Nie jest tak w sytuacji, gdy niektóre rozważania szczegółowe Komisji poświęcone są w skardze jedynie niektórym postanowieniom dyrektywy, by w końcu stwierdzić, że sporne przepisy krajowe są niezgodne z systemem wprowadzania do swobodnego obrotu wprowadzonym przez wspomnianą dyrektywę w całości, a zwłaszcza przez wspomniane jej artykuły. W konsekwencji skarga jest dopuszczalna wyłącznie w odniesieniu do zarzucanego uchybienia wspomnianym artykułom omawianej dyrektywy, a nie w zakresie, w jakim skarga ta zmierza do stwierdzenia naruszenia tej dyrektywy w całości.

Skarga wniesiona na podstawie art. 226 WE powinna przedstawić zarzuty w sposób spójny i precyzyjny, aby umożliwić państwu członkowskiemu oraz Trybunałowi dokładne zapoznanie się z zakresem zarzucanego naruszenia prawa wspólnotowego, co jest niezbędnym warunkiem możliwości podjęcia przez to państwo skutecznej obrony oraz zbadania przez Trybunał istnienia uchybienia.

Państwo członkowskie, które zakazuje swobodnego obrotu materiału siewnego odmian genetycznie zmodyfikowanych oraz wpisu odmian genetycznie zmodyfikowanych do krajowego rejestru odmian, uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 22 i 23 dyrektywy 2001/18 w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę 90/220, jak również na mocy art. 4 ust. 4 i art. 16 dyrektywy 2002/53 w sprawie wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych.

Co się tyczy dyrektywy 2001/18, jej art. 22 i 23 zobowiązują państwa członkowskie do tego, by nie zakazywały, nie ograniczały ani nie utrudniały wprowadzania do obrotu organizmów genetycznie zmodyfikowanych (GMO) w charakterze lub w składzie produktów, które są zgodne z wymogami tej dyrektywy, chyba że w poszanowaniu szczegółowych warunków przewidzianych w tym zakresie w art. 23 powołają się one na możliwość przyjęcia środków ochronnych, przewidzianych w tym artykule. Jednostronny środek krajowy w postaci ogólnego zakazu obrotu materiałem siewnym GMO narusza w sposób oczywisty wspomniane art. 22 i 23.

Taki ogólny zakaz narusza również w oczywisty sposób art. 16 ust. 1 dyrektywy 2002/53, który nakłada na państwa członkowskie zobowiązanie, by materiał siewny odmian zatwierdzonych zgodnie z tą dyrektywą lub zgodnie z zasadami odpowiadającymi zasadom tej dyrektywy nie był przedmiotem żadnych ograniczeń rynkowych w odniesieniu do odmiany, chyba że powołają się na niemające zastosowania w niniejszym przypadku wyjątki wymienione w ust. 2 tego artykułu. Jest bezsporne w tym zakresie, że, pewna ilość odmian, które zostały zatwierdzone zgodnie z tą dyrektywą i które ujęte są w konsekwencji we wspólnym katalogu, o którym mowa w jej art. 17, to odmiany genetycznie zmodyfikowane.

Ponadto wynika w szczególności z art. 4 ust. 4 dyrektywy 2002/53, że wpis odmian genetycznie zmodyfikowanych do rejestru krajowego nie może być przedmiotem ogólnego zakazu. Ze wspomnianego art. 4 ust. 4 wynika bowiem w szczególności, że ewentualna odmowa wpisania danej odmiany do rejestru z tego tylko powodu, że jest ona genetycznie zmodyfikowana, jest uzasadniona, tylko jeżeli nie zostały podjęte wszystkie środki pozwalające uniknąć ujemnych skutków dla zdrowia ludzkiego, co nie może mieć miejsca w przypadku odmiany, która została zatwierdzona na podstawie przepisów dyrektywy 2001/18.

(por. pkt 61–64; pkt 1 sentencji)