Sprawa C‑463/15 PPU

Openbaar Ministerie

przeciwko

A.

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam)

„Odesłanie prejudycjalne — Pilny tryb prejudycjalny — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Europejski nakaz aresztowania — Artykuł 2 ust. 4 i art. 4 ust. 1 — Warunki wykonania — Krajowe prawo karne uzależniające wykonanie europejskiego nakazu aresztowania, oprócz wymogu podwójnej odpowiedzialności karnej, od warunku, żeby zarzucany czyn był w świetle prawa państwa członkowskiego wykonującego nakaz zagrożony karą pozbawienia wolności lub środkiem zabezpieczającym polegającym na pozbawieniu wolności o górnej granicy co najmniej 12 miesięcy”

Streszczenie – wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 września 2015 r.

Współpraca sądowa w sprawach karnych – Decyzja ramowa w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi – Warunki wykonania – Uregulowanie krajowe uzależniające wykonanie europejskiego nakazu aresztowania, oprócz wymogu podwójnej odpowiedzialności karnej, od warunku, żeby zarzucany czyn był w świetle prawa państwa członkowskiego wykonującego nakaz zagrożony karą pozbawienia wolności lub środkiem zabezpieczającym polegającym na pozbawieniu wolności o górnej granicy co najmniej 12 miesięcy – Niedopuszczalność

(decyzja ramowa Rady 2002/584, zmieniona decyzją ramową 2009/299, art. 2 ust. 4, art. 4 pkt 1)

Artykuł 2 ust. 4 i art. 4 pkt 1 decyzji ramowej 2002/584 w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową 2009/299, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby przekazanie na podstawie europejskiego nakazu aresztowania było uzależnione w państwie członkowskim wykonującym nakaz nie tylko od warunku, żeby czyn, w wypadku którego wydany został europejski nakaz aresztowania, stanowił przestępstwo w świetle prawa tego państwa członkowskiego, ale również żeby był on w świetle tego samego prawa zagrożony karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 12 miesięcy.

Jak wynika bowiem z dwóch pierwszych ustępów jej art. 2, rzeczona decyzja ramowa – w wypadku przestępstw, które mogą być przedmiotem europejskiego nakazu aresztowania – koncentruje się na wysokości kar mających zastosowanie w państwie członkowskim wydającym nakaz. Jest to związane z faktem, że postępowanie karne lub wykonanie kary pozbawienia wolności bądź środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności, stanowiące cel wydania europejskiego nakazu aresztowania, są przeprowadzane zgodnie z normami stosowanymi w tym państwie członkowskim.

W przeciwieństwie do systemu ekstradycji, który został zniesiony i zastąpiony systemem przekazywania osób między organami sądowymi, decyzja ramowa 2002/584 nie bierze pod uwagę wysokości kar mających zastosowanie w wykonujących nakaz państwach członkowskich. Jest to zgodne z nadrzędnym celem realizowanym przez rzeczoną decyzję ramową, określonym w jej motywie 5, a mianowicie zapewnieniem swobodnego przepływu orzecznictwa sądowego w sprawach karnych w dziedzinie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.

(por. pkt 27, 29–31; sentencja)