14

W pkt 15– 21 tego wyroku wskazano: „15 Z akt sprawy wynika, że skarżąca jest fundacją prawa niderlandzkiego założoną w 1993 r. Określa siebie jako islamską instytucję pomocy społecznej. Wskazuje, że zgodnie z jej dokumentami rejestrowymi jej celem jest przede wszystkim ochrona socjalna i poprawa warunków życia Palestyńczyków mieszkających w Niderlandach, jak również pomoc Palestyńczykom mieszkających na terytoriach okupowanych przez Izrael. [...] Skarżąca oświadcza, że nie należy do żadnej partii politycznej oraz twierdzi, że w roku obrotowym 2001–2002 uzyskała z darowizn w Niderlandach około miliona euro. 16 Na podstawie rezolucji Rady Bezpieczeństwa 1373 (2001) oraz Sanctiewet 1977 (niderlandzkiej ustawy o sankcjach) zmienionej ustawą z dnia 16 maja 2002 r. niderlandzki minister spraw zagranicznych wydał w dniu 3 kwietnia 2003 r. Sanctieregeling terrorisme 2003 (zarządzenie w sprawach sankcji w dziedzinie terroryzmu 2003, Stcrt. 2003, nr 68, s. 11, zwane dalej »Sanctieregeling«), którym zarządzono w szczególności zamrożenie wszystkich funduszy i zasobów finansowych skarżącej. 17 Z uzasadnienia Sanctieregeling wynika, że zostało ono wydane w oczekiwaniu na podjęcie wspólnotowej decyzji co do skarżącej na podstawie rozporządzenia [nr 2580/2001], w oparciu o poszlaki wskazujące na przeniesienie przez nią funduszy na rzecz organizacji wspierających terroryzm na Bliskim Wschodzie. W uzasadnieniu Sanctieregeling wskazano, że zostanie ono uchylone z chwilą wejścia w życie takiej decyzji wspólnotowej. 18 Skarżąca wniosła sprawę przeciwko Królestwu Niderlandów do [voorzieningenrechter (zwanego dalej sądem orzekającym w sprawach środków tymczasowych)] w celu uzyskania między innymi zawieszenia wykonania środków przewidzianych w Sanctieregeling. 19 [Orzeczeniem wstępnym] z dnia 13 maja 2003 r. sąd orzekający w sprawach środków tymczasowych stwierdził, że Sanctieregeling opierała się w głównej mierze na oficjalnym memorandum dyrektora Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst (ogólnego organu ds. informacji i bezpieczeństwa, zwanego dalej »AIVD«) do dyrektora generalnego do spraw politycznych niderlandzkiego ministerstwa spraw zagranicznych z dnia 9 kwietnia 2003 r. Rząd niderlandzki wykonał to orzeczenie wstępne i w dniu 21 maja 2003 r. sąd orzekający w sprawach środków tymczasowych zapoznał się z aktami AIVD w jej pomieszczeniach. [...]. Sąd orzekający w sprawach środków tymczasowych wskazał, że memorandum to zawierało jedynie ogólne twierdzenia i brakowało w nim danych faktycznych pozwalających na poparcie tych twierdzeń, [...] że rząd niderlandzki zaproponował, by on sam zbadał informacje AIVD, na podstawie których to memorandum zostało sformułowane, że skarżąca nie zakwestionowała interesu tego rządu w zachowaniu poufności tych informacji i że ponadto wyraziła zgodę na postępowanie w ten sposób [...]. Sąd orzekający w sprawach środków tymczasowych zauważył, że zbadanie przez sąd, w warunkach poufności, istotnych dla sprawy dokumentów [...] jest [...] możliwe [...] ze względów porządku publicznego [...]. Sąd orzekający w sprawach środków tymczasowych nakazał więc rządowi niderlandzkiemu umożliwienie sądowi zapoznania się, w warunkach poufności, z zawierającymi poufne informacje aktami AIVD, na podstawie których sporządzono ww. memorandum. Rząd niderlandzki zastosował się do tego [orzeczenia] i w dniu 21 maja 2003 r. sąd orzekający w sprawach środków tymczasowych zapoznał się z przedmiotowymi aktami w pomieszczeniach AIVD. 20 W drodze [drugiego orzeczenia w sprawie środków tymczasowych, z dnia 3 czerwca 2003 r., zwanego dalej »orzeczeniem w sprawie środków tymczasowych«] sąd orzekający w sprawach środków tymczasowych oddalił wniosek skarżącej. W pkt 3.2 [tego orzeczenia] sąd orzekający w sprawach środków tymczasowych, na podstawie przeprowadzonego przez siebie dochodzenia uznał, że stwierdzenia AIVD były wystarczające, by uzasadnić wniosek, że fundusze zebrane przez skarżącą w Niderlandach są przeznaczone dla organizacji związanych z islamistycznym palestyńskim ruchem Hamas, jak również wniosek, że niektóre z tych organizacji związanych z Hamasem udostępniają fundusze pozwalające na prowadzenie lub ułatwianie działalności terrorystycznej Hamasu. W pkt 3.3 [tego samego orzeczenia] sąd orzekający w sprawach środków tymczasowych dodał, że nie dopatrzył się żadnego faktu lub okoliczności wskazujących na to, by AIVD nieprawidłowo wywiązała się z zadania powierzonego jej na podstawie Wet op de inlichtingen- en veiligheidsdiensten (ustawy o służbach wywiadu i bezpieczeństwa). 21 Sanctieregeling zostało uchylone w dniu 3 sierpnia 2003 r. (Stcrt. 2003, nr 146[, s. 9])”.