ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

Republika Bułgarii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 ust. 1 dyrektywy w sprawie konkurencji, zgodnie z którym państwa członkowskie nie mogą przyznawać ani utrzymywać w mocy praw wyłącznych lub specjalnych w odniesieniu do tworzenia lub zapewnienia sieci łączności elektronicznej, lub w odniesieniu do świadczenia publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej. W drodze ustawy Republika Bułgarii ograniczyła do dwóch liczbę przedsiębiorstw, którym mogą zostać przyznane częstotliwości radiowe do celów nadawania cyfrowego radia naziemnego (mimo że potencjalnie takie częstotliwości można było przyznać pięciu przedsiębiorstwom) i które mogą na swoim obszarze świadczyć usługi jako operatorzy multipleksu. Takiego ograniczenia dokonano na podstawie kryteriów, które nie są ani proporcjonalne, ani obiektywne. W ten sposób Republika Bułgarii przyznała prawa specjalne w odniesieniu do świadczenia tego rodzaju usług łączności elektronicznej.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 260/26

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Trabalho de Leiria (Portugalia) w dniu 24 czerwca 2013 r. — Modelo Continente Hipermercados SA przeciwko Autoridade Para As Condições de Trabalho — Centro Local do Lis (ACT)

(Sprawa C-343/13)

2013/C 260/45

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal do Trabalho de Leiria.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Modelo Continente Hipermercados SA.

Strona pozwana: Autoridade Para As Condições de Trabalho — Centro Local do Lis (ACT).

Pytania prejudycjalne

1) Czy w świetle prawa wspólnotowego, a w szczególności dyrektywy [2011/35/UE (1) i jej art. 19], połączenie spółek oznacza system przeniesienia odpowiedzialności za wykroczenia na spółkę przejmującą za czyny popełnione przez spółkę przejmowaną przed wpisem połączenia do rejestru?

2) Czy kara pieniężna o charakterze kary za wykroczenie może być uznawana za wierzytelność osoby trzeciej (w niniejszym przypadku za wierzytelność państwa z tytułu naruszenia przepisów z systemu wykroczeń) w rozumieniu dyrektywy, w ten sposób, że wierzytelność (grzywna) tytułem kary za wykroczenie, której wierzycielem jest państwo, zostaje przeniesiona na spółkę przejmującą?

3) Czy wykładnia art. 112 Código das Sociedades Comerciais (kodeksu spółek handlowych), zgodnie z którą nie oznacza on umorzenia postępowania z tytułu wykroczenia popełnionego przed połączeniem, ani też nałożonej grzywny, jest sprzeczna z rzeczoną dyrektywą, która ustanawia skutki połączenia spółek, jako że dokonuje rozszerzającej wykładni przepisu, i jako taka jest sprzeczna z prawem wspólnotowym, a w szczególności z art. 19 dyrektywy?

4) Czy taka wykładnia nie stanowi naruszenia zasady, iż nie może istnieć wykroczenie bez odpowiedzialności obiektywnej (złagodzonej) lub zawinionej spółki przejmującej?

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/35/UE z dnia 5 kwietnia 2011 r. dotycząca łączenia się spółek akcyjnych (Dz.U. L 110, s. 1).
3)

Czy eksporter, który początkowo przedstawił fałszywe dokumenty celne dotyczące przywozu eksportowanego towaru do państwa przeznaczenia, może przedstawić uprawniające do otrzymania refundacji ważne dokumenty celne jeszcze po upływie terminu na ich przedstawienie przewidzianego w rozporządzeniu nr 800/1999 ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, jeśli przedstawienie tych dokumentów po terminie nie spowodowało zwłoki lub przeszkody w realizacji procedury wypłaty refundacji, ponieważ wniosek o refundację został pierwotnie oddalony z innych przyczyn niż brak przedstawienia tego rodzaju dowodów przywozu i są one przedstawiane po stwierdzeniu fałszerstwa przedstawionych początkowo dokumentów?
2)

