19

W dalszej kolejności Sąd uwzględnił zarzut pierwszy i pierwszą część zarzutu drugiego, dotyczące, odpowiednio, naruszenia art. 4 załącznika V do regulaminu pracowniczego i art. 1e ust. 2 regulaminu pracowniczego, orzekając w pkt 38–56 omawianego wyroku w następujący sposób: „38 […] [Sąd do spraw Służby Publicznej] uznał, że art. 1e ust. 2 regulaminu pracowniczego […] wymaga, by przepisy regulaminu pracowniczego dotyczące organizacji czasu pracy, a w szczególności corocznego urlopu wypoczynkowego, były zgodne, a przynajmniej równoważne z minimalnymi wymaganiami określonymi w art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88, zgodnie z ich wykładnią sformułowaną w orzecznictwie Trybunału, a w szczególności w ww. wyroku w sprawach połączonych Schultz‑Hoff i in. […] 40 Należy jednak zwrócić uwagę, że dyrektywy adresowane są do państw członkowskich, a nie do instytucji Unii. Nie można w związku z tym uznać, że przepisy dyrektywy 2003/88 same z siebie nakładają na instytucje obowiązki w zakresie ich relacji z personelem […]. […] 42 Niemniej okoliczność, że dyrektywa nie jest sama z siebie wiążąca dla instytucji i że nie może służyć za podstawę zarzutu niezgodności z prawem przepisu regulaminu pracowniczego, nie wyklucza tego, żeby na przepisy lub zasady ustanowione w takiej dyrektywie można było się powoływać wobec instytucji, jeżeli one same stanowią jedynie szczególny wyraz podstawowych zasad traktatu [WE] i zasad ogólnych prawa, które bezpośrednio obowiązują instytucje (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 9 września 2003 r. w sprawie C-25/02 Rinke, Rec. s. I-8349, pkt 25–28 […]). 43 Dyrektywa mogłaby również wiązać instytucję wówczas, gdyby w ramach swojej niezależności organizacyjnej oraz w granicach regulaminu pracowniczego instytucja ta postanowiła wykonać szczególne zobowiązanie określone przez dyrektywę lub gdyby akt ogólny mający zastosowanie wewnętrzne sam odsyłał wyraźnie do przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii na podstawie traktatów (wyrok [Sądu do spraw Służby Publicznej] w sprawie F-65/07 Aayhan i in. przeciwko Parlamentowi, Zb.Orz.SP s. I-A-1-1054, II-A-1-567, pkt 116). […] 45 Jednakże powyższe wyjątki, zgodnie z którymi przepisy dyrektywy mogą w określonych okolicznościach pośrednio wiązać instytucję […], nie znajdują w niniejszym przypadku zastosowania. 46 W tym względzie należy zauważyć w pierwszej kolejności, […] że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego, o którym mowa w art. 7 dyrektywy 2003/88, należy uważać za zasadę prawa socjalnego Unii o szczególnej wadze, od której to zasady nie może być odstępstw i której wprowadzenie w życie przez właściwe władze krajowe może być dokonane tylko w granicach wyraźnie wytyczonych samą dyrektywą (zob. wyrok Trybunału z dnia 24 stycznia 2012 r. w sprawie C‑282/10 Dominguez pkt 16 i przytoczone tam orzecznictwo). 47 W drugiej kolejności należy zwrócić uwagę, że prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego zostało wyraźnie zapisane w art. 31 ust. 2 [karty], która na podstawie art. 6 ust. 1 TUE […] posiada tę samą moc prawną co traktaty (zob. podobnie wyroki Trybunału: z dnia 22 listopada 2011 r. w sprawie C-214/10 KHS, Zb.Orz. s. I-11757, pkt 37; z dnia 3 maja 2012 r. w sprawie C‑337/10 Neidel, pkt 40; z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie C‑78/11 ANGED, pkt 17). 48 W trzeciej kolejności prawa do corocznego urlopu wypoczynkowego nie można interpretować zawężająco (zob. ww. wyrok w sprawie ANGED, pkt 18 i przytoczone tam orzecznictwo). 49 Jednak nawet zakładając, że prawo do corocznego urlopu wypoczynkowego można postrzegać jako ogólną zasadę prawa, w rozumieniu orzecznictwa wskazanego w pkt 42 powyżej, która bezpośrednio obowiązuje instytucje i w świetle której można oceniać zgodność z prawem wydanego przez nie aktu, to w każdym razie nie można uznać, że art. 4 załącznika V do regulaminu pracowniczego pozbawił G. Stracka możliwości skorzystania z tego prawa. 50 Artykuł ten ogranicza się bowiem do określenia zasad przenoszenia urlopu i wypłacania ekwiwalentu za niewykorzystane dni corocznego urlopu wypoczynkowego, zezwalając na automatyczne przeniesienie dwunastu niewykorzystanych dni corocznego urlopu wypoczynkowego na następny rok oraz przewidując możliwość przeniesienia dni przekraczających ten limit, wyłącznie jeżeli brak wykorzystania corocznego urlopu wypoczynkowego wynika z wymagań służby. Tym samym nie można uznać, że art. 4 załącznika V do regulaminu pracowniczego uzależnia przyznanie lub wykorzystanie prawa do corocznego urlopu wypoczynkowego od warunku pozbawiającego to prawo jego istoty lub że jest on niezgodny z kontekstem systemowym i celem art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88. Co więcej, wymóg poddania przenoszenia niewykorzystanego corocznego urlopu wypoczynkowego i wypłaty ekwiwalentu za ten urlop określonym warunkom jest uzasadniony zarówno koniecznością uniknięcia nieograniczonej kumulacji niewykorzystanych urlopów, jak i ochroną interesów finansowych Unii. […] 52 Należy wreszcie podnieść, że w świetle brzmienia art. 1e ust. 2 regulaminu pracowniczego nie można uznać, iż przepis ten odpowiada sytuacji opisanej w pkt 43 powyżej, zgodnie z którą instytucje, poprzez jego umieszczenie w regulaminie pracowniczym, zamierzały jakoby wykonać szczególny obowiązek zawarty w dyrektywie 2003/88, lub też że umieszczenie w tym przepisie wzmianki o minimalnych wymaganiach mających zastosowanie na mocy środków przyjętych w dziedzinach higieny i bezpieczeństwa pracy zgodnie z traktatami stanowiło odesłanie do art. 7 ust. 1 wskazanej dyrektywy, ponieważ przedmiot tej ostatniej różni się od przedmiotu art. 1e regulaminu pracowniczego. 53 Należy bowiem, po pierwsze, zauważyć, że art. 1e regulaminu pracowniczego, wchodzący w skład przepisów ogólnych jego tytułu I, odnosi się do zgodności warunków pracy czynnych urzędników z „odpowiednimi normami bezpieczeństwa i higieny pracy”, co wydaje się dotyczyć minimalnych norm technicznych ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników w miejscu pracy, nieuregulowanych innymi przepisami regulaminu pracowniczego, nie zaś minimalnych wymagań bezpieczeństwa i higieny w ogóle, obejmujących również wymagania dotyczące organizacji czasu pracy, o których mowa w dyrektywie 2003/88, a w szczególności corocznego urlopu wypoczynkowego. Jak podnosi Komisja, tak szeroka wykładnia art. 1e ust. 2 regulaminu pracowniczego byłaby sprzeczna z autonomią prawodawcy Unii w dziedzinie służby publicznej, zapisaną w art. 336 TFUE. 54 Po drugie, regulamin pracowniczy zawiera przepisy szczególne w zakresie organizacji czasu pracy i urlopów w tytule IV i w załączniku V. Podnoszona w niniejszej sprawie kwestia, dotycząca zasad przenoszenia urlopu na rok następny lub przyznania ekwiwalentu za niewykorzystane dni corocznego urlopu wypoczynkowego, uregulowana jest w sposób szczególny w art. 4 załącznika V do regulaminu pracowniczego. Ze względu na to, że wskazany przepis zawiera jasną i precyzyjną normę, ograniczającą prawo do przeniesienia i do ekwiwalentu w zakresie corocznego urlopu wypoczynkowego w stosunku do liczby niewykorzystanych dni urlopu, nie można posłużyć się, wskutek rozumowania opartego w drodze analogii na ww. wyroku w sprawach połączonych Schultz‑Hoff i in., przepisami dyrektywy 2003/88, opierając się na innym przepisie regulaminu pracowniczego, takim jak art. 1e, jako stanowiącym zasadę mającą ogólne zastosowanie, dopuszczającym odstępstwo od przepisów szczególnych regulaminu pracowniczego w tej dziedzinie. Prowadziłoby to do wykładni contra legem regulaminu pracowniczego, jak słusznie podnosiła Komisja przed Sądem do spraw Służby Publicznej. 55 Wynika z tego, że Sąd do spraw Służby Publicznej błędnie zastosował art. 1e ust. 2 regulaminu pracowniczego, zamiast oprzeć się na art. 4 załącznika V do wskazanego regulaminu. 56 Należy więc uznać, że Sąd do spraw Służby Publicznej podwójnie naruszył prawo, transponując do sytuacji G. Stracka art. 7 dyrektywy 2003/88 na podstawie art. 1e ust. 2 regulaminu pracowniczego mimo ograniczeń zawartych w art. 4 załącznika V do regulaminu pracowniczego oraz uznając, że ten ostatni przepis nie reguluje podniesionej w niniejszym przypadku kwestii”.