ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 18 ust. 10 akapit drugi dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że do dnia 1 stycznia 2009 r., że do dnia 1 stycznia 2009 r. przestrzeganie minimalnych poziomów opodatkowania przewidzianych przez tę dyrektywę stanowiło, wśród zasad opodatkowania energii elektrycznej przewidzianych przez prawo Unii, jedyny obowiązek nałożony na Republikę Francuską.

Należy przypomnieć, że art. 3 dyrektywy 2003/96 rozszerzył zakres zastosowania dyrektywy 92/12 na energię elektryczną. Na podstawie art. 28 ust. 1 i 2 dyrektywy 2003/96 okres na transpozycję tej dyrektywy upłynął w dniu 31 grudnia 2003 r., ponieważ dyrektywa ta weszła w życie w dniu 1 stycznia 2004 r.

Niemniej jednak art. 18 ust. 10 akapit drugi dyrektywy 2003/96 przewidział okres przejściowy do dnia 1 stycznia 2009 r., aby umożliwić Republice Francuskiej dostosowanie jej systemu opodatkowania energii elektrycznej do tej dyrektywy. Przepis ten przewidywał, że do tego dnia wspomniane państwo członkowskie powinno uwzględnić „ogólny średni poziom aktualnego lokalnego opodatkowania energii elektrycznej” w celu oceny przestrzegania minimalnych stawek ustanowionych w rzeczonej dyrektywie. Do dnia 1 stycznia 2009 r. Republika Francuska powinna zatem dostosować swój system opodatkowania energii elektrycznej do przepisów dyrektywy 2003/96.

(zob. pkt 21–23; pkt 1 sentencji)
Artykuł 93 ust. 1 i art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 oraz załącznik II do niego należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się temu, by państwo członkowskie nakładało w postaci normy dotyczącej dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, o której mowa w tym załączniku II, obowiązek zachowania na użytkach rolnych mogił oznaczonych kamieniami, których przemieszczenie prowadzi do naruszenia takiej normy, a w konsekwencji do obniżenia płatności należnych danemu rolnikowi.

Podobnie jak załącznik IV do rozporządzenia nr 1782/2003 norma GAEC 7, zawarta w załączniku II do rozporządzenia nr 1306/2013, której głównym przedmiotem jest „Krajobraz, minimalny poziom utrzymania”, wśród wymogów i norm, które należy przestrzegać z tego tytułu, wymienia zachowanie cech krajobrazu. Wśród cech krajobrazu wymienionych w załączniku II do tego ostatniego rozporządzenia figurują żywopłoty, stawy, rowy, zadrzewienie liniowe, grupowe lub pojedyncze, obrzeża pól i tarasy. Jako że pojęcie „cech krajobrazu” nie zostało zdefiniowane w rozporządzeniu nr 1306/2013, należy interpretować je – jak stwierdziła rzecznik generalna w pkt 26 opinii – mając na uwadze zwyczajowo nadane mu znaczenie oraz kontekst, w którym jest ono zazwyczaj używane (zob. podobnie wyrok z dnia 16 lipca 2009 r., Horvath, C‑428/07, EU:C:2009:458, pkt 34).

W tym względzie należy zaznaczyć, że zawężająca interpretacja pojęcia „cech krajobrazu”, a mianowicie taka, która wykluczałaby elementy stworzone przez człowieka, byłaby sprzeczna z zakresem uznania, jakim dysponują państwa członkowskie przy określaniu zgodnie z art. 94 tego rozporządzenia minimalnych wymogów dotyczących dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska (zob. podobnie wyrok z dnia 16 lipca 2009 r., Horvath, C‑428/07, EU:C:2009:458, pkt 37). W tym względzie Trybunał orzekł, że cechy krajobrazu stanowią fizyczne składniki środowiska naturalnego i że wymogi w zakresie zachowania tych cech muszą przyczyniać się do ich utrzymania jako składników fizycznych (wyrok z dnia 16 lipca 2009 r., Horvath, C‑428/07, EU:C:2009:458, pkt 41). Otóż utrzymanie mogił oznaczonych kamieniami przyczynia się do zachowania elementów dziedzictwa kulturowego i historycznego państwa członkowskiego jako składników fizycznych środowiska.

