ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Czy art. 15 ust. 3 zdanie pierwsze RODO, zgodnie z którym „Administrator dostarcza […] kopię danych osobowych podlegających przetwarzaniu”, należy interpretować w ten sposób, że przepis ten obejmuje ogólne prawo osoby, której dane dotyczą, do otrzymania kopii – również – całych dokumentów, w których przetwarzane są dane osobowe tej osoby, względnie do otrzymania kopii wyciągu z bazy danych, jeżeli dane osobowe są przetwarzane w takiej bazie, czy też oznacza to – jedynie – prawo osoby, której dane dotyczą, do wiernej reprodukcji danych osobowych, które podlegają udostępnieniu na podstawie art. 15 ust. 1 RODO?
1.

Zarzut pierwszy odwołania: oczywiste przeinaczenie i wprowadzające w błąd przedstawienie okoliczności faktycznych i środków dowodowych zgromadzonych w pierwszej instancji, brak zbadania decydującej okoliczności faktycznej oraz nielogicznego i błędnego charakteru uzasadnienia. Zdaniem Sądu materiał dowodowy dostarczony w toku postępowania nie jest wystarczający do wykazania, że na decyzję władz włoskich decydujący wpływ miała Komisja, i że, przeciwnie, nie podjęły one decyzji w sposób niezależny, na podstawie własnej oceny dotyczącej terminów, sposobów i przesłanek restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banca delle Marche. Podsumowując, zdaniem Sądu na restrukturyzację i uporządkowaną likwidację Banca delle Marche ze strony władz włoskich zasadniczo miał wpływ jego stan u progu upadłości. Z tego względu, chociaż Komisja utrudniała/uniemożliwiała działania naprawcze, nie może zostać uznana za odpowiedzialną za decyzję w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banca delle Marche. Takie przedstawienie stanowi oczywiste przeinaczenie dowodów. Wszystkie okoliczności faktyczne, dowody, stwierdzone przesłanki i poufne dokumenty uzyskane w toku postępowania wydają się jednoznaczne: władze włoskie na każdym etapie przypominały skuteczne i niemożliwe do przezwyciężenia uwarunkowania wynikające z dokładnych instrukcji otrzymanych od Komisji Europejskiej. Z dokumentów w aktach sprawy w pierwszej instancji wynika bowiem z pewnością: i) że władze włoskie poszukiwały wszelkich możliwych alternatywnych rozwiązań w celu przeprowadzenia postępowania naprawczego wobec Banca delle Marche, co zostało uniemożliwione przez sprzeciw Komisji Europejskiej; ii) że te alternatywne rozwiązania w wysokim stopniu ograniczyły szkodliwy wpływ na akcjonariuszy i obligatariuszy.
—

uznanie, że stan postępowania nie pozwala na wydanie orzeczenia w sprawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania co do istoty przez Sąd;
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 31 maja 2021 r. – Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid / S.S., N.Z. i S.S.

(Sprawa C-338/21)

(2021/C 431/04)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Raad van State

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca apelację: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid.

Druga strona postępowania: S.S., N.Z. i S.S.

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 27 ust. 3 i art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180 (1)) należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one takim krajowym przepisom prawnym, jak będące przedmiotem niniejszego postępowania, w ramach których to przepisów państwo członkowskie zdecydowało się na wdrożenie art. 27 ust. 3 zdanie wprowadzające i lit. c), lecz które to przepisy jednocześnie przyznają skutek zawieszający wnioskowi o ponowne rozpoznanie lub odwołaniu dotyczącym decyzji wydanej w postępowaniu w przedmiocie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt dla ofiar handlu ludźmi, niebędącej decyzją o przekazaniu, która jednak tymczasowo faktycznie uniemożliwia przekazanie?

(1) S. 31.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 11 sierpnia 2021 r. – Eircom Limited / Commission for Communications Regulation

(Sprawa C-494/21)

(2021/C 431/08)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court (Irlandia)

Strony w postępowaniu głównym

Wnosząca odwołanie: Eircom Limited

Druga strona postępowania: Commission for Communications Regulation

Przy udziale: Vodafone Ireland Limited, Three Ireland (Hutchinson) Limited, Three Ireland Services (Hutchinson) Limited

Pytania prejudycjalne

Czy w okolicznościach, w których:

1) rynek telekomunikacyjny został zliberalizowany i działa na nim wielu dostawców usług telekomunikacyjnych;

2) jeden dostawca usług (zwany dalej „dostawcą usługi powszechnej”) został wybrany przez krajowy organ regulacyjny do wykonywania obowiązków świadczenia usługi powszechnej;

3) krajowy organ regulacyjny ustalił, że istnieje dodatni koszt netto związany z realizacją obowiązków świadczenia usługi powszechnej (zwany dalej „kosztem netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej”); oraz

4) krajowy organ regulacyjny ustalił, że koszt netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej jest istotny w porównaniu z kosztami administracyjnymi ustanowienia mechanizmu podziału kosztu netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej między uczestników rynku;

jeżeli krajowy organ regulacyjny jest zobowiązany, na mocy ciążących na nim obowiązków wynikających z dyrektywy 2002/22 (1), do zbadania, czy koszt netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej jest nadmierny w świetle zdolności dostawcy usługi powszechnej do jego poniesienia, zważywszy na wszystkie charakterystyczne cechy dostawcy usługi powszechnej, w szczególności jakość jego urządzeń, jego sytuację gospodarczą i finansową, jak również jego udział w rynku (o czym mowa w pkt 42 wyroku Base), to czy ów krajowy organ regulacyjny może na podstawie mających zastosowanie dyrektyw dokonać tej oceny, uwzględniając wyłącznie charakterystyczne cechy/sytuację dostawcy usługi powszechnej, czy też jest on zobowiązany do zbadania charakterystycznych cech/sytuacji tego dostawcy względem jego konkurentów na odnośnym rynku?

(1) Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51).
2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytania 1a i 1b: czy art. 15 ust. 3 i ust. 1 dyrektywy (UE) 2016/680 jest zgodny z prawem do skutecznego środka prawnego przed sądem wynikającym z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą praw podstawowych”) (2), mimo że uniemożliwia to sądowi a) wezwanie do udziału w sprawie, zgodnie z krajowymi przepisami proceduralnymi, w toku wielostopniowego postępowania administracyjnego innego współadministrującego i faktycznie odpowiedzialnego organu, który musi wyrazić zgodę na udzielenie dostępu do danych, i b) zbadanie pod względem merytorycznym, czy zachodzą przesłanki odmowy dostępu i czy zostały one prawidłowo zastosowane przez organ odmawiający dostępu do danych?
2)

Czy art. 5 ust. 1 lit. c) RODO (minimalizacja danych) należy interpretować w ten sposób, że wszystkie dane osobowe, którymi dysponuje platforma taka jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym (w szczególności pochodzące od osoby, której dane dotyczą, lub od osób trzecich na tej platformie i poza nią) mogą być, bez ograniczeń co do czasu lub rodzaju danych, agregowane, analizowane i przetwarzane dla celów reklamy ukierunkowanej?
3)

Czy art. 2 lit. a) i e) oraz art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE w związku z art. 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 (2) z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012, L 351, s. 1) należy interpretować w ten sposób, że w wypadku podniesienia naruszenia prawa autorskiego i praw pokrewnych, których ochrona jest gwarantowana przez państwo członkowskie sądu rozpatrującego sprawę, sąd ten – ponieważ zasada terytorialności nie dopuszcza uprawnień sądów krajowych do rozpatrzenia i orzekania w przedmiocie naruszeń dokonanych za granicą – ma jurysdykcję do orzekania wyłącznie w odniesieniu do szkód wyrządzonych na terytorium tego państwa członkowskiego, czy też może lub powinien on mieć jurysdykcję również w odniesieniu do czynów popełnionych według twierdzeń zainteresowanego autora poza tym terytorium (na całym świecie)?
Skarga wniesiona w dniu 7 września 2021 r. – Komisja Europejska / Rada Unii Europejskiej

(Sprawa C-551/21)

(2021/C 462/32)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, B. Hofstötter, T. Ramopoulos, A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji Rady (UE) 2021/1117 (1) z dnia 28 czerwca 2021 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Protokołu wykonawczego do Umowy o partnerstwie w sprawie połowów między Republiką Gabońską a Wspólnotą Europejską (2021–2026) oraz decyzji Rady w osobie jej przewodniczącego o wyznaczeniu ambasadora Portugalii jako osoby umocowanej do podpisania tego protokołu, co nastąpiło w dniu 29 czerwca 2021 r.;

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W ramach zarzutu pierwszego, podniesionego tytułem głównym, Komisja twierdzi, że Rada naruszyła (a) kompetencje Komisji do reprezentowania Unii na zewnątrz na mocy art. 17 TUE, a także zasady równowagi instytucjonalnej i zasadę podziału kompetencji między instytucjami wyrażone w art. 13 ust. 2 TUE, jak również (b) wymóg jednolitej reprezentacji Unii na zewnątrz wynikający z zasady lojalnej współpracy między Unią a jej państwami członkowskimi. Komisja podnosi, po pierwsze, że Rada naruszyła prawo wskutek naruszenia wyłącznych kompetencji Komisji poprzez przyjęcie art. 2 decyzji Rady (UE) 2021/1117 z dnia 28 czerwca 2021 r. ze zmianami oraz poprzez wyznaczenie przez jej przewodniczącego, na podstawie tego przepisu, ambasadora Portugalii jako osoby umocowanej do podpisania (co więcej, samodzielnie) Protokołu wykonawczego do umowy z Gabonem w imieniu Unii, zamiast Komisji. Po drugie, Komisja podnosi, że wyznaczając ambasadora Portugalii, która sprawowała wówczas rotacyjną prezydencję Rady, Rada wprowadziła zamieszanie wśród zewnętrznych partnerów Unii co do tego, która instytucja Unii zapewnia jej reprezentację na zewnątrz, a tym samym wywołała wątpliwości co do charakteru prawnego kompetencji Unii do autonomicznego zawierania umów międzynarodowych jako pełnoprawna międzynarodowa osoba prawna, a nie jako reprezentant jej państw członkowskich. Wskutek takiego działania Rada osłabiła skuteczność, wiarygodność i reputację Unii na arenie międzynarodowej.

W ramach zarzutu drugiego Komisja twierdzi, że Rada naruszyła (a) obowiązek uzasadnienia oraz wymóg jedności przewidziane w art. 296 i 297 TFUE, a także (b) zasadę lojalnej współpracy między instytucjami wyrażoną w art. 13 ust. 2 TUE. Komisja podnosi, po pierwsze, że Rada nie uzasadniła decyzji o wyznaczeniu ambasadora Portugalii do podpisania wspomnianego wyżej Protokołu w imieniu Unii oraz nie podała prawidłowo do publicznej wiadomości tej decyzji poprzez jej publikację lub notyfikację do Komisji, oraz, po drugie, że Rada nie skonsultowała z Komisją zamiaru wyznaczenia ambasadora Portugalii do podpisania rzeczonego Protokołu w imieniu Unii.

(1) Dz, U. 2021, L 242, s. 3.
C 462/26

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 30 sierpnia 2021 r. – SIA Mikrotīkls / Valsts ieņēmumu dienests

(Sprawa C-542/21)

(2021/C 462/31)

Język postępowania: łotewski

Sąd odsyłający

Augstākā tiesa (Senāts).

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca w pierwszej instancji i strona wnosząca kasację: SIA Mikrotīkls.

Druga strona postępowania w pierwszej instancji i w postępowaniu kasacyjnym: Valsts ieņēmumu dienests.

Pytania prejudycjalne

Czy nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (1) z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie wspólnej taryfy celnej w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 927/2012 (2) z dnia 9 października 2012 r. i rozporządzeniem wykonawczym Komisji nr 1001/201 (3) 3 z dnia 4 października 2013 r. należy interpretować w ten sposób, że podpozycja 8517 70 11 nomenklatury scalonej może obejmować anteny do routerów skonfigurowane do korzystania w lokalnych sieciach komputerowych (LAN) lub w rozległych sieciach komputerowych (WAN)?

(1) Dz.U. 1987, C 256, s. 1.

(2) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. 2012, L 304, s. 1)

(3) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. 2013, L 290, s. 1).
—

Część pierwsza: W pkt 162–251 wyroku Sąd błędnie odrzucił przeprowadzoną w decyzji analizę funkcjonalną Amazon Europe Technologies SCS („LuxSCS”) i wybór LuxSCS jako strony badanej na tej podstawie, że LuxSCS posiadała prawną własność wartości niematerialnych i prawnych, udostępniła je na rzecz Amazon EU S.à.r.l („LuxOpCo”) i uczestniczyła finansowo w ich wypracowaniu. W ten sposób Sąd dokonał błędnej wykładni zasady ceny rynkowej i błędnie ją zastosował, co stanowi naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE w odniesieniu do przesłanki korzyści, oraz uchybił obowiązkowi uzasadnienia ze względu na sprzeczną i niewystarczającą argumentację. Sąd również błędnie przywołał własne argumenty w celu odrzucenia dokonanego w decyzji wyboru LuxSCS jako strony testowanej ze względu na to, że nie istniały porównywalne niezależne spółki, które mogłyby posłużyć do zastosowania wobec LuxSCS transakcyjnej metody marży netto („TMMN”). W ten sposób Sąd przekroczył swoje kompetencje w zakresie kontroli sądowej, co stanowi naruszenie przepisów proceduralnych i naruszenie prawa Komisji do obrony, a także wypaczył decyzję.
II.

Czy przepisy art. 73 ust. 1 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że: II.I. Z zastrzeżeniem przepisów art. 71 lub uzasadnionego podejrzenia oszustwa, o którym należycie powiadomiono, samo powiadomienie o braku autoryzacji transakcji płatniczej, do którego nie dołączono środków dowodowych, jest wystarczające dla powstania obowiązku (dostawcy usług płatniczych) dokonania zwrotu (na rzecz płatnika)? II.II. W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy można wykluczyć przepis, zgodnie z którym samo powiadomienie płatnika jest wystarczające w wyniku odstąpienia od stosowania przepisów dotyczących ciężaru dowodu, ustanowionych w art. 72 dyrektywy, w drodze umowy między stronami (płatnikiem i usługodawcą), na co zezwala art. 61 ust. 1 dyrektywy? II.III. W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy dostawca usług płatniczych jest zobowiązany do dokonania bezzwłocznego zwrotu na rzecz płatnika tylko wówczas, gdy płatnik udowodni, że transakcja nie była autoryzowana, jeżeli po wyłączeniu stosowania art. 72 dyrektywy mające zastosowanie przepisy prawa lub postanowienia umowne zobowiązują płatnika do przedstawienia takiego dowodu?
10)

Czy art. 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sama tylko okoliczność, że umowa partnerska pomiędzy spółką działającą w zakresie dostawy energii elektrycznej a spółką działającą w zakresie sprzedaży detalicznej artykułów żywnościowych i nieżywnościowych konsumowanych w gospodarstwie domowym w celu krzyżowej promocji ich odpowiedniej działalności (w ramach której, między innymi, pierwsza spółka przyznaje obniżki swoim klientom od ich konsumpcji energii elektrycznej, które druga spółka odlicza od ceny zakupów tych klientów w placówkach sprzedaży detalicznej), zawiera postanowienie, przez które obydwie strony zobowiązują się do niekonkurowania ze sobą i do niezawierania podobnych umów z konkurentami drugiej strony, oznacza, że celem tego postanowienia jest ograniczenie konkurencji w rozumieniu art. 101 ust. 1, pomimo że: — czasowy zakres rozpatrywanego postanowienia (jednoroczny okres obowiązywania umowy, powiększony o jeden rok), zbiega się z okresem określonym w tej umowie, w trakcie którego strony nie mogą posługiwać się nabytymi w ramach wykonywania umowy partnerskiej tajemnicą handlową lub know how w projektach z osobami trzecimi; — zakres geograficzny postanowienia ogranicza się do zakresu geograficznego umowy; — zakres podmiotowy postanowienia jest ograniczony do stron umowy i spółek, w których posiadają one udział większościowy oraz do pozostałych spółek tej samej grupy, które również posiadają lub prowadzą placówki sprzedaży detalicznej objęte umową; — podmiotowy zakres postanowienia wyłączał dużą większość spółek należących do tej samej grupy gospodarczej, co strony, które tym samym nie były związane postanowieniem i mogły konkurować z drugą stroną w trakcie i po wygaśnięciu umowy; — spółki objęte postanowieniem działają na rynkach produktów całkowicie odmiennych i nie wykazano, że w chwili zawarcia umowy przygotowywały one jakiekolwiek projekty lub plany, lub dokonały inwestycji lub podjęły jakiekolwiek kroki przygotowawcze w celu wejścia na rynek produktu drugiej strony?
1)

Czy w celu przyznania zwolnienia z VAT w odniesieniu do transakcji i usług transportowych związanych z przywozem towarów w rozumieniu dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) art. 86 ust. 1 lit. b) i ust. 2 należy interpretować w ten sposób, że rejestracja transakcji przywozu (na przykład sporządzenie przywozowej deklaracji skróconej przez organ celny poprzez nadanie numeru MRN/Master Reference Number) zawsze prowadzi również do włączenia do podstawy obliczenia wartości celnej opłaty za transport do pierwszego miejsca przeznaczenia towarów na terytorium państwa członkowskiego przywozu? Czy istnienie MRN, w odniesieniu do którego nie ma uzasadnionych wskazówek świadczących o istnieniu oszustwa, potwierdza w sposób dorozumiany, że wszystkie koszty, o których mowa w art. 86 ust. 1 lit. a) i b), zostały włączone do podstawy opodatkowania do celów celnych?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Paris (Francja) w dniu 21 lipca 2021 r. – Towercast / Autorité de la concurrence, Ministère de l’Économie

(Sprawa C-449/21)

(2021/C 452/09)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour d’appel de Paris

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Towercast

Strona pozwana: Autorité de la concurrence, Ministère de l’Économie

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 21 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by pozbawiona wymiaru wspólnotowego w rozumieniu art. 1 ww. rozporządzenia koncentracja, której wielkość nie przekracza przewidzianych w prawie krajowym progów, powyżej których przeprowadzenie kontroli ex ante jest obowiązkowe i w przedmiocie której nie skierowano na podstawie art. 22 wspomnianego rozporządzenia odesłania do Komisji Europejskiej, była badana przez krajowy organ ochrony konkurencji jako mająca znamiona nadużycia pozycji dominującej zakazanego przez art. 102 TFUE ze względu na strukturę konkurencji na rynku o wymiarze krajowym?

(1) Dz.U. 2004, L 24, s. 1.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Pitești (Rumunia) w dniu 19 lipca 2021 r. – SC Avicarvil Farms SRL / Ministerul Agriculturii și Dezvoltării Rurale, Agenția pentru Finanțarea Investițiilor Rurale, Agenția de Plăți și Intervenție în Agricultură, Agenția de Plăți și Intervenție în Agricultură – Centrul Județean Vâlcea

(Sprawa C-443/21)

(2021/C 452/07)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel Pitești

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca apelację: SC Avicarvil Farms SRL

Druga strona postępowania: Ministerul Agriculturii și Dezvoltării Rurale, Agenția pentru Finanțarea Investițiilor Rurale, Agenția de Plăți și Intervenție în Agricultură, Agenția de Plăți și Intervenție în Agricultură – Centrul Județean Vâlcea

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 143 rozporządzenia nr 1303/2013 (1) w związku z art. 310 TFUE (zasada należytego zarządzania finansami) oraz art. 40 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 (2) [powtórzony w art. 33 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 (3)], w kontekście zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa, stoją na przeszkodzie praktyce administracyjnej organów krajowych uczestniczących we wdrażaniu środka bezzwrotnego wsparcia finansowego, które to organy, w wyniku stwierdzenia przez Europejski Trybunał Obrachunkowy błędu w obliczeniach, wydały akty zobowiązujące do obniżenia kwoty wsparcia finansowego przyznanego w ramach [rumuńskiego Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich] zatwierdzonego decyzją Komisji Europejskiej C(2012) 3529 z dnia 25 maja 2012 r., przed przyjęciem nowej decyzji Komisji Europejskiej, która wyłącza z finansowania kwoty przekraczające poniesione wskutek podjętych zobowiązań dodatkowe koszty i utracone w ich efekcie dochody, które to kwoty wynikały z błędów w obliczeniach?

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U. 2013, L 347, s. 320)

(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2005, L 277, s. 1).

(3) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz.U. 2013, L 347, s. 487).
1)

Czy art. 10 ust. 2 Lei n.o 55/2012, de 6 de setembro [ustawy nr 55/2012 z dnia 6 września 2012 r.] – jeżeli interpretować go w ten sposób, że przewidziana w nim opłata jest przeznaczona na finansowanie wyłącznie promocji i rozpowszechniania portugalskich utworów filmowych i audiowizualnych – może prowadzić do pośredniej dyskryminacji świadczenia usług między państwami członkowskimi w porównaniu z odpowiadającym mu świadczeniem usług na terytorium kraju, ponieważ utrudnia świadczenie usług między państwami członkowskimi w porównaniu ze świadczeniem usług wyłącznie wewnątrz jednego państwa członkowskiego, co stanowi naruszenie art. 56 TFUE?