ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia (Rumunia) w dniu 11 października 2021 r. – S.H./Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Sibiu, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Braşov

(Sprawa C-627/21)

(2022/C 191/08)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel Alba Iulia

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca środek odwoławczy: S.H.

Druga strona postępowania: Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Sibiu, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Braşov

Pytanie prejudycjalne

Czy zasadę neutralności w dziedzinie VAT (a także motyw 30) oraz art. 16, 184, 186, 187, 188 i 192 dyrektywy 112/2006/WE (1) można interpretować w ten sposób, że są one zgodne z przepisami krajowymi dotyczącymi korekty podatku podlegającego odliczeniu od dóbr inwestycyjnych [w szczególności art. 305 ust. 4 lit. a) Legea nr. 227/2015 privind Codul fiscal (ustawy nr 227/2015 – kodeks podatkowy), pkt 79 ust. 14 lit. b) Normele metodologice de aplicare a Legii nr. 227/2015 privind Codul fiscal (przepisów wykonawczych do ustawy nr 227/2015 – kodeks podatkowy), przyjętych w drodze H.G. nr. 1/2016 (rozporządzenia rządu nr 1/2016) w wykonaniu przepisów art. 305 ust. 4 lit. a) kodeksu podatkowego w związku z art. 316 ust. 11 lit. e) ustawy nr 227/2015 – kodeks podatkowy], jak również z praktyką organów podatkowych mającą wpływ na pierwotną możliwość odliczenia VAT zapłaconego z tytułu nabycia dóbr inwestycyjnych poprzez obowiązek dokonania przez podatnika korekty in minus VAT podlegającego odliczeniu ze względu na to, że organ podatkowy unieważnił z urzędu jego rejestrację dla celów VAT przez określony okres z powodu braku prowadzenia działalności gospodarczej w odniesieniu do czasu, przez jaki dobra inwestycyjne nie były przedmiotem świadczenia usług lub dostawy towarów w okresie między unieważnieniem z urzędu a ponowną rejestracją dla celów VAT?

(1) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006 L 347, p. l).
2)

Czy zakres stosowania ratione personae zasad wolnej konkurencji, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2019/943, a w szczególności w art. 1 lit. b) i c) oraz odpowiednio w art. 3, obejmuje operatora rynku energii elektrycznej takiego jak giełda towarowa? Czy dla celów udzielenia tej odpowiedzi ma znaczenie to, że w odniesieniu do definicji rynku energii elektrycznej art. 2 pkt 40 rozporządzenia (UE) 2019/943 odsyła do definicji rynków energii elektrycznej zawartej w art. 2 pkt 9 dyrektywy 2019/944?
1)

Czy w okolicznościach, w których doszło do całkowitego naruszenia obowiązku współpracy, tak jak został on opisany w pkt 66 wyroku M./Minister for Justice, Equality and Law Reform i in. (C-277/11) (1), w kontekście wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej należy uznać, że procedura rozpatrywania tego wniosku została pozbawiona „wszelkiej skuteczności” w rozumieniu wyroku Komisja/Niemcy (C-137/14) (2)?
2)

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej w kwestii objęcia odsetek ustawowych zakresem pełnego zwrotu: 2.1. Czy art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich stoją na przeszkodzie ustanowionym w prawie krajowym cywilnoprawnym zasadom dyspozycyjności i spójności wyroku z żądaniem powództwa, w przypadku gdy żądanie powództwa nie obejmuje pełnego zwrotu odsetek ustawowych narosłych od kwot podlegających zwrotowi? 2.2. Czy art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich stoją na przeszkodzie wydaniu przez sąd krajowy rozstrzygnięcia zgodnie z żądaniem powództwa, które nie obejmuje całości odsetek ustawowych od kwot podlegających zwrotowi? 2.3. Czy ustanowiona w art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich zasada skuteczności sprzeciwia się temu, by sąd krajowy odmówił zasądzenia części odsetek narosłych od kwot podlegających zwrotowi, w przypadku gdy nie były one przedmiotem żądania strony powodowej? 2.4. Czy zasady skuteczności i pełnego zwrotu, które wynikają z art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, zezwalają lub wymagają, aby sąd krajowy rozszerzył żądanie powództwa pod względem jego wysokości na kwoty, których konsument nie żądał, w celu zapewnienia pełnego zwrotu, włączając w to część odsetek ustawowych, której konsument nie wskazał we wspomnianym żądaniu powództwa, jeżeli jest to korzystne dla konsumenta?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Graz (Austria) w dniu 6 stycznia 2022 r. – Staatsanwaltschaft Graz/MS

