ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 10 dyrektywy 2001/83 umożliwia następujące uproszczone złożenie wniosku w odniesieniu do produktu generycznego:

„1. W drodze odstępstwa od art. 8 ust. 3 lit. i) oraz bez uszczerbku dla praw ochrony własności przemysłowej i handlowej wnioskodawca nie jest zobowiązany do przedstawienia wyników badań przedklinicznych i badań klinicznych, jeżeli może wykazać, że produkt leczniczy jest generycznym produktem leczniczym w stosunku do referencyjnego produktu leczniczego, który jest lub był dopuszczony do obrotu na mocy art. 6 w państwie członkowskim lub we Wspólnocie na mocy art. 6 pozwolenie na dopuszczenie do obrotu przez okres nie krótszy niż osiem lat [który jest lub był dopuszczony do obrotu na mocy art. 6 w państwie członkowskim lub we Wspólnocie przez okres nie krótszy niż osiem lat].

Generyczny produkt leczniczy dopuszczony do obrotu zgodnie z niniejszym przepisem nie może zostać wprowadzony do obrotu przed upływem dziesięciu lat od pierwszego dopuszczenia do obrotu produktu referencyjnego […]”.
60.

Jak już zauważyłem, E. Bogatu twierdzi, w przeciwieństwie do innych zainteresowanych stron, że tytuł, na podstawie którego ma on prawo do otrzymywania świadczeń rodzinnych w Irlandii, należy ustalić na podstawie orzecznictwa odnoszącego się do rozporządzenia nr 1408/71, w szczególności dotyczącego wykładni art. 73 tego rozporządzenia, jako że uznaje on prawo „pracowników najemnych” do świadczeń rodzinnych na członków rodziny zamieszkujących na terytorium innego państwa członkowskiego.
123.

Z uwagi na charakter błędu popełnionego przez Sąd stan postępowania nie pozwala, w mojej ocenie, na wydanie wyroku kończącego postępowanie w sprawie. Wynika to z faktu, że wydanie orzeczenia co do istoty sprawy wymagałoby od Trybunału zbadania wszystkich istotnych okoliczności w celu ustalenia, czy decyzja o zaniechaniu odwołania się do Cour de cassation od wyroku z dnia 3 maja 2012 r. stanowiła zaniedbanie Królestwa Belgii. To wymagałoby zaś zbadania okoliczności faktycznych, do czego Sąd jest właściwszym organem.
85.

W związku z powyższym proponuję, aby na pytania zadane przez Consiglio di Stato (radę stanu, Włochy) Trybunał Sprawiedliwości odpowiedział w następujący sposób: „Artykuł 1 ust. 5 i art. 32 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że: – Nie stoją one na przeszkodzie umowie ramowej, na podstawie której instytucja zamawiająca, która nie brała bezpośredniego udziału w jej zawarciu ani nie była jej sygnatariuszem, może być stroną umów o zamówienia publiczne opartych na tej umowie ramowej, pod warunkiem że tożsamość wspomnianej instytucji zamawiającej jest wskazana w samej umowie ramowej lub w dokumencie załączonym do dokumentacji przetargowej, zgodnie z wymogami określonymi w dyrektywie 2004/18. – Sprzeciwiają się one temu, by ilość świadczeń, których będzie mogła żądać instytucja zamawiająca przy zawieraniu późniejszych umów przewidzianych w umowie ramowej, nie była określona lub nie dała się jednoznacznie określić w umowie ramowej. – Nie sprzeciwiają się temu, by rzeczona ilość została określona poprzez odniesienie do zwyczajnego zapotrzebowania instytucji zamawiającej, pod warunkiem że umowa ramowa zawiera jasne, dokładne i przejrzyste informacje o zapotrzebowaniu, które rzeczona instytucja zamawiająca musiała pokryć w przeszłości”.
W odniesieniu do praw jazdy kategorii C1 sytuacja jest bardziej złożona. Prawo jazdy tej kategorii uprawnia do kierowania samochodami ciężarowymi o dopuszczalnej masie całkowitej do 7,5 t. Pojazdy takie są wykorzystywane najczęściej do odpłatnego transportu drogowego towarów, a więc do działalności zawodowej. Uprawnienie tej kategorii może jednak być niezbędne także do celów prywatnych, na przykład do kierowania niektórymi samochodami kempingowymi, gdyż ich masa całkowita często przekracza 3,5 t. W związku z tym kurs nauki jazdy w celu uzyskania uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii C1 mógłby zostać uznany za kształcenie zawodowe, gdyby sąd krajowy ustalił na przykład, że jest on skierowany do osób zamierzających wykonywać działalność w zakresie transportu drogowego towarów i stanowi integralną część szkolenia takich osób. W niniejszej sprawie z odesłania prejudycjalnego nie wynika jednak, by sąd odsyłający poczynił takie ustalenie, a pytania prejudycjalne wyraźnie nie obejmują wykładni pojęcia kształcenia zawodowego w kontekście art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2006/112. Nie ma więc również przesłanek do uznania, w ramach niniejszej sprawy, kursów nauki jazdy w celu uzyskania uprawnień do kierowania pojazdami kategorii C1 za kształcenie zawodowe.
56.

