ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawa C-29/05 P

Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

przeciwko

Kaul GmbH

„Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Przedstawienie nowych okoliczności faktycznych i dowodów na poparcie odwołania wniesionego do izby odwoławczej OHIM”

Opinia rzecznika generalnego E. Sharpston przedstawiona w dniu 26 października 2006 r. I - 2215

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 marca 2007 r. I - 2243

Streszczenie wyroku

Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 59, art. 74 ust. 2)

Przy rozpoznaniu odwołania od decyzji oddalającej sprzeciw wobec wniosku o rejestrację oznaczenia jako wspólnotowego znaku towarowego izbie odwoławczej przysługuje zakres swobodnego uznania, z zastrzeżeniem podania uzasadnienia w tym zakresie co do tego, czy okoliczności faktyczne i dowody — jakie strona, która wniosła sprzeciw, przedstawia po raz pierwszy w pisemnym stanowisku, które przedkłada ona na poparcie swojego odwołania — winny być uwzględniane w celu wydania wymaganej od niej decyzji, co oznacza, że po pierwsze, nie jest ona zobowiązana do uwzględnienia takich okoliczności faktycznych i dowodów, oraz po drugie, że uwzględnienie takich okoliczności faktycznych i dowodów nie jest z urzędu wykluczone.

Po pierwsze bowiem, jak wynika to z brzmienia art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego — zgodnie z którym Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) może nie uwzględnić okoliczności faktycznych czy dowodów, które nie zostały przedstawione w odpowiednim terminie przez strony — zasadniczo i z zastrzeżeniem odmiennych przepisów możliwe jest przedstawienie okoliczności faktycznych i dowodów przez strony po upływie terminów, którym podlega ich przedstawienie zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 40/94, i w żaden sposób nie zabrania się Urzędowi uwzględnienia przywołanych czy przedstawionych w ten sposób z opóźnieniem okoliczności faktycznych i dowodów. Jednak z omawianego brzmienia wynika również jasno, iż takie opóźnione powołanie się na okoliczności faktyczne i dowody czy ich przedstawienie nie może przyznać stronie, która to czyni, bezwarunkowego prawa do tego, by te okoliczności faktyczne czy dowody zostały uwzględnione przez Urząd.

Po drugie, żadna zasadnicza przyczyna związana z charakterem postępowania toczącego się przed izbą odwoławczą czy też właściwością tejże instancji nie stoi na przeszkodzie temu, by w celu rozpatrzenia wniesionego do niej odwołania izba ta uwzględniła przedstawione po raz pierwszy w stadium postępowania odwoławczego okoliczności faktyczne czy dowody.

Po trzecie, art. 59 rozporządzenia nr 40/94, który określa przesłanki wniesienia odwołania do izby odwoławczej, nie można interpretować jako przyznającego osobie wnoszącej takie odwołanie nowy termin celem przedstawienia okoliczności faktycznych i dowodów na poparcie jej sprzeciwu, a zatem takich okoliczności faktycznych i dowodów nie można uznać za przedstawione „w odpowiednim terminie” w rozumieniu art. 74 ust. 2 rozporządzenia.

(por. pkt 41–43, 49, 60–62, 64, 67, 68)
Artykuły 2 i 5 ósmej dyrektywy 79/1072 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju należy interpretować w ten sposób, że nienależny podatek od wartości dodanej, wykazany w wyniku błędu w wystawionej na rzecz odbiorcy usług fakturze, a następnie wpłacony na rzecz skarbu państwa członkowskiego miejsca świadczenia tych usług, nie może podlegać zwrotowi w świetle tych przepisów.

Ósma dyrektywa, która nie ma na celu podważenia systemu ustanowionego przez szóstą dyrektywę 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, ma na celu ustalenie warunków zwrotu podatku od wartości dodanej zapłaconego w państwie członkowskim przez podatników mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w innym państwie członkowskim. Dyrektywa ta ma zatem na celu harmonizację prawa do zwrotu, o którym mowa w art. 17 ust. 3 szóstej dyrektywy. W istocie art. 2 i 5 ósmej dyrektywy odsyłają wyraźnie do art. 17 szóstej dyrektywy. W tych okolicznościach, jako że zakres prawa do odliczenia w rozumieniu art. 17 nie może zostać rozszerzony na podatek od wartości dodanej nienależnie wykazany w fakturze i wpłacony na rzecz organu podatkowego, należy stwierdzić, że ten podatek od wartości dodanej nie może podlegać zwrotowi w świetle przepisów ósmej dyrektywy.

