ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Czy art. 1, art. 2 ust. 2 lit. b) i art. 3 dyrektywy 2000/78 (1) [oraz] klauzulę 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), wykonanego w drodze dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. (2), należy interpretować w ten sposób, że środek taki jak będący przedmiotem postępowania głównego, umożliwiający pracodawcy wprowadzenie zasady, że osoby, które ukończyły 65 lat, mogą zostać utrzymane na stanowisku pracowników mianowanych z poszanowaniem praw przysługujących im przed przejściem na emeryturę tylko wtedy, gdy mają status promotora pracy doktorskiej, karząc inne osoby znajdujące się w takiej samej sytuacji, które miałyby taką możliwość, gdyby istniały wakaty i gdyby spełniały one wymogi dotyczące osiągnięć akademickich, oraz umożliwiający zobowiązanie osób niemających statusu promotora pracy doktorskiej, w odniesieniu do tej samej pracy akademickiej, do zawierania kolejnych umów o pracę na czas określony przewidujących system wynagrodzenia według „stawki godzinowej”, niższy od systemu wynagrodzenia przyznanego mianowanym wykładowcom uniwersyteckim, stanowi dyskryminację w rozumieniu wymienionych przepisów?
2)

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: a) Czy do uznania przedsiębiorcy za podmiot o charakterze społecznym w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2006/112/WE wystarczy, jeżeli świadczy on usługi jako podwykonawca na zlecenie podmiotu uznanego zgodnie z prawem krajowym za podmiot o charakterze społecznym w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2006/112/WE? b) W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie lit. a): czy w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym przejęcie przez kasy chorych i kasy opieki wszystkich kosztów podmiotu uznanego w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2006/112/WE wystarczy, aby stwierdzić, iż podwykonawca tego podmiotu jest również uznanym podmiotem? c) W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczących na pytanie drugie lit. a) i b): czy państwo członkowskie może uzależnić uznanie danego podmiotu za pomiot o charakterze społecznym od tego, by podatnik rzeczywiście zawarł umowę z instytucją pomocy lub opieki społecznej, czy też wystarczy do takiego uznania, że umowa mogłaby zostać zawarta na podstawie prawa krajowego?
2)

Czy art. 15 i 31 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (1) oraz art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także ogólne zasady pierwszeństwa prawa Unii Europejskiej oraz skuteczności dyrektyw należy interpretować i stosować w ten sposób, że sądy krajowe przyjmującego państwa członkowskiego przy rozpoznawaniu skargi o uchylenie decyzji, w której odmówiono uznania prawa obywatela Unii do pobytu przekraczającego trzy miesiące, mają obowiązek uwzględnienia nowych okoliczności zaistniałych po wydaniu decyzji przez organy krajowe, jeśli mogą one zmienić sytuację zainteresowanej osoby w taki sposób, że sytuacja ta nie pozwala już na ograniczenie prawa pobytu tej osoby w przyjmującym państwie członkowskim?
C 399/35

Skarga wniesiona w dniu 9 października 2019 r. – Parlament Europejski/Rada Unii Europejskiej

(Sprawa C-743/19)

(2019/C 399/41)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio, I. Anagnostopoulou, C. Biz, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie nieważności decyzji (UE) 2019/1199 z dnia 13 czerwca 2019 r. (1).

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W zarzucie pierwszym Parlament podnosi brak uprawnień autora zaskarżonej decyzji, czy będzie to Rada, czy też ogół państw członkowskich, do określenia lokalizacji siedziby Europejskiego Urzędu ds. Pracy. Parlament jest bowiem zdania, że art. 341 TFUE nie stanowi właściwej podstawy prawnej dla określenia siedziby organów Unii takich jak agencje zdecentralizowane. W niniejszym przypadku Europejski Urząd ds. pracy został ustanowiony przez ustawodawcę Unii rozporządzeniem (UE) 2019/1149 (2), przyjętym na podstawie art. 46 i 48 TFUE zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą. Parlament twierdzi, że art. 341 TFUE nie pozbawia ustawodawcy Unii, który ustanowił Europejski Urząd ds. Pracy, jego uprawnienia do podjęcia decyzji o lokalizacji siedziby tego Urzędu, poprzez przyznanie jej państwom członkowskim., i że wobec tego ów przepis nie może stanowić ważnej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji.

