ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 220/27

Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 6 marca 2019 r. w sprawie T-289/15, Hamas/Rada, wniesione w dniu 16 maja 2019 r. przez Hamas

(Sprawa C-386/19 P)

(2019/C 220/33)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Hamas (przedstawiciel: adwokat L. Glock)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku z dnia 6 marca 2019 r., Hamas/Rada, T-289/15;

— wydanie prawomocnego orzeczenia w przedmiocie kwestii objętych odwołaniem;

— obciążenie Rady kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty na poparcie odwołania.

Po pierwsze, orzekając, że okoliczności faktyczne wskazane w pkt 15 załącznika A i w pkt 17 załącznika B do przedstawienia uzasadnienia aktów z marca 2015 r. zostały powołane samodzielnie przez Radę, Sąd przeinaczył znaczenie dokumentów zawartych w aktach sprawy, zastąpił własnym uzasadnieniem uzasadnienie autora zaskarżonych aktów, naruszył obowiązek uzasadnienia orzeczenia i pozbawił skarżącego możliwości przygotowania obrony.

Po drugie, Sąd naruszył art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931, przyjmując, że decyzja organu administracji została przyjęta przez właściwą władzę w rozumieniu tego przepisu, podczas gdy decyzja ta nigdy nie stanowiła przedmiotu kontroli sądu.

Po trzecie, Sąd naruszył art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/93, art. 296 TFUE, prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej skarżącego, orzekając, że decyzja brytyjska stanowi decyzję o wymierzeniu sankcji karnych i że Rada miała w konsekwencji obowiązek odniesienia się w miarę możliwości do oceny organu, który ją przyjął.

Po czwarte, orzekając, że Hamas i Hamas IDQ stanowią jeden podmiot, Sąd naruszył reguły związane z ciężarem dowodu, uwzględnił poprawienie uzasadnienia przez Radę w toku instancji, uwzględnił dowody bez zbadania, czy są rzetelne, naruszył kontradyktoryjny charakter debaty dotyczącej okoliczności faktycznych, przeinaczył materiały zawarte w aktach sprawy i naruszył zasadę niezależności postępowań.
2)

Czy art. 2 w związku z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że zobowiązanie Rumunii do przestrzegania wymogów nałożonych przez sprawozdania sporządzone w ramach mechanizmu współpracy i weryfikacji (MCV), ustanowionego decyzją Komisji 2006/928/WE z dnia 13 grudnia 2006 r., wchodzi w zakres zobowiązania państwa członkowskiego do poszanowania zasad państwa prawa, również w odniesieniu do powstrzymywania się przez trybunał konstytucyjny, będący instytucją polityczno-sądową, od dokonywania interwencji w celu interpretacji prawa i ustanawiania jego konkretnych i obowiązkowych trybów, zgodnie z którymi prawo ma być stosowane przez sądy, co stanowi kompetencję przypisaną wyłącznie władzy sądowniczej, a także w celu wprowadzenia nowych przepisów ustawodawczych, co stanowi kompetencję przypisaną wyłącznie władzy ustawodawczej? Czy prawo Unii wymaga zniesienia skutków takiego orzeczenia wydanego przez trybunał konstytucyjny? Czy prawo Unii sprzeciwia się przepisowi prawa krajowego regulującemu odpowiedzialność dyscyplinarną sędziego, który nie stosuje orzeczenia Curtea Constituțională (trybunału konstytucyjnego), w kontekście zadanego pytania?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail francophone de Bruxelles (Belgia) w dniu 21 maja 2019 r. — PN, QO, RP, SQ, TR/Centre public d’action sociale d’Anderlecht (CPAS)

(Sprawa C-394/19)

(2019/C 246/14)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal du travail francophone de Bruxelles

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: PN, QO, RP, SQ, TR

Strona pozwana: Centre public d’action sociale d’Anderlecht (CPAS)

Pytania prejudycjalne

Czy zasadę pełnej skuteczności norm wspólnotowych i ich ochrony, zdefiniowaną w wyrokach Francovich i Brasserie du pêcheur, oraz dyrektywę 2004/38/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, gdy cudzoziemca pozbawiono prawa pobytu bez uprzedniego badania proporcjonalności z powodu nieprawidłowej transpozycji do prawa krajowego, zobowiązują one państwo członkowskie do zaspokojenia w ramach jego systemu pomocy społecznej podstawowych potrzeb skarżącego, innych niż medyczne, do czasu rozstrzygnięcia w przedmiocie jego pobytu z poszanowaniem przepisów prawa Unii?

