ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
7

Artykuł 5 rozporządzenia nr 261/2004, zatytułowany „Odwołanie”, stanowi: „1. W przypadku odwołania lotu pasażerowie, których to odwołanie dotyczy: a) otrzymują pomoc od obsługującego przewoźnika lotniczego, zgodnie z art. 8; oraz b) otrzymują pomoc od obsługującego przewoźnika lotniczego, zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. a) i art. 9 ust. 2, jak również, w przypadku zmiany trasy, gdy racjonalnie spodziewany czas startu nowego lotu ma nastąpić co najmniej jeden dzień po planowym starcie odwołanego lotu, pomoc określoną w art. 9 ust. 1 lit. b) i c); oraz c) mają prawo do odszkodowania od obsługującego przewoźnika lotniczego, zgodnie z art. 7, chyba że: i) zostali poinformowani o odwołaniu co najmniej dwa tygodnie przed planowym czasem odlotu; lub ii) zostali poinformowani o odwołaniu w okresie od dwóch tygodni do siedmiu dni przed planowym czasem odlotu i zaoferowano im zmianę planu podróży, umożliwiającą im wylot najpóźniej dwie godziny przed planowym czasem odlotu i dotarcie do ich miejsca docelowego najwyżej cztery godziny po planowym czasie przylotu; lub iii) zostali poinformowani o odwołaniu w okresie krótszym niż siedem dni przed planowym czasem odlotu i zaoferowano im zmianę planu podróży, umożliwiającą im wylot nie więcej niż godzinę przed planowym czasem odlotu i dotarcie do ich miejsca docelowego najwyżej dwie godziny po planowym czasie przylotu. […] 3. Obsługujący przewoźnik lotniczy nie jest zobowiązany do wypłaty rekompensaty przewidzianej w art. 7, jeżeli może dowieść, że odwołanie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można [by] było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. […]”.
30

Poprzez pytanie to sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy zasada ne bis in idem, wyrażona w art. 54 KWUS, ma zastosowanie do postanowienia takiego, z jakim mamy do czynienia w postępowaniu głównym, którym organ policji, po zbadaniu wniesionej do niego sprawy co do istoty, umorzył wszczęte postępowanie karne przed przedstawieniem zarzutów osobie podejrzewanej o popełnienie przestępstwa.
44

Zadaniem sądu krajowego jest dokonanie interpretacji swego prawa wewnętrznego — w zakresie, w jakim jest to tylko możliwe — w świetle treści i celów szóstej dyrektywy po to, by osiągnąć przewidziane w niej rezultaty, przychylając się do interpretacji przepisów krajowych najbardziej zgodnej z tymi celami, a przez to dochodząc do rozstrzygnięcia zgodnego z przepisami tej dyrektywy (zob. podobnie wyrok z dnia 4 lipca 2006 r. w sprawie C-212/04 Adeneler i in., Zb.Orz. s. I-6057, pkt 124), a także, jeśli jest to konieczne, powstrzymując się od stosowania wszelkich sprzecznych przepisów prawa krajowego (zob. podobnie wyrok z dnia 22 listopada 2005 r. w sprawie C-144/04 Mangold, Zb.Orz. s. I-9981, pkt 77).
53

W ramach polityki audiowizualnej regulacje te, w przypadku niedoboru dostępnych kanałów w stosunku do popytu na kanały nadawcze, powierzają właściwemu organowi zadanie wybrania analogowych kanałów kablowych spośród wnioskodawców, kierując się tym, jak ich programy przyczyniają się do różnorodności oferty i do zaspokojenia zapotrzebowania ludności na informacje, zamiast pozwalać na to, by sam operator sieci kablowej dokonywał własnego wyboru z czysto ekonomicznych względów. Zatem cel ten może sprawić, że wszystkie dostępne kanały zostaną, w ramach przejrzystej procedury i przy jednoczesnym zachowaniu praw operatora sieci kablowej, wykorzystane w celu rozprowadzania programów, tak aby umożliwić w miarę możliwości jak największej liczbie wnioskodawców, zasługujących na to dzięki rozpowszechnianym przez siebie programom, uzyskanie dostępu do analogowej sieci kablowej.
1)

