ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
21

Z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, że w decyzji nr 138/2013 ustanowiono szereg środków na rzecz tych dwóch spółek, które były stosowane od dnia 15 kwietnia 2013 r. do dnia 1 lipca 2015 r. w odniesieniu do spółki CE Oltenia i do dnia 31 grudnia 2017 r. w odniesieniu do spółki CE Hunedoara. Przede wszystkim art. 1 i 2 decyzji nr 138/2013 przyznały gwarantowany dostęp do sieci elektroenergetycznych dla energii elektrycznej wytwarzanej przez elektrociepłownie tych dwóch spółek w celu zapewnienia ciągłości działania ze średnią mocą wynoszącą co najmniej 200 megawatów (MW) dla elektrowni należącej do spółki CE Hunedoara i co najmniej 500 MW dla elektrowni należącej do spółki CE Oltenia. Następnie zgodnie z art. 3 tej decyzji Transelectrica, jedyny operator systemu przesyłowego, został zobowiązany do zapewnienia dysponowania priorytetowego dla energii elektrycznej wytwarzanej przez elektrociepłownie tych dwóch spółek. Wreszcie w art. 4 i 5 wspomnianej decyzji na spółki SC Hunedoara i CE Oltenia został nałożony obowiązek świadczenia na rzecz Transelectriki usług pomocniczych o mocy elektrycznej wynoszącej, odpowiednio, co najmniej 400 MW i 600 MW.
60

Jeśli chodzi o okoliczność – podniesioną przez Parlament, Radę Unii Europejskiej i Komisję w ich odpowiedziach na zadane przez Trybunał pytania wymagające odpowiedzi na piśmie – że zgodnie z art. 13 dyrektywy 2002/96 panele fotowoltaiczne mogłyby ewentualnie zostać dodane do załącznika I B do tej dyrektywy w ramach koniecznych zmian mających w szczególności na celu dostosowanie do postępu naukowo-technicznego art. 7 ust. 3 tej dyrektywy dotyczącego obliczania celów odzysku WEEE, które producenci zobowiązani byli osiągnąć, to nie może ona podważyć rozumowania przedstawionego w pkt 47–59 niniejszego wyroku. Prawdą jest, że przepis ten zapowiadał już w 2002 r., że producenci paneli fotowoltaicznych będą prawdopodobnie zobowiązani do ponoszenia kosztów gospodarowania odpadami pochodzącymi z paneli wprowadzonych do obrotu od daty przyszłej, która w stosownym wypadku zostanie określona w nowej dyrektywie. Z przepisu tego nie można jednak wywieść wniosku, że producenci ci powinni byli oczekiwać, że obowiązek finansowania kosztów gospodarowania odpadami pochodzącymi z EEE, przewidziany w art. 13 ust. 1 dyrektywy 2012/19, zostanie na nich nałożony w odniesieniu do paneli fotowoltaicznych, które wprowadzili już do obrotu w okresie od dnia 13 sierpnia 2005 r. do dnia 13 sierpnia 2012 r.
42

W tym względzie Trybunał orzekł, co się tyczy art. 16 ust. 4 dyrektywy 2004/38, że przepis ten odnosi się do utraty prawa stałego pobytu przez obywatela Unii z powodu nieobecności w przyjmującym państwie członkowskim przez ponad dwa kolejne lata i że rozwiązanie to jest podyktowane tym, że po takiej nieobecności więź z przyjmującym państwem członkowskim się rozluźnia (wyrok z dnia 21 lipca 2011 r., Dias, C‑325/09, EU:C:2011:498, pkt 59 i przytoczone tam orzecznictwo).
51

