ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Zarzut podstawowy : oparty na złamaniu prawa i naruszeniu prawa do obrony w ramach analizy odpowiedzialności wnoszącej odwołanie z tytułu naruszenia. Sąd przypisał Armando Álvarez odpowiedzialność z tytułu naruszenia w charakterze bezpośredniego uczestnika kartelu, uzyskując tym samym nie tylko nowego uzasadnienia, lecz również podstawy przypisania, odmienne od tych, które znajdują się w zaskarżonej decyzji. Z drugiej strony Sąd odrzucił argumenty skargi uznając, że są niewystarczające do obalenia domniemania rzeczywistej kontroli Armando Álvarez SA względem swojej filii. Niemniej jednak ciężar dowodu spoczywa całkowicie na Komisji, ponieważ w zaskarżonej decyzji Komisja nie ustanawia domniemania, zgodnie z którym kontrolę nad filią faktycznie sprawowała wnosząca odwołanie i stąd to nie do niej należy obalenie tego domniemania. Tym sposobem Sąd błędnie zastosował pojęcia uczestnictwa w naruszeniu i przypisania odpowiedzialności z jego tytułu oraz naruszył prawo do obrony wnoszącej odwołanie.
—

Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy Komisji 2009/131/WE z dnia 16 października 2009 r. zmieniającej załącznik VII do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/57/WE w sprawie interoperacyjności systemu kolei we Wspólnocie (1) przez to, że nie uchwaliła w pełnym zakresie przepisów ustawowych i administracyjnych wymaganych w celu transpozycji tej dyrektywy wzgl. nie poinformowała o tym w pełnym zakresie Komisji.
Wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że zaskarżony wyrok przeinacza fakty i narusza obowiązek uzasadnienia, jeżeli chodzi o porównanie towarów. Sąd utrzymywał, że wnoszący odwołanie nie wysunął konkretnych argumentów umożliwiających zakwestionowanie wniosków Izby Odwoławczej. Jeżeli chodzi o ocenę stopnia podobieństwa spornych towarów i usług, co nie wynika z dowodów lub nie jest powszechnie znane nie może być brane pod uwagę. Ciężar udowodnienia, że towary i usługi są do siebie podobne spoczywa na stronie, która wniosła sprzeciw, a nie na właścicielu wspólnotowego znaku towarowego, o którego rejestrację wniesiono. Do Sądu należy wskazanie podstawy prawnej swego orzeczenia i jego uzasadnienie. Sąd nie wykazał, że przedmiotowe towary są identyczne, podobne lub komplementarne na rynku, lecz posłużył się twierdzeniem, bez uzasadnienia lub podania przykładów na zastosowane przez siebie domniemanie.
1)

Czy dla celów art. 56 WE (obecnie: art. 63 TFUE) własny kraj lub terytorium zamorskie mogą być uważane za państwo trzecie, tak że w odniesieniu do przepływu kapitału pomiędzy państwem członkowskim a jego terytorium lub krajem zamorskim można stosować art. 56 WE?
4)

Po czwarte wnosząca odwołanie podnosi naruszenie art. 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009. Jest ona zdania, że izba odwoławcza oparła swoją decyzję zasadniczo na wyciągach ze słowników, do których wnosząca odwołanie nie miała dostępu i co do których nie została ona w konsekwencji wysłuchana. Stanowi to w jej opinii naruszenia prawa do bycia wysłuchanym przed sądem, ponieważ zgodnie z orzecznictwem Trybunału orzeczenie może zostać oparte wyłącznie na okolicznościach, do których strony mogły się ustosunkować. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału izba odwoławcza jest jednakże zobowiązana do zakomunikowania, celem umożliwienia zajęcia stanowiska w ich przedmiocie, tych okoliczności, które ustaliła z urzędu i na których chce oprzeć swoją decyzję. W tym kontekście izba odwoławcza, w decydującym dla tego postepowania momencie, zaniedbała przedłożenie uzyskanych przez nią wyciągów ze słowników, tak że naruszyła prawo do bycia wysłuchanym przed sądem.
1)

Czy art. 17 dyrektywy 77/388/EWG (1) (art. 168 i 169 dyrektywy 2006/112/WE (2)) zezwala na to, by podatnik, który na podstawie przepisów krajowych w dziedzinie emerytur utworzył samodzielny fundusz emerytalny celem zapewnienia praw do emerytury swym pracownikom i byłym pracownikom uprawnionych z tego funduszu, odliczył podatek związany ze świadczeniami wykonanymi na jego rzecz celem realizacji systemu emerytur i funkcjonowania funduszu emerytalnego?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 174/16

Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii

(Sprawa C-151/12)

2012/C 174/25

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Valero Jordana i B. Simon, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, iż, w odniesieniu do zlewni wewnątrzregionalnych, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim zgodnie z art. 4 ust. 8; art. 7 ust. 2; art. 10 ust. 1 i 2 oraz zgodnie z sekcjami 1.3 i 1.4 załącznika V do dyrektywy 2000/60/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej

— obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja uważa, że dokonana przez Królestwo Hiszpanii transpozycja przepisów dyrektywy 2000/60/WE wskazanych w żądaniach zawartych w skardze była niewłaściwa, ponieważ uregulowania hiszpańskie mają zastosowanie wyłącznie do zlewni międzyregionalnych w Hiszpanii. W rezultacie w odniesieniu do zlewni wewnątrzregionalnych (których wody przepływają przez terytorium jednego regionu autonomicznego) nie dokonano transpozycji wskazanych przepisów do hiszpańskiego porządku prawnego.

(1) Dz.U. L 327, s. 1.
3)

Komisja uważa, że zarządca infrastruktury musi udostępnić infrastrukturę przedsiębiorstwom kolejowym na własny koszt i że przedsiębiorstwa kolejowe muszą wnieść opłaty, które odpowiadają kosztom bezpośrednim. Wynika to z konieczności zwiększenia atrakcyjności użytkowania infrastruktury kolejowej przez dużą liczbę przedsiębiorstw kolejowych i zwiększyć jej optymalne wykorzystanie przez każde z nich. Możliwość zastosowania art. 8 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE ma miejsce tylko wtedy, gdy spełnione są warunki określone w tym artykule: w odniesieniu do wszystkich segmentów rynku, do których zarządca infrastruktury zamierza zastosować podwyżki, musi on najpierw sprawdzić, czy mogłyby one wytrzymać takie podwyżki. Wykładnia ta wynika z brzmienia art. 8 ust. 1 akapit pierwszy, a mianowicie ze sformułowania „jeżeli rynek może to wytrzymać”, oraz z brzmienia art. 8 ust. 1 akapit drugi, który stanowi: „Poziom opłat nie może jednak wykluczać użytkowania infrastruktury przez segmenty rynku, które mogą zapłacić przynajmniej koszty ponoszone bezpośrednio w wyniku prowadzenia przewozów kolejowych (…)”.
2)

Zarzuty trzeci i czwarty dotyczą błędów co do prawa, których Sąd dopuścił się w związku ze stwierdzeniem, że organy celne w Curaçao w chwili wydania świadectw EUR.1 nie wiedziały lub nie miały obowiązku wiedzieć, że omawiane towary nie mogły zostać objęte preferencyjnym traktowaniem. Sąd nie uwzględnił w swych rozważaniach okoliczności, że dla celów wydania świadectw przewozowych EUR.1 Departement van Economische Zaken w Curaçao przeprowadził co najmniej jedną kontrolę na miejscu, u eksportera. Ponadto Sąd nie wziął pod uwagę, że przy wydawaniu świadectw pochodzenia EUR.1 organy celne w Curaçao skontrolowały pochodzenie omawianego cukru w związku z jego przetworzeniem, aby w ten sposób zweryfikować wybrany reżim prawny. Ponadto Sąd nie uwzględnił, że świadectwa przywozowe EUR.1 zostały wydane przez organy celne na podstawie świadectw pochodzenia w postaci formularza A (zwanych dalej: formularzami A), na których nie można oprzeć wydania świadectw przewozowych EUR.1. Te same organy celne przyjmują przy dostarczeniu surowców do Curaçao formularze A. Okoliczność, że wskutek pożaru w archiwach organów celnych w Curaçao zniszczone zostały właśnie te formularze A nie może zostać przypisana wnoszącej odwołanie. Ponieważ archiwum zostało zniszczone, nie jest możliwe do ustalenia, jakie dokumenty zawierały akta organów celnych. Konkluzja Sądu, że kurator wręczył owe dokumenty członkom delegacji, gdy byli oni w urzędzie nie jest logiczna. Mając na uwadze powyższe, z okoliczności tej nie można wywieść wniosku, że formularze A się tam nie znajdowały.
—

co się tyczy okresu poprzedzającego utworzenie spółki DDE (kiedy to działalność gospodarcza w zakresie kauczuku chloroprenowego była prowadzona przez wnoszącą odwołanie), Sąd dopuścił się obrazy prawa w ten sposób, że nie orzekł, iż Komisja nie mogła nałożyć grzywny na wnoszącą odwołanie w odniesieniu do udziału jej spółek zależnych w naruszeniu, a to ze względu na upływ terminu przedawnienia, oraz
b)

wyrażenie „matka zastępcza” odnosi się do okoliczności, w których kobieta była w ciąży oraz urodziła dziecko w imieniu matki genetycznej. 1) Czy art. 1 ust. 1, art. 2 lit. c), art. 8 ust.1 lub art. 11 ust. 2 lit. b) dyrektywy 92/85/EWG […] ustanawiają prawo do uzyskania urlopu macierzyńskiego przez matkę genetyczną, która posiada dziecko dzięki umowie o macierzyństwo zastępcze? 2) Czy dyrektywa 92/85/EWG […] zapewnia prawo do otrzymania urlopu macierzyńskiego matce genetycznej, która posiada dziecko na podstawie umowy o macierzyństwo zastępcze, jeżeli: a) może ona karmić piersią po urodzeniu lub b) karmi piersią po urodzeniu dziecka? 3) Czy nieudzielenie przez pracodawcę urlopu macierzyńskiego matce genetycznej, która posiada dziecko na podstawie umowy o macierzyństwo zastępcze stanowi naruszenie art. 14 w związku z art. 2 ust. 1 lit. a) lub b) lub art. 2 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2006/54/WE […]? 4) Czy nieudzielenie urlopu macierzyńskiego matce genetycznej, która posiada dziecko na podstawie umowy o macierzyństwo zastępcze stanowi, w związku ze stosunkiem pracownika do matki zastępczej, potencjalne naruszenie art. 14 w związku z art. 2 ust. 1 lit. a) lub b) lub art. 2 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2006/54/WE […]? 5) Czy mniej korzystne traktowanie matki genetycznej, która posiada dziecko na podstawie umowy o macierzyństwo zastępcze, stanowi, z powodu stosunku matki genetycznej do matki zastępczej dziecka, potencjalne naruszenie art. 14 w związku z art. 2 ust. 1 lit. a) lub b) lub art. 2 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2006/54/WE […]? 6) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 4, czy status matki genetycznej wystarczy do uprawnienia jej do urlopu macierzyńskiego na podstawie jej stosunku do matki zastępczej dziecka? 7) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na którekolwiek z pytań 1, 2, [3] i [4]: 7.1. Czy dyrektywa 92/85/EWG […] jest bezpośrednio skuteczna w zakresie istotnym dla sprawy oraz 7.2. Czy dyrektywa 2006/54/WE […] jest bezpośrednio skuteczna w zakresie istotnym dla sprawy?
1)

W jaki sposób należy rozumieć pojęcie „wartości kapitałowej praw do emerytury”, zawarte w art. 11 ust. 2 załącznika VIIII do rozporządzenia Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiającego Regulamin pracowniczy urzędników i Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (1), w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady nr 723/2004 (zwanego dalej „Regulaminem pracowniczym”)? Czy pojęcie to obejmuje poziom praw do emerytury zarówno w formie ekwiwalentu aktuarialnego, jak i w formie zryczałtowanej wartości wykupu, określonych w art. 11 ust. 2 załącznika VIII do Regulaminu pracowniczego w brzmieniu sprzed wejścia w życie rozporządzenia nr 723/2004, czy też należy pojęcie to utożsamić tylko z jednym z tych pojęć, a jeżeli nie, to w jaki sposób różni się ono od tych pojęć?
1)

Czy art. 49 TFUE, art. 3 traktatu UE, art. 3, 4, 5 i 6 traktatu UE, art. 101 i 102 TFUE oraz rozporządzenie EWG nr 2454/1992 (1) i rozporządzenie WE nr 12/1998 (2) stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 3 ust. 3 i art. 11 ustawy nr 21 z 1992 r. w zakresie, w jakim stanowią, odpowiednio, że „3. Siedziba przewoźnika i garaż muszą znajdować się wyłącznie na terenie gminy, która wydała zezwolenie,” i że „[…] Zamówienia przewozu w ramach usługi najmu z kierowcą składa się w garażach. Rozpoczęcie i zakończenie każdej pojedynczej usługi najmu z kierowcą muszą nastąpić w garażu znajdującym się w gminie, która wydała zezwolenie, z uwzględnieniem powrotu do tego garażu, natomiast odbiór i dostarczenie użytkownika do punktu docelowego mogą nastąpić również na terenie innych gmin. […]”?
4)

W przypadku, gdyby zastosowanie miały również przepisy dotyczące swobody przepływu kapitału, pojawia się — w zależności od odpowiedzi na pytanie drugie — dodatkowe pytanie w odniesieniu do dywidend kanadyjskich: Czy obecny art. 64 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza on stosowanie przez Republikę Federalną Niemiec zasadniczo niezmienionych od 31 grudnia 1993 r. co do istoty uregulowań przewidzianych w prawie krajowym i umowach międzynarodowych o unikaniu podwójnego opodatkowania i tym samym stałego wyłączenia zaliczenia kanadyjskiego podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu dywidend zwolnionych z podatku w Niemczech?
1)

czy unormowania wynikające z art. 44 i 47 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, że kompleksowe usługi w zakresie magazynowania towarów, obejmujące przyjmowanie towarów do magazynu, umieszczanie towarów na odpowiednich półkach magazynowych, przechowywanie tych towarów dla klienta, wydawanie towarów, rozładunek i załadunek oraz w stosunku do niektórych klientów przepakowywanie materiałów dostarczonych w opakowaniach zbiorczych do indywidualnych zestawów, są usługami związanymi z nieruchomościami, które opodatkowane są w miejscu, w którym znajduje się nieruchomość, zgodnie z art. 47 Dyrektywy 112;
—

stwierdzenie, że nie wydając pozwoleń zgodnie z art. 6 i 8 dyrektywy 2008/1/WE (1) lub, w stosownych przypadkach, nie rozważając ponownie oraz, jeśli to konieczne, nie uaktualniając warunków w odniesieniu do 13 istniejących w Irlandii instalacji do hodowli świń i instalacji do hodowli drobiu i nie zapewniając w ten sposób, aby te istniejące instalacje były eksploatowane zgodnie z art. 3, 7, 9, 10 i 13, art. 14 lit. a) i b) i art. 15 ust. 2 dyrektywy 2008/1/WE nie później niż w dniu 30 października 2007 r., Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 5 ust. 1 tej dyrektywy;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 200/6

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 20 kwietnia 2012 r. — United Antwerp Maritime Agencies (UNAMAR) NV przeciwko Navigation Maritime Bulgare

(Sprawa C-184/12)

2012/C 200/11

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Hof van Cassatie van België

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: United Antwerp Maritime Agencies (UNAMAR) NV

Strona pozwana: Navigation Maritime Bulgare

Pytanie prejudycjalne

Czy — uwzględniając również dokonaną na podstawie prawa belgijskiego kwalifikację spornych art. 18, art. 20 i art. 21 ustawy z dnia 13 kwietnia 1995 r. o przedstawicielstwie handlowym jako szczególnych, wiążących przepisów w rozumieniu art. 7 ust. 2 konwencji rzymskiej — art. 3 i art. 7 ust. 2 owej konwencji, w danym przypadku w związku z dyrektywą Rady 86/653 z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych, należy interpretować w ten sposób, że dopuszczają zastosowanie do umowy szczególnych, wiążących przepisów prawa państwa sądu orzekającego, które zapewniają większy zakres ochrony, niż przewidziana w owej dyrektywie ochrona minimalna, również wówczas, gdy do umowy ma zastosowanie prawo innego państwa członkowskiego Unii, do którego również transponowana została ochrona minimalna wskazanej dyrektywy.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 217/6

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Székesfehérvári Törvényszék (Węgry) w dniu 19 kwietnia 2012 r. — Gábor Fekete przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Középdunántúli Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága

(Sprawa C-182/12)

2012/C 217/10

Język postępowania: węgierski

Sąd krajowy

Székesfehérvári Törvényszék.

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Gábor Fekete.

Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Középdunántúli Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága.

Pytania prejudycjalne

Czy zgodnie z art. 561 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 (1) z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (zwanego dalej rozporządzeniem wykonawczym), dla uznania za używanie do celów prywatnych środka transportu wystarczające jest upoważnienie udzielone przez właściciela środka transportu mającego siedzibę poza terytorium [celnym], czy też uznanie za używanie do celów prywatnych środka transportu jest możliwe tylko w ramach stosunku pracy, a dokładniej, jeżeli (właściciel) przewidzi to w umowie o pracę?

(1) Dz.U. L 253, s. 1.
1)

Czy jest zgodna ze wspólnotową zasadą równości (w znaczeniu, jakie nadał jej TSUE) [sytuacja], kiedy dana jednostka organizacyjna administracji publicznej (w tym przypadku IMDECO) dla celów obliczenia dodatku do wynagrodzenia z tytułu stażu pracy swoich pracowników bierze pod uwagę wyłącznie urzędniczy lub pracowniczy charakter stosunku prawnego, który ją z nimi łączy i kiedy na tej podstawie w pierwszym przypadku (personel urzędniczy) przy zastosowaniu obowiązującej, państwowej ustawy dotyczącej urzędników uwzględnia jednolicie wszystkie uprzednie okresy rzeczywistego świadczenia pracy na rzecz któregokolwiek z działów administracji publicznej rozumianej ogólnie (to jest zarówno na rzecz danej jednostki organizacyjnej administracji publicznej, w tym przypadku IMDECO, jak i na rzecz jakiegokolwiek innego działu administracji publicznej), natomiast w drugim przypadku (personel zatrudniony na podstawie prawa pracy) przy zastosowaniu obowiązującej, państwowej ustawy dotyczącej pracowników oraz orzecznictwa zawierającego wykładnię tych przepisów uwzględnia jedynie uprzednie okresy rzeczywistego świadczenia pracy na rzecz wspomnianej jednostki organizacyjnej administracji publicznej (IMDECO), lecz tylko wówczas, kiedy w ciągu umów, na podstawie których miało miejsce rzeczywiste świadczenie pracy, nie nastąpiła czasowa przerwa, która pozwałaby uznać, iż zerwana została zasadnicza jedność stosunku prawnopracowniczego, ponieważ w takim przypadku nie uwzględnia się przepracowanych dni bezpośrednio poprzedzających to zerwanie?
1)

Czy świadczenie takie jak przewidziane przez ustawę z dnia 21 grudnia 2007 r. w sprawie ulg prorodzinnych stanowi świadczenie rodzinne w rozumieniu art. 1 lit. u) ppkt i) i art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1), w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym przez rozporządzenie Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (2)?
1)

Czy dla celów klasyfikacji taryfowej według Nomenklatury Scalonej z 2009 r., stanowiącej załącznik I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1) zrolowane paski włókniny służące do produkcji żaluzji należy sklasyfikować w zależności od właściwości towaru jako „tkaniny” w ramach kodu CN 5407 61 30 czy zgodnie z jego jedynym przeznaczeniem — a mianowicie w żaluzjach — w ramach kodu CN 6303 92 10, przy czym należy uwzględnić: a) pojęcie „towarów gotowych” w rozumieniu uwagi 7 do sekcji XI („Materiały i artykuły włókiennicze”) w kontekście działu 63 („Pozostałe gotowe artykuły włókiennicze; zestawy; odzież używana i używane artykuły włókiennicze; szmaty”) Nomenklatury Scalonej z 2009 r. interpretowane w związku z [sekcją A] pkt 2 lit. a) ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej w odniesieniu do pojęcia „wyrobu niekompletnego lub niegotowego” mając na uwadze przypadek wskazany w lit. c) wskazanej uwagi 7, właściwości omawianego towaru i możliwość, że będzie z niego produkowany wyłącznie jeden produkt końcowy; b) kwestię, czy pojęcie „tkaniny” w dziale 54 podpozycji 5407 61 30 Nomenklatury Scalonej z 2009 r. obejmuje paski materiału, które, podobnie jak żaluzje będące produktem końcowym i stanowiące jedyne przeznaczenie owego towaru posiadają również ramy umocowane na dłuższych bokach, mając na uwadze wyraźne wskazanie owego produktu w podpozycji 6303 92 10 Nomenklatury?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 109/7

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ankenævnet for Uddannelsesstøtten (Dania) w dniu 26 stycznia 2012 r. — LN

(Sprawa C-46/12)

2012/C 109/12

Język postępowania: duński

Sąd krajowy

Ankenævnet for Uddannelsesstøtten (kolegium odwoławcze ds. stypendiów i kredytów studenckich)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: LN

Pytanie prejudycjalne

Czy artykuł 7 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2004/38/WE (1) w związku z art. 24 ust. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie (przyjmujące państwo członkowskie) dokonując oceny, czy daną osobę należy uznać za pracownika uprawnionego do zasiłku studenckiego, może wziąć pod uwagę okoliczność, że osoba ta przybyła do przyjmującego państwa członkowskiego zasadniczo w celu odbywania studiów, tak iż przyjmujące państwo członkowskie nie jest zobowiązane przyznać tej osobie zasiłku studenckiego w celu odbywania przez nią studiów (zob. powołany wyżej art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE)?

(1) Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77 — wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 5, t. 5, s. 46).
3)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: a) Czy art. 16 ust. 1 lit. b) protokołu nr 1 do załącznika V do umowy z Kotonu należy zastosować również wtedy, gdy brak formalny zostanie dostrzeżony nie bezpośrednio przy przywozie, lecz dopiero przy późniejszej kontroli organu celnego? b) Czy art. 16 ust. 4 i 5 protokołu nr 1 do załącznika V do umowy z Kotonu można interpretować w ten sposób, że brak formalny uważa się za usunięty wtedy, gdy w wystawionym następczo świadectwie przewozowym EUR.1 w polu „Uwagi” nie zostanie wprawdzie wpisana dosłownie jedna z adnotacji przewidzianych w art. 16 ust. 4 protokołu nr 1 do umowy z Kotonu, lecz jedynie taka, która ostatecznie wskazuje jednak, że dowód preferencyjnego pochodzenia został wystawiony następczo?
3)

Czy „możliwość skierowania sprawy do rozstrzygnięcia” przez „sąd właściwy także w sprawach karnych” w rozumieniu art. 1 lit. a) pkt iii) decyzji ramowej występuje także w sytuacji, gdy osoba zainteresowana nie może bezpośrednio skierować sprawy do rozstrzygnięcia przez „sąd właściwy także w sprawach karnych”, lecz musi najpierw zaskarżyć orzeczenie organu niesądowego (organu administracyjnego), przy czym wniesienie środka zaskarżenia skutkuje utratą skuteczności przez to orzeczenie oraz wszczęciem zwyczajnego postępowania przed tym samym organem, a jedynie orzeczenie wydane w takim zwyczajnym postępowaniu może zostać zaskarżone do „sądu właściwego także w sprawach karnych”? Czy w celu stwierdzenia, że występuje „możliwość skierowania sprawy do rozstrzygnięcia” niezbędne jest ustalenie, czy środek zaskarżenia rozpoznawany przez „sąd właściwy także w sprawach karnych” jest środkiem odwoławczym (środkiem zaskarżenia orzeczenia nieostatecznego) czy też nadzwyczajym środkiem zaskarżenia (środkiem zaskarżenia orzeczenia prawomocnego), a także czy „sąd właściwy także w sprawach karnych”, rozpoznając taki środek zaskarżenia, jest właściwy do badania zarówno okoliczności faktycznych, jak i prawnych?