Wykładni art. 8 ust. 1 dyrektywy Rady 91/533/EWG z dnia 14 października 1991 r. w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy należy dokonywać w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych stanowiących, że układ zbiorowy zapewniający transpozycję do prawa krajowego przepisów tej dyrektywy stosuje się do pracownika także wtedy, gdy nie jest on członkiem organizacji związkowej będącej sygnatariuszem tego układu zbiorowego.
11

Następnie Royal Bank of Scotland uznał, że to ostatnie postanowienie porozumienia z dnia 31 maja 2002 r. jest sprzeczne z art. 17 i 19 szóstej dyrektywy i że z tego powodu nie wywołuje skutków prawnych. Stwierdził on, że dyrektywa ta wymaga zaokrąglenia w górę do kolejnej liczby całkowitej, a zatem zwrócił się do Commissioners o wyrażenie zgody na dokonywanie obliczania kwoty rezydualnego naliczonego podatku VAT podlegającego odliczeniu w odniesieniu do danego obszaru swej działalności, w ramach którego dokonywane byłoby zaokrąglanie w górę do kolejnej liczby całkowitej. Organ ten wydał decyzję odmawiającą stosowania takiej metody. Decyzja ta została zaskarżona przez Royal Bank of Scotland do VAT and Duties Tribunal, który w wyrokiem z dnia 20 stycznia 2006 r. orzekł, że uzgodniona w porozumieniu metoda szczególna przewidująca zaokrąglanie do dwóch miejsc po przecinku jest zgodna zarówno z prawem Zjednoczonego Królestwa, jak i z szóstą dyrektywą.
12

Artykuł 2 tej dyrektywy przewiduje, iż: „1. Dla celów niniejszej dyrektywy, pojęcie »produkty energetyczne« stosuje się do produktów: […] f) objętych kodem CN 3811; […] 3. W przypadku przeznaczenia do wykorzystania, oferowania na sprzedaż lub wykorzystywania jako paliwo silnikowe lub paliwo do ogrzewania, produkty energetyczne inne niż te, których poziom opodatkowania został określony w niniejszej dyrektywie, podlegają podatkowi zgodnie z wykorzystaniem, według stawki przyjętej dla równoważnego paliwa do ogrzewania lub paliwa silnikowego. Oprócz podlegających opodatkowaniu produktów wymienionych w ust. 1, wszelkie produkty przeznaczone do wykorzystania, oferowane na sprzedaż lub wykorzystywane jako paliwo silnikowe, lub jako dodatek lub rozcieńczalnik do paliw silnikowych, podlegają opodatkowaniu według stawki przyjętej dla równoważnego paliwa silnikowego. Oprócz podlegających opodatkowaniu produktów wymienionych w ust. 1, wszelkie inne węglowodory, z wyłączeniem torfu, przeznaczone do wykorzystania, oferowane na sprzedaż lub wykorzystywane do ogrzewania, podlegają opodatkowaniu według stawki przyjętej dla równoważnego produktu energetycznego. 4. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do: […] b) następującego wykorzystania produktów energetycznych i energii elektrycznej: — produktów energetycznych wykorzystywanych do celów innych niż paliwo silnikowe lub paliwa do ogrzewania, […] 5. Odniesienia w niniejszej dyrektywie do kodów Nomenklatury Scalonej odnoszą się do tych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r., zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [Dz.U. L 279, s. 1]”.
62

Należy wobec tego stwierdzić, że nałożony na dostawców zakaz żądania od konsumentów numerów kart kredytowych wykracza poza to, co konieczne do realizacji zamierzonego celu.
42

