ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Z pkt 34–38 niniejszego wyroku wynika zatem, że poszanowanie prawa do rzetelnego procesu sądowego oraz prawa do obrony wymaga, by organy państw członkowskich nakładające karę o charakterze pieniężnym w rozumieniu art. 1 lit. a) decyzji ramowej 2005/214, dochowały starań, by w chwili doręczenia orzeczenia nakładającego tę karę dana osoba została poinformowana w zrozumiałym dla niej języku o tych elementach orzeczenia, które są istotne dla zrozumienia przez nią stawianych jej zarzutów i do skorzystania w pełni z przysługującego jej prawa do obrony, albo o możliwości uzyskania przez nią w razie potrzeby tłumaczenia tych elementów. Elementy te obejmują w szczególności czyny stanowiące podstawę doręczonego orzeczenia, przestępstwo, którego popełnienie zostało stwierdzone, wymierzoną karę, środki zaskarżenia orzeczenia, przewidziany w tym celu termin oraz wskazanie organu, do którego należy wnieść środek zaskarżenia. W przypadku gdy dana osoba wskaże, że potrzebuje tłumaczenia, do właściwych organów wydającego państwa członkowskiego należy podjęcie wszelkich niezbędnych kroków w celu zapewnienia jego niezwłocznego wykonania.
60

W szczególności z brzmienia art. 35 wspomnianego rozporządzenia w żaden sposób nie wynika, że przyznaje ono sądom państwa członkowskiego, do których jurysdykcji należy orzekanie co do istoty, zasadniczo kompetencję do zarządzenia środków tymczasowych, włącznie ze środkami zabezpieczającymi, co oznaczałoby, że sądy innych państw członkowskich nie byłyby już właściwe do przyjęcia takich środków, gdyby do tych pierwszych sądów zwrócono się z wnioskiem o zarządzenie takich środków lub gdyby orzekły one w przedmiocie takiego wniosku.
6

Następnie w spornym piśmie kierownik wydziału powiadomił wnoszącego odwołanie, że wysokość jego emerytury zostanie dostosowana do obniżonej wysokości analogicznych świadczeń emerytalnych wypłacanych byłym posłom krajowym we Włoszech na podstawie uchwały nr 14/2018. W piśmie tym wyjaśniono również, że wysokość emerytury wnoszącego odwołanie zostanie dostosowana, począwszy od kwietnia 2019 r., na podstawie projektu dotyczącego ustalenia nowego wymiaru emerytury, przekazanego w załączniku do tego pisma. Ponadto w tym samym piśmie wyznaczono wnoszącemu odwołanie termin 30 dni, biegnący od momentu otrzymania tego pisma, na przedstawienie uwag. W przypadku nieprzedstawienia takich uwag w wyznaczonym terminie sporne pismo miało zostać uznane za wywołujące ostateczne skutki, co wiązałoby się w szczególności ze zwrotem kwot nienależnie pobranych za miesiące od stycznia do marca 2019 r.
14

Paragraf 103 ust. 2 Bundesgesetz vom 23. Juni 1967 über das Kraftfahrwesen (Kraftfahrgesetz 1967 – KFG. 1967) (ustawy o pojazdach samochodowych 1967) z dnia 23 czerwca 1967 r. (BGBl. 267/1967), w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych w postępowaniu głównym (zwanej dalej „KFG 1967”), stanowi: „Organ może żądać informacji o tożsamości osoby, która w określonym czasie prowadziła pojazd oznaczony danym numerem rejestracyjnym lub używała przyczepy oznaczonej danym numerem rejestracyjnym, lub też jako ostatnia zaparkowała pojazd bądź przyczepę w danym miejscu przed określonym czasem. Informacje te, które muszą obejmować nazwisko i adres danej osoby, przekazuje posiadacz rejestracji, a w przypadku jazdy próbnej lub jazdy związanej z przeniesieniem pojazdu – posiadacz pozwolenia; jeżeli posiadacz ten nie jest w stanie przekazać tych informacji, jest on zobowiązany do wskazania osoby, która może to uczynić i na której w związku z tym spoczywa obowiązek udzielenia informacji; przekazanie informacji przez osobę zobowiązaną do ich udzielenia nie zwalnia organu z obowiązku ich sprawdzenia, jeżeli okaże się to konieczne w świetle okoliczności danej sprawy. Informacje przekazywane są niezwłocznie, a w przypadku wezwania na piśmie – w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia; jeżeli informacje te nie mogą zostać przekazane bez dokonania odpowiedniego zapisu w tym względzie, należy to uczynić. Uprawnienie organu do żądania takich informacji ma pierwszeństwo przed prawem do milczenia”.
6

