ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Postępowanie w sprawie sprzeciwu oparte na art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego ma na celu pozwolić Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) na ocenę istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, która – w wypadku podobieństwa między kolidującymi ze sobą znakami towarowymi – wymaga badania podobieństwa między towarami i usługami oznaczonymi tymi znakami towarowymi. W tym kontekście, jeżeli wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był używany tylko dla części towarów lub usług, dla których jest on zarejestrowany, to do celów rozpatrywania sprzeciwu uznawany jest on za zarejestrowany tylko dla tej części towarów lub usług, zgodnie z art. 42 ust. 2 zdanie ostatnie rozporządzenia nr 207/2009. W tym samym kontekście izba odwoławcza powinna także ocenić, w wypadku gdy przedstawiono dowód używania wyłącznie w odniesieniu do części towarów i usług należących do kategorii towarów, dla której zarejestrowano wcześniejszy znak towarowy i na której oparty jest sprzeciw, czy w ramach owej kategorii można wyróżnić kilka mogących występować niezależnie od siebie podkategorii, do których należą towary i usługi objęte dowodem używania, co powinno prowadzić do uznania, że rzeczony dowód został przedstawiony wyłącznie dla owej podkategorii towarów lub usług lub – przeciwnie – że takich podkategorii nie można sobie wyobrazić.

W konsekwencji zadanie polegające na ocenie, czy znak towarowy powołany na poparcie sprzeciwu był przedmiotem rzeczywistego używania w rozumieniu art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, składa się z dwóch nierozłącznych części. Pierwsza ma na celu ustalenie, czy dany znak towarowy był rzeczywiście używany na terytorium Unii – nawet w postaci różniącej się w elementach, które nie zmieniają odróżniającego charakteru znaku w postaci, w jakiej ten znak został zarejestrowany. Druga ma na celu ustalenie towarów lub usług, dla których zarejestrowano wcześniejszy znak towarowy i na których opiera się sprzeciw, a dla których rzeczywiste używanie zostało wykazane.

(por. pkt 20, 21)
1)

Skarga zostaje odrzucona jako wniesiona do sądu niewłaściwego do jej rozpoznania w zakresie, w jakim zmierza do stwierdzenie nieważności art. 19 ust. 1 lit. b) i art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB, oraz jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim zmierza do stwierdzenia nieważności art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007.
2.

Unia Europejska — Kontrola sądowa zgodności z prawem aktów instytucji — Środki ograniczające wobec Syrii — Zamrożenie funduszy niektórych osób i podmiotów w związku z sytuacją w Syrii — Kontrola sądowa — Zakres — Kontrola ograniczona do ogólnych zasad — Kontrola rozciągająca się na ocenę stanu faktycznego i weryfikację dowodów w stosunku do aktów mających zastosowanie do szczególnych podmiotów (art. 29 TUE; art. 215 ust. 2 TFUE; rozporządzenie Rady nr 544/2012; decyzja Rady 2012/335/ WPZiB) (por. pkt 54–57)
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (OHIM) z dnia 25 stycznia 2012 r. (sprawa R 437/2011‑2) w zakresie, w jakim stwierdzono w niej, że usługi publikacji online książek i periodyków oraz usługi publikacji periodyków i książek w formie elektronicznej, również w Internecie, należące do klasy 41 i objęte zgłoszeniem do rejestracji nie są podobne do usług rozpowszechniania informacji drogą elektroniczną, zwłaszcza do celów globalnej sieci łączności typu Internet, należących do klasy 38 i objętych wcześniejszym znakiem towarowym.
O ile decyzja Komisji, która pozostaje w zgodzie z utrwaloną praktyką decyzyjną, może zostać uzasadniona w sposób pobieżny, w szczególności poprzez odesłanie do tej praktyki, o tyle w wypadku gdy taka decyzja idzie znacznie dalej niż wcześniejsze decyzje, Komisja musi dokładnie przedstawić swój tok rozumowania. W przypadku decyzji wpisującej się w ramy procedury przewidzianej w art. 114 ust. 4 TFUE spoczywający na Komisji obowiązek wystarczającego uzasadnienia jej decyzji jest tym ważniejszy, że w przypadku tej procedury nie ma zastosowania zasada kontradyktoryjności.