Mimo że ocena proporcjonalności sankcji należy ostatecznie do sądu odsyłającego, szczególną uwagę trzeba w tym miejscu zwrócić na rozporządzenie nr 1/2003. Przyjmując rozporządzenie nr 1/2003, prawodawca Unii dążył do zapewnienia stosowania przez organy krajowe art. 101 i 102 TFUE (zamiast krajowego prawa konkurencji lub równolegle do niego). Jak wynika z art. 3 rozporządzenia, ma ono również na celu zagwarantowanie, że krajowe organy ochrony konkurencji nie będą wydawać decyzji, które ograniczałyby skuteczność unijnych reguł konkurencji. Innymi słowy, rozporządzenie to w rzeczywistości zachęca (w stosownych przypadkach) do jednoczesnego stosowania przez krajowe organy ochrony konkurencji krajowego prawa konkurencji i prawa Unii dotyczącego konkurencji. Jeśli zaś chodzi o proporcjonalność kar pieniężnych, rozporządzenie to nie określa zasad dotyczących tego, w jaki sposób krajowe organy ochrony konkurencji miałyby obliczać kary pieniężne w określonych okolicznościach. Artykuł 23 rozporządzenia ustanawia jedynie sztywny górny limit kar pieniężnych nakładanych przez Komisję, a mianowicie 10% całkowitego obrotu danego przedsiębiorstwa w poprzedzającym roku obrotowym.
67.

Z kolei obowiązek, o którym mowa w pkt 8, odnosi się do innego (kolejnego) etapu procesu uboju, który jest realizowany na końcu linii „produktów gotowych do obróbki termicznej”. Ma on również inny charakter. Punkt 8 nakłada na ubojnie dodatkowy i bardziej kategoryczny obowiązek dotyczący następnego etapu procesu, kiedy to mięso uznaje się za gotowe do spożycia. Wówczas ubojnia musi zapewnić, by mięso na tym ostatnim etapie było pozbawione zanieczyszczeń.
64.

Sąd odsyłający podkreśla rozbieżność między formalnym opisem produktu wytworzonego w Polsce, a następnie przetransportowanego na Litwę (kosmetyki lub środki do higieny), a rzeczywistością jego spożywania przez niektóre osoby na Litwie jako napoju alkoholowego. Sąd zmierza do ustalenia, czy ten ostatni czynnik jest wystarczający do stwierdzenia, że jest to „produkt nieprzeznaczony do spożycia przez ludzi”, co doprowadziłoby do cofnięcia zwolnienia przysługującego produktowi.
115.

A zatem nawet jeśli decyzje ramowe mogłyby wywierać skutek bezpośredni, to art. 4 pkt 6, decyzji ramowej 2002/584 byłby go w każdym wypadku pozbawiony. Innymi słowy – wspomniany przepis nie mógłby być w żadnym razie bezpośrednio stosowany przez sąd krajowy, niezależnie lub zamiast normy krajowej, która go wdraża. Oznacza to, że jeżeli norma krajowa nie wprowadza w życie we właściwy sposób art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584 i jeśli wykładnia wspomnianej normy krajowej w sposób zgodny z tym przepisem okazuje się niemożliwa, to należy – jedynie – odstąpić od stosowania wspomnianej normy krajowej, co w żadnym razie nie będzie skutkować zastąpieniem jej przez art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584.
50.

