Za osobę prawną w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE należy uznać podmiot będący jedną ze stron sporu międzynarodowego dotyczącego losu terytorium niesamodzielnego, który jako strona tego sporu jest wymieniany z nazwy w tekstach odnoszących się do owego terytorium, w tym w rezolucjach Parlamentu Europejskiego, i który nie ma możliwości przyjąć formalnie postaci osoby prawnej prawa rozpatrywanego terytorium niesamodzielnego, gdyż to prawo jeszcze nie istnieje. W tym względzie, o ile z pewnością jest możliwe, by Front Polisario przyjął postać osoby prawnej zgodnie z prawem państwa trzeciego, o tyle nie można tego od niego wymagać. Ze względu na te jakże szczególne okoliczności wspomniany podmiot może wnieść do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności, ponieważ może on dysponować taką osobowością jedynie zgodnie z prawem omawianego terytorium niesamodzielnego, które jednak nie jest państwem uznanym przez Unię i jej państwa członkowskie ani nie dysponuje swoim własnym prawem.

W pewnych szczególnych przypadkach jednostka, która nie dysponuje osobowością prawną według prawa państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, może jednak zostać uznana za osobę prawną w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE i za uprawnioną do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie tego postanowienia. Taki przypadek zachodzi między innymi wtedy, gdy w ramach swoich aktów lub działań Unia i jej instytucje traktują daną jednostkę jako odrębny podmiot, który może posiadać właściwe mu prawa bądź podlegać obowiązkom lub ograniczeniom. To, o czym mowa powyżej, zakłada jednak, że dana jednostka dysponuje statutem i strukturą wewnętrzną, które zapewniają jej autonomię konieczną do działania jako odpowiedzialna jednostka w stosunkach prawnych.

Co się tyczy decyzji 2012/497 w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych w odniesieniu do produktów rolnych, przetworzonych produktów rolnych oraz ryb i produktów rybołówstwa, a także zastąpienia protokołów 1, 2 i 3 oraz załączników do nich, jak również zmian do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony, w ramach wykładni dokonywanej zgodnie z art. 31 konwencji wiedeńskiej, należy stwierdzić, że porozumienie, którego zawarcie zostało zatwierdzone decyzją 2012/497, umieszczone w jego kontekście, ma zastosowanie także do terytorium Sahary Zachodniej lub, mówiąc dokładniej, do zdecydowanej części tego terytorium kontrolowanej przez Królestwo Marokańskie.

Co się tyczy skargi na decyzję 2012/497 w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych w odniesieniu do produktów rolnych, przetworzonych produktów rolnych oraz ryb i produktów rybołówstwa, a także zastąpienia protokołów 1, 2 i 3 oraz załączników do nich, jak również zmian do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony, należy stwierdzić, że porozumienie zawarte na podstawie zaskarżonej decyzji zawiera postanowienia obejmujące jasne i precyzyjne obowiązki, które nie są uzależnione – w zakresie ich wypełnienia lub skutków – od wydania kolejnych aktów. Wspomniane powyżej postanowienia wywołują skutki dla sytuacji prawnej całego terytorium, na którym stosuje się porozumienie, i tym samym terytorium Sahary Zachodniej kontrolowanego przez Królestwo Marokańskie, jako że określają one warunki, w jakich produkty rolne i produkty rybołówstwa mogą być wywożone z tego terytorium do Unii lub mogą być przywożone z Unii na terytorium, o którym mowa.

Przesłanka, zgodnie z którą akt będący przedmiotem skargi wniesionej na podstawie art. 263 TFUE musi bezpośrednio dotyczyć danej osoby fizycznej lub prawnej, wymaga spełnienia dwóch przesłanek kumulatywnych, a mianowicie, po pierwsze, zaskarżany środek musi wywierać bezpośredni wpływ na sytuację prawną jednostki, i po drugie, nie pozostawia on żadnej uznaniowości swoim adresatom, którzy są zobowiązani do jego wykonania, co ma mieć charakter czysto automatyczny i musi wynikać z samego aktu Unii, bez potrzeby stosowania przepisów pośrednich. W tym względzie w przypadku skargi wniesionej na decyzję dotyczącą zawarcia umowy międzynarodowej zawartej przez Unię i jej państwa członkowskie z państwem trzecim postanowienie takiej umowy należy uznać za bezpośrednio skuteczne, jeżeli – zważywszy na jego brzmienie oraz cel i charakter tej umowy – zawiera ono jasny i precyzyjny obowiązek, który nie jest uzależniony, w zakresie jego wypełnienia lub skutków, od wydania kolejnego aktu.

Ani z postanowień art. 6 TUE i art. 67 TFUE, ani z postanowień Karty praw podstawowych Unii Europejskiej nie wynika bezwzględny zakaz zawarcia przez Unię umowy z państwem trzecim dotyczącej wymiany gospodarczej w zakresie produktów rolnych, przetworzonych produktów rolnych, ryb i produktów rybołówstwa, która to umowa mogłaby mieć zastosowanie także do terytorium kontrolowanego przez to państwo trzecie, choć jego suwerenność nad tym terytorium nie została uznana międzynarodowo. Zawarcie między Unią a państwem trzecim umowy mogącej znaleźć zastosowanie na takim terytorium nie jest bowiem w żadnym wypadku sprzeczne z prawem Unii ani z prawem międzynarodowym, którego Unia musi przestrzegać.

Jednakże o ile nie ulega wątpliwości, że z karty praw podstawowych nie wynika taki zakaz, o tyle nie zmienia to faktu, iż ochrona praw podstawowych ludności spornego terytorium ma szczególne znaczenie i stanowi zatem kwestię, którą Rada powinna zbadać przed zatwierdzeniem takiej umowy. W szczególności w przypadku umowy mającej ułatwić między innymi wywóz do Unii różnych produktów pochodzących z danego terytorium Rada powinna starannie i bezstronnie zbadać wszystkie istotne okoliczności, aby upewnić się, że działalność produkcyjna dotycząca produktów przeznaczonych do wywozu nie jest prowadzona ze szkodą dla ludności danego terytorium ani nie wiąże się z naruszeniem jej praw podstawowych, w tym w szczególności prawa do godności ludzkiej, do życia i do integralności jednostki, zakazu niewolnictwa i pracy przymusowej, wolności wyboru zawodu, wolności prowadzenia działalności gospodarczej, prawa własności, prawa do należytych i sprawiedliwych warunków pracy, zakazu pracy dzieci i ochrony młodocianych w pracy.

Jeśli bowiem Unia pozwala na wywóz do swoich państw członkowskich produktów pochodzących z państwa trzeciego, wyprodukowanych lub uzyskanych w warunkach, które nie respektują praw podstawowych ludności terytorium, z którego pochodzą, naraża się ona na ryzyko, że będzie pośrednio zachęcać do takich naruszeń lub że będzie czerpać korzyści z takiego zachowania. Powyższe przemyślenie jest tym bardziej ważne w przypadku terytorium, które jest administrowane przez państwo trzecie, lecz nie jest włączone do uznanych międzynarodowo granic tego państwa trzeciego. W tym względzie, w sytuacji gdy suwerenność tego państwa trzeciego nad administrowanym przez nie terytorium nie została uznana ani przez Unię i jej państwa członkowskie, ani, mówiąc ogólniej, przez Organizację Narodów Zjednoczonych, oraz w braku jakiegokolwiek mandatu międzynarodowego mogącego uzasadniać obecność wspomnianego państwa trzeciego na tym terytorium, Rada – w ramach badania wszystkich istotnych okoliczności danego przypadku w celu wykonania przysługującego jej szerokiego zakresu uznania w odniesieniu do zawarcia lub niezawarcia porozumienia z tym państwem trzecim mogącego mieć zastosowanie także do spornego terytorium – powinna sama upewnić się, że nie istnieją wskazówki co do eksploatacji zasobów naturalnych spornego terytorium pod kontrolą owego państwa trzeciego mogącej odbywać się ze szkodą dla jej mieszkańców i mogącej naruszać ich prawa podstawowe. Instytucja ta nie może poprzestać na twierdzeniu, że to do wspomnianego państwa trzeciego należy upewnienie się, iż taka eksploatacja nie ma miejsca.

(por. pkt 146, 220, 227, 228, 231, 232, 241)