ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 153/3

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 maja 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien — Austria) — Renate Ilsinger przeciwko Martinowi Dreschersowi, działającemu w charakterze zarządcy masy upadłościowej Schlank & Schick GmbH

(Sprawa C-180/06) (1)

(Jurysdykcja w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja w sprawach umów zawieranych przez konsumentów - Prawo konsumenta, do którego skierowano reklamę wprowadzającą w błąd, do dochodzenia na drodze sądowej pozornie wygranej nagrody - Kwalifikacja - Roszczenie z umowy, o którym mowa w art. 15 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia - Przesłanki)

2009/C 153/05

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Oberlandesgericht Wien

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Renate Ilsinger

Strona pozwana: Martin Dreschers, działający w charakterze zarządcy masy upadłościowej Schlank & Schick GmbH

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Wien — Wykładnia art. art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) –Uregulowanie krajowe z zakresu ochrony konsumentów przewidujące prawo do nagrody pozornie wygranej przez adresata reklamy wprowadzającej w błąd

Sentencja

W sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu przed sądem krajowym, w której konsument dochodzi na drodze sądowej, na podstawie przepisów prawnych państwa członkowskiego miejsca swojego zamieszkania i przed sądem właściwym ze względu na miejsce swojego zamieszkania, od spółki zajmującej się sprzedażą wysyłkową, z siedzibą w innym państwie członkowskim, wydania pozornie wygranej przez niego nagrody oraz:

— jeśli ta spółka, w celu skłonienia konsumenta do zawarcia umowy, skierowała do niego przesyłkę imienną mogącą wzbudzić w nim przekonanie, że nagroda zostanie mu przyznana, gdy zwróci się o jej zapłatę i odeśle „certyfikat uprawniający do żądania nagrody” dołączony do tej przesyłki,

— lecz przyznanie tej nagrody nie zależy od złożenia zamówienia na produkty oferowane na sprzedaż przez tę spółkę czy zamówienia próbnego,

zasady dotyczące jurysdykcji ustanowione rozporządzeniem Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w następujący sposób:

— takie powództwo wniesione przez konsumenta wchodzi w zakres art. 15 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia, pod warunkiem że zawodowy sprzedawca zobowiązał się prawnie do zapłaty tej nagrody konsumentowi;

— jeśli taka przesłanka nie jest spełniona, to takie powództwo wchodzi w zakres tego przepisu rozporządzenia nr 44/2001 tylko przy założeniu, że konsument rzeczywiście złożył zamówienie u tego zawodowego sprzedawcy.

(1) Dz.U. C 165 z 15.7.2006
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 113/2

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat im Land Niederösterreich — Austria) — Gottfried Heinrich

(Sprawa C-345/06) (1)

(Artykuł 254 ust. 2 WE - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Artykuł 2 ust. 3 - Rozporządzenie (WE) nr 622/2003 - Bezpieczeństwo lotnictwa - Załącznik - Lista przedmiotów zakazanych na pokładzie statków powietrznych - Brak publikacji - Moc wiążąca)

2009/C 113/02

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Unabhängiger Verwaltungssenat im Land Niederösterreich

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Gottfried Heinrich

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Unabhängiger Verwaltungssenat im Land Niederösterreich — Wykładnia art. 254 ust. 2 WE oraz art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, str. 43) — Ważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 622/2003 z dnia 4 kwietnia 2003 r. ustanawiającego środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego (Dz.U. L 89, str. 9) — Brak publikacji załącznika do rozporządzenia ustanawiającego szczegółowe środki w zakresie bezpieczeństwa lotnictwa, zawierającego listę przedmiotów zakazanych, które nie mogą zostać wniesione na pokład samolotu

Sentencja

Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 622/2003 z dnia 4 kwietnia 2003 r. ustanawiającego środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 68/2004 z dnia 15 stycznia 2004 r., który nie został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej nie ma mocy wiążącej w zakresie, w którym zmierza do nałożenia obowiązków na jednostki.

(1) Dz.U. C 281 z 18.11.2006.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 64/12

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — Belgia) — N. V. Lammers & Van Cleeff przeciwko Belgische Staat

(Sprawa C-105/07) (1)

(Swoboda przedsiębiorczości - Swobodny przepływ kapitału - Postanowienia podatkowe - Podatek dochodowy od osób prawnych - Odsetki wypłacane przez spółkę zależną tytułem wynagrodzenia za pożyczkę udzieloną przez spółkę dominującą mającą siedzibę w innym państwie członkowskim - Przekwalifikowanie odsetek na opodatkowane dywidendy - Brak przekwalifikowania w przypadku odsetek wypłacanych spółce będącej rezydentem)

(2008/C 64/17)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: N. V. Lammers & Van Cleeff

Strona pozwana: Belgische Staat

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — Wykładnia art. 12 WE, art. 43 WE, art. 48 WE, art. 56 WE i art. 58 WE — Krajowe przepisy podatkowe, które przekwalifikowują odsetki wypłacane przez spółkę zależną tytułem wynagrodzenia za pożyczkę udzieloną przez spółkę dominującą mającą siedzibę w innym państwie członkowskim na opodatkowane dywidendy, jednakże nie w przypadku odsetek wypłacanych spółce będącej rezydentem.

