ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
O ile okoliczność, że uprawnienie Komisji do nałożenia grzywien ulega przedawnieniu na mocy art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1/2003, oznacza, iż żadna sankcja nie może już zostać nałożona na spółki, w odniesieniu do których nastąpiło przedawnienie, o tyle nie stoi ona na przeszkodzie ściganiu innej spółki uznanej za osobiście i solidarnie z nimi odpowiedzialną za te same antykonkurencyjne działania, w stosunku do której przedawnienie nie nastąpiło.

Wniosku tego nie może podważać okoliczność, że odpowiedzialność spółki za pierwszy okres naruszenia wynika wyłącznie z bezpośredniego uczestnictwa jej spółek zależnych w kartelach. Po pierwsze bowiem, antykonkurencyjne działania dotyczące tego okresu nie są z tego względu w mniejszym stopniu uważane za popełnione przez samą spółkę dominującą, zważywszy, że tworzy ona jednostkę gospodarczą. Po drugie, czynniki właściwe spółce dominującej mogą uzasadniać odmienną ocenę jej odpowiedzialności i odpowiedzialności jej spółki zależnej, mimo że odpowiedzialność pierwszej z nich jest oparta wyłącznie na noszącym znamiona naruszenia zachowaniu drugiej.

(zob. pkt 70–74)
Dyrektywa 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie homologacji typu ciągników rolniczych lub leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi oraz uchylająca dyrektywę 74/150/EWG (Dz.U. 2003, L 171, s. 1), zmieniona dyrektywą Komisji 2014/44/UE z dnia 18 marca 2014 r., powinna być interpretowana w ten sposób, że wprowadzenie do użytku i zarejestrowanie w państwie członkowskim używanych ciągników przywiezionych z państwa trzeciego jest uzależnione od spełnienia wymogów technicznych przewidzianych w tej dyrektywie.

Procedura homologacji typu WE przewidziana przez prawodawcę Unii jest więc oparta na zasadzie wzajemnego uznawania kontroli zgodności z wymogami przewidzianymi przez dyrektywę 2003/37 oraz przez oddzielne dyrektywy wymienione w rozdziale B załącznika II do tej dyrektywy, przeprowadzanych przez organy zatwierdzające różnych państw członkowskich (zob. podobnie wyrok z dnia 18 listopada 2010 r., Lahousse i Lavichy, C‑142/09, EU:C:2010:694, pkt 27). Jej celem jest zapewnienie i promowanie funkcjonowania rynku wewnętrznego przy zachowaniu bezpieczeństwa ruchu drogowego, jakości środowiska i bezpieczeństwa pracy. Przy uwzględnieniu tych cech system ustanowiony przez dyrektywę ma dotyczyć, jeśli chodzi o pojazdy wyprodukowane na terytorium Unii, nowych pojazdów. Wszystkie pojazdy, które jako nowe były objęte dyrektywa 2003/37 i zostały wprowadzone do użytku w Unii, w konsekwencji podlegały homologacji typu WE.

Należy jednak wskazać, jak uczynił to rzecznik generalny w pkt 66 opinii, że system ustanowiony przez dyrektywę 2003/37 ma na celu zapewnienie, że wszystkie pojazdy, nowe lub używane, należące do określonych kategorii i wprowadzane po raz pierwszy na rynek Unii, od dnia 1 lipca 2009 r., jeśli chodzi o pojazdy kategorii T1, T2 i T3, spełniają wymagania techniczne przewidziane w tej dyrektywie. W tej sytuacji należy stwierdzić, że pojazd używany przywieziony z państwa trzeciego, który nie był przedmiotem homologacji typu WE i który przeznaczony jest do użytku w Unii po raz pierwszy, jest „nowym pojazdem” w rozumieniu dyrektywy 2003/37.

