ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wykładni art. 4 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 92/43 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, zmienionej dyrektywą 2006/105, należy dokonać w ten sposób, że nie zezwala on państwu członkowskiemu na odmowę udzielenia zgody ze względów innych niż dotyczące ochrony przyrody na włączenie jednego lub kilku terenów do sporządzonego przez Komisję Europejską projektu wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty.

Jeżeli na etapie procedury klasyfikowania, uregulowanym w art. 4 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 92/43, zezwolono państwom członkowskim na odmowę udzielenia zgody ze względów innych niż dotyczące ochrony środowiska naturalnego, mogłoby spowodować to zagrożenie dla realizacji celu określonego w art. 3 ust. 1 omawianej dyrektywy, to znaczy stworzenia sieci Natura 2000. Stałoby się tak szczególnie w przypadku, gdyby państwa członkowskie mogły odmówić udzielenia zgody z uwagi na wymogi gospodarcze, społeczne i kulturowe oraz cechy regionalne i lokalne, do których wyraźnie odwołuje się art. 2 ust. 3 wspomnianej dyrektywy, który zresztą nie stanowi autonomicznego odstępstwa od ogólnego systemu ochrony wprowadzonego przez tę dyrektywę.

(por. pkt 31–33; pkt 1 sentencji)
Sprawa C-229/08

Colin Wolf

przeciwko

Stadt Frankfurt am Main

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Frankfurt am Main)

„Dyrektywa 2000/78/WE — Artykuł 4 ust. 1 — Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek — Przepis krajowy ustalający górną granicę wieku 30 lat przy rekrutacji do technicznej służby pożarniczej średniego szczebla — Realizowany cel — Pojęcie istotnego i determinującego wymogu zawodowego”

Opinia rzecznika generalnego Y. Bota przedstawiona w dniu 3 września 2009 r. I ‐ 3

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 stycznia 2010 r. I ‐ 18

Streszczenie wyroku

Polityka społeczna – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Dyrektywa 2000/78 – Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek

(dyrektywa Rady 2000/78, art. 2 ust. 2 lit. a), art. 4 ust. 1)

Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 2000/78 ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie stosowaniu przepisu prawa krajowego, który przewiduje wynoszącą 30 lat górną granicę wieku rekrutacji do technicznej służby pożarniczej średniego szczebla.

W istocie chociaż wprowadza odmienne traktowanie ze względu na wiek w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2000/78, omawiany przepis prawa krajowego można uznać po pierwsze, za odpowiedni w odniesieniu do celu, którym jest zapewnienie zdolności operacyjnej i dobrego funkcjonowania służb pożarniczych, co stanowi cel zgodny z prawem w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy, oraz po drugie, za niewykraczający poza to co niezbędne dla realizacji tego celu, ponieważ fakt posiadania szczególnych zdolności fizycznych można, w rozumieniu tego postanowienia, uznać za istotny i determinujący wymóg zawodowy dla potrzeb wykonywania zawodu strażaka w technicznych służbach pożarniczych średniego szczebla, zaś konieczność posiadania kompletnych zdolności fizycznych w celu wykonywania omawianego zawodu jest związana z wiekiem członków tych służb.

(por. pkt 29, 39–41, 44, 46 i sentencja)
Artykuł 12 ust. 3 dyrektywy 76/308 w sprawie wzajemnej pomocy przy windykacji roszczeń dotyczących niektórych opłat, ceł, podatków i innych obciążeń, zmienionej dyrektywą 2001/44, należy interpretować w ten sposób, że sądy państwa członkowskiego, w którym siedzibę ma organ współpracujący, zasadniczo nie mają kompetencji w zakresie badania wykonalności dokumentu umożliwiającego egzekucję. Jednak, w przypadku gdy sąd tego państwa członkowskiego rozpatruje skargę skierowaną przeciwko ważności lub prawidłowości środków dochodzenia roszczenia, takich jak doręczenie tytułu wykonawczego, sąd ten jest uprawniony do zbadania, czy środki te zostały przeprowadzone prawidłowo, zgodnie z przepisami tego państwa członkowskiego.

