ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
26

W tych okolicznościach Juzgado de lo Social no 2 de Terrassa (sąd do spraw socjalnych nr 2 w Terrassa) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 47 [karty] stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów takich jak art. 1, art. 2 lit. f), art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 2 lit. a), art. 4 ust. 3, art. 5 ust. 3, art. 6, 7, art. 8 ust. 1 i art. 8 ust. 2 [ustawy 10/2012] w zakresie, w jakim nie stwarzają krajowemu organowi sądowemu możliwości a) zmiany opłat sądowych lub oceny względów proporcjonalności (uzasadnienia faktu ich nałożenia przez państwo i ustalonej wysokości tych opłat jako przeszkody w dostępie do skutecznej ochrony sądowej) w celu zarządzenia zwolnienia od obowiązku ich uiszczenia; b) uwzględnienia zasady skuteczności w kontekście stosowania przepisów prawa Unii; c) oceny znaczenia, jakie w zaistniałych okolicznościach dane postępowanie ma dla stron; zważywszy, że bez uiszczenia tych opłat nie można nadać biegu wniesionemu nadzwyczajnemu środkowi odwoławczemu (recurso de suplicación)? 2) Czy art. 47 [karty] stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów takich jak art. 1, art. 2 lit. f), art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 2 lit. a), art. 4 ust. 3, art. 5 ust. 3, art. 6, 7, art. 8 ust. 1 i art. 8 ust. 2 [ustawy 10/2012] w zakresie, w jakim znajdują one zastosowanie do szczególnego rodzaju postępowania, jakim jest postępowanie z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, w którym prawo Unii jest zwykle stosowane jako podstawowy element zrównoważonego rozwoju gospodarczego i społecznego [w Unii Europejskiej]? 3) W kontekście powyższych pytań: czy organ sądowy taki jak sąd odsyłający może odstąpić od stosowania przepisów takich jak wymienione powyżej, które nie stwarzają krajowemu organowi sądowemu możliwości: a) zmiany opłat sądowych lub oceny względów proporcjonalności (uzasadnienia faktu ich nałożenia przez państwo i ustalonej wysokości tych opłat jako przeszkody w dostępie do skutecznej ochrony sądowej) w celu zarządzenia zwolnienia od obowiązku ich uiszczenia; b) uwzględnienia zasady skuteczności w kontekście stosowania przepisów prawa Unii; c) oceny znaczenia, jakie w zaistniałych okolicznościach dane postępowanie ma dla stron; zważywszy, że bez uiszczenia tych opłat nie można nadać biegu wniesionemu nadzwyczajnemu środkowi odwoławczemu (recurso de suplicación)?”.
23

Tezy tej nie podważa fakt, że H. Malburg, jako wspólnik nowej spółki, przekazał nieodpłatnie nabytą klientelę na rzecz nowej spółki do korzystania i że w tym zakresie nie doszło do opodatkowanej transakcji objętej podatkiem należnym oraz że co do zasady nie istnieje bezpośredni związek pomiędzy transakcją powodującą naliczenie podatku a opodatkowaną transakcją objętą podatkiem należnym. W ww. wyroku w sprawie Polski Trawertyn Trybunał orzekł, że przepisy dotyczące wspólnego systemu podatku VAT należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one obowiązywaniu przepisów krajowych, które nie umożliwiają ani wspólnikom spółki, ani tejże spółce dochodzenia prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z wydatkami inwestycyjnymi poniesionymi przez tych wspólników przed utworzeniem i rejestracją wspomnianej spółki, na potrzeby i cele jej działalności gospodarczej. Tak więc wyrok ten ma zastosowanie przez analogię do niniejszego przypadku.
2

Wniosek ten złożono w ramach sporu pomiędzy Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV Frankfurt am Main (centrum do spraw zwalczania nieuczciwej konkurencji we Frankfurcie nad Menem, zwanym dalej „Zentrale”) i ILME GmbH w przedmiocie umieszczenia oznakowania CE na osłonach wielobiegunowych złącz wtykowych przeznaczonych do użytku przemysłowego.
18

