ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
17

Minister zauważył w tym względzie, że art. 2 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy 2008/7 nie pozwala na uznanie za spółkę kapitałową spółki, której jedynie część udziałów i członków spełnia przesłanki ustanowione w tym przepisie. Państwa członkowskie, które życzyły sobie włączyć SKA do zakresu zastosowania dyrektywy 2008/7, dołożyły starań, aby ta kategoria spółek została uwzględniona w wykazie zawartym w załączniku I do owej dyrektywy. Rzeczpospolita Polska postanowiła nie wpisywać SKA do wykazu zawartego w załączniku I, przede wszystkim ze względu na dominujący charakter osobowy tej spółki, skorzystała natomiast z opcji przewidzianej w art. 9 dyrektywy 2008/7, jako że w rozumieniu ustawy PCC SKA jest spółką osobową. W konsekwencji SKA nie może też być zaliczana do spółek kapitałowych na podstawie art. 2 ust. 2 dyrektywy 2008/7, a tym samym art. 4 ust. 1 lit. b) i art. 5 ust. 1 lit. e) tej dyrektywy nie znajdują zastosowania do sporu w postępowaniu głównym.
„42

Z motywów decyzji 2011/522 wynika, że ze względu na to, iż środki ograniczające przyjęte w decyzji 2011/273 nie pozwoliły na zakończenie represji reżimu syryjskiego wobec ludności cywilnej w Syrii, Rada uznała, że należy zastosować wspomniane środki w odniesieniu do innych osób i podmiotów czerpiących korzyści z reżimu lub wspierających go, w szczególności do tych, które finansują reżim lub udzielają mu wsparcia logistycznego – zwłaszcza aparatowi bezpieczeństwa – lub które osłabiają starania na rzecz pokojowego przejścia do demokracji. A zatem wydaje się, że decyzja 2011/522 objęła środkami ograniczającymi także głównych przedsiębiorców syryjskich, ponieważ Rada uznała, że dyrektorów głównych przedsiębiorstw syryjskich można uznać za osoby powiązane z reżimem syryjskim, a działalność handlowa wspomnianych przedsiębiorstw nie może rozwijać się bez korzystania z przywilejów przyznawanych przez wspomniany reżim ani bez udzielania mu w zamian pewnego wsparcia. Działając w ten sposób, Rada zastosowała domniemanie wspierania reżimu syryjskiego przez dyrektorów głównych przedsiębiorstw w Syrii.
„32

Z motywów decyzji 2011/522 wynika, że ze względu na to, iż środki ograniczające przyjęte w decyzji 2011/273 nie pozwoliły na zakończenie represji reżimu syryjskiego wobec ludności cywilnej, Rada uznała, że należy zastosować wspomniane środki w odniesieniu do innych osób i podmiotów czerpiących korzyści z reżimu lub wspierających go, w szczególności do tych, które finansują reżim lub udzielają mu wsparcia logistycznego – zwłaszcza aparatowi bezpieczeństwa – lub które osłabiają starania na rzecz pokojowego przejścia do demokracji. A zatem wydaje się, że decyzja 2011/522 objęła środkami ograniczającymi także głównych przedsiębiorców syryjskich, ponieważ Rada uznała, że można ich uznać za osoby powiązane z reżimem syryjskim, a działalność handlowa ich przedsiębiorstw nie może rozwijać się bez korzystania z przywilejów przyznawanych przez wspomniany reżim ani bez udzielania mu w zamian pewnego wsparcia. Działając w ten sposób, Rada zastosowała domniemanie wspierania reżimu syryjskiego przez dyrektorów głównych przedsiębiorstw w Syrii.
9

