Sprawa C-156/04

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Republice Greckiej

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 83/182/EWG — Czasowy przywóz środków transportu — Zwolnienia od podatku — Miejsce stałego pobytu w państwie członkowskim”

Opinia rzecznika generalnego L.A. Geelhoeda przedstawiona w dniu 14 września 2006 r. I - 4133

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 czerwca 2007 r. I - 4152

Streszczenie wyroku

Dla celów określenia miejsca stałego pobytu, w rozumieniu art. 7 ust. 1 dyrektywy 83/182 w sprawie zwolnień podatkowych we Wspólnocie dotyczących niektórych środków transportu czasowo wwożonych do jednego państwa członkowskiego z innego państwa członkowskiego, należy wziąć pod uwagę jednocześnie zawodowe i osobiste więzy zainteresowanej osoby z danym miejscem oraz czas ich trwania i w przypadku, gdy więzy te dotyczą więcej niż jednego państwa członkowskiego, należy przyznać pierwszeństwo więzom osobistym. Przy badaniu więzów zawodowych i osobistych zainteresowanej osoby należy uwzględnić wszelkie istotne okoliczności faktyczne, takie jak w szczególności fizyczna obecność tej osoby i jej rodziny, posiadanie mieszkania, miejsce wykonywania działalności zawodowej, miejsce usytuowania interesów majątkowych. Przede wszystkim do właściwych organów administracji państw członkowskich należy dokonanie oceny i rozważenie wszelkich istotnych okoliczności faktycznych charakteryzujących każdy przypadek. (por. pkt 45, 46)

Nie stanowi sama w sobie uchybienia zobowiązaniom ciążącym na mocy dyrektywy 83/182 w sprawie zwolnień podatkowych we Wspólnocie dotyczących niektórych środków transportu czasowo wwożonych do jednego państwa członkowskiego z innego państwa członkowskiego sama okoliczność, że norma prawa krajowego o charakterze abstrakcyjnym uznaje za czyn karalny zachowanie polegające na uchylaniu się od obowiązków wynikających z ogólnie stosowanych przepisów celnych i fiskalnych. Imperatywy ścigania i zapobiegania mogą uzasadniać wprowadzenie przez państwo członkowskie kar o określonym stopniu surowości, lecz nie można wykluczyć, że kary te mogą w pewnych okolicznościach okazać się nieproporcjonalne. (por. pkt 72)

Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy dyrektywy 83/182 w sprawie zwolnień podatkowych we Wspólnocie dotyczących niektórych środków transportu czasowo wwożonych do jednego państwa członkowskiego z innego państwa członkowskiego, państwo członkowskie, które przewiduje, że w przypadku posiadania lub używania na terytorium krajowym pojazdu zarejestrowanego w innym państwie członkowskim przez osobę fizyczną mającą miejsce stałego pobytu na terytorium kraju nie wszczyna się przewidzianego jako zasadę postępowania karnego, jeżeli zainteresowana osoba wniesie nałożoną opłatę rejestracyjną i zrzeknie się jednocześnie przewidzianych w prawie krajowym środków zaskarżenia aktu, na mocy którego nałożono tę opłatę. W istocie system taki może pozbawiać podmioty prawa skutecznej ochrony sądowej wymaganej przez prawo wspólnotowe, skłaniając je do zrzekania się — w celu uniknięcia postępowania karnego — środków zaskarżenia, które normalnie przysługują na mocy prawa krajowego. (por. pkt 77, 97 i sentencja)

Nie należą do zakresu stosowania dyrektywy 83/182 w sprawie zwolnień podatkowych we Wspólnocie dotyczących niektórych środków transportu czasowo wwożonych do jednego państwa członkowskiego z innego państwa członkowskiego kary przewidziane przez państwo członkowskie w przypadku używania na terytorium kraju pojazdu objętego czasowym zwolnieniem od podatków przez inną osobę, nieuprawnioną do zwolnienia, i w przypadku używania takiego pojazdu przez osobę nieuprawnioną do zwolnienia, mimo że w chwili dopuszczenia się tego naruszenia uprawniony do zwolnienia nie znajduje się na terytorium kraju. (por. pkt 80, 81)

Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy dyrektywy 83/182 w sprawie zwolnień podatkowych we Wspólnocie dotyczących niektórych środków transportu czasowo wwożonych do jednego państwa członkowskiego z innego państwa członkowskiego, państwo członkowskie, które przewiduje, że w przypadku nałożenia grzywien za naruszenie obowiązujących przepisów dokonywane jest jednocześnie czasowe zajęcie pojazdów, a ich wydanie następuje po zapłaceniu grzywien i ewentualnych innych należnych opłat. Mogąc bowiem pozbawić uprawnionego możliwości używania należącego do niego pojazdu nawet przez długi okres i mając na względzie wagę, jaką ma prawo prowadzenia pojazdu dla skutecznego wykonywania uprawnień wiążących się ze swobodą przemieszczania się osób, przepis taki jest nieproporcjonalny w stosunku do realizowanego celu, jakim jest pobranie grzywien, cel, który może być osiągnięty za pomocą środków bardziej odpowiadających przepisom wspólnotowym. (por. pkt 83, 97 i sentencja)