ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zgodnie z art. 202 WE, w sytuacji gdy należy przyjąć na poziomie wspólnotowym przepisy wykonawcze do aktu podstawowego, wykonanie takiego uprawnienia spoczywa zwykle na Komisji. Rada ma obowiązek uzasadnić w sposób właściwy, odnosząc się do charakteru i treści aktu podstawowego, który ma być wykonany, zastosowanie wyjątku od wspomnianej zasady.

Normy regulujące sposób dochodzenia do decyzji przez instytucje wspólnotowe ustanowione są przez traktat i nie pozostają do dyspozycji ani państw członkowskich, ani samych instytucji. Jedynie traktat może — w szczególnych przypadkach, takich jak przewidziany w art. 67 ust. 2 tiret drugie WE — upoważnić instytucję do zmiany ustanowionej w nim procedury decyzyjnej.

Uznanie, że instytucja ma możliwość wprowadzania wtórnych podstaw prawnych — niezależnie od tego, czy zmierzałyby one do usztywnienia, czy też złagodzenia trybu wydawania aktu — oznaczałoby przyznanie jej uprawnień prawodawczych wykraczających poza to, co przewiduje traktat. Prowadziłoby to również do zezwolenia jej na naruszenie zasady równowagi instytucjonalnej, która oznacza, że każda instytucja wykonuje swoje kompetencje z poszanowaniem kompetencji pozostałych instytucji.

Ponadto istnienie wcześniejszej praktyki polegającej na wprowadzaniu wtórnych podstaw prawnych nie może prowadzić do odchodzenia od postanowień traktatu i w konsekwencji nie może stanowić precedensu wiążącego instytucje.

(por. pkt 54–57, 60)
Sprawy połączone C-5/06 i od C-23/06 do C-36/06

Zuckerfabrik Jülich AG, dawniej Jülich AG,

przeciwko

Hauptzollamt Aachen i Saint Louis Sucre SNC i in. przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects i Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers

(wnioski o wydanie orzeczeń prejudycjalnych złożone przez Finanzgericht Düsseldorf oraz przez tribunal de grande instance de Nanterre)

„Cukier — Opłaty produkcyjne — Sposoby stosowania systemu kwot — Obliczanie nadwyżki przeznaczonej na wywóz — Obliczanie średniej straty”

Opinia rzecznika generalnego E. Sharpston, przedstawiona w dniu 14 czerwca 2007 r. I - 3234

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 maja 2008 r. I - 3264

Streszczenie wyroku

Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Cukier (rozporządzenie Rady nr 1260/2001, art. 15 ust. 1lit. b), c)) Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Cukier (rozporządzenie Rady nr 1260/2001, art. 15 ust. 1 lit. d); rozporządzenia Komisji: nr 1837/2002, nr 1762/2003, nr 1775/2004)
Nawet jeżeli istnieje pewne zachodzenie na siebie zakresów stosowania poszczególnych bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji znaku towarowego określonych w art. 7 ust. 1 lit. b)–d) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, to jednak z utrwalonego orzecznictwa wynika, że każda z wymienionych w art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 podstaw odmowy rejestracji jest niezależna od pozostałych i powinna podlegać odrębnemu rozpatrzeniu. Ponadto wspomniane podstawy odmowy rejestracji należy interpretować w świetle interesu ogólnego chronionego przez każdą z nich, a interes ogólny brany pod uwagę przy badaniu każdej z tych podstaw odmowy rejestracji może, a nawet powinien, odzwierciedlać odmienne rozważania, w zależności od rozpatrywanej podstawy odmowy rejestracji.

W tym zakresie pojęcie interesu ogólnego chronionego przez art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 pokrywa się w oczywisty sposób z podstawową funkcją znaku towarowego, jaką jest zagwarantowanie konsumentowi czy końcowemu odbiorcy, że towar lub usługa oznaczone danym znakiem towarowym pochodzą z określonego przedsiębiorstwa, umożliwiając mu — bez ryzyka wprowadzenia w błąd — odróżnienie tego towaru lub usługi od towarów i usług pochodzących z innych przedsiębiorstw.