W zarzucie drugim, podniesionym tytułem ewentualnym na wypadek gdyby Trybunał uznał, że art. 341 TFUE stanowi właściwą podstawę prawną dla zaskarżonej decyzji, Parlament podnosi całkowity brak uzasadnienia rzeczonej decyzji. Parlament twierdzi, że jako akt prawny Unii, zaskarżona decyzja podlega obowiązkowi uzasadnienia ustanowionemu w art. 296 akapit drugi TFUE, którego jednak w najmniejszym stopniu nie spełnia, ponieważ powody, dla których Bratysława została wybrana na siedzibę Europejski Urząd ds. Pracy, pozostały całkowicie nieokreślone.

(1) Decyzja podjęta za wspólnym porozumieniem przedstawicieli rządów państw członkowskich (UE) 2019/1199 z dnia 13 czerwca 2019 r. w sprawie lokalizacji siedziby Europejskiego Urzędu ds. Pracy (Dz.U. 2019 L 189, s. 68).

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1149 z dnia 20 czerwca 2019 r. ustanawiające Europejski Urząd ds. Pracy, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 883/2004, (UE) nr 492/2011 i (UE) 2016/589 oraz uchylające decyzję (UE) 2016/344, (Dz.0.U 2019 L 186, s. 21).
Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 11 czerwca 2019 r. w sprawie T-138/18, De Esteban Alonso/Komisja wniesione w dniu 1 sierpnia 2019 r. przez Komisję Europejską

(Sprawa C-591/19 P)

(2019/C 413/26)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciel: B. Mongin i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Fernando De Esteban Alonso

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku z dnia 11 czerwca 2019 r. (T-138/18);

— oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji;

— obciążenie F. De Estebana Alonsa całością kosztów postępowania w obu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

W zarzucie pierwszym, dotyczącym błędnej kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych w świetle art. 4 decyzji Komisji nr 1999/396, Komisja twierdzi, że Sąd nie powinien był uznać, że F. De Estebana Alonsa należy „traktować na równi” z osobami wskazanymi z podaniem nazwiska w nocie OLAF-u skierowanej w dniu 19 marca 2003 r. do organów francuskich lub przynajmniej uznać za zaangażowanego w czyny osobiście, podczas gdy zainteresowany nie należał do żadnej z tych kategorii.

Zarzut drugi dotyczy błędnej co do prawa wykładni art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 1073/1999, zgodnie z którym instytucje powinny podjąć w związku z raportem OLAFU „takie działania, w szczególności dyscyplinarne i prawne, które wymagane są wynikami dochodzenia”. Komisja uważa, że przepisu tego nie należy interpretować a contrario, jako ograniczającego uprawnienia dyskrecjonalne przysługujące jej przy obronie interesów Unii, a w szczególności zabraniającego jej wnoszenia powództwa adhezyjnego i składania doniesień do organów krajowych, gdy uważa to za celowe w świetle posiadanych informacji, w tym na etapie poprzedzającym ewentualny raport OLAF-u.

W zarzucie trzecim, o charakterze subsydiarnym, Komisja podnosi, że Sąd nie mógł uwzględnić skargi odszkodowawczej z powodu braku związku przyczynowego. Sąd niesłusznie pominął własne orzecznictwo, zgodnie z którym nie ma wystarczająco ścisłego związku przyczynowego między przekazaniem przez OLAF informacji organom krajowym a podnoszoną szkodą lub krzywdą.
1.

Czy art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271 z dnia 16 lutego 2017 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 925/2009 wobec przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej (1) jest nieważny, ponieważ narusza art. 13 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (2) w ten sposób, że przepis ten rozszerzył cło antydumpingowe, które zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/2384 z dnia 17 grudnia 2015 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz kończącym postępowanie dotyczące przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Brazylii w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (3) nałożono na folię aluminiową do użytku domowego, również na folię aluminiową do dalszego przetwarzania i przewiduje jej zwolnienie z cła antydumpingowego wyłącznie na warunkach określonych w art. 1 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego 2017/271?
—

stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii, nie przyjmując w wyznaczonych terminach wszelkich środków niezbędnych do odzyskania od głównego beneficjenta, Telecom Castilla-La Mancha S.A., pomocy państwa uznanej za przyznaną bezprawnie i niezgodną z rynkiem wewnętrznym w art. 1 decyzji Komisji (UE) 2016/1385 z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.27408 (C 24/10) (ex NN 37/10, ex CP 19/09) wdrożonej przez władze regionu Kastylia-La Mancha na rzecz rozwinięcia naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych w regionie Kastylia-La Mancha (1) (opublikowanej w Dz.U. L 222 z dnia 17 sierpnia 2016 r., s. 52), nie wykazując, że anulowało wszelkie dotychczas niezrealizowane wypłaty tej pomocy i nie informując Komisji w wyznaczonym terminie o środkach podjętych w celu zastosowania się do tej decyzji, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 288 akapit czwarty TFUE oraz art. 3 i 4 tej decyzji;
1)

