ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3

Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1) w pierwotnym brzmieniu stanowił: „W przypadku niestosowania się do wymogów podstawowych w zakresie zarządzania lub zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, w wyniku działania lub jego zaniechania, które można bezpośrednio przypisać indywidualnemu rolnikowi, zmniejsza się lub anuluje, zgodnie z przepisami szczegółowymi ustanowionymi na mocy art. 7, całkowitą kwotę płatności bezpośrednich, które mają zostać przyznane w danym roku kalendarzowym, w którym doszło do wystąpienia niezgodności, po zastosowaniu art. 10 i 11”.
18

Procedura przyznania członkowi EMS wsparcia na rzecz stabilności została określona w art. 13 omawianego traktatu w następujący sposób: „1. Członek EMS może zwrócić się do przewodniczącego rady gubernatorów z wnioskiem o udzielenie wsparcia na rzecz stabilności. Wniosek wskazuje instrument lub instrumenty pomocy finansowej, jakie można zastosować. Z chwilą otrzymania wniosku przewodniczący rady gubernatorów zleca Komisji Europejskiej we współpracy z EBC następujące zadania: a) ocenę zagrożenia dla stabilności finansowej strefy euro w całości i jej państw członkowskich, chyba że EBC przedstawił już analizę zgodnie z art. 18 ust. 2; b) ocenę równowagi zadłużenia publicznego; jeżeli jest to pożądane i możliwe, ocena powinna zostać dokonana we współpracy z [Międzynarodowym Funduszem Walutowym]; c) ocenę rzeczywistych i potencjalnych potrzeb członka EMS w zakresie finansowania. 2. Na podstawie wniosku członka EMS oraz oceny, o której mowa w ust. 1, rada gubernatorów może podjąć decyzję o przyznaniu temu członkowi EMS co do zasady wsparcia na rzecz stabilności w postaci programu pomocy finansowej. 3. W razie podjęcia decyzji na podstawie ust. 2 rada gubernatorów zleca Komisji Europejskiej – we współpracy z EBC oraz, jeżeli jest to możliwe, wspólnie z MFW – uzgodnienie z zainteresowanym członkiem EMS protokołu ustaleń określającego szczegółowo warunki korzystania z programu pomocy finansowej. Protokół uwzględnia powagę stwierdzonych trudności oraz charakter wybranego instrumentu pomocy finansowej. Jednocześnie dyrektor generalny EMS sporządza projekt umowy w sprawie programu pomocy finansowej określającej zasady finansowe pomocy oraz wybrane instrumenty; projekt podlega akceptacji rady gubernatorów. Protokół ustaleń musi być w pełni zgodny ze środkami koordynacji polityki gospodarczej przewidzianymi w [traktacie FUE], w szczególności z wszelkimi aktami prawa Unii Europejskiej, w tym z opiniami, ostrzeżeniami, zaleceniami i decyzjami skierowanymi do zainteresowanego członka EMS. 4. Komisja Europejska podpisuje protokół ustaleń w imieniu EMS, jeżeli jest on zgodny z warunkami, o których mowa w ust. 3, i po zatwierdzeniu przez radę gubernatorów. 5. Rada dyrektorów zatwierdza umowę w sprawie programu pomocy finansowej, która określa zasady udzielonego wsparcia na rzecz stabilności oraz ewentualnie sposób wypłaty pierwszej transzy pomocy. 6. EMS ustanawia odpowiedni system ostrzegawczy zapewniający terminową spłatę przez jego członków zobowiązań wynikających z udzielonego wsparcia na rzecz stabilności. 7. Komisja Europejska – we współpracy z EBC oraz, jeżeli jest to możliwe, wspólnie z MFW – zapewnia przestrzeganie warunków korzystania z programu pomocy finansowej”.
12

