ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
71.

Należy również przypomnieć, iż – podobnie jak w postępowaniach w sprawie pomocy państwa lub projektów koncentracji przedsiębiorstw – Komisja odgrywa absolutnie główną rolę przez cały czas trwania postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. W istocie bowiem ze względu na swoją rolę strażniczki Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja dysponuje szerokim marginesem uznania, kiedy suwerennie podejmuje decyzję co do celowości wszczęcia postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, wysyłając wezwanie do usunięcia uchybienia, oraz jego kontynuowania – wysyłając uzasadnioną opinię ( 53 ). To etap poprzedzający wniesienie skargi ma na celu doprowadzenie do przestrzegania prawa unijnego, tak by zapewnić państwu członkowskiemu możliwość wykorzystania dostępnych mu środków obrony oraz uniknąć w miarę możliwości wystąpienia na drogę sądową.
76.

Jednakże fakt, że nie uważam argumentu Rady za rozstrzygający, w żaden sposób nie wpływa na wnioski, do których doszłam na innej podstawie. Co więcej, sądzę, że Sąd zachowałby ten argument w pamięci, gdyby skłaniał się do przeciwnego wniosku. Jeśli Komisja i Rada miały wątpliwości co do ich zdolności do ponownego nałożenia cła w wypadku nowego dumpingu następującego po wygaśnięciu wcześniejszego cła, mogą być one w znaczącym stopniu mniej skłonne, by pozwalać na wygaśnięcie ceł w pierwszej kolejności, jeśli nie zostanie na nie nałożony jednoznaczny wymóg postąpienia w ten sposób.
48.

Nie należy zajmować się wyrażonymi przez niektóre zainteresowane strony wątpliwościami co do ostatecznego charakteru strat poniesionych przez K w związku ze zbyciem budynku we Francji. Wydaje mi się, że wątpliwości te zostały rozwiane, ponieważ – jak już wspomniano – straty poniesione we Francji z tytułu nieruchomości położonej w tym państwie członkowskim nigdy nie mogą być przedmiotem odliczenia ani od całkowitego dochodu, ani od zysków kapitałowych osiągniętych podczas sprzedaży innego majątku ( 21 ). W każdym razie ocena ostatecznego charakteru tych strat należy do sądu odsyłającego.
14.

EEAE i in. reprezentują organizacje zawodowe mające na celu ochronę interesów zawodowych i finansowych ich członków, którzy prowadzą działalność w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego jako przedstawiciele wolnych zawodów. W dniu 29 października 2007 r. EEAE i in. wnieśli do sądu odsyłającego skargę o stwierdzenie nieważności między innymi paragrafu XX rozporządzenia nr K3‑8010. W skardze zakwestionowali oni zgodność tego paragrafu z dyrektywą 2002/92 w zakresie, w jakim wyłącza on pod pewnymi warunkami jej stosowanie w odniesieniu do pracowników zakładów ubezpieczeń prowadzących działalność pośrednictwa ubezpieczeniowego bez posiadania kwalifikacji wymaganych zgodnie z art. 4 ust. 1 tej dyrektywy.
99.

Wysokość niniejszej opłaty ustalona została dopiero na mocy zarządzenia ITC/3315/2007 z dnia 15 listopada 2007 r., aczkolwiek miała ona zastosowanie w odniesieniu do roku 2006. Dlatego też nie można z góry wykluczyć konfliktu z zasadą pewności prawa. Jeżeli jednak założenia Hiszpanii dotyczące powstawania „nadzwyczajnych zysków” w związku z nieodpłatnie przydzielonymi uprawnieniami są w niniejszej sprawie trafne, to uznaję opłatę stosowaną z mocą wsteczną za uzasadnioną. Jeśli wysokość opłaty jest ustalona od początku, to należy bowiem obawiać się, że zostanie ona po prostu wliczona do ceny jako kolejny element kosztów. Z uwagi jednak na to, że z drugiej strony zasada odpłatności była ustalona już od wydania królewskiego dekretu z mocą ustawy 3/2006 w marcu 2006 r., przedsiębiorstwa nie mogłyby mieć również uzasadnionych oczekiwań co do tego, że będą mogły zatrzymać ewentualne „nadzwyczajne zyski”.
75.

