ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
43.

Uważam bowiem, że nie jest bez znaczenia w świetle ochrony uprawnień jednostek, że prawodawca unijny postanawia powierzyć uprawnienie do wydania takiej czy innej decyzji danemu organowi władzy, a nie innemu. Motywacja uzasadniająca ten wybór może mieć związek z ochroną jednostek, ponieważ prawodawca unijny wyznacza organ władzy, co do którego uważa, że posiada on największe możliwości w zakresie wykorzystania uprawnień władzy publicznej w danej dziedzinie. Co do zasady, nie chodzi o wybór przypadkowy, a przynajmniej można się tego spodziewać. Jego wyborem może na przykład, koncentrując się na przypadku omawianym w badanej sprawie, kierować wola powierzenia organowi władzy krajowej, która wydała pozwolenie, uprawnienia do wydania decyzji, czy należy je cofnąć. Nie oznacza to, że Komisja nie posiadała specjalistycznej wiedzy koniecznej do wydania takiej decyzji. Należy stwierdzić, że prawodawca unijny słusznie mógł w danym momencie uznać, że władze krajowe posiadały największe możliwości, by wydać rozpatrywaną decyzję.
73.

Nie zgadzam się z tym, by stwierdzenia Trybunału w wyroku w sprawie Mesbah miały się stosować w okolicznościach faktycznych bieżącej sprawy. Zakres i cele umowy o współpracy były istotnie bardziej zawężone niż cele układu stowarzyszeniowego, stanowiącego podstawę uprawnień rozpatrywanych w niniejszej sprawie ( 35 ). Jest prawdą, że umowa o współpracy stanowiła o zakazie dyskryminacji ze względu na obywatelstwo w odniesieniu do warunków pracy lub płacy w stosunku do pracowników marokańskich ( 36 ), jednakże poza tym przepisy tytułu 3 umowy o współpracy (zatytułowanego „Współpraca w obszarze zatrudnienia”) były w istocie ograniczone do obszaru zabezpieczenia społecznego, gdzie także należało zapewnić niedyskryminacyjne traktowanie ( 37 ). Nie istniało nic podobnego do opartych na integracji uprawnień wynikających z art. 6 ust. 1 i art. 7. Trybunał wielokrotnie oświadczał, że artykuły te powinny być interpretowane w sposób szeroki oraz z uwzględnieniem ich celu. Dla przykładu uznał on, że przepisy sekcji 1 rozdziału II decyzji nr 1/80, w których zawarte są art. 6 ust. 1 i art. 7, „wzorujące się na [art. 45 TFUE, 46 TFUE i 47 TFUE], stanowią dodatkowy krok w kierunku osiągnięcia swobodnego przepływu pracowników” ( 38 ). Ponadto „[w] utrwalonym orzecznictwie Trybunał uznał, iż z treści art. 12 układu stowarzyszeniowego i art. 36 protokołu dodatkowego, a także z celów decyzji nr 1/80 wynika, że zasady przyjęte w ramach [art. 45 TFUE, 46 TFUE i 47 TFUE] powinny być w miarę możliwości stosowane do obywateli tureckich korzystających z praw przysługujących im na podstawie decyzji nr 1/80” ( 39 ). Takie podejście wydaje mi się radykalnie różne od podejścia przyjętego przez Trybunał dla wykładni umowy o współpracy w wyroku w sprawie Mesbah.
54.

