ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
88.

Jest też drugi powód, w moich oczach nieodparty, przemawiający za stosowaniem art. 263 TFUE w postępowaniach sądowych w toku. Zasady zastosowania w czasie tego postanowienia powinny być określane w świetle jego celu, jakim jest przyznanie jednostkom środka prawnego koniecznego do zapewnienia im skutecznej ochrony sądowej, aby, jak przypomniał to Trybunał, nie były one zmuszone do przekraczania prawa w celu uzyskania dostępu do sądu ( 46 ). Ponieważ przyznanie każdej jednostce prawa do zakwestionowania legalności każdego aktu zmieniającego jej sytuację prawną mieści się w wymogu skutecznej ochrony sądowej, potwierdzonym ponownie w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, i stanowi tym samym jedną z podstaw Unii zbudowanej na wartościach państwa prawa, jest moim zdaniem obowiązkiem sądu Unii natychmiastowe przerwanie sytuacji, która mogłaby doprowadzić do ograniczenia prawa podstawowego, jakim jest prawo do środka zaskarżenia i zastosowanie w tym celu do spraw w toku nowej normy.
76.

Innymi słowy, zasady mające zastosowanie do ciężaru dowodu i postępowania dowodowego w odniesieniu do zachowań antykonkurencyjnych są te same. Różnica polega na ich zastosowaniu do okoliczności, które mają zostać wykazane, a są to, odpowiednio, tymczasowe przerwanie i definitywne zaprzestanie przynależności do kartelu.
150.

Odnośnie do pierwszego aspektu, odsyłam do wcześniej przedstawionych rozważań. Nie tylko Sąd nie był bowiem zobowiązany do zrównania wysokości grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie z kwotą ostatecznie ustaloną dla jej spółki zależnej, ale także zarzuty podniesione przez wnoszącą odwołanie przed Sądem co do czasu trwania naruszenia nie dotyczą tego samego aspektu co ten skrytykowany przez Sąd, a zatem nie mają „tego samego przedmiotu”.
58.

W świetle powyższych rozważań uważam, że Trybunał powinien udzielić następującej odpowiedzi na pytanie przedstawione przez Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos Vyriausybės: W przypadku gdy na warunkach określonych w art. 148 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej stwierdza się, że sprzedający dostarcza towary w celu zaopatrzenia w paliwo i zaopatrzenia ogólnego jednostki pływającej a) bezpośrednio podmiotowi eksploatującemu statek w taki sposób, że b) ten ostatni bezzwłocznie i bezwarunkowo nabywa, a sprzedający jednocześnie traci, prawo do rozporządzania tymi towarami jak właściciel i c) żadna inna osoba nie nabywa ani nie traci takiego prawa odnoszącego się do tych towarów, wówczas transakcja, w ramach której sprzedający dokonuje przeniesienia tego prawa, transakcja, w ramach której podmiot eksploatujący statek nabywa to prawo oraz wszelkie transakcje pośrednie, w ramach których osoby trzecie mogą nabyć lub dokonać przeniesienia praw, które nie obejmują prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, podlegają zwolnieniu z podatku VAT. W innych okolicznościach jedynie transakcja, w ramach której podmiot eksploatujący statek nabywa prawo do rozporządzania towarami jak właściciel podlega zwolnieniu z podatku VAT na gruncie tego przepisu. We wszystkich przypadkach do właściwego sądu krajowego należy ustalenie, w świetle istotnych okoliczności faktycznych, kto nabywa, i na którym etapie, prawo do faktycznego rozporządzania towarami jak właściciel, a takie ustalenie nie jest uzależnione wyłącznie od przeniesienia prawnego tytułu własności zgodnie z obowiązującymi przepisami.
131.