W istocie o ile rozstrzyganie o zasadności środków odwoławczych skierowanych przeciwko roszczeniu lub tytułowi wykonawczemu należy zasadniczo do wyłącznej kompetencji państwa członkowskiego, w którym siedzibę ma organ wnioskujący, to nie można wykluczyć, że wyjątkowo, organy państwa członkowskiego, w którym siedzibę ma organ współpracujący, mogą być uprawnione do zbadania, czy wykonanie tego tytułu może stanowić zagrożenie, w szczególności dla porządku publicznego tego państwa, i w danym przypadku mogą one odmówić zgody na pomoc w całości lub w części lub uzależnić ją od spełnienia określonych przesłanek.

(por. pkt 42, 50; pkt 1 sentencji)
Omawiany przepis definiuje zatem stosowanie informacji poufnych w sposób obiektywny, nie włączając w sposób wyraźny do definicji stosowania informacji poufnych zamiaru, którym było ono motywowane, tak by osiągnąć jednolitą harmonizację prawa państw członkowskich. W konsekwencji spełnienie wskazanych w nim znamion stosowania informacji poufnych pozwala domniemywać zamiar osoby, która go dokonuje. Niemniej jednak domniemanie takie nie może naruszać praw podstawowych, a w szczególności zasady domniemania niewinności potwierdzonej w szczególności w art. 6 ust. 2 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy 2003/6 w sprawie stosowania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) należy interpretować w ten sposób, iż okoliczność, że osoba wskazana w akapicie drugim tego przepisu, która posiada informacje wewnętrzne i nabywa lub zbywa albo podejmuje próbę nabycia lub zbycia na rachunek własny lub na rzecz osoby trzeciej, bezpośrednio lub pośrednio, instrumentów finansowych, których dotyczą te informacje, oznacza, że osoba ta „stosuje te informacje” w rozumieniu rzeczonego przepisu, z zastrzeżeniem przestrzegania prawa do obrony, a w szczególności prawa do obalenia tego domniemania. Kwestię tego, czy rzeczona osoba naruszyła zakaz stosowania informacji poufnych, należy analizować w świetle celu tej dyrektywy, którym jest ochrona integralności rynków finansowych i wzmacnianie zaufania inwestorów opierającego się w szczególności na zapewnieniu, że będą oni traktowani jednakowo i że będą chronieni przed nienależytym zastosowaniem informacji wewnętrznych.

Zdolność informacji do wywierania znacznego wpływu na kurs instrumentów finansowych, do jakich się odnoszą, jest jednym z charakterystycznych elementów pojęcia informacji wewnętrznej zdefiniowanej w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2003/6 w sprawie stosowania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku), przy czym samo to pojęcie zostało doprecyzowane w art. 1 ust. 2 dyrektywy 2003/124 wykonującej dyrektywę 2003/6 w zakresie definicji i publicznego ujawniania informacji wewnętrznych oraz definicji manipulacji na rynku, jako informacja, którą rozsądny inwestor zastosowałby, podejmując swoje decyzje inwestycyjne. Zgodnie z celem dyrektywy 2003/6 ową zdolność wywierania znacznego wpływu na kurs instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych pochodnych instrumentów finansowych oceniać należy przede wszystkim w świetle treści danych informacji oraz kontekstu, w jaki się one wpisują. Aby określić, czy chodzi o informacje wewnętrzne, nie jest więc konieczne badanie, czy ich upowszechnianie miało rzeczywiście znaczny wpływ na kurs instrumentów finansowych, do których się odnoszą.

(por. pkt 67–69)
Przepisy dyrektywy 2004/18 w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, a w szczególności art. 1 ust. 2 lit. a) oraz art. 8 akapity pierwszy i drugi, które odwołują się do pojęcia „wykonawca”, należy rozumieć w ten sposób, że zezwalają one na udział w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego na usługi podmiotom, które nie mają zasadniczo celu zarobkowego, nie posiadają struktury organizacyjnej przedsiębiorstwa i nie są w sposób stały obecne na rynku, takim jak uniwersytety i instytuty badawcze, jak również zgrupowania powołane przez uniwersytety i organy administracji publicznej.

W istocie dopuszcza się do złożenia oferty lub zgłoszenia kandydatury każdą osobę lub podmiot, która — zważywszy na wymogi określone w ogłoszeniu o zamówieniu publicznym — może być uznana za odpowiednią w celu zapewnienia realizacji tego zamówienia, czy to bezpośrednio, czy to z udziałem podwykonawcy, niezależnie od tego, czy posiada status podmiotu prawa prywatnego, czy też podmiotu prawa publicznego, a także bez względu na to, czy działalność na rynku tej osoby lub podmiotu ma charakter systematyczny, czy też okazjonalny, wreszcie niezależnie od tego, czy ta osoba lub podmiot jest subwencjonowana ze środków publicznych, czy też nie.

Ponadto po pierwsze, zasada równego traktowania nie zostaje naruszona z samego tylko powodu, że instytucje zamawiające dopuszczają do udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego jednostki organizacyjne korzystające z subwencji pozwalających im składać oferty znacząco niższe niż oferenci konkurencyjni, którzy nie są subwencjonowani. Po drugie, gdyby ustawodawca wspólnotowy miał zamiar zobowiązać instytucje zamawiające do wykluczenia takich oferentów, uczyniłby to w sposób wyraźny.

(por. pkt 40, 42, 45; pkt 1 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki inne niż podatki obrotowe, obciążające spożycie wyrobów tytoniowych

(dyrektywa Rady 95/59, zmieniona dyrektywą 2002/10, art. 9 ust. 1)

2. Państwa członkowskie – Zobowiązania – Nadzór powierzony Komisji – Obowiązki państw członkowskich

(art. 10 WE i 226 WE)

Summary

1. Narzucając minimalne ceny sprzedaży detalicznej papierosów, państwo członkowskie uchybia zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 9 ust. 1 dyrektywy 95/59 w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych zmienionej dyrektywą 2002/10, gdy system ten nie pozwala wykluczyć w każdym przypadku, że narzucona minimalna cena stanowi zagrożenie dla przewagi konkurencyjnej, jaka mogłaby wyniknąć z niższych kosztów wytworzenia dla niektórych producentów lub importerów wyrobów tytoniowych. W istocie system ten, który ponadto ustala cenę minimalną w odniesieniu do średniej ważonej cen stosowanej na rynku dla każdej kategorii papierosów, mógłby skutkować zniesieniem różnic cenowych pomiędzy konkurencyjnymi wyrobami i przekształcić te ceny w ceny najdroższych produktów. Rzeczony system stanowi zatem naruszenie swobody producentów i importerów w ustalaniu ich maksymalnych cen sprzedaży detalicznej, zagwarantowanej przez art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 95/59.

Ramowa konwencja Światowej Organizacji Zdrowia o ograniczeniu użycia tytoniu nie ma wpływu na zgodność lub brak zgodności takiego systemu z art. 9 ust. 1 dyrektywy 95/59, ponieważ konwencja ta nie nakłada na żadną z umawiających się stron jakiegokolwiek konkretnego obowiązku w odniesieniu do polityki cenowej w dziedzinie wyrobów tytoniowych, a jedynie opisuje możliwe rozwiązania dla uwzględnienia krajowych celów w dziedzinie zdrowia w zakresie dotyczącym zwalczania konsumpcji wyrobów tytoniowych. Artykuł 6 ust. 2 rzeczonej konwencji ogranicza się bowiem do stwierdzenia, że umawiające strony przyjmą lub utrzymają w mocy środki, które „mogą obejmować” wdrożenie polityki podatkowej oraz „w odpowiednich przypadkach” polityki cenowej w odniesieniu do wyrobów tytoniowych.

Państwa członkowskie nie mogą powoływać się na art. 30 WE w celu uzasadnienia naruszenia art. 9 ust. 1 dyrektywy 95/59 w odniesieniu do celu ochrony życia i zdrowia osób. W istocie art. 30 WE nie może być postrzegany jako zezwalający na środki inne niż mające charakter ograniczeń ilościowych w przywozie i wywozie lub środki o skutku równoważnym, o których mowa w art. 28 WE i 29 WE.

Tym niemniej dyrektywa 95/59 nie sprzeciwia się temu, aby państwa członkowskie kontynuowały walkę z paleniem tytoniu, która wpisuje się w cel ochrony zdrowia publicznego.

(por. pkt 45, 46, 50, 51, 57; pkt 1 sentencji)

2. Państwo członkowskie uchybia zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 10 WE, nie dostarczając informacji koniecznych dla wykonania przez Komisję zadania kontroli poszanowania dyrektywy 95/59 w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych, zmienionej dyrektywą 2002/10.

(por. pkt 62; pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Wizy, azyl, imigracja – Polityka imigracyjna – Prawo do łączenia rodzin – Dyrektywa 2003/86

(dyrektywa Rady 2003/86, art. 7 ust. 1 lit. c))

2. Wizy, azyl, imigracja – Polityka imigracyjna – Prawo do łączenia rodzin – Dyrektywa 2003/86

(dyrektywa Rady 2003/86, art. 2 lit. d), art. 7 ust. 1 lit. c))

Summary

1. Zwrot „korzystanie z systemu pomocy społecznej” zawarty w art. 7 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2003/86 w sprawie łączenia rodzin należy interpretować w ten sposób, że nie pozwala on państwu członkowskiemu na przyjęcie przepisów o łączeniu rodziny odmawiających go członkowi rodziny rozdzielonej, który wykazał, iż posiada stabilne i regularne środki wystarczające do utrzymania jego oraz członków jego rodziny, lecz który z powodu poziomu dochodów byłby jednak uprawniony do szczególnej pomocy w przypadku szczególnych i indywidualnie ustalonych kosztów niezbędnych do jego utrzymania, zwolnień z podatku przyznanych przez samorząd terytorialny w zależności od dochodów lub środków wspierania dochodów w ramach gminnej polityki minimalnej.

W istocie, jako że zezwolenie na łączenie rodziny jest w myśl dyrektywy, zasadą ogólną, możliwość przewidzianą w art. 7 ust. 1 lit. c) omawianej dyrektywy należy interpretować w sposób zawężający. Ponadto margines swobody przyznany państwom członkowskim nie powinien być przez nie wykorzystywany w sposób naruszający cel tej dyrektywy, którym jest sprzyjanie łączeniu rodzin, oraz jej skuteczność.

(por. pkt 43, 52; pkt 1 sentencji)

2. Dyrektywę 2003/86 w sprawie prawa do łączenia rodzin, a w szczególności jej art. 2 lit. d), należy interpretować w ten sposób, że przepis ten sprzeciwia się regulacji krajowej, która w celu zastosowania warunków dotyczących dochodów ustanowionych w art. 7 ust. 1 lit. c) omawianej dyrektywy dokonuje rozróżnienia w zależności od tego, czy związki rodzinne powstały przed wjazdem, czy po wjeździe członka rodziny rozdzielonej na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego.

W istocie z uwagi na brak rozróżnienia, zamierzony przez prawodawcę Unii, dotyczący chwili powstania rodziny i przy uwzględnieniu konieczności powstrzymania się od zawężającej wykładni przepisów dyrektywy 2003/86 i pozbawienia tych przepisów skuteczności państwa członkowskie nie mają marginesu swobodnego uznania pozwalającego im na wprowadzenie tego rozróżnienia do ich ustawodawstwa krajowego transponującego dyrektywę. Zresztą zdolność członka rodziny rozdzielonej do posiadania regularnych środków wystarczających do zaspokojenia potrzeb własnych i potrzeb jego rodziny w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) nie może w niczym zależeć od chwili ustanowienia przez niego rodziny.

(por. pkt 64, 66; pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Obywatelstwo Unii Europejskiej – Postanowienia traktatu – Podmiotowy zakres stosowania

(art. 17 WE)

2. Obywatelstwo Unii Europejskiej – Postanowienia traktatu – Obywatelstwo państwa członkowskiego

(art. 17 WE)

Summary

1. Sytuacja obywatela Unii Europejskiej, którego dotyczy decyzja o cofnięciu nadania obywatelstwa wydana przez władze państwa członkowskiego, prowadząca do tego, że po utracie obywatelstwa państwa członkowskiego pochodzenia obywatel ten może utracić także status nadany w art. 17 WE i związane z nim prawa, należy ze względu na swój charakter i skutki do zakresu prawa Unii.

(por. pkt 42)

2. Prawo Unii, a konkretnie art. 17 WE, nie stoi na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie cofnęło obywatelowi Unii Europejskiej nabyte przez nadanie obywatelstwo tego państwa, jeżeli zostało ono uzyskane na skutek podstępu, pod warunkiem że taka decyzja o cofnięciu obywatelstwa przestrzega zasady proporcjonalności.

W istocie decyzja w sprawie cofnięcia nadania obywatelstwa z uwagi na dopuszczenie się podstępnych zabiegów odpowiada względom interesu ogólnego. W związku z tym państwo członkowskie ma prawo chronić szczególny stosunek solidarności i lojalności pomiędzy tym państwem a jego obywatelami oraz wzajemność praw i obowiązków leżących u podstaw więzi obywatelstwa. Tego typu rozważanie dotyczące legalności leżącej u podstaw decyzji o cofnięciu nadania obywatelstwa na skutek podstępnych zabiegów ma co do zasady również zastosowanie, w przypadku gdy z uwagi na cofnięcie obywatelstwa dana osoba traci nie tylko obywatelstwo państwa członkowskiego nadania, ale również obywatelstwo Unii.

Jednakże do sądu krajowego należy zbadanie, czy decyzja o cofnięciu obywatelstwa przestrzega zasady proporcjonalności co do konsekwencji, jakie pociąga ona za sobą w odniesieniu do sytuacji osoby zainteresowanej w świetle prawa Unii, poza – w razie potrzeby – zbadaniem proporcjonalności tej decyzji w świetle prawa krajowego. A zatem, zważywszy na znaczenie, jakie prawo pierwotne przypisuje statusowi obywatela Unii, w ramach badania decyzji o cofnięciu nadania obywatelstwa należy uwzględnić ewentualne konsekwencje, jakie omawiana decyzja niesie dla osoby zainteresowanej i w razie potrzeby członków jej rodziny w odniesieniu do utraty praw przysługujących każdemu obywatelowi Unii i w szczególności zbadać, czy utrata obywatelstwa jest uzasadniona w stosunku do powagi popełnionego przez tę osobę naruszenia, czasu, który upłynął pomiędzy wydaniem decyzji w sprawie nadania obywatelstwa a wydaniem decyzji o jego cofnięciu, oraz możliwości przywrócenia osobie zainteresowanej jej obywatelstwa państwa pochodzenia.

(por. pkt 51, 54–56; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki inne niż podatki obrotowe, obciążające spożycie wyrobów tytoniowych

(dyrektywa Rady 95/59, zmieniona dyrektywą 2002/10, art. 9 ust. 1)

Summary

Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 9 ust. 1 dyrektywy 95/59 w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 2002/10, państwo członkowskie, które przyjmuje i utrzymuje w mocy przepisy, na podstawie których organy publiczne ustalają ceny minimalne sprzedaży detalicznej papierosów oraz tytoniu drobno krojonego przeznaczonego do skręcania papierosów, o ile taki system nie pozwala wykluczyć w każdym przypadku, że narzucone ceny będą stanowiły zagrożenie dla przewagi konkurencyjnej, jaka mogłaby wyniknąć dla niektórych producentów lub importerów takich wyrobów z niższych kosztów wytworzenia. W istocie system ten, który ponadto ustala cenę minimalną w odniesieniu do średniej ceny stosowanej na rynku, mógłby skutkować zniesieniem różnic cenowych pomiędzy konkurencyjnymi wyrobami i przekształcić te ceny w ceny najdroższych produktów. Rzeczony system stanowi zatem naruszenie swobody producentów i importerów w ustalaniu maksymalnych cen sprzedaży detalicznej, zagwarantowanej przez art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 95/59.

Ramowa konwencja Światowej Organizacji Zdrowia o ograniczeniu użycia tytoniu nie może mieć wpływu na zgodność lub brak zgodności takiego systemu z art. 9 ust. 1 dyrektywy 95/59, ponieważ konwencja ta nie nakłada na żadną z umawiających się stron jakiegokolwiek konkretnego obowiązku w odniesieniu do polityki cenowej w dziedzinie wyrobów tytoniowych, a jedynie opisuje możliwe rozwiązania w celu uwzględnienia krajowych celów w dziedzinie zdrowia w zakresie dotyczącym zwalczania konsumpcji wyrobów tytoniowych. Artykuł 6 ust. 2 rzeczonej konwencji ogranicza się bowiem do stwierdzenia, że umawiające się strony przyjmą lub utrzymają w mocy środki, które „mogą obejmować” wdrożenie polityki podatkowej oraz „w odpowiednich przypadkach” polityki cenowej w odniesieniu do wyrobów tytoniowych.

Państwa członkowskie nie mogą także powoływać się na art. 30 WE celem uzasadnienia naruszenia art. 9 ust. 1 dyrektywy 95/59 w odniesieniu do celu ochrony życia i zdrowia osób. W istocie art. 30 WE nie może być postrzegany jako zezwalający na środki inne niż środki mające charakter ograniczeń ilościowych w przywozie i wywozie lub środki o skutku równoważnym, o których mowa w art. 28 WE i 29 WE.

Niemniej dyrektywa 95/59 nie sprzeciwia się temu, aby państwa członkowskie kontynuowały walkę z paleniem tytoniu, która wpisuje się w cel ochrony zdrowia publicznego.

(por. pkt 33, 34, 38, 39, 45; sentencja)
Artykuł 10 dyrektywy 1999/31 w sprawie składowania odpadów, zmienionej rozporządzeniem nr 1882/2003, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisów krajowych nakładających na podmiot zajmujący się składowiskiem obowiązek zapłaty podatku, który winien zostać mu zwrócony przez jednostkę samorządu lokalnego umieszczającą odpady na składowisku, i przewidujących nałożenie na ten podmiot sankcji finansowych w razie spóźnionej zapłaty tego podatku, pod warunkiem jednak, że przepisy te są połączone ze środkami mającymi zapewnić, iż wspomniany podatek zostanie rzeczywiście zwrócony w krótkim terminie, a wszystkie koszty związane z odzyskaniem, a w szczególności koszty wynikające z opóźnienia w zapłacie kwot należnych z tego tytułu wspomnianemu podmiotowi od rzeczonej jednostki samorządu lokalnego, w tym sankcje finansowe ewentualnie nałożone na ów podmiot ze względu na to opóźnienie, zostaną uwzględnione w ramach ceny, jaką ma zapłacić temu podmiotowi ta jednostka samorządu lokalnego. Do sądu krajowego należy sprawdzenie, czy te przesłanki zostały spełnione.

W istocie obciążenie takimi kosztami podmiotu zajmującego się składowiskiem prowadziłoby do przypisania mu kosztów związanych z usuwaniem odpadów, których nie wytworzył, a jedynie zapewnia ich usuwanie w ramach wykonywanej przez siebie działalności usługowej.

(por. pkt 38, 41; pkt 1 sentencji)