Keywords

Summary



Keywords

1. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Czynności podlegające opodatkowaniu – Odpłatne świadczenie usług – Wymagalność podatku

(dyrektywa Rady 77/388, art. 2 pkt 1, art. 9 ust. 2 lit. a), art. 10 ust. 2 akapit pierwszy)

2. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia przewidziane w szóstej dyrektywie – Zwolnienie najmu nieruchomości

(dyrektywa Rady 77/388, art. 13 część B lit. b))

Summary

1. Świadczenie usług przez przedsiębiorcę w ramach programu opcji, wśród których znajduje się świadczenie charakterystyczne polegające na przyznaniu praw umownych zwanych „prawami do punktów”, umożliwiających usługobiorcy otrzymanie punktów, które mogą zostać wymienione każdego roku na prawo do zajmowania w oznaczonym czasie obiektu mieszkalnego w kompleksach turystycznych usługodawcy lub na prawo do zakwaterowania w hotelu lub skorzystania z innych usług, które nie zostały określone w dokumentach umownych, należy klasyfikować w chwili, w jakiej klient uczestniczący w takim systemie przekształca nabyte pierwotnie prawa w usługę zaoferowaną przez tego przedsiębiorcę. Gdy takie prawa są przekształcane w zakwaterowanie w hotelu lub w prawo do korzystania w oznaczonym czasie z rezydencji, usługi te stanowią świadczenie usług związanych z nieruchomością w rozumieniu art. 9 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, które wykonywane są w miejscu, w którym położone są ten hotel lub ta rezydencja.

W istocie w takim systemie, w którym praktycznie nie ma sprzedaży praw do korzystania w czasie oznaczonym, nabycie „prawa do punktów” w ramach programu opcji jest dokonywane z zamiarem wykorzystania tych praw w celu przekształcenia ich w usługi oferowane w ramach rzeczonego programu. Rzeczywistym świadczeniem, w którego celu nabywane są „prawa do punktów” jest zatem usługa polegająca na udostępnieniu uczestnikom tego programu różnych możliwych świadczeń wzajemnych, które można uzyskać dzięki punktom wynikającym z tych praw, świadczenie usługi, która nie jest w pełni świadczona przed przekształceniem owych punktów. Z powyższego wynika, że w przypadku, w którym usługa polega na zakwaterowaniu w hotelu lub na prawie do korzystania w czasie oznaczonym z rezydencji, to w chwili przekształcenia punktów na konkretne usługi powstaje związek pomiędzy świadczoną usługą a wynagrodzeniem zapłaconym przez klienta, składającym się z punktów wynikających ze wcześniej nabytych praw.

Ponadto ponieważ po pierwsze w chwili nabycia „praw do punktów” klient nie jest w stanie znać dokładnie rezydencji ani innych usług dostępnych w trakcie danego roku, ani też wartości w punktach pobytu w takich rezydencjach oraz wartości takich usług i po drugie to usługodawca ustanawia klasyfikację w punktach dostępnych rezydencji i usług, tak że wybór klienta jest z zasady ograniczony do rezydencji i usług, które są dostępne z uwagi na posiadaną przez niego liczbę punktów, istotne przesłanki powstania wymagalności podatku od wartości dodanej nie powstają z chwilą pierwotnego nabycia praw takich jak „prawa do punktów”. Rzeczywistą usługą jest usługa otrzymana dopiero w chwili, w której klient przekształca punkty wynikające z wcześniej nabytych „praw do punktów”, ponieważ zgodnie z art. 10 ust. 2 akapit pierwszy szóstej dyrektywy zdarzenie podatkowe ma miejsce i podatek staje się wymagalny dopiero z tą chwilą.

Z powyższego wynika, że w takim systemie tylko po przekształceniu przez klienta punktów wynikających z wcześniej nabytych praw w prawo do korzystania w oznaczonym czasie z rezydencji, do korzystania z zakwaterowania w hotelu lub w prawo do innej usługi możliwe jest określenie systemu podatku od wartości dodanej mającego zastosowanie do danej transakcji w zależności od rodzaju świadczonej usługi. W związku z tym miejscem świadczenia jest w szczególności miejsce, w którym położone są rezydencje lub hotel, w stosunku do których klient otrzymuje prawo pobytu po przekształceniu tych punktów.

(por. pkt 17, 23, 27-30, 32, 33, 42, 53; pkt 1 sentencji)

2. W systemie takim jak program opcji, w którym świadczenie charakterystyczne polega na przyznaniu praw umownych zwanych „prawami do punktów”, umożliwiających usługobiorcy otrzymanie punktów, które mogą zostać wymienione każdego roku na prawo do zajmowania w oznaczonym czasie obiektu mieszkalnego w kompleksach turystycznych usługodawcy lub na prawo do zakwaterowania w hotelu lub skorzystania z innych usług, które nie zostały określone w dokumentach umownych, w sytuacji gdy klient przekształca pierwotnie nabyte prawa w prawo do czasowego korzystania z rezydencji, odnośna usługa stanowi najem nieruchomości w rozumieniu art. 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych. Niemniej jednak przepis ten nie zabrania państwom członkowskim wyłączenia tej usługi ze zwolnienia.

W istocie prawo do korzystania w oznaczonym czasie z rezydencji otrzymane w zamian za pierwotnie nabyte prawa spełnia warunki najmu, ponieważ po tym jak klient przekształci swoje punkty w takie prawo, dysponuje on prawem do zajmowania nieruchomości, tak jakby był jej właścicielem, z wyłączeniem możliwości korzystania przez inne osoby z takiego prawa w określonym czasie i w związku z tym owe prawo do korzystania posiada cechy charakterystyczne odpowiadające pojęciu „najem” w rozumieniu art. 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy. Jeżeli chodzi o wyłączenie ustanowione w pkt 1 tego przepisu, które dotyczy poza zakwaterowaniem w sektorze hotelarskim również zakwaterowania w sektorach o podobnym charakterze, wyrażenie „sektory o podobnym charakterze” powinno być interpretowane w sposób szeroki, ponieważ ma ono na celu zagwarantowanie, iż zostaną opodatkowane transakcje zakwaterowania czasowego podobne do usług świadczonych w sektorze hotelarskim, które są potencjalnie konkurencyjne względem tych ostatnich usług. Przy określaniu transakcji zakwaterowania, które powinny zostać opodatkowane w drodze odstępstwa od wyjątku dotyczącego najmu i dzierżawy nieruchomości zgodnie z art. 13 część B lit. b) pkt 1 szóstej dyrektywy, państwa członkowskie korzystają ze swobodnego uznania. Do nich należy w związku z tym podczas dokonywania transpozycji tego przepisu wprowadzenie kryteriów, które uznają za właściwe, dla dokonania rozróżnienia pomiędzy transakcjami opodatkowanymi oraz transakcjami niepodlegającymi opodatkowaniu, to znaczy dzierżawy i najmu nieruchomości. W konsekwencji art. 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy nie zabrania państwom członkowskim opodatkowania podatkiem VAT odpłatnego przeniesienia praw do korzystania w oznaczonym czasie z rezydencji posiadanych przez osoby trzecie.

(por. pkt 47, 49-52, 54; pkt 2 sentencji)