ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
52.

Prawo autorskie od dawna przyznaje fotografii charakter dzieł intelektualnych ( 18 ). Jednakże pojęcie „utworu” w rozumieniu prawa autorskiego nie zawiera żadnej oceny charakteru lub poziomu artystycznego danego przedmiotu. Jakkolwiek prawo autorskie dla udzielenia ochrony wymaga, by utwór był oryginalny, to znaczy by stanowił własną intelektualną twórczość autora, to jednak przesłanka ta jest interpretowana w sposób bardzo liberalny, tak że próg ten jest łatwy do pokonania. Ma to również zastosowanie do fotografii, ponieważ w przeciwieństwie do pewnych powszechnych przekonań fotografia rzadko w pełni odzwierciedla rzeczywistość ( 19 ): już poprzez kadrowanie fotograf odcina część tej rzeczywistości, dokonując tym samym twórczego wyboru. Pojęcie „utworu” używane w prawie autorskim nie byłoby zatem w żaden sposób użyteczne w celu zdefiniowania pojęcia „dzieła sztuki” w rozumieniu pkt 7 części A załącznika IX do dyrektywy 2006/112.
48.

Co się tyczy zastrzeżenia dotyczącego domniemania zgodności z prawem rozporządzenia wykonawczego nr 668/2010 ze względu na to, że HTTS nie wniosła skargi o stwierdzenie jego nieważności, Sąd słusznie orzekł, że z wyroku, w którym stwierdził jedynie nieważność rozporządzenia nr 961/2010, nie płynie żaden wniosek dotyczący niezgodności z prawem rozporządzenia wykonawczego nr 668/2010, i że to do HTTS należało wykazanie powodów, dla których jej zdaniem umieszczenie jej nazwy w rozporządzeniu wykonawczym nr 668/2010 mogło zostać uznane za wystarczająco istotne naruszenie ciążącego na Radzie obowiązku uzasadnienia. Zastrzeżenie to należy zatem oddalić jako bezzasadne.
30.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału „wyłącznie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i który powinien przyjąć na siebie odpowiedzialność za mające zapaść orzeczenie sądowe, należy dokonanie oceny, w świetle szczególnych okoliczności sprawy, zarówno konieczności wydania orzeczenia w trybie prejudycjalnym do tego, aby był on w stanie wydać swoje orzeczenie, jak i znaczenia dla sprawy pytań zadanych Trybunałowi.. W konsekwencji jeżeli zadane pytania dotyczą wykładni prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia […]. Wynika stąd, że pytania dotyczące prawa Unii korzystają z domniemania posiadania znaczenia dla sprawy. Odmowa wydania przez Trybunał rozstrzygnięcia w przedmiocie postawionego przez sąd krajowy pytania prejudycjalnego jest możliwa tylko wtedy, gdy oczywiste jest, że wykładnia przepisu prawa Unii, o którą się zwrócono, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub z przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, gdy problem jest natury hipotetycznej, bądź gdy Trybunał nie dysponuje informacjami w zakresie stanu faktycznego lub prawnego, które są niezbędne do udzielenia przydatnej odpowiedzi na przedstawione mu pytania […]” ( 11 ).
83.

W świetle całości powyższych rozważań na pytania zadane przez Conseil d’État (radę stanu, Francja) proponuję udzielić następujących odpowiedzi: Artykuł 6 lit. b), art. 16 lit. b), art. 17 ust. 3 oraz art. 19 akapit pierwszy dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie mają swobodę wyboru metody obliczania przeciętnego maksymalnego tygodniowego wymiaru czasu pracy wykorzystującej okres rozliczeniowy określony w sposób „ruchomy” lub w sposób „stały”. Jednakże w przypadku gdy państwo członkowskie postanowi stosować okres rozliczeniowy określony w sposób „stały”, musi zadbać o to, aby zostały wprowadzone mechanizmy organizacyjne, proceduralne i sądowe, które są w stanie konkretnie gwarantować, że potrzeba zapewnienia ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników będzie rzeczywiście realizowana przy organizowaniu czasu pracy oraz że w ramach organizacji czasu pracy nie będą pojawiały się sytuacje jej naruszenia lub, jeśli mimo wszystko takie sytuacje zaistnieją, będą one mogły być bezzwłocznie eliminowane. Do sądu odsyłającego, który jako jedyny jest właściwy do dokonania wykładni prawa krajowego, należy określenie, czy przepis krajowy spełnia te wymogi.
62.

Takie samo naruszenie formalnych obowiązków skutkowało brakiem konieczności zapłaty VAT z tytułu importu, zgodnie z wyrokiem w sprawie Wallenborn Transports, jeżeli towary zostały przeznaczone do powrotnego wywozu, co poprzedzone zostało złożeniem ich w składzie w porcie lotniczym we Frankfurcie nad Menem, ponieważ ich powrotny wywóz skutkował tym, że nie weszły one do obrotu w Unii. Nie rozumiem, dlaczego miałoby być inaczej, jeżeli miejscem przeznaczenia towarów, po ich tranzycie w porcie lotniczym we Frankfurcie nad Menem ( 25 ), była Grecja, czyli państwo, w którym miało miejsce ich wprowadzenie do obrotu (to jest rzeczywiste wprowadzenie do obrotu w Unii) i ich późniejsze użycie.
23.

Należy zaś w tym względzie przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem, jeżeli zadane przez sądy krajowe pytania dotyczą wykładni przepisu prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia, chyba iż jest oczywiste, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w rzeczywistości ma na celu skłonienie Trybunału do wydania orzeczenia na tle fikcyjnego sporu lub do sformułowania opinii w przedmiocie zagadnień ogólnych lub hipotetycznych lub że wykładnia prawa Unii, o którą się zwrócono we wniosku, nie ma żadnego związku z rzeczywistością lub przedmiotem sporu bądź też Trybunał nie dysponuje informacjami o stanie faktycznym i prawnym, które są niezbędne do udzielenia przydatnej odpowiedzi na przedłożone mu pytania ( 5 ).
23.

Sąd odsyłający wyraża wątpliwości co do zgodności stanowiska Tribunal Supremo (sądu najwyższego) z prawem Unii. W tym względzie zauważa on przede wszystkim, że w ankiecie dotyczącej siły roboczej w Hiszpanii w 2016 r. wykazano, że nie odnotowuje się 53,7% godzin nadliczbowych. Ponadto dwa sprawozdania (z dnia 31 lipca 2014 r. i 1 marca 2016 r.) dyrekcji generalnej ds. pracy hiszpańskiego ministerstwa pracy i zabezpieczenia społecznego stwierdziły, że aby ustalić, czy godziny nadliczbowe zostały przepracowane, należy dokładnie określić liczbę przepracowanych godzin; wyjaśnia to, dlaczego inspektorzy pracy zwrócili się o wprowadzenie systemu rejestracji dobowego czasu pracy, który jest uznawany za jedyny sposób weryfikowania ewentualnego przekroczenia maksymalnych limitów w okresie referencyjnym. Sąd odsyłający zauważa również, że wykładnia prawa hiszpańskiego przyjęta przez Tribunal Supremo (sąd najwyższy) w praktyce oznacza, że pracownicy nie dysponowaliby środkami dowodowymi niezbędnymi do udowodnienia świadczenia pracy wykraczającego poza podstawowe godziny pracy, a ich przedstawiciele nie mieliby żadnych środków niezbędnych do sprawdzenia zgodności z przepisami, czego dodatkowym skutkiem jest to, że kontrola zgodności z godzinami pracy i okresami odpoczynku pozostawałaby w wyłącznej gestii pracodawcy.
52.

Dla odpowiedzi na pierwsze pytanie prejudycjalne decydujące jest zatem ustalenie, czy w postępowaniu głównym mamy do czynienia z „zobowiązaniem prawnym, dobrowolnie zaciągniętym przez jedną stronę względem drugiej”. W tym kontekście należy zbadać, w jakim zakresie zastosowanie do niniejszej sprawy mogłyby mieć rozważania Trybunału leżące u podstaw wyroku w sprawie Peters Bauunternehmung ( 42 ). Zagadnieniem występującym w tamtej sprawie była klasyfikacja obowiązku zapłaty wynikającego z dobrowolnej przynależności do związku przedsiębiorstw. W tym zakresie Trybunał stwierdził, że „przystąpienie do stowarzyszenia tworzy między członkami stowarzyszenia bliskie więzi tego samego rodzaju jak występujące pomiędzy stronami umowy” ( 43 ), co uzasadnia uznanie spornych roszczeń za roszczenia umowne dla celów stosowania art. 5 pkt 1 konwencji brukselskiej ( 44 ). W tym kontekście bez znaczenia jest to, „czy roszczenie to wynika bezpośrednio z [okoliczności] przystąpienia [do stowarzyszenia], czy też z [okoliczności] przystąpienia [do stowarzyszenia] w związku z uchwałą organu stowarzyszenia” ( 45 ).
93.

Po trzecie, tytułem uzupełnienia, ale nadal istotnego, pragnę dodać, że usunięcie ex tunc wszelkich podstaw prawnych dla rekrutacji (i umowy na czas określony) wywołuje budzące wątpliwości praktyczne konsekwencje zarówno dla rekrutowanych kandydatów, jak i dla administracji. Ponieważ stwierdzenie nieważności ma skutek wsteczny, wszystkie późniejsze akty dotyczące zatrudnionych kandydatów należy uznać za nieważne. Co wówczas stałoby się z wynagrodzeniami, świadczeniami socjalnymi, podatkami, jak również ewentualnymi decyzjami/aktami administracyjnymi przyjętymi przez kandydatów zatrudnionych w charakterze pracowników kontraktowych F4E? Czy na przykład w odniesieniu do ich wynagrodzeń, wszystkie płatności na ich rzecz przez F4E zostałyby uznane za bezpodstawne wzbogacenie (płatności otrzymane bez ważnej podstawy prawnej)? Czy każda ze stron prywatnych musiałaby pozwać drugą stronę, jeżeli nie zostałoby to wszystko polubownie i po cichu rozliczone?
98.

Motyw ósmy preambuły dekretu wyjaśnia funkcję regionalnych celów ochrony w ten sposób, iż mają one umożliwiać przegląd tego, co należy zachować lub co może wymagać odtworzenia w regionie Walonia, tak aby siedliska i gatunki, dla których ustanowiono sieć Natura 2000, zostały utrzymane lub przywrócone do właściwego stanu.
7.

Artykuł 30 stanowi ponadto: „1. Jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie art. 29, ustala się ją, stosując w kolejności lit. a), b), c) i d) ustępu 2, aż do pierwszej litery, na podstawie której będzie mogła zostać ustalona, z wyjątkiem przypadku, gdy porządek stosowania lit. c) i d) zostanie zmieniony na wniosek zgłaszającego; to jest tylko wtedy, gdy taka wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie konkretnej litery, to znaczy, że mogą być zastosowane przepisy następnej litery według kolejności ustalonej zgodnie z tym ustępem. 2. Wartością celną ustalaną na podstawie niniejszego artykułu jest: a) wartość transakcyjna identycznych towarów sprzedanych w celu wywozu do [Unii Europejskiej] i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna; b) wartość transakcyjna podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do [Unii Europejskiej] i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna; c) wartość oparta na cenie jednostkowej, po jakiej towary przywożone lub[ ( 3 )] towary identyczne bądź podobne sprzedawane są w [Unii Europejskiej] w największych zbiorczych ilościach osobom niepowiązanym ze sprzedawcami; d) wartość kalkulowana, która jest sumą: – kosztów lub wartości materiałów i produkcji bądź innych procesów zastosowanych przy wytworzeniu przywożonych towarów; – kwoty zysku i kosztów ogólnych równych kwocie zwyczajowo wliczanej w cenę sprzedaży towarów tego samego gatunku lub rodzaju jak te, dla których ustalana jest wartość celna, wytworzonych przez producentów z kraju wywozu na eksport do [Unii Europejskiej]; – kosztów lub wartości elementów wymienionych w art. 32 ust. 1 lit. e). […]”.
44.

Artykuł 23 ust. 2 dyrektywy 2008/9 nie zawiera żadnych szczegółowych norm dotyczących przewidzianego w tym przepisie prawa do odwołania. Skoro brak jest jakichkolwiek wskazówek czy też ograniczeń, zakres odwołania stanowi kwestię podlegającą krajowemu prawu procesowemu, którą należy uregulować z zastrzeżeniem podwójnego wymogu równoważności i skuteczności. Wynika z tego, że co do zasady co najmniej odwołania mogą być rozpatrywane przez organ administracyjny lub sądowy oraz dotyczyć kwestii prawnych i faktycznych.
81.

Z wyroku w sprawie Gebr. Weber and Putz zdaje się wynikać, że Trybunał w sposób dorozumiany przychylił się do tej drugiej interpretacji ( 25 ). Ponadto w wyroku tym Trybunał stwierdził, że zarówno z brzmienia dyrektywy, jak i z odpowiednich prac przygotowawczych wynika, że prawodawca Unii zamierzał uczynić z nieodpłatności doprowadzenia towaru do stanu zgodnego z umową przez sprzedawcę istotny element ochrony zagwarantowanej konsumentowi w tej dyrektywie. Wymóg „nieodpłatnego” charakteru towarzyszący obowiązkowi doprowadzenia przez sprzedawcę towaru do stanu zgodnego z umową ma na celu ochronę konsumenta przed ryzykiem obciążeń finansowych, które to ryzyko w braku tego rodzaju ochrony mogłoby zniechęcić go do korzystania z przysługujących mu praw ( 26 ).
55.

Proponuję zatem Trybunałowi udzielenie następującej odpowiedzi na pytania prejudycjalne: Zgodnie z art. 6 ust. 4 dyrektywy 2008/98/WE w sprawie odpadów państwa członkowskie mogą przewidzieć, że odpady co do zasady podlegają przepisom prawa dotyczącego odpadów tak długo, aż spełnione zostaną kryteria utraty statusu odpadu, ustalone dla tego szczególnego rodzaju odpadów w europejskim lub krajowym ogólnie obowiązującym akcie prawnym. Niemniej jednak, jeżeli brak jest takich kryteriów, posiadaczowi odpadów przysługuje uprawnienie do złożenia do właściwego krajowego organu administracyjnego lub sądowego wniosku o stwierdzenie utraty statusu odpadu dla określonych odpadów, jeżeli owe odpady przy uwzględnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy i najnowszego stanu wiedzy naukowej i technicznej ponad wszelką rozsądną wątpliwość zostały w procesie odzysku uzdatnione do ponownego użytku bez stwarzania zagrożenia dla zdrowia ludzkiego i wyrządzania szkody środowisku naturalnemu czy też zagrożenia, że posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub został zobowiązany do pozbycia się ich w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy 2008/98.
19.

Jednakże Koton i EUIPO podważają przede wszystkim stosunkowo wyraźne odstępstwo zaskarżonego wyroku od dotychczasowego orzecznictwa. Odstępstwo to omówię na wstępie (w tej kwestii lit. A poniżej), a następnie ocenię, czy mimo to inne względy mogą uzasadnić zaskarżony wyrok (w tej kwestii lit. B poniżej). Dlatego też rozstrzygnięcie niniejszego odwołania zależy od tego, czy przedstawiony przez EUIPO kolejny, do tej pory nieuwzględniony aspekt, jest przedmiotem postępowania – czy też został przedstawiony z opóźnieniem (w tej kwestii lit. C poniżej). Na końcu ustosunkuję się do skargi wniesionej do Sądu (w tej kwestii lit. D poniżej).
21.

Sąd odsyłający uważa, że przekazany kredytobiorcom dokument informacyjny o prawie odstąpienia od umowy opiera się na § 312d ust. 3 pkt 1) BGB, który transponuje art. 6 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2002/65. Jednakże, zgodnie z orzecznictwem Bundesgerichtshof (niemieckiego federalnego trybunału sprawiedliwości), ten ostatni przepis nie ma zastosowania do kredytów konsumenckich, w tym umów zawieranych na odległość. W odniesieniu do takich umów, konsumentowi przysługiwałoby prawo odstąpienia, uregulowane nie w § 312 d ust. 2 pkt 1) BGB, ale w § 355 ust. 3 BGB w związku z § 495 ust. 1 BGB, który przewiduje, że prawo odstąpienia nie wygasa wyłącznie z tego powodu, że umowa została już w pełni wykonana przez obie strony na wyraźne życzenie konsumenta, zanim skorzysta on ze swojego prawa odstąpienia.
27.

Wasserleitungsverband Nördliches Burgenland jest czwartym co do wielkości dostawcą wody w Austrii. Świadczy on odpowiednie usługi wodne, gdyż dysponuje 45 aktywnymi ujęciami wody, to jest studniami i źródłami, i przeciętnie w roku zaopatruje około 160000 osób. Jest jednostką prawa publicznego, a mianowicie związkiem szeregu gmin. Na podstawie rozporządzenia krajowego jest on zobowiązany do realizacji zadania publicznego zaopatrzenia w wodę łącznie z poborem opłat za wodę na konkretnie wyznaczonym obszarze. Właściciele nieruchomości zabudowanych położonych na jego obszarze zaopatrzenia są co do zasady zobowiązani do przyłączenia budynków do sieci wodociągowej. Wasserleitungsverband jest także umocowany do wydania zarządzenia w celach poboru opłat za dostarczanie wody (o jakości wody pitnej). Podejmuje działania, aby przed dostarczeniem do konsumentów obniżyć zawartość azotanów w wodach podziemnych pobieranych jako woda pitna do wartości poniżej 50 mg/l.
2.

Do krajowego prawa proceduralnego należy ustalenie, kiedy następuje powiadomienie dłużnika do celów art. 221 ust. 3 rozporządzenia nr 2913/92. Kwestia ta podlega ograniczeniom narzuconym przez prawo Unii, polegającym mianowicie na tym, że kryteria przewidziane w prawie krajowym nie mogą prowadzić do tego, by odzyskanie kwoty długu celnego było praktycznie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, a ustawodawstwo krajowe należy stosować w sposób niedyskryminujący w porównaniu z procedurami przeznaczonymi do rozstrzygania sporów krajowych tego samego rodzaju.
69.

Moim zdaniem materiały zawarte w aktach sprawy nie są wystarczające, aby Trybunał mógł zająć definitywne stanowisko w tej kwestii. Ponadto co do zasady to do sądu krajowego należy ustalenie, w świetle zasad określonych przez Trybunał ( 26 ), czy formalnie odrębne transakcje są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny ( 27 ).
112.

W tym kontekście Europejski Trybunał Praw Człowieka bada w szczególności, czy zostały przedstawione inne dowody na poparcie zeznań świadka, takie jak opinie biegłych odnoszące się do wiarygodności ofiary. Trybunał ten bada również, czy oskarżony miał możliwość zadawania pytań świadkowi na etapie postępowania przygotowawczego i czy odtworzenie podczas rozprawy nagrania wideo z przesłuchania świadka może umożliwić sądowi, prokuratorowi i oskarżonemu obserwowanie zachowania świadka i wyrobienie sobie własnej opinii co do jego wiarygodności. Trybunał bierze poza tym pod uwagę sposób, w jaki sąd rozpoznający sprawę co do istoty podszedł do badania zeznań nieobecnego świadka, oraz powody, dla których sąd ten orzekł, że są one wiarygodne, oceniając jednocześnie inne dostępne dowody ( 62 ).
13.

Artykuł 3 rozporządzenia wykonawczego Rady nr 1238/2013 stanowi: „1. Przywóz produktów zgłoszonych do dopuszczenia do swobodnego obrotu i objętych obecnie kodem CN ex85414090 (kody TARIC 8541409021, 8541409029, 8541409031 i 8541409039), które są fakturowane przez przedsiębiorstwa, od których Komisja przyjęła zobowiązania i których nazwy są wymienione w załączniku do [decyzji wykonawczej Komisji 2013/707/UE z dnia 4 grudnia 2013 r. potwierdzającej przyjęcie zobowiązania złożonego w związku z postępowaniem antydumpingowym i postępowaniem antysubsydyjnym dotyczącym przywozu modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej na okres obowiązywania środków ostatecznych (Dz.U. 2013, L 325, s. 214)], jest zwolniony z cła antydumpingowego nałożonego art. 1, pod warunkiem że: a) przedsiębiorstwo wymienione w załączniku do decyzji wykonawczej 2013/707/UE bezpośrednio wytworzyło, wysłało i zafakturowało określone powyżej produkty lub dokonało tego za pośrednictwem swojego przedsiębiorstwa powiązanego również wymienionego w złączniku do decyzji wykonawczej 2013/707/UE dla ich powiązanych przedsiębiorstw w Unii działających jako importerzy oraz odpowiedzialnych za dopuszczenie do swobodnego obrotu w Unii lub dla pierwszego niezależnego klienta działającego jako importer oraz odpowiedzialnego za dopuszczenie do swobodnego obrotu w Unii; b) takiemu przywozowi towarzyszy faktura w ramach zobowiązania, która jest fakturą handlową, zawierającą co najmniej informacje i oświadczenie przewidziane w załączniku III do niniejszego rozporządzenia; c) takiemu przywozowi towarzyszy świadectwo dotyczące zobowiązania eksportowego zgodnie z załącznikiem IV do niniejszego rozporządzenia; oraz d) towary zgłoszone i przedstawione organom celnym odpowiadają dokładnie opisowi na fakturze w ramach zobowiązania. 2. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu: a) zawsze, gdy w odniesieniu do przywozu określonego w ust. 1 zostanie ustalone, że nie jest spełniony co najmniej jeden warunek wymieniony w tym ustępie; […]”.
W dniu 1 lipca 2016 r. D. Ustariz Aróstegui wniósł do ministerstwa edukacji o przyznanie i wypłatę z mocą wsteczną dodatku do wynagrodzenia związanego z grupą zaszeregowania. Pismem z dnia 18 października 2016 r. wniósł on odwołanie od dorozumianego oddalenia jego wniosku, które to odwołanie zostało oddalone przez Orden Foral (decyzję regionalną) 168E/2016 Consejero de Educación del Gobierno de Navarra (ministra edukacji rządu Nawarry) z dnia 23 grudnia 2016 r. W dniu 28 lutego 2017 r. wniósł w końcu skargę administracyjną na tę decyzję regionalną do sądu odsyłającego. Sąd ten zwrócił się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:

„Czy klauzula 4 Porozumienia ramowego zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) w sprawie pracy na czas określony, zatwierdzonego przez dyrektywę Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., powinna być interpretowana w ten sposób, że sprzeciwia się przepisowi regionalnemu, takiemu jak sporny w postępowaniu głównym, który wyraźnie wyłącza przyznanie i wypłatę określonego dodatku do wynagrodzenia pracownikom administracji publicznej Nawarry należącym do kategorii »pracowników kontraktowych zatrudnionych administracyjnie« na czas określony, z uwagi na fakt, że ów dodatek stanowi wynagrodzenie za awans i rozwój kariery zawodowej zastrzeżonej dla osób należących do kategorii »urzędników publicznych« zatrudnionych na czas nieokreślony?”.
4.

Zgodnie z motywem 101 tej dyrektywy: „Ponadto instytucje zamawiające powinny mieć możliwość wykluczania wykonawców, którzy okazali się nierzetelni, na przykład z powodu naruszeń obowiązków środowiskowych lub społecznych, w tym przepisów dotyczących dostępności dla osób niepełnosprawnych, lub innych form poważnych wykroczeń zawodowych, takich jak naruszenie reguł konkurencji lub praw własności intelektualnej. Należy sprecyzować, że poważne wykroczenie zawodowe może podać w wątpliwość uczciwość wykonawcy, a tym samym sprawić, że nie będzie on odpowiedni, by uzyskać zamówienie publiczne, niezależnie od tego, czy dany wykonawca posiadałby poza tym techniczną i ekonomiczną zdolność do realizacji zamówienia. Mając na uwadze fakt, że instytucja zamawiająca będzie odpowiadać za skutki swojej ewentualnie błędnej decyzji, instytucje zamawiające powinny również zachować możliwość uznania, że doszło do poważnego wykroczenia zawodowego, gdy – przed wydaniem ostatecznej i wiążącej decyzji o istnieniu obowiązkowych podstaw wykluczenia – mogą one wykazać za pomocą dowolnych środków, że dany wykonawca naruszył swoje obowiązki, w tym obowiązki dotyczące płacenia podatków lub składek na ubezpieczenie społeczne, chyba że przepisy krajowe stanowią inaczej. Instytucje te powinny także mieć możliwość wykluczenia kandydatów lub oferentów, którzy przy wykonywaniu wcześniejszych zamówień publicznych wykazali poważne braki w odniesieniu do spełnienia istotnych wymogów; było to np. niedostarczenie produktu lub niewykonanie zamówienia, znaczące wady dostarczonego produktu lub świadczonej usługi, które spowodowały ich niezdatność do użytku zgodnie z przeznaczeniem, lub niewłaściwe zachowanie podające w poważną wątpliwość wiarygodność [rzetelność] wykonawcy. Przepisy krajowe powinny określać maksymalny czas trwania takich wykluczeń. Stosując fakultatywne podstawy wykluczenia, instytucje zamawiające powinny zwracać szczególną uwagę na zasadę proporcjonalności. Drobne nieprawidłowości powinny jedynie w wyjątkowych okolicznościach prowadzić do wykluczenia wykonawcy. Powtarzające się przypadki drobnych nieprawidłowości mogą jednak wzbudzić wątpliwości co do wiarygodności [rzetelności] wykonawcy, co może uzasadniać jego wykluczenie”.