ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
35

Po drugie, choć prawdą jest, że opisywane tu wałki do nawijania, ze względu na pełnione przez nie funkcje podpory i szpuli dla nawiniętych wokół nich produktów giętkich, są niezbędne do utrzymania tych produktów przez cały cykl żywotności, to jednak nie spełniają one kryteriów definicji negatywnej określonych w art. 3 pkt 1 akapit trzeci ppkt (i) dyrektywy 94/62. W przeciwieństwie do saszetki herbaty czy kapsułki z kawą do ekspresów kapsułkowych, które zostały wymienione w załączniku I do dyrektywy 94/62 jako przykłady przedmiotów niestanowiących opakowań w rozumieniu tego przepisu, wałek do nawijania nie jest bowiem integralną częścią produktu giętkiego, dla którego stanowi on podporę i szpulę, i nie jest on przeznaczony do zużycia lub usunięcia łącznie z tym produktem, ale nadal istnieje i powinien zostać wyrzucony, gdy ów produkt zostanie wyczerpany.
23

Wykładnia, o której mowa w pkt 22 niniejszego wyroku, prowadziłaby do tego, że wierzyciele, którzy nie brali udziału w postępowaniu upadłościowym, mogliby – po jego ukończeniu – żądać zaspokojenia przysługującej ich wierzytelności w pełnej wysokości, co powodowałoby zatem nierówność traktowania wierzycieli. Ponadto – i przede wszystkim – taka wykładnia prowadziłaby do udaremnienia każdego układu, względnie innego podobnego środka restrukturyzacyjnego przyjętego wobec dłużnika, ponieważ dłużnik ten, skonfrontowany z wierzytelnościami wierzycieli, którzy nie brali udziału w postępowaniu upadłościowym, nie dysponowałby środkami koniecznymi dla zapłaty – zgodnie z treścią takiego układu lub innego porozumienia – długów względem innych wierzycieli, które to długi są zwykle rozłożone na raty względnie których wysokość została zredukowana stosownie do środków finansowych, którymi dłużnik rzeczywiście dysponuje.
64

Choć z pewnością przeprowadzenie tej oceny należy co do zasady do samego sądu odsyłającego, to jednak Trybunał pozostaje właściwy, by określić przepisy prawa Unii oraz kryteria, jakimi sąd ten może lub powinien się posłużyć w ramach tej oceny. Co więcej, nic nie stoi na przeszkodzie, aby sąd krajowy zwrócił się do Trybunału z wnioskiem o orzeczenie w przedmiocie stosowania przytoczonych przepisów w tym konkretnym przypadku, z zastrzeżeniem jednakże, że w świetle wszystkich dowodów zgromadzonych w aktach sprawy, którymi sąd ten dysponuje, on sam dokona ustaleń i oceny faktów koniecznych w tym celu (zob. podobnie wyrok z dnia 3 grudnia 2015 r., Banif Plus Bank, C‑312/14, EU:C:2015:794, pkt 51, 52).
29

Ponieważ art. 1 ust. 2 lit. c) dyrektywy 1999/44 definiuje pojęcie sprzedawcy bez odsyłania do praw krajowych w odniesieniu do znaczenia, jakie należy mu nadać do celów stosowania tej dyrektywy, pojęcie to należy uznać za autonomiczne pojęcie prawa Unii, które należy interpretować w sposób jednolity na całym jej terytorium.
6

Artykuł 29 drugiej dyrektywy stanowi: „1. W każdym przypadku, gdy podwyższanie kapitału subskrybowanego następuje przez wniesienie wkładów pieniężnych, akcje powinny być oferowane z zachowaniem pierwszeństwa akcjonariuszy proporcjonalnie do wysokości kapitału reprezentowanego przez ich akcje. […] 4. Prawo pierwokupu [pierwszeństwa] nie może być ograniczone ani zniesione przez statut lub akt założycielski. Jednakże może być zniesione albo ograniczone decyzją walnego zgromadzenia. Zarząd lub organ administrujący jest zobowiązany do przedstawienia na tym walnym zgromadzeniu pisemnego sprawozdania wskazującego powody ograniczenia lub zniesienia prawa pierwokupu [pierwszeństwa] i uzasadniającego proponowaną cenę emisji. Walne zgromadzenie obraduje przy zachowaniu kworum i według większości ustalonej w art. 40. Jego decyzja jest przedmiotem ogłoszenia […]. 5. Ustawodawstwo każdego państwa członkowskiego może przewidywać, że statut, akt założycielski albo walne zgromadzenie, obradujące przy zachowaniu zasad dotyczących kworum, większości i ogłoszeń określonych w ust. 4, mogą upoważnić do ograniczenia lub zniesienia prawa pierwszeństwa organ spółki, uprawniony do podwyższenia kapitału subskrybowanego w granicach kapitału nominalnego. Uprawnienie to nie może być przyznane na czas dłuższy niż uprawnienie określone w art. 25 ust. 2. 6. Ustępy 1–5 stosuje się do emisji wszystkich papierów wartościowych zamiennych na akcje lub inkorporujących prawo do objęcia akcji, ale nie do zamiany tych papierów i wykonywania prawa objęcia”.
18

Decyzją z dnia 3 maja 2012 r. Wydział Sprzeciwów EUIPO uwzględnił częściowo sprzeciw i w konsekwencji odrzucił zgłoszenie do rejestracji omawianego unijnego znaku towarowego dla następujących towarów: — klasa 7 w rozumieniu porozumienia nicejskiego: „elektryczne urządzenia i aparaty gospodarstwa domowego ujęte w klasie 7, mianowicie elektryczne urządzenia i aparaty kuchenne, w tym czajniki, miksery i roboty kuchenne, wyciskarki do owoców, sokowirówki, centryfugi, młynki, krajalnice, przyrządy elektryczne, otwieracze, ostrzałki do noży, a także aparaty i przyrządy do przyrządzania napojów lub żywności, pompki do nalewania świeżych napojów, połączone z urządzeniami służącymi do schładzania napojów; zmywarki do naczyń; elektryczne maszyny i urządzenia do prania bielizny i ubrań ujęte w klasie 7, w tym pralki, wirówki do odzieży, żelazka, prasownice ujęte w klasie 7; elektryczny sprzęt czyszczący do użytku domowego, w tym elektryczne przyrządy do czyszczenia okien, elektryczne urządzenia do czyszczenia obuwia i odkurzacze, maszyny do zasysania odpadów suchych i mokrych; części do wszystkich wyżej wymienionych artykułów ujęte w klasie 7, w szczególności węże, giętkie rury, filtry do kurzu i worki do kurzu, wszystkie do odkurzaczy”; — klasa 9 w rozumieniu porozumienia nicejskiego: „urządzenia i aparaty elektryczne, o ile ujęte w klasie 9, mianowicie żelazka elektryczne; wagi kuchenne” oraz — klasa 11 w rozumieniu porozumienia nicejskiego: „urządzenia grzewcze, urządzenia do wytwarzania pary i do gotowania, mianowicie paleniska, ruszty, kuchenki, grille, opiekacze, urządzenia do odmrażania i podgrzewania, podgrzewacze wody, grzałki, garnki do gotowania z ogrzewaniem własnym, kuchenki mikrofalowe, gofrownice (elektryczne), urządzenia do gotowania jajek, frytkownice (elektryczne); elektryczne ekspresy do herbaty i kawy, ekspresy do expresso, w pełni automatyczne ekspresy do kawy ujęte w klasie 11; urządzenia do chłodzenia, mianowicie lodówki, skrzynie chłodnicze, szafy chłodnicze, urządzenia do chłodzenia napojów, lodówko-zamrażarki, zamrażalniki, urządzenia i przyrządy do robienia lodów; urządzenia suszące, mianowicie suszarki, maszyny do suszenia bielizny, suszarki do rąk, suszarki do włosów; urządzenia wentylacyjne, mianowicie wentylatory, filtry do okapów, wyposażenie do okapów i pokrywki do okapów, klimatyzatory i urządzenia do uzdatniania powietrza, nawilżacze, dezodoranty, rozpylacze perfum (nie do użytku osobistego); urządzenia do oczyszczania powietrza; pompy grzewcze; części do wszystkich wyżej wymienionych artykułów ujęte w klasie 11”.
8

Artykuł 65 dyrektywy 2001/82, zawarty w jej tytule VI, zatytułowanym „Posiadanie, dystrybucja i wydawanie weterynaryjnych produktów leczniczych”, przewiduje w zakresie dotyczącym obrotu hurtowego weterynaryjnych produktów leczniczych, co następuje: „1. Państwa członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, że [by] obrót hurtowy weterynaryjny[mi] produkt[ami] leczniczy[mi] podlega [podlegał] posiadaniu pozwolenia, oraz w celu zapewnienia, że [by] czas przyjęty dla procedury udzielenia tego pozwolenia nie przekracza [nie przekraczał] 90 dni od dnia, w którym właściwe władze otrzymały wniosek. Państwa członkowskie mogą wyłączyć dostawy małych ilości weterynaryjnych produktów leczniczych od jednego detalisty do drugiego z zakresu pojęcia obrotu hurtowego. 2. W celu uzyskania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu składający powinien ma [mieć] do swojej dyspozycji technicznie kompetentny personel oraz odpowiednie i wystarczające pomieszczenia zgodnie z wymaganiami ustanowionymi w państwach członkowskich, których to dotyczy, w odniesieniu do magazynowania i obsługi weterynaryjnych produktów leczniczych. 3. Posiadacz pozwolenia na obrót hurtowy jest zobowiązany do prowadzenia szczegółowych zapisów. [Określone] minimalne informacje zapisywane są w odniesieniu do każdej transakcji przychodzącej lub wychodzącej […]. 4. Państwa członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, że [by] hurtownie dostarczają [dostarczały] weterynaryjne produkty lecznicze wyłącznie do osób posiadających zgodę na prowadzenie działalności detalicznej zgodnie z art. 66 lub do innych osób, które są prawnie upoważnione do otrzymywania weterynaryjnych produktów leczniczych z hurtowni. 5. Dystrybutor niebędący posiadaczem [PDO], który wwozi produkt z innego państwa członkowskiego, powiadamia posiadacza [PDO] oraz właściwy organ w państwie członkowskim, do którego produkt będzie przywieziony, o swoim zamiarze przywiezienia go. W przypadku produktów, którym [względem których] nie przyznano pozwolenia w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 726/2004, powiadomienie właściwego organu jest [pozostaje] bez uszczerbku dla dodatkowych procedur przewidzianych w przepisach prawnych tego państwa członkowskiego”.
2

Wniosek ten został złożony w ramach sporu między P. D’Oultremontem i in. a Région wallonne (regionem Walonia) w przedmiocie ważności arrêté du gouvernement wallon, du 13 février 2014, portant conditions sectorielles relatives aux parcs d’éoliennes d’une puissance totale supérieure ou égale à 0,5 MW, modifiant l’arrêté du gouvernement wallon du 4 juillet 2002 relatif à la procédure et à diverses mesures d’exécution du décret du 11 mars 1999 relatif au permis d’environnement et modifiant l’arrêté du gouvernement wallon du 4 juillet 2002 arrêtant la liste des projets soumis à étude d’incidences et des installations et activités classées (zarządzenia rządu Walonii z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie warunków sektorowych dotyczących farm wiatrowych o całkowitej mocy nie mniejszej niż 0,5 MW zmieniającego zarządzenie rządu Walonii z dnia 4 lipca 2002 r. dotyczące procedury i szeregu środków wykonawczych do dekretu z dnia 11 marca 1999 r. w sprawie pozwolenia środowiskowego i zmieniającego zarządzenie regionu Walonia z dnia 4 lipca 2002 r. przyjmujące listę przedsięwzięć podlegających ocenie skutków oraz sklasyfikowanych urządzeń i rodzajów działalności, Moniteur belge z dnia 7 marca 2014 r., s. 20263, zwanego dalej „zarządzeniem z dnia 13 lutego 2014 r.”).
8

Artykuł 15 rozporządzenia nr 2201/2003, zatytułowany „Przekazanie do sądu lepiej umiejscowionego dla osądzenia sprawy”, brzmi: „1. W drodze wyjątku sądy państwa członkowskiego, do których jurysdykcji należy rozpoznanie sprawy co do istoty, jeżeli uznają, że sąd innego państwa członkowskiego, z którym dziecko ma szczególny związek, mógłby lepiej osądzić sprawę lub jej określoną część, oraz jeśli jest to zgodne z dobrem dziecka: a) zawieszają rozpoznanie sprawy lub odnośnej jej części i wzywają strony do wniesienia pozwu lub wniosku do sądu tego innego państwa członkowskiego zgodnie z ust. 4; lub b) wzywają sąd innego państwa członkowskiego do uznania swojej jurysdykcji zgodnie z ust. 5. 2. Ustęp 1 ma zastosowanie: a) na wniosek jednej ze stron; lub b) z urzędu; lub c) na wniosek sądu innego państwa członkowskiego, z którym dziecko ma szczególny związek, zgodnie z ust. 3. Przekazanie z urzędu lub na wniosek sądu innego państwa członkowskiego musi zostać zaakceptowane przez co najmniej jedną ze stron. 3. Przyjmuje się, że dziecko ma szczególny związek z państwem członkowskim, w rozumieniu ust. 1, jeżeli: a) dziecko uzyskało w tym państwie członkowskim zwykły pobyt po wszczęciu postępowania przed sądem, o którym mowa w ust. 1; lub b) dziecko miało wcześniej zwykły pobyt w tym państwie członkowskim; lub c) dziecko posiada obywatelstwo tego państwa członkowskiego; lub d) podmiot odpowiedzialności rodzicielskiej ma zwykły pobyt w tym państwie członkowskim; lub e) majątek dziecka znajduje się na terytorium tego państwa członkowskiego, a sprawa dotyczy środków ochrony dziecka w związku z zarządem, zabezpieczeniem lub rozporządzaniem tym majątkiem. 4. Sąd państwa członkowskiego, do którego jurysdykcji należy rozpoznanie sprawy co do istoty, określa termin, w którym wszczyna się postępowanie przed sądami innego państwa członkowskiego zgodnie z ust. 1. Jeżeli postępowanie przed tymi sądami nie zostanie wszczęte przed upływem tego terminu, sąd rozpoznający sprawę ma nadal jurysdykcję zgodnie z art. 8–14. 5. Sądy tego innego państwa członkowskiego, z uwagi na szczególne okoliczności sprawy, o ile jest to zgodne z dobrem dziecka, mogą uznać swoją jurysdykcję w ciągu sześciu tygodni po wszczęciu postępowania zgodnie z ust. 1 lit. a) lub b). W tym przypadku sąd, przed którym wcześniej wszczęto postępowanie, uznaje brak swej jurysdykcji. W przeciwnym razie sąd, przed którym wcześniej wszczęto postępowanie, ma nadal jurysdykcję zgodnie z art. 8–14. 6. Sądy współpracują dla celów niniejszego artykułu, bezpośrednio lub za pośrednictwem organów centralnych wyznaczonych zgodnie z art. 53”.
1)

Stanowiąc, ponad wymogi przewidziane dyrektywą 2007/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 maja 2007 r. w sprawie wprowadzania do obrotu wyrobów pirotechnicznych, pomimo wcześniejszego uzyskania oceny zgodności dla wyrobów pirotechnicznych, po pierwsze, iż przed ich wprowadzeniem do obrotu należy do nich stosować procedurę przewidzianą w art. 6 ust. 4 Erste Verordnung zum Sprengstoffgesetz (pierwszego rozporządzenia wykonawczego do ustawy o materiałach wybuchowych), zmienionego ustawą z dnia 25 lipca 2013 r., oraz, po drugie, iż Bundesanstalt für Materialforschung und -prüfung (federalny instytut badania i kontroli materiałów, Niemcy) ma zgodnie z tym przepisem uprawnienie do kontrolowania i, w danym przypadku, do zmiany ich instrukcji użytkowania, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 6 ust. 1 tej dyrektywy.
23

Hörmann Reisen skierował sprawę do Vergabekammer Südbayern (izby ds. zamówień publicznych Południowej Bawarii, Niemcy), kwestionując zgodność z prawem takiego ograniczenia podwykonawstwa. Podnosi on, że ograniczenie to jest niezgodne z dyrektywą 2004/18 ze zmianami, i dodaje, że wprawdzie art. 4 ust. 7 rozporządzenia nr 1370/2007 faktycznie wprowadza ograniczenie możliwości korzystania z podwykonawstwa, to jednak rozporządzenie to nie ma zastosowania w postępowaniu głównym, zgodnie z jego art. 5 ust. 1.
4

Artykuł 2 ust. 10 tego rozporządzenia stanowił: „Dokonuje się obiektywnego porównania ceny eksportowej z wartością normalną. Porównania dokonuje się na tym samym poziomie handlu, w odniesieniu do sprzedaży dokonanych w jak najbardziej zbliżonych terminach oraz z należytym uwzględnieniem różnic wpływających na porównywalność cen. W przypadku gdy nie jest możliwe porównanie ustalonej wartości normalnej i ceny eksportowej na takiej podstawie, uwzględnia się, w formie dostosowania i oceniając każdy przypadek z osobna, różnice stwierdzonych czynników, które zostały zgłoszone i co do których wykazano, że mogą wpłynąć na ceny oraz ich porównywalność. Unika się powtórnych dostosowań, w szczególności w przypadku różnic dotyczących bonifikat, rabatów, ilości i poziomu handlu. W przypadku spełnienia określonych warunków, czynniki, co do których można dokonać dostosowania, są następujące: […] i) Prowizje Dokonuje się dostosowania ze względu na różnice w prowizjach naliczanych przy danej sprzedaży. Pojęcie »marże [prowizji]« należy rozumieć również jako obejmujące narzut uzyskiwany przez podmiot gospodarczy od produktu lub od produktu podobnego, jeżeli funkcje takiego podmiotu gospodarczego są podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji. […]”.
j)

określenie »ustawodawstwo« oznacza w odniesieniu do każdego państwa członkowskiego ustawy, rozporządzenia i inne przepisy oraz wszelkie obowiązujące lub przyszłe środki wykonawcze, odnoszące się do działów i systemów zabezpieczenia społecznego określonych w art. 4 ust. 1 i 2 lub do specjalnych świadczeń o charakterze nieskładkowym, określonych w art. 4 ust. 2a. Określenie to nie obejmuje postanowień obowiązujących lub przyszłych umów, niezależnie od tego, czy władze nadadzą im charakter obligatoryjny lub czy rozszerzą ich zakres. Jednakże w przypadku takich postanowień: (i) służących wprowadzeniu w życie ubezpieczenia obowiązkowego, wynikającego z przepisów ustawowych i wykonawczych, określonych w akapicie poprzednim; lub (ii) ustanawiających system zarządzany przez tę samą instytucję, która kieruje systemem ustanowionym na podstawie przepisów ustawowych i wykonawczych, określonych w akapicie poprzednim, to ograniczenie może w każdej chwili być zniesione w drodze oświadczenia złożonego przez zainteresowane państwo członkowskie, w którym wymienione zostaną systemy tego rodzaju, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie. Oświadczenie to jest notyfikowane i publikowane zgodnie z przepisami art. 97.
Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/62/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. należy interpretować w ten sposób, że produkt leczniczy stosowany u ludzi taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który na mocy uregulowania krajowego nie podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu z tego względu, że jest przepisywany z udokumentowaną częstotliwością przez lekarzy lub lekarzy stomatologów, że sporządzany jest na kluczowych etapach wytwarzania w aptece w ilości nieprzekraczającej stu opakowań leków gotowych do użycia dziennie w ramach zwyczajnej działalności farmaceutycznej oraz przeznaczony jest do wydawania w ramach ważnego zezwolenia na prowadzenie apteki, nie może zostać uznany za produkowany przemysłowo albo wytworzony przy zastosowaniu metody, w której wykorzystuje się proces przemysłowy, w rozumieniu tego przepisu, i w konsekwencji nie jest objęty zakresem stosowania owej dyrektywy, z zastrzeżeniem dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych, co należy do sądu odsyłającego.
8

Towary, dla których wniesiono o rejestrację, należą do klas 9, 16 i 28 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami (zwanego dalej „porozumieniem nicejskim”), i odpowiadają, dla każdej z tych klas, następującemu opisowi: — klasa 9: „nośniki obrazów, dźwięku, audio-wideo i danych wszelkiego rodzaju (ujęte w klasie 9), zwłaszcza kasety wideo, płyty z nagraniami, taśmy do kaset magnetofonowych, płyty CD, dyski wideo, płyty DVD, płyty CD-ROM, CDI, dyskietki, zwłaszcza jako elektroniczne produkty wydawnictwa i do celów instruktażowych i dydaktycznych oraz gry wideo i komputerowe jako sprzęt dodatkowy do telewizorów, zwłaszcza do celów instruktażowych i dydaktycznych; oprogramowanie, zwłaszcza do celów instruktażowych i dydaktycznych; sprzęt do przetwarzania danych, komputery i pozostały sprzęt komputerowy oraz jego części i akcesoria do niego (ujęte w klasie 9), wszystkie towary, o ile nie są w związku z pojazdami mechanicznymi lub częściami do pojazdów mechanicznych wszelkiego rodzaju”; — klasa 16: „druki i produkty wydawnictwa wszelkiego rodzaju (ujęte w klasie 16), zwłaszcza książki, zeszyty, kartoteki, czasopisma, gazety, kalendarze, plakaty, arkusze, transparenty, folie, obrazy, karty do kartotek, mapy i tablice ścienne, zwłaszcza do celów instruktażowych i dydaktycznych; materiały instruktażowe i dydaktyczne (z wyjątkiem aparatów), zwłaszcza w postaci druków, gier, globusów, tablic ściennych i urządzeń do rysowania na tablicach; fotografie (odbitki i oryginały); plakaty; artykuły i urządzenia papiernicze, zwłaszcza wieczne pióra, pióra z wkładem kulkowym, pisaki kolorowe i ołówki; artykuły biurowe (z wyjątkiem mebli), zwłaszcza stemple, poduszki do pieczątek, tusz do stempli, nożyki do otwierania listów, noże do papieru, kosze na listy, segregatory, podkłady do pisania, dziurkacze, zszywacze, zszywki biurowe i spinacze; odbitki, zdrapki, naklejki papierowe i z tworzyw sztucznych”; — klasa 28: „gry, zwłaszcza gry planszowe, gry w domino, gry towarzyskie, gry karciane, gry do nauki i gry strategiczne, w formie tradycyjnej i również elektronicznej (z wyjątkiem jako urządzenia dodatkowe do odbiorników telewizyjnych); gry i zabawki; gry elektroniczne wideo i gry komputerowe, z wyjątkiem tych jako urządzenia dodatkowe do telewizorów, zwłaszcza w celach instruktażowych i dydaktycznych”.
5

Artykuł 5 rozporządzenia nr 1346/2000, zatytułowany „Prawa rzeczowe osób trzecich”, stanowi: „1. Wszczęcie postępowania upadłościowego nie narusza praw rzeczowych wierzycieli lub osób trzecich na materialnych lub niematerialnych, ruchomych lub nieruchomych składnikach majątku dłużnika – zarówno na określonych przedmiotach, jak i na zbiorze nieokreślonych przedmiotów o zmiennym składzie – które w chwili wszczęcia postępowania znajdują się na terytorium innego państwa członkowskiego. 2. Do praw określonych w ust. 1 należą w szczególności: a) uprawnienie do zbycia przedmiotu lub przeznaczenia go do zbycia i zaspokojenia się z uzyskanych środków lub pożytków tego przedmiotu, w szczególności z tytułu zastawu lub hipoteki; b) wyłączne prawo ściągnięcia wierzytelności, w szczególności z tytułu zastawu na wierzytelności lub przelewu tej wierzytelności w celu zabezpieczenia roszczenia; c) prawo żądania wydania przedmiotu od każdego, kto wbrew woli uprawnionego posiada go lub użytkuje; d) prawo rzeczowe do pobierania pożytków przedmiotu. 3. Wpisane do publicznego rejestru i skuteczne wobec osób trzecich uprawnienie do uzyskania prawa rzeczowego w rozumieniu ust. 1 traktuje się jak prawo rzeczowe. […]”.
15

Artykuł 7 ust. 1 MPG stanowi: „Zasadniczymi wymaganiami dla aktywnych wyrobów medycznych do implantacji są wymagania określone w załączniku 1 do dyrektywy Rady 90/385/EWG z dnia 20 czerwca 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do wyrobów medycznych aktywnego osadzania (Dz.U. 1990, L 189, s. 17), zmienionej ostatnio art. 1 dyrektywy [2007/47]; dla wyrobów medycznych używanych do diagnozy in vitro – wymagania z załącznika I do dyrektywy [98/79/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 1998 r. w sprawie wyrobów medycznych używanych do diagnozy in vitro (Dz.U. 1998, L 331, s. 1)]; a dla pozostałych wyrobów medycznych – wymagania z załącznika I do dyrektywy [93/42], w ich brzmieniu mającym odpowiednio zastosowanie”.