ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawa C‑461/15

E.ON Kraftwerke GmbH

przeciwko

Bundesrepublik Deutschland

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin)

„Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej — Dyrektywa 2003/87/WE — Zharmonizowany przydział bezpłatnych uprawnień do emisji — Decyzja 2011/278/UE — Zmiana przydziału — Artykuł 24 ust. 1 — Obowiązek przedstawienia informacji przez prowadzącego instalację — Zakres”

Streszczenie – wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 września 2016 r.

Środowisko naturalne – Zanieczyszczenie powietrza – Dyrektywa 2003/87 – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – Przejściowy system przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji – Obowiązek zapewnienia przez państwa członkowskie, by prowadzący instalacje przekazywali informacje dotyczące zmian ich instalacji – Zakres

(dyrektywa 2003/87 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 10a; decyzja Komisji 2011/278, art. 24 ust. 1)

Artykuł 24 ust. 1 decyzji 2011/278 w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, by państwo członkowskie wymagało od przedsiębiorstw podlegających obowiązkowi związanemu z handlem uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii, które korzystają z bezpłatnego przydziału tych uprawnień, by dostarczyły one informacji dotyczących wszelkich planowanych lub rzeczywistych zmian zdolności produkcyjnej, poziomu działalności oraz działalności instalacji, nie ograniczając tego wymogu wyłącznie do informacji dotyczących zmian, które mają wpływ na ten przydział.

Z przepisów art. 24 tej decyzji wynika bowiem, że ich celem jest uwzględnienie zmian w działalności instalacji, aby z jednej strony państwa członkowskie określiły najpierw liczbę uprawnień do emisji przydzielanych bezpłatnie każdej instalacji dotychczas działającej na ich terytorium, a z drugiej strony Komisja ustaliła następnie ostateczną całkowitą roczną liczbę uprawnień do emisji przydzielanych bezpłatnie.

Z tego punktu widzenia, państwa członkowskie powinny dołożyć wszelkich starań, by dane pozyskane od prowadzących instalacje i wykorzystywane na potrzeby przydziału emisji były pełne, spójne i prezentowały najwyższy możliwy do osiągnięcia poziom dokładności. W konsekwencji do państw członkowskich należy określenie, jakie dane odpowiednie dla właściwych organów należy zebrać od prowadzących instalacje.

(por. pkt 36, 37, 40; sentencja)
Zatem w wypadku wykorzystywania dobra inwestycyjnego do celów zarówno zawodowych, jak i prywatnych zainteresowany ma, na potrzeby podatku VAT, możliwość dokonania wyboru, czy zaliczyć to dobro w całości do aktywów swojego przedsiębiorstwa, czy pozostawić całość w ramach majątku prywatnego, wyłączając je tym samym całkowicie z systemu podatku VAT, czy też zaliczyć je do aktywów przedsiębiorstwa jedynie w zakresie wynikającym z rzeczywistego wykorzystania do celów zawodowych.

Artykuł 1 decyzji 2004/817 upoważniającej Niemcy do wprowadzenia specjalnych środków stanowiących odstępstwo od art. 17 szóstej dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, który to środek ma na celu całkowite wyłączenie wydatków na towary i usługi z prawa odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT), w przypadku gdy towary i usługi wykorzystywane są w ponad 90% dla celów prywatnych podatnika lub jego pracowników lub ogólnie dla celów niezwiązanych z działalnością przedsiębiorstwa, należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie ma zastosowania w sytuacji, gdy przedsiębiorstwo nabywa towary i usługi, które wykorzystuje w ponad 90% do działalności niegospodarczej nieobjętej zakresem stosowania VAT.

Jeśli bowiem przedsiębiorstwo wykorzystuje towar zarówno do działalności gospodarczej, jak też do działalności niegospodarczej, art. 17 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy przewiduje jedynie prawo do odliczenia naliczonego podatku. Środki, jakie państwa członkowskie mają przyjąć w tym zakresie, powinny szanować zasadę neutralności podatkowej, na której opiera się wspólny system VAT. Zgodnie z zasadą neutralności podatkowej, system odliczeń ma na celu całkowite uwolnienie przedsiębiorcy od ciężaru podatku VAT należnego bądź zapłaconego w ramach całej prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Tymczasem wyłączenie prawa do odliczenia w wypadku dóbr przedsiębiorstwa wykorzystywanych w mniej niż 10% do działalności gospodarczej nie spełnia tego wymogu.

