ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że składowanie przez osobę prowadzącą przedsiębiorstwo handlowe towarów, na których widnieje motyw chroniony prawem autorskim w państwie członkowskim, na terytorium którego towary te są składowane, może stanowić naruszenie wyłącznego prawa do rozpowszechniania, zgodnie z jego definicją ustanowioną w tym przepisie, jeżeli osoba prowadząca przedsiębiorstwo handlowe oferuje do sprzedaży w sklepie, bez zgody podmiotu praw autorskich, towary identyczne z towarami, które składuje, pod warunkiem że składowane towary są faktycznie przeznaczone do sprzedaży w państwie członkowskim, na terytorium którego motyw ten jest chroniony. Odległość między miejscem składowania a miejscem sprzedaży nie może sama w sobie być rozstrzygająca dla ustalenia, czy składowane towary są przeznaczone do sprzedaży na terytorium tego państwa członkowskiego.

(zob. pkt 40; sentencja)
61

Należy, po trzecie, przypomnieć, że gdyby sąd odsyłający doszedł do wniosku, że zestawy do stabilizacji kręgosłupa rozpatrywane w postępowaniu głównym nie są objęte ani podpozycją CN 9021 10 10, ani podpozycją CN 9021 10 90, klasyfikacja tych zestawów w ramach podpozycji uzupełniającej CN 9021 90 90 oznaczałaby, że są one przeznaczone nie tylko do wszczepienia do organizmu, lecz również do skorygowania wady lub kalectwa, co podlega weryfikacji przez sąd odsyłający w świetle not wyjaśniających do CN i do HS dotyczących pozycji 9021.
9

Artykuł 16 ust. 1 i 4 Hotărâra Guvernului nr. 621/2005 privind gestionarea ambalajelor și a deșeurilor de ambalaje (uchwały rządu nr 621/2005 w sprawie gospodarowania opakowaniami i odpadami opakowaniowymi) (Monitorul Oficial al României, część I, nr 639 z dnia 20 lipca 2005 r., zwanej dalej „uchwałą rządu nr 621/2005”), w wersji mającej zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym, przewiduje: „1. Podmioty gospodarcze, będące rumuńskimi osobami prawnymi, odpowiadają za wszystkie odpady powstałe z opakowań, które wprowadzają na rynek krajowy, w następujący sposób: a) podmioty gospodarcze wprowadzające na rynek wyroby opakowane odpowiadają za odpady powstałe z opakowań pierwotnych, wtórnych i trzeciorzędowych stosowanych w opakowaniach ich wyrobów, z wyjątkiem opakowań do sprzedaży detalicznej stosowanych do pakowania w punkcie sprzedaży wyrobów, które wprowadzają na rynek krajowy; b) podmioty gospodarcze, które umieszczają wyroby opakowane indywidualnie w opakowaniu zbiorczym w celu odprzedaży lub redystrybucji, są odpowiedzialne za odpady pochodzące z opakowań wtórnych lub trzeciorzędowych wprowadzonych przez nich na rynek; c) podmioty gospodarcze, które wprowadzają na rynek opakowania do sprzedaży detalicznej, są odpowiedzialne za odpady pochodzące z tych opakowań. […] 4. Podmioty gospodarcze, o których mowa w ust. 2, są zobowiązane do osiągnięcia przynajmniej celów przewidzianych w załączniku 3 do [Ordonanța de urgență a guvernului nr. 196/2005 privind Fondul pentru mediu (nadzwyczajnego zarządzenia rządu nr 196/2005 w sprawie funduszu środowiska) (Monitorul Oficial al României, część I, nr 1193 z dnia 30 grudnia 2005 r.)], zatwierdzonym wraz z jego zmianami i uzupełnieniami przez [Legea nr.105/2006 (ustawę nr 105/2006)], z jej późniejszymi zmianami i uzupełnieniami, stosowanymi do odpadów opakowaniowych pochodzących z opakowań, które zostały wprowadzone na rynek krajowy/przyjęte z powrotem na podstawie postanowień umownych i których identyfikowalność jest zapewniona”.
12