Państwo członkowskie może oprzeć wniosek o utrzymanie swych wcześniejszych przepisów krajowych na ocenie ryzyka dla zdrowia publicznego odmiennej od oceny przyjętej przez prawodawcę Unii przy przyjmowaniu środka harmonizującego, od którego przepisy te przewidują odstępstwo. W tym celu państwo członkowskie będące wnioskodawcą musi wykazać, że rzeczone przepisy krajowe zapewniają poziom ochrony zdrowia publicznego wyższy aniżeli środek harmonizujący Unii i że nie wykraczają poza to, co konieczne dla osiągnięcia tego celu.

Ponadto o ile do celów utrzymania przepisów krajowych państwo członkowskie będące wnioskodawcą może zasadnie dokonać odmiennej oceny ryzyka dla zdrowia, która to ocena nie musi bezwzględnie opierać się na odmiennych lub nowych danych naukowych, o tyle do tego państwa członkowskiego należy wykazanie, w jaki sposób dowody przedłożone już Komisji zostały przez nią błędnie ocenione i wymagają odmiennej interpretacji przez sąd Unii.

(por. pkt 70, 92, 100)
Zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) nie można oceniać w świetle zasady prawa amerykańskiego zwanej „Morehouse defense”, na mocy której wnoszący sprzeciw wobec rejestracji znaku towarowego nie może być uznany za poszkodowanego przez tę rejestrację, w wypadku gdy znak towarowy identyczny ze zgłoszonym znakiem towarowym lub zasadniczo analogiczny do niego został już zarejestrowany przez zgłaszającego znak towarowy dla towarów lub usług identycznych lub zasadniczo podobnych. Wspólnotowy system znaków towarowych jest bowiem systemem autonomicznym, który tworzą uregulowania stanowiące pewną całość, zmierzającą do osiągnięcia szczególnych celów, gdyż jego stosowanie jest niezależne od wszystkich systemów krajowych, a zgodność z prawem decyzji izb odwoławczych winna być oceniana wyłącznie na podstawie rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, stosownie do jego wykładni dokonanej przez sąd Unii.

(por. pkt 55, 56)
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 10 stycznia 2012 r. (sprawy połączone R 518/2011‑2 i R 795/2011‑2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Comsa, SA a Constructora de obras municipales, SA (COMSA) w zakresie, w jakim uchylono w niej decyzję Wydziału Sprzeciwów w odniesieniu do usług należących do klasy 42 i dopuszczono zgłoszony znak towarowy do rejestracji dla tychże usług.
Pismo skierowane do instytucji zamawiającej, w którym jeden z oferentów wnosi o zawieszenie postępowania przetargowego i ponowne zbadanie wybranych ofert, podlega zakresowi postanowień art. 158a ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2342/2002 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia finansowego i powinno było w związku z tym zostać otrzymane we wskazanym tam terminie czternastu dni. Otóż osiągnięcie celu przetargu byłoby zagrożone, gdyby oferenci mieli możliwość kierowania do instytucji zamawiającej przez cały czas trwania postępowania wniosków, uwag lub informacji, zmuszając ją w ten sposób do udzielania na nie odpowiedzi, a w odpowiednim wypadku do zawieszania lub podejmowania na nowo postępowania w celu naprawienia ewentualnych nieprawidłowości.

(por. pkt 52, 53, 55)
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 15 lutego 2012 r. (sprawa R 476/2011‑1) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Nanu‑Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG a Nuna International BV w odniesieniu do „wózków dziecięcych spacerowych; wózków; krzesełek bezpieczeństwa dla dzieci do pojazdów” należących do klasy 12 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, oraz „chodzików dla dzieci” i „śpiworów dla niemowląt i dzieci” należących do klasy 20.
1.

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub ze wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi — Cel — Konieczność pozostawienia do swobodnego używania [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)] (por. pkt 12)
Jeżeli chodzi o intensywność kontroli sądowej, Rada dysponuje szerokim marginesem uznania w odniesieniu do okoliczności podlegających uwzględnieniu w celu podjęcia środków w postaci sankcji ekonomicznych i finansowych na podstawie art. 60 WE i 301 WE, zgodnie ze wspólnym stanowiskiem przyjętym w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. W związku z tym, że sąd wspólnotowy w szczególności nie może zastąpić oceny Rady własną oceną dowodów, faktów i okoliczności uzasadniających przyjęcie takich środków, sprawowana przez Sąd kontrola musi być ograniczona do badania zgodności z wymogami proceduralnymi i obowiązkiem uzasadnienia, prawidłowości ustaleń faktycznych oraz tego, czy nie zachodzi oczywisty błąd w ocenie lub nadużycie władzy. Ograniczona kontrola znajduje zastosowanie w szczególności do oceny względów związanych ze stosownością wydania decyzji.

W tym względzie należy jednak mieć na uwadze orzecznictwo odnoszące się do pojęcia państwa trzeciego w rozumieniu art. 60 WE i 301 WE, zgodnie z którym to pojęcie obejmuje przywódców takiego państwa, jak również osoby fizyczne i podmioty, które są z tymi przywódcami powiązane lub przez nich bezpośrednio lub pośrednio kontrolowane. A zatem Rada, korzystając z szerokiego marginesu uznania w tej dziedzinie, gdy zamierza przyjąć na podstawie tych artykułów środki ograniczające wobec przywódców takiego państwa, jak również osób fizycznych i podmiotów, które są z tymi przywódcami powiązane lub przez nich bezpośrednio lub pośrednio kontrolowane, może oczywiście określić w szerszy lub węższy sposób krąg przywódców i osób z nimi powiązanych, którzy zostaną objęci środkami, jakie mają być przyjęte, lecz nie może rozszerzyć wspomnianych środków na osoby lub podmioty, które nie należą ani do jednej, ani do drugiej z wyżej wymienionych kategorii.

Ponadto w przypadku gdy Rada określa w sposób abstrakcyjny kryteria, które mogą uzasadnić umieszczenie nazwiska danej osoby lub nazwy danego podmiotu w wykazie nazwisk osób lub nazw podmiotów objętych środkami ograniczającymi przyjętymi na podstawie art. 60 WE i 301 WE, do Sądu należy sprawdzenie w oparciu o zarzuty podniesione przez zainteresowaną osobę bądź podmiot lub w odpowiednim przypadku podniesione z urzędu, czy dany przypadek odpowiada kryteriom określonym przez Radę. Kontrola ta obejmuje ocenę faktów i okoliczności wskazanych jako uzasadniające umieszczenie nazwiska danej osoby lub nazwy danego podmiotu w wykazie nazwisk osób i nazw podmiotów objętych środkami ograniczającymi, jak również zbadanie dowodów i informacji, na których ocena ta została oparta. Sąd ma również obowiązek upewnić się w kwestii przestrzegania prawa do obrony oraz wymaganego w tym zakresie uzasadnienia, jak również, w razie konieczności, co do zasadności nadrzędnych wymogów, na jakie w drodze wyjątku wskazała Rada w celu uchylenia się od tego obowiązku.

