50

W tym zakresie Sąd nie naruszył prawa, dokonując następującej analizy dostępnych dokumentów: „194 […] [S]karżący japońscy nie zaprzeczają, że miały miejsce spotkania między przedstawicielami japońskich i europejskich producentów rur stalowych bez szwu […]. Poza tym JFE-NKK, JFE-Kawasaki i Sumitomo nie zaprzeczają, że brały udział w tych spotkaniach, lecz utrzymują, że jedynymi informacjami, którymi dysponują na ten temat, są wspomnienia ich pracowników, które w obliczu czasu, jaki upłynął od tych spotkań, są mało wiarygodne. 195 Nippon [Steel] potwierdza, że z tego, co wie, żaden z obecnych pracowników nie brał udziału w tych spotkaniach, zaznacza jednak, że nie może wykluczyć, iż niektórzy z dawnych pracowników brali w nich udział. Niemniej jednak pewien szczegół w odpowiedzi Nippon [Steel] z dnia 4 grudnia 1997 r. na pytanie dodatkowe zadane przez Komisję, mianowicie okoliczność, że pan [X], odpowiedzialny za eksport rur stalowych, udał się służbowo do Cannes w dniach 14–17 marca 1994 r., potwierdza tezę Komisji dotyczącą udziału Nippon [Steel] w tych spotkaniach, ponieważ jedno ze spotkań klubu Europa–Japonia wspomnianych przez p. Verlucę miało miejsce w Cannes w dniu 16 marca 1994 r. […]. W tej samej odpowiedzi Nippon [Steel] potwierdza, że nie jest w stanie wyjaśnić celu tego wyjazdu ani też celu innych wyjazdów służbowych jego pracowników do Florencji, ponieważ nie miał on klientów w tych dwóch miastach. 196 W tych warunkach Komisja słusznie doszła do wniosku, że skarżący japońscy wymienieni przez p. Verlucę w jego oświadczeniu z dnia 14 października 1996 r., wśród nich Nippon [Steel], faktycznie brali udział w opisywanych przez niego spotkaniach klubu Europa–Japonia. […] 201 Odnośnie do argumentu, że spotkania klubu Europa–Japonia nigdy nie dotyczyły rynków Wspólnoty, należy wskazać, że nawet jeżeli zdaniem p. Verluki »ważne wydarzenia dotyczące rynku produktów naftowych (amerykańskie VRA, przemiany polityczne w ZSRR, rozwój w Chinach…)« były tematem dyskusji w trakcie tych spotkań, nie stoi to na przeszkodzie, aby »stosowanie zasad podstawowych powołanych powyżej« również zostało tam »ustalone«. Z oświadczenia p. Verluki z dnia 17 września 1996 r. wynika więc, że stosowanie zasad podstawowych, obejmujących w szczególności respektowanie czterech rynków krajowych producentów wspólnotowych przez skarżących japońskich, było jednym z tematów omawianych podczas spotkań. 202 Należy przypomnieć w tym zakresie, że zadaniem Komisji jest ściganie naruszeń art. 81 ust. 1 WE i że porozumienia polegające na »podziale rynków lub źródeł zaopatrzenia« są w sposób wyraźny zakazane przez przepis art. 81 ust. 1 lit. c) WE. Wystarczy więc, żeby Komisja wykazała, że porozumienie między przedsiębiorstwami, które może wpłynąć na handel między państwami członkowskimi, miało za cel lub miało skutek w postaci podziału między nimi rynków wspólnotowych jednego lub większej liczby produktów, aby takie porozumienie stanowiło naruszenie. 203 Należy wskazać również na to, że w praktyce Komisja często jest zobowiązana do udowodnienia istnienia naruszenia w warunkach mało sprzyjających temu zadaniu, ponieważ od czasu wystąpienia okoliczności faktycznych stanowiących naruszenie mogło upłynąć wiele lat, i że wiele przedsiębiorstw objętych dochodzeniem nie współpracowało aktywnie z Komisją. Jeżeli więc Komisja jest zobligowana do wykazania, że bezprawne porozumienie o podziale rynków zostało zawarte […], byłoby nadmiernym wymogiem, aby dostarczyła ona jeszcze dowodu szczególnego mechanizmu, za którego pomocą cel ten miałby być osiągnięty […]. Przedsiębiorstwu winnemu naruszenia byłoby bowiem zbyt łatwo uniknąć jakiejkolwiek kary, jeżeli mogłoby ono podnieść argument, że informacje przedstawione w odniesieniu do funkcjonowania bezprawnego porozumienia są zbyt niejasne w sytuacji, w której istnienie porozumienia i jego antykonkurencyjny cel zostały wykazane w sposób wystarczający […]. […] 205 W tym zakresie należy stwierdzić, że wbrew temu, co utrzymują skarżący japońscy, oświadczenia p. Verluki są nie tylko wiarygodne, lecz również mają wartość dowodową szczególnie wysoką, ponieważ zostały złożone w imieniu Valloureca […]. […] 207 W każdym razie p. Verluca był bezpośrednim świadkiem opisanych przez niego okoliczności. Komisja potwierdziła bowiem, […], co nie spotkało się z zaprzeczeniem, że p. Verluca w charakterze prezesa Vallourec […] sam brał udział w spotkaniach klubu Europa–Japonia”.