ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Sentencja



Keywords

1. Środowisko naturalne – Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne – Dyrektywa 85/337 – Obowiązek państw członkowskich poddania przedsięwzięć, które mogą wywierać znaczące skutki na środowisko naturalne, procedurze oceny skutków dla środowisko – Zakres

(dyrektywa Rady 85/337 zmieniona dyrektywą 97/11, art°2 ust. 1)

2. Środowisko naturalne – Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne – Dyrektywa 85/337 – Ustalanie przez państwa członkowskie przedsięwzięć wymienionych w załączniku II, które powinny być poddane procedurze oceny skutków dla środowiska

(dyrektywa Rady 85/337 zmieniona dyrektywą 97/11, art. 4, załączniki II, III)

3. Środowisko naturalne – Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne – Dyrektywa 85/337 – Ustalanie przez państwa członkowskie przedsięwzięć wymienionych w załączniku II, które powinny być poddane procedurze oceny skutków dla środowiska

(dyrektywa Rady 85/337 zmieniona dyrektywą 97/11, art. 4, załączniki II, III)

Sentencja

Z powyższych względów Trybunał (szósta izba) orzeka, co następuje:

1) Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, w brzmieniu ustalonym dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r., należy interpretować w ten sposób, iż nie zawarto w nim wymogu, aby wszelkie przedsięwzięcia, które mogą wywierać znaczące skutki na środowisko podlegały procedurze oceny przewidzianej w tej dyrektywie, lecz jedynie te przedsięwzięcia, które wymieniono w załącznikach I i II do dyrektywy, zgodnie z zasadami określonymi w art. 4 dyrektywy i z zastrzeżeniem art. 1 ust. 4 i 5 oraz art. 2 ust. 3. tej dyrektywy.

2) Odpowiednie kryteria selekcji określone w załączniku III do dyrektywy 85/337, w brzmieniu ustalonym dyrektywą 97/11, muszą być stosowane przez państwa członkowskie w procesie ustalania – w odniesieniu do przedsięwzięć wymienionych w załączniku II do dyrektywy – zarówno na podstawie analizy każdego przypadku z osobna, jak i na postawie ustalonych przez nie progów lub kryteriów, czy istnieje konieczność poddania danego przedsięwzięcia procedurze oceny skutków dla środowiska.

3) Jeżeli państwo członkowskie zdecyduje się na określanie dla każdego przypadku z osobna, które przedsięwzięcia spośród wymienionych w załączniku II do dyrektywy 85/337, w brzmieniu ustalonym dyrektywą 97/11, powinny być poddane ocenie ich skutków dla środowiska, powinno ono – w drodze odesłania do załącznika III do dyrektywy zawartego w przepisach prawa krajowego czy też poprzez włączenie tych kryteriów do prawa krajowego – zapewnić rzeczywiste uwzględnienie przez właściwe organy krajowe każdego z tych kryteriów w sytuacji, gdy któreś z nich ma zastosowanie do danego przedsięwzięcia. Państwo członkowskie nie może wykluczyć tych kryteriów w sposób wyraźny lub dorozumiany.
Sprawa C-109/07

Jonathan Pilato

przeciwko

Jeanowi-Claude’owi Bourgaultowi

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez prud'homie de pêche w Martigues)

„Pojecie sądu krajowego — Brak właściwości Trybunału”

Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 maja 2008 r. I - 3505

Streszczenie postanowienia

Pytania prejudycjalne – Wystąpienie do Trybunału – Sąd krajowy w rozumieniu art. 234 WE – Pojęcie

(art. 234 WE)

W celu rozstrzygnięcia, czy organ odsyłający ma charakter „sądu” w rozumieniu art. 234 WE — co jest wyłącznie kwestią wewnętrzną wspólnotowego porządku prawnego — Trybunał kieruje się całością okoliczności sprawy, a w szczególności podstawą prawną istnienia organu, jego stałym charakterem, obligatoryjnym charakterem jego jurysdykcji, kontradyktoryjnością postępowania, stosowaniem przez organ przepisów prawa oraz jego niezawisłością.