Zgodnie z art. 11 ust. 1 quater Legea nr. 571/2003 privind Codul fiscal (ustawy nr 571/2003 ustanawiającej kodeks podatkowy) (Monitorul Oficial al României nr 927 z dnia 23 grudnia 2003 r.): „Podatnicy mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rumunii, których rejestracja do celów VAT została cofnięta zgodnie z art. 153 ust. 9 lit. b)–e) i h), nie korzystają za dany okres z prawa do odliczenia VAT z tytułu dokonanych zakupów, ale są zobowiązani uiścić pobrany VAT, zgodnie z przepisami tytułu VI, związany z podlegającymi opodatkowaniu transakcjami dokonanymi w tym okresie. W stosunku do zakupów towarów lub usług dokonanych w okresie, w którym zainteresowany nie posiadał ważnego numeru VAT, na potrzeby transakcji, które będą przeprowadzone po dniu rejestracji do celów VAT i które dają prawo do odliczenia na mocy tytułu VI, podlega skorygowaniu na korzyść podatnika – poprzez ujęcie w pierwszej deklaracji podatkowej przewidzianej w art. 156 ter, złożonej przez podatnika po rejestracji do celów VAT lub, w stosownym przypadku, w kolejnej deklaracji – podatek związany z: a) przechowywanymi towarami i usługami niewykorzystanymi w chwili rejestracji, stwierdzonymi na podstawie inwentaryzacji; b) rzeczowymi aktywami trwałymi, w tym dobrami inwestycyjnymi, w odniesieniu do których okres dokonania korekty w zakresie odliczenia nie upłynął, a także rzeczowymi aktywami trwałymi w trakcie wprowadzania, stwierdzonymi na podstawie inwentaryzacji, których posiadaczem w chwili rejestracji jest zainteresowany. W stosunku do rzeczowych aktywów trwałych innych niż dobra inwestycyjne korekcie podlega podatek związany z wartościami niezamortyzowanymi jeszcze w chwili rejestracji. Artykuł 149 ma zastosowanie do dóbr inwestycyjnych; c) zakupami towarów i usług, które mają zostać otrzymane, czyli z zakupami, z tytułu których zgodnie z art. 134 ter ust. 2 lit. a) i b) podatek stanie się wymagalny przed dniem rejestracji i w stosunku do których zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego, czyli dostawa lub świadczenie, ma miejsce po tym dniu”.
45

Należy w tym względzie dodać, że ewentualne trudności praktycznej natury wynikające z konieczności określenia części produktów energetycznych wykorzystywanych w instalacji kogeneracyjnej do produkcji energii elektrycznej w stosunku do części takich produktów wykorzystywanych do produkcji ciepła, na jakie powołał się rząd francuski, nie mogą w żadnym razie zwolnić państw członkowskich z obciążającego je obowiązku zwolnienia w bezwarunkowy sposób produktów energetycznych wykorzystywanych do produkcji energii elektrycznej, zgodnie z art. 14 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze dyrektywy 2003/96. Ponadto, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 74 opinii, z informacji przekazanych przez Komisję i Cristal Union na rozprawie wynika, że nie wydaje się całkiem niemożliwe oszacowanie, na zasadach, które w braku wskazówek zawartych w tej dyrektywie, powinny określić państwa członkowskie, ilości produktów energetycznych, która może różnić się w zależności od właściwości instalacji kogeneracyjnych, niezbędnej do produkcji danej ilości energii elektrycznej lub danej ilości ciepła.
4

