ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
b)

z zawartych w pracach przygotowawczych nad tym przepisem uwag wynika, że celem wprowadzenia tych przepisów karnych jest uściślenie czy też wprowadzenie zakazu oferowania w Internecie przez podmioty zagraniczne gier, które są kierowane bezpośrednio na duński rynek, częściowo poprzez wprowadzenie zakazu reklamowania m.in. gier, które są oferowane w Internecie przez podmioty zagraniczne, przy czym z tych samych uwag wynika, że nie ma wątpliwości co do tego, iż, zgodnie z zasadami obowiązującymi przed wprowadzeniem tej nowelizacji, czynności związane z grami są niezgodne z prawem, jeśli dokonujący ich zagraniczny podmiot używa takich kanałów dystrybucyjnych, w ramach których sprzedaż jest dokonywana fizycznie na obszarze Danii; istnieje za to wątpliwość co do tego, czy objęta tym przepisem jest również zagraniczna gra, która jest kierowana do duńskich graczy i fizycznie znajduje się poza Danią; dlatego należy wyjaśnić, czy objęte tym przepisem są gry należące do tej kategorii. Z zawartych w pracach przygotowawczych nad tym przepisem uwag wynika też sugestia, aby wprowadzić zakaz reklamowania gier losowych, loterii i zakładów, które nie są objęte określonym w tej ustawie zezwoleniem, a nowelizacja jest zgodna z obowiązującym zakazem ustanowionym w § 12 ust. 3 hestevæddeløbslovens [duńskiej ustawy o zakładach na wyścigi konne], lecz stanowi wyjaśnienie § 10, ust. 4 tips- og lottolovs [obecnie uchylonej duńskiej ustawy o zakładach i loteriach]. Z uwag tych wynika też, że celem ustanowienia tego zakazu jest zapewnienie ochrony tym podmiotom, które uzyskały zezwolenie od duńskich władz, przed konkurencją ze strony przedsiębiorstw, które nie mają takiego zezwolenia i nie mogą z tego względu legalnie oferować gier w Danii czy też pośredniczyć w ich oferowaniu?
1)

Czy w świetle art. 11 część C ust. 1 i 20 ust. 1 lit. b) zdanie drugie dyrektywy 77/388/EWG (1), odnoszących się odpowiednio do zmiany polegającej na obniżeniu podstawy opodatkowania i do korekty podatku VAT obciążającego transakcje podlegające opodatkowaniu w przypadku braku zapłaty w całości lub w części za świadczenie wzajemne określone pomiędzy stronami, nałożenie ograniczeń, które uniemożliwiają lub czynią nadmiernie uciążliwym dla podatnika – również ze względu na czas, w związku z niemożliwą do przewidzenia długością postępowania upadłościowego – odzyskanie podatku związanego ze świadczeniem wzajemnym, które nie zostało zapłacone w całości lub w części, pozostaje w zgodzie z zasadami proporcjonalności i skuteczności, zagwarantowanymi przez TFUE i z zasadą neutralności, która reguluje stosowanie podatku VAT?
2)

Czy art. 2 ust. 1 i art. 6 ust. 1 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. sprzeciwiają się przepisowi państwa członkowskiego, który w ramach postępowania karnego nakłada na oskarżonego, który nie ma miejsca zamieszkania w tym państwie członkowskim obowiązek ustanowienia pełnomocnika do doręczeń dla celów wydanego względem niego wyroku nakazowego, a bieg terminu do wniesienia sprzeciwu rozpoczyna się już z chwilą doręczenia pełnomocnikowi do doręczeń, jeżeli oskarżony w przypadku tak obliczonego uchybienia terminu może wnosić o przywrócenie terminu, a za uzasadnienie wystarczy to, że wyrok nakazowy został mu przekazany, i po przekazaniu wniósł on w terminie sprzeciw, czyli jeżeli może on później skorzystać z nieskróconego terminu do wniesienia sprzeciwu dzięki przywróceniu terminu, nawet jeżeli ustawa przewiduje zasadę wykonalności wyroku nakazowego z upływem terminu.
1)

