Zakwalifikowanie substancji lub przedmiotu jako odpadu w rozumieniu art. 1 lit. a) dyrektywy 75/442 w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą 91/156, wynika przede wszystkim z zachowania posiadacza i ze znaczenia pojęcia „usuwać”. Pojęcia te należy interpretować nie tylko w świetle celu dyrektywy, którym zgodnie z motywem trzecim jest ochrona zdrowia ludzi i środowiska przed szkodliwymi skutkami spowodowanymi przez zbieranie, transport, unieszkodliwianie, magazynowanie oraz składowanie odpadów, ale również w świetle art. 174 ust. 2 WE, który stanowi, że polityka Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego stawia sobie za cel wysoki poziom ochrony i że opiera się ona na zasadzie ostrożności oraz na zasadach działania zapobiegawczego. Wynika stąd, że pojęcia te, a co za tym idzie pojęcie „odpady” nie mogą być interpretowane w sposób zawężający.

Fakt, że dana substancja jest rzeczywiście „odpadem” w rozumieniu art. 1 lit a) dyrektywy 75/442 w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą 91/156, winien być potwierdzony w świetle wszystkich okoliczności, z uwzględnieniem celu tej dyrektywy i jej skuteczności, która nie może zostać podważona.

Pewne okoliczności mogą zatem stanowić wskazówkę występowania działania polegającego na „usuwaniu”, zamiaru „usunięcia” lub zobowiązania do „usunięcia” substancji lub przedmiotu w rozumieniu tego przepisu. Ma to miejsce zwłaszcza w przypadku, gdy wykorzystywana substancja stanowi pozostałość z produkcji lub z konsumpcji, to jest produkt, który nie był zamierzony jako taki, przy czym metoda przetwarzania lub sposób wykorzystywania substancji nie przesądzają o uznaniu jej za odpad. Poza kryterium opierającym się na tym, czy dana substancja ma charakter pozostałości poprodukcyjnej, czy też nie, stopień prawdopodobieństwa ponownego wykorzystania tej substancji bez jej wstępnego przetwarzania stanowi istotną przesłankę w kontekście oceny, czy jest ona jest odpadem w rozumieniu dyrektywy, czy też nie. Jeżeli poza zwykłą możliwością ponownego wykorzystania danej substancji jej posiadacz może odnieść korzyść ekonomiczną, prawdopodobieństwo to jego ponownego wykorzystania jest wysokie. W takich okolicznościach dana substancja nie może być nadal traktowana jako ciężar, który posiadacz zamierza usunąć, ale winna być traktowana jako rzeczywisty produkt. Stąd z samej okoliczności, że sporne materiały zostaną ponownie wykorzystane, nie można wnioskować, że materiały te nie stanowią „odpadów” w rozumieniu dyrektywy. W istocie to co się stanie z substancją lub przedmiotem w przyszłości nie przesądza samo w sobie o ich ewentualnym statusie jako odpadu, o czym decyduje zgodnie ze wspomnianym art. 1 lit. a) dyrektywy dokonanie czynności usuwania lub zamiar lub też obowiązek usunięcia przedmiotu lub substancji przez ich posiadacza.

O ile w niektórych sytuacjach produkty, materiały lub surowce pochodzące z uzyskiwania lub produkcji, którego głównym celem nie było ich wyprodukowanie, mogą stanowić nie pozostałość poprodukcyjną, ale produkt uboczny, którego posiadacz nie zamierza „usunąć”, w rozumieniu wspomnianego przepisu, ale który pragnie następnie wykorzystać w produkcji lub wprowadzić do obrotu — w tym zbyć na rzecz innych przedsiębiorców niż sam producent — na zasadach dla siebie korzystnych, o tyle jest to możliwe, pod warunkiem że to ponowne wykorzystanie jest pewne nie wymaga jakiegokolwiek wstępnego przetwarzania i jest integralną częścią procesu produkcji lub użytkowania.

(por. pkt 34, 36, 38, 39, 41, 49, 50)