ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 354/44

Skarga wniesiona w dniu 2 września 2015 – Polska przeciwko Komisji

(Sprawa T-507/15)

(2015/C 354/54)

Język postępowania: Polski

Strony

Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/1119 z dnia 22 czerwca 2015 r. (notyfikowanej jako dokument nr C(2015)4076) wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.Urz. UE L 182, s. 39), w części wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej kwoty 1 42 446,05 EUR oraz 5 5 3 75 053,74 EUR, wydatkowane przez agencję płatniczą akredytowaną przez Rzeczpospolitą Polską;

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 52 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 (1) oraz naruszenia zasady pewności prawa i zasady uzasadnionych oczekiwań poprzez zastosowanie korekty finansowej w oparciu o błędne ustalenia faktyczne i błędną wykładnię prawa, pomimo że wydatki zostały dokonane przez władze polskie zgodnie z przepisami unijnymi.

2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 52 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 poprzez zastosowanie korekty ryczałtowej w wysokości rażąco nadmiernej w stosunku do ryzyka ewentualnej straty finansowej dla budżetu Unii.

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 381/47

Skarga wniesiona w dniu 2 września 2015 r. – Węgry/Komisja

(Sprawa T-505/15)

(2015/C 381/57)

Język postępowania: węgierski

Strony

Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér, G. Koós i A. Pálfy, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/1119 z dnia 22 czerwca 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowanej jako dokument nr C(2015) 4076] w zakresie, w jakim Komisja stanowi w niej w odniesieniu do Węgier, że należy wyłączyć z finansowania Unii Europejskiej kwotę 6 3 24 349,33 EUR w związku z audytem przestrzegania zasady wzajemnej zgodności;

— obciążenie Komisji kosztami związanymi z postępowaniem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzuty skierowane przeciwko stwierdzeniom poczynionym przez Komisję.

Strona ta twierdzi, że instytucja ta wskazała, iż, zgodnie z podstawowymi zasadami rządzącymi kontrolą kwalifikowalności, za podstawowe braki tej kontroli uznać należy zarówno te sankcje, które nie zostały nałożone ze względu na to, że kontrola na miejscu przestrzegania zasady wzajemnej zgodności (wymogów prawnych związanych z zarządzaniem albo korzystnych warunków rolniczych i ekologicznych) albo nie została przeprowadzona albo została przeprowadzona nieprawidłowo, jak i te sankcje, które zostały przewidziane w przepisach, ale zostały pozbawione mocy odstraszającej ze względu na to, że nie zostały one zastosowane albo zostały zastosowane nieprawidłowo. Komisja dodała, że w przypadku tak zwanych drobnych niezgodności z art. 24 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 władze węgierskie przyjęły marginesy tolerancji niewynikające z nałożenia sankcji oraz, wbrew przepisom Unii, nie wzięły pod uwagę względów związanych ze zdrowiem publicznym i ze zdrowiem zwierząt.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/1066 z dnia 2 lipca 2015 r. zmieniającej decyzję 2013/183/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (Dz.U. L 174, s. 25) oraz rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1062 z dnia 2 lipca 2015 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 329/2007 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (Dz.U. L 174, s. 16) w zakresie, w jakim na mocy tych aktów dodano nazwiska i nazwę skarżących do załącznika V do rozporządzenia nr 329/2007;
—

dopuszczenie w zakresie dowodów, poza dowodami przedstawionymi w toku postępowania administracyjnymi, dowodów załączonych do skargi wniesionej w niniejszej sprawie, ponumerowanych od 1 do 14 i wymienionych w tabeli załączników załączonej do niniejszej skargi.
—

stwierdzenie, że Komisja Europejska ustanowiła, bez prawidłowych i poprawnych przesłanek, wymóg wprowadzenia we Włoszech, a w szczególności w Ligurii, nieuzasadnionych ograniczeń odstrzału słonek, drozdów i kwiczołów w stosunku do tego, co jest dozwolone we Francji, a w szczególności na Korsyce i na południu Francji, przyśpieszając na dzień 20 stycznia zakończenie w Toskanii okresu polowań na wspomniane trzy gatunki wędrowne;
—

