ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
164

W końcu w odpowiedzi na pytania Sądu Komisja odniosła się do ekspertyzy, co do której przyznała, że nie figuruje w aktach, lecz która była załączona do jej drugiego pisma złożonego w ramach postępowania w przedmiocie środków tymczasowych. Ponieważ dokument ten nie figuruje w aktach niniejszego postępowania, Sąd nie może zatem oceniać jego znaczenia. Ponadto należy stwierdzić, że Komisja nie wniosła w sposób wyraźny o włączenie tego dokumentu do akt sprawy. Nawet zakładając, że odpowiedź Komisji należałoby interpretować jako taki wniosek, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 46 regulaminu uzasadnienie faktyczne i prawne oraz wskazanie środków dowodowych powinno być zawarte co do zasady w odpowiedzi na skargę. Zgodnie z art. 48 § ust. 1 regulaminu strony mogą jeszcze wskazać nowe dowody na poparcie swojej argumentacji w replice i w duplice, pod warunkiem że uzasadnią opóźnienie w ich wskazaniu, gdyż w przeciwnym razie podlegają one odrzuceniu (wyroki Sądu z dnia 28 września 1993 r. w sprawie T-84/92 Nielsen i Møller przeciwko KES, Rec. str. II-949, pkt 39; z dnia 14 lipca 1994 r. w sprawie T-66/92 Herlitz przeciwko Komisji, Rec. str. II-531, pkt 41 i z dnia 6 marca 2001 r. w sprawie T-100/00 Campoli przeciwko Komisji, RecFP str. I-A-71 i II-347, pkt 19). Ponadto należy zaznaczyć, że znaczenie ciężaru właściwego jako kryterium jakości kukurydzy stanowiło główną kwestię podnoszoną przez skarżącą od chwili wniesienia skargi i że została ona podniesiona przez skarżącą i inne państwa członkowskie już w trakcie opracowywania projektu rozporządzenia. W konsekwencji z powodu braku uzasadnienia dla opóźnienia we wskazaniu tego dowodu byłby on w każdym razie niedopuszczalny.
13

Wreszcie skarżąca wskazuje na brak jasnego znaczenia w języku niemieckim spornego sloganu. Wynika to z abstrakcyjnego charakteru słowa „Ursprung” i różnych możliwych jego interpretacji w odniesieniu do omawianych towarów, a także niejasnego charakteru i braku wyraźnego znaczenia wyrazu „vollkommen” w kontekście napojów. Jej zdaniem świadczy to o tym, iż połączenie słów „vom Ursprung her vollkommen” także pozbawione jest wyraźnego i bezpośrednio opisowego znaczenia. Ponadto najważniejsze słowa sloganu nie opisują w sposób bezpośredni i wyraźny niektórych istotnych właściwości towarów, czy to z osobna, czy łącznie.
180

