ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 63/47

Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — Fercal — Consultadoria e Serviços przeciwko OHIM — Jacson of Scandinavia (JACKSON SHOES)

(Sprawa T-474/09)

2010/C 63/84

Język skargi: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Fercal — Consultadoria e Serviços, Ltda (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat A. Rodrigues)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Jacson of Scandinavia AB (Vollsjö, Szwecja)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie R 1253/2008-2 i w konsekwencji potwierdzenie ważności wpisu do rejestru wspólnotowego znaku towarowego nr 1 077 858„JACKSON SHOES”.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie:„JACKSON SHOES”

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Jacson of Scandinavia AB

Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Zarejestrowany w Szwecji słowny znak towarowy „JACSON OF SCANDINAVIA AB”

Decyzja Wydziału Unieważnień: Uwzględnienie wniosku o unieważnienie

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, ponieważ w przypadku znaków towarowych „JACKSON SHOES” i „JACSON OF SCANDINAVIA AB” nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

Nawet jeżeli między nazwiskami JACKSON i JACSON istnieją podobieństwa graficzne i fonetyczne, porównania powinno się dokonywać z uwzględnieniem oznaczeń postrzeganych jako całość: „JACKSON SHOES”/„JACSON OF SCANDINAVIA AB”.

Na podstawie zwykłej szwedzkiej nazwy handlowej nie można przyznać wyłącznego prawa używania we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej nazwiska, które jest powszechnie używane w licznych państwach Unii przez tysiące osób oraz przez inne przedsiębiorstwa i które w rezultacie stanowi oznaczenie o mało odróżniającym charakterze. W konsekwencji nie można zapobiec temu, by to samo lub podobne oznaczenie było używane przez osoby trzecie w połączeniu z innymi elementami.

Ponadto przeciętny konsument łatwo dostrzeże, że ma do czynienia z oznaczeniami odróżniającymi różnego rodzaju: jedno stanowi słowny znak towarowy, a drugie nazwę handlową, w tym przypadku z uwagi na dołączenie skrótu AB.
—

tytułem żądania ewentualnego: odesłanie niniejszej sprawy Sądowi do spraw Służby Publicznej celem ponownego wydania przezeń rozstrzygnięcia co do istoty w innym składzie osobowym
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 51/45

Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2010 r. — De Lucia przeciwko OHIM (De Lucia La natura pratica del gusto)

(Sprawa T-2/10)

2010/C 51/83

Język skargi: włoski

Strony

Strona skarżąca: Domenico De Lucia SpA (San Felice a Cancello, Włochy) (przedstawiciel: adwokat S. Cutolo)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Egidio Galbani SpA (Melzo, Włochy)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 października 2009 r. w postępowaniu R 37/2009-1;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „De Lucia/La natura pratica del gusto” (zgłoszenie nr 4 962 346) dla towarów należących do klas 29, 30 i 31

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Egidio Galbani SpA

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy „LUCIA” (nr 620 716) dla towarów należących do klas 29 i 30; graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „Galbani-Santa Lucia” (nr 2302677) dla towarów należących do klasy 29; graficzny krajowy (zarejestrowany we Włoszech pod numerem 67 470) i międzynarodowy (nr 256 299) znak towarowy „LUCIA” dla towarów należących do klasy 29; krajowy (rejestracja we Włoszech pod numerem 597 377), graficzny międzynarodowy (nr 601651) i wspólnotowy (nr 70 185) znak towarowy „Santa Lucia” dla towarów należących do klas 29 i 30; słowny krajowy (zarejestrowany we Włoszech pod numerem 131 028) i międzynarodowy (nr 256 299) znak towarowy „Santa Lucia” dla towarów należących do klasy 29 oraz słowny wspólnotowy znak towarowy „Santa Lucia” (nr 70 128) dla towarów należących do klas 29 i 30

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu, w zakresie dotyczącym określonych towarów należących do klasy 31

Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania w odniesieniu do „tytoniu” (klasa 31) i dopuszczenie do rejestracji dla tego towaru

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, a także brak uzasadnienia lub nienależyte uzasadnienie w zakresie wniosku o zastosowanie art. 12 lit. a) tego rozporządzenia
C 72/38

Sprostowanie komunikatu opublikowanego w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-507/10

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 13 z dnia 15 stycznia 2011 r., s. 28 )

2011/C 72/61

Tekst komunikatu opublikowanego w Dz.U. w sprawie T-507/10 Uspaskich przeciwko Parlamentowi należy zastąpić następującym tekstem:

Skarga wniesiona w dniu 28 października 2010 r. — Viktor Uspaskich przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

(Sprawa T-507/10)

2011/C 72/61

Język postępowania: litewski

Strony

Strona skarżąca: Viktor Uspaskich (Kėdainiai, Litwa) (przedstawiciel: adwokat Vytautas Sviderskis)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego P7_TA(2010)0296 z dnia 7 września 2010 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Viktora Uspaskicha;

— zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego zadośćuczynienia za szkody niematerialne w kwocie 10 000 EUR;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.

Po pierwsze skarżący utrzymuje, że strona pozwana naruszyła jego prawo do obrony oraz zasadę dobrej administracji w postępowaniu 2009/2147 (IMM). Parlament Europejski odmówił przesłuchania skarżącego w procedurze dotyczącej uchylenia jego immunitetu zarówno przed komisją do spraw prawnych, jak i na posiedzeniu plenarnym. Nie wziął pod uwagę większości argumentów skarżącego i nie ustosunkował się do nich.

Po drugie Parlament Europejski wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o błędną podstawę prawną i naruszył art. 9 ust. 1 lit. a) Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej przez to, że oparł się na oczywiście błędnej wykładni art. 62 ust. 1 i 2 litewskiej konstytucji. Skarżący powołuje się na wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r. w sprawie T-42/06 Gollnisch przeciwko Parlamentowi, w którym Sąd uznał, że Parlament Europejski popełnił analogiczne naruszenie.

Po trzecie strona pozwana naruszyła zasadę fumus persecutionis oraz popełniła oczywisty błąd w ocenie przy jej analizie. Strona pozwana całkowicie zignorowała swe wcześniejsze decyzje dotyczące zasady fumus persecutionis. Ponadto Parlament Europejski nie wziął pod uwagę okoliczności, że w chwili wydania decyzji o wszczęciu postępowania karnego lider polityczny nie ponosił odpowiedzialności za naruszenia związane z administracją i że materiały z dochodzenia wstępnego zostały opublikowane.

Po czwarte strona pozwana naruszyła prawo skarżącego do przedstawienia wniosku o obronę immunitetu na podstawie art. 6 ust. 3 regulaminu Parlamentu Europejskiego. Strona pozwana odmówiła zbadania wniosku skarżącego, w ramach którego bronił on swego immunitetu, powołując się na okoliczność, że zarządzony wobec niego środek zapobiegawczy w postaci kaucji w kwocie 436 000 EUR jest nieproporcjonalny do ewentualnej maksymalnej grzywny grożącej za przestępstwo karne, o której jest oskarżany.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 80/36

Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2010 r. — Steinberg przeciwko Komisja

(Sprawa T-17/10)

2010/C 80/60

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Gerald Steinberg (Jerozolima, Izrael) (przedstawiciel: adwokat T. Asserson)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— ujawnienie w ciągu 15 dni wszystkich dokumentów wymienionych we wniosku;

— zasądzenie kosztów;

— zarządzenie wszelkich innych środków, które Sąd uzna za stosowne.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 15 maja 2009 r., doręczonej skarżącemu w dniu 22 listopada 2009 r., w której częściowo odrzucono jego wniosek na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 (1) o dostęp do dokumentów związanych z decyzjami finansowymi o przyznaniu dotacji pozarządowym organizacjom izraelskim i palestyńskim w ostatnich trzech latach w ramach programów „Partnerstwo dla pokoju” (PdP) i „Europejski instrument na rzecz demokracji i praw człowieka” (EIDHR).

Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi następujące cztery zarzuty.

Po pierwsze, skarżący twierdzi, że nie udostępniając żądanych dokumentów, pozwana naruszyła art. 2 rozporządzenia nr 1049/2001.

Po drugie, skarżący podnosi, że odmawiając pełnego udostępnienia żądanych dokumentów, pozwana naruszyła art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, jako że jego wniosek nie jest objęty zakresem żadnego z wyjątków przewidzianych w tym artykule. Ponadto skarżący podnosi, że nawet jeśli do jego wniosku stosowałyby się wyjątki, quod non, prawo dostępu przez organizacje społeczeństwa obywatelskiego do żądanych dokumentów należy uważać za „nadrzędny interes publiczny przemawiający za ujawnieniem”.

Po trzecie, skarżący twierdzi, że odpowiadając na jego wniosek potwierdzający prawie po upływie sześciu miesięcy, mimo że rozporządzenie nr 1049/2001 przewiduje udzielenie odpowiedzi w ciągu 15 dni roboczych od złożenia wniosku, pozwana naruszyła art. 7 rozporządzenia nr 1049/2001.

Po czwarte, skarżący podnosi, że pozwana nie rozpatrzyła wniosku „bezzwłocznie” i tym samym naruszyła art. 8 rozporządzenia nr 1049/2001.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 80/44

Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2010 r. — SP przeciwko Komisji

(Sprawa T-55/10)

2010/C 80/70

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: SP SpA (Brescia, Włochy) (przedstawiciel: G. Belotti, avvocato)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 grudnia 2009 r. zmieniającej wcześniejszą decyzję C(2009) 7492 wersja ostateczna, przyjętą przez Komisję w dniu 30 września 2009 r.

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Decyzją z dnia 8 grudnia 2009 r. będącą przedmiotem zaskarżenia Komisja zmieniła swoją wcześniejszą decyzję C(2009) 7492 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r., w której zarzuciła niektórym przedsiębiorstwom, w tym skarżącej, uczestnictwo w kartelu. W zaskarżonej decyzji z dnia 8 grudnia 2009 r. po stwierdzeniu, że decyzja z dnia 30 września 2009 r.„odsyłała do załącznika zwierającego tabele zmian cen prętów zbrojeniowych w czasie funkcjonowania kartelu” oraz że „załącznika tego nie ma w decyzji z dnia 30 września 2009 r.”, Komisja postanowiła zmienić tę decyzję, aby włączyć do niej tabele załączone do zaskarżonej decyzji.

Na poparcie wniesionej skargi skarżąca podnosi:

1) Bezprawność późniejszego sprostowania aktu dotkniętego poważną wadą: Komisja nie jest uprawniona do sanowania a posteriori decyzji oczywiście nieważnej, z powodu braku kompletności jej treści w chwili jej przyjęcia; stanowi to szczególnie poważną okoliczności, która nie podlega sanacji.

2) Błędne wskazanie podstawy prawnej: Komisja powołała jako podstawę prawną zaskarżonego aktu art. 65 EWWiS oraz rozporządzenie (WE) nr 1/2003 (1), które są oczywiście niewłaściwe jako podstawy prawne dla realizacji celu, który Komisja sobie wyznaczyła (w celu uzupełnienia/zmiany swej wcześniejszej decyzji, której treść była niepełna), z tym skutkiem, że druga decyzja, która została zaskarżona w tym postępowaniu, musi zostać uchylona ze względu na brak odpowiedniej podstawy prawnej.

Skarżąca podnosi też naruszenie zasady dobrej administracji.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, z 4.1.2003, s. 1)
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 80/37

Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2010 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (EURO AUTOMATIC PAYMENT)

(Sprawa T-28/10)

2010/C 80/62

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Européenne de traitement de l’information (Euro-Information) (Strasburg, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Grolée)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 11 listopada 2009 r. w sprawie R 635/2009-2 w zakresie, w jakim odrzucono w niej zgłoszenie znaku towarowego nr 7 077 654 w odniesieniu do towarów i usług będących przedmiotem niniejszej skargi;

— dopuszczenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego „EURO AUTOMATIC PAYMENT” nr 7 077 654 do rejestracji dla wszystkich towarów i usług z klas 9 i 36, w odniesieniu do których odrzucono to zgłoszenie;

— obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed OHIM i w ramach postępowania z niniejszej skargi na podstawie art. 87 regulaminu.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „AUTOMATIC PAYMENT” dla towarów i usług z klas 9, 35, 36, 37, 38, 42 i 45 (zgłoszenie nr 7 077 654)

Decyzja eksperta: częściowe odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 ze względu na to, że zgłoszony znak towarowy nie jest opisowy, ale ma charakter odróżniający dla wszystkich towarów i usług, w odniesieniu do których odrzucono to zgłoszenie.
—

SSP niezgodnie z prawem zaniechał wypowiedzenia się i całkowicie pominął rozpatrzenie przedmiotu skargi (przykładowo, drugi i trzeci argument żądania stwierdzenia nieważności, odmowę wydania rozstrzygnięcia co do istoty przez komitet do spraw zażaleń itd.), tudzież świadomie zadecydował o rozpatrzeniu tylko niektórych zarzutów;
Po trzecie skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji i uzasadnione oczekiwania skarżącej co do tego, że instytucja ta będzie prowadzić dochodzenie najlepiej, jak będzie w stanie, w rygorystyczny i staranny sposób i że nie pominie dowodów istnienia konkurencji. Skarżąca twierdzi nadto, iż Komisja naruszyła jej prawo do obrony przez to, że nie zbadała w odpowiedni sposób dowodów przedstawionych przez skarżącą w odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów, a także podczas przesłuchania stron, ani też nie umożliwiła skarżącej ponownego wglądu do nieobjętych klauzulą poufności akt dochodzenia.
Po drugie, skarżąca twierdzi, że Komisja nie wykazała uzasadnionego interesu w dokonaniu deklaratywnego ustalenia naruszeń, w odniesieniu do których nie miała kompetencji do nałożenia grzywien. Skarżąca podnosi, że w rzeczywistości art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 pozwala Komisji na deklaratywne ustalenie, iż doszło do popełnienia naruszenia, w przypadku gdy nie nakłada grzywny, pod warunkiem że został wykazany uzasadniony interes Komisji.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 października 2009 r. o niewybraniu wniosku o przyznanie subwencji złożonego przez skarżącą w ramach ograniczonego zaproszenia do składania wniosków „Facility for rapid response to soaring food prices in developing countries” (EuropeAid/128608/C/ACT/Multi), z jednej strony, i, z drugiej strony, o umieszczeniu wniosku skarżącej na liście rezerwowej;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 100/56

Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2010 r. — Footwear przeciwko OHIM — Reno Schuhcentrum (swiss cross FOOTWEAR)

(Sprawa T-49/10)

2010/C 100/82

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: The Footwear Co. Ltd (Chai Wan, Hong Kong, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci G. Griss i C. Loidl)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Reno Schuhcentrum GmbH (Thaleischweiler-Fröschen, Niemcy)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 4 grudnia 2009 r. w sprawie R 1705/2008-4;

— oddalenie sprzeciwu wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla towarów z klas 25 i 28 w całości;

— nakazanie Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego dokonanie rejestracji zgłoszonego znaku towarowego;

— obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania przed Wydziałem Sprzeciwów i Izbą Odwoławczą.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „swiss cross FOOTWEAR” dla towarów z klas 25 i 28 (zgłoszenie nr 4 686 549)

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Reno Schuhcentrum GmbH

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy „criss cross” nr 302 29 875 dla towarów z klas 14, 18, 25 i 28

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).
—

zmiana i stwierdzenie nieważności w całości decyzji nr R 235/2009-1 Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 listopada 2009 r. dotyczącej odwołania wniesionego przez stronę skarżącą od decyzji nr 2557 C Wydziału Unieważnień OHIM oddalającej wniosek o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr 4 624 987 ze względu na naruszenie przepisów art. 7 ust. 1 lit. h) i g) rozporządzenia (WE) nr 207/2009;
—

stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 lit. q) i art. 1 ust. 2 lit. q) decyzji C (2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. (sprawa COMP/38.589 — stabilizatory termiczne) w odniesieniu do BASF Specialty Chemicals Holding GmbH, art. 1 ust. 1 lit. r) i art. 1 ust. 2 lit. r) tej decyzji w odniesieniu do BASF Lampertheim GmbH, a także art. 2 pkt 15 i 36 tej decyzji w odniesieniu do skarżących;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 100/58

Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2010 r. — Fernando Marcelino Victoria Sánchez przeciwko Parlamentowi i Komisji

(Sprawa T-61/10)

2010/C 100/86

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Fernando Marcelino Victoria Sánchez (Sewilla, Hiszpania) (przedstawiciel: N. Domínguez Ravela, adwokat)

Strona pozwana: Parlament Europejski i Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

— wydanie wyroku orzekającego, że bezczynność Parlamentu Europejskiego i Komisji w formie nieudzielenia odpowiedzi na pisemny wniosek złożony w dniu 6 października 2009 r. jest niezgodna z prawem wspólnotowym oraz wezwanie wymienionych organów do usunięcia tego uchybienia.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący w niniejszej sprawie skierował w dniu 28 sierpnia 2008 r. petycję do Komisji Petycji Parlamentu dotyczącą rzekomo istniejącej w Hiszpanii sieci korupcji w sektorze ubezpieczeń społecznych i zdrowia publicznego. W dniu 3 maja 2009 r. Przewodniczący tej komisji poinformował skarżącego o umorzeniu postępowania w sprawie jego petycji.

W dniu 6 grudnia 2009 r. skarżący skierował do Parlamentu Europejskiego i do Komisji Europejskiej wezwanie do działania w rozumieniu art. 265 TFUE. W wezwaniu tym żądał:

— aby Parlament Europejski stwierdził nieważność decyzji Przewodniczącego Komisji Petycji Parlamentu Europejskiego notyfikowanej w dniu 3 maja 2009 r. i przystąpił do zbadania warunków, na jakich została wydana omawiana decyzja.

— aby Komisja Europejska wszczęła również dochodzenie dotyczące hiszpańskiego wymiaru sprawiedliwości.

Nie otrzymawszy odpowiedzi w wyznaczonym w tym celu terminie skarżący wniósł niniejszą skargę na bezczynność.

Na poparcie swoich żądań skarżący podnosi naruszenie swych praw podstawowych do wniesienia petycji, równości wobec prawa i niedyskryminacji. Skarżący podnosi również okoliczność, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki stwierdzenia bezczynności pozwanych instytucji.
naruszenia prawa do obrony skarżącej w trakcie postępowania administracyjnego, gdyż Komisja nie doręczyła skarżącej nowego zawiadomienia o przedstawieniu zarzutów, ograniczając się do zakomunikowania jej listownie swej intencji ponownego wydania decyzji. Państwa członkowskie nie zostały wysłuchane, ani nie uczestniczyły w rozprawie końcowej. Ponadto skarżąca nie miała możliwości przedstawienia swego stanowiska co do ponownego wydania decyzji;
Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia polegającego na niewłaściwym zastosowaniu art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 (1) z uwagi na to, iż rzekome nieprawidłowości, które uzasadniają zastosowanie przez Komisję korekty finansowej, nie stanowią w rzeczywistości naruszenia art. 4 rozporządzenia (WE) nr 438/2001 (2), a to ze względu na to, że z ustanowionego w tym przepisie wymogu tego, iż protokół kontroli na miejscu powinien stwierdzać stan wykonanych prac, nie wynika koniecznie, że protokół ten powinien zawierać wykaz przeprowadzonych kontroli w przypadku, gdy z łatwością można o nich uzyskać informację.
—

oddalenie w całości opartego na francuskim znaku towarowym „L.114” (F 1 312 700) wniosku o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego „L112” (EU 002349728) i utrzymanie w mocy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „L112” dla następujących towarów: „klasa 5: preparaty farmaceutyczne, weterynaryjne i środki sanitarne; produkty lecznicze do przyjmowania doustnie; suplementy diety do celów leczniczych; dietetyczne koncentraty żywieniowe na bazie skorupiaków (jak chitozan)”; „klasa 29: koncentraty żywieniowe na bazie skorupiaków (jak chitozan)”; tytułem żądania ewentualnego, oddalenie opartego na francuskim znaku towarowym „L.114” (F 1 312 700) wniosku o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego „L112” (EU 002349728) w zakresie dotyczącym unieważnienia znaku towarowego „L112” w odniesieniu do należących do klasy 5 towarów: „produkty lecznicze do przyjmowania doustnie; suplementy diety do celów leczniczych” i utrzymanie w mocy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „L112” dla następujących towarów: „klasa 5: środki sanitarne; produkty lecznicze do przyjmowania doustnie; suplementy diety do celów leczniczych; dietetyczne koncentraty żywieniowe na bazie skorupiaków (jak chitozan); klasa 29: koncentraty żywieniowe na bazie skorupiaków (jak chitozan)”; tytułem dalszego żądania ewentualnego oddalenie opartego na francuskim znaku towarowym „L.114” (F 1 312 700) wniosku o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego „L112” (EU 002349728) w zakresie dotyczącym żądania unieważnienia znaku towarowego „L112” w odniesieniu do należących do klasy 5 towarów: „produkty lecznicze do przyjmowania doustnie” i utrzymanie w mocy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „L112” dla następujących towarów: „klasa 5: środki sanitarne; produkty lecznicze do przyjmowania doustnie; dietetyczne koncentraty żywieniowe na bazie skorupiaków (jak chitozan); klasa 29: koncentraty żywieniowe na bazie skorupiaków (jak chitozan)”;