Sprawa C‑511/09 P

Dongguan Nanzha Leco Stationery Mfg. Co. Ltd

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej

Odwołanie – Dumping – Przywozy mechanizmów dźwigniowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej – Rozporządzenie (WE) nr 1136/2006 – Ustalenie marginesu dumpingu – Porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej – Rozporządzenie (WE) nr 384/96 – Artykuł 2 ust. 7 lit. a) i art. 2 ust. 10

Streszczenie wyroku

1. Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Margines dumpingu – Porównanie wartości normalnej z ceną wywozu – Dostosowania

(rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 2 ust. 10)

2. Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Margines dumpingu – Ustalenie wartości normalnej – Przywóz z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej, o których mowa w art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 384/96

(rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 2 ust. 1, 3, 7)

1. W ramach stosowania środków antydumpingowych, określenie wartości normalnej oraz ceny eksportowej podlega odrębnym zasadom. Z tego względu koszty sprzedaży, wydatki administracyjne oraz inne koszty ogólne wchodzące w rachubę nie muszą koniecznie być traktowane w taki sam sposób w jednym i drugim wypadku. Niemniej jednak ewentualne różnice pomiędzy tymi dwoma wartościami mogą być uwzględniane w ramach dostosowań przewidzianych w art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego nr 384/96.

W tym względzie zarówno z brzmienia, jak i z systematyki art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego nr 384/96 wynika, że dostosowanie ceny eksportowej lub wartości normalnej może być dokonane wyłącznie w celu uwzględnienia różnic dotyczących czynników wpływających na ceny, a tym samym na ich porównywalność w celu zapewnienia, że porównanie zostanie dokonane na tym samym etapie obrotu gospodarczego. Aby móc dokonać tego rodzaju dostosowania, instytucje Unii muszą zatem oprzeć się na danych faktycznych, takich jak koszty sprzedaży wynikające z wprowadzania towarów do obrotu na rynku wspólnotowym, ponieważ wartość normalna oraz cena eksportowa zostały określone na dwóch odrębnych poziomach obrotu gospodarczego, a koszty sprzedaży są tego rodzaju, iż mogą wpływać w określonym stopniu na porównywalność owej ceny eksportowej i owej wartości normalnej.

(por. pkt 25, 26, 37, 39)

2. Nawet jeśli art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego nr 384/96 ustanawia zasadę ogólną, zgodnie z którą podstawą normalnej wartości są ceny uiszczane lub należne w zwykłym obrocie handlowym od niezależnych klientów w krajach wywozu, ani z brzmienia, ani z ogólnej systematyki art. 2 ust. 7 tego rozporządzenia, ani też z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości nie wynika, by w sytuacji, gdy instytucje Unii określają wartość normalną “w oparciu o inną uzasadnioną metodę”, ta wartość normalna powinna zawsze odpowiadać wartości normalnej, po której produkt jest dostarczany pierwszemu niezależnemu klientowi. Tego rodzaju wykładnia prowadziłaby do ograniczenia zakresu swobodnego uznania, jakim dysponują instytucje Unii przy ocenianiu wartości normalnej w odniesieniu do krajów nieposiadających gospodarki rynkowej.

Wniosku tego nie podważa brzmienie art. 2 ust. 3 owego rozporządzenia podstawowego, który dotyczy jedynie obliczania wartości normalnej w odniesieniu do przedsiębiorstwa eksportowego działającego w warunkach gospodarki rynkowej.

(por. pkt 33, 34)

WYROK TRYBUNAŁU (trzecia izba)

z dnia 27 października 2011 r.( )

Odwołanie – Dumping – Przywozy mechanizmów dźwigniowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej – Rozporządzenie (WE) nr 1136/2006 – Ustalenie marginesu dumpingu – Porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej – Rozporządzenie (WE) nr 384/96 – Artykuł 2 ust. 7 lit. a) i art. 2 ust. 10

W sprawie C‑511/09 P

mającej za przedmiot odwołanie na podstawie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, złożone w dniu 4 grudnia 2009 r.,

Dongguan Nanzha Leco Stationery Mfg. Co., Ltd, z siedzibą w Dongguanie (Chiny), reprezentowana przez P. Bentleya, QC,

strona wnosząca odwołanie,

w której pozostałymi uczestnikami postępowania są:

Rada Unii Europejskiej, reprezentowana przez J.P. Hixa oraz B. Driessena, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych przez G. Berrischa, Rechtsanwalt,

strona pozwana w pierwszej instancji,

Komisja Europejska, reprezentowana przez H. van Vlieta oraz C. Clyne’a, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

IML Industria Meccanica Lombarda Srl, reprezentowana przez R. Bierwagena, Rechtsanwalt,

interwenienci w pierwszej instancji,

TRYBUNAŁ (trzecia izba),

w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, J. Malenovský, R. Silva de Lapuerta, E. Juhász i G. Arestis (sprawozdawca), sędziowie,

rzecznik generalny: Y. Bot,

sekretarz: C. Strömholm, administrator,

uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 9 grudnia 2010 r.,

po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 27 stycznia 2011 r.,

wydaje następujący

Wyrok

1 W swym odwołaniu spółka Dongguan Nanzha Leco Stationery Mfg. Co. Ltd (zwana dalej „spółką Dongguan”) domaga się, po pierwsze, uchylenia wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 23 września 2009 r. w sprawie T‑296/06 Dongguan Nanzha Leco Stationery przeciwko Radzie (zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”) w zakresie, w jakim Sąd oddalił pierwszą część pierwszego zarzutu podniesionego przez spółkę Dongguan oraz, po drugie, domaga się, by Trybunał sam orzekł co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1136/2006 z dnia 24 lipca 2006 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz mechanizmów dźwigniowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 205, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem ostatecznym”) w zakresie, w jakim nakłada ono cło na mechanizmy dźwigniowe wytwarzane przez spółkę Dongguan przekraczające kwotę należności celnych, które byłyby wymagalne w wypadku niedokonania kwestionowanego dostosowania ceny.

Ramy prawne

2 Przepisy regulujące stosowanie środków antydumpingowych przez Unię Europejską znajdują się w rozporządzeniu Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996, L 56, s. 1), zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 2117/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. (Dz.U. L 340, s. 17) (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”).

