Fakt, iż porozumienie ma na celu jedynie wprowadzanie do obrotu produktów w jednym państwie członkowskim, nie wystarcza dla wykluczenia możliwości wpłynięcia na handel między państwami członkowskimi. Skutkiem porozumienia rozciągającego się na całe terytorium danego państwa członkowskiego jest bowiem, z samej jego istoty, umacnianie podziałów rynków na poziomie krajowym i tym samym utrudnianie wzajemnej penetracji gospodarczej, której ma służyć traktat WE. W przypadku takiego porozumienia istnieje silne domniemanie wpływu na handel między państwami członkowskimi, przy czym może ono być obalone tylko wówczas, kiedy analiza cech charakterystycznych porozumienia i warunków gospodarczych, w jakich zostało zawarte, wykaże sytuację przeciwną. Sąd wspólnotowy może zatem, bez przenoszenia ciężaru dowodu, lecz w ramach wykonywania swoich uprawnień do oceny okoliczności faktycznych, stwierdzić, że takie domniemanie nie zostało obalone.

Aby decyzja, porozumienie lub praktyka były w stanie wpłynąć na handel między państwami członkowskimi, muszą one pozwolić — na podstawie całokształtu obiektywnych okoliczności prawnych lub faktycznych — na przewidzenie z wystarczającym stopniem prawdopodobieństwa, że mogą one wywrzeć wpływ bezpośredni lub pośredni, rzeczywisty lub potencjalny na przepływy handlowe między państwami członkowskimi i to w taki sposób, iż budzą obawy, że mogą one przeszkodzić w realizacji jednolitego rynku między państwami członkowskimi. Ponadto konieczne jest, by wpływ ten nie był nieznaczny. W konsekwencji wpływ na wymianę wewnątrz Wspólnoty wynika zwykle z kombinacji wielu czynników, które wzięte z osobna niekoniecznie byłyby decydujące. W celu zbadania, czy porozumienie ma znaczący wpływ na handel między państwami członkowskimi, należy zbadać je w jego kontekście gospodarczym i prawnym.

Ogólny kartel dotyczący zasadniczej części podmiotów należących do sektora finansowego danego państwa członkowskiego i szerokiej gamy produktów i usług bankowych, oparty na porozumieniu co do zasady, zmierzający do wyeliminowania konkurencji w zakresie cen i wdrażania w ramach spotkań jak również różnych okrągłych stołów, poświęconych poszczególnym produktom, stanowi jedno naruszenie uzasadniające i wymagające przeprowadzenia całościowego badania zdolności całego tego kartelu do wpłynięcia na handel wewnątrzwspólnotowy. Nie ma zatem potrzeby zbadania oddzielnie zdolności każdego z okrągłych stołów do wywarcia wpływu na handel między państwami członkowskimi.

Definicja rynku nie odgrywa tej samej roli w zależności od tego, czy stosowany jest art. 81 WE, czy art. 82 WE. W związku z tym definicja właściwego rynku jest pozbawiona znaczenia dla sprawy, gdy Komisja dojdzie do wniosku, że rozpatrywane porozumienie zakłóca konkurencję i może znacząco wpłynąć na handel pomiędzy państwami członkowskimi.

Jeżeli przedsiębiorstwo naruszy reguły konkurencji, ponosi za to odpowiedzialność zgodnie z zasadą odpowiedzialności osobistej.

Podmiot, który nie popełnił naruszenia, może jednak zostać ukarany za jego popełnienie, po pierwsze wtedy, gdy podmiot popełniający naruszenie przestaje istnieć pod względem prawnym. W istocie jeżeli podmiot, który popełnił naruszenie reguł konkurencji, podlega zmianom prawnym lub organizacyjnym, skutkiem tych zmian niekoniecznie jest utworzenie nowego przedsiębiorstwa, zwolnionego z odpowiedzialności za działania sprzeczne z regułami konkurencji poprzedniego podmiotu, jeżeli między tymi podmiotami zachodzi tożsamość z gospodarczego punktu widzenia.

Po drugie niezgodne z zasadami konkurencji zachowanie przedsiębiorstwa można przypisać innemu przedsiębiorstwu wtedy, gdy zachowanie tego pierwszego przedsiębiorstwa na rynku nie jest wynikiem autonomicznej decyzji, ale zasadniczo zastosowania wytycznych wydanych przez to drugie przedsiębiorstwo ze względu na istniejące między nimi powiązania natury ekonomicznej i prawnej. Zatem okoliczność, że spółka zależna ma odrębną osobowość prawną, nie wystarcza, by wykluczyć możliwość przypisania jej zachowania spółce dominującej.

W tym względzie Komisja ma wybór, czy sankcję nałoży na spółkę zależną uczestniczącą w naruszeniu, czy na spółkę dominującą, która ją kontrolowała w okresie, o którym mowa w decyzji. Komisja nie jest zobowiązana do sprawdzenia w pierwszej kolejności, czy zostały spełnione przesłanki do przypisania odpowiedzialności za naruszenie spółce dominującej kontrolującej przedsiębiorstwo, które popełniło rozpatrywane naruszenie. W istocie co do zasady, Komisja nie może bowiem być zobowiązana do dokonania takiej weryfikacji przed rozważeniem wystąpienia przeciwko przedsiębiorstwu będącemu sprawcą naruszenia, nawet jeżeli przedsiębiorstwo to zmieniło się istotnie jako podmiot prawny. Zasada odpowiedzialności osobistej w żaden sposób nie stoi na przeszkodzie temu, aby Komisja rozważyła najpierw nałożenie sankcji na tę ostatnią, przed ewentualnym zbadaniem, czy naruszenie może być przypisane spółce dominującej. Ponadto, w przeciwnym razie dochodzenia prowadzone przez Komisję byłyby znacznie obciążone koniecznością ustalenia, w przypadku każdej zmiany w kontroli przedsiębiorstwa, w jakim zakresie działania danego przedsiębiorstwa mogą być przypisane dawnej spółce dominującej.

Ponadto w sytuacji gdy przedsiębiorstwo należące do kartelu przejmuje kontrolę nad innym także należącym do kartelu przedsiębiorstwem, należy podkreślić, iż pierwsze z przedsiębiorstw wie w chwili przejęcia działalności drugiego przedsiębiorstwa, że to ostatnie mogło być przedmiotem postępowania w sprawie naruszenia art. 81 WE i że jako następca prawny tej spółki naraża się więc na poniesienie konsekwencji takiego postępowania w postaci nałożonej grzywny.

(por. pkt 76–83)