ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

Błąd co do prawa, naruszenie zasad prawa dotyczących stosowania traktatu WE i naruszenie umowy zawartej pomiędzy Komisją i CGD: okoliczność, że w dniu 31 grudnia 2001 r. pomoc EFRR odpowiadała 82 % całkowitej sumy dotacji na spłatę należnych odsetek nie jest w tym przypadku sprzeczna z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 (1). Prawdą jest, że art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 (2) zawiera odniesienie do zaliczek lub do płatności ostatecznych dotyczących „faktycznie poniesionych wydatków” ale istnieją obciążenia finansowe (nie płatności) odnoszące się do dotacji na spłatę odsetek, które pojawią się dopiero po dniu 31 grudnia 2001 r. Zobowiązania płatnicze odpowiadające przepływom dotacji EFRR na spłatę odsetek (nienależnych) mogą być poświadczone Komisji jako faktycznie poniesione i wypłacone wydatki EFRR. Dowodem na to, że wydatki lub obciążenia finansowe są faktycznie poniesione nie jest wypłacenie zaliczki tytułem dotacji końcowym beneficjentom, ale ustalenie — czy innymi słowy „zobowiązanie do pokrycia” — obciążeń, które wynikają z umów kredytowych, które mają charakter obowiązujący i które są do tej pory wykonane. Nie ma żadnego wymogu „wypłaty dotacji na spłatę odsetek” nienależnych w dniu 31 grudnia 2001 r. ani, pomocniczo, otwarcia specjalnego konta w celu złożenia na nim wkładu państwa członkowskiego.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 8/17

Skarga wniesiona w dniu 31 października 2007 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

(Sprawa T-398/07)

(2008/C 8/32)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich.

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 lipca 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 82 WE (sprawa COMP/38.784 — Wanadoo España przeciwko Telefónica) i

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji z dnia 4 lipca 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 82 WE (sprawa COMP/38.784 — Wanadoo España przeciwko Telefónica), w której Komisja nałożyła na Telefónica S.A., solidarnie z Telefónica de España S.A.U., grzywnę w wysokości 151 875 000 EUR z tytułu naruszenia art. 82 WE. Zdaniem Komisji w okresie od września 2001 r. do grudnia 2006 r. te dwie spółki stosowały wygórowane ceny za świadczenie usług hurtowych i detalicznych w zakresie dostępu szerokopasmowego.

Na poparcie swoich żądań skarżąca przytacza następujące argumenty:

— naruszenie obowiązku współpracy przewidzianego w art. 10 WE i w art. 7 ust. 2 dyrektywy 2002/21/WE (1) w zakresie, w jakim Komisja nie dała hiszpańskiemu krajowemu organowi regulacyjnemu możliwości współpracowania ze sobą w celu rozważenia środków, które umożliwiłyby rozwiązanie w sposób możliwie skuteczny kwestii domniemanego naruszenia;

— naruszenie art. 82 WE z powodu oczywistych błędów w ocenie w odniesieniu do niezbędności produktów hurtowych, kalkulacji kosztów i skutków zachowania Telefónica dla konkurentów i konsumentów;

— zastosowanie ultra vires art. 82 WE, jako że zaskarżona decyzja wpływa na ramy regulacyjne w zakresie łączności elektronicznej obowiązujące w Hiszpanii i tym samym narusza równowagę między uregulowaniem ex ante i regułami konkurencji. Ponadto brak spójności między wynikami uzyskanymi przez Komisję a międzynarodowym doświadczeniem i rzeczywistością rynku hiszpańskiego, przeszkadzanie hiszpańskiemu krajowemu organowi regulacyjnemu w osiągnięciu celów ustalonych w tych ramach regulacyjnych oraz naruszenie zasady specjalizacji;

— naruszenie zasady pewności prawa, jako że zaskarżona decyzja pociąga za sobą zmianę ex post koncepcji ram regulacyjnych określonych ex ante;

— naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań w odniesieniu do ukaranego operatora i w odniesieniu do pozostałych operatorów na tym rynku z powodu nieprzestrzegania ram regulacyjnych w dziedzinie, która została już uregulowana przez Comisión del Mercado de Telecomunicaciones (komisję ds. rynku telekomunikacji).

