ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
43

Motyw 91 zaskarżonej decyzji, znajdujący się w części zatytułowanej „Brak przeszkód dla funkcjonowania rynku wewnętrznego”, ma następujące brzmienie: „W odniesieniu do ołowiu [...] Komisja zauważa, że producenci stosujący przepisy dyrektywy będą mogli wprowadzać do obrotu zabawki we wszystkich państwach członkowskich z wyjątkiem Niemiec. Producenci nie będą prawdopodobnie opracowywać dwóch różnych zestawów zabawek, lecz dostosują się do przepisów wprowadzających odstępstwa, aby uzyskać zabawki, które mogą być wprowadzane do obrotu we wszystkich państwach członkowskich. Komisja zauważa również, że niemieckie limity ołowiu [...] są takie same jak te, które obowiązują w UE od 1990 r. na podstawie dyrektywy 88/378/EWG, a w związku z tym mogą być z technicznego punktu widzenia przestrzegane przez producentów. Producenci zabawek potwierdzili to założenie, wyrażając swoją opinię na temat niemieckich środków. Komisja ma zatem powody, by sądzić, że wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego jest proporcjonalny w stosunku do celu, jakim jest ochrona zdrowia dzieci”.
180

Wniosku tego nie podważa twierdzenie skarżących, jakoby Komisja powinna była odnieść się do co najmniej dwóch elementów, które wystąpiły w tych uwagach, a mianowicie do opinii naukowej EFSA odnoszącej się w sposób ogólny do referencyjnych wartości dietetycznych dotyczących wody i do swojej praktyki decyzyjnej. W istocie, primo, jeżeli chodzi o tę opinię naukową EFSA, zostało już stwierdzone (zob. pkt 108 powyżej), że nie odnosi sią ona do wpływu regularnego spożywania dużych ilości wody na czynnik ryzyka w rozwoju choroby. Secundo, co się tyczy praktyki decyzyjnej Komisji, skarżący powołują się na zezwolenia dotyczące oświadczeń zdrowotnych innych niż oświadczenia odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby i do oświadczenia o zmniejszaniu ryzyka choroby dotyczącego wpływu gum do żucia lub pastylek zawierających ksylitol na ryzyko wystąpienia próchnicy zębów. Tymczasem, jak zostało już stwierdzone (zob. pkt 84 i 100 powyżej), podczas gdy oświadczenia zdrowotne inne niż te odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby nie wymagają wskazania czynnika ryzyka, w przypadku oświadczenia dotyczącego wpływu gum do żucia lub pastylek zawierających ksylitol uwzględniony czynnik ryzyka stanowiła próchnica zębów. Odniesienie się przez Komisję do tych elementów w uzasadnieniu zaskarżonego rozporządzenia nie było zatem konieczne.
Należy dodać, że okoliczność, iż niektóre z wymienionych w pkt 6 powyżej usług należących do klasy 36 mogłyby zostać zakwalifikowane jako usługi finansowe, nie sanuje wady w postaci braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji w odniesieniu do tego rodzaju usług. W tym względzie, po pierwsze, Izba Odwoławcza nie sugeruje w żadnym punkcie zaskarżonej decyzji, że przez wyrażenie „usługi finansowe” rozumie ona całość lub nawet część usług należących do klasy 36, dla których został zarejestrowany wcześniejszy znak towarowy. Pismo OHIM z dnia 10 kwietnia 2013 r. potwierdza tę ocenę (zob. pkt 28 powyżej). Po drugie, taki brak precyzji czyni niemożliwym zarówno stosowanie art. 42 ust. 2 zdanie ostatnie rozporządzenia nr 207/2009 – zgodnie z którym „[j]eżeli wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był używany tylko dla części towarów lub usług, dla których jest on zarejestrowany, do celów rozpatrywania sprzeciwu uznawany jest on za zarejestrowany tylko dla tej części towarów lub usług” – jak i, w danym wypadku, przeprowadzenie badania opisanego w ostatnim zdaniu pkt 20 powyżej. W tym względzie OHIM uściślił podczas rozprawy, że niektóre z wymienionych w pkt 6 powyżej usług należących do klasy 36, takie jak zarządzanie nieruchomościami, nie mogą być kwalifikowane jako usługi finansowe, co wyłącza możliwość rozumienia zaskarżonej decyzji jako odnoszącej się do całości owych usług. A zatem jeśli nie ma możliwości ustalenia, czy przez odniesienie do „usług finansowych” Izba Odwoławcza wskazuje całość lub nawet część usług należących do klasy 36, dla których został zarejestrowany wcześniejszy znak towarowy, to materialnie niemożliwe jest ustalenie, w odniesieniu do których usług wcześniejszy znak towarowy powinien być uznawany za zarejestrowany do celów sprzeciwu, co stanowi przeszkodę w późniejszym sformułowaniu oceny w przedmiocie istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
31

W tych okolicznościach, kwestionowanych przez wnoszącą odwołanie w pierwszej instancji jako stanowiących zaprzeczenie uzasadnienia, Sąd do spraw Służby Publicznej uznał na wstępie, opierając się na ww. wyroku Komisja przeciwko Birkhoff (pkt 58, 59), że z uwagi na ewolucyjny charakter postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, to właśnie uzasadnienie zawarte w decyzji oddalającej zażalenie należy brać pod uwagę przy badaniu zgodności z prawem pierwotnego aktu niekorzystnego, gdyż przyjmuje się, że uzasadnienie to pokrywa się z tym ostatnim aktem. Sąd do spraw Służby Publicznej uściślił jednak, że badana była zgodność z prawem pierwotnego aktu niekorzystnego, w świetle powodów zawartych w decyzji oddalającej zażalenie.
51

Przede wszystkim należy przypomnieć, że rozporządzenie nr 314/2004 zostało przyjęte na podstawie art. 60 WE i 301 WE. Artykuł 60 ust. 1 WE stanowi, że „[j]eżeli, w przypadkach przewidzianych w artykule 301 [WE], działanie Wspólnoty uważane jest za niezbędne, Rada może, zgodnie z procedurą przewidzianą w artykule 301 [WE], podjąć w stosunku do danych państw trzecich pilne i niezbędne środki w odniesieniu do przepływu kapitału i płatności”. Co się tyczy art. 301 WE, stanowi on, że „[j]eżeli wspólne stanowisko lub wspólne działanie przyjęte na podstawie postanowień [t]raktatu [UE w brzmieniu sprzed traktatu z Lizbony] dotyczących [WPZiB] przewidują działanie Wspólnoty zmierzające do zerwania lub ograniczenia w części lub w całości stosunków gospodarczych z jednym lub większą liczbą państw trzecich, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, podejmuje niezbędne pilne środki”.
28

Tymczasem strony zgodnie – i słusznie – twierdzą, że ciastko takie jak to odtworzone w spornym wzorze nie jest produktem złożonym w rozumieniu art. 3 lit. c) rozporządzenia nr 6/2002, ponieważ nie składa się z wielu części, które mogą być zastępowane, umożliwiając rozłożenie i ponowne złożenie tego produktu. W konsekwencji podlegające ochronie cechy spornego wzoru należy definiować poprzez odniesienie się do zasad wskazanych w pkt 18–20 powyżej, które w przypadku produktów niestanowiących części nadających się do połączenia w produkt złożony w rozumieniu art. 3 lit. c) rozporządzenia nr 6/2002 odsyłają nie do pojęcia zwykłego używania, ale do postaci produktu w rozumieniu art. 3 lit. a) tego rozporządzenia.
53

Po drugie, należy stwierdzić, że aby dokonać oceny ewentualnie selektywnego w stosunku do niektórych przedsiębiorstw charakteru tabeli opłat sporządzonej przez podmiot publiczny w celu korzystania z konkretnego towaru lub usługi w danym sektorze, należy w szczególności odnieść się do ogółu przedsiębiorstw korzystających lub mogących korzystać z tego towaru lub z tej określonej usługi i zbadać, czy tylko niektóre z nich uzyskują lub mogą uzyskać ewentualną korzyść. Sytuacja przedsiębiorstw, które nie chcą lub nie mogą korzystać z rozpatrywanego towaru lub usługi, nie ma zatem bezpośrednio znaczenia dla oceny istnienia korzyści. Innymi słowy, selektywny charakter środka w postaci tabeli opłat ustanowionej przez podmiot publiczny w celu korzystania z udostępnionego przez ten podmiot towaru lub usługi można ocenić wyłącznie w stosunku do obecnych lub potencjalnych klientów wspomnianego przedsiębiorstwa i rozpatrywanego towaru lub usługi, a nie w stosunku w szczególności do klientów innych przedsiębiorstw sektora udostępniających podobne towary i usługi. Ponadto gdyby należało uznać, że każda niedyskryminująca tabela opłat stosowana przez podmiot publiczny w zamian za dany towar lub usługę ma selektywny charakter, prowadziłoby to zasadniczo do nadmiernego rozszerzenia zakresu pojęcia pomocy „poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów”, zawartego w art. 107 ust. 1 TFUE. Aby zatem ewentualna korzyść przyznana przez podmiot publiczny w ramach dostawy konkretnych towarów lub świadczenia konkretnych usług sprzyjała niektórym przedsiębiorstwom, konieczne jest, by przedsiębiorstwa korzystające lub zamierzające korzystać z tego towaru lub usługi nie uzyskały lub nie mogły uzyskać wspomnianej korzyści od tego podmiotu w tych szczególnych ramach.
118

Co do innych naruszeń prawa zarzucanych Komisji przez skarżące, należy przypomnieć utrwalone orzecznictwo, zgodnie z którym podnoszona szkoda musi wynikać w sposób wystarczająco bezpośredni z zarzucanego instytucji zachowania, a zachowanie to musi stanowić podstawową przyczynę szkody. Instytucje unijne nie są bowiem zobowiązane do naprawienia wszelkich, nawet odległych, szkodliwych konsekwencji bezprawnej sytuacji (zob. wyrok Trybunału: z dnia 4 października 1979 r. w sprawach połączonych 64/76, 113/76, 167/78, 239/78, 27/79, 28/79 i 45/79 Dumortier frères i in. przeciwko Radzie, Rec. s. 3091, pkt 21; wyrok Sądu z dnia 10 maja 2006 r. w sprawie T-279/03 Galileo International Technology i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-1291, pkt 130 i przytoczone tam orzecznictwo). A zatem nawet w przypadku ewentualnego przyczynienia się instytucji do powstania szkody, w odniesieniu do której dochodzi się odszkodowania, to przyczynienie się nie może być zbyt oddalone ze względu na odpowiedzialność ciążącą na innych osobach, w odpowiednim przypadku na stronach skarżących (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 18 marca 2010 r. w sprawie C-419/08 P Trubowest Handel i Makarov przeciwko Radzie i Komisji, Zb.Orz. s. I-2259, pkt 59, 61).
58

Następnie należy wskazać, że w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu skarżący nie może – co też sam przyznaje – podnosić bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji podważającej ważność rejestracji dokonanej przez urząd krajowy lub przez OHIM. Otóż trzeba przypomnieć, że bezwzględne podstawy odmowy rejestracji, o których mowa w art. 7 rozporządzenia nr 207/2009, nie mogą być rozpoznawane w postępowaniu w sprawie sprzeciwu i że ten artykuł nie należy do przepisów, na podstawie których należy oceniać zgodność z prawem zaskarżonej decyzji [wyroki: z dnia 9 kwietnia 2003 r., Durferrit/OHIM – Kolene (NU‑TRIDE), T‑224/01, Rec, EU:T:2003:107, pkt 72, 75; z dnia 30 czerwca 2004 r., BMI Bertollo/OHIM – Diesel (DIESELIT), T‑186/02, Zb.Orz., EU:T:2004:197, pkt 71]. Jeżeli skarżący uważa, że wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy został zarejestrowany z naruszeniem przepisów wspomnianego artykułu, to powinien wystąpić z wnioskiem o unieważnienie prawa do tego znaku na podstawie art. 51 rzeczonego rozporządzenia. Ponadto, co się tyczy wcześniejszego francuskiego znaku towarowego, należy przypomnieć, że ważność rejestracji oznaczenia jako krajowego znaku towarowego nie może być kwestionowana w ramach postępowania w sprawie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego (zob. podobnie wyrok z dnia 24 maja 2012 r., Formula One Licensing/OHIM, C‑196/11 P, Zb.Orz., EU:C:2012:314, pkt 40–47), a może zostać podważona jedynie w ramach wszczętego w danym państwie członkowskim postępowania o unieważnienie prawa do znaku (ww. wyrok DIESELIT, EU:T:2004:197, pkt 71).
33

Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że zasada proporcjonalności, która zalicza się do podstawowych zasad prawa Unii Europejskiej, wymaga, by środki prawne wynikające z zastosowania przepisów prawa Unii były odpowiednie do realizacji zgodnego z prawem celu zamierzonego przez dane regulacje i nie wykraczały poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia (wyrok z dnia 8 czerwca 2010 r., Vodafone i in., C‑58/08 EU:C:2010:321, pkt 51). Ponadto w sytuacji gdy autor zaskarżonego aktu dysponuje szerokim zakresem uznania, jedynie ewidentnie niewłaściwy charakter wprowadzonego środka w stosunku do realizowanego celu może wpłynąć na legalność tego środka (zob. wyrok z dnia 9 września 2010 r., Usha Martin/Rada i Komisja, T‑119/06, EU:T:2010:369, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo).
28

Ponadto art. 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 stanowi, że izba odwoławcza może albo skorzystać z uprawnień w granicach kompetencji posiadanych przez instancję, która podjęła zaskarżoną decyzję, albo przekazać sprawę do wspomnianej instancji w celu dalszego postępowania. Zarówno z tego przepisu, jak i z systematyki wspomnianego rozporządzenia wynika, że orzekając w przedmiocie odwołania, izba odwoławcza posiada te same kompetencje co instancja, która wydała zaskarżoną decyzję, a przeprowadzane przez nią badanie obejmuje cały spór, tak jak przedstawia się on w dniu orzekania przez nią. Jednocześnie zarówno z tego przepisu, jak i z utrwalonego orzecznictwa wynika, że między poszczególnymi jednostkami OHIM, to znaczy między ekspertem, Wydziałem Sprzeciwów, Wydziałem Administracji Znakami Towarowymi i Prawnym oraz Wydziałami Unieważnień z jednej strony a izbami odwoławczymi z drugiej strony, istnieje ciągłość funkcjonalna. Z ciągłości funkcjonalnej między poszczególnymi instancjami OHIM wynika, że w ramach ponownego badania przez izby odwoławcze decyzji wydanych przez jednostki OHIM orzekające w pierwszej instancji izby te są zobowiązane do oparcia swojej decyzji na wszelkich okolicznościach faktycznych i prawnych, które strony przedstawiły bądź to w postępowaniu przed jednostką orzekającą w pierwszej instancji, bądź w postępowaniu odwoławczym [zob. wyrok Sądu z dnia 10 lipca 2006 r. w sprawie T-323/03 La Baronia de Turis przeciwko OHIM - Baron Philippe de Rothschild (LA BARONNIE), Zb.Orz. s. II-2085, pkt 56–58 i przytoczone tam orzecznictwo].
27

Izba Odwoławcza dokonała następnie odrębnego badania dwóch elementów składających się na sporny znak towarowy, a mianowicie szklanych pojemników i kartonowego opakowania. W ramach oceny charakteru odróżniającego szklanych pojemników wskazała ona, że ten rodzaj pojemników używany jest na rynku w sprzedaży deserów, lodów, sorbetów i jogurtów oraz że są one stosowane w celu dotarcia do konsumentów z przekazem, iż dane towary są wysokiej jakości i zostały wytworzone rękodzielniczo, co nie zostało zakwestionowane przez skarżącego. Izba Odwoławcza stwierdziła, że kształt pojemników w spornym znaku towarowym nie odbiega znacznie od dostępnego na rynku kształtu pucharków wykorzystywanych do celów sprzedaży deserów, lodów, sorbetów i jogurtów, co znajduje potwierdzenie w przedstawionych przez interwenienta dowodach ukazujących pojemniki, które jedynie w niewielkim stopniu różniły się od tych widocznych w spornym znaku. Wywiodła ona z tego, że ów sporny znak towarowy nie ma charakteru odróżniającego w odniesieniu do rozpatrywanych towarów.
43

To właśnie właściwe zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 zadecydowało o tym, że Izba Odwoławcza wskazała na brak niepowtarzalnej i wybijającej się ponad przeciętność koncepcji przedstawionego napinacza, ponieważ wykazywał on jedynie niewielkie różnice w stosunku do innych towarów tego rodzaju. Omawiany napinacz nie wydaje się bowiem posiadać w niniejszym wypadku na tyle niezwykłego charakteru, by można było stwierdzić, że już samo jego trójwymiarowe przedstawienie pozwala postrzegać zgłoszony znak towarowy jako samoistnie zdolny do odróżniania oznaczonych nim towarów od towarów konkurencji.
15

Jak wynika z dyrektywy 2003/87, możliwe są tu cztery sytuacje. Po pierwsze, jeśli w dniu 30 kwietnia roku N + 1 dany operator dysponuje liczbą uprawnień przewyższającą całkowitą ilość emisji wygenerowanych przez jego instalację w roku N, to może on zatrzymać te nadwyżkowe uprawnienia lub je sprzedać. Po drugie, w wypadku gdy operator dysponuje liczbą uprawnień równą całkowitej ilości emisji swego zakładu, nie dysponuje on już żadnymi uprawnieniami w odniesieniu do tego zakładu z chwilą wypełnienia ciążącego na nim obowiązku zwrotu. Po trzecie, w sytuacji gdy dany operator stwierdza, że emisje generowane przez jego instalację przewyższają liczbę uprawnień, jaką dysponuje on w odniesieniu do tego urządzenia, może on pozyskać uprawnienia do dnia 30 kwietnia roku N + 1, tak by móc wywiązać się z obowiązku zwrotu. Po czwarte, zgodnie z art. 16 ust. 3 dyrektywy 2003/87, jeżeli w dniu 30 kwietnia roku N + 1 dany operator nie zwróci liczby uprawnień wystarczającej do pokrycia swych emisji w roku N, jest on zobowiązany do zapłaty grzywny w odniesieniu do nadwyżki emisji. Za każdą wyemitowaną tonę równoważnika dwutlenku węgla, w odniesieniu do której dany operator nie zwrócił uprawnień, grzywna z tytułu nadwyżki emisji wynosi 100 EUR. Pomimo zapłaty tej grzywny z tytułu nadwyżki emisji ów operator ma obowiązek zwrócić, do dnia 30 kwietnia roku N + 2, liczbę uprawnień równą nadwyżce emisji z roku N. Tak więc w praktyce operator, który znalazł się w takiej sytuacji, powinien pozyskać dodatkowe uprawnienia do emisji do dnia 30 kwietnia roku N + 2.
13

Wydział Sprzeciwów przystąpił następnie do zbadania prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd i uwzględnił częściowo sprzeciw w odniesieniu do: „kasków ochronnych do uprawiania sportu, wskaźników prędkości, automatycznych wskaźników niskiego ciśnienia w oponach pojazdów”, należących do klasy 9, oraz do: „pojazdów; pojazdów lądowych; rowerów i akcesoriów rowerowych, dzwonków do rowerów, dętek rowerowych, ram do rowerów, opon rowerowych, piast rowerowych, przerzutek do rowerów, hamulców do rowerów, błotników do rowerów, sygnalizatorów skrętu do rowerów, obręczy do rowerów, kierownic do rowerów, korb do rowerów, silników do rowerów (motorowery); opon rowerowych, pedałów do rowerów, szprych do rowerów, trycykli, siatek rowerowych, kół do rowerów, siodełek do rowerów, stojaków do rowerów, dzwonków do rowerów, opon rowerowych bezdętkowych, łańcuchów do rowerów, specjalnych koszyków do rowerów, lusterek wstecznych, zestawów narzędzi do reperacji dętek, stojaków do rowerów, przeciwpoślizgowych łańcuchów, ram do rowerów, osi, napinaczy do szprych do kół, rowerów trójkołowych”, należących do klasy 12. Wydział Sprzeciwów odrzucił więc zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego dla tych towarów.
108

Wbrew stanowisku skarżących ów skutek odstraszający ma tym większe znaczenie dla plików elektronicznych, że z uwagi na ich szczególny charakter mogą one zostać łatwiej i szybciej zmanipulowane od dowodów na papierze. Nawet jeśli, jak podnieśli skarżący, zniszczenie plików elektronicznych na koncie mejlowym nie zawsze jest nieodwracalne, ponieważ mogą one zostać odzyskane poprzez inne nośniki informatyczne – co jest ponadto również możliwe w przypadku niektórych dokumentów zniszczonych fizycznie – jest jednak bezsporne, że łatwość ich manipulacji powoduje szczególne trudności w zakresie dotyczącym skuteczności kontroli. Akta papierowe przejęte przez inspektorów pozostają fizycznie pod ich kontrolą w czasie trwania kontroli. Natomiast pliki elektroniczne mogą zostać szybko ukryte nawet w obecności inspektorów. Inspektorzy nie wiedzą zatem, czy mają dostęp do pełnych i nienaruszonych danych elektronicznych. W niniejszej sprawie gdy inspektorzy kontrolowali konto mejlowe pana J., które miało być zablokowane, nie wiedzieli do ostatniego dnia kontroli, że poczta przychodząca została skierowana na serwer. A zatem Komisja nie dopuściła się błędu co do prawa, stwierdzając w pkt 87 zaskarżonej decyzji, że gdy przedsiębiorstwo nie dochowuje instrukcji inspektorów, wedle których w czasie trwania kontroli konta mejlowe powinny pozostać niedostępne dla ich właścicieli i w pełni dostępne dla inspektorów, należy uznać, że ów brak poszanowania stanowi, ze względu swą naturę, ciężkie naruszenie obowiązków proceduralnych, które leżą na przedsiębiorstwach w trakcie kontroli.
128

Co się tyczy kontroli zgodności z prawem decyzji o umieszczeniu nazwiska osoby lub podmiotu w wykazach załączonych do aktów dotyczących przyjęcia środków ograniczających, sąd Unii powinien upewnić się, że decyzja ta, która ma dla tej osoby skutek indywidualny, opiera się na wystarczająco solidnej podstawie faktycznej. Oznacza to sprawdzenie okoliczności faktycznych podnoszonych w uzasadnieniu, które leży u podstaw tej decyzji, tak aby kontrola sądowa nie była ograniczona do oceny abstrakcyjnego prawdopodobieństwa przywołanych powodów, ale dotyczyła tego, czy powody te – lub co najmniej jeden z nich, uważany za sam w sobie wystarczający do wsparcia tegoż umieszczenia – są wykazane. To do Rady należy – w razie zakwestionowania – wykazanie zasadności powodów wysuniętych przeciwko konkretnej osobie, a nie do tej osoby przedstawienie zaprzeczającego dowodu braku zasadności wspomnianych powodów (zob. podobnie ww. w pkt 85 wyrok Sądu z dnia 14 października 2009 r., Bank Melli Iran/Rada, pkt 37; wydany przez Sąd wyrok z dnia 5 grudnia 2012 r., Qualitest/Rada, T‑421/11, EU:T:2012:646, pkt 55; zob. także podobnie i analogicznie wydany przez Trybunał wyrok z dnia 18 lipca 2013 r., Komisja/Kadi, C‑584/10 P, C‑593/10 P i C‑595/10 P, Zb.Orz., EU:C:2013:518, pkt 119, 121).
28

Decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie środka wdrażanego i zakwalifikowanego przez Komisję jako nowa pomoc zmienia bowiem nieuchronnie zakres prawny danego środka, jak również sytuację prawną przedsiębiorstw będących jego beneficjentami, w szczególności jeśli chodzi o dalsze jego stosowanie. Do momentu wydania takiej decyzji państwo członkowskie, przedsiębiorstwa będące beneficjentami środka oraz inni uczestnicy obrotu gospodarczego mogą zakładać, że jest on stosowany legalnie jako ogólny środek nieobjęty zakresem art. 107 ust. 1 TFUE lub jako pomoc istniejąca. Za to po wydaniu takiej decyzji istnieją co najmniej poważne wątpliwości co do zgodności tego środka z prawem, co, niezależnie od możliwości ubiegania się przed sądem o zastosowanie środka tymczasowego, powinno skłonić państwo członkowskie do zawieszenia jego stosowania, zakładając, że wszczęcie procedury formalnego postępowania wyjaśniającego wyklucza bezzwłoczne wydanie decyzji stwierdzającej zgodność ze wspólnym rynkiem, która z kolei pozwoliłaby na dalsze zgodne z prawem wykonywanie rzeczonego środka. Na taką decyzję można powołać się również przed sądem krajowym, który jest zobowiązany do wyciągnięcia wszystkich konsekwencji wynikających z naruszenia art. 108 ust. 3 zdanie ostatnie TFUE. Wreszcie może ona skłonić przedsiębiorstwa będące beneficjentami danego środka do odmowy przyjęcia nowych wpłat lub korzyści albo do zaoszczędzenia kwot pieniężnych koniecznych na pokrycie przyszłego rozrachunku finansowego. Również środowiska gospodarcze będą uwzględniać w swych relacjach z tymi przedsiębiorstwami ich osłabioną sytuację prawną i finansową (ww. w pkt 27 wyroki: w sprawie Włochy przeciwko Komisji, pkt 59; w sprawie Diputación Foral de Álava i in. przeciwko Komisji, pkt 34; w sprawie Alcoa Trasformazioni przeciwko Komisji, pkt 36).
121

Ponadto w sprawie zakończonej wydaniem tego wyroku Trybunał nie stwierdził, że pomoc należy odzyskać od dostawców energii, na których spoczywał bezpośredni obowiązek zapłaty podatku i przerzucenia go na swych klientów, jak ma to miejsce w przypadku przedsiębiorstw lotniczych; stwierdził on zaś, że należy go odzyskać od przedsiębiorstw będących ich klientami, w odniesieniu do których zostało dowiedzione, iż zajmują się one przede wszystkim wytwarzaniem dóbr materialnych i są uprawnione do uzyskania zwrotu zapłaconego podatku od energii.
110

Należy bowiem stwierdzić, że w ramach tego argumentu skarżąca zmierza zasadniczo do zabezpieczenia się przed ewentualnym zasądzeniem odszkodowania przez sąd krajowy w związku z jej udziałem w naruszeniu art. 81 WE. Interes spółki uczestniczącej w naruszeniu art. 81 WE, polegający na uniknięciu takich powództw, nie stanowi interesu godnego ochrony z uwagi na prawo każdego do ubiegania się o odszkodowanie za szkody spowodowane przez zachowanie mogące prowadzić do ograniczenia lub zakłócenia konkurencji (wyroki Trybunału: z dnia 20 września 2001 r., Courage i Crehan (C‑453/99, Rec., EU:C:2001:465), pkt 24, 26; z dnia 13 lipca 2006 r., Manfredi i in., od (C‑295/04 do C‑298/04, Zb.Orz., EU:C:2006:461), pkt 59, 61; z dnia 6 listopada 2012 r., Otis i in., C‑199/11, Zb.Orz., EU:C:2012:684, pkt 41).