(por. pkt 34–36, 40; sentencja)
Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r. należy interpretować w ten sposób, że produkt taki jak będący przedmiotem sporu w postępowaniu głównym wykorzystywany w celu produkcji tabletek z wapnia w formie zwykłych tabletek, tabletek musujących i tabletek do żucia, składający się z jednorodnego chemicznie węglanu wapnia w proszku oraz skrobi modyfikowanej dodanej w celu ułatwienia formowania tabletek, o zawartości skrobi poniżej 5% masy, należy klasyfikować do pozycji 2106 tej nomenklatury.

(zob. pkt 55; sentencja)
Nie można z tego tylko względu, że sądy krajowe w trakcie postępowania w sprawie określania wynagrodzeń pełnomocników sądowych są zobowiązane do przestrzegania uregulowania krajowego, opracowanego i ogłoszonego przez to państwo członkowskie zgodnie ze zwykłą procedurą regulacyjną, zarzucać państwu członkowskiemu, iż delegowało uprawnienia do opracowania tego uregulowania lub do jego wprowadzenia w życie na stowarzyszenia zawodowe pełnomocników sądowych.

Artykuł 101 TFUE w związku z art. 4 ust. 3 TUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu ustalającemu dla wynagrodzeń pełnomocników sądowych stawkę opłat, która może zostać zmniejszona lub podwyższona jedynie w granicach 12%, podczas gdy sądy krajowe ograniczają się do sprawdzenia jej ścisłego stosowania, bez możliwości odstąpienia od granic ustalonych zgodnie z tą stawką opłat w przypadku zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności.

Odmowa udzielenia odpowiedzi na pytanie prejudycjalne zadane przez sąd krajowy jest możliwa w szczególności jedynie wtedy, gdy poddany wykładni Trybunału przepis prawa Unii w sposób oczywisty nie może mieć zastosowania.

W tym względzie, w zakresie, w jakim wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczą zgodności uregulowania będącego przedmiotem postępowania głównego z postanowieniami traktatu FUE w dziedzinie swobody świadczenia usług, należy stwierdzić, że nie mają one zastosowania do sytuacji, w której wszystkie elementy ograniczają się do obrębu jednego państwa członkowskiego. Konkretne okoliczności sprawy pozwalające na ustalenie związku pomiędzy artykułami traktatu FUE w dziedzinie swobody świadczenia usług a przedmiotem lub okolicznościami sporu, którego wszystkie elementy ograniczają się do jednego państwa członkowskiego, muszą wynikać z postanowienia odsyłającego.

W konsekwencji w sytuacji, w ramach której wszystkie elementy ograniczają się do jednego państwa członkowskiego, do sądu odsyłającego należy wskazanie Trybunałowi, zgodnie z art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem, związku, jaki zawisły przed nim spór – mimo jego czysto wewnętrznego charakteru – wykazuje z postanowieniami prawa Unii gwarantującymi swobody podstawowe, który to związek czyni uzyskanie wykładni żądanej w ramach odesłania prejudycjalnego niezbędną dla rozstrzygnięcia owego sporu.

(zob. pkt 44-47)
Sprawa C‑592/15

Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

przeciwko

British Film Institute

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)]

Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej – Dyrektywa 77/388/EWG – Artykuł 13 część A ust. 1 lit. n) – Zwolnienie z podatku niektórych usług kulturalnych – Brak bezpośredniej skuteczności – Określenie usług kulturalnych zwolnionych z podatku – Uprawnienia dyskrecjonalne państw członkowskich

Streszczenie – wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 lutego 2017 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia przewidziane w szóstej dyrektywie – Zwolnienia dotyczące określonych czynności wykonywanych w interesie ogólnym – Artykuł 13 część A ust. 1 lit. n) – Zwolnienie z podatku niektórych usług kulturalnych – Bezpośrednia skuteczność – Brak

