Keywords

Summary



Keywords

1. Pytania prejudycjalne – Dopuszczalność – Granice – Pytania pozbawione w sposób oczywisty znaczenia dla sprawy i pytania hipotetyczne zadane w kontekście wykluczającym użyteczną odpowiedź

(art. 267 TFUE)

2. Swoboda przedsiębiorczości – Swobodny przepływ kapitału – Zakres stosowania – Przepisy podatkowe – Podatek dochodowy od osób prawnych – Opodatkowanie dywidend – Podatkowe traktowanie wypłacanych osobom będącym rezydentami dywidend pochodzących z udziałów w spółce kapitałowej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim i które nie zapewniają możliwości wywierania niewątpliwego wpływu na ową spółkę – Brak możliwości zastosowania przepisów regulujących swobodę przedsiębiorczości – Możliwość zastosowania przepisów regulujących swobodny przepływ kapitału

(art. 49 TFUE, 63 TFUE)

3. Swobodny przepływ kapitału – Ograniczenia – Przepisy krajowe określające maksymalną wysokość zaliczenia podatku pobranego u źródła za granicą na poczet krajowego podatku dochodowego – Brak uwzględnienia wydatków osobistych i związanych z trybem życia – Niedopuszczalność – Względy uzasadniające – Brak

(art. 63 TFUE)

Summary

1. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 19)

2. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 26–31)

3. Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienie to stoi na przeszkodzie przepisowi państwa członkowskiego, na mocy którego w ramach systemu mającego na celu ograniczenie podwójnego opodatkowania, w przypadku gdy podatnicy podlegający nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od zagranicznych dochodów płacą w państwie, z którego te dochody pochodzą, podatek odpowiadający podatkowi dochodowemu pobieranemu przez rzeczone państwo członkowskie, zagraniczny podatek zostaje zaliczony na poczet podatku dochodowego w tymże państwie członkowskim w taki sposób, iż podatek dochodowy należny tytułem dochodów podlegających opodatkowaniu w tym państwie członkowskim – włącznie z dochodami zagranicznymi – jest mnożony przez stosunek tych zagranicznych dochodów i sumy dochodów, przy czym w sumie tej nie są uwzględniane wydatki szczególne i nadzwyczajne obciążenia jako wydatki związane z trybem życia lub z sytuacją osobistą i rodzinną.

4. W istocie, po pierwsze, o ile przepis państwa członkowskiego faktycznie uwzględnia odliczenie odpowiadające wydatkom szczególnym i nadzwyczajnym obciążeniom jako wydatkom związanym z trybem życia i z sytuacją osobistą lub rodzinną w celu obliczenia teoretycznej kwoty podatku obciążającego całość dochodów podatników, to przepis taki prowadzi jednak w praktyce do tego, iż podatnikom zamieszkującym w rzeczonym państwie członkowskim, którzy uzyskali część swych dochodów za granicą, zostają przyznane odliczenia odpowiadające wspomnianym szczególnym wydatkom i nadzwyczajnym obciążeniom jedynie do wysokości ich dochodów uzyskanych w państwie członkowskim, w którym zamieszkują. Część wspomnianych odliczeń nie zostaje tym samym uwzględniona przez to ostatnie państwo członkowskie w celu obliczenia podatku dochodowego tychże podatników. Z powyższego wynika, że podatnicy zamieszkujący w państwie członkowskim, którzy uzyskali część swych dochodów za granicą, są w niekorzystnej sytuacji w stosunku do podatników zamieszkujących w tym samym państwie członkowskim, którzy uzyskali wszystkie dochody w tymże państwie, i w konsekwencji korzystają ze wszystkich odliczeń odpowiadających wydatkom szczególnym i nadzwyczajnym obciążeniom związanym z trybem życia albo z sytuacją osobistą lub rodzinną.

Po drugie, jakkolwiek zachowanie rozdziału kompetencji podatkowych pomiędzy państwami członkowskimi rzeczywiście może stanowić nadrzędny wzgląd interesu ogólnego pozwalający uzasadnić ograniczenie wykonywania swobody przepływu w Unii, to jednak państwo, w którym podatnik ma miejsce zamieszkania, nie może powoływać się na rozdział kompetencji podatkowych w celu uchylenia się od zasadniczo ciążącego na tym państwie obowiązku przyznania podatnikowi należnych mu odliczeń o charakterze osobistym i rodzinnym, chyba że inne państwa, w których podatnik uzyskał część dochodu, nie przyznają mu prawa do takich odliczeń dobrowolnie bądź na podstawie właściwych umów międzynarodowych. Odliczenia te muszą być zasadniczo w całości uwzględnione przez państwo zamieszkania. Z powyższego wynika, iż zasadniczo odliczenia powinny być w całości zastosowane do części dochodu podatnika uzyskanej w państwie zamieszkania.

(por. pkt 41, 42, 51, 53, 56, 60, 63)