ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Pytania prejudycjalne – Wystąpienie do Trybunału – Sąd krajowy w rozumieniu art. 234 WE – Pojęcie – Sąd polubowny – Wyłączenie

(art. 234 WE)

Summary

Umowny sąd polubowny, taki jak collège d’arbitrage de la Commission de Litiges Voyages (Belgia), który rozstrzyga spory pomiędzy osobami prywatnymi a pośrednikami w organizacji podróży, nie jest sądem Państwa Członkowskiego w rozumieniu art. 234 WE, ponieważ strony umowy nie mają prawnego ani faktycznego obowiązku powierzania ich sporów do rozstrzygnięcia przez sąd polubowny, zaś belgijskie władze publiczne nie są włączone w proces podejmowania decyzji co do wyboru drogi polubownej.

(por. pkt 13, 15–16 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Pomoc przyznawana przez państwa – Plany pomocy – Zgłoszenie Komisji – Zakres obowiązku – Pomoc na rzecz budowy statków nieobjęta zakresem stosowania dyrektywy 90/684 – Zaliczenie – Brak zgłoszenia – Obowiązki sądów krajowych

(traktat WE, art. 93 ust. 3 i art. 94 (obecnie art. 88 ust. 3 WE i art. 89 WE); dyrektywy Rady 90/684)

Summary

System pomocy na rzecz budowy i przebudowy statków ustanowiony przez państwo członkowskie, który nie podlega zakresowi zastosowania dyrektywy 90/684 w sprawie pomocy dla przemysłu stoczniowego, powinien – jeżeli zostanie ustalone, biorąc pod uwagę w szczególności jego wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi, iż w jego ramach następuje przyznanie pomocy państwa w rozumieniu art. 92 ust. 1 traktatu (obecnie, po zmianie, art. 87 ust. 1 WE), oraz wobec braku rozporządzenia przyjętego na podstawie art. 94 traktatu (obecnie art. 89 WE) w celu jego zwolnienia z obowiązku zgłoszenia – zostać uprzednio zgłoszony Komisji na mocy art. 93 ust. 3 traktatu (obecnie art. 88 ust. 3 WE).

W przypadku naruszenia tego przepisu do sądów krajowych należy, zgodnie z ich prawem krajowym, wyciągnięcie wszystkich należnych konsekwencji, tak w odniesieniu do ważności aktów wykonawczych dla środków pomocowych, jak i w odniesieniu do ewentualnego zwrotu wsparcia finansowego przyznanego z naruszeniem art. 93 ust. 3 traktatu.

(por. pkt 28, 39, 50 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Ubezpieczenie emerytalne i na wypadek śmierci – Obliczanie świadczeń – Ustalenie teoretycznej wysokości – Uwzględnienie dodatku mającego na celu wyrównanie do wysokości emerytury minimalnej przewidzianej przez krajowe ustawodawstwo państwa członkowskiego – Brak – Przesłanki

(rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 46 ust. 2 lit. a))

Summary

Artykuł 46 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 2001/83, zmienionego rozporządzeniem nr 3096/95, należy interpretować w ten sposób, że dla ustalenia teoretycznej wysokości emerytury stanowiącej podstawę do obliczenia emerytury proporcjonalnej właściwa instytucja nie ma obowiązku uwzględnienia dodatku wyrównawczego do wysokości emerytury minimalnej przewidzianej przez ustawodawstwo krajowe, w sytuacji gdy z powodu przekroczenia limitów dochodów ustalonych przez ustawodawstwo krajowe dotyczące wyżej wskazanego dodatku ubezpieczony, który całą swą działalność zawodową wykonywał w przedmiotowym państwie członkowskim, nie mógłby się takiego dodatku domagać.