(1) Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. 2004, L 158, s. 77).
C 246/3

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 26 lutego 2019 r. — Flightright GmbH/Eurowings GmbH

(Sprawa C-180/19)

(2019/C 246/04)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Flightright GmbH

Strona pozwana: Eurowings GmbH

Pytania prejudycjalne

Czy art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że odległość miarodajną dla wypłaty odszkodowania należy obliczać na podstawie całej trasy podróży?

W związku z tym (przy założeniu, że rozporządzenie ma zastosowanie do danej części podróży) pojęcie „lotu” należy interpretować w taki sposób, że w przypadku rezerwacji, w ramach których podróżni osiągają cel podróży wyłącznie z międzylądowaniem oraz, w stosownych przypadkach, ze zmianą samolotu, oznacza ono jedynie odcinek, na którym rzeczywiście doszło do opóźnienia, czy też „lot” należy w takim wypadku interpretować w ten sposób, że dla odległości miarodajna jest cała trasa podróży, od pierwszego miejsca startu do miejsca docelowego?

(1) Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).
2)

Jeżeli z odpowiedzi na pytanie pierwsze wynika, że przepisy rozporządzenia nr 1924/2006 regulują kwestię ciężaru dowodu, to czy ciężar dowodu spoczywa na przedsiębiorcy przedstawiającym dane oświadczenie zdrowotne, czy też na organie zwracającym się do sądu krajowego o zobowiązanie przedsiębiorcy do powstrzymania się od dalszego przedstawiania owego oświadczenia?
10)

Czy w świetle przepisu art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13, który nie został transponowany do hiszpańskiego porządku prawnego przez LCGC (2), należy uznać za sprzeczne z art. 8 dyrektywy 93/13 czynności sądu hiszpańskiego polegające na przywoływaniu i stosowaniu art. 4 ust. 2 dyrektywy, jeżeli przepis ten nie został transponowany do hiszpańskiego porządku prawnego z woli ustawodawcy, który zamierzał zapewnić całościową ochronę w odniesieniu do wszystkich warunków umownych, które przedsiębiorca może zamieścić w umowach zawieranych z konsumentami, w tym również określających główny przedmiot umowy, nawet jeśli zostały one wyrażone prostym i zrozumiałym językiem, jeśli można uznać, że warunek umowny określany jako prowizja za udzielenie kredytu określa główny przedmiot umowy kredytu?
2)

W przedmiocie ciężaru dowodu „stawienia się na odprawę” W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. a), to znaczy w przypadku zastosowania art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 do odszkodowania wnioskowanego przez pasażera poszkodowanego wskutek opóźnienia lotu: Czy warunki przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. a) są przesłanką wstępną, którą konsument musi udowodnić dla zastosowania rozporządzenia czy przesłanką zwolnienia przewoźnika lotniczego pozwalającą na przedłożenie rejestru pasażerów w celu wykazania, że konsument nie stawił się na odprawę, o której mowa w art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r., „zgodnie z wymogami i w czasie określonym uprzednio na piśmie (w tym poprzez środki elektroniczne) przez przewoźnika lotniczego, organizatora wycieczek lub autoryzowane biura podróży, lub, jeżeli czas nie został określony, nie później niż 45 minut przed ogłoszoną godziną odlotu”, biorąc pod uwagę zmiany technologiczne umożliwiające obecnie elektroniczne wydawanie zdematerializowanych kart pokładowych, brak jakichkolwiek oznaczeń czasowych na papierowych kartach pokładowych, wynikający z tego brak jakiegokolwiek obowiązku fizycznego stawiennictwa przy stanowisku odpraw oraz posiadanie jedynie przez przewoźników lotniczych wszelkich informacji dotyczących odprawy podróżnych do zakończenia procedury odpraw pasażerów? W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. a), to znaczy w przypadku zastosowania art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 do odszkodowania wnioskowanego przez pasażera poszkodowanego wskutek opóźnienia lotu: Czy ciężar dowodu rzeczywistego stawiennictwa pasażera będącego powodem przed sądem na odprawę, „zgodnie z wymogami i w czasie określonym uprzednio na piśmie (w tym poprzez środki elektroniczne) przez przewoźnika lotniczego, organizatora wycieczek lub autoryzowane biura podróży lub, jeżeli czas nie został określony, nie później niż 45 minut przed ogłoszoną godziną odlotu” w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r. spoczywa wyłącznie na pasażerze, biorąc pod uwagę zmiany technologiczne umożliwiające obecnie elektroniczne wydawanie zdematerializowanych kart pokładowych, brak jakichkolwiek oznaczeń czasowych na papierowych kartach pokładowych, wynikający z tego brak jakiegokolwiek obowiązku fizycznego stawiennictwa przy stanowisku odpraw oraz posiadanie jedynie przez przewoźników lotniczych wszelkich informacji dotyczących odprawy pasażerów do zakończenia procedury odpraw?
C 238/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 23 kwietnia 2019 r. — Staatssecretaris van Financiën, druga strona postępowania kasacyjnego: Exter BV

(Sprawa C-330/19)

(2019/C 238/12)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca kasację: Staatssecretaris van Financiën

Druga strona postępowania kasacyjnego: Exter BV

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 121 ust. 1 wspólnotowego kodeksu celnego (1) oznacza, że preferencyjny środek taryfowy, do zastosowania którego kwalifikowały się towary przywożone w momencie objęcia procedurą uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń, może być również stosowany przy ustalaniu wysokości długu celnego, który powstaje w momencie dopuszczenia do swobodnego obrotu produktów, w stanie przetworzonym bądź nie, jeżeli ten sam środek taryfowy w momencie przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu był zawieszony?

(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. 1992, L 302, s. 1).
2)

W przypadku, gdy odpowiedź na to pytanie jest przecząca, to czy art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13/WG należy interpretować w ten sposób, że w następstwie stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku takiego jak warunek uprzednio wskazany zezwala on sądowi krajowemu na zastosowanie na drodze sądowej stałej stopy procentowej poprzez odniesienie do stałej marży ustalonej na drugi rok realizacji umowy lub do stałej stopy procentowej z pierwszego roku?
Zarzut pierwszy dotyczy błędnej pod względem prawnym oceny charakteru odróżniającego zgłoszonego znaku towarowego „achtung!” (słownego i graficznego) na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 (1). W zaskarżonym wyroku Sąd błędnie pod względem prawnym przyjął, że oznaczenie jest pozbawione jakiegokolwiek charakteru odróżniającego, gdy oznaczenie to w jednym z jego możliwych znaczeń może być postrzegane jako przesłanie reklamowe. Poza tym Sąd przeprowadził ocenę charakteru odróżniającego nie w odniesieniu do zgłoszonego oznaczenia „achtung!”, lecz pojęcia „Achtung”. Przy ocenie charakteru odróżniającego Sąd ponadto oparł się na nietrafnym stanie faktycznym, nie przeprowadziwszy postępowania dowodowego w odniesieniu do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sporu.
2)

Czy w okolicznościach takich jak będące przedmiotem niniejszego postępowania fakt, iż pracownik przebywa w mieszkaniu przydzielonym w miejscu, w którym wykonuje on swoją pracę (w radiowo-telewizyjnym centrum nadawczym), gdyż cechy geograficzne tego miejsca uniemożliwiają (lub utrudniają) powrót do domu każdego dnia („zejście do doliny”), ma wpływ na definicję charakteru stałej gotowości do pracy?
C 263/28

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 15 kwietnia 2019 r. — Consiliul Concurenței/Whiteland Import Export SRL

(Sprawa C-308/19)

(2019/C 263/32)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Înalta Curte de Casație și Justiție

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Consiliul Concurenței

Druga strona postępowania: Whiteland Import Export SRL

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 4 ust. 3 TUE i art. 101 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nakładają one na sądy państw członkowskich obowiązek dokonywania wykładni przepisów krajowych regulujących przedawnienie prawa organu ochrony konkurencji do nakładania sankcji administracyjnych w sposób zgodny z przepisami art. 25 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1) oraz stoją na przeszkodzie wykładni przepisu prawa krajowego w ten sposób, że za działanie przerywające bieg terminu przedawnienia uznaje się jedynie formalny akt wszczęcia dochodzenia w sprawie praktyki antykonkurencyjnej, a późniejsze działania podejmowane na potrzeby takiego dochodzenia nie są objęte zakresem działań przerywających bieg terminu przedawnienia?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 8, t. 1, s. 167).
9)

