ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zarejestrowanie jako znaku towarowego postaci, w jakiej inny zarejestrowany znak towarowy jest używany, która to postać różni się od postaci, w jakiej został zarejestrowany ten znak, w elementach, które nie zmieniają jego charakteru odróżniającego, nie stoi na przeszkodzie stosowaniu art. 10 ust. 2 lit. a) dyrektywy 89/104 o znakach towarowych.

W tym zakresie, po pierwsze, charakter odróżniający znaku towarowego w rozumieniu postanowień dyrektywy 89/104 oznacza, iż znak towarowy pozwala na zidentyfikowanie towaru, dla którego wnosi się o rejestrację, jako pochodzącego z danego przedsiębiorstwa i tym samym na odróżnienie tego towaru od towarów pochodzących z innych przedsiębiorstw.

Po drugie, z art. 10 ust. 2 lit. a) dyrektywy 89/104 w żaden sposób nie wynika, by odmienna postać, w jakiej znak towarowy jest używany, nie mogła być także zarejestrowana jako znak towarowy. Powyższy przepis ustanawia bowiem tylko jeden warunek, zgodnie z którym używana postać może różnić się od postaci, w jakiej dany znak został zarejestrowany, wyłącznie w elementach, które nie zmieniają charakteru odróżniającego tego znaku.

Co się tyczy celu art. 10 ust. 2 lit. a) dyrektywy 89/104, należy zauważyć, że przepis ten, unikając ustanowienia wymogu całkowitej zgodności między postacią używaną w obrocie i tą, w jakiej znak towarowy został zarejestrowany, dąży do umożliwienia właścicielowi znaku wprowadzenia dla danego oznaczenia, w ramach jego wykorzystania handlowego, wariantów, które nie zmieniając jego charakteru odróżniającego, pozwolą lepiej dostosować je do wymogów sprzedaży i promocji oznaczonych nim towarów lub usług.

Otóż osiągnięcie opisanego powyżej celu byłoby utrudnione, gdyby do ustalenia używania zarejestrowanego znaku towarowego wymagano spełnienia dodatkowego warunku, zgodnie z którym owa odmienna postać, w jakiej dany znak jest używany, nie mogła sama być przedmiotem rejestracji jako znak towarowy. Rejestracja nowych postaci znaku towarowego pozwala bowiem na wyprzedzenie mogących nastąpić zmian w wizerunku danego znaku i w rezultacie na dostosowanie go do zmieniającej się rzeczywistości rynkowej.

Ponadto z motyw u dwunastego dyrektywy 89/104 wynika, że postanowienia tej dyrektywy muszą być „w pełni zgodne z przepisami konwencji paryskiej” o ochronie własności przemysłowej. W rezultacie art. 10 ust. 2 lit. a) wspomnianej dyrektywy należy interpretować w zgodzie z art. 5 C ust. 2 tej konwencji. Tymczasem to ostatnie postanowienie nie daje żadnych podstaw do przyjęcia, że w następstwie rejestracji oznaczenia jako znaku towarowego nie można się już powoływać na jego używanie w celu wykazania używania innego zarejestrowanego znaku towarowego, od którego oznaczenie to odbiega jedynie w sposób niezmieniający jego charakteru odróżniającego.

(por. pkt 19–24)
Artykuł 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że powództwo o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego lub prawa zmierzające do stwierdzenia braku odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego jest objęte zakresem stosowania tego przepisu.

