ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
81

Należy jednak zauważyć, po pierwsze, że istnienie fumus boni iuris zostało stwierdzone tylko w odniesieniu do żądania posiłkowego zmierzającego do obniżenia kwoty nałożonych grzywien, a po drugie, że w pismach z dnia 28 października, z dnia 18 listopada i z dnia 30 listopada 2015 r. skarżące zgłosiły gotowość podjęcia kroków w celu zapłaty grzywien w ratach. Przypomniały one w tym względzie, że plan restrukturyzacji grupy CCPL, który został przedstawiony do zatwierdzenia bankom będącym wierzycielami, pozwalał chwilowo przeznaczyć na zapłatę grzywien kwotę […] EUR. Ponadto wyraziły one swą gotowość – z zastrzeżeniem zatwierdzenia przez te banki – przeznaczenia na zapłatę grzywien ewentualnych dochodów w kwocie do […] EUR lub więcej, które zostałyby uzyskane z planowanego zbycia udziałów w Refincoop, Erzelli Energia i Smec.
106

Następnie sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych powinien uwzględnić – także w ramach badania pilnego charakteru – akcesoryjny i tymczasowy charakter postępowania w przedmiocie środków tymczasowych w stosunku do postępowania co do istoty sprawy, a także konieczność nieprzesądzania na etapie postępowania w przedmiocie środków tymczasowych wyniku postępowania co do istoty. Biorąc pod uwagę, że te rozważania dotyczące charakteru postępowania w przedmiocie środków tymczasowych są rozstrzygające dla ostatecznego wyniku tego postępowania jako takiego, nie mogą one być ograniczone wyłącznie do aspektów fumus boni iuris i wyważenia interesów. Zakaz – którego zobowiązany jest przestrzegać sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych – uczynienia iluzorycznym, w wyniku wydania postanowienia w przedmiocie środków tymczasowych, przyszłego orzeczenia co do istoty poprzez pozbawienie go skuteczności (effet utile) (ww. w pkt 65 postanowienie CIRFS i in./Komisja, EU:C:1991:220, pkt 24) ma na celu uniknięcie w szczególności zneutralizowania z góry konsekwencji orzeczenia, jakie zostanie wydane później co do istoty sprawy (postanowienie z dnia 20 lipca 1981 r., Alvarez/Parlament, 206/81 R, Rec, EU:C:1981:189, pkt 6).
2

Pismem z dnia 9 lipca 2014 r., zgodnie z art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 83, s. 1), Komisja poinformowała te władze o swej wstępnej ocenie belgijskich przepisów dotyczącej opodatkowania portów w odniesieniu do możliwego zakwalifikowania ich jako pomocy państwa oraz ich zgodności z rynkiem wewnętrznym. W podsumowaniu tego pisma Komisja oceniła wstępnie, że zwolnienie belgijskich portów z podatku dochodowego od osób prawnych stanowiło pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE i ogłosiła swój zamiar rozpoczęcia procedury współpracy w celu ponownego zbadania omawianych przepisów. Komisja poinformowała ponadto władze belgijskie, że ponowne badanie może doprowadzić do zaproponowania stosownych środków zgodnie z art. 18 tego rozporządzenia dla osiągnięcia wycofania pomocy państwa niezgodnej z rynkiem wewnętrznym.
1

Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 7 lipca 2015 r. strona skarżąca – pan KJ i KK, spółka, której KJ jest przedstawicielem i jedynym akcjonariuszem – wniosła o przyznanie jej pomocy prawnej na podstawie przepisów art. 147 regulaminu postępowania przed Sądem w celu wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczących: po pierwsze, odrzucenia wniosku złożonego przez KK w odpowiedzi na zaproszenie do składania wniosków i powiązane działania w ramach programów prac na lata 2014–2015 wynikających z programu „Horyzont 2020” – programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji (2014–2020) oraz z programu badawczo-szkoleniowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (2014–2018) uzupełniającego „Horyzont 2020” (Dz.U. 2013, C 361, s. 9, zwane dalej„zaproszeniem do składania wniosków H2020-SMEINST‑1–2014”), a po drugie, odrzucenia wniosku o dokonanie przeglądu oceny, która doprowadziła do odrzucenia wniosku złożonego przez tę spółkę (zwanych dalej łącznie „zaskarżonymi decyzjami”).
79

Skarżąca wnosi do Sądu o „stwierdzenie odpowiedzialności [EIOP‑y]” za wyrządzoną jej przez ten urząd szkodę, po pierwsze, z racji zaniechania wydania decyzji, a po drugie, z racji wydania zaskarżonych decyzji. Odnosząc się w szczególności do argumentów przedstawionych w ramach swej skargi na bezczynność i żądania stwierdzenia nieważności, podnosi ona, że EIOPA naruszyła w dostatecznie poważny sposób art. 17 i 60 rozporządzenia nr 1094/2010 oraz przepisy trzeciej dyrektywy w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie, które mają na celu przyznanie jej uprawnień. Wskazane naruszenia prawa miały spowodować zarówno szkodę majątkową, z racji zmniejszenia w latach 2013 i 2014 o 59% jej obrotów dotyczących polis zawieranych we Włoszech, utraty zysku oraz kosztów związanych z zablokowaniem otwarcia oddziału we Włoszech, jak i uszczerbek na reputacji lub wizerunku. Jeśli chodzi o związek przyczynowy, skarżąca uważa, że chociaż łańcuch przyczynowy został uruchomiony przez decyzję IVASS, to EIOPA przyczyniła się jednak w decydujący sposób do utrzymania skutków tej decyzji.
13

Na mocy art. 130 §§ 1 i 7 regulaminu postępowania, jeżeli strona pozwana o to wnosi, Sąd może wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie niedopuszczalności skargi lub niewłaściwości Sądu bez rozpatrywania sprawy co do istoty.
10

W skardze skarżący wnosi do Sądu: — tytułem żądania głównego: — w odniesieniu do praw wynikających z umowy prawa prywatnego: — o zmianę kwalifikacji jego stosunku umownego w umowę o pracę na czas nieokreślony; — o stwierdzenie naruszenia przez pozwane ciążących na nich obowiązków umownych, a w szczególności obowiązku doręczenia wypowiedzenia w ramach rozwiązania umowy na czas nieokreślony, i w związku z tym o naprawienie szkody poniesionej wskutek stanowiącego nadużycie stosowania następujących po sobie umów o pracę na czas określony za cenę przedłużającej się niepewności i naruszenia obowiązku doręczenia wypowiedzenia umowy: — zasądzenie od pozwanych zapłaty na jego rzecz odszkodowania z tytułu wypowiedzenia w wysokości 176601,55 EUR, obliczonego z uwzględnieniem jego stażu służbowego w misjach utworzonych przez Unię; — tytułem żądania ewentualnego – zasądzenie od pozwanych zapłaty na jego rzecz odszkodowania z tytułu wypowiedzenia w wysokości 45985,15 EUR, obliczonego z uwzględnieniem jego stażu służbowego w Eulex Kosovo; — orzeczenie, że jego zwolnienie stanowi nadużycie i zasądzenie w związku z tym zapłaty od pozwanych na jego rzecz odszkodowania oszacowanego ex aequo et bono na 50000 EUR; — stwierdzenie, że pozwane nie sporządziły prawnej dokumentacji zakończenia umowy do celów zabezpieczenia społecznego; — zasądzenie zapłaty na jego rzecz kwoty 100 EUR za każdy dzień opóźnienia, licząc od dnia wniesienia niniejszej skargi; — nakazanie im przekazania skarżącemu dokumentacji zakończenia umowy do celów zabezpieczenia społecznego; — zasądzenie od pozwanych zapłaty na jego rzecz odsetek od ww. kwot zgodnie z belgijską stawką ustawową; — w odniesieniu do nadużycia władzy i istniejącej dyskryminacji: — stwierdzenie, że ESDZ, Rada i Komisja w trakcie jego zatrudnienia w ustanawianych przez nie misjach traktowały go w dyskryminacyjny sposób, bez obiektywnego uzasadnienia, w odniesieniu do jego wynagrodzenia, praw emerytalnych i związanych z nimi korzyści oraz gwarancji przyszłego zatrudnienia; — stwierdzenie, że powinien on był zostać zatrudniony w charakterze członka personelu tymczasowego ESDZ lub Rady, lub Komisji; — zasądzenie od ESDZ, Rady i Komisji odszkodowania za utratę wynagrodzenia, emerytury, dodatków i korzyści spowodowaną ww. naruszeniami prawa Unii oraz zasądzenie od nich zapłaty na jego rzecz odsetek od tych kwot obliczonych zgodnie z belgijską stawką ustawową; — wyznaczenie stronom terminu na ustalenie owego odszkodowania, z uwzględnieniem grupy i stopnia, do których skarżący powinien zostać zaszeregowany, przeciętnego wzrostu płacy, rozwoju kariery zawodowej, dodatków, które powinien pobierać na podstawie umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego, oraz porównanie otrzymanych wyników z wynagrodzeniem faktycznie pobranym przez skarżącego; — tytułem żądania ewentualnego: — stwierdzenie naruszenia przez pozwane ciążących na nich obowiązków; — zasądzenie od nich odszkodowania na rzecz skarżącego za szkodę wynikającą z tych naruszeń, szacowaną ex aequo et bono na 150000 EUR; — w każdym przypadku – o obciążenie pozwanych kosztami postępowania.
5

