ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2

Motywy 1, 6, 8, 9, 20, 36 i 37 dyrektywy 2003/41, która została przyjęta na podstawie art. 47 ust. 2 WE, art. 55 WE i art. 95 ust. 1 WE, brzmią następująco: „(1) Rzeczywisty rynek wewnętrzny usług finansowych ma kluczowe znaczenie dla wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy we Wspólnocie. […] (6) Niniejsza dyrektywa stanowi zatem pierwszy krok w kierunku rynku wewnętrznego pracowniczych programów emerytalnych zorganizowanego na skalę europejską. Ustalając »regułę przezornej osoby« jako podstawową zasadę w odniesieniu do inwestycji kapitałowych i stwarzając możliwość działania instytucjom ponad granicami, zachęca się do zmiany kierunków oszczędzania w sektorze [w stronę sektora] pracowniczych programów emerytalnych, przyczyniając się w ten sposób do postępu gospodarczego i społecznego. […] (8) Instytucje, które są całkowicie odrębne od jakiejkolwiek instytucji finansującej i które funkcjonują na zasadzie własnych środków finansowych wyłącznie w celu zapewnienia świadczeń emerytalnych, powinny posiadać swobodę świadczenia usług oraz swobodę inwestowania, które podlegają jedynie skoordynowanym wymogom ostrożnościowym niezależnie od tego, czy te instytucje są traktowane jako osoby prawne. (9) Zgodnie z zasadą pomocniczości państwa członkowskie ponoszą pełną odpowiedzialność za organizację swoich systemów emerytalnych, jak również za decyzję w sprawie roli każdego z trzech »filarów« systemu emerytalnego w poszczególnych państwach członkowskich. W kontekście drugiego filaru powinny one ponosić również pełną odpowiedzialność za rolę i funkcje różnych instytucji zapewniających pracownicze świadczenia emerytalne, takich jak branżowe fundusze emerytalne, fundusze emerytalne przedsiębiorstw i zakłady ubezpieczeń na życie. Celem niniejszej dyrektywy nie jest kwestionowanie tej prerogatywy. […] (20) Instytucje pracowniczych programów emerytalnych są instytucjami świadczącymi usługi finansowe, ponoszącymi wielką odpowiedzialność za zapewnienie świadczenia z pracowniczych programów emerytalnych i z tego względu powinny spełniać niektóre minimalne normy ostrożnościowe w odniesieniu do ich działalności i warunków działania. […] (36) Bez uszczerbku dla krajowego ustawodawstwa socjalnego i pracy w zakresie organizacji systemów emerytalnych, włączając w to obowiązkowe uczestnictwo i wyniki układów zbiorowych, instytucje powinny mieć możliwość świadczenia swoich usług w innych państwach członkowskich […]. (37) Wykonywanie prawa instytucji w jednym państwie członkowskim do zarządzania pracowniczym programem emerytalnym zawartym w innym państwie członkowskim powinno w pełni respektować prawo socjalne i prawo pracy obowiązujące w przyjmującym państwie członkowskim w zakresie, w jakim odnosi się to do pracowniczych emerytur, na przykład definicji i płatności świadczeń emerytalnych oraz warunków zbywalności praw emerytalnych”.
70

W tym względzie, zgodnie z rozwojem sytuacji zatrudnienia w rozpatrywanym sektorze, nie wydaje się nieracjonalne, aby władze państwa członkowskiego uznały, że zastosowanie granicy wieku, prowadzące do wyjścia z rynku pracy najstarszych lekarzy, mogło pozwolić na wspieranie zatrudnienia młodszych lekarzy. Ustalenie granicy wieku na 68 lat, jak podniesiono w pkt 52 niniejszego wyroku, wydaje się właściwe, ponieważ jest to wiek wystarczająco zaawansowany, by móc służyć za końcową granicę dopuszczenia do wykonywania działalności w charakterze lekarza dentysty ubezpieczenia zdrowotnego.
33

