ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty podlegające zaskarżeniu – Pojęcie – Akty wywołujące wiążące skutki prawne – Decyzja zawarta w piśmie dyrektora generalnego ds. rolnictwa Komisji informująca Państwo Członkowskie o zmniejszeniu zaliczek przydzielonych w ramach EFOGR – Zaliczenie

(art. 230 WE; rozporządzenie Komisji nr 1750/1999, art. 39 ust. 3)

2. Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – Finansowanie przez EFOGR – Ryczałtowe zmniejszenie przydzielonych zaliczek – Decyzja zawarta w piśmie dyrektora generalnego ds. rolnictwa Komisji – Brak upoważnienia przez Komisję – Decyzja wadliwa z powodu braku właściwości

(regulamin wewnętrzny Komisji, art. 13 i 14; rozporządzenie Komisji nr 1750/1999, art. 39 ust. 3)

Summary

1. Dla ustalenia, czy środki są aktami w rozumieniu art. 230 WE, konieczne jest zbadanie ich istoty, jako że co do zasady forma ich podejmowania jest pod tym względem bez znaczenia. Aktami lub decyzjami, które mogą być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności w trybie tego artykułu, są działania, które wywołują wiążące skutki prawne, mogące wpłynąć na interesy skarżącego, zmieniając w sposób określony jego sytuację prawną.

Jest tak w przypadku decyzji zawartej w piśmie dyrektora generalnego ds. rolnictwa Komisji informującej Państwo Członkowskie o zmniejszeniu przydzielonych zaliczek finansowych na podstawie art. 39 ust. 3 rozporządzenia nr 1750/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), w brzmieniu zmienionym ostatnio rozporządzeniem nr 1763/2001, gdy decyzja ta stanowi jedyny środek wyraźnie określający treść i zakres spornej korekty finansowej, podczas gdy decyzje w sprawie zaliczek do wypłacenia Państwom Członkowskim wskazują jedynie globalną kwotę miesięcznych zaliczek, jaka jest wypłacana każdemu z tych państw i nie zawiera żadnego określenia kwoty finansowych korekt dokonanych w odniesieniu do ich adresatów.

(por. pkt 35, 41–42)

2. Decyzja zawarta w piśmie dyrektora generalnego ds. rolnictwa Komisji informująca Państwo Członkowskie o zmniejszeniu przydzielonych zaliczek finansowych na podstawie art. 39 ust. 3 rozporządzenia nr 1750/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), w brzmieniu zmienionym ostatnio rozporządzeniem nr 1763/2001, jest wadliwa z powodu braku właściwości, gdy jej autor nie miał własnej kompetencji do jej wydania, a Komisja nie podniosła istnienia żadnego upoważnienia lub dalszego upoważnienia, wydanego w oparciu o art. 13 lub 14 regulaminu wewnętrznego Komisji, którym dysponowałby ten dyrektor.

(por. pkt 44, 47)
Keywords

Summary



Keywords

1. Pomoc przyznawana przez państwa – Windykacja bezprawnej pomocy – Pomoc przyznana z naruszeniem reguł proceduralnych art. 93 Traktatu (obecnie art. 88 WE) – Ewentualne uzasadnione oczekiwania beneficjentów – Ochrona – Przesłanki i granice

[Traktat WE, art. 93 ust. 3 (obecnie art. 88 ust. 3 WE)]

2. Odwołanie – Zarzuty – Zarzut podniesiony po raz pierwszy w odwołaniu – Niedopuszczalność

(Statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58)

Summary

1. Biorąc pod uwagę imperatywny charakter kontroli pomocy państwa sprawowanej przez Komisję na mocy art. 93 Traktatu (obecnie art. 88 WE), przedsiębiorstwa będące beneficjentami pomocy mogą co do zasady powoływać się na uzasadnione oczekiwania co do prawidłowości tej pomocy tylko wówczas, gdy taka pomoc została przyznana zgodnie z procedurą przewidzianą w tym postanowieniu, a staranny podmiot gospodarczy powinien zwykle być w stanie upewnić się, że dopełniono wymogów tej procedury. W szczególności, gdy pomoc została wprowadzona w życie bez dokonania uprzedniego zgłoszenia Komisji, tak iż jest ona bezprawna w świetle art. 93 ust. 3 Traktatu, beneficjent pomocy nie może powoływać się na uzasadnione oczekiwania co do prawidłowości przyznania tej pomocy.

