ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 24 rozporządzenia nr 2201/2003 dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie nr 1347/2000, zakazuje jakiegokolwiek badania jurysdykcji sądu państwa członkowskiego pochodzenia, wyraźnie precyzując, że art. 23 lit. a) tego rozporządzenia nie może stanowić podstawy do przeprowadzenia takiego badania. Jest oczywiście prawdą, że wspomniany art. 24 wymienia wyłącznie art. 3–14 tego rozporządzenia, nie zaś jego art. 15. Niemniej ten art. 15 wchodzący w skład rozdziału II, zatytułowanego „Jurysdykcja” rozporządzenia, uzupełnia normy jurysdykcyjne wyrażone w art. 8–14 tego rozdziału poprzez wprowadzenie mechanizmu współpracy, który pozwala sądowi państwa członkowskiego mającemu jurysdykcję do rozpoznania sprawy na podstawie jednej z tych norm przekazać w drodze wyjątku sprawę pod jurysdykcję sądu innego państwa członkowskiego, lepiej umiejscowionego dla osądzenia sprawy. Zatem domniemane naruszenie przez sąd państwa członkowskiego art. 15 tego rozporządzenia nie pozwala sądowi innego państwa członkowskiego na zbadanie jurysdykcji tego pierwszego sądu, niezależnie od faktu, że zakaz ustanowiony w art. 24 omawianego rozporządzenia bezpośrednio nie odnosi się do art. 15.

(por. pkt 42–45)
Artykuł 23 ust. 5 i art. 24 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w ramach sporu dotyczącego niewykonania zobowiązania umownego, w którym strona powodowa zwróciła się do sądów państwa członkowskiego, na którego terytorium strona pozwana ma swą siedzibę, jurysdykcja tych sądów może wynikać z art. 24 wskazanego rozporządzenia, w sytuacji gdy strona pozwana nie kwestionuje ich jurysdykcji, mimo że zawarta między tymi dwiema stronami umowa zawiera klauzulę prorogacyjną przyznającą jurysdykcję sądom państwa trzeciego.

W istocie art. 24 zdanie drugie rozporządzenia nr 44/2001 stanowi, że milczące zawarcie umowy dotyczącej jurysdykcji sądu, przed który wytoczono powództwo, nie następuje, gdy pozwany podnosi zarzut braku jurysdykcji, wyrażając w ten sposób brak woli zaakceptowania jurysdykcji tego sądu, lub gdy chodzi o spory, dla których art. 22 tego rozporządzenia przewiduje przepisy o jurysdykcji wyłącznej. Zważywszy, że przyznanie jurysdykcji na podstawie klauzuli prorogacyjnej w rozumieniu art. 23 rozporządzenia nr 44/2001 nie zostało wymienione wśród jednego z odstępstw wskazanych we wspomnianym art. 24 zdanie drugie, nie ma powodów związanych z ogólną systematyką lub celami tego rozporządzenia, by uznać, że strony nie mogą zwrócić się o rozstrzygnięcie sporu do sądu innego niż ustalony w drodze umowy. Rozumowanie to ma zastosowanie zarówno w sytuacji, gdy istnieją klauzule prorogacyjne przyznające jurysdykcję sądom państwa członkowskiego, jak i w sytuacji, gdy istnieją tego rodzaju klauzule przyznające jurysdykcję sądom państwa trzeciego, gdyż dorozumiana prorogacja jurysdykcji na podstawie art. 24 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 44/2001 jest oparta na celowym wyborze stron sporu dotyczącym owej jurysdykcji.

(por. pkt 22–25; pkt 1 sentencji)
Sprawa C-144/15

Staatssecretaris van Financiën

przeciwko

Customs Support Holland BV

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden)

„Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Nomenklatura scalona — Pozycje 2304, 2308 i 2309 — Klasyfikacja koncentratu białka sojowego”

Streszczenie – Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 3 marca 2016 r.