Czy porozumienie ramowe przyjęte przez dyrektywę 1999/70/WE, a w szczególności klauzula 3 punkt 1, stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują (art. 332 codice della navigazione) wskazywanie „czasu trwania” umowy, a nie „terminu jej wygaśnięcia” i czy ze wspomnianą dyrektywą zgodne jest przewidzenie czasu trwania umowy ze wskazaniem jej terminu końcowego, co do którego jest pewne że upłynie (po maksimum 78 dniach), lecz nie kiedy to nastąpi?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 260/33

Odwołanie od wyroku Sądu (siódmej izby) wydanego w dniu 19 kwietnia 2013 r. w sprawie T-52/11, Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops) przeciwko Komisji, wniesione w dniu 3 lipca 2013 r. przez Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops)

(Sprawa C-380/13 P)

2013/C 260/60

Język postępowania: portugalski

Strony

Wnoszący odwołanie: Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops) (przedstawiciele: N. Morais Sarmento i L. Pinto Monteiro, adwokaci)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu w całości;

— stwierdzenie nieważności całej zaskarżonej decyzji;

— obciążenie Komisji jej kosztami oraz kosztami wnoszącej odwołanie.

Zarzuty i główne argumenty

Naruszenie rozsądnego terminu na wydanie decyzji

(i) Przedawnienie terminu na wszczęcie postępowania

Wnoszący odwołanie uważa, że zaskarżona decyzja została wydana po upływie czteroletniego terminu wyznaczonego dla przedawnienia wszczęcia postępowania w art. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 (1). W podobny sposób, nawet jeżeli okazałoby się, że doszło do ewentualnego przedawania terminu przedawnienia dla wszczęcia postępowania, do czasu wydania jakiejkolwiek decyzji zgodnie z postanowieniami art. 3 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia upłynął okres równy dwukrotności okresu terminu przedawnienia. Ponieważ przedawniło się odpowiednie prawo, zaskarżona decyzja powinna zostać uznana za bezprawną i nienadającą się do wykonania.

(ii) Naruszenie zasady pewności prawa

Skarżąca uważa, że okoliczność, iż Komisja zezwoliła na upływ ponad 20 lat pomiędzy wystąpieniem zarzuconych nieprawidłowości do czasu podjęcia ostatecznej decyzji, wiązała się z naruszeniem zasady pewności prawa. Owa podstawowa zasada porządku prawnego Unii Europejskiej przewiduje, że każdy ma prawo do tego, aby jego sprawy zostały rozpoznane przez instytucje Unii w rozsądnym terminie.

(iii) Naruszenie prawa do obrony

Skarżąca uważa, że zostało naruszone jej prawo do obrony w zakresie, w jakim z uwagi na to, że upłynęło ponad 20 lat pomiędzy zarzucanymi nieprawidłowościami a wydaniem ostatecznej decyzji, skarżąca została pozbawiona prawa do przedstawienia swoich uwag we właściwym czasie, to jest w chwili, w której posiadała jeszcze dokumenty, które umożliwiały jej na uzasadnienie kosztów uznanych przez Komisję za nieklasyfikujące się.

(1) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1).
1)

Czy termin przedawnienia przewidziany w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (1) ma zastosowanie wyłącznie w stosunkach między Wspólnotą Europejską a stroną pozwaną występującą jako podmiot wypłacający pomoc wspólnotową, czy ma on zastosowanie również w stosunkach między stroną pozwaną występującą jako podmiot wypłacający pomoc wspólnotową a skarżącą jako beneficjentką wypłaconej pomocy, która to pomoc została uznana za nienależnie przyznaną?
—

