ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 4 i art. 20 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003 w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 WE i 82 WE, przyznają Komisji uprawnienia kontrolne w celu umożliwienia jej realizacji zadania polegającego na ochronie wspólnego rynku wewnętrznego przed zakłóceniami konkurencji oraz na karaniu naruszeń reguł konkurencji na tym rynku.

I tak, w szczególności w odniesieniu do wydawanych przez Komisję decyzji w sprawie kontroli z art. 20 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003 wynika, że winny one między innymi wskazywać przedmiot i cel tej kontroli. Ten szczególny obowiązek uzasadniania stanowi zasadniczy wymóg mający nie tylko wykazać, że planowana ingerencja w obrębie danych przedsiębiorstw jest uzasadniona, ale także umożliwić im określenie zakresu ich zobowiązania do współpracy przy jednoczesnym zabezpieczeniu ich prawa do obrony.

Komisja nie ma obowiązku przekazania adresatowi decyzji w sprawie kontroli wszystkich informacji, jakie posiada na temat domniemanych naruszeń, ani dokonania ścisłej kwalifikacji prawnej tych naruszeń, ma ona jednak obowiązek jasno wskazać domniemania, jakie zamierza zweryfikować.

Chociaż Komisja jest niewątpliwie zobowiązana wskazać w swojej decyzji możliwie dokładnie to, co jest poszukiwane, i elementy, których powinna dotyczyć kontrola, to jednak decyzja w sprawie kontroli nie musi koniecznie zawierać dokładnego określenia rynku właściwego, precyzyjnej kwalifikacji prawnej domniemywanych naruszeń ani też wskazania okresu, w jakim domniemane naruszenia miałyby być popełnione, pod warunkiem że decyzja ta zawiera istotne elementy wskazane powyżej.

Biorąc bowiem pod uwagę okoliczność, że kontrole zapoczątkowują dochodzenie, w momencie ich przeprowadzania Komisja nie posiada jeszcze dokładnych informacji potrzebnych do wydania konkretnej opinii prawnej oraz musi dopiero sprawdzić zasadność swoich podejrzeń, jak i znaczenie zaistniałych okoliczności, gdyż kontrole te przeprowadzane są właśnie w celu zebrania dowodów dotyczących naruszenia, którego istnienie instytucja ta podejrzewa.

(por. pkt 33–37)
Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że do zakresu pojęcia „spraw cywilnych i handlowych” w rozumieniu tego przepisu należy powództwo o zapłatę należności z tytułu świadczenia usług przewozu wytoczone przez syndyka przedsiębiorstwa w upadłości wyznaczonego w ramach postępowania upadłościowego wszczętego w państwie członkowskim i skierowane przeciwko podmiotowi, na rzecz którego usługi te zostały wykonane, mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim.

W istocie rozstrzygającym kryterium przyjętym przez Trybunał w celu zidentyfikowania dziedziny, do której należy powództwo, nie są ramy procesowe, w które wpisuje się to powództwo, lecz jego podstawa prawna. Zgodnie z tym podejściem należy badać, czy źródłem uprawnienia lub obowiązku, który służy jako podstawa powództwa, są przepisy wspólne prawa cywilnego i handlowego, czy też przepisy stanowiące od nich odstępstwo, szczególne dla postępowań upadłościowych.

Powództwo o zapłatę należności z tytułu świadczenia usług w wykonaniu umowy przewozu mogłoby zostać wytoczone przez samego wierzyciela zanim nie stracił do tego legitymacji w wyniku wszczęcia wobec niego postępowania upadłościowego, a w takim przypadku podlegałoby ono regułom ustalania jurysdykcji mającym zastosowanie w sprawach cywilnych i handlowych. Fakt, że po wszczęciu postępowania upadłościowego wobec świadczącego usługi powództwo o zapłatę jest wytaczane przez syndyka wyznaczonego w ramach tego postępowania i że ten ostatni działa w interesie wierzycieli, nie zmienia w sposób istotny charakteru powoływanej wierzytelności, która co do zasady pozostaje poddana niezmienionym regułom prawnym. Takie powództwo nie wykazuje bezpośredniego związku ze wszczętym wobec powoda postępowaniem upadłościowym. Wynika z tego – bez konieczności badania, czy powództwo jest ściśle związane z postępowaniem upadłościowym – że należy uznać, iż takie powództwo nie wchodzi w zakres zastosowania art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1346/2000 i – symetrycznie – że nie dotyczy ono upadłości w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 44/2001.