Co się tyczy pierwszej części powodu (v) (usługi na rzecz AEOI), bank odrzuca twierdzenie, zgodnie z którym zasada lojalnej współpracy upoważnia Radę do powołania się bez jakiejkolwiek weryfikacji na nieujawnione dowody przekazane przez jedno państwo członkowskie. W myśl art. 4 ust. 3 TUE instytucje muszą współpracować z organami krajowymi jedynie, aby udzielać im wsparcia w wykonywaniu zadań wynikających z traktatów ( 67 ). Jeżeli to postanowienie mogłoby służyć za podstawę do obejścia prawa do obrony lub prawa do pełnej kontroli sądowej, instytucje wspierałyby w efekcie państwo członkowskie w niewywiązywaniu się z jego obowiązków wynikających z traktatów. Zasada lojalnej współpracy wymaga, aby państwa członkowskie współpracowały z instytucjami w celu wspierania działań Unii Europejskiej oraz zapewniania zgodności z prawami podstawowymi, a nie zakłócania ich prawidłowego funkcjonowania. Na państwach członkowskich spoczywa główny obowiązek, jakim jest wspieranie celów Unii, natomiast instytucje mają, co najwyżej, drugorzędny obowiązek, polegający na wspieraniu polityk krajowych, które nie stoją w sprzeczności z polityką Unii. Fakt, że przyjmując sankcje o zasięgu ogólnounijnym, Rada opierała się na niepotwierdzonych informacjach, pochodzących od jednego państwa członkowskiego, stoi w sprzeczności z prawem do pełnej kontroli zgodności przepisów Unii Europejskiej ze wszystkimi prawami podstawowymi gwarantowanymi na mocy prawa Unii. W takich okolicznościach zasada ta skutecznie podważałaby pierwszeństwo prawa Unii nad prawem krajowym.
77.

Snoras i IDD podzielają stanowisko rządu litewskiego, to znaczy pogląd, że powołane przez sąd odsyłający przepisy dyrektyw nie mają zastosowania ani do Snorasu, jako podmiotu prywatnego, ani do IDD, przedsiębiorstwa państwowego, które uczestniczy w postępowaniu głównym jako interwenient. Twierdzą wreszcie, że gdyby stwierdzono, że obie dyrektywy mogą być stosowane bezpośrednio, to pierwszeństwo stosowania należałoby do dyrektywy 97/9.
16.

W rubryce „zasady płatności” spornej noty obciążeniowej znajdowała się następująca informacja: „Zasady płatności: 1. Ponoszą Państwo całość kosztów bankowych, chyba że ma do Państwa zastosowanie dyrektywa 2007/64/WE w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego; 2. Komisja zastrzega sobie prawo do dokonywania, po uprzednim powiadomieniu, potrąceń przysługujących jej pewnych, wyrażonych w kwocie pieniężnej i wymagalnych, wierzytelności wzajemnych. 3. Jeżeli rachunek Komisji nie zostanie uznany w terminie płatności, w stosunku do wierzytelności, która została poświadczona przez Unię Europejską naliczane będą odsetki w wysokości równej stopie procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny do podstawowych operacji refinansujących publikowanej w [Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej] serii C, na pierwszy dzień miesiąca, w którym upłynął termin płatności [październik 2011 +3,5%]. 4. Jeżeli rachunek Komisji nie zostanie uznany w terminie płatności, Komisja będzie uprawniona do: — zrealizowania jakiejkolwiek gwarancji finansowej udzielonej na pierwsze żądanie; — przystąpienia do egzekucji wierzytelności na podstawie art. [299 TFUE]; — zgłoszenia braku zapłaty do bazy danych, do której mają dostęp administratorzy wspólnotowego budżetu, do czasu otrzymania całkowitej zapłaty; — opublikowania nazwiska dłużnika, który wyrokiem sądu został zobowiązany do zapłaty”.
76.

Sąd odsyłający pragnie się także dowiedzieć, czy takim istotnym czynnikiem może być intencja danej osoby. Wydaje mi się, że co do zasady musi być, ponieważ to, czy w stosunku do danej osoby istnieje prawdopodobieństwo ponownego popełnienia przestępstwa lub popełnienia poważniejszego przestępstwa jest ewidentnie istotnym czynnikiem. Możliwe, że kwestia intencji została wyraźnie podniesiona w niniejszej sprawie, dlatego że Z.Zh. nie zamierzał pozostać na terenie Niderlandów, a gdy został zatrzymany przez niderlandzkie organy, był w trakcie podróży do Kanady. Okoliczność, że nie zamierzał pozostać w Niderlandach, jest nieistotna w kontekście tego, czy przebywał nielegalnie dla celów dyrektywy w sprawie powrotów ( 83 ). Jednak jego intencja jest istotna dla oceny, czy przestępstwo posługiwania się w podróży sfałszowanym dokumentem stanowi zakłócenie porządku publicznego oraz czy on sam stanowi zagrożenie dla porządku publicznego w Niderlandach. To, jaką wagę należy przypisać intencji Z.Zh., jest kwestią podlegającą ocenie władz krajowych i kontroli sądu krajowego. Jeżeli chodzi o pozostałe czynniki (wyszczególnione w pkt 71 i 74 powyżej), intencje danej osoby nie mogą być rozstrzygające. W tym względzie wydaje mi się bowiem, że w odniesieniu do osoby podróżującej ze sfałszowanym dokumentem, która nie ma zamiaru pozostania w danym państwie, stopień zakłócenia i charakter zagrożenia dla porządku publicznego w związku z wstrzymaniem się od wyznaczenia terminu dobrowolnego wyjazdu nie są aż tak oczywiste, jak w przypadku osoby skazanej za świadome dostarczanie sfałszowanych dokumentów grupom przestępczym angażującym się w handel ludźmi. Ta ostatnia stanowi poważniejsze przestępstwo i niesie ze sobą wyraźne skutki dla porządku publicznego.
62.

W odniesieniu do przerwy w ubezpieczeniu zdrowotnym E. Fischer-Lintjens w okresie od listopada 2007 r. do 1 lipca 2010 r. nie jestem również przekonany co do zasadności wyjaśnień Komisji, która przypominając obowiązek przekazania informacji ciążący na osobach objętych rozporządzeniem nr 1408/71, który wynika z art. 84a ust. 1 tego rozporządzenia, stwierdziła, że E. Fischer-Lintjens go nie spełniła, co powinno prowadzić do poniesienia przez nią wszystkich konsekwencji tego uchybienia.
9.

Rozporządzenie Aarhus ( 6 ) transponuje konwencję z Aarhus w odniesieniu do instytucji Unii. Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia Aarhus zmienia w tym celu przewidziane w rozporządzeniu nr 1049/2001 wyjątki od prawa dostępu do dokumentów w odniesieniu do informacji, które dotyczą emisji do środowiska: „W odniesieniu do art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, z wyjątkiem dochodzeń, w szczególności tych dotyczących możliwego naruszenia prawa wspólnotowego, uznaje się, że nadrzędny interes publiczny nakazujący ujawnienie informacji istnieje w przypadku, gdy wnioskowane informacje dotyczą emisji do środowiska. W odniesieniu do innych wyjątków określonych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 podstawy odmowy podlegają wykładni zawężającej, z uwzględnieniem interesu publicznego, któremu służy ujawnienie, oraz tego, czy wnioskowane informacje dotyczą emisji do środowiska”.
17.

W omawianej przeze mnie sprawie art. 99 ust. 3 włoskiego kodeksu postępowania administracyjnego nie nakłada obowiązku przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi, lecz temu samemu sądowi w innym składzie. Moim zdaniem istotny element nie tkwi jednak w tej różnicy, lecz w okoliczności, że jeżeli Consiglio di giustizia amministrativa per la Regione Siciliana postanowi na podstawie art. 99 ust. 3 włoskiego kodeksu postępowania administracyjnego przekazać sprawę do rozpoznania w pełnym składzie, to spór nie jest już co do zasady zawisły przed nim, w związku z czym nie będzie on już mógł się zwrócić z pytaniem w trybie prejudycjalnym do Trybunału, czy to w tym samym czasie, czy w późniejszym momencie ( 11 ).
28.

Drugi sposób zrozumienia, do którego jestem skłonny się przychylić, może prowadzić do uznania, że wspomniane wyrażenie stanowi obiektywne kryterium mające zastosowanie do podania do wiadomości lub przekazania dowodów Komisji, umożliwiając tym samym rozróżnienie dowodów odnoszących się do nowych okoliczności faktycznych w przeciwieństwie do dowodów będących już w posiadaniu Komisji ( 16 ). Moim zdaniem ten drugi sposób zrozumienia jest bardziej zgodny z dwoma pierwszymi akapitami pkt 23 komunikatu w sprawie łagodzenia sankcji z 2002 r., które to akapity odnoszą się do posiadania dowodów jako kryterium definiującego zwiększenie wartości, nie wspominając przy tym o znajomości danych faktów przez Komisję.
81.

Następnie, w odniesieniu do jawności opłaty, do sądu krajowego należy upewnienie się, że wysokość opłaty została ustalona w sposób jasny i zrozumiały oraz za pomocą łatwo dostępnego aktu. Warunek ten, który nie został do tej pory omówiony, wydaje się być spełniony w niniejszym przypadku.
84.

Bricmate podkreśla, że jako część dobranej próby importerów niepowiązanych wskazała siedem rodzajów płytek, których nie jest ona w stanie uzyskać w Unii ze względu na proces cięcia i zwróciła uwagę na fakt, że zastosowane numery PCN i obliczenia szkody nie uwzględniają tych różnic. Dostosowanie pociągałoby za sobą zmniejszenie marginesu szkody. Ponadto przemysł unijny nie jest w stanie dostarczyć płytek w małym rozmiarze. Ta informacja nie została jednak uwzględniona, a opinii spółki Bricmate nie potraktowano jako wyrazu stanowiska innych, niedobranych do próby importerów, lecz odrzucono je poprzez odniesienie do innych informacji. Spółka powołuje wyrok Gul Ahmed ( 21 ): „w sytuacji gdy kontrola wyrywkowa przeprowadzana jest zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, instytucje Unii muszą, co do zasady, wziąć pod uwagę dane dotyczące wywozu odnoszące się do wszystkich przedsiębiorstw tworzących próbę”; to samo powinno mieć zastosowanie w sytuacji, gdy kontrola wyrywkowa dotyczy niezależnych importerów. Nieuwzględnienie informacji przekazanych przez Bricmate wiązało się z uchybieniem obowiązkowi uzasadnienia.
Taka ocena znajduje potwierdzenie w obecnie obowiązującym prawie nadzoru Unii. W załączniku I pkt 2 lit. c) do dyrektywy ZAFI przewidziano, że do zadań, jakie może wykonywać zarządca alternatywnego funduszu inwestycyjnego i które podlegają w związku z tym urzędowemu nadzorowi należą obok „administrowania” także „zarządzanie infrastrukturą” oraz „działalność w zakresie administrowania nieruchomościami” czyli faktyczna eksploatacja nieruchomości. W stosunku do specjalnych funduszy inwestycyjnych objętych dyrektywą UCITS Trybunał odnosi się również do zawartego w załączniku II do tej dyrektywy opisu czynności dla funduszy inwestycyjnych lub spółek inwestycyjnych. Zgodnie z orzecznictwem czynności wymienione w pozycji „administracja” w załączniku II do dyrektywy UCITS są mianowicie obok zarządzania portfelem zawsze właściwe ( 26 ). Nawet jeśli dyrektywa UCITS nie znajduje zastosowania do sprawy będącej przedmiotem postępowania głównego, jej przepisy mimo to wskazują, że faktyczna eksploatacja nieruchomości należy do „właściwych” zadań funduszy nieruchomości.
81.

Drugi powód ma charakter praktyczny. Uznanie, że sąd, do którego wniesiono powództwo w wykonaniu art. 5 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001, powinien w przypadku nieważności umowy ograniczyć się do stwierdzenia braku własnej jurysdykcji do rozpoznania sprawy co do istoty oznaczałoby zobowiązanie powoda do wniesienia pozwu do innego sądu w celu wyciągnięcia praktycznych konsekwencji z tego stwierdzenia. Rozdzielenie sporu pomiędzy dwa sądy, z których jeden stwierdza nieważność, a drugi wyprowadza z niej skutki, nie byłoby zgodne ani z interesem prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości, ani z interesem podsądnych.
78.

Wydaje mi się po przeczytaniu tego uzasadnienia, że wątpliwości sądu odsyłającego co do zgodności spornego podatku z przywołanymi postanowieniami traktatu EWEA wynikają z ukształtowania i nazwania tego podatku w prawie krajowym – jako podatku obciążającego produkty, a mianowicie paliwa jądrowe. Tymczasem omawiany podatek, obliczany od ilości paliw jądrowych, ma w rzeczywistości charakter mieszany. Jest on pobierany w chwili wykorzystania tych paliw do celów produkcji energii elektrycznej, co jest jedynym opodatkowanym sposobem ich wykorzystania ( 45 ). Zobowiązanym do zapłaty tego podatku jest operator elektrowni jądrowej, który ponosi jednocześnie jego ciężar. Jednocześnie opodatkowane paliwa jądrowe są niezbędne do działania elektrowni jądrowych, ponieważ nie istnieje produkt zastępczy. Innymi słowy, operator elektrowni ma do wyboru wykorzystać opodatkowany produkt albo zaprzestać swojej działalności. Z tego punktu widzenia sporny podatek podobny jest w skutkach bardziej do podatku od działalności gospodarczej operatorów elektrowni jądrowych niż do podatku rzeczywiście obciążającego produkt. Ujęty w taki sposób sporny podatek budzi moim zdaniem mniej wątpliwości co do zgodności z postanowieniami traktatu EWEA.
54.

W rezultacie abonament internetowy wchodziłby w zakres pojęcia „usługi powszechnej” ustanowionego przez dyrektywę i z tego względu stosowałoby się do niego „taryfę socjalną” (art. 9), podlegającą przyznaniu rekompensaty zgodnie z mechanizmem przewidzianym w art. 13 dyrektywy. Oczywiście dotyczyłoby to jednak wyłącznie abonamentu internetowego za pośrednictwem urządzeń stacjonarnych, a wykluczone byłyby połączenia abonamentowe za pośrednictwem telefonii komórkowej. Te połączenia abonamentowe za pośrednictwem telefonii komórkowej, jak ma to miejsce ogólnie w przypadku telefonii komórkowej, mogą zostać nałożone przez państwa członkowskie jako „dodatkowe usługi obowiązkowe”, ale nie mogą zostać zaliczone do kategorii „usługi powszechnej”. Wreszcie ich rekompensata nie powinna być dokonywana za pomocą mechanizmu przewidzianego w dyrektywie w odniesieniu do usług stanowiących część „usługi powszechnej”.
114.

Chociaż można oczywiście ubolewać nad pewną niejasnością przyjętego przez Sąd rozumowania, które łączy rozważania wstępne i merytoryczne badanie selektywności umowy z 2005 r., to wydaje się, że te dwa punkty nie odnoszą się stricte do badania selektywności umowy z 2005 r., lecz mają na celu, jak wynika to z dalszego rozumowania przedstawionego w pkt 66 i 67 zaskarżonego wyroku, podjęcie odrębnej kwestii związku pomiędzy umową z 2005 r. a późniejszymi zmianami legislacyjnymi. Wydaje mi się, że to ze względu na tę ostatnią kwestię Sąd uznał za użyteczne wskazanie w pkt 64 zaskarżonego wyroku, że „w przypadku gdy państwo zawiera z podmiotem gospodarczym umowę, która nie zawiera elementu pomocy państwa w rozumieniu art. 107 TFUE, fakt, iż w późniejszym czasie warunki zewnętrzne wobec takiej umowy ulegają zmianie w taki sposób, że dany podmiot znajduje się w uprzywilejowanej sytuacji w stosunku do innych podmiotów, które nie zawarły podobnej umowy, nie może wystarczyć, by rozpatrywane łącznie umowa i późniejsza zmiana warunków zewnętrznych wobec tej umowy mogły być postrzegane jako elementy składowe pomocy państwa”.
1)

Opodatkowanie przydziału uprawnień do emisji podatkiem od darowizn jest niezgodne z zasadą nieodpłatnego przydziału tych uprawnień wynikającą z art. 10 dyrektywy 2003/87/WE ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE, zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 219/2009.
14.

W świetle tych okoliczności Komisja w spornej decyzji zarządziła, co następuje: „Artykuł 1 Rekompensaty wypłacone na rzecz SNCM i CMN w ramach umowy o przekazaniu obowiązku użyteczności publicznej z dnia 7 czerwca 2007 r. stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 […] TFUE. Pomoc ta została przyznana z naruszeniem obowiązków określonych w art. 108 ust. 3 […] TFUE. Artykuł 2 1. Rekompensaty wypłacone na rzecz SNCM z tytułu uruchomienia dodatkowych zdolności przewozowych, o których mowa w I a) 2), I b) 2) i I d) 1.4) specyfikacji do [ww. umowy], nie są zgodne z rynkiem wewnętrznym. 2. Rekompensaty wypłacone na rzecz SNCM i CMN z tytułu wykonywania innych usług, o których mowa w [ww. umowie], są zgodne z rynkiem wewnętrznym. Artykuł 3 1. Francja jest zobowiązana odzyskać od beneficjenta pomoc, o której mowa w art. 2 ust. 1. 2. Do kwot podlegających zwrotowi dolicza się odsetki za cały okres począwszy od dnia, w którym pomoc została przekazana do dyspozycji beneficjenta, do dnia jej faktycznego odzyskania. 3. Odsetki nalicza się narastająco zgodnie z przepisami rozdziału V rozporządzenia (WE) nr 794/2004 i rozporządzenia (WE) nr 271/2008 zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 794/2004. 4. Francja anuluje wszystkie dotychczas niezrealizowane wypłaty pomocy, o której mowa w art. 2 ust. 1, ze skutkiem od daty wydania niniejszej decyzji. Artykuł 4 1. Odzyskanie pomocy, o której mowa w art. 2 ust. 1, odbywa się bezzwłocznie i w sposób skuteczny. 2. Francja zapewni wykonanie niniejszej decyzji w terminie czterech miesięcy od daty jej notyfikacji. Artykuł 5 1. W terminie dwóch miesięcy od daty notyfikacji niniejszej decyzji Francja przekaże Komisji następujące informacje: a) łączną kwotę (kwota główna wraz z odsetkami od zwracanej pomocy), do odzyskania od beneficjenta; b) szczegółowy opis środków już podjętych oraz środków planowanych w celu wykonania niniejszej decyzji; c) dokumenty potwierdzające, że beneficjentowi nakazano zwrot pomocy; d) daty i dokładne kwoty płatności miesięcznych i korekt rocznych, które zostały dokonane od momentu wejścia w życie umowy do dnia przyjęcia niniejszej decyzji. 2. Do momentu całkowitego odzyskania pomocy, o której mowa w art. 2 ust. 1, Francja na bieżąco informuje Komisję o kolejnych środkach podejmowanych na szczeblu krajowym w celu wykonania niniejszej decyzji. Na wniosek Komisji Francja bezzwłocznie przedstawi wszelkie informacje o środkach już podjętych oraz środkach planowanych w celu wykonania niniejszej decyzji. Francja dostarczy również szczegółowe informacje o kwocie pomocy oraz odsetkach już odzyskanych od beneficjenta. Artykuł 6 Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej”.
69.

Kształcenie NCHD ma na celu przygotowanie ich do wykonywania pracy na określonym stanowisku, a zatem służy celom zawodowym. Czas, który NCHD poświęcają na kształcenie, można by uznać za ich czas prywatny, wyłącznie gdyby był on usytuowany poza stosunkiem pracy, tak że mogliby oni wtedy swobodnie zajmować się swoimi prywatnymi sprawami. Otóż jak widzieliśmy, w tym wypadku tak nie jest, ponieważ pracodawca nadal sprawuje swoje kierownictwo w ramach nadzoru nad kształceniem NCHD. Co więcej, kształcenie nie zależy od autonomicznej decyzji NCHD, w wyniku której poświęcają oni część prywatnego czasu. Skoro czas, w którym NCHD uczestniczą w szkoleniach, służy wypełnianiu ich obowiązków zawodowych pod bezpośrednim nadzorem pracodawcy, to nie stanowi on okresu odpoczynku.
17.

Raad van State, który obecnie rozpatruje spór, ma wątpliwości co do zgodności niderlandzkich przepisów dotyczących egzaminu z integracji z dyrektywą 2003/86. Wnosi on do Trybunału o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie następujących pytań: „1) a) Czy termin »środki dotyczące integracji«, ujęty w art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/86/WE […], można interpretować w ten sposób, że właściwe organy państwa członkowskiego mogą wymagać od osoby należącej do rodziny członka rodziny rozdzielonej, by wykazała, że dysponuje ona znajomością języka urzędowego tego państwa członkowskiego na poziomie odpowiadającym poziomowi A1 europejskiego systemu opisu kształcenia językowego oraz podstawową wiedzą o społeczeństwie tego państwa członkowskiego, przed udzieleniem tej osobie zezwolenia na wjazd i pobyt? b) Czy dla odpowiedzi na to pytanie ma znacznie – także w świetle kryterium proporcjonalności określonego w »Zielonej księdze Komisji Europejskiej z dnia 15 listopada 2011 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin«[ ( 8 ) ] – że regulacja krajowa obejmująca wymóg wspomniany w pytaniu pierwszym lit. a) przewiduje, iż o ile osoba należąca do rodziny nie wykazała, że ze względu na niepełnosprawność umysłową lub fizyczną trwale nie jest w stanie przystąpić do egzaminu z integracji obywatelskiej, wniosek o zezwolenie na wjazd i pobyt nie jest oddalany tylko w przypadku łącznego wystąpienia szczególnych okoliczności indywidualnych pozwalających na założenie, że osoba ta trwale nie jest w stanie uczynić zadość środkom dotyczącym integracji? 2) Czy przy uwzględnieniu kryterium proporcjonalności określonego we wspomnianej zielonej księdze cel dyrektywy 2003/86/WE, a w szczególności jej art. 7 ust. 2, stoi na przeszkodzie temu, by koszty związane z egzaminem, którego przedmiotem jest ocena, czy osoba należąca do rodziny czyni zadość wspomnianym środkom dotyczącym integracji, wynosiły 350 EUR za każdorazowe podejście do egzaminu, a jednorazowy koszt pakietu przygotowującego do egzaminu wynosił 110 EUR?”.