ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3

Artykuł 37 kodeksu celnego stanowi: „1. Towary wprowadzane na obszar celny Wspólnoty podlegają, od chwili ich wprowadzenia, dozorowi celnemu. Mogą one podlegać kontroli celnej zgodnie z obowiązującymi przepisami. 2. Pozostają one pod dozorem celnym tak długo, jak [długo] jest to niezbędne do określenia ich statusu celnego, a w przypadku towarów niewspólnotowych i bez uszczerbku dla art. 82 ust. 1 – aż do zmiany ich statusu celnego bądź wprowadzenia do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego albo ich powrotnego wywozu bądź zniszczenia zgodnie z art. 182”.
8

Artykuł 8 wspomnianej dyrektywy uściśla: „1. Nazwa lokalizacji, osady lub miejscowości może znaleźć się na druku [oznaczenia] handlowego, pod warunkiem że odnosi się do naturalnej wody mineralnej, która jest wydobywana ze źródła w miejscu wskazanym przez to [oznaczenie] handlowe i pod warunkiem że nie wprowadza przez to w błąd co do miejsca wydobywania ze źródła. 2. Zabrania się wprowadzenia do obrotu pod wieloma [oznaczeniami] handlowymi naturalnej wody mineralnej pochodzącej z jednego i tego samego źródła. 3. Jeżeli etykiety lub napisy umieszczone na pojemnikach, w których naturalne wody mineralne oferowane są do sprzedaży, zawierają [oznaczenie] handlowe różne od nazwy źródła lub wydobywania, to określenie tego miejsca wydobywania lub nazwa źródła muszą być naniesione czcionką, której wysokość i szerokość stanowi co najmniej 1,5 wysokości i szerokości największej czcionki użytej w tym [oznaczeniu] handlowym. Akapit pierwszy ma zastosowanie z niezbędnymi zmianami i w takim samym celu w zakresie wagi nazwy źródła lub miejsca wydobywania, w odniesieniu do [oznaczenia] handlowego używanego w reklamie naturalnych wód mineralnych w każdej jej formie”.
16

Przez swoje pytania, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający zmierza w istocie do ustalenia, czy art. 39 ust. 2 WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by opodatkowując dochody pracownika niebędącego rezydentem, który przed wyjazdem w celu wykonywania działalności zawodowej w innym państwie wykonywał tę działalność w tym państwie członkowskim przez część danego roku podatkowego, państwo członkowskie odmówiło przyznania temu pracownikowi korzyści podatkowej uwzględniającej jego sytuację osobistą i rodzinną ze względu na fakt, że chociaż osiągnął on w tym państwie członkowskim wszystkie lub niemal wszystkie swoje dochody tego okresu, to jednak dochody te nie stanowiły zasadniczej części jego podlegających opodatkowaniu dochodów uzyskanych w całym roku. Sąd pragnie także ustalić, czy dla wykładni tej może mieć znaczenie okoliczność, że pracownik ten wyjechał w celu wykonywania działalności zawodowej w państwie trzecim, a nie w innym państwie członkowskim Unii.
2)

Artykuł 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w taki sposób, że należy uznać, iż akty, których wydanie stanowi czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości, zostały podane do wiadomości „danej osoby” w rozumieniu tego przepisu, w przypadku gdy na podstawie całokształtu okoliczności danej sprawy można dojść do wniosku, że ta dana osoba została rzeczywiście zawiadomiona o wydaniu tych aktów. W przypadku osoby prawnej warunek ten jest spełniony, jeżeli dany akt, którego wydanie stanowi czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości, został rzeczywiście podany do wiadomości osoby, której zachowanie zgodnie z przepisami prawa krajowego można przypisać tej osobie prawnej, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.
30

