ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Świadczenie usług – Określenie miejsca opodatkowania – Działalność rozrywkowa lub podobna – Pojęcie – Odpłatne udostępnianie odbiorcom automatów do gier zainstalowanych w salonach gier – Włączenie

(dyrektywa Rady 77/388, art. 9 ust. 2 lit. c))

Summary

Świadczenie usług polegających na umożliwieniu odbiorcom użytkowania, za wynagrodzeniem, automatów do gier zainstalowanych w salonach gier założonych na terytorium państwa członkowskiego należy uznać za działalność rozrywkową lub podobną w rozumieniu art. 9 ust. 2 lit. c) tiret pierwsze szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, w związku z czym miejscem świadczenia tej usługi jest miejsce jej faktycznego wykonywania.

Głównym celem działalności wskazanej powyżej jest bowiem zapewnienie rozrywki użytkownikowi automatów do gier, a nie uzyskanie przez niego wygranej pieniężnej, ponieważ niepewność co do uzyskania wygranej pieniężnej stanowi właśnie podstawowy element rozrywki, której poszukują ci użytkownicy. Zastosowanie zasady określenia miejsca opodatkowania zawartej w art. 9 ust. 2 lit. c) tiret pierwsze nie może być ponadto wykluczone z tego powodu, że adresaci przedmiotowych usług są odbiorcami końcowymi, jako że zakres stosowania tego przepisu nie jest ograniczony do świadczenia usług pomiędzy podatnikami.

(por. pkt 31, 33, 34 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych – Dyrektywa 83/189 – Przepis techniczny – Pojęcie – Przepisy krajowe zakazujące urządzania gier losowych przy wykorzystaniu niektórych automatów do gier – Włączenie – Przesłanki

(dyrektywa Rady 83/189, art. 1 pkt 9)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych – Dyrektywa 83/189 – Obowiązek państw członkowskich przekazywania Komisji każdego projektu przepisu technicznego – Przepisy krajowe definiujące na nowo przepisy techniczne – Obowiązek notyfikacji – Przesłanki

(dyrektywa Rady 83/189, art. 1 pkt 9)

3. Zbliżanie ustawodawstw – Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych – Dyrektywa 83/189 – Obowiązek państw członkowskich przekazywania Komisji każdego projektu przepisu technicznego – Zakres

(dyrektywa Rady 83/189, art. 1 pkt 9)

Summary

1. Przepisy krajowe, które zawierają zakaz urządzania gier losowych przy wykorzystaniu niektórych automatów do gier, mogą stanowić przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 9 dyrektywy 83/189 ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, zmienionej dyrektywą 94/10, o ile zostanie ustalone, że zakres spornego zakazu pozostawia jedynie miejsce na marginalne zastosowanie produktu w stosunku do tego, którego można by rozsądnie oczekiwać, lub, w przeciwnym razie, jeśli zostanie ustalone, że zakaz ten może mieć istotny wpływ na skład, charakter lub sprzedaż wspomnianego produktu.

(por. pkt 80 oraz pkt 1 sentencji)

2. Zdefiniowanie na nowo w przepisach krajowych usługi mającej związek z budową produktu, w szczególności polegającej na wykorzystaniu niektórych automatów do gier losowych, może stanowić przepis techniczny, który należy notyfikować na mocy dyrektywy 83/189 ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, zmienionej dyrektywą 94/10, jeżeli nowe uregulowanie prawne nie ogranicza się do odtworzenia lub zastąpienia – bez dodawania specyfikacji technicznych ani innych nowych lub dodatkowych wymagań – przepisów technicznych już istniejących i należycie notyfikowanych Komisji, o ile zostały one wydane po wejściu w życie dyrektywy 83/189 w danym państwie członkowskim.

(por. pkt 84, 85 oraz pkt 2 sentencji)

3. Przejście w krajowych przepisach z systemu zezwoleń na system zakazów może być istotną okolicznością z punktu widzenia obowiązku notyfikacji, który nakłada dyrektywa 83/189 ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, zmieniona dyrektywą 94/10.