Wodorowęglan sodu jest obecny na rynku jako dodatek do żywności w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 1130/2011 z dnia 11 listopada 2011 r. zmieniającego załącznik III do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 w sprawie dodatków do żywności poprzez ustanowienie unijnego wykazu dodatków do żywności dopuszczonych do stosowania w dodatkach do żywności, enzymach spożywczych, środkach aromatyzujących i składnikach odżywczych (Dz.U. 2011, L 295, s. 178). Zatwierdzenie tej substancji jako „substancji podstawowej” pozwala także, aby produkt ten, stosowany obecnie do najróżniejszych celów, mógł być wykorzystywany również do ochrony roślin.
18

Jeśli chodzi o wymóg, by zaskarżany akt dotyczył jednostki bezpośrednio, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem akt ten, po pierwsze, powinien mieć bezpośredni wpływ na sytuację prawną jednostki oraz, po drugie, nie może on pozostawiać jakiegokolwiek zakresu uznania po stronie jego adresatów, których obowiązkiem jest go wykonać; wykonanie to ma mieć charakter automatyczny i ma wynikać z samych przepisów Unii, bez potrzeby stosowania przepisów pośrednich (wyroki: z dnia 5 maja 1998 r., Dreyfus/Komisja, C‑386/96 P, EU:C:1998:193, pkt 43; z dnia 29 czerwca 2004 r., Front national/Parlament, C‑486/01 P, EU:C:2004:394, pkt 34; z dnia 10 września 2009 r., Komisja/Ente per le Ville vesuviane i Ente per le Ville vesuviane/Komisja, C‑445/07 P i C‑455/07 P, EU:C:2009:529, pkt 45).
39

Po pierwsze, skarżąca podnosi, że zaskarżony akt wywołuje w stosunku do niej wiążące skutki prawne oraz bardzo negatywne skutki gospodarcze. Podkreśla ona, że z prawnego punktu widzenia zaskarżony akt w sposób natychmiastowy czyni jej wyroby niezgodnymi z normą z 1985 r. w zakresie, w jakim od momentu opublikowania spornego wniosku o rejestrację są one jedynie uważane za „tolerowane” na rynku i nie będą postrzegane na rynku przez konsumentów jako „tradycyjne”. Wskazuje ona w tym względzie, iż nawet jeśli Komisja nie dokona rejestracji nazwy Halloumi jako ChNP, zaskarżony akt będzie miał dla niej niekorzystne skutki w zakresie, w jakim stwierdza, że analizowany wniosek o rejestrację spełnia kryteria określone w rozporządzeniu nr 1151/2012. Ponadto podnosi ona szkodę materialną znacznych rozmiarów związaną w szczególności z utratą udziału w rynku, klientów i umów dotyczących sprzedaży mleka krowiego wykorzystywanego do produkcji sera halloumi. Skarżąca wskazuje, że jeśli nie zostanie stwierdzona nieważność zaskarżonego aktu, mniej więcej 30 mln litrów mleka wyprodukowanego przez jej członków stanie się natychmiast nadwyżką, co nieuchronnie doprowadzi do ich utraty.
15

Przede wszystkim należy stwierdzić, że w argumentach tych skarżąca myli się co do zakresu spornego komunikatu. Wbrew temu, co zdaje się twierdzić skarżąca, Komisja w żaden sposób nie zajęła stanowiska co do stosowania lub wykładni dyrektywy 2006/123. Przeciwnie, ograniczyła się ona do zwrócenia uwagi, że wyrok nr 328/2015 dotyczył włoskich przepisów, a nie prawa Unii, w związku z czym nie mogła ona przedstawić uwag w kwestii, w której zwrócono się do niej i która dotyczyła pojęcia „usługi” w rozumieniu rzeczonej dyrektywy.
3

