ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Czy art. 167, 168 lit. a) i 178 lit. a) dyrektywy VAT (1) należy interpretować w ten sposób, że jeżeli organ podatkowy stwierdzi w odniesieniu do któregokolwiek z uczestników łańcucha świadczeń naruszenie uregulowania szczególnego dotyczącego zobowiązań zaciągniętych na mocy umowy podpisanej z podatnikiem lub na mocy umów podpisanych pomiędzy członkami łańcucha, lub naruszenie jakiegokolwiek innego uregulowania, takie naruszenie stanowi samo w sobie zdarzenie wystarczające do tego, jako obiektywna okoliczność, aby wykazać istnienie oszustwa podatkowego, nawet wówczas gdy działalność uczestników łańcucha we wszystkich aspektach jest zgodna z prawem, czy też przeciwnie, organ podatkowy musi również i w tym przypadku wskazać, na czym polega oszustwo podatkowe oraz który uczestnik łańcucha i przez jakie działanie dopuścił się tego oszustwa? W tym kontekście i w przypadku stwierdzenia naruszenia czy konieczne jest, aby organ podatkowy badał związek przyczynowy pomiędzy naruszeniem obowiązków normatywnych regulujących działalność gospodarczą, a prawem do odliczenia podatnika, a tym samym, czy jedynie w przypadku wykazania takiego związku można odmówić podatnikowi wykonania prawa do odliczenia VAT?
3)

Również posiłkowo do pytania pierwszego (to znaczy jedynie w przypadku, gdyby uznano, że prawo Unii wymaga odstąpienia w sposób wybiórczy od stosowania art. 485, który należałoby zatem uznać za przepis „korzystniejszy”) – czy wspomniana klauzula 4 wymaga uznania, że praca na czas określony wykonywana w wymiarze czasu pracy mniejszym niż wymiar przewidziany dla pracy na czas nieokreślony ma takie samo znaczenie pod względem stażu pracy z chwilą, gdy nauczyciel stał się pracownikiem mianowanym? Jeśli nie, sąd odsyłający zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości o wypowiedzenie się w przedmiocie minimalnej długości czasu pracy (np. niepełny wymiar czasu pracy na czas nieokreślony), po przekroczeniu której rzeczona klauzula 4 wymagałaby takiego uznania w prawie krajowym. Z innego, analogicznego punktu widzenia sąd odsyłający zwraca się zatem do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem, czy prawo krajowe – które wyklucza, aby praca wykonywana w ułamkowym wymiarze etatu poniżej progu tygodniowego wymiaru czasu pracy w przypadku niepełnego wymiaru czasu pracy, przysługującego porównywalnemu nauczycielowi, miała znaczenie do celów uznania stażu pracy wykonywanej przed mianowaniem przez nauczyciela, który stał się pracownikiem mianowanym – jest zgodne ze wspomnianą klauzulą 4? Posiłkowo do powyższego ostatniego pytania cząstkowego sąd odsyłający zwraca się zatem do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem, czy prawo krajowe – które przewiduje uwzględnienie „pro rata temporis” do celów uznania stażu pracy wykonywanej przed mianowaniem przez nauczyciela, który stał się pracownikiem mianowanym, w odniesieniu do pracy wykonywanej w ułamkowym wymiarze etatu poniżej progu tygodniowego wymiaru czasu pracy w przypadku niepełnego wymiaru czasu pracy, przysługującego porównywalnemu nauczycielowi – jest zgodne z rzeczoną klauzulą 4?
1.

