ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Dyrektywę 2002/22 w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywę o usłudze powszechnej), zmienioną dyrektywą 2009/136, należy interpretować w ten sposób, że taryfy specjalne i mechanizm finansowania przewidziane, odpowiednio, w art. 9 i art. 13 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy mają zastosowanie do usług abonamentów internetowych wymagających stacjonarnego przyłączenia do Internetu, ale nie do usług łączności ruchomej, w tym usług abonamentów internetowych świadczonych w ramach wspomnianych usług łączności ruchomej.

W istocie zarówno tytuł, jak i brzmienie art. 4 owej dyrektywy nakładają wyraźnie na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia stacjonarnego przyłączenia do publicznej sieci łączności. Ów obowiązek wynika również z motywu 8 tejże dyrektywy, zgodnie z którym fundamentalnym wymogiem usługi powszechnej jest zapewnienie użytkownikom końcowym, którzy złożą w tym względzie wniosek, przyłączenia do publicznej sieci telefonicznej w oznaczonym miejscu po przystępnej cenie.

Tymczasem wyrażenia „stacjonarny” i „w oznaczonym miejscu” pozostają w sprzeczności z wyrażeniem „ruchomy”.

Dlatego też usługi łączności ruchomej są z definicji wyłączone z minimalnego zestawu usług powszechnych określonego w rozdziale II dyrektywy 2002/22, zmienionej dyrektywą 2009/136, ponieważ ich świadczenie nie zakłada dostępu i stacjonarnego przyłączenia do publicznej sieci łączności. Podobnie usługi abonamentów internetowych świadczone w ramach usług łączności ruchomej nie są objęte tym minimalnym zestawem. Natomiast usługi abonamentów internetowych są objęte tym zestawem, jeśli ich świadczenie zakłada stacjonarne przyłączenie do Internetu.

Jeśli usługi łączności ruchomej, w tym usługi abonamentów internetowych świadczonych w ramach wspomnianych usług łączności ruchomej, zostają publicznie udostępnione na terytorium kraju jako „dodatkowe usługi obowiązkowe” w rozumieniu art. 32 omawianej dyrektywy, ich finansowanie nie może zostać zapewnione na gruncie prawa krajowego przez mechanizm implikujący udział konkretnych przedsiębiorstw.

Jak wynika bowiem z motywu 25 owej dyrektywy, państwom członkowskim nie wolno zobowiązywać uczestników rynku do uiszczania składek finansowych z tytułu środków, które nie są objęte obowiązkami z tytułu świadczenia usługi powszechnej. Tak więc o ile każde państwo członkowskie może finansować szczególne środki w zgodzie z prawem Unii, o tyle nie może tego czynić za pomocą wkładów pochodzących od uczestników rynku.

(por. pkt 34–37, 42, 43; sentencja)
Wykładni art. 11 pkt 4 akapit drugi dyrektywy 92/85 w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiątej dyrektywy szczegółowej w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391) należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie mogło odmówić przyznania pracownicy świadczenia macierzyńskiego z tego powodu, że jako urzędniczka, która uzyskała zgodę na pozostawanie w dyspozycji pracodawcy bez pełnienia obowiązków z przyczyn osobistych w celu wykonywania pracy najemnej, nie ukończyła ona, w ramach pracy najemnej, minimalnego okresu składkowego wymaganego prawem krajowym w celu korzystania z rzeczonego zasiłku macierzyńskiego, nawet jeżeli w okresie bezpośrednio poprzedzającym przewidywany termin porodu pracowała dłużej niż 12 miesięcy.

