ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
6.

Artykuł 16 ust. 1–3 dyrektywy 2006/123 stanowi: „1. Państwa członkowskie uznają prawo usługodawców do świadczenia usług w państwie członkowskim innym niż to, w którym prowadzą oni przedsiębiorstwo. Państwo członkowskie, w którym świadczona jest usługa, zapewnia możliwość swobodnego podjęcia i prowadzenia działalności usługowej na swoim terytorium. Państwa członkowskie nie uzależniają możliwości podejmowania lub prowadzenia działalności usługowej na ich terytorium od spełnienia wymogów sprzecznych z następującymi zasadami: a) niedyskryminacja: wymóg nie może ani bezpośrednio, ani pośrednio dyskryminować ze względu na przynależność państwową, lub w przypadku osób prawnych ze względu na państwo członkowskie, w którym prowadzą przedsiębiorstwo; b) konieczność: wymóg musi być uzasadniony względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, zdrowia publicznego lub ochrony środowiska naturalnego; c) proporcjonalność: wymóg musi być odpowiedni dla osiągnięcia wyznaczonego celu i nie może wykraczać poza to, co niezbędne do jego osiągnięcia. 2. Państwa członkowskie nie mogą ograniczać swobody świadczenia usług przez usługodawcę prowadzącego przedsiębiorstwo w innym państwie członkowskim, poprzez nałożenie któregokolwiek z następujących wymogów: a) obowiązek prowadzenia przez usługodawcę przedsiębiorstwa na ich terytorium; b) obowiązek uzyskania przez usługodawcę zezwolenia od ich właściwych organów, w tym wpisu do rejestru lub rejestracji w zrzeszeniu lub stowarzyszeniu zawodowym na ich terytorium, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w niniejszej dyrektywie lub innych aktach prawa wspólnotowego; c) zakaz tworzenia przez usługodawcę określonej formy lub rodzaju infrastruktury na ich terytorium, w tym biura lub kancelarii, które są usługodawcy potrzebne w celu świadczenia danych usług; d) stosowanie szczególnych uzgodnień umownych między usługodawcą a usługobiorcą, które zapobiegają świadczeniu usług przez osoby prowadzące działalność na własny rachunek lub takie świadczenie ograniczają; e) obowiązek posiadania przez usługodawcę dokumentu tożsamości wydanego przez właściwe organy, dotyczącego prowadzenia działalności usługowej. f) wymogi, z wyjątkiem tych, które są konieczne do ochrony zdrowia i bezpieczeństwa w pracy, wpływające na używanie sprzętu i materiałów stanowiących integralną część świadczonej usługi; g) ograniczenia swobody świadczenia usług określone w art. 19. 3. Przepisy niniejszego artykułu nie stanowią przeszkody dla państwa członkowskiego, do którego usługodawca udaje się w celu świadczenia usługi, do nałożenia wymogów w odniesieniu do świadczenia działalności usługowej, gdy są one uzasadnione względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, zdrowia publicznego lub ochrony środowiska naturalnego, zgodnie z ust. 1. Ponadto przepisy te nie stanowią również przeszkody dla tego państwa członkowskiego w stosowaniu, zgodnie z prawem wspólnotowym, własnych zasad dotyczących warunków zatrudnienia, w tym zasad określonych w układach zbiorowych. […]”.
71.

W związku z tym nawet przy założeniu, że mamy do czynienia z usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym, w co nie wierzę ze względów przedstawionych powyżej – to Austria powinna wykazać, że przewidziane w jej przepisach ograniczenie terytorialne jest nieodzowne dla prowadzenia działalności kominiarskiej w sposób zapewniający ludności dostęp do tych usług.
100.

