ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na to pytanie: a) Czy jeżeli państwa członkowskie w celu określenia maksymalnych ilości zobowiązane są przestrzegać art. 28 i 30 traktatu WE, muszą one uwzględnić również kryteria zdefiniowane w art. 5 dyrektywy, w tym wymóg oceny ryzyka w oparciu o powszechnie przyjęte dane naukowe w sektorze, w którym istnieją pewne wątpliwości? b) Czy państwo członkowskie może określić maksymalne ilości, jeżeli niemożliwe jest, tak jak w przypadku fluoru, dokładne ustalenie spożycia witamin i minerałów z innych źródeł żywieniowych, w szczególności wody bieżącej, dla każdej grupy konsumentów i dla danego terytorium? Czy może ono w takim przypadku określić zawartość na poziomie zero wobec stwierdzonego zagrożenia, bez zastosowania procedury ochronnej przewidzianej w art.12 dyrektywy z dnia 10 czerwca 2002 r.? c) Czy, przy określaniu maksymalnych ilości, jeżeli możliwe jest uwzględnienie różnych stopni wrażliwości różnych grup konsumenckich w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy, państwo to może również powołać się na fakt, że środek, jakim jest np. odpowiednie etykietowanie, dotyczący grupy konsumentów szczególnie narażonej na ryzyko może powstrzymać tę grupę od stosowania substancji odżywczej, która w niewielkiej dawce ma korzystne dla niej skutki? Czy uwzględnienie takiego różnego stopnia wrażliwości może spowodować, że w odniesieniu do ogółu konsumentów zostanie zastosowana maksymalna zawartość, odpowiednia dla szczególnie wrażliwych konsumentów, w szczególności dzieci? d) W jakim zakresie maksymalne ilości mogą zostać ustalone w braku granic bezpieczeństwa z uwagi na brak stwierdzonego zagrożenia dla zdrowia? Ogólnie w jakim zakresie i na jakich warunkach rozważenie kryteriów, które należy uwzględnić może doprowadzić do określenia maksymalnych ilości wyraźnie poniżej granic bezpieczeństwa przyjętych dla tych substancji odżywczych?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 327/13

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunals, Londyn (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 września 2008 r. — Terex Equipment Ltd przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

(Sprawa C-430/08)

(2008/C 327/22)

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

VAT and Duties Tribunals, Londyn (zgodnie z wnioskiem Edinburgh Tribunal Centre)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Terex Equipment Ltd

Strona pozwana: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

Pytania prejudycjalne

1) Czy Wspólnotowy Kodeks Celny (1), a w szczególności art. 78 dopuszcza rewizję zgłoszenia w celu skorygowania KPC, a jeśli tak, to czy od HMRC wymaga się uregulowania sytuacji poprzez rewizję zgłoszenia?

2) Czy towary w tej sprawie zostały nielegalnie usunięte spod dozoru celnego w rozumieniu art. 203 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w trybie art. 865 rozporządzenia wykonawczego (2)?

3) W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy w ten sposób powstał dług celny w przywozie na podstawie art. 203 Wspólnotowego Kodeksu Celnego?

4) Nawet, jeśli nie było długu celnego na podstawie art. 203 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, to czy dług celny powstał na mocy art. 204 w świetle (i) ustalenia „oczywistego zaniedbania” oraz (ii) pytania, czy HMRC nie zastosował się do art. 221 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez niezgłoszenie długu celnego na podstawie art. 204 w terminie?

5) Biorąc pod uwagę, że: (i) nie może wystąpić uregulowanie na podstawie art. 78 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz (ii) istniał dług celny (iii) zaistniała sytuacja szczególna przewidziana przez art. 899 rozporządzenia wykonawczego czy sąd krajowy mógł stwierdzić, że nie wystąpiło oczywiste zaniedbanie, a zatem dług celny winien zostać zwrócony na podstawie art. 239 Wspólnotowego Kodeksu Celnego?

(1) Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1).