(por. pkt 25–28 oraz pkt 1sentencji)
Sprawa C-54/05

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Republice Finlandii

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 28 WE i 30 WE — Przywóz pojazdu zarejestrowanego w innym państwie członkowskim — Obowiązek uzyskania pozwolenia na czasowe używanie”

Opinia rzecznika generalnego P. Mengozziego przedstawiona w dniu 11 stycznia 2007 r. I - 2475

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 marca 2007 r. I - 2496

Streszczenie wyroku

Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym

(art. 28 WE i 30 WE)

Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE i 30 WE, państwo członkowskie, które wymaga, aby rezydent tego państwa zamierzający dokonać przywozu pojazdu zgodnie z prawem zarejestrowanego i używanego w innym państwie członkowskim ubiegał się o pozwolenie na czasowe używanie w celu wprowadzenia tego pojazdu do ruchu przed jego rejestracją i przed zapłatą podatków od pojazdów.

Tego rodzaju reżim prawny pozwolenia na czasowe używanie, zważywszy na nakładane przez niego formalności, może bowiem utrudniać handel wewnątrzwspólnotowy pojazdami samochodowymi i blokować dostęp do rynku towarom, które są zgodnie z prawem wytwarzane lub wprowadzane do obrotu w innych państwach członkowskich, w szczególności zaś ze względu na kroki, jakie osoba znajdująca się w posiadaniu pojazdu samochodowego pochodzącego z innego państwa członkowskiego musi podjąć, zanim będzie on mógł być zgodnie z prawem używany, ze względu na to, że wydanie pozwolenia na czasowe używanie nie jest ograniczone żadnym terminem liczonym od złożenia wniosku o jego uzyskanie oraz na to, że nie jest ono obowiązkowe dla właściwych organów administracyjnych oraz wreszcie na to, że pozwolenie jest ważne tylko przez krótki okres.

Realizacja celu bezpieczeństwa drogowego służąca umożliwieniu precyzyjnej identyfikacji danych pojazdów nie może uzasadnić istnienia procedury wydawania pozwoleń na czasowe używanie, bowiem w każdym bądź razie w oczekiwaniu na ostateczną rejestrację pojazdów w danym państwie członkowskim ich parametry techniczne mogą zostać określone bez względu na to, w którym państwie członkowskim jest dokonywana rejestracja, ponieważ wszystkie państwa członkowskie dysponują systemem rejestracji pojazdów.

Ponadto o ile dane państwo członkowskie może zgodnie z prawem ustanowić procedury kontroli pozwalające sprawdzić, które z pojazdów mogą zostać tymczasowo zwolnione z podatków od pojazdów, o tyle konieczność zapewnienia skutecznej kontroli fiskalnej również nie może uzasadnić takiego reżimu, jeśli nie zostanie wykazane, że mniej restrykcyjne środki, takie jak wprowadzenie systemu obowiązkowej deklaracji wprowadzenia pojazdu do ruchu, połączonej z odpowiednimi sankcjami, nie mogłyby zapewnić podobnego rezultatu.

(por. pkt 29, 32–34, 37, 40, 42–44, 46, 47 i sentencja)
Zatem dane przedsiębiorstwo bez żadnych wątpliwości nie miało legitymacji do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności spornych przepisów na podstawie art. 230 WE. Osoba taka może zatem powołać się w ramach skargi wniesionej zgodnie z prawem krajowym na niezgodność z prawem tych przepisów, chociaż nie wniosła ona skargi o stwierdzenie nieważności tych przepisów do sądu wspólnotowego w terminie przewidzianym w art. 230 WE.

Niemniej ta zasada ogólna, która ma na celu, aby każdy miał możliwość zakwestionowania aktu wspólnotowego służącego za podstawę niekorzystnej dla niego decyzji, nie wyklucza w żadnym razie, że rozporządzenie może stać się niezaskarżalne dla jednostki, względem której należy postrzegać je jako decyzję indywidualną, której stwierdzenia nieważności na podstawie art. 230 WE mogła ona żądać bez żadnych wątpliwości, co wyklucza możliwość powołania się przez tę jednostkę na niezgodność z prawem tego rozporządzenia przed sądem krajowym.

Okoliczność, że w przepisach wykonawczych dotyczących przyznania państwom członkowskim ilości podstawowych izoglukozy Rada ustaliła maksymalne ilości podstawowe produkcji izoglukozy dla państwa członkowskiego, opierając się na początkowych ilościach podstawowych i nie uwzględniając izoglukozy wyprodukowanej w tym państwie członkowskim w okresie referencyjnym trwającym od dnia 1 listopada 1978 r. do dnia 30 kwietnia 1979 r. jako półproduktu służącego do wyrobu innych produktów przeznaczonych do sprzedaży, nie może sama w sobie powodować nieważności tych przepisów.

W istocie kwoty początkowe na okres od 1 lipca 1979 r. do 30 czerwca 1980 r. zostały ustalone zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1111/77 ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące izoglukozy, zmienionego rozporządzeniem nr 387/81, na podstawie stwierdzonej produkcji przedsiębiorstw produkcyjnych w okresie referencyjnym, przy czym stwierdzenie to zostało oparte na danych, które same te przedsiębiorstwa przekazały państwom członkowskim, które po ich przyjęciu i ewentualnym sprawdzeniu przekazały je dalej Komisji zgodnie z art. 1 rozporządzenia nr 1471/77 w sprawie przekazywanych przez państwa członkowskie danych dotyczących izoglukozy. Ponieważ Rada zdecydowała odnieść się do wspomnianych kwot, nie miała ona obowiązku ponownego gromadzenia tych danych w chwili przyjęcia spornych rozporządzeń.

(por. pkt 57, 58 i pkt 2 sentencji)
Sprawa C-176/05

KVZ retec GmbH

przeciwko

Republik Österreich

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien)

„Odpady — Rozporządzenie (EWG) nr 259/93 — Nadzór i kontrola przesyłania odpadów — Mączka zwierzęca”

Opinia rzecznika generalnego J. Kokott przedstawiona w dniu 7 września 2006 r. I - 1723

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 marca 2007 r. I - 1756

Streszczenie wyroku

Środowisko naturalne – Odpady – Rozporządzenie nr 259/93 w sprawie przesyłania odpadów

(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1774/2002, zmienione rozporządzeniem nr 808/2003; rozporządzenie Rady nr 259/93; zmienione rozporządzeniem nr 2557/2001, art. 1 ust. 3 lit. a))

Zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 259/93 w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar, zmienionego rozporządzeniem nr 2557/2001, wysyłka mączki zwierzęcej zakwalifikowanej jako odpady z powodu obowiązku lub zamiaru jej usunięcia, przeznaczonej tylko do odzysku i wymienionej w załączniku II do tego rozporządzenia, jest wyłączona z zakresu zastosowania jego przepisów, z wyjątkiem przepisów art. 1 ust. 3 lit. b)–e), jak i art. 11 oraz art. 17 ust. 1–3 tego rozporządzenia.

Jednak do sądu krajowego należy zapewnienie, by wyżej wymieniona wysyłka została dokonana zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów rozporządzenia nr 1774/2002 ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, zmienionego rozporządzeniem nr 808/2003, pośród których istotne mogą okazać się art. 7, 8 i 9, jak również załącznik II do tego rozporządzenia.

W istocie zastosowanie rozporządzenia nr 259/93 nie oznacza, iż przepisy rozporządzenia nr 1774/2002 są pozbawione wszelkiego znaczenia. Poza zagrożeniami dla środowiska mączka zwierzęca powoduje niebezpieczeństwo rozprzestrzeniania się chorób. W celu uniknięcia wszelkich zagrożeń rozprzestrzeniania się czynników patogennych, przepisy rozporządzenia nr 1774/2002 ustanowiły zespół wymagań zmierzających do zapewnienia, aby produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego nie były wykorzystywane ani przesyłane w celach niezgodnych z prawem. W celu zapewnienia skuteczności wspomnianych rozporządzeń należy równolegle stosować przewidziane w nich instrumenty prawne, tak aby ich przepisy się uzupełniały.

(por. pkt 73, 77 i sentencja)
Dyrektywa 92/81 w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych przewiduje w art. 8 ust. 1 określoną liczbę zwolnień obligatoryjnych, takich jak te widniejące w lit. c) akapit pierwszy dotyczące olejów mineralnych dostarczanych do użytku jako paliwa do celów żeglugi po wodach terytorialnych Wspólnoty, włącznie z rejsami rybackimi, z wyjątkiem prywatnych rejsów o charakterze rekreacyjnym.

Pojęcie „wody terytorialne Wspólnoty” w rozumieniu tego przepisu odnosi się do tych wszystkich wód, które mogą być wykorzystywane przez wszystkie statki morskie, włączywszy w to statki o największej nośności, które są w stanie odbywać żeglugę po drogach morskich w celach komercyjnych. Obejmuje ono zatem niektóre wodne drogi śródlądowe.

W rzeczywistości bowiem wiadomo, że jednostki zdolne do żeglugi mającej charakter komercyjny po wodach morskich mogą odbywać ją również po wodnych drogach śródlądowych do określonych portów morskich, pomimo iż nie znajdują się one na wybrzeżu. Wyłączenie z zakresu zwolnienia obowiązkowego tak odbywanej żeglugi, z chwilą gdy odbywa się ona na drogach wodnych prowadzących do portów morskich, wyrządziłoby szkodę wewnątrzwspólnotowej wymianie handlowej, jako że takie wyłączenie, stawiając podmioty gospodarcze, których dotyczy taka żegluga, w mniej korzystnej sytuacji, mogłoby spowodować odpływ części ruchu morskiego od tego portu. Stawiałoby ono owe podmioty gospodarcze w sytuacji mniej korzystnej w porównaniu do podmiotów prowadzących działalność w portach położonych na wybrzeżu.

(por. pkt 19, 30, 32 oraz pkt 1 sentencji)
Wykładni pierwszej dyrektywy 89/104 o znakach towarowych należy dokonywać w ten sposób, że w przypadku dokonania zgłoszenia znaku towarowego dla różnych towarów lub usług badanie podstaw odmowy rejestracji wymienionych w art. 3 dyrektywy musi dotyczyć każdego z towarów lub każdej z usług, dla których wniesiono o rejestrację znaku towarowego. Wynika z tego, że właściwy organ, odmawiając rejestracji znaku towarowego, który został zgłoszony dla zbioru towarów i usług, zobowiązany jest do podania w swej decyzji wniosków, do jakich doszedł w odniesieniu do każdego z towarów lub każdej z usług objętych zgłoszeniem, niezależnie od tego, w jaki sposób zgłoszenie to zostało sformułowane i że decyzja właściwego organu o odmowie rejestracji znaku towarowego co do zasady musi być uzasadniona w odniesieniu do każdego z tych towarów i każdej z usług. Jednakże w przypadku gdy ta sama podstawa odmowy rejestracji podnoszona jest wobec całej kategorii lub grupy towarów lub usług, właściwy organ może ograniczyć się do ogólnego uzasadnienia dotyczącego wszystkich rozpatrywanych towarów lub usług.

(por. pkt 34, 35, 37, 38 i sentencja)
Wykładni dyrektywy 98/59 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, a w szczególności jej art. 1 ust. 1 lit. a), należy dokonywać w ten sposób, że wyodrębniona jednostka produkcyjna spółki — która posiada odrębny sprzęt i wyspecjalizowany personel, na której funkcjonowanie nie mają wpływu pozostałe jednostki oraz która posiada kierownika produkcji, odpowiadającego za prawidłowe wykonanie pracy oraz nadzór nad funkcjonowaniem urządzeń jednostki oraz rozwiązywanie problemów technicznych — wchodzi w zakres pojęcia „przedsiębiorstwo” dla potrzeb stosowania tej dyrektywy. Okoliczność, iż decyzje dotyczące kosztów funkcjonowania każdej jednostki, zakupu surowców oraz obliczania kosztów produktów są podejmowane w siedzibie spółki, gdzie istnieją wspólne służby finansowe, jest pozbawiona znaczenia w tym względzie.

W istocie, biorąc pod uwagę to, że cel realizowany przez tę dyrektywę dotyczy w szczególności skutków społeczno-ekonomicznych, jakie zwolnienia grupowe mogą powodować w określonym kontekście lokalnym lub środowisku społecznym, rozpatrywana jednostka nie musi koniecznie być wyposażona w jakąkolwiek autonomię prawną ani w autonomię gospodarczą, finansową, administracyjną czy technologiczną, by mogła być zakwalifikowana jako „przedsiębiorstwo”. Nie jest również istotne dla definicji pojęcia „przedsiębiorstwo”, by rozpatrywana jednostka posiadała kierownictwo mogące w sposób niezależny przeprowadzić zwolnienia grupowe lub by istniała geograficzna odrębność od innych jednostek i sprzętu zakładowego.

(por. pkt 28, 29, 31, 32 i sentencja)
Sprawa C-292/05

Eirini Lechouritou i.in.

przeciwko

Dimosio tis Omospondiakis Dimokratias tis Germanias

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Patron)

„Konwencja brukselska — Artykuł 1 akapit pierwszy zdanie pierwsze — Zakres stosowania — Sprawy cywilne i handlowe — Pojęcie — Powództwo o odszkodowanie wniesione przez spadkobierców ofiar masakr wojennych w umawiającym się państwie przeciwko innemu umawiającemu się państwu w związku z działaniami jego sił zbrojnych”

Opinia rzecznika generalnego D. Ruiza-Jaraba Colomera przedstawiona w dniu 8 listopada 2006 r. I - 1521

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 lutego 2007 r. I - 1540

Streszczenie wyroku

Konwencja o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych – Zakres stosowania – Sprawy cywilne i handlowe – Pojęcie „spraw cywilnych i handlowych”

(konwencja z dnia 27 września 1968 r., art. 1 akapit pierwszy zdanie pierwsze)

Wykładni art. 1 akapit pierwszy zdanie pierwsze Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, zmienionej konwencjami w sprawie przystąpienia z lat 1978, 1982 i 1989, należy dokonywać w ten sposób, że w zakresie pojęcia „sprawy cywilne” w rozumieniu tego przepisu nie mieści się powództwo wniesione przez osoby fizyczne w umawiającym się państwie przeciwko innemu umawiającemu się państwu w przedmiocie naprawienia szkody poniesionej przez spadkobierców ofiar działań sił zbrojnych w ramach operacji wojennych na terenie pierwszego państwa.

W istocie, jeżeli spory wynikające z wykonywania prerogatyw publicznych jednej ze stron sporu z uwagi na wykonywanie przez nią uprawnień wychodzących poza zakres powszechnych zasad prawnych obowiązujących w stosunkach między jednostkami są wyłączone z zakresu pojęcia „spraw cywilnych i handlowych”, to tym bardziej znajduje to zatem zastosowanie w odniesieniu do powództwa o odszkodowanie, które ma swoje źródło w operacjach prowadzonych przez siły zbrojne, gdyż takie operacje stanowią emanację suwerenności państwa, w szczególności w związku z tym, że decyzje o nich są podejmowane jednostronnie i bezwzględnie wiążąco przez właściwe organy władzy publicznej i są nierozerwalnie związane z polityką zagraniczną i obronną państw.

W tym zakresie kwestia zgodności z prawem aktów władztwa publicznego, które stanowią fundament takiego powództwa w postępowaniu przed sądem krajowym, dotyczy charakteru tych aktów, a nie dziedziny, do której należą. Ponieważ należy uznać, że dziedzina ta jako taka nie mieści się w zakresie stosowania konwencji, bezprawny charakter tych aktów nie może uzasadniać innej wykładni.