(por. pkt 52, 72–74)
Z art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych wynika, że „wzór” został zdefiniowany jako „postać całego lub części produktu, wynikająca w szczególności z cech linii, konturów, kolorystyki, kształtu, tekstury i/lub materiałów samego produktu i/lub jego ornamentacji”. Oznacza to, że „ochrona wzoru” w rozumieniu art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia polega na ochronie postaci produktu, a mianowicie – zgodnie z art. 3 lit. b) tego rozporządzenia – każdego przedmiotu przemysłowego lub rękodzielniczego lub części takiego przedmiotu. Z motywów 7, 12 i 14 wspomnianego rozporządzenia, które nawiązują do ochrony estetyki przemysłowej, ograniczenia ochrony do elementów widocznych oraz wrażenia wywieranego na poinformowanym użytkowniku dokonującym oglądu postaci danego produktu, wynika ponadto, że rozporządzenie to przyznaje ochronę wyłącznie widocznym elementom produktów lub części produktów, które mogą w konsekwencji zostać zarejestrowane jako wzory. W związku z tym niewidoczne cechy produktu, które nie mają związku z jego wyglądem, nie mogą być brane pod uwagę przy ustalaniu, czy dany wzór może zostać objęty ochroną.

Artykuł 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych nie ma ani na celu, ani za skutek mnożenia postaci towaru, które mogą stanowić wzór zgodnie z art. 3 lit. a) tego rozporządzenia, a służy jedynie ustanowieniu szczególnej zasady dotyczącej specyficznie wzorów stosowanych lub zawartych w produkcie, który stanowi część składową produktu złożonego w rozumieniu art. 3 lit. c) tego rozporządzenia. Zgodnie z tą zasadą owe wzory są chronione wyłącznie wtedy, gdy po pierwsze, część składowa włączona do produktu złożonego pozostaje widoczna podczas zwykłego używania tego produktu, i po drugie, w stopniu, w jakim te widoczne elementy części składowej samodzielnie spełniają wymogi co do nowości i indywidualnego charakteru.

W istocie, mając na uwadze szczególny charakter części produktu złożonego w rozumieniu art. 3 lit. c) wspomnianego rozporządzenia, które mogą stać się przedmiotem produkcji i sprzedaży odrębnych od produkcji i sprzedaży samego produktu złożonego, prawodawca w sposób rozsądny przewidział możliwość zarejestrowania ich samych jako wzorów, aczkolwiek z zastrzeżeniem, że będą one widoczne po ich zawarciu w produkcie złożonym, i wyłącznie w odniesieniu do elementów, które pozostaną widoczne podczas zwykłego używania produktu złożonego, i w stopniu, w jakim części te same są nowe i mają indywidualny charakter.

(por. pkt 21–23)
W tym względzie, w przypadku artykułów spożywczych bieżącej konsumpcji, które są skierowane do ogółu konsumentów, okoliczność, że przeciętny konsument dokonuje ich wyboru na podstawie swoich upodobań i preferencji, nie może świadczyć o przejawianiu przez niego wysokiego poziomu uwagi. W odniesieniu do sprzedawanych ogólnie w supermarketach niedrogich artykułów bieżącej konsumpcji, których kupno nie jest poprzedzone długim okresem refleksji, nie można bowiem stwierdzić, że konsument, dokonując ich zakupu, będzie wykazywał wysoki poziom uwagi.

Odróżniający charakter znaku towarowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oznacza, iż ów znak towarowy pozwala na rozpoznanie towarów, dla których wystąpiono o rejestrację, jako pochodzących z danego przedsiębiorstwa i tym samym na odróżnienie ich od towarów pochodzących z innych przedsiębiorstw. Odróżniający charakter znaku towarowego należy oceniać z jednej strony poprzez odniesienie do towarów i usług, dla których wystąpiono o rejestrację, z drugiej zaś strony – z uwzględnieniem sposobu, w jaki postrzega go właściwy krąg odbiorców składający się z przeciętnych konsumentów danych towarów lub usług, którzy są właściwie poinformowani oraz dostatecznie uważni i rozsądni.

