Mimo że Komisja ma obowiązek udostępnić przedsiębiorstwom uczestniczącym w postępowaniu na podstawie art. 81 ust. 1 WE wszystkie dokumenty obciążające lub odciążające zgromadzone przez nią w trakcie dochodzenia, to obowiązek ten nie rozciąga się na tajemnicę handlową innych przedsiębiorstw, wewnętrzne dokumenty instytucji i inne poufne informacje. A zatem, w przypadku informacji udzielonych czysto dobrowolnie z zastrzeżeniem poufności w celu zachowania anonimowości informatora, instytucja, która pragnie otrzymać te informacje, jest zobowiązana zastosować się do tego warunku. W istocie zdolność Komisji do zapewnienia anonimowości niektórym z jej źródeł informacji ma fundamentalne znaczenie z punktu widzenia skutecznego zapobiegania zakazanym praktykom antykonkurencyjnym oraz ich skutecznego zwalczania. Postępowanie wszczęte na podstawie informacji, których pochodzenie nie zostało ujawnione, jest prawidłowe, o ile nie została naruszona przysługująca zainteresowanemu przedsiębiorstwu możliwość przedstawienia jego stanowiska w przedmiocie prawdziwości lub znaczenia wskazanych faktów, przedstawionych mu dokumentów lub wniosków, które wysnuła z nich Komisja.

A zatem to zainteresowane przedsiębiorstwo jest zobowiązane wykazać, że wnioski, do jakich doszła Komisja w wydanej decyzji, byłyby inne, gdyby dokument, który nie został udostępniony, a który stanowił dla Komisji podstawę do zarzucenia przedsiębiorstwu popełnienia naruszenia, został odrzucony jako materiał dowodowy.

Jeżeli w celu ustalenia istnienia naruszenia w postępowaniu na podstawie art. 81 ust. 1 WE Komisja zamierza oprzeć się na fragmencie odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów lub załączonym do takiej odpowiedzi dokumencie, inne przedsiębiorstwa biorące udział w tym postępowaniu powinny mieć możliwość wypowiedzenia się na temat takiego środka dowodowego. W takich okolicznościach dany fragment odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów lub załączony do tej odpowiedzi dokument jest w rzeczywistości dowodem obciążającym inne przedsiębiorstwa, które uczestniczyły w popełnieniu naruszenia.

Komisja nie może być zatem zobowiązana do przedstawienia na okoliczność zaistnienia naruszenia dowodu „wykraczającego poza zasadne wątpliwości” (beyond reasonable doubt).

Co się tyczy porozumień i uzgodnionych praktyk mających cele antykonkurencyjne, Komisja jest zobowiązana w szczególności dowieść, że dane przedsiębiorstwo zamierzało przyczynić się swoim postępowaniem do wspólnych celów realizowanych przez ogół uczestników oraz że było świadome postępowania planowanego lub wprowadzonego w życie przez inne przedsiębiorstwa w dążeniu do tych samych celów lub mogło to rozsądnie przewidzieć i było gotowe zaakceptować takie ryzyko. Normalne jest, że działania stanowiące praktyki i porozumienia antykonkurencyjne mają miejsce poza prawem, że spotkania odbywają się potajemnie, a dokumentacja z tym związania jest ograniczona do minimum. Z tego wynika, że nawet jeśli Komisja odkryje dokumenty świadczące wyraźnie o bezprawnym nawiązaniu kontaktu pomiędzy przedsiębiorstwami, będą one zazwyczaj jedynie fragmentaryczne i odosobnione, i dlatego często będzie konieczna rekonstrukcja poszczególnych elementów w drodze dedukcji. Dlatego też w większości przypadków istnienie praktyki lub porozumienia antykonkurencyjnego, a także w danym wypadku jednolity i ciągły charakter naruszenia, muszą być wywnioskowane na podstawie pewnej liczby zbieżnych okoliczności oraz wskazówek, które razem ujęte mogą stanowić, wobec braku innego spójnego wytłumaczenia, dowód naruszenia reguł konkurencji. Ponadto, o ile treść odosobnionego dokumentu znalezionego przez Komisję może nie wskazywać jednoznacznie na istnienie zachowania antykonkurencyjnego, która to treść mogłaby ewentualnie mieć inne wytłumaczenie, o tyle okoliczność ta nie może wykluczać, że dokument ten może zostać interpretowany jako potwierdzenie istnienia takiej wspólnej woli, gdy jest on rozpatrywany wraz z innymi dokumentami, które dostarczają poszlak dowodzących istnienia jednoczesnych i podobnych zachowań antykonkurencyjnych.

