ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
13

Artykuł 7 wspomnianej dyrektywy stanowi: „1. W przypadku gdy osoba zostaje zatrzymana i aresztowana na jakimkolwiek etapie postępowania karnego, państwa członkowskie zapewniają osobom zatrzymanym lub ich obrońcom dostęp do będących w posiadaniu właściwych organów dokumentów, które są związane z konkretną sprawą i mają istotne znaczenie dla skutecznego zakwestionowania, zgodnie z prawem krajowym, legalności zatrzymania lub aresztowania. 2. Państwa członkowskie zapewniają udzielanie osobom podejrzanym lub oskarżonym lub ich obrońcom dostępu przynajmniej do całego będącego w posiadaniu właściwych organów materiału dowodowego, niezależnie od tego, czy jest on na korzyść czy na niekorzyść osób podejrzanych lub oskarżonych, w celu zagwarantowania rzetelnego postępowania i możliwości przygotowania obrony. 3. Bez uszczerbku dla ust. 1, dostęp do materiału dowodowego, o którym mowa w ust. 2, jest zapewniany w odpowiednim czasie pozwalającym na skuteczne wykonywanie prawa do obrony, a najpóźniej w chwili przekazania podstawy oskarżenia do oceny sądu. W przypadku gdy właściwe organy wejdą w posiadanie dalszego materiału dowodowego, zapewnia się dostęp do niego w odpowiednim czasie, aby umożliwić jego uwzględnienie. 4. Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 i 3 – o ile nie narusza to prawa do rzetelnego procesu – można odmówić dostępu do niektórych materiałów, jeżeli dostęp taki może doprowadzić do poważnego zagrożenia dla życia lub praw podstawowych innej osoby lub jeżeli taka odmowa jest bezwzględnie konieczna dla ochrony ważnego interesu publicznego – na przykład w przypadkach, gdy dostęp mógłby zaszkodzić trwającemu dochodzeniu lub poważnie zaszkodzić bezpieczeństwu narodowemu państwa członkowskiego, w którym toczy się postępowanie karne. Państwa członkowskie zapewniają, aby zgodnie z procedurami określonymi w prawie krajowym decyzja o odmowie dostępu do niektórych materiałów zgodnie z niniejszym ustępem była podejmowana przez organ sądowy lub podlegała przynajmniej kontroli sądowej. 5. Dostęp, o którym mowa w niniejszym artykule, zapewniany jest nieodpłatnie”.
15

Z akt sprawy, którymi dysponuje Trybunał, wynika, że Dexia, zgodnie ze szczególnymi warunkami umów rozpatrywanych w postępowaniu głównym, rozwiązała przedterminowo umowy leasingu z powodu opóźnień w płatnościach. W chwili rozwiązania tych umów Dexia sporządziła na podstawie art. 6 i 15 owych szczególnych warunków końcowe rozliczenia. Artykuły te mają następujące brzmienie: „6. Jeżeli (a) pomimo wezwania do zapłaty leasingobiorca nadal nie dokonuje spłaty jednej lub kilku miesięcznych rat lub odmawia wykonania jakichkolwiek innych zobowiązań wynikających z umowy lub z każdej innej umowy leasingu podobnej do umowy będącej przedmiotem niniejszej sprawy lub jeżeli (b) leasingobiorca wystąpił o wydanie nakazu przymusowej likwidacji albo ogłoszono jego upadłość, bank jest uprawniony do natychmiastowego rozwiązania umowy leasingu i wszystkich podobnych umów leasingu; do żądania zapłaty całej niespłaconej kwoty lub niespłaconych kwot w ramach uzgodnionej pełnej kwoty leasingu lub kwot leasingu z tytułu podobnych do niniejszej umowy obowiązujących umów leasingu; oraz do sprzedaży papierów wartościowych na giełdzie lub w inny sposób w chwili określonej przez bank. Bank będzie zobowiązany do odliczenia dochodów ze sprzedaży od kwoty, którą powinien mu zwrócić leasingobiorca. Bank będzie musiał wypłacić ewentualną kwotę salda dodatniego na rzecz leasingobiorcy. 15. […] W przypadku rozwiązania umowy wierzytelność leasingobiorcy będzie stanowiła kwotę równą wartości rynkowej papierów wartościowych w dniu rozwiązania umowy, po odliczeniu kwoty odpowiadającej zaktualizowanej wysokości niespłaconej kwoty od całkowitej kwoty uzgodnionej w leasingu. Wartość zaktualizowana jest obliczana zgodnie z przepisami art. 7A:1576e ust. 2 BW”.
3

