ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

1. Postępowanie – Koszty – Ustalenie – Koszty podlegające zwrotowi

(regulamin Sądu, art. 91 lit. b) i art. 102 § 2)

2. Postępowanie – Koszty – Ustalenie – Okoliczności jakie należy wziąć pod uwagę

3. Postępowanie – Koszty – Ustalenie – Okoliczności jakie należy wziąć pod uwagę

Summary

1. Z art. 91 lit. b) regulaminu Sądu wynika, że koszty podlegające zwrotowi są ograniczone, po pierwsze, do tych poniesionych dla celów postępowania przed Sądem, a ponadto do tych, które są w tych celach niezbędne. Tak więc koszty podróży do Luksemburga poniesione w związku ze złożeniem pism procesowych nie mogą zostać uznane za niezbędne, skoro, po pierwsze, w art. 102 § 2 regulaminu ustawodawca wspólnotowy przewidział w tym celu termin uwzględniający odległość, a po drugie, istnieją inne bezpieczne oraz ewidentnie mniej kosztowne możliwości przekazania dokumentów do sądu wspólnotowego.

(por. pkt 42, 79, 80)

2. W braku przepisów wspólnotowych o charakterze taryfowym Sąd winien dokonać swobodnej oceny danych zebranych w sprawie, mając na uwadze przedmiot i charakter sporu, jego znaczenie dla prawa wspólnotowego, jak również stopień trudności sprawy, nakład pracy, jakiego wymagało postępowanie sporne od uczestniczących w nim pełnomocników lub doradców skarżącego, oraz interesy ekonomiczne, jakie strony miały w tym sporze.

W sporze, który wiązał się z niewykonaniem warunków przyznania pomocy finansowej i który dotyczy również ingerencji ze strony Komisji na etapie poprzedzającym realizację subwencjonowanego projektu oraz w toku jego realizacji przez skarżącą, konieczność ustalenia dokładnych okoliczności tej ingerencji, jak również konieczność dokonania dogłębnej analizy jej skutków dla rozstrzygnięcia tego sporu wiąże się, w pewnej mierze, ze szczególnymi trudnościami, które odróżniają tę sprawę od innych spraw dotyczących niewykonania warunków przyznania pomocy finansowej.

W tym zakresie spór charakteryzuje się pewnym stopniem nowości i tym samym sprawa ma pewną wagę dla prawa wspólnotowego, bowiem pozwoliła na określenie podziału w ciężarze dowodu spoczywającym na stronach sporu w przypadku ingerencji Komisji w realizację subwencjonowanego przez nią projektu, tym bardziej iż w przypadku tego projektu instytucja ta zarzuca jego wadliwe wykonanie.

(por. pkt 45, 53–56)

3. Jeżeli chodzi o ocenę nakładu pracy w związku z postępowaniem, na sądzie wspólnotowym spoczywa obowiązek dokonania jego oceny, po uwzględnieniu nakładu pracy, jaki jest obiektywnie konieczny dla całości postępowania sądowego. Jednakże, biorąc pod uwagę, że adwokaci strony uczestniczyli już w postępowaniu oraz czynnościach poprzedzających sprawę, należy również uwzględnić fakt, iż dysponowali oni konkretnymi danymi dotyczącymi sprawy, których znajomość ułatwiła im pracę oraz skróciła czas konieczny do przygotowania postępowania sądowego. Natomiast przy ustalaniu kosztów podlegających zwrotowi pomoc adwokacka na etapie poprzedzającym wniesienie skargi nie jest uwzględniana, jeżeli zostanie wykazane, że pomoc ta nie ma zasadniczego związku z postępowaniem sądowym.

(por. pkt 59, 60)
42

Po czwarte, jeśli chodzi o argument podniesiony przez skarżącą, zgodnie z którym posiada ona własny interes wynikający z oddalenia jej sprzeciwu przez Komisję, to jest on oparty na błędnej przesłance. W szczególności z dokumentów załączonych do akt sprawy wynika jasno, że wyłącznie Republika Federalna Niemiec – a nie skarżąca – została uznana przez Komisję za podmiot, który złożył dopuszczalny sprzeciw (motyw 2 zaskarżonego rozporządzenia). Skarżąca nie zakwestionowała tego twierdzenia w skardze. Ponadto to wyłącznie do Republiki Federalnej Niemiec – a nie do skarżącej – zwróciła się Komisja o przeprowadzenie odpowiednich konsultacji w celu znalezienia porozumienia w rozumieniu art. 7 ust. 5 rozporządzenia nr 510/2006. Skarżąca nie została zatem uznana przez Komisję za „zainteresowaną stronę” zgodnie ze wskazanym artykułem. Skarżąca nie zakwestionowała tego twierdzenia w skardze. Zważywszy na te okoliczności, skarżąca nie może powoływać się na fakt, że Komisja oddaliła w niniejszym przypadku jej sprzeciw. Co więcej należy zauważyć, że art. 7 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 510/2006 przewiduje, że osoby fizyczne lub prawne posiadające prawnie uzasadniony interes, mające siedzibę lub zamieszkałe w państwie członkowskim mogą wnieść sprzeciw wobec proponowanej rejestracji poprzez złożenie należycie uzasadnionego oświadczenia o sprzeciwie w tym państwie członkowskim w terminie umożliwiającym zgłoszenie sprzeciwu zgodnie z ust. 1 tegoż artykułu. Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia nr 510/2006 przewiduje z kolei w szczególności, że „każde państwo członkowskie” może zgłosić sprzeciw wobec proponowanej rejestracji, poprzez wniesienie do Komisji należycie uzasadnionego sprzeciwu. Wynika stąd, że wbrew temu, co twierdzi w istocie skarżąca w swych pismach procesowych, osoby fizyczne lub prawne posiadające prawnie uzasadniony interes i mające siedzibę lub zamieszkałe w państwie członkowskim nie mogą wnieść sprzeciwu bezpośrednio do Komisji (zob. podobnie wydane przez Sąd postanowienie z dnia 11 września 2007 r., Honig‑Verband/Komisja, T‑35/06, Zb.Orz., EU:T:2007:250, pkt 51).
42

Po czwarte, jeśli chodzi o argument podniesiony przez skarżącą, zgodnie z którym posiada ona własny interes wynikający z oddalenia jej sprzeciwu przez Komisję, to jest on oparty na błędnej przesłance. W szczególności z dokumentów załączonych do akt sprawy wynika jasno, że wyłącznie Republika Federalna Niemiec – a nie skarżąca – została uznana przez Komisję za podmiot, który złożył dopuszczalny sprzeciw (motyw 2 zaskarżonego rozporządzenia). Skarżąca nie zakwestionowała tego twierdzenia w skardze. Ponadto to wyłącznie do Republiki Federalnej Niemiec – a nie do skarżącej – zwróciła się Komisja o przeprowadzenie odpowiednich konsultacji w celu znalezienia porozumienia w rozumieniu art. 7 ust. 5 rozporządzenia nr 510/2006. Skarżąca nie została zatem uznana przez Komisję za „zainteresowaną stronę” zgodnie ze wskazanym artykułem. Skarżąca nie zakwestionowała tego twierdzenia w skardze. Zważywszy na te okoliczności, skarżąca nie może powoływać się na fakt, że Komisja oddaliła w niniejszym przypadku jej sprzeciw. Co więcej, należy zauważyć, że art. 7 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 510/2006 przewiduje, że osoby fizyczne lub prawne posiadające prawnie uzasadniony interes, mające siedzibę lub zamieszkałe w państwie członkowskim mogą wnieść sprzeciw wobec proponowanej rejestracji poprzez złożenie należycie uzasadnionego oświadczenia o sprzeciwie w tym państwie członkowskim w terminie umożliwiającym zgłoszenie sprzeciwu zgodnie z ust. 1 tegoż artykułu. Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia nr 510/2006 przewiduje z kolei w szczególności, że „każde państwo członkowskie” może zgłosić sprzeciw wobec proponowanej rejestracji poprzez wniesienie do Komisji należycie uzasadnionego sprzeciwu. Wynika stąd, że wbrew temu, co twierdzi w istocie skarżąca w swych pismach procesowych, osoby fizyczne lub prawne posiadające prawnie uzasadniony interes i mające siedzibę lub zamieszkałe w państwie członkowskim nie mogą wnieść sprzeciwu bezpośrednio do Komisji (zob. podobnie wydane przez Sąd postanowienie z dnia 11 września 2007 r., Honig‑Verband/Komisja, T‑35/06, Zb.Orz., EU:T:2007:250, pkt 51).
10

