ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 171/12

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 2 kwietnia 2008 r. — J.E. Tyson Parketthandel GmbH hanse j. przeciwko Hauptzollamt Bremen

(Sprawa C-134/08)

(2008/C 171/21)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesfinanzhof.

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: J.E. Tyson Parketthandel GmbH hanse j.

Strona pozwana: Hauptzollamt Bremen

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 4 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2193/2003 z dnia 8 grudnia 2003 r. ustanawiającego dodatkowe cła przywozowe na niektóre produkty pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (1) należy interpretować wbrew jego brzmieniu w ten sposób, że nie podlegają dodatkowym należnościom celnym produkty, w odniesieniu do których można wykazać, że znajdują się w drodze do Wspólnoty w dniu pierwszego zastosowania ceł dodatkowych oraz w odniesieniu do których nie można zmienić miejsca przeznaczenia?

(1) Dz.U. L 328, str. 3.
1)

Czy zamrożone, uzyskane przez mechaniczne usunięcie mięsa z tkanek przylegających do kości kurczaków, mięso odkostnione mechanicznie (pojęcie mięso odkostnione mechanicznie zostało zdefiniowane po raz pierwszy w pkt 1.14 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego) zgodnie ze stanem prawnym na dzień 1 maja 2004 r. należy objąć kodem CN 0207 14 10, czy też kodem CN 0207 14 99 w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (2) z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej?
1.

Czy art. 49 WE i 56 WE należy interpretować w taki sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, aby państwo członkowskie w przypadkach, w których zagraniczne wkłady oszczędnościowe (przychody z takich wkładów) zostaną zatajone wobec jego organów podatkowych, stosowało przepis, który w celu zniwelowania braku skutecznych możliwości kontroli w odniesieniu do zagranicznych wkładów oszczędnościowych przewiduje termin, w którym można wydać decyzję określającą zobowiązanie podatkowe wynoszący 12 lat, podczas gdy w odniesieniu do wkładów oszczędnościowych (przychodów z takich wkładów), które znajdują się na terytorium kraju, gdzie istnieją możliwości skutecznej kontroli, obowiązuje termin w którym można wydać decyzję określającą zobowiązanie podatkowe wynoszący 5 lat?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 158/10

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 24 stycznia 2008 r. w sprawie T-88/06 Dorel Juvenile Group, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 1 kwietnia 2008 r. przez Dorel Juvenile Group, Inc.

(Sprawa C-131/08 P)

(2008/C 158/14)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Dorel Juvenile Group, Inc. (przedstawiciel: Dr G. Simon, Rechtsanwältin)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 24 stycznia 2008 r. w sprawie T-88/06;

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej wydanej w dniu 11 stycznia 2006 r. w sprawie R 616/2004-2 oraz

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie twierdzi, że dokonana przez Sąd Pierwszej Instancji ocena wymogów rejestracji znaku towarowego jest zbyt ograniczająca. Wnoszący odwołanie uważa, że Sąd ocenił naturę określenia „SAFETY 1st” dokonując oddzielnej analizy elementu „1st” i oparł swoje rozstrzygnięcie na założeniu, że skoro element „1st” pozbawiony jest charakteru odróżniającego, nie może on nabyć takiego charakteru w wyniku połączenia go z elementem składowym znaku, jakim jest „SAFETY”. Zdaniem wnoszącego odwołanie Sąd powinien był oprzeć swoja ocenę odróżniającego charakteru omawianego znaku towarowego na całościowym postrzeganiu określenia „SAFETY 1st” przez przeciętnego konsumenta. Dokonany przez Sąd podział znaku towarowego „SAFETY 1st” na jego elementy składowe nie odzwierciedla sposobu podejścia konsumentów do tego znaku i sposobu, w jaki oni go postrzegają.

Zaskarżony wyrok opiera się na kryterium, zgodnie z którym wyrażenie „safety first” używane jest do oznaczania towarów objętych zgłoszonym znakiem towarowym, „pełniąc funkcję informacji na temat jakości lub właściwości towarów”. Wnoszący odwołanie twierdzi, że kryterium to ma znaczenie w kontekście art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), lecz nie znajduje ono zastosowania na potrzeby stosowania art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia. Sąd oparł zatem swoje przekonanie o tym, iż do omawianego oznaczenia znajduje zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) na ustaleniu, że nie spełnia ono kryteriów ochrony z art. 7 ust. 1 lit. c).

