ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
W istocie z brzmienia wspomnianego przepisu wynika, że przewidziana w nim pierwsza alternatywna przesłanka dotyczy wcześniejszego istnienia ochrony danego przedmiotu w co najmniej jednym państwie członkowskim. Wspomniany przepis nie wymaga przy tym, aby to państwo członkowskie było państwem, w którym poszukiwana jest ochrona przewidziana dyrektywą.

Artykuł 10 ust. 2 dyrektywy 2006/116 w sprawie czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych należy interpretować w ten sposób, że czas ochrony przewidziany przez tę dyrektywę znajduje zastosowanie w sytuacji, w której dany utwór lub przedmiot był w dniu 1 lipca 1995 r. chroniony jako taki w co najmniej jednym państwie członkowskim na podstawie przepisów krajowych tego państwa dotyczących prawa autorskiego lub praw pokrewnych i w której będący obywatelem państwa trzeciego uprawniony z tytułu takich praw związanych z tym utworem lub przedmiotem korzystał w tej dacie z ochrony przewidzianej tymi przepisami krajowymi.

W istocie pojawiająca się w kontekście owego przepisu kwestia, czy przysługujące uprawnionemu będącemu obywatelem państwa trzeciego w związku z danym utworem lub przedmiotem prawa pokrewne prawu autorskiemu były chronione w dniu 1 lipca 1995 r. w co najmniej jednym państwie członkowskim, winna być oceniana w świetle krajowych przepisów tego państwa członkowskiego, a nie w świetle krajowych przepisów państwa członkowskiego, w którym przewidziana tą dyrektywą ochrona jest poszukiwana. Taki wniosek znajduje ponadto potwierdzenie w motywach 3 i 17 wspomnianej dyrektywy, które wskazują cel harmonizacji, a zwłaszcza cele ustalenia jednakowego początkowego momentu, od którego liczy się czas ochrony praw pokrewnych prawu autorskiemu, i ustanowienia identycznego czasu ochrony w całej Wspólnocie w celu zapewnienia prawidłowego działania rynku wewnętrznego.

Wynika zatem z tego, że w przypadku utworu lub przedmiotu chronionego w dniu 1 lipca 1995 r. w co najmniej jednym państwie członkowskim na podstawie krajowych przepisów tego państwa fakt, że uprawniony do takiej ochrony jest obywatelem państwa trzeciego i że w państwie członkowskim, w którym czas ochrony przewidziany w dyrektywie 2006/116 jest poszukiwany, nie przysługuje mu ochrona na podstawie krajowych przepisów tego ostatniego państwa członkowskiego, nie jest rozstrzygający dla stosowania art. 10 ust. 2 tej dyrektywy. Istotne jest bowiem to, czy w dniu 1 lipca 1995 r. dany utwór lub przedmiot korzystał z ochrony przyznanej na podstawie krajowych przepisów przynajmniej jednego państwa członkowskiego.

(por. pkt 34, 35, 37; pkt 2 sentencji)
Ponieważ celem dyrektywy 96/61 dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli, zmienionej rozporządzeniem nr 1882/2003, jest zapobieganie zanieczyszczeniom środowiska naturalnego powodowanym przez pewne rodzaje działalności, w tym intensywną hodowlę drobiu, i ich kontrola [zmniejszanie], zastosowanie metody równoważników zwierzęcych może zostać dopuszczone tylko wtedy, jeśli jest ona w pełni zgodna z tym celem. Zastosowanie tej metody nie może natomiast prowadzić do wyłączenia spod systemu ustanowionego na mocy rzeczonej dyrektywy instalacji, które jej podlegają w związku z ich łączną liczbą miejsc.

W związku z powyższym punkt 6.6 lit. a) załącznika I do dyrektywy 96/61 stoi na przeszkodzie istnieniu uregulowań krajowych prowadzących do obliczania progów, od których wymagane są pozwolenia na funkcjonowanie instalacji do intensywnej hodowli, w oparciu o system równoważników zwierzęcych, który polega na ważeniu liczby zwierząt na jedno miejsce w zależności od gatunku, po to by uwzględnić ilość azotu faktycznie wydalaną przez różne gatunki ptaków.