Celem dyrektywy 92/85, która została przyjęta na podstawie art. 118A traktatu EWG, któremu odpowiada art. 153 TFUE, jest sprzyjanie poprawie w miejscu pracy zdrowia i bezpieczeństwa pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, lub karmiących piersią. W tym kontekście, i jak wynika z motywu siedemnastego dyrektywy 92/85, w celu uniknięcia ryzyka, że przepisy dotyczące urlopu macierzyńskiego byłyby pozbawione skuteczności (effet utile) w razie niezachowania praw wynikających z umowy o pracę, prawodawca Unii w art. 11 pkt 2 lit. b) dyrektywy 92/85 zdecydował o utrzymaniu wynagrodzenia i/lub prawa do odpowiednich zasiłków w stosunku do pracownic, do których ma zastosowanie dyrektywa w wypadku urlopu macierzyńskiego, o którym mowa w art. 8 rzeczonej dyrektywy. Tymczasem wymaganie odrębnego minimalnego okresu składkowego przy każdej zmianie statusu lub pracy oznaczałoby zakwestionowanie minimalnej ochrony przewidzianej w art. 11 pkt 2 dyrektywy 92/85, w sytuacji gdy pracownica nie ukończyła sześciomiesięcznego minimalnego okresu składkowego w nowym miejscu zatrudnienia, nawet jeżeli bezpośrednio przed przewidywanym terminem porodu zgromadziła okresy aktywności zawodowej powyżej 12 miesięcy.

W tym względzie ani art. 11 pkt 4 akapit drugi dyrektywy 92/85, ani żaden inny przepis owej dyrektywy nie wprowadza warunku dotyczącego charakteru tych okresów aktywności zawodowej. W tych okolicznościach poprzedzający okres aktywności zawodowej nie może zostać ograniczony do jednego tylko zatrudnienia w okresie przed przewidywanym terminem porodu. Okres aktywności zawodowej należy rozumieć w ten sposób, że obejmuje on różne, kolejne sytuacje pozostawania przez pracownicę w stosunku zatrudnienia przed owym terminem, w tym zatrudnienia przez różnych pracodawców i na podstawie odmiennych statusów.

(por. pkt 40, 41, 44–46, 49, 51; sentencja)
Wszystkie środki krajowe w ramach dziedziny będącej przedmiotem wyczerpującej harmonizacji unijnej powinny być oceniane w świetle tych przepisów harmonizujących, a nie postanowień prawa pierwotnego. W tym względzie w celu zbadania, czy harmonizacja dokonana w dyrektywie ma charakter wyczerpujący, do Trybunału należy dokonanie wykładni tych przepisów przy uwzględnieniu nie tylko ich brzmienia, lecz także kontekstu, w jakim zostały umieszczone, oraz celów regulacji, której część stanowią.

Co się tyczy dyrektywy 94/11 w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do etykietowania materiałów używanych w głównych częściach składowych obuwia przeznaczonego do sprzedaży konsumentom, z wykładni literalnej jej art. 3 i 5 w związku z celami owej dyrektywy wynika, że dyrektywa ta dokonuje wyczerpującej harmonizacji zakresu samych obowiązków etykietowania materiałów używanych w głównych częściach składowych obuwia, które, gdy zostaną spełnione, skutkują zakazem stanowienia przez państwa członkowskie przeszkód we wprowadzeniu tych produktów do obrotu. W tych okolicznościach przepisy krajowe dotyczące etykietowania skórzanych składników obuwia pochodzących z innych państw członkowskich lub wprowadzonych już do obrotu na obszarze Unii, należy rozpatrzyć jedynie w świetle przepisów dyrektywy 94/11, a nie w świetle przepisów prawa pierwotnego.

(por. pkt 33–35, 39, 40)
Artykuł 107 ust. 1 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, iż przepis prawa krajowego, który w celu zapewnienia ochrony interesów gospodarstw rolnych zakazuje podmiotowi działającemu w imieniu państwa sprzedaży – w trybie przetargu publicznego – gruntu rolnego na rzecz oferenta proponującego najwyższą cenę, w wypadku gdy właściwy organ administracji lokalnej uzna, że oferta tego oferenta jest znacząco nieproporcjonalna do szacowanej wartości tego gruntu, nie może stanowić pomocy państwa, pod warunkiem że zastosowanie tego przepisu prowadzi do uzyskania ceny jak najbliższej wartości rynkowej omawianego gruntu rolnego, co winien ustalić sąd odsyłający.

