ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
68.

System odwrotnego obciążenia ma na celu unikanie podwójnego opodatkowania oraz zapewnienie neutralności podatkowej. Przepisy wydane na podstawie art. 18 ust. 1 lit. d) albo art. 22 ust. 7 i 8 szóstej dyrektywy nie powinny wykraczać poza to, co jest konieczne do osiągnięcia przewidzianych w nich celów, ani nie powinny podważać neutralności. Przepis, który uzależnia prawo do odliczeń od spełnienia obowiązków formalnych, nie uwzględniając wymogów merytorycznych, wykracza poza to, co jest niezbędne. Czynności powinny być opodatkowane z uwzględnieniem ich obiektywnych cech. Jeśli dana czynność spełnia przesłanki przewidziane dla dokonania odliczenia, to podatek VAT podlega odliczeniu. Jeżeli nie ulega wątpliwości, że zobowiązanie podatkowe w ramach systemu odwrotnego obciążenia powoduje powstanie prawa do odliczenia, to zasada neutralności podatkowej wymaga, by doliczenie było dozwolone w razie spełnienia przesłanek merytorycznych, nawet jeśli podatnik pominął pewne wymogi formalne. Istotne jest, by umożliwić zmiany sposobu zakwalifikowania dostawy w księgowości podatnika. Dlatego też w przypadku późniejszej korekty zapisów księgowych należy uznać jej prawdziwy charakter, o ile spełnione są obiektywne kryteria. Jeżeli nie występuje zagrożenie utraty wpływów podatkowych, to zasada neutralności podatku VAT wymaga, by nieprawidłowo wypełnione deklaracje podatkowe mogły być skorygowane. Takie zagrożenie nie występuje, jeżeli zobowiązanie podatkowe i prawo do odliczenia wzajemnie siebie znoszą. Tym niemniej, odpowiednie i proporcjonalne grzywny mogą być nakładane z tytułu nieprawidłowego zadeklarowania czynności.
75.

Odważyłbym się nawet stwierdzić, że nie ma potrzeby dokonywania zawężającej wykładni art. 6 dyrektywy tylko z uwagi na to, że chodzi tutaj o normę ograniczająca prawa przyznane na mocy art. 5 dyrektywy. To co jest wyjątkowe w tym przypadku, to fakt korzystania z prawa własności w odniesieniu do oznaczenia, które zgodnie z ścisłą wykładnią kryteriów byłoby dostępne dla wszystkich. Okoliczność, że zostało ono później zmonopolizowane ze względu na to, że tworzy część złożonego znaku towarowego lub przez pomyłkę ( 45 ), nie może być podnoszona na niekorzyść innych uczestników obrotu, którzy pragną swobodnie używać danych wskazówek opisowych, ani na niekorzyść innych osób, których ten przepis dotyczy, czyli konsumentów, którzy domagają się przejrzystych i prawdziwych informacji dostarczanych im zwykle właśnie dzięki takim wskazówkom ( 46 ).
45.

Z powyższych przyczyn dochodzę do wniosku, że na pytanie prejudycjalne przedłożone przez Conseil d’État należy udzielić następującej odpowiedzi: Jeżeli państwo członkowskie dokonało wyboru (na podstawie art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich) rozwiązania polegającego na tym, że wszelkie opłaty odnoszące się do udziałów i strat wynikających z podziału zysków spółki zależnej z innego państwa członkowskiego nie mogą zostać odliczone od podlegającego opodatkowaniu zysku spółki dominującej, to nie jest sprzeczne z tym przepisem, by koszty zarządzania związane z udziałami były ustalone na 5% łącznego dochodu z udziałów, wraz z ulgami podatkowymi wyrównującymi podatek u źródła pobrany od dywidendy zgodnie z art. 5 ust. 2, 3 lub 4 tej dyrektywy.
26.

Konsekwencja odpowiedzi na to pytanie wydaje się całkiem jasna. Jeżeli Trybunał przychyli się do twierdzenia, iż taki obrót powinien zostać włączony do tego obliczenia, zostanie on dodany do licznika i mianownika ułamka służącego do określenia tej proporcji, co będzie skutkowało zwiększeniem jej wyniku, a co za tym idzie, praw do odliczenia podatku przez podatnika.
79.

