ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
114

Ponadto należy również zauważyć, że twierdzenie Eismei, zgodnie z którym artykuły przedstawione jako najbardziej istotne dla treści projektu P‑TEV były obarczone nierzetelnością badawczą w momencie, gdy przedłożono jej wniosek dotyczący projektu P‑TEV, jest błędne. Tak więc wbrew temu, co zostało wskazane w drugim wstępnym piśmie informacyjnym, i jak przyznaje Eismea, artykuł opublikowany w eBioMedicine nie został uznany za przejaw nierzetelności badawczej przez CEPN, który nie stwierdził niespójności uzasadniających objęcie go zakresem swojego dochodzenia. Podobnie, wbrew temu, co również wskazano w drugim wstępnym piśmie informacyjnym, ze sprawozdania CEPN wynika, że o ile artykuł opublikowany w Lancecie zawierał nieprawidłowe powiększenie obrazu, budzące wątpliwości co do wiarygodności jego wyników, o tyle nie został on uznany za przejaw nieuczciwości badawczej. Wreszcie w odniesieniu do artykułu opublikowanego w Journal of Vascular Surgery, który został uznany przez CEPN za przejaw nierzetelności badawczej, Eismea nie zaprzecza, że w dniu, w którym przedłożono jej wniosek dotyczący projektu P‑TEV, tabela obrazów, która uzasadniała stwierdzenie nierzetelności badawczej, była już przedmiotem publikacji erraty. Ponadto należy zauważyć, że Eismea nie przedstawiła żadnego dowodu na poparcie twierdzenia, zgodnie z którym to właśnie ze względu na stwierdzone przez CEPN uchybienia badawcze w przedmiocie prac A Journal of Vascular Surgery usunął następnie omawiany artykuł, powołując się na swoją politykę redakcyjną.
87

Ponadto art. 101 ust. 1 i art. 102 TFUE wywołują bezpośrednie skutki w stosunkach między jednostkami i nadają im prawa, które sądy krajowe są zobowiązane chronić. Kompetencja do stosowania tych przepisów należy jednocześnie do Komisji i do sądów krajowych. Takie przyznanie kompetencji charakteryzuje się obowiązkiem lojalnej współpracy pomiędzy Komisją i sądami krajowymi (wyrok z dnia 18 września 1992 r., Automec/Komisja, T‑24/90, EU:T:1992:97, pkt 90). Potwierdza to pkt 15 komunikatu Komisji w sprawie współpracy pomiędzy Komisją i sądami państw członkowskich UE odnośnie do stosowania art. [101] i [102 TFUE] (Dz.U. 2004, C 101, s. 54), który przewiduje, że na Komisji i sądach krajowych spoczywa wzajemny obowiązek lojalnej współpracy.
95

Następnie należy stwierdzić, że argumenty skarżącej dotyczące podnoszonej niemożności określenia kwoty korzyści, jaką miała uzyskać skarżąca, oraz domniemanego naruszenia jej prawa do obrony i prawa do obrony miasta Brukseli opierają się na błędnym założeniu. Skarżąca uważa bowiem w istocie, że jedyną korzyścią, jaką można ewentualnie wziąć pod uwagę, jest ta wynikająca z nierównowagi pomiędzy liczbą obiektów wymienionych w załączniku 10, które zostały usunięte przedwcześnie, to jest przed terminem ich demontażu, a liczbą obiektów utrzymanych tytułem rekompensaty po upływie przewidzianego w załączniku 10 terminu ich demontażu. Zdaniem skarżącej utrzymanie niektórych obiektów wymienionych w załączniku 10 stanowi korzyść jedynie w zakresie, w jakim wspomniane utrzymanie nie zostało zbilansowane poprzez zastosowanie mechanizmu rekompensaty z tytułu umowy z 1984 r. To założenie, przedstawione zresztą w ramach postępowania poprzedzającego wniesienie skargi przez władze belgijskie i odrzucone przez Komisję, nie jest jednak prawidłowe. Jak bowiem wskazano w pkt 25–42 powyżej, utrzymanie i eksploatacja przez skarżącą niektórych obiektów wymienionych w załączniku 10 po upływie przewidzianego w tym załączniku terminu ich demontażu stanowi korzyść gospodarczą w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. W związku z tym – jak słusznie wskazała Komisja w zaskarżonej decyzji – obliczenia należało dokonać w odniesieniu do każdego z obiektów wymienionych w załączniku 10 i utrzymanych po upływie przewidzianego w tym załączniku terminu demontażu, to jest po dniu 15 września 2001 r., uwzględniając jako punkt odniesienia opłaty z tytułu najmu należne na podstawie umowy z 1999 r. oraz podatki mające powszechne zastosowanie do nośników reklamowych między pierwotnie przewidzianą w załączniku 10 datą demontażu (jeżeli przypada ona później niż w dniu 15 września 2001 r.) lub dniem 15 września 2001 r. (jeżeli data demontażu przewidziana pierwotnie w załączniku 10 przypadała przed dniem 15 września 2001 r.) a dniem, w którym rzeczywiście przeprowadzono demontaż, bez uwzględnienia mechanizmu rekompensaty z tytułu umowy z 1984.
134

