ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 2 pkt 3 dyrektywy 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „pośrednictwa ubezpieczeniowego” obejmuje przeprowadzenie prac przygotowawczych do zawarcia umowy ubezpieczenia, nawet wobec braku zamiaru odnośnego pośrednika ubezpieczeniowego zawarcia rzeczywistej umowy ubezpieczenia.

W odniesieniu najpierw do brzmienia art. 2 pkt 3 dyrektywy 2002/92, w szczególności z wyrazów „działalność”, „wprowadzanie”, „proponowanie”, „przeprowadzanie” i „udzielanie pomocy” wynika, że pojęcie „pośrednictwa ubezpieczeniowego” zostało tam zdefiniowane poprzez odniesienie się tylko do czynności obiektywnie wykonywanych przez pośrednika ubezpieczeniowego.

Następnie, co się tyczy kontekstu rzeczonego przepisu, art. 4 ust. 4 dyrektywy 2002/92 zobowiązuje państwa członkowskie do podjęcia wszelkich niezbędnych środków w celu ochrony konsumentów przed niezdolnością pośrednika ubezpieczeniowego do przekazania składki do zakładu ubezpieczenia. Jako że nie wskazano inaczej, należy stwierdzić, że przepis ów dotyczy ochrony klientów przed wszelką niezdolnością rzeczonego pośrednika do dokonania takiego przekazania, bez względu na tego przyczyny. W konsekwencji ochrona ta powinna pokrywać niemożność przekazania wskazanej składki do zakładu ubezpieczenia również wtedy, gdy pracownik przedsiębiorstwa pośrednictwa ubezpieczeniowego przywłaszczył ją sobie w ramach przeprowadzania prac przygotowawczych do zawarcia umowy ubezpieczenia.

Wreszcie należy przypomnieć, że dyrektywa ta ma w szczególności za cel, jak wynika to z jej motywów 8, 9 i 17, poprawę ochrony konsumentów w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego. W związku z tym, jak wskazano w owym motywie 9, wszystkie osoby i instytucje rozpowszechniające produkty ubezpieczeniowe muszą być objęte rzeczoną dyrektywą.

Z powyższego wynika, że przeprowadzenie prac przygotowawczych do zawarcia umów ubezpieczenia jest pojęciem obiektywnym. Stanowi ono więc działalność pośrednictwa ubezpieczeniowego w rozumieniu art. 2 pkt 3 owej dyrektywy, niezależnie od zamiaru pośrednika ubezpieczeniowego w zakresie zawarcia lub nie rzeczonych umów.

Oznacza to, że moment, w którym nie istnieje zamiar pośrednika do zawarcia umów ubezpieczenia, a także subiektywne postrzeganie przez odnośnych klientów dotyczące działalności rzeczonego pośrednika polegającej na przeprowadzaniu prac przygotowawczych do zawarcia umów ubezpieczenia nie mają znaczenia dla kwalifikacji tej działalności jako pośrednictwa ubezpieczeniowego w rozumieniu wskazanego przepisu.

(zob. pkt 40–45; pkt 1 sentencji)
Sprawa C‑667/16

M.N.J.P.W. Nooren

i

J.M.F.D.C. Nooren

przeciwko

Staatssecretaris van Economische Zaken

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven)

Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka rolna – Finansowanie przez EFRROW – Rozporządzenie (WE) nr 1122/2009 – Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich – Nieprzestrzeganie przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności – Zmniejszenia i wykluczenia – Suma obniżki

Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 czerwca 2018 r.

Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – Finansowanie przez EFRROW – Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich – Stosowanie obniżek w przypadku zaniedbania – Stosowanie obniżek i wyłączeń w przypadkach celowej niezgodności – Stwierdzenie licznych przypadków niezgodności w ramach tego samego obszaru wzajemnej zgodności – Suma obniżki – Granice

(rozporządzenie Rady nr 73/2009, art. 23, 24; rozporządzenie Komisji nr 1122/2009, art. 70–72)

Artykuły 70–72 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w tym rozporządzeniu oraz szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia dla sektora wina, w związku z artykułami 23 i 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006 i (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003, należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, gdy zostanie stwierdzony więcej niż jeden przypadek nieprzestrzegania przepisów z tego samego obszaru wzajemnej zgodności, należy zsumować z jednej strony obniżkę całkowitej kwoty płatności bezpośrednich, które zostały lub zostaną wypłacone, zastosowanej z tytułu niezgodności wynikających z niedbalstwa, a z drugiej strony obniżkę zastosowaną ze względu na przypadki umyślnej niezgodności, przy czym całkowita wartość obniżek możliwych w danym roku kalendarzowym winna zostać ustalona z poszanowaniem zasady proporcjonalności i nie może przekroczyć wartości, o której mowa w art. 23 ust. 1 rozporządzenia 73/2009.

(zob. pkt 32; sentencja)
Komisja ma prawo wnieść do Trybunału skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, zarzucając brak niezależności organu, o którym mowa w art. 21 dyrektywy 2004/49 w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych, przy czym nie musi ona powołać się na konkretną sytuację, w której rzeczywiście doszło do naruszenia owej niezależności. Państwa członkowskie są bowiem zobowiązane zagwarantować niezależność organu dochodzeniowego poprzez wydanie zespołu przepisów, które zapewniają temu organowi możliwość wypełniania spoczywających na nim zadań bez narażania się na ryzyko podlegania nakazom lub wpływowi zwłaszcza ze strony zarządcy infrastruktury kolejowej lub przedsiębiorstwa kolejowego. Brak lub niewystarczający charakter takich ram prawnych może sam w sobie świadczyć o uchybieniu art. 21 ust. 1 dyrektywy 2004/49.

Co się tyczy organów państwowych niezależność oznacza zwykle status, który zapewnia danemu organowi publicznemu możliwość swobodnego działania w stosunku do podmiotów, wobec których należy zapewnić jego niezależność, z wyłączeniem jakichkolwiek instrukcji czy nacisków.

W tym względzie, co się tyczy niezależności organu dochodzeniowego, o którym mowa w art. 21 dyrektywy 2004/49 w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych, choć żaden przepis tej dyrektywy nie zakazuje możliwości powoływania i odwoływania wszystkich członków organu dochodzeniowego przez ministra właściwego do spraw transportu, art. 21 ust. 1 tej dyrektywy, w zakresie, w jakim wymaga, by organ ten posiadał niezależność organizacyjną między innymi od zarządców infrastruktury i przedsiębiorstw kolejowych, stoi jednak na przeszkodzie temu, by organ, który kontroluje zarządcę infrastruktury i przedsiębiorstwo kolejowe, mógł powoływać i odwoływać wszystkich członków organu dochodzeniowego, jeżeli uprawnienie to nie jest ściśle uregulowane w prawie, tak by ów organ był zobowiązany podejmować decyzje na podstawie obiektywnych, jasno i wyczerpująco wymienionych oraz możliwych do zweryfikowania kryteriów.

W szczególności, w zakresie w jakim minister właściwy do spraw transportu kontroluje przedsiębiorstwo kolejowe i zarządcę infrastruktury kolejowej, okoliczność że przysługuje mu szerokie uprawnienie dyskrecjonalne do wyznaczania osób, które mogą brać udział, jako członkowie doraźni organu dochodzeniowego, w postępowaniach w sprawie wypadków i incydentów kolejowych, jak również do uniemożliwiania innym osobom udziału w takich postępowaniach, nie jest zgodna z wymogiem niezależności organizacyjnej organu dochodzeniowego.

(zob. pkt 67, 86, 93)
Uznanie danego środka krajowego za „pomoc państwa” w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE wymaga spełnienia wszystkich następujących warunków. Po pierwsze, musi to być interwencja państwa lub przy użyciu zasobów państwowych. Po drugie, interwencja ta musi być w stanie wpłynąć na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Po trzecie, musi przyznawać beneficjentowi selektywną korzyść. Po czwarte, musi zakłócać konkurencję lub grozić jej zakłóceniem.

