ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
21

Odnosząc się do art. 20 TFUE, należy zauważyć, że ów artykuł, na mocy którego ustanowiono obywatelstwo Unii, ogranicza się do stwierdzenia, iż obywatele Unii korzystają z praw i podlegają obowiązkom przewidzianym traktatem. Nie może być on zatem w tym względzie stosowany w sposób autonomiczny w stosunku do szczególnych postanowień traktatu regulujących prawa i obowiązki obywateli Unii, takich jak art. 45 TFUE (zob. podobnie wyroki: z dnia 16 grudnia 2004 r., My, C‑293/03, EU:C:2004:821, pkt 32; z dnia 31 maja 2017 r., U, C‑420/15, EU:C:2017:408, pkt 17).
10

Ponieważ INSS oddalił to odwołanie decyzją z dnia 9 maja 2018 r. ze względu na to, że dodatek macierzyński do emerytury nie ma zastosowania, w wypadku gdy zainteresowana zdecydowała się na wcześniejsze przejście na emeryturę, YJ wniosła skargę do Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona (sądu pracy nr 3 w Barcelonie, Hiszpania). Przed sądem odsyłającym podnosi ona zasadniczo, że art. 60 LGSS prowadzi do dyskryminacji kobiet, które ze względu na to, że zdecydowały się na wcześniejsze przejście na emeryturę, nie mogą pobierać wspomnianego dodatku macierzyńskiego do emerytury.
38

Choć państwo członkowskie zwykłego miejsca zamieszkania jest zasadniczo państwem, w którym zostało wydane prawo jazdy, państwo członkowskie, do którego posiadacz prawa jazdy przeniósł swoje zwykłe miejsce zamieszkania po wydaniu jego prawa jazdy w państwie członkowskim, może się również stać – jak wynika z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2006/126 – państwem członkowskim zwykłego miejsca zamieszkania w rozumieniu tej dyrektywy. Punkt 4 lit. a) załącznika I do tej dyrektywy pozwala zatem nowemu państwu członkowskiemu zwykłego miejsca zamieszkania na wprowadzenie do prawa jazdy informacji niezbędnych do administrowania prawem jazdy, pod warunkiem że wprowadza ono ten typ informacji również do praw jazdy przez siebie wydanych oraz pod warunkiem że jest tam wystarczająco dużo miejsca do tego celu.
93

Amnestia, która ma zwykle na celu uchylenie karalności objętych nią czynów, co sprawia, że przestępstwo nie może dłużej być objęte ściganiem, a jeżeli kara została już orzeczona, należy odstąpić od jej wykonywania, oznacza zatem co do zasady, iż orzeczona kara nie może być już wykonywana w rozumieniu art. 3 pkt 2 i art. 4 pkt 5 decyzji ramowej.
93

Ponadto Trybunał orzekł, że w przypadku gdy sąd krajowy po ustaleniu na podstawie okoliczności faktycznych i prawnych, jakimi dysponuje, że dany warunek objęty jest zakresem zastosowania dyrektywy 93/13, stwierdza w trakcie oceny dokonywanej z urzędu, że warunek ten ma nieuczciwy charakter, co do zasady ma on obowiązek poinformować o tym strony sporu i wezwać je do kontradyktoryjnego przedyskutowania tej okoliczności w sposób przewidziany w tym celu przez krajowe prawo procesowe (zobacz wyrok z dnia 21 lutego 2013 r., Banif Plus Bank, C‑472/11, EU:C:2013:88, pkt 31).
47

Do sądu odsyłającego należy jednak zbadanie, czy zgodnie z zasadą proporcjonalności przewidziane w prawie pierwszego państwa członkowskiego przepisy ustalające warunki, które posiadacz prawa jazdy, pozbawiony uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium tego państwa, na którym przebywał tymczasowo, z powodu noszącego znamiona naruszenia zachowania, musi spełnić, aby odzyskać uprawnienie do kierowania pojazdami na owym terytorium, nie wykraczają poza to, co jest odpowiednie i konieczne do osiągnięcia celu przyświecającego dyrektywie 2006/126, polegającemu na poprawie bezpieczeństwa ruchu drogowego (zob. podobnie wyrok z dnia 23 kwietnia 2015 r., Aykul, C‑260/13, EU:C:2015:257, pkt 78), co miałoby miejsce między innymi wtedy, gdyby stały one na przeszkodzie temu, by ów posiadacz mógł przedstawić dowód potwierdzający, że po upływie ewentualnego okresu zakazu ubiegania się o nowe prawo jazdy jego zdolność do kierowania pojazdami została poddana kontroli zgodnie z przepisami załącznika III do dyrektywy 2006/126 przy przedłużaniu ważności jego prawa jazdy w jego państwie członkowskim zwykłego miejsca zamieszkania oraz że przedmiot tej kontroli odpowiada przedmiotowi kontroli nakazanemu w przepisach pierwszego państwa członkowskiego.
3

