ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Czy art. 131 i art. 138 ust. 1 dyrektywy 2006/112 (1) należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów sprzeciwiają się temu, by urząd podatkowy państwa członkowskiego odmówił przyznania zwolnienia z podatku VAT przekazującemu towar mającemu miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym państwie członkowskim, gdyż nabywca, mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w innym państwie członkowskim nie jest zarejestrowany w VIES (2) [systemie wymiany informacji w zakresie podatku VAT] ani nie jest objęty w tym kraju systemem opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, chociaż w momencie przekazania posiada on ważny numer VAT w tym innym państwie członkowskim, który to numer wykorzystano w treści faktur dotyczących transakcji i gdy spełniono materialnoprawne łączne przesłanki wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, to jest, gdy uprawnienie do rozporządzania towarem jak właściciel zostało przekazane nabywcy i gdy dostawca wykaże, że rzeczony towar został wysłany lub przewieziony do innego państwa członkowskiego oraz że w wyniku owej wysyłki lub transportu ten sam towar opuścił fizycznie terytorium państwa członkowskiego wysyłki do nabywcy będącego podatnikiem lub osoby prawnej działającej w takim charakterze w państwie członkowskim odmiennym od państwa wysyłki towarów?
2)

Czy odesłanie do uregulowania lex causae przewidzianego przez art. 13 rozporządzenia 1346/2000 celem określenia czy „to prawo nie zezwala, w danej sprawie, na zaskarżenie takiej czynności żadnym środkiem” należy interpretować w ten sposób, że strona zobowiązana do przedstawienia dowodu musi wykazać, że w konkretnej sprawie lex causae nie przewiduje, w sposób ogólny i abstrakcyjny, żadnego środka zaskarżenia czynności prawnej, takiej jak ta uznana w niniejszej sprawie za krzywdzącą – a mianowicie płatności zobowiązania umownego – lub w ten sposób, że strona zobowiązana do przedstawienia dowodu musi wykazać, że, w sytuacji w której lex causae dopuszcza zaskarżanie czynności tego typu, w rzeczywistości nie występują przesłanki – inne od przesłanek przewidzianych w lex fori concursus – wymagane, aby zaskarżenie mogło zostać uwzględnione w sprawie poddanej rozwadze sądu?
3)

W odniesieniu do sytuacji przewidzianej w art. 9 ust. 1 lit. c), czy wspomniany przepis należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do sytuacji, w której wcześniejszy znak towarowy współistniał ze spornym oznaczeniem przez określoną liczbę lat w dwóch państwach członkowskich Unii bez sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego, wspomniane tolerowanie przez właściciela używania późniejszego oznaczenia w tych dwóch państwach w szczególności można ekstrapolować na pozostałe terytorium Unii dla celów ustalenia, czy osoba trzecia opiera używanie późniejszego oznaczenia na uzasadnionym powodzie ze względu na jednolite traktowanie wynikające ze wspólnotowego znaku towarowego?
iii.

Po trzecie, Sąd naruszył prawo Dysonu do obrony w odniesieniu do okoliczności faktycznych, co do których Dyson nie miał możliwości przedstawić swojego stanowiska;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 145/25

Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka

(Sprawa C-98/16)

(2016/C 145/31)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Roels i D. Triantafyllou)

Strona pozwana: Republika Grecka

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że Republika Grecka, przyjmując i utrzymując w mocy uregulowanie, które przewiduje preferencyjną stawkę podatkową w odniesieniu do zapisów testamentowych na rzecz organizacji o celu niezarobkowym mających siedzibę w innych państwach członkowskich UE/EOG z zastrzeżeniem wzajemności, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 63 TFUE i art. 40 porozumienia EOG;

— obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Uregulowanie greckie przewiduje obniżoną stawkę podatkową w odniesieniu do zapisów testamentowych na rzecz osób prawnych o celu niezarobkowym (filantropijnym itd.). Niemniej obniżona stawka nie znajduje zastosowania do zapisów testamentowych dokonanych na rzecz tychże zagranicznych osób prawnych, chyba że zainteresowane państwa członkowskie także uznają bardziej korzystne traktowanie w przypadku zapisów testamentowych dokonanych na rzecz greckich osób prawnych o celu niezarobkowym (to znaczy z zastrzeżeniem wzajemności).

