ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
26

Podobnie, w sprawie przed sądem krajowym należy przyznać, że cena faktycznie zapłacona lub należna może być przedmiotem obniżenia proporcjonalnego do zmniejszenia się wartości handlowej towarów ze względu na ukrytą wadę, co do której zostanie wykazane, że istniała, zanim zostały one dopuszczone do swobodnego obrotu, i która spowodowała późniejszy zwrot na mocy umownego zobowiązania gwarancyjnego, i że następnie może to spowodować obniżenie wartości celnej towarów.
„1)

Czy art. 43 WE (w związku z art. 48 WE) stoi na przeszkodzie stosowaniu uregulowania krajowego, zgodnie z którym do utworzenia prywatnego zakładu opieki zdrowotnej w formie samodzielnego ambulatorium dentystycznego (ambulatorium stomatologicznego) wymagane jest uzyskanie zezwolenia, a zezwolenia tego nie udziela się, jeżeli biorąc pod uwagę wskazany we wniosku przedmiot działalności zakładu oraz zakres świadczeń, które ma on w planach oferować, w związku z istniejącą już ofertą świadczeń prowadzących prywatną praktykę lekarzy, którzy zawarli umowy z kasami chorych, placówek należących do kas chorych i placówek, które zawarły umowy z kasami chorych, jak również „Dentisten”, którzy zawarli umowy z kasami chorych, nie ma zapotrzebowania na to ambulatorium stomatologiczne?
Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 10 maja 2007 r. w sprawie T‑47/06 Antartica przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił jako bezzasadną skargę wniesioną przez zgłaszającego graficzny znak towarowy „nasdaq” dla towarów należących do klas 9, 12, 14, 25 i 28 na decyzję R752/2004-2 Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 grudnia 2005 r. dotyczącą uchylenia decyzji Wydziału Sprzeciwów, w której oddalono sprzeciw wniesiony przez właściciela słownych, wspólnotowego i krajowego, znaków towarowych „NASDAQ” dla towarów należących do klas 9, 16, 35, 36, 38 i 42 – Wykładnia art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, s. 1).
13

Ustępy 17.5, 17.5.1 i 17.6 rzeczonego okólnika dotyczą zaokrąglania kwot VAT. Stanowią one: „17.5 Obliczanie podatku VAT i jego wykazywanie na fakturach — zaokrąglanie Uwaga: Zezwolenie na zaokrąglanie w dół kwot podatku VAT dotyczy przedsiębiorców wystawiających faktury i ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy ta sama kwota podatku VAT, którą przerzuca się na klienta, jest płacona na rzecz Customs and Excise. Zezwolenie na zaokrąglanie w dół co do zasady nie ma zastosowania do drobnych podatników (detalistów), do których stosuje się pkt 17.6. Podatnik może zaokrąglić w dół całkowitą kwotę podatku VAT należnego od towarów i usług wykazanych na fakturze VAT do pełnego pensa. Podatnik może pominąć kwoty mniejsze niż 1 pens. 17.5.1 Obliczanie oparte na rodzaju towarów i usług Jeżeli podatnik zamierza naliczyć VAT odrębnie od każdego rodzaju towarów lub usług, które zostały wykazane wraz z innymi towarami i usługami na jednej fakturze, powinien obliczyć odrębne kwoty podatku VAT poprzez — albo zaokrąglenie w dół do jednej dziesiątej części pensa — na przykład kwota 86,76 byłaby zaokrąglana wówczas do 86,7 pensa; — albo poprzez podwyższenie do całego pensa lub do połowy pensa — na przykład kwota 86,76 byłaby zaokrąglana do 87 pensów. Podatnik musi się konsekwentnie posługiwać wybraną metodą zaokrąglania. Końcowa całkowita kwota podatku VAT może być zaokrąglona w dół do całego pensa. […] 17.6 Obliczanie podatku VAT przez detalistów Większość detalistów oblicza podatek VAT zgodnie z systemem przewidzianym dla sprzedaży detalicznej. W przypadku stosowania takiego systemu obliczania podatku VAT niniejszy punkt nie ma zastosowania. Coraz częściej detaliści używają wysokiej technologii kas rejestrujących dla ustalania podatku VAT przy każdej transakcji i wystawianiu faktur. Jeżeli podatnik nie stosuje systemu przewidzianego dla sprzedaży detalicznej, lecz oblicza podatek na poziomie rodzaju towaru lub na poziomie faktury, nie może on zaokrąglać w dół kwoty podatku VAT. Niemniej jednak może zaokrąglać (w dół lub w górę) każde wyliczenie podatku VAT”.
65

