Owe wytyczne mogą zostać zastosowane do naruszeń popełnionych przed ich wydaniem, przy czym nie stanowiłoby to ani naruszenia zasady niedziałania prawa wstecz, ani naruszenia zasady pewności prawa, i nie wymagałoby od Komisji przedstawienia szczególnego uzasadnienia wykraczającego poza to, które jest wymagane w świetle wspomnianych wytycznych. To w ramach oceny wagi naruszenia Komisja winna uwzględnić szczególne okoliczności danego przypadku jak również kontekst naruszenia oraz zapewnić swym działaniom odstraszający skutek między innymi poprzez wzięcie pod uwagę względów związanych z koniecznością podwyższenia wysokości grzywny.

Przedsiębiorstwa uczestniczące w postępowaniu administracyjnym, które może zakończyć się nałożeniem grzywny, muszą brać pod uwagę możliwość, że w każdej chwili Komisja zdecyduje się podnieść wysokość grzywien w stosunku do poziomu stosowanego w przeszłości. Dotyczy to nie tylko sytuacji, gdy Komisja podnosi poziom grzywien, nakładając je w indywidualnych decyzjach, ale również, gdy dochodzi do tego w drodze zastosowania do konkretnych przypadków ogólnie obowiązujących norm postępowania, takich jak wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 EWWiS.

W celu ustalenia kwoty grzywny za naruszenie zasad konkurencji dopuszczalne jest uwzględnienie zarówno całkowitego obrotu przedsiębiorstwa, który stanowi wskazówkę — nawet jeżeli jest ona przybliżona i nieprecyzyjna — co do wielkości tego przedsiębiorstwa i jego siły ekonomicznej, jak i części tego obrotu, który pochodzi ze sprzedaży towarów będących przedmiotem naruszenia i który może zatem stanowić wskazówkę co do zakresu tego naruszenia. Nie należy przyznawać ani jednemu, ani drugiemu obrotowi nieproporcjonalnego znaczenia w porównaniu z pozostałymi elementami oceny, tak że ustalenie stosownej wysokości grzywny nie może być wynikiem prostego obliczenia opartego na obrocie osiągniętym ze sprzedaży danego produktu.

W ramach postępowania odwoławczego do Trybunału nie należy zakwestionowanie niezawisłej oceny stanu faktycznego dokonanej przez Sąd, ponieważ jedynie Sąd jest właściwy, by dokonać kontroli sposobu, w jaki Komisja oceniła w każdym szczególnym przypadku wagę bezprawnych zachowań w świetle wspólnotowego prawa konkurencji.

Przy ustalaniu kwoty grzywny na podstawie wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 EWWiS, konkretny wpływ kartelu na rynek właściwy jest elementem, który może zostać uwzględniony celem dokonania oceny wagi popełnionego naruszenia. Stwierdzenie, że jedno z przedsiębiorstw nie wykazało, iż omawiany kartel nie miałby wpływu na rynek zdefiniowany szerzej, tak jak ono proponuje, lub że wpływ ten byłby znikomy, nie przenosi ciężaru dowodu w odniesieniu do definicji rynku właściwego. Można zatem wymagać od danego przedsiębiorstwa, by przedstawiło ono informacje pozwalające na obalenie analizy, której celem było wykazanie współzależności między zmianą cen na rynku produktu będącego przedmiotem kartelu a początkiem owego kartelu.

Z art. 225 WE i z art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości wynika, że jedynie Sąd jest właściwy do dokonywania, po pierwsze, ustaleń faktycznych, z wyjątkiem sytuacji, gdy nieprawidłowość jego ustaleń wynika z akt sprawy, a po drugie, oceny tych okoliczności faktycznych. Kiedy jednak Sąd dokona ustaleń lub oceny okoliczności faktycznych, Trybunał jest uprawniony na podstawie art. 225 WE do kontroli kwalifikacji prawnej tych okoliczności i skutków prawnych, które wywiódł z nich Sąd. Trybunał nie jest zatem właściwy do ustalania okoliczności faktycznych ani też zasadniczo do badania dowodów, które Sąd dopuścił na poparcie tych okoliczności. Dlatego z wyłączeniem przypadków wypaczenia tych dowodów ocena ta nie stanowi zagadnienia prawnego, które jako takie poddane jest kontroli Trybunału.

Sąd wypacza dowód, przypisując przedsiębiorstwu należącemu do kartelu sporządzenie notatki w trakcie spotkania, podczas gdy dokument ten został jedynie przez nie przekazany i gdy sporządzono go po rzeczonym spotkaniu. Gdy Sąd poza owym dokumentem oparł się na innych dowodach, wypaczenie takie nie może prowadzić do uchylenia wyroku.

(por. pkt 105, 117, 132–138)