ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3

Motywy 13, 19 i 23–25 rozporządzenia nr 1896/2006 mają następujące brzmienie: „(13) W pozwie o wydanie europejskiego nakazu zapłaty powód powinien być zobowiązany do przedstawienia informacji pozwalających jednoznacznie określić i uzasadnić jego roszczenie, tak aby pozwany mógł w oparciu o pełne informacje zdecydować, czy kwestionuje roszczenie, czy też uznaje je za bezsporne. […] (19) Z uwagi na różnice w przepisach postępowania cywilnego w państwach członkowskich, w szczególności dotyczących doręczeń, zachodzi konieczność szczegółowego i dokładnego określenia minimalnych standardów, jakie powinny obowiązywać w ramach postępowania w sprawie europejskiego nakazu zapłaty. W szczególności, w zakresie zachowania tych standardów, sposoby doręczeń oparte na fikcji prawnej nie powinny być uznane za wystarczające w przypadku doręczania europejskiego nakazu zapłaty. […] (23) Pozwany może wnieść sprzeciw, korzystając z formularza określonego w niniejszym rozporządzeniu. Sąd powinien jednak wziąć pod uwagę sprzeciw wniesiony w każdej innej formie pisemnej, o ile został on wyrażony w jasny sposób. (24) Sprzeciw wniesiony w terminie powinien zakończyć postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty i powinien prowadzić do automatycznego przekazania sprawy do zwykłego postępowania cywilnego, chyba że powód wyraźnie zażądał zakończenia postępowania w takim przypadku. Do celów niniejszego rozporządzenia pojęcie »zwykłego postępowania cywilnego« nie powinno być interpretowane wyłącznie w rozumieniu prawa krajowego. (25) Po upływie terminu do wniesienia sprzeciwu w pewnych wyjątkowych przypadkach pozwany powinien być uprawniony do złożenia wniosku o ponowne zbadanie europejskiego nakazu zapłaty. Takie ponowne zbadanie nie powinno oznaczać, że pozwany uzyskuje ponowną możliwość zakwestionowania roszczenia. Podczas ponownego badania zasadność roszczenia nie powinna być oceniana w zakresie szerszym niż to wynika z wyjątkowych okoliczności, na które powołuje się pozwany. Inne wyjątkowe okoliczności mogą obejmować przypadki, gdy europejski nakaz zapłaty opiera się na nieprawdziwych informacjach zawartych w pozwie”.
3

Motyw 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2004, L 94, s. 70) miał następujące brzmienie: „Ponieważ trwałe pastwiska [użytki zielone] mają pozytywny wpływ na środowisko, celowe jest przyjęcie środków działania mających na celu zachęcenie do utrzymania istniejących trwałych pastwisk [użytków zielonych], aby uniknąć ich masowego przekształcenia w grunty orne”.
8

Rozdział I tytułu IV rozporządzenia nr 2419/2001, zatytułowany „Ustalenia w odniesieniu do wniosków o pomoc obszarową”, składa się z art. 30–35. Artykuł 30 tego rozporządzenia, zatytułowany „Zasady ogólne”, brzmi następująco: „Do celów tego rozdziału wyróżnia się następujące grupy upraw: a) obszary uprawy paszowej zadeklarowane w celach art. 12 rozporządzenia [Rady] (WE) nr 1254/1999 [z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny (Dz.U. L 160, s. 21)]; b) obszary uprawy paszowej inne niż teren pastwiskowy oraz inne niż obszary użytkowane do produkcji roślin uprawnych w rozumieniu art. 13 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, zadeklarowane do celów art. 13 tego rozporządzenia; c) pastwisko w rozumieniu art. 13 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, zadeklarowane do celów art. 13 tego rozporządzenia; d) trwałe użytki zielone zadeklarowane do celów art. 19 rozporządzenia [Rady] (WE) nr 1255 [z dnia 17 maja 1999 r.]; e) obszary uprawne, do których stosowane są różne stawki pomocy; f) grunty odłogowane oraz, gdzie stosowe [w tym także w odpowiednim przypadku] grunty odłogowane, do których stosowane są różne stawki pomocy”.
14