Artykuł 29 ust. 1 kodeksu celnego stanowił: „Wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33, pod warunkiem że: […] b) sprzedaż lub cena nie są uzależnione od warunków lub świadczeń, których wartość, w odniesieniu do towarów, dla których ustalana jest wartość celna, nie może zostać ustalona; […]”.
Artykuł 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego oraz art. 12 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) należy interpretować w ten sposób, że prawo właściwe dla umowy na podstawie tego ostatniego rozporządzenia ma zastosowanie również do płatności dokonanej przez osobę trzecią w wykonaniu umownego zobowiązania do zapłaty ciążącego na jednej ze stron umowy, gdy w ramach postępowania upadłościowego zapłata ta jest podważana jako czynność dokonana z pokrzywdzeniem ogółu wierzycieli.
36

O ile użycie wyrażenia „uzasadniony interes” nie zawiera wskazówki co do kryterium, jakie należy wziąć pod uwagę w celu określenia kręgu osób mogących skorzystać z prawa do wniesienia sprzeciwu w ramach krajowego postępowania w sprawie sprzeciwu wobec rejestracji chronionego oznaczenia geograficznego lub do wniosków o zmianę, która nie jest nieznaczna, specyfikacji produktu opatrzonego takim oznaczeniem, o tyle dodanie wyrażenia „każda osoba fizyczna lub prawna” do tych przepisów pozwala jednak rozumieć, że prawodawca nie zamierzał przyjąć wąskiego znaczenia tego kręgu. Jednocześnie z brzmienia tego przepisu jasno wynika, że ów „uzasadniony interes” nie jest zastrzeżony jedynie dla podmiotów wytwarzających produkty lub środki spożywcze porównywalne do tych, które wytwarzają podmioty gospodarcze, których produkty korzystają z danego chronionego oznaczenia geograficznego, ani tylko dla tych ostatnich producentów, z wyłączeniem wszystkich pozostałych.
Artykuł 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2116/2004 z dnia 2 grudnia 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania w przypadku, w którym stwierdzono, że w dniu złożenia pozwu lub wniosku dotyczącego odpowiedzialności rodzicielskiej dziecko uzyskało miejsce zwykłego pobytu w państwie trzecim w następstwie uprowadzenia do tego państwa. W takim przypadku jurysdykcję sądu rozpatrującego sprawę należy ustalić zgodnie z mającymi zastosowanie konwencjami międzynarodowymi lub, w braku takiej międzynarodowej konwencji, zgodnie z art. 14 tego rozporządzenia.
5

Artykuł 5 tego rozporządzenia, zatytułowany „Odwołanie” stanowi: „1. W przypadku odwołania lotu, pasażerowie, których to odwołanie dotyczy: […] c) mają prawo do odszkodowania od obsługującego przewoźnika lotniczego, zgodnie z art. 7, chyba że: (i) zostali poinformowani o odwołaniu co najmniej dwa tygodnie przed planowym czasem odlotu; lub (ii) zostali poinformowani o odwołaniu w okresie od dwóch tygodni do siedmiu dni przed planowym czasem odlotu i zaoferowano im zmianę planu podróży, umożliwiającą im wylot najpóźniej dwie godziny przed planowym czasem odlotu i dotarcie do ich miejsca docelowego najwyżej cztery godziny po planowym czasie przylotu; lub (iii) zostali poinformowani o odwołaniu w okresie krótszym niż siedem dni przed planowym czasem odlotu i zaoferowano im zmianę planu podróży, umożliwiającą im wylot nie więcej niż godzinę przed planowym czasem odlotu i dotarcie do ich miejsca docelowego najwyżej dwie godziny po planowym czasie przylotu. […] 3. Obsługujący przewoźnik lotniczy nie jest zobowiązany do wypłaty rekompensaty [odszkodowania] przewidzianej [przewidzianego] w art. 7, jeżeli może dowieść, że odwołanie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. […]”.
7

