ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Artykuły 49 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one ograniczającemu przepisowi krajowemu takiemu jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, który nakłada na koncesjonariusza gier losowych obowiązek nieodpłatnego zbycia, z chwilą zaprzestania działalności z powodu upływu okresu, na jaki udzielono koncesji, prawa do korzystania z materialnych i niematerialnych składników majątkowych będących przedmiotem prawa własności oraz stanowiących sieć służącą do zarządzania zakładami wzajemnymi i ich przyjmowania, o ile ograniczenie to wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu rzeczywiście realizowanego przez ten przepis, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.
1.

Unia Europejska — Kontrola sądowa zgodności z prawem aktów instytucji — Środki ograniczające wobec Zimbabwe — Zamrożenie środków finansowych niektórych osób i podmiotów w związku z sytuacją w Zimbabwe — Zakres kontroli — Kontrola ograniczona do ogólnych zasad — Kontrola rozciągająca się na ocenę stanu faktycznego i weryfikację dowodów w stosunku do aktów mających zastosowanie do szczególnych podmiotów (art. 60 WE, art. 301 WE; rozporządzenie Rady nr 314/2004, art. 6 ust. 1) (por. pkt 39–42, 46)
Analiza art. 16 ust. 3 zdanie drugie dyrektywy 2003/87 ustanawiającej system handlu przydziałami emisji [uprawnieniami do emisji] gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę 96/61, zmienionej dyrektywą 2009/29 w zakresie, w jakim artykuł ten przewiduje karę w wysokości 100 EUR za każdą wyemitowaną i niezwróconą tonę równoważnika ditlenku węgla, w odniesieniu do której operator nie zwrócił uprawnień, nie wykazała żadnej okoliczności mogącej wpłynąć, w świetle zasady proporcjonalności, na ważność owego przepisu.

(por. pkt 35; sentencja)
Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. – YARA Brunsbüttel

(sprawa C‑529/14) ( 1 )

„Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Dyrektywa 2003/96/WE — Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej — Artykuł 2 ust. 4 lit. b) — Podwójne zastosowanie produktów energetycznych — Pojęcie — Produkt energetyczny wykorzystywany do termicznej obróbki odpadów i gazów odpadowych”

1. Pytania prejudycjalne — Odpowiedź, która może zostać w sposób jednoznaczny wyprowadzona z orzecznictwa — Stosowanie art. 99 regulaminu postępowania (art. 267 TFUE; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 99) (por. pkt 20, 21)

2. Postanowienia podatkowe — Harmonizacja ustawodawstw — Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej — Dyrektywa 2003/96 — Zakres stosowania — Podwójne zastosowanie produktów energetycznych — Pojęcie — Gaz ziemny używany z jednej strony w procesie produkcji amoniaku, a z drugiej strony do rozkładu termicznego i odprowadzenia gazów odpadowych powstałych w tym procesie — Wyłączenie — Przyznanie zwolnienia podatkowego — Warunki [dyrektywa Rady 2003/96, art. 2 ust. 4 lit. b), zmieniona dyrektywą 2004/75] (por. pkt 28–31; sentencja)

Sentencja

Artykuł 2 ust. 4 lit. b) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, zmienionej dyrektywą Rady 2004/75/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że gaz ziemny używany z jednej strony do celów przegrzania i osuszenia pary stosowanej następnie w procesie produkcji amoniaku, a z drugiej strony do rozkładu termicznego i odprowadzenia gazów odpadowych powstałych w tym procesie, nie stanowi w rozumieniu tego przepisu produktu energetycznego podwójnego zastosowania, który jest wyłączony z zakresu zastosowania tej dyrektywy. W konsekwencji państwa członkowskie mogą przyznać zwolnienie podatkowe z tytułu wykorzystywania takiego produktu energetycznego tylko wtedy, gdy zwolnienie to jest zgodne z obowiązkami określonymi w dyrektywie 2003/96, zmienionej dyrektywą 2004/75.

( 1 ) Dz.U. C 65 z 23.2.2015.
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 6 października 2015 r. –

Tamoil Italia

(sprawa C‑156/14) ( 1 )

„Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Artykuł 191 ust. 2 TFUE — Dyrektywa 2004/35/WE — Odpowiedzialność za środowisko naturalne — Przepisy krajowe nieprzewidujące możliwości nałożenia przez administrację na właścicieli zanieczyszczonych nieruchomości, którzy nie przyczynili się do tego zanieczyszczenia, obowiązku wykonania środków zapobiegawczych i zaradczych oraz przewidujące jedynie obowiązek zwrotu kosztów działań podjętych przez administrację — Zgodność z zasadami „zanieczyszczający płaci”, ostrożności, działania zapobiegawczego i naprawiania szkody w środowisku w pierwszym rzędzie u źródła”

1. Pytania prejudycjalne — Odpowiedź, która może zostać w sposób jednoznaczny wyprowadzona z orzecznictwa — Stosowanie art. 99 regulaminu postępowania (art. 267 TFUE; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 99) (por. pkt 9, 10)

2. Środowisko naturalne — Zapobieganie i zaradzanie szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu — Odpowiedzialność za środowisko naturalne — Dyrektywa 2004/35 — Zasada „zanieczyszczający płaci” — Brak możliwości zidentyfikowania podmiotu odpowiedzialnego za zanieczyszczenie nieruchomości lub wyegzekwowania od tego podmiotu środków zaradczych — Uregulowanie krajowe przewidujące obowiązek zwrotu przez właścicieli zanieczyszczonych nieruchomości, którzy nie przyczynili się do tego zanieczyszczenia, kosztów działań podjętych przez właściwy organ — Dopuszczalność (dyrektywa 2004/35 Parlamentu Europejskiego i Rady) (por. pkt 11; sentencja)

Sentencja

Dyrektywę 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które w sytuacji gdy jest niemożliwe zidentyfikowanie podmiotu odpowiedzialnego za zanieczyszczenie nieruchomości lub wyegzekwowanie od tego podmiotu środków zaradczych, nie pozwalają właściwemu organowi na nałożenie obowiązku wykonania środków zapobiegawczych i zaradczych na właściciela tej nieruchomości, który nie jest odpowiedzialny za zanieczyszczenie, i jest on tylko zobowiązany do zwrotu kosztów działań podjętych przez właściwy organ w granicach wartości rynkowej terenu określonej po zakończeniu działań.

( 1 ) Dz.U. C 194 z 24.6.2014.
Artykuł 14 dyrektywy 98/71 w sprawie prawnej ochrony wzorów i art. 110 rozporządzenia nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych należy interpretować w ten sposób, że nie zezwalają one, na zasadzie odstępstwa od przepisów dyrektywy 2008/95 mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych i rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, producentowi części zamiennych i akcesoriów do samochodów, takich jak kołpaki, na umieszczanie na swoich produktach oznaczenia identycznego z zarejestrowanym przez producenta samochodów znakiem towarowym, między innymi dla takich towarów, bez zgody tego producenta, na tej podstawie, że użycie znaku towarowego w taki sposób stanowi jedyny środek naprawy danego pojazdu poprzez odtworzenie jego oryginalnego wyglądu jako produktu złożonego.

W istocie w pierwszej kolejności z brzmienia art. 14 dyrektywy 98/71 i art. 110 rozporządzenia nr 6/2002 wynika, iż przepisy te wprowadzają pewne ograniczenia wyłącznie odnośnie do ochrony na podstawie wzorów, bez odsyłania w jakikolwiek sposób do ochrony na podstawie znaków towarowych.

W drugiej kolejności zgodnie z art. 2 dyrektywy 98/71 akt ten ma zastosowanie wyłącznie do przeprowadzonej przed niektórymi organami krajowymi i międzynarodowymi rejestracji wzorów, jak również do wniosków o rejestrację wzorów w tym celu. Ponadto z art. 1 rozporządzenia nr 6/2002 w związku z motywem 5 tego rozporządzenia wynika, że akt ten ma jedynie na celu stworzenie wzoru wspólnotowego stosowanego bezpośrednio w każdym państwie członkowskim.

