ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
12

Tingsrätt (sąd pierwszej instancji) skazał I. Syeda za naruszenie praw do znaków towarowych w odniesieniu do wszystkich znalezionych towarów. Sąd ten skazał I. Seyda również za naruszenie ustawy (1960:729) w odniesieniu do wszystkich opatrzonych motywem chronionym prawem autorskim towarów znajdujących się w prowadzonym przez niego sklepie oraz w odniesieniu do towarów składowanych w dwóch wskazanych powyżej magazynach w zakresie, w jakim towary te były identyczne z towarami, które były oferowane do sprzedaży w owym sklepie. W uzasadnieniu skazania I. Syeda również za czyny dotyczące tych ostatnich towarów tingsrätt (sąd pierwszej instancji) stwierdził, że pojęcie „wprowadzenia do sprzedaży” towarów naruszających prawa autorskie poszkodowanych stosuje się nie tylko do towarów, które w danym momencie znajdowały się w sklepie I. Seyda, ale również do identycznych z nimi towarów składowanych w magazynach. Sąd ten orzekł jednak, że pozostałe towary składowane w owych magazynach nie mogą zostać uznane za wprowadzone do sprzedaży. Z tytułu wszystkich tych naruszeń tingsrätt (sąd pierwszej instancji) skazał I. Seyda na karę pozbawienia wolności w zawieszeniu i grzywnę w wysokości 80 stawek dziennych.
6

Artykuł 306 tejże dyrektywy przewiduje: „1. Państwa członkowskie stosują procedurę szczególną VAT, zgodnie z niniejszym rozdziałem, do transakcji dokonywanych przez biura podróży, o ile biura te występują we własnym imieniu wobec nabywców oraz gdy wykorzystują one do realizacji podróży towary dostarczane i usługi świadczone przez innych podatników. Niniejsza procedura szczególna nie ma zastosowania do biur podróży, które działają wyłącznie w charakterze pośredników i do których w celu obliczenia podstawy opodatkowania stosuje się art. 79 akapit pierwszy lit. c). 2. Do celów niniejszego rozdziału, organizatorzy wycieczek turystycznych są traktowani jak biura podróży”.
5

Artykuł 10 ust. 1 wspomnianej dyrektywy stanowi: „W drodze odstępstwa od art. 8 ust. 3 lit. i) oraz bez uszczerbku dla praw ochrony własności przemysłowej i handlowej wnioskodawca nie jest zobowiązany do przedstawienia wyników badań przedklinicznych i badań klinicznych, jeżeli może wykazać, że produkt leczniczy jest generycznym produktem leczniczym w stosunku do referencyjnego produktu leczniczego, który jest lub był dopuszczony do obrotu na mocy art. 6 w państwie członkowskim lub we Wspólnocie przez okres nie krótszy niż osiem lat. Generyczny produkt leczniczy dopuszczony do obrotu zgodnie z niniejszym przepisem nie może zostać wprowadzony do obrotu przed upływem dziesięciu lat od pierwszego dopuszczenia do obrotu produktu referencyjnego. Przepis akapitu pierwszego stosuje się również, gdy referencyjny produkt leczniczy nie został dopuszczony do obrotu w państwie członkowskim, w którym złożono wniosek o dopuszczenie do obrotu produktu generycznego. W takim przypadku wnioskodawca wskazuje w formularzu wniosku nazwę państwa członkowskiego, w którym produkt referencyjny jest lub był dopuszczony do obrotu. Na żądanie właściwych władz państwa członkowskiego, w którym złożono wniosek, uprawnione władze innego państwa członkowskiego przekażą w terminie jednego miesiąca potwierdzenie, że referencyjny produkt leczniczy jest lub był dopuszczony łącznie z pełnym składem produktu referencyjnego oraz, jeśli konieczne, inną właściwą dokumentację. […]”.
82

