ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 11 część A ust. 1 lit. d) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 95/7, należy interpretować w ten sposób, że wartość prawa rzeczowego dającego uprawnionemu prawo do korzystania z nieruchomości i koszty realizacji zabudowy budynku biurowego wzniesionego na danym gruncie mogą być włączone do podstawy opodatkowania dostawy w rozumieniu art. 5 ust. 7 lit. a) tej zmienionej dyrektywy, jeżeli podatnik zapłacił już podatek od wartości dodanej od tej wartości i tych kosztów, ale również bezpośrednio i w pełnej wysokości odliczył ten podatek.

W istocie, chociaż uprawnienie do zrównania z odpłatną dostawą nie może zostać zastosowane w celu poboru kwoty podatku VAT od wartości towarów, od której podatnik ten już wcześniej w ramach uprzedniego opodatkowania zapłacił podatek VAT, to natomiast gdy podatek VAT, który został zapłacony od składników kosztu wytworzenia tych towarów, został odliczony, opodatkowanie wynikające z tego zrównania nie prowadzi do powtórnego opodatkowania tej samej wartości. Wyłącznie bowiem wtedy, gdy podatkiem VAT przypadającym na te składniki opodatkowany jest podatnik – ponieważ nie dokonał on ich odliczenia – owych składników nie należy uwzględniać w podstawie opodatkowania na mocy art. 5 ust. 7 lit. a) szóstej dyrektywy.

(por. pkt 41, 43, 46; pkt 1 sentencji)
Papiery wartościowe inne niż akcje, z którymi związane są szczególne uprawnienia, w rozumieniu art. 15 trzeciej dyrektywy 78/855 wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu, dotyczącej łączenia się spółek akcyjnych, zmienionej dyrektywą 2009/109, obejmują między innymi obligacje zamienne na akcje, obligacje związane z preferencyjnymi prawami subskrypcji na kapitał zakładowy, obligacje dające prawo do udziału w zysku, a także prawo subskrypcji. Tym samym takimi papierami są papiery wartościowe, które przyznają ich posiadaczom dalej idące prawa niż samą zapłatę wierzytelności i uzgodnionych odsetek. Jest tak zatem w szczególności w przypadku papierów, które przyznają ich posiadaczom prawo do ich wymiany na akcje lub prawo do uczestniczenia w zyskach spółki będącej emitentem.

Artykuł 15 trzeciej dyrektywy 78/855 wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu, dotyczącej łączenia się spółek akcyjnych, zmienionej dyrektywą 2009/109, należy interpretować w ten sposób, że przepis ten przyznaje prawa posiadaczom papierów wartościowych innych niż akcje, z którymi związane są szczególne uprawnienia, ale nie spółce będącej emitentem tychże papierów wartościowych.

W istocie, przepis ten przewiduje, że posiadacze papierów wartościowych innych niż akcje, z którymi związane są szczególne uprawnienia, muszą uzyskać w spółce przejmującej prawa co najmniej równoważne prawom, jakie posiadali oni w spółce przejmowanej, o ile zmiana tych praw nie została zatwierdzona przez zgromadzenie posiadaczy takich papierów wartościowych, jeśli zgromadzenie takie jest przewidziane na mocy prawa krajowego, bądź indywidualnie przez posiadaczy tych papierów wartościowych lub też jeśli posiadacze ci są uprawnieni do doprowadzenia do odkupienia ich papierów wartościowych przez spółkę przejmującą. Przepis ten ma zatem na celu ochronę interesów posiadaczy papierów wartościowych innych niż akcje, z którymi są związane uprawnienia szczególne, i przyznaje prawa posiadaczom tych papierów wartościowych, a nie ich emitentowi. W tych okolicznościach uregulowanie krajowe, które przyznaje emitentowi takich papierów prawo do zakończenia w sposób jednostronny stosunku prawnego łączącego go z posiadaczami takich papierów i do zaspokojenia wierzycieli, jest niezgodne z brzmieniem i celem art. 15 dyrektywy 78/855 i w związku z tym nie stanowi jego transpozycji.