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division), po tym jak skierował już do Trybunału wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w postępowaniu zakończonym wydaniem dzisiejszego wyroku w sprawie C-310/08 Ibrahim i Secretary of State for the Home Department, Zb.Orz. s. I-1065, dotyczącego prawa pobytu rodzica, który nie ma statusu obywatela Unii, ale którego dzieci mają obywatelstwo duńskie i odbywają naukę w Zjednoczonym Królestwie, postanowił również zawiesić postępowanie w niniejszej sprawie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „W sytuacji gdy: — obywatel Unii przyjechał do Zjednoczonego Królestwa, — obywatel Unii w pewnych okresach był pracownikiem najemnym w Zjednoczonym Królestwie, — obywatel Unii przestał być pracownikiem, lecz nie opuścił Zjednoczonego Królestwa, — obywatel Unii nie zachował statusu pracownika i nie przysługuje mu prawo pobytu zgodnie z art. 7 ani nie przysługuje mu prawo stałego pobytu na podstawie art. 16 dyrektywy 2004/38 […], — dziecko obywatela Unii rozpoczęło naukę w czasie, kiedy obywatel ten nie był pracownikiem najemnym, lecz kształciło się nadal w Zjednoczonym Królestwie w czasie, kiedy obywatel Unii świadczył pracę na terytorium Zjednoczonego Królestwa, — obywatel Unii sprawuje faktycznie pieczę nad dzieckiem oraz — obywatel Unii i jego dziecko nie są samowystarczalni finansowo: 1) czy obywatelowi Unii przysługuje prawo pobytu w Zjednoczonym Królestwie tylko w przypadku, gdy spełnia on warunki określone w dyrektywie 2004/38 […]? albo 2 a) czy obywatelowi Unii przysługuje prawo pobytu wywiedzione z art. 12 rozporządzenia […] nr 1612/68 […], interpretowanego zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, bez konieczności spełnienia przez niego warunków określonych w dyrektywie 2004/38 […]? i b) jeśli tak, to czy musi on posiadać wystarczające zasoby dla siebie i członków rodziny, aby nie stanowić obciążenia dla systemu pomocy społecznej przyjmującego państwa członkowskiego w okresie pobytu, oraz być objęty pełnym ubezpieczeniem zdrowotnym w przyjmującym państwie członkowskim? c) jeśli tak, to czy aby korzystać z prawa pobytu wywiedzionego z art. 12 rozporządzenia […] nr 1612/68 […], interpretowanego zgodnie z orzecznictwem Trybunału, dziecko musi rozpocząć naukę w czasie, kiedy obywatel Unii jest pracownikiem najemnym, czy wystarczy, że obywatel Unii był przez pewien czas pracownikiem najemnym po podjęciu przez dziecko nauki? d) czy prawa obywatela Unii do pobytu w charakterze osoby sprawującej faktycznie pieczę nad uczącym się dzieckiem wygasają z chwilą osiągnięcia przez dziecko wieku osiemnastu lat? 3) Jeśli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, to czy ulegnie ona zmianie w sytuacji takiej, jak w niniejszej sprawie, gdy dziecko rozpoczęło naukę przed dniem, w którym dyrektywa 2004/38 […] miała być transponowana przez państwa członkowskie, lecz matka sprawowała faktycznie pieczę i powołała się na prawo pobytu na tej podstawie dopiero w marcu 2007 r., czyli po dniu, w którym dyrektywa miała zostać transponowana?”.
32

Następnie należy podkreślić, że rozporządzenie nr 999/2001 stosownie do jego podstawy prawnej, to znaczy art. 152 ust. 4 lit. b) WE, ma na celu ochronę zdrowia publicznego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zdrowie i życie osób mają pierwszorzędne znaczenie pośród dóbr i interesów chronionych traktatem WE i do państw członkowskich należy decyzja o poziomie, na którym chcą zapewnić ochronę zdrowia publicznego i sposobie osiągnięcia tego poziomu, co wymaga przyznania państwom członkowskim pewnego zakresu uznania (zob. podobnie wyroki: z dnia 11 września 2008 r. w sprawie C-141/07 Komisja przeciwko Niemcom, Zb.Orz. s. I-6935, pkt 51; z dnia w sprawie C-169/07 Hartlauer, Zb.Orz. s. I-1721, pkt 30; a także z dnia w sprawach połączonych C-171/07 i C-172/07 Apothekerkammer des Saarlandes i in., Zb.Orz. s. I-4171, pkt 19).
5