Powództwo to w istocie pociąga za sobą przestawienie ról zwyczajowo znanych w dziedzinie czynów niedozwolonych, ponieważ powód jest tutaj potencjalnym dłużnikiem w odniesieniu do wierzytelności opartej na czynie niedozwolonym, podczas gdy pozwany jest domniemanym poszkodowanym z tego czynu, jednakże to przestawienie ról nie powoduje wykluczenia powództwa o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego lub prawa z zakresu zastosowania art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001. Cele tego przepisu, wielokrotnie przypominane w orzecznictwie, którymi są przewidywalność sądu posiadającego jurysdykcję i pewność prawa nie mają bowiem związku ani z nadaniem odpowiednich ról powodowi i pozwanemu, ani z ochroną jednego z nich. Ponadto chociaż oczywiście odmienne są interesy wnoszącego powództwo o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego lub prawa oraz interesy wnoszącego o wydanie orzeczenia, że pozwany jest odpowiedzialny za szkodę, oraz o nakazanie mu zapłaty odszkodowania to jednak w obu wypadkach badanie dokonywane przez sąd rozpoznający sprawę dotyczy zasadniczo tego samego stanu faktycznego i prawnego.

(por. pkt 43–45, 48, 55; sentencja)
Artykuł 22 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) należy interpretować w ten sposób, że ustanowiony w tym przepisie wymóg, by zainteresowana osoba podjęła działalność po raz pierwszy w gospodarstwie rolnym „jako kierujący gospodarstwem”, oznacza w sytuacji, w której zainteresowany podejmuje działalność, posługując się spółką akcyjną, że sprawuje on faktyczną i trwałą kontrolę zarówno nad gospodarstwem rolnym, jak i nad jego zarządem.

O ile państwa członkowskie mogą określić konkretnie warunki, w których można przyjąć, że kandydat do pomocy posiada przymiot kierującego gospodarstwem, jest to jednak poddane zastrzeżeniu, że warunki te nie będą wykraczać poza ramy, które mają one określać, i że w zgodzie z celami rozporządzenia nr 1698/2005 zapewnią tym samym, by ów kandydat posiadał faktyczną i trwałą kontrolę zarówno nad gospodarstwem rolnym, jak i nad jego zarządem. Wymogi takie spełniają przepisy krajowe przewidujące, że jeżeli młody rolnik podejmuje działalność, posługując się osobą prawną, uzyskanie wsparcia jest w szczególności uzależnione od tego, czy przysługują mu uprawnienia decyzyjne w tej osobie prawnej, co wymaga, by posiadał on ponad połowę udziałów w tej osobie prawnej i by udziały te dawały ponad połowę głosów.

(por. pkt 61; sentencja)
Artykuł 39 WE sprzeciwia się przepisowi krajowemu, uzależniającemu prawo do zasiłku absolwenckiego przysługującego młodym osobom poszukującym pierwszej pracy od warunku odbycia przez zainteresowanego co najmniej sześcioletniej nauki w placówce oświatowej przyjmującego państwa członkowskiego w zakresie, w jakim wspomniany warunek stoi na przeszkodzie uwzględnieniu innych reprezentatywnych elementów właściwych dla ustalenia istnienia rzeczywistego związku między osobą ubiegającą się o zasiłek absolwencki a danym geograficznie określonym rynkiem pracy i wykracza z tego względu poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonego przez wspomniany przepis celu polegającego na zagwarantowaniu istnienia takiego związku.

W istocie takie uregulowanie uzależnia wspomniane prawo od warunku, który może łatwiej zostać spełniony przez obywateli krajowych i może z tego względu działać przede wszystkim na szkodę obywateli innych państw członkowskich.

Uregulowanie to mogłoby być uzasadnione jedynie w wypadku gdy poprzez nałożenie tego warunku ustawodawca krajowy chciałby dążyć do zapewnienia, że istnieje rzeczywisty związek między osobą ubiegającą się o wspomniany zasiłek a geograficznie określonym rynkiem pracy.

