ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3.

Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady pewności prawa ze względu na to, że określona w rozporządzeniu SRM, rozporządzeniu delegowanym i rozporządzeniu wykonawczym wysokość składek ex ante, po pierwsze, nie może być oszacowana wystarczająco wcześnie w precyzyjny sposób, a po drugie, zależy nie tyle od sytuacji i profilu ryzyka instytucji, ile od jej relatywnej sytuacji w stosunku do innych instytucji zobowiązanych do wnoszenia składki. Wreszcie skarżące uważają, że stosownie do art. 290 TFUE Komisja nie powinna być odpowiedzialna za ustalenie wskaźników ryzyka w ramach rozporządzenia delegowanego, ponieważ kryteria te są istotnym elementem strukturyzującym i determinującym przy ustalaniu kwot składek.
2.

Zarzut drugi, podniesiony dodatkowo lub ewentualnie w stosunku do zarzutu pierwszego, dotyczący zaniechania działania przez Komisję w rozumieniu art. 265 TFUE w odniesieniu do KPEiK ocenionych, przyjętych i opublikowanych przez Komisję, w tym w szczególności do niderlandzkiego KPEiK. — Nie podejmując działań w związku z wnioskiem skarżącej o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej złożonym zgodnie z art. 265 TFUE, Komisja naruszyła pozytywne obowiązki ciążące na niej na podstawie traktatów, w tym w szczególności art. 3 TUE i art. 191 TFUE. Naruszenie to stanowi również rażące naruszenie międzynarodowego i europejskiego prawa zwyczajowego i traktatowego, w tym art. 3, 6 i 7 konwencji z Aarhus, art. 9 i 10 rozporządzenia Aarhus (ze zmianami) oraz decyzji VII/8f (ze zmianami) przyjętej w dniu 21 października 2021 r.
—

zobowiązanie pozwanej do naprawienia krzywdy i szkody majątkowej doznanych przez skarżącego, oszacowanych ex æquo et bono odpowiednio na 10 000 EUR i 964 800 EUR;
2.

Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, dotyczących przeniesienia uprawnień emerytalnych. Zdaniem skarżącej przepisy te nie przewidują przywrócenia przeniesionych uprawnień, które spowodowały „doliczenie” w systemie emerytalnym instytucji Unii Europejskiej, jeżeli to „doliczenie” nie powoduje zwiększenia kwoty wypłacanej emerytury.
4.

Zarzut czwarty dotyczący zasadności uznania prawa do aktualizacji cen zapisanych w umowie w świetle zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań — W tym względzie skarżąca wskazuje, że Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej uznał zasadność przeglądu cen zapisanych w umowie. W następstwie takiego uznania kontynuowana była realizacja umowy. Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań zobowiązuje EUIPO do uznania prawa do przeprowadzenia przeglądu cen.
4.

Zarzut czwarty dotyczący błędnej wykładni warunków przyznania ulgi podatkowej — Skarżący uważa, że obowiązujące dotychczas wnioski końcowe dyrektorów administracji były częścią reformy regulaminu pracowniczego urzędników z 2004 r. i powinny być rozpatrywane również w tym kontekście. Administracja nie może po prostu wydzielić poszczególnych części z pakietu reform, kiedy jest to dla niej korzystne finansowo. — W uzasadnieniu przytoczonego wyroku T-484/18 powołano się na wyrok z dnia 27 listopada 1980 r., Sorasio-Allo i in./Komisja (81/79, 82/79 i 146/79, EU:C:1980:270), a zatem nie może być mowy o jakimkolwiek nowym orzecznictwie. W wyroku tym Trybunał nie wziął pod uwagę wszystkich wersji językowych. Jego ówczesny wniosek, że ulga podatkowa stanowi uzupełnienie dodatku na dziecko, nie mógł znaleźć potwierdzenia w innych wersjach językowych rozporządzenia nr 260/68. Dotychczas nie miało to jednak znaczenia, gdyż przyznanie ulgi podatkowej dla starszych dzieci było bezsporne od dziesięcioleci. — Nawet w drodze wykładni historycznej na podstawie niemal identycznego brzmienia poprzedniego rozporządzenia 32 (EWG), 12 (EWEA) (2) nie można wywieść uzupełnienia dodatku na dziecko o ulgę podatkową na dziecko pozostające na utrzymaniu. Sformułowanie „ponadto” użyte jako łącznik wyraźnie odnosi się do zryczałtowanej kwoty wydatków, o której mowa w poprzednim akapicie rozpatrywanego artykułu, a nie do dodatku na dziecko. — W ramach wykładni prawnoporównawczej przyznanie ulgi podatkowej z tytułu utrzymywania osób pozostających na utrzymaniu jako obciążenia wyjątkowego stanowi normę, którą Rada powinna była przyjąć za wzór przy przyjmowaniu rozporządzenia nr 260/68. — Zarówno dodatek na dziecko, jak i ulga podatkowa wymagają istnienia dziecka pozostającego na utrzymaniu, jednakże otrzymywanie dodatku na dziecko nie jest wymagane do uzyskania ulgi podatkowej. Mamy tu do czynienia z błędem formalno-logicznym, który w niedopuszczalny sposób odwraca przyczynę i skutek.
C 326/19

Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2022 r. – Danske Fragtmænd/Komisja

(Sprawa T-334/22)

(2022/C 326/26)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Danske Fragtmænd A/S (Åbyhøj, Dania) (przedstawiciele: L. Sandberg-Mørch, lawyer)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2022/459 z dnia 10 września 2021 r. (1).; oraz

— obciążenie Komisji jej kosztami, jak również tymi poniesionymi przez skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja dopuściła się błędu uznając, że przewidziane w umowie z października 2017 r. przyznanie Post Danmark kwoty około 5,67 mld koron szwedzkich (SEK) składa się z szeregu odrębnych środków, a mianowicie i) środka polegającego na przyznaniu Post Danmark przez Danię kwoty 1,683 mld SEK celem sfinansowania odpraw z tytułu zwolnienia pracowników; ii) środka polegającego na przyznaniu PostNord AB przez Danię kwoty 267 mln SEK (która ma zostać przekazana Post Danmark); iii) środka polegającego na przyznaniu PostNord AB przez Szwecję kwoty 400 mln SEK na rzecz PostNord AB (która ma zostać przekazana Post Danmark); oraz iv) środka polegającego na zastrzyku finansowym na kwotę 2,339 mld DKK (3,3 mld SEK), dokonanym na rzecz Post Danmark przez PostNord Group.

2. Zarzut drugi dotyczący tego, że, nawet jeśli dokonany na rzecz Post Danmark przez PostNord Group zastrzyk finansowy na kwotę 2,339 mld DKK (3,3 mld SEK) może zostać uznany za odrębny środek (quod non), Komisja popełniła błąd uznając, że ten dokonany przez PostNord Group na rzecz Post Danmark zastrzyk kapitałowy nie przysporzył Post Danmark korzyści.

(1) Decyzja Komisji (UE) 2022/459 z dnia 10 września 2021 r. w sprawie pomocy państwa SA.49668 (2019/C) (ex 2017/FC) i SA.53403 (2019/C) (ex 2017/FC) wdrożonej przez Danię i Szwecję na rzecz PostNord AB oraz Post Danmark A/S [notyfikowana jako dokument nr C(2021) 6568] (Dz.U. 2022, L 93, s. 146).
b)

nakazanie Komisji zapłaty odsetek od kwoty objętej żądaniem, o którym mowa w lit. a) powyżej, w odniesieniu do okresu od 25 lutego 2022 r. (dnia zwrotu głównej kwoty grzywny przez Komisję) lub, tytułem żądania ewentualnego, od 28 kwietnia 2022 r. (dnia wniesienia pierwszej skargi spółki Intel odnośnie do zapłaty odsetek) lub od dnia 6 lipca 2022 r. (dnia wniesienia niniejszej skargi) lub, tytułem dalszego żądania ewentualnego, od dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie, do dnia, w którym Komisja faktycznie wypłaci tę kwotę, wykonując wyrok uwzględniający skargę w niniejszej sprawie, według stopy procentowej stosowanej przez EBC do operacji refinansowania, powiększonej o 3,5 punktu procentowego lub według stopy procentowej, jaką Sąd uzna za właściwą;
3.

