Tego rodzaju wykładnia nie jest sprzeczna z zasadą uzasadnionych oczekiwań, ponieważ Komisja w żadnym momencie nie udzieliła temu przedsiębiorstwu precyzyjnych zapewnień co do możliwości skorzystania przez nie ze zwolnienia z grzywny. Generalnie w zakresie łagodzenia sankcji każdy wnioskodawca przekazuje informacje Komisji, nie mając wiedzy na temat informacji, którymi ona już dysponuje, w związku z czym nie może on mieć jakichkolwiek uzasadnionych oczekiwań co do kwoty obniżki, z jakiej będzie mógł on skorzystać.

W konsekwencji Komisja nie narusza prawa, uznając, że przy ustalaniu grzywny nakładanej na dane przedsiębiorstwo może uwzględnić okoliczności faktyczne, do których potwierdzenia to przedsiębiorstwo się jedynie przyczyniło poprzez przekazanie pewnych dowodów, lecz których istnienie nie było nieznane Komisji.

Z uwagi bowiem na to, iż postępowanie w sprawie złagodzenia sankcji stanowi wyjątek od reguły, zgodnie z którą przedsiębiorstwo musi zostać ukarane za każde naruszenie reguł prawa konkurencji, reguły odnoszące się do tego postępowania muszą być ściśle interpretowane.

Współpraca w dochodzeniu, która nie wykracza poza to, co wynika z obowiązków ciążących na przedsiębiorstwach na podstawie art. 11 ust. 4 i 5 rozporządzenia nr 17, nie uzasadnia obniżenia kwoty grzywny zgodnie z komunikatem w sprawie nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach dotyczących karteli. Natomiast takie obniżenie jest uzasadnione, gdy przedsiębiorstwo dostarczyło informacje wykraczające zdecydowanie poza informacje, których przedstawienia może domagać się Komisja na podstawie art. 11 rozporządzenia nr 17. Aby uzasadnić obniżenie kwoty grzywny z tytułu współpracy, zachowanie przedsiębiorstwa musi ułatwiać zadanie Komisji polegające na stwierdzeniu i na ukaraniu naruszeń reguł konkurencji Unii oraz świadczyć o prawdziwym duchu współpracy. Z jednej strony do Sądu należy zatem zbadanie, czy Komisja błędnie oceniła, w jakim stopniu współpraca danych przedsiębiorstw wykraczała poza to, co było wymagane zgodnie z art. 11 rozporządzenia nr 17. W tym względzie dokonuje on pełnej kontroli dotyczącej w szczególności granic obowiązku udzielenia odpowiedzi na żądania udzielenia informacji wynikających z prawa do obrony przysługującego przedsiębiorstwom. Z drugiej strony w gestii Sądu leży sprawdzenie, czy Komisja właściwie oceniła, mając na uwadze komunikat w sprawie współpracy, użyteczność współpracy dla udowodnienia naruszenia. W granicach ustanowionych przez ten komunikat Komisji przysługuje uznanie w celu dokonania oceny, czy informacje lub dokumenty dobrowolnie dostarczone przez przedsiębiorstwa ułatwiły jej zadanie i czy należy przyznać przedsiębiorstwu obniżkę grzywny na podstawie tego komunikatu. Ocena ta stanowi przedmiot ograniczonej kontroli sądowej.

Z pkt 7, 21 i 22 komunikatu w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli wynika, że Komisja musi ocenić zarówno pod względem jakości, jak i momentu czasowego rzeczywisty wkład każdego przedsiębiorstwa wniesiony w udowodnienie naruszenia oraz że pojęcie istotnej wartości dodanej odnosi się do zakresu, w jakim dostarczone dowody wzmacniają z racji swego charakteru i stopnia dokładności zdolność Komisji do udowodnienia okoliczności faktycznych składających się na naruszenie. Komisja przypisuje zatem szczególną wartość dowodom, które mogą jej umożliwić wraz z innymi dowodami będącymi już w jej posiadaniu udowodnienie istnienia kartelu lub dowodom, które umożliwiają jej potwierdzenie istniejących już dowodów, lub dowodom, które mają bezpośredni wpływ na wagę lub czas trwania kartelu.

Zgodnie z pkt 27 komunikatu w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli Komisja oceni ostateczne stanowisko każdego przedsiębiorstwa, które złożyło wniosek o zmniejszenie grzywny, na końcu procedury administracyjnej w każdej przyjętej decyzji. Do Komisji należy zatem dokonanie oceny wartości informacji dostarczonych przez przedsiębiorstwo w momencie zakończenia postępowania administracyjnego i w związku z tym nie można jej zarzucać, iż uznała, że nie może wynagrodzić przedsiębiorstwa za oświadczenia, które wydawały się jej decydujące w którymś momencie postępowania, ale które okazały się bezużyteczne w dalszej części postępowania administracyjnego, ponieważ przedsiębiorstwo to zmieniło treść tych oświadczeń.

W ramach postępowania o naruszenie reguł konkurencji niepodanie do wiadomości dokumentu stanowi naruszenie prawa do obrony jedynie wtedy, gdy zainteresowane przedsiębiorstwo wykaże, że po pierwsze, Komisja oparła się na tym dokumencie, aby poprzeć swój zarzut dotyczący istnienia naruszenia, a po drugie, że ten zarzut może zostać udowodniony jedynie przy pomocy owego dokumentu. Trybunał wprowadza w tym względzie rozróżnienie na dokumenty obciążające i dokumenty uniewinniające. Jeśli chodzi o dokument obciążający, do zainteresowanego przedsiębiorstwa należy wykazanie, że wynik, do jakiego doszła Komisja, byłby inny, gdyby ten dokument został wyłączony. Natomiast w przypadku niepodania do wiadomości dokumentu uniewinniającego zainteresowane przedsiębiorstwo musi tylko udowodnić, że jego nieujawnienie mogło wpłynąć na jego niekorzyść na przebieg postępowania i treść decyzji Komisji. Rozróżnienie to odnosi się zarówno do akt administracyjnych sprzed pisma w sprawie przedstawienia zarzutów jak i do dokumentów późniejszych niż to pismo.

W odniesieniu do dokumentu mogącego wpłynąć na wzrost kwoty grzywny nałożonej na dane przedsiębiorstwo przez Komisję w jej decyzji końcowej do przedsiębiorstwa tego należy wykazanie, że wynik, do jakiego doszła Komisja, byłby inny, gdyby ten dokument został wyłączony.

(por. pkt 82, 83)