ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 7 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu uregulowania krajowego, które to uregulowanie nakłada na sąd krajowy, przed którym toczy się postępowanie wszczęte wniesionym przez konsumenta pozwem indywidualnym mającym na celu stwierdzenie nieuczciwego charakteru warunku umowy zawartej przez tego konsumenta z przedsiębiorcą, obowiązek automatycznego zawieszenia takiego postępowania w oczekiwaniu na prawomocne orzeczenie, które miałoby zostać wydane w toczącym się postępowaniu wszczętym pozwem zbiorowym wniesionym przez stowarzyszenie konsumentów na podstawie art. 7 ust. 2 tej dyrektywy w celu doprowadzenia do zaniechania stosowania w umowach tego samego typu warunków analogicznych do tych, których dotyczy wspomniany pozew indywidualny, bez możliwości uwzględnienia znaczenia takiego zawieszenia z punktu widzenia ochrony konsumenta, który wystąpił do sądu z powództwem indywidualnym, oraz bez umożliwienia konsumentowi odstąpienia od postępowania wszczętego pozwem zbiorowym.

W istocie powództwo indywidualne i powództwo zbiorowe mają w ramach dyrektywy 93/13 odmienne przedmioty i skutki prawne, tak że związek o charakterze proceduralnym między przebiegiem jednego i drugiego postępowania może odnosić się jedynie do wymogów proceduralnych dotyczących w szczególności prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości oraz konieczności uniknięcia wydawania sprzecznych ze sobą orzeczeń, niemniej brak powiązania tych różnych powództw nie prowadzi do osłabienia ochrony konsumentów, jaką przewiduje dyrektywa 93/13. W tym kontekście konieczność zagwarantowania spójności orzeczeń sądowych nie może usprawiedliwiać braku skuteczności polegającej na utracie przez konsumenta praw, które byłyby mu przyznane w ramach postępowania wszczętego pozwem indywidualnym, w wyniku zawieszenia tego postępowania do czasu wydania prawomocnego orzeczenia w postępowaniu zapoczątkowanym pozwem zbiorowym, ponieważ różnica charakteru pomiędzy kontrolą sądową wykonywaną w ramach postępowania wszczętego pozwem zbiorowym a taką kontrolą wykonywaną w ramach postępowania wszczętego pozwem indywidualnym powinna co do zasady zapobiegać ryzyku wydania sprzecznych ze sobą orzeczeń sądowych. Jednocześnie, w odniesieniu do konieczności uniknięcia obciążenia sądów, skuteczne wykonywanie praw podmiotowych przyznanych konsumentom przez dyrektywę 93/13 nie może być podważane w oparciu o względy związane z organizacją sądową danego państwa członkowskiego.

(por. pkt 30, 35, 40–43; sentencja)
Sprawa C‑558/14

Mimoun Khachab

przeciwko

Subelegación de Gobierno en Álava

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia del País Vasco)

„Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2003/86/WE — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) — Łączenie rodzin — Wymagania dotyczące wykonania prawa do łączenia rodziny — Stabilne, regularne i wystarczające środki — Uregulowanie krajowe pozwalające na perspektywiczną ocenę prawdopodobieństwa zachowania środków przez członka rodziny rozdzielonej — Zgodność”

Streszczenie – wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 kwietnia 2016 r.

Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Polityka imigracyjna – Prawo do łączenia rodzin – Dyrektywa Rady 2003/86 – Wymagania dotyczące wykonania prawa do łączenia rodziny – Stabilne, regularne i wystarczające środki – Uregulowanie krajowe pozwalające na perspektywiczną ocenę prawdopodobieństwa zachowania środków przez członka rodziny rozdzielonej – Dopuszczalność

[dyrektywa Rady 2003/86, art. 3 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 16 ust. 1 lit. a)]

Artykuł 7 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2003/86 w sprawie prawa do łączenia rodzin należy interpretować w ten sposób, iż pozwala on właściwym organom państwa członkowskiego na uzasadnienie oddalenia wniosku w sprawie łączenia rodzin perspektywiczną oceną prawdopodobieństwa zachowania stabilnych, regularnych i wystarczających środków, jakie powinien posiadać członek rodziny rozdzielonej, by zapewnić utrzymanie sobie oraz członkom rodziny bez korzystania z systemu pomocy społecznej tego państwa członkowskiego przez okres roku następującego po dniu złożenia wniosku, przy czym ocena ta opiera się na analizie zmian przychodów członka rodziny rozdzielonej w okresie sześciu miesięcy poprzedzających złożenie wniosku.

