ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wykładni art. 4 ust. 3 TUE w związku z przepisami Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, uchwalonego rozporządzeniem nr 259/68 ustanawiającym regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich oraz ustanawiającym szczególne warunki mające tymczasowe zastosowanie do urzędników Komisji, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 1080/2010, należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które może pociągać za sobą obniżenie lub odmowę wypłaty emerytury, do której byłby uprawniony pracownik najemny, będący obywatelem tego państwa członkowskiego z tytułu pracy świadczonej zgodnie z ustawodawstwem tego państwa członkowskiego, w sytuacji gdy całkowity staż pracy tego pracownika zdobyty podczas wykonywania pracy najemnej w omawianym państwie członkowskim oraz w charakterze urzędnika Unii zatrudnionego w tym państwie członkowskim przekracza określoną w omawianym uregulowaniu jedność stażu pracy wynoszącą 45 lat, ponieważ z uwagi na metodę obliczenia ułamka wyrażającego wielkość wypłacanej z Unii emerytury takie skrócenie jest większe niż w wypadku, gdyby cała kariera zawodowa tego pracownika przebiegała w charakterze pracownika najemnego w rozpatrywanym państwie członkowskim.

W istocie takie uregulowanie krajowe może utrudniać nie tylko rekrutację przez instytucje Unii urzędników krajowych o określonym stażu pracy, ale także utrzymanie w służbie tych instytucji pracowników z długim doświadczeniem zawodowym. Może ono bowiem zniechęcać pracownika, który zdobył pewien staż pracy w ramach systemu emerytalnego dla pracowników najemnych tego państwa członkowskiego do podjęcia pracy w służbie instytucji Unii z siedzibą w tym państwie członkowskim lub zachęcić go do przedwczesnego odejścia z zajmowanego tam stanowiska, ponieważ ze względu na to uregulowanie, ryzykuje on, zajmując stanowisko w służbie takiej instytucji lub zdobywając w niej długi staż pracy, utratę możliwości skorzystania z praw emerytalnych nabytych w ramach pracy najemnej wykonywanej w tym państwie członkowskim przed podjęciem służby w Unii.

(por. pkt 43, 44, 53; sentencja)
Uregulowanie krajowe w dziedzinie przedawnienia przestępstw karnych, które przewiduje, że zdarzenie przerywające bieg przedawnienia, zaistniałe w trakcie postępowania karnego dotyczącego poważnych oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej, skutkuje przedłużeniem terminu przedawnienia jedynie o jedną czwartą jego pierwotnego czasu trwania, może stanowić zagrożenie dla obowiązków nałożonych na państwa członkowskie przez art. 325 ust. 1 i 2 TFUE w sytuacji, w której owo uregulowanie krajowe uniemożliwia nałożenie skutecznych i odstraszających sankcji karnych w znacznej liczbie przypadków poważnych oszustw stanowiących zagrożenie dla interesów finansowych Unii Europejskiej lub przewiduje dłuższe terminy przedawnienia w przypadku oszustw stanowiących zagrożenie dla interesów finansowych danego państwa członkowskiego, niż w przypadku oszustw stanowiących zagrożenie dla interesów finansowych Unii Europejskiej, czego sprawdzenie należy do sądu krajowego. Do sądu krajowego należy nadanie pełnej skuteczności art. 325 ust. 1 i 2 TFUE, poprzez powstrzymanie się w razie potrzeby od stosowania przepisów prawa krajowego, które skutkują uniemożliwieniem danemu państwu członkowskiemu przestrzegania obowiązków nałożonych na niego przez art. 325 ust. 1 i 2 TFUE.

W istocie w dziedzinie podatku od wartości dodanej z dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, w związku z art. 4 ust. 3 TUE wynika, że państwa członkowskie mają nie tylko ogólny obowiązek przyjęcia wszelkich środków ustawodawczych i administracyjnych właściwych dla zagwarantowania pełnego poboru podatku od wartości dodanej należnego na ich odpowiednich terytoriach, lecz ponadto powinny one zwalczać oszustwa. O ile zatem państwom członkowskim przysługuje oczywiście swoboda w wyborze mających zastosowanie sankcji, które mogą przybrać formę sankcji administracyjnych, karnych, lub obydwu rodzajów tych sankcji łącznie, w celu zagwarantowania pełnego poboru wpływów pochodzących z podatku od wartości dodanej, a przez to w celu zagwarantowania ochrony interesów finansowych Unii zgodnie z przepisami dyrektywy 2006/112 i art. 325 TFUE, to jednak sankcje karne mogą okazać się nieodzowne w celu zwalczania w skuteczny i odstraszający sposób niektórych poważnych przypadków oszustw w podatku od wartości dodanej.

(por. pkt 36, 39, 58; pkt 1 sentencji)
Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że zezwala ono właściwemu organowi krajowemu na wprowadzenie obowiązku taryfowego na podstawie art. 28 dyrektywy 2002/22 w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, zmienionej dyrektywą 2009/136, aby usunąć przeszkodę w wybieraniu numerów niegeograficznych w Unii Europejskiej, która to przeszkoda nie jest natury technicznej, lecz wynika ze stosowanych taryf, mimo że nie została przeprowadzona analiza rynku, z której wynikałoby, iż dane przedsiębiorstwo posiada znaczącą pozycję na rynku, jeżeli taki obowiązek stanowi środek niezbędny i proporcjonalny do tego, by użytkownicy końcowi mogli mieć dostęp w Unii do usług wykorzystujących numery niegeograficzne.

Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może przewidzieć, iż obowiązek taryfowy na podstawie art. 28 dyrektywy 2002/22 w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, zmienionej dyrektywą 2009/136, może zostać nałożony przez organ krajowy inny niż krajowy organ regulacyjny, który jest z reguły odpowiedzialny za stosowanie nowych ram regulacyjnych Unii dla sieci i usług łączności elektronicznej, z zastrzeżeniem, że organ ten spełnia wymogi dotyczące kompetencji, niezależności, bezstronności i przejrzystości przewidziane w dyrektywie 2002/21 w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, zmienionej dyrektywą 2009/140, oraz że od decyzji, które on podejmuje, przysługują skuteczne środki odwoławcze do organu niezależnego od zainteresowanych stron, przy czym do sądu odsyłającego należy sprawdzenie, czy taka sytuacja ma miejsce w danym przypadku.

W istocie zgodnie z art. 3 ust. 2, 4 i 6 dyrektywy 2002/21 państwa członkowskie powinny nie tylko zapewnić niezależność krajowych organów regulacyjnych, czuwając nad tym, by organy te były odrębne pod względem prawnym i funkcjonalnie niezależne od wszelkich organizacji udostępniających sieci, urządzenia lub usługi łączności elektronicznej, lecz również ogłaszać w łatwo dostępnej formie zadania, jakie mają być realizowane zgodnie z nowymi ramami regulacyjnymi mającymi zastosowanie do usług łączności elektronicznej przez wspomniane organy, w szczególności gdy zadania zostają powierzone wielu organom, i przekazywać Komisji nazwy organów regulacyjnych, którym zostały przydzielone te zadania, oraz informacje na temat ich poszczególnych zakresów odpowiedzialności. W konsekwencji jeżeli wspomniane zadania należą choćby częściowo do organów krajowych innych niż krajowy organ regulacyjny, który jest z reguły odpowiedzialny za stosowanie nowych ram regulacyjnych, do każdego państwa członkowskiego należy dopilnowanie, by ten inny organ nie był w sposób bezpośredni lub pośredni zaangażowany w wykonywanie funkcji operacyjnych w rozumieniu owej dyrektywy.

(por. pkt 55–58; pkt 2 sentencji)
1)

Poprzez stosowanie systemu interwencji państwa w postaci nałożenia obowiązku stosowania przez przedsiębiorstwa energetyczne cen dostaw gazu ziemnego zatwierdzanych przez prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, który to obowiązek nie jest ograniczony w czasie, w sytuacji gdy prawo krajowe nie zobowiązuje organów administracji do okresowego badania konieczności i zasad jego stosowania w sektorze gazowniczym z uwzględnieniem stopnia rozwoju tego sektora, oraz który cechuje zastosowanie do nieograniczonego kręgu beneficjentów lub odbiorców bez rozróżnienia pomiędzy odbiorcami oraz bez rozróżnienia sytuacji odbiorców w ramach poszczególnych ich kategorii, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 3 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE.
Sprawa C‑309/14

Confederazione Generale Italiana del Lavoro (CGIL)

i

Istituto Nazionale Confederale Assistenza (INCA)

przeciwko

Presidenza del Consiglio dei Ministri i in.

(wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio)

„Odesłanie prejudycjalne — Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi — Dyrektywa 2003/109/WE — Przepisy krajowe — Wydanie i odnowienie zezwolenia na pobyt — Przesłanka — Obowiązkowy wkład finansowy — Kwota ośmiokrotnie wyższa niż wymagana do uzyskania krajowego dokumentu tożsamości — Naruszenie zasad dyrektywy 2003/109/WE”

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 września 2015 r.

Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Polityka imigracyjna – Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi – Dyrektywa 2003/109 – Wniosek o wydanie lub odnowienie dokumentu pobytowego – Nadmiernie wysoka opłata wymagana przez właściwe organy – Niedopuszczalność

(dyrektywa Rady 2003/109)

Dyrektywa 2003/109 dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, stoi na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, które nakładają na obywateli państw trzecich wnoszących o wydanie lub odnowienie zezwolenia na pobyt w danym państwie członkowskim obowiązek uiszczenia opłaty, której wysokość waha się od 80 EUR do 200 EUR, ponieważ taka opłata jest nieproporcjonalna w stosunku do celu wyznaczonego tą dyrektywą i może stanowić przeszkodę dla korzystania z praw przyznanych w tym akcie.

W istocie o ile państwa członkowskie są uprawnione do uzależnienia wydania zezwoleń na pobyt na podstawie owej dyrektywy od pobrania opłat, o tyle zgodnie z zasadą proporcjonalności ustalona wysokość tych opłat nie może mieć na celu ani też nie może skutkować stworzeniem przeszkody w uzyskaniu przyznanego przez tę dyrektywę statusu rezydenta długoterminowego i innych praw wynikających z przyznania tego statusu gdyż w przeciwnym razie naruszone zostałyby zarówno cel, do którego dąży ta dyrektywa, jak i jej duch.

Tymczasem obciążenie finansowe, jakie opłata, której wysokość waha się od 80 EUR do 200 EUR, może stanowić dla niektórych obywateli państw trzecich spełniających warunki przewidziane przez dyrektywę 2003/109 dla uzyskania zezwoleń na pobyt, o których mowa w tej dyrektywie, jest znaczne i to tym bardziej że – mając na uwadze długość obowiązywania takich zezwoleń – owi obywatele są zobowiązani dość często występować o ich odnowienie, a do tych opłat dolicza się nierzadko inne opłaty wynikające z wcześniej obowiązujących przepisów krajowych, co sprawia, że w takich okolicznościach obowiązek uiszczenia opłaty może stanowić przeszkodę dla skorzystania przez wspominanych obywateli państw trzecich z praw przyznanych omawianą tu dyrektywą.

(por. pkt 25, 27, 31; sentencja)
Artykuł 27 ust. 1 lit. d) dyrektywy 92/83 w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych należy interpretować w ten sposób, że przewidziany w tym przepisie obowiązek zwolnienia ma zastosowanie do alkoholu etylowego używanego przez przedsiębiorstwo do czyszczenia oraz dezynfekcji sprzętów i lokali służących do wytwarzania produktów leczniczych.

W istocie brzmienie owego przepisu nie uzależnia zastosowania tego zwolnienia ani od warunku, by te produkty służyły bezpośrednio do wytwarzania produktów leczniczych, ani od warunku, aby wchodziły one w skład wytwarzanych przy ich użyciu produktów leczniczych. Wspomniane zwolnienia ma na celu zneutralizowanie wpływu ujednoliconego podatku akcyzowego na alkohol wykorzystywany do wytwarzania produktów leczniczych, niezależnie od tego, czy jest to alkohol wchodzący w skład produktów leczniczych, czy też jedynie konieczny do ich wytwarzania nie wchodząc przy tym w ich skład.

Ponadto w związku z tym, że alkohol etylowy jest używany do celów dezynfekcji nierozerwalnie związanej z wytwarzaniem produktów leczniczych, należy go uznać za alkohol wykorzystany „do produkcji lekarstw” w rozumieniu art. 27 ust. 1 lit. d) dyrektywy 92/83.

(por. pkt 20, 23, 26, 28; sentencja)
Artykuł 4 ust. 1 i art. 5 dyrektywy 98/70 odnoszącej się do jakości benzyny i olejów napędowych, zmienionej przez rozporządzenie nr 1882/2003, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, aby państwo członkowskie przewidziało w prawie krajowym dodatkowe wymogi jakościowe w stosunku do wymogów zawartych w tej dyrektywie w celu sprzedaży oleju napędowego, takie jak specyfikacja dotycząca temperatury zapłonu oleju napędowego, ponieważ nie chodzi o specyfikację techniczną olejów napędowych dotyczącą ochrony zdrowia i środowiska w rozumieniu wspomnianej dyrektywy

W istocie dyrektywa 98/70 nie ma na celu zharmonizowania wszystkich wymogów jakościowych lub specyfikacji technicznych, które mogą mieć zastosowanie do przewidzianych w niej paliw, a w konsekwencji zakazania państwom członkowskim przewidywania ograniczeń lub wyjątków w tym zakresie, lecz obejmuje ona jedynie specyfikacje techniczne o zakresie środowiskowym w rozumieniu wspomnianej dyrektywy, to znaczy takie, które opierają się na względach zdrowotnych i środowiskowych. Tymczasem jeżeli chodzi o specyfikację temperatury zapłonu oleju napędowego, należy stwierdzić, że specyfikacja ta służy zasadniczo zapewnieniu bezpieczeństwa oleju napędowego jako produktu, a także że ma ona znaczenie dla funkcjonowania i ochrony silników pojazdów samochodowych. W ten sposób ustalenie temperatury zapłonu ma na celu ponadto ochronę konsumentów przed szkodami, jakie mogłyby zostać wyrządzone ich pojazdom.

(por. pkt 38, 39, 44; pkt 1 sentencji)
Artykuł 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stanowią odpłatne świadczenie usług w rozumieniu tego przepisu transakcje polegające na wymianie waluty tradycyjnej na jednostki wirtualnej waluty „bitcoin” i odwrotnie, dokonywane za zapłatą kwoty odpowiadającej marży wynikającej z różnicy pomiędzy ceną, po jakiej dany przedsiębiorca nabywa waluty, a ceną, po jakiej je sprzedaje klientom.

W istocie po pierwsze, wirtualna waluta z dwukierunkowym przepływem „bitcoin”, nie może być uznana za rzecz w rozumieniu art. 14 dyrektywy 2006/112, ponieważ jej jedynym przeznaczeniem jest funkcja środka płatniczego. W konsekwencji transakcje, które polegają na wymianie różnych środków płatniczych, nie wchodzą w zakres pojęcia dostawy towarów przewidzianego w rzeczonym art. 14 dyrektywy. W tych okolicznościach transakcje te stanowią świadczenie usług w rozumieniu art. 24 dyrektywy 2006/112. Po drugie, jeśli chodzi o odpłatny charakter świadczenia usług w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. c) owej dyrektywy, należy stwierdzić, że stanowią świadczenie usług dokonywane za wynagrodzeniem, które wykazuje bezpośredni związek ze świadczoną usługą, czyli odpłatne świadczenie usług, transakcje, w ramach których istnieje wzajemny stosunek prawny, w ramach którego strony transakcji wzajemnie zobowiązują się do przekazania kwot w określonej walucie i otrzymania wynagrodzenia w walucie wirtualnej z dwukierunkowym przepływem i odwrotnie. W tym względzie, do celów ustalenia odpłatnego charakteru świadczenia usług nie ma znaczenia fakt, że wynagrodzenie za takie świadczenia nie przybiera formy zapłaty prowizji lub zapłaty szczególnych opłat.

(por. pkt 24, 26–31; pkt 1 sentencji)
Jak bowiem wynika z motywów 7 i 8 tego rozporządzenia nr 469/2009, wprowadza ono jednolite rozwiązanie na poziomie Unii poprzez ustanowienie dodatkowego świadectwa ochronnego, które może otrzymać uprawniony z patentu krajowego lub europejskiego na tych samych zasadach w każdym państwie członkowskim. Ma ono także na celu zapobieganie wprowadzaniu zróżnicowanych rozwiązań w ustawodawstwach krajowych, powodujących powstawanie dalszych rozbieżności, które mogłyby stanowić przeszkodę dla swobodnego przepływu produktów leczniczych w Unii i w ten sposób bezpośrednio hamować budowanie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Tymczasem choć art. 13 rozporządzenia nr 469/2009 nie definiuje pojęcia „daty pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w [Unii]”, którym posługuje się ten artykuł celem określenia daty wygaśnięcia dodatkowego świadectwa ochronnego, nie zawiera on jednak odesłania do prawa krajowego jeżeli chodzi o znaczenie, jakie należy nadać temu pojęciu. Wynika z tego zatem, że dla celów stosowania tego rozporządzenia należy uwzględnić uznać, iż wspomniany art. 13 zawiera autonomiczne pojęcie prawa Unii, które należy interpretować na jej obszarze w jednolity sposób.

Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia nr 469/2009 dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że „datą pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w [Unii]” w rozumieniu tego przepisu jest data notyfikacji decyzji dotyczącej pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jej adresatowi.

W zakresie, w jakim wolą prawodawcy Unii było bowiem przyznanie skutecznej i wystarczającej ochrony posiadaczowi dodatkowego świadectwa ochronnego, obliczenia okresu dodatkowej ochrony nie można przeprowadzić bez uwzględnienia daty, od której beneficjent świadectwa jest faktycznie w stanie korzystać z pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, wprowadzając swój produkt do obrotu. W tym względzie należy stwierdzić, że posiadacz dodatkowego świadectwa ochronnego może wprowadzać do obrotu swój produkt dopiero od chwili notyfikacji decyzji przyznającej dane pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, a nie od chwili, w której decyzja ta została wydana.

Zatem nie można dopuścić, by czynności proceduralne odbywające się w okresie pomiędzy wydaniem decyzji dotyczącej pozwolenia na dopuszczenie do obrotu a jej notyfikacją, których czasu trwania beneficjent dodatkowego świadectwa ochronnego nie może w żaden sposób kontrolować, skróciły okres ważności owego świadectwa.

Ta wykładnia narzuca się tym bardziej, że decyzje dotyczące pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wydane przez Komisję podlegają wymaganiom art. 297 ust. 2 akapit trzeci TFUE, zgodnie z którym decyzje, które wskazują adresata, są notyfikowane adresatom i stają się skuteczne wraz z tą notyfikacją. Nie można pomijać tego obowiązku notyfikacji przy obliczaniu okresu dodatkowej ochrony na podstawie art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 469/2009.

(por. pkt 34–37, 39, 40; pkt 2 sentencji)
W istocie z art. 67 rozporządzenia nr 883/2004 w związku z art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 987/2009 wynika z jednej strony, że osoba może ubiegać się o świadczenia rodzinne na rzecz członków swojej rodziny, którzy zamieszkują w państwie członkowskim innym niż państwo właściwe do wypłaty tych świadczeń, a z drugiej – że możliwość złożenia wniosku o przyznanie świadczeń rodzinnych została przyznana nie tylko osobom, które mają miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego zobowiązanego do wypłaty świadczeń rodzinnych, ale również wszystkim „osobom zainteresowanym”, które mogą ubiegać się o te świadczenia, wśród których znajdują się rodzice dziecka, na którego rzecz wnosi się o wypłatę świadczeń.

Wykładni art. 60 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 987/2009 dotyczącego wykonywania rozporządzenia nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy dokonywać w ten sposób, że przewidziana w tym przepisie fikcja może prowadzić do przyznania prawa do świadczeń rodzinnych osobie niemającej miejsca zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego właściwego do wypłaty tych świadczeń, w sytuacji gdy zostały spełnione wszystkie inne przesłanki do przyznania tych świadczeń, przewidziane w prawie krajowym, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

Wykładni art. 60 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia nr 987/2009 dotyczącego wykonywania rozporządzenia nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy dokonywać w ten sposób, że nie oznacza on, iż rodzic dziecka, na którego rzecz przyznawane są świadczenia rodzinne, mieszkający w państwie członkowskim zobowiązanym do wypłaty tych świadczeń, powinien uzyskać prawo do tych świadczeń z uwagi na to, że zamieszkujący w innym państwie członkowskim drugi rodzic nie złożył wniosku o przyznanie świadczeń rodzinnych.

Zarówno z brzmienia, jak i z systematyki art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 987/2009 wynika bowiem, że należy dokonać rozróżnienia pomiędzy złożeniem wniosku o świadczenia rodzinne a prawem do pobierania takich świadczeń.

Ponadto, również z brzmienia tego przepisu wynika, że wystarczy, by jedna z osób mogących ubiegać się o świadczenia rodzinne złożyła wniosek o przyznanie takich świadczeń, aby właściwa instytucja państwa członkowskiego była zobowiązana uwzględnić ten wniosek.

Prawo Unii nie stoi jednak na przeszkodzie temu, by właściwa instytucja państwa członkowskiego, stosując prawo krajowe, doszła do wniosku, że osoba uprawniona do pobierania świadczeń rodzinnych na dziecko jest inną osobą niż osoba, która złożyła wniosek o przyznanie tych świadczeń.

W rezultacie, w sytuacji gdy wszystkie przesłanki przyznania świadczeń rodzinnych na dziecko są spełnione i gdy te świadczenia są faktycznie przyznawane, bez znaczenia jest odpowiedź na pytanie, który z rodziców jest na podstawie prawa krajowego uznany za osobę uprawnioną do pobierania takich świadczeń.

(por. pkt 46–50; pkt 2 sentencji)
Artykuł 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach gdzie naruszenie przepisu prawa Unii zostało wykryte dopiero po powstaniu szkody, termin przedawnienia rozpoczyna bieg z chwilą, w której wystąpiły zarówno działanie lub zaniechanie podmiotu gospodarczego stanowiące naruszenie prawa Unii, jak i szkoda w budżecie Unii lub w zarządzanych przez nią budżetach.

Wniosek taki jest zgodny z celem owego rozporządzenia, który to akt zgodnie ze swoim art. 1 ust. 1 zmierza do ochrony interesów finansowych Unii. W istocie dies a quo znajduje się w chwili zdarzenia, które miało miejsce jako ostatnie, to znaczy albo w dacie wystąpienia szkody, jeżeli szkoda ta powstała po działaniu lub zaniechaniu stanowiącym naruszenie prawa Unii, albo w dacie tego działania lub zaniechania, jeżeli dana korzyść została przyznana przed owym działaniem lub zaniechaniem. Ponadto wniosku tego nie podważa argument, zgodnie z którym dies a quo stanowi dzień wykrycia nieprawidłowości, ponieważ chwila, w której organy dowiedziały się o nieprawidłowości, jest bez znaczenia dla momentu rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia. Dodatkowo organy administracji mają ogólny obowiązek staranności w badaniu prawidłowości dokonywanych przez siebie płatności, które ciążą na budżecie Unii.

(por. pkt 25–29; pkt 1 sentencji)