ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

1. Polityka społeczna – Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego – Dyrektywa 79/7

(dyrektywa Rady 79/7, art. 4 ust. 1)

2. Pytania prejudycjalne – Wykładnia – Skutki w czasie wyroków dokonujących wykładni

(art. 234 WE)

Summary

1. Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 79/7 w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, na mocy których w odniesieniu do okresu lat 1984–1994 sposób obliczania emerytury pracowników przygranicznych płci żeńskiej opierał się – w odniesieniu do takiej samej pracy lub pracy tej samej wartości – na fikcyjnych lub ryczałtowych wynagrodzeniach dziennych niższych od wynagrodzeń pracowników przygranicznych płci męskiej.

(por. pkt 31; sentencja)

2. Mając na uwadze ryzyko poważnych konsekwencji dla przeszłości, jakie może spowodować wyrok Trybunału, może on wyjątkowo ograniczyć w stosunku do wszystkich zainteresowanych możliwość powoływania się na wykładnię przepisu prawa Unii dokonaną przezeń w związku z rozpatrywaniem pytania prejudycjalnego. Jednakże konsekwencje finansowe, jakie mogłyby wyniknąć dla państwa członkowskiego z wyroku wydanego w trybie prejudycjalnym, nie stanowią same w sobie uzasadnienia dla ograniczenia skutków tego wyroku w czasie.

(por. pkt 33, 34)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwrot podatku podatnikom niemającym siedziby na terytorium Unii

(dyrektywy Rady: 86/560, art. 2 ust.1, 2006/112, art. 169 lit. c), art. 170, 171)

Summary

Nie uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 169–171 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz art. 2 ust. 1 trzynastej dyrektywy 86/560 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych, państwo członkowskie, które wyklucza zwrot podatku od wartości dodanej naliczonego w odniesieniu do transakcji ubezpieczeniowych i finansowych, o których mowa w art. 169 lit. c) dyrektywy 2006/112 dokonanych przez podatników niemających siedziby na terytorium Unii.

Należy bowiem uznać, że przepisy trzynastej dyrektywy a w szczególności jej art. 2 ust. 1, który nie odsyła do transakcji określonych w art. 169 lit. c) dyrektywy 2006/112, stanowią lex specialis w stosunku do art. 170 i 171 dyrektywy 2006/112 i że stoją one na przeszkodzie temu, aby ustanowione w ogólny sposób we wspomnianym art. 170 prawo do zwrotu mogło przeważyć nad jasnym i precyzyjnym brzmieniem art. 2 ust. 1 trzynastej dyrektywy.

Nawet gdyby założyć, że brak odesłania do art. 169 lit. c) dyrektywy 2006/112 wynika z błędu prawodawcy unijnego, do Trybunału nie należy dokonywanie wykładni mającej na celu skorygowanie wspomnianego art. 2 ust. 1. Nie można, ponadto zarzucać państwu członkowskiemu, którego przepisy krajowe są zgodne z jasnym i precyzyjnym brzmieniem owego art. 2 ust. 1, uchybienia zobowiązaniom ciążącym na nim właśnie na mocy tego przepisu z uwagi na fakt, iż to państwo członkowskie zaniedbało dokonać wykładni mającej na celu skorygowanie owego przepisu w celu dostosowania się do generalnej logiki wspólnego systemu podatku od wartości dodanej i usunąć błąd prawodawcy wspólnotowego. W tym względzie zasada pewności prawa wymaga, aby dane uregulowanie Unii umożliwiało zainteresowanym dokładne zapoznanie się z zakresem obowiązków, które na nich nakłada. Jednostki powinny bowiem mieć możliwość jednoznacznego poznania swoich praw i obowiązków i podjęcia w związku z tym odpowiednich działań. Zasada ta ma znaczenie również w ramach transpozycji w dziedzinie podatków. Nie można bowiem dokonać, wbrew jasnemu i precyzyjnemu brzmieniu przywołanego art. 2 ust. 1, wykładni mającej na celu skorygowanie tego przepisu i tym samym rozszerzyć związanych z nim obowiązków państw członkowskich.