Unia celna – Wspólna taryfa celna – Pozycje taryfowe – Koncentrat białka sojowego używany jako dodatek do mieszanek odżywczych dla bardzo młodych cieląt – Klasyfikacja do pozycji 2309 Nomenklatury scalonej

(rozporządzenie Rady nr 2658/87 zmienione rozporządzeniem nr 948/2009, załącznik I, pozycja 2309)

Nomenklaturę scaloną zamieszczoną w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem nr 948/2009, należy interpretować w ten sposób, że koncentrat białka sojowego używany jako dodatek do mieszanek odżywczych dla bardzo młodych cieląt jest objęty pozycją 2309 tej nomenklatury.

W tym względzie co się tyczy pozycji 2309 Nomenklatury scalonej, „preparaty” w rozumieniu tej pozycji stanowią przetworzenie produktu albo mieszaninę z innymi produktami. Dla celów zaklasyfikowania do pozycji 2309 Nomenklatury scalonej jest ponadto konieczne, by dany produkt był zdatny jedynie do karmienia zwierząt oraz by był uprzednio poddany ostatecznemu przetworzeniu lub stanowił mieszaninę różnych składników Ponadto z uwagi 1 do działu 23 Nomenklatury scalonej wynika, że jej pozycja 2309 obejmuje produkty stosowane do żywienia zwierząt gdzie indziej niewymienione ani niewłączone, otrzymane w wyniku przetwarzania materiałów roślinnych lub zwierzęcych w takim stopniu, że utraciły one podstawowe cechy oryginalnego materiału, przy czym są to produkty inne niż roślinne pozostałości, odpady i produkty uboczne takiego przetwarzania.

Dla celów zaklasyfikowania do pozycji 2309 Nomenklatury scalonej koncentrat białka sojowego powinien ponadto powstać w procesie skutkującym utratą podstawowych cech materiału roślinnego, z którego pochodzi ów koncentrat. W tym względzie proces przetwarzania śruty sojowej, w którym uzyskuje się dany produkt, ma określony cel zootechniczny, ponieważ zmierza do utworzenia koncentratu białka przyswajalnego – w odróżnieniu od śruty sojowej – przez bardzo młode cielęta. W związku z tym obiektywne cechy i właściwości tego rodzaju produktu, w szczególności zamierzone usunięcie lub zmniejszenie niektórych składników śruty sojowej w celu uzdatnienia tego produktu dla żywienia pewnego rodzaju zwierząt, umożliwia stwierdzenie, że ów produkt spełnia warunki wymagane dla celów klasyfikacji w ramach pozycji 2309 Nomenklatury scalonej.

(por. pkt 36, 38, 40, 41, 49; sentencja)
Sprawa C‑84/15

Sonos Europe BV

przeciwko

Staatssecretaris van Financiën

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden)

„Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 — Unia celna i Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Pozycje 8517, 8518, 8519, 8527 i 8543 — Autonomiczny aparat przeznaczony do odczytywania, odbierania i odtwarzania w streamingu cyfrowych plików audio w formie wzmocnionego dźwięku”

Streszczenie – Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 17 marca 2016 r.

Unia celna – Wspólna taryfa celna – Pozycje taryfowe – Autonomiczny aparat przeznaczony do odczytywania, odbierania i odtwarzania w streamingu cyfrowych plików audio w formie wzmocnionego dźwięku – Klasyfikacja do pozycji 8519 Nomenklatury scalonej – Ocena przez sąd odsyłający

(rozporządzenie Rady nr 2658/87, zmienione rozporządzeniami: nr 1031/2008, nr 948/2009, załącznik I, pozycja 8519)

Nomenklaturę scaloną zamieszczoną w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienioną kolejno rozporządzeniem nr 1031/2008 oraz rozporządzeniem nr 948/2009, należy interpretować w ten sposób, że autonomiczny aparat przeznaczony do odczytywania, odbierania i odtwarzania w streamingu cyfrowych plików audio w formie wzmocnionego dźwięku należy, z zastrzeżeniem należącej do sądu odsyłającego oceny całości okoliczności faktycznych, sklasyfikować w ramach pozycji 8519 tej nomenklatury.