W przeciwieństwie do zawartej w zaskarżonym wyroku wykładni art. 60 rozporządzenia nr 207/2009 przewiduje: „Pisemne stanowisko przedstawiające podstawy odwołania wnosi się w terminie czterech miesięcy […]”, co nie powinno i nie może oznaczać, że uzasadnienie musi w tym terminie dotrzeć do OHIM, ponieważ nie zawsze dokumenty są nadawane i otrzymywane w tym samym momencie.
4)

Czy dopuszczalna jest taka wykładnia pojęcia „przedsiębiorstwa” [zakładu] jako pojęcia prawa wspólnotowego mającego zasadnicze znaczenie dla ustalenia, co należy rozumieć jako „zwolnienie grupowe” w kontekście art. 1 ust. 1 dyrektywy 98/59 oraz z uwzględnieniem statusu tej dyrektywy jako normy minimalnej w myśl jej art. 5, która pozwala, by przepis wdrażający czy transponujący do prawa krajowego, to jest w przypadku Hiszpanii art. 51 ust. 1 statutu pracowników, odnosił zakres obliczania progu liczbowego wyłącznie do całości „przedsiębiorstwa” z wyłączeniem sytuacji, w których — wobec uznania za jednostkę referencyjną „zakładu”– zostałby przekroczony próg liczbowy ustalony w tym przepisie?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 260/26

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma (Włochy) w dniu 24 czerwca 2013 r. — Cristiano Blanco przeciwko Agenzia delle Entrate

(Sprawa C-344/13)

2013/C 260/46

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Commissione tributaria provinciale di Roma

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Cristiano Blanco

Strona pozwana: Agenzia delle Entrate — Direzione Provinciale I di Roma — Ufficio Controlli

Pytanie prejudycjalne

Czy objęcie wygranych uzyskanych w kasynach państw członkowskich Unii Europejskiej przez osoby zamieszkujące we Włoszech obowiązkiem składania deklaracji i obowiązkiem podatkowym dla celów fiskalnych, jak stanowi art. 67 lit. d) DPR [dekretu prezydenta republiki] nr 917 z dnia 22 grudnia 1986 r. (TUIR) [Testo Unico Imposte sui Redditi, tekst jednolity w sprawie podatków dochodowych] jest sprzeczne z art. 49 traktatu WE, czy też można uznać, że jest to uzasadnione względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego w rozumieniu art. 46 traktatu WE.
6)

