ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 6/18

Skarga wniesiona w dniu 19 października 2011 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — Real Seguros (real,- QUALITY)

(Sprawa T-548/11)

2012/C 6/34

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Plate i R. Kaase)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Real Seguros, SA (Porto, Portugalia)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— zawieszenie postępowania do czasu wydania przez portugalski urząd ds. znaków towarowych ostatecznej decyzji w przedmiocie złożonego przez stronę skarżącą wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia praw do wcześniejszych zarejestrowanych w Portugalii znaków towarowych nr 249791, nr 249793 i nr 254390; w przypadku nieuwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania, o kontynuację postępowania; oraz

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 sierpnia 2011 r. w sprawie R 114/2010-4; oraz

— obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny międzynarodowy znak towarowy nr W 983683 „real,- QUALITY” w kolorach czerwonym, niebieskim i beżowym dla usług z klasy 36

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Real Seguros, SA

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Portugalii słowny znak towarowy nr 249791 „REAL” dla usług z klasy 36; zarejestrowany w Portugalii słowny znak towarowy nr 249793 „REAL SEGUROS” dla usług z klasy 36; zarejestrowany w Portugalii graficzny znak towarowy nr 254390 zawierający element słowny „REAL” dla usług z klasy 36; różne niezarejestrowane prawa, co do których twierdzi się, że podlegają ochronie we wszystkich państwach członkowskich i w Portugalii

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne przyjęcie przez Izbę Odwoławczą, że nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku zgłoszonego znaku towarowego i znaków towarowych, na które powołano się w sprzeciwie.
—

stwierdzenie, na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), nieważności: — decyzji wykonawczej Rady 2011/515/WPZiB z dnia 23 sierpnia 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, w zakresie, w jakim dodaje ona nazwisko S. Hassana do wykazu stanowiącego załącznik do tej decyzji Rady 2011/273/WPZiB z dnia 9 maja 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii; — rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 843/2011 z dnia 23 sierpnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, w zakresie, w jakim dodaje ono nazwisko S. Hassana do wykazu stanowiącego załącznik II do rozporządzenia Rady (UE) nr 442/2011 z dnia 9 maja 2011 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii;
2)

Zarzut drugi, podzielony na cztery części, dotyczący naruszenia prawa do obrony, prawa do rzetelnego procesu sądowego, obowiązku uzasadnienia, prawa do prywatności i wolności religijnej w zakresie, w jakim: — stronie skarżącej nie zostały zakomunikowane żadne dowody ani poważne wskazówki, które mogłyby doprowadzić do wpisania jej nazwiska do wykazu podmiotów objętych sankcjami i nie została wysłuchana przed przyjęciem zaskarżonych aktów; — przyjmując środki ograniczające względem strony skarżącej strona pozwana ograniczyła się w zaskarżonych aktach do użycia bardzo ogólnych sformułowań i w szczególności nieuzasadnionych; — przyjęcie środków ograniczających względem strony skarżącej doprowadziło do żywych reakcji i gróźb ze strony osób i grup ofiar represji prowadzonych w Syrii, z którymi strona skarżąca jest w wyniku zaskarżonych aktów uosabiana; — prawdziwy powód przyjęcia środków ograniczających względem strony skarżącej jest natury religijnej.
2)

Błąd w decyzji co do kryteriów oceny Komitet uznał, że członkowie zespołu roboczego wskazani w ofercie strony skarżącej nie są w stanie przeprowadzać systematycznego przeglądu przedmiotu zamówienia. Niemniej jednak nie tylko członkowie zespołu roboczego dysponowali takim doświadczeniem, ale nawet gdyby tak nie było, wymóg dotyczący zdolności do systematycznego przeglądu nie był przewidziany w ogłoszeniu jako wymóg decydujący dla wyniku oceny, tj. jako warunek sine qua non do celów udzielenia zamówienia, lecz stanowił jedynie umiejętność, którą należało wziąć pod uwagę wraz z innymi umiejętnościami.
—

stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 20 września 2011 r. w sprawie nr C 35/2010 (ex N 302/2010) w przedmiocie opłat od internetowych gier losowych, jakie Królestwo Danii zamierza wprowadzić na mocy Lov om afgifter af spil w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że sporny środek zostaje zatwierdzony jako zgodny ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE;
3)

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przysługujących skarżącemu praw podstawowych w sposób bezzsadadny i nieproporcjonalny, w szczególności prawa do własności, prawa do poszanowania dobrego imienia i reputacji, prawa do podejmowania pracy i prowadzenia działalności gospodarczej, a także prawa do domniemania niewinności.
2)