Nie jest tak w wypadku regulowania, które, celem oceny istnienia wspomnianego związku, nie pozwala na uwzględnienie, okoliczności wnioskodawca korzystając ze swobody przemieszczania się zagwarantowanej obywatelom Unii przez art. 18 WE, przeniósł się do przyjmującego państwa członkowskiego w celu ustanowienia tam wspólnego miejsca zamieszkania po zawarciu związku małżeńskiego z obywatelem wspomnianego państwa członkowskiego oraz, że,zamieszkiwał tam przez pewien czas i jest zarejestrowany jako osoba poszukująca pracy w urzędzie zatrudnienia tegoż państwa członkowskiego, przy czym wykazuje się on rzeczywistą aktywnością w poszukiwaniu pracy. W istocie te liczne okoliczności mogą wykazać istnienie takiego związku.

(por. pkt 31, 33, 40, 46–48, 50, 52; sentencja)
Otóż Sąd może przyznać Urzędowi, szczególnie w sytuacji gdy ten ostatni jest powołany do przeprowadzania wysoce technicznych ocen, pewną swobodę i ograniczyć się, gdy chodzi o zakres kontroli przez niego decyzji izby odwoławczej w przedmiocie wzorów przemysłowych, do badania oczywistych błędów w ocenie.

Pojęcie poinformowanego użytkownika powinno być rozumiane jako pojęcie pośrednie pomiędzy pojęciem przeciętnego konsumenta, stosowanym w dziedzinie znaków towarowych, od którego to konsumenta nie wymaga się posiadania szczególnej wiedzy i który z reguły nie porównuje bezpośrednio kolidujących ze sobą znaków towarowych, a znawcą w danej dziedzinie – ekspertem, który posiada szczegółowe kompetencje techniczne. Tak więc pojęcie poinformowanego użytkownika powinno być rozumiane jako określające nie użytkownika wykazującego przeciętną uwagę, lecz jako osobę szczególnie uważną, czy to z racji swojego osobistego doświadczenia, czy posiadanej rozległej wiedzy w danym sektorze.

Chociaż sam charakter poinformowanego użytkownika zakłada, że jeżeli jest to możliwe, dokona on bezpośredniego porównania wcześniejszego znaku towarowego i zaskarżonego wzoru, to nie można jednak wykluczyć, iż tego typu porównanie może być niewykonalne czy wyjątkowe w danym sektorze, zwłaszcza ze względu na szczególne okoliczności, czy cechy przedmiotów, które reprezentują wcześniejszy znak towarowy i zakwestionowany wzór. W braku dokładnej wskazówki w tym względzie w kontekście rozporządzenia nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych nie można założyć, że prawodawca Unii zamierzał ograniczyć ocenę potencjalnych wzorów do bezpośredniego ich porównania.

(por. pkt 53, 54, 56)
Sprawa C-116/11

Bank Handlowy w Warszawie SA

i

PPHU „ADAX” Ryszard Adamiak

przeciwko

Christianapol sp. z o.o.

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Poznań-Stare Miasto w Poznaniu)

„Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 — Postępowanie upadłościowe — Pojęcie ukończenia postępowania — Możliwość dokonania przez sąd rozpoznający wniosek o wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego oceny niewypłacalności dłużnika — Możliwość wszczęcia postępowania likwidacyjnego jako wtórnego postępowania upadłościowego, w razie gdy postępowanie główne jest postępowaniem sauvegarde”

Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 listopada 2012 r.

Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Postępowanie upadłościowe – Rozporządzenie nr 1346/2000 – Zakres stosowania – Postępowania wskazane w załączniku A do rozporządzenia

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 26–30)

Skoro dane postępowanie zostało wpisane do wykazu ujętego w załączniku A do rozporządzenia nr 1346/2000 w sprawie postępowania upadłościowego, zmienionego rozporządzeniem nr 788/2008, to należy uznać je za objęte zakresem stosowania tego rozporządzenia. Z wpisem tym jest związany bezpośredni i wiążący skutek przysługujący przepisom rozporządzenia. (por. pkt 33)

