Sprawa C‑508/14

Český telekomunikační úřad

przeciwko

T-Mobile Czech Republic a.s.

i

Vodafone Czech Republic a.s.

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud)

„Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2002/22/WE (dyrektywa o usłudze powszechnej) — Kalkulacja kosztu obowiązku świadczenia usługi powszechnej — Uwzględnienie stopy zwrotu z zasobów własnych — Bezpośrednia skuteczność — Stosowanie ratione temporis”

Streszczenie – wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 października 2015 r.

Zbliżanie ustawodawstw — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Usługa powszechna i prawa użytkowników — Dyrektywa 2002/22 — Kalkulacja kosztu i finansowania obowiązku świadczenia usługi powszechnej — Stosowanie do nowych państw członkowskich — Akt o przystąpieniu z 2003 r. niezawierający postanowień szczególnych dotyczących stosowania artykułów owej dyrektywy — Stosowanie do tych państw członkowskich od daty przystąpienia

Pytania prejudycjalne — Wystąpienie do Trybunału — Określenie pytań, które mają być przedłożone — Wyłączna właściwość sądu krajowego — Przysługująca stronom możliwość zmiany treści pytań — Brak — Obowiązek ograniczenia się przez Trybunał do pytań wynikających z postanowienia odsyłającego

W związku z tym, że zgodnie z brzmieniem art. 267 TFUE to sądy krajowe a nie strony postępowania wnoszą sprawę do Trybunału, jedynie sądy krajowe są władne ustalić, jakie pytania mają być przedstawione Trybunałowi, zaś stronom nie przysługuje uprawnienie do dokonywania zmian w treści tych pytań. Ponadto uwzględnienie sformułowanych przez strony w postępowaniu głównym wniosków dotyczących zmiany pytań prejudycjalnych byłoby niezgodne z rolą powierzoną Trybunałowi w art. 267 TFUE oraz z obowiązkiem zapewnienia przezeń rządom państw członkowskich oraz zainteresowanym stronom możliwości przedłożenia uwag zgodnie z art. 23 statutu Trybunału Sprawiedliwości, skoro na mocy wspomnianego przepisu zainteresowanym stronom jedynie doręcza się postanowienia odsyłające. (por. pkt 28, 29)

Artykuły 12 i 13 dyrektywy 2002/22 w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by koszt netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej obejmował „rozsądny zysk” podmiotu świadczącego tę usługę składający się ze stopy zwrotu z zasobów własnych, której zażądałoby przedsiębiorstwo porównywalne z podmiotem świadczącym usługę powszechną rozważające, czy podjąć się wykonywania danej usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym w całym okresie powierzenia, przy uwzględnieniu poziomu ryzyka. Poziom ryzyka zależy od odnośnego sektora, rodzaju usługi i charakterystyki mechanizmu rekompensaty. Stopa zwrotu z kapitału jest zdefiniowana jako wewnętrzna stopa zwrotu, jaką przedsiębiorstwo uzyskuje z zainwestowanego kapitału w całym okresie powierzenia. Wskaźnik ten może zostać określony poprzez odniesienie do porównywalnych przedsiębiorstw. (por. pkt 43–45; pkt 1 sentencji)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 47, 48)

Artykuły 12 i 13 dyrektywy 2002/22 w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) należy interpretować w ten sposób, że są one bezpośrednio skuteczne i że jednostki mogą powoływać się na nie bezpośrednio przed sądem krajowym w celu zakwestionowania decyzji krajowego organu regulacyjnego. W istocie te przepisy z punktu widzenia ich treści są bezwarunkowe i wystarczająco precyzyjne, gdyż wyraźnie wskazuje się w nich, że ewentualne finansowanie obowiązku świadczenia usługi powszechnej powinno zostać dokonane w oparciu o kalkulację kosztu netto, który należy interpretować w ten sposób, że zalicza się do niego także „rozsądny zysk” odpowiadający stopie zwrotu z kapitału i że obowiązek ten jest bezwarunkowy. O ile dyrektywa 2002/22 pozostawia krajowym organom regulacyjnym pewien margines uznania przy wdrażaniu wspomnianych przepisów, o tyle okoliczność ta nie wpływa jednak na precyzyjny i bezwarunkowy charakter obowiązku wynikającego ze wspomnianych przepisów. (por. pkt 52–54; pkt 2 sentencji)