ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
68.

W trzeciej kolejności, na podstawie informacji dostępnych w aktach, wydaje się prima facie, że związek celowy posiada nie tylko autonomię finansową, ale również całkowitą autonomię w wykonywaniu powierzonych mu zadań publicznych, a w szczególności w zakresie gospodarowania odpadami. W tym względzie prawdą jest, jak to zostało podkreślone przez Remondis i przez Komisję, że zgodnie z § 7 statutu związku celowego region Hanower jest reprezentowany w zgromadzeniu związku celowego, a w przypadku głosowania w sprawie zadań dotyczących wyłącznie gospodarowania odpadami prawo głosu mają jedynie przedstawiciele owego regionu. Jednakże z § 8 tego statutu wydaje się wynikać, że kompetencje zgromadzenia nie dotyczą wykonywania in concreto usług publicznych, lecz są ograniczone do kwestii natury instytucjonalnej lub związanych z przestrzeganiem przepisów prawnych. Taki rodzaj wpływu, jak się wydaje, również stanowi raczej kontrolę „typu politycznego”, o której mowa w pkt 56 niniejszej opinii, niż wywieranie wpływu w odniesieniu do celów strategicznych czy też na ważne decyzje związku celowego dotyczące wykonywania zadań z zakresu usług publicznych należących do jego kompetencji ( 42 ). Jednakże to do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy taka sytuacja występuje i czy związek celowy rzeczywiście posiada całkowitą autonomię w wykonywaniu rozpatrywanych usług publicznych, bez konieczności uzyskania zgody regionu Hanower.
58.

Wobec całości powyższych rozważań proponuję, by Trybunał udzielił następującej odpowiedzi na pytania prejudycjalne skierowane przez Bundesfinanzgericht (federalny sąd do spraw finansowych, Austria): 1) Artykuł 9 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie stanowi on podstawy do odmowy statusu podatnika osobie powiązanej organizacyjnie, gospodarczo lub finansowo z inną osobą, jeżeli powiązanie to nie ma charakteru stosunku prawnego, o jakim mowa w art. 10 tej dyrektywy. Artykuł 11 wskazanej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że jego zastosowanie wymaga istnienia w krajowym porządku prawnym wyraźnej podstawy prawnej, przyjętej po uprzedniej konsultacji z Komitetem ds. VAT. Ustalenie, czy w prawie krajowym istnieje taka podstawa i czy znajduje ona zastosowanie w konkretnym przypadku, należy do sądów krajowych. 2) Ustalenie, które podmioty w konkretnym stanie faktycznym mogą zostać uznane za jednego podatnika, należy w całości do kompetencji organów podatkowych i sądów państw członkowskich. 3) Artykuł 11 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że w jego zastosowaniu organy podatkowe mogą uznać za jednego podatnika osoby, które prowadziły wcześniej działalność opodatkowaną jako odrębni podatnicy. Uznanie takich osób za jednego podatnika może nastąpić z mocą wsteczną, jeżeli osoby te nadużywały uprawnień wynikających ze statusu odrębnych podatników. 4) Artykuł 296 ust. 1 i 2 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, zgodnie z którymi odmowa zastosowania systemu ryczałtowego, o którym mowa w tym przepisie, następuje jedynie w sytuacji, gdy rolnik przestanie spełniać kryteria zastosowania tego systemu oparte na rozmiarach gospodarstwa, na przykład w wyniku uznania kilku powiązanych ze sobą gospodarczo rolników za jednego podatnika. 5) Artykuł 296 ust. 1 i 2 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie odmowie stosowania systemu ryczałtowego, o którym mowa w tym przepisie, wobec rolnika, w odniesieniu do którego system ten był stosowany wcześniej. Odmowa ta może nastąpić z mocą wsteczną, jeżeli zastosowanie systemu ryczałtowego wiązało się z nadużyciem prawa.
70.

