ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 lipca 2019 r. –

Caviro Distillerie i in./Komisja

(sprawa C‑345/18 P) ( 1 )

Odwołanie – Polityka handlowa – Dumping – Decyzja wykonawcza (UE) 2016/176 – Przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chin i produkowanego przez Hangzhou Bioking Biochemical Engineering Co., Ltd – Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 – Artykuł 3 ust. 2, 3 i 5 – Brak istotnej szkody – Oczywisty błąd w ocenie – Ustalenie szkody – Ocena wszystkich istotnych czynników ekonomicznych i wskaźników oddziałujących na stan przemysłu Unii Europejskiej – Udział w rynku

1. Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Szkoda – Uprawnienia dyskrecjonalne instytucji – Kontrola sądowa – Zakres (rozporządzenie Rady nr 1225/2009, art. 3 ust. 1–3, 5, 6) (zob. pkt 14–17, 40)

2. Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Szkoda – Czynniki, jakie należy uwzględnić – Całościowa ocena (rozporządzenie Rady nr 1225/2009, art. 3 ust. 1–3, 5, 6) (zob. pkt 19–22)

3. Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia – Zarzut przeinaczenia dowodów – Konieczność wskazania w precyzyjny sposób przeinaczonych okoliczności oraz wykazania błędów w analizie, które doprowadziły do tego przeinaczenia (art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (zob. pkt 66)

4. Odwołanie – Zarzuty – Niewystarczające uzasadnienie – Podanie przez Sąd uzasadnienia dorozumianego – Dopuszczalność – Przesłanki (art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 36, art. 53 akapit pierwszy) (zob. pkt 77, 78)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Caviro Distillerie Srl, Distillerie Bonollo SpA, Distillerie Mazzari SpA i Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA zostają obciążone kosztami postępowania.

( 1 ) Dz.U. C 259 z 23.7.2018.
1)

Republika Federalna Niemiec: – uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 13 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy w związku z załącznikiem XI do niej przez to, że przekraczała w sposób systematyczny i trwały od dnia 1 stycznia 2010 r. do roku 2016 włącznie z jednej strony roczną wartość dopuszczalną dla dwutlenku azotu (NO2) w 26 strefach i aglomeracjach położonych na terytorium niemieckim, a mianowicie w strefach DEZBXX0001A (aglomeracja Berlina), DEZCXX0007A (aglomeracja Stuttgartu), DEZCXX0043S (rejencja Tybingi), DEZCXX0063S [rejencja Stuttgartu (bez aglomeracji)], DEZCXX0004A (aglomeracja Fryburga), DEZCXX0041S [rejencja Karlsruhe (bez aglomeracji)], DEZCXX0006A (aglomeracja Mannheim/Heidelberg), DEZDXX0001A (aglomeracja Monachium), DEZDXX0003A (aglomeracja Norymberga/Fürth/Erlangen), DEZFXX0005S (strefa III Hesja środkowa i północna), DEZFXX0001A [aglomeracja I (Ren-Men)], DEZFXX0002A [aglomeracja II (Kassel)], DEZGLX0001A (aglomeracja Hamburg), DEZJXX0015A [Grevenbroich (nadreńskie zagłębie węglowe)], DEZJXX0004A (Kolonia), DEZJXX0009A (Düsseldorf), DEZJXX0006A (Essen), DEZJXX0017A (Duisburg, Oberhausen, Mülheim), DEZJXX0005A (Hagen), DEZJXX0008A (Dortmund), DEZJXX0002A (Wuppertal), DEZJXX0011A (Akwizgran), DEZJXX0016S (strefy miejskie i tereny wiejskie Północnej Nadrenii-Westfalii), DEZKXX0006S (Moguncja), DEZKXX0007S (Wormacja/Frankenthal/Ludwigshafen), DEZKXX0004S (Koblencja/Neuwied), a z drugiej strony godzinową wartość dopuszczalną ustaloną dla NO2 w dwóch z tych stref, a mianowicie w aglomeracjach DEZCXX0007A (aglomeracja Stuttgartu) oraz DEZFXX0001A [aglomeracja I (Ren-Men)], i – uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy samego art. 23 ust. 1 dyrektywy 2008/50 lub w związku z sekcją A załącznika XV do niej, a w szczególności przewidzianemu w art. 23 ust. 1 akapit drugi tej dyrektywy zobowiązaniu do zapewnienia, aby plany ochrony jakości powietrza określały odpowiednie działania, tak aby okres, w którym wartości dopuszczalne nie są dotrzymane, był jak najkrótszy, przez to, że nie przyjęła od dnia 11 czerwca 2010 r. odpowiednich środków w celu zapewnienia przestrzegania wartości dopuszczalnych ustalonych dla NO2 we wszystkich tych strefach.
2)

