ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Procedura zaskarżenia przewidziana w art. 265 TFUE opiera się na idei, iż niezgodna z prawem bezczynność instytucji uprawnia zainteresowanych do skierowania sprawy do sądu Unii, aby ten stwierdził, że zaniechanie działania jest niezgodne z traktatem FUE. Artykuł ten dotyczy bezczynności w postaci zaniechania wydania decyzji lub zajęcia stanowiska, a nie wydania aktu innego niż ten, którego przyjęcie strona skarżąca uznała za pożądane lub niezbędne.

W przypadku gdy instytucja lub organ Unii nie są zobowiązane do wszczęcia postępowania, ale posiadają uprawnienia dyskrecjonalne, które wykluczają prawo jednostek do wymagania przyjęcia przez instytucję lub organ określonego stanowiska, osoby, które złożyły wniosek, nie mają co do zasady możliwości wniesienia do sądu Unii skargi na ewentualną decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie ich wniosku.

Z art. 17 ust. 2 rozporządzenia nr 1090/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), na mocy którego na wniosek co najmniej jednego ze wskazanych tam podmiotów lub z własnej inicjatywy EIOPA może przeprowadzać postępowania wyjaśniające w sprawie domniemanego naruszenia lub niezastosowania prawa Unii, wynika, że ów urząd posiada uprawnienia dyskrecjonalne w zakresie wszczynania postępowań wyjaśniających zarówno w przypadku, gdy zostanie do niego skierowany wniosek przez jeden ze wspomnianych podmiotów, jak i w przypadku, gdy działa on z własnej inicjatywy. Stąd też z jednej strony organ ten wcale nie ma obowiązku działania na podstawie art. 17 rozporządzenia nr 1094/2010, z drugiej zaś strony decyzja o odmowie wszczęcia postępowania wyjaśniającego nie wywołuje wiążących skutków prawnych mogących naruszyć interesy wnioskodawcy.

W konsekwencji skarga o stwierdzenie nieważności decyzji EIOPA o odmowie wszczęcia postępowania wyjaśniającego z własnej inicjatywy na podstawie wspomnianego art. 17 jest niedopuszczalna.

(por. pkt 50, 52–54, 57)
Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 czerwca 2016 r. – ICA Laboratories i in. / Komisja

(sprawa T‑732/15 R II)

„Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Środowisko naturalne — Ochrona konsumentów — Rozporządzenie ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości guazytyny — Wniosek o zawieszenie wykonania — Ponowny wniosek — Brak nowych okoliczności faktycznych — Brak pilnego charakteru”

1. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zawieszenie wykonania — Oddalenie wniosku — Możliwość złożenia nowego wniosku — Przesłanka — Nowe okoliczności faktyczne — Pojęcie (art. 278 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 160) (por. pkt 18–20, 24–31)

2. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zawieszenie wykonania — Środki tymczasowe — Przesłanki zastosowania — Pilny charakter — Poważna i nieodwracalna szkoda — Ciężar dowodu — Ciężar spoczywający wyłącznie na stronie uprawnionej do wniesienia skargi w postępowaniu głównym (art. 278 TFUE, 279 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 160) (por. pkt 22)

Przedmiot

Wniosek, na podstawie art. 160 regulaminu postępowania przed Sądem, o zawieszenie wykonania rozporządzenia Komisji (UE) 2015/1910 z dnia 21 października 2015 r. zmieniającego załączniki III i V do rozporządzenia (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości guazatyny w określonych produktach lub na ich powierzchni (Dz.U. 2015, L 280, s. 2)

Sentencja

1) Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.
Kompetencje Sądu zostały wymienione w art. 256 TFUE i doprecyzowane w art. 51 statutu Trybunału Sprawiedliwości. Na podstawie tych postanowień Sąd jest właściwy do orzekania w pierwszej instancji w przedmiocie sporów z zakresu umów, które zostały mu przedstawione do rozstrzygnięcia, wyłącznie na podstawie klauzuli arbitrażowej. W braku takiej klauzuli Sąd rozszerzyłby swoją właściwość poza zakres enumeratywnie wyliczonych spraw, których rozpoznawanie wyczerpująco zastrzeżono dla niego w art. 274 TFUE, jako że postanowienie to przyznaje sądom krajowym na mocy prawa powszechnego jurysdykcję do rozpoznawania sporów, których stroną jest Unia.