Poprzednicy prawni nexnet i Verizon zawarli ponadto „porozumienie w sprawie ochrony danych i poufności”, które przewiduje, co następuje: „I. Ochrona danych [...] (5) Strony umowy zobowiązują się do przetwarzania i wykorzystywania chronionych danych tylko w ramach ww. współpracy i wyłącznie w celu leżącym u podstawy tej umowy oraz w sposób w niej określony. (6) Z chwilą gdy wgląd do chronionych danych nie będzie już konieczny do zrealizowania tego celu, wszystkie istniejące w tym zakresie chronione dane należy niezwłocznie usunąć w sposób uniemożliwiający ich odtworzenie lub zwrócić. [...] (7) Każda ze stron umowy jest uprawniona do kontrolowania przestrzegania przez drugą stronę określonych w umowie zasad bezpieczeństwa i ochrony danych. […] II. Poufność [...] (2) Strony umowy będą przetwarzały i wykorzystywały przekazane poufne dokumenty i informacje wyłącznie w celu wykonania zawartej między nimi umowy. Będą one je również udostępniały tylko tym pracownikom, którym są one niezbędne do wykonania umowy. Strony umowy zobowiążą tych pracowników do zachowania poufności stosownie do postanowień niniejszego porozumienia. (3) Na żądanie jednej ze stron lub najpóźniej z chwilą zakończenia współpracy między stronami wszystkie istniejące w tym zakresie poufne informacje należy usunąć w sposób uniemożliwiający ich odtworzenie lub zwrócić drugiej stronie. […] [...]”.
64

Co się tyczy pierwszego celu, przepisy te są co do zasady właściwym środkiem do urzeczywistniania zamierzonego przez Węgry celu ujednolicenia w zakresie, w jakim dążą one, jeśli nie do usunięcia, to przynajmniej do znacznego ograniczenia rozbieżności granic wiekowych obligatoryjnego zaprzestania działalności w odniesieniu do wszystkich zawodów objętych służbą publiczną w wymiarze sprawiedliwości.
19

Zmieniony w następstwie wydania wyroku z dnia 22 czerwca 2010 r. w sprawach połączonych C-188/10 i C-189/10 Melki i Abdeli, Zb.Orz. s. I-5667, art. 4.17a rozporządzenia z 2000 r., który wszedł w życie z dniem 1 czerwca 2011 r., ma następujące brzmienie: „1. Uregulowane w art. 50 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach uprawnienie do legitymowania osób celem ustalenia ich tożsamości, obywatelstwa i sytuacji prawnej w kontekście prawa pobytu dla celów zwalczania nielegalnego pobytu po przekroczeniu granicy jest dokonywane wyłącznie w ramach kontroli cudzoziemców: a) na lotniskach po przylotach ze strefy Schengen; b) w pociągach najpóźniej 30 minut po przekroczeniu wspólnej granicy lądowej z Belgią i Niemcami lub, jeśli w tym czasie pociąg nie dojechał jeszcze do drugiej stacji, po przekroczeniu granicy, maksymalnie do drugiej stacji po przekroczeniu granicy; c) na drogach lądowych i wodnych w obszarze do 20 km od wspólnej granicy z Belgią i Niemcami. 2. Kontrole wskazane w ust. 1 są przeprowadzane na podstawie informacji lub doświadczenia dotyczących nielegalnego pobytu po przekroczeniu granicy. W ograniczonym zakresie mogą one również zostać przeprowadzone celem pozyskania informacji o nielegalnym pobycie. 3. Kontrole wskazane w ust. 1 lit. a) są przeprowadzane dla lotów tej samej relacji maksymalnie siedem razy w tygodniu i w odniesieniu do maksymalnie jednej trzeciej łącznej liczby lotów planowanych na miesiąc w ramach tej relacji. W ramach tych kontroli sprawdza się jedynie część przewożonych pasażerów. 4. Kontrole wskazane w ust. 1 lit. b) są przeprowadzane maksymalnie w dwóch pociągach danej relacji na dzień i w maksymalnie ośmiu pociągach łącznie, a ponadto maksymalnie w dwóch przedziałach danego pociągu. 5. Kontrole wskazane w ust. 1 lit. c) są przeprowadzane na tej samej drodze lądowej lub wodnej maksymalnie dziewięćdziesiąt godzin na miesiąc i maksymalnie sześć godzin na dzień. Przy tych kontrolach zatrzymywana jest jedynie część przejeżdżających pojazdów”.
130

Ponadto art. 20 ust. 1 rozporządzenia przewiduje, że sądy państwa członkowskiego, w którym znajduje się dziecko, są uprawnione pod pewnymi warunkami do ustanawiania środków tymczasowych, łącznie ze środkami zabezpieczającymi, przewidzianych prawem tego państwa, nawet jeśli rozporządzenie to ustala właściwość sądów innego państwa członkowskiego do rozpoznania sprawy co do istoty. Ponieważ przepis ten zawiera wyjątek od systemu jurysdykcyjnego określonego przez wspomniane rozporządzenie, powinien on być interpretowany zawężająco (wyrok z dnia 23 grudnia 2009 r. w sprawie C-403/09 PPU Detiček, Zb.Orz. s. I-12193, pkt 38).
45

W tych okolicznościach na pytania drugie i trzecie należy udzielić następującej odpowiedzi: art. 6 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 lit. c) i e) dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak to, którego dotyczy postępowanie główne, które nakłada na pracodawcę obowiązek udostępnienia krajowemu organowi właściwemu w sprawach nadzoru nad warunkami pracy ewidencji czasu pracy w sposób umożliwiający natychmiastowy wgląd do tej ewidencji, o ile obowiązek ten jest konieczny dla potrzeb sprawowania przez ten organ nadzoru nad stosowaniem przepisów dotyczących warunków pracy, w szczególności z zakresu czasu pracy.
33

Sąd odsyłający podnosi w tej kwestii wątpliwość co do tego, czy w okresie przed wprowadzeniem art. 167a dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2010/45, państwa członkowskie były upoważnione do ustanowienia zasad, według których odroczenie terminu wymagalności podatku od usługodawcy nie odpowiadało odroczeniu momentu uzyskania przez usługobiorcę prawa do odliczenia podatku naliczonego, który był uprawniony do jego odliczenia z chwilą otrzymania faktury.
3

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 448/2004 z dnia 10 marca 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1685/2000 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 w odniesieniu do warunków, jakie muszą spełniać wydatki na działanie współfinansowane z funduszy strukturalnych, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1145/2003 (Dz.U. L 72, s. 66) ma następującą treść: „Zasada nr 7: VAT i inne podatki oraz opłaty 1. Podatek VAT nie jest wydatkiem kwalifikowanym, z wyjątkiem przypadków, gdy jest on faktycznie i ostatecznie wytworzony przez końcowego beneficjenta lub indywidualnego odbiorcę w ramach programu pomocy zgodnie z art. 87 traktatu oraz w przypadku pomocy finansowanej przez instytucję wyznaczoną przez państwo członkowskie. [Podatek] VAT, który podlega zwrotowi przy zastosowaniu jakichkolwiek środków, nie może być uznany za wydatek kwalifikowany, nawet jeżeli końcowy beneficjent lub indywidualny odbiorca nie odzyska go w danym momencie. Przy ustalaniu, czy [podatek] VAT stanowi wydatek kwalifikowany zgodnie z zapisami niniejszych zasad, nie jest brany pod uwagę publiczny lub prywatny status beneficjenta końcowego lub odbiorcy. 2. Podatek VAT, którego zwrotu beneficjent końcowy lub odbiorca końcowy nie może uzyskać na mocy określonych przepisów krajowych, stanowi wydatek kwalifikowany tylko wtedy, gdy takie przepisy są pod każdym względem zgodne z szóstą dyrektywą Rady 77/388/EWG [z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1), zwaną dalej »szóstą dyrektywą«]”.
Artykuł 20 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie odmówiło obywatelowi państwa trzeciego pobytu na swoim terytorium, chociaż obywatel ten pragnie zamieszkać z członkiem swojej rodziny będącym obywatelem Unii Europejskiej zamieszkałym w tym państwie członkowskim i posiadającym jego obywatelstwo, w sytuacji gdy ten obywatel Unii nigdy nie skorzystał ze swego prawa do swobodnego przemieszczania się, o ile taka odmowa nie oznacza pozbawienia tego obywatela Unii rzeczywistej możliwości skorzystania z istoty praw wynikających ze statusu obywatela Unii.
15

W roku 2010 Marinow został poddany kontroli podatkowej za okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 4 listopada 2009 r. W wyniku tej kontroli stwierdzono, że przedsiębiorca ten nabył pojazdy drogowe na podstawie umów leasingowych i w odniesieniu do każdej raty leasingowej dokonał odliczenia podatku należnego w wysokości ogółem 28426,64 BGN (lewów bułgarskich). W chwili wykreślenia z rejestru oprócz pojazdów leasingowych dysponował również własnymi pojazdami, w odniesieniu do których również odliczył podatek VAT. Organ podatkowy w decyzji określającej zobowiązanie podatkowe z dnia 27 kwietnia 2011 r. uznał, że w chwili wykreślenia z rejestru Marinow dokonywał transakcji opodatkowanych w odniesieniu do posiadanych składników majątkowych w rozumieniu art. 111 ZDDS.
28