W tych okolicznościach Sąd Rejonowy w Białymstoku postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 1 dyrektywy [99/70], klauzulę nr 1 [porozumienia ramowego], klauzulę nr 4 [porozumienia ramowego] oraz ogólną zasadę prawa wspólnotowego dotyczącą zakazu dyskryminacji ze względu na rodzaj umowy o pracę należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, które statuuje odmienne zasady ustalania długości okresów wypowiedzeń umów o pracę zawartych na czas określony, mających trwać dłużej niż 6 miesięcy (mniej korzystne z punktu widzenia pracowników zatrudnionych na podstawie umów o pracę zawartych na czas określony), w stosunku do zasad ustalania długości okresów wypowiedzeń umów o pracę zawartych na czas nieokreślony, a konkretnie, czy stoją one na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego (art. 33 [kodeksu pracy]), które wprowadza sztywny, niezależny od długości zakładowego stażu pracy pracowników, dwutygodniowy okres wypowiedzenia umów o pracę zawartych na czas określony, mających trwać dłużej niż 6 miesięcy, w sytuacji gdy okres wypowiedzenia umów o pracę zawartych na czas nieokreślony jest uzależniony od długości zakładowego stażu pracy pracowników i może wynosić od dwóch tygodni aż do trzech miesięcy (art. 36 § 1 […] [kodeksu pracy])?”.
25

Następnie FIRIN wniosła skargę na decyzję potwierdzającą Dyrektora do sądu odsyłającego, podnosząc, że spełnia ona wszystkie przesłanki w celu skorzystania z odliczenia kwoty 600000 BGN oraz że uzasadnienie odmowy tego odliczenia odnosi się do okoliczności, w tym fikcyjnego charakteru transakcji, które mają zastosowanie nie w celu odmowy prawa do odliczenia, lecz pociągnięcia do odpowiedzialności z tytułu podatku VAT niezapłaconego przez jej dostawcę.
24

W tych okolicznościach Administratiwen syd Sofija‑grad postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy […] art. 243 ust. 1 [kodeksu celnego] […] w związku z art. 245 tego rozporządzenia oraz z zasadami prawa do obrony i [powagi rzeczy osądzonej] [należy interpretować w ten sposób], że dopuszcza on uregulowanie krajowe takie jak art. 220 i art. 211 lit. a) [ZM], zgodnie z którym zaskarżeniu podlega nie tylko [jedna] decyzja [organów] celnych, na podstawie której dokonuje się [powiadomienia o] dodatkow[ym] długu celn[ym] w celu jego późniejszego [pokrycia], i to nawet [wtedy], gdy w okolicznościach postępowań [głównych] może zostać wydana decyzja ostateczna w rozumieniu art. 181a ust. 2 [rozporządzenia nr 2454/93] w celu [powiadomienia o wspomnianym dodatkowym] długu celn[ym]? 2) Czy art. 243 ust. 2 [kodeksu celnego] dotyczący [wniesienia] środka zaskarżenia należy interpretować w ten sposób, że [nie uzależnia on dopuszczalności skargi do sądu na decyzję ostateczną w rozumieniu art. 181a ust. 2 rozporządzenia nr 2454/93 od złożenia odwołania do organu administracji]? 3) Czy art. 181a ust. 2 rozporządzenia nr 2454/93 w okolicznościach postępowań [głównych] należy interpretować w ten sposób, że w przypadku nieprzestrzegania przewidzian[ych] w tym przepisie [wymogów] postępowania z punktu widzenia […] prawa do bycia wysłuchanym oraz prawa do złożenia sprzeciwu decyzja organów celnych wydana z naruszeniem tych zasad nie stanowi ostatecznej decyzji w rozumieniu powołanego przepisu, lecz jest jedynie częścią postępowania w [przedmiocie] wydania decyzji ostatecznej? Czy w innym przypadku w okolicznościach postępowań [głównych] przepis ten należy interpretować w ten sposób, że decyzja wydana z [naruszeniem przepisów postępowania] podlega bezpośrednio [zaskarżeniu do sądu] i sąd ma obowiązek wydania rozstrzygnięcia [co do istoty sprawy]? 4) Czy art. 181a ust. 2 rozporządzenia nr 2454/93 w okolicznościach postępowań [głównych] i w świetle zasady [legalności] należy interpretować w ten sposób, że w przypadku nieprzestrzegania przewidzian[ych] w tym przepisie [wymogów] postępowania z punktu widzenia […] prawa do bycia wysłuchanym oraz prawa do złożenia sprzeciwu decyzja wydana [przez organ celny] z naruszeniem tych [praw] jest nieważna z powodu istotnych [uchybień proceduralnych], [równoznacznych] z naruszeniem istotnych [wymogów] proceduralnych, których nieprzestrzeganie niezależnie od konkretnych skutków naruszenia prowadzi do nieważności [aktu], tak że sąd ma obowiązek rozstrzygnięcia w przedmiocie [skargi na tę decyzję], bez możliwości […] [przekazania] sprawy [do rozpoznania] organowi administracyjnemu celem [jej ostatecznego rozstrzygnięcia na podstawie właściwych przepisów]?”.
8

