Keywords

Summary



Keywords

1. Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie

(rozporządzenie Rady nr 17, art. 15 ust. 2; komunikat Komisji 98/C 9/03)

2. Odwołanie – Właściwość Trybunału

(art. 81 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58; rozporządzenie Rady nr 17, art. 15)

3. Konkurencja – Grzywny – Kwota

(rozporządzenie Rady nr 17, art. 15)

4. Odwołanie – Zarzuty – Niewystarczające uzasadnienie – Podanie przez Sąd uzasadnienia dorozumianego – Dopuszczalność – Warunki

(art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 36 i 53 akapit pierwszy)

5. Akty instytucji – Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych za naruszenie reguł konkurencji

(komunikat Komisji 98/C 9/03)

6. Konkurencja – Grzywny – Kwota – Wykonywanie przez Sąd nieograniczonego prawa orzekania

(art. 229 WE; rozporządzenie Rady nr 17, art. 17; komunikat Komisji 98/C 9/03)

7. Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Kryteria

(rozporządzenie Rady nr 17, art. 15 ust. 2)

Summary

1. Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 traktatu EWWiS są częścią ram prawnych określających kwotę grzywien, co skutkuje tym, iż ich stosowanie do naruszeń dokonanych przed ich przyjęciem mogłoby naruszać zasadę niedziałania prawa wstecz. W istocie zmiana polityki represyjnej, takiej jak ogólna polityka konkurencji Komisji w zakresie grzywien, w szczególności gdy następuje ona poprzez przyjęcie takich norm postępowania jak wytyczne, może odnosić skutki z punktu widzenia zasady niedziałania prawa wstecz.

Skuteczne stosowanie wspólnotowych reguł konkurencji wymaga jednak, aby Komisja mogła w każdej chwili dostosować wysokość grzywien do potrzeb tej polityki. Z powyższego wynika, że przedsiębiorstwa uczestniczące w postępowaniu administracyjnym, które może zakończyć się nałożeniem kary, nie mogą mieć uzasadnionych oczekiwań ani co do tego, że kary wymierzone przez Komisję nie przekroczą wysokości wcześniej nakładanych grzywien, ani co do metody ich obliczania.

Zatem przedsiębiorstwa muszą brać pod uwagę możliwość, że w każdej chwili Komisja zdecyduje podnieść wysokość grzywien w stosunku do poziomu stosowanego w przeszłości.

Dotyczy to nie tylko przypadku, gdy Komisja podnosi wysokość grzywien nakładanych w indywidualnych decyzjach, ale także gdy do podniesienia ich wysokości dochodzi na skutek stosowania w konkretnych przypadkach ogólnie obowiązujących norm postępowania takich jak wytyczne

Wynika stąd, że wytyczne, a w szczególności przewidziana w tych wytycznych nowa metoda obliczania grzywien, przy założeniu, że skutkuje ona podniesieniem wysokości nakładanych grzywien, były logicznie do przewidzenia przez takie przedsiębiorstwa przed ich wprowadzeniem, w czasie gdy dopuściły się one naruszeń wspólnotowych reguł konkurencji.

(por. pkt 19–25)

2. W ramach odwołania kontrola Trybunału ma na celu z jednej strony zbadanie, w jakim zakresie Sąd poprawnie z punktu widzenia prawa uwzględnił wszystkie czynniki istotne dla oceny wagi określonego zachowania w świetle art. 81 WE i art. 15 rozporządzenia nr 17, i z drugiej strony sprawdzenie, czy Sąd odpowiedział w sposób wystarczający pod względem prawnym na całość argumentów przedstawionych przez wnoszącego odwołanie na rzecz zniesienia lub zmniejszenia grzywny.

Jednakże nie jest obowiązkiem Trybunału, który rozstrzyga kwestie prawne w ramach odwołania, zastąpienie własną, bardziej słuszną oceną oceny Sądu, który w ramach nieograniczonego prawa orzekania orzeka o kwotach grzywien nałożonych na przedsiębiorstwa z powodu naruszenia przez nie prawa wspólnotowego.

(por. pkt 47, 105)

3. Nawet zakładając, że nałożona przez władze kraju trzeciego kara za naruszenie reguł konkurencji stanowi element wchodzący w zakres oceny okoliczności danej sprawy w celu określenia kwoty grzywny, jaką Komisja zamierza nałożyć za naruszenie wspólnotowych reguł konkurencji, to tego rodzaju zarzut nieuwzględnienia tej kary przez Komisję mógłby utrzymać się jedynie w przypadku identyczności okoliczności faktycznych ustalonych przez władze tego kraju trzeciego i tych przypisanych przedsiębiorstwu przez Komisję.

(por. pkt 52, 69)

4. Obowiązek uzasadnienia ciążący na Sądzie na podstawie art. 36 i art. 53 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości nie nakłada na Sąd obowiązku wyczerpującego omówienia w swych rozważaniach po kolei wszystkich argumentów podniesionych przez strony sporu. Uzasadnienie może zatem być dorozumiane, pod warunkiem że umożliwia ono zainteresowanym poznanie przyczyn podjętych decyzji, a Trybunałowi dostarcza danych wystarczających do wykonania kontroli sądowej.

(por. pkt 60)

5. Choć normy dotyczące postępowania zmierzające do wywołania zewnętrznych skutków, takie jak wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 i art. 65 ust. 5 traktatu EWWiS, które dotyczą podmiotów gospodarczych, nie mogą zostać uznane za normę prawną, której w każdym razie musi przestrzegać administracja, można je uznać za normę postępowania, która stanowi pewną wskazówkę dla praktyki administracyjnej, od której administracja nie może odstąpić w konkretnym przypadku bez podania powodów, które byłyby zgodne z zasadą równego traktowania.

(por. pkt 91)

6. Jeśli Sąd stwierdził naruszenie przez Komisję wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 i art. 65 ust. 5 traktatu EWWiS, polegające na nieuwzględnieniu elementu, który w ich świetle powinien był zostać uwzględniony, i przejął sprawę do swego rozpoznania w ramach przysługującego mu prawa do nieograniczonego orzekania, zasady równego traktowania i pewności prawa nakładają nań obowiązek sprawdzenia w pierwszej kolejności, czy z uwzględnieniem tego elementu kara nadal mieści się w ramach ustanowionych przez te wytyczne. Zasada proporcjonalności znajduje zastosowanie dopiero po dokonaniu takiej oceny.

(por. pkt 93)

7. W celu wymierzenia kwoty kary pieniężnej za naruszenie reguł konkurencji można brać pod uwagę zarówno całkowity obrót przedsiębiorstwa, który stanowi wskazówkę, aczkolwiek przybliżoną i niedoskonałą, co do wielkości tego przedsiębiorstwa i jego siły gospodarczej, jak i obrót uzyskany z towarów będących przedmiotem naruszenia, który może zatem stanowić wskazówkę co do rozmiaru tego naruszenia. Ani jednemu, ani drugiemu obrotowi nie należy przypisywać nieproporcjonalnie dużego znaczenia w porównaniu z innymi elementami oceny i w konsekwencji wymierzenie stosownej kary pieniężnej nie może być wynikiem zwykłego rachunku opartego na całkowitym obrocie. Dotyczy to w szczególności sytuacji, gdy rozpatrywane towary mają jedynie ułamkowy udział w tym obrocie. Prawo wspólnotowe nie obejmuje natomiast znajdującej ogólne zastosowanie zasady, zgodnie z którą kara musi być proporcjonalna do znaczenia przedsiębiorstwa na rynku produktów będących przedmiotem naruszenia. Zatem w odniesieniu do kwot wyjściowych grzywny dozwolone jest zróżnicowanie na podstawie kryteriów innych niż obrót wynikający ze sprzedaży danego produktu.

(por. pkt 34, 100, 101)