Mimo to, skoro sąd odsyłający zastanawia się, czy istnieje różnica w stosowaniu kryteriów z art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2000/78 i kryteriów z art. 6 ust. 1, należy podkreślić, że w drodze tego drugiego przepisu przyznaje się państwom członkowskim możliwość ustanowienia w ich prawie krajowym, że niektóre rodzaje różnic w traktowaniu ze względu na wiek nie stanowią dyskryminacji w rozumieniu dyrektywy, jeśli jest to „obiektywnie i racjonalnie” uzasadnione. Przyznając, że przysłówek „racjonalnie” nie pojawia się w art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy, należy jednak zauważyć, że nie można sobie wyobrazić, aby różnica w traktowaniu mogła być uzasadniona zgodnym z prawem celem, osiągniętym za pomocą właściwych i koniecznych środków, a jednocześnie uzasadnienie to nie byłoby racjonalne. A zatem nie trzeba przywiązywać szczególnej wagi do okoliczności, że przysłówek ten nie pojawia się w art. 6 ust. 1 dyrektywy. Należy jednak podkreślić, że przepis ten jest zaadresowany do państw członkowskich i mimo posiadania przez nie szerokiego zakresu uznania w materii polityki społecznej, nakłada na nie obowiązek udowodnienia zgodności z prawem wyznaczonego celu, w połączeniu z wysokimi wymaganiami dowodowymi.
38

Tymczasem zasada niedyskryminacji jest wykonywana w dziedzinach swobodnego przepływu pracowników, swobody przedsiębiorczości, swobodnego przepływu usług i swobodnego przepływu kapitału odpowiednio przez art. 39 ust. 2 WE, art. 43 WE, art. 49 WE i art. 56 WE (zob. w odniesieniu do art. 39 ust. 2 WE ww. wyrok w sprawie Lyyski, pkt 34; w odniesieniu do art. 49 WE wyrok z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie C-289/02 AMOK, Rec. s. I-15059, pkt 26; w odniesieniu do art. 43 WE i 56 WE wyrok z dnia w sprawie C-222/04 Cassa di Risparmio di Firenze i in., Zb.Orz. s. I-289, pkt 99).
2)

Artykuł 7 dyrektywy 96/9 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku ogólnego zbioru elementów zawierającego odrębne podgrupy w celu oceny, czy doszło do pobrania lub wtórnego wykorzystania istotnej co do ilości części zawartości bazy danych w rozumieniu tego artykułu, zakres rzekomo pobranych lub wtórnie wykorzystanych elementów jednej z tych podgrup należy porównać z zakresem całkowitej zawartości tej podgrupy, o ile podgrupa ta jako taka stanowi bazę danych odpowiadającą wymogom przyznania ochrony prawem sui generis. W przeciwnym przypadku i o ile zbiór ten stanowi chronioną bazę danych, należy porównać zakres rzekomo pobranych lub wtórnie wykorzystanych elementów różnych podgrup tego zbioru i zakres jego całkowitej zawartości. Okoliczność, iż elementy rzekomo pobrane lub wtórnie wykorzystane z bazy danych chronionej prawem sui generis zostały uzyskane przez jej producenta ze źródeł niedostępnych publicznie, w zależności od rozmiaru zasobów ludzkich, środków technicznych lub finansowych zastosowanych przez niego w celu zgromadzenia danych elementów z tych źródeł może mieć wpływ na zaklasyfikowanie ich jako istotnej co do jakości części zawartości odnośnej bazy danych w rozumieniu art. 7 dyrektywy 96/9. Oficjalny charakter i publiczna dostępność części elementów zawartych w bazie danych nie zwalnia sądu krajowego z przeprowadzenia kontroli w celu oceny, czy doszło do pobrania lub wtórnego wykorzystania istotnej części tej zawartości, czy elementy rzekomo pobrane lub wtórnie wykorzystane z tej bazy danych stanowią istotną co do ilości część zawartości tej bazy lub czy w danym przypadku stanowią one część istotną co do jakości, gdyż dla uzyskania, weryfikacji lub prezentacji wymagają znaczącej inwestycji sił ludzkich, środków technicznych lub finansowych.
1)

