WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (skład jednoosobowy)

z dnia 10 czerwca 2004 r.

Sprawa T-330/03

Xanthippi Liakoura

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej

Urzędnicy – Odmowa awansu – Skarga o uchylenie i o odszkodowanie

Pełny tekst w języku francuskim II - 0000

Przedmiot: Skarga mająca za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji Rady o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania C 1 w postępowaniu za 2002 r., a także wniosek o zasądzenie odszkodowania.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron poniesie własne koszty postępowania.

Streszczenie

1. Urzędnicy – Awans – Zażalenie kandydata, który nie został awansowany – Decyzja o oddaleniu – Obowiązek uzasadnienia – Zakres

(regulamin pracowniczy, art. 45)

2. Urzędnicy – Awans – Porównanie zasług – Swobodne uznanie administracyjne – Kontrola sądowa – Granice

(regulamin pracowniczy, art. 45)

3. Urzędnicy – Awans – Porównanie zasług – Kryteria – Osobiste zasługi kandydatów – Uwzględnienie wszystkich urzędników mających prawo do ubiegania się o awans, należących do tej samej kategorii i mających tę samą grupę zaszeregowania

(regulamin pracowniczy, art. 5, 7 i 45)

4. Urzędnicy – Awans – Kryteria – Zasługi – Uwzględnienie długości zatrudnienia i wieku – Charakter subsydiarny

(regulamin pracowniczy, art. 45 ust. 1)

5. Urzędnicy – Skarga – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej –Identyczność przedmiotu i podstawy – Zarzuty i argumenty nie zawarte w zażaleniu, lecz ściśle z nim związane – Dopuszczalność

(regulamin pracowniczy, art. 90)

6. Urzędnicy – Skarga – Wniosek o odszkodowanie związany z wnioskiem o uchylenie – Oddalenie wniosku o uchylenie powodujące oddalenie wniosku o odszkodowanie

(regulamin pracowniczy, art. 91)

1. O ile organ powołujący nie ma obowiązku uzasadniania decyzji o awansie w odniesieniu do urzędników, którzy nie zostali awansowani, to ma on za to obowiązek uzasadnienia decyzji o oddaleniu zażalenia urzędnika, który nie został awansowany, jako że domniemywa się, że uzasadnienie tej decyzji o oddaleniu zgadza się z uzasadnieniem decyzji, od której wniesiono zażalenie. Jako że awans obejmuje zgodnie z brzmieniem art. 45 regulaminu pracowniczego osoby „wybrane”, wystarczy, by uzasadnienie oddalenia zażalenia dotyczyło zbioru prawnych przesłanek, od spełnienia których regulamin pracowniczy uzależnia prawidłowość awansu.

(zob. pkt 35 i 36)

Odesłanie: wyrok Trybunału z dnia 7 lutego 1990 r. w sprawie C-343/87 Culin przeciwko Komisji, Rec. str. I‑225, pkt 13; wyrok Trybunału z dnia 9 grudnia 1993 r w sprawie C-115/92 P Parlament przeciwko Volgerowi, Rec. str. I‑6549, pkt 22 i 23; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 maja 1997 r. w sprawie T-6/96 Contargyris przeciwko Parlamentowi, RecFP str. I‑A‑119 i II‑357, pkt 147; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 1997 r. w sprawie T-142/95 Delvaux przeciwko Komisji, RecFP str. I‑A‑477 i II‑1247, pkt 84; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 września 1999 r. w sprawie T-157/98 Oliveira przeciwko Parlamentowi, RecFP str. I‑A‑163 i II‑851, pkt 50

2. Dla celów porównania zasług, które winny być uwzględnione w ramach decyzji o awansie, o której mowa w art. 45 regulaminu pracowniczego, organ powołujący dysponuje znacznym swobodnym uznaniem, jako że awansuje się zgodnie z brzmieniem tego artykułu osoby „wybrane”. W tej kwestii kontrola sądu wspólnotowego winna ograniczać się do tego, czy w odniesieniu do dróg i środków, które mogły doprowadzić administrację do jej oceny, nie wyszła ona poza rozsądne granice i nie wykorzystała swego uznania w sposób oczywiście błędny. Sąd nie może zatem zastąpić oceny organu powołującego swoją oceną kwalifikacji i zasług urzędników.

(zob. pkt 45)

Odesłanie: wyrok Trybunału z dnia 21 kwietnia 1983 r. w sprawie 282/81Ragusa przeciwko Komisji, Rec. str. 1245, pkt 9 i 13; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 kwietnia 1999 r. w sprawie T-283/97 Thinus przeciwko Komisji, RecFP str. I‑A‑69 i II‑353, pkt 42

3. Obowiązek organu powołującego dokonania porównania zasług urzędników podlegających awansowaniu, przewidziany w art. 45 regulaminu pracowniczego, jest wyrazem zarówno zasady równego traktowania urzędników, jak i zasady przewidywalności kariery. Ocena ich zasług ma w tej kwestii decydujące znaczenie. Ze sformułowań oraz ducha artykułów 5 i 7 regulaminu pracowniczego oraz z zasady równego traktowania urzędników oraz zasady przewidywalności kariery wynika, że gdy organ powołujący dokonuje porównania zasług urzędników podlegających awansowaniu, powinien on wziąć pod uwagę wszystkich urzędników mających prawo do ubiegania się o awans, należących do tej samej kategorii i mających tę samą grupę zaszeregowania, jako że element ten zawiera w sobie domniemanie, że mają oni równorzędne zajęcia i obowiązki. Stąd też powołanie, w ramach procedury awansowania, bierze pod uwagę, dla celów porównania zasług urzędników podlegających awansowaniu, „odchylenie między poziomem oceny analitycznej danego urzędnika a średnim poziomem oceny analitycznej urzędników w tej samej grupie zaszeregowania w tej samej służbie, a także wszystkich urzędników w jego grupie zaszeregowania, niezależnie od służby” [tłumaczenie nieoficjalne] i jest zgodne z zasadami, które zostały wyżej przypomniane.

(zob. pkt 46-48)

Odesłanie: wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lutego 1992 r. w sprawie T-52/90 Volger przeciwko Parlamentowi, Rec. str. II‑121, pkt 24; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 marca 1998 r. w sprawie T-221/96 Manzo-Tafaro przeciwko Komisji, RecFP str. I‑A‑115 i II‑307, pkt 17

4. Zgodnie z brzmieniem art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego „awans[em] […] obejmuje się osoby wybrane spośród urzędników, którzy posiadają minimalny staż pracy w swojej grupie zaszeregowania, po porównaniu zasług urzędników mających prawo do ubiegania się o awans oraz uwzględnieniu dotyczących ich ocen” [tłumaczenie nieoficjalne]. Jednakże w odniesieniu do kryteriów wyboru dla celów awansowania organ powołujący może także subsydiarnie wziąć pod uwagę inne elementy, w szczególności wiek urzędników mających prawo do ubiegania się o awans oraz długość ich zatrudnienia w grupie zaszeregowania lub w służbie. Wynika stąd, że uwzględnienie przebiegu kariery zawodowej urzędników mających prawo do ubiegania się o awans wpisuje się w ramy porównania ich odpowiednich zasług.

(zob. pkt 49 i 50)

Odesłanie: wyrok Trybunału z dnia 24 marca 1983 r. w sprawie 298/81 Colussi przeciwko Parlamentowi, Rec. str. 1131; wyrok Trybunału z dnia 17 stycznia 1989 r. w sprawie 293/87 Vainker przeciwko Parlamentowi, Rec. str. 23; ww. wyrok w sprawie Manzo-Tafaro przeciwko Komisji, pkt 17

5. W skargach urzędników żądania wysunięte przed Sądem mogą mieć jedynie ten sam przedmiot jak te przedstawione w zażaleniu i mogą jedynie zawierać zarzuty opierające się na tej samej podstawie jak zarzuty podniesione w zażaleniu, nawet jeżeli zarzuty te mogą zostać rozwinięte przed Sądem poprzez przedstawienie zarzutów i argumentów niekoniecznie zawartych w zażaleniu, lecz ściśle z nimi związanych. W istocie postępowanie poprzedzające wniesienie skargi przewidziane w art. 90 regulaminu pracowniczego ma na celu polubowne załatwienie sporów powstałych między urzędnikami a administracją. Aby takie postępowanie mogło osiągnąć swój cel, konieczne jest, by organ powołujący był w stanie poznać wystarczająco dokładnie zarzuty formułowane pod adresem kwestionowanej decyzji.

(zob. pkt 56 i 57)

Odesłanie: wyrok Trybunału z dnia 1 lipca 1976 r. w sprawie 58/75 Sergy przeciwko Komisji, Rec. str. 1139; wyrok Trybunału z dnia 17 lutego 1977 r. w sprawie 48/76 Reinarz przeciwko Komisji i Radzie, Rec. str. 291; wyrok Trybunału z dnia 20 maja 1987 r. w sprawie 242/85 Geist przeciwko Komisji, Rec. str. 2181, pkt 9; wyrok Trybunału z dnia 26 stycznia 1989 r. w sprawie 224/87 Koutchoumoff przeciwko Komisji, Rec. str. 99, pkt 10; wyrok Trybunału z dnia 14 marca 1989 r. w sprawie 133/88 Del Amo Martinez przeciwko Parlamentowi, Rec. str. 689, pkt 9; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 marca 1990 r. w sprawie T-57/89 Alexandrakis przeciwko Komisji, Rec. str. II‑143, pkt 8-10

6. W skargach urzędników wnioski o naprawienie szkody winny zostać oddalone w takim zakresie, w jakim wykazują ścisły związek z wnioskami o uchylenie, które same zostały odrzucone jako niedopuszczalne lub oddalone jako bezzasadne.

(zob. pkt 69)

Odesłanie: wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 lipca 1992 r. w sprawie T-1/91 Della Pietra przeciwko Komisji, Rec. str. II‑2145, pkt 34; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 maja 1997 r. w sprawie T-273/94 N przeciwko Komisji, RecFP str. I‑A-97 i II‑289, pkt 159