3 Artykuł 2 ust. 1–7 rozporządzenia podstawowego definiuje wartość normalną produktów uznawanych za będące przedmiotem dumpingu. Zgodnie z tymi przepisami:

„1. Podstawą normalnej wartości są [zazwyczaj] ceny uiszczone lub należne w zwykłym obrocie handlowym od niezależnych klientów w kraju wywozu.

[...]

3. W przypadku gdy sprzedaż produktu podobnego w zwykłym obrocie handlowym nie istnieje lub jest niewystarczająca, lub gdy z powodu określonej [szczególnej] sytuacji rynkowej sprzedaż ta nie pozwala na dokonanie właściwego porównania, wartość normalną produktu podobnego oblicza się w oparciu o koszt produkcji w kraju pochodzenia, powiększony o uzasadnione koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne [wydatki administracyjne i inne koszty ogólne] oraz kwotę [marżę] zysku, lub w oparciu o ceny eksportowe w zwykłym obrocie handlowym do właściwego [odpowiedniego] państwa trzeciego, pod warunkiem że ceny te są reprezentatywne. […]

7. a) W przypadku przywozu z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej normalną wartość określa się w oparciu o cenę lub wartość skonstruowaną w warunkach gospodarki rynkowej państwa trzeciego lub cenę z takiego kraju przeznaczoną dla innych krajów, łącznie ze Wspólnotą, a w przypadku, gdy jest to niemożliwe, w oparciu o inną uzasadnioną metodę, w tym na podstawie ceny faktycznie płaconej lub należnej we Wspólnocie za produkt podobny, gdy jest to niezbędne, odpowiednio zmodyfikowanej tak, aby uwzględniała odpowiednią marżę zysku.

[…]

b) W odniesieniu do postępowań antydumpingowych dotyczących przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej, Wietnamu i Kazachstanu oraz z jakiegokolwiek kraju o gospodarce nierynkowej, które jest członkiem [Światowej Organizacji Handlu] w dniu rozpoczęcia postępowania, wartość normalna będzie określana zgodnie z ust. 1–6 w wypadku wykazania, na podstawie właściwie uzasadnionych wniosków przedstawianych przez jednego lub wielu producentów poddanych postępowaniu oraz zgodnie z kryteriami i procedurami określonymi w lit. c), że warunki gospodarki rynkowej przeważają w stosunku do tego producenta lub producentów pod względem produkcji i sprzedaży podobnego, odnośnego towaru. Jeśli wyżej wspomniana sytuacja nie będzie miała miejsca, stosuje się zasady określone w lit. a).

[…]”.

4 Artykuł 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego stanowi:

„Za cenę eksportową uważa się cenę faktycznie zapłaconą lub należną za produkt sprzedany na wywóz z kraju wywozu do Wspólnoty”.

5 Artykuł 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego stanowi:

„Dokonuje się obiektywnego [sprawiedliwego] porównania ceny eksportowej z wartością normalną. Porównania dokonuje się na tym samym poziomie handlu [etapie obrotu gospodarczego], w odniesieniu do sprzedaży dokonanych w jak najbardziej zbliżonych terminach oraz z należytym uwzględnieniem różnic wpływających na porównywalność cen. W przypadku gdy nie jest możliwe porównanie ustalonej wartości normalnej i ceny eksportowej na takiej podstawie, uwzględnia się, w formie dostosowania i oceniając każdy przypadek z osobna, różnice stwierdzonych czynników, które zostały zgłoszone i co do których wykazano, że mogą wpłynąć na ceny oraz ich porównywalność. Unika się powtórnych dostosowań, w szczególności w przypadku różnic dotyczących bonifikat, rabatów, ilości i poziomu obrotu [etapów obrotu gospodarczego]. W przypadku spełnienia określonych warunków czynniki, co do których można dokonać dostosowania, są następujące:

[…]

i) Prowizje

Dokonuje się dostosowania ze względu na różnice w prowizjach naliczanych przy danej sprzedaży. Pojęcie »marże« [»prowizje«] należy rozumieć również jako obejmujące narzut uzyskiwany przez podmiot gospodarczy od [w odniesieniu do] produktu lub od [do] produktu podobnego, jeżeli funkcje takiego podmiotu gospodarczego są podobne do funkcji przedstawiciela [agenta] pracującego [wynagradzanego] na zasadzie prowizji.

[…]”.

Okoliczności powstania sporu

6 W pkt 8–24 zaskarżonego wyroku opisano stan faktyczny sprawy:

„Procedura dochodzenia wstępnego

8 Skarżąca, spółka Dongguan […], jest spółką prawa chińskiego z siedzibą w Dongguanie (Chiny). Spółka ta wytwarza mechanizmy dźwigniowe wykorzystywane do wpinania arkuszy papieru i innych dokumentów w segregatorach lub skoroszytach.

9 Skarżąca sprzedaje całość swej produkcji spółce World Wide Stationery Ltd (zwanej dalej »spółką WWS«) za pośrednictwem spółki Leco Stationery Manufacturing Co. Ltd (zwanej dalej »spółką Leco«), która jest jej głównym akcjonariuszem, przy czym siedziby spółek WWS i Leco znajdują się w Hongkongu (Chiny). Spółka WWS odsprzedaje następnie produkty skarżącej nabywcom na rynku chińskim oraz poza Chinami, dokonując ich wywozu do Wspólnoty Europejskiej i innych państw trzecich.

10 W dniu 11 marca 2005 r. do Komisji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga trzech producentów wspólnotowych, spółki Interkov spol. s r.o., spółki MI.ME.CA. Srl oraz spółki NIKO – kovinarsko podjetje, d.d., Železniki, reprezentujących razem ponad 50% całkowitej produkcji mechanizmów dźwigniowych we Wspólnocie. Skargę poparła spółka IML Industria Meccanica Lombarda Srl [(zwana dalej »spółką IML«)]. W skardze tej podniesiono, że przywóz mechanizmów dźwigniowych pochodzących z Chin był przedmiotem praktyk dumpingowych i wyrządzał przemysłowi wspólnotowemu znaczące szkody.

11 W dniu 28 kwietnia 2005 r. zgodnie z art. 5 rozporządzenia podstawowego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (Dz.U. C 103, s. 18) opublikowane zostało zawiadomienie o wszczęciu postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu mechanizmów dźwigniowych pochodzących z Chin.

12 W następstwie wszczęcia wymienionego dochodzenia Komisja skierowała kwestionariusz do wszystkich podmiotów, których dochodzenie to w sposób oczywisty dotyczyło. Skarżąca wypełniła ten kwestionariusz, po czym złożyła wniosek o przyznanie jej statusu spółki działającej w warunkach gospodarki rynkowej, zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia podstawowego oraz, tytułem pomocniczym, wniosek o traktowanie indywidualne, zgodnie z art. 9 ust. 5 tegoż rozporządzenia. Komisja odrzuciła pierwszy wniosek, lecz przychyliła się do drugiego.

13 W piśmie wysłanym w formie listu elektronicznego w dniu 16 września 2005 r. Komisja zwróciła się do skarżącej o udzielenie jej wsparcia w przygotowaniu wizyty w Dongguanie i Hongkongu w dniach 17–19 października 2005 r. w celu umożliwienia jej poczynienia ustaleń faktycznych w ramach dochodzenia. W piśmie wysłanym w formie telefaksu w dniu 4 października 2005 r. Komisja formalnie potwierdziła swą wizytę u skarżącej. Niemniej jednak w piśmie wysłanym w formie listu elektronicznego w dniu 5 października 2005 r. Komisja uprzedziła skarżącą, że ze względu na nieprzewidziane okoliczności zmuszona jest ona zaplanowaną wizytę odwołać.

Rozporządzenie tymczasowe i dalszy przebieg dochodzenia

14 W dniu 26 stycznia 2006 r. Komisja wydała rozporządzenie (WE) nr 134/2006 nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz mechanizmów dźwigniowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 23, s. 13, zwane dalej »rozporządzeniem tymczasowym«). Rozporządzeniem tym nałożono tymczasowe cło antydumpingowe w wysokości 33,3% na przywóz mechanizmów dźwigniowych wytwarzanych przez skarżącą od dnia 28 stycznia 2006 r. oraz w wysokości 48,1% na pozostały przywóz mechanizmów dźwigniowych pochodzących z Chin.

15 Wartość normalna mechanizmów dźwigniowych w odniesieniu do producentów‑eksporterów, którym nie przyznano statusu spółki działającej w warunkach gospodarki rynkowej, w niniejszym przypadku dla skarżącej, została ustalona zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego na podstawie zweryfikowanych informacji pochodzących od producenta mającego siedzibę w kraju analogicznym. W tym względzie Komisja tymczasowo stwierdziła, że najodpowiedniejszy i najrozsądniejszy wybór w tym względzie stanowi Iran. Wartość normalną określono zatem jako odpowiadającą średniej ważonej cenie na rynku wewnętrznym Iranu, stosowaną przez producenta irańskiego, który współpracował z niezależnymi klientami.

16 Cena eksportowa mechanizmów dźwigniowych w przypadku sprzedaży na wywóz do Wspólnoty dokonywanej przez eksporterów, którym przyznano traktowanie indywidualne, i przeprowadzanej za pośrednictwem spółek powiązanych mających siedzibę poza Wspólnotą została ustalona w oparciu o ceny odsprzedaży niezależnym klientom we Wspólnocie, zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego. W szczególności cena eksportowa mechanizmów dźwigniowych skarżącej została ustalona w oparciu o ceny stosowane przez spółkę WWS wobec pierwszego niezależnego klienta we Wspólnocie, po potrąceniu 12,6% odpowiadających pewnym kosztom ponoszonym między fabryką i granicą Wspólnoty, a mianowicie kosztom przewozu, ubezpieczenia, składowania itp.

17 Zgodnie z rozporządzeniem tymczasowym porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej zostało oparte na poziomie loco fabryka i na tym samym etapie obrotu gospodarczego. W celu zapewnienia sprawiedliwego porównania wartości normalnej z ceną eksportową, trzeba było uwzględnić, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, różnice w czynnikach, co do których wykazano, że mogą mieć wpływ na ceny i ich porównywalność. W odniesieniu do skarżącej dokonano dostosowania zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego z uwagi na to, że sprzedaż na wywóz była realizowana za pośrednictwem spółki powiązanej mającej siedzibę w państwie innym niż zainteresowane państwo lub poza Wspólnotą. Wspomniane dostosowanie polegało na odjęciu od ceny eksportowej mechanizmów dźwigniowych 18,6% tytułem kosztów sprzedaży, wydatków administracyjnych i innych kosztów ogólnych ponoszonych przez spółkę WWS, 1,8% tytułem takich kosztów i wydatków ponoszonych przez spółkę Leco oraz 5% tytułem rozsądnej marży zysku tych dwóch spółek.

18 Pismem z dnia 3 marca 2006 r. skarżąca przedstawiła swe uwagi na piśmie w przedmiocie stosowania rozporządzenia tymczasowego. W ramach swych twierdzeń skarżąca podniosła, po pierwsze, że nie było prawidłowe odjęcie od ceny eksportowej stosowanej przez spółkę WWS pewnej kwoty tytułem kosztów sprzedaży, wydatków administracyjnych i innych kosztów ogólnych, jak również zysków spółek Leco i WWS, albowiem porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej, w tym wypadku, nie zostało dokonane na tym samym etapie obrotu gospodarczego. Po drugie, zwróciła ona uwagę, że popełnione zostały błędy przy obliczaniu kosztów sprzedaży, wydatków administracyjnych i innych kosztów ogólnych ponoszonych przez spółkę WWS, a w szczególności że niektóre koszty sprzedaży bezpośredniej zostały naliczone dwukrotnie.

19 W dniu 21 kwietnia 2006 r. skarżąca przedstawiła swoje stanowisko podczas przesłuchania. W następstwie tego przesłuchania, w dniu 26 kwietnia 2006 r., skarżąca przedstawiła dodatkowe uwagi na piśmie.