Artykuł 15 ustawy z 1969 roku o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi: „1. Jeżeli podatnik (spółka dominująca) jest właścicielem pod względem prawnym i ekonomicznym przynajmniej 95% udziałów we wpłaconym nominalnym kapitale innego podatnika (spółki zależnej), na wniosek złożony przez obydwu podatników zostają oni objęci podatkiem, tak jakby stanowili jeden podmiot, czyli jakby czynności i majątek spółki zależnej stanowiły część czynności i majątku spółki dominującej. Podatek jest nakładany na spółkę dominującą. Podatnicy są zatem traktowani łącznie jako jeden podmiot podatkowy. W skład jednego podmiotu podatkowego może wejść więcej niż jedna spółka zależna. […] 3. Ustęp pierwszy znajduje zastosowanie tylko jeżeli: […] b) w przypadku obu podatników obowiązują te same przepisy dotyczące obliczania zysku; c) obaj podatnicy mają siedzibę w Niderlandach, a w przypadku, w którym w stosunku do jednego z podatników zastosowanie ma Belastingregeling voor het Koninkrijk (ustawa ustanawiająca system podatkowy Królestwa) lub umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania — podatnik ten jest również uważany za mającego siedzibę w Niderlandach na podstawie tej ustawy lub umowy; […] 4. Ogólny akt administracyjny może ustanowić zasady, na jakich podatnicy, do których nie stosują się te same przepisy dotyczące obliczania zysku, mogą jednak tworzyć jeden podmiot podatkowy, tytułem odstępstwa od przepisów ust. 3 lit. b). Ponadto na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 3 lit c) podatnik, który na podstawie swego ustawodawstwa krajowego lub ustawy ustanawiającej system podatkowy Królestwa lub też na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, nie ma siedziby w Niderlandach, lecz prowadzi przedsiębiorstwo za pośrednictwem stałego zakładu w Niderlandach, może na warunkach określonych w ogólnym akcie administracyjnym wchodzić w skład jednego podmiotu podatkowego, o ile kompetencja do opodatkowania dochodów pochodzących z tego przedsiębiorstwa przysługuje Niderlandom na mocy ustawy ustanawiającej system podatkowy Królestwa lub umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz, jeżeli: a) siedziba rzeczywistego zarządu tego podatnika znajduje się na Antylach Holenderskich, Arubie, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie, z którym Niderlandy łączy umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, przewidującą zakaz dyskryminacji stałych zakładów; b) podatnikiem, o którym mowa w lit. a) jest spółka akcyjna lub spółka z ograniczoną odpowiedzialnością lub podmiot do nich porównywalny ze względu na swoje cechy i sposób utworzenia, oraz c) w przypadku, gdy podatnik, o którym mowa w lit. a) wchodzi w skład podmiotu podatkowego jako spółka dominująca, udział w spółce zależnej, o której mowa w ust. 1 należy do aktywów stałego zakładu tej spółki w Niderlandach. […]”.
54

Trybunał, poproszony o zajęcie stanowiska w kwestii, czy dzieci, zamieszkujące w państwie członkowskim, w którym ich ojciec będący obywatelem innego państwa członkowskiego i będący przed powrotem do państwa swego pochodzenia pracownikiem najemnym, mają, na podstawie art. 12 rozporządzenia nr 1612/68, prawo do pomocy państwowej w celu pokrycia opłat związanych z ich kształceniem, kosztów życia ich samych i osób będących na ich utrzymaniu, a także kosztów ubezpieczenia zdrowotnego, orzekł, nie odnosząc się do kwestii sytuacji ekonomicznej rozpatrywanych uczniów, że posiadanie statusu dziecka pracownika będącego obywatelem państwa członkowskiego w rozumieniu rozporządzenia nr 1612/68 skutkuje w szczególności uznaniem w prawie Unii tego, że takie dziecko może korzystać z pomocy państwowej na kształcenie w celu integracji ze społeczeństwem przyjmującego państwa członkowskiego, a wymóg ten znajduje tym bardziej zastosowanie, w przypadku gdy osoby uprawnione na podstawie przepisów tego rozporządzenia są uczniami, którzy przybyli do tego państwa jeszcze przed osiągnięciem wieku szkolnego (ww. wyrok w sprawie Echternach i Moritz, pkt 35).
46

Wyrażenie „o ile co innego nie zostało uzgodnione” zawarte w art. 5 pkt 1 lit. b) rozporządzenia wskazuje, że strony mogą porozumieć się co do uzgodnienia miejsca wykonania zobowiązania dla celów stosowania tego przepisu. Ponadto zgodnie z art. 5 pkt 1 lit. b) tiret pierwsze rozporządzenia, który zawiera wyrażenie „zgodnie z umową”, miejscem dostarczenia rzeczy jest co do zasady miejsce ustalone przez strony w umowie.
58

OHIM odpowiada zasadniczo, że utrzymując, iż dane oznaczenie ma charakter opisowy tylko wtedy, gdy jest ono znane lub stale używane w potocznym języku docelowego kręgu odbiorców, Lancôme nie uwzględnia fundamentalnej różnicy między art. 7 ust. 1 lit. d) a art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia. Przy stosowaniu tego ostatniego nie ma znaczenia, czy kwestionowana syntagma jest znana lub przyjęta w potocznym języku docelowego kręgu odbiorców, ponieważ przepis ten ma zastosowanie także do oznaczeń, które mogą być powszechnie używane do przedstawiania danych towarów lub usług w przyszłości.
36

W tych okolicznościach Finanzgericht Hamburg postanowił zawiesić postępowanie i przedstawić Trybunałowi następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy w każdym przypadku importerowi produktu pochodzącego z Zachodniego Brzegu należy przyznać wnioskowane preferencyjne traktowanie, mając na uwadze to, że to preferencyjne traktowanie przewidziane jest w dwóch mających tu potencjalnie zastosowanie układach — mianowicie w [układzie stowarzyszeniowym WE–Izrael] oraz w [układzie stowarzyszeniowym WE–OWP] — dla towarów pochodzących, odpowiednio, z terytorium państwa Izrael i z Zachodniego Brzegu, nawet jeżeli przedłożone zostało jedynie formalne świadectwo pochodzenia z Izraela? W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: 2) Czy zgodnie z układem stowarzyszeniowym WE–Izrael organy celne państwa członkowskiego zobowiązane są uznać wydane przez organy izraelskie świadectwo pochodzenia w przypadku importera, który wnioskuje o przyznanie preferencyjnego traktowania produktu wprowadzonego na terytorium Wspólnoty — a procedura weryfikacyjna, o której mowa w art. 32 protokołu [WE–Izrael] nie została wszczęta — jeżeli wątpliwości organów celnych co do statusu produktu pochodzącego ograniczają się tylko do kwestii pochodzenia tego produktu z terytorium znajdującego się jedynie pod kontrolą Izraela — zgodnie z izraelsko-palestyńskim porozumieniem przejściowym — i dopóki nie przeprowadzono procedury, o której mowa w art. 33 protokołu [WE–Izrael]? W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: 3) Czy w przypadku gdy w wyniku złożonego przez organy celne kraju przywozu wniosku o przeprowadzenie weryfikacji zgodnie z art. 32 ust. 2 protokołu [WE–Izrael] organy izraelskie potwierdziły (jedynie), że dane produkty zostały wytworzone na terytorium należącym do właściwości izraelskich organów celnych, a tym samym pochodzą z Izraela, oraz gdy na wystosowane następnie wezwanie organów celnych kraju przywozu do udzielenia bardziej szczegółowych wyjaśnień organy izraelskie nie udzieliły odpowiedzi, organy celne kraju przywozu mogą już z tego względu automatycznie odmówić preferencyjnego traktowania, w szczególności bez uwzględnienia faktycznego pochodzenia danych produktów? W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie trzecie: 4) Czy organy celne [kraju przywozu] mogą odmówić preferencyjnego traktowania na podstawie układu stowarzyszeniowego WE–Izrael już z tego względu, że — co zostało w międzyczasie ustalone — produkty pochodzą z Zachodniego Brzegu, czy też należy przyznać to preferencyjne traktowanie na podstawie tego układu także w odniesieniu do produktów pochodzących z tego terytorium, w każdym razie dopóki nie została przeprowadzona określona w art. 33 protokołu [WE–Izrael] procedura rozstrzygania sporów dotycząca interpretacji występującego w tym układzie pojęcia »terytorium Państwa Izrael«?”.
Artykuł 20 rozporządzenia nr 2201/2003 dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie nr 1347/2000, należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on sądowi państwa członkowskiego na zastosowanie środka tymczasowego w sprawie dotyczącej odpowiedzialności rodzicielskiej polegającego na przyznaniu jednemu z rodziców pieczy nad dzieckiem przebywającym na terytorium tego państwa, gdy sąd innego państwa członkowskiego, który jest właściwy na podstawie wymienionego rozporządzenia do rozpoznania co do istoty sporu dotyczącego pieczy nad dzieckiem, wydał już orzeczenie powierzające tymczasowo pieczę nad tym dzieckiem drugiemu z rodziców, przy czym została stwierdzona wykonalność tego orzeczenia na terytorium pierwszego państwa członkowskiego.

