ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 311/5

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez The Equality Tribunal (Irlandia) w dniu 30 lipca 2012 r. — Z przeciwko Government Department and the Board of Management of a Community School

(Sprawa C-363/12)

2012/C 311/06

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

The Equality Tribunal

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Z

Strona pozwana: Government Department and the Board of Management of a Community School

Pytania prejudycjalne

1) Biorąc pod uwagę następujące postanowienia prawa pierwotnego Unii Europejskiej: (i) art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, (ii) art. 8 i 157 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej lub (iii) art. 21, 23, 33 i 34 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, czy dyrektywę 2006/54/WE (1), a w szczególności jej art. 4 i 14, należy interpretować w ten sposób, że odmowa udzielenia urlopu równoważnego z urlopem macierzyńskim lub urlopem z tytułu adopcji kobiecie, której dziecko genetyczne urodziło się w drodze umowy o macierzyństwo zastępcze i która opiekuje się tym dzieckiem od chwili urodzenia, stanowi dyskryminację ze względu na płeć?

2) W razie odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie, czy dyrektywa 2006/54/WE jest zgodna z wymienionymi postanowieniami prawa pierwotnego Unii Europejskiej?

3) Biorąc pod uwagę następujące postanowienia prawa pierwotnego Unii Europejskiej: (i) art. 10 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej lub (ii) art. 21, 26 i 34 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, czy dyrektywę 2000/78/WE (2), a w szczególności jej art. 3 ust. 1 i art. 5, należy interpretować w ten sposób, że odmowa udzielenia urlopu równoważnego z urlopem macierzyńskim lub urlopem z tytułu adopcji kobiecie, której niepełnosprawność nie pozwala urodzić dziecka, a której dziecko genetyczne urodziło się w drodze umowy o macierzyństwo zastępcze i która opiekuje się tym dzieckiem od chwili urodzenia, stanowi dyskryminację ze względu na niepełnosprawność?

4) W razie odpowiedzi przeczącej na trzecie pytanie, czy dyrektywa 2000/78/WE jest zgodna z wymienionymi postanowieniami prawa pierwotnego Unii Europejskiej?

5) Czy Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych znajduje zastosowanie do wykładni lub badania ważności dyrektywy 2000/78/WE?

6) W razie odpowiedzi twierdzącej na piąte pytanie, czy dyrektywa 2000/78/WE, a w szczególności jej art. 3 i 5, jest zgodna z art. 5, 6, art. 27 ust. 1 lit. b) i art. 28 ust. 2 lit. b) Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych?

(1) Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana) (Dz.U. L 204, s. 23).

(2) Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16).
1)

Jak należy rozumieć pojęcie „umyślnej niezgodności” w art. 51 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 74/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. (2), w art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 (3) oraz w art. 67 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (4); czy taka niezgodność ma miejsce już wtedy, gdy występuje naruszenie długoterminowo istniejącej polityki w rozumieniu art. 8 ust. 2 lit. c) krajowych wytycznych dotyczących ram prawnych dla wzajemnej zgodności w ramach wspólnej polityki rolnej?
2)

Czy art. 10 ust.1 rozporządzenia nr 343/2003 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, w którym następuje pierwszy nielegalny wjazd („pierwsze państwo członkowskie”), musi w przypadku urzeczywistnienia się poniższego stanu faktycznego uznać swoją odpowiedzialność za rozpatrzenie wniosku obywatela państwa trzeciego o udzielenie azylu: Obywatel państwa trzeciego, przybywając z państwa trzeciego, wjeżdża nielegalnie do danego pierwszego państwa członkowskiego. Nie składa tam wniosku o udzielenie azylu. Następnie wyjeżdża do państwa trzeciego. Po okresie krótszym niż trzy miesiące wyjeżdża z państwa trzeciego i przybywa nielegalnie do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej („drugie państwo członkowskiego”). Z tego drugiego państwa członkowskiego udaje się od razu dalej bezpośrednio do trzeciego państwa członkowskiego i tam składa swój pierwszy wniosek o udzielenie azylu. W tym momencie nie upłynęło jeszcze nawet dwanaście miesięcy od pierwszego nielegalnego wjazdu do pierwszego państwa członkowskiego.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 9/28

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 czerwca 2012 r. w sprawie T-338/08 Stichting Natuur en Milieu, Pesticide Action Network Europe przeciwko Komisji, wniesione w dniu 27 sierpnia 2012 r. przez Komisję Europejską

(Sprawa C-405/12 P)

2013/C 9/46

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver, J.-P. Keppenne, G. Valero Jordana, P. van Nuffel)

Druga strona postępowania: Stichting Natuur en Milieu, Pesticide Action Network Europe, Rzeczpospolita Polska, Rada Unii Europejskiej

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie T-338/08;

— rozstrzygnięcie sporu co do istoty i oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 1 lipca 2008 r.;

— obciążenie skarżących w sprawie T-338/08 kosztami Komisji w tej i w niniejszej sprawie.

Zarzuty i główne argumenty

Pierwszy zarzut odwołania jest taki sam jak w sprawie C-403/12 P.

W zarzucie drugim Komisja podnosi, że Sąd dokonał błędnej wykładni zakresu zastosowania art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus (1) w świetle art. 2 pkt 2 akapit drugi tej konwencji, orzekając iż rozporządzenie (WE) nr 149/2008 (2) nie zostało przyjęte przez Komisję działającą „jako władza ustawodawcza” w rozumieniu wspomnianego art. 2 pkt 2 akapit drugi.

(1) Konwencja o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzona w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r., zatwierdzona decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. (Dz.U. L 124, s. 1).

(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 149/2008 z dnia 29 stycznia 2008 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady poprzez ustanowienie załączników II, III i IV ustalających najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości dla produktów wymienionych w załączniku I do wymienionego rozporządzenia (Dz.U. L 58, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 366/24

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel (Luksemburg) w dniu 27 sierpnia 2012 r. — État du Grand-duché de Luxembourg, Administration de l'enregistrement et des domaines przeciwko Edenred Luxembourg SA

(Sprawa C-395/12)

2012/C 366/42

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Cour d'appel

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: État du Grand-duché de Luxembourg, Administration de l'enregistrement et des domaines.

Strona pozwana: Edenred Luxembourg SA.

Pytania prejudycjalne

Czy usługi świadczone przez wystawcę bonów restauracyjnych w Luksemburgu na rzecz przedsiębiorców prowadzących restauracje zrzeszonych w jego sieci akceptującej te bony są zwolnione w całości lub w części z podatku VAT na podstawie postanowień art. 13 część B lit. d) pkt 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (1) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku z późn. zmianami, jeżeli wiadomo, że bon restauracyjny stanowi tytuł płatniczy jedynie za całość oraz że usługi te nie mają na celu zagwarantowania zapłaty za posiłek spożyty przez pracownika pracodawcy będącego klientem (ibid. B, d, 2), biorąc pod uwagę, że chodzi o bon restauracyjny wydany przez pracodawcę na rzecz jego pracowników w ramach uregulowania krajowego opisanego powyżej, oraz to, że zrzeszenie w sieci bonów restauracyjnych umożliwia korzystanie z klienteli składającej się z pracowników pracodawców będących klientami wystawcy bonów restauracyjnych, jak również i to, iż przejmuje on koszty postępowania związanego z bonami restauracyjnymi

(1) Dz.U. 145, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 9/26

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 czerwca 2012 r. w sprawie T-396/09 Vereniging Milieudefensie, Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht przeciwko Komisji, wniesione w dniu 24 sierpnia 2012 r. przez Parlament Europejski

(Sprawa C-402/12 P)

2013/C 9/43

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Wnoszący odwołanie: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio i G. Corstens)

Druga strona postępowania: Vereniging Milieudefensie, Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht, Komisja Europejska, Królestwo Niderlandów, Rada Unii Europejskiej

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie T-396/09;

— rozstrzygnięcie sporu co do istoty i oddalenie skargi skarżących w pierwszej instancji;

— obciążenie skarżących w pierwszej instancji kosztami niniejszego odwołania.

Zarzuty i główne argumenty

Zdaniem Parlamentu Sąd naruszył prawo, uznając, iż może badać ważność rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (1) na podstawie art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus (2), chociaż postanowienie to nie ma bezpośredniego skutku prawnego. To założenie Sądu opiera się na zasadniczo błędnej wykładni zarówno utrwalonego orzecznictwa w odniesieniu do możliwości powoływania się jednostek na postanowienia traktatów międzynarodowych w celu zakwestionowania ważności aktu Unii Europejskiej, jak i charakteru i zakresu zobowiązań międzynarodowych.

Konkretnie mówiąc, Sąd zastosował orzecznictwo w wynikające ze spraw Fediol (3) i Nakajima (4), ale nie uwzględnił, że orzecznictwo to — które zresztą dotąd pozostało ograniczone do nader niewielkiej liczby spraw — można stosować tylko wyjątkowo i w bardzo szczególnych warunkach. W zaskarżony wyroku Sąd z jednej strony nie zadał sobie trudu, by zbadać, czy te warunki rzeczywiście wystąpiły w niniejszej sprawie, a z drugiej strony nie uwzględnił, że wspomniane orzecznictwo ma charakter odstępstwa.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).

(2) Konwencja o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzona w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r., zatwierdzona decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. (Dz.U. L 124, s. 1).

(3) Wyrok Trybunału dnia 22 czerwca 1989 r. w sprawie C-70/87 Fediol przeciwko Komisji, Rec. s. 1781.

(4) Wyrok Trybunału dnia 7 maja 1991 r. w sprawie C-69/89 Nakajima przeciwko Radzie, Rec. s. I-2069.
Po drugie, Sąd nie dokonał szczegółowej oceny charakteru odróżniającego znaku towarowego, mimo że ustalenie takiego charakteru jest konieczne i odgrywa istotną rolę przy badaniu prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Sąd oparł się w tym względzie na decyzji Izby Odwoławczej i bez dokonania pogłębionej analizy przyjął, że znak towarowy strony wnoszącej odwołanie jest opisowy dla rodzaju sera pochodzącego z określonego regionu Cypru. Niemniej to właśnie tak kwestia stanowiła kluczowe zagadnienie w sporze. Zważywszy, że istotą wspólnego znaku towarowego jest dokładnie to, że w pewnym sensie pozwala na odstępstwa od zakazu rejestrowania opisowych elementów znaku towarowego, argumentacja Sądu prowadzi pośrednio do tego, że wspólny znak towarowy automatycznie może mieć tylko charakter nieznacznie odróżniający. Takie stwierdzenie jest niezgodne z art. 66 rozporządzenia nr 207/2009. Nawet jeśli w przypadku „Halloumi” mamy do czynienia ze znakiem wspólnym, sam ten fakt nie przesądza o charakterze odróżniającym takiego znaku. Ów charakter winien był zostać poddany odrębnej i pogłębionej analizie. Halloumi stanowi nazwę sera produkowanego konkretnie przez daną grupę wytwórców, a nie ogólnie opisową nazwę sera, twarogu itp. Halloumi nie można zatem porównywać na przykład z „mozzarellą”.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 343/7

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 22 sierpnia 2012 r. — RLvS Verlagsgesellschaft mbH przeciwko Stuttgarter Wochenblatt GmbH

(Sprawa C-391/12)

2012/C 343/08

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: RLvS Verlagsgesellschaft mbH

Strona pozwana: Stuttgarter Wochenblatt GmbH

Pytania prejudycjalne

Czy art. 7 ust. 2 dyrektywy (1) i pkt 11 załącznika I do niej w związku z art. 4 i art. 3 ust. 5 tej dyrektywy stoją na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego (w niniejszym przypadku § 10 Landespressegesetz Baden-Württemberg), który oprócz ochrony konsumenta przed wprowadzeniem w błąd służy również niezależności prasy i w przeciwieństwie do art. 7 ust. 2 i pkt 11 załącznika I do dyrektywy zakazuje wszelkich odpłatnych publikacji bez względu na realizowany przez nie cel, jeżeli publikacja nie jest oznaczona pojęciem „ogłoszenie”, chyba że już samo umieszczenie i kształt publikacji wskazują na to, że jest ona ogłoszeniem?

(1) Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 355/9

Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 21 czerwca 2012 r. w sprawie T-514/10 Fruit of the Loom, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 22 sierpnia 2012 r. przez Fruit of the Loom, Inc.

(Sprawa C-392/12 P)

2012/C 355/14

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Fruit of the Loom, Inc. (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, V. Marsland, solicitor)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie T-514/10;

— obciążenie OHIM i interwenienta własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie.

Zarzuty i główne argumenty

Sąd nie uwzględnił, że na podstawie art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) analiza w istocie obejmuje trzy etapy. Po pierwsze, należy rozważyć charakter odróżniający znaku towarowego w postaci, w jakiej został zarejestrowany. Po drugie, należy rozważyć charakter odróżniający znaków towarowych w postaci, w jakiej są używane. Po trzecie, należy rozważyć, czy zmienił się charakter odróżniający znaku towarowego w postaci, w jakiej został zarejestrowany. Gdyby Sąd właściwie zastosował to podejście do oceny dowodów, stwierdziłby, że dowody używania spełniają warunki wymagane przez art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

Sąd zastosował błędną regułę interpretacji odnośnie do wspólnotowych znaków towarowych, zgodnie z którą jeśli konsumenci w danym państwie członkowskim nie rozumieją elementu słownego znaku towarowego (ponieważ stanowi on niejasne słowo w innym języku wspólnotowym albo ponieważ nie jest podobny do żadnego słowa w ich własnym języku), należy uważać jednakże, iż element ten ma taki sam charakter odróżniający jak element słowny, który rozumieją i który sam w sobie ma charakter odróżniający.

Sąd nie uwzględnił ani nie zastosował analogicznie orzecznictwa Trybunału dotyczącego używania w kontekście uzyskania charakteru odróżniającego na podstawie art. 7 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, według którego to orzecznictwa znak towarowy może uzyskać charakter odróżniający w następstwie używania tego znaku jako części innego zarejestrowanego znaku towarowego lub w połączeniu z nim zgodnie z wyrokiem z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie C-353/03 Nestlé, Zb.Orz. s. I-6135, pkt 30).

Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne dotyczące używania przez wnoszącą odwołanie słowa FRUIT w nieformalnych kontaktach z klientami. Wbrew ustaleniom Sądu używanie takie nie miało charakteru wyłącznie wewnętrznego i stanowiło rzeczywiste używanie znaku towarowego.

Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne dotyczące używania przez wnoszącą odwołanie znaku FRUIT w jej witrynie internetowej www.fruit.com. Wbrew ustaleniom Sądu używanie to miało na celu promowanie towarów i stanowiło używanie rzeczywiste.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).
3)

W razie odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: czy wymogi demokratycznego państwa prawa, które w sposób oczywisty leżą u podstaw art. 16 karty, lub wymóg sprawiedliwości i skuteczności z art. 47 karty, lub nakaz przejrzystości z art. 56 TFUE, lub zakaz ponownego sądzenia i karania z art. 50 karty stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak wynikające z §§ 52–54, 56a GSpG i § 168 StGB, których wzajemne rozgraniczenie w braku jednoznacznego uregulowania ustawowego z trudem da się przewidzieć i określić ex ante dla obywatela, a w konkretnym przypadku da się ustalić dopiero w drodze wymagającego nakładów formalnego postępowania, i z którymi związane są jednak daleko idące różnice co do właściwości (organ administracyjny lub sąd), uprawnień interwencyjnych, związanej z tym w danym wypadku stygmatyzacji i pozycji procesowej (np. odwrócenia ciężaru dowodu)?
1)

Czy art. 30 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 (1) należy interpretować w taki sposób, że, aby móc ocenić, czy udzielenie koncesji nie powoduje powstania po stronie organu udzielającego koncesji znacznych przychodów lub nienależnej korzyści po stronie koncesjonariusza, należy najpierw sprawdzić, czy obiekt został poddany znacznym modyfikacjom? W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1), a) czy przepis ten dotyczy jedynie modyfikacji fizycznej — co oznaczałoby, że zrealizowany obiekt nie odpowiada temu przewidzianemu w projekcie, którego dofinansowanie zostało zatwierdzone — czy dotyczy on też zmiany funkcjonalnej i, w tym przypadku, czy mamy do czynienia ze znaczną modyfikacją w sytuacji, gdy obiekt jest wykorzystywany „również” — ale nie w głównej mierze — do prowadzenia działalności innej niż ta, która została przewidziana w ogłoszeniu o naborze wniosków lub w samym wniosku? W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 1), b) czy przepis ten w odniesieniu do przypadków, gdy dofinansowanie ze środków publicznych jest wykorzystywane do wzniesienia obiektów mogących stanowić przedmiot zarządu mającego znaczenie gospodarcze, ma zastosowanie jedynie do etapu budowy obiektu czy też obowiązek przestrzegania zasad postępowania przetargowego ma zastosowanie również w odniesieniu do udzielenia koncesji na zarządzanie?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 343/6

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgerichts Rostock (Niemcy) w dniu 13 sierpnia 2012 r. — Postępowanie karne przeciwko Perowi Haraldowi Lökkevikowi

(Sprawa C-384/12)

2012/C 343/05

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Landgerichts Rostock

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Per Harald Lökkevik

Drugi uczestnik postępowania: Staatsanwaltschaft Rostock

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni pojęcia korzyści w rozumieniu art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. (1) należy dokonywać w ten sposób, że obejmuje ono również pozorne spowodowanie, za pomocą podanych w ramach procedury przyznania pomocy informacji, wyłączenia właściwości Komisji Europejskiej mające na celu obejście przewidzianego w pkt 2.1. i) wielosektorowych zasad ramowych dotyczących pomocy regionalnej na rzecz dużych projektów inwestycyjnych (Dz.U. 1998 C 107, s. 7) obowiązku zgłoszenia projektów pomocy regionalnej w przypadku inwestycji, których łączna kwota wynosi co najmniej 50 mln EUR?

(1) Dz.U. L 312, s. 1, polskie wydanie specjalne: rozdział 1, tom 1, s. 340–343
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 311/7

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd (Bułgaria) w dniu 13 sierpnia 2012 r. — Siegfried János Schneider

(Sprawa C-386/12)

2012/C 311/09

Język postępowania: bułgarski

Sąd krajowy

Sofijski gradski syd

Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona wnosząca odwołanie: Siegfried János Schneider

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 22 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (1) z dnia 22 grudnia 2000 r. ma zastosowanie tylko do postępowań spornych, których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach, czy też przepis ten ma zastosowanie także do postępowań niespornych, w których obywatele jednego państwa członkowskiego uznani przez sąd tego państwa na podstawie prawa krajowego za mających ograniczoną zdolność do czynności prawnych, dla których został ustanowiony kurator (również obywatel tego państwa), dążą do rozporządzenia należącym do nich majątkiem nieruchomym położonym w innym państwie członkowskim?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. 2001 L 12, s. 1.