ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
24.

Na tę decyzję G. Balázs wniósł skargę do Kecskeméti Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (sądu ds. administracyjnych i z zakresu prawa pracy w Kecskemét, zwanego dalej „sądem odsyłającym”). W ramach tego postępowania sąd odsyłający zwraca się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 4 ust. 1 i art. 5 dyrektywy paliwowej należy interpretować w ten sposób, że poza wymogami co do jakości ustanowionymi w przepisach krajowych przyjętych na podstawie tej dyrektywy, inne przepisy krajowe nie mogą na dostawcę paliw nakładać dodatkowych w porównaniu do kryteriów jakości wynikających z rzeczonej dyrektywy wymogów co do jakości określonych w normie krajowej? 2) Czy art. 1 pkt 6 i 11 dyrektywy 98/34 należy interpretować w ten sposób, że jeżeli obowiązuje rozporządzenie techniczne (w niniejszej sprawie rozporządzenie ministerialne przyjęte w drodze delegacji ustawowej), to stosowanie normy krajowej przyjętej w tej samej dziedzinie może mieć miejsce jedynie na zasadzie dobrowolności, to znaczy, że ustawa nie może stanowić o obowiązkowym jej stosowaniu? 3) Czy norma krajowa spełnia ustanowiony w art. 1 pkt 6 dyrektywy 98/34 wymóg jej publicznego udostępnienia, jeżeli w chwili, w której w ocenie władz krajowych powinna być stosowana, nie była dostępna w języku krajowym?”.
17.

Paragraf 73 VwVfG przewiduje: „1. Podmiot odpowiedzialny za przedsięwzięcie przekazuje plan organowi właściwemu ds. dochodzenia w celu wszczęcia postępowania dochodzeniowego. […] 2. W terminie miesiąca od otrzymania kompletnego planu organ właściwy ds. dochodzenia zwraca się do organów, których zakres kompetencji obejmuje różne aspekty przedsięwzięcia, o zajęcie stanowiska i zapewnia wyłożenie planu do konsultacji w gminach, w których przedsięwzięcie wywołuje skutki. 3. Gminy, o których mowa w ust. 2, są zobowiązane do wyłożenia planu do konsultacji w ciągu trzech tygodni od jego otrzymania, na okres jednego miesiąca. Wyłożenia do konsultacji można zaniechać, jeśli krąg osób, na które przedsięwzięcie ma wpływ, jest znany, i otrzymają one możliwość wglądu do planu w odpowiednim terminie. […] 4. W terminie dwóch tygodni po upływie terminu do wyłożenia na potrzeby konsultacji, osoby, na których interesy przedsięwzięcie ma wpływ, mogą zgłosić pisemnie lub przez wpisanie do protokołu zastrzeżenia do planu w gminie lub organie właściwym ds. dochodzenia. W przypadku, o którym mowa w ust. 3 zdanie drugie, organ właściwy ds. dochodzenia wyznacza termin składania zastrzeżeń. Po upływie terminu do przedstawienia zastrzeżeń wyklucza się składanie zastrzeżeń innych niż opierające się na indywidualnych tytułach prywatnoprawnych. Powyższą wzmiankę zamieszcza się w ogłoszeniu publicznym o wyłożeniu do konsultacji lub w ramach ogłoszenia terminu do przedstawienia zastrzeżeń. […]”.
9.

