ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 listopada 2018 r. –

Toontrack Music/EUIPO

(sprawa C‑48/18 P) ( 1 )

Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie do rejestracji słownego znaku towarowego EZMIX – Odrzucenie wniosku – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) – Artykuły 65, 75 i 76 – Charakter opisowy – Sposób postrzegania przez właściwy krąg odbiorców – Prawo do bycia wysłuchanym – Zasada badania z urzędu – Obowiązek uzasadnienia – Przeinaczenie – Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem

1. Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia – Zarzut przeinaczenia dowodów – Konieczność wskazania w precyzyjny sposób przeinaczonych okoliczności oraz wykazania błędów w analizie, które doprowadziły do tego przeinaczenia (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (zob. pkt 28, 29, 46, 47)

2. Odwołanie – Zarzuty – Zakwestionowanie decyzji zaskarżonej przed Sądem, nie zaś wydanego przezeń wyroku – Niedopuszczalność (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (zob. pkt 40)

3. Odwołanie – Zarzuty – Zarzut podniesiony po raz pierwszy w odwołaniu – Niedopuszczalność (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58) (zob. pkt 42, 44, 52)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje odrzucone w całości jako częściowo niedopuszczalne i częściowo jako oczywiście bezzasadne.

2) Toontrack Music AB zostaje obciążona kosztami postępowania.

( 1 ) Dz.U. C 152 z 30.4.2018.
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 30 stycznia 2019 r. –

Verein Deutsche Sprache/Komisja

(sprawa C‑440/18 P) ( 1 )

Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Dokumenty dotyczące decyzji Komisji Europejskiej w sprawie zmiany wyglądu sali prasowej budynku Berlaymont w związku z ograniczeniem się do wyświetlania informacji jedynie w językach francuskim i angielskim – Odmowa udzielenia pełnego dostępu

1. Odwołanie – Zarzuty – Brak określenia podnoszonego naruszenia prawa – Zarzut nieprecyzyjny – Niedopuszczalność [art. 256 ust. 1 akapit 2 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 ust. 1; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 168 ust. 1 lit. d)] (zob. pkt 5)

2. Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena stanu faktycznego – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych przedstawionych Sądowi – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (zob. pkt 5)

3. Odwołanie – Zarzuty – Kontrola przez Trybunał odmowy przeprowadzenia środków dowodowych przez Sąd – Zakres (art. 256 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 92 § 1) (zob. pkt 5)

4. Instytucje Unii Europejskiej – Prawo publicznego dostępu do dokumentów – Rozporządzenie nr 1049/2001 – Odmowa dostępu do dokumentu ze względu na jego nieistnienie lub brak jego posiadania przez daną instytucję – Domniemanie nieistnienia wynikające z oświadczenia tej treści złożonego przez zainteresowaną instytucję – Domniemanie zwykłe wzruszalne zarzutami opartymi na istotnych i zgodnych przesłankach (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1049/2001, art. 2 ust. 3) (zob. pkt 5)

5. Odwołanie – Zarzuty – Zwykłe powtórzenie zarzutów i argumentów podniesionych przed Sądem – Brak określenia podnoszonego naruszenia prawa – Niedopuszczalność [art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 168 § 1 lit. d)] (zob. pkt 5)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne.

2) Verein Deutsche Sprache eV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

( 1 ) Dz.U. C 294 z 20.8.2018.
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 8 listopada 2018 r. –

VE

(sprawa C‑227/18) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w zawieranych z konsumentami umowach kredytu denominowanych w walucie obcej – Warunek odnoszący się do ryzyka kursowego – Wymóg zredagowania w sposób jasny i zrozumiały – Zasadnicze warunki zdefiniowane w umowie „w celu informacyjnym” – Dyrektywa 2008/48/WE – Konsekwencje błędów w ocenie wypłacalności

Ochrona konsumentów – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Dyrektywa 93/13 – Zakres stosowania – Warunki określające główny przedmiot umowy lub odnoszące się do ceny i wynagrodzenia oraz usług lub towarów, które mają być dostarczone w zamian – Warunek wprowadzony do umowy kredytu denominowanego w walucie obcej, odnoszący się do ryzyka kursowego – Włączenie – Przesłanki – Obowiązek spełnienia wymogów zrozumiałości i przejrzystości – Wymagany poziom informacji – Zakres – Ustalenie spoczywające na sądzie krajowym

