ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2.

Zarzut drugi dotyczący kontroli zabezpieczeń decyzji (UE) 2015/1889 — W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca twierdzi, że w toku kontroli sądowej można by było również wykazać, że domniemana podstawa nieistniejącej decyzji jest wadliwa ze względu na błąd w ocenie, a zatem niezgodna z prawem. W tym zakresie szczególnie konieczne jest wyjaśnienie, dlaczego znaczna część funduszu emerytalnego Europolu została przekazana państwom członkowskim UE. — Strona skarżąca twierdzi dalej, że Sąd mógłby, w interesie ekonomii procesowej i w celu uniknięcia dalszego postępowania sądowego, przedstawić stronie pozwanej wskazówki co do niezgodności z prawem decyzji (UE) 2015/1889, ponieważ kontrola zabezpieczenia tej decyzji może nie udać się w braku decyzji zawierającej uzasadnienie.
4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym — W ramach zarzutu czwartego podniesiono, że pozwana naruszyła prawo skarżącej do bycia wysłuchanym zgodnie z wymogami wynikającymi z ogólnej zasady poszanowania prawa do obrony oraz z art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii. Pozwana pozwoliła na wymianę dotyczącą stanowisk prawnych, a następnie wydała zaskarżoną decyzję.
—

stwierdzenie, że pozwana jest zobowiązana do naprawienia dodatkowej szkody poniesionej przez skarżące ze względu na to, że Komisja, przyjmując rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/1584, zezwoliła na nowy, dwuletni okres stosowania odstępstw, które pozwalają na wprowadzenie do chowu niosek – w przypadku, gdy kurczaki ekologiczne nie są dostępne – kurczaków nieekologicznych, nie ograniczając tego odstępstwa – choć Komisja miała taki obowiązek – do niezbędnego „minimum” zgodnie z art. 22 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 834/2007 (3), to znaczy, nie wymagając, że zastosowanie wspominanego odstępstwa zakłada, iż żadna wylęgarnia znajdująca się w promieniu nieprzekraczającym 700 km od miejsca chowu niosek nie oferuje kurcząt ekologicznych, i nie wymagając dostarczenia dowodu na brak dostępności takich kurczaków po bezowocnym złożeniu zamówienia w trzech wylęgarniach znanych jako dostawcy kurczaków ekologicznych, zamiast poprzestania na skierowaniu zapytania do tych wylęgarni, o których wiadomo, że nie oferują kurczaków ekologicznych.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady z dnia 17 października 2018 r. w odniesieniu do ABLV w związku z odmową Jednolitej Rady by dokonać ponownego obliczenia oraz zwrotu składek ex ante wpłaconych przez ABLV na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad równego traktowania i dobrej administracji. Po pierwsze, skarżący uważa, że Parlament naruszył w odniesieniu do niego zasadę równego traktowania, traktując go inaczej niż posłów w porównywalnych sytuacjach i że w związku z tym naruszył on również zasadę dobrej administracji, która wymaga od właściwej instytucji starannego i bezstronnego zbadania wszystkich istotnych elementów danej sprawy. Po drugie, skarżący uważa, że wiele wskazówek daje podstawę do przyjęcia, że w jego wypadku mamy do czynienia z fumus persecutionis.
—

