ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
10

Artykuł 6 owego dekretu energetycznego stanowił: „Ogólne warunki dostępu do taryf stymulujących: 1. Instalacje korzystają z taryf stymulujących zgodnie z zasadami i warunkami ustanowionymi w niniejszym dekrecie. 2. Duże instalacje oddane do użytku najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2011 r. korzystają bezpośrednio z taryf stymulujących, bez uszczerbku dla obowiązku zgłoszenia spółce Gestore dei servizi energetici (GSE) SpA oddania do użytku w terminie 15 dni kalendarzowych od momentu jego nastąpienia. 3. W odniesieniu do lat 2011 i 2012 duże instalacje, inne niż te, o których mowa w ust. 2, korzystają z taryf stymulujących, jeżeli spełnione są następujące dwa warunki: a) instalacja została wpisana do rejestru przewidzianego w art. 8 jako mieszcząca się we właściwych limitach kosztów określonych dla każdego z okresów referencyjnych, o których mowa w art. 4 ust. 2. W tym kontekście górna granica kosztów na rok 2011 obejmuje koszty związane z zachętami na rzecz dużych instalacji oddanych do użytku najpóźniej w dniu 31 sierpnia Jeżeli całość kosztów związanych z zachętami na rzecz dużych urządzeń oddanych do użytku najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2011 r. i na rzecz tych wpisanych do rejestru, o którym mowa w art. 8, powoduje w odniesieniu do roku 2011 przekroczenie limitu kosztów przewidzianego w odniesieniu do tego samego okresu, nadwyżka skutkuje zmniejszeniem o wartości równej górnej granicy kosztów w odniesieniu do drugiej połowy 2012 r.; […]”.
31

W powyższych okolicznościach Oberlandesgericht Wien (wyższy sąd krajowy w Wiedniu) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że powództwo o ustalenie istnienia wierzytelności w prawie austriackim dotyczy upadłości w rozumieniu [tego przepisu], a zatem jest wyłączone z przedmiotowego zakresu stosowania tego rozporządzenia? 2) (jedynie w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze): Czy art. 29 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 należy stosować analogicznie [w drodze analogii] do powództw powiązanych objętych zakresem stosowania rozporządzenia nr 1346/2000? 3) (tylko w przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze lub udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie): Czy art. 29 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że występuje sprawa o to samo roszczenie między tymi samymi stronami, jeżeli wierzyciel – powód – który w austriackim głównym postępowaniu upadłościowym oraz w polskim wtórnym postępowaniu upadłościowym zgłosił (co do istoty) identyczną wierzytelność, którą dany zarządca tymczasowy (w przeważającej części) zakwestionował, najpierw wnosi o ustalenie istnienia wierzytelności wobec masy upadłościowej w określonej wysokości w Polsce przeciwko tamtejszemu zarządcy tymczasowemu we wtórnym postępowaniu upadłościowym, a następnie w Austrii przeciwko zarządcy tymczasowemu w głównym postępowaniu upadłościowym [S. Rielowi] – pozwanemu? 4) Czy art. 41 rozporządzenia nr 1346/2000 należy interpretować w ten sposób, że czyni zadość wymogowi wskazania »rodzaju, chwili powstania i wysokości wierzytelności« jeżeli a) wierzyciel, który ma siedzibę w innym państwie członkowskim niż państwo, w którym wszczęto postępowanie (powód) w zgłoszeniu wierzytelności w głównym postępowaniu upadłościowym – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – zadowala się wskazaniem konkretnej kwoty wierzytelności, nie podając jednak chwili jej powstania (np. »wierzytelność podwykonawcy JSV Sławomir Kubica w związku z wykonaniem robót drogowych«); b) jednak chwila powstania wierzytelności wynika z załączników przedłożonych wraz ze zgłoszeniem wierzytelności (np. z daty wskazanej na przedłożonej fakturze), mimo że nie podano jej w samym zgłoszeniu? 5) Czy art. 41 rozporządzenia nr 1346/2000 należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, które w danym przypadku są korzystniejsze dla zgłaszającego wierzytelność wierzyciela z siedzibą w innym państwie członkowskim niż państwo, w którym wszczęto postępowanie – na przykład w odniesieniu do wymogu zgłoszenia chwili powstania wierzytelności?”.
53

