ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
W tym ostatnim wypadku prawo Unii nakładałoby te same wymogi na organ dokonujący zbycia, gdyby porozumienie nie zobowiązywało nabywcy do wykonywania nabytej działalności tak, że porozumienie to zawierałoby wówczas zezwolenie na wykonywanie działalności gospodarczej. Takie zezwolenie nie różni się bowiem od koncesji na usługi, jeśli chodzi o obowiązek przestrzegania podstawowych reguł traktatu i wynikających z nich zasad, jeżeli wykonywanie tej działalności może potencjalnie zainteresować przedsiębiorców mających siedzibę w innych państwach członkowskich.

Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE powinno się interpretować w ten sposób, że wola nienaruszania określonych praw do użytkowania należących do podmiotów publicznych sieci kablowych, które na mocy wcześniejszego porozumienia zostały przez nie przyznane przedsiębiorcy, nie może uzasadniać sprzecznego z prawem Unii rozszerzenia tego porozumienia w postaci bezpośredniego udzielenia koncesji na usługi lub wyłącznego prawa wykonywania działalności mającej niewątpliwe znaczenie transgraniczne, nawet jeśli następuje to w celu zakończenia sporu zaistniałego między zainteresowanymi stronami, ze względów całkowicie niezależnych od ich woli, co do zakresu tego porozumienia. Co więcej względy o charakterze gospodarczym, takie jak chęć uniknięcia obniżenia wartości działalności gospodarczej, nie stanowią nadrzędnych względów interesu ogólnego mogących uzasadnić bezpośrednie udzielenie koncesji na usługi dotyczące tej działalności lub wyłączne prawo wykonywania tej działalności i mające niewątpliwe znaczenie transgraniczne, z odstąpieniem od zasad równego traktowania i niedyskryminacji ustanowionych przez rzeczone artykuły.

Zresztą okoliczność, że zawarcie spornego porozumienia odpowiadałoby interesowi konsumentów, którzy w jego braku nie mogliby korzystać z telewizji interaktywnej, w rzeczywistości nie różni się od względu dotyczącego obniżenia wartości tej działalności, lecz przeciwnie, jest z nim ściśle związana. W konsekwencji argumenty, które rozważane oddzielnie nie stanowią nadrzędnych względów interesu ogólnego nie mogą zyskać tej właściwości tylko z powodu ich kumulacji.

Ponadto, o ile zasada pewności prawa, która jest ogólną zasadą prawa Unii, może uzasadnić przestrzeganie skutków prawnych porozumienia, nawet jeżeli zasada ta dotyczy porozumienia zawartego przed orzeczeniem Trybunału w przedmiocie skutków prawa pierwotnego wobec tego typu porozumień, które później okazują się sprzeczne z niektórymi z tych skutków, o tyle nie można powoływać się na rzeczoną zasadę, aby rozszerzyć porozumienie sprzecznie z zasadami równego traktowania i niedyskryminacji, a także z wynikającym z nich obowiązkiem przejrzystości.

(por. pkt 40, 42–44; pkt 2 sentencji)
Artykuły 3 i 4 rozporządzenia nr 320/2006 ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej oraz art. 4 rozporządzenia nr 968/2006 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 320/2006 należy interpretować w ten sposób, że w rozumieniu tych artykułów pojęcie urządzeń produkcyjnych obejmuje silosy przeznaczone do przechowywania cukru beneficjenta pomocy, i to bez względu na fakt, że są one wykorzystywane również do innych celów. Zakresem tego pojęcia nie są objęte ani silosy wykorzystywanie wyłącznie do przechowywania wyprodukowanego w ramach kwot cukru zdeponowanego przez innych producentów lub nabytego od nich, ani też silosy wykorzystywane jedynie do konfekcjonowania lub pakowania cukru w celu jego sprzedaży. Zadaniem sądu krajowego jest dokonanie takiej oceny w każdym konkretnym przypadku, przy uwzględnieniu charakterystyki technicznej silosów, bądź sposobu, w jaki są one rzeczywiście wykorzystywane.

