ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
47.

Artykuł 21 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 805/2004 ( 22 ), art. 22 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 ( 23 ) jak i art. 22 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 861/2007 ( 24 ), wszystkie one, przewidują odmowę wykonania orzeczenia wobec wcześniejszego orzeczenia w jakimkolwiek państwie członkowskim. Te wszystkie podstawy odmowy obowiązują z zastrzeżeniem, że brak możliwości pogodzenia orzeczeń nie był i nie mógł być podniesiony jako zarzut w postępowaniu sądowym w państwie członkowskim pochodzenia. Wydaje się zatem jasne, że podstawy odmowy wynikające z tych przepisów nie znajdują zastosowania w sytuacjach – jak w sprawie przed sądem odsyłającym – w których brak możliwości pogodzenia orzeczeń mógł być rozstrzygnięty wewnętrznie w państwie członkowskim pochodzenia.
93.

Komisja w komunikacie z dnia 7 grudnia 2005 r. dotyczącym planu działania w sprawie biomasy ( 41 ) wspiera państwa członkowskie w działaniach zmierzających do wykorzystania potencjału wszystkich opłacalnych form pozyskiwania energii elektrycznej z biomasy. Komisja zwraca uwagę, iż wobec zobowiązania państw członkowskich do realizowania określonych wartości docelowych odnośnie do energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych, ich osiągnięcie wydaje się w większości przypadków niemożliwe bez większego udziału biomasy ( 42 ). W odniesieniu, konkretnie, do instalacji kogeneracji Komisja zachęca te państwa do wykorzystywania potencjału, jaki oferują wszystkie opłacalne formy produkcji energii elektrycznej z biomasy ( 43 ). Ponadto jeśli chodzi o odpady, Komisja uważa, że to ciągle mało wykorzystywane źródło energii. W tym zakresie zachęca do wspierania inwestycji w technologie zapewniające energetyczną wydajność przy zastosowaniu odpadów jako paliw ( 44 ).
48.

Jeśli chodzi o zasadę skuteczności, ACICL podnosi, że ze względu na jego wielkość, terytorialny zasięg jego działalności oraz budżet, wniesienie powództwa o nakazanie zaprzestania szkodliwych praktyk przed sąd siedziby przedsiębiorcy spowodowałoby obciążenie go kosztem, którego nie jest w stanie ponieść, i w związku z tym będzie musiało zrezygnować z wniesienia powództwa. Taka sytuacja znacznie utrudniałaby realizację celu, któremu służy to stowarzyszenie, poprzez faktyczne ograniczenie jego zdolności do wytaczania powództw o nakazanie zaprzestania szkodliwych praktyk, w szczególności w dziedzinie zarzucanych nieuczciwych warunków umownych. Zastosowaną do ACICL normą jurysdykcyjną w ramach takich powództw powinna być zasada obowiązująca w przypadku powództw wnoszonych przez konsumentów przeciwko przedsiębiorcom, czyli co do zasady właściwości sądu miejsca zamieszkania powoda.
71.

Proponuję zatem, aby Trybunał udzielił na przedłożone mu pytania udzielić następującej odpowiedzi: 1. Pojęcie „wartości kapitałowej praw do emerytury” zawarte w art. 11 ust. 2 załącznika VIIII do regulaminu pracowniczego odnosi się do wartości praw do emerytury ustalonej metodą matematyczną, bez określenia sposobu obliczania. Dotychczasowe metody obliczania są nadal dopuszczalne dla potrzeb określenia wartości kapitałowej praw do emerytury. 2. Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego w związku z art. 4 ust. 3 TUE należy interpretować w ten sposób, że podjęcie przez osobę wykonującą działalność zawodową w państwie członkowskim pracy w charakterze urzędnika w służbie UE nie może prowadzić do pogorszenia jej statusu w odniesieniu do jej uprawnień emerytalnych. Stosowana przez państwo członkowskie metoda obliczania wartości kapitałowej praw do emerytury musi w razie transferu tych praw w szczególności być wykonywana prawidłowo pod względem matematyki finansowej, posługiwać się dopuszczalnymi parametrami oraz przestrzegać zasady równego traktowania. Sprawdzenie tych wymogów należy do sądu krajowego. Obliczona zgodnie z tymi wymogami jako ekwiwalent aktuarialny wartość kapitałowa, która zdecydowanie nie przekracza kwoty odprowadzonych składek, nie jest przy tym z wymienionych wyżej powodów zasadniczo niedopuszczalna. 3. Przy obliczaniu przez państwo członkowskie wartości kapitałowej praw do emerytury urzędnika podejmującego służbę w UE na zasadzie metody aktuarialnej do indywidualnej podstawy wymiaru nie musi być wliczany okres, w którym, przed dniem złożenia wniosku o transfer uprawnień emerytalnych, urzędnik Unii był już objęty unijnym systemem emerytalnym.
74.