W świetle powyższych rozważań na zadane pytanie należy odpowiedzieć, iż dyrektywę 2010/18 należy interpretować w ten sposób, że nie ma ona zastosowania do uregulowania krajowego, takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przyznaje pracownikowi, w celu sprawowania bezpośredniej opieki nad małoletnimi lub członkami rodziny pozostającymi na jego utrzymaniu, prawo do zmniejszenia zwykłego wymiaru czasu pracy z proporcjonalnym obniżeniem wynagrodzenia, bez możliwości – gdy obejmujący go zwykły system pracy ma charakter zmianowy ze zmiennym rozkładem czasu pracy – korzystania ze stałego rozkładu czasu pracy przy zachowaniu zwykłego czasu pracy.
5

Artykuł 8 wspomnianego rozporządzenia, zatytułowany „Względne podstawy odmowy rejestracji”, miał następujące brzmienie: „1. W wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli: a) jest on identyczny z wcześniejszym znakiem towarowym, a towary lub usługi, dla których wnioskuje się o rejestrację, są identyczne z towarami lub usługami, dla których wcześniejszy znak towarowy jest chroniony; b) z powodu identyczności lub podobieństwa do wcześniejszego znaku towarowego, identyczności lub podobieństwa towarów lub usług istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej [odbiorców] na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia z wcześniejszym znakiem towarowym. 2. Do celów ust. 1 »wcześniejsze znaki towarowe« oznaczają: a) znaki towarowe następujących rodzajów, w odniesieniu do których data złożenia wniosku o rejestrację jest wcześniejsza od daty wniosku o rejestrację [unijnego] znaku towarowego, biorąc pod uwagę, w odpowiednim przypadku, prawo pierwszeństwa w odniesieniu do tych znaków towarowych: i) [unijne] znaki towarowe; ii) znaki towarowe zarejestrowane w państwie członkowskim […]; iii) znaki towarowe rejestrowane na mocy międzynarodowych uzgodnień obowiązujących w państwie członkowskim; iv) znaki towarowe zarejestrowane na mocy międzynarodowych porozumień będących w mocy w [Unii]; […] 5. Ponadto w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego w rozumieniu ust. 2 zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli jest on identyczny lub podobny do wcześniejszego znaku [identyczny z wcześniejszym znakiem lub do niego podobny] i jest zarejestrowany dla towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których wcześniejszy znak jest zarejestrowany, jeżeli, w przypadku wcześniejszego [unijnego] znaku towarowego, cieszy się on renomą w [Unii] i, w przypadku wcześniejszego krajowego znaku towarowego, cieszy się on renomą w danym państwie członkowskim i jeżeli używanie bez uzasadnionego powodu tego znaku towarowego przynosiłoby nienależyte korzyści z tego powodu lub byłoby szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy takiego wcześniejszego znaku towarowego [jeżeli używanie tego znaku towarowego bez uzasadnionego powodu powodowałoby czerpanie nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub z renomy wcześniejszego znaku towarowego bądź też działało na ich szkodę]”.
7

Paragraf 28 ust. 1 Ausländerbeschäftigungsgesetz (ustawy o zatrudnianiu cudzoziemców, BGBl. 218/1975), w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym (zwanej dalej „AuslBG”), ma następujące brzmienie: „O ile czyn nie wypełnia znamion czynu zabronionego pod groźbą kary podlegającego właściwości sądów i trybunałów (§ 28c), popełnia naruszenie administracyjne i podlega karze nakładanej przez rejonowy organ administracji: 1. każda osoba, która a) niezgodnie z § 3 zatrudnia pracownika zagranicznego, co do którego nie udzielono żadnego zezwolenia na pracę […]; […] przy czym to naruszenie administracyjne podlega karze: w wypadku zatrudnienia bez zezwolenia do trzech pracowników zagranicznych – grzywny w wysokości od 1000 EUR do 10000 EUR w odniesieniu do każdego pracownika zagranicznego zatrudnionego bez zezwolenia, a w wypadku ponownego lub kolejnego naruszenia tego samego rodzaju – grzywny w wysokości od 2000 EUR do 20000 EUR; w wypadku zatrudnienia bez zezwolenia ponad trzech pracowników zagranicznych – grzywny w wysokości od 2000 EUR do 20000 EUR w odniesieniu do każdego pracownika zagranicznego zatrudnionego bez zezwolenia, a w wypadku ponownego lub kolejnego naruszenia tego samego rodzaju – grzywny w wysokości od 4000 EUR do 50000 EUR; […]”.
20

