ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Czy regułę prawa stanowiącą, że należy wypłacić odsetki za zwłokę, ponieważ istnieje prawo do zwrotu podatku pobranego z naruszeniem prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy podatnikowi przyznano zwrot podatku obrotowego, należy mu wypłacić odsetki za zwłokę, w sytuacji gdy: a) zwrot jest wynikiem błędów administracyjnych po stronie podatnika, takich jak te opisane w niniejszym orzeczeniu, których to błędów nie można w żadnej mierze zarzucić kontrolerowi skarbowemu; b) zwrot jest wynikiem ponownego obliczenia w oparciu o klucz podziału stosowany do ustalenia odliczenia podatku obrotowego od kosztów ogólnych w okolicznościach takich jak te opisane w niniejszym orzeczeniu?
Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2022 r. – Komisja Europejska/Irlandia

(Sprawa C-679/22)

(2023/C 45/14)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: U. Małecka, L. Malferrari, E. Manhaeve, L. Armati, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Irlandia

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że nie przyjmując (wszystkich) przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1808 (1) z dnia 14 listopada 2018 r. zmieniającej dyrektywę 2010/13/UE (2) w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) w świetle zmieniających się realiów rynkowych; a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 2 tej dyrektywy;

— zasądzenie od Irlandii na rzecz Komisji ryczałtu opartego na dziennej kwocie 5 544,9 EUR, przy czym minimalna kwota ryczałtu wynosi 1 376 000 EUR

— jeżeli uchybienie zarzucane w tiret pierwszym trwać będzie do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszym postępowaniu – zasądzenie od Irlandii na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wysokości 33 257,2 EUR za każdy dzień, począwszy od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszym postępowaniu do dnia wykonania obowiązków wynikających z dyrektywy; oraz

— obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1808 z dnia 14 listopada 2018 r. zmienia dyrektywę 2010/13/UE w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) w związku ze zmieniającymi się realiami rynkowymi. Zarówno dyrektywa z 2010 r., jak i z 2018 r. harmonizują przepisy krajowe dotyczące audiowizualnych mediów, tradycyjnych przekazów telewizyjnych i usług na żądanie. Dyrektywa z 2018 r. przewiduje przepisy pozwalające na kształtowanie rozwoju technologicznego i tworzy równe szanse dla pojawiających się mediów audiowizualnych.

Pismem z dnia 20 listopada 2020 r. Komisja skierowała wezwanie do usunięcia uchybienia w sytuacji, gdy nie otrzymała od Irlandii żadnego powiadomienia dotyczącego przyjęcia przepisów niezbędnych do wykonania dyrektywy. Pismem z dnia 23 września 2021 r., wobec braku jakichkolwiek dalszych powiadomień dotyczących transpozycji dyrektywy, Komisja skierowała do Irlandii uzasadnioną opinię. Przepisy dokonujące transpozycji dyrektywy nie zostały jednak przyjęte przez Irlandię do chwili obecnej, a w każdym razie nie zostały zgłoszone Komisji.

(1) Dz.U. 2018, L 303, s. 69.

(2) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. 2010, L 95, s. 1).
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 2 listopada 2022 r. – B2 Energy s.r.o./Odvolací finanční ředitelství

(Sprawa C-676/22)

(2023/C 45/13)

Język postępowania: czeski

Sąd odsyłający

Nejvyšší správní soud

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: B2 Energy s.r.o.

Strona przeciwna: Odvolací finanční ředitelství

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 138 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE (1) Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 9 grudnia 2021 r. w sprawie C-154/20, Kemwater ProChemie, EU:C:2021:989, należy interpretować w ten sposób, że możliwości skorzystania z prawa do zwolnienia z podatku od wartości dodanej (VAT) w przypadku dostawy towarów do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej należy odmówić bez konieczności udowodnienia przez organ podatkowy, iż dostawca towarów brał udział w oszustwie w zakresie VAT, w sytuacji, gdy dostawca nie udowodnił, że towary zostały dostarczone do konkretnego odbiorcy w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, mającego status podatnika wskazanego na dokumentach podatkowych, mimo że w świetle okoliczności faktycznych i informacji przekazanych przez podatnika dostępne są informacje niezbędne do zweryfikowania, że rzeczywisty odbiorca w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej miał taki status?

(1) Dz.U. 2006, L 347, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 142/2

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Salzgitter AG i Republice Federalnej Niemiec

(Sprawa C-408/04 P) (1)

(Odwołanie - Pomoc państwa - Zatwierdzenie przez Komisję na podstawie traktatu WE - Przedsiębiorstwo z sektora hutnictwa żelaza i stali - Artykuł 4 lit. c) EWWiS, art. 67 EWWiS i 95 EWWiS - Traktat EWWiS - Traktat WE i kodeksy pomocy dla hutnictwa żelaza i stali - Jednoczesne stosowanie - Niezgodność pomocy - Obowiązek zgłoszenia przyznanej pomocy - Brak zgłoszenia pomocy - Przedłużający się brak reakcji ze strony Komisji - Decyzja o zwrocie - Zasada pewności prawa - Ochrona uzasadnionych oczekiwań - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia)

(2008/C 142/02)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: Kreuschitz i M. Niejahr, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Salzgitter AG (przedstawiciele: J. Sedemund i T. Lübbig, Rechtsanwälte) i Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma, W.-D. Plessing i C. Schulze-Bahr, pełnomocnicy)

Przedmiot

Odwołanie wniesione przeciwko wyrokowi Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w składzie powiększonym) z dnia 1 lipca 2004 r. w sprawie T-308/00 Salzgitter przeciwko Komisji, w którym Sąd stwierdził nieważność art. 2 i 3 decyzji Komisji 2000/797/EWWiS z dnia 28 czerwca 2000 r. dotyczącej pomocy państwa wdrożonej przez Niemcy na rzecz Salzgitter AG, Preussag Stahl AG i oddziałów metalurgicznych tej grupy obecnie połączonych pod nazwą Salzgitter AG — Stahl und Technologie (SAG) (Dz.U. L 323, str. 5) w zakresie dotyczącym ciążącego na Republice Federalnej Niemiec obowiązku odzyskania od skarżącej rozpatrywanej pomocy — Naruszenie art. 4 lit. c) EWWiS oraz trzeciego, czwartego, piątego i szóstego kodeksu pomocy dla hutnictwa żelaza i stali — Naruszenie prawa do obrony

Sentencja

1) Odwołanie wzajemne zostaje oddalone.

2) Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 1 lipca 2004 r. w sprawie T-308/00 Salzgitter AG przeciwko Komisji zostaje uchylony w zakresie, w jakim stwierdza on nieważność art. 2 i 3 decyzji Komisji 2000/797/EWWiS z dnia 28 czerwca 2000 r. dotyczącej pomocy państwa wdrożonej przez Niemcy na rzecz Salzgitter AG, Preussag Stahl AG i oddziałów metalurgicznych tej grupy, obecnie połączonych pod nazwą Salzgitter AG — Stahl und Technologie (SAG) i ustala koszty.

3) Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania Sądowi Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.

4) Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.

(1) Dz.U. C 314 z 18.12.2004.
1)

Nie dokonując od dnia 6 kwietnia 1981 r. klasyfikacji zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103, str. 1), zmienionej między innymi dyrektywą Komisji 97/49/WE z dnia 29 lipca 1997 r., ogółu najbardziej odpowiednich terenów pod względem liczby i powierzchni dla ochrony gatunków ujętych w załączniku I z wyjątkiem terenów mających na celu ochronę gęsi biołoczelnej żółtodziobej (Anser albifrons flavoirostris), jak również dla występujących regularnie gatunków wędrownych nieujętych w załączniku I, z wyjątkiem terenów przeznaczonych do ochrony czajki (Vanellus vanellus), krwawodzioba (Tringa totanus), bekasa (Gallinago gallinago) i kulika wielkiego (Numenius arquata); — nie zapewniając od dnia 6 kwietnia 1981 r. stosowania art. 4 ust. 4 zdanie pierwsze dyrektywy 79/409, zmienionej dyrektywą 97/49, do obszarów, które nie zostały jeszcze sklasyfikowane jako OSO na podstawie tej dyrektywy; — nie dokonując pełnej i prawidłowej transpozycji i nie stosując w ten sam sposób art. 4 ust. 4 zdanie drugie tej dyrektywy 79/409, zmienionej dyrektywą 97/49; — nie podejmując wszystkich działań koniecznych w celu dostosowania się do art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory w stosunku do OSO sklasyfikowanych na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy 79/409, zmienionej dyrektywą 97/49, lub uznanych na podstawie art. 4 ust. 2 tej dyrektywy; — nie podejmując wszystkich działań koniecznych w celu dostosowania się do art. 6 ust. 2 dyrektywy 92/43 w odniesieniu do wykorzystywania wszystkich terenów wchodzących w zakres tego przepisu w celach rekreacyjnych; — nie podejmując wszystkich działań koniecznych w celu dostosowania się do art. 6 ust. 3 i 4 dyrektywy 92/43 w odniesieniu do planów; — nie podejmując wszystkich koniecznych działań w celu dostosowania się do art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43 w odniesieniu do zezwoleń na realizację przedsięwzięć z zakresu akwakultury; — nie podejmując koniecznych działań w celu dostosowania się do art. 6 ust. 2-4 dyrektywy 92/43 w odniesieniu do prac konserwujących kanały odpływowe na terenie OSO Glen Lough; — nie podejmując wszelkich działań w zakresie dostosowania się do art. 10 dyrektywy 79/409, zmienionej dyrektywą 97/49, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 1, 2 i 4 i art. 10 dyrektywy 79/409, zmienionej dyrektywą 97/49, jak również art. 6 ust. 2-4 dyrektywy 92/43.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 22/2