Wymóg, w celu wykonania prawa do odliczenia, innych wzmianek na fakturze niż wymienione w art. 22 ust. 3 lit. b) szóstej dyrektywy powinien być jednak ograniczony do tego, co jest konieczne do zapewnienia poboru podatku VAT i jego kontroli przez administrację podatkową. Ponadto takie wzmianki przez ich ilość lub charakter techniczny nie powinny czynić wykonania prawa do odliczenia praktycznie niemożliwym bądź nadmiernie utrudnionym (ww. wyrok w sprawach połączonych Jeunehomme i EGI, pkt 17).
Czy art. 2 ust. 2 lit. a) [dyrektywy 2000/78] ma zastosowanie w przypadku, gdy akcjonariusz klubu piłkarskiego tytułujący się głównym dyrektorem (»patron«) tego klubu i za niego uważany przez mass media i społeczeństwo oświadcza w mass mediach, co następuje:

»Nie wziąłbym homoseksualisty do drużyny, nawet gdybym miał zamknąć [FC Steauę]. Plotki to plotki, ale jak można napisać coś takiego i w dodatku umieścić to na pierwszej stronie… Może to nieprawda, że jest homoseksualistą (mowa jest tu o […] graczu piłki nożnej X). A gdyby jednak był? Powiedziałem jednemu z moich wujków, który nie wierzył ani w szatana, ani w Boga. Powiedziałem mu: ‘Załóżmy, że Bóg nie istnieje. A gdyby istniał? Co tracisz, przyjmując komunię? Nie byłoby dobrze pójść do raju?’ Przyznał mi rację. Miesiąc przed śmiercią przyjął komunię. Niech Bóg mu wybaczy. Nie ma miejsca dla geja w mojej rodzinie, a [FC Steaua] jest moją rodziną. Lepiej już raczej grać z juniorem niż z gejem. To nie jest dyskryminacja. Nikt nie może mnie zmusić do pracy z kimś. Tak samo jak oni mają prawa, ja również mam prawo pracować, z kim mi się podoba«.

»Nie wziąłbym homoseksualisty do drużyny, nawet gdybym miał zamknąć Steauę. Może to nieprawda, że jest homoseksualistą. A gdyby jednak był? Nie ma miejsca dla geja w mojej rodzinie, a [FC Steaua] jest moją rodziną. Lepiej już raczej wziąć juniora, niż mieć homoseksualistę na boisku. To nie jest dyskryminacja. Nikt nie może mnie zmusić do pracy z kimś. Tak samo jak oni mają prawa, ja również mam prawo pracować, z kim mi się podoba. Chociażby nawet Bóg powiedział mi we śnie, że na 100% X nie jest homoseksualistą, to bym go nie wziął! W gazetach za dużo pisali, że jest homoseksualistą. Nawet gdyby [obecny klub piłkarza X] dał mi go za darmo, to bym go nie wziął! Mógłby nawet być największym zadymiarzem i pijakiem…, ale jeżeli jest homoseksualistą, to nie chcę więcej o nim słyszeć«?
Jak wprawdzie wynika również z przedstawienia uzasadnienia propozycji rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie nr 219/2007 [COM(2008) 483 wersja ostateczna], wraz z rozpoczęciem, na lata 2007–2013, siódmego programu ramowego w zakresie badań i rozwoju technologicznego instytucje Unii przyjęły nowe podejście w celu zakładania wspólnych przedsiębiorstw charakteryzujące się okolicznością, że od tej pory są one uznawane za „organy Unii” korzystające z przywilejów i immunitetów Unii. W konsekwencji regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej oraz warunki zatrudniania innych pracowników Unii mają zastosowanie do pracowników tych organizacji, a protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej ma zastosowanie do rzeczonych organizacji oraz do ich pracowników. Należy jednak przypomnieć, że to nowe podejście stosowane w szczególności w ramach rozporządzeń dotyczących wspólnych przedsiębiorstw Czyste Niebo, ENIAC, IMI i ARTEMIS, w których jest wyraźnie wskazane, iż regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudniania innych pracowników Wspólnot Europejskich „stosuje się” do pracowników tych organizacji wspólnotowych, w każdym razie zostało przyjęte dopiero w 2007 r., czyli po likwidacji działalności Galileo.
25

