ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Okoliczność braku uwzględnienia, przy ustalaniu kwoty podstawowej grzywien nakładanych za naruszenie prawa konkurencji, wartości sprzedaży dokonanych na rzecz niezależnych osób trzecich ze względu na to, że przedsiębiorstwo biorące udział w kartelu posiada szczególne powiązania strukturalne z owymi osobami trzecimi prowadziłoby do przyznania temu przedsiębiorstwu bezzasadnych korzyści, pozwalając mu na uniknięcie sankcji proporcjonalnej do jego znaczenia na rynku produktów będących przedmiotem naruszenia.

Poza korzyścią, której można oczekiwać w związku z kartelem przewidującym horyzontalne ustalenie cen w odniesieniu do sprzedaży na rzecz niezależnych osób trzecich, przedsiębiorstwo może również uzyskać korzyści z tego rodzaju kartelu poprzez zwiększenie sprzedaży na rzecz przedsiębiorstw, z którymi istnieją pewne powiązania strukturalne, gdy do przedsiębiorstw tych nie mają zastosowania podwyższone ceny określone w ramach kartelu, ponieważ w związku z tym wskazane przedsiębiorstwo uzyskuje korzyść względem konkurentów, których ceny są wyższe na właściwym rynku.

Ponadto sam fakt, że przedsiębiorstwo dokonuje na właściwym rynku sprzedaży po tego rodzaju cenach podwyższonych na rzecz niezależnych osób trzecich, prowadzi do zakłócenia konkurencji, co wpływa na cały właściwy rynek ze szkodą w szczególności dla konsumentów.

Z powyższego wynika, że nawet jeśli kartel nie obejmuje sprzedaży produktu, o którym mowa, na rzecz przedsiębiorstw związanych z członkami owego kartelu, konkurencja na właściwym rynku jest zakłócona, w związku z czym sprzedaże te mogą zostać uwzględnione dla celów obliczenia grzywny.

(por. pkt 60–63)
Sprawa C‑16/14

Property Development Company NV

przeciwko

Belgische Staat

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez hof van beroep te Gent)

„Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 11 część A — Zrównanie przeznaczenia towaru z odpłatną dostawą — Przeznaczenie budynku na działalność zwolnioną z podatku VAT — Podstawa opodatkowania w odniesieniu do tego przeznaczenia — Odsetki od kapitału pożyczonego uiszczone w trakcie budowy budynku”

Streszczenie – wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 kwietnia 2015 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Podstawa opodatkowania – Przeznaczenie budynku zbudowanego przez podatnika do celów działalności niepodlegającej opodatkowaniu – Podstawa opodatkowania, na którą składa się cena zakupu budynków podobnych – Włączenie odsetek od kapitału pożyczonego uiszczonych w trakcie budowy – Brak wpływu

[dyrektywa Rady 77/388, art. 5 ust. 7 lit. b), art. 11 część A ust. 1 lit. b)]

Artykuł 11 część A ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że podstawę opodatkowania do celów obliczenia podatku od wartości dodanej od przeznaczenia w rozumieniu art. 5 ust. 7 lit. b) tej dyrektywy budynku, który podatnik zbudował, stanowi cena zakupu, w momencie tego przeznaczenia, budynków, których położenie, rozmiar i inne zasadnicze właściwości są podobne do położenia, rozmiaru i zasadniczych właściwości rozpatrywanego budynku. W tym zakresie bez znaczenia jest kwestia, czy część tej ceny zakupu pochodzi z zapłaty odsetek od kapitału pożyczonego.

W przeciwieństwie bowiem do kryterium kosztu produkcji, które art. 11 część A ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy przewiduje jako podstawę opodatkowania w braku ceny zakupu, kryterium ceny zakupu towarów podobnych umożliwia organowi podatkowemu oparcie się na cenach rynkowych tego rodzaju towarów w momencie przeznaczenia rozpatrywanego budynku, bez przeprowadzania szczegółowego badania, jakie elementy wartości zostały uwzględnione w celu określenia tych cen, takie jak odsetki od kapitału pożyczonego rzeczywiście uiszczone przez samego podatnika w trakcie budowy rozpatrywanego budynku.