To, czy niniejsza umowa ogranicza zakres uznania właściwych organów, jak podnoszą to w szczególności Abraham i in. oraz Beaujean i in., stanowi kwestię prawa krajowego, do której oceny zobowiązane są właściwe sądy krajowe.
117.

Te dwa wymogi nie są zatem sprzeczne ze sobą, lecz uzupełniają się. Sąd mógł zatem trafnie stwierdzić w pkt 61 zaskarżonego wyroku, że nawet jeśli członkowie personelu pomocniczego mogą faktycznie wykonywać każdy rodzaj zadań, nie wystarcza to do ich zrównania z urzędnikami i członkami personelu tymczasowego, ponieważ te dwie kategorie osób wykazały, w przeciwieństwie do członków personelu pomocniczego, przy swojej pierwszej procedurze naboru i zatrudnieniu po raz pierwszy, iż spełniają najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości.
7.

Commissioners odmówiły dokonania zwrotu. Ponieważ skarga od tej decyzji wniesiona przez lokalne organy władzy do VAT and Duties Tribunal została uznana, skarżące wniosły odwołanie do High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division (Zjednoczone Królestwo), który postanowił zawiesić postępowanie i skierował do Trybunału następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy wyrażenie »zakłócenie konkurencji« powinno być oceniane w odniesieniu do każdego poszczególnego podmiotu prawa publicznego w taki sposób, że w kontekście niniejszej sprawy powinno być ono interpretowane poprzez odniesienie do sektora lub sektorów, w których podmiot ten prowadzi parkingi, czy też poprzez odniesienie do całego terytorium państwa członkowskiego? 2) Co oznacza wyrażenie »prowadziłoby do«? W szczególności, jaki stopień prawdopodobieństwa lub poziom pewności musi zaistnieć, aby warunek ten został spełniony? 3) Co oznacza wyrażenie »znaczące«? W szczególności, czy »znaczące« oznacza takie oddziaływanie na konkurencję, które jest większe niż nieznaczne bądź minimalne, czy też oddziaływanie »istotne« czy też »wyjątkowe«?”.
90.

Odnosząc się w sposób bardziej szczegółowy do argumentacji przedstawionej przez rząd niderlandzki, który stwierdził, że uwzględnienie długów wynikających z nadwyżki przysporzenia w porównaniu z przewidzianym udziałem w spadku mogłoby skutkować podwójnym odliczeniem, nadmienię, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem obywatel Wspólnoty nie może być pozbawiony prawa do powoływania się na postanowienia traktatu ze względu na to, że uzyskuje on korzyści podatkowe prawnie przewidziane przez przepisy państwa członkowskiego innego niż państwo, w którym ma on swe miejsce zamieszkania ( 39 ).
118.

Rozumowanie to odnosi się również do funkcji kontroli zapasów produktów leczniczych szpitala. Jak wyjaśniła Republika Federalna Niemiec, szpital, który postanawia powierzyć swe zaopatrzenie aptece zewnętrznej, liczy przede wszystkim na to, że zlikwiduje konieczność składowania sporych ilości produktów leczniczych we własnych pomieszczeniach. Zatem to właśnie apteka zewnętrzna powinna posiadać zapas produktów leczniczych wystarczający do pokrycia potrzeb szpitala we wszystkich okolicznościach. W związku z tym apteka ta będzie mogła również najlepiej prowadzić regularne kontrole jakości i warunków przechowywania produktów leczniczych.
41.

Gdy pytania przedłożone Trybunałowi dotyczą wykładni przepisów prawa wspólnotowego, jest on co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia, chyba że oczywiste jest, iż wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w rzeczywistości ma na celu skłonienie Trybunału do wydania orzeczenia w ramach fikcyjnego sporu lub do sformułowania opinii w przedmiocie zagadnień ogólnych lub hipotetycznych, albo że wykładnia prawa wspólnotowego, o którą się zwrócono we wniosku, nie ma żadnego związku z okolicznościami lub przedmiotem sporu zawisłego przed sądem krajowym, czy też, że Trybunał nie dysponuje dostatecznymi informacjami o stanie faktycznym i prawnym, niezbędnymi do udzielenia przydatnej odpowiedzi na przedłożone mu pytania. ( 14 )
15.

