ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 346/25

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Sezione Terza (Włochy) w dniu 5 lipca 2010 r. — ENI SpA przeciwko Autorità per l’Energia Elettrica e il Gas i Cassa Conguaglio per il Settore Elettrico

(Sprawa C-329/10)

()

2010/C 346/40

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Sezione Terza

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: ENI SpA

Strona pozwana: Autorità per l'Energia Elettrica e il Gas i Cassa Conguaglio per il Settore Elettrico

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 23, 43, 49 i 56 traktatu oraz art. 11 ust. 2 i 6 i art. 24 dyrektywy 54/2003 (1) sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych, o których nie powiadomiono Komisji Europejskiej i które wymagają od niektórych producentów energii elektrycznej, mających w pewnych okolicznościach zasadnicze znaczenie dla zaspokajania potrzeb w zakresie usług dysponowania energią, przedstawienia na rynku giełdowym energii elektrycznej ofert, zgodnie z programem określonym jednostronnie przez operatora sieci, i które uniemożliwiają swobodne ustalenie przez producentów wynagrodzenia za te oferty, uzależniając je od parametrów, które nie zostały określone wcześniej zgodnie z „przejrzystymi, niedyskryminacyjnymi procedurami opartymi na warunkach rynkowych”?

(1) Dz.U. L 176, s. 37
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 30/15

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 26 października 2010 r. — Josef Geistbeck i Thomas Geistbeck przeciwko Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH

(Sprawa C-509/10)

()

2011/C 30/24

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Josef Geistbeck i Thomas Geistbeck

Strona pozwana: Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH

Pytania prejudycjalne

Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej zostają zgodnie z art. 167 ust. 1 lit. b) i ust. 3 TFUE przedstawione następujące pytania prejudycjalne dotyczące wykładni rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (1) oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1768/95 z dnia 24 lipca 1995 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w zakresie odstępstwa rolnego przewidzianego w art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (2):

a) Czy słuszne wynagrodzenie, które rolnik ma wypłacić na rzecz posiadacza prawa do ochrony odmiany zgodnie z art. 94 ust. 1 rozporządzenia nr 2100/94, ponieważ skorzystał z uzyskanego z własnych zbiorów materiału rozmnożeniowego odmiany chronionej, nie spełniając warunków określonych w art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 2100/94 i art. 8 rozporządzenia nr 1768/95, należy obliczyć na podstawie średniej kwoty pobieranej na tym samym obszarze za licencjonowaną produkcję analogicznej ilości materiału rozmnożeniowego chronionych odmian danych gatunków roślin, czy też zamiast tego należy ustalić (niższe) wynagrodzenie, które byłoby pobierane w przypadku dozwolonej produkcji nasion ze zbiorów zgodnie z art. 14 ust. 3 tiret czwarte rozporządzenia nr 2100/94 oraz art. 5 rozporządzenia nr 1768/95?

b) W przypadku gdy należy ustalić jedynie wynagrodzenie za dozwoloną produkcję nasion: Czy posiadacz prawa do ochrony odmiany może w takiej sytuacji w przypadku jednorazowego zawinionego naruszenia obliczyć należne mu zgodnie z art. 94 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94 odszkodowanie ryczałtowo na podstawie kwoty pobieranej za przyznanie licencji na produkcję materiału rozmnożeniowego?

c) Czy przy obliczaniu słusznego wynagrodzenia należnego zgodnie z art. 94 ust. 1 rozporządzenia nr 2100/94 albo dalszego odszkodowania należnego zgodnie z art. 94 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94 jest dopuszczalne albo wręcz nakazane, aby uwzględnić specjalne nakłady na kontrolę sprawowaną przez organizację chroniącą prawa wielu posiadaczy prawa do ochrony odmian w taki sposób, że przyznana zostanie dwukrotność uzgadnianego z reguły wynagrodzenia lub kwoty należnej zgodnie z art. 14 ust. 3 tiret czwarte rozporządzenia nr 2100/94?

(1) Dz.U. L 227, s. 1.