Czy domniemanie zawarcia umowy przez sam fakt parkowania i zgody na zapłatę biletu dziennego, jeśli nie kupi się biletu godzinowego za parkowanie lub jeśli upłynie czas, na który bilet został opłacony, jest sprzeczne z podstawowymi zasadami dotyczącymi świadczenia usług z art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i pozostałym dorobkiem prawnym Unii Europejskiej niezależnie od tego, czy właściciel pojazdu jest osobą fizyczną czy prawną? Innymi słowy, czy w kwestii stosowania prawa materialnego w przedmiotowej sytuacji prawnej mogą mieć zastosowanie zasady wyrażone w art. 4 rozporządzenia nr 593/2008 (przy czym w aktach sprawy nie ma dowodu, że strony uzgodniły kwestię prawa właściwego)? — jeśli mamy do czynienia z umową, to czy w przedmiotowej sprawie chodzi o umowę o świadczenie usług, to znaczy czy taka umowa w sprawie parkowania mogłaby być uważana za usługę, o której mowa w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 593/2008? — ewentualnie, czy rozpatrywane parkowanie można uznać za umowę korzystania z nieruchomości w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 593/2008? — ewentualnie, gdyby do rozpatrywania parkowania miał zastosowanie art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 593/2008, pojawia się pytanie, co w niniejszej sprawie jest świadczeniem charakterystycznym, ponieważ powód zasadniczo tylko oznakował powierzchnię ulicy [przeznaczoną] do parkowania i pobiera opłatę za parkowanie, podczas gdy pozwany parkuje i płaci za parking. Gdyby bowiem uznać, że świadczeniem charakterystycznym jest świadczenie powoda, wówczas miałoby zastosowanie prawo Republiki Chorwacji, a jeśli świadczeniem charakterystycznym byłoby świadczenie pozwanego, wówczas miałoby zastosowanie prawo Republiki Słowenii. Jednakże z uwagi na to, że prawo do pobierania opłaty za parking w tym przypadku jest uregulowane przez prawo Republiki Chorwacji, z którym ma ono zatem ściślejszy związek, to czy w rozpatrywanej sprawie miałaby jednak zastosowanie dodatkowo zasada z art. 4 ust. [3] rozporządzenia nr 593/2008[?] — gdyby chodziło o zobowiązanie pozaumowne na podstawie rozporządzenia nr 864/2007, to czy takie zobowiązanie pozaumowne może być uznane za szkodę, w związku z czym prawo właściwe należałoby ustalać na podstawie art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 864/2007? — ewentualnie, czy taki rodzaj parkowania można by uznać za bezpodstawne wzbogacenie, w związku z czym prawo właściwe należałoby ustalać na podstawie art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 864/2007? — ewentualnie, czy taki rodzaj parkowania można by uznać za prowadzenie cudzych spraw bez zlecenia, w związku z czym prawo właściwe należałoby ustalać na podstawie art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 864/2007? — ewentualnie, czy taki rodzaj parkowania można by uznać za culpa in contrahendo pozwanego, w związku z czym prawo właściwe należałoby ustalać na podstawie art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 864/2007?
Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2019 r. — Komisja Europejska/Węgry

(Sprawa C-400/19)

(2019/C 255/34)

Język postępowania: węgierski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Sipos, A. Lewis i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Węgry

Żądania strony skarżącej

Komisja wnosi, aby Trybunał:

— orzekł, że Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 34 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 poprzez ograniczenie ustalania cen sprzedaży produktów rolnych i artykułów żywnościowych, w szczególności z uwagi na art. 3 ust. 2 lit. u) mezőgazdasági és élelmiszeripari termékek vonatkozásában a beszállítókkal szemben alkalmazott tisztességtelen forgalmazói magatartás tilalmáról szóló, 2009. évi XCV. törvény (ustawy XCV z 2009 r. zakazującej dostawcom nieuczciwych praktyk związanych z produktami rolnymi i artykułami żywnościowymi);

— obciążył Węgry kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Ustawa XCV z 2009 r. zakazująca dostawcom nieuczciwych praktyk związanych z produktami rolnymi i artykułami żywnościowymi (zwana dalej „Tfmtv”) wprowadziła szczególne przepisy dla sektora związane z ustalaniem cel detalicznych omawianych produktów.

Komisja uważa, że art. 3 ust. 2 lit. u) Tfmtv nie odnosi się do cech charakterystycznych produktów rolnych i artykułów żywnościowych, a jedynie do sposobu ich sprzedaży, z którego to powodu należy uznać go za przepis dotyczący sposobów sprzedaży w rozumieniu wyroku Keck i Mithouard (zob. wyrok z dnia 24 listopada 1993 r., Keck i Mithouard, C-267/91 i C-268/91, EU:C:1993:905). Oceniając skutki tego przepisu, należy stwierdzić, że jest on równoznaczny z ograniczeniem ilościowym w handlu pomiędzy państwami członkowskimi w rozumieniu art. 34 TFUE.

Zdaniem Komisji w rzeczywistości art. 3 ust. 2 lit. u) Tfmtv nie dotyczy w równym stopniu produktów krajowych i przywożonych oraz nie jest on odpowiednim ani proporcjonalnym środkiem w stosunku do jakiegokolwiek słusznego z nim związanego celu.
—

po pierwsze, w zakresie, w jakim prowadzi on do pozbawienia obywatela państwa trzeciego, który przebywa nielegalnie na terytorium państwa członkowskiego, środków do zaspokojenia, na ile to możliwe, podstawowych potrzeb w okresie rozpatrywania wniesionej przez niego w imieniu własnym oraz w imieniu dziecka wówczas jeszcze małoletniego, jako jego przedstawiciel, skargi o stwierdzenie nieważności i zawieszenie skierowanej przeciwko decyzji nakazującej im opuszczenie terytorium państwa członkowskiego,
Jak należy interpretować pojęcie „państwa członkowskiego” dla celów stosowania prawa Unii na poziomie krajowym? W szczególności, mając na względzie wyrok Trybunału w sprawie Foster i in./British Gas, С-188/89, EU:С:1990:313, i wynikające z tej linii orzecznictwa wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, czy pojęcie to obejmuje dostawcę usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym polegającej na dostawach energii elektrycznej, którym to dostawcą jest spółka pozwana w niniejszym postępowaniu sądowym — zobowiązana zgodnie z określonymi w przepisach warunkami, na mocy aktu organu władzy publicznej i pod nadzorem tego organu do świadczenia danej usługi?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 25 kwietnia 2019 r. — SC Romenergo SA, Aris Capital SA/Autoritatea de Supraveghere Financiară

(Sprawa C-339/19)

(2019/C 255/28)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Înalta Curte de Casație și Justiție

Strony

Wnosząca skargę kasacyjną: SC Romenergo SA, Aris Capital SA

Druga strona postępowania: Autoritatea de Supraveghere Financiară

Pytania prejudycjalne

Czy art. 63 i nast. TFUE w związku z art. 2 ust. 2 dyrektywy 2004/25/WE (1) i art. 87 dyrektywy 2001/34/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych [w tym przypadku art. 2 ust. 3 lit. j) rozporządzenia CNVM nr 1/2006] ustanawiających prawne domniemanie występowania uzgodnienia co do udziału w spółkach, których akcje są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym i które są traktowane jako alternatywne fundusze inwestycyjne (tzw. spółkach inwestycji finansowych — S.I.F.) w odniesieniu do:

1. osób, które wspólnie przeprowadzały lub przeprowadzają transakcje gospodarcze, z dostępem do rynku kapitałowego lub bez niego, oraz

2. osób, które w ramach transakcji gospodarczych wykorzystują zasoby finansowe o tym samym pochodzeniu lub pochodzące od różnych podmiotów, będących podmiotami zaangażowanymi?

(1) Dyrektywa 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia (Dz.U. 2004, L 142, s. 12).

(2) Dyrektywa 2001/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie dopuszczenia papierów wartościowych do publicznego obrotu giełdowego oraz informacji dotyczących tych papierów wartościowych, które podlegają publikacji (Dz.U. 2001, L 184, s. 1).
1)

Czy zawarte w pkt 1 załącznika III do dyrektywy VAT 2006 (1) pojęcie „środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi” należy interpretować w ten sposób, że zgodnie z art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002 (2) z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego należy przez nie rozumieć jakiekolwiek substancje lub produkty, przetworzone, częściowo przetworzone lub nieprzetworzone, przeznaczone do spożycia przez ludzi lub których spożycia przez ludzi można się spodziewać? Jeżeli odpowiedź na to pytanie jest przecząca, to jakie znaczenie należy nadać temu pojęciu?
Czy występowanie substancji obcej w odpadzie, w szczególności ze względu na jej ilość, może stać na przeszkodzie przyporządkowaniu do kodu B 3020, względnie do jego tiret czwartego, również wówczas, gdy nie są spełnione przesłanki zdania wprowadzającego załącznika III do rozporządzenia nr 1013/2006, tzn. w związku z zanieczyszczeniem innymi substancjami ryzyko związane z odpadem nie jest zwiększone tak dalece, by za odpowiednie uznać poddanie procedurze pisemnego zgłoszenia i zgody, wziąwszy pod uwagę właściwości odpadów niebezpiecznych wymienionych w załączniku III do dyrektywy Rady 91/689/EWG, i nie jest uniemożliwiony odzysk odpadów w sposób racjonalny ekologicznie?