(por. pkt 34–37, 41–44 i sentencja)
Sprawa C-435/05

Investrand BV

przeciwko

Staatssecretaris van Financiën

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden)

„Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 17 ust. 2 — Prawo do odliczenia — Koszty związane z usługami doradczymi, z których skorzystano w ramach postępowania arbitrażowego dotyczącego ustalenia kwoty wierzytelności stanowiącej część majątku przedsiębiorstwa, jednakże powstałej w okresie, w którym wierzyciel nie był jeszcze podatnikiem podatku VAT”

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 lutego 2007 r. I - 1317

Streszczenie wyroku

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego

(dyrektywa Rady 77/388, art. 17 ust. 2)

Artykuł 17 ust. 2 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych powinien być interpretowany w ten sposób, że koszty usług doradczych, z których podatnik skorzystał w celu ustalenia kwoty wierzytelności stanowiącej część majątku jego przedsiębiorstwa i związanej ze sprzedażą akcji dokonaną w okresie, w którym nie był on jeszcze podatnikiem podatku od wartości dodanej, z braku dowodów na to, że wyłączną przyczyną tych usług jest działalność gospodarcza w rozumieniu tej dyrektywy wykonywana przez podatnika, nie wykazują bezpośredniego i ścisłego związku z tą działalnością, a w konsekwencji nie uprawniają do odliczenia podatku od wartości dodanej, który je obciąża.

(por. pkt 38 i sentencja)
Sprawa C-329/05

Finanzamt Dinslaken

przeciwko

Geroldowi Meindlowi

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof)

„Swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 52 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 43 WE) — Osoba wykonująca działalność na własny rachunek — Podatek dochodowy — Małżonkowie, których pożycie nie uległo trwałemu rozkładowi — Odmowa wspólnego rozliczenia — Oddzielne miejsce zamieszkania małżonków — Świadczenia kompensujące utratę wynagrodzenia na rzecz małżonka niebędącego rezydentem — Dochody niepodlegające opodatkowaniu w państwie członkowskim miejsca zamieszkania małżonka”

Opinia rzecznika generalnego P. Légera przedstawiona w dniu 13 lipca 2006 r. I - 1109

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 stycznia 2007 r. I - 1118

Streszczenie wyroku

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Przepisy podatkowe

(traktat WE, art. 52 (obecnie, po zmianie, art. 43 WE))

Artykuł 52 traktatu (obecnie, po zmianie, art. 43 WE) stoi na przeszkodzie temu, by podatnikowi będącemu rezydentem państwo członkowskie, na którego terenie ma on miejsce zamieszkania, odmówiło wspólnego opodatkowania z małżonkiem, z którym pożycie nie uległo trwałemu rozkładowi i który ma miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, z uzasadnieniem, że małżonek ten uzyskał w tym innym państwie członkowskim zarówno ponad 10% dochodów gospodarstwa domowego, jak i więcej niż określony próg, w sytuacji gdy dochody uzyskane przez małżonka w tym innym państwie członkowskim nie podlegają w nim opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

W istocie podatnik będący rezydentem, którego małżonek ma miejsce zamieszkania w tym samym państwie członkowskim i tylko w nim uzyskuje dochody, które nie podlegają opodatkowaniu, obiektywnie znajduje się w takiej samej sytuacji jak podatnik będący rezydentem, którego małżonek ma miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim i uzyskuje w nim tylko dochody niepodlegające opodatkowaniu, ponieważ w obu przypadkach dochody gospodarstwa domowego podlegające opodatkowaniu pochodzą z działalności tylko jednego z małżonków i w obu przypadkach chodzi o podatnika będącego rezydentem. Państwo miejsca zamieszkania takiego podatnika jest jedynym państwem, które może wziąć pod uwagę sytuację osobistą i rodzinną tegoż podatnika, ponieważ nie tylko ma on miejsce zamieszkania w tym państwie, ale nadto uzyskuje w nim całość podlegających opodatkowaniu dochodów gospodarstwa domowego.

(por. pkt 26, 29, 31, 32 i sentencja)