ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
5)

Czy art. 38 ust. 1 dyrektywy 2014/23/UE należy interpretować w ten sposób, że zezwala on instytucji zamawiającej na narzucenie warunku udziału dotyczącego działalności zawodowej oraz na zobowiązanie wykonawców do przedstawienia dowodów spełnienia takiego warunku zgodnie również z rozporządzeniem wykonawczym 2015/1986 [z dnia 11 listopada 2015 r. ustanawiającym standardowe formularze do publikacji ogłoszeń w dziedzinie zamówień publicznych i uchylającym rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 842/2011] (7) oraz sprostowaniem [do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1986 (8) z dnia 11 listopada 2015 r. ustanawiającego standardowe formularze do publikacji ogłoszeń w dziedzinie zamówień publicznych i uchylającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 842/2011], w którym to rozporządzeniu wykonawczym w załączniku XXI ustanowiono ogłoszenie o koncesji (formularz standardowy 24) zawierające także sekcję III.1.1. Zdolność do prowadzenia działalności zawodowej, w tym wymogi związane z wpisem do rejestru zawodowego lub handlowego?
1)

Czy art. 33 i 36 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy prawo państwa członkowskiego pochodzenia orzeczenia przyznaje temu orzeczeniu taką moc, że stoi ono na przeszkodzie wniesieniu przez te same strony nowego powództwa w celu rozstrzygnięcia w przedmiocie roszczeń, które mogły zostać podniesione w ramach pierwotnego postępowania, skutki wywołane przez to orzeczenie w wezwanym państwie członkowskim sprzeciwiają się temu, aby sąd w tym ostatnim państwie, w którego prawie mającym zastosowanie ratione temporis przewidziano w prawie pracy podobny obowiązek kumulacji roszczeń, wydał orzeczenie w przedmiocie takich roszczeń?
2)

Czy też art. 5 dyrektywy 2003/88 w związku z art. 31 ust. 2 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że zgodnie z celem tej dyrektywy wspomniany artykuł ustanawia jedynie minimalny wymiar tygodniowego okresu odpoczynku, to znaczy odpoczynek tygodniowy powinien obejmować nieprzerwany okres co najmniej trzydziestu pięciu godzin, chyba że istnieją warunki obiektywne, techniczne lub dotyczące organizacji pracy, które to wykluczają?
C 471/16

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 9 lipca 2021 r. – Orthomol pharmazeutische Vertriebs GmbH / Verband Sozialer Wettbewerb e.V.

(Sprawa C-418/21)

(2021/C 471/23)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberlandesgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący odwołanie: Orthomol pharmazeutische Vertriebs GmbH

Strona przeciwna: Verband Sozialer Wettbewerb e.V.

Pytania prejudycjalne

1) W jakich okolicznościach istnieją inne medyczne wymagania żywieniowe w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. g) alternatywa druga rozporządzenia nr 609/2013 (1), to znaczy: czy wymaga się – obok wskazanej w alternatywie pierwszej ograniczonej, upośledzonej lub zaburzonej zdolności przyjmowania, trawienia, wchłaniania, metabolizowania lub wydalania zwykłej żywności – żeby z powodu choroby występowały zwiększone wymagania żywieniowe, które mają być zaspokojone przez daną żywność, czy też wystarczy, że pacjent spożywając tę żywność ogólnie odniesie z tego korzyść, ponieważ zawarte w niej substancje przeciwdziałają zaburzeniu lub łagodzą jego objawy?

2) W przypadku udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze stosownie do drugiej z przedstawionych alternatyw: Czy jako „ogólnie przyjęte dane naukowe” zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (2) rozumieć należy w każdym przypadku randomizowane badanie z podwójnie ślepą próbą, kontrolowane placebo, które wprawdzie nie dotyczy konkretnie danego produktu, ale przynajmniej dostarcza wskazówek, że występują deklarowane skutki?

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 609/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie żywności przeznaczonej dla niemowląt i małych dzieci oraz żywności specjalnego przeznaczenia medycznego i środków spożywczych zastępujących całodzienną dietę, do kontroli masy ciała oraz uchylające dyrektywę Rady 92/52/EWG, dyrektywy Komisji 96/8/WE, 1999/21/WE, 2006/125/WE i 2006/141/WE, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/39/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 41/2009 i (WE) nr 953/2009 (Dz.U. 2013, L 185, s. 35).

(2) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/128 z dnia 25 września 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 609/2013 w odniesieniu do szczegółowych wymogów dotyczących składu żywności specjalnego przeznaczenia medycznego oraz informacji na jej temat (Dz.U. 2016, L 25, s. 30).
5)

Czy praktyka organu podatkowego polegająca na tym, że opiera on swoją decyzję na domniemanym naruszeniu przepisów w zakresie bezpieczeństwa łańcucha żywnościowego niemających wpływu na wywiązywanie się przez podatnika z jego obowiązków podatkowych lub na obieg jego faktur, którego przepisy podatkowe w żaden sposób nie ustanawiają w odniesieniu do podatnika i które nie mają żadnego wpływu na rzeczywisty charakter transakcji kontrolowanych przez organ podatkowy ani na wiedzę podatnika badaną w czasie postępowania podatkowego, jest zgodna z wyżej wymienionymi artykułami dyrektywy VAT i prawem do sprawiedliwego procesu uznanym jako ogólna zasada w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz z zasadą pewności prawa? W przypadku odpowiedzi twierdzącej na wcześniejsze pytanie prejudycjalne:
2.

Czy pojęcie „publicznego udostępniania” wskazane w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że jest ono dokonywane przez komercyjnego dostawcę kompletnego rozwiązania IPTV (on premises), w ramach którego oprócz zapewnienia oprogramowania i sprzętu do odbioru programów telewizyjnych za pośrednictwem internetu zapewnia on również wparcie techniczne oraz na bieżąco dostosowuje usługę, jednakże usługa jest w całości realizowana na infrastrukturze klienta, jeżeli usługa ta zapewnia użytkownikowi dostęp nie tylko do treści audycji, na których korzystanie online udzieliły zezwolenia podmioty uprawnione, lecz również do takich chronionych treści, w przypadku których nie zostało złożone odpowiednie oświadczenie w sprawie uprawnień, a dostawca a) może wywierać wpływ na to, jakie programy telewizyjne mogą być odbierane przez użytkownika końcowego za pośrednictwem usługi, b) wie, że jego usługa umożliwia również odbiór chronionych treści audycji bez zgody podmiotu uprawnionego, jednakże c) nie nakłania przy pomocy tej możliwości do niedozwolonego korzystania z jego usługi i nie stwarza w ten sposób zachęty do nabycia produktu, lecz przeciwnie informuje swoich klientów przy zawarciu umowy, że muszą zatroszczyć się na własną odpowiedzialność o uzyskanie uprawnień, oraz d) poprzez swoją działalność nie stwarza żadnego szczególnego dostępu do treści audycji, które bez jego udziału nie mogłyby być lub mogłyby być odbierane z trudem?
3)

Czy dotyczy to również sytuacji, gdy pasażer bez udziału obsługującego przewoźnika lotniczego zarezerwował alternatywne połączenie lotnicze, w ramach którego dotarł do innego lotniska obsługującego to samo miasto, względnie ten sam region (art. 8 ust 3 rozporządzenia nr 261/2004) co pierwotnie zarezerwowany przez niego lot, nieznacznie później niż planowo dotarłby do miejsca docelowego pierwotnie zarezerwowanego lotu? W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:
Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 7 lipca 2021 r. w sprawie T-680/19, Irish Wind Farmers’ Association i in. / Komisja, wniesione w dniu 17 września 2021 r. przez Wind Farmers’ Association Clg, Carrons Windfarm Ltd, Foyle Windfarm Ltd, Greenoge Windfarm Ltd

(Sprawa C-578/21 P)

(2021/C 462/35)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona wnosząca odwołanie: Irish Wind Farmers’ Association Clg, Carrons Windfarm Ltd, Foyle Windfarm Ltd, Greenoge Windfarm Ltd (przedstawiciele: M. Segura Catalán, abogada i M. Clayton, avocate)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

— uchylenie zaskarżonego wyroku

— obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami postępowania odwoławczego.

Zarzuty i główne argumenty

Odwołanie opiera się na dwóch zarzutach.

W ramach zarzutu pierwszego strona wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd dokonał błędnej wykładni art. 108 TFUE i art. 4 rozporządzenia 2015/1589 (1), stwierdzając, że ocena rozpatrywanego środka pomocy nie wymagała od Komisji wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego ze względu na brak poważnych trudności w odniesieniu do jego kwalifikacji jako pomocy państwa i jego zgodności z rynkiem wewnętrznym.

Zarzut pierwszy dzieli się na sześć części.

Część pierwsza: Sąd naruszył prawo w odniesieniu do zakresu obowiązku zbadania przez Komisję okoliczności faktycznych i prawnych w przypadku pomocy niezgodnej z prawem.

Część druga: Sąd naruszył prawo, odmienne traktując informacje przedstawione przez państwa członkowskie i przez stronę wnoszącą odwołanie.

Część trzecia: Sąd naruszył prawo w zakresie oceny czasu trwania badania wstępnego.

Część czwarta: Sąd naruszył prawo określając ciężar dowodu, który powinna była ponieść strona wnosząca odwołanie.

Część piąta: Sąd naruszył prawo pomijając znaczenia obowiązującego w Zjednoczonym Królestwie systemu jakiemu podlegała rozpatrywana sprawa.

Część szósta: Sąd wyciągnął błędne wnioski z technicznego charakteru metody oceny NAV instalacji wytwarzających energię elektryczną z paliw kopalnych.

W ramach zarzutu drugiego strona wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd wypaczył jasny sens wniesionych przez nią dowodów.

(1) Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015 L 248, s. 9).
1)

Czy dane dotyczące tożsamości cywilnej odpowiadające adresowi IP należą do danych o ruchu lub lokalizacji podlegających, co do zasady, obowiązkowi uprzedniej kontroli sprawowanej przez sąd lub niezależny organ administracyjny posiadający uprawnienia władcze?
—

stwierdzenie, że: 1) wymagając sporządzenia planów działań dla obszarów, na których nie przekroczono dopuszczalnych wartości hałasu do dnia 18 lipca 2024 r., Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 8 ust. 1 i 2 dyrektywy 2002/49 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (1); 2) nie wymagając, aby plany działań zawierały wskazanie historii konsultacji społecznych zorganizowanych zgodnie z art. 8 ust. 7 dyrektywy 2002/49, a także środków, które właściwe organy zamierzają podjąć w ciągu najbliższych pięciu lat w celu ochrony obszarów ciszy, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy pkt. 1 tiret siódme i dziewiąte załącznika V do tej dyrektywy; 3) nie sporządzając planów działań dla 20 głównych linii kolejowych określonych w załączniku A.3 do skargi, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 8 ust. 2 dyrektywy 2002/49; 4) nie sporządzając planów działań dla 290 głównych dróg określonych w załączniku A.4 do skargi, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 8 ust. 2 dyrektywy 2002/49; oraz 5) nie przedstawiając streszczeń planów działań dla 20 głównych linii kolejowych określonych w załączniku A.3 do skargi oraz dla 290 głównych dróg określonych w załączniku A.4 do skargi, Rzeczpospolita Polska uchybiła obowiązkowi wynikającemu z art. 10 ust. 2 dyrektywy 2002/49 w związku z jej załącznikiem VI;
c.

