Środek krajowy, zgodnie z którym warunkiem łączenia rodziny w przypadku pracownika tureckiego legalnie zamieszkałego w danym państwie członkowskim i jego małoletniego dziecka jest wytworzenie lub możliwość wytworzenia przez dziecko więzi z tym państwem członkowskim wystarczających dla umożliwienia mu udanej integracji, jeżeli dane dziecko i jego drugi rodzic zamieszkują w państwie pochodzenia lub w innym państwie oraz jeżeli wniosek o łączenie rodziny został złożony po upływie terminu dwóch lat od dnia, w którym rodzic zamieszkały w danym państwie członkowskim otrzymał zezwolenie na pobyt na czas nieokreślony lub zezwolenie na pobyt z możliwością stałego pobytu, stanowi „nowe ograniczenie” w rozumieniu art. 13 decyzji Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja nr 1/80.

Takie ograniczenie nie jest uzasadnione.

W istocie uregulowanie krajowe utrudniające łączenie rodzin i zaostrzające warunki pierwszego wjazdu na terytorium danego państwa członkowskiego małoletnich dzieci obywateli tureckich zamieszkałych we wspomnianym państwie członkowskim w charakterze pracowników w stosunku do warunków obowiązujących w czasie wejścia w życie decyzji nr 1/80, które to uregulowanie może wobec tego mieć wpływ na wykonywanie działalności gospodarczej przez owych obywateli na wspomnianym terytorium, stanowi „nowe ograniczenie”, w rozumieniu art. 13 wspomnianej decyzji, korzystania przez wspomnianych obywateli tureckich ze swobodnego przepływu pracowników w danym państwie członkowskim.

Takie ograniczenie jest zakazane, chyba że wynika z ograniczeń, o których mowa w art. 14 tej decyzji, lub jest uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego, jest właściwe do zapewnienia realizacji zasługującego na ochronę celu i nie wykracza poza to, co konieczne do jego osiągnięcia.

Tymczasem chociaż cel polegający na zagwarantowaniu udanej integracji obywateli państw trzecich w danym państwie członkowskim może stanowić nadrzędny wzgląd interesu ogólnego, wydaje się, że wymóg przedstawienia dowodu wystarczających więzi ma jednak zastosowanie nie w zależności od osobistej sytuacji dzieci mogącej mieć niekorzystny wpływ na ich integrację w danym państwie członkowskim, takiej jak ich wiek lub ich związki z tym państwem członkowskim, lecz w zależności od kryterium, które na pierwszy rzut oka okazuje się nie mieć wiele wspólnego z możliwościami osiągnięcia takiej integracji, a mianowicie od czasu dzielącego udzielenie rodzicowi ostatecznego zezwolenia na pobyt w danym państwie członkowskim dzień złożenia wniosku o łączenie rodziny, oraz że taki wymóg powoduje ryzyko dyskryminacji w zależności od daty wniesienia wniosku o łączenie rodziny pomiędzy dziećmi znajdującymi się w bardzo podobnych sytuacjach osobistych.

W tym względzie, jeżeli chodzi w szczególności o ocenę sytuacji osobistej danego dziecka, organy krajowe powinny dokonywać takiej oceny na podstawie kryteriów wystarczająco precyzyjnych, obiektywnych i niedyskryminacyjnych, które powinny być badane w każdym przypadku z osobna, prowadząc do wydania uzasadnionej decyzji, od której przysługiwałoby skuteczne odwołanie, w celu zapobieżenia praktyce administracyjnej polegającej na systematycznych odmowach.

(por. pkt 50, 51, 56, 61, 65–67; sentencja)