Wreszcie w trzeciej kolejności z jednej strony z motywów 7 i 16 dyrektywy 98/71 i, z drugiej strony, z motywu 31 i art. 96 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 wynika, iż te akty prawa Unii stosuje się bez uszczerbku dla przepisów tego prawa lub prawa zainteresowanego państwa członkowskiego odnoszących się w szczególności do znaków towarowych.

Z powyższego wynika, że art. 14 dyrektywy 98/71 i art. 110 rozporządzenia nr 6/2002 nie zawierają jakiegokolwiek odstępstwa od przepisów dyrektywy 2008/95 i rozporządzenia nr 207/2009.

(por. pkt 39–42, 45; sentencja)
Artykuł 7 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, które nie pozwala sądowi rozpoznającemu indywidualne powództwo konsumenta mające na celu uzyskanie stwierdzenia, że warunek umowy wiążącej tego konsumenta z przedsiębiorcą ma nieuczciwy charakter, na zarządzenie z urzędu, na czas, jaki uzna on za właściwy, środków tymczasowych w oczekiwaniu na prawomocny wyrok w toczącym się równolegle postępowaniu wszczętym pozwem zbiorowym, którego rozstrzygnięcie może zostać przyjęte w odniesieniu do powództwa indywidualnego, w sytuacji gdy środki tego rodzaju są niezbędne do zapewnienia pełnej skuteczności orzeczenia sądowego mającego zapaść w odniesieniu do istnienia praw dochodzonych przez konsumenta na podstawie dyrektywy 93/13.

W wypadku nieprzyznania orzekającemu w sprawie sądowi możliwości zarządzenia z urzędu środków tymczasowych, w sytuacji gdy konsument nie sformułował w ramach indywidualnego pozwu wniosku o zastosowanie takich środków, aby zawiesić stosowanie warunku dotyczącego ustalenia minimalnego oprocentowania w oczekiwaniu na prawomocny wyrok, który ma zapaść w toczącym się równolegle postępowaniu wszczętym pozwem zbiorowym, ów sąd nie jest bowiem w stanie zapobiec sytuacji, w której przez cały czas trwania postępowania sądowego, który może okazać się znacząco długi, konsument będzie płacić raty w kwocie wyższej niż ta, która byłaby faktycznie należna, gdyby zakwestionowany warunek został uznany za nieważny. Będzie tak zwłaszcza w sytuacji, gdy istnieje realne i bezpośrednie zagrożenie, że zdolność płatnicza owego konsumenta ulegnie w międzyczasie zmniejszeniu, a instytucje finansowe podejmą w odniesieniu do wierzytelności zabezpieczonej hipoteką postępowanie egzekucyjne w celu doprowadzenia, poprzez zajęcie mieszkania konsumenta i jego rodziny, do zapłaty kwot, które mogą zostać uznane za nienależne.

(zob. pkt 35, 37; sentencja)
mmarcjePostanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 września 2016 r. –

Romonta / Komisja

(sprawa C‑565/14 P) ( *1 )

„Odwołanie — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2003/87/WE — Artykuł 10a — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji od roku 2013 — Decyzja 2011/278/UE — Krajowe środki wykonawcze przedłożone przez Republikę Federalną Niemiec — Odmowa wpisu określonych instalacji do wykazów instalacji otrzymujących uprawnienia do emisji przydzielone nieodpłatnie — Przepisy dotyczące wypadków przedstawiających „nadmierne trudności” — Uprawnienia wykonawcze Komisji”

1. Odwołanie — Interes prawny — Warunek — Odwołanie mogące przynieść korzyść stronie, która je wniosła — Dopuszczalność żądania zmiany uzasadnienia stanowiąca odpowiedź na zarzut podniesiony przez stronę wnoszącą odwołanie (art. 256 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 56 akapit drugi) (por. pkt 34–36)

2. Akty instytucji — Uregulowanie podstawowe i przepisy wykonawcze — Przepisy wykonawcze niemogące ani zmieniać, ani uzupełniać istotnych elementów uregulowania podstawowego — Zakwalifikowanie jako istotne elementy — Uwzględnienie cech charakterystycznych i szczególnych danej dziedziny (art. 290 TFUE) (por. pkt 39, 40)

