WYROK SĄDU (czwarta izba)

z dnia 14 września 2011 r.





Sprawa T-236/02





Luigi Marcuccio

przeciwko

Komisji Europejskiej

Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia – Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie w państwie trzecim – Przeniesienie z urzędu stanowiska wraz z osobą na nim zatrudnioną – Prawo do obrony – Skarga o odszkodowanie – Nieograniczone prawo orzekania

Przedmiot: Skarga mająca za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 marca 2002 r., na podstawie której skarżący został przeniesiony z urzędu z Dyrekcji Generalnej ds. Rozwoju, delegatura Komisji w Luandzie (Angola), do tej samej dyrekcji generalnej w Brukseli (Belgia), oraz o stwierdzenie nieważności wszystkich aktów poprzedzających tę decyzję, związanych z nią lub następujących po niej, w szczególności aktów dotyczących ewentualnego obsadzenia innego urzędnika na tym stanowisku, jak również pism Komisji z dni 13 i 14 listopada 2001 r. oraz jednej lub kilku opinii komitetu zarządzającego służby zewnętrznej oraz wniosek o przyznanie świadczeń związanych ze służbą w Angoli, jak również o naprawienie poniesionej szkody.

Orzeczenie: Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 18 marca 2002 r., na podstawie której Luigi Marcuccio został przeniesiony z urzędu z Dyrekcji Generalnej ds. Rozwoju, delegatura Komisji w Luandzie (Angola), do tej samej dyrekcji generalnej w Brukseli (Belgia). W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. Komisja pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez L. Marcuccia.

Streszczenie

1. Postępowanie – Wyrok Trybunału wiążący dla Sądu – Warunki – Przekazanie do ponownego rozpoznania w następstwie odwołania – Kwestie prawne rozstrzygnięte ostatecznie przez Trybunał w ramach odwołania – Powaga rzeczy osądzonej – Zakres

(statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 61 akapit drugi; regulamin postępowania przed Sądem, art. 117)

2. Postępowanie – Podnoszenie nowych zarzutów w toku postępowania –Warunki – Zastosowanie do postępowania po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania w następstwie odwołania – Analogiczne rozwiązanie w odniesieniu do nowych żądań

(regulamin postępowania przed Sądem, art. 48 § 2, art. 120)

3. Urzędnicy – Skarga – Zarzut dotyczący uchybienia proceduralnego – Zarzut nieistotny dla sprawy w braku możliwości uzyskania innego rezultatu przy prawidłowo prowadzonym postępowaniu

4. Urzędnicy – Organizacja służb – Obsadzanie stanowisk – Przeniesienie z urzędu w interesie służby – Warunki – Prawo zainteresowanego do bycia wysłuchanym

5. Urzędnicy – Skarga – Akt niekorzystny – Pojęcie – Czynność przygotowawcza – Pisma i opinie wewnętrzne poprzedzające wydanie decyzji – Wyłączenie

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

6. Urzędnicy – Skarga – Nieograniczone prawo orzekania – Spory o charakterze majątkowym w rozumieniu art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego – Pojęcie

(regulamin pracowniczy, art. 91 ust. 1)

7. Urzędnicy – Skarga – Wyrok stwierdzający nieważność – Skutki – Przywrócenie poprzedniej sytuacji prawnej zainteresowanego

(regulamin pracowniczy, załącznik X)

8. Urzędnicy – Wynagrodzenie – Uposażenie urzędników pełniących służbę w państwie trzecim – Dodatek ze względu na warunki życia – Warunki przyznania

(regulamin pracowniczy, załącznik X, art. 10)

9. Urzędnicy – Zwrot kosztów – Uposażenie urzędników pełniących służbę w państwie trzecim – Czynsz za służbowe miejsce zakwaterowania – Warunki zwrotu

(regulamin pracowniczy, załącznik X, art. 5, 18, 23)

10. Urzędnicy – Zabezpieczenie społeczne – Ubezpieczenie zdrowotne – Koszty leczenia – System dodatkowego zwrotu kosztów mający zastosowanie do urzędników pełniących służbę w państwie trzecim

(regulamin pracowniczy, załącznik X, art. 24)

11. Urzędnicy – Urlop – Coroczny urlop wypoczynkowy – Urzędnicy pełniący służbę w państwie trzecim – Warunki przyznania

(regulamin pracowniczy, załącznik X, art. 6, 8)

12. Urzędnicy – Skarga – Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie – Stwierdzenie nieważności niezgodnego z prawem zaskarżonego aktu, niezapewniające stosownego zadośćuczynienia krzywdzie

(regulamin pracowniczy, art. 91)

13. Urzędnicy – Organizacja służb – Obsadzenie stanowisk – Przeniesienie do innego miejsca pracy – Uznanie administracyjne

14. Urzędnicy – Organizacja służb – Obsadzenie stanowisk – Przeniesienie urzędnika z urzędu w interesie służby ze względu na trudności w kontaktach międzyludzkich – Brak krzywdy

15. Urzędnicy – Organizacja służb – Obsadzenie stanowisk – Przeniesienie z urzędu – Decyzja wydana w czasie, gdy pracownik przebywał na zwolnieniu chorobowym

1. W przypadku uchylenia rozstrzygnięcia przez Trybunał i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd, Sąd na podstawie art. 117 regulaminu postępowania jest związany wyrokiem Trybunału i zobowiązany jest orzec ponownie w przedmiocie wszystkich zarzutów podniesionych przez wnoszącego odwołanie w celu uchylenia orzeczenia, z wyjątkiem tych części sentencji, które nie zostały uchylone przez Trybunał, a także motywów stanowiących niezbędną podstawę tych części sentencji, gdyż one zyskały powagę rzeczy osądzonej.

Niemniej nic nie stoi w zasadzie na przeszkodzie temu, by sąd orzekający w przedmiocie sprawy przekazanej do ponownego rozpoznania dokonał takiej samej oceny jak sąd pierwszej instancji, w odniesieniu do żądań i zarzutów, które nie zostały zbadane w ramach uzasadnienia wyroku Trybunału. W takiej sytuacji nie istnieją bowiem kwestie prawne rozstrzygnięte w orzeczeniu Trybunału w rozumieniu art. 61 akapit drugi statutu Trybunału, którymi sąd orzekający w przedmiocie sprawy przekazanej do ponownego rozpoznania byłby związany.

(zob. pkt 83, 86)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-237/00 Reynolds przeciwko Parlamentowi, 8 grudnia 2005 r., Zb.Orz.SP, s. I-A-385, II-1731, pkt 46

2. Artykuł 48 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem, mający na podstawie art. 120 tego regulaminu zastosowanie, gdy wyrokiem Trybunału do Sądu skierowana zostanie sprawa do ponownego rozpoznania stanowi, że nie można podnosić nowych zarzutów w toku postępowania, chyba że ich podstawą są okoliczności prawne i faktyczne ujawnione dopiero w toku postępowania. Z tego wynika, że po wydaniu przez Trybunał wyroku przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania strony nie mogą, co do zasady, podnosić zarzutów, których nie podniesiono w toku postępowania zakończonego wyrokiem Sądu uchylonym przez Trybunał. Zasada ma tym bardziej zastosowanie do nowych żądań, zmierzających do zmiany przedmiotu skargi.

(zob. pkt 88)

Odesłanie:

Trybunał: sprawy połączone C-341/06 P i C-342/06 P Chronopost i La Poste przeciwko UFEX i in., 1 lipca 2008 r., Zb.Orz., s. I-4777, pkt 71

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-10/95 Chehab przeciwko Komisji, 21 marca 1996 r., RecFP s. I-A-135, II-419, pkt 66

3. Uchybienie proceduralne może uzasadniać stwierdzenie nieważności decyzji wyłącznie wtedy, gdy w braku takiego uchybienia rezultat postępowania administracyjnego mógł być inny.

(zob. pkt 111)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 30/78 Distillers Company przeciwko Komisji, 10 lipca 1980 r., Rec. s. 2229, pkt 26; sprawa C-301/87 Francja przeciwko Komisji, 14 lutego 1990 r., Rec. s. I-307, pkt 31; sprawa C-294/95 P Ojha przeciwko Komisji, 12 listopada 1996 r., Rec. s. I-5863, pkt 67

4. Decyzję w sprawie przeniesienia urzędnika z urzędu, wiążącą się z przeprowadzką wbrew jego woli do innego miejsca zatrudnienia, należy podejmować z niezbędną starannością i szczególną ostrożnością, w szczególności z uwzględnieniem osobistych interesów zainteresowanego urzędnika. Tego rodzaju decyzja jest więc wynikiem rzeczywistej oceny, która może podlegać zakwestionowaniu. Zatem w sytuacji, gdy zainteresowany nie został wysłuchany w sprawie projektu decyzji, nie można wykluczyć, że ocena instytucji mogłaby być inna, gdyby instytucja skutecznie umożliwiła zainteresowanemu przedstawienie stanowiska, i że w związku z tym poszanowanie prawa do obrony mogło mieć wpływ na treść decyzji. Przyjęcie w takich okolicznościach, że instytucja z pewnością podjęłaby identyczną decyzję, nawet po wysłuchaniu zainteresowanego, zaprzeczałoby istnieniu po jego stronie rzeczywistego prawa do bycia wysłuchanym, jako że sama istota tego prawa wymaga, by istniała możliwość wywarcia przez zainteresowanego wpływu na omawiany proces decyzyjny.

