ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a § 1, art. 170b) (zob. pkt 16)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a § 1, art. 170b) (zob. pkt 15, 16, 18, 19)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a § 1, art. 170b) (zob. pkt 15–17)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a § 1, art. 170b) (zob. pkt 17–20)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Sprzeczność z orzecznictwem Trybunału – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; Regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a § 1, art. 170b) (zob. pkt 18, 19)
1)

Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych („doręczanie dokumentów”) oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 należy interpretować w ten sposób, że wymaga on, aby adresata dokumentu sądowego, który ma zostać doręczony w innym państwie członkowskim, poinformowano, w każdych okolicznościach, przy użyciu standardowego formularza zawartego w załączniku II do tego rozporządzenia, o przysługującym mu prawie do odmowy przyjęcia tego dokumentu, także wtedy, gdy został on sporządzony w języku zrozumiałym dla owego adresata lub w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych miejsca, w którym ma nastąpić doręczenie, lub gdy dołączono do niego tłumaczenie na taki język.
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. –

Elliniko Dimosio (Personel sprzątający placówki nauczania)

(sprawa C‑133/21) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 99/70/WE – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Klauzula 4 – Zasada niedyskryminacji – Kolejne umowy na czas określony zawierane w sektorze publicznym – Uregulowanie krajowe wprowadzające odmienne traktowanie pod względem wynagrodzenia pracowników zatrudnionych na podstawie umów o dzieło na czas określony i pracowników zatrudnionych na podstawie umów o pracę na czas nieokreślony – Brak uzasadnienia – Pojęcie „obiektywnych powodów”

1. Polityka społeczna – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Dyrektywa 99/70 – Pojęcie „pracownika zatrudnionego na czas określony” – Pracownicy zatrudnieni na podstawie umów o dzieło na czas określony do sprzątania placówek nauczania – Włączenie (dyrektywa Rady 99/70, załącznik, klauzula 2 pkt 1, 2, 3 pkt 1, klauzula 4 pkt 1) (zob. pkt 39–44)

2. Polityka społeczna – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Dyrektywa 99/70 – Warunki zatrudnienia – Pojęcie – Warunki związane z wynagrodzeniami – Włączenie (dyrektywa Rady 1999/70, załącznik, klauzula 4 pkt 1) (zob. pkt 45)

3. Polityka społeczna – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Dyrektywa 99/70 – Zakaz dyskryminacji pracowników na czas określony – Uregulowanie krajowe wprowadzające odmienne traktowanie pod względem wynagrodzenia pracowników zatrudnionych na podstawie umów o dzieło na czas określony i pracowników zatrudnionych na podstawie umów o pracę na czas nieokreślony – Brak obiektywnych powodów – Niedopuszczalność (dyrektywa Rady 99/70, załącznik, klauzula 4 pkt 1) (zob. pkt 60–63)

Sentencja

Klauzulę 4 pkt 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym pracownik zatrudniony na czas określony, którego umowę zakwalifikowano jako umowę o dzieło, nie jest uprawniony do otrzymania wynagrodzenia równoważnego wynagrodzeniu wypłacanemu pracownikowi zatrudnionemu na czas nieokreślony z tego względu, iż wykonywał on pracę na podstawie umowy na czas określony, wiedząc, że umowa ta dotyczy zaspokojenia stałych i długookresowych potrzeb jego pracodawcy.

( 1 ) Dz.U. C 206 z 31.5.2021.
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a § 1, art. 170b) (zob. pkt 17–21, 25)
1)

Artykuł 267 TFUE i art. 94 akapit pierwszy lit. a) regulaminu postępowania przed Trybunałem w świetle art. 4 ust. 3 TUE i art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który zobowiązuje sądy orzekające w sprawach karnych do wyłączenia się ze sprawy pod rygorem uchylenia przyszłego orzeczenia co do istoty, jeżeli we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wypowiedziały się one co do stanu faktycznego. Przepis taki powinien być pomijany przez te sądy, jak również przez każdy organ uprawniony do jego stosowania.
49

W niniejszej sprawie, po pierwsze, z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, że do sądu odsyłającego należy jedynie „sprawdzenie, czy pomoc materialna przyznana EV w ośrodku Mouscron zapewni mu te same warunki materialne i prawne co jego przyjęcie w innym ośrodku, tak aby umożliwić mu wykonywanie, na tych samych warunkach, jego prawa do skutecznego środka zaskarżenia” od doręczonej mu decyzji o przekazaniu.
49

