ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Termin akty regulacyjne, które nie wymagają środków wykonawczych w rozumieniu art. 263 akapit czwarty ostatni człon zdania TFUE należy interpretować w świetle celu tego postanowienia, który, jak wynika z jego genezy, polega na uniknięciu sytuacji, w której jednostka będzie zmuszona do naruszenia prawa, aby móc zwrócić się do sądu. Tymczasem gdy akt regulacyjny wywiera bezpośrednio skutki na sytuację prawną osoby fizycznej lub prawnej, nie wymagając środków wykonawczych, osoba ta mogłaby zostać pozbawiona skutecznej ochrony sądowej, gdyby nie dysponowała bezpośrednim środkiem zaskarżenia przed sądem Unii w celu podważenia zgodności z prawem rzeczonego aktu regulacyjnego.

W tym względzie w pierwszej kolejności, gdy akt regulacyjny wymaga środków wykonawczych, sądowa kontrola poszanowania porządku prawnego Unii zapewniona jest niezależnie od tego, czy środki te przyjmuje Unia, czy państwa członkowskie. Osoby fizyczne lub prawne, które z racji przesłanek dopuszczalności określonych w art. 263 akapit czwarty TFUE nie mogą zaskarżyć bezpośrednio do sądu Unii aktu regulacyjnego Unii, są chronione przed stosowaniem wobec nich takiego aktu dzięki możliwości zaskarżenia środków wykonawczych wymaganych przez tenże akt. Jeżeli wdrożenie omawianych aktów należy do instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych Unii, to osoby fizyczne lub prawne mogą wnieść skargę bezpośrednią do sądu Unii przeciwko aktom wykonawczym na zasadach określonych w art. 263 akapit czwarty TFUE i podnieść zgodnie z art. 277 TFUE na poparcie skargi zarzut niezgodności z prawem danego aktu podstawowego. Jeżeli jego wdrożenie jest zadaniem państw członkowskich, mogą one dochodzić stwierdzenia nieważności aktu Unii przed sądami krajowymi i spowodować wystąpienie przez te sądy z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału na podstawie art. 267 TFUE.

W drugiej kolejności, aby ocenić, czy akt regulacyjny wymaga środków wykonawczych, należy odnieść się do sytuacji osoby powołującej się na prawo do wniesienia skargi na podstawie art. 263 akapit czwarty ostatni człon zdania TFUE. Nie jest więc istotne, czy dany akt wymaga środków wykonawczych względem innych podmiotów prawa.

W trzeciej kolejności, aby przekonać się, czy zaskarżony akt wymaga środków wykonawczych, należy odnieść się wyłącznie do przedmiotu skargi, a w razie gdy skarżący wnosi jedynie o częściowe stwierdzenie nieważności, w danym przypadku należy brać pod uwagę jedynie środki wykonawcze wymagane ewentualnie przez tę część aktu.

(por. pkt 27–31, 56–58)
Praktykę handlową należy uznać za „wprowadzającą w błąd” w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 2005/29 dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym, jeżeli praktyka ta, po pierwsze, zawiera nieprawdziwe informacje lub może wprowadzić w błąd przeciętnego konsumenta oraz, po drugie, może skłonić konsumenta do podjęcia decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął.

Artykuł 2 lit. k) dyrektywy 2005/29 dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym, należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „decyzji dotyczącej transakcji” obejmuje każdą decyzję bezpośrednio związaną z decyzją o dokonaniu bądź niedokonaniu zakupu produktu.

W tym względzie pojęcie „decyzji dotyczącej transakcji” w rozumieniu art. 2 lit. k) dyrektywy 2005/29 jest zdefiniowane w sposób ogólny.

W istocie w zakresie, w jakim praktyka handlowa dotyczy informacji odnoszących się do dostępności produktu po korzystnej cenie w określonym okresie, należy ustalić, czy działania przygotowawcze do ewentualnego zakupu produktu, takie jak udanie się konsumenta do sklepu lub fakt wejścia do sklepu, można uznać za stanowiące decyzje dotyczące transakcji w rozumieniu wskazanej dyrektywy.

(por. pkt 35, 36, 38; sentencja)
Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Polityka wizowa – Wspólnotowy kodeks wizowy – Rozporządzenie nr 810/2009 – Procedury i warunki wydawania wiz jednolitych – Obowiązek wydania wizy – Warunki – Brak poważnych wątpliwości co do zamiaru opuszczenia terytorium państw członkowskich przez osobę ubiegająca się o wizę, zanim wygaśnie termin ważności wizy – Ocena in concreto

(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 810/2009, art. 32 ust. 1)
Artykuł 71 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wykładni konwencji międzynarodowej w sposób, który nie zapewnia na warunkach co najmniej równie korzystnych jak te przewidziane przez to rozporządzenie poszanowania celów i zasad leżących u podstaw wspomnianego rozporządzenia.

W istocie art. 71 owego rozporządzenia przewiduje stosowanie konwencji specjalnych w sprawach regulowanych tymi konwencjami. Jednakże skutkiem tego artykułu nie może być sprzeczność z zasadami leżącymi u podstaw prawodawstwa, którego część stanowi. Z tego względu artykuł ten nie może być interpretowany w ten sposób, że w dziedzinie objętej tym rozporządzeniem, konwencja szczególna mogłaby prowadzić do rezultatów, które byłyby mniej korzystne dla należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego niż te, które wynikają z przepisów wspomnianego rozporządzenia.

(por. pkt 36, 37, 39; pkt 1 sentencji)
Artykuł 2 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy pozwany ma siedzibę w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie siedziby sądu, przed którym zawisł spór, stoi on na przeszkodzie stosowaniu krajowego przepisu jurysdykcyjnego dotyczącego jednostronnego rozwiązywania umów na sprzedaż wyłączną przewidującego jurysdykcję sądów krajowych, gdy wyłączny dystrybutor ma siedzibę na terytorium krajowym i gdy uprawnienie do sprzedaży wyłącznej wywiera całość lub część skutków na tymże terytorium.

W istocie, w przypadku gdy spór, w którym istnieje element zagraniczny, objęty jest zakresem stosowania ratione materiae rozporządzenia a pozwany ma siedzibę na terytorium państwa członkowskiego, należy co do zasady stosować przepisy jurysdykcyjne przewidziane w rozporządzeniu, które to przepisy powinny mieć pierwszeństwo przed krajowymi przepisami jurysdykcyjnymi.

(por. pkt 22, 23; pkt 1 sentencji)
Artykuł 15 ust. 1 drugiej dyrektywy drugiej dyrektywy 90/619 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług, zmienionej dyrektywą 92/96, w związku z art. 31 tej ostatniej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który przyznaje ubezpieczającemu prawo do odstąpienia od umowy przez najwyżej rok od dokonania przez niego zapłaty pierwszej składki ubezpieczeniowej, w sytuacji gdy ów ubezpieczający nie został poinformowany o przysługującym mu prawie do odstąpienia.

W istocie taki przepis krajowy przewidujący wygaśnięcie przysługującego ubezpieczającemu prawa do odstąpienia od umowy w chwili, gdy nie został on poinformowany o tym prawie, stoi w sprzeczności z realizacją zasadniczego celu przyświecającego dyrektywom drugiej i trzeciej w sprawie ubezpieczeń na życie, a co za tym idzie, z ich skutecznością. Zważywszy, że umowy ubezpieczenia są produktami finansowymi złożonymi pod względem prawnym, mogącymi istotnie różnić się w zależności od oferującego je ubezpieczyciela oraz kreować znaczące i potencjalnie długotrwałe zobowiązania finansowe, ubezpieczający znajduje się na pozycji słabszej względem ubezpieczyciela, a jego sytuacja jest analogiczna do tej, w jakiej znajduje się konsument zawierający umowę poza lokalem przedsiębiorstwa. W konsekwencji ubezpieczyciel nie może skutecznie powoływać się na względy pewności prawa celem sprostowania sytuacji wywołanej brakiem zastosowania się przez niego do wynikającego z prawa Unii wymogu przekazania określonej listy informacji, na której znajdują się między innymi informacje dotyczące przysługującego ubezpieczającemu prawa do odstąpienia od umowy.