Artykuł 32 tej dyrektywy, poświęcony „umowom ramowym”, stanowi w szczególności: „[…] 2. W celu zawarcia umowy ramowej instytucje zamawiające przestrzegają reguł proceduralnych, o których mowa w niniejszej dyrektywie, na wszystkich etapach, aż do udzielenia zamówienia na podstawie umowy ramowej. Strony umowy ramowej wybierane są poprzez zastosowanie kryteriów udzielania zamówień określonych zgodnie z art. 53. Zamówień opartych na umowach ramowych udziela się zgodnie z procedurami określonymi w ust. 3 i 4. Procedury te mogą być stosowane wyłącznie pomiędzy instytucjami zamawiającymi i wykonawcami, którzy byli początkowo stronami umowy ramowej. Podczas udzielania zamówień na podstawie umów ramowych strony nie mogą pod żadnym pozorem dokonywać istotnych zmian w warunkach określonych w danej umowie, w szczególności w przypadku, o którym mowa w ust. 3. […]. 4. W przypadku gdy umowa ramowa zawierana jest z kilkoma wykonawcami, ich liczba nie może być mniejsza od trzech, o ile istnieje wystarczająca liczba wykonawców spełniających kryteria kwalifikacji lub dopuszczalnych ofert spełniających kryteria udzielania zamówień. Zamówienia oparte na umowach ramowych zawartych z kilkoma wykonawcami mogą być udzielane: – poprzez zastosowanie warunków określonych w umowie ramowej bez ponownego poddawania zamówienia procedurze konkurencyjnej lub – w przypadku gdy nie wszystkie warunki określone zostały w umowie ramowej – po ponownym poddaniu zamówienia procedurze konkurencyjnej dla stron umowy na tych samych i, jeśli to konieczne, szczegółowiej sprecyzowanych warunkach, oraz, o ile ma to zastosowanie, na innych warunkach wskazanych w specyfikacji umowy ramowej, zgodnie z następującą procedurą: a) w odniesieniu do każdego zamówienia, które ma zostać udzielone, instytucje zamawiające konsultują się na piśmie z wykonawcami zdolnymi do realizacji zamówienia; b) instytucje zamawiające wyznaczają termin wystarczający, aby umożliwić złożenie ofert w odniesieniu do każdego zamówienia, uwzględniając czynniki takie jak złożoność przedmiotu zamówienia oraz okres potrzebny do przesłania ofert; c) oferty należy składać na piśmie, zaś ich treść powinna pozostać poufna aż do upływu terminu przewidzianego na odpowiedź; d) instytucje zamawiające udzielają zamówienia temu oferentowi, który złożył najlepszą ofertę w świetle kryteriów udzielania zamówień określonych w specyfikacji warunków zamówienia umowy ramowej”.
32

Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że prawo uzyskania zwrotu podatków pobranych w państwie członkowskim z naruszeniem prawa Unii jest konsekwencją i dopełnieniem praw przyznanych podmiotom prawa przez przepisy prawa Unii, zgodnie z interpretacją Trybunału. Państwo członkowskie jest zatem co do zasady zobowiązane do zwrotu podatków pobranych z naruszeniem prawa Unii, według krajowych zasad postępowania, zgodnie z zasadami równoważności i skuteczności (zob. podobnie w szczególności wyroki: z dnia 9 listopada 1983 r., San Giorgio, 199/82, EU:C:1983:318, pkt 12; z dnia 14 stycznia 1997 r., Comateb i in., od C‑192/95 do C‑218/95, EU:C:1997:12, pkt 20; z dnia 12 grudnia 2013 r., Test Claimants in the Franked Investment Income Group Litigation, C‑362/12, EU:C:2013:834, pkt 30).
Przede wszystkim należy stwierdzić, że przedsięwzięcie polegające na instalacji do produkcji energii elektrycznej z biogazu o mocy nominalnej poniżej 1 MW nie podlega zakresowi pkt 2 lit. a) załącznika I do dyrektywy 2011/92, który dotyczy elektrociepłowni i innych instalacji do spalania o mocy cieplnej co najmniej 300 MW, lecz zakresowi pkt 3 lit. a) załącznika II do tej dyrektywy, który odnosi się do urządzeń przemysłowych do produkcji energii elektrycznej, niewymienionych w załączniku I do tego aktu.
2)

Klauzulę 5 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym w zakresie, w jakim umożliwia on stronom umowy o pracę, za porozumieniem zawartym w trakcie trwania stosunku pracy, bez ograniczenia w czasie i żadnych innych wymogów, w danym przypadku nawet wielokrotnie przesuwać ustalony termin rozwiązania stosunku pracy związany z osiągnięciem zwykłego wieku emerytalnego tylko dlatego, że pracownik na skutek osiągnięcia zwykłego wieku emerytalnego nabył prawo do emerytury.
W końcu należy przypomnieć, że – jak wynika z art. 17 lit. a) i art. 18 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 805/2004 – informacje, których podania wymagają przywołane przepisy, mogą zostać zakomunikowane pozwanemu nie tylko w pismach procesowych czy też w orzeczeniu sądowym, lecz również w doręczonych wraz z nimi pouczeniach. W kwestii tej rząd estoński jest zdania, że gdy sądy Republiki Estonii wystosowują do dłużników sądowe wezwanie do zapłaty, zwykle załączają do niego list przewodni na papierze firmowym sądu, na którym znajdują się wszystkie dotyczące go dane adresowe. O ile jednak adres właściwego sądu może co do zasady zostać w ten sposób skutecznie podany do wiadomości dłużnika, o tyle w badanej sprawie sąd odsyłający stwierdził, że odnośny adres nie został przekazany dłużnikom w postępowaniach głównych.
10

