ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 17 ust. 1 i 2 decyzji ramowej 2008/909 o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej, zmienionej decyzją ramową 2009/299, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi krajowemu interpretowanemu tak, iż zezwala on państwu wykonującemu na przyznanie osobie skazanej obniżenia kary w następstwie pracy wykonanej w trakcie pozbawienia wolności w państwie wydającym, podczas gdy właściwe organy tego ostatniego państwa zgodnie z jego prawem nie przyznały takiego obniżenia kary.

Przed uznaniem wyroku skazującego przez państwo wykonujące i przekazaniem osoby skazanej do tego państwa państwo wydające winno bowiem określić obniżenie kary związane z okresem pozbawienia wolności odbytym na jego terytorium. Wyłącznie państwo wydające jest kompetentne w zakresie przyznania obniżenia kary za pracę wykonaną przed przekazaniem i w stosownym przypadku wskazania państwu wykonującemu tego obniżenia w zaświadczeniu, o którym mowa w art. 4 decyzji ramowej 2008/909. W konsekwencji państwo wykonujące nie może z mocą wsteczną zastąpić swoim prawem do wykonania kar, a w szczególności swoimi uregulowaniami dotyczącymi obniżania kar, prawa państwa wydającego w odniesieniu do części kary, którą dana osoba już odbyła na terytorium tego ostatniego państwa. Odmienna wykładnia mogłaby naruszyć cele wyznaczone w decyzji ramowej 2008/909, wśród których znajduje się w szczególności poszanowanie zasady wzajemnego uznawania, która zgodnie z motywem 1 tej decyzji ramowej w świetle art. 82 ust. 1 TFUE stanowi podstawę współpracy sądowej w sprawach karnych w Unii Europejskiej.

(por. pkt 44, 46, 51; pkt 1 sentencji)
Sama okoliczność, iż tabela opłat lotniskowych ma zastosowanie wyłącznie do przedsiębiorstw lotniczych korzystających z tego portu lotniczego, nie ma znaczenia dla uznania, że tabela ta ma selektywny charakter.

Z orzecznictwa Trybunału w żaden sposób nie wynika, iż środek, poprzez który przedsiębiorstwo publiczne ustala warunki korzystania ze swych towarów lub usług, jest zawsze, a zatem ze swej istoty, środkiem selektywnym w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

Natomiast, przepis ten nie dokonuje rozróżnienia interwencji państwa według przyczyn lub celów, lecz definiuje je ze względu na ich skutki, niezależnie od zastosowanej techniki legislacyjnej.

Stąd, o ile nie można wykluczyć, że środek, poprzez który przedsiębiorstwo publiczne określa warunki korzystania ze swych towarów lub usług, chociaż powszechnie stosowany do wszystkich przedsiębiorstw korzystających z tych towarów lub tych usług, ma charakter selektywny, o tyle w celu ustalenia, czy tak jest, należy oprzeć się nie na charakterze tego środka, ale na jego skutkach, i zbadać, czy korzyść, której środek ten ma przysporzyć, dotyczy w rzeczywistości tylko niektórych przedsiębiorstw w stosunku do innych przedsiębiorstw, chociaż w odniesieniu do celu danego systemu wszystkie wspomniane przedsiębiorstwa znajdują się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej.

Zatem środek państwowy, z którego korzysta tylko jeden sektor działalności lub część przedsiębiorstw tego sektora, niekoniecznie jest selektywny. Środek ten jest selektywny tylko w sytuacji, gdy w ramach danego systemu prawnego skutkuje on uprzywilejowaniem niektórych przedsiębiorstw w stosunku do innych – zaliczających się do innych sektorów lub do tego samego sektora – i znajdujących się, w odniesieniu do celu tego systemu, w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej.

Zatem okoliczność, że pewien port lotniczy bezpośrednio konkuruje z innymi krajowymi portami lotniczymi i że korzyści ewentualnie przyznane we wspomnianej tabeli opłat lotniskowych przysparzane są tylko przedsiębiorstwom lotniczym korzystającym z tego pierwszego portu lotniczego, nie wystarcza do wykazania selektywnego charakteru tej tabeli. W celu stwierdzenia takiego charakteru należałoby wykazać, że w ramach systemu prawnego, który obejmowałby wszystkie te porty lotnicze, wspomniana tabela opłat lotniskowych uprzywilejowuje przedsiębiorstwa lotnicze korzystające z pewnego portu lotniczego na szkodę przedsiębiorstw korzystających z innych portów lotniczych i znajdujących się, w odniesieniu do celu tego systemu, w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej.

(zob. pkt 46–49, 58, 59)
Co się tyczy uzasadnienia decyzji w sprawie żądania informacji na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003, przepis ten definiuje zasadnicze jego elementy. Ten szczególny obowiązek uzasadnienia stanowi podstawowy wymóg w celu nie tylko ukazania uzasadnionego charakteru żądania informacji, lecz również aby wskazać przedsiębiorstwom, których dotyczy postępowanie zakres ich obowiązku współpracy respektując równocześnie ich prawo do obrony.

Odnośnie do obowiązku wskazania celu żądania to oznacza on, że Komisja powinna wskazać w żądaniu przedmiot swojego dochodzenia a zatem określić zarzucane naruszenie reguł konkurencji. W tym względzie Komisja nie ma obowiązku przekazania adresatowi decyzji w sprawie żądania informacji wszystkich informacji, jakie posiada na temat domniemanych naruszeń, ani dokonania ścisłej kwalifikacji prawnej tych naruszeń, ma ona jednak obowiązek jasno wskazać podejrzenia, jakie zamierza zweryfikować. Tymczasem skoro niezbędny charakter informacji należy oceniać w odniesieniu do celu wskazanego w żądaniu informacji, cel ten należy wskazać z dostateczną precyzją, w braku czego byłoby niemożliwe ustalenie, czy informacja jest konieczna, a Trybunał nie mógłby wykonywać swojej kontroli.

W tym względzie prawdą jest, że żądanie informacji stanowi środek dochodzenia, który jest ogólnie stosowany na etapie dochodzenia poprzedzającym przedstawienie zarzutów i ma jedynie na celu umożliwienie Komisji zebrania informacji i dokumentacji koniecznych dla weryfikacji rzeczywistości i określonego zakresu stanu faktycznego i prawnego. Ponadto choć uznano odnośnie do decyzji w sprawie kontroli, że o ile Komisja jest zobowiązana wskazać możliwie dokładnie to, co jest poszukiwane i elementy, których powinna dotyczyć kontrola, o tyle nie jest jednak konieczne ujawnienie w decyzji w sprawie kontroli szczegółowo określonego rynku właściwego ani precyzyjnej kwalifikacji prawnej naruszeń lub wskazanie okresu, w jakim popełniono te naruszenia, uzasadniono to stwierdzenie poprzez fakt, że kontrole są przeprowadzane na początku dochodzenia, w momencie kiedy Komisja nie posiada jeszcze dokładnych informacji. Niemniej jednak uzasadnienie zbyt zwięzłe, pobieżne i ogólne oraz pod pewnymi względami niejednoznaczne, nie może spełniać wymogów uzasadnienia określonych w art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 dla usprawiedliwienia żądania informacji, które gdy taki żądanie ma miejsce ponad dwa lata po przeprowadzeniu pierwszych kontroli, podczas gdy Komisja wówczas już skierowała kilka żądań informacji do przedsiębiorstw podejrzanych o udział w naruszeniu i kilka miesięcy po decyzji o wszczęciu postępowania.

(por. pkt 17, 19–21, 24, 37–39)
Rozporządzenie nr 1907/2006 w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), w wersji wynikającej z rozporządzenia nr 552/2009, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie temu, by unormowanie krajowe zobowiązywało importera produktów chemicznych do zarejestrowania tych produktów we właściwym organie krajowym, chociaż w myśl owego rozporządzenia ów importer jest już zobowiązany do rejestracji tych samych produktów w Europejskiej Agencji Chemikaliów, pod warunkiem, że wspomniana rejestracja we właściwym organie krajowym nie stanowi warunku wstępnego dla wprowadzenia do obrotu wspomnianych produktów, że dotyczy innych informacji aniżeli informacje wymagane tym rozporządzeniem i że przyczynia się do osiągnięcia jego celów, w szczególności w zakresie zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska, a także swobodnego przepływu takich substancji na rynku wewnętrznym, między innymi poprzez wdrożenie systemu kontroli bezpiecznego zarządzania takimi produktami w danym państwie członkowskim oraz poprzez ocenę tego zarządzania, co powinien ustalić sąd krajowy.

W istocie harmonizacja dokonywana na mocy przepisów rozporządzenia nr 1907/2006 dotyczących obowiązków zgłoszenia i rejestracji substancji chemicznych, w odniesieniu do objętego zakresem tej harmonizacji zintegrowanego systemu kontroli substancji na terytorium Unii pozwalającego na zapewnienie pewnego zarządzania tymi substancjami, nie może wykluczać innej rejestracji, takiej jak rejestracja, która służy zasadniczo temu, by organy krajowe mogły dysponować bazą danych konieczną do monitorowania produktów chemicznych na terytorium danego państwa członkowskiego, oraz która przyczynia się między innymi do wdrożenia systemu kontroli wspomnianego zarządzania w danym państwie członkowskim oraz do oceny wspomnianego zarządzania celem w szczególności zgłaszania, na poziomie Unii, propozycji wszelkich potrzebnych ulepszeń.

(por. pkt 34, 38, 41; pkt 1 sentencji)
Artykuł 33 dyrektywy 2011/95 w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony należy interpretować w ten sposób, że nałożony na beneficjenta statusu ochrony uzupełniającej wymóg w zakresie miejsca zamieszkania, stanowi ograniczenie swobody przemieszczania się zagwarantowanej w tym artykule, nawet jeśli środek ów nie zabrania temu beneficjentowi swobodnie poruszać się po terytorium państwa członkowskiego, które udzieliło tej ochrony, i przejściowo przebywać w obrębie tego terytorium poza miejscem wynikającym z wymogu w zakresie miejsca zamieszkania.

W tym względzie motywy 8, 9 i 39 owej dyrektywy wskazują, że odpowiadając na zawarty w programie sztokholmskim apel, prawodawca Unii zmierzał do ustanowienia jednolitego statusu dla wszystkich beneficjentów ochrony międzynarodowej, i że w rezultacie postanowił on przyznać beneficjentom statusu ochrony uzupełniającej takie same prawa i świadczenia, z jakich korzystają uchodźcy, z zastrzeżeniem koniecznych i obiektywnie uzasadnionych odstępstw. Artykuł 33 dyrektywy 2011/95 uściśla, że ustanowiona w nim swoboda przemieszczania się jest zagwarantowana beneficjentom ochrony międzynarodowej, co oznacza, że uchodźcy i beneficjenci statusu ochrony uzupełniającej podlegają pod tym względem tej samej regulacji.

Tymczasem art. 26 konwencji genewskiej dotyczącej statutu uchodźców, stanowiącej fundament międzynarodowego reżimu prawnego ochrony uchodźców i którego stosowaniu przez właściwe organy państw członkowskich w oparciu o wspólne pojęcia i kryteria sprzyjają przepisy dyrektywy, gwarantuje uchodźcom korzystanie z wolności poruszania się, przewidując wyraźnie, że wolność ta obejmuje nie tylko prawo do swobodnego poruszania się na terytorium państwa, które nadało status uchodźcy, lecz także prawo wyboru miejsca stałego zamieszkania na tym terytorium. Nic nie wskazuje, że prawodawca Unii postanowił uwzględnić w ramach dyrektywy 2011/95 tylko pierwsze z tych praw, ale nie drugie. Odmienna wykładni oznaczałaby iż prawo to jest gwarantowane tylko uchodźcom, i prowadziłaby tym samym, mimo braku wyraźnego wskazania we wspomnianej dyrektywie w tym względzie, wbrew celowi jakim jest ustanowienie jednolitego statusu dla wszystkich beneficjentów ochrony międzynarodowej, do różnicy między zakresem ochrony zapewnianej w tym przedmiocie z jednej strony uchodźcom a z drugiej strony beneficjentom statusu ochrony uzupełniającej.

(por. pkt 28, 32, 34–36, 40; pkt 1 sentencji)
Regułę 3 lit. b) ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia nr 1214/2007, należy interpretować w ten sposób, że towary przedstawiane do odprawy celnej w oddzielnych opakowaniach i pakowane razem dopiero po tej czynności, mogą mimo wszystko być uważane za „towary pakowane w zestawy do sprzedaży detalicznej” w rozumieniu tej reguły i w konsekwencji być objęte tą samą pozycją taryfową, gdy zostanie wykazane, w świetle innych obiektywnych czynników – czego ocena należy do sądu krajowego – że towary te przynależą do siebie i mają być przedstawiane jako jedna całość w handlu detalicznym.

Po pierwsze, z brzmienia reguły 3 lit. b) reguł ogólnych ani też zresztą z not wyjaśniających do zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów lub z wytycznych dotyczących klasyfikacji w Nomenklaturze scalonej towarów pakowanych w zestawy do sprzedaży detalicznej, które to wytyczne przewidują pewne wyjątki od wymogu jednego opakowania, w żadnym razie nie wynika, by pojęcie „zestawu” w rozumieniu tej reguły wymagało koniecznie i we wszystkich przypadkach, aby dane towary były przestawiane w tym samym opakowaniu dla celów odprawy celnej.

Po drugie, pojęcie zestawu w rozumieniu rzeczonej reguły zakłada istnienie ścisłego powiązania pomiędzy danymi towarami z punktu widzenia ich sprzedaży, w sposób taki, iż nie są one jedynie przedstawiane razem do odprawy celnej, lecz również zwykle oferowane, na różnych etapach obrotu handlowego, a zwłaszcza w handlu detalicznym, jako znajdująca się w jednym opakowaniu całość służąca zaspokojeniu określonej potrzeby lub wykonywaniu określonych działań.

Tak oto umieszczenie towarów w jednym opakowaniu w momencie przedstawienia do odprawy celnej nie stanowi warunku sine qua non dla uznania, że przynależą one do siebie i w konsekwencji stanowią „zestaw” w rozumieniu reguły 3 lit. b) reguł ogólnych, a jedynie jest wskazówką pozwalającą wysnuć taki wniosek.

(por. pkt 35, 36, 38, 45; sentencja)
Dyrektywę 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie stosowaniu uregulowania państwa członkowskiego, które nie zezwala sądowi prowadzącemu postępowanie egzekucyjne w przedmiocie nakazu zapłaty na dokonanie z urzędu oceny nieuczciwego charakteru warunku umowy zawartej przez przedsiębiorcę z konsumentem, gdy organ, do którego wpłynął pozew o wydanie nakazu zapłaty, nie posiada kompetencji do dokonania takiej oceny.

W istocie, gdy przebieg i szczególne cechy postępowania w sprawie wydania nakazu zapłaty są tego rodzaju, iż wobec braku wystąpienia okoliczności prowadzących do rozpatrzenia sprawy przez sąd, postępowanie to ulega zakończeniu bez możliwości przeprowadzenia kontroli istnienia nieuczciwych warunków w umowie zawartej pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem i jeżeli w związku z tym sąd prowadzący postępowanie egzekucyjne w przedmiocie nakazu zapłaty nie ma kompetencji, aby dokonać z urzędu oceny tychże warunków, konsument może znaleźć się w sytuacji, w której zostanie przeciwko niemu wydany tytuł egzekucyjny, podczas gdy on na żadnym etapie postępowania nie mógł skorzystać z gwarancji dokonania wspomnianej oceny. Takie uregulowanie może naruszać skuteczność ochrony praw wynikających z dyrektywy 93/13. Skuteczna ochrona tych praw mogłaby zostać zagwarantowana jedynie pod warunkiem, że prawo procesowe państwa członkowskiego umożliwia w ramach postępowania w sprawie wydania nakazu zapłaty, względnie w ramach postępowania egzekucyjnego w przedmiocie nakazu zapłaty, kontrolę z urzędu potencjalnie nieuczciwych warunków umowy zawartej pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem.

Stwierdzenie to nie może zostać podważone w wypadku, gdy prawo procesowe państwa członkowskiego nadaje decyzji organu, do którego wpłynął pozew o wydanie nakazu zapłaty powagę rzeczy osądzonej i przypisuje jej takie same skutki jak orzeczeniu sądowemu. Takie uregulowanie dotyczące sposobu wdrażania zasady powagi rzeczy osądzonej w ramach postępowania w sprawie wydania nakazu zapłaty nie wydaje się zgodne z zasadą skuteczności, ponieważ uniemożliwia ono, względnie czyni nadmiernie utrudnionym, stosowanie w postępowaniach wszczętych przez przedsiębiorców i w których konsumenci są stroną pozwaną ochrony, którą dyrektywa 93/13 przyznaje tym ostatnim.

(por. pkt 40, 41, 43, 45–47, 48, 54, 55; sentencja)
Ogólną zasadę niedyskryminacji ze względu na wiek, skonkretyzowaną w dyrektywie 2000/78 ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona – również w sporze pomiędzy jednostkami – stosowaniu przepisu prawa krajowego, który pozbawia pracownika prawa do odprawy z tytułu rozwiązania stosunku pracy, w sytuacji gdy ów pracownik ma prawo do świadczeń emerytalnych w ramach pracowniczego systemu emerytalnego finansowanego przez pracodawcę, do którego przystąpił przed ukończeniem 50. roku życia, niezależnie od tego, czy zamierza on pozostać na rynku pracy, czy też przejść na emeryturę.

W tym względzie, skoro ogólna zasada niedyskryminacji ze względu na wiek nie wynika z samej dyrektywy 2000/78, a jedynie znalazła w niej konkretny wyraz w odniesieniu do sfery zatrudnienia i pracy, zakres ochrony przyznanej tą dyrektywą siłą rzeczy nie może być szerszy niż zakres ochrony wynikający z tej zasady.

Jednocześnie z uwagi na okoliczność, że art. 2 oraz art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78 sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, na podstawie którego pracownicy uprawnieni do emerytury wypłacanej przez pracodawcę z systemu emerytalnego, do którego przystąpili przed ukończeniem 50. roku życia, nie mogą, wyłącznie z uwagi na swój wiek, otrzymać odprawy z tytułu rozwiązania stosunku pracy mającej na celu promowanie reintegracji zawodowej pracowników o dłuższym niż dwunastoletni stażu pracy w przedsiębiorstwie, podobne stanowisko należy przyjąć w odniesieniu do podstawowej zasady równego traktowania, której ogólna zasada niedyskryminacji ze względu na wiek stanowi jedynie szczególny wyraz.

(por. pkt 23, 26, 27; pkt 1 sentencji)
Artykuł 5 ust. 1 oraz art. 8 ust. 3 dyrektywy 2002/19 w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie) w związku z art. 28 dyrektywy 2002/22 w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) należy interpretować w ten sposób, że umożliwiają one krajowym organom regulacyjnym (KOR), w ramach rozstrzygania sporu między dwoma operatorami, nałożenie na jednego z tych operatorów obowiązku zapewnienia użytkownikom końcowym dostępu do usług wykorzystujących numery niegeograficzne realizowanych w sieci drugiego operatora oraz określenie, na podstawie art. 13 dyrektywy 2002/19, zasad rozliczeń między wspomnianymi operatorami z tytułu tego dostępu, pod warunkiem że owe obowiązki są obiektywne, przejrzyste, proporcjonalne, niedyskryminujące, oparte na naturze stwierdzonego problemu i uzasadnione w świetle celów określonych w art. 8 dyrektywy 2002/21 w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) oraz że w stosownym wypadku zostały zachowane procedury przewidziane w art. 6 i 7 tej dyrektywy, co winien ustalić sąd krajowy.

W tym względzie art. 8 ust. 3 dyrektywy o dostępie nie sprzeciwia się nałożeniu, w ramach stosowania art. 28 dyrektywy o usłudze powszechnej, obowiązków związanych z kontrolą cen, takich jak obowiązki określone w art. 13 ust. 1 dyrektywy o dostępie, na operatora, który nie posiada znaczącej pozycji na danym rynku, o ile takie obowiązki stanowią niezbędne i proporcjonalne środki w celu zapewnienia, by użytkownicy końcowi mogli mieć dostęp do usług wykorzystujących numery niegeograficzne w Unii.

Ponadto, ponieważ art. 13 dyrektywy o dostępie nie normuje zasad rozliczeń, KOR powinny ustalić owe zasady i zagwarantować, że spełniają one przesłanki wymienione w art. 8 ust. 4 tej dyrektywy.

Wreszcie, możliwość przyjęcia przez KOR decyzji zastępującej umowę między zainteresowanymi operatorami nie narusza wolności prowadzenia działalności gospodarczej, pod warunkiem że obowiązki nałożone w ramach rozstrzygania sporu między zainteresowanymi operatorami są niezbędne i proporcjonalne. W istocie wykonywanie zarówno prawa do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej, jak i prawa własności może zostać poddane ograniczeniom, pod warunkiem że ograniczenia te rzeczywiście odpowiadają realizowanym przez Unię celom służącym dobru ogólnemu i nie stanowią, w stosunku do swego celu, ingerencji nieproporcjonalnej i niemożliwej do przyjęcia, która naruszałaby istotę praw.

(por. pkt 51, 52, 55–62; pkt 2 sentencji)
Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy w zakresie odpowiedzi na wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, nawet jeśli ów wniosek został przedłożony przez sąd krajowy na etapie niekontradyktoryjnego badania dopuszczalności skierowanego do tego sądu wniosku dotyczącego wszczęcia prewencyjnego postępowania układowego, które w przypadku dopuszczalności wniosku ma doprowadzić do wydania orzeczenia o charakterze sądowym, wydanego przy udziale prokuratora, po rozstrzygnięciu przez sąd ewentualnych sprzeciwów zgłoszonych przez mniejszościowych wierzycieli. W istocie, sądy krajowe mogą kierować pytanie do Trybunału w zawisłym przed nimi sporze oraz gdy są zobowiązane zająć stanowisko w postępowaniu mającym doprowadzić do rozstrzygnięcia o charakterze sądowym, a wybór najwłaściwszego momentu dla skierowania pytania prejudycjalnego należy do wyłącznej właściwości sądów krajowych.

(por. pkt 16, 17)
Wyłączenie, przy określaniu maksymalnej rocznej liczby uprawnień, emisji generowanych przez wytwórców energii elektrycznej wynika z art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87 ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie, który nie przyznaje Komisji żadnych uprawnień dyskrecjonalnych w tym zakresie. W istocie zawarte w art. 10a ust. 5 tej dyrektywy odniesienie do instalacji, które nie są objęte ust. 3, należy rozumieć w ten sposób, że dotyczy ono instalacji, które nie są ani wytwórcami energii elektrycznej, ani instalacjami służącymi do wychwytywania CO2, ani rurociągami służącymi do transportu CO2, ani wreszcie składowiskami CO2.

W trakcie określania maksymalnej rocznej liczby uprawnień do emisji, służącej za podstawę do obliczenia liczby uprawnień do emisji gazów cieplarnianych, które są przyznawane bezpłatnie, Komisja powinna była uwzględnić – zgodnie z art. 10a ust. 5 akapit pierwszy lit. b) dyrektywy 2003/87 ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie – wyłącznie emisje z instalacji objętych systemem wspólnotowym począwszy od roku 2013. Przepis ten sprzeciwia się zatem uwzględnianiu emisji będących efektem działań wymienionych w załączniku I do owej dyrektywy od roku 2013 w zakresie, w jakim emisje te pochodzą z instalacji objętych systemem handlu uprawnieniami przed tym rokiem.

Zatem, ponieważ Komisja, przynajmniej częściowo uwzględniła emisje z instalacji objętych systemem handlu uprawnieniami przed rokiem 2013, przy określaniu maksymalnej rocznej liczby uprawnień, które mogą zostać przyznane bezpłatnie, liczba ta nie jest zgodna z wymogami wynikającymi z art. 10a ust. 5 akapit pierwszy lit. b) dyrektywy 2003/87, gdyż jest ona zbyt wysoka. Podobnie, jednolity międzysektorowy współczynnik korygujący ustalony w art. 4 i załączniku II do decyzji 2013/448 dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 owej dyrektywy również jest sprzeczny z tym przepisem. W konsekwencji art. 4 i załącznik II do decyzji 2013/448 są nieważne.

(por. pkt 94, 95, 98, 99; pkt 2 sentencji)