Kolejny wniosek 1) Czy art. 7 ust. 2 i art. 20 ust. 1 rozporządzenia Dublin III należy interpretować w ten sposób, że przepisy te nie wyłączają zastosowania przepisów rozdziału III oraz przeprowadzenia postępowania w sprawie przejęcia zgodnie z rozdziałem VI sekcja II rozporządzenia Dublin III w przypadkach, w których wnioskodawcy złożyli już we wnioskującym państwie członkowskim wniosek o udzielenie azylu i wniosek ten został pierwotnie odrzucony przez wnioskujące państwo członkowskie jako niedopuszczalny na podstawie art. 33 ust. 2 lit. c) w związku z art. 38 dyrektywy 2013/32/UE (7), jednak w międzyczasie – na przykład w następstwie faktycznego odstąpienia od „Deklaracji UE-Turcja z dnia 18 marca 2016 r. (zob. EN P-000604/2021, Answer given by Ms Johansson on behalf of the European Commission z dnia 1 czerwca 2021 r.) – we wnioskującym państwie członkowskim jest prowadzone dopuszczalne postępowanie w sprawie kolejnego wniosku? 2) W razie udzielenia na pytanie c.1. odpowiedzi przeczącej: Czy art. 7 ust. 2 i art. 20 ust. 1 rozporządzenia Dublin III w przypadku opisanym w pytaniu c.1. należy interpretować w ten sposób, że nie wyłączają one zastosowania przepisów rozdziału III oraz przeprowadzenia postępowania w sprawie przejęcia zgodnie z rozdziałem VI sekcja II rozporządzenia Dublin III w przypadkach związanych z zastosowaniem kryteriów odpowiedzialności dotyczących łączenia rodzin (art. 8–11, 16 rozporządzenia Dublin III)? 3) Czy art. 17 ust. 2 rozporządzenia Dublin III ma wciąż zastosowanie, jeśli wnioskodawcy złożyli już we wnioskującym państwie członkowskim wniosek o udzielenie azylu i wniosek ten został pierwotnie odrzucony przez wnioskujące państwo członkowskie jako niedopuszczalny na podstawie art. 33 ust. 2 lit. c) w związku z art. 38 dyrektywy 2013/32/UE, jednak w międzyczasie – na przykład w następstwie faktycznego odstąpienia od „Deklaracji UE-Turcja z dnia 18 marca 2016 r.” (zob. EN P-000604/2021, Answer given by Ms Johansson on behalf of the European Commission z dnia 1 czerwca 2021 r.) – we wnioskującym państwie członkowskim jest prowadzone dopuszczalne postępowanie w sprawie kolejnego wniosku? 4) W razie udzielenia na pytanie c.3. odpowiedzi twierdzącej: Czy art. 17 ust. 2 rozporządzenia Dublin III przyznaje osobom ubiegającym się o azyl prawo podmiotowe, którego można dochodzić w państwie, do którego skierowano wniosek? Czy istnieją w tym względzie wynikające z prawa Unii wymogi w zakresie wykonywania przez władze krajowe uprawnień dyskrecjonalnych, na przykład wymóg poszanowania jedności rodziny, dobra dziecka, czy też kwestia ta podlega wyłącznie prawu krajowemu?
Skarga wniesiona w dniu 28 września 2021 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

(Sprawa C-601/21)

(2021/C 490/24)

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: A. Stobiecka-Kuik, G. Wils, P. Ondrůšek, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że poprzez dodanie nieprzewidzianych w dyrektywie 2014/24/UE w sprawie zamówień publicznych (1) wyłączeń odnoszących się do wytwarzania niektórych dokumentów, druków i znaków, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 1 ust. 1 i 3 oraz art. 15 ust. 2 i 3 dyrektywy 2014/24/UE w związku z art. 346 ust. 1 lit. a) TFUE

— obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Dokonując transpozycji dyrektywy 2014/24, Polska wyłączyła z zakresu zastosowania ustanowionych w tej dyrektywie procedur wytwarzanie całego szeregu dokumentów, druków i znaków. Wprowadzone przez Polskę wyłączenia dotyczą dokumentów publicznych (takich jak, na przykład, dowód osobisty, dokumenty paszportowe i książeczka żeglarska), znaków akcyzy, znaków legalizacyjnych i nalepek kontrolnych, kart do głosowania i znaków holograficznych umieszczanych na zaświadczeniach o prawie do głosowania oraz układu mikroprocesorowego z oprogramowaniem służącym do zarządzania dokumentami publicznymi, systemów i baz informatycznych niezbędnych do zastosowania dokumentów publicznych. W opinii Komisji wprowadzenie tych wyłączeń stanowi naruszenie dyrektywy 2014/24, gdyż doszło do ograniczenia zakresu jej stosowania nieuzasadnionego przepisami dyrektywy 2014/24 ani art. 346 TFUE. Komisja powołuje się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-187/16 Komisja przeciwko Austrii jako istotny precedens w tym zakresie.

W ramach postępowania poprzedzającego wniesienie skargi Polska powołała się na konieczność ochrony bezpieczeństwa dokumentów urzędowych. Zgadzając się co do potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i autentyczności tych dokumentów, Komisja uważa, że Polska nie wykazała, iż wymagana ochrona, w tym przed fałszowaniem albo w związku z przepisami o ochronie danych osobowych, nie może zostać wdrożona w ramach procedury udzielania zamówień publicznych przewidzianej w dyrektywie 2014/24.

(1) Dz .U. 2014, L 94, s. 65
2)

Czy w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych transakcją handlową jest umowa, której przedmiotem jest dostawa towarów, zobowiązująca dostawcę do dostarczenia zamawiającemu za ustaloną w tej umowie cenę pewnej ilości towaru, a jednocześnie przyznająca zamawiającemu uprawnienie do jednostronnego decydowania o terminach i wielkościach poszczególnych, składających się na wykonanie przedmiotu umowy dostaw, włącznie z możliwością rezygnacji z części zakontraktowanych towarów, bez ponoszenia żadnych negatywnych konsekwencji z tego tytułu, w świetle której to umowy zamawiający jest zobowiązany do płatności za każdą z części dostawy w określonym terminie liczonym od otrzymania tej części dostawy, czy też każda z tych częściowych dostaw, wynikających ze zgłaszanego przez zamawiającego zapotrzebowania, stanowi odrębną transakcję handlową w rozumieniu dyrektywy, mimo że nie stanowi odrębnej umowy w rozumieniu prawa krajowego?
1)

Czy art. 14 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze dyrektywy Rady 2003/96/WE (1) z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (zwanej dalej „dyrektywą 2003/96”) w zakresie, w jakim stanowi, że energia elektryczna wykorzystywana do produkcji energii elektrycznej jest zwolniona od podatku, można interpretować w świetle art. 21 ust. 3 zdanie drugie dyrektywy 2003/96 w ten sposób, że zwolnienie to obejmuje również czynności, w ramach których produkty energetyczne są wydobywane w kopalniach odkrywkowych i przystosowywane w elektrowniach do wykorzystania w tych elektrowniach, takie jak łamanie, oddzielanie ciał obcych i rozdrabnianie do wielkości wymaganej do celów wykorzystania w kotle?
2)

Jeśli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca i osoba, której dane dotyczą, nie ma na podstawie art. 15 ust. 1 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych prawa dostępu do informacji, o których mowa w tym pytaniu, ponieważ nie stanowią one „danych osobowych” osoby, której dane dotyczą, zgodnie z art. 4 ust. 1 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych, to w niniejszej sprawie należy jeszcze wziąć pod uwagę informacje, do których osoba, której dane dotyczą, ma prawo dostępu zgodnie z art. 15 ust. 1 lit.[a)h)]: a) W jaki sposób należy interpretować cel przetwarzania w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. a) w odniesieniu do zakresu prawa dostępu osoby, której dane dotyczą, tj. czy cel przetwarzania może uzasadniać prawo dostępu do zebranych przez administratora danych z rejestru operacji użytkownika, takich jak informacje o danych osobowych osób przetwarzających, czasie oraz celach przetwarzania danych osobowych? b) Czy w tym kontekście osoby, które przetwarzały dane J.M. jako klienta, można uznać na podstawie określonych kryteriów za odbiorców danych osobowych, o których mowa w art. 15 ust. 1 lit. c) ogólnego rozporządzenia o ochronie danych, o których osoba, której dane dotyczą, miałaby prawo uzyskać informacje?
1)

