Sprawa C-215/11

Iwona Szyrocka

przeciwko

SiGer Technologie GmbH

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu)

„Rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 — Postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty — Pozew o wydanie nakazu niespełniający wymogów formalnych przewidzianych przez uregulowanie krajowe — Charakter wyczerpujący wymogów, jakim powinien odpowiadać pozew — Możliwość żądania odsetek narosłych do dnia zapłaty roszczenia głównego”

Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 grudnia 2012 r.

Artykuł 7 rozporządzenia nr 1896/2006 ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty należy interpretować w ten sposób, że reguluje on wyczerpująco wymogi, jakim powinien odpowiadać pozew o wydanie europejskiego nakazu zapłaty. Treść tego artykułu nie zawiera żadnego elementu, który pozwalałby dojść do wniosku, iż państwa członkowskie zachowują swobodę nakładania dodatkowych wymogów, przewidzianych w ich prawie krajowym. Jak bowiem jasno wynika z art. 7 ust. 2 lit. c) oraz art. 7 ust. 3, 5 i 6 rozporządzenia nr 1896/2006, gdy przepisy te upoważniają państwa członkowskie do uregulowania swoim prawem krajowym niektórych konkretnych aspektów wymagań, które powinien spełnić pozew o wydanie europejskiego nakazu zapłaty, czynią to wyraźnie. Natomiast w art. 7 nie widnieje żadne inne wyraźne lub dorozumiane odniesienie upoważniające w sposób ogólny do nakładania dodatkowych wymogów, przewidzianych prawem krajowym państw członkowskich. Ponadto osiągnięcie celu rozporządzenia nr 1896/2006, jakim jest w szczególności uproszczenie, przyspieszenie i ograniczenie kosztów postępowania w sprawach transgranicznych dotyczących bezspornych roszczeń pieniężnych, byłoby zagrożone, gdyby państwa członkowskie mogły w swoich uregulowaniach krajowych ustanawiać ogólnie dodatkowe wymagania, które powinien spełnić pozew o wydanie europejskiego nakazu zapłaty. Takie wymagania skutkowałyby nie tylko wprowadzeniem w różnych państwach członkowskich rozbieżnych wymogów w odniesieniu do takiego pozwu, lecz także prowadziłyby do skomplikowania, wydłużenia czasu trwania i wzrostu kosztów postępowania w sprawie europejskiego nakazu zapłaty. (por. pkt 27, 28, 30, 31, 36; pkt 1 sentencji)

Sąd krajowy zachowuje na mocy art. 25 rozporządzenia nr 1896/2006 ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty i z zastrzeżeniem warunków określonych w tym artykule swobodę określenia kwoty opłat sądowych według sposobów przewidzianych przez prawo krajowe, pod warunkiem że sposoby te nie są mniej korzystne niż w wypadku podobnych sytuacji podlegających prawu wewnętrznemu oraz że nie uniemożliwiają w praktyce ani nie czynią nadmiernie utrudnionym wykonywania praw przyznanych przez prawo Unii. Wynika z tego, że sąd krajowy zachowuje w zasadzie możliwość pozyskania informacji o wartości przedmiotu sporu według sposobów przewidzianych przez prawo krajowe, w szczególności wzywając powoda do uzupełnienia pozwu o wydanie europejskiego nakazu zapłaty poprzez oznaczenie wartości przedmiotu sporu w walucie krajowej, tak aby można było obliczyć opłatę od pozwu, pod warunkiem że wymagania proceduralne związane z określeniem opłat sądowych nie powodują ani nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie europejskiego nakazu zapłaty, ani odrzucenia pozwu o wydanie takiego nakazu. (por. pkt 33, 35, 36; pkt 1 sentencji)

Artykuł 4 i art. 7 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 1896/2006 ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by powód w pozwie o wydanie europejskiego nakazu zapłaty żądał odsetek za okres od dnia ich wymagalności do dnia zapłaty roszczenia głównego. W istocie po pierwsze, wymogi dotyczące oznaczonej wysokości i wymagalności „roszczeń pieniężnych” w rozumieniu art. 4 rozporządzenia nr 1896/2006 nie odnoszą się do odsetek. Po drugie, art. 7 ust. 2 lit. c) tego rozporządzenia nie wymaga wskazania wysokości odsetek w pozwie o wydanie nakazu zapłaty oraz nie precyzuje także daty, do której odsetek tych można żądać. Ponadto wykładnia owego art. 7 ust. 2 lit. c) uniemożliwiająca żądanie odsetek narosłych do dnia zapłaty roszczenia głównego mogłaby wydłużyć czas trwania i zwiększyć złożoność postępowania w sprawie europejskiego nakazu zapłaty oraz podnieść jego koszty a w konsekwencji nie odpowiadałaby celowi rozporządzenia, którym jest w szczególności ustanowienie prostego, szybkiego i skutecznego mechanizmu dochodzenia bezspornych roszczeń pieniężnych, ale również ograniczenie kosztów takiego postępowania. (por. pkt 40, 41, 42–44, 46, 53; pkt 2 sentencji)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 50)