ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że wydając zaskarżoną decyzję Komisja naruszyła art. 107 TFUE ze względu na to, że uznała SEAF i składające się nań indywidualne środki za pomoc państwa. Zdaniem skarżącej instytucja ta dopuściła się błędu dokonując łącznej oceny publicznych i prywatnych środków, które były w rzeczywistości od siebie niezależne, oraz przypisując je Królestwu Hiszpanii. Skarżąca kwestionuje również okoliczność, że za pomocą rozpatrywanych środków można było przysporzyć ich rzekomym beneficjentom wybiórczej korzyści gospodarczej, a także to, że środki te mogłyby zakłócić konkurencję między tymi beneficjentami a innymi podmiotami; podważa ona również to, że miałyby one wywierać wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że, wydając sporną decyzję, Komisja naruszyła art. 9 ust. 3 Konwencji Narodów Zjednoczonych z dnia 25 czerwca 1998 r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (zwanej dalej „konwencją z Aarhus”). Przepisy zastosowane przez Komisję, a mianowicie art. 10 i art. 2 ust. 1 lit. g) i h) rozporządzenia w sprawie konwencji z Aarhus (1), są niezgodne z art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus. Niezgodność z prawem tych przepisów rozporządzenia w sprawie konwencji z Aarhus powinna była skłonić Komisję do niestosowania kryteriów określonych w spornej decyzji i do uznania wniosków o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej za dopuszczalne.
2)

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa przez Sąd do spraw Służby Publicznej ze względu na to, że orzekł on, iż brak wyznaczenia celów na pierwszą połowę roku 2010 nie stanowił istotnej nieprawidłowości proceduralnej mogącej podważyć ważność danego sprawozdania z oceny (odnośnie do pkt 50 i nast. zaskarżonego wyroku). Wnoszący odwołanie podnosi, że — Po pierwsze, Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył wytyczne dotyczące oceny, ponieważ przewidują one obowiązek wyznaczenia nowych celów w razie zmiany sprawowanych przez pracownika funkcji w okresie referencyjnym; — Po drugie, opis zadań wyznaczonych wnoszącemu odwołanie na nowym stanowisku poprzez odniesienie do dokumentów dotyczących ustanowienia i działania biura operacyjnego nie oznaczał w żadnym razie, że wnoszącemu odwołanie wyznaczono cele do osiągnięcia w związku z jego zadaniami.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 194/25

Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2013 r. – K. Chrysostomides & Co. i in. przeciwko Radzie i in.

(Sprawa T-680/13)

2014/C 194/33

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Dr K. Chrysostomides & Co. LLC (Nikozja, Cypr) i 50 innych skarżących (przedstawiciel: P. Tridimas, Barrister)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Unia Europejska reprezentowana przez Komisję Europejską, Eurogrupa reprezentowana przez Radę Unii Europejskiej, Europejski Bank Centralny

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— zasądzenie od pozwanych na rzecz skarżących kwot wskazanych w załączonym do skargi wykazie, powiększonych o odsetki naliczane od dnia 26 marca 2013 r. do dnia wydania wyroku przez Sąd;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Tytułem ewentualnym strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie, że Unia Europejska lub pozwane instytucje ponoszą odpowiedzialność pozaumowną;

— określenie procedury celem ustalenia możliwej do pokrycia straty rzeczywiście poniesionej przez skarżących;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący (ogółem 51) są deponentami lub udziałowcami Bank of Cyprus Public Company Ltd lub Cyprus Popular Bank Public Co. Ltd. Dochodzą odszkodowania zgodnie z art. 268 i art. 340 akapity drugi i trzeci TFUE – regulującymi odpowiedzialność pozaumowną Unii – z tytułu strat, jakie ponieśli w wyniku środków podjętych przez pozwane instytucje, które zastosowały w stosunku do Republiki Cypryjskiej mechanizm bail-in.

Skarżący podnoszą, że pozwane instytucje zastosowały w stosunku do Republiki Cypryjskiej mechanizm bail-in, który doprowadził bezpośrednio do straty ich depozytów i udziałów. W opinii skarżących instrumenty bail-in przyjęte przez Republikę Cypryjską zostały wprowadzone wyłącznie celem wykonania środków przyjętych przez pozwanych i zostały również zatwierdzone przez pozwane instytucje.