Z drugiej strony w zakresie, w jakim skarżące zamierzają oprzeć się na tych dokumentach w celu wykazania, że niedobór surowej żywicy talowej i żywicy balsamicznej był podobno rzeczą powszechnie wiadomą w momencie wydania zaskarżonej decyzji, należy zauważyć, że ogłoszenie Resinall nie precyzuje surowców, jakie są objęte podnoszonym niedoborem ani jego przyczyny oraz że interwenienci podnieśli, co nie zostało podważone przez skarżące, że Resinall nie sprzedawała kalafonii żywicznej w Europie w momencie wydania zaskarżonej decyzji oraz ogłoszenia. Poza tym oświadczenie DRT odnosi się do pochodnych terpentynowych, a interwenienci podnieśli, co nie zostało podważone przez skarżące, że to co jest istotne dla pochodnych terpentynowych, niekoniecznie jest istotne dla kalafonii żywicznej. Ponadto w zakresie, w jakim oświadczenie to odnosi się do żywicy balsamicznej, należy zauważyć, że z oświadczenia tego nie wynika w sposób wyraźny, że informuje ono o zwiększeniu produkcji lub ceny oraz że nawet wskazówka dotycząca podwyżek cen niekoniecznie dowodzi istnienia niedoboru. Wreszcie z raportu w sprawie żywic wynika, że nie dotyczy on szczególnie surowej żywicy talowej i żywicy balsamicznej, ale wszystkich surowców, a zwłaszcza węglowodorów, że wskazuje on w ogólny sposób na istnienie trudności w 2005 r. oraz na stabilność w zaopatrzeniu w 2006 r. oraz że trudności w 2005 r. były związane raczej z podwyżkami cen oraz ich zmiennością niż z niedostępnością dwóch rozpatrywanych surowców. Jedyne odniesienie do niedoboru tych dwóch surowców dotyczy bowiem właśnie roku 2005 i tłumaczy ten niedobór, a także wyższe koszty, między innymi wyższymi kosztami energii. W związku z tym należy stwierdzić, że dokumenty te nie dowodzą, że niedobór surowej żywicy talowej i żywicy balsamicznej był powszechnie znany w momencie wydania zaskarżonej decyzji oraz że Komisja była zobowiązana w związku z tym do zbadania tej kwestii.
143

Jeżeli chodzi o zobowiązania zaproponowane przez skarżącą we wrześniu 2003 r., na które Komisja powołuje się, aby uzasadnić proporcjonalność środka, przewidywały one bezsprzecznie całkowite zaprzestanie stosunków handlowych z De Beers na czas nieokreślony. Jednakże Sąd stwierdza, po pierwsze, że zobowiązania przewidywały zaprzestanie stosunków handlowych począwszy od 2013 r., a nie od 2009 r., co dawało Alrosie dodatkowe cztery lata na rozwój systemu dystrybucji poza WNP, który umożliwiałby zbyt surowca diamentowego sprzedawanego wcześniej De Beers. Wprowadzenie takiego systemu było w oczywisty sposób konieczne, aby umożliwić stronom trzecim dostęp do produkcji Alrosy, a tej ostatniej ? pełne konkurowanie z De Beers. Z drugiej strony Alrosa wycofała te zobowiązania, tłumacząc, że nie były właściwe z ekonomicznego punktu widzenia. Wreszcie fakt, że w określonym momencie przedsiębiorstwo proponuje zobowiązania z właściwych mu powodów, nie pozwala zakładać, że są one proporcjonalne, i nie zwalnia Komisji z obowiązku sprawdzenia ich adekwatności i konieczności w stosunku do zamierzonego celu. W konsekwencji fakt, że Alrosa zaproponowała określone zobowiązania we wrześniu 2003 r., nie ma wpływu na zgodność z prawem decyzji.
Państwo członkowskie, którego władze przyznały pomoc z naruszeniem przewidzianych w art. 88 WE norm proceduralnych, może powoływać się przed sądem Unii na uzasadnione oczekiwania przedsiębiorstwa będącego beneficjentem pomocy po to, aby podważyć ważność decyzji Komisji nakazującej mu odzyskanie pomocy, lecz nie może się ono na nie powoływać celem uchylenia się od obowiązku podjęcia działań niezbędnych do wykonania tej decyzji. Jednakże, biorąc pod uwagę podstawowe znaczenie, jakie ma obowiązek zgłoszenia pomocy dla efektywności mającej obowiązkowy charakter kontroli pomocy państwa sprawowanej przez Komisję, beneficjenci pomocy mogą co do zasady powoływać się na uzasadnione oczekiwania co do zgodności z prawem tej pomocy tylko wówczas, gdy taka pomoc została przyznana zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 88 WE, a staranny podmiot gospodarczy powinien zwykle być w stanie upewnić się, że dopełniono wymogów tej procedury.