Motyw 53 rozporządzenia nr 1306/2013 stanowi: „W rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 [z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającym rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. 2003, L 270, s. 1)], które zostało zastąpione rozporządzeniem Rady (WE) nr 73/2009 [z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającym rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. 2009, L 30, s. 16)], ustanowiono zasadę, że płatność pełnej kwoty beneficjentom niektórych rodzajów wsparcia w ramach WPR powinna być powiązana z przestrzeganiem przepisów dotyczących gospodarowania gruntami, produkcji rolnej oraz działalności rolniczej. Zasada ta została następnie odzwierciedlona w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005 [z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2005, L 277, s. 1)] oraz w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1234/2007 [z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającym wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzeniu o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (Dz.U. 2007, L 299, s. 1)]. W ramach systemu »zasady wzajemnej zgodności« państwa członkowskie mają nakładać kary w formie zmniejszenia wsparcia lub wykluczenia ze wsparcia otrzymywanego w ramach WPR w całości lub w części”.
44

Powody, dla których preparat opisany w pkt 1 kolumny 1 tabeli zawartej w załączniku do rozporządzenia nr 455/2007 został zaklasyfikowany do podpozycji taryfowej 38089190 CN, można odnieść również do odnośnego produktu. Z zastrzeżeniem ustaleń, których powinien dokonać sąd odsyłający, produkt ten wydaje się zawierać w identycznych proporcjach tę samą substancję czynną co ta wchodząca w skład preparatu, a także te same substancje pomocnicze co te zawarte w tym preparacie. Ponadto z postanowienia odsyłającego wynika, że odnośny produkt ma tę samą funkcję i to samo zastosowanie co ten preparat, to znaczy działa owadobójczo (jako insektycyd) i kleszczobójczo (jako akarycyd) przeciwko pasożytom takim jak pchły, kleszcze i wszy, oraz stosowany jest do użytku zewnętrznego u zwierząt domowych takich jak koty.
47

W tym względzie należy podkreślić, że okres pełnienia dyżuru, podczas którego pracownik może, uwzględniając rozsądny czas przyznany mu na podjęcie czynności zawodowych, zaplanować swoje zajęcia natury osobistej i towarzyskiej, nie stanowi a priori „czasu pracy” w rozumieniu dyrektywy 2003/88. Przeciwnie, okres dyżuru, podczas którego narzucony pracownikowi czas na dotarcie do pracy jest ograniczony do kilku minut, należy co do zasady traktować w całości jako „czas pracy” w rozumieniu tej dyrektywy, ponieważ w tym ostatnim wypadku pracownik jest w praktyce silnie zniechęcony do planowania jakiejkolwiek, nawet krótkotrwałej, aktywności w czasie wolnym [dzisiejszy wyrok Radiotelevizija Slovenija (Okres pozostawania w gotowości do pracy w odległym miejscu), C‑344/19, pkt 48].
55

W niniejszej sprawie należy przypomnieć, że zdaniem sądu odsyłającego w trakcie dyżurów pozazakładowych, rozpatrywanych w sporze w postępowaniu głównym, D.J. był jedynie zobowiązany do tego, by można się było z nim natychmiastowo skontaktować, i do dotarcia do swojego miejsca pracy w razie potrzeby w ciągu godziny. Z postanowienia odsyłającego nie wynika, by na tego pracownika zostały nałożone inne ograniczenia ani by w tych okresach średnia częstotliwość interwencji wymagających udania się w tym czasie do miejsca pracy była wysoka. Ponadto pracownik ten dysponował mieszkaniem służbowym w miejscu pracy, w którym nie był jednak zobowiązany we wspomnianych okresach stale przebywać.
37

Warto jednak zwrócić uwagę, że orzecznictwo to opierało się na ustaleniu faktycznym, iż dostęp do utworów w pierwotnej witrynie internetowej nie podlegał żadnemu ograniczeniu (wyrok z dnia 13 lutego 2014 r., Svensson i in., C‑466/12, EU:C:2014:76, pkt 26; a także postanowienie z dnia 21 października 2014 r., BestWater International, C‑348/13, niepublikowane, EU:C:2014:2315, pkt 16, 18). Wobec braku takiego ograniczenia Trybunał uznał zatem, że podając swój utwór w sposób ogólnie dostępny do publicznej wiadomości lub zezwalając na takie podanie do publicznej wiadomości, podmiot praw autorskich od początku brał pod uwagę, jako publiczność, ogół internautów i w ten sposób wyraził zgodę na to, by osoby trzecie same dokonywały czynności udostępniania tego utworu.
120

Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem z uwagi na imperatywny charakter kontroli pomocy państwa sprawowanej przez Komisję na podstawie art. 108 TFUE z jednej strony przedsiębiorstwa będące beneficjentami pomocy mogą co do zasady powoływać się na uzasadnione oczekiwania co do prawidłowości tej pomocy tylko wówczas, gdy taka pomoc została przyznana zgodnie z procedurą przewidzianą w tym postanowieniu, a z drugiej strony staranny podmiot gospodarczy powinien zwykle być w stanie upewnić się, że dopełniono wymogów tej procedury. W szczególności gdy pomoc została udzielona bez uprzedniego zgłoszenia Komisji, tak że jest ona bezprawna w świetle art. 108 ust. 3 TFUE, beneficjent pomocy nie może mieć w tym momencie uzasadnionych oczekiwań co do prawidłowości przyznania tej pomocy (wyroki: z dnia 5 marca 2019 r., Eesti Pagar, C‑349/17, EU:C:2019:172, pkt 98; a także z dnia 29 lipca 2019 r., Bayerische Motoren Werke i Freistaat Sachsen/Komisja, C‑654/17 P,EU:C:2019:634, pkt 145). Dotyczy to zarówno pomocy indywidualnej, jak i pomocy przyznanej w ramach systemu pomocy (wyrok z dnia 30 kwietnia 2020 r., Nelson Antunes da Cunha, C‑627/18, EU:C:2020:321, pkt 46).
14

W tych okolicznościach Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) [sąd arbitrażowy ds. podatkowych (centrum arbitrażu administracyjnego – CAAD), Portugalia] postanowił zatem zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy w sytuacji, gdy, jak w niniejszej sprawie, spółka a) prowadzi głównie działalność związaną z utrzymaniem i poprawą kondycji fizycznej oraz, pomocniczo, działalność w zakresie ochrony zdrowia, w tym usługi w zakresie żywienia, usługi doradztwa żywieniowego i usługi w zakresie oceny kondycji fizycznej, a także wykonywanie masaży; b) oferuje swoim klientom plany obejmujące wyłącznie usługi związane z poprawą kondycji fizycznej i plany, które obejmują usługi związane z poprawą kondycji fizycznej oraz usługi doradztwa żywieniowego, do celów przepisów art. 2 ust. 1 [lit.] c) dyrektywy [2006/112] należy uznać, że działalność w zakresie ochrony zdrowia, w szczególności usługa w zakresie żywienia, ma charakter pomocniczy w stosunku do działalności związanej z utrzymaniem i poprawą kondycji fizycznej, w związku z czym świadczenie pomocnicze powinno być traktowane pod względem podatkowym tak samo jak świadczenie główne, czy też przeciwnie, należy uznać, że działalność w zakresie ochrony zdrowia, w szczególności w zakresie żywienia, i działalność związana z utrzymaniem i poprawą kondycji fizycznej są względem siebie odrębne oraz niezależne, a zatem stosuje się do nich traktowanie pod względem podatkowym przewidziane dla każdej z tych działalności? 2. Czy w celu zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 132 ust. 1 [lit.] c) dyrektywy [2006/112] konieczne jest, by usługi, o których mowa w tym przepisie, były rzeczywiście świadczone, czy też do zastosowania wspomnianego zwolnienia wystarczy samo udostępnienie rzeczonych usług, tak aby korzystanie z nich zależało wyłącznie od woli klienta?”.
30

W pierwszej kolejności art. 25 ust. 1 akapit pierwszy KWUS przewiduje, że państwo członkowskie, które ma podjąć decyzję, czy wydać dokument pobytowy, powinno regularnie dokonywać sprawdzeń w SIS i w przypadku gdy w odniesieniu do wnioskodawcy dokonano wpisu do celów odmowy wjazdu na obszar Schengen, państwo to może mu wydać taki dokument jedynie z ważnych powodów, w szczególności z przyczyn humanitarnych lub z uwagi na zobowiązania międzynarodowe. Z akapitu drugiego tego postanowienia wynika, że w przypadku wydania dokumentu pobytowego państwo członkowskie, które dokonało wpisu w SIS, wycofuje go, lecz może wpisać wnioskodawcę do krajowego wykazu wpisów do celów odmowy wjazdu.
18

