ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
56.

Nie przekonuje mnie także argument Irlandii, zgodnie z którym pobór opłaty rejestracyjnej w wysokości proporcjonalnej do planowanego czasu użytkowania samochodu na terytorium Irlandii nie spełni swojej roli, ponieważ czas ten może ulec zmianie, w szczególności przedłużeniu, na przykład wskutek zmiany umowy najmu lub leasingu. Skoro bowiem obowiązek uiszczenia opłaty rejestracyjnej wiąże się z obowiązkiem rejestracji samochodu, rejestracji samochodu przeznaczonego do użytkowania czasowo również można dokonać czasowo, na planowany czas użytkowania samochodu na terytorium kraju. W ten sposób, w razie przedłużenia najmu lub leasingu użytkownik będzie musiał dokonać ponownej rejestracji, i co za tym idzie ponownej zapłaty podatku. Natomiast w razie skrócenia czasu użytkowania to w interesie użytkownika będzie wystąpienia o zwrot nadpłaconego podatku. Nie wydaje mi się to więc trudnością nie do pokonania.
10.

DNB Banka jest częścią grupy przedsiębiorstw DNB. W tamtych latach DNB Banka świadczyła usługi finansowe jakoby zwolnione z podatku i była odbiorcą różnych usług świadczonych przez inne spółki z grupy, za które to usługi zdaniem sądu odsyłającego najwyraźniej DNB Banka, jako usługobiorca, jest zobowiązana do zapłaty VAT. W odniesieniu do tych usług kontrowersyjne jest, czy są one, zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. f) dyrektywy VAT, zwolnione z VAT. Przy czym chodzi w szczególności o: – usługi finansowe świadczone przez spółkę dominującą DNB Nord AS, z siedzibą w Danii; – usługi informatyczne duńskiej spółki zależnej DNB Nord IT AS; – przekazanie licencji na oprogramowanie w zamian za transfer kosztów, które to licencje spółka pośrednio dominująca, DNB Bank ASA, z siedzibą w Norwegii, nabyła od strony trzeciej.
71.

Wskazówką co do zastosowania przepisu art. 132 ust. 1 lit. f) dyrektywy VAT, który dotyczy zwolnienia, w sposób sprzeczny z celem, może być to, że grupa świadczy odpłatnie te same usługi na rzecz podmiotów niebędących członkami i, wykorzystując efekt synergii, działa w tym zakresie na rynku. W takiej sytuacji może powstać realne ryzyko zakłócenia konkurencji. Kolejna wskazówka może wystąpić wtedy, gdy przeważa sama optymalizacja ciężaru VAT naliczonego (stworzenie przewagi konkurencyjnej poprzez przeniesienie dowolnych zewnętrznych usług na grupę), a nie wzajemna współpraca w celu uniknięcia niekorzystnej pozycji konkurencyjnej. Wskazówką może być również to, że grupa nie świadczy wyłącznie usług dostosowanych do potrzeb swoich członków, które z łatwością mogą być zaoferowane również przez innych.
60.

Jak podkreśla rząd litewski, co do zasady odniesienie do „nowych pojazdów” zawarte w art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/37 można wytłumaczyć w taki sposób, że nie jest możliwe wprowadzenie do użytku na rynku wewnętrznym pojazdów, które należą do kategorii objętych tą dyrektywą i które zostały wyprodukowane w Unii bez uzyskania homologacji typu WE, co oznacza, że pojazdy te nie mogły być wcześniej wprowadzone do użytku i tym samym są one nowe. Analogicznie, jeżeli takie nowe pojazdy wyprodukowane w państwie trzecim są przywożone do Unii, muszą one uzyskać homologację typu WE, zanim zostaną wprowadzone do obrotu.
97.

