POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (druga izba)

z dnia 28 września 2015 r.

Christiana Kriscak

przeciwko

Europejskiemu Urzędowi Policji (Europol)

„Służba publiczna — Personel Europolu — Konwencja o Europolu — Regulamin pracowniczy Europolu — Załącznik 1 do regulaminu pracowniczego Europolu — Wykaz stanowisk zapisanych pogrubioną czcionką, które podlegają obsadzeniu wyłącznie w drodze naboru osób z właściwych władz w rozumieniu art. 2 ust. 4 konwencji o Europolu — Stanowiska zastrzeżone — Decyzja Europolu — Stanowiska podlegające obsadzeniu wyłącznie w drodze naboru osób z właściwych władz w rozumieniu art. 3 decyzji Europolu — Zastosowanie WZiP do pracowników Europolu — Nieprzedłużenie umowy o pracę na czas określony w charakterze członka personelu tymczasowego — Odmowa zawarcia umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga odszkodowawcza”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, w której C. Kriscak żąda w szczególności stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji odmownej Europejskiego Urzędu Policji (Europol) w sprawie przedłużenia z nią na czas nieokreślony umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego, która była zawarta na czas określony i dobiegała końca w dniu 30 listopada 2013 r.

Orzeczenie:

Skarga zostaje oddalona jako oczywiście bezzasadna. Europejski Urząd Policji pokrywa własne koszty i zostaje obciążony jedną trzecią kosztów poniesionych przez C. Kriscak. Christiana Kriscak pokrywa dwie trzecie własnych kosztów.

Streszczenie

O ile administracja nie jest obowiązana uzasadnić decyzji o przedłużeniu umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego z chwilą, gdy ta dobiegnie końca, o tyle jest obowiązana uzasadnić decyzję oddalającą wniosek pracownika o przedłużenie umowy, gdyż decyzja ta stanowi akt niekorzystny. (zob. pkt 46) Odesłanie Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok z dnia 27 listopada 2012 r., Sipos/OHIM, F‑59/11, EU:F:2012:164, pkt 71

Instytucja Unii może zaradzić ewentualnemu brakowi uzasadnienia za pomocą przedstawienia odpowiedniego uzasadnienia na etapie odpowiedzi na zażalenie, przy czym przyjmuje się, że to ostatnie uzasadnienie pokrywa się z uzasadnieniem decyzji, na którą złożono zażalenie. Skoro więc w przypadku decyzji zapadłej w sposób dorozumiany siłą rzeczy brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia, dana instytucja może spełnić obowiązek uzasadnienia wynikający z art. 25 regulaminu pracowniczego i z art. 296 TFUE, przedstawiając uzasadnienie spornej decyzji w decyzji oddalającej zażalenie. (zob. pkt 47, 48) Odesłanie Sąd Pierwszej Instancji, wyrok z dnia 18 września 2003 r., Lebedef iin./Komisja, T‑221/02, EU:T:2003:239, pkt 62 Sąd Unii Europejskiej, postanowienie z dnia 20 listopada 2012 r., Marcuccio/Komisja, T‑491/11 P, EU:T:2012:608, pkt 24

Z brzmienia przepisów dotyczących zawierania umów na czas nieokreślony, wydanych przez zarząd Europejskiego Urzędu Policji (Europol) wynika, że takie umowy mogli otrzymać jedynie pracownicy zajmujący stanowiska nieumieszczone w wykazie stanowisk zastrzeżonych. Jeżeli zaś pracownik Europolu zajmuje stanowisko zastrzeżone, nie można mu zaproponować umowy na czas nieokreślony, w związku z czym Europol słusznie nie powołał panelu w celu zbadania ewentualności zawarcia takiej umowy z zainteresowanym. Mimo że na podstawie art. 3 decyzji zarządu Europolu z dnia 7 lutego 2013 r. Europol może wyjątkowo odstąpić od reguły, iż stanowisko zastrzeżone powinno być zajmowane przez osobę zatrudnioną w drodze naboru z właściwych organów państw członkowskich w rozumieniu art. 3 decyzji 2009/371 ustanawiającej Europol, nie oznacza to, że może stosować wyjątki od zakazu zawierania z takimi pracownikami umów na czas nieokreślony. W sytuacji bowiem, gdy stanowisko zastrzeżone zostaje obsadzone w drodze naboru bez ograniczeń co do kandydatów, art. 3 ust. 2 decyzji zarządu z dnia 7 lutego 2013 r. stanowi, że przyjętemu kandydatowi można zaproponować jedynie umowę na czas określony, z możliwością jednokrotnego przedłużenia również na czas określony. (zob. pkt 62–64)

Niewydanie przez administrację wyraźnej decyzji w przedmiocie wniosku złożonego na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego nie stanowi naruszenia obowiązku staranności. Przepis ten przewiduje bowiem możliwość nieudzielania przez administrację w określonym w regulaminie pracowniczym terminie wyraźnej odpowiedzi na taki wniosek oraz zapadnięcie w takiej sytuacji dorozumianej decyzji, na którą można złożyć zażalenie. Toteż sam fakt nieudzielenia przez instytucję wyraźnej odpowiedzi na wniosek w określonym w regulaminie pracowniczym terminie nie stanowi sam w sobie naruszenia obowiązku staranności względem zainteresowanego. (zob. pkt 71)

Administracji przysługuje szeroki zakres uznania odnośnie do przedłużania umów o pracę i w tym kontekście kontrola sądu ogranicza się do zbadania tego, czy w świetle sposobów i środków, przy zastosowaniu których administracja mogła dokonać oceny, utrzymała się ona w rozsądnych granicach i czy nie skorzystała ze swego uznania w sposób oczywiście błędny. Ponadto obowiązek staranności wymaga w szczególności, by przy podejmowaniu decyzji w sprawie sytuacji pracownika właściwy organ, nawet korzystając z szerokiego zakresu uznania, brał pod uwagę wszystkie okoliczności mogące wpłynąć na tę decyzję. W tym zakresie powinien mieć o na względzie nie tylko interes służby, ale również interes danego urzędnika lub pracownika. Właśnie z uwagi na szeroki zakres uznania przysługujący instytucjom przy ocenie interesu służby kontrola sądu Unii powinna ograniczyć się do tego, czy dana instytucja utrzymała się w rozsądnych granicach i nie skorzystała z uznania w sposób błędny. W tym względzie przestrzeganie obowiązku staranności oraz pojęcie interesu służby nie wymagają, by zanim administracja podejmie decyzję o nieprzedłużeniu umowy z członkiem personelu tymczasowego, zbadała możliwość przekierowania zainteresowanego pracownika na inne stanowisko. Administracja nie ma więc obowiązku zbadania przed podjęciem decyzji o nieprzedłużeniu umowy z członkiem personelu tymczasowego, czy nie istnieje inne stanowisko, na które można by przyjąć zainteresowanego z pożytkiem dla interesu służby. W tym kontekście, co do klauzuli 5 pkt 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, załączonego do dyrektywy 99/70/WE dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, mającego na celu zapobieżenie naużywaniu umów na czas określony, personelowi zatrudnionemu na podstawie umowy nie przysługuje prawo do określonej ciągłości zatrudnienia. (zob. pkt 72–74, 77) Odesłanie Sąd Unii Europejskiej, wyrok z dnia 21 maja 2014 r., Komisja/Macchia, T‑368/12 P, EU:T:2014:266, pkt 57 Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok z dnia 25 czerwca 2014 r., Molina Solano/Europol, F‑66/13, EU:F:2014:168, pkt 54

Zasada równego traktowania zakazuje w szczególności tego, by podobne sytuacje były traktowane w odmienny sposób, a sytuacje odmienne były traktowane jednakowo, chyba że takie odmienne lub równe traktowanie jest uzasadnione w sposób obiektywny. Sytuacja pracownika Europejskiego Urzędu Policji (Europol) zajmującego zastrzeżone stanowisko w zakresie możliwości przedłużenia z nim umowy nie jest jednakowa lub dająca się przyrównać do sytuacji pracownika Europolu niezajmującego zastrzeżonego stanowiska, z którym – na podstawie art. 57 ust. 3 decyzji 2009/371 ustanawiającej Europol – można przedłużyć umowę tylko na czas nieokreślony. (zob. pkt 79, 80) Odesłanie Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: z dnia 28 kwietnia 2009 r., Balieu-Steinmetz i Noworyta/Parlament, F‑115/07, EU:F:2009:41, pkt 26; z dnia 25 czerwca 2014 r., Molina Solano/Europol,F‑66/13, EU:F:2014:168, pkt 18

Urzędnik nie ma żadnego uzasadnionego interesu w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na wadę formalną, a konkretnie na naruszenie obowiązku uzasadnienia, w razie gdy administracji nie przysługuje jakikolwiek zakres swobodnego uznania i jest zobowiązana do takiego działania, jakie podjęła. W takiej sytuacji, gdy administracja ma ograniczoną swobodę uznania, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji może po tym, jak wada zostanie usunięta, doprowadzić jedynie do wydania decyzji co do istoty identycznej jak decyzja, której nieważność stwierdzono. Tak właśnie ma się rzecz w przypadku nieprzedłużenia umowy zawartej na czas określony z pracownikiem Europejskiego Urzędu Policji (Europol), gdyż z art. 39 ust. 4 w związku z art. 57 ust. 3 decyzji 2009/371 ustanawiającej Europol wynika, że Europol nie mógł rozpatrzeć pozytywnie wniosku zainteresowanego o umowę na czas nieokreślony. Zatem, choć zaskarżona decyzja została wydana bez wysłuchania zainteresowanego, co stanowi naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, nie zmienia to faktu, że nawet gdyby Europol przestrzegał prawa zainteresowanego do obrony i wysłuchał do przed wydaniem tej decyzji zgodnie z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, to i tak musiałby wydać decyzję co do istoty identyczną z zaskarżoną decyzją, gdyż miał ograniczoną swobodę uznania. (zob. pkt 86–88) Odesłanie Trybunał, wyrok z dnia 29 kwietnia 2004 r., Parlament/Reynolds, C‑111/02 P, EU:C:2004:265, pkt 59–61