ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 6 lipca 2022 r. w sprawie T-129/21, Colombani/ESDZ, wniesione w dniu 15 września 2022 r. przez Jeana-Marca Colombaniego

(Sprawa C-595/22 P)

(2022/C 482/08)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Jean-Marc Colombani (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

Druga strona postępowania: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

Żądania wnoszącego odwołanie

— uwzględnienie odwołania i uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 6 lipca 2022 r. w sprawie T-129/21, Colombani/ESDZ

— rozstrzygnięcie sprawy i — stwierdzenie nieważności decyzji ESDZ z dnia 17 kwietnia 2020 r. o odrzuceniu kandydatury wnoszącego odwołanie na stanowisko dyrektora ds. Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu (ogłoszenie o naborze 2020/48); — stwierdzenie nieważności decyzji ESDZ z dnia 6 lipca 2020 r. o odrzuceniu kandydatury wnoszącego odwołanie na stanowisko szefa delegatury Unii w Kanadzie (ogłoszenie o naborze 2022/134).

— Obciążenie drugiej strony postępowania kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w ramach niniejszego postępowania oraz postępowania w pierwszej instancji.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.

W zarzucie pierwszym wnoszący odwołanie powołuje się na szereg błędów, które popełnił Sąd, uznając żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 17 kwietnia 2020 r. za niedopuszczalne.

Uznając, że wnoszący odwołanie zobowiązał się w drodze ugody z dnia 9 lutego 2021 r. zawartej z ESDZ w sprawie T-507/20, Colombani/ESDZ, do zrzeczenia się prawa do zaskarżenia decyzji o odrzuceniu jego kandydatury na stanowisko oddelegowanego dyrektora, Sąd i) naruszył prawo przy dokonywaniu wykładni ugody; ii) orzekł infra petita; iii) nie uwzględnił interesu wnoszącego odwołanie w uzyskaniu stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji; i iv) popełnił błąd w analizie przesłanek wymaganych do powołania się na wadliwość oświadczenia woli wnoszącego odwołanie przy podpisywaniu tej ugody.

W zarzucie drugim wnoszący odwołanie podnosi naruszenie jego praw procesowych przez Sąd poprzez ograniczenie badania sprawy co do istoty wyłącznie do decyzji z dnia 6 lipca 2020 r., bez przeprowadzenie analizy zarzutów co do istoty w zakresie, w jakim dotyczą one również decyzji z dnia 17 kwietnia 2020 r.
C 482/10

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 13 października 2022 r. – R.A. i in./Luminor Bank AS, działająca przez Luminor Bank AS Lietuvos skyrių

(Sprawa C-645/22)

(2022/C 482/15)

Język postępowania: litewski

Sąd odsyłający

Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

Strony w postępowaniu głównym

Strony skarżące w pierwszej instancji, strony wnoszące odwołanie i strony wnoszące skargę kasacyjną: R.A. i in.

Strona pozwana w pierwszej instancji i strona wnosząca skargę kasacyjną: Luminor Bank AS, działająca przez Luminor Bank AS Lietuvos skyrių [Luminor Bank AS oddział na Litwie]

Pytania prejudycjalne

1) Czy art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG (1) można interpretować w ten sposób, że w sytuacji, gdy konsument wyraża wolę utrzymania umowy w mocy w drodze zastąpienia zawartego w niej nieuczciwego warunku, sąd może, ustaliwszy, iż umowa nie może pozostać ważna po usunięciu warunku uznanego za nieuczciwy, orzec w przedmiocie zastąpienia nieuczciwego warunku bez uprzedniego zbadania możliwości unieważnienia umowy w całości?

2) Czy odpowiedź na pytanie pierwsze zależy od tego, czy sąd krajowy ma możliwość zastąpienia nieuczciwego warunku zawartego w umowie przepisem o charakterze dyspozytywnym lub przepisem prawa krajowego stosowanym za obopólnym porozumieniem stron danej umowy?