Artykuł 11 dyrektywy 2011/92 stanowi: „1. Państwa członkowskie zapewniają, by zgodnie z odnośnym krajowym systemem prawnym członkowie zainteresowanej społeczności: a) mający wystarczający interes [prawny] lub ewentualnie b) podnoszący naruszenie prawa, gdy administracyjne procedury prawne państwa członkowskiego wymagają tego jako warunku koniecznego, mieli dostęp do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym ustawą, by zakwestionować materialną lub proceduralną legalność decyzji, działań lub zaniechań, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących udziału społeczeństwa. 2. Państwa członkowskie ustalają, na jakim etapie mogą być kwestionowane decyzje, działania lub zaniechania. 3. Państwa członkowskie ustalają, co stanowi wystarczający interes [prawny] lub naruszenie prawa, zgodnie z celem udzielenia zainteresowanej społeczności szerokiego dostępu do wymiaru sprawiedliwości. W tym celu interes wszelkich organizacji pozarządowych spełniających wymogi, o których mowa w art. 1 ust. 2, uważa się za wystarczający do celów ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu. Takie organizacje uważa się również za mające prawa, które mogą zostać naruszone, do celów ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu. 4. Przepisy niniejszego artykułu nie wykluczają możliwości wstępnej procedury odwoławczej przed organem administracyjnym oraz nie mają wpływu na wymóg wyczerpania administracyjnych procedur odwoławczych przed zwróceniem się do sądowych procedur odwoławczych, gdzie taki wymóg istnieje na mocy prawa krajowego. Każda taka procedura musi być uczciwa, sprawiedliwa, przeprowadzana bez zbędnej zwłoki i niezbyt droga. 5. W celu zwiększenia skuteczności przepisów niniejszego artykułu państwa członkowskie zapewniają, by praktyczne informacje dotyczące dostępu do administracyjnych i sądowych procedur odwoławczych były podawane do wiadomości społeczeństwa”.
47

W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem mającym zastosowanie do dyrektywy 85/384 to do ustawodawstwa krajowego przyjmującego państwa członkowskiego należy zdefiniowanie działalności należących do dziedziny architektury, jako że wspomniana dyrektywa nie ma na celu uregulowania warunków dostępu do zawodu architekta ani zdefiniowania charakteru działalności członków tej grupy zawodowej (zob. podobnie wyrok Ordine degli Ingegneri di Verona e Provincia i in., C‑111/12, EU:C:2013:100, pkt 42).
31

Pytanie drugie ma zasadniczo na celu ustalenie, czy dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych powinna być interpretowana w ten sposób, że podanie błędnej informacji do wiadomości konsumenta przez przedsiębiorcę – takie jak to będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym – może zostać uznane za „praktykę handlową wprowadzającą w błąd” w rozumieniu tejże dyrektywy, mimo że to podanie do wiadomości dotyczyło tylko jednego jedynego konsumenta.
17

Komisja odparła na rozprawie, że skarga jest dopuszczalna. Ze skargi jasno wynika, że § 6b EStG należy stosować również w przypadkach transgranicznych. Bez wątpienia, w odróżnieniu od tego, co uznaje się w odniesieniu do zastępującego środka niepodlegającego amortyzacji, w przypadku zastępującego środka podlegającego amortyzacji opodatkowanie zysków kapitałowych uzyskanych przy zbyciu zastąpionego środka jest całkowicie odroczone do chwili odpłatnego zbycia zastępującego środka wyłącznie w zakresie odpowiadającym amortyzacji niższej kwoty związanej z tym środkiem. Niemniej jednak opodatkowanie zysków kapitałowych uzyskanych przy zbyciu zastąpionego środka jest odroczone w tych dwóch sytuacjach. Różnią się one wyłącznie zakresem odroczenia. Co się tyczy zastępujących środków niepodlegających amortyzacji, odroczenie to może trwać aż do zbycia tych środków, podczas gdy w odniesieniu do zastępujących środków podlegających amortyzacji okres odroczenia może być krótszy. W odniesieniu do tych ostatnich środków Republika Federalna Niemiec może, na mocy zasad przewidzianych w zakresie amortyzacji w niemieckich przepisach, wymagać uiszczenia podatku w ratach.
35