The Yokohama Rubber Co. Ltd i Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zostają obciążeni, w częściach równych, poza ich własnymi kosztami dotyczącymi postępowań odwoławczych w sprawach C‑818/18 P i C‑6/19 P, kosztami poniesionymi przez Pirelli Tyre SpA dotyczącymi tych postępowań.
1)

Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, poprzez systematyczne i trwałe przekraczanie rocznych wartości dopuszczalnych ustalonych dla NO2 w szesnastu strefach Zjednoczonego Królestwa, a mianowicie w strefach UK0001 (Greater London Urban Area); UK0002 (West Midlands Urban Area); UK0003 (Greater Manchester Urban Area); UK 0004 (West Yorkshire Urban Area); UK 0013 (Teesside Urban Area); UK0014 (The Potteries); UK0018 (Kingston upon Hull); UK0019 (Southampton Urban Area); UK0024 (Glasgow Urban Area); UK0029 (Eastern); UK0031 (South East); UK0032 (East Midlands); UK0033 (North West & Merseyside); UK0034 (Yorkshire & Humberside); UK0035 (West Midlands) i UK0036 (North East), jak również godzinowych wartości dopuszczalnych ustalonych dla NO2 w strefie UK0001 (Greater London Urban Area), od dnia 1 stycznia 2010 r. do roku 2017 włącznie, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 13 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy w związku z załącznikiem XI do tej dyrektywy oraz poprzez nieprzyjęcie od dnia 11 czerwca 2010 r. odpowiednich środków w celu zapewnienia przestrzegania wartości dopuszczalnych ustalonych dla NO2 we wszystkich tych strefach, uchybiło zobowiązaniom spoczywającym na nim na mocy art. 23 ust. 1 dyrektywy 2008/50/WE w związku z załącznikiem XV do tej dyrektywy, a w szczególności przewidzianemu w art. 23 ust. 1 akapit drugi tej dyrektywy zobowiązaniu do zapewnienia, aby okres, w którym nie są one dotrzymane, był jak najkrótszy.
2.

Prawo Unii Europejskiej – Zasady – Prawo do obrony – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie – Ograniczenia w dostępie do rynku kapitałowego Unii – Obowiązek przekazania dowodów obciążających – Zakres – Bezprawność aktu zależąca od dowodu na okoliczność ewentualnego wpływu naruszenia wspomnianego obowiązku na przebieg postępowania – Brak wpływu w rozpatrywanym przypadku (art. 275 akapit drugi TFUE; decyzja Rady 2014/512/WPZiB, zmieniona decyzją 2014/659/WPZiB; rozporządzenie Rady nr 833/2014, zmienione rozporządzeniem nr 960/2014) (zob. pkt 73, 74)
4)

Stwierdza się nieważność decyzji C(2014) 2139 final w zakresie, w jakim uznaje się w niej odpowiedzialność NKT Verwaltungs GmbH, dawniej nkt cables GmbH i NKT A/S, dawniej NKT Holding A/S, za naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., w zakresie, w jakim naruszenie to dotyczy, po pierwsze, zachowań związanych ze sprzedażą w krajach spoza Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), po drugie, zbiorowej odmowy dostaw akcesoriów i świadczenia pomocy technicznej dla konkurentów nieuczestniczących w przedmiotowym kartelu, oraz po trzecie, okresu od 3 lipca 2002 r. do 21 listopada 2002 r., w którym wybierano projekty dotyczące podziemnych kabli energetycznych w EOG.
1)

Rumunia, po pierwsze, z powodu systematycznego i trwałego nieprzestrzegania od roku 2007 do co najmniej roku 2016 dziennych wartości dopuszczalnych dla stężeń PM10 i z powodu systematycznego i trwałego nieprzestrzegania od roku 2007 do roku 2014 włącznie, z wyjątkiem roku 2013, rocznych wartości dopuszczalnych dla stężeń PM10 w strefie RO32101 (Bukareszt, Rumunia) uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 13 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy, w związku z załącznikiem XI do niej, a po drugie, uchybiła w odniesieniu do tej strefy od dnia 11 czerwca 2010 r. zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 23 ust. 1 tej dyrektywy w związku z załącznikiem XV do niej, a w szczególności przewidzianemu w art. 23 ust. 1 akapit drugi tej dyrektywy zobowiązaniu do zapewnienia, aby okres przekroczenia był jak najkrótszy.
2

Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Tomásem Horganem i Claire Keegan a Minister for Education & Skills (ministrem ds. edukacji i kwalifikacji, Irlandia), Minister for Finance (ministrem finansów, Irlandia), Minister for Public Expenditure & Reform (ministrem ds. wydatków publicznych i reformy, Irlandia), Ireland (Irlandią) oraz Attorney General (Irlandia) w przedmiocie zgodności z prawem środka krajowego – mającego zastosowanie od dnia 1 stycznia 2011 r. do nowo zatrudnianych urzędników, w tym nauczycieli szkół krajowych – który przewiduje siatkę płac i zaszeregowanie do stopni tej siatki w chwili zatrudnienia mniej korzystne niż mające zastosowanie do nauczycieli już zatrudnionych.
3

Artykuł 42 regulaminu pracowniczego stanowi: „Urzędnik powołany do odbycia przewidzianej ustawowo służby wojskowej lub na szkolenia dla rezerwistów lub powołany do innego rodzaju służby w siłach zbrojnych otrzymuje specjalny status »urlopowanego na czas odbywania służby wojskowej«. Urzędnikowi powołanemu do odbycia służby wojskowej przestaje przysługiwać wynagrodzenie, ale zachowuje on uprawnienia do przeniesienia na wyższy stopień oraz do awansu zgodnie z przepisami niniejszego regulaminu pracowniczego. Zachowuje on także uprawnienia emerytalne, jeśli, po zakończeniu służby wojskowej, opłaci swoje składki na system emerytalno-rentowy z mocą wsteczną. […]”.
71

Wreszcie, jeśli chodzi o okoliczności, na które zwrócił uwagę sąd odsyłający we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, zgodnie z którymi zarówno wykładnia art. 22 ust. 4 OLW, jak i orzecznictwo Gerechtshof Amsterdam (sądu apelacyjnego w Amsterdamie) są, po pierwsze, jasne i przewidywalne, po drugie, oparte na rozbieżnym rozumowaniu prawnym, a na koniec, mimo że jeszcze się to nie zdarzyło, mogą prowadzić do rozbieżnych decyzji, należy stwierdzić, co następuje.
70

Wreszcie jeżeli chodzi o ustalenie, czy w ramach obniżenia wynagrodzeń, którego dotyczy sprawa w postępowaniu głównym, C. Escribano Vindel otrzymuje wynagrodzenie, którego poziom odpowiada wadze pełnionych przez niego funkcji, należy zauważyć, że postanowienie odsyłające nie zawiera żadnej dokładnej informacji co do wysokości wynagrodzenia C. Escribana Vindela. Komisja w swoich uwagach twierdzi zasadniczo, że zgodnie ze sprawozdaniem ministerstwa sprawiedliwości poziom wynagrodzenia otrzymywanego w ramach tego obniżenia wynagrodzeń przez sędziego organu jednoosobowego w Barcelonie, takiego jak C. Escribano Vindel, i należącego do grupy zaszeregowania 4 jest w kontekście społeczno‑gospodarczym tego miasta oraz w świetle przeciętnego wynagrodzenia hiszpańskich urzędników, również wskazanego w rzeczonym sprawozdaniu, wystarczający, by chronić go przed ryzykiem, że ewentualne interwencje lub naciski mogłyby zaszkodzić neutralności wydawanych przez niego orzeczeń.
22

W odniesieniu do brzmienia art. 13 ust. 1 lit. p) rozporządzenia nr 561/2006 należy zauważyć, że przepis ten nie odnosi się do ogólnego terminu „targowisk”, ale do bardziej szczegółowego terminu „miejscowych targowisk”. Tymczasem wyrażenie to nie pozostawia jednak żadnej wątpliwości odnośnie do faktu, że odstępstwo, o którym mowa w tym przepisie, ogranicza się do miejsc odjazdu i przeznaczenia transportu żywych zwierząt, ponieważ gospodarstwa rolne nie są w żaden sposób zamienne z „miejscowymi targowiskami” dla zwierząt gospodarskich. Podobnie przymiotnik „miejscowe” nieuchronnie oznacza, że przedmiotowe „rynki” nie odnoszą się do fizycznego przeprowadzania transakcji, których przedmiotem jest transport żywych zwierząt, niezależnie od tego, gdzie te transakcje są dokonywane, lecz do dokładnie określonych miejsc, równocześnie innych niż z jednej strony fermy lub gospodarstwa rolne, jak również z drugiej strony lokalne rzeźnie, wszystkie położone w obrębie obszaru geograficznego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 lit. p) rozporządzenia nr 561/2006.
11

Artykuł 11 Decreto-Lei nr 291/2007 (dekretu z mocą ustawy nr 291/2007) z dnia 21 sierpnia 2007 r. stanowi: „1. Ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej przewidziane w art. 4 obejmuje: a) w odniesieniu do wypadków, które miały miejsce na terytorium Portugalii – obowiązek odszkodowania przewidziany w prawie cywilnym; b) w odniesieniu do wypadków, które miały miejsce na terytorium innych państw, których krajowe biura ubezpieczeniowe przystąpiły do Umowy między krajowymi biurami ubezpieczeniowymi – obowiązek odszkodowania przewidziany w prawie mającym zastosowanie do wypadku, które to prawo – w przypadku wypadków mających miejsce na terytoriach, na których obowiązuje Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym [z dnia 2 maja 1992 r. (Dz.U. 1994, L 1, s. 3)] – zostanie zastąpione przez prawo portugalskie, o ile wprowadza ono dalej idącą ochronę; c) w odniesieniu do wypadków, które miały miejsce na odcinku wymienionym w art. 10 ust. 1 lit. b) – wyłącznie szkody wyrządzone osobom zamieszkałym w państwach członkowskich i w państwach, których krajowe biura ubezpieczeniowe przystąpiły do Umowy między krajowymi biurami ubezpieczeniowymi, oraz na warunkach przewidzianych w ustawodawstwie portugalskim. 2. Ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej określone w art. 4 obejmuje szkody poniesione przez pieszych, rowerzystów i innych niezmotoryzowanych użytkowników dróg publicznych w zakresie, w jakim ustawa mająca zastosowanie do odpowiedzialności cywilnej wynikającej z wypadku drogowego ustanawia obowiązek naprawy tych szkód”.
17

W dniu 2 grudnia 2017 r. K.M.M. Brisch wniósł do Amtsgericht Köln (sądu rejonowego w Kolonii) zażalenie na to postanowienie, twierdząc, że zarówno z art. 65 ust. 2 rozporządzenia nr 650/2012, jak i z formularza IV wynika, że stosowanie formularza jest fakultatywne. Wnoszący zażalenie wskazuje również, że wykładnia ta znajduje oparcie w treści art. 67 ust. 1 zdanie drugie rzeczonego rozporządzenia, z którego wynika, że stosowanie formularza V zawartego w załączniku 5 do rozporządzenia wykonawczego nr 1329/2014 jest obowiązkowe. Uważa on, że gdyby w kontekście art. 65 ust. 2 rozporządzenia nr 650/2012 prawodawca Unii chciał uczynić obowiązkowym stosowanie formularza IV, to mógł był sformułować ów przepis w dokładnie taki sam sposób jak w przypadku art. 67 ust. 1 zdanie drugie tego samego rozporządzenia. Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2017 r. Amtsgericht Köln (sąd rejonowy w Kolonii) oddalił zażalenie i sprawa została przekazana do rozstrzygnięcia sądowi odsyłającemu.
15

Jak wynika z postanowienia odsyłającego, A Ltd wskazało we wniosku o wydanie decyzji wstępnej, że ubezpieczenie „gwarancja i odszkodowanie” zawarte przez sprzedającego obejmuje, między innymi – do wysokości maksymalnej uzgodnionej kwoty – koszty postępowania i szkody wynikające z naruszenia przez sprzedającego oświadczeń złożonych przez niego w umowie sprzedaży. W takich wypadkach sprzedający jest odpowiedzialny względem kupującego i jest zobowiązany do wypłaty na jego rzecz odszkodowania, a następnie realizowane jest ubezpieczenie, by zagwarantować sprzedającemu zwrot kosztów i odszkodowania, jakie zapłacił on kupującemu w ramach poniesionej odpowiedzialności.
12

ET twierdzi, że wniosek prokuratury jest niedopuszczalny, a subsydiarnie – że jest niezasadny. W tej kwestii ET podnosi, że areszt w celu przymuszenia jest nie tylko „środkiem” w rozumieniu niderlandzkiego prawa karnego, lecz stanowi on również karę w rozumieniu art. 7 ust. 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (zwanej dalej „EKPC”) oraz w rozumieniu art. 49 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Ponadto ET wskazuje, że zastosowanie aresztu w celu przymuszenia stanowi zaostrzenie kary w porównaniu z nakazem konfiskaty, o którego wykonanie wniesiono, a zatem jest ono niezgodne z prawem.
20

Należy przypomnieć, że jakkolwiek jest to działalność gospodarcza, której prowadzenie nie jest możliwe bez posiadania lokalu handlowego, to jednak do kontynuacji prowadzenia określonej przekazanej działalności gospodarczej zwykle nie jest konieczne, by właściciel przedsiębiorstwa był jednocześnie właścicielem nieruchomości, w której to przedsiębiorstwo się znajduje (zob. podobnie wyrok z dnia 10 listopada 2011 r., Schriever, C‑444/10, EU:C:2011:724, pkt 34). Trybunał orzekł też, że jeżeli okaże się, iż kontynuacja danej działalności gospodarczej wymaga, by nabywca użytkował ten sam lokal, co zbywca, co do zasady nic nie stoi na przeszkodzie przeniesieniu tego posiadania poprzez zawarcie umowy najmu (wyrok z dnia 10 listopada 2011 r., Schriever, C‑444/10, EU:C:2011:724, pkt 36).
13

Paragraf 16b URhG, zatytułowany „Prawo do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży”, stanowi: „(1) Paragraf 16 ust. 3 ma zastosowanie do odsprzedaży oryginalnego graficznego lub plastycznego egzemplarza dzieła sztuki po pierwszym zbyciu dzieła przez autora, przez co rozumie się, że sprzedawca powinien zapłacić autorowi wynagrodzenie proporcjonalne do ceny odsprzedaży bez podatków (wynagrodzenie z tytułu odsprzedaży oryginalnego dzieła) zgodnie następującymi ograniczeniami: 4% od pierwszej części ceny do 50000 [EUR], 3% od 150000 [EUR] przekraczających próg pierwszej części ceny, 1% od 150000 [EUR] przekraczających próg poprzedniej części, 0,5% od 150000 [EUR] przekraczających próg poprzedniej części, 0,25% od kwoty przekraczającej próg poprzedniej części; łączna kwota wynagrodzenia nie może w żadnym razie przekroczyć 12500 [EUR]. (2) Prawo do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży należy się jedynie, jeżeli cena sprzedaży wynosi co najmniej 2500 [EUR] i w sprzedaży uczestniczy jako sprzedawca, nabywca lub pośrednik osoba zawodowo działająca na rynku dzieł sztuki; osoby te ponoszą odpowiedzialność jako gwaranci i płatnicy, chyba że to one same są zobowiązane do zapłaty. Prawo to nie może być przedmiotem wcześniejszego zrzeczenia się. Na prawo to może powoływać się również organizacja zbiorowego zarządzania prawami; ponadto prawo to jest niezbywalne. Paragraf 23 ust. 1 stosuje się z niezbędnymi zmianami. (3) Przez »oryginalne dzieła sztuki« w rozumieniu ust. 1 rozumie się dzieła: 1. wykonane przez samego autora, 2. wykonane w ograniczonych ilościach przez samego autora lub pod jego kierunkiem i które są co do zasady numerowane, podpisane lub w inny sposób autoryzowane przez autora; 3. w inny sposób uznane za oryginalne dzieła sztuki. (4) Prawo do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży nie należy się, jeżeli sprzedawca nabył dzieło sztuki przed upływem trzech lat od autora i cena sprzedaży nie przekracza 10000 [EUR]”.
10

