Sprawa C‑36/17

Daher Muse Ahmed

przeciwko

Bundesrepublik Deutschland

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Minden)

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 – Określanie państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego – Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej złożony przez obywatela państwa trzeciego korzystającego ze statusu ochrony uzupełniającej – Możliwość zastosowania procedury wtórnego przejęcia

Streszczenie – postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 kwietnia 2017 r.

Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Polityka azylowa – Kryteria i mechanizmy ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej – Rozporządzenie nr 604/2013 – Procedura wtórnego przejęcia – Zakres stosowania – Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej złożony w państwie członkowskim przez obywatela państwa trzeciego, korzystającego ze statusu ochrony uzupełniającej przyznanego przez inne państwo członkowskie – Wykluczenie

[rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 604/2013, art. 18 ust. 1 lit. b)–d), art. 23 ust. 1]

Przepisy i zasady ustanowione w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, regulujące w sposób bezpośredni lub pośredni terminy składania wniosku o wtórne przejęcie, nie mają zastosowania w sytuacji takiej, jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której obywatel państwa trzeciego złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej w państwie członkowskim, po tym jak przyznano mu ochronę uzupełniającą w innym państwie członkowskim.

W tym zakresie należy podkreślić, że przepisy te, których celem jest uregulowanie przebiegu przewidzianej w tym rozporządzeniu procedury wtórnego przejęcia poprzez zapewnienie, że wniosek o wtórne przejęcie zostanie złożony w rozsądnym terminie, ze względu na ich charakter znajdują zastosowanie tylko do sytuacji, w których taka procedura może co do zasady zostać skuteczne wszczęta na podstawie wspomnianego rozporządzenia. Z art. 23 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia wynika, że w takich sytuacjach procedura wtórnego przejęcia może dotyczyć tylko przekazania osoby, o której mowa w art. 18 ust. 1 lit. b), c) lub d) tego rozporządzenia. Te trzy ostatnie przepisy dotyczą, odpowiednio, wnioskodawcy, którego wniosek jest rozpatrywany, obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, który wycofał wniosek w trakcie jego rozpatrywania oraz obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, którego wniosek został odrzucony.

W tym zakresie należy bez wątpienia stwierdzić, że art. 18 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 604/2013 nie precyzuje, czy „wniosek” odrzucony, o którym mowa w tym przepisie, jest wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej czy też wnioskiem o udzielenie azylu sensu stricto. Tymczasem, gdyby ten przepis należało interpretować w ten sposób, że odsyła on do odrzucenia wniosku o udzielenie azylu, mógłby on ewentualnie zostać zastosowany wobec obywatela państwa trzeciego korzystającego ze statusu ochrony uzupełniającej, w zakresie, w jakim na mocy art. 10 ust. 2 dyrektywy 2013/32 status ten można przyznać dopiero po ustaleniu, że wnioskodawca nie spełnia warunków udzielania statusu uchodźcy. Jednakże nie można przyjąć takiej wykładni art. 18 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 604/2013.

W konsekwencji z art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 604/2013 w związku z jego art. 18 ust. 1 lit. d) wynika, że państwo członkowskie nie może skuteczne zwrócić się do innego państwa członkowskiego o wtórne przejęcie – w ramach procedur określonych w tym rozporządzeniu – obywatela państwa trzeciego, takiego jak ten, o którym mowa w postępowaniu głównym, który złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej w tym pierwszym państwie członkowskim, po tym jak przyznano mu ochronę uzupełniającą w tym drugim państwie członkowskim.

(zob. pkt 25, 27, 28, 30–32, 41, 42; sentencja)