ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3)

Czy prawo Unii Europejskiej, w szczególności art. 9 dyrektywy 2000/78/WE (1), stoi na przeszkodzie przyjęciu takiej regulacji, zgodnie z którą nie można dochodzić roszczenia o zadośćuczynienie w przypadku dyskryminacji płacowej ze względu na wiek po upływie dwóch miesięcy, jeżeli: — termin rozpoczyna swój bieg wraz z ogłoszeniem wyroku z dnia 8 września 2011 r. w sprawach połączonych Hennigs (C-297/10) i Mai (C-298/10), ECLI:EU:C:2011:560, mimo iż zainteresowany nie jest objęty Bundesangestelltentarifvertrag (układem zbiorowym dotyczącym pracowników służby publicznej w Niemczech), lecz jego sytuacja osobista odpowiada sytuacji takiej, jak w wyroku z dnia 9 września 2015 r. w sprawie Unland, C-20/13, ECLI:EU:C:2015:561, — zainteresowani urzędnicy i sędziowie (pracownicy) mogą zapoznać się z powołanym wyżej wyrokiem wyłącznie za pośrednictwem powszechnie dostępnych źródeł, — po wydaniu przytoczonego powyżej wyroku organ zatrudniający (pracodawcy) zaprzeczyli zasadności jego zastosowania do urzędników i jednocześnie zakwestionowali istnienie dyskryminacji ze względu na wiek, przy czym ten pogląd prawny co najmniej częściowo został zakomunikowany na zewnątrz, — w orzecznictwie sądów administracyjnych pierwszej instancji przed upływem wskazanego terminu i później do ogłoszenia wyroku z dnia 19 lipca 2014 r. w sprawie Thomas Specht przeciwko Land Berlin i in., C-501/12 – C-506/12, C-540/12 i C-541/12, ECLI:EU:C:2014:2005, w przeważającej liczbie przypadków nie uznano istnienia dyskryminacji ze względu na wiek, — we wskazanym terminie nie istniało orzecznictwo sądów wyższej instancji, a pierwsze orzeczenie sądu najwyższego zapadło dopiero po wydaniu wyroku w sprawie Specht, — w stosunku pracy urzędników i sędziów obowiązują terminy zawite wyłącznie co do zwrotu pewnych kosztów i terminy te nie są krótsze niż sześć miesięcy, — roszczenia o uposażenie (wynagrodzenie ze stosunku pracy) podlegają trzyletniemu terminowi przedawnienia, który rozpoczyna swój bieg z końcem roku, w którym roszczenie stało się wymagalne, a uprawniony wiedział o roszczeniu albo powinien był on nim wiedzieć, w innym wypadku termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, — istniejących w prawie krajowym roszczeń o uposażenie (wynagrodzenie ze stosunku pracy), które nie są uregulowane ustawowo, należy dochodzić bez zbędnej zwłoki, czyli w roku budżetowym, którego dotyczą?
2.

Zarzut drugi Zważywszy, że Sąd dokonał wykładni załączników do skargi i na podstawie tej wykładni orzekł co do istoty, nie może on twierdzić, iż nie jest zobowiązany do poszukiwania i wskazania w załącznikach zarzutów podniesionych przez wnoszącą odwołanie. Wymóg Sądu, by wnosząca odwołanie określiła „konkretny i namacalny” wpływ zakłócenia konkurencji na jej sytuację oraz by wykazała tym samym, że zaskarżony akt dotyczy jej bezpośrednio, ma konsekwencje w zakresie oceny okoliczności faktycznych. W ten sposób, wypaczony zostaje wymóg bezpośredniego oddziaływania.
C 112/27

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Faro (Portugalia) w dniu 28 grudnia 2018 r. – Rolibérica, Lda / Autoridade para as Condições do Trabalho

(Sprawa C-834/18)

(2019/C 112/32)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Judicial da Comarca de Faro.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Rolibérica, Lda.