Paragraf 41 ust. 6 i 8 tej ustawy stanowi: „6. Do celów wykonania usług publicznych objętych zakresem jej właściwości, kolegium przedstawicieli może utworzyć, zgodnie z ustawą, jednostki budżetowe, podmioty gospodarcze, takie jak przewidziane przez kodeks postępowania cywilnego, organizacje o celach niezarobkowych oraz inne podmioty […] i może zawierać umowy z osobami fizycznymi i prawnymi lub z podmiotami nieposiadającymi osobowości prawnej. […] 8. Ustawa może wymagać, by określone usługi publiczne mogły być świadczone jedynie przez jednostkę budżetową utworzoną w tym celu, przez spółkę handlową posiadającą osobowość prawną, będącą własnością państwa lub co najmniej w przeważającej części własnością samorządu lokalnego, na którą państwo lub samorząd lokalny wywiera co najmniej większościowy wpływ lub przez spółkę handlową posiadającą osobowość prawną będącą co najmniej w przeważającej części własnością spółki handlowej, takiej jak wyżej wspomniana, na którą spółka handlowa taka jak wspomniana wyżej wywiera co najmniej większościowy wpływ lub przez związek gmin”.
21

W piśmie z dnia 11 sierpnia 2015 r. służby celne w Warnie wysłały w celu dokonania analizy do regionalnego laboratorium celnego w Ruse (Bułgaria) dwie próbki zadeklarowanego produktu w celu ustalenia jego charakteru i określenia klasyfikacji taryfowej. Laboratorium to stwierdziło, że badana próbka składa się z oleju ropy naftowej, do którego dodano parafinę i węglowodory naftenowe. Wskaźniki destylacji i inne określone wskaźniki wykazały, że próbka ta miała cechy charakterystyczne właściwe dla „olejów średnich”, wynikające z uwagi dodatkowej 2 lit. c) do rozdziału CN 27. Na podstawie otrzymanych rezultatów próba została uznana za produkt otrzymany w wyniku przerobienia ropy naftowej, dokładniej, za naftę.
14

Sąd odsyłający, do którego wpłynęła skarga rewizyjna od wyroku wydanego w drugiej instancji, zwraca uwagę, że wydanie rozstrzygnięcia w zawisłej przed nim sprawie zależy od tego, czy umieszczenie na YouTube serii reklam wideo modeli nowych samochodów osobowych stanowi świadczenie „audiowizualnej usługi medialnej” w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2010/13. Jeśli bowiem odpowiedź na to pytanie miałaby być twierdząca, to Peugeot Deutschland byłby zwolniony z ustanowionego w § 5 ust. 1 Pkw‑ENVKV obowiązku podania w owych klipach wideo informacji o oficjalnym zużyciu paliwa i oficjalnych wartościach emisji CO2 danych modeli nowych samochodów osobowych zgodnie z § 5 ust. 2 zdanie pierwsze część druga. Zwolnienie to byłoby oparte na zaleceniu Komisji z dnia 26 marca 2003 r. w sprawie zastosowania przepisów dyrektywy 1999/94 o publikacjach promocyjnych do innych mediów, które to zalecenie zostało z kolei wydane na podstawie art. 9 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) owej dyrektywy.
Zasady przejrzystości, równego traktowania i niedyskryminacji wynikające z art. 49 i 56 TFUE oraz przewidziane w art. 2 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak sporne w postępowaniu głównym, które nie pozwala na wykluczenie dwóch „syndykatów” Lloyd’s of London z uczestnictwa w tym samym przetargu publicznym na usługi ubezpieczeniowe z tego tylko powodu, że każda z ich odnośnych ofert została podpisana przez ogólnego przedstawiciela Lloyd’s of London na to państwo członkowskie, lecz umożliwia z kolei ich wykluczenie, jeżeli okaże się na podstawie jednoznacznych dowodów, że ich oferty nie zostały sformułowane w sposób niezależny.
c)

