ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 236/30

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland (Irlandia) w dniu 22 maja 2015 r. – Minister for Justice and Equality/Francis Lanigan

(Sprawa C-237/15)

(2015/C 236/40)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court of Ireland

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Minister for Justice and Equality

Strona pozwana: Francis Lanigan

Pytania prejudycjalne

1) Jaki jest skutek niezachowania terminów określonych w art. 17 decyzji ramowej z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (2002/584/WSiSW) (1) w związku z przepisem art. 15 tej decyzji ramowej?

2) Czy niezachowanie terminów określonych w art. 17 decyzji ramowej z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (2002/584/WSiSW) powoduje powstanie praw po stronie osoby, która przebywała w areszcie w oczekiwaniu na decyzję o jej przekazaniu przez okres przekraczający te terminy?

(1) Dz.U. L 190, s. 1
1)

Czy klauzulę 5 pkt 1 porozumienia ramowego UNICE, CEEP i ETUC w sprawie pracy na czas określony (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, które w przypadku nadużyć wynikających z wykorzystywania kolejnych umów na czas określony nie gwarantują w sposób generalny członkom personelu tymczasowego – inaczej niż ma to miejsce w identycznym wypadku w przypadku osób zatrudnionych w administracji na podstawie umowy o pracę – prawa do utrzymania stosunku zatrudnienia na podstawie krótkotrwałej umowy o pracę na czas nieokreślony, czyli prawa do zajmowania dotychczasowego stanowiska do czasu jego obsadzenia w sposób regulaminowy lub jego likwidacji zgodnie z przewidzianą ustawowo procedurą?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 236/24

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie (Rumunia) w dniu 20 kwietnia 2015 r. – Taser International Inc./SC Gate 4 Business SRL, Cristian Mircea Anastasiu

(Sprawa C-175/15)

(2015/C 236/33)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Taser International Inc.

Strona pozwana: SC Gate 4 Business SRL, Cristian Mircea Anastasiu

Pytania prejudycjalne

Czy art. 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że wyrażenie „jeżeli sąd państwa członkowskiego nie ma jurysdykcji na podstawie innych przepisów niniejszego rozporządzenia” oznacza również sytuację, w której strony umowy cesji praw do znaku towarowego zarejestrowanego w państwie członkowskim Unii Europejskiej, jednoznacznie i niepodważalnie uzgodniły, że jurysdykcja do rozpatrywania wszelkich sporów dotyczących wypełnienia zobowiązań umownych przysługuje sądom państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej i w którym powód ma miejsce zamieszkania (siedzibę), zaś powód wytoczył powództwo przed sąd państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na którego terytorium miejsce zamieszkania (siedzibę) ma pozwany?

W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej:

Czy art. 23 wspomnianego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie odnosi się do umowy dotyczącej jurysdykcji na rzecz państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej, przez co sąd, przed który wytoczono powództwo zgodnie z art. 2 rozporządzenia ustala jurysdykcję według krajowych przepisów prawa międzynarodowego?

Czy można uznać, że spór, którego przedmiotem jest wykonanie, w wyniku orzeczenia sądowego, obowiązku scedowania praw do znaku towarowego zarejestrowanego w państwie członkowskim Unii Europejskiej, przyjętego w umowie zawartej między stronami tegoż sporu odnosi się do praw, dla których „wymagane jest zgłoszenie lub zarejestrowanie” w rozumieniu art. 22 ust. 4 rozporządzenia, biorąc pod uwagę fakt, iż zgodnie z prawem państwa, w którym zarejestrowany został znak towarowy, cesja praw do znaku towarowego podlega wpisowi do rejestru znaków towarowych i publikacji w biuletynie urzędowym własności przemysłowej?

W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej, czy art. 24 rozporządzenia stoi na przeszkodzie temu, aby sąd, przed który wytoczono powództwo zgodnie z art. 2 rozporządzenia, w sytuacji takiej jak opisana powyżej w pytaniu wstępnym, stwierdził, że nie ma jurysdykcji do rozstrzygnięcia sprawy, nawet jeśli pozwany wdał się w spór przed tym sądem, w tym w ostatniej instancji, bez podnoszenia zarzutu braku jurysdykcji sądu?

