ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Prawa jazdy – Dyrektywa 91/439 – Wzajemne uznawanie praw jazdy

(dyrektywa Rady 91/439, zmieniona dyrektywą 2006/103, art. 1 ust. 2, art. 8 ust. 2, 4)

Summary

Artykuł 1 ust. 2 i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/439 w sprawie praw jazdy, zmienionej dyrektywą 2006/103, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby państwo członkowskie, korzystając z uprawnienia przysługującego mu na podstawie owego art. 8 ust. 2 do stosowania w stosunku do posiadacza prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim własnych przepisów krajowych dotyczących ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnień do kierowania pojazdami, odmówiło uznania na swoim terytorium uprawnienia do kierowania wynikającego z ważnego prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim w związku z opinią w przedmiocie zdolności do kierowania pojazdami przedłożoną przez posiadacza rzeczonego prawa jazdy, gdy opinia ta została wprawdzie sporządzona po dacie wydania owego prawa jazdy i opiera się na badaniu zainteresowanego przeprowadzonym po tej dacie, jednak nie przedstawia związku, choćby częściowego, z zachowaniem zainteresowanego stwierdzonym po wydaniu tego samego prawa jazdy i odnosi się wyłącznie do okoliczności powstałych przed wskazaną datą.

W istocie aby móc wykonywać uprawnienie przyznane przez art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/439 państwu członkowskiemu normalnego miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim do stosowania własnych przepisów krajowych dotyczących ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania prawa jazdy w stosunku do rzeczonego posiadacza prawa jazdy, powinny istnieć informacje pozwalające na podanie w wątpliwość zdolności posiadacza tego prawa jazdy do kierowania na podstawie okoliczności, które powinny mieć związek z zachowaniem zainteresowanego po uzyskaniu prawa jazdy w innym państwie członkowskim, jakie podważa jego zdolność do kierowania pojazdami. Wymóg ten niekoniecznie musi być rozszerzany jako odnoszący się wyłącznie do wykroczenia przeciwko zasadom ruchu drogowego. Nadal jednak przesłanka taka wymaga stwierdzenia, w danej chwili, zachowania posiadacza owego prawa jazdy po jego wydaniu, które umożliwia podanie w wątpliwość jego zdolności do kierowania pojazdami lub stwierdzenie braku zdolności do kierowania.

(por. pkt 72, 75, 77; sentencja)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze – Skarga do sądu wspólnotowego – Właściwość Sądu – Kontrola zgodności z prawem decyzji izb odwoławczych – Stwierdzenie nieważności lub zmiana z przyczyn, które wystąpiły po wydaniu decyzji – Wykluczenie (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 63) (por. pkt 43, 44)

2. Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 77)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 15 września 2009 r. w sprawie T‑446/07 Royal Appliance International przeciwko OHIM – BSH Bosch und Siemens Hausgeräte, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 października 2007 r. odmawiającej rejestracji oznaczenia słownego „Centrixx” jako wspólnotowego znaku towarowego dla niektórych towarów należących do klasy 7, uwzględniając sprzeciw właściciela słownego krajowego znaku towarowego „sensixx” – Brak zawieszenia postępowania w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie sporu zawisłego przed sądami krajowymi, dotyczącego wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wcześniejszego znaku towarowego – Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku dwóch znaków towarowych

Sentencja

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Royal Appliance International GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Odwołanie – Zarzuty – Niewystarczające uzasadnienie (por. pkt 17)

2. Odwołanie – Zarzuty – Błąd w ustaleniach faktycznych – Niedopuszczalność – Kontrola oceny dowodów przez Trybunał – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58) (por. pkt 31)

3. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Zawieszenie wykonania – Środki tymczasowe – Przesłanki zastosowania – Poważna i nieodwracalna szkoda – Ciężar dowodu (art. 278 TFUE, art. 279 TFUE) (por. pkt 33)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Prezesa Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 14 listopada 2008 r. w sprawie T‑411/08 R R, Artisjus Magyar Szerzöi Jogvédö Iroda Egyesület przeciwko Komisji Europejskiej oddalającego wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C (2008) 3435 ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie procedury stosowania art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/C2/38.698 - CISAC), dotyczącej porozumienia w ramach warunków zarządzania prawami do publicznego korzystania z utworów muzycznych, jak również przyznawania przez organizacje zbiorowego zarządzania odpowiadających im licencji w przedmiocie korzystania w umowach o wzajemnej reprezentacji z klauzul członkostwa zawartych we wzorach umów Międzynarodowej Konfederacji Stowarzyszeń Kompozytorów i Autorów (wzór umowa CISAC) lub w przedmiocie stosowania de facto tych ograniczeń członkostwa – Konieczność wykazania okoliczności niecierpiących zwłoki

