ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
40.

W związku z tym warunek, aby odnośne kryteria były jasne, obiektywne i możliwe do przewidzenia, odzwierciedla wymóg, zgodnie z którym potencjalni kandydaci ubiegający się o zatrudnienie w danej instytucji powinni móc z odpowiednim wyprzedzeniem powziąć wiedzę o wymogu znajomości konkretnego języka (konkretnych języków) na określonym poziomie, który to poziom można ocenić w sposób obiektywny. W spornym ogłoszeniu EPSO zawarto wymóg znajomości angielskiego, francuskiego lub niemieckiego na poziomie B2. Jest on zapewne jasny i obiektywny. Niemniej jednak wydaje się, że liczba godzin powszechnie proponowanych w celu przygotowania się do egzaminu ze znajomości języka na poziomie B2 wynosi od 500 do 650 ( 23 ). Sporne ogłoszenie EPSO najpewniej nie jest zgodne z zawartym w pkt 95 wyroku Włochy/Komisja ( 24 ) wymogiem nakazującym posłużenie się możliwym do przewidzenia kryterium, chyba że potencjalni kandydaci są w stanie osiągnąć taki poziom znajomości jednego z trzech języków wskazanych w spornym ogłoszeniu EPSO między dniem jego publikacji a dniem przeprowadzenia testów w tym języku. Co więcej, ten wymóg ma charakter dodatkowy w stosunku do warunku, zgodnie z którym ograniczenie wyboru języka jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy jest ono obiektywnie uzasadnione i proporcjonalne w stosunku do rzeczywistych potrzeb służby ( 25 ). Błędne jest zatem sugerowanie, jak zdaje się to czynić Komisja, że z chwilą wykazania przez nią, iż zasady ograniczające wybór drugiego języka są jasne, obiektywne i możliwe do przewidzenia, Sąd nie musi już przeprowadzać oceny zasadności uzasadnienia ograniczenia wyboru języka przewidzianego w spornym ogłoszeniu EPSO.
66.

W świetle powyższych rozważań proponuję Trybunałowi, by na pytania przedstawione przez Bundesgerichtshof (federalny trybunał sprawiedliwości, Niemcy) odpowiedział następująco: Rozwiązanie małżeństwa w drodze przewidzianej prawem procedury, w ramach której małżonkowie składają osobiste oświadczenie o woli rozwodu przed urzędnikiem stanu cywilnego, który to urzędnik potwierdza takie porozumienie w ich obecności po upływie co najmniej trzydziestu dni, upewniwszy się wcześniej, że spełnione zostały wymogi prawne obowiązujące w stosunku do rozwiązania małżeństwa, a mianowicie czy małżonkowie nie mają niepełnoletnich ani pełnoletnich dzieci, które nie mają zdolności do czynności prawnych, mają ciężką niepełnosprawność lub są niesamodzielne pod względem ekonomicznym, a porozumienie między nimi nie zawiera postanowień dotyczących przeniesienia majątku, jest orzeczeniem rozwodowym do celów rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej.
4.

