ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
W istocie to właśnie środki służące reorganizacji i likwidacji podejmowane przez władze administracyjne i sądowe państwa członkowskiego pochodzenia są przedmiotem uznania na mocy dyrektywy 2001/24, ze skutkami, jakie przypisuje im prawo tego państwa. Zatem skutki, jakie środki służące reorganizacji i likwidacji podejmowane przez władze administracyjne lub sądowe państwa członkowskiego pochodzenia mogą wywoływać w innych państwach członkowskich Unii, określa, zgodnie z art. 3 ust. 2 akapit drugi i z art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2001/24, prawo państwa członkowskiego pochodzenia. Wobec powyższego rzeczona dyrektywa nie stoi na przeszkodzie zmienianiu przez to państwo członkowskie, nawet ze skutkiem wstecznym, reżimu prawnego mającego zastosowanie do takich środków.

Artykuł 32 dyrektywy 2001/24 w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, by przepis prawa krajowego dotyczący instytucji finansowych, który zakazuje wnoszenia wszelkich skarg sądowych wobec instytucji finansowej, od momentu gdy zacznie ona korzystać z moratorium lub zawiesza takie skargi, wywoływał skutki względem środków zabezpieczających podjętych w innym państwie członkowskim przed ogłoszeniem moratorium. Przepis ten stanowi wyjątek od ogólnej zasady, wedle której skutki środków służących reorganizacji i likwidacji podlegają prawu państwa członkowskiego pochodzenia, i musi on być przedmiotem ścisłej wykładni.

Zakres tego przepisu wyjaśniony został przez motyw 30 dyrektywy 2001/24, wprowadzający rozróżnienie pomiędzy toczącymi się postępowaniami sądowymi a pojedynczymi działaniami egzekucyjnymi. Jeżeli chodzi o określenie prawa mającego zastosowanie do skutków środków służących reorganizacji lub postępowania likwidacyjnego, należy zatem dokonać rozróżnienia pomiędzy toczącymi się postępowaniami sądowymi a wynikającymi z nich indywidualnymi środkami egzekucyjnymi, przy czym te drugie podlegają przepisom państwa członkowskiego pochodzenia zgodnie z ogólną regułą ustanowioną w dyrektywie 2001/24. Zatem sformułowanie „toczące się postępowania sądowe” dotyczy jedynie postępowań sądowych co do istoty sprawy.

Co się tyczy środków zabezpieczających, których skutkiem jest pozbawienie instytucji kredytowej swobody rozporządzania częścią jej majątku w oczekiwaniu na merytoryczne rozstrzygnięcie sporu, w którym jest ona z jednym ze swych wierzycieli, stanowią one indywidualne środki egzekucji. Z powyższego wynika, że takie środki zabezpieczające nie są objęte zakresem art. 32 dyrektywy 2001/24, lecz podlegają prawu państwa pochodzenia jako lex concursus.

(por. pkt 52–54, 56, 58; pkt 2 sentencji)
Artykuły 20 TFUE i 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które uzależnia co do zasady przyznanie stypendium edukacyjnego na studia odbywane w innym państwie członkowskim jedynie od warunku, by stałe miejsce zamieszkania w rozumieniu tego uregulowania było ustanowione na terytorium krajowym przez co najmniej trzy lata przed rozpoczęciem tych studiów, i które w przypadku, gdy wnioskodawca jest obywatelem krajowym niemającym stałego miejsca zamieszkania na tym terytorium, przewiduje przyznanie stypendium na kształcenie się za granicą tylko w państwie miejsca zamieszkania wnioskodawcy lub w państwie sąsiadującym z tym państwem, i wyłącznie gdy uzasadniają to szczególne okoliczności.

W istocie uregulowanie to stanowi ograniczenie swobody przemieszczania się i pobytu, z której obywatele Unii korzystają na mocy art. 21 TFUE, bowiem może zniechęcać obywateli Unii do skorzystania ze swobody przemieszczania się i pobytu w innym państwie członkowskim z uwagi na skutki, jakie skorzystanie z tej swobody może mieć dla ich prawa do stypendium edukacyjnego.