Artykuł 8 rzeczonego rozporządzenia zatytułowany „Ilość referencyjna tradycyjnych importerów” ma następujące brzmienie: „Do celów niniejszego rozdziału »ilość referencyjna« oznacza ilość czosnku przywiezionego przez tradycyjnego importera w rozumieniu art. 4, a mianowicie: a) w odniesieniu do tradycyjnych importerów, którzy w latach 1998–2000 przywozili czosnek do Wspólnoty w jej składzie na dzień 1 stycznia 1995 r., maksymalną ilość przywozu czosnku w latach kalendarzowych 1998, 1999 i 2000; b) w odniesieniu do tradycyjnych importerów, którzy przywozili czosnek do Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji w latach 2001–2003, maksymalną ilość przywozu czosnku: i) albo w latach kalendarzowych 2001, 2002 lub 2003; ii) albo w okresie obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego przypadającego na lata 2001/2002, 2002/2003 lub 2003/2004; c) w odniesieniu do tradycyjnych importerów, którzy przywozili czosnek do Bułgarii lub Rumunii w latach 2003–2005, maksymalną ilość przywozu czosnku: i) albo w latach kalendarzowych 2003, 2004 lub 2005; ii) albo w okresie obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego przypadającego na lata 2003/2004, 2004/2005 lub 2005/2006; d) w odniesieniu do tradycyjnych importerów, którzy nie podlegają lit. a), b) lub c), maksymalną ilość przywozu czosnku w trakcie jednego z pierwszych trzech zakończonych okresów obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego, podczas których otrzymali pozwolenia na przywóz zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 565/2002 […], rozporządzeniem (WE) nr 1870/2005 lub niniejszym rozporządzeniem. […]”.
20

W tym względzie należy zauważyć, że po pierwsze, jak wskazuje sąd odsyłający, motywy 3 i 16–18 dyrektywy 2006/114 posługują się we włoskiej wersji językowej zwrotem „pubblicità ingannevole ed illegittimamente comparativa” (reklama wprowadzająca w błąd i w sposób niedozwolony porównawcza), co mogłoby sugerować, że dotyczą reklamy, która jednocześnie wprowadza w błąd i stanowi niedozwoloną reklamę porównawczą. Po drugie, rzeczony motyw 3 posługuje się w szczególności we francuskiej wersji językowej sformułowaniem „publicité trompeuse et […] publicité comparative illicite” (reklama wprowadzająca w błąd i […] niedozwolona reklama porównawcza), a motywy 16–18 używają w tej ostatniej wersji językowej sformułowania „publicité trompeuse ou […] publicité comparative illicite” (reklama wprowadzająca w błąd lub […] reklama porównawcza), co – przeciwnie – pozwala przyjąć, że chodzi o dwa równe rodzaje reklamy.
19

Piętnaste postanowienie dodatkowe statutu pracowników, zatytułowane „Zastosowanie limitów czasu trwania umowy zawartej w celu wykonania określonego zadania lub usługi i kolejnych umów zawieranych z administracją publiczną”, zmienione art. 1 ust. 6 ustawy 35/2010 z dnia 17 września 2010 r. ustanawiającej pilne środki reformujące rynek pracy (BOE nr 227 z dnia 18 września 2010 r., s. 79326), które weszło w życie w dniu 19 września 2010 r., ma następujące brzmienie: „1. W przypadku zawarcia umów o pracę z administracją publiczną i podmiotami publicznymi związanymi z nią lub od niej zależnymi zastosowanie znajdują art. 15 ust. 1 lit. a) niniejszej ustawy, dotyczący maksymalnego czasu trwania umowy zawartej w celu wykonania określonego zadania lub usługi, i art. 15 ust. 5 niniejszej ustawy, dotyczący ograniczeń mających zastosowanie do kolejnych umów, bez uszczerbku dla stosowania konstytucyjnych zasad równości i uwzględniania zasług oraz kompetencji w dostępie do zatrudnienia w sektorze publicznym, w sposób niestanowiący przeszkody dla obowiązku obsadzenia danych miejsc pracy w drodze zwyczajnych procedur. Oznacza to, że pracownik kontynuuje wykonywanie obowiązków na dotychczas zajmowanym stanowisku do czasu przeprowadzenia wyżej wymienionej procedury naboru na to stanowisko, kiedy to jego stosunek pracy wygasa, chyba że pracownik zostanie zatrudniony w administracji publicznej w wyniku pomyślnego przejścia odpowiedniej procedury konkursowej. […] 3. Do celów stosowania ograniczenia mającego zastosowanie do kolejnych umów, przewidzianego w art. 15 ust. 5, uwzględnia się tylko wszystkie umowy zawarte w którejś z dziedzin administracji publicznej, z wyłączeniem w tym kontekście podmiotów publicznych, agencji i innych jednostek prawa publicznego mających osobowość prawną, podmiotów związanych z nimi lub od nich zależnych. W każdym razie przepisy tego art. 15 ust. 5 nie mają zastosowania do szczególnych warunków umów o pracę, o których mowa w ustawie [6/2001] lub w każdej innej normie prawnej mającej rangę ustawową”.
18

Komisja Europejska przeanalizowała jednak różne przepisy, na które powołuje się sąd odsyłający, i wskazała, w odniesieniu do każdego z nich, co następuje: — decyzja 2005/370 ogranicza się do wprowadzenia do porządku prawnego Unii konwencji z Aarhus i stanowi działanie Unii, które nie wymaga przyjęcia przez państwa członkowskie; — rozporządzenie nr 1367/2006 jest skierowane nie do państw członkowskich, lecz do instytucji Unii, i nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym w postępowaniu głównym ani a fortiori z dekretem ustawodawczym nr 42/04; — to samo dotyczy dyrektywy 2003/4 w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska; — z akt sprawy nie wynika, że dyrektywa 2011/92 jest istotna dla sporu w postępowaniu głównym, ponieważ wydaje się, że prace wykonane przez C. Siragusę nie powodują pytań dotyczących przestrzegania tej dyrektywy ze względu na brak oceny skutków wywieranych przez prace na środowisko; — artykuł 3 ust. 3 TUE i art. 21 ust. 2 lit. f) TUE są skierowane do Unii, a nie do państw członkowskich; — artykuł 4 ust. 2 lit. e) TFUE dotyczy podziału kompetencji pomiędzy państwa członkowskie i Unię i znajduje się w części poświęconej zasadom; — artykuł 11 TFUE jest również skierowany do Unii; — artykuł 14 TFUE jest skierowany do instytucji przewidzianych w ramach Unii, a nie do państw członkowskich, oraz — nawet przy założeniu, że przepisy krajowe, których dotyczy postępowanie główne, wchodzą w zakres stosowania prawa Unii ze względu na odniesienie zawarte w art. 191 TFUE, Trybunał wskazał już, że skoro art. 191 TFUE dotyczy działań Unii, to jednostki nie mogą powoływać się na samo to postanowienie po to, by wyłączyć zastosowanie uregulowań krajowych w sferze objętej polityką w dziedzinie środowiska naturalnego, jeżeli zastosowania nie mają żadne regulacje Unii przyjęte na podstawie art. 192 TFUE, odnoszące się konkretnie do rozpatrywanej sytuacji (wyrok z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie C-378/08 ERG i in., Zb.Orz. s. I-1919, pkt 46).
21

Bundesfinanzhof stwierdził ponadto, że to zalecenie częściowo przejmuje warunki sporządzenia skonsolidowanych sprawozdań finansowych przewidziane w art. 1 dyrektywy 83/349, tak iż przedsiębiorstwa zobowiązane na mocy tej dyrektywy do sporządzenia skonsolidowanych sprawozdań finansowych można uznać za powiązane w rozumieniu zalecenia w sprawie MŚP. Dodał on, że w wypadku gdy – jak w postępowaniu głównym – przedsiębiorstwo nie jest zobowiązane do sporządzenia skonsolidowanych sprawozdań, należy jednak ocenić, czy może być ono uznane za powiązane z innym przedsiębiorstwem na mocy kryteriów ustanowionych w załączniku do tego zalecenia.
16

Cartier i Axa assurances podniosły niedopuszczalność tego zarzutu, ponieważ ich zdaniem nie został on podniesiony in limine litis. Ziegler France złożyła bowiem, przed rozprawą przed tribunal de commerce de Roubaix-Tourcoing, pisemne wnioski dotyczące istoty sprawy, podczas gdy zgodnie z art. 74 francuskiego code de procédure civile (kodeksu postępowania cywilnego) zarzuty proceduralne muszą pod rygorem niedopuszczalności zostać podniesione przed podjęciem wszelkiej obrony co do istoty.
15

Na mocy art. 11 ust. 3 ustawy o przyjmowaniu Fedasil, wyznaczając obowiązkowe miejsce rejestracji, czuwa nad tym, by miejsce to było przystosowane do potrzeb beneficjenta przyjmowania, i to w miarę wolnych miejsc. Ocena, czy miejsce to jest przystosowane, w szczególności opiera się na kryteriach takich jak skład rodziny beneficjenta przyjmowania, jego stan zdrowia, jego znajomość jednego z języków krajowych lub języka postępowania. W tych ramach Fedasil poświęca szczególną uwagę sytuacji osób wrażliwych, o których mowa w art. 36 tej ustawy. W szczególnych okolicznościach Fedasil może odstąpić od stosowania ust. 1 wspomnianego artykułu, nie wyznaczając obowiązkowego miejsca rejestracji.
12

Nota wyjaśniająca dotycząca reguły 2 lit. a) ogólnych reguł interpretacji HS [zwana dalej „NWHS dotyczącą reguły 2 lit. a)”], reguła o identycznym brzmieniu jak reguła 2 lit. a) ogólnych reguł interpretacji CN, posiada następujące brzmienie: „I) Pierwsza część reguły 2 lit. a) rozszerza zakres pozycji, które wymieniają dany wyrób, tak aby objąć nimi nie tylko wyrób kompletny, ale także wyrób niekompletny lub niegotowy, pod warunkiem że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. [...] Wyroby znajdujące się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym V) Druga część reguły 2 lit. a) klasyfikuje w tej samej pozycji co wyroby zmontowane wyroby kompletne lub gotowe znajdujące się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym. Towary prezentowane są w tym stanie głównie ze względu na potrzeby lub udogodnienia związane z pakowaniem, przenoszeniem lub transportem. VI) Ta reguła klasyfikacji ma zastosowanie także do wyrobu niekompletnego lub niegotowego znajdującego się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym od momentu, w którym należy go uznać za kompletny lub gotowy na mocy przepisów pierwszej części reguły. VII) Na potrzeby niniejszej reguły za wyroby znajdujące się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym należy uznać wyroby, któr[ych] elementy mają być złożone bądź za pomocą takich elementów jak śruby, wkręty, nakrętki, itp., bądź na przykład poprzez nitowanie lub spawanie, pod warunkiem jednak, że chodzi wyłącznie o operacje montażu. W tym względzie nie należy brać pod uwagę złożoności metody montażu. Jednakże poszczególne elementy nie mogą być poddane żadnej obróbce kończącej proces produkcji. Elementy niezmontowane wyrobu, których liczba przewyższa liczbę elementów potrzebnych do zmontowania wyrobu kompletnego, podlegają właściwemu dla nich reżimowi. VIII) Przykłady stosowania danej reguły zostały podane w uwagach ogólnych do sekcji lub działów (w szczególności sekcja XVI, działy 44, 86, 87 i 89). IX) Uwzględniając zakres pozycji opisanych w sekcjach od I do VI, niniejsza część reguły normalnie nie ma zastosowania do wyrobów, których dotyczą te sekcje”.
1

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 77 i 78 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997, L 28, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 3, s. 3), zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 592/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. (Dz.U. L 177, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1408/71”), oraz art. 67 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 5, s. 72), zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 988/2009 z dnia 16 września 2009 r. (Dz.U. L 284, s. 43) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 883/2004”).
39

W tych okolicznościach na pytanie drugie należy odpowiedzieć, że jeżeli sądy krajowe mają obowiązek lub prawo podniesienia z urzędu zarzutu prawnego w oparciu o wiążący przepis prawa krajowego, to powinny uczynić to w stosunku do wiążącego przepisu prawa Unii, który wymaga, aby organy i sądy krajowe odmawiały korzystania z prawa do odliczenia podatku VAT, jeżeli wykazane zostanie na podstawie obiektywnych dowodów, iż powoływanie się na to prawo następuje w sposób oszukańczy lub stanowiący nadużycie. Do sądów tych należy przy ocenie oszukańczego lub stanowiącego nadużycie charakteru powołania się na to prawo do odliczenia dokonywanie wykładni prawa krajowego w miarę możliwości w sposób jak najbardziej zgodny z tekstem i celem dyrektywy 2006/112, tak aby osiągnąć zamierzony przez nią rezultat, co wymaga, aby sądy czyniły wszystko, co leży w zakresie ich kompetencji, uwzględniając wszystkie przepisy prawa krajowego i stosując uznane w porządku krajowym metody wykładni.
17

W powyższych okolicznościach Oberster Gerichtshof postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy w kontekście odpowiedzialności za produkty wadliwe sformułowanie »miejsce, gdzie nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę« użyte w art. 5 pkt 3 [rozporządzenia nr 44/2001] należy rozumieć w ten sposób, że: a) miejscem, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące powstanie szkody (»Handlungsort«), jest miejsce siedziby producenta; b) miejscem, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące powstanie szkody (»Handlungsort«), jest miejsce wprowadzenia produktu do obrotu; c) miejscem, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące powstanie szkody (»Handlungsort«), jest miejsce nabycia produktu przez użytkownika? 2) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na [pytanie pierwsze lit. b)]: a) Czy produkt można uznać za wprowadzony do obrotu, jeżeli opuścił przeprowadzany przez wytwórcę proces produkcji i został wprowadzony do sprzedaży, w ramach której jest oferowany w stanie gotowym do użytku lub do konsumpcji? b) Czy produkt można uznać za wprowadzony do obrotu, jeżeli jest on przedmiotem zorganizowanej dystrybucji wśród użytkowników końcowych?”.
7

W odniesieniu do podlegających odzyskaniu kwot pomocy Komisja udzieliła w motywach 191–193 decyzji 2007/374 następującego wyjaśnienia: „(191) Ustalając kwotę do odzyskania [podlegającą odzyskaniu] od nadawców, Komisja przyznaje, że precyzyjne ustalenie kwoty zasobów państwowych, z jakich rzeczywiście skorzystali beneficjenci, jest zadaniem w pewien sposób złożonym. Przede wszystkim dlatego, że pomoc nie tylko została przyznana pośrednio, i to za pośrednictwem konsumentów, ale również dlatego, że wiązała się raczej z urządzeniem koniecznym do odbioru usług nadawców, niż z usługami jako takimi. (192) Niemniej zgodnie z orzecznictwem Trybunału [...] żaden przepis prawa wspólnotowego nie zobowiązuje Komisji do wskazania w nakazie zwrotu pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem dokładnej kwoty pomocy, jaka ma być zwrócona [podlegającej odzyskaniu]. Wystarczy, by [...] [Komisja] zawarła w swojej decyzji informacje, które pozwolą jej adresatowi ustalić bez nadmiernych trudności wartość tej kwoty [...]. (193) Dlatego też Komisja uważa za zasadne podanie pewnych wskazówek dotyczących metody, jaka winna być zastosowana do obliczenia korzyści. W szczególności Komisja uważa, że – zważywszy na szczególny charakter analizowanego przypadku – odpowiednia metoda polega na obliczeniu wielkości [kwoty] korzyści dodatkowych, zdobytych [wygenerowanych] dzięki analizowanemu środkowi przez nowe usługi cyfrowe i ofertę płatnej telewizji lub telewizji pay per view”.