Motywy 3, 5, 7, 8, 10, 18 i 19 dyrektywy SE mają następujące brzmienie: „(3) Aby wspierać cele społeczne [Unii], muszą zostać przyjęte specjalne przepisy, zwłaszcza w zakresie uczestnictwa pracowników, zmierzające do zapewnienia, że ustanowienie SE nie pociągnie za sobą zniknięcia lub ograniczenia uczestnictwa pracowników, istniejącego w spółkach uczestniczących w powstaniu SE. Cel ten powinien zostać osiągnięty poprzez ustanowienie zasad w tym zakresie, uzupełniających przepisy rozporządzenia [nr 2157/2001]. […] (5) Ogromna różnorodność zasad i praktyk istniejących w państwach członkowskich w odniesieniu do sposobu, w jaki przedstawiciele pracowników uczestniczą w podejmowaniu decyzji w ramach spółek, czyni niewskazanym ustanowienie jednolitego europejskiego modelu partycypacji pracowników właściwego dla SE. […] (7) O ile prawo partycypacji istnieje w ramach jednej lub więcej spółek uczestniczących w powstaniu SE, to, raz przyznane, powinno być zachowane poprzez ich transfer do SE, chyba że strony zadecydują inaczej. (8) Konkretne procedury informowania pracowników i konsultowania z pracownikami na poziomie transnarodowym, jak również, jeśli ma to zastosowanie, ich partycypacja właściwa dla każdej SE, powinny być określone, w pierwszej kolejności, w drodze układu stron lub, w przypadku braku takiego układu, poprzez zastosowanie norm posiłkowych. […] (10) Zasady głosowania w ramach specjalnego zespołu reprezentującego pracowników w negocjacjach, w szczególności, w odniesieniu do zawierania układów dotyczących niższego niż obowiązujący do tej pory poziomu partycypacji w ramach jednej lub kilku spółek uczestniczących, powinny być odpowiednie w stosunku do ryzyka zniknięcia lub osłabienia istniejących systemów i praktyk partycypacji. Ryzyko to jest większe w przypadku SE powstałej w drodze przekształcenia lub łączenia się niż w drodze tworzenia grupy kapitałowej lub spółki zależnej. […] (18) Ochrona nabytych praw pracowników w odniesieniu do uczestnictwa w podejmowaniu decyzji przez spółkę jest zasadą podstawową i deklarowanym celem niniejszej dyrektywy. Prawa pracowników istniejące przed utworzeniem spółek europejskich powinny stanowić podstawę praw pracowników w zakresie uczestnictwa w SE (zasada »przed i po«). W konsekwencji takie podejście powinno mieć zastosowanie nie tylko do wstępnego utworzenia SE, ale także do zmian strukturalnych w istniejącej SE oraz do spółek, na które miały wpływ procesy związane ze zmianami strukturalnymi. (19) Państwa członkowskie powinny móc zapewnić, że przedstawiciele związków zawodowych mogą być członkami specjalnego zespołu negocjacyjnego bez względu na to, czy są oni pracownikami spółki uczestniczącej w utworzeniu SE. W tym kontekście państwa członkowskie powinny, w szczególności, móc ustanowić to prawo w przypadkach, gdy przedstawiciele związków zawodowych mają prawo, zgodnie z prawem krajowym, być członkami oraz głosować w organach nadzorczych lub zarządzających spółki”.
67.

W świetle powyższego muszę stwierdzić, że uregulowanie krajowe należy uznać za bardziej korzystne z punktu widzenia ochrony zasady równego traktowania w rozumieniu art. 8 dyrektywy 2000/78, gdy odnosi się ono nie tylko do analizy względów uzasadniających dyskryminację pośrednią, lecz także do oceny istnienia dyskryminacji, a tym samym do stwierdzenia, że w konkretnym przypadku dochodzi do dyskryminacji bezpośredniej lub pośredniej. Dotyczy to również uregulowania krajowego, które wdrażając dyrektywę 2000/78, ustanawia autonomiczną ochronę religii i przekonań religijnych jako jednego powodu dyskryminacji. Takie podejście nie zagraża fundamentom dyrektywy 2000/78, którą – jak stwierdził Trybunał – należy postrzegać jako instrument umożliwiający państwom członkowskim dokonywanie zasadnych wyborów co do miejsca religii i przekonań religijnych w ich ustrojach. Nie dochodzi też do podważenia wyroków G4S Secure Solutions i WABE ani zasady pierwszeństwa prawa Unii, skoro oba te orzeczenia dotyczą wykładni art. 1 i art. 2 ust. 2 dyrektywy 2000/78, które określają minimalne wymagania w dziedzinie walki z dyskryminacją w zakresie zatrudnienia i pracy, a tym samym nie wykluczają możliwości zapewnienia na podstawie art. 8 owej dyrektywy wyższego stopnia ochrony przed nierównym traktowaniem.
1)

Artykuł 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych należy interpretować w ten sposób, że prawo do rekompensaty (minimalnej) w wysokości 40 EUR (lub równoważnej) z tytułu kosztów odzyskiwania wierzytelności ma zastosowanie do każdej poszczególnej faktury (lub transakcji handlowej) dającej podstawę do poboru odsetek za opóźnienie.
76.

Pracownik korzystający z prawa do swobodnego przemieszczania się nie może bowiem domagać się neutralności w kwestiach socjalnych, jako że przeprowadzka do innego państwa członkowskiego może być bardziej lub mniej korzystna lub niekorzystna. Z art. 10 rozporządzenia nr 492/2011 wynika co najwyżej gwarancja, że (byli) pracownicy migrujący podlegają tym samym warunkom co pracownicy w przyjmującym państwie członkowskim ( 41 ).
63.