(por. pkt 68–71; pkt 2 sentencji)
Artykuł 17 ust. 2 lit. a) tiret pierwsze dyrektywy 86/653 w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek należy interpretować w ten sposób, iż klienci pozyskani przez przedstawiciela handlowego dla produktów, których sprzedaż została mu powierzona przez zleceniodawcę, w wypadku gdy sprzedaż przez tego przedstawiciela handlowego tych produktów wymagała ustanowienia szczególnej relacji handlowej – czego zbadanie należy do sądu odsyłającego – muszą być uznani w rozumieniu tego przepisu za nowych klientów, i to nawet wówczas, gdy klienci ci pozostawali już w stosunkach handlowych z tym zleceniodawcą, jeśli chodzi o inne towary.

W istocie, biorąc pod uwagę cele realizowane przez dyrektywę 86/653, służącą w szczególności ochronie przedstawicieli handlowych w stosunkach ze zleceniodawcą, oraz decydujące w tym względzie znaczenie art. 17 owej dyrektywy, wykładni ust. 2 tego artykułu należy dokonać w sposób, który przyczyni się do ochrony przedstawiciela handlowego i w pełni uwzględni zasługi tego ostatniego w wykonywaniu powierzonych mu zadań. Pojęcie „nowych klientów” w rozumieniu tego przepisu nie może zatem być interpretowane w sposób zawężający.

W konsekwencji oceny, czy mamy do czynienia z nowym czy z istniejącym klientem w rozumieniu art. 17 ust. 2 dyrektywy 86/953, trzeba dokonać w odniesieniu do towarów, których negocjowanie i co do których w danym wypadku zawarcie umowy kupna lub sprzedaży zleceniodawca powierzył przedstawicielowi handlowemu.

Tak więc w sytuacji, w której zgodnie z brzmieniem umowy agencji przedstawiciel handlowy ma za zadanie prowadzić negocjacje sprzedaży w ramach pewnego segmentu oferty towarów zleceniodawcy, a nie jej całości, okoliczność, że dany podmiot utrzymywał już stosunki handlowe z tym zleceniodawcą, jeśli chodzi o inne towary, nie wyklucza, by klient ten mógł zostać uznany za nowego klienta, pozyskanego przez tego przedstawiciela handlowego, w wypadku gdy ten ostatni doprowadził poprzez swoje wysiłki do ustanowienia stosunków handlowych między tym klientem a danym zleceniodawcą, jeśli chodzi o towary, za których zbyt ów przedstawiciel jest odpowiedzialny.

Ponadto fakt, że zleceniodawca powierza przedstawicielowi handlowemu dystrybucję nowych produktów klientom, z którymi pozostaje już w pewnych relacjach handlowych, może stanowić wskazówkę, że produkty te należą do innej części asortymentu niż ta, która stanowiła dotychczasowy przedmiot zakupów, i że skuteczne oferowanie tych nowych produktów takiemu klientowi będzie wymagało od przedstawiciela handlowego ustanowienia szczególnych relacji handlowych – czego zbadanie należy jednak do sądu odsyłającego.

(por. pkt 32–35, 39, 43; sentencja)
Artykuł 1 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 258/97 dotyczącego nowej żywności i nowych składników żywności, zmienionego rozporządzeniem nr 596/2009, należy interpretować w ten sposób, że wyrażenie „nowa podstawowa struktura molekularna” odnosi się do żywności lub składników żywności, które nie były wykorzystywane do spożycia przez ludzi na terytorium Unii Europejskiej przed dniem 15 maja 1997 r.