(2) Dz.U. L 173, s. 14.
1)

Czy przepis art. 44 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym okresy sprawowania opieki nad dzieckiem, ukończone w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej należy uznać za ukończone w kraju jedynie w sytuacji, gdy zwykłym miejscem pobytu rodzica sprawującego opiekę oraz jego dziecka była zagranica, a w okresie sprawowania opieki nad dzieckiem albo bezpośrednio przed urodzeniem dziecka ze względu na wykonywaną w tym państwie pracę najemną albo działalność na własny rachunek rodzic ten ukończył obowiązkowe okresy składkowe, albo gdy w przypadku wspólnego pobytu małżonków lub partnerów za granicą współmałżonek lub partner rodzica sprawującego opiekę nad dzieckiem ukończył takie obowiązkowe okresy składkowe albo nie ukończył ich jedynie z tego powodu, że należał do kręgu osób wymienionych w § 5 ust. 1 i 4 SGB VI, albo zgodnie z § 6 SGB VI był zwolniony z obowiązku ubezpieczenia (§ 56 ust. 3, zdanie drugie, trzecie; § 57; § 249 SGB VI)?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 30/14

Skarga wniesiona w dniu 25 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów

(Sprawa C-508/10)

()

2011/C 30/23

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Condou-Durande i R. Troosters, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Niderlandów

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że wymagając od obywateli państw trzecich i członków ich rodzin, wnioskujących o uzyskanie statusu rezydentów długoterminowych, uiszczenia wysokich i niesprawiedliwych opłat, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy dyrektywy 2003/109/EG (1) i z tego powodu nie wywiązało się również z zobowiązania ciążącego na nim na mocy 258 TFUE;

— obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja uważa kwotę, wynoszącą w zależności od przypadku od 201 do 830 EUR i stanowiącą opłatę za rozpatrzenie wniosku o przyznanie statusu rezydenta długoterminowego pobytu, za nieproporcjonalną w porównaniu z kwotą 30 EUR, którą w związku z otrzymaniem karty pobytu uiszczają obywatele UE. Zdaniem Komisji tego rodzaju procedura nie może być postrzegana jako „sprawiedliwa”. Komisja jest zdania, że tego rodzaju wysokie opłaty, niezależnie od tego czy stanowią one wynagrodzenie z tytułu rzeczywiście poniesionych kosztów, stanowią „środek utrudniający wykonywanie prawa pobytu” w rozumieniu motywu 10 tej dyrektywy i w związku z tym mają skutek zniechęcający obywateli państw trzecich, którzy pragną skorzystać z praw, jakie przyznaje im dyrektywa. Potwierdza to również fakt, że Komisja otrzymuje związane z tym skargi obywateli.

(1) Dyrektywa Rady z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.U. 2004, L 16, str. 44).
1)

Czy sformułowanie „miejsce, gdzie nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę” w art. 5 pkt 3 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 (rozporządzenie Bruksela I) (1), w przypadku gdy osoba zamieszkała w innym państwie członkowskim zarzuca naruszenie znaku towarowego, chronionego w państwie sądu, poprzez użycie identycznego z tym znakiem słowa kluczowego (AdWord) w wyszukiwarce internetowej, która oferuje swoje usługi na różnych skierowanych do konkretnego kraju domenach pierwszego poziomu, należy interpretować w ten sposób, że 1.1. jurysdykcja jest uzasadniona jedynie w sytuacji, gdy słowo kluczowe używane jest na tej stronie internetowej wyszukiwarki, której domena pierwszego poziomu dotyczy państwa sądu; 1.2. jurysdykcja jest uzasadniona już z tego powodu, iż strona internetowa wyszukiwarki, na której używane jest to słowo kluczowe, jest dostępna w państwie sądu; 1.3. jurysdykcja zależy od tego, iż oprócz dostępności strony internetowej spełnione są także inne warunki?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 30/16

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 27 października 2010 r. — Finanzamt Hildesheim przeciwko BLC Baumarkt GmbH & Co. KG

(Sprawa C-511/10)

()

2011/C 30/25

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesfinanzhof

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Finanzamt Hildesheim

Strona pozwana: BLC Baumarkt GmbH & Co. KG

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 17 ust. 5 akapit trzeci szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (1) należy interpretować w ten sposób, że upoważnia on państwa członkowskie do wprowadzenia dla podziału podatku naliczonego od wzniesienia budynku mieszanego użytku w pierwszej kolejności innego kryterium podziału, niż kryterium transakcji?

(1) Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1)
—

stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu zapewnienia by odpady azbestowo-cementowe były poddawane obróbce na przeznaczonych do tego składowiskach, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 lit. e), art. 3 ust. 1 oraz art. 6 lit. d) dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (1) oraz przepisów załącznika do decyzji Rady 2003/33/WE z dnia 19 grudnia 2002 r. r. ustanawiającej kryteria i procedury przyjęcia odpadów na składowiska, na podstawie art. 16 i załącznika II do dyrektywy 1999/31/WE (2);
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 30/18

Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 24 sierpnia 2010 r. w sprawie T-386/09 Gruas Abril Asistencia, S.L. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 8 listopada 2010 r. przez Grúas Abril Asistencia, S.L.