W przypadku sporu co do istnienia naruszenia reguł konkurencji na Komisji spoczywa ciężar przedstawienia środków dowodowych mogących wykazać w stopniu wystarczającym w świetle wymogów prawa okoliczności faktyczne wskazujące na takie naruszenie. Na Komisji ciąży w szczególności obowiązek ustalenia wszystkich okoliczności pozwalających na stwierdzenie udziału danego przedsiębiorstwa w takim naruszeniu oraz jego odpowiedzialności za poszczególne zachowania składające się na nie.

W takim przypadku przedsiębiorstwo ponosi odpowiedzialność za naruszenia, jeżeli uczestniczyło w tych spotkaniach, znając ich cel, nawet jeśli potem nie zastosowało w praktyce środków ustalonych podczas tych spotkań. Mniej więcej regularny udział przedsiębiorstwa w spotkaniach oraz mniej więcej pełne stosowanie w praktyce ustalonych środków nie ma wpływu na istnienie odpowiedzialności, ale na jej zakres, a tym samym na wysokość sankcji. Przedsiębiorstwa zawierające umowę mającą na celu ograniczenie konkurencji nie mogą co do zasady uniknąć zastosowania wobec nich art. 81 ust. 1 WE, twierdząc, że zawarte przez nie porozumienie nie miało poważnych skutków dla konkurencji.

Do celów stosowania art. 81 ust. 1 traktatu wystarczy, by porozumienie miało na celu zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji, niezależnie od jego rzeczywistych skutków. Tak więc w przypadku porozumień, do których dochodzi podczas spotkań konkurujących ze sobą przedsiębiorstw, naruszenie tego postanowienia ma miejsce, gdy spotkania mają taki właśnie cel i zmierzają w ten sposób do sztucznej regulacji rynku. Tak jest na przykład w sytuacji, gdy dwa przedsiębiorstwa wyrażają swą wspólną wolę zakończenia wojny cenowej i ustabilizowania właściwych rynków.

Na prawdziwie konkurencyjnym rynku okoliczność, iż jeden podmiot gospodarczy w celu dostosowania swego zachowania na rynku bierze pod uwagę informacje na temat funkcjonowania rynku, którymi dysponuje dzięki systemowi wymiany informacji, nie może — z uwagi na zdekoncentrowany charakter oferty — zmniejszyć lub zniwelować u innych podmiotów gospodarczych wszelkiej niepewności co do przewidywalnego charakteru zachowań ich konkurentów. Natomiast w przypadku silnie skoncentrowanego rynku oligarchicznego wymiana informacji na rynku może umożliwić przedsiębiorstwom poznanie pozycji na rynku i strategii handlowej ich konkurentów i w ten sposób istotnie osłabić istniejącą między podmiotami gospodarczymi konkurencję.

Porozumienia w sprawie wymiany informacji są niezgodne z regułami konkurencji, jeżeli zmniejszają lub znoszą poziom niepewności co do funkcjonowania danego rynku i w konsekwencji ograniczają konkurencję między przedsiębiorstwami.

Zbieżność zachowań może być traktowana jako dowód porozumienia jedynie wówczas, gdy porozumienie stanowi jedyne możliwe do przyjęcia wytłumaczenie tej zbieżności. O ile bowiem art. 81 WE zabrania wszelkich form karteli, które mogłyby zakłócić konkurencję, o tyle nie wyłącza prawa podmiotów gospodarczych do przystosowywania się w sprawny sposób do stwierdzonego lub spodziewanego postępowania konkurentów.

Tak jest również w przypadku, gdy informacje, o których mowa, są już znane klientom przed poinformowaniem o nich konkurenta i w związku z tym mogą zostać uzyskane na rynku. Bezpośrednie przekazanie umożliwia bowiem konkurentowi zdobycie tych informacji w sposób dużo prostszy, szybszy i bardziej bezpośredni niż miałoby to miejsce za pośrednictwem rynku, i pozwala na stworzenie atmosfery wzajemnej pewności co do jego przyszłego zachowania.