W tym względzie należy przypomnieć, że zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań przysługuje każdemu podmiotowi prawa, w którym organ administracyjny wzbudził nadzieje opierające się na udzielonych mu przez ten organ precyzyjnych zapewnieniach (wyrok z dnia 15 kwietnia 2021 r., Administration de l’Enregistrement, des Domaines et de la TVA, C‑846/19, EU:C:2021:277, pkt 90 i przytoczone tam orzecznictwo). Jak zaś zauważył rzecznik generalny w pkt 81 opinii, w aktach sprawy, którymi dysponuje Trybunał, nie ma niczego, co by świadczyło o tym, że spółka Air Berlin uzyskała w jakimkolwiek momencie okresu handlu uprawnieniami takie precyzyjne zapewnienia, iż uprawnienia do emisji lotniczych będą wydawane aż do końca tego okresu jej, czy też, w przypadku postawienia jej w stan upadłości, skarżącemu w postępowaniu głównym. W szczególności, jak wskazano w pkt 48 i 49 niniejszego wyroku, przydzielenia uprawnienia do emisji lotniczych na dany okres handlu tymi uprawnieniami nie można rozumieć jako gwarancji wydawania w każdych okolicznościach tych uprawnień do końca tego okresu.
21

Sąd ten przypomina następnie główne wnioski płynące z orzecznictwa Trybunału w dziedzinie świadczenia usług podlegających opodatkowaniu VAT w odniesieniu do, po pierwsze, warunków dotyczących istnienia „świadczeń wzajemnych” ustanawiających „stosunek prawny” odzwierciedlający w danym przypadku „bezpośredni związek” pomiędzy wyświadczoną usługą a otrzymanym wynagrodzeniem, a po drugie, warunku dotyczącego tego, że zapłacone kwoty stanowią „rzeczywiste wynagrodzenie za możliwą do wyodrębnienia usługę”. Powołuje się on w szczególności na wyroki: z dnia 18 lipca 2007 r., Société thermale d’Eugénie-les-Bains (C‑277/05, EU:C:2007:440), i z dnia 22 listopada 2018 r., MEO – Serviços de Comunicações e Multimédia (C‑295/17, EU:C:2018:942), uściślając przy tym, że w ramach postępowania głównego Apcoa powołuje się na pierwszy z tych wyroków, podczas gdy ministerstwo podatków odnosi się w szczególności do drugiego z nich.
96

Do podstawowych kryteriów, które należy uwzględnić przy ustalaniu wysokości okresowej kary pieniężnej – w celu zapewnienia, że kara ta wywrze odpowiedni nacisk, wymuszając jednolite i skuteczne stosowanie prawa Unii – zalicza się co do zasady wagę naruszenia, czas jego trwania oraz zdolność płatniczą danego państwa członkowskiego. Przy stosowaniu tych kryteriów należy wziąć pod uwagę w szczególności skutki, jakie niewykonanie wyroku wywiera na interesy prywatne i interes publiczny, a także to, jak pilne jest to, by dane państwo członkowskie wywiązało się z ciążących na nim zobowiązań [wyrok z dnia 12 marca 2020 r., Komisja/Włochy (Pomoc bezprawnie przyznana sektorowi hotelarskiemu na Sardynii), C‑576/18, niepublikowany, EU:C:2020:202, pkt 149 i przytoczone tam orzecznictwo].
5

Artykuł 15 wspomnianej dyrektywy przewiduje: „1. Państwa członkowskie sprawdzają, czy ich systemy prawne przewidują którykolwiek z wymogów wymienionych w ust. 2 oraz zapewniają zgodność takich wymogów z warunkami określonymi w ust. 3. Państwa członkowskie dostosowują swoje przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne w taki sposób, by były one zgodne z tymi warunkami. 2. Państwa członkowskie sprawdzają, czy w ramach ich systemu prawnego podejmowanie lub prowadzenie działalności usługowej jest uzależnione od spełnienia któregokolwiek z następujących niedyskryminacyjnych wymogów: […] g) określone minimalne lub maksymalne taryfy, do których usługodawca musi się stosować; […] 3. Państwa członkowskie sprawdzają, czy wymogi określone w ust. 2 spełniają następujące warunki: a) niedyskryminacja: wymogi nie mogą prowadzić do bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub, w przypadku spółek, ze względu na miejsce statutowej siedziby; b) konieczność: wymogi muszą być uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym; c) proporcjonalność: wymogi muszą być odpowiednie dla zapewnienia osiągnięcia wyznaczonego celu i nie mogą wykraczać poza to, co niezbędne do osiągnięcia tego celu; nie może istnieć możliwość zastąpienia tych wymogów innymi, mniej restrykcyjnymi środkami, za pomocą których można osiągnąć ten sam skutek. […]”.
43

A zatem logika stopniowej integracji wspierana przez to postanowienie traktatu FUE wymaga, by sytuacja obywatela Unii, któremu przyznano prawa na mocy wspomnianego postanowienia w ramach wykonywania przez niego prawa do swobodnego przemieszczania się w Unii i który naraził się nie tylko na utratę możliwości korzystania z tych praw, lecz także samego statusu obywatela Unii – podczas gdy dążył on, poprzez uzyskanie obywatelstwa w przyjmującym państwie członkowskim, do dalej idącej integracji ze społeczeństwem tego państwa – była objęta zakresem stosowania postanowień traktatu dotyczących obywatelstwa Unii.
2)

Artykuł 292 dyrektywy 2009/138 należy interpretować w ten sposób, że prawo państwa członkowskiego, na którego terytorium toczy się postępowanie sądowe – w rozumieniu tego artykułu – powinno regulować wszystkie skutki, jakie na owo postępowanie wywiera postępowanie likwidacyjne. W szczególności należy stosować przepisy prawa tego państwa członkowskiego, które, po pierwsze, przewidują, że wszczęcie takiego postępowania likwidacyjnego powoduje zawieszenie toczącego się postępowania sądowego, po drugie, uzależniają podjęcie postępowania sądowego od zgłoszenia przez wierzyciela do wykazu pasywów zakładu ubezpieczeń przysługującego mu roszczenia o odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia i od wezwania do udziału w tym postępowaniu organów odpowiedzialnych za przeprowadzenie postępowania likwidacyjnego oraz, po trzecie, zakazują zasądzenia zapłaty odszkodowania, w odniesieniu do którego możliwe jest już wyłącznie stwierdzenie jego istnienia i określenie jego wysokości, ponieważ co do zasady przepisy takie nie wkraczają w zakres kompetencji zastrzeżonej dla prawa państwa członkowskiego siedziby na podstawie art. 274 ust. 2 wspomnianej dyrektywy.
14

Sąd odsyłający wyraża zatem wątpliwości co do zgodności systemu wprowadzonego przez MTV w zakresie, w jakim ostatecznie pociąga on za sobą ograniczenie prawa do dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych, z orzecznictwem Trybunału, zgodnie z którym nie można zniechęcać pracowników do korzystania z prawa do minimalnego okresu corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego.
43

Po drugie, jeżeli chodzi o to, czy wymóg zapłaty w formie bezgotówkowej może być uzasadniony celem umożliwienia sprawdzenia rzeczywistego charakteru transakcji handlowej, w odniesieniu do której wnioskuje się o zwolnienie z podatku akcyzowego, należy zauważyć, że rzeczywisty charakter sprzedaży zostaje co do zasady wystarczająco udowodniony w drodze wystawianych przy tej okazji zapłaconej faktury lub pokwitowania z kasy, dokumentów księgowych, których ujawnienia przyjmujące państwo członkowskie może wymagać łącznie ze świadectwem zwolnienia.
18

Uznając, że w zawisłej przed nim sprawie pojawiły się pytania dotyczące wykładni dyrektywy 2006/112, a ponadto że stanowi ona precedens dla wielu toczących się postępowań, Supreme Court of the United Kingdom (sąd najwyższy Zjednoczonego Królestwa) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy w sytuacji, w której: (i) organ podatkowy, usługodawca i przedsiębiorca będący podatnikiem błędnie interpretują unijne przepisy w dziedzinie VAT i traktują świadczenie, które podlega opodatkowaniu według stawki podstawowej, jako zwolnione z VAT; (ii) w umowie zawartej między usługodawcą a przedsiębiorcą wskazano, że cena świadczenia nie zawiera VAT oraz że jeżeli VAT jest należny, to uiszcza go przedsiębiorca; (iii) usługodawca nie żądał i nie może już żądać dodatkowego VAT należnego od przedsiębiorcy; oraz (iv) organ podatkowy nie może lub nie może już (ze względu na upływ terminów przedawnienia) żądać od usługodawcy VAT, który powinien był zostać zapłacony, dyrektywa 2006/112 wywołuje skutek tego rodzaju, iż faktycznie zapłacona cena składa się z wymagalnej kwoty netto i naliczonego od niej VAT, tak że przedsiębiorca może żądać odliczenia, na podstawie art. 168 lit. a) dyrektywy 2006/112, naliczonego podatku jako VAT, który został faktycznie »zapłacony« w odniesieniu do tego świadczenia? 2) Tytułem ewentualnym, czy w takich okolicznościach przedsiębiorca może żądać odliczenia, na podstawie art. 168 lit. a) dyrektywy 2006/112, naliczonego podatku jako VAT, który był „należny” w odniesieniu do tego świadczenia? 3) Czy w sytuacji, w której organ podatkowy, usługodawca i przedsiębiorca będący podatnikiem błędnie interpretują unijne przepisy w dziedzinie VAT i traktują świadczenie, które podlega opodatkowaniu według stawki podstawowej, jako zwolnione z VAT, co skutkuje tym, że przedsiębiorca nie jest w stanie przedstawić organowi podatkowemu faktury VAT spełniającej wymagania zawarte w art. 226 pkt 9 i 10 dyrektywy 2006/112 w odniesieniu do otrzymanego świadczenia, ów przedsiębiorca jest uprawniony do żądania odliczenia naliczonego podatku na podstawie art. 168 lit. a) dyrektywy 2006/112? 4) Czy w celu udzielenia odpowiedzi na pytania od pierwszego do trzeciego: a) istotne jest ustalenie, czy usługodawcy przysługiwałby argument obrony, oparty na uzasadnionych oczekiwaniach lub na innej podstawie w świetle prawa krajowego lub prawa Unii, przeciwko każdej próbie wydania przez organ podatkowy decyzji określającej wysokość opodatkowania, zobowiązującej go do zadeklarowania kwoty odpowiadającej VAT z tytułu świadczenia? b) ma znaczenie okoliczność, że przedsiębiorca wiedział w tym samym czasie co organ podatkowy i usługodawca, że świadczenie w istocie nie jest zwolnione, lub że miał taką samą co owe podmioty możliwość powzięcia w tym przedmiocie wiedzy oraz że mógł się zwrócić z propozycją zapłaty VAT, który był należny w odniesieniu do świadczenia (w wysokości obliczonej na podstawie ceny handlowej świadczenia), tak aby mógł on zostać przekazany organowi podatkowemu, lecz tego zaniechał?”.
75

Okoliczność, że pismo z dnia 22 sierpnia 2018 r. dotyczyło wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów dotyczących dochodzeń prowadzonych przez OLAF, a mianowicie dziedziny regulowanej rozporządzeniem nr 883/2013, nie stoi bowiem na przeszkodzie temu, by wniosek ten od początku był oparty na rozporządzeniu nr 1049/2001, ponieważ bezsporne jest, że to ostatnie rozporządzenie może służyć za podstawę prawną wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów związanych z postępowaniem administracyjnym uregulowanym w innym akcie Unii.
21

Republika Słowacka odrzuca tę argumentację Komisji, którą uważa za nielogiczną i niejasną. Z dyrektywy 2002/49 wynika, że plany działań, które to państwo członkowskie było zobowiązane sporządzić dla 16 głównych linii kolejowych i 445 głównych dróg do dnia 18 lipca 2013 r., miały opierać się na danych z 2011 r. i obejmować środki na lata 2013–2018. Republika Słowacka wypełniła to zobowiązanie a posteriori. Wymogi sformułowane przez Komisję na etapie repliki sprowadzają się w praktyce do tego, że Republika Słowacka nie musiałaby się starać, chociażby a posteriori, wypełnić zobowiązanie przewidziane w art. 8 ust. 2 dyrektywy 2002/49, którego dotyczy niniejsza skarga, natomiast miałaby dążyć do wypełnienia innego zobowiązania, a mianowicie zobowiązania przewidzianego w art. 8 ust. 5 dyrektywy 2002/49, którego niewypełnienie nie było powodem wniesienia przeciwko niej skargi. Innymi słowy, argumenty Komisji oznaczają, że jeżeli państwo członkowskie nie wywiązało się ze swoich zobowiązań w terminie określonym w tej dyrektywie, to nigdy nie będzie mogło tego uczynić.
9

Artykuł 6 włoskiego legge n. 9 Norme per l’attuazione del nuovo Piano energetico nazionale: aspetti istituzionali, centrali idroelettriche ed elettrodotti, idrocarburi e geotermia, autoproduzione e disposizioni fiscali (włoskiej ustawy nr 9 w sprawie zezwoleń na badanie węglowodorów) z dnia 9 stycznia 1991 r. w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu rozpatrywanego w postępowaniu głównym (dodatek zwyczajny do GURI nr 13 z dnia 16 stycznia 1991 r., zwanej dalej „ustawą nr 9/1991”), stanowi: „1. Zezwolenie na prowadzenie badań wydaje się w drodze decreto del Ministro dell’industria, del commercio e dell’artigianato [zarządzenia ministra przemysłu, handlu i rzemiosła], po zapoznaniu się z opinią Comitato tecnico per gli idrocarburi e la geotermia [komitetu technicznego ds. węglowodorów i energii geotermalnej], […] w porozumieniu, w zakresie ich kompetencji, z ministro dell’ambiente [ministrem środowiska] i ministro della marina mercantile [ministrem żeglugi handlowej] w odniesieniu do wymogów dotyczących działalności, która ma być prowadzona na obszarach morskich, na wodach terytorialnych i na szelfie kontynentalnym. 2. Obszar objęty zezwoleniem na prowadzenie badań musi umożliwiać racjonalne prowadzenie programu badawczego oraz w żadnym wypadku nie może przekraczać 750 km2; obszar objęty zezwoleniem może obejmować przyległe do siebie obszary lądowe i morskie. 3. W przypadku gdy Ministro dell’industria, del commercio e dell’artigianato [minister przemysłu, handlu i rzemiosła] uzna, że obszar, którego dotyczy wniosek, nie jest wystarczającej wielkości czy też nie jest wytyczony racjonalnie w stosunku do celu zoptymalizowanego badania, jest on uprawniony do odmowy udzielenia zezwolenia na prowadzenie badań, dopóki obszar ten nie będzie mógł zostać połączony z obszarami przyległymi. 4. Okres obowiązywania zezwolenia wynosi sześć lat. 5. Uprawniony z tytułu zezwolenia ma prawo do dwóch następujących po sobie trzyletnich przedłużeń okresu jego obowiązywania, jeżeli czynił on zadość obowiązkom ustanowionym w zezwoleniu. 6. Uprawnionemu z tytułu zezwolenia można przyznać kolejne przedłużenie okresu jego obowiązywania, jeżeli, po upływie ostatecznego terminu jego obowiązywania, prowadzone są nadal, z przyczyn niewynikających z jego bezczynności, zaniedbania lub braku doświadczenia, prace wiertnicze lub testy produkcyjne. Przedłużenie to jest przyznawane na czas konieczny do zakończenia tych prac i, w każdym wypadku, nieprzekraczający jednego roku. Szczegółowy program techniczny i finansowy na nowy okres prac jest zatwierdzany wraz z zarządzeniem przedłużającym”.
14

W dniu 5 lipca 2019 r. spółka Alstom Transport wniosła nową skargę do Tribunalul București (sądu okręgowego w Bukareszcie), żądając w szczególności stwierdzenia nieważności decyzji CFR uznającej ofertę BraSig za dopuszczalną i zgodną z wymogami, a także protokołu z postępowania o udzielenie zamówienia oraz wszystkich aktów odnoszących się do zasad oceny tej oferty. Ponadto spółka Alstom Transport wniosła do tego sądu o zobowiązanie CFR do wykluczenia wspomnianej oferty ze względu na to, że konsorcjum BraSig próbowało wielokrotnie wywierać wpływ na członków komisji przetargowej CFR w celu doprowadzenia do gorszego potraktowania oferty RailWorks.
6

Artykuł 7 owego rozporządzenia, zatytułowany „Prawo do odszkodowania”, przewiduje w ust. 1, 2 i 4: „1. W przypadku odwołania do niniejszego artykułu pasażerowie otrzymują odszkodowanie w wysokości: a) 250 EUR dla wszystkich lotów o długości do 1500 kilometrów; b) 400 EUR dla wszystkich lotów wewnątrzwspólnotowych dłuższych niż 1500 kilometrów i wszystkich innych lotów o długości od 1500 do 3500 kilometrów; c) 600 EUR dla wszystkich innych lotów niż loty określone w lit. a) lub b). Przy określaniu odległości podstawą jest ostatni cel lotu, do którego przybycie pasażera nastąpi po czasie planowego przylotu na skutek opóźnienia spowodowanego odmową przyjęcia na pokład lub odwołaniem lotu. 2. Jeżeli pasażerom zaoferowano, zgodnie z art. 8, zmianę planu podróży do ich miejsca docelowego na alternatywny lot, którego czas przylotu nie przekracza planowego czasu przylotu pierwotnie zarezerwowanego lotu a) o dwie godziny w przypadku wszystkich lotów o długości do 1500 kilometrów; lub b) o trzy godziny w przypadku wszystkich lotów wewnątrzwspólnotowych dłuższych niż 1500 kilometrów i wszystkich innych lotów o długości od 1500 do 3500 kilometrów; lub c) o cztery godziny w przypadku wszystkich innych lotów niż loty określone w lit. a) lub b), obsługujący przewoźnik lotniczy może pomniejszyć odszkodowanie przewidziane w ust. 1 o 50%. […] 4. Odległości podane w ust. 1 i 2 mierzone są metodą trasy po ortodromie”.
28

Co się tyczy ogólnej systematyki dyrektywy 2011/83, należy zauważyć, że zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. c) i d) tej dyrektywy każdy przedsiębiorca jest zobowiązany – zanim konsument zostanie związany umową zawieraną na odległość lub umową zawieraną poza lokalem przedsiębiorstwa, lub jakąkolwiek ofertą w tym zakresie – poinformować go, stosownie do okoliczności, o tożsamości i adresie pocztowym przedsiębiorcy, na rzecz którego działa, oraz w razie potrzeby o adresie pocztowym miejsca prowadzenia działalności tego przedsiębiorcy. W ten sposób ów przepis zalicza do kategorii przedsiębiorców w rozumieniu art. 2 pkt 2 omawianej dyrektywy osoby fizyczne lub prawne działające na rzecz innych przedsiębiorców.
28

Organ podatkowy i celny uważa ze swej strony, że transakcje będące przedmiotem spornych not obciążeniowych odpowiadają faktycznemu świadczeniu przez Suzlon Wind Energy Portugal usługi wykonanej w Portugalii na podstawie umowy z 2008 r., w ramach której spółka ta zaksięgowała wszystkie dostarczone towary i usługi wykonane przez jej podwykonawców i odliczyła odpowiadający im VAT. Twierdzi on zatem, że usługi te powinny były zostać opodatkowane VAT według stawki podstawowej. Organ ten podnosi w szczególności, że ze spornych not obciążeniowych wynika, iż odnoszą się one do sprawozdań dotyczących niezgodności sporządzonych w trakcie całego projektu. Ponadto uważa on, że okólnik z dnia 4 maja 1989 r. dotyczący usług świadczonych przez klienta na rzecz dostawcy w okresie gwarancji, mający zastosowanie w niniejszej sprawie, przewiduje, iż w odniesieniu do usług takich jak usługi, o których mowa w spornych notach obciążeniowych, VAT podlega rozliczeniu.
21

Skarżący w postępowaniu głównym podnoszą przed sądem odsyłającym, że art. 4 ust. 1 dyrektywy 2014/40 nie zobowiązuje do posługiwania się określoną metodą pomiaru maksymalnego poziomu wydzielanych substancji i że normy ISO, na których podstawie należy dokonać pomiarów, nie stanowią powszechnie obowiązujących przepisów. Utrzymują oni, że z szeregu badań, mianowicie z badania przeprowadzonego przez RIVM z dnia 13 czerwca 2018 r. oraz z badania, którego wyniki opublikowano w Journal of the National Cancer Institute w dniu 22 maja 2017 r., zatytułowanego „Cigarette Filter Ventilation and its Relationship to Increasing Rates of Lung Adenocarcinoma” (wentylacja filtra w papierosach i jej związek ze wzrostem zachorowalności na gruczolakoraka płuc), a także z pism wysłanych Komisji przez sekretarza stanu wynika, iż metodą pomiaru, którą należy stosować w celu oznaczania dokładnego poziomu substancji smolistych, nikotyny i tlenku węgla wydzielanych przez papieros z filtrem w przypadku stosowania go zgodnie z przeznaczeniem, jest metoda Canadian Intense.
4

Zgodnie z motywami 8, 9, 12, 18 i 39 dyrektywy 2011/95: „(8) W przyjętym w dniach 15–16 października 2008 r. Europejskim pakcie o imigracji i azylu Rada Europejska stwierdziła, że pomiędzy państwami członkowskimi istnieją znaczne różnice w zakresie udzielania ochrony i jej form, oraz wezwała do zakończenia procesu utworzenia wspólnego europejskiego systemu azylowego, przewidzianego w programie haskim, a co za tym idzie, zapewnienia wyższego poziomu ochrony. (9) W programie sztokholmskim Rada Europejska powtórzyła swoje zaangażowanie w realizację celu, jakim jest utworzenie najpóźniej do 2012 r. wspólnej przestrzeni ochrony i solidarności, opartej na wspólnej procedurze azylowej i jednolitym statusie osób otrzymujących ochronę międzynarodową, zgodnie z art. 78 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). […] (12) Głównym celem niniejszej dyrektywy jest po pierwsze to, by państwa członkowskie stosowały wspólne kryteria identyfikacji osób rzeczywiście potrzebujących ochrony międzynarodowej, a po drugie, by osoby takie miały dostęp do minimalnego poziomu świadczeń we wszystkich państwach członkowskich. […] (18) Wdrażając niniejszą dyrektywę, państwa członkowskie powinny w pierwszym rzędzie dążyć do najlepszego zabezpieczenia interesów dziecka zgodnie z konwencją ONZ o prawach dziecka z 1989 r. Oceniając najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka, państwa członkowskie powinny w szczególności uwzględniać zasadę jedności rodziny, dobro i rozwój społeczny małoletniego, względy bezpieczeństwa oraz opinię małoletniego, stosownie do jego wieku i dojrzałości. […] (39) Odpowiadając na zawarty w programie sztokholmskim apel, by ustanowić jednolity status uchodźców i osób kwalifikujących się do ochrony uzupełniającej, należy, z zastrzeżeniem koniecznych i obiektywnie uzasadnionych odstępstw, przyznać beneficjentom statusu ochrony uzupełniającej takie same prawa i świadczenia, z jakich korzystają uchodźcy zgodnie z niniejszą dyrektywą, oraz stosować do nich takie same kryteria kwalifikowalności”.