Artykuły 21 TFUE i 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie krajowym przepisom podatkowym, które zastrzegają korzystanie z ulgi podatkowej dla emerytów na rzecz podatników posiadających zaświadczenie o potrąceniu podatku, które to zaświadczenie nie jest wydawane, jeżeli ta emerytura, mimo że podlega opodatkowaniu w państwa członkowskiego miejsca zamieszkania podatnika, nie jest przedmiotem opodatkowania u źródła w tym państwie członkowskim, z powodu w szczególności tego że podmiot zobowiązany do wypłaty rzeczonej emerytury ma siedzibę w innym państwie członkowskim.

W szczególności, co się tyczy art. 45 TFUE, wprowadzając odmienne traktowanie podatników zamieszkujących w danym państwie członkowskim w zależności od państwa członkowskiego, w jakim mają źródło opodatkowane w owym państwie członkowskim emerytury, z których korzystają oni i odmawiając korzyści w formie ulgi podatkowej podatnikom, których podmiot zobowiązany do wypłaty emerytury ma siedzibę w na terytorium innego państwa członkowskiego, przepisy krajowe mogą odwodzić pracowników od poszukiwania lub przyjmowania zatrudnienia w innym państwie członkowskim. Co się tyczy art. 21 TFUE, ponieważ podatnik, który wykonywał swe prawo do przemieszczania się i przebywania w innym państwie członkowskim niż państwo, którego jest obywatelem i który korzysta z powodu przebywania w tym innym państwie członkowskim z emerytury wypłacanej przez podmiot zobowiązany do jej wypłaty mający siedzibę w tym drugim państwie, spotkał się z odmową przyznania korzyści podatkowej, jaką stanowi ulga podatkowa, ów podatnik znajduje się w sytuacji niekorzystnej w porównaniu do podatników, którzy nie wykonali swobody przemieszczania się i przebywania w innym państwie członkowskim.

Owa różnica w traktowaniu nie jest uzasadniona różnicą obiektywnej sytuacji. W istocie ulgę podatkową ustanowiono w celu realizacji selektywnej polityki podatkowej w stosunku do osób należących do najwrażliwszych warstw społecznych, umożliwiając im uzyskanie wskutek takiej korzyści podatkowej, możliwie wysokiego dochodu. Tymczasem w świetle takiego celu, będący rezydentem podatnik, który otrzymuje emeryturę mającą źródło w innym państwie członkowskim niekoniecznie znajduje się w sytuacji odmiennej od podatnika będącego rezydentem, który otrzymuje taką emeryturę od podmiotu zobowiązanego do jej wypłaty mającego siedzibę w państwie jego zamieszkania, albowiem obydwaj ci podatnicy mogą należeć do najwrażliwszych warstw społecznych. Takie odmienne traktowanie nie może być uzasadnione ani względami administracyjnymi i praktycznymi, ani koniecznością zachowania spójności krajowego systemu podatkowego. Po pierwsze bowiem, nie jest kwestionowany system oparty na potrąceniu podatku u źródła ani odpowiedni i praktyczny charakter dostarczania zaświadczenia o potrąceniu podatku, lecz bezwzględna odmowa przyznania korzyści podatkowej, w sytuacji gdy dany podatnik nie jest w stanie przedstawić takiego zaświadczenia, nawet jeśli spełnia on inne warunki aby móc korzystać z rzeczonej korzyści. Tymczasem nie można z góry wykluczyć, że podatnik jest w stanie przedłożyć dowody, na podstawie których organ podatkowy państwa członkowskiego opodatkowania mógłby w sposób jasny i precyzyjny skontrolować stan i charakter dochodów z emerytury pochodzącej z innego państwa członkowskiego. Po drugie, dana korzyść podatkowa nie jest wyrównana poprzez określone obciążenie.

(por. pkt 38, 40, 41, 44, 47, 48, 50, 53–55, 61–63; sentencja)