ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 44/29

Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

(Sprawa C-512/08)

(2009/C 44/48)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Rozet i E. Traversa, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Francuska

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że, — uzależniając, na podstawie art. R-332-4 kodeksu zabezpieczenia społecznego, zwrot kosztów świadczeń medycznych dostępnych w gabinecie lekarskim i wymagających użycia sprzętu ciężkiego, o którym mowa w załączniku II art. R-712-2 kodeksu zdrowia publicznego, od wydania uprzedniego zezwolenia, — nie przewidując w art. R-332-4 lub w treści jakiegokolwiek innego przepisu prawa francuskiego, możliwości przyznania pacjentowi, ubezpieczonemu w systemie francuskim, dodatkowego zwrotu kosztów na warunkach przewidzianych w pkt 53 wyroku z dnia 12 lipca 2001 r. w sprawie C-368/98 Vanbraekel i in., Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 49 traktatu WE;

— obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi Komisja podnosi dwa zarzuty.

W swoim pierwszym zarzucie Komisja kwestionuje nałożony przez stronę pozwaną wymóg uzyskania uprzedniego zezwolenia dla zwrotu kosztów pewnych pozaszpitalnych usług medycznych świadczonych w innym państwie członkowskim. O ile taki wymóg może być uzasadniony w zakresie, w jakim dotyczy świadczeń medycznych udzielanych w placówce szpitalnej, z uwagi na potrzebę zapewnienia zarazem wystarczającej i stałej dostępności do zrównoważonej gamy usług szpitalnych wysokiej jakości jak i kontroli nad kosztami, jakie świadczenia te za sobą pociągają, o tyle wydaje się on nieproporcjonalny, jeśli chodzi o usługi pozaszpitalne. Pewne rozwiązania, takie jak możliwość określenia przez państwa członkowskie zakresu ubezpieczenia chorobowego, z którego korzystają ubezpieczeni lub krajowych warunków przyznawania świadczeń, o ile nie są one dyskryminujące ani nie stanowią przeszkody w swobodnym przepływie osób, mogą ograniczyć ewentualny finansowy wpływ uchylenia uprzedniego zezwolenia.

W swoim drugim zarzucie Komisja podnosi ponadto brak w prawie francuskim, przepisu zezwalającego na przyznanie pacjentowi, należącemu do francuskiego systemu zabezpieczenia społecznego, dodatkowego zwrotu kosztów na warunkach przewidzianych Trybunału pkt 53 wyroku z dnia 12 lipca 2001 r. w sprawie Vanbraekel i in., czyli zwrotu kosztów odpowiadających różnicy w porównaniu z kwotą, do jakiej pacjent byłby uprawniony, gdyby opieki szpitalnej udzielono mu w jego własnym państwie członkowskim. W rezultacie pacjenci należący do tego systemu zabezpieczenia społecznego nie korzystają w pełni z praw, jakie przyznane im są na mocy art. 49 WE, w świetle wykładni Trybunału.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 44/37

Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-566/08)

(2009/C 44/63)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Parlament Europejski (Przedstawiciele: R. Passos, G. Mazzini i D. Gauci, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2008/780/WE z dnia 29 września 2008 r. dotyczącej zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego (1), z powodu naruszenia traktatu WE;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Parlament Europejski powołuje na poparcie swojej skargi jeden zarzut dotyczący niewłaściwej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego zarówno z wykładni art. 300 WE, jak i z treści porozumienia będącego przedmiotem niniejszej sprawy, wynika w sposób wyraźny, że porozumienie to należy do kategorii umów, które tworzą specyficzne ramy instytucjonalne poprzez organizację procedur współpracy. Sporna decyzja powinna była zatem zostać przyjęta na podstawie art. 37 WE w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie pierwsze i ust. 3 akapit drugi WE — przewidującym uzyskanie zgody Parlamentu Europejskiego –, a nie na podstawie art. 37 WE w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie pierwsze i ust. 3 akapit pierwszy WE, który przewiduje zwyczajną konsultację z tą instytucją.