Następnie w spornych pismach kierownik wydziału powiadomił wnoszących odwołanie, że wysokość ich emerytury zostanie dostosowana do obniżonej wysokości analogicznych świadczeń emerytalnych wypłacanych byłym posłom krajowym we Włoszech na podstawie uchwały nr 14/2018. W pismach tych wyjaśniono również, że wysokość emerytury wnoszących odwołanie zostanie dostosowana, począwszy od kwietnia 2019 r., na podstawie projektu dotyczącego ustalenia nowego wymiaru emerytury, przekazanego w załączniku do tych pism. Ponadto w pismach tych wyznaczono wnoszącym odwołanie termin 30 dni, biegnący od momentu otrzymania tego pisma, na przedstawienie uwag. W przypadku nieprzedstawienia takich uwag w wyznaczonym terminie sporne pisma miały zostać uznane za wywołujące ostateczne skutki, co wiązałoby się w szczególności ze zwrotem kwot nienależnie pobranych za miesiące od stycznia do marca 2019 r.
19

Zdaniem EBC założenie to jest błędne. Z akt wynika bowiem, bez konieczności dalszych istotnych ustaleń lub oceny okoliczności faktycznych w tym celu, że doświadczenie zawodowe zdobyte przed rozpoczęciem służby, istotne przy zaszeregowaniu do przedziału płacowego E/F, nie jest co do zasady równoważne z doświadczeniem zawodowym istotnym przy zaszeregowani do przedziału płacowego F/G. Choćby tylko z tego powodu doświadczenia zawodowego zdobytego w charakterze analityka w dziedzinie nadzoru (Supervision Analyst) w EBC nie można ponownie uwzględnić przy zaszeregowaniu wnoszącego odwołanie do przedziału płacowego F/G. W tych okolicznościach EBC odsyła do podstawowej koncepcji swej utrwalonej praktyki administracyjnej w zakresie obliczania wynagrodzeń nowych członków personelu wyrażonej w wytycznych odnoszących się do propozycji dotyczących wynagrodzenia (Salary Proposal Guidelines), zgodnie z którą „[c]o do zasady uwzględniane jest właśnie doświadczenie istotne dla obowiązków, które mają być wykonywane, które zostało zdobyte na tym poziomie”.
Motywy od siedemnastego do dwudziestego trzeciego dyrektywy 91/250 stanowią:

„wyłączne prawa autora do zakazywania niedozwolonego powielania jego dzieła muszą być poddane określonym wyjątkom w przypadku programu komputerowego pozwalającego na powielanie technicznie konieczne do używania go przez uprawnionego nabywcę; oznacza to, że ładowanie i uruchamianie konieczne do użycia kopii programu, która została zgodnie z prawem nabyta, oraz poprawianie jej błędów nie może być umownie zabronione; w braku szczegółowych przepisów umownych, włącznie z tymi, które dotyczą przypadku, kiedy kopia programu została sprzedana, jakakolwiek inna czynność konieczna do użycia [kopii] programu może być wykonywana przez uprawnionego nabywcę tej kopii zgodnie z zamierzonym celem;

osobie uprawnionej do używania programu komputerowego nie można zabronić podejmowania czynności koniecznych do obserwacji, badania lub testowania funkcjonowania programu, pod warunkiem że działania te nie naruszają praw autorskich do tego programu;

niedozwolone powielanie, translacja, adaptacja lub przekształcanie formy kodu, w której kopia programu komputerowego została udostępniona, stanowi naruszenie wyłącznych praw autora;

jednakże mogą mieć miejsce sytuacje, w których takie powielanie kodu i translacja jego formy zgodnie z rozumieniem art. 4 lit. a) i b), są niezbędne dla otrzymania informacji koniecznych do osiągnięcia interoperacyjności niezależnie od stworzonego programu z innymi programami;

dlatego należy wnioskować, że w tych ograniczonych przypadkach wykonywanie powielania i translacji przez lub w imieniu osoby uprawnionej do używania kopii programu jest prawnie dozwolone i zgodne z uczciwymi praktykami i nie uważa się za wymagające zgody uprawnionego;

celem tego wyjątku jest umożliwienie połączenia różnych części składowych systemu komputerowego, włącznie z pochodzącymi od różnych producentów tak, aby mogły wspólnie funkcjonować;

takiego wyjątku w sferze wyłącznych praw autora nie można wykorzystywać w sposób naruszający uzasadnione interesy uprawnionego lub sprzeczny z normalnym wykorzystaniem programu”.
16