W świetle powyższych rozważań proponuję odpowiedzieć w następujący sposób na pytania prejudycjalne postawione przez Naczelny Sąd Administracyjny: 1) Artykuł 132 ust. 1 lit. i), art. 133 i 134 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one włączeniu do zwolnienia podatkowego usług edukacyjnych świadczonych przez podmioty prywatne w celach komercyjnych. Sprzeciwiają się one jednak transpozycji zwolnienia podatkowego, które nie ustanawia żadnych wymogów dla uznania podobnych celów podmiotów prywatnych. 2) W odniesieniu do niezgodności krajowego zwolnienia z dyrektywą VAT podatnik nie jest uprawniony zarówno do skorzystania ze zwolnienia, jak i do skorzystania z prawa do odliczenia. Bezpośrednie powołanie się na art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy VAT w wypadku takim jak niniejszy prowadziłoby do obowiązku podatkowego dla usług edukacyjnych tylko wtedy, gdyby zakwalifikowanie danego podatnika jako podmiotu o podobnych celach przekraczało granice swobodnego uznania państw członkowskich.
117.

W pkt 117 zaskarżonego wyroku Sąd odniósł się do wytycznych Komisji z 1998 r., a tym samym nie naruszył prawa. W pkt 118 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że zastosowanie kryterium „rzeczywistego oddziaływania na rynek” jest fakultatywne ( 54 ). Stwierdził on w odniesieniu do ustalania kwoty podstawowej grzywny, że kryterium to nie jest wymierne. Sąd orzekł, że w tych okolicznościach Komisja nie była zobowiązana do przedstawienia dodatkowych elementów w celu udowodnienia, że kartel wywołał rzeczywiste skutki.
55.

Po czwarte, Kala Naft przypomina motyw 25 decyzji 2010/413, zgodnie z którym „[decyzja ta] respektuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w szczególności w karcie [...], a zwłaszcza prawo do skutecznego środka prawnego i do rzetelnego procesu sądowego, prawo własności i prawo do ochrony danych osobowych. Decyzja powinna być stosowana zgodnie z tymi prawami”, oraz akapit pisma Rady z dnia 29 lipca 2010 r. informujący Kala Naft o umieszczeniu go w wykazie, w którym wyjaśniono: „[...] your attention is also drawn to the possibility of challenging the Council’s decision before the General Court of the European Union, in accordance with the conditions laid down in Article 275, 2nd paragraph, and Article 263, 4th and 6th paragraphs, of the Treaty on the Functioning of the European Union”.
39.

Z powyższych przyczyn uważam, że spoczywa na mnie obowiązek co najmniej wskazania pewnej liczby elementów mogących mieć znaczenie dla kwestii, czy M. Baláž autentycznie posiadał (czy też nie) „możliwość” skierowania sprawy do rozstrzygnięcia przez „sąd właściwy także w sprawach karnych” [co stanowi określoną w art. 1 lit. a) pkt iii) decyzji ramowej przesłankę wykonalności wymierzonej mu kary o charakterze pieniężnym]. Czynię to w dalszej części niniejszej opinii, wskazując, iż są to zagadnienia o zasadniczym charakterze ( 12 ). Są to elementy o praktycznym znaczeniu – elementarz obrony w sprawach karnych. Ich zakres rozciąga się od posiadania informacji niezbędnych do skorzystania z prawa do odwołania się do sądu karnego po zagadnienie oceny proporcjonalności wymierzonej kary. Do sądu krajowego, w ramach oceny stanu faktycznego, należeć będzie przeprowadzenie wszelkich niezbędnych weryfikacji, gdy sprawa do niego powróci.
46.