Co się tyczy, bardziej szczegółowo, kwestii niezawisłości organu odsyłającego, wymóg ten zakłada ochronę wspomnianego organu przed ingerencją i naciskami zewnętrznymi, mogącymi zagrozić niezależności osądu przez jego członków rozpatrywanych sporów. Tego rodzaju gwarancje niezawisłości i bezstronności wymagają istnienia zasad, w szczególności co do składu organu, mianowania, okresu trwania kadencji oraz powodów wyłączenia i odwołania jego członków, pozwalających wykluczyć, w przekonaniu podmiotów prawa, wszelką uzasadnioną wątpliwość, co do niezależności tego organu od czynników zewnętrznych oraz neutralności w odniesieniu do sprzecznych ze sobą interesów. W tym względzie — aby uznać, że organ odsyłający spełnia warunki dotyczące niezawisłości — konieczne jest w szczególności, aby przypadki odwołania członków tego organu były oparte na wyraźnych przepisach ustawowych.

Nie można uznać, że prud’homie de pêche w Martigues (Francja) spełnia warunki dotyczące niezawisłości organu odsyłającego i w związku z tym nie jest to sąd w rozumieniu art. 234 WE. Z jednej bowiem strony prud’hommes pêcheurs przynajmniej w wykonywaniu niektórych swych obowiązków podlegają kontroli administracji. Z drugiej strony nie wydaje się, aby odwołanie prud’hommes pêcheurs podlegało szczególnym gwarancjom pozwalającym wykluczyć wszelką uzasadnioną wątpliwość co do niezależności tego organu od czynników zewnętrznych.

(por. pkt 22–25, 28, 30, 31)
1)

Artykuły 10 WE i 81 WE nie sprzeciwiają się przepisom krajowym zakazującym co do zasady odstąpienia od minimalnych stawek honorariów zatwierdzonych w drodze dekretu ministerialnego, na podstawie projektu przygotowanego przez zawodowe stowarzyszenie adwokatów takie jak Consiglio nazionale forense, które zakazują również sądom rozstrzygającym w przedmiocie wysokości kosztów, jakie strona przegrywająca ma obowiązek zwrócić drugiej stronie, odstąpienia od wspomnianych minimalnych stawek honorariów.
Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 16 maja 2008 r. — Raulin przeciwko Francji

(sprawa C-454/07)

„Skarga osoby fizycznej przeciwko państwo członkowskiemu mająca na celu stwierdzenie naruszenia przez to państwo członkowskie prawa wspólnotowego — Oczywisty brak właściwości Trybunału”

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Prawo do wnoszenia skarg zastrzeżone dla Komisji i państw członkowskich — Skarga osoby fizycznej lub prawnej — Niedopuszczalność (art. 226 WE, 227 WE) (por. pkt 6, 7)

Przedmiot

Naruszenie w konkretnym pojedynczym przypadku dyrektywy Rady z dnia 22 czerwca 1987 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczenia ochrony prawnej (Dz.U. L 185, s. 77).

Sentencja

1) Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest oczywiście niewłaściwy do orzekania w przedmiocie niniejszej skargi.

2) S. Raulin ponosi własne koszty.

Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 16 maja 2008 r. — Raulin przeciwko Francji

(sprawa C-454/07)

„Skarga osoby fizycznej przeciwko państwo członkowskiemu mająca na celu stwierdzenie naruszenia przez to państwo członkowskie prawa wspólnotowego — Oczywisty brak właściwości Trybunału”

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Prawo do wnoszenia skarg zastrzeżone dla Komisji i państw członkowskich — Skarga osoby fizycznej lub prawnej — Niedopuszczalność (art. 226 WE, 227 WE) (por. pkt 6, 7)

Przedmiot

Naruszenie w konkretnym pojedynczym przypadku dyrektywy Rady z dnia 22 czerwca 1987 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczenia ochrony prawnej (Dz.U. L 185, s. 77).

