Artykuł 263 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by sądy krajowe przeprowadzały kontrolę zgodności z prawem aktów w przedmiocie wszczęcia postępowania, przygotowania i niewiążącej propozycji przyjętych przez właściwe organy krajowe w ramach procedury przewidzianej w art. 22 i 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającej dyrektywę 2002/87/WE i uchylającej dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE, art. 4 ust. 1 lit. c) i art. 15 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi oraz art. 85–87 rozporządzenia (UE) nr 468/2014 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiającego ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (rozporządzenie ramowe w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego). Jest w tym względzie bez znaczenia okoliczność, że do sądu krajowego wniesiona została szczególna skarga o stwierdzenie nieważności ze względu na podniesione naruszenie powagi rzeczy osądzonej orzeczenia sądu krajowego.

Należy w tym względzie podkreślić, że wówczas, gdy prawodawca Unii zdecydował się na postępowanie administracyjne, które przewiduje przyjęcie przez organy krajowe aktów przygotowawczych do ostatecznej decyzji instytucji Unii wywołującej skutki prawne i mogącej być niekorzystną, zamierza on ustanowić między ową instytucją a tymi władzami krajowymi szczególny mechanizm współpracy, który opiera się na wyłącznej kompetencji decyzyjnej instytucji Unii. Skuteczność procesu decyzyjnego wymaga bezwzględnie jednolitej kontroli sądowej wykonywanej jedynie przez sądy Unii dopiero po przyjęciu przez instytucje Unii decyzji kończącej postępowanie administracyjne, przy czym tylko ta decyzja może wywoływać wiążące skutki prawne mogące wpłynąć na interesy skarżącego, zmieniając w istotny sposób jego sytuację prawną.

W konsekwencji należy stwierdzić, że jedynie sąd Unii ma kompetencję do oceny, incydentalnie, czy zgodność z prawem decyzji EBC z dnia 25 października 2016 r. jest naruszona przez ewentualne wady zgodności z prawem aktów przygotowawczych do tej decyzji przyjętych przez Bank Włoch. Ta kompetencja wyklucza wszelką kompetencję sądów krajowych w odniesieniu do owych aktów, przy czym jest w tym względzie bez znaczenia okoliczność, że do sądu krajowego została wniesiona skarga tego rodzaju jak azione di ottemperanza. W tym względzie, jak podniosła Komisja, wyłączna kompetencja EBC do podjęcia decyzji w kwestii, czy zatwierdzić nabycie znacznego pakietu akcji w instytucji kredytowej, oraz związana z nią wyłączna kompetencja sądów Unii do kontrolowania ważności takiej decyzji, a także, incydentalnie, do dokonywania oceny, czy krajowe akty przygotowawcze nie są obarczone wadami mogącymi wpłynąć na ważność decyzji EBC, sprzeciwiają się temu, by sąd krajowy mógł rozpoznać skargę zmierzającą do zakwestionowania zgodności takiego aktu z przepisem krajowym dotyczącym zasady powagi rzeczy osądzonej (zob. podobnie wyrok z dnia 18 lipca 2007 r., Lucchini, C‑119/05, EU:C:2007:434, pkt 62, 63).

(zob. pkt 48, 49, 57–59; sentencja)