ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
12

Punkt A tego dodatku, zatytułowany „Zintegrowane szkolenie ATP – samoloty”, zawiera następujący fragment: „PRZEPISY OGÓLNE […] 4. Szkolenie to musi obejmować: a) szkolenie teoretyczne do poziomu ATPL(A); b) szkolenie w locie z widocznością oraz według wskazań przyrządów; oraz c) szkolenie MCC w operacjach na samolotach z załogą wieloosobową. […] SZKOLENIE W LOCIE 9. Szkolenie w locie, nie uwzględniając szkolenia do uprawnienia na typ, musi obejmować ogółem co najmniej 195 godzin, z uwzględnieniem wszystkich sprawdzianów postępów, z czego czas ćwiczeń na ziemi według wskazań przyrządów nie może przekroczyć 55 godzin. Z ogólnej liczby 195 godzin kandydat musi wykonać co najmniej: a) 95 godzin szkolenia z instruktorem, z czego czas ćwiczeń na ziemi według wskazań przyrządów nie może przekroczyć 55 godzin; b) 70 godzin czasu lotu w charakterze pilota dowódcy, w tym w lotach VFR [Visual Flight Rule] i według wskazań przyrządów w charakterze ucznia-pilota dowódcy (SPIC). Z czasu lotu według wskazań przyrządów wykonanego w charakterze ucznia-pilota dowódcy, nie więcej niż 20 godzin można zaliczyć jako czas lotu wykonany w charakterze pilota dowódcy; c) 50 godzin lotów nawigacyjnych w charakterze pilota dowódcy, w tym lot nawigacyjny VFR na odległość co najmniej 540 km (300 mil morskich), podczas którego należy wykonać lądowania z pełnym zatrzymaniem na dwóch lotniskach innych niż lotnisko odlotu; d) 5 godzin czasu lotu w nocy, z czego 3 godziny szkolenia z instruktorem, w tym co najmniej 1 godzinę lotu nawigacyjnego oraz 5 samodzielnych startów i 5 samodzielnych lądowań z pełnym zatrzymaniem; oraz e) 115 godzin czasu według wskazań przyrządów, z czego co najmniej: 1) 20 godzin w charakterze ucznia-pilota dowódcy; 2) 15 godzin MCC, w tym również na symulatorze FFS lub urządzeniu FNPT II; 3) 50 godzin szkolenia w locie według wskazań przyrządów, z czego: (i) do 25 godzin może stanowić czas ćwiczeń na ziemi według wskazań przyrządów na urządzeniu FNPT I; lub (ii) do 40 godzin może stanowić czas ćwiczeń na ziemi według wskazań przyrządów na urządzeniu FNPT II, FTD 2 lub symulatorze FFS, przy czym nie więcej niż 10 godzin można wykonać na urządzeniu FNPT I. Kandydatowi posiadającemu zaświadczenie ukończenia podstawowego modułu szkolenia do lotów według wskazań przyrządów zalicza się do 10 godzin na poczet wymaganego czasu szkolenia według wskazań przyrządów. Nie zalicza się czasu spędzonego na [urządzeniu do podstawowego szkolenia w lotach według wskazań przyrządów (BITD – Basic Instrument Training Device)]; f) 5 godzin czasu lotu na samolocie certyfikowanym do przewozu co najmniej 4 osób, wyposażonym w przestawialne śmigło i chowane podwozie. EGZAMIN PRAKTYCZNY 10. Po ukończeniu odpowiedniego szkolenia w locie kandydat przystępuje do egzaminu praktycznego CPL(A) na samolocie jednosilnikowym lub wielosilnikowym oraz egzaminu praktycznego w lotach według wskazań przyrządów (IR) na samolocie wielosilnikowym”.
29