(por. pkt 35; pkt 1 sentencji)
Pytania prejudycjalne — Właściwość Trybunału — Granice — Wniosek o wykładnię ze względu na możliwość zastosowania do sytuacji czysto wewnętrznych postanowień dyrektywy transponowanych do prawa krajowego, w związku z jego dostosowaniem w zakresie rozwiązań sytuacji czysto wewnętrznych do uregulowań przyjętych w prawie Unii — Właściwość w zakresie dokonania takiej wykładni — Ustalenie dokładnego zakresu, dokonanego w prawie krajowym odesłania do prawa Unii — Wyłączna właściwość sądu krajowego

(art. 267 TFUE)
Trybunał jest właściwy do orzekania w przedmiocie wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczących przepisów prawa Unii w sytuacjach, w których stan faktyczny postępowania przed sądem krajowym sytuuje się poza zakresem stosowania prawa Unii, lecz w których prawo krajowe odsyła do treści rzeczonych przepisów prawa Unii w celu ustalenia norm mających zastosowanie do sytuacji czysto wewnętrznych. Tak jest w przypadku, gdy rozpatrywane przepisy prawa Unii znalazły zastosowanie do takich sytuacji poprzez prawo krajowe w sposób bezpośredni i bezwarunkowy, a przepisy prawa krajowego nie pozwalają na odstąpienie od tych norm w rozumieniu nadanym im przez Trybunał.

Tak więc w sytuacji, gdy uregulowanie krajowe zawiera jednocześnie przepisy szczególne w celu rozwiązania kwestii prawa wewnętrznego oraz przepis odsyłający do zasad opartych na prawie Unii, z tego uregulowania krajowego powinno jasno wynikać, że to nie krajowe przepisy szczególne, lecz zasady prawa Unii powinny być stosowane w celu rozwiązania tej kwestii prawa wewnętrznego.

(por. pkt 21–23, 33, 34)
Ponadto fakt, iż mamy do czynienia z odpadami w rozumieniu dyrektywy 2006/12, winien być potwierdzony w świetle wszystkich okoliczności, mając na względzie cel tej dyrektywy i jej skuteczność, która nie powinna zostać naruszona. Pewne okoliczności mogą stanowić wskazówkę występowania działania polegającego na usuwaniu, zamiaru usunięcia lub zobowiązania do usunięcia substancji lub przedmiotu w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/12. W tym względzie przede wszystkim należy zwrócić szczególną uwagę na okoliczność, czy dany przedmiot lub substancja nie są jej posiadaczowi przydatne lub nie są mu już przydatne, skutkiem czego przedmiot ten lub ta substancja stanowią ciężar, który posiadacz zamierza usunąć.

Co się tyczy wyrazu „usuwać” wyraz ten powinien być interpretowany z uwzględnieniem celu tej dyrektywy 2006/12 w sprawie odpadów, a także w świetle art. 191 ust. 2 TFUE. Z powyższego wynika, że wyraz „usuwać”, a zatem pojęcie odpadów w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/12, nie może być interpretowane w sposób zawężający. Z przepisów owej dyrektywy wynika, że wyraz „usuwać” obejmuje zarówno unieszkodliwianie, jak i odzysk substancji lub danego przedmiotu w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. e) i f) tej dyrektywy.

Artykuł 2 lit. a) rozporządzenia nr 259/93 w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar, zmienionego rozporządzeniem nr 2557/2001 należy interpretować w ten sposób, że nie jest objęta pojęciem odpadów w rozumieniu tego przepisu partia oleju napędowego przypadkowo zmieszana z inną substancją, pod warunkiem że jej posiadacz rzeczywiście ma zamiar ponownego wprowadzenia do obrotu tej partii zmieszanej z innym produktem.

W tym względzie, co się tyczy klienta, któremu dostarczono nieodpowiadający szczególnym właściwościom olej napędowy szczególne znaczenie ma okoliczność, że zwrócił on ten olej sprzedawcy w celu uzyskania zwrotu na podstawie umowy sprzedaży. Poprzez takie działanie klient ten nie może być uznany za mającego zamiar poddania rozpatrywanej partii czynności unieszkodliwiania lub odzyskiwania, a tym samym nie usunął go w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/12 w sprawie odpadów.

