ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
21

T. Jäger odwołał się od powyższej decyzji Finanzamt, a następnie wniósł skargę do Finanzgericht. Ponieważ oba środki odwoławcze nie zostały uwzględnione, zainteresowany wniósł rewizję do Bundesfinanzhof. Sąd ten, uznając że przynajmniej od czasu wydania wyroku z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie C-364/01 Barbier, Rec. str I-15013, wydaje się wątpliwe, czy przepisy prawa niemieckiego, w zakresie, w którym wprowadzają rozróżnienie w zależności od miejsca położenia majątku będącego przedmiotem dziedziczenia lub jego części, dają się pogodzić z zasadą swobodnego przepływu kapitału, postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy jest zgodne z art. 73b [ust. 1] traktatu WE (obecnie art. 56 ust. 1 WE), że, dla potrzeb podatku od spadków: — wartość położonego w innym państwie członkowskim (zagranicznego) majątku rolniczego i leśnego określa się według jego wartości rynkowej, podczas gdy w odniesieniu do krajowego majątku rolniczego i leśnego stosowane są specjalne procedury wyceny, w wyniku których wartość tego krajowego majątku jest przeciętnie ustalana jako odpowiadająca 10% wartości rynkowej, a — spadek mający za przedmiot krajowy majątek rolniczy i leśny nie podlega, do wysokości pewnej wolnej od opodatkowania kwoty, wycenie, a w odniesieniu do pozostałej wartości jest wyceniany tylko do wysokości 60%, jeśli, w przypadku spadkobiercy, który dziedziczy spadek mający za przedmiot krajowy i zagraniczny majątek rolniczy i leśny, prowadzi to do sytuacji, w której w odniesieniu do majątku krajowego, z powodu położenia majątku rolniczego i leśnego za granicą, stosowana jest wyższa stawka podatku od spadków, niż miałoby to miejsce w przypadku położenia majątku rolniczego i leśnego w kraju?”
26

Komisja uważa, że nałożenie okresowej kary pieniężnej jest najbardziej odpowiednim środkiem, aby doprowadzić do zaprzestania stwierdzonego naruszenia w jak najkrótszym czasie. Zdaniem Komisji kwota powinna być obliczona poprzez pomnożenie stawki bazowej wynoszącej 500 EUR przez współczynnik 11 (w skali od 1 do 20) w odniesieniu do wagi naruszenia, przez współczynnik 1 (w skali od 1 do 3) w odniesieniu do czasu trwania naruszenia oraz przez współczynnik 3,9, obliczony na podstawie portugalskiego produktu krajowego brutto i liczby głosów, którymi to państwo członkowskie dysponuje w Radzie Unii Europejskiej, w odniesieniu do możliwości płatniczych tego państwa członkowskiego.
88

Na zadane pytanie należy więc również odpowiedzieć, że art. 43 WE, 49 WE i 86 WE oraz zasady równego traktowania, niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową i przejrzystości należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego umożliwiającym organom administracji publicznej powierzanie, z pominięciem reguł udzielania zamówień publicznych, świadczenia usług pocztowych niezastrzeżonych w rozumieniu dyrektywy 97/67 publicznej spółce akcyjnej, której kapitał znajduje się w całości w rękach publicznych i która jest w tym państwie operatorem świadczącym pocztowe usługi powszechne, jeżeli porozumienia, do których postanowienia te mają zastosowanie, — nie osiągają odpowiedniego progu określonego w art. 7 ust. 1 dyrektywy 92/50 i — nie stanowią w rzeczywistości jednostronnego aktu administracyjnego nakładającego obowiązki obciążające jedynie operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne, czyniącego znaczące odstępstwo od jego zwykłych warunków oferty handlowej, sprawdzenie tego jest zaś zadaniem sądu krajowego.
41

Jednakże odmiennie jest w przypadku, gdy strony ograniczą się do propozycji, że wprowadzą częściowe zmiany do projektu. Skutkiem takich propozycji nie może być zobowiązanie Komisji do ponownego badania jej kompetencji, ponieważ w ten sposób zainteresowane przedsiębiorstwa mogłyby w znacznym stopniu zakłócić przebieg postępowania i skuteczność kontroli zamierzonej przez prawodawcę poprzez zmuszenie Komisji do ciągłego weryfikowania swoich kompetencji kosztem badania istoty sprawy.
54