Przywołane orzecznictwo Trybunału zezwala oczywiście na to, aby w odniesieniu do określonych typów dokumentów przyjąć co do zasady domniemanie, że ich ujawnienie może zaszkodzić procedurze, w ramach której zostały one wytworzone. Domniemanie to opiera się zasadniczo na założeniu, iż sporna procedura ustanawia szczególny reżim w zakresie dostępu do wspomnianych dokumentów. Obowiązywanie takiego reżimu pozwala na domniemanie, że zasadniczo ujawnienie takich dokumentów mogłoby wpłynąć na cel procedury, w ramach której zostały one wytworzone.
83.

Nie jest tak w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika bowiem jasno, że pomiędzy Parlamentem a Radą doszło bezspornie do porozumienia co do treści budżetu na rok 2011. Okoliczność, że obydwie instytucje nie zgadzały się co do formalizacji tego porozumienia, nie stała na przeszkodzie temu, aby przewodniczący Parlamentu wydał w dniu 15 grudnia 2010 r. akt stwierdzający, że procedura wszczęta na podstawie art. 314 TFUE została zakończona oraz że budżet ogólny Unii na rok 2011 został ostatecznie przyjęty.
100.

Natomiast – i taki był jego jedyny cel – odstępstwo to posłużyło do obciążenia zapłatą podatku VAT podmiotu, który go odliczył, czyli podatnika 2 przy pierwszej transakcji i podatnika 3 przy drugiej transakcji, co – jak się zdaje – zresztą uczynili.
95.

Choć wnioski, do których doszedłem w niniejszej sprawie, mogą mieć zastosowanie do bardzo licznych przypadków, to jednak nie można ich stosować do wszystkich. Jak zostało to wspomniane powyżej, mogą istnieć przypadki, w których organizacje międzybranżowe otrzymują środki publiczne na finansowanie lub współfinansowanie pewnych działań, które mogłyby przysporzyć korzyści podmiotom gospodarczym funkcjonującym na rynku. Podobnie nie można wykluczyć, że państwo w pewnych okolicznościach (np. za pośrednictwem takich instytucji jak Wysoka Rada ds. Ustalania Kierunków Rozwoju i Koordynacji Gospodarki Rolnej i Żywnościowej, ustanowiona na podstawie przepisów art. L. 611-1 kodeksu rolnego) może być w stanie wywierać de iure lub de facto rzeczywisty wpływ na wykorzystanie środków zebranych przez organizacje międzybranżowe za pomocą CVO.
60.

Gdy strona wnosząca sprzeciw przedstawia dokumenty w celu wykazania rzeczywistego używania, zasady rzetelnego procesu i prawa do obrony wydają się wymagać, by OHIM wezwał zgłaszającego do ustosunkowania się do tych dowodów ( 41 ). W przeciwnym wypadku OHIM mógłby zająć stanowisko co do dowodów, w odniesieniu do których zgłaszający nie miał możliwości przedstawienia uwag. Byłoby to sprzeczne z art. 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009. Zasada 20 ust. 2 i 4 także potwierdza, że każdej stronie musi kolejno przysługiwać prawo do odpowiedzi.
72.

Należy wprawdzie z pewnością wziąć pod uwagę uprawnienia, którymi dysponują organy uczestniczących spółek, to czy, a jeśli tak, to kiedy podjęły one decyzje oraz ewentualnie, jaka była treść tych decyzji, jednak czynnikiem ostatecznie rozstrzygającym są realia gospodarcze. Prawo konkurencji nie kieruje się kwestiami formalnymi, lecz faktycznymi zachowaniami przedsiębiorstw.
69.