(por. pkt 40, 45; pkt 2 sentencji)
2.

Państwa członkowskie — Zobowiązania — Nadzór powierzony Komisji — Obowiązki państw członkowskich — Współpraca w postępowaniach wyjaśniających w dziedzinie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Obowiązek notyfikowania i informowania (art. 10 WE, 211 WE i 226 WE; dyrektywa 2002/21 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 28 ust. 3) (por. pkt 17–19)
Artykuł 2 ust. 2 dyrektywy 2001/83 w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą 2004/27, należy interpretować w ten sposób, iż wspomniana zmieniona dyrektywa nie znajduje zastosowania do produktu, co do którego nie stwierdzono naukowo, iż jest on produktem leczniczym wedle funkcji, jednak nie można tego wykluczyć.

Artykuł 1 pkt 2 lit. b) dyrektywy 2001/83 w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą 2004/27, należy interpretować w ten sposób, że z wyjątkiem substancji lub ich połączeń mających na celu postawienie diagnozy medycznej, dany produkt nie może zostać uznany za produkt leczniczy wedle funkcji, gdy biorąc pod uwagę jego skład, włączając w to dawkowanie substancji czynnych, dokonując oceny dla normalnych warunków użycia, nie nadaje się on do odzyskania, poprawy lub zmiany funkcji fizjologicznych w sposób znaczący poprzez powodowanie działania farmakologicznego, immunologicznego lub metabolicznego. W istocie kryterium przydatności do odzyskania, poprawy lub zmiany funkcji fizjologicznych nie powinno prowadzić do zakwalifikowania jako produktu leczniczego wedle funkcji tego rodzaju produktów, które wprawdzie wpływają na organizm ludzki, jednak nie mają znaczących skutków fizjologicznych i w związku z tym w rzeczywistości nie modyfikują warunków funkcjonowania organizmu.

(por. pkt 41, 45; pkt 3 sentencji)
Przywóz produktu spożywczego do San Marino przed wejściem w życie rozporządzenia nr 258/97 dotyczącego nowej żywności i nowych składników żywności nie stanowi okoliczności mającej znaczenie przy dokonywaniu oceny, czy produkt ten spełnia przesłankę dotyczącą wykorzystania w znacznym stopniu we Wspólnocie do spożycia przez ludzi w rozumieniu art. 1 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia. San Marino nie jest państwem członkowskim Wspólnoty. Ponadto państwo to nie stanowi jednego z terytoriów, do których traktat WE ma zastosowanie na podstawie art. 299 WE.

(por. pkt 16, 17; pkt 1 sentencji)
Sprawa C-495/07

Silberquelle GmbH

przeciwko

Maselli-Strickmode GmbH

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Patent- und Markensenat)

„Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Artykuły 10 i 12 — Wygaśnięcie — Pojęcie rzeczywistego używania znaku towarowego — Umieszczenie znaku towarowego na przedmiotach promocyjnych — Nieodpłatne oferowanie takich przedmiotów nabywcom towarów sprzedawanych przez właściciela znaku towarowego”

Opinia rzecznika generalnego D. Ruiza-Jaraba Colomera przedstawiona w dniu 18 listopada 2008 r. I ‐ 139

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 stycznia 2009 r. I ‐ 152

Streszczenie wyroku

Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Podstawy wygaśnięcia prawa do znaku towarowego

(dyrektywa Rady 89/104, art. 10 ust. 1, art. 12 ust. 1)

Artykuł 10 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 89/104 mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że jeżeli właściciel znaku towarowego umieszcza ten znak na przedmiotach oferowanych przezeń nieodpłatnie nabywcom jego towarów, to znak ten nie jest rzeczywiście używany w odniesieniu do klasy towarów, do której należą wspomniane przedmioty.

W takim przypadku bowiem wspomniane przedmioty nie podlegają dystrybucji mającej na celu penetrację rynku towarów należących do tej samej klasy co one. W takich okolicznościach umieszczenie znaku towarowego na takich przedmiotach nie przyczynia się ani do wykreowania rynku zbytu dla nich, ani nawet, w interesie konsumentów, nie pomaga odróżnić ich od towarów pochodzących z innych przedsiębiorstw.

(por. pkt 21, 22; sentencja)
Artykuł 31 ust. 1 dyrektywy 2002/22 w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie krajowym uregulowaniom zobowiązującym operatora sieci kablowej do wprowadzenia do swojej analogowej sieci kablowej programów i usług telewizyjnych, które są już rozpowszechniane drogą naziemną, co skutkuje zajęciem ponad połowy dostępnych w tej sieci kanałów, oraz przewidującym, na wypadek niedoboru dostępnych kanałów, ustalenie kolejności wnioskodawców prowadzące do zajęcia wszystkich dostępnych kanałów w tej sieci, o ile obowiązki te nie wywołują niemieszczących się w granicach rozsądku skutków ekonomicznych, czego sprawdzenie należy do sądu krajowego.

(por. pkt 56; pkt 1 sentencji)
Właściwość Trybunału co do zasady obejmuje kwestię dotyczącą przepisów prawa wspólnotowego w sprawach, w których stan faktyczny w postępowaniu przed sądem krajowym nie wchodzi w zakres przedmiotowy prawa wspólnotowego, lecz w których te przepisy prawa wspólnotowego mają zastosowanie na mocy przepisów prawa krajowego.

W tym względzie wprawdzie w ramach postępowania prejudycjalnego sąd krajowy nie wypowiada się wyraźnie co do kwestii, czy i w jakim zakresie wyrok Trybunału wiązałby go w odniesieniu do rozstrzygnięcia zawisłego przed nim sporu, jednakże okoliczność, że sąd ten zwrócił się do Trybunału w celu przedłożenia mu pytania prejudycjalnego i że w pytaniu tym ustanawia on związek pomiędzy danymi przepisami krajowymi a przepisami wspólnotowymi, prowadzi do uznania, że wyrok ten będzie wiązał ten sąd. Ponieważ wyjaśnienia złożone Trybunałowi w tym względzie nie zawierają obiektywnych wskazówek wykazujących w sposób oczywisty, że tak nie jest, argument, zgodnie z którym wnioskowana wykładnia prawa wspólnotowego stanowi tylko jeden z elementów, jakie należy uwzględnić w celu interpretacji prawa krajowego, i zgodnie z którym wyrok Trybunału nie wiązałby sądu krajowego, nie może podważać właściwości Trybunału.

Ponadto sama okoliczność, że wykładnia, jaka zostanie nadana przez sąd krajowy przepisowi krajowemu transponującemu dyrektywę, nie wynika wyłącznie z wyroku, o którego wydanie wnosi się do Trybunału, nie sprzeciwia się jego właściwości do orzekania w przedmiocie postawionego pytania. W ramach podziału funkcji sądowniczych pomiędzy sądy krajowe i Trybunał, przewidzianego w art. 234 WE, w odpowiedzi udzielonej sądowi krajowemu Trybunał nie może uwzględniać ogólnej struktury przepisów prawa krajowego, które odnosząc się do prawa wspólnotowego, jednocześnie określają zakres tego odniesienia. Uwzględnienie ograniczeń, jakie ustawodawca krajowy mógł nałożyć na stosowanie prawa wspólnotowego do sytuacji czysto krajowych, należy do prawa wewnętrznego, a zatem do wyłącznej kompetencji danego państwa członkowskiego. Natomiast w odniesieniu do prawa wspólnotowego, w granicach odesłania prawa krajowego do prawa wspólnotowego, sąd krajowy nie może odbiegać od wykładni Trybunału.

(por. pkt 21, 23, 25–27)
Urzędnik uznany za całkowicie i trwale niezdolnego do pełnienia służby na podstawie art. 53 i 78 regulaminu pracowniczego przeniesiony w stan spoczynku po wniesieniu skargi dotyczącej sprawozdania z przebiegu jego kariery zawodowej zachowuje interes prawny w stwierdzeniu nieważności tego sprawozdania.

W istocie w pierwszej kolejności sprawozdanie z przebiegu jego kariery zawodowej, niezależnie od jego przyszłej przydatności, stanowi pisemny i formalny dowód jakości pracy wykonanej przez urzędnika. Ocena ta nie ogranicza się do zwykłego opisu zadań wykonanych przez niego w odnośnym okresie, lecz zawiera dodatkowo ocenę cech osobowości osoby podlegającej ocenie, jakimi wykazała się ona przy wykonywaniu działalności zawodowej. A zatem każdy urzędnik ma prawo do sprawiedliwej i zgodnej z zasadami słuszności oceny swojej pracy. W konsekwencji, zgodnie z prawem do skutecznej ochrony sądowej, urzędnik ma w każdym przypadku prawo do kwestionowania dotyczącego go sprawozdania z przebiegu jego kariery zawodowej ze względu na jego treść lub ze względu na fakt jego sporządzenia niezgodnie z zasadami określonymi w regulaminie pracowniczym.

W drugiej kolejności, o ile prawdą jest, że urzędnik uznany przez Komitet ds. Inwalidztwa za trwale niezdolnego do pełnienia służby jest z urzędu przenoszony w stan spoczynku na podstawie art. 53 i 78 regulaminu pracowniczego, o tyle sytuacja tego urzędnika różni się od sytuacji urzędnika, który osiągnął wiek emerytalny, podał się do dymisji lub został zwolniony, ponieważ chodzi tu o sytuację odwracalną. Urzędnik, który staje się w ten sposób niezdolny do pełnienia służby, może pewnego dnia zostać przywrócony na stanowisko w ramach instytucji Wspólnoty zgodnie z art. 16 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego. W tym kontekście ogólny przepis art. 53 regulaminu pracowniczego należy czytać łącznie z przepisami szczególnymi art. 13–15 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego. Działalność urzędnika uznanego za niezdolnego do pełnienia służby zostaje jedynie zawieszona, ewolucja jego sytuacji w ramach instytucji jest uzależniona od utrzymywania się warunków uzasadniających tę niezdolność do pełnienia służby, która może być poddawana kontroli w regularnych odstępach czasu.

Tymczasem urzędnik uznany za całkowicie i trwale niezdolnego do pełnienia służby, jako że może zostać przywrócony do służby w ramach instytucji, ma prawo, ekwiwalentne do prawa czynnego urzędnika, do tego, aby dotyczące go sprawozdanie z przebiegu jego kariery zawodowej zostało sporządzone w duchu zasady słuszności, obiektywnie i zgodnie ze zwykłymi regułami oceny. W sytuacji przywrócenia do służby wskazane sprawozdanie byłoby użyteczne dla ewolucji urzędnika w ramach jego służby lub instytucji Wspólnoty. Stanowiłoby pisemny i formalny dowód kompetencji i doświadczenia zawodowego urzędnika w ramach instytucji, na które mógłby się powołać. Umożliwiałoby również przełożonemu porównywanie zasług urzędników pretendujących do ewentualnego awansu czy przeniesienia.

(por. pkt 44–51)
Sprawa C-488/07

Royal Bank of Scotland Group plc

przeciwko

The Commissioners of Her Majesty’s Revenue & Customs

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Session (Szkocja)]

„Szósta dyrektywa VAT — Odliczenie podatku naliczonego — Towary i usługi wykorzystywane zarówno do transakcji podlegających opodatkowaniu, jak i transakcji zwolnionych z podatku — Częściowe odliczenie — Obliczanie — Metody przewidziane w art. 17 ust. 5 akapit trzeci — Obowiązek stosowania zasady zaokrąglania z art. 19 ust. 1 akapit drugi”

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 18 grudnia 2008 r. I ‐ 10411

Streszczenie wyroku

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Towary i usługi wykorzystywane zarówno do transakcji, dla których podatek podlega odliczeniu, jak też transakcji, dla których podatek nie podlega odliczeniu

(dyrektywa Rady 77/388, art. 17 ust. 5 akapit trzeci, art. 19 ust. 1)

Państwa członkowskie nie są zobowiązane do stosowania zasady zaokrąglania przewidzianej w art. 19 ust. 1 akapit drugi szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, w przypadku gdy część podatku naliczonego podlegająca odliczeniu jest obliczana według jednej ze szczególnych metod wskazanych w art. 17 ust. 5 akapit trzeci lit. a), b), c) lub d) tej dyrektywy.

Artykuł 19 ust. 1 szóstej dyrektywy odnosi się tylko do części podlegającej odliczeniu, o której mowa w art. 17 ust. 5 akapit pierwszy tej dyrektywy, i wprowadza szczególną zasadę obliczania dotyczącą jedynie tej części. Z powyższego wynika, że jeżeli dany przypadek objęty jest zakresem odstępstwa, jak to przewidziane w art. 17 ust. 5 akapit trzeci lit. a)–d) szóstej dyrektywy, to stosowanie do niego zasady obliczania części podlegającej odliczeniu z art. 19 ust. 1 tej dyrektywy jest wykluczone. Zatem jeżeli państwa członkowskie stosują metody obliczania przewidziane w art. 17 ust. 5 akapit trzeci lit. a), b), c) lub d) tejże dyrektywy, to nie są zobowiązane do stosowania metody zaokrąglania, o której mowa w tym przepisie, lecz mogą przyjąć własne metody, pod warunkiem poszanowania zasad leżących u podstaw wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

(por. pkt 22, 25, 29; sentencja)
1)

Nie zapewniając w praktyce, by udostępniono użytkownikom końcowym co najmniej jeden pełny spis abonentów telefonicznych i co najmniej jedno pełnozakresowe biuro numerów, zgodnie z przepisami art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 25 ust. 1 i 3 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej), Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.
1)

Wstrzymując się od kontroli, inspekcji i nadzoru połowów pod kątem zakazu stosowania pławnic przy połowie określonych gatunków oraz nie zapewniając podjęcia stosownych działań w odniesieniu do osób odpowiedzialnych za naruszenia przepisów wspólnotowych w dziedzinie stosowania pławnic, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 i art. 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2846/98 z dnia , oraz art. 23 ust. 1 i 2, art. 24 i art. 25 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa.
Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 marca 2009 r. — Francja przeciwko Radzie

(sprawa C-479/07)

„Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (WE) nr 809/2007 — Definicja pojęcia „pławnice” — Sieci typu „thonaille” — Obowiązek uzasadnienia — Naruszenie zasad proporcjonalności i niedyskryminacji”

1. Rybołówstwo — Ochrona zasobów morskich — Środki techniczne dla zachowania zasobów — Zakaz stosowania pławnic o długości większej niż 2,5 km (rozporządzenie Rady nr 809/2007) (por. pkt 36–38, 43–45)

2. Akty instytucji — Uzasadnienie — Obowiązek — Zakres (art. 253 WE) (por. pkt 49–54)

3. Rybołówstwo — Ochrona zasobów morskich — Środki techniczne dla zachowania zasobów — Zakaz stosowania pławnic o długości większej niż 2,5 km (rozporządzenie Rady nr 809/2007) (por. pkt 63–70)

Przedmiot

Skarga o stwierdzenie nieważności — Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 809/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 894/97, (WE) nr 812/2004 oraz (WE) nr 2187/2005 w odniesieniu do pławnic (Dz.U. L 182, s. 1) — Pojęcie „pławnice” — Objęcie tym pojęciem sieci stabilizowanych, takich jak sieć zwana „thonaille” — Naruszenie obowiązku uzasadnienia i naruszenie zasad proporcjonalności i niedyskryminacji.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

3) Komisja Wspólnot Europejskich ponosi własne koszty.

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 marca 2009 r. — Francja przeciwko Radzie

(sprawa C-479/07)

„Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (WE) nr 809/2007 — Definicja pojęcia „pławnice” — Sieci typu „thonaille” — Obowiązek uzasadnienia — Naruszenie zasad proporcjonalności i niedyskryminacji”

1. Rybołówstwo — Ochrona zasobów morskich — Środki techniczne dla zachowania zasobów — Zakaz stosowania pławnic o długości większej niż 2,5 km (rozporządzenie Rady nr 809/2007) (por. pkt 36–38, 43–45)

2. Akty instytucji — Uzasadnienie — Obowiązek — Zakres (art. 253 WE) (por. pkt 49–54)

3. Rybołówstwo — Ochrona zasobów morskich — Środki techniczne dla zachowania zasobów — Zakaz stosowania pławnic o długości większej niż 2,5 km (rozporządzenie Rady nr 809/2007) (por. pkt 63–70)

Przedmiot

Skarga o stwierdzenie nieważności — Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 809/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 894/97, (WE) nr 812/2004 oraz (WE) nr 2187/2005 w odniesieniu do pławnic (Dz.U. L 182, s. 1) — Pojęcie „pławnice” — Objęcie tym pojęciem sieci stabilizowanych, takich jak sieć zwana „thonaille” — Naruszenie obowiązku uzasadnienia i naruszenie zasad proporcjonalności i niedyskryminacji.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.
Sprawa C-388/07

The Queen, na wniosek:

The Incorporated Trustees of the National Council on Ageing

(Age Concern England)

przeciwko

Secretary of State for Business, Enterprise and Regulatory Reform

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)]

„Dyrektywa 2000/78 — Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Dyskryminacja ze względu na wiek — Rozwiązanie przez pracodawcę stosunku pracy z powodu przejścia na emeryturę — Uzasadnienie”

Opinia rzecznika generalnego J. Mazáka przedstawiona w dniu 23 września 2008 r. I ‐ 1573

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 marca 2009 r. I ‐ 1598

Streszczenie wyroku

Polityka społeczna – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Dyrektywa 2000/78 (dyrektywa Rady 2000/78, motyw 14, art. 1, art. 3 ust. 1 lit. c)) Polityka społeczna – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Dyrektywa 2000/78 (dyrektywa Rady 2000/78, art. 2 ust. 2 lit. a), art. 6 ust. 1) Polityka społeczna – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Dyrektywa 2000/78 (dyrektywa Rady 2000/78, art. 2 ust. 2 lit. b), art. 6 ust. 1)
Sprawa C-302/07

J D Wetherspoon plc

przeciwko

The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, London)

„Pierwsza i szósta dyrektywa VAT — Zasady neutralności podatkowej i proporcjonalności — Reguły w zakresie zaokrąglania kwot podatku VAT — Metody i poziom zaokrąglania”

Opinia rzecznika generalnego E. Sharpston przedstawiona w dniu 20 listopada 2008 r. I ‐ 1470

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 marca 2009 r. I ‐ 1487

Streszczenie wyroku

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Szósta dyrektywa – Przepisy odnoszące się do zaokrąglania kwoty podatku (dyrektywy Rady: 67/227, art. 2; 77/388, art. 11 część A ust. 1 lit. a), art. 12 ust. 3 lit. a), art. 22 ust. 3 lit. b)) Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Szósta dyrektywa – Przepisy odnoszące się do zaokrąglania kwoty podatku (dyrektywy Rady: 67/227, art. 2; 77/388, art. 11 część A ust. 1 lit. a), art. 12 ust. 3 lit. a), art. 22 ust. 3 lit. b)) Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Szósta dyrektywa – Zaokrąglanie kwoty podatku (dyrektywa Rady 77/388)