ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
27

Pojęcie „odpowiedzialności rodzicielskiej” zostało w art. 2 ust. 7 rozporządzenia nr 2201/2003 zdefiniowane szeroko, w tym sensie, że oznacza ono wszystkie prawa i obowiązki odnoszące się do osoby i majątku dziecka przysługujące osobie fizycznej lub prawnej na mocy orzeczenia sądowego, z mocy prawa lub umowy mającej skutek prawny (wyroki: C, C‑435/06, EU:C:2007:714, pkt 49; a także C., C‑92/12 PPU, EU:C:2012:255, pkt 59). Ponadto choć art. 1 ust. 2 owego rozporządzenia zawiera wyliczenie dziedzin objętych zakresem rozporządzenia jako należących do zakresu „odpowiedzialności rodzicielskiej”, wyliczenie to nie jest wyczerpujące, lecz ma charakter wyłącznie przykładowy, na co wskazuje użycie wyrażenia „w szczególności” (wyroki: C, C‑435/06, EU:C:2007:714, pkt 30; a także C., C‑92/12 PPU, EU:C:2012:255, pkt 63).
Po drugie art. 12 decyzji ramowej w związku z jej art. 17 i w świetle art. 6 Karty należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on w takiej sytuacji na przeszkodzie pozostawieniu w areszcie osoby, której dotyczy wniosek, zgodnie z prawem wykonującego nakaz państwa członkowskiego, nawet jeśli całkowity okres pozbawienia wolności tej osoby przekracza te terminy, o ile długość tego okresu nie jest nadmierna w odniesieniu do cech postępowania prowadzonego w sprawie w postępowaniu głównym, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego. Jeśli wykonujący nakaz organ sądowy postanowi zakończyć pobyt w areszcie tej osoby, organ ten jest wówczas zobowiązany do uzupełnienia jej tymczasowego zwolnienia wszelkimi środkami, jakie uzna za niezbędne do uniknięcia jej ucieczki i zapewnienia, że warunki materialne niezbędne do jej skutecznego przekazania pozostają spełnione do momentu wydania ostatecznej decyzji w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania.
19

W tych okolicznościach Raad van State (rada stanu) postanowiła zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 16 rozporządzenia nr 261/2004 zobowiązuje władze krajowe do przyjęcia środków wykonawczych uprawniających wyznaczony na podstawie [tego] artykułu organ do zastosowania administracyjnych środków przymusu w każdym indywidualnym przypadku naruszenia art. 5 ust. 1 lit. c) i art. 7 tego rozporządzenia, tak aby zagwarantować prawo pasażera do otrzymania w każdym indywidualnym przypadku odszkodowania, mając na uwadze, że prawo niderlandzkie zezwala pasażerom na dochodzenie przed sądami cywilnymi praw, które mogą oni wywodzić, na podstawie prawa Unii, z art. 5 ust. 1 lit. c) i art. 7 rozporządzenia nr 261/2004?”.
Noty wyjaśniające do HS dotyczące pozycji 8518 stanowią:

„Niniejsza pozycja obejmuje mikrofony, głośniki, słuchawki nagłowne, słuchawki douszne i elektryczne wzmacniacze częstotliwości akustycznych wszystkich rodzajów, przedstawiane samodzielnie, bez względu na konkretny cel, do jakiego takie aparaty mogą być przeznaczone (np. telefoniczne mikrofony, słuchawki nagłowne i douszne oraz głośniki do odbiorników radiowych).

Niniejsza pozycja obejmuje również elektryczne zestawy wzmacniające dźwięk.

[…]

B. Głośniki, nawet [również] zamontowane w swoich obudowach

Funkcja głośników jest odwrotna do funkcji mikrofonów: odtwarzają one dźwięk poprzez przekształcenie elektrycznych zmian lub oscylacji ze wzmacniacza na drgania mechaniczne, które są przekazywane w eter.

Obejmują one następujące typy:

[…]

Transformatory dopasowujące i wzmacniacze są czasami zmontowane razem z głośnikami. Zazwyczaj elektryczny sygnał wejściowy otrzymany przez głośnik jest w postaci analogowej, jednak w niektórych przypadkach sygnał wejściowy jest w formacie cyfrowym. Takie głośniki zawierają konwerter cyfrowo‑analogowy oraz wzmacniacze, z których w eter przekazywane są drgania mechaniczne.

W zależności od przeznaczenia głośniki mogą być zamontowane w ramie, w podstawie lub w różnego typu skrzynkach (często o budowie uwzględniającej zasady akustyki), a nawet w wyrobach meblowych. Urządzenia te klasyfikuje się do tej pozycji, pod warunkiem że główną funkcją całego zespołu jest działanie w roli głośnika. Przedstawiane oddzielnie ramy, podstawy montażowe, skrzynki itp. również objęte są niniejszą pozycją, pod warunkiem że są one możliwe do zidentyfikowania jako głównie przeznaczone do zamontowania głośników; artykuły meblowe objęte działem 94. przeznaczone na głośnik dodatkowo do swojej zwykłej funkcji, pozostają klasyfikowane do działu 94.

Pozycja ta obejmuje głośniki przeznaczone do podłączenia do maszyny do automatycznego przetwarzania danych, gdy są one przedstawiane oddzielnie”.
17

W tym względzie należy przypomnieć, że w ramach współpracy między Trybunałem i sądami krajowymi ustanowionej w art. 267 TFUE wyłącznie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za wydanie przyszłego wyroku, należy – przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy – zarówno ocena, czy do wydania wyroku jest mu niezbędne uzyskanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, jak i ocena znaczenia pytań, które zadaje on Trybunałowi. W konsekwencji, w sytuacji gdy postawione pytanie dotyczy wykładni prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia. Odmowa wydania przez Trybunał orzeczenia w trybie prejudycjalnym, o które wnioskował sąd krajowy, jest możliwa tylko wtedy, gdy jest oczywiste, że wykładnia prawa Unii, o którą się zwrócono, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, gdy problem jest natury hipotetycznej, bądź gdy Trybunał nie dysponuje elementami stanu faktycznego lub prawnego, które są konieczne do udzielenia użytecznej odpowiedzi na przedstawione mu pytania (zob. wyroki: PreussenElektra, C‑379/98, EU:C:2001:160, pkt 38, 39; a także Melki i Abdeli, C‑188/10 i C‑189/10, EU:C:2010:363, pkt 27).
4

Artykuł 13 ust. 1 tej dyrektywy, zatytułowany „Odszkodowania”, stanowi: „Państwa członkowskie zapewniają, że [by] na wniosek poszkodowanej strony właściwe organy sądowe nakazują [nakazały] naruszającemu, który świadomie lub mając rozsądne podstawy do posiadania takiej wiedzy zaangażował się w naruszającą działalność [działalność stanowiącą naruszenie], wypłacenie podmiotowi uprawnionemu odszkodowań odpowiednich [odszkodowania odpowiedniego] do rzeczywistego uszczerbku, jaki ten poniósł w wyniku naruszenia. Ustanawiając wysokość odszkodowań [odszkodowania], organy sądowe: a) biorą pod uwagę wszystkie właściwe aspekty, także poniesione przez poszkodowaną stronę negatywne skutki gospodarcze, z utraconymi zyskami włącznie, wszelkie nieuczciwe zyski […] naruszającego oraz, we właściwych przypadkach, elementy inne niż czynniki ekonomiczne, w rodzaju np. uszczerbku moralnego, jaki [krzywdy, jaką] naruszenie spowodowało dla właściciela praw; lub b) jako alternatywę dla lit. a) mogą one, we właściwych przypadkach, ustanowić odszkodowania ryczałtowe na podstawie elementów takich jak przynajmniej suma opłat licencyjnych, honorariów autorskich lub opłat należnych w razie uzyskania przez naruszającego o zgodę na wykorzystywanie praw własności intelektualnej, o którą chodzi. […]”.
18

W tych okolicznościach Înalta Curte de Casație și Justiție (najwyższy sąd kasacyjny) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 24 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że wyrażenie »jeżeli sąd państwa członkowskiego nie ma jurysdykcji na podstawie innych przepisów niniejszego rozporządzenia« oznacza również sytuację, w której strony umowy cesji praw do znaku towarowego zarejestrowanego w państwie członkowskim Unii Europejskiej jednoznacznie i niepodważalnie uzgodniły, że jurysdykcja do rozpatrywania wszelkich sporów dotyczących wypełnienia zobowiązań umownych przysługuje sądom państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej, w którym powód ma miejsce zamieszkania (siedzibę), zaś powód wytoczył powództwo przed sąd państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na którego terytorium miejsce zamieszkania (siedzibę) ma pozwany? 2) W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej: a) Czy art. 23 ust. 5 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie odnosi się do klauzuli prorogacyjnej przyznającej jurysdykcję państwu niebędącemu członkiem Unii Europejskiej, przez co sąd, przed który wytoczono powództwo zgodnie z art. 2 rozporządzenia, ustala jurysdykcję według krajowych przepisów prawa prywatnego międzynarodowego? b) Czy można uznać, że spór, którego przedmiotem jest wykonanie, w wyniku orzeczenia sądowego, obowiązku scedowania praw do znaku towarowego zarejestrowanego w państwie członkowskim Unii Europejskiej, przyjętego w umowie zawartej między stronami tegoż sporu, odnosi się do praw, dla których »wymagane jest zgłoszenie lub zarejestrowanie« w rozumieniu art. 22 pkt 4 rozporządzenia, biorąc pod uwagę fakt, iż zgodnie z prawem państwa, w którym zarejestrowany został znak towarowy, cesja praw do znaku towarowego podlega wpisowi do rejestru znaków towarowych i publikacji w Biuletynie urzędowym własności przemysłowej? 3) W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej [na pytanie pierwsze] – czy art. 24 rozporządzenia nr 44/2001 stoi na przeszkodzie temu, aby sąd, przed który wytoczono powództwo zgodnie z art. 2 rozporządzenia, w sytuacji takiej jak opisana powyżej w pytaniu [pierwszym], stwierdził, że nie ma jurysdykcji do rozstrzygnięcia sprawy, nawet jeśli pozwany wdał się w spór przed tym sądem, w tym w ostatniej instancji, bez podnoszenia zarzutu braku jurysdykcji sądu?”.
Skarga ta została oddalona wyrokiem Conseil du contentieux des étrangers (sądu do spraw cudzoziemców) z dnia 30 kwietnia 2014 r. W wyroku tym ów sąd wskazał w szczególności, co następuje:

„W każdym wypadku Conseil du contentieux des étrangers (sąd do spraw cudzoziemców) stwierdza, że pomiędzy przedstawieniem przez [A. Bensadę Benallala] umowy o pracę zawartej ze spółką […] a sprawozdaniem […], które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji, minął prawie rok, w którym to okresie [A. Bensada Benallal] nie przedstawił ani nie zakomunikował [biuru do spraw cudzoziemców] żadnej informacji związanej z problemami powoływanymi w skardze, które miał [on] napotkać w ramach umowy o pracę wiążącej go z tą spółką.

Jeżeli [A. Bensada Benallal] uważał, że może przytoczyć okoliczności pozwalające podważyć zasadność cofnięcia prawa pobytu, powinien był podać je do wiadomości [biura do spraw cudzoziemców], a nie powinno być tak, że to [biuro] wzywa [A. Bensadę Benallala] do przestawienia uwag w tym przedmiocie. Conseil (sąd) przypomina bowiem, że to na stronie skarżącej spoczywa ciężar dowodu, iż spełnia ona warunki przyznania lub utrzymania w mocy prawa, którego dochodzi. Skoro [A. Bensada Benallal] złożył wniosek o wydanie zaświadczenia o wpisie do belgijskiego rejestru w charakterze pracownika najemnego, mógł/powinien był zasadnie oczekiwać, że niewykonanie zawartej przez niego umowy o pracę (choćby z powodów od niego niezależnych) będzie miało konsekwencje dla jego pobytu i mógł/powinien był mieć świadomość, że informacje te należy z własnej inicjatywy zakomunikować [biuru do spraw cudzoziemców], co jednak – jak wynika z akt sprawy administracyjnej – nie miało miejsca.

Jeżeli chodzi o okoliczność, że [A. Bensada Benallal] »nie otrzymał pisma poleconego, co zostało potwierdzone w dochodzeniu, i że z tego powodu został pozbawiony możliwości bycia wysłuchanym«, to nie może ona podważyć tego stwierdzenia, ponieważ zarzut [A. Bensady Benallala] dotyczy jego wysłuchania przez inspektora ubezpieczeń społecznych […] (które to wysłuchanie nie jest oparte wyłącznie na oświadczeniach, lecz również na obiektywnych stwierdzeniach, spośród których żadne nie jest kwestionowane przez [A. Bensadę Benallala]) i nie dotyczy bezpośrednio zaskarżonej decyzji”.
1)

Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela kraju trzeciego lub bezpaństwowca należy interpretować w ten sposób, że z prawa do wysłania osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową do bezpiecznego kraju trzeciego może również skorzystać państwo członkowskie po przyznaniu przez to państwo, że jest ono odpowiedzialne, na podstawie tego rozporządzenia i w ramach procedury wtórnego przejęcia, za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego przez wnioskodawcę, który opuścił to państwo członkowskie, zanim została wydana decyzja co do istoty w sprawie jego pierwszego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.
23

Z okoliczności faktycznych ustalonych przez sąd odsyłający wynika, że całkowity koszt tego szkolenia, w szczególności wynagrodzeń wypłacanych szkolonym osobom, jest dzielony między ubojnie, w tym te, do których nie przydzielono żadnego technika do spraw kontroli lub do których przydzielono ograniczoną liczbę techników. Ubojnie są zobowiązane do pokrywania, poza kosztami wspólnymi, wszystkich kosztów związanych ze szkoleniem nowych techników do spraw kontroli, nawet w odniesieniu do kandydatów, którzy nie przejdą pomyślnie testu kwalifikującego do zatrudnienia ich w charakterze techników do spraw kontroli. Wspomniane przedsiębiorstwa są również zobligowane do płacenia za asystentów, którzy są zatrudnieni przez duńską administrację weterynaryjną i żywnościową jako przeszkoleni technicy do spraw kontroli na innych stanowiskach niż kontrola mięsa lub poza tą administracją. Ponadto każda ubojnia musi pokrywać koszty szkolenia nowych techników do spraw kontroli, niezależnie od tego, czy zostaną oni w niej zatrudnieni.
4

Artykuł 5 dyrektywy 2008/95, zatytułowany „Prawa wynikające ze znaku towarowego”, którego brzmienie odpowiada bez zmian brzmieniu art. 5 dyrektywy 89/104, stanowi: „1. Zarejestrowany znak towarowy przyznaje właścicielowi wyłączne prawa do tego znaku. Właściciel jest uprawniony do zakazania wszelkim osobom trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym: a) oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym dla towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak towarowy jest zarejestrowany; b) oznaczenia, w którego przypadku z powodu jego identyczności lub podobieństwa do znaku towarowego oraz identyczności lub podobieństwa towarów lub usług, których dotyczy znak towarowy i to oznaczenie, istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej [odbiorców]; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje prawdopodobieństwo skojarzenia oznaczenia ze znakiem towarowym. 2. Każde państwo członkowskie może również postanowić, że właściciel jest uprawniony do zakazania wszelkim osobom trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym oznaczenia identycznego lub podobnego do znaku towarowego w odniesieniu do towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których zarejestrowano znak towarowy, w przypadku gdy cieszy się on renomą we Wspólnocie [w państwie członkowskim] i w przypadku gdy używanie tego oznaczenia bez uzasadnionego powodu stanowi nieuprawnione wykorzystanie jego odróżniającego charakteru lub renomy lub jest dla nich szkodliwe. 3. Jeżeli spełnione są warunki określone w ust. 1 i 2, mogą być zabronione, między innymi, następujące działania: a) umieszczanie oznaczenia na towarach lub ich opakowaniach; b) oferowanie towarów, wprowadzanie ich do obrotu lub ich magazynowanie w tym celu pod takim oznaczeniem lub oferowanie i świadczenie usług pod tym oznaczeniem; c) przywóz lub wywóz towarów pod takim oznaczeniem; d) używanie oznaczenia w dokumentach handlowych i w reklamie. […]”.
47

Co się tyczy, po drugie, wyłączenia przez tę notę wyjaśniającą roślinnych pozostałości, odpadów i produktów ubocznych wskazanych w pozycji HS 2308, należy stwierdzić, że noty wyjaśniające do HS nie są wiążące, w odróżnieniu od noty 1 do działu CN 23, która wyklucza z pozycji CN 2309 jedynie roślinne pozostałości, odpady i produkty uboczne uzyskane z przetwarzania służącego do wytworzenia produktu klasyfikowanego w ramach tej pozycji. Jak wskazano w pkt 39 niniejszego wyroku, koncentrat białka tego rodzaju jak Imcosoy 62 nie może być objęty tego rodzaju wykluczeniem.
6

Nota wyjaśniająca do HS dotycząca uwagi 4 do sekcji XVI, zatytułowana „Jednostki funkcjonalne”, jest skonstruowana następująco: „Uwaga ta ma zastosowanie wówczas, gdy maszyna (włączając [w tym] połączenie maszyn) składa się z oddzielnych elementów składowych, które są przeznaczone do wspólnego pełnienia ściśle określonej funkcji objętej jedną z pozycji działu 84. lub, częściej, działu 85. Całość w takim razie należy klasyfikować do pozycji odpowiedniej dla tej funkcji, bez względu na to, czy poszczególne elementy składowe (dla wygody lub z innych powodów) pozostają oddzielne, czy połączone są ze sobą przewodami rurowymi (doprowadzającymi powietrze, sprężony gaz, olej itp.) poprzez urządzenia stosowane do przenoszenia napędu, przewodami elektrycznymi lub innymi urządzeniami. Do celów tej uwagi wyrażenie przeznaczone do wspólnego pełnienia ściśle określonej funkcji obejmuje wyłącznie maszyny i połączenia maszyn zasadniczo do wykonania funkcji ściśle określonej dla jednostki funkcjonalnej jako całości, a więc wyklucza maszyny lub urządzenia spełniające funkcje pomocnicze, które nie biorą udziału w funkcji tej całości. Przykładami jednostek funkcjonalnych tego typu w rozumieniu uwagi 4. do niniejszej sekcji są: […] (13) Alarmy przeciwkradzieżowe zawierające np. lampowy promiennik podczerwieni, fotokomórkę i dzwonek (pozycja 8531). Należy zauważyć, że części składowe niespełniające warunków uwagi 4. do sekcji XVI objęte są swoimi własnymi, odpowiednimi pozycjami. Stosuje się to na przykład do zamkniętych systemów nadzoru wideo, składających się z kombinacji różnej ilości kamer telewizyjnych i monitorów wideo połączonych kablami koncentrycznymi ze sterownikiem, przełącznikami, łącznicami akustycznymi lub odbiornikami akustycznymi i ewentualnie maszynami do automatycznego przetwarzania danych (do zapamiętywania danych) i/lub rejestratorami wideo (do nagrywania obrazów)”.
18

Sporny w postępowaniu głównym produkt jest przeznaczonym do spożywania po rozpuszczeniu w wodzie preparatem, którego główny składnik stanowi wapń. Każda tabletka zawiera 500 mg wapnia. Informacje dotyczące produktu, w szczególności dawkowania, zakresu zastosowania i zawartych w nich substancji czynnych, znajdują się na pudełku i w dołączonej ulotce. Jako dawkowanie zalecane są dla dorosłych od jednej do trzech tabletek musujących, czyli od 500 mg do 1500 mg wapnia dziennie, a dla dzieci od jednej do dwóch tabletek musujących, czyli od 500 mg do 1000 mg wapnia dziennie. Zgodnie z ową ulotką tabletki musujące są stosowane do profilaktyki i leczenia niedoboru wapnia oraz wspomagania określonej terapii mającej na celu profilaktykę i leczenie osteoporozy. Salutas Pharma prowadzi sprzedaż tych tabletek musujących wyłącznie przez apteki.
12

Zgodnie z art. 9 dyrektywy 2013/32, zatytułowanym „Prawo do pozostawania w państwie członkowskim do czasu rozpatrzenia wniosku”: „1. Wnioskodawcom zezwala się na pozostawanie w państwie członkowskim, wyłącznie na potrzeby procedury, do czasu podjęcia przez organ rozstrzygający decyzji zgodnie z procedurami obowiązującymi w pierwszej instancji określonymi w rozdziale III. To prawo do pozostawania nie oznacza uprawnienia do otrzymania zezwolenia na pobyt. 2. Państwa członkowskie mogą uczynić wyjątek jedynie w przypadku, gdy osoba występuje z kolejnym wnioskiem, o którym mowa w art. 41, lub gdy wydadzą one tę osobę lub dokonają jej ekstradycji, odpowiednio, do innego państwa członkowskiego na mocy obowiązków wynikających z europejskiego nakazu aresztowania […] lub z innych przyczyn, bądź do państwa trzeciego lub do międzynarodowych sądów lub trybunałów karnych. […]”.
13

Wspomniany sąd wskazuje, że we wcześniejszym orzeczeniu orzekł już, iż art. 23 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia reguluje wyłącznie wypadek nabycia w dobrej wierze. Wskazuje on, że wprawdzie samo literalne brzmienie tego przepisu – który w sposób ogólny stanowi, że czynności prawne określone w art. 17, 19 oraz 22 rozporządzenia dotyczące wspólnotowego znaku towarowego wywołują skutki prawne wobec stron trzecich we wszystkich państwach członkowskich dopiero po wpisaniu ich do rejestru – może skłaniać do włączenia do tych czynności prawnych wnoszonych przez licencjobiorcę powództw o stwierdzenie naruszenia prawa do znaku. Niemniej zdaniem sądu odsyłającego ze względu na to, że art. 23 ust. 1 zdanie drugie i art. 23 ust. 2 dotyczą jedynie wypadku nabycia w dobrej wierze, wykładnia systemowa wspomnianego przepisu skłania do stwierdzenia, iż taka sama sytuacja ma miejsce w wypadku art. 23 ust. 1 zdanie pierwsze.
17

W tych okolicznościach Korkein hallinto-oikeus (najwyższy sąd administracyjny) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe takie jak przepisy § 124 akapity pierwszy i czwarty ustawy 1992/1535 o podatku dochodowym, dotyczące dodatkowego podatku od dochodów emerytalnych, jest objęte zakresem stosowania prawa Unii i tym samym ma w tej sprawie zastosowanie zakaz dyskryminacji ze względu na wiek ustanowiony w art. 21 ust. 1 karty? Pytania drugie i trzecie przedkłada się tylko na wypadek, gdyby Trybunał odpowiedział na pytanie pierwsze w ten sposób, że sprawa ta jest objęta zakresem stosowania prawa Unii. 2) W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy art. 2 ust. 1 i art. 2 ust. 2 lit. a) lub b) dyrektywy 2000/78 i art. 21 ust. 1 karty należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak § 124 akapity pierwszy i czwarty ustawy 1992/1535 o podatku dochodowym, dotyczącemu dodatkowego podatku od dochodów emerytalnych, zgodnie z którym od dochodów emerytalnych osoby fizycznej, których uzyskiwanie wiąże się przynajmniej pośrednio z wiekiem tej osoby, w określonych sytuacjach pobierany jest wyższy podatek dochodowy niż od odpowiednio wysokich dochodów z działalności zarobkowej? 3) Jeżeli wspomniane przepisy dyrektywy 2000/78 i postanowienia karty stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak dodatkowy podatek od dochodów emerytalnych, czy w niniejszej sprawie należy również zbadać, czy art. 6 ust. 1 wspomnianej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe takie jak dodatkowy podatek od dochodów emerytalnych może jednak być postrzegane w rozumieniu tego przepisu jako obiektywnie i odpowiednio uzasadnione ze względu na swój cel, w rozumieniu tego przepisu, w szczególności zgodny z prawem cel z zakresu polityki zatrudnienia, rynku pracy i kształcenia zawodowego, gdyż dodatkowy podatek od dochodów emerytalnych, jak wynika z materiałów przygotowawczych do ustawy 1992/1535 o podatku dochodowym, zmierza do uzyskania wpływów podatkowych od osób uzyskujących dochody emerytalne, które mają zdolności płatnicze, do zmniejszenia różnicy między obciążeniem podatkowym dochodów emerytalnych i dochodów z działalności zarobkowej oraz do wzmocnienia zachęty dla osób starszych, by pozostały aktywne zawodowo?”.
14

Jednak NAV odmówił dochodzonego przez skarżące w postępowaniu głównym prawa do odliczenia ze względu na to, że planowana działalność nie stanowi „działalności gospodarczej” w rozumieniu § 6 ustawy w sprawie VAT ani w odniesieniu do działek składających się na sieć dróg, a zatem wykorzystywanych przez wszystkich, ani w odniesieniu do działek będących własnością prywatną. Skarżące w postępowaniu głównym nie są zatem „podatnikami” z tytułu prowadzonej przez nie działalności. Nie prowadzą one ani na rzecz swoich wspólników, ani na rzecz osób trzecich jakiejkolwiek działalności, którą można uznać za „świadczenie usług”. Zwykła eksploatacja robót inżynieryjnych na obszarach wiejskich, polegająca na konserwacji betonowego pasa i jego okolic oraz na zapewnieniu przepływu wody, obejmuje drogę publiczną i stanowi obowiązek ustawowy, a nie świadczenie usług. Niewielkie dochody, które planują osiągać skarżące w postępowaniu głównym z tytułu eksploatacji tych robót, nie odpowiadają pojęciu „świadczenia wzajemnego” w rozumieniu ustawy w sprawie VAT.