Ocena istnienia uzasadnionych przypuszczeń uzyskania prawa stałego pobytu, w rozumieniu art. 3 ust. 1 tej dyrektywy, wymaga w sposób nieunikniony zbadania przez właściwy organ danego państwa członkowskiego, jak będzie zmieniać się sytuacja członka rodziny w przyszłości w odniesieniu do uzyskania rzeczonego prawa pobytu.

Ponadto zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. a) owej dyrektywy właściwy organ danego państwa członkowskiego może zatem między innymi cofnąć zezwolenie na łączenie rodziny, jeżeli członek rodziny rozdzielonej nie posiada dłużej stabilnych, regularnych i wystarczających środków w rozumieniu rzeczonego art. 7 ust. 1 lit. c). Taka możliwość cofnięcia zezwolenia oznacza, że organ ten może wymagać, by członek rodziny rozdzielonej posiadał te środki po dniu złożenia wniosku.

Jeżeli chodzi o określenie, że okres poprzedzający złożenie wniosku, na podstawie którego to okresu może zostać przeprowadzona perspektywiczna ocena środków członka rodziny rozdzielonej, wynosi sześć miesięcy, należy stwierdzić, że dyrektywa 2003/86 w żaden sposób nie precyzuje tej kwestii. W każdym razie okres taki nie jest w stanie zagrozić celom tej dyrektywy.

(por. pkt 35, 38, 47, 48; sentencja)
Artykuł 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29 w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie systemowi godziwej rekompensaty z tytułu kopii na użytek prywatny, który jest finansowany z budżetu państwa w sposób uniemożliwiający zagwarantowanie, że koszt tej godziwej rekompensaty będzie ponoszony przez użytkowników kopii sporządzonych na użytek prywatny.

Po pierwsze bowiem, z jednoznacznego brzmienia tego przepisu wynika, że wyjątek dotyczący kopii na użytek prywatny został stworzony z wyłączną korzyścią dla osób fizycznych sporządzających kopie utworów lub innych przedmiotów objętych ochroną lub mających zdolność sporządzenia takich kopii na użytek prywatny i do celów ani bezpośrednio, ani pośrednio handlowych. Wynika stąd, że w odróżnieniu od osób fizycznych, które są objęte zakresem stosowania wyjątku dotyczącego kopii na użytek prywatny na warunkach określonych w dyrektywie 2001/29, osoby prawne są w każdym wypadku wyłączone z możliwości korzystania z tego wyjątku, w związku z czym nie są uprawnione do sporządzania kopii na użytek prywatny bez uzyskania uprzednio zgody podmiotów praw do danych utworów lub przedmiotów objętych ochroną.

Po drugie, o ile na gruncie obecnie obowiązującego prawa Unii, nawet jeżeli państwa członkowskie są uprawnione do ustanowienia systemu, w ramach którego osoby prawne mogą w niektórych okolicznościach być zobowiązane do uiszczenia opłaty reprograficznej przeznaczonej na sfinansowanie godziwej rekompensaty, o której mowa w art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29, to owe osoby prawne nie mogą w żadnym wypadku pozostać ostatecznie faktycznymi dłużnikami z tytułu tej opłaty i to niezależnie od kwestii czy państwo członkowskie, które wprowadziło wyjątek dotyczący kopii na użytek prywatny, ustanowiło system godziwej rekompensaty finansowany w drodze opłaty reprograficznej, czy z własnego budżetu.