W tym względzie noty wyjaśniające do zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów dotyczące pozycji 8519 tego systemu precyzują, że dźwięk jest rejestrowany „zazwyczaj” na wewnętrznym urządzeniu pamięciowym lub nośniku albo odtwarzany z wewnętrznego urządzenia pamięciowego lub nośnika, co nie wyklucza innych źródeł. W związku z tym sam fakt, że źródłem dźwięku nie jest wewnętrzne urządzenie pamięciowe, nie wyklucza klasyfikacji owego produktu do tej pozycji taryfowej. W konsekwencji funkcja odtwarzania dźwięku urządzenia przeznaczonego do odczytywania, odbierania i odtwarzania w streamingu cyfrowych plików audio w formie wzmocnionego dźwięku, nie może być umniejszana tylko dlatego, że źródłem odtwarzanego przez nie dźwięku jest Internet lub inne urządzenie, z którym jest ono połączone w sieci lokalnej, względnie z urządzenie, do którego jest ono podłączone kablem. Ponadto przeznaczenie towaru może stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji, o ile jest ono właściwe dla tego produktu, co daje się ocenić na podstawie jego obiektywnych cech i właściwości.

(por. pkt 42, 43, 48; sentencja)
Artykuł 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 2008/95 mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że osoba trzecia wskazana w ogłoszeniu opublikowanym w serwisie internetowym – które to ogłoszenie zawiera oznaczenie identyczne ze znakiem towarowym lub podobne do tego znaku, w ten sposób, że wywołuje wrażenie istnienia relacji handlowej między tą osobą trzecią a właścicielem znaku towarowego – nie używa tego oznaczenia, którego to używania zgodnie z tym przepisem właściciel może zakazać, gdy dane ogłoszenie nie zostało zamieszczone przez tę osobę trzecią ani w jej imieniu, ani też, w sytuacji gdyby dane ogłoszenie zostało zamieszczone przez tę osobę trzecią lub w jej imieniu za zgodą właściciela – gdy ta osoba trzecia wyraźnie zażądała od podmiotu prowadzącego serwis internetowy, u którego zamówiła ogłoszenie, usunięcia tego ogłoszenia lub zawartego w nim wskazania znaku towarowego.

W istocie o ile zamieszczenie w serwisie internetowym zawierającym odesłania online ogłoszenia reklamowego wskazującego znak towarowy innego podmiotu przypisuje się reklamodawcy, który zamówił to ogłoszenie i według wskazówek którego działał w charakterze usługodawcy podmiot prowadzący ten serwis, o tyle nie można przypisywać temu reklamodawcy działań ani zaniechań takiego usługodawcy, który – umyślnie lub przez niedbalstwo – wykracza poza udzielone mu wyraźnie przez wspomnianego reklamodawcę wskazówki mające właśnie na celu uniknięcie używania danego znaku towarowego. A zatem gdy wspomniany usługodawca zaniechuje uwzględnienia żądania reklamodawcy odnoszącego się do usunięcia spornego ogłoszenia lub zawartego w nim wskazania znaku towarowego, to ukazywania się wspomnianego wskazania w serwisie internetowym zawierającym odesłania nie można już analizować jako używania znaku towarowego przez reklamodawcę.

Nie można również przypisywać reklamodawcy niezależnych działań innych podmiotów gospodarczych, takich jak działania podmiotów prowadzących serwisy internetowe zawierające odesłania, z którymi to podmiotami reklamodawca nie utrzymuje żadnej bezpośredniej ani pośredniej relacji i które działają nie na zlecenie i na rachunek tego reklamodawcy, lecz z własnej inicjatywy i we własnym imieniu.

W tych dwóch wskazanych sytuacjach właściciel znaku towarowego nie jest uprawniony na podstawie art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 2008/95, aby występować przeciwko reklamodawcy w celu zakazania mu zamieszczania online ogłoszenia zawierającego wskazanie jego znaku towarowego.

(por. pkt 34, 36, 37, 44; sentencja)
Artykuł 27 ust. 4 lit. a) rozporządzenia nr 882/2004 w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt oraz pkt 1 i 2 załącznika VI do tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwiają się temu, by państwa członkowskie ustalając kwotę opłat pobieranych od przedsiębiorstw sektora spożywczego, włączały do niej wydatki związane z obowiązkowym szkoleniem podstawowym pracowników pomocniczych.