Interpretowanie art. 13 rozporządzenia nr 1346/2000 w ten sposób, że miałby on również zastosowanie do czynności dokonanych po wszczęciu postępowania upadłościowego, wykraczałoby jednakże poza to, co jest niezbędne do ochrony zaufania oraz pewności obrotu w państwach członkowskich innych niż państwo wszczęcia postępowania. Począwszy od wszczęcia postępowania upadłościowego, wierzyciele danego dłużnika są bowiem w stanie przewidzieć wpływ stosowania lex fori concursus na stosunki prawne łączące ich z tym dłużnikiem. Z tego względu wierzyciele nie zasługują co do zasady, jak słusznie zauważył rzecznik generalny w pkt 60 opinii, na zwiększoną ochronę.
Z orzecznictwa Trybunału wynika, że w zakresie, w jakim normy regulujące sposób dochodzenia do decyzji przez instytucje Unii ustanowione są przez traktaty i nie pozostają do dyspozycji ani państw członkowskich, ani samych instytucji, jedynie traktaty mogą – w szczególnych przypadkach – upoważnić instytucję do zmiany ustanowionej w nich procedury decyzyjnej. Zatem uznanie, że instytucja ma możliwość wprowadzania wtórnych podstaw prawnych – niezależnie od tego, czy zmierzałyby one do usztywnienia, czy też złagodzenia trybu wydawania aktu – oznaczałoby przyznanie jej uprawnień prawodawczych wykraczających poza to, co przewiduje traktat (zob. wyrok Parlament/Rada, C‑133/06, EU:C:2008:257, pkt 54–56).
3)

Artykuł 87 ust. 1 WE powinien być interpretowany w ten sposób, że w przypadku gdy przywileje – takie jak te będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym – są objęte zakresem stosowania tego postanowienia, państwo członkowskie, które je ustanowiło, jest zobowiązane zastosować procedurę uprzedniej kontroli przewidzianą w art. 88 ust. 3 WE, pod warunkiem że przywileje te stały się nową pomocą po wejściu w życie traktatu w zainteresowanym państwie członkowskim i że nie upłynął jeszcze termin przedawnienia przewidziany w art. 15 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [88 WE], czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.
13

Lourdes Cachaldora Fernández wpłacała składki do hiszpańskiego systemu zabezpieczeń społecznych od dnia 15 września 1971 r. do dnia 25 kwietnia 2010 r., czyli w sumie przez 5523 dni, w których była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy, z wyjątkiem okresów od 1 września 1998 r. do 28 lutego 1999 r., od 1 marca 1999 r. do 23 marca 2001 r. i od 24 marca 2001 r. do 23 stycznia 2002 r., kiedy to była zatrudniona w niepełnym wymiarze czasu pracy. Natomiast w okresie od 23 stycznia 2002 r. do 30 listopada 2005 r. nie odprowadzała ona w ogóle składek.
102

Dokument ten proponował bowiem rozwiązanie kompromisowe, co do zasady oparte na połączeniu szczegółowego uregulowania ramowego, takiego jak przewidywane przez projekt rozporządzenia ramowego, określającego warunki, zwłaszcza polityczne, przyznania PMF, mechanizmy nieformalnych konsultacji Parlamentu i państw członkowskich co do projektów aktów wykonawczych Komisji dotyczących przyznania PMF, przewidującego odwołanie się do ograniczonej liczby aktów delegowanych, tutaj czterech, mających na celu zmianę lub uzupełnienie niektórych elementów ram prawnych, które nie są zasadnicze, w szczególności jeśli chodzi o wykaz państw kwalifikujących się do PMF oraz kryteria wyboru instrumentu finansowego (dotacja lub pożyczka), selektywne odwołanie się do komitologii, a także różne mechanizmy oceny i sprawozdań dla Parlamentu i Rady.
29

