Keywords

Summary



Keywords

1. Rybołówstwo – Ochrona zasobów morskich – Rozporządzenie nr 3760/92 – Kompetencja oddelegowana na Komisję – Zakres

(rozporządzenie Rady nr 3760/92, art. 15 ust. 1)

2. Rybołówstwo – Ochrona zasobów morskich – Środki mające na celu odnowienie zasobów morszczuka – Kontrola sądowa – Ograniczenia

(rozporządzenie Komisji nr 1162/2001)

3. Rybołówstwo – Ochrona zasobów morskich – Środki mające na celu odnowienie zasobów morszczuka – Odstępstwo ograniczone do statków o niewielkim rozmiarze – Naruszenie zasady niedyskryminacji – Brak

(rozporządzenie Komisji nr 1162/2001, art. 2 ust. 2)

4. Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres

(art. 253 WE)

Summary

1. Biorąc pod uwagę cel rozporządzenia nr 3760/92 ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury, którym zgodnie z brzmieniem drugiego motywu tego rozporządzenia jest zagwarantowanie racjonalnej i odpowiedzialnej eksploatacji żywych zasobów wodnych i akwakultury, przy uwzględnieniu interesu sektora rybołówstwa w długotrwałym rozwoju, jego warunków społeczno-ekonomicznych, a także interesu konsumentów, brak jest jakichkolwiek podstaw uzasadniających zawężającą wykładnię art. 15 ust. 1 tego rozporządzenia, na podstawie którego Rada oddelegowała na Komisję kompetencję do przyjęcia koniecznych środków w przypadku poważnego i nieprzewidzianego zagrożenia dla zachowania zasobów.

W istocie, z przesłanek, od których Rada uzależniła wykonanie tej kompetencji przez Komisję, jak i z treści osiemnastego motywu rozporządzenia nr 3760/92 wynika, że Komisja powinna przyjąć konieczne środki tak szybko jak to możliwe, jednakże art. 15 nie uzależnia wykonania tej kompetencji od szczególnej przesłanki pilności. Podobnie, w przypadku gdy Komisja nie działała na wniosek Państwa Członkowskiego, nie przewiduje on dokładnego terminu, w którym Komisja powinna podjąć działania pod groźbą utraty kompetencji. Ponadto z rozporządzenia w żaden sposób nie wynika, że wolą prawodawcy wspólnotowego było ograniczenie owej delegacji kompetencji w ten sposób, by w przypadku istnienia możliwości przyjęcia koniecznych środków przez Radę Komisja nie była uprawniona do ich przyjęcia.

(por. pkt 19-20)

2. Komisja dysponuje szerokim zakresem uznania w przypadkach, które wymagają zarówno dokonania oceny kompleksowej sytuacji, jak i rodzaju i zasięgu środków, które mają zostać przyjęte. W związku z powyższym sąd, dokonując kontroli wykonania tego typu kompetencji, powinien ograniczyć się do zbadania, czy nie jest ono dotknięte oczywistym błędem lub nadużyciem władzy, czy też dany organ nie przekroczył w sposób oczywisty granic przysługującego mu swobodnego uznania.

Przyjmując środki inne niż zakaz połowu morszczuka czy zakaz wkraczania przez statki rybackie na określone obszary geograficzne, polegające jedynie na ograniczeniu liczby dozwolonych połowów i zwiększeniu rozmiaru oczek w wykorzystywanych do tego celu sieciach, Komisja w całości wzięła pod uwagę zarówno konieczność zapewnienia właściwej ochrony żywych zasobów wodnych i akwakultury, jak i interesu sektora rybołówstwa w długotrwałym rozwoju. Całkowity zakaz połowu mógłby bowiem spowodować o wiele większą szkodę, nie tylko dla rybaków trudniących się połowem morszczuka, ale także dla rybaków trudniących się połowem innych gatunków, biorąc pod uwagę, tak jak to podniosła Komisja, a czemu nie zaprzeczył rząd hiszpański, że połowów morszczuka dokonuje się w ramach rybołówstwa mieszanego.

(por. pkt 23-24)

3. Zasada równości traktowania i zakaz dyskryminacji wymagają, by porównywalne sytuacje nie były traktowane w różny sposób i by różne sytuacje nie były traktowane w identyczny sposób, chyba że takie traktowanie jest obiektywnie uzasadnione.

Odstępstwo dla statków o niewielkim rozmiarze przewidziane w art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1162/2001 ustanawiającego środki w celu odnowienia zasobów morszczuka w podobszarach ICES III, IV, V, VI i VII i w rejonach ICES VIII a, b, d, e oraz związanych z tym warunków kontroli działalności statków rybackich, zgodnie z którym warunki określone w ustępie 1 tego artykułu dotyczące wielkości połowu morszczuka, zatrzymanego na pokładzie statków wyposażonych w jakiekolwiek ciągnione narzędzia połowowe o rozmiarze oczek 55-99 mm nie stosuje się do statków, których całkowita długość wynosi poniżej 12 metrów, jeżeli powrócą one do portu w ciągu 24 godzin od chwili ostatniego opuszczenia portu, nie może być uznany za stanowiący dyskryminację między tymi statkami a statkami o większej długości. W istocie, statki o niewielkim rozmiarze znajdują się w obiektywnie innej sytuacji, niż pozostałe statki. Z jednej strony bowiem, ich możliwości połowowe są siłą rzeczy ograniczone do stref przybrzeżnych, ponieważ inaczej niż w przypadku statków o większym rozmiarze lub tonażu, statki o niewielkim rozmiarze z reguły nie są w stanie osiągnąć obszarów połowowych położonych na otwartym morzu. Z drugiej zaś strony, ich działalność połowowa ma „oportunistyczny charakter,” w tym znaczeniu, że statki te dokonują połowu gatunków występujących na obszarach, po których pływają, i co do zasady dokonywany połów nie obejmuje jednego tylko gatunku ryb.

(por. pkt 31, 33-34)

4. Mimo, iż uzasadnienie wymagane przez art. 253 WE powinno odpowiadać charakterowi danego aktu i w sposób jasny i jednoznaczny wskazywać sposób rozumowania instytucji, która przyjęła dany akt, tak aby zainteresowane osoby były w stanie zapoznać się z przyczynami przyjętego środka oraz aby właściwy sąd mógł dokonać jego kontroli, nie wymaga się, aby uzasadnienie zawierało wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawne. Kwestia, czy uzasadnienie danego aktu czyni zadość wymogom przewidzianym w tym artykule powinna być oceniana nie tylko na podstawie brzmienia tego aktu, ale także w oparciu o jego kontekst oraz całość przepisów prawnych, które regulują daną dziedzinę. Obowiązuje to tym bardziej wtedy, gdy Państwa Członkowskie uczestniczyły w pracach nad przyjęciem spornego aktu, a w związku z tym znają przyczyny leżące u podstaw tego aktu.

5. Ponadto, zakres obowiązku uzasadnienia zależy od charakteru danego aktu oraz w przypadku aktów o zasięgu ogólnym uzasadnienie może ograniczać się do wskazania: po pierwsze – całościowej sytuacji, która doprowadziła do jego przyjęcia i – po drugie – ogólnych celów, które zamierza się osiągnąć. Wygórowane byłoby żądanie szczegółowego uzasadnienia każdej decyzji technicznej, jeżeli z zaskarżonego aktu wynikają istotne cele, do których zmierza dana instytucja.

(por. pkt 50-51)