(1) Dz.U. L 12, s. 1.
1)

Czy klauzulę 5 pkt 1 porozumienia ramowego UNICE, CEEP i ETUC w sprawie pracy na czas określony (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, które w przypadku nadużyć wynikających z wykorzystywania kolejnych umów na czas określony nie gwarantuje w sposób generalny członkom statutowego personelu tymczasowego do zadań doraźnych – inaczej niż ma to miejsce w identycznym wypadku w przypadku osób zatrudnionych w administracji na podstawie umowy o pracę – prawa do utrzymania stosunku zatrudnienia na podstawie krótkotrwałej umowy o pracę na czas nieokreślony, czyli prawa do zajmowania dotychczasowego stanowiska do czasu jego obsadzenia w sposób regulaminowy lub jego likwidacji zgodnie z przewidzianą ustawowo procedurą?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 228/6

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 kwietnia 2015 r. – Invamed Group Ltd, Invacare UK Ltd, Days Healthcare Ltd, Electric Mobility Euro Ltd, Medicare Technology Ltd, Sunrise Medical Ltd/Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

(Sprawa C-198/15)

(2015/C 228/07)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

First-tier Tribunal (Tax Chamber)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Invamed Group Ltd, Invacare UK Ltd, Days Healthcare Ltd, Electric Mobility Euro Ltd, Medicare Technology Ltd, Sunrise Medical Ltd

Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

Pytania prejudycjalne

Pytania prejudycjalne dotyczą załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (1) w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1549/2006 oraz pozycji 8713.

1. Czy wyrażenie „dla osób niepełnosprawnych” oznacza „wyłącznie” dla osób niepełnosprawnych?

2. Co oznacza wyrażenie „osoby niepełnosprawne”, w szczególności: a) czy jego znaczenie ogranicza się do osób, które są niepełnosprawne oprócz tego, że cierpią z powodu ograniczonej możliwości poruszania się lub swobodnego poruszania się; lub czy obejmuje ono osoby, które cierpią jedynie z powodu ograniczonej możliwości poruszania się lub swobodnego poruszania się? b) czy określenie „niepełnosprawny” ma szersze konotacje, aniżeli nieznaczne ograniczenie pewnej zdolności? c) czy czasowe ograniczenie, takie jak to będące skutkiem złamania nogi, można uznać za niepełnosprawność?

3. Czy noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej z dnia 4 stycznia 2005 r. (2005/C 1/03) (2), wykluczające skutery wyposażone w oddzielną kolumnę kierownicy, zmieniają znaczenie pozycji 8713?

4. Czy możliwość korzystania z pojazdu przez osobę niebędącą osobą niepełnosprawną wpływa na klasyfikację taryfową, jeżeli można stwierdzić, że pojazd posiada specjalne właściwości zmniejszające uciążliwość niepełnosprawności?

5. Jeżeli przydatność do użytkowania przez osoby niebędące osobami niepełnosprawnymi stanowi istotną okoliczność, w jakim zakresie negatywne aspekty takiego użytkowania mogą także stanowić istotny czynnik przy ustalaniu tego rodzaju przydatności?

(1) Dz.U L 301, s.1.

(2) Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Unii Europejskiej, Dz.U. C 137, s.1.
—

Stwierdzenie, że ustanawiając i utrzymując w mocy uregulowanie przewidujące zwolnienie z podatku od spadków w odniesieniu do głównego miejsca zamieszkania, które to zwolnienie prowadzi do dyskryminacji, jako że znajduje ono zastosowanie wyłącznie do obywateli Unii Europejskiej zamieszkałych w Grecji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 40 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 254/2

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 7 kwietnia 2015 r. – Franz Lesar

(Sprawa C-159/15)

(2015/C 254/02)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Franz Lesar

Pozwany organ: Beim Vorstand der Telekom Austria AG eingerichtetes Personalamt

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 2 ust. 1, ust. 2 lit. a) i art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak będące przedmiotem postępowania głównego, zgodnie z którym do celów uzyskania emerytury urzędniczej okresy nauki i okresy zatrudnienia przez państwo federalne na podstawie umowy o pracę, za które należało opłacić składki na poczet obowiązkowego ubezpieczenia emerytalnego, jako okresy uprawniające do emerytury przypadające przed wstąpieniem do służby cywilnej

a) są zaliczane, jeżeli miały miejsce po ukończeniu 18. roku życia, przy czym w takim wypadku na podstawie przepisów z zakresu zabezpieczenia społecznego państwo federalne otrzymuje składkę od zakładu ubezpieczeń społecznych; natomiast

b) nie są zaliczane, jeżeli miały miejsce przed ukończeniem 18. roku życia, przy czym w wypadku niezaliczenia składka za te okresy nie jest przekazywana państwu federalnemu i ubezpieczonemu zwracane są składki na ubezpieczenie emerytalne, w szczególności biorąc pod uwagę, że w wypadku wymaganego przez prawo Unii następczego zaliczenia tych okresów istniałaby możliwość żądania przez zakład ubezpieczeń od urzędnika zapłaty zwróconej mu składki oraz następczego powstania zobowiązania zakładu ubezpieczeń społecznych do przekazania składki na rzecz państwa federalnego.

