ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
10

Karta ta oferuje uprawnionemu z jej tytułu – przez ograniczony czas i do określonej wartości – prawo wstępu do sześćdziesięciu atrakcji turystycznych, takich jak interesujące miejsca lub muzea. Uprawnia ona również do skorzystania z około dziesięciu usług przewozu osób, takich jak wycieczki na trasach pokonywanych autobusami i statkami, będącymi własnością spółki DSAB, zwane „Hop On – Hop Off” oraz wizyty organizowane przez innych usługodawców. Niektóre z tych usług podlegają opodatkowaniu VAT według stawek wynoszących od 6% do 25%, podczas gdy inne usługi są z tego podatku zwolnione. Uprawniony z tytułu karty będącej przedmiotem postępowania głównego posługuje się nią jak środkiem płatniczym, aby uiścić wstęp lub skorzystać z usługi, nie uiszczając żadnych dodatkowych opłat, ponieważ karta ta jest rejestrowana za pośrednictwem przeznaczonego to tego czytnika. Zgodnie z umową zawartą ze spółką DSAB usługodawca otrzymuje następnie wynagrodzenie z tytułu każdego wstępu lub każdego skorzystania z usługi stanowiące równowartość odsetka zwykłej ceny wstępu lub zwykłej ceny skorzystania z usługi. Usługodawca nie jest zobowiązany do udzielenia uprawnionemu dostępu do swoich usług więcej niż jeden raz. Spółka DSAB nie gwarantuje żadnej minimalnej liczby zwiedzających. Po wyczerpaniu limitu kwotowego karty uprawniony z jej tytułu nie może z niej dłużej korzystać.
1)

Przepis uregulowania podatkowego państwa członkowskiego zobowiązujący pośredników w odniesieniu do położonych w regionie tego państwa członkowskiego obiektów zakwaterowania turystycznego, w stosunku do których prowadzą oni działalność w zakresie pośrednictwa lub prowadzą politykę promocyjną, do przekazania organowi podatkowemu, na jego pisemne żądanie, danych podmiotu prowadzącego taki obiekt i danych kontaktowych turystycznych obiektów noclegowych, jak również informacji o liczbie noclegów oraz liczbie jednostek zakwaterowania prowadzonych w ciągu poprzedniego roku, należy uznać – ze względu na jego charakter – za nierozerwalnie związany z uregulowaniem, którego część stanowi i w związku z tym za objęty „dziedziną podatków”, która jest wyraźnie wyłączona z zakresu stosowania dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym).
22

Artykuł LO 227-1 code électoral issu de la loi organique no 98-404 du 25 mai 1998 déterminant les conditions d’application de l’article 88-3 de la Constitution relatif à l’exercice par les citoyens de l’Union européenne résidant en France, autres que les ressortissants français, du droit de vote et d’éligibilité aux élections municipales, et portant transposition de la directive 94/80/CE du 19 décembre 1994 (JORF z dnia 26 maja 1998 r. s. 7975) (ordynacji wyborczej, w brzmieniu wynikającym z ustawy organicznej nr 98-404 z dnia 25 maja 1998 r. określającej warunki stosowania art. 88-3 konstytucji w odniesieniu do wykonywania przez obywateli Unii Europejskiej mających miejsce zamieszkania we Francji i niebędących obywatelami francuskimi prawa głosowania i kandydowania w wyborach lokalnych i dokonującej transpozycji dyrektywy 94/80/WE z dnia 19 grudnia 1994 r.) stanowi: „Z zastrzeżeniem przepisów niniejszej sekcji obywatele Unii Europejskiej mający miejsce zamieszkania we Francji, którzy nie są obywatelami francuskimi, mogą brać udział w wyborach do rad gmin na tych samych warunkach co wyborcy francuscy. Osoby, o których mowa w akapicie pierwszym, uznaje się za mające miejsce zamieszkania we Francji, jeżeli mają one na jej terytorium faktyczne miejsce zamieszkania lub jeżeli okres ich zamieszkiwania jest ciągły. […]”.
1. Artykuł 29 ust. 2 lit. a) i b) przewiduje różne sposoby stwierdzania akceptowalności wartości transakcyjnej.