O ile podzielam punkt widzenia, zgodnie z którym w sporze takim jak toczący się przed sądem krajowym należy dać priorytet ochronie najbardziej podstawowych praw wnioskodawcy ubiegającego się o ochronę uzupełniającą, o tyle nie uważam, by ocena jaką winien przeprowadzić właściwy organ krajowy co do istnienia ryzyka doznania poważnej krzywdy, w rozumieniu art. 2 lit. e) w związku z art. 15 dyrektywy 2004/83, w przypadku powrotu wnioskodawcy do państwa pochodzenia, winna mieć miejsce na tym etapie procedury. Interpretacja zaproponowana przez Komisję wymaga od właściwego organu krajowego zbadania wniosku co do istoty przed dokonaniem oceny jego dopuszczalności, czyniąc przestrzeganie terminu ustanowionego mocą prawa czysto pomocniczym. Tymczasem ustanowiony termin, stanowiący przesłankę dopuszczalności wniosku winien być stosowany w sposób obiektywny, tak aby zagwarantować pewność prawa i równe traktowanie.
38.

Po pierwsze, odstępstwo to zostało ustanowione początkowo z myślą o nowych obiektach, a nie o obiektach już istniejących. Widać to wyraźnie przy porównaniu dyrektywy 2001/80 z jej poprzedniczką, dyrektywą Rady 88/609/EWG ( 6 ). Załącznik VI do dyrektywy 88/609 ustanawiał inne dopuszczalne wartości emisji NOx, w zależności od rodzaju paliwa wykorzystywanego przez elektrownie, i zezwalał na emisję do 1300 mg/Nm3 w przypadku paliwa stałego o ZCL mniejszym niż 10%. Nic jednak nie wskazuje na to, by osoby przygotowujące treść załącznika VI do dyrektywy 88/609 miały na myśli Aberthaw (już istniejący obiekt), gdyż odstępstwo określone w załączniku VI do tej dyrektywy znajdowało zastosowanie tylko do nowych obiektów, a nie do obiektów już istniejących.
14.

Mając wątpliwości co do wykładni rozporządzenia nr 261/2004, Obvodní soud pro Prahu 6 (sąd obwodowy nr 6 w Pradze) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy zderzenie samolotu z ptakiem stanowi »zdarzenie« w rozumieniu pkt 22 wyroku z dnia 22 grudnia 2008 r., [Wallentin-Hermann (C‑549/07, EU:C:2008:771)], czy może stanowi ono „nadzwyczajną okoliczność” w rozumieniu motywu 14 […] rozporządzenia […] nr 261/2004 […], czy też nie wchodzi ono w zakres żadnego z tych pojęć? 2) Jeżeli zderzenie samolotu z ptakiem stanowi „nadzwyczajną okoliczność” w rozumieniu motywu 14 rozporządzenia [nr 261/2004], to czy przewoźnik lotniczy może uznać za racjonalne środki służące uniknięciu takiego zderzenia mechanizmy kontroli prewencyjnej ustanowione w okolicach lotnisk (takie jak na przykład płoszenie ptaków hałasem, współpraca z ornitologami, usunięcie miejsc typowych dla gromadzenia się lub przelotów ptaków, płoszenie światłem itp.)? Co w takim przypadku stanowi „zdarzenie” w rozumieniu pkt 22 wyroku [z dnia 22 grudnia 2008 r., Wallentin-Hermann (C‑549/07, EU:C:2008:771)]? 3) Jeżeli zderzenie samolotu z ptakiem stanowi „zdarzenie” w rozumieniu pkt 22 wyroku [z dnia 22 grudnia 2008 r., Wallentin-Hermann, (C‑549/07, EU:C:2008:771)], to czy można uznać je również za „zdarzenie” w rozumieniu motywu 14 rozporządzenia [nr 261/2004] i czy można w takim wypadku uznać za „nadzwyczajną okoliczność” w rozumieniu motywu 14 [tego] rozporządzenia ogół środków technicznych i administracyjnych, które przewoźnik lotniczy musi podjąć po zderzeniu samolotu z ptakiem, w wyniku którego nie doszło jednak do uszkodzenia samolotu? 4) Jeżeli ogół środków technicznych i administracyjnych podjętych po zderzeniu samolotu z ptakiem, w wyniku którego nie doszło jednak do uszkodzenia samolotu, stanowi „nadzwyczajną okoliczność” w rozumieniu motywu 14 rozporządzenia [nr 261/2004], to czy można wymagać od przewoźnika lotniczego, aby brał pod uwagę, już podczas planowania lotów, ryzyko, że konieczne będzie podjęcie tych środków technicznych i administracyjnych po zderzeniu samolotu z ptakiem, i aby uwzględnił tę okoliczność w rozkładzie lotów w ramach rozsądnych środków? 5) Jak należy oceniać spoczywający na przewoźniku lotniczym obowiązek odszkodowania w rozumieniu art. 7 rozporządzenia [nr 261/2004], w przypadku kiedy opóźnienie jest spowodowane nie tylko przez środki administracyjne i techniczne podjęte po zderzeniu samolotu z ptakiem, w wyniku którego nie doszło do uszkodzenia samolotu, lecz również, w znacznej mierze, przez naprawę usterki technicznej nie mającej związku ze wspomnianym zderzeniem samolotu z ptakiem?”.
55.

Zważywszy na względnie niewielką liczbę przypadków, gdy zainteresowana strona zdołała doprowadzić do uchylenia decyzji Komisji o niewszczynaniu formalnego postępowania wyjaśniającego, w moim odczuciu, aby zainteresowanej stronie się to udało, musi ona zdołać wykazać, że Komisja w chwili przyjęcia zaskarżonej decyzji nie dysponowała wszystkimi informacjami koniecznymi do wykluczenia jakichkolwiek wątpliwości co do klasyfikacji zgłoszonego środka jako pomocy lub zgodności takiej pomocy z rynkiem wewnętrznym ( 29 ) bądź też że Komisja przeprowadziła niedostateczną lub niewłaściwą analizę odpowiednich informacji – chyba że Komisja sama wyraziła wątpliwości co do klasyfikacji środka jako pomocy bądź zgodności takiej pomocy z rynkiem wewnętrznym ( 30 ) ( 31 ).
48.

Więcej mam natomiast wątpliwości co do uznania za cele zasługujące na ochronę w świetle art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78 cele w postaci możliwości znalezienia i utrzymania równowagi organizacyjnej i finansowej policji autonomicznej wspólnoty Kraju Basków czy konieczności utworzenia zrównoważonej struktury wiekowej, a także co do tego, czy cele te, w ocenie Trybunału, stanowią „cele z zakresu polityki społecznej, takie jak cele związane z polityką zatrudnienia, rynku pracy i kształcenia zawodowego” ( 51 ).
28.

W stosownym czasie przed związaniem się kredytobiorcy umową o kredyt lub ofertą kredytodawcy oraz, w stosownych przypadkach, pośrednicy kredytowi mają obowiązek dostarczenia obligatoryjnych informacji przed zawarciem umowy, wymienionych w dziewiętnastu literach art. 5 ust. 1 dyrektywy 2008/48. Obejmują one informacje dotyczące sytuacji kredytobiorcy, jeśli ma on opóźnienie bądź zalega ze spłatą długu ( 30 ). W chwili zawarcia umowy o kredyt większość kredytobiorców nie przewiduje, że mogą zalegać ze spłatą; wiadomo też, że nie wszyscy kredytobiorcy dokładnie zapoznają się lub w pełni rozumieją konsekwencje zaległości w spłacie, wskazane w informacjach poprzedzających zawarcie umowy. Trzydniowy termin podany we wzorze umowy Inko jest niewystarczający na dokonanie przez kredytobiorcę oceny swojej sytuacji. Kiedy kredytobiorca dostaje do wyboru opcję spłaty całości zaległego długu albo wypełnienia formularza umowy o ratalnej spłacie zadłużenia, wątpliwe jest, by faktycznie miał on wybór. Gdyby kredytobiorca był w stanie niezwłocznie spłacić zaległy dług (opcja tańsza, gdyż redukuje zobowiązanie do pokrycia dalszych kosztów), prawdopodobnie nie popadłby w zwłokę. Trzy dni to również niewystarczający czas na porównanie przez kredytobiorcę kosztów przyjęcia uzgodnienia o ratalnej spłacie zadłużenia z alternatywnymi rozwiązaniami oferowanymi przez innych kredytodawców.
82.

EDORA stoi co prawda na stanowisku, że uregulowania zawarte w zarządzeniu nie mogą mieć znaczącego wpływu na środowisko, jednakże przy rygorystycznym podejściu nie jest to przesłanka decydująca o istnieniu obowiązku do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko na podstawie art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy SOOŚ. Co prawda z wyroku Dimos Kropias Attikis można wyprowadzić wniosek przeciwny, jednakże w takim wypadku ocena możliwości wystąpienia znaczących skutków dla środowiska ograniczyłaby się do zagadnienia, czy na podstawie obiektywnych okoliczności można wykluczyć, że plan lub przedsięwzięcie może w istotny sposób oddziaływać na dany teren ( 38 ). Wydaje się mało prawdopodobne, że jest to możliwe – bez stwierdzenia dodatkowych okoliczności – w wypadku ustalania wartości granicznych dotyczących emisji hałasu i cienia rzucanego powtarzalnie przez elektrownie wiatrowe.
105.

Po drugie, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dyrektywa 93/13 ma zastosowanie do przepisów ustawowych dotyczących uprawnień sądów krajowych do oceny nieuczciwego charakteru warunków umów ( 52 ). Tak więc postępowanie o zapłatę wynagrodzenia przed secretario judicial jest objęte zakresem stosowania tej dyrektywy. Dlatego też zagadnienie, czy badanie z urzędu występowania nieuczciwych warunków należy do obowiązków tego organu czy też do obowiązków sędziego zajmującego się na dalszym etapie egzekucją, może mieć co prawda znacznie dla zgodności postępowania o zapłatę wynagrodzenia z dyrektywą 93/13, zagadnienie to powinno być jednak rozpatrywane w ramach merytorycznej oceny zadanych pytań prejudycjalnych, a nie w ramach oceny znaczenia pytań dla rozstrzygnięcia sprawy, czyli w ramach oceny dopuszczalności pytań prejudycjalnych.
61.

W świetle powyższych rozważań proponuję, aby na pytania Tribunal da Relação de Évora (sądu apelacyjnego w Évorze, Portugalia) Trybunał udzielił następującej odpowiedzi. W przedmiocie pytania pierwszego: artykuł 14 rozporządzenia nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych („doręczanie dokumentów”) oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 należy interpretować w sposób dopuszczający uwzględnienie przez sąd dokumentu innego niż potwierdzenie odbioru w celu stwierdzenia, że doręczenie pisma procesowego adresatowi nastąpiło zgodnie z tym przepisem. Aby dane dokumenty mogły być uznawane za równoważne z potwierdzeniem odbioru, muszą one umożliwiać sędziemu krajowemu ustalenie, czy doręczenie do adresata odbyło się w sposób zapewniający ochronę jego praw procesowych. W przedmiocie pytania drugiego: rozporządzenie nr 1393/2007 należy interpretować w sposób niewykluczający stosowania normy krajowej uznającej doręczenie za dokonane adresatowi, jeżeli odbiór podpisała osoba trzecia, przy czym doręczenie nastąpiło w miejscu zamieszkania adresata, a doręczony dokument odebrała osoba dorosła, od której można zasadnie oczekiwać przekazania go adresatowi. W przedmiocie pytania trzeciego: rozporządzenie nr 1393/2007 wyklucza stosowanie normy krajowej przewidującej, że nieprawidłowe doręczenie na skutek braku formularza zawartego w załączniku II do rozporządzenia nr 1393/2007 ulega konwalidacji przez sam upływ czasu, w którym adresat nie wniósł sprzeciwu wobec braku formularza. Takie uchybienie można naprawić jedynie poprzez doręczenie adresatowi formularza zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami rozporządzenia nr 1393/2007.
13.