Jeżeli chodzi o decyzję z dnia 28 kwietnia 2004 r. to należy podnieść, że dotyczy ona, tak jak decyzja z dnia 26 czerwca 2003 r., sytuacji R. Weiβenfelsa w świetle art. 67 ust. 2 regulaminu pracowniczego i jej przedmiot stanowi zaktualizowanie kwoty zasiłku luksemburskiego potrącanego z dodatku wypłacanego mu na podstawie regulaminu pracowniczego. Jednakże nawet, jeśli w odniesieniu do tego stwierdzenia decyzję z dnia 28 kwietnia 2004 r. należałoby uznać za potwierdzającą decyzję z dnia26 czerwca 2003 r. to żądania wymierzone przeciwko niej nie mogą zostać uznane za niedopuszczalne z tego powodu, że decyzja z dnia 26 czerwca 2003 r. została zaskarżona w przewidzianym terminie. Skarga na decyzję potwierdzającą jest niedopuszczalna tylko wtedy, gdy potwierdzona decyzja stała się ostateczna dla zainteresowanego, ponieważ w przewidzianym terminie nie została na nią wniesiona skarga. W przeciwnym wypadku zainteresowany ma prawo zaskarżania czy to decyzji potwierdzonej, czy to potwierdzającej, tak jednej, jak i obydwu (zob. wyrok z dnia 11 maja 1989 r. w sprawach połączonych 193/87 i 194/87 Maurissen i Union syndicale przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, Rec. str. 1045, pkt 25 i 26)
21

Należy przypomnieć, że wspólnotowy porządek prawny co do zasady nie zmierza do zdefiniowania swoich pojęć, inspirując się jednym lub kilkoma krajowymi porządkami prawnymi, chyba że wyraźnie tak stanowi (zob. wyroki z dnia 14 stycznia 1982 r. w sprawie 64/81 Corman, Rec. str. 13, pkt 8, z dnia 2 kwietnia 1998 r. w sprawie C-296/95 EMU Tabac i in., Rec. str. I-1605, pkt 30, a także z dnia 22 maja 2003 r. w sprawie C-103/01 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. str. I-5369, pkt 33). W zakresie, w jakim art. 14 ust. 1 dyrektywy 92/12 przewiduje w trzecim zdaniu, że każde państwo członkowskie określa warunki przyznania zwolnień przewidzianych w pierwszym zdaniu tego przepisu, owo odwołanie do prawa krajowego nie dotyczy ani treści, ani zakresu pojęcia „siła wyższa” znajdującego się w owym zdaniu pierwszym.
4

Dwa pierwsze motywy wskazanego rozporządzenia miały następujące brzmienie: „Kwota należności celnych przywozowych lub należności celnych wywozowych zażądana od dłużnika w odniesieniu do towarów stanowiących przedmiot zgłoszenia w ramach procedury celnej, z którą wiąże się obowiązek uiszczenia takich należności, może się okazać niższa od kwoty prawnie należnej. Może to wyniknąć z błędu obliczeniowego lub pisarskiego właściwych organów lub z uwzględnienia przez nie nieścisłych lub niekompletnych danych dotyczących wymierzenia należności w szczególności w zakresie dotyczącym ilości, wartości, pochodzenia lub przeznaczenia danego towaru. Mając na uwadze głównie gospodarczy charakter należności celnych przywozowych lub należności celnych wywozowych pobieranych we Wspólnocie, ta nieprawidłowość w poborze wpływa szkodliwie na gospodarkę wspólnotową. Uzasadnione jest zatem dopuszczenie możliwości dokonania przez właściwe organy retrospektywnego poboru należności pozostających do zapłaty, gdy stwierdzą one tego rodzaju błąd. Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych lub należności celnych wywozowych stanowi pewnego rodzaju zagrożenie dla pewności, jakiej dłużnicy mają prawo oczekiwać od aktów administracyjnych wywołujących skutki finansowe. W związku z tym należy ograniczyć możliwość podejmowania przez właściwe organy działań w tym zakresie poprzez ustanowienie terminu, po upływie którego pierwotne określenie należności celnych przywozowych lub należności celnych wywozowych powinno być uznane za definitywne. To ograniczenie możliwości podejmowania działań przez właściwe władze nie może mieć jednak zastosowania w przypadkach, w których dokładna kwota należności celnych przywozowych lub należności celnych wywozowych nie mogła zostać ustalona przez te władze podczas odprawy celnej towarów wskutek czynu podlegającego postępowaniu sądowemu w sprawach karnych […]”.
4

