ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Czy powództwo, którego przedmiotem jest naruszenie unijnego znaku towarowego [art. 96 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) zmienionego rozporządzeniem (UE) nr 2015/2424] oparte na zarzucie zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze [art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 zmienionego rozporządzeniem (UE) nr 2015/2424] może zostać oddalone, jeżeli pozwany wytoczył wprawdzie uzasadnione tym powództwo wzajemne o unieważnienie unijnego znaku towarowego [art. 99 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 zmienionego rozporządzeniem nr 2015/2424], ale sąd nie orzekł jeszcze w przedmiocie tego powództwa wzajemnego?
4)

W przypadku uznania, że oba świadczenia są tego samego rodzaju, i przy założeniu, że ani przy ustalaniu wysokości hiszpańskiej renty z tytułu niezdolności do pracy, ani dodatku do niej nie zostały uwzględnione okresy składkowe w innym państwie, czy należy przyjąć, że dodatek w wysokości 20 % podstawy wymiaru hiszpańskiej renty z tytułu trwałej całkowitej niezdolności do pracy jest świadczeniem, do którego mają zastosowanie normy zapobiegające zbiegowi praw, skoro jego wysokość nie zależy od długości okresów ubezpieczenia lub zamieszkania w rozumieniu art. 46b ust. 2 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i w art. 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 883/2004? Czy można stosować normę zapobiegającą zbiegowi praw, mimo iż świadczenie nie jest wymienione w części D załącznika IV do rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 ani w załączniku IX do rozporządzenia (WE) nr 883/2004?
3)

W przypadku udzielenia na pytania pierwsze i drugie odpowiedzi, że dyrektywa nie stoi na przeszkodzie temu, aby wartość dodana wynikająca z wymiany papierów wartościowych została opodatkowana w chwili późniejszego zbycia papierów wartościowych otrzymanych przy wymianie, nawet wówczas, gdy obydwie transakcje nie należą do właściwości podatkowej tego samego państwa członkowskiego, czy państwo członkowskie, w którym wartość dodana z tytułu wymiany została objęta odroczeniem podatkowym, może opodatkować wartość dodaną objętą odroczeniem przy tym zbyciu, z zastrzeżeniem mających zastosowanie postanowień dwustronnej umowy w sprawie opodatkowania, bez uwzględnienia wyniku zbycia, gdy wynik ten stanowi wartość ujemną? Pytanie to zostało postawione zarówno w świetle dyrektywy z dnia 23 lipca 1990 r., jak i w świetle swobody przedsiębiorczości zagwarantowanej w art. 43 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, obecnie art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ponieważ podatnik mający swoje miejsce zamieszkania dla celów podatkowych we Francji podczas transakcji wymiany i podczas operacji zbycia papierów wartościowych mógłby skorzystać, na warunkach przypomnianych w pkt 4 niniejszego postanowienia, z opodatkowania wartości ujemnej zbycia.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 392/12

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 26 maja 2016 r. w sprawach połączonych T-479/11 i T-157/12, wniesione w dniu 4 sierpnia 2016 r. przez Komisję Europejską

(Sprawa C-438/16 P)

(2016/C 392/15)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i D. Grespan, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Republika Francuska, IFP Énergies nouvelles

Żądania wnoszącej odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 26 maja 2015 r. w sprawach połączonych T-479/11 i T-157/12, Republika Francuska i IFP Energies nouvelles/Komisja Europejska;

— odesłanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd i orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania Komisja podnosi trzy zarzuty, przy czym wszystkie one dotyczą naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, a ściślej naruszeń prawa odnoszących się do sposobu wykazania, że po stronie przedsiębiorstwa powstała korzyść w postaci dorozumianej i nieograniczonej gwarancji wynikającej z jego statusu.