Mając na uwadze cel art. 107 ust. 1 TFUE, jakim jest zapewnienie niezakłóconej konkurencji, w tym między przedsiębiorstwami publicznymi a prywatnymi, pojęcie „pomocy” w rozumieniu tego postanowienia nie może obejmować środka przyznanego przedsiębiorstwu przy użyciu zasobów państwowych, w sytuacji gdy przedsiębiorstwo to mogłoby uzyskać taką samą korzyść w okolicznościach, które odpowiadają normalnym warunkom rynkowym. Oceny warunków, w których tego rodzaju korzyść została przyznana, dokonuje się więc, co do zasady, z zastosowaniem zasady prywatnego podmiotu gospodarczego.

Ta zasada jest jednym z czynników, które Komisja jest zobowiązana uwzględnić w celu ustalenia istnienia pomocy, a zatem nie stanowi wyjątku, który znajduje zastosowanie wyłącznie na wniosek państwa członkowskiego, gdy uznano, że spełnione są znamiona pojęcia „pomocy państwa” określone w art. 107 ust. 1 TFUE.

W konsekwencji, w sytuacji gdy okazuje się, że może mieć zastosowanie zasada prywatnego podmiotu gospodarczego, to na Komisji spoczywa obowiązek zwrócenia się do zainteresowanego państwa członkowskiego o dostarczenie jej wszelkich istotnych informacji, które umożliwią jej sprawdzenie, czy przesłanki stosowania tej zasady są spełnione.

(zob. pkt 45–47)
–

nie sprzeciwiają się obowiązywaniu uregulowania krajowego, które przewiduje uiszczenie opłat zwykłych lub będących wartością określoną stosunkowo wobec wartości przedmiotu sporu, pod warunkiem – czego zbadanie należy do sądu odsyłającego – że uiszczenie opłaty zwykłej lub opłaty proporcjonalnej do wartości przedmiotu sporu nie jest sprzeczne z zasadą skuteczności, biorąc pod uwagę wysokość i ciężar opłaty, to, czy ewentualnie stanowi niedającą się pokonać przeszkodę w dostępie do sądu, jej obowiązkowych charakter, a także możliwości zwolnienia z niej;
Skuteczne wdrożenie systemu nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi, ustanowionego przez prawodawcę Unii poprzez przyjęcie dyrektywy 2013/36, opartego na kontroli wykonywanej w obrębie państwa członkowskiego oraz wymianie informacji między właściwymi władzami innych państw członkowskich, opisanego skrótowo w poprzednich punktach, wymaga, aby zarówno nadzorowane instytucje kredytowe, jak i właściwe władze miały pewność, że przekazane poufne informacje co do zasady zachowają swój poufny charakter (zob. analogicznie wyrok z dnia 19 czerwca 2018 r., Baumeister, C‑15/16 , EU:C:2018:464 , pkt 31 ). Brak takiego zaufania mógłby bowiem naruszać płynne przekazywanie poufnych informacji koniecznych do sprawowania nadzoru ostrożnościowego (zob. analogicznie wyrok z dnia 19 czerwca 2018 r., Baumeister, C‑15/16 , EU:C:2018:464 , pkt 32 ). To zatem w celu ochrony nie tylko szczególnych interesów bezpośrednio zainteresowanych instytucji kredytowych, lecz również ogólnego interesu wiążącego się w szczególności ze stabilnością systemu finansowego w Unii art. 53 ust. 1 dyrektywy 2013/36 nakłada jako ogólną zasadę obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej (zob. analogicznie wyrok z dnia 19 czerwca 2018 r., Baumeister, C‑15/16 , EU:C:2018:464 , pkt 33 ). Wreszcie, szczególne przypadki, w których wprowadzona w art. 53 ust. 1 dyrektywy 2013/36 ogólna zasada polegająca na zakazie ujawniania poufnych informacji będących w posiadaniu właściwych władz nie stoi, w drodze wyjątku, na przeszkodzie ich przekazaniu lub wykorzystaniu, zostały w sposób wyczerpujący wymienione w tej dyrektywie (zob. analogicznie wyrok z dnia 19 czerwca 2018 r., Baumeister, C‑15/16 , EU:C:2018:464 , pkt 38 ).

