Keywords

Summary



Keywords

1. Środowisko naturalne – Ochrona dzikiego ptactwa – Dyrektywa 79/409 – Wykonanie przez państwa członkowskie

(dyrektywa Rady 79/409, art. 9 ust. 1 lit. c))

2. Środowisko naturalne – Ochrona dzikiego ptactwa – Dyrektywa 79/409 – Wykonanie przez państwa członkowskie

(dyrektywa Rady 79/409, art. 9 ust. 1 lit. c))

Summary

1. Artykuł 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy 79/409 w sprawie ochrony dzikiego ptactwa zobowiązuje państwa członkowskie, niezależnie od wewnętrznego podziału kompetencji przyjętego w krajowym porządku prawnym, do zagwarantowania przy stanowieniu przepisów transponujących tę dyrektywę, że we wszystkich przypadkach stosowania przewidzianych w nich odstępstw i w odniesieniu do wszystkich gatunków chronionych dozwolone polowania w drodze odstępstwa nie będą przekraczać nałożonego tym przepisem limitu ograniczającego te polowania do małych ilości, przy czym limit ten należy określić na podstawie danych ściśle naukowych.

W istocie niezależnie od wewnętrznego podziału kompetencji przyjętego w krajowym porządku prawnym państwa członkowskie są zobowiązane do ustanowienia ram prawnych gwarantujących, iż polowania na ptaki prowadzone będą wyłącznie z zachowaniem warunku dotyczącego „małych ilości”, przewidzianego w art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy, oraz na podstawie danych ściśle naukowych, niezależnie od tego, jakiego gatunku to dotyczy.

(por. pkt 28, 29 oraz pkt 1 sentencji)

2. W celu umożliwienia właściwym władzom korzystania z odstępstw przewidzianych w art. 9 dyrektywy 79/409 w sprawie ochrony dzikiego ptactwa wyłącznie w sposób zgodny z prawem wspólnotowym krajowe ramy ustawodawcze i wykonawcze powinny być ukształtowane w ten sposób, aby wykonanie zawartych w nich przepisów dotyczących odstępstw odpowiadało zasadzie pewności prawa.

W szczególności te krajowe przepisy transponujące odnoszące się do pojęcia „małe ilości”, o którym mowa w art. 9 ust. 1 lit. c) tejże dyrektywy, powinny umożliwić władzom, którym powierzono zatwierdzanie polowań w drodze odstępstwa na ptaki danego gatunku, na oparcie się na wskaźnikach wystarczająco precyzyjnych w odniesieniu do limitów ilościowych, które należy zachować.

Ponadto w drodze przepisów transponujących wyżej omawiany art. 9 ust. 1 lit. c) państwa członkowskie są zobowiązane do zagwarantowania, że niezależnie od liczby i rodzaju władz, którym powierzono wykonanie tego przepisu, ilość ptaków objętych polowaniem, na którą każda z tych władz wydała zezwolenie, w odniesieniu do każdego chronionego gatunku, w sumie nie przekroczy limitu odpowiadającego ograniczeniu tych polowań do „małych ilości” ustalonego dla danego gatunku w odniesieniu do terytorium całego kraju. Tak więc, skoro wykonanie rozpatrywanego przepisu delegowane zostało jednostkom krajowym, ramy ustawodawcze i wykonawcze znajdujące zastosowanie powinny zagwarantować, że ilość ptaków objętych polowaniem, na którą jednostki te mogą wydać zezwolenie, w sumie nie przekroczy w odniesieniu do terytorium całego kraju limitu „małych ilości” przewidzianego w tym przepisie.

Wreszcie ten spoczywający na państwach członkowskich obowiązek zagwarantowania, iż zgodnie z omawianym art. 9 ust. 1 lit. c) polowania będą dotyczyć ptaków tylko w „małych ilościach”, wymaga zorganizowania przewidzianych procedur administracyjnych w taki sposób, aby zarówno decyzje właściwych władz zezwalające na polowanie w drodze odstępstwa, jak również sposób, w jaki decyzje te są stosowane, podlegały skutecznej kontroli wykonywanej w odpowiednim czasie. Krajowe ramy proceduralne powinny również gwarantować, że przestrzegane będą warunki, którymi opatrzone są takie decyzje. Mechanizm kontroli, w ramach którego uchylenie decyzji zezwalającej na polowanie w drodze odstępstwa, wydanej z naruszeniem art. 9 dyrektywy lub stwierdzenie naruszenia warunków, którymi była opatrzona decyzja zezwalająca na takie polowanie, następowałoby dopiero w chwili upływu terminu przewidzianego na prowadzenie takiego polowania, pozbawiałby skuteczności (effet utile) system ochrony ustanowiony w tej dyrektywie.

(por. pkt 33, 36, 40, 41, 44, 45, 47 oraz pkt 2–4 sentencji)