ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 16 października 2012 r. uznającej wnioski skarżących o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej rozporządzenia Komisji (WE) nr 149/2008 z dnia 29 stycznia 2008 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady poprzez ustanowienie załączników II, III i IV ustalających najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości dla produktów wymienionych w załączniku I do wymienionego rozporządzenia (Dz.U. L 58, s. 1) za dopuszczalne, ale bezzasadne;
—

Zaskarżona decyzja jest niezgodna z rozporządzeniem w sprawie opłat, ponieważ strona pozwana jest uprawniona jedynie do nakładania opłat administracyjnych, zaś do nakładania odstraszającej grzywny uprawnione są państwa członkowskie. Należności administracyjne powinny być adekwatne do zakresu prac wykonywanych przez ECHA. Opłata administracyjna w wysokości 20 700 EUR z tytułu nieprawidłowo zadeklarowanej wielkości przedsiębiorstwa ma funkcję karną i upodabnia się do grzywny. Tym samym strona pozwana weszła w kompetencje państwa członkowskiego, co jest niezgodne z zasadą przyznania określoną w art. 5 TUE i stanowi działanie w warunkach braku kompetencji w rozumieniu art. 263 TFUE.
5)

Zarzut piąty oparty na braku podstawy prawnej, ze względu na to, że decyzja została wydana bez sprawdzenia, że zbycia aktywów dokonano na podstawie ich wartości rynkowej i bez zbadania skutków okoliczności, że nabywca należy do tej samej grupy, co grupa, która udzieliła niezgodnej z prawem pomocy.
1)

Po pierwsze, zaskarżone działania Cedefop są nieuzasadnione i naruszają jego prawa do obrony i skutecznej ochrony w zakresie, w jakim z treści zaskarżonej decyzji o udzieleniu zamówienia i z dokumentów udostępnionych na odpowiedni wniosek skarżącego nie można wyciągnąć niezbitego wniosku co do sposobu oceny i ostatecznego zaklasyfikowania ofert, a w konsekwencji ostateczna ocena przez pozwany Cedefop nie jest wystarczająco uzasadniona zgodnie z art. 296 TFUE i art. 41 ust. 2 dyrektywy 2004/18/WE (1); poza tym skarżącego nie powiadomiono o szczególnych cechach i przewagach wybranej oferty w porównaniu do jego własnej oferty; ponadto nie poinformowano go o tych punktach, na których opiera się ostateczna ocena komisji przetargowej w spornym postępowaniu o udzielenie zamówienia na świadczenie usług medycznych dla personelu Cedefop, chociaż złożył odpowiedni wniosek i dotyczący tego wniosek potwierdzający.
—

Wnosząca odwołanie twierdzi w tym względzie, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo, uznając, iż kandydatka w konkursie otwartym, która nie zgadza się uzyskaną punktacją, nie jest uprawniona do dostępu do sprawdzonych prac z egzaminów pisemnych, i tym samym naruszył przysługujące jej prawo dostępu do dokumentów.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący przeinaczenia informacji zawartych w aktach sprawy przy przeprowadzaniu przez Sąd do spraw Służby Publicznej kontroli przestrzegania procedury w ramach postepowania dyscyplinarnego, a w szczególności naruszenia art. 25 załącznika IX regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej dokonał błędnej wykładni pojęcia „postępowanie karne” (odnośnie do pkt 68 i nast. zaskarżonego wyroku).
1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa odnośnie do zakresu zastosowania zasady legalności, ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, po pierwsze, że uzasadnienie podane przez organ upoważniony do zawierania umów na etapie oddalenia zażalenia może zastąpić i zmienić uzasadnienie podane przy odmownym rozpatrzeniu wniosku wnoszącej odwołanie o przedłużenie z nią umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego, a po drugie, że Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, iż uzasadnienie jest ważne, choć opiera się na informacjach ustalonych po wydaniu zaskarżonego aktu. Wnosząca odwołanie podnosi, że: — jeżeli w niniejszym przypadku umowa wnoszącej odwołanie nie została przedłużona z racji zakazu kumulacji zgodnie z zasadą ośmiu lat, organ upoważniony do zawierania umów nie mógł następnie twierdzić w odpowiedzi na zażalenie, że umowa nie została z nią przedłużona ze względu na ograniczenia budżetowe, osiągnięcia wnoszącej odwołanie oraz interes służby, po to, by następnie przed Sądem ograniczyć to uzasadnienie do ograniczeń budżetowych. — Sąd do spraw Służby Publicznej powinien był, wbrew temu, co stwierdził w pkt 50 zaskarżonego wyroku, zbadać zarzut niezgodności z prawem podniesiony przeciwko zasadzie ośmiu lat, który to zarzut został podniesiony w chwili oddalenia wniosku o przedłużenie umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 63/24

Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2012 r. — Komisja przeciwko Siemens

(Sprawa T-579/12)

2013/C 63/50

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i W. Mölls, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Siemens AG (Monachium, Niemcy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— zasądzenie zapłaty od Siemens AG na rzecz skarżącej 671 234 EUR wraz z odsetkami w wysokości 5 punktów procentowych powyżej podstawowej stopy procentowej w rozumieniu § 247 BGB od momentu wniesienia skargi;

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że zgodnie z umową zawartą z pozwaną jest ona uprawniona do żądania odszkodowania z tytułu dodatkowych kosztów wynikłych ze spóźnionego odbioru materiałów oddanych do dyspozycji. Takie odszkodowanie jest należne także zgodnie z prawem niemieckim mającym zastosowanie do tej umowy, mówiąc dokładniej zgodnie z § 304 oraz § 280 i § 286 BGB.
3)

Po trzecie, skarżący uważa, że decyzja Rady i rozporządzenia Rady naruszają przysługujące skarżącemu prawa podstawowe chronione Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej lub europejską konwencją praw człowieka, w tym prawo skarżącego do godności ludzkiej, prawo do dobrej administracji, prawo do skutecznej skargi i rzetelnego procesu sądowego, prawo do domniemania niewinności i prawo do obrony, prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, domu i komunikowania się, swobodę działalności gospodarczej oraz jego prawo własności.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 71/24

Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2013 r. — NICO przeciwko Radzie

(Sprawa T-6/13)

2013/C 71/38

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Naftiran Intertrade Co. (NICO) Sàrl (Pully, Szwajcaria) (przedstawiciele: J. Grayston, solicitor, adwokaci G. Pandey, P. Gjørtler, D. Rovetta, D. Sellers i N. Pilkington)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (2) w zakresie, w jakim na podstawie zakwestionowanych aktów strona skarżąca została umieszczona w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi; oraz

— obciążenie Rady kosztami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca podnosi pięć zarzutów dotyczących naruszenia istotnych wymogów proceduralnych oraz naruszenia traktatów i zasad prawa dotyczących ich stosowania: naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, niewystarczającego uzasadnienia, naruszenia prawa do obrony, oczywistego błędu w ocenie oraz naruszenia podstawowego prawa własności.

Skarżący uważa, że Rada nie wysłuchała strony skarżącej i że żadne przeciwne argumenty nie uzasadniłyby tego, w szczególności w odniesieniu do obciążeń nałożonych na bieżące zobowiązania umowne. Ponadto strona skarżąca twierdzi, że Rada nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia, co zostało potwierdzone przez Radę stronie skarżącej, podczas gdy wnioski o dostęp do dokumentów pozostały bez odpowiedzi. Strona skarżąca uważa, że wskutek tych pominięć Rada naruszyła prawo do obrony przysługujące stronie skarżącej, której odmówiono możliwości skutecznego ustosunkowania się do ustaleń Rady, jako że ustalenia te nie zostały stronie skarżącej ujawnione. Wbrew twierdzeniu Rady strona skarżąca podnosi, że nie jest spółką zależną NICO Ltd, jako że spółka ta nie istnieje już na Jersey, a w każdym razie Rada nie wykazała, że nawet gdyby strona skarżąca była spółką zależną, pociągałoby to za sobą korzyść gospodarczą dla państwa irańskiego, która byłaby sprzeczna z celem zakwestionowanych decyzji i rozporządzenia. Wreszcie strona skarżąca twierdzi, że nakładając środki na prawa własności oraz bieżące zobowiązania umowne zawiadywanie przez stronę skarżącą, Rada naruszyła podstawowe prawo do własności poprzez przyjęcie środków, których proporcjonalności nie można wykazać.