Jeżeli chodzi o argument Komisji, zgodnie z którym powołane przez Rzeczpospolitą Polską w odpowiedzi na skargę akty dokonujące transpozycji nie stanowią przepisów bezwzględnie wiążących, odnośne państwo członkowskie odpowiada nań, podnosząc, że należy dokonać rozróżnienia pomiędzy z jednej strony praktyką administracyjną, która może być swobodnie zmieniana i która nie zawsze jest prawidłowo rozpowszechniona, a z drugiej strony procedurami określonymi poprzez normy prawa medycznego, które funkcjonują jako spisany zbiór zasad opartych na naukowych podstawach i co do których stosowania oraz obowiązywania panuje powszechna akceptacja w środowiskach medycznych i pacjentów. Jeśli chodzi o wspomniane normy, odzwierciedlają one procedury znajdujące zastosowanie do wszystkich osób biorących udział w udzielaniu świadczeń zdrowotnych i co do zasady mogą być determinowane jedynie aktualnym poziomem nauk medycznych. Z tego względu zdaniem Rzeczypospolitej Polskiej – wbrew twierdzeniu Komisji – owe normy nie mogą zostać zrównane ze zwykłą praktyką administracyjną i uważane za pozbawione per se wszelkiego charakteru wiążącego. Ponadto jeżeli chodzi o program ministra zdrowia zatytułowany „Leczenie niepłodności metodą zapłodnienia pozaustrojowego na lata 2013–2016”, ma on wyraźne umocowanie ustawowe i przewiduje podejmowanie działań zorganizowanych według określonego planu, ustalając priorytety w ramach kształtowania rozwiązań w zakresie ochrony zdrowia.
5

Część pierwsza CN zawiera ogół przepisów wstępnych. W części tej, w sekcji I, poświęconej ogólnym regułom, pkt A, zatytułowany „Ogólne reguły interpretacji [CN]”, stanowi: „Klasyfikacja towarów w [CN] podlega następującym regułom: 1. Tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami: […] 3. Jeżeli stosując regułę 2b) lub z innego powodu, towary na pierwszy rzut oka są klasyfikowane do dwóch lub więcej pozycji, klasyfikacji należy dokonać w następujący sposób: a) pozycja określająca towar w sposób najbardziej szczegółowy ma pierwszeństwo przed pozycjami określającymi towar w sposób bardziej ogólny. Jednak, gdy dwie lub więcej pozycji odnosi się tylko do części materiałów lub substancji zawartych w mieszaninie lub w wyrobie złożonym lub tylko do części artykułów w zestawie pakowanym do sprzedaży detalicznej, pozycje te należy uważać za jednakowo właściwe w odniesieniu do tych towarów, nawet gdy jedna z nich daje bardziej pełne lub bardziej dokładne określenie tego towaru; […] 6. Klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej”.
16

BVVG wniósł do Bundesgerichtshof (federalnego sądu najwyższego) skargę kasacyjną. Sąd odsyłający zastanawia się, czy sprzedaż przez tę spółkę publicznej nieruchomości gruntowej po cenie, która jest niższa od ceny ustalonej w przetargu publicznym, prowadzi do uprzywilejowania kupującego, a jeśli tak jest, czy uprzywilejowanie to może być uzasadnione celem § 9 ust. 1 pkt 3 GrdstVG, a mianowicie ochroną interesów gospodarstw rolnych. Ponadto sąd ten dąży do ustalenia, czy odmowa sprzedaży po cenie ustalonej w przetargu publicznym jest sprzeczna z art. 107 ust. 1 TFUE, zważywszy, że w chwili odmowy nie została jeszcze podjęta decyzja, komu omawiany grunt zostanie sprzedany.
48

A zatem jak wskazały Bacardi i francuski rząd, każde działanie osoby trzeciej utrudniające właścicielowi znaku towarowego zarejestrowanego w jednym państwie członkowskim lub w większej ich liczbie wykonywanie jego prawa – potwierdzonego w orzecznictwie wspomnianym w pkt 32 niniejszego wyroku – do kontrolowania pierwszego wprowadzenia do obrotu w EOG towarów oznaczonych tym znakiem towarowym poprzez swój charakter narusza wspomnianą istotną funkcję znaku towarowego. Przywóz towarów bez zgody właściciela danego znaku towarowego i przechowywanie tych towarów w składzie podatkowym w oczekiwaniu na ich dopuszczenie do konsumpcji w Unii skutkują pozbawieniem właściciela tego znaku towarowego możliwości kontroli szczegółowych warunków pierwszego wprowadzenia do obrotu w EOG towarów oznaczonych jego znakiem towarowym. Takie działania naruszają zatem funkcję znaku towarowego polegającą na identyfikacji przedsiębiorstwa, z którego pochodzą towary i pod którego kontrolą organizowane jest pierwsze wprowadzenie do obrotu.
25

