W wypadku gdy akt musi zostać doręczony, aby termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg, doręczenie musi w zasadzie zostać dokonane adresatowi tego aktu, a nie adwokatom, którzy go reprezentują. Otóż doręczenie przedstawicielowi skarżącego stanowi doręczenie adresatowi wyłącznie wtedy, gdy taka forma doręczenia została wyraźnie przewidziana przez przepis lub przez umowę zawartą między stronami.

W sytuacji gdy Rada, pozostawiając nazwisko skarżącego w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi wobec Syrii, nie ustaliła nowych okoliczności, o których skarżący nie został powiadomiony w następstwie przyjęcia aktów dotyczących pierwszego umieszczenia jego nazwiska w spornych wykazach, a skarżący nie skorzystał z możliwości przedstawienia Radzie swoich uwag z własnej inicjatywy bez konieczności przekazywania mu wyraźnego nowego powiadomienia przy przyjmowaniu każdego kolejnego aktu, gdy nie ustalono w odniesieniu do niego nowych okoliczności, skarżący miał przez okres kilku miesięcy możliwość przedstawienia Radzie swoich uwag oraz kwestionowania zasadności powodów wskazanych w sposób wystarczająco jasny w zaskarżonych aktach skutkujących umieszczeniem i pozostawieniem jego nazwiska w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi. Zatem nie można stwierdzić naruszenia prawa skarżącego do bycia wysłuchanym.

Przy przyjmowaniu decyzji 2012/739, rozporządzenia wykonawczego nr 363/2013 i decyzji 2013/255 w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, na podstawie których nazwisko skarżącego pozostawia się w wykazach zawierających nazwiska osób, wobec których zastosowano środki ograniczające, nie można w zasadzie skutecznie powołać się na efekt zaskoczenia. Jednakże prawo do bycia wysłuchanym przed przyjęciem aktów utrzymujących środki ograniczające w odniesieniu do osób już nimi objętych zakłada ustalenie przez Radę nowych okoliczności dotyczących tych osób.

W dodatku art. 19 ust. 3–7 decyzji 2011/782, art. 25 ust. 3–11 decyzji 2012/739, art. 28 ust. 3–11 decyzji 2013/255 oraz art. 16–18 rozporządzenia nr 36/2012, dotyczące środków ograniczających wobec Syrii, przewidują możliwości, po pierwsze, zezwolenia na korzystanie z zamrożonych funduszy w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb lub wywiązania się z pewnych zobowiązań, oraz po drugie, wydania szczególnych zezwoleń na odblokowanie funduszy, innych aktywów finansowych lub innych zasobów gospodarczych. Wreszcie pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach załączonych do zaskarżonych aktów podlega okresowej kontroli w celu zapewnienia, by osoby i podmioty niekwalifikujące się już do tego, aby figurować w omawianym wykazie, zostały z niego wykreślone.

Jednak, po pierwsze, owe środki zostały przewidziane ustawą ze względu na fakt, że wymieniono je w aktach mających w szczególności charakter ogólny i posiadających jasną podstawę prawną w prawie Unii, oraz ze względu na fakt, że zostały one sformułowane w sposób wystarczająco precyzyjny, jeśli chodzi zarówno o ich zakres, jak i o powody uzasadniające ich stosowanie w odniesieniu do skarżącego. Po drugie, jeśli chodzi o właściwy charakter spornych środków, w świetle celu ogólnego o znaczeniu tak podstawowym dla wspólnoty międzynarodowej, jak ochrona ludności cywilnej oraz utrzymanie pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego, nie mogą one, jako takie, uchodzić za niewłaściwe. Po trzecie, jeśli chodzi o konieczność przyjęcia tych środków, alternatywne i mniej dolegliwe środki, takie jak system udzielania uprzedniego zezwolenia lub obowiązek uzasadnienia a posteriori sposobu wykorzystania przekazanych funduszy, nie pozwalają na równie skuteczne osiągnięcie zamierzonego celu, jakim jest wywarcie presji na zwolennikach reżimu syryjskiego, w szczególności przy uwzględnieniu możliwości obejścia nałożonych ograniczeń.

O ile środki w postaci zamrożenia funduszy, aktywów finansowych i innych zasobów gospodarczych osób wskazanych jako wspierające reżim syryjski, ustanowione w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, mają charakter zachowawczy i nie uważa się, by miały one pozbawiać te osoby ich własności, o tyle środki te niezaprzeczalnie powodują ograniczenie prawa własności.

Jeśli chodzi o zarzucane naruszenie prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego oraz ograniczenie wjazdu na terytorium państwa członkowskiego, którego obywatelem jest skarżący, i swobodnego przemieszczania się na terytorium Unii, specjalne przepisy dotyczące własnych obywateli, a mianowicie art. 18 ust. 2 decyzji 2011/782, art. 24 ust. 2 decyzji 2012/739 oraz z art. 27 ust. 2 decyzji 2013/255 dotyczących środków ograniczających wobec Syrii uznają wyłączną jurysdykcję państw członkowskich, jeśli chodzi o stosowanie spornych ograniczeń w odniesieniu do ich własnych obywateli. Z powyższego wynika, że jeśli chodzi o osobę, która oprócz obywatelstwa syryjskiego ma obywatelstwo państwa członkowskiego, prawo Unii nie zobowiązuje organów tego państwa do zakazania tej osobie wjazdu na jego terytorium.

Natomiast obywatel państwa członkowskiego, a zatem także Unii, którego nazwisko umieszczono w wykazach osób objętych przepisami dotyczącymi ograniczeń w zakresie wjazdu, jest objęty zakresem zastosowania przepisów dotyczących ograniczeń w zakresie wjazdu w odniesieniu do państw członkowskich innych niż państwo, którego obywatelstwo posiada. Wspomniane państwa członkowskie muszą stosować sporne ograniczenia w odniesieniu do swoich odpowiednich terytoriów, nawet jeśli chodzi o tych obywateli Unii. Przepisy dotyczące własnych obywateli stosuje się bowiem wyłącznie do terytorium państwa członkowskiego, którego obywatelem jest taka osoba. Ponadto prawo do swobodnego przemieszczania się obywateli Unii nie jest bezwarunkowe. Zgodnie bowiem z zastrzeżeniem sformułowanym w drugiej części zdania art. 21 ust. 1 TFUE, poprzez przyjęcie aktów z zakresu wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Rada mogła w zasadzie ograniczyć prawo skarżącego do swobodnego przemieszczania się na terytorium Unii z poszanowaniem zasady proporcjonalności, ponieważ rozważania w odniesieniu do właściwego, niezbędnego i ograniczonego w czasie charakteru środków dotyczących zamrożenia funduszy stosuje się w drodze analogii do przepisów dotyczących ograniczeń w zakresie wjazdu.

Ponadto przepisy dotyczące ograniczeń w zakresie wjazdu – w zakresie, w jakim stosuje się je do obywateli Unii – należy uważać za lex specialis w stosunku do dyrektywy 2004/38 w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221, 68/360, 72/194, 73/148, 75/34, 75/35, 90/364, 90/365 i 93/96, tak że przepisy te mają pierwszeństwo przed tą dyrektywą w sytuacjach, które są przez nie regulowane w sposób szczegółowy. Zresztą owo lex specialis wyłącznie odzwierciedla, na wspólnej płaszczyźnie i w szczególnym kontekście, ograniczenia swobody przemieszczania się, które zgodnie z art. 27 dyrektywy 2004/38 państwa członkowskie mogą zastosować uti singuli w odniesieniu do niektórych osób. Dyrektywa ta nie przyznaje bowiem obywatelom Unii bezwarunkowego prawa do swobodnego przemieszczania się na terytorium Unii, lecz zezwala państwom członkowskim na ograniczenie tej swobody, w szczególności ze względu na porządek publiczny lub bezpieczeństwo publiczne oraz z poszanowaniem zasady proporcjonalności.

(por. pkt 172, 185, 186, 190, 191, 194–199)