W tych okolicznościach, nie jest w stanie zapewnić, że koszt tej rekompensaty będzie ostatecznie ponoszony wyłącznie przez użytkowników kopii sporządzonych na użytek prywatny, system finansowania godziwej rekompensaty z budżetu danego państwa członkowskiego, zgodnie z którym z jednej strony, konkretne przychody nie są przypisywane do określonych wydatków, w związku z czym środki budżetowe przeznaczone na zapłatę godziwej rekompensaty należy uznać za pochodzące ze wszystkich przychodów wpisanych do budżetu państwa, a zatem również za pochodzące od wszystkich podatników, w tym od osób prawnych, oraz z drugiej strony, nie istnieje jakikolwiek przepis zezwalający osobom prawnym na wystąpienie o zwolnienie ich z obowiązku udziału w finansowaniu wspomnianej rekompensaty lub przynajmniej na domaganie się jej zwrotu.

(por. pkt 29, 30, 36, 37, 39–42; sentencja)
Sprawa C‑540/14 P

DK Recycling und Roheisen GmbH

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Odwołanie — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2003/87/WE — Artykuł 10a — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji od roku 2013 — Decyzja 2011/278/UE — Krajowe środki wykonawcze przedstawione przez Republikę Federalną Niemiec — Odmowa wpisu określonych instalacji do wykazów instalacji otrzymujących uprawnienia do emisji przydzielone nieodpłatnie — Przepis dotyczący przypadków przedstawiających „nadmierne trudności” — Uprawnienia wykonawcze Komisji”

Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 czerwca 2016 r.

Postępowanie sądowe – Wniosek o otwarcie na nowo ustnego etapu postępowania – Wniosek mający na celu umożliwienie stronom przedstawienia uwag w przedmiocie kwestii prawnych, które zostały podniesione w opinii rzecznika generalnego – Przesłanki otwarcia procedury na nowo (art. 252 akapit drugi TFUE; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 83) Odwołanie – Interes prawny – Warunek – Odwołanie mogące przynieść korzyść stronie, która je wniosła – Dopuszczalność żądania zmiany uzasadnienia stanowiąca odpowiedź na zarzut podniesiony przez stronę wnoszącą odwołanie Akty instytucji – Uregulowanie podstawowe i przepisy wykonawcze – Przepisy wykonawcze niemogące ani zmieniać, ani uzupełniać istotnych elementów uregulowania podstawowego – Zakwalifikowanie jako istotne elementy – Uwzględnienie cech charakterystycznych i szczególnych danej dziedziny (art. 290 TFUE) Środowisko naturalne – Zanieczyszczenie powietrza – Dyrektywa 2003/87 – Cel – Zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych – Poszanowanie podcelów zdefiniowanych w dyrektywie (dyrektywa 2003/87 Parlamentu Europejskiego i Rady, zmieniona dyrektywą 2009/29, motyw 5, motyw 7, art. 1) Środowisko naturalne – Zanieczyszczenie powietrza – Dyrektywa 2003/87 – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – Przejściowy system przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji – Metoda przydziału w pełni zharmonizowana w ujęciu sektorowym – Przepisy wykonawcze niemogące naruszać tej metody przydziału (dyrektywa 2003/87 Parlamentu Europejskiego i Rady, zmieniona dyrektywą 2009/29, art. 10a ust. 1) Postępowanie sądowe – Podnoszenie nowych zarzutów w toku postępowania – Wymogi – Zastosowanie do postępowania odwoławczego – Zarzut podniesiony po raz pierwszy w ramach repliki i oparty na okoliczności prawnych i faktycznych ujawnionych przed tym postępowaniem – Niedopuszczalność (regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 127 § 1, art. 190)
Sprawa C‑410/14

Dr. Falk Pharma GmbH

przeciwko

DAK-Gesundheit

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf)

„Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Artykuł 1 ust. 2 lit. a) — Pojęcie „zamówienia publicznego” — System zakupów towarów polegający na dopuszczeniu w charakterze dostawcy wszystkich wykonawców, którzy spełniają z góry ustalone warunki — Dostawa refundowanych produktów leczniczych w ramach ogólnego systemu zabezpieczenia społecznego — Umowy zawarte między kasą ubezpieczenia zdrowotnego a wszystkimi dostawcami produktów leczniczych opartych na danej substancji czynnej, którzy zgadzają się udzielić rabatu od ceny sprzedaży w z góry ustalonej wysokości — Ustawodawstwo przewidujące co do zasady zastąpienie refundowanego produktu leczniczego wprowadzonego do obrotu przez wykonawcę, który nie zawarł takiej umowy, produktem leczniczym tego samego rodzaju wprowadzonym do obrotu przez wykonawcę, który zawarł taką umowę”

Streszczenie – wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 2 czerwca 2016 r.