(por. pkt 40, 41, 43; sentencja)
Artykuł 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienie to nie stoi na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie ustanowiło podatek od pojazdów samochodowych obciążający używane pojazdy z przywozu przy ich pierwszej rejestracji w tym państwie członkowskim i pojazdy już zarejestrowane w rzeczonym państwie członkowskim przy pierwszym przepisaniu prawa własności tych drugich pojazdów w tym państwie.

W istocie taki system opodatkowania jest neutralny w zakresie konkurencji pomiędzy używanymi pojazdami samochodowymi pochodzącymi z innych państw członkowskich i podobnymi pojazdami krajowymi już zarejestrowanymi w tym państwie członkowskim bez zapłacenia podatku.

Jednakże art. 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienie to stoi na przeszkodzie temu, aby to państwo członkowskie zwolniło z tego podatku pojazdy już zarejestrowane, za które uiszczony został obowiązujący wcześniej podatek, co do którego orzeczono, że jest niezgodny z prawem Unii.

W istocie takie zwolnienie nie może zastąpić zwrotu tego podatku z odsetkami.

Ponadto jego skutkiem jest nieobjęcie zapłatą omawianego podatku pierwszego przepisania prawa własności krajowych używanych pojazdów samochodowych zarejestrowanych w danym państwie członkowskim w okresie stosowania wcześniej obowiązującego podatku, co do którego orzeczono, że jest niezgodny z prawem Unii, podczas gdy podatek ten niezmiennie był pobierany przy rejestracji w tym państwie członkowskim podobnych pojazdów pochodzących z innych państw członkowskich. Takie zwolnienie sprzyja sprzedaży krajowych pojazdów używanych i zniechęca do przywozu podobnych pojazdów używanych.

Ponadto kwota podatku pobieranego przy rejestracji pojazdu samochodowego zostaje włączona do wartości tego pojazdu. Wobec tego gdy pojazd zarejestrowany z zapłatą podatku w danym państwie członkowskim zostaje następnie sprzedany jako pojazd używany w tym samym państwie członkowskim, jego wartość handlowa obejmuje rezydualną kwotę podatku rejestracyjnego. Jeżeli kwota podatku rejestracyjnego obciążającego używany pojazd z przywozu tego samego rodzaju, o tych samych właściwościach i stopniu zużycia przewyższa rzeczoną kwotę rezydualną, mamy do czynienia z naruszeniem art. 110 TFUE. Różnica ciężarów podatkowych może bowiem sprzyjać sprzedaży krajowych pojazdów używanych i zniechęcać do przywozu podobnych pojazdów.

Tymczasem skoro kwota podatku, co do którego wcześniej orzeczono, że jest niezgodny z prawem Unii, pobrana przy rejestracji używanych krajowych pojazdów samochodowych musi być zwrócona wraz z odsetkami, aby sytuacja istniejąca przed pobraniem tej kwoty została przywrócona, należy uznać, że kwota ta przestała wchodzić w wartość handlową tychże pojazdów. W konsekwencji kwota rezydualna tego podatku, obecna w wartości używanych pojazdów krajowych zarejestrowanych we wspomnianym powyżej okresie jest równa zeru, a więc nieuchronnie jest niższa od podatku obciążającego używany pojazd z przywozu tego samego rodzaju, o tych samych właściwościach i stopniu zużycia. Taka sytuacji jest niezgodna z art. 110 TFUE.

(por. pkt 43, 47–51; sentencja)
Artykuł 55 de dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania w okolicznościach gdzie odbiorca usług został zrejestrowany do celów podatku od wartości dodanej jednocześnie w państwie członkowskim, w którym usługi były faktycznie świadczone i w innym państwie członkowskim, a następnie wyłącznie w tym drugim państwie członkowskim oraz gdzie ruchome dobra materialne, które były przedmiotem tych usług zostały wysłane lub przewiezione poza terytorium państwa członkowskiego, w którym usługi te zostały faktycznie wyświadczone nie po wykonaniu tych usług, lecz w następstwie dalszej sprzedaży tych dóbr.