W istocie opłaty mogą być przeznaczone tylko na pokrycie kosztów obciążających państwa członkowskie, wynikających rzeczywiście z prowadzenia kontroli w przedsiębiorstwach sektora spożywczego i nie mają one na celu obciążenia przedsiębiorstw tego sektora kosztem początkowego szkolenia właściwego personelu. W konsekwencji załącznik VI do rozporządzenia nr 882/2004, do którego odsyła art. 27 tego rozporządzenia, należy interpretować jako dotyczący wyłącznie wynagrodzeń i kosztów osób, które rzeczywiście biorą udział w wykonywaniu kontroli urzędowych. Poza tym, ponieważ kontrole te są prowadzone normalnie przez urzędowych lekarzy weterynarii, którym mogą asystować jedynie pracownicy pomocniczy lub w niektórych konkretnych przypadkach personel ubojni, z żadnego przepisu rozporządzenia nr 854/2004 ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi nie wynika, by osoby, które odbywają obowiązkowe szkolenie podstawowe na pracownika pomocniczego, mogły uczestniczyć w trakcie tego szkolenia w prowadzeniu kontroli urzędowych.

(por. pkt 39–42; sentencja)
Sprawa C‑163/15

Youssef Hassan

przeciwko

Breiding Vertriebsgesellschaft mbH

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf)

„Odesłanie prejudycjalne — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 23 — Licencja — Rejestr wspólnotowych znaków towarowych — Prawo licencjobiorcy do występowania z powództwem o stwierdzenie naruszenia pomimo braku wpisu licencji do rejestru wspólnotowych znaków towarowych”

Streszczenie – wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 lutego 2016 r.

Wspólnotowy znak towarowy — Wspólnotowy znak towarowy jako przedmiot własności — Możliwość powołania się wobec osoby trzeciej — Prawo licencjobiorcy do występowania z powództwem o stwierdzenie naruszenia pomimo braku wpisu licencji do rejestru wspólnotowych znaków towarowych

(rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 23 ust. 1)

Artykuł 23 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego należy interpretować w ten sposób, że licencjobiorca może wystąpić z powództwem o stwierdzenie naruszenia prawa do wspólnotowego znaku towarowego stanowiącego przedmiot licencji, mimo że ta licencja nie została wpisana do rejestru wspólnotowych znaków towarowych. W istocie pomimo okoliczności, że powyższe zdanie mogłoby być interpretowane w ten sposób, że gdy licencja nie jest wpisana do rejestru, wówczas licencjobiorca nie może powoływać się na prawa wynikające z tej licencji wobec osób trzecich, w tym wobec podmiotu dopuszczającego się naruszenia prawa do znaku towarowego, Trybunał przypomniał, że należy brać pod uwagę nie tylko brzmienie przepisu prawa Unii, lecz także kontekst, w jakim zostało umieszczone, oraz cele regulacji, której stanowi ono część.

Co się tyczy celu ustanowionej w art. 23 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 reguły, należy stwierdzić, że niemożność powoływania się wobec osób trzecich na czynności prawne wskazane w art. 17, 19 i 22 rozporządzenia, które nie zostały wpisane do rejestru, ma na celu ochronę podmiotu, który dysponuje lub może dysponować prawami odnoszącymi się do wspólnotowego znaku towarowego jako przedmiotu własności. Z powyższego wynika, że wspomniany art. 23 ust. 1 zdanie pierwsze nie stosuje się do sytuacji, w której osoba trzecia – używając w sposób niezgodny z prawem znaku towarowego – narusza uprawnienia wynikające ze wspólnotowego znaku towarowego.

(por. pkt 18, 19, 25, 26; sentencja)
Nomenklaturę scaloną, zawartą w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie Nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem nr 1214/2007, należy interpretować w ten sposób, że towar taki jak towar pod nazwą „videomultiplexer”, z zastrzeżeniem oceny przez sąd krajowy wszystkich dostępnych mu okoliczności faktycznych, należy zaklasyfikować do pozycji 8521 tej nomenklatury.

W istocie z samego brzmienia pozycji 8517, 8521, 8531 i 8543 Nomenklatury scalonej i dotyczących ich not wyjaśniających wynika, że decydująca dla zaklasyfikowania danego towaru do jednej z tych pozycji jest jego funkcja.

