W istocie zobowiązanie państwa członkowskiego do podjęcia wszelkich działań niezbędnych do osiągnięcia rezultatu wyznaczonego w dyrektywie jest wiążącym zobowiązaniem wynikającym z art. 288 akapit trzeci TFUE oraz z samej dyrektywy. W tym względzie chociaż państwa członkowskie dysponują w ramach transpozycji dyrektywy szerokim zakresem uznania przy wyborze środków, to są jednak zobowiązane zapewnić pełną skuteczność tej dyrektywy i przestrzegać ustalonych w niej terminów, tak aby jej wykonanie było jednolite w całej Unii. Ponadto dyrektywa 2008/98 nie przewiduje derogacji pozwalającej państwom członkowskim na ważne przeniesienie na dzień późniejszy niż ustalony w jej art. 40 ust. 1 wejścia w życie środków transpozycji.

Prawo Unii i dyrektywę 2008/98 w sprawie odpadów oraz uchylającą niektóre dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które transponuje przepis tej dyrektywy, ale jego wejście w życie jest uzależnione od przyjęcia późniejszego aktu krajowego, jeżeli to wejście w życie następuje po upływie terminu transpozycji ustalonego w tej dyrektywie.

Artykuł 15 ust. 1 dyrektywy 2008/98 w sprawie odpadów oraz uchylającą niektóre dyrektywy, w związku z jej art. 4 i 13 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, które nie przewiduje, by wytwórca odpadów lub ich posiadacz miał możliwość samodzielnego ich unieszkodliwiania, tak by był zwolniony z podatku komunalnego na unieszkodliwianie odpadów, o ile ustawodawstwo to odpowiada wymogom zasady proporcjonalności.

W istocie co się tyczy obowiązku przyjęcia niezbędnych środków w celu zapewnienia, by każdy pierwotny wytwórca odpadów lub inny posiadacz odpadów dokonywał przetwarzania odpadów samodzielnie, rzeczony art. 15 ust. 1 pozwala państwom członkowskim na wybór między różnymi opcjami, a odniesienia do przepisów art. 4 i 13 dyrektywy 2008/98 nie można interpretować w ten sposób, iż ogranicza ono zakres uznania przyznany w ten sposób państwom członkowskim, tak iż zobowiązane by były one przyznać pierwotnemu wytwórcy odpadów lub posiadaczowi odpadów możliwość samodzielnego przetwarzania tych odpadów i umożliwić zwolnienie go w ten sposób z obowiązku udziału w finansowaniu systemu gospodarowania odpadami wprowadzonego przez służby publiczne.

W tym kontekście w braku uregulowania w prawie Unii wymagającego od państw członkowskich określonej metody finansowania kosztów gospodarowania odpadami owo finansowanie w zależności od wyboru zainteresowanego państwa członkowskiego może być zapewnione w drodze zarówno podatku, jak i opłaty lub w każdy inny sposób oraz że przepisy krajowe przewidujące w celu finansowania zarządzania takim systemem na przykład podatek obliczany na podstawie szacunkowej objętości generowanych odpadów, a nie na podstawie ilości odpadów rzeczywiście wytworzonej i przekazanej do zbiórki, nie mogą być uznane za sprzeczne z dyrektywą 2008/98. Niemniej o ile władze krajowe właściwe w tej dziedzinie dysponują w konsekwencji znacznym zakresem uznania, jeśli chodzi o określenie szczegółowych zasad obliczania podatku, o tyle jednak określony w ten sposób podatek nie może wykraczać poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu.

(por. pkt 42, 43, 47, 48, 50; sentencja)