W tym względzie należy przypomnieć, że w ramach postępowania określonego w art. 267 TFUE, opartego na jasnym podziale funkcji sądów krajowych i Trybunału, wyłącznie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za wydanie przyszłego wyroku, należy, przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy, zarówno ocena, czy do wydania wyroku jest mu niezbędne uzyskanie orzeczenia prejudycjalnego, jak i ocena znaczenia pytań, które zadaje on Trybunałowi. W konsekwencji, jeśli postawione pytania dotyczą wykładni prawa Unii, co do zasady Trybunał jest zobowiązany wydać orzeczenie (wyrok Donau Chemie i in., C‑536/11, EU:C:2013:366, pkt 15).
7

Artykuł 15 rozporządzenia nr 2201/2003, opatrzony tytułem „Przekazanie do sądu lepiej umiejscowionego dla osądzenia sprawy”, brzmi: „1. W drodze wyjątku sądy państwa członkowskiego, do których jurysdykcji należy rozpoznanie sprawy co do istoty, jeżeli uznają, że sąd innego państwa członkowskiego, z którym dziecko ma szczególny związek, mógłby lepiej osądzić sprawę lub jej określoną część, oraz jeśli jest to zgodne z dobrem dziecka: a) zawieszają rozpoznanie sprawy lub odnośnej jej części i wzywają strony do wniesienia pozwu lub wniosku do sądu tego innego państwa członkowskiego zgodnie z ust. 4; lub b) wzywają sąd innego państwa członkowskiego do uznania swojej jurysdykcji zgodnie z ust. 5. 2. Ustęp 1 ma zastosowanie: a) na wniosek jednej ze stron; lub b) z urzędu; lub c) na wniosek sądu innego państwa członkowskiego, z którym dziecko ma szczególny związek, zgodnie z ust. 3. Przekazanie z urzędu lub na wniosek sądu innego państwa członkowskiego musi zostać zaakceptowane przez co najmniej jedną ze stron. 3. Przyjmuje się, że dziecko ma szczególny związek z państwem członkowskim, w rozumieniu ust. 1, jeżeli: a) dziecko uzyskało w tym państwie członkowskim zwykły pobyt po wszczęciu postępowania przed sądem, o którym mowa w ust. 1; lub b) dziecko miało wcześniej zwykły pobyt w tym państwie członkowskim; lub c) dziecko posiada obywatelstwo tego państwa członkowskiego; lub d) podmiot odpowiedzialności rodzicielskiej ma zwykły pobyt w tym państwie członkowskim; lub e) majątek dziecka znajduje się na terytorium tego państwa członkowskiego, a sprawa dotyczy środków ochrony dziecka w związku z zarządem, zabezpieczeniem lub rozporządzaniem tym majątkiem. 4. Sąd państwa członkowskiego, do którego jurysdykcji należy rozpoznanie sprawy co do istoty, określa termin, w którym wszczyna się postępowanie przed sądami innego państwa członkowskiego zgodnie z ust. 1. Jeżeli postępowanie przed tymi sądami nie zostanie wszczęte przed upływem tego terminu, sąd rozpoznający sprawę ma nadal jurysdykcję zgodnie z art. 8–14. 5. Sądy tego innego państwa członkowskiego, z uwagi na szczególne okoliczności sprawy, o ile jest to zgodne z dobrem dziecka, mogą uznać swoją jurysdykcję w ciągu sześciu tygodni po wszczęciu postępowania zgodnie z ust. 1 lit. a) lub b). W tym przypadku sąd, przed którym wcześniej wszczęto postępowanie, uznaje brak swej jurysdykcji. W przeciwnym razie sąd, przed którym wcześniej wszczęto postępowanie, ma nadal jurysdykcję zgodnie z art. 8–14. 6. Sądy współpracują dla celów niniejszego artykułu, bezpośrednio lub za pośrednictwem organów centralnych wyznaczonych zgodnie z art. 53”.
19