Zgodnie z dobrze utrwalonym orzecznictwem wykonywanie praw przysługujących obywatelom tureckim na mocy decyzji nr 1/80 nie podlega żadnemu warunkowi odnoszącemu się do pierwotnej podstawy przyznania prawa wjazdu i pobytu w przyjmującym państwie członkowskim (zob. podobnie w odniesieniu do art. 6 decyzji nr 1/80 wyrok z dnia 16 grudnia w sprawie C-237/91 Kus, Rec. s. I-6781, pkt 21, 22; a także ww. wyrok w sprawie Payir i in., pkt 40; a w odniesieniu do art. 7 tej samej decyzji wyrok z dnia 5 października 1994 r. w sprawie C-355/93 Eroglu, Rec. s. I-5113, pkt 22).
8

Uznając, że wynikający z art. 2 ust. 4 AuslBG sposób rozróżnienia między osobami samozatrudnionymi i pracownikami stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości zagwarantowanej na mocy art. 43 WE, Komisja skierowała w dniu 21 marca 2005 r. do władz austriackich wezwanie do usunięcia uchybienia w tym zakresie, na które władze te udzieliły odpowiedzi pismem z dnia 19 maja 2005 r., zaprzeczając, by doszło do jakiegokolwiek naruszenia tego przepisu.
19

W tych okolicznościach sąd krajowy postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy uwzględnienie art. 88 ust. 3 zdanie ostatnie WE implikuje, że sąd krajowy musi odmówić przyznania dalszych świadczeń pomocowych beneficjentowi pomocy, który jest do nich w zasadzie uprawniony na podstawie prawa krajowego, z powodu zakazu wprowadzenia w życie przewidzianego w tym postanowieniu, chociaż z jednej strony Komisja żałowała z pewnością, iż nie dokonano notyfikacji pomocy, niemniej nie wydała decyzji negatywnej w rozumieniu art. 4 ust. 2 ani nie podjęła działań zgodnie z art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. [ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [88 WE] (Dz.U. L 83, s. 1)], zaś z drugiej strony naruszenie praw osób trzecich nie jest udokumentowane? 2) Czy zakaz wprowadzenia w życie przewidziany w art. 88 ust. 3 WE stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu ustawy krajowej, gdy stosowanie opiera się na nowej wersji tej ustawy, której zgodność ze wspólnym rynkiem została stwierdzona przez Komisję, chociaż z jednej strony dany środek dotyczy okresów poprzedzających tę nową wersję i zmiany decydujące dla oświadczenia o zgodności ze wspólnym rynkiem nie miały jeszcze zastosowania do tego okresu, zaś z drugiej strony naruszenie praw osób trzecich nie jest udokumentowane?”.
113

Z pkt 341 zaskarżonego wyroku wynika bowiem, że Sąd położył nacisk na podpisanie, udział, odpowiedzialność, indywidualną rolę, a nawet wprowadzenie w życie porozumienia z dnia 24 października 2001 r. przez federacje wnoszące odwołanie, aby uzasadnić to, że sankcja została wymierzona w stosunku do tych federacji, a nie ich członków. Natomiast w pkt 320 i nast. tegoż wyroku nacisk został położony na to, iż to porozumienie nie dotyczyło działalności federacji wnoszących odwołanie, że przyjęte środki nie miały na nie wpływu, że to porozumienie zostało zawarte bezpośrednio na rzecz członków tych federacji oraz wreszcie na to, że to porozumienie zostało wprowadzone w życie przez członków tych federacji.
13