3. Środowisko naturalne — Zanieczyszczenie powietrza — Dyrektywa 2003/87 — Cel — Zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych — Poszanowanie podcelów zdefiniowanych w dyrektywie (dyrektywa 2003/87 Parlamentu Europejskiego i Rady, zmieniona dyrektywą 2009/29, motywy 5, 7, art. 1) (por. pkt 41)

4. Środowisko naturalne — Zanieczyszczenie powietrza — Dyrektywa 2003/87 — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Przejściowy system przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji — Metoda przydziału w pełni zharmonizowana w ujęciu sektorowym — Przepisy wykonawcze niemogące naruszać tej metody przydziału (dyrektywa 2003/87 Parlamentu Europejskiego i Rady, zmieniona dyrektywą 2009/29, art. 10a ust. 1) (por. pkt 42, 44–47)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje odrzucone.

2) Romonta GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

( *1 ) Dz.U. C 46 z 9.2.2015.
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 września 2016 r. –

Arctic Paper Mochenwangen / Komisja

(sprawa C‑551/14 P) ( *1 )

„Odwołanie — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2003/87/WE — Artykuł 10a — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji od roku 2013 — Decyzja 2011/278/UE — Krajowe środki wykonawcze przedłożone przez Republikę Federalną Niemiec — Odmowa wpisu określonych instalacji do wykazów instalacji otrzymujących uprawnienia do emisji przydzielone nieodpłatnie — Przepisy dotyczące wypadków przedstawiających „nadmierne trudności” — Uprawnienia wykonawcze Komisji”

1. Odwołanie — Interes prawny — Warunek — Odwołanie mogące przynieść korzyść stronie, która je wniosła — Dopuszczalność żądania zmiany uzasadnienia stanowiąca odpowiedź na zarzut podniesiony przez stronę wnoszącą odwołanie (art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 56 akapit 2) (por. pkt 34–36)

2. Akty instytucji — Uregulowanie podstawowe i przepisy wykonawcze — Przepisy wykonawcze niemogące ani zmieniać, ani uzupełniać istotnych elementów uregulowania podstawowego — Zakwalifikowanie jako istotne elementy — Uwzględnienie cech charakterystycznych i szczególnych danej dziedziny (art. 290 TFUE) (por. pkt 39, 40)

3. Środowisko naturalne — Zanieczyszczenie powietrza — Dyrektywa 2003/87 — Cel — Zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych — Poszanowanie podcelów zdefiniowanych w dyrektywie (dyrektywa 2003/87 Parlamentu Europejskiego i Rady, zmieniona dyrektywą 2009/29, motywy 5, 7, art. 1) (por. pkt 41)

4. Środowisko naturalne — Zanieczyszczenie powietrza — Dyrektywa 2003/87 — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Przejściowy system przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji — Metoda przydziału w pełni zharmonizowana w ujęciu sektorowym — Przepisy wykonawcze niemogące naruszać tej metody przydziału (dyrektywa 2003/87 Parlamentu Europejskiego i Rady, zmieniona dyrektywą 2009/29, art. 10a ust. 1) (por. pkt 42, 44–47)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Arctic Paper Mochenwangen GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

( *1 ) Dz.U. C 26 z 26.1.2015.
tmilcjePostanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 września 2016 r. – Raffinerie Heide / Komisja

(sprawa C‑564/14 P) ( *1 )

„Odwołanie — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2003/87/WE — Artykuł 10a — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji od roku 2013 — Decyzja 2011/278/UE — Krajowe środki wykonawcze przedłożone przez Republikę Federalną Niemiec — Odmowa wpisu określonych instalacji do wykazów instalacji otrzymujących uprawnienia do emisji przydzielone nieodpłatnie — Przepisy dotyczące wypadków przedstawiających „nadmierne trudności” — Uprawnienia wykonawcze Komisji”

1. Odwołanie — Interes prawny — Warunek — Odwołanie mogące przynieść korzyść stronie, która je wniosła — Dopuszczalność żądania zmiany uzasadnienia stanowiąca odpowiedź na zarzut podniesiony przez stronę wnoszącą odwołanie (art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 56 akapit drugi) (por. pkt 34–36)

