1.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa i oczywistego błędu w zakresie identyfikacji beneficjentów i określenie wysokości kwoty pomocy podlegającej odzyskania. Zdaniem strony skarżącej, ponieważ zaskarżona decyzja identyfikuje producentów łupków jako wyłącznych beneficjentów niezgodnej z prawem pomocy oraz nie zobowiązuje Zjednoczonego Królestwa do obniżenia kwoty podlegającej odzyskaniu, w zakresie w jakim producenci łupków przekazali swoim klientom korzyść wynikającą ze zwolnienia łupków z podatku, Komisja naruszyła prawo i dopuściła się oczywistego błędu w ocenie. — Strona skarżąca powołuje się na wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2013 r. wydany w sprawie T-308/00 RENV, Salzgitter/Komisja (ECLI:UE:T:2013:30), w którym Sąd orzekł, że odzyskanie pomocy wino odgraniczać się do korzyści finansowej rzeczywiście wynikającej z oddania pomocy do dyspozycji beneficjentów i być w stosunku do niej proporcjonalne. Strona skarżąca twierdzi ponadto, że w wyroku z dnia 5 lutego 2015 r. wydanego w sprawie Aer Lingus/Komisja [T-473/12, Rec (Extraits), UE:T:2015:78] oraz w wyroku z dnia 5 lutego 2015 r. wydanego w sprawie Ryanair/Komisja (T-500/12, UE:T:2015:73) Sąd orzekł, że w sytuacji gdy pomoc polega na obniżeniu podatku pośredniego obciążającego konsumpcję niektórych towarów lub usług, która w zamyśle ma być przekazana przez przedsiębiorstwo klientom oraz gdy jest możliwe, że korzyść gospodarcza wynikająca z zastosowania obniżonej stopy podatku również mogła zostać przekazana klientom – kwota pomocy podlegająca odzyskaniu od przedsiębiorstwa jest w istocie wyłącznie korzyścią uzyskaną i zachowaną przez to przedsiębiorstwo. — Strona skarżąca podnosi w dalszej kolejności, że AGL jest podatkiem pośrednim od konsumpcji kruszywa i w zamyśle (rządu Zjednoczonego Królestwa) jego ciężar ma być przenoszony przez przedsiębiorstwa zajmujące się wydobyciem i gospodarczym wykorzystaniem kruszywa na ich klientów. Korzyść gospodarcza wynikająca ze zwolnienia łupków z podatku, jak twierdzi strona skarżąca, mogła być – i w istocie była – przekazywana przez producentów łupków klientom (w tym stronę skarżącą) w postaci niższych cen sprzedaży. — Strona skarżąca podnosi w dalszej kolejności, że z tego samego powodu, odzyskanie całkowitej kwoty nieuiszczonego podatku od wydobycia kruszywa nie może zapewnić przywrócenie status quo ante i może spowodować dodatkowe zakłócenia konkurencji, ponieważ może doprowadzić do odzyskania od producentów łupków (w tym strony skarżącej) kwoty przewyższającej ich rzeczywistą korzyść. — W związku z tym, jak twierdzi strona skarżąca, opierając się na wyroku z dnia 5 lutego 2015 r. wydanym w sprawie Aer Lingus/Komisja [T-473/12, Rec (Extraits), UE:T:2015:78] oraz na wyroku z dnia 5 lutego 2015 r. wydanym w sprawie Ryanair/Komisja (T-500/12, UE:T:2015:73) – jedyna pomoc jaka podlega odzyskaniu od producentów łupków to korzyść jaką ci producenci rzeczywiście otrzymali i zachowali. — Wreszcie, strona skarżąca podnosi, że ponieważ zaskarżona decyzja nakazuje odzyskanie od producentów łupków całkowitej kwoty AGL, z którego byli zwolnieni na mocy zwolnienia łupków z podatku, bez uwzględniania jakiejkolwiek obniżki, która byłaby odzwierciedleniem korzyści przekazanej przez producentów łupków ich klientom, Komisja naruszyła prawo, błędnie zastosowała art. 108 TFUE i art. 14 rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. 1999 r., L 83, s. 1) oraz dopuściła się oczywistego błędu w ocenie.