Keywords

Summary



Keywords

1. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału – Podatek kapitałowy pobierany od spółek kapitałowych – Podwyższenie kapitału zakładowego

(dyrektywa Rady 69/335, w brzmieniu ustalonym na mocy dyrektywy 85/303, art. 4 ust. 1 lit. c), art. 5 ust. 1 lit. a))

2. Prawo wspólnotowe – Zasady – Prawo do skutecznej ochrony sądowej

3. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału – Podatek kapitałowy pobierany od spółek kapitałowych – Podwyższenie kapitału zakładowego

(dyrektywa Rady 69/335, w brzmieniu ustalonym na mocy dyrektywy 85/303)

Summary

1. Artykuł 4 ust. 1 lit. c) oraz art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 69/335 dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału w brzmieniu ustalonym na mocy dyrektywy 85/303 należy interpretować w ten sposób, że przepisy te nie zabraniają państwu członkowskiemu określić, że chwila zarejestrowania czynności podwyższenia kapitału zakładowego spółki jest chwilą, w której następuje zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego z tytułu podatku kapitałowego, pod warunkiem jednak, że zachowany zostanie związek pomiędzy pobraniem tego podatku a rzeczywistym wniesieniem wkładów na rzecz spółki będącej beneficjentem podwyższenia kapitału. Jeżeli w czasie dokonywania tej czynności wkłady nie zostały jeszcze wniesione i jeśli nie jest pewne, czy zostaną one wniesione, państwo członkowskie nie może żądać zapłaty podatku kapitałowego, dopóki wniesienie wkładów nie stanie się pewne.

Zatem jeżeli okazuje się po rejestracji czynności podwyższenia kapitału zakładowego, lecz przed zapłatą podatku kapitałowego, że z uwagi na popełnione, w chwili dokonywania rejestracji nie nastąpiło jeszcze rzeczywiste wniesienie wkładu oraz że nie jest pewne, iż nie dojdzie ono do skutku, nie można żądać zapłaty podatku kapitałowego.

(por. pkt 38, 48; pkt 1 sentencji)

2. Zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, iż niezgodne z nią są przepisy krajowe, które ograniczają dostępność środków dowodowych służących do wykazania przed sądami podatkowymi braku rzeczywistego wniesienia wkładów na pokrycie uchwalonego przez spółkę podwyższenia kapitału zakładowego do możliwości powołania się na prawomocny wyrok cywilny stwierdzający nieważność lub unieważniający rejestrację, tak iż podatek kapitałowy musi zostać w każdym wypadku zapłacony, a jego zwrot może być uzyskany jedynie w oparciu o taki wyrok cywilny, podczas gdy zgodnie z dyrektywą 69/335 dotyczącą podatków pośrednich od gromadzenia kapitału w brzmieniu ustalonym na mocy dyrektywy 85/303, zapłata takiego podatku kapitałowego nie może być wymagana ze względu na brak rzeczywistego wniesienia wkładu. W istocie ponieważ wykluczone jest, by sąd właściwy w sprawach podatkowych wpadkowo stwierdził nieważność czynności podwyższenia kapitału i że zatem skarga do sądu podatkowego mająca na celu uniknięcie ściągnięcia podatku kapitałowego pozbawiona jest wszelkiej skuteczności, podczas gdy podobne skargi w odniesieniu do innych podatków mogą prowadzić do zwolnienia podatnika z obowiązku płacenia nienależnego podatku, uregulowanie takie czyni praktycznie niemożliwym albo co najmniej nadmiernie trudnym wykonywanie praw przyznanych na mocy dyrektywy 69/335.

(por. pkt 45-48; pkt 1 sentencji)

3. Dyrektywę 69/335 dotyczącą podatków pośrednich od gromadzenia kapitału w brzmieniu ustalonym na mocy dyrektywy 85/303 należy interpretować w ten sposób, że nie zabrania ona państwu członkowskiemu wprowadzania, w odniesieniu do zapłaty podatku kapitałowego, odpowiedzialności solidarnej funkcjonariusza publicznego, który sporządził lub przyjął akt podwyższenia kapitału zakładowego spółki, pod warunkiem że funkcjonariuszowi temu przysługuje roszczenie zwrotne przeciwko spółce będącej beneficjentem wkładu.

W istocie dyrektywa 69/335 nie ma na celu dokonywania harmonizacji zasad poboru podatku kapitałowego i co do zasady nie sprzeciwia się odpowiedzialności solidarnej owego funkcjonariusza publicznego, która stanowi zarówno gwarancję wykonania zobowiązania podatkowego ciążącego na spółce będącej beneficjentem podwyższenia kapitału jak i środek mający na celu uproszczenie poboru podatku kapitałowego. Jednakże nałożenie na funkcjonariusza publicznego solidarnego zobowiązania podatkowego z tytułu podatku kapitałowego wykraczałoby poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia powyżej wspomnianych celów jeżeli wskazanemu funkcjonariuszowi nie przysługiwałoby roszczenie zwrotne przeciwko spółce będącej beneficjentem wkładu.

(por. pkt 52-54, 56, 58; pkt 2 sentencji)