Natomiast większa lub mniejsza wartość produktu lub usługi bądź wielkość rynku produktu lub usługi nie są okolicznościami istotnymi z punktu widzenia tego obowiązku.

(por. pkt 95 oraz pkt 3 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Ograniczenia – Przepisy krajowe zakazujące dyplomowanemu optykowi na prowadzenie więcej niż jednego salonu optycznego – Niedopuszczalność – Względy uzasadniające – Brak

(art. 43 WE)

2. Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Ograniczenia – Przepisy krajowe ograniczające możliwość założenia przez osobę prawną salonu optycznego – Niedopuszczalność – Względy uzasadniające – Brak

(art. 43 WE i 48 WE)

Summary

1. Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 43 WE, państwo członkowskie przyjmujące i utrzymujące w mocy przepisy krajowe, które nie zezwalają dyplomowanemu optykowi będącemu osobą fizyczną na prowadzenie więcej niż jednego salonu optycznego. Takie ograniczenie swobody przedsiębiorczości w odniesieniu do osób fizycznych nie może być uzasadnione celem ochrony zdrowia publicznego w zakresie, w jakim wykracza ono poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia tego celu.

(por. pkt 35, 36, 38 oraz pkt 1 sentencji)

2. Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 43 WE i 48 WE, państwo członkowskie przyjmujące i utrzymujące w mocy przepisy krajowe, które podporządkowują możliwość założenia przez osobę prawną salonu optycznego następującym warunkom:

- zezwolenie na założenie i prowadzenie salonu optycznego musi być wydane na rzecz licencjonowanego optyka będącego osobą fizyczną; osoba, na rzecz której zostało wydane zezwolenie na prowadzenie salonu, musi posiadać co najmniej 50‑procentowy udział w kapitale zakładowym spółki, a także w jej zyskach i stratach; spółka musi mieć formę prawną spółki jawnej lub komandytowej oraz

- optyk ten może być poza tym udziałowcem co najwyżej jeszcze jednej spółki będącej właścicielem salonu optycznego, o ile zezwolenie na założenie i prowadzenie salonu zostało wydane na rzecz innego licencjonowanego optyka.

Takie ograniczenie swobody przedsiębiorczości w odniesieniu do osób prawnych nie może być uzasadnione celem ochrony zdrowia publicznego w zakresie, w jakim wykracza ono poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia tego celu.

(por. pkt 35, 36, 38 oraz pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Środowisko naturalne – Odpady – Dyrektywa 1999/31 – Składowanie odpadów – Krajowy akt prawny przewidujący bardziej restrykcyjne normy – Zgodność

(art. 176 WE; dyrektywa Rady 1999/31, art. 5 ust. 1 i 2)

2. Środowisko naturalne – Bardziej rygorystyczne środki ochronne – Zgodność z traktatem – Przesłanka – Poszanowanie zasady proporcjonalności – Wyłączenie

(art. 176 WE; dyrektywa Rady 1999/31)

Summary

1. Artykuł 5 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 1999/31/WE w sprawie składowania odpadów nie sprzeciwia się przepisom prawa krajowego, które:

– ustanawiają bardziej rygorystyczne limity dla przyjęcia na składowiska odpadów ulegających biodegradacji niż przewidziane w dyrektywie, nawet jeśli limity te zostaną tak zaostrzone, że zobowiązują do dokonania obróbki mechaniczno‑biologicznej lub spalenia takich odpadów przed ich składowaniem,

– ustanawiają krótsze niż dyrektywa terminy dla zmniejszenia ilości składowanych odpadów,

– podlegają stosowaniu nie tylko do odpadów ulegających biodegradacji, ale również do substancji organicznych nieulegających biodegradacji oraz

– podlegają stosowaniu nie tylko do odpadów komunalnych, ale również do odpadów, które mogą być usuwane jako odpady komunalne.

