ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3)

Artykuł 1 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r., należy interpretować w ten sposób, że: państwo członkowskie, które przewiduje w ramach ustalania warunków stosowania przewidzianej w art. 57 ust. 4 lit. g) dyrektywy 2014/24 fakultatywnej podstawy wykluczenia, że członkowie konsorcjum, któremu udzielono zamówienia publicznego, w przypadku rozwiązania umowy w sprawie tego zamówienia z powodu niewykonania istotnego zobowiązania zostają wpisani do wykazu nierzetelnych wykonawców, a przez to czasowo zostają co do zasady wykluczeni z uczestnictwa w nowych postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego, powinno zagwarantować owym wykonawcom prawo do wniesienia skutecznego środka odwoławczego od wpisania ich do tego wykazu.
85

Co się tyczy tego wyjątku, należy przypomnieć, że w tym ostatnim wyroku Trybunał stwierdził, iż w procedurze awansowania czterdziestu urzędników pojawiły się nieprawidłowości w odniesieniu do skarżącej w sprawie, w której wydano ten wyrok, ze względu na to, że jej sprawozdanie z oceny nie zostało jeszcze sporządzone w chwili, gdy do komitetu ds. awansu skierowano propozycje awansu, podczas gdy sprawozdania z oceny za ten sam okres dotyczące innych urzędników uprawnionych do ubiegania się o awans zostały przedłożone temu komitetowi oraz organowi powołującemu, co stawiało skarżącą w sytuacji mniej korzystnej niż innych urzędników uprawnionych do ubiegania się o awans. Jednakże Trybunał orzekł, że stwierdzenie nieważności awansów czterdziestu urzędników faktycznie awansowanych stanowiłoby zbyt surową sankcję za nieprawidłowości, które wystąpiły, i że przyznanie zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez skarżącą w tej sprawie stanowi formę naprawienia szkody, która najlepiej odpowiada zarówno interesom skarżącej, jak i wymogom służby (wyrok z dnia 5 czerwca 1980 r., Oberthür/Komisja, 24/79, EU:C:1980:145, pkt 13, 14).
7

Artykuł 63 tej dyrektywy, zatytułowany „Poleganie na zdolności innych podmiotów”, stanowi w ust. 1: „W odniesieniu do kryteriów dotyczących sytuacji ekonomicznej i finansowej, określonych zgodnie z art. 58 ust. 3, oraz kryteriów dotyczących zdolności technicznej i zawodowej, określonych zgodnie z art. 58 ust. 4, wykonawca może, w stosownych przypadkach oraz w odniesieniu do konkretnego zamówienia, polegać na zdolności innych podmiotów, niezależnie od charakteru prawnego łączących go z nimi powiązań. W odniesieniu do kryteriów dotyczących wykształcenia i kwalifikacji zawodowych, określonych w załączniku XII część II lit. f), lub dotyczących stosownego doświadczenia zawodowego, wykonawcy mogą jednak polegać na zdolności innych podmiotów tylko wtedy, gdy te ostatnie zrealizują roboty budowlane lub usługi, odnośnie do których takie zdolności są niezbędne. W przypadku gdy wykonawca chce polegać na zdolności innych podmiotów, musi udowodnić instytucji zamawiającej, że będzie dysponował niezbędnymi zasobami, przedstawiając na przykład w tym celu stosowne zobowiązanie takich podmiotów. Instytucja zamawiająca sprawdza, zgodnie z art. 59, 60 i 61, czy podmioty, na których zdolności wykonawca zamierza polegać, spełniają odpowiednie kryteria kwalifikacji, i czy istnieją podstawy wykluczenia na mocy art. 57. Instytucja zamawiająca wymaga, by wykonawca zastąpił podmiot, który nie spełnia stosownego kryterium kwalifikacji lub wobec którego istnieją obowiązkowe podstawy wykluczenia. Instytucja zamawiająca może wymagać lub może być zobowiązana przez państwo członkowskie do wymagania, by wykonawca zastąpił podmiot, wobec którego istnieją nieobowiązkowe podstawy wykluczenia. Jeżeli wykonawca polega na zdolności innych podmiotów w odniesieniu do kryteriów dotyczących sytuacji ekonomicznej i finansowej, instytucja zamawiająca może wymagać od wykonawcy i tych podmiotów solidarnej odpowiedzialności za realizację zamówienia. Na tych samych warunkach grupa wykonawców, o której mowa w art. 19 ust. 2, może polegać na zdolności członków tej grupy lub innych podmiotów”.
81

