ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
20

W postanowieniu odsyłającym Verwaltungsgericht Karlsruhe stwierdza, że sporny w postępowaniu głównym warunek zamieszkania nie ma zastosowania do stypendium edukacyjnego na kształcenie w Niemczech. Wskazuje, że ów warunek zamieszkania może, z uwagi na osobiste niedogodności, dodatkowe koszty i ewentualne opóźnienia, z jakimi się łączy, zniechęcać obywateli Unii do opuszczania Niemiec celem odbycia studiów w innym państwie członkowskim. Sąd ten ma wątpliwości, czy jest uzasadniony wymóg, aby ubiegający się o stypendium w momencie rozpoczynania nauki miał miejsce zamieszkania w Niemczech od co najmniej trzech lat, i zastanawia się, czy nie należy uznać, że w niniejszej sprawie zachodzi określony stopień zintegrowania ze społeczeństwem tego państwa członkowskiego, którego państwo to mogłoby słusznie wymagać, z tego względu, że wnioskodawca, obywatel niemiecki, był wychowywany przez swoich rodziców w Niemczech i tam ukończył szkołę do momentu przejścia do szóstej klasy, kiedy to w dwunastym roku życia przeprowadził się z rodziną, ponieważ jego ojciec skorzystał ze swoich praw wynikających z art. 45 TFUE i 49 TFUE. Według tego sądu kryterium oparte na określonej dacie i na okresie trzech lat poprzedzających rozpoczęcie studiów za granicą a priori wydaje się mało przydatne do wykazania wymaganej integracji.
23

Artykuł 5 tego rozporządzenia pozostawia umowom dwustronnym ustalenie maksymalnego czasu trwania dozwolonego pobytu, który powinien mieścić się w trzech miesiącach dla „każdego nieprzerwanego pobytu”. To uściślenie, jak również użyte sformułowania, wyraźnie odróżnia ograniczenie czasowe w ramach małego ruchu granicznego od „ograniczenia Schengen”, które nie odnosi się w żaden sposób do pobytów nieprzerwanych. Taka wykładnia znajduje potwierdzenie w pracach przygotowawczych do rozporządzenia nr 1931/2006, z których wynika, że o ile Komisja proponowała początkowo przyjęcie przewidzianego w dorobku Schengen maksymalnego pobytu wynoszącego trzy miesiące w okresie półrocznym, o tyle prawodawca Unii zdecydował się na szczególne ograniczenie dotyczące pobytów nieprzerwanych. W tej kwestii należy zauważyć, że okoliczność, iż ograniczenie to jest – podobnie jak w dorobku Schengen – ustalone w wymiarze trzech miesięcy, nie może budzić wątpliwości co do jego szczególnego charakteru w odniesieniu do prawa powszechnego obywateli państw trzecich niepodlegających obowiązkowi wizowemu, gdyż z żadnego innego przepisu rozporządzenia nr 1931/2006 nie wynika, by te trzy miesiące zawierały się w takim samym okresie sześciomiesięcznym.
19