20 Pismem z dnia 24 maja 2006 r. Komisja przedstawiła skarżącej, zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, ostateczne ujawnienie zasadniczych faktów i ustaleń, na podstawie których Komisja zamierza zalecić zastosowanie ostatecznych ceł wyrównawczych. Skarżąca przedstawiła swe uwagi na piśmie w przedmiocie tego dokumentu w piśmie z dnia 5 czerwca 2006 r. Wystosowała ona także uwagi ustne podczas przesłuchania w dniu 21 czerwca 2006 r. Wreszcie pismem z dnia 3 lipca 2006 r. Komisja udzieliła odpowiedzi na uwagi skarżącej wraz z dodatkowymi komentarzami.

Rozporządzenie ostateczne

21 W dniu 24 lipca 2006 r. Rada Unii Europejskiej wydała [rozporządzenie ostateczne]. Margines dumpingu mający ostatecznie zastosowanie względem skarżącej został ustalony na 27,1%, zaś względem innych producentów na 47,4%.

22 Co się tyczy obliczenia wartości normalnej mechanizmów dźwigniowych, Rada wskazała w rozporządzeniu ostatecznym, że po nowej analizie wszystkich informacji udostępnionych przez producentów w Iranie, stwierdzono, że informacje te były niepełne lub niespójne, w wyniku czego nie mogły zostać wykorzystane jako podstawa do obliczenia wartości normalnej mechanizmów dźwigniowych na ostatecznym etapie. Dlatego też wykorzystano inną uzasadnioną podstawę w celu obliczenia wartości normalnej, zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego. W rozporządzeniu ostatecznym stwierdzono w tym względzie, że z powodu braku informacji z innych państw trzecich, w których produkowane są mechanizmy dźwigniowe, uznano, że dane udostępnione w skardze oraz dane pochodzące od przemysłu wspólnotowego stanowią najbardziej uzasadnioną podstawę do określenia wartości normalnej mechanizmów dźwigniowych na ostatecznym etapie. Z rozporządzenia ostatecznego wynika ponadto, że dostosowania zostały dokonane po to, by odzwierciedlić szczegółowe zweryfikowane dane, które uzyskano podczas dochodzenia, w szczególności dane dotyczące cen surowców i frachtu.

23 Cena eksportowa została ustalona zgodnie z metodologią określoną w rozporządzeniu tymczasowym (zob. pkt 16 powyżej).

24 Zgodnie z rozporządzeniem ostatecznym porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej zostało oparte na poziomie loco fabryka i na tym samym etapie obrotu gospodarczego. Do celów sprawiedliwego porównania wartości normalnej i ceny eksportowej w odniesieniu do skarżącej, odmiennie od jej pierwszego twierdzenia zawartego w piśmie z dnia 3 marca 2006 r., dostosowanie ceny eksportowej spółki WWS zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego zostało utrzymane. Instytucje wspólnotowe potwierdziły swoje stanowisko, zgodnie z którym stosunki łączące skarżącą z jednej strony ze spółką Leco, a z drugiej ze spółką WWS były podobne do podmiotu gospodarczego wynagradzanego na zasadzie prowizji. Mimo to badanie drugiego twierdzenia skarżącej przedstawionego w piśmie z dnia 3 marca 2006 r., w którym stwierdzono, że pewne koszty sprzedaży spółek Leco i WWS zostały naliczone podwójnie, potwierdziło, iż podczas obliczania tych kosztów doszło do pomyłki wskutek błędu pisarskiego. Spowodowało to zmniejszenie potrącenia kosztów związanych ze sprzedażą, kosztów ogólnych i administracyjnych spółki WWS z 18,6% do 3,2%. Ostatecznie dostosowanie dokonane przez instytucje wspólnotowe polegało na obniżeniu ceny eksportowej o 3,2% w szczególności z tytułu kosztów sprzedaży bezpośredniej, wydatków administracyjnych oraz innych kosztów i o 1,8% z tytułu takich kosztów i wydatków spółki Leco oraz o 5% w charakterze marży zysku obu spółek”.

Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok

7 Pismem, które wpłynęło w dniu 19 października 2006 r., spółka Dongguan wniosła do Sądu skargę o stwierdzenie częściowej nieważności. Postanowieniem z dnia 16 lutego 2007 r. prezes piątej izby Sądu dopuścił Komisję w charakterze interwenienta po stronie Rady. Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2007 r. dopuścił on spółkę IML jako interwenienta po stronie Rady.

8 Na poparcie tej skargi spółka Dongguan podniosła dwa zarzuty.

9 Pierwsza część pierwszego zarzutu dotyczyła naruszenia art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego w ten sposób, że instytucje porównały wartość normalną i cenę eksportową mechanizmów dźwigniowych na różnych etapach obrotu gospodarczego, zaś druga część tego zarzutu dotyczyła naruszenia zasad dobrej administracji i „starannej kontroli” w ten sposób, że instytucje nie dokonały należytej weryfikacji danych, które zostały im przekazane. Zarzut drugi dotyczył naruszenia art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego w ten sposób, że w rozporządzeniu ostatecznym instytucje dokonały zmiany metody obliczania normalnej wartości mechanizmów dźwigniowych w stosunku do rozporządzenia tymczasowego w sytuacji, gdy nie było to uzasadnione doniosłymi względami.

10 Co się tyczy części pierwszej zarzutu pierwszego, do którego to jedynie odnosi się niniejsze postępowanie odwoławcze, Sąd doszedł do wniosku, że dostosowanie dokonane na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, polegające na odjęciu od ceny eksportowej kosztów sprzedaży wynikających z wprowadzania wytwarzanych przez spółkę Dongguan mechanizmów dźwigniowych do obrotu na rynku wspólnotowym było niezbędne w celu uniknięcia nierównowagi przy porównywaniu wartości normalnej i ceny eksportowej tychże mechanizmów.

11 W pkt 40–53 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził w szczególności, jak następuje:

„40 Na wstępie należy przypomnieć, że w dziedzinie środków ochrony handlowej instytucje wspólnotowe dysponują szerokim zakresem swobodnego uznania ze względu na złożoność sytuacji gospodarczych, politycznych i prawnych, które muszą zbadać (wyrok Trybunału z dnia 27 września 2007 r. w sprawie C‑351/04 Ikea Wholesale, Zb.Orz. s. I‑7723, pkt 40; wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie T‑221/05 Huvis przeciwko Radzie, niepublikowany w Zbiorze, pkt 38).

