Sprawa T-316/07

Commercy AG

przeciwko

Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Słowny wspólnotowy znak towarowy easyHotel — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy EASYHOTEL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak podobieństwa towarów i usług — Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94 — Pomoc w zakresie kosztów postępowania — Wniosek złożony przez syndyka spółki handlowej — Artykuł 94 ust. 2 regulaminu”

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 22 stycznia 2009 r. II ‐ 47

Streszczenie wyroku

Nie istnieje w odczuciu ogółu odbiorców prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w przypadku oznaczenia słownego easyHotel, o którego rejestrację jako wspólnotowego znaku towarowego wniesiono dla „usług informacyjnych dotyczących usług transportowych, w tym usług informacyjnych świadczonych online w oparciu o informatyczną bazę danych lub Internet; usług rezerwacji i zamówień wycieczek turystycznych w sieci (World Wide Web) i zinformatyzowanych usług rezerwacji pokoi hotelowych” należących odpowiednio do klas 39 i 42 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, jak również towarów i usług należących do klas 16, 25, 32, 33, 35, 36 i 41, oraz w przypadku słownego znaku towarowego EASYHOTEL, zarejestrowanego wcześniej w Niemczech dla „oprogramowania informatycznego do tworzenia niezależnych od wszelkich platform sklepów internetowych i systemów autorskich w Internecie, przeznaczonych głównie do dokonywania rezerwacji i zamówień pokoi hotelowych oraz płatności za nie” i „rozwoju i opracowywania oprogramowania informatycznego głównie dla sklepów internetowych i systemów autorskich w Internecie, zwłaszcza na potrzeby dokonywania rezerwacji i zamówień pokoi hotelowych oraz płatności za nie”, należących odpowiednio do klas 9 i 42 w rozumieniu tego porozumienia. Towary i usługi, o których mowa, różnią się pod względem charakteru, przeznaczenia i sposobu używania, a także nie konkurują ze sobą ani się nie uzupełniają. Już na wstępie należy bowiem stwierdzić, że towary i usługi oznaczone wcześniejszym znakiem towarowym stanowią produkty informatyczne, podczas gdy usługi informacyjne, zamawiania i rezerwacji oznaczone zgłoszonym znakiem towarowym mają inny charakter i wykorzystują informatykę jedynie jako nośnik do przekazywania informacji lub umożliwienia dokonania rezerwacji pokoju hotelowego czy wycieczki. Towary i usługi objęte rejestracją wcześniejszego znaku towarowego są specyficznie kierowane do przedsiębiorstw z sektora hotelarskiego i turystycznego, natomiast usługi informacyjne, zamawiania i rezerwacji oznaczone zgłoszonym znakiem towarowym są przeznaczone dla ogółu odbiorców. Ponadto towary i usługi oznaczone wcześniejszym znakiem towarowym są wykorzystywane w celu umożliwienia funkcjonowania systemu informatycznego, a dokładniej sklepu internetowego, podczas gdy usługi informacyjne, zamawiania i rezerwacji objęte rejestracją zgłoszonego znaku towarowego są wykorzystywane do dokonania rezerwacji pokoju hotelowego lub wycieczki. Sama okoliczność, że usługi informacyjne, zamawiania i rezerwacji oznaczone zgłoszonym znakiem towarowym są świadczone wyłącznie w Internecie i wymagają zatem nośnika informatycznego, takiego jak dostarczany przez towary i usługi oznaczone wcześniejszym znakiem towarowym, nie wystarczy, aby zatrzeć podstawowe różnice występujące między rozpatrywanymi towarami i usługami pod względem ich charakteru, przeznaczenia i sposobu używania. (por. pkt 51–54)

Z art. 55 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w związku z art. 42 ust. 1 i art. 52 ust. 1 tego rozporządzenia wynika, że wniosek o unieważnienie oparty na art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia może być złożony wyłącznie przez właścicieli wcześniejszych znaków towarowych, na które powołano się na poparcie tego wniosku, lub przez upoważnionych przezeń licencjobiorców. Funkcja syndyka w postępowaniu w sprawie ogłoszenia upadłości spółki handlowej, który jest właścicielem spornych znaków towarowych, nie odpowiada żadnej z tych dwóch kategorii podmiotów. Zatem wniosek o unieważnienie złożony przez tego syndyka we własnym imieniu należy uznać za niedopuszczalny. Jeśli zainteresowana spółka złożyła wniosek o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego, powołując się na wcześniejsze znaki towarowe, których jest właścicielem, to ta właśnie spółka w danym przypadku reprezentowana przez syndyka w postępowaniu upadłościowym, jest upoważniona do zaskarżenia decyzji wydziału unieważnień i izby odwoławczej. Natomiast odwołanie do izby odwoławczej czy skarga do Sądu wniesione przez syndyka w postępowaniu upadłościowym tejże spółki we własnym imieniu winny być odrzucone z uwagi na to, że wbrew postanowieniom, odpowiednio, art. 58 i art. 63 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94 zostały one wniesione przez osobę, która nie była uprawniona do zaskarżenia decyzji, których te środki dotyczyły. (por. pkt 20, 21, 23)

Uwzględnienie wniosku o przyznanie pomocy w zakresie kosztów postępowania złożonego przed Sądem w imieniu osoby prawnej przez jej przedstawiciela działającego w charakterze syndyka w postępowaniu w przedmiocie ogłoszenia upadłości co do jej majątku stanowiłoby w rzeczywistości przyznanie tego przywileju osobie prawnej z naruszeniem art. 94 § 2 regulaminu Sądu, zgodnie z którym każda osoba fizyczna, która ze względu na swoją sytuację materialną nie jest w stanie w całości lub w części ponieść kosztów, o których mowa w § 1, jest uprawniona do uzyskania pomocy w zakresie kosztów postępowania. Przepis ten wyraźnie przewiduje, że z pomocy w zakresie kosztów postępowania mogą korzystać wyłącznie osoby fizyczne. (por. pkt 16, 18, 19, 27, 29)