W ramach badania tego argumentu Sąd orzekł zatem w pkt 77–79 zaskarżonego wyroku, co następuje: „77 W każdym wypadku […], gdy wzór składa się z więcej niż jednej części składowej, należy uważać, iż został on udostępniony publicznie w rozumieniu art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, gdy udostępnione publicznie zostały wszystkie części składowe oraz gdy jasno wskazano, że te części składowe są przeznaczone do łączenia ze sobą, aby utworzyć określony produkt, co w efekcie umożliwia identyfikację kształtu i cech tego wzoru. 78 Innymi słowy nie można przyjąć, że wzór jest nowy w rozumieniu art. 5 rozporządzenia nr 6/2002, gdy składa się on wyłącznie z kombinacji już udostępnionych publicznie wzorów, w odniesieniu do których wskazano już, iż są one przeznaczone do łącznego używania. 79 W niniejszym wypadku oznacza to, że w zakresie, w jakim – ze względów przedstawionych […] – z katalogów Blücher jasno wynika, że przykrycie ukazane pośrodku ilustracji zamieszczonej […] jest przeznaczone do połączenia z korytami i syfonami oferowanymi przez przedsiębiorstwo Blücher, również zawartymi w tych katalogach, w celu skonstruowania kompletnego urządzenia do odprowadzania cieczy, [EUIPO] musi, aby ocenić nowość spornego wzoru, porównać go w szczególności z odpływem cieczy składającym się z rozpatrywanego przykrycia połączonego z innymi elementami urządzenia do odprowadzania cieczy oferowanymi przez przedsiębiorstwo Blücher, i to mimo tego, że we wspomnianych katalogach nie przedstawiono żadnego rysunku takiej kombinacji”.
4.

Artykuł 3 zawarty jest w rozdziale II dyrektywy w sprawie przejęcia przedsiębiorstw, zatytułowanym „Ochrona praw pracowników”. Artykuł 3 ust. 1 i 3 stanowi: „1. Prawa i obowiązki zbywającego wynikające z umowy o pracę lub stosunku pracy istniejącego w momencie przejęcia, przechodzą, w wyniku tego przejęcia, na przejmującego. […] 3. Po dokonaniu przejęcia przejmujący w dalszym ciągu przestrzega zasad i warunków ustanowionych we wszystkich układach zbiorowych, na takich samych zasadach, jakie stosowane były w ramach tych układów, w stosunku do zbywającego, do momentu rozwiązania lub wygaśnięcia układów zbiorowych lub do czasu wejścia w życie lub zastosowania innych układów zbiorowych. Państwa członkowskie mogą ograniczyć okres przestrzegania tych zasad i warunków z zastrzeżeniem, że nie będzie on trwał krócej niż jeden rok. […]”.
33.

Rządy niemiecki, czeski i hiszpański zauważają, że art. 7 dyrektywy 2003/8 odnosi się do kosztów poniesionych w związku z tłumaczeniem dokumentów „koniecznych dla rozstrzygnięcia sporu”, lecz nie zawiera wprost odwołania do kosztów tłumaczenia dokumentów związanych z wnioskiem o przyznanie pomocy prawnej. Zauważają, że koszty poniesione w związku z wnioskiem o przyznanie pomocy prawnej nie są, ściśle mówiąc, kosztami postępowania sądowego. Rząd hiszpański podkreśla wręcz, że w niektórych systemach prawnych wniosek o przyznanie pomocy prawnej nie jest składany do sądu, lecz do właściwego organu administracyjnego i jest rozpatrywany w ramach procedury administracyjnej niezależnej od postępowania sądowego związanego z istotą sporu. Nawet w tych systemach prawnych, w których wniosek o przyznanie pomocy prawnej składa się do sądu właściwego do rozpoznania sporu co do istoty, wniosek ten i tak jest rozpatrywany w ramach procedury odrębnej względem postępowania sądowego związanego z danym sporem.
62.

