Żądanie zwrotu, sformułowane w ramach nowego badania zasadności pierwotnego powództwa w następstwie uchylenia wyroku wydanego w przedmiocie pierwotnego powództwa, który uzyskał powagę rzeczy osądzonej, należy uznać za powództwo w rozumieniu art. 66 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych. O ile mianowicie rozwiązania przyjęte w prawie krajowym państw członkowskich mogą różnić się między sobą, jeżeli chodzi o sposób wdrażania zasady powagi rzeczy osądzonej, to fakt, że zgodnie ze znajdującymi zastosowanie krajowymi przepisami proceduralnymi orzeczenie uzyskuje powagę rzeczy osądzonej, wystarcza dla stwierdzenia, że późniejsze powództwo zmierzające do podniesienia przed sądem roszczenia z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia wobec drugiej strony sporu stanowi powództwo w rozumieniu przywołanego przepisu.

Jeżeli chodzi o możliwość zastosowania rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, ponieważ wszelkie pytania zadane w ramach wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczą powództwa z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia wytoczonego przez wnioskodawcę w roku 2008, w związku z czym powództwo to jest objęte czasowym zakresem stosowania owego rozporządzenia.

Artykuł 6 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że sąd wskazany przez przywołany przepis, jako mający jurysdykcję dla rozpoznania powództwa wzajemnego jest właściwy dla rozpoznania tego rodzaju powództwa opartego na bezpodstawnym wzbogaceniu, w ramach którego dochodzony jest zwrot kwoty uzgodnionej w ugodzie pozasądowej, gdy powództwo to zostaje wytoczone jako nowe powództwo pomiędzy tymi samymi stronami po tym, jak uwzględniający pierwotne powództwo wyrok, którego wykonanie doprowadziło do zawarcia rzeczonej ugody pozasądowej, został uchylony.

W istocie z jednej strony, musi istnieć możliwość oddzielenia powództwa wzajemnego od powództwa powoda, a powództwo wzajemne musi zmierzać do uzyskania odrębnego orzeczenia na niekorzyść powoda. Zatem w okolicznościach, w których leasingobiorca wniósł powództwo wzajemne przeciwko leasingodawcy w wyniku uchylenia wyroku, którym zasądzono zapłatę przez tego leasingobiorcę kwoty powiększonej o odsetki umowne, odpowiadającej wymagalnym comiesięcznym ratom umowy leasingu, żądanie zwrotu kwoty zapłaconej w wykonaniu ugody pozasądowej, stanowi autonomiczne żądanie leasingobiorcy zmierzające do uzyskania odrębnego zasądzenia od leasingodawcy zwrotu tego, co bezpodstawnie otrzymał.

Z drugiej strony, art. 6 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 wymaga, by powództwo wzajemne opierało się na tej samej umowie lub na tym samym stanie faktycznym, na których zostało oparte powództwo główne, które to wyrażenie należy poddawać wykładni autonomicznej z uwzględnieniem celów tego rozporządzenia. W kwestii tej, ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości przyznanie sądowi jurysdykcji szczególnej dla rozpoznania powództwa wzajemnego pozwala stronom na uzyskanie – w ramach tego samego postępowania i przed tym samym sądem – rozstrzygnięcia w przedmiocie wszystkich wzajemnych roszczeń mających wspólne źródło. Powództwo wzajemne w przedmiocie zwrotu, z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia, należy uznać za oparte na umowie leasingu finansowego, leżącego u podstawy powództwa głównego wytoczonego przez leasingodawcę, ponieważ podnoszone wzbogacenie obejmujące kwotę zapłaconą w wykonaniu uchylonego wyroku nie nastąpiłoby bowiem, gdyby rzeczona umowa nie została zawarta.

(zob. pkt 32–40; sentencja)