ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
92

W tym względzie z jednej strony Trybunał miał okazję wyjaśnić w odniesieniu do zamówień publicznych, do których dyrektywa 2014/24 nie miała jeszcze zastosowania, że w celu spełnienia tych wymogów podmioty prywatne, na rzecz których na podstawie uregulowania danego państwa członkowskiego zostały zastrzeżone takie zamówienia, nie mogą realizować celów innych niż wymienione w poprzednim punkcie ani osiągać żadnego zysku, nawet pośredniego, z tytułu świadczonych przez nie usług, niezależnie od zwrotu kosztów zmiennych, stałych i trwałych niezbędnych do ich świadczenia. Nie mogą one także przynieść jakiejkolwiek korzyści swoim członkom. Ponadto stosowanie tego uregulowania nie może być rozszerzone tak, aby obejmowało stanowiące nadużycie praktyki owych podmiotów lub ich członków. Tym samym wspomniane podmioty powinny korzystać z pracowników jedynie w granicach koniecznych dla prawidłowego funkcjonowania i z poszanowaniem wymogów ustanowionych w prawie krajowym w stosunku do nich, natomiast wolontariusze mogą uzyskać zwrot wyłącznie kosztów rzeczywiście poniesionych w związku z wykonywaną działalnością, w granicach uprzednio ustalonych przez same podmioty prywatne (zob. podobnie wyroki: z dnia 11 grudnia 2014 r., Azienda sanitaria locale n. 5 Spezzino i in., C‑113/13, EU:C:2014:2440, pkt 61, 62; a także z dnia 28 stycznia 2016 r., CASTA i in., C‑50/14, EU:C:2016:56, pkt 64, 65).
1)

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, do którego zwrócono się na podstawie art. 267 TFUE, jest właściwy do dokonania wykładni art. 4, art. 8 § 1 lit. b) i art. 19 § 1 załącznika E do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r., zatytułowanego „Przepisy ujednolicone o umowie użytkowania infrastruktury w międzynarodowej komunikacji kolejowej (CUI)”.
65

Co się tyczy, w trzeciej kolejności, okoliczności przywołanych przez Królestwo Danii w odniesieniu do okoliczności towarzyszących przyjęciu rozporządzenia nr 1151/2012 i sytuacji sprzed jego przyjęcia, należy zauważyć, że, z jednej strony, okoliczność polegająca na tym, iż zalecenie Komitetu Regionów i wniosek Parlamentu Europejskiego, o których mowa w pkt 39 niniejszego wyroku, nie doprowadziły do zawarcia w tym rozporządzeniu wyraźnego stwierdzenia, że ma ono również zastosowanie do produktów wytwarzanych w Unii w celu wywozu do państw trzecich, nie może sama w sobie wystarczyć do stwierdzenia, że prawodawca Unii ostatecznie zrezygnował z objęcia tych produktów zakresem zastosowania tego rozporządzenia. Po drugie, należy stwierdzić, że z porównania systemu ochrony ChNP i ChOG produktów rolnych i środków spożywczych, wynikającego z rozporządzenia nr 2081/92, a następnie rozporządzenia nr 510/2006, z systemem wynikającym z rozporządzenia nr 1151/2012 nie wynika nic, co mogłoby posłużyć do poparcia twierdzenia, zgodnie z którym prawodawca Unii, przyjmując to rozporządzenie, zamierzał wyłączyć z zakresu jego stosowania produkty wywożone do państw trzecich.
13

Co się tyczy dostaw dokonanych przez spółkę BOP na rzecz spółki B. organ podatkowy uznał, że spółka B. powinna była zarejestrować się do celów VAT na terytorium państw członkowskich zakończenia wysyłki spornych towarów i zafakturować te dostawy jako wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów. Ponadto organ ten uznał, że skoro spółka B. wskazała swój polski numer identyfikacyjny VAT w ramach tych dostaw, który był numerem nadanym przez państwo członkowskie inne niż państwo członkowskie zakończenia transportu towarów, była ona zobowiązana, zgodnie z art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, do zafakturowania VAT również w Polsce. Ponadto spółka BOP, wystawiwszy faktury wskazujące błędną kwotę VAT, była zobowiązana do zafakturowania VAT według stawki 23%, podczas gdy spółce B. odmówiono prawa do odliczenia VAT należnego na podstawie tych faktur. W konsekwencji spółka B. została poddana rzeczywistemu obciążeniu VAT w wysokości 46%.
Artykuł 44 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy zainteresowana osoba nie spełnia warunku wykonywania pracy najemnej lub pracy na własny rachunek, którego spełnienia przepis ten wymaga, by uzyskać, do celów przyznania świadczenia emerytalnego, uwzględnienie przez państwo członkowskie będące dłużnikiem tego świadczenia okresów przeznaczonych na wychowywanie dziecka, które osoba ta ukończyła w innych państwach członkowskich, wspomniane państwo członkowskie powinno jednak uwzględnić te okresy na podstawie art. 21 TFUE, jeżeli osoba ta pracowała i opłacała składki wyłącznie w tym państwie członkowskim z wyjątkiem określonego czasu, kiedy to przeniosła miejsca zamieszkania do innego państwa członkowskiego, w którym to czasie i państwie ukończyła wspomniane okresy.
49