A zatem charakter odróżniający znaku towarowego nie może być oceniany przez dokonanie analizy wyłącznie charakteru opisowego tego znaku w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit c), bez jakichkolwiek rozważań dotyczących bezpośrednio podstawy odmowy rejestracji przewidzianej w art. 7 ust. 1 lit. b). W ramach takiej analizy bowiem pominięty zostaje interes ogólny, którego ochronie służy konkretnie ten ostatni przepis i który polega na zagwarantowaniu określenia pochodzenia towaru lub usługi oznaczonych danym znakiem towarowym.

Ponadto o ile kryterium, zgodnie z którym znak towarowy składający się z elementów opisowych może spełnić przesłanki rejestracji, w zakresie w jakim słowo złożone weszło do języka potocznego i nabyło w nim własnego znaczenia, jest właściwe w ramach stosowania art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, o tyle nie stanowi ono kryterium, w świetle którego należy interpretować art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia. W istocie, chociaż wspomniane kryterium pozwala wykluczyć, że dany znak towarowy jest używany do opisu towaru lub usługi, to nie umożliwia ono jednak stwierdzenia, czy znak ten może zagwarantować konsumentowi lub końcowemu odbiorcy określenie pochodzenia towaru lub usługi, które oznacza.

(por. pkt 54–56, 58, 59, 61, 62)
Sprawa C-456/06

Peek & Cloppenburg KG

przeciwko

Cassina SpA

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof)

„Prawo autorskie — Dyrektywa 2001/29/WE — Artykuł 4 ust. 1 — Publiczne rozpowszechnianie oryginału utworu lub jego kopii w drodze sprzedaży lub w inny sposób — Wykorzystanie reprodukcji mebli chronionych prawem autorskim jako umeblowania umieszczonego w punkcie sprzedaży, a także jako dekoracji na wystawie — Brak przeniesienia własności lub posiadania”

Opinia rzecznika generalnego E. Sharpston przedstawiona w dniu 17 stycznia 2008 r. I - 2733

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 kwietnia 2008 r. I - 2750

Streszczenie wyroku

Zbliżanie ustawodawstw – Prawo autorskie i prawa pokrewne – Dyrektywa 2001/29 – Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym – Prawo do rozpowszechniania

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/29, art. 4 ust. 1)

Pojęcie publicznego rozpowszechniania w inny sposób niż w drodze sprzedaży oryginału utworu lub jego kopii w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/29 w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym odnosi się wyłącznie do przeniesienia własności tego przedmiotu. W konsekwencji ani samo umożliwienie publiczności korzystania z reprodukcji utworu chronionego prawem autorskim, ani sam fakt wystawienia tych reprodukcji na widok publiczny, bez umożliwienia korzystania z nich, nie stanowi takiej formy rozpowszechniania.

Pojęcie rozpowszechniania „w drodze sprzedaży lub w inny sposób”, w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/29, należy interpretować w świetle definicji zawartych w traktacie Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (WIPO) o prawie autorskim oraz w traktacie WIPO o artystycznych wykonaniach i fonogramach, ze względu na to, że omawiana dyrektywa ma na celu wdrożenie wspólnotowego planu zastosowania się do zobowiązań podjętych przez Wspólnotę na podstawie tych traktatów. W traktatach tych pojęcie rozpowszechniania związane jest wyłącznie z przeniesieniem własności.

Interpretacja stosownych przepisów odnoszących się do wyczerpania prawa do rozpowszechniania w traktacie o prawie autorskim oraz w dyrektywie 2001/29 prowadzi do takiego samego wniosku. Tak więc zważywszy, że art. 4 ust. 2 omawianej dyrektywy przewiduje wyczerpanie prawa do wprowadzenia do obrotu oryginału lub kopii utworu w przypadku pierwszej sprzedaży lub innego pierwszego przeniesienia własności, określenie „inne” występujące w art. 4 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sam sposób z uwagi na to, że oba te przepisy tworzą całość.

Argumentów tych nie podważają motywy 9, 10 i 11 dyrektywy 2001/29, zgodnie z którymi harmonizacja prawa autorskiego powinna opierać się na wysokim poziomie ochrony, twórcy powinni otrzymywać stosowne wynagrodzenie za korzystanie z ich utworów, a system ochrony praw autorskich powinien być skuteczny i rygorystyczny. W istocie ochrona ta może zostać wdrożona jedynie w ramach uregulowań wydanych przez prawodawcę wspólnotowego.

(por. pkt 31–38, 41; sentencja)
W ramach postępowania, o którym mowa w art. 234 WE, opartego na całkowitym rozdziale zadań sądów krajowych i Trybunału, jedynie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za przyszły wyrok, należy — przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy — zarówno ocena, czy do wydania wyroku jest mu niezbędne uzyskanie orzeczenia prejudycjalnego, jak i ocena znaczenia pytań, które zadaje Trybunałowi. W konsekwencji, jeśli postawione pytania dotyczą wykładni prawa wspólnotowego, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia.

Odmowa wydania orzeczenia w przedmiocie pytania prejudycjalnego postawionego przez sąd krajowy jest możliwa jedynie wtedy, gdy wnioskowana wykładnia prawa wspólnotowego w sposób oczywisty nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub przedmiotem sporu przed sądem krajowym, gdy problem ma charakter hipotetyczny, lub gdy Trybunał nie posiada wystarczającej wiedzy na temat okoliczności faktycznych i prawnych, aby odpowiedzieć na postawione mu pytania w użyteczny sposób.

W tym kontekście niepewność co do możliwości interpretowania przez sąd krajowy, w następstwie odpowiedzi udzielonej przez Trybunał na pytanie prejudycjalne dotyczące interpretacji dyrektywy, przepisów prawa krajowego z poszanowaniem zasad sformułowanych przez Trybunał i w świetle tej odpowiedzi, nie może mieć wpływu na ciążący na Trybunale obowiązek orzeczenia w przedmiocie zadanego pytania. Inne rozwiązanie byłoby bowiem niezgodne z samym celem kompetencji przyznanych Trybunałowi w art. 234 WE, które służą co do zasady zagwarantowaniu jednolitego stosowania prawa wspólnotowego przez sądy krajowe.

(por. pkt 19–22)
Biorąc pod uwagę przedmiot skargi, skarżący musi mieć interes prawny na etapie wniesienia skargi, i to pod rygorem odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej. Zarówno przedmiot skargi, jak i interes prawny muszą istnieć, pod rygorem umorzenia postępowania, do momentu wydania orzeczenia sądowego, co oznacza, że skarga powinna w efekcie móc doprowadzić do poprawy sytuacji skarżącego.

W tym zakresie wszyscy, którzy wnioskowali, na podstawie obwiązujących przepisów, o zwiększenie zdolności połowowej niektórych statków rybackich z powodu poprawy warunków bezpieczeństwa, wynikającej z budowy statku zastępującego poprzedni na podstawie art. 4 ust. 2 decyzji 97/413 w sprawie celów i szczególnych zasad restrukturyzacji sektora rybołówstwa wspólnotowego, w okresie od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 31 grudnia 2001 r., w celu osiągnięcia trwałej równowagi pomiędzy zasobami i ich eksploatacją oraz punktu 3.3 załącznika do decyzji Komisji 98/125 dotyczącej zatwierdzenia wieloletniego programu orientacji irlandzkich statków rybackich za okres od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 31 grudnia 2001 r., mają w sposób oczywisty interes prawny w domaganiu się stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej udzielenia stosownego pozwolenia.

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odmawiającej udzielenia wnioskowanych pozwoleń ma w rzeczywistości dla wszystkich osób, których wnioski zostały odrzucone, ten skutek, że czyni wydanie pozwolenia ponownie możliwym na podstawie ponownej analizy tych wniosków, do której Komisja jest zobowiązana. W przypadku możliwości wydania takiego pozwolenia wszelkie działania, które mają zostać podjęte, w tym, w razie potrzeby, budowa statku zastępującego poprzedni, w celu zwiększenia wnioskowanej zdolności połowowej lub jej wykorzystania, mogą być wykonane z zachowaniem znajdujących zastosowanie wymogów i ograniczeń czasowych.

Dlatego też nie można uznać, że skarżący, którzy w dniu wydania spornej decyzji nie przystąpili jeszcze do budowy statków ujętych w jej załączniku II z tym skutkiem, że w dniu tym nie byli ich właścicielami, nie mieli z tego względu interesu prawnego.

(por. pkt 25, 32–34)
Wstępny etap badania pomocy państwa przewidziany w art. 88 ust. 3 WE i uregulowany w art. 4 i 5 rozporządzenia nr 659/1999 ma jedynie na celu umożliwienie Komisji wyrobienia sobie pierwszej opinii na temat częściowej lub całkowitej zgodności pomocy albo systemu pomocy ze wspólnym rynkiem. Ważności decyzji Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń w odniesieniu do danej pomocy lub systemu pomocy nie można oceniać w zależności od informacji, którymi nie mogła ona dysponować po zakończeniu wstępnego etapu. W przeciwnym wypadku skłaniałoby to Komisję do regularnego wszczynania postępowania kontrolnego w trybie art. 88 ust. 2 WE i wzywania zainteresowanych do przedstawienia uwag, w celu uniknięcia sytuacji, w której informacje, którymi Komisja nie mogła dysponować, prowadziłyby do stwierdzenia nieważności jej decyzji zatwierdzającej tę pomoc lub system pomocy.

(por. pkt 57, 60)
W przypadku zawodów, „których wykonywanie wymaga dokładnej znajomości prawa krajowego i w odniesieniu do których udzielanie porad i/lub pomocy związanej z prawem krajowym jest zasadniczą i trwałą cechą działalności zawodowej”, przyjmujące państwo członkowskie może, w drodze odstępstwa od zasady ustanowionej w art. 4 ust. 1 lit. b) akapit trzeci dyrektywy 89/48 w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego trwających co najmniej trzy lata, zmienionej dyrektywą 2001/19, wskazać staż adaptacyjny lub test umiejętności. Treść kształcenia określona przez państwo członkowskie, które reguluje dany zawód, stanowi kryterium mające szczególne znaczenie dla określenia wymogów związanych z jego wykonywaniem. W konsekwencji nie można uznać, że zawód, do którego otwarty dostęp mają osoby, które nie odbyły pogłębionego kształcenia w zakresie prawa, stanowi zawód, „którego wykonywanie wymaga dokładnej znajomości prawa krajowego”.

Artykuły 3 i 4 dyrektywy 89/48 w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego trwających co najmniej trzy lata, zmienionej dyrektywą 2001/19, stoją na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym dokonywanie na terytorium tego państwa niektórych czynności związanych z regulowanym zawodem pośrednika w obrocie nieruchomości przez usługodawcę mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, który zawarł umowę o współpracy z pośrednikiem w obrocie nieruchomościami w przyjmującym państwie członkowskim, uzależnione jest od uzyskania licencji, której udzielenie poddane jest wymogowi pozytywnego zaliczenia testu umiejętności z zakresu prawa.

W istocie w okolicznościach, gdy okaże się, czego zweryfikowanie należy do sądu krajowego, że w wyniku zawarcia takiej umowy o współpracy wspomniany usługodawca nie dokonuje wszystkich czynności wchodzących w zakres wykonywania regulowanego zawodu pośrednika w obrocie nieruchomościami, zgodnie z jego definicją obowiązującą w przyjmującym państwie członkowskim, lecz jedynie niektóre czynności uważane za właściwe temu zawodowi, nie angażując się w prawne aspekty sprzedaży nałożony na niego obowiązek poddania się środkom wyrównawczym w zakresie posiadanej przez niego wiedzy w zakresie prawa danego państwa członkowskiego w sposób oczywisty wykracza poza to, co jest niezbędne do ochrony interesów odbiorców usług przed ryzykiem udzielenia niewłaściwej pomocy przy prawnych aspektach sprzedaży.

(por. pkt 40, 41, 43; sentencja)
Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE i 30 WE oraz art. 11 i 13 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym państwo członkowskie, którego ustawodawstwo zakazuje nanoszenia wszelkiego rodzaju barwnych folii na szyby przednie i szyby znajdujące się obok siedzeń pasażerów pojazdów samochodowych. Taki bowiem zakaz utrudnia handel prawie całością barwnych folii wyprodukowanych zgodnie z prawem lub wprowadzonych do obrotu w innym państwie członkowskim lub w państwie będącym stroną porozumienia EOG w celu nanoszenia ich na szyby pojazdów samochodowych i jest nadmiernie restrykcyjny i nieproporcjonalny w odniesieniu do celów walki z przestępczością i bezpieczeństwa ruchu drogowego, których realizację zamierza on zagwarantować. W konsekwencji, o ile może on ułatwić dokonanie kontroli wnętrza pojazdów samochodowych poprzez zwykłą obserwację z zewnątrz, o tyle nie wynika z tego, że jest on konieczny do osiągnięcia tych celów. W tym kontekście, po pierwsze, kontrola jest jedynie jednym z wielu środków do zwalczania przestępczości i naruszeń obowiązku zakładania pasów bezpieczeństwa, i po drugie, przynajmniej w przypadku niektórych folii, a mianowicie tych, które odznaczają się wystarczającym stopniem przejrzystości, możliwe jest przeprowadzenie wizualnej kontroli pojazdów samochodowych.

(por. pkt 35, 38, 40–42, 46, 47)
Prawidłowy przebieg postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, o którym mowa w art. 226 WE, stanowi istotną gwarancję przewidzianą w traktacie nie tylko dla ochrony praw danych państw członkowskich, lecz również dla zapewnienia, że ewentualne postępowanie sporne będzie miało jednoznacznie zdefiniowany przedmiot sporu. Wynika z tego, iż wezwanie do usunięcia uchybienia ma na celu z jednej strony zakreślenie przedmiotu sporu i wskazanie państwu członkowskiemu, które ma przedstawić swoje uwagi, elementów koniecznych dla przygotowania obrony, a z drugiej strony umożliwić mu usunięcie uchybienia zanim sprawa zostanie skierowana do Trybunału. Zatem Komisja, kiedy kieruje do państwa członkowskiego dodatkowe wezwanie do usunięcia uchybienia, wyznaczając temu państwu członkowskiemu nowy termin na przedstawienie uwag przed skierowaniem do niej uzasadnionej decyzji opartej na identycznych zarzutach jak te, które zawarto w dodatkowym wezwaniu do usunięcia uchybienia, nie narusza prawa do obrony, gdyż to państwo członkowskie miało możliwość przygotowania obrony przed otrzymaniem umotywowanej decyzji.

(por. pkt 22, 23)
Decyzja Komisji 2005/717 zmieniająca w celu dostosowania do postępu technicznego załącznik do dyrektywy 2002/95 w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, która przewidziała między innymi zwolnienie wszystkich zastosowań polimerycznych dziesięciofenoksybenzenu (deka-BDE), jest oparta na tej dyrektywie, a w szczególności na jej art. 5 ust. 1 lit. b), precyzującym przesłanki zwolnienia z zasady zakazu przewidzianej w art. 4 ust. 1 tej dyrektywy niektórych substancji i komponentów, w tym deka-BDE, we wspomnianym sprzęcie i musi zatem być interpretowany w sposób ścisły.

W ramach kompetencji wykonawczych przyznanych przez Radę Komisji na mocy art. 202 tiret trzecie WE, których granice są wyznaczone w szczególności przez zasadnicze, ogólne cele rozpatrywanego uregulowania, Komisja jest uprawniona do podejmowania wszelkich środków wykonawczych niezbędnych lub przydatnych dla wykonania uregulowania podstawowego, o ile nie są one z nim sprzeczne.

Na podstawie art. 231 akapit drugi WE Trybunał, orzekając o nieważności rozporządzenia, może, jeśli uzna to za niezbędne, wskazać, jakie skutki rozporządzenia, o którego nieważności orzekł, powinny być uważane za ostateczne. Postanowienie to może znajdować zastosowanie również do decyzji przyjętej w celu zmiany załącznika do dyrektywy. Uwzględniając okoliczność, że spór wynika zasadniczo ze sposobu, w jaki zredagowana została dyrektywa 2002/95 w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, a w tym ze szczególnie kompleksowego związku między jej art. 4 i 5 oraz pkt 10 załącznika do niej, jak również z okoliczności, że Komisja wydała decyzję 2005/717 zmieniającą w celu dostosowania do postępu technicznego załącznik do tej dyrektywy dziewięć miesięcy przed tym, jak zakaz stosowania dziesięciofenoksybenzenu stał się skuteczny, Trybunał może, nawet z urzędu, utrzymać w mocy w ściśle niezbędnym okresie dostosowawczym skutki przepisu, którego nieważność stwierdzono, w celu uwzględnienia interesów zainteresowanych przedsiębiorstw oraz ze względu na pewność prawa.

(por. pkt 84–86)
Ponadto taki system ubezpieczenia opiekuńczego, regulowany przepisami krajowymi mającymi zastosowanie tylko do części terytorium państwa członkowskiego, nie może być wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia nr 1408/71, ponieważ jest finansowany przynajmniej w części ze składek odprowadzanych przez ubezpieczonych i nie jest wymieniony w załączniku II sekcja III do tego rozporządzenia.

Prawo wspólnotowe nie może mieć zastosowania do sytuacji o charakterze czysto wewnętrznym. Stwierdzeniu temu nie można przeciwstawić zasady obywatelstwa Unii, o której stanowi art. 17 WE, obejmującej w szczególności, zgodnie z art. 18 WE, prawo każdego obywatela Unii do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich. Celem obywatelstwa Unii nie jest bowiem rozszerzenie przedmiotowego zakresu stosowania traktatu na sytuacje wewnętrzne pozostające bez związku z prawem wspólnotowym. Wykładnia postanowień prawa wspólnotowego może być jednak ewentualnie użyteczna dla sądu krajowego, także w odniesieniu do sytuacji uznanych za czysto wewnętrzne, gdy prawo danego państwa członkowskiego nakazuje przyznanie każdemu obywatelowi krajowemu tych samych praw, jakie wynikałyby z prawa wspólnotowego dla obywatela innego państwa członkowskiego w sytuacji uznanej przez ten sąd za porównywalną.

Artykuły 39 WE i 43 WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu podmiotu wchodzącego w skład federacji tworzącej państwo członkowskie, takiemu jak uregulowanie dotyczące ubezpieczenia opiekuńczego ograniczające objęcie systemem zabezpieczenia społecznego i skorzystanie ze świadczeń przez niego przewidzianych do osób, które bądź mają miejsce zamieszkania na terytorium podlegającym kompetencji tego podmiotu, bądź prowadzą działalność zawodową na tymże terytorium, zamieszkując jednocześnie w innym państwie członkowskim, w zakresie w jakim ograniczenie to dotyczy obywateli innych państw członkowskich lub obywateli tego państwa, którzy skorzystali z prawa do swobodnego przemieszczania się w obrębie Wspólnoty Europejskiej.

Wspomniane postanowienia traktatu stoją bowiem na przeszkodzie jakiemukolwiek przepisowi krajowemu, który — nawet jeżeli jest stosowany bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową — może zakłócać lub czynić mniej atrakcyjnym korzystanie przez obywateli wspólnotowych z podstawowych swobód zagwarantowanych traktatem. Aby dany przepis ograniczał swobodę przemieszczania się, nie jest konieczne, by był on oparty na wymogu obywatelstwa osób, których dotyczy, ani by jego skutkiem było uprzywilejowanie ogółu pracowników krajowych lub pogorszenie sytuacji samych tylko obywateli innych państw członkowskich z wyłączeniem pracowników krajowych. Wystarczy, by przepis przewidujący określone korzyści uprzywilejowywał pewne kategorie osób prowadzących działalność zawodową w danym państwie członkowskim.

Ponadto normy traktatu odnoszące się do swobodnego przepływu towarów, osób, usług i kapitału stanowią przepisy fundamentalne dla Wspólnoty i każda przeszkoda dla takiej swobody, nawet o niewielkim znaczeniu, jest zabroniona.

(por. pkt 45, 50, 52, 60; pkt 2 sentencji)
Sprawa C-306/06

01051 Telecom GmbH

przeciwko

Deutsche Telekom AG

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Köln)

„Dyrektywa 2000/35/WE — Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych — Artykuł 3 ust.1 lit. c) ppkt ii) — Opóźnienie w płatności — Przelew bankowy — Data, od której należy uznać płatność za dokonaną”

Opinia rzecznika generalnego M. Poiaresa Madura przedstawiona w dniu 18 października 2007 r. I - 1925

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. I - 1939

Streszczenie wyroku

Zbliżanie ustawodawstw – Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych – Dyrektywa 2000/35

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/35, art. 3 ust. 1 lit. c) ppkt ii))

Artykuł 3 ust. 1 lit. c) ppkt ii) dyrektywy 2000/35 w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych należy interpretować w ten sposób, że zawiera on wymaganie, by w celu wykluczenia lub zaprzestania naliczania odsetek za opóźnienie, na skutek zapłaty za pomocą przelewu bankowego, należna kwota była zapisana na rachunku wierzyciela w terminie wymagalności.

(por. pkt 32; sentencja)