Zarzut trzeci dotyczący odparcia argumentu ESDZ, który ogranicza się do podniesienia dokonanego cofnięcia bez udzielenia odpowiedzi co do istoty na wniesione zażalenie, a także braku uzasadnienia oddalenia zażalenia w przedmiocie niezgodności z prawem wprowadzonego ograniczenia prawa do dostępu.
—

odrzucenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 18 123 915 „SEVEN SEVEN 7” dla wszystkich zakwestionowanych towarów należących do klasy 9, mianowicie „oprogramowania do gier wideo; oprogramowania gier; oprogramowania gier elektronicznych; oprogramowania”;
3.

Zarzut trzeci dotyczący sprzecznego z prawem nieprawidłowego zastosowania § 2c ust. 1b pkt 6 KWB w stosunku do „dobrej kondycji finansowej”. — Ów zarzut został podniesiony w odniesieniu do wymogów, które nie znajdują podstawy w ustawie, oraz w odniesieniu do nieprawidłowego obliczenia wymogów kapitałowych przez stronę pozwaną.
4.

Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej w odniesieniu do uzasadnienia aktów, braku rzeczywistego dowodu na podnoszone powody, praw do wolności wypowiedzi, do obrony i własności, jako że nie dochowano konieczności przedstawienia aktualnych i rzeczywistych dowodów ani obowiązku uzasadnienia, co ma wpływ na wspomniane prawa.
—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014 (3) z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających w zmienionym brzmieniu (4) w zakresie, w jakim rozporządzenie odnosi się do skarżącego podmiotu lub może go dotyczyć;
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej i obowiązku uzasadnienia. Skarżący podnosi, że informacje przekazane przez Radę nie umożliwiają mu obrony z tego powodu, że po pierwsze, dowody przedstawione przez Radę nie mogą stanowić uzasadnienia dla rozpatrywanych środków ograniczających ze względu na ich słabość, a po drugie, Rada nie przedstawia indywidualnych, szczególnych i konkretnych powodów, mogących stanowić dla skarżącego wystarczającą wskazówkę co do zasadności aktu.
2.

Zarzut drugi, dotyczący tego, że Komisja przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszyła kilka podstawowych zasad prawa Unii, mianowicie zasadę równości, zasadę pewności i uzasadnionych oczekiwań oraz prawo Carmeuse do dobrej administracji oraz prawo do obrony, co spowodowało przyznanie mniejszej liczby bezpłatnych uprawnień do emisji instalacjom Carmeuse.
—

stwierdzenie nieważności art. 1 i art. 4 ust. 1 decyzji Komisji C(2020) 8550 final z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie systemu pomocy SA.21259 (2018/C) (ex 2018/NN) wdrożonego przez Portugalię na rzecz Zona Franca de Madeira (ZFM) [wolnego obszaru celnego Madery] – Schemat III, w zakresie, w jakim mają one zastosowanie do sociedades gestoras de participações sociais (spółek holdingowych, zwanych dalej „SGPS”), o których mowa w art. 36 ust. 8 Estatuto dos Benefícios Fiscais (ustawy o korzyściach podatkowych), do których to spółek zaliczają się skarżące;
1.

W zarzucie pierwszym strona skarżąca podnosi, że należy stwierdzić nieważność decyzji Komisji podanej do wiadomości strony skarżącej pismem z dnia 1 kwietnia 2022 r. Strona skarżąca zwróciła się do Komisji z wnioskiem przedstawionym w piśmie z dnia 15 grudnia 2021 r. W odpowiedzi na wniosek strony skarżącej, we wspomnianym wyżej piśmie Komisja uznała wniosek skarżącego za niedopuszczalny. Strona skarżąca utrzymuje, że decyzja Komisji w tym względzie zawiera zasadnicze błędy, narusza prawo Unii, międzynarodowe prawo ochrony środowiska, a także traktaty. Strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła obowiązki podjęcia działań ciążące na niej na mocy traktatów i prawa międzynarodowego, w tym na mocy art. 3, 6 i 7 przyjętej przez Komisję Gospodarczą do Spraw Europy Narodów Zjednoczonych Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (zwanej dalej „konwencją z Aarhus”). Strona skarżąca podnosi ponadto, że zaskarżona decyzja Komisji narusza prawo wtórne Unii, w tym art. 9 i 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1367/2006 (2). Strona skarżąca utrzymuje, że decyzja Komisji narusza przysługujące jej na mocy konwencji z Aarhus i rozporządzenia nr 1367/2006 prawo dostępu do sprawiedliwości. Co więcej, strona skarżąca podnosi, że akt administracyjny Komisji zdefiniowany w rozporządzeniu nr 1367/2006 stanowi naruszenie traktatów.
—