(1) Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 108, str. 33).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 8/19

Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2007 r. — Union Nationale de l'Apiculture Française i in. przeciwko Komisji

(Sprawa T-403/07)

(2008/C 8/35)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Union Nationale de l'Apiculture Française (Paryż, Francja), Deutscher Berufs- und Erwerbsimkerbund eV (Soltau, Niemcy), Unione Nazionale Associazioni Apicoltori Italiani (Castel San Pietro Terme, Włochy) oraz Asociación Galega de Apicultura (Santiago de Compostela, Hiszpania) (przedstawiciel: B. Fau, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności dyrektywy Komisji 2007/52/WE z dnia 16 kwietnia 2007 r.;

— stwierdzenie nieważności dyrektywy Komisji 2007/52/WE z dnia 16 kwietnia 2007 r.;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżące żądają stwierdzenia nieważności dyrektywy Komisji 2007/52/WE z dnia 16 sierpnia 2007 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin w celu włączenia do niej etoprofosu, pirymifosu metylowego i fipronilu jako substancji czynnych (1).

Na poparcie swej skargi o stwierdzenie nieważności skarżące podnoszą trzy zarzuty.

Po pierwsze skarżące podnoszą, że zaskarżona dyrektywa została ustanowiona z naruszeniem zasad proceduralnych, którymi wedle skarżących była związana Komisja. Zdaniem skarżących, nawet jeśli Komisja mogła uzyskać upoważnienie Rady do przyjęcia w drodze dyrektywy aktów wykonawczych do dyrektywy 91/414/WE, nie miała ona kompetencji do wprowadzenia zmian do wskazanej dyrektywy, w szczególności w zakresie dotyczącym obowiązków państw członkowskich. Skarżące podnoszą, że zaskarżona dyrektywa nie jest zwykłą dyrektywą wykonawczą, lecz dyrektywą zmieniająca dyrektywę 91/414/WE i jako taka powinna była zostać przyjęta w procedurze, w ramach której wymagana jest wcześniejsza konsultacja z Parlamentem Europejskim. W braku takiej konsultacji dyrektywa jest obarczona błędem proceduralnym.

Ponadto, skarżące podnoszą, że pod pretekstem zmian w krajowych procedurach wydawania zezwoleń na dopuszczenie do obrotu środków ochrony roślin, zaskarżona dyrektywa w rzeczywistości narusza jednolite zasady oceny przewidziane w dyrektywie podstawowej 91/414/WE, dotyczące włączania substancji do załącznika I do tej dyrektywy.

(1) Dz.U. L 214, str. 3.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 8/20

Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2007 r. — Ryanair Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-404/07)

(2008/C 8/36)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciel: adwokat E. Vahida)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że zgodnie z art. 232 WE Komisja zaniechała działania zgodnie z jej zobowiązaniami ciążącymi na niej na mocy traktatu WE, ponieważ nie ustosunkowała się do skargi złożonej do Komisji przez skarżącą w dniu 8 maja 2006 r., po której nastąpiło wezwanie do działania w dniu 31 lipca 2007 r.,

— obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu, nawet jeśli w następstwie wniesienia skargi Komisja podejmie działanie, które zdaniem Sądu wykluczy potrzebę wydania orzeczenia, lub jeśli Sąd oddali skargę jako niedopuszczalną.

Zarzuty i główne argumenty

W skardze skarżąca podnosi, że Komisja zaniechała działania, ponieważ nie ustosunkowała się, po uprzednim wezwaniu jej do uczynienia tego na mocy art. 232 WE, do skargi do niej złożonej przez skarżącą w dniu 8 maja 2006 r. i dotyczącej i) bezprawnej pomocy państwa rzekomo przyznanej Air France w formie zróżnicowanych opłat lotniskowych pobieranych przez francuskie porty lotnicze w zależności od miejsca przeznaczenia lotu lub ii) ewentualnie antykonkurencyjnej dyskryminacji z naruszeniem art. 82 WE na korzyść Air France, jeśli zostałoby stwierdzone, że francuskie porty lotnicze działały w sposób niezależny.

Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi, że Komisja była zobowiązana starannie i bezstronnie zbadać skargę do niej złożoną w celu:

— wydania decyzji stwierdzającej, że sporne środki nie stanowiły pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE, albo stwierdzającej, że środki należało uznać za pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1, która jednak była zgodna ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 87 ust. 2 i 3 WE, albo

— wszcząć postępowanie na podstawie art. 88 ust. 2 WE.

Tytułem pomocniczym skarżąca podnosi, że Komisja była zobowiązana po otrzymaniu jej pomocniczej skargi dotyczącej naruszenia prawa konkurencji do wszczęcia postępowania dotyczącego przedmiotu skargi do niej złożonej albo do wydania ostatecznej decyzji odrzucającej skargę po umożliwieniu skarżącej przedstawienia jej uwag.