W szczególności Komisja wyjaśnia, że jeśli Trybunał nie odrzuci tego zarzutu jako niedopuszczalnego, to powinien on rozstrzygnąć, iż ze względu na to, że TV2 A/S w trakcie postępowania przed Sądem podkreśliła zgodność z Komisją co do tego, że zarzut nieważności spornej decyzji w zakresie, w jakim instytucja ta uznała w niej przekazywanie przez TV2 jej ośrodkom regionalnym zasobów stanowiących wpływy z opłat abonamentowych za pomoc państwa, winien zostać oddalony jako bezprzedmiotowy, Sąd powinien był stwierdzić, iż zarzut ten nie zmierzał już do stwierdzenia nieważności spornej decyzji w tym względzie i uznać go za niedopuszczalny.
54.

W celu podania innego przykładu tego samego rodzaju przywołam decyzję Komisji w sprawie Universal Banking Services ( 25 ). W pkt 23 tej decyzji Komisja zauważa, co następuje: „uiszczane przez banki (czyli prywatne przedsiębiorstwa) na rzecz banku POCA składki świadczące o ich odpowiedzialności społecznej są dobrowolne. W praktyce nie wszystkie banki je płacą. Zebrane w ten sposób fundusze przechodzą jedynie przez ręce państwa, któremu nie przysługuje swoboda uznania co do tego, jak zostaną one przydzielone (czyli składki te nie są kontrolowane przez państwo). Są one w całości przekazywane do banku POCA. Z tego względu nie stanowią one zasobów państwowych (nawet jeśli po drodze do ostatecznego beneficjenta przechodzą one przez ręce państwa) i nie stanowią pomocy w rozumieniu [art. 107 ust. 1 TFUE]” („The contributions which will be paid by the banks [i.e. by private undertakings] to the POCA bank as evidence of their social responsibility are voluntary. In practice, not all banks are contributing. The funds collected pass simply through the hands of the State who has no discretion for their allocation [i.e. those contributions are not controlled by the State]. They are transferred integrally to the POCA bank. They therefore do not constitute State resources [even if they pass through the hands of the State en route to the ultimate beneficiary] and are not an aid under [Article 107(1) TFEU]”) (wyróżnienie własne).
5.

Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego dotyczy rozpatrywania sprzeciwu. Stanowi on: „Na wniosek zgłaszającego właściciel wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego, który zgłosił sprzeciw, przedstawia dowód, że w okresie pięciu lat poprzedzających publikację zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był rzeczywiście używany we Wspólnocie w odniesieniu do towarów lub usług, dla których jest on zarejestrowany i które przytacza on jako uzasadnienie swojego sprzeciwu, lub że istnieją usprawiedliwione powody nieużywania znaku, pod warunkiem że wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był w tym terminie zarejestrowany od co najmniej pięciu lat. Wobec braku takiego dowodu sprzeciw odrzuca się. Jeżeli wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był używany tylko dla części towarów lub usług, dla których jest on zarejestrowany, do celów rozpatrywania sprzeciwu uznawany jest on za zarejestrowany tylko dla tej części towarów lub usług”.
35.

European Dynamics Luxembourg i in. podnoszą zarzut niedopuszczalności tego zarzutu ze względu na to, że dotyczy on argumentów, których EUIPO nie podniosło na żadnym wcześniejszym etapie postępowania. Co do istoty, druga strona postępowania odwoławczego podnosi zasadniczo, że Sąd zastosował to orzecznictwo w zakresie, w jakim – co prawda nie cytując go – stwierdził, iż wprowadzenie omawianych współczynników wagi bez uprzedniego podania tego do wiadomości odbyło się na ich szkodę.
69.

Na podstawie dyrektywy 96/67 dostęp podmiotów świadczących usługi obsługi naziemnej do rynku obsługi naziemnej na rzecz osób trzecich jest swobodny (art. 6). Jednakże zgodnie z motywami tej dyrektywy ( 26 ) umożliwia ona w określonych okolicznościach, by państwa członkowskie ograniczyły liczbę upoważnionych podmiotów świadczących usługi obsługi naziemnej (art. 6 ust. 2 w związku z art. 9). W tych okolicznościach należy wszcząć konkurencyjne postępowanie selekcyjne podmiotów świadczących usługi, które to postępowanie jest regulowane dyrektywą 96/67 (art. 11).
87.

Jak wynika z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, w celu rozstrzygnięcia sporu należy uwzględnić moment początkowy. Zgodnie z orzecznictwem zasada pewności prawa wymaga, aby przepisy wspólnotowe były jasne, a ich stosowanie możliwe do przewidzenia w odniesieniu do podmiotów, których dotyczą ( 42 ), z którego to wymogu wynika, podobnie jak w wypadku obowiązku ochrony interesów oferentów, że organ będący podmiotem zamawiającym, gdy rozpoczyna postępowanie w sprawie udzielania zamówienia, będzie nadal podlegał dyrektywom o udzielaniu zamówień publicznych do czasu zakończenia danego postępowania ( 43 ).
92.

W świetle wszystkich powyższych rozważań uważam, że na pytania przedstawione przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (wyższy sąd Galicji, Hiszpania) Trybunał powinien odpowiedzieć w następujący sposób: 1) Jeżeli przeprowadzana jest ocena do celów art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią, konieczne jest zbadanie indywidualnej sytuacji pracownicy karmiącej piersią na potrzeby ustalenia, czy bezpieczeństwo oraz zdrowie jej samej i dziecka nie są zagrożone, zgodnie z przepisami tego artykułu, załącznika I i wytycznymi, o których mowa w art. 3 ust. 1 tej dyrektywy. Nieprzeprowadzenie takiej oceny w sposób prawidłowy stanowi mniej korzystne traktowanie danej pracownicy, a tym samym stanowi dyskryminację w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy. Takie traktowanie jest również dyskryminacją ze względu na płeć w rozumieniu art. 19 ust. 4 lit. a) dyrektywy 2006/54, zatem podlega przepisom art. 19 ust. 1 tej dyrektywy, nakładającym ciężar dowodu na pozwanego. – Do sądu krajowego należy ustalenie, czy okoliczności faktyczne w sprawie przed nim zawisłej wskazują na dyskryminacyjne traktowanie. – W zakresie, w jakim jest to konieczne – w kontekście postępowania krajowego – do ustalenia przez sąd, czy dalsze działania (a jeśli tak, to jakie działania) powinny były zostać podjęte zgodnie z art. 5 dyrektywy 92/85 w celu ochrony bezpieczeństwa i zdrowia danej pracownicy, do takiej oceny stosuje się przepisy art. 19 dyrektywy 2006/54. 2) W celu ustalenia, czy w badanej sprawie zostały spełnione wymogi art. 4 ust. 1 dyrektywy 92/85, sąd odsyłający powinien zbadać opinię przełożonego dotyczącą stanowiska pracy skarżącej pracownicy. Do tego sądu należy bowiem ustalenie, czy taka opinia dostarcza informacji o indywidualnych okolicznościach pracownika, które należy uwzględnić w ocenie. 3) Jeżeli przepisy prawa krajowego nadmiernie utrudniają zaskarżenie decyzji osobie, która uznaje się za pokrzywdzoną wskutek niezastosowania zasady równego traktowania, to są one niezgodne z art. 19 dyrektywy 2006/54. Rozstrzygnięcie, czy mamy do czynienia z taką sytuacją, należy do sądu krajowego. 4) W zakresie, w jakim ocena dalszych działań na podstawie art. 5 dyrektywy 92/85 stanowi część postępowania głównego, zgodnie z art. 19 ust. 1 dyrektywy 2006/54 ciężar dowodu spoczywa na pozwanym.
67.