W istocie ponieważ określenie miejsca świadczenia usługi powinno nastąpić wyłącznie z uwzględnieniem okoliczności faktycznych odnoszących się do danych transakcji podlegającej opodatkowaniu, warunek by towary były wysłane lub transportowane poza państwo członkowskie, w którym usługi były faktycznie świadczone, wymagany w art. 55 dyrektywy 2006/112 w celu zastosowania odstępstwa, które ustanawia powinien być oceniany wyłącznie w zależności od tych okoliczności, a nie z uwzględnieniem ewentualnych późniejszych transakcji. Aby zatem wspomniany art. 55 znalazł zastosowanie, transport lub wysyłka towarów powinna mieć miejsce w ramach transakcji dotyczącej prac, których przedmiotem są te towary, przed dokonaniem, stosownie do okoliczności, innej transakcji obejmującej te towary i objętej podatkiem od wartości dodanej.

(por. pkt 37, 38, 42; sentencja)
Artykuł 16 ust. 3 dyrektywy 2003/87 ustanawiającej system handlu przydziałami emisji [uprawnieniami do emisji] gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę 96/61, zmienionej dyrektywą 2004/101, należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do operatora, który dokonuje zwrotu liczby uprawnień do emisji gazów cieplarnianych odpowiadającej podanej w sprawozdaniu ilości emisji z poprzedniego roku, która została poddana kontroli zgodnie z art. 15 tej dyrektywy, w przypadku gdy w wyniku dodatkowej kontroli przeprowadzonej przez właściwy organ krajowy po upływie terminu zwrotu okaże się, że podano zaniżoną ilość emisji, wobec czego liczba zwróconych uprawnień jest niewystarczająca. Państwa członkowskie powinny ustanowić kary, które można nałożyć w tego rodzaju sytuacji, zgodnie z art. 16 ust. 1 dyrektywy 2003/87.

W tym względzie po pierwsze, ogólna systematyka dyrektywy 2003/87 polega na rygorystycznym księgowaniu uprawnień do emisji gazów cieplarnianych wydanych, posiadanych, przeniesionych i umorzonych. Ciążący na operatorach obowiązek dokonania zwrotu przed dniem 30 kwietnia danego roku, celem umorzenia, liczby uprawnień do emisji gazów cieplarnianych równej ilości ich emisji w poprzednim roku kalendarzowym, który musi zostać wskazany w pozwoleniu na emisję gazów cieplarnianych zgodnie z art. 6 ust. 2 lit. e) owej dyrektywy i jest sformułowany w sposób jednoznaczny w art. 12 ust. 3 tej dyrektywy jest jedynym obowiązkiem obwarowanym, na mocy art. 16 ust. 3, w samej dyrektywie konkretną sankcją, podczas gdy karanie wszelkich innych zachowań sprzecznych z jej przepisami pozostawiono zgodnie z art. 16 ust. 1 uznaniu państw członkowskich.

Po drugie, kontrola sprawozdań na temat emisji stanowi niezbędny warunek dokonania zwrotu uprawnień. Ponieważ dyrektywa 2003/87 nie przewiduje innych mechanizmów kontroli i nie uzależnia zwrotu uprawnień od spełnienia warunku innego niż stwierdzenie satysfakcjonującego charakteru sprawozdania na temat emisji, karę ryczałtową przewidzianą w art. 16 ust. 3 owej dyrektywy nakłada się na operatorów, którzy nie wypełniają tego obowiązku; albo nie dokonują zwrotu żadnego uprawnienia, albo liczba zwróconych uprawnień jest niższa niż ilość emisji wskazanych w sprawozdaniu na temat emisji. Zatem skoro owa dyrektywa nie stoi na przeszkodzie temu, by właściwe organy państw członkowskich dokonały dodatkowych kontroli albo ustaleń, nie można jej interpretować w ten sposób, że wymaga ona automatycznego nałożenia kary za naruszenie obowiązku, którego jasno nie określa.

Taka wykładnia znajduje zastosowanie również w świetle zasady proporcjonalności. Niemniej automatyczne zastosowanie kary ryczałtowej przewidzianej w art. 16 ust. 3 dyrektywy 2003/87 byłoby nieproporcjonalne z uwagi na to, że operator – pod warunkiem że działał w dobrej wierze – nie może przewidzieć z wystarczającą pewnością wyniku takich dodatkowych kontroli.

(por. pkt 28–30, 32, 34, 35, 37, 38, 41, 43, 45; sentencja)
Dyrektywę 2008/115 w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 8 ust. 1, w związku z art. 4 ust. 2 i 3, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie istnieniu uregulowania krajowego, które w przypadku nielegalnego pobytu obywatela państwa trzeciego na terytorium tego państwa przewiduje, w zależności od okoliczności, czy to nałożenie kary grzywny, czy też orzeczenie wydalenia, których to środków nie można ze sobą łączyć.