Wykładni art. 4 ust. 2 lit. j) rozporządzenia nr 1346/2000 w sprawie postępowania upadłościowego, zmienionego rozporządzeniem nr 788/2008, należy dokonywać w ten sposób, że to prawo państwa członkowskiego, w którym wszczęto postępowanie upadłościowe, rozstrzyga o tym, w którym momencie dochodzi do ukończenia tego postępowania. W istocie art. 4 rozporządzenia nr 1346/2000 jawi się jako norma kolizyjna zastępująca krajowe przepisy prawa prywatnego międzynarodowego. Dla przepisu kolizyjnego charakterystyczne jest, że sam nie stanowi on odpowiedzi na pytanie materialnoprawne, lecz wyłącznie określa, według jakiego prawa kształtuje się odpowiedź. Z tego względu kwestie takie jak przesłanki oraz skutki ukończenia postępowania upadłościowego, w odniesieniu do których art. 4 ust. 2 lit. j) rozporządzenia zawiera wyraźne odesłanie do prawa krajowego, nie mogą być przedmiotem wykładni autonomicznej, lecz należy je rozstrzygnąć na podstawie wskazanej jako prawo właściwe lex concursus. (por. pkt 47, 48, 50, 52; pkt 1 sentencji)

Wykładni art. 27 rozporządzenia nr 1346/2000 w sprawie postępowania upadłościowego, zmienionego rozporządzeniem nr 788/2008, należy dokonywać w ten sposób, że pozwala on na wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego w państwie członkowskim, w którym znajduje się oddział dłużnika, gdy postępowanie główne realizuje cel ochronny. Sąd właściwy do wszczęcia postępowania wtórnego jest zobowiązany wziąć pod uwagę cele postępowania głównego i uwzględniać systematykę rozporządzenia z poszanowaniem zasady lojalnej współpracy. (por. pkt 63; pkt 2 sentencji)
Nomenklatura scalona zawarta w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie Nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmieniona, odpowiednio, nr 1214/2007, nr 1031/2008, nr 948/2009, powinna być interpretowana w ten sposób, że w celu zaklasyfikowania danego urządzenia do podpozycji 8528 71 13 urządzenie musi spełniać dwa warunki, po pierwsze odbiór sygnału telewizyjnego i po drugie obecność modemu umożliwiającego dostęp do Internetu. W braku jednej lub drugiej funkcji urządzenia należy zaklasyfikować do podpozycji 8528 71 19.

Ponadto w celu zaklasyfikowania takiego urządzenia do podpozycji 8528 71 13 modem dostępu do Internetu oznacza urządzenie, które jest w stanie samodzielnie, bez interwencji żadnego innego urządzenia lub mechanizmu, umożliwić dostęp do Internetu i zapewnić interaktywność.

Przeznaczenie produktu może bowiem stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji, o ile jest ono właściwe temu produktowi, co daje się ocenić na podstawie jego obiektywnych cech i właściwości.

W związku z tym okazuje się, że wyłączając z zakresu pojęcia „modem” urządzenia pełniące funkcję podobną do modemu z uwagi na względy techniczne, podczas gdy jedynie cel umożliwienia dostępu do Internetu ma znaczenie dla celów klasyfikacji, uwagi wyjaśniające z dnia 7 maja 2008 r. dotyczące podpozycji 8528 71 13 ograniczyły znaczenie tego pojęcia. Tym samym uwagi te są sprzeczne w tej kwestii z Nomenklaturą scaloną i powinny zostać wyłączone.

(por. pkt 30, 43, 45, 48, 59; pkt 1, 2 sentencji)
Artykuł 4 dyrektywy 79/7 w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które wymaga od pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, z których znaczną większość stanowią kobiety, proporcjonalnie dłuższego okresu składkowego względem pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, aby uzyskać w danym wypadku prawo do emerytury z systemu wysokość charakterze składkowym, której wysokość jest proporcjonalnie zmniejszona wedle ich czasu pracy.