Artykuł 53 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającej dyrektywę 2002/87/WE i uchylającej dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby właściwe organy państw członkowskich ujawniły poufne informacje osobie, która o to wnosi, aby móc wszcząć postępowanie w sprawie cywilnej lub gospodarczej zmierzające do ochrony interesów majątkowych, które zostały naruszone w następstwie przymusowej likwidacji instytucji kredytowej. Wniosek o ujawnienie musi jednak dotyczyć informacji, względem których wnioskodawca przedstawia precyzyjne i spójne dowody sugerujące w sposób wiarygodny, że informacje te mają znaczenie do celów postępowania w sprawie cywilnej lub gospodarczej, którego przedmiot musi zostać dokładnie określony przez wnioskodawcę i poza którym to postępowaniem odnośne informacje nie mogą być wykorzystywane. Do właściwych organów i sądów należy – przed ujawnieniem każdej z żądanych poufnych informacji – wyważenie interesu wnioskodawcy w dysponowaniu danymi informacjami z interesami związanymi z utrzymaniem poufności informacji objętych obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej.

(zob. pkt 40; sentencja)
Szczególne mechanizmy przewidziane w rozdziale 2 załącznika IV do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, w rozdziale 1 załącznika V do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej i w rozdziale 1 załącznika IV do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Chorwacji oraz dostosowań w Traktacie o Unii Europejskiej, Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej należy interpretować w ten sposób, że zezwalają one uprawnionemu z dodatkowego świadectwa ochronnego wydanego w państwie członkowskim innym niż nowe państwa członkowskie, których dotyczą powyższe akty o przystąpieniu, na sprzeciwienie się importowi równoległemu produktu leczniczego z tych nowych państw członkowskich, w sytuacji gdy porządki prawne tych ostatnich państw przewidywały możliwość uzyskania równoważnej ochrony nie w dacie zgłoszenia patentu podstawowego, lecz w dacie ogłoszenia o zgłoszeniu patentu podstawowego lub w dacie złożenia wniosku o wydanie dodatkowego świadectwa ochronnego w państwie członkowskim przywozu, skutkiem czego uprawniony nie mógł uzyskać równoważnego patentu i dodatkowego świadectwa ochronnego w państwach wywozu.

Szczególne mechanizmy przewidziane w rozdziale 2 załącznika IV do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, w rozdziale 1 załącznika V do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej i w rozdziale 1 załącznika IV do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Chorwacji oraz dostosowań w Traktacie o Unii Europejskiej, Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej należy interpretować w ten sposób, że znajdują one zastosowanie do przedłużenia przewidzianego w art. 36 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1901/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie produktów leczniczych stosowanych w pediatrii oraz zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 1768/92, dyrektywę 2001/20/WE, dyrektywę 2001/83/WE i rozporządzenie (WE) nr 726/2004.

(zob. pkt 73; pkt 2 sentencji)
–

przewidziany w ustępie 1 wskazanego artykułu obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej w związku z art. 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej musi być zagwarantowany i tak stosowany, by dało się go pogodzić z poszanowaniem prawa do obrony. W konsekwencji w przypadku gdy właściwe władze podnoszą omawiany obowiązek w celu odmówienia udostępnienia informacji będących w ich posiadaniu, które to informacje nie znajdują się w aktach sprawy dotyczących osoby dotkniętej niekorzystnym dla niej aktem, do właściwego sądu krajowego należy zbadanie, czy informacje te są bezpośrednio związane z wysuniętymi przeciw tej osobie zarzutami, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej do sądu tego należy – przed podjęciem decyzji co do udostępnienia żądanych informacji – wyważenie interesu odnośnej osoby do dysponowania informacjami niezbędnymi do wykonywania w pełni jej prawa do obrony z interesami związanymi z utrzymaniem poufności informacji objętych obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej.
Sprawa C‑633/16

