ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 35/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca dos Açores (Portugalia) w dniu 16 lipca 2020 r. – VO i in. / SATA International – Azores Airlines SA

(Sprawa C-316/20)

(2021/C 35/31)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Judicial da Comarca dos Açores

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: VO, ZO, ML, NB, KE, JE, PI, VY.

Strona pozwana: SATA International – Azores Airlines SA.

Pytanie prejudycjalne

Czy pojęcie podróży, w odniesieniu do której obniżona taryfa nie jest publicznie dostępna, obejmuje pasażerów, którzy zapłacili za część swojego lotu, zaś pozostała część została zapłacona przez przewoźnika lotniczego w ramach patronatu nad zawodami sportowymi?

Postanowieniem z dnia 26 listopada 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości, (izba dziewiąta) orzekł:

Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należ interpretować w ten sposób, że rozporządzenie to nie ma zastosowania do pasażera, który podróżuje z biletem zakupionym według taryfy preferencyjnej wystawionym przez przewoźnika lotniczego w ramach transakcji patronackiej danego wydarzenia, z którego korzystanie jest ograniczone dla pewnych określonych osób i którego wystawienie wiąże się z uprzednią i indywidualnie udzieloną zgodą owego przewoźnika lotniczego.

(1) Dz.U. 2004, L 46, s. 1.
—

Po drugie, w pkt 267, 269, 273, 274, 275, 277, 281, 283, 298–302 zaskarżonego wyroku Sąd dopuścił się naruszenia metody odrębnego podmiotu oraz zasady ceny rynkowej (ALP), co stanowi naruszenie art. 107 ust. 1 TFEU czy też prawa krajowego, powołując się na funkcje pełnione przez Apple Inc., aby na tej podstawie odrzucić dokonane przez Komisję w spornej decyzji przypisanie irlandzkim oddziałom licencji na korzystanie z praw własności intelektualnej Apple’a. To, że Sąd nie uwzględnił zawartych w motywach 308–318 spornej decyzji oraz w uwagach pisemnych Komisji wyjaśnień w przedmiocie tego, dlaczego funkcje pełnione przez Apple Inc. są pozbawione znaczenia dla kwestii przypisywania zysków w ramach spółek ASI i AOE, stanowi uchybienie proceduralne i naruszenie obowiązku uzasadnienia.
2)

Czy art. 273 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że sankcja o takiej wysokości (w sposób nieproporcjonalny) wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia wskazanego w owym artykule celu, polegającego na poborze podatku i zwalczaniu oszustw podatkowych?
6.

Czy art. 44–50 RODO, które uzależniają przekazanie danych osobowych do państwa trzeciego od spełnienia ściśle określonych warunków, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by takie dane beneficjenta rzeczywistego, wpisane do rejestru beneficjentów rzeczywistych utworzonego zgodnie z art. 30 dyrektywy 2015/849, zmienionym art. 1 ust. 15 dyrektywy 2018/84, były w każdym przypadku dostępne każdej osobie korzystającej z publicznego dostępu, bez wykazania interesu prawnego i bez ograniczeń co do miejsca, w którym osoba ta się znajduje?
1)

Czy nałożenie na wszystkie przedsiębiorstwa prawa prywatnego, które wykonują na terytorium kraju regularne przewozy pasażerskie w transporcie drogowym, wodnym lub kolejowym w celach zarobkowych, tego samego zobowiązania do bezpłatnego przewozu niektórych kategorii pasażerów (dzieci w wieku przedszkolnym, osób niepełnosprawnych do ukończenia 16. roku życia, osób z poważną niepełnosprawnością, które ukończyły 16. rok życia, osób ze znacznym upośledzeniem wzroku i osób towarzyszących osobom z poważnym lub znacznym upośledzeniem wzroku oraz psów przewodników osoby niewidomej lub psów pomocników osoby niepełnosprawnej) stanowi zobowiązanie z tytułu świadczenia usług publicznych w rozumieniu art. 2 lit. e) i art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70?
2.