(por. pkt 44–45)

2. Umożliwienie stronie przedstawienia po raz pierwszy przed Trybunałem zarzutu, który nie został przedstawiony przed Sądem, byłoby równoznaczne z umożliwieniem jej wniesienia do Trybunału, którego kompetencje w postępowaniu odwoławczym są ograniczone, sprawy o szerszym zakresie niż ta, która była rozpoznawana przez Sąd. W postępowaniu odwoławczym kompetencje Trybunału są zatem ograniczone do oceny prawnego rozstrzygnięcia w kwestii zarzutów, które były roztrząsane w pierwszej instancji.

(por. pkt 59)
Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Przedmiot – Żądanie zmierzające do nakazania państwu członkowskiemu podjęcia określonych środków – Niedopuszczalność

(art. 226 WE)

2. Swobodny przepływ towarów – Tranzyt wspólnotowy – Wspólnotowy tranzyt zewnętrzny – Naruszenia lub nieprawidłowości – Obowiązki państw członkowskich – Uchybienie terminom ustalonym w ramach procedur dotyczących poboru należności celnych przywozowych – Opóźnienie w ustaleniu i udostępnieniu środków własnych – Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego

(rozporządzenia Rady nr 1552/89, art. 2, i nr 2913/92, art. 218 ust. 3 i art. 221 ust. 1)

Summary

1. Skarga wniesiona na podstawie art. 226 WE ma na celu stwierdzenie uchybienia przez państwo członkowskie jego wspólnotowym zobowiązaniom. Stwierdzenie takiego uchybienia, zgodnie z brzmieniem art. 228 WE, zobowiązuje dane państwo członkowskie do podjęcia środków, które zapewnią wykonanie wyroku Trybunału Sprawiedliwości. Z drugiej strony Trybunał nie może nakazać temu państwu podjęcia określonych środków.

W rezultacie w ramach skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Trybunał nie jest władny wypowiadać się w przedmiocie zarzutów związanych z żądaniami zmierzającymi do nakazania państwu członkowskiemu zapłaty odsetek za opóźnienie. Takie żądania należy uznać za niedopuszczalne.

(por. pkt 49–51)

2. W przypadku długów celnych powstałych na skutek nieprawidłowości popełnionych w ramach procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego z przepisów art. 379 ust. 2 zdanie trzecie rozporządzenia nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny wynika, że państwa członkowskie są zobowiązane rozpocząć procedurę odzyskiwania po upływie trzymiesięcznego terminu określonego w tym przepisie od momentu przekazania przez urząd wyjścia powiadomienia, zgodnie z którym przesyłka nie została przedstawiona urzędowi przeznaczenia w terminie. Taka wykładnia nasuwa się również dla celów zagwarantowania starannego i jednolitego stosowania przez właściwe władze przepisów dotyczących odzyskiwania długu celnego w celu skutecznego i szybkiego udostępnienia środków własnych Wspólnot.

Opóźnienie w powiadomieniu głównego zobowiązanego o kwocie długu przez państwo członkowskie z naruszeniem art. 218 ust. 3 i art. 221, ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 powoduje nieuchronnie opóźnienie w ustaleniu tytułu Wspólnot do środków własnych w rozumieniu art. 2 rozporządzenia nr 1552/89 wykonującego decyzję 88/376 w sprawie systemu środków własnych Wspólnot.

(por. pkt 78, 89, 91 oraz pkt 1 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia przewidziane w szóstej dyrektywie – Zwolnienie najmu nieruchomości – Pojecie – Wynajem miejsc na statki na wodzie i na lądzie

(dyrektywa Rady 77/388, art. 13 część B lit. b))

2. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia przewidziane w szóstej dyrektywie – Zwolnienie najmu nieruchomości – Wyjątek dotyczący wynajmu miejsc parkingowych przeznaczonych dla pojazdów – Pojęcie pojazdów – Wszystkie środki transportu, w tym statki

(dyrektywa Rady 77/388, art. 13 część B lit. b) pkt 2)

Summary

1. Artykuł 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 92/111, należy interpretować w ten sposób, że pojęcie wynajmu nieruchomości obejmuje wynajem miejsc przewidzianych do cumowania statków na wodzie, jak również miejsc do przechowywania tych statków na lądzie na terenie portowym.

W szczególności odnośnie do tych pierwszych miejsce do cumowania w basenie portowym mieści się w definicji nieruchomości w rozumieniu tego przepisu, ponieważ wynajem nie dotyczy jakiejś ilości wody, lecz określonej części tego basenu, która odgrodzona jest w sposób trwały i nie może być przemieszczona.

(por. pkt 34–36 oraz pkt 1 sentencji)

2. Artykuł 13 część B lit. b) pkt 2 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 92/111, który wyłącza ze zwolnienia z podatku od wartości dodanej wynajem miejsc parkingowych przeznaczonych dla pojazdów, powinien być interpretowany w ten sposób, że pojęcie „pojazdy” używane w tym przepisie obejmuje wszystkie środki transportu, w tym statki.

(por. pkt 44, 46–47 oraz pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Pytania prejudycjalne – Ocena ważności – Niemożność powołania się na porozumienia WTO w celu podważenia legalności aktu wspólnotowego – Wyjątki – Akt wspólnotowy mający na celu wykonanie tych porozumień lub odwołujący się do nich w sposób wyraźny i konkretny – Decyzja Organu Rozstrzygania Sporów WTO – Zobowiązania Wspólnoty – Prawo do powołania się na porozumienia WTO – Brak

(art. 234 WE)

Summary

Biorąc pod uwagę ich charakter i strukturę, porozumienia WTO nie znajdują się co do zasady pośród przepisów, w świetle których Trybunał Sprawiedliwości dokonuje kontroli legalności aktów instytucji wspólnotowych. Wyłącznie w sytuacji gdy Wspólnota wyraziła zamiar wykonania szczególnego zobowiązania przyjętego w ramach WTO lub gdy akt wspólnotowy wyraźnie odsyła do konkretnych przepisów porozumień WTO, Trybunał ma za zadanie dokonać kontroli legalności tego aktu wspólnotowego w świetle przepisów WTO.

Podejmując zobowiązanie, po przyjęciu decyzji Organu Rozstrzygania Sporów WTO (DSB), zastosowania się do przepisów tej organizacji, a w szczególności do art. I ust. 1 i art. XIII GATT 1994, Wspólnota nie miała zamiaru podjęcia szczególnego zobowiązania w ramach WTO, które mogłoby uzasadniać odstępstwo od niedopuszczalności powołania się na przepisy WTO przed sądem wspólnotowym i umożliwić dokonanie przezeń kontroli legalności spornych przepisów wspólnotowych w świetle tych przepisów.

W istocie z jednej strony, nawet w razie wydania decyzji DSB stwierdzającej niezgodność środków przyjętych przez członka WTO z przepisami WTO, mechanizm rozwiązywania sporów w ramach tej organizacji wciąż przewiduje istotne miejsce dla negocjacji między stronami. W związku z tym nałożenie na organy sądowe obowiązku wyłączenia stosowania niezgodnych z porozumieniami WTO przepisów prawa wewnętrznego prowadziłoby do pozbawienia organów ustawodawczych lub wykonawczych umawiających się stron przewidzianej w art. 22 Uzgodnienia w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów możliwości znalezienia, choćby tymczasowego, rozwiązania w drodze negocjacji.

Z drugiej strony, przyznanie, że zadanie zapewnienia zgodności prawa wspólnotowego z przepisami WTO spoczywa bezpośrednio na sądzie wspólnotowym, oznaczałoby pozbawienie organów ustawodawczych i wykonawczych Wspólnoty swobody manewru, którą mają podobne organy partnerów handlowych Wspólnoty.

Podmiot gospodarczy nie może zatem powołać się przed sądem państwa członkowskiego na niezgodność uregulowań wspólnotowych z niektórymi przepisami WTO, również wówczas gdy DSB stwierdził niezgodność rzeczonych uregulowań z tymi przepisami.

(por. pkt 39–42, 48, 53, 54 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia przewidziane w szóstej dyrektywie – Zwolnienie z podatku gier losowych – Ustawodawstwo krajowe wykluczające zwolnienie urządzania takich gier przez podmioty inne niż te, które prowadzą autoryzowane publiczne kasyna – Niedopuszczalność – Możliwość powołania się przez osoby prywatne na właściwy przepis przed sądem krajowym

(dyrektywa Rady 77/388, art. 13 część B lit. f))

2. Pytania prejudycjalne – Wykładnia – Skutki w czasie wyroków dokonujących wykładni – Skutek retroaktywny – Ograniczenie przez Trybunał – Znaczenie konsekwencji finansowych wyroku dla zainteresowanego Państwa Członkowskiego – Kryterium, które nie jest decydujące

(art. 234 WE)

Summary

1. Artykuł 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy 77/388, z którego wynika, że urządzanie gier losowych i eksploatacja automatów do gry powinna być co do zasady zwolniona z podatku od wartości dodanej, jednakże Państwa Członkowskie pozostają właściwe w zakresie ustalenia przesłanek i granic tego zwolnienia, należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się on regulacji krajowej przewidującej zwolnienie z podatku wszystkich rodzajów gier losowych lub automatów do gry, które są urządzane lub eksploatowane w autoryzowanych, publicznych kasynach, gdy tymczasem wykonywanie takiej samej działalności przez podmioty nieprowadzące takich kasyn nie korzysta z tego zwolnienia.

Przy wykonywaniu bowiem uprawnień przyznanych im na mocy tego przepisu Państwa Członkowskie powinny przestrzegać zasady neutralności podatkowej i nie mają prawa uzależniać możliwości skorzystania z tego zwolnienia podatkowego od tożsamości podmiotu urządzającego te gry lub eksploatującego automaty.

Ponadto wspomniany przepis ma bezpośredni skutek w tym znaczeniu, że podmiot urządzający grę losową lub eksploatujący automat do gry losowej może powołać się na niego przed sądem krajowym, aby zapobiec zastosowaniu niezgodnych z nim przepisów prawa krajowego. Jeżeli przesłanki lub granice, od których Państwo Członkowskie uzależniło przyznanie zwolnienia gier losowych i zakładów z podatku, są niezgodne z zasadą neutralności podatkowej, to państwo to nie może się zatem powołać na te przesłanki i granice, aby odmówić podmiotowi urządzającemu takie gry zwolnienia, którego ma on prawo dochodzić na podstawie szóstej dyrektywy.

(por. pkt 23–24, 29–30, 37–38 oraz pkt 1–2 sentencji)

2. Jedynie w wyjątkowych przypadkach Trybunał, stosując zawartą we wspólnotowym porządku prawnym ogólną zasadę pewności prawa, może uznać, że należy ograniczyć ze skutkiem dla wszystkich zainteresowanych możliwość powoływania się na zinterpretowany przez niego przepis celem podważenia stosunków prawnych zawartych w dobrej wierze. W tym zakresie konsekwencje finansowe, które może ponieść Państwo Członkowskie w związku z wyrokiem wydanym w trybie prejudycjalnym, nie uzasadniają ograniczenia skutku danego wyroku w czasie.

(por. pkt 42, 44)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Zasada równego traktowania względem przywozu pochodzącego z różnych krajów – Zakres odnoszący się do towarów pochodzących z różnych krajów, z których wszystkie stanowią przedmiot dumpingu, jednakże niektóre z nich podlegają procedurze rewizji cła ostatecznego, a pozostałe początkowemu dochodzeniu

(rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 5, 9 ust. 5 i art. 11 ust. 2)

Summary

Między procedurą początkowego dochodzenia, która ma na celu ustalenie występowania praktyk dumpingowych, a procedurą rewizji środków antydumpingowych, których termin wygaśnięcia się zbliża, istnieje obiektywna różnica. W istocie względem podlegającego rewizji przywozu już wcześniej nałożono ostateczne środki antydumpingowe i przedłożono w zasadzie dowody wystarczające do ustalenia, że usunięcie tych środków prawdopodobnie doprowadzi do kontynuacji lub powrotu dumpingu i szkody, natomiast gdy przywóz podlega początkowemu dochodzeniu, jego celem jest właśnie ustalenie występowania, stopnia i skutków domniemanego dumpingu, nawet jeśli wszczęcie takiego dochodzenia zakłada istnienie dowodów wystarczających w celu uzasadnienia zastosowania takiego postępowania.

Wynika z tego, że pobranie ostatecznego cła antydumpingowego przed zakończeniem rewizji, której stanowi ono przedmiot, mimo że jakiekolwiek cło tego rodzaju nie zostało pobrane w tym samym okresie od podobnych towarów pochodzących z innego kraju, w stosunku do którego prowadzi się dochodzenie początkowe, nie stanowi naruszenia zasady równego traktowania.

Ponadto zgodnie z zasadą niedyskryminacji sformułowaną w art. 9 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96 Rada nie jest zobowiązana do odstąpienia od stosowania art. 11 ust. 2 tego rozporządzenia, przewidującego dalsze pobieranie ostatecznego cła antydumpingowego do czasu zakończenia rewizji. Zgodnie z zasadą wyrażoną w tym pierwszym przepisie nie jest bowiem wymagane, by Rada, jeśli podejmie decyzję o zakończeniu rewizji z uzasadnieniem, że na przywóz znajdujący się w porównywalnej sytuacji do przywozu podlegającego rewizji, ale pochodzący z innych źródeł i co do którego przeprowadzono początkowe dochodzenie, nie zostało nałożone ostateczne cło antydumpingowe, musiała zapewnić przywrócenie całkowicie równego traktowania w ramach poboru cła od przywozów, znajdujących się w owych różnych sytuacjach.

(por. pkt 50–52)
Keywords

Summary



Keywords

1. Pomoc przyznawana przez państwa – Plany pomocy – Zakaz wprowadzania w życie przed decyzją końcową Komisji – Skutek bezpośredni – Osoby mogące powołać się na ewentualne naruszenie – Podmiot zobowiązany z tytułu opłaty stanowiącej integralną część pomocy

(Traktat WE, art. 93 ust. 3 (obecnie art. 88 ust. 3 WE))

2. Pomoc przyznawana przez państwa – Postanowienia Traktatu – Zakres stosowania – Zwolnienia z opłat przybierające postać pomocy – Zaliczenie – Przesłanka – Imperatywny związek między przeznaczeniem opłaty a pomocą.

(Traktat WE, art. 92 (obecnie, po zmianie, art. 87 WE) i art. 93 (obecnie art. 88 WE))

Summary

1. Podmiot może mieć interes w powoływaniu się przed krajowymi organami sądowymi na bezpośredni skutek zakazu wprowadzania w życie, o którym mowa w art. 93 ust. 3 ostatnie zdanie Traktatu (obecnie art. 88 ust. 3 ostatnie zdanie WE), nie tylko celem usunięcia negatywnych skutków zakłócenia konkurencji wynikłego z pomocy przyznanej bezprawnie, ale również celem uzyskania zwrotu opłaty pobranej z naruszeniem tego postanowienia. W tym ostatnim przypadku to, czy podmiot został dotknięty zakłóceniem konkurencji wynikłym z przyznania pomocy, jest bez znaczenia dla oceny jego interesu prawnego. Jedyną okolicznością, która winna być wzięta pod uwagę jest to, że podmiot jest zobowiązany z tytułu opłaty, która stanowi integralną część pomocy wprowadzonej w życie z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 93 ust. 3 zdanie ostatnie Traktatu.

(por. pkt 19)

2. Opłaty nie wchodzą w zakres stosowania postanowień Traktatu dotyczących pomocy państwa, chyba że przewidują one taki sposób finansowania pomocy, że stanowią integralną część tej pomocy.

Aby uznać opłatę lub jej część za stanowiącą integralną część pomocy, niezbędne jest istnienie w świetle odpowiednich uregulowań krajowych imperatywnego związku między przeznaczeniem opłaty a pomocą, w tym znaczeniu, że środki pozyskane z opłaty są obowiązkowo przeznaczane na finansowanie pomocy. Jeżeli istnieje taki związek, środki pozyskane z opłaty wpływają bezpośrednio na doniosłość pomocy, a w konsekwencji również na ocenę jej zgodności ze wspólnym rynkiem.

Okoliczność, że pomoc jest przyznawana w formie zwolnienia z opłaty albo że wynikła z tego zwolnienia strata w przychodach jest ze względu na potrzeby planowania budżetowego Państwa Członkowskiego wyrównywana poprzez podniesienie opłaty, nie jest sama w sobie wystarczająca dla stwierdzenia istnienia związku, o którym mowa powyżej.

