32

W dniu 28 stycznia 2009 r. Komisja wydała decyzję C(2009) 428 wersja ostateczna dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39406 – Węże do zastosowań morskich [Przewody morskie]) (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”). Zasadniczo z zaskarżonej decyzji wynika, że: — adresatami tej decyzji jest jedenaście spółek, w tym skarżące; — spółki, których dotyczyła decyzja, uczestniczyły, niekiedy na odmiennych zasadach, w jednolitym i złożonym naruszeniu, mającym na celu rozdzielanie między siebie przetargów, ustalanie cen, ustalanie limitów ilościowych, ustalanie warunków sprzedaży, podział rynków geograficznych, wymianę szczególnie chronionych informacji na temat cen, wielkości sprzedaży oraz przeprowadzanych przetargów; — kartel rozpoczął się co najmniej w dniu 1 kwietnia 1986 r. (choć jest prawdopodobne, że sięga początku lat siedemdziesiątych) i zakończył się w dniu 2 maja 2007 r.; — od dnia 13 maja 1997 r. do dnia 11 czerwca 1999 r., kartel prowadził ograniczoną działalność i doszło wówczas do nieporozumień między jego członkami; jednakże nie spowodowało prawdziwego przerwania naruszenia; zorganizowana struktura kartelu została bowiem w pełni odtworzona od czerwca 1999 r. na tych samych zasadach i z tymi samymi uczestnikami (z wyjątkiem Manuli, które w pełni przyłączyło się do kartelu w następnym roku); należy zatem stwierdzić, że producenci popełnili jednolite i ciągłe naruszenie, które obejmowało okres od dnia 1 kwietnia 1986 r. do dnia 2 maja 2007 r. lub przynajmniej, gdyby mimo wszystko należało uznać, że doszło do przerwania, jednolite i powtarzające się naruszenie; okres od dnia 13 maja 1997 r. do dnia 11 czerwca 1999 r. nie jest jednakże uwzględniany przy obliczaniu grzywny, zważywszy na ograniczoną liczbę dowodów naruszenia w odniesieniu do tego okresu; — odpowiedzialność skarżących została stwierdzona w odniesieniu do następujących okresów: — Parker ITR: od dnia 1 kwietnia 1986 r. do dnia 2 maja 2007 r.; — Parker-Hannifin: od dnia 31 stycznia 2002 r. do dnia 2 maja 2007 r.; — w zastosowaniu kryteriów przewidzianych w wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2, zwanych dalej „wytycznymi”), kwota podstawowa grzywny ustalona dla każdego z przedsiębiorstw była następująca: — Komisja oparła się na średniej sprzedaży rocznej w Unii każdej spółki w okresie 2004–2006, z wyjątkiem Yokohama Rubber, dla której uwzględniła okres 2003–2005; w tym zakresie uwzględniła sprzedaż zafakturowaną nabywcom mającym siedzibę na terenie EOG; — określiła ona mającą znaczenie w niniejszej sprawie sprzedaż każdej ze spółek, stosując ich udział w rynku światowym do skumulowanej wartości sprzedaży na terytorium EOG zgodnie z pkt 18 wytycznych; — uwzględniła ona 25% skumulowanej wartości sprzedaży na terytorium EOG (zamiast maksymalnego pułapu 30% przewidzianego w wytycznych) ze względu na wagę naruszenia; — pomnożyła tak uzyskaną wartość przez liczbę lat uczestnictwa każdej spółki w naruszeniu; — zgodnie z pkt 25 wytycznych uwzględniła ona wreszcie dodatkową kwotę wynoszącą 25% sprzedaży mającej znaczenie w niniejszej sprawie dla realizacji odstraszającej funkcji grzywny; — Komisja uwzględniła następnie okoliczności obciążające wobec Parkera ITR i drugiej spółki oraz odrzuciła wszystkie okoliczności łagodzące w odniesieniu do pozostałych członków kartelu; — wreszcie zgodnie z komunikatem o współpracy Komisja obniżyła nałożoną na obydwie spółki grzywnę, lecz odrzuciła wnioski o obniżenie nałożonych grzywien sformułowane przez Parkera ITR i drugą spółkę w przypadkach kartelowych (zob. pkt 17 powyżej) do obydwu spółek.