PL
ZbiórOrzeczeń
ECLI:EU:F:2011 :11 1WYROK SĄDU D O SPRAW S ŁUŻBY PU BLICZNEJ
(trzecia izba)
z dnia 15 lutego 2011 r.
Sprawa F-68/09
Florence Barbin
pr zeciwko
Parlamentowi Europejskiemu
Służba publiczna — Urzędnicy — Postępowanie w sprawie awansu za 2006 r. — Wykonanie w y roku 
Sądu — Porównanie osiągnięć — Zasada r ównego traktowania — Urlop w y chowawczy w połowie 
w ymiaru czasu pracy
Pr zedmiot:Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i art. 152 E WEA, w której F. Barbin żąda 
stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Parlamentu w sprawie jej awansu do grupy 
AD 12 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2006 r.
Or zec zenie:Skarga zostaje oddalona. Skarżąca zostaje obciążona całością ko sztów.
Stresz c zenie
1. Urzędnicy — Awans — Obowiązek uzasadnienia każdej de cyzji o nieawansowaniu u rzędników, 
którzy osiągnęli próg odniesienia — Brak
(regulamin pracowniczy, art. 45)
2. Urzędnicy — Awans — Porównanie osiągnięć — Przyznanie punktów za osiągnięcia i ustalenie progu 
odniesienia
(regulamin pracowniczy, art. 45)
3. Urzędnicy — Awans — Porównanie osiągnięć — Szczegółowe zasady
(regulamin pracowniczy, art. 45)
4. Urzędnicy — Równość traktowania — Pojęcie — Granice
5. Urzędnicy — Awans — Porównanie osiągnięć — Decyzja w sprawie awansu
(regulamin pracowniczy, art. 45)
6. Urzędnicy — Skarga — Zarzuty — Zarzut d otyczący i stnienia d yskryminacji — 
Obowiązek uwzględnienia całego istotnego kontekstu faktycznego
1. Zgodnie z pkt I.3.4 decyzji prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2006 r. w sprawie 
polityki awansowania i programowania kari er zawodow ych, powtórzonym zasadniczo w pkt II.2 lit. b) 
akapit drugi decyzji sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 10 maja 2006 r. w sprawie przepisów
2 ECLI:EU:F:2011 :11STRESZCZ ENIE–SPRAWAF-68/09
BARBIN PR ZECIWKOPARLAMENTOWI
 w ykonawczych d otyczących p rzyznawania p unktów z a osiągnięcia i awansowania, ad ministracja 
powinna uzasadniać ka żdą decyzję w sprawie awansu u rzędników, którzy nie osiągnęli progu 
odniesienia. Tymczasem, o ile wspomniane przepisy nie uściślają względem ko go organ powołujący 
powinien uzasadniać swe decyzje, o tyle stwierdzenie, że każdy urzędnik nieawansowany, który osiągnął 
próg, m iałby ko rzystać z tego o bowiązku u zasadnienia, powodowałoby n ie tylko o bciążenie 
administracji bezużyteczną pracą, lecz również byłoby sprzeczne z orzecznictwem, zgodnie z którym 
uzasadnienie decyzji w sprawie awansu powinno w iązać się z indy widualną sytuacją nieawansowanego 
urzędnika. Tym s amym u rzędnik n iesłusznie utrzymuje, że jest adr esatem s poczy wającego n a 
administracji obowiązku u zasadnienia awansu tych w spółpracowników, którzy nie osiągnęli progu 
odniesienia.
Obowiązek, jaki w y pły wa z tych przepisów, można uznać za spełniony w sytuacji, gdy ad ministracja 
skierowała do ko mitetu ds. awansów, organu w spólnego, w ramach kt órego reprezentowani są 
urzędnicy, uzasadnienie co do awansu urzędników, którzy nie osiągnęli progu odniesienia.
(zob. pkt 59, 61)
Odesłanie:
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-502/04 L opparelli przeciwko K omisji, 4 lipca 2007 r., pkt 75
2. Zgodnie z decyzją prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2006 r. w sprawie polityki 
awansowania i programowania kari er zawodow ych punkty za osiągnięcia nie są przyznawane na kon iec 
porównania w szystkich urzędników, którzy m ogą zostać awansowani i spełniają w y mogi z art. 45 
regulaminu pracowniczego. Każdy urzędnik da nej dyrekcji lub da nych służb, który ma prawo ubiegać 
się o awans, kon kuruje bowiem w y łącznie z innymi urzędnikami ze swojej dyrekcji lub służby 
o ograniczoną liczbę punktów za osiągnięcia. Tymczasem, ponieważ próg odniesienia n ie został 
ustalony jako w artość w zględna, to z naczy n a p odstawie średniej punktów z a o siągnięcia 
zainteresowanych urzędników, lecz jako w artość bezwzględna odpowiadająca dwukrotności średniego 
okresu stażu w grupie zaszeregowania, czyli w odniesieniu do grupy AD 11 – c zterech lat, okoliczność 
osiągnięcia tego progu nie m oże zostać zrównana z bezpośrednim c zy pośrednim p orównaniem 
osiągnięć urzędników przedstawionych do awansu. Tym samym ad ministracja nie może awansować 
urzędnika w y łącznie ze względu na to, że osiągnął próg odniesienia, ponieważ w takim w y padku 
osiągnięcia tego ostatniego nie byłyby porówny wane na żadnym etapie postępowania w sprawie awansu 
z osiągnięciami każdego z urzędników przedstawionych do awansu.
(zob. pkt 83)
Odesłanie:
Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F-44/07 B arbin przeciwko P arlamentowi, 8 października 2008 r., pkt 44
3. Zgodnie z art. 45 regulaminu pracowniczego organ powołujący nie może ograniczyć się do zbadania 
indy widualnej sytuacji każdego urzędnika, lecz powinien porównać osiągnięcia w szystkich urzędników 
celem p odjęcia decyzji w sprawie awansów. W tym w zględzie staż pracy może wchodzić w grę jako 
kryterium awansu jedynie pomocniczo. Tym samym decyzja, która przyznawałaby awans urzędnikowi 
jedynie z tego względu, że jego osiągnięcia się nie pomniejszyły lub że posiada o kreślony staż pracy 
w grupie zaszeregowania, nie u względniając sytuacji innych u rzędników, naruszałaby zasadę 
porównania osiągnięć wszystkich urzędników, mających prawo do awansu przewidzianą w omawianym 
przepisie. W rezultacie, nawet jeśli decyzja prezydium P arlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 
2006 r. w sprawie polityki a wansowania i programowania kari er zawodow ych przewiduje próg 
odniesienia, który zależy od przeciętnego, w y rażonego w latach okresu przepracowanego w grupie 
zaszeregowania, nie można z tego w y w nioskować zasady, zgodnie z którą urzędnik powinien zostać
ECLI:EU:F:2011 :11 3STRESZCZ ENIE–SPRAWAF-68/09
BARBIN PR ZECIWKOPARLAMENTOWI
 awansowany w sytuacji, gdy jego osiągnięcia się nie pomniejszyły lub zasady regularnej progresji 
zawodowej, która zobowiązy wałaby ad ministrację do automatycznego awansowania urzędnika z tego 
tylko w zględu, że nabył pewien staż pracy w grupie zaszeregowania.
(zob. pkt 90, 91)
Odesłanie:
Sąd Pierwszej Instancji: ww . sprawa Lopparelli przeciwko K omisji, pkt 75
Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F-124/07 B ehmer przeciwko P arlamentowi, 10 września 2009 r., pkt 106
4. W c elu przestrzegania zasady niedyskryminacji i zasady równego traktowania ad ministracja winna 
czuwać nad tym, by nie traktować odmiennie sytuacji identycznych i nie traktować identycznie sytuacji 
odmiennych, chyba że istnieje ku t emu obiekty wne uzasadnienie. W rezultacie, jeśli urzędnik ko rzysta 
z prawa przysługującego m u n a m ocy regulaminu p racowniczego ad ministracja nie m oże, nie 
podważając skuteczności tego prawa, uznać, że sytuacja jest odmienna od sytuacji urzędnika, który nie 
skorzystał z tego prawa, i stąd potraktować go odmiennie, chyba że to odmienne traktowanie jest po 
pierwsze, obiekty wnie uzasadnione, w szczególności w tym sensie, że ogranicza się do w y ciągnięcia 
konsekwencji z braku ś wiadczenia p racy przez zainteresowanego pracownika w rozpatry wanym 
okresie, a po drugie, ściśle proporcjonalne do podanego uzasadnienia.
(zob. pkt 100)
Odesłanie:
Trybunał: sprawa 147 /79 H ochstrass przeciwko T rybunałowi Sprawiedliwości, 16 października 1980 r., pkt 7
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-368/03 D e Bustamante Tello przeciwko R adzie, 25 października 2005 r., pkt 69
5. Chociaż decyzja w obszarze awansów została formalnie w y dana w oparciu o liczbę punktów za 
osiągnięcia p rzyznanych da nemu urzędnikowi, okoliczność ta nie pozwala odrzucić hipotezy, że 
decyzja została w y dana z mniej m ożliw ych d o p rzyjęcia p rzyczyn, jak u względnienie u rlopu 
w ychowawczego urzędnika, pod warunkiem j ednakże, że istnieją wskazówki pozwalające na podanie 
w wątpliwość poprawności pow yższego względu.
(zob. pkt 102, 103 )
6. Aby ocenić zarzut dotyczący istnienia dyskryminacji, należy uwzględnić całość istotnego kon tekstu 
faktycznego, który obejmuje oceny zawarte we wcześniejszych decyzjach, kt óre stały się ostateczne. 
Z tego w y nika, że decyzja, która stała się ostateczna, może stanowić, bez potrzeby ponownego badania 
jej zgodności z prawem, wskazówkę do uwzględnienia w raz z innymi czynnikami celem w y kazania po 
stronie ad ministracji określonego zachowania, zwłaszcza dyskryminacyjnego. Jest tak tym b ardziej, że 
możliwe jest, iż dyskryminacja ujawni się dopiero po upły wie terminów d o w niesienia skargi na 
decyzję, która była jej w yrazem.
(zob. pkt 109)