(por. pkt 27–32; pkt 1 sentencji)
Rozporządzenie nr 1408/71 w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 118/97 zmienionym rozporządzeniem nr 592/2008 a w szczególności jego art. 13, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono temu, aby państwo członkowskie zostało uznane za państwo właściwe do przyznania osobie świadczenia rodzinnego wyłącznie ze względu na fakt, iż osoba ta jest zameldowana na pobyt stały na terytorium tego państwa członkowskiego, w sytuacji gdy ani ona, ani członkowie jej rodziny nie pracują ani nie mają zwykłego miejsca zamieszkania we wspomnianym państwie członkowskim. Artykuł 13 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on także temu, aby państwo członkowskie, które nie jest państwem właściwym w odniesieniu do danej osoby, przyznało jej świadczenia rodzinne, chyba że istnieje precyzyjny i szczególnie bliski łącznik między rozpatrywaną sytuacją a terytorium tego pierwszego państwa członkowskiego.

(por. pkt 30; pkt 1 sentencji)
Pojęcie „nieprawidłowości”, o którym mowa w art. 38 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 1260/1999 ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych, należy interpretować jako odnoszące się do każdego naruszenia prawa Unii wynikającego z działania lub zaniechania, które mogłoby spowodować szkodę w ogólnym budżecie Unii. Uwzględniając wspomnianą definicję nieprawidłowości, omawiany przepis należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on państwa członkowskie do zapobiegania wynikającym z działania lub zaniechania naruszeniom prawa Unii, które mogłoby spowodować szkodę w ogólnym budżecie Unii, do ich wykrywania i poprawiania, do informowania o takich nieprawidłowościach Komisji oraz do powiadamiania jej o postępie postępowań administracyjnych i sądowych dotyczących tych nieprawidłowości.

(por. pkt 49, 50)
Przewidziany w art. 45 dyrektywy 85/611 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), obowiązek, zgodnie z którym przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe, które prowadzi obrót swoimi jednostkami uczestnictwa na terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo, w którym ma siedzibę, jest zobowiązane do zapewnienia dokonywania płatności na rzecz posiadaczy jednostek uczestnictwa w państwie członkowskim, w którym jego jednostki znajdują się w obrocie, należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje on wydawania posiadaczom świadectw jednostek uczestnictwa, które są wpisane pod ich nazwiskiem do prowadzonego przez emitenta rejestru posiadaczy jednostek uczestnictwa.

W istocie przepisy dyrektywy 85/611 nie zawierają żadnego przepisu dotyczącego zasad reprezentacji, posiadania i obrotu jednostkami uczestnictwa UCITS ani środków służących wykazaniu prawa własności jednostek uczestnictwa w celu wykonania przez ich posiadacza praw z nimi związanych.

W konsekwencji omawiana dyrektywa nie reguluje ww. dziedzin i ogranicza się do ustanowienia obowiązku udostępnienia informacji posiadaczom jednostek uczestnictwa w tym zakresie.

(por. pkt 41, 44, 47; sentencja)
Rozporządzenie nr 1896/2006 ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty należy interpretować w ten sposób, że procedury, o których mowa w art. 16–20 tego rozporządzenia, nie mają zastosowania w przypadku, gdy okazuje się, że europejski nakaz zapłaty nie został doręczony w sposób zgodny z minimalnymi standardami określonymi w art. 13–15 wspomnianego rozporządzenia. W sytuacji gdy uchybienie takie zostanie ujawnione dopiero po stwierdzeniu wykonalności europejskiego nakazu zapłaty, pozwany powinien mieć możliwość powołania się na to uchybienie; jeżeli uchybienie to zostanie należycie dowiedzione, powinno ono skutkować nieważnością tego stwierdzenia wykonalności.