Skarżąca podnosi dalej, że z uwagi na okoliczności i znajomość Komisji tych spraw okres czternastu miesięcy pomiędzy złożeniem przez nią skargi do Komisji a wezwaniem do działania był nadmiernie długi a brak działania ze strony Komisji podczas tego okresu stanowi zaniechanie działania w rozumieniu art. 232 WE.

Wreszcie skarżąca utrzymuje, że art. 232 WE uprawnia przedsiębiorstwo do wniesienia skargi przeciwko Komisji za brak wydania środków, które dotyczyłyby jej bezpośrednio i indywidualnie i że środki, których Komisja nie wydała w niniejszej sprawie dotyczyły jej bezpośrednio i indywidualnie jako konkurenta Air France.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 315/43

Skarga wniesiona w dniu 31 października 2007 r. — Basell Polyolefine przeciwko Komisji

(Sprawa T-399/07)

(2007/C 315/81)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Basell Polyolefine GmbH (Wesseling, Niemcy) (przedstawiciele: D. Seeliger, E. Wagner i I. Liebach, Rechtsanwälte)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 sierpnia 2007 r.;

— ewentualnie, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 sierpnia 2007 r. w zakresie, w jakim skarżącej odmówiono także częściowego dostępu do dokumentów oraz

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie odmowy przyznania skarżącej dostępu do dokumentów Komisji dotyczących decyzji w sprawie COMP/E-2/37.857 — Nadtlenki organiczne.

W pierwszej kolejności skarżąca wskazuje na naruszenie art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1). Skarżąca stwierdza, że jako osoba prawna z siedzibą w państwie członkowskim ma ona prawo dostępu do dokumentów Komisji, które na podstawie art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 odnosi się również do dokumentów uzyskanych w ramach postępowania w zakresie prawa konkurencji.

Skarżąca wskazuje również na naruszenie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 w związku z tym, że dostęp do dokumentów nie naruszałby podlegających ochronie interesów handlowych, a obecnie nie jest prowadzone żadne dochodzenie w sprawie spornego kartelu. Podnosi ona ponadto, że nadrzędny interes publiczny uzasadnia ujawnienie żądanych dokumentów.

Skarżąca dodaje, że odmowa dostępu do żądanych dokumentów narusza art. 255 ust. 1 WE. Decyzja ta narusza także art. 6 ust. 2 UE w związku z art. 42 Karty Praw Podstawowych UE.

Skarżąca wskazuje następnie na naruszenie art. 4 ust. 6 w związku z art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ ma ona prawo przynajmniej do częściowego dostępu do żądanych dokumentów. Powyższe przepisy zostały naruszone również z tego powodu, że Komisja nie wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku konkretnego i indywidualnego rozpatrzenia każdego dokumentu.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, str. 43).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 297/46

Skarga wniesiona w dniu 12 października 2007 r. — Strack przeciwko Komisji

(Sprawa T-392/07)

(2007/C 297/93)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Guido Strack (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji wydanych przez Komisję bezpośrednio lub jako przewidziana w art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 odmowa dorozumiana i dotyczących wstępnego przetwarzania wniosku skarżącego o uzyskanie dostępu do dokumentów z dnia 20 czerwca 2007 r. oraz jego wniosku potwierdzającego z dnia 23 lipca 2007 r., a także, pomocniczo, jego wniosku potwierdzającego z dnia 15 sierpnia 2007 r.;

— nakazanie Komisji zapłaty skarżącemu odpowiedniej wysokości odszkodowania za poniesioną przez w związku ze wstępnym przetwarzaniem jego wniosku szkodę niemajątkową, co najmniej jednak w symbolicznej wysokości 1 EUR;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący zwrócił się, po pierwsze, o uzyskanie dostępu do pewnych dokumentów w związku z nieuwzględnionymi przez Komisję w całości lub w części jego wnioskami potwierdzającymi o dostęp do dokumentów w rozumieniu rozporządzenia nr 1049/2001, (1) oraz, po drugie, o uzyskanie dostępu do dokumentów dotyczących sprawy T-110/04. Dostępu do tych dokumentów albo mu odmówiono, albo nie udzielono go w wyznaczonym w tym celu terminie.