(por. pkt 26, 29, 30, 32; sentencja)
Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 92/12 w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania należy intepretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym ustanawiającym podatek od sprzedaży detalicznej olejów mineralnych, ponieważ nie można uznać, że podatek taki realizuje szczególny cel w rozumieniu wspomnianego przepisu, w wypadku gdy ów podatek, przeznaczany na finansowanie wykonywania przez dane jednostki samorządu terytorialnego ich kompetencji w dziedzinie zdrowia i środowiska, nie ma sam w sobie na celu zapewnienia ochrony zdrowia i środowiska.

W istocie szczególny cel w rozumieniu art. 3 ust. 2 dyrektywy 92/12, jest celem innym niż cel czysto budżetowy. Ponadto orzeczono już, iż zwiększenie autonomii jednostki samorządu terytorialnego w drodze przyznania uprawnień do ściągania wpływów podatkowych stanowi cel czysto budżetowy, który nie może stanowić sam w sobie szczególnego celu w rozumieniu art. 3 ust. 2 dyrektywy 92/12.

Jednakże, zważywszy, iż każdy podatek nieuchronnie realizuje cel budżetowy, sama okoliczność, że podatek zmierza do celu budżetowego, nie może – bez pozbawiania znaczenia art. 3 ust. 2 dyrektywy 92/12 – jako taka wystarczyć do wykluczenia możliwości uznania, że podatek ten ma również cel szczególny w rozumieniu tego przepisu. W tym względzie uprzednie przydzielenie wpływów z takiego podatku na finansowanie przez władze regionalne przekazanych im przez państwo kompetencji w dziedzinie zdrowia i środowiska mogłoby stanowić czynnik jaki należy wziąć pod uwagę celem stwierdzenia istnienia szczególnego celu. Niemniej jednak taki rodzaj przydzielania wpływów, będący po prostu sposobem wewnętrznej organizacji budżetu państwa członkowskiego, nie może jako taki stanowić wystarczającego warunku w tym zakresie, gdyż każde państwo członkowskie może postanowić, niezależnie od realizowanego celu, że wpływy z podatku będą przydzielane na finansowanie określonych wydatków.

Aby można było uznać, że podatek realizuje szczególny cel w rozumieniu art. 3 ust. 2 dyrektywy 92/12, istotne jest by sam w sobie służył on zapewnieniu ochrony zdrowia i środowiska. Byłoby tak w szczególności gdyby wpływy z tego podatku musiały obowiązkowo być wykorzystywane do zmniejszania społecznych i środowiskowych kosztów związanych w szczególny sposób ze zużywaniem olejów mineralnych obciążonych takim podatkiem, przez co istniałby bezpośredni związek pomiędzy wykorzystaniem wpływów i celem danego podatku.

(por. pkt 23, 25, 27–30, 36; sentencja)
Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29 w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że nie stanowi czynności publicznego udostępnienia w rozumieniu tego przepisu udostępnienie na stronie internetowej linków, na które można kliknąć, odsyłających do utworów chronionych ogólnie dostępnych na innej stronie internetowej.

W tym względzie pojęcie publicznego udostępnienia utworu łączy dwie przesłanki wymagające łącznego spełnienia, mianowicie „czynność udostępnienia” utworu i udostępnienie tego ostatniego „publiczności”.

Fakt udostępniania na stronie internetowej linków, na które można kliknąć, umożliwiających dostęp do opublikowanych bez żadnych ograniczeń dostępu na innej stronie utworów chronionych umożliwia użytkownikom pierwszej strony internetowej bezpośredni dostęp do tych utworów należy uznać za „podanie do wiadomości” i, w konsekwencji, za „czynność publicznego udostępniania” w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29. Taka czynność udostępnienia jest skierowana do wszystkich potencjalnych użytkowników strony internetowej czyli do nieograniczonej i dość znacznej liczby osób.

