ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 19 stycznia 2012 r. – postępowanie karne przeciwko Patriciello

(sprawa C‑496/10)

Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania – Poseł do Parlamentu Europejskiego – Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów – Artykuł 8 – Postępowanie karne w sprawie czynu zabronionego polegającego na pomówieniu – Oświadczenia złożone poza pomieszczeniami Parlamentu – Pojęcie „opinii wyrażonej w czasie wykonywania obowiązków parlamentarnych” – Immunitet – Przesłanki

Przywileje i immunitety Unii Europejskiej – Akt dotyczący wyboru członków Parlamentu Europejskiego – Immunitet w zakresie wyrażonych opinii i stanowisk zajętych w głosowaniu przy wykonywaniu przez nich obowiązków – Pojęcie opinii wyrażonej w czasie wykonywania obowiązków – Zastosowanie w ramach postepowania sądowego wszczętego wobec posła do Parlamentu – Jurysdykcja sądu krajowego, do którego wniesiono sprawę (Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, art. 8) (por. pkt 15–17, 19; sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Ufficio del Giudice di Pace di Venafro – Wykładnia art. 9 i 10 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich (Dz.U. 1967, 152, s. 13) – Poseł do Parlamentu Europejskiego, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa pomówienia w następstwie fałszywego oskarżenia przedstawiciela służb porządkowych – Pojęcie opinii wyrażonej w czasie wykonywania obowiązków służbowych

Sentencja

Artykuł 8 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, załączonego do traktatów UE, FUE i EWEA, należy interpretować w ten sposób, że oświadczenie złożone przez posła do Parlamentu Europejskiego poza pomieszczeniami Parlamentu, w którego sprawie wszczęto postępowanie karne w jego państwie członkowskim pochodzenia z tytułu czynu zabronionego polegającego na pomówieniu, stanowi opinię wyrażoną w czasie wykonywania przez niego obowiązków parlamentarnych objętą zakresem immunitetu określonego w tym przepisie, tylko gdy oświadczenie to odpowiada subiektywnej ocenie, która wykazuje bezpośrednią więź z wykonywaniem takich obowiązków. Do sądu odsyłającego należy określenie, czy przesłanki te są spełnione w zawisłej przed nim sprawie.
6

Artykuł 5 rzeczonej dyrektywy stanowi: „1. Tymczasowe czynności zwielokrotniania określone w art. 2, które mają charakter przejściowy lub dodatkowy, które stanowią integralną i podstawową część procesu technologicznego i których jedynym celem jest umożliwienie: a) transmisji w sieci wśród osób trzecich przez pośrednika, lub b) legalnego korzystania z utworu lub innego przedmiotu objętego ochroną i które nie mają odrębnego znaczenia ekonomicznego, będą wyłączone z prawa do zwielokrotniania określonego w art. 2. [...] 3. Państwa członkowskie mogą przewidzieć wyjątki lub ograniczenia w odniesieniu do praw określonych w art. 2 i 3 w następujących przypadkach: [...] c) zwielokrotniania przez prasę, publicznego udostępniania utworów i podawania do publicznej wiadomości aktualnych artykułów na tematy gospodarcze, polityczne lub religijne oraz utworów nadawanych lub innych przedmiotów objętych ochroną tego samego rodzaju, chyba że korzystanie z nich zostało zastrzeżone i o ile zostanie wskazane źródło, włączając nazwisko autora, lub korzystanie z utworów lub innych przedmiotów objętych ochroną w powiązaniu ze złożeniem sprawozdania o aktualnych wydarzeniach, w granicach uzasadnionych celem informacji, o ile zostanie podane źródło, łącznie z nazwiskiem autora, poza przypadkami, w których okaże się to niemożliwe; d) cytowania do celów takich jak słowa krytyki lub recenzji, o ile dotyczy ono utworu lub innego przedmiotu objętego ochroną, który został już prawnie podany do publicznej wiadomości, o ile zostanie podane źródło, łącznie z nazwiskiem autora, poza przypadkami, w których okaże się to niemożliwe oraz o ile korzystanie odbywa się zgodnie z uczciwymi praktykami i w rozmiarze usprawiedliwionym przez szczególny cel; [...] 5. Wyjątki i ograniczenia przewidziane w ust. 1, 2, 3 i 4 powinny być stosowane tylko w niektórych szczególnych przypadkach, które nie naruszają normalnego wykorzystania dzieła lub innego przedmiotu objętego ochroną ani nie powodują nieuzasadnionej szkody dla uzasadnionych interesów podmiotów praw autorskich”.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Postępowanie

–

Skarga wszczynająca postępowanie

–

Wymogi formalne

–

Skarga wniesiona bez pośrednictwa adwokata

–

Konwalidacja przez późniejszą skargę

–

Niedopuszczalność

–

Naruszenie prawa do skutecznej skargi, prawa do bezstronnego sądu i prawa do rzetelnego wysłuchania sprawy

–

Brak (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 19 akapit trzeci, art. 21 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 37 § 1 akapit pierwszy, art. 38 ust. 3) (por. pkt 7

–

9)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) z dnia 14 marca 2011 r. w sprawie T‑429/09 Campailla przeciwko Komisji, mocą którego odrzucił on skargę o odszkodowanie mającą na celu naprawienie szkody poniesionej w następstwie odmowy interwencji Komisji w spór między skarżącą a Kamerunem – Dopuszczalność – Zasadnicze wymogi formalne – Obowiązek reprezentacji osób fizycznych i prawnych przez adwokata uprawnionego do działania przed sądem państwa członkowskiego

Sentencja

Sentencja

1) Odwołanie M. Campailli jest niedopuszczalne.

2) Sprawa zostaje wykreślona z rejestru Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Postanowienia podatkowe

–

Podatki wewnętrzne

–

Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdu samochodowego na terytorium kraju (art. 110 TFUE) (por. pkt 23-26; sentencja)

Subject of the case

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunalul Suceava – Rejestracja używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych w innych państwach członkowskich – Przepisy krajowe nakładające wymóg zapłaty podatku od zanieczyszczeń przy pierwszej rejestracji, podczas gdy samochody już obecne na rynku krajowym podlegają wyłączeniu z wymogu zapłaty tego podatku przy ponownej rejestracji – Zgodność przepisów krajowych z art. 110 akapit 1 i 2 TFUE – Przeszkoda w swobodnym przepływie towarów

Sentencja

Sentencja

Artykuł 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo członkowskie podatku od zanieczyszczeń pobieranego przy pierwszej rejestracji pojazdu samochodowego w tym państwie członkowskim, jeżeli ten środek podatkowy zostaje ukształtowany w sposób zniechęcający do wprowadzania do ruchu w tymże państwie członkowskim pojazdów używanych nabytych w innych państwach członkowskich, nie zniechęcając równocześnie do nabywania na rynku krajowym pojazdów używanych w tym samym wieku i o takim samym stopniu zużycia.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Odwołanie – Zarzuty – Zarzut podniesiony po raz pierwszy w odwołaniu – Niedopuszczalność (por. pkt 53)

2. Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 73)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 9 grudnia 2010 r. w sprawie T‑303/08 Tresplain Investments Ltd przeciwko OHIM – Hoo Hing, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela graficznego wspólnotowego znaku towarowego „Golden Elephant Brand”, zarejestrowanego dla towarów należących do klasy 30, na decyzję R 889/2007‑1 Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 7 maja 2008 r. uchylającą decyzję Wydziału Unieważnień, na mocy której oddalono wniosek o unieważnienie prawa do wspomnianego znaku towarowego złożony przez właściciela niezarejestrowanego graficznego krajowego znaku towarowego „GOLDEN ELEPHANT” używanego dla towarów należących do klasy 30 – Wykładnia i zastosowanie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009]

Sentencja

Sentencja

1) Odwołanie zostaje odrzucone.

2) Tresplain Investments Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Jednolite ustawodawstwo – Własność przemysłowa i handlowa – Prawo do patentu – Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych – Warunki przyznania – Produkt objęty patentem podstawowym pozostającym w mocy

(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 469/2009, art. 3 lit. a))

Summary

Artykuł 3 lit. a) rozporządzenia nr 469/2009 dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, by służby państwa członkowskiego właściwe w dziedzinie własności przemysłowej wydały dodatkowe świadectwo ochronne w odniesieniu do aktywnych składników, które nie zostały wymienione w zastrzeżeniach patentu podstawowego powołanego na poparcie takiego wniosku.

(por. pkt 30; sentencja)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Postępowanie – Interwencja – Przesłanki dopuszczalności – Interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy – Spór dotyczący ważności rozporządzenia w sprawie nałożenia cła antydumpingowego – Potrzeba wykazania aktualnego, bezpośredniego i pewnego interesu (art. 230 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 40 akapit drugi) (por. pkt 9–11, 13–19)

2. Odwołanie – Zarzuty – Błąd w ustaleniach faktycznych – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 26–27)

3. Postępowanie – Interwencja – Osoby zainteresowane – Wniosek o przystąpienie do sprawy w charakterze interwenienta złożony przez reprezentatywne stowarzyszenie z danej branży – Dopuszczalność – Przesłanki (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 40 akapit drugi) (por. pkt 28–29)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Sądu (Prezes VIII izby) z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie T‑537/08 Cixi Jiangnan Chemical Fiber i in. Przeciwko Radzie, odrzucającego złożony przez skarżącego wniosek o przystąpienie do sprawy w charakterze interwenienta, w sprawie o stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 893/2008 z dnia 10 września 2008 r. w sprawie utrzymania cła antydumpingowego na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Białorusi, Chińskiej Republiki Ludowej, Arabii Saudyjskiej i Korei w następstwie częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (Dz.U. L 247, s. 1.).

Sentencja

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Lück GmbH & Co KG, Sandler AG i Gesamtverband der Deutschen Textil- und Modeindustrie eV ponoszą swoje koszty.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Postępowanie – Interwencja – Przesłanki dopuszczalności – Interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy – Spór dotyczący ważności rozporządzenia w sprawie nałożenia cła antydumpingowego – Potrzeba wykazania aktualnego, bezpośredniego i pewnego interesu (art. 230 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 40 akapit drugi) (por. pkt 9–11, 14–15)

2. Odwołanie – Zarzuty – Błąd w ustaleniach faktycznych – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 22–23)

3. Postępowanie – Interwencja – Osoby zainteresowane – Wniosek o przystąpienie do sprawy w charakterze interwenienta złożony przez reprezentatywne stowarzyszenie z danej branży – Dopuszczalność – Przesłanki (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 40 akapit drugi) (por. pkt 24–25)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Sądu (Prezes VIII izby) z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie T‑536/08 Huvis przeciwko Radzie odrzucającego złożony przez skarżącego wniosek o przystąpienie do sprawy w charakterze interwenienta, w sprawie o stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 893/2008 z dnia 10 września 2008 r. w sprawie utrzymania cła antydumpingowego na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Białorusi, Chińskiej Republiki Ludowej, Arabii Saudyjskiej i Korei w następstwie częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (Dz.U. L 247, s. 1.).

Sentencja

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Lück GmbH & Co KG, Sandler AG i Gesamtverband der Deutschen Textil- und Modeindustrie eV ponoszą swoje koszty.
1)

Artykuł 454 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1662/1999 z dnia 28 lipca 1999 r., należy interpretować w ten sposób, że stowarzyszenie poręczające może wykazać miejsce popełnienia naruszenia lub nieprawidłowości w oparciu o miejsce, gdzie został przyjęty karnet TIR lub zapieczętowano towary. Jeżeli owo stowarzyszenie skutecznie obali domniemanie właściwości organów celnych państwa członkowskiego, na którego terytorium zostało stwierdzone naruszenie lub nieprawidłowość w trakcie przewozu zrealizowanego z zastosowaniem karnetu TIR na korzyść organów państwa członkowskiego, na którego terytorium faktycznie została popełniona ta nieprawidłowość, czego zbadanie należy do sądu krajowego, organy celne tego ostatniego państwa stają się właściwe do poboru długu celnego.
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 27 kwietnia 2012 r. – Notermans przeciwko Boddenberg

(sprawa C-114/11)

„Artykuły 18 WE i 39 WE — Pojazdy samochodowe — Użytkowanie na terytorium jednego z państw członkowskich silnikowego pojazdu osobowego zarejestrowanego w innym państwie członkowskim — Opodatkowanie tego pojazdu w pierwszym państwie członkowskim z chwilą jego pierwszego wykorzystania na krajowych drogach publicznych — Pojazd sprowadzony przy okazji przeprowadzki do tego pierwszego państwa członkowskiego i użytkowany zarówno do celów prywatnych, jak i w celu dojazdu do miejsca pracy położonego w tym drugim państwie członkowskim”

