ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ (trzecia izba)

z dnia 15 czerwca 2016 r.

Gabrio Marinozzi

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Personel kontraktowy — Emerytury i renty — Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych — Propozycje dotyczące liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury — Akt niewywołujący niekorzystnych skutków — Niedopuszczalność skargi — Wniosek o wydanie orzeczenia bez rozpatrywania sprawy co do istoty — Artykuł 83 regulaminu postępowania”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której Gabrio Marinozzi żądał stwierdzenia nieważności „decyzji z dnia 15 października 2014 r. w sprawie ustalenia liczby dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury [w systemie emerytalnym Unii Europejskiej] na podstawie jego uprawnień emerytalnych nabytych przed rozpoczęciem służby” w ramach innego systemu, a o ile zajdzie taka potrzeba, decyzji organu powołującego Komisji Europejskiej z dnia 29 stycznia 2015 r., oddalającej zażalenie na „decyzję” ustalającą tę liczbę dodatkowych lat.

Orzeczenie:

Skarga zostaje odrzucona. Gabrio Marinozzi pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

Streszczenie

Skargi urzędników – Akt niekorzystny – Pojęcie – Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury w kontekście przeniesienia do systemu Unii uprawnień emerytalnych nabytych w krajowym systemie emerytalnym przed podjęciem służby w Unii – Wyłączenie

(regulamin pracowniczy, art. 91 ust. 1; załącznik VIII, art. 11 ust. 2)

Propozycja doliczenia lat uprawniających do emerytury, przedstawiona urzędnikowi w kontekście przeniesienia do systemu emerytalnego Unii Europejskiej uprawnień emerytalnych nabytych w ramach innego systemu, nie wywiera wiążących skutków prawnych mających bezpośredni i natychmiastowy wpływ na sytuację prawną jej adresata, zmieniając w istotny sposób jego sytuacją prawną. Co za tym idzie, nie stanowi ona aktu niekorzystnego w rozumieniu art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego.

(zob. pkt 16)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyroki: z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, pkt 62; Teughels/Komisja, T‑131/14 P, EU:T:2015:778, pkt 58
Zawieszenie wykonania odmownej decyzji administracyjnej, w której nie wyrażono zgody na przejęcie kosztów leczenia małżonka członka personelu tymczasowego, i tak nie uprawnia zainteresowanego do skorzystania z tego leczenia, gdyż do tego wymagana jest pozytywna decyzja administracji.

W postępowaniu w sprawie wniosku o zastosowanie środków tymczasowych nie ma znaczenia, że Karta praw podstawowych Unii Europejskiej stanowi w art. 31, iż każdy pracownik ma prawo do warunków pracy szanujących jego zdrowie, bezpieczeństwo i godność, lub to, że gwarantuje ona w art. 35 każdemu prawo dostępu do opieki zdrowotnej na warunkach ustanowionych w ustawodawstwach i praktykach krajowych oraz wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego przy realizowaniu wszystkich polityk i działań Unii. Nie ma również znaczenia dla sprawy odwołanie do art. 1e regulaminu pracowniczego, który przewiduje dla urzędników w okresie aktywnego zatrudnienia w szczególności dostęp „do środków o charakterze socjalnym, w tym szczególnych środków umożliwiających godzenie życia zawodowego z życiem rodzinnym”.

Takie argumenty nie mogą bowiem w każdym razie stanowić podstawy dla pilnego charakteru zawieszenia wykonania odmownej decyzji w sprawie przejęcia kosztów leczenia, gdyż niezgodność z prawem decyzji administracyjnej jest co do zasady bez znaczenia dla oceny przesłanki pilnego charakteru.

(zob. pkt 35, 36)

Odesłanie

Sąd do spraw Służby Publicznej, postanowienie z dnia 12 września 2013 r., De Loecker/EZDZ, F‑78/13 R, EU:F:2013:134, pkt 25, 29
Członek personelu pomocniczego, kontraktowego lub kontraktowego do zadań pomocniczych może nawet po upływie terminu do złożenia zażalenia na swoją umowę o pracę złożyć wniosek do zatrudniającego go organu administracji o to, by – zważywszy na faktycznie wykonywane przez niego od chwili zatrudnienia zadania będące zadaniami członka personelu tymczasowego – okres tej działalności został mu uznany za okres służby odbyty w charakterze członka personelu tymczasowego. Dany pracownik może następnie, w odpowiednim razie, wnieść do sądu Unii skargę na decyzję odmowną w sprawie swego wniosku, na warunkach określonych w art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego.

(zob. pkt 32)

Odesłanie

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok z dnia 26 czerwca 2013 r., BU/EMA, F‑135/11, F‑51/12 i F‑110/12, EU:F:2013:93, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 178/43

Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2006 r. — Kyriazi przeciwko Komisji

(Sprawa F-66/06)

(2006/C 178/80)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Kalliopi Kyriazi (Clabecq, Belgia) (Przedstawiciel: E. Boigelot, avocat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— uchylenie decyzji z dnia 12 września 2005 r. o powołaniu skarżącej jako urzędnika w okresie próbnym z zaszeregowaniem do grupy C*1 stopień 2, a także każdego aktu następującego po niej lub z nią związanego, jak decyzji o cofnięciu dodatku sekretarskiego i braku jego przywrócenia po powołaniu jej na czas nieokreślony;

— uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 6 marca 2006 r. oddalającej zażalenie skarżącej zmierzające do uchylenia wyżej wskazanej decyzji;

— obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca, laureat konkursu wewnętrznego zmiany kategorii COM/PC/04, była członkiem personelu tymczasowego Komisji w grupie C*2 (dawniej C5) w momencie wpisania jej na listę przydatności w ramach tego konkursu do dnia 31 lipca 2004 r. Następnie pracowała tymczasowo w tej samej instytucji do dnia 1 listopada 2004 r., kiedy to zatrudniona została jako członek personelu tymczasowego i zaszeregowana w grupie C*1 bez dodatku sekretarskiego, który otrzymywała na podstawie poprzedniej umowy. W dniu 16 kwietnia 2005 r. powołana została jako urzędnik w okresie próbnym, z takim samym zaszeregowaniem.

Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi, że administracja naruszyła art. 31 ust. 1 i art. 25 akapit 2 regulaminu pracowniczego, a także art. 5 i 16 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego. Przywołuje też naruszenie istotnych przepisów postępowania, postanowień ogłoszenia o konkursie, a także naruszenie szeregu ogólnych zasad prawa, w szczególności zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadę pewności prawnej, zasadę dobrej administracji i zasadę równości traktowania.

Skarżąca nadto uważa, że rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniające regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich oraz warunki zatrudnienia innych pracowników (1) jest bezprawne w części, w której wprowadza art. 5 ust. 4 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, w zakresie w jakim organ powołujący dokonuje wykładni tego przepisu jako pozwalającego na zaszeregowanie skarżącej w grupie C*1, stopień 2 z naruszeniem postanowień art. 31 regulaminu pracowniczego i szeregu innych zasad prawa.

(1) Dz.U. L 124 z 27.04.2004, str. 1
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 165/36

Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2006 r. — Pereira Sequeira przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa F-65/06)

(2006/C 165/74)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Rosa Maria Pereira Sequeira (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: T. Botninck i J. Feld, avocats]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— uchylenie decyzji indywidualnej dotyczącej zmiany kategorii zaszeregowania ze skutkiem od dnia 16 sierpnia 2005 r., o której skarżąca została powiadomiona w dniu 19 września 2005 r.;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca, będąca laureatem konkursu wewnętrznego COM/PC/04, została powołana do służby jako urzędnik i zaszeregowana do grupy zaszeregowania C*1, to znaczy do tej samej grupy, do której była zaszeregowana zgodnie z ostatnią umową zwartą przez nią jako pracownik tymczasowy. Otóż, mimo iż wcześniej skarżąca korzystała z korzystniejszego zaszeregowania, jej grupa zaszeregowania została obniżona do grupy zaszeregowania C*1 przed powołaniem jej do służby jako urzędnika.

W uzasadnieniu skargi skarżąca ponosi naruszenie art. 31 i 62 regulaminu pracowniczego oraz art. 5 i 2 załącznika XIII do tego regulaminu.

Ponadto skarżąca podnosi naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań i ochrony praw nabytych.
—

wskazanie organowi powołującemu skutków uchylenia, tzn. ze skutkiem wstecznym od dnia ich przeniesieniem z kategorii C do kategorii B: 1) powołania skarżących do grupy zaszeregowania B*5/B*6 przy zastosowaniu art. 2 załącznika XIII regulaminu pracowniczego, 2) przyznania im wynagrodzenia, do którego mają prawo na podstawie art. 2 ust. 2 załącznika XIII regulaminu pracowniczego bez czynnika mnożącego, 3) zachowanie, po przeniesieniu do kategorii B, punktów za zasługi oraz punktów z tytułu przeniesienia, które zgromadzili pracując na stanowiskach kategorii C.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 108/32

Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2006 r. — Abad-Villanueva i in. przeciwko Komisji

(Sprawa F-23/06)

(2006/C 108/60)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Abad-Villanueva i in. [Przedstawiciele: T. Bontinck i J. Feld, avocats]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— uchylenie decyzji powiadamiających skarżących o zmianie ich kategorii w części, w której nadają one niższą grupę zaszeregowania aniżeli grupa, która powinna być im nadana na podstawie regulaminu pracowniczego, utrzymują ten sam współczynnik mnożny oraz uchylają punkty awansu zgromadzone przez skarżących;

— stwierdzenie niezgodności z prawem art. 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wszyscy skarżący są laureatami konkursów wewnętrznych związanych ze zmianą kategorii COM/PA/04 i COM/PB/04, o których ogłoszenia zostały opublikowane przed datą wejścia w życie nowego regulaminu pracowniczego. Po tym dniu zostali oni powołani przez Komisję do kategorii wyższej niż poprzednia, jednakże bez zmiany grup i stopni zaszeregowania oraz współczynników wielokrotności. Za to ich punkty awansu zostały zredukowane do zera.

Wnosząc niniejszą skargę skarżący podnoszą po pierwsze, że decyzje w sprawie powołania zostały wydane z naruszeniem art. 31 i 62 regulaminu pracowniczego oraz art. 2 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 2 załącznika XIII do tego regulaminu, gdyż zgodnie z tymi przepisami skarżący powinni zostać korzystniej zaszeregowani. Ponadto Komisja naruszyła po pierwsze prawo wszystkich urzędników do powołania do grupy określonej w ogłoszeniu o konkursie oraz po drugie dopuściła się dyskryminacji skarżących względem laureatów innych konkursów otwierających dostęp do tej samej kategorii.

Ponadto skarżący twierdzą, że nie istnieje podstawa prawna uprawniająca Komisję do kontynuowania stosowania względem skarżących współczynnika mnożnego przewidzianego dla poprzednich zajmowanych przez nich kategorii ani do uchylenia ich punktów awansu, zgromadzonych w ramach tzw. „dorobku punktowego”.

W końcu zdaniem skarżących zaskarżone decyzje naruszają również zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, ochrony praw nabytych i równego traktowania.
—

wskazanie organowi powołującemu skutków uchylenia zaskarżonych decyzji, w szczególności: i) awansu skarżącego do grupy zaszeregowania A*10 (była A6) ze skutkiem wstecznym od 2001 r. lub co najmniej od dnia 1 października 2004 r., daty powrotu skarżącego do pracy; ii) ewentualnie co najmniej, awansu skarżącego do grupy zaszeregowania A*9 ze skutkiem od dnia 1 października 2004 r.; iii) przyznania skarżącemu punktów, do których ma prawo od chwili awansu, w tym punktów za zasługi, za pierwszeństwo i punktów przejściowych w odniesieniu do sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej za 2003 r., za 2004 r. i za 2005 r.;
—

stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej za okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. oraz postępowania zażaleniowego, jak również innych decyzji związanych z oceną, a w szczególności rubryki 6.5. „Potencjał”, ponieważ sprawozdanie to zawiera stwierdzenie, iż skarżąca nie jest w stanie wykonywać zadań związanych z przynależnością do grupy zaszeregowania B*;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 69/30

Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2007 r. — Angioi przeciwko Komisji

(Sprawa F-7/07)

(2007/C 69/61)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Marie-Thèrese Angioi (Valenciennes, Francja) (przedstawiciel: adwokat M.-A. Lucas)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— uchylenie decyzji z dnia 14 marca 2006 r. Europejskiego Biura Doboru Kadr (EPSO) formułującej wyniki skarżącej z testów preselekcyjnych dla pracowników kontraktowych UE 25;

— uchylenie decyzji EPSO lub komitetu selekcyjnego o niezarejestrowaniu skarżącej w bazie danych kandydatów, którzy otrzymali pozytywne oceny z testów preselekcyjnych;

— unieważnienie kolejnych działań związanych z selekcją kandydatów;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu swojej skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.

W pierwszym zarzucie skarżąca podnosi, że zaproszenie do składania aplikacji opublikowane przez EPSO w dniu 20 czerwca 2005 r. jest sprzeczne z art. 12 ust. 1 WE i z art. 82 ust. 1 i 3 lit. e) warunków zatrudnienia innych pracowników. Kwestionuje w szczególności to, że zaproszenie do składania aplikacji, z jednej strony, za główny język kandydatów przyjmowało język określony ich obywatelstwem (lub w przypadku państw członkowskich, w których używa się kilku języków urzędowych, język ich obowiązkowego szkolnictwa), a z drugiej strony przewidywało, że testy preselekcyjne odbędą się w odniesieniu do każdego kandydata w języku innym niż jego język główny, do wyboru po angielsku, francusku i niemiecku. W rezultacie tych ustaleń kandydaci po pierwsze nie mogli zadeklarować jako języka głównego innego języka wspólnotowego, którego pogłębioną znajomość posiadali, nie posiadając jednakże odpowiedniego obywatelstwa, a po drugie byli zobowiązani do zdawania egzaminów w jednym z trzech wymienionych wyżej języków. System powoduje różnicę traktowania ze względu na przynależność państwową nieuzasadnioną obiektywnie wymogami zadań, które mają być pełnione.

Drugi zarzut jest oparty na naruszeniu zasad dobrej administracji, równości traktowania, obiektywizmu i uzasadnionych oczekiwań, ponieważ podczas egzaminów preselekcyjnych skarżącej miały miejsce zajścia, które zakłócały przebieg egzaminów i pozbawiły ją części przydzielonego jej czasu, przy czym nie zezwolono jej na ponowne rozpoczęcie egzaminu ani na skorzystanie z dodatkowego czasu.

W trzecim zarzucie skarżąca podnosi naruszenie zasady równego traktowania, ponieważ przedstawione pytania zostały wybrane w sposób przypadkowy z bazy zawierającej pytania o bardzo różnym poziomie trudności, których ważność pozostawiała niekiedy wątpliwości oraz naruszenie zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań, przejrzystości i obowiązku uzasadnienia, ponieważ EPSO nie powiadomiło jej o pytaniach, które były jej zadane.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 69/31

Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2007 r. — Angé Serrano przeciwko Parlamentowi

(Sprawa F-9/07)

(2007/C 69/62)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Pilar Angé Serrano (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: E. Boigelot, adwokat)

Strona pozwana: Parlament Europejskie

Żądania strony skarżącej

— uchylenie decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie zmiany kategorii zaszeregowania na kategorię B*6, stopień 8, ze skutkiem od dnia 1 maja 2004 r.;

— zasądzenie od Parlamentu na rzecz skarżącej odszkodowania i zadośćuczynienia za szkody i krzywdy oraz uszczerbek dla kariery skarżącej w wysokości 25 000 EUR, z zastrzeżeniem prawa do zamiany tej kwoty w trakcie postępowania;

— obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca, urzędnik Parlamentu Europejskiego, laureat konkursu zmiany kategorii zaszeregowania (z kategorii C na kategorię B), który zakończył się przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego w dniu 1 maja 2004 r., wniosła wcześniej do Sądu Pierwszej Instancji skargę na decyzję o zmianie jej kategorii zaszeregowania na kategorię B*5 (1).

W niniejszej sprawie skarżąca kwestionuje decyzję z dnia 20 marca 2006 r., w której Parlament dokonał zmiany jej kategorii zaszeregowania na kategorię B*6, stopień 8. W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi zarzuty bardzo podobne do tych, które podnosiła w sprawie T-47/05. Ponadto skarżąca podnosi, ze mimo zmiany jej kategorii zaszeregowania na wyższą system wynikający ze zmiany regulaminu pracowniczego pozbawia skuteczności przejście przez nią z kategorii C do kategorii B, ponieważ nowe zaszeregowanie nie wiąże się dla niej z żadną korzyścią w porównaniu z sytuacją, w której znajdują się inni urzędnicy, którzy nie zostali laureatami konkursu zmiany kategorii.

(1) Sprawa T-47/05 Angé Serrano i in. przeciwko Parlamentowi, Dz.U. C 93 z 14.4.2005, str. 36.
—

stwierdzenie niezgodności z prawem art. 4 § 2 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 bis regulaminu pracowniczego, ponieważ jego skutkiem jest czy to wykluczenie uwzględnienia rzeczywistego poziomu zadań wykonywanych przez kandydata do certyfikacji, czy też utrzymanie rozróżnienia między wcześniejszymi kategoriami C* i B* po dniu 30 kwietnia 2006 r.;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 22/56

Skarga wniesiona w dniu 15 października 2007 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

(Sprawa F-108/07)

(2008/C 22/108)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Bart Nijs (Bereldange, Belgia) (przedstawiciel: F. Rollinger, adwokat)

Strona pozwana: Europejski Trybunał Obrachunkowy

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Trybunału Obrachunkowego o odnowieniu mandatu sekretarza generalnego Trybunału Obrachunkowego na kolejny okres sześciu lat, począwszy od dnia 1 lipca 2007 r.;

— subsydiarnie stwierdzenie nieważności dwóch aktów stanowiących jakoby „decyzje organu powołującego”, odpowiednio z dnia 8 grudnia 2006 r. w sprawie wykonania wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 3 października 2006 r. w sprawie T-171/05, oraz z dnia 12 lipca 2007 r. skarżącego sprawie oddalenia zażalenia skarżącego wniesionego w dniu 12 marca 2007 r.;

— obciążenie Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skarg skarżący powołuje w szczególności następujące okoliczności: i) sekretarz generalny Trybunału Obrachunkowego działał bezprawnie: gdy został poinformowany, w oparciu o relewantne dokumenty, o nadużyciu systemu rent inwalidzkich zamiast wszcząć postępowanie przed Urzędem Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) wyraźnie odmówił zastosowania odpowiednich środków i zbadania sprawy; ii) jeden z urzędników sprawował swoją funkcję z naruszeniem prawa; iii) wielokrotnie nie opublikowano decyzji o awansie ani dat ich wydania; iv) wybory do Komitetu Pracowniczego w 2004 r. i w 2006 r. odbyły się z naruszeniem prawa z rozlicznych powodów; v) miały miejsce liczne naruszenia procedury w sprawie przyznania awansu, jak również nadużycia kompetencji do przyznawania awansu przez jednego z szefów wydziału i uwzględnienie znacznej ilości interesów osobistych, mogące podważyć niezależność organu powołującego w niemalże wszystkich wydawanych przez ten organ decyzjach; vi) „decyzje organu powołującego” wynikały z interesów osobistych wszystkich przełożonych skarżącego i zatajenia decyzji o oddelegowaniu koleżanki skarżącego do tymczasowego sprawowania wyższej funkcji oraz z braku wszczęcia postępowania przed OLAF; vii) organ powołujący oparł zaskarżone decyzje tym samym skumulowaniu oczywistych błędów co pierwotne decyzje, które zostały potwierdzone, odwołał się do wyroku niemającego powagi rzeczy osądzonej, nie odpierając żadnego z argumentów skarżącego; viii) komisje dokonujące oceny i podejmujące decyzję o awansie nie zostały poinformowane o braku niezależności przełożonych skarżącego.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 8/32

Skarga wniesiona w dniu 31 października 2007 r. — Vinci przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu

(Sprawa F-130/07)

(2008/C 8/58)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Fiorella Vinci (Schöneck, Niemcy) (przedstawiciel: B. Karthaus, adwokat)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że włączenie pisma pozwanego z dnia 5 marca 2007 r. (07) 139a H KK7bk HEAL i pisma z dnia 5 marca 2007 r. (07) 139b H KK/bk HEAL do akt osobowych, oraz zachowanie w nich „Medical Certificate” Dr. Schöna z dnia 24 kwietnia 2007 r., jak również włączenie wyniku badania przeprowadzonego w dniu 2 kwietnia 2007 r. przez Deutsche Klinik für Diagnostik i dotyczącego stanu zdrowia skarżącej do akt medycznych, jest niezgodne z prawem;

— stwierdzenie, że decyzja pozwanego z dnia 3 września 2007 r. (07) 772 PSR JMC/cc APPE, w której pozwany odmawia usunięcia danych osobowych z dokumentów określonych w tiret pierwszym, jest niezgodna z prawem;

— stwierdzenie, że zarządzenie pozwanego z dnia 5 marca 2007 r. zobowiązujące do poddania się badaniu lekarskiemu nie wywołuje skutków prawnych;

— zasądzenie od pozwanego na rzecz skarżącej kwoty 10 000,00 EUR;

— obciążenie Europejskiego Banku Centralnego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W ramach pierwszego żądania skarżąca wnosi o stwierdzenie, że włączenie wymienionych dokumentów do jej akt osobowych, względnie do osobno prowadzonych akt medycznych, jest niezgodne z prawem. Drugie żądanie dotyczy stwierdzenia, że odmowa przez pozwanego usunięcia bezprawnie uzyskanych danych osobowych jest niezgodna z prawem. W uzasadnieniu skarżąca podnosi, że staff rule 5.13.4 Europejskiego Banku Centralnego (EBC) stoi na przeszkodzie uzyskiwaniu oraz zachowywaniu danych medycznych, ponieważ po pierwsze nie upoważnia ona do przekształcania danych osobowych należących do kategorii określonych w art. 10 rozporządzenia WE nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 45/2001”) i po drugie — wbrew dyspozycji art. 10 ust. 2b) rozporządzenia nr 45/2001 — nie przewiduje celu, dla którego przekształcanie danych byłoby konieczne.

W ramach trzeciego żądania skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 marca 2007 r. zarządzającej poddanie się przez skarżącą badaniu lekarskiemu. Skarżąca wywodzi nieważność tej decyzji z zarzutu nadużycia swobodnego uznania oraz naruszenia istotnych przepisów proceduralnych, które wynikają jej zdaniem ze staff rule 5.13.4. Zasada ta przewiduje, że jedynie „Medical Adviser” EBC jest upoważniony do zarządzania dodatkowych środków medycznych, jak na przykład badań, nie natomiast bezpośredni przełożony skarżącej.

Ponadto skarżąca wnosi o naprawienie krzywd doznanych jakoby w następstwie faktu, że musiała poddać się szczegółowemu badaniu lekarskiemu, mimo iż nie istniała dla tego dostateczna podstawa prawna.