Skarżący twierdzą, że mechanizm bail-in narusza prawo do własności chronione na mocy art. 17 ust .1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Skarżący wskazują także, że mechanizm bail-in narusza zasadę proporcjonalności, zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasadę niedyskryminacji.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 112/34

Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2013 r. Minority SafePack – one million signatures for diversity in Europe i in. przeciwko Komisji

(Sprawa T-646/13)

2014/C 112/46

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Bürgerausschuss für die Bürgerinitiative Minority SafePack – one million signatures for diversity in Europe i in. (przedstawiciele: E. Johansson, J. Lund i C. Lund, Rechtsanwälte)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2013)5969 wersja ostateczna z dnia 13 września 2013 r. ogłoszona w dniu 16 września 2013 r.;

— obciążenie pozwanej kosztami postepowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący istotnego naruszenia przepisów proceduralnych — Skarżący podnoszą, że zaskarżona decyzja stanowi naruszenie art. 296 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 211/2011 (1). — Skarżący w tym względzie m. in. utrzymują, że Komisja nie wymienia tych spośród jedenastu tematów, które są przedmiotem inicjatywy obywatelskiej i które w jej opinii znajdują się poza ramami, w których jest ona uprawniona do przedstawienia propozycji aktu prawnego Unii w celu wykonania postanowień traktatowych. Komisja nie podaje też, dlaczego te tematy mają znajdować się poza tymi ramami. — Skarżący zarzucają następnie w ramach tego zarzutu, że Komisja nie wskazuje dlaczego rozporządzenie nr 211/2011 nie uprawnia do rejestracji jednej albo kilku części tematów planowanej inicjatywy obywatelskiej.

2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia traktatów lub normy prawnej podlegającej stosowaniu przy wykonywaniu ich przepisów — Skarżący poodnoszą w tym miejscu naruszenie art. 11 TUE, art. 24 ust. 1 TFUE i art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) nr 211/2011. — Skarżący wywodzą w tym kontekście, że żaden z tematów, w odniesieniu do których wystąpiono do Komisji z żądaniem przedstawienia propozycji, nie leży w sposób oczywisty poza ramami, w których Komisja jest uprawniona do uprawniona do przedstawienia propozycji aktu prawnego Unii w celu wykonania postanowień traktatowych. Dodają oni, że nawet gdyby jeden z tematów znajdowałby się poza tymi ramami Komisja miałaby obowiązek rejestracji planowanej inicjatywy obywatelskiej ograniczonej do tych tematów, które w jej opinii w sposób oczywisty nie znajdują się poza tymi ramami.

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej (Dz.U. L 65, s.1)
1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że rada odwoławcza niesłusznie stwierdziła, iż kumulatywna zasada w załącznikach rozporządzenia REACH dotyczących przeprowadzania badań oznaczała, że drugi gatunek był domyślnym wymogiem w załączniku X do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (wielkość obrotu). Na poparcie tego zarzutu skarżąca podnosi, że: — Rozumowanie rady odwoławczej stanowi non sequitur. Wymogi dotyczące przeprowadzania badań nie zaostrzają się koniecznie, gdy przechodzi się do większego obrotu; kumulatywna zasada jest często nieistotna dla szczególnych działań i nie ma zastosowania do toksyczności rozwojowej; — Kolumna pierwsza sekcji 8.7.2 załącznika X, wymaga wyraźnie badania „na jednym gatunku”, a nie na dwóch gatunkach – tak samo jak kolumna 1 sekcji 8.7.2 załącznika IX; — Rozumowanie rady odwoławczej jest niezgodne z jasnym sformułowaniem zawartym w kolumnie 2 sekcji 8.7.2 załącznika IX, zgodnie z którym to, czy badanie na drugim gatunku jest wymagane w świetle załącznika IX lub załącznika X, zależy od wyniku badania na pierwszym gatunku i wszelkich innych dostępnych oraz odpowiednich danych, a zatem nie jest ono automatyczne; — Wniosek rady odwoławczej nie ma sensu z systemowego punktu widzenia; rada odwoławcza przypisuje twórcom rozporządzenia REACH zamysł, że na niższym poziomie załącznika (załącznik IX) konieczność przeprowadzenia badania na drugim gatunku zależy od oceny naukowej, podczas gdy na wyższym poziomie załącznika (załącznik X) wiedza naukowa nie ma znaczenia.
—