Zbliżanie ustawodawstw – Procedury udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi – Dyrektywa 2004/18 – Zamówienie publiczne – Pojęcie – System zakupów towarów polegający na dopuszczeniu w charakterze dostawcy wszystkich wykonawców, którzy spełniają z góry ustalone warunki – Wykluczenie [dyrektywa 2004/18 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 1 ust. 2 lit. a)] Swoboda świadczenia usług – Zamówienia publiczne – Udzielanie zamówień, które nie są lub są jedynie częściowo objęte dyrektywami w sprawie zamówień publicznych – Obowiązek przestrzegania przez instytucję zamawiającą postanowień i zasad traktatu – Obowiązek przejrzystości – Obowiązek zapewnienia odpowiedniego ogłoszenia – Zakres (art. 18 TFUE, 49 TFUE, 53 TFUE, 56 TFUE)
Dyrektywę 2003/96 w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, oraz zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że:

— nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na podstawie których sprzedawcy paliw są zobowiązani do złożenia w wyznaczonym terminie miesięcznego zestawienia oświadczeń, według których nabywane wyroby są przeznaczone do celów opałowych, oraz

— sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na mocy których, w braku złożenia takiego zestawienia w wyznaczonym terminie, do sprzedanego paliwa stosowana jest stawka podatku akcyzowego przewidziana dla paliw silnikowych, podczas gdy zostało stwierdzone, że przeznaczenie tego produktu do celów opałowych nie budzi wątpliwości.

W istocie, po pierwsze, biorąc pod uwagę zakres uznania, jakim dysponują państwa członkowskie co do środków i mechanizmów, jakie należy przyjąć w celu zapobiegania unikaniu opodatkowania i oszustwom podatkowym związanym ze sprzedażą paliw, jako że obowiązek złożenia właściwym organom zestawienia oświadczeń nabywców nie wykazuje oczywiście nieproporcjonalnego charakteru, należy uznać, że obowiązek taki stanowi właściwy środek do osiągnięcia takiego celu i nie wykracza poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia.

Natomiast po drugie, przepis prawa krajowego, na którego podstawie, w braku złożenia zestawienia oświadczeń nabywców w terminie stawka podatku akcyzowego przewidziana dla paliw silnikowych jest automatycznie stosowana do paliw do ogrzewania, mimo że są one wykorzystywane jako paliwa do ogrzewania, narusza ogólną systematykę i cel dyrektywy 2003/96, które opierają się na zasadzie, według której produkty energetyczne są opodatkowane zgodnie z ich faktycznym wykorzystaniem. Ponadto takie automatyczne stosowanie stawki podatku akcyzowego przewidzianej dla paliw silnikowych w wypadku niedochowania obowiązku złożenia takiego zestawienia narusza zasadę proporcjonalności. W istocie fakt zastosowania do paliw stawki podatku akcyzowego przewidzianej dla paliw silnikowych ze względu na naruszenie tego obowiązku, jeżeli stwierdzono, iż nie ma wątpliwości co do przeznaczenia tych produktów do celów opałowych, wykracza poza to, co jest niezbędne w celu zapobiegania unikaniu opodatkowania i oszustwom podatkowym.