41 Z utrwalonego orzecznictwa wynika ponadto, że w dziedzinie środków ochrony handlowej kontrola dokonywana przez sąd wspólnotowy musi ograniczyć się do weryfikacji poszanowania norm proceduralnych, materialnej prawidłowości ustalonych okoliczności faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia, braku oczywistego błędu w ocenie tych okoliczności faktycznych oraz braku nadużycia władzy (zob. wyroki Sądu: z dnia 28 października 2004 r. w sprawie T‑35/01 Shanghai Teraoka Electronic przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. II‑3663, pkt 48, 49 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 4 października 2006 r. w sprawie T‑300/03 Moser Baer India przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. II‑3911, pkt 28 i przytoczone tam orzecznictwo). Ta ograniczona kontrola sądowa obejmuje w szczególności kwestię wyboru dokonanego pomiędzy różnymi metodami obliczenia marginesu dumpingu i oceny wartości normalnej produktu (zob. ww. w pkt 40 wyrok w sprawie Ikea Wholesale, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo).

42 Ponadto zgodnie z orzecznictwem zarówno z brzmienia, jak i z systematyki art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego wynika, że dostosowanie ceny eksportowej lub wartości normalnej może zostać dokonane wyłącznie w celu uwzględnienia różnic dotyczących czynników wpływających na ceny, a tym samym na ich porównywalność (wyrok Sądu z dnia 21 listopada 2002 r. w sprawie T‑88/98 Kundan i Tata przeciwko Radzie, Rec. s. II‑4897, pkt 94). Innymi słowy, oznacza to, że celem dostosowania jest przywrócenie symetrii pomiędzy wartością normalną a ceną eksportową w ten sposób, że jeżeli dostosowanie zostało dokonane prawidłowo, przywrócona jest symetria pomiędzy wartością normalną a ceną eksportową. Natomiast jeżeli dostosowanie nie było prawidłowe, to utrzymało lub stworzyło ono asymetrię pomiędzy wartością normalną a ceną eksportową (wyrok Sądu z dnia 10 marca 2009 r. w sprawie T‑249/06 Interpipe Niko Tube i Interpipe NTRP przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. II‑383, pkt 194, 195).

43 To właśnie w tym kontekście Sąd powinien rozpatrzyć kwestię, czy wybrany przez instytucje poziom porównania był przestrzegany podczas obliczania wartości normalnej i ceny eksportowej, oraz następnie zbadać, czy skutkiem dokonanego dostosowania było przywrócenie symetrii podczas porównywania tych dwóch czynników, czy też przeciwnie, doprowadziło do porównania na różnych etapach obrotu gospodarczego.

44 W niniejszym przypadku z motywu 22 rozporządzenia ostatecznego wynika, że porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej mechanizmów dźwigniowych pochodzących z Chin zostało przeprowadzone przez instytucje na tym samym etapie obrotu, czyli na poziomie loco fabryka. Co się w szczególności tyczy mechanizmów dźwigniowych wytwarzanych przez skarżącą, w piśmie z dnia 3 lipca 2006 r. wyjaśniono, że zarówno wartość normalna, jak i cena eksportowa tych produktów została ustalona przed ewentualnym udziałem w procesie sprzedaży podmiotu pośredniczącego, czyli przed udziałem spółek Leco i WWS we wprowadzaniu do obrotu mechanizmów dźwigniowych skarżącej.

45 Co się następnie tyczy z jednej strony ceny eksportowej, należy zauważyć, że skarżąca nie kwestionuje faktu, że jej obliczenie zostało przeprowadzone zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego. Skarżąca przyznaje bowiem, wraz z instytucjami, że cena eksportowa jej mechanizmów dźwigniowych odpowiada cenie stosowanej przez spółkę WWS wobec niezależnych klientów na rynku wspólnotowym, co zostało potwierdzone w motywie 21 rozporządzenia ostatecznego i przez odesłanie do tego ostatniego przepisu w motywach 41 i 42 rozporządzenia tymczasowego.

46 Co się tyczy z drugiej strony wartości normalnej, skarżąca twierdzi natomiast, że wartość tę należało ustalić zgodnie z art. 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia podstawowego i tym samym powinna ona odpowiadać cenie, po której spółka WWS sprzedaje wytwarzane przez nią mechanizmy dźwigniowe na chińskim rynku krajowym.

47 Należy w tym względzie przypomnieć, że z brzmienia art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego wynika, że ustalanie wartości normalnej produktów pochodzących z Chin zgodnie z zasadami wymienionymi w art. 2 ust. 1–6 tego rozporządzenia ograniczone jest do indywidualnych przypadków, w których zainteresowani producenci, każdy w zakresie go dotyczącym, wystąpili z właściwie uzasadnionymi wnioskami zgodnie z kryteriami i procedurami określonymi w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego w celu wykazania, że w stosunku do nich przeważają warunki gospodarki rynkowej (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 23 października 2003 r. w sprawie T‑255/01 Changzhou Hailong Electronics & Light Fixtures i Zhejiang Yankon przeciwko Radzie, Rec. s. II‑4741, pkt 40).

48 Tymczasem w niniejszym przypadku należy stwierdzić, że zgodnie z motywem 14 rozporządzenia ostatecznego wniosek, z którym skarżąca wystąpiła na podstawie art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego, został odrzucony. Tym samym wartość normalna mechanizmów dźwigniowych skarżącej nie mogła zostać ustalona jako odpowiadająca cenom tych produktów na rynku krajowym skarżącej, czyli cenom stosowanym przez spółkę WWS na rynku chińskim, ponieważ jak ustalono, nie stanowiły one przedmiotu transakcji zawieranych w normalnym obrocie handlowym.

49 Należy również zauważyć, że przytoczone przez skarżącą wyrok [z dnia 5 października 1988 r.] w sprawie [250/85] Brother Industries przeciwko Radzie [Zb.Orz. s. 5686], pkt 15–18, nie ma znaczenia w niniejszym przypadku. Chociaż bowiem w wyroku tym Trybunał uznał, że instytucje słusznie obliczyły wartość normalną przywozu pochodzącego z Japonii na podstawie cen odsprzedaży stosowanych przez dystrybutora na rynku krajowym, ocena ta wynikała z faktu, że Japonia jest krajem posiadającym gospodarkę rynkową.

50 Następnie należy stwierdzić, że zgodnie z motywem 17 rozporządzenia ostatecznego wartość normalna mechanizmów dźwigniowych wytwarzanych przez skarżącą została obliczona w oparciu o uzasadnioną podstawę zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z orzecznictwem celem tego przepisu jest unikanie uwzględniania stosowanych cen i kosztów ponoszonych w państwach nieposiadających gospodarki rynkowej, gdyż czynniki te nie są wynikiem normalnych sił rynkowych (zob. analogicznie wyroki Trybunału: z dnia 11 lipca 1990 r. w sprawach połączonych C‑305/86 i C‑160/87 Neotype Techmashexport przeciwko Komisji i Radzie, Rec. s. I‑2945, pkt 26; z dnia 22 października 1991 r. w sprawie C‑16/90 Nölle, Rec. s. I‑5163, pkt 10). Co się w szczególności tyczy mechanizmów dźwigniowych wytwarzanych przez skarżącą, to z pisma z dnia 3 lipca 2006 r. wynika, że wartość normalna została obliczona na podstawie kosztów produkcji oraz kosztów ogólnych i administracyjnych producentów wspólnotowych, powiększonych o szacunkowy racjonalny zysk. W obliczeniach tych nie można było jednakże uwzględnić żadnych kosztów sprzedaży bezpośredniej, gdyż – jak skarżąca wielokrotnie zwróciła uwagę w szczególności w odpowiedziach na kwestionariusz przekazany Komisji w trakcie postępowania antydumpingowego, jak również w piśmie z dnia 5 czerwca 2006 r. – to spółki Leco i WWS były odpowiedzialne za wprowadzanie produktów skarżącej do obrotu.

51 Z metodologii zastosowanej przy obliczaniu wartości normalnej mechanizmów dźwigniowych skarżącej, a w szczególności z powodu nieuwzględnienia w tych obliczeniach kosztów sprzedaży, wynika, że gdyby instytucje nie dokonały dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego polegającego na potrąceniu z ceny eksportowej kosztu sprzedaży związanego z wprowadzaniem do obrotu mechanizmów dźwigniowych skarżącej na rynku wspólnotowym, porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej mechanizmów dźwigniowych skarżącej prowadziłoby do zachwiania równowagi.

52 Należy w konsekwencji stwierdzić, że dokonując dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego ceny eksportowej mechanizmów dźwigniowych wytwarzanych przez skarżącą, instytucje nie popełniły oczywistego błędu w ocenie.

53 W świetle powyższego należy oddalić pierwszą część zarzutu pierwszego skarżącej”.

Postępowanie przed Trybunałem i żądania stron

12 Spółka Dongguan wnosi w odwołaniu do Trybunału o:

– uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim oddalono w nim pierwszą część pierwszego zarzutu podniesionego przez spółkę Dongguan w postępowaniu w pierwszej instancji;

– rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez stwierdzenie nieważności rozporządzenia ostatecznego w zakresie, w jakim nakłada ono cło antydumpingowe na mechanizmy dźwigniowe wytwarzane przez spółkę Dongguan o stawce wyższej, niż należności celne, jakie byłyby wymagalne, gdyby kwestionowane dostosowanie cen eksportowych nie miało miejsca; oraz

– obciążenie Rady kosztami niniejszego postępowania, włączając w to postępowanie w pierwszej instancji.

13 W swej odpowiedzi na odwołanie Rada wnosi do Trybunału o:

– oddalenie odwołania;

– tytułem pomocniczym – oddalenie skargi;

– w każdym wypadku – obciążenie spółki Dongguan kosztami postępowania odwoławczego.

14 Komisja oświadczyła, że przyłącza się do stanowiska Rady.

15 Spółka IML popiera żądania Rady.

W przedmiocie odwołania

16 Za pomocą jedynego zarzutu spółka Dongguan domaga się uchylenia zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd oddalił pierwszą część pierwszego zarzutu, opartą na naruszeniu art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego w zakresie, w jakim instytucje porównały wartość normalną i ceny eksportowe mechanizmów dźwigniowych na poszczególnych etapach obrotu.

Argumentacja stron

17 Zdaniem spółki Dongguan Sąd nie dokonał prawidłowej wykładni pojęcia analogicznej wartości normalnej, zdefiniowanego w art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego.

18 W konsekwencji Sąd doszedł do wniosku, zdaniem spółki Dongguan – błędnego, że tego rodzaju analogiczna wartość normalna odpowiada momentowi, w którym mechanizmy dźwigniowe opuszczają linię produkcyjną spółki Dongguan w Chinach, chociaż w samym zaskarżonym wyroku stwierdzono, że koszty sprzedaży, wydatki administracyjne oraz inne koszty ogólne, zarówno w przypadku sprzedaży wewnętrznej, jak również w przypadku wywozu, nie są ponoszone przez spółkę w Chinach, lecz przez spółki powiązane mające siedzibę w kraju o gospodarce rynkowej, to jest w Hongkongu.

19 Spółka Dongguan twierdzi następnie, odnosząc się łącznie do pkt 38, 50, 60 i 63 zaskarżonego wyroku, iż nie ulega wątpliwości, że koszty sprzedaży, wydatki administracyjne i inne koszty ogólne ponoszone przez spółki Leco i WWS w Hongkongu stanowiły koszty ponoszone z tytułu sprzedaży eksportowej oraz sprzedaży w Chinach, a okoliczność, że spółka Dongguan nie ponosiła kosztów sprzedaży w Chinach, nie była kwestionowana. W tym względzie, zdaniem tej ostatniej, naruszenie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego wynika bezpośrednio z argumentu dotyczącego art. 2 ust. 7 lit. a) tego rozporządzenia.

20 Zdaniem spółki Dongguan, okoliczność, że spółki Leco i WWS były odpowiedzialne za wprowadzanie jej produktów do obrotu, nie ma żadnego związku z ustalaniem wartości normalnej, gdyż wartość tę stanowiła analogiczna wartość normalna i tym samym nie opierała się ona na ponoszonych przez nią kosztach. W konsekwencji błędne jest stwierdzenie Sądu ujęte w pkt 50 zaskarżonego wyroku, wedle którego żadne koszty sprzedaży bezpośredniej nie mogły zostać włączone do tego wyliczenia z tego względu, iż spółki Leco i WWS miały za zadanie wprowadzanie produktów spółki Dongguan do obrotu.

21 Natomiast twierdzenie, zgodnie z którym spółki Leco i WWS były odpowiedzialne za wprowadzanie produktów spółki Dongguan do obrotu, miało znaczenie w celu określenia etapu w ramach obiegu dystrybucyjnego wnoszącej odwołanie, dla którego wartość normalna ustalona zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego stanowiłaby prawidłową analogiczną wartość normalną. Zdaniem spółki Dongguan, w niniejszej sprawie właściwy etap, który należy uwzględnić w ramach obiegu dystrybucyjnego wnoszącej odwołanie, odpowiada etapowi „loco spółka WWS”, czyli wartości normalnej, po której produkt jest dostarczany po raz pierwszy osobie niepowiązanej na rynku krajowym.

22 Rada przypomina, że okoliczności faktyczne, na których oparty jest ten zarzut, nie są przedmiotem sporu. Twierdzi ona, że instytucje, opierając się na danych przemysłu wspólnotowego, w prawidłowy sposób obliczyły skonstruowaną wartość normalną na poziomie „loco fabryka” w odniesieniu do spółki, która nie ponosi żadnych kosztów sprzedaży bezpośredniej w odniesieniu do sprzedaży swych produktów na rynku wewnętrznym. Cena eksportowa została określona w oparciu o ceny naliczane przez spółkę WWS pierwszemu niezależnemu klientowi.

23 Instytucje dokonały jednakże dostosowania ceny eksportowej stosowanej przez spółkę Dongguan, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego, gdyż spółka Dongguan bezpośrednio nie sprzedaje swoich produktów niezależnym klientom, lecz przeznacza całość sprzedaży na wywóz za pośrednictwem dwóch powiązanych z nią spółek handlowych, to jest spółek Leco i WWS. W tym względzie instytucje doszły do wniosku, że relacje między spółką Dongguan z jednej strony a powiązanymi z nią spółkami Leco i WWS z drugiej strony podobne były do relacji z podmiotem wynagradzanym na zasadzie prowizji.

24 Zdaniem Rady spółka Dongguan nie podniosła, by instytucje naruszyły art. 2 ust. 1–3 i ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego z uwagi na to, że nie uwzględniły kosztów sprzedaży w skonstruowanej wartości normalnej. Wreszcie jest ona zdania, że zarzut oparty na naruszeniu art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego również należy oddalić, gdyż opiera się on wyłącznie na twierdzeniu, że wartość normalna odpowiadała etapowi „loco spółka WWS”. Twierdzenie to jest oczywiście błędne, a w każdym razie niedopuszczalne w zakresie, w jakim podważa ono ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd. Należy w konsekwencji oddalić twierdzenie, iż doszło do naruszenia art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego.

Ocena Trybunału

25 Należy podnieść, że określenie wartości normalnej oraz ceny eksportowej podlega odrębnym zasadom i z tego względu koszty sprzedaży, wydatki administracyjne oraz inne koszty ogólne wchodzące w rachubę nie muszą koniecznie być traktowane w taki sam sposób w jednym i drugim wypadku. Niemniej jednak ewentualne różnice pomiędzy tymi dwoma wartościami mogą być uwzględniane w ramach dostosowań przewidzianych w art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego (zob. podobnie wyrok z dnia 7 maja 1991 r. w sprawie C‑69/89 Nakajima przeciwko Radzie, Rec. s. I‑2069, pkt 73).

26 W tym względzie zarówno z brzmienia, jak i z systematyki art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego wynika, że dostosowanie ceny eksportowej lub wartości normalnej może być dokonane wyłącznie w celu uwzględnienia różnic dotyczących czynników wpływających na ceny, a tym samym na ich porównywalność w celu zapewnienia, że porównanie zostanie dokonane na tym samym etapie obrotu gospodarczego.

27 W niniejszej sprawie spółka Dongguan twierdzi w istocie, że analogiczna wartość normalna określona zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego powinna być analogiczna do wartości normalnej, która odpowiada, w niniejszej sprawie, etapowi „loco spółka WWS”. Twierdzi ona, że ponieważ niniejsza sprawa dotyczy kraju nieposiadającego gospodarki rynkowej, wartość normalna ustalana zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego powinna być analogiczna do wartości normalnej ustalonej w warunkach gospodarki rynkowej, która odpowiada wartości normalnej, po której produkt jest dostarczany po raz pierwszy osobie niepowiązanej na rynku wewnętrznym, to jest pierwszemu niezależnemu klientowi.

28 Zdaniem spółki Dongguan Sąd w zaskarżonym wyroku zaaprobował obniżenie ceny eksportowej do poziomu poprzedzającego etap „loco spółka WWS” i w konsekwencji naruszył zasadę symetrii pomiędzy wartością normalną a ceną eksportową, która powinna odpowiadać etapowi „loco spółka WWS”, co stanowi zatem naruszenie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.

29 W niniejszej sprawie z motywu 18 rozporządzenia ostatecznego wynika, że wartość normalna została ustalona na podstawie danych pochodzących od przemysłu wspólnotowego. Zgodnie z motywem 21 rozporządzenia ostatecznego, metodologia określona w motywach 41 i 42 rozporządzenia tymczasowego została potwierdzona.

30 Zgodnie z motywem 22 rozporządzenia ostatecznego, porównania wartości normalnej i ceny eksportowej mechanizmów dźwigniowych dokonano na poziomie „loco fabryka” i na tym samym etapie obrotu gospodarczego. Wedle tego motywu, w celu dokonania sprawiedliwego porównania wartości normalnej i ceny eksportowej uwzględniono zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego różnice pomiędzy czynnikami, w odniesieniu do których podniesiono i wykazano, że wpływają na ceny i ich porównywalność. Czynniki, w odniesieniu do których przyjęto dostosowania, dotyczyły kosztów wynikających z wprowadzania wytwarzanych przez spółkę Dongguan mechanizmów dźwigniowych do obrotu na rynku wspólnotowym.