W tych okolicznościach Wyrchowen administratiwen syd postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 2 ust. 1 dyrektywy [80/987] należy w świetle motywu 5 dyrektywy 2002/74 interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on państwa członkowskie do ustanowienia gwarancji dla roszczeń pracowników w postępowaniu upadłościowym na każdym etapie tego postępowania aż do ogłoszenia upadłości, a nie tylko w chwili wszczęcia takiego postępowania? 2) Czy przepis krajowy przewidujący możliwość zaspokojenia roszczeń pracowników dotyczących niewypłaconego wynagrodzenia za pracę w ramach stosunków pracy przez instytucję udzielającą gwarancji tylko w takim zakresie, w jakim roszczenia powstały do dnia rejestracji orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego, gdy w drodze tego orzeczenia działalność spółki będącej pracodawcą nie została zakończona i nie ogłoszono upadłości tejże spółki, narusza art. 2 ust. 1 dyrektywy [80/987]? 3) W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytania: czy art. 2 ust. 1 dyrektywy [80/987] jest bezpośrednio skuteczny i może być bezpośrednio stosowany przez sąd krajowy? 4) W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytania: czy w przypadku braku konkretnych uregulowań krajowych dotyczących terminu na zwrócenie się do instytucji udzielającej gwarancji o zaspokojenie roszczeń pracowników, które powstały do dnia rejestracji orzeczenia ogłaszającego upadłość pracodawcy (i zakończenie jego działalności) można w obliczu zasady skuteczności stosować ustanowiony w prawie krajowym termin 30 dni na wykonanie tego prawa w innych sytuacjach, przy czym za dzień rozpoczęcia biegu terminu uważany będzie dzień wpisu orzeczenia ogłaszającego upadłość do rejestru handlowego?”.
33

Jak celnie wskazały na rozprawie przed Trybunałem rządy niemiecki i Zjednoczonego Królestwa, zawsze istotne kryterium używania nie może być oceniane według odmiennych przesłanek w zależności od tego, czy chodzi o ustalenie, czy kryterium to jest właściwe do zrodzenia się praw do znaku, czy do zapewnienia utrzymania tego rodzaju praw. O ile bowiem w następstwie określonego sposobu używania oznaczenie może uzyskać ochronę jako znak towarowy, o tyle ta sama forma używania musi być właściwa do utrzymania tej ochrony.
2)

Czy w braku innych środków zapobiegawczych przepis zezwalający na określenie końcowej daty umowy o pracę z agencją pracy tymczasowej oraz na odnowienie tej umowy nie na podstawie względów technicznych, organizacyjnych lub produkcyjnych odnoszących się do agencji w związku z konkretnym stosunkiem pracy tymczasowej, lecz na podstawie względów ogólnych odnoszących się do outsourcingowanego pracownika niezwiązanych z konkretnym stosunkiem pracy, spełnia wymogi, o których mowa w klauzuli 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy [99/70], lub też może on stanowić obejście samej dyrektywy; czy obiektywne względy, o których mowa w klauzuli 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy [99/70], muszą być określone w dokumencie i dotyczyć konkretnego stosunku pracy tymczasowej i jego odnowienia, z uwagi na co odniesienie do mających obiektywny charakter ogólnych względów, które uzasadniały zawarcie umowy outsourcingu, jest nieodpowiednie, by spełnić warunki klauzuli 5 lit. a)?
20