Jak stanowi art. 17 ust. 2 lit. b) dyrektywy „podatnik jest uprawniony […] do odliczenia podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego od towarów przywożonych” ( 24 ). Już z samego brzmienia wynika, że dla dokonania odliczenia podatku nie wystarczy, by (jeszcze niezapłacony) podatek od wartości dodanej od przywozu był w jakimś momencie należny. Rozstrzygające znaczenie ma raczej to, iż podatek od wartości dodanej od przywozu nadal jest należny. Miarodajna musi tutaj być chwila, w której ostatecznie rozstrzyga się o istnieniu prawa podatnika do wykonania odliczenia. Jeśli roszczenie podatkowe państwa w owej chwili wygasło i nie zostało wykonane, to nie może istnieć prawo do odliczeń. Takie rozumienie nakazuje sens i cel prawa odliczenia, jakim jest uwolnienie podatnika od jakiegokolwiek obciążenia podatkiem od wartości dodanej ( 25 ). Jeśli odpada obciążenie, to niepotrzebne jest odciążenie w drodze odliczenia podatku naliczonego.
9.

W zakresie istotnym dla niniejszej sprawy art. 4 ustawy Prawo farmaceutyczne stanowi: „1. Do obrotu dopuszczone są bez konieczności uzyskania pozwolenia produkty lecznicze, sprowadzane z zagranicy, jeżeli ich zastosowanie jest niezbędne dla ratowania życia lub zdrowia pacjenta, pod warunkiem że dany produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w kraju, z którego jest sprowadzany, i posiada aktualne pozwolenie dopuszczenia do obrotu, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4. 2. Podstawą sprowadzenia produktu leczniczego, o którym mowa w ust. 1, jest zapotrzebowanie szpitala albo lekarza prowadzącego leczenie poza szpitalem, potwierdzone przez konsultanta z danej dziedziny medycyny. 3. Do obrotu, o którym mowa w ust. 1, nie dopuszcza się produktów leczniczych: 1) w odniesieniu do których minister właściwy do spraw zdrowia wydał decyzję o odmowie wydania pozwolenia, odmowie przedłużenia okresu ważności pozwolenia, cofnięcia pozwolenia, oraz 2) zawierających tę samą lub te same substancje czynne, tę samą dawkę i postać co produkty lecznicze, które otrzymały pozwolenie, z zastrzeżeniem ust. 3a. 3a. Przepisu ust. 3 pkt 2 nie stosuje się do produktów leczniczych, o których mowa w ust. 1, których cena jest konkurencyjna w stosunku do ceny produktu leczniczego posiadającego pozwolenie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lub 2, pod warunkiem że potwierdzone przez konsultanta z danej dziedziny medycyny zapotrzebowanie wystawione jest przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego, a minister właściwy do spraw zdrowia wyrazi, w drodze decyzji, zgodę na ich sprowadzenie. 4. Do obrotu nie dopuszcza się również produktów leczniczych, określonych w ust. 1, które z uwagi na bezpieczeństwo ich stosowania oraz wielkość importu powinny być dopuszczone do obrotu zgodnie z art. 3 ust. 1. 5. Apteki, hurtownie i szpitale prowadzące obrót produktami leczniczymi, o których mowa w ust. 1, prowadzą ewidencję tych produktów. 6. Na podstawie prowadzonej ewidencji hurtownia farmaceutyczna przekazuje ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, nie później niż do 10. dnia po zakończeniu każdego kwartału, zestawienie sprowadzonych produktów leczniczych. 7. Minister właściwy do spraw zdrowia określa, w drodze rozporządzenia: 1) (uchylony); 2) szczegółowy sposób i tryb sprowadzania z zagranicy produktów leczniczych, o których mowa w ust. 1, uwzględniając w szczególności: a) wzór zapotrzebowania; b) sposób potwierdzania przez ministra właściwego do spraw zdrowia okoliczności, o których mowa w ust. 3; c) sposób potwierdzania przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia okoliczności, o których mowa w art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. Nr 210, poz. 2135, z późn. zm.), d) sposób prowadzenia przez hurtownie, apteki i szpitale ewidencji sprowadzanych produktów leczniczych oraz e) zakres informacji przekazywanych przez hurtownię farmaceutyczną ministrowi właściwemu do spraw zdrowia”.
63.

