ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 260/22

Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2010 r. — Three-N-Products Private przeciwko OHIM — Shah (AYUURI NATURAL)

(Sprawa T-313/10)

()

2010/C 260/30

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Three-N-Products Private Ltd (New Delhi, Indie) (przedstawiciel: adwokat C. Jäger)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą byli również: S. Shah, A. Shah, M. Shah — A Partnership t/a FUDCO (Wembley, Zjednoczone Królestwo)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawie R 1005/2009-4;

— nakazanie pozwanemu potwierdzenia decyzji Wydziału Sprzeciwów Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 lipca 2009 r. i oddalenia zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5 805 387 w całości;

— obciążenie pozwanego kosztami postępowania;

— obciążenie drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą, w razie gdyby została interwenientem w niniejszej sprawie, kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Sprzeciwów.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą.

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Znak słowny „AYUURI NATURAL” dla towarów należących do klas 3 i 5.

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca.

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 2 996 098 znaku graficznego „Ayur” dla, między innymi, towarów należących do klas 3 i 5; zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5 429 469 znaku słownego „AYUR” dla, między innymi, towarów należących do klas 3 i 5.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu i oddalenie zgłoszenia w całości.

Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania, stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów i oddalenie sprzeciwu.

Podniesione zarzuty: Strona skarżąca podnosi dwa zarzuty w uzasadnieniu skargi.

Na podstawie pierwszego zarzutu strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 7 i 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie uznała, że nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd i że wcześniejsze znaki towarowe mają sugestywną konotację w stosunku do towarów, do których się odnoszą, co ogranicza odróżniający charakter wcześniejszych znaków towarowych.

W drodze drugiego zarzutu strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza art. 65 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza przekroczyła swoje uprawnienia poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, ponieważ decyzja ta jest pozbawiona obiektywizmu i podstaw prawnych.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 260/17

Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2010 r. — CBp Carbon Industries przeciwko OHIM

(Sprawa T-294/10)

()

2010/C 260/23

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: CBp Carbon Industries, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: J. Fish, solicitor, i S. Malynicz, barrister)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 kwietnia 2010 r. w sprawie R 1361/2009-1;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „CARBON GREEK” dla towarów z klasy 17 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 973 531

Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: skarżąca podnosi dwa zarzuty na poparcie swojej skargi.

W ramach pierwszego zarzutu skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na błędne ocenę przez Izbę Odwoławczą charakteru odróżniającego rozpatrywanego znaku towarowego w odniesieniu do danych towarów.

W ramach drugiego zarzutu skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na: i) popełnienie błędu przez Izbę Odwoławczą co do znaczenia i składni rozpatrywanego znaku towarowego oraz jego zdatności do natychmiastowego i bezpośredniego opisu rozpatrywanych towarów i usług; ii) z jednej strony prawidłowe stwierdzenie przez Izbę Odwoławczą, że właściwy krąg odbiorców jest specjalistyczny, jednak z drugiej strony niestwierdzenie z urzędu okoliczności wskazujących na to, że rozpatrywany znak towarowy jest opisowy dla właściwego kręgu odbiorców; oraz iii) niestwierdzenie przez Izbę Odwoławczą na podstawie dowodów, że we właściwiej specjalistycznej dziedzinie istnieje zasadne prawdopodobieństwo, iż inni przedsiębiorcy będą chcieli używać rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego w przyszłości.
Po trzecie, zdaniem skarżącej Komisja naruszyła art. 2 rozporządzenia WE w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, dokonując błędnej oceny skutków, jakie miały pociągnąć za sobą zobowiązania Oracle po dokonaniu koncentracji, i, co za tym idzie, nie stosując standardu przeprowadzenia dowodu wymaganego od Komisji w przepisach prawa wspólnotowego; w ten sposób Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie. Wydając decyzję zatwierdzającą na podstawie art. 2 rozporządzenia WE w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw Komisja naruszyła zatem prawo.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 260/24

Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2010 r. — Fürstlich Castell'sches Domänenamt przeciwko OHIM — Castel Frères (CASTEL)

(Sprawa T-320/10)

()

2010/C 260/33

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Fürstlich Castell'sches Domänenamt, Albrecht Fürst zu Castell-Castell (Castell, Niemcy) (przedstawiciele: R. Kunze, solicitor, adwokaci G. Würtenberger i T. Wittmann)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Castel Frères S.A. (Blanquefort, Francja)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 maja 2010 r. w sprawie R 962/2009-2;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „CASTEL” dla towarów z klasy 33 — wspólnotowy znak towarowy nr 2 678 167

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Castel Frères SA

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Wniosek o unieważnienie został oparty na bezwzględnych podstawach odmowy rejestracji określonych w art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009

Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza: (i) z jednej strony prawidłowo ustaliła, że „Castell” stanowi uznane oznaczenie pochodzenia dla win, natomiast z drugiej strony mylnie stwierdziła, że zakwestionowany znak towarowy „CASTEL” w oczywisty sposób różnił się od „Castell”, i w rezultacie doszła do wniosku, że zakwestionowany znak towarowy mógł zostać dopuszczony do rejestracji; (ii) twierdząc, że „CASTEL” jest słowem powszechnie używanych w sektorze wina dla „znaku”, błędnie nie doszła do wniosku, że „CASTEL” nie mógł zostać dopuszczony do rejestracji. Naruszenie art. 65 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza wykroczyła poza przysługujące jej uprawnienia, uzasadniając swoją decyzję „pokojowym współistnieniem”, mimo że znaczenie tej teorii nie jest oczywiste w przypadku rejestracji znaku.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 260/20

Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2010 r. — Yusef przeciwko Komisji

(Sprawa T-306/10)

()

2010/C 260/28

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Hani El Sayyed Elsebai Yusef (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: E. Grieves, barrister i H. Miller, solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

— oświadczenie, że brak działania ze strony Komisji i nieusunięcie przez nią imienia i nazwiska skarżącego z wykazu zawartego w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 było niezgodne z prawem;

— natychmiastowe nakazanie Komisji usunięcia imienia i nazwiska skarżącego z wykazu zawartego w omawianym załączniku;

— obciążenie Komisji, poza jej własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez skarżącego, a także jakimikolwiek kwotami uiszczonymi przez kasę Trybunału Sprawiedliwości z tytułu pomocy w zakresie kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący wniósł, na podstawie art. 265 TFUE, skargę o uchylenie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1629/2005 z dnia 5 października 2005 r. zmieniającego po raz pięćdziesiąty czwarty rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 (1), w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącego.

Skarżący przedstawia trzy zarzuty na poparcie skargi.

Po pierwsze, skarżący utrzymuje, że Komisja nie przeprowadziła niezależnej kontroli podstawy umieszczenia skarżącego w wykazie zawartym w załączniku I i w żadnym momencie nie zwróciła się o uzasadnienie takiego umieszczenia.

Po drugie, twierdzi on, że Komisja nie poinformowała go o jakichkolwiek przyczynach uzasadniających umieszczenie jego imienia i nazwiska w wykazie zawartym w załączniku I, z naruszeniem jego prawa do skutecznego środka zaskarżenia, prawa do jego własnej obrony oraz jego prawa własności, jakie gwarantuje mu europejska konwencja praw człowieka.

Po trzecie, skarżący utrzymuje, że nieusunięcie przez Komisję imienia i nazwiska skarżącego z wykazu zawartego w załączniku I jest nieracjonalne, ponieważ nic nie świadczy o tym, aby właściwe kryteria umieszczania osób w wykazie załącznika I zostały spełnione, a Foreign and Commonwealth Office Zjednoczonego Królestwa stoi na stanowisku, że skarżący przestał już spełniać właściwe kryteria.

