ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
W istocie „pożyczki” są objęte punktem XI załącznika I do dyrektywy 88/361 w sprawie wykonania art. 67 traktatu, bez sprecyzowania dotyczącego ich odpłatnego lub nieodpłatnego charakteru ani ich konkretnego przedmiotu. Następnie w celu ustalenia, czy traktowanie pod względem podatkowym przez państwo członkowskie niektórych transakcji wchodzi w zakres postanowień dotyczących swobodnego przepływu kapitału, nie ma potrzeby rozróżniania pomiędzy transakcjami pieniężnymi a transakcjami w naturze. Wreszcie ze wspomnianego objęcia punktem wynika, że nieodpłatny charakter czynności jako taki nie uniemożliwia zakwalifikowania jej jako przepływu kapitału w rozumieniu art. 56 WE. Ponadto nieodpłatne udostępnienie pojazdu samochodowego do celów jego użytkowania stanowi korzyść, która przedstawia określoną wartość ekonomiczną, odpowiadającą kosztowi użytkowania wynajętego pojazdu samochodowego tego samego rodzaju i na taki sam okres.

Artykuł 56 WE powinno się interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, które nakłada na zamieszkałe w nim osoby, które pożyczyły pojazd zarejestrowany w innym państwie członkowskim osobie zamieszkałej w tym ostatnim państwie, przy rozpoczęciu użytkowania tego pojazdu na krajowych drogach publicznych, obowiązek zapłaty całości podatku, zwykle należnego przy rejestracji pojazdu w pierwszym państwie członkowskim, bez uwzględnienia okresu użytkowania rzeczonego pojazdu na tych drogach, a osoba ta nie może domagać się prawa do zwolnienia lub do zwrotu jeżeli ów pojazd nie jest zasadniczo przeznaczony do stałego użytku w pierwszym państwie członkowskim ani w rzeczywistości użytkowany w ten sposób.

Jeśli zatem pojazdy niezarejestrowane w państwie członkowskim, są zasadniczo przeznaczone do stałego użytku na jego terytorium albo w rzeczywistości są użytkowane w ten sposób, odmienne traktowanie osoby, która ma miejsce zamieszkania w tym państwie i nieodpłatnie użytkuje taki pojazd oraz osoby, która w tych samych warunkach użytkuje pojazd zarejestrowany w tym państwie członkowskim, faktycznie nie istnieje, jeżeli ten ostatni pojazd, który również jest zasadniczo przeznaczony do stałego użytku na terytorium tego państwa członkowskiego, został już opodatkowany podczas jego rejestracji. W tych okolicznościach wymóg zapłaty podatku przy rozpoczęciu użytkowania na drogach publicznych danego państwa członkowskiego pojazdów w nim niezarejestrowanych byłby uzasadniony podobnie jak podatek należny przy rejestracji pojazdu w owym państwie. Natomiast jeżeli pojazdy nie są zasadniczo przeznaczone do stałego użytku albo w rzeczywistości nie są użytkowane w ten sposób, istnieje faktyczne odmienne traktowanie dwóch kategorii osób, a omawiane opodatkowanie nie jest uzasadnione. W tych bowiem okolicznościach związek rzeczonych pojazdów z terytorium państwa członkowskiego jest niewystarczający, aby uzasadnić podatek zwykle należny podczas rejestracji w nim pojazdu.

(por. pkt 50–52, 56; sentencja)
Na podstawie art. 21 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz art. 38 § 1 lit. c) regulaminu postępowania przed Trybunałem w przypadku każdej skargi wnoszonej na podstawie art. 258 TFUE na Komisji spoczywa obowiązek wskazania konkretnych zarzutów, w przedmiocie których Trybunał ma orzekać, jak również wskazania co najmniej w sposób zwięzły okoliczności faktycznych i prawnych, na których oparte są te zarzuty. Jednakże w przypadku gdy Komisja uznaje dane uregulowanie krajowe za niezgodne ze strukturą, z systematyką lub duchem dyrektywy, zaś wynikającego z tego naruszenia prawa Unii nie można powiązać z konkretnym przepisem dyrektywy, skargi Komisji nie można uznać za niedopuszczalną z tego tylko powodu.

Państwo członkowskie uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy dyrektywy 2003/109 dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, stosując – w odniesieniu do obywateli państw trzecich ubiegających się o uzyskanie statusu rezydenta długoterminowego w danym państwie członkowskim oraz w odniesieniu do tych, którzy uzyskawszy ten statut w państwie członkowskim innym niż to dane państwo członkowskie, wnioskują o umożliwienie im skorzystania z prawa do pobytu w tym państwie członkowskim, oraz w odniesieniu do członków ich rodzin wnioskujących o zezwolenie na towarzyszenie tym obywatelom lub na dołączenie do nich – opłaty nadmierne i nieproporcjonalne, które mogą tworzyć przeszkodę w wykonywaniu praw przyznanych przez dyrektywę 2003/109.

W istocie o ile państwo członkowskie jest uprawnione do uzależnienia wydania zezwoleń na pobyt na podstawie omawianej dyrektywy od pobrania opłat, o tyle ustalona wysokość tych opłat nie może mieć na celu stworzenia przeszkody w uzyskaniu przyznanego przez tę dyrektywę statusu rezydenta długoterminowego ani nie może skutkować stworzeniem takiej przeszkody, w przeciwnym razie naruszone zostałyby zarówno cel, do którego dąży ta dyrektywa, jak i jej duch a dyrektywa pozbawiona skuteczności (effet utile).

Ponadto uprawnienia dyskrecjonalne, którymi dysponuje państwo członkowskie w zakresie ustalenia wysokości opłat, jakie mogą być wymagane od obywateli państw trzecich za wydanie zezwolenia na pobyt na podstawie rozdziałów II i III dyrektywy 2003/109, nie są nieograniczone i nie umożliwiają zatem wprowadzenia opłat, które byłby nadmierne ze względu na znaczne obciążenie finansowe dla tych obywateli.

(por. pkt 69, 70, 73, 74, 79; sentencja)
Wyrażenie „przy pomocy własnego sprzętu” znajdujące się w art. 5 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2001/29 w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, który uprawnia państwa członkowskie do przewidywania wyjątków lub ograniczeń w odniesieniu do wyłącznego prawa autora do zwielokrotniania swojego utworu, w odniesieniu do ulotnych nagrań dokonanych przez organizacje radiowe i telewizyjne przy pomocy własnego sprzętu i dla własnych programów, powinno otrzymać wykładnię autonomiczną i jednolitą w ramach prawa Unii.

W tym względzie Unia jest zobowiązana podporządkować się w szczególności art. 11bis Konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych, która wyraźnie zastrzega dla ustawodawstw państw Związku Berneńskiego kwestię uregulowania ulotnych nagrań utworów dokonanych przez nadawcze organizacje radiowe i telewizyjne przy pomocy własnego sprzętu i dla własnych programów. Niemniej jednak prawodawca Unii, przyjmując dyrektywę 2001/29/WE, jest powołany do wykonania kompetencji uprzednio przysługujących państwom członkowskim w dziedzinie własności intelektualnej. W ramach zakresu stosowania tej dyrektywy Unię Europejską należy postrzegać jako podmiot zastępujący państwa członkowskie, które nie są właściwe w celu realizacji odpowiednich przepisów konwencji berneńskiej.

(por. pkt 27, 29–31, 37; pkt 1 sentencji)
Artykuł 215 ust. 2 TFUE może stanowić podstawę prawną środków ograniczających, w tym środków służących zwalczaniu terroryzmu, przyjmowanych przez Unię wobec osób fizycznych i prawnych, grup lub podmiotów innych niż państwa, jeżeli decyzja o przyjęciu tych środków jest objęta zakresem jej działań w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB).

W istocie chociaż walka z terroryzmem i jego finansowaniem z pewnością może wchodzić w zakres celów realizowanych w ramach przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, które w szczególności zostały wskazane w art. 3 ust. 2 TUE, to cel polegający na zwalczaniu międzynarodowego terroryzmu i jego finansowania w celu zachowania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa odpowiada jednak celom postanowień traktatów odnoszących się do działań zewnętrznych Unii,, wskazanym w art. 21 ust. 2 lit. c) TUE. Zatem zwalczanie tego zjawiska może stanowić cel działań, które Unia prowadzi w ramach WPZiB, a także środków podejmowanych w celu realizacji tej polityki w ramach działań zewnętrznych Unii, w szczególności zaś środków ograniczających w rozumieniu art. 215 ust. 2 TFUE.