W tych okolicznościach opóźnianie przez Komisję wydania decyzji o bezprawności pomocy, obowiązku jej zniesienia i odzyskania przez państwo członkowskie może w pewnych okolicznościach być podstawą powstania po stronie beneficjentów tej pomocy uzasadnionych oczekiwań, które mogą uniemożliwić Komisji nakazanie państwu członkowskiemu odzyskania przeprowadzenia zwrotu tej pomocy. Niemniej jednak w świetle wymogów wynikających z zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa taka niejednoznaczność sytuacji stworzonej przez wydane na wniosek Komisji decyzje Rady zezwalające państwu członkowskiemu na wprowadzenie zwolnień lub obniżek w zakresie podatku akcyzowego od olejów mineralnych stoi na przeszkodzie jedynie odzyskaniu pomocy przyznanej na podstawie spornego zwolnienia do dnia publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego. Natomiast począwszy od dnia tej publikacji beneficjent pomocy musi wiedzieć, że jeżeli sporne zwolnienie stanowi pomoc państwa, to Komisja, w myśl art. 88 WE, musi na nią zezwolić. Wynika z tego, że opublikowanie decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego faktycznie kładzie kres uzasadnionym oczekiwaniom, jakie beneficjent pomocy mógł wcześniej żywić co do zgodności z prawem takiego zwolnienia. Publikacja ta eliminuje bowiem wszelkie związane z brzmieniem decyzji zezwalających Rady wątpliwości co do tego, że rozpatrywane środki, jeżeli stanowiły pomoc państwa, musiały zostać zatwierdzone przez Komisję zgodnie z art. 88 WE.

Jeśli chodzi wreszcie o wyjątkowe okoliczności, na których beneficjenci bezprawnej pomocy mogą w uzasadniony sposób oprzeć swoje oczekiwania odnośnie do jej prawidłowości, wszelka oczywista bezczynność po stronie Komisji nie ma żadnego znaczenia, w sytuacji gdy system pomocy nie został jej zgłoszony. Takie podejście nasuwa się również w przypadku, gdy system pomocowy został wprowadzony z naruszeniem powiadomienia o wprowadzeniu w życie wymaganego przez wyrok z dnia 11 grudnia 1973 r., Lorenz, 120/73, a w rezultacie bez pełnego przeprowadzenia procedury przewidzianej w art. 88 WE.

(por. pkt 43, 45, 54–56, 81, 84)
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (izba ds. odwołań)

z dnia 5 marca 2008 r.

Sprawa T‑414/06 P

Philippe Combescot

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnicy – Niedopuszczalność skargi przed Sądem do spraw Służby Publicznej – Termin do wniesienia skargi

Przedmiot: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 19 października 2006 r. w sprawie F‑114/05 Combescot przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego wyroku.

Orzeczenie: Odwołanie zostaje oddalone. Philippe Combescot zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję.

Streszczenie

Urzędnicy – Skarga – Termin – Wyraźna decyzja o oddaleniu zażalenia wydana w terminie do udzielenia odpowiedzi, lecz niedoręczona

(regulamin pracowniczy, art. 90 ust. 2, art. 91 ust. 3)

W systemie środków odwoławczych ustanowionym w art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego, brak doręczenia, po upływie czteromiesięcznego terminu do udzielenia odpowiedzi, o którym mowa w art. 90 ust. 2, wyraźnej decyzji o oddaleniu wydanej we wskazanym terminie jest równoważny z domniemaną decyzją o oddaleniu, od której przysługuje trzymiesięczny termin do wniesienia skargi do sądu.

Wykładnia ta jest w pełni zgodna z celem, jakiemu służą terminy do złożenia zażalenia i wniesienia skargi, którym jest zapewnienie w ramach instytucji wspólnotowych pewności prawa niezbędnej do ich właściwego funkcjonowania poprzez zapobieganie podważaniu w sposób nieograniczony aktów wspólnotowych, wywierających skutki prawne. Terminy te mają charakter bezwzględnie wiążący i ani strony, ani sąd nie mogą nimi rozporządzać.

