Po drugie wspomniane przepisy krajowe realizują inny cel, aniżeli ten określony w dyrektywie 2006/24. Odnoszą się one do przekazywania danych w ramach postępowania cywilnego do celów stwierdzenia naruszenia praw własności intelektualnej, podczas gdy dyrektywa 2006/24 dotyczy wyłącznie przetwarzania i przechowywania danych generowanych lub przetwarzanych przez dostawców ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub publicznych sieci łączności dla celów dochodzenia, wykrywania i ścigania poważnych przestępstw, jak również w celu ich przekazywania właściwym organom krajowym. Okoliczność, że dane państwo członkowskie nie dokonało jeszcze transpozycji dyrektywy 2006/24, podczas gdy termin jej dokonania upłynął, jest w tym względzie pozbawiona znaczenia.

Dyrektywę 2006/24 w sprawie przechowywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającą dyrektywę 2002/58 dotyczącą przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywę o prywatności i łączności elektronicznej) należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona stosowaniu przepisu krajowego, opartego na art. 8 dyrektywy 2004/48/WE w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej, na mocy którego, w celu zidentyfikowania abonenta Internetu lub użytkownika Internetu, można nakazać dostawcy dostępu do Internetu ujawnienie uprawnionemu z prawa autorskiego albo jego przedstawicielowi tożsamości abonenta, któremu przyznano adres IP (protokół internetowy), który posłużył do naruszenia tego prawa, ponieważ przepis taki nie podlega zakresowi zastosowania ratione materiae dyrektywy 2006/24

Dyrektywę 2002/58 dotyczącą przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywę o prywatności i łączności elektronicznej) oraz dyrektywę 2004/48 w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisowi krajowemu na mocy którego, w celu zidentyfikowania abonenta Internetu lub użytkownika Internetu, można nakazać dostawcy dostępu do Internetu ujawnienie uprawnionemu z prawa autorskiego albo jego przedstawicielowi tożsamości abonenta, któremu przyznano adres IP (protokół internetowy), który posłużył do naruszenia tego prawa, ponieważ przepis ten zezwala sądowi krajowemu, do którego skierowano wniosek o wydanie nakazu ujawnienia danych osobowych, wniesiony przez osobę uprawnioną do działania, na wyważenie przeciwstawnych interesów, stosownie do okoliczności każdego przypadku oraz przy należytym uwzględnieniu wymogów wynikających z zasady proporcjonalności.

Przy transpozycji tych dyrektyw państwa członkowskie muszą bowiem opierać się na takiej wykładni tych dyrektyw, która pozwoli na zapewnienie odpowiedniej równowagi między poszczególnymi prawami podstawowymi chronionymi przez porządek prawny Unii Europejskiej. Następnie, przy przyjmowaniu środków mających na celu transpozycję tych dyrektyw władze i sądy państw członkowskich są zobowiązane nie tylko dokonywać wykładni swojego prawa krajowego w sposób zgodny ze wspomnianymi dyrektywami, lecz również uważać, by nie oprzeć się na takiej wykładni tych dyrektyw, która pozostawałaby w konflikcie z prawami podstawowymi lub z innymi ogólnymi zasadami prawa Unii, takimi jak zasada proporcjonalności.

(por. pkt 56, 61; sentencja)