ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
123.

W świetle powyższych rozważań proponuję Trybunałowi, by na pytania przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) odpowiedział następująco: 1) Artykuł 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie ustanowieniu obowiązku wcześniejszej zapłaty podatku od wartości dodanej (VAT) z tytułu wewnątrzwspólnotowych nabyć paliw w terminie pięciu dni od wprowadzenia paliw na terytorium kraju. 2) Artykuł 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady (UE) 2016/856 z dnia 25 maja 2016 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie ustanowieniu obowiązku wcześniejszej zapłaty VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowych nabyć paliw w terminie pięciu dni od wprowadzenia paliw na terytorium kraju, o ile obowiązek ten jest zgodny z innymi przepisami tej dyrektywy, w szczególności z przepisami dotyczącymi wymagalności podatku. 3) Artykuły 62 i 69 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2016/856, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obowiązkowi wcześniejszej zapłaty VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowych nabyć paliw w terminie pięciu dni od wprowadzenia paliw na terytorium kraju, w zakresie, w jakim pozwala on organom podatkowym żądać od podatnika zapłaty, zanim podatek stanie się wymagalny, bowiem przewidziana w art. 206 tej dyrektywy możliwość poboru zaliczek może dotyczyć jedynie podatku, który na mocy wyżej wymienionych przepisów stał się wymagalny. 4) Artykuł 206 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2016/856, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie obowiązkowi wcześniejszej zapłaty VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowych nabyć paliw, w przypadku gdy obowiązek ten odnosi się do kwoty brutto podatku należnego od tej transakcji, rozpatrywanej odrębnie, a nie do kwoty netto podatku obliczonego za cały okres rozliczeniowy.
150.

W odniesieniu do podniesionego przez spółkę Rederi argumentu, w którym podkreśla ona, że wewnętrzne połączenia kolejowe nie należą do państwa, lecz do spółki Femern Landanlæg, pragnę zauważyć, że o ile prawdą jest, jak wynika z pkt 9 powyżej, że po zrealizowaniu projektu infrastruktura ta będzie w 80% należała do spółki Femern Landanlæg, a w 20% do spółki Banedanmark, należy jednak uznać za udowodnione ( 94 ), że krajowe połączenia kolejowe będą stanowić część sieci krajowej, w odniesieniu do której Banedanmark posiada monopol na zarządzanie, co zostało stwierdzone przez Sąd w zakresie ustaleń faktycznych. Okoliczność, że sieć państwowa jest zintegrowana z sieciami gminnymi i prywatnymi, nie okazuje się mieć znaczenia dla tego argumentu.
32.

Następnie art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006 dotyczy jedynie pojazdów „używanych” do przewozu osób w ramach „przewozów regularnych”, których trasa nie przekracza 50 km. Brzmienie to sugeruje, że owo odstępstwo ma zastosowanie tylko do pojazdów przeznaczonych wyłącznie do przewozu pasażerów w ramach krótkich przejazdów na trasie krótszej niż 50 km poprzez „usługi polegające na przewozie osób w określonych odstępach czasu i określonymi trasami” ( 10 ). Konkretnie mogą to być pojazdy przeznaczone do transportu miejskiego, autobusy szkolne, które przewożą uczniów z domu do szkoły lub ze szkoły do domu, albo autobusy przewożące pracowników z ich miejsca zamieszkania do przedsiębiorstwa i z przedsiębiorstwa do ich miejsca zamieszkania ( 11 ). Z zakresu stosowania art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006 wyłączone są zatem pojazdy, które z inicjatywy przewoźnika służą okazjonalnie ( 12 ) do przewozu osób na krótkich trasach, w szczególności ze względu na to, że pojazdy te nie zapewniają „przewozów regularnych” ( 13 ).
34.

Tymczasem zwracam uwagę, że co do zasady każda organizacja lub każda osoba chcące nieść pomoc działają z zamiarem umożliwienia osobie, której pomagają, wszczęcia postępowania o udzielenie azylu i mogą mieć, co najmniej, wątpliwości co do faktu, czy osoba ta spełnia wymogi konieczne do korzystania z ochrony międzynarodowej, czy też ich nie spełnia. Wątpliwości co do prawdziwości twierdzeń są bowiem nierozłącznym elementem postępowania o udzielenie azylu, które to postępowanie toczy się właśnie w celu ustalenia, czy warunki przyznania ochrony międzynarodowej są spełnione. To do właściwych organów krajowych, a nie do doradców prawnych ani do organizacji czy osób proponujących pomoc osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową, należy ocena, czy podniesione we wniosku podstawy uzasadniają przyznanie ochrony międzynarodowej zgodnie z warunkami wymaganymi przez ustawodawstwo krajowe.
57.

Oczywiście zgodnie z art. 267 TFUE sąd krajowy zawsze może złożyć wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym. Co do zasady jednak, jeśli chodzi o kwestie, które były już przedmiotem wykładni, pytanie powinno należycie odnosić się do ewentualnego doprecyzowania opartej na prawie Unii przesłanki większej, którą należy zastosować w postępowaniu głównym (jej uściślenia, zawężenia, rozszerzenia, określenia wyjątków itp.). Kolejne potwierdzenie, że ta sama uprzednio sformułowana przesłanka większa ma zastosowanie do kolejnego stanu faktycznego, bez dążenia w jakikolwiek sposób do ponownego rozważenia dotychczasowej przesłanki większej, należy do domeny stosowania prawa Unii, czyli jest zadaniem powierzonym sądom krajowym.
7.

Artykuł 14 tej dyrektywy, będący częścią rozdziału III „Procedury i gwarancje dotyczące państwa wykonującego”, nosi tytuł „Środki odwoławcze”. Ma on następujące brzmienie: „1. Państwa członkowskie zapewniają, by w odniesieniu do czynności dochodzeniowych wskazanych w END przysługiwały środki odwoławcze równoważne środkom, które przysługiwałyby w podobnej sprawie krajowej. 2. Merytoryczne podstawy wydania END można kwestionować wyłącznie w drodze zarzutu w państwie wydającym, bez uszczerbku dla gwarancji dotyczących praw podstawowych w państwie wykonującym. 3. O ile nie podważy to poufności dochodzenia zgodnie z art. 19 ust. 1, organ wydający i organ wykonujący przedsiębiorą stosowne środki, by zapewnić przekazanie informacji o przewidzianych w prawie krajowym możliwościach skorzystania ze środków odwoławczych, gdy zaistnieje możliwość ich zastosowania, i w odpowiednim czasie, by umożliwić ich skuteczne wykonanie. 4. Państwa członkowskie zapewniają, by terminy na skorzystanie ze środka odwoławczego były takie same jak terminy obowiązujące w podobnych sprawach krajowych i by były stosowane w sposób gwarantujący możliwość skutecznego skorzystania z tych środków odwoławczych przez osoby, których to dotyczy. 5. Organ wydający i organ wykonujący informują się nawzajem o środkach odwoławczych, z których skorzystano przeciw wydaniu, uznaniu lub wykonaniu END. 6. Wniesienie środka odwoławczego nie wstrzymuje wykonania czynności dochodzeniowej, chyba że taki skutek przewidziano w odniesieniu do podobnych spraw krajowych. 7. Państwo wydające uwzględnia skuteczne zakwestionowanie na drodze prawnej uznania lub wykonania END zgodnie z prawem krajowym. Bez uszczerbku dla krajowych przepisów proceduralnych, państwa członkowskie zapewniają, by w postępowaniu karnym w państwie wydającym przy ocenie materiału dowodowego uzyskanego za pomocą END przestrzegane było prawo do obrony i do rzetelnego postępowania”.
81.

W odniesieniu do wymogu reinwestowania zysków uważam, że można uznać – nawet w razie zaakceptowania mojego stanowiska, zgodnie z którym ów wymóg może spełniać wymogi równego traktowania i proporcjonalności – iż sztucznie zawęża on konkurencję. Jeżeli jest on nakładany nie tylko po to, aby ułatwić osiągnięcie zgodnego z prawem celu polegającego na społecznej i zawodowej integracji osób niepełnosprawnych lub osób defaworyzowanych, lecz także po to, by w sposób zamierzony uprzywilejować pewną grupę potencjalnych oferentów względem innej grupy oferentów z powodów niezwiązanych z zamierzonym i zgodnym z prawem celem ( 33 ), to moim zdaniem taki zabieg należy uznać za nieuzasadnione działanie na korzyść i działanie na niekorzyść tych odpowiednich grup oraz sztuczne zawężenie konkurencji. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy taka sytuacja może mieć miejsce.
97.