(zob. pkt 36; sentencja)
Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy 2003/4 w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska, należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż wnioskodawca składający wniosek o zezwolenie na wprowadzenie do obrotu środka ochrony roślin lub produktu biobójczego nie wniósł, w ramach postępowania przewidzianego w celu uzyskania tego zezwolenia, o poufne traktowanie informacji przedłożonych w ramach tego postępowania na podstawie art. 14 dyrektywy 91/414 dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, art. 19 dyrektywy 98/8 dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych lub art. 33 ust. 4 i art. 63 rozporządzenia nr 1107/2009 dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, nie stoi na przeszkodzie temu, by właściwy organ, do którego po zamknięciu wspomnianego postępowania wpłynął wniosek o dostęp do tych informacji złożony przez osobę trzecią na podstawie dyrektywy 2003/4, zbadał sprzeciw owego wnioskodawcy wobec tego wniosku i oddalił w stosownym przypadku tenże wniosek na podstawie art. 4 ust. 2 akapit pierwszy lit. d) tej dyrektywy z tego powodu, że ujawnienie owych informacji naruszyłoby poufność informacji handlowych lub przemysłowych.

W istocie prawodawca Unii zamierzał poddać składane przez osoby trzecie wnioski o dostęp do informacji zawartych w aktach dotyczących wniosku o zezwolenie na wprowadzenie do obrotu środków ochrony roślin lub produktów biobójczych, w odniesieniu do których to informacji można domagać się poufnego traktowania na podstawie owych przepisów, ogólnym przepisom dyrektywy 2003/4. W tym względzie art. 4 ust. 2 tej dyrektywy upoważnia państwa członkowskie do przewidzenia, że wniosek o dostęp do informacji o środowisku może zostać oddalony, jeżeli ujawnienie tych informacji naruszyłoby jeden z interesów, o których mowa w tym artykule, a w szczególności poufność informacji handlowych lub przemysłowych. Powyższy przepis nie uzależnia tej możliwości od przedstawienia wniosku o poufne traktowanie przed złożeniem wniosku o ujawnienie informacji.

(zob. pkt 44–46, 49; pkt 1 sentencji)
Artykuł 94 tego rozporządzenia ustanawia bowiem na rzecz posiadacza wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin prawo do odszkodowania, które nie tylko jest zupełne, ale również opiera się na obiektywnej podstawie, a mianowicie pokrywa szkodę poniesioną przez tego posiadacza w następstwie działania stanowiącego naruszenie. Zatem wspomniany art. 94 nie zezwala na zasądzenie od osoby naruszającej zapłaty zryczałtowanego dodatku za naruszenie, ponieważ taki dodatek niekoniecznie odzwierciedla szkodę poniesioną przez posiadacza prawa do odmiany będącej przedmiotem naruszenia, nawet jeżeli dyrektywa 2004/48 w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej, nie zakazuje państwom członkowskim przewidzenia środków stanowiących dalej idącą ochronę. Jednocześnie powyższy artykuł nie zezwala posiadaczowi wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin na dochodzenie zwrotu korzyści i zysku uzyskanych przez osobę naruszającą. Zarówno słuszne wynagrodzenie, jak i przysługujące na mocy art. 94 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94 roszczenie o naprawienie szkody muszą zostać określone na podstawie szkody poniesionej przez poszkodowanego, a nie w zależności od korzyści uzyskanej przez osobę naruszającą.

Artykuł 94 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94 w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin, należy interpretować w ten sposób, że wysokość szkody, której dotyczy ten przepis, należy ustalać na podstawie konkretnych danych przedstawionych w tym zakresie przez posiadacza praw do odmiany będącej przedmiotem naruszenia, w razie potrzeby w drodze posłużenia się metodą ryczałtową, jeżeli wspomniane dane nie dają się wymiernie oszacować. Powyższy przepis nie stoi na przeszkodzie temu, by koszty poniesione w związku z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego, które zakończyło się oddaleniem wniosku, nie zostały uwzględnione przy oszacowaniu tej szkody, podobnie jak wydatki pozasądowe poniesione w związku z postępowaniem co do istoty sprawy. Nieuwzględnienie tych wydatków jest jednak podporządkowane warunkowi, że koszty sądowe, którymi może zostać obciążony poszkodowany, nie będą na tyle wysokie, by odwieść go od dochodzenia swoich praw na drodze sądowej, zważywszy na pozostałe koszty, które musi on pokryć tytułem poniesionych wydatków pozasądowych, oraz na ich użyteczność z punktu widzenia powództwa głównego o naprawienie szkody.