Na poparcie swej skargi skarżący podnosi, że pozwana naruszyła art. 255 WE oraz art. 2, ust. 1, 4 i 6 rozporządzenia nr 1049/2001. Skarżący zarzuca także naruszenie zasady dobrej administracji oraz art. 41 i art. 42 Karty praw podstawowych.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, str. 43).
—

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 września 2007 r. w sprawie R 982/2005-4 w zakresie, w jakim stwierdza się w niej brak istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wszystkich usług objętych zgłoszeniem z klas 35 i 38, a także w odniesieniu do usług z klasy 42, które uznane zostały za podobne do towarów objętych włoskim wcześniejszym znakiem towarowym;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 22/49

Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2007 r. — Ryanair Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-433/07)

(2008/C 22/93)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciel: adwokat E. Vahida)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że zgodnie z art. 232 WE Komisja zaniechała działania zgodnie z jej zobowiązaniami ciążącymi na niej na mocy traktatu WE, ponieważ nie ustosunkowała się do skargi złożonej do Komisji przez skarżącą w dniu 22 grudnia 2006 r., po której nastąpiło wezwanie do działania w dniu 2 sierpnia 2007 r.,

— obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu, nawet jeśli w następstwie wniesienia skargi Komisja podejmie działanie, które zdaniem Sądu wykluczy potrzebę wydania orzeczenia, lub jeśli Sąd oddali skargę jako niedopuszczalną,

— podjęcie wszelkich innych działań, jakie Sąd uzna za stosowne.

Zarzuty i główne argumenty

W skardze skarżąca podnosi, że Komisja zaniechała działania, ponieważ nie ustosunkowała się, po uprzednim wezwaniu jej do uczynienia tego na mocy art. 232 WE, do skargi do niej złożonej przez skarżącą w dniu 22 grudnia 2006 r. i dotyczącej bezprawnej pomocy państwa przyznanej przez Grecję na rzecz Olympic Airlines i Olympic Airways Services (zwanych dalej „OA/OAS”) wskutek orzeczenia arbitrażowego wydanego przez grecki sąd najwyższy nakazujący państwu greckiemu zapłacenie na rzecz OA/OAS sumy 563 milionów EUR za rzekomo niezapłacone usługi oraz koszty przeniesienia do nowego portu lotniczego w Atenach.

Według skarżącej różnica pomiędzy kwotami, które państwo greckie musi zapłacić OA/OAS, tak jak zostało to w przybliżeniu określone w decyzji Komisji 2003/372/EC (1) oraz odszkodowaniem zasądzonym na rzecz OA/OAS w orzeczeniu z dnia 20 grudnia 2006 r. stanowi korzyść przyznaną przedsiębiorstwu w rozumieniu przepisów dotyczących pomocy państwa. Według skarżącej odpowiedzialność za przyznanie takiej korzyści należy przypisać państwu greckiemu, ponieważ sąd arbitrażowy działał jako organ państwa.

Na poparcie pierwszego zarzutu skarżąca podnosi, że Komisja była zobowiązana starannie i bezstronnie zbadać skargę do niej złożoną w celu wydania decyzji stwierdzającej, że środki państwowe nie stanowiły pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE, albo że należało je uznać za pomoc w rozumieniu wspomnianego postanowienia, która jednak była zgodna ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 87 ust. 2 i 3 WE, albo wszcząć postępowanie na podstawie art. 88 ust. 2 WE.

Skarżąca podnosi dalej, że siedem miesięcy, jakie upłynęły od złożenia przez nią skargi do Komisji a wezwaniem do działania stanowiły nadmiernie długi okres, a brak działania ze strony Komisji podczas tego okresu stanowi zaniechanie działania w rozumieniu art. 232 WE.

(1) Decyzja Komisji 2003/372/WE z dnia 11 grudnia 2002 r. w sprawie pomocy przyznanej przez Grecję na rzecz Olympic Airways (notyfikowanej jako dokument nr C(2002) 4831) (Dz.U., L 132, str.1).
—

stwierdzenie nieważności art. 4 i art. 5, decyzji Komisji z dnia 23 października 2007 r. w sprawie pomocy Państwa nr C 23/2006 (ex NN 35/2006) udzielonej przez Polskę na rzecz producenta stali Grupy Technologie Buczek, w części w jakiej Komisja dotyczą one uzyskania zwrotu od Huty Buczek sp. z o.o;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 22/46

Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2007 r. — Deutsche Post AG przeciwko Komisja Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-421/07)

(2008/C 22/86)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Deutsche Post AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Sdemund i T. Lübbig).

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 12 września 2007 r.„Pomoc państwa C 36/07 (ex NN 25/07) — Pomoc państwa na rzecz Deutsche Post AG, zaproszenie do zgłaszania uwag zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE”;

— obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o wszczęciu postępowania na podstawie art. 88 ust. 2 WE dotyczącego pomocy państwa C 36/07 (ex NN 25/07). Ta decyzja została notyfikowana Niemcom pismem z dnia 12 września 2007 r. (dz.U. C 245, str. 21). Postępowanie wszczęte mocą tej decyzji miało na celu uzupełniające dochodzenie w stosunku do postępowania, które zostało wszczęte przez Komisję w dniu 23 października 1999 r. i zakończone wydaniem negatywnej decyzji w dniu 19 czerwca 2002 r. (Dz.U. C 247, str. 27). W tej negatywnej decyzji Komisja stwierdziła, że Deutsche Post AG za przesyłki wysyłane w systemie „od drzwi do drzwi” stosowała ceny poniżej kosztów krańcowych oraz, że ta agresywna polityka rabatowa nie wchodziła w zakres usług powszechnych, które ona świadczyła.

Na poparcie swojej skargi Komisja podnosi, że zaskarżona decyzja narusza podstawowe zasady postępowania. W szczególności doszło do naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań, ponieważ Komisja od lat zna istotny tu stan faktyczny, a w dniu 19 czerwca 2002 r. wydała w tym zakresie ostateczną decyzją zamykającą postępowanie. Ponadto zostały naruszone prawa udziału Republiki Federalnej Niemiec oraz skarżącej, ponieważ nie umożliwiono im na zajęcie stanowiska przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Wreszcie podnosi ona w związku z tym, że nastąpiło naruszenie rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1), ponieważ z systematyki tego przepisu wynika, że negatywna decyzja, taka jak decyzja z dnia 19 czerwca 2002 r., jest ostateczna i pozwana nie może prowadzić nowego postępowania w sprawie badania pomocy w oparciu o stan faktyczny, który był już przedmiotem ostatecznej oceny.

Następnie skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła obowiązek uzasadnienia zgodnie z art. 253 WE i art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999, ponieważ zaskarżona decyzja nie pozwala jasno zrozumieć, które środki Komisja chciała uznać za pomoc państwa, a ponadto nie zawiera ona żadnej oceny prawnej.

Wreszcie skarżąca podnosi naruszenie art. 87 ust. 1 i art. 88 WE, ponieważ środki wymienione w zaskarżonej decyzji nie mogą być uznane za pomoc państwa.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. [88 WE] (Dz.U. L 83, str. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 8/26

Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2007 r. — Lodato Gennaro & C. Spa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-417/07)

(2008/C 8/47)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Lodato Gennaro & C. Spa (Castel San Giorgio, Włochy) (przedstawiciele: adwokat A. Calabrese)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr SG/E/3/MIB/frw D (2007) 8690 z dnia 8 października 2007 r.

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga została wniesiona na decyzję Komisji z dnia 8 października 2007 r., w której odmówiono dostępu do wielu dokumentów, które rząd włoski przekazał Komisji w trakcie wstępnej analizy pomocy państwa N. 701/98 i pomocy państwa N. 824/01 wskazując, że rząd włoski po konsultacji ze służbami Komisji sprzeciwił się ich ujawnieniu.

Swoją skargę skarżąca opiera na naruszeniu i błędnym zastosowaniu art. 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (1). Podnosi ona, że pozwana dokonała błędnej interpretacji tego przepisu twierdząc, że przepis ten upoważnia państwa członkowskie do zakazania ujawnienia dokumentów pochodzących od państw członkowskich i będących w dyspozycji instytucji wspólnotowych.

(1) Dz.U. L 145 z 31.5.2001, str. 43.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 51/58

Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Imperial Chemical Industries przeciwko OHIM (FACTORY FINISH)

(Sprawa T-487/07)

(2008/C 51/106)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Imperial Chemical Industries (ICI) plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, Barrister)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 24 października 2007 r. w sprawie R 668/2007-4;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „FACTORY FINISH” dla towarów z klasy 2 — zgłoszenie nr 4 538 518;

Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94, jako że określenie „FACTORY FINISH” nie ma charakteru opisowego, lecz będąc nietypowym połączeniem słów, stanowi nową kompozycję językową, i naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94, jako że zgłoszony znak towarowy nie jest pozbawiony charakteru odróżniającego.