Czy art. 2, art. 3 ust. 1 lit. c) i art. 6 ust. 1 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego, zgodnie z którymi w ramach postępowania karnego przeciwko oskarżonemu, który nie ma stałego miejsca zamieszkania lub pobytu w tym państwie członkowskim, wydany wobec niego wyrok nakazowy może być doręczony pełnomocnikowi do doręczeń ustanowionemu przez oskarżonego z tym skutkiem, że wyrok nakazowy z upływem (dwutygodniowego) terminu do wniesienia sprzeciwu biegnącego od doręczenia pełnomocnikowi do doręczeń uprawomocni się nawet wtedy, gdy zgodnie z przepisami państwa członkowskiego temu oskarżonemu, który w ciągu dwóch tygodni od chwili faktycznego powzięcia wiedzy o wyroku nakazowym wniósł pisemnie sprzeciw od wyroku nakazowego do właściwego sądu, z urzędu należy zapewnić przywrócenie terminu z tym skutkiem, że od momentu wydania rozstrzygnięcia o przywrócenia terminu należy postępować dalej tak jak w przypadku sprzeciwu wniesionego w terminie?
1)

Czy art. 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeczne z nimi jest istnienie regionalnego podatku, który ma obciążać szkody środowiskowe powodowane wykorzystywaniem urządzeń i elementów przeznaczonych do działalności przedsiębiorstw handlowych oraz generowanym przez nie ruchem w przypadku, gdy dysponują one znaczną powierzchnią sprzedaży i parkingu dla swych klientów, a ich powierzchnia sprzedaży detalicznej przekracza 500 m2, przy czym podatek ten jest wymagalny niezależnie od tego, czy te przedsiębiorstwa handlowe znajdują się rzeczywiście na skonsolidowanym obszarze miejskim i jest nakładany w praktyce przede wszystkim na przedsiębiorstwa z innych państw członkowskich, a ponadto i) nie ma zastosowania w przypadku podmiotu prowadzącego indywidualne i zbiorcze przedsiębiorstwa handlowe, z których każde ma nieprzekraczającą 500 m2 powierzchnię sprzedaży detalicznej, i to niezależnie od tego, ile wynosi ta łączna powierzchnia sprzedaży detalicznej wszystkich prowadzonych przez dany podmiot przedsiębiorstw; podatek ten nie ma też zastosowania w przypadku, gdy niektóre z tych podmiotów przekraczają próg 500 m2, lecz podstawa ich opodatkowania nie przekracza 2 000 m2, podatek ten zaś obciąża w rzeczywistości podmioty prowadzące jeden tylko sklep o powierzchni sprzedaży detalicznej przekraczającej te progi, a ponadto ii) z tego podatku zwolnione są przedsiębiorstwa handlowe zajmujące się wyłącznie sprzedażą maszyn, pojazdów, narzędzi i zaopatrzenia dla przemysłu; materiałów budowlanych, artykułów sanitarnych, drzwi i okien oraz wyłączną sprzedażą dla przedsiębiorców, a także sprzedażą mebli w wyspecjalizowanych, indywidualnych przedsiębiorstwach tradycyjnych, sprzedażą pojazdów samochodowych w salonach koncesjonowanych sprzedawców i warsztatach, roślin dla ogrodnictwa i hodowli w sklepach szkółkarskich oraz paliw i olejów napędowych dla pojazdów, i to niezależnie od ich powierzchni sprzedaży detalicznej?
1.

Czy art. 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeczne z nimi jest istnienie regionalnego podatku obciążającego wykorzystywanie dużych indywidualnych powierzchni handlowych, których powierzchnia sprzedaży przekracza 2 499 m2 ze względu na wpływ, jaki wykorzystywanie to może wywierać na ład przestrzenny, środowisko naturalne i handel miejski w tym regionie, lecz, zgodnie z przepisami, mającego zastosowanie niezależnie od tego, czy te przedsiębiorstwa handlowe znajdują się rzeczywiście na skonsolidowanym obszarze miejskim i nakładanego w praktyce przede wszystkim na przedsiębiorstwa z innych państw członkowskich, jeśli i) podatek ten nie ma zastosowania w przypadku podmiotów prowadzących przedsiębiorstwa handlowe na powierzchni nieprzekraczającej 2 500 m2, niezależnie od łącznej powierzchni wszystkich prowadzonych przez dane podmioty przedsiębiorstw; ii) z tego podatku zwolnione są duże zbiorcze przedsiębiorstwa handlowe; iii) zwolnione z niego są też indywidualne przedsiębiorstwa handlowe zajmujące się sprzedażą artykułów ogrodniczych, pojazdów, materiałów budowlanych i maszyn przemysłowych i iv) w przypadku podatników zajmujących się przede wszystkim sprzedażą mebli, artykułów sanitarnych, drzwi i okien, a także artykułów do majsterkowania podstawa obliczania wymiaru podatku zostaje obniżona do 40 %?
2)