W tym kontekście i w świetle takich celów należy stwierdzić, że przepisy art. 2 trzeciej dyrektywy dotyczące tej samej składki i zasięgu terytorialnego ochrony ubezpieczeniowej odnoszą się nie tylko do stosunków pomiędzy ubezpieczycielem a osobą poszkodowaną, ale także do stosunków pomiędzy ubezpieczycielem a ubezpieczonym. W szczególności z przepisów tych wynika, że w zamian za zapłatę przez ubezpieczonego tej samej składki ubezpieczyciel co do zasady zobowiązuje się do ponoszenia ryzyka wypłaty odszkodowania osobom poszkodowanym w ewentualnym wypadku z udziałem ubezpieczonego pojazdu, niezależnie od państwa członkowskiego Unii, na terytorium którego pojazd ten jest użytkowany i w którym dochodzi do wypadku.
28

Sąd odsyłający zastanawia się jednakże, czy art. 3 ust. 2 dyrektywy 2001/29 należy rozumieć w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie temu, by państwa członkowskie przyznawały organizacjom radiowym i telewizyjnym, o których mowa w art. 3 ust. 2 lit. d), wyłączne prawo również w odniesieniu do czynności, które – jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym – można by uznać za „czynności podawania do publicznej wiadomości”, lecz które nie stanowią czynności publicznego udostępniania utrwaleń ich programów dokonywanych w taki sposób, że osoby postronne mają do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie.
4

Zgodnie z akapitem trzecim motywu 46 wspomnianej dyrektywy: „W przypadku gdy instytucje zamawiające udzielają zamówienia na podstawie kryterium oferty najkorzystniejszej ekonomicznie, dokonują one oceny ofert w celu wyłonienia oferty prezentującej najlepszą relację jakości do ceny. W tym celu określają one kryteria ekonomiczne i jakościowe, które potraktowane łącznie muszą umożliwić wyłonienie najkorzystniejszej ekonomicznie oferty dla instytucji zamawiającej. Określenie tych kryteriów uzależnione jest od przedmiotu zamówienia, gdyż muszą one umożliwić ocenę poziomu wykonania przedstawionego w każdej ofercie w świetle przedmiotu zamówienia, zdefiniowanego w specyfikacjach technicznych, oraz […] ocenę relacji jakości do ceny każdej z ofert”.
7

Artykuł 11 wspomnianej dyrektywy, zatytułowany „Równe traktowanie”, w ust. 1 stanowi: „Rezydent długoterminowy korzysta z równego traktowania z obywatelami danego państwa pod względem: a) dostępu do zatrudnienia i prowadzenia działalności na własny rachunek, pod warunkiem że takie działania nie wiążą się nawet okazjonalnie z wykonywaniem władzy publicznej, jak również do warunków zatrudnienia i pracy, w tym warunków zwolnień i wynagrodzeń; b) edukacji i kształcenia zawodowego, w tym stypendiów naukowych zgodnie z prawem krajowym; c) uznawania dyplomów zawodowych, świadectw i innych kwalifikacji, zgodnie z odpowiednimi procedurami krajowymi; d) zabezpieczenia społecznego, pomocy społecznej i ochrony socjalnej, określonych przez prawo krajowe; e) ulg podatkowych; f) dostępu do towarów i usług oraz dostaw towarów i świadczenia usług udostępnianych powszechnie oraz do procedur uzyskania zakwaterowania; g) wolności zrzeszania się i zgromadzeń oraz członkostwa w organizacjach reprezentujących pracowników lub pracodawców lub też we wszelkich organizacjach zawodowych, w tym świadczeń udzielanych przez takie organizacje, bez uszczerbku dla przepisów krajowych dotyczących porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego; h) swobodnego dostępu do całego terytorium danego państwa członkowskiego, z zachowaniem ograniczeń określonych przez ustawodawstwo krajowe ze względów bezpieczeństwa. […]”.
52

