ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 68/42

Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2019 r. – Ungureanu/Komisja

(Sprawa T-753/19)

(2020/C 68/51)

Język postępowania: rumuński

Strony

Strona skarżąca: Simeda Ungureanu (Cluj-Napoca, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat R. Chiriță)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie naruszenia przez Komisję obowiązku przestrzegania przez państwa członkowskie traktatów Unii Europejskiej i praw człowieka, określonych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej;

— nakazanie stronie pozwanej zapłaty kwoty 40 000 EUR tytułem wyrządzonej krzywdy;

— nakazanie stronie pozwanej zapobieżenia w przyszłości istniejącym aktualnie uchybieniom.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że spełnione są przesłanki odpowiedzialności Komisji ze względu na brak jej działania w celu nakazania państwu rumuńskiemu przestrzegania obowiązków ciążących na nim na mocy traktatów Unii Europejskiej oraz przestrzegania prawa do życia obywateli w zakresie, w jakim Rumunia nie przyjęła uregulowań umożliwiających dostęp do leczenia osób znajdujących się w szczególnej sytuacji, dla których przyjmowanie lekarstw związanych ze wskazaniami terapeutycznymi, które nie są objęte spisem cech charakterystycznych poszczególnych wyrobów medycznych (lekarstwa poza zezwoleniem na wprowadzenie do obrotu), jest istotne.
—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej C(2019) 7094 final z dnia 7 października 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.39119 (2016/C) (ex 2015/NN) (ex 2014/CP) wdrożonej przez Republikę Grecką w postaci dotacji na spłatę odsetek i gwarancji związanych z pożarami w 2007 r., która to decyzja dotyczy jedynie sektora rolnego oraz
1.

Zarzut pierwszy dotyczący nieprawidłowości decyzji organu powołującego z dnia 27 lutego 2019 r.,. która błędnie odnosi się do decyzji organu powołującego z dnia 31 marca 2016 r. o zwróceniu się do sprawy komitetu ds. inwalidztwa, podczas gdy zwrócono się do niego w dniu 26 czerwca 2018 r., co powoduje wadliwość zaskarżonej decyzji z dnia 27 lutego 2019 r. powodującą konieczność jej zmiany lub stwierdzenia jej nieważności.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 45 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej poprzez nieprzeprowadzenie faktycznego porównania osiągnięć wszystkich urzędników uprawnionych do ubiegania się o awans. Po pierwsze, przeprowadzając „ogólną” ocenę osiągnięć urzędników uprawnionych do ubiegania się o awans, organ powołujący nie dokonał bowiem porównania osiągnięć na równej podstawie. Po drugie, nieprawidłowo zastosował on kryterium używania języków.
—

posiłkowo, stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji stwierdzającej nieważność pierwszej decyzji Izby Odwoławczej w zakresie, w jakim sprzeciw nr B002522988 wobec zgłoszenia znaku towarowego strony skarżącej w imieniu Albéa Services został oddalony w odniesieniu do wszystkich towarów należących do klas 3, 8 i 21 oraz do części towarów należących do klas 16 i 20 oraz przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej do ponownego rozpoznania;
9.

Zarzut dziewiąty, dotyczący tego, że pozwana dopuściła się naruszenia unijnej zasady proporcjonalności i art. 25 rozporządzenia REACH a) żądając przeprowadzenia badań, które są niepotrzebne i nieodpowiednie ze względu na to, iż przeprowadzenie ich zgodnie z wymogami pozwanej jest niemożliwe technicznie i nie dostarczają one żadnych istotnych informacji na temat badanej substancji, b) żądając przeprowadzenia niepotrzebnego badania służącego wyznaczeniu zakresów dawki wiążącego się ze znaczną śmiertelnością zwierząt, co jest sprzeczne z wymaganiami określonymi w art. 25 rozporządzenia REACH oraz c) rezygnując z przyjęcia mniej uciążliwej opcji.
—

w związku z tym zasądzenie od Europejskiego Banku Inwestycyjnego na rzecz skarżącego z wyżej wymienionych powodów kwoty w wysokości 143 915,70 EUR z tytułu krzywdy i w wysokości 1 726 988,40 EUR z tytułu szkody majątkowej lub jakiejkolwiek innej, nawet wyższej kwoty, oszacowanej ex aequo et bono przez Sąd lub wskazanej przez biegłych wraz z ustawowymi odsetkami począwszy od dnia wniesienia niniejszej skargi aż do dnia zapłaty;
a)

