ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 190/22

Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2015 r. – Jaber/Rada

(Sprawa T-154/15)

(2015/C 190/26)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Aiman Jaber (Latakia, Syria) (przedstawiciele: adwokaci A. Boesch, D. Amaudruz i M. Ponsard)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— zarządzenie dołączenia do akt niniejszej sprawy akt postępowania w sprawie T-653/11;

— przyznanie skarżącemu prawa do odpowiedzi, a w rezultacie prawa do przedstawienia nowych materiałów i wzywania świadków;

— stwierdzenie nieważności, w zakresie, w jakim dotyczą skarżącego, następujących aktów: — rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/108 z dnia 26 stycznia 2015 r.; — decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2015/117 z dnia 26 stycznia 2015 r.;

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-653/11 Jaber/Rada (1) lub do nich podobne.

(1) Dz.U. 2012, C 58, s. 12.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 190/23

Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2015 r. – Kaddour/Rada

(Sprawa T-155/15)

(2015/C 190/27)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Khaled Kaddour (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci A. Boesch, D. Amaudruz i M. Ponsard)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— zarządzenie dołączenia do akt niniejszej sprawy akt postępowania w sprawie T-654/11;

— przyznanie skarżącemu prawa do odpowiedzi, a w rezultacie prawa do przedstawienia nowych materiałów i wzywania świadków;

— stwierdzenie nieważności, w zakresie, w jakim dotyczą skarżącego, następujących aktów: — rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/108 z dnia 26 stycznia 2015 r.; — decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2015/117 z dnia 26 stycznia 2015 r.;

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-653/11 Jaber/Rada (1) lub do nich podobne.

(1) Dz.U. 2012, C 58, s. 12.
—

Skarżący utrzymują, że zaskarżona decyzja narusza art. 266 TFUE w zakresie, w jakim pozbawia ona to postanowienie skuteczności i narusza prawo do skutecznej ochrony sądowej, ponieważ powołując się na swe podstawowe prawo do dochodzenia odszkodowania przed sądem, skarżący obecnie stają w obliczu nałożenia oczywiście nieproporcjonalnej stopy procentowej.
—

Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja popełniła błąd co do okoliczności faktycznych, ponieważ stwierdziła, że przyznane rekompensaty zostały ustalone z wykorzystaniem metody obliczania określonej ex post. Załączone dokumenty świadczą natomiast, że było inaczej.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 190/22

Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2015 r. – Hamcho i Hamcho International/Rada

(Sprawa T-153/15)

(2015/C 190/25)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Mohamad Hamcho (Damaszek, Syria); Hamcho International (Damaszek) (przedstawiciele: adwokaci A. Boesch, D. Amaudruz i M. Ponsard)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Skarżące wnoszą do Sądu o:

— zarządzenie dołączenia do akt niniejszej sprawy akt postępowania w sprawie T-43/12;

— przyznanie skarżącym prawa do odpowiedzi, a w rezultacie prawa do przedstawienia nowych materiałów i wzywania świadków;

— stwierdzenie nieważności, w zakresie, w jakim dotyczą skarżącego, następujących aktów: — rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/108 z dnia 26 stycznia 2015 r.; — decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2015/117 z dnia 26 stycznia 2015 r.;

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżące podnoszą dwa zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-653/11 Jaber/Rada (1) lub do nich podobne.

(1) Dz.U. 2012, C 58, s. 12.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa, ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, wobec istnienia „podobnych” warunków kwalifikacji, że komisja konkursowa obowiązana jest uzasadnić decyzję o niedopuszczeniu kandydata do egzaminów poprzez odniesienie do oceny innej komisji konkursowej w innym konkursie dotyczącej dyplomu tego samego kandydata.
—

Naruszenie zasady przejrzystości oraz prawa do publicznego dostępu do dokumentów w zakresie, w jakim proces badania był nietransparentny, gdyż strona skarżąca nie miała dostępu do podstawowej dokumentacji.
—