W tym względzie wystarczy stwierdzić, że rozłożenie w czasie na pięć lat poboru podatku dotyczącego niezrealizowanych zysków kapitałowych zamiast poboru natychmiastowego zostało uznane za środek proporcjonalny do realizacji tego celu (wyrok DMC, C‑164/12, EU:C:2014:20, pkt 64). Rozłożenie w czasie na dziesięć lat poboru podatku od niezrealizowanych zysków kapitałowych, takie jak to, o którym mowa w postępowaniu głównym, można zatem jedynie uznać – jak stwierdził rzecznik generalny w pkt 72 i 73 opinii – za środek proporcjonalny do osiągnięcia rzeczonego celu.
45

Z powyższego wynika, że zakresem art. 64 ust. 1 TFUE objęte są przepisy krajowe, które mając zastosowanie do przepływów kapitału do lub z państw trzecich, ograniczają świadczenie usług finansowych (zob., analogicznie do przepływów kapitałów wiążących się z inwestycjami bezpośrednimi lub związanymi z przedsiębiorczością w rozumieniu art. 64 ust. 1 TFUE, wyroki: Test Claimants in the FII Group Litigation, C‑446/04, EU:C:2006:774, pkt 183; Holböck, C‑157/05, EU:C:2007:297, pkt 36).
10

W uzasadnieniu powództwa, w ramach którego CDC dochodzi solidarnego zasądzenia od pozwanych w postępowaniu głównym odszkodowania oraz solidarnego zobowiązania ich do udzielenia informacji, owa spółka powołuje się na decyzję Komisji 2006/903/WE z dnia 3 maja 2006 r. dotyczącą postępowania na mocy [art. 81 WE] i art. 53 porozumienia EOG przeciwko Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Chemicals Holding AB, EKA Chemicals AB, Degussa AG, Edison SpA, FMC Corporation, FMC Foret SA, Kemira Oyj, L’Air Liquide SA, Chemoxal SA, Snia SpA, Caffaro Srl, Solvay SA/NV, Solvay Solexis SpA, Total SA, Elf Aquitaine SA i Arkema SA (sprawa COMP/F/C.38.620 – Nadtlenek wodoru i nadboran sodu) (Dz.U. L 353, s. 54), w której Komisja Europejska stwierdziła, że w odniesieniu do dostaw nadtlenku wodoru i nadboranu sodu pozwane w postępowaniu głównym i inne spółki uczestniczyły w jednolitym i ciągłym naruszeniu zakazu karteli ustanowionego w art. 81 WE i art. 53 EOG. W omawianej decyzji wskazano, że naruszenie rozpoczęło się najpóźniej w dniu 31 stycznia 1994 r. i trwało co najmniej do dnia 31 grudnia 2000 r. oraz że naruszenie to polegało głównie na wymianie istotnych i poufnych informacji dotyczących rynków, przedsiębiorstw, ograniczenia lub kontroli produkcji, podziału rynku i klientów oraz uzgadniania i nadzoru cen, dokonywanych w ramach w miarę regularnych wielostronnych oraz dwustronnych spotkań i rozmów telefonicznych odbywających się głównie w Belgii, w Niemczech i we Francji.
29

W powyższych okolicznościach Juzgado de lo Social no 33 de Barcelona (sąd pracy nr 33 w Barcelonie) postanowił zawiesić postępowanie i przedłożyć Trybunałowi następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy pojęcie zwolnień grupowych zawarte w art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy nr 98/59 – w związku z tym, że obejmuje »zwolnienia dokonywane przez pracodawcę z jednego lub więcej [większej liczby] powodów niezwiązanych z poszczególnym[i] pracownik[ami]« zgodnie z ustalonym progiem liczbowym – należy interpretować w ten sposób, że z uwagi na jego zakres oddziaływania na obszarze [Unii] stoi ono na przeszkodzie temu, by krajowy przepis wdrażający czy transponujący ograniczał zakres tego pojęcia wyłącznie do określonych rodzajów rozwiązania stosunku pracy, to jest tych, które odpowiadają przyczynom »ekonomicznym, technologicznym, organizacyjnym lub związanym z procesem produkcji«, jak czyni to art. 51 ust. 1 [ET]? 2) Czy dla celów obliczenia liczby zwolnień podlegających zaliczeniu dla celów ustalenia, czy ma miejsce »zwolnienie grupowe« w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy nr 98/59 – bądź jako »zwolnienie dokonywane przez pracodawcę« [lit. a)], bądź jako »formy wygaśnięcia [rozwiązania] umowy o pracę, które następują z inicjatywy pracodawcy, z jednego lub więcej [większej liczby] powodów niezwiązanych z poszczególnym[i] pracownik[ami], pod warunkiem że zwolnień tych jest co najmniej pięć« (art. 1 ust. 1 akapit drugi) – należy uwzględniać indywidualne przypadki rozwiązania stosunku pracy w związku z końcem umowy na czas określony (zawartej na uzgodniony czas, w celu wykonania określonego zadania lub usługi), takie jak te, o których mowa w art. 49 ust. 1 lit. c) [ET]? 3) Czy pojęcie »zwolnień grupowych dokonywanych w ramach umów o pracę zawartych na czas określony lub na wykonanie zadania szczególnego« dla celów zasady niestosowania dyrektywy nr 98/59, zawarte w jej art. 1 ust. 2 lit. a), definiowane jest wyłącznie przy użyciu kryterium ściśle ilościowego z art. 1 ust. 1 lit. a), czy wymagane jest ponadto, żeby przyczyna grupowego rozwiązania umów wynikała z tych samych ram grupowego zatrudniania na taki sam czas, do wykonania takiej samej usługi lub takiego samego zadania? 4) Czy dopuszczalna jest taka wykładnia pojęcia zakładu jako »pojęcia prawa [Unii]«, mającego zasadnicze znaczenie dla ustalenia, co należy rozumieć jako »zwolnienie grupowe« w kontekście art. 1 ust. 1 dyrektywy nr 98/59 oraz z uwzględnieniem statusu tej dyrektywy jako normy minimalnej w myśl jej art. 5, która pozwala, by przepis wdrażający czy transponujący do prawa krajowego, to jest w przypadku Hiszpanii art. 51 ust. 1 [ET], odnosił zakres obliczania progu liczbowego wyłącznie do całości »przedsiębiorstwa«, z wyłączeniem sytuacji, w których – wobec uznania za jednostkę referencyjną »zakładu« – zostałby przekroczony próg liczbowy ustalony w tym przepisie?”.
26

W tych okolicznościach Lietuvos Aukščiausiasis Teismas postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy w sytuacji, gdy sąd polubowny wydaje »anti‑suit injunction«, a tym samym zakazuje stronie podnoszenia określonych żądań przed sądem państwa członkowskiego, który zgodnie z regułami jurysdykcji ustanowionymi w rozporządzeniu nr 44/2001 jest właściwy do rozpoznania sprawy cywilnej co do istoty, sąd państwa członkowskiego może odmówić uznania takiego orzeczenia sądu polubownego z tego względu, że ogranicza ono prawo tego sądu do samodzielnego ustalenia, czy jest on właściwy do rozpoznania sprawy zgodnie z regułami jurysdykcji ustanowionymi w rozporządzeniu nr 44/2001? 2) W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy dotyczy to również sytuacji, w której »anti‑suit injunction« wydany przez sąd polubowny nakazuje stronie postępowania ograniczenie jej żądań w sprawie rozpoznawanej w innym państwie członkowskim i sąd tego państwa członkowskiego jest właściwy do rozpoznania tej sprawy zgodnie z regułami jurysdykcji ustanowionymi w rozporządzeniu nr 44/2001? 3) Czy sąd krajowy, zmierzając do zapewnienia przestrzegania zasady pierwszeństwa prawa Unii oraz pełnej skuteczności rozporządzenia nr 44/2001, może odmówić uznania orzeczenia sądu polubownego, jeżeli orzeczenie takie ogranicza prawo sądu krajowego do wydania orzeczenia w przedmiocie swej właściwości i kompetencji w sprawie objętej zakresem zastosowania rozporządzenia nr 44/2001?”.
Artykuł 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (ii) dyrektywy 98/59 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisowi krajowemu, który przewiduje obowiązek poinformowania pracowników i przeprowadzenia z nimi konsultacji w przypadku zwolnienia w okresie 90 dni co najmniej 20 pracowników w jednym zakładzie przedsiębiorstwa, a nie w przypadku gdy łączna liczba zwolnień we wszystkich zakładach lub w niektórych zakładach przedsiębiorstwa w tym samym okresie osiąga lub przekracza próg 20 pracowników.
14