W tych okolicznościach tylko znak, który w sposób znaczący odbiega od normy lub zwyczajów branżowych i z tego względu może pełnić podstawową funkcję wskazywania pochodzenia, nie jest pozbawiony charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. Co się tyczy w szczególności znaków trójwymiarowych tworzonych przez opakowania towarów pakowanych w handlu z przyczyn związanych z samą naturą produktu, powinny one pozwalać przeciętnemu konsumentowi tych towarów, właściwie poinformowanemu oraz dostatecznie uważnemu i rozsądnemu, na odróżnienie danego towaru, bez dokonywania szczególnej analizy czy porównania i bez wykazywania szczególnej uwagi, od towarów pochodzących z innych przedsiębiorstw.

Jeżeli opis spornego znaku towarowego zawarty w decyzji izby odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) odpowiada wizerunkowi znaku towarowego w postaci zawartej w zgłoszeniu do rejestracji, to okoliczność, że skarżący ma swój własny opis spornego znaku towarowego, który nie widnieje ani w zgłoszeniu do rejestracji, ani w świadectwie rejestracji, nie jest wystarczająca do ustalenia, że izba odwoławcza dopuściła się błędu.

(por. pkt 36)
6.

Unia Europejska — Kontrola sądowa zgodności z prawem aktów instytucji — Środki ograniczające wobec Syrii — Zamrożenie funduszy niektórych osób i podmiotów w związku z sytuacją w Syrii — Zakres kontroli — Kontrola ograniczona do ogólnych zasad — Kontrola rozciągająca się na ocenę stanu faktycznego i weryfikację dowodów w stosunku do aktów mających zastosowanie do szczególnych podmiotów — Rozróżnienie, ze względów skuteczności, między zakresem kontroli odnoszącej się z jednej strony do środków podjętych wobec państw trzecich lub osób z nimi powiązanych a z drugiej strony do środków podjętych wobec osób będących terrorystami lub organizacji terrorystycznych — Niedopuszczalność (art. 29 TUE; art. 215 ust. 2 TFUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47; rozporządzenia Rady: nr 36/2012; nr 410/2012; nr 509/2012; 2012/544/WPZiB; nr 545/2012; nr 363/2013) (por. pkt 83–86)
2.

Odpowiedzialność pozaumowna — Przesłanki — Rzeczywista i pewna szkoda spowodowana bezprawnym działaniem — Ciężar dowodu — Ujawnienie przez Komisję osobie trzeciej informacji rzekomo szkodzących reputacji skarżącej — Informacje nawiązujące do wszczętego wobec niej dochodzenia, jednak niewskazujące na podnoszone zarzuty i przepisy, których dochodzenie to dotyczy — Brak rzeczywistej szkody (art. 288 akapit drugi WE) (por. pkt 46, 58, 64)
Właściwy organ jest zobowiązany przy podejmowaniu decyzji dotyczącej sytuacji pracownika uwzględnić wszystkie okoliczności mogące wpłynąć na tę decyzję, a więc nie tylko interes służby, lecz również między innymi interes danego pracownika. Wynika to bowiem z obowiązku staranności administracji, który odzwierciedla równowagę wzajemnych praw i obowiązków, jaką regulamin pracowniczy i analogicznie Warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej wprowadziły w stosunkach między organem publicznym a jego pracownikami. W każdym razie, zważywszy na szeroki zakres uznania nadany w tej kwestii instytucjom, kontrola sądu ogranicza się do sprawdzenia, czy nie miały miejsca oczywisty błąd lub nadużycie władzy.

Niemniej w ramach skargi o stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzedłużeniu umowy zawartej z członkiem personelu tymczasowego na czas określony, przez to, że Sąd do spraw Służby Publicznej zestawił ze sobą interes służby i pracownika dopiero po uprzednim zdefiniowaniu obowiązku uprzedniego zbadania możliwości obsadzenia go na innym stanowisku, nie uwzględnił on interesu służby przy formułowaniu zasady, zgodnie z którą odniesienia do możliwości budżetowych oraz do osiągnięć i umiejętności skarżącego nie stanowią ważnych podstaw do wydania decyzji o nieprzedłużeniu umowy na czas określony.

