ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 271/2010 w zakresie, w jakim zmienia ono rozporządzenie (WE) nr 889/2008 w ten sposób, że w pkt 9 części A załącznika XI w odniesieniu do unijnego logo produkcji ekologicznej, o którym mowa w art. 57, w sposób prawnie wiążący wprowadza się wymóg, by było ono stosowane „zgodnie z zasadami określonymi przy jego rejestracji […] w Urzędzie Własności Intelektualnej Beneluksu”, w szczególności w zakresie w jakim te ustalenia (regulaminu znaku zbiorowego) stanowią: — w art. 2 akapit czwarty, że nikt — również skarżący — nie może używać unijnego logo produkcji ekologicznej „without empowerment from the Bodies designed or recognised in accordance with the Community Regulations”, tzn. bez upoważnienia do stosowania unijnego logo produkcji ekologicznej przez organy lub jednostki kontrolne, które zostały utworzone na podstawie przepisów unijnych lub zgodnie z nimi uznane; — w art. 4 o wyłączeniu odpowiedzialności, zgodnie z którym Unia Europejska nie ponosi odpowiedzialności za możliwość używania unijnego logo produkcji ekologicznej w Unii Europejskiej, z wyjątkiem własnego bytu prawnego Unii Europejskiej i jej uprawnienia do unijnego logo produkcji ekologicznej „except to the extent of its corporate existence and of its underlying entitlement to the Organic Farming Mark”, czyli ograniczenie odpowiedzialności Unii Europejskiej jedynie do prawnej egzystencji Unii Europejskiej i do uprawnienia Unii Europejskiej do dokonanej rejestracji znaku; — w art. 7 akapit drugi zdanie drugie o wymogu, że przepisy regulaminu znaku zbiorowego dotyczące używania i administrowania unijnego logo produkcji ekologicznej mogą być współistnieć z przepisami Unii Europejskiej i ustaw krajowych, ale że w przypadku konfliktu dotyczącego używania unijnego logo produkcji ekologicznej regulamin ma pierwszeństwo i należy go stosować, a więc „in case of conflict concerning the use of the Organic Farming Mark”„provisions of the present Regulations on use and management” znajdują zastosowanie, a nie inne normy, w szczególności zawarte w rozporządzeniu (UE) nr 271/2010; — w art. 9 pkt 3, że unijne logo produkcji ekologicznej nie może być używane w sposób, który byłby lekceważący lub krytyczny w odniesieniu do Unii Europejskiej lub regulaminu znaku zbiorowego ustalonego w Urzędzie Własności Intelektualnej Beneluksu; — w art. 12 akapit pierwszy, że Unia Europejska zastrzega sobie prawo bezpośredniej kontroli produktów i materiałów reklamowych noszących unijny znak produkcji ekologicznej i okresowego żądania próbek; — w art. 15 akapit pierwszy, że wykładnia przepisów regulaminu znaku zbiorowego jest zastrzeżona dla Unii Europejskiej, a w konsekwencji jej ustawowemu przedstawicielowi — Komisji Europejskiej, a tym samym nie podlega wykładni sądów Unii Europejskiej; — w art. 15 akapit drugi, że regulamin stosowania i administrowania unijnego logo produkcji podlega prawu belgijskiemu;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 221/54

Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2010 r. — Conceria Kara przeciwko OHIM — Dima (KARRA)

(Sprawa T-270/10)

()

2010/C 221/87

Język skargi: włoski

Strony

Strona skarżąca: Conceria Kara Srl (Trezzano sul Naviglio, Włochy) (przedstawiciel: adwokat P. Picciolini)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Dima- Gida Teksil Deri Insaat Maden Turizm Orman Urünleri Sanayi Ve Ticaret Ltd Sti

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 29 marca 2010 r., w której orzeczono o odwołaniu od decyzji OHIM dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu nr B 1171453 wszczętego przez Conceria Kara wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5346457.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: DIMA — TEKSIL DERI INSAAT MADEM TURIZM ORMAN URÜNLERE SANAYI VE TICARET LTD. STI.

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „KARRA” dla towarów i usług z klas 3, 9, 18, 20, 24, 25 i 35.

