ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (pierwsza izba)

z dnia 18 września 2014 r.

Giorgio Lebedef

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Kwestie incydentalne — Oczywista niedopuszczalność”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której G. Lebedef żąda stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny sporządzonego za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. oraz, pomocniczo, stwierdzenia nieważności przyznania punktów za osiągnięcia w postępowaniu w sprawie awansu (2003).

Orzeczenie:

Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. G. Lebedef pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

Streszczenie

Skargi urzędników – Interes prawny – Ocena w chwili wniesienia skargi – Skarga o stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej wniesiona przez urzędnika, który przeszedł na emeryturę przed wniesieniem skargi – Niedopuszczalność

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

Aby strona skarżąca mogła skutecznie wnieść skargę na mocy art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego, musi wykazać istniejący i aktualny interes w uzyskaniu stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, który to interes podlega ocenie w chwili wniesienia skargi i powinien trwać do chwili wydania orzeczenia przez sąd, pod rygorem umorzenia postępowania.

Co się tyczy interesu prawnego w odniesieniu do sprawozdania z oceny, to o ile rzeczywiście sprawozdanie to odgrywa ważną rolę w rozwoju kariery urzędnika czy pracownika, o tyle wywiera ono co do zasady wpływ na podlegającą ocenie osobę tylko do zakończenia przez nią służby, natomiast po jej zakończeniu dany urzędnik czy pracownik nie ma zasadniczo legitymacji do wniesienia skargi, chyba że udowodni istnienie szczególnej okoliczności uzasadniającej osobisty i aktualny interes w uzyskaniu stwierdzenia nieważności rozpatrywanego sprawozdania.

(zob. pkt 17, 19)

Odesłanie

Trybunał, wyrok Marenco i in./Komisja, od 81/74 do 88/74, EU:C:1975:139, pkt 6

Sąd Unii Europejskiej, wyrok Turner/Komisja, T‑49/91, EU:T:1992:72, pkt 24; postanowienia: N/Komisja, T‑97/94, EU:T:1998:270, pkt 26, utrzymany w postępowaniu odwoławczym w mocy postanowieniem N/Komisja, C‑21/99 P, EU:C:1999:508, pkt 24; Ross/Komisja, T‑147/04, EU:T:2005:255, pkt 24, 25, 27; Attey i in./Rada, T‑118/11, T‑123/11 i T‑124/11, EU:T:2012:270, pkt 28

Sąd do spraw Służby Publicznej, Solberg/ECMN, F‑148/12, EU:F:2013:154, pkt 16, 18
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(pierwsza izba)

z dnia 9 września 2014 r.

Rainer Moriarty

przeciwko

Parlamentowi Europejskiemu

„Służba publiczna — Awans — Postępowanie w sprawie awansu (2012) — Nieumieszczenie na liście urzędników awansowanych — Skarga oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której R. Moriarty żąda stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego w sprawie jego nieawansowania w ramach postępowania w sprawie awansu w 2012 r. oraz decyzji w sprawie awansowania innego urzędnika.

Orzeczenie:

Skarga R. Moriarty’ego zostaje odrzucona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej. Rainer Moriarty pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

Streszczenie

Urzędnicy – Awans – Porównanie osiągnięć – Uznanie administracyjne – Informacje, jakie mogą zostać uwzględnione – Osiągnięcie progu odniesienia podczas wcześniejszego postępowania w sprawie awansu – Zakres

(regulamin pracowniczy, art. 45)

O ile administracji przysługuje szeroki zakres uznania w odniesieniu do porównania osiągnięć urzędników przedstawionych do awansu, o tyle takie uznanie nie może jednak zwalniać administracji z obowiązku rzetelnego i bezstronnego zbadania wszystkich istotnych okoliczności danej sprawy. W szczególności okoliczność, że podczas wcześniejszego postępowania w sprawie awansu urzędnik osiągnął już próg odniesienia, stanowi istotną okoliczność w zakresie osiągnięć, pod warunkiem że osiągnięcia urzędnika nie zmniejszyły się od czasu postępowania, w trakcie którego został przedstawiony do awansu. Jednakże administracja nie może awansować urzędnika wyłącznie z tego powodu, że osiągnął on próg odniesienia.

Skądinąd przyznanie trzeciego punktu za osiągnięcia, świadczącego o wyjątkowych osiągnięciach w danym roku, może stanowić istotną wskazówkę w ramach późniejszej porównawczej oceny osiągnięć urzędników tej samej grupy zaszeregowania pod kątem ich awansowania.

(zob. pkt 24, 31, 33)

Odesłanie

Sąd Pierwszej Instancji, wyrok Casini/Komisja, T‑132/03, EU:T:2005:324, pkt 69

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: Berrisford/Komisja, F‑107/06, EU:F:2007:172, pkt 72 i nast.; Hau/Parlament, F‑125/07, EU:F:2009:131, pkt 27; Barbin/Parlament, F‑68/09, EU:F:2011:11, pkt 83; Mantzouratos/Parlament, F‑64/10, EU:F:2011:72, pkt 66
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ (trzecia izba)

z dnia 4 września 2014 r.

Olivier Prigent

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Konkurs otwarty — Ogłoszenie o konkursach otwartych EPSO/AD/230/12 (AD 5) i EPSO/AD/231/12 (AD 7) — Niespełnienie warunku kwalifikacji dotyczącego doświadczenia zawodowego w konkursie EPSO/AD/231/12 (AD 7) — Przekierowanie do konkursu EPSO/AD/230/12 (AD 5) — Umieszczenie na liście rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/230/12 (AD 5) — Interes prawny — Złożenie zażalenia po terminie — Kolejne wnioski o ponowne rozpatrzenie”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której O. Prigent żąda przede wszystkim stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/AD/231/12 (AD 7), doręczonej pismem Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) z dnia 16 lipca 2012 r., w sprawie nieskierowania do niego wezwania do wzięcia udziału w etapie oceny zintegrowanej w tym konkursie, lecz, po jego przekierowaniu do konkursu otwartego EPSO/AD/230/12 (AD 5), wezwania do wzięcia udziału w etapie oceny zintegrowanej w tym ostatnim konkursie.

Orzeczenie:

Skarga zostaje odrzucona w części jako oczywiście niedopuszczalna, a w części jako oczywiście bezzasadna. O. Prigent pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

Streszczenie

Urzędnicy – Konkurs – Konkurs w oparciu o świadectwa posiadanych kwalifikacji oraz egzaminy – Warunki dopuszczenia – Dokumenty potwierdzające – Ciążący na kandydatach obowiązek dostarczenia odpowiednich dokumentów

(regulamin pracowniczy, załącznik III, art. 2)

Biorący udział w konkursie kandydat jest obowiązany co do zasady dostarczyć komisji konkursowej wszystkie informacje i dokumenty, które w jego ocenie są przydatne do rozpatrzenia jego kandydatury, aby umożliwić komisji konkursowej sprawdzenie, czy spełnia on warunki określone w ogłoszeniu o konkursie, zwłaszcza jeżeli został on do tego wyraźnie i formalnie wezwany. Komisja konkursowa, orzekając w przedmiocie dopuszczenia kandydatów do udziału w konkursie lub ich odrzucenia, jest więc uprawniona do ograniczenia swego badania wyłącznie do zgłoszeń i załączonych do nich dokumentów.

(zob. pkt 43)

Odesłanie

Trybunał, wyrok Belardinelli i in./Trybunał Sprawiedliwości, 225/87, EU:C:1989:309, pkt 24

Sąd Pierwszej Instancji, wyroki: Burban/Parlament, T‑133/89, EU:T:1990:36, pkt 31, 34; Martínez Alarcón/Komisja, T‑357/00, T‑361/00, T‑363/00 i T‑364/00, EU:T:2002:66, pkt 76

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok Demeneix/Komisja, F‑96/12, EU:F:2013:52, pkt 44
Co się tyczy stwierdzenia momentu, w którym został wydany akt niekorzystny, to znaczy ustalenia daty, od której należy liczyć bieg terminu do złożenia zażalenia, należy zauważyć, że umowa wywołuje skutki od momentu jej podpisania, a zatem również od tego momentu może ona wywoływać niekorzystne dla pracownika skutki; tym samym w zasadzie od chwili podpisania należy liczyć bieg terminu na złożenie zażalenia w stosownym czasie w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego.

(zob. pkt 36)

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: Scheefer/Parlament, F‑105/09, EU:F:2011:41, pkt 48 i przytoczone tam orzecznictwo; Davids/Komisja, F‑105/11, EU:F:2012:84, pkt 54
Urzędnik cierpiący na chorobę zawodową jest uprawniony do żądania dodatkowego odszkodowania w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa, wyłącznie jeżeli system ustanowiony w art. 73 regulaminu pracowniczego nie zezwala na stosowne odszkodowanie. W konsekwencji co do zasady żądanie urzędnika dotyczące zasądzenia odszkodowania i zadośćuczynienia w celu naprawienia szkody majątkowej i krzywdy spowodowanej chorobą zawodową nie jest dopuszczalne do czasu zakończenia postępowania wszczętego na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego.

(zob. pkt 32)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑300/97 Latino przeciwko Komisji, 15 grudnia 1999 r., pkt 94

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawy połączone F‑124/05 i F‑96/06 A i G przeciwko Komisji, 13 stycznia 2010 r., pkt 151, 152
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ

(pierwsza izba)

z dnia 20 marca 2014 r.

Sprawa F‑33/13

Luigi Marcuccio

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Artykuł 34 §§ 1 i 6 regulaminu postępowania – Skarga wniesiona za pośrednictwem faksu w terminie do wniesienia skargi – Odręczny podpis adwokata różniący się od podpisu widniejącego na przesłanym pocztą oryginale skargi – Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu – Oczywista niedopuszczalność

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której L. Marcuccio żąda w szczególności stwierdzenia nieważności decyzji odmownej Komisji Europejskiej w sprawie wypłacenia mu kwoty odpowiadającej ekwiwalentowi pieniężnemu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Złożenie drogą pocztową oryginału skargi zostało poprzedzone przesłaniem do sekretariatu Sądu w dniu 8 kwietnia 2013 r. za pośrednictwem faksu dokumentu określanego jako kopia oryginału skargi złożonej pocztą, który to dokument sekretariat otrzymał tego samego dnia.

Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty postępowania.

Streszczenie

Postępowanie sądowe – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne – Skarga wniesiona za pośrednictwem faksu w terminie do wniesienia skargi – Odręczny podpis adwokata różniący się od podpisu widniejącego na przesłanym pocztą oryginale skargi – Konsekwencje – Pominięcie daty otrzymania faksu przy ocenie dochowania terminu do wniesienia skargi

(regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 34 § 6; regulamin pracowniczy, art. 91 ust. 3)

Jeśli chodzi o stosunek między podpisem reprezentującego skarżącego adwokata widniejący na skardze przesłanej za pośrednictwem faksu do Sądu do spraw Służby Publicznej a podpisem złożonym na oryginale, który wpłynął najpóźniej dziesięć dni po przesłaniu faksu, to w sytuacji gdy podpis widniejący pod przesłaną za pośrednictwem faksu skargą nie jest identyczny z podpisem widniejącym na przesłanym następnie oryginale skargi, skarga przesłana za pośrednictwem faksu nie może zostać uwzględniona dla celów zachowania terminu do wniesienia skargi.

Ścisłe stosowanie art. 34 § 6 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej odpowiada bowiem wymogom pewności prawa oraz konieczności zapobieżenia jakiejkolwiek dyskryminacji lub arbitralnemu traktowaniu w ramach zarządzania wymiarem sprawiedliwości.

(zob. pkt 30, 31)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa C‑426/10 P Bell & Ross przeciwko OHIM, 22 września 2011 r., pkt 43

Sąd Unii Europejskiej: sprawa T‑283/13 P Marcuccio przeciwko Komisji, 14 listopada 2013 r., pkt 14, 19

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑131/12 Marcuccio przeciwko Komisji, 11 marca 2013 r., pkt 24
Zastosowanie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego dotyczące przeniesienia do systemu emerytalno-rentowego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innym systemie emerytalnym, o które wnioskowano przed przyjęciem tych przepisów, lecz które zrealizowano po ich wejściu w życie, nie jest niezgodne z art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

W tym względzie, zgodnie z powszechnie przyjętą zasadą, nowa norma znajduje natychmiast zastosowanie, o ile nie obowiązuje wyjątek, do mających powstać sytuacji, a także do przyszłych skutków sytuacji, które już powstały – lecz nie ukonstytuowały się w pełni – pod rządami dawnej normy. Nie dotyczy to jedynie sytuacji powstałych i ostatecznie zrealizowanych pod rządami dawnej normy, kreującej prawa nabyte. Prawo jest uważane za nabyte, gdy okoliczność powodująca jego powstanie zaistnieje przed zmianą przepisów. Nie jest tak jednak w przypadku prawa, którego przesłanka powstania nie zrealizowała się w pełni pod rządami przepisu, który został zmieniony.

Tymczasem z jednej strony art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego nie stoi na przeszkodzie takiemu natychmiastowemu stosowaniu nowych ogólnych przepisów wykonawczych.

Z drugiej strony ani przekazanie urzędnikowi czy pracownikowi, który złożył wniosek o przeniesienie do systemu emerytalno-rentowego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w ramach innego systemu emerytalnego propozycji doliczenia lat uprawniających do emerytury, ani tym bardziej samo złożenie takiego wniosku nie zmienia sytuacji prawnej zainteresowanego i nie wywołuje wiążących skutków prawnych. Tak więc dla urzędnika lub pracownika nie istniały prawa nabyte, które mogły zostać naruszone zastosowaniem nowych przepisów.

Ponadto prawo urzędnika lub pracownika do zaliczenia mu dodatkowych lat uprawniających do emerytury zostaje w pełni ukonstytuowane dopiero po przeniesieniu do systemu emerytalno-rentowego Unii wartości kapitałowej jego uprawnień nabytych w innym systemie.

(zob. pkt 46–49, 51)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyrok z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, pkt 151–154 i przytoczone tam orzecznictwo
Zgodnie z art. 105 lit. c) regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej za koszty podlegające zwrotowi uważa się „niezbędne wydatki poczynione przez strony w związku z postępowaniem, w szczególności koszty podróży i pobytu, a także wynagrodzenia pełnomocników, doradców oraz adwokatów lub radców prawnych”. Z przepisu tego wynika, że koszty podlegające zwrotowi są ograniczone, po pierwsze, do kosztów poczynionych przez strony w związku z postępowaniem przed omawianym Sądem, oraz po drugie, do kosztów, które były w związku z tym niezbędne.

W tym względzie sąd Unii jest uprawniony do ustalania nie wynagrodzenia należnego od stron ich własnym adwokatom lub radcom prawnym, lecz kwoty, do której to wynagrodzenie może podlegać zwrotowi przez stronę obciążoną kosztami postępowania. Rozstrzygając w przedmiocie wniosku o ustalenie kosztów, sąd Unii nie musi brać pod uwagę krajowych taryf ustalających wysokość wynagrodzenia adwokatów lub radców prawnych ani ewentualnej umowy w tym zakresie między zainteresowaną stroną a jej pełnomocnikami lub doradcami.

W braku przepisów o charakterze taryfowym w prawie Unii sąd winien swobodnie ocenić okoliczności danego przypadku, uwzględniając przedmiot i charakter sporu, jego znaczenie z punktu widzenia prawa Unii, a także stopień trudności sprawy, nakład pracy wymagany w postępowaniu spornym od biorących udział w sprawie pełnomocników lub doradców oraz interes ekonomiczny, jaki strony miały w sporze.

Ustalając koszty podlegające zwrotowi, Sąd do spraw Służby Publicznej ma na uwadze wszystkie okoliczności sprawy do chwili wydania postanowienia ustalającego koszty, w tym niezbędne wydatki związane z postępowaniem w sprawie ustalenia kosztów.

(zob. pkt 35–38)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, postanowienie z dnia 23 marca 2012 r., Kerstens/Komisja, T‑498/09 P, EU:T:2012:147, pkt 15

Sąd do spraw Służby Publicznej, postanowienia: z dnia 10 listopada 2009 r., X/Parlament, F‑14/08 DEP, EU:F:2009:149, pkt 22; z dnia 26 kwietnia 2010 r., Schönberger/Parlament, F‑7/08 DEP, EU:F:2010:32, pkt 23, 24; z dnia 27 września 2011 r., De Nicola/EBI, F‑55/08 DEP, EU:F:2011:155, pkt 41
Stosowanie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego w odniesieniu do przeniesienia do systemu emerytalno-rentowego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innym systemie emerytalnym, o które to przeniesienie wystąpiono przed przyjęciem tych przepisów, lecz które zrealizowano po ich wejściu w życie, nie jest niezgodne z art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

W tym względzie, zgodnie z powszechnie przyjętą zasadą, nowa norma znajduje natychmiast zastosowanie, o ile nie obowiązuje wyjątek, do mających powstać sytuacji, a także do przyszłych skutków sytuacji, które już powstały – lecz nie ukonstytuowały się w pełni – pod rządami dawnej normy. Nie dotyczy to jedynie sytuacji powstałych i ostatecznie zrealizowanych pod rządami dawnej normy, kreującej prawa nabyte. Prawo jest uważane za nabyte, gdy okoliczność powodująca jego powstanie zaistnieje przed zmianą przepisów. Nie jest tak jednak w przypadku prawa, którego przesłanka powstania nie zrealizowała się w pełni pod rządami przepisu, który został zmieniony.

Tymczasem, po pierwsze, art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego nie sprzeciwia się takiemu natychmiastowemu stosowaniu nowych ogólnych przepisów wykonawczych.

Po drugie, ani przekazanie urzędnikowi lub pracownikowi, który złożył taki wniosek o przeniesienie do systemu emerytalno-rentowego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innym systemie, propozycji doliczenia lat uprawniających do emerytury, ani tym bardziej samo złożenie takiego wniosku nie zmieniają sytuacji prawnej zainteresowanego i nie wywołują wiążących skutków prawnych. Tak więc dla urzędnika lub pracownika nie istniały prawa nabyte, które mogły zostać naruszone zastosowaniem w jego przypadku nowych przepisów.

Ponadto uprawienie urzędnika lub pracownika do tego, by mu doliczono lata uprawniające do emerytury, staje się w pełni ukonstytuowane dopiero po przekazaniu do systemu emerytalno-rentowego Unii wartości kapitałowej jego uprawnień nabytych w innym systemie.

(zob. pkt 32–35, 37)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyrok z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, pkt 151–154 i przytoczone tam orzecznictwo
Zastosowanie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego dotyczące przeniesienia do systemu emerytalno-rentowego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innym systemie emerytalnym, o które wnioskowano przed przyjęciem tych przepisów, lecz które zrealizowano po ich wejściu w życie, nie jest niezgodne z art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

W tym względzie, zgodnie z powszechnie przyjętą zasadą, nowa norma znajduje natychmiast zastosowanie, o ile nie obowiązuje wyjątek, do mających powstać sytuacji, a także do przyszłych skutków sytuacji, które już powstały – lecz nie ukonstytuowały się w pełni – pod rządami dawnej normy. Nie dotyczy to jedynie sytuacji powstałych i ostatecznie zrealizowanych pod rządami dawnej normy, kreującej prawa nabyte. Prawo jest uważane za nabyte, gdy okoliczność powodująca jego powstanie zaistnieje przed zmianą przepisów. Nie jest tak jednak w przypadku prawa, którego przesłanka powstania nie zrealizowała się w pełni pod rządami przepisu, który został zmieniony.

Tymczasem z jednej strony art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego nie stoi na przeszkodzie takiemu natychmiastowemu stosowaniu nowych ogólnych przepisów wykonawczych.

Z drugiej strony ani przekazanie urzędnikowi czy pracownikowi, który złożył wniosek o przeniesienie do systemu emerytalno-rentowego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w ramach innego systemu emerytalnego propozycji doliczenia lat uprawniających do emerytury, ani tym bardziej samo złożenie takiego wniosku nie zmieniają sytuacji prawnej zainteresowanego i nie wywołują wiążących skutków prawnych. Tak więc dla urzędnika lub pracownika nie istniały prawa nabyte, które mogły zostać naruszone zastosowaniem nowych przepisów.

Ponadto prawo urzędnika lub pracownika do zaliczenia mu dodatkowych lat uprawniających do emerytury zostaje w pełni ukonstytuowane dopiero po przeniesieniu do systemu emerytalno-rentowego Unii wartości kapitałowej jego uprawnień nabytych w innym systemie.

Co więcej, osoby fizyczne nie mogą powoływać się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań w celu podważenia stosowania nowego przepisu prawnego, w szczególności w dziedzinie, w której prawodawcy przysługuje szeroki zakres uznania.

(zob. pkt 24–27, 29, 36)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyrok z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, pkt 151–154, 170 i przytoczone tam orzecznictwo
Stosowanie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego w odniesieniu do przeniesienia do systemu emerytalno-rentowego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innym systemie emerytalnym, o które to przeniesienie wystąpiono przed przyjęciem tych przepisów, lecz które zrealizowano po ich wejściu w życie, nie jest niezgodne z art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

W tym względzie, zgodnie z powszechnie przyjętą zasadą, nowa norma znajduje natychmiast zastosowanie, o ile nie obowiązuje wyjątek, do mających powstać sytuacji, a także do przyszłych skutków sytuacji, które już powstały – lecz nie ukonstytuowały się w pełni – pod rządami dawnej normy. Nie dotyczy to jedynie sytuacji powstałych i ostatecznie zrealizowanych pod rządami dawnej normy, kreującej prawa nabyte. Prawo jest uważane za nabyte, gdy okoliczność powodująca jego powstanie zaistnieje przed zmianą przepisów. Nie jest tak jednak w przypadku prawa, którego przesłanka powstania nie zrealizowała się w pełni pod rządami przepisu, który został zmieniony.

Tymczasem, po pierwsze, art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego nie sprzeciwia się takiemu natychmiastowemu stosowaniu nowych ogólnych przepisów wykonawczych.

Po drugie, ani przekazanie urzędnikowi lub pracownikowi, który złożył taki wniosek o przeniesienie do systemu emerytalno-rentowego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innym systemie, propozycji doliczenia lat uprawniających do emerytury, ani tym bardziej samo złożenie takiego wniosku nie zmieniają sytuacji prawnej zainteresowanego i nie wywołują wiążących skutków prawnych. Tak więc dla urzędnika lub pracownika nie istniały prawa nabyte, które mogły zostać naruszone zastosowaniem w jego przypadku nowych przepisów.

Ponadto uprawienie urzędnika lub pracownika do tego, by mu doliczono lata uprawniające do emerytury, staje się w pełni ukonstytuowane dopiero po przekazaniu do systemu emerytalno-rentowego Unii wartości kapitałowej jego uprawnień nabytych w innym systemie.

(zob. pkt 23–26, 28)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyrok z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, pkt 151–154 i przytoczone tam orzecznictwo