ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 292/55

Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2014 r. – Gas Natural SDG przeciwko Komisji

(Sprawa T-508)

2014/C 292/67

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Gas Natural SDG, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: F. Seijo Pérez, R. García Gómez de Zamora i M. Troncoso Ferrer, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

— stwierdzenie nieważność zaskarżonej decyzji;

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim nakazuje odzyskanie pomocy, i

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji Europejskiej z dnia 17 lipca 2013 r. w sprawie systemu podatkowego stosowanego do niektórych umów leasingu finansowego, zwanego również hiszpańskim systemem leasingu podatkowego (Pomoc państwa SA.21233, ex NN/11, ex CP 137/06).

Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-401/14, Duro Felguera przeciwko Komisji, w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji oraz w sprawie T-500/14, Derivados del Flúor przeciwko Komisji.

Podnosi się zasadniczo naruszenie art. 107 i 108, ponieważ nie wykazano wybiórczego charakteru rzekomej pomocy i jej przeznaczenia na handel pomiędzy państwami członkowskimi, naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE i obowiązku uzasadniania aktów poprzez zaklasyfikowanie stowarzyszeń o interesie gospodarczym i ich inwestorów jako beneficjentów rzekomej pomocy, naruszenie art. 108 i 108 TFUE oraz zasady podziału kompetencji, przy orzekaniu w zaskarżonej decyzji o zgodności z prawem umów pomiędzy prywatnymi podmiotami gospodarczymi, jak również naruszenie zasad bezpieczeństwa prawnego, uzasadnionych oczekiwań i równego traktowania, a także art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 315/67

Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2014 r. – EEB przeciwko Komisji

(Sprawa T-462/14)

2014/C 315/112

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: European Environmental Bureau (EEB) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: B. Kloostra, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji Komisji z dnia 8 kwietnia 2014 r.;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 kwietnia 2014 r. [Ares(2014)1102834] odrzucającej jako niedopuszczalny wniosek skarżącego o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej decyzji Komisji 2013/687/UE z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie powiadomienia przez Republikę Grecką o przejściowym planie krajowym, o którym mowa w art. 32 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczy niezgodności z prawem art. 10 w związku z art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006 (1). Skarżący podnosi, że przyjmując kwestionowany akt, Komisja naruszyła art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus, gdyż przepisy zastosowane przez Komisję – art. 10 w związku z art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006 – są niezgodne z art. 9 ust. 3 konwencji. Ze względu na niezgodność z prawem tych przepisów rozporządzenia nr 1367/2006 Komisja powinna była uznać dopuszczalność wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej.

2. Zarzut drugi, podniesiony posiłkowo, dotyczy naruszenia w wyniku przyjęcia przez Komisję kwestionowanego aktu jej obowiązku działania na ile to możliwe zgodnie z konwencją. Skarżący podnosi, że Komisja powinna była interpretować art. 10 rozporządzenia nr 1367/2006, a w szczególności termin „akt administracyjny” w tym przepisie, zgodnie z art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus i nie stosować definicji „aktu administracyjnego” zawartej w art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006, która zdaniem skarżącego jest zbyt zawężająca.

3. Zarzut trzeci, podniesiony posiłkowo w dalszej kolejności, dotyczy naruszenia art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006, gdyż przyjmując kwestionowany akt Komisja nie zakwalifikowała decyzji 2013/687/EU jako aktu o charakterze indywidualnym.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).
—