Artykuł 4 dyrektywy ptasiej stanowi: „1. Gatunki wymienione w załączniku I podlegają specjalnym środkom ochrony dotyczącym ich naturalnego siedliska w celu zapewnienia im przetrwania oraz reprodukcji na obszarze ich występowania. W związku z powyższym należy brać pod uwagę: a) gatunki zagrożone wyginięciem; b) gatunki podatne na szczególne zmiany w ich naturalnym siedlisku; c) gatunki uznane za rzadkie z uwagi na niewielkie populacje lub ograniczone lokalne występowanie; d) inne gatunki wymagające szczególnej uwagi ze względu na specyficzny charakter ich naturalnego siedliska. Tendencje i wahania w poziomach populacji są uwzględniane przy dokonywaniu oceny. Państwa członkowskie dokonują klasyfikacji przede wszystkim najbardziej odpowiednich obszarów pod względem liczby i powierzchni jako obszarów specjalnej ochrony dla zachowania tych gatunków, z uwzględnieniem wymogów ich ochrony w ramach morskiego i lądowego obszaru geograficznego, do którego niniejsza dyrektywa ma zastosowanie. […] 4. W odniesieniu do obszarów ochrony, określonych w ust. 1 i 2, państwa członkowskie podejmują właściwe kroki w celu uniknięcia powstawania zanieczyszczenia lub pogorszenia warunków naturalnych siedlisk lub jakichkolwiek zakłóceń wpływających na ptactwo, o ile będą mieć one znaczenie w odniesieniu do celów niniejszego artykułu. Państwa członkowskie dążą również do uniknięcia powstawania zanieczyszczenia lub pogorszenia warunków naturalnych siedlisk poza tymi obszarami ochrony”.
58

Nawet jeśli przyjąć, że cel polegający na wspieraniu nauczania może należeć do nadrzędnych względów interesu ogólnego, to jednak przepis wprowadzający ograniczenie może być uzasadniony wówczas, gdy jest zgodny z zasadą proporcjonalności, to jest przepis ten musi być właściwy do zapewnienia realizacji celu, któremu służy, oraz nie może wykraczać poza to, co jest konieczne do jego zrealizowania (wyroki z dnia 26 września 2000 r. w sprawie C-478/98 Komisja przeciwko Belgii, Rec. str. I-7587, pkt 41, i z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie C-334/02 Komisja przeciwko Francji, Rec. str. I-2229, pkt 28).
24

Verwaltungsgericht Köln, mając wątpliwości dotyczące wykładni art. 12 tiret piąte dyrektywy 97/67 w związku z art. 7 tej dyrektywy, postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym, które jest sformułowane w taki sam sposób w sprawach od C-287/06 do C-292/06: „Czy art. 47 ust. 2 w związku z art. 95 WE w związku z art. 12 tiret piąte w związku z art. 7 ust. 1 dyrektywy 97/67 […] należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy operator świadczący usługi powszechne stosuje taryfy specjalne dla klientów komercyjnych, którzy dostarczają wstępnie posortowane przesyłki pocztowe do sieci pocztowej za pośrednictwem centrów pocztowych, operator ten jest zobowiązany do stosowania tych samych taryf specjalnych także względem przedsiębiorstw, które odbierają przesyłki pocztowe u nadawcy i dostarczają je wstępnie posortowane do sieci pocztowej w takich samych punktach dostępu i na tych samych warunkach co klienci komercyjni, bez możliwości udzielenia przez operatora świadczącego usługi powszechne odmowy ze względu na to, iż jest on zobowiązany do świadczenia usług powszechnych?”.
41

Po drugie, w odniesieniu do argumentu istnienia umowy, która dokonała podziału kompetencji podatkowych pomiędzy dwoma zainteresowanymi państwami członkowskimi, należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w przypadku braku przepisów ujednolicających lub harmonizujących na poziomie wspólnotowym państwa członkowskie zachowują uprawnienia do określania kryteriów opodatkowania dochodów i majątku mających na celu unikanie, w razie konieczności w drodze umów międzynarodowych, podwójnego opodatkowania (wyroki z dnia 3 października 2006 r. w sprawie C-290/04 FKP Scorpio Konzertproduktionen, Zb.Orz. s. I-9461, pkt 54; z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie C-374/04 Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, Zb.Orz. s. I-11673, pkt 52 oraz z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie C-231/05 Oy AA, Zb.Orz. s. I-6373, pkt 52).
Jeżeli organy celne mają uzasadnione wątpliwości, co do prawdziwości zadeklarowanej wartości i ich wątpliwości potwierdziły się po zażądaniu uzupełniających informacji i po zapewnieniu zainteresowanej osobie odpowiedniej możliwości przedstawienia jej stanowiska co do podstaw, na których opierają się te wątpliwości, przy czym nie było możliwe określenie ceny faktycznie zapłaconej lub należnej, mogą one zgodnie z art. 31 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, obliczyć wartość celną w celu zastosowania cła antydumpingowego ustanowionego w decyzji nr 67/94 poprzez odniesienie do ceny uzgodnionej dla danych towarów w ramach sprzedaży, która nastąpiła jako ostatnia przed sprzedażą, w odniesieniu do której dokonano zgłoszenia celnego i co do której organy celne nie mają żadnej obiektywnej podstawy, aby wątpić w jej prawdziwość.
5

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2342/1999 z dnia 28 października 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny w odniesieniu do systemu premii (Dz.U. L 281, s. 30, zwane dalej „rozporządzeniem wykonawczym”) precyzuje w art. 14 pojęcie „krowy należące do rasy mięsnej”: „Krów należących do ras bydła wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia nie uważa się za krowy należące do rasy mięsnej, określone w art. 3 lit. f) […] rozporządzenia (WE) nr 1254/1999”.
Artykuły 2 ust. 1 oraz 5 ust. 1 dyrektywy Rady z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy stoją na przeszkodzie zwolnieniu pracownicy, która w okolicznościach takich jak te w postępowaniu przed sądem krajowym znajduje się w zaawansowanym stadium zabiegu zapłodnienia in vitro, to znaczy pomiędzy punkcją w celu pobrania komórek jajowych a bezpośrednim transferem zapłodnionych in vitro komórek jajowych do macicy tej pracownicy, o ile zostanie wykazane, iż zwolnienie to spowodowane jest w istocie tym, iż zainteresowana poddała się takiemu zabiegowi.
71

Co prawda, orzekając w pkt 58 zaskarżonego wyroku, że dla określenia zakresu odszkodowania z tytułu utraty szansy przez M.C. Girardot należy „w tym przypadku” przystąpić do oceny jej szansy zatrudnienia, sugerując, że ocena ta ma charakter czysto fakultatywny, Sąd naruszył prawo, ponieważ niedokonanie tej oceny, która zawiera się w samym pojęciu utraty szansy, byłoby równoznaczne z obliczeniem tylko utraconego wynagrodzenia przez M.C. Girardot, mimo iż nie miała ona żadnego prawa do zatrudnienia.
62

W odniesieniu do drugiego kryterium, w ocenie, której musi dokonać sąd krajowy, może on uwzględnić czysto sztuczny charakter czynności, jak również powiązania natury prawnej, ekonomicznej lub personalnej pomiędzy danymi stronami (ww. wyrok w sprawie Halifax i in., pkt 81), które to elementy mogą wykazać, że uzyskanie korzyści podatkowej stanowi zasadniczy cel, któremu czynności te służą, bez względu na ewentualne istnienie ponadto celów gospodarczych, na przykład wynikających ze względów marketingowych, organizacyjnych i gwarancyjnych.
20

Zatem o ile uzasadnione jest, by środki stosowane przez państwa członkowskie zmierzały do jak najskuteczniejszej ochrony praw skarbu państwa, to nie powinny one wykraczać poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia tego celu (zob. w szczególności ww. wyrok i w sprawach Molenheide i in., pkt 47, oraz Federation of Technological Industries i in., pkt 30).
8

M. Klöppel, obywatelka Niemiec i urzędnik landu Nadrenii-Westfalii, zamieszkuje w Austrii i jest zatrudniona na stanowisku nauczycielki w liceum znajdującym się w Niemczech. Do dnia 18 sierpnia 2004 r. zamieszkiwała ona w Niemczech, gdzie w dniu 11 kwietnia 2004 r. urodziła się jej córka. C. Kraler, obywatel austriacki, konkubent M. Klöppel i ojciec tego dziecka, zamieszkiwał od dnia 1 marca 2004 r. we wspólnym gospodarstwie domowym z zainteresowaną, tak by pomóc jej w związku z porodem i zapewnić opiekę nad dzieckiem po jego urodzeniu. W tym celu C. Kraler skorzystał na Leopold-Franzens-Universität Innsbruck, na którym był zatrudniony w Austrii, z urlopu bezpłatnego. Z kolei M. Klöppel został przyznany w okresie od dnia 22 lipca 2004 r. do dnia 10 kwietnia 2007 r. nieodpłatny urlop bezpłatny, połączony ze zrzeczeniem się prawa do pracy w niepełnym wymiarze czasu.
Artykuły 6, 11, 22 i 25 dyrektywy 97/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych przepisów ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji [zezwoleń] w dziedzinie usług telekomunikacyjnych stoją na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie wymagało od operatora, będącego dawnym uprawnionym z tytułu prawa wyłącznego w zakresie publicznych usług telekomunikacyjnych, który stał się posiadaczem ogólnego zezwolenia, ponoszenia takiego obciążenia finansowego, jak należność będąca przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, odpowiadającego sumie wymaganej uprzednio w zamian za przyznanie tego prawa wyłącznego, przez rok po upływie ostatecznego terminu wyznaczonego na dokonanie transpozycji tej dyrektywy do prawa krajowego, tj. do dnia 31 grudnia 1998 r.
43

Jak zostało to bowiem wcześniej wskazane, wspomniany warunek dotyczący wspólnego pochodzenia omawianych środków, po pierwsze, pozwala określić przypadki importu równoległego i odróżnić je od innych sytuacji pokrewnych, w których przywóz środka wymaga ZDO, a po drugie, stanowi istotny wskaźnik identyczności środka przywiezionego i produktu referencyjnego. Gdy środki te nie mają wspólnego pochodzenia, lecz zostały wytworzone równolegle przez dwa konkurencyjne przedsiębiorstwa, środek będący przedmiotem przywozu powinien, a priori, być uznany za odrębny od produktu referencyjnego i w konsekwencji za środek wprowadzony po raz pierwszy do obrotu w państwie członkowskim przywozu. Jak zostało przypomniane w pkt 34–36 niniejszego wyroku, w takiej sytuacji przepisy dyrektywy 91/414 mogą być stosowane, tak że państwo członkowskie przywozu jest, co do zasady, zobowiązane do wymagania przestrzegania procedury wydawania ZDO wprowadzonej na podstawie tej dyrektywy lub, w razie potrzeby, do zakazania wprowadzenia do obrotu i stosowania tego środka będącego przedmiotem przywozu.
41

Sądy krajowe mają więc obowiązek zapewnić, że z naruszenia art. 88 ust. 3 zdanie ostatnie WE zostaną wyciągnięte wszelkie konsekwencje zgodnie z prawem krajowym, tak w odniesieniu do ważności aktów wykonawczych dla środków pomocowych, jak i w odniesieniu do zwrotu wsparcia finansowego przyznanego z naruszeniem tego postanowienia (ww. wyroki w sprawach FNCE, pkt 12 oraz SFEI i in., pkt 40, a także wyrok z dnia 21 października 2003 r. w sprawach połączonych C-261/01 i C-262/01 van Calster i in., Rec. s. I-12249, pkt 64 oraz ww. wyrok w sprawie Transalpine Ölleitung in Österreich i in., pkt 47).
Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, w brzmieniu nadanym przez dyrektywę Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącą się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi w związku z art. 15 ust. 2 dyrektywy Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy w brzmieniu nadanym dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 97/52/WE z dnia 13 października 1997 r. należy interpretować w ten sposób, że organ powołany do rozpoznania odwołań, o których mowa w rzeczonym art. 1 ust. 1 powinien zapewniać poufność i prawo do przestrzegania tajemnicy handlowej w stosunku do informacji zawartych w aktach przedłożonych mu przez strony sporu, w szczególności zaś przez instytucję zamawiającą, przy czym on sam może zapoznawać się w takimi informacjami i brać je pod uwagę. Do organu tego należy podjęcie decyzji, w jakim stopniu i według jakich zasad należy zapewnić poufność i objęcie tajemnicą tych informacji, w świetle wymogów skutecznej ochrony sądowej oraz poszanowania prawa do obrony stron sporu, a także, w przypadku odwołania w sądzie lub odwołania rozpatrywanego przez inny organ będący sądem lub trybunałem w rozumieniu art. 234 WE, tak by zagwarantować, że w całym postępowaniu przestrzegane jest prawo do rzetelnego procesu.
29

Natomiast zastosowanie do produktów pochodzących z innych państw członkowskich krajowych przepisów, które ograniczają niektóre sposoby sprzedaży bądź ich zakazują, o ile tylko obowiązują one wszystkie zainteresowane podmioty gospodarcze prowadzące działalność na terytorium krajowym i dotyczą w ten sam sposób, z prawnego i faktycznego punktu widzenia, obrotu produktami krajowymi i produktami pochodzącymi z innych państw członkowskich, nie utrudnia, bezpośrednio ani pośrednio, rzeczywiście ani potencjalnie, wymiany handlowej między państwami członkowskimi w rozumieniu wyroku w sprawie Dassonville (zob. w szczególności ww. wyrok w sprawie Keck i Mithouard, pkt 16; wyroki z dnia 15 grudnia 1993 r. w sprawie C-292/92 Hünermund i in., Rec. s. I-6787, pkt 21 oraz z dnia 28 września 2006 r. w sprawie C-434/04 Ahokainen i Leppik, Zb.Orz. s. I-9171, pkt 19). Jeżeli bowiem powyższe warunki są spełnione, zastosowanie uregulowań tego typu do sprzedaży produktów pochodzących z innego państwa członkowskiego, zgodnych z przepisami tego państwa, nie może uniemożliwić ich dostępu do rynku lub ograniczyć tego dostępu w stopniu większym niż ma to miejsce w odniesieniu do produktów krajowych (zob. ww. wyrok w sprawie Keck i Mithouard, pkt 17).
W tym miejscu należy przypomnieć, że o ile prawo wspólnotowe nie zobowiązuje sądów krajowych, by rozpatrywały z urzędu zarzuty naruszenia przepisów wspólnotowych, jeżeli analiza tego zarzutu zmuszałaby je do wyjścia poza granice przedmiotu sporu określonego przez strony, o tyle sądy te są zobowiązane do badania z urzędu zarzutów naruszenia wiążącego przepisu prawa wspólnotowego, jeżeli na podstawie prawa krajowego mają one obowiązek lub uprawnienie do uczynienia tego w odniesieniu do wiążącego przepisu prawa krajowego (wyroki z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawach połączonych C-430/93 i C-431/93 van Schijndel i van Veen, Rec. I-4705, pkt 13, 14 i 22, oraz z dnia 24 października 1996 r. w sprawie C-72/95 Kraaijeveld i in., Rec. s. I-5403, pkt 57, 58 i 60).
23

Jest bezsporne, że rozporządzenie nr 259/68, uchwalające regulamin pracowniczy, nie może być zrównane z konwencją międzynarodową, ponieważ zostało przyjęte nie przez państwa członkowskie działające zgodnie z zasadami prawa międzynarodowego, ale przez Radę jako instytucję Wspólnoty Europejskiej działającej w sposób autonomiczny (zob. podobnie wyroki z dnia 18 lutego 1970 r. w sprawie 38/69 Komisja przeciwko Włochom, Rec. s. 47, pkt 11, i z dnia 18 marca 1980 r. w sprawie 91/79 Komisja przeciwko Włochom, Rec. s. 1099, pkt 7), tak jak i traktat WE, w oparciu o który zostało wydane rozporządzenie, nie mogą być zrównane z konwencją międzynarodową w zakresie zabezpieczenia społecznego. Jednakże należy przypomnieć, że na podstawie art. 249 akapit drugi WE rozporządzenie to ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich (zob. wyroki z dnia 20 października 1981 r. w sprawie 137/80 Komisja przeciwko Belgii, Rec. s. 2393, pkt 7, i z dnia 7 maja 1987 r. w sprawie 186/85 Komisja przeciwko Belgii, Rec. s. 2029, pkt 21). Ponadto, jak zauważa S. Gysen, art. 11 akapit drugi regulaminu pracowniczego przewiduje wyraźnie jego wiążący charakter w całości i bezpośrednie stosowanie we wszystkich państwach członkowskich.
20

Gdyby ww. wyrok w sprawie Mannesmann Anlagenbau Austria i in. odnosił się jedynie do instytucji zamawiających, a konkretnie do pojęcia „podmiot prawa publicznego”, w tym sensie, że jeżeli podmiot zaspokaja potrzeby w interesie ogólnym, które nie mają charakteru przemysłowego ani handlowego, to należy go uznać za „podmiot prawa publicznego” w rozumieniu przepisów wspólnotowych, bez względu na to, czy prowadzi on równocześnie inną działalność nieposiadającą tego charakteru, sąd krajowy zastanawia się, czy Fernwärme Wien stanowi podmiot prawa publicznego, czyli instytucję zamawiającą, w rozumieniu dyrektyw 2004/17 lub 2004/18.