(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, s. 1).
—

Czy w przypadku niezgodności dyrektywy 2004/73/WE z dyrektywą 67/548/EWG Królestwo Belgii powinno powstrzymać się od dokonania transpozycji do prawa krajowego klasyfikacji bromku n-propylu, wynikającej z dyrektywy 2004/73/WE, a nawet odstąpić od tej klasyfikacji, podczas gdy zgodnie z art. 2 dyrektywy 2004/73/WE „państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 października 2005 r.”?
2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: Czy pozycję 1515 Nomenklatury Scalonej należy interpretować w ten sposób, że otoczki kapsułek, które składają się z granulatu skrobi i zawierają 580 mg koncentratu oleju z kiełków pszenicy, decydują o charakterze wyrobu, co prowadzi do wykluczenia rzeczonego produktu z klasyfikacji do pozycji 1515 Nomenklatury Scalonej?
—

stwierdzenie, że poprzez ustanowienie tych samych przesłanek w odniesieniu do świadczenia usług budowlanych w Portugalii, co przesłanki ustanowione w dziedzinie działalności gospodarczej, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 49 WE,
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 19/12

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy) w dniu 27 października 2008 r. — Ümit Bekleyen przeciwko Land Berlin

(Sprawa C-462/08)

(2009/C 19/20)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg.

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Ümit Bekleyen.

Strona pozwana: Land Berlin.

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 7 zdanie drugie decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG-Turcja w sprawie rozwoju stowarzyszenia należy interpretować w ten sposób, że prawo dostępu do rynku pracy i odpowiadające mu prawo pobytu po ukończeniu nauki zawodu w przyjmującym państwie członkowskim powstaje także w przypadku, gdy dziecko urodzone w przyjmującym państwie członkowskim po powrocie wraz z rodziną do wspólnego państwa pochodzenia jako osoba pełnoletnia samo powraca do danego państwa członkowskiego w celu podjęcia nauki zawodu w czasie, gdy jego rodzice posiadający obywatelstwo tureckie i zatrudnieni w przeszłości jako pracownicy już przed dziesięcioma laty na stałe opuścili to państwo członkowskie?
2)

Czy prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie temu, że udziały w spółkach krajowych są co do zasady zwolnione z podatku, podczas gdy w odniesieniu do udziałów w spółkach zagranicznych nieprzekraczających 25 % (10 %) stosowana jest metoda zaliczenia, a na udziałowcach spoczywa niemożliwy do spełnienia lub pociągający za sobą niewspółmierne koszty obowiązek przedstawienia dowodu na okoliczność uprzedniego obciążenia zagranicznym podatkiem (dochodowym od osób prawnych), — lub że zwolnione od podatku są udziały w spółkach krajowych mniejsze niż 25 % (10 %) oraz w odniesieniu do udziałów w spółkach zagranicznych nieprzekraczających 25 % (10 %) stosowana jest metoda zaliczenia, a na udziałowcach spoczywa niemożliwy do spełnienia lub pociągający za sobą niewspółmierne koszty obowiązek przedstawienia dowodu, — lub że udziały w spółkach krajowych są zwolnione od podatku co do zasady i udziały w spółkach zagranicznych wówczas, gdy przekraczają granicę 25 % (10 %), podczas gdy w odniesieniu do udziałów w spółkach zagranicznych nieprzekraczających 25 % (10 %) stosowana jest metoda zaliczenia a na udziałowcach spoczywa niemożliwy do spełnienia lub pociągający za sobą niewspółmierne koszty obowiązek przedstawienia dowodu? 2.1) W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: Czy prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie temu, że w celu uniknięcia podwójnego opodatkowania w wymiarze gospodarczym podatnik obciążony jest obowiązkiem przedstawienia dowodu na okoliczność uprzedniego obciążenia zagranicznym podatkiem (dochodowym od osób prawnych), chociaż przedstawienie tego dowodu jest niemożliwe lub pociąga za sobą niewspółmierne koszty, podczas gdy dowód ten może zostać przedstawiony przez organ administracji za pomocą środków dostępnych w ramach wzajemnej pomocy administracyjnej?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 19/21

Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

(Sprawa C-543/08)

(2009/C 19/40)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Braun, P. Guerra e Andrade i M. Teles Romão, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Portugalska

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że utrzymując prawa specjalne państwa w przedsiębiorstwie EDP — Energias de Portugal, przyznane w związku z akcjami specjalnymi (golden shares) państwa Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 56 WE i 43 WE

— obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgodnie ze statutem EPD na każdą akcję przypada jeden głos, przy czym nie bierze się pod uwagę głosów związanych z akcjami zwykłymi, których właścicielem nie jest państwo, pochodzących od jednego akcjonariusza, przekraczających 5 % całkowitej liczby głosów odpowiadających kapitałowi spółki.

Na mocy portugalskiego ustawodawstwa państwo posiada prawa specjalne w stosunku do EPD niezależnie od liczby posiadanych przez nie akcji. Te prawa specjalne polegają w szczególności na prawie weta na posiedzeniach walnego zgromadzenia mających na celu podjęcie decyzji o zmianie statutu (w tym decyzji w sprawie zwiększenia kapitału, łączenia, podziału i rozwiązania spółki), zawarcie umów w zakresie grup przedsiębiorstw na zasadzie stosunków równoprawnych lub zależnych, a także zniesienie lub ograniczenie prawa akcjonariuszy do subskrypcji na preferencyjnych warunkach w razie zwiększenia kapitału.

Państwu przysługuje również prawo specjalne do mianowania członka zarządu w przypadku, gdy głosowało ono przeciwko składowi zarządu, który został przyjęty.

Komisja uważa, że zarówno ograniczenie w zakresie prawa głosu jak i prawa specjalne stanowią ograniczenie przepływu kapitału i przedsiębiorczości. Środki te stanowią przeszkodę dla bezpośrednich inwestycji w EDP, inwestycji portfelowych i korzystania ze swobody przedsiębiorczości.

Przytoczone prawa specjalne państwa są państwowymi środkami, ponieważ uprzywilejowane akcje nie powstają w wyniku zwykłego zastosowania prawa spółek.

Ograniczenie prawa głosu, w okolicznościach, w których zostało ustanowione, również stanowi środek państwowy.

Golden shares i ograniczenie prawa głosu nie są zgodne z takimi uzasadnionymi celami interesu ogólnego, jak bezpieczeństwo publiczne, pewność dostaw i koncesje dotyczące usługi publicznej, podnoszonymi w szczególności przez państwo portugalskie.

W każdym razie państwo portugalskie nie postępuje zgodnie z zasadą proporcjonalności, ponieważ omawiane środki nie są odpowiednie do zagwarantowania realizacji zamierzonych celów i wykraczają poza to, co niezbędne do ich osiągnięcia.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 19/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 19 listopada 2008 r. — Ingeniørforeningen i Danmark działające na rzecz Ole Andersena przeciwko Region Syddanmark

(Sprawa C-499/08)

(2009/C 19/31)

Język postępowania: duński

Sąd krajowy

Vestre Landsret

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Ingeniørforeningen i Danmark działające na rzecz Ole Andersena

Strona pozwana: Region Syddanmark

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni zawartego w art. 2 i art. 6 dyrektywy Rady 2000/78/WE (1) zakazu bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji ze względu na wiek należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie utrzymywaniu przez państwo członkowskie stanu prawnego polegającego na tym, że pracodawca, po wypowiedzeniu umowy o pracę pracownikowi mianowanemu, który był zatrudniony w tym samym przedsiębiorstwie przez okres 12, 15 lub 18 lat, musi po rozwiązaniu stosunku pracy z tym urzędnikiem wypłacić mu kwotę stanowiącą równowartość odpowiednio jednego, dwóch lub trzech miesięcznych wynagrodzeń, lecz świadczenie to nie przysługuje, gdy w momencie rozwiązania stosunku pracy pracownik mianowany jest uprawniony do otrzymywania świadczeń emerytalnych z systemu emerytalnego finansowanego przez pracodawcę?

(1) Dz.U. L 303, s. 16.
2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy należy interpretować cytowany powyżej ustęp w ten sposób, iż gwarancja, którą ustanawia ulega ograniczeniu przez przepis prawa krajowego, który dla celów ustalania wysokości renty z tytułu trwałej niezdolności do pracy z powodu choroby zawodowej uwzględnia wynagrodzenie otrzymywane przez dotkniętego tą chorobą pracownika oraz składki rzeczywiście opłacone z tego tytułu w okresie dwunastu miesięcy poprzedzających zdarzenie wywołujące prawo do świadczenia, w którym to okresie pracownik w większości korzystał ze wskazanego powyżej urlopu i pracował w zmniejszonym wymiarze czasu pracy z jednoczesnym obniżeniem wynagrodzenia i odpowiadającym mu obniżeniem składek na ubezpieczenie społeczne, bez możliwości zastosowania jakiegokolwiek czynnika korygującego, który umożliwiłby osiągnięcie celów przyświecających przepisowi prawa wspólnotowego?
—

Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/70/WE (1) z dnia 1 sierpnia 2006 r. ustanawiającej środki wykonawcze do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do definicji osoby zajmującej eksponowane stanowisko polityczne, jak również w odniesieniu do technicznych kryteriów stosowania uproszczonych zasad należytej staranności wobec klienta oraz wyłączenia z uwagi na działalność finansową prowadzoną w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie, a w każdym razie nie informując Komisji o tych przepisach, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 5 tej dyrektywy.
1)

Czy art. 42 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że pozostawia on państwom członkowskim zakres swobodnego uznania co do określenia kwoty referencyjnej w wysokości 0 EUR i nieprzyznania rolnikowi, który znajduje się w specyficznej sytuacji w rozumieniu art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 795/2004 r. z dnia 21 kwietnia 2004 r. (2), uprawnień do płatności z rezerwy krajowej?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 6/15

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Arnhem w dniu 3 listopada 2008 r. — K. van Dijk przeciwko Gemeente Kampen

(Sprawa C-470/08)

(2009/C 6/24)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Gerechtshof te Arnhem

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: K. van Dijk

Strona pozwana: Gemeente Kampen

Pytania prejudycjalne

1) Czy na podstawie rozporządzenia nr 1782/2003 (1) i rozporządzenia nr 795/2004 (2) lub na podstawie ogólnych zasad prawa wspólnotowego, w szczególności zakazu bezpodstawnego wzbogacenia, jeżeli brak jest przepisów krajowych w tym zakresie, z chwilą wygaśnięcia stosunku dzierżawy dzierżawca jest zobowiązany do wydania wydzierżawiającemu dzierżawionego gruntu wraz ze wzniesionymi na nim budowlami oraz przenieść na niego związane z tym uprawnienia do płatności?

2) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie a): Czy na podstawie rozporządzenia nr 1782/2003 i rozporządzenia nr 795/2004 lub na podstawie ogólnych zasad prawa wspólnotowego, w szczególności zakazu bezpodstawnego wzbogacenia, jeżeli brak jest przepisów krajowych w tym zakresie, wydzierżawiający jest zobowiązany do zapłaty na rzecz dzierżawcy wynagrodzenia za przeniesione na wydzierżawiającego uprawnienia do płatności, a jeżeli tak, to czy wydzierżawiający musi wynagrodzić wartość całkowitą tych roszczeń czy też tylko część tej wartości, a w ostatnim przypadku jaką część?

3) W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie a): Czy na podstawie rozporządzenia nr 1782/2003 i rozporządzenia nr 795/2004 lub na podstawie ogólnych zasad prawa wspólnotowego, w szczególności zakazu bezpodstawnego wzbogacenia, jeżeli brak jest przepisów krajowych w tym zakresie, dzierżawca jest zobowiązany do zapłaty na rzecz wydzierżawiającego wynagrodzenia za pozostające u dzierżawcy uprawnienia do płatności, a jeżeli tak, to czy dzierżawca musi wynagrodzić wartość całkowitą tych roszczeń czy też tylko część tej wartości, a w ostatnim przypadku jaką część?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1).

(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 795/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady w celu wdrożenia systemu jednolitych płatności określonego w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników (Dz.U. L 141, s. 1).
4.

Naruszenie prawa dostępu do właściwego sądu i błędy proceduralne takiej wagi, iż mogły one ujemnie wpłynąć na prawa skarżącego, a w szczególności na prawo do obrony i prawo do rzetelnego procesu.
—

stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. (1) w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych w odniesieniu do spółek kapitałowych wymagających wsparcia ze środków publicznych, w szczególności banków i zakładów ubezpieczeniowych lub, w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Królestwo Szwecji uchybiło swoim zobowiązaniom na mocy tej dyrektywy;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 19/16

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Mons (Belgia) w dniu 10 listopada 2008 r. — Régie communale autonome du stade Luc Varenne przeciwko państwu belgijskiemu — SPF Finances

(Sprawa C-483/08)

(2009/C 19/27)

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Tribunal de première instance de Mons

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Régie communale autonome du stade Luc Varenne

Strona pozwana: państwo belgijskie — SPF Finances

Pytania prejudycjalne

Czy artykuł 10 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1) sprzeciwia się wykładni krajowych przepisów ustawowych i praktyce administracyjnej polegających na wyznaczeniu początku biegu przedawnienia roszczenia o odzyskanie podatku od wartości dodanej, na podstawie którego obliczany jest termin przedawnienia tego roszczenia, na dzień złożenia deklaracji odnoszącej się do podatku od wartości dodanej, na mocy której podatnik żąda wykonania jego prawa do odliczenia?

(1) Dz.U. L 145, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 19/16

Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

(Sprawa C-487/08)

(2009/C 19/29)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: R. Lyal i I. Martinez del Peral Cagigal, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że traktując w odmienny sposób dywidendy wypłacane akcjonariuszom zagranicznym i krajowym, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 56 traktatu WE i art. 40 Porozumienia o EOG

— obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgodnie z prawem hiszpańskim, spółki posiadające znaczący udział w kapitale spółki zależnej mogą odliczyć od swego dochodu podlegającego opodatkowaniu 100 % dywidendy brutto uzyskanej od tej spółki zależnej. Aby móc podlegać tej regulacji, spółki dominujące z siedzibą w Hiszpanii muszą posiadać udział w wysokości 5 % lub więcej w kapitale spółki zależnej będącej rezydentem w nieprzerwanym okresie przynajmniej jednego roku. Dywidendy spełniające przesłanki stosowania tego przepisu są zwolnione z opodatkowania u źródła.

W przypadku spółek dominujących nie będących rezydentami w Hiszpanii wymogiem skorzystania ze zwolnienia jest posiadanie przez nie udziału wynoszącego 20 %. Próg ten ulega zmniejszeniu do 15 % od 1 stycznia 2007 r. i do 10 % od 1 stycznia 2009. W związku z tym, w odróżnieniu do spółek dominujących będących rezydentami w Hiszpanii, spółki dominujące z innych państw członkowskich WE i z państw członkowskich Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym posiadające udział w kapitale wynoszący 5 % lub więcej, lecz poniżej wskazanych progów są zobowiązane do zapłaty podatku od dywidend wypłacanych przez spółkę zależną.

Zdaniem Komisji ustanowione w hiszpańskich przepisach odmienne traktowanie, polegające na wymogu posiadania większego udziału w kapitale przez spółki dominujące nie będące rezydentami niż ma to miejsce w przypadku rezydentów, by móc skorzystać ze zwolnienia podatkowego obejmującego dywidendy wypłacane przez spółki zależne będące rezydentami na terytorium hiszpańskim stanowi dyskryminację i narusza art. 56 WE i art. 40 Porozumienia EOG. Zdaniem Komisji, to dodatkowe obciążenie podatkowe spółek dominujących z siedzibą w innych państwach członkowskich i państwach EOG nie jest w żaden sposób uzasadnione.
1)

Czy pojęcie „godziwej rekompensaty” przewidziane w art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE (1) zakłada harmonizację czy też jej nie zakłada, niezależnie od uprawnienia przyznanego państwom członkowskim do wyboru systemów poboru, które uznają za najwłaściwsze, aby doprowadzić do skutecznego stosowania prawa do „godziwej rekompensaty” przysługującego podmiotom praw autorskich, których dotyczy ustanowienie wyjątku od zasady wyłącznego prawa do zwielokrotniania, dopuszczającego zwielokrotnianie utworów na użytek prywatny?
3)

Czy wspólnotowa dyrektywa w sprawie odszkodowania za szkody wyrządzone w środowisku naturalnym (dyrektywa 2004/35/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r. (1), w szczególności art. 7 i cytowany w nim załącznik II) sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, które umożliwiają administracji publicznej narzucenie jako „racjonalnych środków zaradczych” działań w zakresie matryc środowiskowych (które obejmują w niniejszym przypadku, „fizyczne odgraniczenie” wód gruntowych na całej długości brzegu morskiego), które różnią się od środków przyjętych wcześniej w wyniku przeprowadzonego na zasadach kontradyktoryjnych dochodzenia, zatwierdzonych, wykonanych i będących w toku, bez dokonania oceny warunków występujących na danym obszarze, kosztów w stosunku do racjonalnie możliwych do przewidzenia korzyści, możliwych lub prawdopodobnych szkód ubocznych oraz skutków w odniesieniu do zdrowia i bezpieczeństwa publicznego oraz czasu niezbędnego dla ich realizacji?