Rozszerzenie art. 56 TFUE na bierną swobodę świadczenia usług wynika z celu zamknięcia wszystkich luk w swobodach przyznanych przez traktaty ( 54 ). Stanowiło to pierwszy krok do ustanowienia swobody przemieszczania się obywateli Unii. W tym względzie ochrona biernej swobody przedsiębiorczości jest oparta na celu stworzenia rzeczywistego rynku wewnętrznego przy eliminacji wszystkich przeszkód, a więc na celach, które odróżniają traktaty unijne od układu. Struktura układu i przedstawiony wyżej kontekst regulacyjny przemawiają przeciwko temu, by przy pomocy klauzuli standstill miała być regulowana bez wyraźnego przepisu tak wrażliwa dziedzina jak swoboda przemieszczania się, tak dalece, jakby to miało miejsce w przypadku rozszerzenia klauzuli standstill na bierną swobodę świadczenia usług.
9.

W dniu 26 czerwca 2008 r. Komisja skierowała do Wielkiego Księstwa Luksemburga wezwanie do usunięcia uchybienia i zastosowania się do dyrektyw pierwszego pakietu kolejowego. Państwo to udzieliło odpowiedzi na rzeczone wezwanie pismem z dnia 27 sierpnia 2008 r.
74.

Jeżeli chodzi w drugiej kolejności o wyjątek przewidziany w art. 2 ust. 4 dyrektywy 76/207, który pozwala wprowadzić odstępstwo od zasady braku dyskryminacji przewidzianej w art. 2 ust. 1 tej dyrektywy, w celu wspierania równych szans między kobietami i mężczyznami oraz ograniczania rzeczywistych nierówności, które mogą naruszać szanse kobiet w dziedzinie warunków pracy, to z utrwalonego orzecznictwa wynika, że [przepis ten] ma ściśle określony cel ograniczający się do zezwolenia na środki, które – jakkolwiek z pozoru dyskryminujące – zmierzają w istocie do usunięcia lub zmniejszenia faktycznych nierówności mogących występować w danych realiach społecznych. Przepis ten dopuszcza zatem środki krajowe w dziedzinie dostępu do pracy, w tym awansu zawodowego, które – faworyzując szczególnie kobiety – mają na celu polepszenie ich zdolności do konkurowania na rynku pracy oraz robienia kariery na równi z mężczyznami. […] Rzeczony art. 2 ust. 4 zmierza do osiągnięcia faktycznej, a nie formalnej równości, poprzez zmniejszenie rzeczywistych nierówności mogących występować w życiu społecznym, jak również do zapobiegania niekorzystnym sytuacjom w karierze zawodowej zainteresowanych osób lub ich kompensowania zgodnie z art. 157 ust. 4 TFUE […] ( 31 ).
16.

Z chwilą wszczęcia postępowania upadłościowego upadły traci z reguły, zgodnie z prawem państw członkowskich, prawo do zarządzania i rozporządzania swoim majątkiem. Tym samym traci on również uprawnienie do odbierania świadczeń: dłużnik upadłego nie może spełnić świadczenia do rąk upadłego ze skutkiem zwalniającym ze zobowiązania do rąk upadłego. Jeżeli jednak dłużnik upadłego spełnia świadczenie do jego rąk, to świadczenie to nie ma skutku zwalniającego z zobowiązania. Świadczenie takie jest zatem bezskuteczne względem uprawnionego odtąd do jego odbioru zarządcy. Dłużnik upadłego jest więc w tym przypadku zasadniczo zobowiązany do spełnienia świadczenia po raz kolejny, a konkretnie do rąk zarządcy.
43.

Taki zarzut jest jednak w niniejszym kontekście bezzasadny. W gestii państw członkowskich pozostaje bowiem to, czy i w jakim zakresie ufają one grze podaży i popytu lub czy ze względów ochrony konsumenta podejmą dodatkowe środki wykraczające poza minimalną harmonizację dyrektywy 2010/13. Do każdego państwa członkowskiego należy przy tym samodzielne określenie poziomu ochrony konsumenta na swoim terytorium, który to poziom ma zostać zapewniony, przy czym do natury rzeczy należy to, że poziom ów może się różnić w poszczególnych państwach członkowskich ( 25 ).
30.

