Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Kompetencja sądu wspólnotowego – Współpraca Komisji i państw członkowskich w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii – Porozumienie zawarte między Komisją a niektórymi państwami członkowskimi wiążące się z podziałem kosztów

(art. 230 WE; art. 46 UE; rozporządzenie Rady nr 1605/2002; rozporządzenie Komisji nr 2342/2002)

2. Międzynarodowe prawo publiczne – Zasady – Dobra wiara – Prawo wspólnotowe – Ochrona uzasadnionych oczekiwań

3. Budżet Wspólnot Europejskich – Rozporządzenie finansowe – Zakres stosowania

(art. 268 WE; rozporządzenie Rady nr 1605/2002, art. 1 i73 ust. 1)

4. Postępowanie – Przedstawienie przed Sądem opinii wyrażonych przez służby prawne instytucji wspólnotowych – Przesłanki

Summary

1. W ramach traktatu UE, w brzmieniu wynikającym z traktatu z Amsterdamu, kompetencje Trybunału Sprawiedliwości zostały wymienione w sposób wyczerpujący w art. 46 UE. Artykuł ten nie przewiduje żadnej kompetencji Trybunału w ramach tytułu V traktatu UE.

Jednakże, jeśli Komisja dokonuje windykacji zadłużenia poprzez potrącenie przysługujących jej względem państwa członkowskiego wierzytelności powstałych w wyniku porozumienia między Komisją a niektórymi państwami członkowskimi zawartego w ramach współpracy z zakresu wyżej wymienionego tytułu V, w drodze aktu wydanego na podstawie rozporządzenia nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich i rozporządzenia nr 2342/2002 ustanawiającego zasady wykonania rozporządzenia finansowego, ten akt dotyczący potrącenia należy do dziedziny prawa wspólnotowego i może stanowić przedmiot skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej na podstawie art. 230 WE.

(por. pkt 73, 74)

2. Ocena zobowiązań państwa członkowskiego będącego partnerem uczestniczącym we wspólnym projekcie Komisji i niektórych państw członkowskich realizowanym w ramach współpracy z zakresu wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii, nie może zostać ograniczona do uzgodnień będących częścią zawartych między partnerami porozumień, lecz powinna jednocześnie uwzględniać oczekiwania, które powstały po stronie tego państwa członkowskiego w związku z jej zachowaniem się wobec partnerów. W istocie jako sygnatariusz tychże uzgodnień każdy partner jest zobowiązany działać zgodnie z dobrą wiarą wobec pozostałych partnerów.

Zasada dobrej wiary jest zasadą zwyczajowego prawa międzynarodowego, której istnienie zostało uznane przez Stały Trybunał Sprawiedliwości Międzynarodowej utworzony w ramach Ligi Narodów, a następnie przez Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości i w ramy prawne przez art. 18 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, zawartej w dniu 23 maja 1969 r. Ponadto zasada ta jest w międzynarodowym prawie publicznym konsekwencją zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, która stanowi część wspólnotowego porządku prawnego. W konsekwencji znajduje ona zastosowanie do Wspólnoty a także jej partnerów w kontekście tychże porozumień.

(por. pkt 84–87, 97)

3. Z zakresu zastosowania rozporządzenia nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, a zwłaszcza z jego art. 1 wynika, że przewidziana w jego art. 73 ust. 1 procedura windykacji poprzez potrącenie ma zastosowanie tylko do kwot wchodzących do budżetu wspólnotowego. Komisja jest uprawniona na podstawie art. 268 WE – który przewiduje wpisanie do budżetu zarówno wydatków Wspólnoty, jak i określonych wydatków poniesionych przez instytucje w związku z postanowieniami Traktatu o Unii Europejskiej dotyczącymi wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa – do obciążenia budżetu wspólnotowego wydatkami poniesionymi na projekty w ramach współpracy objętej zakresem wyżej wymienionych postanowień traktatu UE.

(por. pkt 111)

4. Sprzeczne z interesem publicznym, który wymaga, aby instytucje mogły korzystać z opinii swoich służb prawnych wydawanych w sposób całkowicie niezależny, byłoby dopuszczenie, aby takie dokumenty mogły być przedstawione w postępowaniu przed Sądem przez inne osoby niż służby, które zleciły ich sporządzenie, bez upoważnienia ze strony zainteresowanej instytucji lub zarządzenia sądu.

(por. pkt 134)