ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Brně (Republika Czeska) w dniu 14 kwietnia 2022 r. – CD/Ministerstvo vnitra České republiky, Odbor azylové a migrační politiky

(Sprawa C-257/22)

(2022/C 266/17)

Język postępowania: czeski

Sąd odsyłający

Krajský soud v Brně

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: CD

Strona pozwana: Ministerstvo vnitra České republiky, Odbor azylové a migrační politiky

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 4 ust. 2 i 3 oraz art. 5 in fine dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE (1) z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich w związku z art. 2, art. 4 i art. 19 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby przy dokonywaniu oceny, czy decyzja o zobowiązaniu do powrotu zgodnie z art. 6 dyrektywy 2008/115/WE nie spowoduje naruszenia zasady non-refoulement, zastosować pojęcie bezpiecznego kraju pochodzenia zgodnie z art. 36 i 37 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE (2) z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej w połączeniu z zawężoną definicją zasady non-refoulement, obejmującą wyłącznie zakaz niewłaściwego traktowania w rozumieniu art. 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności?

(1) Dz.U. 2008, L 348, s. 98.

(2) Dz.U. 2013, L 180, s. 60.
4)

czy art. 3 ust. 1, art. 6 ust. i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG należy interpretować w ten sposób, że w razie zawarcia tej samej umowy przez kilku konsumentów z jednym przedsiębiorcą możliwe jest uznanie, że te same warunki umowne są wobec pierwszego konsumenta nieuczciwe, a wobec drugiego uczciwe, a jeżeli tak, to czy konsekwencją tego może być, że umowa okaże się wobec pierwszego konsumenta nieważna, zaś wobec drugiego konsumenta umowa będzie ważna i tym samym będą go obciążać wszystkie obowiązki wynikające z niej?
Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 8 grudnia 2021 r. w sprawie T-595/19, Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO – Fontana Food (GRILLOUMI BURGER), wniesione w dniu 18 lutego 2022 r. przez Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi

(Sprawa C-121/22 P)

(2022/C 294/17)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (przedstawiciele: V. Marsland, Solicitor i C. Milbradt, Rechtsanwältin)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Fontana Food AB

Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2022 r., Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) orzekł, że odwołanie nie zostaje przyjęte do rozpoznania i że Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi pokrywa własne koszty.
C 294/14

Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2021 r. w sprawie T-188/21, Jörg Lück/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 1 marca 2022 r.

(Sprawa C-145/22 P)

(2022/C 294/19)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Jörg Lück (przedstawiciel: L. Becker, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, R.H. Investment UG

Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2022 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) postanowił odmówić przyjęcia odwołania do rozpoznania i zobowiązał stronę je wnoszącą do poniesienia własnych kosztów postępowania.
C 294/16

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 13 maja 2022 r. – KRI SpA jako spółka przejmująca SI.LO.NE. – Sistema logistico nord-est Srl/Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

(Sprawa C-323/22)

(2022/C 294/23)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte suprema di cassazione

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: KRI SpA jako spółka przejmująca SI.LO.NE. – Sistema logistico nord-est Srl

Druga strona postępowania: Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 14 zdanie pierwsze dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. (1). należy interpretować w ten sposób, że w wypadku nieprawidłowego wyprowadzenia wyrobu objętego podatkiem akcyzowym odpowiedzialność właściciela składu będącego gwarantem zapłaty podatku jest odpowiedzialnością obiektywną, bez jakiejkolwiek możliwości uwolnienia się od tego obowiązku i [zapłaty] kwot odpowiadających związanym z nim karom, nawet jeśli to wyprowadzenie zależy od czynu bezprawnego, który można przypisywać wyłącznie osobie trzeciej? Czy też wspomniany przepis można interpretować w ten sposób, że należy przyznać zwolnienie od podatku i związanych z nim kar – tytułem wypadku wynikającego z czynnika losowego lub siły wyższej – właścicielowi składu będącemu gwarantem, którego nie tylko nie można w żaden sposób powiązać z czynem bezprawnym osoby trzeciej, lecz także u którego wzbudzono uzasadnione i oczekiwanie, przy braku winy z jego strony, co do prawidłowego przepływu wyrobu w ramach systemu zawieszenia poboru podatku?

(1) Dyrektywa Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. 1992, L 76, s. 1).
A.

