ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2.

Gdyby na pytanie pierwsze udzielona została odpowiedź przecząca: czy wyłączny licencjobiorca wspólnotowego znaku towarowego może dochodzić roszczeń o naprawienie własnej szkody we wszczętym przez siebie, za zgodą właściciela praw, postępowaniu na podstawie art. 32 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych, czy też może on jedynie przystąpić do postępowania w sprawie naruszenia wzoru wspólnotowego wszczętego przez samego właściciela praw na podstawie ust. 4 tego przepisu?
—

wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie poprzez uwzględnienie żądań skarżącej – obecnie wnoszącej odwołanie – w pierwszej instancji, to jest poprzez stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji 2013/661/WPZiB (1) z dnia 15 listopada 2013 r. oraz art. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 1154/2013 (2) z dnia 15 listopada 2013 r. w zakresie w jakim dotyczą one lub mogą dotyczyć IOEC oraz poprzez nakazanie usunięcia nazwy skarżącej z załączników do wymienionych przepisów;
4)

Jeśli na pytanie prejudycjalne 1a) lub 1b) zostanie udzielona odpowiedź przecząca, a na pytania prejudycjalne 2a), 2b) i 3 zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: Czy zaklasyfikowaniu rejestrujących kamer wideo, nadających się do zapisywania sygnałów z zewnętrznych źródeł do podpozycji 8525 8099 CN stoi na przeszkodzie to, że nie mogą one odtwarzać tych sygnałów za pomocą zewnętrznego odbiornika telewizyjnego lub zewnętrznego monitora?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 363/19

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 23 lipca 2015 r. – Landkreis Potsdam-Mittelmark/Finanzamt Brandenburg

(Sprawa C-400/15)

(2015/C 363/24)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesfinanzhof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Landkreis Potsdam-Mittelmark

Strona pozwana: Finanzamt Brandenburg

Pytanie prejudycjalne

Paragraf 15 ust. 1 zdanie 2 niemieckiej ustawy o podatku obrotowym stanowi, że dostawy towarów, przywóz lub wewnątrzwspólnotowe nabycie przedmiotu używanego przez przedsiębiorcę do prowadzenia swojego przedsiębiorstwa w stopniu mniejszym niż 10 % nie uznaje się za przeznaczone dla celów tego przedsiębiorstwa – i wyklucza w związku z tym prawo do odliczenia podatku VAT.

Regulacja ta wynika z art. 1 decyzji Rady 2004/817/WE z dnia 19 listopada 2004 r. (1), która upoważnia Republikę Federalną Niemiec do tego, by inaczej niż ustanowiono w art. 17 ust. 2 szóstej dyrektywy w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, wyłączyła wydatki na towary i usługi z prawa do odliczenia podatku VAT, gdy wykorzystywane są w ponad 90 % na użytek prywatny podatnika lub jego pracowników, lub, bardziej ogólnie, dla celów innych niż związane z jego działalnością.

Czy upoważnienie to obowiązuje – zgodnie z dosłownym brzmieniem przepisu – jedynie w przypadkach uregulowanych w art. 6 ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (art. 26 dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej) czy też ponadto we wszystkich przypadkach, w których dany towar lub usługa jedynie częściowo wykorzystywane są w działalności gospodarczej?

(1) Dz.U. L 357, s. 33.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 363/24

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 24 sierpnia 2015 r. – postępowanie karne przeciwko A, B

(Sprawa C-453/15)

(2015/C 363/30)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

A, B

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 56 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, że pozwolenie przewidziane w art. 3 lit. a) dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (2), które to pozwolenie uprawnia do emitowania jednej tony równoważnika ditlenku węgla przez określony okres, stanowi „prawo pokrewne” w rozumieniu tego przepisu?

(1) Dz.U. L 347, s. 1.

(2) Dz.U. L 275, s. 32 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 15, t. 7, s. 631.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 363/25

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 2 września 2015 r. – Openbaar Ministerie/A

(Sprawa C-463/15)

(2015/C 363/31)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Rechtbank Amsterdam

Strony w postępowaniu głównym

Wnioskodawca: Openbaar Ministerie

Druga strona postępowania: A.

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 2 ust. 4 i art. 4 pkt 1 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW (1) pozwalają na to, by państwo członkowskie wykonujące nakaz dokonywało transpozycji tych przepisów do prawa krajowego ustanawiając wymóg, wedle którego czyn musi być karalny na podstawie prawa tego państwa członkowskiego i musi być zagrożony karą pozbawienia wolności o maksymalnym wymiarze co najmniej 12 miesięcy?

(1) Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (2002/584/WSiSW) (Dz.U. L 190, s. 1).
2.

Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu państwa rejestru (Austria), zgodnie z którym poświadczanie autentyczności podpisów na dokumentach, które są niezbędne dla ustanowienia lub przeniesienia praw do nieruchomości, jest zastrzeżone dla notariuszy, co powoduje, że oświadczenie o autentyczności podpisu dokonane przez adwokata prowadzącego działalność w Republice Czeskiej w jego państwie siedziby nie jest uznawane w państwie rejestru, mimo że zgodnie z prawem czeskim takie oświadczenie ma skutek prawny urzędowego poświadczenia, w szczególności ponieważ a. kwestia uznania w państwie rejestru oświadczenia w sprawie autentyczności podpisu na wniosku o wpis do księgi wieczystej dokonanego w Republice Czeskiej przez adwokata mającego tam siedzibę dotyczy merytorycznego świadczenia usługi przez adwokata, której nie mogą świadczyć adwokaci w państwie rejestru, i odmowa uznania takiego oświadczenia nie podlega zatem zakazowi ograniczeń lub b. takie zastrzeżenie jest uzasadnione w celu zagwarantowania zgodności z prawem i pewności prawnej aktów (dokumentów dotyczących czynności prawnych) i dlatego służy nadrzędnym względom interesu ogólnego, a ponadto jest konieczne, aby osiągnąć ten cel w państwie rejestru?
1)

Czy należy dać pierwszeństwo zasadzie przechowywania danych osobowych w formie umożliwiającej identyfikację osób, których dane dotyczą, przez czas nie dłuższy niż jest to konieczne do celów, dla których dane zostały zgromadzone lub dla których są dalej przetwarzane, przewidzianej w art. 6 lit. e) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. (1) transponowanej dekretem ustawodawczym nr 196 z dnia 30 czerwca 2003 r., w konsekwencji czego zasada ta stoi na przeszkodzie systemowi jawności wdrożonemu poprzez rejestr spółek przewidziany w pierwszej dyrektywie 68/151/WE Rady z dnia 9 marca 1968 r. (2) oraz prawo krajowe w art. 2188 kodeksu cywilnego i w art. 8 ustawy nr 580 z dnia 29 grudnia 1993 r. w zakresie w jakim wymaga on aby każdy mógł poznać wynikające z niego dane dotyczące osób fizycznych, bez ograniczeń czasowych?
4)

W razie odpowiedzi twierdzącej na trzy poprzednie pytania (lub na któreś z nich) oraz przyjęcia interpretacji, że decyzja pracodawcy o zwolnieniu pracownika, dotychczas postrzeganego pozytywnie pod względem zawodowym, przez sam fakt jego czasowej niepełnosprawności – o niepewnym czasie trwania – spowodowanej wypadkiem przy pracy, w czasie gdy pracownik ten korzysta ze świadczeń opieki zdrowotnej i świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia społecznego, mieści się w zakresie stosowania lub ochrony któregoś artykułu lub któryś artykułów Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, czy mogą one być stosowane przez sąd krajowy w celu rozstrzygnięcia sporu między jednostkami, czy to z uwagi na to, że – w zależności od tego, czy mamy do czynienia z „prawem” czy z „zasadą” – mają one horyzontalna skuteczność, czy poprzez zastosowanie „zasady wykładni zgodnej”? W razie odpowiedzi przeczącej na cztery poprzednie pytania, sąd przedkłada piąte pytanie:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 354/24

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Labour Court (Irlandia) w dniu 13 sierpnia 2015 r. – Dr David L. Parris/Trinity College Dublin, Higher Education Authority, Department of Public Expenditure and Reform, Department of Education and Skills

(Sprawa C-443/15)

(2015/C 354/26)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Labour Court (Irlandia)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Dr David L. Parris

Strona pozwana: Trinity College Dublin, Higher Education Authority, Department of Public Expenditure and Reform, Department of Education and Skills

Pytania prejudycjalne

1) Czy dyskryminację ze względu na orientację seksualną, z naruszeniem art. 2 dyrektywy 2000/78/WE (1), stanowi zastosowanie w zakładowym programie emerytalnym zasady ograniczającej wypłatę świadczeń rodzinnych na rzecz żyjącego zarejestrowanego partnera osoby będącej członkiem programu po jego śmierci poprzez wprowadzenie wymogu zawarcia zarejestrowanego związku partnerskiego przez członka programu i jego żyjącego zarejestrowanego partnera przed ukończeniem przez członka programu 60. roku życia, w sytuacji gdy przed 60-tymi urodzinami członka programu prawo krajowe nie zezwalało na zawarcie zarejestrowanego związku partnerskiego, a członek programu i jego zarejestrowany partner żyli w stałym związku partnerskim przed tą datą?

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:

2) Czy dyskryminację ze względu na wiek, z naruszeniem art. 2 w związku z art. 6 ust. 2 dyrektywy 2000/78/WE, stanowi wprowadzenie przez świadczeniodawcę zakładowego programu emerytalnego ograniczenia w zakresie uprawnienia do otrzymywania renty rodzinnej przez żyjącego zarejestrowanego partnera członka programu po jego śmierci w postaci wymogu zawarcia zarejestrowanego związku partnerskiego przez członka programu i jego zarejestrowanego partnera przed 60-tymi urodzinami członka programu, w sytuacji gdy: a) określenie dotyczące wieku, w jakim członek programu musiałby zawrzeć zarejestrowany związek partnerski nie jest kryterium stosowanym w obliczeniach aktuarialnych, oraz b) prawo krajowe nie zezwalało członkowi programu i jego zarejestrowanemu partnerowi na zawarcie związku małżeńskiego przed 60-tymi urodzinami członka programu, a członek programu i jego zarejestrowany partner żyli w stałym związku partnerskim przed tą datą?

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie:

3. Czy dyskryminację, z naruszeniem art. 2 w związku z art. 6 ust. 2 dyrektywy 2000/78/WE stanowi okoliczność, że ograniczenia w zakresie uprawnień w ramach zakładowego programu emerytalnego, opisane w pytaniu pierwszym lub pytaniu drugim są łącznym skutkiem wieku i orientacji seksualnej członka programu?

(1) Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16).
—

W zarzucie drugim wnoszące odwołanie utrzymują, że Sąd naruszył prawo w ten sposób, iż nie sformułował pod adresem Komisji zastrzeżeń co do okoliczności, że instytucja ta przyznała zwolnienie z grzywien przedsiębiorstwu wnioskującemu o takie zwolnienie w odniesieniu do Europy Południowej, a tym samym zastosowała komunikat w sprawie współpracy z 2002 r. w sposób niespójny. Mówiąc ściślej, wnoszące odwołanie podnoszą, że przedsiębiorstwu wnioskującemu o zwolnienie z grzywien w odniesieniu do Europy Południowej nie należało przyznawać żadnego zwolnienia z grzywien, a w konsekwencji, że wszystkie oświadczenia złożone ustnie przez to przedsiębiorstwo wnioskujące o zwolnienie z grzywien oraz wszystkie informacje uzyskane w odpowiedzi na żądania informacji oparte na tych oświadczeniach ustnych powinny były zostać usunięte z akt niniejszej sprawy.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 389/20

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Novom Zagrebu (Chorwacja) w dniu 11 września 2015 r. – Ibrica Zulfikarpašić/Slaven Gajer

(Sprawa C-484/15)

(2015/C 389/21)

Język postępowania: chorwacki

Sąd odsyłający

Općinski sud u Novom Zagrebu, stalna služba u Samoboru

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Ibrica Zulfikarpašić

Strona pozwana: Slaven Gajer

Pytanie prejudycjalne

Czy przepisy ustawy o egzekucji dotyczące europejskiego tytułu egzekucyjnego są zgodne z rozporządzeniem (WE) nr 805/2004 (1), czyli czy w Republice Chorwacji, w odniesieniu do wydawania nakazu egzekucyjnego w oparciu o dokument autentyczny w ramach postepowania egzekucyjnego, termin „sąd” obejmuje swoim zakresem notariuszy, czy notariusze mogą wydawać zaświadczenia europejskiego tytułu egzekucyjnego dla prawomocnych i wykonanych nakazów egzekucyjnych opartych na dokumentach autentycznych, które to zaświadczenia wydaje się, gdy wspomniane nakazy są bezsporne, a w przypadku odpowiedzi przeczącej, czy sądy mogą wydawać zaświadczenia europejskiego tytułu egzekucyjnego dla nakazów egzekucyjnych opartych na dokumencie autentycznym sporządzonych przez notariusza, gdy wskazane nakazy, zgodnie ze swą treścią, dotyczą roszczeń bezspornych, oraz jakiego w takim przypadku należałoby użyć formularza?

(1) Rozporządzenie (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych (Dz.U. L 143, s. 15).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 381/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 3 września 2015 r. – Jean-Michel Adrien, Frédéric Baron, Catherine Blanchin, Marc Bouillaguet, Anne-Sophie Chalhoub, Denis D'Ersu, Laurent Gravière, Vincent Cador, Roland Moustache, Jean-Richard de la Tour, Anne Schneider, Bernard Stamm, Éléonore von Bardeleben/Premier ministre, Ministre des finances et des comptes publics, Ministre de la décentralisation et de la fonction publique

(Sprawa C-466/15)

(2015/C 381/22)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d'État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Jean-Michel Adrien, Frédéric Baron, Catherine Blanchin, Marc Bouillaguet, Anne-Sophie Chalhoub, Denis D'Ersu, Laurent Gravière, Vincent Cador, Roland Moustache, Jean-Richard de la Tour, Anne Schneider, Bernard Stamm, Éléonore von Bardeleben

Strona pozwana: Premier ministre, Ministre des finances et des comptes publics, Ministre de la décentralisation et de la fonction publique

Pytania prejudycjalne

Czy przepisy krajowe, które zezwalają urzędnikowi oddelegowanemu do pracy w instytucji Unii Europejskiej na dokonanie, na okres tego oddelegowania, wyboru: albo na rzecz zawieszenia odprowadzania składek do systemu emerytalnego państwa swego pochodzenia, w którym to wypadku jego emerytura z tego systemu jest w pełni skumulowana z przywilejami emerytalnymi związanymi ze stanowiskiem sprawowanym w ramach oddelegowania, albo na rzecz dalszego odprowadzania tych składek, w którym to wypadku jego emerytura z tego systemu jest ograniczona do wysokości koniecznej do doprowadzenia sum emerytur, w tym emerytury nabytej w systemie znajdującym zastosowanie do stanowiska objętego oddelegowaniem, do wysokości emerytury, jaka zostałaby nabyta w braku oddelegowania, naruszają zobowiązania wynikające z art.45 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art.48 tego traktatu i zasady lojalnej współpracy, o której mowa w art. 4 Traktatu o Unii Europejskiej?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 381/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 24 sierpnia 2015 r. – Autorità Garante della Concorrenza e del mercato/Italsempione – Spedizioni Internazionali SpA

(Sprawa C-450/15)

(2015/C 381/20)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłając

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Autorità Garante della Concorrenza e del mercato

Strona pozwana: Italsempione – Spedizioni Internazionali SpA

Pytanie prejudycjalne

Czy zasada proporcjonalności, która zgodnie z art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej reguluje procedurę wymierzania sankcji, stoi na przeszkodzie interpretacji art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (1) utrwalonej przez, Komisję Europejską w Wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (2006/C 201/02), a także odpowiedniej praktyce krajowej, zgodnie z którą sankcja nakładana na przedsiębiorstwa, które naruszyły zakaz porozumień ograniczających konkurencję jest obliczana przy zastosowaniu okoliczności do kwoty podstawowej wynikającej z uwzględnienia różnych czynników, które należy wziąć pod uwagę na podstawie prawa Unii Europejskiej, a w każdym wypadku przed obniżeniem do 10 % obrotu, co wiąże się z ryzykiem, że zastosowanie okoliczności łagodzących do kwoty podstawowej może nie mieć wpływu na indywidualizację sankcji, której okoliczności są określane w wyniku dostosowania odpowiedniej kwoty z uwagi na cechy konkretnej sprawy?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).
3)

Czy przepisy dyrektywy 2006/112 dotyczące odliczenia podatku VAT należy interpretować w ten sposób, że organ podatkowy, nawet jeżeli nie kwestionuje wykonania transakcji wskazanej w fakturze, która formalnie spełnia wymogi ustawowe, może odmówić skorzystania z prawa do odliczenia podatku VAT bez zbadania należytej staranności – w praktyce opierając się na odpowiedzialności obiektywnej – z tego powodu, że skoro transakcja nie została zrealizowana między stronami widniejącymi w fakturze, nieprawdopodobny charakter treści faktury wyklucza z definicji badanie należytej staranności, czy też w takiej sytuacji organ podatkowy, który odmawia prawa do skorzystania z odliczenia, jest również zobowiązany do wykazania, że podatnik, który zamierza skorzystać z prawa do odliczenia, wiedział o bezprawnym zachowaniu – ewentualnie mającym na celu uniknięcie podatku – przedsiębiorstwa, z którym łączył go stosunek umowny, lub nawet uczestniczył w takim bezprawnym zachowaniu?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 381/22

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 11 września 2015 r. – Autorità Garante della Concorrenza e del mercato/Albini & Pitigliani SpA

(Sprawa C-483/15)

(2015/C 381/24)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Autorità Garante della Concorrenza e del mercato

Strona pozwana: Albini & Pitigliani SpA

Pytanie prejudycjalne

Czy zasada proporcjonalności, która zgodnie z art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej reguluje procedurę wymierzania sankcji, stoi na przeszkodzie interpretacji art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (1) utrwalonej przez, Komisję Europejską w Wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (2006/C 201/02), a także odpowiedniej praktyce krajowej, zgodnie z którą sankcja nakładana na przedsiębiorstwa, które naruszyły zakaz porozumień ograniczających konkurencję jest obliczana przy zastosowaniu okoliczności do kwoty podstawowej wynikającej z uwzględnienia różnych czynników, które należy wziąć pod uwagę na podstawie prawa Unii Europejskiej, a w każdym wypadku przed obniżeniem do 10 % obrotu, co wiąże się z ryzykiem, że zastosowanie okoliczności łagodzących do kwoty podstawowej może nie mieć wpływu na indywidualizację sankcji, której okoliczności są określane w wyniku dostosowania odpowiedniej kwoty z uwagi na cechy konkretnej sprawy?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).
—

Wykazując oczywiście ograniczoną znajomość i zrozumienie dynamiki sektora ubezpieczeniowego, a zwłaszcza reasekuracji nadwyżki strat (Excess of Loss (zwanej dalej „XoL”)), Sąd podobnie jak wcześniej Komisja, popełnił poważne i oczywiste błędy stwierdzając okoliczności faktyczne, których nieprawdziwość wynika z dokumentów w aktach sprawy. Wystawienie na ryzyko reasekuratora nadwyżki szkodowości nie wzrasta, gdy udział reasekuratora w pokryciu reasekuracyjnym jest bardzo wysoki: jest tak bowiem wyższemu udziałowi w umowie XoL odpowiada pobrana opłata proporcjonalna. Ponadto nie występuje zwiększenie ryzyka, w wypadku gdy zbywający wpada w trudności finansowe, ponieważ w umowie XoL ryzyko głównej straty dla reasekuratora nie jest związane z trudnościami zbywającej spółki, pomimo ryzyka niewypłacalności nabywców ubezpieczonych. Należy dodać, że ryzyko upadłości zbywającej SACE BT, również w wypadku trudności finansowych w ogóle nie istniało zważywszy, że uiszczenie na rzecz spółki dominującej opłaty za podpisanie umowy reasekuracyjnej odbyło się w jednej racie i zawczasu, a gdyby do niego nie doszło pokrycie reasekuracyjne po prostu nie zostałoby aktywowane. Omawiana umowa XoL nie dotyczyła jedynie 25 % ryzyka reasekurowanego przez SACE BT, z uwagi na co nieprawdą jest że – jak stwierdzono w wyroku – druga umowa przewidująca inną opłatę mogła zostać wynegocjowana z SACE S.p.A. w odniesieniu do salda pokrycia reasekuracyjnego. Wreszcie Sąd zupełnie przeinaczył argument, wedle którego – jako że SACE S.p.A. przystąpiła do umowy, a więc i do pokrycia reasekuracyjnego ryzyka, dopiero w dniu 5 czerwca 2009 r., chociaż jako wynagrodzenie otrzymała opłatę obliczoną w wymiarze rocznym – rzeczona spółka skorzystała faktycznie z dorozumianego podwyższenia o 5/12 stawki opłaty pobranej w porównaniu do stawki zapłaconej przez SACE BT prywatnym reasekuratorom uwzględniając okres ryzyka, który już upłynął bez wystąpienia szkód. Zważywszy, że okoliczności te wynikają z zaskarżonej decyzji, Sąd naruszył prawo stwierdzając, że nie zostały one podane do wiadomości Komisji podczas postępowania administracyjnego. Jako że SACE poprzestała na sformułowaniu – w kontekście jej drugiego zarzutu i w drodze jego rozszerzenia – argumentu dalszego dowodu na brak istotnego ryzyka wystąpienia korzyści, Sąd błędnie zakwalifikował omawiany argument jako niedopuszczalny nowy zarzut.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 381/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 31 sierpnia 2015 r. – Verners Pudāns

(Sprawa C-462/15)

(2015/C 381/21)

Język postępowania: łotewski

Sąd odsyłający

Augstākā tiesa

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Verners Pudāns

Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 (1) z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 należy interpretować w ten sposób, że zezwala on co do zasady na objęcie przez państwo członkowskie podatkiem dochodowym płatności dokonywanych w ramach systemów wsparcia wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia?

(1) Dz.U. L 30, s. 16.
1)

Czy art. 3 ust. 3 dyrektywy 2001/42/WE (1), w części, w jakiej odnosi się on także do sytuacji wskazanej w ust. 2 lit. b) tego artykułu, jest ważny w świetle postanowień dotyczących ochrony środowiska w TFUE i w Karcie praw podstawowych UE w zakresie, w jakim wyłącza on z systematycznego poddawania strategicznej ocenie środowiska plany i programy, które zostały uznane za wymagające oceny skutków na podstawie art. 6 i 7 dyrektywy 92/43/EWG (2);