Decyzją z dnia 27 czerwca 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Białymstoku (Polska) określił zobowiązanie podatkowe P. z tytułu VAT za okres od marca do grudnia 2011 r., nadpłatę za okresy od marca do czerwca 2011 r. oraz kwotę VAT podlegającą zapłacie w trybie art. 108 ustawy o VAT. Ponadto uznał on, że P. nie mogła skorzystać z prawa do odliczenia VAT naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez stacje paliw z tytułu zakupu paliwa.
17

Oprogramowanie SC może być używane wyłącznie w połączeniu z innymi oprogramowaniami DBKAG. DBKAG musiał bowiem dostosować swoje środowisko informatyczne do potrzeb oprogramowania SC i ustalić parametry (w szczególności metody obliczania), które oprogramowanie to musi stosować. Dzięki interfejsom z innymi programami DBKAG dane dotyczące kursów i wartości rynkowych, które zostały pozyskane przez DBKAG i które są niezbędne do obliczeń dokonywanych przez SC, są automatycznie i codziennie wprowadzane do oprogramowania programu SC. W ten sposób oprogramowanie to dokonuje obliczeń wskaźników ryzyka i rentowności na podstawie danych pozyskanych przez DBKAG. Następnie obliczone przez oprogramowanie SC wskaźniki ryzyka i rentowności są wykorzystywane przez DBKAG do sporządzania sprawozdań w celu spełnienia ustawowych obowiązków informacyjnych wobec organów i inwestorów dotyczących zarządzania ryzykiem i rentownością.
23

Wynika stąd, że pytania dotyczące wykładni prawa Unii, z którymi zwrócił się do Trybunału sąd krajowy w ramach stanu prawnego i faktycznego, za którego ustalenie jest on odpowiedzialny, a prawidłowość którego to ustalenia nie podlega ocenie Trybunału, korzystają z domniemania, iż mają znaczenie dla sprawy. Odrzucenie przez Trybunał wniosku sądu krajowego o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest więc możliwe tylko wtedy, gdy jest oczywiste, że wykładnia prawa Unii, o którą wniesiono, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub z przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, gdy problem jest natury hipotetycznej bądź gdy Trybunał nie dysponuje elementami stanu faktycznego i prawnego, które są konieczne do udzielenia użytecznej odpowiedzi na pytania, które zostały mu przedstawione (zob. podobnie wyrok z dnia 10 września 2014 r., Kušionová, C‑34/13, EU:C:2014:2189, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo).
3

Motywy od drugiego do czwartego, szósty i siódmy dyrektywy 85/374 stanowią: „niezależna od winy odpowiedzialność ze strony producenta jest jedynym właściwym środkiem rozwiązania tego problemu, charakterystycznego dla obecnych czasów rosnącej technicyzacji, poprzez sprawiedliwe rozłożenie ryzyka tkwiącego w nowoczesnej technologicznie produkcji; odpowiedzialność niezależna od winy powinna mieć zastosowanie jedynie do rzeczy ruchomych pochodzących z produkcji przemysłowej; w rezultacie właściwe jest wyłączenie odpowiedzialności za produkty rolne i produkty łowiectwa, z wyjątkiem przypadku, gdy zostały one poddane obróbce o charakterze przemysłowym, która mogłaby spowodować powstanie wady w tych produktach; odpowiedzialność przewidziana niniejszą dyrektywą powinna również odnosić się do rzeczy ruchomych, które są używane w budownictwie lub są instalowane w nieruchomościach; ochrona konsumenta wymaga, żeby wszyscy producenci zaangażowani w proces produkcji ponosili odpowiedzialność w zakresie, w jakim ich produkt gotowy, część składowa lub jakikolwiek surowiec dostarczone przez nich były wadliwe […]; […] w celu ochrony dobrego samopoczucia fizycznego i mienia konsumenta należy ustalać wadliwość produktu przez odwoływanie się nie do jego przydatności do użytku, lecz do braku bezpieczeństwa, którego ogół społeczeństwa ma prawo oczekiwać; bezpieczeństwo produktu ocenia się poprzez wyłączenie każdego niewłaściwego użycia produktu w danych okolicznościach; sprawiedliwy podział ryzyka między osob[ą] poszkodowaną a producentem zakłada możliwość uwolnienia się producenta od odpowiedzialności, jeżeli przedstawi on dowody stwierdzające istnienie określonych okoliczności oczyszczających z zarzutów”.
Z zastrzeżeniem weryfikacji, których dokonanie należy do sąd odsyłającego, dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że nie ma ona zastosowania do przepisów krajowych, na mocy których konsument, który zawarł z przedsiębiorcą umowę kredytu, nie może być zobowiązany na podstawie postanowień tej umowy w przypadku postawienia kredytu w stan natychmiastowej wymagalności do zapłaty na rzecz przedsiębiorcy odsetek zwykłych za okres od postawienia kredytu w stan natychmiastowej wymagalności do rzeczywistej spłaty pożyczonego kapitału, jeżeli zapłata odsetek za zwłokę i innych kar umownych należnych zgodnie z tą umową umożliwia zrekompensowanie rzeczywiście poniesionej przez przedsiębiorcę szkody.
26