Rada podnosiła również na rozprawie, że to do LTTE należało podjęcie kroków koniecznych do poinformowania Rady o klęsce militarnej, a nie do Rady – aktywne poszukiwanie takiej informacji. Takie stanowisko stoi w sprzeczności z (publicznie dostępnym) faktem, że Rada ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych spotkała się w dniach 18 i 19 maja 2009 r.właśnie po to, by omówić „ostatnie wydarzenia” na Sri Lance, poświęcając dziewięć punktów konkluzji Rady tej konkretnej sytuacji, „gdy walki na Sri Lance dobiegały końca” ( 59 ). Ponadto Trybunał wprost uznał, że Rada może odwoływać się do niedawnych materiałów z prasy oraz Internetu, by uzasadnić pozostawienie w wykazie ( 60 ). Wynikać z tego musi, że Rada może to również czynić dla celów oceny ewentualnego wykreślenia z wykazu. Dodam, że kontakt prawników z organami administracyjnymi na innym kontynencie może być niemożliwy, a przynajmniej nie być priorytetem dla grupy, która właśnie poniosła militarną klęskę, w której – jak wszystko na to wskazuje – zginął jej lider ( 61 ).
106.

Jednakże w zakresie, w jakim argumentacja Komisji może być tak rozumiana, wystarczy wskazać, że rozpuszczalność substancji jako całości oczywiście nie jest elementem marginalnym czy drugorzędnym szczegółem. Kilkakrotne odwołania do rozpuszczalności substancji znajdują się w pkt 4 załącznika I do rozporządzenia CLP w odniesieniu do oceny toksyczności substancji dla środowiska wodnego, i jest ona bezpośrednio wskazana jako źródło trudności w przypadku słabej rozpuszczalności ( 23 ). Została ona także dogłębnie omówiona w załączniku 9 do GHS, który został włączony do prawa Unii w szczególności poprzez pkt 4 załącznika I do rozporządzenia CLP ( 24 ). Sąd nie dopuścił się zatem przeinaczenia faktów w odniesieniu do istotności tego czynnika.
57.

Uważam, iż przy określaniu, czym jest czas pracy, należy podchodzić z pewną dozą ostrożności do twierdzenia, że „decydującym czynnikiem” jest okoliczność, iż „pracownik jest zobowiązany do fizycznej obecności w miejscu określonym przez pracodawcę i do pozostawania do dyspozycji pracodawcy, aby móc niezwłocznie świadczyć odpowiednie usługi”. Oczywiste jest, że miało ono zastosowanie w sprawach takich jak Jaeger i Dellas, w których pracownicy byli zobowiązani do przebywania w gotowości do pracy na wezwanie w miejscu zatrudnienia. Okoliczność, że przez cały ten czas pracownik niekoniecznie musi faktycznie pracować, pozostaje bez znaczenia. Podobna sytuacja miała miejsce, choć nie była ona decydująca, w sprawie Grigore, w której Trybunał także położył nacisk na stopień swobody, jaką dysponuje pracownik. W rzeczy samej ten aspekt był kluczowy dla orzeczenia Trybunału w sprawie Simap. Uważam, iż jakość czasu, którym pracownik dysponuje, gdy pozostaje w gotowości do pracy na wezwanie (co na przykład ilustruje możliwość poświęcenia się swoim sprawom i rodzinie) ( 54 ) jest równie istotna. Okoliczność, że w danym przypadku pracownik zobowiązany jest do pozostawania w gotowości do pracy w określonej odległości, względnie blisko miejsca pracy, nie umniejsza moim zdaniem potrzeby uwzględnienia jakości spędzanego w ten sposób czasu. Poza sytuacją, w której pracownik może działać na odległość, to charakter rodzaju obowiązków decyduje o tym, że może on być zobowiązany do przebywania w pobliżu miejsca pracy. To jakość spędzanego w ten sposób czasu, a nie dokładny stopień bliskości miejsca pracy ma w takim kontekście nadrzędne znaczenie. Do sądu odsyłającego, który jako jedyny właściwy jest do rozstrzygania co do faktów, należy określenie, czy wskutek ograniczeń nałożonych przez pracodawcę jakość czasu gotowości do pracy R. Matzaka uległa pogorszeniu w takim stopniu, że czas ten powinien zostać zakwalifikowany jako czas pracy.
40.

Tymczasem, przede wszystkim, inaczej niż w przypadku porozumienia dotyczącego handlowych aspektów praw własności intelektualnej, będącego przedmiotem analizy w wyroku z dnia 18 lipca 2013 r., Daiichi Sankyo i Sanofi-Aventis Deutschland ( 16 ), projekt zrewidowanego porozumienia nie wpisuje się zdaniem Rady w ramy instytucjonalne i proceduralne, które pozwoliłyby stwierdzić, że wykazuje on taki konkretny związek. Następnie, art. 3 i 4 konwencji o ustanowieniu WIPO, zawartej w Sztokholmie w dniu 14 lipca 1967 r., wskazują zdaniem Rady, że podstawowym celem tej organizacji jest promowanie przyjęcia środków mających na celu poprawę ochrony własności intelektualnej oraz harmonizacji przepisów krajowych w tej dziedzinie, a w konwencji tej nie zawarto zresztą żadnego odniesienia do celu handlowego. Ponadto, w przeciwieństwie do umów będących przedmiotem wyroku z dnia 22 października 2013 r., Komisja/Rada ( 17 ), który dotyczył zresztą świadczenia usług, a nie ochrony praw własności intelektualnej dotyczących towarów, a także wyroku z dnia 12 maja 2005 r., Regione autonoma Friuli-Venezia Giulia i ERSA ( 18 ), celem projektu zrewidowanego porozumienia nie jest zdaniem Rady ułatwienie wymiany handlowej poprzez rozszerzenie zakresu stosowania regulacji Unii na państwa trzecie, lecz – podobnie jak w wypadku wspólnych przepisów przyjętych przez Unię na podstawie art. 114 TFUE – ustanowienie mechanizmu ochrony tradycyjnych metod produkcji oraz informowania konsumentów, który to mechanizm miałby zastosowanie do wszystkich państw będących stronami, w tym do Unii, jeżeli Unia przystąpiłaby do niego.
79.

Jakkolwiek postanowienie odsyłające okazuje się zawierać wiele luk, jeśli chodzi o sytuację pozwanej w postępowaniu głównym, to z okoliczności faktycznych przedstawionych Trybunałowi przez Banco Santander i rząd hiszpański wynika, że podczas gdy przyznanie własności nieruchomości zostało dokonane aktem notarialnym w dniu 23 lutego 2012 r., oraz gdy zostało ono wpisane do rejestru nieruchomości w dniu 12 kwietnia 2012 r., C. Sánchez López zwróciła się do Banco Santander o możliwość pozostania w rozpatrywanym mieszkaniu na podstawie konwencji w sprawie utworzenia socjalnego funduszu nieruchomości ustanowionego na poziomie krajowym w dniu 17 stycznia 2013 r. W dniu 19 listopada 2015 r., C. Sánchez López i Banco Santander zawarli umowę objętą tą konwencją, która umożliwia w szczególności C. Sánchez López pozostanie w tym mieszkaniu jako lokatorce w zamian za czynsz w wysokości około 90 EUR. Nie wyraziła ona przy tym najwyraźniej woli podważenia umowy o hipotekę, którą uprzednio zawarła, chociaż, jak się wydaje, miała do tego okazję. Co więcej, nic nie wskazuje na to, że zainteresowany konsument zamierzał kwestionować ostateczny charakter przeniesienia własności zajmowanej przez siebie nieruchomości, przeniesienia wynikającego z przyznania własności dokonanego w dniu 15 grudnia 2011 r., które zostało wpisane do rejestru nieruchomości w dniu 12 kwietnia 2012 r.
58.

Tak jak trafnie stwierdzają to Republika Słowacka i Rumunia, zaakceptowanie takiego podejścia prowadziłoby w sprawach takich jak niniejsze do pozbawienia jakiegokolwiek znaczenia zarzutu braku kompetencji wskazanego wprost w art. 263 TFUE i usunięcia aktów, których ten zarzut dotyczy, spod kontroli ich zgodności z prawem, gdyż już sam brak kompetencji decyzyjnej działającej instytucji prowadziłby do braku dopuszczalności skargi. Istnienie zarzutu braku kompetencji potwierdza zatem w drodze wnioskowania z przeciwieństwa, że w wypadkach, w których akt podjęty przez instytucję nieuprawnioną do rozstrzygnięcia wywołuje skutki prawne, kompetencja do wydania decyzji nie może tworzyć istotnego kryterium dla badania zaskarżalności danego środka. Tak jak przyznała to sama Komisja, także w wypadku decyzji wydanych przez instytucję nieposiadającą do tego kompetencji, niezbędne jest rozróżnienie pomiędzy decyzjami ze skutkami prawnymi a aktami niewywołującymi skutków prawnych. Jeżeli brak właściwości w wypadku decyzji wywołujących skutki prawne prowadziłby wprost do braku możliwości zaskarżenia, byłoby to nie do pogodzenia z wymogiem skutecznej ochrony sądowej. Jedynie w wypadku poważnych działań ultra vires, podobnych do przypadku „Hauptmann von Köpenick” (kapitana z Köpenick), ochrona sądowa może ograniczyć się do tego, że Trybunał w ramach badania dopuszczalności stwierdzi brak istnienia takich aktów. W niniejszej sprawie daleko jest jednak do takiej sytuacji.
12.

A. Barlíková podniosła w swoich pismach procesowych, że odpowiedzialność za wygaśnięcie poszczególnych umów ubezpieczenia ponosi ERGO. Według niej ERGO traktowało swoich klientów w sposób niewłaściwy, mimo zawarcia umowy wciąż zadawało im wiele pytań, oraz – mimo opłacenia składki – wysyłało do nich upomnienia. W konsekwencji klienci tracili zaufanie do ERGO jako do ubezpieczyciela i przestali opłacać składki. W taki właśnie sposób przedstawili to klienci w pismach, jakie wysyłali ERGO.
2.

Mając na uwadze stosunkową niejasność art. 96 ust. 1 TFUE i niepewność co do jego zakresu, sąd odsyłający zwraca się do Trybunału o określenie, czy postanowienie to należy stosować w odniesieniu do przepisów krajowych regulujących warunki świadczenia usług taksówkowych w regionie stołecznym Bruksela.
56.

Prawdą jest, że Komisja podniosła na rozprawie inne zagrożenie, polegające na tym, że załadunek i rozładunek mogą zostać przeprowadzone na statek, który nie spełnia wymogów określonych w art. 148 lit. a) dyrektywy VAT, zwłaszcza że państwa członkowskie nie dysponują rejestrem komputerowym umożliwiającym sprawdzenie właściwości statku załadowywanego lub rozładowywanego. Chociaż nie można zaprzeczyć, że istnieje ryzyko, iż transakcja ładunkowa może zostać przeprowadzona na statek lub ze statku, który nie jest wykorzystywany do żeglugi na pełnym morzu, należy stwierdzić, że ryzyko to nie jest związane tylko z transakcją przeprowadzoną w ramach podwykonawstwa i refakturowaną przez przedsiębiorstwo główne na zleceniodawcę. Można bowiem wyobrazić sobie również, że transakcja zafakturowana bezpośrednio na armatora przez usługodawcę dotyczy w rzeczywistości statku innego niż te, o których mowa w art. 148 lit. a) dyrektywy VAT. Ogólne zagrożenie podniesione przez Komisję powinno zatem w logiczny sposób prowadzić do podważenia samej zasady takiego zwolnienia w odniesieniu do transakcji, o których mowa w art. 148 dyrektywy.