(Sprawa C-16/22)

(2022/C 138/20)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberlandesgericht Graz

Strony w postępowaniu głównym

Wnioskodawca: Staatsanwaltschaft Graz

Druga strona postępowania: MS

Inny uczestnik: Finanzamt für Steuerstrafsachen und Steuerfahndung Düsseldorf

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 1 ust. 1 zdanie pierwsze i art. 2 lit. c) ppkt i) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/41/UE (1) należy interpretować w ten sposób, że za „organ sądowy” i „organ wydający” w rozumieniu tych przepisów należy uznać również niemiecki urząd skarbowy do spraw przestępstw podatkowych i dochodzeń podatkowych, który na podstawie przepisów krajowych jest upoważniony do wykonywania praw i obowiązków prokuratury w odniesieniu do określonych przestępstw?

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych (Dz.U. 2014, L 130, s. 1).
1)

Czy przepisy prawa Unii zawarte w dyrektywie nr 72 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. (1) – w szczególności w jej art. 37 ust. 1 i 4, które regulują uprawnienia organów regulacyjnych, i w załączniku I – można interpretować w ten sposób, że obejmują one również uprawnienie do nakazania określonego zachowania wykonane przez organ regulacyjny włoskiego rynku energii elektrycznej (ARERA) wobec spółek działających w sektorze energii elektrycznej, polegające na zobowiązaniu tych spółek do zwrotu na rzecz odbiorców, w tym byłych odbiorców i odbiorców niewypłacalnych, kwoty odpowiadającej wynagrodzeniu zapłaconemu przez nich w celu pokrycia kosztów administracyjnych zgodnie z warunkiem umownym, którego dotyczy kara nałożona przez sam ARERA?
2)

Czy art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które zezwalają na utrzymanie w mocy w toku postępowania i uprawomocnienie się administracyjnej sankcji pieniężnej o charakterze karnym wobec osoby prawnej za bezprawne zachowania stanowiące nieuczciwe praktyki handlowe, w odniesieniu do których w międzyczasie zapadł prawomocny wyrok sądu karnego skazujący tę osobę w innym państwie członkowskim, jeżeli drugi wyrok skazujący uprawomocnił się przed zaistnieniem powagi rzeczy osądzonej w odniesieniu do środka zaskarżenia na drodze sądowej pierwszej administracyjnej sankcji pieniężnej o charakterze karnym?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 10 stycznia 2022 r. – Syndicat Les Entreprises du Médicament (LEEM)/Ministre des Solidarités et de la Santé

(Sprawa C-20/22)

(2022/C 119/38)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d'État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Syndicat Les Entreprises du Médicament (LEEM)

Strona pozwana: Ministre des Solidarités et de la Santé

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni art. 4 dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (1) należy dokonywać w ten sposób, że pojęcie „zamrożenia cen na wszystkie produkty lecznicze lub na pewne ich grupy” ma zastosowanie do przepisu, którego celem jest kontrola cen produktów leczniczych, ale który dotyczy jedynie określonych produktów leczniczych, rozpatrywanych indywidualnie i nie ma na celu zastosowania do wszystkich produktów leczniczych ani nawet do pewnej ich grupy, podczas gdy gwarancje, jakie artykuł ten wiąże z istnieniem środka w postaci zamrożenia, takiego jaki definiuje, wydają się, w przypadku takiego środka, pozbawione zakresu i celu?