Sentencja

Artykuły 43 WE i 48 WE sprzeciwiają się przepisom krajowym takim jakie są przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, na mocy których odsetki wypłacane przez spółkę z siedzibą w jednym państwie członkowskim członkowi zarządu, który jest spółką mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, podlegają przekwalifikowaniu na dywidendy, a tym samym podlegają opodatkowaniu, jeśli na początku okresu podatkowego suma oprocentowanych pożyczek jest wyższa niż wpłacony kapitał wraz z opodatkowanymi rezerwami, podczas gdy w tych samych okolicznościach odsetki wypłacane członkowi zarządu, który jest spółką mającą siedzibę w tym samym państwie członkowskim, nie podlegają przekwalifikowaniu na dywidendy, a tym samym nie podlegają opodatkowaniu.

(1) Dz.U. C 95 z 28.4.2007.
1)

Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło swoim zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 22/15

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen — Szwecja) — Kerstin Sundelind Lopez przeciwko Miguelowi Enrique Lopezowi Lizazo

(Sprawa C-68/07) (1)

(Rozporządzenie nr 2201/2003 - Artykuły 3, 6 i 7 - Właściwość sądu - Uznawanie i wykonanie orzeczeń w sprawach małżeńskich i odpowiedzialności rodzicielskiej - Właściwość w sprawach o rozwód - Pozwany obywatel państwa trzeciego mający miejsce zamieszkania w takim państwie - Krajowe przepisy o jurysdykcji przewidujące nadzwyczajną właściwość)

(2008/C 22/29)

Język postępowania: szwedzki

Sąd krajowy

Högsta domstolen

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Kerstin Sundelind Lopez

Strona pozwana: Miguel Enrique Lopez Lizazo

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Högsta domstolen — Wykładnia art. 3, 6 i 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338, str. 1) — Właściwość w sprawach o rozwód w sytuacji gdy strona pozwana ani nie ma miejsca zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego ani nie jest obywatelem państwa członkowskiego

Sentencja

Wykładni art. 6 i 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2116/2004 z dnia 2 grudnia 2004 r. w zakresie umów ze Stolicą Apostolską, należy dokonać w ten sposób, że w sprawie o rozwód, gdy pozwany nie ma zwykłego miejsca zamieszkania w jednym z państw członkowskich i nie jest obywatelem któregoś z państw członkowskich, sądy państwa członkowskiego nie mogą dla rozstrzygnięcia takiego wniosku oprzeć swej właściwości na prawie krajowym, jeżeli sądy innego państwa członkowskiego są właściwe w oparciu o art. 3 tego rozporządzenia.

(1) Dz.U. C 82 z 14.4.2007.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 116/7

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 13 marca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana — Włochy) — Ispettorato Provinciale dell'Agricoltura di Enna, Assessorato all'agricoltura e foreste della regione Sicilia, Regione Sicilia przeciwko Domenico Valvo

(Sprawa C-78/07) (1)

(Rolnictwo - Rozporządzenia (EWG) nr 2328/91 i rozporządzenie (WE) nr 950/97 - Artykuły 17 i 18 - Dodatek wyrównawczy z tytułu niekorzystnych warunków gospodarowania o charakterze stałym i naturalnym - Rolnicy uprawnieni do świadczenia z tytułu stażu pracy - Prawo do dodatku wyrównawczego - Granice)

(2008/C 116/12)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Ispettorato Provinciale dell'Agricoltura di Enna, Assessorato all'agricoltura e foreste della regione Sicilia, Regione Sicilia

Strona pozwana: Domenico Valvo

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana — Wykładnia art. 17 i 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 950/97 z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie poprawy efektywności struktur rolniczych — Przepisy krajowe odmawiające przyznania dodatku wyrównawczego z tytułu niekorzystnych warunków gospodarowania o charakterze stałym i naturalnym rolnikom uprawnionym do świadczenia z tytułu stażu pracy

Sentencja

Artykuły 17 i 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 950/97 z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie poprawy efektywności struktur rolniczych powierzają państwom członkowskim prawo do przyznania dodatku wyrównawczego rolnikowi, który spełnia warunki określone w tych dwóch artykułach. Niemniej nie stanowią one przeszkody ku temu, aby państwo członkowskie odmówiło wypłaty takiego dodatku w przypadku pobierania przez tego rolnika świadczenia emerytalnego lub rentowego, a w szczególności świadczenia z tytułu stażu pracy.