Następnie, co się tyczy podnoszonej dyskryminacji ze względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, sąd odsyłający wskazuje, że w oöADG transponowano do prawa austriackiego – w zakresie, w jakim jest to istotne dla celów sprawy rozpatrywanej w postępowaniu głównym – dyrektywę 2000/43, chociaż w ustawie tej posłużono się wyrażeniem „przynależność etniczna”. Wskazując, że zgodnie z art. 3 ust. 2 tej dyrektywy nierówne traktowanie oparte na kryterium statusu obywatela państwa trzeciego nie jest, co do zasady i jako takie, objęte zakresem stosowania wspomnianej dyrektywy, sąd odsyłający dąży do ustalenia, czy – pod określonymi warunkami – kryterium przynależności państwowej może jednak skutkować „dyskryminacją pośrednią” ze względu na pochodzenie etniczne, w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) tej samej dyrektywy. Podkreśla on w tym względzie, że powinien orzec w przedmiocie reguły ustanawiającej obowiązek posiadania podstawowej znajomości języka niemieckiego i wykazania tej okoliczności w określony sposób. W sytuacji gdyby należało rozpatrzyć, czy stosowanie oöWFG skutkuje dyskryminacją pośrednią, sąd odsyłający musiałby, jak dodaje, zbadać, czy ta dyskryminacja pośrednia jest uzasadniona. Celem § 6 ust. 9 i 11 oöWFG miałoby być przyznanie obywatelom państw trzecich bardziej ograniczonego dostępu do dodatku mieszkaniowego, zaś uzasadnieniem dotyczącym obowiązku posiadania podstawowej znajomości języka niemieckiego jest okoliczność, że ta znajomość języka jest ważna dla integracji społecznej zainteresowanego. Zdaniem sądu odsyłającego wymóg udokumentowania takiej znajomości języka wymaga dyskusji – przy uwzględnieniu pozostałych warunków wymaganych dla skorzystania z dodatku mieszkaniowego oraz wymogów, jakie musi spełnić dany obywatel państwa trzeciego, aby uzyskać „status rezydenta długoterminowego” w rozumieniu art. 2 lit. b) dyrektywy 2003/109.
40

Nawet bowiem jeśli wszczęcie postępowania upadłościowego, takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, oznacza zwykle zniknięcie danego przedsiębiorstwa, nie zmienia to faktu, że dopóki przedsiębiorstwo to kontynuuje działalność w trakcie postępowania upadłościowego, konkuruje ono z innymi podatnikami świadczącymi usługi podobne do jego własnych, w związku z czym dane usługi powinny być co do zasady traktowane w ten sam sposób do celów VAT.
29