W niniejszej sprawie, po pierwsze, z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, że do sądu odsyłającego należy jedynie „sprawdzenie, czy pomoc materialna przyznana VW w ośrodku Mouscron zapewni mu te same warunki materialne i prawne co jego przyjęcie w innym ośrodku, tak aby umożliwić mu wykonywanie, na tych samych warunkach, jego prawa do skutecznego środka zaskarżenia” od doręczonej mu decyzji o przekazaniu.
8

W tych okolicznościach organizacja Sea Watch wniosła do Tribunale amministrativo regionale per la Sicilia (regionalnego sądu administracyjnego dla Sycylii, Włochy) dwie skargi o stwierdzenie nieważności w odniesieniu do środków, w drodze których kapitanat portu w Palermo i kapitanat portu w Porto Empedocle wydały zakaz wyjścia w morze, odpowiednio, Sea Watch 4 i Sea Watch 3, do czasu usunięcia spornych braków, a także w odniesieniu do sprawozdań dotyczących inspekcji załączonych do tych środków oraz wszelkich wcześniejszych, późniejszych lub powiązanych z nimi aktów.
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Sprzeczność z orzecznictwem Trybunału – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a § 1, art. 170b) (zob. pkt 18, 19)
Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 19 maja 2022 r. –

TUIfly/Komisja

(sprawa C‑764/21 P)

Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Dostęp do dokumentów – Dokumenty związane z postępowaniem kontrolnym w sprawie pomocy państwa – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Artykuł 4 ust. 2 in fine – Wyjątki od prawa dostępu – Nadrzędny interes publiczny – Pojęcie – Zasada dobrej administracji – Artykuł 41 ust. 2 lit. b) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Prawo do obrony – Szczególne cele postępowania kontrolnego w sprawie pomocy państwa – Odmowa dostępu – Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne

1. Pomoc przyznawana przez państwa – Postępowanie administracyjne – Prawo do obrony – Zastosowanie do postępowania administracyjnego wszczętego przez Komisję – Badanie niezgodnego z prawem środka pomocy – Uprawnienia przysługujące jedynie państwom członkowskim z wyłączeniem zainteresowanych stron [art. 108 ust. 2 TFUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 41 ust. 2 lit. b)] (zob. pkt 6–8)

2. Instytucje Unii Europejskiej – Prawo publicznego dostępu do dokumentów – Rozporządzenie nr 1049/2001 – Wyjątki od prawa dostępu do dokumentów – Nadrzędny interes publiczny uzasadniający ujawnienie dokumentów – Pojęcie – Kontynuowanie postępowania w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności – Wykluczenie (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1049/2001, art. 4 ust. 2) (zob. pkt 11, 12)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje w części odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne a w części oddalone jako oczywiście bezzasadne.
15

J.A. zaskarżył decyzję ministerstwa spraw wewnętrznych do Upravno sodišče (sądu administracyjnego, Słowenia). Uważa on, że jego zatrzymanie nie może opierać się na art. 84 ust. 1 tiret trzecie ZMZ‑1, ponieważ przepis ten nie ustanawia obiektywnych kryteriów umożliwiających ocenę, czy wyraził on zamiar złożenia nowego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej wyłącznie w celu opóźnienia wykonania wydalenia go z terytorium Słowenii.
9

Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału pojęcie „interesu w rozstrzygnięciu sprawy” w rozumieniu tegoż art. 40 należy określić na podstawie przedmiotu sporu i rozumieć je jako bezpośredni i aktualny interes w rozstrzygnięciu co do samych żądań, a nie jako interes w odniesieniu do podniesionych zarzutów lub argumentów. W istocie przez „rozstrzygnięcie sprawy” należy rozumieć oczekiwane orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, i to w taki sposób, w jaki jest ono ujęte w sentencji wyroku, który ma zostać wydany (zob. m.in. postanowienie prezesa Trybunału z dnia 5 lipca 2018 r., Uniwersytet Wrocławski i Polska/REA, C‑515/17 P i C‑561/17 P, niepublikowane, EU:C:2018:553, pkt 7). Co do zasady interes w rozstrzygnięciu sprawy może zostać uznany za wystarczająco bezpośredni tylko wówczas, gdy to rozstrzygnięcie może zmienić sytuację prawną wnoszącego o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta (postanowienie prezesa Trybunału z dnia 30 kwietnia 2020 r., Komisja/HSBC Holdings i in., C‑806/19 P, niepublikowane, EU:C:2020:364, pkt 8 i przytoczone tam orzecznictwo).
12

Wysokość tej opłaty dodatkowej została określona w § 7/A ust. 10 w związku z pkt 1 załącznika 1 do rozporządzenia nr 36/2007. W przypadku dokonania zapłaty w terminie 60 dni od otrzymania wezwania do zapłaty wynosi ona 14875,00 HUF (koło 50 EUR). W przypadku niedokonania zapłaty w terminie 60 dni od otrzymania wezwania do zapłaty opłata dodatkowa zostaje podwyższona do 59500 HUF (około 190 EUR).
10

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału pojęcie „interesu w rozstrzygnięciu sprawy” w rozumieniu tegoż przepisu należy określić na podstawie przedmiotu sporu i rozumieć je jako bezpośredni i aktualny interes w rozstrzygnięciu co do samych żądań, a nie jako interes w odniesieniu do podniesionych zarzutów lub argumentów. W istocie przez „rozstrzygnięcie sprawy” należy rozumieć oczekiwane orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, i to w taki sposób, w jaki jest ono ujęte w sentencji wyroku, który ma zostać wydany (zob. m.in. postanowienie prezesa Trybunału z dnia 5 lipca 2018 r., Uniwersytet Wrocławski i Polska/REA, C 515/17 P i C 561/17 P, niepublikowane, EU:C:2018:553, pkt 7). Co do zasady interes w rozstrzygnięciu sprawy można uznać za wystarczająco bezpośredni tylko wówczas, gdy to rozstrzygnięcie może zmienić sytuację prawną wnoszącego o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta (postanowienie prezesa Trybunału z dnia 30 kwietnia 2020 r., Komisja/HSBC Holdings i in., C 806/19 P, niepublikowane, EU:C:2020:364, pkt 8 i przytoczone tam orzecznictwo).
60

Zdaniem wnoszących odwołanie ponieważ orzecznictwo to stosuje się co do zasady tylko w odniesieniu do okresu przed podpisaniem umowy, to takie ograniczenie de facto zakazuje wykonawcom podważenia udzielenia zamówień według procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu, ponieważ procedura ta nie obejmuje okresu zawieszenia między udzieleniem zamówienia a jej zawarciem. Prezes Sądu powinien był zatem w celu zagwarantowania wnoszącym odwołanie skutecznej ochrony sądowej dostosować swoje rozumowanie do specyfiki wspomnianego postępowania.
10

W drugiej części jedynego zarzutu wnoszący odwołanie podnosi, że przyznając prawo pierwszeństwa na dwanaście miesięcy, Sąd w pkt 75–86 zaskarżonego wyroku nie dokonał po prostu wykładni art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 w sposób zgodny z art. 4 konwencji paryskiej, ponieważ wykładnia zgodna z tym przepisem nie może być tak szeroka, aby prowadzić do przyznania okresu pierwszeństwa, który nie jest przewidziany w konkretnym i bezwarunkowym przepisie prawa Unii. W ten sposób w przywołanych punktach Sąd odstąpił od zastosowania wskazanego art. 41 i zastąpił go wspomnianym art. 4. Czyniąc to, Sąd uznał ten ostatni przepis za mający bezpośrednie zastosowanie. Tymczasem, po pierwsze, art. 4 konwencji paryskiej nie spełnia określonych w orzecznictwie przesłanek bezpośredniego stosowania prawa międzynarodowego w prawie Unii, wynikających w szczególności z wyroku z dnia 3 czerwca 2008 r., Intertanko i in. (C‑308/06, EU:C:2008:312, pkt 45), z którego wynika, iż konieczne jest, aby rozpatrywany przepis był jasny, precyzyjny i bezwarunkowy, a po drugie, uznanie takiego bezpośredniego skutku art. 4 jest sprzeczne z art. 25 konwencji paryskiej i z orzecznictwem wywodzącym się z wyroku z dnia 25 października 2007 r., Develey/OHIM (C‑238/06 P, EU:C:2007:635, pkt 37–44), zgodnie z którymi zasadniczo wspomniany art. 4 nie wywołuje takich bezpośrednich skutków.
4

Na poparcie swego wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta wysoki przedstawiciel podnosi przede wszystkim, że należy on do „instytucji Unii” w rozumieniu art. 40 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz, tytułem ewentualnym, że należy go uznać za „organ” lub „jednostkę organizacyjną” Unii w rozumieniu art. 40 akapit drugi tego statutu i za osobę mogącą uzasadnić „interes w rozstrzygnięciu sprawy” w rozumieniu tego przepisu. W tym względzie wysoki przedstawiciel zauważa, że oceny dokonane przez Trybunał w wyroku, który ma zostać wydany, dotyczące prerogatywy, na którą powołuje się Komisja, będą miały zastosowanie, mutatis mutandis, do podobnej prerogatywy, jaką posiada wysoki przedstawiciel, na mocy art. 27 ust. 2 TUE, w dziedzinie wchodzącej w zakres WPZiB.
62

Co się tyczy kosztów związanych z niniejszym postępowaniem odwoławczym, to zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem jeżeli odwołanie jest zasadne i Trybunał wydaje orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, rozstrzyga on o kosztach. Zgodnie z art. 138 § 1 tego regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego samego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
13

W wyniku kontroli organ podatkowy zakwestionował stosowanie tego systemu i wydał wezwania do zapłaty VAT w odniesieniu do całości ceny sprzedaży zbywanych gruntów za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2014 r., jeśli chodzi o spółkę Les Anges d’Eux, za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2014 r. i od listopada 2015 r., jeśli chodzi o spółkę Echo 5, a za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2014 r., jeśli chodzi o spółkę Cletimmo.
15

Artykuł 53 ust. 1 i 2 ZMGO stanowił: „(1) Ochronę prawną nazwy geograficznej przyznaje się poprzez jej rejestrację w urzędzie patentowym. (2) Ochrona prawna obejmuje zakaz: 1. wszelkiego wykorzystania w obrocie handlowym nazwy geograficznej w odniesieniu do produktów porównywalnych z produktem, dla którego została ona zarejestrowana, w zakresie, w jakim wykorzystanie to pozwala czerpać korzyści z renomy chronionej nazwy; 2. wszelkiego bezprawnego używania lub imitacji nazwy geograficznej, nawet jeśli podane jest prawdziwe pochodzenie produktu lub ta użyta nazwa jest przetłumaczona lub towarzyszy jej określenie takie jak »rodzaj«, »gatunek«, »typ«, »imitacja« lub inne podobne określenie; 3. wszelkiego używania innego nieprawdziwego lub wprowadzającego w błąd oznaczenia co do źródła, pochodzenia, charakteru lub podstawowych właściwości produktu na opakowaniu wewnętrznym lub zewnętrznym, w materiałach reklamowych lub dokumentach związanych z danym produktem, mogącego wywołać fałszywe wrażenie co do pochodzenia produktu; 4. wszelkich innych praktyk mogących wprowadzić konsumenta w błąd co do prawdziwego pochodzenia produktu”.
28

Zadanie Trybunału związane ze skierowanym do niego pytaniem prejudycjalnym zmierzającym do ustalenia, czy podatek ustanowiony przez państwo członkowskie realizuje szczególny cel w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118, polega przede wszystkim na wyjaśnieniu sądowi krajowemu kryteriów, których zastosowanie pozwoli temu sądowi na ustalenie, czy opodatkowanie to rzeczywiście służy takiemu celowi, niż na dokonaniu tej oceny we własnym zakresie, tym bardziej że Trybunałowi nie zawsze są znane wszystkie dane niezbędne w tym celu (zob. analogicznie wyroki: z dnia 7 listopada 2002 r., Lohmann i Medi Bayreuth, od C‑260/00 do C‑263/00, EU:C:2002:637, pkt 26; z dnia 16 lutego 2006 r., Proxxon, C‑500/04, EU:C:2006:111, pkt 23).
39

Następnie uściśla, że przedstawienie przez Trybunał wyjaśnienia jest konieczne zarówno dla użytkowników systemu unijnego znaku towarowego, jak i dla sądów krajowych, w szczególności w świetle okoliczności, że podniesiona kwestia dotyczy nie tylko wpływu umowy o wystąpieniu na toczące się postępowania, ale również wszystkich sytuacji, częstych w dziedzinie własności intelektualnej, ustania prawa wcześniejszego w trakcie postępowania sądowego, zwłaszcza w przypadku stwierdzenia wygaśnięcia lub wygaśnięcia znaku towarowego. W szczególności, co się tyczy zagadnienia interesu prawnego w przypadku ustania wcześniejszego prawa w trakcie tego postępowania, EUIPO przedstawia wewnętrznie sprzeczne orzecznictwo Sądu w tej dziedzinie. Co więcej, podnosi ono, że Trybunał poruszył to zagadnienie wyłącznie w szczególnym kontekście, który doprowadził do wydania postanowienia z dnia 8 maja 2013 r., Cadila Healthcare/OHIM (C‑268/12 P, niepublikowanego, EU:C:2013:296).
10

OF zaskarżył tę decyzję do Tribunal Administrativo e Fiscal de Almada (sądu ds. administracyjnych i podatkowych w Almadzie, Portugalia), który wyrokiem z dnia 27 czerwca 2018 r. uwzględnił jego skargę i uchylił wspomnianą decyzję, uznając, iż doszło do upływu terminu przedawnienia ze względu na to, że sprawozdanie z kontroli rozpatrywane w postępowaniu głównym nie przerwało biegu czteroletniego terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95. IFAP wniósł od tego wyroku odwołanie do Tribunal Central Administrativo Sul (centralnego sądu administracyjnego dla regionu południowego, Portugalia), który ów wyrok uchylił ze względu na to, że ten termin, który rozpoczął bieg w momencie wypłacenia OF wspomnianej premii w dniu 2 lutego 2010 r., został przerwany zarówno w dniu 14 lipca 2011 r. przez doręczenie OF sprawozdania z kontroli rozpatrywanego w postępowaniu głównym, jak i w dniu 6 kwietnia 2015 r. przez pismo, o którym mowa w poprzednim punkcie, a w związku z tym prawo IFAP do żądania zwrotu nienależnie pobranych kwot nie uległo przedawnieniu.
9

Artykuł 24 Karty, zatytułowany „Prawa dziecka”, ma następujące brzmienie: „1. Dzieci mają prawo do takiej ochrony i opieki, jaka jest konieczna dla ich dobra. Mogą one swobodnie wyrażać swoje poglądy. Poglądy te są brane pod uwagę w sprawach, które ich dotyczą, stosownie do ich wieku i stopnia dojrzałości. 2. We wszystkich działaniach dotyczących dzieci, zarówno podejmowanych przez władze publiczne, jak i instytucje prywatne, należy przede wszystkim uwzględnić najlepszy interes dziecka. 3. Każde dziecko ma prawo do utrzymywania stałego, osobistego związku i bezpośredniego kontaktu z obojgiem rodziców, chyba że jest to sprzeczne z jego interesami”.
55

Wynika z tego, że przepis krajowy polegający na nałożeniu sankcji za uchybienie przez podatnika VAT spoczywającym na nim obowiązkom formalnym przyjmujący postać wykreślenia jego numeru identyfikacji podatkowej i pozbawienia go prawa do odliczenia VAT naliczonego w okresie poprzedzającym to wykreślenie, w taki sposób, że podatnik ten nie jest już uprawniony do skorzystania z tego prawa, mimo że usunął on owo uchybienie, a w konsekwencji przywrócony został jego numer identyfikacji podatkowej, że wspomniane uchybienie nie skutkowało uniemożliwieniem ustalenia, czy zostały spełnione materialne warunki korzystania z tego prawa, i że nie wykazano żadnego stanowiącego oszustwo lub nadużycie zachowania tego podatnika, wykracza poza to, co jest konieczne dla zapewnienia prawidłowego wykonywania tych obowiązków i prawidłowego poboru podatku oraz dla unikania oszustw podatkowych.
209

O ile C. Puigdemont i Casamajó w przeszłości mógł podróżować do wielu państw członkowskich bez zatrzymania, o tyle sytuacja ta wynika z faktu, że w okresie między październikiem 2017 r. a wyborem do Parlamentu Europejskiego nie był objęty europejskim nakazem aresztowania. W podróż do państwa członkowskiego innego niż Królestwo Belgii udał się dopiero w marcu 2018 r., gdy był już objęty europejskim nakazem aresztowania, co wyjaśnia zatrzymanie go wówczas przez organy niemieckie.
89

Po trzecie, wspomniane ograniczenie odpowiada celowi interesu ogólnego w rozumieniu art. 52 ust. 1 karty, jakim jest zapobieganie nadużyciom prawa i oszustwom, gdyż ich zakaz stanowi ogólną zasadę prawa Unii, do której przestrzegania są zobowiązane podmioty prawa (zob. podobnie wyrok z dnia 6 lutego 2018 r., Altun i in., C‑359/16, EU:C:2018:63, pkt 49). Trybunał orzekł już bowiem, że przesłanka, iż małżeństwo powinno trwać przez określony czas, aby żyjący małżonek mógł otrzymać rentę rodzinną, ma na celu upewnienie się co do rzeczywistego charakteru i stabilności związków między danymi osobami (zob. podobnie wyrok z dnia 19 grudnia 2019 r., HK/Komisja, C‑460/18 P, EU:C:2019:1119, pkt 89). Chodzi o jednolite kryterium możliwe do stosowania bez rozróżnienia względem wszystkich żyjących małżonków objętych przepisami art. 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, które to kryterium nie ma na celu wprowadzenia domniemania nadużyć lub oszustw po stronie żyjących małżonków, lecz zapobieganie popełnianiu takich nadużyć lub oszustw.