a) Czy prawo Unii, w szczególności — artykuły 3, 13 i 14 dyrektywy w sprawie egzekwowania, — artykuł 8 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (2) oraz — artykuł 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (wersja skodyfikowana) (3) należy interpretować w ten sposób, że właściciel praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 2 dyrektywy w sprawie egzekwowania ma zasadniczo roszczenie o zwrot pełnych kosztów adwokackich, o których mowa w pytaniu pierwszym lit. a), a w każdym razie o zwrot ich odpowiedniej i istotnej części, nawet jeśli — naruszenie, w związku z którym dochodzi swoich praw, zostało popełnione przez osobę fizyczną poza zakresem jej działalności gospodarczej czy zawodowej, oraz — przepisy krajowe przewidują w takiej sprawie, że koszty adwokackie podlegające co do zasady zwrotowi określa się w oparciu o obniżoną kwotę wartości przedmiotu sporu? b) W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie lit. a): czy prawo Unii, o którym mowa w pytaniu drugim lit. a) należy interpretować w ten sposób, że wyjątek od zasady określonej w pytaniu drugim lit. a), zgodnie z którą koszty adwokackie, o których mowa w pytaniu pierwszym lit. a), powinny zostać zwrócone właścicielowi praw w całości, a w każdym razie w odpowiedniej i istotnej części może znaleźć zastosowanie przy uwzględnieniu innych czynników (takich jak aktualność utworu, czas trwania publicznego udostępnienia i naruszenie popełnione przez osobę fizyczną poza zakresem jej interesów gospodarczych czy zawodowych), nawet jeśli naruszenie praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 2 dyrektywy w sprawie egzekwowania polega na udostępnianiu plików, to znaczy na publicznym udostępnianiu utworu poprzez oferowanie możliwości jego bezpłatnego pobrania wszystkim osobom aktywnym na swobodnie dostępnej platformie wymiany, na której nie ma zarządzania prawami cyfrowymi?
3)

[Czy istnieje] nierówność traktowania w odniesieniu do systemu VAT, pomiędzy różnymi państwami członkowskimi Unii Europejskiej, jeżeli zamiast zwolnienia z VAT stosowanego we Włoszech, w innych państwach Unii Europejskiej (Belgii, Bułgarii, Niemczech, Grecji, Francji i Hiszpanii) te same świadczenia medyczno-sanitarne objęte są VAT, z którego to powodu takim samym świadczeniom medyczno-sanitarnym odpowiadają różne stawki VAT, a z tego względu różne prawo do odliczenia?
1)

Czy przepisy art. 5 § 1 pkt 2 lit. b) i art. 6 belgijskiej ustawy z dnia 15 maja 2007 r. o uznawaniu i ochronie zawodu rzeczoznawcy motoryzacyjnego, w związku z przepisami ustawy z dnia 12 lutego 2008 r. ustanawiającej nowe ogólne ramy uznawania kwalifikacji zawodowych WE, w szczególności jej art. 6, 8 i 9, można interpretować w ten sposób, że usługodawca, który przenosi swoją siedzibę do innego państwa członkowskiego, po dokonaniu takiej zmiany nie może wpisać się w swoim państwie pochodzenia, czyli Belgii, do prowadzonego przez IEA rejestru usług wykonywanych tymczasowo i okazjonalnie, celem wykonywania tam działalności w sposób tymczasowy i okazjonalny. Czy taka wykładnia jest zgodna ze swobodą przedsiębiorczości uznaną w prawie Unii?
2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, to znaczy, że najem gruntu w przypadku najmu przymusowego jest zwolniony z podatku od wartości dodanej, to czy w sytuacji, gdy we wszystkich innych przypadkach najem gruntu podlega opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej, takie zwolnienie nie jest sprzeczne z jedną z zasad dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, a mianowicie z zasadą neutralności podatku od wartości dodanej?
1)