Wobec powyższego sąd odsyłający stawia pytanie, czy podatnik może, na podstawie zasad prawa Unii normujących wspólny system podatku VAT, skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT błędnie wykazanego na fakturze. Uznawszy, że rozstrzygnięcie sporu w sprawie głównej jest uzależnione od wykładni prawa Unii, Administratiwen syd Warna postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy zgodnie z zasadą neutralności podatku VAT podatnik jest uprawniony, w ramach określonego terminu przedawnienia, do żądania zwrotu bezzasadnie wykazanego i nienależnego podatku [VAT], jeśli na podstawie prawa krajowego transakcja, której dotyczy podatek, jest zwolniona, niebezpieczeństwo uszczuplenia wpływów podatkowych nie występuje i nie znajdują zastosowania przewidziane w przepisach krajowych zasady dotyczące sprostowania faktur? 2) Czy wspólny system podatku [VAT] oraz zasady neutralności, skuteczności i równego traktowania stoją na przeszkodzie opartej na przepisie krajowym stanowiącym transpozycję art. 203 dyrektywy [2006/112] odmowie organu podatkowego zwrotu podatnikowi podatku [VAT] wykazanego na fakturze wystawionej przez tego podatnika, jeżeli podatek ten nie jest należny, ponieważ dotyczy transakcji zwolnionej, a został bezzasadnie wykazany na fakturze, naliczony i uiszczony, przy czym nabywcy odmówiono już na mocy ostatecznej decyzji prawa do odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu do tej samej transakcji z tego względu, że dostawca naliczył podatek niezgodnie z prawem? 3) Czy podatnik może bezpośrednio powołać się na obowiązujące we wspólnym systemie podatku [VAT] zasady, a konkretnie na zasadę neutralności podatku VAT oraz skuteczności, w celu zakwestionowania obowiązywania niezgodnego z owymi zasadami przepisu krajowego lub jego stosowania przez organy podatkowe i sądy, albo braku takiego przepisu?”.
47

Nawet przy założeniu, że przed tą publikacją przezorny podmiot gospodarczy mógł powoływać się na uzasadnione oczekiwania co do przyznania takiej pomocy, nie mógł on już mieć takich oczekiwań od chwili tej publikacji. Wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego oznacza bowiem, że Komisja ma poważne wątpliwości co do zgodności danej pomocy z prawem Unii. Przezorny podmiot gospodarczy nie może więc od tej chwili liczyć na zachowanie owej pomocy.
9

Zgodnie z art. 173 dyrektywy VAT w odniesieniu do towarów i usług wykorzystywanych przez podatnika zarówno do dokonywania transakcji uprawniających do odliczenia, jak i do transakcji nieuprawniających do odliczenia odliczenie dotyczy tylko takiej części podatku VAT, która proporcjonalnie przypada na kwotę tych pierwszych transakcji. Proporcja podlegająca odliczeniu jest określana zgodnie z art. 174 i 175 tej dyrektywy w stosunku do całości transakcji dokonywanych przez podatnika.
30

Tak więc kryteria lub progi wspomniane w art. 4 ust. 2 lit. b) dyrektywy 85/337 mają na celu ułatwienie oceny konkretnych cech danego przedsięwzięcia, po to by móc ustalić, czy podlega ono obowiązkowi oceny, nie zaś po to, by z góry wyłączyć ten obowiązek w odniesieniu do niektórych całych kategorii przedsięwzięć wymienionych w załączniku II do tej dyrektywy, przewidywanych na terytorium danego państwa członkowskiego (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie WWF i in., pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo).
14

Po oddaleniu odwołania G. Fekete wniósł do sądu odsyłającego skargę na decyzję organu celnego drugiej instancji. Stwierdził w niej co do istoty, że całkowite zwolnienie z należności celnych na podstawie art. 561 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego nie wymaga umowy o pracę, skoro wykorzystuje on pojazd do celów prywatnych, do czego został upoważniony na mocy dokumentu z dnia 1 września 2008 r. Natomiast organ celny, opierając się na sprawozdaniu z posiedzenia komitetu ds. celnych z dnia 6 lipca 2010 r. (TAXUD/A3/0039/2010-EN), stwierdził, że zastosowanie zwolnienia ustanowionego w omawianym przepisie wymaga, by wykorzystywanie pojazdu do celów prywatnych zostało przewidziane w umowie o pracę między właścicielem pojazdu mającym siedzibę poza terytorium Unii a osobą fizyczną zamieszkałą na tym terytorium. W niniejszej sprawie brak zaś takiej umowy.
18

Poprzez pytanie prejudycjalne sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 47 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że kompleksowe usługi w zakresie magazynowania, obejmujące przyjmowanie towarów do magazynu, ich umieszczanie na odpowiednich półkach magazynowych, przechowywanie, pakowanie, wydawanie, rozładunek, załadunek oraz w stosunku do niektórych klientów przepakowywanie materiałów dostarczonych w opakowaniach zbiorczych do indywidualnych zestawów, są usługami związanymi z nieruchomościami w rozumieniu tego artykułu.