34

W tych okolicznościach Consiglio di Stato (rada stanu) postanowiła zawiesić postępowanie w sprawach C‑54/17 i C‑55/17 i skierować do Trybunału identycznie w obu tych sprawach brzmiące następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy art. 8 i 9 dyrektywy 2005/29 stoją na przeszkodzie takiej wykładni odpowiednich krajowych przepisów transponujących (ustanowionych, odpowiednio, przez art. 24 i 25 kodeksu konsumenta), zgodnie z którą uznaje się, że podlega zakwalifikowaniu jako »bezprawny nacisk« i w konsekwencji, jako »agresywna praktyka handlowa« mogąca »w istotny sposób« ograniczyć swobodę wyboru lub postępowania przeciętnego konsumenta zachowanie operatora telefonicznego, które polega na braku poinformowania konsumenta o uprzednim zainstalowaniu na karcie SIM określonych usług telefonicznych (to znaczy usługi poczty głosowej lub dostępu do Internetu), szczególnie w sytuacji, w której samemu operatorowi telefonicznemu nie zarzuca się żadnego innego materialnego odmiennego zachowania? 2) Czy pkt 29 załącznika I do dyrektywy 2005/29 [transponowany do prawa wewnętrznego przez art. 26 ust. 1 lit. f)] może być interpretowany w ten sposób, że mamy do czynienia z »niezamówioną dostawą« wówczas, gdy operator telefonii komórkowej żąda od swojego klienta zapłaty za usługi poczty głosowej lub dostępu do Internetu w sytuacji charakteryzującej się następującymi elementami: – operator telefoniczny w momencie zawierania umowy telefonii komórkowej nie poinformował prawidłowo konsumenta o okoliczności, że usługi poczty głosowej i dostępu do Internetu zostały uprzednio zainstalowane na kacie SIM z takim skutkiem, że wspomniane usługi mogą być używane przez konsumenta bez dokonywania ustawień w tym celu (setting); – w celu rzeczywistego korzystania z tych usług konsument musi jednak dokonać koniecznych do tego czynności (na przykład wybrać numer poczty głosowej lub wprowadzić polecenia, które pozwalają na połączenie z Internetem); – zarzuty wobec operatora nie dotyczą ani trybów technicznych czy operacyjnych konkretnego korzystania z usług przez konsumenta, ani też informacji dotyczącej tych trybów oraz cen za same usługi, a jedynie braku informacji dotyczącej uprzedniego zainstalowania tych usług na karcie SIM? 3) Czy cel dyrektywy »ogólnej« 2005/29, jakim jest »sieć zabezpieczeń« dla ochrony konsumentów, a także motyw 10 i art. 3 ust. 4 tej dyrektywy stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które wiąże ocenę przestrzegania szczególnych obowiązków przewidzianych w dyrektywie sektorowej [o usłudze powszechnej] w celu ochrony użytkowników z zakresem zastosowania dyrektywy ogólnej 2005/29 w przedmiocie nieuczciwych praktyk handlowych, wyłączając w konsekwencji interwencję organu właściwego do zwalczania naruszenia dyrektywy sektorowej w każdym przypadku, kiedy naruszenie to może stanowić również nieprawidłową lub nieuczciwą praktykę handlową? 4) Czy zasadę szczególności ustanowioną w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29 należy rozumieć jako zasadę regulującą stosunki pomiędzy regulacjami (regulacją ogólną i regulacją sektorową) lub stosunki pomiędzy przepisami prawa (przepisy prawa ogólne i przepisy prawa szczególne), lub jeszcze stosunki pomiędzy niezależnymi organami odpowiedzialnymi za regulację odpowiednich sektorów i nadzór nad nimi? 5) Czy pojęcie »kolizji«, o którym mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29, można uznać za spełnione tylko w przypadku radykalnej sprzeczności pomiędzy przepisami uregulowania w przedmiocie nieuczciwych praktyk handlowych i innymi przepisami wywodzącymi się z prawa Unii, które regulują specyficzne zagadnienia sektorowe praktyk handlowych, czy też wystarcza, aby omawiane przepisy przewidywały system niezgodny z uregulowaniem w przedmiocie nieuczciwych praktyk handlowych, powodując w ten sposób kolizję przepisów (Normenkollision) w konkretnym przypadku? 6) Czy pojęcie »przepisów prawnych [Unii]«, o którym mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29, uwzględnia jedynie przepisy zawarte w rozporządzeniach i dyrektywach europejskich oraz w aktach dokonujących ich bezpośredniej transpozycji, czy też obejmuje ono także przepisy ustawowe i wykonawcze wdrażające zasady prawne [Unii]? 7) Czy zasada szczególności, przewidziana w motywie 10 i art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29 oraz art. 20 i 21 dyrektywy [o usłudze powszechnej], a także art. 3 i 4 [dyrektywy ramowej] stoją na przeszkodzie takiej wykładni odpowiednich krajowych przepisów transponujących, zgodnie z którą uznaje się, że ilekroć w sektorze regulowanym, objętym sektorowym uregulowaniem dotyczącym ochrony konsumentów przyznającym uprawnienia regulacyjne i sankcyjne organowi sektorowemu, dochodzi do zachowania objętego pojęciem »agresywnej praktyki« w rozumieniu art. 8 i 9 dyrektywy 2005/29 lub »agresywnej w każdych okolicznościach« w rozumieniu załącznika I do dyrektywy 2005/29, zawsze musi znaleźć zastosowanie uregulowanie ogólne w przedmiocie nieuczciwych praktyk, i to także wtedy, kiedy istnieje uregulowanie sektorowe przyjęte w ochronie konsumentów i oparte na założeniach prawa Unii, które reguluje te same »agresywne praktyki« i »praktyki agresywne w każdych okolicznościach« lub w każdym razie te same »praktyki nieuczciwe«?”.