31 Niemniej jednak spółka Dongguan twierdzi, po pierwsze, z powołaniem się na ww. wyrok w sprawie Brother Industries przeciwko Radzie, pkt 15–18, że zasadnicza kwestia w niniejszej sprawie dotyczy określenia etapu w jej obiegu dystrybucyjnym, któremu powinna odpowiadać analogiczna wartość normalna zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, to jest wartość normalna określona w warunkach gospodarki rynkowej.

32 Z pewnością z wyroku tego wynika, że zważywszy, iż konstrukcja wartości normalnej ma na celu określenie ceny sprzedaży produktu, jaka byłaby płatna, gdyby produkt był sprzedany w swoim kraju pochodzenia lub kraju wywozu, uzasadnione było w tym konkretnym wypadku posłużenie się cenami odsprzedaży autoryzowanego dystrybutora, gdyż ceny te mogłyby być uznane za ceny pierwszej sprzedaży produktu, dokonanej w toku normalnych czynności handlowych. Niemniej jednak w niniejszej sprawie rozpatrywany kraj posiadał gospodarkę rynkową. Tymczasem w niniejszej sprawie normalną wartość spornych mechanizmów dźwigniowych skonstruowano w oparciu o uzasadnioną podstawę opisaną w pkt 27 niniejszego wyroku zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego ze względu na okoliczność, iż rozpatrywany kraj nie posiada gospodarki rynkowej.

33 Nawet jeśli art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego ustanawia zasadę ogólną, zgodnie z którą podstawą normalnej wartości są ceny uiszczane lub należne w zwykłym obrocie handlowym od niezależnych klientów w krajach wywozu, ani z brzmienia, ani z ogólnej systematyki art. 2 ust. 7 tego rozporządzenia, ani też z orzecznictwa Trybunału nie wynika, by w sytuacji, gdy instytucje Unii określają wartość normalną „w oparciu o inną uzasadnioną metodę”, ta wartość normalna powinna zawsze odpowiadać wartości normalnej, po której produkt jest dostarczany pierwszemu niezależnemu klientowi. Tego rodzaju wykładnia prowadziłaby do ograniczenia zakresu swobodnego uznania, jakim dysponują instytucje Unii przy ocenianiu wartości normalnej w odniesieniu do krajów nieposiadających gospodarki rynkowej (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Ikea Wholesale, pkt 40).

34 Wniosku tego nie podważa brzmienie art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, który dotyczy jedynie obliczania wartości normalnej w odniesieniu do przedsiębiorstwa eksportowego działającego w warunkach gospodarki rynkowej.

35 Biorąc pod uwagę poprzedzające rozważania, należy przyznać, że instytucje w sposób ważny obliczyły skonstruowaną wartość normalną na poziomie „loco fabryka” w oparciu o okoliczność, że zainteresowana spółka nie ponosi żadnych kosztów sprzedaży bezpośredniej w odniesieniu do operacji sprzedaży prowadzonych na rynku wewnętrznym.

36 W pkt 51 zaskarżonego wyroku Sąd doszedł do wniosku, że z uwagi na okoliczność, iż przy obliczaniu wartości normalnej nie uwzględniono kosztów sprzedaży, należy przyjąć, że gdyby instytucje nie dokonały dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego polegającego na odjęciu od ceny eksportowej kosztu sprzedaży związanego z wprowadzaniem do obrotu mechanizmów dźwigniowych spółki Dongguan na rynku wspólnotowym, porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej mechanizmów dźwigniowych spółki Dongguan prowadziłoby do zachwiania równowagi.

37 Aby móc dokonać tego rodzaju dostosowania, instytucje muszą oprzeć się na danych faktycznych, takich jak koszty sprzedaży wynikające z wprowadzania mechanizmów dźwigniowych spółki Dongguan do obrotu na rynku wspólnotowym, które są tego rodzaju, iż mogą wpływać w określonym stopniu na porównywalność cen eksportowych i wartości normalnej.

38 W niniejszej sprawie instytucje określiły cenę eksportową w oparciu o ceny naliczane przez spółki powiązane ze spółką Dongguan pierwszemu niezależnemu klientowi. Sąd wyjaśnił w pkt 45 zaskarżonego wyroku, że spółka Dongguan przyznała, a instytucje to potwierdziły, iż cena eksportowa jej mechanizmów dźwigniowych odpowiada cenie stosowanej przez spółkę WWS wobec niezależnych klientów na rynku wspólnotowym.

39 W konsekwencji skonstruowana wartość normalna oraz cena eksportowa zostały w niniejszej sprawie określone na dwóch odrębnych poziomach obrotu gospodarczego, co uzasadniało dokonanie dostosowania.

40 Należy zatem dojść do wniosku, że uwzględnienie braku prowadzenia sprzedaży bezpośredniej przez spółkę Dongguan klientom niezależnym w celach dokonania dostosowania przez instytucje Unii na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego uczyniło porównywalnymi, na tym samym etapie obrotu gospodarczego, wartość normalną i cenę eksportową w celu określenia marginesu dumpingu, zgodnie z wymogami sprawiedliwego porównania, o których mowa w tymże przepisie. Z omawianego dostosowania wynika, że żadna z tych dwóch informacji nie zawiera kosztów sprzedaży bezpośredniej.

41 W konsekwencji ani instytucje, ani Sąd nie popełniły błędu, dokonując dostosowania w niniejszej sprawie na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego.

42 W tych okolicznościach należy oddalić jedyny zarzut podniesiony przez spółkę Dongguan.

W przedmiocie kosztów

43 Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 118 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Rada oraz spółka IML wniosły o obciążenie spółki Dongguan kosztami postępowania, a ta ostatnia przegrała sprawę, należy obciążyć ją kosztami postępowania. Zgodnie z art. 69 § 4 tego regulaminu, również mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie wymienionego art. 118, Komisja, jako interwenient w pierwszej instancji, pokrywa własne koszty.

Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Spółka Dongguan Nanzha Leco Stationery Mfg. Co. Ltd pokrywa, poza własnymi kosztami, także koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej oraz przez spółkę IML Industria Meccanica Lombarda Srl.

3) Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

Podpisy