(zob. pkt 27, 30, 31, 36, 37; pkt 1 sentencji)
Sprawa C-579/15

Daniel Adam Popławski

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank Amsterdam)

Odesłanie prejudycjalne – Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Europejski nakaz aresztowania i procedura przekazywania osób między państwami członkowskimi – Podstawy fakultatywnej odmowy wykonania – Artykuł 4 pkt 6 – Zobowiązanie państwa członkowskiego wykonującego nakaz do wykonania kary zgodnie z jego prawem wewnętrznym – Wprowadzenie w życie – Obowiązek wykładni zgodnej

Streszczenie – wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 czerwca 2017 r.

Artykuł 4 pkt 6 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego wprowadzającemu w życie ten przepis, które – w przypadku gdy o przekazanie cudzoziemca, który posiada zezwolenie na pobyt na czas nieokreślony na terytorium tego państwa członkowskiego, zwraca się inne państwo członkowskie do celów wykonania kary pozbawienia wolności wymierzonej temu cudzoziemcowi na mocy prawomocnego wyroku – po pierwsze, nie dopuszcza takiego przekazania, a po drugie, ogranicza się do ustanowienia wobec organów sądowych pierwszego państwa członkowskiego obowiązku powiadomienia organów sądowych drugiego państwa członkowskiego o gotowości do przejęcia wykonania tego wyroku, przy czym w dniu odmowy przekazania nie zapewniono rzeczywistego przejęcia wykonania tego wyroku, a w przypadku gdyby takie przejęcie okazało się następnie niemożliwe, taka odmowa nie mogłaby zostać podważona. (zob. pkt 24; pkt 1 sentencji)

Zobacz tekst orzeczenia. (zob. pkt 30-35)

Przepisy decyzji ramowej 2002/584 nie wywierają bezpośredniego skutku. Jednakże właściwy sąd krajowy jest zobowiązany, z uwzględnieniem całości prawa wewnętrznego i przy zastosowaniu uznanych przez niego metod wykładni, do dokonania wykładni rozpatrywanych w sprawie w postępowaniu głównym przepisów krajowych w miarę możliwości w świetle brzmienia i celu tej decyzji ramowej, co w niniejszym przypadku oznacza, że w przypadku odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu przekazania osoby, wobec której w wydającym nakaz państwie członkowskim wydano prawomocny wyrok skazujący na karę pozbawienia wolności, same organy sądowe wykonującego nakaz państwa członkowskiego mają obowiązek zapewnienia rzeczywistego wykonania kary pozbawienia wolności wymierzonej tej osobie. (zob. pkt 43; pkt 2 sentencji)
Jako że dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności nie znajduje zastosowania ratione temporis do sporu w postępowaniu głównym, zaś dyrektywa Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności, zmieniona dyrektywą 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r., dyrektywa Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych, zmieniona dyrektywą 2005/14, i dyrektywa 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG i 88/357/EWG nie znajdują zastosowania ratione materiae do tego sporu, w związku z czym art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, z uwagi na brak stosowania prawa Unii w rozumieniu art. 51 ust. 1 tej karty, również nie znajduje zastosowania do tegoż sporu, wspomniane dyrektywy i art. 47 karty należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one w niniejszym przypadku na przeszkodzie konsekwencjom wynikającym z orzecznictwa sądu odsyłającego, zgodnie z którym do celów dochodzenia roszczenia regresowego na Lietuvos Respublikos transporto priemonių draudikų biuras (litewskim biurze ubezpieczeń komunikacyjnych) spoczywa ciężar dowodu w odniesieniu do wszystkich okoliczności udowadniających odpowiedzialność cywilną pozwanych w postępowaniu głównym z tytułu wypadku, który miał miejsce w dniu 20 lipca 2006 r.