(por. pkt 43, 44, 49, 52, 55, 56 oraz pkt 1 sentencji)

2. W ramach wspólnotowej polityki w dziedzinie środowiska naturalnego wykroczenie poza wymogi minimalne ustanowione przez tę dyrektywę jest przewidziane i dopuszczalne na podstawie art. 176 WE zgodnie z określonymi w nim przesłankami, pod warunkiem że przepis prawa krajowego zmierza do osiągnięcia tych samych celów co dyrektywa. W konsekwencji, o ile inne postanowienia traktatu nie znajdują zastosowania, wspólnotowa zasada proporcjonalności nie stosuje się w odniesieniu do bardziej rygorystycznych krajowych środków ochronnych przyjętych na podstawie art. 176 WE i wykraczających poza wymogi minimalne przewidziane w dyrektywie wspólnotowej w dziedzinie środowiska naturalnego.

(por. pkt 58, 64 oraz pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Umowy międzynarodowe – Umowy zawarte przez Wspólnotę – Bezpośrednia skuteczność – Artykuł 23 ust. 1 umowy o partnerstwie Wspólnoty–Rosja

(umowa o partnerstwie Wspólnoty–Rosja, art. 23 ust. 1)

2. Umowy międzynarodowe – Umowa o partnerstwie Wspólnoty–Rosja – Pracownicy – Równość traktowania – Warunki pracy – Przepis wydany przez związek sportowy państwa członkowskiego ograniczający uczestnictwo w zawodach krajowych zawodników profesjonalnych pochodzących z krajów trzecich – Niedopuszczalność

(umowa o partnerstwie Wspólnoty–Rosja, art. 23 ust. 1)

Summary

1. Artykuł 23 ust. 1 Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi a Federacją Rosyjską ustanawia w jasnym, precyzyjnym i bezwarunkowym sformułowaniu skierowany do każdego państwa członkowskiego zakaz traktowania w sposób dyskryminujący ze względu na obywatelstwo pracowników rosyjskich w porównaniu z obywatelami tego państwa w odniesieniu do warunków pracy, wynagrodzenia lub zwolnienia. Przepis ten ma bezpośrednią skuteczność, wobec czego podmioty, które on obowiązuje, mają prawo powoływać się na niego przed sądami państw członkowskich.

(por. pkt 22, 29)

2. Artykuł 23 ust. 1 Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi a Federacją Rosyjską sprzeciwia się stosowaniu wobec sportowca profesjonalnego posiadającego obywatelstwo rosyjskie, legalnie zatrudnionego przez klub mający siedzibę w państwie członkowskim, przepisu wydanego przez związek sportowy tego państwa, na podstawie którego kluby mogą wystawiać w zawodach organizowanych na szczeblu krajowym jedynie ograniczoną liczbę zawodników pochodzących z krajów trzecich, które nie są stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

(por. pkt 41 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Środowisko naturalne – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Dyrektywa 92/43 – Specjalne obszary ochrony – Zobowiązania państw członkowskich – Ocena skutków przedsięwzięcia dla danego terenu – Pojęcie

(dyrektywa Rady 92/43, art. 6 ust. 3 i 4)

Summary

Z art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory wynika, że gdy przewidywane są plan lub przedsięwzięcie, które nie są związane bezpośrednio z zagospodarowaniem terenu lub do tego konieczne, ale które mogą w istotny sposób na niego oddziaływać, zarówno oddzielnie, jak i w połączeniu z innymi planami lub przedsięwzięciami, właściwe władze krajowe są zobowiązane do przeprowadzenia odpowiedniej oceny ich skutków. To dopiero po dokonaniu tej oceny, która powinna umożliwić głębszą analizę na poziomie założeń ochrony danego terenu, i po uwzględnieniu wniosków dotyczących skutków planu lub przedsięwzięcia dla terenu właściwe władze podejmują decyzję dotyczącą tego planu lub przedsięwzięcia. Władze te – w chwili podejmowania decyzji – wyrażają zgodę na ten plan lub przedsięwzięcie dopiero po upewnieniu się, że nie wpłynie on niekorzystnie na dany teren. Ponadto władze te muszą w stosownych przypadkach uzyskać opinię całego społeczeństwa.