W istocie takie uregulowanie powoduje pogorszenie sytuacji pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy – z których większość stanowią statystycznie kobiety – którzy długotrwale wykonywali pracę w zmniejszonym wymiarze czasu pracy, ponieważ ze względu na metodę stosowaną do obliczania okresu składkowego uprawniającego do otrzymania emerytury uregulowanie to w praktyce pozbawia owych pracowników wszelkiej możliwości otrzymania emerytury.

Ponadto omawiane uregulowanie nie jest uzasadnione potrzebą zapewnienia równowagi finansowej systemu zabezpieczenia społecznego, gdy pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy odprowadzili składki pozwalające między innymi na zapewnienie finansowania systemu emerytur a zarazem nie ma wątpliwości, że w przypadku otrzymania przez nich emerytury jej wysokość byłaby proporcjonalnie niższa ze względu na przepracowany przez nich czas i wysokość odprowadzonych składek.

(por. pkt 30–34, 38; sentencja)
Artykuł 1 ust. 2 lit. a) tiret trzecie dyrektywy 93/42 dotyczącej wyrobów medycznych, zmienionej dyrektywą, należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „wyrobu medycznego” obejmuje przedmiot stworzony przez producenta do stosowania u ludzi w celu badania procesu fizjologicznego, wyłącznie jeżeli jest on przeznaczony do celów medycznych.

W istocie w zakresie w jakim dyrektywa 93/42 powinna godzić swobodny przepływ wyrobów medycznych i ochronę zdrowia pacjentów, może ona prowadzić do ograniczenia swobodnego przepływu wyrobów medycznych, przewidując względem nich obowiązek certyfikacji i oznakowania CE wyłącznie, jeżeli takie ograniczenie jest konieczne do ochrony zdrowia publicznego. W związku z tym gdy produkt nie jest stworzony przez producenta do stosowania w celach medycznych, jego certyfikacja jako wyrobu medycznego nie może być wymagana nawet jeżeli produkt ten wykorzystywany jest w kontekście.

(por. pkt 17, 28–30, 33; sentencja)
Przepisy art. 8 ust. 2 w związku z częścią II załącznika II do rozporządzenia nr 1371/2007 dotyczącego praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym, a także art. 5 w związku z załącznikiem II do dyrektywy 2001/14 w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej, zmienionej dyrektywą 2004/49, należy interpretować w ten sposób, iż zarządca infrastruktury jest zobowiązany do przekazywania na niedyskryminujących zasadach przedsiębiorstwom kolejowym danych w czasie rzeczywistym dotyczących pociągów innych przedsiębiorstw kolejowych, jeśli stanowią one główne możliwości przesiadek w rozumieniu części II załącznika II do rozporządzenia nr 1371/2007.

W istocie owe dane są potrzebne wszystkim przedsiębiorstwom kolejowym po to, aby były one w stanie wywiązać się z obowiązków nałożonych na nie na mocy rozporządzenia nr 1371/2007.

Ponadto, aby zapewnić uczciwą konkurencję na rynku kolejowego transportu pasażerów i nie utrudniać z jednej strony określonego w motywie 1 dyrektywy 2001/14 celu polegającego na umożliwieniu jak najdalej idącej integracji sektora kolejowego oraz, z drugiej strony, obowiązku informowania pasażerów, należy zapewnić, iż wszystkie przedsiębiorstwa kolejowe są w stanie świadczyć tym pasażerom usługi o porównywalnym poziomie, niezależnie od wielkości sieci jaką dysponują.

(por. pkt 46, 47, 50; pkt 2 sentencji)
Artykuł 13 część A ust. 1 lit. g) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, interpretowany w świetle zasady neutralności podatkowej, stoi na przeszkodzie temu, aby zwolnienie z podatku od wartości dodanej pozaszpitalnej opieki sprawowanej przez komercyjne placówki opieki zdrowotnej było uzależnione od takiego warunku, zgodnie z którym koszty związane z tą opieką powinny być pokryte w poprzednim roku kalendarzowym w co najmniej dwóch trzecich przypadków w całości lub w przeważającej części przez ustawowe instytucje ubezpieczeń społecznych lub pomocy socjalnej, jeżeli warunek ten nie jest tego rodzaju, by zapewnić równość traktowania w ramach uznawania do celów tego przepisu charakteru socjalnego podmiotów innych niż podmioty prawa publicznego.