(dyrektywa Rady 93/13, art. 4 ust. 2, 5)

(zob. pkt 34–37, 40; pkt 1 sentencji)

Sentencja

1) Artykuły 4 ust. 2 i art. 5 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że spełnia przewidziany w tych przepisach wymóg wyrażenia warunków umownych prostym i zrozumiałym językiem umowa kredytu denominowanego w walucie obcej zawierająca warunek obciążający konsumenta ryzykiem kursowym, bez wyraźnego ostrzeżenia go o tym, że wahanie kursu wymiany nie jest objęte żadnym pułapem, i która wskazuje wysokość kwoty kredytu wyrażoną w walucie obcej i wysokość rat wyrażoną w walucie krajowej, jedynie w celach informacyjnych gdy: – po pierwsze, konsument został nie tylko poinformowany o możliwości wzrostu lub spadku wartości waluty obcej, w której kredyt został zaciągnięty, ale może również oszacować – potencjalnie istotne – konsekwencje ekonomiczne takiego ryzyka kursowego dla swoich zobowiązań finansowych, i – po drugie, wysokość całkowitej kwoty udostępnionej pożyczkobiorcy oraz wysokość rat można jasno określić. W zakresie, w jakim zależą one od kursu wymiany obowiązującego obowiązującej w chwili wypłaty środków i datach wymagalności rat, wymóg zredagowania w sposób jasny i zrozumiały wymaga by mechanizm obliczania tych kwot oraz mający zastosowanie kurs wymiany były przedstawione w sposób przejrzysty.

2) Pytania pierwsze i trzecie zadane przez Budai Központi Kerületi Bíróság (sąd rejonowy Budy, Węgry) są oczywiście niedopuszczalne.

( 1 ) Dz.U. C 231 z 2.7.2018.
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 25 września 2019 r. –

EM Research Organization/EUIPO

(sprawa C‑728/18 P)

Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny znak towarowy EM – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) – Podstawy unieważnienia – Słowny znak towarowy składający się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi – Znak towarowy tworzony przez symbol

1. Postępowanie sądowe – Pismo wszczynające postępowanie – Wymogi formalne – Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów [statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Sądem, art. 76 lit. d)] (zob. pkt 4)

2. Odwołanie – Zarzuty – Zarzut podniesiony po raz pierwszy w odwołaniu – Niedopuszczalność – Zarzut mający wyłącznie na celu zakwestionowanie rozwiązania prawnego wskazanego przez Sąd w rozstrzygnięciu zaskarżonego wyroku – Dopuszczalność (zob. pkt 4)

3. Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie odwoławcze – Skarga do sądu Unii – Właściwość Sądu – Kontrola zgodności z prawem decyzji izb odwoławczych – Zakres (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 65) (zob. pkt 4)

4. Znak towarowy Unii Europejskiej – Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi – Słowny znak towarowy EM [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c), art. 52 ust. 1 lit. a)] (zob. pkt 4)

5. Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia – Zarzut przeinaczenia dowodów – Konieczność wskazania w precyzyjny sposób przeinaczonych okoliczności oraz wykazania błędów w analizie, które doprowadziły do tego przeinaczenia (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (zob. pkt 4)

6. Znak towarowy Unii Europejskiej – Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi – Kryteria [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)] (zob. pkt 4)

7. Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia – Naruszenie zasad mających zastosowanie w odniesieniu do dowodów – Kwestia prawna, która może zostać podniesiona w ramach odwołania (art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (zob. pkt 4)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje odrzucone w całości jako częściowo niedopuszczalne i częściowo jako oczywiście bezzasadne.
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 7 marca 2019 r. –

Elliniko Dimosio

(sprawa C‑689/18) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Podatki wewnętrzne – Zakaz dyskryminującego opodatkowania – Podatek od towarów luksusowych – Pojazdy samochodowe – Zwolnienie z podatku w zależności od daty pierwszego dopuszczenia do ruchu w państwie członkowskim opodatkowania – Brak uwzględnienia daty pierwszego dopuszczenia do ruchu w innym państwie członkowskim

Postanowienia podatkowe – Podatki wewnętrzne – Zakaz dyskryminacji między produktami przywożonymi a podobnymi produktami krajowymi – Podatek od towarów luksusowych – Podatek obciążający pojazdy samochodowe osobowe o dużej pojemności silnika, użytkowane do celów prywatnych – Zwolnienie wyłącznie dla pojazdów starszych niż 10 lat, licząc od daty pierwszego dopuszczenia do ruchu – Brak uwzględnienia daty pierwszego dopuszczenia do ruchu w innym państwie członkowskim – Niedopuszczalność

(art. 110 TFUE)

(zob. pkt 26; sentencja)

Sentencja

Artykuł 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, jak to będące przedmiotem postępowania głównego, zgodnie z którym właściciel lub posiadacz pojazdu do użytku prywatnego o dużej pojemności silnika, starszego niż dziesięcioletni, licząc od roku, w którym został on po raz pierwszy dopuszczany do ruchu w tym państwie członkowskim jest zwolniony z podatku od towarów luksusowych, bez uwzględnienia ewentualnego wcześniejszego dopuszczania do ruchu w innym państwie członkowskim.

( 1 ) Dz.U. C 25 z 21.1.2019.
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 4 kwietnia 2019 r. –

Finanzamt Linz (ustawodawstwo austriackie dotyczące gier hazardowych)

(sprawa C‑545/18)

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Zasady prawa Unii – Pierwszeństwo – Uregulowanie krajowe zobowiązujące sądy niższych instancji do stosowania wykładni sądów wyższej instancji – Wniesienie spraw do sądów wyższej instancji ograniczone do kwestie prawnych i zarzutów podnoszonych przed sądami niższej instancji

Pytania prejudycjalne – Dopuszczalność – Wskazanie przyczyn uzasadniających potrzebę udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne – Zakres obowiązku w dziedzinie swobód podstawowych

(art. 267 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 23; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 53 §§ 2, 94)

(zob. pkt 19–21, 25–31)

Sentencja

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (regionalny sąd administracyjny dla Górnej Austrii, Austria) postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2018 r. jest oczywiście niedopuszczalny.
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 15 lipca 2019 r. –

Galeria Parque Nascente

(sprawa C‑438/18) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Wspólny system opodatkowania łączenia, podziałów, podziałów przez wydzielenie, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich – Dyrektywa 90/434/EWG – Artykuły 4 i 11 – Dyrektywa 2009/133/WE – Artykuły 4 i 15 – Tak zwane połączenie „odwrotne” – System podatkowy prowadzący do tego, że w przypadku tak zwanego połączenia odwrotnego koszty poniesione przez spółkę dominującą związane z pożyczką zaciągniętą przez nią w celu zakupu akcji przejmującej spółki zależnej, które podlegają odliczeniu po stronie owej spółki dominującej, nie są uznawane za podlegające odliczeniu po stronie owej spółki zależnej

1. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Wykładnia wnioskowana ze względu na stosowanie do sytuacji krajowych przepisu prawa Unii obowiązującego na mocy prawa krajowego – Właściwość w zakresie dokonania takiej wykładni (art. 267 TFUE; dyrektywa Rady 90/434; dyrektywa Rady 2009/133) (zob. pkt 38–41)

2. Pytania prejudycjalne – Odpowiedź, która może zostać w sposób jednoznaczny wyprowadzona z orzecznictwa – Stosowanie art. 99 regulaminu postępowania (art. 267 TFUE; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 99) (zob. pkt 45, 46)

3. Zbliżanie ustawodawstw – Wspólny system opodatkowania mający zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich – Dyrektywa 90/434 – Transakcja tak zwanego połączenia „odwrotnego” – System podatkowy przewidujący koszty podlegające odliczeniu związane z tą transakcją – Koszty poniesione przez przejmującą spółkę uznawane za niepodlegające odliczeniu w odróżnieniu od kosztów ponoszonych przez spółkę przejmowaną – Dopuszczalność (dyrektywa Rady 90/434, zmieniona dyrektywą 2006/98) (zob. pkt 48–51; sentencja)

Sentencja

Dyrektywę Rady 2009/133/WE z dnia 19 października 2009 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, podziałów przez wydzielenie, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich oraz przeniesienia statutowej siedziby SE lub SCE z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego, zmienioną dyrektywą Rady 2006/98/WE z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które prowadzi do tego, że po stronie spółki przejmującej nie są uznawane za podlegające odliczeniu od podatku koszty, które były uznawane za podlegające odliczeniu od podatku po stronie spółki przejmowanej przed połączeniem tych spółek i które zostałyby odliczone, jeżeli nie doszłoby do takiego połączenia.

( 1 ) Dz.U. C 319 z 10.9.2018.
2)

Prawo Unii, a w szczególności dyrektywę Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2007/66/WE z dnia 11 grudnia 2007 r., i dyrektywę Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, zmienioną dyrektywą 2007/66, a także zasady równoważności i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania państwa członkowskiego, które nie dopuszcza zmiany mającego powagę rzeczy osądzonej wyroku sądu tego państwa członkowskiego, który orzekł w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności aktu instytucji zamawiającej, bez rozpatrzenia kwestii, której zbadanie przewidywał wcześniejszy wyrok Trybunału, wydany w odpowiedzi na wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony w ramach postępowania w przedmiocie tej skargi o stwierdzenie nieważności, lub wcześniejszy wyrok Trybunału, wydany w odpowiedzi na wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w innej sprawie. Jednakże jeśli obowiązujące krajowe normy proceduralne obejmują możliwość dokonania przez sąd krajowy zmiany orzeczenia mającego powagę rzeczy osądzonej, aby doprowadzić do zgodności sytuacji stworzonej wskutek tego wyroku z wcześniejszym prawomocnym krajowym orzeczeniem sądowym, które było już znane sądowi, który wydał ten wyrok, jak również stronom w postępowaniu, w którym on zapadł, wówczas rozwiązanie to, zgodnie z zasadami równoważności i skuteczności, stosowane na takich samych warunkach, musi przeważyć, aby doprowadzić do zgodności sytuacji z prawem Unii w wykładni nadanej wcześniejszym wyrokiem Trybunału.
Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 17 grudnia 2019 r. –

Rogesa/Komisja

(sprawa C‑568/18 P) ( 1 )

Odwołanie – Dostęp do dokumentów instytucji – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Artykuł 4 ust. 2 tiret pierwsze – Wyjątki od prawa dostępu – Ochrona interesów handlowych określonej osoby fizycznej lub prawnej – Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 – Artykuł 6 ust. 1 – Stosowanie wyjątków dotyczących wniosków o udzielenie informacji dotyczących środowiska – Dokumenty sporządzone przez Komisję Europejską w ramach systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – Odmowa dostępu – Późniejsze przekazanie żądanych dokumentów – Artykuł 149 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Utrata interesu prawnego – Umorzenie postępowania

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Interes prawny – Skarga na decyzję instytucji odmawiającą dostępu do dokumentów – Podanie do wiadomości przez instytucję żądanych dokumentów w trakcie postępowania bez cofnięcia decyzji o odmowie dostępu – Zachowanie interesu prawnego (art. 263 akapit czwarty TFUE) (zob. pkt 25, 26)

2. Odwołanie – Interes prawny – Warunek – Odwołanie mogące przynieść korzyść stronie, która je wniosła – Odwołanie mające na celu podważenie wyroku Sądu w dziedzinie dostępu do dokumentów w celu zapobieżenia powtórzeniu się w przyszłości niezgodnych z prawem decyzji instytucji – Zarzucane niezgodności niemogące powtórzyć się w przyszłości – Brak potrzeby orzekania (regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 149, art. 190 § 1) (zob. pkt 27–30, 34)

Sentencja

1) Postępowanie w przedmiocie odwołania zostaje umorzone.

2) Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania poniesionymi w ramach niniejszego postępowania odwoławczego.

( 1 ) Dz.U. C 16 z 14.1.2019.
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 21 stycznia 2020 r. –

Estado do Canadá

(sprawa C‑613/18) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Ograniczenia w przepływie kapitału do lub z państw trzecich – Podatki bezpośrednie – Podatek dochodowy od osób prawnych – Zyski wypłacane przez spółki będącymi rezydentami na terytorium portugalskim – Obniżenie podstawy opodatkowania

Swobodny przepływ kapitału i płatności – Ograniczenia – Przepisy podatkowe – Opodatkowanie dywidend – Uregulowanie krajowe ustanawiające pobór u źródła podatku od dywidend wypłacanych podatnikom będącym rezydentami, jak i podatnikom niebędącym rezydentami, przewidujące obniżenie podstawy opodatkowania wyłącznie dla rezydentów – Niedopuszczalność – Uzasadnienia – Brak – Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarta z innym państwem – Wpływ – Ocena przez sąd krajowy

(art. 63, 65 TFUE)

(zob. pkt 28–37; sentencja)

Sentencja

Artykuły 63 i 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, na podstawie którego dywidendy wypłacane przez spółkę będącą rezydentem stanowią przedmiot podatku, którego rzeczywista stawka jest wyższa, w przypadku gdy są one otrzymywane przez osobę prawną będącą rezydentem państwa trzeciego, która nie prowadzi głównej działalności o charakterze handlowym, przemysłowym lub rolniczym, niż w przypadku gdy takie dywidendy są otrzymywane przez taką osobę prawną będącą rezydentem wspomnianego państwa członkowskiego. Inaczej jest w przypadku, gdy stosowanie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania pomiędzy Kanadą a Republiką Portugalską, podpisanej w dniu 14 czerwca 1999 r., w celu unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w dziedzinie podatków dochodowych zezwala na neutralizację skutków różnicy w traktowaniu wynikającej z uregulowania wspomnianego państwa członkowskiego, co powinien zweryfikować sąd odsyłający.

( 1 ) Dz.U. C 445 z 10.12.2018.
Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 20 listopada 2019 r. –

Indaco Service

(sprawa C‑552/18) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Zamówienia publiczne – Dyrektywa 2014/24/UE – Artykuł 57 ust. 4 lit. c) i g) – Udzielanie zamówień publicznych na usługi – Fakultatywne podstawy wykluczenia – Poważne wykroczenie zawodowe – Podważenie uczciwości podmiotu gospodarczego – Wcześniejsza umowa – Wykonanie – Uchybienia – Rozwiązanie – Sądowy środek zaskarżenia – Dokonanie przez instytucję zamawiającą oceny niewywiązania się z umowy – Uniemożliwienie do czasu zakończenia postępowania sądowego

Zbliżanie ustawodawstw – Procedury udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi – Dyrektywa 2014/24 – Udzielanie zamówień – Podstawy wykluczenia z udziału w przetargu – Poważne wykroczenie zawodowe podważające uczciwość podmiotu gospodarczego – Rozwiązanie wcześniejszej umowy ze względu na takie wykroczenie – Zakwestionowanie tego rozwiązania umowy przed sądem cywilnym – Uregulowanie krajowe uniemożliwiające instytucji zamawiającej wykluczenie danego podmiotu na podstawie oceny jego wiarygodności, do końca postępowania sądowego – Niedopuszczalność

[dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24, art. 57 ust. 4 lit. c), g)]

(zob. pkt 28; sentencja)

Sentencja

Artykuł 57 ust. 4 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, na mocy którego wniesienie sądowego środka zaskarżenia na decyzję o wypowiedzeniu umowy w sprawie zamówienia publicznego podjętą przez instytucję zamawiającą z powodu „poważnego wykroczenia zawodowego”, do którego doszło w czasie wykonywania umowy, uniemożliwia instytucji zamawiającej, która organizuje nowy przetarg, wykluczenie podmiotu, na etapie selekcji oferentów, na podstawie oceny wiarygodności tego podmiotu.

( 1 ) Dz.U. C 436 z 3.12.2018.