Keywords

Summary



Keywords

1. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Akt przyjęty na podstawie tytułu IV części trzeciej traktatu WE

(art. 267 TFUE)

2. Prawo Unii – Pierwszeństwo – Sprzeczne prawo krajowe – Niestosowanie istniejących przepisów z mocy prawa – Obowiązek przestrzegania wskazówek interpretacyjnych wydanych przez sąd wyższej instancji niezgodnych z prawem Unii – Niedopuszczalność

(art. 267 TFUE)

3. Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Postępowanie upadłościowe – Rozporządzenie nr 1346/2000 – Właściwość międzynarodowa do wszczęcia postępowania upadłościowego – Sądy państwa członkowskiego głównego ośrodka podstawowej działalności dłużnika

(rozporządzenie Rady nr 1346/2000, art. 3 ust. 1)

4. Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Postępowanie upadłościowe – Rozporządzenie nr 1346/2000 – Właściwość międzynarodowa do wszczęcia postępowania upadłościowego – Sądy państwa członkowskiego głównego ośrodka podstawowej działalności dłużnika – Kryteria rozstrzygające

(rozporządzenie Rady nr 1346/2000, art. 3 ust. 1 zdanie drugie)

5. Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Postępowanie upadłościowe – Rozporządzenie nr 1346/2000 – Właściwość międzynarodowa do wszczęcia postępowania upadłościowego – Postępowanie wtórne

(rozporządzenie Rady nr 1346/2000, art. 3 ust. 2)

Summary

1. W zastosowaniu art. 267 TFUE sądy krajowe, których orzeczenia podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, mają począwszy od 1 grudnia 2009 r. prawo do przedkładania Trybunałowi wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w sprawach dotyczących aktów przyjętych na podstawie tytułu IV traktatu.

Z uwagi na zamierzony w art. 267 TFUE cel skutecznej współpracy pomiędzy Trybunałem a sądami krajowymi, a także zasadę ekonomiki procesowej od dnia 1 grudnia 2009 r. Trybunał jest właściwy do rozpoznania wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przedstawionego przez sąd, którego orzeczenia podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, nawet jeśli taki wniosek został złożony przed tym dniem.

(por. pkt 19–20)

2. Prawo Unii sprzeciwia się temu, by sąd krajowy był związany krajowym przepisem proceduralnym, zgodnie z którym ocena sądu krajowego wyższej instancji jest dla niego wiążąca, gdy ocena owego sądu wyższej instancji jest niezgodna z prawem Unii w świetle wykładni Trybunału.

W istocie po pierwsze, istnienie krajowego przepisu proceduralnego, na podstawie którego sądy nieorzekające w ostatniej instancji są związane oceną sądu krajowego wyższej instancji, nie może prowadzić do podważenia uprawnienia do przedkładania Trybunałowi wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przez sądy krajowe nieorzekające w ostatniej instancji, gdy mają one wątpliwości dotyczące wykładni prawa Unii.

Po drugie, wyrok wydany przez Trybunał w trybie prejudycjalnym wiąże sąd krajowy w zakresie dotyczącym wykładni lub ważności rozpatrywanych aktów instytucji Unii przy rozstrzyganiu zawisłego przed nim sporu.

Ponadto sąd krajowy, do którego należy w ramach jego kompetencji stosowanie przepisów prawa Unii, zobowiązany jest zapewnić pełną skuteczność tych norm, w razie konieczności z własnej inicjatywy nie stosując wszelkich sprzecznych z nimi przepisów prawa krajowego bez potrzeby zwracania się o ich uprzednie usunięcie w drodze ustawodawczej lub w ramach innej procedury konstytucyjnej.

(por. pkt 35–36, 38–39; pkt 1 sentencji)

3. Pojęcie głównego ośrodka podstawowej działalności dłużnika zawarte w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1346/2000 w sprawie postępowania upadłościowego powinno być interpretowane w odniesieniu do prawa Unii.

W istocie pojęcie to wywodzi się z samego rozporządzenia a zatem jego wykładni należy dokonywać w sposób jednolity i niezależny od przepisów krajowych.

(por. pkt 43–44; pkt 2 sentencji)

4. Dla celów określenia głównego ośrodka podstawowej działalności spółki będącej dłużnikiem art. 3 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 1346/2000 w sprawie postępowania upadłościowego, należy interpretować w następujący sposób:– dla ustalenia głównego ośrodka podstawowej działalności spółki będącej dłużnikiem należy nadać pierwszeństwo miejscu głównego zarządzania tą spółką w sposób, w jaki jest ono możliwe do określenia w oparciu o okoliczności obiektywne i rozpoznawalne dla osób trzecich. W sytuacji gdy organy kierownicze i kontrolne spółki znajdują się w miejscu jej siedziby statutowej i w tym też miejscu są podejmowane – w sposób weryfikowalny dla osób trzecich – decyzje dotyczące zarządzania tą spółką, domniemanie przewidziane w tym przepisie nie może zostać obalone. W sytuacji gdy miejsce głównego zarządzania spółką nie znajduje się w miejscu jej siedziby statutowej, istnienie aktywów spółki oraz umów dotyczących ich wykorzystania finansowego w innym państwie członkowskim niż państwo siedziby statutowej owej spółki może zostać uznane za okoliczność wystarczającą do obalenia owego domniemania jedynie pod warunkiem, że całościowa ocena wszystkich istotnych okoliczności pozwoli na weryfikowalne dla osób trzecich ustalenie, że główny ośrodek kierownictwa i kontroli owej spółki oraz zarządzania jej działalnością znajduje się w tym innym państwie członkowskim.

W wypadku przeniesienia siedziby statutowej spółki będącej dłużnikiem przed złożeniem wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego domniemywa się, że główny ośrodek podstawowej działalności tej spółki znajduje się w miejscu jej nowej siedziby statutowej.

(por. pkt 59; pkt 3 sentencji)

5. Pojęcie oddziału w rozumieniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1346/2000 w sprawie postępowania upadłościowego, powinno być interpretowane w ten sposób, że wymaga ono istnienia struktury odznaczającej się minimum organizacji i pewną stabilnością dla celów wykonywania działalności gospodarczej. Samo istnienie odrębnych składników majątku lub kont bankowych zasadniczo nie odpowiada tej definicji.

(por. pkt 64; pkt 4 sentencji)