Sprawa C‑322/11

K

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus)

„Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 63 TFUE i 65 TFUE — Swobodny przepływ kapitału — Przepisy podatkowe państwa członkowskiego, odmawiające odliczenia straty związanej ze sprzedażą nieruchomości położonej w innym państwie członkowskim od zysku osiągniętego ze zbycia papierów wartościowych w państwie członkowskim opodatkowania”

Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 listopada 2013 r.

Swobodny przepływ kapitału i płatności — Ograniczenia — Przepisy podatkowe — Podatek dochodowy — Przepisy podatkowe państwa członkowskiego odmawiające odliczenia straty związanej ze sprzedażą nieruchomości położonej w innym państwie członkowskim od zysku z papierów wartościowych w państwie członkowskim opodatkowania — Niedopuszczalność — Uzasadnienia — Zrównoważony podział władztwa podatkowego pomiędzy państwa członkowskie — Konieczność zagwarantowania spójności systemu podatkowego państwa członkowskiego — Proporcjonalność

(art. 63 TFUE, 65 TFUE)

Artykuły 63 TFUE i 65 TFUE nie stoją na przeszkodzie przepisom podatkowym państwa członkowskiego, które nie pozwalają podatnikowi będącemu rezydentem w tym państwie członkowskim i podlegającemu w nim nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku dochodowego odliczać strat wynikających ze zbycia nieruchomości położonej w innym państwie członkowskim od podlegających opodatkowaniu w pierwszym państwie członkowskim dochodów z papierów wartościowych, podczas gdy byłoby to możliwe, pod pewnymi warunkami, gdyby nieruchomość była położona w pierwszym państwie członkowskim.

Nie budzi wątpliwości, że takie odmienne traktowanie w zależności od miejsca położenia nieruchomości może zniechęcać podatnika do inwestowania w nieruchomości w innym państwie członkowskim i w konsekwencji stanowi ono ograniczenie swobody przepływu kapitału, zasadniczo zakazane przez art. 63 TFUE.

Jednakże w zakresie, w jakim umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania stosowana w związku z przepisami podatkowymi państwa opodatkowania prowadzi do tego, że wspomniane państwo nie wykonuje żadnej kompetencji podatkowej w odniesieniu do zysków pochodzących ze sprzedaży nieruchomości położonych w innym państwie członkowskim, odmowa przyznania prawa do odliczenia strat wynikających ze zbycia owych nieruchomości pozwala zachować symetrię pomiędzy prawem opodatkowania zysków i możliwością odliczenia strat. Ponadto w świetle celu realizowanego przez wspomniane przepisy podatkowe istnieje bezpośredni związek – jako że chodzi o tego samego podatnika i ten sam podatek – pomiędzy z jednej strony przyznaną ulgą podatkową, a mianowicie uwzględnieniem strat generowanych przez inwestycję kapitałową, a z drugiej opodatkowaniem zysków osiągniętych przez rzeczoną inwestycję. W związku z powyższym omawiane przepisy można uzasadnić nadrzędnymi względami interesu ogólnego związanymi z koniecznością zachowania wyważonego podziału kompetencji podatkowych między państwami członkowskimi i zapewnienia spójności systemu podatkowego i przepisy te są odpowiednie dla osiągnięcia rzeczonych celów.

Okoliczność, że strata może być ostateczna, nie ma wpływu na proporcjonalność owych przepisów podatkowych, jeżeli przepisy państwa członkowskiego, na którego terytorium położona jest nieruchomość, nie przewidują uwzględniania strat poniesionych przy sprzedaży nieruchomości. W istocie swoboda przepływu kapitału nie może być rozumiana w ten sposób, że państwo członkowskie jest zobowiązane do ukształtowania zasad podatkowych w zależności od zasad innego państwa członkowskiego, w celu zagwarantowania w każdej sytuacji opodatkowania, które eliminuje wszelkie nierówności wynikające z krajowych przepisów podatkowych, skoro decyzje podejmowane przez podatnika w odniesieniu do inwestycji za granicą mogą, w zależności od przypadku, być bardziej lub mniej korzystne dla takiego podatnika.

(por. pkt 31, 53, 55, 67–69, 71, 80, 81, 83; sentencja)