(1) Dz.U. L 260 s. 10.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 246/37

Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2010 r. — Internationaler Hilfsfonds przeciwko Komisji

(Sprawa T-300/10)

()

2010/C 246/64

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Internationaler Hilfsfonds eV (Rosbach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat H. Kaltenecker)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 kwietnia 2010 r. w zakresie w jakim Komisja odmawia w niej dostępu do dokumentów nieujawnionych lub ujawnionych jedynie w części;

— Obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Storna skarżącą wnosi skargę przeciwko decyzji Komisji z dnia 29 kwietnia 2010 r., w której Komisja częściowo oddaliła jej powtórny wniosek o dostęp do nieujawnionych dokumentów dotyczących umowy LIEN 97-2011.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi, co do zasady, że Komisja nie miała, na podstawie wyjątków z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1), uprawnień do odmowy dostępu do wnioskowanych dokumentów, dotyczących ochrony procesu podejmowania decyzji oraz prywatności i integralności osoby fizycznej. W związku z tym strona skarżąca podnosi również, że istnieje nadrzędny interes publiczny przemawiający za ujawnieniem dokumentów, do których dotychczas nie udzielono dostępu.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).
—

nakazanie Komisji zastosowania się do rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji w wyznaczonym przez Trybunał terminie, oraz
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 234/42

Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2010 r. — Land Wien przeciwko Komisji

(Sprawa T-267/10)

()

2010/C 234/76

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Land Wien (przedstawiciel: Rechtsanwalt W.G. Schärf)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 25 marca 2010 r.;

— stwierdzenie, że Komisja Europejska naruszyła rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 (1), gdyż nie wszystkie żądane dokumenty dotyczące rozbudowy bloków 3 i 4 elektrowni jądrowej Mochovce zostały przekazane stronie skarżącej, w związku z czym Komisja dopuściła się bezczynności w rozumieniu art. 265 TFUE i w konsekwencji naruszyła ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001;

— zasądzenie od Komisji na rzecz strony skarżącej, Land Wien, wszystkich kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący kwestionuje decyzję Komisji z dnia 25 marca 2010 r., na podstawie której zamknięte zostało postępowanie w sprawie jego skargi dotyczącej zakończenia budowy bloków 3 i 4 elektrowni jądrowej Mochovce w Słowacji. Skarżący krytykuje ponadto, że nie otrzymał od Komisji wszystkich żądanych dokumentów dotyczących rozbudowy bloków 3 i 4 elektrowni jądrowej Mochovce i że w związku z tym instytucja ta dopuściła się bezczynności w rozumieniu art. 265 TFUE.

Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi, że wydając decyzję z dnia 25 marca 2010 r., Komisja nie uwzględniła dyrektywy 2003/35/WE (2) i podstawowego prawa przewidzianego w art. 37 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

W związku ze złożonym przezeń wnioskiem o udzielenie informacji skarżący twierdzi, że wskutek nienależytego jego potraktowania naruszony został art. 42 Karty praw podstawowych. Co więcej, naruszony został art. 7 rozporządzenia nr 1049/2001.

Skarżący stoi następnie na stanowisku, że Komisja, nie podejmując działań w związku ze złożonymi do niej skargą i wnioskiem o udzielenie informacji, naruszyła także obowiązki działania ustanowione w traktacie Euratom i opisane dokładniej w wyroku Trybunału z dnia 27 października 2009 r. w sprawie C-115/08 ČEZ, dotychczas nieopublikowanym w Zbiorze.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

(2) Dyrektywa 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidująca udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (Dz.U. L 156, s. 17).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 234/40

Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2010 r. — Rungis express przeciwko OHIM — Žito (MARESTO)

(Sprawa T-243/10)

()

2010/C 234/73

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Rungis express AG (Meckenheim, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt U. Feldmann)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: ŽITO prehrambena industrija d.d. (Ljubljana, Słowenia)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie R 691/2009-1;

— oddalenie sprzeciwu strony pozwanej.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak słowny MARESTO dla towarów należących do klasy 29

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: ŽITO prehrambena industrija d.d.

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: znak graficzny przedstawiający kucharza i zawierający element słowny „M·A·E·S·T·R·O” dla towarów należących do klas 29 i 30, krajowy znak graficzny zawierający element słowny „M·A·E·S·T·R·O” dla towarów należących do klas 29, 30 i 43 oraz krajowy znak słowny „BRAVO, MAESTRO !” dla towarów należących do klas 29, 30 i 43

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), c) i d) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) w zakresie, w jakim znaki towarowe, na które powołano się w sprzeciwie nie posiadają charakteru odróżniającego lub są wyłącznie opisowe

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)
C 288/43

Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2010 r. — Fraas przeciwko OHIM (Motyw przedstawiający kwadraty w kolorach jasnoszarym, ciemnoszarym, beżowym, ciemnoczerwonym i brązowym)

(Sprawa T-326/10)

()

(2010/C 288/83)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: V. Fraas GmbH (Helmbrechts-Wüstenselbitz, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i R. Kunze)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie R 188/2010-4;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający wzór w kwadraty w kolorach jasnoszarym, ciemnoszarym, beżowym, ciemnoczerwonym i brązowym dla towarów z klas 18, 24 i 25.

Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ rozpatrywany znak ma charakter odróżniający, oraz naruszenie art. 75 i 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie ustosunkowała się do przedstawionej przez skarżącą obszernej argumentacji o charakterze faktycznym i prawnym.

(1) Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)
C 288/44

Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2010 r. — Fraas przeciwko OHIM (Motyw przedstawiający kwadraty w kolorach ciemnoszarym, jasnoszarym, beżowym i ciemnoczerwonym)

(Sprawa T-328/10)

()

(2010/C 288/85)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: V. Fraas GmbH (Helmbrechts-Wüstenselbitz, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i R. Kunze)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie R 190/2010-4;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający wzór w kwadraty w kolorach ciemnoszarym, jasnoszarym, beżowym i ciemnoczerwonym dla towarów z klas 18, 24 i 25.

Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ rozpatrywany znak ma charakter odróżniający, oraz naruszenie art. 75 i 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie ustosunkowała się do przedstawionej przez skarżącą obszernej argumentacji o charakterze faktycznym i prawnym.

(1) Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).
C 288/56

Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2010 r. — Kraft Foods Schweiz przeciwko OHIM — Compañía Nacional de Chocolates (CORONA)

(Sprawa T-357/10)

()

(2010/C 288/104)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Kraft Foods Schweiz Holding GmbH (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokaci P. Péters i T. de Haan)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Compañía Nacional de Chocolates SA (Medellín, Kolumbia)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie R 696/2009-4;

— obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą.

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „CORONA” dla towarów należących do klasy 30.

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca.

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zgłoszenie estońskiego znaku towarowego nr 20671 słownego znaku towarowego „KARUNA” dla towarów należących do klasy 30; zgłoszenie łotewskiego znaku towarowego nr M36592 słownego znaku towarowego „KARUNA” dla towarów należących do klasy 30; zgłoszenie litewskiego znaku towarowego nr 28143 słownego znaku towarowego „KARŪNA” dla towarów należących do klasy 30.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu.

Decyzja Izby Odwoławczej: unieważnienie decyzji Wydziału Sprzeciwów i oddalenie sprzeciwu.

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie wykluczyła prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd; naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie uznała, że znaki nie są podobne lub identyczne.
2)

Tytułem ewentualnym względem powyższych zarzutów naruszenie rozpatrywanego rozporządzenia, ze względu na to iż nie doszło do naruszenia dyrektywy 93/37/EWG dotyczącej zamówień publicznych w odniesieniu do doświadczenia lub średniej ceny.
—

naruszenie art. 24 regulaminu pracowniczego, naruszenie prawa i brak uzasadnienia, ponieważ Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, że organ powołujący był zobowiązany do udzielenia szybkiej pomocy drugiej stronie postępowania bez przeprowadzenia uprzedniego dochodzenia i przed upływem przewidzianego we wspomnianym artykule terminu czterech miesięcy na udzielenie odpowiedzi w sprawie wniosku;