ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) z dnia 8 października 2008 r. – Helkon Media przeciwko Komisji

(sprawa T‑122/06)

Klauzula arbitrażowa – Program wspierający rozwój, rozpowszechnianie i promocję europejskich utworów audiowizualnych (MEDIA Plus) – Wniosek o udzielenie wsparcia finansowego – Istnienie klauzuli arbitrażowej – Potrącenie – Niedopuszczalność

Postępowanie – Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej – Zakwestionowanie ważności decyzji o potrąceniu (art. 230 WE, 238 WE, 249 WE; rozporządzenie Rady nr 1605/2002) (por. pkt 43–53)

Przedmiot

Skarga na podstawie art. 238 WE mająca na celu nakazanie Komisji zapłaty na rzecz skarżącej kwoty pieniężnej, do której zapłaty Komisja jest zdaniem skarżącej zobowiązana na mocy umowy dotyczącej wspólnotowego wsparcia finansowego przyznanego projektowi „Dark Blue World” (projekt 2002‑4212‑0103DI010006DE).

Sentencja

1) Skarga zostaje odrzucona.
77

Odnosząc się wreszcie do argumentu skarżącej, zgodnie z którym prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd winno zostać wykluczone, ponieważ występujące we wcześniejszym znaku towarowym THE O STORE elementy „the” i „o” są minimalnie odróżniające tudzież w ogóle nie mają charakteru odróżniającego, tym bardziej że interwenient nie wykazał, by ten znak zajmował utrwaloną pozycję na rynku francuskim, należy zauważyć, że — co zresztą słusznie zostało wskazane przez OHIM — chociaż elementy te, postrzegane odrębnie, są mało odróżniające, to wciąż połączenie tych elementów, z których dwa pochodzą z języka angielskiego, okazuje się być odpowiednio odróżniające dla konsumentów francuskich w stosunku do oznaczonych towarów. Z uwagi na to, że wcześniejszy znak towarowy jest odpowiednio odróżniający, argument skarżącej należy odrzucić jako bezpodstawny.
75

Ze wspomnianych powyżej zgodnych twierdzeń OHIM i skarżącej, odnoszących się do rozmowy telefonicznej z dnia 22 marca 2006 r., wynika, że to właśnie w tej rozmowie skarżąca została poinformowana o brakach dotyczących języka, w którym zostało sporządzone odwołanie. Ponadto z akt postępowania administracyjnego wynika, że w pierwszym z dwóch pism wysłanych przez jednego z pełnomocników skarżącej do pracownika OHIM w dniu 7 kwietnia 2006 r. powołano się na ich wcześniejszą rozmowę telefoniczną oraz na fakt, że dotyczyła ona zawiadomienia OHIM z dnia 18 stycznia 2006 r., którego skarżąca nie otrzymała. Mając na uwadze fakt, że to jednostronicowe zawiadomienie miało za przedmiot wyłącznie braki dotyczące języka, w którym zostało sporządzone odwołanie, można logicznie wnioskować, że kwestia wspomnianych braków została poruszona w tej rozmowie. Co więcej w drugim piśmie z dnia 7 kwietnia 2006 r., wysłanym bezpośrednio po pierwszym, podniesiono, że z ostrożności procesowej — z uwagi na wskazywane przez OHIM braki dotyczące języka, w którym zostało sporządzone odwołanie — wysłane zostało nowe odwołanie, sporządzone w języku niemieckim.
109

Po drugie, w zakresie w jakim pkt 163 przypomina w obiter dictum, że rewizja musi zostać podjęta „»przed tą datą«, to jest przed upływem piątego roku od nałożenia cła antydumpingowego”, należy wskazać, że zdanie to stanowi jedynie parafrazę punktu innego sprawozdania Organu Apelacyjnego, do którego odesłano w przypisie, tj. pkt 104 sprawozdania Organu Apelacyjnego z dnia 9 stycznia 2004 r. dotyczącego rewizji przy wygaśnięciu ceł antydumpingowych zastosowanych do nierdzewnych wyrobów płaskich ze stali węglowej pochodzących z Japonii (WT/DS244/AB/R), który wskazuje, że „rewizja musi zostać podjęta przed wygaśnięciem okresu pięciu lat po dacie nałożenia ceł”. Zatem w żaden sposób nie stwierdzono w tym punkcie, że rewizja musi zostać podjęta najpóźniej w dniu poprzedzającym wygaśnięcie obowiązujących środków. Odnosząc się do potrzeby podjęcia rewizji przed upływem okresu pięciu lat następujących po dacie nałożenia cła potwierdzono natomiast, że ustawodawstwo jednej z umawiających się stron, które pozwala na wszczęcie rewizji do ostatniego momentu okresu ważności środków, których dotyczy, musi zostać uznane za zgodne z art. 11 ust. 3 porozumienia antydumpingowego i art. 21 ust. 3 porozumienia antysubsydyjnego.
165