Zarzuty dotyczące korekty w wyniku postępowań AA/2016/012, AA/2016/003 i AA/2016/015 IT w odniesieniu do pomocy obszarowej: 1. Zarzut pierwszy, oparty na naruszeniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (1), w związku z definicją „trwałych użytków zielonych” przyjętą na szczeblu krajowym w oparciu o D.M. [dekret ministerialny] z dnia18 listopada 2014 r. 2. Zarzut drugi oparty na naruszeniu art. 52 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (2) oraz art. 12 ust. 2 i 6 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 907/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro (3), w związku z zastosowaniem stawki zryczałtowanej, gdy istniała możliwość obliczenia rzeczywistego ryzyka dla budżetu Unii. 3. Zarzut trzeci oparty na naruszeniu art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z zastosowaniem ogólnej klauzuli „niewspółmiernego wysiłku”, która stanowiła uzasadnienie dla korekty ryczałtowej.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień EUIPO z dnia 22 lutego 2019 r. (postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku nr 15 428 C) w zakresie, w jakim we wspomnianej decyzji unieważniono unijny znak towarowy nr 6 206 718 dla następujących towarów: — Klasa 5: Paski testowe do celów medycznych; — Klasa 9: Przyrządy do pomiaru temperatury i funkcji ciała; — Klasa 10: Instrumenty i aparaty chirurgiczne, medyczne, dentystyczne i weterynaryjne, w szczególności urządzenia do leczenia bólu, elektrody do urządzeń do leczenia prądem, artykuły ortopedyczne, w szczególności buty i wkładki do butów ortopedycznych, bandaże do kostek, bandaże do ciała; pończochy ortopedyczne; peny do podawania insuliny; urządzenia do masażu stóp, urządzenia do masażu; urządzenia do radioterapii, w szczególności do terapii za pomocą ciepła i światła; — oraz w zakresie, w jakim obciążono w niej właściciela znaku towarowego (stronę skarżącą) kosztami postępowania;
—

Zarzuty dotyczące stwierdzenia nieważności związane z nałożoną karą dyscyplinarną. Skarżący podnosi w tym zakresie nieprawidłowości proceduralne, naruszenie art. 22 załącznika IX do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, nadużycie władzy, brak poszanowania poufności sprawozdania OLAF w odniesieniu do punktów dochodzenia zakończonych bez podejmowania dalszych działań, podtrzymywanie zarzutów pomimo zakończenia postępowania bez podejmowania dalszych działań i naruszenie domniemania niewinności. Skarżący podnosi również naruszenie art. 10 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, naruszenie prawa do obrony, oczywisty błąd w ocenie kryteriów wskazanych w art. 10 załącznika IX do regulaminu pracowniczego oraz brak uzasadnienia.
—

zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień EUIPO z dnia 10 grudnia 2018 r. wydanej w postępowaniu w sprawie unieważnienia prawa do znaku 14 618 C w zakresie, w jakim prawo do unijnego znaku towarowego nr 3 705 051 Paragon zostało z dniem 14 marca 2017 r. unieważnione dla towarów „części karoserii do tuningu pojazdów silnikowych poruszających się na lądzie; mikrofony jako urządzenia głośnomówiące dla telefonów komórkowych stosowane w pojazdach silnikowych poruszających się na lądzie; zegary stosowane w pojazdach silnikowych poruszających się na lądzie”;
5.

Zarzut piąty dotyczy naruszenia zasad obiektywności i bezstronności, mobbingu i naruszenia art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz zasady staranności i nadużycia władzy. W tym względzie skarżący uważa, że brak wystarczającego, odpowiedniego i opartego na dowodach uzasadnienia komentarzy negatywnych lub mających negatywny wydźwięk, zawartych w sprawozdaniu z oceny za rok 2016, skłania skarżącego do uznania, że sprawozdanie to jest niesprawiedliwe i odznacza się rażącym brakiem obiektywności i sprowadza się raczej do załatwienia porachunków przez końcowego oceniającego przy pomocy przy pomocy pierwszego oceniającego. Każdy element ewaluacji jest deprecjonujący w stosunku do lat wcześniejszych, w szczególności roku 2015, bez żadnego powodu. Nie zawiera żadnego elementu pozytywnego. Większość rezultatów uzyskanych przez skarżącego w 2016 r. została pominięta milczeniem, cała wykonana praca została podważona. Sprawozdanie to cechuje się nadużyciem władz, ponieważ jego jedynym celem jest zaszkodzenie skarżącemu, przedstawiając zniekształconą wersję jego rzeczywistych wyników, chronioną pozornie szerokimi uprawnieniami dyskrecjonalnymi przysługującymi oceniającym. To niesprawiedliwe podejście, polegające na nadużyciu systemu oceny pod pretekstem szerokich uprawnień dyskrecjonalnych, utrudnia obronę skarżącego, ponieważ musi stawić czoła osądom wartościującym, których kontrola jest ograniczona. W końcu pozwany nie dochował swego obowiązku staranności, ponieważ interesy skarżącego w oczywisty sposób nie zostały wzięte pod uwagę.
—

stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 17 grudnia 2019 r., doręczonej pismem nr D202484 z dnia 18 grudnia 2019 r., wydanej na podstawie art. 68 decyzji 2009/C 159/01 Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r.„ustanawiającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego” ze zmianami, stwierdzającej w stosunku do skarżącej wierzytelność w wysokości 130 339,35 EUR z tytułu kwot wypłaconych nienależnie w ramach zatrudniania asystentów parlamentarnych i uzasadniającą jego windykację;
2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że decyzja strony pozwanej z dnia 28 października 2019 r. o odrzuceniu oferty złożonej w odniesieniu do części 15 w ramach postępowania o udzielenie zamówienia TRA/EU19/2019 jest niezgodna z prawem z uwagi na to, że: — zachowanie strony pozwanej było niezgodne z prawem, w tym między innymi z art. 106 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (2) oraz sprzeczne z ogólnymi zasadami prawa Unii, w tym w szczególności z zasadą proporcjonalności w odniesieniu do zamówień publicznych; oraz — zachowanie strony pozwanej było niezgodne z prawem, w tym między innymi z art. 96 ust. 2 rozporządzenia finansowego (3), oraz z ogólnymi zasadami prawa Unii, w tym w szczególności z zasadą dobrej administracji oraz obowiązkiem sumienności.
4.

Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia art. 4 i 16 załącznika IX do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) oraz zasad przyznania kompetencji i autonomii proceduralnej państwom członkowskim. Skarżący podnoszą, że komisja dyscyplinarna i organ powołujący były zobowiązane do zweryfikowania ważności, zgodnie z prawem portugalskim, mandatu adwokata podczas przesłuchania w dniu 20 lutego 2018 r. Dodają oni, że w każdym razie po zgłoszeniu nieważności mandatu komisja dyscyplinarna i organ powołujący powinny były wyciągnąć niezbędne konsekwencje dla postępowania dyscyplinarnego, w szczególności w odniesieniu do braku zgody skarżących co do zarzucanych im faktów oraz wniosków OLAF-u i osób prowadzących dochodzenie.
C 87/24

Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2020 r. – West End Drinks / EUIPO – Pernod Ricard (The King of SOHO)

(Sprawa T-31/20)

(2020/C 87/29)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: West End Drinks Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: C. Hawkes, solicitor, i C. Hall, barrister)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pernod Ricard SA (Paryż, Francja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego The King of SOHO w kolorach złotym, ciemnożółtym, jasnożółtym i kremowym – zgłoszenie nr 11 539 103

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 października 2019 r. w sprawie R 1543/2018-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów;

— obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

— Naruszenie art. 42 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;
—

Zarzut dotyczy naruszenia art. 52 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej. Komisja oparła korektę finansową na domniemanym naruszeniu jednego przepisu prawa Unii, jakim jest art. 25 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 809/2014”). Do naruszenia tego przepisu jednak nie doszło. W istocie Komisja niesłusznie uznaje, że rozpoczęcie wizyty kontrolnej w pierwszym gospodarstwie rolnym beneficjenta stanowi dorozumiane zapowiedzenie dalszych kontroli, i z tym dorozumianym zapowiedzeniem wiąże takie same skutki, jak gdyby chodziło o rzeczywiste zapowiedzenie kontroli w rozumieniu art. 25 rozporządzenia nr 809/2014.
—

subsydiarnie, stwierdzenie niepołączalności mandatu posła do Parlamentu Europejskiego z mandatem do zgromadzenia ustawodawczego wspólnoty autonomicznej oraz stwierdzenie, że nie mają prawa do otrzymywania jakiegokolwiek wynagrodzenia od dnia 2 lipca 2019 r. do dnia objęcia funkcji, a także nakazanie jego zwrotu wraz odsetkami za zwłokę w wypadku otrzymania jakiejkolwiek kwoty;
Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2020 r. – Republika Czeska / Komisja

(Sprawa T-76/20)