W istocie gdyby zmiana okoliczności wynikająca z procesu przebiegającego stopniowo — takiego jak integracja dziecka w nowym środowisku — wystarczyła do upoważnienia sądu państwa członkowskiego, niewłaściwego do rozpoznania sprawy co do istoty do zarządzenia środka tymczasowego zmieniającego środek w przedmiocie odpowiedzialności rodzicielskiej przyjęty przez sąd innego państwa członkowskiego właściwy do rozpoznania sprawy co do istoty, przy czym w odniesieniu do tego środka została stwierdzona jego wykonalność na terytorium pierwszego państwa członkowskiego, ewentualna przewlekłość postępowania wykonawczego w wezwanym państwie członkowskim mogłaby się przyczynić do powstania warunków umożliwiających pierwszemu sądowi przeszkodzenie w wykonaniu orzeczenia, którego wykonalność została stwierdzona. Taka wykładnia podważyłaby zasady, na których to rozporządzenie się opiera, w szczególności zasadę wzajemnego uznawania orzeczeń wydanych w państwach członkowskich, ustanowioną przez wspomniane rozporządzenie.

Sprzeczne z celem tego samego rozporządzenia, które ma za zadanie zniechęcać do bezprawnego zatrzymywania lub uprowadzania dzieci z jednego państwa członkowskiego do drugiego, jest także stwierdzenie istnienia sytuacji niecierpiącej zwłoki w wypadku, gdy zmiana sytuacji dziecka wynika z bezprawnego uprowadzenia w rozumieniu art. 2 ust. 11 owego rozporządzenia. Uznanie możliwości zastosowania środka skutkującego zmianą odpowiedzialności rodzicielskiej na podstawie art. 20 ust. 1 omawianego rozporządzenia sprowadzałoby się — poprzez utrwalenie sytuacji faktycznej wynikającej z bezprawnego postępowania — do wzmocnienia pozycji rodzica, który dopuścił się bezprawnego uprowadzenia.

(por. pkt 45, 47–49; sentencja)
Zasadniczo stan postępowania nie pozwala na wydanie orzeczenia w sprawie przez sąd odwoławczy na podstawie art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz art. 13 ust. 1 załącznika I do owego statutu, gdy pierwszy sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną, uwzględniając zarzut niedopuszczalności bez pozostawienia go do rozstrzygnięcia w wyroku. Jednakże w pewnych okolicznościach możliwe jest, w ramach odwołania, orzekanie co do istoty takiej skargi. Taki przypadek może mieć miejsce, gdy po pierwsze uchylenie zaskarżonego wyroku lub postanowienia nieuchronnie pociąga za sobą pewne rozstrzygnięcie co do istoty rozpatrywanej skargi lub po drugie badanie co do istoty skargi o stwierdzenie nieważności spoczywa na argumentach wymienianych przez strony w ramach odwołania następującego po przeprowadzeniu rozumowania przez sąd pierwszej instancji.

Oczywiście brzmienie art. 13 ust. 1 załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości, stanowiącego o orzeczeniu Sądu w przypadku zasadnego odwołania, nie jest zupełnie identyczne z brzmieniem art. 61 akapit pierwszy wspomnianego statutu, który jest przepisem dotyczącym Trybunału. Jednakże gdy okazuje się, że sąd pierwszej instancji niesłusznie odrzucił skargę jako niedopuszczalną, uwzględniając zarzut niedopuszczalności bez pozostawienia go do rozstrzygnięcia w wyroku, wykładnia stwierdzenia „stan postępowania pozwala na wydanie orzeczenia w sprawie” powinna być identyczna w odniesieniu do stosowania wspomnianych przepisów niezależnie od okoliczności, że w odróżnieniu od art. 13 ust. 1 wspomniany art. 61 przyznaje Trybunałowi swobodę, jeśli chodzi o ocenę stanu postępowania pozwalającego na wydanie orzeczenia w sprawie, uprawniając go do skierowania sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. W tych szczególnych okolicznościach należy stwierdzić, że stan postępowania nie pozwala na wydanie orzeczenia w sprawie, i skierować sprawę do ponownego rozpoznania przed sąd pierwszej instancji bez korzystania z jakiejkolwiek swobody oceny w tym względzie.

(por. pkt 29, 30, 35, 36)
Keywords

Summary



Keywords

Środowisko naturalne – Ochrona lasów – Monitorowanie wzajemnego oddziaływania lasów i środowiska naturalnego w Unii – Rozporządzenie nr 2152/2003

(rozporządzenie nr 2152/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 3 lit. a), b))

Summary

Przepisy art. 3 lit. a) i b) rozporządzenia nr 2152/2003 dotyczącego monitorowania wzajemnego oddziaływania lasów i środowiska naturalnego we Wspólnocie (Forest Focus), które definiują pojęcia „las” i „obszary zadrzewione” na potrzeby tego rozporządzenia, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym wprowadzającym odmienne definicje tych pojęć w odniesieniu do działań nieobjętych zakresem regulacji tego rozporządzenia.

