Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Towar wprowadzony przez właściciela znaku towarowego do obrotu we Wspólnocie lub w Europejskim Obszarze Gospodarczym – Pojęcie „wprowadzone do obrotu” – Jednolita wykładnia we wspólnotowym porządku prawnym

(dyrektywa Rady 89/104, art. 7 ust. 1)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Towar wprowadzony przez właściciela znaku towarowego do obrotu we Wspólnocie lub w Europejskim Obszarze Gospodarczym – Pojęcie „towary wprowadzone do obrotu” – Towary importowane lub oferowane do sprzedaży przez właściciela znaku towarowego w Europejskim Obszarze Gospodarczym, których zbycia jednakże nie dokonano – Wyłączenie

(dyrektywa Rady 89/104, art. 7 ust. 1)

3. Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Towar wprowadzony przez właściciela znaku towarowego do obrotu we Wspólnocie lub w Europejskim Obszarze Gospodarczym – Sprzedaż na rzecz podmiotu gospodarczego z siedzibą w Europejskim Obszarze Gospodarczym – Klauzula zakazująca odsprzedaży w Europejskim Obszarze Gospodarczym – Odsprzedaż z naruszeniem zakazu – Wyczerpanie wyłącznego prawa właściciela

(dyrektywa Rady 89/104, art. 7 ust. 1)

Summary

1. Pojęcie „wprowadzone do obrotu” w Europejskim Obszarze Gospodarczym użyte w art. 7 ust. 1 pierwszej dyrektywy 89/104 w sprawie znaków towarowych, zmienionej Porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym, stanowi rozstrzygające kryterium dla wyczerpania wyłącznego prawa właściciela znaku towarowego przewidzianego w art. 5 tej dyrektywy. Jego wykładni we wspólnotowym porządku prawnym należy więc dokonywać w sposób jednolity.

(por. pkt 31–32)

2. Artykuł 7 ust. 1 pierwszej dyrektywy 89/104 w sprawie znaków towarowych, zmienionej Porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG), należy interpretować w ten sposób, że towary opatrzone znakiem towarowym nie mogą zostać uznane za wprowadzone do obrotu w EOG, jeżeli właściciel znaku towarowego dokonał ich przywozu na terytorium EOG w celu ich sprzedaży w tym obszarze lub jeżeli oferował je do sprzedaży we własnych sklepach lub sklepach przedsiębiorstw zależnych dla konsumentów w EOG, jakkolwiek nie doszło do ich sprzedaży.

O ile prawdą jest w istocie, że w następstwie sprzedaży, która pozwala właścicielowi na realizację ekonomicznej wartości jego znaku towarowego, następuje wyczerpanie wyłącznych praw przyznanych przez dyrektywę, o tyle w przypadku gdy właściciel dokonuje przywozu swoich towarów w celu ich sprzedaży w EOG lub oferuje je do sprzedaży w tym obszarze, nie wprowadza ich do obrotu w rozumieniu wyżej wskazanego przepisu, gdyż w wyniku takich działań nie następuje przeniesienie na osoby trzecie prawa do rozporządzania towarami opatrzonymi znakiem towarowym oraz nie pozwalają one właścicielowi na realizację ekonomicznej wartości jego znaku towarowego. Ponadto, nawet jeżeli działania te zostaną zakończone, właściciel zachowuje swój interes w utrzymaniu całkowitej kontroli nad towarami opatrzonymi jego znakiem towarowym, w szczególności w celu zagwarantowania ich jakości.

(por. pkt 40–42, 44 oraz pkt 1 sentencji)

3. Postanowienie w umowie sprzedaży towarów opatrzonych znakiem towarowym, zawartej pomiędzy właścicielem znaku a podmiotem gospodarczym mającym siedzibę w obrębie Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) w sprawie zakazu odsprzedaży w tym obszarze dotyczy wyłącznie stosunku między stronami tej umowy. Nie wyklucza ono, że miało miejsce wprowadzenie do obrotu w EOG w rozumieniu art. 7 ust. 1 pierwszej dyrektywy 89/104 w sprawie znaków towarowych, zmienionej porozumieniem EOG, i dlatego w przypadku odsprzedaży w EOG z naruszeniem tego zakazu nie stoi na przeszkodzie wyczerpaniu wyłącznego prawa właściciela.

(por. pkt 54, 56 oraz pkt 2 sentencji)