Wreszcie wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd nie wziął pod uwagę faktu, iż art. 12 b) rozporządzenia nr 40/94 stanowi korektę do interpretacji art. 7 ust. 1 lit. b).

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).
2)

czy wykładni art. 13 rozporządzenia (WE) nr 384/96 dotyczącego obejścia ceł antydumpingowych, w związku z art. 114 i nast. Wspólnotowego Kodeksu Celnego (rozporządzenie [EWG] nr 2913/1992) dotyczącym uszlachetniania czynnego, i art. 202, 204, 212 i 214 dotyczącymi powstania długu celnego, można dokonywać w ten sposób, że objęcie towaru cłem antydumpingowym nie jest wyłączone w przypadku wcześniej zaaranżowanego nabycia tego produktu przez podmiot z państwa nie objętego cłem anydumpingowym, który nabył ten produkt w państwie podlegającym cłu antydumpingowemu, i bez poddania go modyfikacjom dokonał jego czasowego przywozu do Wspólnoty w ramach procedury uszlachetniania czynnego, by następnie dokonać jego powrotnego przywozu w postaci przetworzonej, tymczasowo na kilka godzin, sprzedając go niezwłocznie tej samej spółce z państwa wspólnotowego, która dokonała uszlachetnienia czynnego;
1)

Zakładając, że przepis krajowy, zgodnie z którym wyłącznie wszyscy razem a nie poszczególni członkowie konsorcjum nieposiadającego osobowości prawnej, które uczestniczyło w postępowaniu w sprawie udzielenia zamówienia publicznego i tego zmówienia nie otrzymało, mogą zaskarżyć akt na mocy którego udzielono zamówienia, także wówczas gdy skarga została wniesiona początkowo łącznie przez wszystkich członków konsorcjum, ale w stosunku do niektórych z nich została stwierdzona jej niedopuszczalność, co do zasady nie jest sprzeczny z prawem wspólnotowym, a w szczególności z przepisami dyrektywy 89/665/EWG, czy na potrzeby stosowania wskazanej dyrektywy, przed stwierdzeniem rzeczonej niedopuszczalności konieczne jest zbadanie, czy ci poszczególni członkowie konsorcjum zachowują w dalszym ciągu prawo zwrócenia się do innego sądu krajowego w celu uzyskania odszkodowania przewidzianego ewentualnie w przepisach prawa krajowego.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 142/13

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Vorarlberg (Austria) w dniu 6 marca 2008 r. — Arthur Gottwald przeciwko Bezirkshauptmannschaft Bregenz

(Sprawa C-103/08)

(2008/C 142/20)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Vorarlberg

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Arthur Gottwald.

Strona pozwana: Bezirkshauptmannschaft Bregenz

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 12 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on stosowaniu przepisu krajowego, który przewiduje, iż nieodpłatne udostępnienie rocznej winiety dla pojazdu w celu korzystania z płatnych dróg krajowych ogranicza się do tych osób z bliżej określoną niepełnosprawnością, które mają miejsce zamieszkania lub miejsce stałego pobytu na terytorium kraju?
1

Czy art. 56 traktatu WE należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on ograniczenia wynikającego z umowy zawartej między Francją i Belgią o unikaniu podwójnego opodatkowania i zasadach wzajemnej pomocy administracyjnej i prawnej w dziedzinie podatków dochodowych, które pozwala na istnienie częściowego podwójnego opodatkowania dywidend od akcji spółek mających siedzibę we Francji i które sprawia, że opodatkowanie tych dywidend jest wyższe niż belgijska zaliczka na podatek od dochodów kapitałowych pobierana od dywidend wypłaconych przez spółkę belgijską na rzecz akcjonariusza mającego miejsce zamieszkania w Belgii?
1)

Czy wyrażoną również w art. 12, 43 i 49 WE zasadę równego traktowania oraz wspólnotową zasadę niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową należy interpretować w ten sposób, że wynikający z nich dla organów władzy publicznej obowiązek przejrzystości polegający na otwarciu na konkurencję procesu udzielania koncesji na usługi poprzez zachowanie odpowiedniego poziomu jawności oraz na umożliwieniu kontroli bezstronności postępowań przetargowych (zob. wyroki Trybunału z dnia 7 grudnia 2000 r. w sprawie C-324/98 Telaustria, pkt 60 do 62, z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie C-231/03 Coname, pkt 17 do 22, z dnia 13 października 2005 r. w sprawie C-458/03 Parking Brixen pkt 46 do 50, z dnia 6 kwietnia 2006 r. w sprawie C-410/04 ANAV, pkt 21 i z dnia 13 września 2007 r. w sprawie C-260/04 Komisja przeciwko Włochom, pkt 24) wymagają, aby prawo krajowe przyznawało konkurentowi, którego oferta została odrzucona, roszczenie o zaniechanie grożącego naruszenia tego obowiązku i/lub o zaniechanie trwającego naruszenia?
2)

Czy „znaczące zakłócenie konkurencji” w rozumieniu art. 4 ust. 5 akapit czwarty w związku z akapitem drugim szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych może zachodzić jedynie w sytuacji, gdy wykluczenie instytucji prawa publicznego z kategorii podatników prowadziłoby do znaczącego zakłócenia konkurencji na niekorzyść konkurujących podatników prywatnych, czy też także w sytuacji, gdy wykluczenie instytucji prawa publicznego z kategorii podatników prowadziłoby do znaczącego zakłócenia konkurencji na niekorzyść jej samej?
1)

W przypadku gdy obywatel państwa członkowskiego, na podstawie dokumentu, który jest objęty, jako taki, zakresem zastosowania dyrektywy 89/48/EWG, został zatrudniony przez osobę prawną prawa publicznego i wykonuje zawód regulowany, w przyjmującym państwie członkowskim na podstawie prywatnoprawnej umowy o pracę na czas nieokreślony, awansując zarówno w zakresie stopni zaszeregowania jak i wynagrodzenia, w sposób odpowiadający rzeczonemu dokumentowi, czy właściwe władze są następnie uprawnione, w rozumieniu art. 1, 2, 3 oraz 4 rzeczonej dyrektywy, interpretowanych w świetle art. 149 i 150 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, do wyłączenia możliwości wykonywania przez tą osobę uprawnień zawodowych z powodu niemożności uznania równoważności akademickiej dokumentu przedstawionego dla celów zaszeregowania i ustalenia wysokości wynagrodzenia odpowiadającego temu dokumentowi, jedynie na tej podstawie, że o ile dokument ten został wydany przez władze państwa członkowskiego pochodzenia, to nastąpiło to po odbyciu — dzięki umowie franchisingowej — części studiów w przyjmującym państwie członkowskim w jednostce, która jakkolwiek działała swobodnie w przyjmującym państwie członkowskim, nie została jednakże uznana w tym państwie za instytut szkolnictwa, na podstawie ogólnych przepisów ustawodawstwa tego państwa?
5)

W razie uznania przez sąd krajowy, że co do zasady, w odniesieniu do pracy na czas określony ma zastosowanie przepis (w niniejszej sprawie art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920) który stanowi równoważne rozwiązanie prawne, w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, będącego integralną częścią dyrektywy 1999/70/WE, i na podstawie tego przepisu, stwierdzenie że zawarcie umów o pracę nastąpiło na czas określony bez obiektywnego powodu związanego z naturą, typem lub charakterystyką umowy lub świadczonych czynności, prowadzi do uznania, że umowa taka jest umową o pracę na czas nieokreślony: a) czy wykładania i stosowanie prawa krajowego przez sąd krajowy, w świetle których okoliczność, że jako podstawa prawna umowy o pracę na czas określony został wskazany przepis o zatrudnieniu na podstawie umów o pracę na czas określony w celu zaspokojenia sezonowych, periodycznych, tymczasowych, wyjątkowych i dodatkowych potrzeb socjalnych, w każdym wypadku stanowi obiektywny powód zawarcia umów o pracę na czas określony, nawet jeśli w rzeczywistości zaspokojone potrzeby są „zwyczajne i stałe”, są zgodne jest z prawem wspólnotowym; b) czy wykładnia i stosowanie prawa krajowego przez sąd krajowy, w świetle których przepis zakazujący przekształcenia umowy o pracę zawartej w sektorze publiczny na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony, należy interpretować w ten sposób, że w sektorze publicznym jest w każdym wypadku bezwzględnie zabronione przekształcenie umowy o pracę lub stosunku pracy na czas określony w umowę o pracę lub stosunek pracy na czas nieokreślony, również gdy został on z naruszeniem prawa zawarty na czas określony, jako że w rzeczywistości zaspokajane nim potrzeby są „zwyczajne i stałe”, a sąd krajowy nie ma możliwości w takim wypadku wskazania rzeczywistego charakteru spornego stosunku prawnego oraz prawidłowej jego kwalifikacji jako umowy na czas nieokreślony, są zgodne z prawem wspólnotowym? Czy też zakaz taki powinien zostać ograniczony wyłącznie do umów o pracę na czas określony, które zostały rzeczywiście zawarte w celu zaspokojenia tymczasowych, nieprzewidzianych, niecierpiących zwłoki, wyjątkowych lub podobnych potrzeb, z wyłączeniem przypadków, gdy w rzeczywistości umowy zostały zawarte w celu zaspokojenia „zwyczajnych i stałych” potrzeb?
—

uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji w sprawie T-306/05 Isabella Scippacercola i Ioannis Terezakis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich doręczonego wnoszącym odwołanie w dniu 6 lutego 2008 r., oddalającego ich skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 2 maja 2005 r. wydanej na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. (1), odmawiającej wszczęcia szczegółowego dochodzenia dotyczącego nadmiernych opłat pobieranych przez nowy międzynarodowy port lotniczy Ateny — Spata (Athens International Airport of Spata) posiadający pozycję dominującą w odniesieniu do: a) opłat za usługi związane z bezpieczeństwem pasażerów, b) opłat za urządzenia obsługi pasażerów; c) opłat za usługi w zakresie udostępniania miejsc parkingowych;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 171/26

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Efeteio Thessalonikis (Grecja) w dniu 28 kwietnia 2008 r. — Maria Kastrinaki przeciwko Panepistimiako Geniko Nosokomeio Thessalonikis ACHEPA

(Sprawa C-186/08)

(2008/C 171/39)

Język postępowania: grecki

Sąd krajowy

Dioikitiko Efeteio Thessalonikis

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Maria Kastrinaki

Strona pozwana: Panepistimiako Geniko Nosokomeio Thessalonikis ACHEPA

Pytanie prejudycjalne

Czy właściwe władze mogą, w rozumieniu przepisów dyrektywy 89/48/EWG, transponowanej do greckiego porządku prawnego na mocy dekretu międzyministerialnego nr A4/4112/247/1992, interpretowanych w świetle art. 39 ust. 1, art. 40 akapit pierwszy, art. 43, art. 47 ust. 1, art. 49 i art. 55 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, odmówić awansu w odniesieniu do stopnia i wynagrodzenia w wyniku powołania w charakterze urzędnika na stanowisko etatowe, na którym wymagane jest ukończenie studiów uniwersyteckich, wraz z odpowiednią grupą zaszeregowania, obywatelowi państwa członkowskiego posiadającemu dyplom objęty zakresem zastosowania dyrektywy 98/48/EWG, który pracuje w instytucji będącej osobą prawną prawa publicznego na podstawie prywatnoprawnej umowy o pracę na czas nieokreślony i któremu, po pierwsze, właściwe władze państwa członkowskiego pochodzenia wydały zezwolenie na posługiwanie się tytułem zawodowym i po drugie, właściwe władze przyjmującego państwa członkowskiego wydały zezwolenie na wykonywanie zawodu zgodnie z przepisami dyrektywy 89/48/EWG, transponowanej do greckiego porządku prawnego na mocy dekretu międzyministerialnego nr A4/4112/247/1992, z uwagi na to, że nie jest możliwe uznanie równoważności akademickiej dyplomu uniwersyteckiego państwa członkowskiego pochodzenia, ponieważ część studiów została odbyta, na podstawie umowy franchisingowej, w przyjmującym państwie członkowskim w prywatnym ośrodku nauczania, który nie jest uznawany przez to państwo członkowskie za instytucję oświatową.
6)