Ograniczenie wynikające z uregulowania rozpatrywanego w postępowaniu głównym może być jednak uzasadnione w świetle prawa Unii jedynie wtedy, gdy jest oparte na obiektywnych względach interesu ogólnego niezwiązanych z przynależnością państwową zainteresowanych osób i gdy jest proporcjonalne do uzasadnionego celu, jaki realizuje prawo krajowe.

W tym względzie warunek stałego miejsca zamieszkania – pomimo istnienia ograniczonych odstępstw od tego warunku – wykazuje charakter jednocześnie zbyt ogólny i zbyt wyłączający. Tego ograniczenia prawa do swobodnego przemieszczenia się i pobytu nie można zatem uznawać za proporcjonalne do zamierzonego celu gospodarczego.

(por. pkt 27–29, 46, 51; sentencja)
W systemie kompetencji Unii wybór podstawy prawnej aktu Unii musi opierać się na obiektywnych czynnikach, które mogą zostać poddane kontroli sądowej, a do których należą w szczególności cel i treść tego aktu. Jeżeli analiza danego aktu wykaże, że wyznaczono mu dwa cele lub ma on dwa elementy składowe i jeden z tych celów lub elementów składowych można zidentyfikować jako główny lub dominujący, podczas gdy drugi jest jedynie pomocniczy, wówczas ten akt prawny należy wydać na jednej podstawie prawnej, tj. na tej podstawie, która wymagana jest z racji głównego lub dominującego celu lub elementu składowego.

W tym względzie decyzja 2011/853 w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, konwencji o prawnej ochronie usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym zmierza głównie do osiągnięcia celu w szczególny sposób związanego ze wspólną polityką handlową, co wymaga dla celów przyjęcia owej decyzji użycia podstawy prawnej ustanowionej w art. 207 ust. 4 TFUE w związku z art. 218 ust. 5 TFUE. Oznacza to ponadto, że podpisanie konwencji w imieniu Unii na podstawie art. 3 ust. 1 lit. e) TFUE podlega wyłącznej kompetencji Unii. Poprawa warunków funkcjonowania rynku wewnętrznego stanowi natomiast jedynie cel pomocniczy wskazanej decyzji, który nie uzasadnia oparcia jej na art. 114 TFUE.

W istocie unijny akt prawny wchodzi w zakres wspólnej polityki handlowej, gdy dotyczy konkretnie wymiany międzynarodowej, to znaczy jego głównym zadaniem jest wspieranie, ułatwianie lub regulowanie wymiany handlowej, oraz gdy wywiera on na nią bezpośredni wpływ. Z tego wynika, że jedynie te akty Unii, które mają konkretny związek z międzynarodową wymianą handlową, mogą należeć do dziedziny wspólnej polityki handlowej. W tym względzie, podczas gdy dyrektywa 98/84 w sprawie prawnej ochrony usług opartych lub polegających na warunkowym dostępie ma na celu zapewnienie odpowiedniej ochrony prawnej omawianych usług na szczeblu Unii, aby wspierać wymianę handlową w tej dziedzinie w ramach rynku wewnętrznego, decyzja 2011/853, poprzez udzielenie zgody na podpisanie konwencji w imieniu Unii, ma na celu ustanowienie podobnej ochrony na terytorium państw europejskich, które nie są członkami Unii, aby wspierać w nich świadczenie owych usług przez usługodawców unijnych. Wskazany cel, który w świetle motywów zaskarżonej decyzji w związku z konwencją jest głównym celem owej decyzji, wykazuje zatem szczególny związek z międzynarodową wymianą handlową w zakresie owych usług, co może uzasadnić przyporządkowanie owej decyzji do wspólnej polityki handlowej.

(por. pkt 52, 53, 57, 58, 64, 65, 76)
Formalne powtórzenie zaleceń dyrektywy w postaci wyraźnego, szczególnego przepisu prawnego nie jest zawsze wymagane, jeżeli do wykonania dyrektywy może, stosownie do jej treści, wystarczyć ogólny kontekst prawny. W szczególności istnienie ogólnych zasad prawa konstytucyjnego lub administracyjnego może spowodować, że transpozycja za pomocą szczególnych środków ustawowych lub wykonawczych stanie się zbędna, jednak pod warunkiem, że zasady te rzeczywiście zapewniają pełne stosowanie dyrektywy przez krajową administrację oraz że w przypadku, gdy sporny przepis dyrektywy ma na celu przyznanie praw jednostkom, stan prawny wynikający z tych zasad jest dostatecznie precyzyjny i jasny, a uprawnieni mają możliwość rozeznania się we wszystkich przysługujących im prawach i w razie potrzeby powołania się na nie przed sądem krajowym.

Nie podejmując wszystkich środków niezbędnych do dokonania transpozycji art. 4 ust. 8, art. 7 ust. 2, art. 10 ust. 1 i 2 dyrektywy 2000/60 ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej oraz pkt 1.3 i 1.4.1 ppkt (i)–(iii) załącznika V do niej, do którego odsyła art. 8 ust. 2 tej dyrektywy w odniesieniu do zlewni wewnątrzwspólnotowych położonych poza terytorium danej wspólnoty autonomicznej oraz art. 7 ust. 2 i art. 10 ust. 1 i 2 owej dyrektywy w odniesieniu do zlewni wewnątrzwspólnotowych położonych na terytorium tej wspólnoty, państwo członkowskie uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

W tym względzie państwo członkowskie nie może powoływać się na konstytucyjną klauzulę uzupełniającą, zgodnie z którą, gdy wspólnoty autonomiczne nie wykonały przysługujących im uprawnień normatywnych, zastosowanie mają przepisy krajowe, ponieważ uregulowania te wyraźnie ograniczają swój zakres stosowania do zlewni międzywspólnotowych. Wykładnia rozszerzająca zastosowanie tych przepisów do zlewni wewnątrzwspólnotowych skutkowałaby sytuacją prawną niespełniającą wymogów jasności i dokładności, którymi powinny charakteryzować się krajowe środki transpozycji, tym bardziej gdy istnieje niepewność w prawie danego państwa członkowskiego co do zakresu klauzuli uzupełniającej jako instrumentu gwarancji wprowadzenia w życie prawa Unii.

(por. pkt 30–35; pkt 1 sentencji)
Artykuły 20 TFUE i 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które uzależnia przyznanie obywatelce mającej miejsce zamieszkania w tym państwie członkowskim pomocy na kształcenie w odniesieniu do nauki w innym państwie członkowskim od warunku, by kształcenie to prowadziło do uzyskania dyplomu zawodowego równoważnego z dyplomami zawodowymi wydawanymi przez szkołę zawodową położoną w państwie udzielającym świadczeń po ukończeniu co najmniej dwuletniego kursu, podczas gdy zainteresowanej przyznana byłaby pomoc ze względu na jej szczególną sytuację, gdyby postanowiła odbyć w tym ostatnim państwie kształcenie równoważne z kształceniem, które zamierzała odbyć w innym państwie członkowskim, i to o czasie trwania poniżej dwóch lat.

W istocie uregulowanie to stanowi ograniczenie w rozumieniu art. 21 TFUE, z uwagi na skutki, jakie skorzystanie z tej swobody może mieć dla prawa do stypendium edukacyjnego.

Uregulowanie, które może ograniczyć zagwarantowaną w traktacie podstawową swobodę, może być jednak uzasadnione w świetle prawa Unii jedynie wtedy, gdy jest oparte na obiektywnych względach interesu ogólnego niezwiązanych z przynależnością państwową zainteresowanych osób i gdy jest proporcjonalne do uzasadnionego celu, jaki realizuje prawo krajowe.

W tym względzie wymóg dwuletniego czasu trwania wydaje się zatem pozbawiony jakiegokolwiek związku z poziomem wybranego kształcenia i w konsekwencji bez związku z celem, do jakiego jakoby zmierza dane uregulowanie. W istocie nałożenie tego warunku dotyczącego czasu trwania wydaje się niespójne z tym celem i nie może być uznane za proporcjonalne do tego celu.

(por. pkt 28–30, 32–34; sentencja)
Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 72/166 w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności oraz art. 1 ust. 1 i 2 drugiej dyrektywy 84/5 w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych należy interpretować w ten sposób, że obowiązkowe ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej wynikającej z ruchu pojazdów mechanicznych musi obejmować zadośćuczynienie za szkody niematerialne poniesione przez osoby bliskie poszkodowanych, którzy zmarli w wypadku drogowym, o ile zadośćuczynienie to jest przewidziane z tytułu odpowiedzialności cywilnej ubezpieczonego przez właściwe dla sporu w postępowaniu głównym prawo krajowe.

Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 72/166 w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności oraz art. 1 ust. 1 i 2 drugiej dyrektywy 84/5 w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie krajowym przepisom, zgodnie z którymi obowiązkowe ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej wynikającej z ruchu pojazdów mechanicznych obejmuje zadośćuczynienie za szkodę niematerialną należne według krajowego prawa odpowiedzialności cywilnej z powodu śmierci członków bliskiej rodziny w wypadku drogowym jedynie do wysokości maksymalnej kwoty niższej od kwot określonych w art. 1 ust. 2 drugiej dyrektywy.

W tym względzie państwa członkowskie powinny wykonywać swoje kompetencje w tej dziedzinie, przestrzegając prawa Unii, a przepisy krajowe regulujące odszkodowania z tytułu wypadków wynikających z ruchu pojazdów nie mogą pozbawiać skuteczności wspomnianych dyrektyw.

Tymczasem gdyby ustawodawcy krajowi mogli przewidzieć w prawie krajowym w zależności od przypadku dla każdej z różnych szczególnych kategorii zidentyfikowanych szkód maksymalne kwoty gwarancyjne niższe od minimalnych kwot gwarancyjnych określonych w art. 1 ust. 2 drugiej dyrektywy, odebrałoby to skuteczność (effet utile) owym minimalnym kwotom gwarancyjnym, a co za tym idzie – owemu przepisowi.

(por. pkt 53, 54, 58; pkt 2 sentencji)
Artykuł 132 ust. 1 lit. i), art. 133 i 134 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one objęciu zwolnieniem od podatku od wartości dodanej usług edukacyjnych świadczonych przez podmioty niepubliczne w celach komercyjnych. Jednakże art. 132 ust. 1 lit. i) tej dyrektywy sprzeciwia się zwolnieniu wszystkich usług edukacyjnych w sposób ogólny, bez uwzględnienia celów realizowanych przez podmioty niepubliczne świadczące te usługi.

Wynika z tego, że inne podmioty, czyli podmioty prywatne, powinny spełniać przesłankę celów podobnych do celów rzeczonych podmiotów prawa publicznego. W tym względzie w zakresie, w jakim art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2006/112 nie określa warunków ani też sposobów uznania tych podobnych celów, zasadniczo to do prawa krajowego każdego z państw członkowskich należy ustalenie zasad, według których możliwa będzie taka kwalifikacja owych podmiotów.

(por. pkt 33, 35, 37, 39; pkt 1 sentencji)
Wszczęcie przez Komisję formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE nie może zwalniać sądów krajowych ze spoczywającego na nich obowiązku ochrony praw jednostek w przypadku ewentualnego naruszenia art. 108 ust. 3 TFUE. Jednakże zakres interwencji sądów krajowych może się zmieniać w zależności od tego, czy Komisja wszczęła czy nie formalne postępowanie wyjaśniające w przedmiocie środka będącego przedmiotem sporu przed sądem krajowym.

Zakładając, że Komisja nie wszczęła jeszcze formalnego postępowania wyjaśniającego, sądy krajowe rozpatrujące powództwo o wyciągnięcie konsekwencji z ewentualnego naruszenia art. 108 ust. 3 zdanie trzecie TFUE mogą uznać za konieczne dokonanie wykładni i zastosowanie pojęcia pomocy w celu ustalenia, czy środki te powinny były być zgłoszone Komisji.

W sytuacji gdy w zastosowaniu art. 108 ust. 2 TFUE Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające przewidziane w art. 108 ust. 3 w przedmiocie niezgłoszonego obowiązującego środka, skuteczność art. 108 ust. 3 TFUE oraz obowiązek lojalnej współpracy między sądami krajowymi a Komisją lub sądami Unii, wymagają, by sąd krajowy rozpatrujący powództwo o zaprzestanie wprowadzania w życie tego środka i o odzyskanie kwot już wypłaconych zastosował wszelkie niezbędne środki w celu wyciągnięcia konsekwencji z ewentualnego naruszenia obowiązku zawieszenia wprowadzania w życie wspomnianego środka. W tym celu sąd krajowy może postanowić o zawieszeniu wprowadzania w życie rozpatrywanego środka i nakazaniu odzyskania kwot już wypłaconych. Może on także postanowić o zarządzeniu środków tymczasowych mających na celu ochronę z jednej strony interesów uczestników postepowania, a z drugiej strony skuteczności decyzji Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego.

W sytuacji gdy sąd krajowy ma wątpliwości, czy rozpatrywany środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, lub wątpliwości co do ważności lub wykładni decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, z jednej strony może on zwrócić się do Komisji o wyjaśnienia, a z drugiej strony może on lub powinien zgodnie z art. 267 akapity drugi i trzeci TFUE zwrócić się z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału.

(por. pkt 32–34, 38, 41–44; sentencja)
Sprawa C‑302/12

X

przeciwko

Minister van Financiën

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden)

„Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 43 WE — Pojazdy samochodowe — Użytkowanie na terytorium jednego z państw członkowskich silnikowego pojazdu osobowego zarejestrowanego w innym państwie członkowskim — Opodatkowanie tego pojazdu w pierwszym państwie członkowskim z tytułu rozpoczęcia jego użytkowania na krajowych drogach publicznych, a także w drugim państwie członkowskim z tytułu jego rejestracji — Pojazd użytkowany przez danego obywatela zarówno do celów prywatnych, jak i na potrzeby przejazdów z państwa członkowskiego pochodzenia do miejsca pracy położonego w pierwszym państwie członkowskim”

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 listopada 2013 r.

Pytania prejudycjalne — Właściwość Trybunału — Granice — Określenie przedmiotu pytania (art. 267 TFUE) Swobodny przepływ osób — Swoboda przedsiębiorczości — Przepisy krajowe opodatkowujące rozpoczęcie użytkowania na krajowych drogach publicznych zarejestrowanego pojazdu samochodowego, który został już opodatkowany w innym państwie członkowskim — Pojazd przeznaczony do użytkowania zarówno do celów prywatnych, jak i zawodowych, w sposób rzeczywisty i stały w tych dwóch państwach członkowskich — Dopuszczalność (art. 43 WE)
Sprawa C‑494/12

Dixons Retail plc

przeciwko

Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber)]

„Dyrektywa 2006/112/WE — Podatek od wartości dodanej — Dostawa towarów — Pojęcie — Oszukańcze użycie karty bankowej”

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 listopada 2013 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dostawa towarów — Pojęcie — Czynność przekazania towaru nabywcy w oszukańczy sposób posługującego się kartą bankową jako środkiem płatniczym — Włączenie [dyrektywy Rady: 77/388, art. 2 pkt 1, art. 5 ust. 1; 2006/112, art. 2 ust. 1 lit. a), art. 14 ust. 1] Harmonizacja ustawodawstw podatkowych — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Podstawa opodatkowania — Dostawy towarów i świadczenie usług — Pojęcie — Czynności sprzedaży pomiędzy dostawcą a nabywcą płacącym kartą bankową — Płatność dokonana przez osobę trzecią będącą wystawcą karty, na rzecz nabywcy, na podstawie umowy zawartej z dostawcą — Płatność stanowiąca świadczenie wzajemne — Włączenie [dyrektywy Rady: 77/388, art. 11 część A ust. 1 lit. a); 2006/112, art. 73]
Sprawa C‑478/12

Armin Maletic

i

Marianne Maletic

przeciwko

lastminute.com GmbH

i

TUI Österreich GmbH

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Feldkirch)

„Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 16 ust. 1 — Umowa wycieczki zawarta pomiędzy konsumentem mającym miejsce zamieszkania w państwie członkowskim i pośrednikiem turystycznym z siedzibą w innym państwie członkowskim — Usługodawca wykorzystywany przez pośrednika turystycznego mający siedzibę w państwie członkowskim miejsca zamieszkania konsumenta — Prawo konsumenta do wytoczenia powództwa do sądu jego miejsca zamieszkania przeciwko obydwu przedsiębiorstwom”

Streszczenie – wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 listopada 2013 r.

Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych — Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie nr 44/2001 — Jurysdykcja w sprawach umów zawieranych przez konsumentów — Pojęcie drugiej strony umowy — Mający siedzibę na terytorium państwa członkowskiego miejsca zamieszkania konsumenta kontrahent podmiotu gospodarczego, z którym to podmiotem gospodarczym konsument zawarł umowę — Włączenie — Warunki

(rozporządzenie Rady nr 44/2001, art. 16 ust. 1)

Pojęcie „drugiej strony umowy” zawarte w art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że oznacza ono również mającego siedzibę na terytorium państwa członkowskiego miejsca zamieszkania konsumenta kontrahenta podmiotu gospodarczego, z którym to podmiotem gospodarczym konsument zawarł tę umowę, bowiem element zewnętrzny występuje nie tylko w wypadku podmiotu gospodarczego, co jest bezsporne, lecz także w wypadku kontrahenta.

Nawet bowiem zakładając, że jednolita czynność prawna może dzielić się na dwa odrębne stosunki umowne, po pierwsze, z podmiotem gospodarczym, a po drugie, z kontrahentem, tego drugiego stosunku nie można uważać za „wyłącznie wewnętrzny”, ponieważ jest on nierozerwalnie związany z pierwszym stosunkiem umownym, gdyż jest on realizowany za pośrednictwem rzeczonego podmiotu gospodarczego znajdującego się w innym państwie członkowskim.

(por. pkt 29, 32; sentencja)
W istocie za pomocą funduszy strukturalnych realizowane są cele, które mogą zostać osiągnięte jedynie w przypadku, jeżeli pochodzące z tych funduszy wsparcie i związana z nim kontrola dotyczą nie tylko czynności i wydatków wiążących się z realizacją danego działania, lecz również zasad wdrażania tego działania i zarządzania nim w przewidzianym w art. 30 ust. 4 rozporządzenia nr 1260/1999 pięcioletnim okresie. Skuteczność działania tych funduszy może być bowiem zapewniona tylko pod tym warunkiem, którego spełnienie zapobiegnie sytuacji, w której fundusze finansują obiekty, w odniesieniu do zarządu którymi, już po ich realizacji, zachodzą takie modyfikacje, iż nie realizują już one celów, ze względu na które przyznano im finansowanie.

Artykuł 30 ust. 4 rozporządzenia nr 1260/1999 ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych, należy interpretować w ten sposób, iż dotyczy on zarówno przypadku modyfikacji fizycznej, gdy zrealizowany obiekt nie odpowiada temu przewidzianemu w projekcie, którego dofinansowanie zostało zatwierdzone, jak i modyfikacji funkcjonalnej, przy czym w przypadku modyfikacji polegającej na wykorzystywaniu obiektu do prowadzenia rodzajów działalności innych niż to, które zostało przewidziane w projekcie, którego dofinansowanie zostało zatwierdzone, taka zmiana musi być w stanie znacząco zmniejszyć możliwość zrealizowania za pomocą danego działania przypisanego mu celu.

W odniesieniu do drugiego z określonych w art. 30 ust. 4 lit. b) omawianego rozporządzenia warunków koniecznych do tego, aby modyfikacja polegająca na wykorzystywaniu obiektu do prowadzenia działalności innej niż ta, która została przewidziana we wniosku o finansowanie, mogła zostać uznana za znaczną modyfikację w rozumieniu tego art. 30 ust. 4, należy jeszcze wyjaśnić, że zmiana ta powinna wynikać z co najmniej częściowego zaprzestania niektórych rodzajów działalności przewidzianych w projekcie, którego dofinansowanie zostało zatwierdzone.

(por. pkt 41, 42; pkt 3 sentencji)