ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Obowiązek zawarcia ubezpieczenia w zakresie ubezpieczeń odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych nałożony w ustawodawstwie krajowym w stosunku do wszystkich zakładów ubezpieczeń, w tym zakładów ubezpieczeń mających główną siedzibę w innym państwie członkowskim, lecz prowadzących działalność w owym pierwszym państwie członkowskim, ogranicza swobodę przedsiębiorczości i swobodę świadczenia usług ustanowione w art. 43 WE i 49 WE. W istocie taki środek ma wpływ na dostęp zainteresowanych podmiotów do rynku, w szczególności gdy środek ten nakłada na zakłady ubezpieczeń nie tylko obowiązek ponoszenia wszystkich proponowanych im rodzajów ryzyka, ale również wymóg określania taryf w sposób umiarkowany. Ponieważ obowiązek ten pociąga za sobą konieczność dostosowania się i koszty tak wielkiej skali dla wymienionych przedsiębiorstw, czyni on mniej atrakcyjnym dostęp do rynku tego państwa członkowskiego, a w przypadku dostępu do tego rynku ogranicza zdolność zainteresowanych przedsiębiorstw do natychmiastowego efektywnego konkurowania z przedsiębiorstwami tradycyjnie na nim działającymi.

Jednakże wspomniany obowiązek jest właściwy do realizacji celu, któremu służy, i nie wykracza poza zakres niezbędny do jego osiągnięcia. Samym celem obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych jest zagwarantowanie odszkodowania na rzecz poszkodowanych w wypadkach drogowych. Ten cel ochrony społecznej, który zasadniczo sprowadza się do zagwarantowania odpowiedniego odszkodowania na rzecz wspomnianych poszkodowanych, może zostać uznany za nadrzędny wymóg interesu ogólnego. Z drugiej strony nie jest niezbędne w odniesieniu do kryterium proporcjonalności, by środek ograniczający ustanowiony przez organy państwa członkowskiego odpowiadał koncepcji wspólnej dla wszystkich państw członkowskich, jeżeli chodzi o sposoby ochrony określonego uzasadnionego interesu. Zatem okoliczność, że niektóre państwa członkowskie postanowiły ustanowić inny system w celu zapewnienia, by każdy właściciel pojazdu mógł zawrzeć po niewygórowanych stawkach umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, nie stanowi dowodu, że obowiązek ubezpieczenia wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu. Wreszcie w odniesieniu do kryterium proporcjonalności obowiązek ubezpieczenia nie uniemożliwia zakładom ubezpieczeń naliczania dla ubezpieczających zamieszkałych na obszarze cechującym się znaczną liczbą wypadków taryf stawek wyższych niż dla ubezpieczających zamieszkałych na obszarach o niższym ryzyku.

(por. pkt 67, 70, 71, 74, 75, 83, 85, 91, 93)
Uzasadnienie, jakiego wymaga art. 253 WE, powinno być dostosowane do charakteru aktu i przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie instytucji, która wydała kwestionowany akt, pozwalając zainteresowanym poznać podstawy podjętej decyzji, a sądowi wspólnotowemu dokonać jej kontroli. Nie jest wymagane, by uzasadnienie podawało w sposób szczegółowy wszystkie istotne okoliczności prawne i faktyczne, o tyle że kwestia, czy uzasadnienie danego aktu spełnia wymagania art. 253 WE, musi być oceniania nie tylko z uwzględnieniem jego brzmienia, lecz również jego kontekstu, jak i całości zasad prawnych dotyczących danej dziedziny.

Powyższa zasada stosowana przy uznawaniu danego środka za pomoc państwa wymaga wskazania powodów, dla których Komisja uznaje, że środek ten objęty jest zakresem zastosowania art. 87 ust. 1 WE. W tym zakresie, również w przypadku gdy z okoliczności, w których pomoc została przyznana, wynika, że może ona mieć wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi oraz może zakłócać lub grozić zakłóceniem konkurencji, Komisja musi przynajmniej wskazać te okoliczności w uzasadnieniu swojej decyzji.