(por. pkt 64; pkt 3 sentencji)
Zasadę równoważności należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie ustanawiało dla wniosków o zwrot podatku opartych na naruszeniu prawa Unii zasady proceduralne mniej korzystne aniżeli zasady, które znajdują zastosowanie do podobnych wniosków opartych na naruszeniu prawa wewnętrznego. Na sądzie krajowym spoczywa obowiązek dokonania weryfikacji niezbędnych dla zagwarantowania poszanowania rzeczonej zasady w kontekście uregulowania znajdującego zastosowanie do zawisłego przed nim sporu.

Zatem do sądu krajowego, do którego wniesiono skargę o zwrot podatków oparty na naruszeniu prawa Unii, należy po zidentyfikowaniu skargi, względnie skarg przysługujących na podstawie prawa krajowego podobnych do owej skargi, ustalenie, czy zasady procesowe znajdujące zastosowanie do tego rodzaju skarg opartych na prawie krajowym nie są w rzeczywistości korzystniejsze od zasad znajdujących zastosowanie w postępowaniu.

(por. pkt 53, 56, 71; sentencja)
W ramach oceny naruszenie prawa konkurencji Unii, w celu dokonania oceny, czy spółka zależna określa w sposób autonomiczny swoje zachowanie na rynku lub zasadniczo stosuje instrukcje przekazane jej przez swoją spółkę zależną, sąd Unii musi wziąć pod uwagę całość istotnych okoliczności, które mogą się różnić w zależności od danego przypadku i nie powinny być przedmiotem wyczerpującego wyliczenia.

W ramach tej operacji do Sądu należy dokonanie oceny dotyczącej okoliczności faktycznych aktualnych dla okresu naruszenia, jednak bez uszczerbku dla możliwości oparcia się na okolicznościach dotyczących okresu wcześniejszego, o ile jest on w stanie wykazać istotny charakter tych okoliczności w okresie naruszenia i że nie stosuje w sposób automatyczny do tego okresu wniosków wynikających z oceny okoliczności wcześniejszych w stosunku do analizowanego okresu.

W ramach tej oceny całości, czy istnienie wyraźnej instrukcji udzielonej przez spółkę dominującą swojej spółce zależnej, by nie uczestniczyła w praktykach antykonkurencyjnych na danym rynku, może stanowić wskazówkę świadczącą o faktycznym wywieraniu decydującego wpływu pierwszej spółki na drugą, fakt niezastosowania się spółki zależnej do tej instrukcji nie może być postrzegany jako wskazówka świadcząca o faktycznym wywieraniu takiego wpływu.

Tym niemniej fakt, że spółka zależna postępowała wbrew instrukcjom przekazanym przez swoją spółkę dominującą, nie może być sam w sobie wystarczający dla wykazania braku faktycznego wywierania decydującego wpływu tej ostatniej na spółkę zależną, ponieważ dla wykazania istnienia decydującego wpływu nie jest konieczne, aby spółka zależna stosowała się do wszystkich instrukcji swej spółki dominującej, o ile owo nieprzestrzeganie kierowanych do spółki zależnej instrukcji nie stanowi reguły.

Wreszcie okoliczność, iż trudno jest przedstawić dowód przeciwny, konieczny w celu obalenia domniemania faktycznego wywierania decydującego wpływu nie oznacza sam w sobie, że jest ono faktycznie niewzruszalne, zwłaszcza jeżeli podmioty, względem których działa to domniemanie, są najlepiej predestynowane, by poszukać tych dowodów w ich własnej sferze działalności.

