14

Wobec powyższego First-tier Tribunal (Tax Chamber) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy określenie »specjalne fundusze inwestycyjne« użyte w art. 13 część B lit. d) pkt 6 [szóstej dyrektywy] i w art. 135 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że może ono obejmować: — pracowniczy program emerytalny utworzony przez pracodawcę, który ma zapewniać świadczenia emerytalne pracownikom lub — zbiorowy fundusz inwestycyjny, w którym aktywa niektórych takich programów emerytalnych są kumulowane w celach inwestycyjnych w sytuacji, gdy w ramach tych programów emerytalnych: a) świadczenie emerytalne uzyskiwane przez uczestnika jest określone z góry w statucie programu (poprzez zastosowanie wzoru opartego na stażu pracy uczestnika oraz jego wynagrodzeniu), a nie w oparciu o wartość aktywów programu; b) pracodawca jest zobowiązany do odprowadzania składek w ramach programu; c) wyłącznie pracownicy danego pracodawcy (zwani »uczestnikami«) uprawnieni są do uczestniczenia w programie i otrzymywania z niego świadczeń emerytalnych; d) pracownik może swobodnie zdecydować o przystąpieniu do programu; e) pracownik będący uczestnikiem programu jest zazwyczaj zobowiązany do odprowadzania składek na program, obliczonych jako odsetek jego wynagrodzenia; f) składki pracodawcy oraz uczestników są kumulowane przez depozytariusza programu i inwestowane (zwykle w akcje) w celu utworzenia funduszu, z którego następnie wypłacane są uczestnikom świadczenia w ramach programu; g) w wypadku, gdy aktywa programu są wyższe niż konieczne w celu sfinansowania świadczeń wypłacanych w ramach programu, depozytariusz programu lub pracodawca uprawniony jest do dokonania jednej spośród następujących czynności lub kilku z nich: obniżenia składek pracodawcy na program, przekazania nadwyżki lub jej części pracodawcy, zwiększenia świadczeń na rzecz uczestników programu; h) jeśli aktywa funduszu są niższe niż konieczne w celu sfinansowania świadczeń wypłacanych w ramach programu, pracodawca zazwyczaj zobowiązany jest do wyrównania deficytu, a jeśli tego nie uczyni lub nie będzie w stanie tego uczynić, świadczenia wypłacane na rzecz uczestników ulegną obniżeniu; i) program zezwala uczestnikom na odprowadzanie dodatkowych dobrowolnych składek, które nie są zatrzymywane przez program, ale przekazywane osobie trzeciej w celach inwestycyjnych oraz w celu zapewniania dodatkowych świadczeń w oparciu o wyniki dokonanych inwestycji (takie rozwiązania nie podlegają podatkowi VAT); j) uczestnikom przysługuje prawo przeniesienia uprawnień nabytych w ramach programu (wycenionych poprzez zastosowanie wartości aktuarialnej tych uprawnień w momencie przeniesienia) do innego programu emerytalnego; k) do celów podatku dochodowego pobieranego przez państwo członkowskie składki pracodawcy i uczestników odprowadzane do programu nie są traktowane jako dochód uczestników; l) do celów podatku dochodowego pobieranego przez państwo członkowskie świadczenia emerytalne uzyskiwane przez uczestników w ramach programu traktowane są jako ich dochód; m) to pracodawca, a nie uczestnicy programu, ponosi koszt wynagrodzenia z tytułu zarządzania funduszem? 2) W świetle celów zwolnienia określonego w art. 13 część B lit. d) pkt 6 [szóstej dyrektywy] i art. 135 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2006/112, zasady neutralności podatkowej i okoliczności opisanych w pytaniu pierwszym powyżej: a) czy państwo członkowskie upoważnione jest do określenia na mocy przepisów krajowych, jakie fundusze objęte są kategorią »specjalnych funduszy inwestycyjnych« w taki sposób, żeby wyłączyć fundusze tego rodzaju, jak opisane w pytaniu pierwszym, a włączyć przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zdefiniowane w dyrektywie [Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Dz.U. L 375, s. 3), zmienionej dyrektywą 2001/108/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 stycznia 2002 r. (Dz.U. L 41, s. 35) (zwanej dalej »dyrektywą UCITS«)]; b) czy i w jakim zakresie na rozstrzygnięcie zagadnienia, czy państwo członkowskie powinno, na mocy przepisów krajowych, uznać fundusz takiego rodzaju, jak opisany w pytaniu pierwszym powyżej, za »specjalny fundusz inwestycyjny«, wpływają następujące czynniki: — właściwości funduszu (opisane w pytaniu pierwszym); — stopień, w jakim fundusz jest »zbliżony do, a zatem znajduje się w stosunku konkurencji« z formami inwestowania uznanymi już przez państwo członkowskie za »specjalne fundusze inwestycyjne«? 3) Jeśli odpowiedź na pytanie drugie lit. b) tiret drugie ma znaczenie dla określenia stopnia, w jakim fundusz jest »zbliżony do, a zatem znajduje się w stosunku konkurencji« z formami inwestowania uznanymi już przez państwo członkowskie za »specjalne fundusze inwestycyjne«, czy konieczne jest rozważenie istnienia lub zakresu »konkurencji« pomiędzy danym funduszem a innymi formami inwestowania jako zagadnienia odrębnego od zagadnienia dotyczącego »podobieństwa«?”.