ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Zważywszy że włoski ustawodawca wykonał uprawnienie przewidziane przez art. 90 ust. 2 i 185 ust. 2 akapit 2 dyrektywy 2006/11/2/WE (1) (zaś, przed jej przyjęciem, przez art. 11 część C ust. 1 i 20 ust. 1 lit. b) drugi akapit dyrektywy 77/388/EWG (2)), odnoszące się odpowiednio do zmiany polegającej na obniżeniu podstawy opodatkowania i do korekty podatku VAT obciążającego transakcje podlegające opodatkowaniu w przypadku braku zapłaty w całości lub w części za świadczenie wzajemne określone pomiędzy stronami, czy nałożenie ograniczeń które uniemożliwiają lub czynią nadmiernie uciążliwym dla podatnika odzyskanie podatku związanego ze świadczeniem wzajemnym, które nie zostało zapłacone w całości lub w części pozostaje w zgodzie z zasadami proporcjonalności i skuteczności, zagwarantowanymi przez TFUE i z zasadą neutralności, która reguluje stosowanie podatku VAT?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 254/3

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 23 kwietnia 2015 r. – TSI GmbH/Hauptzollamt Aachen

(Sprawa C-183/15)

(2015/C 254/04)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: TSI GmbH.

Strona pozwana: Hauptzollamt Aachen.

Pytanie prejudycjalne

Czy Nomenklaturę scaloną w Załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1) w brzmieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. (2) należy interpretować w ten sposób, że aerodynamiczną aparaturę do analizy wielkości cząstek UV i ręczne liczniki cząstek tego rodzaju, co bliżej scharakteryzowane w postanowieniu, należy przypisać do podpozycji 9027 10 10?

(1) Dz.U. L 256, s. 1.

(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, Dz.U. L. 291, s. 1.
1.

Czy art. 23 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) stoi na przeszkodzie dochodzeniu roszczeń w związku z naruszeniem praw do wspólnotowego znaku towarowego przez licencjobiorcę, który nie jest wpisany do rejestru wspólnotowych znaków towarowych?
3)

Czy cytowane zdanie ma zastosowanie do (1) przepisów, które wymagają, by łącza kablowe retransmitowały pewne przekazy albo (2) przepisów, które pozwalają na retransmisję przekazów drogą kablową (a) w przypadku gdy retransmisje są równoczesne i ograniczone do obszarów, na których przekazy były przeznaczone do odbioru lub (b) w przypadku gdy chodzi o retransmisje przekazów w kanałach, które podlegają pewnym obowiązkom z tytułu świadczenia usług publicznych?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 279/23

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 15 czerwca 2015 r. – Patrice D'Oultremont, Henri Tumelaire, François Boitte, Éoliennes à tout prix? ASBL/Région wallonne

(Sprawa C-290/15)

(2015/C 279/28)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d'État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Patrice D'Oultremont, Henri Tumelaire, François Boitte, Éoliennes à tout prix? ASBL

Strona pozwana: Région Wallonne

Pytania prejudycjalne

Czy art. 2 lit. a) i art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE (1) dotyczące oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko implikują, że za „plan lub program” w rozumieniu tych przepisów należy uznać zarządzenie wykonawcze, które zawiera szereg przepisów dotyczących instalacji turbin wiatrowych, w tym środki bezpieczeństwa, kontroli, przywrócenia do stanu poprzedniego oraz środki odnoszące się do zabezpieczenia finansowego, a także normy dotyczące poziomu hałasu określone w odniesieniu do obszarów planistycznych, które to przepisy regulują wydawanie zezwoleń administracyjnych dających wykonawcy prawo do instalacji i eksploatacji urządzeń podlegających z mocy prawa ocenie wpływu na środowisko na podstawie prawa krajowego?

(1) Dyrektywa 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197, s. 30).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 279/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 27 maja 2015 r. – Lesoochranárske zoskupenie VLK/Obvodný úrad Trenčín

(Sprawa C-243/15)

(2015/C 279/22)

Język postępowania: słowacki

Sąd odsyłający

Najvyšší súd Slovenskej republiky

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Lesoochranárske zoskupenie VLK

Strona pozwana: Obvodný úrad Trenčín

Przy udziale: Biely potok, a.s.

