2.

Zarzut drugi – naruszenie prawa w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia w części, w jakiej orzeczono o niezasadności argumentu podniesionego przez skarżących w skardze wniesionej do Sądu, dotyczącego naruszenia traktatu – zasady proporcjonalności. — Z art. 85 rozporządzenia nr 2342/2002 wynika, że po spełnieniu przesłanek przewidzianych w tym artykule, podmiot podejmujący decyzję w imieniu Wspólnoty (in casu Księgowy), musi rozpatrzyć wniosek przedstawiony mu przez zainteresowane przedsiębiorstwo o dokonanie płatności w dodatkowym określonym terminie i uznać ten wniosek, o ile zostały spełnione takie przesłanki i wymogi prawne przewidziane dla takiej zgody. — „Szeroki zakres swobodnego uznania”, jaki jest przyznawany Księgowemu Komisji zgodnie z art. 85 rozporządzenia polega na ocenie wniosku, jaki został sporządzony przez zainteresowane przedsiębiorstwo w celu dokonania płatności w określonym dodatkowym terminie i na uznaniu tego wniosku, nie na rodzaju gwarancji bankowej, jaką Księgowy uzna za dopuszczalną, z którego to względu przy kontroli zaskarżonego aktu nie jest wystarczające zbadanie, czy akt ten jest w oczywisty sposób nieadekwatny dla osiągniecia zamierzonych celów, tak jak to błędnie uznano w zaskarżonym orzeczeniu. — Gwarancja na pierwsze wezwanie, zgodna z modelem wymaganym przez Komisję, wydana przez instytucję kredytową, stanowi adekwatną i stosowaną formę zapewnienia zapłaty dłużnych kwot. W rzeczywistości bowiem w całym portugalskim systemie sądowym (również, ogólnie, w pozostałych państwach Unii Europejskiej) akceptowane jest w różnych celach ustanowienie gwarancji bankowej, w tym w celu zawieszenia wykonania orzeczeń sądowych, w szczególności w przypadku ewentualnego zwrócenia się przez Komisję do sądów krajowych w celu uzyskania zapłaty niezapłaconej grzywny. — W konkretnym przypadku gwarancja zaproponowana przez skarżących (nie zaakceptowana przez Komisję) została udzielona przez Banco Comercial Português, S.A., instytucję kredytową z siedzibą w Unii Europejskiej, podlegającej zasadom nadzoru i konsolidacji określonych przez same instytucje wspólnotowe. W związku z tym, nic nie wydaje się uzasadniać w celu obrony praw Wspólnot odmowy możliwości udzielenia gwarancji przez ww. bank i wymagania udzielenia gwarancji przez bank o notowaniu „AA” dla zobowiązań długoterminowych. — Dodają ponadto okoliczności koniunkturalne, które są powszechnie znane, iż notowania banków portugalskich zmieniły się w związku ze zmianą notowania Republiki Portugalskiej. W ten sposób brak jest jakiegokolwiek banku z siedzibą w Portugalii, który spełniałby kryteria notowania („AA” dla zobowiązań długoterminowych) wymagane przez Komisję. Okoliczności te zostały wskazane w zaskarżonym wyroku pod tytułem „okoliczności leżące u podstaw powstania sporu”, niemniej jednak pominięto je w uzasadnieniu rzeczonego orzeczenia. — Decyzja Komisji nie spełnia w ten sposób kryterium konieczności (jakie stanowi ważny wymiar zasady proporcjonalności), ponieważ wśród możliwych środków Komisja wybrała ten, który w ówczesnych okolicznościach najbardziej szkodził zainteresowanym skarżącym. W ten sposób można stwierdzić istnienie wyraźnej dysproporcji pomiędzy wymogiem Komisji (gwarancja wydana przez bank europejski o notowaniu „AA” dla zobowiązań długoterminowych) i celem, jaki zamierzano osiągnąć (ochrona prawa Komisji do otrzymania kwot), z którego to popełniono błąd w decyzji w części, w której uznano, że zaskarżony akt nie narusza zasady proporcjonalności.