W tej sytuacji Tribunale di Milano postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. [34–36 TFUE], właściwie interpretowane, stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 3 ust. 2 ustawy krajowej nr 8/2013 – ustanawiającemu obowiązek etykietowania wskazującego państwo pochodzenia w odniesieniu do produktów otrzymanych w wyniku obróbki w krajach zagranicznych, opatrzonych włoskim oznaczeniem »pelle« – do produktów ze skóry zgodnie z prawem poddanej obróbce i wprowadzonej do obrotu w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, ponieważ taka ustawa stanowi środek o skutku równoważnym z ograniczeniem ilościowym zakazanym przez art. 34 TFUE i nieuzasadnionym w świetle art. 36 TFUE? 2) Czy art. [34–36 TFUE], właściwie interpretowane, stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 3 ust. 2 ustawy krajowej nr 8/2013 – ustanawiającemu obowiązek etykietowania wskazującego państwo pochodzenia w odniesieniu do produktów otrzymanych w wyniku obróbki w krajach zagranicznych, opatrzonych włoskim oznaczeniem »pelle« – do produktów ze skóry uzyskanej w drodze obróbki w państwach niebędących członkami Unii i niewprowadzonych jeszcze zgodnie z prawem do obrotu w Unii, ponieważ taka ustawa stanowi środek o skutku równoważnym z ograniczeniem ilościowym zakazanym przez art. 34 TFUE i nieuzasadnionym w świetle art. 36 TFUE? 3) Czy art. 3 i 5 dyrektywy 94/11, właściwie interpretowane, stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 3 ust. 2 ustawy krajowej nr 8/2013 – ustanawiającemu obowiązek etykietowania wskazującego państwo pochodzenia w odniesieniu do produktów otrzymanych w wyniku obróbki w krajach zagranicznych, opatrzonych włoskim oznaczeniem »pelle« – do produktów ze skóry zgodnie z prawem poddanej obróbce lub wprowadzonej do obrotu w innych państwach członkowskich Unii? 4) Czy art. 3 i 5 dyrektywy 94/11, właściwie interpretowane, stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 3 ust. 2 ustawy krajowej nr 8/2013 ustanawiającemu obowiązek etykietowania wskazującego państwo pochodzenia w odniesieniu do produktów ze skóry otrzymanej w wyniku obróbki w krajach niebędących członkami Unii i niewprowadzonych jeszcze zgodnie z prawem do obrotu w Unii? 5) Czy art. 60 rozporządzenia nr 952/2013, właściwie interpretowany, stoi na przeszkodzie stosowaniu art. 3 ust. 2 ustawy krajowej nr 8/2013– ustanawiającemu obowiązek etykietowania wskazującego państwo pochodzenia w odniesieniu do produktów otrzymanych w wyniku obróbki w krajach zagranicznych, opatrzonych włoskim oznaczeniem »pelle« – w odniesieniu do produktów ze skóry otrzymanej w wyniku obróbki w państwach członkowskich Unii lub niewprowadzonych jeszcze zgodnie z prawem do obrotu w Unii? 6) Czy art. 60 rozporządzenia nr 952/2013, właściwie interpretowany, stoi na przeszkodzie stosowaniu art. 3 ust. 2 ustawy krajowej nr 8/2013– ustanawiającemu obowiązek etykietowania wskazującego państwo pochodzenia w odniesieniu do produktów otrzymanych w wyniku obróbki w krajach zagranicznych, opatrzonych włoskim oznaczeniem »pelle« – w odniesieniu do produktów ze skóry otrzymanej w wyniku obróbki w krajach niebędących członkami Unii i niewprowadzonych jeszcze do obrotu w Unii?”.
8

Artykuł 32 wspomnianej ustawy przewiduje: „(1) Członkiem funduszu emerytalnego zostaje się poprzez podpisanie indywidualnego aktu przystąpienia, z własnej inicjatywy lub w wyniku przypisania do funduszu przez instytucję odpowiedzialną za rejestracje. (2) Przy podpisywaniu aktu przystąpienia uczestnicy zostają poinformowani o warunkach systemu prywatnych emerytur, w szczególności odnośnie do praw i obowiązków stron zaangażowanych we wspomniany system, do ryzyka finansowego, technicznego i innej natury, jak również do charakteru i podziału tego ryzyka. […]”.
75

Zgodnie z orzecznictwem Trybunału interpretowanie wymogu posiadania wystarczającej ilości środków w ten sposób, że zainteresowany sam musiałby posiadać takie środki, bez możliwości wskazania w tym względzie środków członka rodziny, który mu towarzyszy, rozszerzałoby warunek określony w dyrektywie 2004/38 o wymóg odnoszący się do pochodzenia tych środków, co stanowiłoby nieproporcjonalną ingerencję w wykonywanie podstawowego prawa do swobodnego przemieszczania się i pobytu zagwarantowanych w art. 21 TFUE, jako że wymóg taki wykraczałby poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonych celów, czyli ochrony finansów publicznych państw członkowskich (zob. podobnie wyrok Zhu i Chen, C‑200/02, EU:C:2004:639, pkt 33).
3

Motywy 1–3, 5, 6 i 13 rozporządzenia nr 1889/2005 są sformułowane w następujący sposób: „(1) Do zadań Wspólnoty należy popieranie w całej Wspólnocie harmonijnego, trwałego i zrównoważonego rozwoju działalności gospodarczej poprzez ustanowienie wspólnego rynku oraz unii gospodarczej i walutowej. Rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału. (2) Wprowadzanie do systemu finansowego korzyści pochodzących z działań sprzecznych z prawem oraz ich inwestowanie po wypraniu jest szkodliwe dla zdrowego i trwałego rozwoju gospodarczego. W związku z tym dyrektywa Rady 91/308/EWG z dnia 10 czerwca 1991 r. w sprawie uniemożliwienia korzystania z systemu finansowego w celu prania pieniędzy [Dz.U. L 166, s. 77] wprowadziła wspólnotowy mechanizm zapobiegający praniu brudnych pieniędzy poprzez monitorowanie transakcji dokonywanych za pośrednictwem instytucji kredytowych i finansowych oraz w ramach określonych grup zawodowych. Ponieważ istnieje ryzyko, że zastosowanie tego mechanizmu doprowadzi do zwiększonych przepływów środków pieniężnych w nielegalnych celach, dyrektywa [91/308] powinna zostać uzupełniona o system kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty. (3) Obecnie takie systemy kontroli stosowane są jedynie przez nieliczne państwa członkowskie działające na podstawie przepisów krajowych. Rozbieżności w przepisach są niekorzystne dla prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Podstawowe elementy powinny zatem zostać zharmonizowane na poziomie Wspólnoty w celu zapewnienia równoważnego poziomu kontroli przepływów środków pieniężnych przez granice Wspólnoty. Harmonizacja taka nie powinna jednak wpływać na możliwość stosowania przez państwa członkowskie krajowych systemów kontroli przepływów środków pieniężnych w obrębie Wspólnoty, zgodnie z istniejącymi postanowieniami traktatu. […] (5) Odpowiednio, środki pieniężne przewożone przez osoby fizyczne wjeżdżające do Wspólnoty lub wyjeżdżające ze Wspólnoty powinny podlegać zasadzie składania obowiązkowej deklaracji. Zasada ta umożliwiłaby służbom celnym zebranie informacji o takich przepływach środków pieniężnych oraz, w miarę potrzeby, przekazanie tych informacji innym organom […]. (6) Z uwagi na prewencyjny cel i odstraszający charakter obowiązku złożenia deklaracji powinno się go dopełniać przy wjeździe do Wspólnoty lub przy wyjeździe ze Wspólnoty. Jednakże w celu skoncentrowania działań organów na istotnych przepływach środków pieniężnych, obowiązkowi temu powinny podlegać jedynie przepływy środków pieniężnych w kwocie 10000 EUR lub wyższej. Należy także podkreślić, że obowiązek złożenia deklaracji dotyczy osoby fizycznej przewożącej środki pieniężne, bez względu na to, czy jest ona ich właścicielem, czy nie. […] (13) Uprawnienia właściwych organów powinny być uzupełnione o obowiązek ustanowienia sankcji przez państwa członkowskie. Jednakże sankcje powinny być nakładane jedynie za niezłożenie deklaracji zgodnie z niniejszym rozporządzeniem”.
48