Niemniej jednak badanie przewidziane w art. 6 ust. 4 powinno zostać przeprowadzone jedynie w przypadku, gdy mimo negatywnego wyniku oceny przewidzianej w ust. 3 tego artykułu i w braku rozwiązań alternatywnych plan lub przedsięwzięcie muszą zostać zrealizowane z powodów o charakterze zasadniczym, wynikających z nadrzędnego interesu publicznego.

Zatem z uwagi na szczególne cechy każdej fazy postępowania przewidzianego wart. 6, różne wymogi zawarte w art. 6 ust. 4 nie stanowią przesłanek, do których uwzględnienia zobowiązane są właściwe władze krajowe, gdy dokonują one odpowiedniej oceny przewidzianej w art. 6 ust. 3.

(por. pkt 22–26, 28)
Keywords

Summary



Keywords

Środowisko naturalne – Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne – Dyrektywa 85/337 – Poddanie ocenie przedsięwzięć należących do klas wymienionych w załączniku II – Uprawnienia dyskrecjonalne państw członkowskich – Granice – Krajowe przepisy wykonawcze – Naruszenie – Naruszenie dyrektywy – Uchybienie w rozumieniu art. 226 WE

(art. 226 WE; dyrektywa Rady 85/337/EWG, art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2)

Summary

Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy 85/337 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne pozostawia państwom członkowskim pewien zakres swobodnego uznania przy określaniu, czy cechy przedsięwzięcia należącego do klas wymienionych w załączniku II do tej dyrektywy powodują konieczność dokonania oceny jego skutków na środowisko, przy czym ów zakres swobodnego uznania ograniczony jest wskazanym w art. 2 ust. 1 tej dyrektywy obowiązkiem tych państw poddania takiej ocenie przedsięwzięć, które mogą mieć znaczny wpływ na środowisko. Skoro państwo członkowskie, korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 4 ust. 2 zdanie drugie, ustanawia ogólne zasady oceny, czy przedsięwzięcia, o których mowa w tym artykule, powinny zostać poddane ocenie wstępnej ich wpływu na środowisko naturalne przed ich zatwierdzeniem, to naruszenie tych zasad nieuchronnie oznacza naruszenie przepisów zawartych w art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2. Takie naruszenie prawa wspólnotowego, mimo że stanowi jednocześnie naruszenie prawa krajowego przyjętego w wykonaniu prawa wspólnotowego oraz że najprawdopodobniej krajowe procedury pozwalały na jego stwierdzenie, stanowi uchybienie w rozumieniu art. 226 WE.

(por. pkt 19, 20, 22)
Keywords

Summary



Keywords

1. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Określenie przedmiotu pytania

(art. 234 WE)

2. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Podatnik wykonujący zarówno czynności rodzące prawo do odliczenia, jak i czynności nierodzące takiego prawa – Częściowe odliczenie – Obliczanie – Wartość czynności jeszcze niedokonanych – Wyłączenie

(dyrektywa Rady 77/388, art. 19)

Summary

1. O ile Trybunał nie ma kompetencji, na podstawie art. 234 WE, aby zastosować normę prawa wspólnotowego do określonego przypadku, a zatem zakwalifikować przepis prawa krajowego z punktu widzenia tej normy, o tyle może on jednakże, w ramach współpracy sądowej ustanowionej na podstawie tego artykułu, na podstawie informacji zawartych w aktach, przedstawić sądowi krajowemu wykładnię prawa wspólnotowego, która może być dla tego sądu użyteczna dla oceny skutków prawnych przepisu.