W dniu 17 maja 2016 r. Overseas Financial i Oaktree Finance uzyskały nakazy zapłaty przeciwko Bankowi Sepah umożliwiające przeprowadzenie zajęcia egzekucyjnego ruchomości, a następnie, w dniu 5 lipca 2016 r. dokonały w banku francuskim zajęcia wierzytelności oraz udziałów, akcji i papierów wartościowych. Orzeczeniem z dnia 9 stycznia 2017 r. sąd prowadzący postępowanie egzekucyjne, to jest tribunal de grande instance de Paris (sąd wielkiej instancji w Paryżu, Francja), zatwierdził te zajęcia egzekucyjne oraz ich kwotę, obejmującą odsetki przewidziane w wyroku cour d’appel de Paris (sądu apelacyjnego w Paryżu) z dnia 26 kwietnia 2007 r. O ile Bank Sepah uznał, że jest zobowiązany do zapłaty zasądzonej od niego głównej kwoty, o tyle jednak uznał on, że nie jest zobowiązany do zapłaty odsetek, a zatem zakwestionował przed owym sądem prowadzącym postępowanie egzekucyjne środki egzekucyjne. Podniósł on w szczególności, że nie może ponosić odpowiedzialności za zapłatę odsetek, ponieważ uważa, iż został pozbawiony możliwości zapłaty swojego długu na skutek działania siły wyższej wynikającej z zamrożenia jego aktywów w drodze rozporządzenia nr 423/2007, co spowodowało zawieszenie naliczania odsetek.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, na pytanie prejudycjalne należy odpowiedzieć, że art. 132 ust. 1 lit. b) dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że czynność polegająca na założeniu indywidualnej karty, która zawiera kartotekę medyczną uprawniającą do nabycia świadczeń opieki medycznej w ramach „klasycznych zabiegów termalnych” w uzdrowisku termalnym, może być objęta zwolnieniem z VAT przewidzianym w tym przepisie jako czynność ściśle związana z opieką medyczną, w przypadku gdy karta i kartoteka obejmują dane dotyczące stanu zdrowia, przepisanej i zaplanowanej opieki medycznej, jak również sposobów jej realizacji, do których to danych wgląd jest niezbędny dla świadczenia tej opieki i osiągnięcia zamierzonych celów leczniczych. Rzeczona opieka medyczna oraz czynności ściśle z nią związane powinny być ponadto podejmowane na warunkach socjalnych porównywalnych do stosowanych w odniesieniu do instytucji prawa publicznego, przez ośrodki medyczne i diagnostyczne lub inne odpowiednio uznane placówki o podobnym charakterze w rozumieniu tego art. 132 ust. 1 lit. b).
3

Artykuł 1 ust. 1 i 2 drugiej dyrektywy 84/5 przewidywał: „1. Ubezpieczenie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 [dyrektywy Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. 1972, L 103, s. 1)], pokrywa obligatoryjnie zarówno szkody majątkowe, jak i szkody na osobie. 2. Bez uszczerbku dla możliwości ustanowienia przez państwa członkowskie wyższych sum gwarancyjnych, każde państwo członkowskie wymaga obowiązkowego ubezpieczenia co najmniej w zakresie następujących kwot: a) w przypadku szkód na osobie, minimalna suma gwarancyjna w wysokości 1000000 EUR na jednego poszkodowanego lub 5000000 EUR na jedno zdarzenie szkodowe, niezależnie od liczby poszkodowanych; b) w przypadku szkód materialnych 1000000 EUR na jedno zdarzenie szkodowe, niezależnie od liczby poszkodowanych. Jeśli zajdzie taka potrzeba, państwa członkowskie mogą ustanowić okres przejściowy trwający do pięciu lat na dostosowanie minimalnych sum gwarancyjnych do kwot przewidzianych w niniejszym ustępie, liczony od upływu terminu do wykonania dyrektywy [2005/14]. Państwa członkowskie, które ustanowią taki okres przejściowy, poinformują o tym Komisję i wskażą czas trwania [długość] tego okresu. W ciągu 30 miesięcy od upływu terminu do wykonania dyrektywy [2005/14] państwa członkowskie podniosą sumy gwarancyjne do co najmniej połowy kwot określonych w niniejszym ustępie”.
62

Stwierdziwszy to, należy jednak zauważyć – jak przypomniano w pkt 45 niniejszego wyroku – że państwa członkowskie mogą stosować przepisy tej dyrektywy do sytuacji, które nie wchodzą w zakres stosowania owej dyrektywy, pod warunkiem że jest to zgodne z celami przyświecającymi tej dyrektywie i z traktatami (zob. podobnie wyrok z dnia 2 kwietnia 2020 r., Condominio di Milano, via Meda, C‑329/19, EU:C:2020:263, pkt 37).
2)

Artykuł 5 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2271/96, zmienionego rozporządzeniem nr 37/2014 oraz rozporządzeniem delegowanym 2018/1100, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by osoba określona w art. 11 tego rozporządzenia, w zmienionym brzmieniu, która nie dysponuje upoważnieniem w rozumieniu art. 5 akapit drugi wspomnianego rozporządzenia, w zmienionym brzmieniu, mogła wypowiedzieć umowy zawarte z osobą ujętą w „wykazie wyraźnie wskazanych obywateli krajowych oraz osób, których aktywa zostały zablokowane” (Specially Designated Nationals and Blocked Persons List), bez podania uzasadnienia takiego wypowiedzenia. Niemniej jednak art. 5 akapit pierwszy tego rozporządzenia, w zmienionym brzmieniu, wymaga, by w ramach procesu cywilnego dotyczącego zarzucanego naruszenia zakazu ustanowionego w tym przepisie – jeżeli ogół dowodów, którymi dysponuje sąd krajowy, wskazuje prima facie, że osoba określona w art. 11 rozporządzenia nr 2271/96, w zmienionym brzmieniu, nie dysponując upoważnieniem w tym względzie, zastosowała się do przepisów prawnych określonych w załączniku do tego rozporządzenia, w zmienionym brzmieniu – to do tej osoby należało wykazanie w sposób wymagany prawem, iż jej zachowanie nie miało na celu zastosowania się do wspomnianych przepisów prawnych.
55

Z uwagi na to, że artykuł ten wprost wymienia osoby trzecie, wynika z niego, iż rozporządzenie nr 261/2004 nie uzależnia prawa obsługującego przewoźnika lotniczego do dochodzenia odszkodowania od istnienia umowy wiążącej go z pośrednikiem, do którego pasażer lotniczy zwrócił się w celu zarezerwowania swojego lotu.
102

Poprzez pytanie siódme w sprawie C‑188/20 Landgericht Düsseldorf (sąd krajowy w Düsseldorfie) dąży w istocie do ustalenia, czy art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że nakłada on na obsługującego przewoźnika lotniczego obowiązek poinformowania pasażera lotniczego o dokładnej nazwie i adresie przedsiębiorstwa, od którego może on dochodzić odszkodowania na podstawie art. 7 tego rozporządzenia, oraz o jego dokładnej kwocie, a w danym przypadku, wskazania dokumentów, które powinien on załączyć do swojego żądania w przedmiocie odszkodowania.
43

W świetle całości powyższych rozważań odpowiedź na przedstawione pytanie brzmi następująco: art. 7 pkt 2 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że osoba, która, uznając, iż doszło do naruszenia jej praw poprzez rozpowszechnianie w Internecie dyskredytujących ją wypowiedzi, podejmuje jednocześnie działania z jednej strony w celu doprowadzenia do sprostowania dotyczących jej informacji i usunięcia dotyczących jej treści umieszczonych w sieci, a z drugiej strony w celu uzyskania naprawienia wynikających z tego umieszczenia w sieci szkód i krzywd, może żądać przed sądami każdego państwa członkowskiego, na terytorium którego wypowiedzi te są lub były dostępne, naprawienia szkody i krzywdy wyrządzonych na terytorium państwa członkowskiego siedziby sądu, do którego wniesiono powództwo, nawet jeśli sądy te nie są właściwe do rozpoznania żądania sprostowania i usunięcia.
11

Po tym, jak Corendon Airlines odmówił owym pasażerom wypłaty odszkodowania, ci ostatni wnieśli powództwo do Amtsgericht Düsseldorf (sądu rejonowego w Düsseldorfie, Niemcy), który oddalił je na tej podstawie, że, po pierwsze, chociaż godzina odlotu została zmieniona, to nie odstąpiono od pierwotnego rozkładu lotu. Po drugie, wspomnianych pasażerów w każdym razie poinformowano o zmianie godziny odlotu w terminie przewidzianym w art. 5 ust. 1 lit. c) ppkt (ii) rozporządzenia nr 261/2004, wynoszącym od dwóch tygodni do siedmiu dni przed planowaną godziną odlotu, w związku z czym nie ma potrzeby badania kwestii, czy zmiana godziny odlotu stanowiła odwołanie, czy też duże opóźnienie owego lotu. Ponadto sąd ten zauważył, że bez znaczenia jest to, czy Corendon Airlines wypełnił spoczywający na nim na mocy art. 8 tego rozporządzenia obowiązek poinformowania pasażerów, których dotyczy postępowanie główne, o przysługujących im prawach, ponieważ ewentualne naruszenie takiego obowiązku informacyjnego nie daje prawa do odszkodowania na podstawie art. 7 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.
40