Wniosek ten nie zostaje podważony przez argument Rademachera, zgodnie z którym skoro omawiane napędy służą jedynie do wprawiania w ruch przedmiotów takich jak bramy garażowe, nie mogą one zostać upodobnione do produktów wymienionych w pkt 6 załącznika IB do dyrektywy 2002/96 i w pkt 6 załącznika II do dyrektywy 2012/19, jako że cechą wspólną tych produktów jest to, że służą one do przekształcania przedmiotów. Jak podkreśla Sommer w swych uwagach na piśmie, cecha ta nie może bowiem zostać uznana za wspólną dla wszystkich produktów wymienionych we wspomnianych pkt 6, ponieważ niektóre z tych produktów, takie jak narzędzia do przykręcania i odkręcania śrub, nie przekształcają przedmiotów, na które oddziałują bezpośrednio, lecz jedynie wprawiają je w ruch.
20

Komisja twierdzi, że zmiana aktu ustawodawczego zakłada, iż elementy, których dotyczy ta zmiana, znajdują się już w tym akcie. Zmiana w rozumieniu art. 290 ust. 1 TFUE prowadzi do zmiany treści normatywnej aktu ustawodawczego. Tymczasem przyjęcie aktu na podstawie art. 1 ust. 4 lit. f) rozporządzenia nr 539/2001 w zmienionym brzmieniu nie pociąga za sobą uchylenia odniesienia do danego państwa trzeciego w załączniku II do tego rozporządzenia i umieszczenia tego odniesienia w załączniku I do rzeczonego rozporządzenia. Ta ostatnia zmiana odnośnego aktu ustawodawczego powinna, zgodnie z art. 4 lit. h) tego rozporządzenia, nastąpić w drodze zwykłej procedury ustawodawczej. Ponadto rozporządzenie nr 539/2001 w zmienionym brzmieniu nie zawiera żadnego wykazu państw trzecich będących w sytuacji zawieszenia, którego treść normatywną zmieniałby akt delegowany przewidziany w art. 1 ust. 4 lit. f) tego rozporządzenia. Przeciwnie, państwa te powinny zostać zidentyfikowane w oparciu o kryteria określone w rzeczonym rozporządzeniu. Akt delegowany, który w oparciu o te kryteria zawiesza na czas określony stosowanie zwolnienia z obowiązku wizowego, stanowiłby jedynie wykonanie danego aktu ustawodawczego bez uzupełniania go ani wprowadzania do niego zmian.
75

W powyższym względzie w odniesieniu do twierdzenia wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym uwzględnienie wspomnianej sprzedaży do celów obliczenia grzywny wymierzanej z tytułu naruszenia art. 101 TFUE może prowadzić do sytuacji, w której to samo zachowanie antykonkurencyjne zostanie ukarane konkurencyjnymi sankcjami nałożonymi przez organy ochrony konkurencji państwa trzeciego, należy zauważyć, że wbrew temu, co utrzymuje Komisja, twierdzenie to jest dopuszczalne na etapie niniejszego postępowania odwoławczego w świetle art. 170 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem, gdyż nie zmienia ono w ogóle przedmiotu postępowania. W każdym razie wystarczy przypomnieć, że jak orzekł już Trybunał, ani zasada non bis in idem, ani inna zasada prawa nie mogą zobowiązywać Komisji do uwzględnienia postępowań i kar, których przedmiotem jest przedsiębiorstwo w państwach trzecich (zob. wyroki: Showa Denko/Komisja, C‑289/04 P, EU:C:2006:431, pkt 52–58; SGL Carbon/Komisja, C‑308/04 P, EU:C:2006:433, pkt 28–34; SGL Carbon/Komisja, C‑328/05 P, EU:C:2007:277, pkt 24–35).
64

W niniejszym przypadku z akt sprawy przekazanych Trybunałowi wynika, że spełnione zostały wymogi materialne dotyczące prawa do odliczenia naliczonego podatku, a skarżący w postępowaniu głównym zostali uznani za podatników do celów podatku VAT w ramach kontroli skarbowej. W takich okolicznościach odroczenie wykonania prawa do odliczenia podatku VAT do czasu złożenia pierwszej deklaracji w zakresie tego podatku przez tych podatników wyłącznie z tego powodu, że nie byli oni zarejestrowani do celów podatku VAT w chwili dokonywania transakcji objętych podatkiem VAT, przy jednoczesnym zobowiązaniu ich do uiszczenia związanego z tym podatku, wykracza poza to, co jest niezbędne do zapewnienia prawidłowego poboru podatku i uniknięcia oszustw podatkowych.
55

