ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 223/25

Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

(Sprawa C-250/08)

(2008/C 223/38)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: R. Lyal i P. van Nuffel, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Belgii

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 18, 43 i 56 Traktatu WE oraz art. 31 i 40 porozumienia EOG, w ten sposób, że w regionie Flandrii przy obliczaniu ulg podatkowych związanych z zakupem nieruchomości przeznaczonych na główne miejsce zamieszkania, opłata rejestracyjna zapłacona wcześniej przy zakupie nieruchomości stanowiącej główne miejsce zamieszkania jest uwzględniana tylko wówczas, gdy nieruchomość ta położona jest w regionie Flandrii, i nie jest ona uwzględniana, jeżeli nieruchomość ta znajduje się w innym państwie członkowskim niż Belgia lub w państwie należącym do EFTA.

— obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Prawo belgijskie dotyczące opłat rejestracyjnych obowiązujące w regionie Flandrii przewiduje zmniejszenie opłat rejestracyjnych w przypadku zakupu nieruchomości stanowiącej główne miejsce zamieszkania w regionie Flandrii, o wysokość opłat rejestracyjnych zapłaconych przy wcześniejszym zakupie nieruchomości stanowiącej główne miejsce zamieszkania w regionie Flandrii, pod warunkiem, że nieruchomość stanowiąca wcześniejsze główne miejsce zamieszkania zostanie sprzedana w tym samym czasie. Komisja twierdzi, że prawo to przyznaje ulgę podatkową, przy czym pozostałe okoliczności pozostają te same, osobom, które przeprowadzają się w obrębie regionu Flandrii, która to ulga nie jest przyznawana osobom, które zamierzając osiedlić się w regionie Flandrii przybywają z innego państwa członkowskiego niż Belgia. Komisja uważa, że prawo to dyskryminuje obywateli Unii korzystających z prawa do swobodnego przemieszczania się, oraz obywateli korzystających ze swobody przedsiębiorczości, a także, ze stanowi ono przeszkodę dla inwestowania kapitału pochodzącego z innego państwa członkowskiego niż Belgia w nieruchomości w regionie Flandrii. W związku z tym prawo to jest sprzeczne, odpowiednio, z art. 18 i 43 traktatu WE oraz art. 31 porozumienia EOG, oraz art. 56 traktatu WE i 40 porozumienia EOG. Komisja uważa, że żadna nadrzędna racja interesu powszechnego nie może uzasadnić takich naruszeń traktatu. Ponadto strona pozwana nie może powoływać się na konieczność zapewnienia spójności systemu podatkowego, ponieważ w niniejszej sprawie chodzi o dwie różne sytuacje podatkowe, regulowane wyłącznie przez jej przepisy.
4.

Na podstawie powyższych rozważań Komisja stwierdza, że Królestwo Niderlandów dotychczas nie uchwaliło koniecznych przepisów w celu dokonania prawidłowej transpozycji art. 4 ust. 2 i 3 w związku z załącznikami II i III do dyrektywy 85/337, zmienionych dyrektywą 97/11 i 2003/35 poprzez niezastosowanie wszystkich kryteriów wymienionych w załączniku III do dyrektywy do wszystkich projektów z załącznika II do dyrektywy.
—

W drugim zarzucie Komisja podnosi (pomocniczo), że Sąd nieprawidłowo stwierdził, że sporny środek nie ma charakteru selektywnego, to znaczy nie sprzyja niektórym przedsiębiorstwom w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE. Komisja podnosi ponadto, że Sąd nieprawidłowo stwierdził, że nawet wówczas, gdyby środek był selektywny, nie stanowiłby on pomocy państwa ze względu na swój cel oraz byłby uzasadniony charakterem systemu i jego ogólnymi celami.
—

stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie minimalnych warunków wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i (EWG) nr 3821/85 dotyczących przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym oraz uchylającej dyrektywę Rady 88/599/EWG (1), a w każdym razie nie informując o ich ustanowieniu Komisji, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy
—

stwierdzenie, że nieprzyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych”) (1), a w każdym razie nieprzedstawiając tych przepisów Komisji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy w odniesieniu do terytorium Gibraltaru.
—