Z uwagi na okoliczność, iż właściwość Sądu wynikająca z art. 272 TFUE stanowi odstępstwo od prawa powszechnego, należy ją interpretować zawężająco. Sąd może zatem orzec w przedmiocie sporu dotyczącego umowy wyłącznie w wypadku wyrażenia przez strony woli przyznania mu tej właściwości. Jedynie strony umowy zawierającej klauzulę arbitrażową mogą być stronami powództwa wniesionego na podstawie art. 272 TFUE.

(zob. pkt 20, 25, 30)
Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 maja 2016 r. –

Pari Pharma / EMA

(sprawa T‑235/15 R)

„Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Znajdujące się w posiadaniu EMA dokumenty dotyczące informacji przedstawionych przez przedsiębiorstwo w związku z jego wnioskiem o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego — Postanowienie o zawieszeniu wykonania decyzji o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do dokumentów — Wniosek o cofnięcie — Brak zmiany okoliczności — Artykuł 159 regulaminu postępowania przed Sądem”

Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zawieszenie wykonania — Środki tymczasowe — Zmiana lub uchylenie — Przesłanka — Zmiana okoliczności — Pojęcie (regulamin postępowania przed Sądem, art. 159) (por. pkt 27, 28)

Przedmiot

Wniosek na podstawie art. 159 regulaminu postępowania przed Sądem mający na celu cofnięcie postanowienia z dnia 1 września 2015 r., Pari Pharma/EMA (T 235/15 R, EU:T:2015:587), w którym zawieszono wykonanie decyzji EMA EMA/271043/2015 z dnia 24 kwietnia 2015 r. o udzieleniu osobie trzeciej, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43), dostępu do niektórych dokumentów zawierających informacje przedstawione w ramach wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Vantobra

Sentencja

1) Wniosek o cofnięcie postanowienia z dnia 1 września 2015 r., Pari Pharma/EMA (T‑235/15 R, EU:T:2015:587), zostaje oddalony.
6.

Instytucje Unii Europejskiej — Prawo publicznego dostępu do dokumentów — Rozporządzenie nr 1049/2001 — Wyjątki od prawa dostępu do dokumentów — Obowiązek udzielenia częściowego dostępu do danych nieobjętych wyjątkami — Zastosowanie do dokumentów należących do kategorii objętej zakresem ogólnego domniemania odmowy dostępu — Wyłączenie (rozporządzenie nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 4 ust. 6) (por. pkt 53, 54)
Postanowienie Sądu (czwarta izba) z dnia 13 lipca 2017 r. –

myToys.de / EUIPO – Laboratorios Indas (myBaby)

(sprawa T‑519/15)

Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego myBaby – Wcześniejsze słowny i graficzny unijne znaki towarowe oraz słowny krajowy znak towarowy MAYBABY, May BaBy oraz MAY BABY – Odwołanie posiłkowe – Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 216/96 – Decyzja wyłącznie potwierdzająca – Niedopuszczalność

1. Postępowanie sądowe–Bezwzględne przeszkody procesowe–Badanie z urzędu przez sąd–Orzeczenie wydane w formie postanowienia z uzasadnieniem–Przesłanka–Poszanowanie prawa do obrony (regulamin postępowania przed Sądem, art. 129) (zob. pkt 32)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności–Skarga na decyzję potwierdzającą wcześniejszą decyzję niezaskarżoną w terminie–Niedopuszczalność–Pojęcie decyzji potwierdzającej–Decyzja wydana w następstwie wniosku, w którym powołano się na nowe istotne okoliczności faktyczne–Wyłączenie (art. 263 TFUE; rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 65 ust. 5) (zob. pkt 35, 38–42)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 czerwca 2015 r. (sprawa R 1002/2014‑2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Laboratorios Indas et myToys.de.

Sentencja

1) Skarga zostaje odrzucona.

2) myToys.de GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Laboratorios Indas, SA.
Pojęcie aktów regulacyjnych, które nie wymagają środków wykonawczych, w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE, należy interpretować w świetle celu tego postanowienia, który polega na uniknięciu sytuacji zmuszającej jednostkę do naruszenia prawa, żeby móc zwrócić się do sądu. Otóż gdy akt regulacyjny wywiera bezpośrednio wpływ na sytuację prawną osoby fizycznej lub prawnej, nie wymagając środków wykonawczych, osoba ta mogłaby zostać pozbawiona skutecznej ochrony sądowej, gdyby nie dysponowała bezpośrednim środkiem zaskarżenia przed sądem Unii w celu podważenia zgodności z prawem tego aktu regulacyjnego. Osoba fizyczna lub prawna byłaby bowiem w stanie, mimo że rozpatrywany akt dotyczy jej bezpośrednio, doprowadzić do skontrolowania tego aktu przez sąd dopiero po naruszeniu przepisów tego aktu, powołując się na ich niezgodność z prawem w ramach postępowania wszczętego przeciwko niej przed sądem krajowym.

Kontrola sądowa jest natomiast zapewniona, gdy akt regulacyjny wymaga środków wykonawczych. Jeżeli wdrożenie tego aktu należy do instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych Unii, to osoby fizyczne lub prawne mogą wnieść skargę bezpośrednią do sądu Unii przeciwko aktom wykonawczym na zasadach określonych w art. 263 akapit czwarty TFUE i podnieść zgodnie z art. 277 TFUE na poparcie skargi zarzut niezgodności z prawem danego aktu podstawowego. Jeżeli to wdrożenie jest zadaniem państw członkowskich, owe osoby mogą podważyć ważność krajowego środka wykonawczego przed sądem krajowym i w ramach tego postępowania podnieść nieważność aktu podstawowego, powodując, że ów sąd wystąpi z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału na podstawie art. 267 TFUE.

(por. pkt 38–41)
Rozporządzenie wykonawcze 2015/1295 w sprawie zatwierdzenia substancji czynnej sulfoksaflor, zgodnie z rozporządzeniem nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego nr 540/2011 nie dotyczy bezpośrednio stowarzyszenia pszczelarzy i organizacji zajmujących się ochroną środowiska, w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE, wobec czego nie przysługuje im legitymacja do żądania stwierdzenia nieważności tego aktu.

Rozporządzenie wykonawcze 2015/1295, które ma na celu zatwierdzenie, pod pewnymi warunkami, wspomnianej substancji jako składnika środków ochrony środowiska zgodnie z rozporządzeniem nr 1107/2009 i włączenie tej substancji do załącznika do rozporządzenia wykonawczego nr 540/2011 w zakresie dotyczącym wykazu zatwierdzonych substancji czynnych, oddziałuje bowiem bezpośrednio na sytuację prawną państw członkowskich, które mają możliwość wydania zezwolenia na wprowadzenie do obrotu środków ochrony roślin zawierających sulfoksaflor, jeżeli zostanie złożony właściwy wniosek, a także na sytuację prawną potencjalnych wnioskodawców ubiegających się o zezwolenie na wprowadzenie do obrotu takich produktów, jednak nie na sytuację prawną powyżej wskazanego stowarzyszenia i powyżej wskazanych organizacji.

Co się tyczy skutków prawnych wywieranych przez to rozporządzenie na przysługujące członkom wspomnianego stowarzyszenia pszczelarzy prawo własności i prawo do prowadzenia działalności handlowej, po pierwsze – przy założeniu, iż stosowanie środków ochrony roślin zawierających sulfoksaflor może rzeczywiście stanowić zagrożenie dla działalności gospodarczej członków tego stowarzyszenia – owe konsekwencje ekonomiczne nie dotyczyłyby ich sytuacji prawnej, lecz wyłącznie ich sytuacji faktycznej. Po drugie, należy przypomnieć, że owo domniemane zagrożenie wymaga jeszcze wydania przez państwo członkowskie zezwolenia na środek ochrony roślin zawierający sulfoksaflor. Tymczasem wydanie takiego zezwolenia nie stanowi automatycznej konsekwencji zatwierdzenia sulfoksafloru, ale jest uzależnione od skorzystania przez państwa członkowskie z szerokich uprawnień dyskrecjonalnych i ze znacznej elastyczności.