2. Ustęp 2 lit. a) przewiduje, że w przypadku gdy kupujący i sprzedawca są ze sobą powiązani, okoliczności związane ze sprzedażą są badane i wartość transakcyjna jest akceptowana jako wartość celna, pod warunkiem że powiązanie nie wpłynęło na cenę. Nie należy przy tym rozumieć, że okoliczności sprzedaży powinny być badane we wszystkich przypadkach, gdy kupujący i sprzedający są powiązani. Badanie takie będzie wymagane tylko wówczas, gdy są wątpliwości co do akceptowalności ceny. Jeżeli organy celne nie mają wątpliwości co do akceptowalności ceny, powinna ona zostać przyjęta bez domagania się dodatkowych informacji od zgłaszającego. Na przykład organy celne mogły już uprzednio zbadać powiązanie lub posiadać szczegółowe informacje dotyczące sprzedającego i kupującego i mogły być już usatysfakcjonowane tym badaniem lub informacjami, że powiązanie nie wpłynęło na cenę.

3. Jeżeli organy celne nie mogą zaakceptować wartości transakcyjnej bez dalszego badania sprawy, to powinny umożliwić zgłaszającemu przedłożenie wszystkich innych szczegółowych informacji, które mogą być niezbędne dla zbadania okoliczności sprzedaży. W tym kontekście organy celne powinny być przygotowane do zbadania odpowiednich aspektów transakcji, włączając w to sposób organizacji przez kupującego i sprzedającego ich stosunków handlowych i sposób, w jaki dana cena została osiągnięta, w celu ustalenia, czy powiązanie wpłynęło na cenę. Tam, gdzie można wykazać, że kupujący i sprzedający, mimo iż są powiązani w rozumieniu art. 143 niniejszego rozporządzenia, kupują i sprzedają jeden od drugiego, jak gdyby nie byli ze sobą powiązani, wskazywałoby to, że powiązanie nie miało wpływu na cenę. Na przykład jeśli cena została ustalona w sposób zgodny z normalną praktyką cenową danej gałęzi produkcji lub w sposób, w jaki sprzedający ustala ceny dla niepowiązanych z nim kupujących, wskazywałoby to, że powiązanie nie miało wpływu na cenę. Jako dalszy przykład: jeśli jest wykazane, że cena zapewnia zwrot wszelkich kosztów oraz zysk odpowiadający ogólnym zyskom przedsiębiorstwa uzyskanym w reprezentowanym okresie czasu (np. w skali rocznej) przy sprzedaży towarów tego samego gatunku lub rodzaju, wskazywałoby to, że nie miało to wpływu na cenę.

4. Ustęp 2 lit. b) zapewnia importerowi możliwość wykazania, że wartość transakcyjna jest ściśle zbliżona do wartości »testowej« zaakceptowanej już wcześniej przez organy celne i tym samym możliwa jest do przyjęcia zgodnie z postanowieniami artykułu 29. Jeżeli zostały spełnione wymogi testu przewidziane w ust. 2 lit. b), to nie jest konieczne badanie kwestii wpływu powiązania zgodnie z ust. 2 lit. a). Jeżeli organy celne posiadają już wystarczające informacje, na których podstawie można ustalić bez dodatkowych szczegółowych badań, że spełniony został wymóg jednego z testów przewidzianych w ust. 2 lit. b), to nie ma wówczas powodu do domagania się od zgłaszającego, by wykazał, że test może być spełniony.
46