2. Akty instytucji — Uregulowanie podstawowe i przepisy wykonawcze — Przepisy wykonawcze niemogące ani zmieniać, ani uzupełniać istotnych elementów uregulowania podstawowego — Zakwalifikowanie jako istotne elementy — Uwzględnienie cech charakterystycznych i szczególnych danej dziedziny (art. 290 TFUE) (por. pkt 39, 40)

3. Środowisko naturalne — Zanieczyszczenie powietrza — Dyrektywa 2003/87 — Cel — Zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych — Poszanowanie podcelów zdefiniowanych w dyrektywie (dyrektywa 2003/87 Parlamentu Europejskiego i Rady, zmieniona dyrektywą 2009/29, motywy 5, 7, art. 1) (por. pkt 41)

4. Środowisko naturalne — Zanieczyszczenie powietrza — Dyrektywa 2003/87 — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Przejściowy system przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji — Metoda przydziału w pełni zharmonizowana w ujęciu sektorowym — Przepisy wykonawcze niemogące naruszać tej metody przydziału (dyrektywa 2003/87 Parlamentu Europejskiego i Rady, zmieniona dyrektywą 2009/29, art. 10a ust. 1) (por. pkt 42, 44–47)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Raffinerie Heide GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

( *1 ) Dz.U. C 34 z 2.2.2015.
3)

Skutki stwierdzenia nieważności art. 4 i załącznika II do decyzji 2013/448 są ograniczone w czasie w ten sposób, że po pierwsze, owo stwierdzenie wywołuje skutki dopiero po upływie okresu dziesięciu miesięcy, liczonego od daty ogłoszenia wyroku z dnia 28 kwietnia 2016 r., Borealis Polyolefine i in. (C‑191/14, C‑192/14, C‑295/14, C‑389/14 i od C‑391/14 do C‑393/14, EU:C:2016:311), w celu umożliwienia Komisji Europejskiej przyjęcia koniecznych środków, oraz po drugie, że środki przyjęte do tego terminu w oparciu o nieważne przepisy nie mogą być kwestionowane.
Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – Tita i in.

(sprawa C‑495/14) ( 1 )

„Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Dyrektywa 89/665/EWG — Zamówienia publiczne — Uregulowanie krajowe — Opłaty za dostęp do sądu administracyjnego w dziedzinie zamówień publicznych — Prawo do skutecznego środka prawnego — Opłaty o charakterze zniechęcającym — Sądowa kontrola aktów administracyjnych — Zasady skuteczności i równoważności”

1. Pytania prejudycjalne — Odpowiedź, która może zostać w sposób jednoznaczny wyprowadzona z orzecznictwa — Stosowanie art. 99 regulaminu postępowania (art. 267 TFUE; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 99) (por. pkt 27, 28)

2. Zbliżanie ustawodawstw — Procedury odwoławcze w dziedzinie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane — Dyrektywa Rady 89/665 — Obowiązek zapewnienia postępowania odwoławczego przez państwa członkowskie — Ustalenie opłat sądowych — Uprawnienia dyskrecjonalne państw członkowskich — Granice — Przestrzeganie zasad równoważności i skuteczności oraz effet utile dyrektywy 89/665 (Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47; dyrektywa Rady 89/665, zmieniona dyrektywą 2007/66, art. 1) (por. pkt 33–38)

3. Zbliżanie ustawodawstw — Procedury odwoławcze w dziedzinie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane — Dyrektywa Rady 89/665 — Obowiązek zapewnienia postępowania odwoławczego przez państwa członkowskie — Ustalenie opłat sądowych — Uregulowanie krajowe zobowiązujące, przy wnoszeniu do sądów administracyjnych skarg z dziedziny zamówień publicznych, do uiszczenia opłat sądowych wyższych niż w innych dziedzinach — Dopuszczalność (Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47; dyrektywa Rady 89/665, zmieniona dyrektywą 2007/66, art. 1) (por. pkt 40–50; sentencja)

Sentencja

Artykuł 1 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r., oraz zasady równoważności i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, które zobowiązuje do uiszczenia opłat sądowych takich jak opłata standardowa będąca przedmiotem postępowania głównego przy wnoszeniu do sądów administracyjnych skarg z dziedziny zamówień publicznych.