(1) Dz.U. 1989, L 40, s. 8.
4)

Czy ma znaczenie w niniejszej sprawie okoliczność, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł w sprawie C-349/17 (2), Eesti Pagar, w pkt 61 i 68, że istnienia lub nieistnienia efektu zachęty nie można uznać za kryterium jasne i łatwe do zastosowania przez organy krajowe, gdyż jego weryfikacja wymaga przeprowadzenia w każdym indywidualnym przypadku złożonych ocen ekonomicznych, a zatem takie kryterium nie jest zgodne z wymogiem, by kryteria dotyczące stosowania zwolnienia były jasne i łatwe do zastosowania przez władze krajowe?
3)

Czy w rozumieniu przepisów europejskich, w szczególności dyrektywy 2000/31/WE, pojęcie pasywnego dostawcy usług hostingowych może być stosowane jedynie w przypadku braku jakiejkolwiek działalności polegającej na filtrowaniu, selekcji, indeksowaniu, organizowaniu, katalogowaniu, agregowaniu, ocenie, używaniu, edytowaniu, pobieraniu lub promowaniu treści publikowanych przez użytkowników, które to wskaźniki mają charakter przykładowy i nie muszą występować łącznie, ponieważ należy uznać je za świadczące same w sobie o zarządzaniu usługą przez przedsiębiorcę lub o przyjęciu techniki oceny zachowań użytkowników w celu zwiększenia ich lojalności, czy też do sądu odsyłającego należy ocena znaczenia wymienionych okoliczności w taki sposób, że nawet jeśli występuje jedna lub więcej z nich, można przyjąć, że usługa jest w przeważającej mierze neutralna, co prowadzi do zakwalifikowania dostawcy usług hostingowych jako pasywnego?
2)

Czy art. 1, 2, 9 ust. 1 i art. 18 dyrektywy 94/62/WE w związku z art. 1, 2 i 3 załącznika II do dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przyjęciu przepisu prawa krajowego zakazującego wprowadzania do obrotu jednorazowych toreb do transportu wyprodukowanych z materiałów nieulegających biodegradacji, ale spełniających inne wymagania ustanowione przez dyrektywę 94/62/WE, lub czy dodatkowe przepisy techniczne, określone przez ustawodawstwo krajowe, mogą być uzasadnione celem zapewnienia wyższego poziomu ochrony środowiska, z uwzględnieniem w razie potrzeby specyfiki problematyki zbiórki odpadów w państwie członkowskim oraz konieczności realizacji przez to państwo zobowiązań wspólnotowych przewidzianych w powiązanej z tym dziedzinie?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pesti Központi Kerületi Bíróság (Węgry) w dniu 25 stycznia 2022 r. – PannonHitel Pénzügyi Zrt./Wizz Air Hungary Légiközlekedési Zrt. (Wizz Air Hungary Zrt.)

(Sprawa C-51/22)

(2022/C 165/36)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Pesti Központi Kerületi Bíróság

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: PannonHitel Pénzügyi Zrt.

Strona pozwana: Wizz Air Hungary Légiközlekedési Zrt. (Wizz Air Hungary Zrt.)

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 5 ust. 1 lit. a) oraz art. 8 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze i ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1), należy interpretować w ten sposób, że pasażer może dochodzić bezpośrednio od przewoźnika lotniczego przysługującego mu prawa do zwrotu pełnego kosztu biletu po cenie, za którą został on kupiony, nawet jeżeli zarezerwował bilet z pomocą osoby trzeciej działającej w charakterze pośrednika, której pasażer zapłacił cenę biletu, przy czym to pośrednik kupił bilet od przewoźnika lotniczego i zapłacił [przewoźnikowi lotniczemu] cenę biletu, lecz nie wykazano, że pośrednik działał w charakterze autoryzowanego przedstawiciela przewoźnika lotniczego, ani że jest organizatorem imprezy turystycznej?

(1) Dz.U. 2004, L 46, s. 1.
3)

Czy art. 6 dyrektywy 93/13/EWG pozwala na interpretację, zgodnie z jaką, jeżeli sąd dojdzie do wniosku, że unieważnienie umowy byłoby szczególnie niekorzystne dla konsumenta, a pomimo nakłaniania stron, nie dojdą one do porozumienia co do wypełnienia umowy, mając na względzie obiektywnie rozumiane dobro konsumenta, sąd może wypełnić powstałą w umowie lukę po „usunięciu” z niej nieuczciwych postanowień, przepisami prawa krajowego nie dyspozytywnymi, w rozumieniu wskazanym w wyroku Trybunału C-260/18 tzn. mającymi wprost zastosowanie do luki w umowie, a konkretnymi przepisami prawa krajowego, które można zastosować do przedmiotowej umowy tylko odpowiednio lub przez analogię, a które odzwierciedlają regułę obowiązującą w krajowym prawie zobowiązań?
2)

Czy art. 27 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 604/2013, sam lub w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej: — należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nakłada obowiązek zapewnienia gwarancji ustanowionych w art. 4 i 5 rozporządzenia cudzoziemcowi, wobec którego toczy się postępowanie w sprawie przekazania do innego państwa członkowskiego, ponieważ służy on ochronie prawa do skutecznego środka zaskarżenia decyzji o przekazaniu?; — w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej – czy przepis ten należy interpretować w ten sposób, że sąd rozpatrujący środek zaskarżenia w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przekazaniu na podstawie art. 27 rozporządzenia UE 604/2013 jest uprawniony do ponownej oceny co do istoty decyzji, w drodze której organ administracji państwa, do którego skierowano wniosek, uznał swoją odpowiedzialność za rozpatrzenie złożonego przez wnioskodawcę wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, stosując kryteria odpowiedzialności określone w rozdziale III rozporządzenia?
1)

Czy pozycję CN 9403 należy interpretować w ten sposób, że wytworzone z różnych materiałów drapaki dla kotów, które są przeznaczone do umieszczenia w pomieszczeniach (mieszkalnych) na podłodze i pozostawania na niej w taki sposób, że koty mogą się na nie wspinać, siadać lub kłaść się na nich i je drapać, nie są objęte tą pozycją CN, ponieważ są to produkty o innym [względnie odmiennym] charakterze w rozumieniu [odpowiednio] rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1229/2013 z dnia 28 listopada 2013 r. (1). i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 350/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r. (2).? Jeżeli jest w takim przypadku mowa o innym [względnie odmiennym] charakterze, który stoi na przeszkodzie klasyfikacji w ramach pozycji 9403, to na czym polega ten inny [względnie odmienny] charakter?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 26 stycznia 2022 r. – BF/Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau

(Sprawa C-52/22)

(2022/C 158/08)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesverwaltungsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: BF

Organ będący drugą stroną postępowania: Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 2 ust. 1 i ust. 2 lit. a) oraz art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE (1) lub zasady pewności prawa, poszanowania praw nabytych oraz zasady skuteczności prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu – takiemu jak to będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym – zgodnie z którymi pierwsza waloryzacja uposażenia spoczynkowego tej grupy urzędników, którzy byli uprawnieni do uposażenia spoczynkowego (emerytury łącznej zgodnie z Pensionsgesetz 1965 – ustawą o emeryturach z 1965 r.) najpóźniej od dnia 1 grudnia 2021 r., powinna zostać przeprowadzona dopiero ze skutkiem od dnia 1 stycznia drugiego roku kalendarzowego następującego po nabyciu uprawnień do uposażenia spoczynkowego, natomiast pierwsza waloryzacja uposażenia spoczynkowego dla grupy urzędników, którzy byli lub będą uprawnieni do uposażenia spoczynkowego (emerytury łącznej zgodnie z Pensionsgesetz 1965 – ustawą o emeryturach z 1965 r.) dopiero od dnia 1 stycznia 2022 r., powinna zostać przeprowadzona ze skutkiem już od dnia 1 stycznia pierwszego roku kalendarzowego następującego po nabyciu uprawnień do uposażenia spoczynkowego?

(1) Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2000, L 303, s. 16).
b)

należy rozumieć jako wydaną przez organ publiczny decyzję co do istoty sprawy? Skutkowałoby to tym, że decyzja organu nadzorczego w sprawie skargi musiałaby zostać zbadana przez sąd w pełnym zakresie pod względem merytorycznym zgodnie z art. 78 ust. 1 RODO, przy czym w konkretnym przypadku – na przykład w przypadku zredukowania zakresu uznania do zera – organ nadzorczy mógłby zostać zobowiązany przez sąd również do konkretnego działania w rozumieniu art. 58 RODO.
1)

ustalenie, że Republika Bułgarii uchybiła swoim zobowiązaniom określonym w art. 4 ust. 4 i art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (1) (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie siedlisk przyrodniczych”), ponieważ: — nie wyznaczyła w możliwie najkrótszym terminie, lecz nie później niż w ciągu sześciu lat, jako specjalnych obszarów ochrony (zwanych dalej „SOO”), 194 z łącznie 229 terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, zgodnie z decyzjami 2009/93/WE, 2009/91/WE i 2009/92/WE z dnia 12 grudnia 2008 r. i z decyzją 2013/23/UE z dnia 16 listopada 2012 r.; — systematycznie i trwale nie spełnia swojego zobowiązania do określenia specyficznych dla obszarów szczegółowych założeń ochrony; — systematycznie i trwale nie spełnia swojego zobowiązania do określenia niezbędnych środków ochronnych, które spełniałyby wymogi ekologiczne dotyczące rodzajów siedlisk przyrodniczych określonych w załączniku I oraz gatunków określonych w załączniku II, spotykanych w tym rejonie, i — nie dokonała prawidłowej transpozycji art. 6 ust. 1 do krajowego ustawodawstwa;
C 148/19

Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec

(Sprawa C-116/22)

(2022/C 148/26)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes i M. Noll-Ehlers, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

Żądania strony skarżącej

1. Stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec — naruszyła art. 4 ust. 4 dyrektywy 92/43/EWG (1) przez to, że nie wyznaczyła jako specjalnych obszarów ochrony 88 z 4 606 obszarów, dla których upłynął sześcioletni termin określony w tym przepisie; — naruszyła art. 4 ust. 4 dyrektywy 92/43 przez to, że dla 88 z przedmiotowych 4 606 obszarów nie ustaliła celów ochrony, a poza tym przy ustalaniu celów ochrony stosuje ogólnie i strukturalnie praktykę, która nie spełnia prawnych wymogów tego przepisu; — naruszyła art. 6 ust. 1 dyrektywy 92/43 przez to, że dla 737 z przedmiotowych 4 606 obszarów nie określiła żadnych środków ochrony, a poza tym przy określaniu środków ochrony stosuje ogólnie i strukturalnie praktykę, która nie spełnia prawnych wymogów tego przepisu;

2. obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze Komisja Europejska zarzuca Republice Federalnej Niemiec, że nie podjęła ona działań wymaganych przez dyrektywę 92/43/EWG w odniesieniu do wyznaczenia i zarządzania swoją siecią Natura 2000.

Po pierwsze, to państwo członkowskie uchybiło zobowiązaniu ciążącemu na nim na mocy art. 4 ust. 4 dyrektywy, ponieważ w chwili rozstrzygającej dla uchybienia zobowiązaniom traktatowym nie wyznaczyła jako specjalnych obszarów ochrony 88 z 4 606 obszarów, dla których upłynął sześcioletni termin określony w tym przepisie.

Po drugie, Republika Federalna Niemiec uchybiła ciążącemu na niej na mocy art. 4 ust. 4 dyrektywy zobowiązaniu do ustalenia wystarczająco konkretnych celów ochrony, ponieważ nie ustaliła żadnego celu ochrony dla 88 z 4 606 rozpatrywanych obszarów, a poza tym przy ustalaniu celów ochrony stosuje ogólnie i strukturalnie praktykę, która nie spełnia prawnych wymogów tego przepisu. Zgodnie z art. 4 ust. 4 wspomnianej dyrektywy cele ochrony powinny być określone ilościowo i być mierzalne, wyraźnie rozróżniać cel „odtworzenia” i cel „zachowania” istotnych elementów ochrony danego obszaru i być ustalone w wiążących aktach prawnych. Niemiecka praktyka dotycząca celów ochrony nie spełnia tych wymogów.

Po trzecie, to państwo członkowskie postępuje sprzecznie z ciążącym na nim na mocy art. 6 ust. 1 dyrektywy zobowiązaniem do określenia koniecznych środków ochrony. Republika Federalna Niemiec nie określiła środków ochrony w odniesieniu do 737 z 4 606 rozpatrywanych obszarów, a ponadto przy określaniu środków ochrony naruszyła, w sposób ogólny i strukturalny, wymóg art. 6 ust. 1 dyrektywy, zgodnie z którym środki ochrony powinny być oparte na wystarczająco konkretnych celach ochrony.

(1) Dyrektywa Rady z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. 1992, L 206, s. 7).
2)

Czy art. 1 ust. 3 dyrektywy 89/665 i zasady [prawa Unii Europejskiej] dotyczące ochrony konkurencji stoją na przeszkodzie temu, by sąd administracyjny nie mógł rozpatrzyć skargi wniesionej przez oferenta, który został ostatecznie wykluczony z postępowania o udzielenie zamówienia, na odmowę dokonania samokontroli przez instytucję zamawiającą w stosunku do decyzji o dopuszczeniu do przetargu i udzieleniu zamówienia oferentom, którzy zawarli stwierdzone w postępowaniu sądowym porozumienia antykonkurencyjne w tym samym sektorze co sektor będący przedmiotem postępowania?
2)

Jeżeli sam fakt wydania prawomocnego wyroku skazującego za szczególnie poważne przestępstwo nie wystarcza do wykazania istnienia zagrożenia dla społeczności, to czy art. 14 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2011/95/UE należy interpretować w ten sposób, że wymaga on od państwa członkowskiego, aby wykazało ono, iż od momentu wydania wyroku skazującego skarżący nadal stanowi zagrożenie dla społeczności? Czy państwo członkowskie musi wykazać, że zagrożenie to jest rzeczywiste i aktualne, czy też wystarczy, iż istnieje potencjalne zagrożenie? Czy art. 14 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2011/95/UE, rozpatrywany samodzielnie lub w związku z zasadą proporcjonalności, należy interpretować w ten sposób, że zezwala on na cofnięcie statusu uchodźcy tylko wtedy, gdy cofnięcie to jest proporcjonalne, a zagrożenie, jakie stanowi osoba korzystająca z takiego statusu, jest dostatecznie poważne, aby uzasadnić takie cofnięcie?
2)

Czy ubezpieczycielowi, który albo nie poinformował konsumenta o przysługującym mu prawie do sprzeciwu, albo poinformował go w sposób nieprawidłowy, nie wolno powoływać się na przepadek, nadużycie prawa lub upływ czasu w odniesieniu do wynikających z takiego pouczenia praw konsumenta, takich jak w szczególności prawo do sprzeciwu?