Keywords

Summary



Keywords

1. Umowy międzynarodowe – Umowa AKP-WE z Kotonu – Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych – Kontrola pochodzenia towarów przeprowadzana przez Komisję po zwolnieniu towarów – Ustalenia zawarte w sporządzonym protokole kontrasygnowane przez przedstawiciela danego państwa wywozu

(umowa AKP-WE z Kotonu, załącznik V, protokół nr 1, art. 32)

2. Środki własne Unii Europejskiej – Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych lub wywozowych – Przesłanki braku zaksięgowania należności celnych przywozowych określonych w art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 2913/92 – Niepotwierdzająca kontrola świadectwa EUR.1 po zwolnieniu towarów

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 220 ust. 2 lit. b))

Summary

1. Artykuł 32 protokołu nr 1 załącznika V do Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, podpisanej w Kotonu 23 czerwca 2000 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty decyzją nr 2003/159/WE, należy interpretować w ten sposób, że wyniki kontroli po zwolnieniu towarów dotyczącej prawidłowości pochodzenia towarów wskazanego w świadectwach EUR.1 wydanych przez państwo Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) i zasadniczo polegającej na dochodzeniu przeprowadzonym przez Komisję, a konkretniej przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), w tym państwie i na jego zaproszenie, wiążą organy państwa członkowskiego, do którego zostały wwiezione towary, jeżeli – czego ocena należy do sądu krajowego – organy te otrzymały dokument jednoznacznie uznający, iż to państwo AKP uznało owe wyniki za swoje.

Nie ma w tym względzie znaczenia, że kontrola po zwolnieniu towarów została przeprowadzona przez OLAF. W istocie taka kontrola po zwolnieniu towarów może zostać przeprowadzona nie tylko na wniosek państwa członkowskiego przywozu, lecz również, w sposób ogólny, wtedy gdy według jednego z państw‑stron umowy lub według Komisji, która czuwa nad prawidłowym stosowaniem umowy, istnieją wskazówki pozwalające podejrzewać nieprawidłowość w przedmiocie pochodzenia przywożonych towarów. Jest tak w wypadku misji dochodzeniowej prowadzonej przez OLAF, która musi została przeprowadzona na zaproszenie ministerstwa spraw zagranicznych i handlu zagranicznego państwa wywozu. W tych okolicznościach dochodzenia wszczętego przez OLAF na terytorium owego państwa nie można uważać za ingerencję w wewnętrzne sprawy tego państwa, a zatem nie stanowi ono naruszenia jego suwerenności.

Co się tyczy formy, w jakiej należy zawiadomić państwo członkowskie przywozu o wynikach dochodzenia, aby mogły one wiązać jego organy, wysłanie do nich protokołu z dochodzenia OLAF‑u należycie podpisanego w imieniu państwa AKP wywozu i stwierdzającego jednoznacznie, że świadectwa EUR.1 są nieprawidłowe, a zatem nieważne, skutkuje tym, że wyniki takie wiążą rzeczone organy.

Wreszcie co się tyczy kwestii czy osoba, która podpisała protokół z dochodzenia w imieniu państwa AKP wywozu, miała do tego kompetencję na podstawie jego prawa, tylko w braku takiej kompetencji osoby, która podpisała w imieniu państwa wywozu do organów państwa członkowskiego przywozu należy zbadanie w danym państwie AKP, czy rzeczona osoba w istocie miała w tej dziedzinie kompetencję do zaciągania zobowiązań w imieniu tego ostatniego.

(por. pkt 32, 33, 36–38, 40; pkt 1 sentencji)

2. Artykuł 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem nr 2700/2000, należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy świadectwa EUR.1 wydane na przywóz towarów do Unii Europejskiej zostały uznane za nieważne na tej podstawie, że wydanie tych świadectw jest obarczone nieprawidłowościami oraz że wskazane w nich pochodzenie preferencyjne nie mogło zostać potwierdzone na podstawie kontroli po zwolnieniu towarów, importer nie może sprzeciwić się retrospektywnemu pobraniu należności celnych przywozowych, podnosząc, iż nie można wykluczyć, że w rzeczywistości niektóre z tych towarów posiadały rzeczone pochodzenie preferencyjne.

W istocie z jednej strony, celem kontroli po zwolnieniu towarów jest sprawdzenie prawidłowości pochodzenia wskazanego w świadectwie EUR.1. Zatem gdy kontrola po zwolnieniu towarów nie pozwala na potwierdzenie pochodzenia towarów wskazanego w świadectwie EUR.1, należy stwierdzić, że ich pochodzenie jest nieznane i że wobec tego świadectwo EUR.1 i preferencyjne stawki celne zostały zastosowane. W konsekwencji retrospektywne pokrycie należności celnych niezapłaconych przy przywozie jest zwykłym skutkiem okoliczności, iż kontrola po zwolnieniu towarów nie pozwala na potwierdzenie pochodzenia towarów takiego jak wskazane w świadectwie EUR.1.

Z drugiej strony, organy państwa wywozu zostały wprowadzone w błąd przez eksporterów, wydania nieprawidłowych świadectw EUR.1 nie można uznać za błąd popełniony przez same te organy. W razie braku takiego błędu art. 220 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego nie umożliwia osobie odpowiedzialnej za uiszczenie opłat celnych powołania się na uzasadnione oczekiwania.

(por. pkt 43, 44, 46, 54, 55; pkt 2 sentencji)