we wszystkich innych przypadkach – gdy druga strona umowy w państwie członkowskim, na terytorium którego konsument ma miejsce zamieszkania, prowadzi działalność zawodową lub gospodarczą lub taką działalność w jakikolwiek sposób kieruje do tego państwa członkowskiego lub do kilku państw włącznie z tym państwem członkowskim, a umowa wchodzi w zakres tej działalności”.
Artykuły 63 i 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, na mocy którego obywatel tego państwa członkowskiego, który ma miejsce zamieszkania w państwie trzecim, innym niż państwo należące do Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) lub Konfederacja Szwajcarska, i który jest tam ubezpieczony w systemie zabezpieczenia społecznego, podlega w rzeczonym państwie członkowskim obowiązkowi uiszczania danin publicznych od dochodu z kapitału w ramach składki na ustanowiony przez to państwo członkowskie system zabezpieczenia społecznego, podczas gdy obywatel Unii objęty systemem zabezpieczenia społecznego innego państwa członkowskiego jest z tych danin zwolniony ze względu na zasadę zastosowania ustawodawstwa tylko jednego państwa członkowskiego w dziedzinie zabezpieczenia społecznego zgodnie z art. 11 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.
40

Ponadto należy zaznaczyć, że zarówno w dokumencie zatytułowanym „Guidance Document no 2 on the harmonized free allocation methodology for the EU‑ETS post 2012 (Guidance on allocation methodologies)” [wytyczne nr 2 w sprawie zharmonizowanej metody przydziału bezpłatnych uprawnień w Unii Europejskiej po roku 2012 (przewodnik na temat metodologii przydziału)], s. 22, z dnia 14 kwietnia i 29 czerwca 2011 r., jak i w dokumencie zatytułowanym „Guidance Document no 8 on the harmonized free allocation methodology for the EU‑ETS post 2012 – Waste gases and process emissions sub‑installation” (wytyczne nr 8 w sprawie zharmonizowanej metody przydziału bezpłatnych uprawnień w Unii Europejskiej po roku 2012 – gazy odlotowe i podinstalacje wytwarzające emisje procesowe), s. 4–6, z dnia 14 kwietnia i 6 września 2011 r., które zostały opublikowane na stronie internetowej Komisji, instytucja ta odnosi się jedynie do emisji pochodzących ze spalania niezupełnie utlenionego węgla zawartego w gazach odlotowych.
36

Jak wskazał rzecznik generalny w pkt 56 opinii, przyznanie prawa do osobistej styczności z dzieckiem osobie innej niż rodzice może ingerować w prawa i obowiązki tych ostatnich – w niniejszej sprawie dotyczy to prawa ojca do sprawowania pieczy nad dzieckiem i prawa matki do osobistej styczności z dzieckiem. W konsekwencji w celu uniknięcia sprzecznych ze sobą środków i w najlepszym interesie dziecka konieczne jest, aby co do zasady w przedmiocie prawa do osobistej styczności z dzieckiem orzekał ten sam sąd – a mianowicie sąd miejsca zwykłego pobytu dziecka.
36

Poprzez zarzut czwarty wnoszący odwołanie podważają pkt 56 zaskarżonego wyroku. Uważają, że Sąd naruszył obowiązek uzasadnienia, gdyż pierwszą część zarzutu trzeciego – poprzez którą powoływali się oni na okoliczność, że rodzice, będący urzędnikami innych instytucji, otrzymali zwrot wydatków na edukację dla swoich dzieci uczęszczających do tych samych szkół co ich dzieci – uznał za nieistotną dla sprawy, oraz że nie ustosunkował się do naruszenia art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który został przecież powołany przed Sądem. Twierdzą oni, że zgodnie z art. 1a regulaminu pracowniczego urzędnicy mają prawo do równego traktowania w zakresie stosowania regulaminu pracowniczego, który wymaga, aby regulamin pracowniczy był interpretowany co do zasady w sposób autonomiczny i jednolity w całej Unii. Tymczasem w decyzjach z dnia 17 i 19 listopada 2015 r. Parlament wskazał, że okoliczność, iż rodzice zatrudnieni w Komisji Europejskiej wciąż otrzymują zwrot wydatków na edukację swoich dzieci uczęszczających do École internationale Le Verseau i Athénée Ganenou, wynikał nie z nierównego traktowania, lecz raczej z faktu, że „każda instytucja posiada uprawnienia w zakresie samoorganizacji, które pozwalają jej korzystać w sposób niezależny z marginesu interpretacyjnego przepisów regulaminu pracowniczego”.
19

