ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 7/11

Skarga wniesiona w dniu 30 października 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Malty

(Sprawa C-557/15)

(2016/C 007/18)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes, K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Malty

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że przyjmując uregulowanie w sprawie odstępstwa, które zezwala na chwytanie siedmiu gatunków dzikich zięb (zięba zwyczajna Fringilla coelebs, makolągwa Carduelis cannabina, szczygieł Carduelis carduelis, dzwoniec Carduelis chloris, grubodziób zwyczajny Coccothraustes coccothraustes, kulczyk zwyczajny Serinus serinus i czyżyk Carduelis spinus), Republika Malty uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 5 lit. a) i e) oraz art. 8 ust. 1 wraz z załącznikiem IV pkt a), w związku z art. 9 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (1);

— obciążenie Republiki Malty kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Malta wprowadziła uregulowanie w sprawie odstępstwa zezwalające na chwytanie siedmiu gatunków dzikich zięb w 2014, zgodnie z którym to uregulowaniem zezwoliła na okresy chwytania w 2014 r. i w 2015 r.

Dyrektywa 2009/147 zobowiązuje państwa członkowskie do zakazania chwytania i przetrzymywania dzikich ptaków niewymienionych w załączniku II, takich jak zięby, o których tu mowa, oraz do chwytania dzikich ptaków za pomocą nieselektywnych środków takich jak sidła i sieci. Wszelkie odstępstwa od tych zakazów podlegają ścisłym warunkom określonym w art. 9 dyrektywy.

Komisja uważa, że maltańskie uregulowanie w sprawie odstępstwa zezwalające na chwytanie siedmiu gatunków zięb jest niezgodne z art. 5 lit. a) i e) oraz art. 8 ust. 1 w związku z załącznikiem IV pkt a) dyrektywy.

Komisja stoi na stanowisku, że Malta nie udowodniła, iż warunki odstępstwa określone w art. 9 ust. 1 dyrektywy są spełnione. Po pierwsze, Malta nie wykazała braku innego zadowalającego rozwiązania, jak wymaga zdanie wprowadzające do art. 9 ust. 1 dyrektywy. Po drugie, maltańskie uregulowanie w sprawie odstępstwa nie zawiera uzasadnienia w odniesieniu do rzekomego braku innego zadowalającego rozwiązania. Po trzecie, Malta nie wykazała, że zezwolona działalność stanowi „legalne wykorzystywanie” w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy. Po czwarte, Malta nie wykazała zgodności spornego uregulowania z wymogiem określonym w art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy, w myśl którego to wymogu odstępstwo może dotyczyć tylko „mał[ej] ilośc[i]” ptaków. Po piąte, Malta nie udowodniła, że zezwolenie zostaje udzielone „przy zachowaniu ściśle nadzorowanych warunków”, jak wymaga art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy.

(1) Dz.U. L 20, s. 7.
—

stwierdzenie nieważności w całości lub w części art. 1 ust. 1 lit. c), art. 1 ust. 2 lit. f), art. 2 ust. 1 lit. c) i e) oraz art. 2 ust. 2 lit. c) i e) decyzji Komisji z dnia 5 grudnia 2012 r. w sprawie COMP/39.437 – Kineskopy do telewizorów i monitorów komputerowych (zwanej dalej „decyzją”) w zakresie, w jakim wymienione artykuły dotyczą KPNV, lub obniżenie grzywien nałożonych na KPNV w art. 2 ust. 1 lit. c) i e) oraz art. 2 ust. 2 lit. c) i e) decyzji;
4)

Jeżeli na pytania pierwsze i drugie lit. b) zostanie udzielona odpowiedź przecząca: Czy państwo członkowskie może dokonać transpozycji art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW do swego prawa krajowego w ten sposób, że dla odmowy wydania w celu wykonania kary osoby stale przebywającej w państwie członkowskim wykonującym nakaz, będącej obywatelem innego państwa członkowskiego, ustanawia warunek, by państwo członkowskie wykonujące nakaz miało jurysdykcję w odniesieniu do czynów wskazanych w europejskim nakazie aresztowania i by nie występowały faktyczne przeszkody dla (ewentualnego) ścigania karnego w państwie członkowskim wykonującym nakaz osoby stale tam przebywającej z powodu tych czynów (takie jak odmowa państwa członkowskiego wystawiającego nakaz, by przekazać państwu członkowskiemu wykonującemu nakaz akta sprawy karnej), podczas gdy nie ustanawia ono takiego warunku dla odmowy wydania w celu wykonania kary obywatela państwa członkowskiego wykonującego nakaz?
—

