ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
40.

Cel art. 3 ust. 3 dyrektywy 98/71 również nie przemawia za wyłączeniem z pojęcia „zwykłego używania” czynności innych niż te, które odnoszą się do podstawowej funkcji produktu. Celem tym jest przeciwdziałanie monopolizowaniu, za pośrednictwem ochrony wzorów, rynku części składowych, które nie są widoczne po wmontowaniu do produktu złożonego, jako że wzór ewentualnie zastosowany w takiej części nie rzutuje lub rzutuje w niewielkim stopniu na wygląd tego produktu złożonego. Wygląd produktu ujawnia się zaś nie tylko podczas jego używania zgodnie z jego podstawową funkcją, ale również wtedy, gdy dokonywane są czynności poprzedzające takie używanie i następujące po nim i z nim związane. Włączenie tych czynności do pojęcia „zwykłego używania” nie podważa zatem celu, jakim jest zapobieganie monopolizacji rynku.
41.

Z kolei Trybunał uznał za „regulowany” zawód kierownika szpitala we francuskiej służbie publicznej. Rozstrzygnięcie to wynikało z faktu, że dostęp do tego zawodu był ustawowo zarezerwowany dla osób, które ukończyły kurs w Ecole nationale de la santé publique (narodowej szkole zdrowia publicznego, Francja) i zdały egzamin końcowy poświadczający umiejętności praktyczne i teoretyczne niezbędne do pracy na stanowisku kierowniczym w szpitalu (chociaż kształcenie to nie zostało potwierdzone żadnym dyplomem ani innym dokumentem) ( 23 ). Podobnie Trybunał uznał zawód mediatora za „regulowany”, ponieważ dostęp do tego zawodu jest uzależniony zgodnie z prawem krajowym od ukończenia kształcenia prowadzącego do uzyskania kwalifikacji zawodowych i statusu konkretnie pozwalającego jego posiadaczowi na wykonywanie tego zawodu ( 24 ). Trybunał doszedł do tego samego wniosku w odniesieniu do zawodu technika dentystycznego na Malcie, ponieważ dostęp do tego zawodu był uzależniony od potwierdzenia kształcenia uniwersyteckiego wymaganego do uzyskania dostępu do zawodu pomocniczego dla medycyny. Kształcenie to miało na celu w szczególności przygotowanie kandydatów do wykonywania takich zawodów, wśród których wyraźnie wymieniono zawód technika dentystycznego ( 25 ).
62.

Pragnę uściślić na koniec, że art. 18 i 21 TFUE nie powinny moim zdaniem być interpretowane w ten sposób, iż poszukiwanie przez wezwane państwo członkowskie środka alternatywnego w stosunku do ekstradycji, który w mniejszym stopniu naruszałby wykonywanie prawa do swobodnego przemieszczania się i pobytu obywatela Unii, prowadzi do zmuszenia tego państwa członkowskiego do zmiany oświadczenia złożonego na podstawie art. 6 ust. 1 lit. b) Europejskiej konwencji o ekstradycji w taki sposób, aby zapewnić obywatelom innych państw członkowskich stale zamieszkującym we wspomnianym państwie członkowskim korzystanie w każdym przypadku z takiej samej ochrony, jaka przysługuje jego własnym obywatelom. Debata, jaka miała miejsce w tej kwestii przed Trybunałem, wykazała ponadto, że możliwość takiej zmiany wydaje się wątpliwa z prawnego punktu widzenia ( 45 ). Ponadto, jak wskazałem powyżej, Trybunał nie wydaje się interpretować art. 18 i 21 TFUE w ten sposób, że nakładają one na wezwane państwo członkowskie, które chroni własnych obywateli przed ekstradycją, obowiązek zapewnienia w sposób automatyczny i bezwzględny takiej ochrony obywatelom innych państw członkowskich. Wydaje się, że Trybunał interpretuje te artykuły jako zobowiązujące wezwane państwo członkowskie do korzystania z mechanizmów współpracy i pomocy w sprawach karnych – w zależności od tego, czy rozpatruje ono wniosek o ekstradycję w celu przeprowadzenia postepowania karnego, czy też w celu wykonania kary – którymi dysponuje w stosunkach z wzywającym państwem trzecim, w celu aktywnego badania, czy istnieje środek alternatywny w stosunku do ekstradycji, który umożliwia realizację w równie skuteczny sposób celu polegającego na zapobieżeniu bezkarności osoby, której dotyczy wniosek o ekstradycję.
12.

Szczegółowe zasady stosowania art. 20658 [kodeksu podatkowego] stanowią: […] (13) We wszystkich sytuacjach, o których mowa w art. 20658 ust. 1 kodeksu podatkowego, zwolnienie z podatku akcyzowego przysługuje wyłącznie użytkownikowi, pod warunkiem, że dostawa jest dokonywana bezpośrednio ze składu podatkowego. (14) Jeżeli użytkownik dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia alkoholu etylowego w celu wykorzystania go do celów, o których mowa w art. 20658 ust. 1 lit. b)–i) kodeksu podatkowego, musi on być również zarejestrowanym odbiorcą. […] (16) Zwolnienie powinno zostać przyznane bezpośrednio: (a) w sytuacjach, o których mowa w art. 20659 ust. 1 lit. d), f), g) i h) kodeksu podatkowego; (b) w sytuacjach, o których mowa w art. 20658 ust. 1 lit. a), b), c) i e) kodeksu podatkowego, dla uprawnionych podmiotów prowadzących składy działające w systemie zintegrowanym. „System zintegrowany” oznacza wykorzystanie alkoholu etylowego i innych wyrobów alkoholowych przez podmioty prowadzące składy do produkcji wyrobów gotowych przeznaczonych do konsumpcji w takiej postaci, bez podlegania dalszym zmianom. (17) We wszystkich sytuacjach związanych z bezpośrednim zwolnieniem, zwolnienie jest przyznawane na podstawie zezwolenia użytkownika końcowego. Zezwolenie to powinno być wydawane wszystkim użytkownikom, którzy nabywają wyroby zwolnione z podatku akcyzowego. […] (34) We wszystkich sytuacjach związanych ze zwolnieniem bezpośrednim ceny za dostawę produktów nie zawierają podatku akcyzowego, a przemieszczaniu tych produktów musi towarzyszyć wydrukowana kopia elektronicznego dokumentu administracyjnego, o którym mowa w ust. 91 […] (37) W sytuacjach, o których mowa w art. 20658 § 1 lit. a), b), c), e) oraz i) kodeksu podatkowego, zwolnienie przysługuje w sposób pośredni. Ceny za dostawę produktów zawierają podatek akcyzowy, po czym podmioty gospodarcze będące użytkownikami mogą wystąpić o rekompensatę lub zwrot podatku akcyzowego na podstawie przepisów [Codul de procedură fiscală (kodeksu postępowania podatkowego)]. (38) W celu zwrotu podatku akcyzowego użytkownicy składają do terytorialnego organu podatkowego, co miesiąc, do dwudziestego piątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w odniesieniu do którego występuje się o zwrot, wniosek o zwrot podatku akcyzowego wraz z: (a) kopią faktury zakupu alkoholu etylowego i/lub innego wyrobu alkoholowego, na której podatek akcyzowy jest zaznaczony oddzielnie; (b) dowodem, że podatek akcyzowy został zapłacony dostawcy, czyli dokument płatności potwierdzony przez bank, w którym użytkownik otworzył rachunek; (c) dowodem ilości wykorzystanej do celu, w odniesieniu do którego przyznano zwolnienie, a mianowicie zestawienie faktycznie wykorzystanych ilości i związanych z nimi dokumentów”.
89.

Wydaje się, że orzecznictwo to można przenieść na grunt niniejszej sprawy w celu ustalenia, czy odpowiedź z dnia 4 stycznia 2016 r. może być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności. W tym względzie pragnę zauważyć, że w odpowiedzi tej poinformowano M. Picarda między innymi o tym, iż ze względu na zmianę umowy jego wiek emerytalny zostaje podniesiony do 66 lat. Tymczasem gdyby wnoszący odwołanie musiał czekać na osiągnięcie wieku przyjętego w tej odpowiedzi, aby przejść na emeryturę i zakwestionować ostateczną decyzję podjętą w tym dniu i ustalającą jego uprawnienia emerytalne, zostałby on pozbawiony wszelkich skutecznych środków odwoławczych, które pozwoliłyby mu podnieść, że na podstawie przepisów przejściowych zawartych w art. 1 ust. 1 załącznika do WZIP powinien był mieć prawo do emerytury od ukończenia 63 roku życia.
24.

Artykuł 9 ust. 1 stanowi zatem, po pierwsze, że pracownicy, którzy korzystają z urządzeń wyposażonych w monitory ekranowe, są uprawnieni do odpowiedniego badania oczu i wzroku przed przystąpieniem do pracy z monitorem ekranowym i w trakcie takiej pracy ( 19 ). Artykuł 9 ust. 2 przewiduje zaś prawo pracowników do badania okulistycznego, jeżeli okaże się to konieczne. Artykuł 9 ust. 3 przewiduje, że pracownik jest uprawniony do otrzymania specjalnych akcesoriów korekcyjnych bez ponoszenia kosztów finansowych, jeżeli w wyniku któregoś ze wspomnianych badań okaże się to konieczne i kiedy nie mogą zostać użyte zwykłe akcesoria korekcyjne ( 20 ).
2.

Jeżeli towar jest sprzedawany przez A (Niderlandy) do B (Austria) i przez B do C (Republika Czeska), a następnie dostarczany bezpośrednio przez A do C i dostawa przez A do B jest zwolnioną z podatku (w Niderlandach) dostawą wewnątrzwspólnotową, wówczas zgodnie z zasadami ogólnymi obowiązuje, co następuje: B musi zarejestrować się w Republice Czeskiej (tj. w kraju przeznaczenia), aby tam poddać opodatkowaniu wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów i tam odprowadzić podatek od wartości dodanej od sprzedaży towaru do C. Do czasu wykazania opodatkowania nabycia w kraju przeznaczenia, B musi dodatkowo opodatkować wewnątrzwspólnotowe nabycie w Austrii. To ostatnie jest przedmiotem sporu w niniejszej sprawie.
85.

Innymi słowy – o ile przesłanki nabycia spadku co do zasady nie mogą zostać pominięte przez krajowe przepisy dotyczące rejestru nieruchomości ( 31 ), o tyle europejskie poświadczenie spadkowe stanowiące dowód dziedziczenia ma jednak charakter wiążący i powinno służyć za podstawę wpisu do rejestru niezależnie od tego, czy jego treść odpowiada praktyce zwyczajowo stosowanej w celu sporządzenia takiego poświadczenia (lub porównywalnego dokumentu krajowego) w państwie członkowskim rejestru nieruchomości ( 32 ). Jedynie wówczas, gdy określenie przedmiotu wniosku w ramach wpisu do rejestru nieruchomości jest obiektywnie niemożliwe, może okazać się konieczne uzupełnienie europejskiego poświadczenia spadkowego w celu wykazania sukcesji uniwersalnej po zmarłym za pomocą dodatkowych dokumentów niezbędnych do dokładnego zidentyfikowania składników majątku spadkowego ( 33 ).
Artykuł 14 ust. 1 dyrektywy Rady 2003/96/WE ( 26 ) jest sformułowany w bardzo podobny sposób co art. 27 ust. 1 dyrektywy 92/83 ( 27 ). W wyroku Polihim‑SS ( 28 ) Trybunał uznał, że odmowa zwolnienia przez władze krajowe z podatku akcyzowego ciężkich olejów opałowych z tego tylko powodu, iż osoba wskazana przez uprawnionego prowadzącego skład podatkowy jako ich odbiorca nie ma statusu końcowego podmiotu zużywającego uprawnionego na mocy prawa krajowego do odbierania produktów energetycznych zwolnionych z akcyzy, bez sprawdzenia, czy wymogi merytoryczne konieczne do tego, by te ciężkie oleje opałowe zostały wykorzystane do celów uprawniających do zwolnienia, są spełnione w momencie opuszczenia składu podatkowego przez owe oleje, wykracza poza to, co jest konieczne do zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tych zwolnień i do zapobieżenia oszustwom podatkowym, unikaniu opodatkowania lub nadużyciom.
65.

