9

Okoliczności powstania sporu zostały przedstawione przez Sąd w pkt 1–16 zaskarżonego wyroku w następujący sposób: „1 W dniu 6 stycznia 2006 r. [Valfleuri] dokonała w [OHIM] zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego na podstawie rozporządzenia […] nr 40/94 […]. 2 Znakiem towarowym, dla którego wniesiono o rejestrację, jest oznaczenie słowne PROTIVITAL. 3 Towary, dla których dokonano zgłoszenia, należą w szczególności do klas 5, 29 i 30 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami […]. […] 5 W dniu 24 października 2006 r. […] B[.] Rintisch wniósł sprzeciw na podstawie art. 42 rozporządzenia nr 40/94 […] wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla towarów, o których mowa w pkt 3 powyżej. 6 Sprzeciw został w szczególności oparty na następujących prawach wcześniejszych: — niemieckim słownym znaku towarowym PROTIPLUS, zgłoszonym w dniu 4 grudnia 1995 r. i zarejestrowanym w dniu 20 maja 1996 r. pod numerem 39549559, wskazującym towary należące do klas 29 i 32; — niemieckim słownym znaku towarowym PROTI, zgłoszonym w dniu 22 stycznia 1997 r. i zarejestrowanym w dniu 3 marca 1997 r. pod numerem 39702429, wskazującym towary należące do klas 29 i 32; — niemieckim graficznym znaku towarowym […], zgłoszonym w dniu 24 lutego 1996 r. i zarejestrowanym w dniu 5 marca 1997 r. pod numerem 39608644, wskazującym towary należące do klas 29 i 32 […]. […] 8 W dniu 16 stycznia 2007 r. [B. Rintisch] przekazał OHIM w celu udowodnienia i ważności wcześniejszych znaków towarowych wymienionych w pkt 6 powyżej między innymi, po pierwsze, świadectwa rejestracyjne wydane przez Deutsches Patent- und Markenamt (niemiecki urząd ds. patentów i znaków towarowych), odpowiednio, z marca 1996 r., października 1996 r. i marca 1997 r., a po drugie, wyciągi z rejestru on‑line Deutsches Patent- und Markenamt z dnia 8 stycznia 2007 r., na których widniały w odniesieniu do każdego z wcześniejszych znaków towarowych w rubryce »Letzter Verfahrensstand« (ostatni etap postępowania) wpis »Marke eingetragen« (znak zarejestrowany), a w przypadku wcześniejszych znaków towarowych nr 39549559 i nr 39608644 w rubryce »Verlängerungsdatum« (data przedłużenia) daty z roku 2006. Tłumaczenie na język postępowania zostało przedstawione tylko dla świadectw rejestracyjnych każdego z wcześniejszych znaków towarowych. 9 W dniu 23 stycznia 2007 r. OHIM powiadomił [B. Rintischa] […] o dacie wszczęcia spornego etapu postępowania w sprawie sprzeciwu. W powiadomieniu tym OHIM wskazał [B. Rintischowi], że konieczne jest przedstawienie świadectwa przedłużenia rejestracji w odniesieniu do znaków towarowych zarejestrowanych ponad dziesięć lat wcześniej. Ponadto podniósł, że istnienie i ważność wcześniejszych znaków towarowych powołanych na poparcie sprzeciwu powinny zostać wykazane za pomocą oficjalnych dokumentów przetłumaczonych na język postępowania. Dla tego celu OHIM wyznaczył termin na przedstawienie upływający w dniu 4 czerwca 2007 r. Wreszcie OHIM pouczył [B. Rintischa], że w razie nieprzedłożenia w wymaganym terminie dowodów dotyczących istnienia i ważności wcześniejszych znaków towarowych sprzeciw zostanie odrzucony bez rozpatrywania go co do istoty zgodnie z zasadą 20 ust. 1 rozporządzenia [wykonawczego]. 10 W dniu 11 września 2007 r. OHIM powiadomił [B. Rintischa] o swoim ustaleniu, zgodnie z którym nie wykazał on w wyznaczonym terminie istnienia i ważności wcześniejszych znaków towarowych. OHIM powiadomił także [B. Rintischa], że od tej pory nie mogą być przedstawiane żadne uwagi uzupełniające i że podejmie swoją decyzję w przedmiocie sprzeciwu na podstawie dowodów, którymi dysponuje w tejże chwili. 