Strona pozwana: Autoridade para as Condições do Trabalho.

Pytania prejudycjalne

Czy rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. może być interpretowane w ten sposób, że nakazuje ono, aby okres tygodniowego wypoczynku dla kierowców zatrudnionych w drogowym transporcie towarów i osób rozpoczynał się i kończył w okresie od godziny 00.00 w poniedziałek do godziny 24.00 w niedzielę, czy przeciwnie, można z niego korzystać w sposób pełny i nieprzerwany w trakcie całego tygodnia pracy?

(1) Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 – Dz.U. 2006, L 102, s. 1.
Skarga wniesiona w dniu 8 października 2018 r. — Komisja Europejska/Republika Słowenii

(Sprawa C-631/18)

(2019/C 155/21)

Język postępowania: słoweński

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Scharf, B. Rous Demiri, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Słowenii

Żądania strony skarżącej

Komisja wnosi do Trybunału o:

— stwierdzenie, że nie przyjmując (wszystkich) przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy delegowanej Komisji (UE) 2017/593 z dnia 7 kwietnia 2016 r. uzupełniającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE, a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o takich przepisach, Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 tejże dyrektywy; oraz

— obciążenie Republiki Słowenii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgodnie z art. 14 dyrektyw (UE) 2017/593 państwa członkowskie były zobowiazane pryzjać i opublikować najpóźniej do dnia 3 lipca 2017 r. przepisy niezbędne do wykonania tejże dyrektywy i przekazać niezwłocznie Komisji tekst tych przepisów. Ponieważ Republika Słowenii do dnia upływu tego terminu nie zgłosiła Komisji środków transponujących wskazaną dyrektywę, Komisja wniosła skargę do Trybunału.

Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 3 lipca 2017 r.
—

stwierdzenie, że Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 14 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 714/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 (1) oraz art. 13 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 715/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1775/2005 (2), poprzez nieuwzględnienie kosztów rzeczywiście ponoszonych przez operatorów systemu.
1)

Czy wymóg, aby obywatel hiszpański, który nie skorzystał z prawa do przemieszczania się, musiał spełnić wymagania określone w art. 7 ust. 1 Real Decreto 240/2007, jako warunek niezbędny do uznania prawa pobytu jego małżonka będącego obywatelem państwa trzeciego zgodnie z art. 7 ust. 2 wspomnianego Real Decreto, może — w przypadku niespełnienia rzeczonych wymagań — stanowić naruszenie art. 20 TFUE, jeżeli w wyniku odmowy uznania tego prawa obywatel hiszpański byłby zmuszony do opuszczenia terytorium Unii jako całości? W odniesieniu do powyższego należy wziąć pod uwagę, że art. 68 hiszpańskiego kodeksu cywilnego wprowadza obowiązek wspólnego pożycia małżonków.
1)

Czy porozumienie handlowe pomiędzy dostawcą usługi dostępu do internetu i użytkownikiem końcowym, na podstawie którego dostawca stosuje do użytkownika końcowego taryfę zerową w stosunku do określonych aplikacji (to znaczy, transmisja spowodowana przez daną aplikację nie jest wliczana do celów konsumpcji danych, jak również nie powoduje obniżenia prędkości transmisji po skonsumowaniu umówionej ilości danych), i zgodnie z którym dostawca ten stosuje dyskryminację wpisaną w warunki umowy handlowej zawartej z ostatecznym konsumentem, skierowaną wyłącznie przeciwko ostatecznemu użytkownikowi, który jest stroną tego porozumienia, a nie przeciwko użytkownikowi, który nie jest stroną tego porozumienia, należy interpretować w świetle art. 3 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 z dnia 25 listopada 2015 r. (1) ustanawiającego środki dotyczące dostępu do otwartego internetu oraz zmieniającego dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, a także rozporządzenie (UE) nr 531/2012 w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii (zwanego dalej „rozporządzeniem”)?
6)

Czy jest objęta pojęciem leczenia planowanego w rozumieniu art. 26 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 (3) z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego sytuacja, w której pacjent przemieszcza się do innego państwa członkowskiego po uzyskaniu konkretnej wizyty w celu badania medycznego i wizyty prowizyjnej w celu ewentualnej operacji lub interwencji medycznej następnego dnia po badaniu medycznym, a z powodu stanu zdrowia pacjenta rzeczywiście dochodzi do operacji lub interwencji medycznej? Czy w tym przypadku możliwe jest w rozumieniu art. 20 ust. 1 złożenie wniosku o udzielenie późniejszej zgody w celu zwrotu kosztów? Czy w przypadku pilnego i ratującego życie świadczenia opieki zdrowotnej, o którym mowa w art. 26ust. 3, uregulowanie wymaga również uprzedniej zgody w sytuacji określonej w art. 26 ust. 1?
2)

Czy zakaz dyskryminacji ze względu na płeć ustanowiony w art. 4 ust.1 dyrektywy Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak to zawarte w art. 60 Real Decreto Legislativo 8/2015 por el que se aprueba el texto refundido de la Ley General de la Seguridad Social (królewskiego dekretu ustawodawczego nr 8/2015 z dnia 30 października, na mocy którego przyjęto ujednolicony tekst ustawy ogólnej o zabezpieczeniu społecznym), wyłączający w sposób bezwzględny i bezwarunkowy z ustanowionego w nim dodatku służącego zwiększeniu wysokości emerytury, renty rodzinnej lub renty z tytułu trwałej niezdolności do pracy, będących emerytami czy też rencistami ojców, którzy mogą wykazać, że podjęli się opieki nad swoimi dziećmi?
2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 5 dyrektywy 2004/38 i jego ust. 2 należy interpretować w ten sam sposób w przypadku, gdy osoba, która jest członkiem rodziny obywatela Unii i nie posiada obywatelstwa innego państwa członkowskiego, nabyła prawo stałego pobytu w Zjednoczonym Królestwie i to właśnie to państwo wydało jej kartę stałego pobytu? Innymi słowy, czy posiadanie karty stałego pobytu, o którym mowa w art. 20 tej dyrektywy, wydanej przez Zjednoczone Królestwo, zwalnia jej posiadacza z wymogu uzyskania wizy, niezależnie od tego, czy do tego państwa będzie miało zastosowanie wskazane w art. 5 ust. 2 dyrektywy 2004/38 rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, o którym mowa w art. 5 ust. 2 dyrektywy, jak również rozporządzenie (UE) 2016/399 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen)?
2)

a) W razie udzielania odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: na podstawie jakiego kryterium lub z jakiego punktu widzenia należy określać, czy pracownik, który jest zatrudniony jako kierowca w międzynarodowym transporcie drogowym, jest delegowany „na terytorium innego państwa członkowskiego” w rozumieniu art. 1 ust. 1 i 3 dyrektywy w sprawie delegowania pracowników oraz czy pracownik ten „przez ograniczony okres wykonuje swoją pracę na terytorium innego państwa członkowskiego niż państwo, w którym zwyczajowo pracuje” w rozumieniu art. 2 ust. 1 dyrektywy w sprawie delegowania pracowników? b) Czy, a jeśli tak, to w jakim zakresie dla odpowiedzi na pytanie 2 a) ma znaczenie okoliczność, że przedsiębiorstwo delegujące pracownika, o którym mowa w pytaniu 2 a), jest powiązane — na przykład w ramach koncernu — z przedsiębiorstwem, do którego został on delegowany? c) Jeżeli praca świadczona przez pracownika, o którym mowa w pytaniu 2 a), polega częściowo na przewozie kabotażowym — to znaczy przewozie, który jest wykonywany wyłącznie na terytorium innego państwa członkowskiego niż państwo, w którym pracownik ten zwyczajowo pracuje — czy pracownika tego w każdym przypadku należy w tym zakresie jego pracy uznawać za tymczasowo pracującego na terytorium tego pierwszego państwa członkowskiego? Jeżeli tak, to czy obowiązuje w związku z tym dolny limit, na przykład w postaci minimalnego okresu w miesiącu, przez który odbywa się ten przewóz kabotażowy?
4)

Czy przy stosowaniu w państwie członkowskim wyroku w sprawie C 98/14 swobodę świadczenia usług można interpretować w ten sposób, że w przypadku salonów gier i kasyn użytkowanych w państwie członkowskim należy założyć, iż co do zasady istnieje transgraniczny element Unii, to znaczy okoliczność, że obywatele Unii z innych państw członkowskich również mogą korzystać z możliwości związanych z daną grą?
2)

Czy jednostronna instrukcja pracodawcy zakazująca noszenia jakichkolwiek widocznych oznak przekonań politycznych, światopoglądowych lub religijnych stawia w niekorzystnej sytuacji pośrednio ze względu na religię lub płeć w rozumieniu art. 2 ust. 1 i art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2000/78/WE pracownicę, która z uwagi na swoją wyznawaną wiarę muzułmańską nosi chustę na głowie? W szczególności: a) Czy na podstawie dyrektywy 2000/78/WE można uzasadnić pośrednią dyskryminację ze względu na religię lub ze względu na płeć także subiektywną chęcią pracodawcy odnośnie do realizowania polityki neutralności politycznej, filozoficznej i religijnej, jeśli pracodawca w ten sposób pragnie spełnić subiektywną wolę swoich klientów i klientek? b) Czy dyrektywa 2000/78/WE lub podstawowe prawo do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej na podstawie art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym w celu ochrony podstawowego prawa do wolności religii zakaz noszenia odzieży o charakterze religijnym może być uzasadniony nie z uwagi na abstrakcyjną podatność na zagrożenie neutralności pracodawcy, lecz jedynie z powodu konkretnie grożącej niekorzystnej sytuacji gospodarczej dla pracodawcy lub zainteresowanej osoby trzeciej?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 14 listopada 2018 r. — WN/Land Niedersachsen

(Sprawa C-710/18)

(2019/C 182/03)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesarbeitsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: WN

Strona przeciwna: Land Niedersachsen

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 45 ust. 2 TFUE i art. 7 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu uregulowania takiego jak to zawarte w § 16 ust. 2 Tarifvertrag für den öffentlichen Dienst der Länder (układu zbiorowego pracy mającego zastosowanie do służby publicznej krajów związkowych, TV-L), zgodnie z którym — przy okazji towarzyszącego ponownemu zatrudnieniu zaszeregowania do szczebla wynikającego z układu zbiorowego systemu wynagrodzeń — uprzywilejowane jest relewantne doświadczenie zawodowe zdobyte u dotychczasowego pracodawcy, i to w ten sposób, iż uwzględnianie owego doświadczenia zawodowego następuje zgodnie z § 16 ust. 2 zdanie drugie 2 TV-L bez ograniczenia, podczas gdy relewantne doświadczenie zawodowe uzyskane u innego pracodawcy jest uznawane tylko w wymiarze maksymalnie trzech lat, jeżeli owo uprzywilejowanie jest nakazane prawem Unii w § 4 pkt 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego 18 marca 1999 r. i stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC)?

