ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 73/15

Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii

(Sprawa C-589/14)

(2015/C 073/21)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland i W. Roels, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Belgii

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że utrzymując w mocy przepisy, zgodnie z którymi: — w zakresie odsetek od wierzytelności niereprezentowanych przez papiery wartościowe, w odniesieniu do spółki inwestycyjnej z siedzibą w innym państwie członkowskim Unii lub państwie należącym do EOG pobierana jest zaliczka na poczet podatku od dochodów kapitałowych z tytułu tych odsetek, podczas gdy spółka inwestycyjna z siedzibą w Belgii jest zwolniona z pobrania takiej zaliczki, oraz — w zakresie odsetek od wierzytelności reprezentowanych przez belgijskie papiery wartościowe, względem tych odsetek pobierana jest zaliczka na poczet podatku od dochodów kapitałowych, w sytuacji gdy papiery wartościowe są zdeponowane lub zarejestrowane w formie zapisu księgowego w instytucji finansowej z siedzibą w innym państwie członkowskim Unii lub państwie należącym do EOG, podczas gdy odsetki te są zwolnione z pobrania zaliczki na poczet podatku od dochodów kapitałowych, jeżeli papiery wartościowe są zdeponowane lub zarejestrowane w formie zapisu księgowego w instytucji finansowej z siedzibą w Belgii, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 56 i 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz na mocy art. 36 i 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

— obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja uważa, że niektóre przepisy królewskiego dekretu wykonawczego do belgijskiego kodeksu podatków dochodowych z 1992 r. uzależniają ewentualne zwolnienia z zaliczki na poczet podatku od dochodów kapitałowych, stosowane do odsetek od warunków, które nie są zgodne ze swobodami gwarantowanymi w traktatach, to znaczy w art. 56 i 63 TFUE.

Po pierwsze, co się tyczy odsetek od wierzytelności niereprezentowanych przez papiery wartościowe, w odniesieniu do spółki inwestycyjnej z siedzibą w innym państwie członkowskim Unii lub państwie należącym do EOG pobierana jest zaliczka na poczet podatku od dochodów kapitałowych z tytułu tych odsetek, podczas gdy spółka inwestycyjna z siedzibą w Belgii zwolniona jest z pobrania takiej zaliczki.

Po drugie, co się tyczy odsetek od wierzytelności reprezentowanych przez belgijskie papiery wartościowe, względem tych odsetek pobierana jest zaliczka na poczet podatku od dochodów kapitałowych, w sytuacji gdy papiery wartościowe są zdeponowane lub zarejestrowane w formie zapisu księgowego w instytucji finansowej z siedzibą w innym państwie członkowskim Unii lub państwie należącym do EOG, podczas gdy odsetki te są zwolnione z pobrania zaliczki na poczet podatku od dochodów kapitałowych, jeżeli papiery wartościowe są zdeponowane lub zarejestrowane w formie zapisu księgowego w instytucji finansowej z siedzibą w Belgii.
B.

Sąd naruszył art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 z następujących względów: i. Sąd naruszył prawo przyznając szczególną intensywność renomy znaku towarowego Arnoldo Mondadori Editore SpA, co nie jest wymagane do celów wdrożenia wzmocnionej ochrony przyznanej przez art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009; ponadto Sąd nie zastosował się do kryteriów wskazanych w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości dotyczących oceny intensywności renomy znaku towarowego; ii. Sąd naruszył prawo wykluczając istnienie związku między znakami towarowymi na podstawie oceny istotnych czynników (to jest charakteru rozpatrywanych towarów lub usług, rozpatrywanej części kręgu odbiorców, intensywności renomy wcześniejszego znaku towarowego, stopnia charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego) niezgodnej z kryteriami wskazanymi w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości w ramach stosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009; Sąd dopuścił się także błędu rozpatrując istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd między rozpatrywanymi znakami towarowymi, co nie jest wymagane do celów stosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009; iii. Sąd naruszył prawo odmawiając zastosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 bez dokonania oceny, czy oznaczenie, o którego rejestrację wniesiono, może czerpać nienależną korzyść z cieszącego się renomą wcześniejszego znaku towarowego lub być dla niego szkodliwe.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 19 grudnia 2014 r. – Masco Denmark ApS i Damixa ApS/Skatteministeriet

(Sprawa C-593/14)

(2015/C 073/23)

