ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2.

Zarzut drugi dotyczący żądania stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 14 września 2012 r. o nieprzedłużeniu z wnoszącą odwołanie umowy o pracę: Zaskarżony wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej opierał się na toku rozumowania, zgodnie z którym decyzja (byłego) dyrektora EMCDDA z dnia 19 grudnia 2012 r. odnosiła się do oficjalnego zażalenia wnoszącej odwołanie z dnia 10 grudnia 2012 r., kwestionującego – między innymi – decyzję (byłego) dyrektora z dnia 14 września 2012 r. o nieprzedłużeniu z wnoszącą odwołanie umowy o pracę. Jednak, co wynika w sposób oczywisty z samego brzmienia wspomnianego pisma, nie da się go interpretować w ten sposób. Jest to natomiast decyzja dotycząca wszczęcia dochodzenia administracyjnego w oparciu o zażalenie wnoszącej odwołanie. W dodatku w tym samym piśmie (były) dyrektor zaprzecza temu, by podjął jakąkolwiek decyzję w przedmiocie umowy o pracę wnoszącej odwołanie. Ponadto gdyby nawet podtrzymać oczywiście błędną interpretację zaskarżonej decyzji, to nadal decyzja ta jest niezgodna z prawem, ponieważ wnosząca odwołanie nie została przedtem wysłuchana (wyrok z dnia 12 grudnia 2013 r., CH/Parlament, F-129/12, EU:F:2013:203) i stanowi ona jedynie akt przygotowawczy (wyrok z dnia 16 marca 2009 r., R/Komisja, T-156/08 P, EU:T:2009:69), a jako taka nie jest oddzielnie zaskarżalna (wyrok z dnia 10 listopada 2009 r., N/Parlament, F-71/08, EU:F:2009:150; postanowienie z dnia 23 października 2012 r., Possanzini/Frontex, F-61/11, EU:F:2012:146). Zaskarżona decyzja stanowi również nadużycie władzy (wyroki: z dnia 19 października 1995 r., Obst/Komisja, T-562/93, EU:T:1995:181; z dnia 12 grudnia 2000 r., Dejaiffe/OHIM, T-223/99, EU:T:2000:292; z dnia 25 września 2012 r., Bermejo Garde/EKES, F-41/10, EU:F:2012:135) zgodnie z dowodami z akt sprawy. Można nawet kwestionować to, czy (były) dyrektor EMCDDA miał odpowiednie uprawnienia w chwili podjęcia zaskarżonej decyzji (postanowienie z dnia 25 października 1996 r., Lopes/Trybunał Sprawiedliwości, T-26/96, EU:T:1996:157). Należy pamiętać, że pozwana nie złożyła odpowiedzi na skargę, co doprowadziło do wydania wyroku zaocznego. W rozumowaniu zaskarżonego wyroku wydanego w pierwszej instancji Sąd oparł się na argumencie z odpowiedzi pozwanej wniesionej w innej sprawie (F-22/14, Gyarmathy/EMCDDA), przez co naruszył granice procedury. Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej w odniesieniu do drugiego zarzutu również jest niezgodny ze stanem faktycznym i materiałem dowodowym zawartym w aktach sprawy. Stanowi oczywiste naruszenie wymogów proceduralnych. Należy go więc uchylić oraz stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji.
C 364/20

Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2016 r. – Drex Technologies/Rada

(Sprawa T-414/16)

(2016/C 364/18)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Drex Technologies SA (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie skargi strony skarżącej za dopuszczalną i zasadną;

— w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. i aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, które są co do istoty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-411/16, Syriatel Mobile Telecom/Rada lub do nich podobne.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 350/27

Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2016 r. – Pirelli Tyre/EUIPO – Yokohama Rubber (przedstawienie bieżnika opony)

(Sprawa T-447/16)

(2016/C 350/33)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Pirelli Tyre SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: T. Müller i F. Togo, adwokaci)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: The Yokohama Rubber Co. Ltd (Tokio, Japonia)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: strona skarżąca

Przedmiotowy sporny znak towarowy: graficzny znak towarowy (przedstawienie bieżnika opony – unijny znak towarowy nr 2 319 176)

Postępowanie przed EUIPO: postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie R 2583/2014-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim unieważniono w niej prawo do znaku towarowego i obciążono stronę skarżącą kosztami postępowania przed EUIPO.

Podniesione zarzuty
—

uwzględnienie niniejszej skargi, orzekając co do istoty na rzecz rejestracji znaku towarowego UE nr 012097416, który zgłoszono do rejestracji w dniu 28 sierpnia 2013 r. w klasie 33;
3.

Zarzut trzeci opiera się na naruszeniu art. 15 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (2).
—

Skarżąca podnosi w tym względzie, że ograniczenie do trzech języków Komisja uzasadniła wymogiem, aby nowi pracownicy od razu byli w stanie porozumiewać się w ramach instytucji. Uzasadnienie to przeinacza stan faktyczny, ponieważ nie jest tak, że te trzy języki są najczęściej używane w różnych grupach językowych w ramach instytucji. Jest ono też nieproporcjonalne w stosunku do ograniczenia prawa podstawowego, jakim jest prawo do niedyskryminacji ze względów językowych.
—

Parlament Europejski zobowiązany jest do zapłaty wnoszącej odwołanie kwoty 749 449,30 EUR tytułem odszkodowania, obliczonego za okres od grudnia 2003 r. do grudnia 2011 r., plus składki emerytalne, a za okres późniejszy aż do osiągnięcia wieku emerytalnego – miesięcznej zapłaty kwoty netto w wysokości wynagrodzenia ustalonej dla urzędników grupy funkcyjnej AD o zaszeregowaniu AD 9 stopień 2, drugi rok, z uwzględnieniem zwykłego przebiegu kariery zawodowej urzędnika w tej samej grupie zaszeregowania, uzupełnionej o odpowiednie składki emerytalne oraz na ubezpieczenie zdrowotne, wraz z naliczonymi od całości odsetkami za zwłokę według stopy Europejskiego Banku Centralnego powiększonej o 2 punkty;
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa Unii Europejskiej przez Sąd do spraw Służby Publicznej w zakresie przestrzegania rozsądnego terminu, prawa do obrony oraz obowiązku uzasadnienia. Sąd do spraw Służby Publicznej przeinaczył też okoliczności faktyczne i dowody.
3.

Zarzut trzeci, podniesiony posiłkowo, dotyczący niezgodności z prawem rozporządzeń wykonawczych do dyrektywy 2014/59/UE i do rozporządzenia (UE) nr 806/2014. W tym kontekście skarżąca podnosi, że w wypadku gdyby była niemożliwa wykładnia rozporządzeń wykonawczych zgodna z dyrektywą 2014/59/UE i rozporządzeniem (EU) nr 806/2014, to wówczas rozporządzenia wykonawcze są w tym zakresie niezgodne z prawem. Decyzja Komisji oparta na tych rozporządzeniach wykonawczych jest zatem niezgodna z prawem.
2.

Zarzut drugi dotyczący oczywistych błędów w ocenie i przeinaczenia dowodów w odniesieniu do analizy alternatywnego scenariusza. W szczególności Komisja nie oceniła należycie przepustowości sieci Hutchison w stosunku do sieci jej konkurentów i niesłusznie oparła się na rzekomej zdolności Hutchison do podjęcia inicjatyw „zarządzania popytem”, takich jak wzrost cen, aby uzasadnić nieuwzględnienie dowodu przedstawionego przez Hutchison w odniesieniu do przyszłej przepustowości sieci.
C 364/19

Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2016 r. – Cham/Rada

(Sprawa T-413/16)

(2016/C 364/17)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Cham Holding (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie skargi strony skarżącej za dopuszczalną i zasadną;

— w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. i aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, które są co do istoty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-410/16, Makhlouf/Rada lub do nich podobne.
C 364/21

Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2016 r. – Othman/Rada

(Sprawa T-416/16)

(2016/C 364/20)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Razan Othman (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie skargi strony skarżącej za dopuszczalną i zasadną;

— w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. i aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, które są co do istoty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-410/16, Makhlouf/Rada lub do nich podobne.
—

zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, żeby do usług wymienionych w wykazie towarów i usług znaku towarowego nr 6715627 DaToMo w rubryce dotyczącej klasy 42, a których dotyczy decyzja stwierdzająca wygaśnięcie prawa do znaku, nie zaliczono ograniczenia „all the aforementioned for the enterprise mobility management (EMM)”;
C 364/23

Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2016 r. – Souruh/Rada

(Sprawa T-440/16)

(2016/C 364/23)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Souruh SA (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: E. Ruchat, adwokat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie jej skargi za dopuszczalną i zasadną;

— w konsekwencji, stwierdzenie nieważności decyzji 2016/850/WPZiB z dnia 27 maja 2016 r. i wydanych w jej następstwie aktów wykonawczych, w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-411/16, Syriatel Mobile Telecom/Rada lub do nich podobne.
C 364/19

Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2016 r. – Bena Properties/Rada

(Sprawa T-412/16)

(2016/C 364/16)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Bena Properties Co. SA (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: E. Ruchat, adwokat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie jej skargi za dopuszczalną i zasadną;

— w konsekwencji, stwierdzenie nieważności decyzji 2016/850/WPZiB z dnia 27 maja 2016 r. i wydanych w jej następstwie aktów wykonawczych, w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-411/16, Syriatel Mobile Telecom/Rada lub do nich podobne.
C 364/20

Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2016 r. – Almashreq Investment Fund/Rada

(Sprawa T-415/16)

(2016/C 364/19)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Almashreq Investment Fund (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie skargi strony skarżącej za dopuszczalną i zasadną;

— w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. i aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, które są co do istoty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-411/16, Syriatel Mobile Telecom/Rada lub do nich podobne.
—

tytułem wstępu, stwierdzenie charakteru extra petita zaskarżonej decyzji i w związku z tym, odesłanie decyzji do izby odwoławczej Urzędu ze względu na naruszenie art 75 i 76 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego; w związku z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 216/96 z dnia 5 lutego 1996 r. oraz art. 1d dotyczącym odesłania skargi do izby odwoławczej, która nie zajęła jeszcze stanowiska w sprawie;
—

Skarżąca podnosi, że w decyzji nie uwzględniono żądań skarżącej, które jasno wynikają z wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów i mają na celu uzyskanie całościowego wglądu w procedurę, która skutkowała decyzją o reorganizacji biura prasowego w budynku Berlaymont Komisji i ograniczeniem go do języków angielskiego i francuskiego. Przedstawiono jedynie kilka dokumentów, które zasadniczo dotyczą formalności, lecz nie wskazano w nich organu wydającego decyzję ani jej uzasadnienia. W zaskarżonej decyzji Komisja nie odniosła się szczegółowo do przywołanych przez skarżącą źródeł pochodzenia dokumentów; Komisja zachowała dla siebie uzasadnienie odmowy dostępu do dokumentów i narusza w ten sposób obowiązek wynikający z art. 10 ust. 3 TUE i z innych przepisów Unii Europejskiej dotyczących możliwie najbardziej otwartego i przejrzystego dla obywateli przyjmowania decyzji i przedstawiania ich uzasadnienia.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 15 ust. 3 TFUE w związku z art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Skarżący twierdzi ponadto, że całkowita odmowa dostępu do dokumentów dotyczących utworzonej przez Radę Grupy ds. Kodeksu Postępowania (opodatkowanie działalności gospodarczej) narusza jeszcze jego prawo do zapoznania się z tymi dokumentami, zagwarantowane w wyżej wymienionych przepisach. Skarżący podnosi w tym kontekście, że wyjątki od wymogu przejrzystości, które przewiduje art. 4 ust. 3 i ust. 1 lit. a) tiret czwarte rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, nie mają zastosowania w niniejszym wypadku. Poza tym występują braki w uzasadnieniu i w wyważeniu interesów oraz istnieje nadrzędny interes publiczny w ujawnieniu dokumentów.
3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 106 ust. 2 TFUE, zasad ramowych UOIG (2) oraz ogólnych zasad takich jak zasady równego traktowania i ochrony uzasadnionych oczekiwań, jak również zasad dotyczących udzielania zamówień publicznych zawartych w dyrektywie 2004/18 (3) oraz art. 14 dyrektywy 2004/18, ponieważ Komisja nieprawidłowo zastosowała zasady ramowe UOIG, zgadzając się, by projekt został bezpośrednio powierzony Klaipedos Nafta na okres 55 lat wraz z zyskami odpowiadającymi wewnętrznej stopie zwrotu projektu, podczas gdy: — po pierwsze, okres powierzenia powinien zostać uzasadniony w świetle obiektywnych kryteriów i nie przekraczać okresu wymaganego do amortyzacji (finansowej) głównych aktywów niezbędnych do świadczenia UOIG; — po drugie, wyznaczenie Klaipedos Nafta nie mogło zostać wyłączone spod stosowania zasad dotyczących udzielania zamówień publicznych w oparciu o względy ochrony podstawowych interesów (związanych z bezpieczeństwem) w rozumieniu art. 14 dyrektywy 2004/18, ponieważ alternatywne środki, które mają mniej restrykcyjny charakter niż bezpośrednie udzielenie zamówienia, są możliwe do zastosowania w niniejszej sprawie; — po trzecie, zważywszy na poziom ryzyka ponoszonego przez Klaipedos Nafta, zyski tego przedsiębiorstwa winny zostać ograniczone do odpowiedniej stopy swap (w miarę możliwości ponownie ustalonej celem uwzględnienia terminu płatności) powiększonej o dodatkowe 100 punktów bazowych.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 371/12

Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2016 r. – Makhlouf/Rada

(Sprawa T-409/16)

(2016/C 371/14)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Ehab Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie jej skargi za dopuszczalną i zasadną;

— w konsekwencji, stwierdzenie nieważności decyzji 2016/850/WPZiB z dnia 27 maja 2016 r. i wydanych w jej następstwie aktów wykonawczych, w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-410/16, Makhlouf/Rada, lub do nich podobne.
4.

