Sprawa C-403/05

Parlament Europejski

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

„Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja Komisji zatwierdzająca projekt bezpieczeństwa granic na Filipinach — Decyzja wydana na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 443/92 — Uprawnienia wykonawcze Komisji — Granice”

Opinia rzecznika generalnego J. Kokott przedstawiona w dniu 22 maja 2007 r. I - 9047

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 października 2007 r. I - 9070

Streszczenie wyroku

Współpraca na rzecz rozwoju – Pomoc finansowa i techniczna oraz współpraca gospodarcza z krajami rozwijającymi się – Rozporządzenie nr 443/92

(art. 202 tiret trzecie WE; rozporządzenie Rady nr 443/92, art. 1, 5, 6, 7, 8, 15)

W ramach uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji przez Radę na podstawie art. 202 tiret trzecie WE, których granice określa się w zależności od zasadniczych ogólnych celów danego uregulowania, Komisja jest uprawniona do przyjęcia wszelkich środków o charakterze wykonawczym koniecznych bądź pomocnych w wykonaniu uregulowania bazowego, byle nie były one z nim sprzeczne.

Zgodnie z brzmieniem art. 15 rozporządzenia nr 443/92 w sprawie finansowej i technicznej pomocy dla rozwijających się krajów Azji i Ameryki Łacińskiej oraz współpracy gospodarczej z tymi krajami Rada powierzyła Komisji prawo do zarządzania pomocą finansową i techniczną oraz współpracą gospodarczą z tymi krajami rozwijającymi się. W oparciu o to uprawnienie wykonawcze Komisja przyjęła decyzję zatwierdzającą projekt w sprawie bezpieczeństwa granic Republiki Filipin mający za zadanie przyczynić się do wysiłków Republiki Filipin w polepszeniu bezpieczeństwa i administracji jej granic stosownie do rezolucji 1373 (2001) Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych, która ma na celu zwalczanie terroryzmu i międzynarodowej przestępczości.

Tymczasem rozporządzenie nr 443/92 nie zawiera żadnej wyraźnej wzmianki dotyczącej zwalczania terroryzmu i międzynarodowej przestępczości. Ponadto, gdy chodzi o kwestię, czy taki projekt jest objęty zakresem stosowania omawianego rozporządzenia, z uwagi na to, iż przyczynia się w bezpośredni sposób do wzmocnienia możliwości instytucjonalnych zainteresowanego kraju, co jest dziedziną działań określoną w wyraźny sposób zarówno w art. 5 i 6 omawianego rozporządzenia, dotyczących pomocy finansowej i technicznej, jak i w art. 7 i 8 dotyczących współpracy gospodarczej, należy uściślić, że w ramach pomocy finansowej i technicznej pomoc instytucjom krajowym krajów rozwijających się stanowi nie cel sam w sobie, lecz instrument dla wzmocnienia ich zdolności administracji politykami i projektami rozwoju w wymienionych dziedzinach, pośród których nie figuruje zwalczanie terroryzmu i międzynarodowej przestępczości, oraz że wzmocnienie instytucjonalne w dziedzinie współpracy gospodarczej winno posiadać bezpośredni związek z celem wzmocnienia inwestycji i rozwoju, który jest mu wyznaczony przez rozporządzenie, co nie wynika z żadnego fragmentu zaskarżonej decyzji.

Rozpatrywana decyzja realizuje zatem cel z dziedziny zwalczania terroryzmu i międzynarodowej przestępczości, który wykracza poza ramy polityki współpracy na rzecz rozwoju realizowanej przez rozporządzenie nr 443/92, i tym samym Komisja przekroczyła uprawnienia wykonawcze powierzone jej przez Radę w art. 15 tego rozporządzenia.

(por. pkt 51–53, 59–62, 66–68)