Język postępowania: duński

Sąd odsyłający

Vestre Landsret

Strony w postępowaniu głównym

Strony skarżące: Masco Denmark ApS i Damixa ApS

Strona pozwana: Skatteministeriet

Pytanie prejudycjalne

„Czy art. 43 WE w związku z art. 48 WE (obecnie art. 49 TFUE w związku z art. 54 TFUE) stoi na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie nie przyznawało spółce będącej jego rezydentem zwolnienia podatkowego w odniesieniu do dochodu z tytułu odsetek w przypadku, gdy spółka należąca do tej samej grupy, będąca rezydentem w innym państwie członkowskim, nie miała prawa do odliczenia w odniesieniu do odpowiednich wydatków z tytułu odsetek ze względu na obowiązujące w tym innym państwie członkowskich przepisy (takie jak rozpatrywane w niniejszej sprawie) dotyczące ograniczenia prawa odliczenia odsetek w przypadku niedostatecznej kapitalizacji, podczas gdy to pierwsze państwo członkowskie przyznaje spółce będącej jego rezydentem zwolnienie podatkowe w odniesieniu do dochodu z tytułu odsetek pochodzących od innej spółki będącej rezydentem tego samego państwa członkowskiego i należącej do tej samej grupy, która nie ma prawa do odliczenia podatku w odniesieniu do odpowiednich wydatków z tytułu odsetek w związku z przepisami krajowymi (takimi jak rozpatrywane w niniejszej sprawie) dotyczącymi ograniczenia prawa do odliczenia odsetek w przypadku niedostatecznej kapitalizacji?”
1)

Czy mając na uwadze przepisy ustawy nr 9/2012 i przedmiot podatku przewidzianego w tej ustawie, art. 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwo członkowskie Unii Europejskiej podatku od emisji zanieczyszczeń stosowanego przy rejestracji pojazdów samochodowych pochodzących z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który to podatek nie znajduje zastosowania przy rejestracji w związku z przeniesieniem prawa własności krajowych pojazdów samochodowych, w odniesienie do których został już zapłacony taki podatek lub analogiczny podatek, jeżeli wartość rezydualna takiego podatku, zawarta w wartości pojazdów samochodowych na rynku krajowym, jest niższa niż nowy podatek.
3

Czy rozpoznając powództwo dotyczące naruszenia umowy cywilnej, które miało powstać wskutek naruszenia postanowienia dotyczącego jakości handlowej lub przydatności do użycia (wynikających z domniemań ustawowych, które kształtują treść umowy między stronami, jeśli strony domniemań tych nie zmodyfikowały lub wyłączyły) w odniesieniu do wyrobu wyprodukowanego zgodnie z normą europejską EN 13242:2002, sąd krajowy jest zobowiązany uznać, że wyrób posiada jakość handlową i nadaje się do swojego celu, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej na to pytanie: czy takie domniemanie może zostać obalone wyłącznie poprzez przeprowadzenie dowodu braku zgodności z normą europejską EN 13242:2002 za pomocą badań wykonanych zgodnie z wymaganiami dla badań i protokołów, do których odwołuje się norma europejska EN 13242:2002 wykonanych w czasie dostawy wyrobu?
Czy prawo Unii (art. 267 akapit drugi TFUE w związku z art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem, art. 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i w związku z innymi mającymi zastosowanie przepisami) zostanie naruszone, jeżeli sąd, który przedstawił wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, po otrzymaniu orzeczenia wydanego w trybie prejudycjalnym będzie nadal rozpoznawał sprawę – bez wyłączenia się przez sędziego ze sprawy – i wyda orzeczenie co do istoty; podstawę do tego wyłączenia sędziego stanowi wyrażenie przez sąd wstępnego stanowiska co do istoty sporu we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym (a mianowicie sąd przyjął, że miały miejsce określone okoliczności faktyczne oraz że w odniesieniu do tych okoliczności faktycznych stosuje się określoną normę prawną)[?]