W moim przekonaniu przesłanki te w jednakowym stopniu dotyczą decyzji o pozostawieniu osoby lub grupy w wykazie przewidzianym w art. 2 ust. 3. Powody tej decyzji muszą być oparte na wystarczająco solidnej podstawie faktycznej. Pozwolenie na to, aby Rada sama znajdowała dowody lub poszlaki (wcześniejszego lub przyszłego) zaangażowania w akty terrorystyczne i działalność terrorystyczną, które Rada uważa za objęte zakresem art. 1 ust. 2 i 3 wspólnego stanowiska 2001/931, sugerowałoby różnicę w traktowaniu z jednej strony osób lub grup utrzymanych w wykazie przewidzianym w art. 2 ust. 3 na podstawie decyzji właściwych władz a z drugiej strony tych utrzymanych w tym wykazie na podstawie faktów ustalonych przez Radę z własnej inicjatywy (nawet jeśli Rada w pewnym zakresie oparła się na decyzjach właściwych władz). Tej drugiej kategorii osób lub podmiotów przysługiwałby wówczas, w odniesieniu do faktów ustalonych przez Radę, węższy zakres prawa do rzetelnego procesu sądowego i skutecznej ochrony sądowej. Aby zakwestionować ustalenia faktyczne poczynione przez Radę, mogłyby się one odwołać jedynie do sądów Unii. Jednak w systemie dwustopniowym zaskarżenie jest co do zasady możliwe zarówno na poziomie krajowym (w stosunku do decyzji właściwej władzy), jak i na szczeblu Unii (w stosunku do decyzji Rady o umieszczeniu w wykazie). Bezpośrednie oparcie się przez Radę na takich informacjach lub materiałach groziłoby zatem pozbawieniem danej osoby lub podmiotu prawa podstawowego do kontroli przez sąd krajowy decyzji o niekorzystnych dla niego skutkach (podczas gdy w przypadku istnienia decyzji właściwej władzy danej osobie lub grupie przysługiwałoby to prawo). Dokonanie tej kontroli leżałoby zatem jedynie w gestii sądów Unii. Z tego względu Rada nie może umieścić osoby lub grupy w wykazie przewidzianym w art. 2 ust. 3 na podstawie doniesienia prasowego, z którego wynika, że „on to zrobił” lub „on powiedział, że to zrobił”. Taka decyzja nie spełnia warunków przewidzianych we wspólnym stanowisku 2001/931. Nie jest ona także zgodna z zasadą praworządności.
99.

Podobnie nie można rozsądnie utrzymywać, że środek sprzyjający „jednemu sektorowi”, w niniejszej sprawie grupie przedsiębiorstw korzystających z portu lotniczego w Lubece, jest siłą rzeczy selektywny. Jak wskazano we wprowadzeniu do niniejszego zarzutu, taki wniosek można wyciągnąć tylko w sytuacji, gdy zostanie ustalone, że ramy odniesienia stanowi „normalny” system stosowany na poziomie krajowym lub przynajmniej, że ramy te wykraczają poza omawiany port lotniczy. Odwołanie się bowiem do pojęcia „selektywności sektorowej” jest sensowne jedynie w przypadku środka przyjętego przez organy publiczne państwa, centralne, regionalne lub lokalne, kompetentne dla przyjmowania decyzji mogących sprzyjać wszystkim przedsiębiorstwom. W odniesieniu do środków przyjętych przez zarządzający portem lotniczym podmiot, który ma kompetencje jedynie do przyjmowania środków dotyczących tego portu lotniczego, kryterium selektywności sektorowej nie powinno być stosowane. Co więcej, kiedy ten podmiot zarządzający ustala samodzielnie poziom opłat lotniskowych stosowanych do przedsiębiorstw lotniczych latających do i z tego portu lotniczego, nie wprowadza on odstępstwa od krajowego systemu pobierania opłat, ale ustanawia system pobierania opłat mający zastosowanie do wszystkich przedsiębiorstw zamierzających użytkować ten port lotniczy.
4.

Artykuł 17 tego rozporządzenia, zatytułowany „Przeniesienie”, stanowi: „1. Wspólnotowy znak towarowy może być przeniesiony, niezależnie od przeniesienia przedsiębiorstwa, w odniesieniu do niektórych lub wszystkich towarów lub usług, dla których jest on zarejestrowany. 2. Przeniesienie całości przedsiębiorstwa obejmuje przeniesienie wspólnotowego znaku towarowego, z wyjątkiem przypadku gdy zgodnie z przepisami regulującymi przeniesienie istnieje umowa stanowiąca inaczej lub [z] okoliczności wyraźnie [wynika co innego]. Przepis ten stosuje się do umownego zobowiązania do przeniesienia przedsiębiorstwa. […] 5. Na żądanie jednej ze stron przeniesienie [informację o przeniesieniu] wpisuje się do rejestru i publikuje. 6. Do momentu wpisania przeniesienia do rejestru następca prawny nie może powoływać się na prawa wynikające z rejestracji wspólnotowego znaku towarowego. […]”.
Przepisy dotyczące korekty odliczenia w art. 184 i nast. dyrektywy VAT w tym celu opierają się bezpośrednio na odliczeniu. Prawo do odliczenia na podstawie art. 167 w związku z art. 63 dyrektywy VAT jest zwykle przyznawane już w momencie nabycia towaru, na podstawie jego zamierzonego wykorzystania. Kwestię, jakie rodzaje wykorzystania uprawniają do odliczenia, regulują art. 168 i 169 dyrektywy VAT. Przesłanką odliczenia jest zwykle to, aby podatnik wykorzystywał nabyty towar na potrzeby opodatkowanych transakcji. Zgodnie z orzecznictwem przepisy dotyczące korekty mają na celu zwiększenie stopnia dokładności odliczeń w ten sposób, że po dacie nabycia towaru kontroluje się, w jakim stopniu podatnik rzeczywiście wykorzystuje go do celów uprawniających do odliczenia ( 5 ). W wypadku dóbr inwestycyjnych okres tej kontroli na podstawie art. 187 ust. 1 dyrektywy VAT wynosi od 5 do 20 lat.
37.

Jak wykazał rząd austriacki, to właśnie w celu ujednolicenia daty rozpoczęcia odprowadzania składek do systemu emerytalnego urzędników, a tym samym utrzymania wieku emerytalnego uregulowanie krajowe rozpatrywane w postępowaniu głównym wyklucza zaliczenie okresów stażu przyuczającego czy pracy wykonywanej przed ukończeniem 18. roku życia. Takie uregulowanie stanowi zatem wyraz swobody przysługującej państwom członkowskim na podstawie art. 6 ust. 2 dyrektywy 2000/78 w zakresie ustalenia – w odniesieniu do systemów zabezpieczenia społecznego pracowników – wieku przystąpienia do systemu emerytalnego urzędników lub wieku uprawniającego do pobierania świadczeń emerytalnych wypłacanych w ramach tego systemu. Ponadto, brzmienie tego przepisu zezwala państwom członkowskim nie tylko na ustalenie różnego wieku dla pracowników czy grup lub kategorii pracowników, lecz również na uchwalenie przepisów właściwych do zagwarantowania w ramach systemu zabezpieczenia społecznego pracowników jednolitego wieku przystąpienia do systemu lub uprawnienia do otrzymywania świadczeń emerytalnych lub z tytułu niezdolności do pracy.
67.

Podobnie jak rząd niemiecki uważam jednak, że podatność publiczności na odbiór nie może zostać uznana za decydujący czynnik dla oceny, czy rozpowszechnienie utworu ma zarobkowy charakter, czy też nie. Subiektywny charakter tego kryterium dotyczącego podatności publiczności na odbiór sprawia bowiem, że jest ono mało użyteczne w praktyce ( 36 ). Ponadto, jak stwierdził Trybunał, „aby uznać, iż doszło do publicznego udostępnienia utworu, wystarczy, by utwór był udostępniony publiczności w sposób umożliwiający dostęp do niego osobom tworzącym tę publiczność” ( 37 ). Stwierdzenie skutecznego i świadomego dostępu publiczności do utworu nie jest zatem konieczne, aby uznać, iż doszło do publicznego udostępnienia tego utworu.
48.

