Keywords

Summary



Keywords

1. Prawo wspólnotowe – Zasady – Ochrona uzasadnionych oczekiwań – Odmowa udzielenia ochrony podmiotom, które dopuściły się oczywistych naruszeń obowiązujących przepisów prawa

2. EWWiS – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Zakaz – Naruszenie – Postępowanie administracyjne – Wniosek o udzielenie informacji – Prawo do obrony – Prawo do odmowy udzielenia odpowiedzi oznaczającej przyznanie się do naruszenia

(traktat EWWiS, art. 36 akapit pierwszy)

3. EWWiS – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Nienałożenie lub obniżenie grzywny w zamian za współpracę obwinionego przedsiębiorstwa – Większe obniżenie w przypadku przyznania się do naruszenia – Naruszenie prawa przedsiębiorstwa do obrony, w szczególności prawa do odmowy udzielenia odpowiedzi oznaczającej przyznanie się do naruszenia – Brak

(traktat EWWiS, art. 65 ust. 5; komunikat Komisji 96/C 207/04, pkt D)

4. EWWiS – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Grzywny – Naruszenie popełnione przez spółkę zależną – Kryteria, jakie należy zastosować celem określenia podmiotu, na który powinna zostać nałożona grzywna

(traktat EWWiS, art. 65 ust. 5)

5. EWWiS – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Zakaz – Naruszenie – Postępowanie administracyjne – Poszanowanie prawa do obrony – Pismo w sprawie przedstawienia zarzutów – Konieczna treść

(traktat EWWiS, art. 36 akapit pierwszy i art. 65)

Summary

1. Na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań nie mogą powoływać się podmioty, które dopuściły się oczywistych naruszeń obowiązujących przepisów prawa. Wobec tego przedsiębiorstwo, które umyślnie zachowało się w sposób sprzeczny z regułami konkurencji, nie może podnosić, iż zasada ta została naruszona z tego względu, że Komisja nie poinformowała go w sposób jasny o tym, że jego działanie stanowiło naruszenie.

(por. pkt 41)

2. O ile w ramach postępowania mającego na celu stwierdzenie naruszenia reguł konkurencji Komisja może zobowiązać przedsiębiorstwo do przedstawienia jej wszelkich koniecznych informacji dotyczących okoliczności, o których mogło ono wiedzieć, o tyle jednak nie może ona nałożyć na to przedsiębiorstwo obowiązku udzielenia odpowiedzi wiążących się z przyznaniem zaistnienia naruszenia, którego wykazanie należy do Komisji.

(por. pkt 48, 49)

3. O ile Komisja nie może zmusić przedsiębiorstwa do przyznania się do udziału w naruszeniu w sprawach z dziedziny konkurencji, o tyle przy ustalaniu kwoty grzywny może ona wziąć pod uwagę pomoc udzieloną jej przez dane przedsiębiorstwo w celu ułatwienia wykazania naruszenia, a w szczególności okoliczność, że przedsiębiorstwo przyznało się do swojego udziału w naruszeniu. Komisja może w odczuwalny sposób obniżyć grzywnę przedsiębiorstwu, które pomogło jej w ten sposób, i udzielić znacznie mniejszej obniżki grzywny innemu przedsiębiorstwu, które ograniczyło się do niekwestionowania podstawowych okoliczności faktycznych, na których Komisja oparła swe zarzuty.

Przyznanie się do zarzucanego naruszenia ma dla danego przedsiębiorstwa charakter całkowicie dobrowolny. Przedsiębiorstwo to nie jest w żaden sposób zmuszone do uznania istnienia kartelu. Uwzględnienie przez Komisję stopnia współpracy danego przedsiębiorstwa, która obejmuje przyznanie się do naruszenia, co powoduje nałożenie mniejszej grzywny, nie stanowi zatem naruszenia prawa do obrony.

Komunikat w sprawie współpracy, a w szczególności punkt D winien być zatem rozumiany w taki sposób, że współpraca danego przedsiębiorstwa umożliwiająca obniżenie grzywny nie jest ograniczona do uznania okoliczności faktycznych, lecz obejmuje również możliwość przyznania się do udziału w naruszeniu.

(por. pkt 50–54)

4. Przypisanie przedsiębiorstwu odpowiedzialności za naruszenie reguł konkurencji zależy od tego, czy przedsiębiorstwo to działało w sposób samodzielny, czy też wykonywało jedynie polecenia swej spółki dominującej. W tym drugim przypadku zachowanie antykonkurencyjne przedsiębiorstwa może zostać przypisane jego spółce dominującej.

Jednakże, jeżeli przedsiębiorstwa stanowiące grupę i biorące udział w kartelu działały samodzielnie, Komisja może nałożyć na każde z nich grzywnę, przyjmując kwotę ryczałtową jako punkt wyjścia dla obliczeń.

(por. pkt 66, 67)

5. Poszanowanie prawa do obrony w postępowaniu mogącym prowadzić do nałożenia sankcji stanowi fundamentalną zasadę zagwarantowaną przez art. 36 akapit pierwszy traktatu EWWiS. Wymogiem skutecznego poszanowania tej zasady jest umożliwienie danemu przedsiębiorstwu już w stadium postępowania administracyjnego przedstawienia w efektywny sposób swego stanowiska w kwestii prawdziwości i znaczenia zarzucanych faktów i okoliczności oraz w kwestii dokumentów, na podstawie których Komisja oparła swe twierdzenia. Mając na uwadze znaczenie pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, powinno ono jednoznacznie określać podmiot, na który może zostać nałożona grzywna, oraz powinno być skierowane do tego podmiotu.

(por. pkt 92)