Sentencja

1) Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest oczywiście niewłaściwy do orzekania w przedmiocie niniejszej skargi.
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 kwietnia 2008 r. — Club Náutico de Gran Canaria przeciwko Comunidad Autónoma de Canarias

(sprawa C-186/07)

„Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Szósta dyrektywa VAT — Zwolnienia — Usługi związane ze sportem i kulturą fizyczną — Stosowanie do Wysp Kanaryjskich — Sytuacja czysto krajowa — Odesłanie — Oczywista niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym”

Postanowienia podatkowe — Harmonizacja ustawodawstw — Podatki obrotowe — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Szósta dyrektywa — Terytorialny zakres zastosowania (dyrektywa Rady 77/388) (por. pkt 18)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Superior de Justicia de Canarias — Wykładnia wyroku Trybunału w sprawie C-124/96 stwierdzającego sprzeczność z art. 13 część A ust. 1 lit. m) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) przepisów prawa krajowego przewidujących ograniczenie zwolnienia z podatku VAT do określonych usług ściśle związanych ze sportem i kulturą fizyczną — Stosowanie do Wysp Kanaryjskich

Sentencja

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Canarias postanowieniem z dnia 26 listopada 2006 r. jest niedopuszczalny.

Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 kwietnia 2008 r. — Club Náutico de Gran Canaria przeciwko Comunidad Autónoma de Canarias

(sprawa C-186/07)

„Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Szósta dyrektywa VAT — Zwolnienia — Usługi związane ze sportem i kulturą fizyczną — Stosowanie do Wysp Kanaryjskich — Sytuacja czysto krajowa — Odesłanie — Oczywista niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym”

Postanowienia podatkowe — Harmonizacja ustawodawstw — Podatki obrotowe — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Szósta dyrektywa — Terytorialny zakres zastosowania (dyrektywa Rady 77/388) (por. pkt 18)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Superior de Justicia de Canarias — Wykładnia wyroku Trybunału w sprawie C-124/96 stwierdzającego sprzeczność z art. 13 część A ust. 1 lit. m) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) przepisów prawa krajowego przewidujących ograniczenie zwolnienia z podatku VAT do określonych usług ściśle związanych ze sportem i kulturą fizyczną — Stosowanie do Wysp Kanaryjskich

Sentencja

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Canarias postanowieniem z dnia 26 listopada 2006 r. jest niedopuszczalny.
Możliwość określenia z przybliżoną dokładnością liczby lub nawet tożsamości podmiotów prawa, do których akt ma zastosowanie, nie oznacza wcale, że podmioty te należy traktować tak, jakby akt ten dotyczył ich indywidualnie w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE, tak długo jak akt ten podlega zastosowaniu ze względu na zaistnienie pewnej obiektywnej sytuacji prawnej lub faktycznej w nim określonej.

W odniesieniu do stosowania dyrektywy 2003/87 ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę 96/61 z jednej strony decyzja Komisji skierowana do państwa członkowskiego i odrzucająca w części krajowy plan rozdziału (KPR) takich przydziałów na drugi okres rozliczeniowy stanowi akt o charakterze ogólnym, ponieważ ma zastosowanie do sytuacji określonych w sposób obiektywny i rodzi skutki prawne w odniesieniu do kategorii osób opisanych w sposób ogólny i abstrakcyjny. Z drugiej strony okoliczność, że decyzja ta spowodowała zakaz utrzymania w mocy gwarancji przydziałów, których mieli prawo dochodzić niektórzy operatorzy na podstawie krajowych przepisów mających zastosowanie do rozdziału przydziałów w pierwszym okresie rozliczeniowym, nie ma takiego charakteru, by uczynić tę decyzję zespołem decyzji indywidualnych. W tym względzie okoliczność, że KPR przedstawiony przez państwo członkowskie Komisji winien zawierać wykaz urządzeń, do których odnosi się system handlu przydziałami, jak również wskazanie uprawnień, które państwo to zamierza przydzielić tym urządzeniom, nie pozwala na uznanie, że we wspomnianej decyzji Komisja rozstrzygnęła indywidualne wnioski.

Jednakże chociaż operatorzy nie mają możliwości wystąpienia o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, mogą zakwestionować krajowe środki przyjęte na podstawie wspomnianej decyzji i zachowując w tym kontekście możliwość powoływania się na jej niezgodność z prawem przed sądami krajowymi, orzekającymi zgodnie z art. 234 WE.