Ponadto uwaga 3 do sekcji XVI Nomenklatury scalonej, do której należą pozycje 8517, 8521 i 8531 owej nomenklatury, przewiduje, że „maszyny zaprojektowane do wykonywania dwóch lub więcej funkcji wzajemnie się uzupełniających lub funkcji alternatywnych należy klasyfikować tak, jakby składały tylko z tej części składowej lub jako będące wyłącznie tą maszyną, która wykonuje funkcję podstawową”.

W tym względzie, „videomultiplexer”, w kontekście jego obiektywnych cech i właściwości oraz przeznaczenia, posiada główną funkcję do zapisu lub odtwarzania obrazu i dźwięku w ramach systemu ochrony i nadzoru. Pozostałe funkcje, jakie zapewnia „videomultiplexer”, czyli funkcje alarmowe i sieciowe, stanowią jedynie funkcje pomocnicze, przeznaczone do polepszenia funkcjonowania systemu, do jakiego jest włączony „videomultiplexer”.

Wreszcie „videomultiplexer” nie może być uważany za „część maszyny” w rozumieniu uwagi 2 do sekcji XVI Nomenklatury scalonej.

W tym względzie, aby móc zaklasyfikować towar jako „część”, nie wystarczy więc wykazać, że bez tego towaru maszyna nie jest w stanie spełniać zadań, do których jest przeznaczona. Należy jeszcze ustalić, czy mechaniczne lub elektryczne funkcjonowanie danej maszyny zależy od obecności wspomnianego towaru.

Nawet jeśli „videomultiplexer” stanowi element zamkniętego systemu nadzoru wideo, aparatura wykrywająca, która jest używana w ramach tego systemu, może wypełniać swą funkcję bez obecności „videomultiplexera”. Ponadto funkcjonowanie mechaniczne i elektryczne tej aparatury nie jest zależne od obecności „videomultiplexera”.

(por. pkt 47, 53, 55, 56, 62–65, 72; sentencja)
W celu dokonania oceny podobieństwa towarów lub usług należy uwzględnić wszystkie istotne czynniki charakteryzujące wzajemny stosunek tych towarów lub usług. Czynniki te obejmują w szczególności ich charakter, ich przeznaczenie, sposób używania, jak również to, czy te towary lub usługi konkurują ze sobą, czy też się uzupełniają.

Nawet jeśli komplementarny charakter rozpatrywanych towarów stanowi tylko jeden spośród kilku czynników, w świetle których można oceniać podobieństwo towarów, to wciąż mamy tu do czynienia z kryterium autonomicznym, mogącym samodzielnie stanowić podstawę stwierdzenia takiego podobieństwa. Ponadto Sąd nie może – z zastrzeżeniem obowiązku poszanowania zasad ogólnych i przepisów proceduralnych dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego oraz zakazu przeinaczenia materiału dowodowego – być zobowiązany do przedstawienia uzasadnienia odnoszącego się konkretnie do oceny mocy dowodowej każdego z przedłożonym mu dowodów, zwłaszcza jeśli stwierdzi, że są one obojętne lub pozbawione znaczenia dla rozstrzygnięcia sporu. Wynika stąd, że Sąd nie naruszył prawa, potwierdzając dokonaną przez Izbę Odwoławczą ocenę, zgodnie z którą rozpatrywane towary są podobne ze względu na swoją komplementarność, nie zagłębiając się w tym celu w analizę pochodzenia, wprowadzania do obrotu, kanałów dystrybucji czy punktów sprzedaży tych towarów.

(por. pkt 21, 23–25)
Artykuł 16 lit. b) rozporządzenia nr 110/2008 w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylającego rozporządzenie nr 1576/89 należy interpretować w ten sposób, że w celu ustalenia, czy zaistniało „przywołanie” w rozumieniu tego przepisu, sąd krajowy musi odnieść się do sposobu postrzegania przeciętnego konsumenta, właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego, przy czym to ostatnie pojęcie należy rozumieć jako określające konsumenta europejskiego, a nie jedynie konsumenta państwa członkowskiego, w którym wytwarzany jest wyrób dający sposobność do przywołania chronionego oznaczenia geograficznego.