Pytanie prejudycjalne

Czy można zagwarantować ustanowione w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu w wypadku zarzucanego naruszenia prawa do wysokiego poziomu ochrony środowiska, wykonanego przede wszystkim poprzez warunki stworzone przez Unię Europejską w dyrektywie Rady 92/43/EWG (1) z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, które to prawo służy przede wszystkim uzyskaniu opinii społeczeństwa co do przedsięwzięcia, które prawdopodobnie może znacząco oddziaływać na specjalne obszary ochrony w ramach europejskiej sieci ekologicznej NATURA 2000, oraz prawo, które skarżący jako organizacja pożytku publicznego działająca na płaszczyźnie krajowej w dziedzinie ochrony środowiska podnosi na podstawie art. 9 konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska i w granicach określonych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku Lesoochranárske zoskupenie (C-240/09, EU:C:2011:125), również wtedy gdy sąd krajowy zamyka sądową kontrolę w sporze dotyczącym legalności decyzji o nieprzyznaniu statusu strony w postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia, jak to ma miejsce w postępowaniu głównym, a zainteresowanemu sugeruje wniesienie skargi jako stronie pominiętej w danym postępowaniu administracyjnym?

(1) Dz.U. L 206, s. 7; wydanie specjalne 15/002, s. 102.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 279/22

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 10 czerwca 2015 r. – Office national de l'emploi (ONEm), M/M, Office national de l'emploi (ONEm), Caisse Auxiliaire de Paiement des Allocations de Chômage (CAPAC)

(Sprawa C-284/15)

(2015/C 279/27)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour du travail de Bruxelles

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Office national de l'emploi (ONEm),M

Strona pozwana: M, Office national de l'emploi (ONEm), Caisse Auxiliaire de Paiement des Allocations de Chômage (CAPAC)

Pytania prejudycjalne

1) Czy art. 67 ust. 3 rozporządzenia nr 1408/71 (1) należy interpretować w ten sposób, że przepis ten stoi na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie odmówiło sumowania okresów zatrudnienia niezbędnych dla przyznania zasiłku dla bezrobotnych mającego na celu uzupełnienie dochodów z pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy, w przypadku gdy zatrudnienie w ramach tego stosunku pracy nie było poprzedzone żadnym okresem ubezpieczenia lub zatrudnienia w tym państwie członkowskim?

2) W przypadku odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie: czy art. 67 ust. 3 rozporządzenia w sprawie zabezpieczenia społecznego nr 1408/71 jest zgodny w szczególności z: — art. 48 TFUE w zakresie, w jakim warunek, od którego spełnienia art. 67 ust. 3 uzależnia sumowanie okresów zatrudnienia, może ograniczać swobodę przepływu pracowników i w niektórych przypadkach ich dostęp do zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy, — art. 45 TFUE, który „obejmuje zniesienie wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową między pracownikami państw członkowskich w zakresie zatrudnienia, wynagrodzenia i innych warunków pracy” i gwarantuje pracownikom prawo „ubiegania się o rzeczywiście oferowane miejsca pracy” (w tym również o pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy) w innych państwach członkowskich, „swobodnego przemieszczania się w tym celu po terytorium państw członkowskich” i przebywania w nich „w celu podjęcia tam pracy, zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi dotyczącymi zatrudniania pracowników tego państwa”, — art. 15 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który stanowi, że „[k]ażdy obywatel ma swobodę poszukiwania zatrudnienia, wykonywania pracy […] w każdym państwie członkowskim”?

(1) rozporządzenie Rady (EWG) z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. L 28, s. 1), zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1606/98 z dnia 29 czerwca 1998 r. (Dz.U. L 209, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie zabezpieczenia społecznego nr 1408/71”).
—

stwierdzenie, że ustanawiając system podatku VAT dotyczący niezależnych grup osób, taki jak zdefiniowany w art. 44 ust. 1 lit. y) ustawy z dnia 12 lutego 1979 r. o podatku VAT, w art. 1-4 rozporządzenia wielkoksiążęcego z dnia 21 stycznia 2004 r. dotyczącego zwolnienia z podatku VAT usług świadczonych przez niezależne grupy osób swoim członkom, w okólniku administracyjnym nr 707 z dnia 29 stycznia 2004 r. w zakresie, w jakim interpretuje on art. 1-4 rozporządzenia wielkoksiążęcego, oraz w nocie z dnia 18 grudnia 2008 r. sporządzonej przez grupę roboczą działającą w ramach Comité d’Observation des Marchés (Cobma) [komisji obserwacji rynków] w porozumieniu z Administration de l’Enregistrement et des Domaines [administracją podatkową], Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy dyrektywy VAT ( 1 ), w szczególności art. 2 ust. 1 lit. c), art. 132 ust. 1 lit. f), art. 1 ust. 2 akapit drugi, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a) oraz art. 14 ust. 2 lit. c) i art. 28 tej dyrektywy;
1)

Czy ogólne reguły interpretacji 2 lit. b) i 3 lit. b) zawarte w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1031/2008 ( 1 ) z dnia 19 września 2008 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 oraz w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 948/2009 ( 2 ) z dnia 30 września 2009 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 należy interpretować w ten sposób, że jeżeli zasadniczy charakter towaru (skroplony gaz węglowodorowy) jest nadawany przez wszystkie składniki mieszaniny gazu łącznie i nie można oddzielnie zidentyfikować żadnego jego składnika jako czynnika, który nadaje tej mieszaninie zasadniczy charakter w rozumieniu ogólnej reguły interpretacyjnej 3 lit. b), to należy założyć, że czynnikiem, który nadaje towarowi zasadniczy charakter, jest ta substancja, która znajduje się w największej proporcji w mieszaninie?
—

Sąd dokonał błędnej oceny prawnej stanowiska Komisji w przedmiocie znaczenia jednego podmiotu gospodarczego (jako zintegrowanego działu sprzedaży producenta eksportującego znajdującego się poza krajem wywozu) dla celów stosowania art. 2 ust. 9 rozporządzenia Rady nr 1225/2009 ( 1 ) („podstawowego rozporządzenia antydumpingowego”) i naruszył prawo nie orzekając co do argumentów wnoszącej odwołanie opartych na orzecznictwie Interpipe i Nikopolsky przez co naruszył przysługujące wnoszącej odwołanie prawo do kontroli sądowej;
Sprawa C-216/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 12 maja 2015 r. – Betriebsrat der Ruhrlandklinik gGmbH/Ruhrlandklinik gGmbH

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 12 maja 2015 r. – Betriebsrat der Ruhrlandklinik gGmbH/Ruhrlandklinik gGmbH

(Sprawa C-216/15)

Sąd odsyłający

Bundesarbeitsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Betriebsrat der Ruhrlandklinik gGmbH

Strona pozwana: Ruhrlandklinik gGmbH.

Pytania prejudycjalne

Czy art. 1 ust. 1 i ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej ( 1 ) znajduje zastosowanie do skierowania członka stowarzyszenia do innego przedsiębiorstwa w celu wykonywania tam pracy zgodnie z merytorycznymi i organizacyjnymi poleceniami tego przedsiębiorstwa, w przypadku gdy członek stowarzyszenia wstępując do stowarzyszenia zobowiązał się udostępniać swój cały potencjał pracowniczy również osobom trzecim, za co otrzymuje od stowarzyszenia miesięczne wynagrodzenie, które jest obliczane według zwykłych dla danej pracy kryteriów, a stowarzyszenie otrzymuje za skierowanie zwrot kosztów osobowych dotyczących członka stowarzyszenia oraz ryczałt obejmujący koszty administracyjne?

( 1 ) Dz.U. L 327, s. 9.
Sprawa C-261/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vredegerecht te Ieper (Belgia) w dniu 1 czerwca 2015 r. – Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen NV/Gregory Demey

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vredegerecht te Ieper (Belgia) w dniu 1 czerwca 2015 r. – Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen NV/Gregory Demey

(Sprawa C-261/15)

Sąd odsyłający

Vredegerecht te Ieper

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen NV

Strona pozwana: Gregory Demey

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 6 ust. 2, in fine, załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1371/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym ( 1 ) sprzeciwia się belgijskim krajowym przepisom karnym […], na podstawie których pasażer kolei bez biletu – który nie uiszcza ceny biletu także w ustawowo przewidzianych terminach – dopuszcza się czynu zabronionego, który wyklucza wszelki stosunek umowny pomiędzy spółką przewozową a pasażerem kolei, tak że w konsekwencji odmawia się temu pasażerowi powoływania się na właściwe przepisy ochronne prawa europejskiego i krajowego prawa belgijskiego […], które odnoszą się do wskazanego (wyłącznego) stosunku umownego z tym konsumentem?

( 1 ) Dz.U. L 315, s. 14.
1)

Czy art. 101 TFUE (lub art. 102 TFUE) należy interpretować w ten sposób, że zasada UEFA zwana „zasadą równowagi finansowej” lub „break-even rule” stanowi naruszenie tego przepisu prawa Unii w zakresie, w jakim ta zasada UEFA prowadzi do ograniczeń konkurencji (lub nadużycia pozycji dominującej), zwłaszcza ograniczenia „ze względu na realizowany cel” sprowadzającego się do ograniczenia prawa do inwestowania, które to ograniczenia mają charakter antykonkurencyjny albo są niezgodne z realizacją celów wyznaczonych przez UEFA – czyli długotrwałą stabilnością finansową klubów piłki nożnej i uczciwością sportową zawodów UEFA – albo – ewentualnie – są nieproporcjonalne w stosunku do realizacji tych celów?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 262/10

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 5 czerwca 2015 r. – Gemeente Woerden, druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

(Sprawa C-267/15)

(2015/C 262/13)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca kasację: Gemeente Woerden

Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

Pytanie prejudycjalne

Czy w takiej sprawie jak niniejsza, w której podatnik zlecił wzniesienie budynku i sprzedał go za cenę niepokrywającą kosztów, podczas gdy nabywca budynku przekazuje osobie trzeciej określoną część tego budynku do nieodpłatnego korzystania, podatnik ma prawo do odliczenia całego podatku VAT wykazanego na fakturze za wzniesienie budynku, czy też tylko części tego podatku proporcjonalnie do tych części budynku, które nabywca wykorzystuje na cele działalności gospodarczej (w niniejszej sprawie odpłatny wynajem)?
2)

Czy wniosek ten obowiązuje także w przypadku takiej wykładni przepisu krajowego, takiego jak § 21 ust. 2 pkt 1 AMG, iż nie ma obowiązku uzyskania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego przeznaczonego do stosowania u ludzi, który ze względu na udokumentowane częste przepisywanie go przez lekarzy lub lekarzy stomatologii sporządzany jest w kluczowych etapach wytwarzania w aptece w ilości nie przekraczającej stu konfekcjonowanych opakowań dziennie w ramach zwyczajnej działalności farmaceutycznej oraz przeznaczony jest do wydawania w ramach ważnego zezwolenia na prowadzenie apteki, jeżeli ten produkt leczniczy jest albo wydawany każdorazowo indywidualnemu pacjentowi na receptę, która niekoniecznie musi być przedłożona już przed jego przygotowaniem, albo przygotowany w aptece na podstawie przepisu z farmakopei i przeznaczony do bezpośredniego wydawania pacjentom?
5)

Czy jeśli rozpatrywane uregulowania krajowe (zob. pytania od pierwszego do czwartego) mają zastosowanie do dodatkowych usług obowiązkowych, które winny być świadczone nie tylko w Danii, ale także na Grenlandii, która zgodnie z załącznikiem II do TFUE jest krajem lub terytorium zamorskim, pytania od pierwszego do czwartego mają wówczas także zastosowanie do tej części obowiązku, która odnosi się do Grenlandii, gdzie wykonywanie usługi zostało przez władze duńskie powierzone przedsiębiorstwu z siedzibą w Danii, a przedsiębiorstwo to nie prowadzi na Grenlandii żadnej innej działalności?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 294/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 21 maja 2015 r. – Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, Petrotel sp. z o.o. w Płocku przeciwko Polkomtel sp. z o.o.

(Sprawa C-231/15)

(2015/C 294/24)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Najwyższy

Strony w postępowaniu głównym

Strony skarżące: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, Petrotel sp. z o.o. w Płocku

Strona pozwana: Polkomtel sp. z o.o.

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 4 ust. 1 zd. 1 i 3 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku zaskarżenia przez przedsiębiorstwo udostępniające sieć decyzji krajowego organu regulacyjnego określającej stawki za zakańczanie połączeń w sieci tego przedsiębiorstwa (decyzja MTR), a następnie zaskarżenia przez to przedsiębiorstwo kolejnej decyzji krajowego organu regulacyjnego zmieniającej umowę łączącą adresata decyzji MTR z innym przedsiębiorstwem w ten sposób, by stawki uiszczane przez to inne przedsiębiorstwo z tytułu zakańczania połączeń w sieci adresata decyzji MTR odpowiadały stawkom określonym w decyzji MTR (decyzja wykonawcza), sąd krajowy stwierdziwszy, że decyzja MTR została uchylona, nie może uchylić decyzji wykonawczej z uwagi na treść art. 4 ust. 1 zd. 4 dyrektywy 2002/21 oraz wynikające z zasady uzasadnionych prawnie oczekiwań lub zasady pewności prawa interesy przedsiębiorstwa będącego beneficjentem decyzji wykonawczej, czy też art. 4 ust. 1 zd. 1 i 3 dyrektywy 2002121w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy może uchylić decyzję wykonawczą krajowego organu regulacyjnego i w konsekwencji znieść przewidziane w niej obowiązki za okres poprzedzający orzeczenie jeżeli uzna, że jest to konieczne do udzielenia skutecznej ochrony praw przedsiębiorstwu wnoszącemu odwołanie od decyzji krajowego organu regulacyjnego egzekwującej obowiązki przewidziane w uchylonej następnie decyzji MTR?