Ernst & Young P/S

przeciwko

Konkurrencerådet

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sø- og Handelsretten)

Odesłanie prejudycjalne – Kontrola koncentracji przedsiębiorstw – Rozporządzenie (WE) nr 139/2004 – Artykuł 7 ust. 1 – Wprowadzenie w życie koncentracji przed zgłoszeniem jej Komisji oraz uznaniem jej zgodności ze wspólnym rynkiem – Zakaz – Zakres – Pojęcie „koncentracji” – Wypowiedzenie umowy o współpracy wiążącej jedno z łączących się przedsiębiorstw z osobą trzecią

Streszczenie – wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 31 maja 2018 r.

Koncentracje przedsiębiorstw – Badanie przez Komisję – Obowiązek zawieszenia koncentracji – Pojęcie „koncentracji” – Wprowadzenie koncentracji przyczyniającej się do zmiany w kontroli nad przejmowanym przedsiębiorstwem – Wypowiedzenie umowy o współpracy wiążącej jedno z łączących się przedsiębiorstw z osobą trzecią – Wyłączenie – Badanie przez sąd krajowy

(rozporządzenie Rady nr 139/2004, art. 7 ust. 1)

Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw („rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw”) należy interpretować w ten sposób, iż koncentrację wprowadza się w życie wyłącznie w drodze pojedynczej transakcji, która w całości lub częściowo, pod względem prawnym lub faktycznym, przyczynia się do zmiany kontroli nad przejmowanym przedsiębiorstwem. Wypowiedzenia umowy o współpracy, w okolicznościach takich jak zaistniałe w postępowaniu głównym, których ustalenie należy do sądu odsyłającego, nie można uznać za powodujące wprowadzenie w życie koncentracji, i to niezależnie od tego, czy takie wypowiedzenie spowodowało skutki rynkowe.

(zob. pkt 62; sentencja)
Artykuł 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE z dnia 25 listopada 2009 r., w związku z art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że dostęp organów publicznych do danych w celu identyfikacji posiadaczy kart SIM działających w skradzionym telefonie komórkowym, takich jak nazwisko, imię oraz, w stosownych przypadkach, adres tych posiadaczy, powoduje ingerencję w prawa podstawowe tych posiadaczy, ustanowione w owych artykułach karty, która nie jest na tyle poważna, aby dostęp ten należało ograniczyć – w zakresie zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i ścigania przestępstw kryminalnych – do walki z poważną przestępczością.

W tym względzie rozpatrywany w postępowaniu głównym wniosek, w którym policja żąda, dla potrzeb dochodzenia karnego, zgody organu sądowego na dostęp do danych osobowych zatrzymywanych przez dostawców usług łączności elektronicznej, ma na celu jedynie identyfikację posiadaczy kart SIM działających, w okresie dwunastu dni, z numerem IMEI skradzionego telefonu komórkowego. Jak zostało wskazane w pkt 40 niniejszego wyroku, wniosek ten dotyczy dostępu do numerów telefonu odpowiadających tym kartom SIM, a także do danych dotyczących tożsamości cywilnej posiadaczy owych kart, takich jak nazwisko, imię, oraz, w stosownych przypadkach, adres. Natomiast dane te nie dotyczą, jak potwierdziły na rozprawie zarówno rząd hiszpański, jak i prokuratura, komunikatów przekazanych przy użyciu skradzionego telefonu komórkowego ani jego lokalizacji. Bez badania krzyżowego z danymi dotyczącymi komunikatów przekazanych przy użyciu wspomnianych kart SIM i z danymi dotyczącymi lokalizacji dane te nie umożliwiają poznania ani daty, godziny, czasu trwania i odbiorców komunikatów przekazanych przy użyciu przedmiotowej karty lub przedmiotowych kart SIM, ani miejsc, w których łączność miała miejsce, lub częstotliwości komunikowania się z określonymi osobami w danym okresie. Rzeczone dane nie pozwalają zatem na wyciągnięcie konkretnych wniosków dotyczących prywatnego życia osób, o których dane chodzi. W tych okolicznościach dostęp wyłącznie do danych objętych wnioskiem rozpatrywanym w postępowaniu głównym nie może zostać uznany za „poważną” ingerencję w prawa podstawowe osób, o których dane chodzi.

