Pismo w sprawie przedstawienia zarzutów jest dokumentem mającym zasadnicze znaczenie dla wprowadzania w życie zasady poszanowania prawa do obrony, o której mowa w art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 4064/89 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw. W celu zapewnienia skutecznego korzystania z prawa do obrony dokument ten określa zakres postępowania administracyjnego wszczętego przez Komisję, uniemożliwiając jej w ten sposób uwzględnienie innych zarzutów w decyzji kończącej postępowanie w danej sprawie. Z art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 4064/89 wynika w tym względzie, że jeśli w toku postępowania w sprawie pogłębionej kontroli koncentracji, po wystosowaniu pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, Komisja stwierdzi, że problem dotyczący konkurencji, mogący doprowadzić do uznania koncentracji za niezgodną ze wspólnym rynkiem, nie został w tym piśmie przedstawiony bądź przedstawiono go w sposób niewystarczający, powinna ona cofnąć ten zarzut na etapie wydawania decyzji kończącej postępowanie bądź umożliwić zainteresowanym przedsiębiorstwom przedstawienie jej wszelkich uwag co do jego istoty oraz propozycji użytecznych środków zaradczych.

Kiedy Sąd dokona ustaleń lub oceny okoliczności faktycznych, Trybunał jest uprawniony na podstawie art. 225 WE do kontroli kwalifikacji prawnej tych okoliczności i skutków prawnych, które wywiódł z nich Sąd. Tymczasem w dziedzinie odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty kwestia istnienia będącego warunkiem powstania takiej odpowiedzialności związku przyczynowego między zdarzeniem powodującym powstanie szkody a szkodą stanowi kwestię prawną, a zatem podlega kontroli sprawowanej przez Trybunał. Wobec tego zarzut dotyczący błędnego uznania przez Sąd, że istnieje bezpośredni związek przyczynowy między uchybieniem Komisji a szkodą poniesioną przez przedsiębiorstwo wnoszące odwołanie, jest dopuszczalny, ponieważ dotyczy on właśnie kontroli kwalifikacji prawnej ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd w celu uznania istnienia bezpośredniego związku przyczynowego, a także dlatego, że kontrola ta może zostać przeprowadzona bez podważania ustaleń ani oceny okoliczności faktycznych.

W sytuacji gdy w wyniku nabycia kontroli nad spółką przez przedsiębiorstwo, któremu notyfikowana została decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność ze wspólnym rynkiem owej koncentracji, a następnie decyzja nakazująca rozdzielenie dwóch przedsiębiorstw, przedsiębiorstwo to zawarło ze wspomnianą spółką umowę sprzedaży z odsuniętą w czasie datą wejścia w życie, która to umowa może zostać we wskazanym terminie rozwiązana przez przedsiębiorstwo w zamian za zapłatę odszkodowania za zerwanie, a następnie przedsiębiorstwo to postanowiło zrezygnować z owej możliwości rozwiązania, podczas gdy stwierdzono nieważność obu decyzji Komisji na skutek zawinienia ze strony Komisji, które może doprowadzić do powstania odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty, Sąd — w celu stwierdzenia istnienia prawa do odszkodowania za szkodę poniesioną przez przedsiębiorstwo w wyniku obniżenia ceny sprzedaży, na które przedsiębiorstwo to zgodziło się w zamian za odroczenie wejścia w życie owej sprzedaży — błędnie uznał, że istnieje bezpośredni związek przyczynowy między uchybieniem Komisji a szkodą poniesioną przez przedsiębiorstwo.

W takiej sytuacji należy stwierdzić, że nie istnieje bezpośredni związek przyczynowy między obniżeniem spornej ceny a niezgodnością z prawem decyzji o uznaniu koncentracji za niezgodną ze wspólnym rynkiem, ponieważ bezpośrednią przyczyną powstania podnoszonej szkody była decyzja przedsiębiorstwa — do podjęcia której nie było ono zobowiązane — o tym, by pozwolić na dojście sprzedaży wspomnianej spółki do skutku, podczas gdy logicznym skutkiem stwierdzenia nieważności decyzji uznającej koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem byłby udział przedsiębiorstwa we wznowionym postępowaniu w sprawie pogłębionej kontroli koncentracji aż do jego zakończenia, a mianowicie albo wydania decyzji uznającej koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem, przy czym wówczas przedsiębiorstwo nie byłoby zobowiązane do sprzedaży tej spółki, a zatem nie musiałoby obniżać ceny sprzedaży; albo ponownego wydania decyzji uznającej koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem i decyzji o rozdzieleniu, w wyniku którego to wydania decyzji sprzedaż byłaby skutkiem prawnym uznania koncentracji za niezgodną ze wspólnym rynkiem i od początku nie stanowiłaby podlegającej naprawieniu szkody.

(por. pkt 200–202, 204, 205, 221)