po drugie, stwierdzenie nieważności decyzji kierownika działu rozwoju kadr z dnia 22 March 2018 r. odmawiającej ponownego rozpatrzenia wniosku skarżącego o udział w szkoleniu służącym przygotowaniu do procesu certyfikacji za rok 2017 r., co w praktyce wykluczyło go z tego procesu certyfikacji;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 sierpnia 2018 r. w sprawie środków dotyczących niektórych kasyn w Grecji SA.28973 – C 16/2010 (ex NN 22/2010, ex CP 318/2009);
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez stronę przeciwną zobowiązań międzynarodowych, co stanowi naruszenie traktatu i braku przedstawienia wystarczającego uzasadnienia poprzez stwierdzenie, że Federacja Rosyjska nie przestrzegała swoich zobowiązań w ramach Światowej Organizacji Handlu. Skarżące podnoszą, że strona przeciwna nie uwzględniła przystąpienia Federacji Rosyjskiej do Światowej Organizacji Handlu jako okoliczności istotnej dla zmiany w obliczaniu marginesu dumpingu skarżących. Strona przeciwna jest zobowiązana do uwzględnienia zobowiązań podjętych przez Federację Rosyjską w odniesieniu do ceny gazu podczas dochodzenia w zakresie przeglądu okresowego ceł mających zastosowanie do przywozu azotanu amonu. Ponieważ strona przeciwna twierdziła, że Federacja Rosyjska nie zastosowała się do jej własnego protokołu przystąpienia, strona przeciwna naruszyła art. VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu oraz art. II Porozumienia antydumpingowego Światowej Organizacji Handlu. W ten sposób strona przeciwna naruszyła swoje zobowiązania międzynarodowe, co stanowi naruszenie Traktatu.
—

W tym względzie zarzuca się Komisji oczywisty błąd w ocenie i braki w postępowaniu wyjaśniającym Komisji przez uznanie, że samo wejście nowego MNO wystarcza do rozwiązania horyzontalnych skutków koncentracji, bez uwzględnienia czynników, które doprowadziły do sukcesu H3G. Już w sprawie M.7758 Komisja w szczególności nie zadbała o zbadanie, czy nowy MNO będzie miał (bądź na rynku detalicznym, bądź na rynku hurtowym) możliwości operacyjne, warunki gospodarcze i czynniki motywujące, co najmniej równoważne jako całość wobec tych, którymi dysponowała H3G w początkowych latach działając na dynamicznie rozwijającym się rynku. Ponadto Komisja powinna była wziąć pod uwagę skutek wywierany na dynamikę konkurencyjną przez asymetrię stawek za zakańczanie połączeń, z której korzystała H3G i która powodowała jej znaczące uprzywilejowanie w stosunku do pozostałych MNO.
C 72/45

Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2019 r. – Activos e Inversiones Monterroso/SRB

(Sprawa T-16/19)

(2019/C 72/58)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Activos e Inversiones Monterroso, SL (Pantoja, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Rodríguez Bajón)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o przyjęcie do wiadomości złożonej skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 31 października 2018 r. w niniejszym postępowaniu [Ares (2017) 6199530] oraz, po dokonaniu odpowiednich czynności prawnych, wydanie wyroku, w którym Sąd stwierdzi nieważność decyzji z dnia 31 października 2018 r. i uwzględni sformułowane przez skarżącą żądania, poprzez udzielenie dostępu do wszystkich dokumentów zawartych w danych aktach postępowania administracyjnego.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca powołuje się na naruszenie art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (1).

— W tym względzie skarżąca podnosi brak możliwości stosowania w niniejszej sprawie ochrony interesu publicznego w odniesieniu do polityki pieniężnej lub gospodarczej Unii lub państwa członkowskiego, ochrony interesów handlowych osoby fizycznej lub prawnej, ochrony prywatności i integralności jednostki, ochrony celu dochodzenia lub sprzeciwu osoby, od której pochodzą informacje, w charakterze wyjątków uzasadniających odmowę ujawnienia dokumentów.

(1) Dz.U. 2001 L 145, s. 43.
—

uchylenie, jeśli Sąd uwzględni zarzut niezgodności z prawem, stosowania wobec skarżącego art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego do czasu zastąpienia go przez niedyskryminujące przepisy;
Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2019 r. – ClientEarth / EBI

(Sprawa T-9/19)

(2019/C 72/55)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Flynn, QC i H. Leith, barrister)

Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności odmowy przeprowadzenia przez EBI wewnętrznej procedury odwoławczej zgodnie z art. 10 rozporządzenia Aarhus (1);

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa przy stosowaniu rozporządzenia Aarhus w odniesieniu do statusu ClientEarth jako organizacji pozarządowej, pojęcia aktu administracyjnego, definicji indywidualnie adresowanych środków, skutków prawnych decyzji zarządu EBI, a także granic „prawa ochrony środowiska”.

2. Zarzut drugi dotyczy nieprzedstawienia przez skarżącą odpowiedniego uzasadnienia zgodnie z art. 296 TFUE.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty.
C 72/45

Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2019 r. – Nowhere / EUIPO – Junguo Ye (APE TEES)

(Sprawa T-12/19)

(2019/C 72/57)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Nowhere Co. Ltd (Tokio, Japonia) (przedstawiciel: A. Norris, barrister)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Junguo Ye (Elche, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego „APE TEES” – zgłoszenie nr 14 319 578

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 października 2018 r. w sprawie R 2474/2017-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— odrzucenie zgłoszenia spornego znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich zakwestionowanych towarów;

— posiłkowo, przekazanie sprawy EUIPO do ponownego rozpatrzenia;

— zasądzenie zwrotu kosztów poniesionych przez stronę skarżącą w związku z postępowaniami skargowym i odwoławczym oraz postępowaniem w sprawie sprzeciwu.

Podniesione zarzuty
3.

Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa przez Komisję poprzez uznanie, że pożyczki państwowe na rzecz Femern A/S i A/S Femern Landanlæg są dozwolone na mocy decyzji w sprawie budowy i że pożyczki udzielone na rzecz A/S Femern Landanlæg nie stanowią pomocy, natomiast te udzielone na rzecz Femern A/S są zgodne z rynkiem wewnętrznym.
4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia podstawowych zasad i wartości przyświecających działaniom Unii na arenie międzynarodowej, ponieważ, po pierwsze, zaskarżona decyzja zaprzecza istnieniu narodu Sahrawi jako podmiotu prawa, zastępując go określeniem „odnośna ludność”; po drugie, z naruszeniem prawa narodów do swobodnego dysponowania ich zasobami naturalnymi, zaskarżona decyzja obejmuje zawarcie umowy międzynarodowej, która organizuje, bez zgody narodu Sahrawi, wywóz jego zasobów naturalnych do Unii, określając je jako pochodzące z Maroka; oraz, po trzecie, zaskarżona decyzja obejmuje zawarcie umowy międzynarodowej mającej zastosowanie do okupowanej Sahary Zachodniej, z Królestwem Marokańskim, w ramach jego polityki aneksjonistycznej wobec tego terytorium, a także systematycznych naruszeń praw podstawowych niezbędnych do utrzymania tej polityki.
—

odrzucenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 14 411 557 apiheal w odniesieniu do wymienionych „produktów perfumeryjnych; kosmetyków; zapachów; dezodorantów (dla ludzi lub dla zwierząt); mydeł; ziół do kąpieli [do celów innych niż medyczne]; preparatów do pielęgnacji zębów, środków do czyszczenia zębów, preparatów do polerowania protez dentystycznych, preparatów do wybielania zębów, płynów do płukania jamy ustnej, nie do celów medycznych” z klasy 3 i „środków do zwalczania robactwa; fungicydów, herbicydów” z klasy 5;
C 93/78

Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2019 r. – Republika Grecka / Komisja Europejska

(Sprawa T-46/19)

(2019/C 93/100)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: G. Kanellopoulos, E. Leftheriotou, A.E. Vasilopoulou)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim na Republikę Grecką nałożono w niej jednorazowe i ryczałtowe korekty finansowe w kwocie brutto 25 092 988,84 EUR, czyli w kwocie netto 24 851 438,56 EUR, wskutek dochodzenia AA/2016/013/GR dotyczącego pomocy obszarowej w latach składania wniosków 2015/2016 (lata budżetowe 2016 i 2017, strony 63–74 sprawozdania podsumowującego) oraz obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez Republikę Grecką.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nr 1307/2013 (1) w odniesieniu do wykładni i zastosowania definicji „trwałych użytków zielonych”.

2. Zarzut drugi dotyczący braku uzasadnienia z naruszeniem art. 296 TFUE, naruszenia art. 18 ust. 5 rozporządzenia nr 640/2014 (2), wytycznych w sprawie kontroli jakościowej LPIS [Executable Test Suite (ETS) LPIS data quality measures, wersja 6.0] i zasady proporcjonalności.

3. Zarzut trzeci dotyczący niewystarczającego uzasadnienia w części [zaskarżonej decyzji], w której na stronę skarżącą nałożono korekty wykraczające poza jednorazowe i ryczałtowe korekty finansowe.

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. 2013, L 347, s. 608).

(2) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. 2014, L 181, s. 48).
2.

Część druga: Komisja powinna była powziąć poważne wątpliwości co do kwalifikacji środka jako pomocy i w konsekwencji wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające na podstawie art. 4 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2015/1589, w szczególności i przede wszystkim, ponieważ Komisja błędnie zrozumiała zakres skargi nie przeprowadziła stosowanej analizy wszystkich informacji dostarczonych w jej kontekście przez wnoszącego skargę do Komisji, nie zbadała w należyty sposób środka i przyjęła błędne podejście w przedmiocie oceny jego selektywności oraz nie poddała analizie innych wymogów przewidzianych art. 107 TFUE.
Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2019 r. – Amigüitos pets & life / EUIPO – Société des produits Nestlé (THE ONLY ONE by alphaspirit wild and perfect)

(Sprawa T-40/19)

(2019/C 93/98)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Amigüitos pets & life, SA (Lorca, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat N. Fernández Fernández-Pacheco)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca przed Sądem

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego THE ONLY ONE by alphaspirit wild and perfect w kolorach białym, czerwonym i czarnym – zgłoszenie nr 15 385 719

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 listopada 2018 r. w sprawie R 272/2018-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zaskarżoną decyzją uwzględniono sprzeciw przeciwko zgłoszeniu unijnego znaku towarowego nr 15 385 719 dla towarów z klas 5 i 31;

— nakazanie EUIPO potwierdzenie rejestracji zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 15 385 719 dla wszystkich towarów, które ma chronić wspomniany znak towarowy;

— obciążenie interwenientki i w stosowny przypadku pozwanej kosztami postępowań przed EUIPO i Sądem.

Podniesione zarzuty

— Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;
Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2019 r. – Idea Groupe / EUIPO – The Logistical Approach (Idealogistic Verhoeven Greatest care in getting it there)

(Sprawa T-29/19)

(2019/C 93/95)

Język skargi: francuski

Strony

Strona skarżąca: Idea Groupe (Montoir de Bretagne, Francja) (przedstawiciel: adwokat P. Langlais)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: The Logistical Approach BV (Uden, Niderlandy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Idealogistic Verhoeven Greatest care in getting it there w kolorach czarnym, białym i odcieniach niebieskiego – zgłoszenie 14 567 184

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 listopada 2018 r. w sprawie w sprawie R 2064/2017-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

— obciążenie spółki The Logistical Approach B.V kosztami spowodowanymi jej interwencją, jeżeli przystąpi ona do sprawy.

Podniesione zarzuty

— Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;
2.

Naruszenie praw i gwarancji podstawowych skarżących wskazanych zarówno w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, jak i w konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, między innymi: prawa własności, prawa do dobrej administracji, prawa do skutecznego środka prawnego, zasady uzasadnionych oczekiwań i zasady pewności prawa. — W tym zakresie strona skarżąca twierdzi, że uchybienie przez Komisję Europejską ciążącym na niej zobowiązaniom umożliwiło, by po dokonaniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji Banca Privada de Andorra, wszyscy akcjonariusze, w tym strona skarżąca, będąca posiadaczem 75,52 % akcji przedsiębiorstwa, zostali pozbawieni całości kapitału bez jakiegokolwiek odszkodowania ani bez możliwości wyrażenia sprzeciwu. — Strona skarżąca podnosi także, iż bezczynność głównego gwaranta układu wiązała się z tym, że w andorskim ustawodawstwie nie uznano prawa skarżących do pobrania, po dokonaniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji BPA (Banca privada de Andorra), takiej samej kwoty, jaką uzyskaliby po zakończeniu standardowego postępowania upadłościowego, które to prawo w sposób wyraźny i wyczerpujący zawierają przepisy Unii Europejskiej w zakresie działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, do których transpozycji było zobowiązane Księstwo Andory na mocy tego układu. — Wreszcie, prawo akcjonariuszy do oceny sytuacji, w jakiej znajdują się po przeprowadzeniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji finansowej oraz odszkodowania, które w danym przypadku zostały im przyznane ani prawo do wyrażenia sprzeciwu i do ochrony przed powyższym rezultatem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji, nie zostały także włączone do andorskiego porządku prawnego.
—

Skarżąca powołuje się na naruszenie odnośnych zasad gdyż: i) siedziba EMA została wybrana przez jedną instytucję – Radę, w wyniku procesu decyzyjnego prowadzącego do przyjęcia decyzji z dnia 20 listopada 2017 r. określającej treść zaskarżonego rozporządzenia (to znaczy lokalizację siedziby EMA w Amsterdamie), z pominięciem i przed wszczęciem zwykłej procedury legislacyjnej; ii) w toku procedury selekcyjnej siedziby EMA, wyczerpującej de facto proces decyzyjny, Rada i Komisja – jedyne dwie instytucje biorące udział w procedurze selekcyjnej – pominęły Parlament; iii) w ramach zwykłej procedury legislacyjnej Rada i Komisja postawiły Parlament przed faktem dokonanym w odniesieniu do (dokonanego już) wyboru siedziby w Amsterdamie; iv) Rada i Komisja nie pozostawiły Parlamentowi żadnego marginesu swobody przy ocenie lub poddaniu w dyskusję takiej decyzji, zobowiązując się jednocześnie do zakończenia procedury w najkrótszym możliwym terminie; v) Parlament nie mógł wykonać funkcji powierzonej mu w Traktacie, a w ramach procedury legislacyjnej został wbrew własnej woli zmuszony do „ratyfikowania” decyzji podjętej przez Radę.
Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2019 r. – Portugalia / Komisja

(Sprawa T-38/19)

(2019/C 103/67)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, P. Barros da Costa, P. Estêvão i J. Saraiva de Almeida, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2018) 7424 z dnia 16 listopada 2018 r., doręczonej w dniu 19 listopada 2018 r., która wyłącza z finansowania określone wydatki dokonane z Europejskiego Funduszu Gwarancji Rolnej (EFGR) i z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1) w części, w jakiej wyłączyło ono z finansowania Unii Europejskiej kwotę 8 703 417,29 EUR dotyczącą wydatków zadeklarowanych przez Republikę Portugalską w ramach zasady wzajemnej zgodności w latach 2014-2016,

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

Zarzut pierwszy: naruszenie prawa poprzez uznanie, ze system portugalski jest zbyt pobłażliwy – naruszenie art. 24 rozporządzenia(WE) nr 73/2009 (2) i naruszenie art. 54 ust. 1 lit. c) akapit drugi i art. 71 rozporządzenia (WE) nr 1122/2009 (3).

Zarzut drugi:

1. „Obliczenie korekty finansowej” – naruszenie prawa, naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i naruszenie zasady proporcjonalności oraz art. 52 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 przez Komisję;

2. Naruszenie zasady proporcjonalności.

Zarzut pomocniczy

Sankcja i brak technicznej precyzyjności dokumentu C(2015) 3675 Komisji (załącznik A.5) – naruszenie prawa i zasady proporcjonalności.

(1) Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2018/1841 z dnia 16 listopada 2018 r. wyłączająca z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowana jako dokument nr C(2018) 7424] (Dz.U. 2018, L 298, s. 34).

(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. 2009, L 30, s. 16).

(3) Rozporządzenie komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. 2009, L 316, s. 65).
—

Odnośnie do podstawy unieważnienia. Strona skarżąca wnosi o to, by zostały utrzymane w mocy w tym zakresie wnioski Izby Odwoławczej i zostało przeprowadzone postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru, z powodu podstaw nieważności w świetle każdego z artykułów 4-9 rozporządzenia w sprawie wzorów wspólnotowych, „Wymagania dotyczące ochrony”;