stwierdzenie, że odmawiając udostępnienia Komisji środków własnych odpowiadających długowi celnemu wynikającemu z udzielenia niezgodnych z prawem pozwoleń na utworzenie i prowadzenie składów celnych typu C w Taranto przez Direzione compartimentale delle dogane per le Regioni Puglia e Basilicata z siedzibą w Bari oraz następujących po nich pozwoleń na przetwarzanie pod nadzorem celnym i na uszlachetnianie czynne do ich cofnięcia w dniu 4 grudnia 2002 r., Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 10 WE, art. 8 decyzji Rady 2000/597/WE, Euratom (1) z dnia 29 września 2000 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich oraz art. 2, 6, 10, 11 i 17 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 (2) z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot,
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 247/6

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 9 lipca 2008 r. — Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV przeciwko Plus Warenhandelsgesellschaft mbH

(Sprawa C-304/08)

(2008/C 247/10)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV

Strona pozwana: Plus Warenhandelsgesellschaft mbH

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 5 ust 2 dyrektywy 2005/29/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi krajowemu, zgodnie z którym zasadniczo niedopuszczalna jest praktyka handlowa, w ramach której udział konsumentów w konkursie z nagrodami lub grze losowej jest uzależniony od nabycia towaru lub usługi, niezależnie od tego, czy w konkretnym przypadku reklama narusza interesy konsumentów?

(1) Dz.U. L 149, s. 22.
2.

W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, w jaki sposób należy wykonać obowiązek określony w art. 217 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, zgodnie z którym kwota należności powinna zostać „wpisana do rejestru lub zaewidencjonowana w inny równoważny sposób”? Czy wiążą się z tym minimalne wymogi techniczne lub formalne, czy też art. 217 pozostawia w pełni państwom członkowskim wydanie szczegółowych przepisów regulujących sposób zaksięgowania kwot należności nie określając przy tym minimalnych wymogów? Czy należy odróżnić zaksięgowanie od wpisu do rachunków tytułu do środków własnych w rozumieniu art. 6 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 (2) z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 236/8

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez le Tribunal administratif (Luksemburg) w dniu 26 czerwca 2008 r. — Miloud Rimoumi, Gabrielle Suzanne Marie Prick przeciwko Ministre des Affaires Étrangères et de l'Immigration

(Sprawa C-276/08)

(2008/C 236/11)

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Tribunal administratif

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Miloud Rimoumi, Gabrielle Suzanne Marie Prick

Strona pozwana: Ministre des Affaires Étrangères et de l'Immigration

Pytania prejudycjalne

Czy wykładni art. 2 pkt 2 lit. a), art. 3 ust. 1 oraz art. 7 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (1) należy dokonywać w ten sposób, że dotyczą one jedynie tych członków rodziny, którzy uzyskali ten status przed dniem, w którym obywatel Unii, któremu pragną towarzyszyć lub do niego dołączyć, skorzystał z prawa swobody przepływu przyznanego mu w art. 39 traktatu WE, czy przeciwnie, każdy obywatel Unii, który skorzystał z przysługującego mu prawa swobody przepływu i osiedlił się w państwie członkowskim innym niż to, którego jest obywatelem, ma prawo do tego, by dołączył do niego członek rodziny, przy czym ten członek rodziny nie musi spełniać warunku związanego z datą nabycia tego statusu?

(1) Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158 s. 77).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 236/6

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 19 czerwca 2008 r. — Federutility i in. przeciwko Autorità per l'energia elettrica e il gas

(Sprawa C-265/08)

(2008/C 236/09)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Federutility, Assogas, Libarna Gas spa, Collino Commercio spa, Sadori gas spa, Egea Commerciale, E.On Vendita srl, Sorgenia spa