Skądinąd powyższy wniosek w żaden sposób nie narusza prawa urzędnika do ochrony sądowej ani jego prawa do obrony, które są wystarczająco i odpowiednio chronione dzięki przysługującej urzędnikowi możliwości zaskarżenia niekorzystnego dla niego aktu w terminie trzech miesięcy od dorozumianej decyzji o oddaleniu zażalenia.

(zob. pkt 39, 43, 44)

Odesłanie: Trybunał, sprawa 79/70 Müllers przeciwko KES, 7 lipca 1971 r., Rec. s. 689, pkt 18; Trybunał, sprawa 40/71 Richez-Parise przeciwko Komisji, 17 lutego 1972 r., Rec. s. 73, pkt 6; Trybunał, sprawa 227/83 Moussis przeciwko Komisji, 12 lipca 1984 r., Rec. s. 3133, pkt 12
25

Ze względów wskazanych w pkt 23 powyżej kwestia ta stanowi również jedno z zagadnień prawnych sporu rozstrzyganego przez Sąd. Należy bowiem wskazać, że wciąż orzekając w przedmiocie żądań stron, do których należy wyznaczenie granic sporu, Sąd nie może być związany wyłącznie argumentami przedstawionymi przez strony na poparcie ich żądań, chyba że rozważania wykraczające poza te argumenty mogłyby prowadzić do oparcia jego rozstrzygnięcia na błędnych stwierdzeniach prawnych (postanowienia Trybunału: z dnia 27 września 2004 r. w sprawie C-470/02 P UER przeciwko M6 i in., niepublikowane w Zbiorze, pkt 69; z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawie C-172/05 P Mancini przeciwko Komisji, niepublikowane w Zbiorze, pkt 41). Ma to miejsce w przypadku niniejszej sprawy tym bardziej, że skarżąca wyraziła wątpliwość co do zastosowania art. 6 ter konwencji paryskiej do znaków usługowych. A zatem zgodnie z tym, co przyznał na rozprawie sam OHIM, kwestia ta nie pozostaje poza zakresem przedstawienia przez strony swych uwag i musi zostać rozpoznana przez Sąd, ponieważ jej rozstrzygnięcie jest niezbędne, by ustosunkować się do zarzutu podniesionego przez skarżącą.
97

Po drugie, w zakresie w jakim skarżąca powołuje się na to, że zaskarżona decyzja dotyczy indywidualnych producentów mandarynek, którzy są członkami spółdzielni należących do stowarzyszeń spółdzielni, które z kolei są członkami skarżącej, należy wskazać, że zgodnie z art. 4 jej statutu ani same spółdzielnie, ani indywidualni producenci mandarynek nie mogą być członkami skarżącej. Ponadto z art. 2 tego statutu wynika, że przedmiot działalności skarżącej ogranicza się do promowania interesów jej członków. A zatem statut skarżącej nie wskazuje na to, by była ona uprawniona do występowania przed sądem w obronie interesów poszczególnych producentów mandarynek, którzy są pośrednimi członkami jej własnych członków. W zakresie w jakim skarżąca uważa, że z obowiązujących w Hiszpanii ustaw i dekretów wynika, iż skarżąca jest uprawniona do reprezentowania członków swych członków, należy wskazać, że podniosła ona ten argument po raz pierwszy na rozprawie przed Sądem oraz że wspomniane ustawy i dekrety nie zostały załączone do akt sprawy. Co więcej CPVO słusznie wskazuje, że nie można zakładać, iż interesy stowarzyszeń spółdzielni, które skarżąca może reprezentować zgodnie z art. 2 swego statutu, są identyczne z interesami poszczególnych producentów indywidualnych.
14

Decyzją z dnia 15 lutego 2006 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Pierwsza Izba Odwoławcza OHIM oddaliła odwołanie. Doszła ona do przekonania, że ewentualne prawo wcześniejsze Prodis, a mianowicie nazwę domeny „pagesjaunes.com”, należy pominąć, jako że nie jest zadaniem OHIM orzekanie w przedmiocie nieważności krajowych znaków towarowych, a nic w aktach sprawy nie wskazuje na to, by określenie „pages jaunes” nie miało w odczuciu konsumenta francuskiego waloru odróżniającego lub posiadało charakter opisowy w odniesieniu do publikacji, w szczególności książek telefonicznych. Izba Odwoławcza uważa, że — wprost przeciwnie — określenie to posiada „zwykły charakter odróżniający”, ponieważ kolor, w jakim określenie to zostało przedstawione, jest dowolny, a samo określenie nie stało się nazwą rodzajową. Izba Odwoławcza wskazała, że elementem dominującym obu kolidujących ze sobą znaków towarowych jest to samo określenie „pages jaunes” i że podobieństwo między tymi znakami jest uderzające. W konkluzji stwierdziła ona, że z uwagi na identyczność danych towarów należy stwierdzić, iż we Francji występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd z uwagi na to, że zgłoszony znak towarowy będzie postrzegany jako internetowa wersja drukowanej książki telefonicznej oznaczonej znakiem towarowym i że w związku z tym omawiane towary będą postrzegane jako oferowane przez to samo przedsiębiorstwo.
59

Po drugie, należy stwierdzić, że zgłoszony znak towarowy zawiera nazwisko pochodzenia włoskiego, które zostanie rozpoznane jako takie przez właściwy krąg odbiorców. Z uwagi na to, że zarówno włoska gastronomia, jak i włoskie towarowy są w Niemczech powszechne, przeciętny konsument niemiecki rozpoznaje włoskie nazwisko i kojarzy je z rodziną. Jest bardzo mało prawdopodobne, by przeciętny konsument niemiecki skojarzył zgłoszony znak towarowy z niemieckim słowem „Kastellan”. Jeśli chodzi o wcześniejszy znak towarowy, wywołuje on skojarzenie z zamkiem Luki lub miastem Lukka, będącym stolicą prowincji Lukka w Toskanii, we Włoszech. Z powyższego wynika, że omawiane dwa oznaczenia różnią się od siebie na płaszczyźnie koncepcyjnej.
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (izba ds. odwołań)

z dnia 4 września 2008 r.

Sprawa T‑413/06 P

Claudia Gualtieri

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Odwołanie – Oddelegowany ekspert krajowy – Postanowienie odsyłające – Orzeczenie podlegające zaskarżeniu – Niedopuszczalność

Przedmiot: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 9 października 2006 r. w sprawie F-53/06 Gualtieri przeciwko Komisji, Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑107 i II‑A‑1‑399, mające na celu uchylenie tego postanowienia.

Orzeczenie: Odwołanie zostaje odrzucone. Claudia Gualtieri pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję w postępowaniu odwoławczym.

Streszczenie

Odwołanie – Przedmiot – Uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej odmawiającego swej właściwości na rzecz Trybunału Sprawiedliwości lub Sądu Pierwszej Instancji – Niedopuszczalność

(statut Trybunału Sprawiedliwości, załącznik I, art. 8 ust. 2, art. 9 akapity pierwszy i drugi)