W tym względzie należy przypomnieć, że rozpatrywane uregulowanie krajowe ma zastosowanie do wszystkich pracowników, którzy co do zasady spełnili przesłanki przyznania więcej niż jednego świadczenia rentowego z tytułu niezdolności do pracy. Może ono zatem negatywnie wpłynąć na wszystkich pracowników, którzy są uprawnieni do co najmniej dwóch świadczeń rentowych z tytułu niezdolności do pracy w ramach jednego systemu zabezpieczenia społecznego, bez względu na to, jaki będzie ten system.
56

W trosce o dostarczenie wyczerpujących wskazówek trzeba natomiast doprecyzować, że wytyczenie granic obszaru właściwości, w którym w rozumieniu owego art. 11 ust. 1 lit. b) znajduje się miejsce, w którym powód ma miejsce zamieszkania lub siedzibę, należy co do zasady do kompetencji w zakresie organizacji systemu sądownictwa państwa członkowskiego, do którego sąd ów należy (zob. analogicznie wyrok z dnia 15 lipca 2021 r., Volvo i in., C‑30/20, EU:C:2021:604, pkt 34).
147

W pierwszej kolejności nie do przyjęcia byłoby, gdyby termin przedawnienia rozpoczynał bieg od daty zależnej od orzeczenia Trybunału, które nie jest konieczne do tego, aby sąd krajowy mógł nie tylko stwierdzić istnienie odpowiedzialności państwa, ale również zobowiązać dane państwo członkowskie do naprawienia szkody spowodowanej naruszeniem prawa Unii. Prowadziłoby to do uznania uprzedniego orzeczenia Trybunału za element konstytutywny odpowiedzialności państwa jako ustawodawcy, co potwierdza zresztą jej zdaniem brzmienie art. 32 ust. 5 ustawy 40/2015, wbrew orzecznictwu Trybunału.
32

Z orzecznictwa Trybunału wynika również, że co do zasady nowy przepis stosuje się od momentu wejścia w życie aktu, który go wprowadza. O ile nie znajduje on zastosowania do sytuacji prawnych powstałych i ostatecznie zakończonych pod rządami dawnej ustawy, o tyle stosuje się go do przyszłych skutków sytuacji powstałej pod rządami dawnego przepisu, jak również do nowych sytuacji prawnych. Inaczej jest tylko – i to z zastrzeżeniem zasady niedziałania wstecz aktów prawnych – jeżeli wraz z nowym przepisem zostają wydane przepisy szczególne, które określają konkretnie przesłanki jego stosowania ratione temporis [wyrok z dnia 21 grudnia 2021 r., Skarb Państwa (Suma gwarancyjna ubezpieczenia komunikacyjnego), C‑428/20, EU:C:2021:1043, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo].
7

Paragraf 6 Bundesdatenschutzgesetz (federalnej ustawy o ochronie danych) z dnia 20 grudnia 1990 r. (BGBl. 1990 I, s. 2954), w brzmieniu obowiązującym od dnia 25 maja 2018 r. do dnia 25 listopada 2019 r. (BGBl. 2017 I, s. 2097) (zwanej dalej „BDSG”), zatytułowany „Status”, w ust. 4 stanowi: „Odwołanie inspektora lub inspektorki ochrony danych jest dozwolone tylko w odpowiednim zastosowaniu § 626 Bürgerliches Gesetzbuch [(kodeksu cywilnego) w brzmieniu opublikowanym w dniu 2 stycznia 2002 r. (BGBl. 2002 I, s. 42; sprostowania: BGBl. 2002 I, s. 2909, i BGBl. 2003 I, s. 738)]. Rozwiązanie stosunku pracy jest niedozwolone, chyba że zachodzą okoliczności faktyczne uprawniające podmiot publiczny do rozwiązania go z ważnej przyczyny bez zachowania terminu wypowiedzenia. Po zakończeniu pełnienia funkcji inspektora lub inspektorki ochrony danych rozwiązanie stosunku pracy jest niedozwolone przez rok, chyba że podmiot publiczny jest uprawniony do wypowiedzenia go z ważnej przyczyny bez zachowania terminu wypowiedzenia”.
14