Czy art. 3 ust. 1 dyrektywy [Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich] w związku z pkt 1 lit. e) i f) załącznika do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie spełniają wymogów działania w dobrej wierze i nakładają zobowiązania na konsumenta warunki umowne, które istotnie zwiększają koszty ponoszone przez konsumenta w ramach umowy o kredyt w wypadku, gdy konsument nie dokonuje comiesięcznej wpłaty swojego wynagrodzenia za pracę [na rachunek prowadzony w] banku będącym kredytodawcą, mając na względzie, że zgodnie z warunkami umowy jest on zobowiązany do ustanowienia zastawu na wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę?
C 481/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 10 sierpnia 2021 r. – WA / Direcția pentru Evidența Persoanelor și Administrarea Bazelor de Date din Ministerul Afacerilor Interne

(Sprawa C-491/21)

(2021/C 481/23)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Înalta Curte de Casație și Justiție

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: WA

Strona pozwana: Direcția pentru Evidența Persoanelor și Administrarea Bazelor de Date din Ministerul Afacerilor Interne

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 26 ust. 2 TFUE, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 4, 5 i 6 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (1), należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które nie zezwalają na wydanie obywatelowi państwa członkowskiego dowodu tożsamości mogącego stanowić dokument podróży w Unii Europejskiej, ze względu na to, że obywatel ten ustanowił swoje miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim?

(1) Dz.U. 2004, L 158, s. 77.
—

Z drugiej strony z tego względu, że nie przyjęła od dnia 11 czerwca 2020 r. środków niezbędnych do zapewnienia zgodności z dopuszczalną roczną wartością NO2 w aglomeracji Aten (ΕL0003), uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 23 ust. 1 dyrektywy 2008/50 (w związku z częścią A załącznika XV do wspomnianej dyrektywy), a w szczególności zobowiązaniu ustanowionemu w art. 23 ust. 1 tiret drugie tej dyrektywy do określenia odpowiednich działań, tak aby okres, w którym nie są one dotrzymane, był jak najkrótszy.
3)

Czy zgodne z art. 10 ust. 2 dyrektywy 2014/104 lub z art. 102 TFUE oraz zasadą skuteczności są takie przepisy krajowe i ich wykładnia, która „wiedzę o tym, że wyrządzono szkodę” istotną dla rozpoczęcia biegu subiektywnego terminu przedawnienia wiąże z wiedzą poszkodowanego o „poszczególnych szkodach częściowych”, które powstają stopniowo w czasie trwającego lub ciągłego zachowania antykonkurencyjnego (ponieważ orzecznictwo opiera się na założeniu, że przedmiotowe roszczenie odszkodowawcze jest w swej całości podzielne) i w odniesieniu do których [to szkód] bieg rozpoczynają odrębne subiektywne terminy przedawnienia, bez względu na wiedzę poszkodowanego o pełnym zakresie szkody, powstałej w wyniku całokształtu naruszenia art. 102 TFUE, czyli takie przepisy krajowe i ich wykładnia, które umożliwiają, aby bieg terminu przedawnienia w przypadku roszczenia odszkodowawczego z tytułu szkody powstałej w wyniku zachowania antykonkurencyjnego rozpoczął się przed zakończeniem takiego zachowania, polegającego na umieszczaniu i wyświetlaniu w bardziej korzystny sposób własnej porównywarki cen [OR. 2] z naruszeniem art. 102 TFUE?