ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Chociaż to do państw członkowskich należy podjęcie środków zmierzających do zagwarantowania ich bezpieczeństwa zewnętrznego i wewnętrznego, nie wynika z tego, że takie środki nie są wcale objęte zastosowaniem prawa wspólnotowego. Traktat ustanawia wyraźne odstępstwa mające zastosowanie w okolicznościach zagrażających bezpieczeństwu publicznemu wyłącznie w art. 30 WE, 39 WE, 46 WE, 58 WE, 64 WE, 296 WE i 297 WE, które odnoszą się do wyjątkowych i w wyraźny sposób ograniczonych przypadków. Z artykułów tych nie można wysnuć wniosku, że traktat zawiera na stałe wpisany weń ogólny wyjątek wyłączający wszelkie środki podejmowane ze względów bezpieczeństwa publicznego z zakresu prawa wspólnotowego. Uznanie istnienia takiego wyjątku, bez względu na określone w traktacie szczególne wymogi, mogłoby zagrozić wiążącemu charakterowi prawa wspólnotowego i jego jednolitemu stosowaniu.

Ponadto odstępstwa przewidziane w art. 296 WE i 297 WE muszą, tak jak ma to miejsce w odniesieniu do odstępstw od podstawowych swobód, podlegać ścisłej wykładni. Jeśli chodzi w szczególności o art. 296 WE, chociaż artykuł ten odnosi się do środków, jakie państwo członkowskie może uznać za konieczne dla ochrony podstawowych interesów swego bezpieczeństwa lub informacji, których ujawnienie uznaje za sprzeczne z tymi interesami, nie można interpretować go w ten sposób, że przyznaje on państwom członkowskim uprawnienie do odstąpienia od przepisów traktatu wyłącznie w wyniku powołania się na wskazane interesy. W rezultacie to państwo członkowskie, które chce skorzystać z możliwości powołania się na art. 296 WE, ma wykazać konieczność zastosowania tego odstępstwa w celu ochrony jego podstawowych interesów bezpieczeństwa.

(por. pkt 45–47, 49)
Chociaż to do państw członkowskich należy podjęcie środków zmierzających do zagwarantowania ich bezpieczeństwa zewnętrznego i wewnętrznego, nie wynika z tego, że takie środki nie są wcale objęte zastosowaniem prawa wspólnotowego. Traktat ustanawia wyraźne odstępstwa mające zastosowanie w okolicznościach zagrażających bezpieczeństwu publicznemu wyłącznie w art. 30 WE, 39 WE, 46 WE, 58 WE, 64 WE, 296 WE i 297 WE, które odnoszą się do wyjątkowych i w wyraźny sposób ograniczonych przypadków. Z artykułów tych nie można wysnuć wniosku, że traktat zawiera na stałe wpisany weń ogólny wyjątek wyłączający wszelkie środki podejmowane ze względów bezpieczeństwa publicznego z zakresu prawa wspólnotowego. Uznanie istnienia takiego wyjątku, bez względu na określone w traktacie szczególne wymogi, mogłoby zagrozić wiążącemu charakterowi prawa wspólnotowego i jego jednolitemu stosowaniu.

Ponadto odstępstwa przewidziane w art. 296 WE i 297 WE muszą, tak jak ma to miejsce w odniesieniu do odstępstw od podstawowych swobód, podlegać ścisłej wykładni. Jeśli chodzi w szczególności o art. 296 WE, chociaż artykuł ten odnosi się do środków, jakie państwo członkowskie może uznać za konieczne dla ochrony podstawowych interesów swego bezpieczeństwa lub informacji, których ujawnienie uznaje za sprzeczne z tymi interesami, nie można interpretować go w ten sposób, że przyznaje on państwom członkowskim uprawnienie do odstąpienia od przepisów traktatu wyłącznie w wyniku powołania się na wskazane interesy. W rezultacie to państwo członkowskie, które chce skorzystać z możliwości powołania się na art. 296 WE, ma wykazać konieczność zastosowania tego odstępstwa w celu ochrony jego podstawowych interesów bezpieczeństwa.

(por. pkt 51–53, 55)
Chociaż to do państw członkowskich należy podjęcie środków zmierzających do zagwarantowania ich bezpieczeństwa zewnętrznego i wewnętrznego, nie wynika z tego, że takie środki nie są wcale objęte zastosowaniem prawa wspólnotowego. Traktat ustanawia wyraźne odstępstwa mające zastosowanie w okolicznościach zagrażających bezpieczeństwu publicznemu wyłącznie w art. 30 WE, 39 WE, 46 WE, 58 WE, 64 WE, 296 WE i 297 WE, które odnoszą się do wyjątkowych i w wyraźny sposób ograniczonych przypadków. Z artykułów tych nie można wysnuć wniosku, że traktat zawiera na stałe wpisany weń ogólny wyjątek wyłączający wszelkie środki podejmowane ze względów bezpieczeństwa publicznego z zakresu prawa wspólnotowego. Uznanie istnienia takiego wyjątku, bez względu na określone w traktacie szczególne wymogi, mogłoby zagrozić wiążącemu charakterowi prawa wspólnotowego i jego jednolitemu stosowaniu.

Ponadto odstępstwa przewidziane w art. 296 WE i 297 WE muszą, tak jak ma to miejsce w odniesieniu do odstępstw od podstawowych swobód, podlegać ścisłej wykładni. Jeśli chodzi w szczególności o art. 296 WE, chociaż artykuł ten odnosi się do środków, jakie państwo członkowskie może uznać za konieczne dla ochrony podstawowych interesów swego bezpieczeństwa lub informacji, których ujawnienie uznaje za sprzeczne z tymi interesami, nie można interpretować go w ten sposób, że przyznaje on państwom członkowskim uprawnienie do odstąpienia od przepisów traktatu wyłącznie w wyniku powołania się na wskazane interesy. W rezultacie to państwo członkowskie, które chce skorzystać z możliwości powołania się na art. 296 WE, ma wykazać konieczność zastosowania tego odstępstwa w celu ochrony jego podstawowych interesów bezpieczeństwa.

(por. pkt 68–70, 72)
Artykuł 28 WE stanowi odzwierciedlenie zobowiązania do poszanowania zasady niedyskryminacji i wzajemnego uznawania towarów wytworzonych i wprowadzonych na rynek w innych państwach członkowskich w sposób zgodny z prawem, a także zobowiązania do zapewnienia towarom wspólnotowym swobodnego dostępu do rynków krajowych. Za środki o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi w przywozie w rozumieniu art. 28 WE należy uznać przyjęte przez państwo członkowskie środki, które mają na celu mniej korzystne traktowanie, a także przeszkody w swobodnym przepływie towarów, wynikające, w braku harmonizacji ustawodawstw, z zastosowania do towarów pochodzących z innych państw członkowskich, w których są zgodnie z prawem produkowane i wprowadzane do obrotu, przepisów określających wymogi, które towary te muszą spełniać, nawet jeśli uregulowania te są stosowane bez rozróżnienia do wszystkich towarów. Pojęcie to obejmuje także każdy inny środek stanowiący przeszkodę w dostępie do rynku jednego z państw członkowskich towarów pochodzących z innych państw członkowskich.

(por. pkt 34, 35, 37)
Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Brak przekazania w terminie do dnia 1 lipca 2001 r. i nie później niż dnia 30 czerwca 2002 r. sprawozdań rocznych dotyczących wszystkich programów pomocy państwa istniejących w sektorze rolnym w latach 2000 i 2001 – Artykuł 88 ust. 1 traktatu WE oraz art. 21 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (obecnie art. 88 traktatu WE) (Dz.U. L 83 str. 1) – Wytyczne dotyczące pomocy państwa w sektorze rolnym (2000/C/28/02) (Dz.U. C 28, str. 2; wersja poprawiona Dz.U. C 232, str. 19)
1)

Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/55//WE z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad w odniesieniu do rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.
Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 stycznia 2007 r. – Komisja przeciwko Grecji

(sprawa C‑269/05)

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuł 1 rozporządzenia (EWG) nr 4055/86 – Transport morski – Opłata portowa stosowana w przypadku statków pasażerskich i towarowych – Opłata portowa stosowana w przypadku pojazdów transportowanych promami samochodowymi – Dyskryminacja

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Badanie zasadności przez Trybunał – Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę – Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 23)

2. Transport – Transport morski – Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia (rozporządzenie Rady 4055/86, art. 1) (por. pkt 24–30)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4055/86 z dnia 22 grudnia 1986 r. stosującego zasadę swobody świadczenia usług do transportu morskiego między państwami członkowskimi i między państwami członkowskimi a państwami trzecimi (Dz.U. L 378, str. 1) – Opłata portowa stosowana w przypadku statków pasażerskich i towarowych – Stosowanie mniejszej stawki w przypadku statków pływających między portami na terytorium kraju – Opłata portowa stosowana w przypadku pojazdów transportowanych promami samochodowymi – Opłata nieobowiązująca w przypadku pojazdów transportowanych pomiędzy portami na terytorium kraju.

Sentencja

1) Utrzymując w mocy:

– opłatę portową stosowaną do statków pasażerskich (włącznie ze statkami wycieczkowymi) lub do statków towarowych, jeżeli wpłyną do przystani, przycumują, lub zakotwiczą w portach Pireus lub Saloniki, w przypadku transportu dokonywanego pomiędzy dwoma portami na terytorium kraju w wysokości niższej niż w przypadku transportu międzynarodowego,

– opłatę portową na rzecz organizacji portowych ustanowionych w formie spółek akcyjnych na mocy ustawy nr 2932/2001 i na rzecz portów Pireus oraz Saloniki, pobieraną przy załadowaniu pojazdów na promy w rejsach międzynarodowych, podczas gdy opłaty te nie są pobierane w przypadku rejsów między portami greckimi,

– uprawnienie przyznane jednostkom samorządu terytorialnego, na terenie których znajdują się porty, do pobierania opłat w przypadku pojazdów załadowanych na promy wypływające za granicę,

Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4055/86 z dnia 22 grudnia 1986 r. stosującego zasadę swobody świadczenia usług do transportu morskiego między państwami członkowskimi i między państwami członkowskimi a państwami trzecimi.
61

Wreszcie, jeżeli chodzi o to, czy tego typu przeszkodę można uzasadnić, skoro motywy podniesione dla uzasadnienia takiej przeszkody dla swobodnego świadczenia usług są identyczne z motywami omówionymi w pkt 37–44 niniejszego wyroku w odniesieniu do swobodnego przepływu pracowników, to należy stwierdzić, że przepis krajowy, taki jak § 421g ust. 1 zdanie drugie SGB III, wykracza poza to, co konieczne dla osiągnięcia zamierzonych celów.
18

To drugie dochodzenie ujawniło, że w okresie tym 75 partii sera (tj. około 1,47 mln kg) zostało niemal bezpośrednio reeksportowanych do Kanady przez Orlando Food Corporation, pośrednika skarżącej działającego w Stanach Zjednoczonych, w większości przypadków do National Cheese & Food Company, przedsiębiorstwa z siedzibą w Ontario. Dochodzenie to wykazało również, że rola skarżącej przed sądem krajowym nie ograniczała się do wywozu rzeczonych partii sera do Stanów Zjednoczonych, gdyż miała ona wiedzę na temat dalszego przewozu sera do Kanady i uczestniczyła także w sprzedaży tych partii w tym kraju. Ponadto miała miejsce korespondencja w tej sprawie między skarżącą a przedsiębiorstwem National Cheese & Food Company.
24