(por. pkt 48, 49)
Zgodnie z art. 230 akapit czwarty WE każda osoba fizyczna i prawna jedynie wówczas może wnieść skargę na decyzję skierowaną do innej osoby, gdy decyzja dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie. Podmioty inne niż adresaci decyzji mogą utrzymywać, iż dana decyzja dotyczy ich indywidualnie tylko wtedy, gdy ma ona wpływ na ich sytuację ze względu na szczególne dla nich cechy charakterystyczne lub na sytuację faktyczną, która odróżnia je od wszelkich innych osób i w związku z tym indywidualizuje w sposób podobny jak adresata decyzji.

W tym względzie decyzja Komisji przyjmująca, na mocy dyrektywy 92/43 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, która to decyzja przewiduje klasyfikację szeregu terenów jako mających znaczenie dla Wspólnoty w celu umożliwienia realizacji spójnej europejskiej sieci ekologicznej specjalnych obszarów ochrony, ma w odniesieniu do wszelkich osób zainteresowanych charakter ogólny, ponieważ znajduje ona zastosowanie do wszelkich podmiotów, które na obszarach objętych zakresem decyzji wykonują lub mogą wykonywać jakąkolwiek działalność w dowolnym charakterze, o ile działalność ta mogłaby zagrozić celom w zakresie ochrony, zamierzonym we wspomnianej dyrektywie.

Tymczasem okoliczność, iż dany przepis ze swej natury oraz ze względu na swój zakres ma charakter ogólny, albowiem znajduje zastosowanie w stosunku do ogółu zainteresowanych przedsiębiorców, nie wyklucza, że jednak niektórych spośród nich może dotyczyć w sposób indywidualny. W sytuacji gdy decyzja dotyczy grupy osób, które zostały zidentyfikowane lub mogły zostać zidentyfikowane w chwili wydania tego aktu ze względu na określone cechy właściwe członkom tej grupy, ten akt może dotyczyć tych osób w sposób indywidualny, ponieważ należą one do ograniczonego kręgu przedsiębiorców.

Niemniej jednak możliwość określenia z przybliżoną dokładnością liczby lub nawet tożsamości podmiotów prawa, do których akt ma zastosowanie, nie oznacza wcale, że podmioty te należy traktować tak, jakby akt ten dotyczył ich indywidualnie, o ile tylko, jak w niniejszej sprawie, pozostaje bezsporne, że akt ten znajduje zastosowanie ze względu na zaistnienie pewnej obiektywnej sytuacji prawnej lub faktycznej w nim określonej.

W tym względzie decyzja Komisji przyjmująca wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty dotyczy właścicieli gruntów wchodzących w skład tych terenów jedynie jako osób, którym przysługują prawa do owych gruntów, a więc na zasadzie obiektywnej sytuacji prawnej i faktycznej określonej przez sporny akt, a nie na podstawie kryteriów właściwych tej kategorii właścicieli gruntów.

(por. pkt 19, 26, 28–32)
Uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 307 akapit drugi WE państwo członkowskie, które nie zastosowało właściwych środków w celu usunięcia niezgodności dotyczących postanowień w przedmiocie transferu kapitału, ujętych w zawartej przez nie z państwem trzecim umowie o popieraniu inwestycji.

Postanowienia art. 57 ust. 2 WE, art. 59 WE i art. 60 ust. 1 WE przyznają Radzie, w określonych wypadkach, prawo ograniczania przepływu kapitału i płatności pomiędzy państwami członkowskimi a państwami trzecimi. W celu zapewnienia tym postanowieniom praktycznej skuteczności przyjęte przez Radę środki ograniczające swobodny przepływ kapitału muszą nadawać się do natychmiastowego stosowania w stosunku do państw, do których się odnoszą, co może obejmować państwa trzecie, które podpisały umowy o popieraniu inwestycji. Z tego względu wskazane wyżej kompetencje Rady, polegające na możliwości jednostronnego przyjęcia środków ograniczających w stosunku do państw trzecich w tej samej lub pokrewnej dziedzinie co objęta wcześniejszą umową zawartą pomiędzy państwem członkowskim a państwem trzecim, okazują się być nie do pogodzenia z taką umową w sytuacji, gdy po pierwsze umowa ta nie zawiera postanowienia pozwalającego państwu członkowskiemu na wykonywanie swoich praw oraz spełnianie swoich obowiązków wynikających z członkostwa we Wspólnocie oraz po drugie gdy brak jest mechanizmu opartego na prawie międzynarodowym, który by to umożliwiał.