W powyższych okolicznościach Landesgericht Salzburg (sąd okręgowy w Salzburgu) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy strajk pracowników przewoźnika lotniczego, do którego wezwał związek zawodowy w celu wywalczenia realizacji postulatów płacowych lub postulatów podnoszonych w zakresie świadczeń socjalnych, może stanowić »nadzwyczajną okoliczność« w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia [nr 261/2004]? 2) Czy ma to miejsce przynajmniej a) w sytuacji, w której pracownicy spółki zależnej solidaryzują się w obliczu wezwania do strajku przeciwko spółce dominującej grupy [Lufthansa], aby wesprzeć związkowe postulaty personelu pokładowego tej spółki, oraz b) w szczególności w sytuacji, w której strajk w spółce zależnej »usamodzielnia« się po osiągnięciu porozumienia w spółce dominującej w związku z tym, że związek zawodowy, nie mając ku temu zgodnych prawem powodów, podtrzymuje decyzję o strajku, a nawet jeszcze go rozszerza, przy czym personel pokładowy spółki zależnej odpowiada na to wezwanie? 3) Czy dla wykazania wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności wystarczy, że obsługujący przewoźnik lotniczy podniesie argument, iż związek zawodowy podtrzymał wezwanie do strajku, a ostatecznie nawet rozszerzył go pod względem czasowym pomimo spełnienia postulatów przez spółkę dominującą grupy? A ponadto: na kim spoczywa ciężar dowodu w kwestii wykazania, że bliższe okoliczności tego zdarzenia pozostały przy ustalaniu stanu faktycznego niejasne? 4) Czy strajk ogłoszony w spółce zależnej strony pozwanej w dniu 18 października 2019 r. na dzień 20 października 2019 r. w godzinach od 5.00 do 11.00, który ostatecznie w dniu 20 października 2019 r. o godzinie 5.30 zostaje jeszcze spontanicznie przedłużony do godziny 24.00, może stanowić okoliczność, nad którą nie można skutecznie panować? 5) Czy środki w postaci opracowania alternatywnego rozkładu lotów i zastępowania lotów odwoływanych wobec braku personelu pokładowego podczarterami przy szczególnym uwzględnieniu zamorskich celów podróży i rozróżnieniu między lotami krajowymi a wewnątrzeuropejskimi stanowią środki dostosowane do sytuacji, jeżeli weźmie się ponadto pod uwagę, że z łącznie 712 lotów, które miały zostać tego dnia wykonane, trzeba było odwołać zaledwie 158? 6) Jakim wymogom należy poddać spoczywający na obsługującym przewoźniku lotniczym ciężar dowodu na okoliczność, że podjęto wszelkie racjonalne środki, możliwe do przyjęcia z punktu widzenia technicznego i ekonomicznego?”.
24

W tych okolicznościach Bundesgerichtshof (federalny trybunał sprawiedliwości) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 15 ust. 1 lit. c) konwencji z Lugano II należy interpretować w ten sposób, że »prowadzenie« działalności zawodowej lub gospodarczej w państwie związanym konwencją, na którego terytorium konsument ma miejsce zamieszkania, zakłada, że kontrahent konsumenta prowadzi działalność transgraniczną już w momencie podjęcia czynności celem zawarcia umowy i samego jej zawarcia, czy też postanowienie to należy stosować w celu ustalenia sądu właściwego do rozpoznania powództwa również wtedy, gdy strony mają w momencie zawarcia umowy miejsce zamieszkania w rozumieniu art. 59 i 60 konwencji z Lugano II w tym samym państwie związanym konwencją, a element transgraniczny w stosunku prawnym występuje dopiero później poprzez to, że konsument przeniósł się następnie do innego państwa związanego konwencją? 2) Jeżeli działalność transgraniczna nie jest konieczna w momencie zawarcia umowy: czy art. 15 ust. 1 lit. c) konwencji z Lugano II w związku z art. 16 ust. 2 tej konwencji wyklucza zasadniczo określenie sądu właściwego na podstawie art. 5 pkt 1 konwencji z Lugano II, jeżeli konsument przeniósł się do innego państwa związanego konwencją w okresie między zawarciem umowy a wniesieniem powództwa, czy też jest dodatkowo wymagane, aby kontrahent konsumenta prowadził swoją działalność zawodową lub gospodarczą również w nowym państwie zamieszkania lub kierował ją do tego państwa, a umowa wchodziła w zakres tej działalności?”.
29

Sąd odsyłający podnosi ponadto, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje orzecznictwo Trybunału dotyczące art. 71 ust. 1 lit. b) ppkt (ii) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997, L 28, s. 1) (zwanego dalej rozporządzeniem nr 1408/71), który to artykuł był poprzednikiem art. 65 rozporządzenia nr 883/2004 (wyroki: z dnia 27 stycznia 1994 r., Maitland Toosey, C‑287/92, EU:C:1994:27, pkt 13; a także z dnia 29 czerwca 1995 r., van Gestel, C‑454/93, EU:C:1995:205, pkt 13, 20, 24).
47

Niemniej jednak zakwalifikowanie okresu dyżuru jako „okresu odpoczynku” do celów stosowania dyrektywy 2003/88 pozostaje bez uszczerbku dla obowiązku przestrzegania przez pracodawców konkretnych obowiązków ciążących na nich na mocy art. 5 i 6 dyrektywy 89/391 w celu ochrony bezpieczeństwa i zdrowia ich pracowników. Wynika z tego, że pracodawcy nie mogą wprowadzać na tyle długich lub częstych okresów dyżurów, aby stanowiły one zagrożenie dla bezpieczeństwa lub zdrowia pracowników, niezależnie od tego, czy okresy te kwalifikuje się jako „okresy odpoczynku” w rozumieniu art. 2 pkt 2 dyrektywy 2003/88. Do państw członkowskich należy określenie w prawie krajowym szczegółowych zasad wykonania tego obowiązku [wyrok z dnia 9 marca 2021 r., Stadt Offenbach am Main (okres pozostawania w gotowości do pracy przez strażaka), C‑580/19, EU:C:2021:183, pkt 60 i przytoczone tam orzecznictwo].
56

W trzeciej kolejności, jeżeli chodzi o to, czy podatnikowi działającemu w złej wierze można odmówić wykonania prawa do odliczenia jedynie w przypadku, gdy istnieje ryzyko utraty wpływów podatkowych przez państwo członkowskie oraz istnieje korzyść podatkowa dla podatnika lub innych uczestników danej transakcji, należy zauważyć, że w ramach stosowania systemu odwrotnego obciążenia co do zasady na rzecz skarbu państwa nie należy się żadna płatność (zob. w szczególności wyroki: z dnia 6 lutego 2014 r., Fatorie, C‑424/12, EU:C:2014:50, pkt 29; z dnia 26 kwietnia 2017 r., Farkas, C‑564/15, EU:C:2017:302, pkt 41). Ponadto nie ma wpływu na prawo podatnika do odliczenia VAT kwestia, czy VAT z tytułu wcześniejszych lub późniejszych transakcji sprzedaży dotyczących danych towarów został wpłacony na rzecz skarbu państwa (postanowienie z dnia 3 września 2020 r., Vikingo Fővállalkozó, C‑610/19, EU:C:2020:673, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo). Jednakże, jak wynika z pkt 44 i 46–52 niniejszego wyroku, podatnikowi należy odmówić skorzystania z prawa do odliczenia, jeżeli brak jest informacji niezbędnych do sprawdzenia, czy dostawca danych towarów lub usług miał status podatnika, lub gdy zostało wykazane w sposób wymagany prawem, że podatnik ten dopuścił się oszustwa w zakresie VAT lub wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja powoływana w celu uzasadnienia tego prawa była związana z takim oszustwem. Stwierdzenie ryzyka utraty wpływów podatkowych nie jest zatem konieczne dla uzasadnienia takiej odmowy.
17

Region Wenecji Euganejskiej wniósł od tego wyroku odwołanie do Consiglio di Stato (rady stanu, Włochy), która po ustaleniu w szczególności, że przedmiotowe odpady zostały poddane przetworzeniu, które nie zmieniło w sposób znaczący ich pierwotnych właściwości jako odpadów komunalnych, postanowiła zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „W odniesieniu do sytuacji, w której zmieszane odpady komunalne, niezawierające odpadów niebezpiecznych, zostały przetworzone mechanicznie w instalacji w celu odzysku energii (proces R1/R12 w rozumieniu załącznika C [do dekretu ustawodawczego nr 152/2006]), w wyniku której to czynności przetwarzania okazało się, że zasadniczo przetworzenie nie zmieniło w sposób znaczący pierwotnych właściwości zmieszanych odpadów komunalnych, lecz odpady te w ramach klasyfikacji określonej w EWC przypisano do kodu 19 12 12, czego strony nie kwestionowały; w celu oceny zgodności z prawem zastrzeżeń, jakie właściwy organ państwa pochodzenia zgłosił na podstawie zasad określonych w dyrektywie 2008/98 w ramach postępowania w sprawie wniosku o wydanie uprzedniej zgody na przemieszczenie przetworzonych odpadów do zakładu produkcyjnego w innym państwie europejskim w celu ich wykorzystania w technologii współspalania lub w każdym wypadku jako środka wytwarzania energii, a w szczególności zastrzeżeń takich jak zgłoszone w niniejszej sprawie, opartych na: zasadzie ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska (art. 13 dyrektywy 2008/98); zasadzie samowystarczalności i bliskości ustanowionej w art. 16 ust. 1 dyrektywy 2008/98 […]; zasadzie ustanowionej w tym samym art. 16 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie […]; motywie 33 dyrektywy 2008/98 […][:] 1) [EWC] (w niniejszej sprawie kod 19 12 12 [tego katalogu], odnoszący się do odpadów z instalacji mechanicznego przetwarzania odpadów przeznaczonych do odzysku R1/R12) oraz ustanowione w nim odpowiednie kody kolidują – a jeśli tak, w jakim stopniu – z przepisami [prawa Unii] dotyczącymi przemieszczania odpadów, które przed przetworzeniem mechanicznym były zmieszanymi odpadami komunalnymi? 2) W szczególności, w odniesieniu do przemieszczania odpadów powstałych w wyniku przetworzenia zmieszanych odpadów komunalnych, czy przepisy art. 16 i motywu 33 dyrektywy 2008/98, które wyraźnie dotyczą przemieszczania odpadów, mają pierwszeństwo przed klasyfikacją wynikającą z [EWC]? 3) Jeśli Trybunał uzna to zagadnienie za właściwe i użyteczne, to czy wspomniany powyżej wykaz ma charakter normatywny, czy też stanowi on jedynie certyfikację techniczną zapewniającą jednolitą identyfikowalność wszystkich odpadów?”.
3

Motywy 35, 37 i 41 rozporządzenia nr 1169/2011 mają następujące brzmienie: „(35) Aby ułatwić porównywanie produktów w opakowaniach różnej wielkości, należy utrzymać obowiązek podawania informacji o wartości odżywczej w przeliczeniu na 100 g lub na 100 ml, a w stosownych przypadkach zezwolić na podawanie dodatkowo informacji w przeliczeniu na porcję. Jeżeli zatem dana żywność jest pakowana oraz pojedyncze porcje lub jednostkowe ilości żywności są rozpoznawalne [jest pakowana w pojedyncze porcje lub jednostkowe ilości żywności], to należy zezwolić na podawanie dodatkowo – oprócz informacji o wartości odżywczej w przeliczeniu na 100 g lub na 100 ml – również informacji w przeliczeniu na porcję lub jednostkową ilość żywności. Ponadto, aby zapewnić porównywalne informacje dotyczące porcji lub jednostkowych ilości żywności, Komisja powinna być upoważniona do przyjmowania przepisów dotyczących wyrażania informacji o wartości odżywczej w przeliczeniu na porcję lub jednostkową ilość żywności dla szczególnych kategorii żywności. […] (37) Ponieważ jeden z celów, którym służyć ma niniejsze rozporządzenie, polega na zapewnieniu konsumentowi finalnemu podstawy do dokonywania świadomych wyborów, istotne jest zapewnienie w tym kontekście, by konsument finalny łatwo rozumiał informacje zamieszczone na etykiecie. […] […] (41) Aby przekazywane informacje żywieniowe przemawiały do przeciętnego konsumenta i służyły celowi informacyjnemu, w którym je wprowadzono, z uwzględnieniem aktualnego stanu wiedzy na temat żywienia, powinny być one proste i łatwo zrozumiałe. Podawanie informacji żywieniowych częściowo w głównym polu widzenia, zwanym powszechnie »przodem opakowania«, a częściowo z innej strony opakowania, na przykład »z tyłu opakowania«, mogłoby dezorientować konsumentów. Dlatego informacja o wartości odżywczej powinna się znajdować w tym samym polu widzenia. Dodatkowo, na zasadzie dobrowolności, najważniejsze elementy informacji żywieniowych można powtórzyć w głównym polu widzenia, by pomóc konsumentom łatwo dostrzec podstawowe informacje żywieniowe przy zakupie żywności. Swobodne dobieranie informacji, które można by powtarzać, mogłoby dezorientować konsumentów. Konieczne jest zatem sprecyzowanie, które informacje można powtarzać”.
17

Sąd odsyłający ma również wątpliwości co do tego, czy taki przepis krajowy może być objęty odstępstwem przewidzianym w art. 90 ust. 2 dyrektywy VAT. W tym względzie przypomina on, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału przepis ten opiera się na koncepcji, że brak zapłaty wynagrodzenia może być, w pewnych okolicznościach i z uwagi na sytuację prawną występującą w danym państwie członkowskim, trudny do zweryfikowania lub mieć charakter wyłącznie tymczasowy. W związku z tym skorzystanie z takiego uprawnienia do odstępstwa powinno być uzasadnione niepewnością co do zapłaty wynagrodzenia i proporcjonalne do tego celu.
Artykuł 3 i art. 23 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie możliwości nadania przez państwo członkowskie na podstawie korzystniejszych przepisów prawa krajowego, mających na celu utrzymanie jedności rodziny, pochodnego statusu uchodźcy małoletniemu dziecku obywatela państwa trzeciego, który uzyskał ten status na podstawie systemu ustanowionego przez tę dyrektywę, nawet jeśli to dziecko urodziło się na terytorium tego państwa członkowskiego i posiada, za pośrednictwem drugiego ze swoich rodziców, obywatelstwo innego państwa trzeciego, na którego terytorium nie groziłoby mu prześladowanie, pod warunkiem, że do tego dziecka nie znajduje zastosowania podstawa wykluczenia, o której mowa w art. 12 ust. 2 tej dyrektywy, oraz że owo dziecko nie ma, wskutek posiadanego obywatelstwa lub innych elementów charakteryzujących jego osobisty status prawny, prawa do lepszego traktowania we wspomnianym państwie członkowskim w porównaniu z sytuacją, w której nadano by mu status uchodźcy. W tym kontekście nie ma znaczenia ustalenie, czy od dziecka i jego rodziców można racjonalnie oczekiwać osiedlenia się na terytorium tego innego państwa trzeciego.
43

Wreszcie w notach wyjaśniających do podpozycji CN 15219091 i CN 15219099 nie ma żadnej wskazówki sugerującej, że do celów klasyfikacji do jednej lub drugiej z tych podpozycji należy dokonać rozróżnienia pomiędzy procesami, które zmieniają substancję lub skład materialny wosku, prowadzącymi do uzyskania produktu objętego drugą z tych podpozycji, a procesami, które nie wiążą się z taką zmianą, prowadzącymi do uzyskania produktu objętego pierwszą ze wspomnianych podpozycji. Wręcz przeciwnie, treść not wyjaśniających do podpozycji CN 15219091 sugeruje, że należy rozumieć ją w sposób ścisły, w ten sposób, że woski poddane jakiejkolwiek obróbce w celu ich przetworzenia lub rafinacji są z owej podpozycji wyłączone i w związku z tym należy zaklasyfikować je do podpozycji CN 15219099 jako woski „pozostałe”.