Ordonnance de la Région de Bruxelles‑Capitale du 19 juillet 2001 relative à l’organisation du marché de l’électricité en Région de Bruxelles‑Capitale [zarządzenie regionu stołecznego Bruksela (Belgia) z dnia 19 lipca 2001 r. w sprawie organizacji rynku energii elektrycznej w regionie stołecznym Bruksela, Belgia, Moniteur belge z dnia 17 listopada 2001 r., s. 39135, zwane dalej „zarządzeniem dotyczącym energii elektrycznej”] stanowi w art. 26, co następuje: § 1 „Posiadanie zezwolenia dotyczącego dostaw wydanego na podstawie art. 21 stanowi podstawę pobierania miesięcznej opłaty obciążającej osobę fizyczną lub prawną, której zostało udzielone zezwolenie, zwaną dalej zobowiązanym do zapłaty. […] § 3 Opłata obliczana jest na podstawie mocy udostępnionej uprawnionym odbiorcom końcowym za pośrednictwem sieci, przyłączeń i linii bezpośrednich o mocy 70 kVA i mniejszej na obszarze regionu stołecznego Bruksela. W odniesieniu do odbiorców energii elektrycznej wysokiego napięcia udostępnioną mocą jest moc przyłączeniowa. Odpowiada ona maksymalnej mocy wyrażonej w kVA, udostępnionej na mocy umowy o przyłączeniu. W braku wskazania w umowie o przyłączeniu lub w przypadku przekroczenia pobranej mocy w stosunku do maksymalnej mocy udostępnionej na mocy umowy o przyłączeniu moc przyłączeniowa jest równa maksymalnej mocy, wyrażonej w kVA, pobranej w okresie 36 poprzedzających miesięcy, pomnożonej przez współczynnik 1,2. […] § 4 Opłata miesięczna wynosi 0,67 EUR za kVA w odniesieniu do wysokiego napięcia. […] Kwota ta podlega co roku indeksacji zgodnie z krajowym indeksem cen konsumpcyjnych […]. § 5 Rząd przyjmuje środki wykonawcze do niniejszego artykułu. Może on w szczególności zobowiązać operatora systemu dystrybucyjnego, operatora regionalnego systemu przesyłowego oraz użytkowników linii bezpośrednich do przekazania mu danych służących pobieraniu opłaty. Rząd może powierzyć operatorowi systemu dystrybucyjnego zadanie obejmujące przekazanie zobowiązanym do zapłaty wezwania do uiszczenia opłaty. Wezwanie wskazuje w szczególności okres rozrachunkowy, podstawę obliczenia, stawkę, termin zapłaty oraz sposób uiszczenia opłaty. Jednakże wysłanie lub brak wysłania tego wezwania nie wpływa na prawa i obowiązki zobowiązanych do zapłaty. § 6 Opłata jest pobierana i ściągana zgodnie z zasadami określonymi w rozdziale VI ordonnance du 23 juillet 1992 relative à la taxe régionale à charge des occupants d’immeubles bâtis et de titulaires de droits réels sur certains immeubles (zarządzenia z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie regionalnego podatku obciążającego osoby zajmujące zabudowane nieruchomości oraz uprawnione z tytułu praw rzeczowych na niektórych nieruchomościach). Termin uiszczenia opłaty jest przy tym określony zgodnie z § 3 niniejszego artykułu. […]”.
34