Jak wynika z pkt 53–57 niniejszego wyroku, ingerencja, którą spowodowałby dostęp do takich danych, może zatem być uzasadniona przez cel polegający na zapobieganiu, dochodzeniu, wykrywaniu i ściganiu ogółu „przestępstw kryminalnych”, do którego odwołuje się art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2002/58, bez konieczności zakwalifikowania tych przestępstw jako „poważnych”.

(zob. pkt 59–63; sentencja)
Biorąc pod uwagę przedmiot skargi, skarżący musi mieć interes prawny na etapie wniesienia skargi, i to pod rygorem odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej. Zarówno przedmiot sporu, jak i interes prawny muszą istnieć, pod rygorem umorzenia postępowania, do momentu wydania orzeczenia sądowego, co oznacza, że skarga powinna w efekcie móc doprowadzić do poprawy sytuacji skarżącego.

Co się tyczy żądania stwierdzenia nieważności rozporządzenia ustanawiającego sektorowe środki ograniczające wprowadzające ograniczenia w zakresie przekazywania środków finansowych z udziałem irańskich instytucji finansowych, uchylenie tych środków po wniesieniu skargi powoduje ustanie interesu prawnego irańskiego banku komercyjnego we wniesieniu skargi o stwierdzenie nieważności tego, ponieważ skarga ta nie może poprzez swój wynik przysporzyć mu korzyści, która uzasadniałaby zachowanie przez niego interesu prawnego do jego zaskarżenia. W szczególności nie można twierdzić, że środki ograniczające o charakterze generalnym, sprowadzające się głównie do zakazu transakcji między unijnymi a irańskimi bankami i instytucjami finansowymi, mogą wyrządzić po stronie konkretnego podmiotu gospodarczego niewątpliwą krzywdę w związku z naruszeniem jego reputacji, porównywalną z krzywdą spowodowaną potępieniem i nieufnością, które towarzyszą publicznemu wskazaniu danych osób jako związanych przykładowo z organizacją terrorystyczną, lub że ewentualne stwierdzenie nieważności takich środków mogłoby przysporzyć korzyści danemu bankowi w postaci przywrócenia dobrego imienia i tym samym stanowić pewną formą naprawienia takiej krzywdy. W istocie, takie sektorowe środki ograniczające mają zupełnie inny charakter od indywidualnych środków w postaci zamrożenia funduszy i aktywów, ponieważ nie są skierowane wobec konkretnych osób fizycznych lub prawnych, gdyż ich zakres zastosowania jest określony poprzez odniesienie do obiektywnych kryteriów. Okoliczność, że sektorowe środki ograniczające mogły wpłynąć na działania banku lub instytucji finansowej, nie oznacza, że owe środki stanowią sankcję za konkretne zachowanie tego podmiotu, gdyż owe środki o charakterze generalnym znajdują zastosowanie niezależnie od jego ewentualnego udziału w rozprzestrzenianiu irańskiej broni jądrowej.

Ponadto, nawet zakładając istnienie podlegającej naprawieniu szkody, przyjęcie sektorowych środków ograniczających nie ma konkretnego i rzeczywistego wpływu na bank, gdy indywidualne środki ograniczające, którym podlegał podczas całego okresu obowiązywania spornego systemu, przewidywały surowsze ograniczenia.

(zob. pkt 50, 55–59, 61, 62, 68)