(1) Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).
1)

a) Czy art. 4 ust. 1 rozporządzenia 2016/679 (1) z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE w związku z art. 7 i 8 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że ciąg znaków, który zawiera preferencje użytkownika Internetu w odniesieniu do przetwarzania jego danych osobowych w sposób ustrukturyzowany i nadający się do odczytu maszynowego, stanowi dane osobowe w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu w odniesieniu do (1) organizacji sektorowej, która udostępnia swoim członkom standard, w którym określa dla nich praktyczny i techniczny sposób generowania, przechowywania lub rozpowszechniania tego ciągu oraz (2) podmiotów, które wdrożyły ten standard na swoich stronach internetowych lub w swoich aplikacjach, a zatem mają w ten sposób dostęp do tego ciągu znaków? b) Czy ma przy tym znaczenie to, czy implementacja tego standardu oznacza, że ten ciąg znaków jest dostępny razem z adresem IP? c) Czy odpowiedź na pytania a) oraz b) byłaby inna, jeżeli ta określająca normy organizacja sektorowa sama nie miałaby z mocy prawa dostępu do tych danych osobowych, które są w ramach tego standardu przetwarzane przez jej członków?
2)

Jeśli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, to czy art. 76 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylającej dyrektywę 2004/17/WE w związku z art. 36 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by po tym, jak pierwsza decyzja o udzieleniu zamówienia została unieważniona, a sprawa została przekazana podmiotowi zamawiającemu w celu ponownego przeprowadzenia badania i oceny ofert, instytucja zamawiająca zażądała od wykonawcy dodatkowych dokumentów wykazujących spełnienie warunków udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, które to dokumenty nie były zawarte w pierwotnej ofercie, takich jak wykaz wykonanych robót uzupełniony o odniesienie, którego nie zawierał pierwotny wykaz robót, czyli które nie było częścią składową pierwotnej oferty?
1)

Czy art. 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (wersja przekształcona) (1) – który nie został transponowany do prawa belgijskiego jako norma przewidująca przyznanie zezwolenia na pobyt lub ochrony międzynarodowej matce dziecka uznanego za uchodźcę w Belgii, które przybyło tam wraz ze swoją matką – może mieć bezpośredni skutek? W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy, w braku transpozycji, art. 23 dyrektywy 2011/95 przyznaje matce dziecka uznanego za uchodźcę w Belgii, które przybyło tam wraz ze swoją matką, prawo do ubiegania się o świadczenia, o których mowa w art. 24–35, w tym o zezwolenie na pobyt umożliwiające jej legalne zamieszkanie w Belgii wraz z rodziną, czy też prawo do uzyskania ochrony międzynarodowej, nawet jeśli owa matka nie spełnia indywidualnie warunków koniecznych do uzyskania ochrony międzynarodowej?
1)

Jak należy rozumieć art. 6 ust. 2 dyrektywy powrotowej (1)? Czy przepis ten oznacza, że obywatela państwa trzeciego należy wezwać do natychmiastowego powrotu z państwa członkowskiego, w którym przebywa on nielegalnie, do państwa członkowskiego, w którym posiada on ważne zezwolenie na pobyt, chyba że ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa narodowego konieczny jest natychmiastowy wyjazd tego obywatela państwa trzeciego?
1)

W jakiej sytuacji zachodzi wyjątkowy przypadek w rozumieniu pkt 2.2.2.2. lit. c) załącznika do rozporządzenia Komisji (UE) nr 200/2010 z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do celu unijnego ograniczenia częstości występowania serotypów salmonelli w dorosłych stadach hodowlanych gatunku Gallus gallus (2), gdy właściwy organ ma powody, aby podjąć wątpliwości do co prawidłowości dodatnich wyników badana na obecność salmonelli przeprowadzonego w ramach rutynowego pobrania próbek z inicjatywy podmiotu prowadzącego przedsiębiorstwo spożywcze, co umożliwia właściwemu organowi podjęcie decyzji o powtórzeniu badania?
7)