W tych okolicznościach Supreme Court of the United Kingdom postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) W sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie, gdy pracownikowi przysługuje wobec zbywającego uprawnienie umowne do skorzystania z warunków co pewien czas negocjowanych i uzgadnianych przez niebędący stroną umowy organ właściwy do rokowań w sprawie zawarcia układu zbiorowego, a takie uprawnienie jest uznawane w prawie krajowym za mające dynamiczny, nie zaś statyczny charakter w zakresie stosunku pomiędzy pracownikiem a zbywającym pracodawcą – czy art. 3 dyrektywy [2001/23] w związku z [ww. wyrokiem w sprawie Werhof]: a) nakazuje, aby takie prawo podlegało ochronie i było skuteczne wobec przejmującego w razie przejęcia, do którego stosuje się ta dyrektywa? albo b) uprawnia sądy krajowe do uznania, że uprawnienie to podlega ochronie i jest skuteczne wobec przejmującego w razie przejęcia, do którego stosuje się ta dyrektywa? albo c) zabrania sądom krajowym uznawania, że uprawnienie to podlega ochronie i jest skuteczne wobec przejmującego w razie przejęcia, do którego stosuje się ta dyrektywa? 2) W sytuacji gdy państwo członkowskie wypełniło obowiązek wdrożenia minimalnych wymogów określonych w art. 3 dyrektywy 2001/23, lecz pojawia się pytanie, czy środki transponujące powinny być interpretowane w sposób wykraczający poza te wymogi w sposób korzystny dla podlegających ochronie pracowników poprzez zapewnienie dynamicznych uprawnień umownych wobec przejmującego – czy sądy państwa członkowskiego mają swobodę stosowania prawa krajowego do wykładni transponującego ustawodawstwa, pod warunkiem że taka interpretacja nie jest sprzeczna z prawem wspólnotowym, czy też należałoby przyjąć inne podejście do wykładni, a jeśli tak, to jakie powinno być to podejście? 3) W niniejszej sprawie, wobec braku twierdzenia ze strony pracodawcy, że utrzymanie dynamicznego uprawnienia pracowników na podstawie prawa krajowego do zbiorowo uzgodnionych postanowień stanowiłoby naruszenie praw pracodawcy wynikających z art. 11 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności [, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r.] – czy sąd krajowy ma swobodę zastosowania wykładni TUPE prezentowanej przez pracowników?”.
39

Jeżeli bowiem podatnik zdecydował o włączeniu całej nieruchomości do składników majątku przedsiębiorstwa, może on, jak wynika z art. 6 ust. 2 lit. b) szóstej dyrektywy, wykorzystywać tę nieruchomość do celów innych niż prowadzona przez niego działalność i nie może być zobowiązany do wykazania, że takie wykorzystanie służy wykonywaniu czynności podlegających opodatkowaniu. Podatnik nie musi zatem wykazać istnienia bezpośredniego i ścisłego związku między wykorzystaniem do celów prywatnych danej nieruchomości a prowadzoną przez niego i podlegającą opodatkowaniu działalnością gospodarczą.
Zatytułowany „Rozpatrywanie sprzeciwu” art. 42 rozporządzenia nr 207/2009, zawarty w tytule IV, zatytułowanym „Procedura rejestracji”, w sekcji 4, zatytułowanej „Uwagi osób trzecich oraz sprzeciw”, przewiduje:

„1. Rozpatrując sprzeciw, [OHIM] wzywa strony, tak często jak to jest konieczne, do przedstawienia w terminie wyznaczonym przez [OHIM] uwag dotyczących materiałów przedstawionych przez inne strony lub [OHIM].

2. Na wniosek zgłaszającego właściciel wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego, który zgłosił sprzeciw, przedstawia dowód, że w okresie pięciu lat poprzedzających publikację zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był rzeczywiście używany we Wspólnocie w odniesieniu do towarów lub usług, dla których jest on zarejestrowany i które przytacza on jako uzasadnienie swojego sprzeciwu, lub że istnieją usprawiedliwione powody nieużywania znaku, pod warunkiem że wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był w tym terminie zarejestrowany od co najmniej pięciu lat. Wobec braku takiego dowodu sprzeciw odrzuca się. Jeżeli wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był używany tylko dla części towarów lub usług, dla których jest on zarejestrowany, do celów rozpatrywania sprzeciwu uznawany jest on za zarejestrowany tylko dla tej części towarów lub usług.

3. Ustęp 2 stosuje się do wcześniejszych krajowych znaków towarowych określonych w art. 8 ust. 2 lit. a), zastępując używanie w państwie członkowskim, w którym wcześniejszy krajowy znak towarowy jest chroniony, używaniem we Wspólnocie [zastępując używanie we Wspólnocie używaniem w państwie członkowskim, w którym wcześniejszy krajowy znak towarowy jest chroniony].

