Artykuł 16 ust. 6 i art. 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniającego rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylającego rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE, jak również art. 16 i 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego, takim jak te będące przedmiotem postępowania głównego, w drodze których państwo to przyjmuje metodę przydziału uprawnień do połowów, która – pomimo że została oparta na obiektywnym i przejrzystym kryterium – może pociągać za sobą nierówne traktowanie między podmiotami posiadającymi statki rybackie pływające pod banderą tego państwa, pod warunkiem że metoda ta realizuje co najmniej jeden cel interesu ogólnego spośród uznanych przez Unię i przestrzega zasady proporcjonalności.

Skoro przepisy krajowe, takie jak będące przedmiotem postępowania głównego mają na celu realizację celów wspólnej polityki rybołówstwa, takie jak te określone w rozporządzeniu nr 1380/2013, to zatem należy stwierdzić, że odpowiadają one zamierzonemu celowi interesu ogólnego uznanemu przez Unię w rozumieniu art. 52 ust. 1 karty. Jeżeli chodzi o kwestię, czy przepisy krajowe będące przedmiotem postępowania głównego są w stanie osiągnąć zamierzone przez nie cele interesu ogólnego, należy zauważyć, że za sprawą przewidzianej w nich metody przydziału uprawnień do połowów przepisy te umożliwiają w szczególności zapobieganie nadmiernej eksploatacji żywych zasobów morskich oraz utrudnieniu albo przerwaniu odnawiania tych zasobów. W tych okolicznościach analizowane przepisy krajowe są w stanie zagwarantować zrównoważony środowiskowo charakter działalności połowowej, o której mowa w art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1380/2013.

Odnośnie do kwestii, czy ta metoda pociąga za sobą ograniczenia wolności określonych w art. 16 i 20 karty, które wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów realizowanych przez ustawodawstwo krajowe będące przedmiotem postępowania głównego, to z postanowienia odsyłającego przede wszystkim wynika, że, po pierwsze, dane historyczne mogą przedstawiać wyższe albo niższe wartości w zależności od pewnych kryteriów, w szczególności o charakterze środowiskowym lub przyczyniające się do rozwoju lokalnej gospodarki. Po drugie, podmiot historyczny nie może posiadać więcej niż 40% uprawnień do połowów przydzielonych Republice Litewskiej w odniesieniu do danego gatunku ryb. Wreszcie, jak wskazano w pkt 38 niniejszego wyroku, część uprawnień do połowów, która nie została przyznana w pierwszej kolejności podmiotom historycznym i która musi stanowić co najmniej 5% całości uprawnień do połowów przyznanych Republice Litewskiej, jest przyznawana w drodze aukcji innym operatorom posiadającym statek rybacki pływający pod banderą litewską. W tych okolicznościach analizowana w postępowaniu głównym metoda przyznawania uprawnień do połowów nie tylko nie prowadzi do zastrzeżenia uprawnień do połowów wyłącznie dla historycznych podmiotów gospodarczych w zależności od danych historycznych tych podmiotów, ale ponadto umożliwia ważenie tych danych na podstawie pewnej liczby obiektywnych elementów.

(zob. pkt 44, 47, 48, 51–54, 56; sentencja)