(por. pkt 25–26, 29 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Pomoc przyznawana przez państwa – Postanowienia Traktatu – Zakres stosowania – Opłaty przeznaczone częściowo na finansowanie pomocy – Zaliczenie – Przesłanka – Imperatywny związek między przeznaczeniem opłaty a pomocą

(Traktat WE, art. 92 (obecnie, po zmianie, art. 87 WE) i art. 93 (obecnie art. 88 WE))

Summary

Opłaty nie wchodzą w zakres przedmiotowy postanowień Traktatu dotyczących pomocy państwa, chyba że przewidują one taki sposób finansowania pomocy, że stanowią integralną cześć tej pomocy.

Aby uznać opłatę lub jej część za stanowiącą integralną część pomocy, niezbędne jest istnienie w świetle odpowiednich uregulowań krajowych imperatywnego związku między przeznaczeniem opłaty a pomocą. Jeżeli istnieje taki związek, środki pozyskane z opłaty wpływają bezpośrednio na stopień natężenia pomocy, a w konsekwencji również na ocenę z punktu widzenia zgodności tej pomocy ze wspólnym rynkiem.

(por. pkt 14–15)
Keywords

Summary



Keywords

1. Środowisko naturalne – Odpady – Opakowania i odpady opakowaniowe – Dyrektywa 94/62 – Przyznane Państwom Członkowskim uprawnienie promowania systemów wielokrotnego użytku opakowań – Dopuszczalność przepisów krajowych – Przesłanki

(dyrektywa 94/62 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 1 ust. 2 i 5)

2. Środowisko naturalne – Odpady – Opakowania i odpady opakowaniowe – Dyrektywa 94/62 – Uprawnienie producentów i dystrybutorów w zakresie dalszego uczestnictwa w ustanowionym systemie gospodarowania odpadami opakowaniowymi – Brak – Zastąpienie istniejącego systemu gospodarowania odpadami opakowaniowymi – Dopuszczalność – Przesłanki

(dyrektywa 94/62 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 7)

3. Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym – Uregulowania krajowe zastępujące ogólny system zbiórki opakowań systemem kaucji i indywidualnego przyjmowania zwrotu – Względy uzasadniające – Ochrona środowiska naturalnego – Przesłanka – Poszanowanie zasady proporcjonalności

(art. 28 WE oraz 30 WE)

Summary

1. Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy 94/62 w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych nie stoi na przeszkodzie podejmowaniu przez Państwa Członkowskie działań zachęcających do stosowania systemów opakowań wielokrotnego użytku.

Zgodnie z art. 5 tej dyrektywy tego typu działania muszą pozostawać w zgodzie nie tylko z wymogami wynikającymi z innych jej przepisów, w szczególności art. 7, lecz również z wymogami wynikającymi z przepisów Traktatu, w szczególności z art. 28 WE.

(por. pkt 36–37 oraz pkt 1 sentencji)

2. Artykuł 7 dyrektywy 94/62 w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, nie przyznając wprawdzie producentom ani dystrybutorom żadnych uprawnień do dalszego uczestnictwa w istniejącym systemie gospodarowania odpadami opakowaniowymi, stoi na przeszkodzie zastępowaniu ogólnego systemu zbiórki takich odpadów przez system kaucji i indywidualnego przyjmowania zwrotu, jeżeli nowy system nie pozwala na osiągnięcie w równym stopniu celów wskazanych w tej dyrektywie lub jeżeli przejście do nowego systemu następuje bez zachowania okresu przejściowego i w sposób zagrażający możliwości efektywnego uczestnictwa w nowym systemie od jego wejścia w życie przez podmioty gospodarcze działające w przedmiotowym sektorze.

(por. pkt 43, 46, 48, 50 oraz pkt 2 sentencji)

3. Artykuł 28 WE stoi na przeszkodzie regulacji krajowej, jeżeli zapowiada ona zastąpienie ogólnego systemu zbiórki odpadów opakowaniowych przez system kaucji i indywidualnego przyjmowania zwrotu w taki sposób, że zainteresowani producenci i dystrybutorzy nie dysponują rozsądnym okresem przejściowym na dostosowanie się do niego i nie mają pewności, że w chwili zmiany systemu gospodarowania odpadami opakowaniowymi będą mogli rzeczywiście uczestniczyć w działającym systemie. Takie bowiem uregulowanie krajowe może być uzasadnione względami ochrony środowiska, jedynie wówczas gdy wprowadzone przez nie środki nie wykraczają poza to, co niezbędne dla osiągnięcia przewidzianych celów.

(por. pkt 79, 83 oraz pkt 3 sentencji)