stwierdzenie, że Komisja Europejska ustanowiła, bez prawidłowych i poprawnych przesłanek, wymóg wprowadzenia we Włoszech, a w szczególności w Toskanii, nieuzasadnionych ograniczeń odstrzału słonek, drozdów i kwiczołów w stosunku do tego, co jest dozwolone we Francji, a w szczególności na Korsyce, przyśpieszając na dzień 20 stycznia zakończenie w Toskanii okresu polowań na wspomniane trzy gatunki wędrowne;
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) poprzez odmowę dostępu do szczegółowej opinii Komisji — Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia 1049/2001 nie może być rozsądnie interpretowany w ten sposób, że oznacza on, iż dokument znajdujący się w posiadaniu Komisji nie może zostać ujawniony, jeżeli mogłoby to naruszyć cel jakiejkolwiek kontroli, jakiegokolwiek dochodzenia lub jakiegokolwiek audytu, nawet jeśli dany dokument nie został sporządzony w ramach ani do celów takiej kontroli, takiego dochodzenia czy audytu. — Żadne ogólne domniemanie, że ujawnienie dokumentu mogłoby naruszyć ochronę celu dochodzenia w sprawie stwierdzenia naruszenia nie może zostać zastosowane do dokumentu przedstawionego w ramach procedury notyfikacji, gdyż w odniesieniu do takiej procedury nie istnieje żadne tego rodzaju ogólne domniemanie. — Twierdzenie Komisji, że jej opinia dotyczy środka służącego usunięciu naruszenia prawa Unii i że opinia ta zawiera odniesienia do wystosowanego przez Komisję formalnego powiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia naruszenia i oceny zgłoszonego środka w świetle tego postepowania, nie stanowi dowodu na istnienie jakiegokolwiek ogólnego domniemania co do tego, że szczegółowa opinia nie powinna zostać ujawniona. — Stanowisko Komisji jest niespójne, gdyż instytucja ta oparła swą decyzję na ogólnym domniemaniu, ale powołuje się jednocześnie na specyfikę „tej konkretnej sprawy”.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia lub błędnego zastosowania art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001. — Skarżąca twierdzi, że w przypadku niniejszej sprawy nie zostało właściwie ocenione ograniczenie wyjątku, na który powołała się Komisję w odniesieniu do dostępu do dokumentów dotyczących postępowania w sprawie naruszenia nr 2009/4426, jakim jest istnienie „nadrzędnego interesu publicznego” przemawiającego za ujawnieniem wspomniane w zakończeniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001. — Zatwierdzony i już realizowany projekt uzdatnienia, do wykonania bezpośrednio przez Syndial (właściciela terenu) jest w pełni zgodny z zasadami wspólnotowymi dotyczącymi rehabilitacji i rekultywacji obszarów dotkniętych zanieczyszczeniem historycznym. — Stanowisko zajmowane przez Republikę Włoską w postępowaniu nr 2009/4426 wydaje się niespodziewanie poświęcać interes publiczny realizowany na poziomie krajowym na rzecz bezkrytycznego przystąpienia do zarzutów wysuniętych przez Komisję, przy zapomnieniu, że postępowanie, w wyniku którego został zatwierdzony projekt uzdatnienia obszaru, odbyło się zgodnie ze ścieżką przewidzianą na poziomie krajowym przez to samo ministerstwo, które obecnie kwestionuje jego ważność. Umożliwienie sprawdzenia przez Syndial, czy zgodność z zasadami wspólnotowymi jest rzeczywiście sprawdzana, stanowi zatem istotny i nadrzędny interes publiczny w rozumieniu art. 4 ust. 2. — Interes uzasadniający wnioski Syndial nie jest interesem prywatnym – skądinąd zgodnym z prawem – lecz uwzględnia bardziej istotny interes publiczny mający na celu skuteczną ochronę poprawności i prawidłowego przebiegu przedmiotowego postępowania wspólnotowego i wewnętrznych działań administracyjnych (będących przedmiotem wyraźnej ochrony na mocy, po pierwsze, art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i, po drugie, art. 97 konstytucji Republiki Włoskiej), który odnosi się nie tylko do prawa do obrony podmiotu indywidualnego (bezpośrednio zainteresowanego skutkami decyzji wydanych w postępowaniu w sprawie naruszenia), ale w szczególności do prawa podstawowego do informacji na temat środowiska, potwierdzonego przez zasady prawa Unii (art. 191 ust. 2 i 3 akapit pierwszy, w związku z zasadą, o której mowa w art. 11 TFUE, wprowadzoną w życie również poprzez przystąpienie Unii Europejskiej do konwencji z Aarhus z dnia 27 czerwca 1998 r.).
1.

