Keywords

Summary



Keywords

1. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Zawieszenie wykonania – Środki tymczasowe – Przesłanki zastosowania – Fumus boni iuris – Pilny charakter – Poważna i nieodwracalna szkoda – Charakter kumulatywny – Wyważenie wszystkich spornych interesów – Swobodna ocena przysługująca sędziemu orzekającemu w przedmiocie środków tymczasowych

(art. 256 ust. 1 TFUE, art. 278 TFUE, 279 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 156 § 3)

2. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Zawieszenie wykonania – Przesłanki zastosowania – Fumus boni iuris – Skarga na decyzję Komisji o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do dokumentów pochodzących od państwa członkowskiego, które sprzeciwiło się takiemu ujawnieniu – Analiza prima facie zasadności zarzutów podniesionych na poparcie skargi głównej – Kontrola sądowa – Zakres

(art. 256 ust. 1 TFUE, art. 278 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 156 § 3; rozporządzenie nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 4 ust. 1–3, 5)

3. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Zawieszenie wykonania – Przesłanki zastosowania – Fumus boni iuris – Analiza prima facie zasadności zarzutów podniesionych na poparcie skargi głównej – Skarga państwa członkowskiego na decyzję Komisji o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do dokumentów mimo sprzeciwu tego państwa – Ocena tego sprzeciwu – Istotny spór prawny wynikający z dokonania przez Trybunału wykładni zawężającej po dokonaniu przez Sąd wykładni rozszerzającej – Istnienie fumus boni iuris

(rozporządzenie nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 4 ust. 1–3)

4. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Zawieszenie wykonania – Przesłanki zastosowania – Wyważenie wszystkich spornych interesów – Pojęcie – Cel postępowania w przedmiocie środka tymczasowego – Pełna skuteczność przyszłego orzeczenia rozstrzygającego co do istoty

(art. 256 ust. 1 TFUE, art. 278 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 156 § 3)

5. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Zawieszenie wykonania – Środki tymczasowe – Przesłanki zastosowania – Pilny charakter – Poważna i nieodwracalna szkoda – Nieodwracalny charakter szkody – Pojęcie – Szkoda wynikająca dla państwa członkowskiego z ujawnienia poufnych informacji, która nie może zostać naprawiona w drodze późniejszego odszkodowania finansowego – Zaliczenie

(art. 256 ust. 1 TFUE, art. 278 TFUE, 279 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 156 § 3)

Summary

1. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 15, 16)

2. W kontekście postępowania w przedmiocie środka tymczasowego dotyczącego wniosku o zawieszenie wykonania decyzji Komisji o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do dokumentów pochodzących od państwa członkowskiego art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji powierza państwom członkowskim uprzywilejowany statut względem innych posiadaczy dokumentów, stanowiąc, że w przeciwieństwie do innych osób trzecich, każde państwo członkowskie może zażądać od instytucji nieujawniania dokumentu pochodzącego od tego państwa członkowskiego bez jego uprzedniej zgody. Co się tyczy zakresu i stopnia dogłębności kontroli wykonywanej przez instytucję w zakresie powodów nieujawniania przedstawionych przez państwo członkowskie, dana instytucja musi zbadać, czy państwo to oparło swój sprzeciw na wyjątkach przedmiotowych, określonych w art. 4 ust. 1–3 rozporządzenia nr 1049/2001, i czy odpowiednio uzasadniło swe stanowisko w tym względzie.

Ponieważ sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych przeprowadza kontrolę prima facie decyzji Komisji o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do dokumentów pochodzących od państwa członkowskiego, które sprzeciwiło się takiemu ujawnieniu, w której to decyzji Komisja również dokonała badania prima facie zasadności powodów przedstawionych przez to państwo członkowskie, ocena tej kwestii pociąga za sobą to, iż kontrola jest w podwójny sposób ograniczona. Wynika stąd, że występowanie fumus boni iuris może być wykluczone wyłącznie w sytuacji, gdy niemożliwość stosowania wyjątków powołanych przez dane państwo członkowskie byłaby na tyle jasna i oczywista, że ich powołanie byłoby równoważne z nadużyciem proceduralnym ze strony tego państwa.

(por. pkt 26, 29, 38)

3. W kontekście postępowania w przedmiocie środka tymczasowego, co się tyczy fumus boni iuris, przesłanka ta jest spełniona, jeżeli co najmniej jeden z zarzutów podniesionych przez stronę wnoszącą o zastosowanie środków tymczasowych w uzasadnieniu skargi wydaje się na pierwszy rzut oka niepozbawiony poważnej podstawy, wskazując, iż na etapie postępowania w przedmiocie środka tymczasowego istnieje istotny spór prawny, którego rozstrzygnięcie nie nasuwa się od razu.

W przypadku wniosku o zawieszenie wykonania decyzji Komisji o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do dokumentów pochodzących od państwa członkowskiego, które sprzeciwiło się takiemu ujawnieniu, powołując się na wyjątki przewidziane w art. 4 ust. 1–3 rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych skonfrontowany z jednej strony z orzecznictwem Trybunału, zgodnie z którym instytucja rozpatrująca wniosek o udzielenie dostępu do dokumentu nie ma obowiązku dokonywać wyczerpującej oceny decyzji w sprawie sprzeciwu danego państwa członkowskiego poprzez przeprowadzenie kontroli, która wykraczałaby poza weryfikację samego istnienia uzasadnienia odnoszącego się do wspomnianych wyjątków, a z drugiej strony z dokonującym oczywiście bardziej rozszerzającej wykładni orzecznictwem Sądu, zgodnie z którym ocena dokonywana przez instytucję polega na ustaleniu, czy powody powołane przez państwo członkowskie na poparcie jego sprzeciwu są tego rodzaju, iż mogą prima facie uzasadniać taką odmowę, w celu upewnienia się, że powody te nie są bezpodstawne, może jedynie stwierdzić, że prowadzona między stronami dyskusja dotycząca zakresu i stopnia dogłębności kontroli dokonanej przez instytucję w zakresie przedstawionych przez państwo członkowskie podstaw nieujawnienia wskazuje na istnienie istotnego sporu prawnego, którego rozstrzygnięcie nie nasuwa się od razu, a który wymaga dogłębnego zbadania przez sąd rozstrzygający sprawę co do istoty.

(por. pkt 21, 30, 31, 36)

4. Wyważenie różnych wchodzących w grę interesów sprowadza się do ustalenia przez sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych, czy interes strony wnoszącej o zastosowanie środków tymczasowych w przyznaniu tych środków przeważa nad interesem w natychmiastowym zastosowaniu spornego aktu, w drodze zbadania, mówiąc ściślej, czy ewentualne stwierdzenie nieważności tego aktu przez sędziego prowadzącego postępowanie główne pozwoli na odwrócenie sytuacji wywołanej przez jego natychmiastowe wykonanie, i odwrotnie, czy zawieszenie wykonania rzeczonego aktu może stać na przeszkodzie jego pełnej skuteczności, w wypadku gdyby skarga główna została oddalona.

Co się tyczy wymogu, aby stworzona przez postanowienie w przedmiocie środków tymczasowych sytuacja prawna była odwracalna, celem postępowania w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego jest zagwarantowanie pełnej skuteczności przyszłego orzeczenia rozstrzygającego co do istoty. W konsekwencji postępowanie to ma charakter czysto akcesoryjny względem postępowania głównego, w które się ono wpisuje, wobec czego decyzja wydana przez sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych powinna mieć charakter tymczasowy w tym znaczeniu, że nie może ona ani przesądzać o treści przyszłego orzeczenia rozstrzygającego co do istoty, ani czynić go iluzorycznym poprzez pozbawienie go skuteczności (effet utile).

(por. pkt 46, 47)

5. W kontekście wniosku o zastosowanie środka tymczasowego złożonego przez państwo członkowskie państwo to odpowiada za interesy uznawane za ogólne na szczeblu krajowym. W konsekwencji państwo członkowskie może bronić ich w ramach postępowania w przedmiocie środka tymczasowego i żądać zastosowania środków tymczasowych, twierdząc w szczególności, że kwestionowany akt stwarza ryzyko poważnego utrudnienia w wykonywaniu zadań państwa.

Ponieważ szkoda wynikająca dla państwa członkowskiego z ujawnienia przez Komisję informacji, których poufności należy domniemywać, nie ma charakteru pieniężnego, nie może ona w szczególności zostać naprawiona poprzez zasądzenie odszkodowania w wyniku skargi o odszkodowanie skierowanej przeciwko Komisji.

(por. pkt 52, 57, 61)