Artykuł 19 („Współpraca z Irlandią i Zjednoczonym Królestwem”) stanowi: „1. Do celów niniejszego rozporządzenia wymiana informacji i współpraca z Irlandią i Zjednoczonym Królestwem może się odbywać na podstawie dwu- lub wielostronnych umów odpowiednio między Irlandią lub Zjednoczonym Królestwem a co najmniej jednym sąsiadującym państwem członkowskim lub w ramach sieci regionalnych, których podstawą są te umowy. Krajowe ośrodki koordynacji w państwach członkowskich stanowią punkty kontaktowe służące wymianie informacji z odpowiednimi organami Irlandii i Zjednoczonego Królestwa w ramach Eurosuru. Po zawarciu umów notyfikuje się je Komisji. 2. Umowy, o których mowa w ust. 1, są ograniczone do wymiany poniższych informacji między krajowym ośrodkiem koordynacji jednego z państw członkowskich a odpowiednim organem Irlandii lub Zjednoczonego Królestwa: a) informacje zawarte w krajowym obrazie sytuacji jednego z państw członkowskich w zakresie, w jakim są przekazane agencji do celów europejskiego obrazu sytuacji oraz wspólnego przedgranicznego obrazu sytuacji; b) informacje zgromadzone przez Irlandię i Zjednoczone Królestwo, istotne do celów europejskiego obrazu sytuacji oraz wspólnego przedgranicznego obrazu sytuacji; c) informacje, o których mowa w art. 9 ust. 9. 3. Informacji przekazanych w kontekście Eurosuru przez agencję lub państwo członkowskie, które nie jest stroną umowy, o której mowa w ust. 1, nie można udostępniać Irlandii ani Zjednoczonemu Królestwu, bez wcześniejszej zgody agencji lub tego państwa członkowskiego. Państwa członkowskie i agencja są zobowiązane zastosować się do odmowy przekazywania tych informacji Irlandii lub Zjednoczonemu Królestwu. 4. Dalsze przekazywanie lub inne udostępnianie informacji wymienianych zgodnie z przepisami niniejszego artykułu z państwami trzecimi lub innymi stronami trzecimi jest zabronione. 5. Umowy, o których mowa w ust. 1, zawierają postanowienia o kosztach finansowych wynikających z udziału Irlandii i Zjednoczonego Królestwa we wdrażaniu tych umów”.
23.

Nie ma również potrzeby analizowania ostatniego z wymienionych przepisów. Twierdzenia przedstawicieli procesowych K. Singha wskazują wprawdzie, że rodzice porozumieli się co do tego, iż ojciec będzie wykonywał swoje prawo osobistych kontaktów ze wspólnym dzieckiem w Irlandii, jednak z wniosku o wydanie orzeczenia prejudycjalnego nie wynika, by „sąd doszedł do wniosku, iż kontakt […] może mieć miejsce wyłącznie w przyjmującym państwie członkowskim”, czyli w Irlandii. Zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym brak jest w związku z tym podstaw do dokonania głębszej analizy art. 13 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2004/38, należy jednak odpowiedzieć na pytanie, czy zachowanie prawa pobytu może zostać uzasadnione na podstawie art. 13 ust. 2 lit. a) tejże dyrektywy.
82.

W niniejszym przypadku z powyższych rozważań wynika, że notariusz jest uprawniony przez prawo węgierskie do odegrania na etapie sporządzania umowy zawartej przez przedsiębiorcę z konsumentem w formie aktu notarialnego roli prewencyjnej wobec niedozwolonego charakteru warunków tej umowy, oraz że może on przynajmniej, w szczególności w razie wątpliwości co do niedozwolonego charakteru warunku umownego, poinformować o tym strony, w szczególności konsumenta, który może ewentualnie skorzystać ze swojego prawa do środka zaskarżenia, wnosząc powództwo do właściwego sądu krajowego.
45.

To samo musi obowiązywać w niniejszej sprawie w odniesieniu do rozporządzenia spadkowego. Z uwagi na to, że rozporządzenie to nie znajduje zastosowania w odniesieniu do zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych osób fizycznych, nie stoi ono na przeszkodzie stosowaniu rozporządzenia Bruksela II bis oraz ścisłej wykładni pojęcia „dziedziczenia” w rozumieniu wyłączenia zawartego w art. 1 ust. 3 lit. f).
35.

