PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 301/49

Skarga wniesiona w dniu 14 września 2010 r. — Westfälische Drahtindustrie i in. przeciwko Komisji

(Sprawa T-393/10)

()

2010/C 301/78

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Westfälische Drahtindustrie GmbH (Hamm, Niemcy), Westfälische Drahtindustrie Verwaltungsgesellschaft mbH & Co. KG (Hamm), Pampus Industriebeteiligungen GmbH & Co. KG (Iserlohn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Stadler)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 8 lit. a) i b) w zakresie, w jakim obciąża ona odpowiedzialnością za naruszenie art. 101 TFUE bądź art. 53 porozumienia EOG przed dniem 12 maja 1997 r. skarżące nr 1) i 2);

— stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji w zakresie, w jakim na skarżące nr od 1) do 3) nałożono w niej solidarnie grzywnę w wysokości 15 485 000 EUR, na skarżące nr 1) i 2) nałożono w niej solidarnie grzywnę w wysokości 30 115 000 EUR, a na skarżącą nr 1) — grzywnę w wysokości 10 450 000 EUR.

— posiłkowo, odpowiednie obniżenie wysokości grzywien nałożonych na skarżące w art. 2 decyzji;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące wnoszą skargę na decyzję Komisji C(2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. w sprawie COMP/38.344 — Stal sprężająca) W zaskarżonej decyzji na skarżące i inne przedsiębiorstwa nałożono grzywny za naruszenie art. 101 TFUE, a także art. 53 porozumienia EOG. W ocenie Komisji skarżące uczestniczyły w ciągłym porozumieniu lub uzgodnionych praktykach w sektorze stali sprężającej na rynku wewnętrznym oraz na terenie EOG.

W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą osiem zarzutów.

W zarzucie pierwszym skarżące twierdzą, że naruszony został art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1), gdyż błędnie przyjęto, że skarżące uczestniczyły w jednolitym i ciągłym naruszeniu.

W ramach zarzutu drugiego skarżące podnoszą posiłkowo, że naruszony został art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003. Pozwana nie poszanowała bowiem podstawowych zasad obliczania grzywien, gdyż do czasu trwania naruszenia zaliczyła okres, w którym kartel przeżywał kryzys.

W zarzucie trzecim skarżące podnoszą, że pozwana naruszyła art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003, gdyż wykorzystując przeciwko skarżącym dane zawarte we wniosku o obniżenie wysokości grzywny naruszyła zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz zasadę, w świetle której organy administracji są związane własnymi decyzjami.

W ramach zarzutu czwartego skarżące utrzymują, że pozwana popełniła naruszenie art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003, jako że dopuściła się licznych błędów w ocenie wagi naruszenia zarzucanego skarżącym.

W zarzucie piątym skarżące podnoszą, że naruszony został art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 oraz obowiązek uzasadnienia przewidziany wart. 296 ust. 2 TFUE, a także w art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Twierdzą one w tym względzie, że przy ustalaniu wysokości grzywien pozwana w sposób arbitralny odstąpiła od przedstawionej w zaskarżonej decyzji metody obliczania.

W zarzucie szóstym skarżące twierdzą, że wobec przekroczenia zakresu uznania i naruszenia zasady proporcjonalności przy ustalaniu wysokości grzywny, pozwana naruszyła art. 23 rozporządzenia nr 1/2003.

W ramach zarzutu siódmego skarżące podnoszą, że naruszony został art. 296 ust. 2 TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ pozwana nie uzasadniła zaskarżonej decyzji w odniesieniu do kwestii o zasadniczym znaczeniu.

W zarzucie ósmym skarżące podnoszą wreszcie, że pozwana naruszyła wynikające z art. 27 rozporządzenia nr 1/2003 oraz art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawo skarżących do bycia wysłuchanymi, gdyż nie zostały one wysłuchane co do kwestii o zasadniczym znaczeniu.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).