Zarzut drugi: Sanierungsklausel jako ogólny środek W ramach tego zarzutu skarżąca twierdzi, że Sanierungsklausel stanowi ogólny środek i tym samym nie może ona zostać uznana za pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Utrzymuje, że Sanierungsklausel jest dostępna dla wszystkich osób prawnych podlegających opodatkowaniu w Niemczech oraz że nie wiąże się ona ani otwarcie, ani w ukryty sposób z ich rozmiarem, terytorium, na którym prowadzą one działalność ani z gałęzią produkcji, do której one przynależą.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 8 Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej (Dz.U. 2010, C 84, s. 99), jako że wystąpienie w dniu 24 lutego 2010 r. zostało wygłoszone przez skarżącego w charakterze posła do Parlamentu Europejskiego. Jako takie rozpatrywane wystąpienie obejmowało uwagi o charakterze politycznym, a kwestią zasadniczej wagi jest to, aby poseł do Parlamentu Europejskiego mógł swobodnie zabierać głos.
A.

W przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności 1) wnoszący odwołanie podnosi, że SSP co do zasady nie wypowiedział się w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności decyzji Komitetu do spraw Odwołań, która umieszczona została w jego aktach osobowych i może mieć negatywny wpływ na dalszy przebieg jego kariery; 2) zdaniem wnoszącego odwołanie z uwagi na to, iż zaskarżył on dwa różne akty za pomocą dwóch różnych uzasadnień SSP nie może nie wypowiedzieć się co do jednego z nich, tym bardziej, że po pierwsze sąd ten zawsze wykluczał możliwość stwierdzenia nieważności pochodnej (takiej, która obejmuje akty powiązane, wydane uprzednio lub później, chociaż nie mające niezależnego charakteru ale wykazujące ścisły związek z aktami uznanymi za nieważne lub bezskuteczne) a po drugie bez wątpienia ma on interes prawny w tym aby nowe rozstrzygnięcie zostało wydane przez Komitet do spraw Odwołań rozpatrujący istotę sprawy, który w odróżnieniu od Sądu może nawet zastąpić ocenę przełożonych swoją własną oceną; 3) w odniesieniu do zaskarżenia sprawozdania informacyjnego wnoszący odwołanie podnosi, iż SSP z urzędu najpierw odmówił wzięcia pod uwagę licznych i udokumentowanych niedogodności, z którymi stykał się on w roku, którego dotyczy sprawozdanie a następnie przerzucając ciężar dowodu nie wypowiedział się w przedmiocie prawie wszystkich zarzutów jak choćby zarzutu dotyczącego pewnych zadań odnoszących się do nieodpowiednich celów czy szczególnej inicjatywy wskazującej na złą wiarę osoby, która dokonała jego oceny; 4) wnoszący odwołanie podnosi również wadliwość uzasadnienia, w wielu miejscach wynikającą z błędnej interpretacji żądań a także brak wypowiedzenia się w przedmiocie podniesionej niezgodności z prawem „Przewodnika dotyczącego sprawozdań informacyjnych”, który ma umożliwiać przyznawanie awansów „znajomym” a nie „osobom, którzy osiągnęły najlepsze rezultaty” i wykluczenie kontroli Sądu w tym zakresie, w związku z czym ocena roczna przekształciła się z bezwzględnej we względną i nie zostało ustanowione jakie warunki muszą zostać spełnione aby wyniki w pracy uznane zostały za doskonałe, bardzo dobre, zadowalające lub niedostateczne; 5) wnoszący odwołanie podnosi wreszcie, że SSP nie wskazał jakimi kryteriami posłużył się przy interpretacji wniosku przedstawionego przez wnoszącego odwołanie Komitetowi do spraw Odwołań i przy stwierdzeniu, iż zaskarżając brak przyznania mu awansu nie zmierzał on do zaskarżenia awansów przyznanych przez EBI i utrzymanych w mocy.
C 25/62

Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2011 r. — Anbouba przeciwko Radzie

(Sprawa T-592/11)

(2012/C 25/118)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Issam Anbouba (Homs, Syria) (przedstawiciele: adwokaci M.-A. Bastin i J. M. Salva)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi w całości;

— stwierdzenie zasadności niniejszej skargi w odniesieniu do wszystkich zarzutów;

— wyrażenie zgody na połączenie niniejszej skargi ze skargą wniesioną w sprawie T-563/11;

— orzeczenie, iż możliwe jest częściowe stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów, ponieważ część aktów, których nieważność należy stwierdzić może zostać oddzielona od całego aktu;