[dyrektywa Rady 77/388, art. 13 część A ust. 1 lit. n)]

Artykuł 13 część A ust. 1 lit. n) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, przewidujący zwolnienie „niektórych usług kulturalnych”, należy interpretować w ten sposób, iż nie ma on skutku bezpośredniego w takim sensie, że w braku transpozycji przepis ten nie może zostać bezpośrednio powołany przez instytucję prawa publicznego lub inną uznaną przez zainteresowane państwo członkowskie instytucję kulturalną, które świadczą usługi kulturalne.

Wykładnia literalna art. 13 część A ust. 1 lit. n) szóstej dyrektywy jest potwierdzona genezą tej dyrektywy oraz celami realizowanymi przez prawodawcę Unii.

Odwołując się do wyrażenia „niektóre usługi kulturalne”, należy zatem stwierdzić, że art. 13 część A ust. 1 lit. n) szóstej dyrektywy nie wymaga objęcia zwolnieniem wszystkich usług kulturalnych, tak że państwa członkowskie mogą zwolnić „niektóre” z nich, jednocześnie opodatkowując VAT pozostałe.

(zob. pkt 19, 23, 28; sentencja)
Elektroniczna baza danych z pewnością może umożliwiać pozyskanie informacji, które zawiera. Niemniej jednak możliwość, że w oparciu o tego rodzaju bazę danych zostanie stworzony dokument, nie pozwala wnioskować, że tego rodzaju dokument należy zakwalifikować jako dokument istniejący, w rozumieniu rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji. Prawo dostępu do dokumentów instytucji dotyczy bowiem wyłącznie dokumentów istniejących i znajdujących się w posiadaniu danej instytucji, a rozporządzenie 1049/2001 nie może być powoływane w celu zobowiązania instytucji do sporządzenia dokumentu, który nie istnieje. Wynika stąd, że wniosek o udzielenie dostępu, który wymagałby od danej instytucji utworzenia nowego dokumentu, choćby na podstawie elementów składowych znajdujących się już w istniejących dokumentach, którymi dysponuje Komisja, nie jest objęty zakresem stosowania rozporządzenia nr 1049/2001.

Jeśli chodzi o dokumenty o charakterze statystycznym, w szczególności w formie papierowej lub w prostym formacie cyfrowym, wystarczy potwierdzić istnienie nośnika i jego zawartości, by ustalić istnienie dokumentu. Dynamiczny charakter elektronicznych baz danych natomiast nie jest w żaden sposób kompatybilny z takim sposobem postępowania, ponieważ dokument, który może być łatwo wygenerowany na podstawie informacji zawartych w bazie danych, niekoniecznie jest dokumentem istniejącym w ścisłym znaczeniu tego pojęcia. W konsekwencji w przypadku elektronicznych baz danych rozróżnienie pomiędzy dokumentem istniejącym a dokumentem nowym powinno opierać się na kryterium dostosowanym do specyfiki technicznej baz danych i pozostawać w zgodzie z celem rozporządzenia nr 1049/2001, który, jak wynika z jego motywu 4 i art. 1 lit. a), polega na zapewnieniu możliwie najszerszego dostępu do dokumentów.

W tych okolicznościach wszelkie informacje, które mogą być pozyskane z elektronicznej bazy danych w ramach jej powszedniego użytkowania za pomocą zaprogramowanych narzędzi wyszukiwania, winny być uznane za dokumenty istniejące, nawet jeśli informacje te nie były dotąd wyświetlane w takiej formie albo nie były wcześniej przedmiotem wyszukiwania przez pracowników instytucji. Wynika stąd, że aby spełnić wymogi rozporządzenia nr 1049/2001, instytucje mogą zostać zmuszone do stworzenia dokumentu na podstawie informacji zawartych w bazie danych za pomocą istniejących narzędzi wyszukiwania. Natomiast należy traktować jako nowy dokument a nie jako dokument istniejący, wszelkie informacje, których pozyskanie z bazy danych wymaga istotnego nakładu pracy. Wynika stąd, że wszelkie informacje, których uzyskanie wymaga bądź zmiany organizacji elektronicznej bazy danych, bądź zmiany narzędzi wyszukiwania rzeczywiście dostępnych w celu pozyskiwania informacji, należy uznać za nowy dokument.

(zob. pkt 30, 31, 33–35, 37–40)
Co się tyczy pojęcia „religii” zawartego w art. 1 dyrektywy 2000/78, należy odnotować, że nie zostało ono zdefiniowane na użytek tego aktu.

Niemniej w motywie 1 dyrektywy 2000/78 prawodawca Unii odwołał się do praw podstawowych zagwarantowanych w europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (zwanej dalej „EKPC”), która w art. 9 przewiduje, że każdy ma prawo do wolności myśli, sumienia i wyznania, które to prawo obejmuje w szczególności wolność uzewnętrzniania indywidualnie lub wspólnie z innymi, publicznie lub prywatnie, swego wyznania lub przekonań przez uprawianie kultu, nauczanie, praktykowanie i czynności rytualne.

W tym samym motywie prawodawca Unii odwołał się również do tradycji konstytucyjnych wspólnych dla państw członkowskich jako zasad ogólnych prawa Unii. Tymczasem jednym z praw wynikających z tych wspólnych tradycji, potwierdzonych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), jest prawo do wolności sumienia i religii sformułowane w art. 10 ust. 1 karty. Zgodnie z tym postanowieniem wspomniane prawo obejmuje wolność zmiany religii lub przekonań oraz wolność uzewnętrzniania, indywidualnie lub wspólnie z innymi, publicznie lub prywatnie, swej religii lub przekonań poprzez uprawianie kultu, nauczanie, praktykowanie i uczestniczenie w obrzędach. Jak wynika z wyjaśnień dotyczących karty praw podstawowych (Dz.U. 2007, C 303, s. 17), prawo zagwarantowane w art. 10 ust. 1 karty odpowiada prawu zagwarantowanemu w art. 9 EKPC i zgodnie z art. 52 ust. 3 karty ma takie samo znaczenie i zakres.

Ponieważ w EKPC, a następnie w karcie przyjęto szerokie znaczenie pojęcia „religii”, jako że obejmuje ono swobodę uzewnętrzniania przez osoby jej religii, należy przyjąć, że prawodawca Unii zamierzał powtórzyć to rozwiązanie w ramach dyrektywy 2000/78, w związku z czym pojęcie „religii” zawarte w jej art. 1 należy interpretować jako obejmujące zarówno forum internum, czyli prawo do posiadania przekonań, jak i forum externum, czyli prawo do publicznego uzewnętrzniania wyznawanej wiary religijnej.

(por. pkt 25–28)
Sprawa C‑539/15

Daniel Bowman

przeciwko

Pensionsversicherungsanstalt

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof)

Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Dyrektywa 2000/78/WE – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Artykuł 2 ust. 1 i 2 – Dyskryminacja ze względu na wiek – Układ zbiorowy pracy – Wydłużenie okresu awansu z pierwszego na drugi stopień zaszeregowania – Pośrednie odmienne traktowanie ze względu na wiek

Streszczenie – wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 grudnia 2016 r.

Polityka społeczna – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Dyrektywa Rady 2000/78 – Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek – Układ zbiorowy pracy przewidujący okres awansu z pierwszego na drugi stopień zaszeregowania dłuższy niż okres mający zastosowanie do awansów na kolejne stopnie – Dopuszczalność – Przesłanka – Wydłużenie mające zastosowanie do każdego pracownika korzystającego z wliczenia okresów nauki szkolnej dla celów zaszeregowania do stopni przewidzianych w tabeli wynagrodzeń

(dyrektywa Rady 2000/78, art. 2 ust. 1, art. 2)

Artykuł 2 ust. 1 i 2 dyrektywy 2000/78 ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie krajowemu układowi zbiorowemu pracy, na mocy którego do pracownika korzystającego z wliczenia okresów nauki szkolnej dla celów zaszeregowania do stopni przewidzianych w tabeli wynagrodzeń stosuje się wydłużenie okresu awansu z pierwszego na drugi stopień zaszeregowania, biorąc pod uwagę, iż wydłużenie to stosuje się do każdego pracownika korzystającego z wliczenia tych okresów, w tym z mocą wsteczną do pracowników, którzy już osiągnęli kolejne stopnie.

Taki układ nie skutkuje bowiem wobec takiego pracownika odmiennym traktowaniem bezpośrednio opartym na kryterium wieku.

Ponadto, zaszeregowanie pracowników administracji do stopni przewidzianych w tabeli wynagrodzeń zależy w szczególności od ukończonych okresów nauki szkolnej. Te okresy nauki szkolnej mogą zostać wliczone dla celów wspomnianego zaszeregowania niezależnie od wieku pracownika w chwili jego zatrudnienia. Regulacja taka opiera się zatem na kryterium, które nie jest ani nierozerwalnie, ani pośrednio związane z wiekiem pracowników.

Z tego względu, nawet jeśli do nowo zatrudnionego i mającego tylko niewielkie doświadczenie młodego pracownika, który wnosi o wliczenie okresów nauki szkolnej dla celów zaszeregowania do stopni przewidzianych w tabeli wynagrodzeń, będzie się stosować w konkretnej sytuacji wydłużenie okresu awansu w ramach pierwszego stopnia, to jednak do pracownika w starszym wieku, którego staż pracy w zakładzie jest znaczący i który składa identyczny wniosek, będzie się stosować również i na tej samej podstawie, teoretycznie lub z mocą wsteczną,

(zob. pkt 23, 28, 30, 33; sentencja)
Artykuł 1 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2000/13 w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych należy interpretować w ten sposób, że jednostkowe porcje miodu, które mają postać pojemnika zamkniętego zgrzewanym aluminiowym wieczkiem i są konfekcjonowane w zbiorczych kartonach dostarczanych zakładom żywienia zbiorowego, jeżeli zakłady te sprzedają te porcje oddzielnie lub proponują je konsumentowi końcowemu w ramach składu gotowych posiłków sprzedawanych po cenie ryczałtowej, stanowią paczkowane środki spożywcze.

Po pierwsze bowiem, jednostkowe porcje miodu, które z jednej strony są przeznaczone do prezentacji jako takie konsumentowi końcowemu po otwarciu kartonu zbiorczego przez zakład żywienia zbiorowego, do którego został on dostarczony, a z drugiej strony porcje te poddano konfekcjonowaniu przed ich prezentacją do sprzedaży, a ich opakowanie obejmuje je całkowicie, spełniają szereg, ustanowionych w tym przepisie, warunków zakwalifikowania jako paczkowane środki spożywcze.

Po drugie, z systematyki dyrektywy 2000/13 wynika, że obowiązek etykietowania na podstawie jej art. 13 ust. 1 dotyczy środków spożywczych przeznaczonych do prezentacji jako takie do sprzedaży konsumentowi końcowemu i zakładom żywienia zbiorowego. Sytuacja ta może przyjąć postać oddzielnej sprzedaży konsumentowi końcowemu w zakładzie żywienia zbiorowego jednostkowych porcji miodu takich jak na przykład w restauracji czy stołówce. Sytuacja taka ma miejsce również, kiedy porcje te są oferowane w składzie gotowego posiłku sprzedawanego po cenie ryczałtowej, na przykład jako pozycja jadłospisu sporządzonego przez zakład żywienia zbiorowego lub jako element dostępny w bufecie hotelowym. Ta cena ryczałtowa obejmuje bowiem wszystkie towary i usługi konieczne dla dostarczenia tego posiłku, zawiera zatem poszczególne części składowe posiłku, w tym, stosownie do sytuacji, jednostkowe porcje miodu.

Ta wykładnia art. 1 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2000/13 znajduje potwierdzenie w celu owej dyrektywy, która została opracowana w trosce o zapewnienie informacji i ochrony konsumentowi końcowemu środków spożywczych, w szczególności jeśli chodzi o charakter, tożsamość, właściwości, skład, ilość, trwałość, źródło lub pochodzenie oraz metody wytwarzania lub uzyskiwania tych produktów. Szczególne interesy konsumentów w zakresie cech geograficznych dotyczących miodu oraz pełnej przejrzystości w tym względzie wymagają tego, aby na etykiecie zawarto nazwę kraju pochodzenia, w którym miód został zebrany. Taka informacja przyczynia się do umożliwienia konsumentowi końcowemu dokonania wyboru z pełną znajomością rzeczy.

(zob. pkt 54, 55, 62–67, 70, 71, 82; sentencja)
Państwo członkowskie, które nieprawidłowo stosuje dyrektywę 2001/80 w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania, w odniesieniu do elektrowni uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 4 ust. 3 tej dyrektywy w związku z częścią A załącznika VI do tego aktu.

W tym względzie, nawet gdyby uznać za pewne, że odstępstwo przewidziane w przypisie 3 w części A załącznika VI do dyrektywy 2001/80 zostało wynegocjowane, aby objąć nim obiekt, który wykorzystuje paliwa stałe, w których zawartość ciał lotnych jest mniejsza niż 10%, to również w tym wypadku powinna on spełniać kryteria określone w tym przepisie, aby skorzystać i kontynuować korzystanie z tego odstępstwa.

Ponadto państwo członkowskie nie może się skutecznie w niniejszej sprawie powoływać na przesłanki o charakterze czysto ekonomicznym, aby zakwestionować uchybienie, które jest mu zarzucane.

(por. pkt 50–53; sentencja)
Pismem złożonym w dniu 20 grudnia 2016 r. W wniósł na podstawie art. 83 regulaminu postępowania przez Trybunałem o otwarcie na nowo ustnego etapu postępowania, a także o wniesienie przez Trybunał skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w celu przedstawienia pytania prejudycjalnego. W odniesieniu, w pierwszej kolejności, do żądania wniesienia skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, należy podkreślić, ze Trybunał w żadnym wypadku nie jest właściwy na mocy art. 83 jego regulaminu postępowania lub innego przepisu tego regulaminu do wniesienia takiej skargi.

Artykuł 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, oraz art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych należy interpretować w ten sposób, że w sprawie takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, sądy państwa członkowskiego, które wydały prawomocne orzeczenie w sprawie dotyczącej odpowiedzialności rodzicielskiej i zobowiązań alimentacyjnych w odniesieniu do małoletniego dziecka, nie mają już jurysdykcji do rozpoznania żądania dotyczącego zmiany rozstrzygnięć zawartych w tym orzeczeniu, jeśli miejsce zwykłego pobytu tego dziecka znajduje się na terytorium innego państwa członkowskiego. Jurysdykcję do rozpoznania tego żądania mają sądy tego innego państwa członkowskiego.

Jak wynika z motywu 12 rozporządzenia nr 2201/2003, zostało ono ukształtowane zgodnie z zasadą dobra dziecka i w tym celu daje pierwszeństwo kryterium bliskości. Artykuł 8 rozporządzenia nr 2201/2003 jest wyrazem realizacji tego celu, gdyż ustanowiono w nim jurysdykcję ogólną na rzecz sądów państwa członkowskiego, w którym dziecko ma zwykły pobyt. Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia 2201/2003 ustalenie jurysdykcji sądu powinno nastąpić „w chwili wniesienia pozwu”, czyli, zgodnie z art. 16 tego rozporządzenia, w chwili, w której pismo wszczynające postępowanie zostaje wniesione do tego sądu (zob. podobnie wyrok z dnia 1 października 2014 r., E.,C‑436/13, EU:C:2014:2246, pkt 38). Poza tym, jak podniósł rzecznik generalny w pkt 45 opinii, odwołując się do pkt 40 wyroku z dnia 1 października 2014 r., E. (C‑436/13, EU:C:2014:2246), jurysdykcję tę należy zweryfikować i ustalić w każdym poszczególnym wypadku, gdy przed sądem wszczynane jest postępowanie, co oznacza, że nie utrzymuje się ona po zakończeniu postępowania.

(zob. pkt 51–54, 70; sentencja)