Należy dodać, że nowy przepis stosuje się od chwili wejścia w życie aktu, który go wprowadza, oraz że o ile nie ma on zastosowania do sytuacji prawnych powstałych i ostatecznie zakończonych przed owym wejściem w życie, o tyle ma on bezpośrednie zastosowanie do przyszłych skutków sytuacji powstałych pod rządami uprzednio obowiązujących przepisów oraz do nowych sytuacji prawnych. Inaczej jest tylko, i to z zastrzeżeniem zasady niedziałania wstecz aktów prawnych, jeżeli wraz z nowym przepisem zostają wydane przepisy szczególne, które określają zwłaszcza warunki jego stosowania w czasie (wyrok z dnia 7 listopada 2018 r., O’Brien, C‑432/17, EU:C:2018:879, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo).
Wielu wykonawców, zwłaszcza [małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP)], uważa, że jedną z głównych przeszkód dla ich uczestnictwa w zamówieniach publicznych są obciążenia administracyjne wynikające z konieczności przedstawienia znacznej liczby zaświadczeń lub innych dokumentów dotyczących kryteriów wykluczenia i kwalifikacji. Ograniczenie takich wymogów, na przykład przez zastosowanie jednolitego europejskiego dokumentu zamówienia obejmującego zaktualizowane oświadczenie własne, mogłoby w znacznym stopniu uprościć procedurę z korzyścią zarówno dla instytucji zamawiających, jak i wykonawców.

Oferent, któremu postanowiono udzielić zamówienia, powinien być jednak zobowiązany do przedstawienia stosownych dowodów, a instytucje zamawiające nie powinny zawierać umów z oferentami, którzy nie są w stanie tego zrobić. Instytucje zamawiające powinny być także uprawnione do zwrócenia się w każdej chwili o całość lub część dokumentów potwierdzających, gdy uważają, że jest to niezbędne dla właściwego przebiegu postępowania. Może to w szczególności dotyczyć procedur dwustopniowych – procedur ograniczonych, procedur konkurencyjnych z negocjacjami, dialogów konkurencyjnych oraz partnerstw innowacyjnych – w ramach którego instytucje zamawiające korzystają z możliwości ograniczania liczby kandydatów zaproszonych do złożenia oferty. Wymóg przedłożenia dokumentów potwierdzających w chwili kwalifikacji zapraszanych kandydatów może być uzasadniony, by nie dopuścić do zaproszenia przez instytucje zamawiające kandydatów, którzy następnie nie są w stanie przedłożyć tych dokumentów na etapie udzielania zamówienia, tym samym uniemożliwiając udział kwalifikującym się kandydatom.

Należy wyraźnie określić, że jednolity europejski dokument zamówienia powinien również przedstawiać stosowne informacje w odniesieniu do podmiotów, na których zdolnościach polega wykonawca, tak by weryfikacja informacji dotyczących takich podmiotów mogła zostać przeprowadzona łącznie z weryfikacją odnoszącą się do głównego wykonawcy i na takich samych warunkach.
13

CX wykonywała pracę najemną, po pierwsze, od dnia 1 lutego do dnia 30 kwietnia 2016 r., po drugie, od dnia 15 listopada do dnia 31 grudnia 2017 r., po trzecie, od dnia 1 stycznia do dnia 15 stycznia 2018 r. i wreszcie, po czwarte, od dnia 1 sierpnia do dnia 31 grudnia 2018 r.
57

Co się tyczy not wyjaśniających do HS, należy dodać, że mimo iż brak im mocy wiążącej, stanowią one ważne środki służące zapewnieniu jednolitego stosowania Wspólnej taryfy celnej oraz jako takie dostarczają pomocnych wskazówek do jej interpretacji. To samo dotyczy not wyjaśniających do CN (wyrok z dnia 25 lutego 2016 r., G.E. Security, C‑143/15, EU:C:2016:115, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo).
27

W odniesieniu do sporu pomiędzy ambasadą państwa trzeciego znajdującą się na terytorium państwa członkowskiego a jej pracownikami Trybunał orzekł, że funkcje ambasady, tak jak zostały one określone w art. 3 Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych, zawartej w Wiedniu w dniu 18 kwietnia 1961 r., obejmują zasadniczo reprezentowanie państwa wysyłającego, ochronę jego interesów oraz promowanie stosunków z państwem przyjmującym. Przy wykonywaniu tych funkcji ambasada, jak każdy inny podmiot publiczny, może działać iure gestionis, nabywając prawa i zaciągając zobowiązania o charakterze cywilnoprawnym, w szczególności w wyniku zawierania umów prywatnoprawnych. Ma to miejsce w wypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy o pracę z osobami, które nie wykonują funkcji objętych zakresem wykonywania władzy publicznej (wyrok z dnia 19 lipca 2012 r., Mahamdia, C‑154/11, EU:C:2012:491, pkt 49).
4