Ponadto przysługujące urzędnikowi prawo do bycia wysłuchanym nie sprowadza się po prostu do możliwości wyrażenia sprzeciwu, jako takiego, wobec przeniesienia z urzędu, lecz wymaga umożliwienia mu przedstawienia uwag, które mogłyby wpłynąć na treść planowanej decyzji.

(zob. pkt 113–116)

Odesłanie:

Trybunał: sprawy połączone C-116/88 i C-149/88 Hecq przeciwko Komisji, 7 marca 1990 r., Rec. s. I-599, pkt 11, 23 i przytoczone tam orzecznictwo; ww. sprawa Ojha przeciwko Komisji, pkt 47; sprawa C-89/08 P Komisja przeciwko Irlandii i in., 2 grudnia 2009 r., Zb.Orz. s. I-11245, pkt 61; sprawa C-197/09 RX-II Wyjątkowa procedura ponownego rozpoznania wyroku M przeciwko EMEA, 17 grudnia 2009 r., Zb.Orz. s. I-12033, pkt 53, 54

5. Dopuszczalność wniosków o stwierdzenie nieważności, których podłoże stanowi stosunek pracy łączący urzędnika z instytucją, należy rozpatrywać w świetle przepisów art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego. W tym względzie istnienie aktu niekorzystnego w rozumieniu art. 90 ust. 2 i art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego jest niezbędnym warunkiem dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności wnoszonych przez urzędników przeciwko zatrudniającej ich instytucji. Aktami niekorzystnymi w rozumieniu przytoczonych przepisów są jedynie takie środki, które wywołują wiążące skutki prawne mogące bezpośrednio i natychmiastowo wpłynąć na interesy urzędnika, zmieniając w istotny sposób jego sytuację prawną.

W związku z powyższym akty przygotowawcze do decyzji, takie jak wewnętrzne pisma przekazywane w ramach struktur administracji lub opinie komitetów działających wewnątrz administracji, nie wywołują niekorzystnych skutków w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego i mogą zostać zaskarżone jedynie w sposób incydentalny w ramach skargi na akty, które mogą podlegać stwierdzeniu nieważności.

(zob. pkt 125, 126, 128, 129, 133)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 60/81 IBM przeciwko Komisji, 11 listopada 1981 r., Rec. s. 2639, pkt 8 i nast.; Trybunał, sprawa C-373/04 P Komisja przeciwko Alvarez Moreno, 10 stycznia 2006 r., niepublikowana w Zbiorze, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-135/89 Pfloeschner przeciwko Komisji, 3 kwietnia 1990 r., Rec. s. II-153, pkt 11; sprawa T-6/93 Pérez Jiménez przeciwko Komisji, 15 czerwca 1994 r., RecFP s. I-A-155, II-497, pkt 34; sprawa T-586/93 Kotzonis przeciwko KES, 22 marca 1995 r., Rec. s. II-665, pkt 29; sprawa T-391/94 Baiwir przeciwko Komisji, 6 czerwca 1996 r., RecFP s. I-A-269, II-787, pkt 34; sprawa T-293/94 Vela Palacios przeciwko KES, 18 czerwca 1996 r., RecFP s. I-A-305, II-893, pkt 22; sprawa T-188/03 Hivonnet przeciwko Radzie, 29 czerwca 2004 r., Zb.Orz.SP s. I-A-139, II-889, pkt 16