Jednakże nie uważam tego za dostateczną podstawę dla oceny spornego przepisu jako niezgodnego, z samej swej istoty, ze zobowiązaniem Włoch do zapewnienia skutecznego poboru podatku VAT i skutecznego zapewnienia, by obowiązki podatników w ramach systemu VAT były realizowane. Można byłoby wymagać jedynie jednakowego traktowania wszelkich sytuacji podlegających art. 3 ust. 2 bis przekształconego dekretu ustawodawczego, przynajmniej w takim zakresie, w jakim dotyczą one podatku VAT. Jeśliby odwołania złożone do Corte di Cassazione były traktowane w ten sam sposób co te złożone do Commissione Tributaria Centrale, jeśli tylko długość trwania postępowania osiągnęłaby 10 lat, trudność tę można byłoby wyeliminować. To samo można osiągnąć, obejmując traktowaniem, które obecnie stosuje się do odwołań do Corte di Cassazione, odwołania do Commissione Tributaria Centrale. Jednakże nie sądzę, aby w kontekście pytania prejudycjalnego właściwe było wyrażanie przez Trybunał poglądu odnośnie do każdego z tych rozwiązań albo jakiegokolwiek innego rozwiązania. Rozważania takie nie mają znaczenia dla pytania, czy środek taki jak sporny przepis, analizowany samodzielnie, jest niedozwolony w świetle właściwej interpretacji prawodawstwa UE.
116.

Po każdym przerwaniu przedawnienie biegnie na nowo ( 52 ). Bieg przedawnienia dotyczącego kwot głównych rozpoczął się więc na nowo w następstwie tejże decyzji. Ponieważ dług odsetkowy ma charakter uboczny, skutek przerwania wynikający z decyzji z dnia 10 października 2006 r. w zakresie kwot głównych co do zasady ma wpływ także na bieg przedawnienia dotyczącego roszczenia z tytułu odsetek. Jednakże sąd krajowy musi jeszcze ustalić, czy nieprawidłowość w bieżącej sprawie była ciągła lub powtarzająca się ( 53 ), przy czym ustalenie to jest istotne dla stwierdzenia, w jaki sposób decyzja dotycząca kwoty głównej z dnia 10 października 2006 r. wpływa na bieg przedawnienia w odniesieniu do roszczenia odsetkowego. Nie sądzę, aby Trybunał mógł posunąć tę kwestię naprzód w jakimkolwiek stopniu.
151.

Zdaniem Komisji na dwa pierwsze pytania należy udzielić odpowiedzi przeczącej. W odniesieniu do konwencji rzymskiej wynika to z faktu, że nie jest ona częścią porządku prawnego Unii. Co się tyczy porozumienia TRIPS i WPPT, Komisja zauważa, że sąd krajowy nie wskazuje szczególnych przepisów. Jeśli chodzi o przepisy wskazane przez sąd krajowy we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, należy na te pytania udzielić odpowiedzi przeczącej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału przepis traktatu międzynarodowego jest bezpośrednio stosowany wyłącznie, jeżeli zawiera jasne, konkretne i bezwarunkowe zobowiązanie, które nie wymaga żadnego dodatkowego aktu transponującego. W odniesieniu do Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT), Trybunał odmawiał systematycznie uznania, że traktat ten wywołuje bezpośrednie skutki. Orzecznictwo to znajduje również zastosowanie do porozumienia TRIPS i WPPT. Tak jak porozumienie TRIPS, WPPT przewiduje, że umawiające się strony powinny wprowadzić w życie postanowienia tego traktatu. Potwierdza to art. 14 WCT i art. 23 ust. 1 WPPT, które przewidują wyraźnie, że umawiające się strony przyjmują środki konieczne do zapewnienia wykonania tych traktatów. Unia przyjęła te środki wykonawcze w dyrektywie 2001/29.
84.

Wobec powyższego przepisy niemieckie, zmierzające do wysokiego standardu jakości usług opiekuńczych pod stałą kontrolą oraz do korzystania z usług szczególnie wykwalifikowanych fachowców, są uzasadnione przynajmniej ze względów ochrony zdrowia. Są one właściwe dla zapewnienia celu wysokowartościowego zaopatrzenia osób wymagających opieki poprzez zastrzeżenie wysokich stawek usług dla takich usługodawców, którzy poddają się w pełni programowi zapewnienia jakości kasy pielęgnacyjnej. Nie można mieć zastrzeżeń także w odniesieniu do ich niezbędności, tym bardziej że ustawodawca krajowy posiada w dziedzinie ochrony zdrowia w odniesieniu do pożądanego poziomu jakości szeroki margines uznania. Mutatis mutandis należy w związku z tym wskazać na wymienione w przypisach 29 i 30 wyroki dotyczące aptek. Przepisy te wydają się wreszcie także odpowiednie, ponieważ w przeciwieństwie do obligatoryjnego systemu świadczeń rzeczowych kasy opiekuńczej przewidują one dla osób wymagających opieki większą elastyczność poprzez umożliwienie im korzystania ze świadczeń poza systemem świadczeń rzeczowych i wykorzystanie w tym celu zasiłku pielęgnacyjnego.
44.

Prawdą jest z pewnością, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w ramach postępowania ustanowionego w art. 267 TFUE wyłącznie do sądu krajowego, przed którym toczy się spór i który wobec tego musi przyjąć na siebie odpowiedzialność za wydane orzeczenie, należy ocena w świetle konkretnych okoliczności sprawy zarówno niezbędności orzeczenia prejudycjalnego do wydania wyroku, jak i istotnego charakteru pytań skierowanych do Trybunału. Zatem jeżeli pytania dotyczą wykładni prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia ( 8 ).
73.

Ponadto sytuacja podatnika belgijskiego jest skomplikowana ze względu na okoliczność, że nie dysponuje on żadnymi informacjami na temat tego, które państwa członkowskie posiadają system opodatkowania znacznie korzystniejszy niż system stosowany w Belgii. Jest on zatem zmuszony do dokonania samodzielnej oceny w wypadku, gdy zamierza skorzystać z usług osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w innym państwie członkowskim, czy opodatkowanie w tym państwie członkowskim jest znacznie korzystniejsze niż w Belgii, ażeby ustalić, któremu systemowi odliczania kosztów uzyskania przychodu będzie podlegać, co stawia go w sytuacji braku pewności prawa. Dochodzi do tego fakt, że jest szczególnie trudno w sposób precyzyjny zidentyfikować sytuacje, które są objęte stosowaniem przysłówka „znacznie”. Trudność, jaka wynika z tej niepewności prawnej, mogłaby z pewnością zniknąć, gdyby belgijskie organy podatkowe były w stanie utworzyć listę systemów podatkowych znacznie korzystniejszych niż system belgijski, mogących podlegać zakresowi zastosowania art. 54 CIR 1992. Nie nastąpiło to jednak w praktyce. Ponadto wydaje się w każdym razie szczególnie trudne, aby przewidzieć wszystkie możliwe zastosowania takiego przepisu.
75.

