Sprawa C-521/06 P

Athinaïki Techniki AE

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

„Odwołanie — Pomoc państwa — Pomoc przyznana konsorcjum Hyatt Regency przez Republikę Grecką — Skarga do Komisji — Decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie skargi do Komisji — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Artykuły 4, 13 i 20 — Pojęcie „aktu zaskarżalnego” w rozumieniu art. 230 WE”

Opinia rzecznika generalnego Y. Bota przedstawiona w dniu 3 kwietnia 2008 r. I - 5832

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 lipca 2008 r. I - 5862

Streszczenie wyroku

Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty zaskarżalne – Akty zaskarżalne przez autora skargi informującej o pomocy państwa – Decyzja Komisji o umorzeniu postępowania w sprawie skargi do Komisji kończąca wstępne postępowanie – Włączenie

(art. 87 WE, art. 88 ust. 2 WE, art. 230 akapit czwarty WE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 4)

W celu określenia, czy akt dotyczący pomocy państwa stanowi decyzję w rozumieniu art. 4 rozporządzenia nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 88 traktatu WE, należy sprawdzić, mając na względzie istotę tego aktu i zamiar Komisji, czy po zakończeniu etapu badania wstępnego Komisja ostatecznie określiła w badanym akcie swoje stanowisko w przedmiocie środka wskazanego w skardze do Komisji, a zatem czy Komisja uznała, że ten środek stanowił lub nie pomoc państwa, że nie budził on wątpliwości co do jego zgodności ze wspólnym rynkiem albo że budził on takie wątpliwości.

Pismo, którym Komisja informuje autora skargi zmierzającego do stwierdzenia naruszenia art. 87 WE i 88 WE, że „ze względu na brak dodatkowych informacji uzasadniających kontynuowanie dochodzenia Komisja umorzyła postępowanie administracyjne w sprawie […]”, wskazuje, że Komisja rzeczywiście wydała akt o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie.

Z istoty tego aktu oraz z zamiaru Komisji wynika, że Komisja postanowiła w ten sposób zakończyć wstępne postępowanie wyjaśniające zainicjowane przez autora skargi. Wydając ten akt, Komisja stwierdziła, że wszczęte dochodzenie nie pozwoliło ustalić istnienia pomocy w rozumieniu art. 87 WE, i odmówiła w dorozumiany sposób wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE. W takiej sytuacji osoby, na rzecz których ustanowiono gwarancje proceduralne przewidziane w tym przepisie, mogą wyegzekwować ich poszanowanie jedynie wtedy, gdy mają one możliwość zaskarżenia tej decyzji do sądu wspólnotowego zgodnie z art. 230 akapit czwarty WE. Zasada ta znajduje zastosowanie zarówno w wypadku gdy decyzja zostaje wydana z tego względu, że Komisja uważa, iż pomoc jest zgodna ze wspólnym rynkiem, jak i w wypadku gdy Komisja uważa, że należy wykluczyć samo istnienie pomocy.

W tym względzie nie można uznać takiego aktu za akt wstępny lub przygotowawczy, ponieważ w ramach wszczętego postępowania administracyjnego nie zostanie po nim wydany żaden inny akt, który mógłby stanowić przedmiot skargi o stwierdzenie nieważności. Nie ma w tym względzie znaczenia okoliczność, że zainteresowana strona mogłaby jeszcze przekazać Komisji dodatkowe informacje, które mogą zmusić Komisję do zrewidowania swojego stanowiska w sprawie omawianego środka państwowego, ponieważ zgodność z prawem decyzji wydanej po zakończeniu etapu badania wstępnego ocenia się jedynie w oparciu o informacje, którymi Komisja dysponowała w momencie jej wydania, a zatem w niniejszym przypadku w momencie wydania aktu o umorzeniu postępowania administracyjnego. Jeśli zainteresowana strona przekazuje dodatkowe informacje po umorzeniu postępowania, Komisja może być zobowiązana, stosownie do okoliczności, do otwarcia nowego postępowania administracyjnego. Natomiast wspomniane informacje nie mają wpływu na fakt, iż pierwsze wstępne postępowanie wyjaśniające jest już zamknięte. Wynika stąd, że aktem tym Komisja zajęła ostateczne stanowisko w sprawie wniosku autora skargi.

Akt taki, uniemożliwiając autorowi skargi przedstawienie uwag w ramach formalnego postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 88 ust. 2 WE, wywołuje wiążące skutki prawne mogące naruszać jego interesy i stanowi zatem akt zaskarżalny w rozumieniu art. 230 WE.

(por. pkt 46, 49, 51–58, 61, 62)