(2020/C 103/52)

Język postępowania: czeski

Strony

Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Pavliš, O. Serdula i J. Vláčil, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) CCI 2014CZ06RDNP 001 z dnia 28 listopada 2019 r. o zawieszeniu płatności okresowych związanych z programem rozwoju obszarów wiejskich Republiki Czeskiej w latach 2014-2020 i dotyczących wydatków dokonanych w okresie od dnia 16 października 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. i od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 marca 2019 r. [notyfikowanej jako dokument C(2019) 8647 final];

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 41 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem 1306/2013”). Komisja niesłusznie uważa, że subwencje, których dotyczą przedmiotowe wydatki, zostały przyznane z naruszeniem przepisów prawa krajowego. Przedmiotowe przepisy prawa krajowego nie mogły jednak zostać naruszone, ponieważ nie odnoszą się one wcale do tego rodzaju subwencji, których dotyczą zawieszone płatności.

2. Zarzut drugi również dotyczy naruszenia art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013. Nawet gdyby przedmiotowe przepisy krajowe odnosiły się do tego rodzaju subwencji (quod non), część zawieszonych płatności dotyczy projektów, do których owe przepisy nie mają zastosowania ze względów czasowych.

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 [r.] w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549).
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim unieważniono w niej prawo do unijnego znaku towarowego nr 291 377 KNEISSL w odniesieniu do towarów „torby sportowe” z klasy 18, jak również „odzież sportowa, odzież rekreacyjna, odzież odporna na zmienne warunki atmosferyczne, kombinezony narciarskie, spodnie narciarskie, kurtki narciarskie, bielizna, nakrycia głowy” z klasy 25, oraz oddalenie odnośnego wniosku o unieważnienie prawa do znaku;
—

stwierdzenie nieważności tej decyzji w zakresie, w jakim odmówiono w niej co do zasady dokonania porównania tych oznaczeń, w sytuacji w której objęte spornym zgłoszeniem do rejestracji oznaczenie zostało obrócone o 90o w stosunku do kierunku, w którym zostało złożone;
—

Po pierwsze, Komisja popełniła błąd przy wykładni brzmienia art. 9 ust. 2 A [akapit pierwszy]. Nie wyklucza on zapłaty na rzecz wnioskodawcy z tego tylko powodu, że należy on do większej grupy spółek, której niektórzy członkowie podejmują działalność znajdującą się na liście negatywnej.
3.

Zarzut trzeci, dotyczący oczywistej pomyłki, oczywistego błędu w ocenie, naruszenia ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) i uchybień formalnych. Skarżący uważa, że nigdzie w regulaminie pracowniczym nie jest przewidziane, że decyzja dyscyplinarna o obniżeniu zaszeregowania przeważa z urzędu nad późniejszą decyzją o przyznaniu awansu, gdy ich adresatem jest ten sam urzędnik, a awans jest z natury czynnością prawną, która nie może podlegać warunkom, zawieszającym ani rozwiązującym, ani ograniczeniom czasowym. Komisja powinna więc była uznać przy odtwarzaniu ścieżki kariery skarżącego, że był on zaszeregowany w grupie AD 10 od dnia 1 stycznia 2010 r. Ponadto skarżący podnosi, że w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności decyzji o wydaleniu ze służby oraz w perspektywie przywrócenia skarżącego do służby i odtworzenia jego ścieżki kariery Komisja miała też obowiązek podjęcia na nowo postępowania w sprawie awansu na etapie, na którym zostało ono zawieszone zgodnie z regulaminem na podstawie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 regulaminu pracowniczego. Wreszcie, zdaniem skarżącego, do celów odtworzenia ścieżki jego kariery w sposób lojalny, poważny i w dobrej wierze Komisja była obowiązana, na mocy zasady dobrej administracji, szczegółowo przeanalizować wszystkie elementy prowadzące do podjęcia uzasadnionej decyzji co do zaszeregowania, z jakim należy go przywrócić do służby. Komisja zaś nie tylko tego nie zrobiła, ale nawet nie wysłuchała skarżącego przez podjęciem decyzji.
4.

Zarzut czwarty, zgodnie z którym dokonana przez Komisję ocena niekorzystnego wpływu transakcji na hurtowe rynki telewizyjne jest niepełna i oczywiście błędna. W szczególności Komisja niesłusznie stwierdziła, że połączony podmiot nie będzie skłonny do zamykania konkurentom połączonego podmiotu dostępu do treści i że takie zamknięcie nie miałoby istotnego niekorzystnego wpływu na rynki niższego szczebla w odniesieniu do detalicznego dostarczania sygnału telewizyjnego do wielorodzinnych i jednorodzinnych budynków mieszkalnych. Komisja nie oceniła też zdolności i skłonności połączonego podmiotu do wyrządzania szkody konkurentom na rynku niższego szczebla raczej poprzez pogorszenie warunków dostępu do treści telewizyjnych, w tym do funkcji cyfrowych (np. natychmiastowego restartu, pauzy itp.) niż poprzez całkowite zamknięcie, ze szkodą dla konsumentów.
—

Cena liczy się tylko jako 33 %, a jakość jako 66 %, zatem cenie przypisano bardzo małą wagę, co niweluje wpływ kosztu w postepowaniu o udzielenie zamówienia, skłania do zakupu nierozsądnie drogich usług, co prowadzi z kolei do nieprawidłowego zarządzania finansowego.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, że zwolnienie z podatku nie stanowi korzyści. Na poparcie pierwszego zarzutu skarżąca podnosi, że środki w zakresie zwolnienia podatkowego będące przedmiotem zaskarżonych decyzji nie stanowią korzyści gospodarczej, podczas gdy zniesienie tego zwolnienia nakłada na zarząd portu obciążenie gospodarcze, ponieważ pozostaje on zobowiązany do finansowania inwestycji w interesie ogólnym ze swoich zasobów.
—

wydanie orzeczenia zmieniającego zaskarżoną decyzję poprzez oddalenie wniosku o unieważnienie, z powodu nieużywania, prawa do zarejestrowanego graficznego unijnego znaku towarowego nr 5 641 303 URSUS Kapital w odniesieniu do usług „działalności finansowej” z klasy 36, a także stwierdzenie, że znak towarowy nr 5 641 303 był rzeczywiście używany w odniesieniu do tych usług;
—

stwierdzenie nieskuteczności rozporządzenia UE 2016/2031 w odniesieniu do art. 36, do załącznika i sekcja 4 pkt 3 i do art. 73 ust. 2.
—

nakazanie stronie pozwanej zwrotu na rzecz strony skarżącej kwoty 128 996,04 EUR powiększonej o odsetki, w związku z umową o udzielenie dotacji 115011 dotyczącą projektu „PROactive – Physical Activity as a Crucial Patient Reported Outcome in COPD”, z uwzględnieniem odsetek w wysokości stosowanej przez Europejski Bank Centralny do głównych operacji refinansowania, powiększonej o 3,5 % od dnia 23 lipca 2019 r. do dnia otrzymania przez stronę skarżącą środków podlegających zwrotowi;
2.

Zarzut drugi, dotyczący braku poszanowania wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 2019 r. (C-502/19, Junqueras i Vies) i prawa do ochrony immunitetu zgodnie z art. 39 karty i art. 9 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii, a także art. 7 i 9 regulaminu Parlamentu. — W tej kwestii skarżący podnosi, że w wymienionym wyroku Trybunał Sprawiedliwości uznał, że skarżący posiada status posła europejskiego oraz orzekł, że należało wystąpić do Parlamentu Europejskiego z wnioskiem o uchylenie immunitetu. Wobec uznania przez sam Parlament Europejski, że skarżący ma status europosła, w konkretnej sprawie doszło do pogwałcenia wyroku oraz praw O. Junquerasa i Viesa jako posła europejskiego poprzez odmowę zbadania petycji o ochronę immunitetu.
—

Pozwana wystosowała list otwarty do przewodniczącego BPC, który miał na celu wyjaśnienie, jak w świetle rozporządzenia (UE) nr 528/2012 należy interpretować i stosować przepisy odnoszące się do oceny skuteczności i do produktów poddanych działaniu. Chociaż przepisy były jasne, list ten potwierdził, że wymóg wykazania korzyści wynikającej z produktów poddanych działaniu nie jest objęty zakresem rozporządzenia (UE) nr 528/2012. Skarżąca oparła się na treści tego listu, który potwierdził jasność przepisów, i miała uzasadnione oczekiwania co do zatwierdzenia substancji. W konsekwencji zaskarżony akt naruszył zasady uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa.
5.

Zgodnie z zarzutem piątym, zaskarżone rozporządzenie narusza zasadę proporcjonalności, ponieważ zakaz stosowania fluorowcowanych środków zmniejszających palność przekracza granice tego, co odpowiednie i konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu oraz i nie jest najmniej uciążliwym środkiem, do którego Komisja mogła się odwołać.