Potwierdziwszy wymóg świadczenia pomocy prawnej „przy zachowaniu całkowitej niezależności” w celu określenia osobowego zakresu ochrony poufności informacji wymienianych między adwokatem a klientem (wyrok z dnia 18 maja 1982 r., AM & S Europe/Komisja, 155/79, EU:C:1982:157, pkt 24), Trybunał utożsamił tę pomoc z pomocą udzielaną przez adwokata, który strukturalnie, hierarchicznie i funkcjonalnie pozostaje odrębny w stosunku do przedsiębiorstwa, które z tej pomocy korzysta (wyrok z dnia 17 września 2007 r., Akzo Nobel Chemicals i Akcros Chemicals/Komisja, T‑125/03 i T‑253/03, EU:T:2007:287, pkt 168), która to myśl jest istotna również w kontekście reprezentacji przed sądami Unii [zob. podobnie postanowienie z dnia 9 listopada 2011 r., Glaxo Group/OHIM – Farmodiética (ADVANCE), T‑243/11, niepublikowane, EU:T:2011:649, pkt 16]. Sądy Unii orzekły ponadto, że adwokat strony w rozumieniu art. 19 akapit trzeci statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub strony nieuprzywilejowanej nie powinien mieć osobistego związku z daną sprawą lub pozostawać w stosunku zależności ze swoim klientem ze względu na ryzyko, że nie będzie on mógł należycie wypełnić swej kluczowej roli współpracownika wymiaru sprawiedliwości (zob. podobnie postanowienia: z dnia 30 października 2008 r., Ortega Serrano/Komisja, F‑48/08, EU:F:2008:131, niepublikowane, pkt 35). W szczególności Sąd uznał, że pozostawanie przez przedstawiciela w stosunkach gospodarczych lub strukturalnych z jego klientem nie może być takiego rodzaju, że będzie prowadzić do konfliktu między interesami klienta a osobistym interesem jego przedstawiciela (zob. postanowienie z dnia 6 września 2011 r., ClientEarth/Rada, T‑452/10, niepublikowane, EU:T:2011:420, pkt 20).
POSTANOWIENIE SĄDU (czwarta izba)

z dnia 13 września 2017 r. ( 1 )

Sprostowanie

W sprawie T-264/15 REC,

Gameart sp. z o.o., z siedzibą w Bielsku-Białej (Polska), reprezentowana przez adwokata P. Hoffmana,

strona skarżąca,

przeciwko

Komisji Europejskiej, reprezentowanej przez J. Hottiaux, A. Bucheta oraz M. Konstantinidisa, działających w charakterze pełnomocników,

strona pozwana,

popieranej przez

Rzeczpospolitą Polską, reprezentowaną przez B. Majczynę, M. Kamejszę oraz M. Pawlicką, działających w charakterze pełnomocników,

przez

Parlament Europejski, reprezentowany przez D. Warina oraz A. Pospíšilovą Padowską, działających w charakterze pełnomocników,

oraz przez

Radę Unii Europejskiej, reprezentowaną początkowo przez J.B. Laignelota, K. Pleśniaka oraz E. Rebastiego, a następnie przez J.B. Laignelota oraz E. Rebastiego, działających w charakterze pełnomocników,

interwenienci

mającej za przedmiot wniosek, sformułowany na podstawie art. 263 TFUE, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 lutego 2015 r. w zakresie, w jakim Komisja oddaliła tą decyzją wniosek o udostępnienie dokumentów sporządzonych przez Rzeczpospolitą Polską, który to wniosek Rzeczpospolita Polska przekazała Komisji na podstawie art. 5 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (T‑264/15, EU:T:2017:290),

SĄD (czwarta izba),

w składzie: H. Kanninen, prezes, J. Schwarcz (sprawozdawca) i C. Iliopoulos, sędziowie,

sekretarz: E. Coulon,

wydaje następujące

Postanowienie

1 W dniu 28 kwietnia 2017 r. Sąd wydał wyrok w sprawie T-264/15.

2 Zgodnie z art. 164 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem należy sprostować, w wersji w języku postępowania, błędy pisarskie i rachunkowe lub oczywiste omyłki stwierdzone w pkt 35tego wyroku.

Z powyższych względów SĄD (czwarta izba) postanawia, co następuje:

W pkt 35 wyroku w wersji w języku postępowania należy w miejsce „Jedynie w przypadkach wprost wskazanych w tym przepisie oraz gdy jest to podyktowane” wpisać „Za wyjątkiem wypadków, które są wprost wskazane w tym przepisie i w których jest to podyktowane”.

Sporządzono w Luksemburgu w dniu 13 września 2017 r. Sekretarz E. Coulon Prezes H. Kanninen

( 1 ) Język postepowania: polski.
1.

Znak towarowy Unii Europejskiej–Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego–Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji–Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi–Cel–Konieczność pozostawienia do swobodnego używania [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)] (zob. pkt 16)
1.

Znak towarowy Unii Europejskiej–Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego–Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji–Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi–Cel–Konieczność pozostawienia do swobodnego używania [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)] (zob. pkt 15)
9.

Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zawieszenie wykonania — Środki tymczasowe — Przesłanki zastosowania — Pilny charakter — Poważna i nieodwracalna szkoda — Ciężar dowodu — Szkoda finansowa — Sytuacja, która może stanowić zagrożenie dla istnienia skarżącej spółki — Ocena w kontekście sytuacji grupy, do której przynależy dane przedsiębiorstwo i jej akcjonariatu — Niezdolność do czynności prawnych w zakresie udzielenia wsparcia finansowego grupy, do której one przynależą — Brak wystarczających dowodów w tym zakresie (art. 278 TFUE, 279 TFUE) (por. pkt 51, 52, 56, 61, 63–65)
Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 6 lutego 2017 r. – Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank / CRU

(sprawa T‑645/16 R)

Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji – Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – Składki ex ante – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru

1. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego–Zawieszenie wykonania–Środki tymczasowe–Przesłanki zastosowania–Fumus boni iuris–Pilny charakter–Poważna i nieodwracalna szkoda–Charakter kumulatywny–Wyważenie wszystkich spornych interesów–Kolejność badania i sposób weryfikacji–Swobodna ocena przysługująca sędziemu orzekającemu w przedmiocie środków tymczasowych (art. 256 ust. 1 TFUE, art. 278 TFUE, 279 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 156 § 4) (zob. pkt 17–20)

2. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego–Zawieszenie wykonania–Środki tymczasowe–Przesłanki zastosowania–Pilny charakter–Poważna i nieodwracalna szkoda–Ciężar dowodu–Szkoda finansowa–Sytuacja, która może stanowić zagrożenie dla stabilności finansowej skarżącej (art. 256 ust. 1 TFUE, art. 278 TFUE, 279 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 156 § 4) (zob. pkt 28, 29)

3. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego–Zawieszenie wykonania–Środki tymczasowe–Przesłanki zastosowania–Pilny charakter–Poważna i nieodwracalna szkoda–Ciężar dowodu–Szkoda finansowa–Obowiązek dostarczenia konkretnych i precyzyjnych wskazówek wspartych szczegółowymi dowodami z dokumentów (art. 256 ust. 1 TFUE, art. 278 TFUE, 279 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 156 § 4) (zob. pkt 31, 32)

Przedmiot

Żądanie oparte na art. 278 i 279 TFUE i zmierzające do ustanowienie środków tymczasowych mających na celu, po pierwsze, zawieszenie wykonania decyzji sesji wykonawczej Jednolitej Rady (SRB/ES/SRF/2016/06) z dnia 15 kwietnia 2016 r. w sprawie składek ex ante do jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na rok 2016 i, po drugie, nakazanie Jednolitej Radzie dokonania zwrotu składek ex ante uiszczonych przez skarżącą.

Sentencja

1) Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.
3.

Parlament Europejski–Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów–Zwrot niesłusznie wypłaconych kwot–Decyzja sekretarza generalnego Parlamentu–Zażalenie–Jednoczesne wniesienie do sądu Unii skargi o stwierdzenie nieważności–Dopuszczalność (art. 263 TFUE; decyzja biura Parlamentu w sprawie przepisów wykonawczych do statutu posłów do Parlamentu Europejskiego, art. 68, 72) (zob. pkt 35, 37–48)
1.

Znak towarowy Unii Europejskiej–Postępowanie odwoławcze–Osoby uprawnione do wnoszenia skargi i do występowania jako strony w postępowaniu przed Sądem–Osoby, dla których decyzja ma niekorzystny skutek–Decyzja uwzględniająca sprzeciw wobec rejestracji znaku towarowego, oparta na istnieniu prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego bez uznania wzmocnionego charakteru odróżniającego tego znaku–Brak interesu prawnego–Niedopuszczalność (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 65 ust. 4) (zob. pkt 29–34)
4.

Parlament Europejski–Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów–Zwrot niesłusznie wypłaconych kwot–Decyzja sekretarza generalnego Parlamentu–Zażalenie–Jednoczesne wniesienie do sądu Unii skargi o stwierdzenie nieważności–Dopuszczalność (art. 263 TFUE; decyzja biura Parlamentu w sprawie przepisów wykonawczych do statutu posłów do Parlamentu Europejskiego, art. 68, 72) (zob. pkt 53, 55–67)
3)

Cyprus Turkish Chamber of Industry, Animal Breeders and Producers Association, Milk and Oil Products Production and Marketing Cooperative Ltd, Süt Urünleri İmalatçulari Birliği Milk Processors Association oraz Fatma Garanti pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.