(Sprawa C-521/10 P)

()

2011/C 30/30

Język postępowania: hiszpański

Strony

Wnoszący odwołanie: Grúas Abril Asistencia, S.L. (przedstawiciel: adwokat R. García García)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Uwzględnienie przedstawionych argumentów i — po dopełnieniu niezbędnych wymogów prawnych — uchylenie zaskarżonego postanowienia o niedopuszczalności, dopuszczenie skargi o stwierdzenie nieważności ze względu na to, że strona wnosząca odwołanie ma legitymację procesową do wniesienia powyższej skargi, oraz rozstrzygnięcie co do istoty sprawy zgodnie z żądaniami skargi.

Zarzuty i główne argumenty

Odwołanie dotyczy postanowienia wydanego przez Sąd, który orzekł niedopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej o niewszczęciu postępowania w sprawie naprawienia naruszeń, na które skarżyła się wnosząca odwołanie. Sąd podniósł, iż tego rodzaju odmowa nie podlega zaskarżeniu przez jednostki.

Wnosząca odwołanie jest zdania, że jednostki, jako osoby będące adresatami decyzji, które to decyzje dotyczą ich bezpośrednio i indywidualnie, mają legitymację procesową do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności zgodnie z postanowieniami art. 230 WE i art. III-365 Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy oraz zgodnie z orzecznictwem. Żąda uchylenia stwierdzenia niedopuszczalności i tym samym dopuszczenia wniesionej skargi o stwierdzenie nieważności.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 38/4

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège (Belgia)w dniu 19 listopada 2010 r. — Richard Lebrun, Marcelle Howet przeciwko państwu belgijskiemu — SPF Finances

(Sprawa C-538/10)

2011/C 38/04

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Tribunal de première instance de Liège

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Richard Lebrun, Marcelle Howet

Strona pozwana: Państwo belgijskie — SPF Finances

Pytania prejudycjalne

Czy ustawa krajowa — taka jak ustawa z dnia 12 lipca 2009 r. zmieniająca art. 26 ustawy specjalnej z dnia 6 stycznia 1989 r. o Cour d’arbitrage (1) —, która sądowi krajowemu, który stwierdził, że obywatel będący podatnikiem pozbawiony jest — na mocy innej ustawy krajowej, to jest na mocy art. 2 ustawy z dnia 24 lipca 2008 r. — skutecznej ochrony sądowej gwarantowanej przez art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, włączonej do prawa wspólnotowego, nakazuje zwrócić się wpierw do Cour constitutionnelle, nie pozwalając by ten sąd mógł w sposób natychmiastowy zastosować prawo wspólnotowe do zawisłego przed nim sporu, ani też by mógł on w dalszym ciągu sprawować kontrolę zgodności z umowami międzynarodowymi, w sytuacji gdy Cour constitutionnelle stwierdzi zgodność ustawy krajowej z prawami podstawowymi gwarantowanymi na mocy tytułu II Konstytucji, jest zgodna — po pierwsze — z art. 6 tytułu I „Postanowienia wspólne” Traktatu z Lizbony z dnia 13 grudnia 2007 r. zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej podpisany w Maastricht dnia 7 lutego 1992 r., który wszedł w życie z dniem 1 grudnia 2009 r. (stanowiącym w znacznej mierze powtórzenie postanowień art. 6 tytułu I Traktatu o Unii Europejskiej podpisanego w Maastricht dnia 7 lutego 1992 r., który z kolei wszedł w życie z dniem 1 listopada 1993 r.) i z art. 234 (dawniej 177) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (traktatu WE) z dnia 25 marca 1957 r. i/lub — po drugie — z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2000 r.?