Co prawda, jak podnosi rząd niemiecki, po pierwsze, niemiecka kompetencja podatkowa w przypadku ograniczonego obowiązku podatkowego w zakresie podatku od spadków mającego zastosowanie do nabycia w drodze dziedziczenia pomiędzy nierezydentami jest ograniczona do krajowego majątku nieruchomego, podczas gdy w przypadku nieograniczonego obowiązku podatkowego tym podatkiem nabycia w drodze dziedziczenia, w którym uczestniczy co najmniej jeden rezydent, kompetencja ta rozciąga się na całość nabytych składników majątku. Po drugie, w sprawie w postępowaniu głównym, w przeciwieństwie do przepisów będących przedmiotem w szczególności wyroku z dnia 17 października 2013 r., Welte (C‑181/12, EU:C:2013:662), kwota wolna od podatku mająca zastosowanie do spadkobierców podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu jest określana nie w sposób ryczałtowy, lecz proporcjonalnie do wartości majątku, nad którym wykonywana jest wspomniana kompetencja, w stosunku do wartości całej masy spadkowej.
11

Artykuł 1 ust. 1 i art. 1 ust. 2 akapit trzeci tej decyzji przewidują: „1. Odrzuca się wpis instalacji wymienionych w załączniku I do niniejszej decyzji do wykazów instalacji objętych dyrektywą [2003/87] przedłożonych Komisji zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy [2003/87] oraz odpowiadające mu wstępne całkowite roczne ilości bezpłatnych uprawnień do emisji przydzielonych tym instalacjom. 2. […] Nie wnosi się sprzeciwu, jeśli państwo członkowskie zmieni wstępną całkowitą roczną ilość bezpłatnych uprawnień do emisji przydzielonych instalacjom na jego terytorium wymienionym w wykazach, o których mowa w ust. 1, i wymienionym w lit. C załącznika I do niniejszej decyzji przed ustaleniem ostatecznej całkowitej rocznej ilości dla każdego roku od 2013 do 2020 r. zgodnie z art. 10 ust. 9 decyzji [2011/278], o ile zmiana ta polega na dostosowaniu przydziału do art. 10 ust. 2 lit. a) decyzji [2011/278] i wyłączeniu wszelkiego przydziału dla procesów, które są objęte granicami systemowymi wskaźnika emisyjności dla produktów dla ciekłego metalu, zdefiniowanego w załączniku I do decyzji [2011/278] dla instalacji nieprodukującej ciekłego metalu, ale go importującej, gdzie w przeciwnym wypadku doszłoby do podwójnego liczenia”.
1)

Artykuł 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie wydaniu europejskiego nakazu aresztowania w stosunku do osoby, przeciwko której toczące się postępowanie karne zostało początkowo umorzone prawomocnym orzeczeniem sądowym wydanym na podstawie amnestii, a następnie wznowione wskutek przyjęcia ustawy odwołującej tę amnestię i uchylającej owo orzeczenie sądowe, jeżeli wspomniane orzeczenie zostało wydane przed rozstrzygnięciem o odpowiedzialności karnej osoby, której to dotyczy.
Artykuł 2 ust. 1 pkt 23 i art. 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności, zmienionego rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2016/1393 z dnia 4 maja 2016 r., należy interpretować w ten sposób, że nie przewidują one w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej nałożenia na wnioskującego o pomoc rolną kar administracyjnych za zawyżenie deklaracji na tej podstawie, iż korzysta on do celów rolniczych z obszarów, które zostały mu wydzierżawione pod obiekty akwakultury, bez uzyskania od wydzierżawiającego zgody na taką zmianę wykorzystania tych obszarów, w sytuacji gdy ów wnioskujący o pomoc posiada w odniesieniu do wspomnianych obszarów wystarczającą samodzielność przy prowadzeniu działalności rolniczej.
15

Zgodnie z pkt 2.7 załącznika 2 do tego rozporządzenia: „Dla obliczenia całkowitej nominalnej mocy cieplnej instalacji w celu podjęcia decyzji o włączeniu jej do wspólnego systemu sumuje się nominalną moc cieplną wszystkich jednostek technicznych danej instalacji, w których spalane są paliwa, w tym urządzenia wyłączone na podstawie art. 15/B ustawy o systemie handlu (tj. urządzenia rezerwowe i bezpieczeństwa). Wśród tych jednostek, włącznie z urządzeniami wyłączonymi na podstawie art. 15/B ustawy o systemie handlu, mogą w szczególności znajdować się wszystkie rodzaje kotłów, palników, turbin, ogrzewaczy, wielkich pieców, spalarni, pieców do kalcynacji, pieców do prażenia, osuszaczy, silników, ogniw paliwowych, urządzeń do spalania z wykorzystaniem pętli chemicznej, pochodni gazowych oraz urządzeń do wychwytywania termalnego lub katalitycznego po spalaniu. Jednostki o nominalnej mocy cieplnej poniżej 3 MW oraz jednostki wykorzystujące wyłącznie biomasę nie są uwzględniane do celów tego obliczenia. »Jednostki wykorzystujące wyłącznie biomasę« obejmują również jednostki wykorzystujące paliwa kopalne wyłącznie podczas rozruchu lub wyłączeń jednostki”.
39

Wreszcie, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem obniżenie wpływów podatkowych nie może być uważane za nadrzędny wzgląd interesu ogólnego, na który można by się powołać w celu uzasadnienia środka co do zasady sprzecznego z podstawową swobodą [zob. w szczególności wyroki: z dnia 7 września 2004 r., Manninen, C‑319/02, EU:C:2004:484, pkt 49; z dnia 22 listopada 2018 r., Sofina i in., C‑575/17, EU:C:2018:943, pkt 61; a także postanowienie z dnia 10 września 2020 r., Wallonische Region (Rejestracja pożyczonego pojazdu), od C‑41/20 do C‑43/20, niepublikowane, EU:C:2020:703, pkt 55].
64

W szczególności w art. 2 tej konwencji wprowadzono w odniesieniu do dziecka zasadę niedyskryminacji, z której wynika wymóg, by były zagwarantowane temu dziecku, bez dyskryminacji pod tym względem, w tym bez dyskryminacji ze względu na orientację seksualną jego rodziców, prawa określone we wspomnianej konwencji, wśród których wymieniono w jej art. 7 prawo do sporządzenia aktu urodzenia niezwłocznie po urodzeniu dziecka, prawo do otrzymania imienia i do uzyskania obywatelstwa.
39

Jak wynika zaś z orzecznictwa przywołanego w pkt 25 i 30 niniejszego wyroku, w sytuacji gdy wystąpienie niezdolności do pracy z powodu choroby jest co do zasady nieprzewidywalne i niezależne od woli danego pracownika, należy uznać, w świetle prawa do corocznego płatnego urlopu, że pracownicy uznani za niezdolnych do pracy z powodu choroby w trakcie okresu rozliczeniowego powinni być traktowani jak pracownicy, którzy rzeczywiście świadczyli pracę w trakcie tego okresu. W konsekwencji prawo do corocznego płatnego urlopu powinno być w takim wypadku co do zasady ustalane w odniesieniu do okresów rzeczywistego świadczenia pracy zgodnie z umową o pracę, bez uwzględniania okoliczności, że wysokość tego wynagrodzenia została obniżona ze względu na niezdolność do pracy z powodu choroby.
21

W tych okolicznościach County Court at Birkenhead (sąd hrabstwa w Birkenhead) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1215/2012 ustanawia wymóg, by przedmiot i podstawa roszczenia, na które powołuje się poszkodowany, wytaczając powództwo przeciwko ubezpieczającemu/ubezpieczonemu, były objęte zakresem spraw dotyczących ubezpieczenia? 2) Jeżeli odpowiedź na [pytanie pierwsze] jest twierdząca, czy okoliczność, iż żądanie podnoszone przez poszkodowanego przeciwko ubezpieczającemu/ubezpieczonemu, opiera się na tych samych okolicznościach faktycznych co żądanie podniesione bezpośrednio przeciwko ubezpieczycielowi i zostaje podniesione w ramach tego samego powództwa, jest wystarczająca, aby uznać, że żądanie poszkodowanego jest objęte zakresem spraw dotyczących ubezpieczenia, nawet jeżeli przedmiot i podstawa roszczenia, na które powołuje się poszkodowany wobec ubezpieczającego/ubezpieczonego nie mają związku z ubezpieczeniem? 3) Ponadto i pomocniczo – jeżeli odpowiedź na [pytanie pierwsze] jest twierdząca, to czy okoliczność istnienia sporu między ubezpieczycielem a poszkodowanym co do ważności lub skuteczności polisy ubezpieczeniowej wystarczy, by uzasadnić twierdzenie, iż powództwo wytoczone przez poszkodowanego jest objęte zakresem spraw dotyczących ubezpieczenia? 4) Jeżeli odpowiedź na [pytanie pierwsze] jest przecząca, czy wystarczy, by przypozwanie ubezpieczającego/ubezpieczonego w ramach powództwa bezpośredniego wytoczonego przeciwko ubezpieczycielowi było dopuszczalne w świetle prawa właściwego dla powództwa bezpośredniego przeciwko ubezpieczycielowi?”.
3

Motywy 21–24 dyrektywy 2014/40 mają następujące brzmienie: „(21) Zgodnie z celami niniejszej dyrektywy, mianowicie ułatwieniem funkcjonowania rynku wewnętrznego wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów, przyjmując za podstawę wysoki poziom ochrony zdrowia, zwłaszcza w odniesieniu do młodych ludzi, oraz zgodnie z zaleceniem Rady 2003/54/WE [z dnia 2 grudnia 2002 r. w sprawie zapobiegania paleniu oraz inicjatyw zmierzających do większego ograniczenia użycia tytoniu (Dz.U. 2003, L 22, s. 31)], należy zachęcać państwa członkowskie do przeciwdziałania sprzedaży takich produktów dzieciom i młodzieży poprzez przyjęcie odpowiednich środków ustanawiających i egzekwujących ograniczenia wiekowe. (22) Nadal istnieją różnice między przepisami krajowymi dotyczącymi etykietowania wyrobów tytoniowych, na przykład w odniesieniu do stosowania mieszanych ostrzeżeń zdrowotnych składających się z obrazka i tekstu, informacji o pomocy w zaprzestaniu palenia oraz w odniesieniu do elementów promocyjnych w i na opakowaniach jednostkowych. (23) Takie różnice mogą stanowić barierę w handlu i utrudniać prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego wyrobów tytoniowych, powinny zatem zostać wyeliminowane. Ponadto możliwe jest, że konsumenci w niektórych państwach członkowskich są lepiej informowani o zagrożeniach związanych z wyrobami tytoniowymi dla zdrowia niż konsumenci w innych państwach członkowskich. Jeżeli nie zostaną podjęte działania na poziomie Unii, istniejące różnice mogą pogłębić się w nadchodzących latach. (24) Zmiana przepisów dotyczących etykietowania jest również niezbędna w celu dostosowania przepisów mających zastosowanie na poziomie Unii do zmian na szczeblu międzynarodowym. Na przykład w wytycznych [ramowej konwencji Światowej Organizacji Zdrowia o ograniczeniu użycia tytoniu] dotyczących pakowania i etykietowania wyrobów tytoniowych wzywa się do zamieszczania dużych ostrzeżeń obrazkowych na obu głównych płaszczyznach opakowania, do obowiązkowego zamieszczania informacji zachęcających do zaprzestania palenia oraz do przyjęcia rygorystycznych przepisów dotyczących informacji wprowadzających w błąd. Przepisy dotyczące informacji mogących wprowadzać w błąd uzupełniają ogólny zakaz praktyk handlowych wprowadzających w błąd przedsiębiorstw wobec konsumentów, ustanowiony dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/29/WE [z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (»dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych«), (Dz.U. 2005, L 149, s. 22)]”.
2)

Artykuł 30 ust. 6 lit. a) rozporządzenia nr 1305/2013 należy interpretować w ten sposób, że pozwala on państwu członkowskiemu na wyłączenie z płatności z tytułu sieci Natura 2000, po pierwsze, „obszarów rolnych sieci Natura 2000” w rozumieniu tego przepisu, w tym, w takim wypadku, torfowisk, które należałyby do takich obszarów, i, po drugie, zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1305/2013, torfowisk znajdujących się na obszarach sieci Natura 2000, które wchodziłyby co do zasady w zakres pojęcia „lasu” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. r) tego rozporządzenia, a tym samym w zakres pojęcia „obszarów leśnych sieci Natura 2000” w rozumieniu art. 30 ust. 6 lit. a) wspomnianego rozporządzenia. Ten ostatni przepis należy również interpretować w ten sposób, że pozwala on państwu członkowskiemu na ograniczenie takich płatności w odniesieniu do obszarów leśnych Natura 2000, obejmujących w danym wypadku torfowiska, do sytuacji, w których wyznaczenie tych obszarów jako „obszarów sieci Natura 2000” skutkuje utrudnieniem prowadzenia na nich szczególnego rodzaju działalności gospodarczej, w szczególności działalności leśnej.