ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Corte d'appello di Roma – Wykładnia rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie – Wykładnia art. 17, 39 i 42 WE – Świadczenia w razie starości – Sumowanie okresów ubezpieczeniowych – Nieuwzględnienie okresu przynależności do wspólnego systemu ubezpieczenia chorobowego Wspólnot Europejskich
1)

Wykładni art. 49–54 WE nie można dokonywać w ten sposób, że uregulowanie państwa członkowskiego dotyczące prowadzenia działalności jako przedsiębiorstwo pracy tymczasowej obowiązujące w dniu przystąpienia tego państwa do Unii Europejskiej pozostaje ważne do czasu przyjęcia przez Radę Unii Europejskiej programu lub dyrektyw wykonujących te postanowienia w celu ustalenia warunków liberalizacji dla tego rodzaju usług.
Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 23 września 2009 r. w sprawach połączonych T‑493/07, T‑26/08 i T‑27/08 GlaxoSmithkline, Laboratórios Wellcome de Portugal-The Wellcome Foundation przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela słownego krajowego znaku towarowego „LANOXIN”, zarejestrowanego dla towarów należących do klasy 5, na decyzję R 8/2007‑1 Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 14 września 2007 r. oddalającą odwołanie wniesione od decyzji Wydziału Unieważnień, na mocy której oddalono złożony przez wnoszącą odwołanie wniosek o unieważnienie prawa do słownego wspólnotowego znaku towarowego „FAMOXIN” dla towarów i usług należących do klasy 5
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 17 czerwca 2010 r. – Michalias przeciwko Ioannou-Michalia

(sprawa C‑312/09)

Artykuł 104 ust. 3 akapit drugi regulaminu postępowania – Rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 – Artykuły 2, 42 i 46 – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja w sprawach małżeńskich – Przystąpienie państwa do Unii Europejskiej – Postępowanie rozwodowe wszczęte przed przystąpieniem – Czasowy zakres stosowania rozporządzenia (WE) nr 1347/2000

1. Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej – Rozporządzenie nr 1347/2000 (akt przystąpienia z 2003 r.; rozporządzenie Rady nr 1347/2000, art. 2, art. 42 ust. 1, art. 46) (por. pkt 25-26; sentencja)

2. Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej – Rozporządzenie nr 1347/2000 (akt przystąpienia z 2003 r.; rozporządzenie Rady nr 1347/2000, art. 42 ust. 2) (por. pkt 27-28)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Anotato Dikastirio Kyprou – Właściwość sądów państwa członkowskiego (Cypr) do dokonywania wykładni i stosowania art. 2 ust. 1, art. 42 i 46 rozporządzenia Rady (WE) nr 1347/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich i w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej za dzieci obojga małżonków (Dz.U. L 160, s. 19) – Postępowanie rozwodowe wszczęte przez małżonka przed sądem cypryjskim po wejściu w życie rozporządzenia, ale przed dniem, w którym Cypr stał się państwem członkowskim – Postępowanie rozwodowe wszczęte przez małżonkę po dniu 1 maja 2004 r. przed sądem innego państwa członkowskiego (Zjednoczone Królestwo), które przez cały okres mający znaczenie dla sprawy było państwem członkowskim – Oboje małżonkowie posiadający obywatelstwo cypryjskie, których miejscem stałego pobytu jest Zjednoczone Królestwo

Sentencja

Rozporządzenie Rady (WE) nr 1347/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich i w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej za dzieci obojga małżonków nie znajduje zastosowania do pozwu rozwodowego wniesionego do sądu danego państwa przed dniem, w którym państwo to stało się państwem członkowskim Unii Europejskiej.
Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie T‑444/07 CPEM przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę wnoszącego odwołanie o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2007) 4645 z dnia 4 października 2007 r. dotyczącej cofnięcia pomocy przyznanej z Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) mocą decyzji C (1999) 2645 z dnia 17 sierpnia 1999 r. – Mikroprojekty wpływające na wzrost zatrudnienia i spójności społecznej – Naruszenie prawa do obrony i zasady równego traktowania – Nieuwzględnienie pojęcia współodpowiedzialności – Naruszenie zasady pewności prawa wynikające z istnienia kilku różnych wersji „przewodnika promotora” – Wątpliwości dotyczące możliwości stosowania rozporządzenia Rady nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1), na którym bazuje decyzja OLAF-u
8