(1) Dz.U. 2011, L 141, s. 1.
—

uchylenie postanowienia Sądu (siódma izba) z dnia 28 września 2018 r., M-Sansz/Komisja, T-709/17, i oddalenie przez Trybunał w wyroku zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez pozwaną w pierwszej instancji oraz orzeczenie w odniesieniu do decyzji Komisji SA.29432 [CP 290/2009] i SA.45498 [FC/2016], tytułem głównym, że decyzje te nie były oparte na podstawie art. 107 ust. 1 TFUE do celów stwierdzenia zgodności pomocy publicznej z rynkiem wewnętrznym, a tytułem ewentualnym, że zaskarżone decyzje nie stanowią aktów prawnie wiążących dla wnoszącej odwołanie w odniesieniu do postępowania o sygn. 23.P.25.843/2016 prowadzonego przed Fővárosi Törvényszék (powszechnym sądem stołecznym, Węgry) i że z tego powodu strona wnosząca odwołanie nie jest stroną, której dotyczą one bezpośrednio i indywidualnie, ponieważ wnosząca odwołanie opiera swoje żądanie odszkodowania na okoliczności, że pomoc państwa narusza art. 107 ust. 1 TFUE, a nie art. 107 ust. 3 TFUE. W razie gdyby natomiast zaskarżone decyzje stanowiły dla wnoszącej odwołanie akty prawne mające związek z postępowaniem prowadzonym na podstawie art. 107 ust. 1 TFUE, wnosi ona do Trybunału również o uwzględnienie skargi wnoszącej odwołanie wniesionej w pierwszej instancji i stwierdzenie, że zaskarżone decyzje są nieważne, ponieważ udzielona przez władze węgierskie pomoc narusza art. 107 ust. 1 TFUE (uchylenie).
Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 23 października 2018 r. w sprawie T-672/17: Mamas and Papas/EUIPO, wniesione w dniu 28 grudnia 2018 r. przez Mamas and Papas Ltd

(Sprawa C-825/18 P)

(2019/C 148/11)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Mamas and Papas Ltd (przedstawiciele: S. Malynicz QC, B. Whitehead, J. Dainty, solicitors)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

— uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-672/17, Mamas and Papas Ltd/EUIPO;

— orzeczenie w kwestii dotyczącej wcześniejszego ujawnienia;

— przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej w odniesieniu do pozostałych zarzutów podniesionych przed Sądem, co do których nie orzekł on jednak;

— obciążenie EUIPO i interwenienta własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

W pierwszej kolejności Sąd naruszył prawo w odniesieniu do uprawnień EUIPO do zbadania okoliczności faktycznych, na podstawie art. 63 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wzorów wspólnotowych (1), związanych z ujawnieniem wcześniejszego wzoru. Gdy właściciel wzoru potwierdził wyraźnie wcześniejsze ujawnienie, EUIPO nie może dokonać odmiennego stwierdzenia w tym zakresie.

Po drugie, w każdym wypadku, co się tyczy oceny dowodów dotyczących wcześniejszego ujawnienia, Sąd przeinaczył dowody i nieprawidłowo ocenił okoliczności faktyczne, a wydane przez niego orzeczenie zawiera istotne nieścisłości w ustaleniach odnoszących się do przedstawionych mu dokumentów, co jasno wynika z akt sprawy.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002, L 3, s. 1).
C 164/2

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 19 listopada 2018 r. — KROL — Zakład Robót Wodno-Kanalizacyjnych Sp. z o.o., S. k. przeciwko Porr S.A.

(Sprawa C-722/18)

(2019/C 164/03)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Okręgowy w Warszawie

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: KROL — Zakład Robót Wodno-Kanalizacyjnych Sp. z o.o., S. k.

Strona pozwana: Porr S.A.

Pytanie prejudycjalne

Czy prawo Unii Europejskiej, w szczególności ust. 13, 20, 22 Preambuły Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/35/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (1) i art 18 Traktatu wyrażający zasadę niedyskryminacji dopuszczają możliwość wykluczenia rekompensaty za opóźnienia w płatnościach co do transakcji finansowanych w całości lub w części ze środków pochodzących z funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności Unii Europejskiej, które wynika z art 4 pkt 3 lit. c ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych?

(1) Dz.U. L 200, s.35; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 17 Tom 001 P. 226 — 229
1)

Czy art. 2 w związku z art. 4 ust. 3 zdanie 3, art. 6 ust. 1, art. 19 ust. 1 TUE w związku z art. 47 KPP i art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE oraz art. 267 akapit 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że dochodzi do naruszenia zasady państwa prawnego oraz prawa do skutecznego środka prawnego i skutecznej ochrony sądowej, gdy ustawodawca krajowy przyznając prawo odwołania do sądu w sprawach indywidualnych dotyczących pełnienia urzędu na stanowisku sędziego sądu ostatniej instancji [Or. pdf 2] Państwa Członkowskiego (Sądu Najwyższego), wiąże walor prawomocności i skuteczności rozstrzygnięcia podejmowanego w postępowaniu kwalifikacyjnym poprzedzającym przedstawienie wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisko sędziego wymienionego sądu z sytuacją niezaskarżenia rozstrzygnięcia podjętego w przedmiocie łącznego rozpatrzenia i oceny wszystkich kandydatów do Sądu Najwyższego przez wszystkich uczestników postępowania kwalifikacyjnego, wśród których jest również kandydat niezainteresowany w zaskarżeniu wymienionego rozstrzygnięcia, a mianowicie kandydat, którego dotyczy wniosek o powołanie do pełnienia urzędu, co w rezultacie: — niweczy skuteczność środka zaskarżenia oraz możliwość przeprowadzenia przez właściwy sąd rzeczywistej kontroli przebiegu wymienionego postępowania kwalifikacyjnego? — a w sytuacji, gdy zakresem tego postępowania objęte są i te stanowiska sędziów Sądu Najwyższego, w odniesieniu do których wobec zajmujących je dotychczas sędziów zastosowany został nowy niższy wiek emerytalny, bez pozostawienia decyzji o skorzystaniu z niższego wieku emerytalnego wyłącznie w gestii zainteresowanego sędziego, w relacji do zasady nieusuwalności sędziów — w sytuacji uznania, że doznała ona w ten sposób uszczerbku — również nie pozostaje bez wpływu na zakres i rezultat sądowej kontroli wymienionego postępowania kwalifikacyjnego?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 27 listopada 2018 r. — JA przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Senat Rzeczypospolitej Polskiej, Prezesa Rady Ministrów, Ministra Sprawiedliwości i Ministra Finansów

(Sprawa C-745/18)

(2019/C 164/04)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Najwyższy

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: JA

Strona pozwana: Skarb Państwa — Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Senat Rzeczypospolitej Polskiej, Prezes Rady Ministrów, Minister Sprawiedliwości, Minister Finansów

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 73 i art. 78 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) oraz poprzedzające je art. 11 część A ust. 1 lit. a) i art. 11 część A ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (2) rozumiane w świetle ogólnych zasad odpowiedzialności odszkodowawczej państwa członkowskiego ustalonych w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości (zwłaszcza wyroki TS: z dnia 19 listopada 1991 r., C-6/90 i C-9/90, Andrea Francovich oraz Danila Bonifaci i in. p. Republice Włoskiej, ECLI: EU: C: 1991: 428; z dnia 5 marca 1996 r., sprawy połączone C-46/93, Brasserie du Pecheur p. Bundesrepublik Deutschland oraz C-48/93, The Queen p. Secretary of State for Transport ex parte Factortame Ltd i in., ECLI: EU: C: 1996: 79), należy rozumieć w ten sposób, że od dnia 1 maja 2004 r. stanowią one źródło obowiązku ustanowienia przez państwo członkowskie, które przystąpiło do Unii Europejskiej z tym dniem, przepisów przewidujących przyznanie syndykowi masy upadłości wynagrodzenia powiększonego o kwotę podatku od wartości dodanej (VAT), należną od tego wynagrodzenia?

(1) Dz. Urz. L 347 s. 1

(2) Dz. Urz. L 145, s. 1; Polskie Wydanie Specjalne Rozdział 09 Tom 01 P. 23.