W tych okolicznościach Vergabekammer bei der Bezirksregierung Arnsberg postanowiła zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 56 TFUE i art. 3 ust. 1 dyrektywy 96/71 sprzeciwiają się przepisowi krajowemu lub warunkowi udzielenia zamówienia publicznego podmiotu zamawiającego, na skutek którego oferent, który chce otrzymać ogłoszone zamówienie publiczne: 1) musi się zobowiązać wobec personelu zatrudnionego do wykonania zamówienia do zapłaty określonego w przepisie prawa wynagrodzenia wynikającego z układu zbiorowego lub minimalnego wynagrodzenia, oraz 2) nałożyć takie samo zobowiązanie na zatrudnionego lub przewidywanego podwykonawcę i przedłożyć zamawiającemu odpowiednie oświadczenie podwykonawcy co do zobowiązania, jeżeli a) przepis prawa przewiduje takie zobowiązanie tylko w odniesieniu do udzielania zamówień publicznych, a nie do udzielania zamówień prywatnych, oraz b) podwykonawca ma siedzibę w innym państwie członkowskim Unii, a jego pracownicy pracują przy wykonywaniu świadczeń będących przedmiotem zamówienia wyłącznie w swoim kraju ojczystym?”.
18

W tym względzie, co się tyczy art. 3 ust. 1 lit. e) tiret drugie dyrektywy w sprawie znaków towarowych, Trybunał potwierdził, że sens przewidzianych w tym przepisie podstaw odmowy rejestracji zasadza się na unikaniu tego, by ochrona na podstawie prawa znaków towarowych prowadziła do przyznania ich właścicielom monopolu na rozwiązania techniczne lub funkcjonalne właściwości towaru, których użytkownik mógłby poszukiwać w towarach konkurencyjnych [wyrok Philips, EU:C:2002:377, pkt 78; a co się tyczy art. 7 ust. 1 lit. e) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1) – przepisu, który jest co do istoty identyczny z art. 3 ust. 1 lit. e) dyrektywy w sprawie wspólnotowych znaków towarowych – wyrok Lego Juris przeciwko OHIM, C‑48/09 P, EU:C:2010:516, pkt 43].
29

Należy przypomnieć w tym względzie, że utożsamienie z jednym podatnikiem wyklucza, aby członkowie grupy VAT nadal oddzielnie składali zgłoszenia podatku VAT i byli identyfikowani, w ramach grupy i poza nią, jako podatnicy, bowiem tylko jeden podatnik jest uprawniony do składania tych zgłoszeń (wyrok Ampliscientifica i Amplifin, C‑162/07, EU:C:2008:301, pkt 19). Z powyższego wynika, że w takiej sytuacji usługi świadczone przez podmiot trzeci na rzecz członka grupy VAT należy uznać, do celów podatku VAT, za wykonywane nie na rzecz tego członka, lecz na rzecz samej grupy VAT, do której on należy.
18

Commerz Nederland wnosi do sądu odsyłającego o uchylenie wyroku wydanego przez Gerechtshof ’s‑Gravenhage. Twierdzi on między innymi, że okoliczności uwzględnione przez sąd apelacyjny nie mogą wspierać wniosku, że gmina Rotterdam uczestniczyła w udzieleniu poręczeń będących przedmiotem sporu w postępowaniu głównym. Commerz Nederland przypomina również, że gdyby gmina Rotterdam została o nich poinformowana, to nie zaakceptowałaby tych poręczeń, że członek zarządu przedsiębiorstwa musiał zrezygnować z funkcji sprawowanych w Havenbedrijf Rotterdam i że został on karnie skazany z powodu swojego zachowania w tej sprawie. Wreszcie Commerz Nederland kwestionuje ocenę, jaką sąd apelacyjny dokonał w odniesieniu do skutków umowy w sprawie łodzi podwodnych co do kwalifikacji „korzyści” przypisanej poręczeniom będącym przedmiotem sporu w postępowaniu głównym.
65

W świetle powyższych rozważań na pytanie drugie należy udzielić odpowiedzi, że termin przedawnienia określony w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2988/95 ma zastosowanie nie tylko do postępowań w sprawie nieprawidłowości prowadzących do nałożenia kar administracyjnych w rozumieniu art. 5 tego rozporządzenia, lecz również do postępowań prowadzących do podjęcia środków administracyjnych w rozumieniu art. 4 wspomnianego rozporządzenia. O ile art. 3 ust. 3 tego rozporządzenia umożliwia państwom członkowskim stosowanie terminów przedawnienia dłuższych od terminów cztero- lub trzyletnich przewidzianych w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy wynikających z przepisów prawa powszechnego poprzedzających ustanowienie tego rozporządzenia, o tyle stosowanie dwudziestoletniego terminu przedawnienia wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu ochrony interesów finansowych Unii.
9