Załącznik VIII do regulaminu określa warunki systemu emerytalno-rentowego. Artykuły 13–16 rozdziału 3, zatytułowanego „Renta inwalidzka”, mają następujące brzmienie: „Artykuł 13 Urzędnikowi, z zastrzeżeniem przepisów art. 1 ust. 1, przysługuje w okresie niezdolności do pełnienia służby renta inwalidzka zgodnie z art. 78 regulaminu pracowniczego, w przypadku gdy Komitet ds. Inwalidztwa stwierdzi, że urzędnik, który nie ukończył 65. roku życia, w okresie, w którym nabywał uprawnienia emerytalne, stał się całkowicie i trwale niezdolny do pełnienia służby we Wspólnocie, co uniemożliwia mu wykonywanie obowiązków związanych ze stanowiskiem w jego kategorii i w związku z tym musi on zakończyć służbę. Renta inwalidzka nie może być wypłacana osobie pobierającej emeryturę. Artykuł 14 Uprawnienie do renty inwalidzkiej powstaje pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po przeniesieniu danego urzędnika w stan spoczynku na podstawie art. 53 regulaminu pracowniczego. W przypadku gdy były urzędnik przestaje spełniać wymogi otrzymywania renty inwalidzkiej, jest on przywracany na pierwsze wakujące stanowisko w swojej kategorii lub kategorii specjalnej, odpowiadającej jego szczeblowi kariery, pod warunkiem że urzędnik ten posiada kwalifikacyjne niezbędne do objęcia tego stanowiska. Jeżeli urzędnik odmawia objęcia zaproponowanego mu stanowiska, utrzymuje swoje uprawnienia do przywrócenia na kolejne wakujące stanowisko w swojej kategorii lub kategorii specjalnej, odpowiadające jego szczeblowi kariery, o ile posiada on niezbędne kwalifikacje do jego objęcia; jeżeli urzędnik odmawia przyjęcia stanowiska po raz drugi, może zostać zwolniony z urzędu; w tym przypadku stosuje się odpowiednio przepisy art. 16 załącznika VIII. W przypadku śmierci byłego urzędnika otrzymującego rentę inwalidzką uprawnienia do renty wygasają z końcem miesiąca kalendarzowego, w którym nastąpiła śmierć. Artykuł 15 Do czasu ukończenia przez byłego urzędnika pobierającego rentę inwalidzką 60. roku życia instytucja może kierować go na okresowe badania lekarskie w celu upewnienia się, że spełnia on nadal wymogi otrzymywania renty inwalidzkiej. Artykuł 16 W przypadku gdy były urzędnik pobierający rentę inwalidzką jest przywracany na stanowisko w jego instytucji lub w jakiejkolwiek innej instytucji, okres, w którym pobierał on rentę inwalidzką, jest uwzględniany do celów obliczania jego emerytury, bez konieczności zapłaty przez urzędnika składek”.
15

Niemniej w opinii House of Lords zasada ta nie może zostać rozszerzona na arbitraż, który został całkowicie wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia nr 44/2001 na mocy jego art. 1 ust. 2 lit. d). Jak wskazuje ten sąd, w omawianej dziedzinie nie istnieje zbiór jednolitych reguł wspólnotowych stanowiących przesłankę niezbędną dla wypracowania i stosowania wzajemnego zaufania między sądami państw członkowskich. Co więcej, z wyroku z dnia 25 lipca 1991 r. w sprawie C-190/89 Rich, Rec. s. I-3855, wynika, że ustanowione w art. 1 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 44/2001 wyłączenie znajduje zastosowanie nie tylko do postępowań arbitrażowych jako takich, ale również do postępowań sądowych mających za przedmiot arbitraż. Wyrok z dnia 17 listopada 1998 r. w sprawie C-391/95 Van Uden, Rec. s. I-7091, sprecyzował, że arbitraż stanowi przedmiot postępowania sądowego, kiedy celem tego postępowania jest ochrona prawa do rozstrzygnięcia sporu w drodze arbitrażu, co ma miejsce w postępowaniu przed sądem krajowym.
27