Skarżąca podnosi, że nota obciążeniowa wystawiona przez Komisję Europejską opiera się na wnioskach z ostatecznego sprawozdania z audytu, lecz że analiza przeprowadzona przez audytorów Komisji Europejskiej celem sporządzenia tego sprawozdania była nieprawidłowa w odniesieniu do szeregu kosztów, mianowicie kosztów personelu oraz kosztów związanych z pewnymi wydarzeniami. Tak więc Komisja Europejska wystawiła notę obciążeniową opartą na nieprawidłowych założeniach i nie wykazała okoliczności faktycznych na poparcie swych twierdzeń, co doprowadziło do naruszenia art. 1315 belgijskiego kodeksu cywilnego i w konsekwencji do naruszenia obowiązków umownych.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący nieprawidłowego wykorzystania uprawnienia Komisji Europejskiej do wyłączenia kwot z finansowania Unii Europejskiej. — Przez zastosowanie korekt finansowych ustanowionych w decyzji wykonawczej (UE) 2015/103, Komisja skorzystała ze swego uprawnienia w niewłaściwy sposób, naruszając art. 52 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008, a także wytyczne Komisji dotyczące stosowania korekt finansowych, które zostały określone w dokumencie Komisji nr VI/5330/97 z dnia 23 grudnia 1997 r. zatytułowanym „Wytyczne dotyczące obliczania skutków finansowych podczas przygotowania decyzji o rozliczeniu rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR”. — Komisja zobowiązana była do ustalenia korekt opartych na wskazaniu kwot nienależnie wypłaconych przez Rumunię, a nie do stosowania stawek ryczałtowych, ze względu na to, że z jednej strony charakter sytuacji nie zmuszał do tego, i że z drugiej strony Rumunia udostępniła Komisji informacje konieczne do obliczenia korekt. W niniejszej sprawie nie można uznać, że niezbędny był nieproporcjonalny wysiłek Komisji w celu obliczenia korekt opartych na rzeczywistej utracie funduszy.
1.

Korekta ryczałtowa nałożona w kwocie 5 4 53 227,79 EUR netto (pomoc bezpośrednia niezwiązana z wielkością produkcji) jest sprzeczna z art. 27 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 oraz art. 3 i 52 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 ze względu na dwa przedstawione poniżej powody: — Komisja dokonała błędnej wykładni art. 27 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 w zakresie, w jakim okoliczność, że wyniki losowej próbki kontrolnej z lat 2008 i 2009 były gorsze od wyników wyrywkowej kontroli ryzyka, nie oznacza naruszenia tego artykułu, a co za tym idzie nie stanowi naruszenia prawa Unii, które wyłącza z finansowania wydatki rolne zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 i art. 52 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013. — Komisja nie mogła stwierdzić w rozsądny sposób, że nastąpiło naruszenie art. 27 rozporządzenia (WE) nr 796/2004, ponieważ dowody przedstawione przez Królestwo Hiszpanii podczas postępowania w sprawie kontroli wykazały to, że została przeprowadzona odpowiednia analiza i że zostały przyjęte właściwe środki, aby poszerzyć wybór oparty na ryzyku, a w związku z tym nie stanowi to naruszenia prawa Unii, które wyłącza z finansowania wydatki rolne zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 i art. 52 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
—

stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora wykonawczego Europejskiej agencji Chemikaliów ED/108/2014 z dnia 12 grudnia 2014 r. uaktualniającej i uzupełniającej istniejący wpis substancji DEHP na kandydacką listę substancji do ewentualnego włączenia do załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1);
—