Bundesgerichtshof twierdzi, że powodzenie tej skargi zależy od wykładni art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/29, a w szczególności od kwestii, czy przewidziane w tym przepisie prawo do rozpowszechniania obejmuje prawo do publicznego oferowania do nabycia oryginału lub kopii utworu objętego ochroną. Gdyby na to pytanie należało udzielić odpowiedzi twierdzącej, powstałyby dwa inne pytania, czyli po pierwsze, czy prawo do publicznego oferowania do nabycia oryginału lub kopii utworu obejmuje również wyłączne prawo do reklamy tych przedmiotów, oraz po drugie, czy prawo do rozpowszechniania zostaje naruszone wówczas, gdy na podstawie oferty takiego oryginału lub kopii nie dochodzi do ich nabycia. Sąd odsyłający stoi na stanowisku, że na te pytania należy udzielić odpowiedzi twierdzącej.
42

W szczególności odnosząc się do argumentu Voss, zgodnie z którym Izba Odwoławcza, porównując walcowaty kształt z odcinkiem walca, przeinaczyła dowody zawarte w aktach sprawy, gdyż z matematycznego punktu widzenia sformułowanie „odcinek walca” stanowi aberrację, Sąd uznał, że nic nie wskazuje na to, by w pkt 37 spornej decyzji Izba Odwoławcza zamierzała użyć sformułowania „odcinek walca” w znaczeniu matematycznym, oznaczającym „przedstawienie odcinka figury geometrycznej”. W ocenie Sądu słowo „odcinek” miało raczej oznaczać „jedną z bardziej lub mniej wyodrębnionych części, na które coś jest albo może zostać podzielone bądź też z których się składa” („any of the more or less distinct parts into which something is or may be divided or from which it is made up”, Oxford Dictionary).
87

Po szóste, co się tyczy twierdzeń Królestwa Hiszpanii dotyczących braku gwarancji należytego funkcjonowania systemu tłumaczeń maszynowych, nad którym prace nie były jeszcze zakończone w momencie przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia, należy zauważyć, że twierdzenia te podważają w rzeczywistości dokonany przez prawodawcę Unii wybór polegający na ustanowieniu dwunastoletniego okresu tymczasowego przed wprowadzeniem jednego z elementów systemu językowego związanego z tłumaczeniem maszynowym zgłoszeń patentowych i opisów we wszystkich językach urzędowych Unii. Tymczasem nawet jeżeli prawdą jest, że nie ma gwarancji, iż wspomniany system, który zostanie udostępniony do użytkowania pod koniec okresu przejściowego, będzie funkcjonował należycie, to wciąż okoliczność ta nie wystarcza do uzasadnienia stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia ze względu na naruszenie zasady pewności prawa, ponieważ takiej gwarancji nie dało się udzielić. W rezultacie argument Królestwa Hiszpanii należy oddalić jako nieistotny.