Sprawa C‑379/17

Postępowania wszczęte przez Società Immobiliare Al Bosco Srl

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof)

Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 – Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych – Określony w prawie państwa wezwanego termin na wykonanie postanowienia o zajęciu zabezpieczającym – Możliwość zastosowania tego terminu do tytułu uprawniającego do zajęcia zabezpieczającego wydanego w innym państwie członkowskim, którego wykonalność została stwierdzona w państwie wezwanym

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 października 2018 r.

Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie nr 44/2001 – Uznawanie i wykonywanie orzeczeń – Stosowanie przepisów proceduralnych wezwanego państwa członkowskiego do wykonywani sensu stricto – Zakres – Uregulowanie wezwanego państwa członkowskiego przewidujące zastosowanie terminu na wykonanie postanowienia o zajęciu zabezpieczającym – Włączenie

(rozporządzenie Rady nr 44/2001, art. 38)

Artykuł 38 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by przepis prawa krajowego, taki jak sporny w postępowaniu głównym, przewidujący zastosowanie terminu na wykonanie postanowienia o zajęciu zabezpieczającym, znajdował zastosowanie do takiego postanowienia wydanego w innym państwie członkowskim i wykonalnego w wezwanym państwie członkowskim.

Jako że wykonywanie sensu stricto orzeczenia wydanego w innym państwie członkowskim aniżeli wezwane państwo członkowskie nie stanowi przedmiotu harmonizacji dokonywanej przez prawodawcę Unii, zastosowanie znajdują regulujące wykonywanie przepisy proceduralne wezwanego państwa członkowskiego. W szczególności stwierdzić należy, że w zakresie, w jakim rozporządzenie nr 44/2001 nie ustanawia przepisów regulujących wykonywanie orzeczeń wydanych przez sąd innego państwa członkowskiego aniżeli wezwane państwo członkowskie, to ostatnie korzysta z autonomii regulacyjnej umożliwiającej mu ustanowienie w swoim porządku prawnym terminu na wykonywanie orzeczeń, które zostały uznane i których wykonalność została stwierdzona w tym ostatnim państwie członkowskim. W tym kontekście z utrwalonego orzecznictwa wynika, że z chwilą gdy orzeczenie to staje się częścią porządku prawnego wezwanego państwa członkowskiego, przepisy proceduralne tego państwa mają do niego zastosowanie w taki sam sposób jak w przypadku orzeczeń wydanych przez sądy krajowe tego państwa (wyrok z dnia 13 października 2011 r., Prims Investments, C‑139/10, EU:C:2011:653, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo). Przepisy proceduralne wezwanego państwa członkowskiego znajdują zastosowanie jako jedyne. Sądy wezwanego państwa członkowskiego nie mają obowiązku stosowania ewentualnych przepisów prawa państwa członkowskiego wydania przewidujących dla wykonywania orzeczeń wydanych przez sądy państwa wydania terminów odmiennych aniżeli terminy przewidziane przez prawo wezwanego państwa członkowskiego.

(zob. pkt 33–36, 51; sentencja)