W tych okolicznościach Oberlandesgericht Düsseldorf (wyższy sąd krajowy w Düsseldorfie) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy przedsiębiorstwo, które w państwie członkowskim wprowadzenia wprowadza do obrotu środek ochrony roślin, który uzyskał zezwolenie w państwie członkowskim pochodzenia, może powołać się na pozwolenie na handel równoległy udzielone przedsiębiorstwu trzeciemu przez właściwy organ państwa członkowskiego wprowadzenia, w przypadku gdy na kanistrach, które są wypełnione środkiem ochrony roślin i w których jest on wprowadzany do obrotu w państwie członkowskim wprowadzenia, jest umieszczona informacja o posiadaczu pozwolenia oraz przedsiębiorstwie importującym? Jeżeli istnieją dodatkowe wymogi, to jakie są to wymogi?”.
78

W tym względzie wystarczy zaś wskazać, że w zakresie, w jakim dyrektywa 2009/72 nie stanowi środka dotyczącego zbliżania przepisów podatkowych państw członkowskich, zasada niedyskryminacji wskazana w art. 32–34 tej dyrektywy nie ma zastosowania do uregulowania krajowego ustanawiającego podatek obciążający wytwarzanie i wprowadzanie energii elektrycznej do sieci elektrycznej na terytorium państwa członkowskiego (zob. analogicznie wyrok z dnia 7 listopada 2019 r., UNESA i in., od C‑80/18 do C‑83/18, EU:C:2019:934, pkt 51).
83

W trzeciej kolejności, w ramach badania autonomii FITD przy przyjmowaniu spornych środków, po przypomnieniu, że FITD działa „w interesie [swych członków]” i że „żaden element natury organicznej” nie wiąże FITD z włoskimi władzami publicznymi, Sąd stwierdził w pkt 114 zaskarżonego wyroku, że to „w tym kontekście” należy zbadać okoliczności uwzględnione przez Komisję w spornej decyzji. We wspomnianym pkt 114 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził również, że należy zbadać, czy „wskazówki” przedstawione przez Komisję są wystarczające, aby wykazać możliwość przypisania spornych środków państwu włoskiemu. Sąd przeprowadził to badanie w pkt 115 i 131 zaskarżonego wyroku, przedstawiając w szczególności, w pkt 125–127 tego wyroku, analizę „kontekstu, w jakim przyjęto interwencję FITD na rzecz Tercas”.
6

Noty wyjaśniające do HS dotyczące pozycji 8701 i jej podpozycji stanowią: „Jako ciągniki w rozumieniu niniejszej pozycji należy rozumieć pojazdy na kołach lub gąsienicach przeznaczone do ciągnięcia lub pchania innych pojazdów, urządzeń lub ładunków. Mogą one jednak zawierać platformę pomocniczą lub podobne urządzenie umożliwiające, w połączeniu z podstawowym wykorzystaniem ciągnika, transport narzędzi, nasion, nawozów itp., a także osprzęt do narzędzi roboczych. […] Z wyjątkiem ciągników typu stosowanego na peronach kolejowych objętych pozycją 8709 niniejsza pozycja zawiera ciągniki wszelkiego rodzaju i wszelkiego zastosowania (ciągniki rolnicze, ciągniki leśne, ciągniki drogowe, ciągniki do prac publicznych, ciągniki z wciągarką, i inne), o każdym rodzaju energii napędowej (silnik tłokowy o zapłonie iskrowym lub samoczynnym, elektrycznym itp.) […]. Pojazdy objęte niniejszą pozycją są zwykle wyposażone w nadwozie lub mogą posiadać kabinę kierowcy albo siedzenia dla pracowników. Ponadto mogą one być wyposażone w skrzynię z narzędziami, urządzenie pozwalające na podnoszenie lub opuszczanie osprzętu, zaczepy holownicze do przyczep lub naczep (w szczególności dla podobnego rodzaju ciągników i pojazdów) lub przystawki odbioru mocy umożliwiającej przekazywanie energii mechanicznej z silnika do różnych maszyn (kombajnów, pił tarczowych itp.). […] Niniejsza pozycja obejmuje również ciągniki wyposażone we wciągarki lub przyciągarki (zwane ciągnikami z wciągarką) umożliwiające na przykład wyciągnięcie zapadniętego pojazdu lub wycinkę drzew lub ciągnięcie drewna czy też jeszcze lub holowanie maszyn rolniczych na duże odległości. Ponadto pozycja ta nie obejmuje pojazdów pogotowia technicznego wyposażonych w dźwigi, stojaki, wciągarki i in. ([pozycja] 8705). […] 8701.91/95 Podpozycje te obejmują pojazdy przeznaczone do holowania naczep na krótkich dystansach. Te typy pojazdów są znane pod różnymi nazwami (na przykład »ciągniki terminalowe«, »ciągniki portowe« itp.) i są przeznaczone do wznoszenia lub przemieszczania naczep na określonym obszarze. Nie są one przystosowane do przewozu na duże odległości, do którego to celu przeznaczone są ciągniki drogowe objęte pozycją 8701.20. Różnią się one od ciągników drogowych w zakresie, w jakim [tym, że] są zwykle wyposażone w silniki wysokoprężne, których maksymalna prędkość nie przekracza zazwyczaj 50 km/h oraz posiadają zazwyczaj małą zamkniętą kabinę z siedzeniem wyłącznie dla kierowcy”.
141

W pkt 115 tego postanowienia Sąd wskazał bowiem, że art. 4 dyrektywy ramowej zobowiązuje państwa członkowskie do ustanowienia mechanizmu odwoławczego od decyzji KOR-ów, organizując w ten sposób pełny system ochrony sądowej, co zresztą stwierdził już Trybunał (zob. podobnie wyrok z dnia 22 stycznia 2015 r., T-Mobile Austria, C‑282/13, EU:C:2015:24, pkt 33, 34 i przytoczone tam orzecznictwo). W tym względzie wyjaśnił on, po pierwsze, w pkt 116 wspomnianego postanowienia, że w sytuacji gdy rola Komisji jest ograniczona do przekazania uwag na podstawie art. 7 ust. 3 dyrektywy ramowej, co prowadzi zasadniczo do wydania decyzji przez właściwy KOR, istnieje prawo do wniesienia skargi na tę decyzję do właściwego sądu krajowego, który może wówczas, zgodnie z art. 267 TFUE, skierować do Trybunału pytania prejudycjalne dotyczące ram prawnych Unii mających zastosowanie do danej sytuacji, a po drugie, w pkt 117 tego samego postanowienia, że jeżeli Komisja korzysta ze swojego prawa weta na podstawie art. 7 ust. 5 lit. a) dyrektywy ramowej, postępowanie prowadzi, jego zdaniem, do wydania aktu Unii mającego wiążące skutki prawne, a w takim przypadku otwarta jest droga zaskarżenia przed sądem Unii na podstawie art. 263 TFUE.
1)

Swobodę przedsiębiorczości ustanowioną w art. 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do odliczeń od kwoty brutto podatku obciążającego depozyty wnoszone przez klientów instytucji kredytowych, których siedziba główna lub placówki znajdują się na terytorium danego regionu państwa członkowskiego: – stoi ona na przeszkodzie odliczeniu w wysokości 200000 EUR od kwoty brutto tego podatku przysługującemu instytucjom kredytowym, których siedziba znajduje się na terytorium tego regionu; – nie stoi ona na przeszkodzie odliczeniu od kwoty brutto wspomnianego podatku wynoszącemu 5000 EUR na każdą placówkę znajdującą się na terytorium tego regionu, względnie 7500 EUR w przypadku każdej placówki znajdującej się w gminie liczącej mniej niż 2000 mieszkańców, chyba że odliczenie to prowadzi w rzeczywistości do nieuzasadnionej dyskryminacji ze względu na miejsce siedziby odnośnych instytucji kredytowych, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego. Artykuł 63 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do podatku obciążającego depozyty wnoszone przez klientów instytucji kredytowych, których siedziba główna lub placówki znajdują się na terytorium danego regionu państwa członkowskiego, stoi on na przeszkodzie odliczeniom od kwoty brutto tego podatku stanowiącym równowartość kredytów, pożyczek i inwestycji przeznaczonych na projekty realizowane w tym regionie, o ile odliczenia te realizują cel o charakterze czysto ekonomicznym.
12

