463

Zamiast uwzględnić te informacje Komisja przyjęła, że między usługami platform zakupowych a usługami porównywarek produktów istnieją powierzchowne różnice, które nie mają wpływu na ich substytucyjność z punktu widzenia popytu internautów, i niesłusznie stwierdziła, że te pierwsze nie wywierają presji konkurencyjnej na te drugie. CCIA zaznacza, iż w pkt 36 komunikatu Komisji w sprawie definicji rynku właściwego do celów wspólnotowego prawa konkurencji (Dz.U. 1997, C 372, s. 5), Komisja wskazuje, że różnice między cechami charakterystycznymi usług nie są same w sobie wystarczające, aby wykluczyć istnienie substytucyjności z punktu widzenia popytu ze względu na to, że będzie to zależało w dużym stopniu od sposobów wartościowania tych poszczególnych cech charakterystycznych przez klientów. Ponadto według Google jedna z różnic podkreślonych w odpowiedzi na skargę, a mianowicie to, że porównywarki produktów konkurujące z Google nie mogą pojawiać się w Shopping Units, w przeciwieństwie do platform zakupowych, w rzeczywistości nie zachodzi. Musiałyby one po prostu wyświetlić link reklamowy, który bezpośrednio odsyła do internetowej strony zakupowej, co niektóre już zrobiły. Google przytacza trzy przykłady. Ponieważ rynek produktowy, na którym zarzucane zachowanie wywołuje skutki antykonkurencyjne, został zdefiniowany jako rynek usług porównywania produktów, Komisja powinna była nie tylko zbadać, jakie alternatywy mają internauci, aby dokonać takiego porównania w Internecie przed dokonaniem zakupu, co umożliwiłoby jej stwierdzenie istnienia platform zakupowych i porównywarek produktów, ale powinna była również wyjaśnić, w jaki sposób Google, który twierdził, że zagrożenie konkurencyjne pochodzi ze strony platform zakupowych, mógłby rozważyć trwałe podniesienie cen swoich usług za pojawienie się na jego stronach wyników, nie ryzykując przy tym utraty reklamodawców na rzecz platform zakupowych. Dodatkowe usługi oferowane przez te platformy w przeciwieństwie do usług oferowanych przez porównywarki produktów, uznane przez Komisję za czynniki różnicujące, wzmacniają jedynie konkurencję między tymi platformami a porównywarkami produktów. Stanowią one również wyjaśnienie, dlaczego te pierwsze są lepiej pozycjonowane w wynikach wyszukiwania ogólnego Google przez algorytm Panda i dlaczego ruch generowany na ich rzecz uległ poprawie, podczas gdy ruch do porównywarek produktów zmalał. Z tego to powodu szereg tych porównywarek dąży do zaoferowania również tych dodatkowych usług, takich jak usługa umożliwiająca bezpośrednie dokonanie zakupu. Sama Google podobno zaczęła wprowadzać tę usługę, choć skupiła się na poprawie jakości swoich odpowiedzi na zapytania internautów, aby konkurować z platformami zakupowymi w zakresie wyszukiwania produktów. Ponadto okoliczność, że platformy zakupowe i porównywarki produktów, takie jak Amazon i Google, pozostają w relacjach wertykalnych, w szczególności, że te ostatnie odwołują się do ofert przedstawionych przez te pierwsze i że te pierwsze są ich głównymi klientami, jak zaznaczyła Komisja w motywie 220 zaskarżonej decyzji, nie wpływa na konieczność zbadania przez Komisję substytucyjności ich usług oraz dowodów przedstawionych w celu wykazania, że konkurują one ze sobą. W odpowiedzi na argument podniesiony przez Twengę w uwagach interwenienta, zgodnie z którym platformy zakupowe działają na rynku niższego szczebla niż Google i są w dużym stopniu uzależnione od ruchu pochodzącego z ogólnych stron wyników Google, Google zauważa, że to ostatnie twierdzenie nie znajduje się w zaskarżonej decyzji, oraz kwestionuje zarówno dopuszczalność, jak i charakter dowodowy badania dotyczącego Francji, na które powołuje się w tym względzie Twenga. Zgodnie z dowodami przedstawionymi przez Google na poparcie skargi, większość ruchu platform zakupowych to ruch bezpośredni, co stoi w sprzeczności z przedstawioną przez Twengę wartością 46% odpowiadającą ruchowi pochodzącemu z jego ogólnych stron wyników. W replice Google wyjaśnia, że ruch platform zakupowych z porównywarek produktów jest bardzo mały w porównaniu z ich całkowitym ruchem. Google twierdzi również, iż w odpowiedzi na skargę Komisja dąży do odwrócenia ciężaru dowodu, twierdząc, że to Google powinna wykazać, iż internauci wchodzą na strony internetowe platform zakupowych również w celu przeprowadzenia wyszukiwania porównawczego z zamiarem zakupienia produktów, a nie tylko w celu dokonania zakupów, podczas gdy to do Komisji należy wykazanie, że tak nie jest, jeśli chce ona wykluczyć te platformy z rynku właściwego. Elementy znajdujące się w aktach postępowania administracyjnego nie pozwalają na wykazanie tego. W szczególności fakt, iż z badania z 2014 r. wynika, że internauci uważają, że platformy zakupowe są przeznaczone głównie do zakupu produktów, nie wskazuje, w jakim stopniu wykorzystywane są ich funkcje wyszukiwania porównawczego. Google utrzymywała, w szczególności na rozprawie, że rynkiem właściwym w zaskarżonej decyzji jest, jak wynika z jej motywu 191, jedynie rynek usług porównywania produktów świadczonych na rzecz internautów, w odniesieniu do których platformy zakupowe i porównywarki produktów są stosowane zamiennie, a nie rynek usług świadczonych na rzecz sprzedawców internetowych. Co więcej, nie jest słuszne stwierdzenie, że platformy zakupowe nie współpracują z dużymi sprzedawcami, podczas gdy porównywarki produktów faworyzują takich partnerów. Wreszcie, rozważania przedstawione w zaskarżonej decyzji w motywach 224–226 dotyczące różnic z punktu widzenia podaży nie są istotne, ponieważ substytucyjność istnieje po stronie popytu z punktu widzenia internautów.