Zarzut pierwszy dotyczący błędu co do prawa i błędnego zastosowania art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43). Skarżący podnosi, że Parlament popełnił błąd co do prawa i błędnie zastosował art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ: — dostęp do żądanych dokumentów, które są częścią procedury prawodawczej, nie zagraża w sposób szczególny, rzeczywisty i konkretny procesowi legislacyjnemu; — Parlament nie uwzględnił faktu, że w szczególności po wejściu w życie traktatu z Lizbony do legislacyjnych prac przygotowawczych ma zastosowanie zasada zapewnienia możliwie najszerszego dostępu do dokumentów; — jeśli art. 4 ust. 3 nadal ma zastosowanie do legislacyjnych prac przygotowawczych po wejściu w życie traktatu z Lizbony i Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, to Parlament popełnił błąd co do prawa i błędnie zastosował kryterium nadrzędnego interesu publicznego.
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu: Results of the evaluation – Ineligible proposal. Proposal: A4A, 699442 – Decision ref. Ares (2015)3187639, doręczonego w dniu 29 lipca 2015 r., wydanego przez Komisję Europejską, EASME Agencję Wykonawczą ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw, ponieważ jest on niezgodny z prawem ze wskazanych powodów;
—

co się tyczy dowodów, o dopuszczenie dowodów przedstawionych w toku postępowania administracyjnego, załączonych do pisma wszczynającego niniejsze postępowania, ponumerowanych od 1 do 4 i wymienionych w tabeli załączników do skargi.
—

Po drugie, na podstawie art. 272 TFUE, stwierdzenie, że Komisja naruszyła pkt II.14 ust. 1 lit. a) i pkt II.22 ust. 5 ogólnych warunków FP7, w związku z końcowym sprawozdaniem z audytu 11-INFS-025 i z audytu 11-BA119–016 dokonanych w lokalach Rose Vision w ramach jej uczestnictwa w projekcie „Support action to the Integral Satcon Initiative (sISI)”, w projekcie „Implementing cooperation on Future Internet and ICT Components between Europe and Latin America (FIRST)”, projekcie „Supporting the future of the NEM European Technology Platform (FutureNEM)”, projekcie „Support Action for the NEM European Technology Platform (4NEM)” i projekcie „Structural Funds for Regional Research Advancement (SFERA)”.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o odrzuceniu wniosku lub wniosków skarżącej o udział w programach innowacyjnych – The Innovation Programme IP 4 – IT Solutions for Attractive Railway Services i The Innovation Programme IP 5 – Technologies for Sustainable&Attractive European Freigh w ramach projektu Shift2Rail;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 389/64

Skarga wniesiona w dniu 25 września 2015 r. – Aldi/OHIM – Rouard (GOURMET)

(Sprawa T-572/15)

(2015/C 389/72)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Fürsen i N. Bertram)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pierre-André Rouard (Madryt, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed OHIM

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „GOURMET” – zgłoszenie nr 1 0 5 09 446

Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24.07.2015 w sprawie R 1985/2013-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

— Naruszenie art. 63 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą 20 pkt 7 rozporządzenia nr 2868/95;
—

przekazanie sprawy strony skarżącej do ponownego rozpoznania przez Drugą Izbę Odwoławczą w celu wydania orzeczenia co do istoty w przedmiocie zgłoszonego żądania restitutio in integrum odnoszącego się do decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie R 1285/2013-1;
1.

Zarzut pierwszy odnoszący się do niezgodności decyzji Komisji C(2015) 4979 final dotyczącej zawieszenia płatności okresowych z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i Funduszu Spójności Rady (WE) z rozporządzeniem Rady nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającym przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności oraz uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. L 210, s. 25): — zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja narusza art. 92 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, ponieważ wydatki, których sprawa dotyczy, nie są związane z poważną nieprawidłowością; — w dalszej kolejności strona skarżąca podnosi, że władze węgierskie realizowały programy operacyjne zgodnie z przepisami Unii. Zdaniem strony skarżącej beneficjenci dokonywali zamówień na roboty budowlane i usługi w celu realizacji programów zgodnie z dyrektywą o zamówieniach publicznych nr 2004/18/WE z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114); — wreszcie zdaniem strony skarżącej dostępność zakładu mieszania asfaltu w określonej, maksymalnej odległości od placu budowy, w momencie składania ofert była proporcjonalnym technicznym kryterium przydatności w ramach zamówień na roboty drogowe.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja błędnie zastosowała zasadę odpowiedzialności osobistej, gdy uznała, iż Coveris była odpowiedzialna za rzekomy udział w jednolitym i ciągłym naruszeniu w sektorze tacek z pianki polistyrenowej wykorzystywanych jako opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej we Francji. Nadzwyczajne okoliczności sprawy uzasadniały przyjęcie holistycznego podejścia w odniesieniu do dwóch części wykupu menedżerskiego ONO Packaging lub ewentualnie zastosowanie zasady ciągłości gospodarczej w odniesieniu do części transakcji obejmującej asset deal. Na tej podstawie Coveris nie mogła zostać uznana za odpowiedzialną za zarzucane jej naruszenie.
—

