ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
22

W tych okolicznościach Arbeitsgericht München postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy uregulowanie krajowe przewidujące dopuszczalność odmiennego traktowania ze względu na wiek w sytuacji, gdy strony porozumienia zakładowego wyłączyły, w ramach systemu [ochrony socjalnej danego przedsiębiorstwa], ze świadczeń programu socjalnego pracowników, którzy są zabezpieczeni pod względem ekonomicznym, ponieważ w danym przypadku po wykorzystaniu zasiłku dla bezrobotnych mają prawo do świadczeń emerytalnych, narusza zakaz dyskryminacji ze względu na wiek w rozumieniu art. 1 i art. 16 dyrektywy [2000/78], czy też takie odmienne traktowanie jest uzasadnione w świetle art. 6 ust. 1 zdanie drugie lit. a) tej dyrektywy? 2) Czy uregulowanie krajowe przewidujące dopuszczalność odmiennego traktowania ze względu na wiek w sytuacji, gdy strony porozumienia zakładowego wyłączyły, w ramach systemu [ochrony socjalnej danego przedsiębiorstwa], ze świadczeń programu socjalnego pracowników, którzy są zabezpieczeni pod względem ekonomicznym, ponieważ w danym przypadku po wykorzystaniu zasiłku dla bezrobotnych mają prawo do świadczeń emerytalnych, narusza zakaz dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność w rozumieniu art. 1 i 16 dyrektywy [2000/78]? 3) Czy uregulowanie [wchodzące w skład systemu ochrony socjalnej danego przedsiębiorstwa] przewidujące, że w przypadku pracowników, którzy ukończyli 54. rok życia i z którymi stosunek pracy zostaje rozwiązany z przyczyn [ekonomicznych], dokonywane jest alternatywne obliczenie odprawy na podstawie [pierwszego możliwego terminu przejścia na emeryturę] i w porównaniu ze zwykłą metodą obliczania, która w szczególności nawiązuje do długości stażu pracy w przedsiębiorstwie, wypłaceniu podlega mniejsza kwota odprawy, jednakże co najmniej połowa zwykłej kwoty odprawy, narusza zakaz dyskryminacji ze względu na wiek w rozumieniu art. 1 i 16 dyrektywy [2000/78], czy też takie odmienne traktowanie jest uzasadnione w świetle art. 6 ust. 1 zdanie drugie lit. a) [tej] dyrektywy? 4) Czy uregulowanie [wchodzące w skład systemu ochrony socjalnej danego przedsiębiorstwa] przewidujące, że w przypadku pracowników, którzy ukończyli 54. rok życia i z którymi stosunek pracy zostaje rozwiązany z przyczyn [ekonomicznych], dokonywane jest alternatywne obliczenie odprawy na podstawie [pierwszego możliwego terminu przejścia na emeryturę] i w porównaniu do zwykłej metody obliczania, która w szczególności nawiązuje do długości stażu pracy w przedsiębiorstwie, wypłaceniu podlega mniejsza kwota odprawy, jednakże co najmniej połowa zwykłej kwoty odprawy, a w przypadku tej alternatywnej metody obliczania za decydujące kryterium przyjmuje się nabycie uprawnień do świadczeń emerytalnych ze względu na niepełnosprawność, narusza zakaz dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność w rozumieniu art. 1 i art. 16 dyrektywy [2000/78]?”.
21

Trybunał wielokrotnie orzekał w tym zakresie, że prawo do odliczenia przewidziane w art. 167 i nast. dyrektywy 2006/112 stanowi integralną część mechanizmu podatku VAT i co do zasady nie podlega ograniczeniu. W szczególności przysługuje ono natychmiast w stosunku do całego podatku obciążającego transakcje powodujące naliczenie podatku (zob. w szczególności wyroki: z dnia 21 marca 2000 r. w sprawach połączonych od C-110/98 do C-147/98 Gabalfrisa i in., Rec. s. I-1577, pkt 43; z dnia 15 grudnia 2005 r. w sprawie C-63/04 Centralan Property, Zb.Orz. s. I-11087, pkt 50; z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawach połączonych C-439/04 i C-440/04 Kittel i Recolta Recykling, Zb.Orz. s. I-6161, pkt 47; a także ww. wyrok w sprawach połączonych Mahagében i Dávid, pkt 38).
21