(1) Dz.U. L 268, s. 27.
2)

Czy wykładni ustanowionej w § 4 ust. 2 ww. porozumienia ramowego zasady pro rata temporis należy dokonywać w ten sposób, że jest z nią sprzeczny przepis krajowy taki jak art. 55 ust. 5 L VBG, zgodnie z którym, w przypadku zmiany wymiaru czasu pracy pracownika, wymiar niewykorzystanej jeszcze części urlopu wypoczynkowego zostaje dostosowany proporcjonalnie do nowego wymiaru czasu pracy, efektem czego prawo do urlopu wypoczynkowego pracownika, którego wymiar czasu pracy zostaje zmniejszony z pełnego do niepełnego, a które to prawo nabył on będąc zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy, zostaje ograniczone, a taki zatrudniony w niepełnym wymiarze czasu pracy pracownik może korzystać z tego urlopu wypoczynkowego przy jednoczesnym ograniczeniu wynagrodzenia za czas jego trwania?
1)

Czy pojęcie „między tymi samymi stronami” zawarte w art. 34 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) odnosi się do reguł dotyczących subiektywnego zakresu skutków orzeczeń sądowych danych państw członkowskich, czy też zmierza ono do sprecyzowania w sposób autonomiczny, właściwy dla rozporządzenia, subiektywnego zakresu skutków orzeczeń pozostających w zbiegu?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 44/25

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Oldenburg (Niemcy) w dniu 1 października 2008 r. — Arnold i Johann Harms jako spółka cywilna przeciwko Freerk Heidinga

(Sprawa C-434/08)

(2009/C 44/42)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Oberlandesgericht Oldenburg (Niemcy)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Arnold i Johann Harms jako spółka cywilna

Strona pozwana: Freerk Heidinga.

Pytania prejudycjalne

Czy art. 46 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (1) należy interpretować w ten sposób, że niezgodne z tym przepisem, i tym samym nieważne, są umowy, których przedmiotem jest pozorne dokonanie pełnego i ostatecznego przeniesienia uprawnień do płatności, podczas gdy z gospodarczego punktu widzenia, zgodnie z umową stron, sprzedawca zachowuje prawo do płatności, natomiast nabywca jako formalnie uprawniony do płatności zmuszony jest uaktualnić owe uprawnienia poprzez eksploatację obszarów, których one dotyczą i jest zobowiązany przekazać sprzedawcy wszystkie przyznane płatności oraz umowy, zgodnie z którymi płatności związane z obszarami zostają przeniesione na sprzedawcę poprzez mechanizm powodujący powstanie sytuacji, w której nabywca — przynajmniej po uaktualnieniu praw do uzyskania płatności — jest zobowiązany do okresowego przekazywania sprzedawcy części dokonanych płatności (części związanej z eksploatacją)?

(1) Dz.U. L 270 s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 44/37

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 15 października 2008 r. w sprawie T-160/04 Potamianos przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 grudnia 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

(Sprawa C-561/08 P)

(2009/C 44/62)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: M. Gerasimos Potamianos

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2008 r. w sprawie T-160/04;

— uznanie skargi Gerasimosa Potamianosa za niedopuszczalną;

— orzeczenie, że każda ze stron poniesie koszty własne w tej instancji oraz w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.

Zarzuty i główne argumenty

W odwołaniu Komisja kwestionuje dokonaną przez Sąd kwalifikację powiadomienia doręczonego drugiej stronie postępowania odwoławczego w celu poinformowania jej o nieprzedłużeniu zawartej z nią umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego. Powiadomienie to zostało uznane przez Sąd za odrębną decyzję organu upoważnionego do zawierania umów o pracę. Tymczasem z orzecznictwa Trybunału, a w szczególności z wyroku z dnia 14 września 2006 r. w sprawie C-417/05 P Fernández Gómez, wynika w sposób wyraźny, że powiadomienie takie ma czysto informacyjny charakter i jedynie klauzula umowy, w której jest mowa o tym, iż umowa nie zostanie przedłużona po upływie czasu, na jaki została zawarta, jest niekorzystnym aktem. Zważywszy, iż umowy nie zaskarżono w przewidzianym prawem terminie, Sąd powinien był odrzucić skargę jako niedopuszczalną.