6. W sporach o charakterze majątkowym na podstawie art. 91 ust. 1 zdanie drugie regulaminu pracowniczego Sąd ma nieograniczone prawo orzekania, które nakłada nań zadanie zakończenia zawisłych przed nim sporów w sposób zupełny, to znaczy rozstrzygnięcia w przedmiocie całokształtu praw i obowiązków pracownika, z zastrzeżeniem przekazania odnośnej instytucji wykonania, pod swoją kontrolą, części orzeczenia na warunkach, które zostały przez ten sąd szczegółowo określone. W tym względzie spory o charakterze majątkowym stanowią w rozumieniu omawianego przepisu nie tylko skargi pracowników o stwierdzenie odpowiedzialności instytucji, lecz również wszystkie te, które dotyczą zapłaty przez instytucję na rzecz pracownika kwoty, którą uważa on za należną mu na podstawie regulaminu pracowniczego lub innego aktu prawnego mającego zastosowanie do stosunku pracy. A zatem do sądu wspólnotowego należy w razie potrzeby zasądzenie od instytucji zapłaty pewnej kwoty, do której skarżący ma prawo na podstawie regulaminu pracowniczego lub innego aktu prawnego, lub stwierdzenie, że skarżącemu przysługują określone świadczenia.

(zob. pkt 164, 165)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa C-135/06 P Weißenfels przeciwko Parlamentowi, 18 grudnia 2007 r., Zb.Orz. s. I-12041, pkt 65, 67, 68; sprawa C-583/08 P Gogos przeciwko Komisji, 20 maja 2010 r., Zb.Orz. s. I-4469, pkt 49

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-473/04 Asturias Cierno przeciwko Komisji, 19 czerwca 2007 r., Zb.Orz.SP s. I-A-2-139, II-A-2-963, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo

7. Choć stwierdzenie nieważności aktu prawnego przez sąd Unii działa ex tunc i stąd powoduje usunięcie z mocą wsteczną unieważnionego aktu z porządku prawnego, to w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji o przeniesieniu z urzędu urzędnika pełniącego uprzednio służbę w państwie trzecim przywrócenie sytuacji prawnej, która istniała przed wydaniem tej decyzji, nie musi oznaczać, że przysługuje mu prawo do wypłaty zaległych świadczeń, o których mowa w załączniku X do regulaminu pracowniczego.

Jest tak wtedy, gdy urzędnik nie był narażony na niedogodności właściwe sytuacji urzędników pełniących służbę w państwie trzecim ze względu na to, że w chwili wydania decyzji mieszkał na stałe w Unii Europejskiej, przebywając na zwolnieniu chorobowym. Szczególne przepisy, stanowiące odstępstwa i mające zastosowanie do urzędników pełniących służbę w państwie trzecim, zawarte w załączniku X do regulaminu pracowniczego, zostały bowiem ustanowione ze względu na szczególne warunki życia tych urzędników. Tym samym rozmaite świadczenia przyznawane takim urzędnikom mają na celu zrekompensowanie im niedogodności, które są właściwe dla ich sytuacji, a na które nie są narażeni urzędnicy pełniący służbę w Unii Europejskiej.

(zob. pkt 171, 172, 176)

Odesłanie:

Trybunał: sprawy połączone 97/86, 99/86, 193/86 i 215/86 Asteris i in. przeciwko Komisji, 26 kwietnia 1988 r., Rec. s. 2181, pkt 30

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-372/00 Campolargo przeciwko Komisji, 23 kwietnia 2002 r., RecFP s. I-A-49, II-223, pkt 109

8. Dodatek ze względu na warunki życia, o którym mowa w art. 10 załącznika X do regulaminu pracowniczego, ma na celu rekompensatę niedogodności związanych z faktem pełnienia obowiązków i zamieszkiwania w trudnych warunkach. W związku z tym urzędnik, który nie jest obecny w miejscu zatrudnienia, a więc nie jest narażony na niedogodności, które ma rekompensować omawiany dodatek, nie może domagać się wypłaty wspomnianego dodatku.

(zob. pkt 177, 180)

9. Zgodnie z art. 5 ust. 1 załącznika X do regulaminu pracowniczego, jeżeli instytucja zapewnia urzędnikowi zakwaterowanie, które odpowiada liczbie członków jego rodziny pozostających na utrzymaniu, urzędnik jest zobowiązany w nim zamieszkiwać. Zgodnie z przepisami art. 23 załącznika X do regulaminu pracowniczego, w przypadku gdy instytucja nie zapewnia urzędnikowi zakwaterowania, otrzymuje on zwrot opłacanego przez siebie czynszu. Wymienione przepisy, jak również przepisy art. 18 załącznika X do regulaminu pracowniczego, mają na celu zaspokojenie konkretnych i obiektywnych potrzeb danych urzędników w zakresie zakwaterowania, ze względu na szczególne warunki życia w państwie trzecim, w którym pełnią oni służbę, aby ułatwić im zagospodarowanie i pełnienie obowiązków w tym kraju.