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowane we Włoszech graficzne znak towarowe „KARA” (nr 765.532 dla towarów należących do kasy 35 i nr 761.972 dla towarów i usług należących do klas 18 i 25), graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 887.810 („KARA”) dla towarów należących w szczególności do klas 18 i 25 oraz nazwa handlowa spółki włoskiej „CONCERIA KARA S.R.L”, w odniesieniu do której żąda się zastrzeżenia używania dla tych samych towarów i usług co wcześniejszych znaków towarowych.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: brak uzasadnienia; niewłaściwa interpretacja i zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.
Ponadto, doszło do naruszenia decyzji Rady 2009/906/WPZiB z dnia 8 grudnia 2009 r. (1), ponieważ szef misji nie był upoważniony do zmiany miejsca zatrudnienia członka personelu, lecz wyłącznie do zapewnienia bieżącego zarządzania personelem.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 221/56

Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2010 r. — Wesergold Getränkeindustrie przeciwko OHIM — Lidl Stiftung (WESTERN GOLD)

(Sprawa T-278/10)

()

2010/C 221/90

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Wesergold Getränkeindustrie GmbH & Co. KG (Rinteln, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Goldenbaum, I. Rohr T. Melchert)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie R 770/2009-1;

— obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Lidl Stiftung & Co. KG

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy WESTERN GOLD dla towarów z klasy 33

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy i wspólnotowy znak towarowy WeserGold dla towarów z klas 29, 31 i 32; słowny krajowy i międzynarodowy znak towarowy Wesergold dla towarów z klas 29, 31 i 32 oraz słowny krajowy znak towarowy WESERGOLD dla towarów z klasy 32.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i oddalenie sprzeciwu

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Naruszenie art. 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie przekazała sprawy do ponownego rozpoznania ani sama nie zbadała zasadności sprzeciwu w pozostałym zakresie. Ponadto naruszenie art. 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009 z uwagi na naruszenie przysługującego skarżącej prawa do bycia wysłuchanych, jak również naruszenie art. 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie uzasadniła swej decyzji.

(1) Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).
Zarzut trzeci. Naruszenie powagi rzeczy osądzonej. Zdaniem skarżącej wyroki wydane przez Sąd i Trybunał w przedmiocie poprzedniej pomocy objęte są powagą rzeczy osądzonej co do faktu, że pomoc nie ułatwia eksportu, lecz ponoszenie kosztów wejścia na rynki trzecie, oraz co do faktu, że same ogólne odwołania do zasad dotyczących pomocy państwa wpływającej bezpośrednio na rynek wewnętrzny nie wystarczają do uzasadnienia decyzji mającej za przedmiot pomoc wpływająca bezpośrednio na rynek trzeci, do tego o nieznacznej wielkości. Tymczasem w swej nowej decyzji Komisja nie uwzględniła powagi rzeczy osądzonej, opierając się jedynie na tych zasadach.
—

Naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań w zakresie, w jakim organy krajowe działały na podstawie kalendarzy audytów zaakceptowanych przez Komisje w strategiach, które to kalendarze były przestrzegane, a Komisja w żadnym momencie nie wskazała na to, iż stanowi to wadę funkcjonowania systemu zarządzania i kontroli;
—

posiłkowo: przekazanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpoznania co do istoty w nowym składzie.
Co się tyczy braków w systemie kontroli uznania organizacji producentów SAT Royal, Komisja uważa, że zasadę, zgodnie z którą żaden członek organizacji producentów nie może mieć więcej niż 20 % praw do głosowania, należy również stosować do osób fizycznych, które są akcjonariuszami podmiotów będących z kolei członkami organizacji producentów. Królestwo Hiszpanii uważa, że zasada przewidziana w art. 14 ust. 2 rozporządzenia 1432/2003 stosuje się tylko do tych, którzy są członkami organizacji, lecz nie ma potrzeby analizowania składu akcjonariatu podmiotów należących do organizacji producentów.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 209/48

Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2010 r. — medi przeciwko OHIM — Deutsche Medi Präventions (deutschemedi.de)

(Sprawa T-247/10)

()

2010/C 209/72

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: medi GmbH & Co. KG (Bayreuth, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Terheggen, H. Lindner i T. Kiputh)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Deutsche Medi Präventions GmbH (Düsseldorf, Niemcy)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie R 1366/2008-4;

— odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego EM 5 089 099 w całości;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Deutsche Medi Präventions GmbH