(por. pkt 33, 34, 39–41, 44)
Sprawa C‑154/14 P

SKW Stahl-Metallurgie GmbH

i

SKW Stahl-Metallurgie Holding AG

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Artykuł 81 WE — Rynki sproszkowanego i granulowanego węglika wapnia oraz sproszkowanego magnezu w przeważającej części EOG — Ustalanie cen, podział rynku i wymiana informacji — Rozporządzenie (WE) nr 773/2004 — Artykuły 12 i 14 — Prawo do bycia wysłuchanym — Przesłuchanie przy drzwiach zamkniętych”

Streszczenie – wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 czerwca 2016 r.

Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Poszanowanie prawa do obrony – Przesłuchanie przedsiębiorstw – Odrzucenie wniosku przedsiębiorstwa o przedstawienie jego argumentów za zamkniętymi drzwiami ze względu na ryzyko naruszenia prawa do obrony innego przedsiębiorstwa – Naruszenie prawa wnioskującego przedsiębiorstwa do bycia wysłuchanym

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 33)

Przewidziany w art. 296 ust. 2 TFUE obowiązek uzasadnienia stanowi istotny wymóg proceduralny, który należy odróżnić od kwestii zasadności uzasadnienia, wchodzącej w zakres materialnej zgodności z prawem spornego aktu. Uzasadnienie decyzji polega bowiem na formalnym wskazaniu podstaw, na jakich opiera się ta decyzja. Jeżeli owe podstawy są dotknięte błędami, przekłada się to na legalność materialną decyzji, ale już nie na legalność jej uzasadnienia, które może być wystarczające, mimo że wskazane w nim podstawy są błędne. Wynika stąd, że zarzuty i argumenty zmierzające do podważenia zasadności aktu są nieistotne, jeżeli są one podnoszone w ramach zarzutu opartego na naruszenia art. 296 TFUE. (por. pkt 39)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 40)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 50, 51)

W wypadku stosowania przepisów proceduralnych dotyczących naruszeń unijnego prawa konkurencji Sąd dopuszcza się naruszenia norm i prawa skarżących do bycia wysłuchanym, uznając, że funkcjonariusz ds. przesłuchań może odmówić przeprowadzenia spotkania za zamkniętymi drzwiami na tej podstawie, iż takie przesłuchanie stanowiłoby naruszenie prawa do obrony przedsiębiorstwa, podczas gdy miało ono status podmiotu trzeciego w postępowaniu w odniesieniu do tego okresu. W istocie, nawet jeśli pewne informacje przekazane Komisji mogłyby być tego rodzaju, że pozwoliłyby jej następnie na pociągnięcie do odpowiedzialności owego przedsiębiorstwa mającego status podmiotu trzeciego z tytułu naruszenia dotyczącego dłuższego okresu niż ten pierwotnie przyjęty, Komisja jest w każdym razie zobowiązana skierować do tego przedsiębiorstwa trzeciego pismo w sprawie przedstawienia zarzutów tego rodzaju, że pozwoliłoby mu na przedstawienie jego uwag w odniesieniu do tych informacji. (por. pkt 66–68)
W istocie w zakresie, w jakim dane działania skorzystały z finansowania Unii, działania te należą do zakresu zastosowania prawa Unii. Tym samym pojęcie nieprawidłowości w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 i art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 winno być interpretowane jako obejmujące swym zakresem nie tylko każde naruszenie prawa Unii, ale również naruszenie prawa krajowego, które przyczynia się do zapewnienia właściwego stosowania prawa Unii w dziedzinie zarządzania projektami finansowanymi z funduszy Unii. Jest tak w wypadku naruszeń przepisów prawa krajowego znajdujących zastosowanie do działań finansowanych z funduszy strukturalnych.

Stosowanie przez państwo członkowskie korekt finansowych na podstawie krajowego aktu normatywnego, który wszedł w życie po zaistnieniu domniemanego naruszenia przepisów w dziedzinie zamówień publicznych, nie jest sprzeczne z zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, pod warunkiem że chodzi o stosowanie nowych przepisów do przyszłych skutków okoliczności powstałych pod rządami przepisów poprzednio obowiązujących, czego sprawdzenie należny do sądu krajowego w oparciu o całokształt istotnych okoliczności faktycznych danej sprawy.

W istocie, o ile zasada pewności prawa stoi na przeszkodzie temu, by przepis miał zastosowanie z mocą wsteczną, a więc do okoliczności, które wystąpiły przed jego wejściem w życie, niezależnie od korzystnych lub niekorzystnych skutków, jakie to zastosowanie mogłoby mieć w odniesieniu do zainteresowanego, o tyle ta sama zasada wymaga, by jakiekolwiek okoliczności faktyczne były zwykle, w braku wyraźnie określonego wskazania przeciwnego, badane w świetle przepisów prawa obowiązujących w czasie zajścia okoliczności faktycznych sprawy. Jednakże, jeśli nowa ustawa dotyczy wyłącznie zdarzeń przyszłych, stosuje się ją również bez odstępstw do przyszłych skutków sytuacji zaistniałych w czasie obowiązywania wcześniejszej ustawy. Podobnie zakres zastosowania zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań nie może zostać rozszerzony do ogólnego zakazu stosowania nowych przepisów do przyszłych skutków okoliczności, które powstały w czasie obowiązywania poprzedniej regulacji.

(por. pkt 55–57; pkt 3 sentencji)
Wreszcie, noty wyjaśniające, ustanowione, jeśli chodzi o Nomenklaturę scaloną, przez Komisję, a jeśli chodzi o Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów – przez Światową Organizację Celną, przyczyniają się w istotny sposób do interpretacji zakresu poszczególnych pozycji taryfowych, nie są jednakże prawnie wiążące.

Na wstępie, w interesie pewności prawa i ułatwienia kontroli decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych cechach i właściwościach, takich jak określone w pozycjach Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, oraz uwagach do sekcji lub działów.

Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej zmienionego rozporządzeniem nr 1719/2005 oraz rozporządzeniem nr 1214/2007 należy interpretować w ten sposób, że do pozycji 2208 tej nomenklatury należy zaklasyfikować napój uzyskany w wyniku fermentacji koncentratu jabłkowego, przeznaczony do konsumpcji bez rozcieńczania lub jako składnik bazowy innych napojów, o neutralnym kolorze, zapachu i smaku poprzez oczyszczenie, w szczególności ultrafiltrację, o zawartości alkoholu wynoszącej 16% obj. bez dodania alkoholu destylowanego.

Produkt uzyskany w wyniku fermentacji oraz następczego procesu oczyszczania jest bowiem objęty pozycją 2208 Nomenklatury scalonej, jeżeli utracił on właściwości napojów fermentowanych klasyfikowanych w ramach pozycji 2206 Nomenklatury scalonej i nabył właściwości alkoholu etylowego objętego pozycją 2208 tej nomenklatury.

(por. pkt 43, 45; pkt 1 sentencji)
Sprawa C‑607/14

Bookit Ltd

przeciwko

Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym

złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber)]

„Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Zwolnienie — Artykuł 135 ust. 1 lit. d) — Transakcje dotyczące płatności i przelewów — Pojęcie — Zakup biletów kinowych przez telefon lub Internet — Płatność kartą debetową lub kredytową — Usługi tzw. przetwarzania płatności za pomocą karty”

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 maja 2016 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia – Operacje bankowe, o których mowa w art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2006/112 – Pojęcie – Zakup biletów kinowych przez telefon lub Internet – Płatność kartą debetową lub kredytową – Usługi tzw. przetwarzania płatności za pomocą karty – Wyłączenie [dyrektywa Rady 2006/112, art. 135 ust. 1 lit. d)] Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia – Operacje bankowe, o których mowa w art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2006/112 – Transakcje dotyczące przelewów i płatności w rozumieniu wspomnianego artykułu – Kryteria rozstrzygające [dyrektywa Rady 2006/112, art. 135 ust. 1 lit. d)]