Sprawa C‑446/13

Fonderie 2A

przeciwko

Ministre de l’Économie et des Finances

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja)]

„Odesłanie prejudycjalne — Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 8 ust. 1 lit. a) — Określenie miejsca dostawy towarów — Dostawca mający siedzibę w państwie członkowskim innym niż siedziba nabywcy — Przetworzenie towaru w państwie członkowskim siedziby nabywcy”

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 października 2014 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Dostawy towarów – Określenie miejsca dostawy towarów w wypadku wysyłki lub przewozu – Moment rozpoczęcia wysyłki do nabywcy w wypadku dokonania w międzyczasie przetworzenia towaru w państwie członkowskim nabywcy

[dyrektywa Rady 77/388, art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1 lit. a)]

Artykuł 8 ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 95/7, należy interpretować w ten sposób, że miejsce dostawy towaru sprzedanego przez spółkę z siedzibą w jednym państwie członkowskim nabywcy z siedzibą w innym państwie członkowskim, w odniesieniu do którego to towaru sprzedawca zlecił usługodawcy mającemu siedzibę w tym innym państwie członkowskim roboty wykończeniowe mające na celu uczynić ów towar zdatnym do dostawy przed wysłaniem go przez rzeczonego usługodawcę nabywcy, należy uważać za znajdujące się w państwie członkowskim siedziby nabywcy.

W tym względzie, po pierwsze, literalna wykładnia tego przepisu nie pozwala uznać, aby miejsce dostawy, takie jak to mające miejsce w omawianym przypadku, znajdowało się w państwie członkowskim siedziby dostawcy, ponieważ towary będące przedmiotem umowy pomiędzy dostawcą a nabywcą, czyli wykończone towary, znajdowały się już „w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do odbiorcy” w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy w państwie członkowskim siedziby nabywcy.

Po drugie, tę literalną wykładnię wspiera ogólna struktura rozpatrywanego przepisu. W istocie miejsce „dostawy towarów” w rozumieniu art. 5 ust. 1 szóstej dyrektywy, czyli miejsce przeniesienia prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel, powinno być określone na podstawie zasad ustanowionych w art. 8 ust. 1 szóstej dyrektywy. Tymczasem dostawca towarów, gdy wysyła je usługodawcy, któremu powierzono roboty wykończeniowe, nie przenosi na nabywcę prawa do rozporządzania danymi towarami jak właściciel. Taka wysyłka ma na celu wyłącznie doprowadzenie danych towarów do stanu zgodnego ze zobowiązaniami umownymi dostawcy, aby mogła nastąpić późniejsza dostawa do nabywcy.

Wreszcie wykładnia taka jest zgodna z celem przepisów szóstej dyrektywy, dotyczących określenia miejsca opodatkowanych transakcji, które to przepisy dążą do uniknięcia zarówno podwójnego opodatkowania, jak i braku opodatkowania rzeczonych transakcji.

(por. pkt 27, 28, 31, 32; sentencja)

Sprawa C‑446/13

Fonderie 2A

przeciwko

Ministre de l’Économie et des Finances

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja)]

„Odesłanie prejudycjalne — Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 8 ust. 1 lit. a) — Określenie miejsca dostawy towarów — Dostawca mający siedzibę w państwie członkowskim innym niż siedziba nabywcy — Przetworzenie towaru w państwie członkowskim siedziby nabywcy”

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 października 2014 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dostawy towarów — Określenie miejsca dostawy towarów w wypadku wysyłki lub przewozu — Moment rozpoczęcia wysyłki do nabywcy w wypadku dokonania w międzyczasie przetworzenia towaru w państwie członkowskim nabywcy

[dyrektywa Rady 77/388, art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1 lit. a)]

Artykuł 8 ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 95/7, należy interpretować w ten sposób, że miejsce dostawy towaru sprzedanego przez spółkę z siedzibą w jednym państwie członkowskim nabywcy z siedzibą w innym państwie członkowskim, w odniesieniu do którego to towaru sprzedawca zlecił usługodawcy mającemu siedzibę w tym innym państwie członkowskim roboty wykończeniowe mające na celu uczynić ów towar zdatnym do dostawy przed wysłaniem go przez rzeczonego usługodawcę nabywcy, należy uważać za znajdujące się w państwie członkowskim siedziby nabywcy.

W tym względzie, po pierwsze, literalna wykładnia tego przepisu nie pozwala uznać, aby miejsce dostawy, takie jak to mające miejsce w omawianym przypadku, znajdowało się w państwie członkowskim siedziby dostawcy, ponieważ towary będące przedmiotem umowy pomiędzy dostawcą a nabywcą, czyli wykończone towary, znajdowały się już „w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do odbiorcy” w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy w państwie członkowskim siedziby nabywcy.

Po drugie, tę literalną wykładnię wspiera ogólna struktura rozpatrywanego przepisu. W istocie miejsce „dostawy towarów” w rozumieniu art. 5 ust. 1 szóstej dyrektywy, czyli miejsce przeniesienia prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel, powinno być określone na podstawie zasad ustanowionych w art. 8 ust. 1 szóstej dyrektywy. Tymczasem dostawca towarów, gdy wysyła je usługodawcy, któremu powierzono roboty wykończeniowe, nie przenosi na nabywcę prawa do rozporządzania danymi towarami jak właściciel. Taka wysyłka ma na celu wyłącznie doprowadzenie danych towarów do stanu zgodnego ze zobowiązaniami umownymi dostawcy, aby mogła nastąpić późniejsza dostawa do nabywcy.

Wreszcie wykładnia taka jest zgodna z celem przepisów szóstej dyrektywy, dotyczących określenia miejsca opodatkowanych transakcji, które to przepisy dążą do uniknięcia zarówno podwójnego opodatkowania, jak i braku opodatkowania rzeczonych transakcji.

(por. pkt 27, 28, 31, 32; sentencja)