W tym zakresie do Trybunału należy – w przypadku pytań niewłaściwie sformułowanych lub wykraczających poza ramy kompetencji przyznanych mu na podstawie art. 234 WE – wyodrębnienie z informacji dostarczonych przez sąd krajowy, a zwłaszcza z uzasadnienia aktu, na podstawie którego nastąpiło odesłanie, przepisów prawa wspólnotowego, które – mając na uwadze przedmiot sporu – wymagają wykładni.

(por. pkt 15, 16)

2. Artykuł 19 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, który dotyczy obliczenia części podlegającej odliczeniu przez podatnika wykonującego zarówno czynności rodzące prawo do odliczenia, jak i czynności nierodzące takiego prawa, sprzeciwia się temu, by do mianownika ułamka umożliwiającego to obliczenie włączać wartość robót budowlanych w toku, wykonywanych przez podatnika w ramach podlegającej opodatkowaniu działalności w sektorze budownictwa cywilnego, jeśli wartość ta nie odpowiada przekazaniu towarów lub świadczeniu usług, których już dokonał lub które zostały rozliczone, lub za które otrzymał zapłatę.

Sprzeczne z systemem szóstej dyrektywy jest bowiem stwierdzenie, że określenie zakresu odliczenia może następować z uwzględnieniem czynności jeszcze niedokonanych, których przyszła realizacja może nie mieć miejsca, podczas gdy zdarzenie podatkowe oraz w rezultacie prawo do odliczenia zależą od rzeczywistej realizacji czynności.

(por. pkt 26, 27 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Pytania prejudycjalne – Wystąpienie do Trybunału – Sąd krajowy w rozumieniu art. 234 WE – Pojęcie – „Epitropi Antagonismou” (grecka komisja ds. konkurencji) – Wyłączenie

(art. 234 WE)

Summary

Przy ustalaniu, czy organ odsyłający ma charakter sądu w rozumieniu art. 234 WE, co jest kwestią wyłączną wspólnotowego porządku prawnego, Trybunał kieruje się całością okoliczności, jak w szczególności podstawa prawna istnienia organu, jego stały lub tymczasowy charakter, obligatoryjny charakter jego jurysdykcji, kontradyktoryjny charakter postępowania, stosowanie przez organ przepisów prawa oraz jego niezawisłość. Ponadto do Trybunału zwracać się mogą wyłącznie organy, które rozstrzygają zawisły przed nimi spór w ramach postępowania mającego na celu wydanie orzeczenia o charakterze sądowym.

Epitropi Antagonismou (grecka komisja ds. konkurencji) nie spełnia tych kryteriów. Przede wszystkim podlega ona nadzorowi ministra ds. rozwoju, co oznacza, że jest on upoważniony w określonych granicach do dokonywania kontroli zgodności z prawem jej decyzji. Nadto, choć jej członkowie są, osobiście i służbowo niezawiśli, nic nie wskazuje na to, by ich odwołanie lub unieważnienie ich mianowania poddane było szczególnym gwarancjom, co nie wydaje się zabezpieczać w sposób skuteczny przed bezpodstawnymi interwencjami lub naciskami władzy wykonawczej w stosunku do owych członków. Ponadto jej przewodniczący ma za zadanie organizować i kierować pracą sekretariatu generalnego i jest przełożonym służbowym jego personelu, tak iż Epitropi Antagonismou, organ decyzyjny, ze względu na związek funkcjonalny łączący go z sekretariatem generalnym, organem dochodzenia, na którego wniosek podejmuje on decyzje, nie wyróżnia się w sposób wyraźny jako podmiot trzeci wobec organu państwowego, który z racji swojej funkcji może mieć charakter strony w postępowaniu z zakresu konkurencji. Wreszcie organ ochrony konkurencji, taki jak Epitropi Antagonismou, musi ściśle współpracować z Komisją i może, zgodnie z art. 11 ust. 6 rozporządzenia nr 1/2003 w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu zostać przez Komisję pozbawiony kompetencji, z takim skutkiem, że prowadzone przed tym organem postępowanie nie doprowadzi do rozstrzygnięcia o charakterze sądowym.