Strona pozwana: Autorità per l'energia elettrica e il gas

Pytania prejudycjalne

1) Czy wykładni art. 23 dyrektywy 2003/55/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r., który reguluje otwarcie rynku gazu, należy zgodnie z zasadami wynikającymi z Traktatu WE dokonywać w ten sposób, że przepis krajowy (i akty wykonawcze do tego przepisu), który po dniu 1 lipca 2007 r. zachowuje na rzecz krajowego urzędu regulacji uprawnienie określenia cen referencyjnych dostaw gazu ziemnego odbiorcom będącym gospodarstwami domowymi (stanowiącym nieokreśloną i niezdefiniowaną w grupach referencyjnych kategorię, która sama z siebie nie zakłada oceny trudnych socjalnie i finansowo sytuacji, mogących uzasadniać ustalenie rzeczonych cen referencyjnych), które przedsiębiorstwa zajmujące się dystrybucją i sprzedażą, w ramach zobowiązań z tytułu świadczenia usług o charakterze użyteczności publicznej, zobowiązane są zawrzeć w swej ofercie handlowej, jest niezgodny z tym artykułem dyrektywy i zasadami wspólnotowymi

2) Czy też wykładni tego przepisu (ww. art. 23) w związku z art. 3 dyrektywy 2003/55/WE (który stanowi, że państwa członkowskie mogą w ogólnym interesie ekonomicznym, nałożyć na przedsiębiorstwa w sektorze gazowniczym, zobowiązania z tytułu świadczenia usług o charakterze użyteczności publicznej dotyczące, dla potrzeb niniejszego postępowania, ceny dostaw) należy dokonywać w ten sposób, że nie jest sprzeczny z przywołanymi przepisami wspólnotowymi przepis krajowy, który uwzględniając szczególną sytuację rynku, charakteryzującego się utrzymującym się brakiem „efektywnej konkurencji”, przynajmniej w sektorze sprzedaży hurtowej, przyznaje możliwość określania na drodze administracyjnej ceny referencyjnej gazu ziemnego, którą każdy sprzedawca w ramach usługi powszechnej ma obowiązkowo zawrzeć w ofertach handlowych proponowanych swoim odbiorcom będącym gospodarstwami domowymi, mimo że wszyscy odbiorcy powinni być uważani za „uprawnionych [do wyboru dostawcy]”.

(1) Dz.U. L 176, s. 57.
1)

Czy Konwencja o ujednostajnieniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego podpisana w Warszawie w dniu 12 października 1929 r., w brzmieniu zmienionym w Hadze w dniu 28 września 1955 r., do której odwołuje się rozporządzenie (WE) nr 2027/97 (1), stanowi część reguł wspólnotowego porządku prawnego, których interpretacja wchodzi w zakres właściwości Trybunału Sprawiedliwości na podstawie art. 234 WE?
2)

Czy czynnikiem wpływającym na odpowiedź na pytanie pierwsze może być możliwość zaklasyfikowania wspomnianych przepisów jako przepisów czysto interpretacyjnych a nie przepisów retroaktywnie wprowadzających zmiany, tak, aby odzwierciedlały one sposób, w jaki oryginalna wersja przepisów była interpretowana przez mniejszość orzeczeń sądów rozpoznających sprawy, co do istoty, mimo iż odmienną interpretację wielokrotnie przyjął sąd kasacyjny?
2)

Sąd błędnie orzekł, że nawet gdyby przyjąć legitymację procesową, ochrona prawna nie byłaby skierowana na ochronę praw proceduralnych WWF, w związku z czym ochrona ta nie jest konieczna. Stanowi to błędną analizę kwestii legitymacji procesowej. Zakładając, że można wykazać „bezpośredni i indywidualny” interes, wnosząca odwołanie ma prawo do kwestionowania danych środków, co WWF uczyniła w niniejszej sprawie. Prawo WWF nie jest ograniczone jedynie do kwestionowania błędów w procedurze, jak stwierdził Sąd.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 260/8

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez House of Lords (Zjednoczone Królestwo) w dniu 23 lipca 2008 r. — The Queen (na wniosek M) (FC) przeciwko Her Majesty's Treasury i dwie inne skargi

(Sprawa C-340/08)

(2008/C 260/13)

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

House of Lords (Zjednoczone Królestwo)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: The Queen (na wniosek M) (FC)