Wstrzymując się od kontroli, inspekcji i nadzoru połowów pod kątem zakazu stosowania pławnic przy połowie określonych gatunków oraz nie zapewniając podjęcia stosownych działań w odniesieniu do osób odpowiedzialnych za naruszenia przepisów wspólnotowych w dziedzinie stosowania pławnic, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 i art. 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2846/98 z dnia 17 grudnia 1998 r., oraz art. 23 ust. 1 i 2, art. 24 i art. 25 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa.
114

Ponadto należy podkreślić, że procedura wymiany informacji pomiędzy państwami członkowskimi oraz pomiędzy nimi a Komisją ustanowiona przez decyzję nr 3052/95 nie ma na celu ochrony praw określonego podmiotu gospodarczego, lecz, tak jak to wynika z jej motywu piątego, ma ona na celu określenie napotkanych problemów w dopuszczaniu do obrotu towarów, w celu znalezienia ich właściwych rozwiązań. W ten sposób, ponieważ organy hiszpańskie zostały poinformowane o tym, że produkty z gamy Biover zostały przywiezione z Belgii, to do nich należy, jeżeli uznają one za niewystarczający dowód na to, że produkty te są produkowane lub sprzedawane zgodnie z prawem w Belgii, zweryfikowanie tej okoliczności przed belgijskimi organami zgodnie z obowiązkiem lojalnej współpracy przewidzianej w art. 10 WE, bez możliwości zasłaniania się ewentualnym brakiem po stronie Ynsadiet.
Skarga o stwierdzenie nieważności – Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 809/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 894/97, (WE) nr 812/2004 oraz (WE) nr 2187/2005 w odniesieniu do pławnic (Dz.U. L 182, s. 1) – Pojęcie „pławnice” – Objęcie tym pojęciem sieci stabilizowanych, takich jak sieć zwana „thonaille” – Naruszenie obowiązku uzasadnienia i naruszenie zasad proporcjonalności i niedyskryminacji.
92

Wobec powyższego na drugie z przedstawionych pytań należy udzielić odpowiedzi, że art. 49 WE i 50 WE należy interpretować w ten sposób, iż postanowienia te nie stoją na przeszkodzie uregulowaniom krajowym takim jak uregulowania rozpatrywane w postępowaniu przed sądem krajowym, które przewidują, że przedsiębiorstwa należące do danej branży i działające na określonym terytorium zobowiązane są przynależeć do podmiotu takiego jak zrzeszenie zapewniające ubezpieczenie od odpowiedzialności pracodawców, którego dotyczy postępowanie przed sądem krajowym, o ile system ten nie wykracza poza to, co jest konieczne do realizacji celu polegającego na zapewnieniu równowagi finansowej w części sfery zabezpieczenia społecznego, co wymaga potwierdzenia przez sąd krajowy.
42

Bowiem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, sąd krajowy jest zobowiązany podczas stosowania prawa krajowego, niezależnie od tego, czy jego przepisy są wcześniejsze, czy późniejsze niż dyrektywa, do dokonania jego wykładni — tak dalece jak to możliwe — w świetle brzmienia i celu tej dyrektywy i w ten sposób zastosować się do przepisu art. 249 akapit trzeci WE (zob. w szczególności wyroki: z dnia 13 listopada 1990 r. w sprawie C-106/89 Marleasing, Rec. s. I-4135, pkt 8;z dnia 24 czerwca 2008 r. w sprawie C-188/07 Commune de Mesquer, Zb.Orz. s. I-4501, pkt 84).
17