W tym kontekście słowa „również jeżeli orzeczenia te wydawane są przez inny sąd”, stanowiące ostatnią część zdania art. 25 ust. 1 akapit drugi tego samego rozporządzenia, nie znaczą, że prawodawca wspólnotowy pragnął wyłączyć jurysdykcję państwa, na którego terytorium zostało wszczęte postępowanie upadłościowe, w odniesieniu do powództw takiego rodzaju. Sformułowanie to oznacza w szczególności, iż zobowiązuje on państwa członkowskie do określenia sądu właściwego terytorialnie i przedmiotowo, którym nie musi być koniecznie sąd, który wszczął postępowanie upadłościowe. Ponadto wyrażenie to odnosi się do uznawania orzeczeń o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 16 rozporządzenia nr 1346/2000.
15

Na podstawie tej umowy spółka dominująca wobec Ferrotron nabyła wszelkie prawa do programów, patentów, wniosków patentowych i wynalazków dotyczących tych produktów, a także do ich nazw i do technicznego know-how. Ferrotron otrzymała sprzęt informatyczny mający służyć działalności rozwojowej, materiały magazynowe należące do ET oraz jej listę dostawców i klientów. Ferrotron przejęła także niektórych pracowników ET, a mianowicie p. Neumanna oraz trzech inżynierów należących do grupy „F+E/ET-Systeme”.
4

W swoim art. 3, zatytułowanym „Wspólne środki i zakres”, rozporządzenie stanowi: „1. W odniesieniu do międzynarodowej żeglugi morskiej państwa członkowskie stosują w całości, od dnia 1 lipca 2004 r., specjalne środki dla podniesienia ochrony [bezpieczeństwa] na morzu na podstawie konwencji SOLAS oraz części A kodeksu ISPS, zgodnie z warunkami oraz w odniesieniu do statków, armatorów i obiektów portowych tam określonych. 2. W odniesieniu do krajowej żeglugi morskiej państwa członkowskie stosują, od dnia 1 lipca 2005 r., specjalne środki dla podniesienia ochrony [bezpieczeństwa] na morzu na podstawie konwencji SOLAS oraz części A kodeksu ISPS w odniesieniu do statków pasażerskich klasy A w rozumieniu art. 4 dyrektywy Rady 98/18/WE z dnia 17 marca 1998 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich [Dz.U. L 144, s. 1, w wersji ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 2003/75/WE z dnia 29 lipca 2003 r. (Dz.U. L 190, s. 6)] oraz w odniesieniu do ich armatorów, jak określono w prawidle IX-1 konwencji SOLAS, oraz obsługujących je obiektów portowych. 3. Państwa członkowskie, po obowiązkowej ocenie ryzyka w odniesieniu do bezpieczeństwa, podejmują decyzję o zakresie, w jakim będą stosować, od dnia 1 lipca 2007 r., przepisy niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do różnych kategorii statków realizujących usługi krajowe inne niż te określone w ust. 2, do ich armatorów oraz do obsługujących je obiektów portowych. Łączny poziom ochrony [bezpieczeństwa] nie powinien zostać naruszony w drodze takiej decyzji. […] 4. Podczas wykonywania przepisów wymaganych na podstawie ust. 1, 2 i 3, państwa członkowskie w pełni uwzględniają wytyczne zawarte w części B kodeksu ISPS. 5. Państwa członkowskie przestrzegają następujących paragrafów części B kodeksu ISPS, jakby były one obowiązkowe: […]”.
65

Ponieważ dyrektywa 77/799 przewiduje uprawnienie krajowych organów podatkowych do zwracania się o informacje, których nie mogą same uzyskać, Trybunał stwierdził, że odniesienie w art. 2 ust. 1 dyrektywy 77/799 do słowa „może” wskazuje na to, że o ile organy te z całą pewnością mają możliwość zwracania się z wnioskiem o informacje do właściwych organów innego państwa członkowskiego, to zwrócenie się z takim wnioskiem nie jest w żaden sposób obowiązkowe. Do każdego z państw członkowskich należy dokonanie oceny konkretnych przypadków, w których brak jest informacji dotyczących czynności dokonanych przez podatników mających siedzibę na jego terytorium, oraz podjęcie decyzji, czy w tych przypadkach uzasadnione jest wystąpienie z wnioskiem o informacje do innego państwa członkowskiego (ww. wyrok w sprawie Twoh International, pkt 32).
22

