ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
54

W świetle tych wywodów odpowiedź na pytania od trzeciego do piątego powinna brzmieć: dyrektywę 93/13 należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania krajowego, takiego jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które, mimo że przewiduje kontrolę nieuczciwego charakteru warunków zawartych w umowie zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem na etapie wydania nakazu zapłaty wobec konsumenta, to po pierwsze, nadaje urzędnikowi administracji sądu, niemającemu statusu sędziego, kompetencje do wydania tego nakazu zapłaty, a po drugie, ogranicza do piętnastu dni termin na wniesienie sprzeciwu i wymaga, by był on uzasadniony pod względem merytorycznym, w wypadku gdy taka kontrola z urzędu nie jest przewidziana na etapie wykonania tego nakazu, co powinien sprawdzić sąd odsyłający.
69

W pierwszej kolejności – twierdzenie zawarte w pkt 102 zaskarżonego wyroku, w myśl którego określenie rozpatrywanej usługi jako UOIG nie jest wystarczająco jasne, gdyż określenie to ma zastosowanie do wszystkich operatorów sektora telekomunikacji, a nie do niektórych z nich, jest błędne. Twierdzenie to stoi w sprzeczności z orzecznictwem Sądu dopuszczającym możliwość powierzenia takich usług wszystkim operatorom danego sektora. Następnie – Sąd nie uwzględnił całokształtu przyjętych przez władze hiszpańskie aktów, w których danym operatorom zostały powierzone zadania wykonania zobowiązań do świadczenia usługi publicznej, w szczególności dekretu 347/2008 i umów o partnerstwie określających zobowiązania z zakresu usług publicznych we wspólnocie autonomicznej Kastylii‑La Manchy. Wreszcie Sąd stwierdził błędnie w pkt 102 zaskarżonego wyroku, że zobowiązanie do zarządzania UOIG powinno być powierzane niektórym przedsiębiorstwom, ponieważ wyznaczenie tych przedsiębiorstw może nastąpić później, w odrębnym akcie. Co więcej, istnieje sprzeczność między pkt 104 zaskarżonego wyroku, w którym Sąd orzekł, że zdefiniowanie jako UOIG szczególnej platformy stanowi oczywisty błąd w ocenie, a pkt 105 tego wyroku ze względu na to, iż Sąd potwierdził dokonaną przez Komisję ocenę co do braku jasnej definicji rozpatrywanej usługi jako UOIG.
3

Motywy 20, 21, 29 i 30 rozporządzenia nr 1370/2007 stanowią: „(20) W przypadku gdy organ publiczny postanawia powierzyć osobie trzeciej świadczenie usług użyteczności publicznej, wybór podmiotu świadczącego usługi publiczne musi następować zgodnie z prawem [Unii] w zakresie umów publicznych i koncesji, jak postanowiono w art. 43–49 traktatu, jak również zgodnie z zasadami przejrzystości i równego traktowania. W szczególności przepisy niniejszego rozporządzenia nie mogą naruszać obowiązków organów publicznych wynikających z dyrektyw dotyczących udzielania zamówień prowadzących do zawarcia umów o świadczenie usług publicznych, jeżeli zakres stosowania tych dyrektyw obejmuje umowy o świadczenie usług publicznych. (21) Należy zagwarantować skuteczną ochronę prawną nie tylko w odniesieniu do zamówień objętych zakresem dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych [(Dz.U. 2004, L 134, s. 1)] oraz dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi [(Dz.U. 2004, L 134, s. 114)], ale również w odniesieniu do innych zamówień udzielanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Potrzebna jest skuteczna procedura kontrolna, która powinna być porównywalna do odpowiednich procedur określonych odpowiednio w dyrektywie Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane [(Dz.U. 1989, L 395, s. 33)] oraz w dyrektywie Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji [(Dz.U. 1992, L 76, s. 14)]. […] (29) Przed udzieleniem zamówień prowadzących do zawarcia umów o świadczenie usług publicznych, z wyjątkiem środków nadzwyczajnych i umów związanych ze świadczeniem usług na niewielką odległość, właściwe organy powinny przedsięwziąć niezbędne kroki, by ogłosić swój zamiar udzielenia zamówień prowadzących do zawarcia takich umów przynajmniej z rocznym wyprzedzeniem, tak aby potencjalne podmioty świadczące usługi publiczne mogły podjąć odpowiednie działania. (30) Zamówienia prowadzące do zawarcia umów o świadczenie usług publicznych udzielane bezpośrednio powinny podlegać wymogowi zwiększonej przejrzystości”.
92