Paragraf 28 ust. 1 i 2 wspomnianej ustawy stanowi: „1. Zarządca lasu jest zobowiązany do podejmowania działań zapobiegawczych w celu zapobiegania powstawaniu szkód w lasach oraz do podejmowania działań ochronnych i obronnych przed szkodami wyrządzonymi przez organizmy szkodliwe, a w szczególności: a) do zapewnienia, by pojawianie się i rozwój organizmów szkodliwych oraz powodowanych przez nie szkód leśnych było wykrywane i rejestrowane, a w przypadku nadmiernego ich wystąpienia do niezwłocznego poinformowania o tym fakcie państwowej administracji lasów i organ kontroli w zakresie ochrony lasów państwowych (§ 29); b) do podejmowania działań zapobiegawczych w celu zapobiegania nadmiernemu rozprzestrzenianiu się zaburzeń biotycznych, zapewnienia stabilności i odporności drzewostanów; c) do usuwania w pierwszej kolejności z drzewostanów drzew chorych i uszkodzonych, które mogą być źródłem wzmożonych zaburzeń biotycznych, z wyjątkiem obszarów korzystających z piątego poziomu ochrony; d) do promowania zdrowych praktyk i produktów w dziedzinie ochrony lasów, ze szczególnym uwzględnieniem praktyk biologicznych i biotechnicznych służących ochronie przed szkodami powodowanymi przez czynniki biotyczne; e) do prowadzenia gospodarki leśnej pod wpływem immisji zgodnie z działaniami gospodarczymi określonymi w planach urządzenia lasu w celu złagodzenia negatywnych skutków ich oddziaływania; f) do podejmowania działań zmierzających do zapobiegania szkodom wyrządzonym przez zwierzynę łowną; g) do podejmowania działań zapobiegających pożarom lasów; h) do prowadzenia gospodarki leśnej w taki sposób, aby nie zagrażać lasom innych właścicieli; i) do przestrzegania innych środków ochrony lasów nałożonych przez państwową administrację lasów lub organ kontroli w zakresie ochrony lasów państwowych (§ 29). 2. W sytuacji zagrożenia lasów lub szkód wyrządzonych przez organizmy szkodliwe zarządca lasu jest zobowiązany do niezwłocznego podjęcia, na własny koszt, działań zmierzających do zapobieżenia zagrożeniom wynikłym dla lasów i likwidacji skutków szkód; na obszarach chronionych korzystających z piątego stopnia ochrony obowiązek ten powstaje dopiero po wejściu w życie decyzji państwowego organu ochrony przyrody i krajobrazu zezwalającej na odstępstwo”.
18

Motyw 12 rozporządzenia nr 1215/2012 brzmi następująco: „Niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć zastosowania do sądownictwa polubownego. Żaden przepis niniejszego rozporządzenia nie powinien uniemożliwiać sądom państwa członkowskiego, zgodnie z ich prawem krajowym, skierowania stron do sądu polubownego ani zawieszenia postępowania lub odrzucenia wniosku o wszczęcie postępowania, ani też zbadania, czy umowa o arbitraż jest nieważna, bezskuteczna lub niewykonalna, gdy zostanie wniesiona do nich sprawa, co do której strony zawarły umowę o arbitraż. Orzeczenie sądu państwa członkowskiego co do tego, czy umowa o arbitraż jest nieważna, bezskuteczna lub niewykonalna, nie powinno podlegać przepisom niniejszego rozporządzenia dotyczącym uznawania i wykonywania, bez względu na to, czy sąd orzekł o tym jako o sprawie głównej, czy też jako o kwestii wstępnej. Z drugiej strony, jeżeli sąd państwa członkowskiego ustalił – sprawując jurysdykcję na mocy niniejszego rozporządzenia lub prawa krajowego – że umowa o arbitraż jest nieważna, bezskuteczna lub niewykonalna, nie powinno to uniemożliwiać uznania orzeczenia tego sądu w sprawie głównej lub, w zależności od sytuacji, wykonania tego orzeczenia zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Nie powinno to naruszać kompetencji sądów państw członkowskich do orzekania o uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń arbitrażowych zgodnie z Konwencją o uznawaniu i wykonywaniu zagranicznych orzeczeń arbitrażowych sporządzoną w Nowym Jorku w dniu 10 czerwca 1958 r. [(Recueil des traités des Nations unies, vol. 330, s. 3)] (»konwencja nowojorska z 1958 r.«), która ma pierwszeństwo stosowania przed niniejszym rozporządzeniem. Niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć zastosowania do żadnego powództwa ani postępowania pomocniczego związanego w szczególności z powołaniem sądu polubownego, uprawnieniami arbitrów, przebiegiem postępowania przed sądem polubownym lub wszelkimi innymi aspektami takiego postępowania, ani też do żadnego powództwa lub orzeczenia dotyczącego uchylenia, kontroli, zaskarżenia, uznania lub wykonania orzeczenia arbitrażowego”.
87