W istocie po pierwsze, ponieważ europejski nakaz zapłaty nie zostaje doręczony w sposób zgodny z owymi minimalnymi standardami, pozwany nie otrzymuje formularza F, za pomocą którego może wnieść sprzeciw od tego nakazu zapłaty, i który jest mu doręczany pozwanemu wraz z formularzem E zawierającym nakaz, pozwany zatem nie zostaje prawidłowo poinformowany o istnieniu i podstawie prawnej wydanego przeciwko niemu europejskiego nakazu zapłaty. W takim przypadku niekoniecznie pozwany niekoniecznie posiada wszystkie potrzebne informacje pozwalające mu zdecydować, czy powinien wnieść sprzeciw od tego nakazu, czy też nie. Sytuacja taka nie daje się pogodzić z zachowaniem prawa do obrony przysługującego pozwanemu.

Po drugie, w razie braku takiego doręczenia termin do wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 1896/2006, nie rozpoczyna swojego biegu, w czego rezultacie zostaje podważona ważność procedur, które są zależne od upływu tego terminu, takich jak stwierdzenie wykonalności, o którym mowa w art. 18 wspomnianego rozporządzenia, lub wniosek o ponowne zbadanie, o którym mowa w jego art. 20 – mimo że procedury te zostały już uruchomione. Co się tyczy w szczególności procedury ponownego badania jest ona stosowana w wyjątkowych przypadkach określonych w art. 20 owego rozporządzenia, a brak doręczenia do owych wyjątkowych sytuacji nie należy.

Ponieważ wreszcie rozporządzenie nr 1896/2006 milczy na temat ewentualnych środków zaskarżenia przysługujących pozwanemu w sytuacji, gdy dopiero po stwierdzeniu wykonalności europejskiego nakazu zapłaty okazuje się, że nakaz ten nie został doręczony w sposób zgodny z owymi minimalnymi standardami, owe kwestie proceduralne na mocy art. 26 rozporządzenia nr 1896/2006 podlegają prawu krajowemu.

(por. pkt 40–49; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Dyrektywa 2001/83 – Kwalifikacja produktu jako produktu leczniczego wedle funkcji – Kryteria – Możliwość powodowania korzystnych skutków, bezpośrednich lub pośrednich, dla zdrowia ludzkiego

(dyrektywa 2001/83 Parlamentu Europejskiego i Rady, zmieniona dyrektywą 2004/27, art. 1 pkt 2, art. 4 ust. 4)

Summary

Artykuł 1 pkt 2 lit. b) dyrektywy 2001/83 w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą 2004/27, należy interpretować w ten sposób, że wyłącza on substancje, które wywierają skutki ograniczające się do zwykłej zmiany funkcji fizjologicznych, a nie są w stanie spowodować korzystnych skutków, bezpośrednich lub pośrednich, dla zdrowia ludzkiego, są spożywane wyłącznie w celu wywołania stanu odurzenia i w konsekwencji są szkodliwe dla zdrowia ludzkiego.

(por. pkt 50; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Wniosek o wykładnię konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców – Przepisy konwencji niewiążącej Unii – Brak wskazania w pytaniu prejudycjalnym zasady prawa Unii odsyłającej do art. 31 konwencji – Brak właściwości Trybunału

(art. 267 TFUE; konwencja genewska dotycząca statusu uchodźców, art. 31; dyrektywa Rady 2004/83)

Summary

Tylko jeżeli Unia przejęła kompetencje wykonywane uprzednio przez państwa członkowskie w zakresie zastosowania konwencji międzynarodowej niezawartej przez Unię i w konsekwencji postanowienia tej konwencji mają wiążący skutek dla Unii, oraz w zakresie, w jakim przejęła ona te kompetencje, Trybunał jest właściwy do dokonania wykładni takiej konwencji.