Czy rozporządzenie (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że pasażer, tak jak wymaga to art. 3 ust. 2 lub art. 2 lit. j), musi stawić się w czasie określonym lub najpóźniej 45 minut przed ogłoszoną godziną odlotu do odprawy pasażerów lub przy wejściu na pokład, aby objąć go zakresem stosowania rozporządzenia i uzasadnić uprawniającą do odszkodowania odmowę przyjęcia na pokład zgodnie z art. 4 ust. 3 w związku z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r., mimo że obsługujący przewoźnik już przedtem zapowiedział odmowę przyjęcia tego pasażera na pokład?
5)

Czy jest zgodne z art. 101 ust. 1 lit. a) TFUE i orzecznictwem Unii Europejskiej orzeczenie sądu, w którym stwierdzono istnienie obiektywnego elementu „porozumienia” między dostawcą a dystrybutorami na podstawie wymienionych poniżej okoliczności: i) ustalanie i narzucanie przez dostawcę wobec dystrybutorów w sposób regularny, powszechny i bez zmian w okresie trwania praktyki warunków handlowych, których dystrybutorzy muszą przestrzegać przy odsprzedaży towarów, które nabywają od dostawcy, w szczególności cen stosowanych wobec ich klientów, głównie w odniesieniu do cen minimalnych lub średnich cen minimalnych; ii) informowanie o narzuconych cenach odsprzedaży ustnie lub pisemnie (pocztą elektroniczną); iii) brak możliwości samodzielnego ustalania cen odsprzedaży przez dystrybutorów; iv) zwyczajowa i powszechna praktyka, zgodnie z którą pracownicy dostawcy zwracają się (podczas rozmowy telefonicznej lub osobiście) do dystrybutorów o przestrzeganie wskazanych cen; v) przestrzeganie w sposób powszechny przez dystrybutorów cen odsprzedaży ustalonych przez dostawcę (z wyjątkiem indywidualnych sprzeciwów) oraz sprawdzanie, czy zachowanie dystrybutorów na rynku jest ogólnie zgodne z warunkami ustalonymi przez dostawcę; vi) okoliczność, że dystrybutorzy często sami zwracają się do dostawcy o wskazanie cen odsprzedaży, aby nie naruszać ustalonych warunków; vii) ustalenie, że dystrybutorzy często skarżą się na ceny dostawcy, zamiast po prostu stosować inne ceny; viii) ustalenie przez dostawcę (obniżonych) marż dystrybucyjnych i przyjęcie przez dystrybutorów założenia, że marże te odpowiadają poziomowi wynagrodzenia w ich działalności; ix) stwierdzenie, że poprzez narzucenie niskich marży dostawca narzuca minimalną cenę odsprzedaży – w razie ich nieprzestrzegania marże dystrybucyjne mogą być ujemne; x) polityka rabatów przyznawanych dystrybutorom przez dostawcę, biorąc pod uwagę ceny odsprzedaży rzeczywiście stosowane przez dystrybutorów, przy czym wcześniej ustalona przez dostawcę cena minimalna jest poziomem uzupełnienia zapasów w „sell out”; xi) konieczność przestrzegania przez dystrybutorów – biorąc pod uwagę w wielu przypadkach ujemną marżę dystrybucyjną – poziomów cen odsprzedaży narzuconych przez dostawcę; praktyka stosowania niższych cen odsprzedaży ma miejsce jedynie w bardzo konkretnych sytuacjach, gdy dystrybutorzy zwracają się do dostawcy o nowy rabat w „sell out”; xii) ustalanie przez dostawcę i przestrzeganie przez dystrybutorów maksymalnych rabatów, które powinny być stosowane wobec odpowiednich klientów i które prowadzą do minimalnej ceny odsprzedaży – w razie ich nieprzestrzegania marża dystrybucyjna może być ujemna; xiii) bezpośredni kontakt dostawcy z klientami dystrybutorów i ustalanie warunków odsprzedaży, które są im następnie narzucane; xiv) interwencja dostawcy z inicjatywy dystrybutorów, polegająca na tym, że dostawca decyduje o zastosowaniu określonych rabatów handlowych lub renegocjuje warunki handlowe odsprzedaży; oraz xv) skierowany do dostawcy przez dystrybutorów wniosek o wyrażenie zgody na przeprowadzenie określonej transakcji pod pewnymi warunkami w celu zabezpieczenia ich marży dystrybucyjnej?
1)

Czy art. 4 ust. 7 ogólnego rozporządzenia w sprawie ochrony danych osobowych (1) należy interpretować w ten sposób, że dziennik urzędowy państwa członkowskiego – któremu powierzono pełnienie misji publicznej w zakresie publikowania i archiwizowania dokumentów urzędowych i który zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami krajowymi jest odpowiedzialny za publikację aktów i dokumentów urzędowych, których publikacja jest zlecana przez podmioty publiczne będące osobami trzecimi, w formie przekazanej przez te podmioty po wcześniejszym przetworzeniu przez niedanych osobowych zawartych w tych aktach i dokumentach, przy czym ustawodawca krajowy nie przyznał im żadnego uznania co do treści dokumentów, które mają być opublikowane, ani co do celu i środków publikacji – ma status administratora?
1)

Czy w świetle motywów 3, 32 i 39 rozporządzenia dublińskiego (1) i w związku z art. 1, 4, 18, 19 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej rozporządzenie to należy interpretować i stosować w ten sposób, że obowiązująca między państwami zasada zaufania nie podlega stopniowaniu, a co za tym idzie poważne i systematyczne naruszenia prawa Unii, których dopuszcza się przed przekazaniem potencjalnie odpowiedzialne państwo członkowskie w stosunku do obywateli państw trzecich, którzy nie zostali jeszcze przekazani wtórnie na mocy rozporządzenia dyblińskiego, stoją bezwzględnie na przeszkodzie przekazaniu do tego państwa członkowskiego?
2)

Czy art. 9 ust. 2 akapit drugi tiret czwarte i art. 22 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r. zmieniającą dyrektywę 97/67/WE w odniesieniu do pełnego urzeczywistnienia rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty należy interpretować w ten sposób, że umożliwiają one zaliczenie do kosztów operacyjnych, które mogą podlegać finansowaniu przez operatorów świadczących usługi pocztowe również kosztów, jakie należy ponieść na działania regulacyjne dotyczące usług pocztowych spoza zakresu zastosowania usług powszechnych, a także kosztów struktur administracyjnych i dotyczących polityki (tak zwanych struktur „poprzecznych”), których działania, mimo że nie mają bezpośrednio na celu regulacji rynków usług pocztowych, to jednak służą wykonywaniu wszystkich kompetencji instytucjonalnych urzędu, z wynikającą z tego możliwością ich pośredniego i częściowego (proporcjonalnego) przypisania do sektora usług pocztowych?
—

stwierdzenie, że Portugalia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 23 ust. 1 dyrektywy 2008/50/WE, indywidualnie i w związku z częścią A załącznika XV do tej dyrektywy, w odniesieniu do wszystkich tych stref, a w szczególności obowiązkowi podjęcia, na podstawie art. 23 ust. 1 akapit drugi, odpowiednich środków by okres, w którym wartości dopuszczalne są one dotrzymane, był możliwie jak najkrótszy;
3)

Czy art. 24 pkt 4 rozporządzenia Bruksela I (2) należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do sądu państwa trzeciego, to znaczy, w okolicznościach niniejszej sprawy, jako przepis, który przyznaje jurysdykcję wyłączną również sądowi w Turcji w odniesieniu do tej części patentu europejskiego, która została zatwierdzona w tym państwie?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 16 maja 2022 – Friends of the Irish Environment CLG/Minister for Agriculture, Food and the Marine, Ireland and the Attorney General

(Sprawa C-330/22)

(2022/C 284/22)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court (Irlandia)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Friends of the Irish Environment CLG

Strona pozwana: The Minister for Agriculture, Food and the Marine, Ireland and the Attorney General

Pytania prejudycjalne

1) Czy w sytuacji, gdy rozporządzenie z 2020 r. (1). zastąpiono lub krajowe przepisy wykonawcze utraciły moc, konieczne jest wystąpienie z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym?

2) Czy załącznik IA do rozporządzenia Rady 2020/123/UE jest nieważny, uwzględniając cele i założenia rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 (2) (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie WPRyb”), w szczególności art. 2 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, w tym cel art. 2 ust. 2 zdanie drugie oraz zasady dobrych rządów określone w art. 3 lit. c) i d) rozporządzenia w sprawie WPRyb (w tym zakres, w jakim ma on zastosowanie do stad, w odniesieniu do których wymagane jest podejście ostrożnościowe), w związku z art. 9, 10, 15 i 16 rozporządzenia w sprawie WPRyb i jego motywami oraz art. 1, 2, 3, 4, 5, 8 i 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/472 (3) ustanawiającego wieloletni plan gospodarowania stadami poławianymi w wodach zachodnich (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie wód zachodnich”), w zakresie, w jakim całkowite dopuszczalne połowy (zwane dalej „TAC”) określone w rozporządzeniu z 2020 r., nie są zgodne z zaleceniem dotyczącym zerowych połowów w odniesieniu do maksymalnego podtrzymywalnego połowu (zwanego dalej „MSY”) wydanym przez Międzynarodową Radę Badań Morza (zwaną dalej „ICES”) dla określonych gatunków?

(1) Rozporządzenie Rady (UE) 2020/123 z dnia 27 stycznia 2020 r. ustalające uprawnienia do połowów na rok 2020 w odniesieniu do niektórych stad ryb i grup stad ryb, mające zastosowanie w wodach Unii oraz, dla unijnych statków rybackich, w niektórych wodach nienależących do Unii (Dz.U. 2020, L 25, s. 1).

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. 2013, L 354, s. 22).

(3) Dz.U. 2019, L 83, s. 1
2)

Czy w odniesieniu do ich prawa na podstawie art. 2 lit. e) dyrektywy 2001/29/WE organizacje radiowe i telewizyjne mogą być wyłączone z prawa do godziwej rekompensaty, o której mowa w art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE, ponieważ prawo do godziwej rekompensaty zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE może im również przysługiwać ze względu na ich status producenta filmowego?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 14 kwietnia 2022 r. – Finanzamt Hannover-Nord/H Lebensversicherung

(Sprawa C-258/22)

(2022/C 284/18)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesfinanzhof

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca rewizję: Finanzamt Hannover-Nord

Druga strona w postępowaniu rewizyjnym: H Lebensversicherung

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 56 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (obecnie art. 63 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi państwa członkowskiego, zgodnie z którym przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem od działalności gospodarczej osoby prawnej do podstawy opodatkowania ponownie zostają doliczone dywidendy z tytułu praw udziałowych w zagranicznych spółkach kapitałowych stanowiących mniej niż 10 % kapitału (prawa udziałowe w kapitale rozproszonym), jeżeli i o ile te dywidendy zostały odliczone od podstawy opodatkowania na poprzednim etapie ustalania tej podstawy, podczas gdy w odniesieniu do dywidend z tytułu praw udziałowych w kapitale rozproszonym w spółkach kapitałowych z siedzibą w tym państwie członkowskim przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem od działalności gospodarczej nie dochodzi do odliczenia i w związku z tym również (ponownego) doliczenia tych dywidend?
1)

Czy art. 2 ust. 1 lit. a) i c); art. 14 ust. 1 i art. 24 ust. 1, art. 98 ust. 1 – 3 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) w związku z art. 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2) w związku z pkt 1 i 12a załącznika nr III do tej dyrektywy oraz motywami 4 i 7 tej dyrektywy, jak też zasada lojalnej współpracy, zasada neutralności podatkowej, zasada legalizmu podatkowego oraz zasada pewności prawa stoją na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak zastosowane w niniejszej sprawie, które przewidują obniżoną stawkę VAT 5 % dla towarów spożywczych m.in. napojów zawierających mleko odwołując się do kodu nomenklatury scalonej CN 2202, wykluczając z tej stawki towary spożywcze m.in. napoje zawierające mleko zaklasyfikowane do usług związanych z wyżywieniem w oparciu o polską klasyfikację statystyczną (PKWiU 56) i stosując wobec takich towarów (ich dostaw lub usług) obniżoną stawkę VAT 8 %, w sytuacji gdy przeciętny konsument dokonując nabycia tych towarów czy też usług traktuje te dostawy (usługi) jako zaspokajające tą samą jego potrzebę?
b.

Jeżeli są to autonomiczne pojęcia prawa Unii, to w jaki sposób należy ustalać, czy mamy do czynienia z „poważnym przestępstwem” lub „poważną przestępczością”?
1)

Czy niezależnie od przepisów prawa krajowego, które pozwalają pod pewnymi warunkami na pobyt cudzoziemca ze względu na jego stan zdrowia i chronią go w danym wypadku przed wydaleniem, przepisy art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/95/UE (1) należy interpretować w ten sposób, że chory uchodźca palestyński, który po tym gdy rzeczywiście korzystał z ochrony lub pomocy UNRWA, opuścił znajdujące się w obszarze działania tego organu państwo lub terytorium, gdzie miał swój zwykły pobyt, ze względu na to, że nie ma tam możliwości wystarczającego dostępu do usług zdrowotnych i leczenia, których wymaga jego stan zdrowia, a brak takiej opieki powoduje realne zagrożenie dla jego życia lub integralności fizycznej, może być traktowany jako osoba, której bezpieczeństwo osobiste jest poważnie zagrożone, znajdująca się w sytuacji, w której UNRWA nie jest w stanie zapewnić tej osobie warunków życia zgodnych z powierzoną jej misją?
2)

Czy zasada skuteczności stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego (art. 14 ust. 4 decreto legislativo 504/1995), który nie pozwala konsumentowi końcowemu żądać zwrotu nienależnego podatku bezpośrednio od państwa, lecz jedynie przyznaje mu prawo do wytoczenia powództwa cywilnego o zwrot nienależnie pobranych kwot przeciwko podatnikowi, który jest jedynym podmiotem uprawnionym do uzyskania zwrotu od organów podatkowych, w sytuacji, gdy na jedyną przyczynę niezgodności podatku z prawem – czyli sprzeczność z dyrektywą [Unii] – można powoływać się wyłącznie w ramach stosunku pomiędzy podatnikiem a organami podatkowymi, lecz nie w ramach stosunku pomiędzy podatnikiem a konsumentem końcowym, a w ten sposób przepis ten w praktyce stoi na przeszkodzie skuteczności zwrotu, czy też, w celu zapewnienia poszanowania tej zasady należy w takim wypadku stwierdzić, że konsument końcowy posiada prawo do wytoczenia powództwa bezpośrednio przeciwko skarbowi państwa, ponieważ mamy do czynienia z wypadkiem niemożności lub nadmiernej trudności w uzyskaniu zwrotu nienależnie zapłaconego podatku od dostawcy?
2)

Czy pkt 6.4 lit. a) załącznika I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu liczby dni produkcyjnych wliczanych do wydajności „dziennej” pod uwagę powinno się brać jedynie te dni, w których ma miejsce ogłuszanie, uśmiercanie i natychmiastowy rozbiór świni rzeźnej, czy też pod uwagę powinno się brać dni, w których przeprowadzane są czynności obróbki okołoubojowej świń rzeźnych, co obejmuje przygotowanie zwierzęcia do uboju, schłodzenie ubitego zwierzęcia oraz oddzielenie jego głowy i szyi?
3)

Czy w kontekście przepisów krajowych, które zezwalają na kontrolę sądową nieuczciwego charakteru warunków umownych, które nie były indywidualnie negocjowane, dotyczących określenia głównego przedmiotu umowy: i) art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG w związku z lit. i) przykładowego wykazu, o którym mowa w ust. 3 tego artykułu, stoi na przeszkodzie temu, by w odniesieniu do umowy składkowego ubezpieczenia grupowego zakład ubezpieczeń mógł powołać się wobec ubezpieczonego na warunek wyłączający lub ograniczający ryzyko ubezpieczonego, o którym ubezpieczony nie został poinformowany i o którym nie miał on w związku z tym możliwości dowiedzieć się; ii) nawet jeśli jednocześnie, w przypadku niewykonania obowiązku powiadomienia i przekazania informacji o warunkach umownych przepisy krajowe nakładają na ubezpieczającego obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej ubezpieczonemu, co jednak nie stawia ubezpieczonego w sytuacji, w jakiej znajdowałby się, gdyby ochrona ubezpieczeniowa istniała?
2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy art. 1 ust. 2 i 3 i art. 3 i 4 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW są zgodne z art. 7 i 24 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, również w świetle orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w kwestii art. 8 EKPC i tradycji konstytucyjnych wspólnych dla państw członkowskich, w zakresie, w jakim nakazują one przekazanie matki powodując zerwanie więzi z małoletnimi dziećmi, z którymi ona zamieszkuje, z pominięciem best interest of the child (najlepszego interesu dziecka)?
1)

Czy w przypadku świadczenia usług przez podatnika mającego siedzibę w państwie członkowskim na rzecz innego podatnika działającego w takim charakterze, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią Europejską, przy czym są to podmioty odrębne i niezależne pod względem prawnym, lecz należące do tej samej grupy, a usługodawca zobowiązał się na podstawie umowy do wykorzystywania swoich urządzeń i personelu wyłącznie do wytwarzania towarów na rzecz usługobiorcy, które to towary są następnie sprzedawane przez owego usługobiorcę, co skutkuje dostawami towarów podlegającymi opodatkowaniu, przy których usługodawca świadczy wsparcie logistyczne i które wykonywane są w rzeczonym państwie członkowskim, art. 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. (1). i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/[2011] z dnia 15 marca 2011 r. (2). należy interpretować w ten sposób, że należy uznać, iż podatnik mający siedzibę poza Unią Europejską posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym państwie członkowskim?
1)

naruszenie prawa w związku z naruszeniami art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (1) (dalej jako „rozporządzenie 1/2003”) poprzez: a) jego błędną wykładnię w związku z pkt 127 Zawiadomienia w sprawie najlepszych praktyk w zakresie prowadzenia postępowań w związku z art. 101 i 102 TFUE, co doprowadziło do błędnego przyjęcia przez Sąd, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie adekwatności zobowiązań; b) szereg oczywistych przeinaczeń okoliczności faktycznych, które doprowadziły do nieprawidłowego zastosowania art. 9 rozporządzenia 1/2003 przez Sąd i w konsekwencji tego naruszenia do błędnego uznania, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie adekwatności Zobowiązań; c) nieuwzględnienie przez Sąd, że w ramach dozwolonej prawnie swobody w zakresie oceny złożonych kwestii ekonomicznych i technicznych Komisja miała obowiązek działać z poszanowaniem i uwzględniać przepisy TFUE oraz podstawowe zasady porządku prawnego UE, gdyż jej działanie nie może być sprzeczne z przepisami TFUE oraz podstawowymi zasadami porządku prawnego UE, jak też prowadzić do rezultatu, który byłby sprzeczny z tymi przepisami zasadami.
Czy wobec braku określenia w CN, notach wyjaśniających do CN i notach wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego norm, metod, kryteriów i wartości referencyjnych do badania konsystencji oleju palmowego i potwierdzania jego przetworzenia poprzez „teksturowanie” dopuszczalne jest, by właściwe władze celne – do celów klasyfikacji celnej towarów odpowiednio do pozycji 1511 względnie do pozycji 1517 – samodzielnie opracowały i stosowały analityczne metody robocze, takie jak zastosowany w tym wypadku RAP 66, wersja 02/17.11.2020, do potwierdzenia teksturowania tłuszczów przy pomocy penetracji, która oparta jest na oficjalnie opublikowanej metodzie AOCS Cc-16-[60]?

Jeśli nie jest to dopuszczalne, to jakie normy, metody, kryteria i wartości referencyjne można stosować do badania produktu w celu potwierdzenia, że został on poddany „procesowi teksturowania” lub stanowi „tłuszcz piekarski”?