W związku z powyższym art. 215 ust. 2 TFUE stanowi właściwą podstawę prawną rozporządzenia nr 1286/2009 zmieniającego rozporządzenie nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami. W istocie rozporządzenie to ustanawia procedurę umieszczania w wykazie zgodnie z rezolucjami 1267 (1999) i 1333 (2000) Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych, która gwarantuje respektowania podstawowych praw do obrony. Zmienia ono rozporządzenie nr 881/2002, które stanowi, jeden z instrumentów, poprzez które Unia podjęła działania uzgodnione w Radzie Bezpieczeństwa, mające na celu utrzymanie pokoju i umacnianie bezpieczeństwa międzynarodowego i w świetle jego celów i treści rozporządzenie to stanowi dopełnienie decyzji podjętej przez Unię w ramach WPZiB.

(por. pkt 61, 63, 65, 71, 76)
Sprawy połączone C-608/10, C-10/11 i C-23/11

Südzucker AG i in.

przeciwko

Hauptzollamt Hamburg-Jonas

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg)

„Rolnictwo — Refundacje wywozowe — Błędne wskazanie eksportera w zgłoszeniu wywozowym — Uregulowanie krajowe uzależniające uprawnienie do refundacji wywozowej od wpisania wnioskodawcy jako eksportera w zgłoszeniu wywozowym — Sprostowanie zgłoszenia wywozowego po zwolnieniu towarów”

Streszczenie wyroku

Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Refundacje wywozowe – Warunki przyznania – Przysługujące posiadaczowi pozwolenia na wywóz uprawnienie do refundacji – Występowanie uzależnione od wpisania owego posiadacza jako eksportera w polu 2 zgłoszenia wywozowego złożonego we właściwym urzędzie celnym

Artykuł 5 ust. 7 rozporządzenia nr 800/1999 ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem nr 90/2001, należy interpretować w ten sposób, że co do zasady posiadacz pozwolenia na wywóz jest uprawniony do refundacji wywozowej tylko, jeżeli jest wpisany jako eksporter w polu 2 zgłoszenia wywozowego złożonego we właściwym urzędzie celnym. (por. pkt 44; pkt 1 sentencji)

Artykuł 78 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że zezwala on na kontrolę zgłoszenia wywozowego po zwolnieniu towarów do celów refundacji w celu sprostowania nazwy eksportera figurującej w przewidzianym na to polu i że organy celne są zobowiązane: — po pierwsze, zbadać, czy sprostowanie tego zgłoszenia należy uznać za możliwe, ponieważ w szczególności cele przepisów Unii w zakresie refundacji wywozowych pozostały niezagrożone, a dane towary zostały rzeczywiście wywiezione, co powinien wykazać zgłaszający, jak również — po drugie, podjąć ewentualnie niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. (por. pkt 52; pkt 2 sentencji)

Artykuł 5 ust. 7 rozporządzenia nr 800/1999 ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem nr 90/2001, oraz przepisy celne Unii należy interpretować w ten sposób, że w sprawie, w której posiadacz pozwolenia na wywóz nie jest wpisany jako eksporter w polu 2 zgłoszenia wywozowego, organy celne nie mogą przyznać mu refundacji wywozowej bez uprzedniego sprostowania zgłoszenia wywozowego. (por. pkt 56; pkt 3 sentencji)

Przepisy celne Unii należy interpretować w ten sposób, że urząd celny właściwy do wypłaty refundacji wywozowej jest związany dokonanym przez urząd celny wywozu po zwolnieniu towarów sprostowaniem wpisu figurującego w polu 2 zgłoszenia wywozowego lub ewentualnie egzemplarza kontrolnego T 5, o ile decyzja zawierająca sprostowanie spełnia wszystkie przesłanki formalne i materialne decyzji przewidziane zarówno w art. 4 pkt 5 rozporządzenia nr 2912/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, jak i właściwych przepisach prawa krajowego. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy przesłanki te są spełnione w zawisłych przed nim sprawach. (por. pkt 67; pkt 4 sentencji)
Nie uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 48 TFUE i art 56 TFUE państwo członkowskie, którego przepisy przewidują, w wypadku tymczasowego pobytu w innym państwie członkowskim osoby objętej ubezpieczeniem pielęgnacyjnym, świadczenia znacznie mniejsze w porównaniu ze świadczeniami w przypadku opieki świadczonej na jego terytorium.

O ile przy wykonywaniu kompetencji państw członkowskich w zakresie organizacji systemów zabezpieczenia społecznego, powinny one przestrzegać prawa Unii, w szczególności zaś postanowień dotyczących swobodnego świadczenia usług i o ile w braku, w rozporządzeniu nr 1408/71 w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem nr 118/97, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 592/2008, przepisów mających na celu pokrycie w sposób szczególny ryzyka niesamodzielności należy zrównać pewne świadczenia dotyczące tego ryzyka ze „świadczeniami w razie choroby” w rozumieniu tego rozporządzenia, to niemniej jednak istnieją różnice między świadczeniami dotyczącymi tego ryzyka niesamodzielności i tymi związanymi z zabiegami o charakterze czysto medycznym, w szczególności ze względu na okoliczność, że świadczenia dotyczące ryzyka niesamodzielności nie mogą zasadniczo być wypłacane w trakcie krótkiego okresu. W związku z powyższym wywiedzione zasady w dziedzinie zwrotu kosztów świadczeń medycznych powstałych w innym państwie członkowskim, nie znajdują bezpośrednio zastosowania w odniesieniu do omawianych przepisów krajowych.

Ponadto, jako że w art. 48 TFUE przewiduje się koordynację przepisów państw członkowskich w dziedzinie zabezpieczenia społecznego, a nie ich harmonizację, to normy traktatu FUE w dziedzinie swobodnego przemieszczania się nie mogą zagwarantować osobie ubezpieczonej, że przeniesienie się do innego państwa członkowskiego będzie obojętne, w szczególności na płaszczyźnie świadczeń w razie choroby lub konieczności skorzystania z opieki. Z uwagi bowiem na rozbieżności między systemami i ustawodawstwami państw członkowskich w tej dziedzinie takie przeniesienie może w konkretnych przypadkach okazać się dla ubezpieczonego finansowo bardziej lub mniej korzystne.

(por. pkt 16, 49, 51, 52, 57, 61, 62)
Artykuł 22 pkt 4 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji dotyczącej powództwa o stwierdzenie naruszenia patentu, w ramach którego podniesiono incydentalnie nieważność patentu europejskiego jako zarzut przeciwko zastosowaniu środka tymczasowego dotyczącego transgranicznego zakazu naruszania, nie stoi on na przeszkodzie stosowaniu art. 31 tego rozporządzenia.

W istocie po pierwsze, przedmiotem tych przepisów jest regulacja różnych sytuacji i każdy nich ma odrębny zakres stosowania. I tak, art. 22 pkt 4 ma na celu przyznanie jurysdykcji w przedmiocie orzekania co do istoty sprawy w sporach dotyczących wyraźnie określonej dziedziny, natomiast art. 31 ma zastosowanie niezależnie od wszelkiej jurysdykcji co do istoty sprawy. Natomiast nic nie wskazuje, że którykolwiek z rozpatrywanych przepisów mógłby być uznawany za przepis ogólny bądź szczególny w stosunku do drugiego. Wynika z tego, że art. 31 rozporządzenia nr 44/2001 ma autonomiczny zakres w stosunku do zakresu art. 22 pkt 4 tego rozporządzenia. Omawiany art. 31 ma zastosowanie, gdy do sądu innego niż ten, do którego należy jurysdykcja co do istoty, zwrócono się o zastosowanie środków tymczasowych lub zabezpieczających, tak że wspomniany art. 22 pkt 4, który dotyczy jurysdykcji co do istoty sprawy, nie może co do zasady być interpretowany w ten sposób, że może stanowić odstępstwo od wspomnianego art. 31 i w rezultacie uchylać jego stosowanie.

Po drugie, sąd rozpatrujący kwestię incydentalną nie wydaje w tym przypadku ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie ważności powoływanego patentu, lecz dokonuje oszacowania, jakie rozstrzygnięcie wydałby sąd właściwy na podstawie art. 22 pkt 4 rozporządzenia nr 44/2001, i oddali wniosek o zastosowanie żądanego środka tymczasowego, gdy zdaniem sądu można będzie rozsądnie przypuszczać, iż istnieje znaczna możliwość, że właściwy sąd unieważni powoływany patent. W tych okolicznościach ryzyko wydania sprzecznych rozstrzygnięć, nie istnieje, gdyż tymczasowe rozstrzygnięcie podjęte przez sąd w kwestii incydentalnej w żaden sposób nie przesądzi rozstrzygnięcia, które ma być wydane co do istoty sprawy przez sąd mający jurysdykcję na podstawie art. 22 pkt 4 rozporządzenia nr 44/2001.

(por. pkt 36, 39, 40, 48–51; pkt 2 sentencji)
Spółka powstała w wyniku transgranicznego przekształcenia nieuchronnie podlega jedynie prawu krajowemu przyjmującego państwa członkowskiego, które reguluje stopień wymaganych więzi, jak i sposób jej tworzenia i działania. Wynika stąd, że sformułowania „o ile prawo na to pozwala”, które zostało użyte pod koniec pkt 112 w wyroku z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie w sprawie C-210/06 Cartesio, nie należy rozumieć w ten sposób, że co do zasady prowadzi ono do wyłączenia ustawodawstwa przyjmującego państwa członkowskiego dotyczącego przekształceń spółek spod zakresu zastosowania postanowień traktatu FUE regulujących swobodę przedsiębiorczości, ale że stanowi ono jedynie odbicie stwierdzenia, iż spółka utworzona na podstawie przepisów prawa krajowego istnieje wyłącznie za pośrednictwem ustawodawstwa krajowego, które w przypadku spełnienia przewidzianych w nim warunków „zezwala” na jej utworzenie.

Artykuły 49 TFUE i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewidując możliwość przekształcenia w odniesieniu do spółek prawa krajowego, zakazuje co do zasady przekształcenia spółki utworzonej na podstawie prawa innego państwa członkowskiego w spółkę prawa krajowego poprzez ponowne jej utworzenie.

Po pierwsze, odmienne traktowanie w zależności od tego, czy przekształcenie ma charakter krajowy czy transgraniczny, nie może być uzasadnione brakiem norm prawa wtórnego Unii. Po drugie, bezsporne jest, że nadrzędne wymogi interesu ogólnego, takie jak ochrona interesów wierzycieli, akcjonariuszy mniejszościowych i pracowników oraz zachowanie skuteczności kontroli podatkowej oraz uczciwości transakcji handlowych, mogą uzasadniać środek stanowiący ograniczenie swobody przedsiębiorczości, pod warunkiem by taki środek ograniczający był właściwy dla zapewnienia realizacji przyjętego celu i nie wykraczał poza to, co niezbędne dla jego osiągnięcia. Jednakże brak jest takiego uzasadnienia gdy dane uregulowanie krajowe co do zasady odrzuca możliwość dokonywania przekształceń transgranicznych, co uniemożliwia przeprowadzanie takich operacji, nawet gdy interesy wskazane w punkcie poprzednim nie są zagrożone. W każdym razie uregulowanie tego rodzaju wykracza poza to, co niezbędne dla osiągnięcia celu określonego jako ochrona tych interesów.

(por. pkt 38, 39–41; pkt 1 sentencji)
Z powyższego wynika, że wykładni art. 22 ust. 1 dyrektywy 2008/48 należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby przepisy krajowe służące transpozycji tej dyrektywy do prawa wewnętrznego obejmowały swoim zakresem przedmiotowym umowy o kredyt, których przedmiotem jest udzielanie kredytu zabezpieczonego nieruchomością, pomimo że takie umowy są na mocy art. 2 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy wyraźnie wyłączone z przedmiotowego zakresu jej stosowania.

Jak wynika z motywu 10 dyrektywy 2008/48 w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę 87/102, państwa członkowskie mogą, zgodnie z prawem Unii, stosować przepisy tej dyrektywy w dziedzinach, które nie są objęte zakresem jej zastosowania. Tak więc mogą one utrzymywać lub wprowadzać przepisy krajowe odpowiadające przepisom tej dyrektywy lub niektórym spośród nich w odniesieniu do umów o kredyt nieobjętych zakresem stosowania rzeczonej dyrektywy.

Wykładni art. 30 ust. 1 dyrektywy 2008/48 w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę 87/102, należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby przepisy krajowe służące transpozycji tej dyrektywy do prawa wewnętrznego określały swój czasowy zakres zastosowania w ten sposób, iż mają one zastosowanie również do umów o kredyt zabezpieczonych na nieruchomości, które są wyłączone z przedmiotowego zakresu stosowania tej dyrektywy i które obowiązywały w dniu wejścia w życie rzeczonych przepisów.

Jeśli w odniesieniu do tych umów państwa członkowskie mogą wprowadzić w swoich uregulowaniach krajowych służących transpozycji dyrektywy 2008/48 zasadę odpowiadającą konkretnie przepisowi przejściowemu przewidzianemu art. 30 ust. 1 tej dyrektywy, co do zasady mogą też, w poszanowaniu postanowień TFUE i z zastrzeżeniem innych mogących mieć zastosowanie aktów prawa wtórnego, określić inny przepis przejściowy, na podstawie którego wspomniane uregulowania mają zastosowanie również do umów obowiązujących w dniu wejścia tych uregulowań w życie.

(por. pkt 53, 54; pkt 2 sentencji)
Artykuł 49 WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, na mocy których wynagrodzenie za świadczenia lub usługi, wypłacone przez podatnika krajowego na rzecz spółki zagranicznej, nie jest uznawane za podlegający odliczeniu koszt uzyskania przychodu w sytuacji, gdy ta spółka, na rzecz której wypłacono wynagrodzenie, nie podlega w państwie członkowskim swojej siedziby podatkowi dochodowemu albo też podlega, w odniesieniu do rozpatrywanych dochodów, systemowi podatkowemu znacząco korzystniejszemu, niż system jakiemu podlegają dochody tego rodzaju w tym pierwszym państwie członkowskim, chyba że zainteresowany podatnik wykaże, że wynagrodzenie to odpowiada rzeczywistym i prawidłowym transakcjom oraz że nie przekracza zwyczajnej miary, podczas gdy, wedle zasady ogólnej, tego rodzaju wynagrodzenie podlega odliczeniu w charakterze kosztu uzyskania przychodu w sytuacji, gdy jest ono niezbędne do uzyskania lub zachowania dochodu podlegającego opodatkowaniu, co do którego podatnik wykaże jego zgodność ze stanem rzeczywistym oraz jego wysokość.

W istocie szczególna reguła – która określa ściślejsze przesłanki odliczenia kosztów uzyskania przychodu wypłacanych spółce niebędącej rezydentem, niż określone w zasadzie ogólnej i której zakres nie został z góry określony w sposób precyzyjny, ponieważ ocena w przedmiocie stosowalności reguły szczególnej dokonywana jest w odniesieniu do okoliczności danego wypadku przez organ podatkowy – może zniechęcać podatników będących rezydentami w tym państwie członkowskim do korzystania z prawa do swobody świadczenia usług i do korzystania z usług świadczonych przez usługodawców z innych państw członkowskich, a także zniechęcać tych ostatnich usługodawców do świadczenia swych usług podmiotom z tego pierwszego państwa.

Ponadto chociaż reguła taka jest odpowiednia do tego, by osiągnąć cele w postaci zapobiegania oszustwom podatkowym oraz unikaniu opodatkowania, ochrony skuteczności kontroli podatkowych oraz zrównoważonego podziału władztwa podatkowego pomiędzy państwa członkowskie, nie można jej uznać za uzasadnioną ponieważ nie jest ona proporcjonalna do wskazanych celów. W istocie nie pozwalając określić z góry i w sposób dostatecznie precyzyjny zakresu jej zastosowania i pozostawiając niepewność co do możliwości jej zastosowania, taka norma prawna nie odpowiada wymogom pewności prawa, które oznaczają, że przepisy prawa powinny być jasne i precyzyjne, a ich skutki przewidywalne, w szczególności w sytuacji, gdy mogą one wywierać ujemne skutki dla zainteresowanych obywateli i przedsiębiorstw.

(por. pkt 26–29, 48, 57–60; sentencja)