11 W dniu 19 września 2007 r. Wydział Sprzeciwów odrzucił sprzeciw na tej podstawie, że [B. Rintisch] nie przedstawił w wyznaczonym terminie dowodu istnienia i ważności wcześniejszych znaków towarowych powołanych na poparcie sprzeciwu. Przede wszystkim Wydział Sprzeciwów uznał, że choć można było stwierdzić na podstawie świadectw przekazanych OHIM w dniu 16 stycznia 2007 r., iż wcześniejsze znaki towarowe zostały zarejestrowane, odpowiednio, w 1995, 1996 i 1997 r., nie jest to wystarczające do ustalenia ich ważności na dzień 4 czerwca 2007 r. […]. Ponadto Wydział Sprzeciwów stwierdził, że zgodnie z zasadą 19 ust. 4 rozporządzenia [wykonawczego] wyciągów z rejestru z dnia 8 stycznia 2007 r. nie można było uwzględnić w celu udowodnienia przedłużenia rejestracji wcześniejszych znaków towarowych, gdyż nie zostały one przetłumaczone na język postępowania. 12 W dniu 23 października 2007 r. na podstawie art. 57–62 rozporządzenia nr 40/94 […] [B. Rintisch] wniósł odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów do OHIM. W jego ramach [B. Rintisch] zażądał, aby izba odwoławcza odmówiła rejestracji zgłoszonego znaku towarowego z uwagi na istnienie podnoszonego prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. W tym celu do uzasadnienia odwołania dołączył w szczególności dla każdego z wcześniejszych znaków towarowych wyciąg z rejestru on‑line oraz oświadczenie Deutsches Patent- und Markenamt wraz z tłumaczeniem tego oświadczenia na język postępowania. Oświadczenie wskazywało, że prawa do wspomnianych wcześniejszych znaków towarowych zostały przedłużone przed złożeniem sprzeciwu, odpowiednio do 2015, 2016 i 2017 r. 13 [Sporną decyzją] Czwarta Izba Odwoławcza OHIM oddaliła odwołanie bez rozpatrywania sprzeciwu co do istoty. Uznała, że Wydział Sprzeciwów słusznie stwierdził, iż skarżący nie wykazał należycie w wyznaczonych terminach istnienia i ważności wcześniejszych znaków towarowych powołanych na poparcie sprzeciwu. 14 W szczególności Izba Odwoławcza, po pierwsze, stwierdziła, że świadectwa rejestracyjne przekazane OHIM w dniu 16 stycznia 2007 r. nie są wystarczające dla celów udowodnienia, że wcześniejsze znaki towarowe były nadal ważne w dacie wniesienia sprzeciwu. Po drugie, uznała, że brak tłumaczenia wyciągów z rejestru on‑line z dnia 8 stycznia 2007 r. stanowi samo w sobie wystarczające uzasadnienie odmowy ich uwzględnienia. 15 Stwierdziła także, że dokumentów dołączonych w dniu 23 października 2007 r. do uzasadnienia odwołania nie można było uwzględnić na tej podstawie, że zostały one przedstawione po dniu 4 czerwca 2007 r., dacie upływu terminu wyznaczonego przez OHIM. 16 Wreszcie według Izby Odwoławczej ani Wydział Sprzeciwów, ani ona sama nie dysponowały zakresem swobodnego uznania na podstawie art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 […] w przedmiocie uwzględniania dokumentów, które nie zostały przedstawione przed upływem terminu wyznaczonego przez OHIM, w świetle zasady 20 ust. 1 rozporządzenia [wykonawczego], która w sposób wyraźny wymaga odrzucenia odwołania w razie przedstawienia dokumentów dowodowych po upływie terminu. Izba Odwoławcza dodała, że w każdym razie, nawet jeśliby należało uznać, że izbie odwoławczej przysługują uprawnienia dyskrecjonalne w zakresie przyjęcia lub nie dokumentów przedstawionych po upływie terminu przed Wydziałem Sprzeciwów, skorzystałaby z nich na niekorzyść [B. Rintischa] […]”.