ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
W istocie przewidziana we wspomnianym art. 10a procedura w żaden sposób nie rozluźnia norm w zakresie bezpieczeństwa i skuteczności, jakie powinny spełniać produkty lecznicze, a jej celem jest wyłącznie skrócenie okresu przygotowania wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu poprzez zwolnienie podmiotu składającego wniosek z obowiązku przeprowadzenia badań przedklinicznych i klinicznych, o których mowa w art. 8 ust. 3 lit. i) dyrektywy 2001/83, o ile zostanie potwierdzone na podstawie literatury naukowej, z poszanowaniem wymogów ustanowionych w załączniku I część II tytuł 1 tej dyrektywy, że badania te zostały przeprowadzone wcześniej i wykazały, iż składnik lub składniki danego produktu leczniczego spełniają kryteria wskazane w art. 10a. W konsekwencji taki produkt leczniczy jest dopuszczany do obrotu dopiero po przeprowadzeniu przez właściwy organ kontroli jego bezpieczeństwa i skuteczności.

Artykuł 10 dyrektywy 2001/83 w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej rozporządzeniem nr 1394/2007, w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że posiadający pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego wykorzystywanego jako referencyjny produkt leczniczy w ramach wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu generycznego produktu leczniczego innego producenta, złożonego na podstawie art. 10 tej dyrektywy, ma prawo do zaskarżenia decyzji właściwego organu w sprawie wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu tego ostatniego produktu leczniczego w zakresie, w jakim chodzi o uzyskanie ochrony sądowej uprawnienia, jakie ten art. 10 przyznaje wspomnianemu posiadającemu pozwolenie. Takie prawo zaskarżenia przysługuje temu posiadającemu pozwolenie w szczególności wówczas, gdy żąda on, aby jego produkt leczniczy nie był wykorzystywany w celu uzyskania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu na podstawie wspomnianego art. 10 produktu leczniczego, w odniesieniu do którego jego własny produkt leczniczy nie może być uznany za referencyjny produkt leczniczy w rozumieniu art. 10 ust. 2 lit. a).

W istocie art. 10 dyrektywy 2001/83 przyznaje jednocześnie posiadającemu pozwolenie na dopuszczenie do obrotu referencyjnego produktu leczniczego prawo do wymagania poszanowania uprawnień, które wynikają dla niego z warunków, na jakich producent innego produktu leczniczego może odwołać się do wyników badań przedklinicznych i klinicznych zawartych w dokumentacji załączonej do wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu tego pierwszego produktu leczniczego. Zatem wspomniany posiadający pozwolenie powinien na mocy art. 10 w związku z art. 47 karty mieć prawo do ochrony sądowej w odniesieniu do przestrzegania wspomnianych uprawnień.

(por. pkt 37, 39, 40; pkt 2 sentencji)
Artykuł 138 ust. 1 i art. 139 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą 2010/88, powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby organ podatkowy państwa członkowskiego odmawiał korzystania z prawa do zwolnienia z podatku od wartości dodanej z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej z tego powodu, że nabywca nie był zarejestrowany dla celów tego podatku w innym państwie członkowskim oraz że dostawca nie wykazał ani autentyczności podpisu znajdującego się na dokumentach przedstawionych na poparcie deklaracji rzekomo zwolnionej dostawy, ani upoważnienia osoby, która podpisała dokumenty w imieniu nabywcy, podczas gdy dokumenty uzasadniające prawo do zwolnienia przedstawione przez dostawcę na poparcie jego deklaracji były zgodne z ustalonym przez prawo krajowe wykazem dokumentów, jakie powinny zostać przedstawione temu organowi, i początkowo zostały zaakceptowane przez ten organ jako dowód uzasadniający.

W istocie z jednej strony domaganie się przez właściwy organ podatkowy w takich okolicznościach dodatkowych dowodów jest sprzeczne z zasadą pewności prawa.

