ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Sąd naruszył art. 108 TFUE i art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (1) w odniesieniu do pojęć nowej pomocy i pomocy istniejącej. W szczególności błędnie przyjął, że pomoc można uznać za istniejącą pomimo naruszenia jednego z warunków nałożonych w decyzji w sprawie zgodności pomocy. W ten sposób postąpił niezgodnie z utrwalonym orzecznictwem, zgodnie z którym samo naruszenie takich warunków prowadzi do powstania nowej pomocy, a w braku nowych okoliczności faktycznych, które podlegałyby innej ocenie, uzasadnia nową decyzję stwierdzającą niezgodność pomocy. Poza tym po prawidłowym oddaleniu zastrzeżenia dotyczące rzekomego braku uzasadnienia Sąd zaprzeczył tej ocenie, zarzucając Komisji, że nie wykazała, iż naruszenie warunku miało wpływ na istotę systemu zatwierdzonego przez Radę, i na tej podstawie błędnie przyjął, że może stwierdzić nieważność części decyzji z powodu naruszenia prawa. Sąd nie uwzględnił należycie równowagi instytucjonalnej między Radą a Komisją określonej w art. 108 TFUE. W sytuacji gdy Rada, stanowiąc jednogłośnie, korzysta z uprawnienia do stwierdzenia w drodze wyjątku zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym, lecz podporządkowuje to stwierdzenie spełnieniu określonych warunków, nie jest rolą Komisji ustalanie, czy te warunki są faktycznie istotne i czy można nie uwzględniać ich niewypełnienia.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 406/26

Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawach połączonych T-389/10 i T-419/10, wniesione w dniu 28 wrzenia 2015 r. przez Komisję Europejską

(Sprawa C-522/15 P)

(2015/C 406/26)

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi, V. Bottka, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Siderurgica Latina Martin SpA (SLM), Ori Martin SA

Żądania wnoszącego odwołanie

— i) Uchylenie zaskarżonego wyroku w części, w której obniżono w nim kwotę podstawową grzywny nałożonej na SLM stwierdzając że w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono okoliczności iż w przypadku jednej części naruszenia SLM nie uczestniczyła w zewnętrznym aspekcie Club Italia;

— ii) uchylenie zaskarżonego wyroku w części, w której obniża kwotę grzywny nałożonej na SLM do 1,956 mln EUR, anulując równocześnie grzywnę nałożoną na SLM solidarnie z Ori Martin;

— (iii) w ramach wykonywania nieograniczonej kompetencji do orzekania, ponowne obliczenie kwoty grzywny wymagającej nałożenia, zgodnie z żądaniem Komisji

— iv) obciążenie skarżących w pierwszej instancji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne błędnie uznając, że kwota podstawowa grzywny nałożonej w zaskarżonej decyzji na SLM wynosiła 19,8 mln EUR a nie 15,965 mln jak stwierdzono w drugiej decyzji sprostowującej, z których 14 mln EUR solidarnie z Ori Martin.

Sąd naruszył prawo stosując przepisy dotyczące odpowiedzialności solidarnej w zakresie grzywien i obliczania maksymalnego limitu wynoszącego 10 %, określając ostateczną wysokość grzywny, za którą odpowiedzialna jest SLM na 1,956 mln EUR zgodnie z limitem 10 % obrotu światowego uzyskanego przez SLM w danym roku, o którym mowa w art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1). W niniejszej sprawie wyrok powinien był wskazywać, że SLM była obowiązana do zapłaty nie tylko 1,956 mln EUR indywidualnie, lecz także dodatkowych13,3 mln EUR solidarnie z Ori Martin. Obliczanie maksymalnych limitów powinno było bowiem odbyć się oddzielnie, a mianowicie indywidualnie dla SLM w odniesieniu do okresu uczestnictwa w naruszeniu, podczas którego spółka ta nie była kontrolowana przez Ori Martin (limit maksymalny dotyczący światowych obrotów SLM) oraz solidarnie dla SLM z Ori Martin w odniesieniu do okresu podczas, którego spółka dominująca sprawowała kontrolę nad spółką zależną (maksymalny limit dotyczący światowych obrotów Ori Martin, który w niniejszej sprawie nie został osiągnięty).

