W ramach pierwszego z warunków ustanowionych w art. 58 ust. 2 rozporządzenia nr 1907/2006 w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) do celów zwolnienia określonych zastosowań lub kategorii zastosowań z obowiązku uzyskania zezwolenia, a mianowicie istnienia konkretnych przepisów prawnych Wspólnoty ustalających minimalne wymagania dotyczące ochrony zdrowia ludzkiego lub środowiska w wypadku zastosowania danej substancji, przepisy prawne Wspólnoty w rozumieniu tego przepisu oznaczają przyjęte przez podmiot w ramach Unii normy prawne, które mają wywoływać wiążące skutki prawne. Wynika stąd, że uregulowania należące do różnych systemów prawa krajowego, jak też dobrowolne praktyki nie spełniają pierwszego warunku określonego w tym przepisie. Co się tyczy komunikatu Komisji zawierającego informacje dotyczące oceny zagrożeń i strategii ich ograniczania, w zakresie, w jakim dokument ten nie zawiera żadnych wiążących uregulowań i jest całkowicie pozbawiony charakteru normatywnego, komunikat ten nie może zostać uznany za uregulowanie wspólnotowe.

Ponadto jeżeli chodzi o pojęcie wymogu minimalnego, powinno ono być rozumiane, po pierwsze, w ten sposób, że oznacza minimalny standard ustanowiony w interesie pracowników lub innych zainteresowanych osób, a po drugie, w ten sposób, że pozwala ono na przyjmowanie lub nakazywanie stosowania środków jeszcze bardziej restrykcyjnych na poziomie krajowym, w ramach uregulowań surowszych niż te, które na poziomie Unii ustanawiają wymóg minimalny. Sam fakt, że wymagane są dopuszczalne wartości narażenia zawodowego, nie oznacza więc zastosowania wymogu maksymalnego, ale stanowi możliwy wymóg minimalny w rozumieniu art. 58 ust. 2 rozporządzenia nr 1907/2006.

W tych okolicznościach, ponieważ dyrektywa 98/24 w sprawie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym ze środkami chemicznymi w miejscu pracy nie odnosi się do określonej substancji, co ma miejsce w wypadku wspomnianych substancji, które figurują w załączniku I do owej dyrektywy, aktu tego nie można uznać ani za konkretny, gdyż odnosi się on w sposób ogólny do wszystkich substancji chemicznych, ani za nakładający wymogi minimalne, gdyż określa on jedynie ogólne ramy obowiązków, jakie ciążą na pracodawcach narażających swych pracowników na ryzyka wynikające z zastosowania substancji chemicznych. Jednocześnie, ponieważ dyrektywa 2004/37 w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych lub mutagenów podczas pracy nie odnosi się do żadnej innej substancji niż benzen, monomer chlorku winylu i pył drewna twardego, nie można jej uznać ani za akt szczególny, ani za akt nakładający wymogi minimalne w odniesieniu do tritlenku chromu.

Powyższe odnosi się również do dyrektywy 2012/18 w sprawie kontroli zagrożeń poważnymi awariami związanymi z substancjami niebezpiecznymi, która nie dotyczy ani konkretnych zastosowań substancji niebezpiecznych w ramach zwykłej działalności przemysłowej przedsiębiorstw jako takich, ani ochrony ludzi przed zbyt dużym narażeniem na substancje niebezpieczne w miejscu pracy. Również jeżeli chodzi o dyrektywę 2010/75 w sprawie emisji przemysłowych, chociaż niewątpliwie akt ten może stosować się w sposób ogólny do emisji przemysłowych, których źródłem jest zastosowanie tritlenku chromu, to jednak dyrektywa ta nie zawiera żadnego konkretnego przepisu, który odnosiłby się do tej substancji.

(por. pkt 31, 33, 34, 40, 44, 45, 47, 59, 62, 63)