Uwzględniając całość powyższych rozważań, proponuję z jednej strony, by Trybunał orzekł, że nie ma potrzeby udzielania odpowiedzi na drugie pytanie prejudycjalne, a z drugiej strony, by na pierwsze i trzecie pytanie prejudycjalne zadane przez Bundesgerichtshof udzielił następującej odpowiedzi: Słuszne wynagrodzenie, które zgodnie z art. 94 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin rolnik jest zobowiązany wypłacić posiadaczowi prawa do wspólnotowej ochrony odmian roślin za wykorzystanie materiału rozmnożeniowego chronionej odmiany otrzymanego w wyniku produkcji bez wypełnienia obowiązków określonych w art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 2100/94 oraz art. 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1768/95 z dnia 24 lipca 1995 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w zakresie odstępstwa rolnego przewidzianego w art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 2100/94, zmienionego przez rozporządzenie (WE) nr 2605/98, należy obliczać na podstawie przeciętnej kwoty pobieranej za licencjonowaną produkcję materiału rozmnożeniowego odmian chronionych danego gatunku roślin na tym samym obszarze. Ze względu na to, że z jednej strony obliczenie wysokości słusznego wynagrodzenia na wskazanej podstawie pozwala przywrócić sytuację, w jakiej posiadacz znajdował się przed naruszeniem jego praw i naprawić skutki tego naruszenia, a z drugiej strony, że należy uznać, iż koszty kontroli i nadzoru zostały zawarte przez posiadacza w opłacie licencyjnej, zapłaty tych kosztów posiadacz może domagać się tylko w sytuacji, gdy dotyczy to dodatkowych kosztów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi lub postępowania sądowego związanych z badaniem konkretnego przypadku naruszenia, których zwrot może być wymagany zgodnie z art. 94 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94 i z zastrzeżeniem przewidzianych w nim warunków.
45.

Wszystkie powyższe okoliczności prowadzą do wniosku, zarówno z punktu widzenia systemowego, jak i celowościowego, iż jedyną właściwą interpretacją rozporządzenia, spójną z pewnością prawną i gwarancjami procesowymi, jest taka wykładnia, która proponuje dynamiczne rozszerzenie pełnej mocy przepisu przejściowego zawartego w art. 66 rozporządzenia nr 44/2001 w odniesieniu do obu ustępów tego przepisu, tak by znalazł on zastosowanie do każdego z państw członkowskich przystępujących do Unii w dacie późniejszej niż data wejścia w życie rzeczonego rozporządzenia.
98.

W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pytania The Person Appointed by the Lord Chancellor under Section 76 of the Trade Marks Act 1994, on Appeal from the Registrar of Trade Marks, przesłane przez High Court of Justice (England & Wales) w następujący sposób: 1) a) Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającą na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych i rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego należy interpretować w ten sposób, że wskazanie towarów i usług, w odniesieniu do których zgłaszający żąda ochrony, powinno spełniać wymogi wystarczającej jasności i precyzyjności, które umożliwią właściwym organom i podmiotom gospodarczym dokładne ustalenie zakresu ochrony wynikającej ze znaku towarowego. b) Wymogi te mogą być spełnione przez dokładne wyszczególnienie każdego z towarów i usług, w odniesieniu do których zgłaszający żąda ochrony. Mogą być one również spełnione poprzez wskazanie podstawowych towarów lub usług umożliwiające właściwym organom i podmiotom gospodarczym dokładne określenie zasadniczych cech charakterystycznych i obiektywnych właściwości danych towarów i usług. 2) Dyrektywę 2008/95 i rozporządzenie nr 207/2009 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie wskazaniu przez zgłaszającego towarów lub usług, w odniesieniu do których żąda ochrony, poprzez użycie ogólnych określeń zaczerpniętych z nagłówków klas klasyfikacji nicejskiej, pod warunkiem że wskazanie to spełnia wymogi wystarczającej jasności i precyzyjności. 3) Komunikat nr 4/03 prezesa Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie używania nagłówków klas w wykazach towarów i usług dla potrzeb zgłoszeń wspólnotowych znaków towarowych, w którym wskazuje on, po pierwsze, że OHIM nie sprzeciwia się stosowaniu ogólnych określeń i nagłówków klas jako zbyt nieprecyzyjnych lub nieokreślonych oraz, po drugie, że stosowanie tych określeń dotyczyć będzie wszystkich towarów lub usług należących do danej klasy, nie gwarantuje wymaganej jasności i precyzyjności dla celów rejestracji znaku towarowego, niezależnie od tego, czy jest to znak krajowy, czy wspólnotowy.
42.

Gdyby Trybunał, w przeciwieństwie do prezentowanego przeze mnie poglądu, przychylił się do stanowiska Komisji, miałoby to również daleko idące skutki w odniesieniu do wydania krajowej długoterminowej wizy pobytowej. Jako że zgodnie z art. 5 ust. 4 lit. a) KGS prawo tranzytu przez inne państwa członkowskie obszaru Schengen przysługuje nie tylko posiadaczom wizy uprawniającej do ponownego wjazdu, ale również posiadaczom krajowej długoterminowej wizy pobytowej, to wywodzony z tego prawa tranzytu obowiązek wydania wizy uprawniającej do ponownego wjazdu bez ograniczeń co do miejsca wjazdu miałby logicznie zastosowanie do wydania krajowej długoterminowej wizy pobytowej. Tym samym odpadałaby w konsekwencji możliwość wydawania przez państwa członkowskie długoterminowych wiz pobytowych zawierających ograniczenia co do miejsca wjazdu.
65.

Zatem, ponieważ jest oczywiste, że wyrok w sprawie Nemec ( 40 ) odzwierciedla kontekst zasadniczo odmienny od okoliczności w sprawie Bosmann ( 41 ), nie można wnioskować na podstawie odwołania do wyroku w sprawie Nemec zawartego w pkt 29 wyroku w sprawie Bosmann, że Trybunał uznał, iż utrata przez B. Bosmann prawa do świadczenia na dziecko związanego ze zmianą ustawodawstwa właściwego prowadzi do powstania po stronie Niemiec, jako państwa członkowskiego nieposiadającego właściwości, prawa do przyznania mimo wszystko tego świadczenia na podstawie prawa krajowego. Moim zdaniem Trybunał raczej powołał się na to orzecznictwo w sposób bardziej ogólny – obok innych czynników, takich jak art. 42 WE oraz preambuła rozporządzenia nr 1408/71 – w celu zademonstrowania, że rozporządzenie to należy interpretować w sposób korzystny dla pracowników migrujących w tym znaczeniu, że jeśli chodzi o sporną kwestię w wyroku w sprawie Bosmann, jego postanowienia nie mogą skutkować pozbawieniem państwa członkowskiego, nawet jeśli nie jest ono państwem właściwym, prawa do przyznania pracownikom świadczeń socjalnych przewidzianych na gruncie jego prawa krajowego ( 42 ).
40.

Co się tyczy pisma rządu francuskiego z dnia 22 grudnia 1997 r. skierowanego do EDF, to wydaje się, iż same władze francuskie przeprowadziły wyraźne rozróżnienie między środkami odnoszącymi się do zmiany struktury bilansu EDF (zob. załącznik 1 do tego pisma) a konsekwencjami podatkowymi (zob. załącznik 3 do tego pisma). Zgodnie z tym, co wskazała Komisja, załącznik 1 ukazuje po prostu bezpośrednie przypisanie praw udzielającego koncesji w kwocie 14,119 mld FRF do pozycji dotacje kapitałowe, podczas gdy załącznik 3 usuwa konsekwencje podatkowe tego środka dla EDF. Także i w tym dokumencie nie ma zatem nic, co mogłoby sugerować dokonanie konwersji wierzytelności podatkowej na kapitał.
55.

Nawet jeżeli państwa członkowskie co do zasady nie mogą powoływać się na deficyty we współpracy swych administracji podatkowych, by wywodzić z tego uzasadnienie dla ograniczeń podstawowych wolności ( 44 ), to jednak istniejące realia oraz konsekwencje, jakie prawodawca unijny wyciągnął z nich, przyjmując dyrektywę 2010/24, ukazują, że dyrektywa 76/308 nie stanowiła instrumentu umożliwiającego pobór i windykację podatków równoważnego z opodatkowaniem u źródła.
87.

W odniesieniu do miasta Londyn skarga Komisji odnosi się do trzech obszarów: Beckton, Crossness i Mogden. W szczególności skarga dotyczy funkcjonujących we wszystkich trzech miejscowościach oczyszczalni ścieków, co do których uznano, że są niewystarczające do zapewnienia zgodności z dyrektywą, a tym samym naruszają art. 4 i 10 dyrektywy. Odnośnie do Beckton i Crossness Komisja zarzuca również naruszenie art. 3 dyrektywy, uznając zatem za niewystarczające także ich systemy zbierania ścieków.
51.

Odpowiedź ta w świetle okoliczności faktycznych sporu przed sądem krajowym wymaga, by żadnemu z obu przypadków wskazanych w pytaniu prejudycjalnym nie przyznawać pierwszeństwa. Konsultacje byłyby bowiem przedwczesne, gdyby – jak to sugeruje pierwszy przypadek – do pracodawcy należało ich rozpoczęcie, podczas gdy nie została podjęta żadna „decyzja strategiczna lub operacyjna”. Innymi słowy, ważne jest, by wiedzieć, czy gdy taka decyzja została podjęta, zmuszała ona pracodawcę do rozważenia zwolnień grupowych, czy też nie. Natomiast rozpoczęcie konsultacji byłoby zbyt późne, gdyby ta decyzja strategiczna została podjęta, a konsultacje te nie pozostawiałyby pracodawcy żadnego pola manewru pozwalającego mu rozważać zwolnienia grupowe, podczas gdy rozpoczęcie to – jak wynika to przytoczonej w postanowieniu odsyłającym chronologii zdarzeń leżących u podstawy sporu przed sądem krajowym – zostało odroczone o kilka tygodni po podjęciu wspomnianej decyzji.
79.

Stanowisko to zostało przyjęte dla przeciwnego przypadku w ww. art. 21 rozporządzenia nr 1777/2005, zgodnie z którym „państwo członkowskie przeznaczenia towarów wykonuje swoje kompetencje w zakresie opodatkowania, bez względu na to, jak dana transakcja została potraktowana do celów podatku VAT w państwie członkowskim rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów”. Z przepisu tego wynika, że pobór podatku w państwie członkowskim przeznaczenia powinien nastąpić bez konieczności sprawdzania, czy w państwie członkowskim pochodzenia przyznano zwolnienie, jednakże ww. wyrok Teleos wydaje się rozciągać ten wniosek również na przeciwny wypadek, stanowiąc, że „w ramach przejściowej regulacji nabycia wewnątrzwspólnotowego i dostawy wewnątrzwspólnotowej niezbędne jest, by w celu zapewnienia prawidłowego poboru podatku VAT właściwe władze podatkowe kontrolowały, niezależnie od siebie, spełnienie przesłanek nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz zwolnienia od podatku odpowiadającej mu dostawy. Zatem nawet jeśli przedstawienie przez nabywcę deklaracji podatkowej dotyczącej nabycia wewnątrzwspólnotowego może wskazywać na rzeczywiste dokonanie przemieszczenia towarów poza terytorium państwa członkowskiego dostawy, to tego rodzaju deklaracja nie nabiera decydującego znaczenia w zakresie dowodu na dokonanie zwolnionej dostawy wewnątrzwspólnotowej” ( 32 ).
89.

Prawo do sprawiedliwego procesu nie wymaga w sposób konieczny, aby sąd we własnych słowach przedstawił swoje orzeczenie, jeżeli istnieje inny opis stanu faktycznego, któremu nie zaprzeczono, a orzeczenie odnosi się jednoznacznie do tego opisu. Jeżeli brak jest surowych wymogów do wniesienia środka zaskarżenia przeciwko wyrokowi zaocznemu, w związku z którymi konieczna byłaby wiedza na temat szczegółowych podstaw wyroku, nie doszłoby do naruszenia prawa do obrony. Sąd krajowy będzie więc musiał dokonać łącznej oceny wymogów do wniesienia środka zaskarżenia oraz informacji posiadanych przez pozwanego na podstawie wyroku, pozwu oraz pozostałych doręczonych mu dokumentów.