W tym względzie warto przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w ramach postępowania, o którym mowa w art. 267 TFUE, opartego na wyraźnym rozdziale zadań sądów krajowych i Trybunału, ocena stanu faktycznego sporu w postępowaniu głównym oraz wykładnia i zastosowanie prawa krajowego należą wyłącznie do sądu krajowego. Tak samo jedynie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za przyszły wyrok, należy – przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy – zarówno ocena, czy do wydania wyroku jest mu niezbędne uzyskanie orzeczenia prejudycjalnego, jak i ocena znaczenia pytań, z którymi zwraca się do Trybunału. W konsekwencji, jeśli zadane pytania dotyczą wykładni prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia (wyrok z dnia 25 października 2012 r. w sprawie C-553/11 Rintisch, pkt 15 i przytoczone tam orzecznictwo).
36

W tych okolicznościach Administratiwen syd Sofija-grad postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy postanowienia układu [europejskiego] i w szczególności decyzji Rady Stowarzyszenia UE–Bułgaria mają zastosowanie do pomocy państwa, która została przyznana przed przystąpieniem Republiki Bułgarii do Unii Europejskiej zgodnie z postanowieniami układu europejskiego i w szczególności zgodnie z art. 9 ust. 4 protokołu nr 2 [do układu europejskiego], gdy ocena niezgodności w ten sposób przyznanej pomocy następuje po dacie przystąpienia Republiki Bułgarii do Unii Europejskiej? W przypadku udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej niezbędna jest wykładnia dotycząca następujących kwestii: a) Czy art. 3 akapit drugi protokołu [dodatkowego] należy interpretować w ten sposób, że jedynie Komisja Europejska może stwierdzić, czy program restrukturyzacji i biznesplany na podstawie art. 2 protokołu dodatkowego zostały całkowicie zrealizowane i czy spełniają wymogi określone w art. 9 ust. 4 protokołu nr 2 do układu europejskiego? W przypadku udzielenia na to pytanie odpowiedzi przeczącej niezbędna jest wykładnia dotycząca następującej kwestii: b) Czy art. 3 akapit trzeci protokołu [dodatkowego] należy interpretować w ten sposób, że właściwy organ krajowy Republiki Bułgarii ma kompetencję do wydania decyzji o odzyskaniu pomocy państwa, która nie spełnia wymogów określonych w art. 9 ust. 4 protokołu nr 2 do układu europejskiego? W przypadku udzielenia na to pytanie przez Trybunał odpowiedzi przeczącej niezbędna jest wykładnia dotycząca następującej kwestii: 2) Czy postanowienie art. 1 tytułu 2 poświęconego polityce konkurencji załącznika V do [aktu przystąpienia] należy interpretować w ten sposób, że przedmiotowa pomoc państwa stanowi »nową pomoc« w rozumieniu tytułu 2 tego załącznika? Jeżeli tak, to czy w takim przypadku postanowienia art. 107 [TFUE] i 108 TFUE (art. 87 [WE] i 88 WE) dotyczące pomocy państwa i przepisy rozporządzenia nr 659/1999 należy stosować do takiej »nowej pomocy«? a) Na wypadek gdyby Trybunał udzielił na to pytanie odpowiedzi przeczącej, niezbędna jest wykładnia dotycząca następującej kwestii: czy postanowienia […] załącznik[a] V do [aktu przystąpienia] należy interpretować w ten sposób, że właściwe organy krajowe nie mogą przystąpić do odzyskania pomocy państwa, takiej jak w postępowaniu głównym, jeśli Komisja nie wydała uprzednio decyzji, w której stwierdziła niezgodność przedmiotowej pomocy państwa ze wspólnym rynkiem? b) Jeżeli na poprzednie pytanie zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy […] decyzję Komisji z […] grudnia 2009 r. należy uznać za negatywną decyzję w sprawie bezprawnie przyznanej pomocy w rozumieniu art. 14 rozporządzenia nr 659/1999?”.
136

Odnośnie do twierdzenia E.ON Energie opartego na okoliczności, że sama Komisja doprowadziła do powstania niezbyt jasnej sytuacji, mogącej prowadzić do popełniania błędów i niemożliwej do wyjaśnienia a posteriori, należy zwrócić uwagę, że ww. wyrok w sprawach połączonych Suiker Unie i in. przeciwko Komisji, na który E.ON Energie powołuje się w tym kontekście, nie nadaje się do zastosowania w niniejszej sprawie. Trybunał oddalił już bowiem wszystkie zarzuty zmierzające do podważenia dokonanych przez Sąd ocen dotyczących istoty sprawy, a w szczególności oceny, w myśl której przekroczenie terminu przydatności spornej pieczęci nie miało wpływu na jej funkcjonowanie, którą to ocenę Sąd przedstawił w pkt 63 i 199–203 zaskarżonego wyroku i którą przypomniał w kontekście ustalania grzywny w pkt 290 tego wyroku. E.ON Energie nie miała zatem żadnego powodu, by przeciwstawić się zastosowaniu spornej pieczęci, nawet jeśli wiedziała ona o rzeczonym upływie terminu przydatności, zaś brak informacji w tym względzie w chwili nałożenia pieczęci nie może więc zostać uznany za okoliczność łagodzącą.
19

W orzeczeniu z dnia 26 maja 2009 r. Juzgado Mercantil no 7 de Barcelona, opierając się na rozporządzeniu nr 261/2004, zasądził od KLM kwotę 600 EUR wraz z ustawowymi odsetkami. We wskazanym orzeczeniu sąd ten oddalił podniesiony przez KLM zarzut, stwierdzając, że w zawisłym przed nim postępowaniu zastosowania nie znajduje ani termin przedawnienia przewidziany w art. 29 konwencji warszawskiej, ani termin przedawnienia przewidziany w art. 35 konwencji montrealskiej, a właściwe dla sprawy przepisy są zawarte w rozporządzeniu nr 261/2004. Z uwagi na brak wyraźnego przepisu tego rozporządzenia wskazującego termin na wytoczenie powództw go dotyczących, wspomniany sąd krajowy przyjął, że zastosowanie znajdują uregulowania hiszpańskie.
17

W tych okolicznościach Audiencia Provincial de Barcelona postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy ograniczenie do 1000 [SDR] w stosunku do każdego pasażera ustanowione w art. 22 ust. 2 [konwencji montrealskiej] dotyczącej odpowiedzialności przewoźnika w przypadku zniszczenia, zagubienia lub uszkodzenia bagażu, w związku z art. 3 ust. 3 tej konwencji należy interpretować jako maksymalną górną granicę odpowiedzialności mającą zastosowanie do każdego poszczególnego pasażera, w przypadku gdy kilku pasażerów podróżuje razem i rejestrują oni łącznie ich wspólny bagaż, niezależnie od tego, że liczba zarejestrowanych walizek jest mniejsza od rzeczywistej liczby pasażerów? 2) Czy też przeciwnie, wskazaną powyżej granicę odpowiedzialności wynikającą z tego przepisu należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do każdej sztuki zarejestrowanego bagażu może istnieć tylko jeden pasażer uprawniony do żądania odszkodowania i, co za tym idzie, stosuje się maksymalną granicę odpowiedzialności ustaloną w stosunku do jednego pasażera, nawet gdy zostanie wykazane, iż zagubiony bagaż objęty jedną przywieszką identyfikacyjną należy do więcej niż jednego pasażera?”.
2)

Przepisy art. 8 ust. 2 w związku z częścią II załącznika II do rozporządzenia nr 1371/2007, a także art. 5 w związku z załącznikiem II do dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej, zmienionej dyrektywą 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r., należy interpretować w ten sposób, iż zarządca infrastruktury jest zobowiązany do przekazywania na niedyskryminujących zasadach przedsiębiorstwom kolejowym danych w czasie rzeczywistym dotyczących pociągów innych przedsiębiorstw kolejowych, jeśli stanowią one główne możliwości przesiadek w rozumieniu części II załącznika II do rozporządzenia nr 1371/2007.
1)

Wykładni art. 4 ust. 2 lit. j) rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 788/2008 z dnia 24 lipca 2008 r., należy dokonywać w ten sposób, że to prawo państwa członkowskiego, w którym wszczęto postępowanie upadłościowe, rozstrzyga o tym, w którym momencie dochodzi do ukończenia tego postępowania.
7

BioSemi i in. twierdzą natomiast, że w związku z tym, iż ActiveTwo nie jest przeznaczony do celów medycznych, nie może być uznany za „wyrób medyczny” w rozumieniu dyrektywy 93/42. Fakt, że system ten może być wykorzystany jako urządzenie do diagnostyki, nie może ponadto prowadzić do zaklasyfikowania go jako wyrobu medycznego. BioSemi i in. twierdzą, że ograniczenie sprzedaży ActiveTwo byłoby sprzeczne z zasadą swobody przepływu towarów, zwłaszcza że właściwy niderlandzki organ służby zdrowia uznaje, iż nie jest konieczna certyfikacja tego systemu.
21

W dniu 18 stycznia 2011 r. Rada opublikowała zawiadomienie skierowane do osób i podmiotów, wobec których mają zastosowanie środki ograniczające przewidziane w decyzji 2010/656 i w rozporządzeniu nr 560/2005 (Dz.U. 2011, C 14, s. 8; zwane dalej „zawiadomieniem z dnia 18 stycznia 2011 r.”). W zawiadomieniu tym Rada przypomniała o tym, iż postanowiła, że osoby i podmioty określone w załączniku II do decyzji 2010/656, zmienionej sporną decyzją, oraz w załączniku IA do rozporządzenia nr 560/2005, zmienionego spornym rozporządzeniem, powinny zostać włączone do wykazów osób i podmiotów, wobec których stosuje się środki ograniczające przewidziane w tych aktach. W zawiadomieniu zwraca się ponadto uwagę wspomnianych osób i podmiotów na możliwość złożenia wniosku do właściwych organów danego państwa członkowskiego o pozwolenie na skorzystanie z zamrożonych środków w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb lub dokonania konkretnych płatności. Poza tym Rada wyjaśnia, że powyższe osoby i podmioty mogą zwrócić się do niej z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie decyzji, na podstawie której zostali wpisani do wspomnianych wykazów, do którego to wniosku należy załączyć dokumenty potwierdzające. Wreszcie Rada wspomina o możliwości wniesienia skargi na jej decyzję do Sądu Unii Europejskiej w trybie art. 275 akapit drugi [TFUE] i art. 263 akapity czwarty i szósty [TFUE]”.
60

Należy ponadto wskazać, że system mający zastosowanie do cukru C, przewidziany w rozpatrywanej tu regulacji, opiera się na kryteriach obiektywnych i ma zastosowanie niezależnie od jakiejkolwiek intencji ze strony producenta, noszącej znamiona oszustwa. Tym samym opłaty przewidziane w przypadku braku wywiezienia cukru C w terminie wymaganym w art. 26 ust. 1 rozporządzenia podstawowego lub w przypadku wprowadzenia go na rynek wewnętrzny zgodnie z art. 27 ust. 3 tego rozporządzenia powinny były zostać pobrane bez uwzględniania ewentualnego zachowania producenta, które nosiłoby znamiona oszustwa.
31

W replice Komisja podkreśla, że zgodnie z systemem ustanowionym w dyrektywach 96/62 i 2008/50 zarządzanie administracyjne jakością otaczającego powietrza należy do państw członkowskich, co oznacza w szczególności z jednej strony uprawnienie państw członkowskich do wyznaczenia stref i aglomeracji, do sporządzenia wykazów rzeczonych stref i aglomeracji, gdzie rozpatrywany poziom zawartości zanieczyszczeń przekracza wartości dopuszczalne stosowane do tych zanieczyszczeń lub jest od tych wartości niższy, do wyznaczenia miejsc, gdzie należy przeprowadzić określone pomiary, i do podjęcia decyzji, jakie środki zostaną podjęte, oraz z drugiej strony obowiązek przedstawienia w odpowiednim terminie informacji dotyczących ewentualnych przekroczeń wartości dopuszczalnych w formie sprawozdania.
35

W tych okolicznościach High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy odniesienia do »stawek podatkowych« i »odmiennych stopni opodatkowania«, o których mowa w pkt 56 ww. wyroku w sprawie Test Claimants in the FII Group Litigation: a) odnoszą się wyłącznie do ustawowych lub nominalnych stawek podatkowych; czy b) odnoszą się do efektywnych stawek podatku zapłaconego, jak również ustawowych lub nominalnych stawek podatku; czy też c) przywołane wyrażenia posiadają jakieś inne znaczenie, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej, jakie? 2) Czy odpowiedź udzielona przez Trybunał w przedmiocie pytań drugiego i czwartego wniosku w sprawie [prowadzącej do ww. wyroku Test Claimants in the FII Group Litigation] byłaby odmienna, jeśli: a) zagraniczny podatek dochodowy od osób prawnych nie zostałby zapłacony (lub nie zostałby zapłacony w całości) przez spółkę niebędącą rezydentem wypłacającą dywidendę spółce będącej rezydentem, ale dywidenda ta zostałaby wypłacona z dochodów obejmujących dywidendy wypłacone przez jej bezpośrednią lub pośrednią spółkę zależną posiadającą siedzibę w państwie członkowskim i które zostały wypłacone z dochodów, od których został odprowadzony podatek w tym państwie; lub b) »ACT« nie zostałby zapłacony przez spółkę będącą rezydentem, która otrzymuje dywidendę od spółki niebędącej rezydentem, ale byłby zapłacony przez jej bezpośrednią lub pośrednią spółkę dominującą będącą rezydentem z chwilą dalszej wypłaty dochodów spółki otrzymującej, które bezpośrednio lub pośrednio obejmują dywidendę? 3) W okolicznościach podanych w pytaniu drugim lit. b) powyżej, czy spółce płacącej ACT przysługuje roszczenie o zwrot podatku pobranego bezprawnie [(ww.) wyrok w sprawie San Giorgio], czy też jedynie roszczenie o odszkodowanie [(ww.) wyrok w sprawach połączonych Brasserie du Pêcheur i Factortame]? 4) Jeśli krajowe przepisy prawne będące przedmiotem sporu nie znajdują zastosowania wyłącznie do sytuacji, w których spółka dominująca wywiera decydujący wpływ na spółkę wypłacającą dywidendę, czy spółka będąca rezydentem może powoływać się na art. 63 TFUE odnośnie do dywidend otrzymanych od spółki zależnej, na którą wywiera rozstrzygający wpływ i która posiada siedzibę w państwie trzecim? 5) Czy odpowiedź udzielona przez Trybunał w przedmiocie pytania trzeciego wniosku w sprawie [prowadzącej do ww. wyroku Test Claimants in the FII Group Litigation] znajduje zastosowanie również w sytuacji, gdy spółki zależne niebędące rezydentami, na rzecz których nie można dokonać przeniesienia, nie podlegają podatkowi w państwie członkowskim spółki dominującej?”.
37

W tym względzie z informacji zawartych w postanowieniu odsyłającym wynika, jak się zdaje, że po pierwsze, umowa ta obejmuje ogół aspektów rzeczowych, z których znacząca, a nawet dominująca część odpowiada działalności wykonywanej co do zasady przez inżynierów lub architektów i które mimo że oparte są na naukowych podstawach, to jednak nie stanowią badań naukowych. W rezultacie, wbrew temu, co orzekł Trybunał w pkt 37 ww. wyroku w sprawie Komisja przeciwko Niemcom, misja publiczna będąca przedmiotem współpracy ustanowionej we wskazanej umowie nie wydaje się zapewniać wykonania misji publicznej wspólnej dla ASL i uniwersytetu.
15

Zgodnie z art. 2 tej dyrektywy do jej celów: „a) »międzynarodowa ochrona« oznacza status uchodźcy lub status ochrony uzupełniającej, tak jak to określono w lit. d) i f); […] c) »uchodźca« oznacza obywatela państwa trzeciego, który posiadając uzasadnioną obawę bycia prześladowanym z powodów rasowych, religijnych, narodowościowych, przekonań politycznych lub członkostwa w określonej grupie społecznej, znajduje się poza krajem, którego jest obywatelem, i jest niezdolny do wykorzystania bądź, ze względu na taką obawę, nie chce wykorzystać ochrony takiego państwa, lub bezpaństwowca, który będąc poza państwem poprzedniego miejsca stałego pobytu, z takich samych powodów, jak wskazano powyżej, jest niezdolny do powrotu lub – posiadając taką obawę – nie chce wrócić do niego, i do którego art. 12 nie ma zastosowania; d) »status uchodźcy« oznacza uznanie przez państwo członkowskie obywatela państwa trzeciego albo bezpaństwowca jako uchodźcy; e) »osoba kwalifikująca się do ochrony uzupełniającej« oznacza obywatela państwa trzeciego albo bezpaństwowca, który nie kwalifikuje się jako uchodźca, lecz w odniesieniu do którego istnieją istotne podstawy, aby uznać, iż jeśli taka osoba wróci do swojego kraju pochodzenia, a w przypadku bezpaństwowca – do państwa poprzedniego miejsca stałego pobytu, może napotkać rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy, jak określono w art. 15, i w stosunku do której art. 17 ust. 1 i 2 [dotyczące podstaw wyłączenia możliwości uzyskania ochrony międzynarodowej] nie mają zastosowania oraz która jest niezdolna do wykorzystania lub, ze względu na takie ryzyko, nie chce wykorzystać ochrony takiego państwa; […]”.
64

W każdym razie państwo członkowskie, które napotyka na niemożliwe do natychmiastowego przezwyciężenia trudności, uniemożliwiające wypełnienie zobowiązań wynikających z prawa Unii, może powoływać się na działanie siły wyższej jedynie w odniesieniu do okresu niezbędnego do przezwyciężenia tych trudności (zob. podobnie wyrok z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie C-1/00 Komisja przeciwko Francji, Rec. s. I-9989, pkt 131).
5

Tytuł II dyrektywy 90/434 w art. 4–8 zawiera „[r]eguły mające zastosowanie do łączenia, podziałów i wymiany udziałów”. Artykuł 4 owej dyrektywy stanowi: „1. Łączenie lub podział nie stanowi podstawy opodatkowania zysków kapitałowych obliczonych poprzez odniesienie do różnicy między wartością rzeczywistą przekazanych aktywów i pasywów a ich wartością do celów podatkowych. Następujące wyrażenia mają przypisane im znaczenia: — wartość do celów podatkowych: wartość, na której podstawie wszelkie zyski lub straty zostałyby obliczone do celów podatku od dochodów, zysków lub zysków kapitałowych spółki przekazującej, jeżeli [gdyby] takie aktywa lub pasywa zostały sprzedane w chwili łączenia lub podziału, ale niezależnie od niego, — przekazane aktywa i pasywa: te aktywa i pasywa spółki przekazującej, które w wyniku łączenia lub podziału są faktycznie połączone ze stałym zakładem spółki przejmującej w państwie członkowskim spółki przekazującej i odgrywają rolę w osiąganiu zysków lub strat uwzględnianych do celów podatkowych. 2. Państwa członkowskie uzależniają stosowanie ust. 1 od dokonania przez spółkę przejmującą obliczeń dotyczących nowych odpisów amortyzacyjnych lub zysków i strat w odniesieniu do aktywów i pasywów przekazanych zgodnie z regułami, które stosowane byłyby do spółki lub spółek przekazujących, jeżeli ani łączenie, ani podział nie zostałyby dokonane. 3. W przypadku gdy zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego spółki przekazującej spółka przejmująca ma prawo do uwzględnienia nowych odpisów amortyzacyjnych lub zysków, lub strat w odniesieniu do przekazanych aktywów i pasywów obliczonych na podstawie odmiennej niż określona w ust. 2, ust. 1 nie ma zastosowania do aktywów i pasywów, w odniesieniu do których korzysta się z tej możliwości”.
Z analizy pierwszego zarzutu odwołania wynika, że Sąd nie naruszył prawa, rozstrzygając, iż Komisja zgodnie z prawem uznała, że wkład kapitałowy stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE. Sąd nie dopuścił się zatem również naruszenia prawa, kiedy aby oddalić podniesiony przed nim zarzut oparty na naruszeniu podziału kompetencji wynikającego z traktatu WE, stwierdził w pkt 203–205 zaskarżonego wyroku, co następuje:

„203 W niniejszej sprawie, odnosząc się […] do argumentu, że Komisja naruszyła kompetencje państw członkowskich, należy stwierdzić, że jak wynika z analizy zarzutu pierwszego, Komisja słusznie uznała, iż wkład kapitałowy stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE. Wobec tego instytucja ta była uprawniona do jej oceny w świetle art. 87 ust. 2 i 3 […]. Komisja nie mogła zatem naruszyć kompetencji państw członkowskich w tym zakresie.

204 Co się tyczy twierdzenia, że polityka regionalna i gospodarcza, której częścią jest rozbudowa południowego pasa startowego, zastrzeżona jest do wyłącznych kompetencji państw członkowskich, należy stwierdzić, że nawet jeśli teza ta okazałaby się zasadna, to okoliczność ta nie mogłaby skutkować pozbawieniem Komisji jej uprawnienia do kontroli pomocy państwa, jakie przyznano jej w art. 87 WE i 88 WE, w sytuacji gdy finansowanie przyznane w ramach tychże polityk stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE.

205 Wreszcie w odniesieniu do okoliczności, że Komisja nie jest w stanie zapewnić kontroli lepszej niż kontrola, jaka może zostać przeprowadzona na poziomie krajowym, czego wymaga art. 5 ust. 2 WE, należy stwierdzić, iż argument ten jest bez znaczenia, ponieważ wykazano, że zgodnie z traktatem WE Komisja była uprawniona do przeprowadzenia kontroli rozpatrywanego w niniejszej sprawie środka, jako że chodziło tu o pomoc państwa”.