W ramach zarzutu pierwszego Komisja twierdzi, że Sąd błędnie zinterpretował pojęcie systemu pomocy oraz błędnie nie wziął pod uwagę zdolności środka do przysporzenia korzyści, a tym samym naruszył prawo w odniesieniu do charakteru dowodu, jaki powinna przedstawić Komisja w celu wykazania, że po stronie przedsiębiorstwa powstała korzyść wynikająca z posiadania przez nie statusu przedsiębiorstwa publicznego o charakterze przemysłowo-handlowym.

Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa, jakiego dopuścił się Sąd w odniesieniu do zakresu wzruszalnego domniemania istnienia korzyści wynikającej z dorozumianej i nieograniczonej gwarancji, a także zarzutu zmierzającego do obalenia tego domniemania.

Zarzut trzeci dotyczy naruszenia przez Sąd prawa w odniesieniu do zakresu zastosowania domniemania korzyści wynikającej z nieograniczonej gwarancji: zgodnie z logiką domniemanie to powinno mieć zastosowanie także do stosunków przedsiębiorstwa, któremu gwarancja została przyznana, z jego dostawcami i klientami.
1)

Czy art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 75/363/EWG (1), zmieniony dyrektywą 82/76/EWG (2) oraz wspomniany w nim załącznik należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie dla przepisu krajowego takiego jak mający zastosowanie w sprawie w postępowaniu głównym, który uzależnia przyznanie wynagrodzenia dla lekarzy odbywających szkolenie specjalistyczne od złożenia przez lekarza będącego beneficjentem, oświadczenia o zobowiązaniu do świadczenia przez co najmniej pięć lat pracy na rzecz publicznej służby zdrowia autonomicznej prowincji Bolzano w okresie dziesięciu lat od dnia uzyskania specjalizacji i że w wypadku całkowitego niewykonania zobowiązania zgadza się wyraźnie, aby autonomiczna prowincja Bolzano, jako podmiot finansujący wynagrodzenie, otrzymała zwrot kwoty do wysokości 70 % przyznanej zapomogi wraz z ustawowymi odsetkami naliczanymi od momentu wypłaty przez administrację prowincji poszczególnych wkładów?
2)

Czy wykładnia, zgodnie z którą w przypadku tych pracowników pracodawca ma swobodę wyboru w odniesieniu do poszczególnych tygodni tych ich dni, na które mają wypadać przysługujące temu pracownikowi dni wolne, efektem czego pracownik ten może zostać zobowiązany do pracowania przez dziesięć kolejnych dni nie nabywając przy tym uprawnienia do wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych, jest zgodna z tymi dyrektywami i zawartymi w nimi przepisami?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 392/6

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 22 lipca 2016 r. – Ypourgos Esoterikon, Ypourgos Paideias kai Thriskevmaton/Maria-Eleni Kalliri

(Sprawa C-409/16)

(2016/C 392/08)

Język postępowania: grecki

Sąd odsyłający

Symvoulio tis Epikrateias

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Ypourgos Esoterikon, Ypourgos Paideias kai Thriskevmaton

Druga strona postępowania: Maria-Eleni Kalliri

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 1 ust. 1 dekretu prezydenckiego 90/2003, który zmienił art. 2 ust. 1 dekretu prezydenckiego 4/1995, zgodnie z którym kandydaci cywilni do szkół dla urzędników i funkcjonariuszy policji akademii policyjnej muszą, obok innych warunków, „posiadać wzrost (mężczyźni i kobiety) co najmniej 1 metr i 70 centymetrów”, jest zgodny z przepisami dyrektyw 76/207/EWG (1), 2002/73/WΕ (2) i 2006/54/WΕ (3), które zakazują wszelkiej pośredniej dyskryminacji ze względu na płeć w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego i warunków pracy w sektorze publicznym (chyba że takie faktycznie zróżnicowane traktowanie jest spowodowane czynnikami obiektywnie uzasadnionymi i niezwiązanymi z jakąkolwiek dyskryminacją ze względu na płeć oraz nie wykracza ponad to, co jest właściwe i niezbędne dla osiągnięcia celu realizowanego za pomocą danego środka)?

(1) Dyrektywa 76/207/EWG w sprawie wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy, (Dz.U. 1976, L 39, s. 40).

(2) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/73/WE z dnia 23 września 2002 r. zmieniająca dyrektywę Rady 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (Dz.U. 2002, L 269, s. 15).

(3) Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2006, L 204, s. 23).
3)

Czy w przypadku niespełnienia wymogów formalnych ustanowionych w art. 226 dyrektywy VAT należy przyznawać prawo do odliczania podatku naliczonego we wszystkich przypadkach, w których nie doszło do oszustwa podatkowego albo podatnik nie wiedział lub nie mógł wiedzieć, że uczestniczy w oszustwie, czy też zgodnie z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań należy w takim przypadku zakładać, iż podatnik uczynił wszystko, co może być od niego w rozsądnym zakresie wymagane, aby sprawdzić prawidłowość podanych na fakturze danych?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 419/31

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ministarstvo pomorstva, prometa i infrastrukture — Uprava zračnog prometa, elektroničkih komunikacija i pošte (Chorwacja) w dniu 30 sierpnia 2016 r. – Hrvatska agencija za civilno zrakoplovstvo/Air Serbia A.D. Beograd, i Dane Kondič, direktor Air Serbia A.D. Beograd

(Sprawa C-476/16)

(2016/C 419/41)

Język postępowania: chorwacki

Sąd odsyłający

Ministarstvo pomorstva, prometa i infrastrukture – Uprava zračnog prometa, elektroničkih komunikacija i pošte

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Hrvatska agencija za civilno zrakoplovstvo

Strona pozwana: Air Serbia A.D. Beograd, i Dane Kondič, direktor Air Serbia A.D. Beograd

Pytanie prejudycjalne

Czy praktyka przewoźnika lotniczego strony stowarzyszonej umowy w sprawie ustanowienia Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego, polegająca na świadczeniu usług handlowego przewozu lotniczego pasażerów z państwa członkowskiego Unii Europejskiej poprzez jego państwo pochodzenia jako punkt transferowy, w którym pasażerowie przesiadają się wraz z ich bagażami do innego samolotu tego samego przewoźnika, do punktu docelowego w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie trzecim, na podstawie samodzielnego dokumentu przewozowego, na którym wymienione są dwa odrębne numery lotów, jest zgodna ogólnie z interpretacją prawa Unii i w szczególności z art. 3 ust. 1 lit. a) pkt i) protokołu VI znajdującego się w załączniku V do wielostronnej umowy w sprawie ustanowienia Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego?
3.

Czy art. 3 ust. 2 dyrektywy 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych (3) (zmienionej przez art. 117 dyrektywy 2014/59/UE) należy interpretować w ten sposób, że przyjęte przez krajowy organ administracji państwa członkowskiego pochodzenia jednostki objętej likwidacją umorzenie zobowiązań tejże jednostki – do których zastosowanie znajduje inne prawo krajowe – oraz obniżenie oprocentowania i odroczenie terminów płatności jest w pełni skuteczne bez potrzeby dochowywania jakichkolwiek dodatkowych formalności w państwie członkowskim, którego prawo znajduje zastosowanie do tych zobowiązań i w którym wierzyciel dotknięty tymi działaniami ma swoją siedzibę, czy też przywołany przepis wymaga by jednostka objęta likwidacją (spółka objęta likwidacją) była objęta podmiotowym zakresem stosowania dyrektywy 2014/59/UE (stosownie do pierwszego pytania prejudycjalnego), a przyjęty środek był objęty przedmiotowym zakresem stosowania dyrektywy 2014/59/UE? Czy sformułowanie „jest w pełni skuteczne bez potrzeby dochowywania jakichkolwiek dodatkowych formalności” oznacza, że sąd państwa członkowskiego orzekający o uznaniu środka przyjętego na podstawie prawa państwa członkowskiego pochodzenia jednostki objętej likwidacją w ramach stosowania prawa znajdującego zastosowanie do zobowiązań nie posiada żadnych uprawnień w zakresie oceny zgodności wskazanego powyżej środka z dyrektywą 2014/59/UE?
4)

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie: Jakie środki musi podjąć oferent produktu zasadniczo naruszającego wzór, którego dotyczy powództwo, aby obiektywnie zapewnić, że jego produkt może być nabywany wyłącznie do celów naprawy, a nie również do innych celów, jak rozbudowa lub indywidualizacja całego produktu? Czy wystarczy, a) że oferent włączy do prospektu sprzedaży informację, że sprzedaż jest dokonywana wyłącznie do celów naprawy, aby przywrócić pierwotną postać całego produktu, lub b) czy jest konieczne, aby oferent uzależnił dostawę od złożenia przez odbiorcę (podmiotu handlowego i konsumenta) pisemnego oświadczenia o wykorzystywaniu zaoferowanego produktu jedynie do celów naprawy?
4)

W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie, czy w konsekwencji art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 604/2013 należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on odesłania obywatela państwa trzeciego do państwa, w którym początkowo wjechał on na terytorium UE?
—

wycena musi odbywać się zgodnie z zasadą ostrożnej wyceny, w szczególności: — można uwzględniać jedynie zyski zrealizowane do dnia bilansowego; — należy uwzględnić wszystkie przewidywalne zobowiązania i potencjalne straty powstające w trakcie danego roku obrotowego lub roku poprzedniego, nawet jeżeli takie zobowiązania czy straty pojawiły się między datą bilansu a dniem, na który został on sporządzony [art. 31 ust. 1 lit. c) pkt aa) i bb) dyrektywy];
2)

Czy klauzulę 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony załączonego do dyrektywy 1999/70/WE należy interpretować w ten sposób, że to przysługujące administracji uprawnienie do samoorganizacji jest zawsze ograniczone zakazem dyskryminacji czy też zróżnicowanego traktowania jej pracowników, i dotyczy to zarówno urzędników, członków personelu tymczasowego, pracowników zatrudnionych na stanowiskach doradczych i pracowników służby cywilnej zatrudnionych na czas określony?
2.

Republika Grecka miała przyjąć środki konieczne do zbierania ścieków komunalnych i poddawania ich oczyszczaniu w regionie Thriasio Pedio (który obejmuje obszary mieszkalne Eleusis, Aspropyrgos, Magoula i Mandra) zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit drugi i art. 5 ust. 2 dyrektywy 91/271/EWG zmienionej dyrektywą 98/15/WE przed ich odprowadzeniem do obszaru wrażliwego zatoki Eleusis. System odprowadzania i oczyszczania ścieków komunalnych regionu Thriasio Pedio miał zostać zainstalowany do dnia 31 grudnia 1998 r. Ponadto do tego dnia ścieki komunalne miały być poddawane oczyszczaniu bardziej rygorystycznemu niż oczyszczanie wtórne („oczyszczanie trzeciego stopnia”) przed odprowadzaniem tych ścieków do obszarów wrażliwych.
b)

Po drugie, nie jest jasne, w jaki sposób sama okoliczność, iż amerykańscy producenci sprzedawali swój bioetanol krajowym przedsiębiorstwom handlowym/przedsiębiorstwom zajmującym się mieszaniem, które następnie odsprzedawały go w kraju lub wywoziły go w znaczących ilościach do Unii, przed nałożeniem cła, miałaby istotnie naruszyć ich pozycję na rynku. W celu wykazania istotnego naruszenia ich pozycji na rynku w związku z wprowadzeniem cła konieczne byłoby, aby skarżący określili przynajmniej wpływ ceł na poziom przywozu do Unii po nałożeniu ceł antydumpingowych. Jednakże skarżący nie udzielili żadnych informacji w tym zakresie, a zaskarżony wyrok również nie zawiera żadnych ustaleń w tym względzie. Stanowi to zarówno naruszenie prawa przy stosowaniu kryteriów bezpośredniego odziaływania, jak i brak uzasadnienia.
2)

Czy art. 168 lit. а) i art. 169 lit. а) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że podatnikowi zidentyfikowanemu w trybie art. 214 ust. 1 lit. e) dyrektywy [2006/112] nie przysługuje prawo do odliczenia naliczonego przez niego VAT w odniesieniu do otrzymanych świadczeń usług wykonanych przez podatników z innych państw członkowskich, w sytuacji gdy wykorzystuje on owe usługi do wykonywania świadczeń usług w innych państwach członkowskich i są spełnione pozostałe materialnoprawne i proceduralne wymogi wykonania prawa do odliczenia?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez la cour d'appel de Colmar (Francja) w dniu 29 sierpnia 2016 r. – Ministère public, Belu Dienstleistung GmbH & Co KG, Stefan Nikless

(Sprawa C-474/16)

(2016/C 441/11)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour d'appel de Colmar

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Ministère public, Belu Dienstleistung GmbH & Co KG, Stefan Nikless

Pytania prejudycjalne

Czy skutek przypisywany zaświadczeniu A 1, wydanemu przedsiębiorstwu pracy tymczasowej – zgodnie z art. 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1) – przez instytucję wyznaczoną przez władze państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo w dziedzinie zabezpieczenia społecznego nadal ma zastosowanie do sytuacji pracownika najemnego, jest wiążący, po pierwsze, dla instytucji i organów państwa przyjmującego, a po drugie, dla sądów tego państwa członkowskiego w przypadku stwierdzenia, że warunki wykonywania pracy przez pracownika najemnego w sposób oczywisty nie są objęte przedmiotowym zakresem zastosowania przepisów szczególnych z art. 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 883/2004?

(1) Dz.U. L 284, s. 1.
3)

Czy jeżeli program AGRO zostanie uznany za „program wieloletni” dla celów zastosowania przepisu zawartego w drugiej części akapitu drugiego art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE, EURATOM) nr 2988/95, to: — przedawnienie postępowań administracyjnych wszczętych w jego ramach podlega czteroletniemu terminowi przewidzianemu w art. 3 ust. 1? — czy jeżeli czteroletni termin upływa przed zakończeniem programu, dochodzi do przedawnienia, czy — z uwagi na postanowienia [drugiej] części akapitu drugiego art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE, EURATOM) nro 2988/95, dies ad quem terminu przedawnienia rozciąga się na, to znaczy jest nim dzień „ostatecznego zakończenia [wieloletniego] programu”?
13)

Czy w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 8 kwietnia 2014 r. Digital Rights Ireland Ltd (C-293/12 i C-594/12, EU:C:2014:238, pkt 58–68 jak i sentencja), dostęp do danych zatrzymanych i ich użycie dokonane w ramach postępowania karnego na podstawie ogólnych zasad systemu zatrzymywania danych ustanowionego na mocy dyrektywy 2006/24 i/lub art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58, który to system spełnia założenia wyrażone w pkt 60, 61, 62, 67 i 68 rzeczonego wyroku, ale nie spełnia założeń, o których mowa w pkt 58,59, 63 i 64 tego wyroku, są zgodne z art. 7, 8 i 52 ust 1 karty. [to znaczy, system zatrzymywania, który, z jednej strony, wymaga uzyskania uprzedniego zezwolenia sądowego zgodnie z ustalonymi wymogami proceduralnymi i innymi wymogami o zasadniczym znaczeniu, a w szczególności w celach powstrzymywania, dochodzenia i ścigania dokładnie określonych i wymienionych przez ustawodawcę krajowego przestępstw, uznanych przez niego za poważne, i który to system gwarantuje skuteczną ochronę zatrzymanych danych przed ryzykiem nadużyć i przed jakimkolwiek dostępem do nich i wykorzystywaniem w sposób niedozwolony (zob. pkt 60, 61, 62, 67 i 68 rzeczonego wyroku), zaś z drugiej strony, umożliwia zatrzymanie danych a) wszystkich osób, które korzystają z usług łączności elektronicznej, mimo że nie występuje nawet dalekie powiązanie tych osób (oskarżonych lub podejrzanych) jakimkolwiek elementem z poważnym przestępstwem, przed wystąpieniem okoliczności, w odniesieniu do której zażądano informacji od dostawców usług łączności; b) zaś żądane dane nie muszą dotyczyć, przed wystąpieniem faktu stanowiącego przedmiot dochodzenia (i) określonego okres czasu lub określonego obszaru geograficznego lub określonego kręgu osób, które mogą być zaangażowane, w taki lub inny sposób, w poważne przestępstwo, ani (ii) osób, względem których zatrzymanie danych może, z innych powodów, przyczynić się do powstrzymywania, dochodzenia i ścigania poważnych przestępstw; c) przez okres czasu (w niniejszej sprawie 12 miesięcy), który zostaje określony bez dokonania rozróżnienia w jakikolwiek sposób pomiędzy kategoriami danych przewidzianymi w art. 5 omawianej dyrektywy 2006/24, na podstawie ich ewentualnej użyteczności w stosunku do zakładanego celu lub w zależności od zainteresowanych osób (zob. pkt 58, 59, 63 i 64 przytoczonego wyroku]?
iv.

Czy w celu zapewnienia skutecznej ochrony sądowej w zakresie objętym przepisami prawa Unii w dziedzinie ochrony środowiska sąd krajowy powinien interpretować prawo krajowe w sposób, który w możliwie najszerszym zakresie jest zgodny z celami określonymi w art. 9 ust. 3 Konwencji EKG ONZ o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzonej w Aarhus w dniu 25 czerwca 1998 r., (a) w toku postępowania, w którym kwestionowana jest ważność procedury udzielenia zezwolenia na inwestycję w związku z projektem będącym przedmiotem wspólnego zainteresowania wyznaczonym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 347/2013 (2) z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie wytycznych dotyczących transeuropejskiej infrastruktury energetycznej lub (b) w toku postępowania, w którym kwestionowana jest ważność procedury udzielenia zezwolenia na inwestycję, jeżeli przedmiotowa inwestycja oddziałuje na europejski teren wyznaczony na podstawie dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory? whether a national court, in order to ensure effective judicial protection in the fields covered by EU environmental law, should interpret its national law in a way which, to the fullest extent possible, is consistent with the objectives laid down in art. 9(3) of the UNECE Convention on Access to Information, Public Participation in Decision-Making and Access to Justice in Environmental Matters done at Aarhus on 25th June, 1998 (a) in a procedure challenging the validity of a development consent process involving a project of common interest that has been designated under Regulation No. 347/2013 of the European Parliament and of the Council of 17th April, 2013 on guidelines for trans-European energy infrastructure, and/or (b) in a procedure challenging the validity of a development consent process where the development affects a European site designated under Council Directive 92/43/EEC of 21st May, 1992 on the conservation of natural habitats and of wild fauna and flora;
1.

Sąd niesłusznie wymaga do tego, by znak towarowy miał charakter odróżniający, aby „różnił się w sposób znaczący od normy lub zwyczajów obowiązujących w danym sektorze”. Sąd stosuje kryterium trójwymiarowych znaków towarowych polegające na wyglądzie samych znaków, bez elementu graficznego lub słownego, które to kryterium jest bardziej surowe niż kryterium mającego zastosowanie do zwykłych znakowych towarowych. Kryterium to nie powinno było zostać zastosowane, ponieważ zgłoszony znak towarowy jest dwuwymiarowym znakiem towarowym, zawierającym element graficzny. Zastosowanie bardziej surowego kryterium jest sprzeczne z utrwalonym orzecznictwem.