Pytanie przedstawia się z założeniem, że przy ustalaniu okoliczności faktycznych oraz prawa właściwego – w celu przedstawienia wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – zachowano wszystkie prawne wymogi proceduralne odnoszące się do ochrony prawa stron do wskazywania dowodów oraz ich prawa do występowania przed sądem.
4)

Jeżeli nie istnieją obiektywne powody, aby wyłączyć pracowników tymczasowych zatrudnionych w celu zastępstwa z uprawnienia do odszkodowania z powodu rozwiązania umowy na czas określony, czy jest dyskryminujące wprowadzone statutem pracowników rozróżnienie pomiędzy warunkami zatrudnienia tych pracowników nie tylko w porównaniu do warunków pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony, lecz także do warunków innych pracowników tymczasowych?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 96/4

Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 21 października 2014 r. w sprawie T-453/11, Szajner/OHIM, wniesione w dniu 22 grudnia 2014 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

(Sprawa C-598/14 P)

(2015/C 096/06)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

Druga strona postępowania: Gilbert Szajner, Forge de Laguiole

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie zaskarżonego wyroku;

— obciążenie strony skarżącej przed Sądem kosztami poniesionymi przez OHIM.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty na poparcie odwołania, a mianowicie naruszenie art. 65 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) oraz naruszenie art. 8 ust. 4 tego rozporządzenia w związku z art. L 711-4 francuskiego code de propriété intellectuelle (kodeksu własności intelektualnej).

Według wnoszącego odwołanie Sąd może stwierdzić nieważność decyzji lub zmienić decyzję wyłącznie, jeśli w chwili jej przyjęcia istniała jedna z podstaw do stwierdzenia jej nieważności lub do jej zmiany spośród wskazanych w art. 65 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009. Sąd naruszył art. 65 ust. 2 przywołanego rozporządzenia, jeśli chodzi o zakres dokonanej przezeń kontroli zgodności z prawem, która powinna być ograniczona do okoliczności prawnych (w tym do orzecznictwa istniejącego w dniu przyjęcia decyzji) oraz do okoliczności faktycznych przedstawionych Izbie Odwoławczej. Sąd nie wykazał, że Izba Odwoławcza popełniła błąd w dniu przyjęcia zaskarżonej decyzji. Sąd zastąpił ocenę dokonaną przez Izbę Odwoławczą swoją oceną, a także dokonał oceny wyroku francuskiego Cour de cassation (sądu kasacyjnego) z dnia 10 lipca 2012 r., w odniesieniu do której wspomniana Izba Odwoławcza nie mogła zająć stanowiska.

Ponadto Sąd przeinaczył wyrok francuskiego Cour de cassation z dnia 10 lipca 2012 r., stwierdzając, że jest on „pozbawiony dwuznaczności jeżeli chodzi o zakres ochrony przysługującej z tytułu firmy i podlega stosowaniu w sposób generalny” oraz nadając mu w kontekście art. L 711-4 francuskiego code de propriété intellectuelle zakres, którego w sposób oczywisty nie posiada on wobec innych dokumentów zawartych w aktach sprawy.

Wreszcie Sąd popełnił błąd, określając sektory działalności spółki Forge de Laguiole w świetle kryteriów właściwych prawu znaków towarowych. Sąd powinien był określić sektory działalności spółki Forge de Laguiole poprzez odniesienie się do przeznaczenia i używania towarów sprzedawanych przez tę spółkę, a nie wyłącznie w odniesieniu do kryterium charakteru towaru.

(1) Dz.U. L 78, s. 1.
1)

Czy art. 18 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisów państwa członkowskiego takich jak te będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, zgodnie z którymi co do zasady w tym państwie członkowskim po drogach mogą poruszać się wyłącznie pojazdy posiadające administracyjne zezwolenie i rejestrację wydane prze to państwo członkowskie, zaś osoba mająca miejsce zamieszkania w tym państwie członkowskim, która nie ma statusu pracownika zgodnie z prawem Unii, a która powołuje się na ustanowiony od wspomnianych przepisów wyjątek w oparciu o okoliczność, że korzysta z pojazdu udostępnionego jej przez podmiot gospodarczy mający siedzibę w innym państwie członkowskim, musi wykazać in situ, w trakcie kontroli policyjnej, że spełnione są ustanowione w omawianych przepisach państwa członkowskiego wymogi, pod rygorem natychmiastowego wymierzenia mandatu, od którego nie można uzyskać zwolnienia, a którego wymiar równy jest wymiarowi mandatu nakładanego w przypadku niedopełnienia obowiązku rejestracji pojazdu?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 89/7

Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska

(Sprawa C-601/14)

(2015/C 089/08)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Traversa, F. Moro, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Włoska

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że Republika Włoska, nie podejmując wszelkich środków koniecznych do zapewnienia istnienia systemu kompensaty dla ofiar umyślnych przestępstw z użyciem przemocy popełnionych na jej terytorium, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 12 ust. 2 dyrektywy 2004/80/WE (1);

— obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Dyrektywa 2004/80 ustanawia system współpracy między władzami krajowymi w celu ułatwienia ofiarom przestępstw dostępu w całej Unii Europejskiej do odpowiedniej kompensaty w sytuacjach transgranicznych. System współpracy funkcjonuje na podstawie systemów państw członkowskich w zakresie kompensaty dla ofiar umyślnych przestępstw z użyciem przemocy popełnionych na ich odpowiednich terytoriach. Aby zapewnić prawidłowe funkcjonowanie tego systemu współpracy, art. 12 ust. 2 dyrektywy nakłada na państwa członkowskie obowiązek dysponowania systemem kompensaty dla ofiar umyślnych przestępstw z użyciem przemocy popełnionych na ich odpowiednich terytoriach, który gwarantuje sprawiedliwą i odpowiednią kompensatę dla ofiar, bądź ustanowienia takiego systemu. Obowiązek ten należy rozumieć w ten sposób, że odnosi się on do wszystkich umyślnych przestępstw z użyciem przemocy, a nie tylko do niektórych z nich.

Włoski porządek prawny przewiduje krajowy system kompensaty dla ofiar przestępstw składający się z szeregu ustaw szczególnych odnoszących się do kompensaty określonych umyślnych przestępstw z użyciem przemocy, ale nie przewiduje ogólnego systemu kompensaty dotyczącego ofiar wszystkich przestępstw, które włoski kodeks karny wyszczególnia i kwalifikuje jako umyślne i popełnione z użyciem przemocy. W szczególności włoski porządek prawny nie przewiduje systemu kompensaty z tytułu umyślnych przestępstw z użyciem przemocy wchodzących w zakres tzw. „przestępczości pospolitej” i nieobjętych ustawami szczególnymi.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 12 ust. 2 dyrektywy 2004/80/WE.

(1) Dyrektywa Rady 2004/80/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. odnosząca się do kompensaty dla ofiar przestępstw (Dz.U. L 261, s. 15).
2)

Czy dekret z mocą ustawy nr 111/2010 wprowadza dyskryminacyjny środek w stosunku do osób znajdujących się w identycznej sytuacji, to znaczy w odniesieniu do dzieci poczętych i urodzonych do dnia 31 grudnia 2010 r. i dzieci poczętych do dnia 31 grudnia 2010 r. i urodzonych po tym dniu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 89/6

Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 października 2014 r. w sprawach połączonych T-208/11 i T-508/11 Tygrysy – Wyzwoliciele Tamilskiego Ilamu (LTTE)/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 19 grudnia 2014 r. przez Radę Unii Europejskiej

(Sprawa C-599/14 P)

(2015/C 089/07)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen, E. Finnegan i G. Etienne, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Tygrysy – Wyzwoliciele Tamilskiego Ilamu (LTTE), Królestwo Niderlandów, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

— uchylenie zaskarżonego wyroku;

— wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie kwestii podnoszonych w ramach niniejszego odwołania oraz oddalenie żądań podnoszonych przez stronę skarżącą i

— obciążenie strony skarżącej w sprawach połączonych T-208/11 and T-508/11 kosztami poniesionymi przez Radę w postępowaniu w pierwszej instancji oraz w ramach niniejszego odwołania.

Zarzuty i główne argumenty

W zaskarżonym wyroku Sąd stwierdził nieważność wpisu LTTE na listę podmiotów, których fundusze zostały zamrożone wyłącznie ze względów związanych z procedurą przyjęcia odnośnych środków. Rada podnosi, że Sąd popełnił błędy w następującym zakresie:

Zarzut pierwszy: Sąd błędnie uznał, że w uzasadnieniu przyjmowanych środków Rada musiała wskazywać, iż weryfikacji działań podejmowanych w państwie trzecim przez podmiot umieszczony w wykazie dokonała w należyty sposób. Mimo iż Rada akceptuje, że działalnie właściwej władzy w państwie trzecim musi znajdować podstawę w ustawodawstwie i praktyce zgodnych z prawami humanitarnymi zainteresowanych osób, twierdzi ona, iż wymagając zawarcia tej informacji w uzasadnieniu decyzji Sąd naruszył prawo.

Zarzut drugi: Sąd naruszył prawo dokonując oceny wykorzystania przez Radę informacji pochodzących od władz publicznych. Ponadto Sąd popełnił błąd odrzucając wykorzystanie przez Radę informacji pochodzących z otwartego źródła. Sąd popełnił również błąd w rozumowaniu, zgodnie z którym Rada powinna była wystąpić do właściwej władzy o zbadanie dokumentów prasowych, do których nawiązuje uzasadnienie. W końcu Sąd popełnił błąd dochodząc do wniosku, że odrzucenie przezeń informacji uzyskanych przez Radę z otwartego źródła musi prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

Zarzut trzeci: Sąd popełnił błąd nie dochodząc do wniosku, że 2001 UK Proscription Order stanowił odpowiednią podstawę prawną dla wpisu LTTE na tę listę. Wykładnia dokonana przez Sąd, poza tym, że nie znajduje oparcia w prawie, skutkuje tym, że podmiot może uniemożliwić wpis na listę na podstawie wspólnego stanowiska 931 odmawiając zakwestionowania tego wpisu lub objęcia go zakazem działalności w państwie członkowskim, na których opiera się decyzja, o której mowa w art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 931. Dodatkowo rozumowanie Sądu jest niezgodne z wyrokiem Kadi II.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 171/6

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 5 czerwca 2014 r. – Jednostka Innowacyjno-Wdrożeniowa Petrol S.C. Paczuski Maciej i Puławski Ryszard przeciwko Ministrowi Finansów

(Sprawa C-275/14)

(2015/C 171/09)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Naczelny Sąd Administracyjny

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Jednostka Innowacyjno-Wdrożeniowa Petrol S.C. Paczuski Maciej i Puławski Ryszard

Strona pozwana: Minister Finansów

Postanowieniem z dnia 5 lutego 2015 r. Trybunał orzeka, iż artykuł 2 ust. 3 akapit drugi dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, nakładającym podatek akcyzowy na dodatki objęte kodem 3811 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r., w stawce innej niż mająca zastosowanie do paliwa silnikowego, do którego dodatki te są dodawane.

Artykuł 2 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 2003/96 należy interpretować w ten sposób, że jednostka może powołać się na niego przeciwko właściwemu krajowemu organowi w ramach sporu przed sądami krajowymi celem wykluczenia stosowania uregulowania krajowego niezgodnego z tym przepisem.

(1) Dz.U. L 283, s. 51; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 09 Tom 001 P. 405 – 424
2.

Po pierwsze, ustaliwszy, że znaki towarowe są fonetycznie podobne ze względu na wspólny im element „so”, Sąd powinien był stwierdzić, że są one całościowo podobne, co najmniej w tym zakresie. Jego stwierdzenie, że są one niepodobne pomimo wspólnego im elementu fonetycznego, było wynikiem niezastosowania utrwalonego orzecznictwa dotyczącego charakteru i stopnia podobieństwa wymaganego dla zastosowania art. 8 ust. 1 lit. b) lub art. 8 ust. 5.
1)

Czy sprzeczny jest z porozumieniem ramowym w sprawie pracy na czas określony, zawartym przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), zawartym w załączniku do dyrektywy Rady 99/70 WE (1) z dnia 28 czerwca 1999 r., a przez to nie ma zastosowania, art. 9 ust. 3 Ley 55/2003, de 16 de diciembre, del Estatuto Marco del Personal Estatutario de los Servicios de Salud (ustawy 55/2003 z dnia 16 grudnia statut ramowy pracowników statutowych służby zdrowia, ponieważ sprzyja on nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych powołań do zadań doraźnych w zakresie, w jakim: — Nie ustanawia on maksymalnego czasu trwania kolejnych powołań do zadań doraźnych, ani maksymalnej liczby ich odnowień. — Pozostawia uznaniu organu administracji decyzję o utworzeniu stanowisk strukturalnych, jeżeli dojdzie do więcej niż dwóch powołań w celu świadczenia tej samej pracy w łącznym okresie 12 lub więcej miesięcy w ciągu dwóch lat. — Pozwala na dokonanie powołań do zdań doraźnych bez wymagania zawarcia w tym powołaniach prawidłowej obiektywnej przyczyny o charakterze tymczasowym, koniunkturalnym lub wyjątkowym, która by je uzasadniała.