W drugiej kolejności, co się tyczy zasiłków rodzinnych i ulgi podatkowej na pozostające na utrzymaniu dziecko, Republika Austrii utrzymuje, że skoro te świadczenia rodzinne przestały spełniać swój cel polegający na zrekompensowaniu części kosztów zwyczajowo związanych z utrzymaniem dzieci, ponieważ ich kwota była eksportowana w sposób niezróżnicowany do państw członkowskich, w których poziom cen różnił się od poziomu cen w Republice Austrii, konieczne stało się wprowadzenie mechanizmu dostosowania. Mechanizm ten miał bowiem na celu przywrócenie funkcji wspierania utrzymywania dzieci i słuszności systemu socjalnego. Aby osiągnąć ten cel społeczno‑polityczny, konieczne było zniesienie świadczeń obejmujących nadpłatę lub niedopłatę z powodu niezróżnicowanego stosowania kwot dodatków rodzinnych. Ponieważ mechanizm dostosowania przewiduje podwyższenie lub obniżenie kwot wypłacanych w Austrii proporcjonalnie do poziomu cen w państwie członkowskim miejsca zamieszkania pozostającego na utrzymaniu dziecka, gwarantuje on, że każde dziecko rzeczywiście korzysta ze świadczenia o tej samej wartości ekonomicznej. Jest to nie tylko proporcjonalne, lecz również zgodne z motywem 12 rozporządzenia nr 883/2004, zgodnie z którym należy zapewnić, by zasada zrównania okoliczności lub zdarzeń nie prowadziła do obiektywnie nieuzasadnionych rezultatów.
32

Poprzez swoje pytanie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 39 decyzji SIS II należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego właściwe organy państwa członkowskiego wykonującego działania są zobowiązane do wykonania czynności wymaganych we wprowadzonym do SIS II wpisie dotyczącym przedmiotu, nawet jeśli mają one wątpliwości co do podstaw dokonania takiego wpisu, które zostały wskazane w art. 38 ust. 1 tej decyzji.
Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi prawa podatkowego państwa członkowskiego, który uzależnia zwrot zapłaconego podatku od dochodów kapitałowych z tytułu dywidend z udziałów poniżej progów określonych w dyrektywie Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich, zmienionej dyrektywą Rady 2003/123/WE z dnia 22 grudnia 2003 r., pobranych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim od wykazania, że podatek ten nie może zostać zaliczony ani jego zaliczenie nie może zostać przeniesione na kolejne okresy przez tę spółkę lub u jej bezpośrednich lub pośrednich udziałowców, ani nie może zostać on odliczony przez rzeczoną spółkę jako koszty operacyjne lub koszty uzyskania przychodów, podczas gdy taki warunek nie został przewidziany w odniesieniu do zwrotu podatku od dochodów kapitałowych zapłaconego przez spółkę będącą rezydentem, uzyskującą ten sam rodzaj dochodu.
52

Organ przyjmującego państwa członkowskiego, który jak wynika z pkt 48 niniejszego wyroku, jest co do zasady zobowiązany uznać za prawdziwy dokument taki jak dyplom wydany przez organ innego państwa członkowskiego, nie może co do zasady kwestionować poziomu wiedzy i kwalifikacji zawodowych, których nabycie przez jego posiadacza można domniemywać na podstawie tego dyplomu, w sytuacji gdy organ wydający ponownie zbadał zasadność wydania tego dyplomu w świetle elementów wymienionych w pkt 50 niniejszego wyroku, nie cofając go (zob. analogicznie wyrok z dnia 19 czerwca 2003 r., Tennah-Durez, C‑110/01, EU:C:2003:357, pkt 79). Jedynie w drodze wyjątku właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego byłby uprawniony do kwestionowania poziomu wiedzy i kwalifikacji, których nabycie przez jego posiadacza można domniemywać na podstawie tego dyplomu.
57

W zakresie, w jakim w ramach spoczywającej na nim analizy sąd odsyłający stwierdziłby, że opłata w 2015 r. rzeczywiście służyła – niezależnie od brzmienia art. 1 ust. 649 ustawy o stabilności w 2015 r. przypomnianego w pkt 52 niniejszego wyroku – głównie nadrzędnym celom interesu ogólnego, musiałby on wówczas ustalić, czy ograniczenie nałożone w drodze tej opłaty spełniało wymogi wynikające z orzecznictwa Trybunału w zakresie jego proporcjonalności, to znaczy, czy było ono właściwe dla zagwarantowania realizacji zamierzonych celów i nie wykraczało poza to, co jest konieczne do ich osiągnięcia. Należy ponadto przypomnieć w tym kontekście, że ustawodawstwo krajowe jest właściwe do zapewnienia realizacji wskazanego celu jedynie wówczas, gdy jego osiągnięcie jest rzeczywistym przedmiotem troski tego ustawodawstwa w sposób spójny i systematyczny (zob. podobnie wyrok z dnia 11 czerwca 2015 r., Berlington Hungary i in., C‑98/14, EU:C:2015:386, pkt 64 i przytoczone tam orzecznictwo).
32

Poprzez pytania od pierwszego do trzeciego, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 38 i 49 dyrektywy 2009/81 należy interpretować w ten sposób, że nakładają one na instytucję zamawiającą obowiązek zbadania, czy nie przedstawiono rażąco niskiej oferty, i to nawet w przypadku braku podejrzeń co do danej oferty lub w przypadku gdy kryterium ustanowione w tym celu przez ustawodawstwo krajowe, które w sposób dorozumiany sprowadza się do wymogu istnienia co najmniej trzech ofert, nie znajduje zastosowania ze względu na niewystarczającą liczbę złożonych ofert.
37

Tymczasem to wyłącznie do sądu odsyłającego, a nie do Trybunału, należy zbadanie zasadności tej oceny prawa krajowego. Ustanowiona bowiem w art. 267 TFUE procedura dotyczy współpracy bezpośredniej pomiędzy Trybunałem a sądami państw członkowskich. W ramach tej procedury, opierającej się na wyraźnym podziale funkcji pełnionych przez sądy krajowe i Trybunał, dokonywanie wszelkich ocen stanu faktycznego sprawy wchodzi w zakres kompetencji sądu krajowego, do którego należy, przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy, ocena zarówno tego, czy do wydania wyroku jest mu niezbędne uzyskanie orzeczenia prejudycjalnego, jak i znaczenia pytań skierowanych do Trybunału, który jest ze swej strony uprawniony wyłącznie do orzekania o wykładni lub ważności aktów prawa Unii w oparciu o stan faktyczny przedstawiony mu przez sąd krajowy (wyroki: z dnia 16 czerwca 2015 r., Gauweiler i in., C‑62/14, EU:C:2015:400, pkt 15; a także z dnia 20 kwietnia 2021 r., Repubblika, C‑896/19, EU:C:2021:311, pkt 28).
8

Okoliczności powstania sporu zostały przestawione przez Sąd w pkt 1–8 zaskarżonego wyroku w następujący sposób: „1 Skarżący, [C.] Brown, posiadał początkowo jedynie status obywatela Zjednoczonego Królestwa [Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej] i zamieszkiwał tam do 1996 r. W latach 1996 i 1997 studiował we Włoszech, a następnie w Belgii – od września 1997 r. do czerwca 1998 r. Następnie, w okresie od 1 października 1998 r. do 28 lutego 1999 r. skarżący odbył staż w Komisji […]. Wreszcie od dnia 1 marca 1999 r. do dnia 31 grudnia 2000 r. skarżący pracował w pełnym wymiarze czasu pracy w sektorze prywatnym w Belgii. 2 W dniu 1 stycznia 2001 r. skarżący wstąpił do służby w Komisji. Urząd Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) Komisji przyznał mu dodatek zagraniczny na podstawie art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do [r]egulaminu pracowniczego […]. 3 […][P]remier Zjednoczonego Królestwa w dniu 29 marca 2017 r. notyfikował Radzie Europejskiej zamiar wystąpienia tego państwa członkowskiego z Unii i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Euratom) na podstawie art. 50 ust. 2 TUE. 4 W dniu 27 czerwca 2017 r. skarżący złożył wniosek o nabycie obywatelstwa belgijskiego, które uzyskał w dniu 3 listopada tego samego roku. W dniu 19 stycznia 2018 r. powiadomił on PMO o tej zmianie sytuacji. 5 W dniu 23 lutego 2018 r. skarżący został poinformowany, po pierwsze, że dodatek zagraniczny został mu odebrany od dnia 31 października 2017 r. ze względu na to, że uzyskał on obywatelstwo belgijskie, i po drugie, że w konsekwencji utracił on również prawo do zwrotu kosztów podróży na podstawie art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego. 6 W następstwie złożenia wniosku o udzielenie wyjaśnień w dniu 5 marca 2018 r. skarżący otrzymał wiadomość elektroniczną, z której wynikało, że cofnięcie dodatku zagranicznego jest uzasadnione na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego okolicznością, iż od 1997 r. zamieszkiwał on w Belgii. 7 W dniu 19 marca 2018 r. PMO zastąpiło decyzję z dnia 23 lutego 2018 r. [sporną decyzją]. 8 W dniu 17 czerwca 2018 r. skarżący złożył zażalenie, które zostało oddalone decyzją organu powołującego z dnia 15 października 2018 r.”.
5

Motywy 9, 10, 35, 36 i 48 dyrektywy 2016/343 mają następujące brzmienie: „(9) Celem niniejszej dyrektywy jest wzmocnienie prawa do rzetelnego procesu sądowego w postępowaniu karnym przez ustanowienie wspólnych norm minimalnych dotyczących niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie. (10) Dzięki ustanowieniu wspólnych norm minimalnych dotyczących ochrony praw procesowych podejrzanych i oskarżonych niniejsza dyrektywa zmierza do zwiększenia wzajemnego zaufania państw członkowskich do ich systemów wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych, przyczyniając się tym samym do ułatwienia wzajemnego uznawania orzeczeń w sprawach karnych. Takie wspólne normy minimalne powinny również umożliwić usunięcie przeszkód dla swobodnego przepływu obywateli na terytoriach państw członkowskich. […] (35) Prawo podejrzanych lub oskarżonych do obecności na rozprawie nie jest prawem bezwzględnym. W pewnych okolicznościach podejrzani lub oskarżeni powinni mieć możliwość zrzeczenia się tego prawa, w sposób wyraźny lub dorozumiany, lecz jednoznaczny. (36) W pewnych okolicznościach powinna istnieć możliwość wydania orzeczenia w przedmiocie winy lub niewinności podejrzanego lub oskarżonego, nawet jeżeli jest on nieobecny na rozprawie. Może tak być w przypadku, gdy podejrzany lub oskarżony nie stawia się na rozprawie, pomimo że został on we właściwym czasie poinformowany o tej rozprawie i o konsekwencjach niestawiennictwa. Poinformowanie podejrzanego lub oskarżonego o rozprawie należy rozumieć jako doręczenie mu wezwania do rąk własnych lub przekazanie mu inną drogą urzędowej informacji o terminie i miejscu rozprawy w sposób, który umożliwia dowiedzenie się o tej rozprawie. Powiadomienie podejrzanego lub oskarżonego o konsekwencjach niestawiennictwa powinno w szczególności oznaczać powiadomienie tej osoby, iż orzeczenie może zostać wydane pod jej nieobecność na rozprawie. […] (48) Ponieważ w niniejszej dyrektywie ustanawia się normy minimalne, państwa członkowskie powinny mieć możliwość rozszerzenia zakresu praw określonych w niniejszej dyrektywie w celu zapewnienia wyższego poziomu ochrony. Poziom ochrony zapewnianej przez państwa członkowskie nigdy nie powinien być niższy niż poziom wynikający z norm określonych w Karcie [praw podstawowych Unii Europejskiej] lub [europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.], zgodnie z ich wykładnią dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości i Europejski Trybunał Praw Człowieka”.
1)

Artykuł 1 pkt 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006 z dnia 4 maja 2006 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „stada hodowlanego” w rozumieniu tego przepisu nie obejmuje osobników będących wstępnymi okazów wyhodowanych w danej hodowli, które to osobniki nigdy nie były własnością ani nie były w posiadaniu danego hodowcy.