Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. – Ciup

(sprawa C‑288/14) ( 1 )

„Odesłanie prejudycjalne — Zasada lojalnej współpracy — Zasady równoważności i skuteczności — Uregulowania krajowe ustanawiające zasady zwrotu nienależnie pobranych podatków wraz z odsetkami — Wykonanie orzeczeń sądowych dotyczących tych praw do zwrotu wynikających porządku prawnego Unii — Zwrot rozłożony na pięć lat — Uzależnienie zwrotu od istnienia środków pobranych z tytułu podatku — Brak możliwości przymusowego wykonania”

1. Prawo Unii Europejskiej — Bezpośrednia skuteczność — Podatki krajowe niezgodne z prawem Unii — Zwrot — Zasady — Stosowanie prawa krajowego — Granice — Poszanowanie zasady lojalnej współpracy — Wprowadzenie ograniczających zasad proceduralnych mających szczególne zastosowanie do zwrotu podatku uznanego za niezgodny z prawem Unii — Dopuszczalność — Ustalenie spoczywające na sądzie krajowym (art. 4 ust. 3 WE) (por. pkt 31, 52; sentencja)

2. Prawo Unii Europejskiej — Bezpośrednia skuteczność — Podatki krajowe niezgodne z prawem Unii — Zwrot — Zasady — Zapłata odsetek za zwłokę — Stosowanie prawa krajowego — Granice — Poszanowanie zasady równoważności — Ustalenie spoczywające na sądzie krajowym (por. pkt 37, 38, 52; sentencja)

3. Prawo Unii Europejskiej — Bezpośrednia skuteczność — Podatki krajowe niezgodne z prawem Unii — Zwrot — Zasady — Stosowanie prawa krajowego — Granice — Przestrzeganie zasady skuteczności — Zwrot rozłożony na pięć lat — Uzależnienie zwrotu od istnienia środków pobranych z tytułu podatku — Brak możliwości przymusowego wykonania — Niedopuszczalność (por. pkt 49, 50, 52; sentencja)

Sentencja

Zasadę lojalnej współpracy należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przyjęciu przez państwo członkowskie przepisów uzależniających zwrot podatku uznanego za niezgodny z prawem Unii wyrokiem Trybunału, względnie którego niezgodność z tymże prawem wynika z wyroku Trybunału, od warunków dotyczących specyficznie danego podatku, które są mniej korzystne aniżeli warunki, które wobec braku tych pierwszych znalazłyby zastosowanie do zwrotu podatku, przy czym weryfikacja poszanowania rzeczonej zasady spoczywa na sądzie odsyłającym w niniejszej sprawie.

Zasadę równoważności należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie ustanawiało dla skarg opartych na naruszeniu prawa Unii zasady proceduralne mniej korzystne aniżeli zasady, które znajdują zastosowanie do podobnych wniosków opartych na naruszeniu prawa wewnętrznego. Na sądzie odsyłającym spoczywa obowiązek dokonania weryfikacji niezbędnych dla zagwarantowania poszanowania rzeczonej zasady w kontekście uregulowania znajdującego zastosowanie do zawisłego przed nim sporu.

Zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie systemowi zwrotu kwot należnych na podstawie prawa Unii, których łączna kwota została ustalona w wykonalnym orzeczeniu sądowym, takiemu jak system stanowiący przedmiot sporu w postępowaniu głównym, który przewiduje rozłożenie zwrotu tych kwot na raty na okres 5 lat i który uzależnia wykonanie rzeczonych orzeczeń od posiadania wystarczających funduszy pobranych z tytułu innego podatku, przy czym jednostka nie dysponuje środkami pozwalającymi na przymuszenie właściwego organu administracji publicznej do wywiązania się z ciążącego na nim zobowiązania, jeśli nie wykonuje go on dobrowolnie.

( 1 ) Dz.U. C 303 z 8.9.2014.