Jednakże w sytuacji, gdy decyzja w sprawie przeniesienia urzędnika z urzędu do Unii skutkuje rozwiązaniem umowy w sprawie mieszkania podpisanej przez instytucję urzędnika, która opłaca czynsz, stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji nie może rodzić po stronie urzędnika roszczenia w odniesieniu do omawianego służbowego miejsca zakwaterowania. Po pierwsze bowiem, skoro nie płacił on czynszu za to miejsce zakwaterowania, nie może dochodzić z tego tytułu żadnego zwrotu. Po drugie, przywrócenie jego sytuacji prawnej sprzed wydania decyzji o przeniesieniu z urzędu nie daje prawa, nawet hipotetycznego, do udostępnienia mu z mocą wsteczną służbowego miejsca zakwaterowania, jako że urzędnik nie znajduje się de facto w sytuacji uzasadniającej zapewnienie mu służbowego miejsca zakwaterowania w państwie trzecim.

(zob. pkt 182, 183, 186)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-75/91 Scaramuzza przeciwko Komisji, 15 grudnia 1992 r., Rec. s. II-2557, pkt 35; sprawa T-20/98 Q przeciwko Radzie, 19 lipca 1999 r., RecFP s. I-A-147, II-779, pkt 50

10. Jedynie wobec osób mieszkających w państwie trzecim, tj. urzędnika pełniącego służbę w takim państwie oraz osób pozostających na jego utrzymaniu, które również tam mieszkają, należy stosować dodatkowy zwrot, o którym mowa w art. 24 załącznika X do regulaminu pracowniczego. Jednakże, zważywszy na dwojaką ratio legis wspomnianego przepisu, tj. bardzo wysokie koszty opieki zdrowotnej w niektórych krajach trzecich oraz dodatkowe ryzyko, na jakie narażeni są urzędnik i jego rodzina, sam fakt, iż urzędnik ponosi koszty swojego leczenia w Unii, nie pozwala pozbawić go prawa do dodatkowego ubezpieczenia.

Ponadto ogólne przepisy wykonawcze do art. 24 wydane przez Komisję stanowią, że osoby objęte ubezpieczeniem urzędnika pełniącego służbę w państwie trzecim, które nie mieszkają na stałe w miejscu zatrudnienia tego urzędnika, objęte są dodatkowym ubezpieczeniem w trakcie pobytów w tym miejscu zatrudnienia, a także, po zasięgnięciu opinii lekarza zakładowego, w razie gdy koszty leczenia mają podłoże wyłącznie w okoliczności takiego miejsca zatrudnienia ubezpieczonego. Należy stwierdzić, że urzędnik niemieszkający już na stałe w swoim miejscu zatrudnienia w państwie trzecim, lecz którego koszty leczenia mogą mimo to znajdować podłoże we wspomnianym państwie trzecim, znajduje się w analogicznej sytuacji.

Niemniej prawo do wypłaty kwot dochodzonych z tytułu dodatkowego ubezpieczenia zależy od sprawdzenia przez właściwy organ, przy zastosowaniu odpowiednio wspomnianych ogólnych przepisów wykonawczych, że koszty leczenia, których zwrotu w całości domaga się urzędnik, mają podłoże wyłącznie w okoliczności pełnienia przez niego służby w państwie trzecim. Taka weryfikacja może być zbędna w sytuacji, gdy rzeczone koszty leczenia zostały już refundowane w pełnej wysokości na podstawie innego przepisu regulaminu pracowniczego.

(zob. pkt 190, 196–199)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-362/94 De Rijk przeciwko Komisji, 7 marca 1996 r., RecFP s. I-A-117, II-365, pkt 34

11. Na podstawie art. 6 i 8 załącznika X do regulaminu pracowniczego urzędnikom pełniącym służbę w państwie trzecim coroczny urlop wypoczynkowy przysługuje na korzystniejszych zasadach niż urzędnikom pełniącym służbę w Unii. Jednakże oczywistym celem tych zasad jest zrekompensowanie niedogodności związanych ze szczególnymi, czy wręcz szczególnie trudnymi warunkami życia w miejscu zatrudnienia. W związku z tym urzędnik, który nie mógł być narażony na takie niedogodności, nie może domagać się korzystania z omawianych szczególnych przepisów urlopowych.

(zob. pkt 201, 202)

12. Stwierdzenie nieważności niezgodnego z prawem aktu może samo w sobie stanowić stosowne i co do zasady wystarczające zadośćuczynienie wszelkiej krzywdy, która mogła zostać wyrządzona tym aktem, chyba że strona skarżąca wykaże, iż doznała krzywdy dającej się oddzielić od niezgodnego z prawem zachowania stanowiącego podstawę stwierdzenia nieważności, której nie można w pełni zadośćuczynić w drodze tegoż stwierdzenia nieważności. Do celów oszacowania ewentualnej krzywdy należy brać pod uwagę to, czy konkretna sytuacja danego urzędnika cechowała się obciążającymi okolicznościami.

Co do decyzji w sprawie przeniesienia z urzędu wydanej wbrew woli zainteresowanego urzędnika ma ona z reguły taki skutek, że jego kariera zawodowa nie przebiega w takich warunkach, jak by on sobie tego życzył, co, jeżeli okaże się, że decyzja jest niezgodna z prawem, może stanowić krzywdę, za którą stwierdzenie nieważności takiej decyzji nie będzie stanowić stosownego zadośćuczynienia, gdyż nie jest ono w stanie usunąć jej z mocą wsteczną.

(zob. pkt 234, 237)

Odesłanie:

Trybunał: sprawy połączone 44/85, 77/85, 294/85 i 295/85 Hochbaum i Rawes przeciwko Komisji, 9 lipca 1987 r., Rec. s. 3259, pkt 22; sprawa C-343/87 Culin przeciwko Komisji, 7 lutego 1990 r., Rec. s. I-225, pkt 26; sprawa C-259/96 P Rada przeciwko de Nil i Impens, 14 maja 1998 r., Rec. s. I-2915, pkt 25

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-307/01 François przeciwko Komisji, 10 czerwca 2004 r., Zb.Orz. s. II-1669, pkt 110; Sąd, sprawa T-10/02 Girardot przeciwko Komisji, 6 czerwca 2006 r., Zb.Orz.SP s. I-A-2-129, II-A-2-609, pkt 131

13. Zmiana miejsca zatrudnienia, jakkolwiek może być dla zainteresowanego niedogodna ze względów rodzinnych i ekonomicznych, nie stanowi zdarzenia o nienormalnym i nieprzewidywalnym charakterze w ciągu kariery urzędnika, ponieważ miejsca pracy, w których może on pełnić służbę, mieszczą się w różnych państwach, a wymogi służby mogą zmusić organ powołujący do podjęcia decyzji o takim przeniesieniu. Względy te są szczególnie aktualne w odniesieniu do sytuacji urzędników pełniących służbę w państwach trzecich, którzy są objęci okresową procedurą mobilności i nie mogą zatem co do zasady oczekiwać, że będą trwale pełnić służbę w danym państwie trzecim.

(zob. pkt 248)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 61/76 Geist przeciwko Komisji, 14 lipca 1977 r., Rec. s. 1419, pkt 34; sprawy połączone 23/87 i 24/87 Aldinger i Virgili przeciwko Parlamentowi, 14 lipca 1988 r., Rec. s. 4395, pkt 17

14. Jeżeli trudności w wewnętrznych kontaktach międzyludzkich powodują napięcia szkodzące dobremu funkcjonowaniu służby, mogą one uzasadniać przeniesienie urzędnika w interesie służby. Tego rodzaju rozwiązanie można zastosować nawet niezależnie od kwestii odpowiedzialności za omawiane incydenty. Zatem przy założeniu, że decyzja w sprawie przeniesienia z urzędu była umotywowana konfliktami w stosunkach między przeniesionym urzędnikiem a jego dawnym przełożonym, taka ocena nie stanowi sama w sobie o istnieniu krzywdy po stronie urzędnika.

(zob. pkt 251)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 124/78 List przeciwko Komisji, 12 lipca 1979 r., Rec. s. 2499; ww. sprawa Ojha przeciwko Komisji, pkt 41

Sąd Pierwszej Instancj: sprawy połączone T-78/96 i T-170/96 W przeciwko Komisji, 28 maja 1998 r., RecFP s. I-A-239, II-745, pkt 88

15. Sam fakt, iż decyzja w sprawie przeniesienia z urzędu została podjęta wobec urzędnika, gdy przebywał on na zwolnieniu chorobowym, nie stanowi okoliczności dowodzącej naruszenia dobrego imienia lub godności urzędnika.

(zob. pkt 252)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-76/03 Meister przeciwko OHIM, 28 października 2004 r., Zb.Orz.SP s. I-A-325, II-1477, pkt 205–207; sprawa T-339/03 Clotuche przeciwko Komisji, 7 lutego 2007 r., Zb.Orz.SP s. I-A-2-29, II-A-2-179, pkt 219