(por. pkt 35, 46, 48-51)
Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona prawna wynalazków biotechnologicznych – Dyrektywa 98/44

(dyrektywa 98/44 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 9)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona prawna wynalazków biotechnologicznych – Dyrektywa 98/44

(dyrektywa 98/44 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 9)

3. Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona prawna wynalazków biotechnologicznych – Dyrektywa 98/44

(dyrektywa 98/44 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 9)

4. Umowy międzynarodowe – Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS)

(porozumienie TRIPS, art. 27, 30; dyrektywa 98/44 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 9)

Summary

1. Artykuł 9 dyrektywy 98/44 w sprawie ochrony prawnej wynalazków biotechnologicznych należy interpretować w ten sposób, że nie przyznaje on ochrony praw z patentu w sytuacji gdy opatentowany produkt znajduje się w mączce sojowej, gdzie nie spełnia on funkcji w odniesieniu do której został opatentowany, jednakże spełniał ją wcześniej w roślinie soi z której powstała omawiana mączka w drodze przetworzenia lub też mógłby on ewentualnie ponownie spełniać tę funkcję po jego wyizolowaniu z mączki i wprowadzeniu do komórki organizmu żywego. W istocie art. 9 omawianej dyrektywy uzależnia ochronę przysługującą na mocy tego przepisu od spełnienia warunku, by opatentowana sekwencja DNA spełniała swą funkcję w materiale, w skład którego wchodzi.

(por. pkt 46, 50; pkt 1 sentencji)

2. Artykuł 9 dyrektywy 98/44 w sprawie ochrony prawnej wynalazków biotechnologicznych dokonuje wyczerpującej harmonizacji w odniesieniu do ochrony, którą przyznaje, tak iż zakazuje on, by przepisy krajowe przyznawały bezwzględną ochronę opatentowanemu produktowi jako takiemu, niezależnie od tego, czy spełnia on swoją funkcję w materiale, w skład którego wchodzi.

(por. pkt 63; pkt 2 sentencji)

3. Powoływanie się przez właściciela patentu udzielonego przed uchwaleniem dyrektywy na bezwzględną ochronę opatentowanego produktu przysługującą mu na mocy ówcześnie obowiązującego prawa krajowego byłoby niezgodne z art. 9 dyrektywy 98/44 w sprawie ochrony prawnej wynalazków biotechnologicznych. Nowy przepis stosuje się bowiem co do zasady bezpośrednio do przyszłych skutków stanu faktycznego powstałego w czasie obowiązywania przepisu starego i dyrektywa 98/44 nie przewiduje żadnego wyjątku od tej zasady.

(por. pkt 66, 67, 69; pkt 3 sentencji)

4. Artykuły 27 i 30 porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej, zawartego w załączniku 1C do porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, zatwierdzonego decyzją 94/800, pozostają bez wpływu na wykładnię art. 9 dyrektywy 98/44, w sprawie ochrony prawnej wynalazków biotechnologicznych, w myśl której ochrona przyznana przez ten jest ograniczona do sytuacji, w których opatentowany produkt spełnia swoją funkcję.

(por. pkt 76, 77; pkt 4 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Gry losowe

(art. 49 WE)

2. Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Gry losowe

(art. 49 WE)

Summary

1. Wykładni art. 49 WE należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego zakazującym reklamy skierowanej do osób mających miejsce zamieszkania w tym państwie dotyczącej gier losowych prowadzonych w innych państwach członkowskich z nastawieniem na zysk przez podmioty prywatne.

Rozważania natury kulturowej, moralnej lub religijnej mogą bowiem uzasadniać ograniczenia swobody świadczenia usług przez podmioty prowadzące gry losowe, w szczególności w zakresie, w jakim za niedopuszczalne mogłoby zostać uznane umożliwienie czerpania prywatnych korzyści z negatywnego zjawiska społecznego lub ze słabości graczy i ich nieszczęścia. Zgodnie ze skalą wartości właściwą każdemu z państw członkowskich i zważywszy na zakres uznania im przysługujący wolno państwu członkowskiemu ograniczyć urządzanie gier losowych, powierzając je podmiotom publicznym lub instytucjom charytatywnym. Zakaz promocji usług podmiotów, które są prywatnymi przedsiębiorstwami mającymi cel zarobkowy skierowanej do konsumentów mających miejsce zamieszkania w danym państwie członkowskim odpowiada zatem celowi polegającemu na wyłączeniu prywatnych interesów nastawionych na zysk z sektora gier losowych i może poza tym być uznany za niezbędny do uzyskania takiego celu.

(por. pkt 43-46; pkt 1 sentencji)

2. Wykładni art. 49 WE należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego włączającym gry losowe do systemu praw wyłącznych, zgodnie z którymi promocja tych gier prowadzonych w innym państwie członkowskim podlega poważniejszym sankcjom karnym, niż promocja takich gier urządzanych bez zezwolenia na terytorium krajowym.

Do sądu krajowego należy ustalenie czy tak jest w wypadku omawianych uregulowań krajowych. Należy doń zbadanie, czy oba naruszenia, mimo iż objęte są różnymi systemami, podlegają jednakże takiemu samemu traktowaniu na podstawie obowiązujących przepisów krajowych. Sąd będzie musiał w szczególności sprawdzić, czy omawiane naruszenia, w rzeczywistości, stanowią przedmiot postępowań prowadzonych przez właściwe organy z taką samą starannością i czy prowadzą do nałożenia równoważnych kar przez właściwy sąd.

(por. pkt 55, 57; pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów – Dyrektywa 2005/29

(dyrektywa 2005/29 Parlamentu Europejskiego i Rady)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów – Dyrektywa 2005/29

(dyrektywa 2005/29 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 5 ust. 2 lit. a), b))

Summary

1. Dyrektywę 2005/29 dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który przewiduje ogólny zakaz sprzedaży z dodatkami i który ma na celu nie tylko ochronę konsumentów, ale zmierza także do innych celów.

W istocie dyrektywa 2005/29 dokonuje pełnej harmonizacji regulacji dotyczących nieuczciwych praktyk handlowych przedsiębiorstw w stosunku do konsumentów i zawiera także w załączniku I wyczerpujące wyliczenie 31 praktyk handlowych, które zgodnie z art. 5 ust. 5 tej dyrektywy uważane są za nieuczciwe w każdych okolicznościach. Co za tym idzie, jak wyjaśnia także w sposób wyraźny motyw 17 dyrektywy, jedynie te praktyki handlowe mogą być uznane za nieuczciwe bez poddania ich ocenie w ramach konkretnego przypadku na podstawie art. 5–9 dyrektywy. Tymczasem praktyki polegające na oferowaniu konsumentom dodatków związanych z zakupem towarów lub usług nie widnieją w załączniku I do dyrektywy. Z tego względu nie mogą one być zakazane w każdych okolicznościach, ale wyłącznie w następstwie konkretnej analizy pozwalającej na stwierdzenie ich nieuczciwego charakteru.

(por. pkt 27, 34, 35, 41; pkt 1 sentencji)

2. Możliwość udziału w konkursie z nagrodami związana z zakupem gazety nie stanowi nieuczciwej praktyki handlowej w rozumieniu art. 5 ust. 2 dyrektywy 2005/29 dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym, z samego tego względu, że przynajmniej dla części zainteresowanych konsumentów możliwość udziału w grze stanowi decydujący powód skłaniający ich do zakupu tej gazety.

(por. pkt 47; pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Procedury odwoławcze w dziedzinie zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane – Dyrektywa 89/665 – Obowiązek zapewnienia postępowania odwoławczego przez państwa członkowskie – Dostęp do postępowań odwoławczych

(dyrektywa Rady 89/665, art. 2 ust. 8)

Summary

Artykuł 2 ust. 8 dyrektywy 89/665 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, w brzmieniu wynikającym z dyrektywy 92/50 należy interpretować w ten sposób, że nie nakłada on na państwa członkowskie obowiązku ustanowienia również dla instytucji zamawiających sądowego środka zaskarżenia decyzji organów odwoławczych niemających charakteru sądowego, rozpatrujących odwołania w sprawach udzielania zamówień publicznych.

Po pierwsze motywy czwarty i siódmy dyrektywy 89/665 wskazują wyraźnie „przedsiębiorstwa wspólnotowe” jako strony dla celów wszczynania procedur odwoławczych w sprawach udzielania zamówień publicznych. Po drugie art. 1 ust. 3 tej dyrektywy, zgodnie z którym procedury odwoławcze dostępne są co najmniej każdemu podmiotowi, który ma lub miał interes w uzyskaniu danego zamówienia publicznego, określa krąg osób, którym należy obowiązkowo przyznać prawo do wniesienia odwołania na mocy tej dyrektywy. Po trzecie, jak wynika z motywu siódmego owej dyrektywy, prawodawca Unii jest świadom możliwości, iż niektóre naruszenia nie będą mogły być skorygowane, gdy przedsiębiorstwa nie wniosą odwołań od niezgodnych z prawem lub błędnych decyzji, o ile decyzje te będą mogły być wydawane również przez organy odwoławcze niemające charakteru sądowego. Aby zaradzić temu problemowi, art. 3 dyrektywy 89/665 przewiduje ogólne uprawnienie Komisji do interwencji zgodnie z procedurą określoną w tym przepisie.

Jednakże, biorąc pod uwagę autonomię proceduralną przysługującą państwom członkowskim, należy uznać, że nic nie stoi na przeszkodzie, by państwa te poszerzyły, jeżeli uznają to za stosowne, krąg osób, którym przysługuje dostęp do procedur odwoławczych w rozumieniu tego przepisu, w przypadkach stwierdzenia nieważności decyzji instytucji zamawiających przez organy niemające charakteru sądowego.

(por. pkt 24-26, 36, 38 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Polityka społeczna – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Dyrektywa 2000/78 – Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek

(dyrektywa Rady 2000/78, art. 2, 6 ust. 1)

Summary

Wykładni art. 2 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78 ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, na którego podstawie pracownicy uprawnieni do emerytury wypłacanej przez pracodawcę z systemu emerytalnego, do którego przystąpili przed ukończeniem 50. roku życia, nie mogą, wyłącznie z uwagi na swój wiek, korzystać z odprawy z tytułu rozwiązania stosunku pracy mającej na celu promowanie reintegracji zawodowej pracowników o dłuższym niż dwunastoletni stażu pracy w przedsiębiorstwie.

W istocie to wyłączenie opiera się na założeniu, że pracownicy, którzy przystąpili do systemu emerytalnego przed ukończeniem 50. roku życia, opuszczają rynek pracy z chwilą nabycia uprawnień emerytalnych wypłacanych przez pracodawcę. Z uwagi na tę związaną z wiekiem ocenę pracownik, który chciałby, mimo że spełnia warunki uprawniające go do korzystania z emerytury wypłacanej przez jego pracodawcę, tymczasowo z niej zrezygnować celem kontynuowania kariery zawodowej, nie może otrzymać odprawy z tytułu rozwiązania stosunku pracy, choć jej celem jest jego ochrona. Tym samym w zasługującym na ochronę celu uniknięcia sytuacji, w jakiej z odprawy z tytułu rozwiązania stosunku pracy korzystają osoby, które nie poszukują nowego zatrudnienia, lecz będą pobierać dochód substytucyjny w postaci emerytury wypłacanej z systemu zakładowego, rozpatrywany przepis doprowadza do pozbawienia odprawy pracowników, z którymi rozwiązano stosunek pracy, a którzy chcą pozostać na rynku pracy z tego tylko względu, że mogliby, w szczególności z uwagi na swój wiek, korzystać z takiej emerytury.

Ponadto przepis rozpatrywany w postępowaniu zabrania całej kategorii pracowników określonych według kryterium wieku tymczasowo zrezygnować z pobierania emerytury od swego pracodawcy w zamian za otrzymanie odprawy z tytułu rozwiązania stosunku pracy, mającej na celu zapewnienie im pomocy w znalezieniu zatrudnienia. Przepis ten może również zobowiązywać pracowników do przyjęcia niższej emerytury w stosunku do tej, o którą mogliby się ubiegać, gdyby pozostali aktywni zawodowo do późniejszego wieku, powodując po ich stronie znaczącą utratę dochodu w dłuższej perspektywie.

(por. pkt 44, 46, 49; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Gry losowe – Przepisy krajowe nadające wyłączne prawa w zakresie urządzania zakładów wzajemnych na wyścigi konne, na rzecz jednego podmiotu, poddanego ścisłemu nadzorowi państwowemu – Względy uzasadniające

(art. 49 WE)

2. Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Gry losowe – Przepisy krajowe nadające wyłączne prawa w zakresie urządzania zakładów wzajemnych na wyścigi konne, na rzecz jednego podmiotu, poddanego ścisłemu nadzorowi państwowemu

(art. 49 WE)

Summary

1. Artykuł 49 WE należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie zmierzające do zapewnienia szczególnie wysokiego poziomu ochrony konsumentów w branży gier hazardowych może w sposób zasadny uznać, że jedynie nadanie praw wyłącznych jednemu podmiotowi, poddanemu ścisłemu nadzorowi ze strony organów władzy publicznej może pozwolić zapanować nad ryzykiem związanym z branżą gier hazardowych i realizować cel obejmujący przeciwdziałanie zachętom do nadmiernych wydatków związanych z grami oraz zwalczanie uzależnienia od gier w sposób wystarczająco skuteczny.

W tym względzie zadaniem sądu krajowego jest zweryfikowanie, po pierwsze czy organy krajowe miały rzeczywiście na celu w chwili wystąpienia okoliczności, zapewnienie poziomu ochrony szczególnie wysokiego, i czy w związku z tym zamierzonym poziomem ochrony ustanowienie monopolu mogło być rzeczywiście uznane za środek niezbędny, a także– czy istniejący co do zasady nadzór państwowy nad podmiotem posiadającym prawa wyłączne jest skutecznie realizowany w sposób spójny i systematyczny w celu realizacji celów powierzonych temu podmiotowi.

Aby zapewnić spójność z celami w postaci zwalczania przestępczości oraz ograniczenia sposobności do gry, przepisy krajowe ustanawiające monopol w zakresie gier hazardowych powinny:

– opierać się na stwierdzeniu, że działalność przestępna i oszukańcza powiązana z grami oraz uzależnienie od gier stanowią problem na terytorium danego państwa członkowskiego, a rozwój działalności licencjonowanej i regulowanej może problem ten rozwiązać,

– pozwalać jedynie na prowadzenie umiarkowanej działalności reklamowej, ściśle ograniczonej do tego, co niezbędne aby skłonić konsumentów do korzystania z kontrolowanych sieci gier.

(por. pkt 72; pkt 1 sentencji)

2. W celu dokonania oceny ograniczenia swobody świadczenia usług poprzez ustanowienie systemu opartego na wyłączności w zakresie urządzania zakładów na wyścigi konne, zadaniem sądów krajowych jest uwzględnienie ogółu zastępowalnych kanałów dystrybucji tych zakładów, chyba że korzystanie z internetu skutkuje zwiększeniem ryzyka związanego z grami hazardowymi poza ryzyko istniejące w zakresie gier oferowanych za pomocą tradycyjnych środków.

W wypadku przepisów krajowych, które stosuje się w ten sam sposób do oferowania zakładów na wyścigi konne w internecie oraz za pomocą tradycyjnych kanałów dystrybucji, należy oceniać ograniczenie swobody świadczenia usług z punktu widzenia ograniczeń dotykających całą zainteresowaną branżę.

(por. pkt 83; pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Przedmiot sporu – Określenie w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi – Dostosowanie ze względu na zmianę prawa Unii – Dopuszczalność – Przesłanki

(art. 226 WE)

2. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Badanie zasadności przez Trybunał – Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę – Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii – Sytuacja niepewności wynikająca ze szczególnych okoliczności, które miały miejsce w trakcie procesu legislacyjnego – Brak uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego

(art. 43 WE, 45 akapit pierwszy WE, art. 226 WE; dyrektywa 2005/36 Parlamentu Europejskiego i Rady)

Summary

1. W ramach skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, chociaż żądania zawarte w skardze nie mogą co do zasady zostać rozszerzone ponad uchybienia zarzucane w sentencji uzasadnionej opinii i w wezwaniu do usunięcia uchybienia, to jednak dopuszczalna jest skarga Komisji o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom, które wynikają z pierwotnej wersji aktu prawa Unii, następnie zmienionego lub uchylonego, i które zostały utrzymane w nowych przepisach Unii. Natomiast przedmiot sporu nie może zostać rozszerzony o zobowiązania wynikające z nowych przepisów, które nie mają odpowiedników w pierwotnej wersji danego aktu prawa, gdyż stanowiłoby to naruszenie istotnych wymogów proceduralnych wpływające na prawidłowość postępowania w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom.

(por. pkt 42)

2. Gdy w trakcie procesu legislacyjnego, okoliczności szczególne takie jak brak zajęcia jasnego stanowiska ustawodawcy lub brak precyzji co do określenia zakresu stosowania przepisu prawa Unii, prowadzą do sytuacji niepewności, nie można stwierdzić, że istniał wraz z upływem terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii wystarczająco jasny obowiązek transpozycji przez państwa członkowskie dyrektywy.

(por. pkt 54-56)
Keywords

Summary



Keywords

Swoboda świadczenia usług – Swoboda przedsiębiorczości – Ograniczenia – Przepis krajowy nakładający na adwokatów obowiązek przestrzegania stawek maksymalnych celem ustalenia ich honorariów – Dopuszczalność

(art. 43 WE, 49 WE)

Summary

Nie uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 43 WE i 49 WE państwo członkowskie, którego przepis nakłada na adwokatów obowiązek przestrzegania stawek maksymalnych celem ustalenia ich honorariów, gdy uregulowanie takie nie jest skonstruowane w taki sposób, że narusza w warunkach zwykłej i skutecznej konkurencji dostęp do rynku usług adwokackich. Jest tak w wypadku systemu honorariów, który charakteryzuje elastyczność, która pozwala na odpowiednie wynagrodzenie każdego rodzaju usług świadczonych przez adwokatów ponieważ możliwe jest przy zachowaniu pewnych warunków możliwe jest podwyższenie honorariów do dwukrotności lub do poczwórnej wysokości stawek maksymalnych a nawet ponad to. W wielu sytuacjach adwokaci mogą również zawrzeć specjalną umowę ze swymi klientami celem ustalenia wysokości honorariów.

W istocie uregulowania państwa członkowskiego nie stanowią ograniczenia w rozumieniu traktatu WE tylko z tej przyczyny, że inne państwa członkowskie stosują w odniesieniu do podmiotów świadczących podobne usługi mających swe przedsiębiorstwa na ich terytorium zasady mniej rygorystyczne lub bardziej interesujące z gospodarczego punktu widzenia. Istnienie ograniczenia w rozumieniu traktatu nie może zatem zostać wywiedzione z samego faktu, że adwokaci prowadzący działalność w państwach członkowskich innych niż przyjmujące państwo członkowskie muszą, celem obliczania honorariów za usługi świadczone w przyjmującym państwie członkowskim, dostosować się do zasad obowiązujących w nim, lecz musi opierać się na okoliczności, że system taki utrudnia dostęp adwokatów pochodzących z innych państw członkowskich do rynku przyjmującego państwa członkowskiego.

(por. pkt 49, 50, 53, 54)