Pierwszą z możliwości byłoby wystąpienie z powództwem przeciwko wnioskującemu państwu członkowskiemu do sądu tego państwa. W niniejszej sprawie oznaczałoby to, że sądy estońskie rozpoznawałyby powództwo przeciwko organom estońskim w oparciu o czynności (rzekomo nieprawidłowy środek egzekucyjny podjęte przez organy fińskie w Finlandii. Ponadto przepisy regulujące to powództwo wynikałyby z fińskiej ustawy w sprawie zwrotu składników majątku upadłego do masy upadłości, na którą powoływał się syndyk masy upadłości, kwestionując płatności dokonane przez Metirato w ramach przeprowadzonej przez organy fińskie przymusowej procedury odzyskania wierzytelności podatkowych. Obowiązującymi przepisami procesowymi mogłyby być zapewne przepisy prawa estońskiego, jak chociażby krajowe przepisy o deliktach lub bezpodstawnym wzbogaceniu. Znów jednak powództwo przeciwko Estonii musiałoby być rozpoznawane w oparciu o czynności dokonane przez organy fińskie w Finlandii.
97.

W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał udzielił na pytania Supremo Tribunal Administrativo (najwyższego sądu administracyjnego, Portugalia) następującej odpowiedzi: 1) Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym nie ma zastosowania do postępowania reprywatyzacyjnego podmiotu publicznego będącego właścicielem kapitału zakładowego przedsiębiorstwa transportu lotniczego. 2) Artykuły 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by w okolicznościach takich jak te występujące w niniejszej sprawie wśród wymogów stawianych w postępowaniu reprywatyzacyjnym znalazły się wymogi: – zdolności do zapewnienia wykonania zobowiązań z zakresu usług publicznych, które mogą ciążyć na podmiocie nabywającym; i – utrzymania siedziby i rzeczywistego zarządu spółki w państwie członkowskim, w którym została ona utworzona, pod warunkiem że jest to konieczne do zagwarantowania praw przewozowych przyznanych na podstawie dwustronnych umów zawartych przez to państwo z innymi państwami trzecimi, z którymi łączą je specjalne związki historyczne, językowe, kulturowe i społeczne, a umowy te wymagają, by przewoźnik posiadający odpowiednią koncesję posiadał przynależność państwową tego państwa członkowskiego. 3) Artykuły 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by wśród wspomnianych wymogów znalazł się wymóg „[p]rzyczyniani[a] się do wzrostu gospodarki krajowej, w tym w zakresie utrzymania i rozwoju aktualnego centrum krajowego”.
121.

Według Wspólnoty Flamandzkiej i rządu belgijskiego pytanie to, które sąd odsyłający zadaje w świetle art. 9 ust. 1 lit. c) oraz art. 10 ust. 2 lit. c) dyrektywy usługowej, jest niedopuszczalne. Wynika to z faktu, że przepisy te odnoszą się do samego systemu zezwoleń, nie zaś do sankcji związanych z brakiem zezwolenia lub jego nieprzestrzegania.
8.

Ponadto art. 28 rozporządzenia w sprawie przemieszczania odpadów („Spory dotyczące klasyfikacji”) stanowi: „1. Jeżeli właściwe organy wysyłki i miejsca przeznaczenia nie mogą dojść do porozumienia w zakresie zaklasyfikowania przedmiotu przemieszczenia jako odpadów lub nie, traktuje się go tak, jakby stanowił odpady. Przepis ten nie narusza uprawnień państwa przeznaczenia do traktowania przedmiotu przemieszczenia po jego dotarciu na miejsce zgodnie z przepisami krajowymi, pod warunkiem ich zgodności z prawem wspólnotowym i międzynarodowym. […] 4. Przepisy ust. 1–3 mają zastosowanie wyłącznie do celów niniejszego rozporządzenia i nie naruszają prawa zainteresowanych stron do rozstrzygania wszelkich sporów dotyczących powyższych kwestii przed sądami”.
43.

Skutki przedmiotowej umowy występowały jeszcze w dniu 1 lipca 2013 r., więc postępowanie główne podlega prawu Unii Europejskiej. Ogólne podejście do stosowania prawa Unii ratione temporis w sytuacji, kiedy państwo członkowskie przystępuje do Unii Europejskiej, sprowadza się do trwających skutków prawnych. Stosunki prawne, które nie zostały wyczerpane w chwili akcesji państwa członkowskiego, „muszą dostosować się do nowych ram prawnych” ( 38 ). To, że przedmiotowa umowa wywołuje trwające skutki prawne, jest bezsporne ze względu na fakt, że nadal podlega zabezpieczeniu w formie hipoteki, której wykreślenia powódka domaga się w postępowaniu głównym, a sama umowa stanowi, że obowiązuje do 31 października 2021 r. Trybunał orzekł, że niespłacenie po przystąpieniu do Unii Europejskiej długu wynikającego z umowy zawartej przed akcesją podlega prawu Unii Europejskiej ( 39 ).
93.

W związku z tym „kaskadowanie wstecz” do obowiązującego wówczas prawa stanowi ogólną zasadę ( 28 ). Jednak najwyraźniej ma to zastosowanie wyłącznie do przepisów materialnych, a nie do procedury ( 29 ). Nawet decydowanie o tym, czym są „przepisy materialne” i „przepisy proceduralne”, jest dalekie od prostego rozwiązania ( 30 ), zwłaszcza że może prowadzić do podziału poszczególnych przepisów. Ale nawet biorąc przykład z terminów i przyjmując, że były to faktycznie przepisy proceduralne, jak inaczej sugeruje się w tej sprawie, istnieją najwyraźniej dalsze wyjątki od wyjątku: na przykład termin, który faktycznie mógł ograniczyć uprawnienia Komisji, jak w art. 52 ust. 4 lit. c) rozporządzenia nr 1306/2013, nie miałby mieć zastosowania, ponieważ termin ten ogranicza zakres przedmiotowy korekty finansowej i nie jest to kwestia kompetencji ratione temporis ( 31 ).
15.

Trybunał analogicznie orzekł również przy dokonywaniu wykładni rozporządzenia nr 110/2008 ( 17 ) w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych napojów alkoholowych, które to rozporządzenie zawiera w art. 16 lit. b) przepis zasadniczo identyczny z przepisem, który figuruje w art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 510/2006. W odesłaniu prejudycjalnym, które leżało u podstaw wyroku z dnia 14 lipca 2011 r., Bureau National Interprofessionnel du Cognac (C‑4/10 i C‑27/10, EU:C:2011:484), skarżący w postępowaniu głównym sprzeciwiał się zarejestrowaniu w Finlandii dwóch graficznych znaków towarowych zawierających napisy w całości odtwarzające ChOG „Cognac”, którego był właścicielem, jak również jego tłumaczeniu. Kwalifikując te powielenia jako przywołanie, Trybunał zastosował te same kryteria oceny co w wyrokach Consorzio per la tutela del formaggio Gorgonzola ( 18 ) oraz Komisja/Niemcy ( 19 ). W wyroku z dnia 21 stycznia 2016 r., Viiniverla (C‑75/15, EU:C:2016:35, pkt 31), Trybunał uściślił, że kryteria te mają pomóc sądowi krajowemu przy wydaniu jego rozstrzygnięcia i to do tego ostatniego, a nie do Trybunału, należy ocena, czy w konkretnym przypadku zachodzi „przywołanie” w rozumieniu art. 16 lit. a) rozporządzenia nr 110/2008. Postępowanie główne, w ramach którego doszło do wystąpienia z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym leżącym u podstaw owego wyroku, dotyczyło użycia nazwy „Verlados” dla okowity z cydru produkowanej przez spółkę Viiniverla, z siedzibą w Verli w Finlandii. Sąd odsyłający, wezwany do rozstrzygnięcia w sprawie skargi na środek, w drodze którego władze fińskie zakazały używania tej nazwy w celu ochrony ChOG „Calvados”, zwrócił się do Trybunału z pytaniem, między innymi, o znaczenie pewnych okoliczności faktycznych dla ustalenia istnienia przywołania. Trybunał, wypowiedziawszy się w sprawie pojęcia „zainteresowanego konsumenta” ( 20 ), uściślił, że badanie istnienia przywołania ma na celu stwierdzenie, „[że] w świadomości odbiorców nie zostało stworzone skojarzenie co do pochodzenia wyrobu i [że] podmiot gospodarczy nie korzystał w sposób nienależny z renomy danego chronionego oznaczenia geograficznego” ( 21 ). W tym kontekście ani okoliczność, że nazwa „Verlados” odnosi się do nazwy producenta oraz rzeczywistego pochodzenia geograficznego produktu, znanego i rozpoznawalnego dla fińskiego konsumenta, ani okoliczność, że napój noszący tę nazwę jest sprzedawany tylko lokalnie oraz w ograniczonych ilościach, nie zostały przez Trybunał uznane za elementy istotne do celów wspomnianego badania.
77.

