Ponadto czysto formalny wymóg zaprzestania takiej działalności nie jest uzasadniony celem interesu ogólnego, którego osiągnięcie mógłby zagwarantować, ponieważ zdaniem danego państwa członkowskiego jest to cel nieistniejący, pozbawiony znaczenia i nielogiczny, a zawierający go przepis został w międzyczasie uchylony i nie istnieje żaden konieczny i bezpośredni związek między wypłacaniem emerytury na podstawie prawa danego państwa członkowskiego a zakończeniem działalności zarobkowej, biorąc pod uwagę, że po uzyskaniu emerytury ubezpieczony może łączyć jej pobieranie z prowadzeniem działalności zarobkowej.

Nawet w razie powrotu takiego pracownika na rynek pracy omawiana przerwa może mieć negatywny wpływ na jego wynagrodzenie oraz na przebieg i rozwój jego kariery zawodowej, co przykładowo może przekładać się na utratę prawa do urlopu, niższe zaszeregowanie czy niższy staż pracy.

W istocie takie zaprzestanie opłacania składek dla pracownika korzystającego ze swobody przepływu lub ze swobody przedsiębiorczości poprzez wykonywanie działalności zawodowej w charakterze pracownika najemnego albo osoby prowadzącej działalność na własny rachunek w innym państwie członkowskim może być trudniejsze, jeśli nie niemożliwe. W szczególności ewentualne działania administracyjne związane z zakończeniem opłacania składek w innym państwie członkowskim mogą skłaniać bądź zmuszać takiego pracownika do przerwania jego działalności zawodowej na trudny do przewidzenia okres, w celu przyznania prawa do emerytury na podstawie tego uregulowania.

Wykładni art. 45, art. 46 ust. 2 i art. 94 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71 należy dokonywać w ten sposób, że przepisy te nie przyznają ubezpieczonemu prawa do decydowania o nieuwzględnianiu, w celu ustalenia praw przysługujących mu w danym państwie członkowskim, okresów ubezpieczenia przebytych w innym państwie członkowskim przed datą wejścia w życie tego rozporządzenia w tym pierwszym państwie członkowskim.

Artykuł 94 ust. 2 tego rozporządzenia ma bowiem charakter imperatywny. Ani państwa członkowskie, ani właściwe organy, ani osoby objęte systemem zabezpieczenia społecznego wchodzące w jego zakres nie mają możliwości odstąpienia od jego stosowania.

Artykuł 45 oraz art. 46 ust. 2 tego rozporządzenia również mają charakter bezwzględnie obowiązujący, jako że ich brzmienie nie pozostawia żadnego wyboru ubezpieczonym objętym zakresem tych przepisów. W rezultacie ubezpieczony nie może odstąpić od ich stosowania poprzez niewykazanie we wniosku o przyznanie emerytury na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego okresów ubezpieczenia przebytych w innym państwie członkowskim.

Stwierdzenie to znajduje potwierdzenie w art. 84a ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71, zgodnie z którym instytucje i osoby nim objęte zobowiązane są do wzajemnego przekazywania informacji oraz do współpracy w celu zapewnienia prawidłowego wprowadzenia w życie owego rozporządzenia. W tym względzie zainteresowani muszą jak najszybciej informować instytucje właściwego państwa członkowskiego oraz państwa członkowskiego zamieszkania o wszelkich zmianach swojej sytuacji osobistej lub rodzinnej, które to zmiany mają wpływ na ich prawo do świadczeń na mocy omawianego rozporządzenia. Wynika stąd, że osoba wnioskująca o przyznanie świadczenia z zakresu zabezpieczenia społecznego nie może przedstawiać przebiegu swojej kariery zawodowej oraz stażu ubezpieczeniowego w sposób wybiórczy w celu uzyskania korzyści finansowej.

(por. pkt 58–61, 63; pkt 2 sentencji)