PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 138/63

Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2015 r. – Bundesverband Glasindustrie i in./Komisja

(Sprawa T-108/15)

(2015/C 138/82)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Bundesverband Glasindustrie (Düsseldorf, Niemcy), Gerresheimer Lohr GmbH (Lohr, Niemcy), Gerresheimer Tettau GmbH (Tettau, Niemcy), Noelle + von Campe Glashütte GmbH (Boffzen, Niemcy), Odenwald Faserplattenwerk GmbH (Amorbach, Niemcy), O-I Glasspack GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy), Pilkington Deutschland AG (Gelsenkirchen, Niemcy), Schott AG (Mainz, Niemcy), SGD Kipfenberg GmbH (Kipfenberg, Niemcy), Thüringer Behälterglas GmbH Schleusingen (Schleusingen, Niemcy), Neue Glaswerke Großbreitenbach GmbH & Co. KG (Großbreitenbach, Niemcy), HNG Global GmbH (Gardelegen, Niemcy) (Przedstawiciele: U. Soltész i C. von Köckritz, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności art. 1 i art. 3 ust. 1 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 25 listopada 2014 r., pomoc państwa nr SA.33995 (2013/C) (ex NN 2013/NN), C (2014) 8786 final dotyczącej wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszonych dopłat EEG dla odbiorców energochłonnych, w zakresie, w jakim stwierdza się w niej, że — wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych na podstawie niemieckiej ustawy o priorytecie dla energii odnawialnych (Erneuerbare-Energien-Gesetz z dnia 25 października 2008 r., w znowelizowanej wersji obowiązującej od dnia 1 stycznia 2012 r. – „EEG 2012”) włącznie z jej mechanizmem finansowania, oraz — wsparcie dotyczące zmniejszonych dopłat EEG dla odbiorców energochłonnych (szczególny mechanizm wyrównawczy – BesAR) na podstawie § § 4 i następnych EEG 2012 w latach 2013 i 2014 są niezgodne z prawem oraz naruszają art. 108 ust. 3 TFUE, ponieważ stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE;

— stwierdzenie nieważności art. 2, art. 3 ust. 2, art. 6, 7 i 8 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdza się w niej niezgodność BesAR z rynkiem wewnętrznym i nakazuje odzyskanie pomocy, oraz

— obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

1. Szczególny mechanizm wyrównawczy (BesAR) nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ nie następuje uprzywilejowanie. Komisja niesłusznie zakłada, że BesAR zapewnia odbiorcom energochłonnym korzyść istotną w świetle przepisów dotyczących pomocy państwa.

2. System dopłat EEG i BesAR nie stanowią pomocy państwa, ponieważ brakuje obciążenia środków państwowych. Regulacja dotyczy jedynie środków prywatnych. Zaskarżona decyzja nie jest zgodna z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, w szczególności w sprawie PreussenElektra.

3. Komisja niesłusznie przedstawiła w swoim uzasadnieniu, że BesAR wykazuje selektywny charakter. Jednakże nie występuje żadne odstępstwo od relewantnego systemu odniesienia. W każdym wypadku BesAR jest uzasadniony przez istotę i systematykę EEG 2012.

4. Komisja oceniła w sposób błędny pod względem prawnym możliwość zatwierdzenia BesAR wyłącznie na podstawie nowych wytycznych w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią 2014-2020.

5. Gdyby Komisja stwierdziła, że BesAR stanowi pomoc państwa, która nie może zostać zatwierdzona, odzyskanie pomocy byłoby w każdym razie niedopuszczalne, ponieważ jest mowa o „istniejącej pomocy”.

6. Odzyskanie jest ponadto wykluczone ze względu na stojącą na przeszkodzie ochronę uzasadnionych oczekiwań. W szczególności Komisja stwierdziła w jedenj z wcześniejszych decyzji, że system EEG nie zawiera pomocy państwa.