W istocie zatem w celu wprowadzenia w życie programu monitorowania lasów, prawodawca wspólnotowy wprowadził definicję obszarów objętych rzeczonym programem, o tyle z żadnego z przepisów rozporządzenia nr 2152/2003 nie wynika, jakoby akt ten miał służyć ustanowieniu reguł wspólnotowych w odniesieniu do podejmowania innych działań. Zatem ani celem, ani skutkiem tego artykułu nie może być wyłączenie wszelkich innych definicji lasów i obszarów zadrzewionych, jakie państwa członkowskie zamierzają wprowadzić na potrzeby jakichkolwiek programów działań innych niż te, które objęte są zakresem regulacji tego rozporządzenia.

(por. pkt 25, 26, 28; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów – Niedopuszczalność

(art. 225 ust. 1 WE, statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy)

2. Rolnictwo – Jednolite ustawodawstwo – Ochrona odmian roślin – Przesłanki przyznania ochrony

(rozporządzenie Rady nr 2100/94, art. 7 ust. 1, art. 73 ust. 2)

3. Odwołanie – Zarzuty – Zarzuty wobec uzasadnienia nie mające wpływu na sentencję zaskarżonego wyroku – Zarzut nieistotny dla sprawy

Summary

1. Zgodnie z art. 225 ust. 1 WE oraz art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości odwołanie należy ograniczyć do kwestii prawnych. Jedynie Sąd uprawniony jest do wskazywania istotnych okoliczności faktycznych i dokonywania ich oceny, a także do dokonywania oceny dowodów. Ocena tych faktów i dowodów nie stanowi, z wyjątkiem wypadków ich przeinaczenia, kwestii prawnej poddanej, jako taka, kontroli Trybunału w ramach postępowania odwoławczego.

Wyłącznie do Sądu należy ocena ewentualnej konieczności uzupełnienia materiału dowodowego zgromadzonego w rozpatrywanych przez niego sprawach. Walor dowodowy materiału zgromadzonego w sprawie podlega jego swobodnej ocenie, która z kolei nie podlega kontroli Trybunału w ramach rozpatrywania odwołania, z wyjątkiem wypadków przeinaczanie dowodów przedstawionych Sądowi lub wówczas, gdy z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika istotna nieścisłość ustaleń Sądu.

(por. pkt 69, 75)

2. Okoliczności faktyczne, na które strony nie powołały się przed instancjami Izby Odwoławczej Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin CPVO, nie mogą już zostać przedstawione na etapie skargi wniesionej do sądu wspólnotowego. Do tego sądu należy zatem zbadanie zgodności z prawem decyzji podjętej przez Izbę Odwoławczą poprzez przeprowadzenie kontroli zastosowania prawa Unii Europejskiej przez tę izbę, zwłaszcza w świetle okoliczności faktycznych, jakie zostały tej izbie przedstawione; Sąd nie może natomiast przeprowadzić takiej kontroli uwzględniając nowe okoliczności faktyczne, na które się przed nim powołano.

Ponadto sąd wspólnotowy, którego zadaniem jest jedynie wydanie rozstrzygnięcia w granicach określonych przez art. 73 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94 w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin, nie jest zobowiązany do przeprowadzenia pełnej kontroli mającej na celu ustalenie, czy dana odmiana ma odrębny charakter w rozumieniu art. 7 ust. 1 owego rozporządzenia, lecz może on, biorąc pod uwagę złożoność, z naukowego i technicznego punktu widzenia, tego warunku, którego spełnienie powinno zostać skontrolowane w ramach badania technicznego, którego to badania przeprowadzenie CPVO powinien zlecić odpowiednim organom krajowym, zgodnie z art. 55 rozporządzenia nr 2100/94, ograniczyć się do kontroli oczywistego błędu w ocenie.

(por. pkt 76, 77)

3. Trybunał oddala w całości jako bezskuteczne, zarzuty skierowane przeciwko uzupełniającym punktom uzasadnienia orzeczenia Sądu, ponieważ nie mogą one prowadzić do stwierdzenia nieważności tego aktu prawnego.

(por. pkt 122)