Aby móc dokonać oceny skargi, do Trybunału Sprawiedliwości zostały skierowane następujące pytania: 1. Czy wymogi obowiązkowej procedury oceny wpływu na środowisko wynikające z dyrektywy środowiskowej stosują się do przedsięwzięć dotyczących dróg miejskich, mając na uwadze charakter i rozmiary przedsięwzięcia, wpływ na strefy o dużym zaludnieniu lub na krajobraz o znaczeniu historycznym, kulturalnym lub archeologicznym? 2. Czy wymogi obowiązkowej procedury oceny wpływu na środowisko wynikające z dyrektywy środowiskowej stosują się do przedsięwzięć będących przedmiotem niniejszego postępowania sądowo-administracyjnego z uwagi na ich charakter i rodzaj drogi, cechy, rozmiar, wpływ na otoczenie, gęstość zaludnienia, budżet i ewentualny podział w stosunku do całości przedsięwzięcia, które obejmuje podobne działania na tej samej trasie? 3. Czy kryteria wymienione w wyroku w sprawie C-332/04 ( 5 ), a konkretnie w punktach 69–88, stosują się do przedsięwzięć będących przedmiotem niniejszego postępowania z uwagi na ich charakter i rodzaj drogi, cechy, rozmiar, wpływ na otoczenie, budżet i ewentualny podział w stosunku do całości przedsięwzięcia, które obejmuje podobne działania na tej samej trasie, a w związku z tym czy powinny były zostać poddane obowiązkowej procedurze oceny wpływu na środowisko? 4. Czy zobowiązania wynikające z dyrektywy środowiskowej w zakresie oceny wpływu na środowisko zostały spełnione w praktyce przez władze hiszpańskie w odniesieniu do przedsięwzięć będących przedmiotem niniejszego postępowania w świetle akt postępowania administracyjnego, a w szczególności dołączonych do nich opracowań i raportów, chociaż formalnie przedsięwzięcie nie zostało poddane przewidzianej w tej dyrektywie obowiązkowej procedurze oceny wpływu na środowisko?
22.

Wreszcie Sąd odrzucił argument skarżącego dotyczący dyskryminacji w stosunku do emerytów zamieszkałych w „niedrogich” państwach członkowskich. Przed reformą regulaminu do emerytur osób zamieszkujących w tych państwach stosowano współczynnik korygujący niższy niż 100% (innymi słowy, emerytura była zmniejszona w stosunku do wysokości referencyjnej). Wskutek reformy natomiast minimalny współczynnik korygujący w wysokości 100% został zastosowany do wszystkich emerytów: to oznacza, że żaden emeryt nie otrzymał już emerytury niższej niż emerytura wypłacana osobom zamieszkałym w Belgii. Sąd stwierdził, że wniosek skarżącego jest niedopuszczalny, gdyby bowiem przychylił się do niego, oznaczałoby to w konsekwencji wyłącznie zmniejszenie emerytur byłych urzędników zamieszkałych w „niedrogich” krajach, ale nie przyniosłoby żadnej korzyści samemu skarżącemu. W każdym jednak razie, co do istoty sprawy Sąd zauważył, że wprowadzenie przez prawodawcę wspólnotowego minimalnego współczynnika korygującego w wysokości 100%, nawet w przypadku „niedrogich” państw członkowskich, nie może zostać uznane za oczywiście arbitralne lub nieodpowiednie ( 7 ).
19.

