ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 246/24

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 30 czerwca 2010 r. — Hubert Pagnoul przeciwko państwu belgijskiemu — SPF Finances

(Sprawa C-314/10)

()

2010/C 246/42

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Tribunal de première instance de Liège

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Hubert Pagnoul

Strona pozwana: Państwo belgijskie — SPF Finances

Pytanie prejudycjalne

Czy ustawa krajowa — taka, jak loi du 12 juillet 2009 modifiant l’article 26 de la loi spéciale du 6 janvier 1989 sur la Cour d’arbitrage (1) (ustawa z dnia 12 lipca 2009 r. zmieniająca art. 26 ustawy specjalnej z dnia 6 stycznia 1989 r. o sądzie abitrażowym) — która sądowi krajowemu, który stwierdził, że obywatel będący podatnikiem pozbawiony jest — na mocy innej ustawy krajowej, to jest na mocy art. 49 loi-programme du 9 juillet 2004 (ustawy programowej z dnia 9 lipca 2004 r.) — skutecznej ochrony sądowej gwarantowanej przez art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, włączonej do prawa wspólnotowego, nakazuje zwrócić się wpierw do Cour constitutionnel (sądu konstytucyjnego), nie pozwalając by sąd a quo mógł w sposób natychmiastowy zastosować prawo wspólnotowe do zawisłego przed nim sporu, ani też by mógł on w dalszym ciągu sprawować kontrolę zgodności z umowami międzynarodowymi w sytuacji, gdy Cour constitutionnel stwierdził zgodność danej ustawy krajowej z prawami podstawowymi gwarantowanymi na mocy tytułu II Konstytucji jest zgodna — po pierwsze — z art. 6 tytułu I „Przepisy wspólne” traktatu lizbońskiego z dnia 13 grudnia 2007 r. zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej, podpisanego w Maastricht w dniu 7 lutego 1992 r., który wszedł w życie w dniu 1 grudnia 2009 r. (stanowiącym powtórzenie w znacznej części przepisu w art. 6 tytułu I Traktatu o Unii Europejskiej, podpisanego w Maastricht w dniu 7 lutego 1992 r., który z kolei wszedł był w życie w dniu 1 listopada 1993 r.), jak również art. 234 (dawniej 177) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (traktatu WE) z dnia 25 marca 1957 r. lub — po drugie — z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2000 r.?

(1) Moniteur belge z dnia 31 lipca 2009 r., s. 51617.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 246/35

Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii

(Sprawa C-356/10)

()

2010/C 246/59

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Walker, D. Kukovec, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Irlandia

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że w ramach postępowania w sprawie udzielania przez Department of Agriculture and Food (Wydział Rolnictwa i Żywności) zamówień publicznych na znaki identyfikacji zwierząt, w związku ze stosowaniem kryteriów zdolności wykonania zamówienia przez oferentów jako kryteriów udzielenia zamówienia, a nie jako kryteriów wyboru, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 53 dyrektywy 2004/18/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi;

— obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja twierdzi, że kryteria udzielania zamówienia stosowane przez Department of Agriculture and Food obejmowały kryteria zastrzeżone do stosowania na etapie wyboru, to znaczy zdolność wykonania danego zamówienia przez oferentów i że w konsekwencji Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 53 dyrektywy 2004/18/WE.

(1) Dz.U. L 134, s. 114.
3)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy art. 2d ust. 1 lit. b) dyrektywy 92/13/EWG należy interpretować w ten sposób, iż ma on zastosowanie do zamówień publicznych, które zostały udzielone przed upływem terminu na dostosowanie prawa krajowego do dyrektywy 2007/66/WE?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 246/21

Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

(Sprawa C-301/10)

()

2010/C 246/36

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán, A.-A. Gilly, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że nie zapewniając, by systemy zbierania w Whitburn oraz Beckton i Crossness w Londynie spełniały wymogi odpowiednich systemów zbierania, zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 i załącznika I A do dyrektywy Rady 91/271 z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (1) oraz nie zapewniając, by ścieki w oczyszczalniach ścieków Beckton, Crossness i Mogden w Londynie, były poddawane właściwemu oczyszczaniu zgodnie z art. 4 ust. 1 i 3, art. 10 i załącznikiem I B do tej dyrektywy, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom państwa członkowskiego ciążącym na nim na mocy tych przepisów.

— obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na mocy art. 3 ust. 1 i 2 oraz załącznika I A do dyrektywy Rady 91/271 z dnia 21 maja 1991 r., dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, Zjednoczone Królestwo jest zobowiązane zapewnić, by wszystkie aglomeracje o równoważnej liczbie mieszkańców ponad 15 000 zostały wyposażone, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r., w systemy zbierania oraz by systemy te spełniały wymogi załącznika I A do tej dyrektywy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 3 oraz załącznikiem I B do tej dyrektywy Zjednoczone Królestwo jest zobowiązane zapewnić również by wprowadzane do systemu zbierania ścieki komunalne ze wszystkich aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców ponad 15 000, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r., przed odprowadzeniem były poddawane wtórnemu oczyszczaniu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu oraz by zrzuty z oczyszczalni ścieków komunalnych spełniały wymogi, jakim powinny odpowiadać zrzuty z oczyszczalni do wód, do których odprowadzane są ścieki.

Z uwagi na fakt, że funkcjonujący w Zjednoczonym Królestwie system zbierania łączy zbiór ścieków komunalnych oraz odprowadzanie wody deszczowej na obszarze Londynu, system ten winien być zaprojektowany w taki sposób, by zapewnić, że zbierana woda będzie gromadzona i przekazywana do oczyszczania zgodnie z wymogami dyrektywy. Zjednoczone Królestwo nie zapewniło, by systemy zbierania zostały zaprojektowane i wykonane w taki sposób, by zbierały ogół ścieków komunalnych wytwarzanych przez aglomeracje, które obsługują i przekazywały je do oczyszczania. Wydolność systemu zbierania musi być wystarczająca, by uwzględniać naturalne warunki klimatyczne i zmiany pór roku. Zjednoczone Królestwo naruszyło wymogi dyrektywy nie zapewniając odpowiednich systemów zbierania i urządzeń oczyszczania na obszarach Londynu i Whitburn, dopuszczając do przedostawania się nadmiaru nieczyszczonych ścieków do środowiska.

(1) Dz.U. L 135, s. 40.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 246/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 27 maja 2010 r. — Döhler Neuenkirchen GmbH przeciwko Hauptzollamt Oldenburg

(Sprawa C-262/10)

()

2010/C 246/29

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesfinanzhof

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Döhler Neuenkirchen GmbH

Strona pozwana: Hauptzollamt Oldenburg

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 204 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (1) należy interpretować w ten sposób, że dotyczy on również niewykonania obowiązków, które należy spełnić dopiero po zastosowaniu danej procedury celnej, w związku z czym w przypadku przywożonych towarów, które częściowo zostały powrotnie wywiezione przy dochowaniu terminu w ramach uszlachetniania czynnego w procedurze zawieszającej, naruszenie obowiązku dostarczenia urzędowi nadzorującemu rozliczenia procedury w przeciągu 30 dni po wygaśnięciu okresu zakończenia procedury prowadzi do powstania długu celnego w zakresie całości przywożonych towarów podlegających rozliczeniu, gdy nie są spełnione przesłanki art. 859 pkt 9 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (2) zmienionego przez art. 1 pkt 30 lit. b) rozporządzenia Komisji (WE) nr 993/2001 z dnia 4 maja 2001 r. (3)?

(1) Dz.U. L 302, s 1.

(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny

(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 993/2001 z dnia 4 maja 2001 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny; Dz.U. L 141, s. 1.
—

Stwierdzenie, że Republika Grecka, nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych do dostosowania się do dyrektywy Rady 2006/117/Euratom z dnia 20 listopada 2006 r. w sprawie nadzoru i kontroli nad przemieszczaniem odpadów promieniotwórczych oraz wypalonego paliwa jądrowego (1) bądź w każdym razie nie podając wspomnianych przepisów do wiadomości Komisji, naruszyła zobowiązania, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;
1)

Czy podatnikowi, który przejściowo korzysta z części dobra inwestycyjnego należącego do jego przedsiębiorstwa dla własnego użytku przysługuje zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 lit. a) i b) oraz art. 11 część A ust. 1 lit. c) a także art. 17 ust. 2 szóstej dyrektywy (1) prawo do odliczenia podatku w odniesieniu do wydatków na trwałe przekształcenia, które zostały dokonane wyłącznie w celach prywatnego korzystania?
nie sprecyzowały w odniesieniu do każdego beneficjenta, jakiego rodzaju wydatki poniósł on, by być uprawnionym do pomocy na podstawie rozporządzenia w sprawie ogólnego wyłączenia;
2)