(1) Dz.U. L 282 z 16.10.2012, s. 58.

(2) Dz.U. L 282 z 16.10.2012, s. 16.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 79/22

Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2013 r. — ADEAS przeciwko Komisji

(Sprawa T-7/13)

2013/C 79/40

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Association pour la Défense de l’Épargne et de l’Actionnariat des Salariés de France Télécom-Orange (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A.L. Lefort des Ylouses i A.S. Gay)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie skargi ADEAS za dopuszczalną;

— stwierdzenie nieważności decyzji;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 9403 wersja ostateczna z dnia 20 grudnia 2011 r., uznającej za zgodną ze wspólnym rynkiem, pod pewnymi warunkami, pomoc udzieloną przez Republikę Francuską na rzecz France Télécom, dotyczącą zmiany sposobu finansowania emerytur urzędników państwowych zatrudnionych we France Télécom [pomoc państwa nr C 25/2008 (ex NN 23/2008)] (1).

Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty, które są w istocie podobne do zarzutów podniesionych w sprawie T-2/13 CFE–CGC France Télécom-Orange przeciwko Komisji lub z nimi identyczne.

(1) Dz.U. 2012, L 279, s. 1.
4)

Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy, ze względu na to, ze zaskarżona decyzja nie zmierz do odzyskania pomocy państwa niezgodnej ze wspólnym rynkiem, lecz do nałożenia na przyszłość na France Télécom dodatkowych obciążeń, które zdaniem strony skarżącej spowodują zahamowanie jej rozwoju na rynkach telekomunikacyjnych.
„Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2013 r. – Bilbaína de Alquitranes i in. przeciwko Komisji

(Sprawa T-689/13)

2014/C 85/37

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Bilbaína de Alquitranes, SA (Luchana-Baracaldo, Vizcaya, Hiszpania); Deza a.s. (Valašské Meziříčí, Republika Czeska); Industrial Química del Nalón, SA (Oviedo, Hiszpania); Koppers Denmark A/S (Nyborg, Dania); Koppers UK Ltd (Scunthorpe, Zjednoczone Królestwo); Koppers Netherlands BV (Uithoorn, Niderlandy); Rütgers Basic Aromatics GmbH (Castrop-Rauxel, Niemcy); Rütgers Belgium NV (Zelzate, Belgia); Rütgers Poland Sp. z o.o. (Kędzierzyn- Koźle, Polska); Bawtry Carbon International Ltd (Doncaster, Zjednoczone Królestwo); Grupo Ferroatlántica, SA (Madrid, Hiszpania); SGL Carbon GmbH (Meitingen, Niemcy); SGL Carbon GmbH (Bad Goisern am Hallstättersee, Austria); SGL Carbon (Passy, Francja); SGL Carbon, SA (La Coruña, Hiszpania); SGL Carbon Polska S.A. (Racibórz, Polska); ThyssenKrupp Steel Europe AG (Duisburg, Niemcy) i Tokai Erftcarbon GmbH (Grevenbroich, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem i C. Mereu)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi,

— stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w zakresie, w jakim klasyfikuje CTPHT jako H400 i H410,

— obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 944/2013 z dnia 2 października 2013 r. dostosowującego do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (rozporządzenia CLP) (Dz.U. L 261, s. 5) w części, w której pak, smoła węglowa wysokotemperaturowa, numer CAS 65996-93-2 (zwany dalej „CTPHT”), jest klasyfikowany jako „Aquatic Acute 1 (H400)” i „Aquatic Chronic 1 (H410)” (zwanej dalej „zaskarżonym aktem”).

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty:

1. Zaskarżony akt jest niezgodny z prawem, gdyż narusza przepisy rozporządzenia REACH i rozporządzenia CLP dotyczące zaklasyfikowania materiałów jako toksycznych dla środowiska wodnego oraz badań, które należy uznać w tym zakresie, jak też zasadę równego traktowania, w zakresie, w jakim odrzuca badania przeprowadzone zgodnie z rozporządzeniem REACH i wytycznymi OECD i wymaga przeprowadzenia testów, które nie są oparte na uznanej metodzie standardowej.