Po drugie, z ekonomicznego punktu widzenia kryteria Bronner mają na celu sprzyjanie w długiej perspektywie czasowej konkurencji w interesie konsumentów poprzez zezwolenie przedsiębiorstwu na zatrzymanie do własnego użytku urządzeń, które stworzyło. Celem kryteriów Bronner jest zatem zapewnienie, by nałożony na przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą obowiązek udzielenia dostępu do jego infrastruktury nie stanowił ostatecznie przeszkody dla konkurencji poprzez zmniejszenie, w odniesieniu do tego przedsiębiorstwa, początkowej zachęty do budowy takiej infrastruktury. Skłonność przedsiębiorstwa dominującego do inwestowania w infrastrukturę zostałaby bowiem ograniczona, gdyby jego konkurentom mogły przypaść w udziale korzyści z tego tytułu, gdy tylko o to poproszą. Nie należy zapominać w tym względzie, że głównym celem art. 102 TFUE jest nie tyle ochrona pozycji poszczególnych konkurentów, ile zapobieżenie zakłóceniom konkurencji, a w szczególności ochrona interesów konsumentów ( 20 ). Na obowiązek świadczenia wynikający z art. 102 TFUE można zatem powoływać się tylko wtedy, gdy odmowa świadczenia jest w stanie wystarczająco poważnie zaszkodzić konkurencji, a konkretnie interesom konsumentów. Trybunał wielokrotnie orzekał, że chociaż z punktu widzenia konkurencji skazanie przedsiębiorstwa za nadużywanie pozycji dominującej z powodu odmowy zawarcia umowy z konkurentem skutkuje sprzyjaniem konkurencji w perspektywie krótkoterminowej, to jednak w perspektywie długoterminowej generalnie korzystne dla rozwoju konkurencji i w interesie konsumentów jest umożliwienie spółce zatrzymania do własnego użytku urządzeń, które stworzyła na potrzeby swojej działalności. Istnienie takiego obowiązku świadczenia na rzecz konkurentów może samo w sobie zniechęcać przedsiębiorstwa do inwestycji i nowatorstwa, a przez to szkodzić interesom konsumentów. Konkretnie rzecz biorąc, przedsiębiorstwa (dominujące lub takie, które przewidują, że mogą osiągnąć pozycję dominującą), wiedząc, że może zostać nałożony na nie obowiązek świadczenia wbrew własnej woli, mogą nie podejmować inwestycji lub inwestować mniej w daną działalność. Konkurenci mogą natomiast mogą ulec pokusie łatwego i bezpłatnego korzystania (free-riding) z inwestycji dokonywanych przez przedsiębiorstwo dominujące, zamiast samodzielnie realizować inwestycje. Żadna z tych konsekwencji nie leży w długiej perspektywie czasowej w interesie konsumentów. W związku z tym jeżeli przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą odmawia dostępu do infrastruktury, którą stworzyło na potrzeby własnej działalności, decyzja zobowiązująca to przedsiębiorstwo do przyznania tego dostępu może być uzasadniona z punktu widzenia polityki konkurencji tylko wtedy, gdy przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą rzeczywiście kontroluje dany rynek ( 21 ).
Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie. Rozważenie wszystkich spornych interesów powinno bowiem prowadzić do stwierdzenia nieważności spornej decyzji, bez uszczerbku dla obowiązku znalezienia przez administrację sprawiedliwego rozwiązania dla kandydata A. Mówiąc ściślej, w postępowaniu w sprawie naboru doszło do znaczącej nieprawidłowości. Jak wyjaśniłam powyżej w ramach analizy pierwszego zarzutu odwołania, komitet doradczy nie powinien był zmieniać kryteriów oceny porównawczej w trakcie procedury naboru. Jeżeli chodzi o F. Carbaja Ferrera – stwierdzenie nieważności spornej decyzji leży w jego interesie, ponieważ odniesie on korzyść z wniesionej skargi. Co się tyczy administracji – nie dostrzegam szkody dla interesów służby. Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji nie zastępuje dokonywanej przez administrację oceny tego, który z kandydatów powinien zostać powołany na przedmiotowe stanowisko. Parlament będzie musiał wznowić procedurę, wystrzegając się nieprawidłowości stwierdzonych w zaskarżonym wyroku. Po zakończeniu nowej procedury naboru Parlament może swobodnie wybrać najodpowiedniejszego kandydata na przedmiotowe stanowisko. Jeżeli chodzi o kandydata A, sytuacja jest odmienna. Stwierdzenie nieważności spornej decyzji stwarza dla kandydata A ryzyko utraty stanowiska, na które został on powołany. Co więcej, kandydat A nie ponosi odpowiedzialności za tę nieprawidłowość. Nawet jeżeli, jak utrzymuje F. Carbajo Ferrero, kandydat A nie mógł zignorować faktu, że jego powołanie nie było ostateczne, dopóki przed Sądem toczyło się postępowanie, w ramach którego zaskarżono decyzję o jego powołaniu, to nie zmienia to faktu, iż kandydat A nie zrobił nic niewłaściwego.
76.