Mnich X traktuje wykonywanie zawodu prawnika jako niewielką, dodatkową działalność intelektualną, stanowiącą uzupełnienie jego życia zakonnego. Regularnie odmawia prowadzenia spraw „złych” ludzi; zawsze nagina swoje porady prawne, aby we wszelkich aspektach były zgodne z tym, co jego zdaniem klient powinien zrobić z moralnego punktu widzenia, aby przestrzegać religijnych nauk Kościoła; nie można się z nim regularnie kontaktować w okręgu, do którego został przydzielony jako prawnik. Jego zachowanie w praktyce wyraźnie narusza szczegółowe przepisy dotyczące wykonywania zawodu i deontologii obowiązujące w przyjmującym państwie członkowskim i podważa leżące w interesie publicznym cele przyświecające tym przepisom. Oczywiste jest, że właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego mogą (a nawet powinny) wszcząć postępowanie dyscyplinarne przeciwko mnichowi X. W nakreślonym przeze mnie stanie faktycznym postępowanie to zakończy się wykreśleniem go z listy adwokatów w przyjmującym państwie członkowskim. (Dodam, że może on również mieć kłopoty w świetle przepisów dyscyplinarnych obowiązujących w państwie członkowskim pochodzenia). Wszystko to będzie jednak mieć miejsce z poszanowaniem właściwych przepisów proceduralnych, a mnich X będzie mógł wnieść do sądu środek odwoławczy od decyzji o skreśleniu go z listy adwokatów.
73.

Próba wskazania krytycznym okiem stosownego kryterium pozwalającego określić, kto jest „współadministratorem”, prowadzi do wniosku, że kluczowe kryterium, jakie należy przyjmować w świetle ww. wyroków w sprawach Wirtschaftsakademie Schleswig-Holstein i Jehovan todistajat, jest następujące: dana osoba ma „umożliwiać” gromadzenie i przekazywanie danych osobowych, przy czym może to być powiązane z pewnym wkładem, jaki współadministrator ten wnosi w odniesieniu do ustalania parametrów (lub przynajmniej z sytuacją, w której parametry te są milcząco zatwierdzane) ( 37 ). Jeżeli rzeczywiście tak jest, to trudno wychwycić, w jaki sposób można by zapewnić, żeby pod definicję współadministratora – mimo wyraźnego stwierdzenia w wyroku w sprawie Wirtschaftsakademie Schleswig-Holstein ( 38 ), że użytkownicy nie są współodpowiedzialni za przetwarzanie danych osobowych – nie podpadali także zwykli użytkownicy nie tylko aplikacji internetowej, czy to stanowiącej serwis społecznościowy, czy też jakąkolwiek inną platformę współpracy, ale również i innych programów ( 39 ). Przy zakładaniu konta użytkownik zwykle przekazuje administratorowi parametry dotyczące konfiguracji konta, a także wskazuje, jakie informacje oraz od kogo chce otrzymywać. Oprócz tego zaprasza swoich przyjaciół, znajomych i inne osoby do dzielenia się przy użyciu aplikacji informacjami stanowiącymi (często dość wrażliwe) dane osobowe, w związku z czym nie tylko przekazuje dane dotyczące tych osób, ale także zachęca je same do podejmowania aktywności, przez co w sposób oczywisty przyczynia się do otrzymywania i przetwarzania ich danych osobowych.
43.

