W tym zakresie należy stwierdzić, że definicja ta uściśla, iż wiza jest „zezwoleniem lub decyzją państwa członkowskiego wymaganym do tranzytu lub wjazdu” na terytorium tego państwa członkowskiego lub kilku państw członkowskich. Z pojęć zastosowanych przez prawodawcę Unii wynika, że, po pierwsze, pojęcie wizy odsyła do aktu wydanego formalnie przez krajowy organ administracyjny, a nie do zwykłego tolerowania, a po drugie, że wizy nie należy mylić z przyjęciem na terytorium państwa członkowskiego, ponieważ wiza jest wymagana właśnie w celu zezwolenia na to przyjęcie. Rozróżnienie to jest skądinąd spójne z ogólną strukturą prawodawstwa Unii w rozpatrywanych dziedzinach. O ile bowiem przepisy regulujące przyjęcie na terytorium państwa członkowskiego były przewidziane – w czasie istotnym dla okoliczności faktycznych sprawy w postępowaniu głównym, w kodeksie granicznym Schengen – o tyle warunki wydawania wiz są określone w odrębnych aktach, takich jak – w odniesieniu do wiz krótkoterminowych – kodeks wizowy.

Artykuł 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela kraju trzeciego lub bezpaństwowca w związku z art. 2 lit. m) tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że tolerowania – przez organy pierwszego państwa członkowskiego skonfrontowane z przybyciem nadzwyczajnie dużej liczby obywateli państw trzecich ubiegających się o tranzyt przez terytorium tego państwa członkowskiego w celu złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w innym państwie członkowskim – wjazdu na terytorium takich obywateli, którzy nie spełniają warunków wjazdu co do zasady obowiązujących w tym pierwszym państwie członkowskim, nie można uznać za wydanie „wizy” w rozumieniu tego artykułu 12.

Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia nr 604/2013 należy interpretować w ten sposób, że obywatel państwa trzeciego, którego wjazd był tolerowany przez organy pierwszego państwa członkowskiego skonfrontowane z przybyciem nadzwyczajnie dużej liczby osób ubiegających się o tranzyt przez terytorium tego państwa członkowskiego w celu złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w innym państwie członkowskim, przy czym nie spełniał on warunków wjazdu co do zasady obowiązujących w tym pierwszym państwie członkowskim, powinien zostać uznany za osobę, która „nielegalnie przekroczyła” granicę wspomnianego pierwszego państwa członkowskiego w rozumieniu tego przepisu.

Uwzględniając zwyczajowe znaczenie pojęcia „nielegalnego przekroczenia” granicy, należy stwierdzić, że przekroczenie granicy z naruszeniem warunków ustanowionych w obowiązujących w danym państwie członkowskim przepisach należy siłą rzeczy uznać za „nielegalne” w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia Dublin III.

Z powyższego wynika, że w przypadku, gdy przekraczaną granicą jest granica państwa członkowskiego związanego kodeksem granicznym Schengen, nielegalny charakter jej przekroczenia należy oceniać z uwzględnieniem w szczególności zasad ustanowionych w tym kodeksie.

W związku z tym stwierdzenie przedstawione w pkt 74 niniejszego wyroku nie wystarcza do pełnego zdefiniowania pojęcia „nielegalnego przekroczenia” w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia Dublin III. Należy zatem uwzględnić okoliczność, że przepisy dotyczące przekraczania granic zewnętrznych mogą przyznawać właściwym organom krajowym możliwość odstąpienia – poprzez powołanie się na względy humanitarne – od warunków wjazdu co do zasady nałożonych na obywateli państw trzecich w celu zapewnienia zgodności z prawem ich przyszłego pobytu w państwach członkowskich. Tego rodzaju możliwość jest przewidziana w szczególności w art. 5 ust. 4 lit. c) kodeksu granicznego Schengen, który pozwala państwom członkowskim, do których kodeks ten ma zastosowanie, na zezwolenie w drodze wyjątku obywatelom państw trzecich, którzy nie spełniają jednego lub więcej warunków wjazdu nałożonych co do zasady na tych obywateli, na wjazd na ich terytorium ze względów humanitarnych, ze względu na interes narodowy lub zobowiązania międzynarodowe. Następnie należy stwierdzić przede wszystkim, że art. 5 ust. 4 lit. c) kodeksu granicznego Schengen wyjaśnia, w przeciwieństwie do art. 5 ust. 4 lit. b) tego kodeksu, że takie zezwolenie jest ważne jedynie na terytorium danego państwa członkowskiego, a nie na terytorium wszystkich „państw członkowskich”. W związku z powyższym ten pierwszy przepis nie prowadzi do nadania legalnego charakteru przekroczeniu granicy przez obywatela państwa trzeciego przyjętego na terytorium przez organy państwa członkowskiego wyłącznie w celu umożliwienia temu obywatelowi tranzytu do innego państwa członkowskiego, aby mógł złożyć tam wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej.

W tym kontekście z art. 12 i 14 rozporządzenia Dublin III wynika, że artykuły te obejmują co do zasady wszystkie przypadki legalnego wjazdu na terytorium państw członkowskich, ponieważ legalny wjazd obywatela państwa trzeciego na to terytorium albo odbywa się zwykle w oparciu o wizę lub dokument pobytu, albo jest oparty na zwolnieniu z obowiązku posiadania wizy. Zastosowanie poszczególnych kryteriów ustanowionych w tych artykułach, a także w art. 13 tego rozporządzenia, powinno co do zasady umożliwiać przypisanie państwu członkowskiemu, do którego odbywa się wjazd lub w którym następuje pobyt obywatela państwa trzeciego na terytorium państw członkowskich, odpowiedzialności za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego ewentualnie przez tego obywatela. W świetle tych elementów ustanowionych w art. 12–14 rozporządzenia Dublin III kryteriów nie można, bez podważenia systematyki tego rozporządzenia, interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, które postanowiło zezwolić ze względów humanitarnych na wjazd na jego terytorium obywatelowi państwa trzeciego, który nie posiada wizy, ani też nie jest zwolniony z obowiązku jej posiadania, zostaje zwolnione z ciążącej na nim odpowiedzialności.

Ponadto okoliczność, że – tak jak w niniejszym przypadku – dany obywatel państwa trzeciego wjechał na terytorium państw członkowskich pod nadzorem właściwych organów i w żaden sposób nie unikał kontroli granicznej, nie może mieć decydującego znaczenia dla zastosowania art. 13 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.

Okoliczność, że przekroczenie granicy miało miejsce w sytuacji charakteryzującej się przybyciem nadzwyczajnie dużej liczby obywateli państw trzecich ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej, nie ma wpływu na wykładnię lub stosowanie art. 13 ust. 1 rozporządzenia Dublin III. W każdym razie należy przypomnieć, że na podstawie art. 3 ust. 2 akapit drugi tego rozporządzenia i art. 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej przekazanie osoby ubiegającej się o udzielenie ochrony międzynarodowej do odpowiedzialnego państwa członkowskiego nie może zostać przeprowadzone, jeżeli przekazanie to spowodowałoby rzeczywiste ryzyko poddania zainteresowanej osoby nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu w rozumieniu art. 4 karty (zob. podobnie wyrok z dnia 16 lutego 2017 r., C.K. i in., C‑578/16 PPU, EU:C:2017:127, pkt 65). Przekazanie nie mogłoby zatem zostać przeprowadzone, gdyby w następstwie przybycia nadzwyczajnie dużej liczby osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, takie ryzyko istniało w odpowiedzialnym państwie członkowskim.

(zob. pkt 74, 75, 77–80, 86, 87, 89, 90, 93, 101, 102, pkt 2 sentencji)