Nie można także uznać, że prawo do obrony skarżących, a w szczególności prawo do przedstawienia swego stanowiska, zostało naruszone w odniesieniu do kwestii użytkownika w ogólności, a w szczególności w odniesieniu do jego ochrony w warunkach wewnętrznych, ponieważ z powyższego zarysu okoliczności faktycznych wynika, że skarżące miały wiele okazji do przedłożenia wyników badań i że mogły przedstawić argumenty jeszcze po trójstronnym spotkaniu, a zatem mogły one skutecznie poinformować o ich stanowisku (zob. podobnie, ww. w pkt 130 wyrok w sprawie Dokter i in., pkt 74, i powoływane tam orzecznictwo). Jednakże zdaniem skarżących przedstawione przez nie wyniki badania wykazały brak ryzyka dla użytkownika w warunkach wewnętrznych, ale Komitet i Komisja były odmiennego zdania. Tymczasem brak porozumienia co do istoty w tym zakresie nie może być utożsamiany z naruszeniem prawa do przedstawienia swego stanowiska. Skarżące miały bowiem możliwość podważenia przed Sądem wniosków, jakie Komisja wyciągnęła w zaskarżonej decyzji z omawianych badań, czego nie uczyniły, ponieważ skoncentrowały swą skargę na obowiązku przyznania im przez Komisję nowych terminów, a w szczególności zaakceptowania ponownego przeglądu tej kwestii w oparciu o zmienione DPR. W każdym razie należy jeszcze dodać, że jak podnoszą Komisja i Królestwo Hiszpanii, z motywu 8 zaskarżonej decyzji wynika wyraźnie, że podstawą decyzji o niewłączaniu endosulfanu do załącznika I do dyrektywy 91/414 jest zasadniczo brak pewności co do przebiegu rozkładu endosulfanu oraz obecności nieznanego metabolitu. Jak wynika z powyższego, w takich okolicznościach nie można przyjąć, iż możliwość dalszego wyjaśnienia przez skarżące kwestii odnoszącej się do użytkownika w warunkach zewnętrznych mogła prowadzić do odmiennego rezultatu końcowego w zaskarżonej decyzji, tak że ewentualna nieprawidłowość w tym względzie nie może sama w sobie prowadzić od stwierdzenia nieważności wspomnianej decyzji (zob. podobnie, ww. w pkt 131 wyrok w sprawie Distillers Company przeciwko Komisji, pkt 26).
29

W tych pięciu decyzjach (zwanych dalej „zaskarżonymi decyzjami”) Komisja uzasadniła obniżenie pomocy wspólnotowej w ten sam sposób. Wskazała ona, że co do zasady programy współfinansowane przez fundusze wspólnotowe powinny być realizowane zgodnie z decyzjami o przyznaniu pomocy i tabelami finansowymi, które zostały przez nią zatwierdzone, oraz że nie można dokonywać żadnej zmiany po dacie końcowej przewidzianej dla zaciągnięcia zobowiązań, ponieważ okres programowania już upłynął. Komisja dodała, że gdy zbliżał się koniec tego okresu, było oczywiste, iż władze krajowe nie mogły w trakcie realizacji programów zapewnić poziomu wykonania odpowiadającego poziomowi wskazanemu w tabelach finansowych załączonych do decyzji zatwierdzających, oraz że w konsekwencji wskazała ona podległym służbom i powiadomiła państwa członkowskie, iż pewna elastyczność będzie stosowana w trakcie zamknięcia zgodnie z pkt 6.2 wytycznych. Natomiast zdaniem Komisji przekroczenie pułapów określonych w pkt 6.2 tych wytycznych stanowi znaczną modyfikację w rozumieniu art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 4253/88, w której przypadku państwa członkowskie powinny złożyć wniosek o dokonanie zmiany najpóźniej w ostatnim dniu przewidzianym do zaciągnięcia zobowiązań. W odniesieniu do zakresu elastyczności, o której mowa w pkt 6.2 wytycznych, Komisja wskazała, że pkt 6.2 dopuszcza elastyczność finansową tylko między środkami należącymi do tej samej osi priorytetowej, bowiem gdyby wprowadzał on elastyczność między osiami priorytetowymi, to zezwalałby on na modyfikację kwot określonych w planach finansowania. Komisja potwierdziła, że w wersjach wytycznych w języku angielskim i francuskim wskazano, iż elastyczność jest stosowana na trzech poziomach (programu, podprogramu/osi priorytetowej i środka), oraz że nawet jeśli wersja wytycznych w języku niemieckim odnosiła się jedynie do podprogramów, to nie może ona, zgodnie z zasadą równego traktowania, stosować wytycznych odmiennie w zależności od tego, czy weryfikowane programy dotyczą Republiki Federalnej Niemiec, czy innych państw członkowskich. Wreszcie Komisja potwierdziła, że w niniejszym przypadku rozpatrywane programy były podzielone w przeciwieństwie do tego, co utrzymują władze krajowe, na trzy poziomy, a mianowicie na programy, podprogramy/osie priorytetowe i środki oraz że władze te same uznały, iż osie priorytetowe stanowiły podprogramy, gdy wskazały one w tabelach finansowych kwoty odnoszące się do osi priorytetowych lub podprogramów, a nie do środków współfinansowanych przez EFRR.
Artykuły 8 i 43 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1), ze zmianami, brzmią następująco:

„Artykuł 8

Względne podstawy odmowy rejestracji

[…]

4. W wyniku sprzeciwu właściciela niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w [obrocie] handlow[ym] o znaczeniu większym niż lokalne zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się w przypadku i w zakresie, w jakim zgodnie z przepisami państwa członkowskiego, które dotyczą tego znaku:

a) prawa do tego znaku zostały nabyte przed datą [zgłoszenia] wspólnotowego znaku towarowego lub datą zastrzeżenia prawa pierwszeństwa [zgłoszenia] wspólnotowego znaku towarowego;

b) oznaczenie to daje właścicielowi prawo zakazu używania [późniejszego] znaku towarowego.

[…]

Artykuł 43

Rozpatrywanie sprzeciwu

1. Rozpatrując sprzeciw, Urząd wzywa strony, tak często jak to jest konieczne, do przedstawienia w terminie wyznaczonym przez Urząd uwag dotyczących materiałów przedstawionych przez inne strony lub Urząd.

2. Na wniosek zgłaszającego właściciel wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego, który zgłosił sprzeciw, przedstawia dowód, że w okresie pięciu lat poprzedzających publikację zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był rzeczywiście używany we Wspólnocie w odniesieniu do towarów lub usług, dla których jest on zarejestrowany i które [właściciel wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego] przytacza jako uzasadnienie swojego sprzeciwu, lub że istnieją usprawiedliwione powody nieużywania znaku, pod warunkiem że wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był w tym terminie zarejestrowany od co najmniej pięciu lat. Wobec braku takiego dowodu sprzeciw odrzuca się. Jeżeli wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był używany tylko dla części towarów lub usług, dla których jest on zarejestrowany, do celów rozpatrywania sprzeciwu uznawany jest on za zarejestrowany tylko dla tej części towarów lub usług.

3. Ustęp 2 stosuje się do wcześniejszych krajowych znaków towarowych określonych w art. 8 ust. 2 lit. a), zastępując używanie w państwie członkowskim, w którym wcześniejszy krajowy znak towarowy jest chroniony, używaniem we Wspólnocie [używanie we Wspólnocie używaniem w państwie członkowskim, w którym wcześniejszy krajowy znak towarowy jest chroniony].

[…]”.
Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji 2006/902/WE z dnia 21 grudnia 2005 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG przeciwko Flexsys NV, Bayer AG, Crompton Manufacturing Company Inc. (dawniej Uniroyal Chemical Company Inc.), Crompton Europe Ltd, Chemtura Corp. (dawniej Crompton Corporation), General Química SA, Repsol Química SA i Repsol YPF SA (sprawa COMP/F/C.38.443 – Substancje chemiczne stosowane w przemyśle gumowym) (Dz.U. 2006, L 353, s. 50), oraz ewentualnie, obniżenie wysokości nałożonej na skarżące grzywny.
4

Artykuł 17 rozporządzenia nr 1227/2000 został zmieniony przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 315/2003 z dnia 19 lutego 2003 r. (Dz.U. L 46, s. 9) i przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1203/2003 z dnia 4 lipca 2003 r. (Dz.U. L 168, s. 9). Zgodnie z art. 17 rozporządzenia nr 1227/2000 w wersji znajdującej zastosowanie do roku budżetowego 2006 r.: „1. W odniesieniu do każdego państwa członkowskiego wydatki rzeczywiście poniesione, potwierdzone i zadeklarowane na dany rok budżetowy finansowane są w ramach limitów kwot zgłoszonych Komisji na mocy art. 16 ust. 1 lit. a) [i b)], pod warunkiem że kwoty te nie przekraczają ogółem kwoty przydzielonej temu państwu członkowskiemu stosownie do art. 14 ust. 1 rozporządzenia […] nr 1493/1999. […] 3. Wnioski składane przez państwa członkowskie zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. c) przyjmowane są proporcjonalnie z zastosowaniem kwoty dostępnej po odjęciu, w stosunku do wszystkich państw członkowskich, sumy kwoty zgłoszonej zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. a) i kwoty zadeklarowanej zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. b) od całkowitej kwoty finansowej przydzielonej państwom członkowskim na mocy art. 14 rozporządzenia […] nr 1493/1999. Komisja powiadamia państwa członkowskie możliwie najszybciej po dniu 30 czerwca o stopniu, w jakim ich wnioski mogą zostać przyjęte. 4. Bez względu na ust. 1 i 2, w przypadku gdy całkowita powierzchnia obszaru zgłoszonego zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. a) jest mniejsza niż liczba hektarów wskazanych w przydziale na dany rok budżetowy dokonanym na rzecz państw członkowskich zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia […] nr 1493/1999, wówczas wydatki zadeklarowane na dany rok budżetowy finansowane są jedynie do limitu równego zgłoszonej całkowitej powierzchni obszaru pomnożonej przez średnią kwotę dotacji na hektar; ta liczba jest obliczana jako stosunek między kwotą przydzieloną państwu członkowskiemu na podstawie art. 14 ust. 1 rozporządzenia […] nr 1493/1999 a przewidywaną liczbą hektarów. Kwota ta nie może być w żadnym przypadku większa niż wydatki zadeklarowane zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. a). Dla celów wykonania niniejszego ustępu przyjmuje się 5% tolerancję w stosunku do zgłoszonej całkowitej powierzchni obszaru w porównaniu z tą, która została podana w przydziale na dany rok budżetowy. Kwoty niepodlegające finansowaniu na mocy niniejszego ustępu nie są dostępne do celów stosowania przepisów ust. 3. […] 8. Odniesienia do danego roku budżetowego odnoszą się do wypłat faktycznie dokonanych przez państwa członkowskie między dniem 16 października a dniem 15 października następnego roku. […]”.
84

Twierdzenie skarżącego zakłada więc nie tylko, że E. van Jaarsveld zdołał uzyskać nasiona lub sadzonki odmiany SUMCOL 01 w czasie, kiedy nie była ona sprzedawana w Republice Południowej Afryki, oraz że bezzwłocznie rozpoczął ich uprawę w swoim prywatnym ogrodzie, lecz również, że złożył on wobec CPVO nieprawdziwe oświadczenie co do pochodzenia sadzonek wysłanych przez niego w grudniu 2002 r., a wszystko to jedynie po to, by uniemożliwić przyznanie skarżącemu wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin. Chociaż scenariusza takiego nie można bezwzględnie wykluczyć, to wydaje się on w takim stopniu nieprawdopodobny, że nie pozostaje nic innego, jak tylko odrzucić go ze względu na brak dowodów na jego poparcie.
79

W tym względzie skarżąca zarzuca Wielkiej Izbie Odwoławczej, że w swojej analizie uwzględniła ekspertyzę D. M., która ponadto dotyczyła klocka Lego jako całości. Podnosi ona również, że stwierdzenia P. dotyczą klocka Duplo, a stwierdzenia N. R. dotyczą wszystkich cylindrycznych kształtów bolców, nie zaś tylko bolców klocka Lego. Tymczasem należy stwierdzić, że P. i N. R. wypowiadali się na temat funkcjonalności cylindrycznych bolców jako takich i że Wielka Izba Odwoławcza odniosła się do tych stwierdzeń właśnie po to, by poprzeć swoją ocenę w przedmiocie funkcjonalnego charakteru głównych cylindrycznych bolców spornego kształtu. Jeśli chodzi o ekspertyzę D. M., to wprawdzie została ona sporządzona i sfinansowana przez interwenienta, ale wcześniejsze patenty wspierają spostrzeżenia D. M. w odniesieniu do funkcjonalnego charakteru właściwości klocka Lego, podobnie zresztą jak ekspertyzy przedłożone przez skarżącą. Ponadto podniesiony przez skarżącą fakt, że analizy D. M. dotyczą całego klocka Lego, jest nieistotny, ponieważ zawierają one analizę funkcjonalności zasadniczych właściwości spornego kształtu.
59

Jeżeli chodzi o Marca Ricolfiego, cytowanego w pkt 42 zaskarżonej decyzji, zdaniem Izby Odwoławczej odnosi się on do sytuacji, gdy „powszechna znajomość [nazwiska danej osoby] wynika z pierwotnego wykorzystania bardzo często w sferze niemającej nic wspólnego z działalnością gospodarczą”, co w żadnym razie nie wyklucza powszechnej znajomości wynikającej z wykorzystania związanego z „działalnością gospodarczą”, nawet jeśli nie jest to nazbyt częste.
24.

Z przepisu art. 78 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94, ze zmianami, w związku z art. 78a rozporządzenia nr 40/94 wprowadzonego przez rozporządzenie Rady (WE) nr 422/2004, a w szczególności z ust. 2 tego artykułu wynika bowiem, że przywrócenie stanu poprzedniego nie ma zastosowania, gdy niedotrzymanie dotyczy terminu do złożenia odwołania, o którym mowa w art. 59 rozporządzenia nr 40/94. Na podstawie tych nowych przepisów wydaje się, że prawodawca zamierzał wypełnić lukę w przepisach art. 78 ust. 5 istniejącą przed jego zmianą, wyłączających przywrócenie stanu poprzedniego tylko wtedy, gdy niedotrzymanie dotyczyło terminu do złożenia sprzeciwu określonego w art. 42 rozporządzenia nr 40/94 (zob. w tym względzie decyzje z dnia 22 maja 2003 r. w sprawach połączonych R-388/2002-2 i R-393/2002-2 CosmoOne Hellas MarketSite przeciwko Cosmopolitan Television i in.). Ponieważ terminy do wniesienia sprzeciwu (na podstawie art. 42 rozporządzenia nr 40/94) i do wniesienia odwołania (na podstawie art. 59 rozporządzenia nr 40/94) są zawite i ustanowione przez rozporządzenie nr 40/94, wydaje się, że w poprzednim stanie prawnym, który wyłączał przywrócenie stanu poprzedniego w pierwszym przypadku, ale nie w drugim, brakowało wewnętrznej spójności, co budziło sceptycyzm izb (zob. decyzje: z dnia 22 maja 2003 r. w sprawie R-194/2003-2 Met-L-Chek przeciwko Met-L-Check; z dnia 24 października 2003 r. w sprawie R-937/2002-2 Paragon przeciwko Paragon). Prawodawca skorygował ten brak spójności w rozporządzeniu nr 422/2004 ustanawiającym — bezpośrednio w zmienionym art. 78 ust. 5 lub pośrednio poprzez odwołanie do przepisów nowego art. 78a rozporządzenia nr 40/94 — terminy zawite określone w rozporządzeniu nr 40/94, do których przywrócenie stanu poprzedniego nie ma zastosowania, zrównując termin zawity do wniesienia sprzeciwu z terminem do wniesienia odwołania.
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 25 marca 2009 r. – Alcoa Trasformazioni przeciwko Komisji

(sprawa T‑332/06)

Pomoc państwa – Energia elektryczna – Preferencyjna taryfa – Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE – Dopuszczalność – Pojęcie pomocy państwa – Pomoc nowa i pomoc istniejąca – Korzyść –Uzasadnienie – Uzasadnione oczekiwania – Pewność prawa

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty zaskarżalne – Akty wywołujące skutki prawne – Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do wdrażanego środka krajowego uznanego tymczasowo za nową pomoc (art. 87 ust. 1 WE, art. 88 ust. 2, 3 WE, art. 230 WE) (por. pkt 34–36)

2. Pomoc przyznawana przez państwa – Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do środka krajowego – Tymczasowy charakter ocen dokonywanych przez Komisję (art. 88 ust. 2 WE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 6) (por. pkt 59, 60)

3. Pomoc przyznawana przez państwa – Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do środka krajowego uznanego wstępnie za nową pomoc – Obowiązek uzasadnienia (art. 88 ust. 2 WE, art. 253 WE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 6) (por. pkt 78–80)

4. Prawo wspólnotowe – Zasady – Ochrona uzasadnionych oczekiwań – Pewność prawa (por. pkt 102–108)

5. Pomoc przyznawana przez państwa – Pomoc nowa i pomoc istniejąca – Zmiana wpływająca na istotę środka niezakwalifikowanego początkowo jako pomoc – Środek, który należy zbadać w ramach procedury dotyczącej nowej pomocy (art. 87 WE, 88 WE) (por. pkt 128, 129)

Przedmiot

Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/C 214/03, notyfikowanej Republice Włoskiej pismem z dnia 19 lipca 2006 r., dotyczącej wszczęcia postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2WE w sprawie pomocy państwa C 36/06 (ex NN 38/06) – Preferencyjna taryfa opłat za elektryczność, przyznana we Włoszech w niektórych sektorach przemysłu o dużym zapotrzebowaniu na energię, w zakresie w jakim decyzja ta dotyczy taryf opłat za elektryczność, których beneficjentami są dwa zakłady produkcji aluminium będące własnością Alcoa Trasformazioni.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
37

Ponadto należy uściślić, że zasięg oznaczenia używanego do identyfikowania określonej działalności handlowej powinien być ustalany na podstawie funkcji identyfikacyjnej pełnionej przez to oznaczenie. Kwestia ta wymaga wzięcia pod uwagę, po pierwsze, geograficznego wymiaru zasięgu oznaczenia, czyli terytorium, na którym oznaczenie to jest używane do identyfikowania działalności gospodarczej jego właściciela, tak jak to wynika z dosłownej wykładni art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94. Po drugie, należy wziąć pod uwagę gospodarczy wymiar zasięgu oznaczenia. Wymiar ten jest oceniany na podstawie długości okresu, podczas którego oznaczenie to spełniało swoją funkcję w działalności handlowej, i intensywności jego używania, w odniesieniu do kręgu odbiorców, wśród których rozpatrywane oznaczenie stało się znane jako element odróżniający, czyli konsumentów, konkurentów, a nawet dostawców, lub też w odniesieniu do rozpowszechnienia oznaczenia np. za pomocą reklamy lub w Internecie.
Artykuł 44 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 dotyczy jedynie zgłaszającego wspólnotowy znak towarowy, nie dotyczy zaś Izby Odwoławczej. Izba nie może powołać się zatem na ten przepis po to, aby — zamieniając się rolą ze zgłaszającym — wywnioskować z postawy jaką przyjął on w trakcie postępowania, iż wycofał on swoje zgłoszenie znaku towarowego w sposób dorozumiany. Ponadto jeżeli wspomniane orzecznictwo przewiduje sytuacje ograniczenia wykazu towarów, to uzasadnienie wyroków Sądu odnosi się wyraźnie także do przypadku zwykłego wycofania zgłoszenia znaku towarowego (zob. ww. pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo). Taka sama logika ma zastosowanie w dwóch przypadkach, przyjąwszy, że to do zgłaszającego znak towarowy należy wskazanie „w sposób wyraźny i bezwarunkowy”, jaką treść zamierza on nadać swojemu zgłoszeniu znaku towarowego. Do Wydziału Sprzeciwów i do izby odwoławczej należy zatem zajęcie stanowiska w przedmiocie treści tego zgłoszenia przy uwzględnieniu argumentów przedstawionych w postępowaniu w sprawie sprzeciwu. Takie rozumowanie nie stoi na przeszkodzie temu, aby OHIM dokonał rejestracji zgłoszonego znaku towarowego tylko w odniesieniu do części objętych zgłoszeniem towarów i usług, jednak takie ograniczenie zostanie wzięte pod uwagę w momencie zakończenia tego badania prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, które zostało podniesione w niniejszej sprawie.
150

Po zapoznaniu się z pierwszym dokumentem w przedmiocie ostatecznego ujawnienia informacji skarżące, pismem z dnia 3 kwietnia 2006 r. zażądały dokładniejszych wyjaśnień dotyczących składu próby, a w szczególności, co do tożsamości producenta wspólnotowego odmawiającego współpracy, co do dnia złożenia odpowiedzi na kwestionariusz przez VMOG Zjednoczone Królestwo i Rohrwerk Maxhütte, co do współpracy VMOG Zjednoczone Królestwo oraz co do poparcia wniosku przez Productos Tubulares.