Przepis krajowy, który zabrania jednostkom dokonywania przywozu napojów alkoholowych występujący w ustawie, w której ustanowiono również monopol, którego szczególna funkcja polega na zastrzeżeniu w państwie członkowskim wyłączności sprzedaży detalicznej napojów alkoholowych konsumentom, z wyłączeniem sektora gastronomicznego, w sytuacji, gdy wyłączność ta nie rozciąga się na przywóz tych napojów, nie dotyczy wykonywania przez ten monopol jego szczególnej funkcji i nie może być wobec tego uważany za środek odnoszący się do istnienia tego monopolu. Taki środek ustanawiający zakaz nie reguluje także w istocie funkcjonowania monopolu, gdyż nie dotyczy on sposobów sprzedaży detalicznej napojów alkoholowych na terytorium danego państwa członkowskiego. Wynika z tego, iż taki zakaz powinien być oceniany w świetle art. 28 WE, a nie w świetle art. 31 WE.

Zasady dotyczące istnienia i funkcjonowania monopolu państwowego, któremu przyznano wyłączne prawo do sprzedaży detalicznej napojów alkoholowych na terytorium państwa członkowskiego, należy badać w świetle postanowień art. 31 WE, mających w szczególności zastosowanie do wykonywania przez monopol państwowy o charakterze handlowym jego wyłącznych praw. Natomiast wpływ na wymianę wewnątrzwspólnotową innych przepisów ustawodawstwa krajowego ustanawiających ten monopol, które można oddzielić od funkcjonowania monopolu, mimo że oddziałują one na ten monopol, musi zostać poddany ocenie w świetle art. 28 WE.

Przepis, który występuje w ustawie krajowej ustanawiającej monopol o charakterze handlowym zabraniający dokonywania bezpośredniego i niedokonywanego osobiście przywozu napojów alkoholowych przez jednostki, stanowi ograniczenie ilościowe w przywozie w rozumieniu art. 28 WE — nawet jeżeli ustawa ta zobowiązuje właściciela monopolu w zakresie sprzedaży detalicznej do dostarczenia, a zatem w odpowiednich przypadkach przywozu rzeczonych napojów na zamówienie — bowiem konsumenci, gdy chcą skorzystać z usług właściciela monopolu w celu zaopatrzenia się w importowane napoje alkoholowe, spotykają się z różnymi niedogodnościami, które nie wystąpiłyby, gdyby sami dokonali przywozu.

Środek krajowy, który zabrania jednostkom dokonywania przywozu napojów alkoholowych, nie może zostać uznany za uzasadniony na podstawie art. 30 WE względami ochrony zdrowia i życia ludzi z uwagi na to, że jest on niezdatny do realizacji celu, jakim jest ogólne ograniczenie spożycia alkoholu, bowiem zgodnie z przepisami krajowymi konsument może zawsze złożyć u właściciela monopolu zamówienie na dostarczenie tych produktów oraz z uwagi na to, że jest on nieproporcjonalny dla realizacji celu, jakim jest ochrona młodzieży przed negatywnymi skutkami tego spożycia.

W tym zakresie, zważywszy, że taki zakaz stanowi odstępstwo od zasady swobodnego przepływu towarów, do władz krajowych należy wykazanie, że omawiane przepisy czynią zadość zasadzie proporcjonalności, to znaczy, że są niezbędne do osiągnięcia powoływanego celu oraz że cel ten nie może być osiągnięty za pomocą zakazów i ograniczeń o mniejszym zakresie lub wywierających mniejszy wpływ na handel wewnątrzwspólnotowy. Zakaz przywozu, który ma zastosowanie do wszystkich osób, niezależnie od wieku, wykracza zaś w sposób oczywisty poza to, co niezbędne w świetle wyznaczonego celu polegającego na ochronie młodzieży przed negatywnymi skutkami spożycia alkoholu.

(por. pkt 45, 50, 51, 58 oraz pkt 3 sentencji)