Wnoszące odwołanie utrzymują, że Sąd popełnił błąd, odrzucając możliwość oparcia ich interesu prawnego na powództwie o odzyskanie pomocy państwa, które wniosły one do tribunal administratif de Paris. Przeciwnie do sugestii Sądu, z żadnego dokumentu nie wynika, że interes prawny we wniesieniu skargi na akt Unii może być uzasadniony wyłącznie wniesieniem powództwa odszkodowawczego do sądów krajowych. Inne powództwa skutecznie wniesione do sądu krajowego mogą w zupełności uzasadnić taki interes, jak na przykład powództwo, które wniosły one do tribunal administratif de Paris. Powództwo to zmierzało do odzyskania przez państwo francuskie pomocy niezgodnej z rynkiem wewnętrznym od wszystkich kolejnych jej beneficjentów, w tym od Geodisu. Ponadto wymieniły one wyraźnie Geodis w ramach tego powództwa, co wynika z pewnych dokumentów przedstawionych Trybunałowi. Tymczasem orzeczenie tribunal administratif w przedmiocie tego powództwa o odzyskanie jest uzależnione od ewentualnego stwierdzenia nieważności spornej decyzji, ponieważ takie stwierdzenie nieważności pozwoliłoby wnoszącym odwołanie na rozszerzenie ich żądania odzyskania pomocy państwa na Geodis. W tych okolicznościach Sąd powinien był uznać, że ewentualne stwierdzenie nieważności spornej decyzji wywoła skutki prawne w zakresie powództwa o odzyskanie oraz że przysporzy w ten sposób korzyść wnoszącym odwołanie, co uzasadnia ich interes prawny. Wnoszące odwołanie podnoszą też, że orzeczenie tribunal administratif de Paris zobowiązujące państwo francuskie do odzyskania od Geodisu bezprawnie przyznanej pomocy wzmocniłoby szanse powodzenia powództwa odszkodowawczego wniesionego do tribunal de commerce de Paris.
57.

Wyciągniętych przeze mnie wniosków nie podważa także zasada zawarta w art. 259l code judiciaire, zgodnie z którą powołanie na stanowisko referendarza przy Cour de cassation staje się ostateczne dopiero po upływie trzech lat od chwili objęcia urzędu. Prawdą jest, że w pewnych okolicznościach obowiązkowe kształcenie w ustalonym okresie może przyczynić się do klasyfikacji danego zawodu jako zawodu regulowanego. W wyroku Burbaud, przykładowo, Trybunał stwierdził, że zatrudnienie w charakterze dyrektora placówki szpitalnej publicznej służby zdrowia we Francji stanowi zawód regulowany. Co do istoty podstawą tego wniosku była okoliczność, że zgodnie z prawem francuskim dostęp do tego zawodu zastrzeżony jest dla kształcących się osób, które ukończyły kurs realizowany przez École nationale de la santé publique i pomyślnie zdały egzamin końcowy poświadczający, że posiadają wiedzę teoretyczną i praktyczną niezbędną do pracy w strukturach zarządczych szpitala ( 32 ). Wymogi te nie są jednak porównywalne z tymi określonymi w przepisach krajowych w niniejszej sprawie. Rząd belgijski potwierdził na rozprawie, że przepisy te nie ustanawiają szczególnego programu kształcenia, po zrealizowaniu którego kandydaci uzyskują poświadczenie, że posiadają wymagane kwalifikacje zawodowe. Jak wynika z brzmienia art. 259l trzyletni okres następujący po pierwotnym powołaniu ma raczej w zamierzeniu stanowić okres próbny, umożliwiający urzędnikom sądowym, którym towarzyszą referendarze, zweryfikowanie, czy prawidłowo wykonują oni ich zadania i czy powołanie ich należy uznać za ostateczne ( 33 ).
63.

W swoim wyroku Skills Motor Coaches i in. ( 18 ) Trybunał uznał w istocie, że kierowca udający się ze swojego miejsca zamieszkania do miejsca przejęcia pojazdu wybierając swobodnie sposób tego przejazdu nie może być uważany za dysponującego swobodnie swoim czasem, a więc czas ten nie może być uważany za część „odpoczynku” w rozumieniu definicji zawartej w art. 1 pkt 5 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 ( 19 ). Taki kierowca, który udaje się do określonego, wskazanego przez pracodawcę miejsca, położonego poza centrum operacyjnym przedsiębiorstwa, aby przejąć pojazd i nim kierować, wykonuje bowiem swój obowiązek względem pracodawcy. Przebywając tę drogę, nie dysponuje on zatem swobodnie swoim czasem ( 20 ).
99.