Jeśli chodzi o art. 25 rozporządzenia nr 1215/2012, to uznaje on, przy spełnieniu pewnych przesłanek, zasadność umów jurysdykcyjnych zawartych przez strony w celu określenia sądu właściwego dla rozpatrywania przez państwo członkowskie sporów powstałych lub mogących powstać w związku z określonym stosunkiem prawnym. W tym względzie należy zauważyć, że z art. 17–19 rozporządzenia nr 1215/2012 wynika, że jurysdykcję do rozpoznawania sporów dotyczących umowy zawartej przez konsumenta określają co do zasady te same przepisy i zgodnie z art. 25 ust. 4 tego rozporządzenia klauzula prorogacyjna może mieć zastosowanie do takiej umowy jedynie w zakresie, w jakim nie jest to sprzeczne z przepisami art. 19 tego samego rozporządzenia.
46

Podobny tok rozumowania należy przyjąć w odniesieniu do prawa do zwrotu VAT. Niemniej jednak, jeżeli chodzi o sprawę w postępowaniu głównym, okazuje się, jak podniosła Komisja, że AEAT nie dysponował danymi koniecznymi dla oceny prawa do zwrotu VAT omawianego w postępowaniu głównym na podstawie informacji przedstawionych jej przez Nestrade w ramach innych wniosków o zwrot dotyczących tego samego wystawcy, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.
9

Artykuł 2 ust. 1 lit. d) oraz art. 138 i 201 zmienionej dyrektywy VAT mają brzmienie identyczne jak odpowiednie artykuły dyrektywy VAT. Natomiast art. 143 zmienionej dyrektywy VAT stanowi: „1. Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: […] d) import towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium trzeciego lub państwa trzeciego do państwa członkowskiego innego niż państwo zakończenia wysyłki lub transportu towarów, w przypadku gdy dostawa tych towarów, dokonana przez importera wyznaczonego lub uznanego za osobę zobowiązaną do zapłaty VAT zgodnie z art. 201, jest zwolniona zgodnie z art. 138; […] 2. Zwolnienie przewidziane w ust. 1 lit. d) ma zastosowanie w przypadkach, gdy po imporcie towaru następuje dostawa towaru zwolniona na mocy art. 138 ust. 1 i ust. 2 lit. c), tylko wówczas jeżeli w chwili importu importer przedstawił właściwym organom państwa członkowskiego importu co najmniej następujące informacje: a) swój numer identyfikacyjny VAT wydany w państwie członkowskim importu lub numer identyfikacyjny VAT swojego przedstawiciela podatkowego zobowiązanego do zapłaty VAT wydany w państwie członkowskim importu; b) numer identyfikacyjny VAT klienta, któremu dostarczany jest towar zgodnie z art. 138 ust. 1, wydany w innym państwie członkowskim lub swój numer identyfikacyjny VAT wydany w państwie członkowskim zakończenia wysyłki lub transportu towaru, w przypadku gdy towar przemieszczany jest zgodnie z art. 138 ust. 2 lit. c); c) dowód przeznaczenia importowanego towaru do transportu lub wysyłki z państwa członkowskiego importu do innego państwa członkowskiego. Państwa członkowskie mogą jednak postanowić, że dowód, o którym mowa w lit. c), należy przedstawić właściwym organom wyłącznie na żądanie”.
6

W pismach, które wpłynęły do Komisji Europejskiej w dniach 23 grudnia 2014 r. i 8 maja 2015 r., Węgry zwróciły się o upoważnienie do wprowadzenia szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 193 dyrektywy VAT w odniesieniu do podatnika zobowiązanego do zapłaty VAT w celu zwalczania pewnych stanowiących nadużycie praktyk w sektorze agencji pracy tymczasowej. W drodze decyzji wykonawczej Rada przychyliła się do tego wniosku.
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, a w szczególności jego art. 67 w związku z art. 11 ust. 2, należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym możność ubiegania się przez daną osobę o świadczenia rodzinne we właściwym państwie członkowskim nie jest uzależniona ani od wykonywania przez tę osobę pracy najemnej we wspomnianym państwie członkowskim, ani od wypłacania tej osobie przez to państwo świadczenia pieniężnego z powodu lub w konsekwencji wykonywania takiej pracy.
9