— Wspomniane uregulowanie ustanawia dyskryminację ze szkodą dla osób prawnych (o celu niezarobkowym) z innych państw członkowskich UE (i EOG), co stanowi ograniczenie swobodnego przepływu kapitału (art. 63 TFUE).

— Takie ograniczenie nie jest objęte wyjątkami przewidzianymi w art. 65 TFUE.

— Nie może ono być uzasadniane tym, że działalność organizacji o celu niezarobkowym odciąża budżet krajowy (nieakceptowalny powód finansowy).
4)

Czy art. 11 ust. 3 dyrektywy 2008/115/WE należy rozumieć w taki sposób, że obywatel państwa trzeciego co do zasady musi składać wniosek o cofnięcie lub zawieszenie obowiązującego i ostatecznego zakazu wjazdu zawsze poza terytorium Unii Europejskiej, czy też istnieją okoliczności, w których może on złożyć ten wniosek także w Unii Europejskiej? a) Czy art. 11 ust. 3 akapit trzeci i czwarty dyrektywy 2008/115/WE należy rozumieć w taki sposób, że wymóg art. 11 ust. 3 akapit pierwszy tej dyrektywy – zgodnie z którym cofnięcie lub zawieszenie zakazu wjazdu jest możliwe tylko wtedy, gdy obywatel państwa trzeciego wykaże, że opuścił terytorium państwa członkowskiego w pełni przestrzegając decyzji nakazującej powrót – bez wątpienia musi zostać spełniony w każdym poszczególnym przypadku względnie we wszystkich grupach przypadków? b) Czy art. 5 i 11 dyrektywy 2008/115/WE stoją na przeszkodzie wykładni, zgodnie z którą wniosek o przyznanie pobytu w ramach łączenia rodzin ze statycznym obywatelem Unii, który nie skorzystał z prawa do swobodnego przemieszczania się i swobody przedsiębiorczości, uznawany jest jako dorozumiany (ograniczony w czasie) wniosek o cofnięcie lub zawieszenie obowiązującego i ostatecznego zakazu wjazdu, przy czym jeśli okazałoby się, że nie są spełnione warunki pobytu, obowiązujący i ostateczny zakaz wjazdu ponownie zaczyna obowiązywać? c) Czy fakt, że zobowiązanie do składania wniosku o cofnięcie lub zawieszenie w kraju pochodzenia może skutkować przynajmniej przejściową rozłąką między obywatelem państwa trzeciego a statycznym obywatelem Unii, jest istotnym aspektem? Czy istnieją okoliczności których spełnienie powoduje, że art. 7 i 24 Karty jednakowoż sprzeciwiają się przejściowej rozłące? d) Czy fakt, że zobowiązanie do składania wniosku o cofnięcie lub zawieszenie w kraju pochodzenia skutkuje tylko tym, że obywatel Unii ewentualnie musi na pewien czas opuścić przejściowo obszar Unii Europejskiej jako całości, jest istotnym aspektem? Czy istnieją okoliczności których spełnienie powoduje, że art. 20 TFUE jednakowoż sprzeciwia się temu, by statyczny obywatel Unii musiał na pewien czas opuścić przejściowo obszar Unii Europejskiej jako całości?
1)

Czy w ramach procesu o egzekwowanie roszczeń z tytułu naruszenia praw ochronnych odnoszących się do wspólnotowego wzoru przemysłowego sąd państwa członkowskiego, którego jurysdykcja w odniesieniu do pozwanego wynika wyłącznie z art. 79 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (1) w związku z art. 6 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (2) z tego względu, że ten mający siedzibę w innym państwie członkowskim pozwany dostarczył pozwanemu mającemu siedzibę w danym państwie członkowskim towary, które prawdopodobnie naruszają prawa ochronne, może wydać wobec pierwszego wymienionego pozwanego zarządzenia, które odnoszą się do całej Unii i wykraczają poza stosunki dostawy uzasadniające daną jurysdykcję? 2.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 145/23

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 15 lutego 2016 r. – The English Bridge Union Limited/Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

(Sprawa C-90/16)

(2016/C 145/29)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: The English Bridge Union Limited

Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

Pytania prejudycjalne

1) Jakie są zasadnicze cechy, jakie musi wykazywać działalność, aby można było ją zakwalifikować jako „sport” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. m) dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (zwanej dalej „główną dyrektywą VAT”)? W szczególności, czy dana działalność musi wykazywać znaczący (lub nie bez znaczenia) element fizyczny, który jest istotny dla jej wyniku, czy wystarczy, aby wykazywała ona znaczący element umysłowy, który jest istotny dla jej wyniku?

2) Czy brydż sportowy jest „sportem” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. m) głównej dyrektywy VAT?

(1) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. L 347, s. 1.
—

upoważnienie YUL do dokonania zajęcia zabezpieczającego i egzekucji w Europejskim Banku Inwestycyjnym w odniesieniu do tych wierzytelności, a przynajmniej wszystkich kwot, jakie są lub będą należne od Europejskiego Banku Inwestycyjnego na rzecz Federacji Rosyjskiej jako emitenta obligacji objętych przez Federację Rosyjską, wraz z odsetkami przypadającymi na te obligacje i ich zwrot, według uzgodnień określonych w odpowiedniej (odpowiednich) umowie (umowach) o emisję obligacji, lub odpowiednim (odpowiednich) prospekcie (prospektach) i do wysokości, tytułem kwoty głównej i odsetek, z zastrzeżeniem zmiany wysokości w toku postępowania, 1 690 886 892,20 EUR (kwota wierzytelności YUL wobec Federacji Rosyjskiej);
1)

Czy art. 26 ust. 1 lit. b), art. 168 lit. a) i art. 176 [dyrektywy 2006/112/WE (1) Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej] dopuszczają przepis prawa krajowego taki jak art. 70 ust. 1 pkt 2 Zakon za danyk wyrchu dobawenata stojnost (ustawy o podatku od wartości dodanej), w którym ograniczono prawo do odliczenia VAT w odniesieniu do świadczenia usług budowy lub ulepszenia obiektu – stanowiącego własność osoby trzeciej – z których to usług korzystają zarówno odbiorca świadczenia, jak i osoba trzecia, wyłącznie ze względu na to, że osoba trzecia otrzymuje rezultat tych usług nieodpłatnie, nie uwzględniając faktu, że usługi zostaną wykorzystane w ramach działalności gospodarczej odbiorcy będącego podatnikiem?
1)

Czy art. 8 ust. 6 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 należy interpretować w ten sposób, że regularnych tygodniowych okresów odpoczynku w rozumieniu art. 8 ust. 6 tego rozporządzenia nie wolno spędzać w pojeździe?
2)

Czy można interpretować prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, domu i komunikowania się ustanowione w art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz prawo do ochrony danych osobowych ustanowione w jej art. 8 w przypadku podnoszonego naruszenia prawa do ochrony danych osobowych, wprowadzone w życie w odniesieniu do Unii Europejskiej zasadniczo w cytowanej dyrektywie 95/46/WE, w szczególności: — poprzez zobowiązanie państw członkowskich do ochrony prywatności osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych (art. [1] ust. 1) oraz — uprawniając państwa członkowskie do przetwarzania danych osobowych, gdy jest to konieczne dla realizacji zadania wykonywanego w interesie publicznym [art. 7 lit. e)] lub dla realizacji uzasadnionego interesu administratora danych lub osoby trzeciej, przed którą ujawnia się dane, — oraz z uwzględnieniem szczególnych uprawnień państwa członkowskiego [w odniesieniu do ograniczenia zakresu praw i obowiązków] [art. 13 ust. 1 lit. e) i f)], gdy takie ograniczenie stanowi środek konieczny dla zabezpieczenia ważnego interesu ekonomicznego lub finansowego państwa członkowskiego lub Unii Europejskiej łącznie z kwestiami pieniężnymi, budżetowymi i podatkowymi, w ten sposób, że państwo członkowskie nie może bez zgody zainteresowanej osoby tworzyć wykazów danych osobowych do celów administracji podatkowej, co oznacza, że uzyskanie danych osobowych do potrzeb władzy publicznej w celach zwalczania oszustw podatkowych samo w sobie niesie za sobą ryzyko naruszenia?
3 –

Czy umowy „swap” zawarte pomiędzy [Sociedade Metropolitana de Desenvolvimento, S.A.] SMD i Banco Santander Totta posiadają wystarczające elementy zagraniczne dla spowodowania stosowania rozporządzenia (WE) nr 44/2001 i nr 1215/2012 dla ustalenia jurysdykcji międzynarodowej dla rozstrzygnięcia dotyczących ich sporów jeżeli: a) Podmioty te mają przynależność państwową jednego państwa członkowskiego, Portugalii, i zawierają dwie umowy „swap” złożone z ISDA Master Agreements i dwa „confirmations”, wynegocjowane przez Região Autónoma da Madeira reprezentujący SMD; b) W negocjacjach tych Região Autónoma da Madeira, wspierany przez Banco BPI, S.A. oraz spółkę adwokacką, zaprosili więcej niż jeden bank do złożenia ofert, przy czym jednym z zaproszonych banków był JP Morgan; c) Banco Santander Totta, S.A., w całości posiadany jest przez Banco Santander, z siedzibą w Hiszpanii; d) Banco Santander Totta, S.A., działał jako bank międzynarodowy, posiadając filie w różnych państwach członkowskich, pod jednakową nazwą Santander; e) Banco Santander Totta, S.A., został uznany przez ISDA Master Agreement za Multibranch Party, który mógł dokonywać i otrzymywać płatności z tytułu jakiejkolwiek transakcji za pomocą swoich filii w Londynie lub Luksemburgu; f) Zgodnie z zawartą umową ISDA Master Agreement strony mogą w niektórych przypadkach przenieść swoje prawa i obowiązki na rzecz innych przedstawicielstw lub filii; g) Strony umów „swapowych” wyznaczyły jako właściwe prawo angielskie i podpisały umowy jurysdykcyjne przyznające wyłączną i pełną jurysdykcję sądom angielskim; h) Umowy zostały sporządzone po angielsku a stosowane terminologia i pojęcia są anglosaksońskie; i) Umowy „swapowe” zostały zawarte w celu pokrycia ryzyka zmiany stopy procentowej umów o finansowanie, obydwie zostały zredagowane w języku angielskim i zawarte z zagranicznymi podmiotami (jeden z siedzibą w Holandii i drugi z siedzibą we Włoszech), przy czym w jednej z umów o finansowanie przewidziano, iż płatności pożyczkobiorców powinny być dokonywane na rachunek banku HSBC Bank pic w Londynie, w datach określonych według czasu londyńskiego, i umowa ta podlega prawu angielskiemu i sądom angielskim; j) Banco Santander Totta, S.A. działał jako pośrednik na rynku międzynarodowym i zawarł symetryczne umowy o pokrycie w kontekście międzynarodowym?
1)

Czy art. 3 ust. 2 dyrektywy 2013/11 (1), w części, w której przewiduje, że dyrektywa ta pozostaje „bez uszczerbku dla dyrektywy 2008/52 (2)”, należy rozumieć w ten sposób, że nie narusza on przysługującej poszczególnym państwom członkowskim możliwości przewidzenia obligatoryjnego postępowania mediacyjnego jedynie w odniesieniu do przypadków, które nie wchodzą w zakres zastosowania dyrektywy 2013/11, to znaczy przypadków, o których mowa w art. 2 ust. 2 dyrektywy 2013/11, sporów umownych wynikających z umów innych niż umowy sprzedaży lub umowy o świadczenie usług, oraz tych, które nie odnoszą się do konsumentów?
1)

Czy dyrektywa 2000/29/WE (1), z późniejszymi uzupełnieniami i zmianami, a w szczególności postanowienia przewidziane w jej art. 11 ust. 3, art. 13c ust. 7, art. 16 ust. 1, 2, 3 i 5, a także zasady proporcjonalności, zasadności i racjonalności stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 6 ust. 2 i 4 decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej 2015/789/UE (2), tak jak został on transponowany do włoskiego porządku prawnego przez art. 8 ust. 2 i 4 dekretu ministerstwa ds. polityki rolnej, żywnościowej i leśnej, w zakresie, w jakim nakazuje on niezwłoczne usunięcie, w promieniu 100 metrów wokół roślin, które zostały przebadane i uznane za zakażone określonym organizmem, roślin żywicielskich, niezależnie od ich statusu zdrowotnego, i równocześnie przewiduje, że przed usunięciem roślin, o których mowa w ust. 2, dane państwo członkowskie stosuje odpowiednie zabiegi fitosanitarne przeciwko wektorom określonego organizmu i roślinom, które mogą być żywicielami tych wektorów, które to zabiegi mogą obejmować, w stosownych przypadkach, usuwanie roślin?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 156/23

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 5 lutego 2016 r. – Associação Sindical dos Juízes Portugueses/Tribunal de Contas

(Sprawa C-64/16)

(2016/C 156/32)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Supremo Tribunal Administrativo

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Associação Sindical dos Juízes Portugueses.

Strona pozwana: Tribunal de Contas

Pytania prejudycjalne

Czy wobec wymogów zlikwidowania nadmiernego deficytu budżetowego i wobec pomocy finansowej regulowanej przez przepisy europejskie należy interpretować zasadę niezawisłości sądów ustaloną w art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE i w art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (1) oraz w orzecznictwie TSUE w ten sposób, że sprzeciwia się ona przepisom obniżającym wynagrodzenie stosowanym do urzędników w Portugalii, z tego powodu, iż zostały one ustanowione jednostronnie i w sposób ciągły przez pozostałe organy władzy, co wynika z art. 2 ustawy nr 75/2014 z 12 września?

(1) Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2000, C 364, s. 1).
—

stwierdzenie, że nie tworząc krajowego rejestru elektronicznego przedsiębiorców transportu drogowego i nie doprowadzając do wzajemnego połączenia go z krajowymi rejestrami elektronicznymi innych państw członkowskich, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 16 ust. 1 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (1);
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 191/16

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 21 marca 2016 r. – Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs/Mercedes Benz Financial Services UK Ltd.

(Sprawa C-164/16)

(2016/C 191/20)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

Strona pozwana: Mercedes Benz Financial Services UK Ltd.

Pytania prejudycjalne

(1) Jak należy rozumieć zawarte w art. 14 ust. 2 lit. b) [dyrektywy 2006/112] (1) sformułowanie: „umowy (…) która zawiera klauzulę o przeniesieniu prawa własności w następstwie normalnych zdarzeń nie później niż z chwilą zapłaty ostatniej raty”?

(2) W szczególności, w okolicznościach niniejszej sprawy, czy sformułowanie „w następstwie normalnych zdarzeń” nakłada na organy podatkowe obowiązek zweryfikowania wyłącznie tego, czy w umowie występuje opcja zakupu, z której można skorzystać nie później niż w momencie zapłaty ostatniej raty?

(3) Alternatywnie, czy sformułowanie „w następstwie normalnych zdarzeń” wymaga, aby organy krajowe dokonały głębszej analizy i ustaliły ekonomiczny cel umowy?

(4) Jeśli odpowiedź na pytanie 3 będzie twierdząca, to: a. Czy interpretacja art. 14 ust. 2 powinna być uzależniona od przeanalizowania prawdopodobieństwa skorzystania przez klienta z opcji zakupu? b. Czy kwota ceny należnej w przypadku skorzystania z opcji?

(1) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. L 347, s.1.
2)

Jeśli na pierwsze pytanie należy odpowiedzieć przecząco, czy odpowiednie wykazanie, że doszło do zniszczenia towarów i, co za tym idzie, okoliczności polegającej na tym, iż należy wykluczyć ich wprowadzenie do obrotu w danym państwie członkowskim, może uzasadniać zastosowanie art. 204 ust. 1 lit. a) oraz art. 206 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, przy czym naliczony dług celny nie powinien uwzględniać ilości towaru, która uległa zniszczeniu w trakcie tranzytu zewnętrznego?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 191/12

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Mons (Belgia) w dniu 4 marca 2016 r. – Christian Ferenschild/JPC Motor SA

(Sprawa C-133/16)

(2016/C 191/14)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour d’appel de Mons

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Christian Ferenschild

Strona pozwana: JPC Motor SA.

Pytanie prejudycjalne

Czy przepisy art. [5 ust. 1] w związku z art. [7 ust. 1 akapit drugi dyrektywy] 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego interpretowanemu w ten sposób, iż w odniesieniu do towarów używanych pozwala on na wygaśnięcie okresu przedawnienia roszczeń konsumenta przed upływem okresu dwóch lat od daty dostawy towaru wadliwego, jeżeli sprzedawca i konsument uzgodnili okres gwarancji krótszy niż dwa lata?

(1) Dz.U. L 171, s. 12.
2)

W sytuacji gdy Komisja powiadomi państwo członkowskie, które zwróciło się do niej, o przeprowadzonej ocenie, która jest sprzeczna z wnioskami tego państwa i która teoretycznie wyklucza konieczność przyjęcia nadzwyczajnych środków oraz nie przyjmie z tego powodu środków nadzwyczajnych w rozumieniu art. 34 rozporządzenia nr 1829/2003 (2), o których wprowadzenie zwróciło się do niej to państwo członkowskie, to czy państwo to może zgodnie z art. 53 rozporządzenia nr 178/2002 przyjąć tymczasowe środki nadzwyczajne?
3)

Czy art. 3 TFUE ust. 2 oraz art. 1 ust. 2 i 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby na mocy zawartej z Turcją w dziedzinie transportu umowie dwustronnej państwo członkowskie tranzytu stosowało podatek taki jak ten ustanowiony w węgierskiej ustawie o podatku od środków transportowych, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje w momencie, gdy zarejestrowany w Turcji i używany do przewozu towarów pojazd transportowy tureckiego przewoźnika jadąc z Turcji przekracza granicę węgierską i, mając na celu dotarcie do innego państwa członkowskiego, przejeżdża przez Węgry jako państwo członkowskie tranzytu?
2)

Czy prawo Unii Europejskiej, a w szczególności art. 56, 101, 102 i 106 TFUE, art. 9 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej), art. 3, 5 i 7 dyrektywy 2002/20/WE (dyrektywy o zezwoleniach) i art. 2 i 4 dyrektywy 2002/77/WE (dyrektywy w sprawie konkurencji) oraz zasady niedyskryminacji, przejrzystości, swobody konkurencji, proporcjonalności, skuteczności oraz pluralizmu informacji sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych, które w celu określenia liczby kanałów cyfrowych przyznawanych operatorom w ramach przekształcania kanałów analogowych, uwzględniając wszystkie prowadzone dotychczas kanały analogowe także te prowadzone z naruszeniem ograniczeń mających na celu przeciwdziałanie koncentracji, ustanowionych w przepisach krajowych, którymi zajmowali się Trybunał Sprawiedliwości i Komisja Europejskiej, a które to kanały były w każdym razie prowadzone bez koncesji, przewidują w szczególności w odniesieniu do operatora kilku kanałów zmniejszenie liczby przyznanych kanałów cyfrowych w stosunku do prowadzonych kanałów w technologii analogowej, w stosunkowo większym zakresie niż względem konkurentów?