ewentualnie: — stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 5 decyzji w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła tam, że Prysmian Cavi e Sistemi S.r.l. uczestniczyła w naruszeniu art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG od dnia 18 lutego 1999 r. do dnia 27 listopada 2001 r.; — stwierdzenie nieważności art. 2 lit. f) i art. 2 lit. g) decyzji w zakresie, w jakim Komisja ustala w nich kwotę grzywny nałożonej na Prysmian Cavi e Sistemi S.r.l., Prysmian S.p.a. i The Goldman Sachs Group Inc. na 3 7 3 03 000 EUR oraz kwotę grzywny nałożonej na Prysmian Cavi e Sistemi S.r.1. i Pirelli & C. S.p.a. na 6 7 3 10 000 EUR; — obniżenie kwoty grzywien z powodów wskazanych w skardze; — stwierdzenie nieważności załącznika I i II w zakresie, w jakim dotyczą one pana F. R.;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odmawiającej udzielenia skarżącemu dostępu do dokumentów wnioskowanych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, doręczonej skarżącemu w piśmie z dnia 1 kwietnia 2014 r. o sygnaturze SG.B.4/LR/rc-sg.dsg2.b.4(2014) 1029188;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odmawiającej udzielenia skarżącemu dostępu do dokumentów wnioskowanych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, doręczonej skarżącemu w piśmie z dnia 3 kwietnia 2014 r. o sygnaturze SG.B.4/LR/rc – sg.dsg2.b.4(2014) 1028887;
1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja popełniła błąd, wliczając wartość niezależnej sprzedaży spółek dominujących Viscas w 2004 r. do wartości sprzedaży wykorzystanej do obliczenia podstawowej kwoty grzywny. Skarżąca podnosi, że uczestniczyła ona jedynie w domniemywanym kartelu do dnia 30 września 2001 r. i że jej niezależna sprzedaż w 2004 r. nie była związana z kartelem.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 303/45

Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2014 r. – Stawycki przeciwko Radzie

(Sprawa T-486/14)

2014/C 303/53

Język postępowania: angielski

Strony

Skarżący: Eduard Stawycki (Belgia) (przedstawiciel: J. Grayston, solicitor, i adwokaci P. Gjørtler, G. Pandey, D. Rovetta i M. Gambardella)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2014/216/WPZiB z dnia 14 kwietnia 2014 r. wykonującej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 111, s. 91) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 381/2014 z dnia 14 kwietnia 2014 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 111, s. 33) w zakresie, w jakim na podstawie zaskarżonych aktów nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazie osób i podmiotów, do których stosuje się środki ograniczające;

— obciążenie Rady kosztami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi sześć zarzutów dotyczących naruszenia istotnego wymogu proceduralnego oraz naruszenia traktatów i przepisów prawa dotyczących ich stosowania, to jest: naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, naruszenia obowiązku notyfikacji, niewystarczającego uzasadnienia, naruszenia prawa do obrony, niewłaściwej podstawy prawnej i oczywistego błędu w ocenie.

Skarżący stwierdza, że Rada nie przystąpiła do przesłuchania go i że żadne przeciwne względy tego nie uzasadniają. Ponadto Rada nie notyfikowała skarżącemu zaskarżonych aktów i w każdym razie akty te zawierają niewystarczające uzasadnienie. Rada nie odpowiedziała na żądania dostępu do informacji i do dokumentów. Poprzez te zaniechania Rada naruszyła prawo skarżącego do obrony, któremu odmówiono możliwości skutecznego przedstawienia argumentów przeciwko ustaleniom Rady, ponieważ o ustaleniach tych nie poinformowano skarżącego. Co więcej, środki przyjęte przez Radę nie są środkami polityki zagranicznej, lecz stanowią raczej międzynarodową współpracę w sprawach karnych i zostały zatem przyjęte na niewłaściwej podstawie prawnej. Wreszcie środki ustanowione przez Radę zostały przyjęte bez należytego uwzględnienia istotnych faktów oraz orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka odnoszącego się do postępowań karnych prowadzonych na terytorium Ukrainy, w szczególności w odniesieniu do ścigania byłych urzędników rządowych.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do rzetelnego procesu z powodu nieprzyznania dostępu do akt sprawy i doręczenia żądań udzielenia informacji i zarzutów w języku angielskim — W powyższym względzie skarżące twierdzą między innymi, że pozwana powinna była rozpatrzyć uwagi innych adresatów w kwestii pisma w sprawie przedstawienia zarzutów w związku z dostępem do akt sprawy tak samo jak inne ewentualnie odciążające pisma procesowe. — Następnie skarżące podnoszą, że w przypadkach jednolitego i powtarzającego się względnie jednego i ciągłego naruszenia dostęp do uwag innych uczestników w przedmiocie pisma w sprawie przedstawienia zarzutów stanowi proceduralny korelat przypisania naruszeń innych uczestników. — Ponadto przedstawione zostaje twierdzenie, że skarżące jako przedsiębiorstwa mające siedzibę w niemieckojęzycznym kantonie Argowia (Szwajcaria) mają prawo prowadzić korespondencję ze skarżącą w języku niemieckim, ponieważ stanowi on język urzędowy, a nawet język roboczy pozwanej.
—

stwierdzenie nieważności art. 4.1 zaskarżonej decyzji ze względu na to, że przyjmując go Komisja ewidentnie przekroczyła przysługujące jej uprawnienia, gdyż przewiduje on wypłatę inwestorom odszkodowania w przypadku, gdy ustanowione w ramach systemu podatkowego stosowanego do niektórych umów leasingu finansowego, zwanego również hiszpańskim systemem leasingu podatkowego, ulgi podatkowe zostaną uznane za pomoc państwa;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 303/33

Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2014 r. – Wine in Black przeciwko OHIM – Quinta do Noval – Vinhos (Wine in Black)

(Sprawa T-420/14)

2014/C 303/41

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Wine in Black GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Bauer i V. Ahmann)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Quinta do Noval – Vinhos, SA (Pinhão, Portugalia)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 marca 2014 r. w sprawie R 1601/2013-1 w całości;

— obciążenie kosztami postępowania strony pozwanej i drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Wine in Black” dla towarów i usług z klas 33, 35 i 42 – zgłoszenie nr 1 0 94 907

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Quinta do Noval – Vinhos, SA

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „NOVAL BLACK” dla towarów z klasy 33

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.
—

tytułem żądania ewentualnego, uznanie za bezskuteczny skierowany do inwestorów zawarty w art. 4.1 in fine nakaz odzyskania pomocy jako sprzeczny z zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań ze względu na to, że nakaz odzyskania pomocy nie może zostać skierowany wcześniej niż nastąpiła publikacja decyzji o wszczęciu postępowania;
—

Skarżące stowarzyszenie podnosi tytułem ewentualnym, że dostęp do żądanych dokumentów powinien zostać przyznany już na podstawie art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001. Przesłanka stanowiąca wyjątek z art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001 nie jest spełniona. Ponadto występuje nadrzędny interes co do wglądu w dokumenty, ponieważ wraz z zastosowaniem środka chłodzącego związane są ryzyka dla zdrowia na szeroką skalę.
—

zawieszenie postępowania w sprawie konwersji nr 8311048, prowadzonego przed „Division of recordals” OHIM, do chwili wydania orzeczenia w niniejszej sprawie poprzez wystosowanie do wspomnianego „Division of recordals” zawiadomienia wzywającego go do zawieszenia postępowania w sprawie konwersji;
—

W tej kwestii strona skarżąca podnosi, że w niniejszej sprawie cały proces uzyskiwania świadectwa pochodzenia toczy się zgodnie z przepisami ustanowionymi w tym celu przez właściwe organy, które nieprawidłowo stosują prawo i nie dopełniają swoich obowiązków w dziedzinie wydawania świadectw i kontroli właściwego funkcjonowania systemu. Ponadto jest to działanie trwałe, które przyczynia się do stwarzania uzasadnionych oczekiwań po stronie podmiotów gospodarczych. W tym stanie rzeczy spełnione są wymogi do uznania, że ma miejsce sytuacja szczególna w ramach systemów preferencyjnych.
—

W tym zakresie podnosi, że agent celny nie uczestniczył w procesie produkcji importowanego towaru, co stanowi podstawowy czynnik dla dochodzenia zapłaty należności celnych, że sposób działania importera był złożony i był ukrywany przed agentem celnym, że hiszpański urząd celny nie powiadomił go o podejrzeniach co do działania importera, ani też nie wydal żadnego środka zabezpieczającego, ze certyfikaty EUR-1, na których opierały się przywozy, zostały zaakceptowane przez organy Andory, oraz że nawet pierwsze analizy dokonane przez hiszpańskie organy celne potwierdzały, ze produkty miały prawo do traktowania preferencyjnego.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa skarżącego do obrony w zakresie, w jakim decyzja z dnia 17 lipca 1996 r., która stanowi podstawę zaskarżonej decyzji z dnia 26 czerwca 2014 r., nie została opublikowana, co narusza art. 28 regulaminu wewnętrznego posłów do Parlamentu Europejskiego.
—

Skarżący utrzymują, że w wymienionych powyżej decyzjach Rada Unii Europejskiej narzuciła Grecji przyjęcie środków dotyczących systemu emerytalnego, które wpłynęły radykalnie na sytuację ekonomiczną skarżących i doprowadziły do odwrócenia sytuacji, do której żywili ufność. Drastyczne cięcia i obniżki emerytur narzucone na podstawie środków wyszczególnionych we wskazanych powyżej decyzjach Rady Unii Europejskiej spowodowały radykalny spadek ochrony zabezpieczenia społecznego i szybkie pogorszenie standardu życia emerytów, w tym skarżących, którzy wskutek obniżenia emerytur zostali pozbawieni znacznej części przychodów, którymi pierwotnie dysponowali. Przyjęcie i wprowadzenie w życie obniżek, o których mowa, doprowadziły do bezpośredniego naruszenia prawa skarżących do godności ludzkiej, prawa przysługującego im jako osobom w podeszłym wieku do prowadzenia godnego i niezależnego życia, jak również ich prawa dostępu do świadczeń z zabezpieczenia społecznego oraz do usług społecznych, zapewniających ochronę w takim przypadku jak podeszły wiek, które to prawa są bezpośrednio zagwarantowane w art. 1, 25 i 34 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Skutkuje to niezgodnością z prawem per se decyzji, o których mowa, i powoduje powstanie odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej za naprawienie szkód wyrządzonych skarżącym wskutek obniżenia im emerytur w drodze tychże niezgodnych z prawem decyzji.
—

w konsekwencji uwzględnienie żądań wnoszącego odwołanie przedstawionych w pierwszej instancji, i tym samym: — stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej, jako organu upoważnionego do zawierania umów, z dnia 4 października 2012 r. o niezatrudnieniu wnoszącego odwołanie w charakterze członka personelu kontraktowego do zadań pomocniczych w grupie funkcyjnej II; — w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 7 lutego 2013 r. oddalającej zażalenie wnoszącego odwołanie z dnia 19 października 2012 r.; — naprawienie szkody; — zasądzenie kwoty ustalonej ex aequo et bono i tymczasowo na 50 000 EUR z tytułu doznanej krzywdy; — obciążenie Komisji kosztami postępowania.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 361/19

Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Souruh przeciwko Radzie

(Sprawa T-599/14)

2014/C 361/28

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Souruh SA (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci E. Ruchat i C. Cornet d’Elzius)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

— w rezultacie zasądzenie od Unii Europejskiej obowiązku naprawienia wszystkich szkód poniesionych przez stronę skarżącą w kwocie 10 000 EUR;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej koszami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-592/14 Makhlouf/Rada lub do nich podobne.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 361/15

Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2014 r. – Crosfield Italia przeciwko ECHA

(Sprawa T-587/14)

2014/C 361/20

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Crosfield Italia Srl (Werona, Włochy) (przedstawiciel: M. Baldassarri, adwokat)

Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji nr SME 2013 4672 z dnia 28 maja 2014 r. wydanej przez agencję ECHA i podanej do wiadomości obecnej skarżącej w dniu 9 czerwca 2014 r., i pozbawienie jej w związku z tym wszelkich skutków, wraz ze stwierdzeniem nieważności faktur wystawionych w celu odzyskania wyższych podatków oraz nałożenia rzekomo należnych sankcji.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga została wniesiona na decyzję Europejskiej Agencji Chemikaliów, która uznała, że skarżąca nie spełnia przesłanek koniecznych do uznania za małe lub średnie przedsiębiorstwo w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 396, s. 1), odmawiając przyznania jej przewidzianych tam korzyści oraz obciążając obowiązkiem zapłaty należnych podatków i opłat.

Zarzuty i główne argumenty są podobne do zarzutów i argumentów wysuniętych w sprawie T-620/13 Marchi Industriale przeciwko ECHA.
2.

W zarzucie drugim skarżące utrzymują, że strona pozwana naruszyła art. 105 i 113 rozporządzenia finansowego oraz art. 138 rozporządzenia delegowanego przez to, że przy ocenie ofert zastosowała nieznane kryteria, które nie zostały ujęte w specyfikacji przetargowej, jak również naruszyła ciążący na niej obowiązek określenia kryteriów udzielenia zamówienia, a także ich relatywnej wagi lub, w stosownym wypadku, nie uszeregowania ich malejąco według znaczenia. Skarżące podnoszą ponadto, że strona pozwana zastosowała arbitralny i niekonsekwentny system oceny, do doprowadziło do zniekształceń i błędów w ocenie.
—

uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 30 kwietnia 2014 r. w sprawie F-88/13 Desislava Kolarova przeciwko Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych stwierdzającego nieważność decyzji PMO.1, doręczonej w dniu 28 listopada 2012 r., oddalającej żądanie wnoszącej odwołanie z dnia 20 lipca 2012 r. dotyczące zrównania statusu jej matki, Anny Borisovej PETROVEJ, ze statusem dziecka pozostającego na utrzymaniu na podstawie art. 2 ust. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego w okresie od 1 listopada 2012 r. do 31 października 2013 r.;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 361/25

Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Souruh przeciwko Radzie

(Sprawa T-612/14)

2014/C 361/38

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Souruh SA (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci E. Ruchat i C. Cornet d’Elzius)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

— w rezultacie stwierdzenie nieważności decyzji 2014/309/WPZiB z dnia 28 maja 2014 r. oraz wszystkich wykonujących ją aktów w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-432/11 Makhlouf/Rada (1) lub do nich podobne.

(1) Dz.U. C 290, s. 13.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 361/19

Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Almashreq Investment Fund przeciwko Radzie

(Sprawa T-598/14)

2014/C 361/27

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Almashreq Investment Fund (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci E. Ruchat i C. Cornet d’Elzius)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

— w rezultacie zasądzenie od Unii Europejskiej obowiązku naprawienia wszystkich szkód poniesionych przez skarżącego w kwocie 10 000 EUR;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej koszami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T–592/14 Makhlouf/Rada lub do nich podobne.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 361/22

Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Drex Technologies przeciwko Radzie

(Sprawa T-605/14)

2014/C 361/33

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Drex Technologies SA (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciele: adwokaci E. Ruchat i C. Cornet d’Elzius)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

— w rezultacie stwierdzenie nieważności decyzji 2014/309/WPZiB z dnia 28 maja 2014 r. oraz wszystkich wykonujących ją aktów w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-432/11 Makhlouf/Rada (1) lub do nich podobne.

(1) Dz.U. C 290, s. 13.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 361/17

Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Makhlouf przeciwko Radzie

(Sprawa T-593/14)

2014/C 361/23

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Rami Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci E. Ruchat i C. Cornet d’Elzius)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

— w rezultacie stwierdzenie nieważności decyzji 2014/309/WPZiB z dnia 28 maja 2014 r. oraz wszystkich wykonujących ją aktów w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-432/11 Makhlouf/Rada (1) lub do nich podobne.

(1) Dz.U. C 290, s. 13.