Granice kontroli, jaką Trybunał ma przeprowadzić w ramach postępowania w sprawie wydania opinii są ściśle wytyczone przez traktaty, tak że Trybunał, nie wkraczając w kompetencje innych instytucji odpowiedzialnych za ustanowienie przepisów wewnętrznych koniecznych do tego, by porozumienie w sprawie przystąpienia było operacyjne, musi ograniczyć się do zbadania zgodności tego porozumienia z traktatami i upewnić się nie tylko, że porozumienie to nie narusza żadnego postanowienia prawa pierwotnego, ale także iż zawiera ono wszelkie postanowienia, jakich może wymagać prawo pierwotne. Z powyższego wynika, że oceny dotyczące owych przepisów wewnętrznych nie są istotne dla badania wniosku o wydanie opinii, a zatem nie mogą one podważyć dopuszczalności tego wniosku.

Okoliczność, że Unia ma do swojej dyspozycji porządek prawny nowego rodzaju, którego charakter jest właściwy Unii, swoje własne ramy konstytucyjne i zasady założycielskie, szczególnie rozwiniętą strukturę instytucjonalną, jak również zupełny system przepisów prawnych, które zapewniają jej funkcjonowanie, pociąga za sobą skutki w odniesieniu do procedury i warunków przystąpienia Unii do europejskiej konwencji praw człowieka (EKPC). Właśnie z uwagi na wskazaną powyżej okoliczność traktaty, w szczególności w art. 6 ust. 2 TUE, w protokole nr 8 dotyczącym art. 6 ust. 2 TUE w sprawie przystąpienia Unii do EKPC i deklaracja odnosząca się do art. 6 ust. 2 TUE, uzależniają przystąpienie, o którym mowa, od poszanowania różnych warunków. W świetle w szczególności tych postanowień na Trybunale ciąży – w ramach misji powierzonej mu w art. 19 ust. 1 akapit pierwszy TUE – obowiązek przeprowadzenia kontroli, że warunki prawne proponowane w odniesieniu do przystąpienia Unii do EKPC są zgodne ze wskazanymi wymogami oraz, mówiąc ogólniej, z podstawową kartą konstytucyjną Unii, jaką stanowią traktaty. Aby przeprowadzić taką kontrolę, należy zaznaczyć, iż warunki, od których traktaty uzależniają przystąpienie, mają w szczególności na celu zagwarantowanie, że nie wpłynie ono na szczególne cechy Unii i jej prawa.

Przystąpienie Unii do europejskiej konwencji praw człowieka (EKPC), tak jak przewidziano w projekcie porozumienia, może godzić w szczególne cechy prawa Unii i autonomię prawa Unii.

W pierwszej kolejności, w zakresie w jakim art. 53 EKPC zastrzega zasadniczo uprawnienie dla układających się stron do ustalenia wyższych standardów ochrony praw podstawowych niż te zagwarantowane we wspomnianej konwencji, należy zapewnić koordynację między tym postanowieniem i art. 53 karty praw podstawowych Unii Europejskiej w wykładni nadanej mu przez Trybunał, aby uprawnienie przyznane w art. 53 EKPC państwom członkowskim pozostało ograniczone – w odniesieniu do praw uznanych w karcie praw podstawowych, które to prawa odpowiadają prawom zagwarantowanym w EKPC – do tego, co konieczne, by uniknąć sytuacji, w której poziom ochrony przewidziany w karcie praw podstawowych, jak również pierwszeństwo, jednolitość i skuteczność prawa Unii zostałyby zagrożone. Niemniej przewidywane porozumienie nie zawiera żadnego postanowienia, które zapewniałoby taką koordynację

W drugiej kolejności podejście przyjęte w ramach przewidywanego porozumienia polegające na utożsamieniu Unii z państwem i przypisaniu Unii roli identycznej pod każdym względem z rolą każdej innej układającej się strony ignoruje właśnie specyficzny charakter Unii. W istocie w zakresie, w jakim EKPC, wymagając, by Unia i państwa członkowskie były uznawane za układające się strony nie tylko w ich stosunkach z układającymi się stronami, które nie są państwami członkowskimi Unii, lecz także w ich wzajemnych stosunkach, w tym w sytuacjach, w których te stosunki są regulowane prawem Unii, wymagałaby od państwa członkowskiego sprawdzenia, czy inne państwo członkowskie przestrzegało praw podstawowych, mimo że prawo Unii przewiduje wzajemne zaufanie między tymi państwami członkowskimi, przystąpienie może zachwiać równowagę, na jakiej opiera się Unia, jak również podważyć autonomię prawa Unii.

W trzeciej kolejności, nie przewidując niczego w odniesieniu do stosunku między mechanizmem ustanowionym w protokole nr 16 EKPC, który upoważnia sądy najwyższe państw członkowskich do zwracania się do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z wnioskami o wydanie opinii doradczej w zasadniczych kwestiach dotyczących wykładni lub stosowania praw i wolności zagwarantowanych w EKPC lub jej protokołach, a procedurą odesłania prejudycjalnego przewidzianą w art. 267 TFUE, przewidywane porozumienie może naruszać autonomię i skuteczność wspomnianej procedury. W szczególności nie można wykluczyć, że wniosek o wydanie opinii doradczej złożony na podstawie protokołu nr 16 przez sąd państwa członkowskiego, które przystąpiło do tego protokołu, mógłby uruchomić procedurę wcześniejszego zaangażowania Trybunału, tworząc tym samym ryzyko obejścia procedury odesłania prejudycjalnego przewidzianej w art. 267 TFUE, która stanowi kluczowy element systemu sądowniczego ustanowionego w traktatach.

(por. pkt 189, 190, 193, 194, 196, 198–200)