O ile w ramach ustanawiania wspólnego europejskiego systemu azylowego w zakresie zastosowania konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców zostało wprawdzie przyjętych kilka aktów prawnych, jest jednak oczywiste, że państwa członkowskie zachowały pewne kompetencje należące do tego zakresu, zwłaszcza w obszarze objętym art. 31 tej konwencji. Co za tym idzie, Trybunał nie może być właściwy do dokonywania wykładni bezpośrednio art. 31 tej konwencji.

Fakt, że art. 78 TFUE stanowi, iż wspólna polityka w dziedzinie azylu musi być zgodna z konwencją genewską, a art. 18 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej podkreśla, że gwarantuje się prawo do azylu z poszanowaniem zasad tej konwencji i protokołu dotyczącego statusu uchodźców z dnia 31 stycznia 1967 r., nie jest w stanie podważyć stwierdzenia o braku właściwości Trybunału.

Ponadto jakkolwiek w interesie Unii leży, by dla uniknięcia rozbieżności interpretacyjnych mogących powstać w przyszłości postanowienia tej konwencji międzynarodowej przejęte przez prawo krajowe oraz przepisy prawa Unii były interpretowane w sposób jednolity, niezależnie od warunków, w jakich mają zostać zastosowane, to jednak należy stwierdzić, że art. 31 konwencji genewskiej nie został przejęty przez treść prawa Unii, a kilka przepisów tego prawa odnosi się do tego artykułu.

Tymczasem chociaż Trybunał uznał się za właściwy do dokonania wykładni przepisów konwencji genewskiej, do których odsyłały przepisy prawa Unii, to jednak nie może to mieć miejsca gdy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym nie zawiera żadnej wzmianki o przepisie prawa Unii, który odsyłałby do art. 31 konwencji genewskiej.

(por. pkt 23–26, 28)
Keywords

Summary



Keywords

1. Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Polityka imigracyjna – Powrót nielegalnie przebywających obywateli państwa trzeciego – Dyrektywa 2008/115 – Środki detencyjne w celu wydalenia – Uregulowanie krajowe przewidujące umieszczenie tych obywateli w zakładzie karnym wspólnie ze zwykłymi więźniami – Niedopuszczalność – Wyrażenie zgody przez tych obywateli na to umieszczenie – Brak wpływu

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115, art. 16 ust. 1 zdanie drugie)

2. Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Polityka imigracyjna – Powrót nielegalnie przebywających obywateli państwa trzeciego – Dyrektywa 2008/115 – Przedmiot

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115, motyw 17, art. 1)

Summary

1. Artykuł 16 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy 2008/115 w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do wydalenia nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on państwu członkowskiemu na umieszczenie obywatela państwa trzeciego w celu wydalenia w zakładzie karnym wspólnie ze zwykłymi więźniami nawet w przypadku wyrażenia przez tego obywatela zgody na to umieszczenie.

W istocie z brzmienia tego przepisu wynika, że przepis ten nakłada bezwarunkowy obowiązek oddzielenia przebywających nielegalnie obywateli państw trzecich od zwykłych więźniów, gdy państwo członkowskie nie może umieścić tych obywateli w specjalnych ośrodkach detencyjnych. Obowiązek ten nie jest opatrzony żadnym wyjątkiem i że stanowi on gwarancję poszanowania praw wyraźnie przyznanych tym obywatelom przez prawodawcę Unii w zakresie warunków umieszczenia w celu wydalenia w zakładach karnych. W tym względzie obowiązek oddzielenia przebywających nielegalnie obywateli państw trzecich od zwykłych więźniów przewidziany w art. 16 ust. 1 zdanie drugie tej dyrektywy nie jest tylko zwykłą regułą techniczną w zakresie umieszczania obywateli państw trzecich w zakładach karnych i stanowi on zasadniczy warunek tego umieszczenia, bez którego dochowania umieszczenie to co do zasady nie byłoby zgodne z tą dyrektywą. Wobec tego państwo członkowskie nie może brać pod uwagę woli zainteresowanego obywatela państwa trzeciego.

(por. pkt 17, 19, 21–23; sentencja)

2. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 20)
Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 2008/95 – Oznaczenia, z których może składać się znak towarowy – Przedstawienie, w formie zwykłego rysunku bez wskazania rozmiaru ani proporcji zagospodarowania powierzchni sprzedażowej towarów – Pojęcie „usług” – Usługi polegające na świadczeniach związanych z owymi towarami – Włączenie – Przesłanki

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95, art. 2, 3)

2. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Pytania ogólne lub hipotetyczne – Pytanie mające charakter abstrakcyjny i całkowicie hipotetyczny w odniesieniu do przedmiotu sporu postępowania głównego – Niedopuszczalność

(art. 267 TFUE)

Summary

1. Artykuły 2 i 3 dyrektywy 2008/95 mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że przedstawienie w formie zwykłego rysunku bez wskazania rozmiaru ani proporcji zagospodarowania powierzchni sprzedażowej towarów może być zarejestrowane jako znak towarowy w odniesieniu do usług polegających na świadczeniach związanych z owymi towarami, jednak niestanowiących integralnej części ich wprowadzenia do obrotu, pod warunkiem że umożliwia ono odróżnienie usług zgłaszającego od usług innych przedsiębiorstw i że żadna z podstaw odmowy rejestracji wymienionych we wspomnianej dyrektywie nie stoi temu na przeszkodzie.

(por. pkt 27; sentencja)

2. Należy odmówić wydania orzeczenia w trybie prejudycjalnym, o które wystąpił sąd krajowy, w wypadku gdy jest oczywiste, że wykładnia prawa Unii, o którą się zwrócono, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub z przedmiotem sporu w postępowaniu głównym.

(por. pkt 30)
1.

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru — Cel — Konieczność pozostawienia do swobodnego używania [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)] (por. pkt 19)
Z art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1386/2002 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 1164/94, który odnosi się w sposób wyraźny do art. H ust. 2 załącznika II do rozporządzenia nr 1164/94 ustanawiającego Fundusz Spójności, zmienionego rozporządzeniem nr 1264/1999 i rozporządzeniem nr 1265/1999, że Komisja dysponuje, zgodnie z owym art. H ust. 2 trzymiesięcznym terminem dla celów przyjęcia decyzji w przedmiocie korekty finansowej i termin ten rozpoczyna bieg z dniem przeprowadzenia formalnego postępowania wyjaśniającego z państwem członkowskim. O ile prawdą jest, że przepisy mające zastosowanie w okresie od 1994 r do 1999 r. nie przewidywałoby w tym zakresie żadnego terminu, o tyle począwszy od 2000 r. Komisja musi przestrzegać terminu na przyjęcie decyzji w przedmiocie korekty finansowej, terminu, którego zasady stosowaniu różnią się w zależności od mających zastosowanie przepisów.

Ponadto, ponieważ chodzi tu o decyzje mające znaczny wpływ na budżet, jest w interesie zarówno danego państwa członkowskiego, jak również Komisji, aby zakończenie procedury dotyczącej korekty finansowej było przewidywalne, co zakłada ustanowienie wcześniej określonego terminu dla celów przyjęcia ostatecznej decyzji. Przekroczenie terminu przewidzianego dla przyjęcia decyzji w przedmiocie korekty finansowej nie jest zgodne z ogólną zasadą dobrej administracji.

(por. pkt 62, 75, 82, 88, 94–97)
Artykuły 56 TFUE i 57 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym udostępnienie pracowników będących obywatelami państwa trzeciego przez przedsiębiorstwo mające siedzibę w innym państwie członkowskim przedsiębiorstwu korzystającemu, z siedzibą w pierwszym państwie członkowskim, które to przedsiębiorstwo wykorzystuje tych pracowników do realizacji robót na rachunek innego przedsiębiorstwa mającego siedzibę w tym samym państwie członkowskim, jest uzależnione od spełnienia wymogu uzyskania dla tych pracowników zezwolenia na pracę.