Zatem wbrew temu co twierdzą w szczególności rząd francuski i Komisja Wspólnot Europejskich, wynika z tego, że art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 ma zastosowanie zarówno do nieprawidłowości prowadzących do nałożenia sankcji administracyjnych w rozumieniu art. 5 tego rozporządzenia, jak i do nieprawidłowości będących przedmiotem środków administracyjnych w rozumieniu art. 4 rzeczonego rozporządzenia, które mają na celu odebranie nienależnie uzyskanych korzyści, nie mając jednakże charakteru sankcji (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Handlbauer, pkt 33 i 34).
13

Sony wniosła do właściwego Landgericht o zakazanie spółce Falcon zwielokrotniania lub zezwalania na zwielokrotnianie oraz rozpowszechniania lub zezwalania na rozpowszechnianie fonogramów „Bob Dylan — Blowin’ in the Wind” oraz „Bob Dylan — Gates of Eden”. Ponadto wniosła o zobowiązanie spółki Falcon do udzielenia informacji oraz o stwierdzenie, że ciąży na niej obowiązek naprawienia szkody.
24

Do przepisów krajowych, które można kwalifikować jako „ograniczenia” w rozumieniu art. 56 ust. 1 WE, zaliczają się nie tylko przepisy, które mogą stanowić przeszkodę w nabyciu akcji w spółkach z siedzibą w innych państwach lub je ograniczać (wyrok z dnia 23 października 2007 r w sprawie C-112/05 Komisja przeciwko Niemcom, Zb.Orz. s. I-8995, pkt 19 i przytoczone tam orzecznictwo), ale również przepisy mogące zniechęcić do utrzymania takich akcji lub udziałów w spółkach z siedzibą w innych państwach (zob. analogicznie wyroki: z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie C-324/00 Lankhorst-Hohorst, Rec. s. I-11779, pkt 32; z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie C-524/04 Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, Zb.Orz. s. I-2107, pkt 61).
2)

Punkt 6.6 lit. a) załącznika I do dyrektywy 96/61, zmienionej rozporządzeniem nr 1882/2003, stoi na przeszkodzie istnieniu uregulowań krajowych — takich jak uregulowania będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym — prowadzących do obliczania progów, od których wymagane są pozwolenia na funkcjonowanie instalacji do intensywnej hodowli, w oparciu o system równoważników zwierzęcych, który polega na ważeniu liczby zwierząt na jedno miejsce w zależności od gatunku, po to by uwzględnić ilość azotu faktycznie wydalaną przez różne gatunki ptaków.
7

Z postanowienia odsyłającego wynika, że w 1995 r. LAGRA Import Export GmbH (zwana dalej „LAGRA”) zgłosiła do odprawy w Hauptzollamt 31 sztuk bydła przeznaczonego do wywozu do Turcji i wniosła o przyznanie z tego tytułu refundacji wywozowej. Pismem z dnia 17 stycznia 1996 r. LAGRA poinformowała jednak ten organ administracji celnej, że jedna sztuka bydła padła przed opuszczeniem Wspólnoty Europejskiej, i wystąpiła o odpowiednią zmianę jej wniosku o wypłatę refundacji. Hauptzollamt nie uwzględnił tego pisma ani odpowiednich zapisów w egzemplarzu kontrolnym T5 i decyzją z dnia 19 kwietnia 1996 r. przyznał refundację wywozową w odniesieniu do wszystkich 31 sztuk bydła.
1)