Wykładnia literalna, kontekstowa i celowościowa w świetle genezy zmienionego przepisu art. 20 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 659/1999 skłania mnie do wniosku, że przepis ten nie ma na celu, jak twierdzi wnosząca odwołanie, przyznania w sposób ogólny składającemu skargę, przed wydaniem decyzji odmownej w przedmiocie jego skargi do Komisji, uprawnienia procesowego do tego, aby Komisja poinformowała go o zamiarze wydania takiej decyzji, oraz do przedstawienia uwag w tym względzie. Moim zdaniem przepis ten ma natomiast zastosowanie na bardzo wstępnym etapie postępowania i ma na celu umożliwienie Komisji szybkiego rozpatrywania, ze względów efektywności administracyjnej, skarg do Komisji, które w sposób oczywisty (prima facie) nie spełniają minimalnych wymogów formalnych lub materialnych wszczęcia postępowania administracyjnego w dziedzinie pomocy państwa, a zatem ma on zastosowanie nawet nie na wstępnym etapie badania ewentualnie zakwestionowanych środków.
61.

Co się tyczy w szczególności rozróżnienia dokonanego w ramach rozdziału 1 tytułu III rozporządzenia nr 883/2004, należy stwierdzić, że w sekcji 2 tego rozdziału, zatytułowanej „Świadczenia z tytułu choroby, macierzyństwa i równoważne świadczenia dla ojca”, przewidziano szczególne przepisy koordynacyjne dla emerytów i rencistów w przypadku choroby i macierzyństwa, w tym w odniesieniu do członków ich rodzin (zob. art. 23–30). Przepisy te stanowią zatem lex specialis w stosunku do przepisów sekcji 1 (art. 17–22), które stanowią lex generalis. Innymi słowy, sekcja 2 ma zastosowanie wyłącznie do (ubezpieczonych) emerytów lub rencistów, podczas gdy sekcja 1 ma zastosowanie do każdego ubezpieczonego, w tym osób pobierających emeryturę, o ile przewiduje to sekcja 2. Struktura ta znajduje potwierdzenie w art. 31 tego rozporządzenia, w którym wskazano również komplementarny charakter artykułów 23–30, ponieważ artykuły te „nie mają zastosowania do emeryta lub rencisty […], którzy mają prawo do świadczeń na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego, z tytułu wykonywania pracy najemnej lub pracy na własny rachunek”.
100.

Dodałbym, że należy unikać udzielania z góry i co do zasady przeczącej odpowiedzi na pytanie, czy osoba niewidoma jest zdolna do pełnienia funkcji ławnika. Osoba dotknięta tą niepełnosprawnością powinna wprawdzie, jeśli takie jest jej życzenie, mieć możliwość uzyskania zwolnienia z pełnienia funkcji ławnika, jednak z drugiej strony nie powinna być automatycznie wykluczona z możliwości jej pełnienia. Okoliczność, że VA brała udział w rozpoznawaniu znacznej liczby spraw karnych ( 43 ), nie napotykając, jak się wydaje, na trudności (co powinien zweryfikować sąd krajowy), świadczy o tym, że jest ona zdolna do pełnienia tej funkcji z poszanowaniem zasad postępowania karnego. Jeżeli tak jest, to wobec braku przepisu prawa krajowego, który odnosiłby się do warunku minimalnego dotyczącego sprawności fizycznej ławnika lub jego ogólnego stanu zdrowia, uważam, że całkowite wyłączenie możliwości pełnienia przez osoby niewidome funkcji zawodowego ławnika nie spełnia przesłanki proporcjonalności wymaganej na mocy art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/78, ponieważ w każdym razie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
55.

Z przedstawionych powyżej powodów proponuję, aby na pytania prejudycjalne Sądu Najwyższego (Polska) Trybunał odpowiedział w sposób następujący: Prawo do sądu ustanowionego na mocy ustawy, potwierdzone w art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak te występujące w postępowaniu głównym osoba powołana do pełnienia urzędu sędziego Sądu Najwyższego w Izbie Dyscyplinarnej nie przestrzega tego wymogu, jeżeli jej akt powołania został wręczony z rażącym naruszeniem krajowych przepisów regulujących procedurę powoływania sędziów Sądu Najwyższego, co powinien ustalić sąd odsyłający. W ramach tej oceny sąd odsyłający powinien dokonać oceny oczywistego i umyślnego charakteru oraz wagi rozpatrywanych naruszeń. Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE w świetle art. 47 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że izba sądu nie stanowi niezawisłego i bezstronnego sądu w rozumieniu tych postanowień, jeżeli obiektywne okoliczności, w jakich została ona utworzona, jej cechy, a także sposób, w jaki zostali powołani jej członkowie, mogą wzbudzić w przekonaniu jednostek uzasadnione wątpliwości co do niepodatności tej izby na czynniki zewnętrzne, w szczególności na bezpośrednie lub pośrednie wpływy władzy ustawodawczej i wykonawczej, oraz jej neutralności względem ścierających się przed nią interesów i prowadzić w ten sposób do braku widocznych oznak niezawisłości lub bezstronności tej izby, co i pomogłoby podważyć zaufanie, jakie sądownictwo powinno budzić w tych jednostkach w społeczeństwie demokratycznym. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, przy wzięciu pod uwagę wszystkich istotnych informacji, którymi dysponuje, czy jest tak w przypadku organu takiego jak Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego. W razie gdyby tak było, zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje ona sąd odsyłający do odstąpienia od stosowania przepisów prawa krajowego zastrzegających dla takiej izby właściwość do rozpoznania sporów takich jak ten zawisły w postępowaniu głównym, ażeby spory te mogły zostać rozpatrzone przez sąd, który spełnia wyżej wskazane wymogi niezawisłości i bezstronności i który byłby właściwy, gdyby owe przepisy nie stały temu na przeszkodzie.
96.

W świetle powyższych uwag proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pytania prejudycjalne od czwartego do dziewiątego zadane przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (sąd najwyższy Litwy) w następujący sposób: 1) Artykuły 21, 50 i 55 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, niekoniecznie wymagają, aby instytucja zamawiająca przedstawiła uczestnikowi postępowania o udzielenie zamówienia, który wnosi do niej odwołanie kwestionujące ocenę ofert, wszystkie informacje zawarte w ofercie złożonej przez wybranego wykonawcę. Przy rozstrzyganiu odwołania od decyzji w sprawie oceny ofert instytucja zamawiająca musi uzasadnić swoją odpowiedź poprzez przedstawienie podstaw swej decyzji, aby umożliwić skuteczne jej zaskarżenie do organu dokonującego kontroli. Obowiązek uzasadnienia nie oznacza sam w sobie ujawnienia informacji poufnych, które zostały przekazane instytucji zamawiającej, jeśli uzna ona, że takie ujawnienie jest nieuzasadnione. 2) Artykuły 1 i 2 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane należy interpretować w ten sposób, że nie zakazują one: – odrębnego zaskarżenia do sądu decyzji instytucji zamawiającej o odmowie ujawnienia poufnych informacji zawartych w ofercie uczestnika postępowania o udzielenie zamówienia publicznego; – by prawo krajowe nakładało na zainteresowaną osobę obowiązek wniesienia w pierwszej kolejności do instytucji zamawiającej odwołania od decyzji tej instytucji, oddalającej wniosek zainteresowanej osoby o udzielenie dostępu do informacji poufnych; – by zainteresowana osoba wniosła skargę do sądu jedynie w związku z odmową udzielenia jej żądanych informacji. 3) Artykuły 1 i 2 dyrektywy 89/665 należy interpretować w ten sposób, że organ właściwy do dokonania kontroli decyzji instytucji zamawiającej: – powinien być uprawniony do stwierdzenia nieważności decyzji wydanych przez instytucję zamawiającą w odniesieniu do ujawnienia udostępnionych jej poufnych informacji oraz do nakazania w razie potrzeby przekazania tych informacji skarżącemu; – może, jeżeli zezwala na to prawo krajowe, dokonać z urzędu oceny zgodności z prawem działań instytucji zamawiającej, z uwzględnieniem udostępnionych mu informacji poufnych.
81.

Należy podkreślić, że te uprawnienia dochodzeniowe zostały przyznane OLAF‑owi ze względu na szczególny charakter nowoczesnych, zaawansowanych technologicznie urządzeń, które są w stanie przechowywać ogromne ilości danych. Te właśnie możliwości technologiczne wymagają dostępu w zasadzie do wszystkiego, tak aby wyszukiwanie mogło być następnie uściślone w oparciu, na przykład, o odpowiednie słowa kluczowe. Ważne jest, aby w tym zakresie była jasność: o ile OLAF musi mieć co do zasady dostęp do wszystkich danych w celu ich przeszukania, to musi on również szanować uzasadnione interesy poddanego kontroli przedsiębiorstwa w zakresie ochrony prywatności i poufności dokumentacji niemającej znaczenia dla sprawy. Jakiekolwiek nadużycie tych uprawnień – takie jak na przykład nieprawidłowe ujawnienie zgromadzonych w ten sposób danych osobom trzecim – stanowiłoby bardzo poważne naruszenie prawa do obrony osoby objętej dochodzeniem i mogłoby mieć wyjątkowo poważne konsekwencje zarówno dla OLAF‑u, jak i jego urzędników. Kierując się względem sprawiedliwości, należy przyznać, że w niniejszej sprawie nic takiego nie podniesiono. W tych okolicznościach, z powodów, które właśnie przedstawiłem, proponuję, by oddalić dwie pierwsze części pierwszego zarzutu odwołania.
40.

Należy zatem moim zdaniem zbadać zarzuty sformułowane wyraźnie przez wnoszącego odwołanie na poparcie jego odwołania, bez przeprowadzania dyskusji na temat uwag co do istoty, do których odsyła on w pkt 101 tego odwołania. W zaskarżonym wyroku Sąd orzekł bowiem nie co do istoty zarzutów podniesionych przez wnoszącego odwołanie, lecz jedynie w przedmiocie dopuszczalności skargi. W tych okolicznościach uznanie, że w następstwie ewentualnego uchylenia zaskarżonego wyroku Trybunał mógłby wydać ostateczne orzeczenie co do istoty sprawy, prowadziłoby do tego, że sprawa zostanie rozpatrzona co do istoty tylko przez jedną instancję sądową Unii.
95.

Co się tyczy, po trzecie, zarzutu Komisji dotyczącego naruszenia prawa do rzetelnego procesu sądowego, z orzecznictwa wynika, że w celu spełnienia wymogów związanych z prawem do rzetelnego procesu sądowego konieczne jest, aby strony zapoznały się i mogły przeprowadzić kontradyktoryjną debatę zarówno co do okoliczności faktycznych, jak i prawnych, które są decydujące dla wyniku postępowania ( 37 ). W niniejszej sprawie postępowanie przed Sądem dotyczyło zakresu i zastosowania in concreto przesłanki określonej w art. 2 ust. 7 lit. c) tiret trzecie rozporządzenia podstawowego. Kwestie te były przedmiotem części drugiej zarzutu pierwszego skargi Xinyi, a Komisja miała możliwość zajęcia stanowiska w odniesieniu do nich zarówno w toku pierwszego, jak i drugiego postępowania przed Sądem ( 38 ). Moim zdaniem z powyższego wynika, że ten zarzut Komisji również należy oddalić, a zatem zarzut trzeci Komisji należy oddalić w całości.
163.

W niniejszej sprawie pragnę zauważyć, po pierwsze, że w pkt 34 zaskarżonego wyroku Sąd odniósł się do formuły zaczerpniętej ze swego utrwalonego orzecznictwa ( 73 ), która zasadniczo określa zasady wyrażone w orzecznictwie Trybunału, o którym mowa w pkt 160 i 161 powyżej. Formuła ta zawiera jednak zdanie, którego nie ma we wspomnianym orzecznictwie Trybunału, a mianowicie, że „[t]aka ograniczona kontrola sądowa nie oznacza, że sąd Unii powinien powstrzymać się od kontroli dokonanej przez instytucje interpretacji danych o charakterze ekonomicznym”. Zdanie to wydaje się być wyraźnie zaczerpnięte z orzecznictwa dotyczącego zakresu kontroli sądowej w dziedzinie konkurencji ( 74 ). Nie sądzę jednak, aby określenie zakresu kontroli sądowej dokonane przez Trybunał w dziedzinie konkurencji mogło być automatycznie przeniesione na dziedzinę antydumpingu. Chociaż obie dziedziny mają charakter gospodarczy, obie dotyczą zachowań przedsiębiorstw i obie należą do wyłącznej kompetencji Unii, to jednak zawierają one bardzo odmienne elementy. W szczególności, z jednej strony, instytucje mają bardzo różne uprawnienia procesowe w tych dwóch dziedzinach, a w dziedzinie antydumpingu, w przeciwieństwie do dziedziny konkurencji, rozporządzenie podstawowe nie nadaje Komisji żadnych uprawnień procesowych pozwalających na przymuszenie przedsiębiorstw do udziału w postępowaniu lub do udzielenia informacji ( 75 ). Z drugiej strony, zakres uznania przyznany instytucjom w sprawach antydumpingowych musi być co do zasady szerszy, ponieważ, jak wyraźnie stwierdza się w orzecznictwie, wynika on z konieczności uwzględnienia złożoności nie tylko sytuacji gospodarczych, jak w dziedzinie konkurencji, lecz również sytuacji politycznych ( 76 ).
25.

Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2018 r. sąd administracyjny uwzględnił skargę i uchylił decyzję nakładającą grzywnę z dnia 6 sierpnia 2018 r., ponieważ już decyzja nakazująca była nieważna. Sąd administracyjny oparł się zasadniczo na sprzeczności między tożsamością podatnika wskazanego w decyzji nakazującej z dnia 28 lutego 2018 r. a przedstawionymi przez władze francuskie wyjaśnieniami co do celu, w jakim wnioskowano o udzielenie informacji. Dlatego też nadal istnieją wątpliwości co do tożsamości podatnika, którego dotyczył wniosek. Sąd ten podkreślił w szczególności, że wyjaśnienia zawarte we wniosku o udzielenie informacji z dnia 27 kwietnia 2017 r. prowadziły do wniosku, iż prowadzone dochodzenie nie dotyczyło spółki F, choć została ona wymieniona we wniosku o wymianę informacji jako osoba, w odniesieniu do której toczy się dochodzenie we Francji, i jej opodatkowania, ale raczej osób fizycznych będących rzeczywistymi właścicielami spółki L. Zgodnie z francuskim ustawodawstwem były one zobowiązani do zgłoszenia, dla celów podatku od nieruchomości, posiadania kilku nieruchomości położonych na terytorium Francji.
125.

W każdym razie ta część zarzutu powinna zostać oddalona jako bezzasadna. Po pierwsze, pkt 13 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien odnosi się do sprzedaży bezpośrednio lub pośrednio związanej z naruszeniem, a nie do sprzedaży, na którą miało wpływ naruszenie. Oznacza to, że Komisja nie ma żadnego obowiązku ustalenia, na którą poszczególną sprzedaż naruszenie miało wpływ. Jeśli bowiem z jednej strony należy zwrócić szczególną uwagę na gospodarcze znaczenie naruszenia, to z drugiej strony aspekt ten należy wyważyć poprzez uwzględnienie konieczności zapewnienia, by grzywna umożliwiała skuteczne zastosowanie kary zgodnie z zasadami legalności i proporcjonalności.
16.

Trybunał wielokrotnie wskazywał, że nowy przepis stosuje się od wejścia w życie aktu, który go wprowadza, i że choć nie stosuje się go do sytuacji prawnych powstałych i ostatecznie zakończonych pod rządami dawnej ustawy, stosuje się go do przyszłych skutków tych sytuacji oraz do nowych sytuacji prawnych ( 6 ).
61.

Z połączenia tych dwóch przepisów wynika, że organ wymiaru sprawiedliwości (sędzia lub prokurator) „właściw[y] w danej sprawie”, do którego odwołuje się art. 2 lit. c) ppkt (i) dyrektywy 2014/41, będzie na mocy prawa krajowego organem uprawnionym do zarządzenia, , tej samej czynności, która jest przedmiotem danego END, w sprawie o czysto krajowym charakterze.