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s 1).
—

2) Tytułem ewentualnym: zmianę zaskarżonego wyroku i wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia co do istoty zmniejszającego grzywnę z uwzględnieniem: i) wyników postępowania w sprawie w pierwej instancji, ii) wytycznych w sprawie kar obowiązujących w okresie kwestionowanych zdarzeń iii) ograniczonego w czasie uczestnictwa w kartelu, mającego początek w wypadku SLM/ORI pod koniec 1999 r., który to moment jest jedynym dla jakiego w aktach sprawy istnieją zgodne dowody na jego poparcie.
6)

Czy kontrola w postępowaniu cywilnym zgodności z zasadą słuszności opłat zarządcy infrastruktury jest zgodna z prawem Unii, mając na uwadze, że prawo Unii zakłada właściwość organu kontrolnego do rozstrzygania sporów pomiędzy zarządcą infrastruktury a uprawnionymi do dostępu dotyczących opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej lub wysokości i struktury opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej, które uprawniony do dostępu ma lub miałby zapłacić (art. 30 ust. 5 akapit trzeci dyrektywy 2001/14/WE), i że organ kontrolny z uwagi na potencjalną liczbę sporów prawnych przed różnymi sądami cywilnymi nie mógłby już zapewnić jednolitego stosowania przepisów regulacyjnych dotyczących kolei (art. 30 ust. 3 dyrektywy 2001/14/WE)?
—

stwierdzenie nieważności decyzji z 2009 r. w zakresie, w jakim spółce Akzo Nobel N.V. przypisano w niej odpowiedzialność lub grzywnę za niezgodne z prawem zachowanie spółek Akzo Nobel Chemicals GmbH i Akzo Nobel Chemicals B.V., a w szczególności art. 1 pkt 1 lit. a) w odniesieniu do okresu od 24 lutego 1987 r. do 28 czerwca 1993 r. i art. 1 pkt 2 lit. a) w odniesieniu do okresu od 11 września 1991 r. do 28 czerwca 1993 r. oraz art. 2 pkt 6 i 23; lub, tytułem żądania ewentualnego,
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 7/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 14 października 2015 r. – Freie und Hansestadt Hamburg/Jost Pinckernelle

(Sprawa C-535/15)

(2016/C 007/14)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesverwaltungsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Freie und Hansestadt Hamburg

Strona pozwana: Jost Pinckernelle

Przy udziale: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 5 rozporządzenia REACH (1) należy interpretować w ten sposób, że z zastrzeżeniem art. 6, 7, 21, 23 tego rozporządzenia z obszaru Unii można wywozić substancje tylko wtedy, gdy zostały zarejestrowane zgodnie z odpowiednimi przepisami tytułu II rozporządzenia REACH, jeżeli jest to wymagane?

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396 s. 1), zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) 2015/830 z dnia 28 maja 2015 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (Dz.U. L 132, s. 8).
3)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy można uznać, że okoliczności, iż stanowisko pracy zajmowane przez pracownicę znajduje się na liście stanowisk, które są wolne od zagrożenia, sporządzonej przez pracodawcę po uprzedniej konsultacji z pracownikami, oraz że służby medycyny prewencyjnej oraz zapobiegania zagrożeniom zawodowym w danym szpitalu, wystawiły oświadczenie o zdolności do pracy, przy czym oba te dokumenty nie zawierają wyjaśnień odnośnie do tego, w jaki sposób doszło się do takiego wniosku, wystarczają do wykazania w każdym przypadku i bez możliwości ich zakwestionowania, że nie doszło do naruszenia zasady równego traktowania w rozumieniu wspomnianego art. 19?
2)

Niezależnie od odpowiedzi udzielonych na pytania 1a i 1b: Czy art. 6 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 2004/114/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie warunków przyjmowania obywateli państw trzecich w celu odbywania studiów, udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu bez wynagrodzenia lub wolontariacie należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie są na jego podstawie są uprawnione do tego, by w stanie faktycznym takim jak w niniejszej sprawie, w którym obywatelka państwa trzeciego z Iranu, która uzyskała dyplom ukończenia szkoły wyższej na specjalizującym się w technice, naukach inżynieryjnych i fizyce Sharif University of Technology (Teheran), ubiega się o wjazd w celu podjęcia studiów doktoranckich w dziedzinie badań bezpieczeństwa informatycznego w projekcie „Niezawodne systemy wbudowane i mobilne”, w szczególności tworzenie skutecznych mechanizmów ochronnych dla smartfonów, odmówić przyjęcia na ich terytorium w oparciu o to, że nie można wykluczyć, iż umiejętności uzyskane w związku z projektem badawczym zostaną nienależycie wykorzystane w Iranie, przykładowo celem zdobywania poufnych informacji w krajach zachodnich, krajowych działań represyjnych lub ogólnie w związku z naruszeniami praw człowieka?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 414/23

Skarga wniesiona w dniu 23 października 2015 r. – Komisja Europejska/Irlandia

(Sprawa C-552/15)

(2015/C 414/30)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Wasmeier, J. Tomkin, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Irlandia

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że poprzez pobór pełnej kwoty opłaty rejestracyjnej przy rejestracji przez rezydenta Irlandii pojazdu silnikowego wziętego w leasing lub wynajętego w innym państwie członkowskim, bez uwzględnienia okresu użytkowania, gdy brak jest zamiaru stałego używania pojazdu głównie w Irlandii ani pojazd faktycznie nie jest w ten sposób używany, oraz poprzez ustanowienie warunków zwrotu tej opłaty, które wykraczają ponad to, co jest ściśle konieczne i proporcjonalne, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

— obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

Właściwe przepisy krajowe

Irlandzki Finance Act 1992 (ze zmianami) przewiduje nałożenie opłaty od rejestracji pojazdów silnikowych przywiezionych do kraju. Na podstawie tej ustawy importerzy pojazdów są zobowiązani przy rejestracji do uiszczenia pełnej opłaty mającej zastosowanie do stałej rejestracji. Wymóg ten dotyczy wszystkich przywiezionych samochodów niezależnie od zamierzonego i faktycznego okresu ich użytkowania w kraju i obejmuje samochody, które są wynajęte lub wzięte w leasing z zagranicy na z góry określone ograniczone okresy. Mimo iż władze irlandzkie wprowadziły możliwość uzyskania późniejszego zwrotu uiszczonej zawyżonej opłaty, taki zwrot może nastąpić tylko po kontroli i wywozie danego pojazdu. Nie są przewidziane odsetki od zawyżonej opłaty, która została zatrzymana, natomiast pobierana jest opłata w wysokości 500 EUR za przeprowadzenie procedury zwrotu.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja jest zdania, że irlandzki system opłat za rejestrację pojazdów silnikowych nakłada nieproporcjonalne przepływy pieniężne i obciążenie finansowe na rezydentów Irlandii, którzy zamierzają przywieźć wynajęte lub wzięte w leasing samochody na z góry określone ograniczone okresy. Zdaniem Komisji właściwe przepisy krajowe znacznie utrudniają wynajem i leasing samochodów z innych państw członkowskich i zwiększają ich koszty w porównaniu do wynajmu lub leasingu samochodów od przedsiębiorstw z siedzibą w Irlandii. Komisja twierdzi, że irlandzka opłata od rejestracji pojazdów może utrudniać świadczenie i odbiór usług wynajmu i leasingu oraz jest nieproporcjonalna, a w konsekwencji narusza art. 56 TFUE.
2)

Czy na osobę wynajmującą powierzchnie na targowisku, która udostępnia indywidualnym kupcom, do ich użytku, stragany i miejsca, na których stragany mogą zostać posadowione, mogą zostać nałożone środki przewidziane w art. 11 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej, na takich samych warunkach jak te określone przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 12 lipca 2011 r. w sprawie C-324/09 L’Oréal i in./eBay i in. w odniesieniu do nakładania środków na operatorów rynków elektronicznych online?
3.