Czas niezbędny na wszelkie negocjacje międzynarodowe w celu ponownego przedyskutowania omawianej umowy jest ze swej natury nie do pogodzenia z praktyczną skutecznością tych środków. Możliwość skutecznego odwołania się do innych środków przewidzianych przez prawo międzynarodowe, takich jak zawieszenie umowy czy wręcz wypowiedzenie jej lub niektórych jej postanowień, jest zbyt niepewna, by zagwarantować skuteczne stosowanie środków przyjętych przez Radę.

(por. pkt 36–38, 40, 41, 45)
Uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 307 akapit drugi WE państwo członkowskie, które nie zastosowało właściwych środków w celu usunięcia niezgodności dotyczących postanowień w przedmiocie transferu kapitału, ujętych w zawartej przez nie z państwem trzecim umowie o popieraniu inwestycji.

Postanowienia art. 57 ust. 2 WE, art. 59 WE i art. 60 ust. 1 WE przyznają Radzie, w określonych wypadkach, prawo ograniczania przepływu kapitału i płatności pomiędzy państwami członkowskimi a państwami trzecimi. W celu zapewnienia tym postanowieniom praktycznej skuteczności przyjęte przez Radę środki ograniczające swobodny przepływ kapitału muszą nadawać się do natychmiastowego stosowania w stosunku do państw, do których się odnoszą, co może obejmować państwa trzecie, które podpisały umowy o popieraniu inwestycji. Z tego względu wskazane wyżej kompetencje Rady, polegające na możliwości jednostronnego przyjęcia środków ograniczających w stosunku do państw trzecich w tej samej lub pokrewnej dziedzinie co objęta wcześniejszą umową zawartą pomiędzy państwem członkowskim a państwem trzecim, okazują się być nie do pogodzenia z taką umową w sytuacji, gdy po pierwsze umowa ta nie zawiera postanowienia pozwalającego państwu członkowskiemu na wykonywanie swoich praw oraz spełnianie swoich obowiązków wynikających z członkostwa we Wspólnocie oraz po drugie gdy brak jest mechanizmu opartego na prawie międzynarodowym, który by to umożliwiał.

Czas niezbędny na wszelkie negocjacje międzynarodowe w celu ponownego przedyskutowania omawianej umowy jest ze swej natury nie do pogodzenia z praktyczną skutecznością tych środków. Możliwość skutecznego odwołania się do innych środków przewidzianych przez prawo międzynarodowe, takich jak zawieszenie umowy, czy wręcz wypowiedzenie jej lub niektórych jej postanowień, jest zbyt niepewna, by zagwarantować skuteczne stosowanie środków przyjętych przez Radę.

(por. pkt 35–37, 39, 40, 45)
Artykuł 41 ust. 1 protokołu dodatkowego do układu stowarzyszeniowego EWG-Turcja, zgodnie z którym umawiające się strony nie będą wprowadzać żadnych nowych ograniczeń w zakresie swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, wywołuje skutek bezpośredni. Postanowienie to ustanawia bowiem w sposób jasny, precyzyjny i bezwarunkowy jednoznaczną klauzulę standstill, zawierającą nałożony na siebie przez umawiające się strony obowiązek, który pod względem prawnym sprowadza się do powstrzymania się od działań. W konsekwencji przed sądami państw członkowskich można powoływać się na prawa przyznane przez to postanowienie obywatelom tureckim, w stosunku do których znajduje ono zastosowanie.

Ponadto na art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego mogą powoływać się skutecznie tureccy kierowcy drogowi, którzy są zatrudnieni przez przedsiębiorstwo mające siedzibę w Turcji i świadczące legalnie usługi w innym państwie członkowskim, z tego względu, że pracownicy usługodawcy są nieodzowni do tego, by usługodawca mógł świadczyć swoje usługi.

(zob. pkt 45, 46)
Sprawa C-301/06

Irlandia

przeciwko

Parlamentowi Europejskiemu

i

Radzie Unii Europejskiej

„Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2006/24/WE — Zatrzymywanie generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem usług łączności elektronicznej — Wybór podstawy prawnej”

Opinia rzecznika generalnego Y. Bota przedstawiona w dniu 14 października 2008 r. I ‐ 595

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 lutego 2009 r. I ‐ 628

Streszczenie wyroku

Akty instytucji – Wybór podstawy prawnej

(art. 95 WE; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/24)

Dyrektywa 2006/24 w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności musiała zostać przyjęta na podstawie art. 95 WE.

W istocie prawodawca wspólnotowy może skorzystać z art. 95 WE w szczególności w razie zaistnienia rozbieżności między przepisami krajowymi, jeżeli takie rozbieżności mogą naruszać podstawowe swobody lub powodować zakłócenia konkurencji i wywierać w ten sposób bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego.

Okazuje się, że rozbieżności między różnymi przepisami krajowymi wprowadzanymi w dziedzinie zatrzymywania danych dotyczących łączności elektronicznej mogły mieć bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego i można było przewidywać, że wpływ ten będzie się pogłębiał. Taka sytuacja uzasadniała wprowadzenie przez prawodawcę wspólnotowego zharmonizowanych przepisów w celu ochrony prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego.

Ponadto dyrektywa 2006/24 reguluje czynności niezależne od wdrożenia jakiegokolwiek ewentualnego działania w dziedzinie współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych. Nie harmonizuje ona ani kwestii dostępu do danych ze strony organów krajowych właściwych w sprawach karnych, ani kwestii związanych z wykorzystaniem takich danych przez te organy i ich wymianą między nimi. Kwestie te, wchodzące co do zasady w zakres tytułu VI traktatu UE, zostały wyłączone z przepisów dyrektywy. Z powyższego wynika, że treść dyrektywy 2006/24 obejmuje zasadniczo działalność dostawców usług w danym sektorze rynku wewnętrznego, z wyłączeniem działań państwowych wchodzących w zakres tytułu VI traktatu UE. Mając na względzie wskazaną treść omawianej dyrektywy, należy uznać, że w przeważającej mierze dyrektywa dotyczy funkcjonowania rynku wewnętrznego.

(por. pkt 63, 71, 72, 83–85, 93)
Nie ustanowiwszy wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu transpozycji do prawa krajowego dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku, w odniesieniu do landów Burgenland, Karyntia, Górna Austria, Salzburg, Styria i Tyrol, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 14 ust. 1 tej dyrektywy.
Keywords

Summary



Keywords

Prawo Unii – Bezpośrednia skuteczność – Pierwszeństwo – Uregulowanie krajowe dotyczące monopolu państwowego w zakresie urządzania zakładów sportowych

(art. 43 WE, 49 WE)

Summary

Ze względu na pierwszeństwo podlegającego bezpośredniemu stosowaniu prawa Unii przepisy prawa krajowego dotyczące państwowego monopolu w zakresie urządzania zakładów sportowych, które to przepisy wedle ustaleń sądu krajowego zawierają ograniczenia niezgodne ze swobodą przedsiębiorczości oraz swobodą świadczenia usług, ponieważ ograniczenia te nie przyczyniają się w sposób spójny i systematyczny do limitowania działalności w zakresie urządzania zakładów sportowych jak tego wymaga orzecznictwo Trybunału, nie mogą być nadal stosowane w okresie przejściowym.

Jest bowiem niedopuszczalne, by przepisy prawa krajowego, nawet rangi konstytucyjnej, naruszały jedność i skuteczność prawa Unii.

Nawet gdyby przyjąć, że rozumowanie podobne do tego dotyczącego utrzymania w mocy unieważnionego aktu Unii, które ma na celu niedopuszczenie do powstania luki prawnej do czasu zastąpienia tego unieważnionego aktu nowym aktem, mogłoby poprzez analogię i w drodze wyjątku doprowadzić do tymczasowego zawieszenia wyłączenia przepisów prawa krajowego sprzecznych z podlegającym bezpośredniemu stosowaniu prawem Unii, to jednak tego rodzaju zawieszenie, którego warunki mogą zostać określone wyłącznie przez Trybunał, należy stanowczo wykluczyć z braku nadrzędnych względów pewności prawa, które mogłyby to zawieszenie uzasadnić.

(por. pkt 61, 66, 67, 69; sentencja)
Chociaż to do państw członkowskich należy podjęcie środków zmierzających do zagwarantowania ich bezpieczeństwa zewnętrznego i wewnętrznego, nie wynika z tego, że takie środki nie są wcale objęte zastosowaniem prawa wspólnotowego. Traktat ustanawia wyraźne odstępstwa mające zastosowanie w okolicznościach zagrażających bezpieczeństwu publicznemu wyłącznie w art. 30 WE, 39 WE, 46 WE, 58 WE, 64 WE, 296 WE i 297 WE, które odnoszą się do wyjątkowych i w wyraźny sposób ograniczonych przypadków. Z artykułów tych nie można wysnuć wniosku, że traktat zawiera na stałe wpisany weń ogólny wyjątek wyłączający wszelkie środki podejmowane ze względów bezpieczeństwa publicznego z zakresu prawa wspólnotowego. Uznanie istnienia takiego wyjątku, bez względu na określone w traktacie szczególne wymogi, mogłoby zagrozić wiążącemu charakterowi prawa wspólnotowego i jego jednolitemu stosowaniu.

Ponadto odstępstwa przewidziane w art. 296 WE i 297 WE muszą, tak jak ma to miejsce w odniesieniu do odstępstw od podstawowych swobód, podlegać ścisłej wykładni. Jeśli chodzi w szczególności o art. 296 WE, chociaż artykuł ten odnosi się do środków, jakie państwo członkowskie może uznać za konieczne dla ochrony podstawowych interesów swego bezpieczeństwa lub informacji, których ujawnienie uznaje za sprzeczne z tymi interesami, nie można interpretować go w ten sposób, że przyznaje on państwom członkowskim uprawnienie do odstąpienia od przepisów traktatu wyłącznie w wyniku powołania się na wskazane interesy. W rezultacie to państwo członkowskie, które chce skorzystać z możliwości powołania się na art. 296 WE, ma wykazać konieczność zastosowania tego odstępstwa w celu ochrony jego podstawowych interesów bezpieczeństwa.

(por. pkt 46–48, 50)
Sądy wspólnotowe — zgodnie z kompetencjami, w które wyposażył je traktat WE — powinny zapewnić co do zasady pełną kontrolę zgodności z prawem ogółu aktów wspólnotowych w świetle praw podstawowych, stanowiących integralną część zasad ogólnych prawa wspólnotowego, w tym również tych aktów wspólnotowych, które — jak rozporządzenie nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami — służą wykonaniu rezolucji Rady Bezpieczeństwa uchwalonych w trybie rozdziału VII Karty Narodów Zjednoczonych.

Ponieważ w ramach przyjmowania środków ograniczających, takich jak te nałożone przez rozporządzenie nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami, Rada ani nie poinformowała wnoszących odwołanie o dowodach zgromadzonych przeciwko nim, uzasadniających nałożenie na nich środków ograniczających, ani nie przyznała im prawa do zapoznania się z tymi dowodami w rozsądnym terminie po nałożeniu tych środków, wnoszący odwołanie nie mieli możliwości przedstawienia swojego stanowiska w tej kwestii. W związku z tym ich prawo do obrony, w szczególności prawo do bycia wysłuchanym, nie było przestrzegane.

Ponadto, wobec braku poinformowania wnoszących odwołanie o zgromadzonych przeciwko nim dowodach oraz mając na względzie związki między prawem do obrony i prawem do skutecznej ochrony sądowej, nie mieli oni również możliwości obrony swoich praw w odniesieniu do tych dowodów na dostatecznych warunkach przed sądem wspólnotowym, a zatem należy stwierdzić również naruszenie prawa do skutecznej ochrony sądowej.

(por. pkt 83–86)
28

Jeżeli bowiem po przyjęciu decyzji o przystąpieniu do pobrania należności celnych przywozowych główny zobowiązany zdołałby wykazać w wyznaczonym terminie, że nieprawidłowości nastąpiły w innym państwie członkowskim, które powinno było przystąpić do pobrania należności celnych, państwo członkowskie wyjścia musiałoby cofnąć wydaną już decyzję i przekazać dokumentację właściwemu państwu członkowskiemu. Taka wykładnia prowadziłaby do spowolnienia postępowania, co podważałoby praktyczną skuteczność (effet utile) wyznaczenia takiego terminu.
16

W odniesieniu do argumentacji HZA opartej na art. 3 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 536/93 Campina stwierdziła, że rozporządzenie to jest w tym zakresie nieważne i tym samym pozbawione skuteczności, ponieważ nie przewidziało ono mechanizmu uwzględnienia zakresu przekroczenia i zawinienia danego przedsiębiorstwa w sytuacji nałożenia kary na podstawie tego rozporządzenia. Właśnie to zostało zakwestionowane przez Trybunał w ww. wyroku w sprawie Molkereigenossenschaft Wiedergeltingen w odniesieniu do pierwotnej wersji tego przepisu.
1)

Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.
39

Wniosku tego nie podważa argument podniesiony przez sąd krajowy, zgodnie z którym klasyfikację membrany klawiatury będącej przedmiotem postępowania przed sądem krajowym do pozycji 8538 CN potwierdza rozporządzenie nr 2505/96, w którym pod numerem porządkowym 09.2995 „bloki klawiszy […] w całości zrobione […] z poliwęglanu, w tym z drukowanymi klawiszami, do produkcji lub naprawy radiotelefonów komórkowych” zostały zaklasyfikowane do pozycji 8538 CN, jako że przepis ten, który został wprowadzony do załącznika I do rozporządzenia 2505/96 rozporządzeniem 2243/2004, nie znajdował zastosowania w okresie właściwym dla okoliczności leżących u podstaw postępowania przed sądem krajowym. Należy ponadto dodać tytułem uzupełnienia, że rozporządzenie nr 1578/2006, które zostało przyjęte po przyjęciu rozporządzenia nr 2243/2004, stanowi wyraźnie, że membrany klawiatury wykonane z poliwęglanu, bez jakichkolwiek elementów przewodzących elektryczność i posiadające uformowane klawisze z jednej strony, a z drugiej nieprzewodzące wtyki stykowe są zaklasyfikowane do podpozycji 85299040 CN.
90

Jak wynika jednak z orzecznictwa Trybunału, okoliczność, iż w przeszłości Komisja stosowała grzywny określonej wysokości do różnego typu naruszeń, nie pozbawia jej możliwości podniesienia tej wysokości w granicach wskazanych w rozporządzeniu nr 17, jeśli jest to konieczne dla zagwarantowania wdrażania w życie wspólnotowej polityki konkurencji, lecz przeciwnie, wymóg skutecznego stosowania wspólnotowych reguł konkurencji wymaga tego, aby Komisja mogła w każdej chwili dostosować wysokość grzywien do potrzeb tej polityki (zob. ww. wyrok w sprawie Dansk Rørindustri i in. przeciwko Komisji, pkt 227).
Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieprzyjęcie w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku – Oświadczenie Komisji w ramach Komitetu Pojednawczego dotyczące dyrektywy odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (Dz.U. L 189, str. 12).
1)

Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2004/116/WE z dnia 23 grudnia 2004 r. zmieniającej załącznik do dyrektywy Rady 82/471/EWG w zakresie włączenia Candida guilliermondii, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.
1)

Ustanawiając i utrzymując w mocy przepisy podatkowe, takie jak przepisy rozdziału 47 inkomstskattelagen (1999:1229) [(ustawy o podatku dochodowym (1999:1229)], które uzależniają możliwość skorzystania z zawieszenia poboru podatku od zysków kapitałowych, które pochodzą ze zbycia prywatnej nieruchomości mieszkalnej lub spółdzielczego prawa do mieszkania, od warunku, by nowo nabyta nieruchomość znajdowała się również na terytorium Szwecji, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 18 WE, 39 WE, 43 WE, jak również art. 28 i 31 porozumienia o EOG.