13

Artykuł 37 loi no 2003‑8 du 3 janvier 2003 relative aux marchés du gaz et de l’électricité et au service public de l’énergie (ustawy nr 2003‑8 z dnia 3 stycznia 2003 r. o rynku gazu i energii elektrycznej oraz o usłudze publicznej w zakresie dostaw energii elektrycznej) (JORF z dnia 4 stycznia 2003 r., s. 265), zmieniającej ustawę nr 2000‑108, stanowił: „I. – Ustęp I artykułu 5 ustawy nr 2000‑108 […] ma następujące brzmienie: »I. – Obciążenia związane z zadaniami usług użyteczności publicznej powierzonymi przedsiębiorstwom energetycznym są w pełni rekompensowane. Obejmują one: a) W zakresie wytwarzania energii elektrycznej: 1° dodatkowe koszty, które wiążą się ewentualnie z wprowadzeniem w życie przepisów art. 8 i 10 w odniesieniu do kosztów inwestycyjnych i eksploatacyjnych unikniętych przez Électricité de France lub, w stosownym przypadku, unikniętych przez dystrybutorów nieznacjonalizowanych wskazanych w art. 23 ustawy nr 46‑628 z dnia 8 kwietnia 1946 r. [o nacjonalizacji sektora energii elektrycznej i gazu], których koszty te mogłyby dotyczyć. Te same wartości unikniętych kosztów stanowią odniesienie w celu określenia dodatkowych rekompensowanych kosztów, jeżeli dane instalacje są eksploatowane przez Électricité de France lub dystrybutora nieznacjonalizowanego. W sytuacji gdy przedmiotem umów jest zakup energii elektrycznej wytworzonej przez instalację produkcji znajdującą się na obszarach niepołączonych z kontynentalną siecią metropolitarną, dodatkowe koszty są obliczane w stosunku do udziału odnoszącego się do produkcji w niekwalifikujących się taryfach sprzedaży na rzecz klientów; 2° dodatkowe koszty produkcji na obszarach połączonych z kontynentalną siecią metropolitarną, które z uwagi na szczególne cechy parku produkcyjnego właściwe dla charakteru tych obszarów nie są pokryte przez udział odnoszący się do produkcji zawarty w taryfach sprzedaży na rzecz klientów niekwalifikujących się lub przez progi cen przewidziane w ust. I art. 4 niniejszej ustawy. b) W zakresie dostarczania energii elektrycznej: 1.o utracone przychody i koszty ponoszone przez dostawców energii elektrycznej z powodu zastosowania specjalnej taryfy na »produkt pierwszej potrzeby«, o którym mowa w art. 4 ust. I akapit ostatni; 2.o koszty ponoszone przez dostawców energii elektrycznej w wyniku ich udziału w mechanizmie wsparcia osób w trudnej sytuacji finansowej, o których mowa w art. 2 ust. III pkt 1. Koszty te są uwzględniane w granicach procentu obciążenia poniesionego przez dostawców z tytułu specjalnej taryfy na »produkt pierwszej potrzeby«, o którym mowa w poprzednim punkcie. Ów procent jest ustalany przez ministra właściwego ds. energii. Obciążenia te są obliczane na podstawie odpowiedniej księgowości prowadzonej przez podmioty, które je ponoszą. Księgowość ta, sporządzana zgodnie z zasadami ustanowionymi przez komisję nadzoru energetycznego, jest kontrolowana na koszt operatorów sieci ponoszących te obciążenia przez ich biegłego rewidenta lub, w odniesieniu do zarządów, przez ich biegłego księgowego. Komisja regulacji energetyki może na koszt operatorów sieci skontrolować ową księgowość przez wybrany przez nią niezależny podmiot. Minister właściwy ds. energii ustala wysokość tych kosztów na składany corocznie wniosek komisji nadzoru energetycznego. Rekompensata tych obciążeń na korzyść ponoszących je operatorów sieci jest zapewniana z opłat należnych od odbiorców końcowych energii elektrycznej znajdujących się na terytorium krajowym. Wysokość ww. opłat jest obliczana proporcjonalnie do ilości zużytej energii elektrycznej. Niemniej jednak energia elektryczna wytworzona przez producenta na jego własny użytek lub zakupiona przez konsumenta końcowego na jego własny użytek od osoby trzeciej prowadzącej instalację produkcyjną na miejscu zużycia jest uwzględniana przy obliczaniu podatku jedynie od 240 mln kWh rocznie na dane miejsce produkcji. Kwota podatku należnego od danego miejsca zużycia przez konsumentów ostatecznych, o których mowa art. 22 ust. I akapit pierwszy, nie może przekraczać 500000 [EUR]. Kwota podatku mająca zastosowanie do każdej kilowatogodziny jest obliczana w taki sposób, że podatki pokrywają łącznie koszty, o których mowa w lit. a) i b), a także koszty zarządzania poniesione przez Caisse des dépôts et consignations, o których mowa poniżej. Minister właściwy ds. energii ustala tę kwotę na składany corocznie wniosek komisji nadzoru energetycznego. Podatek mający zastosowanie do każdej kilowatogodziny nie może przekroczyć 7% taryfy sprzedaży kilowatogodziny, bez abonamentu i bez podatku, odpowiadającej subskrypcji o mocy 6 kVA, bez umorzenia oraz bez rozróżnienia na porę roku. […]”.