Z brzmienia tego przepisu w świetle motywu 83 owej dyrektywy, wynika, że o ile reklama telewizyjna i telesprzedaż powinny zostać wyraźnie oddzielone od audycji telewizyjnych przy pomocy rozmaitych środków wymienionych w art. 19 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy, o tyle nie można uważać, że środki te muszą na podstawie tego przepisu być stosowane łącznie. Jeżeli bowiem tylko jeden spośród nich, czy to wizualny, czy to dźwiękowy, czy też przestrzenny, jest w stanie zapewnić pełne poszanowanie wymogów wynikających z art. 19 ust. 1 zdanie pierwsze tej dyrektywy, to państwa członkowskie mogą nie wymagać łącznego stosowania tych środków.

Artykuł 19 ust. 1 dyrektywy 2010/13 w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych) należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisów krajowych zezwalających na to, aby podzielonemu ekranowi, na którym pojawiają się napisy końcowe audycji telewizyjnej w jednej kolumnie, a listą zapowiedzi kolejnych audycji nadawcy w drugiej, w celu oddzielenia dobiegającej końca audycji od następującego po niej bloku reklamowego niekoniecznie towarzyszył występujący w tym samym czasie lub następujący po nim sygnał dźwiękowy lub wizualny, o ile tego rodzaju sposób oddzielenia samodzielnie spełnia wymogi określone w art. 19 ust. 1 zdanie pierwsze tej dyrektywy.

Artykuł 23 ust. 1 dyrektywy 2010/13 w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych), należy interpretować w ten sposób, że jeśli państwo członkowskie nie skorzystało z uprawnienia do ustanowienia normy bardziej rygorystycznej niż ta określona w tym przepisie, to artykuł ów nie tylko nie stoi na przeszkodzie temu, by „czarne sekundy”, wplatane między poszczególne spoty telewizyjnego bloku reklamowego lub między ten blok a następującą po nim audycję, były wliczane do ustalonego w tym przepisie limitu czasu nadawania reklamy telewizyjnej wynoszącego 20% na godzinę zegarową, lecz wręcz nakazuje je do niego wliczać.

W istocie art. 23 ust. 1 owej dyrektywy określa pułap czasowy nadawania telewizyjnych spotów reklamowych i telesprzedażowych na godzinę zegarową, by zapewnić prawidłową realizację zasadniczego celu tej dyrektywy, polegającego na ochronie konsumentów jako telewidzów przed nadmierną reklamą telewizyjną. Przepis ten nie zezwala państwom członkowskim na skrócenie na korzyść treści reklamowych minimalnego czasu antenowego, który musi być poświęcony nadawaniu audycji lub innych materiałów redakcyjnych, poniżej 80% danej godziny zegarowej.

Tymczasem, jeżeli państwo członkowskie nie wprowadziło bardziej restrykcyjnego pułapu czasu nadawania reklam telewizyjnych niż ten określony w art. 23 ust. 1 dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych, wola prawodawcy Unii nie zostałaby uszanowana, gdyby wspomniane „czarne sekundy” nie były traktowane jako czas nadawania reklamy telewizyjnej do celów tego przepisu. Prowadziłoby to bowiem do skrócenia poniżej gwarantowanego domyślnie przez ten przepis limitu czasu zegarowego zastrzeżonego dla nadawania audycji i innych materiałów redakcyjnych o czas równy trwaniu tychże „czarnych sekund”.

(por. pkt 59–62; pkt 3 sentencji)