[…]”.
19

Na wstępie należy przypomnieć, że Trybunał orzekł, iż przepis ten może mieć zastosowanie do ministerstw w zakresie, w jakim uczestniczą one w procesie legislacyjnym w ścisłym tego słowa znaczeniu. Niemniej jednak Trybunał nie wypowiedział się odnośnie do kwestii, czy ten sam przepis mógłby również mieć zastosowanie do ministerstw w zakresie, w jakim uczestniczą one w procesie legislacyjnym, który może doprowadzić do przyjęcia normy o randze niższej niż ustawowa (wyrok z dnia 14 lutego 2012 r. w sprawie C‑204/09 Flachglas Torgau, pkt 34, 51).
80

Co się tyczy porównania mnożnika o celu odstraszającym zastosowanego do Dow do mnożnika zastosowanego w odniesieniu do EniChem i do Shella, Sąd orzekł w pkt 154 zaskarżonego wyroku, że „mnożnik przyjęty dla Dow [1,75] został obliczony na podstawie mnożnika przyjętego dla Bayera [1,5], a nie na podstawie mnożników przyjętych dla EniChem [2] czy Shell [3]”. Dow uważa, że Sąd naruszył prawo, porównując Dow jedynie do Bayera, a nie dokonując porównania Dow również do EniChem i do Shella.
Artykuł 1 ust. 1 lit. b) i art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 1206/2001 z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie współpracy między sądami państw członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych należy interpretować w ten sposób, że sąd państwa członkowskiego, który zmierza do tego, by zlecone biegłemu przeprowadzenie dowodu zostało wykonane na terytorium innego państwa członkowskiego, nie jest koniecznie zobowiązany do skorzystania ze sposobu przeprowadzenia dowodów przewidzianego przez te przepisy, aby mieć możliwość zarządzenia przeprowadzenia tego dowodu.
146

Spółka Ziegler podnosi w drugiej kolejności, że sporna decyzja jest obarczona brakiem obiektywnej bezstronności i że tym samym Sąd, oddalając rzeczony zarzut, naruszył przysługujące tej spółce prawo do rzetelnego procesu, któremu to prawu zostały poświęcone art. 47 karty i art. 6 EKPC, a także prawo spółki Ziegler do dobrej administracji, przypomniane w art. 41 karty. Z jednej strony postanowienia te nakładają na Komisję obowiązek obiektywnej bezstronności, nawet jeśli nie stanowi ona sądu w rozumieniu art. 47 karty i art. 6 EKPC. Komisja jest co najmniej zobowiązana do przestrzegania tego obowiązku zgodnie z prawem do dobrej administracji, o którym mowa w art. 41 karty. Z drugiej strony ten wymóg obiektywnej bezstronności nie został spełniony w niniejszej sprawie. Naruszenie zarzucane spółce Ziegler dotyczy Komisji zarówno ze względu na fakt, iż jest ona jedną z jego ofiar, jak i ze względu na to, że urzędnicy Komisji byli zaangażowani w to naruszenie jako wnioskujący o pozorne kosztorysy. Zgodnie zaś z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka ofiary naruszenia nie mogą zostać powołane do orzekania w jego sprawie.
56

W większości wypadków użytkownik internetu wprowadzający oznaczenie towaru spółki lub jej nazwę jako wyszukiwane słowo ma na celu znalezienie informacji lub ofert dotyczących tego konkretnego towaru lub tej konkretnej spółki i jej gamy produktów. W rezultacie w przypadku gdy obok podstawowych wyników wyszukiwania ukazują się linki do stron oferujących produkty konkurenta tej spółki, użytkownik internetu może postrzegać te linki jako ofertę alternatywną względem towarów rzeczonej spółki lub sądzić, że prowadzą one do stron oferujących towary tej ostatniej (zob. analogicznie wyrok z dnia 23 marca 2010 r. w sprawach połączonych od C-236/08 do C-238/08 Google France i Google, Zb.Orz. s. I-2417, pkt 68). Tym bardziej ma to miejsce, gdy linki do strony internetowej konkurenta danej spółki znajdują się wśród pierwszych wyników wyszukiwania, obok wyników tejże spółki, lub gdy konkurent używa nazwy domeny, która odwołuje się do jej nazwy handlowej lub do oznaczenia jednego z jej towarów.
106