Sąd naruszył prawo i popełnił błędy w ocenie oraz naruszył art. 57 lit. f) REACH i dokonał jego błędnej wykładni poprzez stwierdzenie, że ECHA nie popełniła oczywistego błędu, gdy uznała, że zostały wykazane poważne skutki dla zdrowia ludzkiego dające powody do równoważnych obaw. W szczególności a) Sąd popełnił błąd w ocenie, naruszył art. 57 lit. f) REACH i dokonał jego błędnej wykładni poprzez orzeczenie, że ECHA mogła uznać, iż skutki, w odniesieniu do których wyraźnie stwierdzono, że nie stanowią „podstawy” spornej decyzji, mogą jednak przyczynić się do wykazania „równoważnych obaw”; b) Sąd popełnił błąd w ocenie, naruszył art. 57 lit. f) REACH i dokonał jego błędnej wykładni poprzez stwierdzenie, że ECHA wykazała, że toksyczność rozwojowa i skutki toksyczności dawki powtórzonej są „równoważnymi obawami”; oraz c) Sąd popełnił błąd w ocenie, naruszył art. 57 lit. f) REACH i dokonał jego błędnej wykładni poprzez uznanie za zgodną z prawem decyzji ECHA (i) o zastosowaniu względów opartych na wadze dowodów do indywidualnych skutków dla zdrowia ludzkiego i (ii) o zbadaniu skutków dla zdrowia i środowiska w sposób łączny.
—

stwierdzenie, że Królestwo Szwecji uchybiło swoim zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/853 (1) z dnia 17 maja 2017 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/477/EWG w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni, ujednoliconych na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/555 (2) z dnia 24 marca 2021 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni, nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do: pkt 6, 7, 8 i 9 kategorii A, pkt 8 kategorii B i pkt 5 kategorii C, określonych w części II pkt A załącznika I do dyrektywy 91/477, zmienionej przez art. 1 ust. 19 dyrektywy 2017/853; art. 5 ust. 3 dyrektywy 91/477, zmienionej przez art. 1 ust. 6 dyrektywy 2017/853; art. 10 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 91/477, zmienionej przez art. 1 ust. 9 dyrektywy 2017/853; oraz art. 10 ust. 2 dyrektywy 91/477, zmienionej przez art. 1 ust. 9 dyrektywy 2017/853 lub przynajmniej nie powiadamiając Komisji o tych przepisach;
C 294/16

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 10 maja 2022 r. – FL/Autoridade Tributária e Aduaneira

(Sprawa C-312/22)

(2022/C 294/22)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Supremo Tribunal Administrativo

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: FL

Druga strona postępowania: Autoridade Tributária e Aduaneira

Pytania prejudycjalne

Czy okoliczność, że dochody składające się z odsetek od obligacji i instrumentów dłużnych wypłaconych w 2005 r. przez szwajcarski bank niebędący rezydentem stronie wnoszącej odwołanie w niniejszej sprawie powinny podlegać kumulacji dochodów i w związku z tym podlegać opodatkowaniu taką samą stawką podatku dochodowego od osób fizycznych jak inne dochody, co oznacza, że są one opodatkowane stawką znacznie wyższą, niż miałoby to miejsce (stawką ze skutkiem zwalniającym), gdyby dochody te zostały wypłacone przez bank mający siedzibę na terytorium kraju, jest zgodna z prawem Unii?
Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 23 lutego 2022 r. w sprawie T-834/17, United Parcel Service/Komisja, wniesione w dniu 3 maja 2022 r. przez United Parcel Service, Inc.

(Sprawa C-297/22 P)

(2022/C 284/21)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: United Parcel Service, Inc. (przedstawiciele: A. Ryan, solicitor, W. Knibbeler, F. Roscam Abbing, A. Pliego Selie, T.C. van Helfteren, advocaten i F. Hoseinian, advokat)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

— uchylenie wyroku Sądu, zgodnie z odwołaniem;

— wydanie ostatecznego orzeczenia i przyznanie wnoszącemu odwołanie odszkodowania w związku z poniesioną szkodą wraz z mającymi zastosowanie odsetkami zgodnie z żądaniami podniesionymi w pierwszej instancji w ramach postępowania na podstawie art. 340 TFUE lub, tytułem ewentualnym, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd zgodnie z wyrokiem Trybunału; oraz

— obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

W zarzucie pierwszym wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył prawo poprzez stwierdzenie, iż poważne uchybienie proceduralne popełnione przez Komisję w odniesieniu do modelu ekonometrycznego (podobnie jak merytoryczne nieprawidłowości, które uznał) były niewystarczające do wykazania związku przyczynowego i poprzez nieuznanie merytorycznych nieprawidłowości w odniesieniu do modelu ekonometrycznego za wystarczająco istotne naruszenie prowadzące do powstania odpowiedzialności pozaumownej.

W zarzucie drugim wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył prawo poprzez stwierdzenie, że odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy nie podlega zwrotowi, ponieważ zostało zaakceptowane „dobrowolnie”.

W zarzucie trzecim wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył prawo poprzez stwierdzenie, iż utraty synergii nie podlegają zwrotowi.

W zarzucie czwartym wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył prawo poprzez stwierdzenie, iż Komisji przysługuje zakres uznania co do zaakceptowania wzrostu efektywności, skutkiem czego nie dopuściła się ona wystarczająco istotnego błędu w odniesieniu do oceny wzrostu efektywności.

W zarzucie piątym wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył prawo poprzez stwierdzenie, iż UPS nie wystąpił do urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające z niezbędnymi wnioskami o udzielenie dostępu do dokumentów FedEx.

W zarzucie szóstym wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył prawo poprzez stwierdzenie, iż szkoda wynikająca z utraty szans stanowi nowy zarzut, który jest niedopuszczalny.
C 284/13

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 18 lutego 2022 r. – Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie przeciwko W. Sp. z o.o.

(Sprawa C-114/22)

(2022/C 284/14)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Naczelny Sąd Administracyjny

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie

Strona pozwana: W. Sp. z o.o.

Pytania prejudycjalne

Czy przepisy art. 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a) i art. 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) oraz zasady neutralności i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054 ze zm.), który pozbawia podatnika prawa do odliczenia VAT z tytułu nabycia prawa (rzeczy) uznanego za dokonane dla pozoru w rozumieniu przepisów krajowego prawa cywilnego, niezależnie od stwierdzenia czy zamierzonym skutkiem transakcji była korzyść podatkowa, której przyznanie byłoby sprzeczne z jednym lub kilkoma celami dyrektywy i czy stanowiła ona zasadniczy cel przyjętego rozwiązania umownego?

(1) Dz.U. 2006, L 347, s. 1
Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 30 marca 2022 r. w sprawie T-337/17, Air France-KLM/Komisja Europejska, wniesione w dniu 8 czerwca 2022 r. przez Air France-KLM

(Sprawa C-370/22 P)

(2022/C 303/28)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Air France-KLM (przedstawiciele: A. Wachsmann, M. Blayney, adwokaci)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— Tytułem głównym, — Uchylenie zaskarżonego wyroku w całości; — W konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG (Sprawa AT.39258 – Lotniczy przewóz towarów) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy Air France-KLM SA, a także uzasadnienia jej rozstrzygnięcia w zakresie, w jakim w decyzji tej nałożono na Air France-KLM SA grzywnę; oraz

— Tytułem ewentualnym, obniżenie na podstawie art. 261 TFUE do odpowiedniej wysokości kwoty grzywny wynoszącej 307 360 000 EUR, nałożonej solidarnie z jednej strony na Air France-KLM, a z drugiej strony na KLM w art. 3 lit. b) i d) decyzji Komisji Europejskiej nr C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG (Sprawa AT.39258 – Lotniczy przewóz towarów);

— w każdym razie obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania w całości, w tym kosztami poniesionymi przez Air France-KLM SA w postępowaniu przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Odwołanie opiera się, tytułem głównym, na jednym zarzucie nieważności, pomocniczo, na jednym zarzucie nieważności i na podniesionych w dalszej kolejności, posiłkowo, dwóch zarzutach dotyczących zmiany.

Tytułem głównym, Air France-KLM utrzymuje w zarzucie pierwszym, że w zaskarżonym wyroku Sąd błędnie potwierdził przypisanie jej praktyk Air France i części praktyk spółki Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV (zwanej dalej „KLM”). Air France-KLM żąda w związku z tym stwierdzenia nieważności spornej decyzji.

Pomocniczo, Air France-KLM utrzymuje w zarzucie drugim, że Sąd nie dokonał właściwej oceny kompetencji Komisji do stosowania art. 101 TFUE do usług w ramach połączeń przychodzących (inbound), to znaczy z państwa trzeciego do EOG. Air France-KLM utrzymuje, że oceny kwalifikowanych skutków dokonano z naruszeniem prawa i że Sąd naruszył spoczywający na nim obowiązek uzasadnienia. Air France-KLM żąda w związku z tym stwierdzenia nieważności spornej decyzji.

W dalszej kolejności, posiłkowo, Air France-KLM utrzymuje w zarzucie trzecim, że Sąd naruszył spoczywający na nim obowiązek uzasadnienia i zasadę równego traktowania w odniesieniu do uwzględnienia systemów regulacyjnych.

W zarzucie czwartym i ostatnim Air France-KLM twierdzi, że Sąd naruszył prawo, gdy dokonał przeniesienia ciężaru dowodu poprzez uznanie nieprzerwanego uczestnictwa Air France w naruszeniu w okresie między 7 grudnia 1999 r. a 14 lutego 2006 r.
Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 30 marca 2022 r. w sprawie T-338/17, Air France/Komisja Europejska, wniesione w dniu 8 czerwca 2022 r. przez Air France SA

(Sprawa C-369/22 P)

(2022/C 303/27)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Air France SA (przedstawiciele: A. Wachsmann, M. Blayney, adwokaci)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— Tytułem głównym, — Uchylenie zaskarżonego wyroku w całości; — W konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej nr C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG (Sprawa AT.39258 – Lotniczy przewóz towarów) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy Air France SA, a także uzasadnienia jej rozstrzygnięcia w zakresie, w jakim w decyzji tej nałożono na Air France SA grzywnę; oraz

— Tytułem ewentualnym, obniżenie na podstawie art. 261 TFUE do odpowiedniej wysokości kwoty grzywny wynoszącej 182 920 000 EUR, nałożonej solidarnie na Air France-KLM i na Air France SA w art. 3 lit. b) decyzji Komisji Europejskiej nr C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG (Sprawa AT.39258 – Lotniczy przewóz towarów);

— w każdym wypadku obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania w całości, w tym kosztami poniesionymi przez Air France SA w postępowaniu przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Odwołanie opiera się, tytułem głównym, na jednym zarzucie nieważności i i na podniesionych, pomocniczo, dwóch zarzutach dotyczących zmiany.

Tytułem głównym, Air France SA utrzymuje w zarzucie pierwszym, że Sąd nie dokonał właściwej oceny kompetencji Komisji do stosowania art. 101 TFUE do usług w ramach połączeń przychodzących (inbound), to znaczy z państwa trzeciego do EOG. Air France SA utrzymuje, że oceny kwalifikowanych skutków dokonano z naruszeniem prawa i że Sąd naruszył spoczywający na nim obowiązek uzasadnienia.

Pomocniczo, Air France SA utrzymuje w zarzucie drugim, że Sąd naruszył spoczywający na nim obowiązek uzasadnienia i zasadę równego traktowania w odniesieniu do uwzględnienia systemów regulacyjnych.

W zarzucie trzecim i ostatnim Air France SA twierdzi, że Sąd naruszył prawo, gdy dokonał przeniesienia ciężaru dowodu poprzez uznanie nieprzerwanego uczestnictwa Air France SA w naruszeniu w okresie między 7 grudnia 1999 r. a 14 lutego 2006 r.
2)

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: a) czy wynika z tego, że wnioskujące państwo członkowskie nie może wykonać decyzji o przekazaniu do chwili rozstrzygnięcia złożonego przez wnioskodawcę wniosku o skorzystanie z uprawnienia dyskrecjonalnego przyznanego w art. 17 ust. 1 rozporządzenia Dublin III? b) czy przepisy art. 27 ust. 3, który zobowiązuje państwa członkowskie do zastosowania w ich krajowych porządkach prawnych jednego z trzech wariantowych modeli skutku zawieszającego na użytek odwołań od decyzji o przekazaniu lub wniosków o ich ponowne rozpoznanie, odnoszą się również do środka zaskarżenia decyzji na podstawie art. 17 ust. 1, w której odmawia się skorzystania z możliwości przejęcia odpowiedzialności za wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej (zwanej dalej „decyzją odmowną na podstawie art. 17”)? c) czy jeżeli żadne konkretne uregulowanie krajowe nie wprowadza jednego z trzech wariantowych modeli skutku zawieszającego, o których mowa w art. 27 ust. 3, to czy w przypadku zaskarżenia decyzji odmownej na podstawie art. 17 sądy rozpatrujące taki środek zaskarżenia są zobowiązane do nadania w prawie krajowym skutku zawieszającego w oparciu o jeden z tych trzech wariantowych modeli, a jeżeli tak, to w oparciu o który z tych modeli? d) czy wszystkie środki zaskarżenia o skutku zawieszającym, o których mowa w art. 27 ust. 3, należy traktować jako powodujące zawieszenie biegu terminu wykonania decyzji o przekazaniu na podstawie art. 29 ust. 1 rozporządzenia Dublin III?
1)

Czy art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112 (1), można interpretować w ten sposób, że pozbawia on statusu podatnika, a w konsekwencji prawa do odliczenia lub zwrotu zapłaconego VAT podmiot, który dokonuje aktywnych transakcji istotnych dla celów VAT w wymiarze uznanym za nieodpowiedni, ponieważ jest on zbyt niski w stosunku do tego, czego można racjonalnie oczekiwać w odniesieniu do aktywów, jakimi podmiot ten dysponuje przez trzy kolejne lata, zgodnie z kryteriami określonymi w ustawie, oraz który nie jest w stanie wykazać w celu uzasadnienia tej okoliczności istnienia obiektywnych sytuacji stanowiących przeszkodę?
2.

Czy art. 107 TFUE należy interpretować i stosować w taki sposób, że w odniesieniu do statusu „przedsiębiorstwa” i przy stosowaniu kryteriów obowiązujących w odniesieniu do „przedsiębiorstwa” projekt inwestycyjny wnioskowany i faktycznie opisany przez beneficjenta pomocy publicznej otrzymanej niezgodnie z prawem, który to projekt ma być zrealizowany na uzyskanym w drodze zamiany państwowym gruncie w obszarze leśnym i służy jako przesłanka wszczęcia kolejnego postępowania w sprawie wydzielenia gruntów uzyskanych w wyniku zabudowy, a także podlega uwzględnieniu w odniesieniu do zgromadzonych danych dotyczących zakończonej pierwszej fazy postępowania administracyjnego w sprawie uprzednich uzgodnień jako okoliczność istotna z prawnego punktu widzenia, mimo że obiektywna niemożność realizacji projektu inwestycyjnego wystąpiła ze względu na nałożone moratorium parlamentarne i wprowadzony w związku z tym przepis ustawowy, który zawiera wyraźny zakaz zmiany przeznaczenia i zabudowy gruntów nabytych od państwa?
2)

Czy niezależnie od odpowiedzi na pytanie pierwsze w okolicznościach postępowania głównego warunkiem koniecznym dla uznania prawa do obniżenia podstawy opodatkowania zgodnie z art. 90 ust. 1 dyrektywy VAT jest to, by podatnik przed złożeniem wniosku o zwrot podatku skorygował wystawioną przez siebie fakturę w zakresie wykazanego podatku VAT z powodu całkowitego lub częściowego braku zapłaty ceny za dostawę lub usługę przez odbiorcę faktury?
C 303/14

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 28 kwietnia 2022 r. – KBC Verzekeringen NV/P&V Verzekeringen CVBA

(Sprawa C-286/22)

(2022/C 303/19)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hof van Cassatie

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: KBC Verzekeringen NV

Strona przeciwna: P&V Verzekeringen CVBA

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 1 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (1), w brzmieniu obowiązującym przed zmianą wprowadzoną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2021/2118 z dnia 24 listopada 2021 r. zmieniającą tę dyrektywę (2), który definiuje „pojazd” jako „każdy pojazd silnikowy przeznaczony do podróżowania lądem oraz napędzany siłą mechaniczną, który nie porusza się po szynach, oraz każdą przyczepę zespoloną lub nie” należy rozumieć w ten sposób, że rower elektryczny („speed pedelec”), którego silnik zapewnia jedynie wspomaganie pedałowania w taki sposób, że nie może on poruszać się samodzielnie, bez użycia siły mięśni, ale wyłącznie przy użyciu siły silnika oraz siły mięśni, a także rower elektryczny wyposażony w funkcję boost, która polega na tym, że rower po naciśnięciu przycisku boost przyspiesza bez użycia pedałów do prędkości 20 km/h, jednak, aby możliwe było użycie tej funkcji boost, konieczne jest także użycie siły mięśni, nie są pojazdami w rozumieniu tej dyrektywy?

(1) Dz.U. 2009, L 263, s. 11.

(2) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2118 z dnia 24 listopada 2021 r. zmieniająca dyrektywę 2009/103/WE w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności, Dz.U. 2021, L 430, s. 1.