Kwestię, czy oznaczenie ma charakter odróżniający, należy ocenić, po pierwsze, w stosunku do towarów lub usług objętych zgłoszeniem, i po drugie, w stosunku do sposobu postrzegania go przez właściwy krąg odbiorców, składający się z przeciętnych konsumentów wspomnianych towarów lub usług, którzy są właściwie poinformowani oraz dostatecznie uważni i rozsądni (zob. w szczególności wyroki: z dnia 8 kwietnia 2003 r., Linde i in., od C‑53/01 do C‑55/01, EU:C:2003:206, pkt 41; z dnia 12 lutego 2004 r., Koninklijke KPN Nederland, C‑363/99, EU:C:2004:86, pkt 34; a także z dnia 10 lipca 2014 r., Apple, C‑421/13, EU:C:2014:2070, pkt 22).
15

Artykuł 27 rozporządzenia nr 882/2004, zatytułowany „Opłaty lub należności”, ma następujące brzmienie: „1. Państwa członkowskie mogą pobierać opłaty lub należności mające na celu pokrycie kosztów poniesionych w ramach kontroli urzędowych. 2. Jednakże w odniesieniu do działań określonych w załączniku IV, sekcja A, oraz załączniku V, sekcja A, państwa członkowskie zapewniają pobieranie opłat. 3. Bez uszczerbku dla ust. 4 i 6, opłaty pobrane w odniesieniu do szczególnych działań wymienionych w załączniku IV, sekcja A, oraz załączniku V, sekcja A, nie są niższe niż minimalne stawki określone w załączniku IV, sekcja B, oraz załączniku V, sekcja B. Jednakże przez okres przejściowy do dnia 1 stycznia 2008 r., w odniesieniu do działań określonych w załączniku IV, sekcja A, państwa członkowskie mogą nadal stosować stawki stosowane obecnie na podstawie dyrektywy [Rady] 85/73/EWG [z dnia 29 stycznia 1985 r. w sprawie finansowania badania i kontroli sanitarnej świeżego mięsa, w tym drobiowego (Dz.U. 1985, L 32, s. 14)]. […] 4. Opłaty pobrane do celów kontroli urzędowych zgodnie z ust. 1 lub 2: […] b) mogą być ustalone jako stawka ryczałtowa na podstawie kosztów poniesionych przez właściwe organy przez dany okres lub, tam gdzie ma to zastosowanie, jako kwoty ustalone w załączniku IV, sekcja B, lub w załączniku V, sekcja B. 5. Przy ustalaniu opłat państwa członkowskie biorą pod uwagę: a) rodzaj danej działalności i odpowiednie czynniki ryzyka; b) interesy przedsiębiorstw z niską przepustowością; c) tradycyjne metody wykorzystywane przy produkcji, przetwarzaniu i dystrybucji; d) potrzeby przedsiębiorstw znajdujących się w regionach podlegających szczególnym przeszkodom geograficznym [o szczególnych ograniczeniach geograficznych]. 6. W przypadku gdy w świetle kontroli własnych i systemów śledzenia pochodzenia produktu stosowanych przez przedsiębiorstwo paszowe lub żywnościowe, jak również w świetle poziomu zgodności wykazanego w trakcie kontroli urzędowych, w odniesieniu do niektórych rodzajów pasz lub żywności albo działań, kontrole urzędowe są przeprowadzane ze zmniejszoną częstotliwością lub w celu uwzględnienia kryteriów określonych w ust. 5 lit. b)–d), państwa członkowskie mogą ustalić opłatę w zakresie kontroli urzędowej poniżej minimalnych stawek określonych w ust. 4 lit. b), pod warunkiem że zainteresowane państwo członkowskie przekaże Komisji sprawozdanie określające: a) rodzaj paszy lub żywności albo działań, których to dotyczy; b) kontrole wykonane w zainteresowanym przedsiębiorstwie paszowym i żywnościowym; oraz; c) metodę obliczenia zmniejszenia opłaty. […]”.
24

W tym względzie, jak wynika w szczególności z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, a także z uwag przedstawionych przez pozwanych w postępowaniu głównym oraz przez inne zainteresowane strony w niniejszej sprawie, odniesienie do „pozostałego okresu obowiązywania umowy”, o którym mowa w art. 16 ust. 1 dyrektywy 2008/48, można byłoby interpretować zarówno jako oznaczające, iż koszty, których dotyczy obniżka całkowitego kosztu kredytu, są ograniczone do tych, które zależą obiektywnie od okresu obowiązywania umowy, lub do tych, które są przedstawiane przez kredytodawcę jako odnoszące się do konkretnego etapu zawarcia lub wykonania umowy, jak też jako wskazujące na to, że metoda obliczania, jaką należy zastosować w celu dokonania tej obniżki, polega na uwzględnieniu całości kosztów poniesionych przez konsumenta, a następnie obniżeniu tej kwoty proporcjonalnie do pozostałego okresu obowiązywania umowy.
14

W załączniku do powyższego powiadomienia AGEA przedstawiła wykaz, w którym w odniesieniu do okresu referencyjnego w stosunku do każdego producenta wskazano już wpłacone i potwierdzone kwoty dodatkowej opłaty wyrównawczej oraz kwoty podlegające zwrotowi obliczone na podstawie art. 9 ust. 3 i 4 ustawy nr 119/2003. AGEA uściśliła ponadto, że przedsiębiorstwo skupujące jest zobowiązane do zapłaty odnośnym producentom zwróconych kwot i do wpłaty – zamiast producentów – żądanych kwot wskazanych we wspomnianym wykazie.
27

Sąd odsyłający uważa, że uściślenie, o którym mowa w pkt 21 niniejszego wyroku, zawarte w dokumencie informacyjnym dotyczącym prawa odstąpienia od umowy, którego przedmiotem jest wygaśnięcie tego prawa, jest oparte na § 312d ust. 3 pkt 1 BGB, który z kolei stanowi transpozycję do prawa niemieckiego art. 6 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2002/65. Jednakże zgodnie z orzecznictwem Bundesgerichtshof (federalnego trybunału sprawiedliwości, Niemcy) ten przepis BGB nie ma zastosowania do umów o kredyt zawartych z konsumentem, w tym do umów zawieranych na odległość. W odniesieniu do takich umów konsumentowi przysługiwałoby prawo do odstąpienia uregulowane nie w § 312 d ust. 3 pkt 1 BGB, ale w § 355 ust. 3 BGB w związku z § 495 ust. 1 BGB, który przewiduje, że prawo do odstąpienia nie wygasa wyłącznie z tego powodu, że umowa została już w pełni wykonana przez obie strony na wyraźne życzenie konsumenta, zanim skorzysta on ze swojego prawa do odstąpienia. Tymczasem wspomniany § 355 ust. 3 stanowi, po pierwsze, że prawo do odstąpienia nie wygasa, jeśli konsument nie został należycie poinformowany o przysługującym jemu prawie do odstąpienia od umowy i, po drugie, nie przewiduje wygaśnięcia tego prawa w wypadku gdy umowa została wykonana w całości przez obydwie strony na wyraźne żądanie konsumenta, zanim konsument ten skorzysta ze swego prawa do odstąpienia od umowy.
14

Artykuł 35 rzeczonego królewskiego dekretu ustawodawczego, zatytułowany „Gwarancje prawa do pracy”, jest sformułowany następująco: „1. Osobom niepełnosprawnym przysługuje prawo do pracy w warunkach zapewniających stosowanie zasady równego traktowania i zasady niedyskryminacji. 2. Gwarancje i skuteczność prawa do równego traktowania i prawa do równości szans przysługujących osobom niepełnosprawnym regulują przepisy niniejszego rozdziału oraz przepisy szczególne w odniesieniu do dostępu do zatrudnienia, jak również dostępu do pracy na własny rachunek lub wykonywania zawodu, warunków pracy, w tym wynagradzania i zwalniania, awansu zawodowego, kształcenia zawodowego i ustawicznego, szkolenia zawodowego, członkostwa i uczestnictwa w organizacji pracowników lub pracodawców oraz przynależności i uczestnictwa w każdej organizacji, której członkowie wykonują określony zawód. 3. Dyskryminacja bezpośrednia ma miejsce wtedy, gdy osobę niepełnosprawną traktuje się z powodu jej niepełnosprawności mniej przychylnie niż inną osobę w analogicznej sytuacji. 4. Dyskryminacja pośrednia ma miejsce wtedy, kiedy przepis ustawy lub rozporządzenia, postanowienie w układzie zbiorowym pracy lub w umowie, umowa indywidualna lub jednostronna decyzja pracodawcy, pozornie neutralne, mogą powodować dla osób niepełnosprawnych w porównaniu z innymi osobami szczególnie niekorzystną sytuację z powodu ich niepełnosprawności, a nie są one obiektywnie uzasadnione prawnie uzasadnionym celem i środki służące do osiągnięcia tego celu nie są właściwe ani konieczne, chyba że pracodawca ma obowiązek przyjęcia odpowiednich środków, stosownie do każdego indywidualnego wypadku i zgodnie z art. 40, w celu wyeliminowania niekorzystnych sytuacji powodowanych przez ten przepis, to postanowienie, tę umowę lub decyzję. 5. Przepisy rozporządzeń, postanowienia w układach zbiorowych pracy, umowy indywidualne lub jednostronne decyzje pracodawcy, które stwarzają sytuacje bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji niekorzystne ze względu na niepełnosprawność w dziedzinie zatrudnienia, wynagrodzenia, czasu pracy oraz w odniesieniu do innych warunków pracy, są nieważne i pozbawione wszelkich skutków. […]”.
Artykuł 15 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do decyzji o wydaleniu wydanej wobec obywatela państwa trzeciego z uwagi na to, że obywatelowi temu nie przysługuje już prawo pobytu na podstawie tej dyrektywy, w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której obywatel ten zawarł związek małżeński z obywatelem Unii w chwili, gdy ten obywatel Unii korzystał ze swobody przemieszczania się, udając się do przyjmującego państwa członkowskiego i przebywając w nim ze wspomnianym obywatelem państwa trzeciego, a następnie powrócił do państwa członkowskiego, którego ma obywatelstwo. Wynika stąd, że zastosowanie odpowiednich zabezpieczeń ustanowionych w art. 30 i 31 dyrektywy 2004/38 jest wymagane przy wydawaniu takiej decyzji o wydaleniu, w której kontekście nie można w żadnym przypadku nałożyć zakazu wjazdu.
Artykuł 3 lit. a) i d) oraz art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych należy interpretować w ten sposób, że jeżeli do sądu państwa członkowskiego wniesiono powództwo obejmujące trzy żądania, dotyczące, odpowiednio, rozwodu rodziców małoletniego dziecka, odpowiedzialności rodzicielskiej względem tego dziecka oraz zobowiązania alimentacyjnego wobec niego, sąd orzekający w przedmiocie rozwodu, który stwierdził brak swojej jurysdykcji do rozstrzygnięcia żądania dotyczącego odpowiedzialności rodzicielskiej, posiada jednak jurysdykcję do wydania orzeczenia w przedmiocie żądania dotyczącego zobowiązania alimentacyjnego w odniesieniu do rzeczonego dziecka, jeżeli jest on również sądem zwykłego miejsca pobytu pozwanego lub sądem, przed którym ów wdał się w spór, nie podnosząc zarzutu braku jurysdykcji tego sądu.
12

Lombardi wniosła odwołanie do Consiglio di Stato (rady stanu, Włochy), podnosząc w szczególności, że zasady wypracowane przez Trybunał w wyroku z dnia 5 kwietnia 2016 r., PFE (C‑689/13, EU:C:2016:199) nie były przestrzegane. Niezależnie bowiem od losów skargi wzajemnej skarga główna powinna była zostać zbadana co do istoty w świetle interesu pochodnego (strumentale) i pośredniego Lombardi w stwierdzeniu braku zgodności z prawem braku wykluczenia wybranego oferenta, ponieważ taka decyzja mogła skłonić instytucję zamawiającą do unieważnienia rozpatrywanego w postępowaniu głównym przetargu i do wszczęcia nowego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego.
57