Rumuński rząd uważa, że wniosek sądu krajowego jest dopuszczalny pomimo okoliczności, że wydalenie G. Jipy miało miejsce przed przystąpieniem Rumunii do Unii Europejskiej w dniu 1 stycznia 2007 r. Ponieważ powództwo ministerstwa w sprawie ograniczenia prawa G. Jipy do swobodnego przemieszczania się zostało wniesione w dniu 11 stycznia 2007 r., a zatem po przystąpieniu Rumunii do Unii Europejskiej, G. Jipa korzysta z prawa do swobodnego przemieszczania się, które może być ograniczone jedynie zgodnie z traktatem WE i środkami przyjętymi w celu jego wykonania. Rząd rumuński utrzymuje również, że Trybunał jest właściwy do rozpatrzenia niniejszej sprawy, ponieważ istnieje ryzyko ograniczenia prawa G. Jipy do swobodnego przemieszczania się na podstawie art. 38 lit. a) ustawy nr 248/2005. Rządy rumuński i grecki zauważają, że okoliczność, iż G. Jipa nie skorzystał z prawa do swobodnego przemieszczania się zgodnie z traktatem WE, jest bez znaczenia. Rumunia dodaje, że Trybunał orzekł w sprawie Schempp ( 5 ), iż sytuacji, w której obywatel państwa członkowskiego nie skorzystał z prawa do swobodnego przemieszczania się, nie można wyłącznie z tego powodu, przyrównywać do sytuacji o charakterze wyłącznie wewnętrznym.
1)

Artykuł 18 ust. 4 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku sprzeciwia się co do zasady przepisom krajowym, takim jak badane w sprawie przed sądem krajowym, które są nieproporcjonalne i jako takie podważają stosowanie podstawowych zasad wspólnego systemu podatku VAT, w szczególności prawa do odliczenia.
4.

Wieczorem dnia 28 kwietnia 2005 r. P. Feryn udzielił wywiadu telewizji belgijskiej, w którym stwierdził: „Nasza firma ma wielu przedstawicieli, którzy są w bezpośrednim kontakcie z klientami […]. Każdy zakłada alarmy antywłamaniowe i w dzisiejszych czasach ludzie się po prostu boją. To nie chodzi o to, że włamań dokonują obcokrajowcy, tego nie twierdzę, nie jestem rasistą. Włamań dokonują również Belgowie. Ale ludzie po prostu się boją. Z tego względu często słyszy się: »Żadnych obcokrajowców« […]. Muszę spełniać oczekiwania moich klientów. Jeżeli pan/pani mi powie: »Chciał(a)bym ten konkretny produkt albo chciał(a)bym, żeby to zostało wykonane w taki czy inny sposób« i ja odpowiem: »Ja tego nie robię‚ ale wyślę panu/pani tych ludzi«, to odpowie mi pan/pani: »Właściwie to ja wcale tych drzwi nie potrzebuję«. W ten sposób rujnuję mój własny interes. My musimy spełniać oczekiwania naszych klientów. To nie ja jestem odpowiedzialny za powstanie tego problemu w Belgii. Ja chcę, żeby moja firma dobrze prosperowała i żebyśmy na końcu roku osiągali zysk. W jaki sposób mogę to zrealizować? Dostosowując się do życzeń klienta!”.
120.

Taka wykładnia zasady „zanieczyszczający płaci” jako zasady podziału kosztów odpowiada innym wersjom językowym, które w przeciwieństwie do wersji niemieckiej nie posługują się pojęciem kauzalności, lecz przewidują, że zanieczyszczający płaci (Polluter pays, pollueur-payeur). Zgodnie z tym Trybunał zrozumiał zasadę „zanieczyszczający płaci” jako wyraz zasady proporcjonalności, która zobowiązuje państwa członkowskie i prawodawcę wspólnotowego do nienakładania na nikogo kosztów, które ze względu na okoliczności nie są konieczne ( 76 ). W konkretnym przypadku chodziło o to, czy rolnictwo może zostać zmuszone do zmniejszenia zanieczyszczenia azotanami bardziej niż to odpowiada jego udziałowi w całkowitej ilości azotanów. Odnosząc to do prawa o odpadach, należy wyciągnąć wniosek, że nie powinno się być zmuszonym do ponoszenia kosztów unieszkodliwienia odpadów, które pochodzą od kogo innego.
19.

Ponadto możnaby sobie postawić pytanie, czy komisja do spraw wypłaty odszkodowań, która zwróciła się do Trybunału z niniejszym wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, stanowi w ogóle sąd uprawniony do wniesienia takiego wniosku w rozumieniu art. 234 WE. W tym względzie odsyłam jednak do opinii w sprawie Cowan, w której rzecznik generalny Lenz, przedstawiając szczegółowe uzasadnienie, trafnie stwierdził, że tego rodzaju podmiot należy uznać za sąd w rozumieniu art. 234 WE. ( 5 ) Argumentował on, że taka komisja stanowi niezawisłą instancję, która została powołana do rozstrzygania sporów dotyczących roszczeń o odszkodowanie na rzecz ofiar. Komisja ta została powołana na podstawie ustawy, jej jurysdykcja jest przymusowa, a rozstrzygnięcia zapadają w drodze stosowania norm prawnych, w szczególności code de procédure pénale.
113.

Jednakże zarówno postanowienie odsyłające, jak i argumenty uczestników zdradzają niepewność co do oddziaływania dyrektywy 93/96 na tę konkluzję i na znaczenie okoliczności, że dana osoba przybywa do innego państwa członkowskiego „głównie” w celu podjęcia studiów. W szczególności podnoszono, że niniejszą sprawę należy odróżniać od wyroku w sprawie Bidar z tego względu, że strona skarżąca w tamtej sprawie nie przybyła do Zjednoczonego Królestwa w głównym celu odbycia tam studiów, wobec czego wywodziła swoje prawo do pobytu z art. 18 WE i dyrektywy 90/364, a nie z dyrektywy 93/96.
82.

To orzeczenie ( 48 ), odnoszące się do Królestwa Hiszpanii, zapewniło Rzeczypospolitej Polskiej ochronę bardziej trwałą niż schronienie, które znaleźli Fryderyk Chopin wraz z George Sand w Cartuja de Jesús Nazareno de Valldemosa [klasztorze zakonu Kartuzów pod wezwaniem Jezusa z Nazaretu w Valldemosie] ( 49 ), ponieważ na podstawie swego rodzaju pozytywnego związania ( 50 ) krajowych organów administracji postanowieniami dyrektywy o połączeniach wzajemnych przyznało im szeroki wachlarz uprawnień, tak aby poza wspieraniem porozumień negocjowanych między konkurentami ustanowiły również ex ante ( 51 ) dostęp do pętli abonenckiej i połączenia wzajemne w centralach komutacyjnych na poziomie lokalnym i wyższym.
51.

W świetle powyższych rozważań proponuję, by Trybunał odpowiedział Landgericht Siegen w następujący sposób: Artykuł 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy, zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie jest uprawnione do odmowy uznania ważności prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie, jeżeli to prawo jazdy zostało wydane, podczas gdy w następstwie naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnionego wcześniej na terytorium pierwszego państwa członkowskiego toczyło się postępowanie w celu zbadania zdolności do kierowania jego posiadacza.
40.

Tym niemniej o ile w art. 2 pkt 1 i art. 17 ust. 2 szóstej dyrektywy VAT jest wyraźnie mowa o podatniku, który „występuje w takim charakterze”, bądź o usługach używanych do celów zawieranych transakcji podlegających opodatkowaniu, to w art. 9 ust. 2 lit. e) nie występuje podobne odesłanie. Moim zdaniem nie stanowi to bynajmniej przeoczenia (legislacyjnego) ze strony prawodawcy wspólnotowego. To właśnie brak jakiegokolwiek odesłania w art. 9 ust. 2 do działalności gospodarczej, do podatnika działającego w takim charakterze bądź do transakcji podlegających opodatkowaniu oznacza, że dla celów określenia miejsca świadczenia usług okoliczność, że klient dodatkowo prowadzi działalność, która nie jest objęta zakresem szóstej dyrektywy VAT, nie stanowi przeszkody dla stosowania tego przepisu ( 16 ).
38.

Po drugie, należy przeprowadzić rozróżnienie pomiędzy twierdzeniami dotyczącymi faktów w odniesieniu do danych osób a opiniami lub ocenami ( 19 ). Zgodnie z tym, co orzekł Europejski Trybunał Praw Człowieka: „choć wykazać można istnienie faktów, prawdziwość ocen nie podlega udowodnieniu. Spełnienie wymogu wykazania prawdziwości ocen nie jest możliwe i wymóg ten narusza samą swobodę wyrażania opinii, która stanowi fundamentalną część prawa chronionego przez art. 10” [tłumaczenie nieoficjalne] ( 20 ). Gdy poseł Parlamentu dokonuje oceny kwestii ogólnej wagi, powinien on co do zasady móc skorzystać z immunitetu parlamentarnego bez względu na to, że niektórzy mogą uznać ją za rażącą lub drażniącą. Niemniej jednak art. 9 protokołu, który w sposób wyraźny odnosi się do „opinii”, nie obejmuje wypowiedzi posłów PE, które dotyczą faktów odnoszących się do innych osób. Przykładowo stwierdzenie, że ktoś jest niekompetentny i powinien zrezygnować ze swej pracy, stanowi formę krytyki, która choć ma charakter rażący dla danej osoby, stanowi wyrażenie opinii i wchodzi w zakres art. 9 protokołu. Podobnie wyrażenia, które nie są skierowane do danych osób, ale dotyczą instytucji, powinny korzystać z szerokiej ochrony. Nie zagłębiając się w okoliczności faktyczne dotyczące niniejszej sprawy, wydaje mi się, że istnieje istotna różnica pomiędzy wypowiedziami skierowanymi do poszczególnych sędziów a wypowiedziami, które dotyczą systemu sądowniczego w ogólności. System ten stanowi istotny aspekt życia publicznego i dyskusja na jego temat jest oczywiście istotnym elementem debaty politycznej. Natomiast stwierdzenie, że ktoś — czy to sędzia czy też inna osoba — zdefraudował środki publiczne lub jest skorumpowany, jest twierdzeniem dotyczącym faktów, a osobie której wypowiedź ta dotyczyła, powinno przysługiwać prawo wystąpienia do sądu w celu oczyszczenia swego dobrego imienia, natomiast autor wypowiedzi powinien zostać wezwany do wykazania ich prawdziwości bez względu na to, czy jest członkiem Parlamentu czy też nie.
88.

W konsekwencji oznacza to, że o ile akt prawny jest możliwy do podzielenia, muszą zostać wydane dwa oddzielne akty prawne, tak zwane bliźniacze akty prawne. Jeden akt prawny, dotyczący krajów rozwijających się, należy wydać na podstawie art. 179 WE, zaś drugi akt prawny, który dotyczy innych państw trzecich, na podstawie art. 181a WE. Jeśli akt prawny nie jest podzielny, należy go wydać zarówno na podstawie art. 179 WE, jak i art. 181a WE. Co do kwestii, czy akt prawny jest podzielny, należy przyznać prawodawcy zakres uprawnień dyskrecjonalnych. W niniejszym przypadku wiele przemawia za tym, że akt prawny, przynajmniej w jego obecnej formie, nie jest podzielny, ponieważ przewiduje on jako maksymalne kwoty gwarancji całkowite sumy dla poszczególnych regionów, do których mogą należeć zarówno kraje rozwijające się, jak i kraje inne niż kraje rozwijające się. Ta metoda podawania kwot całkowitych dla poszczególnych regionów, a nie kwot maksymalnych dla każdego kraju, daje EBI możliwie największą elastyczność przy wykonywaniu jego działalności.
18.

Jednakże zgodnie z art. 35 ust. 3 UE informacje przekazane przez państwa członkowskie na temat sądów uprawnionych do występowania z pytaniem prejudycjalnym niekoniecznie muszą mieć charakter konstytutywny, lecz mogą one mieć charakter jedynie deklaratoryjny. W przeciwieństwie do tego, na co wskazywałoby brzmienie informacji zamieszczonych w Dzienniku Urzędowym na temat uznania właściwości Trybunału Sprawiedliwości, państwa członkowskie nie tyle uznają, że Trybunał będzie właściwy na podstawie art. 35 ust. 3 lit. a) lub b) — to jest dla odesłań prejudycjalnych złożonych przez określone sądy — co raczej wskazują ( 7 ), które sądy mogą zadawać pytania. To „wskazanie” nie musi być połączone z uznaniem właściwości Trybunału Sprawiedliwości. Rzeczywiste uregulowanie kwestii uprawnienia do występowania z pytaniem prejudycjalnym może zamiast tego zostać dokonane w drodze przyjęcia odrębnego wewnętrznego aktu prawnego.