ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
9

Artykuł 1 ust. 391 legge n. 208/2015 – Disposizioni per la formazione del bilancio annuale e pluriennale dello Stato (legge di stabilità 2016) [ustawy nr 208/2015 wprowadzającej przepisy w sprawie uchwalania rocznego i wieloletniego budżetu państwa (ustawy o stabilności budżetowej na rok 2016)] z dnia 28 grudnia 2015 r. (dodatek zwyczajny do GURI nr 302 z dnia 30 grudnia 2015 r.), w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności sprawy w postępowaniu głównym, stanowi: „Począwszy od 2016 r. ustanawia się kartę rodziny przeznaczoną dla rodzin składających się z obywateli włoskich lub obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej legalnie zamieszkujących na terytorium Włoch z co najmniej trojgiem dzieci w wieku nieprzekraczającym 26 lat, które należą do tego samego gospodarstwa domowego. Kartę wydaje się rodzinom, które złożą o nią wniosek, zgodnie z kryteriami i zasadami określonymi w dekrecie prezesa rady ministrów lub ministra ds. rodziny i osób niepełnosprawnych w porozumieniu z ministrem gospodarki i finansów, które to rozporządzenie zostanie przyjęte w terminie trzech miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego przepisu. Karta umożliwia dostęp do rabatów przy zakupie towarów lub usług oraz do zniżek taryfowych udzielanych przez publiczne lub prywatne podmioty uczestniczące w inicjatywie. Podmioty uczestniczące w inicjatywie, które udzielają rabatów lub zniżek większych niż zwykle stosowane na rynku, mogą powoływać się na swój udział w inicjatywie w celach promocyjnych i reklamowych”.
52

W szczególności należy zagwarantować, aby tereny rozrodu i odpoczynku chronionego gatunku zwierząt nie ulegały pogorszeniu lub zniszczeniu wskutek działalności ludzkiej, tak by nadal zapewniały one warunki wymagane do tego, by ten gatunek zwierząt mógł tam odpoczywać lub skutecznie się rozradzać. Taka ocena musi uwzględniać wymogi ekologiczne właściwe dla każdego określonego gatunku zwierząt, do którego należy dany osobnik, jak również sytuację na poziomie osobników tego gatunku zwierząt zajmujących wchodzące w rachubę tereny rozrodu lub odpoczynku.
18

Ponieważ odwołanie od tej decyzji zostało oddalone, X wniosła skargę do Finanzgericht (sądu finansowego, Niemcy), który zasadniczo ją uwzględnił. Sąd ten rzeczywiście stwierdził, że X świadczyła usługi będące przedmiotem postępowania głównego w ciągu roku 2012 r. Uznał on jednak, że z wyjątkiem pierwszej raty wynagrodzenia, która została pobrana w 2013 r., wynagrodzenie uzgodnione należało uznać za nieściągalne w rozumieniu art. 17 ust. 2 pkt 1 i art. 17 ust. 1 zdanie pierwsze UStG. Jak wynika z postanowienia odsyłającego, Finanzgericht (sąd finansowy) oparł się na założeniu, że zastosowanie art. 90 ust. 1 dyrektywy 2006/112 pozwala na obniżenie podstawy opodatkowania w celu uniknięcia sytuacji, w której podatnik byłby zobowiązany do wcześniejszego uiszczenia, w ramach kilku lat, podatku VAT należnego za okres realizacji świadczenia, podczas gdy nie otrzymał jeszcze pełnej zapłaty za to świadczenie w tym okresie.
15

Spółka Mansory Design, której członkiem zarządu jest WH, to przedsiębiorstwo zajmujące się personalizacją samochodów wysokiej klasy. Spółka Mansory Design ma siedzibę w Niemczech, gdzie znajduje się również miejsce zamieszkania WH. Od 2016 r. spółka Mansory Design produkuje i sprzedaje zestawy akcesoriów do personalizacji zwane „zestawami tuningowymi”, służące do zmiany postaci Ferrari 488 GTB, który jest seryjnie produkowanym modelem drogowym dostępnym od 2015 r. w taki sposób, aby upodobnić go do Ferrari FXX K.
5

