43

Pierwsza część zarzutu pierwszego dotyczy pkt 140–142 oraz pkt 201 zaskarżonego wyroku, których brzmienie jest następujące: „140 Po pierwsze, w zakresie, w jakim pierwsza skarżąca odnosi się w tym kontekście do literatury cytowanej w załączniku I do skargi, zatytułowanej »Tabela wpływu, jaki ma opryskiwanie herbicydem na bazie glifosatu roślin genetycznie zmodyfikowanych«, należy przypomnieć, że w niniejszej sprawie pierwsza ze skarżących ogranicza się do twierdzenia w sposób ogólny, że zostały zidentyfikowane różnice między zmodyfikowaną soją, jej odpowiednikiem i substancją referencyjną i że przywołana literatura naukowa jest najważniejsza, ponieważ daje do zrozumienia, że właściwe badanie skutków opryskiwania mogło prowadzić do wskazania dodatkowych i istotnych różnic. 141 W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 21 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i art. 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania przed Sądem z dnia 2 maja 1991 r. skarga powinna zawierać przedmiot sporu oraz zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów. Wskazanie to powinno być wystarczająco jasne i dokładne, by umożliwić stronie pozwanej przygotowanie jej obrony, a Sądowi wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi, w razie potrzeby bez dodatkowych informacji na jej poparcie. Dla dopuszczalności skargi konieczne jest, by istotne okoliczności stanu faktycznego i stanu prawnego, na których opiera się skarga, powinny wynikać [wynikały], przynajmniej w zarysie, lecz w sposób spójny i zrozumiały, z tekstu samej skargi. O ile sama treść skargi może zostać wsparta lub uzupełniona, w odniesieniu do kwestii szczególnych, odesłaniami do poszczególnych fragmentów dokumentów, do niej załączonych, o tyle ogólne odesłanie do innych pism, także wówczas gdy stanowią one załączniki do skargi, nie rekompensuje braku zasadniczych elementów argumentacji prawnej, które zgodnie ze wspomnianymi przepisami muszą być zawarte w skardze. Załączniki mogą zostać uwzględnione tylko w takim zakresie, w jakim stanowią wsparcie lub uzupełniają zarzuty albo argumenty wyraźnie powołane przez skarżące w treści pism i w jakim możliwe jest dokładne określenie, które elementy w nich zawarte wspierają lub uzupełniają wspomniane zarzuty lub argumenty. Ponadto do Sądu nie należy poszukiwanie i odnajdywanie w załącznikach zarzutów i argumentów, które mogłyby stanowić podstawę skargi, albowiem załączniki spełniają funkcję wyłącznie dowodową i dokumentacyjną. Ta wykładnia art. 21 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i art. 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania [przed Sądem] z dnia 2 maja 1991 r. również dotyczy repliki (zob. wyrok z dnia 14 marca 2013 r., Fresh Del Monte Produce/Komisja, T‑587/08, EU:T:2013:129, pkt 268–271 i przytoczone tam orzecznictwo). 142 Zgodnie z tym orzecznictwem należy zauważyć, że sformułowanie niniejszej części zarzutu nie może pozwolić Sądowi na wydanie rozstrzygnięcia w danym wypadku bez dodatkowych informacji i byłoby sprzeczne z funkcją wyłącznie dowodową i pomocniczą załączników, które mogą służyć do szczegółowego wykazania twierdzenia, które nie zostało przedstawione w skardze w sposób wystarczająco jasny i precyzyjny. Tym samym należy odrzucić jako niedopuszczalną argumentację odsyłającą do załącznika I do skargi, w myśl której obszerna literatura naukowa wspierająca fakt, że opryskiwanie pewnymi herbicydami roślin zmodyfikowanych genetycznie dotyczy ich składu, nie został uwzględniony. […] 201 Ponadto należy stwierdzić, że w ramach niniejszej części zarzutu pierwsza skarżąca odnosi się do literatury, o której mowa w załączniku II do skargi, zatytułowanej »Tabela B: synteza literatury naukowej, z której wynika[ją] liczne elementy rośliny i produkty chemiczne, które mogą wywołać efekty synergiczne lub do kombinacji z białkiem Cry/toksyn[ami] Bt«, [i] ogranicza się ona do ogólnego twierdzenia, że ta literatura została pominięta przez Komisję. Zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 141 powyżej takie sformułowanie niniejszej części zarzutu nie może pozwolić Sądowi na wydanie rozstrzygnięcia w razie potrzeby bez dodatkowych informacji i byłoby sprzeczne z funkcją wyłącznie dowodową i pomocniczą załączników, które mogą służyć do szczegółowego wykazania twierdzenia, które nie zostało przedstawione w skardze w sposób wystarczająco jasny i precyzyjny. W konsekwencji należy odrzucić jako niedopuszczalny argument, zgodnie z którym Komisja zignorowała literaturę zawartą w załączniku II do skargi”.