Ponadto – w zakresie, w jakim krajowy przepis procesowy, zgodnie z którym uznanie jurysdykcji sądu innego państwa członkowskiego wymagałoby w dalszej kolejności wszczęcia przez organ tego państwa członkowskiego postępowania odrębnego od wszczętego w pierwszym państwie członkowskim, może zostać zastosowany wyłącznie w dalszej kolejności w stosunku do orzeczenia, którym sąd posiadający zwykle jurysdykcję zawnioskował o przekazanie sprawy sądowi innego państwa członkowskiego na podstawie art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003 oraz w stosunku do orzeczenia, którym ten inny sąd uznał swoją jurysdykcję na podstawie art. 15 ust. 5 – przepis taki nie może być postrzegany jako przeszkoda dla wydania takich orzeczeń.

Artykuł 15 rozporządzenia nr 2201/2003 jest bowiem zamieszczony w sekcji drugiej rozdziału II tego rozporządzenia, zawierającej pewien zbiór norm jurysdykcyjnych w sprawach z zakresu odpowiedzialności rodzicielskiej. W świetle logiki owej sekcji 2 rozdziału III oraz miejsca, jakie w niej zajmuje art. 15, należy stwierdzić, że zakres zastosowania tego artykułu jest taki sam jak zakres zastosowania ogółu norm jurysdykcyjnych zawartych w tej sekcji, a w szczególności art. 8 rzeczonego rozporządzenia. W tej kwestii należy zauważyć, że z pewnością z art. 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 2201/2003 wynika, że te normy jurysdykcyjne stosują się w „sprawach cywilnych” dotyczących przyznawania, wykonywania, przekazywania, pełnego lub częściowego pozbawienia odpowiedzialności rodzicielskiej, zdefiniowanej w art. 2 pkt 7 rzeczonego rozporządzenia. Jednakże, normy kompetencyjne zawarte w rozporządzeniu nr 2201/2003 w zakresie odpowiedzialności rodzicielskiej należy interpretować – w świetle motywu 5 tego rozporządzenia – w ten sposób, że mają one zastosowanie w sprawach odpowiedzialności rodzicielskiej, których przedmiotem jest zastosowanie środków mających na celu ochronę dziecka, również w sytuacjach, gdy zgodnie z prawem krajowym środki te należą do prawa publicznego.

Przewidziana w art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003 dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie nr 1347/2000 norma dotycząca przekazania sprawy sądowi innego państwa członkowskiego jest normą jurysdykcji szczególnej, stanowiącą odstępstwo od zasady jurysdykcji ogólnej, zawartej w art. 8 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia, a zatem powinna być interpretowana w sposób ścisły. W tym kontekście art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003 należy interpretować w ten sposób, że sąd państwa członkowskiego, który zwykle posiada jurysdykcję do rozpoznania danej sprawy, powinien – by móc wnioskować o przekazanie sądowi innego państwa członkowskiego – obalić silne domniemanie własnej jurysdykcji wynikającej z tego rozporządzenia.

Artykuł 15 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003 dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie nr 1347/2000 należy interpretować w ten sposób, że z jednej strony, by móc ocenić, że sąd innego państwa członkowskiego, z którym dziecko ma szczególny związek, jest lepiej umiejscowiony, sąd posiadający jurysdykcję w danym państwie członkowskim powinien upewnić się, że przekazanie sprawy takiemu sądowi może przynieść rzeczywistą i konkretną wartość dodaną dla badania tej sprawy, z uwzględnieniem między innymi przepisów procesowych obowiązujących w tym innym państwie członkowskim, i z drugiej strony, by móc ocenić, że takie przekazanie służy dobru dziecka, sąd posiadający jurysdykcję powinien między innymi upewnić się, że rzeczone przekazanie nie stwarza ryzyka negatywnego wpływu na sytuację danego dziecka.

Na podstawie art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003 przekazanie sprawy z zakresu odpowiedzialności rodzicielskiej przez sąd jednego z państw członkowskich może bowiem nastąpić jedynie na rzecz innego państwa członkowskiego, z którym dziecko ma szczególny związek. W celu wykazania istnienia takiego związku w konkretnej sprawie należy odnieść się do okoliczności wymienionych w sposób niewyczerpujący w art. 15 ust. 3 lit. a)–e) owego rozporządzenia. Wszystkie te elementy potwierdzają – jeśli nie wprost, to przynajmniej co do istoty – bliskość między dzieckiem, którego sprawa dotyczy, a państwem członkowskim innym niż państwo sądu posiadającego jurysdykcję do jej rozpoznania na podstawie art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia. Mimo to istnienie szczególnego związku, mającego znaczenie w świetle okoliczności sprawy, między dzieckiem a innym państwem członkowskim niekoniecznie samo w sobie przesądza kwestię, czy sąd tego innego państwa członkowskiego jest lepiej umiejscowiony do rozpoznania sprawy niż sąd posiadający jurysdykcję, lub kwestię, czy – w razie ustalenia, że tak jest – przekazanie sprawy temu ostatniemu sądowi służy dobru dziecka.

Co się tyczy tego czy w państwie członkowskim, z którym dziecko ma szczególny związek, istnieje sąd lepiej umiejscowiony do rozpoznania sprawy, sąd posiadający jurysdykcję może, pośród innych okoliczności, wziąć pod uwagę przepisy procesowe innego państwa członkowskiego, takie jak przepisy dotyczące gromadzenia dowodów koniecznych do rozpoznania sprawy. Natomiast sąd posiadający jurysdykcję nie powinien w ramach takiej oceny uwzględniać prawa materialnego tego innego państwa członkowskiego, które sąd tego innego państwa mógłby ewentualnie stosować w wypadku przekazania mu sprawy.

Ponadto, co się tyczy wymogu, zgodnie z którym przekazanie sprawy powinno służyć dobru dziecka, sąd posiadający jurysdykcję powinien dokonać oceny ewentualnego negatywnego wpływu takiego przekazania na relacje uczuciowe, rodzinne i społeczne dziecka, którego sprawa dotyczy, lub na jego sytuację materialną.

(por. pkt 50–52, 55–59, 61; pkt 2 sentencji)