Paragraf 9 akapity pierwszy i trzeci alkoholi- ja alkoholijuomaverolaki (1471/1994) [ustawy o podatku od alkoholu i napojów alkoholowych (1471/1994)] w wersji obowiązującej do dnia 31 grudnia 2014 r. stanowi: „Jeżeli podatnik może w wiarygodny sposób wykazać, że piwo zostało uwarzone w przedsiębiorstwie prawnie i ekonomicznie niezależnym od innych przedsiębiorstw z tej samej branży, którego produkcja piwa w roku kalendarzowym nie przekracza 10000000 litrów, podatek od napojów alkoholowych, który należy uiścić od piwa, obniża się: 1) o 50%, jeżeli ilość piwa produkowana w roku kalendarzowym przez to przedsiębiorstwo nie przekracza 200000 litrów; 2) o 30%, jeżeli ilość piwa produkowana w roku kalendarzowym przez to przedsiębiorstwo wynosi więcej niż 200000, ale nie więcej niż 3000000 litrów; 3) o 20%, jeżeli ilość piwa produkowana w roku kalendarzowym przez to przedsiębiorstwo wynosi więcej niż 3000000, ale nie więcej niż 5500000 litrów; 4) o 10%, jeżeli ilość piwa produkowana w roku kalendarzowym przez to przedsiębiorstwo wynosi więcej niż 5500000, ale nie więcej niż 10000000 litrów; […] W przypadku dwóch lub więcej browarów w rozumieniu akapitu pierwszego, które współpracują ze sobą w zakresie produkcji lub działalności operacyjnej, nie uznaje się, że oznacza to, iż istnieje między nimi stosunek prawnej lub ekonomicznej zależności. Za współpracę w zakresie produkcji lub działalności operacyjnej uważa się zaopatrzenie w surowce i materiały potrzebne do produkcji piwa, a także opakowywanie piwa, marketing i dystrybucję. Ustęp ten znajduje jednak zastosowanie wyłącznie pod warunkiem, że łączna wielkość produkcji piwa w obu przedsiębiorstwach wynosi w roku kalendarzowym nie więcej niż 10000000 litrów”.
9

Artykuł 72 wspomnianego rozporządzenia delegowanego, zatytułowany „Przechowywanie danych”, przewiduje: „1. Zapisy przechowywane są na nośniku, który pozwala na przechowywanie informacji do przyszłego wglądu właściwego organu, oraz w takiej formie i w taki sposób, aby spełnione były następujące warunki: a) właściwy organ ma możliwość uzyskania w każdej chwili dostępu do zapisów i odtworzenia każdego istotnego etapu każdej transakcji; b) istnieje możliwość łatwego sprawdzenia wszelkich poprawek lub innych zmian, a także odtworzenia zawartości zapisów przed wprowadzeniem do nich poprawek czy zmian; c) zapisy nie są przedmiotem innych manipulacji i zmian; d) istnieje możliwość przetwarzania przy użyciu środków informatycznych lub innych wydajnych metod w przypadku, gdy łatwe przeprowadzenie analizy danych nie jest możliwe ze względu na ich wielkość i charakter; oraz e) rozwiązania firmowe są zgodne z wymogami prowadzenia rejestrów niezależnie od wykorzystanej technologii. 2. Firmy inwestycyjne przechowują co najmniej te informacje, o których mowa w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, w zależności od charakteru swojej działalności. Lista informacji wskazanych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia pozostaje bez uszczerbku dla jakichkolwiek innych obowiązków w zakresie prowadzenia rejestrów wynikających z innych aktów prawnych. 3. Firmy inwestycyjne prowadzą także pisemne rejestry dotyczące wszystkich polityk i procedur, które są zobowiązane utrzymywać zgodnie z dyrektywą [2014/65], rozporządzeniem [nr 600/2014], dyrektywą [2014/57] i rozporządzeniem [nr 596/2014], a także zgodnie z ich odpowiednimi środkami wykonawczymi. Właściwe organy mogą zobowiązać firmy inwestycyjne do prowadzenia dodatkowych rejestrów oprócz rejestrów, o których mowa w załączniku I do niniejszego rozporządzenia”.
60