Wreszcie w zakresie, w jakim zgodnie z pkt 53 wytycznych dotyczących wpływu na handel przekroczenie progu 5% udziału w rynku może co do zasady w odniesieniu do porozumień, decyzji i uzgodnionych praktyk, takich jak kartel rozpatrywany w niniejszej sprawie, samo w sobie wystarczać do wykazania odczuwalnego wpływu na handel między państwami członkowskimi i gdy ów próg w niniejszej sprawie został poważnie przekroczony, argumentację Portielje mającą na celu ustalenie, że Komisja nie wykazała, iż ta przesłanka stosowania art. 81 WE została spełniona, można oddalić bez konieczności rozważenia przez Trybunał innych okoliczności wskazanych przez Portielje.
21

W tych okolicznościach Fővárosi Bíróság, obecnie Fővárosi Törvényszék, postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy na dzień, gdy miało miejsce wywołujące szkodę zachowanie powodów, [Magyar Állam] wdrożyło [pierwszą dyrektywę], w szczególności w odniesieniu do obowiązków ustanowionych w art. 3 tej dyrektywy? Czy w związku z tym należy przyjąć, że dyrektywa ta jest bezpośrednio skuteczna w stosunku do powodów? 2) Czy zgodnie z obowiązującymi uregulowaniami [Unii] jednostka, której prawa zostały naruszone z powodu niewdrożenia przez to państwo [pierwszej dyrektywy], może wymagać, aby państwo to zastosowało się do przepisów tej dyrektywy, powołując się bezpośrednio na przepisy [Unii] przeciwko państwu, które nie wywiązuje się ze swoich obowiązków, w celu uzyskania gwarancji, jakie państwo to powinno było mu zaoferować? 3) Czy zgodnie z obowiązującymi uregulowaniami [Unii] jednostka, której prawa zostały naruszone z powodu niewdrożenia [pierwszej dyrektywy], może domagać się odszkodowania od państwa z powodu jego bezczynności? 4) W razie odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie – czy na [Magyar Állam] ciąży obowiązek naprawienia zaistniałej szkody – bądź to wobec powodów, bądź to wobec poszkodowanych w wypadkach komunikacyjnych spowodowanych przez powodów? […] 5) Czy możliwe jest dochodzenie odpowiedzialności państwa, w sytuacji gdy szkoda wynika z wadliwego ustawodawstwa? 6) Czy dekret rządowy nr 190/2004 […], obowiązujący do dnia 1 stycznia 2010 r., jest zgodny z przepisami [pierwszej dyrektywy], czy też Węgry uchybiły zobowiązaniu do transponowania obowiązków ciążących na nich na mocy tej dyrektywy do prawa węgierskiego?”.
39

W niniejszym przypadku w Luksemburgu przyznanie prawa do danej zdolności przepustowej w postaci tras pociągów jest podstawową funkcją powierzoną na zasadzie wyłączności organowi alokującemu, czyli ACF. Na mocy odpowiednich luksemburskich przepisów w przypadku zakłóceń w ruchu, w nagłych przypadkach i jeżeli jest to bezwzględnie konieczne lub w razie każdego innego zdarzenia uniemożliwiającego korzystanie z infrastruktury zgodnie z normalnymi wymogami bezpieczeństwa, zarządca infrastruktury, czyli CFL, podejmuje kroki konieczne w celu przywrócenia normalnego ruchu i może również odwołać przydzielone trasy na okres konieczny do naprawy urządzeń lub usunięcia przyczyny wstrzymania ruchu. W tym przypadku do ACF należy ponowne przyznanie tras pociągów.
16

