Sprawa C-429/07

Inspecteur van de Belastingdienst

przeciwko

X BV

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam)

„Polityka konkurencji — Artykuły 81 WE i 82 WE — Artykuł 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Uwagi pisemne przedstawiane przez Komisję — Spór przed sądem krajowym dotyczący możliwości odliczenia podatkowego kary nałożonej na mocy decyzji Komisji”

Opinia rzecznika generalnego P. Mengozziego przedstawiona w dniu 5 marca 2009 r. I ‐ 4836

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. I ‐ 4854

Streszczenie wyroku

Konkurencja – Reguły wspólnotowe – Stosowanie – Współpraca Komisji z sądami krajowymi – Udział Komisji w postępowaniu zawisłym przed sądem krajowym

(art. 81 WE, 82 WE, 83 WE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 15 ust. 3)

Artykuł 15 rozporządzenia nr 1/2003 w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu zatytułowany „Współpraca z sądami krajowymi” ustanawia system wzajemnej wymiany informacji pomiędzy Komisją a sądami państw członkowskich, a w określonych okolicznościach przewiduje także możliwość udziału Komisji i krajowych organów ochrony konkurencji w postępowaniu zawisłym przed sądami krajowymi.

Wykładnia literalna przepisu art. 15 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1/2003 prowadzi do wniosku, iż uprawnienie Komisji do przedstawiania z urzędu uwag pisemnych sądom państw członkowskich obwarowane jest jednym tylko warunkiem — by wymagało tego spójne stosowanie art. 81 WE lub 82 WE. Warunek ten może zostać spełniony także w wypadku, gdy dane postępowanie nie toczy się w sprawach dotyczących stosowania art. 81WE lub 82WE.

Ponadto art. 81–83 WE należy traktować jako element całokształtu przepisów zakazujących praktyk naruszających konkurencję oraz sankcjonujących ten zakaz, ponieważ celem omawianego art. 83 WE jest w szczególności zapewnienie skutecznej kontroli porozumień oraz wypadków nadużywania pozycji dominującej. Oddzielenie od siebie zasady, wedle której zakazane są praktyki naruszające konkurencję, od sankcji przewidzianych w wypadku naruszenia tego zakazu prowadziłoby do tego, iż działania organów, których zadaniem jest czuwanie nad przestrzeganiem tego zakazu oraz karanie tego rodzaju praktyk, pozbawione byłyby skuteczności. Postanowienia art. 81 WE i 82 WE byłyby więc bezskuteczne, gdyby nie towarzyszyły im środki przymuszające, przewidziane w art. 83 ust. 2 lit. a) WE. Istnieje nierozerwalny związek pomiędzy grzywnami a stosowaniem art. 81 WE i 82 WE. Skuteczność kar nakładanych przez krajowe lub wspólnotowe organy ochrony konkurencji na podstawie art. 83 ust. 2 lit. a) WE stanowi więc warunek spójnego stosowania art. 81 WE i 82 WE.

Orzeczenie, jakie ma zostać wydane przez sąd krajowy w postępowaniu dotyczącym możliwości odliczenia od zysku podlegającego opodatkowaniu kwoty grzywny nałożonej przez Komisję za naruszenie art. 81 WE lub 82 WE albo części tej kwoty, zagrażać może skuteczności kary za praktyki naruszające konkurencję, prowadząc tym samym do niebezpieczeństwa, iż zostanie podważone spójne stosowanie art. 81 WE lub 82 WE.

Artykuł 15 ust. 3 akapit pierwszy zdanie trzecie rozporządzenia nr 1/2003 należy zatem interpretować w ten sposób, iż zezwala on Komisji na przedstawianie z urzędu uwag pisemnych sądowi państwa członkowskiego w postępowaniu dotyczącym możliwości odliczenia od zysku podlegającego opodatkowaniu kwoty grzywny nałożonej przez Komisję za naruszenie art. 81 WE lub 82 WE albo części tej kwoty.

(por. pkt 24, 30, 33, 34, 36–38, 40; sentencja)