Przywóz produktu spożywczego do San Marino przed wejściem w życie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 258/97 z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczącego nowej żywności i nowych składników żywności nie stanowi okoliczności mającej znaczenie przy dokonywaniu oceny, czy produkt ten spełnia przesłankę dotyczącą wykorzystania w znacznym stopniu we Wspólnocie do spożycia przez ludzi w rozumieniu art. 1 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia.
1)

Artykuł 2 ust. 2 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi zmienionej dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. należy interpretować w ten sposób, iż dyrektywa 2001/83 zmieniona dyrektywą 2004/27 nie znajduje zastosowania do produktu, co do którego nie stwierdzono naukowo, iż jest on produktem leczniczym wedle funkcji, jednak nie można tego wykluczyć.
17

Trybunał przypomniał zasadnicze cechy charakterystyczne podatku VAT. Są cztery takie cechy: generalny sposób stosowania podatku do czynności, których przedmiotem są towary lub usługi; ustalenie jego kwoty w sposób proporcjonalny do ceny otrzymanej przez podatnika jako świadczenie wzajemne za dostarczone towary lub świadczone usługi; pobór podatku na każdym etapie procesu produkcji lub dystrybucji, niezależnie od ilości wcześniejszych transakcji; odliczenie od podatku przypadającego do zapłaty od podatnika kwot zapłaconych na poprzednich etapach procesu z tym skutkiem, że podatek na danym etapie stosuje się wyłącznie do wartości dodanej na tym etapie oraz że końcowe obciążenie podatkowe ponosi ostatecznie konsument (zob. wyrok z dnia 3 października 2006 r. w sprawie C-475/03 Banca popolare di Cremona, Zb.Orz. s. I-9373, pkt 28).
14

Ponadto zgodnie z tym, co wynika z postanowienia odsyłającego, wszczęte przeciwko Maselli postępowanie w sprawie wykreślenia znaku dotyczy wyłącznie klasy 32 porozumienia nicejskiego, do której należą omawiane przedmioty promocyjne. Postępowanie to pozostaje zatem bez wpływu na prawa wynikające z rejestracji znaku towarowego, którego Maselli jest właścicielem, w ramach klasy, do której należą towary faktycznie sprzedawane przez tę spółkę, a mianowicie klasy 25 wspomnianego porozumienia, do której należy odzież.
71

Mając na względzie zamiar prawodawcy wspólnotowego ograniczenia zakresu zastosowania dyrektywy 2003/87 w taki sposób, aby nie utrudniać administracyjnej wykonalności systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych na etapie początkowym, poprzez włączenie zbyt dużej liczby uczestników, nie był on zobowiązany do wprowadzenia jednolitego środka polegającego na wprowadzeniu dla każdego sektora gospodarki emitującego CO2 jednego progu emisji w celu osiągnięcia realizowanego celu. Tym samym w okolicznościach takich jak poprzedzające przyjęcie dyrektywy 2003/87 był on uprawniony w trakcie wprowadzania systemu do ograniczenia w sposób wiążący zakresu zastosowania dyrektywy, posługując się podejściem sektorowym, nie przekraczając granic służącego mu zakresu uznania.
38

Obowiązek ten ciąży na organach administracyjnych państw członkowskich wówczas, gdy podejmują one decyzję należącą do zakresu zastosowania prawa wspólnotowego, nawet wówczas gdy właściwe prawo wspólnotowe nie przewiduje wyraźnie takiej formalności. Jeżeli chodzi o wdrożenie tej zasady, a w szczególności o terminy na wykonanie prawa do obrony, to należy stwierdzić, że jeżeli terminy te, tak jak w postępowaniu przed sądem krajowym, nie zostały określone przez prawo wspólnotowe, to należą one do zakresu prawa krajowego, o ile, po pierwsze, są takie same jak terminy, z których korzystają jednostki lub przedsiębiorstwa w porównywalnych sytuacjach w prawie krajowym, oraz po drugie, nie powodują one tego, że wykonanie prawa do obrony przyznanego przez wspólnotowy porządek prawny staje się praktycznie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione.