Sprawa C‑267/11 P

Komisja Europejska

przeciwko

Republice Łotewskiej

„Odwołanie — Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich zmniejszanie — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Przydział uprawnień dla Republiki Łotewskiej — Lata 2008—2012”

Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 października 2013 r.

Środowisko naturalne – Zanieczyszczenie powietrza – Dyrektywa 2003/87 – Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych (KPRU) – Procedura notyfikacji KPRU – Uprawnienie Komisji do przeprowadzenia kontroli i odrzucenia – Granice – Obowiązek uzasadnienia

Środowisko naturalne – Zanieczyszczenie powietrza – Dyrektywa 2003/87 – Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych (KPRU) – Procedura notyfikacji KPRU – Uprawnienie Komisji do przeprowadzenia kontroli i odrzucenia – Termin – Notyfikacja zrewidowanego KPRU w następstwie wydania przez Komisję decyzji o jego odrzuceniu – Podleganie terminowi trzech miesięcy – Brak naruszenia prawa przez Sąd

Środowisko naturalne – Zanieczyszczenie powietrza – Dyrektywa 2003/87 – Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych (KPRU) – Procedura notyfikacji KPRU – Uprawnienie danego państwa członkowskiego do zgłoszenia zmian KPRU po jego notyfikacji – Dopuszczalność

Z zakończeniem procedury art. 9 dyrektywy 2003/87 ustanawiającej system handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę 96/61 krajowy plan rozdziału uprawnień notyfikowany przez państwo członkowskiego Komisji korzysta z domniemania legalności, gdyż z upływem terminu trzech miesięcy przewidzianym w ust. 3 tego artykułu uznawany jest za ostateczny, w braku uwag Komisji, wobec czego dane państwo członkowskie może go przyjąć. (por. pkt 46)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 48)

Komisja jest związana terminem trzech miesięcy, w którym może odrzucić notyfikowany krajowy plan rozdziału uprawnień KPRU. Niezbędność tego terminu wynika z kalendarza dyrektywy 2003/87 ustanawiającej system handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę 96/61, ustalonego w jej art. 9 ust. 1 i art. 11 ust. 2. Zgodnie z tym kalendarzem plany należy notyfikować Komisji co najmniej 18 miesięcy przed rozpoczęciem danego okresu i wykonać najpóźniej 12 miesięcy przed rozpoczęciem tego okresu poprzez rozdzielenie uprawnień do emisji. Jeżeli zmieniony KPRU jest notyfikowany po odrzuceniu jego pierwotnej wersji, przestrzeganie tego terminu trzech miesięcy jest tym bardziej uzasadnione, gdyż czas pozostały do wykonania planu jest znacznie krótszy niż przy pierwszej notyfikacji KPRU. W istocie skoro prawodawca unijny uznał, że termin trzech miesięcy jest wystarczający na to, by Komisja mogła wykonać swoje uprawnienie kontrolne i by umożliwić jej odrzucenie notyfikowanego KPRU w wypadku niezgodności ze kryteriami ustalonymi w załączniku III do dyrektywy 2003/87, termin ten należy uznać za tym bardziej wystarczający podczas kontroli zmienionej wersji tego KPRU, gdyż Komisja mogła zbadać już za pierwszym razem dane dotyczące przemysłu krajowego, którego dotyczy KPRU. Sąd nie naruszył więc prawa, stwierdzając, że kompetencja Komisji do odrzucenia zmienionej wersji KPRU po pierwszej decyzji o odrzuceniu KPRU w jego pierwszej wersji musi podlegać terminowi trzech miesięcy przewidzianemu w art. 9 ust. 3 zdanie pierwsze dyrektywy 2003/87. (por. pkt 52, 55, 58)