Jeżeli art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/92/UE interpretowany w świetle zasad pewności prawa lub skuteczności lub w związku z art. 47 karty praw podstawowych lub art. 9 ust. 2–4 konwencji z Aarhus zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE nie ma skutku określonego w pytaniu piątym w okolicznościach ogólnych, to czy ma taki skutek wówczas, gdy prawo krajowe danego państwa członkowskiego dotyczące stosowania terminów przedawnienia w takich sytuacjach jest niejasne lub wewnętrznie sprzeczne, w związku z czym wnioskodawca przed wszczęciem postępowania nie może polegać na pewności prawa co do możliwości wstąpienia innych osób w miejsce strony?
2)

Czy art. 1 ust. 1 akapit ostatni dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, który stanowi, że „Do celów obliczenia liczby zwolnień przewidzianych w lit. a) jako zwolnienia traktuje się inne formy wygaśnięcia [rozwiązania] umowy o pracę, które następują z inicjatywy pracodawcy, z jednego lub więcej powodów niezwiązanych z poszczególnym pracownikiem, pod warunkiem że zwolnień tych jest co najmniej pięć”, obejmuje, w przypadku kryzysu, w którym przewidywana jest redukcja zatrudnienia, w tym zwolnienia, rozwiązanie umów o pracę zaproponowane przez przedsiębiorstwo, nie z inicjatywy pracowników, lecz zaakceptowane przez nich po otrzymaniu wiążącej oferty natychmiastowego zatrudnienia w innym przedsiębiorstwie, przy czym to pracodawca uzgodnił z innym przedsiębiorstwem możliwość odbycia przez jego pracowników rozmów kwalifikacyjnych w celu ich ewentualnego zatrudnienia?
1)

Czy art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) należy interpretować w ten sposób, że: a) „warunki umowy odzwierciedlające […] przepisy ustawowe” muszą powielać w całości lub w części odpowiednią normę prawną zawartą w odpowiednim przepisie ustawowym; lub b) „warunki umowy odzwierciedlające […] przepisy ustawowe” muszą zawierać wyraźne odesłanie do odpowiedniej normy prawnej zawartej w odpowiednim przepisie ustawowym; lub, przeciwnie, c) aby uznać, że warunki umowne w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG są wyłączone spod analizy nieuczciwego charakteru, wystarczające jest zastosowanie ogólnej zasady prawa cywilnego, zgodnie z którą umowy są uzupełniane przez ustawę w braku szczególnego odniesienia lub odesłania do odpowiedniej normy prawnej zawartej w odpowiednim przepisie ustawowym?
Czy art. 18 i 19 w zw. z motywem 26 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/800 z dnia 11 maja 2016 roku w sprawie gwarancji procesowych dla dzieci będących podejrzanymi lub oskarżonymi w postępowaniu karnym oraz art. 12 ust. 2 w zw. z motywem 50 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2013/48/UE z dnia 22 października 2013 roku w sprawie prawa dostępu do adwokata w postępowaniu karnym i w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania oraz w sprawie prawa do poinformowania osoby trzeciej o pozbawieniu wolności i prawa do porozumiewania się z osobami trzecimi i organami konsularnymi w czasie pozbawienia wolności w powiązaniu z art. 7 ust. 1 i 2 w zw. z art. 10 ust. 2 w zw. z motywem 44 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 roku w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym oraz zasadę rzetelnego procesu sądowego należy interpretować w ten sposób, że – w odniesieniu do wyjaśnień złożonych przez podejrzanego podczas przesłuchania policyjnego prowadzonego bez dostępu do adwokata i bez rzetelnego poinformowania podejrzanego o jego prawach, bez poinformowania podmiotu odpowiedzialności rodzicielskiej o prawach i ogólnych aspektach przebiegu postępowania, jakie dziecko ma prawo otrzymać na mocy art. 4 dyrektywy – obligują one (względnie uprawniają) sąd krajowy rozpoznający sprawę w postępowaniu karnym objętą zakresem stosowania w.w. dyrektyw oraz wszelkie organy państwa do zapewnienia skutku polegającego na postawieniu podejrzanych/oskarżonych w takiej samej sytuacji, w jakiej znaleźliby się, gdyby dane naruszenia nie wystąpiły, a zatem do pominięcia takiego dowodu, zwłaszcza w przypadku, gdyby uzyskane w takim przesłuchaniu informacje obciążające miały posłużyć do skazania danej osoby?
1)

Czy kumulację środków podejmowanych, wspieranych lub tolerowanych w państwie przez podmiot sprawujący de facto władzę rządową i polegających w szczególności na tym, że kobiety — są objęte zakazem udziału w sprawowaniu urzędów politycznych i w politycznych procesach decyzyjnych; — nie mają dostępu do środków prawnych, aby móc uzyskać ochronę przed przemocą ze względu na płeć i przemocą domową; — są ogólnie narażone na małżeństwa przymusowe, chociaż zostały one zakazane przez podmiot sprawujący de facto władzę rządową, jednak nie zapewnia się kobietom skutecznej ochrony przed małżeństwami przymusowymi, a takie małżeństwa są niekiedy zawierane przy udziale osób piastujących de facto władzę państwową, które wiedzą, że chodzi o małżeństwo przymusowe; — nie mogą prowadzić działalności zawodowej lub mogą ją prowadzić w ograniczonym rozmiarze głównie w domu; — mają utrudniony dostęp do placówek służby zdrowia; — są objęte odmową dostępu do edukacji w całości lub w znacznym stopniu (na przykład dziewczętom zezwala się tylko na naukę w szkole podstawowej); — nie mogą przebywać lub poruszać się w miejscach publicznych bez towarzystwa mężczyzny (pozostającego w określonym związku rodzinnym), w każdym razie w przypadku przekroczenia pewnej odległości od miejsca zamieszkania; — muszą w miejscach publicznych całkowicie zakrywać swoje ciało i zasłaniać twarz; — nie mogą uprawiać sportu; należy zaklasyfikować jako na tyle poważną w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (wersja przekształcona) (1), że oddziałuje ona na kobietę w sposób podobny do określonego w art. 9 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 20 października 2022 r. – RK/Ministerstvo zdravotnictví

(Sprawa C-659/22)

(2023/C 15/31)

Język postępowania: czeski

Sąd odsyłający

Nejvyšší správní soud

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: RK

Druga strona postępowania: Ministerstvo zdravotnictví

Pytanie prejudycjalne

Czy przy weryfikowaniu ważności interoperacyjnych zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19, wydawanych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/953 (1) z dnia 14 czerwca 2021 r. w sprawie ram wydawania, weryfikowania i uznawania interoperacyjnych zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 (unijne cyfrowe zaświadczenie COVID) w celu ułatwienia swobodnego przemieszczania się w czasie pandemii COVID-19, które Republika Czeska stosuje do celów krajowych, w krajowej aplikacji „čTečka” dochodzi do przetwarzania danych osobowych w sposób zautomatyzowany w rozumieniu art. 4 pkt 2) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (2) z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych), tak że działanie to jest objęte materialnym zakresem stosowania ogólnego rozporządzenia o ochronie danych zgodnie z art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia?

(1) Dz.U. 2021, L 211, s. 1.

