ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
82.

Proces ten świadczy o uświadomieniu sobie przez Narody Zjednoczone, że mimo wymogów poufności procedury umieszczania w wykazie i wykreślania z niego powinny być od tej pory wdrażane na podstawie wystarczających informacji, że należy wspierać ich przekazywanie osobom, których to dotyczy, oraz że uzasadnienie powinno być wystarczająco poparte. Rzecznik, który pełni swoje obowiązki w sposób w pełni niezależny i bezstronny, odgrywa w tym kontekście znaczącą rolę. Uzyskuje on od państw informacje niezbędne mu do dokonania własnej oceny, na tej podstawie nawiązuje dialog ze skarżącym, a następnie przedstawia Komitetowi ds. Sankcji swoje propozycje dotyczące potrzeby lub braku potrzeby pozostawienia określonej osoby lub podmiotu w wykazie. W ramach procedury wykreślania Komitet ten podejmuje więc decyzje na podstawie niezależnej i bezstronnej oceny potrzeby lub braku potrzeby pozostawienia określonych osób w wykazie. Rygorystyczne badanie ze strony rzecznika wymaga, by pozostawienie nazwiska lub nazwy w wykazie było solidnie uzasadnione, to jest, by istniały informacje wystarczające, by dostarczyć „racjonalną i wiarygodną” podstawę uzasadnienia umieszczenia w wykazie ( 44 ). Ze względu na istotną rolę, jaką rzecznik odgrywa w podejmowaniu decyzji przez Komitet ds. Sankcji, procedury obowiązującej przed tym Komitetem nie można moim zdaniem uznać za wyłącznie dyplomatyczną i międzypaństwową. Należy ponadto zauważyć, że okresowy przegląd wykazu pomaga w szczególności na zapewnienie regularnego aktualizowania informacji i ewentualne uzupełnienie uzasadnienia. Poprawki do procedury obowiązującej przed Komitetem ds. Sankcji przyczyniają się w ten sposób do zagwarantowania, że wpisy do wykazu będą opierać się na wystarczająco poważnych informacjach i dowodach i że będą przedmiotem stałej oceny.
12.

Artykuł 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2032/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8 oraz zmieniającego rozporządzenie nr 1896/2000 ( 5 ) odsyła do trzech załączników dotyczących zidentyfikowanych oraz notyfikowanych istniejących substancji czynnych. Załącznik I do rozporządzenia nr 2032/2003 zawiera wyczerpujący wykaz zidentyfikowanych istniejących substancji czynnych. Załącznik II do tego rozporządzenia zawiera wyczerpujący wykaz istniejących substancji czynnych, w odniesieniu do których m.in. co najmniej jedno powiadomienie zostało przyjęte przez Komisję. Załącznik III do wspomnianego rozporządzenia zawiera wykaz istniejących substancji czynnych, które zostały zidentyfikowane, jednakże w odniesieniu do których nie zostało przyjęte żadne powiadomienie ani nie zostało przez państwo członkowskie zgłoszone zainteresowanie.
65.

Tymczasem, co do zasady, te dwie kategorie osób znajdują się w odmiennych sytuacjach. Trybunał orzekał bowiem, że sytuacja podatnika mającego miejsce zamieszkania w kraju jest specyficzna z tego względu, że najczęściej zasadnicza część jego źródeł utrzymania jest skoncentrowana w państwie członkowskim, w którym na stałe zamieszkuje i jednocześnie uzyskuje dochody, co sprawia, że państwo to zwykle dysponuje wszelkimi niezbędnymi informacjami dla oceny ogólnej zdolności podatkowej zainteresowanego z uwzględnieniem jego sytuacji osobistej i rodzinnej. Natomiast przeważająca część interesów podatnika mającego miejsce zamieszkania za granicą, zarówno finansowych jak i osobistych, zwykle koncentruje się w państwie członkowskim innym niż to, do którego należy pobór podatku od jego dochodów, to znaczy w państwie, w którym się osiedlił. W takim kontekście, z uwagi na brak porównywalności, nie ma możliwości dyskryminacji, a art. 45 TFUE co do zasady nie sprzeciwia się temu, aby podatnicy mający miejsce zamieszkania w kraju byli pod względem podatkowym traktowani bardziej korzystnie niż mający miejsce zamieszkania za granicą ( 31 ).
17.