Czy sprzeczne są z prawidłowym zastosowaniem art. 3, 10, 43, 49 i 81 traktatu WE przepisy krajowe zawarte w art. 32 ust. 7 bis dekretu ustawodawczego nr 185 z dnia 29 listopada 2008 r., wprowadzonego na mocy ustawy zatwierdzającej nr 2 z dnia 28 stycznia 2009 r. i zmienionego następnie ustawą nr 14 z dnia 27 lutego 2009 r., które przewidują, z wyłączeniem spółek z większościowym udziałem kapitału publicznego: nieważność decyzji o udzieleniu zamówienia na wykonanie usług związanych z rozliczaniem, naliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów samorządów lokalnych podmiotom które nie spełniają wymogu finansowego dotyczącego posiadania wpłaconego w całości kapitału zakładowego w kwocie 10 milionów EUR; obowiązek dostosowania własnego kapitału zakładowego do wyżej wymienionej kwoty minimalnej przez podmioty wpisane do odpowiedniego rejestru podmiotów prywatnych uprawnionych do prowadzenia działalności związanej z rozliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów prowincji i gmin zgodnie z art. 53 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 446 z dnia 15 grudnia 1997 r. z późniejszymi zmianami; zakaz uzyskiwania nowych zamówień lub brania udziału w przetargach na udzielenie zamówienia na usługi związane z rozliczaniem, naliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów samorządów lokalnych do czasu spełnienia wymogu dostosowania kapitału zakładowego?
4)

W przypadku gdyby Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub Bundesarbeitsgericht, opierając się na wytycznych zawartych w wyroku wydanym przez Trybunał w trybie prejudycjalnym, udzielili na pytanie trzecie lit. a) i b) odpowiedzi przeczącej: Czy przyjęcie jako podstawy każdorazowo najwyższej kategorii wiekowej w celu stosowania postanowień układu dotyczących warunków wynagradzania do czasu wejścia w życie nowego uregulowania, które będzie zgodne z prawem Unii, jest jedynym sposobem, aby usunąć naruszenie ustanowionego w prawie pierwotnym zakazu dyskryminacji ze względu na wiek, którym dotknięty jest system wynagrodzeń zatwierdzony układem zbiorowym i które pozbawia go w całości skuteczności, jeżeli wziąć pod uwagę dodatkowe koszty, z którymi rozwiązanie to wiąże się dla pracodawcy, oraz prawo do negocjowania układu zbiorowego przysługujące jego stronom?
2)

Wypaczenie dowodów z uwagi na to, że Sąd zastosował art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia i posłużył się wadliwym i zbyt restrykcyjnym kryterium przy ocenie charakteru opisowego słownego znaku towarowego, a mianowicie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 203 629„MEMORY”.
1)

Czy art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (1) należy interpretować w ten sposób, że przewidziana w ust. 2 tego artykułu tymczasowa składka restrukturyzacyjna dla cukru i syropu inulinowego na rok gospodarczy 2008/2009 w wysokości 113,30 EUR od tony kwoty powinna zostać pobrana w każdym razie w pełnej wysokości również wtedy, gdy w wyniku jej zapłaty doszłoby do (znacznej) nadwyżki funduszu restrukturyzacji, a dalszy wzrost zapotrzebowania finansowego wydaje się wykluczony?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 260/5

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 7 lipca 2010 r. — Grünwald Logistik Service GmbH (GLS) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Stadt

(Sprawa C-338/10)

()

2010/C 260/07

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Finanzgericht Hamburg

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Grünwald Logistik Service GmbH (GLS)

Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Stadt

Pytanie prejudycjalne

Czy przepisy antydumpingowe przyjęte przez Komisję Europejską w postępowaniu na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) są bezskuteczne, ponieważ Komisja przyjęła je na podstawie normalnej wartości ustalonej w oparciu „o inną uzasadnioną metodę” (tutaj: na podstawie na podstawie ceny faktycznie płaconej lub należnej we Wspólnocie za produkt podobny) bez dokładniejszych ustaleń dotyczących normalnej wartości, po czym w kraju analogicznym, jaki Komisja najpierw wzięła pod uwagę jako taki, bezskutecznie zwróciła się do dwóch przedsiębiorstw — przy czym jedno nie udzieliło żadnej odpowiedzi, a drugie wykazało gotowość do współpracy, jednakże nie odpowiedziało na wysłany w związku z tym kwestionariusz — a uczestnicy postępowania wskazali Komisji inny ewentualny kraj analogiczny?

(1) Dz.U. L 56, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 260/6

Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

(Sprawa C-341/10)

()

2010/C 260/08

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: J. Enegren i Ł. Habiak, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

Żądania strony skarżącej

— o stwierdzenie, że w związku z nieprawidłowym i niepełnym wdrożeniem art. 3 ust. 1 lit. d) — h) i art. 9 dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (1), Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 16 tej dyrektywy;

— obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Przedmiotowym zakresem stosowania dyrektywy 2000/43/WE objętych jest szereg obszarów, wymienionych w art. 3 ust. 1 dyrektywy. Na mocy art. 16 dyrektywy na państwach członkowskich ciąży obowiązek przyjęcia przepisów niezbędnych do wykonania dyrektywy we wszystkich tych obszarach (lub zapewnienia, że przepisy takie zostaną przyjęte przez partnerów społecznych) oraz powiadomienia o tym Komisji Europejskiej. Zdaniem Komisji Rzeczpospolita Polska dotychczas wywiązała się z tego obowiązku jedynie częściowo. W niniejszej skardze Komisja zarzuca Polsce nieprawidłowe i niepełne wdrożenie dyrektywy w zakresie wstępowania do organizacji pracowników lub pracodawców lub jakiejkolwiek organizacji, której członkowie wykonują określony zawód i działania w takich organizacjach, łącznie z korzyściami jakie dają takie organizacje, ochrony społecznej, łącznie z zabezpieczeniem społecznym i opieką zdrowotną, świadczeń społecznych, edukacji, a także dostępu do dóbr i usług oraz dostarczania dóbr i usług publicznie dostępnych, włącznie z zakwaterowaniem (art. 3 ust. 1 lit. d)–h) dyrektywy). Komisja odrzuca twierdzenia władz polskich, jakoby wdrożenie dyrektywy w tych obszarach zapewniały przepisy Konstytucji RP, ustaw oraz umów międzynarodowych, wskazanych w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi.

Komisja Europejska zarzuca ponadto Polsce, że w sposób nieprawidłowy i niepełny wdrożyła do prawa krajowego art. 9 dyrektywy 2000/43/WE. Przepis ten, mówiący o środkach niezbędnych do ochrony osób przed wszelkiego rodzaju negatywnym traktowaniem lub skutkami w reakcji na skargę lub wystąpienie z powództwem do sądu z zamiarem doprowadzenia do przestrzegania zasady równego traktowania, dotyczy wszystkich osób i wszystkich sytuacji objętych zakresem stosowania dyrektywy. Tymczasem przepisy dotychczas przekazane przez władze polskie zdaniem Komisji świadczą o istnieniu tego rodzaju środków jedynie w odniesieniu do pracowników oraz stosunku pracy.

(1) Dz.U. L 180, s. 22
—

stwierdzenie, że nie uchwalając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2007/2/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE) lub w każdym razie nie informując o tym Komisji, Republika Finlandii uchybiła w odniesieniu do prowincji Åland zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 260/13

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 6 sierpnia 2010 r. — J. McB. przeciwko L. E.

(Sprawa C-400/10)

()

2010/C 260/17

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

Supreme Court, Irlandia

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: J. McB.

Strona pozwana: L. E.

Pytania prejudycjalne

Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 (1) z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (2), interpretowane zgodnie z art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej lub w inny sposób, zakazuje państwu członkowskiemu ustanowienia prawnego wymogu, że ojciec dziecka niepozostający w związku małżeńskim z matką dziecka musi uzyskać orzeczenie właściwego sądu przyznające mu pieczę nad dzieckiem, aby mógł zostać uznany za osobę posiadającą prawo do »pieczy nad dzieckiem«, którego naruszenie czyni uprowadzenie dziecka z kraju zwykłego pobytu bezprawnym do celów stosowania art. 2 pkt 11 tego rozporządzenia?

(1) Dz.U. L 338, s. 1.

(2) Rozporządzenie Rady z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich i w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej za dzieci obojga małżonków, Dz.U. L 160, s. 19.
7)

Po czwarte, Sąd błędnie przyjął, że prawo do obrony nie ma zastosowania do wnoszącego odwołanie. Prawo do obrony, w tym prawo do sprawiedliwego procesu oraz do skutecznej kontroli sądowej, jest podstawowym aspektem zasady państwa prawa w Unii Europejskiej, która stosuje się zawsze, gdy instytucje Unii Europejskiej wprowadzają środek bezpośrednio niekorzystny dla danej jednostki. Ponadto Sąd błędnie przyjął, że prawo do obrony wnoszącego odwołanie (przy założeniu, że ma ono zastosowanie) nie zostało naruszone, ponieważ przesłuchanie nie doprowadziłoby do innego skutku, jako że wnoszący odwołanie nie przedstawił informacji, które można by odmiennie ocenić.
—

stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/82/WE Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie zobowiązania przewoźników do przekazywania danych pasażerów (1), a w każdym razie poprzez niezawiadomienie Komisji o takich przepisach, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 wspomnianej dyrektywy;
1)

Czy wykładni art. 110 akapit pierwszy TFUE (uprzednio art. 90 WE) należy dokonywać w ten sposób, że zakazuje państwu członkowskiemu wprowadzenia podatku mającego cechy podatku od zanieczyszczeń przewidzianego w OUG nr 50/2008 w brzmieniu zmienionym przez OUG nr 218/2008, z którego zwolnione są pojazdy silnikowe kategorii M1 spełniające normę zanieczyszczenia Euro 4 o pojemności silnika mniejszej niż 2 000 cm3, jak również wszelkie pojazdy silnikowe kategorii N1 spełniające normę zanieczyszczenia Euro 4 zarejestrowane po raz pierwszy w Rumunii lub w innym państwie członkowskim, od dnia 15 grudnia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2009 r., ale nie podobne lub konkurencyjne używane pojazdy silnikowe pochodzące z innego państwa członkowskiego, zarejestrowane przed dniem 15 grudnia 2008 r., ponieważ podatek ten może stanowić opłatę wewnętrzną obciążającą towary pochodzące z innych państw członkowskich w sposób pośrednio dyskryminacyjny w stosunku do opodatkowania produktów krajowych, chroniąc w ten sposób krajową produkcję nowych samochodów?
2)

Na podstawie jakich kryteriów należy ustalić czy dostosowano się do postanowień dotyczących wymaganej higieny zawartych w załączniku II Rozdział I pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 852/2004, takich jak na przykład te, które odnoszą się do sformułowania „[umywalki do mycia rąk] muszą być zaopatrzone w środki do mycia rąk i do higienicznego ich suszenia”? Czy ten przepis załącznika należy interpretować w ten sposób, że urządzenie do suszenia rąk tudzież kran tylko wtedy spełniają wymogi dotyczące higieny zawarte w załączniku II Rozdział I pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 jeżeli mogą być używane bez potrzeby dotknięcia ich ręką?
Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 maja 2010 r. w sprawie T-432/05 EMC Development AB przeciwko Komisji Europejskiej wniesione w dniu 22 lipca 2010 r. przez EMC Development AB

(Sprawa C-367/10 P)

()

(2010/C 288/33)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: EMC Development AB (przedstawiciel: W.N. Schelp, adwokat)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

(i) stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 września 2005 r.;

(ii) tytułem żądania ewentualnego względem (i) — uchylenie w całości lub w części zaskarżonego wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd w celu wydania rozstrzygnięcia z uwzględnieniem dostarczonych przez Trybunał wskazówek;

(iii) w każdym razie obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie przed Sądem i Trybunałem.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie twierdzi, że podzielając stanowisko Komisji dotyczące wytycznych, Sąd zmusił wnoszącą odwołanie do udowodnienia okoliczności faktycznych oraz nałożył na wnoszącą odwołanie ciężar nie do udźwignięcia. Czyniąc tak zmierzał do uzyskania dowodu skutków norm zharmonizowanych, nie rozważając obszerniejszego i bardziej zasadniczego zagadnienia ich charakteru. Wnosząca odwołanie uważa, że stanowi to naruszenie prawa oraz iż odwrócona została kolejność przeprowadzania porównania charakteru i skutków normy zharmonizowanej.