Objęcie zakresem pojęcia „publicznego udostępniania” w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29 wymaga jeszcze, aby udostępnienie takie, które dotyczy tych samych utworów co udostępnienie pierwotnie i nastąpiło w Internecie na podobieństwo udostępnienia pierwotnego, a więc w oparciu o tę samą technologię, było skierowane do nowej publiczności, a więc publiczności, która nie została wzięta pod uwagę przez podmioty uprawnione, gdy zezwoliły na pierwotne publiczne udostępnienie. Tymczasem udostępnienie odnośnych utworów za pośrednictwem linku, na który można kliknąć nie prowadzi do udostępnienia tych utworów nowej publiczności.

W tej sytuacji jako że wszyscy użytkownicy innej strony, na której sporne utwory były udostępniane za pośrednictwem linków, na które można kliknąć, mogli bezpośrednio dotrzeć do tych utworów na stronie, na której były one pierwotnie udostępnione, bez potrzeby aktywnego udziału podmiotu zarządzającego tej innej strony internetowej, użytkowników strony administrowanej przez tego ostatniego należy uważać za potencjalnych odbiorców pierwotnego udostępnienia i w związku z tym za część publiczności wziętej pod uwagę przez podmioty prawa autorskiego, gdy udzieliły one zezwolenia na pierwotne udostępnienie.

Zatem, wobec braku nowej publiczności, zezwolenie podmiotów prawa autorskiego nie jest konieczne w stosunku do takiego publicznego udostępnienia.

(por. pkt 16, 18, 20, 22, 24, 25, 27, 28, 32; pkt 1 sentencji)
Artykuł 49 TFUE, a zwłaszcza wymóg spójności w realizacji wyznaczonego celu, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, które ustanawia jako podstawowe kryterium weryfikacji istnienia potrzeby utworzenia nowej apteki rygorystyczny limit liczby „osób do zaopatrzenia na stale”, gdy właściwe organy krajowe nie mają możliwości odstępstwa od tego ograniczenia w celu uwzględnienia lokalnych uwarunkowań geograficznych.

Niewątpliwie przepisy krajowe oparte na określonych kryteriach, od spełnienia których uzależnione jest wydanie koncesji na utworzenie nowych aptek, są w zasadzie odpowiednie do osiągnięcia celu polegającego na zapewnieniu pewnego i należytej jakości zaopatrzenia ludności w produkty lecznicze.

Jednakże takie przepisy są odpowiednie do zapewnienia realizacji podnoszonego celu wyłącznie wówczas, gdy rzeczywiście odzwierciedlają one troskę o osiągnięcie go w sposób spójny i systematyczny.

Jednolite stosowanie na całym danym terytorium przesłanek związanych z gęstością zaludnienia oraz minimalną odległością między aptekami określonych w przepisach krajowych w celu utworzenia nowej apteki w pewnych okolicznościach niesie z sobą ryzyko, że nie zapewni się odpowiedniego dostępu do opieki farmaceutycznej w rejonach posiadających określone szczególne cechy demograficzne. Ściślej rzecz ujmując, odnośnie do przesłanek związanych z gęstością zaludnienia, jednolite stosowanie przesłanek bez możliwego odstępstwa mogłoby doprowadzić na niektórych obszarach wiejskich, na których ludność jest zazwyczaj rozproszona i mniej liczna, że niektórzy zainteresowani mieszkańcy znajdą się poza rozsądnym zasięgiem lokalnym apteki i zostaną tym samym pozbawieni odpowiedniego dostępu do opieki farmaceutycznej. Wynika stąd, że zastosowanie kryterium dotyczącego liczby „osób do zaopatrzenia na stale” powoduje ryzyko, iż nie zostanie zapewniony równy i odpowiedni dostęp do usług farmaceutycznych pewnym osobom zamieszkującym obszary wiejskie i odizolowane.

(por. pkt 25, 39, 41, 42, 50, 51; sentencja)
Artykuły 49 TFUE i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego dotyczącym podatku od obrotu handlu detalicznego w sklepach, który zobowiązuje podatników stanowiących w ramach grupy spółek „przedsiębiorstwa powiązane” w rozumieniu tych przepisów, do dodania swoich obrotów w celu zastosowania silnie progresywnej stawki, a następnie podzielenia uzyskanej w ten sposób kwoty podatku pomiędzy siebie proporcjonalnie do ich rzeczywistych obrotów, jeżeli – czego zbadanie należy do sądu odsyłającego – podatnicy należący do grupy spółek i objęci najwyższym przedziałem podatku szczególnego są powiązani, w większości wypadków, ze spółkami mającymi siedzibę w innym państwie członkowskim.

W istocie przepisy takie, mimo że nie ustanawiają dyskryminacji formalnej ze względu na siedzibę spółek, mogą wprowadzić dyskryminację pośrednią ze względu na siedzibę spółek w rozumieniu owych postanowień. Przepisy te ustanawiają kryterium rozróżniające między podatnikami podatku szczególnego, którzy są powiązani w rozumieniu mających zastosowanie przepisów krajowych z innymi spółkami w ramach grupy, a podatnikami nienależącymi do grupy spółek. Owo kryterium skutkuje gorszym traktowaniem osób prawnych, które są powiązane z innymi spółkami w ramach grupy w stosunku do osób prawnych, które nie należą do takiej grupy spółek.

Tego rodzaju ograniczenie można dopuścić jedynie wtedy, gdy jest uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego. W takim przypadku konieczne jest jednakże, by jego stosowanie było właściwe dla zapewnienia realizacji rozpatrywanego celu i nie wykraczało poza to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia. Jednakże nie można skutecznie powoływać na poparcie takiego systemu ani ochrony gospodarki krajowej, ani przywrócenia równowagi budżetowej poprzez zwiększenie wpływów podatkowych.

(por. pkt 31, 33, 41, 42, 44, 45; sentencja)
Artykuły 52 TFUE i 56 TFUE powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu państwa członkowskiego, które nakłada warunek zamieszkiwania na terytorium danego kraju na obywateli Unii Europejskiej zamierzających uzyskać rekreacyjną kartę żeglarską wydawaną przez to państwo członkowskie.

W istocie takie uregulowanie krajowe, które skutkuje, po pierwsze, zniechęceniem obywateli Unii niezamieszkałych w tym państwie członkowskim do udania się do tego państwa członkowskiego celem odbycia szkolenia w celu uzyskania karty żeglarskiej wydawanej przez to państwo członkowskie, i po drugie, uczynieniem mniej atrakcyjnymi usług oferowanych przez szkoły żeglarskie na rzecz uczniów, którzy nie zamieszkują w owym państwie członkowskim, jako że nie mogą oni przystąpić do egzaminu celem uzyskania karty żeglarskiej w tym państwie członkowskim ani nie może zostać im wydana taka karta, stanowi ograniczenie w swobodnym świadczeniu usług w rozumieniu art. 56 ust. 1 TFUE.

Cel polegający na ochronie porządku publicznego stanowi cel zgodny z prawem, który co do zasady mógłby uzasadniać ograniczenie w świadczeniu usług, jednakże zastosowanie takiego środka musi być właściwe do zagwarantowania realizacji przywołanego celu oraz aby nie wychodzić poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia tego celu. Przesłanka zamieszkiwania nie może być uzasadniona tym celem. W istocie posłużenie się takim uzasadnieniem wymaga istnienia rzeczywistego i wystarczająco poważnego zagrożenia, dotyczącego fundamentalnego interesu społeczeństwa.

Ponadto przesłanka zamieszkania, która nie pozostaje w żadnym związku z odbywanym szkoleniem ani ze zdolnością żeglowania, w żaden sposób sama w sobie nie jest w stanie przyczynić się do zamierzonego celu, to znaczy do zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi morskiej. W istocie cel zagwarantowania lepszego poziomu bezpieczeństwa na morzu może zostać spełniony za pomocą mniej restrykcyjnych dla swobodnego świadczenia usług środków, w szczególności poprzez ustalenie wysokiego poziomu progu wymaganego dla zdania egzaminu w celu uzyskania karty żeglarskiej.

(por. pkt 17, 18, 20, 21, 23, 24; sentencja)
W ramach transakcji objętej systemem odwrotnego obciążenia, dyrektywa 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz zasada neutralności podatkowej nie sprzeciwiają się sytuacji, w której usługobiorca zostaje pozbawiony prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej, który nienależnie zapłacił usługodawcy na podstawie błędnie sporządzonej faktury, również wówczas, gdy korekta tego błędu jest niemożliwa z uwagi na upadłość rzeczonego usługodawcy.