(por. pkt 55; sentencja)
Artykuł 2 ust. 1 i art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/96 w sprawie zużytego sprzętu elektrotechnicznego i elektronicznego, jak również pkt 6 załącznika IA i pkt 6 załącznika IB do tej dyrektywy z jednej strony oraz art. 2 ust. 1 lit. a), art. 2 ust. 3 lit. b) i art. 3 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 2012/19 w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, jak również pkt 6 załącznika I i pkt 6 załącznika II do tej dyrektywy z drugiej strony należy interpretować w ten sposób, że napędy bram garażowych, wymagające do prawidłowego działania zasilania prądem elektrycznym o napięciu znamionowym wynoszącym około 220–240 woltów, które zaprojektowane zostały tak, by zamontować je razem z odpowiednią bramą garażową jako część wyposażenia budynku, i które mogą zostać w dowolnym czasie zdemontowane, zamontowane na nowo lub dodane do tego wyposażenia, są objęte zakresem stosowania, odpowiednio, dyrektywy 2002/96 i dyrektywy 2012/19 w okresie przejściowym wskazanym w art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2012/19.

Z art. 2 dyrektywy 2002/96 wynika bowiem, że jej zakresem stosowania objęte są produkty spełniające kumulatywnie trzy przesłanki, mianowicie, po pierwsze, stanowią one sprzęt elektrotechniczny i elektroniczny (EEE), po drugie, są ujęte w kategoriach wymienionych w załączniku IA do tej dyrektywy, a po trzecie, nie są częścią innego rodzaju urządzenia, które nie wchodzi w zakres stosowania tej dyrektywy, i nie stanowią takiego urządzenia.

Co się tyczy części pierwszej przesłanki owe napędy mogą stanowić EEE w rozumieniu dyrektywy 2002/96 i są one EEE w rozumieniu dyrektywy 2012/19, ponieważ działanie tych napędów jest uzależnione od zasilania prądem elektrycznym, którego napięcie jest niższe od norm określonych w tych dyrektywach.

Co się tyczy drugiej przesłanki, owe napędy stanowią narzędzia elektryczne lub elektroniczne w rozumieniu rzeczonych dyrektyw w zakresie, w jakim zostają zaopatrzone w energię elektryczną i pozwalają uruchomić bramy garażowe i sterować nimi. Ponadto owe napędy nie mogą być zakwalifikowane ani jako narzędzia przemysłowe w rozumieniu dyrektywy 2002/96, gdyż owe napędy nie są wykorzystywane w procesie przemysłowego wytwarzania lub przekształcania produktów, ani też jako wielkogabarytowe stacjonarne narzędzia przemysłowe w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2012/19.

Co się tyczy trzeciej przesłanki dotyczącej – interpretowanych ściśle – wyjątków od stosowania dyrektywy, w zakresie, w jakim omawiane napędy mogą zostać w dowolnym czasie zdemontowane, zamontowane na nowo lub dodane do wyposażenia budynku, a zatem nie zostały zaprojektowane, by działać wyłącznie z niektórymi bramami, owe napędy nie mogą w żadnym razie zostać uznane za specjalnie zaprojektowane i zainstalowane jako część tego sprzętu, a zatem nie mogą być objęte odstępstwami przewidzianymi w art. 2 ust. 1 dyrektywy 20002/96 i w art. 2 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2012/19.

(por. pkt 37, 39, 47, 49, 53, 55–59; sentencja)
Używanie oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym w rozumieniu art. 5 dyrektywy 89/104 mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych ma miejsce, gdy dany podmiot gospodarczy używa tego oznaczenia w ramach własnej działalności handlowej. Sytuacja taka ma miejsce na przykład w wypadku, gdy podmiot gospodarczy dokonuje przywozu towarów oznaczonych znakiem towarowym, którego nie jest właścicielem, lub przekazuje te towary składującemu w celu wprowadzenia do obrotu.

Co się tyczy zawartego w art. 5 pierwszej dyrektywy 89/104 mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych wyrażenia „w obrocie handlowym”, oznaczenie jest używane w obrocie handlowym, jeżeli używanie to ma miejsce w kontekście działalności handlowej mającej na celu przysporzenie korzyści gospodarczej, a nie w sferze prywatnej. Sytuacja taka ma miejsce, w wypadku gdy podmiot gospodarczy działający w dziedzinie handlu równoległego towarami oznaczonymi znakiem towarowym przywozi i składuje takie towary.