W uzupełnieniu tych uwag zaznaczyć należy, że usługi prawne mogą polegać na podejmowaniu czynności w imieniu i na rzecz konsumenta w postępowaniach przed sądami i innymi organami władzy publicznej. Podstawę do udzielenia adwokatowi upoważnienia do zastępowania klienta w tych postępowaniach i do działania na jego rzecz stanowić może umowa o świadczenie usług prawnych. Rodzi to pytanie o to, czy nieważność tej umowy pozostaje bez wpływu na ważność i skuteczność dokonanych czynności. Odpowiedzi na to pytanie udziela prawo krajowe. Jeżeli zachodzi wątpliwość co do ważności lub skuteczności takich czynności, to sąd krajowy powinien uznać, że unieważnienie umowy pociąga za sobą „szczególnie niekorzystne konsekwencje” dla konsumenta.
9.

Sąd odsyłający wskazuje w tym względzie, że istnieje obszerne orzecznictwo Trybunału dotyczące art. 13 decyzji nr 1/80 ( 10 ), w którym Trybunał orzekł w szczególności, że zawarta w tym przepisie klauzula „standstill” stoi na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwo członkowskie nowych ograniczeń co do możliwości uzyskania połączenia z rodziną, chyba że takie ograniczenie jest uzasadnione nadrzędnym względem interesu ogólnego, jest właściwe do zapewnienia realizacji prawnie uzasadnionego zamierzonego celu i nie wykracza poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia ( 11 ). O ile Trybunał uznał już, że cel polegający na zagwarantowaniu udanej integracji może stanowić nadrzędny wzgląd interesu ogólnego ( 12 ), o tyle orzekł on jednak również, że warunek zobowiązujący wnioskodawcę będącego małżonkiem obywatela tureckiego zamieszkującego w danym państwie członkowskim, który zamierza wjechać na terytorium tego państwa w ramach łączenia rodzin, do uprzedniego udowodnienia nabycia podstawowej znajomości języka urzędowego tego państwa, jednak wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu, w zakresie, w jakim brak dowodu nabycia dostatecznej znajomości języka automatycznie pociąga za sobą oddalenie wniosku o łączenie rodzin bez uwzględnienia szczególnych okoliczności każdego przypadku ( 13 ). Tymczasem X podniosła przed sądem odsyłającym, że art. 9 ust. 12 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach jest niezgodny z art. 13 decyzji nr 1/80, ponieważ wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu skutecznej integracji – zdanie egzaminu językowego stanowi jedyny sposób wykazania przez cudzoziemca, że jest on zdolny do integracji, bez uwzględnienia innych kryteriów. X utrzymuje również, że w rzeczywistości nie ma możliwości odstąpienia od tego wymogu, ponieważ niezdanie tego egzaminu skutkuje oddaleniem wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt w celu dołączenia do rodziny.
80.

Z samego punktu widzenia wyważania zalet i wad stosowania substancji czynnych, których dotyczy spór, można by dojść do wniosku, że nie ma znaczenia, czy niebezpieczeństwo jest możliwe do przewidzenia, zwyczajne, a nawet cykliczne. Takie niebezpieczeństwa mogą bowiem również przeważać nad niebezpieczeństwami związanymi ze stosowaniem danego środka ochrony roślin. Mogłyby one zatem stanowić szczególne lub nadzwyczajne okoliczności w rozumieniu art. 53 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ochrony roślin.
72.

Jak wynika z motywów 4 i 5 rozporządzenia Dublin III, celem tego rozporządzenia jest wprowadzenie metody, która w sposób „precyzyjny i sprawny” pozwoli na ustalenie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej i która „powinna być oparta na kryteriach obiektywnych i sprawiedliwych, zarówno dla państw członkowskich, jak i dla zainteresowanych osób”. Metoda ta powinna przede wszystkim „umożliwiać szybkie ustalenie odpowiedzialnego państwa członkowskiego, tak by nie zagrażać celowi, jakim jest szybkie rozpatrywanie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej”. Prawodawca Unii zmierza zatem do racjonalizacji sposobu procedowania tych wniosków, zapewniając wnioskodawcom rozpatrzenie ich wniosków co do istoty przez jedno, precyzyjnie określone państwo członkowskie. Ustanawiając jednolite mechanizmy i kryteria służące ustaleniu odpowiedzialnego państwa członkowskiego, prawodawca ten ma ponadto na celu zapobieganie wtórnym przepływom obywateli państw trzecich, którzy złożyli wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej w jednym państwie członkowskim, do innych państw członkowskich ( 18 ).
46.

Prawodawca unijny zmierzał w ten sposób do ustanowienia dla osób, których dane dotyczą, pełnego systemu środków ochrony prawnej, w ramach którego prawo do środka ochrony prawnej i możliwość skorzystania ze środka administracyjnego lub pozasądowego współistnieją autonomicznie i nie są one od siebie zależne. Wspomniane osoby mogą zatem poszukiwać ochrony prawnej w drodze złożenia w szczególności skargi do organu nadzorczego, a następnie, w razie potrzeby, zaskarżenia decyzji podjętej przez wspomniany organ do sądu, lub poprzez bezpośrednie wniesienie powództwa do sądu przeciwko administratorowi lub podmiotowi przetwarzającemu. O ile organ nadzorczy i sąd (sądy), do którego (których) sprawa została wniesiona, mogą dojść do różnych ocen prawnych w zakresie ustalenia, czy doszło do naruszenia zasad określonych w RODO, to należy zauważyć, że prawodawca unijny nie wprowadził mechanizmów ograniczających wspomniane ryzyko, ponieważ nie określił sposobów powiązania środków ochrony prawnej przewidzianych w art. 77–79 niniejszego rozporządzenia.
87.

Natomiast fragment zawarty w pkt 64 zdanie pierwsze zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym „ECHA jest uprawniona do pominięcia badań, których nie uważa za istotne, z wiarygodnych powodów związanych z wewnętrzną spójnością przeprowadzonej oceny”, rozumiem w ten sposób, że zdaniem Sądu agencja ta może uznać za nieposiadające szczególnie istotnego charakteru zarówno badania nieprzydatne do obalenia danej hipotezy, jak i badania nieprzydatne do jej potwierdzenia (nawet jeżeli nie jest to częścią argumentacji strony wnoszącej odwołanie w niniejszej sprawie). Ustalenie, że badanie nie jest do tego przydatne, stanowi samo w sobie rezultat analizy tego badania. Ustalenie to wynika z wnikliwej analizy badania pod kątem jego przydatności do potwierdzenia lub obalenia rozpatrywanej hipotezy.
54.

Do sądu krajowego należy jednak sprawdzenie, czy wspomniane procesy są rzeczywiście konieczne i niezbędne dla danego typu elektrowni opalanej węglem brunatnym ( 40 ). W tym względzie RWE Power prowadził trzy typy elektrowni, w których był spalany węgiel brunatny w różnych postaciach, a mianowicie „kotły rusztowe”, „kotły fluidalne” oraz „kotły pyłowe, które funkcjonowały przy użyciu pyłu węgla brunatnego”. Wydaje się bezsporne, że z wyjątkiem pierwszego typu (kocioł rusztowy), który jest przestarzały, wspomniane dalsze przetwarzanie węgla brunatnego jest niezbędne celem wypełnienia obowiązków wynikających z regulacji przemysłowych i środowiskowych, zarówno dotyczących kotłów fluidalnych jak i kotłów pyłowych. Do sądu odsyłającego należy sprawdzenie, czy wspomniane czynności rzeczywiście odnoszą się do wymagań wynikających z przepisów i do przedmiotowych kotłów. W tym względzie ewentualne trudności praktyczne, które związane są z koniecznością wskazania części energii elektrycznej, która używana jest do przetwarzania węgla brunatnego, w stosunku do części wykorzystywanej do innych celów, nie powinna w żadnym wypadku zwalniać państw członkowskich z ich obowiązku bezwarunkowego zwolnienia energii wykorzystywanej do produkcji energii elektrycznej zgodnie ze spornym zwolnieniem ( 41 ).