Skarżąca podnosi ponadto, że na podstawie art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 468/2014 dla istnienia szczególnych okoliczności istotne jest powstanie „specyficznych i faktycznych okoliczności”, na podstawie których zaklasyfikowanie podmiotu jako istotnego i związany z tym centralny nadzór EBC są „nieuzasadnione”. Zdaniem skarżącej zaklasyfikowanie podmiotu jako istotnego wyłącznie według kryterium wielkości jest „nieuzasadnione” w rozumieniu art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 468/2014, jeżeli nie jest to niezbędne do osiągnięcia celów rozporządzenia nr 1024/2013, lecz do osiągnięcia celu wystarczający jest nadzór właściwego organu krajowego w systemie nadzoru EBC.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący wystąpienia oczywistego błędu w ocenie oraz naruszenia art. 219 ust. 1 i art. 221 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 347, s. 671). — Zostało podniesione w tym zakresie, że twierdzeniu Komisji, zgodnie z którym statystyki handlowe za 11 pierwszych miesięcy 2014 r. wskazują na wzrost eksportu o 5 % w stosunku do tego samego okresu w 2013 r., zaprzecza tabela znajdująca się w prawej kolumnie na stronie 19 sprawozdania Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych na temat sytuacji na rynku mięsa drobiowego z dnia 22 stycznia 2015 r., cytowanego przez Komisję, z którego wynika, że w pierwszych 11 miesiącach 2013 r. unijny wywóz mięsa drobiowego odpowiadał kwocie w wysokości 1 93 6 0 00 000 EUR podczas gdy w pierwszych 11 miesiącach 2014 r. osiągnął on jedynie kwotę w wysokości 1 88 6 8 38 000 EUR, odnotowując zatem spadek o 2,5 % a nie wzrost o 5 %, przy czym Komisja również błędnie oceniła ceny, zdefiniowane jako „stabilne”, podczas gdy doznały one znaczącego spadku o około 8 %, jak wynika ze strony 9 sprawozdania, popełniając zatem oczywisty błąd w ocenie i naruszając art. 219 ust. 1 a także art. 221 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.
4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 2 TFUE oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenia proceduralnego przez objęcie skarżącą odzyskaniem pomocy. Skarżąca podnosi, że nie uzyskała pomocy państwa, ponieważ cena sprzedaży była na poziomie rynkowym. Zdaniem skarżącej argumentacja Komisji i wątpliwości, czy ceny zapłacone przez Via Chem a następnie przez Fortishem za majątek NCHZ są cenami rynkowymi, jest błędna z kilku powodów. Po pierwsze, skarżąca twierdzi, że ze względu na to, że ciężar dowodu spoczywa na Komisji, to nie jest wystarczające, że wyrazi ona wątpliwości. Po drugie, jako że sprzedaż została przeprowadzona w ramach postępowania upadłościowego pod kontrolą sędziego-komisarza, mającego obowiązek działania w interesie wierzycieli upadłego, występuje domniemanie, że majątek został sprzedany po najwyższej możliwej cenie. Po trzecie, przetarg był otwarty, przejrzysty i bezwarunkowy, co zapewniło najwyższą osiągalną cenę na rynku; opcja z zaangażowaniem (commitment option) nie miała wpływu na cenę sprzedaży. Po czwarte, pomimo tego, że warunki sprzedaży pomiędzy Via Chem i Fortischem nie mają żadnego znaczenia ze względu na rynkową cenę pierwszej sprzedaży, cena sprzedaży będąca przedmiotem negocjacji pomiędzy podmiotami działającymi w ramach gospodarki rynkowej jest uważana za cenę rynkową nawet bez procedury przetargu. Skarżąca następnie podnosi, że oczywiste jest, iż przeniesienie majątku NCHZ na Via Chem a potem na skarżącą nie może być uważane za próbę obejścia decyzji Komisji dotyczącej odzyskania pomocy z dwóch powodów. Po pierwsze, sprawa jest tak daleka od typowego przypadku obejścia prawa, że nawet Komisja przyznaje, iż nie ma dowodów na intencję uniknięcia zwrotu pomocy. Po drugie, mimo wszystko dochodzi ona do wniosku, że występuje ciągłość gospodarcza, co pozwala jej na objęcie skarżącej odzyskaniem pomocy. Wniosek Komisji wynika jednak z błędnej analizy, opierającej się na nieprawidłowej interpretacji poszczególnych kryteriów, naruszeniu zasad rozkładu ciężaru dowodu oraz błędnym zrozumieniu ogólnej koncepcji ciągłości gospodarczej w sprawach z zakresu pomocy państwa. Na koniec skarżąca podnosi, że podejście Komisji jest destruktywne gospodarczo i niepotrzebne z perspektywy prawa konkurencji. Według skarżącej Komisja próbuje stworzyć nowe, bardziej restryktywne orzecznictwo, zgodnie z którym zakres transakcji powinien być decydującym kryterium, podczas gdy cena sprzedaży ma być co najwyżej – jeżeli w ogóle – dodatkowym kryterium.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 205/35

Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2015 r. – EFB/Komisja

(Sprawa T-174/15)

(2015/C 205/47)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: European Federation of Biotechnology (EFB) (Liège, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci M. Troncoso Ferrer i S. Moya Izquierdo)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

— nakazanie Komisji Europejskiej zapłacenia skarżącej 36 457,79 EUR;

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W skardze skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie, że Komisja Europejska naruszyła zobowiązania umowne wynikające z umowy z dnia of 24 stycznia 2007 r. dotyczącej projektu European Federation of Biotechnology Latin American Action on Functional Foods o sygnaturze CT-2006-043158 (zwanej umową) i żąda zapłaty ostatecznej kwoty 36 457,79 EUR.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

1. Zarzut pierwszy dotyczący oczywistych błędów w ocenie dotyczących szeregu kwalifikowalnych kosztów, co stanowi błąd w ocenie dowodu niezgodny z art. 1315 belgijskiego kodeksu cywilnego.

2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. II.20 i II.6 ogólnych warunków umowy.

3. Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 1134 belgijskiego kodeksu cywilnego i zasady wykonywania umów w dobrej wierze.

4. Zarzut czwarty dotyczący braku uzasadnienia przez Komisję Europejską odmowy zwrotu niektórych kosztów.

5. Zarzut piąty dotyczący naruszenia ochrony uzasadnionych oczekiwań.
—

Skarżące twierdzą, że działalność TenderNed ma charakter gospodarczy i nie zalicza się do prerogatyw państwowych, ponieważ usługi te nie wynikają z obowiązków określonych w dyrektywach UE z zakresu zamówień publicznych, TenderNed nie działa jako organ władzy publicznej, działalność TenderNed nie jest niezbędna do zapewnienia zastosowania się do dyrektyw UE z zakresu zamówień publicznych, zapewnienie zastosowania się do wymogów dyrektyw UE z zakresu zamówień publicznych można osiągnąć w inny sposób, a niderlandzkie prawo zamówień publicznych dopuszcza komercyjne inicjatywy na rynku e-procurement (elektronicznych zamówień publicznych).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 198/46

Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2015 r. – Aldi/OHIM – Miquel Alimentació Grup (Gourmet)

(Sprawa T-212/15)

(2015/C 198/64)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci C. Fürsen, N. Lützenrath, U. Rademacher i N. Bertram)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Miquel Alimentació Grup, SA (Vilamalla, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed OHIM

Zgłaszający: Strona skarżąca

Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „Gourmet” – zgłoszenie nr 9 310 269

Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 lutego 2015 r. w sprawie R 314/2014-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego;

— obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 190/25

Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2015 r. – Estonia/Komisja

(Sprawa T-157/15)

(2015/C 190/29)

Język postępowania: estoński

Strony

Strona skarżąca: Republika Estońska (przedstawiciel procesowy: Kristi Kraavi-Käerdi)

Strona pozwana: Komisja Europejka

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) C(2015) 53 z dnia 16 stycznia 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektórych wydatków poniesionych przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1) w zakresie, w jakim dotyczy ona Republiki Estońskiej odnośnie do kwoty 6 91 746,53 EUR;

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca podważa decyzję wykonawczą Komisji C(2015) 53 z dnia 16 stycznia 2015 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona Republiki Estońskiej za okres 2009-2011 w odniesieniu do kwoty 6 91 746,53 EUR.

Skarżąca na poparcie swojej skargi podnosi cztery zarzuty.

Zarzut pierwszy: należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ Komisja w tej decyzji dokonała błędnego ustalenia i oceny okoliczności stanowiących podstawę tego aktu oraz niewłaściwie zastosowała prawo Unii Europejskiej i w ten sposób doszła do błędnych wniosków, że działanie Estonii stanowiło zagrożenie dla środków Unii.

Zarzut drugi: Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności oraz błędnie zastosowała art. 52 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (2) w ten sposób, że w zaskarżonej decyzji został ustanowiony względem Estonii 2 % -owa korekta finansowa.

Zarzut trzeci: Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji, ponieważ nie zbadała oraz nie dokonała oceny wszystkich dowodów przedstawionych przez skarżącą.

Zarzut czwarty: Komisja naruszyła zasadę pewności prawa poprzez przyjęcie stanowiska, że w zakresie elementów krajobrazu zastosowaniu podlegały normy dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska oraz że ich stosowanie podlegało nieprzerwanie kontroli również w 2009 r.

(1) Dz.U. L 16, s. 33.

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. L 347, s 549).
3.

Zarzut trzeci, w którym skarżący twierdzi, że Rada naruszyła jego prawo do obrony oraz prawo do skutecznej ochrony sądowej. Skarżącemu nie przedstawiono poważnych, wiarygodnych i konkretnych dowodów przemawiających za koniecznością objęcia go środkami ograniczającymi. W szczególności nic nie wskazuje na to, że Rada poddała starannej i bezstronnej analizie powody mających uzasadniać ponowne umieszczenie jego nazwiska w wykazie w świetle informacji przekazanych przez skarżącego.
—

tytułem żądania pomocniczego, stwierdzenie nieważności decyzji ASK-11351 (Vantobra) wydanej przez EMA w dniu 24 kwietnia 2015 r. w zakresie, w jakim na mocy tej decyzji udzielono osobie trzeciej dostępu do: 1) sporządzonego przez CHMP sprawozdania z oceny dotyczącego wyższości klinicznej TOBI Podhaler (EMA/CHMP/778270/2014), bez usunięcia dodatkowych elementów tekstu na stronach: 9 (wyższa tolerancja układu oddechowego w przypadku Vantobry w stosunku do Tobi Podhaler), 11, 12 i 14 (ekstrapolacja tolerancji Vantobry w oparciu o TOBI), 17–19 (uwagi skarżącej dotyczące pytania 1 i ocena odpowiedzi), 19–23 (uwagi skarżącej dotyczące pytania 2 i ocena odpowiedzi, 3. Wniosek i zalecenie), zgodnie z załącznikiem A 1, oraz 2) sporządzonego przez CHMP sprawozdania z oceny dotyczącego podobieństwa VANTOBR-y do Cayston i TOBI Podhaler (EMA/CHMP/702525/2014), bez usunięcia dodatkowych elementów tekstu na stronach: 9 i 10, sekcja 2.3 (Wskazania terapeutyczne, 1) dane z badań terenowych), i na stronach 11 i 12, sekcja 2.3 (Wskazania terapeutyczne, 2) wywiad z lekarzami w ośrodkach zajmujących się zwłóknieniem torbielowatym), zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w załączniku A2, i nakazanie EMA nieujawniania ww. dokumentów bez usunięcia dodatkowych elementów tekstu, tak jak to wynika z załączników A1 i A2, oraz
—

Komisja nie wzięła pod uwagę żadnego z komentarzy ani dokumentów przedłożonych przez beneficjenta w piśmie z dnia 14 sierpnia 2014 r. W tym względzie Komisja powołała się na art. 22.II.5 załącznika II do Umowy uprawniającego Komisję do pomijania spóźnionych twierdzeń i dowodów. Takie działanie nie było jednak uprawnione wobec faktu, że to sama Komisja zwróciła się do beneficjenta o zgłoszenie nowych uwag. W tej sytuacji całkowite pominięcie nowych dowodów i komentarzy stanowi oczywiste pogwałcenie zasady wzajemnej lojalności stron umowy i zasady zaufania przedsiębiorcy do Komisji.
—

Ze względu na całkowite przejście na emeryturę (co jest bezsporne) skarżący nie spełnia jakichkolwiek kryteriów umieszczenia w wykazie, a uzasadnienie Rady (w którym nie zakwestionowano jego przejścia na emeryturę) jest błędne co do okoliczności faktycznych, co skutkuje tym, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, ponownie umieszczając skarżącego w wykazie.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 213/37

Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2015 r. – Republika Czeska/Komisja

(Sprawa T-141/15)

(2015/C 213/62)

Język postępowania: czeski

Strony

Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek i J. Očková, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/103 z dnia 16 stycznia 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowanej jako dokument nr C(2015) 53] w zakresie, w jakim wyłączono w niej z finansowania unijnego wydatki w łącznej kwocie 2 1 23 199,04 EUR poniesione przez Republikę Czeską;

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2008 (1) oraz zasady pewności prawa, a w konsekwencji zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań — Strona skarżąca twierdzi w tym kontekście, że w zaskarżonej decyzji Komisja Europejska wprowadziła korektę finansową ze względu na niekwalifikujący się wydatek w odniesieniu do środków, które zostały zatwierdzone w procedurze ustanowionej w art. 5 rozporządzenia Rady nr 479/2008, wobec czego doszło do naruszenia tego przepisu, zasady pewności prawa, a w konsekwencji zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 11 i 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006 (2) oraz art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 — Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że naruszony został art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 11 i 16 rozporządzenia Komisji nr 885/2006 i art. 31 rozporządzenia Rady nr 1290/2005 (3), ponieważ Komisja Europejska dodatkowo uwzględniła lata finansowe 2010–201 w dochodzeniach VT/VI/2009/004/CZ i VT/VI/2009/101/CZ.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 479/2008 z dnia 29 kwietnia 2008 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, (WE) nr 1782/2003, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 3/2008 oraz uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2392/86 i (WE) nr 1493/1999 (Dz.U. L 148, s. 1).

(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW (Dz.U. L 171, s. 90).

(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, s. 1).