Dokładniej rzecz ujmując, Trybunał stosował to rozwiązanie jedynie w ściśle określonych okolicznościach, zwłaszcza gdy istniało ryzyko poważnych reperkusji gospodarczych ze względu między innymi na znaczną liczbę stosunków prawnych nawiązanych w dobrej wierze na podstawie przepisów uważanych za skuteczne i obowiązujące i gdy okazywało się, że jednostki oraz organy krajowe dopuściły się zachowań niezgodnych z prawem Unii ze względu na istnienie obiektywnej i istotnej niepewności co do zakresu przepisów tego prawa, do której to niepewności przyczyniło się ewentualnie również samo zachowanie innych państw członkowskich bądź Komisji (wyrok z dnia 17 marca 2021 r., Academia de Studii Economice din Bucureşti, C‑585/19, EU:C:2021:210, pkt 80 i przytoczone tam orzecznictwo).
84

Tak jak zostało to już przypomniane w pkt 57 niniejszego wyroku, z art. 63 dyrektywy VAT wynika, że zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego ma miejsce, a VAT staje się wymagalny, w momencie dostarczenia towarów lub wykonania usług. Ponadto zgodnie z art. 167 i art. 179 akapit pierwszy tej dyrektywy prawo do odliczenia VAT wykonywane jest co do zasady w tym samym okresie, w którym powstało, to znaczy z chwilą, gdy podatek stał się wymagalny (wyrok z dnia 21 marca 2018 r., Volkswagen, C‑533/16, EU:C:2018:204, pkt 44).
27

Po drugie, co się tyczy chwili, w której korzystanie z uprawnień procesowych ustanowionych w art. 6 ust. 3 dyrektywy 2012/13 powinno być zapewnione, Trybunał zauważył, że co do zasady powinno to mieć miejsce najpóźniej przed rozpoczęciem rozpoznawania przez sąd karny zarzutów co do istoty i przed rozpoczęciem przewodu sądowego [zob. podobnie wyrok z dnia12 lutego 2020 r., Kolev i in., C‑704/18, EU:C:2020:92, pkt 39; a także postanowienie z dnia 14 stycznia 2021 r., UC i TD (wady formalne aktu oskarżenia), C‑769/19, niepublikowane, EU:C:2021:28, pkt 44].
51

Niemniej jednak, ponieważ – jak przypomniano w pkt 36 i 37 niniejszego wyroku – prawo do zwrotu stanowi podstawową zasadę wspólnego systemu podatku VAT ustanowionego przez prawodawcę Unii, a zasada neutralności VAT wymaga, aby odliczenie lub zwrot VAT naliczonego zostały przyznane w razie spełnienia przesłanek materialnych, należy ustalić, czy orzekając tak, jak uczynił to w niniejszej sprawie zdaniem sądu odsyłającego organ podatkowy pierwszej instancji, to znaczy obciążając skarżącą w postępowaniu głównym kwotą VAT, co do której wiedział, że w teorii jest kwotą należną podatnikowi, przy czym niezgodność tej kwoty z kwotą widniejącą we wniosku o zwrot stanowiła przeszkodę w dokonaniu zwrotu, organ podatkowy państwa członkowskiego zwrotu naruszył rzeczoną zasadę neutralności lub stosownie do okoliczności zasadę dobrej administracji.
40