(zob. pkt 49, 56)

Odesłanie:

ww. sprawa Klinke przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, pkt 38

ww. sprawa Kyrpitsis przeciwko KES, pkt 52; ww. sprawa Potamianos przeciwko Komisji, pkt 30; ww. sprawa ETF przeciwko Landgren, pkt 162 i przytoczone tam orzecznictwo
1.

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub ze wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru — Cel — Konieczność pozostawienia do swobodnego używania [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)] (por. pkt 15)
5.

Instytucje Unii Europejskiej — Prawo publicznego dostępu do dokumentów — Rozporządzenie nr 1049/2001 — Wyjątki od prawa dostępu do dokumentów — Obowiązek udzielenia częściowego dostępu do danych nieobjętych wyjątkami (rozporządzenie nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 4 ust. 6) (por. pkt 45)
W dziedzinie konkurencji, jak wynika z brzmienia art. 23 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 1/2003, Komisja może nałożyć grzywny, jeżeli umyślnie lub w wyniku niedbalstwa przedsiębiorstwa odmówią poddania się kontroli. Chodzi o jeden z dwóch wypadków, w których grzywna może zostać nałożona na podstawie owego przepisu. Na Komisji spoczywa ciężar wykazania tego rodzaju odmowy. A zatem zgodnie z tym przepisem na Komisji spoczywa ciężar wykazania udzielenia dostępu do danych z zablokowanego konta mailowego, lecz nie ma ona obowiązku wykazywać, że owe dane zostały zmanipulowane lub usunięte.

Okoliczność, że Komisja nie prowadziła względem skarżących dochodzenia w związku z naruszeniem prawa materialnego w rozumieniu art. 101 TFUE po kontroli przeprowadzonej na podstawie art. 20 rozporządzenia nr 1/2003, jest bez znaczenia dla kwalifikacji naruszenia proceduralnego. Przy uwzględnieniu okoliczności, że decyzje w sprawie kontroli są wydawane na początku dochodzenia, na tym etapie nie można stwierdzić w sposób definitywny, czy dane działania lub decyzje podmiotów będących adresatami decyzji bądź innych podmiotów dają zakwalifikować się jako porozumienia pomiędzy przedsiębiorstwami, decyzje związków przedsiębiorstw czy uzgodnione praktyki sprzeczne z art. 101 ust. 1 WE albo też jeszcze jako praktyki opisane w art. 102 WE.

W dziedzinie konkurencji, ponieważ Komisja nie przyjęła wytycznych objaśniających metodę obliczeniową stosowaną przy wymierzaniu grzywien na mocy w odniesieniu do art. 23 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 1/2003, nie jest ona zobowiązana do określania kwoty podstawowej grzywny jako wartości liczbowej bądź procentowej ani do wskazywania ewentualnych okoliczności obciążających lub łagodzących, o ile rozumowanie Komisji dotyczące ustalenia kwoty grzywny jest ukazane w sposób jasny i jednoznaczny w decyzji nakładającej grzywnę.

(por. pkt 101)
7.

Skarga o stwierdzenie nieważności — Wyrok stwierdzający nieważność — Skutki — Ograniczenie przez Trybunał — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Syrii — Ryzyko zaszkodzenia w sposób poważny i nieodwracalny skuteczności wszelkiego zamrożenia aktywów, o jakim, wobec osób, o których mowa w akcie, którego nieważność została stwierdzona, mogłaby w przyszłości zadecydować Rada — Utrzymanie w mocy skutków decyzji i rozporządzeń, których nieważność została stwierdzona do dnia upływu terminu do wniesienia odwołania lub do dnia jego oddalenia (art. 264 akapit drugi TFUE, art. 266 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 56 akapit pierwszy, art. 60 akapit drugi; decyzja Rady 2013/255/WPZiB; rozporządzenia Rady: nr 36/2012 nr 266/2012; nr 363/2013) (por. pkt 103–109)
2.

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi — Cel — Konieczność pozostawienia do swobodnego używania [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)] (por. pkt 27)