ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy ważności: — artykułu 24 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 177, str. 4); — artykułu 27 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2038/1999 z dnia 13 września 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 252, str. 1); — artykułu 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2000 z dnia 29 września 2000 r. zmniejszającego, w odniesieniu do roku gospodarczego 2000/2001, ilości gwarantowane w ramach kwot produkcyjnych dla sektora cukru i przewidywane maksymalne potrzeby rafinerii cukru w ramach przywozu preferencyjnego (Dz.U. L 246, str. 38); — artykułu 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 178, str. 1); — artykułu 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1745/2002 z dnia 30 września 2002 r. zmniejszającego, w odniesieniu do roku gospodarczego 2002/2003, ilości gwarantowane w ramach kwot produkcyjnych dla sektora cukru i przewidywane maksymalne potrzeby rafinerii cukru w ramach przywozu preferencyjnego (Dz.U. L 263, str. 31) oraz — artykułu 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1739/2003 z dnia 30 września 2003 r. zmniejszającego, w odniesieniu do roku gospodarczego 2003/2004, ilości gwarantowane w ramach kwot produkcyjnych dla sektora cukru i przewidywane maksymalne potrzeby rafinerii cukru w ramach przywozu preferencyjnego (Dz.U. L 249, str. 38).
30

Wynika stąd, że wbrew opinii rządu niderlandzkiego fakt, iż obszar był czasowo zalany w okresie mającym znaczenie dla sprawy, nie stoi co do zasady na przeszkodzie, by był on wyłącznie przeznaczony na żywienie hodowanych tam zwierząt, a tym samym, by był uznany za „dostępny” obszar uprawy paszowej w rozumieniu art. 12 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1254/1999. Co więcej, należy w tym względzie zwrócić uwagę, że przywołany przepis nie zawiera w swym wykazie obszarów zalanych lub czasowo zalewanych, takich jak tereny zalewowe, podczas gdy obejmuje on natomiast powierzchnie, na których woda występuje stale, takie jak stawy.
Zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2557/2001 z dnia 28 grudnia 2001 r., wysyłka mączki zwierzęcej zakwalifikowanej jako odpady z powodu obowiązku lub zamiaru jej usunięcia, przeznaczonej tylko do odzysku i wymienionej w załączniku II do tego rozporządzenia, jest wyłączona z zakresu zastosowania jego przepisów, z wyjątkiem przepisów art. 1 ust. 3 lit. b)–e), jak i art. 11 oraz w art. 17 ust. 1–3 rzeczonego rozporządzenia. Niemniej jednak do sądu krajowego należy zapewnienie, by wyżej wymieniona wysyłka została dokonana zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1774/2002 z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 273, str. 1), zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 808/2003 Komisji z dnia 12 maja 2003 r., pośród których istotne mogą okazać się art. 7, 8 i 9, jak również załącznik II do tego rozporządzenia.
5

Artykuł 4 ust. 1 pkt 4 MinöStG stanowi, że z zastrzeżeniem art. 12 tej ustawy mogą zostać zwolnione z podatku oleje mineralne używane jako paliwo do wprowadzania w ruch i ogrzewania statków służących wyłącznie do żeglugi mającej charakter komercyjny i do wykonywania czynności bezpośrednio z nią związanych, takich jak pilotaż, holowanie i podobne usługi, lub do prowadzenia działalności transportowej na własny rachunek, a także na okrętach wojennych i statkach należących do organów publicznych, statkach ratowniczych i statkach rybackich używanych w celu prowadzenia działalności połowowej.
12

W styczniu 1999 r. skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym wnieśli apelację od tego orzeczenia przed Efeteio Patron, który po tym jak orzekł w 2001 r., że odwołanie jest dopuszczalne pod względem formalnym, zawiesił postępowanie do czasu wydania przez Anotato Eidiko Dikastirio (szczególny sąd najwyższy) orzeczenia w toczącej się równolegle sprawie dotyczącej wykładni przepisów prawa międzynarodowego w przedmiocie immunitetu jurysdykcyjnego suwerennego państwa i ich kwalifikacji jako powszechnie uznawanych zasad przez wspólnotę międzynarodową. W sprawie tej chodziło konkretnie o to, czy za powszechnie uznawaną zasadę prawa międzynarodowego należy uznać art. 11 Europejskiej konwencji o immunitecie państw — podpisanej w Bazylei w dniu 16 maja 1972 r., której stroną nie jest Republika Grecka — na podstawie którego „umawiające się państwo nie może przed sądem innego umawiającego się państwa powoływać się na immunitet jurysdykcyjny w postępowaniach o zadośćuczynienie za uszkodzenie ciała lub naprawienie wyrządzonej szkody materialnej, jeśli zdarzenia wywołujące te uszkodzenia lub szkodę miały miejsce na terytorium państwa sądu orzekającego oraz jeżeli sprawca uszkodzenia lub szkody był obecny na tymże terytorium w czasie, gdy zdarzenia te miały miejsce”. Następnie powstało również pytanie, czy ten wyjątek od immunitetu umawiających się państw obejmuje, zgodnie ze zwyczajem międzynarodowym, roszczenia odszkodowawcze z tytułu czynów niedozwolonych, które choć zostały popełnione w trakcie konfliktu zbrojnego, to dotknęły osób należących do określonej grupy lub zamieszkujących określony obszar, a które to osoby nie miały związku ze sporem zbrojnym i nie uczestniczyły w działaniach wojennych.
23

Podczas gdy sąd odsyłający nie wyraził jakiejkolwiek wątpliwości w kwestii, czy sporna w postępowaniu przed sądem krajowym działalność może należeć do zakresu tego pojęcia, to Finanzamt utrzymuje jednak, że z uwagi na ścisłą wykładnię, która konieczna jest w dziedzinie zwolnienia z podatku VAT, kursy ceramiki i garncarstwa prowadzone przez W. Haderera nie spełniają wymogów analogicznych do wymogów stosowanych wobec kursów zwyczajowo prowadzonych w szkołach i uniwersytetach. Wręcz przeciwnie, takie kursy służą wyłącznie rozrywce. Finanzamt podkreśla, że podczas gdy art. 13 część A ust. 1 lit. i) szóstej dyrektywy przewiduje oprócz nauczania na poziomie szkolnym lub uniwersyteckim także „edukację dzieci i młodzieży” lub „szkolenie zawodowe lub zmianę kwalifikacji zawodowych”, to ten sam ust. 1 lit. j) ogranicza się do wymienienia powołanego nauczania, z pominięciem jakiejkolwiek innej formy edukacji lub szkolenia.
29

Tak więc wprowadzenie tego typu odstępstw pozostaje możliwe w wyjątkowych okolicznościach, jeżeli zostanie należycie wykazane, że nie doprowadzą one do pogorszenia niewłaściwego stanu ochrony tych populacji lub uniemożliwienia ich odtworzenia w warunkach właściwego stanu ochrony. Podążając bowiem za sformułowanymi przez Komisję uwagami, zawartymi w szczególności w pkt 47–51 sekcji III wydanego przez nią dokumentu przewodniego w sprawie przewidzianej przez dyrektywę siedliskową ścisłej ochrony gatunków zwierząt ważnych dla Wspólnoty (Guidance document on the strict protection of animal species of community interrest provided by the „Habitats” Directive 92/43/EEC, wersja ostateczna, luty 2007 r.) nie można wykluczyć, że odstrzał ograniczonej liczby okazów okaże się bez wpływu na określony w art. 16 ust. 1 dyrektywy siedliskowej cel, polegający na utrzymaniu we właściwym stanie ochrony populacji wilków w jej naturalnym zasięgu. Takie odstępstwo byłoby więc neutralne dla tego gatunku.
W pkt 31 przytoczonego wyżej wyroku w sprawie Ansul Trybunał uznał, że pojęcie „rzeczywiste używanie” znaku towarowego, użyte w art. 10 i 12 dyrektywy, należy interpretować w sposób jednolity. W istocie bowiem z motywów siódmego, ósmego i dziewiątego dyrektywy, jak i z art. 10–15 wynika, że intencją prawodawcy wspólnotowego było poddanie utrzymania praw do znaku towarowego takim samym wymogom co do rzeczywistego używania we wszystkich państwach członkowskich, tak aby poziom ochrony, z której korzystają znaki towarowe, nie różnił się w zależności od systemu prawnego (pkt 27–29 przywołanego wyroku). Skoro celem pojęcia „uzasadnione powody” jest umożliwienie usprawiedliwienia sytuacji, w których brak jest rzeczywistego używania znaku towarowego w celu uniknięcia jego wygaśnięcia, jego funkcja jest bezpośrednio powiązana z funkcją rzeczywistego używania w ten sposób, że pojęcie „uzasadnione powody” odpowiada takim samym wymogom jednolitej wykładni, co pojęcie „rzeczywiste używanie” znaku towarowego.
1

W swojej skardze Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że wydając dekret królewski z dnia 14 kwietnia 2002 r. regulujący ruch w porze nocnej niektórych cywilnych poddźwiękowych samolotów odrzutowych (Moniteur belge z dnia 17 kwietnia 2002 r., str. 15570, zwany dalej „dekretem królewskim z dnia 14 kwietnia 2002 r.”), Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy dyrektywy 2002/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 marca 2002 r. w sprawie ustanowienia zasad i procedur w odniesieniu do wprowadzenia ograniczeń odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Wspólnoty (Dz.U. L 85, str. 40, zwanej dalej „dyrektywą”) oraz na podstawie art. 10 akapit drugi WE w związku z art. 249 akapit trzeci WE.
42

Na wstępie należy przypomnieć, że biorąc pod uwagę przedmiot skargi, skarżący musi mieć interes prawny na etapie wniesienia skargi, i to pod rygorem odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej. Zarówno przedmiot skargi, jak i interes prawny muszą istnieć, pod rygorem umorzenia postępowania, do momentu wydania orzeczenia sądowego, co oznacza, że skarga powinna w efekcie móc doprowadzić do poprawy sytuacji skarżącego (zob. podobny wyrok z dnia 24 czerwca 1986 r. w sprawie 53/85 AKZO Chemie przeciwko Komisji, Rec. str. 1965, pkt 21, oraz przez analogię wyroki z dnia 19 października 1995 r. w sprawie C-19/93 P Rendo i in. przeciwko Komisji, Rec. str. I-3319, pkt 13, i z dnia 13 lipca 2000 r. w sprawie C-174/99 P Parlament przeciwko Richard, Rec. str. I-6189, pkt 33).
18

Artykuł 2 ust. 2 trzynastej dyrektywy, pozostawiając bowiem każdemu państwu członkowskiemu swobodę uznania co do wprowadzenia bądź niewprowadzenia warunku wzajemności w stosunku do każdego państwa trzeciego, pozwala państwom członkowskim na dostosowanie swych ustawodawstw — w miarę jak umowy zawierane z określonymi państwami trzecimi ograniczają zakres tej swobody — do wymogów tych umów.
13

Dowiedziawszy się o trudnościach brytyjskiego podmiotu gospodarczego przy sprzedaży sprzętu do wykrywania pożaru w Belgii, pismem z dnia 21 stycznia 2003 r. Komisja skierowała do rządu belgijskiego wezwanie do usunięcia uchybienia, wzywając go do przedstawienia uwag na temat możliwości przywozu do tego państwa członkowskiego i sprzedaży w nim systemów automatycznego wykrywania pożaru za pomocą czujek punktowych.
67

W tej kwestii, przyjmując nawet, że wyroki wydane na podstawie art. 226 WE miałyby takie same skutki jak wyroki wydane na podstawie art. 234 WE i że względy pewności prawa mogłyby uzasadniać ograniczenie ich skutków w czasie (zob. wyrok z dnia 12 września 2000 r. w sprawie C-359/97 Komisja przeciwko Zjednoczonemu Królestwu, Rec. str. I-6355, pkt 92), oraz że spełnione są warunki określone przez orzecznictwo Trybunału dotyczące art. 234 WE (zob. w szczególności wyrok z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie C-402/03 Skov i Bilka, Zb.Orz. str. I-199, pkt 51), wystarczy stwierdzić, że w niniejszym przypadku powoływanie się przez Republikę Grecką na ryzyko poważnych reperkusji gospodarczych w rozumieniu przywołanego orzecznictwa jest bezzasadne.
41

W tym kontekście Trybunał orzekł, że jakikolwiek przepis krajowy przyjęty po określonym w ten sposób dniu nie jest, z uwagi na samą tę okoliczność, automatycznie wyłączony z systemu wyjątków ustanowionego przez dany akt wspólnotowy. Przepis, który co do istoty jest taki sam jak przepis poprzednio obowiązujący lub który ogranicza się do zmniejszenia lub zniesienia przeszkody w wykonywaniu praw i swobód wspólnotowych, która znajdowała się w przepisach poprzednio obowiązujących, należy bowiem do zakresu wyjątków. Natomiast przepisów, u podstaw których leży rozumowanie inne od zawartego w przepisach poprzednio obowiązujących i które ustanawiają nowe procedury, nie można traktować jako przepisów obowiązujących w dniu określonym w akcie wspólnotowym (zob. ww. wyroki w sprawie Konle, pkt 52 i 53 oraz w sprawie Test Claimants in the FII Group Litigation, pkt 192).
18

Argumentacja ta nie jest zasadna. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 1 UE Trybunał, z zastrzeżeniem warunków określonych w niniejszym artykule, jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym o ważności i wykładni między innymi decyzji ramowych, co w sposób nieunikniony oznacza — nawet przy braku wyraźnej właściwości w tym zakresie — konieczność dokonywania wykładni postanowień prawa pierwotnego takich jak art. 34 ust. 2 lit. b) UE, jeżeli, jak ma to miejsce w sprawie przed sądem krajowym, wpływa do niego wniosek o ocenę prawidłowości wydania decyzji ramowej na podstawie tego postanowienia.
26

Przeciwnie do tego co podnosi Lexx w ramach rozporządzenia nr 44/2001 zasada jurysdykcji szczególnej w sprawach, których przedmiotem jest umowa lub roszczenie wynikające z umowy, uznaje miejsce dostawy za autonomiczne kryterium służące określeniu jurysdykcji, które ma zastosowanie do wszystkich powództw, których podstawę stanowi jedna i ta sama umowa sprzedaży rzeczy ruchomych, a nie tylko do tych, których podstawę stanowi samo zobowiązanie do dokonania dostawy.
76

Jednakowoż traktat WE nie gwarantuje pracownikowi, że przeniesienie jego działalności do państwa członkowskiego innego niż to, w którym dotąd zamieszkiwał, pozostaje bez skutków w zakresie opodatkowania. Biorąc pod uwagę rozbieżności w ustawodawstwie państw członkowskich w tym przedmiocie, przeniesienie takie może w konkretnym przypadku być bardziej lub mniej korzystne dla pracownika z punktu widzenia opodatkowania pośredniego. Stąd co do zasady ewentualna niekorzystna sytuacja w porównaniu do tej, w jakiej obywatel ten wykonywał swoją działalność przed jej przeniesieniem, nie jest sprzeczna z art. 18 WE, pod warunkiem jednak, że wspomniane przepisy nie stawiają tego obywatela w niekorzystnej sytuacji w porównaniu z tymi, którzy podlegają już takiemu opodatkowaniu (zob. ww. wyroki w sprawie Weigel, pkt 55, i w sprawie Lindfors, pkt 34).
32

Podobnie, gdy Komisja powołuje się na szczegółowe skargi ujawniające powtarzające się naruszenia przepisów dyrektywy, obowiązkiem państwa członkowskiego, którego skargi dotyczą, jest zakwestionowanie w konkretny sposób okoliczności zgłoszonych w tych skargach. Tak samo, gdy Komisja dostarczyła wystarczającą ilość dowodów ujawniających, że władze państwa członkowskiego stosują powtarzającą się i ciągłą praktykę sprzeczną z przepisami dyrektywy, na tym państwie członkowskim spoczywa obowiązek podważenia co do istoty i w sposób szczegółowy przedstawionych w nich danych i wynikających z nich konsekwencji (ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko Irlandii, pkt 46 i 47 oraz przywołane tam orzecznictwo). Obowiązek ten spoczywa na państwach członkowskich na mocy wynikającego z art. 10 WE zobowiązania do lojalnej współpracy w ramach całej procedury określonej w art. 226 WE. Z akt wynika, że władze włoskie nie współpracowały w pełnym zakresie z Komisją przy wyjaśnianiu niniejszej sprawy na etapie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi.
94

Podobnie jest w odniesieniu do podobieństwa fonetycznego pomiędzy oboma oznaczeniami. Chociaż Sąd w pkt 69 zaskarżonego wyroku oparł swą ocenę w tym zakresie na postrzeganiu tych oznaczeń przez „konsumentów włoskich”, to nie wskazał tutaj, w jakim zakresie ocena ta znajduje zastosowanie jednocześnie do konsumentów końcowych i do specjalistów z dziedziny ochrony zdrowia. Nie budzi wątpliwości, że w pkt 57 zaskarżonego wyroku dotyczącym oceny omawianych towarów przez „konsumentów” Sąd rozumie zarówno użytkowników końcowych, jak i specjalistów w dziedzinie ochrony zdrowia. Jednakże pojęcie to użyte w innej części tego samego wyroku jedynie w celu określenia narodowości odnosi się raczej, w braku innych wskazówek, do użytkowników końcowych niż do specjalistów, tym bardziej, że z akt postępowania przed Trybunałem wynika, że sporna decyzja będąca przedmiotem zaskarżonego wyroku dotyczyła wyłącznie konsumentów końcowych w ramach właściwego kręgu odbiorców.
Dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, dyrektywa Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy i dyrektywa Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane nie stoją na przeszkodzie ustanowieniu reżimu prawnego, takiego jakim objęta jest Tragsa, pozwalającego na to, by jako przedsiębiorstwo publiczne działające jako własna jednostka wykonawcza i służba techniczna szeregu organów administracji publicznej wykonywała czynności, nie podlegając regułom ustanowionym w tych dyrektywach, jeżeli po pierwsze, dane organy administracji publicznej sprawują nad tym przedsiębiostwem kontrolę analogiczną do kontroli, którą sprawują nad własnymi służbami, a po drugie, przedsiębiorstwo to wykonuje zasadniczą część swojej działalności na rzecz tych organów.
13

W związku z tym, iż do Dioikitiko Protodikeio Athinon wpłynęła kasacja od wyroku sądu drugiej instancji, sąd ten postanowił zawiesić postępowanie i zwrócił się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy uregulowanie krajowe, które w każdym przypadku wyklucza udzielenie osobie ubezpieczonej przez krajową instytucję ds. ubezpieczeń społecznych zwrotu kosztów leczenia w prywatnej zagranicznej placówce opieki zdrowotnej, za wyjątkiem przypadków dotyczących dzieci w wieku poniżej 14 lat, stanowi ograniczenie zasady swobody świadczenia usług wewnątrz Wspólnoty, przewidzianej w art. 49 i nast. WE, jeżeli przewiduje ono natomiast możliwość zwrotu tych kosztów leczenia, po uzyskaniu zgody, jeżeli leczenie to miało miejsce w publicznej placówce opieki zdrowotnej za granicą, przy czym zgoda ta jest wydawana wtedy, gdy osoba ubezpieczona nie ma możliwości skorzystania we właściwym czasie ze stosownej terapii w placówce opieki zdrowotnej, z którą instytucja ds. ubezpieczeń społecznych, w której jest ona ubezpieczona, podpisała umowę? 2) W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy można uznać, że to ograniczenie podyktowane było nadrzędnymi względami interesu ogólnego, takimi jak, w szczególności, potrzeba uniknięcia ryzyka poważnego uszczerbku dla równowagi finansowej greckiego systemu zabezpieczeń społecznych lub zachowania jakości, równowagi i powszechnego dostępu do opieki lekarskiej i szpitalnej? 3) W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy tego typu ograniczenie można uznać za dopuszczalne, w tym znaczeniu, że nie narusza ono zasady proporcjonalności, to znaczy, że nie wykracza poza to, co jest obiektywnie niezbędne do osiągnięcia zamierzonego celu i że tego rezultatu nie można osiągnąć za pomocą mniej surowych przepisów?”.
8

Wniosek skarżącej o zasiłek wychowawczy w pierwszym roku życia jej syna został oddalony przez Land Nordrhein-Westfalen decyzją z dnia 5 czerwca 1998 r., w brzmieniu decyzji wydanej z odwołania w dniu 27 stycznia 2000 r. W uzasadnieniu decyzji podano, że W. Geven nie miała ani stałego miejsca zamieszkania, ani zwykłego miejsca pobytu w Niemczech, i że nie była zatrudniona na podstawie umowy o pracę przewidującej co najmniej 15 godzin pracy tygodniowo. Ponadto, jako osoba wykonująca zajęcie dodatkowe, nie była uważana za pracownika w rozumieniu rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997, L 28, str. 1), zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 1290/97 z dnia 27 czerwca 1997 r. (Dz.U. L 176, str. 1) zwanym dalej „rozporządzeniem nr 1408/71”.
18

W tym konkretnym przypadku sytuacja leżąca u podstaw sporu przed sądem krajowym polega na tym, że jest to osoba, która mieszka od przeniesienia miejsca zamieszkania w jednym państwie członkowskim i wykonuje działalność zawodową w innym państwie członkowskim. W istocie osiedlenie się pana Hartmanna w Austrii w celach innych niż zawodowe nie uzasadnia zakwestionowania jego przymiotu pracownika migrującego, który nabył on z chwilą, gdy wskutek przeniesienia swego miejsca zamieszkania do Austrii w pełni wykonywał swe uprawnienie do swobodnego przepływu pracowników, jeżdżąc do Niemiec, by wykonywać tam działalność zawodową.
33

W odniesieniu do dyrektywy 91/308, a także jak już przypomniano w pkt 22 niniejszego wyroku, z art. 2a pkt 5 wynika, że obowiązki informowania i współpracy obejmują adwokatów tylko o tyle, o ile udzielają swemu klientowi pomocy w przygotowaniu lub przeprowadzeniu pewnych transakcji, przede wszystkim o charakterze finansowym i dotyczących nieruchomości, o których stanowi ten przepis w lit. a) lub gdy działają w imieniu i na rzecz swych klientów przy transakcjach finansowych lub transakcjach dotyczących nieruchomości. Co do zasady tego typu działania, z samej swej natury, znajdują się w kontekście, który nie ma związku z postępowaniem sądowym i tym samym pozostają poza zakresem prawa do rzetelnego procesu sądowego.
59

Ponadto sytuacja taka, jak ta, której dotyczy postępowanie przed sądem krajowym, nie należy do zakresu zastosowania dyrektywy. Jak wynika również z pkt 57 niniejszego wyroku, dyrektywa przewiduje kompensatę tylko i wyłącznie w przypadku umyślnego przestępstwa z użyciem przemocy, popełnionego w innym państwie członkowskim aniżeli będące miejscem stałego zamieszkania ofiary, podczas gdy postępowanie przed sądem krajowym dotyczy przestępstw sfałszowania dokumentów księgowych, kwalifikowanego przestępstwa nadużycia zaufania i nielegalnego finansowania partii politycznych, popełnionych co do istoty na terytorium państwa członkowskiego miejsca siedziby ofiary.
36

Interpretacji tej nie osłabia okoliczność, że fundusze o stałym kapitale nie są zobowiązane do korzystania z usług zewnętrznego podmiotu zarządzającego, lecz równie dobrze mogą zdecydować się na zarząd własny. Bowiem okoliczność, że fundusze o stałym kapitale, takie jak ITC, w odróżnieniu od OEIC mogą sprawować zarząd we własnym zakresie i nie muszą korzystać z usług zewnętrznego podmiotu zarządzającego, nie ma żadnego znaczenia dla sytuacji ITC, która decyduje się jednak skorzystać z zarządzania zewnętrznego. Jeśli tego rodzaju fundusz korzysta z zarządzania zewnętrznego, znajduje się on w obiektywnie takiej samej sytuacji co fundusz o zmiennym kapitale, taki jak OEIC, który zobowiązany jest do korzystania z usług zewnętrznego podmiotu zarządzającego.