37

W tych okolicznościach Administrativen sad Sofia-grad (sąd administracyjny w Sofii) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy z art. 3 ust. 1 rozporządzenia [Dublin III] interpretowanego w związku z motywem 12 i art. 17 tego rozporządzenia wynika, że dopuszcza on, aby państwo członkowskie wydało decyzję, która stanowi rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w rozumieniu art. 2 lit. d) tego rozporządzenia – skierowanego do tego państwa członkowskiego – bez wydania wyraźnej decyzji dotyczącej odpowiedzialności tego państwa członkowskiego w oparciu o określone w tym rozporządzeniu kryteria, w przypadku gdy żaden element danego przypadku nie prowadzi do stosowania odstępstwa określonego w art. 17 tego rozporządzenia? 2) Czy z art. 3 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia [Dublin III] interpretowanego w związku z motywem 54 dyrektywy 2013/32 wynika, że w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym w odniesieniu do wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w rozumieniu art. 2 lit. b) tego rozporządzenia – gdy nie stosuje się odstępstwa zgodnie z art. 17 ust. 1 tego rozporządzenia – wymaga się wydania decyzji, w której państwo członkowskie przyjmuje odpowiedzialność za rozpatrzenie wniosku zgodnie z kryteriami określonymi w rozporządzeniu i która to decyzja opiera się na stwierdzeniu, że w odniesieniu do wnioskodawcy stosuje się przepisy [rozporządzenia Dublin III]? 3) Czy art. 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32 należy interpretować w ten sposób, że w postępowaniu dotyczącym zaskarżenia przed sądem decyzji w sprawie odmowy udzielenia ochrony międzynarodowej sąd powinien dokonać oceny – w świetle motywu 54 tej dyrektywy – czy w odniesieniu do wnioskodawcy stosuje się przepisy rozporządzenia [Dublin III], gdy w państwie członkowskim nie wydano wyraźnej decyzji w przedmiocie odpowiedzialności tego państwa za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej zgodnie z kryteriami określonymi we wspomnianym rozporządzeniu? Czy na podstawie motywu 54 dyrektywy 2013/32 należy przyjąć, że gdy brak jest elementów prowadzących do stosowania art. 17 rozporządzenia [Dublin III] i wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej rozpatrzono na podstawie dyrektywy [2011]/95 w państwie członkowskim, w którym go złożono, to sytuacja prawna danej osoby jest objęta zakresem stosowania tego rozporządzenia, nawet jeśli we wspomnianym państwie członkowskim nie wydano wyraźnej decyzji w przedmiocie jego odpowiedzialności zgodnie z kryteriami określonymi we wspomnianym rozporządzeniu? 4) Czy z art. 10 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2011/95 wynika, że w okolicznościach takich jak rozpatrywane postępowaniu głównym istnieją powody prześladowania ze względu na »religię«, gdy wnioskodawca nie przedstawił oświadczeń i dokumentów w odniesieniu do wszystkich elementów objętych określeniem pojęcia religii w rozumieniu tego przepisu, mających istotne znaczenie dla przynależności danej osoby do konkretnej religii? 5) Czy z art. 10 ust. 2 dyrektywy 2011/95 wynika, że istnieją powody prześladowania ze względu na religię w rozumieniu art. 10 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy, gdy w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym wnioskodawca twierdzi, że jest prześladowany ze względu na przynależność religijną, lecz nie przedstawił oświadczeń i dowodów odnoszących się do okoliczności charakteryzujących przynależność danej osoby do konkretnej religii – które mogłyby stanowić podstawę do tego, aby podmiot dopuszczający się prześladowania przyjął, iż ta osoba jest wyznawcą tej religii – w tym związanych z wykonywaniem lub powstrzymaniem się od wykonywania czynności religijnych, z wyrażaniem poglądów religijnych, z formami indywidualnych i wspólnotowych zachowań opartych na wierzeniach religijnych lub nakazanych takimi wierzeniami? 6) Czy z art. 9 ust. 1 i 2 dyrektywy 2011/95 interpretowanego w związku z art. 18 i 10 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz pojęciem religii w rozumieniu art. 10 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy wynika, że w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym: a) pojęcie religii w rozumieniu prawa Unii wyklucza czyny uznane za przestępstwa w wewnętrznych prawodawstwach państw członkowskich? Czy takie czyny – uznane w państwie pochodzenia wnioskodawcy za przestępstwa – mogą stanowić akty prześladowania; b) w kontekście zakazu prozelityzmu i zakazu czynności niezgodnych z religią, na której opierają się ustawy i przepisy wykonawcze w państwie pochodzenia wnioskodawcy, czy za dopuszczalne należy uznać ograniczenia ustanowione w celu ochrony praw i swobód innych osób i w celu ochrony porządku publicznego w tym państwie? W sytuacji gdy naruszenie wskazanych zakazów jest zagrożone karą śmierci, to czy samo ich istnienie stanowi akt prześladowania w rozumieniu przywołanych przepisów wspomnianej dyrektywy, nawet jeśli ustawodawstwo nie dotyczy wyraźnie konkretnej religii? 7) Czy z art. 4 ust. 2 dyrektywy 2011/95 interpretowanego w związku z art. 4 ust. 5 lit. b) tej dyrektywy, z art. 10 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i z art. 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32 wynika, że w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym oceny faktów i okoliczności należy dokonywać jedynie na podstawie oświadczeń i dokumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, lecz dopuszcza się wymaganie potwierdzenia owych brakujących elementów – objętych pojęciem religii w rozumieniu art. 10 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy – gdy: – bez takich danych powinno się uznać wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej za bezzasadny w rozumieniu art. 32 w związku z art. 31 ust. 8 lit. e) dyrektywy 2013/32, oraz – w prawie krajowym przewidziano ciążący na właściwym organie obowiązek ustalenia wszystkich faktów istotnych dla rozpatrzenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, a sąd rozpatrujący środek zaskarżenia od decyzji w sprawie odmowy jest zobowiązany do wskazania, iż dana osoba nie powołała i nie przedstawia dowodów?”.