Na podstawie powyższej analizy proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pierwsze pytanie prejudycjalne w następujący sposób: „Sąd krajowy rozpatrujący żądanie zaprzestania dalszych wypłat i odzyskania kwot już wypłaconych w wykonaniu środka, który można przypisać państwu i który nie został zgłoszony w rozumieniu art. 108 ust. 3 zdanie pierwsze TFUE, w odniesieniu do którego Komisja podjęła decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE, jest zobowiązany do podjęcia wszelkich środków niezbędnych do zapewnienia przestrzegania przez władze krajowe obowiązku zawieszenia wynikającego z art. 108 ust. 3 zdanie ostatnie TFUE i z zawartego we wspomnianej decyzji tymczasowego uznania środka za pomoc oraz do usunięcia skutków ewentualnego naruszenia tego obowiązku. Środki te obejmują wstrzymanie wykonania spornego środka oraz odzyskanie wypłaconych już kwot. Jeżeli sąd krajowy nie zgadza się z kwalifikacją spornego środka dokonaną przez Komisję w decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, może on wystąpić do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym ważności na podstawie art. 267 akapit pierwszy lit. b) TFUE oraz, jeżeli jest to dozwolone w prawie krajowym, postanowić, że nie przystępuje do ostatecznego odzyskania kwot do momentu wydania ostatecznej decyzji przez Komisję, jak również wydać w międzyczasie tymczasowy nakaz odzyskania i orzec, że płatności dla beneficjenta będą wpłacane na zablokowany rachunek do momentu wydania orzeczenia co do istoty sporu”.
61.

Z postanowienia odsyłającego wynika, że umowa koncesyjna została sformułowana w ten sposób, iż ani Comune di Ancona, ani koncesjonariusz nie mogą czerpać zysków z zarządu wyciągiem. Co do cen świadczonych usług, wydaje się, że zostały one zrównane z najniższymi cenami stosowanymi w portach Regione Marche i że pokrywają jedynie koszty eksploatacji wyciągu. Co do opłaty rocznej wnoszonej przez koncesjonariusza, jest ona proporcjonalna do wydatków poniesionych przez Comune di Ancona na roboty budowlane i została skalkulowana tak, aby ani po stronie organu koncesyjnego, ani koncesjonariusza nie powstały istotne przychody netto ( 16 ). Co więcej, w świetle umowy koncesyjnej koncesjonariusz jest zobowiązany do przestrzegania mających zastosowanie przepisów unijnych, do zachowania publicznego charakteru i przeznaczenia obiektu oraz do umożliwienia korzystania zeń wszystkim statkom rybackim, które tego zażądają; jest także zobowiązany do przedstawiania co pół roku szczegółowego sprawozdania z zarządu, wykazującego zgodność z art. 29 i 30 rozporządzenia. Ponadto nie może on modyfikować warunków wdrożenia działania ani wykonywać działalności zarobkowej.
66.

W istocie, jak już wspomniałem w pkt 31 powyżej, Trybunał wyraźnie uznał rozszerzony zakres stosowania art. 13 decyzji nr 1/80 po wyroku w sprawach połączonych Abatay i in. Obecnie przyjmuje się, że przepis ten obejmuje nie tylko „warunki dostępu do rynku pracy” w ścisłym znaczeniu, ale również – podobnie jak w art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego – nowe ograniczenia odnoszące się do materialno- lub formalnoprawnych przesłanek dla pierwszego wjazdu na terytorium danego państwa członkowskiego. Skoro tak jest, zarzuty przedstawione przez rząd niemiecki w odniesieniu do zamierzonego rozgraniczenia zakresu stosowania art. 13 decyzji nr 1/80 przez umawiające się strony wydają się trudne do pogodzenia z orzecznictwem.
35.