Komisja uważa, że wniosek Elf Aquitaine dotyczący w sumie ponad 1000 godzin pracy wykonanej przez 19 adwokatów wykracza znacznie poza to, co może być uznane za koszty niezbędne w toku postępowania w pierwszej instancji. Komisja podważa w tym względzie okoliczność, że wspomniana sprawa była szczególnie złożona i że miała znaczenie pod kątem prawa konkurencji lub znaczenie dla skarżącej pod względem interesów ekonomicznych. Ponadto, jeśli chodzi o nakład pracy, za którą spółka domaga się zwrotu honorariów, Komisja twierdzi, że omawiane rachunki obejmują świadczenia, które nie były niezbędne w toku postępowania w pierwszej instancji. Uznawszy, że średnia stawka godzinowa wynikająca z wniosku Elf Aquitaine, mianowicie 244 EUR, jest możliwa do przyjęcia, Komisja podnosi, że kwota podlegająca zwrotowi tytułem honorariów adwokackich winna wynieść 24400 EUR, co odpowiadałoby 100 godzinom pracy. Jeśli chodzi o wydatki i koszty inne niż honoraria adwokackie, Komisja uważa, że kwota podlegająca zwrotowi z tego tytułu nie powinna przekroczyć 2000 EUR.
3

Wyrokiem, o którego wykładnię wniesiono, Trybunał orzekł, co następuje: „1) Nie przyjmując, do dnia, w którym upłynął termin wyznaczony w uzasadnionej opinii wydanej w dniu 1 lutego 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich zgodnie z art. 228 WE, wszystkich środków wymaganych do zastosowania się do wyroku z dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie C-99/02 Komisja przeciwko Włochom [Rec. s. I-3353], dotyczącego odzyskania od beneficjentów pomocy, która w rozumieniu decyzji Komisji 2000/128/WE z dnia 11 maja 1999 r. w sprawie systemu pomocy przyznanej przez Włochy w zakresie działań wspierających zatrudnienie została uznana za bezprawnie przyznaną i niezgodną ze wspólnym rynkiem [(Dz.U. 2000, L 42, s. 1)], Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy rzeczonej decyzji i art. 228 ust. 1 WE. 2) Republice Włoskiej nakazuje się zapłatę na rzecz Komisji, na rachunek »Środki własne Unii Europejskiej«, okresowej kary pieniężnej w kwocie odpowiadającej iloczynowi kwoty podstawowej 30 mln EUR i odsetka bezprawnie przyznanej i niezgodnej ze wspólnym rynkiem pomocy, której odzyskanie jeszcze nie nastąpiło lub nie zostało udowodnione na koniec omawianego okresu, który to odsetek obliczany jest w stosunku do całości kwoty nieodzyskanej w dniu ogłoszenia niniejszego wyroku, za każde pół roku zwłoki we wdrażaniu środków koniecznych dla zastosowania się do wyroku z dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie C‑99/02 Komisja przeciwko Włochom, począwszy od wydania niniejszego wyroku do chwili wykonania rzeczonego wyroku z dnia 1 kwietnia 2004 r. 3) Republice Włoskiej nakazuje się zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej, na rachunek »Środki własne Unii Europejskiej«, ryczałtu w wysokości 30 mln EUR. […]”.
1)