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Włochy) — Federconsumatori, Adiconsum, ADOC, Ercole Pietro Zucca (C-463/04) oraz Associazione Azionariato Diffuso dell'AEM SpA, Filippo Cuccia, Giacomo Fragapane, Pietro Angelo Puggioni, Annamaria Sanchirico, Sandro Sartorio (C-464/04) przeciwko Comune di Milano

(Sprawy połączone C-463/04 i C-464/04) (1)

(Artykuł 56 WE - Swobodny przepływ kapitału - Ograniczenia - Sprywatyzowane przedsiębiorstwa - Przepis krajowy, zgodnie z którym statut spółki akcyjnej może przyznawać państwu lub podmiotowi publicznemu posiadającym udział kapitałowy w spółce prawo do bezpośredniego powoływania co najmniej jednego członka zarządu)

(2008/C 22/02)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Federconsumatori, Adiconsum, ADOC, Ercole Pietro Zucca (C-463/04) oraz Associazione Azionariato Diffuso dell'AEM SpA, Filippo Cuccia, Giacomo Fragapane, Pietro Angelo Puggioni, Annamaria Sanchirico, Sandro Sartorio (C-464/04)

Strona pozwana: Comune di Milano

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Wykładnia art. 56 WE — Ustawa krajowa zezwalająca podmiotom publicznym na powoływanie członków zarządu lub rewidentów w sprywatyzowanych przedsiębiorstwach — Stosowanie przez jednostkę terytorialną, która zachowuje znaczny udział w sprywatyzowanym przedsiębiorstwie

Sentencja

Artykuł 56 WE powinien być interpretowany w ten sposób, że stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak art. 2449 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym statut spółki akcyjnej może przyznawać państwu lub podmiotowi publicznemu posiadającym udział w kapitale tej spółki uprawnienie do bezpośredniego powoływania co najmniej jednego członka zarządu, które samodzielnie lub — tak jak w sprawach przed sądem krajowym — w związku z przepisem takim jak art. 4 dekretu z mocą ustawy nr 332 z dnia 31 maja 1994 r., który po zmianie został przekształcony w ustawę nr 474 z dnia 30 lipca 1994 r., w brzmieniu nadanym ustawą nr 350 z dnia 24 grudnia 2003 r., który przyznaje danemu państwu lub podmiotowi, o których mowa, prawo do uczestniczenia w wyborze na podstawie głosowania na listy członków zarządu niepowoływanych bezpośrednio przez nie, jest w stanie umożliwić temu państwu lub temu podmiotowi dysponowanie uprawnieniem kontrolnym nieproporcjonalnym do ich udziału w kapitale tej spółki.

(1) Dz.U. C 249 z dnia 14.10.2006.
1)

Ustanawiając oraz utrzymując w mocy art. 14 dekretu-ustawy nr 138 z dnia 8 lipca 2002 r. w sprawie pilnych środków w zakresie podatków, prywatyzacji oraz dyscypliny wydatków farmaceutycznych a także wsparcia dla gospodarki obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania, który stał się po zmianach ustawą nr 178 z dnia 8 sierpnia 2002 r., który wyklucza z zakresu stosowania dekretu z mocą ustawy nr 22 z dnia 5 lutego 1997 r. w sprawie wdrożenia dyrektyw 91/156/EWG w sprawie odpadów, 91/689/EWG w sprawie odpadów niebezpiecznych i 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych po pierwsze substancje, materiały lub towary przeznaczone do operacji unieszkodliwiania lub odzyskiwania, które nie są w sposób wyraźny wymienione w załącznikach B i C do tego dekretu, i po drugie substancje lub materiały, które stanowią pozostałości z produkcji, a które ich posiadacz zamierza usunąć lub do których usunięcia został zobowiązany, w przypadku gdy mogą one być i są ponownie wykorzystane w cyklu produkcyjnym lub konsumpcyjnym bez poddania ich wcześniejszej obróbce i bez powodowania szkód środowiskowych czy też po poddaniu ich wcześniejszej obróbce, gdy nie chodzi o jedną z operacji odzyskiwania wymienionych w załączniku C do tego dekretu, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 194, str. 39) zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. i decyzją Komisji 96/350/WE z dnia 24 maja 1996 r.
1)

Wykładni art. 49 WE i art. 3 dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się temu by w państwie członkowskim, w którym warunki pracy i zatrudnienia dotyczące kwestii wymienionych w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy lit. a)-g) tej dyrektywy są zawarte, za wyjątkiem stawki płacy minimalnej, w przepisach ustawowych organizacja związkowa mogła próbować zmusić w drodze akcji protestacyjnej przyjmującej formę blokady budowy, takiej jak opisana w sprawie przed sądem krajowym, usługodawcę mającego siedzibę w innym państwie członkowskim do podjęcia z nią negocjacji w sprawie stawki płac, jaka powinna być wypłacana pracownikom delegowanym, jak również do przystąpienia do układu zbiorowego, którego postanowienia ustalają w zakresie pewnych omawianych kwestii korzystniejsze warunki niż warunki wynikające z odpowiednich przepisów ustawowych, podczas gdy inne postanowienia dotyczą kwestii niewymienionych w art. 3 tej dyrektywy.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 22/3

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Münster — Niemcy) — Columbus Container Services BVBA & Co. przeciwko Finanzamt Bielefeld-Innenstadt

(Sprawa C-298/05) (1)

(Artykuły 43 WE i 56 WE - Podatek dochodowy i podatek majątkowy - Warunki opodatkowania dochodów przedsiębiorstwa mającego siedzibę w innym państwie członkowskim - Konwencja o unikaniu podwójnego opodatkowania - Metody zwolnienia z lub zaliczenia podatku)

(2008/C 22/04)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Finanzgericht Münster — Niemcy

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Columbus Container Services BVBA & Co.

Strona pozwana: Finanzamt Bielefeld-Innenstadt

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Münster — Wykładnia art. 43, 57 i 58 traktatu WE — Swoboda przedsiębiorczości i swobodny przepływ kapitału — Dochody pośrednie mające charakter inwestycji kapitałowej w zagraniczne przedsiębiorstwo podatnika podlegającego w Niemczech nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu — Przepisy krajowe przewidujące zaliczenie podatków zapłaconych od zagranicznych dochodów na rzecz podatku krajowego, sprzecznie z przepisami konwencji zmierzającej do unikania podwójnego opodatkowania zawartej z Belgią, przewidującej stosowanie metody zwolnienia z podatku

Sentencja

Artykuły 43 WE i 56 WE powinny być interpretowane w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom podatkowym państwa członkowskiego, zgodnie z którymi dochody rezydenta krajowego pochodzące z kapitału zainwestowanego w przedsiębiorstwie mającym siedzibę w innym państwie członkowskim nie są, pomimo istnienia konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej z państwem członkowskim siedziby tego przedsiębiorstwa, zwolnione z krajowego podatku dochodowego, lecz podlegają podatkowi krajowemu, na poczet którego zaliczany jest podatek zapłacony w innym państwie członkowskim.

(1) Dz.U. C 271 z 29.10.2005.
1)

Dokonując kwalifikacji jako produktu leczniczego preparatu czosnkowego w kapsułkach, który nie mieści się w definicji produktu leczniczego w rozumieniu art. 1 pkt 2 dyrektywy 2001/83 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 WE i 30 WE.
3)

Artykuł 7 ust. 4 dyrektywy 92/12, zmienionej przez dyrektywę 92/108, nie sprzeciwia się temu, aby przepisy państwa członkowskiego przeznaczenia, w którym pobierany jest podatek akcyzowy, na co zezwala art. 9 ust. 3 dyrektywy, wymagały od każdej jednostki, która nabyła osobiście i do własnego użytku mazut w innym państwie członkowskim, gdzie towar ten został dopuszczony do konsumpcji, i która sama transportuje ten towar do docelowego państwa członkowskiego przy użyciu „nietypowego środka transportu” w rozumieniu rzeczonego art. 9 ust. 3, by ustanowiła zabezpieczenie zapłaty podatku akcyzowego i posiadała dokument towarzyszący oraz dokument poświadczający ustanowienie takiego zabezpieczenia.
1)

Artykuł 4 ust. 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku i załącznik D pkt 2 tej dyrektywy należy interpretować w taki sposób, że czynność indywidualnego podłączenia, która polega, tak jak w sprawie przed sądem krajowym, na ułożeniu kanalizacji umożliwiającej przyłączenie instalacji wodociągowej nieruchomości do stałej sieci dostawy wody, należy do zakresu dostawy wody, o której mowa w tym załączniku, tak iż podmiot prawa publicznego działający jako władza publiczna jest podatnikiem w zakresie tej czynności.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 116/2

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 marca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles — Belgia) — Postępowanie karne przeciwko Ioannisowi Doulamisowi

(Sprawa C-446/05) (1)

(Artykuł 81 WE w związku z art. 10 WE - Krajowe przepisy zakazujące reklamy w zakresie świadczenia usług dentystycznych)

(2008/C 116/03)

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Tribunal de première instance de Bruxelles

Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

Ioannis Doulamis.

Przy udziale: Union des Dentistes et Stomatologistes de Belgique (UPR), Jean Totolidis

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de première instance de Bruxelles — Wykładnia art. 81 WE, art. 10 akapit drugi WE oraz art. 3 ust. 1 lit. g) WE — Przepisy krajowe zakazujące jakiejkolwiek reklamy w zakresie opieki dentystycznej

Sentencja

Artykuł 81 WE w związku z art. 3 ust. 1 lit. g) WE i art. 10 akapit drugi WE nie stoi na przeszkodzie takim krajowym przepisom jak ustawa z dnia 15 kwietnia 1958 r. dotycząca reklamy w zakresie usług dentystycznych, zakazującym komukolwiek oraz podmiotom świadczącym usługi dentystyczne w ramach wolnego zawodu lub gabinetu dentystycznego uprawiania jakiejkolwiek reklamy w zakresie usług dentystycznych.

(1) Dz.U. C 48 z 25.2.2006.
2)

Przepis prawa krajowego, który w ramach niesądowej procedury analizy rynku przyznaje status strony wyłącznie przedsiębiorstwom posiadającym (uprzednio) znaczącą pozycję na odnośnym rynku, w stosunku do których nałożono, zmieniono lub uchylono specyficzne wymogi, nie jest co do zasady sprzeczny z art. 4 dyrektywy 2002/21. Jednakże sąd krajowy powinien zbadać, czy wewnętrzne prawo proceduralne zapewnia ochronę praw użytkowników i przedsiębiorstw konkurencyjnych wobec przedsiębiorstwa posiadającego (uprzednio) znaczącą pozycję na odnośnym rynku, wynikających ze wspólnotowego porządku prawnego, w nie mniej korzystny sposób niż ochronę porównywalnych praw o charakterze wewnętrznym i czy nie wpływa niekorzystnie na skuteczność ochrony prawnej wskazanych użytkowników i przedsiębiorstw, którą gwarantuje art. 4 dyrektywy 2002/21.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 64/4

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

(Sprawa C-152/05) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 18 WE, 39 WE i 43 WE - Ustawodawstwo krajowe - Warunki przyznania dodatku na budowę lub nabycie mieszkania na własne cele mieszkaniowe - Mieszkanie, które musi być położone na terytorium danego państwa członkowskiego)

(2008/C 64/03)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: R. Lyal i K. Gross, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (Przedstawiciele: M. Lumma i C. Schulze-Bahr, pełnomocnicy)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 18 WE, 39 WE i 43 WE — Przepisy krajowe przewidujące przyznanie dodatku z tytułu nabycia domu (Eigenheimzulage) w przypadku budowy lub nabycia nieruchomości na cele mieszkaniowe wyłącznie podatnikom podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w tym państwie członkowskim i wyłącznie w odniesieniu do nieruchomości położonych w tym państwie członkowskim

Sentencja

1) Wyłączając w § 2 ust. 1 zdanie pierwsze Eigenheimzulagengesetz (ustawy o dodatku mieszkaniowym) w wersji opublikowanej w 1997 r., zmienionej Haushaltsbegleitgesetz 2004 (ustawą okołobudżetową na rok 2004) w stosunku do mieszkań położonych w innym państwie członkowskim możliwość korzystania z dodatku mieszkaniowego przyznawanego osobom podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 18 WE, 39 WE i 43 WE.

2) Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 132 z 28.5.2005.