Ponadto, jak trafnie zauważyła rzecznik generalna w pkt 48–53 opinii, zapewnienie pełnej skuteczności minimalnej ochrony pracowników w razie niewypłacalności pracodawcy ustanowionej w art. 8 dyrektywy, który wymaga, aby ochrona ta rozciągała się na cały okres pobierania emerytury, przemawia za tym, by wysokość rekompensaty odpowiadającej co najmniej połowie wartości nabytych uprawnień emerytalnych obliczana była przy uwzględnieniu przewidywanych zmian w świadczeniach emerytalnych w całym okresie pobierania emerytury, aby uniknąć sytuacji, w której z powodu upływu czasu gwarantowana kwota byłaby niższa niż połowa wartości początkowej świadczeń należnych za każdy rok pobierania emerytury.

W okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym art. 8 dyrektywy 2008/94 jest bezpośrednio skuteczny, skutkiem czego konkretny pracownik może powołać się na ten artykuł przed sądem krajowym w celu zakwestionowania decyzji podmiotu takiego jak Board of the Pension Protection Fund (zarząd funduszu ochrony emerytur, Zjednoczone Królestwo).

Jeśli chodzi o krąg podmiotów uprawnionych do ochrony przewidzianej w art. 8 dyrektywy 2008/94, z redakcji tego przepisu jednoznacznie wynika, że dyrektywa ma chronić pracowników, których dotyczy niewypłacalność pracodawcy. Stąd w odniesieniu do ustalenia kręgu podmiotów uprawnionych z tytułu tej gwarancji artykuł ten spełnia przesłankę precyzji i bezwarunkowości, wymaganą do tego, aby dany przepis dyrektywy mógł być stosowany bezpośrednio.

Jeśli chodzi o treść ochrony przewidzianej w art. 8 dyrektywy 2008/94, wystarczy przypomnieć, że w wyroku z dnia 25 stycznia 2007 r., Robins i in. (C‑278/05, EU:C:2007:56), Trybunał orzekł, że ów art. 8 dyrektywy 2008/94 wymaga, by pracownik uzyskał w przypadku niewypłacalności swojego pracodawcy co najmniej połowę świadczeń emerytalnych wynikających z nabytych uprawnień emerytalnych, za które odprowadził składki w ramach dodatkowego pracowniczego programu emerytalnego (wyrok z dnia 25 kwietnia 2013 r., Hogan i in., C‑398/11, EU:C:2013:272, pkt 51).

Powyższa wykładania tego przepisu wyjaśnia i doprecyzowuje jego znaczenie oraz zakres, tak jak powinien on być lub powinien był być rozumiany i stosowany od chwili jego wejścia w życie (zob. podobnie wyroki: z dnia 19 kwietnia 2016 r., DI,C‑441/14, EU:C:2016:278, pkt 40; a także z dnia 22 listopada 2017 r., Cussens i in., C‑251/16, EU:C:2017:881, pkt 41).

Artykuł 8 dyrektywy 2008/94 wyraża więc jednoznaczny i precyzyjny obowiązek nałożony na państwa członkowskie, którego celem jest przyznanie uprawnień jednostkom. Należy dodać, że obowiązek ten nie jest uzależniony od spełnienia żadnego szczególnego warunku.

Co się tyczy kwestii, czy PPF stanowi podmiot należący do państwa lub jego emanację, w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 54 i 55 niniejszego wyroku, należy zauważyć, że PPF powierzono realizację zadania wykonywanego w interesie publicznym, w którym to celu dysponuje on szczególnymi uprawnieniami, gdyż na sfinansowanie tego zadania pobiera opłatę od wszystkich licencjonowanych dodatkowych pracowniczych programów emerytalnych oraz ma prawo wydawania instrukcji tym programów w toku postępowania prowadzącego do ich likwidacji. Ponadto, zatwierdzając wycenę chronionych zobowiązań dodatkowych pracowniczych programów emerytalnych zarząd PPF określa poziom ochrony przysługujący każdemu pracownikowi w zakresie nabytych przez niego uprawnień emerytalnych, zarówno w przypadku przejęcia odpowiedzialności za ten program przez PPF, jak i w przypadku jego likwidacji poza PPF.

(zob. pkt 57–60, 66, 70; pkt 2 sentencji)