ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 82/48

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – CX / Komisja

(Sprawa T-743/16 RENV) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Kara dyscyplinarna - Wydalenie ze służby - Prawo do obrony - Obowiązek staranności - Artykuł 22 ust. 1 załącznika IX do regulaminu pracowniczego - Artykuły 41 i 52 karty praw podstawowych - Odpowiedzialność - Rzeczywisty charakter szkody - Związek przyczynowy)

(2019/C 82/55)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: CX (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Simonetti i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

Przedmiot

Wniesione na podstawie art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 16 października 2013 r., w której Komisja stwierdziła, że skarżący jest winny dwóch poważnych przewinień służbowych i ukarała go wydaleniem ze służby bez obniżenia uprawnień emerytalnych, a po drugie, naprawienia szkód poniesionych przez skarżącego z racji tej decyzji.

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 16 października 2013 r., w której Komisja wymierzyła CX karę wydalenia ze służby bez obniżenia pro tempore jego uprawnień emerytalnych.

2) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3) Każda ze stron pokrywa własne koszty postepowania.

(1) Dz.U. C 85 z 22.3.2014 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-5/14, przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).
C 82/43

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Schubert i in. / Komisja

(Sprawa T-530/16) (1)

(Służba publiczna - Wynagrodzenie - Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników - Rozporządzenia (UE) nr 422/2014 i 423/2014 - Dostosowania wynagrodzeń i emerytur za lata 2011 i 2012 - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność - Uzasadnione oczekiwania - Zasady dialogu społecznego)

(2019/C 82/49)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Ludwig Schubert (Overijse, Belgia) i 6 innych skarżących wymienionych w załączniku do wyroku (przedstawiciele: adwokaci C. Bernard-Glanz, N. Flandin i S. Rodrigues)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, następnie G. Gattinara i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i M. Ecker, pełnomocnicy); oraz Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Bauer i M. Veiga, następnie M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

Przedmiot

Wniesione na podstawie art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o zastosowaniu do pensji lub emerytur skarżących dostosowania wynoszącego 0 % za 2011 r., określonego w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 422/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. dostosowującym ze skutkiem od dnia 1 lipca 2011 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. 2014, L 129, s. 5) oraz dostosowania wynoszącego 0,8 % za 2012 r., określonego w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 423/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. dostosowującym ze skutkiem od dnia 1 lipca 2012 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. 2014, L 129, s. 12), a po drugie, naprawienia szkody poniesionej przez skarżących wskutek tych decyzji.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Skarżący pokrywają własne koszty i zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

3) Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski pokrywają własne koszty postępowania.

(1) Dz.U. C 96 z 23.3.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-4/15, przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).
Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Haeberlen / ENISA

(Sprawa T-632/16) (1)

(Służba publiczna - Wynagrodzenie - Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników - Rozporządzenia (UE) nr 422/2014 i 423/2014 - Dostosowanie wynagrodzeń i emerytur w latach 2011 i 2012 - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność - Uzasadnione oczekiwania - Normy dotyczące dialogu społecznego)

(2019/C 82/52)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Thomas Haeberlen (Swisttal, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci, początkowo L. Levi i A. Tymen, następnie L. Levi i wreszcie L. Levi i C. Bernard-Glanz)

Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (przedstawiciele: A. Ryan, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i M. Ecker, pełnomocnicy); Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na podstawie art. 270 TFUE zmierzająca, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji ENISA z dnia 21 października 2015 r. nakazującej skarżącemu zapłatę kwoty 3 133,19 EUR w następstwie zastosowania do jego wynagrodzenia korekty w wysokości 0 % za 2011 r. przewidzianej w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 422/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. dostosowującym ze skutkiem od dnia 1 lipca 2011 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej oraz współczynniki korygujące stosowane do takich wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. 2014 L 129, s. 5) oraz korekty 0,8 % za 2012 r., przewidzianej w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 423/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. dostosowującym ze skutkiem od dnia 1 lipca 2012 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej oraz współczynniki korygujące stosowane do takich wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. 2014 L 129, s. 12), a po drugie, do uzyskania zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej skarżący w swej ocenie doznał w wyniku tej decyzji.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Thomas Haeberlen pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA).

3) Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski pokrywają każdy własne koszty.

(1) Dz.U. C 410 z 7.11.2016.
C 82/45

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Wahlström / Frontex

(Sprawa T-591/16) (1)

(Służba publiczna - Personel tymczasowy - Frontex - Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony - Artykuł 8 WZIP - Obowiązek staranności - Skorzystanie z unieważnionego sprawozdania z oceny - Oczywisty błąd w ocenie - Odpowiedzialność - Koszty - Zasada słuszności - Artykuł 135 § 1 regulaminu postępowania)

(2019/C 82/51)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Kari Wahlström (Espoo, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

Strona pozwana: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej (przedstawiciele: H. Caniard i S. Drew, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

Przedmiot

Skarga na podstawie art. 270 TFUE zmierzająca, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 26 czerwca 2015 r. o nieprzedłużaniu ze skarżącym umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego w ramach Fronteksu, a po drugie, do uzyskania odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżącego w jego ocenie w wyniku utraty wynagrodzenia i utraty uprawnień emerytalnych.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania.

(1) Dz.U. C 251 z 11.7.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-21/16 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).
C 82/39

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Ryanair i Airport Marketing Services / Komisja

(Sprawa T-53/16) (1)

(Pomoc państwa - Porozumienia zawarte przez izbę handlowo-przemysłową w Nîmes-Uzès-Le Vigan z Ryanairem i jego spółką zależną Airport Marketing Services - Usługi portu lotniczego - Usługi marketingowe - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy państwa - Możliwość przypisania państwu - Izba handlowo-przemysłowa - Korzyść - Kryterium inwestora prywatnego - Odzyskanie pomocy - Artykuł 41 karty praw podstawowych - Prawo dostępu do akt - Prawo do bycia wysłuchanym)

(2019/C 82/44)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia), Airport Marketing Services Ltd (Dublin) (przedstawiciele: adwokaci G. Berrisch, E. Vahida, I.G. Metaxas-Maranghidis, i B. Byrne, solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i S. Noë, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert, S. Petrova i J. Kneale, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/633 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33961 (2012/C) (ex 2012/NN) wdrożonej przez Francję na rzecz izby handlowo-przemysłowej Nîmes-Uzès-Le Vigan oraz przedsiębiorstw Veolia Transport Aéroport de Nîmes, Ryanair Ltd i Airport Marketing Services Ltd (Dz.U. 2016, L 113, s. 32).

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Ryanair DAC i Airport Marketing Services Ltd zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

3) Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

(1) Dz.U. C 145 z 25.4.2016.
1)

Stwierdza się nieważność pkt 2 załącznika II do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/646 z dnia 20 kwietnia 2016 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 692/2008 w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6), w zakresie w jakim przepis ten określa w ppkt 2.1.1 i 2.1.2 załącznika IIIA do rozporządzenia Komisji (WE) nr 692/2008 z dnia 18 lipca 2008 r. wykonującego rozporządzenie (WE) nr 715/2007 wartość ostatecznego współczynnika zgodności CF pollutant oraz wartość tymczasowego współczynnika zgodności CF pollutant odnoszącego się do masy tlenków azotu.
Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Monolith Frost / EUIPO – Dovgan (PLOMBIR)

(Sprawa T-830/16) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy PLOMBIR - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Badanie okoliczności faktycznych - Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001) - Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem)

(2019/C 82/56)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Monolith Frost GmbH (Leopoldshöhe, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci E. Liebich i S. Labesius)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Söder, D. Walicka i M. Fischer, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Dovgan GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.C. Plate i R. Kaase)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 września 2016 r. (sprawa R 1812/2015-4), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Monolith Frost a Dovgan.

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 22 września 2016 r. (sprawa R 1812/2015-4).

2) EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Monolith Frost GmbH, w tym niezbędne koszty poniesione przez Monolith Frost w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

3) Dovgan GmbH pokrywa własne koszty.

(1) Dz.U. C 22 z 23.1.2017.
C 82/44

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Carpenito i in. / Rada

(Sprawy połączone T-543/16 i T-544/16) (1)

(Służba publiczna - Wynagrodzenie - Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników - Rozporządzenia (UE) nr 422/2014 i 423/2014 - Dostosowania wynagrodzeń i emerytur za lata 2011 i 2012 - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność - Uzasadnione oczekiwania - Zasady dialogu społecznego)

(2019/C 82/50)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca w sprawie T-543/16: Renzo Carpenito (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

Strona skarżąca w sprawie T-544/16: Maria Kannellopoulou (Cranves-Sales, Francja), José Carlos Lechado García (Bruksela, Belgia), Bernd Loescher (Rhode-Saint-Genèse, Belgia), Evelina Milenova (Bruksela) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Bauer i M. Veiga, następnie M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Ecker i E. Taneva, pełnomocnicy)

Przedmiot

Wniesione na podstawie art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o zastosowaniu do pensji lub emerytur skarżących dostosowania wynoszącego 0 % za 2011 r., określonego w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 422/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. dostosowującym ze skutkiem od dnia 1 lipca 2011 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. 2014, L 129, s. 5) oraz dostosowania wynoszącego 0,8 % za 2012 r., określonego w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 423/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. dostosowującym ze skutkiem od dnia 1 lipca 2012 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. 2014, L 129, s. 12), a po drugie, naprawienia szkody poniesionej przez skarżących wskutek tych decyzji.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Skarżący pokrywają własne koszty i zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

3) Parlament Europejski pokrywa własne koszty postępowania.

(1) Dz.U. C 146 z 4.5.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-31/15, przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).
C 82/41

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Ryanair i Airport Marketing Services / Komisja

(Sprawa T-165/16) (1)

(Pomoc państwa - Porozumienia zawarte z przedsiębiorstwem lotniczym Ryanairem i jego spółką zależną Airport Marketing Services - Usługi lotniskowe - Usługi marketingowe - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy państwa - Korzyść - Kryterium prywatnego inwestora - Odzyskanie pomocy - Artykuł 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Dostęp do akt - Prawo do bycia wysłuchanym)

(2019/C 82/46)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia), Airport Marketing Services Ltd (Dublin) (przedstawiciele: G. Berrisch, E. Vahida, I. G. Metaxas-Maranghidis, adwokaci, i B. Byrne, solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, L. Armati i S. Noë, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert i S. Petrova, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji (UE) 2016/287 z dnia 15 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.26500 (2012/C) (ex 2011/NN, ex CP 227/2008) wdrożonej przez Niemcy na rzecz Flughafen Altenburg-Nobitz i Ryanair Ltd (Dz.U. 2016, L 59, s. 22).

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Ryanair DAC i Airport Marketing Services Ltd pokrywają własne koszty oraz zostają obciążone kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

3) Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

(1) Dz.U. C 222 z 20.6.2016.
C 72/16

Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Makhlouf / Rada

(Sprawa T-409/16) (1)

(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo do poszanowania dobrego imienia - Prawo własności - Domniemanie niewinności - Ograniczenie wjazdu i przejazdu przez terytorium Unii - Proporcjonalność)

(2019/C 72/20)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Ehab Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo S. Kyriakopoulou G. Étienne oraz A. Vitro, następnie S. Kyriakopoulou oraz A. Vitro, a wreszcie S. Kyriakopoulou, A. Vitro oraz V. Piessevaux, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2016, L 141, s. 125), a także wydanych w jej następstwie aktów wykonawczych, decyzji Rady (WPZiB) 2017/917 z dnia 29 maja 2017 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2017, L 139, s. 62) oraz decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2018, L 131, s. 16), w zakresie, w jakim akty te dotyczą one strony skarżącej.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Ehab Makhlouf zostaje obciążony własnymi kosztami, a także koszami postępowania poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

(1) Dz.U. C 371 z 10.10.2016.
C 72/18

Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Othman / Rada

(Sprawa T-416/16) (1)

(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo do poszanowania czci i dobrego imienia - Prawo własności - Domniemanie niewinności - Ograniczenie wjazdu i przejazdu przez terytorium Unii - Proporcjonalność)

(2019/C 72/22)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Razan Othman (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo S. Kyriakopoulou G. Étienne oraz A. Vitro, następnie S. Kyriakopoulou oraz A. Vitro, a wreszcie S. Kyriakopoulou, A. Vitro oraz V. Piessevaux, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2016, L 141, s. 125), a także wydanych w jej następstwie aktów wykonawczych, decyzji Rady (WPZiB) 2017/917 z dnia 29 maja 2017 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2017, L 139, s. 62) oraz decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2018, L 131, s. 16), w zakresie, w jakim akty te dotyczą one strony skarżącej.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Ehab Makhlouf zostaje obciążona własnymi kosztami, a także koszami postępowania poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

(1) Dz.U. C 364 z 3.10.2016.
C 72/17

Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Syriatel Mobile Telecom / Rada

(Sprawa T-411/16) (1)

(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo do poszanowania czci i dobrego imienia - Prawo własności - Domniemanie niewinności - Proporcjonalność)

(2019/C 72/21)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Syriatel Mobile Telecom (Joint Stock Company) (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo S. Kyriakopoulou, A. Vitro oraz G. Étienne, następnie S. Kyriakopoulou, A. Vitro oraz V. Piessevaux i wreszcie S. Kyriakopoulou oraz A. Vitro, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2016, L 141, s. 125), a także wydanych w jej następstwie aktów wykonawczych, decyzji Rady (WPZiB) 2017/917 z dnia 29 maja 2017 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2017, L 139, s. 62) oraz decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2018, L 131, s. 16), w zakresie, w jakim akty te dotyczą one strony skarżącej.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Syriatel Mobile Telecom (Joint Stock Company) zostaje obciążona własnymi kosztami, a także koszami postępowania poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

(1) Dz.U. C 364 z 3.10.2016.
C 155/37

Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2019 r. — Perry Ellis International Group/EUIPO (PRO PLAYER)

(Sprawa T-220/16) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PRO PLAYER - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2019/C 155/43)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Perry Ellis International Group Holdings Ltd (Nassau, Bahamy) (przedstawiciele: adwokaci O. Günzel i C. Tenkhoff)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Rampini i K. Markakis, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lutego 2016 r. (sprawa R 1091/2015-2), dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego PRO PLAYER jako unijnego znaku towarowego

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Perry Ellis International Group Holdings Ltd pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

(1) Dz.U. C 232 z 27.6.2016.
C 139/44

Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2019 r. — Almashreq Investment Fund/Rada

(Sprawa T-415/16) (1)

(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie - Prawo do poszanowania czci i dobrego imienia - Prawo własności - Domniemanie niewinności - Proporcjonalność)

(2019/C 139/42)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Almashreq Investment Fund (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo S. Kyriakopoulou, G. Étienne oraz A. Vitro, następnie S. Kyriakopoulou oraz A. Vitro i w końcu S. Kyriakopoulou, A. Vitro oraz V. Piessevaux, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2016, L 141, s. 125), i wydanych w jej następstwie aktów wykonawczych, decyzji Rady (WPZiB) 2017/917 z dnia 29 maja 2017 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2017, L 139, s. 62) oraz decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2018, L 131, s. 16), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Almashreq Investment Fund pokrywa własne koszty postępowania, a także koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

(1) Dz.U. C 364 z 3.10.2016.