Utlänningsnämnden postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami: „1) a) Czy w świetle wyroku Trybunału w sprawie C-109/01 [wyrok z dnia 23 września 2003 r. w sprawie Akrich, Rec. str. I-9607] art. 10 rozporządzenia [Rady] (EWG) nr 1612/68 [z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, str. 2)] należy interpretować w ten sposób, że obywatel państwa trzeciego, będący członkiem rodziny pracownika, w rozumieniu tego przepisu, powinien przebywać we Wspólnocie zgodnie z prawem, aby mieć prawo do osiedlenia się wraz z pracownikiem, oraz czy podobnie należy interpretować art. 1 dyrektywy 73/148/EWG, że prawo do osiedlenia się obywatela państwa trzeciego będącego członkiem rodziny obywatela Unii jest uzależnione od legalności pobytu tego obywatela państwa trzeciego we Wspólnocie? b) Jeżeli dyrektywę 73/148/EWG należy interpretować w ten sposób, że warunkiem uzyskania prawa do osiedlenia się w rozumieniu dyrektywy przez obywatela państwa trzeciego będącego członkiem rodziny obywatela Unii jest zgodny z prawem pobyt we Wspólnocie, to czy oznacza to, że ten członek rodziny powinien mieć ważną kartę pobytu, pozwalającą mu lub mającą pozwolić na osiedlenie się w jednym z państw członkowskich? W braku takiego zezwolenia na osiedlenie się, czy wystarczające jest zezwolenie wydane na innej podstawie na krótszy lub dłuższy pobyt, czy też, jak w sprawie przed Utlänningsnämnden, wystarcza, aby członek rodziny, który wnioskuje o kartę pobytu, posiadał ważną wizę? c) Jeżeli obywatel państwa trzeciego będący członkiem rodziny obywatela Unii nie może skorzystać z prawa do osiedlenia się na mocy dyrektywy 73/148/EWG, ponieważ nie przebywa we Wspólnocie zgodnie z prawem, czy odmowa karty pobytu temu członkowi rodziny ogranicza prawo przedsiębiorczości obywatela Unii przewidziane w art. 43 WE? d) Jeżeli obywatel państwa trzeciego będący członkiem rodziny obywatela Unii nie może skorzystać z prawa do osiedlenia się na mocy dyrektywy 73/148/EWG, ponieważ nie przebywa we Wspólnocie zgodnie z prawem, czy wydalenie go z terytorium państwa z powodu nieuwzględnienia wniosku o kartę pobytu po wjeździe do Szwecji ogranicza prawo przedsiębiorczości obywatela Unii przewidzianego w art. 43 WE? 2) a) Czy art. 1 ust. 1 lit. d) dyrektywy 73/148/EWG należy interpretować w ten sposób, że wyrażenie „znajdują się na […] utrzymaniu” oznacza, że członek rodziny obywatela Unii jest od niego ekonomicznie zależny, aby osiągnąć najniższy możliwy do przyjęcia standard życia w swoim państwie pochodzenia czy też w państwie, gdzie ma zwykłe miejsce zamieszkania? b) Czy art. 6 lit. b) dyrektywy 73/148/EWG należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie mogą wymagać, aby członek rodziny obywatela Unii, który powołuje się na fakt, że jest na utrzymaniu tego obywatela lub jego współmałżonka, przedstawił, oprócz zobowiązania do utrzymywania tej osoby ze strony obywatela Unii, dokumenty potwierdzające istnienie rzeczywistego stosunku zależności?”.
35

Biorąc ogólnie pod uwagę cechy własne pojazdów samowyładowczych, wymienione w podpozycji 870410 CN, tj. w szczególności nietypowe koła, opony dostosowane do miękkiego podłoża jak też maksymalną prędkość i ograniczony zasięg działania, wynika z tego, że takie pojazdy są przeznaczone przede wszystkim do przewozu materiałów w kamieniołomach, kopalniach lub na budowach, a zatem poza drogami publicznymi. Cechy te odróżniają je od innych pojazdów przeznaczonych do przewozu towarów, gdyż w przeciwieństwie do nich są one przede wszystkim przeznaczone do poruszania się na innym gruncie niż drogi publiczne o twardej nawierzchni.
15

Jeżeli chodzi o warunki dopuszczenia do udziału w kształceniu, art. 6 rozporządzenia SÄL stanowi, co następuje: „Do udziału w kształceniu mogą zostać dopuszczone wszystkie osoby, które nie spełniają warunków zatrudnienia na czas nieokreślony, określonych w art. 4 akapit pierwszy pkt 1 i 2 rozdziału 2 [ustawy o szkolnictwie], o ile: 1. biorąc pod uwagę uzyskane przez nie uprzednio wykształcenie wyższe lub doświadczenie zawodowe, osoby te posiadają zdolność do złożenia egzaminu nauczycielskiego w dziedzinach lub specjalizacjach objętych programem kształcenia i 2. są zatrudnione na stanowisku nauczyciela przez szkołę, w której mogą odbyć praktyczną część programu kształcenia. Kandydat, który spełnia warunki zatrudnienia na czas nieokreślony, określone w art. 4 akapit pierwszy pkt 1 i 2 rozdziału 2 [ustawy o szkolnictwie], może również zostać dopuszczony do udziału w kształceniu, jeżeli kształcenie to umożliwia uzyskanie przez niego kwalifikacji wymaganych do nauczania co najmniej jednego przedmiotu dodatkowego lub uzyskanie dodatkowej specjalizacji”.
Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 czerwca 2006 r. − Komisja przeciwko Włochom

(Sprawa C‑207/05)

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Pomoc państwa – Artykuł 88 ust. 2 akapit drugi WE – Pomoc niezgodna ze wspólnym rynkiem – Obowiązek odzyskania pomocy – Niewykonanie

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieprzestrzeganie decyzji Komisji w sprawie pomocy państwa (art. 88 ust. 2 akapit drugi WE i art. 226 WE) (por. pkt 31, 33, 35)

2. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieprzestrzeganie decyzji Komisji w sprawie pomocy państwa – Środki obrony (art. 88 ust. 2 akapit drugi WE, art. 226 WE, 227 WE, 230 WE i 232 WE) (por. pkt 40–43)

3. Pomoc przyznawana przez państwa – Odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy (art. 88 ust. 2 akapit pierwszy WE) (por. pkt 44)

4. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieprzestrzeganie decyzji Komisji w sprawie pomocy państwa – Środki obrony (art. 10 WE i art. 88 ust. 2 WE) (por. pkt 45, 47, 48, 50)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 3 i 4 decyzji Komisji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Włochy w formie ulg podatkowych i pożyczek na preferencyjnych warunkach przedsiębiorstwom użyteczności publicznej, w których większościowym akcjonariuszem jest państwo [sprawa C‑27/99 (ex NN 69/98)] (Dz.U. L 77, str. 21) – Brak podjęcia w wyznaczonym terminie działań koniecznych do odzyskania pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem.

Sentencja

1) Nie podejmując w wyznaczonym terminie działań niezbędnych do odzyskania od jej beneficjentów pomocy uznanej za niezgodną z prawem i ze wspólnym rynkiem w decyzji Komisji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Włochy w formie ulg podatkowych i pożyczek na preferencyjnych warunkach przedsiębiorstwom użyteczności publicznej, w których większościowym akcjonariuszem jest państwo, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 i 4 tej decyzji.

2) Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.
Nie wydając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 marca 2002 r. w sprawie w sprawie ustanowienia zasad i procedur w odniesieniu do wprowadzenia ograniczeń odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Wspólnoty, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.
Nie zapewniając dokonania przez Wyspy Alandzkie transpozycji art. 8a dyrektywy Rady 89/622/EWG z dnia 13 listopada 1989 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących etykietowania wyrobów tytoniowych, zmienionej dyrektywą Rady 92/41/EWG z dnia 15 maja 1992 r., powtórzonego w art. 8 dyrektywy 2001/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 2001 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych, a także przestrzegania na zarejestrowanych tam statkach zakazu wprowadzania do obrotu tytoniu do żucia, ustanowionego tym przepisem, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy traktatu WE i dyrektywy 2001/37.
19

Odnosząc się do szóstej części zarzutu drugiego, którą należy zbadać przed częścią czwartą, Komisja utrzymuje, iż z wyjątkiem informacji dotyczących podkowca i ropuchy paskówki, władze irlandzkie nie dysponują koniecznymi informacjami odnośnie do wielu gatunków figurujących w załączniku IV do dyrektywy 92/43, lit. a), ich terenów odpoczynku czy rozrodu ani też zagrożeń dla tych gatunków, co uniemożliwia skuteczne wdrożenie systemu ścisłej ochrony.
Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 28 WE i 49 WE oraz art. 21 i 22 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) – Ustawodawstwo krajowe zobowiązujące podatnika niemającego stałego miejsca zamieszkania lub siedziby w kraju, który jednak dokonuje tam czynności podlegających opodatkowaniu, do ustanowienia przedstawiciela podatkowego, który nie jest bezpośrednio zobowiązany do zapłaty podatku.
—

właściwy organ, odmawiając rejestracji znaku towarowego, zobowiązany jest do podania w swej decyzji wniosków, do jakich doszedł w odniesieniu do każdego z towarów lub każdej z usług objętych zgłoszeniem, niezależnie od tego, w jaki sposób zgłoszenie to zostało sformułowane. Jednakże w przypadku, gdy ta sama podstawa odmowy rejestracji podnoszona jest wobec kategorii lub grupy towarów lub usług, właściwy organ może ograniczyć się do ogólnego uzasadnienia dotyczącego wszystkich rozpatrywanych towarów lub usług;
6

Dyrektywa 98/59 przewiduje w art. 2 ust. 1, 2 i 3 określone obowiązki po stronie pracodawcy, który zamierza dokonać zwolnień grupowych. Przede wszystkim jest on zobowiązany do przeprowadzenia konsultacji z przedstawicielami pracowników, które obejmują przynajmniej możliwości uniknięcia zwolnień grupowych lub ograniczenia liczby dotkniętych nimi pracowników, jak również możliwości złagodzenia ich konsekwencji. Pracodawca jest również zobowiązany do notyfikowania im na piśmie przyczyn zamierzonego zwolnienia, liczby i kategorii pracowników przewidzianych do zwolnienia, liczby pracowników zwykle zatrudnionych, okresu, w którym przewidywane są zwolnienia, przewidzianych kryteriów selekcji pracowników, którzy mają zostać zwolnieni, jak również przewidzianą metodę obliczeń ewentualnych odszkodowań.
23

Zgodnie z ustalonym orzecznictwem, aby można było przyznać podatnikowi prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT i określić zakres tego prawa, zasadniczo konieczne jest istnienie bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy konkretną transakcją powodującą naliczenie podatku a jedną lub kilkoma transakcjami objętymi podatkiem należnym, które rodzą prawo do odliczenia (zob. ww. wyroki: w sprawie Midland Bank, pkt 24; w sprawie Abbey National, pkt 26; oraz wyrok z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie C-32/03 Fini H,Zb.Orz. str. I-1599, pkt 26). Prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu towarów lub usług zakłada, iż wydatki poczynione celem ich nabycia stanowiły element cenotwórczy transakcji obciążonych podatkiem należnym, rodzących prawo do jego odliczenia (zob. ww. wyroki: w sprawie Midland Bank, pkt 30, w sprawie Abbey National, pkt 28, jak i wyrok z dnia 27 września 2001 r. w sprawie C-16/00 Cibo Participations, Rec. str. I-6663, pkt 31).
74

Co do art. 8 dyrektywy z analizy pytania pierwszego wynika, że z uwagi na ogólność sformułowań przyznaje on państwom członkowskim szeroki zakres uznania celem określenia poziomu ochrony uprawnień do świadczeń.
26

Środek taki może jednak być dopuszczony pod warunkiem, że dąży do celu służącego interesowi ogólnemu, jest stosowany w sposób niedyskryminujący oraz przestrzega zasady proporcjonalności, to znaczy, musi być odpowiedni do zapewnienia realizacji zamierzonego celu i nie wykraczać ponad to, co jest konieczne do jego osiągnięcia (wyrok z dnia 1 czerwca 1999 r. w sprawie C-302/97 Konle, Rec. str. I-3099, pkt 40; ww. wyrok w sprawie Reisch i in., pkt 33; oraz wyrok z dnia 23 września 2003 r. w sprawie C-452/01 Ospelt i Schlössle Weissenberg, Rec. str. I-9743, pkt 34).