(zob. pkt 45; sentencja)
Wykładni art. 3, 8 i 12 dyrektywy Rady 2003/8/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. w celu usprawnienia dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sporach transgranicznych poprzez ustanowienie minimalnych wspólnych zasad odnoszących się do pomocy prawnej w sporach o tym charakterze, rozpatrywanych łącznie, należy dokonywać w ten sposób, że pomoc prawna przyznawana przez państwo członkowskie forum, w którym osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania lub stałego pobytu w innym państwie członkowskim złożyła wniosek o przyznanie pomocy prawnej w sporze transgranicznym, obejmuje również poniesione przez tę osobę koszty tłumaczenia koniecznych dokumentów uzasadniających ten wniosek.

W odniesieniu do procedury składania wniosku o pomoc prawną w celu zapewnienia skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości art. 13 ust. 1 dyrektywy 2003/8 stanowi, że ubiegający się o pomoc prawną ma do wyboru dwie opcje, ponieważ może złożyć wniosek o pomoc prawną do właściwego organu państwa członkowskiego, w którym stale zamieszkuje lub przebywa, który to organ nazwany jest w art. 13 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy organem przekazującym, albo do właściwego organu państwa członkowskiego forum lub w którym jest wykonywane orzeczenie, który to organ nazwano w art. 13 ust. 1 lit. b) omawianej dyrektywy organem otrzymującym. Tymczasem, gdyby koszty związane z tłumaczeniem koniecznych dokumentów uzasadniających wniosek o przyznanie pomocy prawnej były pokrywane wyłącznie w sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o pomoc prawną zwróci się do właściwych organów państwa członkowskiego miejsca swego zamieszkania lub zwykłego pobytu, prowadziłoby to niesłusznie do uzależnienia uzyskania pomocy prawnej dotyczącej tych kosztów od opcji proceduralnej wybranej przez zainteresowanego i pozbawiałoby znaczenia art. 13 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2003/8, który przewiduje możliwość przedłożenia wniosku o pomoc prawną bezpośrednio do organu otrzymującego.

(zob. pkt 29, 43, 47; sentencja)
Sprawa C‑398/15

Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Lecce

przeciwko

Salvatoremu Manniemu

(wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Corte suprema di cassazione)

Odesłanie prejudycjalne – Dane osobowe – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania tych danych – Dyrektywa 95/46/WE – Artykuł 6 ust. 1 lit. e) – Dane podlegające ujawnieniu w rejestrze spółek – Pierwsza dyrektywa 68/151/EWG – Artykuł 3 – Likwidacja danej spółki – Ograniczenie dostępu osób trzecich do tych danych

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 marca 2017 r.

Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych – Dyrektywa 95/46 – Dane osobowe objęte jawnością w rejestrze spółek zgodnie z dyrektywą 68/151 – Likwidacja danej spółki – Możliwość domagania się przez zainteresowane osoby fizyczne od organu odpowiedzialnego za prowadzenie rejestru, ograniczenia, w oparciu o ocenę konkretnego przypadku, dostępu do figurujących w rejestrze i dotyczących tych osób danych osobowych do kręgu osób trzecich, które wykażą, że mają konkretny interes w uzyskaniu dostępu do tych danych – Przesłanki – Przeważające i uzasadnione względy dotyczące szczególnej sytuacji danych osób fizycznych – Upływ wystarczająco długiego okresu od dnia likwidacji danej spółki – Istnienie lub brak takiego ograniczenia w dostępie w krajowym systemie prawnym należące do kompetencji każdego państwa członkowskiego

[dyrektywa 95/46 Parlamentu Europejskiego i Rady, art 6 ust. 1 lit. e), art. 12 lit. b), art. 14 akapit pierwszy lit. a) zmieniona dyrektywą 2003/58, art. 2 ust. 1 lit. d), j), ust. 3]

Artykuł 6 ust. 1 lit. e), art. 12 lit. b) i art. 14 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych w związku z art. 3 pierwszej dyrektywy Rady 68/151/EWG z dnia 9 marca 1968 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi traktatu, w celu uzyskania ich równoważności w całej Wspólnocie dla zapewnienia ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/58/WE z dnia 15 lipca 2003 r., należy interpretować w ten sposób, że w aktualnym stanie prawa Unii do państw członkowskich należy ustalenie, czy osoby fizyczne, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. d) i j) drugiej z wymienionych dyrektyw, mogą domagać się od organu odpowiedzialnego za prowadzenie, odpowiednio, rejestru centralnego, rejestru handlowego lub rejestru spółek zbadania, w oparciu o ocenę konkretnego przypadku, czy w wypadku zaistnienia przeważających i uzasadnionych względów dotyczących ich szczególnej sytuacji wyjątkowo uzasadnione jest ograniczenie, po upływie wystarczająco długiego okresu od dnia likwidacji danej spółki, dostępu do figurujących w rejestrze i dotyczących tych osób danych osobowych do kręgu osób trzecich, które wykażą, że mają konkretny interes w uzyskaniu dostępu do tych danych.

(zob. pkt 64; sentencja)
Przedmiot skargi o stwierdzenie uchybienia na podstawie art. 258 TFUE jest określony w uzasadnionej opinii Komisji, wobec czego skarga musi być oparta na tym samym uzasadnieniu i zarzutach co uzasadniona opinia Przedmiot takiej skargi może obejmować okoliczności faktyczne, które zaistniały po wydaniu uzasadnionej opinii, jeżeli mają one ten sam charakter i stanowią to samo zachowanie co okoliczności, o których mowa w tej opinii.

Ponadto, ze względu na to, iż skarga zmierza do wykazania systematycznego i utrzymującego się uchybienia przepisom prawa Unii, co do zasady nie można wykluczyć przedstawienia przez Komisję dodatkowych dowodów zmierzających, na etapie postępowania przed Trybunałem, do wykazania generalnego i ciągłego charakteru zarzucanego w ten sposób uchybienia.

(zob. pkt 37, 42, 43)
Sprawa C‑580/15

Maria Eugenia Van der Weegen i in.

przeciwko

Belgische Staat

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank van eerste aanleg West-Vlaanderen, afdeling Brugge)

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 56 TFUE – Artykuł 36 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym – Przepisy podatkowe – Podatek dochodowy – Zwolnienie podatkowe dla odsetek wypłacalnych przez banki spełniające określone przesłanki ustawowe – Dyskryminacja pośrednia – Banki z siedzibą w Belgii oraz banki z siedzibą w innym państwie członkowskim

Streszczenie – wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 czerwca 2017 r.

Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Przepisy podatkowe – Środek jednolicie stosowany w odniesieniu do wszystkich usług – Uregulowanie krajowe zastrzegające zwolnienie podatkowe mające zastosowanie do dochodów z depozytów oszczędnościowych w instytucjach świadczących usługi bankowe, które spełniają warunki właściwe wyłącznie rynkowi krajowemu – Niedopuszczalność

(art. 56 TFUE; porozumienie EOG, art. 36)

Artykuł 56 TFUE oraz art. 36 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one obowiązywaniu krajowych przepisów takich jak będące przedmiotem postępowania głównego, wprowadzających krajowy reżim zwolnienia podatkowego, w zakresie, w jakim, jakkolwiek reżim ów znajduje jednolite zastosowanie do dochodów z depozytów oszczędnościowych w instytucjach świadczących usługi bankowe z siedzibą w Belgii lub w innym państwie członkowskim EOG, ustanawia on warunki dostępu do belgijskiego rynku bankowego względem usługodawców z siedzibą w innych państwach członkowskich, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

W niniejszym przypadku przepisy będące przedmiotem postępowania głównego wprowadzają reżim podatkowy jednolicie stosowany do wynagrodzeń depozytu oszczędnościowego wypłacanych przez banki z siedzibą Belgii oraz wynagrodzeń wypłacanych przez banki z siedzibą w innym państwie członkowskim.

Jednakże nawet przepisy krajowe jednolicie stosowane w odniesieniu do wszystkich usług, niezależnie od miejsca siedziby usługodawcy, mogą stanowić ograniczenia swobodnego świadczenia usług, jeżeli zastrzegają możliwość skorzystania z danej korzyści wyłącznie na rzecz usługodawców spełniających określone warunki, będące de facto właściwe rynkowi krajowemu, i pozbawiają w ten sposób odbiorców innych, zasadniczo podobnych usług – którzy to odbiorcy nie spełniają jednak szczególnych warunków przewidzianych w tych przepisach – możliwości zastosowania tej korzyści. Takie przepisy oddziałują bowiem na sytuację odbiorców usług jako takie i mogą zatem zniechęcać ich do korzystania z usług niektórych usługodawców, jeżeli proponowane przez nich usługi nie spełniają warunków przewidzianych w tychże przepisach, warunkując w ten sposób dostęp do rynku (zob. podobnie wyroki: z dnia 10 maja 1995 r., Alpine Investments, C‑384/93, EU:C:1995:126, pkt 26–28 i 35–38; a także z dnia 10 listopada 2011 r., Komisja/Portugalia, C‑212/09, EU:C:2011:717, pkt 65 i przytoczone tam orzecznictwo).

(zob. pkt 28, 29, 45; sentencja)
Stwierdzenia tego nie podważa argument, zgodnie z którym sporna ocena nie ma ostatecznego charakteru. Niewątpliwie procedura badania istniejących systemów pomocy prowadzona na podstawie art. 108 ust. 1 TFUE nie prowadzi do formalnego stwierdzenia niezgodności. Jednakże wniosek, że system istniejącej pomocy jest niezgodny z rynkiem wewnętrznym oraz że propozycja stosownych środków, jakie wniosek ten nieuchronnie za sobą pociąga, powoduje – gdy tylko Komisja dowiedziała się o zaakceptowaniu przez zainteresowane państwo członkowskie tych środków – te same skutki prawne, co takie formalne stwierdzenie względem tego państwa.

Decyzja, którą Komisja nadaje moc wiążącą zobowiązaniom podjętym przez państwo członkowskie w celu zapewnienia zgodności istniejącego systemu pomocy z rynkiem wewnętrznym nieuchronnie zakłada, że Komisja uprzednio dokonała oceny odnośnie do zgodności systemu danej pomocy ze wspólnym rynkiem i po uwzględnieniu informacji przekazanych przez zainteresowane państwo członkowskie doszła do wniosku, że system ten nie jest lub przestaje być zgodny z rynkiem wewnętrznym i że w konsekwencji niezbędne są stosowne środki w celu zaradzenia tej niezgodności. Ocena dokonana przez Komisję i wywiedziony stąd wniosek nie mogą zastąpić kontroli sądu Unii bez naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej, takiego jak zagwarantowany w art. 47 Karty podstawowych Unii Europejskiej, przysługującego beneficjentom istniejącego systemu pomocy.

Środki pośrednie, których celem jest przygotowanie decyzji końcowej, nie stanowią co do zasady aktów zaskarżalnych za pomocą skargi o stwierdzenie nieważności. Skarga o stwierdzenie nieważności na akt wyrażający tymczasową opinię Komisji mogłaby bowiem zobowiązać sąd Unii do dokonania oceny zagadnień, co do których ta instytucja nie miała jeszcze możności się wypowiedzieć, co doprowadziłoby do sytuacji, w której nastąpiłoby uprzedzenie dyskusji merytorycznej, a także przemieszanie poszczególnych etapów postępowania administracyjnego i sądowego.

Również akt pośredni również nie może być zaskarżony, jeżeli zostanie wykazane, że bezprawność, jaką jest on dotknięty, może być także powołana na poparcie skargi skierowanej przeciwko decyzji końcowej, względem której akt ten ma charakter aktu przygotowawczego. W takich okolicznościach skarga na decyzję kończącą postępowanie zapewnia wystarczającą ochronę sądową. Jest tak w odniesieniu do pisma Komisja na podstawie art. 17 rozporządzenia nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 TFUE, które wyraża wątpliwości co do zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym i proponuje stosowne środki, ponieważ pismo to stanowi pierwszy etap opracowania decyzji stwierdzającej niezgodność systemu pomocy z rynkiem wewnętrznym a wątpliwości te zostały w owej decyzji potwierdzone. Zatem skarżącemu nie można uniemożliwiać podniesienia niezgodności z prawem, jaką dotknięta jest ocena zawarta w tym piśmie na poparcie ich skargi skierowanej przeciwko tej decyzji.

(zob. pkt 44–48)
Artykuł 71 ust. 1 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2007/75, należy interpretować w ten sposób, że usunięcie towaru spod dozoru celnego w wolnym obszarze celnym nie prowadzi do wystąpienia zdarzenia powodującego powstanie zobowiązania podatkowego, a podatek od wartości dodanej od przywozu nie staje się wymagalny, jeżeli towar ów nie wszedł do obrotu gospodarczego Unii Europejskiej, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

W tym kontekście należy jednak przypomnieć, że Trybunał orzekł, iż do długu celnego może dodatkowo dojść zobowiązanie w zakresie VAT, jeżeli w zakresie dotyczącym niezgodnego z prawem działania prowadzącego do powstania długu celnego można przypuszczać, że towar został wprowadzony do obrotu gospodarczego Unii i z tego względu mógł być przedmiotem konsumpcji, to jest zdarzenia powodującego powstanie zobowiązania w zakresie VAT (wyrok z dnia 2 czerwca 2016 r., Eurogate Distribution i DHL Hub Leipzig, C‑226/14 i C‑228/14, EU:C:2016:405, pkt 65).

W tym względzie, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 67–69 opinii, w przypadku gdy towary podlegające należnościom przywozowym zostają usunięte spod dozoru celnego w wolnym obszarze celnym i nie znajdują się już na tym obszarze, należy co do zasady założyć, że towary te weszły do obrotu gospodarczego Unii.

(zob. pkt 54, 55, 57; pkt 2 sentencji)
Swobodę przedsiębiorczości należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisom prawa podatkowego danego państwa członkowskiego takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, na mocy których zarówno spółka niebędąca rezydentem prowadząca działalność gospodarczą w tym państwie członkowskim za pośrednictwem stałego zakładu, jak i spółka będąca rezydentem, w tym będąca rezydentem spółka zależna spółki niebędącej rezydentem, podlegają opodatkowaniu podatkiem takim jak fairness tax, jeżeli spółki te wypłacają dywidendy, które – ze względu na zastosowanie pewnych korzyści podatkowych przewidzianych przez krajowy system podatkowy – nie znajdują się w ich końcowym wyniku podlegającym opodatkowaniu, pod warunkiem że sposób określenia podstawy opodatkowania tym podatkiem nie prowadzi w rzeczywistości do traktowania owej spółki niebędącej rezydentem w sposób mniej korzystny niż spółki będącej rezydentem, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

W ramach tego badania sąd odsyłający musi uwzględnić fakt, iż rozpatrywane w postępowaniu głównym przepisy prawa podatkowego mają na celu opodatkowanie wypłaconych zysków objętych belgijską kompetencją podatkową, ale co do których to państwo członkowskie – ze względu na zastosowanie pewnych korzyści podatkowych przewidzianych w krajowym systemie podatkowym – nie wykonało tej kompetencji podatkowej. W konsekwencji w sytuacji, w której sposób obliczania podstawy opodatkowania spółki niebędącej rezydentem prowadziłby do tego, że spółka ta byłaby opodatkowana nawet z tytułu zysków nieobjętych kompetencją podatkową tego państwa członkowskiego, rzeczona spółka niebędąca rezydentem podlegałaby traktowaniu mniej korzystnemu niż traktowanie spółki będącej rezydentem.

(zob. pkt 48, 61; pkt 1 sentencji)