Czy art. 43 WE w związku z art. 48 WE (obecnie art. 49 TFUE w związku z art. 54 TFUE) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom prawa państwa członkowskiego, które zabraniają spółce będącej rezydentem obniżenia podlegającego opodatkowaniu zysku o straty stałego zakładu położonego w innym państwie członkowskim w sytuacji, w której, po pierwsze, spółka ta wyczerpała wszelkie możliwości odliczenia tych strat, jakie przewiduje prawo państwa członkowskiego, w którym położony jest ten zakład, a po drugie, poprzez ten zakład nie są już uzyskiwane żadne wpływy, w związku z czym nie ma już możliwości uwzględnienia strat w tym państwie członkowskim („ostateczne” straty), również wtedy, gdy odnośne przepisy prawa przewidują wyłączenie zysków i strat na mocy dwustronnej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między oboma państwami członkowskimi?
1)

Czy art. 4 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (1) należy interpretować w ten sposób, że pozwala on państwom członkowskim na to, by przy wydawaniu pozwoleń na program lub przedsięwzięcie nie brały pod uwagę ich krótkotrwałego, przejściowego i niewywołującego skutków w odległej perspektywie oddziaływania na stan wód powierzchniowych?
2)

Czy ma to miejsce przynajmniej a) w sytuacji, w której pracownicy spółki zależnej solidaryzują się w obliczu wezwania do strajku przeciwko spółce dominującej grupy (Lufthansa AG), aby wesprzeć związkowe postulaty personelu pokładowego tej spółki, oraz b) w szczególności w sytuacji, w której strajk w spółce zależnej „usamodzielnia” się po osiągnięciu porozumienia w spółce dominującej w związku z tym, że związek zawodowy bez wyraźnych powodów podtrzymuje decyzję o strajku, a nawet jeszcze go rozszerza, przy czym personel pokładowy spółki zależnej odpowiada na to wezwanie?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 13 listopada 2020 r. – UE / ShareWood Switzerland AG i VF

(Sprawa C-595/20)

(2021/C 35/46)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberster Gerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: UE

Strona przeciwna: ShareWood Switzerland AG i VF

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 6 ust. 4 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (1) należy interpretować w ten sposób, że zawarte między przedsiębiorstwem a konsumentem umowy sprzedaży teczyn wyniosłych i ogorzałek wełnistych, na mocy których ma nastąpić nabycie prawa własności drzew, które to drzewa po wyhodowaniu mają zostać wycięte i sprzedane z zyskiem, w którym to celu owe umowy sprzedaży obejmują umowę dzierżawy i umowę o świadczenie usług, należy uznać za „umowy, których przedmiotem jest prawo rzeczowe na nieruchomości lub prawo do korzystania z nieruchomości” w rozumieniu tego przepisu?

(1) Dz.U. 2008, L 177, s. 6.
4)

Czy art. 19 TUE w związku z art. 267 TFUE oraz zasadę ogólną prawa do sądu ustanowionego uprzednio na mocy ustawy należy interpretować w ten sposób, że sąd ostatniej instancji państwa członkowskiego odrzuca wniosek o przekazanie akt sprawy, w której wystąpił z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości, gdy z wnioskiem takim wystąpiła osoba powołana na stanowisko sędziego na podstawie przepisów krajowych oraz w okolicznościach prowadzących do ukonstytuowania sądu niespełniającego wymogów niezależności i niezawisłości oraz niebędącego sądem ustanowionym ustawą, bez konieczności uprzedniego wyczerpania trybu postępowania, o którym mowa w pytaniu prejudycjalnym C-508/19 lub w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 19 listopada 2019 r., C-585/18, C-624/18 i C- 625/18, A.K. i in.?
2)

Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 2 i art. 4 ust. 3 TUE oraz prawem do sądu należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy orzekający w sprawie o ustalenie nieistnienia stosunku służbowego sędziego sądu krajowego z powodu istotnych uchybień w trakcie postępowania nominacyjnego, ma obowiązek zarządzić środek tymczasowy i zakazać pozwanemu w takiej sprawie orzekania we wszystkich innych sprawach objętych prawem Unii pod rygorem bezskuteczności podjętych przez takiego sędziego czynności lub wydanych orzeczeń oraz nakazać innym organom powstrzymanie się przed przydzielaniem takiemu pozwanemu spraw lub wyznaczaniem go do składów orzekających?
4)

Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE oraz zasadę ogólną prawa do sądu ustanowionego uprzednio na mocy ustawy należy interpretować w ten sposób, że sąd ostatniej instancji państwa członkowskiego odrzuca wniosek o przekazanie akt sprawy, gdy z wnioskiem takim wystąpiła osoba powołana na stanowisko sędziego na podstawie przepisów krajowych oraz w okolicznościach prowadzących do ukonstytuowania sądu niespełniającego wymogów niezależności i niezawisłości oraz niebędącego sądem ustanowionym ustawą, bez konieczności uprzedniego wyczerpania trybu postępowania, o którym mowa w pytaniu prejudycjalnym C-508/19 lub w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 19 listopada 2019 r., C-585/18, C-624/18 i C-625/18, A.K. i in.?
3)

Czy prawo Unii – w szczególności przepisy przywołane w pytaniu 2 – należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiemu, takim jak art. 110 § 2a p.u.s.p. i art. 27 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, zgodnie z którymi sprawy dotyczące zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej lub pozbawienie wolności (zatrzymanie) sędziego sądu krajowego należą, zarówno w pierwszej jak i w drugiej instancji, do wyłącznej właściwości organu, takiego jak Izba Dyscyplinarna, biorąc w szczególności pod uwagę (pojedynczo lub łącznie), że: a) utworzenie Izby Dyscyplinarnej zbiegło się w czasie ze zmianą zasad wyłaniania członków organu, takiego jak Krajowa Rada Sądownictwa (KRS), który bierze udział w procesie powoływania sędziów, i na którego wniosek zostali powołani wszyscy członkowie Izby Dyscyplinarnej; b) ustawodawca krajowy wyłączył możliwość przeniesienia do Izby Dyscyplinarnej urzędujących sędziów sądu krajowego ostatniej instancji, takiego jak Sąd Najwyższy, w którego strukturach funkcjonuje ta izba, wobec czego w Izbie Dyscyplinarnej zasiadać mogą jedynie nowi członkowie powołani na wniosek KRS w zmienionym składzie; c) Izba Dyscyplinarna charakteryzuje się szczególnie wysokim stopniem autonomii w ramach Sądu Najwyższego; d) Sąd Najwyższy, w orzeczeniach wydanych w wykonaniu wyroku z dnia 19 listopada 2019 r., A.K. i in. (Niezależność Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego) (C-585/18, C-624/18 i C-625/18, EU:C:2019:982), potwierdził, że KRS w zmienionym składzie nie jest organem niezależnym od władzy ustawodawczej i wykonawczej, oraz że Izba Dyscyplinarna nie stanowi „sądu” w rozumieniu art. 47 KPP, art. 6 EKPC oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP; e) wniosek o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej lub pozbawienie wolności (zatrzymanie) sędziego sądu krajowego pochodzi, co do zasady, od prokuratora, którego przełożonym służbowym jest organ władzy wykonawczej, taki jak Minister Sprawiedliwości, który może wydawać prokuratorom wiążące polecenia dotyczące treści czynności procesowych, a jednocześnie członkowie Izby Dyscyplinarnej oraz KRS w zmienionym składzie wykazują, jak stwierdził Sąd Najwyższy w orzeczeniach, o których mowa w pkt 2d, szczególnie silne powiązania z władzą ustawodawczą i wykonawczą – wobec czego Izba Dyscyplinarna nie może być uznana za podmiot trzeci w stosunku do strony postępowania; f) Rzeczypospolita Polska została zobowiązana do zawieszenia stosowania niektórych przepisów ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym dotyczących Izby Dyscyplinarnej oraz do powstrzymania się od przekazania spraw zawisłych przed tą izbą do rozpoznania przez skład, który nie spełnia wymogów niezależności, zgodnie z postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2020 r., Komisja/Polska (C-791/19 R, EU:C:2020:277)?
Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 5 października 2020 r. w sprawie T-597/18, Hermann Albers / Komisja Europejska, wniesione w dniu 4 grudnia 2020 r. przez Hermann Albers eK

(Sprawa C-656/20 P)

(2021/C 44/37)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Hermann Albers eK, (przedstawiciel: S. Roling, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Federalne Niemiec, Land Niedersachsen

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

— Uchylenie w części w wyroku Sądu z dnia 5 października 2020 r., Hermann Albers/Komisja (T-597/18, EU:T:2020:467) w brzmieniu pkt 1 i 2 sentencji;

— Uwzględnienie w pełnym zakresie żądań wysuniętych w pierwszej instancji zmierzających do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 12 lipca 2018 r. C(2018) 4385 final (1) oraz do obciążenia Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dokonał błędnej wykładni art. 107 i 108 TFUE w odniesieniu do § 7a Niedersächsisches Nahverkehrsgesetz (NNVG). Paragraf 7a NNVG stanowi, wbrew stanowisku Sądu, nową pomoc podlegającą zgłoszeniu.

Odnośnie do art. 107 TFUE, nie chodzi jedynie o wewnątrzkrajowe przesunięcie państwowych środków finansowych, ponieważ podmioty realizujące zdania publiczne w swojej podwójnej roli jako właściciele publicznych przedsiębiorstw przewozowych, korzystają bezpośrednio z przydziału środków i wykorzystują je w sposób selektywny ze szkodą dla sektora prywatnego poprzez bezpośrednie przyznawanie dotacji. Wynikało to z faktu, że podmioty realizujące zdania publiczne kontrolowały przedsiębiorstwa transportu publicznego „tak jakby były to ich własne służby”. Przyznanie środków finansowych na rzecz podmiotów realizujących zdania publiczne jest nierozerwalnie związane z korzyścią, ponieważ w tym momencie wykorzystanie tych środków na działalność gospodarczą przedsiębiorstw komunalnych jest często już określone. Zakłóca to konkurencję i wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

Ponadto z uwagi na to, że § 7a NNVG ma charakter pomocy państwa, ale również niezależnie od niego, dochodzi do naruszenia art. 108 ust. 3 TFUE, ponieważ Republika Federalna Niemiec nie zgłosiła Komisji Europejskiej § 7a NNVG.

(1) Decyzja Komisji Europejskiej donośnie do nie wnoszenia sprzeciwu względem środków ustanowionych zgodnie z § 7a Niedersächsisches Nahverkehrsgesetz (sprawa SA.46538 [2017/NN]) (Dz. U. 2018, C 292, s. 1).
2)

Czy wystawienie not debetowych dostawcy części do turbin wiatrowych w celu dokonania przez niego zwrotu kosztów poniesionych przez nabywcę tych towarów w trakcie odnośnego okresu gwarancyjnego związanych z zastąpieniem części (nowy import towarów dostawcy, które zostały opodatkowane VAT i spowodowały powstanie prawa do odliczenia) i odpowiednimi pracami naprawczymi (za pomocą nabycia usług od osób trzecich z naliczeniem VAT) w ramach świadczenia na rzecz osób trzecich usługi budowy farmy wiatrowej przez owego nabywcę (który jest powiązany z grupą dostawy mającego siedzibę w państwie trzecim), należy zakwalifikować jako zwykłą transakcję obciążenia kosztami, jako taką zwolnioną z VAT, czy raczej jako odpłatne świadczenie usług, które powinno prowadzić do naliczenia podatku?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 25 listopada 2020 r. – A / Sosiaali- ja terveysalan lupa- ja valvontavirasto

(Sprawa C-634/20)

(2021/C 44/34)

Język postępowania: fiński

Sąd odsyłający

Korkein hallinto-oikeus

Strony w postępowaniu głównym

Wnosząca apelację: A

Uczestnik: Sosiaali- ja terveysalan lupa- ja valvontavirasto

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 45 lub 49 TFUE należy, z poszanowaniem zasady proporcjonalności, interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego, na podstawie przepisów krajowych, przyznawał danej osobie prawo do wykonywania zawodu medycznego na okres trzech lat, z zastrzeżeniem, że może go wykonywać wyłącznie pod kierownictwem i nadzorem uprawnionego lekarza i w tym samym okresie ma obowiązek odbycia specjalistycznego trzyletniego szkolenia w zakresie ogólnej praktyki medycznej w celu uzyskania zezwolenia na samodzielne wykonywanie zawodu medycznego w przyjmującym państwie członkowskim, jeżeli uwzględni się, że:

a) osoba ta uzyskała dyplom pierwszego stopnia z zakresu medycyny w państwie członkowskim pochodzenia, lecz w chwili złożenia wniosku o uznanie kwalifikacji zawodowych w przyjmującym państwie członkowskim nie mogła przedstawić zaświadczenia o ukończeniu rocznego stażu zawodowego wymaganego w państwie członkowskim pochodzenia jako dodatkowy warunek uzyskania kwalifikacji zawodowych;

b) do celów art. 55a dyrektywy w sprawie kwalifikacji zawodowych (1), w przyjmującym państwie członkowskim osoba ta ma możliwość odbycia, jako priorytetowa alternatywa, którą odrzuciła, przez okres trzech lat, w przyjmującym państwie członkowskim, stażu zawodowego zgodnego z wytycznymi państwa członkowskiego pochodzenia, aby móc ponownie wystąpić do właściwych władz państwa członkowskiego pochodzenia o prawo wykonywania zawodu medycznego poprzez system automatycznego uznawania, o którym mowa w dyrektywie;

c) celem uregulowań krajowych przyjmującego państwa członkowskiego jest wspieranie bezpieczeństwa pacjentów i jakości świadczeń opieki zdrowotnej poprzez zagwarantowanie, że pracownicy służby zdrowia dysponują wykształceniem niezbędnym do wykonywania ich działalności zawodowej, innymi wystarczającymi kwalifikacjami zawodowymi oraz innymi kwalifikacjami wymaganymi do wykonywania działalności zawodowej?

(1) Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. 2005, L 255, s. 22).
C 44/30

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Liège (Belgia) w dniu 26 listopada 2020 r. – VT / Centre public d’action sociale de Líège (CPAS)

(Sprawa C-641/20)

(2021/C 44/35)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal du travail de Liège

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: VT

Strona pozwana: Centre public d'action sociale de Líège (CPAS)

Pytania prejudycjalne

Czy w sytuacji, gdy państwo członkowskie postanawia na podstawie art. 11 dyrektywy 2011/95 (1) cofnąć uchodźcy jego status, a następnie cofnąć mu zezwolenie na pobyt i nakazać opuszczenie terytorium, art. 7 i 13 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (2) w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii należy interpretować w ten sposób, że przepisy te wymagają, aby zainteresowany zachował tymczasowe prawo do pobytu oraz prawa do świadczeń socjalnych na czas rozpoznawania sądowego środka zaskarżenia wniesionego od decyzji o zakończeniu pobytu i nakazującej powrót?

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. 2011, L 337, s. 9).

(2) Dz.U. 2008, L 348, s. 98.
1)

Czy art. 30 ust. 2 lit. e Dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawania świadectw bezpieczeństwa (1) należy interpretować w ten sposób, że przyznaje on przedsiębiorcy kolejowemu, który korzysta lub zamierza korzystać z infrastruktury kolejowej prawo udziału w postępowaniu prowadzonym przez organ kontrolny zmierzającym do ustalenia przez zarządcę infrastruktury kolejowej wysokości opłat za dostęp do infrastruktury kolejowej?