(1) Dz.U. C 117 z 26.5.2007 r.
1)

Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło swoim zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy.
2)

Artykuł 10 ust. 1 oraz art. 3 ust. 2, 4 i 6 dyrektywy 2002/21 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by zadania przydzielania krajowych zasobów numeracyjnych oraz zarządzania krajowymi planami numeracyjnymi były rozdzielone między kilka niezależnych organów regulacyjnych, pod warunkiem że informacja o podziale zadań jest podana do publicznej wiadomości, łatwo dostępna i przekazana Komisji Wspólnot Europejskich.
1)

Jeśli umowa taka jak ta będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym nie jest przedsięwzięciem w rozumieniu dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, to do sądu krajowego należy ustalenie na podstawie właściwych przepisów krajowych, czy umowa taka zawiera zezwolenie na inwestycję w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 85/337. W tym kontekście należy zbadać, czy to zezwolenie na inwestycję wpisuje się w wieloetapową procedurę obejmującą decyzję główną i decyzje wykonawcze oraz czy należy uwzględnić łączny skutek kilku przedsięwzięć, których oddziaływanie na środowisko naturalne powinno zostać ocenione całościowo.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 79/8

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 31 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

(Sprawa C-147/07) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywy 80/778/EWG i 98/83/WE - Jakość wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi - Maksymalne stężenie azotanów i pestycydów - Nieprawidłowe stosowanie)

(2008/C 79/14)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: S. Pardo Quintillán, J. Hottiaux i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Francuska (Przedstawiciele: G. de Bergues i S. Gasi; pełnomocnicy)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do art. 4 dyrektywy Rady 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 330, str. 32) — Przekroczenie w niektórych departamentach parametrów chemicznych ustanowionych w części B załącznika I do dyrektywy 98/83 — Azotany i pestycydy

Sentencja

1) Nie podejmując wszelkich działań niezbędnych w celu zastosowania się do art. 4 dyrektywy Rady 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

2) Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 95 z dnia 28.4.2007.
1)

Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/51/WE z dnia 7 września 2005 r. zmieniającej załącznik XX do dyrektywy 2004/17/WE i załącznik VIII do dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamówień publicznych, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.
1)

Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 6 tej dyrektywy.
1)

Artykuł 4 ust. 4 akapit drugi szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku jest normą, której stosowanie przez państwo członkowskie zakłada uprzednią konsultację z komitetem doradczym ds. podatku od wartości dodanej oraz przyjęcie przepisów krajowych umożliwiających zaniechanie uznawania osób, w szczególności spółek, mających swe przedsiębiorstwa na terytorium kraju i prawnie niezależnych, lecz ściśle związanych ze sobą finansowo, ekonomicznie i organizacyjnie, za odrębnych podatników w zakresie podatku od wartości dodanej, aby zostały one uznane za jednego podatnika, któremu zostaje przyznany jeden indywidualny numer identyfikacji podatkowej dotyczący tego podatku i który w konsekwencji jest wyłącznie uprawniony do składania zgłoszeń w zakresie podatku od wartości dodanej. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy przepisy krajowe takie jak będące przedmiotem postępowania przed tym sądem spełniają te kryteria, z zastrzeżeniem, że w braku uprzedniej konsultacji z komitetem doradczym ds. podatku od wartości dodanej przepisy krajowe spełniające te kryteria stanowią transpozycję dokonaną z naruszeniem wymogów proceduralnych określonych w art. 4 ust. 4 akapit drugi szóstej dyrektywy 77/388.
1)

Wykładni Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, str. 1), zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2388/2000 z dnia 13 października 2000 r., należy dokonywać w ten sposób, iż sandały, takie jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, których podeszwa zewnętrzna jest wykonana z gumy i których górna część składa się z dwóch kawałków skóry umocowanych do podeszwy wewnętrznej przez przyklejenie i połączonych paskami mocującymi ze skóry pokrytymi taśmą Velcro, przy czym skóra pokrywa około 71 % zewnętrznej powierzchni cholewki, a elastyczny materiał włókienniczy znajdujący się pod skórą pozostaje miejscami widoczny, podlegają klasyfikacji: — do pozycji 6404 Nomenklatury Scalonej jeśli materiał włókienniczy w górnej części sandała, pozbawiony elementów skórzanych, pełni funkcję cholewki, to znaczy jeśli zapewnia wystarczające podtrzymanie stopy, by umożliwić użytkownikowi rzeczonego sandała chodzenie; — do pozycji 6403 Nomenklatury Scalonej jeśli materiał włókienniczy w górnej części sandała, pozbawiony elementów skórzanych, nie pełni funkcję cholewki, to znaczy jeśli nie zapewnia wystarczającego podtrzymania stopy, by umożliwić użytkownikowi rzeczonego sandała chodzenie.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 171/10

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 15 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Firenze — Włochy) — Nancy Delay przeciwko Universita' degli studi di Firenze, Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS), Repubblica italiana

(Sprawa C-276/07) (1)

(Swobodny przepływ pracowników - Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową - Kategoria „lektorów z wymiany’ - Byli lektorzy języka obcego - Uznanie praw nabytych)

(2008/C 171/17)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Corte d'appello di Firenze

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Nancy Delay

Strona pozwana: Universita' degli studi di Firenze, Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS), Repubblica italiana

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte d'appello di Firenze — Wykładania art. 39 WE — Uznanie praw nabytych byłych lektorów języków obcych — Lektorzy zatrudnieni na podstawie umowy o wymianie kulturalnej z innymi państwami członkowskimi („lektorzy z wymiany”) — Zastosowanie zasad wynikających z wyroków w sprawie C-212/99 i w sprawie C-119/04

Sentencja

Artykuł 39 ust. 2 WE stoi na przeszkodzie temu, by — w związku z zastępowaniem umowy o pracę na czas określony w charakterze lektora z wymiany umową o pracę na czas nieokreślony w charakterze współpracownika lingwistycznego — możliwe było odmówienie osobie znajdującej się w sytuacji takiej, jak powódka w sprawie głównej, uznania praw nabytych od dnia pierwszego zatrudnienia ze skutkami w zakresie wynagrodzenia, stażu pracy i opłacania przez pracodawcę składek na zabezpieczenie społeczne, jeżeli pracownikowi krajowemu znajdującemu się w porównywalnej sytuacji takie uznanie by przysługiwało. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy taki przypadek ma miejsce w sprawie głównej.

(1) Dz.U. C 211 z 8.9.2007.
1)

Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 2, 33 i 5 decyzji Komisji 2001/720/WE z dnia 8 października 2001 r. w sprawie przyznania Portugalii zezwolenia na odstępstwo w odniesieniu do oczyszczania ścieków komunalnych aglomeracji wybrzeża Estoril, — nie poddając w sezonie kąpielowym ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji wybrzeża Estoril przed zrzutem do morza co najmniej raz zaawansowanemu oczyszczaniu pierwotnemu oraz dezynfekcji zgodnie z art. 2 wspomnianej decyzji; — nie poddając poza sezonem kąpielowym ścieków komunalnych wspomnianej aglomeracji przed wprowadzeniem do morza przynajmniej obróbce wstępnej zgodnie z art. 3 wspomnianej decyzji, i — dopuszczając negatywne skutki zrzutów ścieków komunalnych tej aglomeracji dla środowiska.
1)

Artykuły 17, 18 ust. 2 i 3 oraz art. 21 ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 2000/17/WE z dnia 30 marca 2000 r., nie sprzeciwiają się uregulowaniom krajowym, które przewidują termin zawity na wykonanie prawa do odliczenia, taki jak w sprawach przed sądem krajowym, o ile poszanowane są zasady równoważności i skuteczności. Zasada skuteczności nie zostaje naruszona tylko z tego powodu, że termin, który przysługuje organowi podatkowemu na przystąpienie do odzyskania niezapłaconego podatku od wartości dodanej przekracza termin przyznany podatnikowi na wykonanie prawa do odliczenia.
1)

Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania w państwach członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że adresat doręczanego dokumentu wszczynającego postępowanie nie ma prawa do odmowy odbioru tego dokumentu, o ile dokument ten umożliwia adresatowi wykonywanie jego praw w ramach postępowania sądowego w państwie członkowskim, z którego pochodzi dokument, gdy do tego dokumentu dołączone są załączniki składające się z dokumentów, które nie zostały sporządzone w języku państwa członkowskiego do którego przekazywany jest dokument lub zrozumiałym dla adresata języku państwa członkowskiego, z którego pochodzi dokument, lecz które pełnią jedynie funkcję dowodową i nie są niezbędne dla zrozumienia przedmiotu i podstawy powództwa. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy treść dokumentu wszczynającego postępowanie jest wystarczająca, aby umożliwić pozwanemu wykonywanie jego praw, czy też nadawca powinien usunąć uchybienie w postaci braku tłumaczenia niezbędnego załącznika.