W tym względzie, po pierwsze, Urząd Nadzoru EFTA podnosi, że spór dotyczy w szczególności wykładni rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 [WE] i 82 [WE] (Dz.U. 2003, L 1, s. 1), Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, proklamowanej w Nicei dnia 7 grudnia 2000 r. (Dz.U. C 364, s. 1) oraz europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (zwanej dalej „EKPC”). Po drugie, zaznacza, że kontrola praktyk antykonkurencyjnych należy do jednej z dziedzin zastosowania porozumienia EOG, ponieważ brzmienie art. 53 i 54 porozumienia EOG zasadniczo odpowiada brzmieniu art. 101 TFUE i 102 TFUE oraz art. 55 porozumienia EOG nakładającego na Urząd Nadzoru EFTA zadanie kontroli praktyk antykonkurencyjnych w sposób identyczny z kontrolą dokonywaną przez Komisję w Unii. Tak samo rozdział II protokołu nr 4 do porozumienia między państwami EFTA dotyczący powołania Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości zasadniczo odpowiada rozporządzeniu nr 1/2003. Dodaje on, że z orzecznictwa Trybunału EFTA wynika, że postanowienia porozumienia EOG należy interpretować w świetle praw podstawowych, których istotnym źródłem wykładni są EKPC oraz orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.
71

W drugiej kolejności, jeżeli chodzi o argument o charakterze subsydiarnym, dotyczący naruszenia wymogów art. 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 21 akapit pierwszy w związku z art. 53 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i art. 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania każda skarga powinna zawierać przedmiot sporu oraz zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów. Wskazanie to powinno być wystarczająco jasne i dokładne, by umożliwić stronie pozwanej przygotowanie obrony, a Sądowi wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi, w razie potrzeby, bez dodatkowych informacji na jej poparcie. W celu zapewnienia bezpieczeństwa prawnego i dobrej administracji wymiarem sprawiedliwości do tego, by skarga była dopuszczalna, konieczne jest, by istotne okoliczności faktyczne i prawne, na których została oparta, wynikały, choćby w sposób zwięzły, lecz spójny i zrozumiały, z samej treści skargi. W szczególności w celu spełnienia tych wymogów skarga w przedmiocie naprawienia podnoszonej szkody, wyrządzonej przez instytucję wspólnotową, powinna zawierać informacje pozwalające na identyfikację zachowania, które skarżący zarzuca instytucji, powodów, dla których uznał on, że istnieje związek przyczynowy między tym zachowaniem a szkodą, którą, jak twierdzi, poniósł, jak również charakteru i zakresu szkody (zob. wyrok Sądu z dnia 2 marca 2010 r. w sprawie T-16/04 Arcelor przeciwko Parlamentowi i Radzie, Zb.Orz. s. II-211, pkt 132 i przytoczone tam orzecznictwo).
Wyważenie różnych wchodzących w grę interesów sprowadza się do ustalenia przez sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych, czy interes strony wnoszącej o zastosowanie środków tymczasowych w przyznaniu tych środków przeważa nad interesem w natychmiastowym zastosowaniu spornego aktu, w drodze zbadania, mówiąc ściślej, czy ewentualne stwierdzenie nieważności tego aktu przez sędziego prowadzącego postępowanie główne pozwoli na odwrócenie sytuacji wywołanej przez jego natychmiastowe wykonanie, i odwrotnie, czy zawieszenie wykonania rzeczonego aktu może stać na przeszkodzie jego pełnej skuteczności w wypadku, gdyby skarga główna została oddalona. W tym kontekście sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych może również uznać, że należy wziąć pod uwagę interesy osób trzecich.

W tym względzie celem postępowania w przedmiocie środka tymczasowego jest zagwarantowanie pełnej skuteczności przyszłego orzeczenia rozstrzygającego co do istoty. W konsekwencji postępowanie to ma charakter czysto akcesoryjny względem postępowania głównego, w które się ono wpisuje, wobec czego decyzja wydana przez sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych powinna mieć charakter tymczasowy w tym znaczeniu, że nie powinna ona ani przesądzać o treści przyszłego orzeczenia rozstrzygającego co do istoty, ani czynić go iluzorycznym poprzez pozbawienie go skuteczności. Wynika stąd nieuchronnie, że interes broniony przez stronę postępowania w przedmiocie środka tymczasowego nie zasługuje na ochronę w sytuacji, gdy strona ta zwraca się do orzekającego w tym przedmiocie sędziego o wydanie decyzji, która nie dość, że nie miałaby charakteru czysto tymczasowego, to jeszcze przesądzałaby o treści przyszłego orzeczenia rozstrzygającego co do istoty i czyniłaby to rozstrzygnięcie iluzorycznym poprzez pozbawienie go skuteczności.