(zob. pkt 41, 43–47; pkt 1 sentencji)
Sprawa C‑601/17

Dirk Harms i in.

przeciwko

Vueling Airlines SA

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg)

Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Artykuł 8 ust. 1 – Zwrot ceny biletu w przypadku odwołania lotu – Prowizja pobrana przez osobę działającą w charakterze pośrednika między pasażerem a przewoźnikiem lotniczym przy zakupie biletu – Włączenie

Streszczenie – wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 września 2018 r.

Transport – Transport lotniczy – Rozporządzenie nr 261/2004 – Odszkodowanie i pomoc dla pasażerów – Zwrot ceny biletu w przypadku odwołania lotu – Obliczanie – Uwzględnienie prowizji pobranej przez osobę działającą w charakterze pośrednika między pasażerem a przewoźnikiem lotniczym przy zakupie biletu – Warunki

[rozporządzenie nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 2 lit. f), art. 8 ust. 1 lit. a)]

Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, a w szczególności jego art. 8 ust. 1 lit. a), należy interpretować w ten sposób, że cena biletu, którą należy uwzględnić w celu określenia kwoty zwrotu należnej od przewoźnika lotniczego pasażerowi w przypadku odwołania lotu, obejmuje różnicę między kwotą zapłaconą przez tego pasażera a kwotą otrzymaną przez tego przewoźnika lotniczego, która to różnica odpowiada prowizji otrzymanej przez osobę działającą w charakterze pośrednika między nimi, chyba że prowizja ta została określona bez wiedzy tegoż przewoźnika lotniczego, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

W związku z tym ostatnim aspektem z art. 2 ust. f) rozporządzenia nr 261/2004 wynika, że „bilet” stanowi dokument lub odpowiednik w formie innej niż papierowa, w tym w formie elektronicznej, wydany lub autoryzowany przez przewoźnika lotniczego lub przez przedstawiciela autoryzowanego przez tego przewoźnika. Z definicji tej wynika, że poszczególne elementy tego biletu, w tym jego cena, powinny – w przypadku gdy bilet ten nie jest wystawiany przez samego przewoźnika lotniczego – być w każdym razie zatwierdzone przez niego, a zatem nie mogą być ustalane bez jego wiedzy. Składnik ceny biletu ustalony bez wiedzy przewoźnika lotniczego nie może zostać bowiem uznany za konieczny do skorzystania z usług proponowanych przez tego przewoźnika.

(zob. pkt 17, 19, 20; sentencja)
Zasadę swobodnego przepływu wyrobów pirotechnicznych, przewidzianą w szczególności w art. 6 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2007/23/WE z dnia 23 maja 2007 r. w sprawie wprowadzania do obrotu wyrobów pirotechnicznych, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, zakazującemu posiadania lub wykorzystywania przez konsumentów oraz sprzedaży na ich rzecz sztucznych ogni o zawartości materiałów pirotechnicznych wyższej niż 1 kilogram, o ile uregulowanie to jest odpowiednie do zagwarantowania porządku i bezpieczeństwa publicznego oraz nie wykracza ono poza to, co jest niezbędne do ochrony owych podstawowych interesów, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

