ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Jeżeli chodzi o obowiązek przewidziany w art. 48 ust. 6 rozporządzenia nr 795/2004 ustanawiającego szczegółowe zasady w celu wdrożenia systemu jednolitych płatności określonego w rozporządzeniu nr 1782/2003, sprawia on, że Komisja jest powiadomiona o warunkach kwalifikujących przyjętych przez państwa członkowskie. Pozwala on też upewnić się, że zainteresowane podmioty znają, przed rozpoczęciem roku składania wniosku, warunki, które umożliwią im dostęp do dodatkowej płatności przewidzianej w art. 69 rozporządzenia nr 1782/2003. W tym względzie motywacyjna funkcja dodatkowej płatności może być skuteczna tylko wówczas, gdy warunki kwalifikujące dotyczące roku złożenia wniosku są wiadome zainteresowanym rolnikom przed rozpoczęciem tego roku i nie są zmieniane a posteriori.

Dodatkowa płatność przewidziana w art. 69 rozporządzenia nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników ma na celu z jednej strony motywowanie rolników – w charakterze wynagrodzenia za ich lepsze dostosowanie się do nowych wymogów wspólnej polityki rolnej – do przestrzegania wymogów dotyczących poprawy jakości ich produktów i ochrony środowiska naturalnego, a z drugiej strony łagodzenie następstw, jakie w przypadku niektórych sektorów produktów wiążą się faktycznie z przejściem z systemu płatności bezpośrednich na system płatności jednolitych. W tym kontekście art. 69 rozporządzenia nr 1782/2003 przyznaje wszystkim państwom członkowskim pewien zakres swobody uznania przy dokonywaniu dodatkowych płatności w ramach reformy wspólnej polityki rolnej. Niemniej jednak upoważnienie przyznane państwom członkowskim jest ściśle ograniczone i uzależnione od szeregu warunków o charakterze zarazem materialnym i proceduralnym.

W ramach kontroli uzasadnienia decyzji wyłączającej z finansowania Unii niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu różnych funduszy strukturalnych Unii należy wziąć pod uwagę towarzyszące tej decyzji sprawozdanie zbiorcze, ponieważ sprawozdanie to stanowi dokument niezbędny do zrozumienia uzasadnienia tej decyzji, jako że została ona wydana na jego podstawie. W tym względzie należy stwierdzić nieważność tej decyzji w sytuacji, gdy istnieje sprzeczność uzasadnienia pomiędzy sprawozdaniem zbiorczym i pozostałymi istotnymi dokumentami postępowania administracyjnego dotyczącego przedmiotowej korekty, do której dochodzą inne nieścisłości lub wewnętrzne sprzeczności w uzasadnieniu tego sprawozdania, co uniemożliwia danemu państwu członkowskiemu poznanie rzeczywistego uzasadnienia tej decyzji, jeśli chodzi o nałożoną korektę finansową. Sprzeczność w uzasadnieniu decyzji stanowi bowiem naruszenie obowiązku wynikającego z art. 296 TFUE, które może mieć wpływ na ważność rozpatrywanego aktu, jeśli zostanie wykazane, że ze względu na tę sprzeczność adresat aktu nie jest w stanie zapoznać się z faktycznymi powodami wydania decyzji, wszystkimi lub tylko niektórymi, i że z tego względu sentencja aktu jest w całości lub w części pozbawiona wszelkiej podstawy prawnej.

(por. pkt 51, 56, 63, 64)
7.

Prawo Unii Europejskiej — Zasady — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Środki ograniczające wobec Iranu — Zamrożenie środków finansowych osób, podmiotów lub organów zaangażowanych w rozprzestrzenianie broni jądrowej lub udzielających wsparcia takim działaniom — Prawo do bycia wysłuchanym przed przyjęciem tych środków — Brak (art. 275 akapit drugi TFUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 41 ust. 2, art. 47; decyzja Rady 2013/124/WPZiB; rozporządzenie Rady nr 206/2013) (por. pkt 94)
8.

Prawo Unii Europejskiej — Zasady — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Środki ograniczające wobec Iranu — Zamrożenie środków finansowych osób, podmiotów lub organów zaangażowanych w rozprzestrzenianie broni jądrowej lub udzielających wsparcia takim działaniom — Prawo do bycia wysłuchanym przed przyjęciem tych środków — Brak (art. 275 akapit drugi TFUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 41 ust. 2, art. 47; decyzja Rady 2013/124/WPZiB; rozporządzenie Rady nr 206/2013) (por. pkt 104)
Prawo do skorzystania ze skutecznego środka prawnego przed sądem wymaga, aby skarżący, którego skarga na mobbing została oddalona, mógł zakwestionować przed sądem Unii niekorzystny dla niego akt we wszystkich jego aspektach, w tym w danym razie poprzez podniesienie, że sprawozdanie z dochodzenia nie oddaje prawidłowo zeznań świadków, na podstawie których oddalono skargę. Prawo to może wymagać tego, by skarżący, w celu skutecznego podniesienia swych argumentów, był w stanie samemu skontrolować, czy sprawozdanie z dochodzenia i protokoły z zeznań świadków, na których oparte jest to sprawozdanie, zgadzają się ze sobą, lub przynajmniej zażądać, by Sąd do spraw Służby Publicznej zapoznał się z tym materiałem dowodowym z zachowaniem poufności przewidzianej w art. 47 regulaminu postępowania. Wówczas Sąd do spraw Służby Publicznej powinien zgodnie z art. 47 § 2 regulaminu postępowania zestawić wagę interesu skarżącego w uzyskaniu materiału dowodowego niezbędnego do skorzystania w użyteczny dla niego sposób z prawa do skutecznego środka prawnego przed sądem z niedogodnościami, które mogą się wiązać z ujawnieniem tych informacji.

(zob. pkt 43)

Trybunał, wyrok z dnia 21 czerwca 2012 r., IFAW Internationaler Tierschutz-Fonds/Komisja, C‑135/11 P, Zb.Orz., EU:C:2012:376, pkt 73
W trakcie postępowania w sprawie oceny niezbędny jest pełnowartościowy dialog, ponieważ jest on kluczowy w tym postępowaniu i wymaga bezpośredniego kontaktu między ocenianym a oceniającym, który to kontakt sam może sprzyjać szczeremu i pogłębionemu dialogowi, umożliwiając zainteresowanym, po pierwsze, dokładne zrozumienie charakteru, powodów i zakresu dzielących ich ewentualnie rozbieżności, a po drugie, osiągnięcie lepszego wzajemnego zrozumienia. Bez bezpośrednich kontaktów między oceniającym a ocenianym ocena nie spełniałaby w pełni swojej funkcji narzędzia zarządzania zasobami ludzkimi i wspierania zainteresowanego na ścieżce rozwoju zawodowego.

Choć wytycznych dla oceniających i pracowników dotyczących postępowania w sprawie oceny nie można uznać za normy prawne, których administracja musi w każdym razie przestrzegać, to zawierają one jednak reguły postępowania stanowiące wskazówkę co do praktyki, jaką należy przyjąć, od której administracja nie może odstąpić w pojedynczym przypadku bez podania powodów dających się pogodzić z zasadą równego traktowania. Dana instytucja, przyjmując takie reguły postępowania i oznajmiając poprzez ich publikację, że od tej pory będzie je stosować do przypadków w nich przewidzianych, sama bowiem ogranicza własne uznanie i nie może odstąpić od tych reguł bez narażania się w odpowiednim razie na sankcje z tytułu naruszenia ogólnych zasad prawa, takich jak zasada równego traktowania lub ochrony uzasadnionych oczekiwań. Nie można więc wykluczyć, że takie generalnie obowiązujące reguły postępowania, pod pewnymi warunkami i w zależności od ich treści, mogą wywoływać skutki prawne.

(zob. pkt 61)

Trybunał, wyrok z dnia 28 czerwca 2005 r., Dansk Rørindustri i in./Komisja, C‑189/02 P, C‑202/02 P, od C‑205/02 P do C‑208/02 P i C‑213/02 P, Zb.Orz., EU:C:2005:408, pkt 209–211

Sąd, wyrok z dnia 9 lipca 1997 r., Monaco/Parlament, T‑92/96, RecFP, EU:T:1997:105, pkt 46
3.

Pomoc przyznawana przez państwa — Pojęcie — Środki mające na celu rekompensatę za koszty wykonania przez przedsiębiorstwo zadań z zakresu usług publicznych — Pierwsza z przesłanek określonych w wyroku Altmark — Wyraźnie określone zobowiązania z zakresu usług publicznych — Brak przedsiębiorstwa będącego beneficjentem, które by było rzeczywiście obciążone wykonaniem zobowiązań z zakresu usług publicznych — Włączenie do pojęcia (art. 14 TFUE, art. 107 ust. 1 TFUE; protokół nr 26 załączony do traktatów UE i FUE) (por. pkt 42, 50–52, 54, 57, 61, 63, 64)
7.

Pomoc przyznawana przez państwa — Pojęcie — Środki mające na celu rekompensatę za koszty wykonania przez przedsiębiorstwo zadań z zakresu usług publicznych — Pierwsza z przesłanek określonych w wyroku Altmark — Wyraźnie określone zobowiązania z zakresu usług publicznych — Brak przedsiębiorstwa będącego beneficjentem, które by było rzeczywiście obciążone wykonaniem zobowiązań z zakresu usług publicznych — Włączenie do pojęcia — Zawodność rynku — Okoliczność niewystarczająca do stwierdzenia istnienia usługi w ogólnym interesie gospodarczym (art. 14 TFUE, art. 107 ust. 1 TFUE; protokół nr 26 załączony do traktatów UE i FUE) (por. pkt 89, 97–99, 102, 104, 105, 117)
1)

Stwierdza się częściową nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) w zakresie dotyczącym stwierdzenia istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku usług należących do klasy 38: „udzielanie dostępu do serwerów baz danych do wyszukiwania dostępności i przepisów dotyczących wspólnotowych znaków towarowych i wzorów”, oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym.
2)

Wniosek Koinonia Tis Pliroforias Anoichti Stis Eidikes Anagkes – Isotis o stwierdzenie braku podstawy żądania zwrotu zaliczki, którą pobrała ona na podstawie umowy nr 238940 „REsponding to All Citizens needing Help (REACH112)”, zostaje uwzględniony w zakresie kosztów zgłoszonych przez nią w odniesieniu do pierwszego okresu referencyjnego projektu REACH112.
Sprawa T‑171/13

Benelli Q.J. Srl

przeciwko

Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy MOTOBI B PESARO — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Dowody przedstawione przeciwko wnioskowi o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku po upływie wyznaczonego terminu — Nieuwzględnienie — Uznanie przysługujące izbie odwoławczej — Przepis odmienny — Okoliczności stojące na przeszkodzie uwzględnieniu dodatkowych lub uzupełniających dowodów — Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 — Zasada 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 2868/95”

Streszczenie – wyrok Sądu (druga izba) z dnia 2 lutego 2016 r.

Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie odwoławcze — Skarga do sądu Unii — Właściwość Sądu — Kontrola zgodności z prawem decyzji izb odwoławczych — Ponowne badanie okoliczności faktycznych w świetle dowodów nieprzedstawionych wcześniej przed instancjami Urzędu — Wyłączenie (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 65) Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie odwoławcze — Odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów Urzędu — Badanie przez izbę odwoławczą — Zakres — Okoliczności faktyczne i dowody nieprzedstawione na poparcie sprzeciwu w wyznaczonym w tym celu terminie — Uwzględnienie — Uznanie przysługujące izbie odwoławczej — Dodatkowe lub uzupełniające dowody (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 76 ust. 2, rozporządzenie Komisji nr 2868/95, art. 1 zasada 50 ust. 1 akapit trzeci) Wspólnotowy znak towarowy — Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie — Podstawy wygaśnięcia — Brak rzeczywistego używania znaku towarowego — Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego — Rzeczywiste używanie — Kryteria oceny [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 51 ust. 1 lit. a)] Wspólnotowy znak towarowy — Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie — Podstawy wygaśnięcia — Brak rzeczywistego używania znaku towarowego — Graficzny znak towarowy MOTOBI B PESARO [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 51 ust. 1 lit. a)]
W ramach odwołania od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej przyjęte przez ten sąd w trakcie postępowania środki, mogące wpłynąć na interesy strony, która je kwestionuje, mogą stanowić przedmiot dokonywanej przez Sąd kontroli prawidłowości postępowania, na podstawie art. 11 załącznika I do statutu Trybunału. Tym samym Sąd może wypowiedzieć się w przedmiocie przedłużenia przez Sąd do spraw Służby Publicznej terminu do złożenia odpowiedzi na skargę.

Artykuł 39 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej stanowi, że na wniosek z uzasadnieniem przewodniczący tego Sądu może w wyjątkowych okolicznościach przedłużyć termin do złożenia odpowiedzi na skargę. W tym względzie do strony pozwanej należy uzasadnienie wniosku składanego na podstawie tego przepisu, powołując się na argumenty, które strona ta uznaje za właściwe, i poparcie ich, gdy uważa to za konieczne, dowodami, chociaż nie stanowią one elementów niezbędnych dla ważności wniosku.

Ponadto na podstawie art. 39 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej prezes tego Sądu może podjąć decyzję o przedłużeniu terminu do złożenia odpowiedzi na skargę, w wypadku gdy wystąpią wyjątkowe okoliczności. W świetle brzmienia i systematyki tego przepisu należy przyznać prezesowi szeroki zakres swobodnej oceny w odniesieniu do okoliczności wskazywanych jako wyjątkowe oraz możliwości przyznania przedłużenia terminu.

(zob. pkt 37, 44–46)

Sąd, wyrok z dnia 13 grudnia 2012 r., Komisja/Strack,T‑197/11 P i T‑198/11 P, Zb.Orz.SP, EU:T:2012:690, pkt 92
Skargę, na której poparcie podnoszona jest szkoda w postaci utraconych korzyści, należy oddalić, gdyż nie jest to szkoda zaistniała i aktualna, tylko przyszła i hipotetyczna. Przesłanka dotycząca szkody wymaga bowiem, by szkoda, o której naprawienie wystąpiono, miała charakter rzeczywisty i pewny. Ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na stronie skarżącej.

Zatem szkoda polegająca na utracie korzyści przez oferenta odrzuconego z przetargu zorganizowanego przez Komisję i mającej związek z utratą danego zamówienia nie jest rzeczywista i pewna, tylko hipotetyczna. Nie może więc podlegać odszkodowaniu. W myśl art. 101 rozporządzenia nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich instytucja zamawiająca przed podpisaniem umowy może bowiem zrezygnować z zamówienia lub unieważnić procedurę udzielenia zamówienia, przy czym oferenci lub kandydaci nie są uprawnieni do wystąpienia o odszkodowanie. Tym samym, nawet gdyby komisja przetargowa zaproponowała udzielenie zamówienia odrzuconemu oferentowi, to instytucja zamawiająca nie byłaby związana propozycją komisji przetargowej, lecz przysługiwałby jej znaczny zakres uznania w odniesieniu do elementów, które należy wziąć pod uwagę w celu podjęcia decyzji o udzieleniu zamówienia. Żadna zasada ani żaden przepis mający zastosowanie do postępowań przetargowych Komisji nie nakładają na nią bowiem obowiązku zawarcia umowy na zamówienie z podmiotem wskazanym jako wykonawca w wyniku postępowania przetargowego. W tym względzie z racji brzmienia art. 101 rozporządzenia nr 1605/2002 odrzucony oferent traci nie zamówienie, a jedynie szansę uzyskania zamówienia będącego przedmiotem wspólnotowego przetargu.

Ponadto w przypadku oferenta odrzuconego z powodu rażąco niskiego charakteru jego oferty, nawet gdyby samo odrzucenie oferty było bezprawne, to nadal oferta ta byłaby rażąco niska, a odrzucony oferent nie mógłby tak czy inaczej powoływać się na szkodę związaną z utratą szansy uzyskania rozpatrywanego zamówienia.

(por. pkt 91–96, 100, 110)
Wyrok Sądu (dziewiąta izba) z dnia 28 stycznia 2016 r. –

Gugler France / OHIM – Gugler (GUGLER)

(sprawa T‑674/13)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Graficzny wspólnotowy znak towarowy GUGLER — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 — Uwzględnienie z urzędu”

1. Wspólnotowy znak towarowy — Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie — Względne podstawy unieważnienia — Istnienie prawa wcześniejszego określonego w art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 — Przesłanki — Wykładnia w świetle prawa Unii — Ocena w świetle kryteriów ustanowionych przez prawo krajowe, któremu podlega oznaczenie, na które się powołano [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 4, art. 53 ust. 1 lit. c)] (por. pkt 34–36)

2. Wspólnotowy znak towarowy — Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku oparty na istnieniu wcześniejszego prawa krajowego — Ciężar dowodu [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 4, art. 53 ust. 1 lit. c)] (por. pkt 37, 38)

3. Skarga o stwierdzenie nieważności — Zarzuty — Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych — Niewystarczające uzasadnienie — Badanie z urzędu przez sąd — Obowiązek przestrzegania zasady kontradyktoryjności (art. 263 TFUE, 296 TFUE) (por. pkt 53, 54)

4. Wspólnotowy znak towarowy — Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie — Bezwzględne podstawy unieważnienia — Zgłaszający działający w złej wierze w momencie dokonywania zgłoszenia znaku towarowego — Kryteria oceny — Uwzględnienie wszystkich istotnych czynników istniejących w momencie dokonywania zgłoszenia do rejestracji [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 52 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 72–74)

5. Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie odwoławcze — Skarga do sądu Unii — Uprawnienie Sądu do zmiany zaskarżonej decyzji — Granice (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 65 ust. 3) (por. pkt 100)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 października 2013 r. (sprawa R 356/2012‑4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Gugler France a Alexandrem Guglerem

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 16 października 2013 r. (sprawa R 356/2013‑4).

2) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.
4.

Prawo Unii Europejskiej — Zasady — Prawo do obrony — Środki ograniczające wobec Syrii — Zakaz wjazdu i przejazdu oraz zamrożenie środków finansowych niektórych osób i podmiotów odpowiedzialnych za brutalne represje wobec ludności cywilnej — Prawo dostępu do dokumentów — Prawo uzależnione od złożenia w tym celu wniosku do Rady (decyzja Rady 2013/255/WPZiB) (por. pkt 49, 50)
Występowanie w odczuciu danego kręgu odbiorców związku między znakami towarowymi należy oceniać całościowo, mając na uwadze wszystkie mające znaczenie w danej sprawie czynniki. Do czynników mających znaczenie w tym względzie zalicza się istnienie rodziny wcześniejszych znaków towarowych. Przy założeniu, że wniosek o unieważnienie prawa do znaku towarowego opiera się na istnieniu kilku wcześniejszych znaków towarowych, które wykazują wspólne cechy charakterystyczne pozwalające na uznanie ich za należące do tej samej rodziny, występowanie w odczuciu danego kręgu odbiorców związku między znakiem towarowym, w odniesieniu do którego wniesiono o unieważnienie prawa do znaku, a wcześniejszymi znakami towarowymi może bowiem wynikać z okoliczności, że pierwszy z nich wykazuje cechy charakterystyczne, które umożliwiają skojarzenie go z rodziną złożoną z tych drugich znaków. Kilka znaków towarowych wykazuje cechy charakterystyczne pozwalające na uznanie, że należą one do jednej „rodziny”, jeśli w znakach tych występuje w całości ten sam element odróżniający z dodaniem elementu graficznego lub słownego, który pozwala na ich odróżnienie, lub też jeśli znaki te charakteryzuje powtórzenie w nich tego samego przedrostka lub przyrostka co występujący w znaku pierwotnym. Nie można oczekiwać, by dany krąg odbiorców, w braku używania liczby znaków towarowych wystarczającej do tego, by mogły one stanowić rodzinę, odszukiwał wspólne cechy charakterystyczne w ramach wspomnianej rodziny i dostrzegał związek między tą rodziną i innym znakiem towarowym zawierającym elementy, które kojarzą się ze wspomnianymi cechami charakterystycznymi. Zatem aby dany krąg odbiorców mógł dostrzegać związek między znakiem towarowym, w odniesieniu do którego wniesiono o unieważnienie prawa do znaku, a „rodziną” wcześniejszych znaków towarowych, wcześniejsze znaki towarowe należące do tej „rodziny” muszą być na rynku obecne. Do właściciela wcześniejszych znaków towarowych, który wnosi o unieważnienie prawa do późniejszego unijnego znaku towarowego, należy zatem przedstawienie dowodu faktycznego używania pewnej ich liczby wystarczającej do tego, by stanowić „rodzinę” znaków towarowych, a zatem wykazanie istnienia tej „rodziny”, aby można było ocenić, czy właściwy krąg odbiorców dostrzega związek między znakiem towarowym, w odniesieniu do którego wniesiono o unieważnienie prawa do znaku, a wcześniejszymi znakami towarowymi, które tworzą wspomnianą „rodzinę”, lub nawet tylko między znakiem towarowym, w odniesieniu do którego wniesiono o unieważnienie prawa do znaku, a wcześniejszym znakiem towarowym pochodzącym z tejże „rodziny”.

(por. pkt 42–45)
2.

Prawo Unii Europejskiej — Zasady — Prawo do obrony — Zastosowanie do postępowania administracyjnego wszczętego przez Komisję — Zakres — Zastosowanie do procedury windykacji należności pochodzenia umownego w stosunku do beneficjenta funduszy europejskich — Wyłączenie (art. 272 TFUE; rozporządzenie Rady nr 1605/2002, art. 119 ust. 2) (por. pkt 73, 74)
2.

Unia Europejska — Sądowa kontrola zgodności z prawem aktów instytucji — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji — Zamrożenie środków finansowych osób biorących udział w sprzeniewierzeniu państwowych środków finansowych oraz osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów z nimi powiązanych — Zakres kontroli — Kontrola ograniczona do ogólnych zasad — Kontrola rozciągająca się na ocenę stanu faktycznego i weryfikację dowodów w stosunku do aktów mających zastosowanie do szczególnych podmiotów (Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47; decyzje Rady: 2011/72/WPZiB, 2013/409/WPZiB, 2014/49/WPZiB; 2015/157/WPZiB; rozporządzenia Rady: nr 101/2011, nr 735/2013, nr 81/2014) (por. pkt 48–51)
Artykuł 1 pkt 6 decyzji 2012/635 dotyczącej zmiany decyzji 2010/413 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu nie stanowi sam w sobie decyzji przewidującej środki ograniczające wobec osób fizycznych lub prawnych w rozumieniu art. 275 akapit drugi TFUE, ponieważ przepisy te ustanawiają środki o charakterze generalnym, których zakres zastosowania został określony poprzez odniesienie do obiektywnych kryteriów, a nie poprzez odniesienie do zidentyfikowanych osób fizycznych lub prawnych. Wynika stąd, że Sąd nie jest właściwy na mocy art. 275 TFUE do wydania orzeczenia w przedmiocie zarzutu niezgodności z prawem art. 1 pkt 6 decyzji 2012/635, jeżeli ten zarzut został podniesiony na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 15 rozporządzenia nr 1263/2012 zmieniającego rozporządzenie nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu, ponieważ ten ostatni przepis nie stanowi także decyzji przewidującej środki ograniczające wobec osób fizycznych lub prawnych w rozumieniu art. 275 akapit drugi TFUE.

(por. pkt 33, 34, 36, 38)
9.

Pomoc przyznawana przez państwa — Zakaz — Odstępstwa — Pomoc, w stosunku do której można zastosować odstępstwo przewidziane w art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE — Pomoc operacyjna — Wykluczenie — Wyjątki [art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE] (por. pkt 116, 117)