W dniu 19 grudnia 2017 r. powodowie w postępowaniu głównym, wśród nich członek Parliament of the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland (parlamentu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, zwanego dalej „parlamentem Zjednoczonego Królestwa”), dwoje członków Scottish Parliament (parlamentu szkockiego, Zjednoczone Królestwo) oraz troje członków Parlamentu Europejskiego wnieśli do Court of Session (Scotland) [naczelnego sądu cywilnego (Szkocja) (Zjednoczone Królestwo)] powództwo w trybie kontroli sądowej („judicial review”) w celu uzyskania wyroku ustalającego („declarator”). Powodowie ci, po których stronie przystąpiło do sporu dwóch innych członków parlamentu Zjednoczonego Królestwa, chcieli ustalić, czy notyfikacja, o której mowa w art. 50 TUE, może zostać jednostronnie wycofana przed upływem przewidzianego w tym artykule okresu dwóch lat z takim skutkiem, że jeżeli notyfikacja dokonana przez Zjednoczone Królestwo zostałaby wycofana, rzeczone państwo członkowskie pozostałoby w Unii. Zwrócili się oni do Court of Session (Scotland) [naczelnego sądu cywilnego (Szkocja)] z wnioskiem, by sąd ten skierował do Trybunału pytanie prejudycjalne w tej kwestii. Minister ds. wyjścia z Unii Europejskiej podnosił w odpowiedzi, że w świetle stanowiska rządu Zjednoczonego Królestwa, zgodnie z którym notyfikacja nie zostanie wycofana, pytanie to jest natury hipotetycznej i akademickiej.
66

Wreszcie, jak orzekł już Trybunał, w odniesieniu do postępowania w sprawie europejskiego nakazu aresztowania zagwarantowanie poszanowania praw osoby, o której przekazanie się zwrócono, należy w pierwszym rzędzie do wydającego nakaz państwa członkowskiego, co do którego należy domniemywać, że przestrzega ono prawa Unii, a zwłaszcza praw podstawowych uznanych w tym prawie (wyrok z dnia 23 stycznia 2018 r., Piotrowski, C‑367/16, EU:C:2018:27, pkt 50).
57

Z powyższego wynika, że fakt, iż spór zawisły przed sądem państwa członkowskiego może nie wynikać z zakresu stosowania art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003, nie stoi jednak na przeszkodzie, aby sąd ten miał jurysdykcję do rozpoznania tego sporu na innej podstawie. W szczególności, nawet przy założeniu, że wykładnia przedstawiona w pkt 52 i 53 niniejszego wyroku, zgodnie z którą fizyczna obecność dziecka na terytorium państwa członkowskiego stanowi wstępny warunek ustalenia miejsca zwykłego pobytu tego dziecka w tym państwie członkowskim, prowadziłaby do tego, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym sądu państwa członkowskiego nie można by było wskazać jako właściwego na podstawie przepisów tego rozporządzenia, to jednak, jak zauważyła Komisja, każdemu państwu członkowskiemu pozostawiono możliwość, zgodnie z art. 14 tego rozporządzenia, aby uznało ono za właściwe swoje sądy na mocy przepisów prawa krajowego, odstępując w ten sposób od kryterium bliskości, na którym opierają się przepisy tego rozporządzenia.
90

We wspomnianych wyrokach Trybunał orzekł, że anti-suit injunction, to znaczy wydanie wobec danej osoby zakazu wszczynania i dalszego prowadzenia postępowania przed sądami innego państwa członkowskiego, jest niezgodne z Konwencją z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 1972, L 299, s. 32) oraz z rozporządzeniem nr 44/2001, ponieważ taki nakaz narusza zasadę, że każdy sąd, do którego wniesiono powództwo, sam ustala, na podstawie znajdujących do niego zastosowanie przepisów, czy jest właściwy do rozstrzygnięcia wniesionego do niego sporu. Taka ingerencja w jurysdykcję sądu innego państwa członkowskiego jest ponadto niezgodna z zasadą wzajemnego zaufania będącą podstawą ustanowienia obligatoryjnego systemu jurysdykcji, do którego poszanowania są zobowiązane wszystkie sądy państw członkowskich objętych zakresem obowiązywania wspomnianych aktów prawnych (wyroki: z dnia 27 kwietnia 2004 r., Turner, C‑159/02, EU:C:2004:228, pkt 24, 25; z dnia 10 lutego 2009 r., Allianz i Generali Assicurazioni Generali, C‑185/07, EU:C:2009:69, pkt 29, 30; z dnia 13 maja 2015 r., Gazprom, C‑536/13, EU:C:2015:316, pkt 33, 34).