Ograniczenia takie są również zgodne z zasadą proporcjonalności, ponieważ podlegające zakazowi przypadki dyskryminacji są wymienione w art. 1 dyrektywy 2000/78, której zakres stosowania, zarówno przedmiotowy, jak i podmiotowy, jest zakreślony w art. 3 tej dyrektywy, a ingerencja w wykonywanie wolności stowarzyszania się – polegająca na zakazaniu wyłącznie takich postanowień statutu organizacji pracowników, które ustanawiają dyskryminację w dziedzinie zatrudnienia lub pracy – nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów owej dyrektywy (zob. analogicznie wyrok z dnia 23 kwietnia 2020 r., Associazione Avvocatura per i diritti LGBTI, C‑507/18, EU:C:2020:289, pkt 52).
16

Z drugiej strony rzeczony sąd uważa, że JR co najmniej przyczyniła się do swojego upadku, ponieważ nie trzymała się jednej z poręczy mobilnych schodów przeznaczonych dla wysiadających pasażerów, i to już po tym, jak zauważyła, że jej małżonek niemal upadł tuż przed nią. Sąd ten dąży zatem do ustalenia, czy, zgodnie z art. 20 konwencji montrealskiej, to przyczynienie się poszkodowanego do powstania szkody „nadaje drugorzędne znaczenie, jeśli nie wyłącza” odpowiedzialności Austrian Airlines na podstawie art. 17 ust. 1 tej konwencji.
8

Artykuł 7 wspomnianego rozporządzenia, zatytułowany „Certyfikacja instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej”, stanowi: „1. Zapewnienie służby żeglugi powietrznej w obszarze [Unii] podlega certyfikacji państw członkowskich. […] 3. Państwowe władze nadzorujące będą wydawać certyfikaty instytucjom zapewniającym służby żeglugi powietrznej, gdy spełniają one wspólne wymogi określone w art. 6. Certyfikaty mogą być wydawane indywidualnie dla każdego typu służby żeglugi powietrznej, jak określono w art. 2 rozporządzenia ramowego [rozporządzenia nr 549/2004], lub dla zespołu służb, między innymi kiedy instytucja zapewniająca służby ruchu lotniczego, niezależnie od jej statusu prawnego, obsługuje i utrzymuje własne systemy łączności, nawigacji i dozorowania. [Certyfikaty podlegają regularnej kontroli.] 4. Certyfikaty definiują prawa i obowiązki dostawców służby żeglugi powietrznej, obejmujące równy dostęp użytkowników przestrzeni powietrznej do służb, ze szczególnym uwzględnieniem wymogów bezpieczeństwa. Certyfikacja może podlegać jedynie warunkom określonym w załączniku II. Warunki te zostaną w sposób obiektywny przedstawione, będą one niedyskryminujące, proporcjonalne i przejrzyste. […] 7. Państwowe władze nadzorujące będą monitorować zgodność ze wspólnymi wymogami oraz z warunkami dołączonymi do certyfikatów. Szczegółowe informacje na temat monitorowania zostaną przedstawione w rocznym sprawozdaniu sporządzanym przez państwa członkowskie zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia ramowego [rozporządzenia nr 549/2004]. Jeżeli państwowe władze nadzorujące stwierdzą, że posiadacz certyfikatu nie spełnia już takich wymogów bądź warunków, podejmują one odpowiednie działania, zapewniając jednocześnie ciągłość służb, pod warunkiem że nie zagraża to bezpieczeństwu. Działania takie mogą obejmować cofnięcie certyfikatu. […]”.
51

W świetle całości powyższych rozważań na przedstawione pytania trzeba odpowiedzieć, iż art. 13 i 28 rozporządzenia nr 650/2012 należy interpretować w ten sposób, że oświadczenie o odrzuceniu spadku złożone przez spadkobiercę przed sądem państwa członkowskiego jego miejsca zwykłego pobytu uważa się za ważne pod względem formy, jeżeli spełnione zostały wymogi co do formy mające zastosowanie przed tym sądem, bez konieczności spełniania przez owo oświadczenie – dla celów jego ważności – wymogów co do formy ustanowionych w prawie właściwym dla dziedziczenia.
74

