4

Sąd poczynił następujące ustalenia: „1 [...] Naruszenie polegało na ustalaniu cen, uzgadnianiu cenników, upustów i rabatów oraz mechanizmów wprowadzania podwyżek, podziale rynków krajowych i klientów, wymianie innych informacji handlowych, a także na udziale w regularnych spotkaniach i utrzymywaniu innych kontaktów mających na celu ułatwienie naruszenia. 2 Wśród adresatów [spornej] decyzji znajdują się [Aalberts, Aquatis i Simplex]. 3 Aalberts jest spółką dominującą międzynarodowej grupy przemysłowej notowanej na giełdzie Euronext w Amsterdamie (Niderlandy). W sposób bezpośredni lub pośredni kontroluje ona kapitał szeregu spółek działających w sektorze produkcji lub dystrybucji złączy. W dniu 30 sierpnia 2002 r. Aalberts nabyła całość związanych z produkcją i dystrybucją złączy aktywów należących do IMI plc [zwanej dalej »IMI«], które były wówczas zgromadzone w »Yorkshire Fittings Group«. Operacja ta polegała między innymi na zakupie całości akcji Raccord Orléanais SA [zwanej dalej »Raccord Orléanais«] (późniejszej Aquatis) i R Woeste & Co Yorkshire GmbH [zwanej dalej »Woeste & Co.«] (późniejszej Simplex). Oba te przedsiębiorstwa zostały włączone do jednego z dwóch głównych rodzajów działalności grupy Aalberts, jakim jest kontrola przepływu. 4 W marcu 2006 r. Comap, będąca adresatem [spornej] decyzji ze względu na fakt, że jako spółka zależna Legris Industries SA uczestniczyła w naruszeniu, i stroną skarżącą w sprawie T‑377/06, została zbyta na rzecz grupy Aalberts. W dniu 16 kwietnia 2007 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej Sąd został powiadomiony, że całość aktywów i pasywów Aquatis została przekazana Comap i że Aquatis przestała istnieć jako podmiot prawny. [...] 5 W dniu 9 stycznia 2001 r. Mueller Industries Inc., inna spółka produkująca złącza miedziane, poinformowała Komisję o istnieniu kartelu w sektorze złączy i w innych powiązanych sektorach na rynku rur miedzianych i o swojej woli współpracy na podstawie komunikatu Komisji w sprawie nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach dotyczących karteli (Dz.U. 1996, C 207, s. 4, zwanego dalej »komunikatem w sprawie współpracy z 1996 r.«) (motyw 114 [spornej] decyzji). 6 W dniach 6 i 22 marca 2001 r. w ramach dochodzenia w sprawie rur i złączy miedzianych Komisja przeprowadziła, na podstawie art. 23 ust. 14 rozporządzenia Rady nr 17 z dnia 6 lutego 1962 r. – pierwszego rozporządzenia wprowadzającego w życie art. [81 WE] i [82 WE] (Dz.U. 1962, 13, s. 204), niezapowiedziane kontrole w lokalach należących do szeregu przedsiębiorstw, m.in. IMI, będącej wówczas spółką dominującą Raccords Orléanais i [Woeste & Co.] (motyw 119 [spornej] decyzji). 7 W następstwie tych pierwszych kontroli Komisja w kwietniu 2001 r. postanowiła rozdzielić dochodzenie w sprawie rur miedzianych na trzy odrębne postępowania, to znaczy postępowanie w sprawie COMP/E-1/38.069 (Miedziane rury instalacyjne), postępowanie w sprawie COMP/F‑1/38.121 (Złącza) i postępowanie w sprawie COMP/E-1/38.240 (Rury przemysłowe) (motyw 120 [spornej] decyzji). [...] 9 Począwszy od [przełomu] lutego i marca 2002 r. Komisja skierowała do zainteresowanych szereg pism z żądaniem udzielenia informacji na podstawie art. 11 rozporządzenia nr 17, a następnie art. 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 [WE] i 82 [WE] (Dz.U. 2003, L 1, s. 1) (motyw 122 [spornej] decyzji). 10 We wrześniu 2003 r. IMI wystąpiła z wnioskiem o umożliwienie jej skorzystania z komunikatu w sprawie współpracy z 1996 r. Następnie z takimi wnioskami wystąpiły grupa Delta (marzec 2004 r.) i FRA.BO SpA [zwana dalej »FRA.BO«] (lipiec 2004 r.) Ostatni wiosek o złagodzenie sankcji został złożony w maju 2005 r. przez Advanced Fluid Connections plc (zwaną dalej »AFC«). FRA.BO dostarczyła m.in. informacje, które zwróciły uwagę Komisji na fakt, że w latach 2001–2004, to znaczy po przeprowadzeniu przez nią kontroli, nadal dokonywano naruszenia (motywy 115–118 [spornej] decyzji). 11 W dniu 22 września 2005 r. Komisja, w ramach sprawy COMP/F‑1/38.121 (Złącza), wszczęła postępowanie w sprawie naruszenia i wystosowała pismo w sprawie przedstawienia zarzutów, które zostało podane między innymi do wiadomości [pozwanych w postępowaniu odwoławczym] (motywy 123, 124 [spornej] decyzji). 12 W dniu 20 września 2006 r. Komisja wydała [sporną] decyzję. 13 W art. 1 [spornej] decyzji Komisja stwierdziła, że [pozwane w postępowaniu odwoławczym] uczestniczyły w naruszeniu w następujących okresach: — Aalberts – od dnia 25 czerwca 2003 r. do dnia 1 kwietnia 2004 r.; — Aquatis i Simplex – od dnia 31 stycznia 1991 r. do dnia 22 marca 2001 r. jako członkowie grupy IMI i w okresie od dnia 25 czerwca 2003 r. do dnia 1 kwietnia 2004 r. jako członkowie grupy Aalberts. 14 Za to naruszenie Komisja w art. 2 lit. a) i b) [spornej] decyzji, nałożyła na [pozwane w postępowaniu odwoławczym] następujące grzywny: »a) [Aalberts]: 100,80 mln EUR, z której to kwoty odpowiadają solidarnie: [Aquatis]: 55,15 mln EUR; oraz [Simplex]: 55,15 mln EUR b) 1. [IMI], solidarnie z IMI Kynoch Ltd: 48,30 mln EUR, z której to kwoty odpowiadają solidarnie: [...] [Aquatis]: 48,30 mln EUR; oraz [Simplex]: 48,30 mln EUR 2. [Aquatis] oraz [Simplex] odpowiadają solidarnie za zapłatę dodatkowej kwoty w wysokości: 2,04 mln EUR«. 15 Na mocy art. 3 [spornej] decyzji przedsiębiorstwom, których dotyczy jej art. 1, nakazano niezwłocznie zaprzestać naruszenia, o ile jeszcze tego nie uczyniły, i w przyszłości powstrzymać się od podejmowania działań lub zachowań opisanych w art. 1 oraz od wszelkich działań lub zachowań o tym samym bądź równoważnym celu lub skutku. 16 W celu ustalenia wysokości grzywny nałożonej na każde przedsiębiorstwo Komisja zastosowała w [spornej] decyzji metodę określoną w wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 [EWWiS] (Dz.U. 1998, C 9, s. 3, zwanych dalej »wytycznymi z 1998 r.«). 17 W pierwszej kolejności, jeżeli chodzi o ustalenie kwoty wyjściowej grzywny na podstawie wagi naruszenia, Komisja uznała naruszenie za bardzo poważne, ze względu na sam jego charakter i na jego zasięg geograficzny (motyw 755 [spornej] decyzji). 18 Komisja uznała następnie, że między przedsiębiorstwami, których dotyczyły grzywny, istniały znaczne różnice, i potraktowała je w zróżnicowany sposób, opierając się w tym celu na ich względnym znaczeniu na rynku właściwym, określonym poprzez ich udział w rynku. Na tej podstawie podzieliła ona przedsiębiorstwa, których dotyczyły grzywny, na sześć kategorii, opierając się na obrotach odnoszących się do produktu, którego dotyczy niniejsza sprawa, osiągniętych odpowiednio przez każde z tych przedsiębiorstw w 2000 r., z wyjątkiem Aalberts i AFC, w przypadku których wzięła pod uwagę rok 2003 (motyw 758 [spornej] decyzji). 19 Aalberts została zakwalifikowana do pierwszej kategorii, dla której wyjściową kwotę grzywny ustalono w wysokości 60 mln EUR, natomiast IMI została zakwalifikowana do drugiej kategorii, w przypadku której wyjściowa kwota grzywny została określona na 46 mln EUR (motyw 765 [spornej] decyzji). 20 Wyjściową kwotę grzywny nałożonej na każde z omawianych przedsiębiorstw Komisja zwiększyła następnie o 10% za każdy rok udziału w kartelu, zaś w stosownym przypadku, za każdy okres od sześciu miesięcy do roku, zwiększyła ją o 5%. Jeżeli chodzi o okres od dnia 31 grudnia 1988 r. do dnia 31 stycznia 1991 r., ze względu na ograniczony w tym czasie zasięg geograficzny kartelu Komisja uznała za właściwe zwiększenie grzywny o 5% rocznie (motyw 775 [spornej] decyzji). 21 Wreszcie, dalsze uczestnictwo w naruszeniu po kontrolach przeprowadzonych przez Komisję, to znaczy w okresie od dnia 25 czerwca 2003 r. do dnia 1 kwietnia 2004 r., zostało uznane za okoliczność obciążającą uzasadniającą zwiększenie o 60% kwoty wyjściowej grzywny nałożonej na [pozwane w postępowaniu odwoławczym] (motywy 779 i 782 [spornej] decyzji)”.