Noty wyjaśniające do HS, w wersji przyjętej w roku 2012, dotyczące pozycji HS 8528 wskazują w szczególności:

„[…]

Monitory, rzutniki i odbiorniki telewizyjne wykorzystują do wyświetlania obrazów różne technologie, takie jak CRT (lampa elektropromieniowa), LCD (wyświetlacz ciekłokrystaliczny), DMD (mikroskopijnie małe lusterka ułożone w matrycy na chipie półprzewodnikowym), OLED (diody emitujące światło z warstwy organicznej) i plazmę.

Monitory i rzutniki mogą być zdolne do odbioru różnych sygnałów z różnych źródeł. Jeżeli jednak zawierają tuner telewizyjny, są one uważane jako aparatura odbiorcza dla telewizji.

A. Monitory w rodzaju wyłącznie lub zasadniczo wykorzystywanych w systemach do automatycznego przetwarzania danych objętych pozycją 84.71

Grupa ta obejmuje monitory typu CRT i monitory niebędące typu CRT (np. płaskoekranowe), które zapewniają graficzną prezentację przetworzonych danych. Monitory te możliwe są do odróżnienia od innych typów monitorów [zob. (B) poniżej] i od odbiorników telewizyjnych. Obejmują one w szczególności:

1) Te monitory, które są zdolne do przyjmowania sygnału wyłącznie z jednostki centralnej maszyny do automatycznego przetwarzania danych, a zatem nie mogą odtwarzać kolorowego obrazu ze złożonego sygnału wideo, którego kształt fali odpowiada standardowi transmisji (NTSC, SECAM, PAL, D-MAC itp.). Są one wyposażone w złącza charakterystyczne dla systemów do przetwarzania danych (np. interfejs RS‑232C, złącza DIN czy SUB‑D) i nie posiadają układu audio. Są one sterowane przez specjalne adaptery (np. karty monochromatyczne lub graficzne), które są zintegrowane z jednostką centralną maszyny do automatycznego przetwarzania danych.

2) Monitory CRT posiadające rozmiar elementu obrazu począwszy od 0,41 mm dla średniej rozdzielczości, która maleje wraz ze wzrostem rozdzielczości.

3) Te monitory CRT, które, aby pomieścić prezentację małych, ale dobrze zdefiniowanych obrazów, używają mniejszych rozmiarów pikseli i większych standardów zbieżności niż te, możliwe do zastosowania do monitorów opisanych w (B) poniżej i odbiornikach telewizyjnych (zbieżność jest zdolnością wyrzutni elektronowej(‑ych) do wzbudzenia pojedynczego punktu na powierzchni czołowej lampy elektronopromieniowej bez naruszenia żadnego z punktów przylegających).

4) Monitory CRT, których częstotliwość sygnału wizyjnego (szerokość pasma), będąca miarą określającą, jak wiele punktów może być przesyłane na sekundę w celu utworzenia obrazu, wynosi zazwyczaj 15 MHz lub więcej. Natomiast, w przypadku monitorów opisanych w (B) poniżej, szerokość pasma zazwyczaj nie jest większa niż 6 MHz. Częstotliwość wybierania poziomego tych monitorów zmienia się w zależności od standardów dla różnych trybów wyświetlania, zazwyczaj od 15 kHz do ponad 155 kHz. Wiele nadaje się do wielokrotnych częstotliwości wybierania poziomego. Częstotliwość wybierania poziomego monitorów opisanych w (B) poniżej jest stała, zwykle 15,6 lub 15,7 kHz, w zależności od stosowanego standardu telewizyjnego. Ponadto monitory z tej grupy nie działają w zgodzie z krajowymi lub międzynarodowymi standardami częstotliwości transmisji dla transmisji publicznej lub ze standardami częstotliwości dla zamkniętej sieci telewizyjnej.

Monitory z tej grupy charakteryzują się niską emisją pola elektromagnetycznego i często zawierają one mechanizmy nastaw uchylno-obrotowych, powierzchnie pozbawione olśnień, wyświetlanie bez migotania i inne ergonomiczne cechy projektowe, które ułatwiają długotrwałe okresy patrzenia w monitor z bliskiej odległości.

B. Monitory inne niż te w rodzaju wyłącznie lub zasadniczo wykorzystywanych w systemach do automatycznego przetwarzania danych objętych pozycją 84.71

Grupa ta obejmuje monitory, które są odbiornikami bezpośrednio połączonymi z kamerą wideo lub urządzeniem rejestrującym za pomocą kabli koncentrycznych, tak że wszystkie obwody częstotliwości radiowej są wyeliminowane. Są one wykorzystywane przez spółki telewizyjne lub zamkniętej sieci telewizyjnej (na lotniskach, dworcach, w fabrykach, szpitalach itp.). Aparatura ta składa się zasadniczo z urządzeń, które mogą wygenerować punkt świetlny i wyświetlić go na ekranie synchronicznie z sygnałami źródłowymi. Zawierają one jeden lub więcej wzmacniaczy wideo, dzięki którym można zmieniać intensywność punktu. Ponadto, mogą one posiadać oddzielne wejścia dla barwy czerwonej (R), zielonej (G) i niebieskiej (B) lub mogą być zakodowane zgodnie z określonym standardem (NTSC, SECAM, PAL, D‑MAC itp.). Do przyjmowania zakodowanych sygnałów monitor musi być wyposażony w urządzenie dekodujące, pokrywające sygnały R, G i B (rozdzielanie). Najpowszechniejszym środkiem do odtworzenia obrazu jest lampa elektropromieniowa, do widzenia bezpośredniego lub rzutnik posiadający do trzech projekcyjnych lamp elektropromieniowych; jednakże inne monitory osiągają te same cele innymi środkami (np. ekrany ciekłokrystaliczne, dyfrakcja promieni świetlnych na warstwę oleju). Mogą one być w postaci monitorów CRT lub płaskich wyświetlaczy panelowych, np. LCD, LED, plazmowe itp.

[…]”.