Komisja dysponuje szerokim zakresem swobodnego uznania w zakresie okoliczności, które należy uwzględnić przy wydawaniu decyzji o udzieleniu zamówienia publicznego w trybie przetargu. Dysponuje też ona szerokim zakresem swobodnego uznania przy określaniu zarówno treści, jak i sposobu wdrażania reguł dotyczących udzielenia zamówienia publicznego w trybie przetargu. Ponadto wprawdzie instytucja zamawiająca jest zobowiązana zredagować warunki przetargu w sposób precyzyjny i jasny, jednak nie jest ona zobowiązana do uwzględnienia wszystkich przypadków, jak rzadkie by one nie były, mogących zaistnieć w praktyce. Warunek przewidziany w specyfikacji winien być interpretowany w kontekście jego celu, systemu i jego treści. W razie wątpliwości dana instytucja zamawiająca może ocenić możliwość zastosowania takiego warunku, dokonując odrębnej analizy każdego przypadku z uwzględnieniem wszystkich istotnych elementów. Zważywszy na szeroki zakres swobodnego uznania przysługujący Komisji, kontrola sądowa musi ograniczać się do zbadania poszanowania przepisów proceduralnych i dotyczących uzasadnienia, a także prawidłowości ustaleń faktycznych, braku oczywistych błędów w ocenie oraz braku nadużycia władzy. W ramach takiej kontroli, do sądu wspólnotowego należy określenie w szczególności, czy przyjęta przez Komisję jako instytucję zamawiającą interpretacja warunku przewidzianego w specyfikacji jest poprawna.

Artykuł 148 ust. 3 rozporządzenia nr 2342/2002 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia finansowego przyznaje instytucjom uprawnienie do skontaktowania się z kandydatem w wypadku, gdy oferta uzasadnia wystąpienie z żądaniami udzielenia wyjaśnień lub gdy chodzi o skorygowanie omyłek pisarskich w ofercie. Wynika stąd, że ów przepis nie może być interpretowany w ten sposób, iż w wyjątkowych i ściśle określonych w nim okolicznościach zobowiązuje on instytucje do skontaktowania się z kandydatami.

Może być inaczej tylko wówczas, gdy — na podstawie ogólnych zasad prawa — owo uprawnienie mogło doprowadzić do powstania po stronie Komisji obowiązku skontaktowania się z kandydatem. Ma to miejsce w szczególności wtedy, gdy treść oferty jest zredagowana w niejednoznaczny sposób, a z okoliczności sprawy, które są znane Komisji, wynika, że owa niejednoznaczność może prawdopodobnie zostać wyjaśniona w prosty sposób i łatwo usunięta. W takim przypadku odrzucenie tej oferty przez Komisję, bez skorzystania przez nią z uprawnienia do wystąpienia z żądaniem udzielenia wyjaśnień, jest zasadniczo sprzeczne z zasadą dobrej administracji. Uznanie, że w takich okolicznościach przysługują Komisji nieograniczone uprawnienia dyskrecjonalne, byłoby sprzeczne z zasadą równego traktowania.

Ponadto zasada proporcjonalności wymaga, by akty instytucji wspólnotowych nie wykraczały poza to, co stosowne i konieczne do osiągnięcia zamierzonych celów, przy czym jeżeli istnieje możliwość wyboru spośród wielu właściwych środków, należy stosować najmniej restrykcyjne, a wynikające z tego niedogodności nie mogą być nadmierne w stosunku do zamierzonych celów.

Jest jednak równie istotne, w interesie pewności prawa, by Komisja była w stanie zapoznać się dokładnie z treścią oferty złożonej w ramach postępowania przetargowego, a w szczególności by mogła upewnić się co do zgodności tej oferty z warunkami przewidzianymi w specyfikacji. Tak więc jeżeli oferta jest niejednoznaczna, a Komisja nie może ustalić szybko i skutecznie, jaka jest rzeczywiście treść oferty, nie ma ona innego wyboru, jak tylko ją odrzucić.

Do sądu wspólnotowego należy ostatecznie stwierdzenie, czy odpowiedzi kandydata na żądanie udzielenia wyjaśnień wystosowane przez instytucję zamawiającą mogą zostać uznane za wyjaśnienia co do treści oferty tego kandydata, czy też wykraczają one poza te ramy i zmieniają treść tej oferty w świetle warunków przewidzianych w specyfikacji.

(por. pkt 54–59)