25

W tych okolicznościach Verwaltungsgericht Halle (sąd administracyjny w Halle, Niemcy) postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy dokonana w ramach systemu wynagradzania dyskryminującego ze względu na wiek następcza procentowa podwyżka stawki stanowi nowy przejaw dyskryminacji, w wypadku gdy stawka procentowa podwyżki wynosi tyle samo dla każdego stopnia wynagrodzenia w ramach grupy zaszeregowania i przez to zmianie ulega jedynie bezwzględna, a nie względna różnica między osobami dyskryminowanymi i niedyskryminowanymi? 2) W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej – czy taka procentowa podwyżka odnosząca się do wszystkich kategorii wiekowych jest usprawiedliwiona w sytuacji, kiedy wynika stąd, że pierwotne wynagrodzenie było niższe niż minimalne wynagrodzenie wymagane przez konstytucję państwa członkowskiego? 3) Czy prawo Unii, w szczególności art. 9 dyrektywy [2000/78], stoi na przeszkodzie przyjęciu uregulowania, zgodnie z którym nie można dochodzić roszczenia o odszkodowanie w przypadku dyskryminacji płacowej ze względu na wiek po upływie okresu dwóch miesięcy, jeżeli: – termin ten rozpoczyna bieg wraz z ogłoszeniem wyroku z dnia 8 września 2011 r., Hennigs i Mai (C‑297/10 i C‑298/10, EU:C:2011:560), mimo iż zainteresowany nie jest objęty Bundesangestelltentarifvertrag (układem zbiorowym dotyczącym pracowników służby publicznej w Niemczech), lecz jego sytuacja osobista jest podobna do sytuacji rozpatrywanej [w sprawach połączonych, w których wydano wyrok z dnia 19 czerwca 2014 r., Specht i in. (od C‑501/12 do C‑506/12, C‑540/12 i C‑541/12, EU:C:2014:2005), lub w sprawie, w której wydano wyrok z dnia 9 września 2015 r., Unland (C‑20/13, EU:C:2015:561)]; – zainteresowani urzędnicy i sędziowie (pracownicy) mogli zapoznać się z [wyrokiem z dnia 8 września 2011 r., Hennigs i Mai (C‑297/10 i C‑298/10, EU:C:2011:560)] wyłącznie za pośrednictwem powszechnie dostępnych źródeł; – po wydaniu przytoczonego powyżej wyroku organy zatrudniające (pracodawcy) zaprzeczyły zasadności jego zastosowania do urzędników i jednocześnie zakwestionowały istnienie dyskryminacji ze względu na wiek, przy czym ten pogląd prawny co najmniej częściowo został zakomunikowany na zewnątrz; – w orzecznictwie sądów administracyjnych pierwszej instancji przed upływem wskazanego terminu i później, do chwili ogłoszenia [wyroku z dnia 19 czerwca 2014 r., Specht i in. (od C‑501/12 do C‑506/12, C‑540/12 i C‑541/12, EU:C:2014:2005)], w przeważającej liczbie przypadków nie uznano istnienia dyskryminacji ze względu na wiek; – we wskazanym terminie nie istniało orzecznictwo sądów wyższej instancji, a pierwsze orzeczenie sądu najwyższego zapadło dopiero po wydaniu [wyroku z dnia 19 czerwca 2014 r., Specht i in. (od C‑501/12 do C‑506/12, C‑540/12 i C‑541/12, EU:C:2014:2005)]; – w ramach stosunku pracy mającego zastosowanie do urzędników lub sędziów obowiązują terminy zawite wyłącznie co do zwrotu pewnych kosztów i terminy te nie są krótsze niż sześć miesięcy; – roszczenia o uposażenie (wynagrodzenie ze stosunku pracy) podlegają trzyletniemu terminowi przedawnienia, który rozpoczyna bieg z końcem roku, w którym roszczenie stało się wymagalne, a uprawniony wiedział o roszczeniu albo powinien był on nim wiedzieć, a w innym wypadku termin przedawnienia wynosi dziesięć lat; – istniejących w prawie krajowym roszczeń o uposażenie (wynagrodzenie ze stosunku pracy), które nie są uregulowane ustawowo, należy dochodzić bez zbędnej zwłoki, czyli w roku budżetowym, którego dotyczą? 4) Czy na odpowiedź na pytanie trzecie ma wpływ okoliczność, że stan prawny jest niejasny lub zawiły? 5) Czy dla rozpoczęcia biegu terminu zawitego wystarczające jest, że krąg osób pokrzywdzonych wie o odmiennym traktowaniu, czy też konieczna jest znajomość przyczyny odmiennego traktowania, a więc kryterium rozróżniającego?”.