W razie uznania przez sąd krajowy, że co do zasady, w odniesieniu do pracy na czas określony ma zastosowanie przepis (w niniejszej sprawie art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920), który stanowi równoważne rozwiązanie prawne, w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, będącego integralną częścią dyrektywy 1999/70/WE, i na podstawie tego przepisu, stwierdzenie że zawarcie nawet jednej umowy o pracę nastąpiło na czas określony bez obiektywnego powodu związanego z naturą, typem lub charakterystyką umowy lub świadczonych czynności, prowadzi do uznania, że umowa taka jest umową o pracę na czas nieokreślony: a) czy wykładania i stosowanie prawa krajowego przez sąd krajowy, w świetle których okoliczność, że jako podstawa prawna umowy o pracę na czas określony w sektorze publicznym został wskazany przepis o zatrudnieniu na podstawie umów o pracę na czas określony w celu zaspokojenia sezonowych, periodycznych, tymczasowych, wyjątkowych i dodatkowych potrzeb socjalnych (w niniejszej sprawie przepisy ustawy nr 3250/2004 FEK A' 124/7-7-2004), w każdym wypadku stanowi obiektywny powód zawarcia umów o pracę na czas określony, nawet jeśli w rzeczywistości zaspokojone potrzeby są „zwyczajne i stałe”, są zgodne jest z prawem wspólnotowym; b) czy wykładnia i stosowanie prawa krajowego przez sąd krajowy, w świetle których przepis zakazujący przekształcenia umowy o pracę zawartej w sektorze publiczny na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony, należy interpretować w ten sposób, że w sektorze publicznym jest w każdym wypadku bezwzględnie zabronione przekształcenie umowy o pracę lub stosunku pracy na czas określony w umowę o pracę lub stosunek pracy na czas nieokreślony, również gdy został on z naruszeniem prawa zawarty na czas określony, jako że w rzeczywistości zaspokajane nim potrzeby są „zwyczajne i stałe”, a sąd krajowy nie ma możliwości w takim wypadku wskazania rzeczywistego charakteru spornego stosunku prawnego oraz prawidłowej jego kwalifikacji jako umowy na czas nieokreślony, są zgodne z prawem wspólnotowym? Czy też zakaz taki powinien zostać ograniczony wyłącznie do umów o pracę na czas określony, które zostały rzeczywiście zawarte w celu zaspokojenia tymczasowych, nieprzewidzianych, niecierpiących zwłoki, wyjątkowych lub podobnych potrzeb, z wyłączeniem przypadków, gdy w rzeczywistości umowy zostały zawarte w celu zaspokojenia zwyczajnych i stałych potrzeb?
—

stwierdzenie, że odmawiając niemieckim i brytyjskim instruktorom snowboardu nauczania tylko tej dyscypliny we Francji i nie wymieniając w zarządzeniu z dnia 4 maja 1995 r. w brzmieniu zmienionym dyplomów instruktorów snowboardu zdobytych w innych państwach członkowskich, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 39 WE, 43 WE i 49 WE, jak również art. 6 dyrektywy 92/51/EWG (1);
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 171/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 16 kwietnia 2008 r. — E.H.A. Passenheim-van Schoot przeciwko Staatssecretaris van Financiën

(Sprawa C-157/08)

(2008/C 171/30)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: E.H.A. Passenheim-van Schoot

Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 49 WE i 56 WE należy interpretować w taki sposób, że nie sprzeciwiają się one, aby państwo członkowskie w przypadkach, w których zagraniczne wkłady oszczędnościowe (przychody z takich wkładów) zostaną zatajone wobec jego organów podatkowych, stosowało przepis, który w celu zniwelowania braku skutecznych możliwości kontroli w odniesieniu do zagranicznych wkładów oszczędnościowych przewiduje termin, w którym można wydać decyzję określającą zobowiązanie podatkowe wynoszący 12 lat, podczas gdy w odniesieniu do wkładów oszczędnościowych (przychodów z takich wkładów), które znajdują się na terytorium kraju, gdzie istnieją możliwości skutecznej kontroli, obowiązuje termin w którym można wydać decyzję określającą zobowiązanie podatkowe wynoszący 5 lat?
3.

Czy sąd krajowy — do którego osoba, na której spoczywa odpowiedzialność rodzicielska, wniosła o nieuznanie orzeczenia sądowego państwa członkowskiego pochodzenia nakazującego wydanie dziecka w nim zamieszkałego do państwa pochodzenia, dla którego to orzeczenia na podstawie art. 42 rozporządzenia nr 2201/2003 wydano świadectwo — powinien je zbadać na podstawie sekcji 1 i 2 rozdziału III rozporządzenia nr 2201/2003, jak to przewiduje art. 40 ust. 2 tego rozporządzenia?
6.

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 5: Czy ma to zastosowanie, zgodnie z motywami uzasadnienia wyroku Trybunału w sprawie C-262/88 Barber, z zastrzeżeniem, że równe traktowanie przy wymiarze świadczeń emerytalnych stosuje się tylko w odniesieniu do tych części świadczeń emerytalnych, do których beneficjent świadczeń emerytalnych nabył prawo od dnia 17 maja 1990 r.?