W istocie o ile państwo członkowskie ma możliwość sprawdzenia, czy przedsiębiorstwo mające siedzibę w innym państwie członkowskim świadczące na rzecz podmiotu korzystającego z usługi mającego siedzibę w pierwszym państwie członkowskim usługę polegającą na udostępnieniu pracowników będących obywatelami państwa trzeciego nie korzysta ze swobody świadczenia usług w celu innym niż świadczenie przedmiotowej usługi, jak i możliwość podjęcia niezbędnych środków kontroli w tym zakresie, to korzystanie z tych uprawnień nie może jednak umożliwiać temu państwu członkowskiemu ustanowienia nieproporcjonalnych wymogów. Stałe utrzymywanie przez państwo członkowskie wymogu zezwolenia na pracę w odniesieniu do obywateli państw trzecich udostępnionych przedsiębiorstwu mającemu siedzibę w tym państwie członkowskim przez przedsiębiorstwo mające siedzibę w innym państwie członkowskim wykracza jednakże poza to, co konieczne dla osiągnięcia celu realizowanego przez omawiane uregulowanie.

W tym kontekście nałożony na przedsiębiorstwo świadczące usługi obowiązek, aby dostarczyć władzom niderlandzkim informacje poświadczające, że dani pracownicy mają w państwie członkowskim, w którym to przedsiębiorstwo ich zatrudnia, uregulowaną sytuację, zwłaszcza jeśli chodzi o legalność pobytu, zezwolenie na pracę oraz zabezpieczenie socjalne, dawałoby tym władzom, w mniej restrykcyjny, ale zapewniający w podobny jak wymóg zezwolenia na pracę w postępowaniu głównym sposób gwarancje co do legalności sytuacji takich pracowników, a także co do tego, że wykonują oni swoją główną działalność zawodową w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę przedsiębiorstwo świadczące usługi.

Podobnie nałożony na przedsiębiorstwo świadczące usługi obowiązek, aby zawczasu sygnalizować władzom przyjmującego państwa członkowskiego obecność jednego lub większej liczby oddelegowanych pracowników, przewidywany czas ich obecności, a także to, czy świadczenie usługi uzasadnia oddelegowanie, stanowiłoby środek równie skuteczny, a mniej restrykcyjny niż wymóg zezwolenia na pracę. Wymóg taki pozwalałby tym władzom kontrolować, czy podczas oddelegowania przestrzegane są krajowe uregulowania z zakresu prawa zabezpieczeń społecznych, z uwzględnieniem także wymogów postawionych już przedsiębiorstwu zgodnie z przepisami prawa zabezpieczeń społecznych stosowanymi w państwie członkowskim siedziby tego przedsiębiorstwa.

(por. pkt 55–57, 59, 60; sentencja)
Z art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1386/2002 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 1164/94, który odnosi się w sposób wyraźny do art. H ust. 2 załącznika II do rozporządzenia nr 1164/94 ustanawiającego Fundusz Spójności, zmienionego rozporządzeniem nr 1264/1999 i rozporządzeniem nr 1265/1999, że Komisja dysponuje, zgodnie z owym art. H ust. 2 trzymiesięcznym terminem dla celów przyjęcia decyzji w przedmiocie korekty finansowej i termin ten rozpoczyna bieg z dniem przeprowadzenia formalnego postępowania wyjaśniającego z państwem członkowskim. O ile prawdą jest, że przepisy mające zastosowanie w okresie od 1994 r. do 1999 r. nie przewidywało w tym zakresie żadnego terminu, o tyle począwszy od 2000 r. Komisja musi przestrzegać terminu na przyjęcie decyzji w przedmiocie korekty finansowej, terminu, którego zasady stosowaniu różnią się w zależności od mających zastosowanie przepisów.

Ponadto, ponieważ chodzi tu o decyzje mające znaczny wpływ na budżet, jest w interesie zarówno danego państwa członkowskiego, jak również Komisji, aby zakończenie procedury dotyczącej korekty finansowej było przewidywalne, co zakłada ustanowienie wcześniej określonego terminu dla celów przyjęcia ostatecznej decyzji. Przekroczenie terminu przewidzianego dla przyjęcia decyzji w przedmiocie korekty finansowej nie jest zgodne z ogólną zasadą dobrej administracji.

(por. pkt 62, 75, 82, 88, 94–97)