Wykładnia ta znajduje potwierdzenie w okoliczności, że sądy właściwe w sprawach unijnych znaków towarowych państwa członkowskiego miejsca zamieszkania konsumentów lub siedziby profesjonalistów będących adresatami takich reklam i takich ofert sprzedaży, mogą najlepiej ocenić, czy doszło do zarzucanego naruszenia. W pkt 28 i 29 wyroku z dnia 19 kwietnia 2012 r., Wintersteiger (C‑523/10, EU:C:2012:220), Trybunał wziął już pod uwagę ten element bliskości, dokonując wykładni wyrażenia „miejsce, gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę”, zawartego w art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001, w ten sposób, że właściciel krajowego znaku towarowego może wnieść powództwo o stwierdzenie naruszenia prawa do znaku towarowego przed sądami państwa członkowskiego, w którym krajowy znak towarowy jest zarejestrowany, ponieważ sądy te, w świetle kryteriów oceny dotyczących naruszenia ustanowionych w wyrokach z dnia 23 marca 2010 r., Google France i Google (od C‑236/08 do C‑238/08, EU:C:2010:159), a także z dnia 12 lipca 2011 r., L’Oréal i in. (C‑324/09, EU:C:2011:474), mogą najlepiej ocenić, czy doszło do naruszenia znaku towarowego. Sąd właściwy dla miejsca, gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę, jest w najlepszej sytuacji, by wydać rozstrzygnięcie w sprawie, ze względu na bliskość w stosunku do przedmiotu sporu i łatwość przeprowadzenia postępowania dowodowego (wyrok z dnia 17 października 2017 r., Bolagsupplysningen i Ilsjan, C‑194/16, EU:C:2017:766, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo).
4

Artykuł 26 tej dyrektywy stanowi: „1. Państwa członkowskie zapewniają, aby wszyscy użytkownicy końcowi usług, o których mowa w ust. 2, w tym także użytkownicy publicznych automatów telefonicznych, mogli kontaktować się ze służbami ratunkowymi bezpłatnie i bez konieczności użycia jakiegokolwiek środka płatniczego, za pośrednictwem jednolitego europejskiego numeru alarmowego »112« oraz za pośrednictwem jakiegokolwiek krajowego numeru alarmowego określonego przez państwa członkowskie. 2. W porozumieniu z krajowymi organami regulacyjnymi, służbami ratunkowymi i dostawcami państwa członkowskie zapewniają, aby przedsiębiorstwa świadczące użytkownikom końcowym usługi łączności elektronicznej polegające na inicjowaniu krajowych wywołań numeru lub numerów istniejących w krajowym planie numeracji telefonicznej zapewniały dostęp do służb ratunkowych. 3. Państwa członkowskie zapewniają właściwe odbieranie i obsługę wywołań jednolitego europejskiego numeru alarmowego »112« w sposób najlepiej odpowiadający krajowej organizacji systemów alarmowych. Takie wywołania należy przyjmować i obsługiwać co najmniej z taką samą sprawnością i skutecznością jak wywołania krajowych numerów alarmowych, w przypadkach gdy są one w dalszym ciągu wykorzystywane. […] 5. Państwa członkowskie zapewniają, aby przedsiębiorstwa, których to dotyczy, bezpłatnie udostępniały informacje o lokalizacji osoby wykonującej połączenie organowi zajmującemu się wywołaniami alarmowymi niezwłocznie po dotarciu wywołania alarmowego do tego organu. Ma to zastosowanie do wszystkich wywołań jednolitego europejskiego numeru alarmowego »112«. Państwa członkowskie mogą rozszerzyć ten obowiązek na wywołania krajowych numerów alarmowych. Właściwe organy regulacyjne określają kryteria dokładności i niezawodności podanych informacji o lokalizacji osoby wykonującej połączenie. […]”.