Czy art. 96 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować jako mogący mieć zastosowanie do warunków świadczenia usług innych niż warunki taryfowe i przesłanki otrzymania zezwolenia na prowadzenie danej działalności gospodarczej w zakresie transportu takich jak te w niniejszej sprawie: nałożony na przedsiębiorstwa taksówkowe zakaz udostępniania indywidualnych miejsc zamiast raczej całości pojazdu oraz nałożony na te przedsiębiorstwa zakaz samodzielnego określania miejsca docelowego kursu oferowanego klientowi, które to zakazy mają na celu uniemożliwienie tym przedsiębiorstwom grupowania klientów udających się do tego samego miejsca docelowego?
—

Skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej celem orzeczenia co do istoty sprawy T-296/15.
4)

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: czy prawo Unii Europejskiej, w szczególności art. 2 dyrektywy 2006/126/WE lub art. 18, 21, 45, 49 i 56 TFUE, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, w którym osobie ubiegającej się o prawo jazdy ostateczne prawo jazdy zostaje wręczone zwykle bezpośrednio po zdaniu praktycznego egzaminu z jazdy, które to uregulowanie przewiduje mandat za kierowanie pojazdem z tytułu wykroczenia z tego względu, że kierowca, który uzyskał pozwolenie na kierowanie pojazdami w innym państwie członkowskim zgodnie z wymogami dyrektywy 2006/126/WE, w trakcie jazdy nie posiada przy sobie ostatecznego prawa jazdy w celu udowodnienia przysługującego mu uprawnienia do kierowania pojazdami z tego powodu, że nie zostało mu ono jeszcze wydane z uwagi na specyfikę procedury wydawania ostatecznego prawa jazdy w tym państwie członkowskim, na którą kierowca nie ma wpływu, lecz zamiast tego posiada przy sobie w trakcie jazdy urzędowe zaświadczenie spełnienia warunków koniecznych do uzyskania prawa jazdy?
2)

Czy art. 2 ust. 1 i art. 6 ust. 1 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. sprzeciwiają się przepisowi państwa członkowskiego, zgodnie z którym w ramach postępowania karnego oskarżony, który nie ma miejsca zamieszkania w tym państwie członkowskim, ma obowiązek ustanowienia pełnomocnika do doręczeń dla celów wydanego wobec niego wyroku nakazowego, a bieg terminu do wniesienia sprzeciwu rozpoczyna się już z chwilą doręczenia pełnomocnikowi do doręczeń, jeżeli oskarżony w przypadku tak obliczonego uchybienia terminu może wnosić o przywrócenie terminu, a za uzasadnienie wystarczy to, że wyrok nakazowy został mu przekazany, i po przekazaniu wniósł on w terminie sprzeciw, czyli jeżeli może on później skorzystać z nieskróconego terminu do wniesienia sprzeciwu dzięki przywróceniu terminu, nawet jeżeli ustawa przewiduje zasadę wykonalności wyroku nakazowego z upływem terminu?
(ii)

Jeżeli odpowiedź na pytanie (i) jest twierdząca, to czy rozdział IV rozporządzenia w sprawie zobowiązań alimentacyjnych należy interpretować w ten sposób, że oznacza on, iż każde państwo członkowskie jest zobowiązane do ustanowienia procedury lub mechanizmu umożliwiającego uznanie tego prawa?
1)

Przede wszystkim, czy art. 1 ust. 7 lit. c) rozporządzenia nr 800/2008 (1) dotyczy jedynie tych postępowań, które mogą zostać wszczęte z urzędu przez organy administracyjne i sądowe państw członkowskich (we Włoszech, na przykład, postępowania upadłościowe) czy także tych, które mogą zostać wszczęte tylko na wniosek zainteresowanego przedsiębiorcy (jak ma to miejsce w prawie krajowym odnośnie do układu z wierzycielami)? Pytanie wynika z tego, że przepis odwołuje się do „podlegania” zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności
4)

Czy art. 109 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 należy interpretować w ten sposób, że „sąd [państwa członkowskiego] inny niż sąd, przed którym najpierw wytoczono powództwo” o naruszenie unijnego znaku towarowego poprzez utrzymywanie stron dostępnych w Internecie w identyczny sposób na całym świecie i tym samym również w całej Unii pod domenami „facebook.com” lub „youtube.com” lub „twitter.com” w każdym przypadku – w odniesieniu do danej domeny „facebook.com” lub „youtube.com” lub „twitter.com” – pod tą samą nazwą użytkownika, przed którym zgodnie z art. 97 ust. 2 i art. 98 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia dochodzone są roszczenia dotyczące czynności naruszenia lub groźby naruszenia na terytorium któregokolwiek z państw członkowskich, powinien uznać swoją niewłaściwość zgodnie ze wspomnianym art. 109 ust. 1 lit. a) w zakresie podwójnej identyczności jedynie w odniesieniu do terytorium tego innego państwa członkowskiego, gdzie znajduje się sąd, przed którym „najpierw” wytoczono powództwo o naruszenie krajowego znaku towarowego identycznego z unijnym znakiem towarowym będącym przedmiotem postępowania przed „sąd[em] inny[m] niż sąd, przed którym najpierw wytoczono powództwo” i ważnego dla identycznych towarów, poprzez utrzymywanie i użytkowanie stron dostępnych w Internecie w identyczny sposób w na całym świecie i tym samym również w całej Unii pod domenami „facebook.com” lub „youtube.com” lub „twitter.com” w każdym przypadku – w odniesieniu do danej domeny „facebook.com” lub „youtube.com” lub „twitter.com” – pod tą samą nazwą użytkownika, czy też w tym przypadku „sąd inny niż sąd, przed którym najpierw wytoczono powództwo” powinien uznać swoją niewłaściwość w zakresie podwójnej identyczności w odniesieniu do wszystkich dochodzonych przed nim zgodnie z art. 97 ust. 2 i art. 98 ust. 1 lit. a) wspomnianego rozporządzenia roszczeń dotyczących czynności naruszenia lub groźby naruszenia na terytorium któregokolwiek z państw członkowskich i tym samym na terytorium całej Unii?
—

uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy co do istoty na podstawie wskazówek Trybunału;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 270/33

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 30 maja 2016 r. – American Express Co./The Lords Commissioners of Her Majesty’s Treasury

(Sprawa C-304/16)

(2016/C 270/37)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: American Express Co.

Strona pozwana: The Lords Commissioners of Her Majesty’s Treasury, Diners Club International Limited, MasterCard Europe S.A.

Pytania prejudycjalne

1) Czy wymóg, o którym mowa w art. 1 ust. 5 i art. 2 pkt 18 rozporządzenia (UE) 2015/751 (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie opłat interchange”), iż trójstronny system kart płatniczych, który wydaje instrumenty płatnicze oparte na karcie wraz z partnerem w ramach co-brandingu lub za pośrednictwem agenta, uznaje się za czterostronny system kart płatniczych – ma zastosowanie jedynie w zakresie, w jakim partner w ramach co-brandingu lub agent działają w charakterze „wydawcy” w rozumieniu art. 2 pkt 2 i motywu 29 rozporządzenia w sprawie opłat interchange (czyli jeżeli partnera lub agenta łączy stosunek umowny z płatnikiem, na podstawie którego dostarcza on płatnikowi instrumentu płatniczego służącego do inicjowania i przetwarzania transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę)?

2) W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie 1, czy art. 1 ust. 5 i art. 2 pkt 18 rozporządzenia w sprawie opłat interchange są nieważne, w zakresie, w jakim stanowią one, iż porozumienia takie uznaje się za czterostronny system kart płatniczych, z uwagi na: (a) brak uzasadnienia zgodnie z art. 296 TFUE; (b) oczywisty błąd w ocenie; lub (c) uchybienie zasadzie proporcjonalności?

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/751 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie opłat interchange w odniesieniu do transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę (Dz.U. 2015, L 123, s. 1).
4)

W przypadku udzielenia przez Trybunał odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, a na pytanie trzecie – odpowiedzi, zgodnie z którą sądy krajowe są uprawnione do określania treści pojęcia „właściciela”, czy pojęcie to należy interpretować w ten sposób, że spółka będąca rezydentem państwa członkowskiego, która w okolicznościach takich, jak te rozpatrywane, otrzymuje dywidendę od spółki zależnej z innego państwa członkowskiego, jest „właścicielem” tej dywidendy w rozumieniu nadanym temu pojęciu w prawie UE? a) Czy pojęcie „właściciela” należy interpretować zgodnie z odpowiadającym mu pojęciem użytym w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2003/49/WE (o odsetkach i należnościach licencyjnych) w związku z art. 1 ust. 4 tej samej dyrektywy? b) Czy pojęcie to należy zatem interpretować jedynie z uwzględnieniem komentarzy do tego art. 10 modelowej konwencji podatkowej z 1977 r. (pkt 12), czy też przy dokonywaniu tej wykładni tej można zastosować późniejsze komentarze, m.in. te dokonane w dodatkach z 2003 r. w przedmiocie „spółek pośredniczących”, czy też te dokonane w dodatkach z 2014 r. w przedmiocie „obowiązków umownych i wynikających z przepisów prawnych”? c) Jakie znaczenie dla rozpatrzenia kwestii, czy spółkę otrzymującą dywidendę można uznać za jej właściciela ma to, że spółka ta miała umowne i wynikające z przepisów prawnych obowiązki do dalszego przekazania tej dywidendy innemu podmiotowi? d) Jakie znaczenie dla rozpatrzenia kwestii, czy spółkę otrzymującą dywidendę można uznać za jej „właściciela”, ma to, że sąd odsyłający po dokonaniu oceny okoliczności faktycznych postępowania głównego stwierdzi, iż spółka otrzymująca dywidendę – pomimo tego, że nie jest ani umownie, ani na podstawie przepisów prawa zobowiązana do dalszego przekazania jej innemu podmiotowi – nie ma „pełnego” prawa do „korzystania i pobierania korzyści” z dywidendy, o którym mowa w sporządzonych w 2014 r. komentarzach do modelowej konwencji podatkowej z 1977?
4.

Jeśli Trybunał udzieli odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2 i odpowie na pytanie 3 w ten sposób, że określenie zakresu, jaki obejmuje pojęcie „właściciela”, nie należy do sądów krajowych, czy wówczas pojęcie to należy interpretować w ten sposób, że spółka będąca rezydentem w danym państwie członkowskim, która – w sytuacji takiej jak ta rozpatrywana w niniejszej sprawie – otrzymuje dywidendy od spółki zależnej w innym państwie członkowskim, jest „właścicielem” tych dywidend w rozumieniu tego pojęcia w kontekście prawa Unii? a) Czy pojęcie „właściciela” należy interpretować zgodnie z odpowiadającym pojęciem z art. 1 ust. 1 dyrektywy 2003/49/WE (dyrektywy o odsetkach i należnościach licencyjnych) w związku z jej art. 1 ust. 4? b) Czy pojęcie to należy interpretować jedynie w świetle komentarza do art. 10 modelowej konwencji podatkowej OECD z 1977 r. (pkt 12), czy też przy dokonywaniu wykładni tej można zastosować późniejsze komentarze, m.in. te dokonane w dodatkach z 2003 r. w przedmiocie „spółek pośredniczących”, czy też te dokonane w dodatkach z 2014 r. w przedmiocie „obowiązków umownych i wynikających z przepisów prawnych”? c) Jakie znaczenie dla rozpatrzenia kwestii, czy spółkę otrzymującą dywidendy można uznać za ich „właściciela”, ma to, czy spółka otrzymująca dywidendy jest umownie lub na podstawie przepisów prawa zobowiązana do dalszego przekazania dywidend innemu podmiotowi? d) Jakie znaczenie dla rozpatrzenia kwestii, czy spółkę otrzymującą dywidendy można uznać za ich „właściciela”, ma to, że sąd odsyłający po dokonaniu oceny okoliczności faktycznych stwierdzi, iż spółka otrzymująca dywidendy – pomimo tego, że nie jest ani umownie, ani na podstawie przepisów prawa zobowiązana do dalszego przekazania otrzymanych dywidend innemu podmiotowi – nie ma „pełnego” prawa do „korzystania i pobierania korzyści” z dywidend, o którym mowa w sporządzonych w 2014 r. komentarzach do modelowej konwencji podatkowej z 1977 r.?
3)

Czy można uznać, że sąd krajowy ma do czynienia z obiektywną przeszkodą uniemożliwiającą mu zastosowanie się do art. 47 akapit pierwszy i drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w związku z art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 3, 6, 7 i 8 dyrektywy 89/665/EWG (2) Rady z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, jeżeli musi wydać orzeczenie w przedmiocie skargi wniesionej przez oferenta odrzuconego w drodze decyzji organu administracyjnego w dziedzinie zamówień publicznych, podczas gdy realizacja poszczególnych zamówień zostało prawie zakończona przez oferenta, którego oferta została wybrana?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 296/18

Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 4 lutego 2016 r. w sprawie T-247/14, Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 29 marca 2016 r. przez Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG

(Sprawa C-182/16 P)

(2016/C 296/23)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG (przedstawiciel: S. Labesius, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej; Salumificio Fratelli Beretta SpA

Żądania wnoszącego odwołanie

— częściowe uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej w zakresie, w jakim Sąd częściowo oddalił skargę wnoszącego odwołanie albo, tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd; oraz

— obciążenie drugiej strony postępowania oraz interwenienta kosztami postępowania przez Sądem, zaś drugiej strony postępowania kosztami postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości.

Zarzuty i główne argumenty

Odwołanie opiera się na naruszeniu przez Sąd prawa Unii w zakresie, w jakim Sąd naruszył w wyroku z dnia 4 lutego 2016 r. art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 (1) w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz art. 296 ust. 2 TFEU.

Ogólnie rzecz ujmując, Sąd popełnił błąd przy przeprowadzaniu oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, opierając się na zdolności odróżniającej wcześniejszego znaku towarowego „MINI WINI” oraz podobieństwie oznaczeń i towarów do objętego zgłoszeniem znaku towarowego „Stick MiniMINI …”, również jeśli chodzi o niezależną zdolność odróżniającą elementu „MiniMINI” w ramach znaku objętego zgłoszeniem. Ponadto Sąd nie uwzględnił okoliczności, że na prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd wpływają również słabe z natury elementy znaku towarowego, jak również szczególne okoliczności związane z dystrybucją produktów, które wpływają na poziom uwagi właściwego kręgu odbiorców oraz jego skłonność do sprowadzania znaku towarowego do elementu, który mimo swojego słabo odróżniającego charakteru, dominuje wizualnie.

Dodatkowo Sąd naruszył prawo, ponieważ przyznanie, że dany element słowny ma charakter czysto opisowy, nie zmienia okoliczności, iż do celów oceny podobieństwa oznaczeń ów element można uznać za dominujący. Wyrok Sądu jest wynikiem przeinaczenia okoliczności faktycznych związanych z oceną dominujących elementów oznaczenia, jeśli chodzi o ich wielkość i umiejscowienie w ramach znaku towarowego objętego zgłoszeniem. Ponadto Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że oceny podobieństwa na płaszczyźnie wizualnej należy dokonywać w zależności od stopnia zdolności odróżniającej wizualnych elementów znaku towarowego objętego zgłoszeniem. Wreszcie zaskarżony wyrok nie został odpowiednio uzasadniony w zakresie, w jakim Sąd nie przedstawił uzasadnienia dotyczącego poziomu uwagi właściwego kręgu odbiorców rozpatrywanych towarów.

(1) Dz.U. 2009, L 78, s. 1