uchylenie wyroku Sądu: (i) w zakresie, w jakim Sąd stwierdził w tym wyroku, że decyzja Komisji C(2012) 8839 final z dnia 5 grudnia 2012 r. dotycząca postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.437 – Kineskopy do telewizorów i monitorów komputerowych) nie naruszyła prawa Panasonica do obrony oraz prawa do bycia wysłuchanym w okresie przed dniem 10 lutego 2003 r; lub (ii) w zakresie w jakim nie stwierdził on nieważności w całości lub w części ustalenia poczynionego w art. 1 ust. 2 lit. c) i e) decyzji, że Panasonic i MTPD uczestniczyły w naruszeniu w okresie od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 12 czerwca 2006 r.;
2)

Czy art. 24 ust. 1 akapit piąty lit. c) dyrektywy 2009/103 i art. 3 ust. 1 i 4 przepisów wewnętrznych (łącznie lub odrębnie, lecz bez ograniczania się do ww. przepisów) należy rozumieć i interpretować w ten sposób, że przed wydaniem ostatecznej decyzji o wypłacie odszkodowania za szkodę poniesioną przez stronę poszkodowaną biuro A musi poinformować w jasny i zrozumiały sposób (także uwzględniwszy język, w jakim dostarczane są informacje) osobę odpowiedzialną i właściciela pojazdu (jeśli nie jest to ta sama osoba) o wszczęciu procedury zaspakajania roszczeń i jej przebiegu oraz zapewnić im odpowiedni czas na przedłożenie uwag lub zastrzeżeń dotyczących decyzji, jaka ma być wydana w odniesieniu do wypłaty odszkodowania i jego wysokości?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 27/19

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 13 listopada 2015 r. – Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs/British Film Institute

(Sprawa C-592/15)

(2016/C 027/23)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

Strona pozwana: British Film Institute

Pytania prejudycjalne

1) Czy sformułowanie art. 13 część A ust. 1 lit. n) szóstej dyrektywy (1), w szczególności wyrażenie „niektóre usługi kulturalne”, jest wystarczająco zrozumiałe i precyzyjne, tak iż art. 13 część A ust. 1 lit. n) ma skutek bezpośredni, aby objąć zwolnieniem świadczenie tych usług kulturalnych przez instytucje prawa publicznego lub inne uznane instytucje kulturalne, takich jak usługi świadczone przez pozwanego w niniejszej sprawie, w braku jakichkolwiek krajowych przepisów implementujących?

2) Czy sformułowanie art. 13 część A ust. 1 lit. n) szóstej dyrektywy, w szczególności wyrażenie „niektóre usługi kulturalne”, przyznaje państwom członkowskim swobodę uznania przy ich stosowaniu za pomocą przepisów implementujących, a jeśli tak, to jaką swobodę?

3) Czy te same wnioski mają zastosowanie do art. 132 ust. 1 lit. n) głównej dyrektywy VAT (2)?

(1) Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).

(2) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).
—

że publiczność może również bez odtwarzacza medialnego uzyskać dostęp do serwisów internetowych i co za tym idzie – do udostępnionych w nich bez zgody podmiotów praw autorskich utworów chronionych prawem autorskim?
2)

Czy wskazane w poprzednim pytaniu przepisy – mając na względzie zasady neutralności podatkowej i proporcjonalności – należy interpretować w ten sposób, że dane państwo członkowskie jest uprawnione do traktowania we wskazany powyżej sposób braku rachunkowego księgowania dokumentów podatkowych odnoszących się do otrzymanych przez podatnika podlegających opodatkowaniu dostaw, przy uwzględnieniu realizacji tego samego celu?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 27/27

Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 10 września 2015 r. w sprawie T-91/14, Schniga GmbH przeciwko Wspólnotowemu Urzędowi Odmian Roślin, wniesione w dniu 23 listopada 2015 r. przez Schniga GmbH

(Sprawa C-625/15 P)

(2016/C 027/31)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Schniga GmbH (przedstawiciele: G. Würtenberger, R. Kunze, Rechtsanwälte)

Druga strona postępowania: Wspólnotowy Urząd Odmian Roślin, Brookfield New Zealand Ltd, Elaris SNC

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

— uchylenie wyroku Sądu wydanego w dniu 10 września 2015 r. w sprawach połączonych T-91/14 i T-92/14;

— obciążenie CPVO i interwenientów kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Sąd naruszył prawo w zastosowaniu art. 7 rozporządzenia nr 2100/94 (1) w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (zwanego dalej: WSOOR) oraz art. 22 i 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1239/95 (2) z dnia 31 maja 1995 r.

Sąd dokonał błędnej oceny kompetencji prezesa Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin przy wpisaniu dodatkowych właściwości przy badaniu odmiany, której ma być przyznane wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin.

Sąd dokonał błędnej oceny kwalifikacji prawnej protokołów technicznych i wytycznych stosowanych przy badaniu technicznym wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, co wiązało się z błędną oceną terminie, w którym prezesa Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin może zdecydować, że może zostać uwzględniona nowa właściwość w celu określenia odrębności nowej odmiany.

Sąd dopuścił się błędu w ocenie skutków stosowania zasad pewności prawa, obiektywizmu Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin i równego traktowania w odniesieniu do decyzji prezesa Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin przy badaniu nowej odmiany.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (Dz.U. L 227, s. 1)

(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1239/95 z dnia 31 maja 1995 r. ustanawiające zasady wykonawcze stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w odniesieniu do postępowania przed Wspólnotowym Urzędem Odmian Roślin (Dz.U. L 121, s. 37)
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 38/26

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 5 listopada 2015 r. – X/Staatssecretaris van Financiën

(Sprawa C-570/15)

(2016/C 038/38)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: X

Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

Pytanie prejudycjalne

Według jakiego kryterium lub jakich kryteriów należy badać, które ustawodawstwo jest w świetle rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) właściwe w przypadku pracownika zamieszkałego w Belgii, który wykonuje zdecydowanie większą część pracy dla swojego pracodawcy w Niderlandach i dodatkowo świadczy 6,5 % tej pracy w danym roku w Belgii – w domu i u klientów – przy czym w grę nie wchodzi stały wzór, zaś pracownik nie dokonał żadnych uzgodnień ze swoim pracodawcą w kwestii wykonywania pracy w Belgii?

(1) Rozporządzenie Rady z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 1, s. 35).
3.

Przedmiot odwołania wniesionego do izby odwoławczej ograniczał się do ustalenia, czy używanie przez spółkę Inditex znaku towarowego ZARA dla usług transportu i dystrybucji towarów dostarczanych przez tę spółkę franczyzobiorcom mogło być uznane za używanie publiczne, w przeciwieństwie do używania prywatnego wewnątrz przedsiębiorstwa, a tym samym, czy można było uznać, że miało miejsce rzeczywiste używanie znaku towarowego. W konsekwencji istnienie używania samego w sobie znaku towarowego ZARA dla usług transportu i dystrybucji świadczonych przez uprawnioną ze znaku towarowego było faktem pozaspornym i nie było roztrząsane na drodze administracyjnej.
1)

Czy art. 21 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 (1) z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (wersja ujednolicona) należy interpretować w ten sposób, że skutkuje on skróceniem okresu ważności dodatkowego świadectwa ochronnego, które zostało wydane w państwie członkowskim zgodnie z prawem krajowym przed jego przystąpieniem do Unii Europejskiej i którego okres ważności w odniesieniu do aktywnego składnika według wskazań zawartych w tym świadectwie przekraczałby 15 lat od chwili wydania pierwszego zezwolenia na obrót w Unii Europejskiej produktem leczniczym składającym się z tego aktywnego składnika lub go zawierającym?
—