Swobodny przepływ osób — Pracownicy — Równość traktowania — Pracownik zatrudniony w państwie członkowskim, który przeniósł swoje miejsce zamieszkania do innego państwa członkowskiego (art. 39 WE) (por. pkt 33; sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Hoge Raad der Nederlanden – Wykładnia art. 18 WE i 39 WE (obecnie art. 21 TFUE i 45 TFUE) – Przepisy krajowe nakładające podatek rejestracyjny z tytułu rozpoczęcia użytkowania pojazdu na krajowych drogach publicznych – Opodatkowanie osoby, która przeprowadziła się z innego państwa członkowskiego, mającej obywatelstwo tego państwa członkowskiego i korzystającej stale z pojazdu zarejestrowanego w tymże państwie członkowskim, który to pojazd stanowi część mienia osobistego przywiezionego w związku z przeprowadzką, używanego do celów prywatnych oraz służbowych, w tym na potrzeby przejazdów do miejsca pracy położonego w tym innym państwie członkowskim

Sentencja

Artykuł 39 WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, na mocy których osoby mające miejsce zamieszkania w tym państwie, które przeprowadziły się tam z innego państwa członkowskiego i sprowadziły ze sobą pojazd zarejestrowany w tymże innym państwie członkowskim, podlegają – z chwilą pierwszego użycia tego pojazdu na krajowych drogach publicznych – obowiązkowi zapłaty podatku zazwyczaj pobieranego przy rejestracji pojazdu w tym pierwszym państwie członkowskim, jeżeli pojazd ten jest zasadniczo na stałe użytkowany na terytorium tego pierwszego państwa członkowskiego, nawet jeżeli w ramach tego użytkowania pojazd ten służy do dojazdów przez taką osobę do miejsca pracy, położonego w tym drugim państwie członkowskim.
Koszty podlegające zwrotowi ograniczają się z jednej strony do kosztów, które zostały poniesione w związku z postępowaniem przed Trybunałem, a z drugiej strony do kosztów, które były niezbędne w związku ze wspomnianym postępowaniem.

Co się tyczy kosztów związanych z tą skargą, których ustalenie chciałby uzyskać interwenient, koszty te mogą ewentualnie stać się przedmiotem odrębnego wniosku, złożonego do Sądu na warunkach przewidzianych w art. 87–92 jego regulaminu postępowania i bez uszczerbku dla art. 85 tego regulaminu; koszty takie nie mogą jednak być przedmiotem wniosku do Trybunału.

Gdy rozstrzygnięcie Sądu, w tym orzeczenie o kosztach, nie zostało uchylone, to do Sądu należy ustalenie kwot podlegających zwrotowi w związku z postępowaniem, które toczyło się przed nim i zostało zakończone zaskarżonym wyrokiem.

Ustalając koszty podlegające zwrotowi, Sąd bierze pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy do chwili wydania postanowienia ustalającego koszty, w tym niezbędne wydatki związane z postępowaniem w sprawie ustalenia kosztów. Sąd Unii nie jest upoważniony do ustalania wysokości honorariów, jakie strony powinny zapłacić swoim adwokatom, lecz do określenia, do jakiej wysokości te wynagrodzenia mogą zostać zwrócone przez stronę obciążoną kosztami.

Z uwagi na fakt, iż prawo Unii nie zawiera przepisów określających stawki lub dotyczących niezbędnego czasu pracy, sąd Unii winien swobodnie ocenić okoliczności danej sprawy, uwzględniając przedmiot i charakter sporu, jego znaczenie pod kątem prawa Unii, a także trudności związane ze sprawą, nakład pracy, jakiego postępowanie sądowe mogło przysporzyć pełnomocnikom lub doradcom, którzy w nim uczestniczyli, oraz interes ekonomiczny, jaki sprawa przedstawiała dla stron. Tak więc, ustalając kwotę kosztów podlegających zwrotowi, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim łączną liczbę godzin pracy, którą można uznać za obiektywnie konieczną dla celów postępowania, niezależnie od liczby adwokatów, pomiędzy których wykonane zadania mogły zostać rozdzielone.

W tym względzie w ramach odwołania postępowanie to ze swej istoty jest ograniczone do kwestii prawnych i nie ma na celu ustalenia stanu faktycznego. Jeżeli chodzi o występujący interes ekonomiczny, to bezsporne jest, w świetle znaczenia, jakie w handlu mają znaki towarowe, że skarżący ma interes w uzyskaniu, na etapie odwołania, utrzymania w mocy zaskarżonego wyroku, którym Sąd oddalił skargę przeciwko spornej decyzji Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) uwzględniającej wniosek skarżącego o częściowe unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego.

(por. pkt 22–25, 27, 28)
1)

Postanowienia sędziego orzekającego w przedmiocie środka tymczasowego, zastępującego Prezesa Sądu z dnia 3 października 2011 r., dotyczące postepowania w przedmiocie środka tymczasowego, w sprawie T-421/11 R Qualitest FZE przeciwko Radzie, zostaje uchylone w zakresie w jakim w postanowieniu tym sędzia orzekający w przedmiocie środka tymczasowego ocenił szkodę finansową poniesioną przez Qualitest FZE jedynie w świetle możliwości grupy, do której przynależy skarżąca lub możliwości jej jedynego akcjonariusza, w zakresie udzielenie pomocy finansowej i zapewnienia jej przetrwania aż do zakończenia postępowania co do istoty.
1.

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Oddzielne badanie podstaw w odniesieniu do każdego z towarów lub usług objętych zgłoszeniem do rejestracji — Obowiązek uzasadnienia odmowy rejestracji — Zakres (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c), art. 73) (por. pkt 43)
Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 lipca 2012 r. – Omnicare przeciwko OHMI

(sprawy połączone C-587/11 P-R i C-588/11 P-R)

„Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych — Odwołania — Wnioski o zastosowanie środków tymczasowych — Wspólnotowy znak towarowy”

Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Środki tymczasowe — Przesłanki zastosowania — Poważna i nieodwracalna szkoda — Ciężar dowodu (art. 279 TFUE) (por. pkt 30)

Przedmiot

Odwołanie od wyroków Sądu (pierwsza izba) z dnia 9 września 2011 r. w sprawie T-289/09 i T-290/09 Omnicare przeciwko OHIM – Astellas Pharma (OMNICARE), w których Sąd oddalił skargi o stwierdzenie nieważności wniesione przez zgłaszających słowne znaki towarowe „OMNICARE CLINICAL RESEARCH” i „OMNICARE” dla usług należących do klasy 42 na decyzje R 401/2008 4 i 402/2008 4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 14 maja 2009 r. uchylające decyzję Wydziału Sprzeciwów oddalającą sprzeciw wniesiony przez właściciela krajowego znaku towarowego „OMNICARE” dla usług należących do klas 35, 41 i 42 – Wykładnia i zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 – Pojęcie rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego – Znak towarowy używany w odniesieniu do usług świadczonych bezpłatnie

Sentencja

1) Wnioski w przedmiocie środka tymczasowego zostają oddalone.

2) Rozstrzygniecie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 lipca 2012 r. – Omnicare przeciwko OHMI

(sprawy połączone C-587/11 P-R i C-588/11 P-R)

„Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych — Odwołania — Wnioski o zastosowanie środków tymczasowych — Wspólnotowy znak towarowy”

Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Środki tymczasowe — Przesłanki zastosowania — Poważna i nieodwracalna szkoda — Ciężar dowodu (art. 279 TFUE) (por. pkt 30)

Przedmiot

Odwołanie od wyroków Sądu (pierwsza izba) z dnia 9 września 2011 r. w sprawie T-289/09 i T-290/09 Omnicare przeciwko OHIM – Astellas Pharma (OMNICARE), w których Sąd oddalił skargi o stwierdzenie nieważności wniesione przez zgłaszających słowne znaki towarowe „OMNICARE CLINICAL RESEARCH” i „OMNICARE” dla usług należących do klasy 42 na decyzje R 401/2008 4 i 402/2008 4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 14 maja 2009 r. uchylające decyzję Wydziału Sprzeciwów oddalającą sprzeciw wniesiony przez właściciela krajowego znaku towarowego „OMNICARE” dla usług należących do klas 35, 41 i 42 – Wykładnia i zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 – Pojęcie rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego – Znak towarowy używany w odniesieniu do usług świadczonych bezpłatnie

Sentencja

1) Wnioski w przedmiocie środka tymczasowego zostają oddalone.