O tym, że późniejsze badanie na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego, takie jak to, które miało miejsce w niniejszej sprawie, jest niewłaściwe, świadczy również fakt, że urzędnicy, którzy – tak jak skarżący – przyjmują obywatelstwo miejsca zatrudnienia wiele lat po wstąpieniu do służby, ale – w przeciwieństwie do wnoszącego odwołanie – nie przebywali tam w okresie dziesięciu lat poprzedzających wstąpienie do służby, zachowują dodatek zagraniczny. Pomimo tej – jak określił to Sąd w pkt 51 zaskarżonego wyroku – „szczególnej formy integracji, jaką jest nabycie obywatelstwa państwa zatrudnienia po wstąpieniu do służby”, liczni – jak stwierdził Sąd w pkt 94 i 95 zaskarżonego wyroku – urzędnicy znajdujący się w takiej sytuacji mogą zgodnie z powyższym zachować dodatek zagraniczny, ponieważ nie mieszkali w tym państwie w latach poprzedzających wstąpienie do służby.
91.

W tym względzie zauważam z jednej strony, że ani w spornej decyzji, ani we wspomnianej odpowiedzi Komisji na zarządzone przez Sąd środki organizacji postępowania nie ma żadnego odniesienia do jakichkolwiek wątpliwości wyrażonych przez Fundación Valencia. Z drugiej strony, w każdym wypadku, zwykła lektura fragmentu uwag Fundación Valencia, na które powołuje się Komisja, wskazuje, że Komisja ograniczyła się do stwierdzenia, że „nie wie”, czy na rynku istnieją porównywalne gwarancje, a nie, jak sama twierdzi, do wyrażenia wątpliwości co do ich istnienia. W tych okolicznościach nie można moim zdaniem zarzucić Sądowi, że przeinaczył fakty, a w konsekwencji nie można również uwzględnić trzeciej części jedynego zarzutu odwołania podniesionego przez Komisję.
88.

Opierając się na ogólnej systematyce dostaw zwolnionych z podatku i nabycia opodatkowanego, art. 41 dyrektywy VAT przewiduje, że państwo członkowskie rejestracji do celów VAT może interweniować w celu zapobieżenia stratom, jakie mogą powstać w wyniku zwolnienia z podatku w państwie pochodzenia towarów. Jednakże, ponieważ in casu zwolnienie w państwie członkowskim pochodzenia towarów nie miało miejsca, moim zdaniem nie było ryzyka uchylania się od opodatkowania. Nie było zatem powodu, by państwo członkowskie rejestracji do celów VAT interweniowało, jak zasadniczo twierdzi B.
Artykuł 3 dyrektywy 2011/16, zatytułowany „Definicje”, w pkt 18–22, 24 i 25, wprowadzonych przez art. 1 pkt 1 lit. b) dyrektywy 2018/822, stanowi:

„18) »uzgodnienie transgraniczne« oznacza uzgodnienie, które dotyczy więcej niż jednego państwa członkowskiego albo państwa członkowskiego i państwa trzeciego, jeżeli spełniony jest co najmniej jeden z poniższych warunków:

[…]

19) »podlegające zgłoszeniu uzgodnienie transgraniczne« oznacza dowolne uzgodnienie transgraniczne, które charakteryzuje się co najmniej jedną z cech rozpoznawczych określonych w załączniku IV;

20) »cecha rozpoznawcza« oznacza typową właściwość lub typowy element uzgodnienia transgranicznego, wymienione w załączniku IV, które wskazują na potencjalne zagrożenie unikaniem opodatkowania;

21) »pośrednik« oznacza osobę, która opracowuje, wprowadza do obrotu, organizuje lub udostępnia do wdrożenia podlegające zgłoszeniu uzgodnienie transgraniczne lub zarządza wdrażaniem takiego uzgodnienia. Termin ten obejmuje również osobę, która, uwzględniając odpowiednie fakty i okoliczności i w oparciu o dostępne informacje i właściwą wiedzę fachową i orientację wymagane do świadczenia takich usług, zdaje sobie sprawę lub można racjonalnie oczekiwać, że zdaje sobie sprawę, że podjęła się udzielić, bezpośrednio lub za pośrednictwem innych osób, pomocy, wsparcia lub porad dotyczących opracowywania, wprowadzania do obrotu, organizowania, udostępniania do wdrożenia lub nadzorowania wdrożenia podlegającego zgłoszeniu uzgodnienia transgranicznego. Każdej osobie musi przysługiwać prawo do udowodnienia, że nie zdawała sobie sprawy lub że nie można było racjonalnie oczekiwać, by zdawała sobie sprawę, że jest zaangażowana w podlegające zgłoszeniu uzgodnienie transgraniczne. W tym celu taka osoba może powołać się na wszystkie stosowne fakty i okoliczności, a także dostępne informacje i swoją odpowiednią wiedzę fachową i orientację. Aby zostać uznaną za pośrednika, dana osoba musi spełnić co najmniej jeden z następujących warunków dodatkowych:

a) być rezydentem do celów podatkowych w państwie członkowskim;

b) posiadać stały zakład w państwie członkowskim, za którego pośrednictwem świadczone są usługi dotyczące uzgodnienia;

c) być zarejestrowana w państwie członkowskim lub podlegać przepisom prawa państwa członkowskiego;

d) być zarejestrowana w stowarzyszeniu zawodowym związanym z usługami prawnymi, podatkowymi lub doradczymi w państwie członkowskim;

22) »właściwy podatnik« oznacza osobę, której udostępniono do wdrożenia podlegające zgłoszeniu uzgodnienie transgraniczne lub która jest gotowa wdrożyć podlegające zgłoszeniu uzgodnienie transgraniczne lub dokonała pierwszej czynności służącej wdrożeniu takiego uzgodnienia;

[…]

24) »uzgodnienie standaryzowane« oznacza uzgodnienie transgraniczne, które jest opracowane, wprowadzone do obrotu, gotowe do wdrożenia lub udostępnione do wdrożenia bez potrzeby znacznego dostosowania do potrzeb osoby z niego korzystającej;

25) »uzgodnienie opracowane na zamówienie« oznacza każde uzgodnienie transgraniczne, które nie jest uzgodnieniem standaryzowanym”.
68.

W wyroku tym Trybunał orzekł, że w przypadku systemu pomocy Komisja jest zobowiązana do przeprowadzenia badania w świetle art. 107 ust. 1 TFUE, w odniesieniu do chwili przyjęcia danego systemu, przeprowadzając analizę ex ante ( 16 ). Ściślej rzecz ujmując, Komisja powinna wykazać, zdaniem Trybunału, że system podatkowy „może uprzywilejowywać jego beneficjentów, sprawdzając, czy ów system, rozpatrywany całościowo, może, biorąc pod uwagę jego cechy szczególne, prowadzić w chwili jego przyjęcia do niższego opodatkowania niż to, które wynika z zastosowania powszechnego systemu podatkowego” ( 17 ). W tym względzie Trybunał wyjaśnił, że badanie przeprowadzone przez Komisję na podstawie art. 107 ust. 1 TFUE nie może uprzywilejowywać państw członkowskich, które przyznają pomoc z naruszeniem art. 108 ust. 3 TFUE, w stosunku do państw, które zgodnie z tym postanowieniem zgłaszają pomoc w fazie projektu i powstrzymują się od jej wprowadzenia w życie do czasu wydania przez Komisję ostatecznej decyzji. Gdyby bowiem Komisja była zobowiązana do zbadania, czy selektywna korzyść rzeczywiście wystąpiła na podstawie oceny praktyki organów podatkowych w ramach systemu pomocy opartego na uznaniowym zatwierdzeniu, zainteresowane państwo członkowskie nie mogłoby zgłosić projektu środków objętych takim systemem. Byłoby ono natomiast zobowiązane do oczekiwania na jego wdrożenie przez organ podatkowy, co musi oznaczać przyznanie niezgodnej z prawem pomocy przed jej zgłoszeniem ( 18 ).
95.

Uważam zatem, że ograniczenie zakresu kontroli sądu wyłącznie do zarzutów i argumentów przedstawionych przez skarżącego może prowadzić do naruszenia przepisów prawa wtórnego Unii, które nakładają na władze krajowe obowiązek zwolnienia osoby, wobec której zastosowano bezprawny środek polegający na pozbawieniu wolności. W związku z tym automatyczny i obligatoryjny charakter zwolnienia w przypadku niespełnienia przesłanek zastosowania lub dalszego stosowania środka detencyjnego ogranicza moim zdaniem pole manewru państw członkowskich w zakresie określania rozwiązań proceduralnych dotyczących środków odwoławczych przed sądem, nakładając na państwa członkowskie obowiązek rezultatu. Obowiązek ten polega na zapewnieniu takiej organizacji tych środków odwoławczych, aby zabezpieczyć obywateli państw trzecich, wobec których zastosowano środek detencyjny, przed jego dalszym stosowaniem, jeżeli nie są spełnione przesłanki zastosowania takiego środka. Ze względu na znaczenie prawa do wolności, które Trybunał wielokrotnie podkreślał, wydaje mi się szczególnie niewłaściwe przyjęcie, że krajowy przepis proceduralny może przyczyniać się do utrzymania wątpliwości co do zgodności z prawem aktu polegającego na zastosowaniu lub dalszym utrzymywaniu środka detencyjnego ( 50 ).
30.

Z drugiej strony, jak zauważyła w innym kontekście rzecznik generalna J. Kokott, wprawdzie produkty lecznicze niewymagające recepty mogą być nabywane również za namową lekarza, jednak decyzja co do ich zakupu będzie często należeć do samego konsumenta końcowego, dlatego też reklama tych leków jest również skierowana do konsumentów końcowych ( 18 ). Aby zapobiegać nieracjonalnemu stosowaniu leków niewymagających recepty, taka reklama skierowana do konsumentów powinna wchodzić w zakres stosowania dyrektywy 2001/83. Ponadto uznanie, że zakresem stosowania tej dyrektywy jest objęta wyłącznie reklama określonego produktu leczniczego, z praktycznego punktu widzenia znacznie ograniczyłoby zakres stosowania ratione personae przepisów tytułów VIII i VIIIa tej dyrektywy. Taka reklama, ukierunkowana na określony produkt leczniczy, jest co do zasady stosowana przez przedsiębiorstwa, które produkują ten lek. Opowiadając się za wykładnią pozwalającą na przyjęcie racjonalnie szerokiego zakresu podmiotowego stosowania tych przepisów, Trybunał wyjaśnił jednak, że definicja pojęcia „reklamy produktów leczniczych” zawarta w art. 86 ust. 1 tej dyrektywy kładzie wyraźnie akcent na cel przekazu i nie zawiera żadnych wskazań co do osoby, która rozpowszechnia daną informację ( 19 ).
77.

W świetle powyższych rozważań proponuję Trybunałowi, by na pytania prejudycjalne przedstawione przez Riigikohus (sąd najwyższy, Estonia) odpowiedział następująco: 1) Wymóg efektu zachęty ustanowiony w pkt 50 wytycznych w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014–2020 nie sprzeciwia się możliwości ubiegania się przez producenta energii ze źródeł odnawialnych o wypłatę pomocy państwa po rozpoczęciu prac nad projektem, pod warunkiem jednak, że spełnione zostaną wszystkie pozostałe wymogi określone w decyzji Komisji zatwierdzającej zgodność danego systemu pomocy. 2) Nie jest wykluczone, by pomoc państwa stwarzała efekt zachęty, w przypadku gdy inwestycja, na której przeprowadzenie ma zostać udzielona pomoc, została zrealizowana ze względu na zmianę warunków pozwolenia środowiskowego, w szczególności, gdy wnioskodawca zakończyłby swoją działalność ze względu na bardziej rygorystyczne warunki pozwolenia, gdyby nie otrzymał pomocy państwa, pod warunkiem że przyznana pomoc spełnia wymogi nałożone decyzją Komisji zatwierdzającą zgodność danego systemu pomocy. 3) Jeżeli Komisja w decyzji dotyczącej pomocy państwa uznała zarówno istniejący program pomocy, jak i planowane zmiany do niego za zgodne z rynkiem wewnętrznym, ale państwo członkowskie nie wywiązuje się ze swojego zobowiązania do stosowania tego systemu tylko do określonej daty, to stosowanie tego systemu po tej dacie uznaje się za „nową pomoc” w rozumieniu art. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. 4) W przypadku gdy Komisja postanawia nie wnosić zastrzeżeń wobec systemu pomocy państwa stosowanego z naruszeniem art. 108 ust. 3 TFUE, osoby, które mają prawo do otrzymania pomocy operacyjnej, mogą złożyć wniosek o wypłatę pomocy w odniesieniu do okresu poprzedzającego decyzję Komisji, o ile zezwalają na to krajowe przepisy proceduralne, pod warunkiem jednak, że spełnione są wszystkie pozostałe wymogi określone w tej decyzji.
39.

Aby ustosunkować się do zarzutu pierwszego, zbadam najpierw sformułowany przez wnoszącego odwołanie argument, którego istota sprowadza się do tego, należy go uznać za skarżącego uprzywilejowanego w rozumieniu art. 19 akapit pierwszy statutu (część 1). Następnie przeanalizuję kwestię, która stanowi sedno tego zarzutu i która dotyczy tego, czy można uznać, że obowiązek zachowania niezależności znajduje zastosowanie do przedstawiciela prawnego wnoszącego odwołanie, oraz dojdę do wniosku, iż o ile rzeczony obowiązek faktycznie znajduje zastosowanie do tego przedstawiciela prawnego, to Sąd dokonał jego błędnej wykładni (część 2). Dla pełności wywodu przeanalizuję część trzecią zarzutu pierwszego, w ramach której wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału, na wypadek gdyby uznano, że obowiązek zachowania niezależności znajduje zastosowanie do zainteresowanego nauczyciela akademickiego(oraz na wypadek gdyby nie czynił on zadość temu obowiązkowi), o zezwolenie na to, aby mógł on być w drodze wyjątku reprezentowany przez tego nauczyciela (część 3).
10.

Zgodnie z motywem 27 dyrektywy w sprawie emisji przemysłowych przepisy dotyczące udziału społeczeństwa i ochrony prawnej wdrażają konwencję z Aarhus: „Zgodnie Konwencją z Aarhus […] skuteczny udział społeczeństwa w procesie decyzyjnym jest niezbędny do umożliwienia mu wyrażenia opinii i obaw, które mogą mieć znaczenie dla podejmowanych decyzji, oraz do umożliwienia decydentom uwzględnienia tych opinii i obaw, co przyczyni się do zwiększenia odpowiedzialności i przejrzystości procesu decyzyjnego oraz wniesie wkład w zwiększenie publicznej świadomości w zakresie kwestii dotyczących środowiska i poparcia dla podjętych decyzji. Członkowie zainteresowanej społeczności powinni mieć możliwość odwołania się do wymiaru sprawiedliwości, aby przyczynić się do ochrony prawa do życia w środowisku odpowiednim dla własnego zdrowia i samopoczucia”.
42.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału wybór podstawy prawnej aktu Unii, w tym aktu przyjętego w celu zawarcia umowy międzynarodowej, musi opierać się na obiektywnych czynnikach, które mogą zostać poddane kontroli sądowej i do których należą cel oraz treść tego aktu. Jeżeli analiza aktu Unii wykaże, że zmierza on do osiągnięcia dwóch celów lub ma dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów składowych można zidentyfikować jako główny lub dominujący, podczas gdy drugi ma charakter jedynie pomocniczy, wówczas akt ten należy oprzeć na jednej tylko podstawie prawnej, to jest na tej podstawie, która jest wymagana z racji głównego lub dominującego celu lub elementu składowego. Akt należy oprzeć na różnych, odpowiednich podstawach prawnych jedynie wyjątkowo, jeżeli zostanie ustalone, że zmierza on do osiągnięcia kilku celów lub ma kilka elementów składowych, które to cele lub elementy są związane w sposób nierozłączny i z których żaden nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do reszty. Odwołanie się do wielu podstaw prawnych jest jednak wykluczone, jeżeli procedury przewidziane dla obu tych podstaw są ze sobą niezgodne ( 14 ).
104.

W celu przypomnienia: od dnia 1 stycznia 2015 r. dyrektywa BRRD zobowiązuje wszystkie państwa członkowskie do ustanowienia krajowych mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które zgodnie z art. 102 i 103 tej dyrektywy są również zasilane ze składek ex ante banków do osiągnięcia określonego poziomu docelowego. Dla państw członkowskich unii bankowej znaczenie tego obowiązku w praktyce jest jednak niewielkie, ponieważ od dnia 1 stycznia 2016 r. SRF zastąpił krajowe mechanizmy finansowania dla wszystkich instytucji objętych rozporządzeniem SRM ( 55 ). W celu wzmocnienia siły finansowej SRF od momentu jego powstania, państwa członkowskie unii bankowej zobowiązały się więc w ramach IGA do przekazania do SRF pełnej kwoty składek pobranych od tych instytucji w 2015 r. na podstawie art. 103 dyrektywy BRRD ( 56 ). Od dnia 1 stycznia 2016 r. składki tych instytucji są zasadniczo ( 57 ) obliczane zgodnie z art. 69 i 70 rozporządzenia SRM. Zgodnie z art. 67 ust. 4 rozporządzenia SRM są one nadal pobierane przez organy państw członkowskich i przekazywane do SRF zgodnie z IGA.