Keywords

Summary



Keywords

1. Unia Europejska – Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych – Status ofiar w postępowaniu karnym – Decyzja ramowa 2001/220 – Ofiara szczególnie podatna na wiktymizację – Pojęcie – Małe dziecko, które jest rzekomo ofiarą czynów o charakterze seksualnym – Włączenie

(decyzja ramowa Rady 2001/220, art. 2 ust. 2, art. 8 ust. 4)

2. Unia Europejska – Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych – Status ofiar w postępowaniu karnym – Decyzja ramowa 2001/220 – Ochrona ofiar szczególnie podatnych na wiktymizację – Zasady

(art. 34 UE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47; decyzja ramowa Rady 2001/220, art. 2, 3, 8)

Summary

1. O ile decyzja ramowa 2001/220 w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym, nie definiuje pojęcia podatności ofiary na wiktymizację w rozumieniu jej art. 2 ust. 2 oraz art. 8 ust. 4, o tyle nie ulega wątpliwości, że w przypadku gdy małe dziecko twierdzi, że wielokrotnie było ofiarą czynów o charakterze seksualnym ze strony swojego ojca, dziecko to oczywiście może zostać zaliczone do tej kategorii, w szczególności ze względu na jego wiek oraz na charakter, ciężar i konsekwencje przestępstw, których – jak twierdzi – padło ofiarą, celem skorzystania ze szczególnej ochrony przewidzianej w cytowanych przepisach decyzji ramowej.

(por. pkt 26)

2. Wykładni art. 2, 3 i art. 8 ust. 4 decyzji ramowej 2001/220 w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym, należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które po pierwsze nie przewidują po stronie prokuratora obowiązku wystąpienia do sądu orzekającego o umożliwienie przyjęcia zeznań od ofiary szczególnie podatnej na wiktymizację według zasad postępowania incydentalnego w fazie dowodowej procedury karnej, a po drugie, nie umożliwiają rzeczonej ofierze odwołania się do sądu w przedmiocie odmownej decyzji prokuratora dotyczącej jej wniosku o przyjęcie od niej zeznań według rzeczonych zasad.

W istocie żaden z owych przepisów decyzji ramowej wymienionych przez sąd krajowy nie przewiduje konkretnych sposobów realizacji określonych przez nie celów. W braku obszerniejszych wskazówek w tych przepisach i przy uwzględnieniu art. 34 UE, należy przyznać, że decyzja ramowa pozostawia władzom krajowym szeroki zakres uprawnień dyskrecjonalnych co do tych sposobów.

W tym względzie okoliczność, iż zgodnie z przepisami krajowymi do prokuratora należy decyzja o skierowaniu do sądu wniosku ofiary o skorzystanie w fazie postępowania dowodowego z postępowania incydentalnego, może być uważana za wpisującą się w logikę systemu, w którym prokurator stanowi organ sądowy zobowiązany do przeprowadzenia postępowania karnego. Jednakże w świetle konieczności przestrzegania praw podstawowych, władze krajowe w każdym wypadku powinny zapewnić, aby stosowanie takiego postępowania nie czyniło postępowania karnego, traktowanego jako całość, stronniczym,

Ponadto w celu zapewnienia, by ofiara mogła w rzeczywisty i odpowiedni sposób wziąć udział w postępowaniu karnym, jej prawo do bycia wysłuchaną powinno jej umożliwiać nie tylko obiektywne opisanie przebiegu zdarzeń, ale także przedstawienie własnego punktu widzenia. Jednakże ani przepisy decyzji ramowej, ani art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej nie gwarantują ofierze przestępstwa prawa do spowodowania wszczęcia postępowania karnego przeciwko osobie trzeciej w celu uzyskania jej skazania.

(por. pkt 27, 28, 33, 37, 38, 42–44; sentencja)