ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
31

W celu udzielenia odpowiedzi na pytanie prejudycjalne należy na wstępie przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawo do odliczenia przewidziane w art. 17 i następnych szóstej dyrektywy stanowi integralną część mechanizmu podatku VAT i co do zasady nie może być ograniczane. W szczególności prawo to wykonywane jest natychmiastowo w odniesieniu do całości podatku naliczonego na poprzednich etapach obrotu. (zob. w szczególności wyroki z dnia 6 lipca 1995 r. w sprawie C-62/93 BP Soupergaz, Rec. str. I-1883, pkt 18: z dnia 21 marca 2000 r. w sprawach połączonych od C-110/98 do C-147/98, Gabalfrisa i in., Rec. str. I-1577, pkt 43).
18

Według rządu niemieckiego w ramach procedury całkowitego odliczenia spółka kapitałowa była opodatkowana co do zasady według stawki 40%. Zysk, jaki wypłacała swoim udziałowcom lub akcjonariuszom opodatkowany był jedynie według stawki 30%. Udziałowiec lub akcjonariusz zobowiązany był z kolei do zapłaty podatku dochodowego od wypłaconego zysku według stawki podatkowej, która znajdowała w stosunku do niego zastosowanie. Mógł on jednak odliczyć w całości od swojego osobistego zobowiązania podatkowego podatek dochodowy od osób prawnych zapłacony już w Niemczech przez spółkę kapitałową. W ten sposób zyski te nie były podwójnie opodatkowane.
28

Jednakże w związku z tym, że zasada pewności prawa wymaga jedynie, aby obywatele państwa członkowskiego mogli szczegółowo znać zakres obowiązków, które nakładają na nich przepisy, należy uwzględnić możliwość zapoznania się z aktami prawnymi za pośrednictwem Internetu. Byłoby tak w przypadku osób korzystających z Internetu i które wiedzą o zmianach wprowadzonych do porządku prawnego z uwagi na przystąpienie ich państwa do Unii. Do tej kategorii należeliby „poinformowani obywatele”, którzy tak jak Skoma-Lux na co dzień mają kontakt z prawem wspólnotowym w ramach swojej działalności zawodowej.
Dyrektywa Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia Rady (WE) nr 807/2003 z dnia 14 kwietnia 2003 r. dostosowującego do decyzji 1999/468/WE przepisy odnoszące się do komitetów wspomagających Komisję w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych ustanowionych w instrumentach Rady przyjętych zgodnie z procedurą konsultacji (jednomyślność) nie stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów państwa członkowskiego, które wykluczają możliwość zwrotu kwoty zapłaconej tytułem nabycia znaków skarbowych wydanych przez to państwo członkowskie w przypadku, gdy znaki skarbowe zostały nałożone na wyroby objęte podatkiem akcyzowym przed dopuszczeniem ich do konsumpcji w tymże państwie członkowskim, a wyroby te zostały skradzione w innym państwie członkowskim, co wywołało obowiązek zapłaty podatku akcyzowego w owym innym państwie członkowskim, i gdy nie przedstawiono dowodu na to, że skradzione wyroby nie będą sprzedawane w państwie członkowskim, które wydało znaki skarbowe
10

Wskazane ratio legis zostało bliżej wyjaśnione w motywie dwudziestym piątym dyrektywy 2004/18, zgodnie z którym: „udzielanie zamówień publicznych na pewne nadawcze usługi audiowizualne powinno umożliwiać uwzględnienie aspektów o znaczeniu kulturalnym lub społecznym, co sprawia, że zasady udzielania zamówień nie mają tutaj zastosowania. Z tych właśnie powodów należy uznać za wyjątek zamówienia publiczne na usługi w zakresie zakupu, opracowania, produkcji lub koprodukcji programów gotowych do użycia oraz innych usług przygotowawczych, takich jak usługi związane z pisaniem scenariuszy lub innymi rodzajami twórczości artystycznej niezbędnymi w produkcji programów oraz zamówienia dotyczące czasu antenowego. Wyłączenie to nie powinno jednak mieć zastosowania wobec dostaw urządzeń technicznych niezbędnych do produkcji, koprodukcji oraz nadawania tych programów […]”.
18

Sąd krajowy zauważa, że Gerechtshof te Amsterdam stwierdził, iż Road Air nie został wyraźnie przyznany trzymiesięczny termin na przedstawienie dowodu miejsca, w którym naruszenie lub nieprawidłowość faktycznie nastąpiły. W rezultacie inspektor nie wypełnił obowiązku, który spoczywał na nim na mocy art. 379 rozporządzenia wykonawczego, co oznacza, że nie miał on prawa do pobrania należności celnych będących przedmiotem postępowania przed sądem krajowym. Gerechtshof te Amsterdam orzekł w związku z tym, że kwoty wymienione w nakazach zapłaty skierowanych do zainteresowanej nie były prawnie należne w rozumieniu art. 236 ust. 1 kodeksu celnego.
26

Interpretowanie odesłania w art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 44/2001 do art. 9 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia w ten sposób, że umożliwia ono wytoczenie przez poszkodowanego powództwa jedynie przed sądami właściwymi zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. b), to znaczy przed sądem miejsca zamieszkania ubezpieczającego, ubezpieczonego i uposażonego z tytułu ubezpieczenia, byłoby bezpośrednio niezgodne z brzmieniem tego art. 11 ust. 2. Odesłanie to prowadzi do rozszerzenia zakresu zastosowania tej zasady o kategorie powodów, którzy wytaczają powództwa przeciwko ubezpieczycielowi, innych niż ubezpieczający, ubezpieczony i uposażony z tytułu ubezpieczenia. Funkcją tego odesłania jest zatem dodanie do listy powodów wymienionych w art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia osób, które poniosły szkodę.
3

W prawie włoskim norme per la tutela della concorrenza e del mercato (ustawa nr 287 w sprawie reguł ochrony konkurencji i rynku, GURI nr 240 z dnia 13 października 1990 r., str. 3, zwana dalej „ustawą nr 287/90”) z dnia 10 października 1990 r. zawiera w tytule I między innymi następujące przepisy: „Artykuł 1 1. Przepisy niniejszej ustawy wydanej zgodnie z art. 41 konstytucji w celu ochrony i zagwarantowania prawa do inicjatywy gospodarczej stosuje się do karteli, nadużyć pozycji dominującej oraz koncentracji przedsiębiorstw, które nie wchodzą w zakres zastosowania art. 65 lub 66 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, art. 85 lub 86 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą (EWG), rozporządzeń EWG lub aktów wspólnotowych wywołujących takie same skutki prawne. […] 4. Wykładni przepisów prawnych zawartych w niniejszym tytule dokonuje się zgodnie z zasadami prawa konkurencji Wspólnot Europejskich. Artykuł 2 1. Przez kartele rozumie się porozumienia i praktyki uzgodnione między przedsiębiorstwami oraz decyzje konsorcjów, związków przedsiębiorstw i podobnych instytucji, nawet te wydane na podstawie przepisów statutowych i administracyjnych. 2. Zakazane są kartele między przedsiębiorstwami, których celem lub skutkiem jest znaczące utrudnienie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji na rynku krajowym lub na jego części, również polegające na: a) ustalaniu w sposób bezpośredni lub pośredni cen zakupu lub sprzedaży albo innych warunków umownych; b) utrudnianiu lub ograniczaniu produkcji, rynków zbytu lub dostępu do rynku, inwestycji, rozwoju technicznego lub postępu technologicznego; c) podziale rynków lub źródeł zaopatrzenia; d) stosowaniu wobec partnerów handlowych obiektywnie nierównych warunków do świadczeń równoważnych i stwarzaniu im przez to niekorzystnych warunków konkurencji; e) uzależnianiu zawarcia umów od przyjęcia przez partnerów zobowiązań dodatkowych, które ze względu na swój charakter lub zwyczaje handlowe nie mają związku z przedmiotem tych umów. 3. Zakazane kartele są pod każdym względem nieważne”.
4

Aktem wykonawczym do tego przepisu ustawowego jest zarządzenie ministra z dnia 17 stycznia 2001 r. w sprawie wyznaczenia nadawców, o których mowa w art. 13 tiret drugie ustawy z dnia 30 marca 1995 r. w sprawie sieci nadawczych i działalności nadawczej w dwujęzycznym regionie Bruxelles-Capitale (Moniteur belge z dnia 2 lutego 2001 r., str. 2781, zwane dalej zarządzeniem z dnia 17 stycznia 2001 r., które brzmi następująco: „[…] System must carry jest częścią polityki audiowizualnej mającej na celu umożliwienie telewidzom dostępu zarówno do nadawców publicznych, jak i do nadawców prywatnych przyjmujących na siebie obowiązki świadczenia usług publicznych; System must carry ma na celu ochronę pluralizmu i zawartości kulturalnej oferty programowej w sieciach kablowych oraz zapewnienie wszystkim telewidzom dostępu do tego pluralizmu; System ten jest bezsprzecznie uzasadniony względami interesu ogólnego; Wybór prywatnych nadawców korzystających z must carry dokonywany jest w interesie harmonizacji audiowizualnego krajobrazu w Belgii; Przeprowadzono konsultacje ze wspólnotą francuską i ze wspólnotą flamandzką; Must carry należy przyznać wyznaczonym nadawcom w zamian za nałożenie na nich znaczących obowiązków, które zgadzają się na siebie przyjąć; Niektórym z tych wyznaczonych nadawców powierza się pełnienie usług publicznych; W odniesieniu do asbl Télé Bruxelles [zwanej dalej Télé Bruxelles] i vzw TV Brussel must carry należy przyznać w celu wspierania rozwoju telewizji lokalnej, rozpowszechniającej lokalne wiadomości, przeznaczone dla lokalnych odbiorców; Zniesienie must carry zagrodziłoby samemu istnieniu tych nadawców, którzy nie byliby w stanie ponosić znacznych kosztów rozpowszechniania programów; Zarządza się, co następuje: Artykuł 1. Operator upoważniony do prowadzenia sieci telewizji kablowej w dwujęzycznym regionie Bruxelles-Capitale jest zobowiązany do rozprowadzania, równocześnie z ich nadawaniem i w całości, programów telewizyjnych następujących nadawców: 1. Vlaamse Media Maatschappij n.v. 2. TV Brussel v.z.w. 3. Belgian business television n.v. 4. Media ad infinitum n.v. 5. TVi s.a. 6. [Télé Bruxelles] 7. Canal+ Belgique s.a. [w międzyczasie zmienił nazwę na BeTV SA] 8. Satellimages s.a. [w międzyczasie zmienił nazwę na TV5-Monde SA (zwany dalej »TV5-Monde«)] […]”.
45

Jeśli chodzi o inne przypadki przenoszenia, wymienione w art. 8 ust. 1 ZAV, w których nie uczestniczą agencje sprzedaży kwot mlecznych, to należy podnieść, jak to zostało przypomniane na rozprawie, że mają one miejsce w bardzo szczególnych okolicznościach. Są to w między innymi przypadki przeniesienia ilości referencyjnych dla dostaw związane z dziedziczeniem, zawarciem związku małżeńskiego lub zbyciem gospodarstwa, które nie są czynnościami o charakterze gospodarczym, lecz które znajdują podstawę w zdarzeniach prawnych wywołujących przeniesienie ilości referencyjnych dla dostaw jedynie jako skutek poboczny. Pomiędzy agencjami sprzedaży kwot mlecznych a producentami dokonującymi przeniesienia ilości referencyjnych dla dostaw w przypadkach objętych zakresem art. 8 ust. 1 ZAV nie ma więc żadnej konkurencji w rozumieniu art. 4 ust. 5 szóstej dyrektywy. Przypadki te są bowiem na tyle szczególne, że mało prawdopodobne wydaje się, by jakiś producent mleka zdecydował się spełnić przesłanki tego rodzaju przeniesienia — na przykład nabywając gospodarstwo rolne — tylko po to, aby pozyskać ilości referencyjne dla dostaw w inny sposób niż za pośrednictwem agencji sprzedaży kwot mlecznych.
Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalającego wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe (Dz.U. L 16, s. 1) – Dyskryminacja – Stosowanie art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 358, s. 59).
Przedmowa do wydania „not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich” stanowi, że „[noty wyjaśniające do CN] […] nie zastępują [not wyjaśniających do HS] […], ale powinny być uważane za ich dopełnienie i używane w połączeniu z nimi”. Noty wyjaśniające do CN ogłoszone przez Komisję Wspólnot Europejskich dotyczące klasyfikacji w podpozycji 87032110 – 87032490 w czasie, gdy miały miejsce okoliczności faktyczne sporu przed sądem krajowym, w zakresie istotnym dla niniejszej sprawy (Dz.U. 1994, C 342, str. 1, zwane dalej „notami wyjaśniającymi do CN 1994”), stanowiły:

„Pod warunkiem, że są one przeznaczone głównie do przewozu osób, niniejsze podpozycje obejmują również samochody wielofunkcyjne, tj. pojazdy mogące służyć zarówno do przewozu osób, jak i towarów. Pojazdy te różnią się od samochodów do przewozu towarów, często mających te same wymiary, w następujący sposób:

1. obecnością, za siedzeniem lub kanapą kierowcy, przymocowanych składanych lub wyjmowanych siedzeń lub miejsca przeznaczonego specjalnie do ich umieszczenia tam, oraz bocznych szyb

i
18

Komisja wskazuje wreszcie, że chociaż wytyczne komitetu ds. podatku VAT (53 spotkanie w dniach 4 i 5 listopada 1997 r., dokument XXI/97/1.658), zgodnie z którymi miejsce świadczenia usług dotyczących poszukiwania spadkobierców winno być określane zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. e) szóstej dyrektywy, nie mają mocy wiążącej, to w niniejszym przypadku dokładnie odzwierciedlają one wolę prawodawcy wspólnotowego, by poszukiwania spadkobierców objęte były zakresem tego przepisu. Należy zatem kierować się zasadami stosowanymi w dziedzinie poszukiwania spadkobierców i stosować je w odniesieniu do działalności wykonawcy testamentu, niezależnie od ewentualnych trudności praktycznych, jakie mogą wynikać z takiego sposobu określania miejsca świadczenia usług.
4

Zgodnie z § 35 ust. 2 Landesbeamtengesetz (ustawy regulującej status urzędników Landu Berlin, GVBl BE, str. 368), z późniejszymi zmianami z dnia 20 lutego 1979 r.: „Urzędnik jest zobowiązany do świadczenia pracy bez wynagrodzenia w wymiarze wykraczającym ponad normalny tygodniowy czas pracy, jeżeli wymaga tego bezwzględny interes służby i praca w godzinach nadliczbowych ogranicza się do wyjątkowych przypadków. Jeżeli urzędnik zostaje zobowiązany lub upoważniony do wykonywania pracy dodatkowej w wymiarze przekraczającym normalny czas pracy o pięć godzin miesięcznie, to w okresie trzech miesięcy należy przyznać mu czas wolny od pracy w stosownym wymiarze. Jeżeli ze względu na interes służby przyznanie czasu wolnego od pracy nie jest możliwe, urzędnicy tych kategorii, w których wynagrodzenie jest proporcjonalne do stopnia starszeństwa, mogą otrzymać zamiennie wynagrodzenie z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych, nieprzekraczających 480 godzin w roku”.
6

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 16 UStG zwolnione od podatku są: „najem i dzierżawa nieruchomości oraz praw, do których stosują się przepisy prawa cywilnego dotyczące nieruchomości i suwerennych praw państwa dotyczących korzystania z nieruchomości; oddanie do korzystania pomieszczeń biurowych i innych pomieszczeń na podstawie umów o korzystanie uważa się za najem lub dzierżawę nieruchomości. Zwolniony jest także użytek własny. Nie są zwolnione: — najem (oddanie do korzystania) nieruchomości na cele mieszkaniowe, z wyjątkiem użytku własnego; — najem i dzierżawa maszyn i innych urządzeń wszelkiego rodzaju, przynależnych do instalacji zakładowej, również wtedy, gdy stanowią one istotne trwałe części nieruchomości; — zakwaterowanie w urządzonych pomieszczeniach mieszkalnych i sypialnych; — najem (oddanie do korzystania) pomieszczeń lub miejsc przeznaczonych do parkowania pojazdów wszelkiego rodzaju; — najem (oddanie do korzystania) nieruchomości na cele campingowe”.
13

W odniesieniu do kolejnych zdarzeń Sąd dokonał następujących ustaleń w zaskarżonym wyroku: „14. Pismem z dnia 5 lutego 2004 r. (zwanym dalej »pismem z dnia 5 lutego 2004 r.«) Komisja poinformowała [Ferriere Nord], że kwota do zapłaty na dzień 27 lutego 2004 r. wynosi 564402,26 EUR (co stanowi kwotę grzywny w wysokości 320000 ECU, pomniejszoną o kwotę 249918 ECU wpłaconą w dniu 15 grudnia 1997 r. i powiększoną o odsetki naliczone za okres od dnia 17 listopada 1989 r. do dnia 27 lutego 2004 r.). Komisja wezwała [Ferriere Nord] do zapłaty tej należności w najbliższym możliwym terminie oraz wskazała, że po dokonaniu płatności wyrazi zgodę na zniesienie gwarancji bankowej. 15. Pismem z dnia 25 lutego 2004 r. [Ferriere Nord] wystosowała do Komisji odpowiedź, wskazując, że żądania zawarte w piśmie z dnia 5 lutego 2004 r. są bezzasadne i przedawnione. [Ferriere Nord] podniosła w szczególności, że pięcioletni okres przedawnienia wykonania decyzji, określony w art. 4 rozporządzenia nr 2988/74, upłynął w dniu 18 września 2002 r. oraz że w związku z powyższym Komisja nie może dochodzić wierzytelności ani od niej, ani od banku będącego gwarantem. 16. W piśmie przesłanym faksem w dniu 13 kwietnia 2004 r. (zwanym dalej »pismem z dnia 13 kwietnia 2004 r.«), Komisja udzieliła [Ferriere Nord] odpowiedzi, że termin przedawnienia określony w art. 4 rozporządzenia nr 2988/74 nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie z uwagi na ustanowienie gwarancji bankowej, która może zostać zrealizowana w każdym czasie i ma charakter tymczasowej zapłaty, tak iż wszczęcie egzekucji nie było konieczne. Komisja przyznała również, że nie wezwała [Ferriere Nord] do zapłaty należności po wydaniu przez Trybunał wyroku potwierdzającego decyzję dotyczącą metalowej siatki spawanej elektrycznie i w związku z tym wyraziła zgodę na zaniechanie naliczania odsetek po upływie pięciu miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku, czyli od dnia 17 grudnia 1997 r. W rezultacie Komisja zażądała od [Ferriere Nord] zapłaty kwoty 341932,32 EUR zamiast kwoty 564402,26 EUR wymienionej w piśmie z dnia 5 lutego 2004 r. Komisja wskazała wreszcie, że w wypadku niedokonania zapłaty do dnia 30 kwietnia 2004 r. podejmie ona kroki zmierzające do wykonania uprawnień z gwarancji bankowej”.
60

Jeżeli chodzi o wskazane przez Promusicae art. 41, 42 i 47 porozumienia TRIPS, w świetle których, w miarę możliwości, powinno dokonywać się wykładni prawa wspólnotowego regulującego, jak ma to miejsce w przypadku przepisów omawianych w ramach niniejszego wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, zagadnienia, do których porozumienie to znajduje zastosowanie (zob. podobnie wyroki: z dnia 14 grudnia 2000 r. w sprawach połączonych C-300/98 i C-392/98 Dior, Rec. s. I-11307, pkt 47; z dnia 11 września 2007 r. w sprawie C-431/05 Merck Genéricos — Produtos Farmacêuticos, Zb.Orz. s. I-7001, pkt 35), mimo że wymagają one skutecznej ochrony własności intelektualnej i instytucji prawa do środka zaskarżenia w celu jej egzekwowania, to nie zawierają przepisów, które nakazywałyby wykładnię wspomnianych dyrektyw jako zobowiązujących państwa członkowskie do ustanowienia obowiązku przekazania danych osobowych w ramach postępowania cywilnego.
47

W końcu rządy niemiecki i niderlandzki odwołują się do dyrektywy 2004/114. Z systematyki tej dyrektywy wywodzą one, że prawodawca wspólnotowy pragnął umożliwić studentom podejmowanie zatrudnienia w pewnym wymiarze, nie traktując ich jednak jako pracowników najemnych i w konsekwencji nie umożliwiając im w ten sposób dostępu do rynku pracy przyjmującego państwa członkowskiego.
5

Artykuł 10 ustawy nr 713 Norme per l’attuazione delle direttive della Comunità economica europea sulla produzione e la vendita dei cosmetici z dnia 11 października 1986 r. (dotyczącej przepisów wykonawczych do dyrektyw Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej w zakresie produkcji i sprzedaży produktów kosmetycznych, dodatek zwykły do GURI nr 253, z dnia 30 października 1986 r.), zmienionej dekretem ustawodawczym nr 126 z dnia 24 kwietnia 1997 r. (GURI nr 112, z dnia 16 maja 1997 r.) (zwanej dalej „ustawą nr 713/86”), stanowi: „[…] 3a. Przywóz produktów kosmetycznych z państw niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej odbywa się pod nadzorem eksperta spełniającego warunki, o których mowa w ust. 1 i 2. Jest on zobowiązany do oceny metody produkcji zastosowanej w przypadku tych produktów. 4. Dobre praktyki wytwarzania produktów kosmetycznych, których podstawą są również przepisy wspólnotowe, są określane i aktualizowane na mocy dekretu ministra zdrowia, działającego w porozumieniu z ministrami przemysłu, handlu, rzemiosła i pracy oraz opieki społecznej. 5. Każdy, kto zamierza wytwarzać lub pakować na własny rachunek lub na rachunek osoby trzeciej produkty, o których mowa w art. 1, powiadamia na piśmie ministerstwo zdrowia i władze regionu w terminie 30 dni przed rozpoczęciem tej działalności. 6. Powiadomienie powinno zawierać: a) nazwę lub firmę i siedzibę przedsiębiorstwa oraz zakładu produkcyjnego; b) opis pomieszczeń i wyposażenia, który pozwala stwierdzić, że spełniają one warunki techniczne i warunki higieny niezbędne do zamierzonego typu produkcji oraz dokumenty poświadczające zakup lub leasing w odniesieniu do rzeczonego wyposażenia; c) informację o tożsamości i kwalifikacjach kierownika technicznego; d) pełny i szczegółowy wykaz stosowanych substancji i substancji zawartych w produkcie handlowym. 7. Wszelka zmiana w odniesieniu do danych, o których mowa w ust. 6 lit. a), b) i c) wymaga nowego uprzedniego powiadomienia. 8. Importerzy pakowanych produktów gotowych do sprzedaży pochodzących z państw członkowskich Unii Europejskiej dokonują analogicznego powiadomienia dotyczącego wyłącznie ust. 6 lit. a) i d); importerzy takich produktów pochodzących z państw niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej są zobowiązani przekazać również informację o tożsamości i kwalifikacjach eksperta, o którym mowa w ust. 3a. […]”.
29

Tymczasem choć wprawdzie w tym ostatnim przypadku kryteria, które instytucje zamawiające mogą stosować, nie są w sposób wyczerpujący wymienione w art. 36 ust. 1 dyrektywy 92/50 i w związku z tym przepis ten pozostawia instytucjom zamawiającym wybór co do kryteriów udzielenia zamówienia, które zechcą zastosować, to jednak wybór ten musi się ograniczać do kryteriów zmierzających do wyłonienia najkorzystniejszej ekonomicznie oferty (zob. podobnie, w odniesieniu do zamówień publicznych na roboty budowlane, ww. wyrok w sprawie Beentjes, pkt 19 i wyrok z dnia 18 października 2001 r. w sprawie C-19/00 SIAC Construction, Rec. s. I-7725, pkt 35 i 36, a w odniesieniu do zamówień publicznych na usługi, wyroki z dnia 17 września 2002 r. w sprawie C-513/99 Concordia Bus Finland, Rec. s. I-7213, pkt 54 i 59 oraz z dnia 19 czerwca 2003 r. w sprawie C-315/01 GAT, Rec. s. I-6351, pkt 63 i 64).
23

Sąd odsyłający stawia te dwa pytania, opierając się na ww. postanowieniu w sprawie Guerrero Pecino. Wprawdzie w sprawie tej Trybunał dokonał wykładni dyrektywy 80/987 na wniosek tego samego sądu odsyłającego i w związku z tym samym przypadkiem niewypłacalności, lecz uczynił to — co sprecyzowano w pkt 23 tego postanowienia — wyłącznie dla sytuacji, w której transpozycja dyrektywy 2002/74 do prawa krajowego nastąpiła we właściwym czasie, czego weryfikacja należała do sądu odsyłającego.
35

Jeżeli chodzi o zasadę proporcjonalności, wymaga ona, by akty instytucji Wspólnoty nie wykraczały poza to, co odpowiednie i konieczne do realizacji uzasadnionych celów danej regulacji, przy czym tam, gdzie istnieje możliwość wyboru spośród większej liczby odpowiednich rozwiązań, należy stosować te najmniej dotkliwe, a wynikające z tego niedogodności nie mogą być nadmierne w stosunku do zamierzonych celów (zob. podobnie wyrok z dnia 13 listopada 1990 r. w sprawie C-331/88 Fedesa i in., Rec. s. I-4023, pkt 13 i ww. wyrok w sprawie Jippes i in., pkt 81).