(1) Moniteur belge z dnia 31 lipca 2009, s. 51617.
—

Sąd ponadto stwierdził (lub w sposób dorozumiany założył) mylnie, że art. 55 ust. 4 rozporządzenia przyznaje Urzędowi pełny zakres uznania w przedmiocie upewnienia się bez dalszej kontroli hierarchicznej lub sądowej co do prawnej precyzji i jasności jego żądań w indywidualnych sprawach, których naruszenie powoduje odrzucenie wniosku na podstawie art. 61 ust. 1 lit. b) rozporządzenia, i poza tym mylnie stwierdził (lub w sposób dorozumiany założył), że Urząd może przeprowadzić taką ocenę uznaniową: a) bez względu na to, czy wnioskodawca formalnie i terminowo zwrócił się o przywrócenie do stanu pierwotnego na podstawie art. 80 rozporządzenia, i b) bez wzięcia pod uwagę rzeczywistego zrozumienia przez wnioskodawcę takiego żądania lub jego dobrej bądź złej wiary odnośnie do interpretacji takiego żądania.
—

nie przyjęła środków niezbędnych do tego, aby zarządców infrastruktury zobligować do obniżenia kosztów infrastruktury i opłat za dostęp do sieci klejowej;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 30/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 8 listopada 2010 r. — Lebara LTD przeciwko Commissionners for Her Majesty's Revenue & Customs

(Sprawa C-520/10)

()

2011/C 30/29

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

First-tier Tribunal (Tax Chamber)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Lebara LTD

Strona pozwana: Commissionners for Her Majesty's Revenue & Customs

Pytania prejudycjalne

1) Gdy podatnik („przedsiębiorca A”) prowadzi sprzedaż kart telefonicznych uprawniających do uzyskania usług telekomunikacyjnych od tego podmiotu, czy art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy VAT (1) należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorca A dokonuje dwóch dostaw dla celów podatku VAT: jednej w chwili pierwszej sprzedaży karty telefonicznej przez przedsiębiorcę A innemu podatnikowi („przedsiębiorcy B”), a drugiej w momencie jej umorzenia (czyli wykorzystania przez daną osobę — użytkownika końcowego — w celu wykonania przez niego rozmów telefonicznych)?

2) W przypadku odpowiedzi twierdzącej, w jaki sposób (zgodnie z prawodawstwem UE dotyczącym podatku VAT) należy stosować podatek VAT w ramach łańcucha sprzedaży, gdy przedsiębiorca A sprzedaje kartę telefoniczną przedsiębiorcy B, przedsiębiorca B odsprzedaje kartę telefoniczną w państwie członkowskim B, a ostatecznie nabywa ją użytkownik końcowy w państwie członkowskim B, przy czym użytkownik końcowy wykorzystuje tę kartę do prowadzenia rozmów telefonicznych?

(1) Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1)
1)

W niniejszym odwołaniu strona wnosząca je domaga się uchylenia wyroku Sądu, na mocy którego wniesiona przez nią skarga została oddalona z takim uzasadnieniem, że Czwarta Izba Odwoławcza Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) nie naruszyła art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, odmawiając rejestracji słownego znaku towarowego „ROI ANALYZER” dla towarów należących do klasy 9 (oprogramowanie komputerowe) i usług należących do klas 35 i 42 (doradztwo gospodarcze oraz rozwój itp. programów do przetwarzania danych).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 30/22

Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowackiej

(Sprawa C-531/10)

()

2011/C 30/37

Język postępowania: słowacki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Zadra i J. Javorský, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Słowacka

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że z uwagi na zawarcie przez Ministerstwo Transportu, Poczty i Telekomunikacji Republiki Słowackiej umowy na dostawę usług doradztwa posiadającej przedmiot zainteresowania o charakterze transgranicznym bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu, Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy zasady niedyskryminacji i zasady przejrzystości wynikających z art. 49 i 56 TFUE i wspomnianych w art. 2 dyrektywy 2004/18/WE (1);

— obciążenie Republiki Słowackiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Ministerstwo Transportu, Poczty i Telekomunikacji Republiki Słowackiej zawarło umowę o świadczenie usług posiadającą przedmiot zainteresowania o charakterze transgranicznym ze względu na wartość umowy, wymagane specjalistyczne kompetencje oraz na okoliczność, iż poprzednim dostawcą usług była spółka z innego państwa członkowskiego. Umowa została zawarta bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu. W ten sposób doszło do oczywistego naruszenia zasady przejrzystości, ponieważ podmioty inne niż te, do których zwróciło się ministerstwo wybierając je, nie zostały poinformowane o istnieniu takiego zamówienia i nie miały możliwości przedstawienia ich oferty. Naruszając zasadę przejrzystości ministerstwo naruszyło równocześnie zakaz dyskryminacji, ponieważ potraktowało w odmienny sposób grupę przedsiębiorstw, do których zwróciło się w ramach zamówienia publicznego i grupę przedsiębiorstw — do której należą również przedsiębiorstwa z siedzibą poza Republiką Słowacką — z którymi nie skontaktowano się a które mogły być zainteresowane takim zamówieniem publicznym. Jako że udzielenie zamówienia nie było przedmiotem procedury otwartej, samo ministerstwo zrezygnowało z korzyści, jakie w takim przypadku mogły wyniknąć z istnienia rynku wewnętrznego i dzięki którym mogło ono otrzymać bardziej korzystną ofertę na świadczenie usług doradztwa ze strony większej liczby przedsiębiorstw z Unii Europejskiej.

(1) Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 30/25

Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 8 września 2010 r. w sprawie T-458/08 Wilfer przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 23 listopada 2010 r. przez Hansa-Petera Wilfera

(Sprawa C-546/10 P)

()

2011/C 30/42

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Hans-Peter Wilfer (przedstawiciel: adwokat W. Prinz)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 8 września 2010 r. w sprawie T-458/08 w całości;

— obciążenie drugiej strony postępowania kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsze odwołanie zostało wniesione od wyroku Sądu, na mocy którego została oddalona skarga wnoszącego odwołanie o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 25 lipca 2008 r. dotycząca odrzucenia zgłoszenia do rejestracji graficznego znaku towarowego przedstawiającego główkę gitary w kolorach srebrnym, szarym i brązowym.

Na poparcie swego odwołania wnoszący je podnosi cztery zarzuty.

Sąd nie uwzględnił dokumentów, które zostały przedstawione w załączeniu do skargi. Wnoszący odwołanie uważa, że stanowiły one jedynie uzupełnienie do zawartych w skardze wywodów, a więc powinny były one zostać uwzględnione.

Sąd naruszył art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94, ponieważ nie uwzględnił, ze w przypadku trójwymiarowych znaków towarowych odpowiadających kształtowi towaru należy dokonać rozróżnienia na towary masowe i na towary szczególne. Towary szczególne charakteryzują się tym, że w odczuciu właściwego kręgu odbiorców odpowiadają one określonym częściom towaru, które służą właśnie do tego, by wskazywać na pochodzenia. W związku z tym nie mają zastosowania żadne szczególne wymogi dotyczące wykazania zdolności do odróżniania. W tych okolicznościach w przypadku tych części towarów wystarczy już minimum charakteru odróżniającego. Ponadto kwestia zdolności do odróżniania nie została oceniona z uwzględnieniem stwierdzeń wynikających z doświadczenia życiowego, które są znane właściwemu kręgowi odbiorców (muzykom zawodowym i hobbistom), że instrumenty strunowe, jak na przykład skrzypce takie jak Stradivarius, wyróżniają się ze względu na szczególny kształt główki. Sąd nie uwzględnił też, że w przypadku graficznego znaku towarowego przypominającego tylko część towaru, która zwykle służy do celów odróżnienia, jak na przykład główka gitary, wystarczy już minimum charakteru odróżniającego.

Sąd naruszył określoną w art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 zasadę badania stanu faktycznego z urzędu, ponieważ w kontekście pytania, w jakim stopniu główka gitary może wskazywać na pochodzenie, nie uwzględnił stosunku reguły do wyjątku.

Sąd naruszył wreszcie zasadę równości, ponieważ nie uwzględnił, że istnieją inne wspólnotowe i krajowe znaki towarowe, które także przedstawiają główkę gitary.
1)

Czy Trybunał opowiada się zasadniczo za poglądem reprezentowanym w jego orzecznictwie znajdującym wyraz w wyroku z dnia 2 grudnia 2009 r. w sprawie C-339/07 Seagon przeciwko Deko, Zb.Orz. s. I-00767, zgodnie z którym sądy państwa członkowskiego, na którego terytorium postępowanie upadłościowe zostało wszczęte, są właściwe na podstawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1346/2000 (1) do rozpoznania powództwa o unieważnienie czynności prawnej upadłego skierowanego przeciwko pozwanemu wierzycielowi mającemu statutową siedzibę w innym państwie członkowskim, także w sytuacji gdy oprócz roszczenia o unieważnienie czynności prawnej upadłego podnoszone są roszczenia oparte w głównej mierze na normach krajowego prawa spółek dotyczących utrzymania kapitału, które z gospodarczego punktu widzenia są nakierowane na te same — lub dodatkowe — aktywa co roszczenie o unieważnienie czynności prawnej upadłego i są niezależne od wszczęcia postępowania upadłościowego? W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: