Na podstawie wszystkich powyższych uwag proponuję, by Trybunał uznał za niedopuszczalne drugie, trzecie, ósme i dziewiąte pytania prejudycjalne oraz odpowiedział w następujący sposób na pozostałe pytania prejudycjalne po ich przeformułowaniu:

Wykładni art. 25 dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich w związku z motywem 22 tej dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że nie wymaga on od państw członkowskich zbadania dopuszczalności wniosku o udzielenie azylu w oparciu o podstawy określone w ust. 2 tego artykułu ani odrzucenia takiego wniosku w wypadku wystąpienia jednej ze wspomnianych podstaw.

Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony, w szczególności jej art. 2 lit. d) i art. 4 ust. 3 w świetle jej motywu 36, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona nadaniu statusu uchodźcy osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową z powodu jej więzi rodzinnej z osobą, która była ofiarą aktów prześladowania w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej dyrektywy lub która żywi uzasadnione obawy przed prześladowaniem z powodów określonych w art. 2 lit. d) tej dyrektywy, jeżeli na podstawie oceny indywidualnej sytuacji wnioskodawcy i dotyczących go osobistych uwarunkowań, a także w świetle wszystkich istotnych elementów, okaże się, że ze względu na wspomnianą więź rodzinną żywi on uzasadnioną osobistą obawę, że będzie ofiarą prześladowań.

Dyrektywę 2005/85, a w szczególności jej art. 6 ust. 2 i 3 oraz art. 9 ust. 3, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie temu, aby wnioski o udzielenie ochrony międzynarodowej złożone we własnym imieniu przez członków rodziny osoby, która wystąpiła o nadanie statusu uchodźcy, były uważane za integralną część złożonego przez tę osobę wniosku i rozpatrywane w ramach jednego postępowania, nawet jeśli opierają się wyłącznie na podstawach nadania statusu uchodźcy odnoszących się do wspomnianej osoby. Dyrektywy 2005/85 i 2011/95 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie zawieszeniu postępowań dotyczących wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonych odrębnie przez członków jednej rodziny, uzasadnionych obawą przed prześladowaniem ze względu na sytuację jednego z członków tej rodziny, w oczekiwaniu na zakończenie postępowania w przedmiocie wniosku o udzielenie azylu złożonego przez członka rodziny, którego sytuacja spowodowała obawy przed prześladowaniem rodziny. Zawieszenie to nie powinno jednak naruszać niezależności wniosków złożonych we własnym imieniu przez członków rodziny wnioskodawcy, którego sytuacja jest przyczyną ich obawy przed prześladowaniem, ani nie powinno uniemożliwiać rozpatrywania tych wniosków co do istoty po zakończeniu postępowania w przedmiocie wniosku złożonego przez wspomnianego wnioskodawcę, niezależnie od jego wyniku.

Przepis krajowy taki jak przepis rozpatrywany w postępowaniu głównym, zgodnie z którym członkowie rodziny osoby, której nadano status uchodźcy w rozumieniu art. 1 lit. A konwencji genewskiej, są uznawani za uchodźców, niezależnie od tego, czy indywidualnie spełniają oni kryteria określone w art. 1 lit. A konwencji genewskiej, jeżeli jest to zgodne z ich osobistym statusem prawnym i nie zachodzą podstawy wykluczenia zgodnie z art. 12 powyższej dyrektywy, jest zgodny z przepisami dyrektywy 2011/95 dla celów zastosowania zastrzeżenia zawartego w art. 3 tej dyrektywy. Taki przepis krajowy jest objęty zakresem stosowania zastrzeżenia z art. 3 dyrektywy 2011/95 tylko pod warunkiem, że członkom rodziny uchodźcy pozostawiona jest możliwość ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy i uzyskania go na podstawie niezależnej, jeżeli indywidualnie spełniają oni warunki nadania wspomnianego statusu.

Wniesienie skargi do ETPC przez osobę ubiegającą się o azyl przeciwko jej państwu pochodzenia nie wykazuje automatycznie, że wnioskodawca należy do określonej grupy społecznej w rozumieniu art. 10 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2011/95 lub że ma on określoną opinię polityczną w rozumieniu art. 10 ust. 1 lit. e) tej dyrektywy.