Specyfikacja techniczna składa się ze znacznej liczby niejasnych podkryteriów. Dlatego też należycie poinformowani i wykazujący zwykłą staranność oferenci nie są w stanie zinterpretować konkretnego kryterium udzielenia zamówienia. Nie jest jasno wskazane, co może stanowić lepsze lub gorsze podejście, ani nie ma czynnika jakościowego dla ustalenia, które ze wskaźników mogą prowadzić do uzyskania lepszych lub gorszych wyników. Ponadto sprawozdanie z oceny zawiera odniesienia do kryteriów wyboru, które były zastosowane do oceny technicznej propozycji oferentów.
—

stwierdzenie, że znak towarowy strony skarżącej, MAKING LIFE BETTER AT WORK posiada, odnośnie do określonych w sprawie towarów i usług, na tyle odróżniający charakter, by mógł być zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 85/21

Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2013 r. — AEMN przeciwko Parlamentowi

(Sprawa T-679/13)

2014/C 85/36

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Alliance européenne des mouvements nationaux (AEMN) (Matzenheim, Francja) (przedstawiciel: adwokat J.P. Le Moigne)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 7 października 2013 r., częściowo powtórzonej decyzją z dnia 14 października 2013 r. i w której ustalono ostateczny przydział przyznany przez Parlament Europejski na rzecz Alliance Européenne des Mouvements Nationaux na rok 2012 na kwotę 186 292,12 EUR i w konsekwencji postanowiono, że Alliance Européenne des Mouvements Nationaux powinno zwrócić kwotę 45 476,00 EUR, uwzględniając, iż kwota 231 412,80 EUR została już przyznana skarżącemu stowarzyszeniu;

— obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania i zasądzenie od niego z tego tytułu na rzecz Alliance Européenne des Mouvements Nationaux kwoty 20 000,00 EUR.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które co do istoty są identyczne lub podobne do zarzutów podniesionych w sprawie T–678/13 AEMN przeciwko Parlamentowi.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 85/21

Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2013 r. — Bilbaína de Alquitranes i in. przeciwko Komisji

(Sprawa T-689/13)

2014/C 85/37

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Bilbaína de Alquitranes, SA (Luchana-Baracaldo, Vizcaya, Hiszpania); Deza a.s. (Valašské Meziříčí, Republika Czeska); Industrial Química del Nalón, SA (Oviedo, Hiszpania); Koppers Denmark A/S (Nyborg, Dania); Koppers UK Ltd (Scunthorpe, Zjednoczone Królestwo); Koppers Netherlands BV (Uithoorn, Niderlandy); Rütgers Basic Aromatics GmbH (Castrop-Rauxel, Niemcy); Rütgers Belgium NV (Zelzate, Belgia); Rütgers Poland Sp. z o.o. (Kędzierzyn- Koźle, Polska); Bawtry Carbon International Ltd (Doncaster, Zjednoczone Królestwo); Grupo Ferroatlántica, SA (Madrid, Hiszpania); SGL Carbon GmbH (Meitingen, Niemcy); SGL Carbon GmbH (Bad Goisern am Hallstättersee, Austria); SGL Carbon (Passy, Francja); SGL Carbon, SA (La Coruña, Hiszpania); SGL Carbon Polska S.A. (Racibórz, Polska); i ThyssenKrupp Steel Europe AG (Duisburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem i C. Mereu)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

— stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w zakresie, w jakim klasyfikuje CTPHT jako H400 i H410;

— obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 944/2013 z dnia 2 października 2013 r. dostosowującego do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (rozporządzenia CLP) (Dz.U. L 261, s. 5) w części, w której pak, smoła węglowa wysokotemperaturowa, numer CAS 65996-93-2 (zwany dalej „CTPHT”), jest klasyfikowany jako „Aquatic Acute 1 (H400)” i „Aquatic Chronic 1 (H410)” (zwanej dalej „zaskarżonym aktem”).