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „deutschemedi.de” dla usług z klasy 35

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy „medi.eu” dla towarów i usług z klas 5, 10, 35, 39, 41, 42 i 44; zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy „medi welt” dla towarów i usług z klas 5, 10, 35, 38, 39, 41, 42, 43 i 44; zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy „medi-Verband” dla towarów i usług z klas 5, 10, 35, 38, 39, 41, 42, 43 i 44; słowny wspólnotowy znak towarowy „World of medi” dla towarów i usług z klas 3, 5, 10, 35, 41 i 42; zarejestrowany w Niemczech graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „medi Ich fühl mich besser” dla towarów i usług z klas 5, 10, 35, 38, 39, 41, 42, 43 i 44; nazwa handlowa i firma zawierające element słowny „medi” używane w obrocie handlowym na terytorium Unii dla towarów i usług oznaczonych wyżej wskazanymi znakami

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i oddalenie sprzeciwu

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, a skarżąca wykazała, że jest uprawniona do nazwy handlowej i firmy, na które się powołuje, oraz naruszenie prawa do bycia wysłuchanym w rozumieniu art. 73 rozporządzenia nr 207/2009.

(1) Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 234/44

Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2010 r. — mPAY24 GmbH przeciwko OHIM — ULTRA d.o.o. Proizvodnja elektronskih naprav (MPAY 24)

(Sprawa T-275/10)

()

2010/C 234/79

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: mPAY24 GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci Dr. H.G. Zeiner i S. Di Natale.)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: ULTRA d.o.o. Proizvodnja elektronskih naprav (Zagorje ob Savi, Słowenia)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 marca 2010 r. w sprawie R 1102/2008-1;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania; oraz

— obciążenie ULTRA d.o.o. Proizvodnja elektronskih naprav kosztami postępowania w przypadku wstąpienia przez nią do postępowania w charakterze interwenienta.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „MPAY24” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 36 i 38 — zgłoszenie nr 2601656

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: ULTRA d.o.o. Proizvodnja elektronskih naprav

Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Strona wnosząca o unieważnienie opiera swój wniosek na bezwzględnych podstawach odmowy rejestracji, zgodnie z art. 52 ust. 1 lit. a), art. 7 ust. 1 lit. b), art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009

Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i w rezultacie uchylenie decyzji Wydziału unieważnień oraz unieważnienie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego

Podniesione zarzuty: Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

W zarzucie pierwszym skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że postanowienia tych artykułów znajdują zastosowanie do spornego wspólnotowego znaku towarowego. W szczególności Pierwsza Izba Odwoławcza, po pierwsze, nieprawidłowo odstąpiła od wcześniejszej decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 21 kwietnia 2004 r., która dotyczyła tej samej kwestii i była uzasadniona tymi samymi względami, oraz po drugie, błędnie ustaliła, że sporny wspólnotowy znak towarowy jest opisowy dla rozpatrywanych towarów i usług, jak również pozbawiony jakiegokolwiek charakteru odróżniającego.

W zarzucie drugim skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja nie jest zgodna z przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nieprawidłowo unieważniła rejestrację wspólnotowego znaku towarowego dla wszystkich towarów i usług z klas 9, 16, 35, 36 i 38 jedynie na podstawie wątpliwych i niczym niepotwierdzonych przypuszczeń.
—

naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego, gdyż nie został on pouczony o przysługującym mu prawie do złożenia skargi;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 234/50

Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2010 r. — Sports Warehouse przeciwko OHIM (TENNIS WAREHOUSE)

(Sprawa T-290/10)

()

2010/C 234/89

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Sports Warehouse GmbH) (Schutterwald, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 kwietnia 2010 r. w sprawie R 1259/2009-1;

— zarejestrowanie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego 7536899 „TENNIS WAREHOUSE”;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „TENNIS WAREHOUSE” dla towarów i usług z klas 25, 28 i 35

Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie skargi

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) ze względu na to, że znak towarowy nie ma charakteru opisowego i zostało pominięte pojęcie konieczności pozostawienia do swobodnego używania, oraz naruszenie obowiązku uzasadnienia na postawie art. 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).
—

naruszeniu praw i wolności podstawowych, a w szczególności prawa do poszanowania siedziby, gdyż zezwolenie sądu krajowego nie zostało doręczone skarżącym, przez co pozbawiono je wszelkich gwarancji podstawowych, takich jak dostęp do sądu w toku kontroli i możliwość wniesienia przeciwko takiemu zezwoleniu zwykłych środków zaskarżenia;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 234/45

Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2010 r. — K-Mail Order przeciwko OHIM — IVKO (MEN’Z)

(Sprawa T-279/10)

()

2010/C 234/81

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: K-Mail Order GmbH & Co. KG (Pforzheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Zeiher)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: IVKO Industrieprodukt-Vertriebskontakt GmbH (Baar-Wanderath, Niemcy)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 marca 2010 r. w sprawie R 746/2009-1;

— uwzględnienie sprzeciwu wobec rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego; posiłkowo, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Izbę Odwoławczą;

— obciążenie strony przegrywającej sprawę kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: IVKO Industrieprodukt-Vertriebskontakt GmbH

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy MEN’Z dla towarów z klas 9, 14 i 18

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: używana w Niemczech w obrocie handlowym firma „WENZ” dla towarów z klasy 14, 18 i 25

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie skargi

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 4 w związku z art. 41 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) oraz art. 76 ust. 1 ze względu na to, że firma skarżącej ma znaczenie większe niż lokalne.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).
—

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2010/169 z dnia 19 marca 2010 r. dotyczącej niewłączenia 2,4,4’-trichloro-2’-hydroksydifenyloeteru do unijnego wykazu dodatków, które mogą być używane do wytwarzania materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi na mocy dyrektywy 2002/72/WE (Dz.U. 2010, L 75, s. 25); oraz
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 260/19

Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2010 r. — Crocs przeciwko OHIM — Holey Soles i Partenaire Hospitalier International (Przedstawienie obuwia)

(Sprawa T-302/10)

()

2010/C 260/26

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Crocs, Inc. (Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: I.R. Craig, solicitor)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą były również: Holey Soles Holdings Ltd (Vancouver, Kanada) i Partenaire Hospitalier International (La Haie Foissière, Francja)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie R 9/2008-3;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: numer 257001-0001 (obuwie)

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Holey Soles Holdings Ltd i Partenaire Hospitalier International

Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 ze względu na błędne zastosowanie przez Izbę Odwoławczą przepisów tych artykułów i poczynienie nieprawidłowych ustaleń co do cechy nowości, indywidualnego charakteru i funkcji technicznej wzoru wspólnotowego.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 260/16

Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2010 r. — Seven Towns Ltd przeciwko OHIM

(Sprawa T-293/10)

()

2010/C 260/22

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Seven Towns Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat E. Schäfer)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

— Częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 kwietnia 2010 r. w sprawie R 1475/2009-1 w zakresie, w jakim oddalono zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5 650 817;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami reprezentacji strony skarżącej.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak składający się z kolorów, opisywany jako „sześć powierzchni ułożonych geometrycznie w trzy pary równoległych powierzchni, przy czym każda z par jest ustawiona prostopadle w stosunku do dwóch pozostałych i w taki sposób, że: i) dwie stykające się ze sobą powierzchnie są zawsze różnych kolorów i ii) każda powierzchnia ma strukturę siatki utworzonej przez czarne linie dzielące powierzchnię na dziewięć równych segmentów”. Wskazanymi kolorami były: czerwony (PMS 200C); zielony (PMS 347C); niebieski (PMS 293C); pomarańczowy (PMS 021C); żółty (PMS 012C); biały i czarny dla towarów należących do klasy 28 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5 650 817.

Decyzja eksperta: Oddalenie wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: Stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji i oddalenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5 650 817.

Podniesione zarzuty: Strona skarżąca podnosi dwa zarzuty w uzasadnieniu skargi.

Na podstawie pierwszego zarzutu, strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja nie przestrzega zasad proceduralnych poprzez naruszenie art. 80 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w związku z zasadą 53a rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95, ponieważ Izba Odwoławcza popełniła błędy przy badaniu merytorycznym.

W drodze drugiego zarzutu, strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza jej prawo do sprawiedliwego procesu poprzez naruszenie art. 64 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza oparła swą decyzję na zupełnie nowym argumencie, nie wzywając strony skarżącej do przedstawienia swoich uwag.