Odmówienie podatnikowi możliwości skorzystania z prawa do odliczenia VAT na tej podstawie, że rzeczywisty dostawca danych towarów lub usług nie został zidentyfikowany i że podatnik ten nie udowodnił, iż ów dostawca miał status podatnika, podczas gdy z okoliczności faktycznych wynika w sposób pewny, że rzeczony dostawca w sposób konieczny miał taki status, byłoby bowiem sprzeczne z zasadą neutralności podatkowej, a także z orzecznictwem przypomnianym w pkt 26–30 niniejszego wyroku. W konsekwencji wbrew temu, co podnosi sąd odsyłający, nie można we wszystkich przypadkach wymagać od podatnika, aby udowodnił on – gdy rzeczywisty dostawca danych towarów lub usług nie został zidentyfikowany – że dostawca ten ma status podatnika, by móc skorzystać z tego prawa.
54

Należy dodać, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 61 opinii, że powyższe uściślenia odnoszą się jednakowo do wszystkich czynów niedozwolonych lub czynów podobnych do czynów niedozwolonych, bez potrzeby wprowadzania szczególnego rozróżnienia czynów podobnych do niedozwolonych. Poza faktem, że wyrażenie „czyn podobny do czynu niedozwolonego” nie występuje w wersjach duńskiej, estońskiej, niderlandzkiej, portugalskiej, słowackiej, fińskiej i szwedzkiej art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001, pojęcie „czynu podobnego do czynu niedozwolonego” odnosi się nie tyle do sytuacji charakteryzujących się brakiem wystąpienia zdarzenia wywołującego szkodę, co do sytuacji, w których zdarzenie wywołujące szkodę nastąpiło z powodu lekkomyślności lub niedbalstwa. Roszczenie nie może zatem być objęte zakresem spraw, których przedmiotem jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego, jeżeli sporna odpowiedzialność pozwanego nie opiera się na istnieniu zdarzenia wywołującego szkodę w rozumieniu przedstawionym w poprzednim punkcie.
33

W świetle powyższych rozważań na zadane pytanie należy odpowiedzieć, iż art. 62 ust. 4 dyrektywy 2015/2366 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu lub praktyce krajowej, zgodnie z którymi w ramach umów z konsumentami zawartych na czas nieokreślony zakaz pobierania opłat z tytułu korzystania z instrumentów płatniczych i usług płatniczych, o których mowa w tym przepisie, ma zastosowanie wyłącznie do transakcji płatniczych zleconych w ramach wykonywania umów zawartych po dniu 13 stycznia 2018 r., w ten sposób że opłaty te mają nadal zastosowanie do transakcji płatniczych zleconych po tej dacie w ramach wykonania umów zawartych na czas nieokreślony przed tą datą.
88

Co się tyczy kwestii, czy immunitet jurysdykcyjny stoi na przeszkodzie późniejszemu wykorzystaniu dowodów zgromadzonych w trakcie dochodzenia, z powyższego wynika, że immunitet ten nie ma takiego zakresu. Stoi on na przeszkodzie jedynie wszelkiemu wykorzystaniu dowodów zgromadzonych w celu osądzenia i skazania danego urzędnika lub innego pracownika Unii za czyn objęty tym immunitetem. Natomiast ze względu na to, że wspomniany immunitet przysługuje wyłącznie danemu urzędnikowi lub innemu pracownikowi Unii w odniesieniu do określonego czynu, nie stoi on na przeszkodzie temu, by dowody te mogły być wykorzystane w innych postępowaniach dotyczących innych czynów nieobjętych immunitetem lub skierowanych przeciwko osobom trzecim.
16

W dniu 30 lipca 2019 r. IB wniósł apelację od tego postanowienia do cour d’appel de Paris (sądu apelacyjnego w Paryżu, Francja), zwracając się do niego o stwierdzenie, że tribunal de grande instance de Paris (sąd wielkiej instancji w Paryżu) posiada jurysdykcję terytorialną do orzekania w przedmiocie rozwodu małżonków, których dotyczy ta sprawa. W tym względzie IB utrzymuje, że wykonuje swoją działalność zawodową we Francji od 2010 r., zaś w sposób stały i trwały od maja 2017 r. W dodatku podnosi on, że osiedlił się tam w mieszkaniu należącym do jego ojca, że prowadzi tam życie towarzyskie i że to odmowa jego małżonki zamieszkania we Francji, mimo że przebywa tam ona regularnie, w paryskim mieszkaniu lub w domu letniskowym nabytym w 2017 r., skłoniła ich do prowadzenia równoległego życia codziennego.
29

Należy dodać, że prawo do corocznego urlopu stanowi tylko jeden z dwóch aspektów prawa do corocznego płatnego urlopu jako zasady podstawowej prawa socjalnego Unii. Wspomniane prawo podstawowe obejmuje również prawo do uzyskania wynagrodzenia, a także, jako prawo współistotne temu prawu do corocznego „płatnego” urlopu, prawo do ekwiwalentu pieniężnego za coroczny urlop niewykorzystany do dnia ustania stosunku pracy (wyrok z dnia 25 czerwca 2020 r., Varhoven kasatsionen sad na Republika Bulgaria i Iccrea Banca SpA, C‑762/18 i C‑37/19, EU:C:2020:504, pkt 83 i przytoczone tam orzecznictwo).
63

Uwzględniając powyższe, na pytania od pierwszego do czwartego należy udzielić odpowiedzi, że art. 13 ust. 1 dyrektywy 2002/58 należy interpretować w ten sposób, iż wyświetlanie w skrzynce odbiorczej użytkownika usługi prowadzenia konta poczty elektronicznej wiadomości reklamowych w formie zbliżonej do prawdziwych wiadomości przesyłanych pocztą elektroniczną i w tym samym umiejscowieniu co one, stanowi „używanie […] poczty elektronicznej do celów marketingu bezpośredniego” w rozumieniu tego przepisu, przy czym losowe określenie odbiorców tych reklam jest w tym względzie bez znaczenia, podobnie jak nie ma wymogu stwierdzenia stopnia obciążenia dla użytkownika, ponieważ takie używanie jest dozwolone jedynie pod warunkiem, że użytkownik ten został poinformowany w jasny i dokładny sposób o szczegółowych zasadach rozpowszechniania takiej reklamy, a w szczególności o fakcie, że reklamy są wyświetlane na liście otrzymanych prywatnych e‑maili i, po drugie, że wyraził on swoją zgodę w konkretny sposób i ze świadomością tego, że będzie on otrzymywał takie wiadomości reklamowe.
41

W każdym razie, wbrew temu, co twierdzi NK w swoich uwagach na piśmie, art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1346/2000 nie może być interpretowany w ten sposób, że zarządca powołany w ramach głównego postępowania upadłościowego musi czekać na to, by wierzytelności, które zamierza zgłosić w postępowaniu wtórnym, zostały poddane sprawdzeniu i ustalone w postępowaniu głównym, zanim będą mogły zostać zgłoszone w postępowaniu wtórnym. Jak wynika bowiem z pkt 28 i 29 niniejszego wyroku, sprawdzenie i ustalenie wierzytelności podlega, zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. h) tego rozporządzenia, prawu państwa, na którego terytorium zostało wszczęte postępowanie. W związku z tym do zarządcy powołanego w postępowaniu wtórnym należy sprawdzenie, w świetle prawa państwa, na którego terytorium zostało wszczęte to postępowanie wtórne, czy zgłoszone w ten sposób wierzytelności zostały ustalone. Okoliczność, że zarządca powołany w postępowaniu głównym dokonał sprawdzenia wierzytelności w świetle prawa znajdującego zastosowanie do postępowania głównego, nie ma a priori znaczenia dla sprawdzania tych samych wierzytelności zgłoszonych w postępowaniu wtórnym.
12

Artykuł 24 rozporządzenia nr 726/2004, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1235/2010 z dnia 15 grudnia 2010 r. (Dz.U. 2010, L 348, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 726/2004”), stanowi: „1. [EMA], we współpracy z państwami członkowskimi i Komisją, tworzy i prowadzi bazę danych i sieć przetwarzania danych (zwaną dalej »bazą danych Eudravigilance«) w celu gromadzenia i porównywania informacji w ramach nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii, dotyczących produktów leczniczych dopuszczonych do obrotu w Unii, oraz w celu umożliwienia właściwym władzom równoczesnego dostępu do tych informacji i ich wymiany. Baza danych Eudravigilance zawiera informacje o prawdopodobnych skutkach ubocznych występujących u ludzi, wynikających ze stosowania produktu leczniczego w zakresie objętym pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu oraz ze stosowania produktu poza warunkami określonymi w pozwoleniu na dopuszczenie do obrotu, jak również o prawdopodobnych skutkach ubocznych stwierdzonych na etapie badań produktu leczniczego prowadzonych po wydaniu pozwolenia lub związanych z narażeniem zawodowym. 2. [EMA], we współpracy z państwami członkowskimi i Komisją, opracowuje specyfikacje funkcjonalne dla bazy danych Eudravigilance wraz z terminem ich wdrożenia. […] Nieograniczony dostęp do bazy danych Eudravigilance mają właściwe władze państw członkowskich, [EMA] i Komisja. Dostęp do bazy mają również posiadacze pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w zakresie umożliwiającym im przestrzeganie obowiązków w zakresie nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii. [EMA] zapewnia, by pracownicy służby zdrowia oraz ogół społeczeństwa mieli odpowiedni poziom dostępu do bazy danych Eudravigilance, przy jednoczesnym zagwarantowaniu ochrony danych osobowych. [EMA] współpracuje ze wszystkimi zainteresowanymi stronami, w tym instytucjami badawczymi, pracownikami służby zdrowia oraz organizacjami pacjentów i konsumentów, aby określić »odpowiedni poziom dostępu« pracowników służby zdrowia i ogółu społeczeństwa do bazy danych Eudravigilance. Dane przechowywane w bazie danych Eudravigilance są udostępniane publicznie w formacie zbiorczym wraz z objaśnieniami dotyczącymi ich interpretacji. 3. [EMA], we współpracy z posiadaczem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu albo z państwem członkowskim, które zgłosiło do bazy danych Eudravigilance przypadek prawdopodobnych skutków ubocznych, odpowiada za procedury operacyjne zapewniające jakość i spójność informacji gromadzonych w bazie danych Eudravigilance. 4. Przypadki prawdopodobnych skutków ubocznych i podjęte działania następcze zgłoszone do bazy danych Eudravigilance przez posiadaczy pozwolenia na dopuszczenie do obrotu przekazuje się drogą elektroniczną za potwierdzeniem odbioru właściwym władzom państwa członkowskiego, w którym skutki wystąpiły”.
23

Z tego tytułu należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawo do odliczenia stanowi integralną część systemu VAT i co do zasady nie może zostać ograniczone. Jest ono wykonywane w sposób bezpośredni w stosunku do całego podatku obciążającego transakcje dokonane na wcześniejszym etapie obrotu. System odliczeń ma bowiem na celu całkowite uwolnienie przedsiębiorcy od ciężaru VAT należnego lub zapłaconego w ramach całej prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Wspólny system VAT gwarantuje pod względem ciężaru podatkowego neutralność jakiejkolwiek działalności gospodarczej, niezależnie od jej celu lub rezultatu, pod warunkiem że co do zasady podlega ona sama VAT. W zakresie, w jakim podatnik działający w takim charakterze w chwili nabycia towarów lub usług używa tych towarów lub usług na potrzeby dokonywanych przez siebie opodatkowanych transakcji, jest on uprawniony do odliczenia VAT należnego lub zapłaconego z tytułu wspomnianych towarów lub usług (wyroki: z dnia 14 września 2017 r., Iberdrola Inmobiliaria Real Estate Investments, C‑132/16, EU:C:2017:683, pkt 25–27; a także z dnia 16 września 2020 r., Mitteldeutsche Hartstein-Industrie, C‑528/19, EU:C:2020:712, pkt 23–25 i przytoczone tam orzecznictwo).
62