Na podstawie art. 558 ust. 1 lit. c), w sytuacji użycia środków transportu do celów handlowych, zazwyczaj mogą one podlegać zwolnieniu, jeżeli transport „zaczyna się lub kończy poza obszarem celnym Wspólnoty”. Jednakże nie jest to przesłanka konieczna, którą należałoby spełnić w celu kwalifikowania się do jakiegokolwiek zwolnienia na podstawie art. 558 ust. 1. Ograniczenie to znajduje zastosowanie tylko do szczególnych przypadków podlegających lit. c), tj. przypadków „użytkowania [środka transportu] w celach handlowych”. Innymi słowy, zwolnienie na zasadzie art. 558 ust. 1 może być udzielone w przypadku spełnienia przesłanek w lit. a) i b), bez stosowania w danej sprawie lit. c).
77.

Zgodnie z orzecznictwem wymienionym we wcześniejszym punkcie środek ustanawiający korzyść podatkową, który stanowi ograniczenie swobody przepływu pracowników, może być uzasadniony, jeżeli służy on celowi polityki społecznej, o ile będzie on odpowiedni, aby zagwarantować osiągnięcie takiego celu, i nie będzie wykraczał poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia.
62.

Po drugie, przesłanki te mogą okazać się sprzeczne z zasadą odpowiedzialności osobistej, o ile ustanawiają one niewzruszalne domniemanie odpowiedzialności. Otóż chociaż art. 108 kodeksu celnego przewiduje, że osoby, które można pociągnąć do solidarnej odpowiedzialności, mogą udowodnić, że nie mogły one w żaden sposób wiedzieć o prawdopodobieństwie popełnienia czynu polegającego na przemycie, wyjaśnienia przedstawione przez sąd odsyłający nasuwają poważne wątpliwości co do skutecznej możliwości uwolnienia się od odpowiedzialności przez uprawnionego właściciela składu. Moim zdaniem wykładnią zgodną z prawem Unii byłoby zatem uznanie tego domniemania za wzruszalne.
48.

Artykuł 94 WE obejmuje bowiem potencjalnie wszystkie obszary prawa. Gdyby więc uznać art. 94 WE za ustanawiający wystarczającą kompetencję Wspólnoty w ramach art. 13 WE, to Unia również mogłaby ustanawiać zakazy dyskryminacji we wszystkich obszarach prawa. To jednak pozbawiałoby zawarty w art. 13 WE i art. 19 ust. 1 TFUE zwrot „w granicach kompetencji, które traktaty powierzają Unii” jego praktycznej skuteczności, gdyż nie wywoływałby on w ogóle skutków.
65.

Oczywiście, jak zasygnalizowała Komisja ( 22 ), wymaganie spełnienia obowiązku takiego jak rozpatrywany może okazać się szczególnie niekorzystne dla oferentów mających siedzibę w innych państwach członkowskich, których poziom znajomości prawa krajowego i jego wykładni autentycznej może nie być porównywalny do poziomu reprezentowanego przez oferentów krajowych. Jednakże kryterium rozsądnie poinformowanego i wykazującego zwykłą staranność oferenta – kluczowe dla proponowanego przeze mnie rozstrzygnięcia – pozwala na obejście tej trudności, jako że stopień poinformowania i staranność muszą w każdym przypadku być dostosowane do cech konkretnego oferenta, tak że w niniejszej sprawie nieznajomość, której nie można zaakceptować u CRGT, mogła by być do przyjęcia względem oferenta z zagranicy.
9.

Artykuł 46 a nemzetközi bűnügyi jogsegélyről szóló 1996. évi XXXVIII. törvény (ustawy XXXVIII z 1996 r. o międzynarodowej pomocy prawnej w sprawach karnych) ma następujące brzmienie: „1. Minister sprawiedliwości przyjmuje informacje umożliwiające uznanie skuteczności zagranicznego wyroku, a także pochodzące z zagranicy wnioski zmierzające do przekazania wykonania kary pozbawienia wolności lub środka zabezpieczającego związanego z pozbawieniem wolności, konfiskaty i konfiskaty aktywów lub środka polegającego na definitywnej likwidacji dostępu do danych w formie elektronicznej, oraz jeśli art. 2 niniejszej ustawy nie zakazuje nadania im biegu, przekazuje je do właściwego sądu. Fővárosi Törvényszék [(sąd dla miasta Budapeszt)] jest rzeczowo i miejscowo właściwy do badania, czy spełnione są przewidziane niniejszą ustawą warunki wykonania kary pozbawienia wolności lub środka zabezpieczającego związanego z pozbawieniem wolności, przepadku lub przepadku aktywów, lub środka polegającego na definitywnej likwidacji dostępu do danych w formie elektronicznej. […] 3. Jeśli niniejsza ustawa nie stanowi inaczej, postępowanie sądowe regulowane jest przez przepisy ogólne rozdziału XXIX a büntetőeljárásról szóló 1998 évi XIX. Törvény (ustawy nr XIX z 1998 r. – kodeks postępowania karnego, zwanej dalej „kodeksem postępowania karnego”), dotyczącego postępowań szczególnych – za wyjątkiem przepisów art. 555 ust. 2 lit. b) i d)”.
39.

Gdyby bowiem pozostawiono krajowym organom odpowiedzialnym za wykonanie rozporządzenia nr 261/2004 czuwanie nad dochodzeniem praw podmiotowych przyznanych pasażerom linii lotniczych przez to rozporządzenie oraz nad przymuszaniem przewoźników lotniczych do wypłaty odszkodowania należnego na mocy przepisów tego rozporządzenia, prowadziłoby to nieuchronnie do rozbieżności w wykładni prawa Unii, rozbieżności rodzących niepewność prawa dla pasażerów linii lotniczych. Można sobie zatem łatwo wyobrazić, że krajowy organ odpowiedzialny za wykonanie wspomnianego rozporządzenia, do którego wpłynęła indywidualna skarga, mógłby uznać, iż odwołanie lotu nie jest wynikiem zajścia nadzwyczajnych okoliczności i przychylić się do żądania pasażera linii lotniczych przymuszając przewoźnika lotniczego do wypłaty odszkodowania, podczas gdy właściwy sąd rozpatrujący tę samą sprawę równolegle lub później uwzględniłby wystąpienie takich okoliczności i uznałby, iż odszkodowanie nie jest należne.
Skarga ta została oddalona wyrokiem Conseil du contentieux des étrangers (sąd do spraw cudzoziemców) z dnia 30 kwietnia 2014 r. W wyroku tym sąd ten wskazał w szczególności co następuje:

„W każdym razie Conseil stwierdza, że pomiędzy przedstawieniem przez skarżącego umowy o pracę zawartej ze spółką […] a sprawozdaniem inspektora ubezpieczeń społecznych [krajowego biura ubezpieczeń społecznych], które doprowadziło do wydania [spornej] decyzji, minął prawie rok, w którym to okresie skarżący nie przedstawił, ani nie zakomunikował drugiej stronie postępowania żadnej informacji związanej z problemami powoływanymi w skardze, które miał jakoby napotkać w ramach umowy pracy wiążącej go z tą spółką.

Jeżeli skarżący uważał, że może przytoczyć okoliczności mogące podważyć zasadność cofnięcia prawa pobytu, powinna ona była podać je do wiadomości drugiej strony postępowania, a nie powinno być tak, że to ta ostatnia wzywa skarżącego do przestawienia uwag w tym przedmiocie. Conseil przypomina bowiem, że to na stronie skarżącej spoczywa ciężar dowodu, iż spełnia ona warunki przyznania lub utrzymania w mocy prawa, którego dochodzi. Skoro skarżący złożył wniosek o wydanie zaświadczenia o wpisie do belgijskiego rejestru w charakterze pracownika najemnego, mógł/powinien był w zasadnie oczekiwać, że niewykonanie zawartej przez niego umowy o pracę (choćby z powodów od niego niezależnych) ma konsekwencje dla jego pobytu i miał/powinien był mieć świadomość, że informacje te należy z własnej inicjatywy zakomunikować drugiej stronie postępowania, co jednak – jak wynika z akt sprawy administracyjnej – nie miało miejsca.

Jeżeli chodzi o okoliczność, iż skarżący »nie otrzymał pisma poleconego, co zostało potwierdzone w dochodzeniu i że z tego powodu został pozbawiony możliwości bycia wysłuchanym«, nie może on kwestionować tego stwierdzenia, ponieważ zarzut skarżącego dotyczy wysłuchania przez inspektora ubezpieczeń społecznych [krajowego biura ubezpieczeń społecznych] sporządzającego sprawozdanie z dnia 4 września 2013 r. (które to wysłuchanie nie jest oparte wyłącznie na oświadczeniach, lecz również na obiektywnych stwierdzeniach, spośród których żadne nie jest kwestionowane przez skarżącego) i nie dotyczy bezpośrednio [spornej] decyzji”.
54.

W tym kontekście byłoby to sprzeczne z wolą prawodawcy, gdyby każdą zleconą na zewnątrz czynność ubezpieczyciela zamierzano włączyć do zwolnienia z podatku dla transakcji ubezpieczeniowych. Dotyczyłoby to bowiem przykładowo także materiałów biurowych ubezpieczyciela, z których skorzystał podmiot trzeci, ponieważ jest to też przejawem jego modelu organizacyjnego, aby nie produkować koniecznych materiałów biurowych we własnym przedsiębiorstwie.
13.

Przy dokonywaniu rozgraniczenia pomiędzy podstawą jurysdykcji mającą zastosowanie w sprawach z zakresu odpowiedzialności ex contractu a podstawą jurysdykcji mającą zastosowanie w sprawach z zakresu odpowiedzialności ex delicto Trybunał oparł się na kryterium, czy „w celu wykazania zgodnego lub, przeciwnie, niezgodnego z prawem charakteru zachowania zarzucanego przez powoda pozwanemu niezbędna okazuje się wykładnia umowy wiążącej pozwanego z powodem” ( *5 ). Wykładnia umowy jest niezbędna, gdy „przedmiotem powództw[a] […] jest żądanie naprawienia szkody, którego kauzy można racjonalnie upatrywać w naruszeniu praw i obowiązków wynikających z umowy wiążącej strony w postępowaniu głównym, co spowodowałoby konieczność wzięcia go pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy” ( *6 ).
9.

Artykuł 28a szóstej dyrektywy ma następujące brzmienie: „1. Przedmiotem podatku [VAT] są również: a) odpłatne wewnątrzwspólnotowe nabywanie towarów na terytorium kraju przez podatnika działającego w takim charakterze lub przez osobę prawną niepodlegającą opodatkowaniu, gdy sprzedawcą jest podatnik działający w takim charakterze, nieuprawniony do zwolnienia podatkowego [w zakresie VAT] przewidzianego w art. 24 i którego nie dotyczą uregulowania ustanowione w art. 8 ust. 1 lit. a) zdanie drugie lub art. 28b [część B] ust. 1. […] 3. »Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów« oznacza nabycie uprawnienia do rozporządzania jako [jak] właściciel ruchomymi rzeczami wysyłanymi lub transportowanymi do osoby nabywającej towary przez lub na rachunek sprzedawcy bądź osoby nabywającej towary w państwie członkowskim innym niż to, z którego towary są wysyłane lub transportowane. […] 5. Za odpłatną dostawę towarów uważa się: […] b) wprowadzanie przez podatnika towarów jego przedsiębiorstwa do innego państwa członkowskiego. Za wprowadzony do innego państwa członkowskiego uważa się każdy składnik majątku ruchomego wysłany lub przetransportowany przez lub na rachunek podatnika poza terytorium określone w art. 3, jednakże we Wspólnocie, do celów działalności jego przedsiębiorstwa innych niż cele jednej z wymienionych następnie transakcji: […] 6. Za odpłatne wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się także wykorzystanie przez podatnika do celów jego przedsiębiorstwa towarów wysyłanych lub transportowanych przez niego lub na jego rzecz z innego państwa członkowskiego, na terytorium którego towary te zostały wyprodukowane, wydobyte, przetworzone, zakupione lub nabyte w rozumieniu ust. 1, lub przywiezione przez podatnika w ramach jego przedsiębiorstwa do tego państwa członkowskiego”.
79.

Przed wypowiedzeniem się co do odpowiedzi, muszę przedstawić dwie uwagi. Pierwsza dotyczy tego, że pojęcie kosztów należnych z tytułu uczestnictwa biegłych, ekspertów i doradców technicznych, może odnosić się do różnych sytuacji, które niekoniecznie będą należały do kategorii „kosztów sądowych”. Ostatnia z wymienionych kategorii nie obejmuje jakiegokolwiek wydatku mniej więcej „związanego” z wytaczaniem powództwa lub dokonanego „przy okazji” jego wytaczania, lecz wydatki, które mają bezpośredni i ścisły związek z samym postępowaniem. Osoba, fizyczna lub prawna może dokonać czynności wstępnych, a nawet zasięgać wstępnych opinii niektórych doradców lub ekspertów, przy czym ich koszt nie będzie musiał znajdować się wśród „kosztów postępowania”. Zgodnie z motywem 26 dyrektywy 2004/48 „koszty identyfikacji i badań” dokonane w dziedzinie ochrony praw własności intelektualnej są objęte tytułem odszkodowania (art. 13), a nie tytułem kosztów sądowych (art. 14).
49.

Ponadto (można by stwierdzić, że) zgodnie z przepisami, w drodze wyjątku, jedynie informacje dotyczące podstawowych składników mogły być umieszczane na zewnętrznym opakowaniu na etapach poprzedzających sprzedaż konsumentowi końcowemu ( *44 ). A zatem w przypadku gdy środek spożywczy był wprowadzany do obrotu na etapie poprzedzającym sprzedaż konsumentowi końcowemu i gdy na tym etapie nie dochodziło do sprzedaży zakładom żywienia zbiorowego, wskazanie pochodzenia środka spożywczego na opakowaniu lub dołączonej do niego etykiecie nie było konieczne. Artykuł 13 ust. 1 lit. b) stanowił, że wystarczające było podanie tej informacji jedynie w przekazywanych dokumentach handlowych (z zastrzeżeniem określonych warunków). A zatem na wyższym szczeblu łańcucha dostaw, poprzedzającym sprzedaż konsumentowi końcowemu lub zakładowi żywienia zbiorowego, art. 13 ust. 1 lit. a) nie miał zastosowania do środków spożywczych zdefiniowanych jako takie w art. 1 ust. 3 lit. b). [Jednakże, moim zdaniem, o ile powyższe potwierdza fakt, że art. 13 ust. 1 lit. a) istotnie obejmował swoim zakresem przynajmniej opakowania jednostkowych porcji miodu sprzedawanych oddzielnie konsumentowi końcowemu lub zakładowi żywienia zbiorowego ( *45 ), nie musi to być jednoznaczne ze stwierdzeniem, że art. 13 ust. 1 lit. a) nie ma zastosowania do środków spożywczych – takich jak te będące przedmiotem sporu – na niższym szczeblu łańcucha dostaw].
20.

W pytaniu pierwszym chodzi o kwestie podobne do tych, które podniesiono w pytaniu pierwszym zadanym w sprawie Ghezelbash. Zasadniczo sąd odsyłający podobnie dąży do ustalenia wykładni i zakresu art. 27 ust. 1 w związku z motywem 19 rozporządzenia Dublin III. Dąży on do ustalenia, czy – w okolicznościach, w których państwo członkowskie stosuje kryteria z rozdziału III i ustala inne państwo członkowskie, do którego uprzednio przybyła osoba ubiegająca się o azyl, jako odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku tej osoby, a państwo to zgadza się przyjąć odpowiedzialność – wnioskodawca może zaskarżyć decyzję o przekazaniu ze względu na to, że błędnie zastosowano wspomniane kryteria, czy też zaskarżenie na podstawie art. 27 ust. 1 jest ograniczone do sytuacji określonej przez Trybunał w wyroku Abdullahi.