W tym względzie celem dyrektywy 2008/115, który wynika z jej motywów 2 i 4, jest stworzenie skutecznej polityki wydalania i repatriacji. Zgodnie z jej art. 1 dyrektywa ta określa „wspólne normy i procedury”, które mają być stosowane przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich.

Ponadto art. 6 ust. 1 tej dyrektywy przewiduje co do zasady, leżący po stronie państw członkowskich obowiązek wydania decyzji nakazującej powrót wobec każdego obywatela państwa trzeciego nielegalnie przebywającego na ich terytorium. Ponadto gdy została wydana decyzja nakazująca powrót obywatela państwa trzeciego, lecz obywatel ten nie zastosował się do obowiązku powrotu, czy to w terminie wyznaczonym do dobrowolnego wyjazdu, czy to w sytuacji gdy nie ustalono terminu do dobrowolnego wyjazdu, art. 8 ust. 1 dyrektywy 2008/115 nakłada na państwa członkowskie, w celu zagwarantowania skuteczności procedur wydalenia, obowiązek podjęcia wszelkich środków niezbędnych do przeprowadzenia wydalenia z terytorium, to znaczy na podstawie art. 3 pkt 5 omawianej dyrektywy, fizycznego transferu zainteresowanego poza granice omawianego państwa członkowskiego.

Z tego wynika, że takie uregulowanie krajowe nie spełnia wymogów wyraźnie określonych w art. 6 ust. 1 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 2008/115. Wniosku tego nie podważa przyznana państwom członkowskim możliwość odstąpienia, zgodnie z art. 4 ust. 2 i 3 dyrektywy 2008/115, od określonych przez tę dyrektywę wspólnych norm i procedur.

(por. pkt 30, 31, 33, 35, 36, 41; sentencja)
Sprawa C‑96/14

Jean-Claude Van Hove

przeciwko

CNP Assurances SA

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Nîmes)

„Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe warunki umowne — Umowa ubezpieczenia — Artykuł 4 ust. 2 — Ocena nieuczciwego charakteru warunków umownych — Wyłączenie warunków dotyczących określenia głównego przedmiotu umowy — Warunek mający na celu zagwarantowanie przejęcia zobowiązań do spłaty rat z tytułu umowy kredytu na zakup nieruchomości — Całkowita niezdolność kredytobiorcy do pracy — Wyłączenie możliwości korzystania z tej gwarancji w przypadku stwierdzonej zdolności do wykonywania działalności zarobkowej lub niezarobkowej”

Streszczenie – wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 kwietnia 2015 r.

Ochrona konsumentów – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Dyrektywa 93/13 – Zakres stosowania – Warunki określające główny przedmiot umowy lub odnoszące się do ceny i wynagrodzenia oraz usług lub towarów, które mają być dostarczone w zamian – Pojęcie – Związany z umową kredytu na zakup nieruchomości, warunek zawarty w umowie ubezpieczenia mający na celu zagwarantowanie przejęcia zobowiązań do spłaty należności na rzecz kredytodawcy w wypadku całkowitej niezdolności kredytobiorcy do pracy – Włączenie – Przesłanki

(dyrektywa Rady 93/13, art. 4 ust. 2)

Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy intepretować w ten sposób, że warunek ustanowiony w umowie ubezpieczenia, mający na celu zagwarantowanie przejęcia zobowiązań do spłaty należności na rzecz kredytodawcy w wypadku całkowitej niezdolności kredytobiorcy do pracy, jest objęty zakresem wyjątku zawartego w tym przepisie tylko wtedy, gdy sąd odsyłający stwierdzi:

— po pierwsze, że w świetle charakteru, ogólnej systematyki i postanowień całości stosunku umownego, w którą ten warunek się wpisuje, a także kontekstu prawnego i faktycznego tego stosunku umownego, wspomniany warunek określa podstawowy element wspomnianej całości, który jako taki ją charakteryzuje oraz

— po drugie, że wspomniany warunek jest sporządzony prostym i zrozumiałym językiem, czyli że jest nie tylko zrozumiały dla konsumenta pod względem gramatycznym, ale także że umowa wyjaśnia w sposób przejrzysty konkretne funkcjonowanie mechanizmu, do którego odnosi się dany warunek, a także stosunek pomiędzy tym mechanizmem a mechanizmem przewidzianym w innych warunkach, tak aby ten konsument był w stanie przewidzieć w oparciu o jednoznaczne i zrozumiałe kryteria konsekwencje ekonomiczne, jakie wynikają dla niego z ustanowienia tego mechanizmu.