Sąd ten zauważa, że spotkał się z dwoma przeciwstawnymi stanowiskami. Zgodnie z pierwszym ze stanowisk, popieranym przez Kompanię Piwowarską, pojęcia użyte do określenia podstawy opodatkowania piwa należy interpretować w ich znaczeniu technicznym, właściwym dziedzinie browarnictwa, i nie powinny one być modyfikowane na gruncie podatkowym. Jako że jeden stopień Plato stanowi 1% m/m ekstraktu brzeczki podstawowej, to jedynie ten ekstrakt, a nie gotowy wyrób, jest wyznacznikiem dla ustalenia jednego stopnia Plato. Stopień Plato piw smakowych należy zatem obliczać za pomocą wzoru Ballinga, bez uwzględnienia składników dodanych po zakończeniu procesu fermentacji. Pogląd ten jest oparty na tezie wywiedzionej z art. 3 ust. 1 dyrektywy 92/83, w myśl której w sytuacji, gdy przepisy Unii przewidują możliwość przyjęcia jednej z dwóch alternatywnych metod określenia podstawy opodatkowania piwa, to obydwie metody powinny prowadzić do zbliżonych rezultatów.
9

Artykuł 250 tej dyrektywy stanowi: „1. Każdy podatnik składa deklarację VAT zawierającą wszystkie informacje potrzebne do obliczenia kwoty wymagalnego podatku oraz kwoty należnych odliczeń, włączając w to, o ile jest to niezbędne do ustalenia podstawy opodatkowania, całkowitą wartość transakcji odnoszących się do tego podatku i do tych odliczeń oraz wartość transakcji zwolnionych. 2. Państwa członkowskie, na warunkach przez siebie ustalonych, zezwalają na składanie deklaracji, o której mowa w ust. 1, drogą elektroniczną; mogą też wymagać stosowania takiej drogi”.
25

Wniosek ów zawierał między innymi, tytułem wymaganej w art. 15 rozporządzenia wykonawczego nr 1189/2011 deklaracji potwierdzającej, że zostały spełnione warunki wszczęcia procedury wzajemnej pomocy określone w dyrektywie 2010/24, następujące informacje: – „The claim(s) is (are) not contested” [wierzytelność(‑ci) nie jest(są) sporna(‑e)]; – „The claim(s) may no longer be contested by an administrative appeal/by an appeal to the courts” [wierzytelność(‑ci) nie może(mogą) już zostać zaskarżona(‑e) w trybie administracyjnym/w postępowaniu sądowym]; – „Appropriate recovery procedures have been applied in the State of the applicant authority but will not result in the payment in full of the claim” [właściwe procedury odzyskiwania wierzytelności zostały zastosowane w państwie organu wnioskującego, ale nie doprowadzą do spłaty całkowitej kwoty wierzytelności].
76

W tym względzie należy przypomnieć, że o ile prawdą jest, że klasyfikacja zakłada, iż właściwe władze nabrały przekonania, w oparciu o najlepszą dostępną wiedzę naukową, że dany teren jest częścią obszaru najbardziej odpowiedniego dla ochrony ptactwa, o tyle nie oznacza to jednak, że obowiązek dokonania klasyfikacji pozostaje co do zasady w zawieszeniu tak długo, jak władze te nie ukończą oceny i weryfikacji nowych danych naukowych (wyrok z dnia 13 grudnia 2007 r., Komisja/Irlandia, C‑418/04, EU:C:2007:780, pkt 63 i przytoczone tam orzecznictwo).
15

W dniu 12 marca 2010 r. P & C Düsseldorf wniosła powództwo do Landgericht Hamburg (sądu okręgowego w Hamburgu, Niemcy) zmierzające do tego, by P & C Hamburg nie mogła już powoływać się na starszeństwo słownych niemieckich znaków towarowych PUC, podnosząc tytułem głównym, że w chwili, w której zostały one wykreślone wskutek zrzeczenia się ich przez tę spółkę, mogły również zostać wykreślone z powodu wygaśnięcia. Posiłkowo P & C Düsseldorf twierdziła, że te znaki towarowe mogły były również zostać wykreślone we wskazanej chwili ze względu na istnienie przysługujących jej wcześniejszych praw.