Po pierwsze, utrzymując w mocy decyzję Izby Odwoławczej, w której unieważniono prawo do spornego znaku towarowego ze względu na to, że nie jest on samoistnie odróżniający, Sąd naruszył zasady odnoszące się do ciężaru dowodu w postępowaniu w sprawie unieważnienia prawa do znaku.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 414/18

Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawie T-24/13 Cactus S.A./Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 22 września 2015 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

(Sprawa C-501/15 P)

(2015/C 414/22)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Follial-Monguiral, pełnomocnik)

Druga strona postępowania: Cactus S.A.

Żądania wnoszącego odwołanie

Strona wnosząca odwołanie domaga się od Trybunału Sprawiedliwości:

— uwzględnienia odwołania w całości;

— uchylenia zaskarżonego wyroku;

— obciążenia Cactus S.A kosztami poniesionymi przez Urząd.

Zarzuty i główne argumenty

Zgodnie z wyrokiem „IP Translator” wskazanie nagłówka klasy może obejmować całość towarów lub usług ujętych w wykazie alfabetycznym tej klasy. Jednak takie wskazanie nie może stać się wyrazem żądania odnoszącego się do wszystkich towarów lub usług z konkretnej klasy. Sąd nieprawidłowo zastosował wyrok „IP Translator” i naruszył art. 28 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) oraz zasadę 22 przepisów wykonawczych do rzeczonego rozporządzenia, gdy zrównał zakres nagłówka klasy 35 ze wszystkimi usługami z tej klasy. Jako że ani usługi detaliczne jako takie, ani usługi „sprzedaży detalicznej roślin i kwiatów naturalnych, nasion, świeżych owoców i warzyw” nie są zawarte w wykazie alfabetycznym klasy 35, wcześniejsze wspólnotowe znaki towarowe nie są chronione w odniesieniu do tych usług. Wymóg wyszczególnienia towarów lub typów towarów, do których odnoszą się usługi detaliczne, który to wymóg ma zastosowanie do wszystkich znaków towarowych, łącznie z tymi, które zostały zgłoszone przed wyrokiem „Praktiker”, dodatkowo stoi na przeszkodzie wnioskowi Sadu, zgodnie z którym abstrakcyjne wskazanie nagłówka klasy 35 rozciąga się na usługi detaliczne dotyczące wszelkich możliwych towarów.

Końcowe stwierdzenie, że samo używanie stylizowanego kaktusa nie wpływa na charakter odróżniający wcześniejszego graficznego znaku towarowego w rozumieniu art. 15 ust. lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, jest dotknięte czterokrotnym naruszeniem prawa. Opierając swój wniosek wyłącznie na semantycznej zbieżności miedzy logo i elementem słownym, Sąd nie zbadał, do jakiego stopnia element słowny „Cactus” miał charakter odróżniający i istotny dla wcześniejszego złożonego znaku towarowego. Sąd nie wziął pod uwagę różnic wizualnych i (ewentualnie) fonetycznych między logo a złożonym znakiem towarowym, błędnie oparł swoje końcowe ustalenia na wcześniejszej znajomości złożonego znaku towarowego przez odbiorców w Luksemburgu oraz nie wziął pod uwagę postrzegania przez odbiorców europejskich jako całości.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. L 78, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 414/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus miesto apylinkės teismas (Litwa) w dniu 22 września 2015 r. – W i V/X

(Sprawa C-499/15)

(2015/C 414/21)

Język postępowania: litewski

Sąd odsyłający

Vilniaus miesto apylinkės teismas.

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: W i V.

Strona pozwana: X.