Aby móc stwierdzić zaistnienie „przywołania”, sąd krajowy powinien zweryfikować, oprócz faktu zawarcia części nazwy chronionej w terminie zastosowanym do oznaczenia rozpatrywanego wyrobu, okoliczność, czy gdy konsument zetknie się z nazwą tego wyrobu, w jego umyśle powstanie wyobrażenie wyrobu, którego nazwa podlega ochronie. A zatem sąd krajowy musi zasadniczo oprzeć się na przypuszczalnej reakcji konsumenta na termin zastosowany do oznaczenia rozpatrywanego wyrobu, przy czym istotę stanowi tu okoliczność, czy konsument dostrzeże powiązanie między wspomnianym terminem a chronioną nazwą.

W tym kontekście ochrona przyznana oznaczeniom geograficznym przez art. 16 rozporządzenia nr 110/2008 musi podlegać interpretacji uwzględniającej cel, jakiemu służy rejestracja tych oznaczeń, a mianowicie taki, że mają one wskazywać na pochodzenie napojów spirytusowych z określonego terytorium, jeżeli to głównie danemu pochodzeniu geograficznemu można przypisać określoną jakość, renomę czy inne cechy tych napojów.

Ponadto system rejestracji oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych ma na celu w szczególności urzeczywistnienie wysokiego poziomu ochrony konsumentów. W tym celu przy dokonywaniu oceny, czy termin zastosowany do oznaczenia danego wyrobu ma zdolność przywołania chronionej nazwy, należy brać pod uwagę oczekiwania przeciętnego konsumenta, właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego, które to kryterium oparte jest na zasadzie proporcjonalności

Zważywszy wreszcie na konieczność zapewnienia skutecznej i jednolitej ochrony oznaczeń geograficznych na całym terytorium Unii, należy stwierdzić, że pojęcie „konsumenta” odnosi się do konsumenta europejskiego.

(por. pkt 22–28; pkt 1 sentencji)
Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 23 grudnia 2015 r. –

Firma Theodor Pfister

(sprawa C‑58/15) ( 1 )

„Odesłanie prejudycjalne — Rolnictwo — Inspekcje sanitarne — Urzędowe kontrole pasz i żywności — Finansowanie kontroli — Opłaty za inspekcje związane z ubojem — Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 — Dyrektywa 85/73/EWG — Możliwość pobrania kwoty pokrywającej faktyczne koszty inspekcji, wyższej niż kwoty opłat przewidzianych przez tę dyrektywę”

1. Prawo Unii Europejskiej — Wykładnia — Teksty wielojęzyczne — Jednolita wykładnia — Rozbieżności pomiędzy różnymi wersjami językowymi — Kontekst i cel danego uregulowania jako punkt odniesienia (rozporządzenie nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 27 ust. 3, art. 67; dyrektywa Rady 85/73 zmieniona dyrektywą 97/79) (por. pkt 25)

2. Zbliżanie ustawodawstw — Kontrola urzędowa paszy i żywności — Finansowanie — Opłaty należne z tytułu inspekcji i kontroli higieny mięsa — Okres przejściowy w 2007 r. — Pobieranie opłat pokrywających rzeczywiście poniesione koszty — Dopuszczalność (rozporządzenie nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 27 ust. 3, art. 67; dyrektywa Rady 85/73 zmieniona dyrektywą 97/79) (por. pkt 26–33; sentencja)

Sentencja

Artykuł 27 ust. 3 akapit pierwszy zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 882/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1791/2006 z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że zezwala on w okresie przejściowym w 2007 r. na pobieranie opłat wystarczających na pokrycie kosztów kontroli higieny mięsa, które ponoszą właściwe władze w rozumieniu dyrektywy Rady nr 85/73/EWG z dnia 29 stycznia 1985 r. w sprawie finansowania inspekcji i kontroli weterynaryjnych, przewidzianych w dyrektywach 89/662/EWG, 90/425/EWG, 90/675/EWG i 91/496/EWG, zmienionej dyrektywą Rady 97/79/WE z dnia 18 grudnia 1997 r.

( 1 ) Dz.U. C 171 z 26.5.2015.