(1) Dz.U. L 303, s. 16.
1)

Czy art. 7 dyrektywy 2003/88/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi krajowemu takiemu jak art. 19 Barp [rozporządzenia w sprawie ogólnego statusu prawnego policji], zgodnie z którym niesłusznie zwolniony urzędnik nie nabywa prawa do godzin urlopu za okres od dnia zwolnienia do dnia przywrócenia do służby lub do dnia, w którym stosunek pracy zostaje skutecznie rozwiązany w sposób ostateczny?
2.

Czy państwa członkowskie są zobowiązane do stosowania zasady zaokrąglania przewidzianej w art. 175 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w przypadku korekty odliczeń przewidzianej w art. 184 i nast. dyrektywy 2006/112/WE, jeżeli proporcja podlegająca odliczeniu w rozumieniu art. 175 ust. 1 dyrektywy jest obliczana według jednej ze szczególnych metod wskazanych w art. 173 ust. 2 lit. a), b), c) lub d) tej dyrektywy lub w art. 17 ust. 5 akapit trzeci lit. a), b), c) lub d) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku??
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 245/7

Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 27 lutego 2015 r. w sprawie T-188/12 Patrick Breyer/Komisja Europejska, wniesione w dniu 8 maja 2015 r. przez Komisję Europejską

(Sprawa C-213/15 P)

(2015/C 245/10)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Van Nuffel i H. Krämer, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Patrick Breyer, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie zaskarżonego wyroku

— rozpoznanie sprawy co do istoty i oddalenie skargi

— obciążenie skarżącego kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

W swym odwołaniu Komisja Europejska żąda uchylenia wyroku z dnia 27 lutego 2015 r. Breyer/Komisja, T-188/12, EU:T:2015:124 w zakresie, w jakim Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji z dnia 3 kwietnia 2012 r., na mocy której Komisja odmówiła skarżącemu udzielenia pełnego dostępu do dokumentów dotyczących transpozycji dyrektywy 2006/24 (1) przez Republikę Austrii oraz do dokumentów dotyczących sprawy, w której wydany został wyrok z dnia 29 lipca 2010 r. Komisja/Austria (2) w zakresie, w jakim na mocy tej decyzji odmówiono dostępu do pism procesowych złożonych przez Republikę Austrii w tej sprawie.

Skarżący oparł swą skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji na jednym zarzucie, w którym podniósł zasadniczo naruszenie art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 (3). Sąd stwierdził nieważność spornej decyzji w zakresie, w jakim na jej mocy odmówiono dostępu do pism procesowych złożonych przez Republikę Austrii w ramach wskazanej sprawy. W odniesieniu do podniesionego zarzutu Sąd stwierdził zasadniczo, że omawiane pisma procesowe stanowią dokumenty w rozumieniu art. 2 ust. 3 w związku z art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 1049/2001, że są one w konsekwencji objęte zakresem stosowania owego rozporządzenia, i że art. 15 ust. 3 tiret czwarte TFUE nie stoi na przeszkodzie zastosowaniu owego rozporządzenia do pism procesowych, o których mowa ze względu na ich szczególny charakter.

Na poparcie swego odwołania Komisja podniosła zarzut dotyczący błędnej wykładni art. 15 ust. 3 TFUE, na której Sąd oparł swój wniosek, wedle którego przepis ów nie sprzeciwiał się zastosowaniu rozporządzenia nr 1049/2001 do omawianych pism procesowych ze względu na ich szczególny charakter.

(1) Dyrektywa 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniająca dyrektywę 2002/58/WE (Dz.U. L 105, s. 54).

(2) C-189/09, EU:C:2010:455.

(3) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).
1)

Czy rozporządzenie nr 1698/2005 (1), a w szczególności jego art. 71 ust. 3, zgodnie z którym zasady dotyczące kwalifikowalności wydatków ustala się na poziomie krajowym z zastrzeżeniem szczególnych warunków ustanowionych w tym rozporządzeniu dla niektórych środków rozwoju obszarów wiejskich, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu przewidzianemu w art. 79 ust. 4 [rozporządzenia w sprawie środków 1, 3 i 4 osi programu rozwoju obszarów wiejskich Republiki Słowenii w latach 2007–2013 na okres od 2010 do 2013 r. (zwanego dalej „rozporządzeniem PRP”)] i w rozdziale VI pkt 3 ogłoszenia o zamówieniu, na podstawie którego do wsparcia kwalifikują się tylko te wydatki inwestycyjne, które zostały poniesione po dniu wydania decyzji o przyznaniu środków (do czasu zakończenia inwestycji lub najpóźniej do dnia 30 czerwca 2015 r.)?
I –

W związku z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) [zwanego dalej „rozporządzeniem nr 593/2008”] (1): 1) Czy sąd krajowy może interpretować wyrażenie „z okoliczności wynika”, zawarte w art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 593/2008, w ten sposób, że badanie „okoliczności, które należy wziąć pod uwagę” do celów ustalenia racjonalności braku wyrażenia przez stronę zgody zgodnie z prawem państwa, którym ma ona miejsce zwykłego pobytu, odnosi się do okoliczności dotyczących zawarcia, przedmiotu umowy i jej wykonania? 1.1. Czy skutki, o których mowa w art. 10 ust. 2, sytuacji opisanej w pkt 1 powyżej, należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdyby okoliczności, które należy wziąć pod uwagę, ukazały wobec powołania się przez stronę [na prawo państwa, w którym ma miejsce zwykłego pobytu], że zgoda na prawo właściwe ustalone na podstawie ust. 1 tego artykułu nie stanowiłaby racjonalnego skutku jej zachowania, sąd krajowy powinien orzec o istnieniu i o ważności postanowienia umownego według prawa państwa miejsca zwykłego pobytu strony, która powoływała się na to prawo? 2) Czy dany sąd krajowy może nadać postanowieniu art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 593/2008 wykładnię, zgodnie z którą – zważywszy na ogół okoliczności danej sprawy – może on swobodnie ocenić, czy w świetle okoliczności, które należy wziąć pod uwagę, wyrażenie zgody [na wybór prawa właściwego] zgodnie z art. 10 ust. 1 nie stanowiło racjonalnego skutku zachowania strony? 3) W przypadku gdyby dana strona powołała się zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 593/2008 na prawo państwa, w którym ma miejsce zwykłego pobytu, aby wykazać, że nie wyraziła zgody [na wybór prawa właściwego], czy sąd krajowy jest zobowiązany uwzględnić prawo państwa miejsca zwykłego pobytu tej strony w zakresie, w jakim w świetle prawa tego państwa wobec zaistnienia wspomnianych „okoliczności” zgoda tej strony na prawo wskazane w umowie nie stanowiłaby racjonalnego zachowania? 3.1. W takim wypadku, czy prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie przyjęciu przez sąd krajowy wykładni, zgodnie z którą badanie „okoliczności” w celu ustalenia racjonalności braku wyrażenia zgody odnosi się do okoliczności dotyczących zawarcia, przedmiotu umowy i jej wykonania?
2)

W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej – w odniesieniu do wszystkich albo do określonych urzędników: czy art. 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w braku odmiennej regulacji krajowej poprzednia instytucja zatrudniająca danego urzędnika powinna wypłacić mu emeryturę, biorąc za podstawę okres służby uprawniający do nabycia praw emerytalnych ukończony w poprzedniej służbie i pomniejszając ją o świadczenia emerytalne przysługujące z ubezpieczenia dodatkowego, czy też powinna finansowo wyrównać utratę emerytury [z zaopatrzenia emerytalnego] w inny sposób, mimo że zgodnie z prawem krajowym mogą zostać przyznane jedynie świadczenia z zaopatrzenia [emerytalnego] przewidziane na podstawie tego prawa?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 245/4

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy we Wrocławiu (Polska) w dniu 20 kwietnia 2015 r. – Alicja Sobczyszyn przeciwko Szkole Podstawowej w Rzeplinie

(Sprawa C-178/15)

(2015/C 245/05)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Rejonowy we Wrocławiu

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Alicja Sobczyszyn

Strona pozwana: Szkoła Podstawowa w Rzeplinie

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 7 Dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (1), zgodnie z którym państwa członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by każdy pracownik był uprawniony do corocznego płatnego urlopu w wymiarze co najmniej 4 tygodni, zgodnie z warunkami uprawniającymi i przyznającymi taki urlop, przewidzianymi w ustawodawstwie krajowym lub i w praktyce krajowej, należy interpretować w ten sposób, że nauczyciel, który korzystał z urlopu dla poratowania zdrowia przewidzianego w ustawie z dnia 26 stycznia 1982 roku Karta Nauczyciela (Dz. U. 2014poz. 191 i 1198), nabywa również prawo do urlopu wypoczynkowego przewidzianego w przepisach ogólnych prawa pracy w roku, w którym zrealizował prawo do urlopu dla poratowania zdrowia?

(1) Dz.U. L 299, s. 9; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 05 Tom 004 P. 381 – 391.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 262/2

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 29 kwietnia 2015 r. – Ciclat Soc. Coop./Consip SpA, Autorità per la Vigilanza sui Contratti Pubblici di lavori, servizi e forniture

(Sprawa C-199/15)

(2015/C 262/02)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Ciclat Soc. Coop.

Strona pozwana: Consip SpA, Autorità per la Vigilanza sui Contratti Pubblici di lavori, servizi e forniture

Pytania prejudycjalne

Czy art. 45 dyrektywy 18/2004 (1), interpretowany również w świetle zasady słuszności, jak też art. 49 TFUE i 56 TFUE sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, które w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego powyżej progu pozwala na to, by z urzędu zwrócić się o zaświadczenie sporządzone przez zakłady ubezpieczeń społecznych (DURC), i zobowiązuje zamawiającego do uznania za przeszkodę zaświadczenia, z którego wynika wcześniejsze naruszenie obowiązku uiszczania składek na ubezpieczenie społeczne, które w szczególności trwało w chwili złożenia wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, ale nie było znane wykonawcy – który wziął udział w postępowaniu na podstawie ważnego pozytywnego zaświadczenia DURC – jednakże nie występowało już w chwili udzielenia zamówienia lub kontroli z urzędu?

(1) Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).
2)

Czy art. 9 ust. 3 [rozporządzenia (WE) nr 207/2009] należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego może dochodzić od osoby trzeciej w przypadku używania przez nią oznaczenia identycznego z jego znakiem towarowym w okresie od momentu opublikowania zgłoszenia znaku towarowego do momentu opublikowania rejestracji znaku jedynie odpowiedniego odszkodowania na podstawie art. 9 ust. 3 zdanie drugie, ale nie odszkodowania z tytułu poniesionej szkody i za zwyczajową wartość tego, co zostało uzyskane w drodze naruszenia, oraz że za okres do momentu opublikowania zgłoszenia znaku towarowego także nie przysługuje prawo do odpowiedniego odszkodowania?
b)

Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 został, po drugie, naruszony w kontekście towarów „urządzenia i instalacje do filtrowania płynów” przez to, że dopuszczone przez Sąd alternatywne opisowe znaczenie „ultra.air ultrafilter” w sensie „rezultatu filtrowania wysokiej jakości otrzymanego dzięki użyciu ultrafiltru” nie wynika w sposób bezpośredni i bez żadnego zastanowienia z samego znaku. Sąd sam doszedł do tego alternatywnego znaczenia dopiero w drodze kilkustopniowego rozumowania: po pierwsze, właściwy krąg odbiorców musiałby zinterpretować „ultra.air ultrafilter” jako „powietrze najwyższej jakości otrzymane dzięki użyciu ultrafiltru”. Po drugie, musiałby uznać, że takie znaczenie nie jest oczywiście opisowe dla faktycznie podlegających ocenie urządzeń i instalacji do filtrowania płynów. Po trzecie, musiałby przekształcić konkretnie ustalone znaczenie „ultra.air ultrafilter” w „rezultat filtrowania wysokiej jakości otrzymanego dzięki użyciu ultrafiltru”. To przyjęte znaczenie, otrzymane w drodze kilkustopniowego rozumowania, zawiera wiele określeń, które nie występują w znaku towarowym („rezultat filtrowania”, „wysokiej jakości”) i całkowicie pomija wyrazy w nim występujące („air”).
2)

Czy powyższe przepisy należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie może stosować zasady działania wstecz przepisu względniejszego (in mitius) w stosunku do osób, które przed dniem 1 stycznia 2007 r. (lub innym późniejszym dniem, w którym traktat zaczął w pełni obowiązywać), kiedy to skuteczne stało się przystąpienie Rumunii do Unii Europejskiej, naruszyły art. 12 rozporządzenia ustawodawczego nr 286/1998 (jednolite przepisy o imigracji) z powodu ułatwiania imigracji obywateli Rumunii, która przestała być przestępstwem od dnia 1 stycznia 2007 r.?
2)

Czy art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z jej art. 52 należy interpretować w ten sposób, że zgodne z nimi jest odesłanie do stosowania skutków prawnych do pomocy agrośrodowiskowej wymienionej w art. 71 ust. 2 rozporządzenia nr 817/2004 i przyznanej dla części powierzchni, w odniesieniu do której w trakcie pięciu lat spełniane były przesłanki jej otrzymania?