(por. pkt 29–37)
Keywords

Summary



Keywords

Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Funkcjonowanie – Ceny u producentów – Kształtowanie – Przepisy wspólnotowe – Interwencja państw członkowskich – Granice – Mleko i przetwory mleczne – Środki krajowe wprowadzające mechanizm obniżania cen mleka na podstawie kryteriów jakości na rzecz jedynie tych hodowców krów mlecznych, którzy spełnili rzeczone kryteria – Niedopuszczalność

(rozporządzenie Rady nr 804/68 zmienione rozporządzeniem nr 1538/95)

Summary

W dziedzinach objętych wspólną organizacją, zwłaszcza gdy ta wspólna organizacja opiera się na wspólnym systemie cen, państwa członkowskie nie mają już kompetencji do interweniowania, za pomocą jednostronnie wydanych przepisów krajowych, w mechanizm powstawania tych cen, które są uregulowane przez wspólną organizację rynku na tym samym etapie produkcji. Mogą one jednak przyjmować środki, które zmierzają do wyeliminowania zniekształceń konkurencji, albowiem środki tego rodzaju nie ingerują jako takie w kształtowanie cen, lecz powinny gwarantować prawidłowe funkcjonowanie mechanizmów cenowych, tak aby osiągnięty został poziom cen, który służy zarówno interesom producentów, jak i konsumentów.

Z tego względu ingerują w mechanizm kształtowania cen, wprowadzony przez rozporządzenie nr 804/68 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych, zmienione rozporządzeniem nr 1538/95, uregulowania, które – niezależnie od przypisywanego im lub rzeczywistego celu – wprowadzają mechanizm, na podstawie którego:

– po pierwsze, mleczarnie muszą zatrzymywać kwoty potrącone z ceny dostarczonego mleka, jeżeli nie spełnia ono pewnych kryteriów jakości, oraz

– po drugie, kwoty zatrzymane w ten sposób przez wszystkie mleczarnie w określonym przedziale czasu są sumowane, zanim, po ewentualnych transferach środków pomiędzy mleczarniami, ulegną dalszemu podziałowi na wypłacane przez mleczarnie dodatki w tej samej wysokości za każde 100 kilogramów mleka dostarczonego im w określonym czasie pomiędzy wyłącznie tych hodowców krów mlecznych, którzy dostarczyli mleko spełniające odnośne kryteria jakości.

(zob. pkt 42, 43, 53 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Polityka społeczna – Zbliżanie ustawodawstw – Przejęcia przedsiębiorstw – Ochrona praw pracowniczych – Dyrektywa 77/187 – Przejście umów o pracę i stosunków pracy na przejmującego – Początek obowiązywania – Data przejęcia – Trwały charakter – Szczególne uzgodnienia poczynione między zbywającym a przejmującym – Brak wpływu

(dyrektywa Rady 77/187, art. 3 ust. 1)

Summary

Przejęcie umów o pracę i stosunków pracy stosownie do art. 3 ust. 1 dyrektywy 77/187 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części zakładów ma nieodzownie miejsce w tej samej dacie co przejęcie przedsiębiorstwa. Datą przejęcia w rozumieniu tego przepisu jest data, w której następuje przejście ze zbywającego na przejmującego statusu pracodawcy odpowiedzialnego za działalność przejętego podmiotu. Data ta jest ściśle określonym momentem, który nie może być przesunięty na inną datę w zależności od woli zbywającego lub przejmującego.

Wynika stąd, że w oparciu o wyżej wskazany art. 3 ust. 1 umowy o pracę oraz stosunki pracy istniejące pomiędzy zbywającym a pracownikami przypisanymi do przejmowanego przedsiębiorstwa w dacie przejęcia w rozumieniu tego przepisu przechodzą ze zbywającego na przejmującego w wyżej wskazanej dacie, niezależnie od uzgodnień poczynionych w tym względzie przez tych ostatnich.

(por. pkt 39, 43, 44, pkt 1‑2 sentencji)