Następnie wnoszące odwołanie uważają, że Sąd niesłusznie zaniechał zbadania istoty ich zarzutu nieważności opartego na pozbawieniu prawa do skutecznego środka prawnego. I tak ich zdaniem w pkt 93 zaskarżonego wyroku Sąd uznał, że na odrzucenie skargi złożonej do Komisji przysługuje im skarga. Tymczasem ich zarzut przed Sądem został oparty na okoliczności, że brak decyzji co do istoty wydanej przez Komisję na podstawie art. 7 rozporządzenia nr 1/2003 pozbawił je możliwości poddania takiej decyzji Komisji kontroli sądowej dotyczącej istnienia lub nieistnienia w niniejszym przypadku naruszenia art. 101 lub 102 TFUE. Sąd ograniczył się do zbadania zasadności spornej decyzji pod kątem poszanowania wymogów dokładności i szczegółowości, jak to wynika z pkt 38 zaskarżonego wyroku. Jednak takie badanie nie gwarantuje ich prawa do skutecznej ochrony sądowej i do skutecznego środka prawnego w rozumieniu art. 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r., i art. 47 karty.
18

Alexander Mölk wniósł skargę rewizyjną do sądu odsyłającego, domagając się, aby orzeczono w przedmiocie roszczenia alimentacyjnego na podstawie prawa włoskiego. Twierdzi on, że gdyby prawo to zostało prawidłowo zastosowane, jego żądanie powinno zostać uwzględnione.
61

Gdyby bowiem sąd krajowy nie był uprawniony do zastąpienia nieuczciwego warunku, bez którego dana umowa nie mogłaby dalej obowiązywać, przepisem prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym, byłby zmuszony do unieważnienia danej umowy w całości. Mogłoby to narazić konsumenta na szczególnie niekorzystne konsekwencje, takie unieważnienie bowiem wywiera co do zasady takie same następstwa jak postawienie pozostałej do spłaty kwoty kredytu w stan natychmiastowej wymagalności, co może przekraczać możliwości finansowe konsumenta i z tego względu penalizuje raczej tego ostatniego niż kredytodawcę, który nie zostanie przez to zniechęcony do wprowadzania takich warunków w proponowanych przez siebie umowach (zob. podobnie wyrok z dnia 30 kwietnia 2014 r., Kásler i Káslerné Rábai, C‑26/13, EU:C:2014:282, pkt 83, 84).
52

To powiedziawszy – udzielenie sądowi odsyłającemu użytecznej odpowiedzi wymaga zaznaczenia, że jak wynika z informacji, którymi dysponuje Trybunał, szkoda, jaką miała ponieść powódka w postępowaniu głównym z powodu traktowania jej odmiennie w porównaniu z pracownikami zatrudnionymi na czas nieokreślony, wydaje się być związana z okolicznością, że jej kategoria zaszeregowania płacowego nie została ustalona zgodnie z przepisami krajowymi obowiązującymi w dniu jej zatrudnienia na czas nieokreślony, czyli w dniu 1 września 2011 r., lecz na podstawie późniejszych przepisów obowiązujących w chwili wydania decyzji, w której administracja zrekonstruowała jej karierę zawodową, tj. w dniu 8 września 2014 r. Mimo iż w chwili zatrudnienia na czas nieokreślony powódka w postępowaniu głównym miała staż pracy przewyższający trzy lata, co uprawniało ją do zaszeregowania do drugiej kategorii płacowej, nie zastosowano do niej przepisów przejściowych związanych ze zmianą tych kategorii od dnia 1 stycznia 2012 r., mimo tego, że te przepisy przejściowe miały na celu zapewnienie utrzymania zaszeregowania pracowników w drugiej kategorii zaszeregowania płacowego w tej dacie. Ponieważ Trybunał nie został zapytany o tę kwestię przez sąd odsyłający, do tego ostatniego należy sprawdzenie, w razie potrzeby, czy takie stosowanie z mocą wsteczną nowego systemu klasyfikacji jest zgodne z zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań.
14