W kwestii tej, gdy do sądu państwa członkowskiego zwrócono się, tak jak w sprawie w postępowaniu głównym, z żądaniem zasądzenia świadczenia alimentacyjnego za okres, który nastąpił po bezprawnym uprowadzeniu wierzyciela alimentacyjnego do tego państwa członkowskiego, należy stwierdzić, że co do zasady momentem, do którego sąd ten powinien konkretnie odnieść ocenę mająca doprowadzić do ustalenia miejsca zwykłego pobytu wierzyciela dla celów ustalenia prawa właściwego dla rozpatrywanych zobowiązań alimentacyjnych, jest moment, w którym sąd ten ma wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie żądania zasądzenia świadczenia alimentacyjnego, zgodnie zresztą z twierdzeniem Komisji zawartym w uwagach na piśmie. Taka wykładnia pozwala bowiem zachować, zgodnie z celem art. 3 ust. 2 protokołu haskiego, łącznik łączący wierzyciela alimentacyjnego z miejscem, w którym świadczenie alimentacyjne, do którego ma on prawo, powinno pozwolić mu na zaspokojenie jego potrzeb.
86

Wreszcie, po trzecie, jak wskazano w pkt 54 i 57 niniejszego wyroku, spółki dominujące mają wprawdzie prawo do uzyskania zwrotu kwot, które mogą zagwarantować zastosowanie tego samego systemu podatkowego do dywidend wypłacanych przez ich spółki zależne mające siedzibę we Francji oraz do dywidend wypłacanych przez ich spółki zależne mające siedzibę w innych państwach członkowskich, co prowadzi do dalszej wypłaty przez te spółki dominujące, jak wymaga tego art. 49 i 63 TFUE. Zgodnie ze wskazaniami sądu odsyłającego, przypomnianymi w pkt 57 niniejszego wyroku, zwrot ten przybiera formę ulgi podatkowej przyznawanej na podstawie orzecznictwa.
11

Artykuł 8 dyrektywy 2014/42, zatytułowany „Środki zabezpieczające”, ma następujące brzmienie: „1. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia osobom, w odniesieniu do których stosuje się środki przewidziane w niniejszej dyrektywie, prawa do wniesienia skutecznego środka zaskarżenia oraz do rzetelnego procesu sądowego w celu umożliwienia im korzystania z przysługujących im praw. 2. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by jak najszybciej po wykonaniu nakazu zabezpieczenia powiadomić o nim osobę, której nakaz ten dotyczy. W powiadomieniu należy uzasadnić, przynajmniej pokrótce, wydanie takiego nakazu. Jeżeli jest to konieczne dla właściwego przebiegu postępowania karnego, właściwe organy mogą opóźnić powiadomienie o nakazie zabezpieczenia mienia osoby, której nakaz ten dotyczy. 3. Nakaz zabezpieczenia mienia obowiązuje tylko przez okres konieczny do zabezpieczenia mienia ze względu na możliwość późniejszej konfiskaty. 4. Państwa członkowskie zapewniają osobie, której mienia dotyczy nakaz zabezpieczenia, skuteczną możliwość zaskarżenia go przed sądem zgodnie z procedurami przewidzianymi w prawie krajowym. Procedury takie mogą przewidywać, że w przypadku gdy wstępny nakaz zabezpieczenia mienia został wydany przez właściwy organ inny niż organ sądowy, nakaz taki musi najpierw zostać przedłożony organowi sądowemu w celu jego zatwierdzenia lub kontroli, zanim będzie mógł zostać zaskarżony przed sądem. 5. Zabezpieczone mienie, które nie ulega późniejszej konfiskacie, jest niezwłocznie zwracane. Warunki lub zasady proceduralne regulujące zwrot takiego mienia określane są przez prawo krajowe. 6. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by każdy nakaz konfiskaty zawierał uzasadnienie oraz by o takim nakazie powiadamiać osobę, której on dotyczy. Państwa członkowskie zapewniają osobie, w odniesieniu do której nakazano konfiskatę, możliwość zaskarżenia nakazu konfiskaty przed sądem. […] 9. Osoby trzecie mają prawo wystąpić z roszczeniami wynikającymi z przysługującego im prawa własności lub innych praw rzeczowych, w tym również w przypadkach, o których mowa w art. 6. […]”.
50

Do sądu odsyłającego należy zatem określenie, po pierwsze, podstawowych warunków pracy i zatrudnienia, które miałyby zastosowanie do pracownika tymczasowego, gdyby został on bezpośrednio zatrudniony przez przedsiębiorstwo użytkownika na tym samym stanowisku, które rzeczywiście zajmuje, i na ten sam okres, a konkretnie, w niniejszej sprawie, ekwiwalentu, do którego miałby on prawo z powodu rozwiązania stosunku pracy tymczasowej, z tytułu niewykorzystanego corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego i odpowiadającego mu dodatku urlopowego. Po drugie, do tego sądu należy porównanie tych podstawowych warunków pracy i zatrudnienia z tymi, które rzeczywiście mają zastosowanie do tego pracownika tymczasowego w okresie skierowania do pracy w przedsiębiorstwie użytkowniku, jak zauważył zasadniczo rzecznik generalny w pkt 60 opinii, a to w celu upewnienia się, na podstawie wszystkich istotnych okoliczności rozpatrywanych w postępowaniu głównym, czy w odniesieniu do wspomnianego pracownika tymczasowego jest przestrzegana zasada równego traktowania.
97

W niniejszej sprawie informacje przekazane Trybunałowi nie pozwalają zrozumieć dokładnej natury dyskryminacyjnego traktowania stwierdzonego przez AGCM. O ile bowiem z postanowienia odsyłającego wynika, że spółka SEN zwróciła się o zgodę do swoich klientów rynku chronionego, aby otrzymywać oferty handlowe od spółek należących do grupy ENEL i osób trzecich „oddzielnie”, o tyle opis ten nie pozwala ustalić w wystarczający sposób, czy pojęcie to odnosi się do okoliczności, że zapytania zostały wystosowane w różnych momentach, czy do faktu, iż znajdowały się one w różnych częściach tego samego dokumentu, ani też zresztą czy ta sama prośba o udzielenie zgody odnosiła się do wszystkich spółek trzecich w niezróżnicowany sposób, czy też można było wyrazić zgodę na otrzymywanie ofert od spółek trzecich bez obowiązku udzielenia zgody na otrzymywanie takich ofert od grupy ENEL lub czy klienci spółki SEN mogli indywidualnie wybrać, które przedsiębiorstwa trzecie będą uprawnione do przedkładania im ofert handlowych, tak jak – zdaje się – było to przewidziane dla grupy ENEL.
124

Sąd słusznie przypomniał w pkt 74 i 75 zaskarżonego wyroku, iż art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego przewiduje dwie metody ustalenia istnienia marginesów dumpingu w okresie objętym dochodzeniem, a mianowicie, po pierwsze, tak zwaną metodę »symetryczną«, opartą na porównaniu średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną cen we wszystkich transakcjach wywozowych do Unii lub na porównaniu w poszczególnych transakcjach indywidualnych wartości normalnych i indywidualnych cen wywozowych do Unii, oraz, po drugie, tak zwaną metodę »asymetryczną«, opartą na porównaniu średniej ważonej wartości normalnej z cenami wszystkich indywidualnych transakcji wywozowych do Unii.
56

I tak o ile z przepisu tego wynika, że państwa członkowskie powinny wyznaczyć co najmniej jedną osobę jako osobę zobowiązaną do zapłaty tego podatku, o tyle mogą one wyznaczyć kilka osób, co wynika również z motywu 44 tej dyrektywy, zgodnie z którym państwa członkowskie powinny mieć możliwość określenia, że osoba inna niż osoba zobowiązana do zapłaty jest solidarnie odpowiedzialna za zapłatę podatku.
35

W drugiej kolejności Komisja uważa, że kryterium sformułowane i zastosowane przez Sąd w pkt 51–62 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym dana osoba powinna być wymieniona w regulaminie w charakterze, który odzwierciedla wieź między nią a urzędnikiem, którego naruszone interesy miały by wyrządzić jej samej szkodę, jest sprzeczne z brzmieniem art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego, odnoszącego się do osoby, wobec której stosuje się regulamin pracowniczy, i która kwestionuje akt dla niej niekorzystny. Decydującym kryterium dla Sądu jest naruszenie interesów urzędnika, a nie naruszenie interesów osoby, która wykonuje swoje prawo do sądu. Tym samym przyjęte przez Sąd kryterium prowadziłoby do dyskrecjonalnej oceny znaczenia związku istniejącego między skarżącym a zaskarżonym aktem i uogólniałoby w ten sposób dostęp do sądu, o którym mowa w art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego. Kryterium to pozbawiłoby wszelkiej treści przesłankę dopuszczalności, dotyczącą istnienia aktu niekorzystnego dla skarżącego, ponieważ w przypadku jakiegokolwiek przepisu regulaminu pracowniczego, nawet jeśli nie ma on zastosowania do określonej osoby, osoba ta mogłaby zawsze być uważana za osobę, wobec której stosuje się regulamin pracowniczy, niezależnie od jakiegokolwiek związku między kwestionowanym przez nią aktem a obowiązkami przewidzianymi w regulaminie pracowniczym.
2

Wniosek ten został złożony w ramach sporu między BPC Lux 2 Sàrl, BPC UKI LP, Bennett Offshore Restructuring Fund Inc., Bennett Restructuring Fund LP, Queen Street Limited, BTG Pactual Global Emerging Markets and Macro Master Fund LP, BTG Pactual Absolute Return II Master Fund LP, CSS LLC, Beltway Strategic Opportunities Fund LP, EJF Debt Opportunities Master Fund LP, TP Lux HoldCo Sàrl, VR Global Partners LP, CenturyLink Inc. Defined Benefit Master Trust, City of New York Group Trust, Dignity Health, GoldenTree Asset Management Lux Sàrl, GoldenTree High Yield Value Fund Offshore 110 Two Ltd, San Bernardino County Employees Retirement Association i EJF DO Fund (Cayman) LP (zwanymi dalej „BPC Lux 2 i in.”) oraz Massa Insolvente da Espírito Santo Financial Group SA (zwaną dalej „Massa Insolvente”) a Banco de Portugal, Banco Espírito Santo SA (zwanym dalej „BES”) i Novo Banco SA, w przedmiocie decyzji Banco de Portugal z dnia 3 sierpnia 2014 r. o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji BES.
33

Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w ramach ustanowionej w art. 267 TFUE procedury współpracy między sądami krajowymi a Trybunałem do tego ostatniego należy udzielenie sądowi krajowemu użytecznej odpowiedzi, która umożliwi mu rozstrzygnięcie zawisłego przed nim sporu. W konsekwencji, nawet jeśli formalnie sąd odsyłający ograniczył swoje pytanie do wykładni konkretnego przepisu prawa Unii, to okoliczność ta nie stoi na przeszkodzie temu, by Trybunał udzielił mu odpowiedzi dotyczącej prawa Unii we wszystkich aspektach wykładni, które mogą być użyteczne dla rozstrzygnięcia zawisłej przed sądem odsyłającym sprawy, bez względu na to, czy sąd ten odniósł się do nich w treści swych pytań, czy też nie. W tym zakresie do Trybunału należy wyprowadzenie z całości informacji przedstawionych mu przez sąd odsyłający, a w szczególności z uzasadnienia postanowienia odsyłającego, tych aspektów prawa, które wymagają wykładni w świetle przedmiotu sporu (wyrok z dnia 15 lipca 2021 r., DocMorris, C‑190/20, EU:C:2021:609, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo).
26

Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w ramach ustanowionej w art. 267 TFUE procedury współpracy między sądami krajowymi a Trybunałem do tego ostatniego należy udzielenie sądowi krajowemu użytecznej odpowiedzi, która umożliwi mu rozstrzygnięcie zawisłego przed nim sporu. W konsekwencji, nawet jeśli formalnie sąd odsyłający ograniczył swoje pytanie do wykładni konkretnego przepisu prawa Unii, to okoliczność ta nie stoi na przeszkodzie temu, by Trybunał udzielił mu odpowiedzi dotyczącej prawa Unii we wszystkich aspektach wykładni, które mogą być użyteczne dla rozstrzygnięcia zawisłej przed sądem odsyłającym sprawy, bez względu na to, czy sąd ten odniósł się do nich w treści swych pytań, czy też nie. W tym zakresie do Trybunału należy wyprowadzenie z całości informacji przedstawionych mu przez sąd odsyłający, a w szczególności z uzasadnienia postanowienia odsyłającego, tych aspektów prawa, które wymagają wykładni w świetle przedmiotu sporu (wyrok z dnia 15 lipca 2021 r., DocMorris, C‑190/20, EU:C:2021:609, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo).
7

Artykuł 3 tej samej dyrektywy, zatytułowany „Prawa konsumenta”, miał następujące brzmienie: „1. Sprzedawca odpowiada przed konsumentem za każdy brak zgodności, który istnieje w momencie dostawy towarów. 2. W przypadku braku zgodności konsument jest upoważniony do wolnego od opłat przywrócenia zgodności poprzez naprawę lub zastąpienie, zgodnie z ust. 3, lub do uzyskania stosownej obniżki ceny lub do unieważnienia [rozwiązania] umowy w odniesieniu do tych towarów, zgodnie z ust. 5 i 6. 3. Po pierwsze, konsument może żądać, aby sprzedawca naprawił towary albo może żądać od sprzedawcy ich zastąpienia, w obu przypadkach jest to wolne od opłat, chyba że byłoby to niemożliwe lub nieproporcjonalne. Sposób naprawienia szkody uznaje się za nieproporcjonalny, jeśli nakłada on na sprzedawcę koszty, które w porównaniu z alternatywnym sposobem naprawienia szkody są nadmiernie wysokie, biorąc pod uwagę: – wartość, jaką miałyby towary, gdyby nie występował brak zgodności, – znaczenie braku zgodności, oraz – czy alternatywny sposób naprawienia szkody może zostać dokonany [wdrożony] bez istotnych niedogodności dla konsumenta. Każda naprawa lub zastąpienie powinna być dokonana w rozsądnym czasie i bez istotnej niedogodności dla konsumenta, z uwzględnieniem charakteru towarów i celów, dla których konsument ich potrzebuje. 4. Sformułowanie »wolny od opłat« w ust. 2 i 3 odnosi się do niezbędnych kosztów związanych z przywróceniem towarom zgodności, w szczególności do kosztów wysyłki, robocizny i materiałów. 5. Konsument może domagać się stosownej obniżki ceny lub unieważnienia [rozwiązania] umowy: – jeżeli konsumentowi nie przysługuje ani naprawa, ani zastąpienie [wymiana towaru], lub – jeżeli sprzedawca nie dokonał naprawienia szkody [nie zastosował sposobu naprawienia szkody] w rozsądnym czasie [terminie], lub – jeżeli sprzedawca nie dokonał naprawienia szkody bez istotnych niedogodności dla konsumenta. 6. Konsument nie ma prawa do unieważnienia [rozwiązania] umowy, jeżeli brak zgodności ma nikłe znaczenie”.