ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

1. Konkurencja – Zasady Unii – Obwieszczenia Komisji w sprawie współpracy oraz w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien – Modelowy program współpracy opracowany w ramach Europejskiej Sieci Konkurencji

(art. 101 TFUE, 102 TFUE; obwieszczenia Komisji 2004/C 101/03, 2006/C 298/11)

2. Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Naruszenie konkurencji

(art. 101 TFUE; rozporządzenie Rady nr 1/2003)

Summary

1. Obwieszczenia Komisji, z których jedno dotyczy współpracy w ramach sieci urzędów ochrony konkurencji, a drugie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych nie wiążą państw członkowskich. Co więcej, drugie ze wskazanych obwieszczeń dotyczy jedynie programów współpracy realizowanych przez samą Komisję. Modelowy program współpracy opracowany w ramach Europejskiej Sieci Konkurencji, który ma na celu harmonizację pewnych elementów krajowych programów w tej dziedzinie również nie jest wiążący dla sądów państw członkowskich.

(por. pkt 21, 22)

2. Przepisy prawa Unii w dziedzinie karteli, a w szczególności rozporządzenie nr 1/2003, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by osobie pokrzywdzonej w wyniku naruszenia prawa konkurencji Unii i zmierzającej do uzyskania odszkodowania udzielony został dostęp do dokumentów dotyczących postępowania w sprawie współpracy prowadzonego w odniesieniu do sprawcy tego naruszenia. Zadaniem sądów państw członkowskich jest jednak określenie – na podstawie prawa krajowego – warunków, na jakich dostępu takiego należy udzielić lub odmówić, po rozważeniu interesów chronionych przez prawo Unii.

Więc istocie nawet jeśli wytyczne udzielone przez Komisję mogą mieć wpływ na praktyki stosowane przez krajowe władze ds. ochrony konkurencji, to w braku wiążących uregulowań prawa Unii w tej dziedzinie stanowienie i stosowanie krajowych przepisów regulujących dostęp osób pokrzywdzonych przez kartel do dokumentów zgromadzonych w postępowaniu w sprawie współpracy jest zadaniem państw członkowskich. Tymczasem badając takie wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów wniesiony przez osobę zmierzającą do uzyskania odszkodowania od innej osoby, która czerpie korzyści z takiego programu, należy zapewnić, aby te mające zastosowanie uregulowania krajowe nie były mniej korzystne od zasad proceduralnych odnoszących się do odpowiednich środków prawnych dotyczących wyłącznie prawa krajowego oraz nie czyniły uzyskania takiego odszkodowania praktycznie niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym; należy także wyważyć interesy przemawiające za ujawnieniem informacji oraz za ochroną informacji przekazanych dobrowolnie przez osobę wnioskującą o zniesienie lub złagodzenie sankcji. Sądy krajowe winny dokonywać takiego wyważenia interesów wyłącznie na podstawie analizy każdego konkretnego przypadku, w ramach prawa krajowego i przy uwzględnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

(por. pkt 23, 30–32; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Prawo autorskie i prawa pokrewne – Dyrektywa 2001/29 – Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym – Prawo do zwielokrotniania – Wyjątek dotyczący kopii na użytek prywatny – Godziwa rekompensata – Dłużnik

(dyrektywa 2001/29 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 5 ust. 2 lit. b), art. 5 ust. 5)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Prawo autorskie i prawa pokrewne – Dyrektywa 2001/29 – Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym – Prawo do zwielokrotniania – Wyjątek dotyczący kopii na użytek prywatny

(dyrektywa 2001/29 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 5 ust. 2 lit. b), art. 5 ust. 5)

Summary

1. Przepisy dyrektywy 2001/29 w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, a w szczególności jej art. 5 ust. 2 lit. b) i ust. 5, należy interpretować w ten sposób, że użytkownik końcowy, który dokonuje na użytek prywatny zwielokrotnienia chronionego dzieła, powinien co do zasady być uważany za dłużnika z tytułu godziwej rekompensaty, o której mowa w tymże ust. 2 lit. b). Jednakże przy uwzględnieniu praktycznych trudności dotyczących zidentyfikowania użytkowników prywatnych oraz zobowiązania ich do wynagrodzenia podmiotom praw autorskich wyrządzanej im przez nich szkody państwom członkowskim wolno ustanawiać opłatę za kopię na użytek prywatny, obciążającą podmioty, które udostępniają użytkownikom końcowym sprzęt, urządzenia i nośniki zwielokrotniania cyfrowego, ponieważ podmioty te mają możliwość wliczenia kosztów tej opłaty do ceny płaconej przez użytkownika końcowego za owo udostępnienie.