Artykuł 1 ust. 5 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r., należy interpretować w ten sposób, że z zakresu zastosowania tej dyrektywy są wyłączone jedynie przedsięwzięcia szczegółowo przyjęte przez szczególny akt ustawodawczy, w taki sposób, aby cele tej dyrektywy były osiągnięte w procesie ustawodawczym. Sąd krajowy powinien zbadać, czy te dwa warunki zostały spełnione, uwzględniając zarówno treść przyjętego aktu ustawodawczego, jak i cały proces ustawodawczy, który doprowadził do jego wydania, a w szczególności akty przygotowawcze i debaty parlamentarne. W tym względzie aktu ustawodawczego, który tylko po prostu „zatwierdzałby” istniejący akt administracyjny, ograniczając się do powołania się na nadrzędne względy interesu ogólnego, bez uprzedniego rozpoczęcia procesu ustawodawczego co do istoty, który umożliwiałby spełnienie tych warunków, nie można uznać za szczególny akt ustawodawczy w rozumieniu tego przepisu i nie jest więc wystarczający, aby wykluczyć przedsięwzięcie z zakresu dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 2003/35.
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 17 grudnia 2010 r. – Polisseni przeciwko Azienda Sanitaria Locale n° 14 VCO et Giuliano

(sprawa C‑217/09)

Artykuł 104 § 3, regulaminu postępowania przed Trybunałem – Artykuł 49 TFUE – Swoboda przedsiębiorczości – Zdrowie publiczne – Apteki – Odległość – Zaopatrzenie ludności w produkty lecznicze – Zezwolenie na prowadzenie – Rozmieszczenie geograficzne aptek – Ustanowienie limitów na podstawie kryterium gęstości zaludnienia – Minimalna odległość między aptekami

Swoboda przedsiębiorczości – Ograniczenia – Uregulowanie krajowe wymagające uprzedniego zezwolenia administracyjnego na otwieranie lub przenoszenie aptek w danym regionie (art. 49 TFUE) (por. pkt 33-34; pkt 1-2 sentencji)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunale Amministrativo Regionale del Piemonte – Wykładnia art. 43, 152 i 153 WE – Otwarcie nowej apteki – Przepisy krajowe uzależniające wydanie pozwolenia na przeniesienie siedziby apteki od poszanowania wymogu zachowania minimalnej odległości między poszczególnymi aptekami.

Sentencja

1) Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on zasadniczo na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak przepisy będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym, narzucającym limity w odniesieniu do zakładania aptek, które stanowią, że:

– w każdym rejonie farmaceutycznym na jednostkę zaludnienia wynoszącą od 4000 do 5000 mieszkańców można utworzyć co do zasady jedną aptekę;

– poszczególne apteki muszą pozostawać w minimalnej odległości od istniejących już aptek, wynoszącej zgodnie z ogólną zasadą 200 m.
Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 17 czerwca 2009 r. w sprawie T‑498/04, Zhejiang XinanChemical Industrial Group Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, w którym Sąd stwierdził nieważność, w jakim dotyczy Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group Co. Ltd., art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1683/2004 (Dz.U. L 303 s. 1) – Wykładnia art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 384/96 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 56 s. 1) - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach wolnej gospodarki rynkowej.
Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) z dnia 1 lipca 2009 r. w sprawie T‑16/08 Perfetti Van Melle przeciwko OHIM – Cloetta Fazer, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego „CENTER SHOCK”, zarejestrowanego dla towarów należących do klasy 30, na decyzję R 149/2006‑4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 7 listopada 2007 r. oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień, na mocy której uwzględniono wniosek o unieważnienie prawa do wspomnianego znaku złożony przez właściciela wcześniejszych słownych krajowych znaków towarowych „CENTER” i „CLOETTA CENTER”, zarejestrowanych dla towarów należących między innymi do klasy 30 – Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 32)

2. Odwołanie – Zarzuty – Brak określenia podnoszonego naruszenia prawa – Niedopuszczalność (art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 112 § 1 lit. c)) (por. pkt 36)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 11 listopada 2009 r. w sprawie T‑150/08 REWE-Zentral przeciwko OHIM, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 lutego 2008 r., na mocy której odmówiono rejestracji słownego oznaczenia „Clina” jako wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do niektórych towarów należących do klas 3 i 12, uwzględniając sprzeciw właściciela wcześniejszego słownego wspólnotowego znaku towarowego „CLINAIR” – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku dwóch znaków – Niedokonanie całościowej oceny istotnych czynników w ramach badania prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94.

Sentencja

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) REWE-Zentral AG zostaje obciążona kosztami postępowania.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Odwołanie – Wymogi formalne – Dowód udzielenia pełnomocnictwa adwokatowi lub radcy prawnemu przez osobę do tego uprawnioną – Wyłączenie (regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 38 § 5 lit. b), art. 112 § 1) (por. pkt 19)

2. Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze – Skarga do sądu wspólnotowego – Właściwość Sądu – Pozwolenie na złożenie repliki – Swobodna ocena Sądu (regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 135 § 2) (por. pkt 24)

3. Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 30)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 9 grudnia 2009 r. w sprawie T‑484/08 Longevity Health Products przeciwko OHIM – Merck KGaA, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 sierpnia 2008 r. odmawiającej rejestracji oznaczenia słownego „Kids Vits” jako wspólnotowego znaku towarowego dla niektórych towarów należących do klasy 5 przy uwzględnieniu sprzeciwu właściciela wcześniejszego słownego wspólnotowego znaku towarowego „VITS4KIDS” – Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym – Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku dwóch znaków towarowych.

Sentencja

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Longevity Health Products, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Odwołanie

–

Zarzuty

–

Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów

–

Niedopuszczalność

–

Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów

–

Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 28)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 3 lutego 2010 r. w sprawie T‑472/07 Enercon przeciwko OHIM, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez zgłaszającego słowny znak towarowy „ENERCON” dla towarów należących do klas 16, 18, 24, 25, 28 i 32 na decyzję R 959/2006‑4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 25 października 2007 r., oddalającą odwołanie zgłaszającego od decyzji Wydziału Sprzeciwów odmawiającej rejestracji tego znaku w wyniku sprzeciwu właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego „TRANSFORMERS ENERGON”, zarejestrowanego dla towarów należących do klas 16, 18, 24, 25, 28, 30 i 32, oraz niezarejestrowanych znaków towarowych „TRANSFORMERS ENERGON” i „ENERGON”, używanych w Zjednoczonym Królestwie dla podobnych towarów – Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94.

Sentencja

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Enercon GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Swoboda świadczenia usług

–

Ograniczenia (art. 49 WE‑55 WE) (por. pkt 30; sentencja)

Subject of the case

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Rechtbank Breda – Wykładnia art. 56 TFUE - 62 TFUE – Przepisy krajowe przewidujące pobór podatku rejestracyjnego przy pierwszym użyciu pojazdu na drogach krajowych

Sentencja

Sentencja

Artykuły 49 WE – 55 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym takim jak będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym, na podstawie których osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie członkowskim, która użytkuje w tym państwie członkowskim pojazd samochodowy zarejestrowany i wynajęty w innym państwie członkowskim, przy pierwszym użyciu tego pojazdu na drogach pierwszego państwa członkowskiego jest zobowiązana do uiszczenia całego podatku, którego kwota, obliczona w zależności od okresu użytkowania owego pojazdu na rzeczonych drogach, jest zwracana bez odsetek po zakończeniu tego użytkowania..
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Polityka społeczna – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Dyrektywa 1999/70 – Warunki zatrudnienia – Pojęcie – Dodatek za staż pracy – Zaliczenie – Obowiązek stosowania zasady niedyskryminacji (dyrektywa Rady 1999/70, załącznik, klauzula 4 pkt 1) (por. pkt 32-34)

2. Polityka społeczna – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Dyrektywa 1999/70 – Pracownicy wykonujący tę samą pracę – „Taka sama praca” – Pojęcie – Pracownicy znajdujący się w porównywalnej sytuacji – Kryteria oceny (dyrektywa Rady 1999/70, załącznik, klauzula 3 pkt 2) (por. pkt 36-39)

3. Polityka społeczna – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Dyrektywa 1999/70 – Obiektywne powody uzasadniające odmienne traktowanie – Pojęcie (dyrektywa Rady 1999/70, załącznik, klauzula 4 pkt 1) (por. pkt 34, 37, 40-43, 47; sentencja)

Subject of the case

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana – Wykładnia klauzuli 4 pkt 4 załącznika do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43) – Umowy o pracę zawierane przez kadrę nauczycielską i badawczą z uniwersytetami publicznymi – Wyłączenie pracowników zatrudnionych na czas określony z korzystania z określonych przywilejów

Sentencja

Sentencja

Klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999, które stanowi załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia w sprawie pracy na czas określony zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym, które w braku obiektywnego uzasadnienia stanowią, iż prawo do otrzymywania trzyletniego dodatku za staż pracy przysługuje wyłącznie docentom zatrudnionym na czas nieokreślony a nie przysługuje docentom zatrudnionym na czas określony, jeżeli w odniesieniu do otrzymywania wspomnianego dodatku te dwie kategorie pracowników znajdują się w porównywalnych sytuacjach.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy

–

Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie

–

Względne podstawy unieważnienia

–

Istnienie wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b), art. 52 ust. 1 lit. a)) (por. pkt 49-51)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie T‑243/08 Ravensburger przeciwko OHIM, w którym Sąd oddalił wniesioną przez właściciela słownych krajowych i międzynarodowych znaków towarowych „MEMORY” dla towarów należących do klasy 28 skargę o stwierdzenie nieważności decyzji R 597/2007-2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 8 kwietnia 2008 r. uchylającej decyzję Wydziału Sprzeciwów uwzględniającą złożony przez skarżącą wniosek o unieważnienie prawa do graficznego znaku towarowego „EDUCA Memory game” dla towarów należących do klasy 28.

Sentencja

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Ravensburger AG zostaje obciążona kosztami postępowania.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Postanowienia podatkowe

–

Podatki wewnętrzne

–

Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdu samochodowego na terytorium kraju (art. 110 TFUE) (por. pkt 17-18; sentencja)

Subject of the case

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Curtea de Apel Craiova – Rejestracja używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych w innych państwach członkowskich – Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdu samochodowego w danym państwie członkowskim – Zgodność przepisów krajowych z art. 110 TFUE

Sentencja

Sentencja

Artykuł 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo członkowskie podatku od zanieczyszczeń pobieranego przy pierwszej rejestracji pojazdu samochodowego w tym państwie członkowskim, jeżeli ten środek podatkowy zostaje ukształtowany w sposób zniechęcający do wprowadzania do ruchu w tymże państwie członkowskim pojazdów używanych nabytych w innych państwach członkowskich, nie zniechęcając równocześnie do nabywania na rynku krajowym pojazdów używanych w tym samym wieku i o takim samym stopniu zużycia.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Postanowienia podatkowe

–

Podatki wewnętrzne

–

Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdu samochodowego na terytorium kraju (art. 110 TFUE) (por. pkt 20-25; sentencja)

Subject of the case

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Curtea de Apel Târgu-Mureş – Rejestracja używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych w innych państwach członkowskich – Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdu samochodowego w danym państwie członkowskim – Zgodność przepisów krajowych z art. 23 WE, 25 WE i 90 WE – Ewentualne odstępstwo na podstawie art. 174 WE

Sentencja

Sentencja

Artykuł 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo członkowskie podatku od zanieczyszczeń pobieranego przy pierwszej rejestracji pojazdu samochodowego w tym państwie członkowskim, jeżeli ten środek podatkowy zostaje ukształtowany w sposób zniechęcający do wprowadzania do ruchu w tymże państwie członkowskim pojazdów używanych nabytych w innych państwach członkowskich, nie zniechęcając równocześnie do nabywania na rynku krajowym pojazdów używanych w tym samym wieku i o takim samym stopniu zużycia.