Keywords

Summary



Keywords

1. Ochrona konsumentów – Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów – Dyrektywa 2005/29 – Praktyka handlowa wprowadzająca w błąd – Pojęcie – Błędna informacja podana tylko jednemu konsumentowi przez przedsiębiorcę – Włączenie – Brak zamiaru wprowadzenia w błąd konsumenta – Brak wpływu

[dyrektywa 2005/29 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 2 lit. c), d), art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1]

2. Ochrona konsumentów – Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów – Dyrektywa 2005/29 – Zobowiązania państw członkowskich – Przyjęcie systemu sankcji w celu zwalczania nieuczciwych praktyk handlowych – Uprawnienia dyskrecjonalne – Granice – Poszanowanie zasady proporcjonalności

(dyrektywa 2005/29 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 11, 13)

3. Ochrona konsumentów – Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów – Dyrektywa 2005/29 – Praktyka handlowa wprowadzająca w błąd – Pojęcie – Praktyka spełniająca wszystkie kryteria ustanowione w art. 6 tej dyrektywy – Konieczność zbadania także sprzeczności tej praktyki z wymogami staranności zawodowej – Brak

[dyrektywa 2005/29 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 5 ust. 1, 2 lit. a), art. 6 ust. 1]

Summary

1. Dyrektywa 2005/29 dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym powinna być interpretowana w ten sposób, że podanie konsumentowi przez przedsiębiorcę błędnej informacji należy uznać za „praktykę handlową wprowadzającą w błąd” w rozumieniu tejże dyrektywy, chociaż podanie do wiadomości danej informacji miało miejsce tylko jeden raz i dotyczyło tylko jednego konsumenta. Ani definicje przytoczone w art. 2 lit. c) i d), art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 2005/29, ani ta dyrektywa postrzegana jako całość nie zawierają wskazówki, zgodnie z którą działanie lub zaniechanie przedsiębiorcy musi mieć powtarzający się charakter lub dotyczyć więcej niż jednego konsumenta. Tymczasem ze względu na cel ochrony konsumenta leżący u podstaw omawianej dyrektywy wskazane powyżej przepisy nie mogą być interpretowane w ten sposób, że nakładają one warunki tego rodzaju, mimo że nie wymieniają ich w wyraźny sposób.

Ponadto wszelkiego znaczenia jest także pozbawiona okoliczność, że podnoszony niezamierzony charakter takiego działania, oraz fakt, że koszty dodatkowe, jakimi został obarczony konsument, są niewielkie i że konsument mógł w zdobyć samodzielnie prawidłową informację. W istocie jak wynika z użycia słowa „może” – art. 6 dyrektywy 2005/29 ma charakter głównie prewencyjny, w związku z czym dla potrzeb stosowania tego artykułu wystarczy, że przedsiębiorca podał informację obiektywnie błędną, mogącą wywrzeć niekorzystny wpływ na decyzję konsumenta dotyczącą transakcji. Ponadto cel realizowany przez omawianą dyrektywę, opiera się na okoliczności, że w porównaniu z przedsiębiorcą konsument znajduje się w słabszej pozycji, zwłaszcza pod kątem poziomu informacji, gdyż należy go uznać za stronę słabszą gospodarczo i mniej doświadczoną pod względem prawnym od jego kontrahenta.

(por. pkt 41–43, 47, 49, 50, 53, 54, 60, pkt 1 sentencji)

2. Dyrektywa 2005/29 dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym pozostawia państwom członkowskim zakres uznania co do wyboru krajowych środków zwalczania nieuczciwych praktyk handlowych zgodnie z art. 11 i 13 wskazanej dyrektywy, pod warunkiem że środki te są odpowiednie i skuteczne oraz że przewidziane w ten sposób sankcje są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Z powyższego wynika, że na państwach członkowskich ciąży obowiązek przewidzenia odpowiedniego systemu sankcji w odniesieniu do przedsiębiorców, którzy stosują nieuczciwe praktyki handlowe, oraz zapewnienia, że te sankcje są w szczególności zgodne z zasadą proporcjonalności. To właśnie w tym kontekście można będzie należycie uwzględnić czynniki takie jak częstotliwość zarzucanej praktyki, jej zamierzony bądź niezamierzony charakter oraz znaczenie szkody, jaką wyrządziła ona konsumentowi.

W tym względzie gdy sąd krajowy stwierdza wystąpienie nieuczciwej praktyki handlowej do niego będzie należało dokonanie oceny – z uwzględnieniem wszystkich okoliczności charakteryzujących zawisłą przed nim sprawę – czy konsekwencje wynikające na podstawie prawa krajowego transponującego dyrektywę 2005/29 z zakazu praktyki handlowej wprowadzającej w błąd zastosowanej w rozpatrywanym przypadku przez przedsiębiorcę są zgodne z wymogami tej dyrektywy, a w szczególności z zasadą proporcjonalności.

(por. pkt 57–59)

3. Dyrektywa 2005/29 dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym powinna być interpretowana w ten sposób, że w wypadku gdy praktyka handlowa spełnia wszystkie kryteria ustanowione w art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, aby można było zakwalifikować ją jako praktykę wprowadzającą w błąd konsumenta, nie zachodzi już konieczność zbadania, czy taka praktyka jest również sprzeczna z wymogami staranności zawodowej w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. a) rzeczonej dyrektywy, aby można było ją uznać za nieuczciwą i w konsekwencji zakazać jej na mocy art. 5 ust. 1 tej dyrektywy.

(por. pkt 63; pkt 2 sentencji)