Artykuł 5 pierwszej dyrektywy 89/104 mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego zarejestrowanego w jednym państwie członkowskim lub w większej ich liczbie może sprzeciwić się temu, aby osoba trzecia poddała procedurze zawieszenia poboru akcyzy towary oznaczone tym znakiem towarowym po wprowadzeniu ich, bez zgody tego właściciela, do Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) oraz po dopuszczeniu ich do swobodnego obrotu.

Przywóz towarów bez zgody właściciela danego znaku towarowego i przechowywanie tych towarów w składzie podatkowym w oczekiwaniu na ich dopuszczenie do konsumpcji w Unii skutkują pozbawieniem właściciela tego znaku towarowego możliwości kontroli szczegółowych warunków pierwszego wprowadzenia do obrotu w EOG towarów oznaczonych jego znakiem towarowym. Takie działania naruszają zatem funkcję znaku towarowego polegającą na identyfikacji przedsiębiorstwa, z którego pochodzą towary i pod którego kontrolą organizowane jest pierwsze wprowadzenie do obrotu. Powyższej analizy nie podaje w wątpliwość fakt, że towary przywiezione i objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy mogą następnie zostać wywiezione do państwa trzeciego i nie będą zatem nigdy dopuszczone do konsumpcji w państwie członkowskim. Ewentualność ta nie stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów odnoszących się do znaków towarowych w stosunku do towarów przywiezionych na terytorium Unii. Ponadto sam wywóz również stanowi czynność wskazaną w art. 5 ust. 3 dyrektywy 89/104.

(por. pkt 48–50; sentencja)
Dyrektywa 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej sprzeciwia się przepisom krajowym, na mocy których prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego od towarów lub usług wykorzystanych do celów transakcji podlegających opodatkowaniu odmówiono podatnikowi mającemu jednak zapłacić podatek, który powinien był on pobrać, wyłącznie z tego względu, że nie był on zarejestrowany do celów podatku od wartości dodanej przy dokonywaniu tych transakcji, i to do czasu, gdy nie został on prawidłowo zarejestrowany do celów podatku od wartości dodanej i nie została złożona deklaracja w zakresie należnego podatku.

W istocie prawo do odliczenia stanowi podstawową zasadę wspólnego systemu podatku od wartości dodanej i co do zasady nie może być ograniczane oraz jest ono wykonywane w sposób bezpośredni w stosunku do całego podatku obciążającego transakcje powodujące naliczenie podatku. Ponadto zasada neutralności podatku od wartości dodanej wymaga, by prawo do odliczenia tego naliczonego podatku zostało przyznane w razie spełnienia podstawowych wymagań, nawet jeśli podatnicy nie spełnili niektórych wymagań formalnych. W konsekwencji, jeżeli organ podatkowy posiada informacje niezbędne do ustalenia, że zostały spełnione podstawowe wymagania, to nie może on nakładać dodatkowych warunków dotyczących przysługującego podatnikowi prawa do odliczenia tego podatku, które mogłyby w efekcie praktycznie uniemożliwić wykonanie tego prawa. W tym względzie identyfikacja do celów podatku od wartości dodanej, o której mowa w art. 214 dyrektywy 2006/112, oraz obowiązek zgłoszenia przez podatnika rozpoczęcia, zmiany i zakończenia działalności, przewidziany w art. 213 tejże dyrektywy, stanowią jedynie wymogi formalne do celów kontrolnych, które nie mogą podważać w szczególności prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej, jeżeli materialne przesłanki powstania tego prawa zostały spełnione. Natomiast sankcjonowanie z tytułu nieprzestrzegania przez podatnika obowiązków w zakresie rachunkowości i składania deklaracji odmową prawa do odliczenia wykracza w sposób oczywisty poza to, co jest niezbędne do realizacji celu polegającego na zapewnieniu prawidłowego stosowania tych obowiązków, w sytuacji gdy prawo Unii nie stoi na przeszkodzie, by państwa członkowskie nakładały w odpowiednich przypadkach, jako sankcje za naruszenie wspomnianych obowiązków, grzywny lub kary pieniężne proporcjonalne do wagi naruszenia.

