Sprawy połączone C‑360/15 i C‑31/16

College van Burgemeester en Wethouders van de gemeente Amersfoort

przeciwko

X BV

oraz

Visser Vastgoed Beleggingen BV

przeciwko

Raad van de gemeente Appingedam

(wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Hoge Raad der Nederlanden oraz Raad van State)

Odesłanie prejudycjalne – Usługi na rynku wewnętrznym – Dyrektywa 2006/123/WE – Zakres stosowania – Artykuł 2 ust. 2 lit. c) – Wyłączenie usług i sieci łączności elektronicznej – Artykuł 4 pkt 1 – Pojęcie „usługi” – Handel detaliczny towarami – Rozdzial III – Swoboda przedsiębiorczości dla usługodawców – Stosowanie do sytuacji o charakterze wyłącznie wewnętrznym – Artykuł 15 – Wymogi jakie należy ocenić – Ograniczenie terytorialne – Plan zagospodarowania przestrzennego zakazujący prowadzenia handlu detalicznego towarami, które nie są towarami wielkogabarytowymi, na obszarach położonych poza centrum miasta – Ochrona środowiska miejskiego – Zezwolenie dotyczące sieci i usług łączności elektronicznej – Dyrektywa 2002/20/WE – Opłaty za prawo instalowania urządzeń dla publicznej sieci łączności elektronicznej

Streszczenie – wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 30 stycznia 2018 r.

Artykuł 2 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że dyrektywa ta nie ma zastosowania do opłat, dla których okoliczność powodująca ich powstanie związana jest z prawem przedsiębiorstw upoważnionych do dostarczania sieci i usług łączności elektronicznej do ułożenia kabli dla publicznej sieci łączności elektronicznej. (zob. pkt 82; pkt 1 sentencji)

Artykuł 4 pkt 1 dyrektywy 2006/123 należy interpretować w ten sposób, że działalność w zakresie sprzedaży detalicznej produktów stanowi „usługę” do celów stosowania tej dyrektywy. (zob. pkt 97; pkt 2 sentencji)

Przepisy rozdziału III dyrektywy 2006/123, dotyczącego swobody przedsiębiorczości dla usługodawców, należy interpretować w ten sposób, że znajdują one zastosowanie w sytuacji, w której wszystkie istotne elementy występują w obrębie tylko jednego państwa. W tym względzie należy przede wszystkim wskazać, że brzmienie tych przepisów nie zawiera żadnego warunku istnienia elementu zagranicznego. W szczególności w art. 9 ust. 1, art. 14 i art. 15 ust. 1 dyrektywy 2006/123, które dotyczą, odpowiednio, systemów zezwoleń, wymogów zakazanych oraz wymogów podlegających ocenie, nie ma mowy o aspekcie transgranicznym. Co się tyczy następnie kontekstu, w jaki wpisuje się rozdział III dyrektywy 2006/123, art. 2 ust. 1 tej dyrektywy stanowi ogólnie, bez dokonywania rozróżnienia na działalność usługową zawierającą element zagraniczny i działalność usługową nieposiadającą żadnego takiego elementu, że dyrektywa ta ma zastosowanie do „usług świadczonych przez usługodawców prowadzących przedsiębiorstwo w państwie członkowskim”. Wreszcie, wykładnia, że przepisy rozdziału III dyrektywy 2006/123 stosują się nie tylko do usługodawcy zamierzającego założyć przedsiębiorstwo w innym państwie członkowskim, lecz również do usługodawcy, który chce prowadzić przedsiębiorstwo we własnym państwie członkowskim, jest zgodna z celami tej dyrektywy. W tym względzie należy wskazać, że w dyrektywie 2006/123, jak to wynika z jej art. 1 w związku z motywami 2 i 5, ustanowiono ogólne przepisy mające na celu usunięcie ograniczeń swobody przedsiębiorczości usługodawców w państwach członkowskich, a także ograniczeń swobodnego przepływu usług między państwami członkowskimi w celu przyczynienia się do urzeczywistnienia wolnego i konkurencyjnego rynku wewnętrznego w zakresie usług (wyrok z dnia 1 października 2015 r., Trijber i Harmsen, C‑340/14 i C‑341/14, EU:C:2015:641, pkt 44). Tymczasem pełna realizacja rynku wewnętrznego usług wymaga przede wszystkim usunięcia przeszkód, które usługodawcy napotykają przy zakładaniu przedsiębiorstw w państwach członkowskich, czy to we własnym państwie członkowskim, czy w innym, a które to przeszkody mogą zaszkodzić ich zdolności świadczenia usług usługobiorcom znajdującym się w całej Unii. (zob. pkt 99, 100, 103–105, 110; pkt 3 sentencji)

Zobacz tekst orzeczenia. (zob. pkt 113–115)