Nieuwzględniając tego orzecznictwa, Sąd miał zatem doprowadzić do powstania sytuacji niepewności prawnej, zarówno dla Sądu do spraw Służby Publicznej, jak i dla Komisji i innych instytucji, które zawarły umowy podobne do umowy będącej przedmiotem niniejszej sprawy.
—

skorzystanie przez Trybunał z przysługującej mu kompetencji do orzekania co do istoty i przyznanie skarżącemu odszkodowania w łącznej kwocie 538 121,79 EUR tytułem naprawienia szkody, wynikającej z niezgodnego z prawem zachowania Komisji i wspomnianej decyzji, której skutki — w wyniku reformy administracyjnej — będą odczuwalne przez całe życie skarżącego;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 44/29

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) w dniu 26 listopada 2008 r. — Postępowanie karne przeciwko Vítorowi Manuelowi dos Santos Palhocie, Mário de Moura Gonçalvesowi, Fernando Luísowi das Neves Palhocie, Termiso Lda

(Sprawa C-515/08)

(2009/C 44/49)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen.

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Postępowanie karne przeciwko Vítorowi Manuelowi dos Santos Palhocie, Mário de Moura Gonçalvesowi, Fernando Luísowi das Neves Palhocie, Termiso Lda

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 8 ustawy z dnia 5 marca 2002 r. oraz art. 3, 4 i 5 królewskiego rozporządzenia z dnia 29 marca 2002 r. (rozporządzenia wykonawczego) naruszają art. 49 i 50 traktatu WE nakładając na zagranicznych pracodawców, którzy pragną delegować pracowników, obowiązek uprzedniego przedłożenia zgłoszenia oddelegowania organowi właściwemu ds. nadzoru nad prawem zabezpieczeń społecznych oraz posiadania dokumentów porównywalnych z belgijskimi indywidualnymi obliczeniami wzgl. odcinkami wynagrodzenia, co uniemożliwia, względnie co najmniej utrudnia, dostęp do belgijskiego rynku pracy?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 44/31

Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

(Sprawa C-526/08)

(2009/C 44/51)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i N. von Lingen, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że nie ustanawiając wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu pełnego i poprawnego zastosowania się do art. 4 i 5 w związku z załącznikiem II A(1) i załącznikiem III 1(1), załącznikiem II A(5) i załącznikiem III 1(2), załącznikiem II A(2) i załącznikiem II A(6) do dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego (1), Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

— obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja podnosi cztery zarzuty na poparcie swojej skargi.

W ramach pierwszego zarzutu Komisja zarzuca pozwanej, że nie zastosowała się do procedur i okresów rolniczego wykorzystania nawozów przewidzianych w dyrektywie. Mimo że zakaz rolniczego wykorzystania nawozów w pewnych okresach winien dotyczyć zarówno nawozów organicznych, jak i chemicznych, uregulowania luksemburskie wspominają w istocie tylko o nawozach organicznych. Ponadto zakaz rolniczego wykorzystania nawozów w pewnych okresach powinien dotyczyć wszystkich powierzchni rolnych, w tym łąk, które pominięto w przepisach krajowych dokonujących transpozycji. Skarżąca wskazuje też, że przepisy krajowe powinny określać z większą precyzją wypadki, w których można odstąpić od zakazu rolniczego wykorzystania nawozów, zważywszy że taka sytuacja nie jest przewidziana w dyrektywie.

W ramach drugiego zarzutu skarżąca podnosi, że uregulowania krajowe nie przewidują w odniesieniu do wszystkich urządzeń służących do przechowywania gnojówki wymogu minimalnej pojemności, ale wspominają wyłącznie o nowych urządzeniach lub o urządzeniach przeznaczonych do modernizacji. Taka transpozycja nie jest zgodna z dyrektywą, ponieważ istniejące urządzenia również mogą być źródłem zanieczyszczeń. Uregulowania krajowe powinny więc wskazywać w odniesieniu do wszystkich urządzeń minimalną pojemność przechowywania.

W ramach trzeciego zarzutu Komisja twierdzi, że prawo krajowe powinno objąć zakazem rolniczego wykorzystania nawozów na terenach o dużym nachyleniu wszystkie nawozy, a nie tylko nawozy pochodzenia organicznego.

W ramach czwartego, ostatniego zarzutu Komisja zarzuca pozwanej, że nie wydała wystarczających przepisów dotyczących technik rolniczego wykorzystania nawozów, w szczególności w celu zapewnienia jednolitego i skutecznego rolniczego wykorzystania nawozów.

