Co się tyczy badania dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez nieuprzywilejowaną stronę skarżącą, wobec braku interesu prawnego tej strony, nie zachodzi potrzeba badania, czy akt dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie w rozumieniu postanowień art. 263 akapit czwarty TFUE. W tym względzie do strony skarżącej należy przedstawienie dowodu na okoliczność istnienia interesu prawnego, w szczególności poprzez wykazanie interesu osobistego w uzyskaniu stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu.

W ramach skargi o stwierdzenie nieważności, jeśli nie zostanie wykazany interes prawny odrębny od interesu przedsiębiorstwa, którego dotyczy akt Unii i w którego kapitale dana osoba posiada udział, osoba ta może bronić swych interesów wobec tego aktu jedynie w drodze wykonywania praw jako wspólnik tego przedsiębiorstwa, któremu to przedsiębiorstwu przysługuje prawo do wniesienia skargi.

W tym względzie, jeżeli skarga akcjonariusza przedsiębiorstwa będącego beneficjentem pomocy ma na celu uzyskanie stwierdzenia całkowitej nieważności decyzji Komisji uznającej pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym, to akcjonariusz ten nie ma interesu prawnego odrębnego od interesu tego przedsiębiorstwa.

Jest tak w szczególności w wypadku, gdy w braku środków na ratowanie, takich jak dokapitalizowanie, zabezpieczenie przed ryzykiem i gwarancja zachowania płynności, z dużym prawdopodobieństwem doszłoby do upadłości przedsiębiorstwa będącego beneficjentem wspomnianych środków, a jego akcjonariusz, który musiałby przenieść swe akcje po bardzo niskiej cenie, a być może nawet zostałby ich pozbawiony w ramach postępowania likwidacyjnego, straciłby swoją inwestycję. Wreszcie interes akcjonariusza, który nie bierze udziału w dokapitalizowaniu, mimo że z punktu widzenia prawa mógłby to uczynić, zbiega się z interesem dokapitalizowanego przedsiębiorstwa w postaci uzyskania pomocy państwa pozwalającej na zachowanie ciągłości istnienia tego przedsiębiorstwa. Wreszcie, gdyby dane środki pomocy zostały uznane za niezgodne z rynkiem wewnętrznym, państwo członkowskie musiałoby odzyskać pomoc od beneficjenta, co wywarłoby wpływ na sytuację ekonomiczną akcjonariusza proporcjonalnie do jego udziału w kapitale tego przedsiębiorstwa.

Natomiast akcjonariusz przedsiębiorstwa będącego beneficjentem pomocy ma interes prawny odrębny od interesu tego przedsiębiorstwa wówczas, gdy jego skarga ma na celu uzyskanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji, w której niektóre aspekty wymogów nałożonych w celu uznania pomocy za zgodną z rynkiem wewnętrznym naruszają – choćby potencjalnie – prawo własności akcjonariusza lub wiążą się z obniżeniem jego wynagrodzenia z powodu zmniejszenia wartości nominalnej każdej akcji.

Jednakże, co się tyczy środka w postaci zakazu, a następnie ograniczenia wypłaty dywidendy, nawet jeżeli takie środki mają związek z podziałem zysków przedsiębiorstwa, interesy akcjonariusza i przedsiębiorstwa będącego beneficjentem pomocy zbiegają się wtedy, gdy aby umożliwić ratowanie tego przedsiębiorstwa, we wspólnym interesie jego samego i wszystkich jego akcjonariuszy leży zwiększenie proporcji zasobów własnych przedsiębiorstwa, tak by mogło ono poprawić swe notowania i pozyskać nowych inwestorów. Z jednej strony spółka może mieć bowiem interes w wypłacie dywidendy, aby zapewnić sobie lojalność swych akcjonariuszy oraz aby wynagrodzić ich za poczynione przez nich inwestycje, i w rezultacie środek w postaci zakazu, a następnie ograniczenia wypłaty dywidendy może mieć wpływ na tę spółkę, w związku z czym może ona zaskarżyć taki środek. Z drugiej strony niewypłacenie dywidendy jest dla tej spółki korzystne, ponieważ wzmacnia ona zasoby własne. Jeśli chodzi o interes akcjonariusza, jest on bardzo zmienny. Zasadniczo w krótszej perspektywie czasowej interes akcjonariusza polega na możliwie najszybszym uzyskaniu zwrotu z inwestycji, a zatem na wypłacie dywidendy. W średniej i dłuższej perspektywie czasowej akcjonariuszowi zależy na rozwoju przedsiębiorstwa, na przykład aby uzyskać nadwyżkę ze sprzedaży swych akcji, zaś w okresie kryzysu, gdy cel polegający na rozwoju spółki okazuje się niemożliwy do osiągnięcia, akcjonariuszowi zależy na utrzymaniu lub poprawie kondycji tej spółki.

(por. pkt 31, 40–43, 57–59, 61–63)