Pojęcie to wymaga, by stwierdzone odmienne traktowanie było uzasadnione istnieniem precyzyjnych i konkretnych okoliczności charakteryzujących warunek zatrudnienia, do którego się odnosi, szczególnym kontekstem, w który się ono wpisuje, oraz obiektywnymi i przejrzystymi kryteriami, tak by zapewnić, że owo odmienne traktowanie odpowiada rzeczywistej potrzebie, prowadzi do osiągnięcia realizowanego celu i jest do tego niezbędne. Okoliczności te mogą w szczególności wynikać ze szczególnego charakteru zadań, dla wykonania których zawarto umowę na czas określony, oraz ich swoistych cech lub w odpowiednim przypadku z realizacji prawnie uzasadnionych celów polityki socjalnej państwa członkowskiego (zob. wyroki: Del Cerro Alonso, C‑307/05, EU:C:2007:509, pkt 53, 58; Gavieiro Gavieiro i Iglesias Torres, C‑444/09 i C‑456/09, EU:C:2010:819, pkt 55; a także postanowienia: Montoya Medina, C‑273/10, EU:C:2011:167, pkt 41; Lorenzo Martínez, C‑556/11, EU:C:2012:67, pkt 48).
27

Jeżeli chodzi o klauzulę słuszności przewidzianą w art. 3.71a ust. 1 lit. d) Vb 2000, to – zdaniem sadu odsyłającego – instrukcja przewiduje, że należy zastosować tę klauzulę, gdy ze względu na łączne wystąpienie bardzo szczególnych okoliczności indywidualnych obywatel państwa trzeciego trwale nie jest w stanie zdać podstawowego egzaminu z integracji społecznej. Obywatel państwa trzeciego musi w tym względzie wykazać, że podjął starania, których można było od niego rozsądnie wymagać. Może na to wskazywać między innymi to, że przystąpił on do niderlandzkiego egzaminu z integracji społecznej jednokrotnie lub kilkukrotnie i osiągnął na przykład pozytywny wynik z egzaminu z mówionego niderlandzkiego i z wiedzy o niderlandzkim społeczeństwie, jednak nie zdał egzaminu z rozumienia tekstu pisanego. W instrukcji wewnętrznej wskazano, że sama okoliczność, że kandydat nie dysponuje wystarczającymi środkami finansowymi lub technicznymi, aby przygotować się i przystąpić do egzaminu, lub że ma on problemy dotyczące podróży lub napotyka inne przeszkody tego rodzaju, nie wystarcza sama w sobie, by można było skutecznie powołać się na rzeczoną klauzulę słuszności Ponadto sama okoliczność, że materiały do nauki nie są dostępne w języku, który zna kandydat, że nie dysponuje on odpowiednim wsparciem w przygotowaniach do egzaminu lub że jest analfabetą, także sama w sobie nie wystarcza, by można było skutecznie powołać się na klauzulę słuszności.
20

Ponadto w przypadku wykorzystywania dobra inwestycyjnego do celów zarówno zawodowych, jak i prywatnych zainteresowany ma, na potrzeby podatku VAT, możliwość dokonania wyboru, czy zaliczyć to dobro w całości do majątku swojego przedsiębiorstwa, czy pozostawić całość w ramach majątku prywatnego, wyłączając je tym samym całkowicie z systemu podatku VAT, czy też zaliczyć je do aktywów przedsiębiorstwa jedynie w zakresie wynikającym z rzeczywistego wykorzystania do celów zawodowych (zob. wyrok Charles i Charles‑Tijmens, C‑434/03, EU:C:2005:463, pkt 23). Tak oto dobro takie może zostać wyłączone z systemu podatku VAT, nawet jeśli częściowo jest wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej podatnika, który jednak pozbawiony jest wszelkiego prawa do odliczenia (zob. wyrok Bakcsi, C‑415/98, EU:C:2001:136, pkt 27).