Postanowienie, którym Sąd do spraw Służby Publicznej kieruje skargę –stwierdzając, że nie jest właściwy do jej rozpoznania – do Trybunału Sprawiedliwości lub Sądu Pierwszej Instancji, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 ust. 2 załącznika I do statutu Trybunału, nie stanowi orzeczenia podlegającego zaskarżeniu, ponieważ postanowienie to nie spełnia przesłanek przewidzianych w art. 9 akapity pierwszy i drugi załącznika I do statutu Trybunału, na podstawie którego odwołanie od orzeczeń Sądu do spraw Służby Publicznej kończących postępowanie w sprawie, rozstrzygających kwestie merytoryczne jedynie w części lub rozstrzygających kwestię proceduralną dotyczącą zarzutu braku kompetencji lub niedopuszczalności, może zostać wniesione przez każdą stronę, której wnioski nie zostały uwzględnione w całości lub w części. Ponadto takie przekazanie nie może naruszać ochrony sądowej stron przed sądem wspólnotowym, który w każdym przypadku rozstrzyga w przedmiocie wszystkich kwestii podniesionych w skardze. Artykuł 8 ust. 2 przewiduje bowiem przekazanie sprawy do sądu wspólnotowego uznanego za właściwy, zamiast pozostawienia skutków stwierdzenia braku właściwości inicjatywie stron, które wnoszą w odpowiednim przypadku odwołanie. Następnie do sądu, do którego skarga została przekazana, należy ocena swojej właściwości i w odpowiednim razie skierowanie, zgodnie z przewidzianą do tego specjalną procedurą, skargi do sądu rozpoznającego sprawę w pierwszej instancji, który nie może wówczas odmówić swojej właściwości. Ten szczególny mechanizm pozwala na rozstrzygnięcie kwestii podziału kompetencji pomiędzy sądami wchodzącymi w skład instytucji Trybunału Sprawiedliwości, ponieważ te kwestie mogą w odpowiednim przypadku również stanowić przedmiot kontradyktoryjnej debaty pomiędzy stronami przed Sądem Pierwszej Instancji orzekającym w następstwie przekazania sprawy.

(zob. pkt 22–25, 27)
99

Z tych rozważań wynika, że przynajmniej w stosunku do „ciast, wyrobów cukierniczych, wyrobów czekoladowych i słodyczy”, które mają kształt czekoladowej kulki, a zatem w stosunku do części towarów należących do kategorii wymienionych w zgłoszeniu spornego znaku towarowego, znak ten może być używany do celów opisowych w części Wspólnoty, a mianowicie w krajach niemieckojęzycznych (Niemczech i Austrii). W istocie przeciętny konsument z tych dwóch krajów, który zetknie się z obtoczoną w czekoladzie kulką oznaczoną słowem „Mozart”, dostrzeże w tym określeniu raczej odniesienie do przepisu kulinarnego na Mozartkugeln niż informację dotyczącą pochodzenia handlowego omawianego towaru. Pominięcie słowa „Kugel” nie może prowadzić do odmiennych wniosków, ponieważ ten ostatni wyraz stanowi odniesienie nie do przepisu, a do kształtu danego towaru, który będzie oczywisty, zważywszy na zewnętrzną formę tego produktu.
8

Władze greckie przedstawiły swe uwagi Komisji w piśmie z dnia 20 listopada 2003 r. Zgodnie z tym pismem rzeczywista szkoda poniesiona z powodu anulowania siedmiu lotów w obie strony zaplanowanych w dniach od 11 do 14 września 2001 r. do Nowego Jorku, Tel-Awiwu (Izrael), Toronto przez Montreal (Kanada) i do Bostonu (Stany Zjednoczone) wynosi 1921203,20 EUR. Kwota ta nie obejmuje strat zarejestrowanych wskutek anulowania biletów na inne loty, skorelowane z tymi, które zostały anulowane. W odniesieniu do kosztów związanych z lotem samolotu, który w dniu 11 września wylądował w Halifaksie zamiast w Toronto, władze greckie stanęły na stanowisku, że wynoszą one 38056 EUR. W odniesieniu do kosztów odwołania lotu do Nowego Jorku w dniu 11 września 2001 r. władze greckie przeszacowały ich wysokość na 3421 EUR. W odniesieniu do anulowania trzech lotów w obie strony do Nowego Jorku i Toronto przez Montreal w dniach 15 i 16 września 2001 r. władze greckie podkreśliły, że poniesione szkody były bezpośrednio związane z zamknięciem przestrzeni powietrznej w dniach od 11 do 14 września i wynoszą 977257 EUR. W odniesieniu do „ferry flights” władze greckie wyjaśniły, że chodzi tu o lot do Nowego Jorku, który miał miejsce w dniu 18 września 2001 r., oraz o dwa loty do Toronto przez Montreal, które miały miejsce w dniach 20 i 26 września 2001 r. Szkoda spowodowana nadzwyczajnym charakterem tych lotów, który pociągnął za sobą brak pasażerów na loty powrotne do Aten, wynosi 487312,17 EUR. W opinii władz greckich szkoda ta powinna zostać uznana za bezpośrednio związaną ze zdarzeniami z dnia 11 września 2001 r.
49