(zob. pkt 27, 29, pkt 1 sentencji)

2. Dyrektywę 2001/29 w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, a w szczególności jej art. 5 ust. 2 lit. b) i art. 5 ust. 5, należy interpretować w ten sposób, że nakłada ona na państwo członkowskie, które wprowadziło system opłaty za kopię na użytek prywatny obciążający producenta bądź importera nośników zwielokrotniania chronionych utworów i na którego terytorium powstaje szkoda ponoszona przez twórców na skutek używania ich chronionych utworów do celów prywatnych przez kupujących, którzy tam zamieszkują, obowiązek zagwarantowania, że twórcy ci otrzymają efektywnie godziwą rekompensatę, której celem jest wynagrodzenie tej szkody. W tym kontekście sama tylko okoliczność, że zawodowy sprzedawca sprzętu, urządzeń i nośników zwielokrotniania ma siedzibę w innym państwie członkowskim aniżeli państwo miejsca zamieszkania kupujących, nie ma wpływu na ten obowiązek osiągnięcia rezultatu. W przypadku braku możliwości zapewnienia pobrania godziwej rekompensaty od kupujących do sądu krajowego należy dokonanie takiej wykładni prawa krajowego, która umożliwi pobranie tej rekompensaty od dokonującego zawodowo sprzedaży dłużnika.

(zob. pkt 41, pkt 2 sentencji)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Pomoc przyznawana przez państwa – Zgodność pomocy ze wspólnym rynkiem – Pomoc, która przynosi poprawę sytuacji finansowej przedsiębiorstwa będącego jej beneficjentem, lecz nie jest konieczna dla osiągnięcia celów przewidzianych w art. 87 ust. 3 WE – Brak – Publiczne finansowanie przejścia do naziemnej telewizji cyfrowej – Ocena kryterium konieczności (art. 87 ust. 3 WE) (por. pkt 44, 46–48)

2. Odwołanie – Zarzuty – Zarzut podniesiony po raz pierwszy w odwołaniu – Niedopuszczalność (por. pkt 63)

3. Pomoc przyznawana przez państwa – Zakaz – Odstępstwa – Pomoc, w stosunku do której można zastosować odstępstwo przewidziane w art. 87 ust. 3 lit. c) WE – Przesłanki – Przejście z nadawania analogowego na nadawanie cyfrowe – Przesłanka neutralności technologicznej – Ocena (art. 87 ust. 3 lit. c) WE; komunikat Komisji COM(2003) 541 wersja ostateczna) (por. pkt 77, 79–81)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 6 października 2009 r. w sprawie T‑21/06 Niemcy przeciwko Komisji Europejskiej, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/513/WE z dnia 9 listopada 2005 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Republikę Federalną Niemiec na rzecz wdrażania naziemnej telewizji cyfrowej w Berlinie-Brandenburgii (Dz.U. 2006 L 200, s. 14) – Naruszenie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE

Sentencja

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.
Keywords

Summary



Keywords

1. Unia Europejska – Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych – Status ofiar w postępowaniu karnym – Decyzja ramowa 2001/220 – Rola ofiary w postępowaniu

(decyzja ramowa Rady 2001/220, art. 2, 3, 8)

2. Unia Europejska – Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych – Status ofiar w postępowaniu karnym – Decyzja ramowa 2001/220 – Obowiązek promowania mediacji – Zakres

(decyzja ramowa Rady 2001/220, art. 10 ust. 1)

Summary

1. Wykładni art. 2, 8 i 10 decyzji ramowej 2001/220 w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by obligatoryjny zakaz zbliżania się o określonym minimalnym wymiarze, przewidziany w prawie karnym państwa członkowskiego jako środek karny, był orzekany wobec sprawców przemocy w rodzinie, nawet jeżeli ofiary tej przemocy nie zgadzają się na zastosowanie takiego środka.

W istocie z jednej strony, obowiązki wymienione w art. 2 ust. 1 owej decyzji ramowej mają na celu zagwarantowanie, by ofiara mogła w rzeczywisty i odpowiedni sposób wziąć udział w postępowaniu karnym, co nie oznacza, by obligatoryjny zakaz zbliżania się nie mógł zostać orzeczony wbrew jej opinii. Z drugiej strony, to procesowe uprawnienie do bycia wysłuchanym w rozumieniu art. 3 akapit pierwszy owej decyzji ramowej nie przyznaje ofiarom żadnego prawa dotyczącego wyboru rodzaju kar, jakie grożą sprawcom czynów na podstawie przepisów krajowego prawa karnego, ani wymiaru tych kar. Prawnokarna ochrona przed aktami przemocy domowej, którą państwo członkowskie zapewnia, wykonując swe uprawnienia represyjne, ma na celu nie tylko ochronę interesów ofiary, lecz również innych, bardziej ogólnych interesów społeczeństwa. Wreszcie ochrony będąca przedmiotem art. 8, które polega w szczególności na chronieniu w odpowiedni sposób ofiary przed sprawcą przestępstwa w czasie trwania postępowania karnego nie można rozumieć w ten sposób, że państwa członkowskie mają również obowiązek ochrony ofiar przed pośrednimi skutkami, jakie w późniejszym okresie mogą spowodować kary wymierzone przez sąd sprawcom przestępstw.

Ponadto obowiązek orzeczenia zakazu zbliżania się zgodnie z danym prawem karnym nie wchodzi w zakres zastosowania decyzji ramowej.

(por. pkt 56, 60, 61, 66, 67, 69, 70, pkt 1sentencji)

2. Wykładni art. 10 ust. 1 decyzji ramowej 2001/220 w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym należy dokonywać w ten sposób, że pozwala on państwom członkowskim, mając na względzie szczególną kategorię przestępstw popełnionych w rodzinie, wykluczyć możliwość korzystania z mediacji we wszystkich postępowaniach karnych dotyczących takich przestępstw.

W tym względzie poza tym, iż art. 34 ust. 2 UE pozostawia władzom krajowym wybór formy i środków koniecznych do osiągnięcia celów zamierzonych w decyzjach ramowych, art. 10 ust. 1 decyzji ramowej poprzestaje na nakazaniu państwom członkowskim dążenia do promowania mediacji w odniesieniu do przestępstw, w przypadku których uznają one taki środek za właściwy, efektem czego wybór przestępstw, w odniesieniu do których istnieje możliwość mediacji, należy do państw członkowskich.

(por. pkt 72, 76, pkt 2sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Środki mające na celu ustanowienie i zapewnienie funkcjonowania rynku wewnętrznego energii elektrycznej – Dyrektywa 2003/54 – Dostęp stron trzecich do systemów przesyłowych i dystrybucyjnych energii elektrycznej

(art. 307 WE; dyrektywa 2003/54 Parlamentu Europejskiego i Rady)

Summary

Nie uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy dyrektywy 2003/54 dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92 państwo członkowskie, którego operator systemu przesyłowego– przed przystąpieniem owego państwa do Wspólnoty – zawarł z przedsiębiorstwem mającym siedzibę w państwie trzecim umowę gwarantującą owemu przedsiębiorstwu preferencyjne prawa przesyłania w ramach krajowej sieci wysokiego napięcia, w zamian udziału finansowego w budowie linii przesyłowej, na której korzysta ona z tego prawa, ponieważ przyznany rowem przedsiębiorstwu preferencyjny dostęp może zostać uznany za inwestycję chronioną na mocy umowy w sprawie wspierania i wzajemnej ochrony inwestycji zawartej przez wspomniane państwo trzecie i dane państwo członkowskie przed przystąpieniem tego ostatniego do Wspólnoty, a ewentualne rozwiązanie spornej umowy pociągnęłoby za sobą, w świetle zobowiązań międzynarodowych państwa członkowskiego, naruszenie tej umowy przez to państwo członkowskie.

Zgodnie z art. 307 akapit pierwszy WE ma bowiem na celu sprecyzowanie zgodnie z zasadami prawa międzynarodowego, wynikającymi w szczególności z art. 30 ust. 4 lit. b) Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów z dnia 23 maja 1969 r., że stosowanie traktatu WE nie narusza zobowiązań danego państwa członkowskiego do przestrzegania praw państw trzecich wynikających z wcześniejszej konwencji i dochowania odpowiadających im obowiązków.

W tym względzie celem stwierdzenia, czy wcześniejsza konwencja międzynarodowa może mieć pierwszeństwo przed normą prawa wspólnotowego, należy zbadać, czy nakłada ona na państwo członkowskie obowiązki, których wykonania mogą się nadal domagać państwa trzecie będące stronami konwencji.

Ponadto chociaż w ramach art. 307 WE państwo członkowskie ma swobodę wyboru środków, jakie zastosuje w celu wyeliminowania niezgodności pomiędzy konwencją ratyfikowaną przed przystąpieniem do Wspólnoty a traktatem WE, to jednak, jeśli państwo członkowskie napotka trudności, które uniemożliwią dostosowanie umowy, nie można wykluczyć konieczności jej wypowiedzenia. Niemniej jednak nie jest tak gdy umowa nie zawiera żadnej klauzuli dotyczącej możliwości jej wypowiedzenia a jej rozwiązanie skutkowałoby pozbawieniem przedsiębiorstwa wynagrodzenia, które umowa ta przewiduje jako świadczenie; tego rodzaju działanie naruszałoby prawa owego przedsiębiorstwa i miałoby w związku z tym taki sam skutek jak wywłaszczenie w rozumieniu umowy w sprawie wspierania i wzajemnej ochrony inwestycji.

W tych okolicznościach, nawet jeśli przyznany przedsiębiorstwu priorytetowy dostęp do systemu przesyłowego nie jest zgodny z dyrektywą 2003/54, korzysta on z ochrony na podstawie art. 307 akapit pierwszy WE.

(por. pkt 38, 41, 42, 44, 46, 48, 51, 52)
Keywords

Summary



Keywords

Transport – Transport drogowy – Przepisy socjalne – Odstępstwa – Obowiązek instalacji i używania tachografu

(rozporządzenie nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 13 ust. 1 lit. d) tiret drugie)

Summary

Pojęcie materiałów zawarte w art. 13 ust. 1 lit. d) tiret drugie rozporządzenia nr 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia nr 3821/85 i nr 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie nr 3820/85, należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono opakowań takich jak puste butelki przewożone przez osobę zajmującą się handlem winem i napojami, która prowadzi sklep, raz w tygodniu dokonuje dostaw dla klientów i zabiera przy tym od nich puste opakowania w celu dostarczenia ich do hurtownika.

W istocie puste butelki transportowane przez ową osobę nie stanowią dóbr koniecznych do wykonywania jego głównej działalności. Po pierwsze, butelki te nie są przetwarzane ani przekształcane, nie są dodawane do innego produktu ani wykorzystywane w wykonywaniu działalności. Po drugie, nie są konieczne jako składniki, surowce lub dodatki do jakiegokolwiek produktu wytworzonego przez takiego sprzedawcę lub do wykonywanych przez niego robót. Wreszcie nie stanowią one ani urządzeń, ani narzędzi koniecznych do wytworzenia jakiegoś produktu.

(por. pkt 26, 41; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Jednolite ustawodawstwo – Własność przemysłowa i handlowa – Prawo do patentu – Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych – Zakres stosowania

(rozporządzenie Rady nr 1768/92, art. 2; dyrektywa Rady 65/65)

Summary

Produkt, który został dopuszczony do obrotu we Wspólnocie Europejskiej jako produkt leczniczy stosowany u ludzi przed uzyskaniem zezwolenia na dopuszczenie do obrotu zgodnego z dyrektywą 65/65 w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do leków gotowych, zmienioną dyrektywą 89/341, i który w szczególności nie został poddany ocenie w zakresie jego bezpieczeństwa i skuteczności, nie jest objęty zakresem stosowania rozporządzenia nr 1768/92 dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych, zmienionego Aktem dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, zdefiniowanym w art. 2 tego rozporządzenia w zmienionym brzmieniu, i nie może być przedmiotem dodatkowego świadectwa ochronnego.

(por. pkt 36; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Jednolite ustawodawstwo – Własność przemysłowa i handlowa – Prawo do patentu – Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych – Zakres stosowania – Produkt wprowadzony do obrotu przed uzyskaniem zezwolenia na obrót zgodnego z dyrektywą 65/65 – Wyłączenie

(rozporządzenie Rady nr 1768/92, art. 2; dyrektywa Rady 65/65)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Jednolite ustawodawstwo – Własność przemysłowa i handlowa – Prawo do patentu – Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych – Wydanie dla produktu nieobjętego zakresem stosowania rozporządzenia nr 1768 – Nieważność świadectwa

(rozporządzenie Rady nr 1768/92, art. 2, 3, 15)

Summary

1. Artykuł 2 rozporządzenia nr 1768/92 dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że produkt, który został dopuszczony do obrotu we Wspólnocie Europejskiej jako produkt leczniczy stosowany u ludzi przed uzyskaniem zezwolenia na dopuszczenie do obrotu zgodnego z dyrektywą 65/65 w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do leków gotowych i który w szczególności nie został poddany ocenie w zakresie jego bezpieczeństwa i skuteczności, nie jest objęty zakresem stosowania tego rozporządzenia i w rezultacie nie może być przedmiotem dodatkowego świadectwa ochronnego.

Z przepisu tego wynika bowiem, że przedmiotem świadectwa może być wyłącznie produkt chroniony patentem obowiązującym na terytorium danego państwa członkowskiego, który przed dopuszczeniem go do obrotu we Wspólnocie jako produktu leczniczego uzyskał zezwolenie na dopuszczenie do obrotu w wyniku administracyjnej procedury wydawania zezwolenia, ustanowionej w dyrektywie 65/65 i obejmującej ocenę w zakresie jego bezpieczeństwa i skuteczności.

(por. pkt 44, 51; pkt 1 sentencji)

2. Dodatkowe świadectwo ochronne wydane dla produktu, który nie jest objęty zakresem stosowania rozporządzenia nr 1768/92 dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych, określonym w art. 2 tego rozporządzenia, jest nieważne.

Mimo że na podstawie treści lub genezy art. 15 ust. 1 wskazanego rozporządzenia nie można wywnioskować, że lista wymienionych w nim powodów unieważnienia świadectwa nie jest wyczerpująca, naruszenie artykułu tego rozporządzenia niewymienione w tym przepisie może prowadzić do unieważnienia świadectwa z uwagi na jego związek z art. 3 rzeczonego rozporządzenia. Pojęcie produktu zawarte w art. 3 rozporządzenia nr 1768/92 odnosi się bowiem bez wątpienia do produktu objętego zakresem stosowania tego rozporządzenia, określonym w jego art. 2. W rezultacie wydanie świadectwa dla produktu, który nie jest objęty zakresem stosowania wskazanego rozporządzenia, narusza zakres wspomnianego pojęcia produktu, a świadectwo wydane w takiej sytuacji jest nieważne na mocy art. 15 rozporządzenia nr 1768/92.

(por. pkt 55–57; pkt 2 sentencji)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Postępowanie – Termin do wniesienia skargi – Odwołanie – Wysłanie kopii oryginału skargi w formacie „Word” wraz z zawierającym podpis adwokata dokumentem w formacie „PDF” – Późniejsze wysłanie w wyznaczonym terminie oryginału – Dopuszczalność (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 56; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 37 § 6) (por. pkt 25–26)

2. Pomoc przyznawana przez państwa – Badanie przez Komisję – Wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego – Obowiązek uprzedniego poruszenia kwestii spornych środków z zainteresowanym państwem członkowskim i zbadania sytuacji w świetle informacji dostarczonych przez to państwo (art. 88 ust. 2 WE) (por. pkt 47–48)

3. Pomoc przyznawana przez państwa – Pojęcie – Charakter selektywny środka – Selektywność ulgi podatkowej mająca zastosowanie do przedsiębiorstw nowo dopuszczonych do obrotu giełdowego, związana z jej krótkim okresem stosowania (art. 87 ust. 1 WE) (por. pkt 56, 60)

4. Odwołanie – Zarzuty – Zarzut skierowany przeciwko podstawie uzupełniającej – Podstawa nieistotna dla sprawy – Podanie w wątpliwość oceny Komisji co do selektywność pomocy państwa – Uznanie prawidłowości jednego z elementów selektywności, niezawierające jakiegokolwiek naruszenia prawa – Zarzut dotyczący innych elementów selektywności – Podstawa nieistotna dla sprawy (por. pkt 57–58)

5. Pomoc przyznawana przez państwa – Zakaz – Odstępstwa – Pomoc, w stosunku do której można zastosować odstępstwo przewidziane w art. 87 ust. 3 lit. c) WE – Pomoc operacyjna – Wyłączenie (art. 87 ust. 3 lit. c) WE) (por. pkt 63–64)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 4 września 2009 r. w sprawie T‑211/05 Włochy przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2006/261/WE z dnia 16 marca 2005 r. dotyczącej programu [systemu] pomocy państwa C8/2004 (ex NN 164/2003), który Włochy wprowadziły w życie na rzecz spółek nowonotowanych na giełdzie (Dz.U. 2006, L 94, s. 42)

Sentencja

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

3) Republika Finlandii pokrywa własne koszty.
Keywords

Summary



Keywords

Swoboda świadczenia usług – Telewizyjna działalność nadawcza – Dyrektywa 89/552 – Pojęcie spotu reklamowego

(dyrektywa Rady 89/552, art. 18 ust. 2)

Summary

Państwo członkowskie, które dopuszcza, aby określone rodzaje reklam takie jak reportaże reklamowe, spoty telepromocyjne, ogłoszenia reklamowe o sponsorowaniu i miniaudycje reklamowe były nadawane w programach telewizji krajowej przez okres przekraczający maksymalny limit 20% czasu emisji na godzinę zegarową przewidziany w art. 18 ust. 2 dyrektywy Rady 89/552 w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej, zmienionej dyrektywą 97/36, uchybia zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy art. 3 ust. 2 tej dyrektywy. Owe rodzaje reklam wchodzą w zakres pojęcia spotów reklamowych i w rezultacie podlegają limitom czasu nadawania przewidzianym w art. 18 ust. 2 dyrektywy.

W istocie każdy rodzaj reklamy telewizyjnej nadawanej pomiędzy programami lub w czasie przerw stanowi zasadniczo spot reklamowy w rozumieniu dyrektywy 89/552, chyba że określony rodzaj reklamy wchodzi w zakres innej formy reklamowania regulowanej wyraźnie przez tę dyrektywę, jak ma to miejsce w szczególności w przypadku telesprzedaży lub wymaga ze względu na sposób prezentacji dłuższego czasu trwania niż czas trwania spotów reklamowych, pod warunkiem że stosowanie limitów przewidzianych dla tych spotów powoduje pogorszenie sytuacji rozważanej formy reklamowania w porównaniu do spotów reklamowych bez dostatecznego uzasadnienia. W konsekwencji nawet jeżeli dany rodzaj reklamy w sposób inherentny, tzn. ze względu na sposób prezentacji, ma nieco dłuższy czas trwania niż zwykły czas trwania spotów reklamowych, sam ten fakt nie może wystarczyć do zakwalifikowania go jako „innej formy reklamowania” w rozumieniu art. 18 ust. 1 dyrektywy 89/552.

(por. pkt 52, 53, 55, 56; sentencja)