Otrzymanie przez dane przedsiębiorstwo informacji pochodzących od konkurenta dotyczących przyszłego jego zachowania na rynku stanowi uzgodnioną praktykę zabronioną przez art. 81 ust. 1 WE, nawet jeśli chodzi tutaj o zachowanie czysto jednostronne. O ile prawdą jest, że pojęcie uzgodnionej praktyki faktycznie zakłada istnienie kontaktów między konkurentami charakteryzujących się wzajemnością, o tyle przesłanka ta jest spełniona, gdy ujawnienie przez jednego konkurenta innemu konkurentowi swych zamiarów lub swego przyszłego zachowania na rynku zostało zaproponowane lub przynajmniej zaakceptowane przez tego drugiego konkurenta. Tenże konkurent dzięki otrzymaniu takiej informacji, którą winien on wziąć pod uwagę, pośrednio lub bezpośrednio, eliminuje z góry niepewności co do przyszłego zachowania pierwszego konkurenta, podczas gdy każdy podmiot gospodarczy winien określać w sposób autonomiczny politykę, jaką zamierza realizować na wspólnym rynku.

Naruszenie art. 81 ust. 1 WE może wynikać nie tylko z odrębnego działania, ale również z szeregu działań, a nawet z ciągłego zachowania. Pojęcie jednolitego naruszenia odnosi się właśnie do sytuacji, w której kilka przedsiębiorstw uczestniczyło w naruszeniu polegającym na ciągłym zachowaniu, któremu przyświeca jedyny cel gospodarczy w postaci zakłócenia konkurencji, lub na poszczególnych naruszeniach powiązanych ze sobą tożsamością przedmiotu (ten sam cel wszystkich zachowań) i podmiotów (te same zainteresowane przedsiębiorstwa, świadome tego, że działają we wspólnym celu). Taka wykładnia nie może zostać podważona ze względu na to, że jedno lub kilka ze zdarzeń stanowiących ten szereg działań lub to ciągłe zachowanie, rozpatrywane odrębnie, może również samo w sobie stanowić naruszenie wspomnianego postanowienia. W przypadku gdy poszczególne działania z uwagi na identyczny cel polegający na zakłóceniu konkurencji na wspólnym rynku wpisują się w „całościowy plan”, Komisja jest uprawniona przypisać odpowiedzialność za te działania na podstawie udziału w naruszeniu postrzeganym jako całość. Podział ciągłego zachowania charakteryzującego się tym samym pojedynczym celem na kilka odrębnych naruszeń byłby zatem sztuczny. Jednolity charakter naruszenia wynika bowiem z jedności celu, do którego realizacji dąży każdy z uczestników porozumienia, a nie ze sposobu dokonania tego naruszenia.

Zatem sama okoliczność, że każde z przedsiębiorstw bierze udział w naruszeniu we właściwej mu formie, nie wpływa na kwalifikację tego naruszenia jako jednolitego i ciągłego. W istocie, chociaż porozumienia i uzgodnione praktyki, o których mowa w art. 81 ust. 1 WE, muszą wynikać ze współdziałania kilku przedsiębiorstw, będących współautorami naruszenia, to ich uczestnictwo może przybrać różne formy, zwłaszcza w zależności od cech szczególnych właściwego rynku i od pozycji każdego z przedsiębiorstw na tym rynku, od realizowanych celów i wybranych lub rozważanych sposobów ich osiągnięcia.

Podobnie w ramach całościowego porozumienia rozciągającego się na kilka lat wynoszące kilka miesięcy przesunięcie między poszczególnymi przejawami kartelu nie jest istotne. Natomiast okoliczność, że poszczególne działania wpisują się w całościowy plan z uwagi na przyświecający im identyczny cel, jest rozstrzygająca.

Wreszcie okoliczność, że liczba i intensywność praktyk kartelowych różniły się w zależności od rynku, na którym występowały, nie oznacza, że naruszenie nie dotyczy rynków, na których praktyki te są mniej intensywne lub mniej liczne.

Wszystkie tego rodzaju okoliczności należy brać pod uwagę dopiero w ramach oceny wagi naruszenia i, w zależności od przypadku, ustalenia kwoty grzywny.

(por. pkt 240, 252, 255–260)