Skarżąca uważa, że jeśli chodzi o porównanie między winem, oznaczonym zgłoszonym znakiem towarowym, a piwami, alem i porterem, do których odnosi się znak towarowy MEZZO, to: po pierwsze, chodzi tutaj o towary mające ten sam charakter, czyli napoje zawierające alkohol; po drugie, są to towary mające to samo przeznaczenie, czyli są przeznaczone do konsumpcji przez ludzi; po trzecie, towary te są używane przez konsumentów w podobny sposób, czyli towarzyszą posiłkom lub są spożywane jako aperitif; po czwarte, są one adresowane do tych samych odbiorców, czyli konsumentów końcowych; po piąte, są one sprzedawane w tej samej postaci, czyli w butelkach; po szóste, są one dystrybuowane tymi samymi kanałami, czyli za pośrednictwem barów, restauracji, supermarketów, hipermarketów itp. — zdaniem skarżącej są one też zwykle umieszczane obok siebie w tych miejscach i widnieją obok siebie w jadłospisach restauracji itd.; po siódme, reklama tych towarów jest zamieszczana w tych samych mediach, czyli w telewizji, radiu, czasopismach itp.; po ósme, chodzi tutaj o towary, które są w pewnym zakresie konkurencyjne, ponieważ konsument może wybrać do posiłku lub jako aperitif wino albo piwo.
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 26 września 2006 r. (sprawy R 353/2006‑1, R 354/2006‑1, R 355/2006‑1 i R 356/2006‑1) w zakresie, w jakim na ich mocy odmówiono rejestracji zgłoszonych znaków towarowych dla towarów i usług należących do klas 6, 7, 16, 20, 35, 39 i 42 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zm., z wyjątkiem odmowy w odniesieniu do „palet załadowczych metalowych”, „urządzeń do transportu ładunków”, „palet załadowczych metalowych do pakowania i transportu” i „palet transportowych metalowych”, należących do klasy 6, „palet załadowczych niemetalowych”, „urządzeń do transportu ładunków” i „palet załadowczych niemetalowych do pakowania i transportu” oraz „palet transportowych niemetalowych”, należących do klasy 20, jak również usług „wypożyczania palet załadowczych”, należących do klasy 39.
Jedynie trzeci dokument przedstawiony przez skarżącą, pismo DOK ING z dnia 1 grudnia 2006 r. zaadresowane do skarżącej, odnosi się do skargi w postępowaniu sądowym. Pismo to ma następujące brzmienie:

„W odniesieniu do wskazanego powyżej przetargu i jego późniejszego unieważnienia przez instytucję zamawiającą niniejszym upoważniamy Was, jako spółkę sprawującą kierownictwo we wspólnym przedsięwzięciu, do udzielenia Waszemu adwokatowi pełnomocnictwa obejmującego wniesienie również w naszym imieniu skargi w postępowaniu sądowym przeciwko EAR w zakresie szkody spowodowanej unieważnieniem przetargu”.

(„With reference to the above tender and the subsequent cancellation by the Contracting Authority, we her[e]by authorize you as the Joint Venture Leader, to instruct your lawyer to take legal action against the European Agency for Reconstruction, for damages caused by the tender cancellation, also on our behalf”).