Z drugiej strony ewentualna nieprawidłowość wpływająca na rejestr podatników nie powinna prowadzić do pozbawienia podmiotu gospodarczego, który oparł się na danych ujętych w tymże rejestrze, prawa do zwolnienia, z którego podmiot ów miałby możność skorzystać. Właściwy organ podatkowy, który początkowo ustalił i przyjął, że nabywca jest podatnikiem podatku od wartości dodanej w innym państwie członkowskim zgodnie z warunkiem prawa krajowego, lecz który w trakcie późniejszej kontroli stwierdza niespełnienie tego warunku i tego powodu odmawia zwolnienia z podatku od wartości dodanej, narusza zasady pewności prawa i proporcjonalności.

(por. pkt 33–36, 43; pkt 1 sentencji)
1)

W związku z brakiem ustanowienia obowiązku powiadomienia właściwych władz polskich o lokalizacji upraw organizmów zmodyfikowanych genetycznie zgodnie z częścią C dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG, brakiem ustanowienia rejestru tej lokalizacji oraz brakiem podania do publicznej wiadomości informacji o niej Rzeczypospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 31 ust. 3 lit. b) tej dyrektywy.
1)

Nakładając, w drodze wykazów reguł budowlanych, o których mowa w kodeksach budowlanych ustanawianych przez Länder, na wyroby budowlane objęte normami zharmonizowanymi EN 681–2:2000 „Uszczelnienia z elastomerów – Wymagania materiałowe dotyczące uszczelek złączy rur wodociągowych i odwadniających – Część 2: Elastomery termoplastyczne”, EN 13162:2008 „Wyroby do izolacji cieplnej w budownictwie – Wyroby z wełny mineralnej (MW) produkowane fabrycznie – Specyfikacja” i EN 13241-1 „Bramy – Norma wyrobu – Część 1: Wyroby bez właściwości dotyczących odporności ogniowej lub dymoszczelności” i posiadające oznakowanie „CE” dodatkowe wymagania do celów faktycznego dostępu tych wyrobów do rynku oraz ich użytkowania na terytorium Niemiec, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust 2 i art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych, zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r.
Artykuł 126 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia nr 1290/2005, nr 247/2006, nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie nr 1782/2003, należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „kryteriów przyjętych przez dane państwa członkowskie w roku 2006 i 2007” obejmuje rok gospodarczy, jaki państwa członkowskie powinny wybrać do dnia 30 kwietnia 2006 r. jako okres reprezentatywny dla przyznawania oddzielnej płatności z tytułu cukru, na podstawie art. 143ba ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia nr 2019/93, nr 1452/2001, nr 1453/2001, nr 1454/2001, nr 1868/94, nr 1251/1999, nr 1254/1999, nr 1673/2000, nr 2358/71 i nr 2529/2001, zmienionego rozporządzeniem nr 319/2006, rozporządzeniem nr 2011/2006 i rozporządzeniem nr 2012/2006.

W istocie, ponieważ celem oddzielnej płatności z tytułu cukru jest wyrównanie strat w dochodach wynikających z reformy wspólnej organizacji rynku w sektorze cukru, art. 143ba rozporządzenia nr 1782/2003 i art. 126 rozporządzenia nr 73/2009 mają na celu wspieranie rolników, którzy korzystali ze środków wsparcia na rynku cukru przed reformą przeprowadzoną w 2006 r. W tym celu w art. 143ba ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003 wyraźnie wskazano lata gospodarcze 2004/2005, 2005/2006 i 2006/2007 jako okresy, które państwa członkowskie mogą wybrać w celu ustalenia okresu referencyjnego dla przyznawania oddzielnej płatności z tytułu cukru. Co więcej, ów okres reprezentatywny powinien zostać definitywnie ustalony przez dane państwo członkowskie do dnia 30 kwietnia 2006 r. W tym względzie należy stwierdzić, że wskazane lata gospodarcze są reprezentatywne dla okresu, w trakcie którego rolnicy korzystali z instytucjonalnego wspierania cen cukru wspólnotowego. W tym stanie rzeczy art. 126 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009 nie można interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do przyznawania oddzielnej płatności z tytułu cukru dopuszcza on uwzględnienie okresu reprezentatywnego, który nie byłby którymś z lat gospodarczych wskazanych w art. 143ba ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003 i który powinien zostać definitywnie wybrany przez dane państwo członkowskie, na podstawie tego przepisu, do dnia 30 kwietnia 2006 r.

(por. pkt 32, 34, 35, 37, 38; sentencja)
Zgodnie z art. 48 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem nie można podnosić nowych zarzutów w toku postępowania, chyba że ich podstawą są okoliczności prawne i faktyczne ujawnione dopiero w toku postępowania.

Co się tyczy wniesionej przez armatorów lub udziałowców w statkach rybackich do połowu okrężnicą skargi dotyczącej rozporządzenia nr 530/2008 ustanawiającego środki nadzwyczajne w odniesieniu do statków rybackich do połowów okrężnicą prowadzących połowy tuńczyka błękitnopłetwego w Atlantyku na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej oraz w Morzu Śródziemnym, wyrok ogłoszony przez Trybunał w trakcie postępowania, który stwierdza nieważność zaskarżonego rozporządzenia jedynie w zakresie, w jakim statki rybackie do połowu okrężnicą pływające pod banderą hiszpańską skorzystały z dodatkowego tygodnia połowów, zachowując ważność daty wejścia w życie zakazu określonego dla innych statków, nie stanowi okoliczności prawnej umożliwiającej przedstawienie nowego zarzutu. Jako że zakaz połowów wydany względem statków rybackich do połowu okrężnicą pływających pod banderą grecką, francuską, włoską, cypryjską oraz maltańską pozostał w mocy, wskazany wyrok jedynie potwierdził sytuację prawną znaną skarżącym w chwili, gdy wnieśli skargę.

(por. pkt 55, 58–60)
Jurysdykcja w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, prorogowana zgodnie z art. 12 ust. 3 rozporządzenia nr 2201/2003 dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie nr 1347/2000 na rzecz sądu państwa członkowskiego, przed którym podmioty odpowiedzialności rodzicielskiej wszczęły postępowanie na podstawie wspólnego porozumienia, ustaje wraz z ogłoszeniem prawomocnego orzeczenia w ramach tego postępowania.

Z brzmienia art. 8 ust. 1 i art. 12 ust. 3 tego rozporządzenia wynika bowiem, że jurysdykcję sądu w sprawach odpowiedzialności rodzicielskiej należy zweryfikować i ustalić w każdym poszczególnym wypadku, gdy przed sądem wszczynane jest postępowanie, co oznacza, że nie utrzymuje się ona po zakończeniu zawisłego postępowania.

Ponadto jurysdykcję w sprawach odpowiedzialności rodzicielskiej należy ustalić przede wszystkim w świetle zasady dobra dziecka.

Tym samym należy stwierdzić, że gdy przed sądem zostało wszczęte postępowanie zgodnie z art. 12 ust. 3 rozporządzenia nr 2201/2003, dobro dziecka może podlegać ochronie jedynie w drodze badania w każdym poszczególnym wypadku, czy prorogacja jurysdykcji jest zgodna z tym dobrem.

Wreszcie ponieważ wspomniany art. 12 ust. 3 ma na celu umożliwienie podmiotom odpowiedzialności rodzicielskiej wszczęcia, na podstawie wspólnego porozumienia i po spełnieniu innych przesłanek, postępowania przed sądem w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, co do oceny których sąd ten nie posiada zasadniczo jurysdykcji, nie można zakładać, że takie porozumienie trwa w dalszym ciągu we wszystkich wypadkach, po zakończeniu wszczętego postępowania i w odniesieniu do innych spraw, jakie mogą się później pojawić.

W rezultacie prorogacja jurysdykcji na podstawie art. 12 ust. 3 rozporządzenia nr 2201/2003 jest ważna tylko w odniesieniu do konkretnego postępowania, wszczętego przed sądem, którego jurysdykcja została prorogowana, i jurysdykcja ta wygasa na rzecz sądu, któremu na podstawie art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia przysługuje jurysdykcja ogólna, wraz z ostatecznym zakończeniem postępowania leżącym u podstaw prorogacji jurysdykcji.

(por. pkt 40, 45, 47–50; sentencja)
Sprawa C‑525/13

Vlaams Gewest

przeciwko

Heidi Van Den Broeck

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie)

„Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka rolna — Rozporządzenie (WE) nr 2419/2001 — Zintegrowany system zarządzania niektórymi systemami pomocy i ich kontroli — Wniosek o przyznanie pomocy obszarowej — Artykuł 33 — Sankcje — Nieprawidłowości popełnione umyślnie”

Streszczenie – wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 października 2014 r.

Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – Zintegrowany system zarządzania niektórymi systemami pomocy i ich kontroli – Pomoc związana z obszarem przeznaczonym pod rośliny uprawne lub odłogowanym – Nieprawidłowości popełnione umyślnie we wnioskach o przyznanie pomocy – Sankcja – Pozbawienie całej kwoty pomocy

(rozporządzenie Komisji nr 2419/2001, art. 33)

Artykuł 33 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2419/2001 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem nr 3508/92, ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem nr 118/2004, należy interpretować w taki sposób, że w przypadku stwierdzenia umyślnej nieprawidłowości we wniosku o przyznanie pomocy obszarowej należy pozbawić rolnika całej kwoty pomocy, do której byłby on uprawniony w zastosowaniu systemu pomocy, w ramach którego został złożony ten wniosek i w ramach którego przysługiwałaby pomoc w odniesieniu do grupy upraw, której dotyczyła ta nieprawidłowość.

(por. pkt 34; sentencja)

Sprawa C‑525/13

Vlaams Gewest

przeciwko

Heidi Van Den Broeck

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie)

„Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka rolna — Rozporządzenie (WE) nr 2419/2001 — Zintegrowany system zarządzania niektórymi systemami pomocy i ich kontroli — Wniosek o przyznanie pomocy obszarowej — Artykuł 33 — Sankcje — Nieprawidłowości popełnione umyślnie”

Streszczenie – wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 października 2014 r.

Rolnictwo — Wspólna polityka rolna — Zintegrowany system zarządzania niektórymi systemami pomocy i ich kontroli — Pomoc związana z obszarem przeznaczonym pod rośliny uprawne lub odłogowanym — Nieprawidłowości popełnione umyślnie we wnioskach o przyznanie pomocy — Sankcja — Pozbawienie całej kwoty pomocy

(rozporządzenie Komisji nr 2419/2001, art. 33)

Artykuł 33 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2419/2001 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem nr 3508/92, ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem nr 118/2004, należy interpretować w taki sposób, że w przypadku stwierdzenia umyślnej nieprawidłowości we wniosku o przyznanie pomocy obszarowej należy pozbawić rolnika całej kwoty pomocy, do której byłby on uprawniony w zastosowaniu systemu pomocy, w ramach którego został złożony ten wniosek i w ramach którego przysługiwałaby pomoc w odniesieniu do grupy upraw, której dotyczyła ta nieprawidłowość.

(por. pkt 34; sentencja)
Artykuł 137 ust. 2 WE, stanowiący podstawę prawną dyrektywy 2002/74 zmieniającej dyrektywę 80/987 w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności ich pracodawcy, nie ogranicza kompetencji do wydawania minimalnych przepisów dotyczących między innymi realizacji określonego w art. 136 WE celu w postaci poprawy warunków życia i pracy wyłącznie do obywateli państw członkowskich z wyłączeniem obywateli państw trzecich.

Co się tyczy dyrektywy 2003/109 dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, o ile art. 3 ust. 1 tej dyrektywy uzależnia przyznanie statusu rezydenta długoterminowego, z którym wiąże się prawo do równego traktowania w obszarach określonych w art. 11 wspomnianej dyrektywy, od warunku legalnego pobytu, o tyle dyrektywa ta nie wyklucza w żadnym razie, aby inne akty prawne Unii, takie jak dyrektywa 80/987, przyznawały obywatelom państw trzecich, pod określonymi warunkami, pewne prawa w świetle realizacji wytyczonych w tych aktach celów.

(por. pkt 32, 33)
Gdy Trybunał rozpoznaje pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni generalnej zasady zakazu dyskryminacji ze względu na wiek, zagwarantowanej w art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także przepisów dyrektywy 2000/78 ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, w kontekście sporu między jednostką a organem administracji publicznej, bada on to pytanie tylko w świetle tej dyrektywy.

Wykładni art. 2 ust. 2, art. 4 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 akapit drugi lit. c) dyrektywy 2000/78 ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że przepisy te stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które ustala przy rekrutacji na stanowisko funkcjonariusza lokalnej policji górną granicę wieku wynoszącą 30 lat.

Nie budzi wątpliwości, że fakt posiadania szczególnej sprawności fizycznej można uważać za „istotny i determinujący wymóg zawodowy” – w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/78 – dla wykonywania zawodu funkcjonariusza policji lokalnej. Ponadto zapewnienie zdolności operacyjnej i dobrego funkcjonowania służb policyjnych stanowi zgodny z prawem cel w rozumieniu tego przepisu.

Jednakże takie uregulowanie krajowe nakłada nieproporcjonalny wymóg, ponieważ nie jest wykazane, że szczególne zdolności fizyczne wymagane do wykonywania zadań funkcjonariusza policji lokalnej są nierozerwalnie związane z określonym wiekiem i nie występują u osób, które przekroczyły określoną granicę wieku, oraz że cel w postaci zapewnienia zdolności operacyjnej i dobrego funkcjonowania korpusu funkcjonariuszy policji lokalnej wymaga zachowania w jego ramach pewnej określonej struktury wiekowej, która z kolei wymagałaby rekrutowania wyłącznie funkcjonariuszy mających mniej niż 30 lat.

Co więcej takie uregulowanie nie wydaje się ani właściwe ani niezbędne w świetle celu zapewnienia wykształcenia danych funkcjonariuszy w rozumieniu art. 6 ust. 1 akapit drugi lit. c) dyrektywy. Takie uregulowanie nie może wreszcie być uznane, w świetle tego samego przepisu, za konieczne do zapewnienia tym funkcjonariuszom racjonalnego okresu zatrudnienia przed przejściem na emeryturę.

(por. pkt 41, 44, 48, 56, 57, 70, 72, 74; sentencja)
W istocie gdyby nie ustanowiono wymogu, aby świeże mięso drobiowe spełniało wspomniane kryterium mikrobiologiczne na wszystkich etapach dystrybucji, w tym również na etapie sprzedaży detalicznej, realizacja jednego z podstawowych celów prawa żywnościowego, polegającego na osiągnięciu wysokiego poziomu ochrony zdrowia publicznego, do którego odsyła motyw 1 rozporządzenia nr 2073/2005, byłaby poważnie utrudniona w sytuacji dopuszczania do obrotu środków spożywczych zawierających mikroorganizmy w ilościach stanowiących niedopuszczalne zagrożenie dla zdrowia ludzi.

Punkt 1 części E załącznika II do rozporządzenia nr 2160/2003 w sprawie zwalczania salmonelli i innych określonych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych przenoszonych przez żywność, zmienionego rozporządzeniem nr 1086/2011, należy interpretować w ten sposób, iż świeże mięso drobiowe pochodzące od zwierząt wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia musi spełniać kryterium mikrobiologiczne, o którym mowa w wierszu 1.28 rozdziału I załącznika I do rozporządzenia nr 2073/2005 w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych, zmienionego rozporządzeniem nr 1086/2011, na wszystkich etapach dystrybucji, w tym również na etapie sprzedaży detalicznej.

Prawo Unii, a w szczególności rozporządzenie nr 178/2002 ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności i rozporządzenie nr 2073/2005 w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych po zmianach wprowadzonych rozporządzeniem nr 1086/2011 należy interpretować w taki sposób, że co do zasady nie jest sprzeczny z nimi przepis krajowy, na podstawie którego przedsiębiorstwo sektora spożywczego prowadzące działalność jedynie na etapie dystrybucji jest karane za dopuszczenie do obrotu środka spożywczego ze względu na niespełnianie kryterium mikrobiologicznego, o którym mowa w wierszu 1.28 rozdziału I załącznika I do rozporządzenia nr 2073/2005. Do sądu krajowego należy dokonanie oceny tego, sankcja jest zgodna z zasadą proporcjonalności, o której mowa w art. 17 ust. 2 rozporządzenia nr 178/2002.

W tym względzie, w wypadku gdy system sankcji jest systemem opartym na odpowiedzialności obiektywnej, taki system nie jest jako taki nieproporcjonalny w odniesieniu do zamierzonych celów, jeśli może on skłaniać osoby, do których się odnosi, do przestrzegania przepisów rozporządzenia i gdy zamierzone cele są związane z ogólnym interesem mogącym uzasadniać ustanowienie takiego systemu.

(por. pkt 36, 37, 42, 44; pkt 2 sentencji)
Prawo do bycia wysłuchanym, w kształcie mającym zastosowanie w ramach dyrektywy 2008/115 w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, a w szczególności jej art. 6, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie temu, by organ krajowy nie wysłuchał obywatela państwa trzeciego konkretnie na okoliczność decyzji nakazującej powrót, jeżeli – stwierdziwszy po przeprowadzeniu postępowania, w trakcie którego prawo tego obywatela do bycia wysłuchanym było w pełni przestrzegane, iż przebywa on na terytorium krajowym nielegalnie – zamierza podjąć wobec niego taką decyzję, niezależnie od tego, czy decyzja ta następuje po decyzji o odmowie wydania dokumentu pobytowego.

W istocie skoro zgodnie z dyrektywą 2008/115 decyzja nakazująca powrót jest ściśle związana ze stwierdzeniem nielegalności pobytu, prawo do bycia wysłuchanym nie może być interpretowane w ten sposób, że jeżeli właściwy organ krajowy zamierza równocześnie wydać decyzję stwierdzającą nielegalność pobytu oraz decyzję nakazującą powrót, to organ ten powinien koniecznie wysłuchać zainteresowanego, tak aby umożliwić mu wypowiedzenie się w kwestii tej ostatniej decyzji, skoro zainteresowany miał możliwość przedstawienia, w sposób użyteczny i skuteczny, swego stanowiska w przedmiocie nielegalności pobytu oraz powodów mogących na podstawie prawa krajowego uzasadniać odstąpienie przez ten organ od wydania decyzji nakazującej powrót.

Jednakże z obowiązku podjęcia przez państwa członkowskie wobec nielegalnie przebywających na ich terytorium obywateli państw trzecich decyzji nakazującej powrót, jak nakazuje art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, po przeprowadzeniu sprawiedliwej i przejrzystej procedury, wynika, że państwa członkowskie powinny w ramach swojej autonomii proceduralnej, po pierwsze, ustanowić wyraźnie w prawie krajowym zobowiązanie do opuszczenia terytorium w razie nielegalnego pobytu, oraz po drugie, zapewnić, by zainteresowany został skutecznie wysłuchany w ramach postępowania dotyczącego wniosku o pobyt lub, ewentualnie, w przedmiocie nielegalności pobytu. W tej kwestii prawo do bycia wysłuchanym nie może jednak być traktowane w sposób instrumentalny, w celu nieustannego rozpoczynania na nowo postępowania administracyjnego, a to w celu zachowania równowagi między prawem podstawowym zainteresowanego do bycia wysłuchanym przed wydaniem niekorzystnej dla niego decyzji a ciążącym na państwach członkowskich obowiązkiem zwalczania nielegalnej imigracji.

(por. pkt 60–62, 71, 82; sentencja)