Tym samym art. 223 ust. 2 TFUE przyznaje Parlamentowi wyłączną kompetencję do określenia statusu posłów do Parlamentu Europejskiego, a w tych ramach – warunków „ogólnych” wykonywania mandatu posła do Parlamentu Europejskiego. Natomiast z tego artykułu nie wynika wyraźnie, że Parlament dysponuje również taką wyłączną kompetencją do ustanowienia warunków lub wymogów poprzedzających objęcie mandatu przez posłów do Parlamentu Europejskiego.
82

Tymczasem, jak wynika z brzmienia art. 69 ust. 3 lit. c) rozporządzenia nr 1303/2013 i jak wskazano w pkt 52–61 powyżej, niekwalifikowalność podatku VAT do wkładu z EFRR jest ograniczona wyłącznie do sytuacji, w której beneficjent zobowiązany do zapłaty tego podatku może odzyskać go na mocy krajowych przepisów w dziedzinie podatku VAT, a nie – wbrew temu, co twierdzi Komisja – w przypadku gdy podatek VAT jest możliwy do odzyskania przy zastosowanie jakichkolwiek środków.
263

Decyzje te mogą bowiem być przedmiotem skargi do sądu krajowego, jak zresztą miało to miejsce w przypadku niektórych decyzji skierowanych do AAB Banku, uwzględnionych przez EBC.
169

Jak twierdzi bowiem Zjednoczone Królestwo, przepisy mające zastosowanie do kontrolowanych spółek zagranicznych stanowią odpowiedź na sztuczne wyprowadzanie dochodów z systemu podatkowego w wyniku transferu środków do kontrolowanej spółki zagranicznej, które jest dokonywane początkowo przez spółkę opodatkowaną w Zjednoczonym Królestwie, w którym to przypadku środki te powrócą do Zjednoczonego Królestwa jedynie w postaci nieopodatkowanych dywidend. Rozumowanie to znajduje również zastosowanie w szczególności do sytuacji, w których w Zjednoczonym Królestwie są wykonywane funkcje decyzyjne i zarządcze w odniesieniu do pożyczek udzielanych przez kontrolowaną spółkę zagraniczną, która następnie osiąga z tytułu tych pożyczek nieprzeznaczone do obrotu zyski finansowe. Dochody generowane przez te pożyczki z działalności wykonywanej w Zjednoczonym Królestwie powrócą do niego jedynie w formie dywidend niepodlegających opodatkowaniu, i to niezależnie od okoliczności, czy pożyczkobiorcy omawianych pożyczek mają siedzibę w Zjednoczonym Królestwie, czy też w innym państwie.
68

Postanowieniem z dnia 12 marca 2021 r., PNB Banka/EBC (T‑50/20, EU:T:2021:141) Sąd oddalił skargę skarżącej. Uznał on w szczególności, że EBC jest oczywiście niewłaściwy do uwzględnienia wniosku zarządu skarżącej o nakazanie syndykowi udzielenia adwokatowi umocowanemu przez zarząd skarżącej dostępu do jej pomieszczeń, posiadanych przez nią informacji oraz jej personelu i zasobów (pkt 73). Uznał on również, że decyzje wydawane przez organy krajowe w ramach postępowania upadłościowego, takiego jak to toczące się wobec skarżącej, w odpowiedzi na ewentualny wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów, pomieszczeń, personelu lub zasobów danej instytucji kredytowej podlegają co do zasady kontroli sądów krajowych, które mogą w razie potrzeby zwrócić się do Trybunału z pytaniami prejudycjalnymi na podstawie art. 267 TFUE, w przypadku gdyby napotkały one trudności w wykładni lub stosowaniu prawa Unii (pkt 72).
228

W pierwszej kolejności skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja nie jest jasna i powoduje nieuzasadnioną niepewność. Decyzja o przejęciu bezpośredniego nadzoru ostrożnościowego powinna wskazywać, w jaki sposób zmienią się wymogi ostrożnościowe i jak długo EBC będzie pełnił funkcję głównego organu nadzoru ostrożnościowego. Tymczasem zaskarżona decyzja nie zawiera wskazówek co do tych kwestii, ponieważ nie wskazano w niej żadnego konkretnego problemu, który EBC powinien rozstrzygnąć. Pozwala ona przypuszczać, że skarżąca powinna zostać ukarana ze względu na to, iż KRFK uważa, że skarżąca nie wykazała swej woli współpracy po wszczęciu postępowania arbitrażowego. Literalne rozumienie zaskarżonej decyzji pozwala sądzić, że bezpośredni nadzór EBC zakończy się w momencie, gdy będzie on przekonany, że skarżąca wykazuje wolę współpracy. To, czego konkretnie wymaga się w tym celu, nie jest jasne, ponieważ zaskarżona decyzja nie wskazuje ani jednego przykładu braku współpracy ze strony skarżącej z KRFK. Mogłoby to oznaczać, że postępowanie arbitrażowe powinno zostać przerwane, aby skarżąca została zwolniona z bezpośredniego nadzoru EBC, i że skarżąca powinna powstrzymać się od korzystania z wszelkich innych środków prawnych, co stanowiłoby cel niezgodny z prawem.
180

Przede wszystkim skarżąca nie kwestionuje niektórych motywów zaskarżonej decyzji. To z tych powodów, po pierwsze, nowa grupa prawdopodobnie naruszałaby wymogi w zakresie funduszy własnych, niezależnie od scenariusza rozważanego w biznesplanie, przy czym wyjaśniono, czego nie zakwestionowano, że niekorzystne scenariusze były bardziej realistyczne niż scenariusz podstawowy. Po drugie, z uwagi na znaczne straty netto banku docelowego w latach 2017 i 2018 oraz niedociągnięcia wykryte w systemie kontroli wewnętrznej i systemie przeciwdziałania praniu pieniędzy tego banku nowa grupa miałaby wysoki profil ryzyka. Po trzecie, nowa grupa byłaby narażona na wysoki poziom ryzyka kredytowego i naruszałaby limity dużych ekspozycji na ryzyko. Po czwarte, z uwagi na fakt, że plan biznesowy nie korygował niedociągnięć w zarządzaniu skarżącą i bankiem docelowym, istniały poważne wątpliwości co do zdolności nowej grupy do zapewnienia zdrowego systemu zarządzania i kontroli wewnętrznej. Wreszcie po piąte, strategia potencjalnych nabywców nie była jasna, w szczególności jeśli chodzi o organizację nowej grupy w okresie do osiemnastu miesięcy pomiędzy sfinalizowaniem nabycia a zakończeniem połączenia, ponieważ plan biznesowy był dotknięty poważnymi brakami pod względem wewnętrznej spójności, czytelności i opisu planowanych akcji, które mogłyby zwiększyć wątpliwości co do ogólnej wiarygodności nabycia.
192

Co się tyczy przede wszystkim przeliczników ryżu półbielonego na ekwiwalent ryżu bielonego, z przypisu 5 do ogólnego dokumentu informacyjnego wynika, że Komisja wskazała, iż przelicznik taki został ustalony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1312/2008 z dnia 19 grudnia 2008 r. ustalającym przeliczniki, koszty przetwarzania oraz wartość produktów ubocznych ryżu na różnych etapach przetworzenia (Dz.U. 2008, L 344, s. 56) i że ma on zastosowanie zarówno do przywozu, jak i ilości wyprodukowanych w Unii. Przelicznik ryżu półbielonego na ryż bielony został ustalony w art. 1 ust. 3 tego rozporządzenia, a zatem skarżące miały dostęp do tej informacji. Nie można stwierdzić w tym względzie żadnego naruszenia prawa do obrony.
359

W tym względzie należy przypomnieć, że jak wskazano w pkt 317 powyżej, zasada proporcjonalności, która należy do ogólnych zasad prawa Unii, wymaga, by akty instytucji unijnych nie wykraczały poza granice tego, co odpowiednie i konieczne do realizacji zamierzonych celów, przy czym, jeśli możliwe jest dokonanie wyboru spośród wielu odpowiednich środków, należy wybrać ten najmniej uciążliwy, zaś wynikające z tego niedogodności nie mogą być nadmierne w stosunku do zamierzonych celów (zob. podobnie wyroki: z dnia 13 listopada 1990 r., Fedesa i in., C‑331/88, EU:C:1990:391, pkt 13; z dnia 14 lipca 2005 r., Niderlandy/Komisja, C‑180/00, EU:C:2005:451, pkt 103).
165

W tym względzie należy zauważyć, że do sądu Unii można skierować pytania dotyczące czasu trwania postępowań. W sporach dotyczących odpowiedzialności sąd Unii ma obowiązek nakazać instytucjom, organom lub jednostkom organizacyjnym Unii wypłatę odszkodowania, jeżeli przyczyniły się one do powstania szkody, naruszając zasadę rozsądnego terminu (wyroki: z dnia 26 listopada 2013 r., Kendrion/Komisja, C‑50/12 P, EU:C:2013:771, pkt 94; z dnia 11 lipca 2019 r., Italmobiliare i in./Komisja, T‑523/15, niepublikowany, EU:T:2019:499, pkt 159). Czas trwania postępowania może prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, jeżeli spełnione są łącznie dwie przesłanki, z których pierwsza polega na tym, że postępowanie wydaje się być przewlekłe, a druga na tym, że przekroczenie rozsądnego terminu utrudniło korzystanie z prawa do obrony (wyroki: z dnia 21 września 2006 r., Technische Unie/Komisja, C‑113/04 P, EU:C:2006:593, pkt 47, 48; z dnia 8 maja 2014 r., Bolloré/Komisja, C‑414/12 P, niepublikowany, EU:C:2014:301, pkt 84, 85; z dnia 9 czerwca 2016 r., PROAS/Komisja, C‑616/13 P, EU:C:2016:415, pkt 74–76).
310

W niniejszym przypadku należy stwierdzić, że do dnia dzisiejszego nie wydano ostatecznego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy w odniesieniu do udziału skarżącej w zarzucanych jej naruszeniach. Sąd stwierdził nieważność decyzji z 2002 r. ze względu na przyjętą przez Komisję podstawę prawną, podczas gdy nieważność decyzji z 2009 r. stwierdzono ze względu na naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, przy czym w żadnym z tych dwóch przypadków nie zajęto ostatecznego stanowiska w przedmiocie podniesionych przez skarżącą zarzutów merytorycznych dotyczących jej udziału w zarzucanych jej czynach. Wyrok z dnia 9 grudnia 2014 r., Feralpi/Komisja (T‑70/10, niepublikowany, EU:T:2014:1031) jest jedynym, który zawierał orzeczenie w przedmiocie takich zarzutów, lecz został on w całości uchylony przez Trybunał. W tych okolicznościach nie można uznać, że wydając zaskarżoną decyzję, Komisja dwukrotnie ukarała skarżącą lub ukarała ją za te same czyny (zob. podobnie wyrok z dnia 15 października 2002 r., Limburgse Vinyl Maatschappij i in./Komisja, C‑238/99 P, C‑244/99 P, C‑245/99 P, C‑247/99 P, od C‑250/99 P do C‑252/99 P i C‑254/99 P, EU:C:2002:582, pkt 63).
147

Wreszcie w czwartej kolejności, co się tyczy argumentu Republiki Greckiej, zgodnie z którym zarówno ona, jak i beneficjenci żywili uzasadnione oczekiwania co do tego, że sporne środki nie stanowią pomocy państwa niezgodnej z rynkiem wewnętrznym, ponieważ przez długi okres Komisja nie wyraziła wątpliwości co do zgodności z prawem tych środków, wiedząc o sytuacji wywołanej przez pożary w 2007 r., należy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uprawnienie do powoływania się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań wymaga udzielenia zainteresowanemu przez właściwe organy Unii dokładnych, bezwarunkowych i zgodnych zapewnień, pochodzących z uprawnionych i wiarygodnych źródeł (zob. wyrok z dnia 13 lipca 2018 r., Quadri di Cardano/Komisja, T‑273/17, EU:T:2018:480, pkt 109 i przytoczone tam orzecznictwo).
34

Jak wynika z akt sprawy, zaskarżone decyzje wpływają na sytuację prawną skarżącej w niniejszej sprawie bez konieczności wydania aktu pośredniego, ponieważ same zmieniają one prawa, jakie skarżącej przysługują dla celów uczestniczenia w charakterze akcjonariusza w zarządzie banku zgodnie z obowiązującymi przepisami: – decyzje te wpływają zatem na prawo skarżącej jako akcjonariusza do wyboru organów zarządzających i nadzorczych banku, ponieważ w braku tych decyzji akcjonariusze, którzy pojedynczo lub wraz z innymi posiadają pewną część kapitału, mogliby przedstawić listę kandydatów w wyborach członków zarządu i rady nadzorczej, a każdy akcjonariusz mógłby wybierać spośród kandydatów członków tych dwóch organów zgodnie ze statutem banku (art. 18, 26); – ponadto decyzja o oddaniu pod zarząd tymczasowy ma wpływ na prawo przysługujące akcjonariuszom, takim jak skarżąca, do zwołania walnego zgromadzenia akcjonariuszy i do określenia porządku obrad, ponieważ zgodnie z art. 10 ust. 4 statutu banku akcjonariusze mogą doprowadzić do odbycia walnego zgromadzenia i określenia punktów porządku obrad, a w niniejszej sprawie prawo to zostało zawieszone na mocy zaskarżonych decyzji i zgodnie z art. 70 ust. 2 decreto legislativo n. 385 – Testo unico delle leggi in materia bancaria e creditizia (dekretu ustawodawczego nr 385 – Jednolity tekst ustaw w dziedzinie bankowości i kredytów) z dnia 1 września 1993 r. (dodatek zwyczajny do GURI nr 230 z dnia 30 września 1993 r.) (zwanego dalej „dekretem w sprawie bankowości”) jedynie tymczasowi członkowie zarządu mogą zwołać walne zgromadzenie oraz określić porządek obrad za zgodą EBC w świetle art. 72 ust. 6 dekretu w sprawie bankowości; – wreszcie, zaskarżone decyzje zmieniają warunki, na jakich organy zarządzające i nadzorcze mogą zostać pociągnięte do odpowiedzialności przez akcjonariuszy takich jak skarżąca, zważywszy, że co do zasady odpowiedzialność ta, uregulowana w art. 2392 włoskiego kodeksu cywilnego, w świetle art. 72 ust. 9 dekretu w sprawie bankowości jest, w przypadku zarządu tymczasowego ograniczona do przypadków winy umyślnej lub poważnego uchybienia, że ponadto przepis ten przewiduje, iż powództwa cywilne wobec członków zarządu tymczasowego mogą być wnoszone z zastrzeżeniem udzielenia zgody przez EBC, oraz że ust. 5 tego artykułu przyznaje członkom zarządu tymczasowego prawo do wnoszenia powództw z tytułu odpowiedzialności przeciwko członkom rozwiązanych organów banku lub dyrektorowi generalnemu, pozbawiając tym samym zgromadzenie akcjonariuszy lub akcjonariuszy, którzy łącznie posiadają określoną część kapitału zakładowego, prawa do wniesienia takiego powództwa zgodnie z art. 2393 i 2393 bis włoskiego kodeksu cywilnego.
29

Chociaż zainteresowane strony nie mogą powoływać się na prawo do obrony, to jednak mają one prawo uczestniczyć w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Komisję w odpowiednim zakresie, z uwzględnieniem okoliczności danego przypadku. W tym względzie publikacja ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej stanowi właściwy sposób poinformowania wszystkich zainteresowanych stron o wszczęciu postępowania. Powiadomienie to ma na celu uzyskanie od tych stron wszelkich informacji mogących stanowić dla Komisji wskazówkę co do jej przyszłych działań. Taka procedura gwarantuje również innym państwom członkowskim i zainteresowanym kręgom to, że będą mogły zostać wysłuchane (wyrok z dnia 11 marca 2020 r., Komisja/Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia Kosakowo, C‑56/18 P, EU:C:2020:192, pkt 71, 72).
53

Na wstępie należy przypomnieć, że motyw 128 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego stanowi: „[W] odniesieniu do elementów uwzględnionych przy obliczaniu podcięcia cenowego (w szczególności ceny eksportowej) Komisja musi wskazać pierwszy punkt, w którym ma (lub może mieć) miejsce konkurencja z producentami unijnymi na rynku Unii. Punktem tym jest mianowicie cena zakupu dla pierwszego importera niepowiązanego, ponieważ – co do zasady – przedsiębiorstwo to ma wybór, czy źródłem jego zakupu będzie przemysł Unii, czy dostawcy zagraniczni. Ocena ta powinna opierać się na poziomie ceny eksportowej na granicy Unii, który uznaje się za poziom porównywalny z ceną ex-works przemysłu Unii. W przypadku sprzedaży eksportowej za pośrednictwem powiązanych importerów punktem porównania powinien być moment następujący zaraz po przekroczeniu przez towar granicy Unii, a nie późniejszy etap w sieci dystrybucji, np. moment sprzedaży towaru użytkownikowi ostatecznemu. Tym samym, analogicznie do podejścia przyjętego przy obliczaniu marginesu dumpingu, cenę eksportową konstruuje się na podstawie ceny odsprzedaży pierwszemu niezależnemu klientowi, należycie dostosowanej zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Ponieważ wspomniany artykuł jest jedynym przepisem rozporządzenia podstawowego, który zawiera wskazówki dotyczące konstruowania ceny eksportowej, stosowanie tego artykułu w drodze analogii jest uzasadnione. W odniesieniu do obliczeń zaniżania cen Komisja zauważyła, że zastosowanie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego nie doprowadziło do asymetrycznego porównania (w przeciwieństwie do sprawy Jindal Saw), ponieważ na potrzeby porównania zaniżania cen cena docelowa przemysłu Unii została skonstruowana z uwzględnieniem kosztów produkcji, kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku docelowego wyłącznie podmiotu produkującego i w związku z tym jest porównywalna ze skonstruowaną ceną eksportową. Innymi słowy koszty podmiotów handlowych powiązanych z producentami unijnymi nie zostały uwzględnione podczas porównywania ceny docelowej przemysłu Unii ze skonstruowaną ceną eksportową”.
81

W tym względzie należy podkreślić, że przepisy proceduralne art. 28 ust. 5 rozporządzenia 2019/942, które miały zastosowanie w niniejszym przypadku zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 21 powyżej, przyznawały komisji odwoławczej uprawnienie do potwierdzenia decyzji pierwotnej lub do przekazania jej do ACER w razie braku zgody. Przepisy te wprowadziły zmianę w stosunku do wcześniej obowiązujących przepisów art. 19 ust. 5 rozporządzenia nr 713/2009, które uprawniały komisję odwoławczą bądź do wykonania uprawnienia należącego do właściwości ACER, bądź do przekazania sprawy do właściwego organu ACER. W systemie proceduralnym wynikającym z rozporządzenia 2019/942 komisja odwoławcza nie może już, jak wcześniej, sama zmienić skierowanej do niej decyzji pierwotnej. Nie zmienia to jednak w żaden sposób zakresu i zasięgu kontroli, jaką sprawuje ona nad tą decyzją.
4.

Znak towarowy Unii Europejskiej – Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego – Zgłoszenie do rejestracji oznaczenia dla wszystkich towarów lub usług należących do danej kategorii – Ocena charakteru opisowego oznaczenia w odniesieniu do wszystkich towarów lub usług [rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001, art. 7 ust. 1 lit. c)] (zob. pkt 45)
1.

Znak towarowy Unii Europejskiej – Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi – Cel – Konieczność pozostawienia do swobodnego używania – Zakres badania [rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001, art. 7 ust. 1 lit. c)] (zob. pkt 13)
2.

Znak towarowy Unii Europejskiej – Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Graficzny znak towarowy BIOPLAST BIOPLASTICS FOR A BETTER LIFE i słowny znak towarowy BIOPLAK [rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001, art. 8 ust. 1 lit. b)] (zob. pkt 17, 30, 35, 36, 49, 56, 67, 68, 71, 80)