W świetle wszystkich okoliczności zawisłego przed nim, sąd krajowy musi również uwzględnić wymogi art. 13 część A ust. 2 lit. b) szóstej dyrektywy. Niezależnie zatem od wykładni wyrażenia „ściśle związane”, występującego w art. 13 część A ust. 1 lit. g) szóstej dyrektywy, należy przypomnieć, że art. 13 część A ust. 2 lit. b) tiret pierwsze tej dyrektywy w każdym wypadku uzależnia zwolnienie z opodatkowania od warunku, aby owe dostawy towarów i świadczenie usług były konieczne do dokonywania transakcji podlegających zwolnieniu z opodatkowania.

Ponadto na podstawie art. 13 część A ust. 2 lit. b) tiret drugie szóstej dyrektywy świadczenie usług lub dostawa towarów są wyłączone ze zwolnień przewidzianych w ust. 1 lit. g) tego samego artykułu, jeśli ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu dla podmiotu poprzez dokonywanie transakcji będących w bezpośredniej konkurencji z transakcjami przedsiębiorstw prowadzących działalność gospodarczą, objętych podatkiem od wartości dodanej.

(por. pkt 60–63; sentencja)
W zakresie, w jakim przepisy art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 2 dyrektywy 2004/48 w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej, interpretowane w świetle art. 2 ust. 1 Konwencji o ochronie własności przemysłowej oraz art. 41 ust. 1 i 2 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (porozumienie TRIPS), zawartego w załączniku 1 C do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO), przyjętego na mocy decyzji 94/800 dotyczącej zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej, w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej, nie mają zastosowania do postępowania w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy, nie można uznać tych przepisów za stojące na przeszkodzie temu, by w ramach takiego postępowania sądowego sąd nie był związany żądaniami stron i innymi oświadczeniami o określonych skutkach prawnych składanymi przez strony i mógł zarządzić przeprowadzenie takich dowodów, jakie uzna za konieczne, nie był związany decyzją administracyjną wydaną w przedmiocie wniosku o unieważnienie prawa ani też stanem faktycznym przedstawionym w takiej decyzji oraz nie mógł przeprowadzić ponownie dowodów, które zostały przedstawione na poparcie wcześniejszego wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy.

Przytoczone powyżej przepisy nie regulują bowiem wszystkich aspektów związanych z prawami własności intelektualnej, lecz jedynie te, które są nierozłącznie związane, po pierwsze, z egzekwowaniem tych praw, a po drugie, z ich naruszeniem, ponieważ ustanawiają skuteczne środki prawne służące zapobieganiu naruszeniom, ich zaprzestaniu lub zadośćuczynieniu za każde naruszenie istniejącego prawa własności intelektualnej. W związku z powyższym wspomniane przepisy ograniczają się do zapewnienia egzekwowania poszczególnych praw przysługujących osobom, które nabyły prawa własności intelektualnej, a mianowicie właścicielom tych praw, i nie mogą być rozumiane jako zmierzające do uregulowania środków i procedur przewidzianych dla osób, które nie będąc właścicielami praw własności intelektualnej, kwestionują prawa nabyte przez innych.

Tymczasem uprawnienie do wszczęcia postępowania w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy zostało wyraźnie przyznane osobie, która nie będąc właścicielem prawa własności intelektualnej, kwestionuje ochronę udzieloną właścicielowi odpowiednich praw. Wynika z tego, że takie postępowanie nie ma na celu zapewnienia ochrony właścicielom praw własności intelektualnej w rozumieniu rozpatrywanych przepisów.

(por. pkt 75, 77–79, 82; sentencja)