Czy rozwiązania przyjęte w wyroku z dnia 24 stycznia 2019 r., Morgan Stanley & Co International plc przeciwko Ministre de l’Économie et des Finances, C-165/17 są możliwe do zastosowania w przypadku, gdy oddział realizuje w państwie członkowskim zarówno transakcje podlegające opodatkowaniu VAT, jak i świadczenia na rzecz swojego zakładu głównego oraz oddziałów, mających siedziby w państwie trzecim?
1)

Czy art. 16 ust. 5 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (1) ma zastosowanie w przypadku, gdy wnioskodawca nie spełnił wymogów związanych z koszeniem obszaru, odnośnie do którego został złożony wniosek o wsparcie na utrzymanie bioróżnorodności na użytkach zielonych (wymogu, który wykracza poza przewidziane w art. 39 ust. 3 rozporządzenia nr 1698/2005 (2) wymogi minimalne), a nie doszło do jakiejkolwiek zmiany w ramach grupy upraw?
1)

Czy we wszystkich okolicznościach, w których strona, którą prawnik wizytujący chce reprezentować w postępowaniu sądowym, byłaby uprawniona do samodzielnej reprezentacji, państwo członkowskie nie może skorzystać z opcji przewidzianej w art. 5 dyrektywy 77/249/EWG (1) z dnia 22 marca 1977 r., ze zmianami, który to artykuł zezwala państwu członkowskiemu na nałożenie na prawnika prowadzącego działalność polegającą na reprezentowaniu klienta w postępowaniu sądowym wymogu „współpracy z prawnikiem, który wykonuje swój zawód w danej instytucji sądowniczej [przed danym organem sądowym]”?
1)

Czy art. 2 ust. 2 dyrektywy Rady 2011/64/UE z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie struktury oraz stawek akcyzy stosowanych do wyrobów tytoniowych (1) należy interpretować w ten sposób, że tytoń do fajek wodnych, taki jak w niniejszej sprawie (tj. składający się z tytoniu (do 24 %), syropu cukrowego, gliceryny, środków aromatyzujących i substancji konserwującej), należy traktować – do celów stosowania tego przepisu – jako „składając[y] się […] w części z substancji innych niż tytoń”?
1)

Czy dla powstania ochrony niezarejestrowanego wzoru wspólnotowego na podstawie art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 (1) z dnia 12 grudnia 2001 r. (zwanego dalej „rozporządzeniem”) poprzez udostępnienie publiczne wzoru w rozumieniu art. 11 ust. 1 wydarzenie powodujące ujawnienie w rozumieniu art. 11 ust. 1 musi nastąpić na terytorium geograficznym Wspólnoty, czy wystarczy, by wydarzenie, niezależnie od tego, gdzie miało miejsce, było tego rodzaju, że mogło stać się dostatecznie znane podczas zwykłego toku prowadzenia spraw środowiskom wyspecjalizowanym w danej branży działającym we Wspólnocie (przy założeniu, że wzór nie został ujawniony pod warunkiem zachowania poufności w rozumieniu ostatniego zdania art. 11 ust. 2)?
2)

Czy art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1889/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, by państwa członkowskie stosowały sankcję za wykroczenie w postaci całkowitego przepadku niezgłoszonej kwoty bez uprzedniej lub późniejszej weryfikacji pochodzenia lub przeznaczenia kwoty i niezależnie od jej pochodzenia lub przeznaczenia?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal in Northern Ireland y(Zjednoczone Królestwo) w dniu 2 października 2019 r. – TKF przeciwko Department of Justice for Northern Ireland

(Sprawa C-729/19)

(2019/C 423/34)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Court of Appeal in Northern Ireland

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca apelację: TKF

Druga strona postępowania: Department of Justice for Northern Ireland

Pytania prejudycjalne

1) Czy art. 75 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 w sprawie świadczeń alimentacyjnych (1) należy interpretować jako mający zastosowanie wyłącznie do „orzeczeń” wydanych w państwach, które – w chwili ich wydania – były państwami członkowskimi Unii Europejskiej?

2) Biorąc pod uwagę fakt, że Polska jest obecnie państwem członkowskim Unii związanym Protokołem haskim – czy orzeczenia w przedmiocie świadczeń alimentacyjnych, które zostały wydane przez sąd polski w 1999 r. i 2003 r., czyli przed przystąpieniem Polski do Unii, mogą zostać obecnie zarejestrowane i wykonane w innym państwie członkowskim Unii na podstawie jakiegokolwiek przepisu rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 w sprawie świadczeń alimentacyjnych, a w szczególności: a) na podstawie art. 75 ust. 3 i art. 56 rozporządzenia w sprawie świadczeń alimentacyjnych; b) na podstawie art. 75 ust. 2 i sekcji 2 rozdziału IV rozporządzenia w sprawie świadczeń alimentacyjnych; c) na podstawie art. 75 ust. 2 lit. a) i sekcji 3 rozdziału IV rozporządzenia w sprawie świadczeń alimentacyjnych; d) na podstawie któregokolwiek z pozostałych artykułów tego rozporządzenia?

(1) Rozporządzenie Rady z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych (Dz.U. L 2009, L 7, s. 1).
C 423/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Nederland) w dniu 11 września 2019 r. – M, A, Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid/Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, T

(Sprawa C-673/19)

(2019/C 423/26)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Raad van State

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: M, A, Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

Strona przeciwna: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, T

Pytanie prejudycjalne

Czy dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (1), w szczególności jej art. 3, 4, 6 i 15, stoi na przeszkodzie umieszczeniu na mocy ustawodawstwa krajowego w ośrodku detencyjnym cudzoziemca, który korzysta z ochrony międzynarodowej w innym państwie członkowskim UE, jeżeli zastosowanie tego środka detencyjnego ma na celu wydalenie do innego państwa członkowskiego i z tego względu cudzoziemca zobowiązano wcześniej do wyjazdu na terytorium tego państwa członkowskiego, ale nie wydano następnie decyzji nakazującej powrót?

(1) Dz.U. z 2008 r., L 348, s. 98.
C 423/29

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 15 października 2019 r. – T.H.C./Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides

(Sprawa C-755/19)

(2019/C 423/36)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d’État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: T.H.C.

Druga strona postępowania: Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 46 dyrektywy 2013/32/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (1) (wersja przekształcona), zgodnie z którym wnioskodawcy powinni mieć prawo do skutecznego środka zaskarżenia decyzji „podjętej w sprawie ich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej”, i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie krajowemu przepisowi proceduralnemu, takiemu jak art. 39/57 § 1 akapit drugi pkt 3o zdanie drugie ustawy z dnia 15 grudnia 1980 r. w sprawie wjazdu na terytorium, pobytu, osiedlania się i wydalania cudzoziemców w związku z art. 57/6 § 3 akapit pierwszy pkt 5o i art. 57/6/2 § 1 tej samej ustawy, zgodnie z którym termin do wniesienia odwołania od decyzji stwierdzającej niedopuszczalność kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego przez obywatela państwa trzeciego wynosi pięć dni „kalendarzowych” od dnia doręczenia tejże decyzji administracyjnej w przypadku, gdy „cudzoziemiec w chwili złożenia wniosku znajduje się w określonym miejscu, o którym mowa w art. 74/8 i 74/9 tej samej ustawy, lub znajduje się w dyspozycji służb państwowych”?

(1) Dz. U. 2013, L 180, s. 60.
3)

Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, czy pojęcie „rozsądnego terminu przedawnienia”, do którego odniósł się Trybunał, należy interpretować wyłącznie w oparciu o parametry krajowe, czy też przeciwnie, ten rozsądny charakter musi spełniać jakieś wymogi po to, aby zapewnić minimalny poziom ochrony dla konsumentów będących kredytobiorcami na całym obszarze Unii Europejskiej, i nie może stanowić zagrożenia dla istoty prawa do braku związania warunkiem uznanym za nieuczciwy?
3

Czy dla ustalenia statusu pracownika w rozumieniu dyrektywy 2003/88/WE istotne jest to, że podmiot uznawany za pracodawcę nie ma obowiązku zaoferowania pracy danemu powodowi, co oznacza, że praca oferowana jest „stosownie do potrzeb”, lub że dany powód nie ma obowiązku przyjęcia oferty pracy, mianowicie przy podejmowaniu decyzji w tym względzie może on zawsze skorzystać z „przysługującego kurierowi bezwarunkowego prawa do odmowy przyjęcia zaoferowanej pracy”?
Skarga wniesiona w dniu 23 października 2019 r. – Komisja Europejska/Republika Austrii

(Sprawa C-787/19)

(2019/C 413/43)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Jokubauskaitė i M. Wasmeier, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Austrii

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

— uznanie, że Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 73 i art. 306-310 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), poprzez wyłączenie usług turystycznych świadczonych na rzecz podatników wykorzystujących je na potrzeby ich przedsiębiorstwa, z uregulowania w zakresie VAT stosowanego dla biur podróży oraz poprzez zezwolenie biurom podróży - w zakresie, w jakim stosuje się wobec nich tę szczególną procedurę - na określenie podstawy opodatkowania VAT zbiorczo dla kategorii usług lub dla wszystkich usług świadczonych w danym okresie podatkowym.

— obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca twierdzi, że przewidziane w Austrii uregulowanie dotyczące obliczania VAT w odniesieniu do usług turystycznych nie jest zgodne z dyrektywą 2006/112. Dyrektywa ta przewiduje w art. 306-310 szczególną procedurę, zgodnie z którą usługi turystyczne świadczone klientowi przez biuro podróży są uznawane za pojedynczą usługę. Prawo austriackie odbiega od tego w niezgodny z prawem sposób.

Po pierwsze, z możliwości stosowania tej szczególnej procedury nie można wykluczyć podatników, którzy wykorzystują usługi turystyczne na potrzeby ich przedsiębiorstwa. Już w wyroku z dnia 26 września 2013 r., Komisja/Hiszpania (C-189/11, EU:C:2013:587), Trybunał orzekł, że omawianą szczególną procedurę stosuje się nie tylko do usług świadczonych na rzecz prywatnego konsumenta końcowego, ale także do usług świadczonych na rzecz podlegającego opodatkowaniu przedsiębiorcy. Państwa członkowskie nie dysponują prawem ograniczenia tej procedury do pierwszej kategorii podmiotów. Trybunał potwierdził to raz jeszcze w wyroku z dnia 8 lutego 2018 r., Komisja/Niemcy (C-380/16, EU:C:2018:76).

Po drugie, metoda obliczania przewidziana w austriackim prawie w zakresie podatku obrotowego jest niezgodna z dyrektywą 2006/112. Zgodnie z art. 73 i 306-310 tej dyrektywy podstawę opodatkowania należy ustalić oddzielnie dla każdej podróży. Tymczasem austriackie prawo pozwala na zbiorowe obliczenie marży dla „kategorii usług” lub dla wszystkich podróży w określonym czasie. W wyżej wskazanych wyrokach Trybunał stwierdził również, że takie zbiorowe traktowanie nie jest zgodne ze wspólnym systemem VAT.

(1) Dz.U. 2006, L 347, s. 1.
1.

Stwierdzenie, że — dopuszczając, aby treść orzeczeń sądowych mogła być kwalifikowana jako przewinienie dyscyplinarne, wobec sędziów sądów powszechnych (art. 107 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz art. 97 § 1 i 3 ustawy o Sądzie Najwyższym), — nie zapewniając niezależności i bezstronności Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego, do której właściwości należy kontrola decyzji wydanych w postępowaniach dyscyplinarnych wobec sędziów (art. 3 pkt 5, art. 27 i art. 73 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym, w związku z art. 9a ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa), — przyznając Prezesowi Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego prawo do dyskrecjonalnego wyznaczania właściwego sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji w sprawach sędziów sądów powszechnych (art. 110 § 3 i art. 114 § 7 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych), a tym samym nie zapewniając, aby sprawę dyscyplinarną rozstrzygał sąd „ustanowiony na mocy ustawy” oraz — przyznając Ministrowi Sprawiedliwości kompetencję do powołania Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości (art. 112b ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych), a tym samym nie zapewniając, aby sprawy dyscyplinarne wobec sędziów sądów powszechnych zostały rozpoznane w rozsądnym terminie, a także przewidując, że: czynności związane z wyznaczeniem obrońcy oraz podjęciem przez niego obrony nie wstrzymują biegu postępowania dyscyplinarnego (art. 113a ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych) oraz, że sąd dyscyplinarny prowadzi postępowanie pomimo usprawiedliwionej nieobecności zawiadomionego obwinionego lub jego obrońcy (art. 115a § 3 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych), a tym samym nie zapewniając prawa do obrony obwinionych sędziów sądów powszechnych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE, a także, że: — dopuszczając, aby prawo sądów do kierowania do Trybunału Sprawiedliwości wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym było ograniczone przez możliwość wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 267 akapit drugi i trzeci TFUE.