W niniejszej sprawie należy stwierdzić, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 88 opinii, że wyroby pirotechniczne stanowią produkty z natury niebezpieczne, które mogą – w szczególności jeśli chodzi o wyroby o zawartości materiałów pirotechnicznych wyższej niż 1 kg – stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa osób. Wskazał on również słusznie, że wyroby te z samej swej natury i w zależności od okoliczności, w jakich są używane, mogą zakłócać porządek publiczny. W związku z tym uzależnienie sprzedaży wyrobów pirotechnicznych o zawartości materiałów pirotechnicznych wyższej niż 1 kg na rzecz osób fizycznych od posiadania przez nie zezwolenia może zapobiec naruszeniom porządku i bezpieczeństwa publicznego, jako że to uregulowanie krajowe pozwala kontrolować i w stosownym przypadku ograniczyć ilość materiałów pirotechnicznych znajdujących się w posiadaniu danej osoby. W konsekwencji rzeczone uregulowanie krajowe wydaje się odpowiednie dla ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego.

Ponadto, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 97 opinii, mniej restrykcyjne środki, takie jak następcza rejestracja zakupu wyrobów zawierających określoną masę materiałów pirotechnicznych, nie wydają się wystarczająco skuteczne dla ochrony przywołanych przez rząd belgijski podstawowych interesów. Taki wymóg formalny pozwoli wprawdzie określić ilość materiałów pirotechnicznych nabywaną przez konsumenta, ale nie pozwoli wpłynąć na ilość, jaką można zakupić, ani w konsekwencji walczyć w równie skuteczny sposób z działaniami naruszającymi rozpatrywane podstawowe interesy. W konsekwencji rozpatrywane w postępowaniu głównym uregulowanie krajowe nie wydaje się wykraczać poza to, co niezbędne do ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego.

(zob. pkt 59, 60, 64, 65; pkt 1 sentencji)
Każda szkoda, której naprawienia żąda się w ramach skargi o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Unii zgodnie z art. 340 akapit drugi TFUE, musi być rzeczywista i pewna, czego wykazanie należy do strony skarżącej. Do strony skarżącej należy przedstawienie przekonujących dowodów na zaistnienie i zakres szkody, na którą strona ta się powołuje.

Co się tyczy szkody materialnej związanej z kosztami postępowania i kosztami wynagrodzeń, poniesionymi w ramach toczącego się postępowania w sprawie sprzeciwu wobec decyzji władz krajowych zakazującej wyrobu medycznego, ze względu na brak zajęcia stanowiska przez Komisję na podstawie art. 8 ust. 2 dyrektywy 93/42 dotyczącej wyrobów medycznych, chociaż prawdą jest, że może ona odznaczać się pewnymi cechami szczególnymi związanymi konkretnie z faktem, że postępowanie w sprawie sprzeciwu nie zostało zakończone do dnia wniesienia skargi wszczynającej postępowanie, to jednak skarżący nie może zostać zwolniony z wszelkich obowiązków przedstawienia dowodu co do szkody, którą wedle swych twierdzeń poniósł. Do niego należy bowiem przedstawienie, w wypadku tego rodzaju szkód materialnych, dowodu zarówno istnienia tej szkody, jak i danych, na których oparto jej ocenę, która to ocena nie może być dokonywana jedynie w oparciu o względy słuszności. Zatem nie wystarczy, że skarżący w skardze wszczynającej postępowanie wskaże jedynie koszty postępowania i wynagrodzenia adwokatów poniesione w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu, nie określając ich zakresu, czy to w drodze obliczeń, czy też w drodze oszacowania.

(zob. pkt 147, 151–153)
Dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich w związku z zasadą równoważności należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które nie zezwala organizacji ochrony konsumentów na przystąpienie do sprawy w charakterze interwenienta, w interesie konsumenta, w postępowaniu w sprawie nakazu zapłaty dotyczącego indywidualnego konsumenta oraz na wniesienie sprzeciwu od takiego nakazu w braku zakwestionowania go przez danego konsumenta, w wypadku gdy to uregulowanie faktycznie poddaje interwencje stowarzyszeń ochrony konsumentów w sporach objętych zakresem prawa Unii mniej korzystnym warunkom niż warunki mające zastosowanie do sporów z zakresu wyłącznie prawa wewnętrznego, co powinien sprawdzić sąd odsyłający.

Dyrektywę 93/13 należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania krajowego, takiego jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które mimo że przewiduje kontrolę nieuczciwego charakteru warunków zawartych w umowie zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem na etapie wydania nakazu zapłaty wobec konsumenta, to po pierwsze, nadaje urzędnikowi administracji sądu, niemającemu statusu sędziego, kompetencje do wydania tego nakazu zapłaty, a po drugie, ustanawia termin piętnastu dni na wniesienie sprzeciwu i wymaga, by sprzeciw był uzasadniony pod względem merytorycznym, w wypadku gdy taka kontrola z urzędu nie jest przewidziana na etapie wykonania danego nakazu, co powinien sprawdzić sąd odsyłający.

Okoliczność, że uregulowanie krajowe nadaje kompetencje w zakresie wydawania nakazów zapłaty urzędnikowi niemającemu statusu sędziego, nie może podważyć skuteczności (effet utile) dyrektywy 93/13, o ile sądowa kontrola braku nieuczciwego warunku w umowie zostanie przewidziana na etapie wykonania nakazu zapłaty lub w razie sprzeciwu od niego.

Przy tym, jak już przypomniano w pkt 46 niniejszego wyroku, istnienie takiej kontroli na etapie sprzeciwu pozwala zachować skuteczność (effet utile) dyrektywy 93/13 tylko wtedy, gdy konsumenci nie są zniechęceni do wniesienia tegoż sprzeciwu.

Tymczasem w niniejszym wypadku rozpatrywane w postępowaniu głównym uregulowanie krajowe przewiduje zaledwie piętnastodniowy termin, w którym konsument może złożyć sprzeciw od nakazu zapłaty, a ponadto wymaga, by uzasadnił on sprzeciw co do meritum.

W związku z tym przy takim uregulowaniu istnieje znaczące ryzyko, że zainteresowany konsument nie wniesie sprzeciwu i że w następstwie tego kontrola sądowa braku nieuczciwego warunku w danej umowie nie będzie mogła mieć miejsca.

(zob. pkt 50–54; pkt 2 sentencji)
Sprawa C‑59/17

Château du Grand Bois SCI

przeciwko

Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja)]

Odesłanie prejudycjalne – Rolnictwo – Rynek wina – Rozporządzenie (WE) nr 555/2008 – Pomoc na restrukturyzację i przekształcenie winnic – Niezapowiedziane kontrole na miejscu – Uprawnienia urzędników kontrolujących – Możliwość wejścia urzędników na teren gospodarstwa rolnego bez uzyskania uprzedniej zgody plantatora

Streszczenie – wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r.

Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Pomoc na restrukturyzację i przekształcenie w sektorze wina – Kontrole stosowane w sektorze wina – Niezapowiedziane kontrole na miejscu – Uprawnienia urzędników kontrolujących – Możliwość wejścia na teren gospodarstwa rolnego bez uzyskania uprzedniej zgody plantatora – Brak

[rozporządzenie Komisji nr 555/2008, motywy 72, 73, art. 76, 78, 81, art. 83 lit. a)]

Artykuły 76, 78 i 81 rozporządzenia Komisji (WE) nr 555/2008 z dnia 27 czerwca 2008 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2008 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do programów wsparcia, handlu z krajami trzecimi, potencjału produkcyjnego oraz kontroli w sektorze wina należy interpretować w ten sposób, że nie upoważniają one urzędników przeprowadzających kontrolę na miejscu do wstępu na teren gospodarstwa rolnego bez uzyskania zgody plantatora.

