Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie handlowym – Przesłanki – Istnienie wcześniejszego prawa, które nie zostało unieważnione prawomocnym orzeczeniem sądowym

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 4)

2. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie handlowym – Używanie oznaczenia w obrocie handlowym – Pojęcie

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 4, art. 43 ust. 2, 3)

3. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie handlowym – Oznaczenie o zasięgu lokalnym

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 4)

4. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie handlowym – Używanie oznaczenia w obrocie handlowym – Kryterium czasowe

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 4 lit. a))

5. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie handlowym – Oznaczenie uprawniające właściciela do zakazania używania późniejszego znaku towarowego – Ciężar dowodu

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 4 lit. b), art. 74 ust. 1)

Summary

1. Koniecznym, ale zarazem wystarczającym warunkiem do zapobieżenia przez wnoszącego sprzeciw rejestracji wspólnotowego znaku towarowego na podstawie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego jest to, by w momencie dokonywania przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) oceny spełnienia wszystkich przesłanek sprzeciwu mógł się on powołać na istnienie wcześniejszego prawa, które nie zostało unieważnione prawomocnym orzeczeniem sądowym.

W tych okolicznościach przy rozpoznawaniu sprzeciwu opartego na art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94 na Urzędzie ciąży obowiązek wzięcia pod uwagę orzeczeń sądów rozpatrywanych państw członkowskich rozstrzygających o ważności lub kwalifikacji podnoszonych praw wcześniejszych, tak aby upewnić się, że wciąż wywołują one skutki wymagane przez ten przepis, natomiast nie jest on władny do zastąpienia oceny dokonanej przez właściwe sądy krajowe własną oceną, które to uprawnienie nie zostało mu też przyznane przez wspomniane rozporządzenie.

(por. pkt 94, 95)

2. Co się tyczy wyrażenia „używany w obrocie [handlowym]” występującego w art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, przepis ten nie wymaga „rzeczywistego” używania oznaczenia przywołanego na poparcie sprzeciwu, a brzmienie art. 43 ust. 2 i 3 wspomnianego rozporządzenia nie wskazuje na to, by wymóg dotyczący dowodu rzeczywistego używania miał zastosowanie do takiego oznaczenia.

Jakkolwiek wyrażenie „używany w obrocie [handlowym]” niekoniecznie musi otrzymać tę samą wykładnię co w kontekście art. 9 ust. 1 tego rozporządzenia lub art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 89/104 mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, ponieważ należy mieć na uwagę cel właściwy każdemu z tych przepisów, wykładnia tego wyrażenia, zgodnie z którą oznaczenie musi być wyłącznie przedmiotem wykorzystania handlowego, odpowiada powszechnie przyjętemu znaczeniu tych słów.

Gdyby wymóg rzeczywistego używania został nałożony na oznaczenia, o których mowa w art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94, stosownie do warunków określonych w art. 43 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia, to taka wykładnia oznaczałaby obwarowanie tych oznaczeń przesłankami właściwymi dla sprzeciwów opartych na wcześniejszych znakach towarowych. W odróżnieniu od tych sprzeciwów w kontekście art. 8 ust. 4 wspomnianego rozporządzenia wnoszący odwołanie musi także wykazać, że z tytułu tego oznaczenia przysługuje mu, zgodnie z prawem danego państwa członkowskiego, prawo do zakazania używania późniejszego znaku towarowego.

Dodatkowo zastosowaniu przez analogię do praw wcześniejszych, o których mowa w art. 8 ust. 4 wspomnianego rozporządzenia, przewidzianej w przypadku wcześniejszych znaków towarowych przesłanki dotyczącej rzeczywistego używania stoi także na przeszkodzie zasadniczo autonomiczny charakter tej względnej podstawy odmowy rejestracji, który znajduje swój wyraz w szczególnych przesłankach i winien być również postrzegany z perspektywy olbrzymiej różnorodności praw wcześniejszych, które mogą zostać objęte tą podstawą.

W odniesieniu do kwestii, czy wyrażenie „używany w obrocie [handlowym]” zakłada, że oznaczenie geograficzne przywołane na podstawie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94 musi być używane zgodnie ze swoją podstawową funkcją, jaką jest zagwarantowanie konsumentowi określonego pochodzenia geograficznego danych towarów i właściwych im cech szczególnych, wystarczy stwierdzić, że oznaczenie przywołane na poparcie sprzeciwu jest używane w obrocie handlowym, a fakt, że jest ono identyczne ze znakiem towarowym, nie oznacza bynajmniej, iż nie jest ono tak używane. Jeżeli chodzi o funkcję, jaką pełnić ma używanie oznaczenia, takie oznaczenie musi być używane jako element odróżniający w tym znaczeniu, że musi służyć do określania działalności gospodarczej wykonywanej przez jego właściciela.

Wreszcie dostawy realizowane nieodpłatnie mogą zostać uwzględnione w ramach oceny przesłanki używania w obrocie handlowym wcześniejszego prawa, na które się powołano, ponieważ mogą one być dokonywane w ramach działalności handlowej mającej na celu uzyskanie korzyści gospodarczej w postaci zdobycia nowych rynków zbytu.

(por. pkt 142–149, 152)

3. Oznaczenie, którego geograficzny zakres ochrony jest jedynie lokalny, z całą pewnością musi zostać uznane za niemające zasięgu większego niż lokalny. Jednak nie wynika z tego, że przesłanka ustanowiona w art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego będzie spełniona zawsze już z tego tylko względu, że ochrona oznaczenia występuje na terytorium, które nie może być postrzegane jako jedynie lokalne, dlatego że terytorium ochrony wykracza poza terytorium pochodzenia.

Wspólnym celem dwóch przesłanek ustanowionych we wspomnianym art. 8 ust. 4 jest bowiem ograniczenie kolizji między oznaczeniami, co ma zapobiec temu, by prawo wcześniejsze, które nie jest wystarczająco kwalifikowane, czyli ważne i znaczące w obrocie handlowym, mogło przeszkodzić w rejestracji nowego wspólnotowego znaku towarowego. Taka możliwość sprzeciwu musi zostać zastrzeżona dla oznaczeń, które faktycznie i rzeczywiście są obecne na ich relewantnym rynku.

W rezultacie zasięg oznaczenia nie może zależeć od samego geograficznego zakresu jego ochrony, ponieważ w takim wypadku oznaczenie, którego zasięg ochrony nie jest wyłącznie lokalny, mogłoby już z tego tylko powodu przeszkodzić w rejestracji wspólnotowego znaku towarowego, i to nawet jeżeli byłoby używane w obrocie handlowym jedynie w sposób marginalny.

Z powyższego wynika, że aby móc przeszkodzić w rejestracji nowego oznaczenia, oznaczenie przywołane na poparcie sprzeciwu musi być faktycznie używane w sposób wystarczająco znaczący w obrocie handlowym i mieć zasięg geograficzny większy niż lokalny, co oznacza, w przypadku gdy terytorium ochrony tego oznaczenia może zostać uznane za większe niż lokalne, że owo używanie musi mieć miejsce na istotnej części tego terytorium.

W celu ustalenia, czy jest tak faktycznie, należy uwzględnić okres i intensywność używania tego oznaczenia jako elementu odróżniającego z punktu widzenia jego adresatów, którymi są zarazem nabywcy i konsumenci oraz dostawcy i konkurenci. W tym zakresie szczególne znaczenie mają przypadki używania oznaczenia w reklamie i w korespondencji handlowej.

Ponadto to wyłącznie na terytorium ochrony oznaczenia, niezależnie od tego, czy chodzi o jego całość, czy tylko część, prawo właściwe przyznaje w związku z oznaczeniem prawa wyłączne, które mogą kolidować ze wspólnotowym znakiem towarowym. Oceny przesłanki dotyczącej używania w obrocie handlowym należy dokonywać oddzielnie dla każdego z terytoriów, na których chronione jest prawo przywoływane na poparcie sprzeciwu. Zasięg oznaczenia nie może zatem zostać wywiedziony z kumulatywnej oceny używania oznaczenia na wszystkich właściwych terytoriach.

(por. pkt 156–160, 162, 163)

4. Istotne jest, by przy ocenie przesłanki używania w obrocie handlowym oznaczenia przywołanego na poparcie sprzeciwu stosować to samo kryterium czasowe co wyraźnie przewidziane w art. 8 ust. 4 lit. a) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do uzyskania prawa do tego oznaczenia, czyli kryterium daty dokonania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego.

Jeśli bowiem wziąć pod uwagę w szczególności istotną długość okresu, jaki może upłynąć między dokonaniem zgłoszenia a jego opublikowaniem, zastosowanie tego samego kryterium może lepiej gwarantować, że przywołane używanie danego oznaczenia jest rzeczywiste i nie stanowi praktyki nastawionej jedynie na przeszkodzenie w rejestracji nowego znaku towarowego.

Ponadto używanie danego oznaczenia wyłącznie lub w głównej mierze w okresie między dokonaniem zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego a jego opublikowaniem nie będzie co do zasady pozwalało na ustalenie takiego używania oznaczenia w obrocie handlowym, które wykazywałoby, że jego zasięg jest wystarczający.

(por. pkt 166–168)

5. Artykuł 8 ust. 4 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego ustanawia przesłankę, zgodnie którą na mocy prawa państwa członkowskiego, które znajduje zastosowanie do oznaczenia przywołanego w kontekście tego przepisu, z owym oznaczeniem musi wiązać się prawo jego właściciela do zakazania używania późniejszego znaku towarowego. Ponadto zgodnie z art. 74 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia ciężar dowodu w zakresie spełnienia tej przesłanki spoczywa na wnoszącym sprzeciw do Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).

W tym kontekście i w odniesieniu do praw wcześniejszych należy mieć w szczególności na uwadze uregulowania krajowe przywołane na poparcie sprzeciwu i orzeczenia sądowe wydane w danym państwie członkowskim. Na tej podstawie wnoszący sprzeciw powinien wykazać, że dane oznaczenie objęte jest zakresem stosowania przywołanych przepisów danego państwa członkowskiego i że przyznają mu one prawo do zakazania używania późniejszego znaku towarowego. Wynika z tego, że wnoszący sprzeciw musi jedynie wykazać, iż przysługuje mu prawo do zakazania używania późniejszego znaku towarowego, i nie można od niego wymagać dowodu na to, że faktycznie skorzystał już z tego prawa, to znaczy, że faktycznie był w stanie uzyskać zakaz takiego używania.

(por. pkt 188–191)