(1) Dz.U. L 375, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 44/28

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 24 listopada 2008 r. — Vera Mattner przeciwko Finanzamt Velbert

(Sprawa C-510/08)

(2009/C 44/47)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Finanzgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Vera Mattner

Strona pozwana: Finanzamt Velbert

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 39 WE i art. 43 WE, a także art. 56 WE w związku z art. 58 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one krajowej regulacji państwa członkowskiego dotyczącej nałożenia podatku od darowizny, która przy nabyciu nieruchomości położonej w kraju przez osobę zagraniczną od nabywcy zagranicznego przewiduje kwotę wolną od podatku w wysokości 1 100 EUR, podczas gdy przy darowiźnie tej samej nieruchomości przysługiwałaby kwota wolna od podatku w wysokości 205 000 EUR, gdyby darczyńca lub obdarowany w momencie dokonania darowizny posiadali miejsce zamieszkania w danym państwie członkowskim?
1.

Zasada przejrzystości i dostępu do dokumentów instytucji ma ogromne znaczenie w odniesieniu do wszystkich dziedzin ich działalności, z zatem również do ich wewnętrznej procedury administracyjnej. Artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie publicznego dostępu do dokumentów również stanowi, że rozporządzenie ma zastosowanie do wszystkich dokumentów będących w posiadaniu instytucji, tzn. dokumentów przez nie sporządzonych, uzyskanych i pozostających w ich posiadaniu, dotyczących wszystkich dziedzin aktywności Unii Europejskiej. Natomiast argumentacji Sądu Pierwszej Instancji w odniesieniu do głównego zagadnienia stawia ogólny wymóg poufności w odniesieniu do dokumentów wewnętrznych dotyczący kwestii administracyjnych. Takie stanowisko pozostaje w sprzeczności z zasadą największej możliwej przejrzystości.
—

stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/70/WE (1) z dnia 1 sierpnia 2006 r. ustanawiającej środki wykonawcze do dyrektywy 2005/60/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do definicji osoby zajmującej eksponowane stanowisko polityczne, jak również w odniesieniu do technicznych kryteriów stosowania uproszczonych zasad należytej staranności wobec klienta oraz wyłączenia z uwagi na działalność finansową prowadzoną w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie, lub, w każdym razie, nie powiadamiając o nich Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;
2)

W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: Czy przepisy Wiener Ausländergrunderwerbsgesetz (wydanej przez kraj związkowy Wiednia ustawy w sprawie nabywania nieruchomości przez cudzoziemców, zwanej dalej „WrAuslGEG”), które, w przypadku nabywania nieruchomości przez zagraniczne osoby prawne w rozumieniu § 2 pkt 3 WrAuslGEG, ustanawiają wymóg przedstawienia zaświadczenia o zwolnieniu z obowiązku uzyskania zezwolenia (§ 5 pkt 4 oraz § 3 pkt 3 WrAuslGEG), stanowią takie ograniczenie swobodnego przepływu kapitału (art. 56 WE), które jest dopuszczalne w stosunku do Szwajcarii jako kraju trzeciego na podstawie art. 57 ust. 1 WE?
5)

Czy środki takie jak te, które zostały przyjęte w drodze art. 11 dekretu prezydenckiego nr 164/2004 i weszły w życie w dniu 19 lipca 2004 r., czyli po upływie terminu przewidzianego przez dyrektywę 1999/70/WE i których działanie z mocą wsteczną odnosi się jedynie do trzymiesięcznego okresu poprzedzającego ich przyjęcie, co oznacza, że stosują się one tylko do kolejnych umów i stosunków pracy na czas określony wiążących po dniu 19 kwietnia 2004 r., przy wyłączeniu z zakresu ich zastosowania kolejnych umów i stosunków pracy na czas określony odpowiednio zawieranych lub nawiązywanych po upływie terminu na transpozycję dyrektywy 1999/70/WE ale przed dniem 19 kwietnia 2004 r. stanowią prawidłową transpozycję tej dyrektywy do greckiego porządku prawnego, nawet przy założeniu, że są one skuteczne?
—

stwierdzenie, że nie przyjmując wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/70/WE z dnia 1 sierpnia 2006 r. ustanawiającej środki wykonawcze do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do definicji osoby zajmującej eksponowane stanowisko polityczne, jak również w odniesieniu do technicznych kryteriów stosowania uproszczonych zasad należytej staranności wobec klienta oraz wyłączenia z uwagi na działalność finansową prowadzoną w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie (1), a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 69/21

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 8 października 2008 r. w sprawie T-68/04 SGL Carbon AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 18 grudnia 2008 r. przez SGL Carbon AG

(Sprawa C-564/08 P)

(2009/C 69/38)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnosząca odwołanie: SGL Carbon AG (przedstawiciele: M. Klusmann i K. Beckmann, Rechtsanwälte)

Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania wnoszącej odwołanie

— Uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (piąta izba) z dnia 8 października 2008 r. w sprawie T-68/04 SGL Carbon AG przeciwko Komisji;

— odpowiednie obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą w art. 2 zaskarżonej decyzji Komisji z dnia 3 grudnia 2003 r.;

— ewentualnie, przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Przedmiotem niniejszego odwołania jest wyrok Sądu Pierwszej Instancji, w którym oddalona została skarga wnoszącej odwołanie na decyzję Komisji 2004/420/WE z dnia 3 grudnia 2003 r. w sprawie kartelu na rynku produktów na bazie węgla i grafitu mających zastosowanie w branży elektrycznej i mechanicznej.

Wnosząca odwołanie opiera swoje odwołanie na dwóch zarzutach, w których podnosi naruszenie prawa wspólnotowego przez Sąd oraz uchybienie proceduralne.

W zarzucie pierwszym wnosząca odwołanie powołuje się na niezgodne z prawem nieuwzględnienie argumentacji, którą przedstawiła ona w pierwszej instancji w odniesieniu do błędnego wliczenia obrotów wewnętrznych do wolumenu rynku użytego do ustalenia wyjściowych kwot grzywien. Ponadto twierdzi ona, że nadmierna z punktu widzenia prawa materialnego wysokość kwoty wyjściowej ustalonej wobec wnoszącej odwołanie stanowi naruszenie zasady niedyskryminacji i zasady proporcjonalności oraz naruszenie art. 253 WE.

W zarzucie drugim wnosząca odwołanie powołuje się na błąd w ocenie przy ustalaniu kwoty wyjściowej grzywny wobec niej, który wykracza poza zakres swobodnej oceny przysługującej Sądowi. W związku z tym Sąd naruszył również zasadę niedyskryminacji i zasadę proporcjonalności. Ze szkodą dla skarżącej Sąd odszedł bez uzasadnienia prawnego od swojego własnego orzecznictwa, jeśli chodzi o kwestię dopuszczalnego zryczałtowania grzywien według kategorii udziałów w rynku. Podczas gdy w swoich wcześniejszych, podobnych orzeczeniach Sąd uznał za odpowiednie co najwyżej kategorie udziałów w rynku bądź „transze” o rozpiętości 5 %, w niniejszym przypadku przyjął on za podstawę kategorie udziałów w rynku o rozpiętości 10 %, co stawia wnoszącą odwołanie w zdecydowanie niekorzystnej sytuacji jako przedsiębiorstwo znajdujące się w dolnym przedziale swojej kategorii.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 69/16

Skarga wniesiona w dniu 25 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

(Sprawa C-424/08)

(2009/C 69/27)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Schima i A. Sipos, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 11 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi, ponieważ właściwe organy niemieckie nie sporządziły zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych dla wszystkich zakładów podlegających art. 9 tej dyrektywy;

— obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Artykuł 11 ust. 1 lit. c) dyrektywy 96/82/WE wymaga od państw członkowskich, by w przypadku wszystkich zakładów podlegających art. 9 tej dyrektywy zapewniły sporządzenie przez właściwe organy zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego dotyczącego środków, jakie należy przedsięwziąć poza terenem zakładu. Te zewnętrzne plany operacyjno-ratownicze mają zawierać nie tylko informacje o środkach zaradczych, jakie należy przedsięwziąć na terenie zakładu oraz poza terenem zakładu, ale również mają one informować opinię publiczną o awarii i o wymaganym zachowaniu. Ponadto w zewnętrznych planach operacyjno-ratowniczych należy również ująć przykładowo informacje dla służb odpowiedzialnych za bezpieczeństwo i służb ratowniczych innych państw członkowskich w przypadku poważnej awarii mogącej mieć ponadgraniczne skutki.

Niniejsza skarga zmierza do stwierdzenia, że Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 11 ust. 1 lit. c) dyrektywy 96/82/WE, ponieważ nie sporządziła zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych dla wszystkich zakładów podlegających art. 9 tej dyrektywy.