ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wyrok Sądu (pierwsza izba) z dnia 9 września 2011 r. – Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

(sprawa T‑232/06)

Zamówienia publiczne na usługi – Procedura przetargowa – Usługi obejmujące specyfikację, opracowanie, konserwację i utrzymanie systemów informatycznych służb celnych w związku z niektórymi projektami informatycznymi – Odrzucenie oferty oferenta – Udzielenie zamówienia innemu oferentowi – Skarga o odszkodowanie – Nieuwzględnienie wymogów formalnych – Niedopuszczalność – Skarga o stwierdzenie nieważności – Termin składania ofert – Termin składania wniosków o informacje – Równość traktowania – Oczywisty błąd w ocenie

1. Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne – Określenie przedmiotu sporu – Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów – Skarga o naprawienie szkód wyrządzonych przez instytucję Unii – Brak wskazówek co do charakteru i zakresu szkody oraz związku przyczynowego – Niedopuszczalność (regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 44 § 1 lit. c)) (por. pkt 30–32)

2. Zamówienia publiczne Wspólnot Europejskich – Procedura przetargowa – Wyznaczenie terminu do wystąpienia o udzielenie dodatkowych informacji – Nieuwzględnienie terminu składania ofert – Nieprawidłowość postępowania poprzedzającego wniesienie skargi – Skutki – Stwierdzenie nieważności spornej decyzji – Przesłanki – Ciężar dowodu (por. pkt 61–68)

3. Zamówienia publiczne Wspólnot Europejskich – Procedura przetargowa – Obowiązek przestrzegania zasady równego traktowania oferentów – Konieczność całkowitego zneutralizowania przewagi oferenta będącego działającym już wykonawcą – Brak (por. pkt 74–77)

4. Zamówienia publiczne Wspólnot Europejskich – Udzielenie zamówienia w wyniku przetargu – Uprawnienia dyskrecjonalne instytucji – Kontrola sądowa – Granice (por. pkt 180, 195)

Przedmiot

Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 czerwca 2006 r., na mocy której odrzucono ofertę konsorcjum utworzonego przez skarżącą i inne spółki w ramach procedury przetargowej dotyczącej specyfikacji, opracowania, konserwacji i utrzymania systemów informatycznych służb celnych w związku z projektami informatycznymi „CUST-DEV”, jak również udzielono zamówienia innemu oferentowi oraz, po drugie, żądanie odszkodowania.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
103

W niniejszym przypadku okazuje się, że Komisja nie naruszyła zasady równości, przyznając Kuwait Petroleum obniżkę grzywny w wysokości 30% na podstawie komunikatu w sprawie współpracy z 2002 r. i odmawiając przyznania takiej obniżki skarżącym, gdyż te przedsiębiorstwa znajdowały się w odmiennych sytuacjach. Należy bowiem przypomnieć, że Kuwait Petroleum złożyła wniosek o zastosowanie komunikatu w sprawie współpracy z 2002 r. już w dniu 12 września 2003 r., do którego to wniosku było załączone oświadczenie przedsiębiorstwa, oraz że poprosiła ona o to, by część informacji przekazanych w dniu 16 września 2003 r. została uwzględniona na podstawie jej wniosku o złagodzenie sankcji. W dniu 18 września 2003 r. zostało zorganizowane spotkanie między Komisją a Kuwait Petroleum, a w dniach 1 i 9 października 2003 r. trzej byli pracownicy Kuwait Petroleum zostali wysłuchani przez Komisję. Komisja uznała w zaskarżonej decyzji, że informacje dostarczone w dniach 12 i 16 września 2003 r. oraz w dniach 1 i 9 października 2003 r. z racji ich stopnia dokładności wzmocniły jej zdolność do udowodnienia istnienia naruszenia, lecz że musi ona uwzględnić okoliczność, iż wniosek o złagodzenie sankcji został złożony dopiero jedenaście miesięcy po przeprowadzeniu niespodziewanych kontroli i po wysłaniu jej żądania udzielenia informacji, że dysponowała już pewnymi dowodami przekazanymi przez inne spółki i że Kuwait Petroleum zmieniła treść niektórych ze swoich oświadczeń dotyczących ExxonMobil. I tak wbrew temu, co twierdzą skarżące, Kuwait Petroleum nie czekała do dnia 9 października 2003 r., by dostarczyć decydujące informacje, lecz już z dniem 12 września 2003 r. umożliwiła ona Komisji potwierdzenie istniejących informacji i tym samym udowodnienie istnienia naruszenia, w szczególności dostarczając jako pierwsza bezpośrednie dowody spotkań mających na celu dokonanie uzgodnień w przedmiocie bitumu, gdyż BP, pierwsze przedsiębiorstwo, które poinformowało Komisję o istnieniu kartelu, nie uczestniczyło regularnie w tych spotkaniach (motyw 383 zaskarżonej decyzji).
12