W dniu 26 czerwca 2008 r. Komisja skierowała do Republiki Słowenii wezwanie do usunięcia uchybienia, wskazując, iż w świetle informacji przekazanych Komisji pierwszy pakiet kolejowy nie został transponowany do krajowego porządku prawnego w zakresie niezależności podstawowych funkcji zarządcy infrastruktury, pobierania opłat za dostęp do infrastruktury kolejowej oraz organu inspekcji kolejowej.
17.

Zgodnie z art. 33 ust. 1–8 tej ustawy: „1. Zarządca określa wysokość opłat za korzystanie przez przewoźników kolejowych z infrastruktury kolejowej. 2. Opłata podstawowa za korzystanie z infrastruktury kolejowej ustalana jest przy uwzględnieniu kosztów, jakie bezpośrednio poniesie zarządca jako rezultat wykonywania przez przewoźnika kolejowego przewozów pociągami. 3. Opłata za korzystanie z infrastruktury kolejowej stanowi sumę opłaty podstawowej i opłat dodatkowych. 3a. W ramach opłaty podstawowej zarządca pobiera określoną odrębnie opłatę za: 1) minimalny dostęp do infrastruktury kolejowej obejmujący usługi, o których mowa w części I ust. 1 załącznika do ustawy; 2) dostęp do urządzeń związanych z obsługą pociągów obejmujący usługi, o których mowa w części I ust. 2 załącznika do ustawy. 4. Opłata podstawowa za minimalny dostęp do infrastruktury kolejowej jest obliczana jako iloczyn przebiegów pociągów i stawek jednostkowych ustalonych w zależności od kategorii linii kolejowej i rodzaju pociągu, oddzielnie dla przewozu osób i rzeczy. 4a. Zarządca może zastosować minimalną stawkę jednostkową opłaty podstawowej za minimalny dostęp do infrastruktury kolejowej. Minimalną stawkę stosuje się na jednakowych zasadach wobec wszystkich przewoźników kolejowych osób za korzystanie z infrastruktury kolejowej związane z działalnością wykonywaną zgodnie z umową o świadczenie usług publicznych. […] 4c. Opłata podstawowa za dostęp do urządzeń związanych z obsługą pociągów obliczana jest jako iloczyn zamówionych usług i odpowiadających im stawek jednostkowych ustalonych odrębnie dla rodzajów usług określonych w części I ust. 2 załącznika do ustawy. 5. Stawka jednostkowa opłaty podstawowej za minimalny dostęp do infrastruktury kolejowej jest określana dla przejazdu jednego pociągu na odległość jednego kilometra. 5a. Zarządca, ustalając stawki jednostkowe opłaty podstawowej, pomniejsza wysokość planowanych kosztów udostępniania infrastruktury kolejowej przewoźnikom kolejowym o przewidywaną dotację na remonty i utrzymanie infrastruktury kolejowej pochodzącą z budżetu państwa lub jednostek samorządu terytorialnego oraz o przewidywane środki pochodzące z Funduszu Kolejowego. […] 5c. Wzrost stawek jednostkowych opłaty podstawowej dla kolejowych przewozów osób wykonywanych na podstawie umowy o świadczenie usług publicznych, w okresie obowiązywania rozkładu jazdy pociągów, o którym mowa w art. 30 ust. 5, nie może przekraczać planowanego poziomu wskaźnika inflacji przyjętego w projekcie ustawy budżetowej na dany rok. 6. Zarządca jest obowiązany podać do publicznej wiadomości, w sposób zwyczajowo przyjęty, odrębnie dla przewozu osób i przewozu rzeczy, wysokości i rodzaje stawek opłaty podstawowej oraz opłat dodatkowych. 7. Stawki jednostkowe opłaty podstawowej oraz opłaty dodatkowe, poza opłatami za korzystanie z prądu trakcyjnego, wraz z kalkulacją ich wysokości przekazuje się Prezesowi UTK. 8. Prezes UTK w terminie 30 dni od dnia otrzymania stawek, o których mowa w ust. 7, zatwierdza je albo odmawia ich zatwierdzenia w przypadku stwierdzenia niezgodności z zasadami, o których mowa w ust. 2–6, art. 34 oraz przepisami wydanymi na podstawie art. 35”.
60.