W tym kontekście należy stwierdzić, że pytanie trzecie sądu odsyłającego dzieli się, jak sugerują rząd bułgarski i Komisja, na trzy części. Po pierwsze, sąd odsyłający dąży do ustalenia, czy art. 6 lit. a) dyrektywy 2016/680, który odnosi się do kategorii osób, w odniesieniu do których istnieją poważne podstawy, by przypuszczać, że popełniły lub zamierzają popełnić czyn zabroniony, stoi na przeszkodzie przepisom krajowym przewidującym przymusowe zbieranie danych biometrycznych i genetycznych dla celów ich rejestracji, dotyczących osoby fizycznej, w odniesieniu do której zgromadzono wystarczające dowody na to, że popełniła ona przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, co umożliwia, na mocy prawa krajowego, przedstawienie jej zarzutów. Po drugie, dąży on do ustalenia – mając na względzie ograniczenia uprawnień dyskrecjonalnych sądu mającego orzec w przedmiocie przymusowego wykonania takiego zbierania danych – czy taki sąd może zagwarantować osobie, której dane dotyczą, skuteczną ochronę sądową, zgodnie z art. 47 karty. Po trzecie, dąży on do ustalenia, czy pomimo tych ograniczeń można zapewnić poszanowanie prawa do domniemania niewinności, o którym mowa w art. 48 karty.
2)

Rozporządzenie delegowane 2016/161, a w szczególności jego art. 25, 31, 32, 35, 36 i 44, należy interpretować w ten sposób, że: nie stoi ono na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które, po pierwsze, zobowiązuje apteki do korzystania z interfejsu należącego do organów publicznych i zarządzanego przez nie, zawsze gdy wydają one produkty lecznicze finansowane z krajowego systemu opieki zdrowotnej, a po drugie, nakazuje podmiotowi zarządzającemu systemem krajowym zintegrowanie wspomnianego interfejsu z rzeczonym systemem.
17

Sąd ten stwierdził, że rozpatrywane towary są prezentowane jako „produkty lecznicze”. Podkreślił on w tym względzie, że chociaż ulotki tych produktów prezentują je jako „wyroby medyczne”, to jednak są one również prezentowane jako produkty przeznaczone do leczenia podrażnień błony śluzowej nosa, a konkretnie odpowiednio do leczenia wirusowego nieżytu nosa (w sprawie C‑495/21) i do leczenia zapalenia zatok przynosowych (w sprawie C‑496/21), poprzez łagodzenie objawów, co prowadzi właściwie poinformowanego i uważnego konsumenta do uznania, że produkty te cechuje skuteczność, jaka na ogół kojarzona jest z produktami leczniczymi. Ponadto w sprawie C‑496/21 sąd ten podkreślił, że zastrzeżenie dystrybucji „wyłącznie za pośrednictwem aptek”, jak również zamieszczona w angielskiej wersji językowej witryny internetowej danego producenta wzmianka o potwierdzonej badaniami klinicznymi skuteczności w leczeniu zapalenia zatok przynosowych mogą wzmocnić u konsumenta wrażenie, że ma on do czynienia z produktem leczniczym.
66

W odniesieniu do – z drugiej strony – tego, czy środek rozpatrywany w postępowaniu głównym wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu, należy zauważyć, że środek ten stanowi istotne ograniczenie swobody przedsiębiorczości, ponieważ narzuca on podział właściwego terytorium na pięć dużych obszarów, a na każdym z nich tylko jeden usługodawca jest uprawniony do świadczenia odnośnych usług.
50

Gdyby art. 53 ust. 1 rozporządzenia nr 1107/2009 należało interpretować w ten sposób, że zezwala on na wprowadzanie do obrotu i stosowanie nasion zaprawionych środkami ochrony roślin, nawet jeśli to wprowadzenie do obrotu i stosowanie było, po dokonaniu oceny przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, przedmiotem wyraźnego zakazu, taka wykładnia byłaby sprzeczna z celem tego rozporządzenia, o którym mowa w pkt 46 i 47 niniejszego wyroku. Z drugiej strony taka wykładnia skutkowałaby tym, że poprawa produkcji roślinnej przeważałaby nad zapobieganiem zagrożeniom dla zdrowia ludzi i zwierząt oraz dla środowiska, które mogłoby prowadzić do użycia nasion zaprawionych środkami ochrony roślin, których szkodliwość została wykazana, i to z naruszeniem rozważań przedstawionych w pkt 48 niniejszego wyroku.
13

Artykuł 6 wskazanej dyrektywy, zatytułowany „Ujawnianie dowodów znajdujących się w aktach organu ochrony konkurencji”, stanowi: „1. Państwa członkowskie zapewniają, by do celów postępowań o odszkodowanie, gdy sądy krajowe nakazują ujawnienie dowodów znajdujących się w aktach organu ochrony konkurencji, obok art. 5 miał zastosowanie niniejszy artykuł. […] 4. Oceniając, zgodnie z art. 5 ust. 3, proporcjonalność nakazu ujawnienia informacji, sądy krajowe biorą dodatkowo pod uwagę: a) czy wniosek został sformułowany konkretnie, odnosząc się do charakteru, przedmiotu lub treści dokumentów przedłożonych organowi ochrony konkurencji lub znajdujących się w jego aktach, a nie w formie ogólnego wniosku dotyczącego dokumentów przedłożonych organowi ochrony konkurencji; b) czy strona wnioskująca o ujawnienie czyni to w związku z powództwem o odszkodowanie wniesionym przed sąd krajowy; oraz c) w odniesieniu do ust. 5 i 10 lub na wniosek organu ochrony konkurencji na mocy ust. 11 – konieczność zapewnienia skuteczności egzekwowania prawa konkurencji na drodze publicznoprawnej. 5. Sądy krajowe mogą nakazać ujawnienie wymienionych poniżej kategorii dowodów wyłącznie po zakończeniu postępowania przez organ ochrony konkurencji w drodze wydania decyzji lub w inny sposób: a) informacje przygotowane przez osobę fizyczną lub prawną specjalnie na potrzeby postępowania prowadzonego przez organ ochrony konkurencji; b) informacje sporządzone przez organ ochrony konkurencji i przesłane stronom w trakcie postępowania; oraz c) wycofane propozycje ugodowe. 6. Państwa członkowskie zapewniają, by do celów postępowań o odszkodowanie sądy krajowe nie mogły w żadnym momencie nakazać stronie lub osobie trzeciej ujawnienia żadnej z następujących kategorii dowodów: a) oświadczenia w ramach programu łagodzenia kar; oraz b) propozycje ugodowe. 7. Powód może wystąpić z uzasadnionym wnioskiem, by sąd krajowy uzyskał dostęp do dowodów, o których mowa w ust. 6 lit. a) lub b), wyłącznie w celu stwierdzenia, czy ich treść odpowiada definicjom zawartym w art. 2 pkt 16 oraz 18. Dokonując oceny, sądy krajowe mogą wystąpić o pomoc wyłącznie do właściwego organu ochrony konkurencji. Składający przedmiotowe dowody mogą także zostać wysłuchani. W żadnym wypadku sąd nie udziela dostępu do tych dowodów innym stronom ani osobom trzecim. 8. Jeżeli ust. 6 podlegają tylko fragmenty dowodu, o który wystąpiono, pozostałe fragmenty – zależnie od kategorii, do której należą – zostają ujawnione zgodnie z odpowiednimi ustępami niniejszego artykułu. 9. Ujawnieni[e] dowodów, które znajdują się w aktach organu ochrony konkurencji i które nie należą do żadnej z wymienionych w niniejszym artykule kategorii, można nakazać w każdym czasie [momencie] postępowania o odszkodowanie [i bez uszczerbku dla niniejszego artykułu]. […] 11. Jeżeli organ ochrony konkurencji chce wyrazić swój pogląd na temat proporcjonalności wniosków o ujawnienie, organ ten może, działając z własnej inicjatywy, przedstawić swoje uwagi sądowi krajowemu, do którego wpłynął wniosek o wydanie nakazu ujawnienia”.
58

Z wykładni celowościowej art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2000/78 wynika wobec tego, że zawarte w nim pojęcie „warunków zatrudnienia i pracy” obejmuje w szerokim znaczeniu warunki mające zastosowanie do każdej formy pracy najemnej i działalności na własny rachunek, niezależnie od formy prawnej, w jakiej są one wykonywane.
44

Wreszcie, co się tyczy celu, do którego dąży RODO, należy zauważyć, że rozporządzenie to dąży w szczególności, jak wynika z jego motywu 10, do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony osób fizycznych w Unii (wyrok z dnia 6 października 2020 r., La Quadrature du Net i in., C‑511/18, C‑512/18 i C‑520/18, EU:C:2020:791, pkt 207). W tym względzie, jak zauważył w istocie rzecznik generalny w pkt 14 opinii, ogólne ramy prawne stworzone przez RODO wprowadzają w życie wymogi wynikające z prawa podstawowego do ochrony danych osobowych chronionego przez art. 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności wymogi wyraźnie przewidziane w ust. 2 tego artykułu (zob. podobnie wyrok z dnia 9 marca 2017 r., Manni, C‑398/15, EU:C:2017:197, pkt 40).
5

Artykuł 3 wspomnianej decyzji ramowej, zatytułowany „Uwzględnianie w nowym postępowaniu karnym wyroku skazującego zapadłego w innym państwie członkowskim”, przewiduje: „1. Każde państwo członkowskie dopilnowuje, by w postępowaniu karnym prowadzonym przeciwko danej osobie uwzględnione zostały uprzednie wyroki skazujące zapadłe wobec tej samej osoby w innych państwach członkowskich i dotyczące innych zdarzeń – które to wyroki są znane dzięki stosownym instrumentom wzajemnej pomocy prawnej lub instrumentom wymiany informacji pochodzących z rejestrów karnych – w zakresie, w jakim zgodnie z prawem krajowym uwzględniane są uprzednie krajowe wyroki skazujące, oraz by wiązały się z nimi skutki prawne równoważne skutkom wiążącym się z uprzednimi krajowymi wyrokami skazującymi. 2. Przepisy ust. 1 mają zastosowanie do postępowania przygotowawczego, sądowego i wykonawczego, w szczególności w odniesieniu do mających zastosowanie przepisów postępowania, w tym przepisów dotyczących zatrzymania, kwalifikacji przestępstwa, rodzaju i wymiaru kary oraz przepisów dotyczących wykonania orzeczenia. […] 5. Jeżeli przestępstwo, w którego sprawie toczy się nowe postępowanie, zostało popełnione, zanim zapadł uprzedni wyrok skazujący lub zanim został on w pełni wykonany, ust. 1 i 2 nie skutkują zobowiązaniem państw członkowskich do stosowania przepisów krajowych dotyczących wydawania wyroków, których zastosowanie do zagranicznych wyroków skazujących skutkowałoby ograniczeniem dla sędziego przy wydawaniu wyroku w nowym postępowaniu. Państwa członkowskie dopilnowują jednak, by ich sądy mogły w inny sposób uwzględniać w takich sprawach uprzednie wyroki skazujące zapadłe w innych państwach członkowskich”.
W tym względzie art. 2 i 3 tej dyrektywy – dotyczące odpowiednio, po pierwsze, sytuacji, w których zatwierdzenie ceny produktu leczniczego jest wymagane przed jego wprowadzeniem do obrotu, a po drugie, sytuacji, w których podwyższenie ceny produktu leczniczego wymaga uprzedniego uzyskania zgody – odnoszą się do „ceny, która może być stosowana w stosunku do określonego produktu leczniczego”, i do „ceny produktu leczniczego”. Wynika z tego, że prawodawca Unii zamierzał rozwiać wszelkie wątpliwości co do faktu, że artykuły te mają zastosowanie wyłącznie do środków dotyczących produktów leczniczych rozpatrywanych pojedynczo.
72

Tymczasem należy przypomnieć, że odwołanie, które nie zawiera nawet argumentacji mającej na celu określenie naruszenia prawa, jakim miałby być dotknięty zaskarżony wyrok, i ogranicza się do powtórzenia lub dosłownego zacytowania zarzutów i argumentów przedstawionych już przed Sądem, stanowi w rzeczywistości żądanie zmierzające do poddania skargi wniesionej do Sądu ponownemu rozpatrzeniu, co nie należy do kompetencji Trybunału (wyrok z dnia 28 stycznia 2021 r., Qualcomm i Qualcomm Europe/Komisja, C‑466/19 P, EU:C:2021:76, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo).
5

Księga VI code de commerce (kodeksu handlowego), w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych w postępowaniu głównym (zwanego dalej „code de commerce”), zatytułowana „Swoboda ustalania cen i konkurencji”, zawiera między innymi tytuł IV, zatytułowany „Przejrzystość, praktyki ograniczające konkurencję i inne zakazane praktyki”. Artykuł L 442‑6 code de commerce, zawarty we wspomnianym tytule IV, stanowi: „I. Przedsiębiorca prowadzący działalność wytwórczą, handlową, przemysłową lub ujętą w wykazie zawodów rzemieślniczych zobowiązany jest do poniesienia odpowiedzialności i naprawienia szkody, którą wyrządził czynem polegającym na: […] 2° narzuceniu lub próbie narzucenia partnerowi handlowemu zobowiązań powodujących znaczącą nierównowagę praw i obowiązków stron; […] III. Powództwo do właściwego sądu cywilnego lub handlowego może wnieść każda osoba, która wykaże interes, prokurator, minister właściwy do spraw gospodarki lub prezes organu ochrony konkurencji, jeżeli w sprawach wchodzących w zakres jego kompetencji stwierdzi on praktykę, o której mowa w niniejszym artykule. W ramach tego powództwa minister właściwy do spraw gospodarki i prokurator mogą wystąpić do sądu, przed który zostało wytoczone powództwo, o nakazanie zaprzestania praktyk, o których mowa w niniejszym artykule. Mogą również, w odniesieniu do wszystkich tych praktyk, zażądać stwierdzenia nieważności niezgodnych z prawem postanowień lub umów i wnieść o zwrot nienależnych świadczeń. Mogą oni także wystąpić o nałożenie grzywny, której kwota nie może przekraczać 5 mln EUR. Jednakże grzywna ta może zostać ustalona na poziomie nieprzekraczającym potrójnej wysokości kwot nienależnie wypłaconych lub, proporcjonalnie do korzyści wynikających z uchybienia, do 5% obrotu bez podatku zrealizowanego we Francji przez podmiot dopuszczający się tych praktyk w ostatnim zamkniętym roku obrotowym liczonym od roku obrotowego poprzedzającego rok obrotowy, w którym praktyki wymienione w niniejszym artykule zostały wprowadzone. Można również żądać naprawienia poniesionych szkód […]. […]”.
24

Organ podatkowy utrzymuje natomiast, że z art. 1 ust. 3 lit. a)–c) rozporządzenia nr 651/2014 w związku z art. 2 tego rozporządzenia i z wytycznych na lata 2014–2020 wynika, iż działalność w zakresie solenia, odsalania i zamrażania dorsza, ponieważ stanowi działalność związaną z przetwarzaniem produktów rybołówstwa i akwakultury, nie jest ona objęta zakresem stosowania tego rozporządzenia. Owo rozporządzenie i wytyczne na lata 2014–2020 nie mają bowiem zastosowania ani do produktów rybołówstwa i akwakultury wymienionych w załączniku I do rozporządzenia nr 1379/2013, ani do „produktów rolnych” wskazanych w załączniku I do traktatu FUE. Nie ma wątpliwości co do tego, że w ścisłym i dosłownym znaczeniu wspomniana działalność nie może zostać uznana za wiążącą się z przetwarzaniem „produktów rolnych” jako takich. Jednakże z art. 38 ust. 1 TFUE, a także z działów 3 i 16 załącznika I do tego traktatu, które dotyczą ryb, skorupiaków i mięczaków oraz przetworów z nich wynika, że pojęcie „produktów rolnych” obejmuje również produkty rybołówstwa. Zgodnie z tymi postanowieniami w art. 1 zarządzenia ministerialnego nr 282/2014 projekty inwestycyjne mające za przedmiot działalność gospodarczą w sektorach rybołówstwa i akwakultury oraz przetwórstwa produktów rolnych wymienionych w załączniku I do traktatu FUE zaliczono do niekwalifikujących się do przyznania rozpatrywanej pomocy.
40

W tych okolicznościach sąd odsyłający zastanawia się, czy nie powinien wyważyć wchodzących w grę interesów przy orzekaniu w przedmiocie wniosku o przedłużenie aresztu wobec osoby, której dotyczy europejski nakaz aresztowania. W szczególności sąd ten zastanawia się, czy powinien dokonać wyważenia porównywalnego z tym, jakiego wymaga się od wydającego nakaz organu sądowego na podstawie art. 5 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584, gdy decyduje on o momencie powrotu osoby przekazanej do wykonującego nakaz państwa członkowskiego w celu odbycia tam kary pozbawienia wolności. Sąd odsyłający przypomina w istocie, że Trybunał w wyroku z dnia 11 marca 2020 r., SF (Europejski nakaz aresztowania – Gwarancja ponownego przekazania do wykonującego nakaz państwa członkowskiego) (C‑314/18, EU:C:2020:191) zinterpretował ten przepis w ten sposób, iż wydający nakaz organ sądowy nie może odraczać w sposób systematyczny i automatyczny ponownego przekazania danej osoby do wykonującego nakaz państwa członkowskiego do momentu, aż inne postępowania w sprawie przestępstwa stanowiącego podstawę europejskiego nakazu aresztowania zostaną prawomocnie zakończone.
133

W tym względzie to do sądu odsyłającego, który jako jedyny jest właściwy do orzekania w przedmiocie okoliczności faktycznych, a nie do Trybunału, należy ustalenie, czy czyny będące przedmiotem rozpatrywanego w postępowaniu głównym wniosku o ekstradycję to te same czyny, które zostały prawomocnie osądzone przez sądy słoweńskie (zob. analogicznie wyroki: z dnia 28 września 2006 r., Gasparini i in., C‑467/04, EU:C:2006:610, pkt 56; a także z dnia 22 marca 2022 r., bpost, C‑117/20, EU:C:2022:202, pkt 38). Niemniej jednak Trybunał może dostarczyć temu sądowi wskazówek w zakresie wykładni prawa Unii odnośnie do oceny tożsamości czynu (zob. podobnie wyrok z dnia 22 marca 2022 r., Nordzucker i in., C‑151/20, EU:C:2022:203, pkt 42).
Keywords

Summary



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe pozbawione odróżniającego charakteru – Różne kategorie znaków towarowych – Charakter odróżniający – Ocena według tych samych kryteriów – Postrzeganie przez właściwy krąg odbiorców – Możliwość odmiennego postrzegania

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b))

Summary

O ile kryteria oceny odróżniającego charakteru w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego są jednakowe dla różnych rodzajów znaków towarowych, o tyle w trakcie ich stosowania może się okazać, że postrzeganie przez właściwy krąg odbiorców niekoniecznie jest jednakowe w odniesieniu do każdej z tych kategorii i że w związku z tym stwierdzenie istnienia charakteru odróżniającego w odniesieniu do znaków towarowych należących do pewnych kategorii może się okazać trudniejsze niż w odniesieniu do znaków towarowych należących do innych kategorii.

(por. pkt 23)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Adwokaci – Egzamin warunkujący dostęp do zawodu – Skład komisji egzaminacyjnej – Uczestnictwo adwokatów – Dopuszczalność – Naruszenie art. 81 WE i 82 WE – Brak

(art. 43 WE, 81 WE i 82 WE)

Summary

Artykuły 43 WE, 81 WE oraz 82 WE nie stanowią przeszkody dla uregulowania krajowego, które przewiduje, że w ramach egzaminu otwierającego dostęp do zawodu adwokata komisja egzaminacyjna składa się z pięciu członków mianowanych przez ministra sprawiedliwości, w tym dwóch sędziów lub prokuratorów, jednego profesora prawa oraz dwóch adwokatów wyznaczonych przez krajową radę izb adwokackich na wspólny wniosek rad izb adwokackich danego okręgu.

Jeżeli chodzi o art. 43 WE, o ile prawdą jest, że egzamin dopuszczający do zawodu adwokata może stanowić przeszkodę dla swobody przedsiębiorczości, o tyle nic nie wskazuje na to, że samo uregulowanie dotyczące składu komisji stanowi przeszkodę dla swobody przedsiębiorczości niezależnie od ograniczenia, jakie wynika w danym przypadku z istnienia samego egzaminu. W każdym razie, zakładając nawet, że uczestnictwo adwokatów w komisji egzaminacyjnej ds. egzaminu państwowego stanowi, samo w sobie, ograniczenie dla swobody przedsiębiorczości, może być ono uznane za usprawiedliwione przez interes ogólny, czyli potrzebę oceny w najlepszy możliwy sposób zdolności i kwalifikacji osób mających wykonywać zawód adwokata, jest więc odpowiednie dla zapewnienia realizacji tego celu.

Ponadto, o ile naruszenie art. 81 WE oraz 82 WE występuje wtedy, gdy Państwo Członkowskie narzuca lub faworyzuje zawieranie porozumień sprzecznych z art. 81 WE lub wzmacnia skutki tych porozumień, narzuca lub faworyzuje nadużycia pozycji dominującej sprzeczne z art. 82 WE lub wzmacnia skutki takich nadużyć, czy wreszcie pozbawia swoje własne regulacje charakteru państwowego przenosząc odpowiedzialność za podejmowanie decyzji ingerujących w sferę ekonomiczną na podmioty prywatne, to naruszenia nie ma, gdy dane Państwo Członkowskie przenosząc na rzecz komisji egzaminacyjnej, tworzonej w części przez adwokatów, odpowiedzialność za podejmowanie decyzji w dziedzinie dostępu do zawodu adwokata, w sytuacji gdy państwo to zajmuje istotne miejsce w ramach komisji egzaminacyjnej w związku z obecnością dwóch sędziów lub prokuratorów, gdy ministerstwo sprawiedliwości dysponuje dużymi kompetencjami umożliwiającymi mu kontrolę na każdym stadium prac komisji egzaminacyjnej, a nawet interweniowanie w te prace, jeśli zachodzi taka potrzeba, i wreszcie gdy negatywna decyzja podjęta przez komisję egzaminacyjną może stanowić przedmiot skargi do sądu.

(por. pkt 30–33, 35, 37, 42–45, 47 i sentencja)