PI był komornikiem sądowym w Niderlandach, począwszy od 2002 r. do czasu odwołania go z tej funkcji w grudniu 2008 r. Na potrzeby prowadzonej kancelarii komorniczej PI posiadał rachunek bieżący prowadzony w Belgii przez Fortis. To na to konto miały wpływać kwoty uzyskiwane od osób, w stosunku do których PI prowadził postępowania w zakresie windykacji wierzytelności.
119

Wnoszący odwołanie utrzymują w drugiej kolejności, że w pkt 136–165 zaskarżonego wyroku Sąd nie uwzględnił popełnionych przez Radę błędów w ocenie stanu faktycznego, uznając, że ponowne umieszczenie innych niż IRISL wnoszących odwołanie w wykazach było uzasadnione na podstawie kryterium dotyczącego powiązań z IRISL. Sąd ograniczył się zatem, jeżeli chodzi o Khazar Shipping Lines, IRISL Europe i Valfajr 8th Shipping Line, do potwierdzenia, że ich ponowne umieszczenie w spornych wykazach było uzasadnione z uwagi na to, że należały one do IRISL, podczas gdy Rada nie zbadała poziomu ich przynależności do IRISL i tego, czy było prawdopodobne, by mogły one zostać poddane naciskom w celu obejścia nałożonych na IRISL ograniczeń, a w odniesieniu do Qeshm Marine Services & Engineering i Marine Information Technology Development do wskazania, że chodziło tu o spółki zależne IRISL. Ponadto Sąd błędnie stwierdził, że HDSL i Safiran Payam Darya Shipping Lines działały w imieniu IRISL, ponieważ przejęły, jako rzeczywiści właściciele, niektóre z jego statków. Jeżeli chodzi o Irano Misr Shipping, to Rada nie wskazała ani świadczonych przez nią usług, ani w jaki sposób usługi te mogły być istotne.
110

Natomiast co się tyczy sprawy T‑381/15, należy przypomnieć, że chociaż Komisja przegrała sprawę w ramach skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez IMG, to w przedmiocie żądania odszkodowawczego dołączonego do skargi o stwierdzenie nieważności nie może zostać wydane rozstrzygnięcie i musi ono zostać ponownie skierowane do Sądu.
14

Po drugie, Izba Odwoławcza stwierdziła, że wnoszący odwołanie nie przedstawił konkretnego i obiektywnego dowodu używania spornego znaku towarowego w odniesieniu do „dodatków do żywności nieprzeznaczonych do celów medycznych”, należących do klasy 30 porozumienia nicejskiego. Z jednej strony nie zostało bowiem wykazane, by określenie „cystus” było używane jako znak towarowy dla preparatów: Pilots Friend Immunizer®, Immun44® Saft i Immun44® Kapseln. Z drugiej strony nie zostało też wykazane, by pastylki do ssania, pastylki na gardło, wywar, płyn do płukania gardła i tabletki przeciwzapalne (zwane dalej „pozostałymi towarami Cystus”) mieściły się w kategorii towarów opisywanych jako „dodatki do żywności nieprzeznaczone do celów medycznych”, które należą do wspomnianej klasy 30. Izba Odwoławcza uznała zatem w istocie, że przykłady używania określenia „cystus” odnoszące się do tych towarów nie pozwalały na dowiedzenie rzeczywistego używania spornego znaku towarowego w odniesieniu do towarów, dla których znak ten został zarejestrowany.
5

Rozporządzenie nr 1290/2005 zostało uchylone i zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549; sprostowanie Dz.U. 2016, L 130, s. 13). Artykuł 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1290/2005 został zastąpiony i zasadniczo powtórzony w art. 58 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 1306/2013, który do wymogów tego pierwszego przepisu dodaje mianowicie, że państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do wszczynania postępowań sądowych niezbędnych w celu odzyskiwania, w razie konieczności, nienależnych płatności. Przepisy art. 32 ust. 5 akapit czwarty oraz art. 32 ust. 8 lit. a) rozporządzenia nr 1290/2005 zostały zasadniczo powtórzone w art. 54 ust. 2 akapit drugi i w art. 54 ust. 5 lit. c) rozporządzenia nr 1306/2013.
18

Organ podatkowy stwierdził, że VAT obciążający nabycie towarów i usług wykorzystanych wyłącznie w odniesieniu do transakcji wewnętrznych przeprowadzanych z zakładem głównym znajdującym się w Zjednoczonym Królestwie nie może uprawniać do odliczenia ze względu na to, iż owe transakcje znajdowały się poza zakresem stosowania VAT, ale przyznał jednak, tytułem środka łagodzącego, odliczenie części rozpatrywanego podatku przez zastosowanie proporcji podlegającej odliczeniu właściwej dla tego zakładu głównego, z zastrzeżeniem wyłączenia prawa do odliczenia obowiązującego we Francji. Co się tyczy wydatków mieszanych, związanych z transakcjami przeprowadzanymi jednocześnie z zakładem głównym znajdującym się w Zjednoczonym Królestwie i z klientami oddziału paryskiego, organ podatkowy uznał, że podlegają one tylko częściowemu odliczeniu i zastosował proporcję podlegającą odliczeniu właściwą dla tego zakładu głównego, skorygowaną współczynnikiem obrotów oddziału paryskiego dających prawo do odliczenia, z zastrzeżeniem wyłączenia prawa do odliczenia obowiązującego we Francji.
23

W tym względzie, chociaż wnoszący odwołanie nie kwestionuje faktu, że akty z dnia 12 października 2015 r. poszerzyły liczbę osób, które mogą zostać objęte środkami ograniczającymi, uważa on, iż oczywiste jest, że oprócz niewielkich różnic w sformułowaniu, przyjęte wobec niego w 2016 r. środki są zasadniczo takie same jak środki przyjęte wobec niego w 2015 r. Tymczasem Sąd sam uznał, że powody te nie były uzasadnione, ponieważ żaden z dostarczonych przez Radę dokumentów – czy to nieprecyzyjnych artykułów prasowych, czy to fragmentów stron internetowych – nie miał wystarczającej wartości dowodowej. W związku z tym G. Haswani uważa, że nie można było od niego wymagać, pod rygorem niedopuszczalności wniosku o dostosowanie, przedstawienia dostosowanych zarzutów, gdyż byłoby to „zbyteczne”.
3)

Artykuł 24 ust. 6 dyrektywy 2007/46 należy interpretować w ten sposób, że przewidziany w nim reżim nie ma zastosowania do pojazdu używanego, który został już zarejestrowany w państwie członkowskim, jeżeli został on na podstawie art. 4 dyrektywy 1999/37 przedstawiony właściwemu w tej dziedzinie organowi innego państwa członkowskiego w celu jego ponownej rejestracji. Jednakże, jeżeli istnieją przesłanki, by sądzić, że pojazd ten stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, organ ten może na mocy art. 5 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/40/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep zażądać skierowania pojazdu na badania techniczne przed jego rejestracją.
Artykuł 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1231/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. rozszerzającego rozporządzenie (WE) nr 883/2004 i rozporządzenie (WE) nr 987/2009 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi rozporządzeniami jedynie ze względu na swoje obywatelstwo, należy interpretować w ten sposób, że obywatele państw trzecich, tacy jak ci, których dotyczy sprawa w postępowaniu głównym, przebywający i wykonujący tymczasowo pracę w różnych państwach członkowskich na rzecz pracodawcy mającego siedzibę w danym państwie członkowskim, mogą powoływać się na przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącym wykonywania rozporządzenia nr 883/2004 zasady koordynacji w celu określenia ustawodawstwa w zakresie zabezpieczenia społecznego, któremu podlegają, ze względu na to, że przebywają oni i pracują legalnie na terytorium państw członkowskich.
34

W tych okolicznościach Corte suprema di cassazione (sąd kasacyjny) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy w celu zakwalifikowania tej pomocy państwa (jako »istniejącej«, a zatem nie »nowej«) znajduje zastosowanie – i na jakich warunkach – art. 1 lit. b) ppkt (v) rozporządzenia nr 659/1999, który stanowi: »pomoc, jaka [która] została uznana za pomoc istniejącą, ponieważ można stwierdzić, że w czasie gdy została wprowadzona w życie, nie stanowiła pomocy, a w okresie późniejszym stała się pomocą ze względu na rozwój wspólnego rynku bez wprowadzenia zmian przez państwo członkowskie. W przypadku gdy niektóre środki stają się pomocą po liberalizacji danego działania przez prawo wspólnotowe, środków takich nie uznaje się za pomoc istniejącą po terminie przyjętym dla liberalizacji«, czy też znajduje zastosowanie – i na jakich warunkach – zasada (o zakresie formalnie odmiennym niż zakres wyżej wymienionego przepisu prawa) wyrażona przez Sąd w wyroku z dnia 15 czerwca 2000 r., Alzetta i in./Komisja (T‑298/97, T‑312/97, T‑313/97, T‑315/97, od T‑600/97 do T‑607/97, T‑1/98, od T‑3/98 do T‑6/98 i T‑23/98, EU:T:2000:151, pkt 143), potwierdzona, co do ustaleń, które dotyczą niniejszej sprawy, wyrokiem Trybunału z dnia 29 kwietnia 2004 r., Włochy/Komisja, (C‑298/00 P, EU:C:2004:240, pkt 66–69), zgodnie z którym »[…] system pomocy ustanowiony na rynku początkowo zamkniętym dla konkurencji powinien w chwili liberalizacji tego rynku zostać uznany za system istniejący, ponieważ w chwili jego ustanowienia nie był on objęty zakresem stosowania art. 92 ust. 1 traktatu EWG [późniejszego art. 87 ust. 1 WE, a następnie art. 107 ust. 1TFUE], który – ze względu na postawione w nim wymogi dotyczące wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi oraz następstwa dla konkurencji – ma zastosowanie jedynie do sektorów otwartych na konkurencję«? 2) Czy dla celów zakwalifikowania wyżej wymienionej pomocy znajduje zastosowanie – i na jakich warunkach – art. 1 lit. b) ppkt (iv) rozporządzenia nr 659/1999, który stanowi, że pomoc »istniejąca« to »pomoc uznana za pomoc istniejącą na podstawie art. 15«, czyli przepisu, który ustanawia z kolei dziesięcioletni okres przedawnienia na odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy, czy też znajdują zastosowanie – i na jakich warunkach (analogicznych do zasady wyrażonej we wspomnianym przepisie prawa lub nie) – zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa wielokrotnie potwierdzane przez [Trybunał]?”.
83

W tym względzie należy zauważyć, po pierwsze, że wspólny europejski system azylowy został zaprojektowany w kontekście pozwalającym zakładać, że wszystkie uczestniczące w nim państwa, bez względu na to, czy chodzi o państwa członkowskie, czy o państwa trzecie, przestrzegają praw podstawowych, w tym praw znajdujących oparcie w konwencji genewskiej i protokole z 1967 r., czyli zasady non-refoulement, a także w EKPC, i co za tym idzie, państwa te mogą w odniesieniu do przestrzegania tych praw podstawowych darzyć się wzajemnym zaufaniem (zob. podobnie wyrok z dnia 21 grudnia 2011 r., N.S. i in., C‑411/10 i C‑493/10, EU:C:2011:865, pkt 78), ponieważ wszystkie te państwa są ponadto, jak wskazano w pkt 3–5 niniejszego wyroku, stronami zarówno konwencji genewskiej oraz protokołu z 1967 r., jak i EKPC.
18

W tych okolicznościach Hoge Raad der Nederlanden (sąd najwyższy Niderlandów) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które prowadzi do tego, że pracownik, który na podstawie rozporządzenia [Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997, L 28, s. 1)], względnie rozporządzenia nr 883/2004, przez okres odpowiadający części roku kalendarzowego jest ubezpieczony w ramach powszechnego systemu zabezpieczenia społecznego w tymże państwie członkowskim, jest przy pobieraniu składki na poczet rzeczonego zabezpieczenia uprawniony jedynie do części standardowej obniżki kwot podlegających pobraniu na poczet zabezpieczenia społecznego, która to część jest określana pro rata temporis proporcjonalnie do okresu, w którym pracownik ów był ubezpieczony, jeżeli przez pozostałą część roku kalendarzowego pracownik ów nie jest objęty powszechnym ubezpieczeniem społecznym w odnośnym państwie i w okresie tym zamieszkuje w innym państwie członkowskim, a w odnośnym roku kalendarzowym cały (względnie niemal cały) dochód uzyskał w pierwszym z wymienionych państw członkowskich?”.
„(4)

Podstawowym celem niniejszego rozporządzenia jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy [VAT], w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 [TUE] niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
Artykuł 45 TFUE i art. 7 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, takiemu jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które w celu ustalenia, czy pracownik, który przepracował w sumie 25 lat, ma prawo do zwiększenia wymiaru corocznego płatnego urlopu z pięciu do sześciu tygodni, przewiduje, że staż pracy nabyty w ramach jednego lub kilku stosunków pracy poprzedzających stosunek pracy łączący go z aktualnym pracodawcą podlega zaliczeniu jedynie w maksymalnym wymiarze pięciu lat, nawet jeśli w rzeczywistości staż ten wynosi więcej niż pięć lat.
22

Raad van State (rada stanu) uważa, że gdy chodzi o sytuację osób pełnoletnich, istnieją argumenty przemawiające za tym, aby przyjąć, że art. 15 ust. 1 lit. c) ustawy o obywatelstwie jest zgodny z zasadą proporcjonalności oraz z art. 20 i 21 TFUE. Sąd ten zaznacza w tym względzie, że przepis ten przewiduje znaczny okres dziesięciu lat zamieszkania za granicą, po upływie którego następuje utrata obywatelstwa niderlandzkiego, co pozwalałoby na założenie, że zainteresowani nie mają już związku lub mają jedynie bardzo słaby związek z Królestwem Niderlandów, a tym samym z Unią Europejską. Ponadto obywatelstwo niderlandzkie można zachować we względnie łatwy sposób, z uwagi na to, że bieg dziesięcioletniego terminu zostaje przerwany, jeżeli zainteresowany w tym okresie przez co najmniej rok nieprzerwanie mieszka w Niderlandach lub w Unii lub jeżeli zostanie mu wydane oświadczenie o posiadaniu obywatelstwa niderlandzkiego, dowód osobisty lub niderlandzki dokument podróży w rozumieniu ustawy o paszportach. Ponadto sąd odsyłający zaznacza, że każda osoba, która spełnia warunki wymagane do skorzystania z tak zwanej „opcji” w rozumieniu art. 6 ustawy o obywatelstwie, ma prawo do nabycia w drodze potwierdzenia wcześniej posiadanego obywatelstwa niderlandzkiego.
56

Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 15 lit. a) i pkt 16 lit. a) kodeksu celnego jednym z przeznaczeń celnych towaru jest objęcie towaru procedurą celną, a jedną z procedur celnych, którą towar może być objęty, jest dopuszczenie do obrotu. Ponadto definicja towaru Unii zawarta w art. 4 pkt 7 kodeksu celnego przyznaje ten status w szczególności towarom przywiezionym z krajów, które nie należą do obszaru celnego Unii, i które to towary zostały dopuszczone do obrotu.
102

Zważywszy bowiem, że Komisja, przyjmując rozporządzenie nr 800/2008, w istocie wykonała ex ante uprawnienia przyznane jej przez art. 107 ust. 3 TFUE w odniesieniu do wszystkich rodzajów pomocy spełniających kryteria przewidziane w tym rozporządzeniu, i tylko w odniesieniu do nich, jak zostało to wskazane w pkt 65 niniejszego wyroku, instytucja ta nie przyznała organom krajowym żadnych uprawnień decyzyjnych w odniesieniu do zakresu zwolnienia z obowiązku zgłoszenia, w związku z czym owe organy są w tej samej sytuacji co potencjalni beneficjenci pomocy i muszą – jak zostało podkreślone w pkt 93 niniejszego wyroku – upewnić się, że ich decyzje są zgodne z rzeczonym rozporządzeniem, gdyż w przeciwnym razie w grę wchodzą konsekwencje przypomniane w pkt 100 tego wyroku.