o stwierdzenie, że: — powierzając organowi dochodzeniowemu kontrolę systemu kolejowego, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, ciążącym na niej na mocy art. 19 ust. 1 dyrektywy 2004/49/WE; — nie gwarantując, że organ dochodzeniowy rozpoczyna dochodzenie nie później niż jeden tydzień po otrzymaniu raportu dotyczącego wypadku lub incydentu, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, ciążącym na niej na mocy art. 21 ust. 3 dyrektywy 2004/49/WE; — nie gwarantując, że końcowy raport z dochodzenia jest przedkładany właściwym stronom wymienionym w art. 22 ust. 3 dyrektyw 2004/49/WE, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, ciążącym na niej na mocy art. 23 ust. 2 dyrektywy 2004/49/WE; — nie gwarantując, że organ dochodzeniowy kieruje rekomendacje w zakresie bezpieczeństwa do władz bezpieczeństwa, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, ciążącym na niej na mocy art. 25 ust. 2 dyrektywy 2004/49/WE; — nie zobowiązując władz bezpieczeństwa do podjęcia działań w celu zapewnienia, że rekomendacje w zakresie bezpieczeństwa zostały właściwie potraktowane i zrealizowane, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, ciążącym na niej na mocy art. 25 ust. 2 dyrektywy 2004/49/WE; — nie zobowiązując władz bezpieczeństwa do przedstawienia przynajmniej co rocznie zwrotnego raportu o środkach podjętych bądź planowanych do podjęcia jako reakcja na rekomendacje, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, ciążącym na niej na mocy art. 25 ust. 3 dyrektywy 2004/49/WE;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 27/15

Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Czeska

(Sprawa C-581/15)

(2016/C 027/19)

Język postępowania: czeski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: Z. Malůšková, J. Hottiaux, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Czeska

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że nie prowadząc krajowego rejestru elektronicznego przedsiębiorców transportu drogowego oraz nie ustanawiając połączenia go z krajowymi rejestrami elektronicznymi innych państw członkowskich, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 16 ust. 1 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE;

— obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi Komisja podnosi następujące argumenty:

Republika Czeska do dnia 30 czerwca 2015 r., to znaczy do dnia upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii, nie stworzyła krajowego rejestru elektronicznego przedsiębiorców transportu drogowego oraz nie ustanowiła połączenia go z krajowymi rejestrami elektronicznymi innych państw członkowskich, jak powinno to nastąpić zgodnie z art. 16 ust. 1 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (1).

(1) Dz.U. L 300, s. 51.
1.

W ramach pierwszego zarzutu odwołania Republika Słowacka podnosi, że Sąd naruszył prawo w odniesieniu do (i) charakteru żądanych środków finansowych i zastosowania aktów prawnych dotyczących zasobów własnych i odnoszącego się do tego orzecznictwa, (ii) kryterium istnienia uprawnienia instytucji do oceny zaskarżalnego charakteru kwestionowanego aktu i (iii) prawa dostępu do sądu i pilnego charakteru sytuacji.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 27/19

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Queen’s Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 13 listopada 2015 r. – The Gibraltar Betting and Gaming Association Limited/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, Her Majesty’s Treasury

(Sprawa C-591/15)

(2016/C 027/22)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court of Justice Queen’s Bench Division (Administrative Court)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: The Gibraltar Betting and Gaming Association Limited

Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, Her Majesty’s Treasury

Pytania prejudycjalne

1. Dla potrzeb art. 56 TFUE oraz w kontekście konstytucyjnej relacji pomiędzy Gibraltarem a Zjednoczonym Królestwem: 1.1. Czy dla potrzeb prawa Unii Gibraltar i Zjednoczone Królestwo powinny być traktowane jakby wchodziły w skład jednego państwa członkowskiego, w związku z czym art. 56 TFUE nie ma zastosowania, z wyjątkiem sytuacji, w jakich może mieć on zastosowanie wobec aktu wewnętrznego? Alternatywnie: 1.2. Uwzględniając przepis art. 355 ust. 3 TFUE, czy Gibraltar posiada konstytucyjny status odrębnego względem Zjednoczonego Królestwa terytorium w ramach Unii, skutkujący tym, że dla potrzeb art. 56 TFUE świadczenie usług pomiędzy Gibraltarem a Zjednoczonym Królestwem należy traktować jako wymianę handlową wewnątrz Unii? Alternatywnie: 1.3. Czy Gibraltar należy traktować jako państwo trzecie lub jako terytorium trzecie w taki sposób, że prawo Unii ma zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do wymiany handlowej pomiędzy Gibraltarem a Zjednoczonym Królestwem w sytuacji, gdy prawo Unii ma zastosowanie pomiędzy państwem członkowskim a państwem niebędącym państwem członkowskim? Alternatywnie: 1.4. Czy dla potrzeb art. 56 TFUE relację konstytucyjną pomiędzy Gibraltarem a Zjednoczonym Królestwem należy traktować w jeszcze inny sposób?