przekazanie sprawy strony skarżącej do ponownego rozpoznania przez Drugą Izbę Odwoławczą w celu wydania orzeczenia co do istoty w przedmiocie zgłoszonego przez skarżącą żądania restitutio in integrum odnoszącego się do decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 2 grudnia 2013 r. w sprawie R 1530/2013-1;
4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 101 TFUE oraz art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003, gdy uznała, że Huhtamaki Oyj poniesie solidarną odpowiedzialność jako nadrzędna spółka holdingowa grupy, a zatem jako pośrednia spółka dominująca, za zarzucany udział jej byłych pośrednich spółek zależnych (a) w jednolitym i ciągłym naruszeniu w sektorze tacek z pianki polistyrenowej wykorzystywanych jako opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej na terytorium Francji od dnia 3 września 2004 r. do dnia 24 listopada 2005 r. oraz (b) w jednolitym i ciągłym naruszeniu w sektorze tacek z pianki polistyrenowej wykorzystywanych jako opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej na terytoriach Hiszpanii i Portugalii (zwanych łącznie „Europą Południowo-Zachodnią”) od dnia 7 grudnia 2000 r. do dnia 18 stycznia 2005 r. Huhtamaki Oyj nie wywierała decydującego wpływu na Huhtamaki France SA ani na Huhtamaki Embalagens Portugal SA w omawianych okresach.
B.

W odniesieniu do roku 2011: 1) Naruszenie obowiązku lojalnej współpracy, ponieważ Komisja w odniesieniu do nieprawidłowości w funkcjonowaniu LPIS/GIS w 2011 r. nie doceniła całej pracy wykonanej przez portugalskie organy, a w szczególności – Planu Działania zatwierdzonego przez certyfikujący organ i wdrożonego w szczególności w roku 2011, za zgodą i wiedzą Komisji. 2) Naruszenie zasady kontradyktoryjności, ponieważ powiadomienie na podstawie art. 11 rozporządzenia (WE) nr 885/06 (2) dotyczące 2011 r. stanowi, że przedmiotem dochodzenia są nieprawidłowości stwierdzone w LPIS, tymczasem decyzja oparta jest na bezprawnej konsolidacji uprawnień, która to kwestia nie została poruszona w piśmie, czego wymaga wspomniany art. 11, w związku z czym portugalskie organy nie miały możliwości przedstawienia w tym zakresie swego stanowiska. 3) Naruszenie art. 11 rozporządzenia (WE) nr 885/06 w zakresie, w jakim decyzja nie została prawidłowo uzasadniona i zawiera nieścisłości w podstawach uzasadnienia, a w związku z tym narusza ona ratio i cel art. 11 ust. 1 rozporządzenia 885/2006.
3.

Zarzut trzeci dotyczący błędów w ocenie i naruszenia zasady proporcjonalności, dobrej administracji i obowiązku uzasadnienia, art. 135 rozporządzenia nr 966/2012 i art. 208rozporzadzenia nr 1268/2012, a także „Guide to Financial Issues relating to ICT PSP Grant Agreement”. — Komisja nie oceniła prawidłowo różnej wagi poszczególnych elementów realizowanych w ramach projektu, naruszając tym samym obowiązki dobrej administracji, a także reguły przewidziane w tym względzie w „Guide to Financial Issues relating to ICT PSP Grant Agreement”. W tym względzie Komisja nie przedstawiła również konkretnego i odpowiedniego uzasadnienia.
6.

Zarzut szósty: brak nowej pomocy Skarżący dodaje, że, jeżeli Sąd uzna szczególny system za pomoc, to mamy do czynienia z pomocą istniejącą, do której nie znajduje zastosowania postępowanie na podstawie art. 6 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1).
—

nakazanie Fronteksowi naprawienia szkody poniesionej przez skarżące z powodu utraty możliwości otrzymania zamówienia, na które został ogłoszony przetarg, którą to szkodę skarżące szacują ex aequo et bono na osiemdziesiąt pięć tysięcy euro (85 000 EUR), wraz z odsetkami od daty ogłoszenia wyroku, lub w każdej innej wysokości ustalonej przez Sąd, i
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 429/28

Skarga wniesiona w dniu 22 października 2015 r. – CEVA/Komisja

(Sprawa T-601/15)

(2015/C 429/36)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Centre d’étude et de valorisation des algues SA (CEVA) (Pleubian, Francja) (przedstawiciel: E. De Boissieu, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— zasądzenie od Komisji na rzecz CEVA kwoty 59 103,21 EUR, zgodnie z Grant Agreement;

— obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze strona skarżąca żąda zasądzenia od Komisji kwoty pierwszej raty wkładu finansowego przyznanego w ramach wykonania umowy SEABIOPLAS i umowy o dotację („Grant Agreement”) dotyczącej projektu w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego w dziedzinie „Algi pochodzące ze zrównoważonej akwakultury jako surowiec na ulegające biodegradacji tworzywa sztuczne oparte na surowcach pochodzenia biologicznego”, w następstwie dokonanego przez Komisję w ramach odzyskania kwot wypłaconych stronie skarżącej w ramach umowy PROTOP potrącenia z urzędu na tę samą kwotę na podstawie ustaleń audytu finansowego OLAF.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi w istocie jeden zarzut, oparty na popełnionych przez Komisję błędach, które mają wpływ na odzyskanie należności przez potrącenie wierzytelności z kwotami wypłaconymi przez Komisję stronie skarżącej. Strona skarżąca podnosi w tym względzie co do istoty, że przesłanki potrącenia nie zostały spełnione. W pierwszej kolejności wierzytelność Komisji w stosunku do strony skarżącej nie jest ani pewna, ani wymagalna. Następnie Komisja naruszyła art. 87 ust. 2 dotyczący odzyskania wierzytelności przez potrącenie i art. 88 dotyczący odzyskiwania należności w przypadku braku dobrowolnej płatności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii. Wreszcie strona skarżąca podnosi, że Komisji nie przysługuje wobec skarżącej prawo do dochodzenia wynikającego z umowy roszczenia. Tytułem ewentualnym, gdyby Sąd uznał potrącenie za zasadne, strona skarżąca twierdzi, że całkowity zwrot otrzymanej przez skarżącą dotacji byłby sprzeczny z zasadą proporcjonalności i stanowiłby bezpodstawne wzbogacenie Komisji.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 414/32

Odwołanie wniesione w dniu 28 września 2015 r. przez LM od postanowienia wydanego w dniu 14 lipca 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-109/14 LM/Komisja

(Sprawa T-560/15 P)

(2015/C 414/42)

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: LM (Ispra, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Ribolzi)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania

Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

— Uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Zarzuty i główne argumenty

Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 14 lipca 2015 r. (sprawa F-109/14), w którym oddalono jako oczywiście bezzasadną skargę o zasądzenie od Komisji na rzecz wnoszącej odwołanie wypłaty tytułem przysługującej jej renty rodzinnej 35 % emerytury pobieranej przez jej byłego małżonka w chwili śmierci.

Na poparcie swoich żądań wnosząca odwołanie podnosi, że sąd do spraw Służby Publicznej nie zbadał żądania podwyższenia renty na podstawie art. 25 Powszechnej deklaracji praw człowieka oraz Traktatu z Lizbony, w którym zapisano prawo osób starszych do godnego i niezależnego życia i do udziału w życiu społecznym i kulturalnym.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 414/36

Skarga wniesiona w dniu 14 października 2015 r. – The Art Company B & S/OHIM – G-Star Raw (THE ART OF RAW)

(Sprawa T-593/15)

(2015/C 414/47)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: The Art Company B & S, SA (Quel, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Villamor Muguerza i L. Sánchez Calderón)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: G-Star Raw CV (Amsterdam, Niderlandy)

Dane dotyczące postępowania przed OHIM

Zgłaszający: G-Star Raw CV

Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „THE ART OF RAW” – zgłoszenie nr 11 093 036

Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 lipca 2015 r. w sprawie R 1980//2014-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie OHIM oraz zgłaszającego wspólnotowy znak towarowy (o ile wstąpi do sprawy w charakterze interwenienta) kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty