Choć dla stwierdzenia istnienie ciągłości gospodarczej konieczne jest, aby w tym dniu zbywającego i nabywającego łączyły powiązania strukturalne pozwalające w oparciu o zasadę odpowiedzialności osobistej na uznanie, że te dwa podmioty tworzą jeden podmiot, niemniej jednak do osiągnięcia realizowanego w ramach zasady ciągłości gospodarczej celu nie jest wymagane, aby powiązania te utrzymywały się przez cały pozostały okres naruszenia czy też do dnia przyjęcia decyzji nakładającej karę za to naruszenie. Nie ma również konieczności, aby powiązania strukturalne, dzięki którym można ustalić, że mamy do czynienia z sytuacją ciągłości gospodarczej, utrzymywały się przez jakiś minimalny okres.

Co się tyczy w szczególności przeniesienia przez spółkę dominującą jej działalności w sektorze, który był przedmiotem naruszenia reguł konkurencji, jej spółce zależnej, za datę właściwą dla ustalenia czy mamy do czynienia z przekazaniem aktywów wewnątrz grupy, czy też pomiędzy niezależnymi przedsiębiorstwami, należy przyjąć dzień przeniesienia działalności.

W sytuacji, gdy podmiot, który dopuścił się naruszenia reguł konkurencji, podlega zmianom prawnym lub organizacyjnym, to skutkiem tych zmian nie musi wcale być utworzenie nowego przedsiębiorstwa, które jest zwolnione z odpowiedzialności za sprzeczne z regułami konkurencji działania poprzedniego podmiotu, jeżeli te dwa podmioty są z gospodarczego punktu widzenia tożsame. Zatem w sytuacji gdy dwa podmioty stanowią jeden podmiot gospodarczy, fakt, że podmiot, który dopuścił się naruszenia, w dalszym ciągu istnieje, nie stoi sam w sobie na przeszkodzie temu, aby sankcję nałożyć na podmiot, na który została przeniesiona jego działalność gospodarcza.

Prawo Unii w zakresie konkurencji dotyczy działalności przedsiębiorstw, bowiem pojęcie przedsiębiorstwa obejmuje każdą jednostkę wykonującą działalność gospodarczą niezależnie od jej formy prawnej i sposobu finansowania. Jeżeli tego rodzaju podmiot narusza zasady konkurencji, to musi odpowiedzieć za to naruszenie zgodnie z zasadą odpowiedzialności osobistej.

W zakresie dotyczącym kontroli sądowej decyzji, w których Komisja nakłada grzywnę za naruszenie reguł konkurencji, kontrolę legalności dopełnia nieograniczone prawo orzekania, które zostało przyznane sądom Unii na podstawie art. 31 rozporządzenia nr 1/2003. Prawo to, poza zwykłą kontrolą zgodności sankcji z prawem, upoważnia sąd do zastąpienia oceny Komisji własną oceną i w konsekwencji do uchylenia, zmniejszenia lub podwyższenia nałożonej grzywny lub okresowej kary pieniężnej.

Na wykonującym prawo nieograniczonego orzekania Sądzie spoczywają pewne obowiązki. Należy do nich obowiązek uzasadnienia, nałożony na Sąd w art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości, mający zastosowanie do Sądu na podstawie art. 53 akapit pierwszy tego samego statutu, podobnie jak obowiązek przestrzegania zasady równego traktowania.

Tymczasem dochodzi do naruszenia obowiązku uzasadnienia, gdy w wykonaniu nieograniczonego prawa orzekania Sąd obniża kwotę do wysokości, której należy uznać spółkę dominującą za współodpowiedzialną za zapłatę grzywny nałożonej na jej spółkę zależną, bez uzasadnienia pozwalającego, po pierwsze, aby zainteresowane strony zrozumiały powody, dla których określił on na takim poziomie kwotę grzywny, i po drugie, aby Trybunał mógł przeprowadzić kontrolę zgodności dokonanej obniżki z prawem.

(por. pkt 74, 77, 84–86)