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1) Zaskarżony akt jest niezgodny z prawem, gdyż narusza przepisy rozporządzenia REACH i rozporządzenia CLP dotyczące zaklasyfikowania materiałów jako toksycznych dla środowiska wodnego oraz badań, które należy uznać w tym zakresie, jak też zasadę równego traktowania, w zakresie w jakim odrzuca badania przeprowadzone zgodnie z rozporządzeniem REACH i wytycznymi OECD i wymaga przeprowadzenia testów, które nie są oparte na uznanej metodzie standardowej.

2) Zaskarżony akt jest niezgodny z prawem, gdyż jest oparty na oczywistym błędzie w ocenie, bo nie uwzględniono w nim obojętnych właściwości CTPHT, które mają wyraźne istotne oddziaływanie na badanie światłem UV i na zastosowanie metody podsumowującej. Określono w nim współczynniki M dla składników PAH, nie dokonując prawidłowej oceny przywołanych badań, i odrzucono informacje dostarczone przez skarżące bez wystarczającego uzasadnienia.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący błędu merytorycznego i przeinaczenia stanu faktycznego, ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej (SSP) zastosował swój wyrok z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie F-63/11 Macchia przeciwko Komisji do sytuacji członka personelu kontraktowego, który nie zwracał się o przedłużenie z nim umowy.
—

tytułem żądania ewentualnego, odstąpienie od wykonania ustanowionego w art. 4 ust. 1 tej decyzji nakazu odzyskania pomocy od inwestorów ze względu na to, że narusza on zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań ze względu na to, iż nie można było nakazać odzyskania pomocy przed publikacją decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie;
5)

Zarzut piąty dotyczący tego, że Rada naruszyła zasadę uzasadnionych oczekiwań, nie wykonując wyroku Sądu dotyczącego postępowania, w którym Rada była stroną przeciwko stronie skarżącej i które Rada przegrała, nie stosując się do podstaw i uzasadnienia wyroku, popełniając błąd faktyczny w odniesieniu do działalności gospodarczej strony skarżącej i jej domniemanej roli względem rządu irańskiego, nie przeprowadzając jakiegokolwiek dochodzenia co do rzeczywistej roli strony skarżącej i jej działalności gospodarczej w Iranie, podczas gdy zostało to wskazane przez Sąd jako ważny aspekt systemu sankcji Unii Europejskiej wobec Iranu, oraz utrzymując sankcje po dniu 20 stycznia 2014 r., w którym to dniu Unia Europejska porozumiała się w przedmiocie działalności generujących przychody w odniesieniu do Iranu, gdyż nie uważa się już, że Iran jest zaangażowany w rozprzestrzenianie broni jądrowej.
4)

Zarzut czwarty: naruszenie własności, swobody przedsiębiorczości, prawa do poszanowania życia rodzinnego oraz zasady proporcjonalności W końcu skarżący podnoszą, że ich ponowne umieszczenie w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami narusza własność, swobodę przedsiębiorczości i prawo do poszanowania życia rodzinnego skarżącego nr 2.Skarżący są zdania, że ich umieszczenie w tym wykazie stanowi nieproporcjonalną ingerencję, oczywiście nieodpowiednią dla osiągnięcia celów realizowanych przez zaskarżone akty prawne i w każdy razie wykraczającą poza to, co jest niezbędne do ich osiągnięcia
Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2014 r. — Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in. przeciwko Radzie

(Sprawa T-14/14)

(2014/C 71/49)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Islamic Republic of Iran Shipping Lines (Teheran, Iran), Hafize Darya Shipping Lines (HDSL) (Teheran), Khazar Shipping Lines (Anzali Free Zone, Iran), IRISL Europe GmbH (Hamburg, Niemcy), IRISL Marine Services and Engineering Co. (Qeshm Island, Iran), Irano — Misr Shipping Co. (Teheran), Safiran Payam Darya Shipping Lines (SAPID) (Teheran), Shipping Computer Services Co. (Teheran), Soroush Sarzamin Asatir Ship Management (Teheran), South Way Shipping Agency Co. Ltd (Teheran) i Valfajr 8th Shipping Line Co. (Teheran) (przedstawiciele: F. Randolph, QC, M. Lester, barrister, i M. Taher, solicitor)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/497/WPZiB z dnia 10 października 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2013, L 272, s. 46) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 971/2013 z dnia 10 października 2013 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2013, L 272, s. 1);

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

1) Zarzut pierwszy dotyczący tego, że brak jest właściwej podstawy prawnej dla zaskarżonych środków obejmujących jako kryterium umieszczenia powiązanie z pierwszą ze skarżących (IRISL) tuż po tym, jak wniesiona przez IRISL skarga o stwierdzenie nieważności została uwzględniona.

2) Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada naruszyła uzasadnione oczekiwania skarżących oraz zasady celowości, pewności prawa, ne bis in idem, powagi rzeczy osądzonej i niedyskryminacji.

3) Zarzut trzeci dotyczący tego, że Rada naruszyła przysługujące skarżącym prawo do obrony, nie informując IRISL ani pozostałych skarżących, że zamierza podjąć zaskarżone środki, oraz nie dając skarżącym możliwości przedstawienia uwag.

4) Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżone środki naruszają przysługujące skarżącym prawa podstawowe, w tym prawo do poszanowania reputacji i własności.
4)

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań ze względu na to, że Komisja, poprzez swe pisma oraz zaniechanie innych działań, miała wzbudzić uzasadnione oczekiwania co do zgodności „SEAF” z prawem.
3)

Nadużycie proceduralne, ze względu na to, że Komisja ustalając ex novo przesłankę podziału ryzyka w schemacie opłat, nie postąpiła zdaniem skarżącej zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 549/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiającego ramy tworzenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej, do którego odsyła art. 15 ust. 4 nr 550/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie zapewniania służb żeglugi powietrznej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej. Skarżąca twierdzi, że przepisy te stanowią, iż Komisja, wspierana przez Komitet ds. Jednolitej Przestrzeni Powietrznej, przyjmuje przepisy wykonawcze w celu ustalenia schematu opłat i ponadto należy zastosować procedurę określoną w art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającego przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję. Tytułem ewentualnym skarżąca podnosi również, że Komisja nie dopełniła obowiązku uzasadnienia aktów, a także naruszyła art. 16 rozporządzenia (WE) nr 550/2004, ze względu na to, że nie przeprowadziła ona wcześniejszej konsultacji z Komitetem ds. Jednolitej Przestrzeni Powietrznej w przedmiocie kwestii, czy stanowisko Hiszpanii jest zgodne z zasadami i przepisami dotyczącymi opłat.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1) oraz nieprawidłowego zastosowania art. 11 rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 140, s. 1). W powyższym względzie podnosi się, że w decyzji nałożono na władze włoskie obowiązek zastosowania do kwot należnych od przedsiębiorstw tytułem zwrotu pomocy państwa odsetek o złożonej stopie procentowej, jak przewidziano w art. 11 rozporządzenia nro794/2004. Rząd włoski kwestionuje to, twierdząc, że – także w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (a w szczególności wyroku z dnia 11 grudnia 2008 r. w sprawie C-295/07 Komisja przeciwko Département du Loiret i Scott SA) – tego systemu obliczania odsetek nie można stosować do decyzji w sprawie odzyskania pomocy, które zostały wydane przed wejściem w życie rozporządzenia nr 794/2004 ani tym bardziej do decyzji, które zostały wydane przed opublikowaniem komunikatu Komisji dotyczącego stóp procentowych mających zastosowanie w przypadku odzyskania bezprawnie przyznanej pomocy państwa (Dz.U. C 110 z dnia 8 maja 2003 r., s. 21).
—

co do meritum, uwzględnienie skargi z powodów w niej przedstawionych i w konsekwencji stwierdzenie nieważności udzielenia konsorcjum, na czele którego stoi GIZ GmbH nr DCI ASIE/2013/329 453, zamówienia nr CI-ASIE/2013/329 453 przez Komisję Europejską na rzecz państwa będącego beneficjentem, Chińskiej Republiki Ludowej, opublikowanego w TED [(Tenders Electronic Daily), internetowej wersji „Suplementu do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej” poświęconej przetargom publicznym] z dnia 3 grudnia 2013 r., o wartości 9 304 400 EUR;
3.

Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa do skutecznej obrony sądowej w odniesieniu do uzasadnienia aktów, braku dowodów na podnoszone zarzuty oraz prawa do obrony i prawa własności, jako że obowiązek uzasadnienia i konieczność przedstawienia rzeczywistych dowodów nie były przestrzegane, co ma wpływ na inne prawa.