Jednocześnie, co się tyczy celów kampanii realizowanych przez organizacje zajmujące się ochroną środowiska, nawet gdyby zaskarżony akt mógłby na nie oddziaływać, to byłoby to oddziaływanie faktyczne, a nie prawne.

(zob. pkt 24–26, 31–33, 40–42, pkt 1 sentencji)
Sprawa T‑584/15

Pagkyprios organismos ageladotrofon Dimosia Ltd (POA)

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Skarga o stwierdzenie nieważności — Wniosek o rejestrację chronionej nazwy pochodzenia („Halloumi” lub „Hellim”) — Decyzja o ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym serii C wniosku o rejestrację chronionej nazwy pochodzenia na podstawie art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 — Akt przygotowawczy — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność”

Streszczenie – postanowienie Sądu (druga izba) z dnia 14 września 2016 r.

Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty podlegające zaskarżeniu – Pojęcie – Akty wywołujące wiążące skutki prawne – Akty przygotowawcze – Wyłączenie – Decyzja o ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym wniosku o rejestrację chronionej nazwy pochodzenia – Akt niezmierzający do wywołania skutków prawnych – Niedopuszczalność

(art. 263 akapit czwarty TFUE; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1151/2012, art. 50 ust. 2, art. 51, 52)

Aktami prawnymi czy decyzjami mogącymi stanowić przedmiot skargi o stwierdzenie nieważności zgodnie z art. 263 TFUE są wyłącznie środki wywołujące wiążące skutki prawne, które mogą mieć wpływ na interesy skarżącego, zmieniając w istotny sposób jego sytuację prawną. W wypadku aktów prawnych, których opracowanie odbywa się w kilku fazach w ramach procedury wewnętrznej, jedynie środki, które w definitywny sposób określają stanowisko instytucji w momencie zakończenia owej procedury, stanowią co do zasady akty zaskarżalne, co wyklucza środki przejściowe, których celem jest przygotowanie ostatecznej decyzji i których niezgodność z prawem mogłaby być skutecznie podniesiona w ramach skargi wniesionej na tę decyzję.

W konsekwencji należy odrzucić jako niedopuszczalną skargę wniesioną na decyzję Komisji w przedmiocie opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej wniosku o rejestrację chronionej nazwy pochodzenia na podstawie art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych.

Po pierwsze bowiem, na podstawie art. 50 ust. 2 rozporządzenia nr 1151/2012, przedmiotem wypomnianej decyzji jest otwarcie procedury sprzeciwu przewidzianej w art. 51 tego rozporządzenia i w ten sposób przygotowanie decyzji o rejestracji, o której mowa w art. 52 tego rozporządzenia, która pozostaje decyzją ostateczną.

Wynika stąd, że rozpatrywana decyzja ma charakter przygotowawczy względem decyzji o rejestracji, tak że wyłącznie ta ostatnia może wywoływać wiążące skutki prawne, które mogą mieć wpływ na interesy skarżącego, i stąd być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE.

Po drugie, ewentualna niezgodność z prawem, jaką może być dotknięty taki akt przygotowawczy, jest tego typu, że może być skutecznie podniesiona na poparcie skargi skierowanej przeciwko aktowi końcowemu, względem którego stanowi etap przygotowawczy, o ile strona skarżąca wykaże, zgodnie z art. 263 akapit czwarty TFUE, że są spełnione przesłanki dopuszczalności skargi.

(por. pkt 32–37, 48)
Postępowanie sądowe – Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej – Umowa o dostawę energii elektrycznej do nieruchomości danej instytucji Unii przewidująca uiszczenie opłaty przez tę instytucję – Stwierdzenie przez Trybunał uchybienia przez dane państwo członkowskie jego zobowiązaniom, z uwagi na jego odmowę udzielenia instytucjom Unii zwolnienia z tej opłaty – Zastosowanie przez sąd Unii wobec danej instytucji przepisów krajowych przewidujących obowiązek uiszczenia opłaty – Wyłączenie – Poszanowanie powagi rzeczy osądzonej wyroku Trybunału

Postępowanie sądowe – Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej – Właściwość Sądu do rozpoznania żądania wzajemnego – Podstawa – Właściwość Sądu do rozpoznania powództwa o ustalenie istnienia stosunku prawnego lub prawa niemającego związku z umową – Brak

(art. 256 ust. 1 TFUE, art. 272 TFUE)
1.

Skarga o stwierdzenie nieważności — Akty podlegające zaskarżeniu — Pojęcie — Akty wywołujące wiążące skutki prawne — Decyzja potwierdzająca odmowę udzielenia dostępu do dokumentów w następstwie wniosku złożonego w imieniu osoby trzeciej, której już wcześniej odmówiono udzielenia dostępu do dokumentów wskazanych we wspomnianym wniosku — Brak elementów pozwalających na zakwalifikowanie skarżącego jako adresata decyzji wydanej w ramach pierwszego postępowania — Brak potwierdzającego charakteru zaskarżonego aktu — Dopuszczalność (art. 263 TFUE; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1049/2001, art. 4 ust. 1–3, 7) (por. pkt 25–29, 35–38, 45–51, 60, 61)
49

Przeciwko możliwości przyjęcia takiej wykładni zwężającej można jednakże podnosić, że zakres prawa do skutecznego środka prawnego, które przysługuje przedsiębiorstwu objętemu środkami ograniczającymi, nie powinien ograniczać się do skargi o stwierdzenie nieważności połączonej z wnioskiem o wstrzymanie wykonania aktu, skoro przedsiębiorstwo to może powoływać się na bezprawność zastosowanych wobec niego środków w ramach skargi o odszkodowanie zmierzającej do wyrównania przez Radę szkód poniesionych wskutek owej niezgodności z prawem. Otóż w innym kontekście, a mianowicie sporów na tle zamówień publicznych, sądy Unii uznawały, że prawo wykluczonego oferenta do skutecznego środka prawnego było przestrzegane, mimo że nie był on w stanie skutecznie sprzeciwić się utracie rozpatrywanego zamówienia poprzez wniesienie skargi o stwierdzenie nieważności wraz z wnioskiem o zastosowanie środka tymczasowego, skoro miał on możliwość dochodzenia odszkodowania w drodze skargi odszkodowawczej [zob. podobnie postanowienie z dnia 23 kwietnia 2015 r., Komisja/Vanbreda Risk & Benefits, C‑35/15 P(R), Zb.Orz., EU:C:2015:275, pkt 34, 35, 38]. Zdaniem sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych to sąd orzekający co do istoty sprawy powinien w danym wypadku rozważyć, czy zachodzą przesłanki, aby wykluczyć możliwość rozszerzenia tego orzecznictwa na spory dotyczące środków tymczasowych.
Postanowienie Sądu (siódma izba) z dnia 28 czerwca 2018 r. – Rumunia / Komisja

(sprawa T‑478/15)

Skarga o stwierdzenie nieważności – Środki własne Unii Europejskiej – Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich – Obowiązek zapłaty na rzecz Komisji kwoty odpowiadającej utracie środków własnych – Pismo Komisji – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Niedopuszczalność

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty podlegające zaskarżeniu – Pojęcie – Akty wywołujące wiążące skutki prawne – Pismo Komisji w sposób nieformalny wzywające państwo członkowskie do przekazania do dyspozycji budżetu Unii tradycyjnych środków własnych – Wyłączenie (art. 263 TFUE; rozporządzenie Rady nr 1150/2000; decyzja Rady 2007/436) (zob. pkt 28, 32, 41, 44, 53, 55, 61)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty podlegające zaskarżeniu – Pojęcie – Akty wywołujące wiążące skutki prawne – Akt o charakterze wyłącznie informacyjnym – Wyłączenie (art. 263 TFUE) (zob. pkt 29, 52)

3. Środki własne Unii Europejskiej – Ustalenie i udostępnienie przez państwa członkowskie – Odpowiedzialność państw członkowskich – Zakres [rozporządzenie Rady nr 1150/2000, art. 2 ust. 1, art. 9 ust. 1, art. 17 ust. 1, 2; decyzja Rady 2007/436, art. 2 ust. 1 lit. a), art. 8 ust. 1] (zob. pkt 33, 34, 38)

4. Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty podlegające zaskarżeniu – Pojęcie – Akty wywołujące wiążące skutki prawne – Możliwość wykluczenia zastosowania tego warunku przez powołanie się na prawo do skutecznej ochrony sądowej – Brak (art. 6 ust. 1 akapit trzeci TUE; art. 263 akapit czwarty TFUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47, art. 52 ust. 7) (zob. pkt 64)

Przedmiot

Wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji dyrekcji generalnej ds. budżetu Komisji, zawartej w piśmie o sygnaturze Ares (2015) 2453089 z dnia 11 czerwca 2015 r., w której Komisja wezwała Rumunię do udostepnienia jej kwoty brutto 1079513,09 EUR, od której należy odliczyć 25% na poczet kosztów poboru, tytułem utraty tradycyjnych środków własnych, najpóźniej do pierwszego dnia roboczego po upływie dziewiętnastego dnia drugiego miesiąca po wysłaniu wskazanego pisma, pod rygorem konieczności zapłaty odsetek za zwłokę na podstawie art. 11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 wykonującego decyzję 2007/436/WE, Euratom w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2000, L 130, s. 1).

Sentencja

1) Skarga zostaje odrzucona.

2) Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta Republiki Słowackiej.

3) Rumunia pokrywa własne koszty postepowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.
Postanowienie Sądu (siódma izba) z dnia 28 czerwca 2018 r. –

Republika Czeska / Komisja

(sprawa T‑147/15)

Skarga o stwierdzenie nieważności – Środki własne Unii Europejskiej – Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich – Wniosek o zwolnienie z udostępnienia środków własnych – Pismo Komisji – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Niedopuszczalność

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty podlegające zaskarżeniu – Pojęcie – Akty wywołujące wiążące skutki prawne – Pismo Komisji w sposób nieformalny wzywające państwo członkowskie do przekazania do dyspozycji budżetu Unii tradycyjnych środków własnych – Wyłączenie (art. 263 TFUE; rozporządzenie Rady nr 1150/2000; decyzja Rady 2007/436) (zob. pkt 31, 36, 48–50, 53, 62, 64)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty podlegające zaskarżeniu – Pojęcie – Akty wywołujące wiążące skutki prawne – Akt o charakterze wyłącznie informacyjnym – Wyłączenie (art. 263 TFUE) (zob. pkt 32, 33, 60, 61)

3. Środki własne Unii Europejskiej – Ustalenie i udostępnienie przez państwa członkowskie – Odpowiedzialność państw członkowskich – Zakres [rozporządzenie Rady nr 1150/2000, art. 2 ust. 1, art. 9 ust. 1, art. 17 ust. 1, 2; decyzja Rady 2007/436, art. 2 ust. 1 lit. a), art. 8 ust. 1] (zob. pkt 37, 38, 41–44)

4. Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty podlegające zaskarżeniu – Pojęcie – Akty wywołujące wiążące skutki prawne – Możliwość wykluczenia zastosowania tego warunku przez powołanie się na prawo do skutecznej ochrony sądowej – Brak (Artykuł 6 ust. 1 akapit trzeci TUE, art. 263 akapit czwarty TFUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47, art. 52 ust. 7) (zob. pkt 81)

Przedmiot

Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE w celu doprowadzenia do stwierdzenia nieważności decyzji, która miała być podjęta przez dyrektora dyrekcji „Środki Własne i Programowanie Finansowe” Dyrekcji Generalnej ds. Budżetu Komisji Europejskiej i została zawarta w piśmie oznaczonym sygnaturą Ares (2015)217973 z dnia 20 stycznia 2015 r., na mocy której Komisja oddaliła wniosek o zwolnienie z obowiązku udostępnienia środków własnych w kwocie 53976340 CZK, złożony na podstawie art. 17 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. 2000, L 130, s. 1) oraz zwróciła się do władz czeskich o podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu przelania na rachunek Komisji kwoty w wysokości 53976340 CZK najpóźniej pierwszego dnia roboczego po dziewiętnastym dniu drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym wysłano sporne pismo, pod rygorem obciążenia zapłatą odsetek za zwłokę zgodnie z art. 11 tego rozporządzenia.

Sentencja

1) Skarga zostaje odrzucona.

2) Postępowanie w sprawie wniosku Republiki Słowackiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

3) Republika Czeska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.