Analizując ten akapit oraz konfrontując go z dwoma tiret, które bezpośrednio go poprzedzają, dochodzę do wniosku, że prawodawca Unii dał możliwie najwyraźniejsze wskazanie, że osoby ze wspólną cechą orientacji seksualnej mogą rzeczywiście należeć do szczególnej grupy społecznej do celów art. 10 ust. 1 lit. d) dyrektywy. Spełniają one przesłanki określone w art. 10 ust. 1 lit. d) tiret pierwsze (powiedziałabym, że w każdym wypadku, ponieważ wchodzą w zakres opcji trzeciej: gdyż „mają wspólne cechy […] tak ważne dla tożsamości […], że nie można zmuszać danej osoby do odstąpienia od nich”). W zależności od okoliczności w państwie pochodzenia mogą one również spełniać przesłanki art. 10 ust. 1 lit. d) tiret drugie (zgodnie z którym grupa „posiada odrębną tożsamość w odpowiednim państwie, to znaczy jest postrzegana jako odrębna od otaczającego społeczeństwa”). To, czy przesłanki zawarte w art. 10 ust. 1 lit. d) tiret drugie dyrektywy są spełnione, wiąże się z oceną prawną, społeczną i kulturową obyczajów panujących w państwie pochodzenia wnioskodawcy. Jest to kwestia pozostająca do rozstrzygnięcia przez właściwe organy krajowe na podstawie okoliczności faktycznych, podlegająca kontroli sądu krajowego.
125.

Jeśli Trybunał stwierdzi nieważność zaskarżonej decyzji, powinien on zgodnie z art. 264 akapit drugi TFUE utrzymać w mocy jej skutki do chwili wydania nowej decyzji, opartej na właściwej podstawie prawnej. W ten sposób uniknie się na płaszczyźnie międzynarodowej wątpliwości co do upoważnienia osób reprezentujących Unię do podpisania konwencji, skutki dokonanego już podpisania nie będą mogły zostać podważone i nie dojdzie do opóźnień procedury ratyfikacji.
95.

Ponadto skłaniałbym się do stwierdzenia, że bez ram ustanowionych na podstawie ograniczenia praw głosu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy VW, prawo mniejszości do blokowania, o którym mowa w art. 4 ust. 3 ustawy VW ma bardzo ograniczony wpływ na przepływ kapitału. Z pewnością nie ma wątpliwości co do tego, że prawo mniejszości do blokowania różni się od ogólnego progu 25%, o którym mowa w ustawie o spółkach akcyjnych, i wiąże się ze szczególnym obowiązkiem akcjonariuszy wynikającym z przepisów prawa. Niemniej dla oceny wagi zarzucanego naruszenia istotne jest, że prawo do blokowania przysługuje wszystkim akcjonariuszom bez wyjątku, zarówno dużym jak i małym. Dlatego też nie jestem przekonany, czy prawo do blokowania, nawet jeżeli rozpatrywane jest w świetle istniejącego 20% udziału podmiotów publicznych (tj. kraju związkowego Dolnej Saksonii) w kapitale spółki Volkswagen, jest w stanie znacząco ograniczyć przepływ kapitału.
5.

Zarzuty Komisji dotyczą wyłącznie zlewni wewnątrzwspólnotowych. Zarzuty te dzielą się na trzy grupy: najpierw należy zauważyć to, że przytoczone przez Hiszpanię przepisy dotyczące transpozycji art. 4 ust. 8, art. 7 ust. 2, art. 10 ust. 1 i 2 dyrektywy 2000/60/WE oraz pkt 1.3 załącznika V do niej zostały wydane w odniesieniu do zlewni wewnątrzwspólnotowych zbyt późno, z wyjątkiem Katalonii (w tym względzie zob. pkt II poniżej). Z kolei przytoczone przez Hiszpanię przepisy dotyczące transpozycji pkt 1.4 załącznika V zostały wprawdzie wydane w odniesieniu do tych obszarów w prawidłowym terminie, niemniej jednak wątpliwości budzi to, czy rzeczywiście gwarantują one skuteczną transpozycję (w tym względzie zob. pkt III poniżej). Wreszcie należy zbadać katalońską transpozycję wymienionych przepisów w odniesieniu do zlewni położonych wyłącznie na terytorium tej wspólnoty (w tym względzie zob. pkt IV poniżej).
52.

Nintendo podnosi, iż okoliczność, że środek technologiczny powstrzymuje bądź ogranicza czynności niewymagające zezwolenia, pozostaje bez znaczenia, pod warunkiem że skutek taki ma charakter sporadyczny lub incydentalny względem głównego celu i skutku polegającego na powstrzymaniu lub ograniczeniu czynności wymagających zezwolenia. W przeciwieństwie do tego PC Box kładzie nacisk na zasadę proporcjonalności i zasadę interoperacyjności wyrażoną odpowiednio w motywach 48 i 54 dyrektywy 2001/29: środki technologiczne wykraczające poza to, co jest konieczne dla ochrony samego materiału będącego przedmiotem prawa autorskiego albo które wykluczają interoperacyjność, nie powinny zatem korzystać z ochrony. Komisja uważa, iż jeżeli przedmiotowe środki powstrzymują również czynności, które nie wymagają zezwolenia, to jeżeli mogłyby one zostać zaprojektowane w taki sposób, by powstrzymywać wyłącznie czynności wymagające zezwolenia, to są one są nieproporcjonalne i w konsekwencji nie podlegają ochronie; jednakże jeżeli okoliczność, że powstrzymują one również czynności nie wymagające zezwolenia jest nieunikniona, to niekoniecznie są one nieproporcjonalne, a więc mogą podlegać ochronie; ocena ta wymaga uwzględnienia obecnego stopnia rozwoju technologicznego. Nintendo i rząd polski podnoszą, że konsole Nintendo nie są urządzeniami komputerowymi ogólnego przeznaczenia; zostały one zaprojektowane i są sprzedawane w wyłącznym i wyraźnym celu umożliwienia korzystania za ich pomocą z gier Nintendo i licencjonowanych przez Nintendo.
35.

Po pierwsze, zasady jednolitości i uniwersalności przemawiają wprost za takim podejściem. Postępowania upadłościowe są postępowaniami zbiorowymi, natomiast sąd właściwy dla głównego ośrodka podstawowej działalności dłużnika będzie (z definicji) miał do czynienia z gros spraw dłużnika (w odmiennym przypadku wyrazy „główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika” zostałyby pozbawione znaczenia) ( 19 ). Jeżeli sąd ten – którego właściwość do rozpoznania upadłości powinna być względnie łatwo przewidywalna ( 20 ) – miałby sprawować nadzór nad ścisłą wyceną wartości majątku dłużnika i odpowiednim układem z jego wierzycielami, to musi on być władny do rozstrzygania powództwa wniesionego przez zarządcę o unieważnienie wcześniej dokonanej czynności prawnej pomiędzy dłużnikiem a osobą trzecią, które to powództwo ma na celu wniesienie przedmiotów tej czynności prawnej lub wpływów z niej do masy upadłościowej dłużnika na korzyść wierzycieli.
69.

W świetle wszystkich powyższych rozważań proponuję Trybunałowi, by na pytania przedstawione przez Kammarrätten i Stockholm – Migrationsöverdomstolen odpowiedział następująco: 1) Wykładni art. 2 pkt 2 lit. c) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG należy dokonywać w ten sposób, że za „pozostającego na utrzymaniu” uznaje się członka rodziny obywatela Unii, który niezależnie od przyczyny nie jest w stanie zaspokajać w państwie pochodzenia swoich zasadniczych potrzeb i faktycznie znajduje się w takiej sytuacji zależności, w której wsparcie udzielane przez obywatela Unii jest konieczne do tego, by mógł się on utrzymać. Jeżeli chodzi o członków rodziny nuklearnej, których uznaje się za pozostających na utrzymaniu, istnienie takiej sytuacji musi być rzeczywiste i może być wykazane za pomocą wszelkich środków. Wnioskodawca może zatem przedstawić organom przyjmującego państwa członkowskiego zarówno subiektywne okoliczności na temat własnej sytuacji finansowej i społecznej, jak również inne istotne okoliczności, mogące użytecznie zilustrować tym organom obiektywny kontekst, w jakim został złożony jego wniosek. W każdym razie, to do organów przyjmującego państwa członkowskiego należy dołożenie starań, żeby członkowie rodziny nuklearnej mogli skutecznie korzystać z praw przyznanych im pośrednio przez dyrektywę 2004/38 oraz żeby nie czynić wjazdu na terytorium Unii Europejskiej, w szczególności poprzez obarczenie wnioskodawców zbyt dużym ciężarem dowodu, nadmiernie utrudnionym. 2) W celu uznania członka rodziny obywatela Unii za „pozostającego na utrzymaniu” w rozumieniu art. 2 pkt 2 lit. c) dyrektywy 2004/38 w państwie pochodzenia wnioskodawcy powinna istnieć sytuacja zależności, która powinna podlegać ocenie organów krajowych przyjmującego państwa członkowskiego w chwili, gdy członek rodziny występuje z wnioskiem o dołączenie do obywatela Unii, na którego utrzymaniu, jak twierdzi, pozostaje. Okoliczność wyrażenia przez wnioskodawcę woli podjęcia zatrudnienia w przyjmującym państwie członkowskim lub uznania go przez organy tego państwa w chwili składania wniosku za posiadającego realne szanse na znalezienie zatrudnienia nie może stanowić przeszkody w uznaniu jego statusu członka rodziny „pozostającego na utrzymaniu” w rozumieniu powołanego wyżej przepisu, skoro z analizy jego wniosku wynika, że w państwie pochodzenia znajduje się w rzeczywistej sytuacji zależności od obywatela Unii, do którego zamierza dołączyć.
81.