Co się tyczy sprzedawcy, który dostarczył nieodpowiadający szczególnym właściwościom olej napędowy, okoliczności, że rozpatrywana partia mogła być sprzedana na rynku bez poddania przetworzeniu, w stanie, w jakim znajdowała się w chwili jej zwrotu przez klienta, że wartość rynkowa rozpatrywanej partii odpowiada wyraźnie wartości produktu spełniającego umówioną specyfikację, lub że handel produktami analogicznymi do rozpatrywanej partii nie jest ogólnie uznawany za handel odpadami, nie mogą mieć decydującego charakteru. Natomiast okoliczność, że sprzedawca odebrał rozpatrywaną partię z zamiarem poddania jej zmieszaniu i ponownego wprowadzenia jej do obrotu, ma decydujące znaczenie.

(por. pkt 46, 49–54; sentencja)
Wynika z tego, że podnosząc z urzędu zarzut, zgodnie z którym przyznane przez państwa członkowskie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu, można przypisać nie tym państwom członkowskim, lecz Unii i które z tego względu nie stanowią one pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE, w zaskarżonym wyroku Sąd dopuścił się błędu co do prawa.

Z przepisów regulujących procedurę przed sądami Unii, w szczególności z art. 21 statutu Trybunału oraz z art. 44 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem wynika, że co do zasady strony określają spór i ustalają jego zakres, oraz że sąd Unii nie może orzekać ultra petita. O ile niektóre zarzuty mogą lub powinny być podniesione z urzędu, takie jak brak uzasadnienia bądź niedostateczne uzasadnienie danej decyzji, wchodzące w zakres istotnych wymogów proceduralnych, zarzut w przedmiocie zgodności z prawem materialnym rzeczonej decyzji, dotyczący naruszenia traktatów lub jakiejkolwiek reguły prawnej związanej z ich stosowaniem w rozumieniu art. 263 TFUE może być natomiast rozpatrywany przez sąd Unii tylko wtedy, gdy został podniesiony przez skarżącego.

Procedura ustanowiona w art. 8 ust. 4 dyrektywy 92/81 w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych, który przyznawał Radzie, stanowiącej jednomyślnie na wniosek Komisji, kompetencję do upoważnienia państwa członkowskiego do wprowadzenia zwolnień lub obniżek innych niż przewidziane w rzeczonej dyrektywie ze względu na szczególne polityki ma cel i zakres stosowania inne niż te ustanowione w art. 88 WE.

Traktat WE, konstytuując na mocy art. 88 WE stałe badanie i kontrolę pomocy przez Komisję, przyjmuje, że uznanie ewentualnej niezgodności pomocy ze wspólnym rynkiem stanowi następstwo stosownej procedury, której wszczęcie leży w kompetencji tej instytucji, przy kontroli Sądu i Trybunału. Artykuły 87 WE i 88 WE zastrzegają zatem dla Komisji centralną rolę w procesie uznawania ewentualnej niezgodności pomocy. Kompetencja przyznana Radzie w dziedzinie pomocy państwa przez art. 88 ust. 2 akapit trzeci WE ma charakter wyjątku, co oznacza, że musi ona podlegać wykładni zawężającej.

Zatem decyzja Rady upoważniająca państwo członkowskie, zgodnie z art. 8 ust. 4 dyrektywy 92/81, do wprowadzenia zwolnienia z podatku akcyzowego nie może skutkować utrudnieniem Komisji wykonywania kompetencji przyznanych jej przez traktat, a w konsekwencji stosowania procedury przewidzianej w art. 88 WE do celów zbadania, czy to zwolnienie stanowiło pomoc państwa i ewentualnie wydania w wyniku tej procedury decyzji nakazującej odzyskanie tej pomocy.

(por. pkt 47–49)
Wykładni art. 3 lit. c) rozporządzenia nr 469/2009 dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych należy dokonywać w ten sposób, że nie sprzeciwia się temu by uprawniony z patentu, który uzyskał dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego składającego się z mieszaniny kilku składników aktywnych, który uzyskał już dodatkowe świadectwo ochronne na te mieszaninę kilku aktywnych składników chronioną przez omawiany patent w rozumieniu art. 3 lit. a) owego rozporządzenia uzyskał również dodatkowe świadectwo ochronne na jeden z tych składników aktywnych, który sam jako taki jest również chroniony przez wspomniany patent.

W istocie patent chroniący kilka różnych produktów może co do zasady pozwolić na uzyskanie więcej niż jednego dodatkowego świadectwa w powiązaniu z każdym z owych odrębnych produktów, o ile w szczególności każdy z tych produktów jest chroniony jako taki przez ów patent podstawowy w rozumieniu art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 469/2009 w związku z art. 1 lit. b) i c) tego rozporządzenia i jest zawarty w produkcie leczniczym, który uzyskał dopuszczenie do obrotu.

(por. pkt 30, 41; sentencja)
Wykładni art. 45 TFUE i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 492/2011 w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu, na podstawie którego w celu określenia daty odniesienia dla awansu pracowników samorządu terytorialnego na wyższy stopień w kategorii wynagrodzenia uwzględnia się w całości okresy zatrudnienia przepracowane w sposób nieprzerwany w tym samorządzie, natomiast jakiekolwiek inne okresy zatrudnienia uwzględnia się jedynie częściowo.

W istocie taki przepis krajowy może stanowić przeszkodę w swobodnym przepływie pracowników, czego zasadniczo zakazują art. 45 TFUE i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 492/2011.

Stosowanie takiego przepisu może być dopuszczone jedynie wtedy, gdy realizuje on jeden z podlegających ochronie celów określonych w traktacie lub jest uzasadniony nadrzędnymi wymogami interesu ogólnego. W takim przypadku konieczne jest także, by jego stosowanie było właściwe dla zapewnienia realizacji rozpatrywanego celu i nie wykraczało poza to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia.

W tym względzie zakładając nawet, że taki przepis faktycznie realizuje cel wynagradzania za lojalność pracowników wobec swych pracodawców, i gdyby nie można było wykluczyć, że taki cel mógłby stanowić nadrzędny wzgląd interesu ogólnego, należy stwierdzić, że w świetle charakterystyki omawianego przepisu przeszkoda, jaką powoduje, nie jest właściwa do zapewnienia realizacji tego celu, w zakresie, w jakim przepis ten ma na celu umożliwienie mobilności w ramach jednej grupy odrębnych pracodawców, a nie nagradzanie lojalności pracownika względem określonego pracodawcy

Nie można jednak przyznać, by cel w postaci uproszczenia administracyjnego, polegający jedynie na zmniejszeniu ciężaru zadań spoczywających na administracji publicznej, w szczególności poprzez ułatwienie obliczeń, których musi ona dokonać, stanowił nadrzędny wzgląd interesu ogólnego mogący uzasadnić ograniczenie tak podstawowej swobody jak swoboda przemieszczania się pracowników gwarantowana na mocy art. 45 TFUE. Poza tym stwierdzenie, jakoby takie uproszczenie pozwalało zmniejszyć koszty administracyjne, ma charakter czysto ekonomiczny i nie może zatem stanowić nadrzędnego względu interesu ogólnego.

Wreszcie w zakresie, w jakim omawiane przepis krajowy ma zapewniać większą przejrzystość przy ustalaniu daty odniesienia do celów awansu na wyższy stopień w danej kategorii wynagrodzenia, należy stwierdzić, że w każdym razie przepis ten wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Pożądana przejrzystość mogłaby być bowiem zapewniona poprzez działania niestanowiące przeszkody w swobodnym przepływie pracowników, takie jak opracowanie i ogłoszenie lub rozpowszechnienie w stosowny sposób wcześniej ustalonych, niedyskryminujących kryteriów oceny długości właściwego doświadczenia zawodowego do celów awansu na wyższy stopień w danej kategorii wynagrodzenia.

(por. pkt 35, 36, 38, 40, 42–45; sentencja)
Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisom krajowym, które nie zezwalają farmaceucie – uprawnionemu do wykonywania zawodu i należącemu do odnośnego samorządu zawodowego, lecz nieposiadającemu apteki objętej planem rozmieszczenia – na prowadzenie w parafarmacji, której jest właścicielem, sprzedaży detalicznej obejmującej również produkty lecznicze, dostępne na receptę lekarską, których koszty nie obciążają krajowego systemu opieki zdrowotnej, a pokrywane są w całości przez nabywcę.