Powyższe odnosi się również do rozpatrywanego w postępowaniu przed sędzią orzekającym w przedmiocie środków tymczasowych sporu dotyczącego żądanego w związku z toczącym się postępowaniem przekazania przez instytucję sądowi krajowemu dokumentów zawierających tajemnice zawodowe, które instytucja ta uzyskała w toku postępowania z zakresu konkurencji. I tak w przypadku gdyby rozpatrywany wniosek został oddalony i w konsekwencji dokumenty zostałyby przekazane do sądu krajowego, ten ostatni byłby w stanie wydać orzeczenie, zanim uczyniłby to sąd Unii w postępowaniu głównym. Oddalenie rozpatrywanego wniosku przesądzałoby zatem o treści przyszłego orzeczenia rozstrzygającego co do istoty, a mianowicie oznaczałoby oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności.

W konsekwencji w takim wypadku należy zawiesić wykonanie decyzji o przekazaniu wspomnianych dokumentów, aby wyważyć skuteczne stosowanie zasad Unii w dziedzinie konkurencji i poszanowanie akcesoryjnego charakteru postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

(por. pkt 29–31, 36, 37, 39, 42)
W postępowaniu w przedmiocie środka tymczasowego przesłanka związana z fumus boni iuris jest spełniona, jeżeli co najmniej jeden z zarzutów powołanych przez stronę skarżącą na poparcie skargi głównej wydaje się na pierwszy rzut oka istotny, a w każdym razie niepozbawiony podstaw, ponieważ ujawnia on istnienie delikatnej kwestii prawnej, której rozwiązanie nie nasuwa się od razu i w związku z tym wymaga dokładnego badania, którego nie może przeprowadzić sąd orzekający w przedmiocie środków tymczasowych, lecz powinno się ono odbyć w toku postępowania głównego, tak że na pierwszy rzut oka skarga nie jest pozbawiona solidnych podstaw.

W kontekście wniosku o zawieszenie wykonania decyzji Komisji stwierdzającej niezgodność pomocy państwa ze wspólnym rynkiem na pierwszy rzut oka fumus boni iuris istnieje w odniesieniu do argumentacji, która porusza nierozstrzyganą do tej pory przez orzecznictwo kwestię prawną, czy z racji bardzo szczególnych i wyjątkowych trudności związanych z działaniami oszczędnościowymi, które od kilku lat są elementem codziennej rzeczywistości krajowej gospodarki danego państwa członkowskiego, krajowego sektora będącego beneficjentem pomocy można nie uznać ani za poddany silnej konkurencji, ani za ukierunkowany na handel międzynarodowy, co ewentualnie wykluczałoby wywieranie przez tę pomoc odczuwalnego wpływu na konkurencję i wymianę handlową między państwami członkowskimi w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Ponadto, zakładając nawet, że wspomniana pomoc spełnia wszystkie przesłanki określone w powyższym postanowieniu, orzecznictwo pozostawia otwartą kwestię, czy zainteresowane państwo członkowskie może skutecznie powoływać się na wyjątkowe okoliczności powodujące, że odzyskanie pomocy staje się niewspółmierne, zważywszy, że to państwo członkowskie musiało stawiać czoło poważnym zaburzeniom w gospodarce krajowej w rozumieniu art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE, oraz czy Komisja, opierając się na tym postanowieniu prawa pierwotnego, powinna była zrezygnować z wszelkiego odzyskania pomocy od sektora bardzo osłabionego przez te zaburzenia.

(por. pkt 13, 29–31, 34)
POSTANOWIENIE SĄDU (izba ds. odwołań)

z dnia 12 czerwca 2012 r.

Guido Strack

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Postanowienie o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania — Orzeczenie niepodlegające odwołaniu — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne”

Przedmiot:

Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 7 grudnia 2011 r. w sprawie F‑44/05 RENV Strack przeciwko Komisji, niepublikowanego w Zbiorze.