(1) Dz.U. L 108, s.33; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 13 Tom 029 P. 349 – 366.
3)

Czy na wypadek, gdyby art. 4 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 miał zastosowanie do procedury przetargowej na podstawie art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 w związku z dyrektywą 2004/18/WE lub dyrektywą 2014/24/UE, instytucja zamawiająca w świetle motywu 19 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 ma swobodę określania udziału samodzielnego świadczenia, tak że wymóg udziału samodzielnego świadczenia w wysokości 70 % obliczony w kilometrach według rozkładu jazdy przez zamawiającego może być uzasadniony?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 294/26

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 8 czerwca 2015 r. – Rijksdienst voor Pensioenen/Willem Hoogstad; przy udziale: Rijksinstituut voor ziekte- en invaliditeitsverzekering

(Sprawa C-269/15)

(2015/C 294/32)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hof van Cassatie

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca kascję: Rijksdienst voor Pensioenen

Druga strona postępowania kasacyjnego: Willem Hoogstad

Przy udziale: Rijksinstituut voor ziekte- en invaliditeitsverzekering

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 (1) z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie pobieraniu składki – na przykład odliczenia dokonywanego na podstawie art. 191 ust. 1 pkt 7 skonsolidowanej ustawy z dnia 14 lipca 1994 r. w sprawie ubezpieczenia zdrowotnego i obowiązkowego ubezpieczenia odszkodowawczego i składki solidarnościowej należnej na podstawie art. 68 ustawy z dnia 30 marca 1994 r. w sprawie prawa zabezpieczenia społecznego – od świadczeń belgijskich dodatkowych systemów emerytalnych, które nie stanowią „ustawodawstwa” w rozumieniu art. 1 lit. j ust. 1 tego rozporządzenia, o ile wskazane świadczenia są należne na rzecz osoby uprawnionej niezamieszkałej w Belgii, objętej na podstawie art. 13 ust. 2 lit. f) wskazanego rozporządzenia systemem zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego, na którego terytorium zamieszkuje?

(1) Dz.U. L 149, s. 2.
1)

Czy strona trzecia musi poddać wyrób używany do diagnozy in vitro do samokontroli zawartości cukru we krwi, który w państwie członkowskim A (konkretnie w Zjednoczonym Królestwie) został poddany przez wytwórcę ocenie zgodności na podstawie art. 9 dyrektywy 98/79/WE (1), posiadający oznakowanie CE przewidziane w art. 16 i spełniający zasadnicze wymogi wymienione w art. 3 i załączniku I, ponownej lub uzupełniającej ocenie zgodności na podstawie art. 9 dyrektywy, zanim wprowadzi do obrotu produkt w państwie B (konkretnie w Republice Federalnej Niemiec) w opakowaniach, na których podane są informacje w języku urzędowym państwa B różniącym się od języka urzędowego państwa A (konkretnie język niemiecki zamiast angielskiego) i do których są dołączone instrukcje obsługi w języku urzędowym państwa członkowskiego B zamiast państwa członkowskiego A?
2)

a) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1: Czy każde państwo członkowskie, w którym obywatel Unii uzyskuje część swoich dochodów, jest w tym wypadku zobowiązane uwzględnić pełną kwotę wspomnianych ujemnych dochodów? Czy też zobowiązanie to spoczywa tylko na jednym z danych państw zatrudnienia, a jeżeli tak, to na którym? Czy też jeszcze każde z państw zatrudnienia (z wyjątkiem państwa zamieszkania) musi zezwolić na odliczenie części tych ujemnych dochodów? W jaki sposób należy ustalić w tym ostatnim wypadku tę część podlegającą odliczeniu? b) Czy w tym kontekście rozstrzygające jest to, w którym państwie członkowskim faktycznie wykonywana jest praca, czy to, które państwo członkowskie jest uprawnione do opodatkowania dochodów uzyskanych z tej pracy?