2. Zaskarżony akt jest niezgodny z prawem, gdyż jest oparty na oczywistym błędzie w ocenie, bo nie uwzględniono w nim obojętnych właściwości CTPHT, które mają wyraźne istotne oddziaływanie na badanie światłem UV i na zastosowanie metody podsumowującej. Określono w nim współczynniki M dla składników PAH, nie dokonując prawidłowej oceny przywołanych badań, i odrzucono informacje dostarczone przez skarżące bez wystarczającego uzasadnienia.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący przeinaczenia faktów: — po pierwsze, w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej orzekł, iż pojęcie „background”, użyte w ogłoszeniu o naborze w spornym postępowaniu odwołuje się do doświadczenia a nie do wykształcenia: wnoszący odwołanie podnosi, że w szczególności z ogłoszeń o naborze publikowanych przez Komisję wynika, iż w sytuacji, w której wymagane jest doświadczenie zawodowe, używane jest pojęcie „doświadczenie” a nie „background”; — po drugie, w zakresie, w jakim SSP uznał, że pojęcie „régulation” nie nawiązuje do mechanizmów regulowania, lecz do procesu prawodawczego.
3)

Zarzut trzeci dotyczący sprzecznego wewnętrznie rozumowania, ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej nie mógł z jednej strony twierdzić, że Rada słusznie przystąpiła do ponownego porównania osiągnięć wszystkich urzędników w grupie zaszeregowania AST 6 mogących ubiegać się o awans w ramach postępowania w sprawie awansu za 2007 r., a następnie twierdzić, że Rada nie miała obowiązku brać pod uwagę osiągnięć konkretnego urzędnika, awansowanego już w ramach tego postępowania, którego awans stał się ostateczny (w odniesieniu do pkt 69 i 70 zaskarżonego wyroku). Wnoszący odwołanie podnosi ponadto, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo ze względu na to, że na podstawie informacji zawartych w aktach sprawy nie uznał, iż okoliczności faktyczne składają się na oczywisty błąd w ocenie.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa skarżących do bycia wysłuchanym ustanowionego w art. 108 ust. 2 TFUE w wyniku tego, że Komisja nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 4 ust. 4, art. 6 i 20 rozporządzenia nr 659/1999, co stanowi nadużycie władzy. — Komisja naruszyła art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 i nast. rozporządzenia w ten sposób, że co do istoty prowadziła formalne postępowania wyjaśniające, nie spełniając jednak jego wymagań formalnych, pozbawiając przez to skarżących i wnoszących skargę do Komisji, jak też inne zainteresowane strony ich prawa do bycia wysłuchanym. — Posiłkowo skarżący podnoszą, że naruszone zostały ich prawa do zapoznania się ze sprawą podczas wstępnego postępowania wyjaśniającego.
4)

Zarzut czwarty: oczywiście błędna ocena okoliczności faktycznych w odniesieniu do środków wyrównawczych na podstawie pkt 38-40 wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw oraz naruszenie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE. Komisja w oczywiście błędny sposób stwierdziła, że spółka Elan nie wdrożyła odpowiednich środków wyrównawczych i w konsekwencji nieprawidłowo zastosowała art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE w związku z wytycznymi wspólnotowymi dotyczącymi pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw: — po pierwsze Komisja nie uwzględniła okoliczności, że strategia reorientacji wprost wspomina, iż w nadzwyczajnym wypadku zlikwidowana zostanie spółka dystrybucyjna w Stanach Zjednoczonych Ameryki; — po drugie Komisja mylnie wskazała, że do przerwania współpracy we wspólnym przedsiębiorstwie dystrybucyjnym doszło z inicjatywy przedsiębiorstwa Dal Bello. — po trzecie Komisja bezpodstawnie nie wzięła pod uwagę wpływu środków wyrównawczych dotyczących handlu detalicznego nartami na główną część działalności gospodarczej spółki Elan, czyli na produkcję nart.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 71/26

Odwołanie wniesione w dniu 17 stycznia 2013 r. przez Luigiego Marcuccia od wyroku wydanego w dniu 6 listopada 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-41/06 RENV Marcuccio przeciwko Komisji

(Sprawa T-20/13 P)

2013/C 71/40

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania

Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o uznanie za nieistniejący wyroku wydanego w dniu 6 listopada 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie T-41/06 RENV Marcuccio przeciwko Komisji Europejskiej lub pomocniczo o jego uchylenie w całości, a ponadto 2a) tytułem głównym, uznając, że stan postępowania na to pozwala: 2.a.a) uwzględnienie wszystkich żądań wnoszącego odwołanie przedstawionych w pierwszej instancji w ramach niniejszego sporu, w tym żądania związanego z zasądzeniem od Komisji Europejskiej zwrotu na rzecz skarżącego kosztów postępowania poniesionych przez niego w niniejszym postępowaniu odwoławczym; lub też 2b), pomocniczo, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji w celu orzeczenia ponownie ex lege w przedmiocie wszystkich żądań wnoszącego odwołanie przedstawionych w pierwszej instancji.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsze odwołanie skierowane jest przeciwko ww. wyrokowi, w którym oddalono skargę przekazaną Sądowi do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpoznania w drodze wyroku Sądu z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie T-20/09 Komisja przeciwko Marcucciowi, dotyczącego częściowego uchylenia wyroku wydanego w sprawie F-41/06, w którym wydano rozstrzygnięcie w sprawie skargi, w której wnoszący odwołanie żądał, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 30 maja 2005 r. w sprawie przeniesienia go w stan spoczynku z powodu niezdolności do pracy oraz szeregu aktów prawnych powiązanych z tą decyzją, a po drugie, zasądzenia od Komisji odszkodowania.

Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi siedem zarzutów.

1) Uchybienia proceduralne (errores in procedendo) szkodzące jego interesom, z którymi wiążą się poważne, otwarte, jawne, rażące, widoczne, oczywiste, nienaprawialne i powodujące nieważność błędy w wyrokowaniu.

2) Całkowity brak uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

3) Brak zgodności z prawem spornej decyzji, również ze względu na brak właściwości jej autora, uchybienia proceduralne, w tym naruszenie istotnych wymogów proceduralnych i nadużycie władzy w postaci nadużycia proceduralnego.

4) Przeinaczenie dowodów.

5) Naruszenie reguł dowodowych ze względu ich na błędne, fałszywe, kłamliwe i niedorzeczne zastosowanie, a także naruszenie szeregu zasad i norm prawnych.

6) Zaniechanie orzeczenia w przedmiocie szeregu zasadniczych aspektów sporu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 79/24

Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2013 r. — Bank of Industry and Mine przeciwko Radzie

(Sprawa T-10/13)

2013/C 79/42

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Bank of Industry and Mine (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci E. Glaser i S. Perrotet)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 8 decyzji Rady nr 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. w zakresie, w jakim zmieniono w nim art. 20 lit. c) decyzji 2010/413/WPZiB;

— stwierdzenie nieważności decyzji Rady nr 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. w zakresie, w jakim dodano w nim spółkę BIM do ujętego w załączniku II do decyzji 2010/413/WPZiB wykazu podmiotów, które mają być objęte środkami w postaci zamrożenia funduszy;

— równocześnie stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. w zakresie, w jakim dodano w nim spółkę BIM do wykazu podmiotów, które mają być objęte środkami w postaci zamrożenia funduszy, w załączniku IX do rozporządzenia 267/2012;

— uznanie, że nie mają zastosowania względem BIM rozporządzenie nr 267/2012, decyzja 2010/413/WPZiB, zmieniona przepisami decyzji 2012/35/WPZiB i 2012/635/WPZiB wprowadzającymi, a następnie zmieniającymi lit. c) do art. 20 decyzji 2010/413/WPZiB i umieszczającymi stronę skarżącą w wykazie zamieszczonym w załączniku II;

— i posiłkowo przy założeniu niestwierdzenia nieważności art. 1 pkt 8 decyzji nr 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. w zakresie, w jakim zmieniono w nim art. 20 lit c) decyzji 2010/413/WPZiB, uznanie, że nie ma on zastosowania wobec BIM;

— obciążenie Rady całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów, które są co do istoty identyczne z podniesionymi w sprawie T-9/13 National Iranian Gas Company przeciwko Radzie lub podobne do nich.