Strona pozwana: Her Majesty's Treasury

Pytania prejudycjalne

Czy art. 2 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 (1) ma zastosowanie do świadczeń wypłacanych przez państwowe ubezpieczenie społeczne lub opiekę społeczną małżonkowi osoby oznaczonej przez Komitet ds. sankcji utworzony na mocy rezolucji Organizacji Narodów Zjednoczonych 1267 (1999) jedynie ze względu na to, że małżonek mieszka z oznaczoną osobą i przeznaczy lub może przeznaczyć część tych pieniędzy na opłacenie towarów i usług, które skonsumuje lub z których skorzysta oznaczona osoba?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie (Dz.U. L 139, s. 9).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 260/10

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Murcia (Hiszpania) w dniu 30 lipca 2008 r. — Aurelio Choque Cabrera przeciwko Delegación del Gobierno en Murcia

(Sprawa C-348/08)

(2008/C 260/17)

Język postępowania: hiszpański

Sąd krajowy

Tribunal Superior de Justicia de Murcia (Hiszpania)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Aurelio Choque Cabrera

Strona pozwana: Delegación del Gobierno en Murcia

Pytania prejudycjalne

Czy przepisy traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 62 ust. 1 i ust. 2 lit. a), a także przepisy rozporządzenia (WE) nr 562/2006 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), w szczególności art. 5, 11 i 13 powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu, takiemu jak uregulowanie krajowe wraz z interpretującym je orzecznictwem, które umożliwia zastąpienie wydalenia każdego „obywatela państwa trzeciego” nieposiadającego tytułu uprawniającego go do wjazdu i przebywania na terytorium Unii Europejskiej przez nałożenie grzywny?

(1) Dz.U. L 105, s. 1.
1.

Czy ustawowe uregulowanie wieku maksymalnego dla dopuszczenia do wykonywania zawodu (w niniejszej sprawie: działalność dentysty ubezpieczenia zdrowotnego) może stanowić obiektywny i racjonalny środek służący ochronie zgodnego z przepisami celu (w niniejszej sprawie zdrowie pacjentów korzystających z ustawowego ubezpieczenia zdrowotnego) oraz właściwy i konieczny środek do realizacji tego celu w rozumieniu art. 6 dyrektywy 2000/78/WE (1), jeżeli jest on oparty wyłącznie na wynikającym z „doświadczenia życiowego” przypuszczeniu generalnego spadku jakości świadczeń występującego od pewnego wieku bez jakiekolwiek uwzględnienia w tym zakresie indywidualnej sprawności konkretnej osoby zainteresowanej?
2)

Czy uzależnienie utworzenia drugiej apteki w gminach, w których populacja przekracza 4 000 mieszkańców od spełnienia warunków, takich jak przekroczenie liczby mieszkańców o co najmniej 50 %, zachowanie odległości co najmniej 3 000 metrów od istniejących aptek i występowanie szczególnych potrzeb w zakresie opieki farmaceutycznej w związku z warunkami topograficznymi i strukturą sieci dróg, podlegających ocenie władz sanitarnych (lokalnych jednostek sanitarnych) lub lokalnych izb zawodowych bądź też organów administracji właściwych w zakresie organizacji i kontroli usług opieki farmaceutycznej jest zgodne z art. 152 i art. 153 traktatu [WE].
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 260/11

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de Première Instance d'Arlon (Belgia) w dniu 7 sierpnia 2008 r. — Marc Vandermeir przeciwko État Belge, SPF Finances

(Sprawa C-364/08)

(2008/C 260/20)

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Tribunal de Première Instance d'Arlon

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Marc Vandermeir

Strona pozwana: État belge — SPF Finances

Pytania prejudycjalne

Czy art. 43 WE lub art. 49 WE sprzeciwiają się temu, aby uregulowanie krajowe jednego państwa członkowskiego, takie jak sporne uregulowanie, nakładało na osobę prowadzącą działalność na własny rachunek zamieszkałą w tym państwie członkowskim obowiązek zarejestrowania tam jego pojazdu, gdy osoba ta prawie wyłącznie wykonuje swoją działalność gospodarczą w innym państwie członkowskim z posiadanego tam przez nią stałego przedsiębiorstwa, także wówczas, gdy pojazd ten nie jest ani zasadniczo przeznaczony do stałego używania w pierwszym państwie członkowskim, ani też w rzeczywistości nie jest on używany w ten sposób?
(iv)