Czy art. 3 dyrektywy 96/71 należy w świetle art. 56 i art. 57 TFUE interpretować w ten sposób, że pojęcie minimalnych stawek płacy obejmuje podstawową stawkę godzinową zgodnie z grupą zaszeregowania, wynagrodzenie gwarantowane w przypadku pracy na akord, dodatek wakacyjny, stałą dietę, odszkodowanie za codzienną drogę do pracy (odszkodowanie za czas potrzebny na dotarcie do pracy) zgodnie z tymi warunkami pracy określonymi w uznanym za powszechnie obowiązujący układzie zbiorowym, objętymi załącznikiem do dyrektywy? 6.1) Czy art. 56 [i art. 57] TFUE lub art. 3 dyrektywy 96/71/WE należy interpretować w ten sposób, że zakazują one państwom członkowskim w charakterze tzw. państw przyjmujących zobowiązania w ich krajowych przepisach (w powszechnie obowiązującym układzie zbiorowym) usługodawców z innych państw członkowskich do wypłacania pracownikom delegowanym na ich terytorium odszkodowania za czas potrzebny na dotarcie do pracy oraz diety, biorąc pod uwagę okoliczność, że zgodnie z odnośnymi przepisami krajowymi delegowany pracownik podczas całego okresu delegacji jest uważany za wykonującego pracę w ramach podróży służbowej, a więc przysługuje mu roszczenie o odszkodowanie za czas potrzebny na dotarcie do pracy oraz o diety? 6.2) Czy art. 56 i art. 57 TFUE lub art. 3 dyrektywy 96/71/WE należy interpretować w ten sposób, że zakazują one sądowi krajowemu odmowy uznania ewentualnego zaszeregowania do kategorii wynagrodzenia dokonanego i stosowanego przez przedsiębiorstwo z innego państwa członkowskiego w swoim ojczystym państwie? 6.3) Czy art. 56 i art. 57 TFUE lub art. 3 dyrektywy 96/71/WE należy interpretować w ten sposób, że pozwalają one pracodawcy z innego państwa członkowskiego na dokonanie skutecznego i wiążącego dla sądu państwa miejsca zatrudnienia zaszeregowania pracowników do kategorii wynagrodzenia, jeśli w powszechnie obowiązującym układzie zbiorowym państwa miejsca zatrudnienia przewidziane jest zaszeregowanie do kategorii wynagrodzenia prowadzące do innego rezultatu, czy też przyjmujące państwo członkowskie, do którego delegowani zostali pracownicy usługodawcy pochodzącego z innego państwa członkowskiego, może wskazać usługodawcy przepisy, których musi on przestrzegać, dokonując zaszeregowania pracowników do kategorii wynagrodzenia? 6.4) Czy przy dokonywaniu wykładni art. 3 dyrektywy 96/71/WE w świetle art. 56 i art. 57 TFUE zakwaterowanie, którego koszty musi ponieść pracodawca na mocy układu zbiorowego wymienionego w pytaniu 6, oraz bony na posiłki, które zapewnia pochodzący z innego państwa członkowskiego usługodawca zgodnie z umową o pracę, należy uważać za odszkodowanie za koszty związane z delegacją, czy też objęte są one pojęciem minimalnych stawek płacy w rozumieniu art. 3 ust. 1? 6.5) Czy art. 3 dyrektywy 96/71/WE w związku z art. 56 i art. 57 TFUE należy interpretować w ten sposób, że powszechnie obowiązujący układ zbiorowy państwa miejsca zatrudnienia należy przy dokonywaniu wykładni kwestii wynagrodzenia za pracę na akord, odszkodowania za czas potrzebny na dotarcie do pracy oraz diet uważać za uzasadniony wymogami porządku publicznego?
—

W pierwszym zarzucie dotyczącym sektora oliwek Republika Grecka twierdzi, że zaskarżony wyrok narusza prawo, z uwagi na to, iż dokonano w nim nieprawidłowej wykładni i zastosowania wytycznych zawartych odpowiednio w dokumentach AGRI/VI/5330/1997, AGRI/17993/2000 i AGRI/61495/2002, ponieważ oczywiste polepszenie systemu kontroli w sektorze oliwek w okresie 2004-2005 w stosunku do okresu 2003-2004 zakwalifikowano jako powrót do naruszenia, ciągłe niedociągnięcia i znaczne pogorszenie uzasadniające podwyższenie korekty w okresie 2004/2005, podczas gdy wyraźnie brak było powodów do podwyższenia korekty w wysokości 10 % stosowanej w okresie 2003/2004 do 15 % w okresie 2004/2005 ze względu na powrót do naruszenia, wobec wprowadzenia istotnych ulepszeń (dalsza aktualizacja GIS dla oliwek, polepszenie kontroli na miejscu oraz kontroli krzyżowych w celu stwierdzenia nieprawidłowości i stosowania kar) co wzmocniło system kontroli.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 260/24

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Scottish Land Court (Zjednoczone Królestwo) w dniu 18 czerwca 2013 r. — Robin John Feakins przeciwko Scottish Ministers

(Sprawa C-335/13)

2013/C 260/42

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Scottish Land Court

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Robin John Feakins

Strona pozwana: Scottish Ministers

Pytania prejudycjalne

1) Czy prawidłowo interpretowany art. 18 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 795/2004 (1) stosuje się: a) w przypadku gdy rolnik spełnia warunki zastosowania dwóch lub większej liczby spośród następujących przepisów: art. 19, art. 20, art. 21 art. 22, art. 23, art. 23a tego rozporządzenia oraz art. 37 ust. 2, art. 40, art. 42 ust. 3 i art. 42 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 (2), lub tylko b) w przypadku gdy rolnik spełnia warunki dwóch lub większej liczby przepisów spośród art. 19, 20, 21, 22, 23 i 23a […] rozporządzenia Komisji (WE) nr 795/2004 bądź odrębnie dwóch lub większej liczby przepisów spośród art. 37 ust. 2, 40, 42 ust. 3 i 42 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003?