W istocie takie przepisy krajowe, które zastrzegają dystrybucję produktów leczniczych na receptę lekarską, wyłącznie na rzecz aptek, których uruchomienie jest podporządkowane systemowi planowania, wydają się odpowiednie do realizacji celu polegającego na zapewnieniu pewnego i należytej jakości zaopatrzenia ludności w produkty lecznicze, a także, w rezultacie, ochrony zdrowia publicznego. Ponieważ przepisy takie znacząco eliminują ryzyko związane z ewentualnym niedoborem aptek, nie wydaje się wykraczać poza to, co jest konieczne do osiągniecia celu polegającego na zapewnieniu pewnego i należytej jakości zaopatrzenia ludności w produkty lecznicze.

(por. pkt 55, 63, 66; sentencja)
Wejścia w życie traktatu z Lizbony, zawierające w sobie włączenie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej do prawa pierwotnego Unii, nie może być uznane za nową okoliczność prawną w rozumieniu art. 42 § 2 akapit pierwszy regulaminu postępowania przed Sądem i nie może uzasadniać podnoszenia nowych zarzutów w toku postępowania. W istocie nawet jeszcze przed wejściem w życie tego traktatu Trybunał wielokrotnie stwierdził, iż prawo do rzetelnego procesu takie, jakie wynika w szczególności z art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, stanowi prawo podstawowe, którego Unia Europejska przestrzega jako zasady ogólnej zgodnie z art. 6 ust. 2 TUE.

Co się tyczy dopuszczalności zarzutu opartego na uchybieniu proceduralnym popełnionym przez Sąd, który to zarzut zostaje podniesiony po raz pierwszy w ramach odwołania, należy uznać, że choć strona powinna mieć możliwość podniesienia uchybienia proceduralnego, w przypadku gdy uzna, że wykazane zostało naruszenie mających zastosowanie reguł, nie może ona być zobowiązana do uczynienia tego na etapie, gdy nie są jeszcze znane wszystkie skutki tego naruszenia.

Odnośnie w szczególności do przekroczenia przez Sąd rozsądnego terminu do wydania orzeczenia skarżąca, która uważa, że to przekroczenie narusza jej interesy przed Sądem, nie ma obowiązku natychmiastowego podniesienia tego naruszenia. Gdy uzna to za właściwe, może ona odczekać do zakończenia postępowania w celu poznania jego całkowitego czasu trwania i uzyskania w ten sposób wszystkich elementów koniecznych dla określenia naruszenia, którego w jej przekonaniu dopuszczono się względem niej. W rezultacie zarzut oparty na takim uchybieniu jest dopuszczalny nawet gdy strona podnosi go po raz pierwszy w ramach odwołania.

(por. pkt 78)
Wejścia w życie traktatu z Lizbony, zawierające w sobie włączenie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej do prawa pierwotnego Unii, nie może być uznane za nową okoliczność prawną w rozumieniu art. 42 § 2 akapit pierwszy regulaminu postępowania przed Sądem i nie może uzasadniać podnoszenia nowych zarzutów w toku postępowania. W istocie nawet jeszcze przed wejściem w życie traktatu z Lizbony Trybunał wielokrotnie stwierdził, iż prawo do rzetelnego procesu takie, jakie wynika w szczególności z art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, stanowi prawo podstawowe, którego Unia Europejska przestrzega jako zasady ogólnej zgodnie z art. 6 ust. 2 TUE.

Nie można wymagać od Komisji, aby po wykazaniu odpowiedzialności spółki dominującej z tytułu naruszeń popełnionych przez swoją spółkę zależną przedstawiła dowody, iż każda spółka zależna wchodząca w skład grupy nie określa swojego zachowania na rynku w sposób autonomiczny. W istocie przypisanie spółce dominującej naruszenia popełnionego przez spółkę zależną i zakaz nakładania grzywny przekraczającej pułap 10% obrotu danego przedsiębiorstwa stanowią dwie odrębne kwestie odpowiadające różnym celom. W danym przypadku to do spółki, która uważa, że skonsolidowany obrót nie odzwierciedla realiów ekonomicznych, należy przedstawienie dowodów pozwalających obalić istnienie możliwości kontroli ze strony spółki dominującej.

Co się tyczy dopuszczalności zarzutu opartego na uchybieniu proceduralnym popełnionym przez Sąd, który to zarzut zostaje podniesiony po raz pierwszy w ramach odwołania, należy uznać, że choć strona powinna mieć możliwość podniesienia uchybienia proceduralnego, w przypadku gdy uzna, że wykazane zostało naruszenie mających zastosowanie reguł, nie może ona być zobowiązana do uczynienia tego na etapie, gdy nie są jeszcze znane wszystkie skutki tego naruszenia.

Odnośnie w szczególności do przekroczenia przez Sąd rozsądnego terminu do wydania orzeczenia skarżąca, która uważa, że to przekroczenie narusza jej interesy przed Sądem, nie ma obowiązku natychmiastowego podniesienia tego naruszenia. Gdy uzna to za właściwe, może ona odczekać do zakończenia postępowania w celu poznania jego całkowitego czasu trwania i uzyskania w ten sposób wszystkich elementów koniecznych dla określenia naruszenia, którego w jej przekonaniu dopuszczono się względem niej. W rezultacie zarzut oparty na takim uchybieniu jest dopuszczalny, nawet gdy strona podnosi go po raz pierwszy w ramach odwołania.

(por. pkt 70)
Jeżeli skarżący kwestionuje zgodność z prawem decyzji w sprawie odmowy udzielenia mu dostępu do dokumentu na podstawie jednego z wyjątków przewidzianych w art. 4 rozporządzenia 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, twierdząc, że wyjątek, na który powołuje się dana instytucja, nie ma zastosowania do dokumentu, o który wnioskuje, Sąd jest oczywiście zobowiązany nakazać przedstawienie tego dokumentu i zbadać go z poszanowaniem ochrony sądowej przysługującej temu skarżącemu. W wypadku braku zapoznania się ze wskazanym dokumentem Sąd nie byłby bowiem w stanie ocenić in concreto, czy owa instytucja mogła zgodnie z prawem odmówić dostępu do owego dokumentu na podstawie podnoszonych wyjątków i w związku z tym przeprowadzić kontroli zgodności z prawem decyzji odmawiającej udzielenia dostępu.

Nie można tymczasem twierdzić, że w celu oceny zgodności z prawem powodów odmowy udzielenia dostępu do dokumentu, na które powołuje się instytucja w oparciu o wyjątek, którego stosowanie nie jest kwestionowane, Sąd ma obowiązek regularnie nakazywać przedstawianie wszystkich dokumentów objętych wnioskiem o udzielenie dostępu. To bowiem w wykonaniu swobody uznania, z jakiej korzysta Sąd w ramach oceny dowodów, może on zdecydować, czy w konkretnym wypadku zachodzi konieczność przedstawienia mu tego dokumentu, po to by mógł zbadać zasadność powodów, w oparciu o które instytucja odmówiła udzielenia dostępu do rzeczonego dokumentu.

(por. pkt 27, 29, 30)
Gdy odpowiedzialność zarówno spółki dominującej, jak i odpowiedzialność spółki zależnej, opierają się na okoliczności, że te dwie spółki stanowiły dwie części jednego podmiotu gospodarczego, który naruszył art. 81 WE, Uznaje się, że spółka dominująca sama dopuściła się naruszenia reguł konkurencji prawa Unii. Wynika stąd, że w odniesieniu do zapłaty grzywny istniejący stosunek solidarności między dwiema spółkami tworzącymi taki podmiot gospodarczy nie może ograniczać się do rodzaju kaucji składanej przez spółkę dominującą w celu zagwarantowania uiszczenia grzywny nałożonej na spółkę zależną.

W przypadku gdy dwie oddzielne osoby prawne, takie jak spółka dominująca i jej spółka zależna nie stanowią już jednego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 81 WE w dacie wydania decyzji nakładającej na nie grzywnę w związku z naruszeniem reguł konkurencji, każda z nich ma prawo do zastosowania w sposób indywidualny pułapu 10% obrotu. W tych okolicznościach spółka dominująca nie może rościć sobie prawa do skorzystania z pułapu stosowanego względem swojej dotychczasowej spółki zależnej

W konsekwencji spółkę dominującą można obciążyć zapłatą grzywny w kwocie wyższej niż grzywna nałożona na jej spółkę zależną.

(por. pkt 55–58)