2. Czy krajowe przepisy prawa podatkowego o takich cechach jak cechy nowego systemu podatkowego stanowią ograniczenie prawa do swobodnego przepływu usług dla potrzeb art. 56 TFUE?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 48/7

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 5 lutego 2015 r. w sprawie T-78/13 Red Bull/OHIM), wniesione w dniu 14 kwietnia 2015 r. przez Sun Mark Ltd and Bulldog Energy Drink Ltd

(Sprawa C-206/15 P)

(2016/C 048/11)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Sun Mark Ltd and Bulldog Energy Drink Ltd (przedstawiciele: A. Meskarian, solicitor, S. Zaiwalla, solicitor, T. Sampson, barrister)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Postanowieniem z dnia 24 listopada 2015 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) orzekł, że odwołanie jest niedopuszczalne.
1.

Rząd węgierski uważa, że art. 78 ust. 3 TFUE nie daje Radzie podstawy prawnej odpowiedniej dla przyjęcia zaskarżonej decyzji. Art. 78 ust. 3 TFUE nie upoważnia Rady do przyjęcia aktu ustawodawczego ani tym samym przyjęcia środków ustanowionych w zaskarżonej decyzji, konkretnie tych, które oznaczają wiążący wyjątek w odniesieniu do aktu ustawodawczego, w niniejszym przypadku rozporządzenia (UE) nr 604/2013 (2). Z punktu widzenia treści zaskarżona decyzja stanowi akt ustawodawczy – jako że ustanawia wyjątek od w odniesieniu do rozporządzenia nr 604/2013 – i dlatego jej przyjęcie nie może opierać się na art. 78 ust. 3 TFUE, który upoważnia Radę jedynie do przyjmowania aktów w procedurze nieustawodawczej, a zatem aktów niebędących aktami ustawodawczymi. Na wypadek gdyby okazało się, że mimo tego, co tu podniesiono, art. 78 ust. 3 TFUE owszem, może stanowić podstawę przyjęcia aktu prawnego oznaczającego wyjątek od aktu ustawodawczego, rząd węgierski uważa, że wyjątek ten nie może być tego rodzaju, by miał wpływ na istotę aktu ustawodawczego i pozbawiał treści jego podstawowe przepisy, co ma miejsce w przypadku zaskarżonej decyzji.
3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia mających zastosowanie postanowień proceduralnych regulujących procedurę ustawodawczą, takich jak art. 10 ust. 1 i 2 TUE, art. 13 ust. 2 TUE oraz zasad demokracji przedstawicielskiej, równowagi instytucjonalnej i dobrej administracji Na wypadek gdyby Trybunał miał dojść – pomimo argumentów przedstawionych przez Republikę Słowacką w ramach zarzutu drugiego – do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została przyjęta w procedurze ustawodawczej (quod non), Republika Słowacka powołuje się posiłkowo na naruszenia mających zastosowanie postanowień proceduralnych zawartych w art. 16 ust. 8 TUE, art. 15 ust. 2 TFUE, art. 78 ust. 3 TFUE, art. 3 i 4 protokołu nr 1, art. 6 i 7 ust. 1 i 2 protokołu nr 2, jak też na naruszenie art. 10 ust. 1 i 2 TUE i art. 13 ust. 2 TUE i zasad demokracji przedstawicielskiej, równowagi instytucjonalnej i dobrej administracji. Konkretnie doszło do naruszenia wymagań jawności negocjacji i głosowania w Radzie z ograniczeniem udziału parlamentów krajowych w procesie przyjęcia zaskarżonej decyzji i z naruszeniem wymogu konsultacji z Parlamentem Europejskim.