(2) Dz.U. 2016, L 119, s. 1.
1)

Czy jest to zgodne z prawem Unii, w szczególności z dyrektywą Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) w świetle art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), by przepis krajowy przewidywał, że prywatna organizacja, której etyka oparta jest na religii, a) może uznać za nieodpowiednie do zatrudnienia w jej służbach osoby, które wystąpiły z określonej wspólnoty religijnej przed nawiązaniem stosunku pracy; lub b) może wymagać od osób świadczących pracę dla niej, aby nie występowały one z określonej wspólnoty religijnej przed nawiązaniem stosunku pracy; lub c) może uzależnić kontynuację stosunku pracy od tego, by osoba świadcząca pracę dla niej, która przed nawiązaniem stosunku pracy wystąpiła z określonej wspólnoty religijnej, przystąpiła z powrotem do tej wspólnoty, jeśli poza tym organizacja ta nie wymaga od osób świadczących pracę dla niej, aby należały one do danej wspólnoty religijnej?
—

stwierdzenie, że nakładając na pojazdy zarejestrowane w innych państwach członkowskich przed dniem 1 stycznia 2009 r. i przywiezione na Maltę po tym dniu wyższy roczny podatek od środków transportowych niż na podobne pojazdy krajowe, na podstawie załącznika czwartego (Fourth Schedule) Motor Vehicles Registration and Licensing Act as amended by Act VI of 2009, Chapter 368 of the Laws of Malta (ustawy o rejestracji i dopuszczeniu do ruchu, zmienionej ustawą VI z 2009 r., rozdział 368 ustaw Malty), Malta uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 110 TFUE; oraz
C 15/27

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 4 października 2022 r. – AB/Finanzamt Köln-Süd

(Sprawa C-627/22)

(2023/C 15/29)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Köln

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: AB

Strona przeciwna: Finanzamt Köln-Süd

Pytanie prejudycjalne

Czy postanowienia Umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób (1), która weszła w życie w dniu 1 czerwca 2002 r. (zwanej dalej „umową w sprawie swobodnego przepływu osób” bądź „USSPO”), w szczególności jej art. 7 i 15 w związku z art. 9 ust. 2 załącznika I do tejże umowy (prawo do równego traktowania), należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu, zgodnie z którym pracownicy będący obywatelami państwa członkowskiego UE lub EOG (w tym Niemiec) i zamieszkujący w Niemczech lub w państwach UE/EOG (jako kraju ich miejsca zamieszkania lub miejsca ich zwykłego pobytu) mogą wprawdzie dobrowolnie złożyć wniosek o opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób fizycznych (zwane dalej „rozliczeniem podatku na wniosek”) przychodów z pracy najemnej, które podlegają w Niemczech opodatkowaniu, w szczególności w celu uzyskania zwrotu nadpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych dzięki uwzględnieniu wydatków (kosztów uzyskania przychodu) i odliczeniu niemieckiego podatku od wynagrodzeń, potrąconego w ramach procedury poboru podatku u źródła, ale prawa tego odmawia się obywatelom niemieckim i szwajcarskim zamieszkałym w Szwajcarii?

(1) Dz.U. 2002, L 114 s. 6.
3)

Czy prawo Unii, a w szczególności postanowienia art. 34 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, stoi na przeszkodzie środkowi państwa członkowskiego takiemu jak środek opisany [w pytaniu drugim], podczas gdy, po pierwsze, paliwa zawierające biopaliwa powstałe w wyniku współprzetwarzania w rafinerii znajdującej się na jego terytorium nie podlegają takiej analizie fizycznej, jeżeli są one wprowadzane do konsumpcji w tym państwie członkowskim bezpośrednio z zakładu produkcyjnego, oraz, po drugie, gdy to państwo członkowskie akceptuje – w celu określenia przy wyjściu z zakładu produkcyjnego korzystającego z zawieszenia opodatkowania lub krajowego składu podatkowego zawartości biopaliw, która do celów podatkowych może zostać przypisana do świadectw zawartości wydanych za dany okres – dokonanie oceny zawartości biopaliwa w produktach będących przedmiotem wywozu lub dopuszczenia do konsumpcji w sektorach innych niż transport na podstawie średniego miesięcznego wprowadzania przez skład lub zakład produkcyjny?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 19 października 2022 r. – I (*1) GmbH & Co. KG/Hauptzollamt HZA (*1)

