ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
101.

W pkt 153 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia, nie wyjaśniając, czy stwierdzenie to odnosi się do obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 9 ust. 3 zdanie trzecie dyrektywy, czy też do obowiązku uzasadnienia ustanowionego w art. 253 WE. W pkt 136–138 zaskarżonego wyroku Sąd zaznaczył, że obowiązek uzasadnienia ustanowiony w art. 253 WE został potwierdzony w art. 9 ust. 3 dyrektywy. Mając na uwadze wskazaną przez Sąd zależność między tymi dwoma obowiązkami uzasadnienia, nie można wykluczyć, że wniosek Sądu odnosił się nie tylko do obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 9 ust. 3 dyrektywy, ale także do obowiązku uzasadnienia, o którym mowa w art. 253 WE.
106.

Po pierwsze, Sąd słusznie uznał, że poszczególne ustępy art. 1 i 2 spornej decyzji nie są niezależne od siebie. Co prawda poszczególne ustępy tych artykułów odnoszą się do różnych aspektów KPRU i do różnych kryteriów załącznika III do dyrektywy, jednakże ze struktury art. 1 i 2 spornej decyzji wynika, że skutkiem stwierdzenia nieważności obejmującego tylko ich pierwsze ustępy byłaby zmiana istoty tych przepisów. Artykuł 1 spornej decyzji zawierał wyczerpujący wykaz zastrzeżeń Komisji dotyczących zgodności estońskiego KPRU z kryteriami wymienionymi w załączniku III do dyrektywy. Jak stwierdził Sąd, konsekwencją stwierdzenia nieważności obejmującego jedynie art. 1 ust. 1 byłoby ograniczenie tego wykazu. Artykuł 2 spornej decyzji zawierał zapewnienie, że Komisja nie wniesie zastrzeżeń do estońskiego KPRU, jeśli państwo to zmieni swój KPRU stosownie do sugestii przedstawionych w art. 2 ust. 1–4. Konsekwencją stwierdzenia nieważności obejmującego jedynie ust. 1 byłoby zmniejszenie liczby zmian, od których wprowadzenia Komisja uzależniła wywiązanie się ze swego pierwotnego zapewnienia.
68.

Inaczej rozumiem ten punkt. W swojej oryginalnej wersji pkt 116 stanowi co prawda, że orzecznictwo Sądu „makes it clear that a person must be notified of the reasons for a decision against him at the time at which the decision is made” ( 63 ), jednak w pozostałej części odwołania wnosząca odwołanie nie przedstawiła argumentacji zmierzającej do wykazania, że na Radzie spoczywał obowiązek indywidualnego doręczenia. Byłoby oczywistą przesadą stwierdzenie, że przez samo użycie słowa „notified” w pierwotnym piśmie procesowym sformułowano zarzut dotyczący obowiązku indywidualnego doręczenia spornej decyzji. Wnosząca odwołanie nie mogła w każdym razie sformułować takiego zarzutu, ponieważ, jak podkreśliłem wcześniej, nie powołała się ona na niego w ramach postępowania przed Sądem. Spór między stronami postępowania zapoczątkowany przy okazji złożenia repliki i dupliki, a później podczas rozprawy, nie powinien zatem zachęcać Trybunału do uznania dopuszczalności argumentów związanych z doręczeniem, które stanowią nowy zarzut, oparty na naruszeniu spoczywającego na Radzie obowiązku doręczenia, a zatem niedopuszczalny, jako że właściwość Trybunału jest ograniczona do oceny rozwiązania prawnego zawartego w rozstrzygnięciu, które zostało wydane w odpowiedzi na zarzuty przedstawione przed sądem rozpoznającym sprawę w pierwszej instancji ( 64 ).
175.

Nawet gdyby Niko Tube i NTRP uznały, że były w stanie przedstawić swe stanowisko w toku postępowania w pierwszej instancji co do okoliczności, na których oparł się Sąd, twierdzą one, że Sąd naruszył ich prawo do obrony, opierając się w pkt 47–55, a także w pkt 59 i 60 zaskarżonego wyroku na nowych okolicznościach sprawy, które nie zostały im przekazane w toku postępowania administracyjnego. Tak jest w przypadku przedstawionego przez Radę i Komisję nowego uzasadnienia dla błędnego pominięcia rur do zastosowań w elektrowniach atomowych objętych kodem NCP KE4 przy obliczaniu marginesu dumpingu, a także w przypadku nowych okoliczności faktycznych, które miały poprzeć to nowe uzasadnienie, takich jak znaczenie wykazu dostawców i zakupów SPIG, zarzut dotyczący braku współpracy w zakresie tłumaczenia i podnoszony brak dowodu dotyczącego dostawcy wspomnianych rur do zastosowań w elektrowniach atomowych. W drugiej części zarzutu Niko Tube i NTRP przypominają, że Sąd nie może uwzględnić nowego uzasadnienia dla oddalenia ich wniosku o pominięcie rur objętych kodem NCP KE4.
82.

Fakt, że w odróżnieniu od dostępu do wyższej siatki płac specjalne stanowiska muszą dopiero zostać utworzone, nie jest powodem, dla którego awans na te stanowiska można wyłączyć z zakresu przedmiotowego pojęcia awansu w rozumieniu art. 12 ust. 4 lit. a) zdanie ostatnie konwencji. Zjednoczone Królestwo również to zresztą przyznało, broniąc, jakkolwiek niesłusznie, wąskiego rozumienia pojęcia awansu, obejmującego wyłącznie przejście na stanowiska znajdujące się wyżej w hierarchii zawodowej. Jak już wskazałem, pojęcie awansu powinno moim zdaniem mieć autonomiczną wykładnię i dotyczyć, w szerokim ujęciu, wszystkiego, co wiąże się z postępem na ścieżce kariery zawodowej zainteresowanych nauczycieli, czy będzie to dostęp do wyższej siatki płac, czy dostęp do stanowisk o szerszym zakresie pedagogicznych czy kierowniczych obowiązków, nawet jeśli takie stanowiska nie mają szczególnego statusu w hierarchicznej strukturze placówek szkolnych. Na wszelki wypadek dodam jeszcze, że jeśli chodzi o premie TLRP, to jak wskazało Zjednoczone Królestwo w związku z właściwymi przepisami STPCD, premie te mają charakter stały i również one związane są ze stanowiskami o dodatkowym zakresie obowiązków w zakresie nauczania i kształcenia, a nie z konkretnymi osobami, a zatem, w moim mniemaniu, również mieszczą się one w zakresie pojęcia awansu, o którym mowa w art. 12 ust. 4 lit. a) zdanie ostatnie konwencji.
120.

Mając na względzie powyższe rozważania, proponuję Trybunałowi udzielenie następującej odpowiedzi na pytanie przedstawione przez Finanzgericht Hamburg: Rozporządzenie Rady (WE) nr 1355/2008 z dnia 18 grudnia 2008 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych (tj. mandarynek itd.) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej jest nieważne w zakresie, w jakim Komisja Europejska określiła normalną wartość produktu objętego postępowaniem na podstawie cen zapłaconych lub należnych we Wspólnocie Europejskiej za produkt podobny, nie podejmując wystarczających wysiłków w celu ustalenia tej wartości na podstawie cen obowiązujących we właściwym państwie trzecim, z naruszeniem wymogów, o których mowa w art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 2117/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r.
72.

Prawdą jest, że w następstwie opublikowania zawiadomienia z dnia 11 marca 2008 r. wnoszący odwołanie zwrócił się z własnej inicjatywy do Rady o podanie mu powodów jego umieszczenia w wykazie. W swoim piśmie wnoszący odwołanie, kontynuując rozważania nad powodami umieszczenia go w wykazie, powołuje się na fakt, iż był on akcjonariuszem w dwóch spółkach swojego ojca jedynie w okresie od 2005 do 2007 r., a zatem nie był nim w roku przyjęcia spornego rozporządzenia. W swojej odpowiedzi Rada nie zechciała wziąć pod uwagę tej oczywiście nowej okoliczności oraz podtrzymała umieszczenie wnoszącego odwołanie w wykazie. Jasne jest, że jest to wyłącznym uprawnieniem dyskrecjonalnym Rady. Jednakże Sąd posługuje się tymi okolicznościami, aby wywieść, że dowodzi to tego, iż nawet w przypadku wcześniejszego wysłuchania stanowisko Rady nie uległoby zmianie. Przemawia do mnie jednak argument przedstawiony przez wnoszącego odwołanie w trakcie rozprawy, podczas której opisał on swoją sytuację jako jednostki niemającej innej możliwości, jak podejrzewać przyczyny umieszczenia w wykazie, a następnie przedstawić je Radzie, aby na końcu usiłować przekonać ją do usunięcia swojego nazwiska z wykazu. Inaczej mówiąc, nie można zarzucać wnoszącemu odwołanie, iż nie potrafił on, nawet ex-post, obalić domniemania, na którym oparte było jego umieszczenie w wykazie, skoro nie był on nawet nigdy powiadomiony o wspomnianym domniemaniu. W tych warunkach nie jest technicznie możliwe, aby Sąd mógł stwierdzić, iż ewentualny brak wcześniejszego wysłuchania wnoszącego odwołanie nie miałby i tak wpływu na zgodność z prawem spornego rozporządzenia, podczas gdy bezsporne jest, iż w braku powiadomienia o przyczynach umieszczenia go w wykazie nie miał on nigdy możliwości należytego przedstawienia swojego stanowiska ( 68 ).
141.