Zwolnienie irlandzkie zostało wprowadzone do prawa irlandzkiego na mocy Statutory Instrument no. 126/1983, Imposition of Duties (no. 265) (Excise Duty on Hydrocarbon Oils) Order, 1983 (aktu wykonawczego nr 126/1983 – zarządzenia nr 265 z 1983 r. o nałożeniu podatku akcyzowego na oleje węglowodorowe) z dnia 12 maja 1983 r. Następnie zostało ono wpisane do § 100 ust. 1 lit. e) Finance Act 1999 (ustawy z 1999 r. o finansach). Zastosowanie tego zwolnienia w rejonie Shannon zostało zatwierdzone na mocy decyzji Rady 92/510/EWG z dnia 19 października 1992 r. zezwalającej państwom członkowskim na dalsze stosowanie w odniesieniu do niektórych olejów mineralnych, wykorzystywanych do szczególnych celów, obowiązujących obniżonych stawek podatku akcyzowego lub zwolnienia z podatku akcyzowego, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 ust. 4 dyrektywy 92/81 (Dz.U. L 316, s. 16). Zezwolenie to zostało ponownie zbadane i przedłużone przez Radę do dnia 31 grudnia 1998 r. na mocy decyzji Rady 97/425/WE z dnia 30 czerwca 1997 r. zezwalającej państwom członkowskim na stosowanie lub dalsze stosowanie, w odniesieniu do niektórych olejów mineralnych wykorzystywanych do szczególnych celów, obowiązujących obniżonych stawek podatku akcyzowego lub zwolnienia z podatku akcyzowego, zgodnie z procedurą ustanowioną w dyrektywie 92/81 (Dz.U. L 182, s. 22). Zezwolenie to zostało na nowo przedłużone przez Radę do dnia 31 grudnia 2000 r. na mocy decyzji Rady 1999/880/WE z dnia 17 grudnia 1999 r. zezwalającej państwom członkowskim na stosowanie lub dalsze stosowanie, w odniesieniu do niektórych olejów mineralnych wykorzystywanych do szczególnych celów, obowiązujących obniżonych stawek podatku akcyzowego lub zwolnienia z podatku akcyzowego, zgodnie z procedurą ustanowioną w dyrektywie 92/81 (Dz.U. L 331, s. 73).
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2005) 4634 z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu [WE] (sprawa COMP/F/38.354 – Worki przemysłowe) w zakresie, w jakim w decyzji tej uznano, że FLS Plast A/S ponosi odpowiedzialność za jednolite i ciągłe naruszenie, o którym mowa w art. 1 ust. 1 tego aktu, w okresie od dnia 31 grudnia 1990 r. do dnia 31 grudnia 1991 r.
Wyrok Sądu (czwarta izba) z dnia 16 listopada 2011 r. – Groupe Gascogne przeciwko Komisji

(sprawa T‑72/06)

Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Sektor worków przemysłowych z plastiku – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE – Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia – Grzywny – Górna granica wynosząca 10% obrotu – Proporcjonalność

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Wyrok stwierdzający nieważność – Skutki – Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji stwierdzającej naruszenie reguł konkurencji – Skutki wobec adresatów, którzy nie wnieśli skargi – Brak (art. 81 WE, 230 WE, 249 WE) (por. pkt 20)

2. Postępowanie – Podnoszenie nowych zarzutów w toku postępowania – Przesłanki – Zarzut oparty na okolicznościach podniesionych w toku postępowania – Wejście w życie traktatu z Lizbony – Nowa okoliczność faktyczna uzasadniająca opóźnione wysunięcie zarzutu opartego na naruszeniu zasady domniemania niewinności – Wykluczenie (art. 6 TUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 48; statut trybunału Sprawiedliwości, art. 21; regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c), art. 48 § 2) (por. pkt 27–30)

3. Konkurencja – Reguły wspólnotowe – Naruszenia – Przypisanie – Spółka dominująca i spółki zależne – Jednostka gospodarcza – Kryteria oceny – Domniemanie decydującego wpływu wywieranego na spółki zależne przez spółkę dominującą posiadającą 100% ich kapitału – Obowiązek przedstawienia dowodów przez spółkę chcącą obalić to domniemanie (art. 81 ust. 1 WE) (por. pkt 66–71, 92)

4. Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Kwota maksymalna – Obliczanie – Obrót, jaki należy uwzględnić – Łączny obrót wszystkich spółek tworzących podmiot gospodarczy działający jako przedsiębiorstwo – Obowiązek wykazania przez Komisję braku samodzielności każdej ze spółek zależnych danej grupy – Brak (art. 81 ust. 1 WE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 2) (por. pkt 106–115)

5. Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Kryteria – Waga naruszenia – Ustalenie grzywny proporcjonalnie do elementów oceny wagi naruszenia (art. 81 ust. 1 WE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 2; komunikat Komisji 98/C 9/03) (por. pkt 128, 130, 131)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2005) 4634 wersja ostateczna z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (sprawa COMP/F/38.354 – Worki przemysłowe) w sprawie kartelu na rynku worków przemysłowych z plastiku i żądanie zmiany tej decyzji.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
161

W ramach podniesionego na poparcie skargi w sprawie T‑60/06 RENV II zarzutu szóstego Republika Włoska twierdzi, że Komisja, nakazując w art. 5 zaskarżonej decyzji odzyskanie spornej pomocy, dopuściła się naruszenia zasad poszanowania uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa i domniemania zgodności z prawem. Podnosi ona, że biorąc pod uwagę wydane przez Radę decyzje zezwalające, zarówno Eurallumina, jak i ona sama miały uzasadnione oczekiwania co do prawidłowości spornego zwolnienia, również z punktu widzenia reguł rządzących pomocą państwa, i mogły one również zakładać, że te decyzje zezwalające są zgodne z prawem. W tym względzie, po pierwsze, Republika Włoska podnosi, że na mocy decyzji zezwalających Rady mogła ona, począwszy od 1993 r., stosować – czy też dalej stosować – sporne zwolnienie. Po drugie, powołuje się ona na motywy decyzji 93/697, 96/273 i 97/425, w których jest mowa o tym, że sporne zwolnienie nie pociąga za sobą zakłóceń konkurencji ani też nie ma wpływu na funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Po trzecie, powołuje się ona na decyzje 1999/255 i 1999/880, zawierające odwołanie do dokonywanej przez Komisję okresowo kontroli mającej na celu zagwarantowanie zgodności spornego zwolnienia z funkcjonowaniem wspólnego rynku oraz z innymi celami traktatu WE. Po czwarte, podnosi ona brak zawarcia we wcześniejszych niż decyzja 2001/224 decyzjach zezwalających Rady jakiegokolwiek odesłania do ewentualnych postępowań w przedmiocie zakłóceń funkcjonowania jednolitego rynku, które mogą w szczególności zostać wszczęte na mocy art. 87 WE i 88 WE. Po piąte, opiera się ona na art. 1 ust. 2 decyzji 2001/224 oraz na art. 18 dyrektywy 2003/96 w związku z przepisami zawartymi w jej załączniku II, które to przepisy spowodowały powstanie po stronie Euralluminy uzasadnionych oczekiwań co do prawidłowości spornego zwolnienia, wskutek czego spółka ta dokonała w okresie pomiędzy dniem 2 lutego 2002 r. i końcem 2005 r. inwestycji, które powinny się zamortyzować do dnia 31 grudnia 2006 r. Po szóste, powołuje się ona na jednoznaczność obowiązujących przepisów, na podstawie których ona sama i spółka Eurallumina mogły oprzeć swe zaufanie co do prawidłowości spornego zwolnienia aż do dnia 31 grudnia 2006 r.
43

Następnie, w odniesieniu w szczególności do możliwości zastosowania zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań w dziedzinie pomocy państwa, należy przypomnieć, że państwo członkowskie, którego władze przyznały pomoc z naruszeniem przewidzianych w art. 88 WE norm proceduralnych, może powoływać się przed sądem Unii na uzasadnione oczekiwania przedsiębiorstwa będącego beneficjentem pomocy po to, aby podważyć ważność decyzji Komisji nakazującej mu odzyskanie pomocy, lecz nie może się ono na nie powoływać celem uchylenia się od obowiązku podjęcia działań niezbędnych do wykonania tej decyzji (zob. wyrok z dnia 14 stycznia 1997 r., Hiszpania/Komisja, C‑169/95, Rec, EU:C:1997:10, pkt 48, 49 i przytoczone tam orzecznictwo). Z orzecznictwa wynika ponadto, że biorąc pod uwagę podstawowe znaczenie, jakie ma obowiązek zgłoszenia pomocy dla efektywności mającej obowiązkowy charakter kontroli pomocy państwa sprawowanej przez Komisję, beneficjenci pomocy mogą co do zasady powoływać się na uzasadnione oczekiwania co do prawidłowości tej pomocy tylko wówczas, gdy taka pomoc została przyznana zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 88 WE, a staranny podmiot gospodarczy powinien zwykle być w stanie upewnić się, że dopełniono wymogów tej procedury. W szczególności gdy pomoc została udzielona bez uprzedniego zgłoszenia Komisji, efektem czego jest ona bezprawna w świetle art. 88 ust. 3 WE, beneficjent tej pomocy nie może mieć w tym momencie uzasadnionych oczekiwań co do prawidłowości przyznania tej pomocy (zob. podobnie ww. w pkt 42 wyrok Producteurs de légumes de France/Komisja, EU:T:2012:498, pkt 20, 21 i przytoczone tam orzecznictwo), chyba że zaistnieją wyjątkowe okoliczności (wyrok z dnia 20 września 1990 r., Komisja/Niemcy, C‑5/89, Rec, EU:C:1990:320, pkt 16; zob. także wyroki: z dnia 29 kwietnia 2004 r., Włochy/Komisja, C‑298/00 P, Rec, EU:C:2004:240, pkt 86 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 30 listopada 2009 r., Francja/Komisja, T‑427/04 i T‑17/05, Zb.Orz., EU:T:2009:474, pkt 263).
176

W odniesieniu do argumentu Królestwa Hiszpanii, zgodnie z którym korekta finansowa powinna być oparta na całości kwot zatwierdzonych w chwili przeprowadzenia przez Komisję kontroli, a nie na stawce ryczałtowej, wystarczy zauważyć, że Królestwo Hiszpanii nie wskazuje żadnego elementu mogącego uzasadnić to twierdzenie. Przeciwnie, zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia nr 1386/2002 Komisja była uprawniona do dokonania, jak to w tym wypadku uczyniła, korekty ryczałtowej ograniczonej tylko do projektu o numerze 2001.ES.16.C.PE.058, z tego względu, że skreślenie całości wydatków, w tym odnoszących się do innych projektów realizowanych przez spółkę Depurbaix, byłoby nieproporcjonalne. Ponadto, jak wynika z pkt 2.5 akapit drugi wytycznych z 2002 r., przewidziane tam stawki korekt finansowych dla niektórych rodzajów nieprawidłowości stosuje się zwykle „do części wydatków, w odniesieniu do której istnieje ryzyko”, a nie do wydatków zatwierdzonych w chwili kontroli. Dodatkowo z czasowego punktu widzenia punkt ten przewiduje, że korektę finansową stosuje się zwykle do wydatków w badanym okresie, na przykład w roku rozrachunkowym. W związku z tym Komisja nie ma, jak twierdzi Królestwo Hiszpanii, obowiązku brać pod uwagę tylko okresu do czasu przeprowadzenia przez nią kontroli.
211

W drugiej kolejności zdaniem skarżącej odmowa współpracy jest materialnie bezzasadna, gdyż nie stwierdzono naruszenia art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 17 z dnia 6 lutego 1962 r., pierwszego rozporządzenia wprowadzającego w życie art. [81 WE] i [82 WE] (Dz.U. 1962, 13, s. 204), które zostało uchylone i zastąpione rozporządzeniem nr 1/2003, lub naruszenia decyzji w sprawie kontroli nakazanej na podstawie art. 14 ust. 3 tegoż rozporządzenia (zwanej dalej „decyzją w sprawie kontroli”). I tak z pierwszego protokołu dotyczącego odmowy współpracy wynika, że sekretarka dyrektora skarżącej poprosiła inspektorów Komisji, by poczekali na przybycie zewnętrznych adwokatów skarżącej, zanim wejdą do jej pomieszczeń. Inspektorzy ci odmówili jednak przyznania jej jakiegokolwiek terminu i natychmiast zażądali pomocy policji oraz uzyskali dostęp do biur przy użyciu siły, nie dowiadując się nawet, czy ewentualnie obecny jest prawnik wewnętrzny, który mógłby ich przyjąć i im pomóc. Wbrew temu, co twierdzi Komisja, incydent nie trwał dłużej niż 20 minut. Komisja naruszyła ponadto – zdaniem skarżącej – przysługujące jej prawo do obrony, nie przyznając jej rozsądnego terminu do skorzystania z pomocy prawnej, gdyż nie miała ona do dyspozycji żadnego prawnika wewnętrznego w miejscu inspekcji. W drugim protokole jest mowa o tym, że zewnętrzni adwokaci skarżącej odmówili przyznania inspektorom dostępu do biura jednego z jej dyrektorów, który był nieobecny, ponieważ uważali, że nie znajdowały się tam żadne dokumenty dotyczące bitumu oraz że upoważnienie Komisji nie pozwalało jej na dostęp do tego biura. Komisja wskazuje, że musiała zwrócić się o pomoc do niderlandzkiego organu ochrony konkurencji, który skontaktował się z organami policji, aby móc dostać się do tego biura. Tymczasem skarżąca uważa, że ten protokół nie odzwierciedla rzeczywistości. Wprawdzie adwokaci skarżącej odmówili początkowo dostępu do tegoż biura, ale szybko zmienili zdanie, co stanowi zatem drobny incydent, a nie próbę utrudnienia dochodzenia. I tak wspomniany protokół nie wskazuje, że ktoś wszedł niepostrzeżenie do owego biura i że dowody mogły zostać ukryte w tym krótkim odstępie czasu. Wreszcie skarżąca podkreśla, że oba protokoły sporządzone w dniu 3 października 2002 r., to jest po wspomnianej kontroli, zostały jej przekazane dopiero w ramach dostępu do akt sprawy i że w związku z tym nie była ona w stanie przedstawić swoich uwag w odpowiednim czasie, co stanowi naruszenie zasady prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości.
8

W dniu 12 stycznia 2005 r. SNV zażądała pełnego dostępu do wszystkich dokumentów, które Komisja dołączyła do akt po wysłaniu pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, w szczególności zaś do odpowiedzi innych przedsiębiorstw na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów. W dniu 22 lutego 2005 r. Komisja, reprezentowana przez prowadzącego tę sprawę funkcjonariusza ds. przesłuchań, oddaliła to żądanie, z uwagi na to, że zebrane do tej pory informacje zasadniczo nie wchodziły w skład akt dochodzenia w rozumieniu obwieszczenia dotyczącego zasad dostępu do akt Komisji w sprawach na mocy art. 81 WE i 82 WE, art. 53, 54 i 57 porozumienia EOG oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (Dz.U. 2005, C 325, s. 7, zwanego dalej „komunikatem w sprawie dostępu do akt”), oraz że w każdym razie informacje te zostaną jej przekazane, jeżeli Komisja postanowi wykorzystać je w swojej decyzji. W dniu 20 kwietnia 2005 r. SNV ponowiła swoje żądanie, domagając się dostępu do tych dokumentów przed rozpoczęciem przesłuchań. W dniu 4 maja 2005 r. wspomniany funkcjonariusz ds. przesłuchań ponownie odrzucił to żądanie w imieniu Komisji. W dniu 24 maja 2006 r. Komisja udostępniła jednakże spółkom Royal Dutch Shell, SPNV i SNV fragmenty odpowiedzi spółki Koninklijke Volker Wessels Stevin (zwanej dalej „KWS”), które zamierzała powołać w swojej decyzji, dotyczące kontaktów, jakie miały miejsce między SNV a KWS przed dniem 1 kwietnia 1994 r. W dniu 12 czerwca 2006 r. spółki Royal Dutch Shell, SPNV i SNV wniosły sprzeciw co do częściowego ujawnienia informacji i ponownie zażądały pełnego dostępu do całości odpowiedzi.
66

W tym względzie trzeba podkreślić, że aby podnieść naruszenie prawa do obrony w odniesieniu do zarzutów przedstawionych w zaskarżonej decyzji zainteresowane przedsiębiorstwa nie mogą ograniczyć się tylko do stwierdzenia występowania różnic między pismem w sprawie przedstawienia zarzutów a zaskarżoną decyzją bez szczegółowego i konkretnego wyjaśnienia, w jakim zakresie każda z tych różnic stanowi w danym przypadku nowy zarzut, wobec którego nie mieli oni okazji się ustosunkować (ww. w pkt 65 wyrok w sprawach połączonych Atlantic Container Line i in. przeciwko Komisji, pkt 192). Zgodnie z orzecznictwem naruszenie prawa do obrony należy badać z uwzględnieniem szczególnych okoliczności każdego przypadku, jako że zależy ono głównie od zarzutów, które Komisja przyjęła, aby wykazać istnienie naruszenia przypisywanego danemu przedsiębiorstwu (wyrok Sądu z dnia 29 czerwca 1995 r. w sprawie T-36/91 ICI przeciwko Komisji, s. II-1847, pkt 70).
139

Co się w związku z tym tyczy podniesionego przez Komisję zarzutu niedopuszczalności argumentów skarżącej przedstawionych na rozprawie, trzeba stwierdzić, że w swojej skardze skarżąca ograniczyła się do wniesienia do Sądu o obniżenie kwoty nałożonej na nią grzywny w następstwie stwierdzenia przez Sąd jej nieważności w zakresie, w jakim dotyczy ona okresu od dnia 21 czerwca 1996 r. do dnia 30 września 2000 r. ze względu na naruszenie jej prawa do obrony. W replice skarżąca obliczyła nową kwotę grzywny, obniżając ją ściśle proporcjonalnie do zmniejszonego czasu trwania naruszenia. W duplice Komisja zakwestionowała obliczenia skarżącej i zwróciła się do Sądu, aby w stosownym przypadku ponownie ustalił kwotę grzywny, utrzymując w mocy kwotę wyjściową 3 mln EUR i zmniejszając podwyższenie grzywny ze względu na czas trwania naruszenia z 55% do 15%, stosownie do postanowień wytycznych z 1998 r., na które powołano się w zaskarżonej decyzji.
80

Zgodnie z orzecznictwem wyłącznie na początku kontradyktoryjnego etapu postępowania administracyjnego zainteresowane przedsiębiorstwo zostaje poinformowane za pomocą pisma w sprawie przedstawienia zarzutów o wszystkich istotnych okolicznościach, na których opiera się Komisja na tym etapie postępowania. Wobec tego odpowiedź innych stron na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów nie należy co do zasady do ogółu dokumentów akt dochodzenia, z którymi mogą zapoznać się strony (wyrok Sądu z dnia 30 września 2009 r. w sprawie T-161/05 Hoechst przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-3555, pkt 163). Niemniej jeżeli w celu ustalenia wystąpienia naruszenia w postępowaniu na podstawie art. 81 ust. 1 WE Komisja zamierza oprzeć się na fragmencie odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów lub załączonym do takiej odpowiedzi dokumencie, inne strony biorące udział w tym postępowaniu powinny mieć możliwość wypowiedzenia się na temat takiego środka dowodowego (zob. wyroki Sądu: z dnia 15 marca 2000 r. w sprawach połączonych T-25/95, T-26/95, od T-30/95 do T-32/95, od T-34/95 do T-39/95, od T-42/95 do T-46/95, T-48/95, od T-50/95 do T-65/95, od T-68/95 do T-71/95, T-87/95, T-88/95, T-103/95 i T-104/95 Cimenteries CBR i in. przeciwko Komisji, zwany „wyrokiem w sprawie Cement”, Rec. s. II-491, pkt 386; z dnia 27 września 2006 r. w sprawie T-314/01 Avebe przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-3085, pkt 50 i przytoczone tam orzecznictwo).