Mówiąc ściślej, prawidłowe stosowanie prawa Unii wymaga zbadania, czy przychody uzyskane z działalności subwencjonowanej w sposób zgodny z prawem nie służą do finansowania innych rodzajów działalności tego samego przedsiębiorstwa, przy czym Komisja dysponuje pewnym zakresem uznania odnośnie do wyboru najbardziej odpowiedniej metody do upewnienia się, że nie ma miejsca subsydiowanie skrośne na rzecz działalności konkurencyjnej.

Uznanie za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE uzależnione jest od spełnienia czterech kryteriów, a mianowicie, że ma miejsce interwencja państwa lub przy użyciu zasobów państwowych, że interwencja ta może wywierać wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi, że przyznaje beneficjentowi selektywną korzyść i że zakłóca konkurencję lub grozi jej zakłóceniem.

Co się tyczy trzeciego z tych kryteriów, przy ocenie pojęcia korzyści do Komisji należy wykazanie, że badany środek stanowi korzyść o charakterze gospodarczym i selektywnym.

W ramach takiej analizy istnienia korzyści gospodarczej Komisja powinna uwzględnić, jako istotne elementy kontekstu, wszystkie cechy szczególne systemu prawnego, którego częścią jest badany środek krajowy. W tym względzie interwencja, która nie skutkuje uprzywilejowaniem objętych nią przedsiębiorstw względem przedsiębiorstw konkurencyjnych, nie mieści się w zakresie zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE, który nie wprowadza rozróżnienia pomiędzy interwencjami państwowymi w zależności od ich przyczyn lub celów, ale definiuje interwencje te na podstawie ich skutków.

Ponieważ jedynym celem art. 107 ust. 1 TFUE jest zakazanie przysparzania korzyści, które sprzyjają niektórym przedsiębiorstwom, pojęcie pomocy państwa dotyczy tylko tych interwencji, które zmniejszają obciążenia ponoszone normalnie przez przedsiębiorstwo i które należy uważać za korzyść gospodarczą, jakiej przedsiębiorstwo będące beneficjentem nie uzyskałoby w normalnych warunkach rynkowych.

To pojęcie „obciążeń ponoszonych normalnie przez przedsiębiorstwo” nie obejmuje obciążeń nałożonych na jedno tylko przedsiębiorstwo mocą przepisów wprowadzających odstępstwo od reguł, które są powszechnie stosowane do przedsiębiorstw konkurencyjnych, a których skutkiem jest nałożenie na to jedno przedsiębiorstwo obowiązków, które nie ciążą na przedsiębiorstwach konkurencyjnych. W tym zakresie nie można twierdzić, że do obciążeń, jakie ponoszą zwykle przedsiębiorstwa, należy koszt utrzymywania nadzwyczajnie hojnego systemu emerytalnego prawa powszechnego, ustanowionego w przepisach państwa członkowskiego.

Nałożenie na przedsiębiorstwo mocą aktu władzy publicznej obowiązku ponoszenia pełnych kosztów emerytur jego personelu o statusie urzędnika zamiast odprowadzania składek na ubezpieczenie emerytalne wyklucza zatem możliwość uznania finansowania tych kosztów przez państwo członkowskie za przysporzenie korzyści, pod warunkiem że finansowanie takich kosztów nie wykracza poza to, co jest konieczne do zrównania obowiązków ciążących na wspomnianym przedsiębiorstwie z tymi, które ciążą na konkurujących z nim przedsiębiorstwach. W takim wypadku istnienie korzyści można więc stwierdzić jedynie wtedy, gdy owo finansowanie przekracza ten próg. Jest bowiem całkowicie możliwe, że w następstwie wspomnianego finansowania przedsiębiorstwo znajdzie się w sytuacji mniej niekorzystnej niż ta, w której było przed jego zastosowaniem, ale że w dalszym ciągu będzie pozostawało w sytuacji niekorzystnej lub porównywalnej względem sytuacji swych konkurentów, wobec czego nie została mu przysporzona korzyść.

(por. pkt 88, 106, 108, 110, 130, 132, 143, 144, 147)