Nie oznacza to jednak, że państwo członkowskie jest uprawnione do obejścia wymogów dotyczących notyfikacji wynikających z dyrektywy 98/34. Podobnie okoliczność, że powiadomienie o takim projekcie legislacyjnym jest wymagane dyrektywą, nie oznacza, że projekt ustawy musi zawierać niezgodność lub budzić zastrzeżenia z punktu widzenia rynku wewnętrznego. Celem art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34 jest raczej doprowadzenie do tego, aby Komisja (a co za tym idzie – również państwa członkowskie) zapoznała się z wnioskiem i na wczesnym etapie rozważyła ewentualne konsekwencje dla funkcjonowania rynku wewnętrznego. Dlatego właśnie Trybunał wielokrotnie stwierdzał, począwszy od orzeczenia w sprawie CIA Security International ( 29 ), że niedopełnienie obowiązku notyfikacji skutkuje tym, że odpowiednie przepisy prawa krajowego przyjęte z naruszeniem tego obowiązku powinny zostać uznane przez sądy krajowe w odpowiednim postępowaniu za niemające zastosowania.
94.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem obowiązek uzasadnienia niekorzystnego aktu, ściśle związany z zasadą poszanowania prawa do obrony, ma za zadanie, po pierwsze, zapewnić zainteresowanemu wskazówki wystarczające do ustalenia, czy akt jest zasadny lub ewentualnie czy nie zawiera wady pozwalającej na zakwestionowanie jego ważności przed sądem Unii, a po drugie, zapewnić sądowi Unii możliwość kontroli zgodności z prawem tego aktu. Uzasadnienie, jakiego wymaga art. 296 TFUE, powinno w sposób jasny i jednoznaczny przedstawiać tok rozumowania instytucji, która wydała akt, tak aby umożliwić zainteresowanym zaznajomienie się z względami uzasadniającymi nałożenie danych środków, a właściwemu sądowi dokonanie jego kontroli. Jednakże uzasadnienie, jakiego wymaga art. 296 TFUE, powinno być także dostosowane do charakteru danego aktu i kontekstu, w jakim został on wydany. Wymóg uzasadnienia należy oceniać w odniesieniu do okoliczności konkretnej sprawy, w szczególności do treści spornego aktu, charakteru powołanych argumentów, a także interesu, jaki w uzyskaniu informacji mogą mieć adresaci aktu lub inne osoby, których dotyczy on bezpośrednio i indywidualnie. Nie ma wymogu, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne, ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu jest wystarczające, winna opierać się nie tylko na jego brzmieniu, ale także uwzględniać okoliczności jego wydania, a także całość przepisów prawa regulujących daną dziedzinę. W szczególności akt niekorzystny jest wystarczająco uzasadniony, jeżeli został wydany w okolicznościach znanych zainteresowanemu, pozwalających mu na zrozumienie treści przyjętego względem niego środka ( 36 ).
79.

Z jednej strony wyjaśnienia odnoszące się do braku możliwości przedłożenia przez członka rodziny rozdzielonej dokumentu urzędowego potwierdzającego istnienie więzi rodzinnych powinny podlegać zobiektywizowanej ocenie w świetle zarówno ogólnych, jak i szczegółowych informacji dotyczących sytuacji w jego państwie pochodzenia. Powinny to być informacje adekwatne, obiektywne, wiarygodne, precyzyjne i aktualizowane oraz takie, które mogą zostać zinwentaryzowane w sprawozdaniach sporządzanych przez organy krajowe i międzynarodowe, w szczególności przez organy Rady Europy lub organy należące do systemu Narodów Zjednoczonych, lecz także orzeczenia sądowe takie jak wyroki Europejskiego Trybunału Praw Człowieka ( 30 ). W przypadku wniosku o łączenie rodziny, do którego nie został załączony żaden dokument urzędowy potwierdzający istnienie więzi rodzinnych, tego rodzaju informacje, do których organy krajowe mają pełny dostęp, powinny umożliwić ocenę funkcjonowania urzędów stanu cywilnego w państwie pochodzenia, a w szczególności ocenę nieprawidłowości, jeżeli chodzi o pewne obszary tego państwa bądź pewne grupy osób.
99.

Jakkolwiek to do sądu odsyłającego należy sprawdzenie przestrzegania omawianej zasady, to jednak pragnę zaznaczyć, że w sprawie w postępowaniu głównym zainteresowany mógł wnieść skargę do Bundesverwaltungsgericht (federalnego sądu administracyjnego), a następnie w trybie nadzwyczajnym Revision (skargę rewizyjną) do Verwaltungsgerichtshof (trybunału administracyjnego) w przedmiocie procedury cofnięcia statusu ochrony uzupełniającej, przyznanego mu w odniesieniu do Algierii jako kraju pochodzenia.
89.

Biorąc pod uwagę fakt, że nie jest rolą Trybunału rozwijanie ani uzupełnianie argumentów wnoszącej odwołanie w celu umożliwienia wydania orzeczenia co do istoty, sugerowałbym, aby Trybunał stwierdził niedopuszczalność tego zarzutu. W szczególności RF nie określiła odpowiedniego pod względem prawnym kryterium porównawczego w odniesieniu do dyskryminacji rzekomo nieodłącznie związanej z zaskarżonym postanowieniem i nie wyjaśniła, w jaki sposób można interpretować to odwołanie jako wskazujące na naruszenie prawa dostępu do sądów w rozumieniu art. 47 karty praw podstawowych.