(por. pkt 25, 26, 33–35, 39, 42; sentencja)
Sąd krajowy może skierować pytanie do Trybunału jedynie w zawisłym przed tym sądem sporze oraz gdy jest zobowiązany zająć stanowisko w postępowaniu mającym doprowadzić do rozstrzygnięcia o charakterze sądowym. Tak jest w wypadku postępowania prowadzącego do opatrzenia orzeczenia sądowego zaświadczeniem europejskiego tytułu egzekucyjnego. W tym względzie, postępowanie to wymaga sądowej analizy przesłanek przewidzianych w rozporządzeniu nr 805/2004 w sprawie utworzenia europejskiego tytułu egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych, aby ocenić przestrzeganie minimalnych standardów mających gwarantować poszanowanie prawa do obrony dłużnika. Tym samym rozporządzenie to nakłada na organ nadający orzeczeniu sądowemu zaświadczenie europejskiego tytułu egzekucyjnego obowiązek przeprowadzenia weryfikacji szeregu elementów, wymienionych w formularzu zawartym w załączniku I. Jeśli chodzi o kontrolę prawidłowości postępowania sądowego, które doprowadziło do wydania orzeczenia będącego przedmiotem postępowania w sprawie nadania zaświadczenia, którą wspomniany sąd przeprowadza na etapie tego ostatniego postępowania, to kontrola ta nie różni się od badania sądowego, jakie musi on przeprowadzić przed wydaniem orzeczenia w innych postępowaniach. Ponadto rozporządzenie to w art. 6 zobowiązuje wspomniany sąd, poza kontrolą prawidłowości tego wcześniejszego postępowania sądowego i przestrzegania norm dotyczących właściwości, między innymi, do przeprowadzenia kontroli wykonalności wydanego orzeczenia i charakteru wierzytelności.

Ponadto postępowanie w przedmiocie opatrzenia orzeczenia sądowego zaświadczeniem europejskiego tytułu egzekucyjnego z funkcjonalnego punktu widzenia nie jest postępowaniem odrębnym od wcześniejszego postępowania sądowego, lecz stanowi ostatni jego etap konieczny do zapewnienia jego pełnej skuteczności, pozwalając wierzycielowi na podjęcie kroków w celu odzyskania wierzytelności. W rezultacie opatrzenie orzeczenia sądowego zaświadczeniem europejskiego tytułu egzekucyjnego stanowi czynność o charakterze sądowym, w ramach której sąd krajowy jest uprawniony do wystąpienia do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym.

(por. pkt 24–26, 29, 30)
Artykuł 7 ust. 3 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 2004/66, należy interpretować w ten sposób, że podatek od wartości dodanej od towarów ponownie wywiezionych jako towarów niewspólnotowych nie jest należny, gdy owe towary w dalszym ciągu podlegają procedurom celnym przewidzianym w tym przepisie w dniu ich ponownego wywozu, ale przestają im podlegać ze względu na ów ponowny wywóz, i to również wówczas, gdy dług celny powstał wyłącznie na podstawie art. 204 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem nr 648/2005.

Artykuł 236 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem nr 648/2005, w związku z przepisami dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy dane towary pozostały w ramach procedury tranzytu zewnętrznego do chwili ich ponownego wywozu, uwzględniając, że podatek od wartości dodanej od towarów ponownie wywiezionych jako towarów niewspólnotowych nie jest należny, gdy owe towary w dalszym ciągu podlegają procedurom celnym przewidzianym w art. 61 tej dyrektywy, również wówczas, gdy dług celny powstał wyłącznie na podstawie art. 204 rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 648/2005, brak jest osoby zobowiązanej do zapłaty podatku od wartości dodanej. Artykuł 236 owego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że nie może on mieć zastosowania w sytuacjach dotyczących zwrotu podatku od wartości dodanej.

(por. pkt 83; pkt 2 sentencji)
Co się tyczy kwoty okresowej kary pieniężnej nałożonej na państwo członkowskie za niewykonanie wyroku Trybunału stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom wynikającym z przepisów dyrektywy 91/271 dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, należy w odniesieniu do wagi naruszenia przypomnieć, że celem tej dyrektywy jest ochrona środowiska. Brak albo niedostateczność zwłaszcza systemów oczyszczania owych ścieków komunalnych może doprowadzić do szkód w środowisku, co należy uznać za szczególnie poważną sytuację. Należy ponadto stwierdzić, że okoliczność obciążającą stanowi fakt, iż dane państwo członkowskie deklaruje, że nie będzie w stanie wykonać w pełni omawianego wyroku przed niemal dwudziestoma latami, od dnia w którym powinien był być wypełniony obowiązek zapewnienia, by omawiane wtórne oczyszczanie ścieków było zgodne z wymogami. Poza szczególnie długim okresem trwania naruszania, naruszenie to, w świetle celu przywołanego wcześniej, ma również określoną wagę. Jednakże znaczenie szkody w środowisku zależy w dużym stopniu od liczby aglomeracji objętych zarzucanym danemu państwu uchybieniem. Ponadto należy uznać, że dla celów obliczania ryczałtu naruszenie to ma większą wagę aniżeli dla celów ustalenia okresowej kary pieniężnej.

(por. pkt 71, 74, 75, 97)
Zgodnie z art. 266 TFUE w przypadku orzeczenia przez sąd Unii o nieważności aktu przyjętego przez daną instytucję, jest ona zobowiązana do podjęcia środków, które zapewnią wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność tego aktu. Jednakże przed przyjęciem takich środków przez instytucję, od której pochodzi akt, którego nieważność została stwierdzona, powstaje pytanie o kompetencje tej instytucji, ponieważ instytucje Unii mogą działać wyłącznie w granicach przyznanych im kompetencji. W tym względzie wynikający z art. 266 TFUE obowiązek działania nie stanowi źródła kompetencji danej instytucji ani nie zezwala jej na oparcie się na podstawie prawnej, która w międzyczasie została uchylona.

Ponadto chociaż przestrzeganie zasad dotyczących stosowania aktu prawnego w czasie oraz wymogów związanych z zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań nakazuje stosowanie norm prawa materialnego obowiązujących w momencie wystąpienia stanu faktycznego w niniejszej sprawie, choćby te normy już nie obowiązywały w momencie wydania aktu przez instytucję Unii, to jednak przepis stanowiący podstawę prawną aktu i uprawniający instytucję Unii do przyjęcia aktu musi obowiązywać w momencie jego wydania. Podobnie procedura przyjęcia tego aktu powinna zostać przeprowadzona zgodnie z normami obowiązującymi w chwili przyjęcia aktu. W tym względzie nie można pozwolić, na zastosowanie przez instytucję wygasłej podstawy prawnej za pośrednictwem ogólnych zasad prawa Unii w celu uprawnienia jej do zastosowania normy prawa materialnego dla uzasadnienia decyzji w następstwie stwierdzenia przez sąd Unii nieważności pierwotnej decyzji.

(por. pkt 35, 36, 38, 40, 45)
Przyjmujące państwo członkowskie, które w celu przyznania świadczeń społecznych wymaga legalności pobytu obywatela innego państwa członkowskiego na swoim terytorium, dopuszcza się dyskryminacji pośredniej.

Aby taka dyskryminacja pośrednia była uzasadniona, powinna być odpowiednia dla zapewnienia realizacji słusznego celu i nie może wykraczać poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia tego celu.

W tym względzie, konieczność ochrony finansów przyjmującego państwa członkowskiego uzasadnia możliwość kontroli legalnego charakteru pobytu w chwili przyznania świadczenia społecznego, w szczególności osobom pochodzącym z innych państw członkowskich, które nie są czynne zawodowo, ponieważ może to mieć konsekwencje w zakresie globalnego poziomu pomocy, jaka może zostać przyznana przez to państwo.

Co się tyczy proporcjonalności kryterium prawa pobytu, weryfikacja przez władze krajowe w ramach przyznawania rozpatrywanych świadczeń społecznych, czy wnioskodawca nie znajduje się nielegalnie na jego terytorium, winna być rozumiana jako przypadek badania legalności pobytu obywatela Unii zgodnie z art. 14 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2004/38 w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, przez co musi również spełniać określone tam wymogi.

W konsekwencji, gdy tylko w wypadku wątpliwości organy krajowe przeprowadzają konieczne weryfikacje celem ustalenia, czy wnioskodawca spełnia warunki przewidziane w dyrektywie 2004/38, w szczególności określone w jej art. 7, a tym samym czy przysługuje mu legalne prawo pobytu na terytorium tego państwa członkowskiego w rozumieniu tej dyrektywy, wspomniane ustawodawstwo krajowe nie stanowi dyskryminacji zakazanej na mocy art. 4 rozporządzenia nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

(por. pkt 76, 79–82, 84, 86)