(por. pkt 70–73, 78)
1)

W następstwie wyroku z dnia 21 lipca 2005 r. w sprawie C-207/04 Vergani, który dotyczył niezgodności prawa krajowego z prawem wspólnotowym, do władz danego państwa członkowskiego należy podjęcie działań ogólnych lub szczególnych, właściwych do zapewnienia na ich terytorium przestrzegania prawa wspólnotowego, przy czym władze te zachowują wybór działań, jakie mają być podjęte, aby prawo krajowe zostało dostosowane do prawa wspólnotowego i aby zapewnić pełną skuteczność praw, jakie jednostki czerpią z prawa wspólnotowego. Jeśli stwierdzona zostaje dyskryminacja sprzeczna z prawem wspólnotowym, to do czasu wydania przepisów ustanawiających równe traktowanie sąd krajowy jest zobowiązany nie stosować krajowego przepisu dyskryminującego i nie jest przy tym zmuszony zwracać się do ustawodawcy o jego zmianę lub jej oczekiwać, natomiast jest zobowiązany stosować wobec członków grupy mniej korzystnie traktowanej te same zasady, które stosują się do osób drugiej grupy.
Osoba fizyczna lub prawna może utrzymywać, iż sporny przepis dotyczy jej indywidualnie jedynie w sytuacji, gdy dotyczy jej on ze względu na określone cechy szczególne lub sytuację faktyczną, które wyróżniają ją spośród ogółu innych podmiotów i z tego względu indywidualizują ją w sposób analogiczny do adresata. Gdy zaskarżony akt dotyczy grupy osób, które zostały lub mogą być zidentyfikowane w chwili wydania tego aktu ze względu na określone cechy, właściwe członkom tej grupy, akt ten może dotyczyć tych osób w sposób indywidualny, ponieważ należą one do ograniczonego kręgu podmiotów gospodarczych. W tym względzie liczba i tożsamość podmiotów, których mogłaby ewentualnie dotyczyć decyzja Komisji o zarejestrowaniu nazwy domeny, z której korzystanie jest zastrzeżone dla instytucji i organów Wspólnoty, nie mogą być ani ostatecznie znane, ani nawet możliwe do ustalenia. W istocie w drodze ustanowionego w rozporządzeniu nr 874/2004 ustanawiającym reguły porządku publicznego dotyczące wprowadzenia w życie i funkcji Domeny Najwyższego Poziomu „.eu” oraz zasady regulujące rejestrację postępowania każda z wpisanych na listę nazw domen jest zastrzeżona nie tylko wobec posiadaczy uprzednich praw, lecz także wobec szerokiego ogółu.

Tak samo kwestia tego, czy podmioty, których ta decyzja dotyczy, są lub mogą zostać zidentyfikowane, podlega ocenie w dacie wydania spornej decyzji.

Okoliczność, iż dana osoba wzięła udział w procesie wydawania aktu wspólnotowego, może zindywidualizować ją w kontekście tego aktu jedynie w przypadku, gdy gwarancje proceduralne dla tej osoby zostały przewidziane w przepisach prawa wspólnotowego. Zatem gdy przepis prawa wspólnotowego nakazuje zastosować w celu wydania decyzji procedurę, w ramach której osoba fizyczna lub prawna może dochodzić swych praw, szczególna sytuacja prawna, z której osoba ta korzysta, skutkuje jej indywidualizacją w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE. Choć prawdą jest, że rozporządzenie nr 874/2004 przewiduje okres „przedterminowej” rejestracji i zastrzega nazwy domen dla posiadaczy praw uprzednich, to jednak nie przewiduje ono żadnej gwarancji proceduralnej, którą można by było uznać za ustanowione na rzecz danej osoby prawo. Wnosząca odwołanie nie może zatem powoływać się na przepisy omawianego rozporządzenia, aby twierdzić, że skutkują one jej indywidualizacją w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE.

(por. pkt 41–43, 50, 53, 54)
Sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych nie naruszył prawa w sposób oczywisty w odniesieniu do wykładni przepisów art. 12 aktu z 1976 r. dotyczącego wyboru przedstawicieli do Zgromadzenia w powszechnych wyborach bezpośrednich w brzmieniu i z numeracją zmienionymi decyzją 2002/772, dokonując wykładni wyrażenia „przyjmuje do wiadomości” zwartego we wspomnianym artykule jako wskazującego na całkowity brak zakresu swobodnego uznania Parlamentu w dziedzinie rezultatów ogłoszonych urzędowo przez państwa członkowskie.

W istocie wspomniany artykuł stanowi wyraźnie, iż Parlament z jednej strony „przyjmuje do wiadomości” rezultaty ogłoszone urzędowo przez państwa członkowskie, a z drugiej strony może rozstrzygać ewentualne spory jedynie „na tle postanowień [tego] aktu” i to „[z wyłączeniem] przepisów krajowych, do których [akt] się odnosi”. Zatem brzmienie art. 12 stanowi argument na rzecz jego wykładni zwężającej. Poza tym, odnośnie do weryfikacji mandatów posłów do Parlamentu, przepisy art. 12 aktu z 1976 r. oraz art. 3 ust. 3 regulaminu Parlamentu Europejskiego ustanawiają uprawnienie Parlamentu do rozstrzygania w sprawach ważności mandatu każdego ze swych nowo wybranych członków oraz sporów mogących pojawiać się na podstawie przepisów aktu z 1976 r., ale „z wyłączeniem przepisów krajowych, do których [akt] się odnosi”i „z wyjątkiem sporów opartych na krajowych ordynacjach wyborczych”, odpowiednio. Wyłączenia te stanowią również jasne wskazówki, że Parlament zasadniczo nie jest właściwy do rozstrzygania kwestii ważności wyborów krajowych w świetle prawa wspólnotowego.

(por. pkt 30–32, 35)
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 20 czerwca 2008 r. — Ayuntamiento de Madrid i Madrid Calle 30 przeciwko Komisji

(sprawa C-448/07 P)

„Odwołanie — Przedstawienie danych w sprawie w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu — Rozporządzenie (WE) nr 3605/93 — Europejski System Rachunków 1995 (ESA 95) — Rozporządzenie (WE) nr 2223/96 — Zaklasyfikowanie podmiotu „Madrid Calle 30” do sektora „administracji publicznej” — Komunikat prasowy Eurostat — Akt, który może być zaskarżony”

Skarga o stwierdzenie nieważności — Akty zaskarżalne — Akty wywołujące wiążące skutki prawne — Komunikat prasowy Komisji w sprawie danych dotyczących długu i deficytu publicznego — Dorozumiana decyzja zaklasyfikowania podmiotu do sektora administracji publicznej w ramach Europejskiego Systemu Rachunków — Brak (art. 230 WE; rozporządzenie Rady nr 3605/93, art. 8a ust. 1, art. 8c, 8g, 8h, 8i ust. 1) (por. pkt 45–53)

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2007 r. w sprawie T-177/06 Ayuntamiento de Madrid i Madrid Calle 30, S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, którym Sąd oddalił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności komunikatu prasowego Eurostat nr 48/2006 z dnia 24 kwietnia 2006 r., w zakresie, w jakim zawiera on decyzję Komisji (Eurostat) dotyczącą zaklasyfikowania Madrid Calle 30 do sektora „administracji publicznej” w ramach Europejskiego Systemu Rachunków (ESA 95)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Ayuntamiento de Madrid i Madrid Calle 30 SA zostają obciążone kosztami postępowania.

Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 20 czerwca 2008 r. — Ayuntamiento de Madrid i Madrid Calle 30 przeciwko Komisji

(sprawa C-448/07 P)

„Odwołanie — Przedstawienie danych w sprawie w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu — Rozporządzenie (WE) nr 3605/93 — Europejski System Rachunków 1995 (ESA 95) — Rozporządzenie (WE) nr 2223/96 — Zaklasyfikowanie podmiotu „Madrid Calle 30” do sektora „administracji publicznej” — Komunikat prasowy Eurostat — Akt, który może być zaskarżony”

Skarga o stwierdzenie nieważności — Akty zaskarżalne — Akty wywołujące wiążące skutki prawne — Komunikat prasowy Komisji w sprawie danych dotyczących długu i deficytu publicznego — Dorozumiana decyzja zaklasyfikowania podmiotu do sektora administracji publicznej w ramach Europejskiego Systemu Rachunków — Brak (art. 230 WE; rozporządzenie Rady nr 3605/93, art. 8a ust. 1, art. 8c, 8g, 8h, 8i ust. 1) (por. pkt 45–53)

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2007 r. w sprawie T-177/06 Ayuntamiento de Madrid i Madrid Calle 30, S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, którym Sąd oddalił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności komunikatu prasowego Eurostat nr 48/2006 z dnia 24 kwietnia 2006 r., w zakresie, w jakim zawiera on decyzję Komisji (Eurostat) dotyczącą zaklasyfikowania Madrid Calle 30 do sektora „administracji publicznej” w ramach Europejskiego Systemu Rachunków (ESA 95)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.
Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 17 lipca 2008 r. — Makhteshim-Agan Holding i in. przeciwko Komisji

(sprawa C-277/07 P(R))

„Odwołanie — Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wnioski o zastosowanie środków tymczasowych i o zawieszenie wykonania — Dyrektywa 91/414/EWG — Niedopuszczalność”

1. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zawieszenie wykonania — Przesłanki dopuszczalności — Dopuszczalność prima facie skargi głównej (art. 242 WE; dyrektywa Rady 91/414, art. 8 ust. 2, załącznik I) (por. pkt 23–26)

2. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zawieszenie wykonania — Wniosek o zawieszenie wykonania aktu innego niż akt zaskarżony w postępowaniu głównym i przyjętego przez inną instytucję — Niedopuszczalność (art. 242 WE; regulamin Sądu, art. 104 § 1) (por. pkt 27, 28)

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (prezes) z dnia 30 marca 2007 r. w sprawie T-393/06 R Makhteshim Agan Holding i in. przeciwko Komisji, na mocy którego odrzucono wnioski o zastosowanie środków tymczasowych i o zawieszenie wykonania ze względu na niedopuszczalność prima facie skargi głównej — Akt zaskarżalny na mocy art. 203 WE — Akt stanowiący zajęcie stanowiska w rozumieniu art. 232 WE

Sentencja

1) Odwołanie zostaje odrzucone.

2) Makhteshim-Agan Holding BV, Makhteshim-Agan Italia Srl i Magan Italia Srl zostają obciążone kosztami postępowania.

Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 17 lipca 2008 r. — Makhteshim-Agan Holding i in. przeciwko Komisji

(sprawa C-277/07 P(R))

„Odwołanie — Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wnioski o zastosowanie środków tymczasowych i o zawieszenie wykonania — Dyrektywa 91/414/EWG — Niedopuszczalność”

1. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zawieszenie wykonania — Przesłanki dopuszczalności — Dopuszczalność prima facie skargi głównej (art. 242 WE; dyrektywa Rady 91/414, art. 8 ust. 2, załącznik I) (por. pkt 23–26)

2. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zawieszenie wykonania — Wniosek o zawieszenie wykonania aktu innego niż akt zaskarżony w postępowaniu głównym i przyjętego przez inną instytucję — Niedopuszczalność (art. 242 WE; regulamin Sądu, art. 104 § 1) (por. pkt 27, 28)

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (prezes) z dnia 30 marca 2007 r. w sprawie T-393/06 R Makhteshim Agan Holding i in. przeciwko Komisji, na mocy którego odrzucono wnioski o zastosowanie środków tymczasowych i o zawieszenie wykonania ze względu na niedopuszczalność prima facie skargi głównej — Akt zaskarżalny na mocy art. 203 WE — Akt stanowiący zajęcie stanowiska w rozumieniu art. 232 WE

Sentencja

1) Odwołanie zostaje odrzucone.
5)

Zasada skuteczności (effet utile) prawa wspólnotowego i porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony nie sprzeciwiają się co do zasady przepisowi krajowemu, zgodnie z którym możliwość przekształcenia umów na czas określony w umowy na czas nieokreślony należy do właściwości niezależnego organu administracyjnego. Do sądu krajowego należy jednak czuwanie nad zagwarantowaniem prawa do skutecznej ochrony sądowej w poszanowaniu zasad skuteczności i równości.