Noty wyjaśniające do CN opublikowane w dniu 30 maja 2008 r. (Dz.U. 2008, C 133, s. 1) wskazują w odniesieniu do podpozycji CN 852871 11–8528 71 19, co następuje: „Podpozycje te obejmują urządzenia zawierające tunery wideo, które przekształcają sygnały telewizyjne wysokiej częstotliwości na sygnały wykorzystywane przez urządzenia do zapisu lub odtwarzania wideo lub przez monitory. Urządzenia te zawierają obwody wybierania, które pozwalają na dostrojenie na określony kanał lub do częstotliwość fali nośnej, oraz obwody demodulacji. Są one zazwyczaj przeznaczone do działania z samodzielną lub wspólną anteną (dystrybucja kablem wysokiej częstotliwości). Sygnał wyjściowy może być wykorzystany jako sygnał wejściowy do monitorów lub do urządzeń do zapisu lub odtwarzania. Składa się on z oryginalnego sygnału kamery (tj. niemodulowanego do celów nadawczych) [Jest on oryginalnym sygnałem kamery (tj. niemodulowanym do celów nadawczych)]. Urządzenia te mogą być także wyposażone w urządzenia dekodujące (kolor) lub w separatorowe zespoły obwodów elektrycznych do synchronizacji”.
18

Na wstępie należy stwierdzić, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym odnosi się do wykładni postanowień traktatu FUE dotyczących swobodnego przepływu osób, swobody przedsiębiorczości i swobodnego przepływu kapitału, a także aktów przyjętych w wykonaniu tych postanowień, w sytuacji gdy – jak wskazał sam sąd odsyłający – wszystkie okoliczności sporu rozpatrywanego w postępowaniu głównym ograniczają się do jednego państwa członkowskiego. Zgodnie zaś z utrwalonym orzecznictwem Trybunału te postanowienia traktatu FUE, a także akty przyjęte w ich wykonaniu, nie mają zastosowania do sytuacji, w której wszystkie okoliczności ograniczają się do jednego państwa członkowskiego (zob. podobnie wyroki: z dnia 8 maja 2013 r., Libert i in., C‑197/11 i C‑203/11, EU:C:2013:288, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 15 listopada 2016 r., Ullens de Schooten, C‑268/15, EU:C:2016:874, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo).
45

Z tego samego względu, chociaż przepisy krajowe, które nie przewidują możliwości zawieszenia postępowania w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką w taki sposób, że we wszystkich przypadkach, w których egzekucja z nieruchomości obciążonej hipoteką została przeprowadzona jeszcze przed wydaniem przez sąd rozpatrujący sprawę co do istoty rozstrzygnięcia uznającego warunek umowny będący podstawą ustanowienia hipoteki za nieuczciwy a, co za tym idzie, uznającego przeprowadzone postępowanie egzekucyjne za nieważne, a rozstrzygnięcie to pozwala wyłącznie na zapewnienie temu konsumentowi jedynie następczej ochrony prawnej w formie odszkodowania – nie spełniają wymogów art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 (wyrok z dnia 14 marca 2013 r., Aziz, C‑415/11, EU:C:2013:164, pkt 60), to w przypadku wymogów art. 11 dyrektywy 2005/29 jest inaczej.
66

Aby ustalić, czy taki przepis wykracza poza to, co jest są konieczne do zrealizowania zamierzonych celów, trzeba zbadać ten przepis w kontekście, w którym on funkcjonuje, i wziąć pod uwagę niekorzystną sytuację, w jakiej może on ewentualnie stawiać osoby, których dotyczy (zob. podobnie wyrok z dnia 6 grudnia 2012 r., Odar, C‑152/11, EU:C:2012:772, pkt 65).
32

Sąd uważa natomiast, że o ile w zawisłej przed nim sprawie do niego należy zbadanie wiążącego strony stosunku prawnego, o tyle badanie to jest ograniczone do zakresu zdefiniowanego stosunkiem wekslowym. W opinii sądu zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego jego kontrola może dotyczyć wyłącznie treści weksla. Tak więc nawet przy założeniu, że sąd miałby wiedzę odnośnie do stosunku podstawowego, to z uwagi na przepisy krajowe nie mógłby przeprowadzić kontroli dokumentów go stwierdzających. Zatem wyłącznie do konsumenta należy wniesienie zarzutów wobec nakazu zapłaty w celu umożliwienia stwierdzenia potencjalnie nieuczciwego charakteru pewnych warunków lub niedochowania obowiązku poinformowania.
47

Jednakże zakres prawa do odliczenia zmienia się w zależności od użycia, do jakiego przeznaczone są rozpatrywane towary i usługi. W przypadku towarów i usług przeznaczonych do użycia wyłącznie dla celów realizacji transakcji opodatkowanych podatnicy są uprawnieni do odliczenia całości podatku związanego z ich nabyciem lub ich dostawą, natomiast w przypadku towarów i usług przeznaczonych do użytku mieszanego z art. 173 ust. 1 tej dyrektywy wynika, że prawo do odliczenia jest ograniczone do części podatku VAT, która jest proporcjonalna do kwoty związanej z transakcjami uprawniającymi do odliczenia realizowanymi przy wykorzystaniu tych towarów i usług (zob. podobnie wyrok z dnia 9 czerwca 2016 r., Wolfgang und Dr. Wilfried Rey Grundstücksgemeinschaft, C‑332/14, EU:C:2016:417, pkt 25).
33

Poprzez pytanie drugie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 1 ust. 2 lit. a) oraz art. 2 dyrektywy 2004/18 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania krajowego takiego jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które, zrównując szpitale prywatne „klasyfikowane” ze szpitalami publicznymi ze względu na ich włączenie do systemu planowania krajowej publicznej opieki zdrowotnej, uregulowane w umowach ad hoc, które są różne od zwykłych stosunków akredytacji, panujących w przypadku innych prywatnych podmiotów uczestniczących w systemie opieki zdrowotnej, wyłącza te szpitale spod zakresu działania krajowych i unijnych przepisów z dziedziny zamówień publicznych, w tym również w przypadkach, w których szpitalom tym zleca się wytwarzanie i dostarczanie bezpłatnie do publicznych zakładów opieki zdrowotnej specyficznych produktów niezbędnych do świadczenia usług opieki zdrowotnej w zamian za publiczne finansowanie przyznane w celu wytwarzania i dostawy tych produktów.
4

Artykuł 3 tej dyrektywy, zatytułowany „Prawo do publicznego udostępniania utworów i prawo podawania do publicznej wiadomości innych przedmiotów objętych ochroną”, stanowi: „1. Państwa członkowskie powinny zapewnić autorom wyłączne prawo do zezwalania lub zabraniania na jakiekolwiek publiczne udostępnianie ich utworów, drogą przewodową lub bezprzewodową, włączając podawanie do publicznej wiadomości ich utworów w taki sposób, że osoby postronne mają [każdy ma] do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie. 2. Państwa członkowskie powinny przewidzieć wyłączne prawo do zezwalania lub zabraniania na jakiekolwiek podawanie do publicznej wiadomości utworów, drogą przewodową lub bezprzewodową, w taki sposób, że osoby postronne mają [każdy ma] do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie: […] b) dla producentów fonogramów – w odniesieniu do ich fonogramów; […] 3. Czynności publicznego udostępniania utworów i podawania do publicznej wiadomości określone w niniejszym artykule, nie powodują wyczerpania praw określonych w ust. 1 i 2”.
21

W drugiej kolejności, w odniesieniu do prawa do odliczenia, z art. 17 szóstej dyrektywy wynika, że w sytuacji gdy podatnik działający w takim charakterze w chwili nabycia towarów lub usług używa tych towarów lub usług na potrzeby dokonywanych przez siebie opodatkowanych transakcji, jest on uprawniony do odliczenia VAT należnego lub zapłaconego z tytułu tych towarów lub usług. Zgodnie z art. 10 ust. 2 akapit pierwszy i art. 17 szóstej dyrektywy to prawo do odliczenia powstaje w chwili, gdy podatek podlegający odliczeniu staje się wymagalny, to znaczy w momencie dostarczenia towaru lub wyświadczenia usługi (wyrok z dnia 22 marca 2012 r., Klub, C‑153/11, EU:C:2012:163, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo).
6

Artykuł 9 konwencji z Aarhus, zatytułowany „Dostęp do wymiaru sprawiedliwości”, ma następujące brzmienie: „1. Każda ze stron zapewnia, w ramach krajowego porządku prawnego, że każda osoba, która stwierdzi, że jej żądanie udostępnienia informacji zgodnie z postanowieniami artykułu 4 pozostało nierozpatrzone, niesłusznie odrzucone w całości lub w części, załatwione nieodpowiednio lub w inny sposób potraktowane niezgodnie z postanowieniami tego artykułu, ma dostęp do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem powołanym na mocy ustawy. […] 2. Każda ze stron zapewnia, w ramach krajowego porządku prawnego, że członkowie zainteresowanej społeczności: a) mający wystarczający interes lub, alternatywnie, b) powołujący się na naruszenie uprawnień, jeśli przepisy postępowania administracyjnego strony wymagają tego jako przesłanki, mają dostęp do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem powołanym z mocy ustawy dla kwestionowania legalności z przyczyn merytorycznych lub formalnych każdej decyzji, działania lub zaniechania w sprawach regulowanych postanowieniami artykułu 6 oraz, jeśli przewiduje tak prawo krajowe i z zastrzeżeniem ustępu 3 poniżej, innymi postanowieniami niniejszej konwencji. Określenie tego, co stanowi wystarczający interes oraz naruszenie uprawnień, następuje zgodnie z wymaganiami prawa krajowego i stosownie do celu, jakim jest przyznanie zainteresowanej społeczności szerokiego dostępu do wymiaru sprawiedliwości w zakresie określonym niniejszą konwencją. Dla osiągnięcia tego interes organizacji pozarządowej spełniającej wymagania, o których mowa w art. 2 ust. 5, uważa się za wystarczający w rozumieniu lit. a). Taką organizację uważa się również za posiadającą uprawnienia mogące być przedmiotem naruszeń w rozumieniu lit. b). […] 3. Dodatkowo i bez naruszania postanowień odnoszących się do procedur odwoławczych, o których mowa w ust. 1 i 2, każda ze stron zapewnia, że członkowie społeczeństwa spełniający wymagania, o ile takie istnieją, określone w prawie krajowym, mają dostęp do administracyjnej lub sądowej procedury umożliwiającej kwestionowanie działań lub zaniechań osób prywatnych lub władz publicznych naruszających przepisy jej prawa krajowego w dziedzinie środowiska. 4. Dodatkowo i bez naruszania postanowień ustępu 1 procedury, o których mowa powyżej w ustępach 1, 2 i 3, przewidują odpowiednie i prawnie skuteczne środki zaradcze, włączając w to, jeśli okaże się to potrzebne, wstrzymanie wykonania kwestionowanego działania, oraz są bezstronne, oparte na zasadzie równości, terminowe i niedyskryminacyjne ze względu na koszty. Rozstrzygnięcia regulowane niniejszym artykułem przedstawia się lub dokumentuje w formie pisemnej. Rozstrzygnięcia sądów i, tam gdzie to możliwe, innych organów są publicznie dostępne. 5. Dla wsparcia realizacji postanowień niniejszego artykułu każda ze stron zapewnia informowanie społeczeństwa o dostępie do administracyjnych lub sądowych środków odwoławczych oraz rozważa stworzenie odpowiedniego mechanizmu udzielania pomocy, aby zlikwidować lub zredukować finansowe i inne ograniczenia dostępu do wymiaru sprawiedliwości”.
16

W tej sytuacji Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (bawarski wyższy sąd administracyjny, Niemcy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy wykładni art. 2 pkt 8 dyrektywy [2014/40] należy dokonywać w ten sposób, że przez »wyroby tytoniowe [we francuskiej wersji dyrektywy: przeznaczone] do żucia« należy rozumieć jedynie wyroby tytoniowe do żucia w tradycyjnym rozumieniu? 2) Czy wykładni art. 2 pkt 8 dyrektywy [2014/40] należy dokonywać w ten sposób, że pojęcie »wyroby tytoniowe [we francuskiej wersji językowej dyrektywy: przeznaczone] do żucia« oznacza to samo co »tytoń do żucia« w rozumieniu art. 2 pkt 6 tej dyrektywy? 3) Czy odpowiedź na pytanie, czy dany wyrób tytoniowy jest »[we francuskiej wersji językowej dyrektywy przeznaczony] do żucia« w rozumieniu art. 2 pkt 8 dyrektywy [2014/40], musi być udzielona w oparciu o obiektywną ocenę cech danego wyrobu, nie zaś w oparciu o informacje udzielone przez jego producenta, czy też sposób, w jaki używają go w rzeczywistości jego konsumenci? 4) Czy wykładni art. 2 pkt 8 dyrektywy [2014/40] należy dokonywać w ten sposób, że aby uznać, iż mamy do czynienia z przeznaczeniem do żucia, konieczne jest, aby wyrób tytoniowy, ze względu na swą konsystencję i zwartość, nadawał się do żucia, a przy żuciu tego wyrobu uwalniały się zawarte w nim składniki? 5) Czy wykładni art. 2 pkt 8 dyrektywy [2014/40] należy dokonywać w ten sposób, że aby uznać, iż mamy do czynienia z wyrobem tytoniowym »[we francuskiej wersji językowej dyrektywy: przeznaczonym] do żucia«, konieczne, ale również wystarczające jest, aby wskutek lekkiego, powtarzającego się nacisku zębami czy też językiem wydzieliło się z tego wyrobu więcej składników, niż wydziela się zeń przy samym trzymaniu go w ustach? 6) Czy też do »przeznaczenia do żucia« konieczne jest, aby przy samym trzymaniu w ustach czy też ssaniu nie dochodziło do wydzielania się żadnych składników? 7) Czy cecha nadawania się »do żucia« w rozumieniu art. 2 pkt 8 dyrektywy [2014/40] może także zostać nadana wyrobowi tytoniowemu poprzez postać, w jaki[ej] jest oferowany [prezentowany], na przykład w bibułkowych saszetkach?”.
9

Artykuły 47 i 50 Zakon za zashtita na potrebitelite (ustawy o ochronie konsumentów, DV nr 99 z dnia 9 grudnia 2005 r.) w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym (zwanej dalej „ZZP”), dokonują transpozycji, odpowiednio, art. 6 i 9 dyrektywy 2011/83, odnoszących się, w przypadku pierwszego, do wymogów informacyjnych dotyczących umów zawieranych na odległość, i, w przypadku drugiego, do prawa do odstąpienia od umowy.
37

Należy również zauważyć, że chociaż z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika wprawdzie, że urlop zagwarantowany przez prawo Unii nie może wpływać na prawo do skorzystania z innego urlopu gwarantowanego przez to prawo, realizującego cel odmienny od pierwszego (zob. podobnie wyrok z dnia 20 stycznia 2009 r., Schultz‑Hoff i in., C‑350/06 i C‑520/06, EU:C:2009:18, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo), to nie można jednak wywodzić z tego orzecznictwa, rozwiniętego w kontekście sytuacji charakteryzujących się nakładaniem lub zbieżnością okresów przypadających na te dwa urlopy, że państwa członkowskie są zobowiązane uznać, iż okres urlopu rodzicielskiego, z którego skorzystał pracownik podczas okresu rozliczeniowego, odpowiada rzeczywistemu okresowi pracy dla celów określenia prawa pracownika do corocznego płatnego urlopu na mocy dyrektywy 2003/88.