Orzeczenie:

Odwołanie zostaje oddalone. Guido Strack pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

Streszczenie

Odwołanie – Przedmiot – Uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej odmawiającego swej właściwości na rzecz Trybunału Sprawiedliwości lub Sądu – Niedopuszczalność

(statut Trybunału Sprawiedliwości, załącznik I, art. 9 akapity pierwszy, drugi)

Przesłanki ustanowione w art. 9 akapity pierwszy i drugi załącznika I do statutu Trybunału, dotyczące orzeczeń podlegających odwołaniu, nie są spełnione, jeżeli Sąd do spraw Służby Publicznej nie stwierdzi braku właściwości Sądu Unii Europejskiej, lecz skieruje sprawę do rozpoznania przez Sąd zgodnie z procedurą określoną w art. 8 ust. 2 załącznika I do statutu Trybunału. Takie przekazanie sprawy nie może naruszać ochrony sądowej stron przed sądem Unii, który w każdym przypadku rozstrzyga w przedmiocie wszystkich kwestii podniesionych w skardze.

Do sądu, do którego skarga została przekazana, należy ocena swojej właściwości i w odpowiednim razie skierowanie, zgodnie z przewidzianą do tego specjalną procedurą, skargi do sądu rozpoznającego sprawę w pierwszej instancji, który nie może wówczas odmówić swojej właściwości. Ten szczególny mechanizm pozwala na rozstrzygnięcie kwestii podziału kompetencji pomiędzy sądami wchodzącymi w skład instytucji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Wobec powyższego, choć kwestia właściwości sądu może w odpowiednim przypadku również stanowić przedmiot kontradyktoryjnej debaty pomiędzy stronami przed Sądem orzekającym w następstwie przekazania sprawy, zastosowanie postępowania odwoławczego w tego rodzaju sprawie jest niezgodne z systemem określonym w załączniku I do statutu Trybunału, jak również z prawidłowym administrowaniem wymiarem sprawiedliwości. Doprowadziłoby to bowiem do powielania postępowań, ponieważ w tej samej sprawie zarówno sprawa przekazana, jak i odwołanie od postanowienia o przekazaniu toczyłyby się przed Sądem.

(zob. pkt 9–13)

Odesłanie:

Sąd: sprawa T‑413/06 P Gualtieri przeciwko Komisji, 4 września 2008 r., RecFP s. I‑B‑1–35, II‑B‑1-253, pkt 24, 25, 27; sprawa T‑166/09 P Marcuccio przeciwko Komisji, 8 lipca 2010 r., niepublikowana w Zbiorze, pkt 28–30
Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej oraz następująca po nim skarga muszą być skierowane przeciwko aktowi wywołującemu niekorzystne dla skarżącego skutki w rozumieniu art. 90 ust. 2 i art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego. Aktem niekorzystnym jest akt, który wywołuje wiążące skutki prawne mogące bezpośrednio i natychmiastowo wpłynąć na interesy skarżącego, zmieniając w istotny sposób jego sytuację prawną.

W tym względzie zakwalifikowania decyzji o ustaleniu zaszeregowania urzędnika na stopień, która zyskała wyraz w jego miesięcznym rozliczeniu wynagrodzenia, jako aktu niekorzystnego nie podważa fakt, że decyzja ta nie została przekazana na piśmie zgodnie z art. 25 regulaminu pracowniczego. Choć bowiem art. 25 regulaminu pracowniczego wymaga, by każda decyzja indywidualna była niezwłocznie przekazywana na piśmie zainteresowanemu urzędnikowi, niemniej przekazanie jest czynnością późniejszą w stosunku do decyzji, która musi zaistnieć przedtem. Przekazanie decyzji nie jest więc decydujące dla oceny, czy ta decyzja ma charakter aktu niekorzystnego. Znajduje to również potwierdzenie w art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, zgodnie z którym akt niekorzystny może także stanowić zaniechanie działania, które z natury nie jest przedmiotem przekazania na piśmie przez instytucję.

Ponadto, chociaż rozliczenie wynagrodzenia, ze względu na swój charakter i przedmiot, nie posiada jako takie cech aktu niekorzystnego, ponieważ stanowi jedynie wyrażenie w ujęciu finansowym skutków wcześniejszych decyzji prawnych dotyczących sytuacji urzędnika, niemniej na płaszczyźnie proceduralnej rozliczenie wynagrodzenia może stanowić akt wywołujący dokładnie określone skutki względem adresata. Przekazanie paska wypłaty informującego o miesięcznym wynagrodzeniu powoduje bowiem rozpoczęcie biegu terminu do złożenia zażalenia i do wniesienia skargi na decyzję administracyjną, jeżeli ten pasek wypłaty wskazuje jasno na istnienie i zakres takiej decyzji. W tych okolicznościach przekazywane co miesiąc rozliczenia wynagrodzenia, zawierające zestawienie przysługujących świadczeń pieniężnych, może stanowić akt niekorzystny, na który przysługuje zażalenie, a w razie potrzeby, skarga.