Celem zapewnienia jednolitego stosowania CN Komisja ustanowiła rozporządzenie nr 754/2004, które zgodnie z zawartym w nim art. 3 weszło w życie w dniu 13 maja 2004 r. Załącznik do tego rozporządzenia ma następujące brzmienie: Wyszczególnienie towarów Klasyfikacja (kod CN) Uzasadnienie (1) (2) (3) 1. Kolorowy ekran plazmowy o przekątnej ekranu 106 cm [całkowite wymiary 104 cm (szerokość) × 64,8 cm (wysokość) × 9,5 cm (głębokość)] i o rozdzielczości 852 × 480 pikseli. Do urządzenia można podłączyć: — złącze RGB, — złącze DVI, — złącze kontrolne. Złącze RGB umożliwia urządzeniu wyświetlanie danych bezpośrednio z maszyny do automatycznego przetwarzania danych. Złącze DVI umożliwia urządzeniu wyświetlanie sygnałów z maszyny do automatycznego przetwarzania danych lub innego źródła, takiego jak odtwarzacze DVD, odtwarzacze gier wideo przez tuner. Do urządzenia można podłączyć: — złącze RGB, — złącze DVI, — złącze kontrolne. Złącze RGB umożliwia urządzeniu wyświetlanie danych bezpośrednio z maszyny do automatycznego przetwarzania danych. Złącze DVI umożliwia urządzeniu wyświetlanie sygnałów z maszyny do automatycznego przetwarzania danych lub innego źródła, takiego jak odtwarzacze DVD, odtwarzacze gier wideo przez tuner. 8528 21 90 Klasyfikacja jest ustalona przez postanowienia reguły 1 i 6 ogólnych reguł interpretacji nomenklatury scalonej i treść kodów CN 8528, 8528 21 i 8528 21 90. Klasyfikacja w podpozycji 8471 60 jest wyłączona, ponieważ monitor nie jest jedynie lub głównie używany w maszynie do automatycznego przetwarzania danych (zobacz uwaga 5 do działu 84). Podobnie produktu nie można sklasyfikować w pozycji 8531, ponieważ jego funkcją nie jest dostarczanie sygnałów wzrokowych do celów sygnalizacyjnych (zobacz HSEN do pozycji 8531 pkt D). 2. Kolorowy ekran plazmowy o przekątnej ekranu 106 cm [całkowite wymiary: 103 cm (szerokość) × 63,6 cm (wysokość) × 9,5 cm (głębokość)], o rozdzielczości 1024 × 1024 pikseli, z podłączanymi głośnikami. Do urządzenia można podłączyć: — złącze DVI, — złącze kontrolne. Złącze DVI umożliwia urządzeniu wyświetlanie sygnałów z maszyny do automatycznego przetwarzania danych lub innego źródła, takiego jak odtwarzacze DVD czy odtwarzacze gier wideo przez tuner. Do urządzenia można podłączyć: — złącze DVI, — złącze kontrolne. Złącze DVI umożliwia urządzeniu wyświetlanie sygnałów z maszyny do automatycznego przetwarzania danych lub innego źródła, takiego jak odtwarzacze DVD czy odtwarzacze gier wideo przez tuner. 8528 21 90 Klasyfikacja jest ustalona przez postanowienia reguł 1 i 6 Ogólnych reguł interpretacji nomenklatury scalonej i treść kodów CN 8528, 8528 21 i 8528 21 90. Klasyfikacja w podpozycji 8471 60 jest wyłączona, ponieważ monitor nie jest jedynie lub głównie używany w maszynie do automatycznego przetwarzania danych (zobacz uwaga 5 do działu 84). Podobnie produktu nie można sklasyfikować w pozycji 8531, ponieważ jego funkcją nie jest dostarczanie sygnałów wzrokowych do celów sygnalizacyjnych (zobacz HSEN do pozycji 8531 pkt D).
6

Artykuł 4 ust. 1 i 2 tej samej dyrektywy definiują ogólne obowiązki państw członkowskich w tej dziedzinie w następujący sposób: „1. Państwa członkowskie, zgodnie z zasadą ostrożności, zapewniają podjęcie wszelkich właściwych działań w celu uniknięcia niekorzystnego wpływu na zdrowie ludzkie i środowisko naturalne, które mogłyby być wynikiem zamierzonego uwolnienia lub wprowadzenia do obrotu GMO. GMO mogą być w sposób zamierzony uwalniane lub wprowadzane do obrotu tylko w zgodności odpowiednio z częścią B lub C niniejszej dyrektywy. 2. Każda osoba, przed złożeniem zgłoszenia zgodnie z częścią B lub C, przeprowadzi ocenę ryzyka dla środowiska naturalnego. Informacje, które mogą być konieczne do przeprowadzenia oceny ryzyka dla środowiska naturalnego, ustanowione są w załączniku III […]”.
98

Z powyższego wynika, że art. 1 i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/439 nie stoją na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie odmówiło uznania uprawnienia do kierowania wynikającego z prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie przed jego przystąpieniem do Unii, jeśli to prawo jazdy zostało wydane przed wydaniem prawa jazdy przez pierwsze państwo członkowskie, w którym to drugie prawo jazdy zostało cofnięte ze względu na brak zdolności jego posiadacza do kierowania. Fakt, iż odmowa ta następuje po upływie okresu zakazu ubiegania się o nowe prawo jazdy, który był połączony z rzeczonym cofnięciem, jest w tym względzie bez znaczenia.
62

Sąd niesłusznie bowiem jego zdaniem uznał, że chodziło o zarzut rozpatrzony już w wyroku w sprawie Gorostiaga, podczas gdy w rzeczywistości zarzut ten jest oparty na okolicznościach faktycznych, które wystąpiły po wydaniu tego wyroku, to jest braku odpowiedzi hiszpańskiego ministra sprawiedliwości na pismo skierowane do niego przez wnoszącego odwołanie w dniu 15 kwietnia 2006 r. w celu otrzymania kopii dokumentów księgowych związanych z wykonywaniem jego mandatu posła do Parlamentu Europejskiego.
19

W tych okolicznościach hof van beroep te Antwerpen postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytanie prejudycjalne: „Czy uregulowanie takie jak [system DBI], zgodnie z którym odnośne dywidendy podlegają najpierw wliczeniu do podstawy opodatkowania spółki dominującej, a następnie kwoty wypłaconych dywidend podlegają zgodnie z art. 205 ust. 2 [WIB 1992] odliczeniu od podstawy opodatkowania spółki dominującej (do wysokości 95%) jedynie w zakresie, w jakim spółka dominująca osiąga podlegające opodatkowaniu zyski, jest zgodny z art. 4 dyrektywy 90/435 […], gdy takie ograniczenie odliczenia od dochodu podlegającego ostatecznie opodatkowaniu prowadzi do tego, że spółka dominująca zostanie opodatkowana z tytułu otrzymanych dywidend w późniejszym okresie podatkowym, jeśli nie uzyskała zysków lub uzyskała niewystarczające zyski podlegające opodatkowaniu w okresie podatkowym, w którym dokonano wypłaty dywidend, lub co najmniej do tego, że możliwość odliczenia strat zostanie niesłusznie uznana za wyczerpaną, a co za tym idzie nie będą one mogły już być przeniesione do wysokości kwoty wypłaconych dywidend, które nawet bez uwzględnienia strat podatkowych byłyby zwolnione w wysokości 95% od podatku?”.
32

W ramach tych rozważań sąd krajowy powołał się między innymi na wyrok z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie C-434/03 Charles i Charles-Tijmens, Zb.Orz. s. I-7037, a w szczególności na pkt 23–25 tego wyroku, w których Trybunał przypomniał orzecznictwo dotyczące systemu podatku VAT mającego zastosowanie do dóbr inwestycyjnych o zastosowaniu mieszanym, tj. wykorzystywanych do celów zarówno zawodowych, jak i prywatnych. Z orzecznictwa tego wynika, że podatnik ma, na potrzeby podatku VAT, możliwość dokonania wyboru, czy zaliczyć to dobro w całości do aktywów swojego przedsiębiorstwa, czy pozostawić całość w ramach majątku prywatnego, wyłączając je tym samym całkowicie z systemu podatku VAT, czy też zaliczyć je do aktywów przedsiębiorstwa jedynie w zakresie wynikającym z rzeczywistego wykorzystania do celów zawodowych. Jeżeli podatnik zdecyduje się traktować dobra inwestycyjne wykorzystywane jednocześnie do celów zawodowych i celów prywatnych jako dobra należące do przedsiębiorstwa, to podatek VAT naliczony przy nabyciu tych dóbr podlega co do zasady całkowicie i bezpośrednio odliczeniu. W tych okolicznościach, jeżeli towar zaliczony do aktywów przedsiębiorstwa spowodował powstanie prawa do pełnego lub częściowego odliczenia naliczonego podatku VAT, to jego wykorzystywanie do celów prywatnych podatnika lub jego personelu, lub do celów innych niż związane z działalnością przedsiębiorstwa jest uważane za świadczenie usług dokonane odpłatnie, zgodnie z art. 6 ust. 2 lit. a) dyrektywy.
1)

Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do transpozycji albo do pełnej lub poprawnej transpozycji art. 1 ust. 2 lit. b) w związku z załącznikiem I, jak również: art. 9 ust. 1 zdanie drugie, art. 9 ust. 8 lit. a) ppkt i) i iii), art. 23 ust. 2, art. 30 ust. 2–4, art. 31 ust. 1 lit. c), art. 38 ust. 1, art. 43 akapit pierwszy lit. d), art. 44 ust. 2 akapit drugi, art. 44 ust. 3 i 4, art. 46 akapit pierwszy, art. 48 ust. 2 lit. f), art. 55 ust. 1 akapit drugi lit. d) i e), art. 55 ust. 3, art. 67 ust. 2 akapity drugi i trzeci, art. 68 lit. a) akapit pierwszy, art. 72 oraz art. 74 ust. 1 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2083/2005 z dnia 19 grudnia 2005 r., Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy tej dyrektywy.
Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. – Komisja przeciwko Grecji

(sprawa C‑331/07)

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Prawo paszowe i żywnościowe − Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 − Niedostateczny stan liczebny służb właściwych w zakresie kontroli weterynaryjnych

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Przedmiot sporu – Określenie w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi – Dostosowanie ze względu na zmianę prawa wspólnotowego – Dopuszczalność – Przesłanki (art. 226 WE) (por. pkt 23)

2. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi – Przedmiot (art. 226 WE) (por. pkt 26, 27)

3. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Skarga dotycząca praktyki administracyjnej sprzecznej z prawem wspólnotowym – Dopuszczalność – Przesłanki (art. 10 WE, 211 WE, 226 WE) (por. pkt 32–36)

4. Zbliżanie ustawodawstw – Kontrola urzędowa paszy i żywności (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 882/2004, art. 4 ust. 2 lit. c)) (por. pkt 45, 46)

5. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Badanie zasadności przez Trybunał – Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę – Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 47)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U. L 165 s. 1) ? Niedostateczny stan liczebny służb właściwych w zakresie kontroli weterynaryjnych.

Sentencja

1) Nie podejmując stosownych działań niezbędnych w celu zaradzenia niedoborowi pracowników służb odpowiedzialnych za kontrole weterynaryjne w Grecji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt.

2) Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.
1)

Poprzez stosowanie do dywidend pochodzących z zagranicy mniej korzystnego systemu opodatkowania niż system przewidziany dla dywidend pochodzenia krajowego Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 43 WE i 56 WE oraz odpowiednich postanowień porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., to jest jego art. 31 i 40.