oddalenie wniosku interwenienta o unieważnienie prawa do znaku i w konsekwencji zezwolenie na rejestrację unijnego znaku towarowego nr 12 862 331 „Wow no cow!” w odniesieniu do wszystkich towarów;
—

stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 11 kwietnia 2022 r. (sygnatura: SRB/ES/2022/18) wraz z załącznikami do niej, w szczególności załącznika I dotyczącego „Wyników obliczenia dotyczącego wszystkich instytucji podlegających obliczeniu składek ex ante za rok 2022, przedstawionych oddzielnie (dla każdej instytucji) w ujednoliconych załącznikach”, w zakresie w jakim każdy z nich ma znaczenie w odniesieniu do skarżącej;
3.

Zarzut trzeci dotyczy naruszenia przez Komisję Europejską zasady domniemania przejrzystości i jawności poprzez nieudzielenie skarżącemu dostępu do jego danych osobowych, w sytuacji toczących się przeciwko niemu równolegle postępowań karnego i cywilnego. Skarżący ma prawo do uzyskania dostępu do jego danych osobowych w wypadku toczących się postępowań cywilnego i karnego.
1.

Zarzut pierwszy: decyzja z dnia 11 kwietnia 2022 r. oraz załączniki I–III do niej naruszają istotne wymogi proceduralne w rozumieniu art. 263 akapit drugi TFUE oraz prawo do dobrej administracji ze względu na brak wystarczającego uzasadnienia stosownie do art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”).
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję Europejską art. 14 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2018/1725 poprzez nieudostępnienie skarżącemu jego danych osobowych w przypisanym trzymiesięcznym terminie oraz poprzez przedłużenie tego terminu w sytuacji, gdy Komisja Europejska nie była do tego uprawniona. Brak odpowiedzi Komisji Europejskiej na wniosek o dostęp do danych osobowych w terminie określonym w art. 14 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2018/1725 jest równoznaczny z decyzją o odmowie takiego dostępu. Terminy te, ustanowione ze względu na interes publiczny, nie mogą być zmieniane przez strony. Zgodnie z art. 14 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2018/1725, który jest szczególnym wyrazem zasady ochrony sądowej, każda odmowa dostępu do danych osobowych żądanych od administracji może być przedmiotem skargi w drodze postępowania sądowego.
—

przekazanie sprawy EUIPO do ponownego rozpatrzenia w celu zmiany decyzji co do istoty i zarejestrowania unijnego znaku towarowego nr 18 113 140 dla przedmiotowych towarów i usług, bez uszczerbku dla tych, które nie zostały zakwestionowane.
—

zasądzenie od Unii Europejskiej (reprezentowanej przez Komisję Europejską) na podstawie art. 268 i 340 TFUE zapłaty: — rekompensaty finansowej odpowiadającej odsetkom za zwłokę od kwoty 10 080 000 EUR według stopy procentowej EBC dla operacji refinansujących w dniu 1 marca 2017 r. (tj. 0,0 punktu procentowego), powiększonej o stopę procentową wynoszącą 3,5 punktu procentowego rocznie, za okres od dnia 21 czerwca 2017 r. do dnia 14 lipca 2022 r., co daje kwotę 1 758 488,24 EUR, a jeżeli nie – według stopy procentowej lub w kwocie, którą Trybunał uzna za odpowiednią; oraz — odsetek składanych od kwoty odsetek za zwłokę, o których mowa w poprzednim akapicie, za okres od dnia 15 lipca 2022 r. (lub, w przypadku jego braku, od dnia, w którym Trybunał uzna to za właściwą) do dnia rzeczywistej zapłaty przez Komisję Europejską kwoty żądanej w tym poprzednim akapicie według stopy procentowej EBC dla jego operacji refinansujących, powiększonej o stopę procentową wynoszącą 3,5 punktu procentowego rocznie, a jeżeli nie – według stopy procentowej lub w kwocie, którą Trybunał uzna za odpowiednią;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2022) 3591 z dnia 24 maja 2022 r. w zakresie, w jakim nakazano w niej państwom członkowskim Unii Europejskiej zawiesić krajowe pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych określonych w załączniku do I do tej decyzji;
—

ustalenie i stwierdzenie pozaumownej odpowiedzialności Europejskiego Banku Centralnego, reprezentowanego przez prezes Christine Lagarde; a) ze względu na to, że w odniesieniu do finansowych papierów wartościowych należących do Vincenzo D’Agostino, znanych jako SI FTSE.COPERP, spowodował spadek wartości poprzez odnotowanie straty w wysokości całkowitej wartości zainwestowanego kapitału, równej 450 596,28 EUR, ponieważ w dniu 12 marca 2020 r. Christine Lagarde, jako prezes EBC, wypowiadając słynne zdanie: „Nie jesteśmy tu po to, aby ograniczać spready, nie jest to zadaniem EBC”, spowodowała znaczny spadek wartości papierów wartościowych na wszystkich giełdach świata, a na giełdzie w Mediolanie o 16,92 %, wyrażony w procentach niespotykanych w historii tej instytucji i innych giełd światowych, komunikując na konferencji prasowej całemu światu, że EBC nie będzie już wspierał wartości papierów wartościowych emitowanych przez kraje znajdujące się w trudnej sytuacji, komunikując tym samym całkowitą zmianę orientacji polityki pieniężnej przyjętej przez EBC w czasie, gdy przewodniczył mu Mario Draghi, którego kadencja zakończyła się w listopadzie 2019 r. b) ze względu na to, że poprzez takie zachowanie i w wyniku wspomnianego wyżej drastycznego spadku indeksu giełdy w Mediolanie spowodował obniżenie wartości aktywów skarżącej; c) ze względu na to, że w wyniku znacznego i istotnego obniżenia wartości aktywów skarżącej zobowiązał ją, w celu wyrównania tego obniżenia wartości aktywów i jako poręczyciela spółki Dafin Srl w zakresie linii kredytowej przyznanej tej spółce przez Banca Fideuram SpA, do spłaty wykorzystanej części tej linii kredytowej poprzez uzyskanie niezbędnych środków w drodze sprzedaży w krótkim czasie innych posiadanych przez nią papierów wartościowych, przez co poniosła ona stratę w wysokości 534 422,16 EUR w 2020 r. i dalsze 336 517,30 EUR w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 15 kwietnia 2021 r., a zatem całkowitą stratę kapitałową w wysokości 2 870 939,30 EUR; d) ze względu na spowodowanie szkody majątkowej w postaci utraconych korzyści w wysokości 1 013 074,00 EUR; e) ze względu na spowodowanie w konsekwencji szkody majątkowej wynoszącej łącznie 4 334 609,28 EUR.
3.

Zarzut trzeci: naruszenie istotnych przepisów proceduralnych ze względu na niedostateczne uzasadnienie decyzji Zaskarżona decyzja narusza obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 ust. 2 TFUE oraz w art. 41 ust. 1 i 2 lit. c) karty ze względu na to, że podaje do wiadomości adresatów jedynie niewielką liczbę częściowych wyników obliczeń. Wymogi dotyczące zakresu obowiązku uzasadnienia ustanowione przez Trybunał w sprawie 584/20 P (4) nie zostały spełnione. Strona pozwana nie skorzystała z możliwości przekazania, w formie skróconej lub ogólnej, danych, które mają być przetwarzane w sposób poufny, zgodnie z art. 88 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 806/2014.
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a w związku z tym, unieważnienie prawa do spornego wzoru, alternatywnie, w przypadku nieuznania braku nowości spornego wzoru w całości, na podstawie art. 25 ust. 6 Rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 ograniczenie rejestracji spornego wzoru do kartonowego pudełka;
C 368/25

Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2022 r. – QP/Komisja

(Sprawa T-460/22)

(2022/C 368/44)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: QP (przedstawiciele: adwokaci S. Gemas Donário i S. Soares)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2020) 8550 final z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie systemu pomocy SA.21259 (2018/C) (ex 2018/NN) wdrożonego przez Portugalię na rzecz Zona Franca de Madeira (ZFM) [wolnego obszaru celnego Madery] – Schemat III,

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

Zarzut pierwszy dotyczący błędu w ocenie w zakresie przesłanek, jakie należy spełnić, aby Schemat III wolnego obszaru celnego (zwanego dalej „ZFM”), był zgodny z rynkiem wewnętrznym, w szczególności w odniesieniu do pochodzenia zysków i tworzenia oraz utrzymywania miejsc pracy w regionie.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja w nieuzasadniony sposób zwlekała ze zmianą kolejnych wersji systemu ZFM, jeśli chodzi o kryterium odnoszące się do obliczenia liczby utworzonych/utrzymanych miejsc pracy.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia z tego względu, że wydana decyzja zawiera niewystarczające uzasadnienie w odniesieniu do tego, co należy rozumieć przez miejsca pracy ZFM i działalność faktycznie i fizyczne prowadzoną na Maderze.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do rzetelnego procesu sądowego i naruszenia zasady równości broni ze względu na to, że Komisja zwlekała ze skorygowaniem elementów systemu prawnego ZFM oraz z uwagi na krótki termin wyznaczony stronie skarżącej w celu skorzystania przez nią z prawa do obrony.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia uzasadnionych oczekiwań ze względu na to, że Komisja zwlekała przez niedbalstwo z działaniem i z uwagi na treść zaskarżonej decyzji.

Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasady pewności prawa, ze względu na to, że Komisja zwlekała z działaniem i że zmieniono obowiązujący system pomocy państwa dla danego okresu regulacyjnego.
C 368/27

Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2022 r. – QN/Komisja

(Sprawa T-464/22)

(2022/C 368/46)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: QN (przedstawiciele: adwokaci S. Gemas Donário i S. Soares)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2020) 8550 final z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie systemu pomocy SA.21259 (2018/C) (ex 2018/NN) wdrożonego przez Portugalię na rzecz Zona Franca de Madeira (ZFM) [wolnego obszaru celnego Madery] – Schemat III;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

Zarzut pierwszy dotyczący błędu w ocenie w zakresie przesłanek, jakie należy spełnić, aby Schemat III wolnego obszaru celnego (zwanego dalej „ZFM”), był zgodny z rynkiem wewnętrznym, w szczególności w odniesieniu do pochodzenia zysków i tworzenia oraz utrzymywania miejsc pracy w regionie.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja w nieuzasadniony sposób zwlekała ze zmianą kolejnych wersji systemu ZFM, jeśli chodzi o rodzaj stosunku pracy, kryterium odnoszące się do obliczenia liczby utworzonych/utrzymanych miejsc pracy i lokalizację miejsc pracy.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia z tego względu, że wydana decyzja zawiera niewystarczające uzasadnienie w odniesieniu do tego, co należy rozumieć przez miejsca pracy ZFM i działalność faktycznie i fizyczne prowadzoną na Maderze.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do rzetelnego procesu sądowego i naruszenia zasady równości broni ze względu na to, że Komisja zwlekała ze skorygowaniem elementów systemu prawnego ZFM oraz z uwagi na krótki termin wyznaczony stronie skarżącej w celu skorzystania przez nią z prawa do obrony.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia uzasadnionych oczekiwań ze względu na to, że Komisja zwlekała z działaniem i z uwagi na treść zaskarżonej decyzji.

Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasady pewności prawa, ze względu na to, że Komisja zwlekała z działaniem i że zmieniono obowiązujący system pomocy państwa dla danego okresu regulacyjnego.