30

Hamburgisches Oberverwaltungsgericht, uznając, że rozstrzygnięcie zawisłego przed nim sporu wymaga wykładni prawa Unii, postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 10 ust. 1 decyzji nr 1/80 należy interpretować w ten sposób, że: a) pracownik turecki, któremu zostało prawidłowo wydane zezwolenie na pracę na terytorium państwa członkowskiego na czas oznaczony (lub bezterminowo), które przekracza okres ważności zezwolenia na pobyt (tak zwane przekraczające zezwolenie na pracę), może podczas całego tego okresu wykonywać swoje prawa wynikające z tego zezwolenia, o ile nie sprzeciwiają się temu powody związane z ochroną uzasadnionych interesów państwa, mianowicie względy porządku, bezpieczeństwa i zdrowia publicznego; b) oraz że państwo członkowskie nie może a priori odmówić temu zezwoleniu skuteczności z punktu widzenia jego statusu w zakresie prawa pobytu, powołując się na obowiązujące w momencie jego wydania przepisy krajowe dotyczące zależności zezwolenia na pracę od posiadania zezwolenia na pobyt (w związku z wyrokami: z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie C-416/96 Eddline El-Yassini, Rec. s. I-1209 pkt 3 streszczenia, pkt 62–65, w przedmiocie zakresu art. 40 ust. 1 [umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka podpisanej w Rabacie w dniu 27 kwietnia 1976 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2211/78 z dnia 26 września 1978 r. (Dz.U. L 264, s. 1)]; z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie C-97/05 Gattoussi, Zb.Orz. s. I-11917, pkt 2 streszczenia, pkt 36–43, w przedmiocie zakresu art. 64 ust. 1 [układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Republiką Tunezyjską z drugiej strony, sporządzonego w Brukseli w dniu 17 lipca 1995 r. i zatwierdzonego w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali decyzją Rady i Komisji 98/238/WE, EWWiS z dnia 26 stycznia 1998 r. (Dz.U. L 97, s. 1)]? W przypadku udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej: 2) Czy art. 13 decyzji nr 1/80 należy interpretować w ten sposób, że klauzula standstill zabrania również państwu członkowskiemu cofnięcia, w drodze przepisu ustawowego (w niniejszej sprawie [AufenthG]), należącemu do legalnego rynku pracy pracownikowi tureckiemu możliwości powoływania się na naruszenie zakazu dyskryminacji zawartego w art. 10 ust. 1 decyzji nr 1/80 w odniesieniu do wydanego mu wcześniej zezwolenia na pracę, którego okres ważności przekracza okres ważności dokumentu pobytowego? W przypadku udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej: 3) Czy art. 10 ust. 1 decyzji nr 1/80 należy interpretować w ten sposób, że uregulowany w nim zakaz dyskryminacji w każdym razie nie zabrania władzom krajowym cofnięcia zezwoleń na pobyt wydanych pracownikowi tureckiemu niesłusznie, zgodnie z prawem krajowym, na czas oznaczony, po utracie ich ważności, zgodnie z przepisami krajowymi, w odniesieniu do okresów, w których pracownik turecki rzeczywiście pracował i wykorzystywał prawidłowo wydane mu w tym celu bezterminowe zezwolenie na pracę? 4) Czy art. 10 ust. 1 decyzji nr 1/80 należy ponadto interpretować w ten sposób, że przepis ten dotyczy wyłącznie zatrudnienia, które pracownik turecki, posiadający wydane mu prawidłowo przez władze krajowe bezterminowe oraz nieograniczone przedmiotowo zezwolenie na pracę, wykonuje w chwili, w której wygasa wydane mu w innym celu zezwolenie na pobyt na czas oznaczony, oraz że pracownik turecki w tej sytuacji nie może, po ostatecznym ustaniu tego zatrudnienia, domagać się od organów krajowych wydania mu zezwolenia na dalszy pobyt w celu podjęcia nowego zatrudnienia, ewentualnie po okresie przerwy niezbędnej dla poszukiwania pracy? 5) Czy art. 10 ust. 1 decyzji nr 1/80 należy ponadto interpretować w ten sposób, że zakaz dyskryminacji zabrania organom krajowym przyjmującego państwa członkowskiego (tylko) przyjęcia – względem należącego do legalnego rynku pracy pracownika tureckiego, któremu uprzednio przyznały w odniesieniu do wykonywanego zatrudnienia szersze prawa niż odnoszące się do jego pobytu, po upływie ważności ostatnio wydanego zezwolenia na pobyt – środków zmierzających do jego wydalenia, o ile środki te nie służą ochronie uzasadnionych interesów państwa, nie zobowiązując ich jednocześnie do wydania zezwolenia na pobyt?”.