W tym względzie z motywów 72 i 73 tego rozporządzenia wynika, że do państw członkowskich należy zapewnienie skuteczności działania organów kontrolnych w sektorze wina poprzez podjęcie niezbędnych środków w celu zapewnienia, aby personelowi tych organów przysługiwały odpowiednie uprawnienia dochodzeniowe, aby zapewnić zgodność z przepisami prawa Unii dotyczącymi wina. Ponadto, jak podkreślił rzecznik generalny w pkt 43 opinii, art. 83 lit. a) tego rozporządzenia, dotyczący uprawnień urzędników kontroli, uściśla, że każde państwo członkowskie gwarantuje, by jego urzędnicy posiadali dostęp do winnic i instalacji niezbędnych do wykonania swoich zadań, bez ustanowienia jednak wymogu, że ów dostęp będzie miał miejsce bez zgody plantatora.

Wynika stąd, że rozporządzenie nr 555/2008 powierza państwom członkowskim zadanie uregulowania w ich prawie krajowym kwestii uprawnień przysługujących urzędnikom przeprowadzającym kontrolę oraz dużej części sposobów przeprowadzania kontroli, w tym uprawnień dotyczących dostępu do miejsc będących przedmiotem kontroli.

W konsekwencji należy uznać, że rozporządzenie nr 555/2008 nie zezwala na wejście na tereny plantatora bez jego zgody.

(zob. pkt 25–27, 33; sentencja)
Sprawa C‑249/17

Ryanair Ltd

przeciwko

The Revenue Commissioners

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia)]

Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Pojęcie podmiotu podlegającego kontroli – Spółka holdingowa – Odliczenie podatku naliczonego – Wydatki związane ze świadczeniem usług doradczych, poniesione w związku z nabyciem akcji innej spółki – Zamiar świadczenia usług w zakresie zarządzania przez spółkę będącą nabywcą na rzecz przejmowanej spółki – Brak świadczenia takich usług – Prawo do odliczenia VAT obciążające poniesione świadczenia

Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 października 2018 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Podatnik – Działalność gospodarcza – Pojęcie – Czynności przygotowawcze związane z działalnością gospodarczą – Zamiar nabycia przez spółkę wszystkich akcji innej spółki z zamiarem prowadzenia działalności gospodarczej – Włączenie – Odliczenie podatku naliczonego – Wydatki związane ze świadczeniem usług doradczych, poniesione w związku z nabyciem akcji – Prawo do odliczenia – Brak prowadzenia zamierzonej działalności gospodarczej – Brak wpływu

(dyrektywa Rady 77/388, art. 4, 17)

Artykuły 4 i 17 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że przyznają one spółce, takiej jak spółka w postępowaniu głównym, która ma zamiar nabyć wszystkie akcje innej spółki w celu prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu na rzecz tej innej spółki usług w zakresie zarządzania opodatkowanych podatkiem od wartości dodanej (VAT), prawo do pełnego odliczenia VAT naliczonego w związku z wydatkami dotyczącymi usług doradczych, poniesionymi w ramach formalnej oferty nabycia, mimo iż okazało się, że ta działalność gospodarcza nie została zrealizowana, pod warunkiem że wydatki te mają wyłączną przyczynę w planowanej działalności gospodarczej.

(zob. pkt 32; sentencja)
Sprawa C‑471/17

Kreyenhop & Kluge GmbH & Co. KG

przeciwko

Hauptzollamt Hannover

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg)

Odesłanie prejudycjalne – Unia celna i Wspólna taryfa celna – Nomenklatura taryfowa i statystyczna – Klasyfikacja towarów – Smażony makaron instant – Pozycja taryfowa 19023010

Streszczenie – wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 września 2018 r.

Unia celna – Wspólna taryfa celna – Pozycje taryfowe – Smażony makaron instant – Klasyfikacja do podpozycji 19023010 Nomenklatury scalonej – Kryteria – Pojęcie spożywczego makaronu „suszonego”

(rozporządzenie Rady nr 2658/87 zmienione rozporządzeniem nr 927/2012, załącznik I)

Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że podpozycja 19023010 tej nomenklatury obejmuje dania z makaronu instant, takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, które składają się zasadniczo z wstępnie poddanego obróbce cieplnej i smażonego bloku makaronu.

W tym względzie należy zauważyć, że określenie „suszone” użyte w podpozycji CN 19023010 nie zostało zdefiniowane. Określenie „suszone” użyte w ramach podpozycji CN 19023010 jest imiesłowem czasownika „suszyć”, który oznacza w szczególności „powodować, że coś staje się suche” lub „schnąć”. Zatem biorąc pod uwagę, że produkcja makaronów spożywczych wymaga w sposób konieczny, w pierwszej kolejności stosowania płynu, makarony spożywcze, w przypadku których wilgotność jest usuwana na dalszym etapie produkcji w celu doprowadzenia ich do stanu suchego, mogą być co do zasady uważane za suszone makarony spożywcze. Natomiast nie ma decydującego znaczenia w tym względzie proces, w którym stan ów został osiągnięty. W związku z tym, że na zakończenie procesu produkcji makaron został zapakowany w stanie suchym, należy go uznać za spożywczy makaron „suszony” w rozumieniu podpozycji CN 19023010.

(zob. pkt 38, 40–42, 47; sentencja)
Sprawa C‑602/17

Benoît Sauvage

i

Kristel Lejeune

przeciwko

État belge

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Liège)

Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ pracowników – Dochody otrzymywane w innym państwie członkowskim niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania – Dwustronna umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania – Podział kompetencji podatkowej – Kompetencja państwa miejsca zamieszkania do opodatkowania – Łączniki norm kolizyjnych

Streszczenie – wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 października 2018 r.

Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Równość traktowania – Wynagrodzenie – Podatki dochodowe – Dwustronna umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania – Krajowy system podatkowy wynikający z tej umowy zwalniający z podatku dochody rezydenta innego państwa członkowskiego, związane z zatrudnieniem w tym ostatnim państwie członkowskim, tylko w wypadku gdy działalność jest faktycznie wykonywana we wspomnianym państwie – Dopuszczalność

(art. 45 TFUE)

Artykuł 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie wynikającemu z konwencji mającej na celu zapobieżenie podwójnemu opodatkowaniu systemowi podatkowemu państwa członkowskiego, takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który to system uzależnia zwolnienie z podatku dochodów osiąganych przez rezydenta innego państwa członkowskiego, związanych z zatrudnieniem w tym ostatnim państwie członkowskim, od warunku, że działalność, ze względu na którą są wypłacane dochody, jest faktycznie wykonywana we wspomnianym państwie członkowskim.

Otóż z jednej strony, jako że państwa członkowskie, jak wskazano w pkt 22 niniejszego wyroku, mają swobodę ustalania łączników norm kolizyjnych w celu rozdziału swych kompetencji podatkowych, sama okoliczność, że postanowiono uzależnić kompetencje podatkowe państwa źródła dochodu od fizycznej obecności rezydenta będącego pracownikiem na terytorium tego państwa, nie stanowi dyskryminacji ani odmiennego traktowania zakazanego ze względu na swobodny przepływ pracowników (zob. podobnie wyrok z dnia 12 maja 1998 r., Gilly,C‑336/96, EU:C:1998:221, pkt 30).

Z drugiej strony konwencja w sprawie unikania podwójnego opodatkowania ma na celu zapobiegnięcie temu, aby ten sam dochód został opodatkowany przez każdą z dwóch umawiających się stron, a nie zagwarantowanie, że opodatkowanie, któremu podlega podatnik w państwie będącym umawiającą się stroną, nie było wyższe, aniżeli byłoby ono w państwie będącym drugą umawiającą się stroną (wyrok z dnia 19 listopada 2015 r., Bukovansky,C‑241/14, EU:C:2015:766, pkt 44 i przytoczone tam orzecznictwo).

(zob. pkt 27, 28, 37; sentencja)