Aby ocenić, czy dane porozumienie między przedsiębiorstwami czy też decyzja związku przedsiębiorstw wykazuje stopień szkodliwości dla konkurencji wystarczający do tego, aby można je było uznać za ograniczenie konkurencji „ze względu na cel” w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE, należy skupić się na treści jego postanowień, na celach, do których osiągnięcia ono zmierza, a także na kontekście gospodarczym i prawnym, w jaki porozumienie to się wpisuje. W ramach oceny takiego kontekstu należy też wziąć pod uwagę charakter towarów lub usług, których to porozumienie dotyczy, jak również rzeczywiste warunki funkcjonowania i struktury rozpatrywanego rynku lub rynków (wyrok z dnia 2 kwietnia 2020 r., Budapest Bank i in., C‑228/18, EU:C:2020:265, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo).
33

W konsekwencji w ramach drugiej części pierwszego pytania prejudycjalnego sąd odsyłający rozważa odniesienie do ogólnego pojęcia wartości rynkowej jako środka gwarantującego, że klauzula indeksacyjna taka jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym została wyrażona prostym i zrozumiałym językiem. Ponadto z drugiego pytania prejudycjalnego wynika w szczególności, że odniesienie to wynika z wykładni tego postanowienia umownego dokonanej przez sąd odsyłający, ponieważ zmierza on do ustalenia, czy w świetle szczególnych okoliczności sporu w postępowaniu głównym, w szczególności długiego okresu obowiązywania umowy kredytu, a także braku szczególnego zainteresowania kredytobiorców w czasie jego wykonywania, jest on uprawniony do zmiany treści postanowienia umownego rozpatrywanego w postępowaniu głównym na bardziej ogólną, odnoszącą się do wartości rynkowej waluty obcej.
41

W tym względzie należy przypomnieć, że o ile z brzmienia art. 213 i 214 dyrektywy VAT wynika, iż państwom członkowskim przysługuje pewien zakres uznania przy przyjmowaniu środków mających na celu zapewnienie rejestracji podatników do celów VAT, o tyle ów zakres uznania nie może być nieograniczony, a zatem państwo członkowskie nie może odmówić nadania podatnikowi indywidualnego numeru bez uzasadnionej przyczyny (zob. podobnie wyrok z dnia 14 marca 2013 r., Ablessio, C‑527/11, EU:C:2013:168, pkt 22, 23). W szczególności chociaż państwa członkowskie mają uzasadniony interes w podejmowaniu odpowiednich kroków w celu ochrony swych interesów finansowych oraz zwalczania oszustw, unikania opodatkowania i ewentualnych nadużyć i chociaż mają one zatem równie zasadne prawo przyjmować, zgodnie z art. 273 akapit pierwszy dyrektywy VAT, środki mogące zapobiegać nadużywaniu numerów identyfikacyjnych, zwłaszcza przez przedsiębiorców, których działalność, a w konsekwencji status podatnika, są całkowicie fikcyjne, to jednak środki te nie mogą wykraczać poza to, co konieczne do zapewnienia prawidłowego poboru podatku i zapobieżenia oszustwom podatkowym, oraz nie mogą automatycznie podważać prawa do odliczenia VAT, a tym samym neutralności tego podatku (zob. podobnie wyrok z dnia 14 marca 2013 r., Ablessio, C‑527/11, EU:C:2013:168, pkt 28, 30).