W dniu 19 sierpnia 2009 r., to jest w momencie wejścia w życie nowelizacji z 2009 r. do UVP‑G, wskazana powyżej ostateczna decyzja z dnia 10 grudnia 2002 r. nie była już narażona na ryzyko nieważności wynikające z § 3 ust. 6 UVP‑G 2000. Zgodnie z tym przepisem w przypadku zezwoleń odnoszących się do przedsięwzięć podlegających obowiązkowi oceny oddziaływania na środowisko, które to zezwolenia zostały wydane na podstawie ustaw szczególnych, a nie na podstawie UVP‑G 2000, dopuszczalne było stwierdzenie ich nieważności w terminie trzech lat.
38.

Podmioty prywatne udostępniające infrastrukturę drogową za opłatą są jednak usługodawcami nie tylko w stosunku do użytkowników tych dróg, ale także w stosunku do organów władzy publicznej, takich jak NRA w Irlandii, które powierzają im to zadanie. Infrastruktura drogowa jest bowiem infrastrukturą publiczną, której budowa i utrzymanie są zadaniami władz publicznych. Władze te mogą powierzyć wykonywanie tego zadania podmiotom prywatnym w zamian za prawo do pobierania opłat od użytkowników. W takiej sytuacji podmioty prywatne występują jako usługodawcy w stosunku do władz publicznych. Nie ma przy tym znaczenia, że wynagrodzenie za tę usługę nie ma charakteru z góry ustalonej ceny, lecz następuje w formie prawa do poboru opłat.
94.

Prawdą jest, że dyrektywa 68/151 przewiduje środki koordynujące, których celem nie jest regulowanie wszelkich aspektów związanych z rejestrami spółek państw członkowskich. I tak na przykład ustalenie kryteriów wyszukiwania umożliwiających dostęp do informacji zawartych w tych rejestrach mieści się w zakresie uprawnień dyskrecjonalnych państw członkowskich ( 42 ). Natomiast z art. 2 ust. 1 dyrektywy 68/151 wyraźnie wynika, że jej celem jest określenie minimalnego zestawu informacji dotyczących spółek, które powinny podlegać obowiązkowej jawności. Bezcelowe byłoby określenie takiego jednolitego zestawu dla wszystkich państw członkowskich, gdyby każde z nich mogło zmieniać na przestrzeni czasu dostęp do informacji zawartych w ich rejestrach spółek w zależności od istnienia uzasadnionego interesu. Byłoby to również niezgodne z celem koordynacji ustawodawstw krajowych, którym w odniesieniu do dyrektyw wydanych na podstawie art. 54 traktatu WE jest zniesienie przeszkód swobody przedsiębiorczości wynikających z heterogeniczności uregulowań poszczególnych państw członkowskich poprzez ustanowienie w Unii, w szczególności w odniesieniu do celu określonego w art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu, minimalnych równoważnych wymogów prawnych dotyczących zakresu informacji spółek, które powinny być podawane do publicznej wiadomości ( 43 ).
95.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, ograniczenie wykonywania prawa do swobodnego przemieszczania się może być uzasadnione, jeśli spełnione zostały cztery przesłanki, a mianowicie, że ograniczenie to powinno być stosowane w sposób niedyskryminujący, musi być uzasadnione nadrzędnym względem interesu ogólnego, musi być właściwe do zapewnienia realizacji wyznaczonego celu i nie wykraczać poza to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia, mając na uwadze, że zdaniem Trybunału takie uregulowanie spełnia tę przesłankę tylko wówczas, gdy rzeczywiście odzwierciedla ono troskę o realizację tego celu w sposób spójny i systematyczny ( 51 ).
17.

Organizacja ochrony środowiska Associazione Italia Nostra Onlus (zwana dalej „Italia Nostra”) zaskarżyła to stanowisko do Tribunale amministrativo regionale del Veneto (regionalnego sądu administracyjnego dla Wenecji Euganejskiej). W związku z tym sąd ten przedłożył Trybunałowi na podstawie art. 267 akapit trzeci TFUE następujące pytania: „1) Czy art. 3 ust. 3 dyrektywy SOOŚ, w części, w jakiej odnosi się on także do sytuacji wskazanej w ust. 2 lit. b) tego artykułu, jest ważny w świetle postanowień dotyczących ochrony środowiska w TFUE i w karcie praw podstawowych w zakresie, w jakim wyłącza on z systematycznego poddawania strategicznej ocenie środowiska plany i programy, które zostały uznane za wymagające oceny skutków na podstawie art. 6 i 7 dyrektywy siedliskowej? 2) W wypadku potwierdzenia ważności wskazanego przepisu, czy art. 3 ust. 2 i 3 dyrektywy SOOŚ w związku z motywem 10 tej dyrektywy, zgodnie z którym »wszystkie plany i programy uznane za wymagające oceny zgodnie z dyrektywą siedliskową mogą potencjalnie powodować znaczący wpływ na środowisko i powinny z reguły być poddawane systematycznej ocenie wpływu na środowisko«, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom takim jak uregulowanie krajowe, które w celu zdefiniowania pojęcia »małych obszarów na poziomie lokalnym« w art. 3 ust. 3 dyrektywy SOOŚ odnosi się do kryteriów o charakterze czysto ilościowym? 3) W wypadku odpowiedzi przeczącej na powyższe pytanie, czy art. 3 ust. 2 i 3 dyrektywy SOOŚ w związku z motywem 10 tej dyrektywy, zgodnie z którym »wszystkie plany i programy uznane za wymagające oceny zgodnie z dyrektywą siedliskową mogą potencjalnie powodować znaczący wpływ na środowisko i powinny z reguły być poddawane systematycznej ocenie wpływu na środowisko«, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom takim jak uregulowanie krajowe, które wyłącza z automatycznego i obligatoryjnego poddawania strategicznej ocenie środowiska wszystkie projekty rozwoju obszarów miejskich, nowe lub rozszerzone, o powierzchni do 40 ha, a także projekty zagospodarowania lub rozwoju terenów miejskich w ramach istniejących terenów miejskich o powierzchni do 10 ha, mimo że ze względu na potencjalny wpływ na tereny zostały uznane za wymagające oceny skutków na podstawie art. 6 i 7 dyrektywy siedliskowej?”.
66.

Wykładnia prawa krajowego w celu stwierdzenia zgodności z prawem Unii całej treści art. 310 ust. 2 i wszystkich potencjalnych czynności przygotowawczych, które mogą być objęte tym przepisem lub znajdować się poza jego zakresem, nie należy do zadań Trybunału. Odpowiedź zaproponowana w niniejszej opinii odnosi się tylko do jednego rodzaju czynności przygotowawczej: decyzji o dopuszczeniu konkurenta w otwartej procedurze zamówień publicznych. W odniesieniu do innych czynności przygotowawczych, jakie mogą zostać podjęte zgodnie z prawem hiszpańskim, do sądu krajowego należy stwierdzenie in concreto, czy art. 310 ust. 2 utrudnia natychmiastową kontrolę czynności przygotowawczych powodujących negatywne skutki prawne dla przedsiębiorstw.
70.

Z chwilą sporządzenia wezwania do zapłaty z 2004 r. (w odniesieniu do jęczmienia) i w 2005 r. (w odniesieniu do pszenicy zwyczajnej) nastąpiło kolejne przerwanie biegu przedawnienia zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2988/95. Można by dyskutować, czy, w związku z charakterem owych wezwań do zapłaty, nastąpiło jedynie przerwanie biegu przedawnienia należności głównej, albowiem wspomniane wezwania nie obejmowały żądania odsetek. Niemniej jednak rozważania te są bez znaczenia, albowiem nie doszło do wydania decyzji w kwestii odsetek w obrębie okresu ośmiu lat (liczonych od popełnienia nieprawidłowości), który to termin stanowi okres maksymalny ustanowiony w art. 3 ust. 1 akapit czwarty, jak już wskazywałem w poprzednich punktach niniejszej opinii.
73.

W niniejszej sprawie, choć wnosząca odwołanie zarzuca przeinaczenie dowodów przedstawionych w pierwszej instancji, nie wskazuje ona jednak, na czym owo przeinaczenie miałoby dokładnie polegać, lecz odwołuje się jedynie, w sposób ogólny, do fragmentów jej pism przedłożonych Sądowi oraz do załączników do nich. Pragnę zauważyć w każdym razie, że pkt 71–77 repliki przedstawionej Sądowi, do których odnosi się wnosząca odwołanie, zawierają jedynie podsumowanie okoliczności rozwiązania przedmiotowej umowy. Dopiero w pkt 76 tego pisma wnosząca odwołanie wspomina o poniesionej szkodzie, wskazując na stratę w wysokości 10% wartości przedmiotowej umowy z tytułu kosztów poniesionych na jej przygotowanie oraz 20% tej wartości z tytułu oczekiwanej marży. W tym kontekście odsyła ona do załącznika A‑5 do skargi w pierwszej instancji oraz do załączników A‑25‑a i A‑25‑b do repliki przedłożonej Sądowi. Pierwszy z tych załączników zawiera tabelaryczne zestawienie przedsięwzięć wnoszącej odwołanie, na które miały wpływ środki ograniczające, oraz przetargów publicznych przegranych z uwagi na zastosowane wobec niej sankcje, a dwa pozostałe – kopię przedmiotowej umowy oraz załączone do niej szczegółowe warunki. O ile dokumenty te dostarczają informacji na temat wartości przedmiotowej umowy, o tyle nie są one jednak w stanie udowodnić ani prawdziwości wydatków, jakie miała ponieść wnosząca odwołanie w związku z tą umową, ani zakresu marży, jakiej mogłaby racjonalnie oczekiwać z racji wykonania wspomnianej umowy. Jeżeli chodzi o udzielenie odpowiedzi na pytania siódme i ósme, zadane przez Sąd w ramach środków organizacji postępowania w dniu 14 stycznia 2014 r., do których wnosząca odwołanie odniosła się w piśmie złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 31 stycznia 2014 r., pragnę zauważyć, że pytanie pierwsze dotyczy wyłącznie rzekomego związku przyczynowego między zablokowaniem przedmiotowej wypłaty a zastosowanymi wobec wnoszącej odwołanie środkami ograniczającymi, a pytanie drugie zawiera jedynie zwykłe twierdzenia dotyczące kosztów, jakie miała ona ponieść, oraz utraty zysków wynikającej z rozwiązania przedmiotowej umowy. Jak stwierdził Sąd w pkt 106 zaskarżonego wyroku, twierdzenia te nie zostały poparte ani zestawieniami poniesionych kosztów, ani precyzyjnymi wskazówkami co do ogólnego wskaźnika zyskowności u wnoszącej odwołanie lub w sektorze przemysłu, w którym prowadzi ona działalność ( 52 ).