(Sprawa C-655/22)

(2023/C 7/20)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesfinanzhof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: I (*1) GmbH & Co. KG

Druga strona postępowania: Hauptzollamt HZA (*1)

Pytania prejudycjalne

1) Czy art. 2 rozporządzenia nr 1360/2013 (1) należy interpretować w ten sposób, że producent cukru powinien był złożyć wniosek o zwrot nienależnie pobranych opłat do dnia 30 września 2014 r.?

2) W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: Czy właściwy organ w przypadku takim jak niniejszy (ustalone z naruszeniem prawa Unii, ale w sposób ostateczny opłaty, o których zwrot wystąpiono dopiero po roku od ustalenia, ze skutkiem wstecznym, niższego współczynnika w rozporządzeniu nr 1360/2013) ma prawo odmówić zwrotu nienależnie pobranych opłat produkcyjnych z powołaniem się na przepisy krajowe dotyczące ostatecznego charakteru decyzji oraz na obowiązujący zgodnie z przepisami krajowymi termin ustalenia w decyzji wysokości opłaty, a także na zasadę pewności prawa w prawie Unii?

(*1) Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.

(1) Rozporządzenie Rady (UE) nr 1360/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. ustalające wysokość opłat produkcyjnych w sektorze cukru na lata gospodarcze 2001/2002, 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006, współczynnik wymagany do obliczenia dodatkowej opłaty na lata gospodarcze 2001/2002 i 2004/2005 oraz kwoty do zapłacenia przez producentów cukru na rzecz sprzedawców buraków w związku z różnicą między maksymalną opłatą a opłatami do pobrania w odniesieniu do lat gospodarczych 2002/2003, 2003/2004 i 2005/2006 (Dz.U. 2013, L 343, s. 2).
2)

Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze co do zasady potwierdzi istnienie takiej przeszkody, to czy odpowiedź ta ulegnie zmianie, jeżeli po stwierdzeniu wykonalności europejskiego nakazu zapłaty okaże się, że doręczenie nakazu zapłaty nie nastąpiło zgodnie z minimalnymi standardami określonymi w art. 13–15 rozporządzenia nr 1896/2006?
2)

Czy pojęcie to należy interpretować w taki sposób, jak czyni to druga strona postępowania? Czy są to wyłącznie interesy usankcjonowane prawnie, będące prawem i ustanowione przepisami prawnymi? lub
1)

zarzut błędnej podstawy prawnej przyjęcia rozporządzenia i w związku z tym naruszenie art. 192 ust. 2 lit. c) TFUE w związku z art. 194 ust. 2 akapit drugi TFUE poprzez nieprzyjęcie spornego rozporządzenia na podstawie art. 192 ust. 2 lit. c) TFUE, wymagającego jednomyślności w Radzie, mimo że rozporządzenie wpływa znacząco na wybór państwa członkowskiego między różnymi źródłami energii i ogólną strukturę jego zaopatrzenia w energię. Polska podnosi przeciwko zaskarżonemu rozporządzeniu w pierwszej kolejności zarzut błędnej podstawy prawnej, którą jest art. 122 ust. 1 TFUE. Polska wskazuje, że głównym celem zaskarżonego rozporządzenia jest wywarcie znaczącego wpływu na warunki wykorzystania zasobów energetycznych, wyboru między różnym źródłami energii oraz ogólną strukturę zaopatrzenia w energię. Ponieważ rozporządzenie znacząco wpływa na swobodę kształtowania miksu energetycznego powinno ono zostać przyjęte na podstawie art. 192 ust. 2 lit. c) TFUE, do którego odsyła art. 194 ust. 2 akapit drugi TFUE, czyli zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą, w ramach której Rada stanowi jednomyślnie.