Sprawa C-521/07

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Królestwu Niderlandów

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym — Artykuł 40 — Swobodny przepływ kapitału — Dyskryminujące traktowanie dywidend wypłacanych przez spółki niderlandzkie — Pobranie podatku u źródła — Zwolnienie — Spółki korzystające z siedzibą w państwach członkowskich Wspólnoty — Spółki korzystające mające siedzibę w Islandii lub Norwegii”

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. I ‐ 4875

Streszczenie wyroku

Umowy międzynarodowe – Porozumienie tworzące Europejski Obszar Gospodarczy – Swobodny przepływ kapitału – Ograniczenia – Przepisy podatkowe – Podatek dochodowy od osób prawnych – Opodatkowanie dywidend

(porozumienie, EOG, art. 40)

Uchybia swoim zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG), państwo członkowskie, które nie zwalnia dywidend wypłacanych przez spółki będące rezydentem, na rzecz spółek mających siedzibę w państwach od podatku pobieranego u źródła od dywidend na tych samych warunkach co dywidendy wypłacane na rzecz spółek będących rezydentem lub mającym siedzibę w innym państwie członkowskim Wspólnoty Europejskiej, wymagając, by dla skorzystania ze zwolnienia spółki mające siedzibę w owych dwóch państwach EOG posiadały co najmniej, odpowiednio, 10% lub 25% udziałów w wypłacającej spółce będącej rezydentem, a spółki mające siedzibę w danym państwie członkowskim lub w innym państwie członkowskim — co najmniej 5% opłaconego kapitału będącej rezydentem spółki wypłacającej dywidendy.

Takie odmienne traktowanie w zakresie, w jakim dotyczy ono sposobu opodatkowania dywidend wypłacanych na rzecz uprawnionych spółek mających siedzibę w danych dwóch państwach EOG w porównaniu do sposobu opodatkowania dywidend wypłacanych na rzecz uprawnionych spółek mających siedzibę w państwie członkowskim Wspólnoty, może bowiem zniechęcać spółki mające siedziby w dwóch pierwszych z wymienionych państw od dokonywania inwestycji w danym państwie członkowskim. Ponadto czyni ono trudniejszym dla spółki będącej rezydentem przyciągnięcie kapitału z danych dwóch państw EOG niż z danego państwa członkowskiego Wspólnoty. W związku z tym stanowi ono ograniczenie w swobodnym przepływie kapitału, zakazane co do zasady przez art. 40 porozumienia EOG.

Argument dotyczący odmienności sytuacji, w jakiej znajdują się, po pierwsze, spółki mające siedzibę w państwach członkowskich Wspólnoty oraz, po drugie, spółki mające siedzibę w danych dwóch państwach EOG nie może uzasadniać wymogu posiadania w kapitale spółki będącej rezydentem wypłacającej dywidendy określonej wielkości udziału, wyższego w stosunku do ostatnich z wymienionych spółek, aby mogły one korzystać, tak jak pierwsze z wymienionych spółek, ze zwolnienia z poboru u źródła podatku od dywidend otrzymywanych przez nie od spółek będących rezydentami. W tym względzie, chociaż różnica w systemie prawnym zobowiązań odnośnych państw EOG w dziedzinie podatków w porównaniu z systemem prawnym zobowiązań państw członkowskich może uzasadniać to, że jedno z państw uzależnia korzystanie ze zwolnienia z poboru u źródła podatku od dywidend przez spółki mające siedzibę w danych dwóch państwach EOG od dowodu, iż spełniły one warunki przewidziane w przepisach krajowych, to jednak nie może ono uzasadniać tego, że przepisy te uzależniają korzystanie z tego zwolnienia od posiadania większego udziału w kapitale spółki wypłacającej. W istocie wymóg taki pozostaje bez związku z warunkami nałożonymi na wszystkie spółki, aby mogły mieć one prawo do tego zwolnienia, to znaczy, aby miały one określoną formę prawną, aby podlegały podatkowi od zysków oraz aby były końcowym uprawnionym do wypłacanej dywidendy. Krajowa administracja podatkowa powinna bowiem być w stanie sprawdzić spełnienie tych warunków.

(por. pkt 37, 39, 47, 48, 50, 52; sentencja)