Sentencja

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.
Keywords

Summary



Keywords

Polityka społeczna – Zbliżanie ustawodawstw – Przejęcia przedsiębiorstw – Ochrona praw pracowniczych – Dyrektywa 2001/23

(dyrektywa Rady nr 2001/23, art. 3 ust. 1 akapit pierwszy, art. 4 ust. 1 akapit pierwszy)

Summary

Gdy zawarta z pracownikiem tymczasowym umowa o pracę na czas określony została rozwiązana z upływem czasu, na który została zawarta, przed przejęciem działalności, do której wykonywania dany pracownik był przydzielony, nieprzedłużenie tej umowy z powodu przejęcia nie narusza zakazu przewidzianego w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/23 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów. W rezultacie nie można uznać, że wspomniany pracownik tymczasowy w dniu przejęcia nadal pozostawał w dyspozycji przedsiębiorstwa korzystającego z usług agencji pracy tymczasowej.

Co do zasady bowiem pracownik nie ma roszczenia o przedłużenie umowy o pracę na czas określony. Okoliczność, że moment rozwiązania takiej umowy poprzedza przewidzianą datę przejęcia działalności, do której wykonywania pracownik był przydzielony, nie prowadzi do powstania takiego roszczenia. Nieprzedłużenie umowy o pracę na czas określony z powodu braku zgodnych oświadczeń woli pracodawcy i pracownika nie może zostać zrównane ze zwolnieniem w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/23 które rozwiązuje umowę o pracę lub stosunku pracy w wyniku jednostronnej decyzji pracodawcy.

(por. pkt 33-34, 37; sentencja)
Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) z dnia 17 grudnia 2009 r. w sprawie T‑137/07 Portela przeciwko Komisji, w którym Sąd w części odrzucił jako oczywiście niedopuszczalną, a w pozostałej części oddalił jako całkowicie bezzasadną skargę zmierzającą tytułem żądania głównego, do zobowiązania Komisji do postąpienia zgodnie z przepisami art. 14b dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych (Dz.U. L 169, s. 1), zmienionej dyrektywą 98/79/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 1998 r. w sprawie wyrobów medycznych używanych do diagnozy in vitro (Dz.U. L 331, s. 1) przez pociągnięcie do odpowiedzialności na rzecz skarżącej za pośrednictwem Republiki Federalnej Niemiec spółki certyfikującej TÜV Rheinland Product Safety GmbH, za pomocą obowiązkowej polisy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, o której mowa w pkt 6 załącznika XI do dyrektywy 93/42, którą wspomniana spółka zawarła, oraz, jeżeli zarzucana szkoda nie może zostać naprawiona poprzez żądanie główne, tytułem żądania ewentualnego do zasądzenia odszkodowania za szkody poniesione z powodu różnych zaniechań Komisji.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Fővárosi Bíróság – Wykładnia Aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. L 236, s. 33), art. 10, art. 87 ust. 1 i art. 249 WE, a także dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51) – Podział kosztu netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej pomiędzy dostawców sieci i usług łączności elektronicznej – Uregulowanie krajowe dotyczące mechanizmu podziału kosztów przewidujące stosowanie zasad sprzecznych z dyrektywą w zakresie finansowania usług powszechnych świadczonych w roku poprzedzającym przystąpienie danego państwa członkowskiego do Unii Europejskiej.
12

Z art. 68 ust. 1 WE wynika, że art. 234 WE stosuje się do tytułu IV traktatu WE, gdy pytanie w sprawie wykładni aktów przyjętych przez instytucje Wspólnoty Europejskiej na podstawie tego tytułu jest podniesione w sprawie zawisłej przed sądem krajowym, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego.
Za koszty podlegające zwrotowi uznaje się niezbędne koszty poniesione przez strony w związku z postępowaniem, w szczególności koszty podróży i pobytu oraz wynagrodzenie pełnomocników, doradców, adwokatów i radców prawnych. Koszty podlegające zwrotowi ograniczają się z jednej strony do kosztów, które zostały poniesione w związku z postępowaniem, a z drugiej strony do kosztów, które były niezbędne w związku ze wspomnianym postępowaniem.

Sąd Unii nie jest upoważniony do ustalania wysokości honorariów, jakie strony powinny zapłacić swoim adwokatom, lecz do określenia, do jakiej wysokości te wynagrodzenia mogą zostać zwrócone przez stronę obciążoną kosztami. Orzekając w przedmiocie wniosku o ustalenie kosztów, ów sąd nie musi brać pod uwagę krajowej taryfy ustalającej honoraria adwokatów ani ewentualnej umowy zawartej w tym względzie między zainteresowaną stroną i jej pełnomocnikami lub doradcami.

Z uwagi na fakt, iż prawo Unii nie zawiera przepisów określających stawki lub dotyczących niezbędnego czasu pracy, sąd Unii winien swobodnie ocenić okoliczności danej sprawy, uwzględniając przedmiot i charakter sporu, jego znaczenie pod kątem prawa Unii, a także trudności związane ze sprawą, nakład pracy, jakiego postępowanie sądowe mogło przysporzyć pełnomocnikom lub doradcom, którzy w nim uczestniczyli, oraz interes ekonomiczny, jaki sprawa przedstawiała dla stron.

(por. pkt 13–16)
Sprawa C‑496/09 INT

Republika Włoska

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Wykładnia wyroku — Niedopuszczalność”

Streszczenie – Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 lipca 2013 r.

Postępowanie sądowe – Wykładnia wyroku – Przesłanki dopuszczalności wniosku

(statut Trybunału, art. 43; regulamin postepowania przed Trybunałem, art. 158 § 1)

Aby wniosek o wykładnię wyroku był dopuszczalny, trzeba wskazać w nim część sentencji wyroku, która ma podlegać wykładni w świetle zasadniczych tez uzasadnienia, i powinien on mieć na celu wyeliminowanie niejasności lub wieloznaczności, które mogłyby wpłynąć na znaczenie lub skutki samego wyroku, w zakresie w jakim wyrok ten rozstrzyga daną rozpatrywaną sprawę. Wniosek o wykładnię wyroku nie jest zatem dopuszczalny, gdy nie jest on oparty na jakiejkolwiek wątpliwości co do znaczenia i skutków wyroku, o którego wykładnię wniesiono.

Wniosek mający na celu podważenie skutków ściśle dosłownego odczytania sentencji wyroku, o którego wykładnię wniesiono, nie daje się pogodzić ani z art. 43 statutu Trybunału i art. 158 § 1 regulaminu postępowania, ani z powagą rzeczy osądzonej, jaka przysługuje wyrokom Trybunału i w konsekwencji jest niedopuszczalny.

(por. pkt 8, 11, 12)

Sprawa C‑496/09 INT

Republika Włoska

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Wykładnia wyroku — Niedopuszczalność”

Streszczenie – Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 lipca 2013 r.

Postępowanie sądowe — Wykładnia wyroku — Przesłanki dopuszczalności wniosku

(statut Trybunału, art. 43; regulamin postepowania przed Trybunałem, art. 158 § 1)

Aby wniosek o wykładnię wyroku był dopuszczalny, trzeba wskazać w nim część sentencji wyroku, która ma podlegać wykładni w świetle zasadniczych tez uzasadnienia, i powinien on mieć na celu wyeliminowanie niejasności lub wieloznaczności, które mogłyby wpłynąć na znaczenie lub skutki samego wyroku, w zakresie w jakim wyrok ten rozstrzyga daną rozpatrywaną sprawę. Wniosek o wykładnię wyroku nie jest zatem dopuszczalny, gdy nie jest on oparty na jakiejkolwiek wątpliwości co do znaczenia i skutków wyroku, o którego wykładnię wniesiono.

Wniosek mający na celu podważenie skutków ściśle dosłownego odczytania sentencji wyroku, o którego wykładnię wniesiono, nie daje się pogodzić ani z art. 43 statutu Trybunału i art. 158 § 1 regulaminu postępowania, ani z powagą rzeczy osądzonej, jaka przysługuje wyrokom Trybunału i w konsekwencji jest niedopuszczalny.

(por. pkt 8, 11, 12)
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 4 marca 2010 r. – Kaul przeciwko OHIM

(sprawa C‑193/09 P)

Odwołanie – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ARCOL – Sprzeciw właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego CAPOL – Zastosowanie się przez OHIM do wyroku stwierdzającego nieważność decyzji jednej z jego izb odwoławczych – Prawo do bycia wysłuchanym – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Wymagane minimum podobieństwa znaków towarowych – Oddalenie ze względu na oczywisty brak znaczenia nowych dowodów przedstawionych w postępowaniu przed izbą odwoławczą – Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 61 ust. 2, art. 63 ust. 6, art. 73 zdanie drugie i art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94

1. Wspólnotowy znak towarowy – Procedura – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Okoliczności faktyczne i dowody nieprzedstawione na poparcie sprzeciwu w wyznaczonym w tym celu terminie (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 74 ust. 2) (por. pkt 39)

2. Odwołanie – Zarzuty – Zwykłe powtórzenie zarzutów i argumentów podniesionych przed Sądem – Brak określenia podnoszonego naruszenia prawa – Niedopuszczalność (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin Trybunału, art. 112 § 1 lit. c)) (por. pkt 47)

3. Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze – Skarga do sądu wspólnotowego – Zastosowanie się przez Urząd do wyroku stwierdzającego nieważność decyzji jednej z jego izb odwoławczych – Ponowne rozpatrzenie odwołania – Poszanowanie prawa do obrony (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 61 ust. 2, art. 63 ust. 6, art. 73) (por. pkt 60–62, 66, 67)

4. Wspólnotowy znak towarowy – Decyzje Urzędu – Zgodność z prawem – Wcześniejsza praktyka decyzyjna Urzędu – Oświadczenie przedstawiciela Urzędu przed sądem wspólnotowym (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 131 ust. 4) (por. pkt 72)

5. Odwołanie – Zarzuty – Błąd w ustaleniach faktycznych – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych przedstawionych Sądowi – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 225 ust. 1 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 75)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 25 marca 2009 r. w sprawie T‑402/07 Kaul przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił wniesioną przez właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego „CAPOL”, zarejestrowanego dla towarów należących do klasy 1, skargę o stwierdzenie nieważności decyzji R 782/2000‑2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 1 sierpnia 2007 r. oddalającej po raz drugi odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, który oddalił sprzeciw wobec rejestracji słownego wspólnotowego znaku towarowego „ARCOL” dla towarów należących do klas 1, 17 i 20, po stwierdzeniu w wyroku w sprawie C‑29/05 P OHIM przeciwko Kaul nieważności wydanej przez Trzecią Izbę Odwoławczą pierwotnej decyzji o oddaleniu sprzeciwu.

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Högsta domstolen – Wykładnia art. 1 ust. 2, art. 6 ust. 4 i art. 10a dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40), zmienionej dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującą udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającą w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE – Oświadczenie Komisji (Dz.U. L 156, s. 17) – Wykładnia art. 2 pkt 14 i art. 15a dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. L 257, s. 26), zmienionej dyrektywą 2003/35 – Przepisy krajowe umożliwiające lokalnym stowarzyszeniom niemającym celu zarobkowego uczestniczenie w postępowaniu zmierzającym do wydania zezwolenia na prowadzenie działalności niebezpiecznej dla środowiska naturalnego, lecz uzależniające prawo tych stowarzyszeń do wniesienia środka odwoławczego od orzeczeń dotyczących zezwoleń od spełnienia warunku, aby ich celem statutowym była ochrona przyrody lub środowiska naturalnego, aby prowadziły działalność co najmniej od trzech lat oraz aby liczyły co najmniej 2000 członków.
Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie T‑335/07 Mergel i in. przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 czerwca 2007 r. oddalającej odwołanie od decyzji eksperta, w której odmówiono rejestracji słownego wspólnotowego znaku towarowego „Patentconsult” dla towarów i usług należących do klas 35, 41 i 42 – Charakter odróżniający znaku towarowego składającego się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech danych towarów lub usług.
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 12 lutego 2010 r. – Municipio de Barcelos przeciwko Estado Português

(sprawa C‑408/09)

Pojęcie „sąd krajowy” – Oczywisty brak właściwości

Pytania prejudycjalne – Wystąpienie do Trybunału – Sąd krajowy w rozumieniu art. 234 WE – Pojęcie – Ustalenie w oparciu o kryteria strukturalne i funkcjonalne – Jednostka samorządowa – Brak charakteru sądowego (art. 234 WE) (por. pkt 4–11)

Przedmiot

Wykładnia dyrektywy Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. zmieniającej dyrektywę 85/337/EWG w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko naturalne (Dz.U. L 73, s. 5) – Pytania, które nie zostały zadane przez sąd – Właściwość Trybunału – Oczywista niedopuszczalność.

Sentencja
Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) z dnia 26 listopada 2008 r. w sprawie T‑393/06 Makhteshim-Agan Holding BV i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd uznał skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o nieprzedstawieniu propozycji włączenia substancji czynnej azynfosu metylowego do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, s. 1), która to decyzja rzekomo została zawarta w piśmie z dnia 12 października 2006 r. (D/531125) – Akt zaskarżalny.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Commissione tributaria provinciale di Parma – Wykładnia art. 13 część B lit. c) dyrektywy 77/388/EWG: szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru (Dz.U. L 145, s. 1) – Zwolnienie od podatków dostaw towarów przeznaczonych w całości do celów działalności zwolnionej od podatku lub w przypadku których nie przysługiwało prawo do odliczenia – Przepisy krajowe wykluczające zwolnienie
7

Wnosząca odwołanie zinterpretowała w tym względzie art. 101 § 1 lit. a) i b) i art. 101 § 2 regulaminu Sądu, opierając się na metodzie obliczania terminów wskazanej przez Komisję Wspólnot Europejskich w trakcie postępowania prowadzącego do wydania spornej decyzji w odniesieniu do art. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71 z dnia 3 czerwca 1971 r. określającego zasady mające zastosowanie do okresów, dat i terminów (Dz.U. L 124, s. 1). Ponieważ treść obu przepisów jest zasadniczo identyczna, metoda wskazana przez Komisję doprowadziła wnoszącą odwołanie do błędnego wniosku, że w prawie wspólnotowym obliczanie terminów powinno zawsze być dokonywane w ten sam sposób, to znaczy poprzez dodanie jednego dodatkowego dnia do terminu, skoro nie wlicza się dnia doręczenia. Błąd ten legł u podstaw wniesienia skargi do Sądu poza terminem.
Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie T‑151/08 Victor Guedes – Indústria e Comércio, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela graficznych krajowych znaków towarowych „GALLO”, „GALLO AZEITE NOVO”, „GALLO AZEITE” oraz graficznego wspólnotowego znaku towarowego „GALLO” dla towarów i usług należących do klas 29 i 31 na decyzję R 986/2007-2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 16 stycznia 2008 r. oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów o oddaleniu sprzeciwu wniesionego przez wnoszącego odwołanie wobec zgłoszenia graficznego znaku towarowego „Gallecs” dla towarów należących do klas 29, 31 i 35 – Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94
Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 15 września 2009 r. w sprawie T‑446/07 Royal Appliance International przeciwko OHIM – BSH Bosch und Siemens Hausgeräte, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 października 2007 r. odmawiającej rejestracji oznaczenia słownego „Centrixx” jako wspólnotowego znaku towarowego dla niektórych towarów należących do klasy 7, uwzględniając sprzeciw właściciela słownego krajowego znaku towarowego „sensixx” – Brak zawieszenia postępowania w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie sporu zawisłego przed sądami krajowymi, dotyczącego wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wcześniejszego znaku towarowego – Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku dwóch znaków towarowych
Odwołanie od postanowienia Prezesa Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 14 listopada 2008 r. w sprawie T‑411/08 R R, Artisjus Magyar Szerzöi Jogvédö Iroda Egyesület przeciwko Komisji Europejskiej oddalającego wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C (2008) 3435 ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie procedury stosowania art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/C2/38.698 - CISAC), dotyczącej porozumienia w ramach warunków zarządzania prawami do publicznego korzystania z utworów muzycznych, jak również przyznawania przez organizacje zbiorowego zarządzania odpowiadających im licencji w przedmiocie korzystania w umowach o wzajemnej reprezentacji z klauzul członkostwa zawartych we wzorach umów Międzynarodowej Konfederacji Stowarzyszeń Kompozytorów i Autorów (wzór umowa CISAC) lub w przedmiocie stosowania de facto tych ograniczeń członkostwa – Konieczność wykazania okoliczności niecierpiących zwłoki