Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 marca 2007 r. — Postępowanie karne przeciwko D’Antoniowi

(sprawa C-395/05)

„Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Reguły konkurencji mające zastosowanie do przedsiębiorstw — Wykładnia art. 31 WE, 43 WE, 49 WE i 86 WE — Gry losowe — Przyjmowanie zakładów wzajemnych na imprezy sportowe — Wymóg koncesji — Wykluczenie podmiotów gospodarczych ustanowionych w pewnych formach spółki kapitałowej — Wymóg zezwolenia policji — Sankcje karne”

Swobodny przepływ osób — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Ograniczenia (art. 43 WE i 49 WE) (por. pkt 7 oraz pkt 1–4 sentencji)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Viterbo — Wykładnia art. 31 WE, 43 WE, 49 WE i 81–89 WE — Uregulowania krajowe uzależniające wykonywanie działalności w zakresie przyjmowania zakładów wzajemnych od uzyskania zezwolenia

Sentencja

1) Przepis krajowy zakazujący wykonywania działalności w zakresie zbierania, przyjmowania, rejestracji i przekazywania ofert zakładów wzajemnych, w szczególności na imprezy sportowe, bez koncesji lub zezwolenia policji wydawanego przez dane państwo członkowskie, stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, o których mowa odpowiednio w art. 43 WE i 49 WE.

2) Do sądu krajowego należy zbadanie, czy w zakresie, w jakim przepis krajowy ogranicza ilość podmiotów gospodarczych działających w sektorze gier losowych, służy on rzeczywiście względom zapobiegania wykorzystywaniu działalności w tym sektorze w celach przestępczych lub oszukańczych.

3) Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisowi krajowemu, takiemu jak ten rozpatrywany w postępowaniach przed sądem krajowym, który wyłącza z sektora gier losowych — a ponadto czyni to nadal — podmioty działające w formie spółek kapitałowych, których akcje są notowane na rynkach regulowanych.

4) Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisowi krajowemu, takiemu jak ten rozpatrywany w postępowaniach przed sądem krajowym, który przewiduje zastosowanie sankcji karnych wobec osób, takich jak oskarżeni w postępowaniach przed sądem krajowym, za wykonywanie przez nie, bez wymaganej przez ustawodawstwo krajowe koncesji lub zezwolenia policji, zorganizowanej działalności w zakresie przyjmowania zakładów wzajemnych, jeśli osoby te nie mogły uzyskać wspomnianej koncesji lub zezwolenia policji z powodu odmowy jej udzielenia przez to państwo członkowskie, której to odmowy dokonano z naruszeniem prawa wspólnotowego.

Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 marca 2007 r. — Postępowanie karne przeciwko D’Antoniowi

(sprawa C-395/05)

„Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Reguły konkurencji mające zastosowanie do przedsiębiorstw — Wykładnia art. 31 WE, 43 WE, 49 WE i 86 WE — Gry losowe — Przyjmowanie zakładów wzajemnych na imprezy sportowe — Wymóg koncesji — Wykluczenie podmiotów gospodarczych ustanowionych w pewnych formach spółki kapitałowej — Wymóg zezwolenia policji — Sankcje karne”

Swobodny przepływ osób — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Ograniczenia (art. 43 WE i 49 WE) (por. pkt 7 oraz pkt 1–4 sentencji)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Viterbo — Wykładnia art. 31 WE, 43 WE, 49 WE i 81–89 WE — Uregulowania krajowe uzależniające wykonywanie działalności w zakresie przyjmowania zakładów wzajemnych od uzyskania zezwolenia

Sentencja

1) Przepis krajowy zakazujący wykonywania działalności w zakresie zbierania, przyjmowania, rejestracji i przekazywania ofert zakładów wzajemnych, w szczególności na imprezy sportowe, bez koncesji lub zezwolenia policji wydawanego przez dane państwo członkowskie, stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, o których mowa odpowiednio w art. 43 WE i 49 WE.

2) Do sądu krajowego należy zbadanie, czy w zakresie, w jakim przepis krajowy ogranicza ilość podmiotów gospodarczych działających w sektorze gier losowych, służy on rzeczywiście względom zapobiegania wykorzystywaniu działalności w tym sektorze w celach przestępczych lub oszukańczych.

3) Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisowi krajowemu, takiemu jak ten rozpatrywany w postępowaniach przed sądem krajowym, który wyłącza z sektora gier losowych — a ponadto czyni to nadal — podmioty działające w formie spółek kapitałowych, których akcje są notowane na rynkach regulowanych.