W okolicznościach tego rodzaju jak w rozpatrywane w postępowaniu głównym, w których istnieje orzecznictwo Trybunału dotyczące pojęcia, którego wykładni należy dokonać, sąd krajowy zobowiązany zasadniczo do wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym, który uważa, że rozpatrywany przez niego spór jest związany z kwestią wykładni prawa wspólnotowego, ma do wyboru dwa rozwiązania. Albo zwrócić się do Trybunału o udzielenie dodatkowych wyjaśnień w odniesieniu do zawisłego przed nim sporu, albo postanowić o niewykonywaniu obowiązku skierowania pytania prejudycjalnego, jednakże wówczas powinien on przyjąć i zastosować odpowiedź już udzieloną przez Trybunał. Jeśli nie przyjmie żadnego z tych rozwiązań i wybierze inną wykładnię rozpatrywanego pojęcia prawa Unii, taki sąd popełnia naruszenie tego prawa, które należy uznać za wystarczająco istotne ( 62 ). Wynika to z utrwalonego orzecznictwa, zgodnie z którym naruszenie prawa Unii jest wystarczająco istotne, jeżeli miało miejsce w związku z oczywistym naruszeniem orzecznictwa Trybunału w danej dziedzinie ( 63 ).
8.

Artykuł 46 dyrektywy 2013/32 brzmi następująco: „1. Państwa członkowskie zapewniają, aby [że] osoby ubiegające się o azyl [będą] miały prawo do skutecznego środka odwoławczego przed sądem lub trybunałem w następujących sytuacjach: a) decyzji podjętej w sprawie ich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, w tym decyzji: i) o uznaniu wniosku za bezzasadny w zakresie dotyczącym nadania statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej; ii) o uznaniu wniosku za niedopuszczalny zgodnie z art. 33 ust. 2; iii) podjętej na granicy lub w strefie tranzytowej państwa członkowskiego na mocy art. 43 ust. 1; iv) o odstąpieniu od rozpatrzenia wniosku zgodnie z art. 39; b) odmowy wznowienia rozpatrywania wniosku po jego umorzeniu zgodnie z art. 27 i 28; c) decyzji o cofnięciu statusu ochrony międzynarodowej zgodnie z art. 45. […] 3. Aby spełnić wymogi w ust. 1, państwa członkowskie zapewniają, aby [że] skuteczny środek zaskarżenia [będzie] zapewniał pełne rozpatrzenie ex nunc zarówno okoliczności faktycznych, jak i kwestii prawnych, w tym, w stosownych przypadkach, rozpatrzenie potrzeby zapewnienia ochrony międzynarodowej na mocy dyrektywy 2011/95/UE, co najmniej w postępowaniach odwoławczych przed sądem pierwszej instancji. 4. Państwa członkowskie ustanawiają rozsądne terminy i inne przepisy konieczne, aby wnioskodawca mógł korzystać z prawa do skutecznego środka zaskarżenia na mocy ust. 1. Terminy nie mogą uniemożliwiać ani nadmiernie utrudniać wnioskodawcom korzystania z tego prawa na mocy ust. 1. […] 5. Bez uszczerbku dla ust. 6 państwa członkowskie zezwalają wnioskodawcom na pozostawanie na terytorium do upływu terminu, w jakim mogą oni skorzystać z prawa do skutecznego środka zaskarżenia, a jeśli z tego prawa skorzystano w przewidzianym terminie, do czasu rozpatrzenia środka zaskarżenia. 6. W przypadku decyzji: a) o uznaniu wniosku za oczywiście bezzasadny zgodnie z art. 32 ust. 2 lub bezzasadny, po rozpatrzeniu go zgodnie z art. 31 ust. 8 […]; b) o uznaniu wniosku za niedopuszczalny zgodnie z art. 33 ust. 2 lit. a), b) lub d); c) o odmowie ponownego otwarcia sprawy wnioskodawcy po jej umorzeniu zgodnie z art. 28; lub d) o nierozpatrywaniu lub niepełnym rozpatrywaniu wniosku zgodnie z art. 39 sąd uprawniony jest do rozstrzygnięcia, czy wnioskodawca może pozostać na terytorium państwa członkowskiego, na wniosek wnioskodawcy albo z urzędu, jeżeli skutkiem tej decyzji jest odebranie wnioskodawcy prawa do pozostawania w państwie członkowskim oraz jeżeli w takich przypadkach prawo krajowe nie przewiduje prawa do pozostawania w państwie członkowskim do czasu rozpatrzenia środka zaskarżenia. […] 8. Państwa członkowskie zezwalają wnioskodawcy na pozostawanie na terytorium do czasu zakończenia postępowania, o którym mowa w ust. 6 i 7, mającego na celu rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca może pozostać na terytorium. […]”.
135.

W ocenie Parlamentu sytuacje, w odniesieniu do których wytyczne i projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania dotyczą terytorium państwa członkowskiego, w rozumieniu tego przepisu, występują jedynie wówczas, gdy projekt infrastruktury wykazuje bezpośredni związek z terytorium państwa. Wykładnia rozszerzająca tego przepisu prowadziłaby do konieczności uzyskania zgody każdego państwa członkowskiego na jakikolwiek środek zmierzający do poprawy funkcjonowania sieci transeuropejskich, gdyż każdy środek tego rodzaju uważa się z definicji za znajdujący zastosowanie do terytorium wszystkich państw członkowskich. Parlament i Rada przytaczają wyrok Hiszpania/Rada ( 58 ), w którym Trybunał orzekł w odniesieniu do art. 192 ust. 2 lit. b) TFUE, przewidującego specjalną procedurę ustawodawczą dla środków wpływających na zagospodarowanie przestrzenne i na przeznaczenie gruntów, że środki, które dotyczą realizacji określonych projektów z zakresu infrastruktury, mają charakter ogólny, a zatem nie wymagają specjalnej procedury. To samo dotyczy również „środków, które […] choć wprowadzają pewne ograniczenia co do sposobu korzystania z gruntów przez państwa członkowskie, nie regulują użytku, dla którego są przeznaczane” ( 59 ).
9.

Po zbadaniu sytuacji Komisja doszła do wniosku, że Republika Austrii, wydając pozwolenie na przedsięwzięcie, nieprawidłowo zastosowała zawarte w ramowej dyrektywie wodnej przepisy dotyczące wyjątków od zakazu pogarszania stanu wód, chociaż uregulowanie to znajduje zastosowanie na zasadzie analogii w ramach wynikającego z art. 4 ust. 3 TUE w związku z art. 288 TFUE prewencyjnego oddziaływania art. 4 ramowej dyrektywy wodnej. Dlatego w dniu 26 kwietnia 2013 r. Komisja ponownie wezwała Republikę Austrii do przedstawienia uwag, a w dniu 21 listopada 2013 r. skierowała do tego państwa członkowskiego uzasadnioną opinię, w której wyznaczyła upływający w dniu 21 stycznia 2014 r. ostateczny termin do usunięcia wskazanych przez nią nieprawidłowości.
62.

To prowadzi mnie do mojego następnego punktu: nic w brzmieniu rozporządzenia nr 773/2004 nie uzasadnia poglądu, że informacje dostarczone na przesłuchaniu za zamkniętymi drzwiami – albo precyzyjniej, na osobności – mogą być automatycznie zaklasyfikowane jako poufne. To zależy wyłącznie od tego, co zostało powiedziane na takim przesłuchaniu. W rzeczywistości w przeciwieństwie do wniosku o poufne traktowanie dotyczące pisemnych uwag w przedmiocie pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, który wymaga analizy ex post, otrzymując wniosek o przesłuchanie za zamkniętymi drzwiami Komisja musi dokonać oceny wstępnej ex ante co do tego, czy informacje, które zamierza przekazać jej strona są rzeczywiście poufne. Choć może to wydać się oczywiste, należy wskazać, że zgodnie z prawem stronom chcącym uzyskać dostęp do akt nie można odmówić dostępu do przedstawionych podczas przesłuchania za zamkniętymi drzwiami informacji niepoufnych.
122.

Jak już zostało pokazane przy badaniu ewentualnej niedopuszczalności tego zarzutu odwołania ( 41 ), nie uważam, aby podnosząc go wnosząca odwołanie powoływała się na prawa lub interesy osób trzecich lub zmierzała do tego, aby Trybunał przeprowadził kontrolę in abstracto przepisu, w stosunku do którego podnosi zarzut niezgodności z prawem. Pewnym jest, że NIOC zaskarża skutki, które dla niej miało stosowanie spornego kryterium, zatem będąc daleką od domagania się kontroli in abstracto, wnosi jedynie prawidłowo o ocenę in concreto zgodności z prawem kryterium zastosowanego w jej przypadku.
18.

Wynika z tego, iż w stosunku do bitcoinów znajduje zastosowanie orzecznictwo zapoczątkowane wyrokiem First National Bank of Chicago. Ich przeniesienie jako takie nie stanowi co prawda zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego, jednakże z uwagi na okoliczność, iż D. Hedqvist planuje zakup i sprzedaż bitcoinów w zamian za korony szwedzkie za cenę zawierającą narzut w stosunku do kursu wymiany obowiązującego na określonym portalu wymiany, jego działalność zawiera w sobie odpłatne świadczenie usług – w formie wymiany – w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy VAT.
1.

Wydaje się, że w prawie państw członkowskich Unii Europejskich ugruntowany jest pogląd, iż w przypadku zakończenia umowy agencyjnej w majątku przedstawiciela handlowego (agenta) powstaje znaczna szkoda, która co do zasady powinna podlegać naprawieniu. Wynika to z okoliczności, że odwołanie przedstawicielowi handlowemu pełnomocnictwa, w wyniku czego zostaje on pozbawiony uprawnienia do reprezentowania dotychczasowego zleceniodawcy (dającego zlecenie), powoduje utratę przez niego jego dotychczasowej pozycji rynkowej, co w rezultacie pozbawia go dochodów, jakie uzyskiwał z działalności prowadzonej we współpracy ze zleceniodawcą.
84.

Zasadę tę można wytłumaczyć tym, że wskutek uczestnictwa we wspomnianym spotkaniu bez otwartego zdystansowania się do jego treści przedsiębiorstwo wywołało u innych uczestników wrażenie, że zgadza się on z wynikiem spotkania i że się do niego zastosuje. Milcząca zgoda na niedozwoloną inicjatywę bez otwartego zdystansowania się do jej treści lub zawiadomienia o niej organów administracyjnych skutecznie zachęca do kontynuowania naruszenia i utrudnia jego wykrycie. Współudział ten stanowi bierny rodzaj uczestnictwa w naruszeniu, tym samym może on być podstawą uznania odpowiedzialności tego przedsiębiorstwa ( 26 ).
80.

Zanim przejdę do badania proporcjonalności środka zastosowanego w rozpatrywanej sprawie, chciałbym przedstawić uwagę wstępną, odwołując się do utrwalonego orzecznictwa Trybunału. Ostatecznie do sądu krajowego, który posiada wyłączną właściwość w zakresie oceny okoliczności faktycznych i wykładni prawa krajowego, należy ustalenie, czy prawo krajowe jest proporcjonalne do celu związanego z interesem publicznym ( 54 ). Niemniej jednak Trybunał Sprawiedliwości może przedstwić wskazówki oparte na informacjach przekazanych mu w toku postępowania ( 55 ). W szczególnym kontekście nierównego traktowania w zakresie dostępu do medycznych i paramedycznych studiów wyższych ( 56 ), „zachowania jednolitości […] systemu kształcenia na poziomie wyższym lub uniwersyteckim” ( 57 ), wymogu miejsca zamieszkania w odniesieniu do uzyskania pomocy na zatrudnienie ( 58 ) oraz warunków zwrotu kosztów opieki zdrowotnej w innym państwie członkowskim ( 59 ) Trybunał orzekł, że powoływaniu przez państwo członkowskie względów uzasadniających powinna towarzyszyć analiza przydatności oraz proporcjonalności środka ograniczającego przyjętego przez to państwo, jak również precyzyjne dowody na poparcie jego argumentów.
38.

Dla przypomnienia, zgodnie z art. 204 kodeksu celnego, niewykonanie jednego z obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej powoduje co do zasady powstanie długu celnego w stosunku do tego towaru. Inaczej może być tylko wówczas, gdy „zostanie potwierdzone, iż uchybienia te nie miały istotnego znaczenia dla prawidłowego przeprowadzenia […] odpowiedniej procedury celnej”. Artykuł 859 rozporządzenia wykonawczego uściśla ten przepis kodeksu celnego, ustanawiając zamknięty katalog uchybień, co do których uznaje się, że nie mają istotnego znaczenia dla przeprowadzenia odpowiednich procedur celnych.
8.

Artykuł 13 rozporządzenia podstawowego, zatytułowany „Obejście środków”, stanowi: „1. Cła antydumpingowe nałożone na podstawie niniejszego rozporządzenia można rozszerzyć tak, aby objęły przywóz z państw trzecich, których dotyczy środek, produktów podobnych, zarówno nieznacznie zmodyfikowanych, jak też niemodyfikowanych, lub nieznacznie zmodyfikowanych produktów podobnych, lub też ich części, w przypadku gdy obowiązujące środki są obchodzone. Cła antydumpingowe nieprzekraczające pozostałych ceł antydumpingowych nałożonych stosownie do art. 9 ust. 5 można rozszerzyć tak, aby objęły przywożone towary od przedsiębiorców korzystających z ceł indywidualnych w krajach, których dotyczy środek, w przypadku gdy obowiązujące środki są obchodzone. Obejście ceł określa się jako zmianę struktury handlu między państwami trzecimi a Wspólnotą lub między poszczególnymi przedsiębiorcami w kraju, którego dotyczy środek, a Wspólnotą, wynikającą z praktyki, procesu lub prac niemających racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia, poza nałożonym cłem, przy czym istnieją dowody szkody lub osłabienia skutków naprawczych cła w odniesieniu do cen lub ilości podobnych produktów, jak również dowody na istnienie dumpingu w odniesieniu do normalnych wartości uprzednio ustalonych dla tych produktów, jeśli jest to konieczne stosownie do przepisów art. 2. […] 3. Postępowania na mocy niniejszego artykułu wszczyna się z inicjatywy Komisji, na wniosek państwa członkowskiego lub każdej zainteresowanej strony w przypadkach, gdy wniosek zawiera wystarczające dowody dotyczące czynników wymienionych w ust. 1. Wszczęcie następuje po zasięgnięciu opinii Komitetu Doradczego w drodze rozporządzenia Komisji, które może także nakazać organom celnym odprawienie przywozu z zastrzeżeniem rejestracji zgodnie z art. 14 ust. 5 lub żądania gwarancji. Postępowania prowadzone są przez Komisję, której mogą towarzyszyć organy celne, i kończone są w ciągu dziewięciu miesięcy. W przypadku gdy ostatecznie ustalone fakty uzasadnią rozszerzanie środków, rozszerzenia tego dokonuje Rada na wniosek Komisji, po zasięgnięciu opinii Komitetu Doradczego. Rada przyjmuje wniosek, chyba że w terminie miesiąca od jego złożenia [przez Komisję] zostanie on odrzucony zwykłą większością głosów […]. Rozszerzenie skutkuje, począwszy od daty nałożenia obowiązku rejestracji na podstawie art. 14 ust. 5 lub żądania gwarancji. Odpowiednie przepisy proceduralne niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do wszczynania i prowadzenia postępowań mają zastosowanie na podstawie niniejszego artykułu. […]”.