Na tej podstawie jestem zdania, że w przypadku gdy państwo członkowskie zdecyduje się zapewnić możliwość grupowego rozliczania podatku VAT, powinna być ona dostępna dla podmiotów gospodarczych działających we wszystkich sektorach działalności w danym państwie członkowskim, pod warunkiem że podmioty te spełniają przesłanki określone w art. 11 dyrektywy VAT ( 35 ). Ograniczenia tej zasady mogłyby być uzasadnione, jedynie jeżeli istnieje potrzeba podjęcia działań dotyczących potencjalnych nadużyć w odniesieniu do wyraźnie określonych transakcji. W przypadku jej braku ograniczenie dostępności grupowego rozliczania podatku VAT do sektorów finansowego oraz ubezpieczeń jest nie do przyjęcia.
68.

Komisja uważa natomiast, że niezależny obowiązek obniżania opłat za dostęp jest niezbędny do zwalczenia tendencji występującej u zarządców infrastruktury, naturalnych monopolistów, do nieredystrybuowania wśród ich odbiorców nadwyżek wynikających ze wzrostu efektywności zarządzania. Tymczasem – jak słusznie podkreślił na rozprawie rządu francuski – art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/14 zezwala, aby państwo członkowskie wymagało od zarządcy infrastruktury osiągnięcia równowagi finansowej bez dofinansowania państwowego. Zatem nierozsądne byłoby nadawanie ust. 2 tego artykułu wykładni, według której państwo członkowskie ma obowiązek zachęcać zarządcę do działania w sposób sprzeczny z tym celem. W każdym razie art. 8 ust. 1 dyrektywy 2001/14 ogranicza maksymalną łączną wysokość pobieranych opłat do pełnego odzysku kosztów poniesionych przez zarządcę infrastruktury.
1)

Dyrektywa Rady 2004/114/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie warunków przyjmowania obywateli państw trzecich w celu odbywania studiów, udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu bez wynagrodzenia lub wolontariacie nie znajduje zastosowania do bułgarskiego studenta po przystąpieniu Republiki Bułgarii do Unii Europejskiej. Jednakże, zgodnie z zasadą pierwszeństwa obywateli Unii ustanowioną w pkt 1 ust. 14 akapit drugi załącznika VI do protokołu dotyczącego warunków i uzgodnień w sprawie przyjęcia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej, przepisy dyrektywy 2004/114 stanowią w okresie przejściowym, przewidzianym w pkt 1 ust. 2 akapit pierwszy załącznika VI tego protokołu, próg minimalny na potrzeby określenia warunków dostępu studentów bułgarskich do austriackiego rynku pracy. Zasada ta wymaga w szczególności, aby bułgarski student mógł korzystać z takiego dostępu nie tylko na warunkach równie korzystnych jak mające zastosowanie do obywatela państwa trzeciego, lecz także z pierwszeństwem względem tego obywatela.
13.

W związku z powyższym uważam, że argumenty przedstawione przez wnoszących odwołanie w ramach rozpatrywanej części zarzutu ograniczają się do apodyktycznych stwierdzeń, pozbawionych jakichkolwiek dowodów na poparcie podnoszonej przez nich tezy, zgodnie z którą Izba Odwoławcza oraz Wydział Unieważnień oparli swoją analizę wyłącznie na wcześniejszym wspólnotowym znaku towarowym. Wydaje się zresztą, iż tezie tej przeczy lub co najmniej nie potwierdza jej brzmienie zaskarżonych decyzji, w których Izba Odwoławcza odnosi się ogólnie do „znaku towarowego BOTOX” dla oznaczenia całości praw dochodzonych przez Allergan. Moim zdaniem wystarczająco jasno wynika to z pkt 3 zaskarżonych decyzji, w którym Izba Odwoławcza wymienia listę wspólnotowych i krajowych znaków towarowych, na które powołuje się Allergan, a następnie przedstawia podniesione przez nią argumenty w odniesieniu do „znaku towarowego BOTOX”, jako obejmującego zgłoszenia krajowe, wspólnotowe i międzynarodowe ( 8 ). W dalszej części decyzji Izba Odwoławcza konsekwentnie odnosi się do „znaku towarowego BOTOX”, zarówno wtedy, gdy przywołuje argumenty Allergan, jak też wtedy, gdy przedstawia własne uzasadnienie (zob. na przykład pkt 34 decyzji BOTOLIST i pkt 35 decyzji BOTOCYL). Ponadto w pkt 23 powyższych decyzji Izba Odwoławcza stwierdza, że „la marque contestée [...] est à comparer avec la marque BOTOX, enregistrée sous différentes versions (verbale, figurative, accompagnée de la légende »Botulinum Toxin«)”. Jednak stwierdzenie to jest sprzeczne z twierdzeniami wnoszących odwołanie – oznacza to, że Izba Odwoławcza oraz Wydział Unieważnień uwzględnili tylko wspólnotowy znak towarowy nr 2015832 – ponieważ jest to znak towarowy zarówno słowny, jak i graficzny, i nie towarzyszy mu żaden opis. W tym punkcie zaskarżonych decyzji Izba Odwoławcza wyraźnie odnosi się do wszystkich praw, na jakie powołuje się przez Allergan, a nie tylko do znaku towarowego wskazanego przez wnoszących odwołanie. Wreszcie, jak zauważył zarówno OHIM jak też Allergan, na niekorzyść tezy wnoszących odwołanie przemawia okoliczność, że dokonując oceny podobieństwa porównywanych znaków towarowych, Sąd w żaden sposób nie wziął pod uwagę elementu graficznego wspólnotowego znaku towarowego.
56.

Postępowanie to rozpoczęło się od dochodzenia Komisji w kwestii tego, czy wydatki były dokonywane zgodnie z regułami wspólnotowymi. W celu udowodnienia, że tak nie jest, Komisja zobowiązana była do „przedstawienia dowodu poważnych i zasadnych wątpliwości, jakie żywi ona w stosunku do rzeczonych kontroli bądź danych” ( 25 ). Komisja nie ma jednak obowiązku udowodnienia w sposób wyczerpujący niewystarczalności kontroli przeprowadzonych przez krajowe organy administracji czy też nieprawidłowości przekazanych przez nie danych ( 26 ). Owo złagodzenie wymogów dowodowych w stosunku do Komisji tłumaczyło się tym, że „to państwo członkowskie znajduje się w lepszej sytuacji, jeżeli chodzi o gromadzenie i weryfikację danych koniecznych do rozliczenia rachunków EFOGR, a zatem to do niego należy przedstawienie najbardziej szczegółowego i najpełniejszego dowodu na prawidłowość jego kontroli i danych oraz, w razie konieczności, na niedokładność twierdzeń Komisji” ( 27 ).
4.

Dyrektywa azotanowa i programy działania, które należy przyjąć na jej podstawie, regulują nawożenie obszarów rolnych. Rolnicy nawożą swoje grunty nie tylko po to, by wspomagać wzrost swoich upraw, lecz także, by zutylizować odchody zwierzęce. Jeśli gospodarstwo rolne wywozi więcej odchodów, niż mogą przetworzyć uprawy, prowadzi to do nadmiernego nawożenia, powodującego regularnie zanieczyszczenie wód ( 4 ).
79.

Tłem dla tego pytania jest okoliczność, że w niniejszej sprawie wyłącznie LG.PD Netherlands skorzystała z zagwarantowanej w art. 43 WE i w art. 48 WE swobody przedsiębiorczości. Natomiast swoboda przedsiębiorczości podatnika, który w postępowaniu przed sądem krajowym chce skorzystać z prawa do grupowej ulgi podatkowej, nie została ograniczona. Traci on raczej na okoliczności, że swoboda przedsiębiorczości jego kontrahentki, od której zamierzał on odpłatnie przejąć straty, zostaje ograniczona ze względu na przepisy podatkowe Zjednoczonego Królestwa. Czy podatnik może jednak skorzystać w postępowaniu przed sądem krajowym z zakazu zawartego w art. 43 WE?
68.

W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pytania Consiglio di Stato w następujący sposób: Organizmy genetycznie zmodyfikowane takie jak mieszańce kukurydzy zmodyfikowane genetycznie, pochodzące z kukurydzy MON 810 – które zostały zatwierdzone w szczególności jako materiał siewny do celów uprawy na podstawie dyrektywy Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i które na warunkach określonych w art. 20 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy zostały zgłoszone jako produkty znajdujące się w obrocie, a następnie stanowiły przedmiot nierozpatrzonego jeszcze wniosku o odnowienie zezwolenia, oraz które zostały zatwierdzonego do włączenia do Wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych ustanowionego przez dyrektywę Rady 2002/53/WE z dnia 13 czerwca 2002 r., zmienioną przez rozporządzenie nr 1829/2003 – nie mogą podlegać procedurze wydawania zezwolenia krajowego. Artykuł 26a dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/27/WE z dnia 11 marca 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że nie pozwala on państwu członkowskiemu na sprzeciwienie się uprawie na swoim terytorium takich organizmów genetycznie zmodyfikowanych z powodu zwłoki w przyjęciu na szczeblu krajowym, regionalnym lub lokalnym środków mających na celu zapobieżenie niezamierzonemu występowaniu organizmów genetycznie zmodyfikowanych w innych uprawach.
59.

Taka wykładnia jest spójna z analizą zawartą w sprawozdaniu P. Jenarda ( 49 ) w sprawie przepisów Konwencji [brukselskiej] z 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, których brzmienie jest podobne do art. 21 pkt 2 rozporządzenia nr 44/2001, pomimo, że nie dotyczą one bezpośrednio pracowników. Co się tyczy art. 12 pkt 2 ( 50 ) tej konwencji, wspomniane sprawozdanie stwierdza, że ramy ustanowione przez umowy prorogacyjne miały na celu „uniemożliwienie stronom ograniczenia wyboru, jaki oferuje im” ( 51 ) ta konwencja. W sprawozdaniu napisano też, że aby takie umowy zawarte przed powstaniem sporu były zgodne z prawem, powinny one być „korzystne” ( 52 ) dla strony uznawanej za słabszą. Trybunał zawsze bowiem twierdził, w szczególności w odniesieniu do pracowników, że „przepisy w sprawie jurysdykcji […] inspirowane są dążeniem do zapewnienia odpowiedniej ochrony tej strony umowy, która ze społecznego punktu widzenia jest najsłabsza” ( 53 ).
53.

Można w tej kwestii wprawdzie argumentować, że celem procedury marży jest unikanie podwójnego opodatkowania towarów używanych przy ich ponownym wprowadzaniu do obrotu handlowego spowodowanego brakiem uwzględnienia podatku nadal zawartego w jego cenie. Jednakże wystarczy wskazać, iż w niniejszej sprawie to na Rzeczypospolitej Polskiej ciąży obowiązek zapewniania, by podatnicy-pośrednicy, jak spółka Bawaria, nie podlegali podwójnemu opodatkowaniu z powodu jednoczesnego (i) zastosowania ogólnych zasad podatku VAT oraz (ii) braku prawa spółki Bawaria do odliczenia podatku zawartego w cenie pojazdu używanego, nabytego od dostawcy, który skorzystał ze zwolnienia przewidzianego w § 13 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia wykonawczego do ustawy o podatku VAT ( 21 ), faktycznie nie do końca spójnego z dyrektywą VAT.
33.

Przywołane dopłaty zdefiniowano jako opcjonalne, a zatem ex definitione są to ceny bądź koszty, które – w przeciwieństwie do taryfy lotniczej oraz innych elementów składowych ceny, o których mowa w art. 23 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 1008/2008 – nie są niemożliwe do uniknięcia, jeśli dany lot ma zostać wybrany, i odpowiednio dotyczą opcji dodatkowych odnoszących się do samej usługi przewozu lotniczego, na które to opcje klient może według swojego uznania wyrazić zgodę bądź też nie. Właśnie dlatego, że klientowi przysługuje wybór – co nie ma miejsca, jeśli chodzi o samą taryfę lotniczą lub podatki i należności – takie dopłaty do cen mogą co do zasady być uzależnione od trybu opcjonalnego opt-in albo opt-out.
54.

Rząd niemiecki twierdzi też, że takie rozwiązanie prowadziłoby w istocie do korzystniejszego traktowania członków rodziny obywatela tureckiego w porównaniu z członkami rodziny obywatela Unii, co stanowiłoby pogwałcenie art. 59 protokołu dodatkowego do układu stowarzyszeniowego. Rząd ten wyjaśnia w szczególności, że zgodnie z dyrektywą 2004/38 zachowanie przez osobę pochodzącą z państwa trzeciego, która rozwiodła się z obywatelem Unii, prawa pobytu, do chwili otrzymania przez nią prawa stałego pobytu na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego po pięciu latach legalnego zamieszkiwania w nim, uwarunkowane jest posiadaniem przez nią wystarczających środków utrzymania. Natomiast prawo członka rodziny pracownika tureckiego oparte na art. 7 akapit pierwszy tiret pierwsze decyzji nr 1/80 jest przez niego nabywane po upływie trzech lat legalnego zamieszkiwania w przyjmującym państwie członkowskim i jego zachowanie nie wymaga spełnienia żadnych warunków. Zdaniem rządu niemieckiego oznacza to, że gdyby przepis ten interpretować w ten sposób, że odnosi się on również do członka rodziny obywatela państwa trzeciego niemającego obywatelstwa tureckiego, korzystniejszy zakres stosowania tego traktowania zostałby jeszcze bardziej rozszerzony.
40.

Standardowy okres obowiązywania ochrony patentowej wynosi 20 lat, licząc od dnia zgłoszenia wynalazku. Jeśli zezwolenie na wprowadzenie do obrotu produktów leczniczych nastąpi po złożeniu wniosku o udzielenie patentu, producenci produktów leczniczych ( 20 ) w okresie między dokonaniem zgłoszenia patentu a wydaniem zezwolenia na obrót wspomnianym produktem leczniczym nie mogą gospodarczo wykorzystać swojej wyłączności w odniesieniu do składników aktywnych produktu leczniczego objętych ochroną na podstawie patentu. Ponieważ w ten sposób, zdaniem prawodawcy unijnego, rzeczywista ochrona składników aktywnych na podstawie patentu zostałaby ograniczona do okresu niewystarczającego do amortyzacji kosztów inwestycji poniesionych na prace badawcze oraz do wytworzenia zasobów niezbędnych do utrzymania wysokiego poziomu prac badawczych ( 21 ), rozporządzenie nr 1768/92 stwarza poprzez złożenie wniosku o wydanie dodatkowego świadectwa ochronnego możliwość przedłużenia praw do wyłączności odnośnie do opatentowanych składników aktywnych produktu leczniczego na okres maksymalnie 15 lat, liczony od chwili uzyskania pierwszego zezwolenia na wprowadzenie do obrotu danego produktu leczniczego w Unii ( 22 ).
61.

Analiza tej kwestii musi jednak obejmować także przepis zawarty w § 13 ust. 5 ustawy o podatku spadkowym, który nakłada na spadkobiercę warunek faktycznego prowadzenia przedsiębiorstwa przez minimum pięć lat i niezbywania jego udziałów, jako warunek przyznania korzyści podatkowych, o ile spółka posiada siedzibę lub zarząd w państwie EOG. Przepis ten przewiduje ponadto cofnięcie korzyści podatkowych ze skutkiem wstecznym, jeśli spadkobierca nie dopełni tych warunków. Odnosi się on najwyraźniej do sytuacji, w których spadkobierca, korzystając z przysługującej mu swobody przedsiębiorczości, kontynuuje swój udział w życiu gospodarczym innego państwa. Przepis ten przewiduje bowiem, że spadkobierca musi kontynuować prowadzenie przedsiębiorstwa, i to przez dłuższy czas. Perspektywa wstecznego cofnięcia korzyści podatkowych ma na celu zapewnienie, że spadkobierca w swojej nowej roli jako przedsiębiorca po przejęciu praw zastosuje się trwale do wymogów krajowego ustawodawcy. Ustawa oferuje spadkobiercy finansową zachętę dla prowadzenia przedsiębiorstwa, jednocześnie zamykając go w roli przedsiębiorcy. Jego swoboda działania zostaje przy tym znacznie ograniczona, o ile nie chce on stracić korzyści podatkowych, przede wszystkim w odniesieniu do możliwości zbycia udziałów w spółce albo podjęcia decyzji o przeniesieniu lokalizacji spółki poza obszar EOG. A zatem właśnie w świetle zamierzonego oddziaływania na spadkobiercę, który przejął od spadkodawcy tak znaczącą pozycję w przedsiębiorstwie, że może kontrolować działanie spółki, ograniczenie swobody przepływu kapitału wydaje się jedynie nieuniknioną konsekwencją ograniczenia swobody przedsiębiorczości.
3)

Okoliczność, że spółka będąca właścicielem statku powietrznego przekazuje fakturę za używanie statków powietrznych osobie fizycznej, która jest posiadaczem udziałów w kapitale zakładowym spółki będącej właścicielem i która z nabytych statków powietrznych korzysta głównie do własnych celów zawodowych lub prywatnych, z uwagi na to, że przedsiębiorstwo lotnicze również mogło używać statków powietrznych do innych lotów, nie zmienia odpowiedzi udzielonej na drugie pytanie prejudycjalne, poza wyjątkiem, gdy ze wspomnianych okoliczności wynikać będzie, że statek powietrzny nie był w rzeczywistości przeznaczony do gospodarczego wykorzystania przez przedsiębiorstwo lotnicze, lecz do prywatnego użytku przez osobę fizyczną lub prawną, ocena czego należy do sądu krajowego.
88.

Do sądu krajowego należy decyzja, czy operatorzy telefoni komórkowej i stacjonarnej, niezależnie od miejsca ich siedziby, korzystający z urządzeń zainstalowanych na mieniu publicznym, nad nim lub pod nim znajdują się w stosunku do siebie w porównywalnych sytuacjach. W tej kwestii uważam, że istotne jest to, czy działalność każdego z nich opiera się na porównywalnej potrzebie uzyskania dostępu do urządzeń innego przedsiębiorcy zainstalowanych na publicznym (lub prywatnym) mieniu i wzajemnych połączeń w celu świadczenia przez nich usług oraz czy istnieje między nimi stosunek konkurencji.