Pytanie prejudycjalne

Na gruncie art. 8–14 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 (1) z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, które państwo członkowskie – a mianowicie Republika Litewska czy Królestwo Niderlandów – ma jurysdykcję do rozpoznania sprawy związanej z małoletnim dzieckiem V. – mającym zwykłe miejsce pobytu w Królestwie Niderlandów, a dotyczącej zmian w odniesieniu do miejsca pobytu tego dziecka, wysokości świadczeń alimentacyjnych względem niego oraz warunków utrzymywania z nim kontaktów?

(1) Dz.U. 2003 L 338, s.1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 16/14

Skarga wniesiona w dniu 22 września 2015 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

(Sprawa C-502/15)

(2016/C 016/17)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Mifsud-Bonnici i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że z powodu niewykonania w sposób prawidłowy dyrektywy 91/271/EWG (1) Rady z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych – w odniesieniu do Gowerton i Llanelli, Gibraltar oraz 11 aglomeracji, Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą zgodnie z art. 3, 4, 5 i 10 dyrektywy 91/271/EWG;

— obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W skardze Komisja wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że Zjednoczone Królestwo nie wykonało w sposób prawidłowy w Gowerton i Llanelli, Gibraltar oraz w 11 aglomeracjach, dyrektywy Rady 91/271/EWG dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych.

Komisja uznaje w szczególności, że Zjednoczone Królestwo nie zapewniło, by w Gowerton i Llanelli ścieki zbierane w połączonym systemie zbierania ścieków komunalnych oraz wód opadowych były gromadzone i odprowadzane w celu oczyszczenia zgodnie z wymogami art. 3, 4, 10 dyrektywy Rady 91/271/EWG oraz załączników I(A) i I(B) do tej dyrektywy.

Ponadto Komisja stoi na stanowisku, że wskutek niewprowadzenia wtórnego oczyszczania lub innego równie skutecznego oczyszczania albo wskutek nieprzedstawienia wystarczających dowodów w celu wykazania zgodności w tym zakresie z dyrektywą 91/271/EWG w odniesieniu do trzech aglomeracji oraz wskutek niepoddania ścieków komunalnych na Gibraltarze żadnemu procesowi oczyszczania, Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 4 dyrektywy Rady 91/271/EWG oraz na mocy załączników I(B) i I(D) do tej dyrektywy.

Wreszcie kolejny zarzut dotyczy tego, że Zjednoczone Królestwo nie dostosowało się w sposób prawidłowy do ciążących na nim zobowiązań wynikających z art. 5 dyrektywy Rady 91/271/EWG oraz z załączników I(B) i I(D) do tej dyrektywy, gdyż nie zapewniło, by ścieki komunalne odprowadzane do systemów zbierania z ośmiu aglomeracji były poddawane bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu przed ich odprowadzeniem do obszarów wrażliwych.

Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 30 czerwca 1993 r.

(1) Dz.U. L 135, s. 40.
2.

Naruszenie art. 15 dyrektywy 2008/98: Artykuł 15 ust. 1 dyrektywy 2008/98 zobowiązuje państwa członkowskie do stosowania niezbędnych środków w celu zapewnienia, by każdy pierwotny wytwórca odpadów lub inny posiadacz odpadów dokonywał przetwarzania odpadów samodzielnie lub zlecał przetwarzanie dealerowi, zakładowi lub przedsiębiorstwu wykonującemu czynności przetwarzania odpadów lub zlecił zorganizowanie przetwarzania prywatnemu lub publicznemu podmiotowi zajmującemu się zbieraniem odpadów zgodnie z art. 4 i 13 tej dyrektywy. Istnienie do dnia dzisiejszego 61 nielegalnych składowisk odpadów, które nadal są niezabezpieczone i nieodbudowane, pozwala Komisji na uznanie, że władze hiszpańskie nie podjęły wszelkich środków wymaganych w tym przepisie w zakresie, w jakim przez przedłużony okres wspomniane władze nie uniemożliwiły nielegalnego składowania odpadów na wspomnianych składowiskach i nie zapewniły zatem, by wspomniane odpady były traktowane zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami.
—

uchybienia w postępowaniu: Sąd częściowo oparł się na błędnych elementach stanu faktycznego i w ten sposób doszedł do błędnego rozstrzygnięcia obciążającego wnoszącą odwołanie. Sąd niesłusznie przyjął, że wnosząca odwołanie była producentem środków spożywczych, których ponadto wyłącznie dotyczyły zawieszone oświadczenia zdrowotne w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 (1). Do tego dochodzi fakt, że Sąd w części niedostatecznie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Sąd nie pochylił się dostatecznie szczegółowo nad treścią pisma Komisji kończącego rzekomo bezczynność i w ten sposób doszedł do błędnego rozstrzygnięcia.
—

naruszenie prawa Unii: Sąd niesłusznie odmówił stwierdzenie wystąpienia przesłanek z art. 265 TFUE, ponieważ bezczynność Komisji się nie zakończyła. Ponadto Sąd dokonał błędnej oceny rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 (1), a zwłaszcza jego art. 17 i 28. Pod względem znaczenia nie można zrównać ze sobą dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych i tych, w odniesieniu do których zawieszono zezwolenie. Skutki prawne wynikające z przepisów przejściowych nie są w dostatecznym stopniu możliwe do przewidzenia. Wreszcie długotrwała bezczynność Komisji wbrew ocenom Sądu ma bezpośrednie i niekorzystne skutki dla wnoszącej odwołanie.
1)

Czy wykładni art. 2 lit. b) dyrektywy 93/13/EWG (1), w odniesieniu do definicji pojęcia „konsumenta” należy dokonywać w ten sposób, że obejmuje ono osoby fizyczne, które podpisały jako poręczyciele aneksy do umów i umowy akcesoryjne (umowy poręczenia, umowy gwarancji na nieruchomości) względem umowy kredytu zawartej przez spółkę handlową w celu wykonywania jej działalności, w sytuacji gdy owe osoby fizyczne nie mają żadnych powiązań z działalnością spółki handlowej i działały w celach niemieszczących się w zakresie ich działalności zawodowej, biorąc pod uwagę że początkowo powodowie byli osobami fizycznymi występującymi jako poręczyciele dłużnika głównego – osoby prawnej, której członkiem zarządu był powód – w ramach umowy kredytu zawartej z pozwaną będącą wierzycielem, lecz następnie omawiana umowa uległa zmianie i że dłużnik pierwotny, którego członkiem zarządu był powód, dokonał za zgodą pozwanej będącej wierzycielem, nowacji kredytu względem innej osoby prawnej, w stosunku do której ani powód ani powódka nie mają statusu członków zarządu, lecz przyjęli jako poręczyciele, na rzecz nowego dłużnika będącego osobą prawną, obowiązek będący przedmiotem nowacji względem tegoż nowego dłużnika?
2)

Czy podatnika posiadającego zgodnie z ustawodawstwem krajowym uprawnienia do wykonywania działalności paramedycznej – a mianowicie fizjoterapii – który w ramach swojej działalności zawodowej w zakresie ochrony zdrowia stosuje terapie właściwe albo fizjoterapii, albo osteopatii, bez rozróżnienia lub w sposób komplementarny, należy kwalifikować, do celów stosowania art. 132 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112 i w konsekwencji do celów stosowania art. 9 portugalskiej ustawy o podatku VAT, jako osobę wykonującą zawód związany ogólnie z działalnością paramedyczną i z tego powodu zwolnioną z płacenia podatku VAT?
2.

Zgodnie z art. 28 dyrektywy 2012/27/UE państwa członkowskie są zobowiązane przyjąć przepisy krajowe niezbędne do wykonania tej dyrektywy do dnia 5 czerwca 2014 r., a w szczególności konkretnych obowiązków wymienionych w pewnych artykułach, do których odsyła art. 28, w określonych w nich terminach, oraz powiadomić Komisję o wydanych przez siebie przepisach. Takie powiadomienie stanowi nieodłączny element zobowiązania do przetransponowania dyrektyw Unii Europejskiej do prawa państw członkowskich, jak również obowiązku lojalnej współpracy, i okoliczność ta znajduje także potwierdzenie w art. 260 ust. 3 TFUE.