W istocie na podstawie systemu odwrotnego obciążenia nie dochodzi w ogóle do zapłaty podatku od wartości dodanej między usługodawcą a usługobiorcą, gdyż ten ostatni w ramach dokonanych transakcji jest zobowiązany z tytułu naliczonego podatku od wartości dodanej i może jednocześnie co do zasady odliczyć ten podatek w taki sposób, że żadna kwota nie jest należna organom podatkowym. W tym względzie o ile zasada neutralności podatkowej wymaga, aby odliczenie naliczonego podatku od wartości dodanej zostało przyznane, jeżeli zostały spełnione wymogi materialne, nawet wówczas, gdy niektóre wymogi formalne zostały pominięte przez podatników, usługobiorca powinien był uiścić podatek od wartości dodanej na rzecz organów podatkowych zgodnie z art. 199 dyrektywy 2006/112. W związku z tym oprócz faktu, że sporna faktura nie spełnia wymogów formalnych przewidzianych w przepisach krajowych, nie została też spełniona materialna przesłanka systemu odwrotnego obciążenia. Sytuacja taka uniemożliwia organom podatkowym dokonanie kontroli stosowania systemu odwrotnego obciążenia i pociągała za sobą ryzyko utraty wpływów podatkowych po stronie zainteresowanego państwa członkowskiego.

Zatem ponieważ podatek od wartości dodanej zapłacony przez usługobiorcę na rzecz usługodawcy nie był należny, a zapłata ta nie spełniała materialnego wymogu systemu odwrotnego obciążenia, usługobiorca nie może powołać się na prawo odliczenia podatku od wartości dodanej.

Ponadto upadłość usługodawcy nie może podważyć odmowy odliczenia podatku od wartości dodanej związanej z naruszeniem przez usługobiorcę zasadniczych obowiązków w ramach stosowania systemu odwrotnego obciążenia Jednakże usługobiorca, który uiścił nienależnie podatek od wartości dodanej podmiotowi świadczącemu rzeczone usługi, może żądać od niego zwrotu zgodnie z prawem krajowym.

(por. pkt 29, 35, 37, 38, 40–42, 44; pkt 1 sentencji)
Aby móc uznać, że z daną siedzibą są związane dostawy towarów lub świadczenie usług podatnika, siedziba ta musi mieć wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić prowadzenie danych transakcji w sposób niezależny.

Zgodnie z art. 171 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą 2007/75, podatnicy, o których mowa w art. 1 ósmej dyrektywy 79/1072 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, którzy w danym państwie członkowskim dokonali wyłącznie dostaw towarów, w odniesieniu do których odbiorca został wyznaczony jako osoba zobowiązana do zapłaty podatku zgodnie z art. 195 dyrektywy 2006/112, są również uznawani, do celów stosowania ósmej dyrektywy, za podatników niemających siedziby w tym państwie członkowskim. Wskazany art. 195 ma w szczególności zastosowanie do dostaw energii elektrycznej do podatników-pośredników zidentyfikowanych do celów podatku od wartości dodanej w państwie członkowskim, w którym podatek jest należny, którym towary dostarczane są na warunkach określonych w art. 38 dyrektywy 2006/112.

W istocie identyfikacji spółki za pośrednictwem przedstawiciela podatkowego krajowy porządek prawny nie może traktować w sposób ważny jako wykazania, że tego rodzaju spółka faktycznie dostarczała towary lub świadczyła usługi w tym państwie członkowskim w rozumieniu art. 1 ósmej dyrektywy. W istocie z brzmienia tego artykułu, a także art. 171 dyrektywy 2006/112 wynika jasno, że w celu wyłączenia prawa do zwrotu w ramach ósmej dyrektywy konieczne jest ustalenie nie samej zdolności do realizacji transakcji podlegających opodatkowaniu w państwie, w którym złożony został wniosek o zwrot, lecz rzeczywistego zrealizowania takich transakcji.

(por. pkt 46, 52, 53)