(zob. pkt 21–23)

Odesłanie:

Trybunał: sprawy połączone od 15/73 do 33/73, 52/73, 53/73, od 57/73 do 109/73, 116/73, 117/73, 123/73, 132/73 i od 135/73 do 137/73 Kortner i in. przeciwko Radzie i in., 21 lutego 1974 r., Rec. s. 177, pkt 18; sprawa 204/85 Stroghili przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, 21 stycznia 1987 r., Rec. s. 389, pkt 6

Sąd: sprawa T-562/93 Obst przeciwko Komisji, 19 października 1995 r., RecFP s. I-A-247, II-737, pkt 23; sprawa T-113/95 Mancini przeciwko Komisji, 23 kwietnia 1996 r., RecFP s. I-A-185, II-543, pkt 23; sprawa T-391/94 Baiwir przeciwko Komisji, 6 czerwca 1996 r., RecFP s. I-A-269, II-787, pkt 34; sprawa T-232/97 Becret-Danieau i in. przeciwko Parlamentowi, 24 marca 1998 r., RecFP s. I-A-157, II-495, pkt 31, 32; sprawa T-354/03 Reggimenti przeciwko Parlamentowi, 16 lutego 2005 r., RecFP s. I-A-33, II-147, pkt 38, 39; sprawa T-4/05 Strack przeciwko Komisji, 22 marca 2006 r., RecFP s. I-A-2-83, II-A-2-361, pkt 35
Sprawa T-198/12 R

Republika Federalna Niemiec

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Dopuszczalne wartości dla antymonu, arsenu, baru, ołowiu i rtęci obecnych w zabawkach — Odmowa przez Komisję zatwierdzenia w całości notyfikowanych przez władze niemieckie przepisów krajowych utrzymujących dopuszczalne wartości dla tych substancji — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Dopuszczalność — Pilny charakter — Fumus boni iuris — Wyważenie interesów”

Streszczenie – postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 maja 2013 r.

Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Środki tymczasowe – Cel – Pełna skuteczność przyszłego orzeczenia co do istoty bez wpływu na jego kształt ani pozbawienia go effet utile – Wniosek o zastosowanie środków wykraczających poza ramy sporu w postępowaniu głównym i zakładający prima facie ocenę niezwiązanych z nim okoliczności – Niedopuszczalność – Swobodna ocena przysługująca sędziemu orzekającemu w przedmiocie środków tymczasowych – Skutki orzeczenia wydanego w postępowaniu w przedmiocie środka tymczasowego mogące wykraczać poza te wynikające z wyroku stwierdzającego nieważność

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 20–22, 80)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 28, 33, 35, 36)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 28–30, 32, 39)

W postępowaniu w przedmiocie środka tymczasowego przesłanka fumus boni iuris jest spełniona, jeżeli przynajmniej jeden z zarzutów powołanych przez stronę skarżącą na poparcie skargi głównej na pierwszy rzut oka wydaje się istotny, a w każdym razie nie bezpodstawny. Wystarcza do tego, aby zarzut ten ujawniał złożone i delikatne kwestie prawne, które na pierwszy rzut oka nie mogą zostać pominięte jako pozbawione znaczenia dla sprawy, lecz wymagają pogłębionego badania, którego przeprowadzenie jest zastrzeżone dla sądu właściwego do orzeczenia co do istoty, lub jeśli z argumentacji zaprezentowanej przez strony wynika, że w ramach postępowania głównego istnieje znaczący spór prawny, którego rozwiązanie nie nasuwa się od razu. (por. pkt 40)

W ramach przyjmowania środka harmonizującego ustawodawstwa państwo członkowskie może powołać się na to, że ocenia ryzyko dla zdrowia publicznego inaczej, niż uczynił to prawodawca Unii w spornym środku. Będące wnioskodawcą państwo członkowskie powinno w związku z tym wykazać jedynie, że jego uregulowanie krajowe zapewnia wyższy poziom ochrony zdrowia publicznego, niż czyni to środek harmonizujący prawa Unii, i że nie wykracza poza to, co niezbędne do osiągnięcia tego celu. (por. pkt 53, 64)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 68)