Artykuł 5 wytycznych OLAF‑u dla pracowników dotyczących postępowań dochodzeniowych w wersji obowiązującej w czasie, w jakim miały miejsce okoliczności faktyczne sprawy (zwanych dalej „wytycznymi OLAF‑u”), stanowił: „1. W razie potrzeby dział »Selekcja i kontrola dochodzeń« może skontaktować się ze źródłem i daną instytucją, organem lub jednostką organizacyjną Unii w celu uzyskania wyjaśnień i dodatkowych dokumentów dotyczących pierwotnych informacji. Może również korzystać z baz danych i innych źródeł dostępnych OLAF‑owi. W przypadku gdy konieczne jest zebranie dodatkowych informacji do celów procesu selekcji, dział »Selekcja i kontrola dochodzeń« może między innymi korzystać z następujących środków: a) zbierania dokumentów i informacji; b) zbierania informacji w ramach spotkań operacyjnych; c) zbierania oświadczeń każdej osoby zdolnej do udzielenia istotnych informacji; d) przeprowadzania wizyt informacyjnych w państwach członkowskich. 2. W przypadku gdy źródłem jest informator, dział »Selekcja i kontrola dochodzeń« informuje go w terminie 60 dni o terminie niezbędnym do podjęcia odpowiednich działań. 3. Opinia w sprawie wszczęcia dochodzenia lub otwarcia sprawy dotyczącej koordynacji opiera się na tym, czy informacje podlegają uprawnieniom OLAF‑u do działania, czy są wystarczające do uzasadnienia wszczęcia dochodzenia lub otwarcia sprawy dotyczącej koordynacji oraz czy podlegają priorytetom polityki dochodzeniowej określonym przez dyrektora generalnego. 4. Oceniając to, czy OLAF jest uprawniony do działania, uwzględnia się odpowiednie rozporządzenia, decyzje i porozumienia międzyinstytucjonalne Unii oraz inne instrumenty prawne dotyczące ochrony interesów finansowych Unii i wszelkich innych interesów Unii. Oceniając to, czy informacje są wystarczające do uzasadnienia wszczęcia dochodzenia lub otwarcia sprawy dotyczącej koordynacji, uwzględnia się wiarygodność źródła i zarzutów. Ponadto przy uzasadnieniu wszczęcia dochodzenia lub otwarcia sprawy dotyczącej koordynacji bierze się pod uwagę wszystkie informacje zebrane w ramach procesu selekcji. Priorytety polityki w dziedzinie dochodzeń wyznaczają kryteria, jakie należy stosować w celu ustalenia, czy informacje mają związek z określonym priorytetem dochodzenia. 5. Dział »Selekcja i kontrola dochodzeń« wydaje opinię o wszczęciu lub umorzeniu postępowania w sprawie, skierowaną do dyrektora generalnego w terminie dwóch miesięcy od zarejestrowania otrzymanych informacji”.
1)

Artykuł 11 ust. 6 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101 i 102 TFUE] należy interpretować w ten sposób, że organy ochrony konkurencji państw członkowskich zostają pozbawione kompetencji do stosowania art. 101 i 102 TFUE wówczas, gdy Komisja Europejska wszczyna postępowanie w celu przyjęcia decyzji stwierdzającej naruszenie tych postanowień, pod warunkiem jednak, że ten formalny akt dotyczy tych samych naruszeń art. 101 i 102 TFUE, jakich miało dopuścić się to samo lub te same przedsiębiorstwa na tym samym lub tych samych rynkach produktów i tym samym lub tych samych rynkach geograficznych w tym samym lub w tych samych okresach, co naruszenia będące przedmiotem postępowania lub postępowań wszczętych wcześniej przez te organy.
33

To wyłączenie, co do zasady, stosowania krajowych przepisów jurysdykcyjnych ma zastosowanie również w odniesieniu do przepisów zawartych w sekcji 5 rozdziału II rozporządzenia nr 1215/2012, w odniesieniu do których Trybunał wyjaśnił, że mają one charakter nie tylko szczególny, lecz również wyczerpujący (zob. analogicznie wyrok z dnia 21 czerwca 2018 r., Petronas Lubricants Italy, C‑1/17, EU:C:2018:478, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo).