Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Prawo Komisji do wniesienia skargi – Wykonywanie niewykraczające poza istnienie konkretnego interesu prawnego we wniesieniu skargi

(art. 226 WE)

2. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi – Przedmiot – Uzasadniona opinia – Treść

(art. 226 WE)

3. Zbliżanie ustawodawstw – Procedury odwoławcze w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane oraz w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji – Dyrektywy 89/665 i 92/13 – Procedura umożliwiająca Komisji interwencję o charakterze prewencyjnym, w przypadku gdy nastąpiło jawne i rażące naruszenie przepisów wspólnotowych w dziedzinie zamówień publicznych – Procedura niemająca związku z procedurą w przedmiocie stwierdzenia uchybienia z art. 226 WE

(art. 226 WE; dyrektywa Rady 89/665, art. 3 oraz dyrektywa 92/13, art. 8)

4. Zbliżanie ustawodawstw – Procedury udzielania zamówień publicznych w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji – Dyrektywa 93/38 – Odstępstwa od ogólnych zasad – Przesłanki – Ścisła wykładnia – Ciężar dowodu

(dyrektywa Rady 93/38, art. 20 ust. 2 lit. c) i d))

Summary

1. W ramach kompetencji, jakie przysługują jej na mocy art. 226 WE, Komisja nie ma obowiązku wykazywania istnienia interesu prawnego we wniesieniu skargi. Zadaniem Komisji jest bowiem czuwanie z urzędu i w interesie ogółu nad stosowaniem prawa wspólnotowego przez państwa członkowskie oraz stwierdzanie istnienia ewentualnych uchybień zobowiązaniom państwa członkowskiego, które z niego wynikają, by spowodować ich zaprzestanie. Przepis art. 226 WE nie ma zatem na celu ochrony własnych praw tej instytucji. W jej wyłącznej właściwości pozostaje decyzja o tym, czy należy wszcząć postępowanie o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego oraz, w odpowiednim przypadku, o powodach wszczęcia bądź zaniechania wszczęcia rzeczonego postępowania.

(por. pkt 14–16)

2. O ile w ramach skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego uzasadniona opinia powinna zawierać spójne i szczegółowe przedstawienie powodów, które doprowadziły Komisję do przekonania, iż dane państwo członkowskie uchybiło któremuś ze zobowiązań ciążących na nim na mocy traktatu, o tyle Komisja nie ma obowiązku wskazywania w swej opinii środków, które pozwoliłyby na usunięcie zarzucanego uchybienia.

W istocie postępowanie poprzedzające wniesienie skargi ma na celu sprecyzowanie przedmiotu skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, celem przyznania temu państwu członkowskiemu możliwości wywiązania się ze zobowiązań wynikających z prawa wspólnotowego bądź skutecznego podniesienia środków obrony wobec zarzutów sformułowanych przez Komisję.

Stąd jedynie wtedy, gdy Komisja zamierza brak przyjęcia środków, które pozwoliłyby zaradzić zarzucanemu uchybieniu, uczynić przedmiotem skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, ma ona obowiązek konkretnego opisania tych środków w uzasadnionej opinii.

(por. pkt 21–23)

3. Procedura interwencji bezpośredniej, o której mowa w art. 8 dyrektywy 92/13 koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji oraz w art. 3 dyrektywy 89/665 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, w ramach której Komisja może interweniować w państwie członkowskim, jeśli uzna, że nastąpiło jawne i rażące naruszenie przepisów wspólnotowych w dziedzinie zamówień publicznych, stanowi środek o charakterze prewencyjnym, który nie może ani uchylać, ani zastępować uprawnień Komisji wynikających z art. 226 WE, co oznacza, że okoliczność, czy Komisja skorzystała z tej procedury, pozostaje bez wpływu na ocenę dopuszczalności skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. W ten sposób wybór między tymi dwiema procedurami jest pozostawiony jej swobodnemu uznaniu.

(por. pkt 27, 28)

4. Przepisy art. 20 ust. 2 lit. c) i d) dyrektywy 93/38 koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, które uprawniają w pewnych przypadkach podmioty zamawiające do skorzystania z danej procedury bez uprzedniego zaproszenia do ubiegania się o zamówienie, powinny być – jako odstępstwa od zasad odnoszących się do procedur udzielania zamówień publicznych – interpretowane w sposób ścisły. Ponadto ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.

Jeśli chodzi w pierwszym rzędzie o art. 20 ust. 2 lit. c) tej dyrektywy, jego stosowanie jest uzależnione od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek, a mianowicie: istnienia szczególnych przyczyn technicznych robót będących przedmiotem zamówienia oraz tego, aby owe szczególne przyczyny techniczne czyniły udzielenie zamówienia określonemu przedsiębiorcy bezwzględnie koniecznym.

Jeśli chodzi w drugim rzędzie o odstępstwo przewidziane w art. 20 ust. 2 lit. d) tej dyrektywy, jest ono uzależnione od kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek, a mianowicie: zaistnienia wydarzenia, którego nie można było przewidzieć, wyjątkowo pilnego charakteru sprawy, który nie daje się pogodzić z terminami wiążącymi się z zaproszeniem do ubiegania się o zamówienie, oraz istnienia związku przyczynowo‑skutkowego między owym nieprzewidywalnym wydarzeniem a wynikającym z niego wyjątkowo pilnym charakterem sprawy.

Fakt, iż organ, którego zadaniem jest zatwierdzenie danego projektu, może nakładać terminy, stanowi w tym zakresie przewidywalny element procedury zatwierdzania tego projektu.

(por. pkt 33, 34, 40, 43)