Artykuł 2 tej dyrektywy, zatytułowany „Definicje”, przewiduje: „Na użytek niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje: a) »ochrona międzynarodowa« oznacza status uchodźcy lub status osoby potrzebującej ochrony uzupełniającej określony w lit. e) i g); b) »beneficjent ochrony międzynarodowej« oznacza osobę, której nadano status uchodźcy lub status osoby potrzebującej ochrony uzupełniającej określony w lit. e) i g); c) »konwencja genewska« oznacza Konwencję dotyczącą statusu uchodźców podpisaną w Genewie w dniu 28 lipca 1951 r. [Recueil des traités des Nations unies, vol. 189, s. 150, nr 2545 (1954)], ze zmianami wprowadzonymi przez protokół […] [dotyczący statusu uchodźców, sporządzony w Nowym Jorku] dnia 31 stycznia 1967 r.; d) »uchodźca« oznacza obywatela państwa trzeciego, który na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do szczególnej grupy społecznej przebywa poza państwem swojego obywatelstwa i nie może lub nie chce z powodu tej obawy korzystać z ochrony tego państwa, lub bezpaństwowca, który przebywając z takich samych powodów jak wyżej poza państwem swojego dawnego miejsca zwykłego pobytu, nie może lub nie chce z powodu tej obawy powrócić do tego państwa i do którego nie ma zastosowania art. 12; e) »status uchodźcy« oznacza uznanie przez państwo członkowskie obywatela państwa trzeciego albo bezpaństwowca za uchodźcę; f) »osoba kwalifikująca się do otrzymania ochrony uzupełniającej« oznacza obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, który nie kwalifikuje się do uznania go za uchodźcę, lecz co do którego wykazano zasadnie, że jeśli wróci do swojego kraju pochodzenia, a w przypadku bezpaństwowca – do państwa swojego dawnego miejsca zwykłego pobytu, może mu rzeczywiście grozić poważna krzywda określona w art. 15, i do którego nie ma zastosowania art. 17 ust. 1 i 2 oraz który nie może lub ze względu na takie ryzyko nie chce korzystać z ochrony tego państwa; g) »status osoby potrzebującej ochrony uzupełniającej« oznacza uznanie przez państwo członkowskie obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca za osobę kwalifikującą się do otrzymania ochrony uzupełniającej; h) »wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej« oznacza wniosek do państwa członkowskiego o ochronę złożony przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, którego można uznać za osobę ubiegającą się o status uchodźcy lub status osoby potrzebującej ochrony uzupełniającej, a który nie występuje wyraźnie o inny rodzaj ochrony pozostający poza zakresem stosowania niniejszej dyrektywy i mogący stanowić przedmiot osobnego wniosku; […]”.
36

Trybunał orzekł zatem, że art. 205 dyrektywy 2006/112 zezwala na to, by państwo członkowskie uznało osobę za solidarnie zobowiązaną do zapłaty VAT, jeżeli w chwili realizowania transakcji na jej korzyść osoba ta wiedziała lub powinna była wiedzieć, że podatek należny z tytułu zrealizowania tej transakcji lub jakiejkolwiek wcześniej lub później zrealizowanej transakcji nie zostanie zapłacony, oraz dopuszcza oparcie się w tym względzie na domniemaniach, pod warunkiem że takie domniemania nie są sformułowane w sposób, który praktycznie uniemożliwia lub nadmiernie utrudnia obalenie ich przez podatnika przeciwdowodem i tym samym skutkuje ustanowieniem systemu opierającego się na odpowiedzialności na zasadzie ryzyka, wykraczającego poza to, co jest konieczne do ochrony praw skarbu państwa. Podmioty gospodarcze podejmujące wszelkie możliwe działania, których podjęcia można się od nich w sposób uzasadniony domagać celem zapewnienia, że realizowane przez nie transakcje nie są częścią łańcucha obejmującego nadużycia lub oszustwa, powinny bowiem móc powołać się na legalność tych transakcji bez ryzyka poniesienia solidarnej odpowiedzialności z tytułu zapłaty tego podatku należnego od innego podatnika (zob. podobnie wyrok z dnia 11 maja 2006 r., Federation of Technological Industries i in., C‑384/04, EU:C:2006:309, pkt 32, 33 i przytoczone tam orzecznictwo).