Uznając, że art. 205b ust. 2 CIR 1992 stanowi naruszenie swobody przedsiębiorczości przewidzianej w art. 49 TFUE, ponieważ inwestycje realizowane w zakładzie stałym znajdującym się w państwie członkowskim, z którym Królestwo Belgii zawarło umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania, nie uprawniają do odliczenia na kapitał wysokiego ryzyka, podczas gdy podobne inwestycje dokonane w zakładzie znajdującym się w Belgii uprawniają do takiego odliczenia, w dniu 4 grudnia 2009 r. Argenta wniosła skargę na tę decyzję do sądu odsyłającego.
14

W drodze regulacyjnej rząd włoski przyjął dekret ministerialny nr 180 z dnia 18 października 2010 r., zmieniony dekretem ministerialnym nr 145 z dnia 6 lipca 2011 r. (zwany dalej „dekretem ministerialnym nr 180/2010”). Dla potrzeb niniejszej sprawy art. 16 dekretu ministerialnego nr 180/2010 stanowi: „1. Należności obejmują koszty związane z wszczęciem postępowania oraz koszty mediacji. 2. W odniesieniu do kosztów wszczęcia postępowania, uwzględnionych w łącznej kwocie należności, każda ze stron jest zobowiązana uiścić kwotę w wysokości 40,00 EUR, wpłacaną przez wnioskodawcę w chwili składania wniosku o przeprowadzenie mediacji oraz przez stronę wezwaną do mediacji w chwili jej przystąpienia do postępowania. 3. W odniesieniu do kosztów mediacji każda ze stron jest zobowiązana do uiszczenia kwoty wskazanej w tabeli A załączonej do niniejszego dekretu. 4. Maksymalna wysokość kosztów mediacji dla każdego progu odniesienia, zgodnie z brzmieniem tabeli A: a) może zostać zwiększona do wysokości nieprzekraczającej jednej piątej przy uwzględnieniu szczególnej wagi, złożoności lub trudności sprawy; b) powinna zostać zwiększona do wysokości nieprzekraczającej jednej czwartej w przypadku pomyślnego zakończenia mediacji; c) powinna zostać zwiększona o jedną piątą w przypadku opracowania propozycji w myśl art. 11 dekretu ustawodawczego [nr 28/2010]; d) w sprawach, o których mowa w art. 5 ust. 1 dekretu ustawodawczego [nr 28/2010], powinna zostać zmniejszona o jedną trzecią w odniesieniu do pierwszych sześciu progów oraz o połowę w stosunku do pozostałych progów bez uszczerbku dla zmniejszenia określonego w lit. e) niniejszego ustępu, przy czym nie może być stosowane żadne inne zwiększenie ze zwiększeń, o których mowa w niniejszym artykule, z wyjątkiem zwiększenia określonego w lit. b) niniejszego ustępu; e) powinna zostać zmniejszona do wysokości 40 EUR w odniesieniu do pierwszego progu oraz do wysokości 50 EUR w stosunku do pozostałych progów, z zastrzeżeniem lit. c) niniejszego ustępu, jeżeli żadna ze stron przeciwnych wobec strony, która złożyła wniosek o przeprowadzenie mediacji, nie uczestniczy w postępowaniu. […] 14. Minimalne kwoty należności dla każdego progu odniesienia zgodnie z brzmieniem tabeli A załączonej do niniejszego dekretu mogą zostać zmienione”.
3

Zgodnie z zatytułowanym „Identyfikacja substancji, o których mowa w art. 57” art. 59 tego rozporządzenia: „1. Procedurę określoną w ust. 2–10 niniejszego artykułu stosuje się w celu identyfikacji substancji spełniających kryteria, o których mowa w art. 57, oraz ustalenia kandydackiej listy substancji do ewentualnego włączenia do załącznika XIV [(zwanej dalej »listą substancji kandydackich«)] […]. […] 3. Każde państwo członkowskie może sporządzić dokumentację zgodnie z załącznikiem XV dla substancji, które w jego opinii spełniają kryteria określone w art. 57, a następnie przekazać ją [ECHA]. […] [ECHA] udostępnia tę dokumentację pozostałym państwom członkowskim w ciągu 30 dni od daty jej otrzymania. 4. [ECHA] publikuje na swej stronie internetowej wiadomość o sporządzeniu dla danej substancji dokumentacji zgodnej z załącznikiem XV. [ECHA] wzywa wszelkie strony zainteresowane do wnoszenia do [ECHA] uwag w określonym terminie. 5. W ciągu 60 dni od rozpowszechnienia inne państwa członkowskie lub [ECHA] mogą wnieść do [ECHA] uwagi dotyczące identyfikacji substancji w dokumentacji w związku z kryteriami określonymi w art. 57. 6. Jeżeli [ECHA] nie otrzyma lub nie zgłosi żadnych uwag, umieszcza tę substancję na liście, o której mowa w ust. 1 […]. 7. Po zgłoszeniu lub otrzymaniu uwag [ECHA] przekazuje dokumentację komitetowi państw członkowskich w ciągu 15 dni od zakończenia 60‑dniowego okresu, o którym mowa w ust. 5. 8. Jeżeli w ciągu 30 dni od przekazania komitet państw członkowskich osiągnie jednomyślne porozumienie w zakresie identyfikacji, [ECHA] umieszcza tę substancję na liście, o której mowa w ust. 1 […]. […] 10. [ECHA] publikuje na swej stronie internetowej i aktualizuje listę, o której mowa w ust. 1, niezwłocznie po podjęciu decyzji o umieszczeniu na niej substancji”.
61

Prawdą jest, co znajduje potwierdzenie w zawartym w motywie szóstym dyrektywy 89/104 odesłaniu do prawa krajowego regulującego odpowiedzialność cywilną, że sąd krajowy może nałożyć na właściciela znaku towarowego sankcję lub zobowiązać go do naprawienia wyrządzonej szkody, jeżeli ustali, że właściciel ten w sposób niewłaściwy cofnął swoją zgodę na używanie przez osobę trzecią oznaczeń identycznych z jego znakami towarowymi. Jednakże, na co wskazują rząd polski i Komisja, podobnie zresztą jak rzecznik generalny w pkt 78–83 opinii, stwierdzenie takiego zachowania nie może prowadzić do utrzymania przez orzeczenie sądowe i przez nieokreślony czas wspólnego korzystania ze wspomnianych znaków, mimo braku wspólnej woli spółek co do dalszego korzystania z nich w tej formie.
Analiza pytania prejudycjalnego nie wykazała niczego, co mogłoby podważyć ważność art. 69 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001.
13

Tego samego dnia przewodniczący Rady skierował do przewodniczącego Parlamentu pismo, w którym wyraził zadowolenie w związku z pozytywnym głosowaniem Parlamentu nad projektem budżetu na rok budżetowy 2011 i przypomniał, że traktat FUE stanowi, że budżet jest ustanawiany przez Parlament i Radę. Dołączył on do tego pisma projekt decyzji Parlamentu i Rady w sprawie ustanowienia budżetu ogólnego Unii na rok budżetowy 2011 r. przez niego podpisany i przeznaczony do podpisania również przez przewodniczącego Parlamentu.
Artykuł 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy, zmienionej przez dyrektywę 2002/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r., należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe, takie jak sporne w postępowaniu głównym, na które składają się przepisy dotyczące zatrudnienia, stanowiące integralną część umowy o pracę zawartej przed przystąpieniem danego państwa członkowskiego do Unii Europejskiej, które przewiduje, że stosunek pracy ustaje z powodu osiągnięcia wieku emerytalnego, określonego w zależności od płci pracownika, wprowadza zakazaną przez tę dyrektywę dyskryminację bezpośrednią, jeżeli pracownik osiągnie ten wiek po przystąpieniu tego państwa do Unii Europejskiej.
7

Artykuł 17 owej dyrektywy stanowi: „1. Prawo do odliczenia powstaje w momencie, w którym odliczany podatek staje się wymagalny [z chwilą powstania obowiązku podatkowego]. 2. O ile towary i usługi są częścią transakcji [służą wykonywaniu czynności] podlegających opodatkowaniu, podatnik jest uprawniony do odliczenia od podatku, który zobowiązany jest zapłacić: a) należnego [podlegającego zapłacie] lub zapłaconego podatku [VAT] od towarów lub usług dostarczonych lub które mają być podatnikowi dostarczone przez innego podatnika; b) podatku [VAT] należnego [podlegającego zapłacie] lub zapłaconego od towarów przywożonych; c) podatku [VAT], który jest należny [podlegającego zapłacie] na podstawie art. 5 ust. 7 lit. a) i art. 6 ust. 3. 3. Państwa członkowskie przyznają każdemu podatnikowi prawo do odliczenia lub zwrotu podatku [VAT], określonego w ust. 2, w stopniu, w jakim takie towary lub usługi są używane do celów: a) transakcji związanych z działalnością gospodarczą, określoną w art. 4 ust. 2 przeprowadzanych w innym kraju, które kwalifikowałyby się do odliczenia podatku jeśli miałyby miejsce na terytorium kraju; b) transakcji zwolnionych od podatku zgodnie z art. 14 ust. 1 lit. i) i art. 15, i [art.] 16 ust. 1 pkt B, C i D, i [art. 16] ust. 2; c) transakcji zwolnionych od podatku zgodnie z art. 13 część B lit. a) i [art. 13 część B lit.] d) ust. [pkt] 1–5, w przypadku gdy klient ma przedsiębiorstwo [siedzibę] poza Wspólnotą lub, gdy te transakcje są bezpośrednio związane z towarami przeznaczonymi do wywozu do kraju spoza Wspólnoty. […] 5. W odniesieniu do towarów i usług, które mają być wykorzystane przez podatnika tak w przypadku transakcji określonych w ust. 2 i 3, dla których podatek od wartości dodanej podlega odliczeniu, jak też transakcji, dla których podatek nie podlega odliczeniu, odliczenie będzie dotyczyło tylko takiej części podatku [VAT], jaki przypada na kwotę tych pierwszych transakcji. Ta część podlegająca odliczeniu zostanie ustalona, zgodnie z art. 19, dla wszystkich transakcji przeprowadzanych przez podatnika. Jednakże państwa członkowskie mogą: a) upoważnić podatnika do określenia proporcjonalnej części każdego obszaru jego działalności, pod warunkiem że dla każdego z tych obszarów będzie prowadzona osobna rachunkowość; b) zobowiązać podatnika do stosowania specjalnej stawki podlegającej odliczeniu dla każdego z obszarów jego działalności i do prowadzenia osobnych rozliczeń dla każdego z sektorów; c) upoważnić lub zobowiązać podatnika do stosowania odliczenia na podstawie wykorzystania całości lub części towarów i usług; d) upoważnić lub zobowiązać podatnika do stosowania odliczenia zgodnie z przewidzianą zasadą ustanowioną w ust. 1 w stosunku do wszystkich towarów i usług używanych dla transakcji tam wymienionych; e) przewidzieć, że kwota podatku [VAT], która nie podlega odliczeniu przez podatnika, nie jest uwzględniana, jeżeli jest bardzo niska. […]”.