Keywords

Summary



Keywords

1. Swoboda świadczenia usług – Postanowienia traktatu – Zakres zastosowania – Środki o charakterze podatkowym – Włączenie – Granice

(traktat WE, art. 59 (obecnie, po zmianie, art. 49 WE))

2. Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Sektor telekomunikacji – Opłata od infrastruktury łączności ruchomej i osobistej – Dopuszczalność – Przesłanki

(traktat WE, art. 59 (obecnie, po zmianie, art. 49 WE))

3. Konkurencja – Operatorzy publiczni oraz operatorzy, którym państwa członkowskie przyznają prawa specjalne lub wyłączne – Sektor komunikacji – Dyrektywa 90/388 – Zakaz ograniczeń w zakresie infrastruktury – Pojęcie ograniczenia – Opłata od infrastruktury łączności ruchomej – Wyłączenie – Przesłanki

(dyrektywa Komisji 90/388, art. 3c)

Summary

1. Artykuł 59 traktatu (obecnie, po zmianie, art. 49 WE) wymaga nie tylko zniesienia wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową usługodawcy mającego swe przedsiębiorstwo w innym państwie członkowskim, ale również zniesienia wszelkich ograniczeń, nawet jeśli ograniczenia te dotyczą w jednakowym stopniu usługodawców krajowych i pochodzących z innych państw członkowskich, w przypadku gdy uniemożliwiają one lub zakłócają działalność usługodawcy mającego swe przedsiębiorstwo w innym państwie członkowskim, w którym świadczy on legalnie analogiczne usługi. Artykuł 59 stoi na przeszkodzie stosowaniu wszelkich przepisów krajowych, które świadczenie usług między państwami członkowskimi czynią trudniejszym niż świadczenie usług wyłącznie wewnątrz jednego państwa członkowskiego.

W tym zakresie krajowy przepis podatkowy ograniczający wykonywanie tej swobody może stanowić zakazany środek, bez względu na to, czy został wydany przez samo państwo, czy też przez jednostkę samorządu lokalnego. Artykuł 59 traktatu nie obejmuje natomiast środków, których jedynym skutkiem jest obłożenie świadczenia usług dodatkowymi kosztami.

(por. pkt 28–31)

2. Wykładni art. 59 (obecnie, po zmianie, art. 49 WE) traktatu należy dokonać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu władz krajowych lub jednostki samorządu terytorialnego nakładającemu, bez rozróżnienia na usługodawców krajowych i pochodzących z pozostałych państw członkowskich, opłatę od infrastruktury łączności ruchomej i osobistej użytkowanej w ramach wykonywania działalności objętej koncesjami i zezwoleniami przyznawanymi operatorom, która dotyczy w tym samym stopniu świadczenia usług wewnątrz jednego państwa członkowskiego i świadczenia usług między państwami członkowskimi, o ile nie zostanie wykazane, że łączny skutek opłat miejscowych narusza swobodę świadczenia usług telefonii ruchomej.

(por. pkt 34, 35 oraz pkt 1 sentencji)

3. Artykuł 3c dyrektywy Komisji 90/388/EWG w sprawie konkurencji na rynkach usług telekomunikacyjnych, zmienionej w zakresie wprowadzenia pełnej konkurencji na rynkach telekomunikacyjnych dyrektywą Komisji 96/19/WE, przewiduje usunięcie wszelkich ograniczeń nałożonych na operatorów systemów łączności ruchomej i osobistej w zakresie infrastruktury.

Środki o charakterze podatkowym mające zastosowanie do infrastruktury łączności ruchomej nie są objęte zakresem tego przepisu, z wyjątkiem przypadków gdy stawiają one w bardziej korzystnej sytuacji, w sposób bezpośredni lub pośredni, operatorów, którym przysługują lub przysługiwały prawa specjalne lub wyłączne ze szkodą dla nowych operatorów z nimi konkurujących, i zakłócają konkurencję w znacznym stopniu.

(por. pkt 38, 50 oraz pkt 2 sentencji)