( 1 ) Dz.U. C 26 z 26.1.2015.
25

Poprzez pierwsze pytanie prejudycjalne sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy dyrektywy 93/13 i 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że ich przepisy znajdują zastosowanie do umowy kredytu na zakup nieruchomości zawartej przed przystąpieniem Rumunii do Unii Europejskiej, jednak wywołującej skutki również obecnie, a w istocie do ustalenia, czy Trybunał jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania drugie i czwarte.
28

Ponadto sąd odsyłający wnosi do Trybunału o orzeczenie w przedmiocie zgodności § 7 ust. 1 zdanie drugie SGB II z prawem „Wspólnoty Europejskiej”, nie przedstawia jednak względów, z jakich uważa on, że wykładnia prawa Unii wydaje mu się niezbędna lub użyteczna do celów rozstrzygnięcia sporu głównego, a w szczególności nie wyjaśnia, jaki jest związek między prawem Unii a przepisami krajowymi mającymi zastosowanie do tego sporu. Przeciwnie, ogranicza się on do przesłania stwierdzenia zawartego w skardze głównej, według którego „wyłączenie prawa do świadczeń przewidziane w § 7 ust. 1 zdanie drugie SGB II narusza zakaz dyskryminacji przewidziany przez przepisy prawa europejskiego”. Sąd odsyłający sam podkreśla, że spór główny stanowi sprawę pilotażową, ponieważ jest zawisła przed nim znaczna liczba podobnych postępowań.
48

Należy przypomnieć, że w wypadku wniosku o zawieszenie wykonania aktu Unii wnioskowany środek tymczasowy jest uzasadniony jedynie wtedy, gdy dany akt stanowi decydującą przyczynę podniesionej poważnej i nieodwracalnej szkody (postanowienie wiceprezesa Trybunału EDF/Komisja,EU:C:2013:157, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo). W okolicznościach niniejszej sprawy, do której powyższe orzecznictwo ma zastosowanie analogicznie, w odniesieniu do wniosku o zawieszenie skutków rozporządzenia, którego nieważność stwierdził Sąd, spółka Rusal Armenal nie wykazała dostatecznie, że sporne rozporządzenie, które obowiązuje od ponad czterech lat, jest decydującą przyczyną jej przyszłego rozwiązania przez spółkę dominującą, przy założeniu, iż rozwiązanie to nastąpi.
5

Sąd odsyłający wskazuje, że o ile hiszpańskie postępowanie cywilne umożliwia wniesienie odwołania od orzeczenia, które uznając sprzeciw wniesiony przez dłużnika, kończy postępowanie egzekucyjne z hipoteki, to jednak nie umożliwia ono dłużnikowi, którego sprzeciw został oddalony, wniesienia odwołania od orzeczenia sądu pierwszej instancji zarządzającego kontynuację postępowania egzekucyjnego. Sąd odsyłający ma wątpliwości co do zgodności tego uregulowania krajowego z celem ochrony konsumentów zamierzonym przez dyrektywę 93/13, a także z prawem do rzeczywistego środka zaskarżenia ustanowionego w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Sąd odsyłający podkreśla również, że otwarcie drogi odwoławczej dla dłużników mogłoby mieć tym większe znaczenie, że niektóre warunki spornej w postepowaniu głównym umowy pożyczki mogą zostać uznane za „nieuczciwe” w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13.
8

Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2014 r. trzecia izba Trybunału uznała, że wniosek sądu odsyłającego o objęcie niniejszej sprawy pilnym trybem prejudycjalnym przewidzianym w art. 23a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i art. 107 regulaminu postępowania należy oddalić ze względu na to, że dyrektywa 2001/83, o której wykładnię się zwrócono, została przyjęta na podstawie art. 95 WE, obecnie art. 114 TFUE, który objęty jest tytułem VII części trzeciej traktatu FUE. Pilny tryb prejudycjalny zastrzeżony jest tymczasem jedynie do odesłań prejudycjalnych, które podnoszą jedną lub więcej kwestii dotyczących dziedzin, o których mowa w tytule V części trzeciej traktatu.