Unia jest zobowiązana przestrzegać postanowień zawartych w art. 15 WPPT, który przewiduje prawo do godziwego wynagrodzenia również za pośrednie udostępnianie. Nie może się ona powołać na wyjątki lub ograniczenia dotyczące tego przepisu. Artykuł 15 ust. 3 WPPT nie jest istotny. Przewiduje on, że każda umawiająca się strona, składając notyfikację dyrektorowi generalnemu WIPO, może oświadczyć, że będzie stosować postanowienia ust. 1 tylko w odniesieniu do niektórych form wykorzystania lub też w inny sposób ograniczy zakres jego zastosowania, lub też w ogóle nie będzie stosować tych postanowień. Jednakże Unia Europejska nie złożyła żadnej takiej notyfikacji. W tym względzie niemożliwe jest również powołanie się na art. 16 WPPT. Ustęp 1 tego przepisu umożliwia umawiającym się stronom przewidzenie w odniesieniu do praw pokrewnych wyłącznie ograniczeń i wyjątków, które zostały przewidziane w zakresie praw autorskich. W rezultacie nie chodzi o przepis ustanawiający niezależne ograniczenie i wyjątki wyłącznie względem praw pokrewnych. Ustęp 2 tego przepisu nie może być również podstawą ograniczenia lub wyjątku. Nie przewiduje on możliwości ograniczeń lub wyjątków, lecz ogranicza on margines uznania umawiających się stron w zakresie wyjątków i ograniczeń przewidzianych w WPPT.
67.

Portugalia podnosi ponadto, że Komisja niesłusznie zakłada, że sytuacja sektora rolnictwa w Portugalii w zakresie podatku VAT uległa tego rodzaju zmianie, że w przeciwieństwie do wcześniejszej sytuacji procentowa stawka zryczałtowanej rekompensaty równa zeru nie jest obecnie już możliwa. Nawet jeśli stawki podatkowe uległy zmianie, to sytuacja z 1989 r., gdy Portugalia po okresie przejściowym musiała się dostosować do dyrektywy 77/388 i sytuacja z dnia dzisiejszego są, w odniesieniu do opodatkowania transakcji na wcześniejszym i późniejszym etapie obrotu, porównywalne. Nawet jeżeli przyjąć istotną zmianę, to miała ona miejsce już 17 lat temu, gdy Portugalia zniosła w 1992 r. zerową stawkę od różnych elementów produkcji w dziedzinie rolnictwa.
72.

W kontekście przeniesienia praw wymaganie od podatnika będącego cesjonariuszem przedstawienia faktury wystawionej na niego lub – co się temu równa – odmowa uznania faktury ze względu na to, że została wystawiona na podatnika będącego cedentem, stanowi ustanowienie warunku trudnego, jeśli nie niemożliwego do spełnienia. Taki wniosek byłby niezgodny z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, który wielokrotnie stwierdził, że „gdy organy podatkowe posiadają informacje niezbędne do ustalenia, że podatnik, jako odbiorca danej usługi, jest zobowiązany z tytułu podatku VAT, to nie mogą one nakładać dodatkowych warunków dotyczących przysługującego podatnikowi prawa do odliczenia tego podatku, które mogłyby w efekcie praktycznie uniemożliwić wykonanie tego prawa” ( 36 ). Dokładnie tak byłoby w niniejszym przypadku, bowiem przeniesienie praw na rzecz spółki, które nie rozciągałoby się na fakturę związaną z zakupem nieruchomości wystawioną na „przyszłych wspólników” oznaczałoby pośrednio odmowę prawa do odliczenia.
45.

Analiza trzech podpunktów pozwoliła na wyjaśnienie niektórych podstawowych aspektów ochrony baz danych prawem autorskim na podstawie dyrektywy. W szczególności wyjaśniono, że wysiłek podjęty do stworzenia danych nie może być brany pod uwagę w ocenie prawa do ochrony bazy danych jako takiej (pierwszy podpunkt). Następnie, zwrócono uwagę, że chociaż dodanie nowych elementów do istniejących danych w wyniku ich wprowadzenia do bazy danych może być istotne przy ocenie, czy istnieje prawo do ochrony, to jednak w przypadku szeregu spotkań piłkarskich wprowadzonych do bazy danych nie występuje żadne „wzbogacenie” istniejących danych (drugi podpunkt). Stwierdzono wreszcie, że zwykłe podjęcie wysiłków lub wykorzystanie umiejętności nie wystarczy do uznania, że baza danych stanowi twórczość intelektualną podlegającą ochronie prawa autorskiego (trzeci podpunkt). Na podstawie powyższych uwag można teraz sformułować odpowiedź na pierwsze pytanie prejudycjalne.
49.

Kolejny argument na poparcie powyższego stanowiska można wywieść z treści art. 19 rozporządzenia. W akapicie drugim ustępu 2, odnoszącym się do niezarejestrowanych wzorów, przepis ten wyraźnie stwierdza konieczność oceny intencji domniemanego sprawcy naruszenia. Stanowi on bowiem, że „spornego używania nie uważa się za wynikające ze skopiowania chronionego wzoru, jeżeli naśladowanie jest wynikiem pracy twórcy, [co do którego] można uznać, że nie znał wzoru ujawnionego przez właściciela”. Skoro prawodawca przewidział podobnego rodzaju ocenę intencji jedynie co do niezarejestrowanych wzorów, rozumowanie a contrario prowadzi do wniosku, że z kolei w przypadku zarejestrowanych wzorów weryfikacja naruszenia nie powinna obejmować podobnych ocen, także ze względu na szerszą ochronę wzoru, wynikającą z faktu rejestracji.
56.

W świetle powyższych rozważań proponuję, by Trybunał odpowiedział Hoge Raad w następujący sposób: Artykuł 6 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) i art. 20 szóstej dyrektywy sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, które w odniesieniu do samochodów osobowych wykorzystywanych zarówno do celów zawodowych, jak i prywatnych dopuszcza możliwość bezpośredniego i całkowitego odliczenia podatku VAT, natomiast w odniesieniu do wykorzystania do celów prywatnych przewiduje ryczałtowy dodatkowy wymiar VAT, który jest nieproporcjonalny do rzeczywistego zakresu wykorzystania do celów prywatnych. W sytuacji, gdy sąd krajowy stosuje taki przepis i skutkuje on zbyt wysokim dodatkowym wymiarem VAT dotyczącym rzeczywistego wykorzystania samochodu osobowego do celów prywatnych, sąd krajowy zobowiązany jest do niestosowania tego przepisu w zakresie, w jakim wykracza on poza odpowiednie opodatkowanie wykorzystania do celów prywatnych.
27.

Mając na względzie fakt, że na gruncie nowych regulacji dotyczących gier hazardowych nadal utrzymują się wątpliwości interpretacyjne co do zakresu swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług uregulowanych w art. 43 WE i 49 WE i co za tym idzie, konieczne jest wyjaśnienie, czy te swobody mogą być ograniczone przez krajowy system o takich cechach jak system włoski, Corte Suprema di Cassazione zawiesił postępowanie w dwóch omaiwanych sprawach i w obu przypadkach przedłożył następujące pytanie prejudycjalne: „Jaką wykładnię art. 43 WE i 49 WE w odniesieniu do swobody przedsiębiorczości i świadczenia usług w sektorze zakładów sportowych należy przyjąć w celu ustalenia, czy przytoczone przepisy traktatu umożliwiają ustanowienie w przepisach krajowych systemu monopolistycznego na rzecz państwa oraz systemu koncesji i zezwoleń, który w ramach określonej liczby koncesji przewiduje: a) istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie na podstawie procedury, która niezgodnie z prawem wykluczyła część podmiotów; b) istnienie przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie pozycji rynkowej uzyskanej na podstawie procedury, która niezgodnie z prawem wykluczyła część podmiotów (jak np. obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących); c) określenie sytuacji, w których dochodzi do cofnięcia koncesji i do przepadku wysokiej kaucji, w tym także w przypadku gdy koncesjonariusz prowadzi, bezpośrednio lub pośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, zbliżoną do tej objętej koncesją?”.
119.

W pierwszej kolejności Brosmann Footwear i in. utrzymują, że Sąd naruszył prawo i wypaczył dowody, stwierdzając w pkt 179 zaskarżonego wyroku, w odniesieniu do mikroekonomicznych wskaźników szkody, że wyższy poziom średniej ceny sprzedaży obuwia ze skórzanymi cholewkami nie podważa wniosków Rady w zakresie przepływu środków finansowych, rentowności, zwrotu z inwestycji, zdolności do pozyskiwania kapitału i inwestycji. Zdaniem Brosmann Footwear i in. wyższa cena sprzedaży tego obuwia musiała wywrzeć pozytywny wpływ na każdy z tych czynników, powodując w szczególności wyższą marżę zysku i większy przepływ środków finansowych. Podobnie, co się tyczy makroekonomicznych wskaźników szkody, Brosmann Footwear i in. po pierwsze twierdzą, że Sąd ograniczył się do odesłania do oceny dokonanej przez Radę i nie uwzględnił skazania spółek włoskich za nieprawdziwe zapisy i podrobione faktury, co wskazały Brosmann Footwear i in., a oznaczałoby to, że Komisja nie mogła zaufać prawidłowości informacji przekazanych przez te spółki. Po drugie, Brosmann Footwear i in. twierdzą, że Sąd w pkt 176 zaskarżonego wyroku nie uznał niezaprzeczalnego wpływu oszustw na tendencje w dziedzinie inwestycji w postaci znacznego wyolbrzymienia spadku sprzedaży, który miał miejsce w okresie dochodzenia.
16.

Rozpatrujący sprawę Finanzgericht Hamburg twierdzi, po pierwsze, że brak jest jasności co do tego, czy termin „zapewnienie pracowników”, którym posługuje się zarówno art. 9 ust. 2 lit. e) szóstej dyrektywy, jak i transponujący ten przepis do prawa niemieckiego § 3a ust. 4 pkt 7 UStG, odnosi się tylko do osób pozostających w stosunku zależności pracowniczej, to znaczy do pracowników najemnych, czy też również obejmuje osoby prowadzące działalność we własnym imieniu, tak jak w niniejszej sprawie kierowców ciężarówek. Wskazuje jednak, że praktyczne trudności w rozróżnieniu pracowników najemnych od osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz w dostarczeniu usługobiorcy odpowiedniego dowodu w tym celu mogą w świetle celu szóstej dyrektywy, jakim jest ułatwienie świadczenia usług w obrębie rynku wewnętrznego, przemawiać za włączeniem zapewniania osób prowadzących działalność na własny rachunek do pojęcia „zapewnianie personelu”.
64.

Uważam zatem, że Trybunał powinien odpowiedzieć na pytania podniesione przez Administratiwen syd Warna w następujący sposób: Artykuł 80 ust. 1 lit. a)–c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej wyczerpująco wymienia przesłanki, w razie wystąpienia których państwo członkowskie może opodatkować transakcję podatkiem od wartości dodanej na podstawie jej wartości wolnorynkowej, a nie rzeczywiście zapłaconego wynagrodzenia. Przepis ten nie upoważnia państwa członkowskiego do przyjęcia takiego stanowiska w sytuacji, gdy dostawca, usługodawca lub klient – w zależności od przypadku – ma pełne prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej. Przepis krajowy, który wymaga, aby opodatkowanie podatkiem od wartości dodanej następowało na podstawie wartości wolnorynkowej we wszystkich przypadkach, gdy strony są ze sobą blisko powiązane, jest niezgodny z art. 80 ust. 1 dyrektywyw 2006/112 co najmniej w takim zakresie, w jakim obejmuje on przypadki, gdy odpowiednia strona transakcji ma pełne prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej. Do sądu krajowego należy – w ramach maksymalnego zakresu uznania, jakie daje mu prawo krajowe – dokonanie wykładni oraz zastosowanie takiego przepisu prawa krajowego w zgodzie z art. 80 ust. 1 dyrektywy 2006/112. Jeżeli takie zgodne zastosowanie nie jest możliwe, ów sąd krajowy ma obowiązek niestosowania przepisu krajowego w zakresie, w jakim jest on niezgodny z wskazanym przepisem dyrektywy. Artykuł 73 dyrektywy 2006/112 ma bezpośrednią skuteczność. Podatnicy mogą powoływać się na niego, a sądy mogą go bezpośrednio stosować w celu zagwarantowania, by z wyjątkiem przypadków, w których dyrektywa przewiduje możliwość odstępstwa, podstawę opodatkowania stanowiło rzeczywiście uzyskane świadczenie wzajemne. Jeżeli państwo członkowskie nie skorzystało w odpowiedni sposób z uprawnienia przyznanego w art. 80 ust. 1 dyrektywy 2006/112, nie może powoływać się ono na postanowienia tego przepisu przeciwko podatnikowi, mając na celu opodatkowanie transakcji na podstawie jej wartości wolnorynkowej. ZAŁĄCZNIK I Zobacz pkt 38 i nast. niniejszej opinii ZAŁĄCZNIK II Zobacz pkt 55 i nast. niniejszej opinii
21.

Trybunał, dokonując kwalifikacji czynności dla celów zastosowania swobody świadczenia usług, ma wątpliwości co do konkretnych okoliczności świadczenia. Jeśli nie miałoby ono charakteru gospodarczego, ta swoboda nie znajdowałaby zastosowania. Podobnie nie stosuje on jej do uczęszczania do szkół państwowych finansowanych ze środków publicznych, lecz do uczęszczania do szkół finansowanych w przeważającej mierze ze środków prywatnych ( 8 ).
1)

Stosując w odniesieniu do obywateli państw trzecich wnioskujących o uzyskanie statusu rezydenta długoterminowego w Niderlandach i w odniesieniu do obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi w innym państwie członkowskim, którzy wnioskują o umożliwienie im korzystania z przysługującego im prawa pobytu w Niderlandach, oraz w odniesieniu do członków ich rodzin wnioskujących o zezwolenie na towarzyszenie tym obywatelom lub dołączenie do nich, opłaty, które są wygórowane lub nieproporcjonalne w porównaniu do opłat wymaganych od obywateli państw członkowskich za wydanie podobnych dokumentów, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążących na nim na mocy dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi.
26.

W. Hofmann odwołał się od tego orzeczenia do sądu krajowego. Żąda on, co do istoty, uchylenia orzeczenia oraz stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Landratsamt Unterallgäu w dniu 15 lipca 2009 r.
22.

Z ogólnej systematyki omawianych przepisów wynika również, że wybór prawodawcy zmierza wyraźnie w kierunku równowagi między ofiarą dyskryminacji i pracodawcą, jeśli to on doprowadził do dyskryminacji. W zakresie ciężaru dowodu wspomniane trzy dyrektywy tworzą bowiem mechanizm, który pozwala złagodzić rzeczony ciężar spoczywający na ofierze, bez zupełnego wyeliminowania go. Innymi słowy, jak już zostało stwierdzone w wyroku w sprawie Kelly ( 13 ), wprowadzony system działa w dwóch etapach. W pierwszej kolejności poszkodowany musi w sposób wystarczający wykazać fakty, z których można domniemywać istnienie dyskryminacji. Innymi słowy, musi on doprowadzić do powstania domniemania faktycznego, wskazując na wystąpienie dyskryminacji. W drugiej kolejności, bezpośrednią konsekwencją ustanowienia takiego jest przeniesienie ciężaru dowodu na stronę pozwaną. Przepisy artykułów, których dotyczy pierwsze pytanie prejudycjalne, odnoszą się więc do ciężaru dowodu, który, aczkolwiek w złagodzonej formie, nadal spoczywa na poszkodowanym. Zatem zachowana jest pewna równowaga, pozwalająca poszkodowanemu skorzystać z prawa do równego traktowania, a stronie pozwanej na to, aby nie była pozywana przed sądami wyłącznie na podstawie twierdzeń ofiary.
60.

Aby możliwe było ujawnienie danych osobowych, prawo Unii wymaga, by obowiązek przechowywania był przewidziany w ustawodawstwie krajowym w celu uszczegółowienia kategorii danych przeznaczonych do przechowywania, celu i okresu przechowywania oraz osób, które mogą mieć do nich dostęp. Sprzeczne z zasadami ochrony danych osobowych byłoby wykorzystywanie istniejących baz danych do celów innych niż zdefiniowane przez ustawodawcę.