Zarzut czwarty dotyczący nieuzasadnionego i nieproporcjonalnego ograniczenia przez zaskarżone środki praw podstawowych strony skarżącej, a w szczególności jej prawa własności przewidzianego w art. 1 pierwszego protokołu dodatkowego do EKPC i w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także jej prawa do reputacji przewidzianego w art. 8 i 10 ust. 2 EKPC, zasady domniemania niewinności przewidzianej w art. 6 EKPC i w art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jej wolności wyrażania opinii, przewidzianej w art. 10 EKPC, a także jej prawa do swobodnego poruszania się, przewidzianego w art. 2 ust. 2 protokołu nr 4 do EKPC.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady bezstronności postępowania, zasady domniemania niewinności i prawa do obrony poprzez przypisanie określonych zachowań Pometon przez pozwaną w decyzji C(2014) 2074 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. (decyzji w sprawie transakcji), wydanej w stosunku do Ervin Industries Inc. I Ervin Amasteel, Winoa SA e WHA Holding SAS, Metalltechnik Schmidt GmbH & Co. KG e Eisenwerk Würth GmbH (zwanych dalej „stronami”), i wobec tego wydanie zaskarżonej decyzji bez możliwości ocenienia spokojnie i bez żadnych uwarunkowań stanowiska Pometon i argumentów poniesionych przez nią na swoją obronę. — W decyzji w sprawie transakcji – a zatem zanim Pometon miała możliwość obrony – Komisja wyraźnie przypisała skarżącej takie samo zachowanie, jakie przypisała pozostałym stronom, którym zostało następnie przypisane, również w decyzji w sprawie transakcji i właśnie z powodu wspomnianego zachowania, określone naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG. Nieuchronnie i nieodwracalnie zmniejszyło to zdolność Komisji do dokonania bezstronnej oceny w stosunku do skarżącej.
1.

Skarżąca twierdzi, że zastosowana przez Komisję korekta ryczałtowa narusza art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 Rady z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 2005 L 209, s. 1) oraz wytyczne z 1997 r. (dokument VI/5330/97) dotyczące warunków, jakie powinny być spełnione w celu zastosowania korekty finansowej w wysokości 25 % lub 10 %. To naruszenie skutkuje przekroczeniem granic, które wiążą Komisję przy wykonywaniu jej uprawnień dyskrecjonalnych i naruszeniem zasad proporcjonalności i pewności prawa. — W pierwszej kolejności władze hiszpańskie uważają, że szereg korekt ryczałtowych naruszył art. 31 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005, w związku z wytycznymi z 1997 r. i z zasadą proporcjonalności, gdyż Komisja nie dysponowała poważnymi i zasadnymi wskazówkami w celu stwierdzenia, iż należało zastosować korektę finansową w wysokości 25 % w odniesieniu do zalesionych pastwisk w latach 2009–2013, z wyjątkiem zalesionych pastwisk pięciu wspólnot autonomicznych w roku 2009, w którym uznano, że znajduje zastosowanie art. 73a ust. 2a rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U. 2004 L 141, s. 18). Władze hiszpańskie kwestionują także zastosowanie przez Komisję korekty ryczałtowej w wysokości 10 % w odniesieniu do lat 2009–2013 w odniesieniu do pastwisk z krzewami i w odniesieniu do zalesionego pastwiska rodzaju „dehesa” w 2009 r. — W drugiej kolejności władze uważają, że zaskarżona decyzja narusza art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, w związku z zasadami proporcjonalności i pewności prawa, ponieważ Komisja nie uwzględniła art. 73a ust. 2a rozporządzenia (WE) nr 796/2004, w związku z art. 137 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. 2009, l 30, S. 16) i art. 54 lit. c) akapit drugi oraz art. 71 rozporządzenia komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. 2009, L 316, s. 65).
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań, jakiego dopuściła się Komisja poprzez uznanie wykonania programu rozwoju w celu dostosowania uprawnień do płatności zgodnie z art. 41 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. 2009, l 30, S. 16), a następnie poprzez odmowę a posteriori finansowania wydatków na podstawie zaproponowanego jej dostosowania uprawnień do płatności.
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie art. 51 rozporządzenia (WE) 207/2009, ponieważ jej mocą oddalono odwołanie w sprawie R0608/2015-1 i potwierdzono, że ze względu na nieużywanie wygasło prawo IAME S.p.A do graficznego unijnego znaku towarowego „Parilla” nr 3065182 w odniesieniu do wszystkich towarów i usług z klas 7 i 41; a w rezultacie:
3.

Zarzut trzeci, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 23 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1/2003 nie stosując w stosunku do strony skarżącej limitu 10 %, wskutek zastosowania go w stosunku do innego przedsiębiorstwa uczestniczącego w naruszeniu ze szkodą dla strony skarżącej.