Ponadto zgodnie z opisem przedstawionym przez Femarbel szczególne usługi, które mają być świadczone w ośrodkach pobytu dziennego, nie mają zasadniczo charakteru medycznego (w przeciwieństwie do usług świadczonych w przywołanych wyżej ośrodkach usług), lecz przede wszystkim mają one na celu opiekę, socjalizację i podstawowy nadzór nad osobami starszymi. W ocenie Femarbel, której to oceny nie kwestionuje COCOM, ośrodki te nie dysponują kompleksową infrastrukturą i są otwarte dla ich użytkowników o każdej porze dnia, zarówno po to, by mogli oni zjeść posiłek obiadowy, jak i po to, by uczestniczyli w różnych zajęciach rekreacyjnych. Mimo tego, że bezsprzecznie postanowienie z dnia 24 kwietnia 2008 r. wymaga obecności kwalifikowanego pielęgniarza, to jednak ten obowiązek jest związany z podawaniem leków przepisanych przez lekarza, jeżeli występuje taka potrzeba.
50.

Wobec powyższego proponuję, by Trybunał odpowiedział Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) następująco: Artykuł 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie krajowemu przepisowi procesowemu, takiemu jak przepis zawarty w art. 133 ust. 1 Administratiwnoprocesualen kodeks, który powoduje skoncentrowanie sporów dotyczących decyzji organu krajowego odpowiedzialnego za wypłatę dopłat rolnych w ramach stosowania wspólnej polityki rolnej przed Administratiwen syd Sofija-grad, pod warunkiem że przepis ten nie utrudnia nadmiernie dostępu jednostki do sądu, co powinien zweryfikować sąd krajowy.
64.

Trybunał uściślił wprawdzie, że ten interes prawny istnieje tylko wtedy, gdy do zarzucanej niezgodności z prawem może dojść ponownie w przyszłości, niezależnie od okoliczności stanu faktycznego sprawy, której dotyczy skarga wniesiona przez skarżącego, jednak wbrew temu, co orzekł Sąd w pkt 37 zaskarżonego postanowienia, przesłanka ta jest spełniona w ramach postępowania toczącego się w wyniku skargi o stwierdzenie nieważności złożonej przez wnoszącego odwołanie. Skarga ta ma bowiem na celu podważenie zgodności zaskarżonego rozporządzenia z prawem Unii pod względem proceduralnym, w szczególności w odniesieniu do prawa do bycia wysłuchanym i prawa do skutecznej kontroli sądowej. Wnoszący odwołanie zachowuje zatem interes w uzyskaniu orzeczenia dotyczącego zgodności z prawem postępowania, które doprowadziło do wpisania jego nazwiska do spornego wykazu w ramach Unii, tak aby zarzucana niezgodność z prawem nie powtórzyła się w przyszłości w ramach postępowania analogicznego, które byłoby skierowane przeciwko niemu ( 42 ). Wyrok sądu Unii mógłby skłonić w razie potrzeby instytucje Unii do wprowadzenia w przyszłości odpowiednich zmian do systemu umieszczania w wykazach ( 43 ).
75.

Aby zachować skuteczność pytania – i abstrahując od „prawa” do niezależnej ekspertyzy – pytanie to można przeformułować w ten sposób, że zmierza ono do ustalenia, czy poszanowanie prawa do bycia wysłuchanym, ustanowione w art. 41 ust. 2 lit. a) karty, powinno być przestrzegane przez organ administracji celnej przed przyjęciem decyzji o ściągnięciu należności, takiej jak decyzja, która legła u podstaw sporu w postępowaniu głównym, opartej na art. 232 kodeksu celnego.
12.

Paragraf 3 Gesetz gegen den unlauteren Wettbewerb (niemieckiej ustawy federalnej o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji) stanowi: „Paragraf 3: Zakaz nieuczciwych praktyk handlowych (1) Zakazane są nieuczciwe praktyki handlowe, jeżeli w sposób znaczący mogą wpłynąć na interesy podmiotów konkurencyjnych, konsumentów lub innych podmiotów na rynku. (2) Praktyki handlowe stosowane wobec konsumentów są w każdych okolicznościach zakazane, jeżeli nie odpowiadają wymogom staranności zawodowej, do której obowiązany jest przedsiębiorca, oraz jeżeli mogą znacząco ograniczyć zdolności konsumenta do podjęcia świadomej decyzji i doprowadzić go do podjęcia decyzji w odniesieniu do transakcji, której w innym wypadku nie podjąłby. Jako punkt odniesienia należy przyjąć przeciętnego konsumenta lub, jeżeli praktyka handlowa skierowana jest do szczególnej grupy konsumentów, przeciętnego członka tej grupy […]. (3) Praktyki handlowe stosowane wobec konsumentów wymienione w załączniku do niniejszej ustawy są w każdych okolicznościach zakazane”. Zgodnie z § 4 pkt 3 i 11 federalnej ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji „[c]zynem nieuczciwej konkurencji jest w szczególności […] ukrywanie reklamowego charakteru praktyk handlowych lub […] naruszanie przepisu prawa mającego na celu uregulowanie praktyk rynkowych w interesie działających na rynku podmiotów”.
43.

Z uwagi na powyższe proponuję, by Trybunał udzielił następujących odpowiedzi na pytania przedłożone przez Högsta domstolen: Artykuł 16 ust. 3 i 4 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje on sytuacji, gdy obowiązek zwrotu narusza operator, który na 30 kwietnia danego roku posiada wystarczającą ilość przydziałów w celu pokrycia swoich emisji z roku poprzedniego, a w ogóle nie dopuścił się zanieczyszczenia ponad dopuszczalny poziom. Podstawę prawną sankcji za naruszenie obowiązku zwrotu przez operatora, co do którego bezsporne jest, że posiada ilość przydziałów wystarczającą do pokrycia swoich emisji z roku poprzedniego, a w ogóle nie dopuścił się zanieczyszczenia ponad dopuszczalny poziom, stanowi art. 16 ust. 1 dyrektywy 2003/87. W takich okolicznościach jak w postępowaniu głównym wymóg proporcjonalności, o którym mowa w art. 16 ust. 1 dyrektywy 2003/87, należy interpretować w ten sposób, z zastrzeżeniem niezbędnej weryfikacji stanu faktycznego przez sąd odsyłający, że stoi on na przeszkodzie mechanizmowi kar przewidzianemu w rozdziale 8, art. 6 ustawy nr 1199 z 2004 r. o handlu przydziałami emisji [lagen (2004:1199) om handel med utsläppsrättigheter], ponieważ jest on stosowany w taki sam sposób, automatycznie, natychmiast i bez badania okoliczności, do operatora, który nie wywiązał się z obowiązku zwrotu, chociaż posiadał ilość przydziałów wystarczającą do pokrycia swoich emisji, a w ogóle nie dopuścił się zanieczyszczenia ponad dopuszczalny poziom.
52.

O ile prawdą jest, że uzasadnienie rozporządzenia nr 2252 nie wskazuje w sposób szczególny powodów, dla których prawodawca dokonał wyboru na rzecz umieszczenia obrazów odcisków palców, o tyle wyraźnie przedstawia konieczność wypracowania spójnego podejścia przyjętego w odniesieniu do paszportów obywateli Unii w porównaniu z dokumentami podróży wydanymi obywatelom państw trzecich ( 45 ). Tymczasem w odniesieniu do tych ostatnich dokumentów wprowadzenie omawianych odcisków zostało już przewidziane ( 46 ). Ponadto uzasadnienie odwołuje się również do wyników prac Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO), która „także wybrała zdigitalizowaną fotografię jako podstawowy interoperacyjny element identyfikacji biometrycznej, wraz z odciskami palców lub obrazem tęczówki oka” ( 47 ). W każdym razie wszystkie opinie, które zostały wydane w przedmiocie problematyki umieszczania danych biometrycznych, innych niż fotografia twarzy, czy to przez Europejskiego Inspektora Ochrony Danych ( 48 ), czy przez Grupę Roboczą Artykułu 29 ( 49 ), ostrzegały instytucje przed wewnątrzpochodnymi zagrożeniami wiążącymi się z posługiwaniem biometrią w ogólności, lecz nigdy nie podważały samego wyboru obrazu odcisków palców. We wszystkich tych opiniach przypominano, że z definicji wrażliwy charakter danych biometrycznych wymaga gwarancji szczególnych, lecz nigdy nie stwierdzono, że wybór odcisków palców jako dodatkowych danych biometrycznych włączanych do dokumentów podróży był pozbawiony jakiegokolwiek znaczenia. Wreszcie, biorąc pod uwagę fakt, że co do zasady każda osoba fizyczna jest w stanie z łatwością dostarczyć obraz swoich odcisków palców oraz że te ostatnie są niepowtarzalne w tym sensie, że są specyficzne dla danej osoby, ustawodawca mógł, moim zdaniem słusznie, uznać, że odciski palców stanowią biometryczne dane identyfikacyjne właściwe w celu zwiększenia wiarygodności związku pomiędzy paszportem a jego posiadaczem i jednoczesnego utrudnienia prób jego fałszerstwa i bezprawnego użycia.
10.

RTI zakwestionowało rzeczoną decyzję w skardze wniesionej w dniu 5 sierpnia 2011 r. do sądu odsyłającego Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche. Podstawą skargi RTI był argument, że art. 49 ust. 6 dekretu ustawodawczego nr 163/2006 nie jest zgodny z odpowiednimi przepisami dyrektywy 2004/18. Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche postanowił zawiesić postępowanie i przedłożyć następujące pytanie prejudycjalne: „Czy wykładni art. 47 ust. 2 dyrektywy 2004/18/WE należy dokonywać w ten sposób, że co do zasady sprzeciwia się on obowiązywaniu przepisów państwa członkowskiego, takich jak włoskie przepisy zawarte w art. 49 ust. 6 dekretu ustawodawczego nr 163/2006, które wykluczają, z wyjątkiem szczególnych przypadków, możliwość powołania się na kwalifikacje więcej niż jednego przedsiębiorstwa pomocniczego, stanowiąc, że »w zakresie robót budowlanych oferent może odwołać się wyłącznie do jednego podmiotu pomocniczego w odniesieniu do każdej kategorii kwalifikacji. Ogłoszenie o zamówieniu może dopuścić powołanie się na kwalifikacje wielu przedsiębiorstw pomocniczych z uwagi na wartość zamówienia lub szczególny charakter świadczeń […]«?”.
80.

Jak to podkreślał D. Brady, oczywiście okoliczność, iż Irlandia nie dokonała transpozycji dyrektywy 91/676, nie zezwala państwu członkowskiemu na powoływanie się na niewykonanie zobowiązania do jej transpozycji w celu uzasadnienia jej niestosowania na korzyść osób prywatnych. Podobnie oczywiste jest to, że art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 75/442 odnosi się do dziedziny „objęte[j] inną legislacją”, co należy rozumieć w ten sposób, że takie „objęcie” musi być tożsame z przepisami dyrektywy zarówno co do jej przedmiotu i zakresu, jak i co do zagwarantowanego poziomu ochrony. W przypadku dyrektywy 91/676, według mnie nie można ustalić wymaganej równoważności w stosunku do dyrektywy 75/442 w odniesieniu do zakresu jej zastosowania, gdyż jak to słusznie podkreśliła Komisja, podczas gdy ta ostatnia znajduje zastosowanie na całym obszarze państw członkowskich, tak dyrektywa 91/676 ogranicza się jedynie do określonych „stref zagrożenia”, w których znajdują się lub przez które przepływają określone wody. Powyższe stwierdzenia pozostają bez uszczerbku dla odpowiedzi, która zostanie udzielona w dalszej kolejności na drugie z pytań przedstawionych przez Supreme Court.
50.