(por. pkt 56, 58–60, 63, 65; pkt 2 sentencji)
W celu ustalenia wysokości grzywny za naruszenie reguł konkurencji, pojęcie wartości sprzedaży, o którym mowa w pkt 13 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003, obejmuje sprzedaż zrealizowaną na rynku, którego dotyczy naruszenie w obrębie Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), przy czym nie trzeba ustalać, czy naruszenie to miało rzeczywiście wpływ na tę sprzedaż, gdyż część obrotu pochodząca ze sprzedaży produktów będących przedmiotem naruszenia najlepiej odzwierciedla znaczenie gospodarcze tego naruszenia. Chociaż wspomniane pojęcie nie powinno rozciągać się do tego stopnia, by obejmowało osiągniętą przez dane przedsiębiorstwo sprzedaż nieobjętą w żaden sposób zakresem działania zarzucanego kartelu, to jednak sprzeczne z celem przyświecającym art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 byłoby, gdyby uczestnicy kartelu, którzy są zintegrowani pionowo, mogliby, z tego tylko względu, że wmontowali produkty będące przedmiotem naruszenia w wyrobach gotowych poza EOG, doprowadzić do wykluczenia z obliczenia grzywny ułamka wartości ich sprzedaży tych wyrobów gotowych dokonanej w obrębie EOG mogącego odpowiadać wartości produktów będących przedmiotem naruszenia.

W istocie zintegrowane pionowo przedsiębiorstwa mogą czerpać korzyści z porozumienia w sprawie horyzontalnego ustalania cen zawartego z naruszeniem art. 101 TFUE nie tylko w ramach sprzedaży na rzecz niezależnych podmiotów trzecich na rynku produktów będących przedmiotem tego naruszenia, lecz także na rynku niższego szczebla produktów przetworzonych, w których skład wchodzą te produkty, i to z dwóch różnych tytułów. Albo przedsiębiorstwa te przenoszą wynikające z przedmiotu naruszenia podwyżki ceny składników na cenę produktów przetworzonych, albo ich nie przenoszą, co oznacza z kolei przyznanie im korzyści w zakresie kosztów w porównaniu z ich konkurentami, którzy zaopatrują się w te same składniki na rynku produktów będących przedmiotem naruszenia. Wyłączenie tej sprzedaży miałoby skutek w postaci sztucznego zminimalizowania znaczenia gospodarczego naruszenia popełnionego przez dane przedsiębiorstwo, gdyż sama okoliczność, że wyklucza się uwzględnienie takiej sprzedaży, na którą rzeczywiście miał wpływ kartel w EOG, prowadziłaby do nałożenia w rezultacie grzywny bez realnego związku z zakresem działania tegoż kartelu na tym terytorium.

Uwzględnienie tej sprzedaży wewnętrznej dokonanej poza EOG przez przedsiębiorstwo pionowo zintegrowane, do celów obliczenia grzywny nie wykracza poza granice właściwości miejscowej Komisji. Komisja jest bowiem uprawniona do zastosowania art. 101 TFUE do ogólnoświatowego kartelu, gdyż uczestnicy tego kartelu wprowadzili w życie ten ogólnoświatowy kartel w EOG, dokonując na tym terytorium bezpośredniej sprzedaży produktu, którego dotyczy naruszenie, na rzecz niezależnych podmiotów trzecich. W takim wypadku natomiast istotne jest by wartość sprzedaży, którą trzeba uwzględnić do obliczenia grzywny odzwierciedlała znaczenie gospodarcze naruszenia i stopień zaangażowania danego przedsiębiorstwa w tym naruszeniu.

(por. pkt 51, 55, 56, 62, 70–74)
W dziedzinie pomocy państwa wymóg selektywności wynikający z art. 107 ust. 1 TFUE należy wyraźnie odróżnić od jednoczesnego ustalenia istnienia korzyści gospodarczej, ponieważ jeśli Komisja stwierdziła istnienie szeroko rozumianej korzyści, wynikającej bezpośrednio lub pośrednio z danego środka, do Komisji należy jeszcze ustalenie, że korzyść ta dotyczy wyłącznie jednego przedsiębiorstwa lub kilku. W tym zakresie do Komisji należy w szczególności wykazanie, że dany środek wprowadza rozróżnienie między przedsiębiorstwami, które w świetle zamierzonego celu znajdują się w porównywalnej sytuacji. Korzyść powinna zatem zostać przyznana w selektywny sposób oraz powinna móc doprowadzić do tego, że niektóre przedsiębiorstwa znajdą się w sytuacji bardziej sprzyjającej w porównaniu z innymi przedsiębiorstwami.

Jednakże wymóg selektywności jest różny, w zależności od tego, czy omawiany środek jest rozpatrywany jako ogólny system pomocy lub jako pomoc indywidualna. W tym ostatnim przypadku ustalenie istnienia korzyści gospodarczej pozwala w zasadzie domniemywać selektywność tego środka. Natomiast w ramach oceny ogólnego systemu konieczne jest ustalenie, czy omawiany środek, niezależnie od stwierdzenia, że przysparza korzyści o zasięgu ogólnym, czyni to wyłącznie na korzyść niektórych przedsiębiorstw lub niektórych sektorów działalności.

(por. pkt 59, 60)
Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. – Baby Dan

(sprawa C‑272/14) ( 1 )

„Odesłanie prejudycjalne — Unia celna i Wspólna taryfa celna — Nomenklatura scalona — Klasyfikacja taryfowa — Pozycje 7318 i 8302 — Artykuł specjalnie opracowany do mocowania bramek zabezpieczających przeznaczonych do ochrony dzieci”

Unia celna — Wspólna taryfa celna — Pozycje taryfowe — Artykuł umożliwiający umocowanie do ściany lub futryny ruchomych bramek zabezpieczających dla dzieci — Klasyfikacja do pozycji 7318 Nomenklatury scalonej (rozporządzenie Rady nr 2658/87, załącznik I) (por. pkt 30, 34, 35, 40; sentencja)

Sentencja

Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym kolejno z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. i rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że artykuł, taki jak rozpatrywany w sprawie w postępowaniu głównym, który umożliwia umocowanie do ściany lub futryny ruchomych bramek zabezpieczających dla dzieci, należy klasyfikować do pozycji 7318 Nomenklatury scalonej.

( 1 ) Dz.U. C 253 z 4.8.2014.

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. – Baby Dan

(sprawa C‑272/14) ( 1 )

„Odesłanie prejudycjalne — Unia celna i Wspólna taryfa celna — Nomenklatura scalona — Klasyfikacja taryfowa — Pozycje 7318 i 8302 — Artykuł specjalnie opracowany do mocowania bramek zabezpieczających przeznaczonych do ochrony dzieci”

Unia celna — Wspólna taryfa celna — Pozycje taryfowe — Artykuł umożliwiający umocowanie do ściany lub futryny ruchomych bramek zabezpieczających dla dzieci — Klasyfikacja do pozycji 7318 Nomenklatury scalonej (rozporządzenie Rady nr 2658/87, załącznik I) (por. pkt 30, 34, 35, 40; sentencja)

Sentencja

Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym kolejno z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. i rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że artykuł, taki jak rozpatrywany w sprawie w postępowaniu głównym, który umożliwia umocowanie do ściany lub futryny ruchomych bramek zabezpieczających dla dzieci, należy klasyfikować do pozycji 7318 Nomenklatury scalonej.

( 1 ) Dz.U. C 253 z 4.8.2014.
2.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Uprawnienie państw członkowskich do zastosowania obniżonej stawki do niektórych dostaw towarów i świadczenia usług — Obniżona stawka podatku mająca zastosowanie w związku z dostawą, budową, remontem i przebudową budynków mieszkalnych w ramach polityki społecznej — Stosowanie obniżonej stawki w odniesieniu do usług montażu i dostawy materiałów energooszczędnych — Rozszerzenie zakresu stosowania obniżonej stawki na wszystkie świadczone usługi i na dostawy materiałów energooszczędnych i niemające charakteru socjalnego w rozumieniu prawa Unii — Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego (dyrektywa Rady 2006/112, art. 98 ust. 2, art. 110, załącznik III pkt 10) (por. pkt 30–33, 40)