2) W przypadku gdy art. 18 ust. 2 należy interpretować w sposób określony w pkt l lit a) powyżej, czy art. 18 ust. 2 jest w całości lub w części nieważny z jednej lub obydwu spośród następujących przyczyn podnoszonych przez skarżącego: a) ze względu na to, że Komisja wydając rozporządzenie (WE) nr 795/2004 nie posiadała uprawnień do wydania art. 18 ust. 2 w tym przedmiocie, lub b) ze względu na to, że Komisja wydając rozporządzenie (WE) nr 795/2004 nie podała uzasadnienia art. 18 ust. 2?

3) W przypadku gdy art. 18 ust. 2 należy interpretować w sposób określony w pkt l lit a) powyżej, a na pytanie 2 należy udzielić odpowiedzi przeczącej, czy art. 18 ust. 2 stosuje się w sytuacji gdy rolnik otrzymuje tymczasową zgodę na przyznanie płatności z rezerwy krajowej na podstawie art. 22 rozporządzenia Komisji (WE) nr 795/2004 na gospodarstwo w 2005 r., jednak przyznanie tego uprawnienia nie zostaje zgłoszone w formularzu IACS do 2007 r., kiedy gospodarstwo zostało przejęte przez rolnika?

(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 795/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady w celu wdrożenia systemu jednolitych płatności określonego w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników (Dz.U. L 141, s. 1)

(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1)
1)

Czy naruszenie ogólnej zasady poszanowania prawa do obrony, wyrażonej również w art. 41 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (1), w trakcie wydawania decyzji w sprawie przedłużenia zastosowania środka detencyjnego w rozumieniu art. 15 ust. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE (2) z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich prowadzi we wszystkich przypadkach bezwarunkowo do obowiązku uchylenia zatrzymania?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 260/30

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 28 czerwca 2013 r. — International Stem Cell Corporation przeciwko Comptroller General of Patents

(Sprawa C-364/13)

2013/C 260/54

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court of Justice (Chancery Division)(Zjednoczone Królestwo)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: International Stem Cell Corporation

Strona pozwana: Comptroller General of Patents

Pytania prejudycjalne

Czy niezapłodnione ludzkie komórki jajowe, których podział i dalszy rozwój zostały pobudzone w drodze partenogenezy i które w przeciwieństwie do zapłodnionych komórek jajowych zawierają jedynie komórki pluripotentne i są niezdolne do rozwinięcia się w jednostki ludzkie, mieszczą się w pojęciu „embriony ludzkie” zawartym w art. 6 ust. 2 lit. c) dyrektywy 98/44/WE w sprawie ochrony prawnej wynalazków biotechnologicznych?
1b)

Czy alfa-acetylofenyloacetonitryl należy uznać za jedną z »stoffen […], die zodanig zijn vermengd dat genoemde stoffen niet gemakkelijk of met economisch rendabele middelen kunnen worden gebruikt of geëxtraheerd« [»substancj[i] […], które zostały wytworzone w taki sposób, że […] nie mogą być bez trudności wykorzystane lub odzyskane za pomocą dających się łatwo zastosować lub ekonomicznie realnych [opłacalnych] środków«], wzgl. »substance that is compounded in such a way that it cannot be easily used or extracted by readily applicable or economically viable means«, wzgl. „une autre préparation contenant un au plus de substances classifiées qui sont composées de manière telle que ces substances ne peuvent pas être facilement utilisées, ni extraites par des moyens aisés à mettre en œuvre ou économiquement viables”? Zgodnie z zawartymi w załączniku nr 3 informacjami udzielonymi przez policję wydaje się, że chodzi o relatywnie łatwy do zrozumienia, prawdopodobnie nawet łatwy do przeprowadzenia proces przekształcenia.
1)

Czy w okolicznościach takich jak zaistniałe w postępowaniu głównym, w którym w dniu 17 października 2012 r. niemiecki organ przyznający świadczenia rodzinne (Familienkasse) przyznał, na podstawie art. 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 574/72 (1), zasiłek rodzinny (niem. Kindergeld) za okres od października 2006 r. do listopada 2011 r. w wysokości kwoty stanowiącej wyrównanie względem dodatku rodzinnego przyznawanego przez Konfederację Szwajcarską i wypłacił go (w drodze potrącenia), przeliczenie kwot szwajcarskich dodatków rodzinnych (szwajc. Familienzulagen) z franków szwajcarskich na euro następuje zgodnie z art. 107 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 574/72, zgodnie z art. 107 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 574/72, czy też zgodnie z art. 90 rozporządzenia (WE) nr 987/2009 (2) w związku z decyzją nr H3 z dnia 15 października 2009 r. dotyczącą daty, którą bierze się pod uwagę przy ustalaniu kursu wymiany (3), o którym mowa w art. 90 rozporządzenia (WE) nr 987/2009?
2)

Czy art. 3 ust. 2 decreto ministeriale nr 33/1990, do którego odsyła art. 21 taryfikatora załączonego do Decreto del Presidente della Repubblica nr 641/1972 w brzmieniu zmienionym przez art. 3 decreto-legge nr 151/1991 jest zgodny z systemem swobodnej konkurencji i z przewidzianym w art. 102 traktatu zakazem stosowania w stosunkach handlowych nierównych warunków do świadczeń równoważnych?
2)

Czy wymóg formy pisemnej zawarty w klauzuli umowy o jurysdykcję, o którym mowa w art. 23 ust. 1 lit. a) rzeczonego rozporządzenia można uznać za spełniony w wypadku umieszczenia takiej klauzuli w dokumencie (Information memorandum) jednostronnie sporządzonym przez emitenta pożyczki obligacyjnej, w skutek czego umowa o jurysdykcję ma zastosowanie do sporów powstałych z wszystkimi kolejnymi nabywcami rzeczonych obligacji w przedmiocie ich ważności; lub czy można uznać, że umieszczenie klauzuli umowy o jurysdykcję w dokumencie regulującym pożyczkę obligacyjną przeznaczoną do obrotu transgranicznego odpowiada formie przyjętej zwyczajowo w handlu międzynarodowym zgodnie z art. 23 ust. 1 lit. c) wspomnianego rozporządzenia?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 260/30

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma (Włochy) w dniu 1 lipca 2013 r. — Pier Paolo Fabretti przeciwko Agenzia delle Entrate

(Sprawa C-367/13)

2013/C 260/56

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Commissione tributaria provinciale di Roma

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Pier Paolo Fabretti

Strona pozwana: Agenzia delle Entrate — Direzione Provinciale I di Roma — Ufficio Controlli

Pytanie prejudycjalne

Czy objęcie wygranych uzyskanych w kasynach państw członkowskich Unii Europejskiej przez osoby zamieszkujące we Włoszech obowiązkiem składania deklaracji i obowiązkiem podatkowym dla celów fiskalnych, jak stanowi art. 67 lit. d) DPR [dekretu prezydenta republiki] nr 917 z dnia 22 grudnia 1986 r. (TUIR) [Testo Unico Imposte sui Redditi, tekst jednolity w sprawie podatków dochodowych] jest sprzeczne z art. 49 traktatu WE, czy też można uznać, że jest to uzasadnione względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego w rozumieniu art. 46 traktatu WE?