Keywords

Summary



Keywords

1. Państwa Członkowskie – Zobowiązania – Wdrażanie dyrektyw – Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego – Uzasadnienie oparte na odpowiedzialności władz lokalnych za uchybienie zobowiązaniom – Niedopuszczalność

(art. 226 WE)

2. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego – Środki krajowe niezgodne z prawem wspólnotowym – Istnienie wewnętrznej drogi odwoławczej – Brak wpływu na możliwość wniesienia skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego

(art. 226 WE)

3. Środowisko naturalne – Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne – Dyrektywa 85/337 – Poddanie ocenie przedsięwzięć należących do klas wymienionych w załączniku II – Uprawnienia dyskrecjonalne Państw Członkowskich – Zakres i ograniczenia

(dyrektywa Rady 85/337, art. 4 ust. 2)

Summary

1. Okoliczność, iż Państwo Członkowskie powierzyło swoim regionom zadanie wprowadzenia w życie dyrektyw, nie ma żadnego wpływu na stosowanie art. 226 WE. Państwo Członkowskie nie może bowiem powoływać się na okoliczności związane z jego organizacją wewnętrzną dla uzasadnienia uchybienia zobowiązaniom oraz terminom wynikającym z dyrektyw wspólnotowych. Choć każde Państwo Członkowskie ma swobodę ustalania wewnętrznego podziału kompetencji prawodawczych tak, jak uważa to za stosowne, to jednak w świetle art. 226 WE ponosi ono wyłączną odpowiedzialność w stosunku do Wspólnoty za wywiązywanie się z zobowiązań wynikających z prawa wspólnotowego.

(por. pkt 38)

2. Wniesienie skargi do sądu krajowego na decyzję władz krajowych, która stanowi przedmiot skargi o stwierdzenie uchybienia, oraz decyzja sądu krajowego o niewstrzymaniu wykonania owej decyzji pozostają bez wpływu na kwestię dopuszczalności skargi o stwierdzenie uchybienia wniesionej przez Komisję. Niewyczerpanie środków prawnych przed sądami krajowymi nie przesądza bowiem o możliwości wniesienia skargi w trybie art. 226 WE, albowiem każdy z powyższych środków służy innym celom i wywołuje odmienne skutki.

(por. pkt 39)

3. Artykuł 4 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 85/337 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne wymienia w sposób przykładowy metody, jakie mogą zastosować Państwa Członkowskie dla ustalenia, które spośród przedsięwzięć wymienionych w załączniku II muszą zostać poddane ocenie w rozumieniu dyrektywy.

W konsekwencji dyrektywa 85/337 przyznaje Państwom Członkowskim w tym zakresie margines swobodnego uznania, co oznacza, iż nie zabrania im stosowania innych metod celem określenia przedsięwzięć, które wymagają oceny skutków środowiskowych w trybie dyrektywy. Stąd dyrektywa w żaden sposób nie wyklucza z zakresu przedmiotowych metod tej, która sprowadza się do uznania, na podstawie indywidualnego badania każdego konkretnego przedsięwzięcia z osobna lub na podstawie krajowego aktu prawnego, danego przedsięwzięcia, objętego załącznikiem II do dyrektywy, za niepodlegające procedurze oceny jego wpływu na środowisko.

Niemniej fakt, iż Państwo Członkowskie posiada margines swobodnego uznania, nie jest wystarczający sam w sobie do tego, aby wykluczyć dane przedsięwzięcie spod procedury oceny w rozumieniu dyrektywy. W przeciwnym razie margines swobodnego uznania przyznany Państwom Członkowskim na mocy art. 4 ust. 2 dyrektywy 85/337 mógłby być przez nie wykorzystywany do uniknięcia obowiązku poddania ocenie takiego przedsięwzięcia, mimo że ze względu na jego rodzaj, jego rozmiary lub jego lokalizację może ono wywrzeć znaczące skutki środowiskowe.

W konsekwencji bez względu na metodę obraną przez Państwo Członkowskie dla ustalenia, czy dane przedsięwzięcie wymaga oceny, czy też nie, tj. wskazania danego przedsięwzięcia w drodze prawnej czy też w wyniku indywidualnego badania przedsięwzięcia, metoda ta nie może zagrażać realizacji celów dyrektywy, która zmierza do zagwarantowania, aby żadne przedsięwzięcie, które może wywierać znaczące skutki środowiskowe w rozumieniu dyrektywy, nie zostało wyłączone spod oceny, z wyjątkiem przypadku, gdy dane przedsięwzięcie, będące przedmiotem wyłączenia, mogło zostać uznane, na podstawie globalnej oceny, za niezdolne do wywarcia znaczących skutków środowiskowych.

W tym względzie decyzja, mocą której właściwe władze krajowe uznają, iż cechy przedsięwzięcia nie wymagają tego, aby zostało ono poddane ocenie jego wpływu na środowisko, musi zawierać w sobie lub w załączniku do niej wszelkie informacje pozwalające na ustalenie, czy jej podstawą było odpowiednie uprzednie badanie, przeprowadzone zgodnie z wymogami dyrektywy 85/337.

(por. pkt 41-44 i 49)