Pozwolenie na dopuszczenie produktu leczniczego „Grasalva” do obrotu na terenie Republiki Litewskiej nie czyni zadość warunkom ustanowionym w pkt 4 części 2 załącznika I do dyrektywy 2001/83/WE, zmienionej dyrektywą 2003/63/WE, a zatem od daty przystąpienia do Unii Europejskiej wspomniany produkt leczniczy mógłby zostać dopuszczony do obrotu jedynie gdyby pozwolenie na dopuszczenie do obrotu zostało wydane przez Wspólnotę na podstawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93 (znajdującego zastosowanie do dnia 20 listopada 2005 r.) albo art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (znajdującego zastosowanie od dnia 21 listopada 2005 r.).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 247/8

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Civil Division) w dniu 11 lipca 2008 r. — London Borough of Harrow przeciwko Nimco Hassan Ibrahim and Secretary of State for the Home Department

(Sprawa C-310/08)

(2008/C 247/13)

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

Court of Appeal (Civil Division).

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: London Borough of Harrow.

Strona pozwana: Nimco Hassan Ibrahim and Secretary of State for the Home Department.

Pytania prejudycjalne

Czy w następujących okolicznościach: i) małżonka niebędaca obywatelem UE i jej dzieci będące obywatelami UE towarzyszyły obywatelowi UE, który przybył do Zjednoczonego Królestwa ii) obywatel UE przebywał w Zjednoczonym Królestwie jako pracownik iii) później obywatel UE przestał być pracownikiem i następnie opuścił Zjednoczone Królestwo iv) obywatel UE, małżonka niebędąca obywatelem UE oraz dzieci nie są samowystarczalne finansowo i korzystają z pomocy socjalnej w Zjednoczonym Królestwie v) dzieci rozpoczęły naukę na poziomie szkoły podstawowej w Zjednoczonym Królestwie tuż po swoim przybyciu do tego kraju, w czasie gdy obywatel UE był pracownikiem:

1) małżonce i dzieciom tylko wtedy przysługuje prawo pobytu na terytorium Zjednoczonego Królestwa, jeżeli spełniają oni przesłanki ustanowione w Dyrektywie 2004/38/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r.? czy też

2) i) korzystają oni z prawa do zamieszkiwania wynikającego z art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 (2) z dnia 15 października 1968 r., zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości, bez konieczności spełniania przesłanek ustanowionych w dyrektywie 2004/38 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. i ii) w takim przypadku muszą posiadać wystarczające środki utrzymania, aby nie stanowić obciążenia dla systemu pomocy społecznej przyjmującego państwa członkowskiego podczas planowanego okresu ich pobytu oraz być objętym pełnym ubezpieczeniem zdrowotnym w przyjmującym państwie członkowskim?

3) w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1, to czy należy przyjąć odmienne stanowisko w okolicznościach takich, jak w niniejszej sprawie, kiedy to dzieci rozpoczęły naukę na poziomie szkoły podstawowej, a pracownik będący obywatelem UE przestał pracować przed datą, w której dyrektywa 2004/38 Parlamentu Europejskiego i Rady miała zostać transponowana przez państwa członkowskie?

(1) Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, str. 77).

(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, str. 2).
2)

Czy dla oceny pojęcia „działalności gospodarczej” w rozumieniu art. 4 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy może mieć znaczenie to, że określone w pytaniu pierwszym rodzaje działalności wywierają wpływ także na oddział krajowy, który zatem także z nich korzysta? Charakterystyczne dla niniejszej sprawy jest to, że, w ramach prowadzenia tych rodzajów działalności, zarówno partia, jak i jej polityczne cele i poglądy - jeśli nawet nie z definicji, to jako nieunikniony efekt uboczny - są ciągle reklamowane?