Z fragmentu tego wynika zatem jasno, że państwa członkowskie są zobowiązane, z wyjątkiem przypadku skorzystania z odstępstwa przewidzianego w drugim akapicie tego artykułu (który to przypadek w niniejszej sprawie nie zachodzi), do przyznania obniżenia podstawy opodatkowania z chwilą wypełnienia warunków tego artykułu. Rząd niemiecki słusznie zatem twierdzi, że „warunki określone [przez państwa członkowskie]” mogą odnosić się tylko do form obniżenia, a nie do istnienia prawa do obniżenia ( 23 ).
71.

Ograniczenie skutków czasowych wyroku jest wyjątkowym krokiem, który Trybunał podejmował tylko wtedy, po pierwsze, „gdy istniało ryzyko poważnych reperkusji gospodarczych z uwagi, między innymi, na znaczną liczbę stosunków prawnych nawiązanych w dobrej wierze na podstawie przepisów uważanych za obowiązujące”, i po drugie, „gdy okazywało się, iż jednostki oraz władze krajowe zostały skłonione do zachowań niezgodnych z prawem Unii ze względu na istnienie obiektywnej i istotnej niepewności co do zakresu przepisów prawa Unii, do której to niepewności przyczyniło się ewentualnie również samo zachowanie innych państw członkowskich bądź Komisji Europejskiej” ( 32 ). Finansowe konsekwencje nie mogą same w sobie stanowić uzasadnienia dla takiego wyjątkowego działania ( 33 ).
55.

Na koniec dodam ostatni argument, który według mnie dowodzi, że prawodawca Unii nie planował, żeby kodeks wizowy miał być instrumentem sankcjonującym prawo podmiotowe do otrzymania wizy. Wśród największych zmian wprowadzonych przez wspomniany kodeks – nowych rozwiązań, do których jeszcze wrócę nieco później – znajduje się ustanowienie prawa do odwołania od decyzji o odmowie wydania wizy ( 42 ). Natomiast prawodawca nie wprowadził explicite prawa do odwołania na drodze sądowej ( 43 ), a przez odesłanie do przepisów prawa krajowego pozostawił określenie zasad wykonania tego prawa do uznania państw członkowskich. Ponadto państwom członkowskim przyznano w rezultacie dodatkowy termin na odpowiednie zorganizowanie ich systemów krajowych, a termin wejścia w życie przepisu ustanawiającego prawo do odwołania przesunięto na dzień 5 kwietnia 2011 r. ( 44 ).. Ze sprawozdania rocznego Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej za rok 2011 ( 45 ) wynika, że odwołania od decyzji o odmowie wydania wizy Schengen są wnoszone, w zależności od danego państwa członkowskiego, albo do organu administracyjnego, albo do organu quasi-sądowego, albo też do sądu. Różnice te, wynikające zarówno z niechęci państw członkowskich do przyjęcia większych zobowiązań w zakresie gwarancji procesowych dla osób ubiegających o wizę, jak i z konkretnych trudności, z jakimi wiąże się wprowadzenie skutecznej ochrony sądowej dla osób, które nie mają dostępu do terytorium krajowego, są dodatkowo trudne do pogodzenia z koncepcją, iż doszło do usankcjonowania prawa podmiotowego.