Możliwa jest także interpretacja żądania skargi w taki sposób, żeby procesowe roszczenie unieważnienia umowy objęło również roszczenie obniżenia ceny. Nie chodzi przy tym o to, czy wynikające z art. 3 ust. 5 tiret pierwsze dyrektywy materialnoprawne uprawnienie do obniżenia ceny zawiera się w uprawnieniu do unieważnienia umowy zgodnie z art. 3 ust. 5 tiret drugie dyrektywy. To pytanie dotyczyłoby wykładni prawa Unii, o którą sąd odsyłający nie wnosi. Chodzi raczej o to, czy procesowe roszczenie unieważnienia umowy obejmuje także roszczenie obniżenia ceny, jako „minus” (a maiore ad minus). Do sądu krajowego, który jako jedyny jest właściwy do dokonania wykładni krajowej procedury, należy ocena, czy roszczenie procesowe może zostać w świetle dyrektywy w ten sposób zinterpretowane. Zgodnie z informacjami przekazanymi przez rząd hiszpański nic jednak nie wskazuje na to, że hiszpańskie prawo procesowe sprzeciwia się takiej wykładni ( 30 ). Rząd hiszpański podniósł raczej, że odpowiednie przepisy LEC należy rozumieć w ten sposób, iż także obniżenie ceny objęte jest żądaniem unieważnienia umowy.
23.

Po drugie, wykładnia, o której dokonanie zwrócono się do Trybunału, powinna umożliwić zapewnienie bardziej spójnego i bardziej jednolitego zastosowania pojęcia przedsiębiorcy w szerszym kontekście prawa konsumenckiego. O ile bowiem ochrona konsumenta jest celem, do którego osiągnięcia konsekwentnie dążą prawodawca unijny i Trybunał, o tyle samo pojęcie przedsiębiorcy nie jest jasno pojmowane, co stanowi paradoks. Pojęcie to bowiem nie odsyła do jednej definicji, mimo że stanowi pojęcie podstawowe dla wdrożenia praw konsumentów, wspólne dla wszystkich tekstów prawnych odnoszących się do praw konsumentów ( 6 ). Jak wskazała Komisja w dniu 8 lutego 2007 r. w swojej zielonej księdze w sprawie przeglądu dorobku wspólnotowego w dziedzinie praw konsumenta ( 7 ), rozbieżności te nie znajdują poważnego uzasadnienia w szczególnym przedmiocie tych dyrektyw, a wywołaną nimi niepewność pogarsza fakt, że państwa członkowskie posługują się klauzulami minimalnymi, aby na rozmaite sposoby rozszerzyć rozmyte definicje pojęcia przedsiębiorcy ( 8 ).
74.

W przeciwieństwie do B. Rintischa nie znajduję podstaw do wprowadzania rozróżnienia między dokumentami przedkładanymi do Wydziału Sprzeciwów po upływie terminu a dokumentami przedkładanymi do izby odwoławczej po tym terminie. Zgodnie z moją interpretacją zasady 19 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) oraz zasady 20 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Wydział Sprzeciwów nie posiada uprawnień dyskrecjonalnych do uwzględniania świadectw rejestracyjnych lub świadectw przedłużenia rejestracji przedłożonych po wyznaczonym terminie. Zgodnie z zasadą ciągłości funkcjonalnej oraz pod warunkiem braku postanowienia stanowiącego inaczej nie ma żadnej podstawy, aby zezwalać izbie odwoławczej na uwzględnianie składanych z opóźnieniem niezbędnych dowodów, których nie może uwzględnić Wydział Sprzeciwów. Ciągłość oznacza konsekwencję w stosowaniu tych samych zasad ( 26 ).