— w konsekwencji: — częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/685/WPZiB z dnia 13 października 2011 r. i rozporządzenia Rady (UE) nr 1011/2011 z dnia 13 października 2011 r. poprzez usunięcie z nich nazwiska Issama ANBOUBY oraz wzmianki dotyczącej wspierania przez niego aktualnego reżimu syryjskiego; — ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/685/WPZiB z dnia 13 października 2011 r. i rozporządzenia Rady (UE) nr 1011/2011 z dnia 13 października 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii; — ewentualnie stwierdzenie, że decyzje te oraz rozporządzenie nie mają zastosowania do Issama ANBOUBY i nakazanie usunięcia jego nazwiska oraz dotyczącej go wzmianki z wykazu podmiotów objętych sankcjami Unii Europejskiej; — zasądzenie od Rady kwoty określonej tymczasowo na 1 EUR tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia celem naprawienia krzywdy doznanej przez skarżącego i szkody poniesionej przez niego na skutek wskazania Issama ANBOUBY jako wspierającego aktualny reżim syryjski; — obciążenie Rady całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które co do istoty są identyczne lub podobne do zarzutów podniesionych w sprawie T-563/11 Anbouba przeciwko Radzie.
Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2011 r. — Dimian przeciwko OHIM — Bayer Design Fritz Bayer (BABY BAMBOLINA)

(Sprawa T-581/11)

(2012/C 25/112)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Dimian AG (Nürnberg, Niemcy) (przedstawiciele: prawnicy P. Pozzi i G. Ghisletti)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bayer Design Fritz Bayer GmbH & Co. KG (Michelau, Niemcy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— Stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie R 1822/2010-2; oraz

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Graficzny znak towarowy „BABY BAMBOLINA” dla towarów należących do klasy 28 — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6403927

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego uzasadnia swój wniosek zgodnie z art. 53 ust. 1 lit. c) w związku z art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 oraz z art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 2 lit c) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009.

Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie.

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. c) w związku z art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 207/2009 w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza wykluczyła znaczenie wymienionych katalogów, odnoszących się do okresu 2008-2009.
4)

Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady kontradyktoryjności, praw do obrony i obowiązku uzasadnienia, co nastąpiło w ten sposób, że Sąd do spraw Służby Publicznej nie ustosunkował się do zarzutu — podniesionego przez wnoszącego odwołanie na rozprawie — oczywistego błędu w ocenie, opierając się na siatce oceny, którą posługiwała się komisja preselekcyjna, o której wnoszący odwołanie dowiedział się z załącznika do odpowiedzi na skargę, a Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, że nie jest konieczna druga wymiana pism.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 32/27

Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2011 r. — Atlas Transport przeciwko OHIM — Hartmann (ATLAS TRANSPORT)

(Sprawa T-584/11)

2012/C 32/57

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Atlas Transport GmbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Hildebrandt, K. Schmidt-Hern i B. Weichhaus)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Alfred Hartmann (Leer, Niemcy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 września 2011 r. w sprawie R 2262/2010-1;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: Słowny znak towarowy „ATLAS TRANSPORT” dla usług należących do klasy 39

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Alfred Hartmann

Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia

Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie zasady 40 ust. 5 w związku z zasadą 22 rozporządzenia wykonawczego nr 2868/95 poprzez wadliwą ocenę dowodów, naruszenie art. 15 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ badając kwestię czy w odniesieniu do rozpatrywanych usług miało miejsce używanie pozwalające na utrzymanie praw do znaku strona pozwana zastosowała jedynie wykładnię językową, naruszenie art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009, gdyż w ramach ustalenia jakie znaczenie ma pojęcie „transport” strona pozwana sięgnęła tylko do jednego źródła, dokonując tym samym oceny niewystarczającej i niezgodnej z obowiązkiem staranności, naruszenie art. 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 z tego względu, że pozwana nie sprecyzowała na jakiej podstawie zostało oparte przyjęte przez nią stanowisko oraz naruszenie art. 75 zdanie drugie i art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 z powodu naruszenia prawa do bycia wysłuchanym przed sądem.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 32/28

Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2011 r. — Phonebook of the World przeciwko OHIM — Seat Pagine Gialle (PAGINE GIALLE)

(Sprawa T-589/11)

2012/C 32/58

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Phonebook of the World (Paryż, Francja) (przedstawiciel: A.Bertrand, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Seat Pagine Gialle SpA (Mediolan, Włochy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 sierpnia 2011 r. w sprawie R 1541/2010-2;

— unieważnienie praw z rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „PIAGINE GIALLE” zarejestrowanego pod nr 161380 w klasach 16 i 35 przez Seat Pagine Gialle SpA; oraz

— obciążenie pozwanego kosztami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „PAGINE GIALLE” dla towarów i usług z klas 16 i 35 — wspólnotowy znak towarowy nr 161380

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Seat Pagine Gialle SpA

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: strona wnosząca o unieważnienie oparła swój wniosek o art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, tj. że wspólnotowy znak towarowy został zarejestrowany z naruszeniem postanowień art. 7 ust. 1 lit. c) oraz d) rozporządzenia Rady(WE) nr 207/2009

Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) –d) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie zastosowała ogólnych zasad prawa wspólnotowego, a w szczególności zasad wyrażonych wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 marca 2006 r. w sprawie T-322/03 Telefon & Buch przeciwko OHIM — Herold Business Data (WEISSE SEITEN) (Zb. Orz. s. II -835I oraz nie wzięła pod uwagę własnych ustaleń, co do tego że słowa „PAGINE GIALLE” są dla włoskich odbiorców pozbawione wszelkiego charakteru odróżniającego.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 32/30

Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2011 r. — Pêra-Grave przeciwko OHIM — Fundação De Almeida (QTA S. JOSÉ DE PERAMANCA)

(Sprawa T-602/11)

2012/C 32/63

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Pêra-Grave Sociedade Agrícola, Unipessoal, Lda (Évora, Portugalia) (przedstawiciel: J. de Oliveira Vaz Miranda Sousa, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Fundação Eugénio De Almeida (Évora, Portugalia)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 września 2011 r. w sprawie R 1797/2010-2 z takim skutkiem, iż sprzeciw wniesiony wobec zgłoszonego znaku towarowego zostanie oddalony w całości i w konsekwencji zgłoszenie znaku towarowego zostanie uwzględnione w całości; oraz

— obciążenie strony pozwanej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z tym postępowaniem.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „QTA S. JOSÉ DE PERAMANCA” dla towarów z klasy 33 — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 7291669

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Fundação Eugénio De Almeida

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak towarowy „VINHO PÊRAMANCA TINTO” zarejestrowany w Portugalii pod nr 283684 dla towarów z klasy 33; graficzny znak towarowy „VINHO PÊRAMANCA BRANCO” zarejestrowany w Portugalii pod nr 308864dla towarów z klasy 33; graficzny znak towarowy „PÊRAMANCA” zgłoszony w Portugalii pod nr 405797 dla towarów z klasy 33

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie sprzeciwu i odwołania, uchylenie zaskarżonej decyzji i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich kwestionowanych towarów

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na to, iż Izba Odwoławcza: (i) naruszyła prawo umniejszając całościową wagę wielu wizualnych, fonetycznych i koncepcyjnych różnic między oznaczeniami i zwiększając, a tym samym przeceniając całościowe wrażenie wywierane przez jeden wspólny im element, elementy słowne „PERA” and „MANCA” (ii) błędnie zastosowała zasady i wskazówki przyjęte przez Sąd w sprawie T-332/05 „TERRANUS przeciwko TERRA” w zawisłej sprawie i nieprawidłowo uznała, że stopień całościowego podobieństwa kolidujących ze sobą oznaczeń wystarczał do tego, aby spowodować zaistnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2011/716/UE z dnia 24 maja 2011 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Grecję na rzecz niektórych kasyn w Grecji [środek pomocy państwa C 16/10 (ex NN 22/10, ex CP 318/09)] (Dz.U. 2011, L 285, s. 25);
—

nakazanie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania do Sądu do spraw Służby Publicznej celem wydania rozstrzygnięcia co do istoty.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 32/40

Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2011 r. — Guangdong Kito Ceramics i in. przeciwko Radzie

(Sprawa T-633/11)

2012/C 32/79

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Guangdong Kito Ceramics Co. Ltd (Foshan, Chiny), Jingdezhen Kito Ceramic Co. Ltd (Jingdezhen, Chiny), Jingdezhen Lehua Ceramic Sanitary Ware Co. Ltd (Jingdezhen, Chiny) oraz Zhaoqing Lehua Ceramic Sanitary Ware Co. Ltd (Sihui, Chiny) (przedstawiciel: adwokat M. Sánchez Rydelski)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 917/2011 z dnia 12 września 2011 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2011 L 238, s. 1) w zakresie dotyczącym skarżących, oraz

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1) Zarzut pierwszy dotyczy popełnienia przez pozwaną oczywistego błędu w interpretacji i stosowaniu art. 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (1).

2) Zarzut drugi dotyczy niedostatecznego uzasadnienia zaskarżonego rozporządzenia.

3) Zarzut trzeci dotyczy niezgodności postępowania prowadzącego do przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia z zasadami ogólnymi prawa UE, takimi jak zasady dobrej administracji i przejrzystości, a także z prawem skarżących do obrony oraz naruszenia przez to postępowanie art. 18 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009 L 343, s. 51).
2)

Sąd do spraw Służby Publicznej dokonał błędnego ustalenia okoliczności faktycznych i wewnętrznie sprzecznej interpretacji dowodów w odniesieniu do zaszeregowania wnoszącego odwołanie do grupy i naruszył w tym względzie obowiązek uzasadnienia;