(zob. pkt 38 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – „Karty dźwiękowe” do komputerów – Karty niespełniające specyficznej funkcji w rozumieniu uwagi 5 pkt E do działu 84 Nomenklatury Scalonej – Zaliczenie przez Komisję do pozycji 8543 Nomenklatury Scalonej – Nieważność rozporządzeń nr 2086/97 i 2261/98

(rozporządzenia Komisji nr 2086/97 i 2261/98)

Summary

Włączając wydanymi przez siebie rozporządzeniami nr 2086/97 oraz 2261/98, zmieniającymi załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, do podpozycji 8543 89 79 Nomenklatury Scalonej karty dźwiękowe do komputerów, które nie spełniają specyficznej funkcji w rozumieniu uwagi 5 pkt E do działu 84 Nomenklatury Scalonej, Komisja naruszyła zakres pozycji 8543, która dotyczy wyłącznie elektrycznych maszyn i urządzeń wykonujących indywidualne funkcje. W związku z tym rozporządzenia te są nieważne w zakresie, w jakim klasyfikują podobne karty dźwiękowe do komputerów w podpozycji 8543 89 79 Nomenklatury Scalonej.

(por. pkt 23, 25, 26 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego oznaczenia – Znak towarowy składający się z kilku elementów – Możliwość zbadania przez właściwy organ każdego z elementów składających się na znak towarowy – Konieczność uwzględnienia całościowego postrzegania danej kombinacji przez właściwy krąg odbiorców

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b))

2. Odwołanie – Zarzuty – Zwykłe powtórzenie zarzutów i argumentów podniesionych przed Sądem – Brak określenia podnoszonego naruszenia prawa – Niedopuszczalność

(art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin Trybunału, art. 112 § 1 akapit pierwszy lit. c))

Summary

1. W celu dokonania oceny, czy dany wspólnotowy znak towarowy jest, czy nie jest pozbawiony charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, należy także wziąć pod uwagę wywierane przez niego całościowe wrażenie. Jednakże nie oznacza to, że właściwy organ zobowiązany do zbadania, czy zgłoszony do rejestracji znak towarowy może być postrzegany przez krąg odbiorców jako wskazówka pochodzenia, nie może w pierwszym rzędzie przystąpić do stopniowej analizy poszczególnych elementów użytych w celu przedstawienia tego znaku towarowego. W istocie rozpatrzenie każdego z elementów stanowiących dany znak towarowy może okazać się pomocne dla dokonania całościowej oceny przez wspomniany organ.

W tym kontekście należy niemniej oprzeć się na całościowym postrzeganiu tego znaku towarowego przez przeciętnego konsumenta, nie zaś na domniemaniu, że elementy samodzielnie pozbawione odróżniającego charakteru nie mogą uzyskać takiego charakteru poprzez ich zestawienie, uznając za nieistotne takie informacje, jak występowanie elementu fantazyjnego, które powinny być uwzględnione w tej analizie.

(por. pkt 22, 23, 26, 27)

2. Z art. 225 WE, art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz art. 112 § 1 akapit pierwszy lit. c) regulaminu wynika, że w odwołaniu należy wskazać precyzyjnie zarzuty wobec wyroku, którego uchylenia ono dotyczy, jak również odpowiednie argumenty prawne na ich poparcie.

Odwołanie, które nie przedstawia nawet argumentów mających na celu określenie naruszenia prawa, jakim miałby być dotknięty zaskarżony wyrok, i ogranicza się do powtórzenia zarzutów oraz argumentów już przedstawionych przed Sądem, nie spełnia powyższego wymogu. Odwołanie takie jest w rzeczywistości wnioskiem o ponowne rozpoznanie skargi złożonej do Sądu, co nie należy do właściwości Trybunału.

(por. pkt 42, 49, 50)
Keywords

Summary



Keywords

Środowisko naturalne – Ochrona dzikiego ptactwa – Dyrektywa 79/409 – Terminy rozpoczęcia i zakończenia polowania – Odstępstwa – Przesłanki – Brak innego zadowalającego rozwiązania – Niespełnienie przesłanki w przypadku niepotrzebnego zbiegu z przewidzianymi przez dyrektywę okresami szczególnej ochrony

(dyrektywa Rady 79/409, art. 7 ust. 4 i art. 9 ust. 1 lit. c))

Summary

Artykuł 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy 79/409 w sprawie ochrony dzikiego ptactwa dopuszcza przy zachowaniu przesłanek wymienionych w tym przepisie możliwość wydania zezwolenia na polowanie na gatunki wymienione w załączniku II do tej dyrektywy w okresach szczególnej ochrony wskazanych w art. 7 ust. 4 tej dyrektywy. Jedną z przesłanek, które winny zostać spełnione, aby możliwe było wydanie zezwolenia na takie polowanie, jest brak innego zadowalającego rozwiązania. Przesłanki tej nie można uznać za spełnioną w sytuacji, gdy okres polowania ustalonego w drodze wyjątku zbiega się bez potrzeby z okresami objętymi przez dyrektywę szczególną ochroną. Potrzeba taka nie zachodzi w szczególności wówczas, gdy jedynym celem zezwolenia na polowanie w drodze wyjątku jest przedłużenie okresów polowania na niektóre gatunki ptaków na terenach, na których występują one w okresach polowań ustalonych zgodnie z art. 7 dyrektywy.

(por. pkt 17–19)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Postępowania odwoławcze w dziedzinie zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane – Dyrektywa 89/665 – Cofnięcie zaproszenia do składania ofert – Obowiązek zapewnienia postępowania odwoławczego przez państwa członkowskie – Brak takiej procedury w prawie krajowym – Niedopuszczalność – Bezpośrednia skuteczność art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy – Obowiązki sądów krajowych

(dyrektywa Rady 89/665, art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 lit. b))

Summary

Artykuł 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/665 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane wymagają, aby decyzja instytucji zamawiającej o cofnięciu zaproszenia do składania ofert na zamówienia publiczne była zaskarżalna oraz mogła zostać w razie potrzeby uchylona z powodu jej sprzeczności z prawem wspólnotowym w dziedzinie zamówień publicznych lub z krajowymi przepisami wdrażającymi to prawo.

Zatem prawo krajowe narusza wymogi art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/665, ponieważ na jego mocy, nawet jeżeli jest ono interpretowane zgodnie z wymogami prawa wspólnotowego, oferent nie może zakwestionować decyzji o cofnięciu zaproszenia do składania ofert jako niezgodnej z prawem wspólnotowym oraz nie może wnieść z tego powodu o jej uchylenie.

W tych okolicznościach właściwy sąd jest zobowiązany nie stosować przepisów krajowych, które nie pozwalają mu na wypełnienie zobowiązania wynikającego z tych przepisów.

Przepisy te są bowiem bezwarunkowe i wystarczająco precyzyjne, aby wynikało z nich prawo, na które określony podmiot może się w razie potrzeby powołać przeciwko instytucji zamawiającej.

(por. pkt 30, 31, 38, 39 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym – Higiena środków spożywczych – Dyrektywa 93/43 – Przepisy krajowe zabraniające sprzedaży z automatów ulicznych wyrobów cukierniczych bez opakowania – Względy uzasadniające – Ochrona zdrowia publicznego

(art. 28 WE i 30 WE; dyrektywa Rady 93/43, art. 7)

Summary

Przepisy art. 28 WE, 30 WE i art. 7 dyrektywy 93/43 w sprawie higieny środków spożywczych nie sprzeciwiają się przepisowi krajowemu, który obowiązywał przed wejściem w życie tej dyrektywy, zgodnie z którym zabronione jest wystawianie na sprzedaż z automatów ulicznych słodyczy bez opakowania wytworzonych przy użyciu cukru lub substytutów cukru.

W istocie chociaż taki przepis stanowi co do zasady środek o skutku równoważnym w rozumieniu art. 28 WE, może być on uzasadniony na podstawie art. 30 WE względami ochrony zdrowia publicznego, ponieważ stanowi on odpowiedni i proporcjonalny środek do osiągnięcia zamierzonego celu.

(por. pkt 29, 33, 36, 38 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki inne niż podatki obrotowe, obciążające spożycie wyrobów tytoniowych – Dyrektywy 92/79 i 95/59 – Stosowanie do zrolowanego tytoniu przeznaczonego do umieszczenia w tutkach z bibuły papierosowej stawki opodatkowania obciążającej tytoń przeznaczony do skręcania papierosów – Niedopuszczalność

(dyrektywy Rady 92/79, art. 2 akapit pierwszy, i 95/59, art. 4 ust. 1 lit. b))

Summary

Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 95/59 w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, obciążających spożycie wyrobów tytoniowych oraz art. 2 akapit pierwszy dyrektywy nr 92/79 w sprawie zbliżenia podatków od papierosów, państwo członkowskie, które stosuje do zrolowanego tytoniu przeznaczonego do umieszczenia w tutkach z bibuły papierosowej w drodze prostej obróbki nieprzemysłowej stawkę podatku nakładanego na tytoń drobno krojony przeznaczony do skręcania papierosów.

(por. pkt 32, 33 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Procedury udzielania zamówień publicznych na usługi – Dyrektywa 92/50 – Zakres stosowania – Instytucja zamawiająca posiadająca udziały w spółce odrębnej od niej pod względem prawnym wraz z jednym lub kilkoma przedsiębiorstwami prywatnymi – Umowa zawarta przez instytucję zamawiającą ze wspomnianą spółką – Włączenie – Dany przypadek – Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego

(dyrektywa Rady 92/50, art. 8, 11 ust. 1 i art. 15 ust. 2)

Summary

Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy dyrektywy 92/50 odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, państwo członkowskie, które dopuszcza do udzielenia przez jedną z gmin zamówienia publicznego na usługi usuwania odpadów spółce odrębnej od tej gminy pod względem prawnym, której 49% udziałów należy do przedsiębiorstwa prywatnego, z naruszeniem zasad postępowania i publikacji określonych łącznie w art. 8, 11 ust. 1 i art. 15 ust. 2 tej dyrektywy.

W istocie, w przypadku gdy instytucja zamawiająca zamierza zawrzeć umowę pod tytułem odpłatnym dotyczącą usług podlegających przedmiotowemu zakresowi stosowania dyrektywy 92/50 ze spółką odrębną od niej pod względem prawnym, w której kapitale ma udział wraz z jednym lub kilkoma przedsiębiorstwami prywatnymi, procedury udzielania zamówień publicznych przewidziane w tej dyrektywie powinny być zawsze stosowane.

(por. pkt 31, 46, 49, 50 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa – Dyrektywa 85/577 – Przesłanki stosowania – Umowa zawarta w sytuacji akwizycji – Interwencja osoby trzeciej w imieniu lub na rzecz przedsiębiorcy – Posiadana przez przedsiębiorcę wiedza o zawarciu w tej sytuacji umowy – Dodatkowa przesłanka – Niedopuszczalność

(dyrektywa Rady 85/577, art. 1 i 2)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa – Dyrektywa 85/577 – Umowa kredytu służąca nabyciu nieruchomości – Odstąpienie – Skutki – Obowiązek natychmiastowego zwrotu kredytu wraz z odsetkami – Dopuszczalność

(dyrektywa Rady 85/577, art. 4 i 5 ust. 2)

Summary

1. Artykuły 1 i 2 dyrektywy 85/577 w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy osoba trzecia działa w imieniu lub na rzecz przedsiębiorcy przy negocjowaniu lub zawarciu umowy, stosowanie dyrektywy nie może być uzależnione od tego, że przedsiębiorca wiedział lub powinien był wiedzieć o tym, iż umowa została zawarta w sytuacji akwizycji wskazanej w art. 1 tej dyrektywy. W istocie istnienie takiej dodatkowej przesłanki nie znajduje podstaw w treści dyrektywy i dopuszczenie takiej dodatkowej przesłanki jest sprzeczne z jej celem, który polega na ochronie konsumenta przed elementem zaskoczenia nieodłącznie związanym z akwizycją w domu.

(por. pkt 42, 43, 45 oraz pkt 1 sentencji)

2. Dyrektywa 85/577 w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa, a w szczególności jej art. 5 ust. 2 nie sprzeciwia się, jeśli chodzi o umowę kredytu służącą nabyciu nieruchomości, temu, że:

‑ konsument, który skorzystał z prawa do odstąpienia zgodnie z tą dyrektywą, musi zwrócić kredytodawcy kwotę kredytu, chociaż zgodnie z planem sporządzonym dla celów inwestycji finansowej kredyt służy wyłącznie finansowaniu nabycia nieruchomości i jest bezpośrednio wypłacony sprzedawcy tej nieruchomości;

‑ wymagany jest natychmiastowy zwrot kwoty kredytu;

‑ przepisy krajowe przewidują w przypadku odstąpienia od umowy kredytu hipotecznego, że konsument zobowiązany jest nie tylko do zwrotu kwoty otrzymanej na podstawie tej umowy, ale dodatkowo do zapłaty na rzecz kredytodawcy odsetek stosowanych na rynku. Jednak, w sytuacji gdyby bank zawiadomił konsumenta o przysługującym mu prawie odstąpienia, konsument mógłby uniknąć ryzyka związanego z takimi inwestycjami. Z tego względu art. 4 dyrektywy zobowiązuje państwa członkowskie, by dbały o to, żeby ich prawo chroniło konsumentów, którzy nie mogli uniknąć takiego ryzyka, poprzez przyjęcie środków, które pozwalają ustrzec konsumenta od poniesienia konsekwencji urzeczywistnienia się takiego ryzyka.

(por. pkt 49 oraz pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Konwencja o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych – Jurysdykcja wyłączna – Spory, „których przedmiotem jest najem lub dzierżawa nieruchomości” – Pojęcie – Prawo korzystania w oznaczonym czasie z nieruchomości na podstawie umowy w sprawie członkostwa w klubie – Wyłączenie

(konwencja z dnia 27 września 1968 r., art. 16 pkt 1 lit. a))

Summary

Artykuł 16 pkt 1 lit. a) Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, zmienionej konwencjami w sprawie przystąpienia z 1978 r., z 1982 r. i z 1989 r., należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania do umowy w sprawie członkostwa w klubie, zgodnie z którą uiszczenie wpisowego stanowiącego główną część całkowitej ceny umożliwia członkom nabycie prawa korzystania w oznaczonym czasie z nieruchomości określonej w umowie jedynie co do jej rodzaju i położenia oraz przewiduje stowarzyszenie członków w organizacji umożliwiającej im wymianę między sobą ich praw korzystania z nieruchomości.

(por. pkt 28 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Specjalny system dla biur podróży – Zakres stosowania – Podmioty gospodarcze inne niż biura podróży oferujące usługi polegające na organizacji wyjazdów językowych i studiów zagranicznych – Zaliczenie

(dyrektywa Rady 77/388, art. 26)

Summary

Zgodnie z orzecznictwem podstawy, na których opiera się specjalny system dotyczący biur podróży i organizatorów wycieczek turystycznych przewidziany w art. 26 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, dotyczą także przypadku, w którym podmiot gospodarczy nie jest biurem podróży ani organizatorem wycieczek turystycznych w ogólnym znaczeniu tych pojęć, lecz dokonuje takich samych czynności w ramach innej działalności. Jednakże nie ma powodu do opodatkowania podmiotu gospodarczego zgodnie z tym artykułem, jeśli świadczenia osób trzecich w celu wykonania usług zwykle związanych z tymi czynnościami pozostają czysto pomocnicze w stosunku do właściwych świadczeń.

Jeżeli dany podmiot gospodarczy oprócz usług związanych z wychowaniem i edukacją językową klientów stale oferuje swoim klientom usługi turystyczne, których realizacja nie może pozostać bez widocznego wpływu na stosowaną cenę ryczałtową, jak transport do kraju docelowego lub pobyt w nim, wówczas świadczenia te nie mogą być traktowane tak samo jak świadczenie usług czysto pomocniczych. W istocie takie świadczenia nie stanowią jedynie marginalnej części w porównaniu z kwotą odpowiadającą usłudze związanej z wychowaniem i edukacją językową, którą taki podmiot oferuje swoim klientom.

W tych okolicznościach art. 26 szóstej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do podmiotu gospodarczego, który oferuje usługi polegające na organizacji wyjazdów językowych i studiów zagranicznych oraz który za zapłatą ceny ryczałtowej we własnym imieniu oferuje swoim klientom pobyt za granicą przez okres od trzech do dziesięciu miesięcy i w tym celu powierza świadczenie usług innym podatnikom.

(por. pkt 22, 24, 27–29, 48 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Ograniczenia we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu substancji i preparatów niebezpiecznych – Dyrektywa 91/338 – Zakaz wprowadzania do obrotu wyrobów o zawartości kadmu przekraczającej dopuszczalne maksimum – Stosowanie do zabawek objętych dyrektywą 88/378 – Dopuszczalność

(dyrektywa Rady 91/338, art. 1, i dyrektywa Rady 88/378)

Summary

Artykuł 1 zdanie drugie dyrektywy 91/338 zmieniającej po raz dziesiąty dyrektywę 76/769 w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, by wydany w tej dyrektywie zakaz sprzedaży wyrobów o zawartości kadmu przekraczającej dopuszczalne maksimum obowiązywał w stosunku do zabawek objętych zakresem dyrektywy 88/378 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących bezpieczeństwa zabawek.

(por. pkt 29 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Dostawy towarów – Ustalenie miejsca opodatkowania – „Zatrzymanie na terytorium państwa trzeciego” w rozumieniu szóstej dyrektywy – Pojęcie – Przystanki statku w portach państw trzecich, w trakcie których podróżni mogą opuścić statek – Zaliczenie

(dyrektywa Rady 77/388, art. 8 ust. 1 lit. c))

Summary

Przystanki statku w portach państw trzecich, w których trakcie podróżni mogą opuścić statek, nawet na krótki okres czasu, stanowią „zatrzymanie na terytorium państwa trzeciego” w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. c) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, w wersji wynikającej z dyrektywy 92/111, który to przepis wskazuje jako miejsce opodatkowania dostaw towarów dokonywanych na pokładzie statku, pociągu lub samolotu oraz w trakcie części transportu pasażerów na terytorium Wspólnoty – miejsce, skąd wyrusza środek transportu, w przypadku gdy część transportu odbywa się bez zatrzymania na terytorium państwa trzeciego, od punktu rozpoczęcia do punktu docelowego transportu pasażerów.

(por. pkt 27 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Unia celna – Powstanie długu celnego w przywozie w następstwie usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom celnym – Pojęcie dłużnika – Osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru – Posiadacz towaru po wyładunku

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 203 ust. 3)

Summary

Artykuł 203 ust. 3 tiret czwarte rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, który wymienia wśród kategorii osób, na których ciąży dług celny, jeśli powstaje on na skutek usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom celnym, „osobę zobowiązaną do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru”, należy interpretować w ten sposób, że pojęcie to oznacza osobę, która po wyładunku posiada towary w celu ich przeniesienia lub składowania.

(por. pkt 41 i sentencja)