W tym kontekście istotna może być także okoliczność, że umowa ubezpieczenia mieści się w szerszych ramach umownych i jest związana z umowami kredytu. Nie można bowiem wymagać od konsumenta podczas zawierania umów powiązanych tej samej ostrożności co do zakresu ryzyka ubezpieczeniowego pokrywanego przez tę umowę ubezpieczenia jak w przypadku, gdyby konsument zawarł w sposób odrębny wspomnianą umowę i umowy kredytu.

(por. pkt 48, 50; sentencja)
Ocena podobieństwa dwóch znaków towarowych nie może ograniczyć się do zbadania tylko jednego z elementów tworzących dany złożony znak towarowy i porównania go z innym znakiem towarowym. Przeciwnie, porównania należy dokonać poprzez analizę danych znaków towarowych postrzeganych każdy jako całość, co nie oznacza, że całościowe wrażenie pozostawione przez złożony znak towarowy w pamięci właściwego kręgu odbiorców nie może w niektórych przypadkach zostać zdominowane przez jeden lub kilka z jego składników.

Spoczywający na Sądzie – zgodnie z art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości, mającym zastosowanie do Sądu na podstawie art. 53 akapit pierwszy tego statutu, oraz zgodnie z art. 81 regulaminu postępowania przed Sądem – obowiązek uzasadnienia nie wymaga, by przedstawił on wywód, w którym wyczerpująco i z osobna rozpatrzyłby każdy z argumentów wysuniętych przez strony postępowania, a zatem przedstawione przez Sąd uzasadnienie może być dorozumiane, jeżeli tylko pozwala zainteresowanym zapoznać się z powodami nieuwzględnienia ich argumentów przez Sąd i zapewnia Trybunałowi wystarczający materiał do sprawowania kontroli.

(por. pkt 54)
—

rzeczywiście spełniają one przede wszystkim cele dotyczące ochrony konsumentów przed uzależnieniem od gry i zapobiegania przestępczości i oszustwom związanym z grami losowymi, przy czym sama okoliczność, że ograniczenie działalności w zakresie gier losowych przyczynia się dodatkowo, poprzez zwiększenie wpływów podatkowych, do zwiększenia wpływów do budżetu danego państwa członkowskiego, nie stoi na przeszkodzie temu, aby można było uznać, iż ograniczenie to dąży w rzeczywistości przede wszystkim do osiągnięcia takich celów;
Pojęcie „naturalnej wody mineralnej pochodzącej z jednego i tego samego źródła” zawarte w art. 8 ust. 2 dyrektywy 2009/54 w sprawie wydobywania i wprowadzania do obrotu naturalnych wód mineralnych należy interpretować w ten sposób, że oznacza ono naturalną wodę mineralną wydobywaną z jednego lub z wielu ujęć naturalnych lub wierconych, która pochodzi z jednego i tego samego złoża podziemnego lub z jednego i tego samego poziomu wodonośnego, jeśli w świetle kryteriów wskazanych w załączniku I do wspomnianej dyrektywy we wszystkich tych ujęciach naturalnych lub wierconych woda ta posiada identyczne właściwości pozostające stale w granicach naturalnych fluktuacji.

W istocie zawarte w art. 8 ust. 2 dyrektywy 2009/54 pojęcie źródła nie może być utożsamiane z pojęciem złoża podziemnego lub poziomu wodonośnego. Z uwagi na to, iż naturalną wodę mineralną zdefiniowano także w odniesieniu do jej składu, właściwości naturalnej wody mineralnej odgrywają decydującą rolę w ramach identyfikacji tej wody.

Ponadto ze względu na to, że etykiety naturalnych wód mineralnych obligatoryjnie muszą zawierać wskazanie miejsca, gdzie odbywa się wydobycie ze źródła, oraz jego nazwy, i ze względu na to, że owa nazwa odgrywa rozstrzygającą rolę w ramach identyfikacji tej wody przez konsumentów, oraz że identyfikacji danej naturalnej wody mineralnej dokonuje się zasadniczo w świetle jej właściwości, to właśnie właściwości naturalnej wody mineralnej koniecznie określają w istocie tożsamość źródła, z którego woda ta pochodzi.

Po pierwsze, taki sposób wykładni znajduje oparcie w ogólnej systematyce dyrektywy 2009/54, w szczególności w jej art. 4 ust. 1 lit. a)–c), art. 6, art. 7 ust. 2 lit. a) i art. 12 lit. a) i b), oraz po drugie, jest jedynym mogącym zapewnić realizację zamierzonych przez dyrektywę 2009/54 celów, jakimi są ochrona zdrowia konsumentów i zapobieganie wprowadzaniu ich w błąd, a także zapewnienie lojalności transakcji handlowych.

(por. pkt 29–31, 34–39, 45; sentencja)
1)

W wyniku niepodania Komisji Europejskiej wymaganych informacji w zakresie jednostek certyfikujących personel i przedsiębiorstwa, a także nazw certyfikatów wydawanych personelowi i przedsiębiorstwom zaangażowanym w działania związane z niektórymi fluorowanymi gazami cieplarnianymi oraz informacji o przepisach krajowych dotyczących sankcji za naruszenie przepisów rozporządzenia (WE) nr 842/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie niektórych fluorowanych gazów cieplarnianych Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 ust. 2 i art. 13 ust. 2 tego rozporządzenia, art. 12 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 303/2008 z dnia 2 kwietnia 2008 r. ustanawiającego na mocy rozporządzenia nr 842/2006 minimalne wymagania i warunki dotyczące wzajemnego uznawania certyfikacji przedsiębiorstw i personelu w odniesieniu do stacjonarnych urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych i pomp ciepła zawierających fluorowane gazy cieplarniane, art. 12 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 304/2008 z dnia 2 kwietnia 2008 r. ustanawiającego na mocy rozporządzenia nr 842/2006 minimalne wymagania i warunki dotyczące wzajemnego uznawania certyfikacji przedsiębiorstw i personelu w odniesieniu do stacjonarnych systemów ochrony przeciwpożarowej i gaśnic zawierających niektóre fluorowane gazy cieplarniane, art. 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 305/2008 z dnia 2 kwietnia 2008 r. ustanawiającego na mocy rozporządzenia nr 842/2006 minimalne wymagania i warunki dotyczące wzajemnego uznawania certyfikacji personelu dokonującego odzysku fluorowanych gazów cieplarnianych z rozdzielnic wysokiego napięcia, art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 306/2008 z dnia 2 kwietnia 2008 r. ustanawiającego na mocy rozporządzenia nr 842/2006 minimalne wymagania i warunki wzajemnego uznawania certyfikacji personelu dokonującego odzysku rozpuszczalników na bazie fluorowanych gazów cieplarnianych z urządzeń, art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 307/2008 z dnia 2 kwietnia 2008 r. ustanawiającego na mocy rozporządzenia nr 842/2006 minimalne wymagania w zakresie programów szkoleniowych oraz warunki wzajemnego uznawania zaświadczeń o odbytym szkoleniu dla personelu w odniesieniu do wykorzystywanych w niektórych pojazdach silnikowych systemów klimatyzacyjnych zawierających niektóre fluorowane gazy cieplarniane, a także art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 308/2008 z dnia 2 kwietnia 2008 r. określającego zgodnie z rozporządzeniem nr 842/2006 formę powiadamiania o programach szkoleń i certyfikacji państw członkowskich.
Postanowienia podatkowe — Harmonizacja ustawodawstw — Podatki akcyzowe — Dyrektywa 92/83 — Alkohol i napoje alkoholowe — Stosowanie obniżonych stawek podatku akcyzowego w odniesieniu do niektórych produktów — Piwo warzone przez niezależne, małe browary — Zakres stosowania — Browar nieprodukujący na mocy licencji — Pojęcie — Browar produkujący swoje piwo zgodnie z porozumieniem upoważniającym go do posługiwania się znakami towarowymi i metodami produkcji podmiotu trzeciego — Wyłączenie

(dyrektywa Rady 92/83, art. 4 ust. 2)