Z art. 225 WE, art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz art. 112 § 1 lit. c) regulaminu Trybunału wynika, że odwołanie musi dokładnie wskazywać zakwestionowane części wyroku, którego uchylenie ma na celu, oraz zawierać argumenty prawne, które szczegółowo uzasadniają to żądanie. Odwołanie, które ogranicza się do powtórzenia lub dosłownego zacytowania argumentów przedstawionych przed Sądem, nie odpowiada wymogom uzasadnienia wynikającym z tych przepisów. Jednakże w sytuacji, gdy wnoszący odwołanie kwestionuje wykładnię lub zastosowanie przez Sąd prawa wspólnotowego, okoliczności prawne rozpatrywane w pierwszej instancji mogą ponownie być rozważane w ramach odwołania.

Dla dokonania oceny, czy doszło do oczywistego zaniedbania w rozumieniu art. 239 kodeksu celnego, należy uwzględnić w szczególności złożony charakter przepisów, których nieprzestrzeganie powoduje powstanie długu celnego, jak też doświadczenie zawodowe i należytą staranność podmiotu gospodarczego.

W tym względzie po pierwsze nie ma szczególnie złożonego charakteru sytuacja, gdy w przypadku podmiotu gospodarczego żądającego umorzenia należności celnych w odniesieniu do przywozu dokonanego po wejściu w życie rozporządzenia nr 1196/97 dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej publikacja wspomnianego rozporządzenia usunęła ewentualny złożony charakter ustawodawstwa związany z brakiem określonych pojęć w brzmieniu niderlandzkiej wersji podpozycji 19059020 Nomenklatury Scalonej dotyczącej klasyfikacji papieru ryżowego. W istocie chociaż niderlandzka wersja wspomnianej podpozycji mogła wydawać się mniej precyzyjna od innych wersji językowych, to jednak rozporządzenie dotyczące klasyfikacji, mające bezpośrednie zastosowanie i w całości obowiązujące, opisuje w sposób wyraźny i bezbłędny produkty, które należy zaklasyfikować do wskazanej podpozycji i którym odpowiadają produkty przywiezione przez wspomniany podmiot gospodarczy.

Po drugie w odniesieniu do doświadczenia zawodowego podmiot gospodarczy, który korzysta z usług agenta celnego, nie może się uchylić od retrospektywnego pokrycia należności celnych, powołując się na swe niedoświadczenie w dziedzinie formalności celnych. W danym przypadku podmioty gospodarcze mogłyby bowiem obchodzić przesłankę związaną z doświadczeniem zawodowym, korzystając systematycznie z usług specjalistów w dziedzinie ceł, i w ten sposób to podmioty gospodarcze same dokonujące operacji celnych znalazłyby się w niekorzystnej sytuacji w ramach procedury przewidzianej w art. 239 wspólnotowego kodeksu celnego. W związku z tym w zakresie, w jakim agent celny działa w imieniu i na rzecz importera, okoliczności dotyczące ewentualnego zaniedbania tego agenta, włącznie z poziomem jego doświadczenia zawodowego, muszą być brane pod uwagę w ramach oceny zaniedbania importera.

Po trzecie co się tyczy należytej staranności podmiotu gospodarczego, należy stwierdzić, że podmiot gospodarczy działający z należytą starannością, zaznajomiwszy się z rozporządzeniem dotyczącym klasyfikacji, opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, nie ograniczy się do dokonywania w dalszym ciągu przywozów towarów w ramach danego kodu Nomenklatury Scalonej jedynie z tego względu, że klasyfikacja ta została zaakceptowana przez wskazane organy. Dopuszczenie takiego zaniedbania prowadziłoby do zachęcenia podmiotów gospodarczych do czerpania korzyści z błędów organów celnych. Ponadto błąd organów celnych, który został już uwzględniony w ramach analizy zaistnienia szczególnej sytuacji, w każdym razie nie może zwolnić podmiotu gospodarczego z konsekwencji własnego zaniedbania.

(por. pkt 40, 42, 43, 46, 53, 54, 64, 65)