Decyzja 2008/577 w motywie 21 stanowi: „Aby Komisja mogła skutecznie monitorować przestrzeganie zobowiązań przez przedsiębiorców przy przedłożeniu właściwemu organowi celnemu wniosku o dopuszczenie do swobodnego obrotu zgodnie ze zobowiązaniami, zwolnienie z cła antydumpingowego będzie uzależnione od (i) przedstawienia faktury w ramach zobowiązania zawierającej przynajmniej informacje wymienione w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 661/2008 oraz w załączniku do rozporządzenia Rady (WE) nr 662/2008 […]; (ii) warunku, że przywożone produkty zostały wytworzone, dostarczone i zafakturowane bezpośrednio przez wspomnianych przedsiębiorców do pierwszego niezależnego odbiorcy we Wspólnocie; oraz (iii) warunku, że towary zgłoszone i przedstawione do oclenia odpowiadają dokładnie opisowi zawartemu w fakturze w ramach zobowiązania. W przypadku braku takiej faktury lub jeśli nie odpowiada ona produktowi przedstawionemu do oclenia, nałożone zostanie cło antydumpingowe w odpowiedniej wysokości”.
55

W niniejszym przypadku należy stwierdzić, że Sąd, określając w zaskarżonym wyroku kryteria prawne, jakie należy wziąć pod uwagę, ustalając, czy w niniejszej sprawie doszło do „ograniczenia konkurencji ze względu na cel” w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE, wyjaśnił w pkt 124 i 125 tego wyroku, co następuje: „124 Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem rodzaje porozumień, o których mowa w art. 81 ust. 1 lit. a)–e) WE, nie stanowią wyczerpującego wykazu zakazanych zmów, a zatem – pojęcia »ograniczenia konkurencji ze względu na cel« nie należy interpretować zawężająco (zob. podobnie wyrok [BIDS, EU:C:2008:643], pkt 22 i 23). 125 Przy ocenie przesłanki antykonkurencyjnego charakteru danego porozumienia czy też decyzji przedsiębiorstw należy skupić się w szczególności na treści jego postanowień, na obiektywnych celach, do których osiągnięcia one zmierzają, a także na kontekście gospodarczym, w jaki się wpisują. W tym względzie wystarczy, aby to porozumienie czy też decyzja przedsiębiorstw mogły oddziaływać negatywnie na konkurencję. Innymi słowy muszą one być po prostu konkretnie w stanie, biorąc od uwagę kontekst prawny i gospodarczy, w które się wpisuje, zapobiec, ograniczyć lub zakłócić konkurencję wewnątrz wspólnego rynku. Nie jest konieczne, aby doszło do rzeczywistego zapobieżenia, ograniczenia lub zakłócenia konkurencji, ani też, aby zaistniał bezpośredni związek pomiędzy tą decyzją a cenami konsumenckimi. Ponadto nic nie stoi na przeszkodzie temu, aby Komisja lub sądy wspólnotowe uwzględniły zamiar stron, mimo iż nie stanowi on koniecznej przesłanki ustalenia, czy porozumienie ma charakter ograniczający (zob. podobnie wyrok T-Mobile Netherlands i in., C‑8/08, [EU:C:2009:343], pkt 31, 39 i 43, oraz wyrok GlaxoSmithKline Services i in./Komisja i in., [C‑501/06 P, C‑513/06 P, C‑515/06 P i C‑519/06 P, EU:C:2009:610], pkt 58 i przytoczone tam orzecznictwo)”.
7

Motyw 43 tej samej dyrektywy brzmi następująco: „Usługodawca może korzystać z wyłączenia dla »zwykłego przekazu« oraz dla »cachingu«, jeżeli nie jest on związany z przekazywaną informacją; wymaga to między innymi, aby nie modyfikował on informacji, które przekazuje; wymaganie to [wymóg ten] nie obejmuje czynności o charakterze technicznym, które mają miejsce podczas przekazu, jeśli nie wpływają one na integralność informacji zawartej w przekazie”.
61

Po drugie, jak przypomniano w pkt 31 i 32 niniejszego wyroku, wydaje się, że ustawa nr 106/2014 z dnia 1 kwietnia 2014 r., która weszła w życie w dniu 1 czerwca 2014 r. i znajduje zastosowanie do wszystkich umów o ustanowienie zabezpieczenia obowiązujących w tym dniu, dokonała zmiany zasad proceduralnych stosowanych do warunku umowy takiego jak będący przedmiotem postępowania głównego. W szczególności § 21 ust. 2 ustawy o dobrowolnych licytacjach w obowiązującym brzmieniu pozwala sądowi w przypadku zakwestionowania ważności warunku ustanawiającego zabezpieczenie, stwierdzenie nieważności sprzedaży, co retrospektywnie stawiałoby konsumenta w sytuacji niemalże analogicznej do jego początkowej sytuacji i zatem nie ograniczałoby odszkodowania za poniesioną przez niego szkodę, w przypadku nielegalności sprzedaży, do samej rekompensaty pieniężnej.
Przewidziany w art. 45 dyrektywy Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 95/26/WE z dnia 29 czerwca 1995 r., obowiązek, zgodnie z którym przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe, które prowadzi obrót swoimi jednostkami uczestnictwa na terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo, w którym ma siedzibę, jest zobowiązane do zapewnienia dokonywania płatności na rzecz posiadaczy jednostek uczestnictwa w państwie członkowskim, w którym jego jednostki znajdują się w obrocie, należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje on wydawania posiadaczom świadectw jednostek uczestnictwa, które są wpisane pod ich nazwiskiem do prowadzonego przez emitenta rejestru posiadaczy jednostek uczestnictwa.
Artykuł 5 ust. 7 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie w sytuacji takiej jak ta w postępowaniu głównym, w której gmina dokonuje pierwszego zasiedlenia budynku, którego budowę zleciła na należącym do niej gruncie i który zamierza ona wykorzystywać w 94% jego powierzchni na potrzeby swojej działalności w charakterze władzy publicznej i w 6% tej powierzchni na potrzeby swojej działalności w charakterze podatnika, z tego w 1% w odniesieniu do transakcji zwolnionych z podatku niedających prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej. Jednakże późniejsze wykorzystanie budynku na potrzeby działalności gminy może prowadzić do powstania prawa do odliczenia podatku zapłaconego z tytułu przewidzianego w tym przepisie przeznaczenia wyłącznie w części odpowiadającej wykorzystaniu go do celów transakcji podlegających opodatkowaniu, zgodnie z art. 17 ust. 5 tej dyrektywy.
3

Artykuł 51 konstytucji włoskiej stanowi, że „wszyscy obywatele obojga płci mają na równych zasadach dostęp do stanowisk publicznych i do stanowisk obsadzanych w wyborach, stosownie do wymogów określonych przez ustawę” i że „w celu dopuszczenia do stanowisk publicznych i stanowisk obsadzanych w wyborach, ustawa może zrównać z obywatelami Włochów nienależących do republiki”.
53

Krajowe uregulowania i praktyki będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym ustanawiają bowiem kontrolę metrologiczną zarówno dla wodomierzy do pomiaru ciepłej wody podłączonych do urządzeń do zdalnej (telemetrycznej) transmisji danych, jak i dla tych ostatnich urządzeń. Tymczasem należy zauważyć, po pierwsze, że zgodnie z art. 9 dyrektywy 2004/22 ocena zgodności wodomierza z odpowiednimi wymaganiami zasadniczymi określonymi w tej dyrektywie powinna zostać przeprowadzona przed jego wprowadzeniem do obrotu i do użytkowania. Dopiero gdy ocena ta jest pozytywna, producent takiego wodomierza może opatrzyć go dodatkowym oznakowaniem metrologicznym. Tym samym wodomierz do pomiaru wody ciepłej spełniający wszystkie wymagania omawianej dyrektywy przeszedł już kontrolę metrologiczną. Po drugie, jak podkreślono w pkt 33 niniejszego wyroku, pkt 8.1 załącznika I do dyrektywy stanowi, że na charakterystyki metrologiczne wodomierzy do pomiaru ciepłej wody spełniających wszystkie wymagania nie może mieć niedozwolonego wpływu dołączanie tych wodomierzy do urządzeń do zdalnej (telemetrycznej) transmisji danych. Po trzecie, w razie rozbieżności między wskazaniami urządzenia odczytowego przyrządu pomiarowego a tym urządzeniem, pkt 10.5 omawianego załącznika I wyjaśnia, że to wskazanie urządzenia odczytowego przyrządu pomiarowego decyduje o wysokości opłaty użytkownika.
21

W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w ramach postępowania, o którym mowa w art. 267 TFUE, wyłącznie do sądu krajowego, przed którym toczy się spór i który musi wobec tego przyjąć na siebie odpowiedzialność za wydane orzeczenie, należy ocena, w świetle konkretnych okoliczności sprawy, czy orzeczenie prejudycjalne jest niezbędne do wydania przez niego wyroku, jak i czy pytania skierowane do Trybunału są istotne. W związku z tym jeśli zadane pytania dotyczą wykładni prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia (zob. w tym względzie wyroki Gouvernement de la Communauté française et gouvernement wallon, C‑212/06, EU:C:2008:178, pkt 28; Zurita García i Choque Cabrera, C‑261/08 i C‑348/08, EU:C:2009:648, pkt 34; a także Filipiak, C‑314/08, EU:C:2009:719, pkt 40).
9

Artykuł 16 Legge n. 183 – Deleghe al Governo in materia di lavori usuranti, di riorganizzazione di enti, di congedi, aspettative e permessi, di ammortizzatori sociali, di servizi per l’impiego, dì incentivi all’occupazione, di apprendistato, di occupazione femminile, nonché misure contro il lavoro sommerso e disposizioni in tema di lavoro pubblico e di controversie di lavoro (ustawy nr 183 z dnia 4 listopada 2010 r. przekazującej rządowi uprawnienia w kwestiach związanych z pracą w warunkach ciężkich i szczególnie uciążliwych, reorganizacją jednostek, urlopami, dyspozycyjnością i dozwoloną nieobecnością, środkami ochrony socjalnej, służbami zatrudnienia, środkami mającymi na celu wsparcie zatrudnienia, kształcenia i zatrudnienia kobiet, środkami zwalczającymi pracę nierejestrowaną oraz przepisami dotyczącymi zatrudnienia w sektorze publicznym i sporami pracowniczymi; dodatek zwyczajny do GURI nr 262 z dnia 9 listopada 2010 r.; zwanej dalej „ustawą nr 183/2010”) stanowi, że w momencie pierwszego zastosowania przepisów wprowadzonych przez art. 73 dekretu ustawodawczego nr 112 z dnia 25 czerwca 2008 r. (dodatek zwyczajny do GURI nr 147 z dnia 25 czerwca 2008 r.) organy administracji publicznej, o których mowa w art. 1 ust. 2 dekretu ustawodawczego nr 165 z dnia 30 marca 2001 r. wraz z późniejszymi zmianami, w terminie 180 dni od daty wejścia w życie ustawy nr 183/2010, zgodnie z zasadami rzetelności i dobrej wiary, mogą dokonać ponownej oceny decyzji o przekształceniu umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy w umowę o pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy, podjętych przed wejściem w życie wspomnianego dekretu ustawodawczego nr 112 z 2008 r., przekształconego ze zmianami przez ustawę nr 133 z 2008 r. (dodatek zwyczajny do GURI nr 195 z dnia 21 sierpnia 2008 r.).
Artykuł 126 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „kryteriów przyjętych przez dane państwa członkowskie w roku 2006 i 2007” obejmuje rok gospodarczy, jaki państwa członkowskie powinny wybrać do dnia 30 kwietnia 2006 r. jako okres reprezentatywny dla przyznawania oddzielnej płatności z tytułu cukru, na podstawie art. 143ba ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 319/2006 z dnia 20 lutego 2006 r., rozporządzeniem Rady (WE) nr 2011/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r. i rozporządzeniem Rady (WE) nr 2012/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r.
25

Tytułem wstępu Parlament przypomina, że art. 38 rozporządzenia nr 492/2011 przyznaje Komisji uprawnienie do przyjęcia środków wykonawczych „niezbędn[ych] do wykonania” tego rozporządzenia. Ustawodawca Unii zamierzał w ten sposób ograniczyć uprawnienia wykonawcze do ścisłego minimum. Co za tym idzie, rolą Komisji nie było dążenie, za pośrednictwem aktów wykonawczych, do dopełnienia ram ustanowionych wspomnianym rozporządzeniem. W strukturze normatywnej traktatu akt wykonawczy objęty art. 291 TFUE powinien jedynie wprowadzać w życie istniejące przepisy aktu podstawowego, jednak bez jego uzupełniania.