POSTANOWIENIE SĄDU (izba ds. odwołań)

z dnia 8 października 2015 r.

Risto Nieminen

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej

„Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowania w sprawie oceny (2010) i (2011) — Decyzja o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 12 — Prawo do rzetelnego procesu — Prawo do obrony — Zakres kontroli sądowej w pierwszej instancji — Oczywisty błąd w ocenie — Brak naruszenia prawa i przeinaczenia — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej”

Przedmiot:

Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 10 kwietnia 2014 r., Nieminen/Rada (F‑81/12, Zb.Orz.SP, EU:F:2014:50).

Orzeczenie:

Odwołanie zostaje oddalone. Risto Nieminen zostaje obciążony kosztami postępowania.

Streszczenie

Na mocy art. 257 ust. 3 TFUE i art. 11 ust. 1 załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości odwołanie wniesione do Sądu jest ograniczone do kwestii prawnych, a Sąd do spraw Służby Publicznej jest wyłącznie właściwy, po pierwsze, do dokonania ustaleń faktycznych, chyba że nieprawidłowość tych ustaleń wynika z przedłożonych mu akt sprawy, a po drugie, do dokonania oceny stanu faktycznego, z zastrzeżeniem przypadków przeinaczenia środków dowodowych. Ocena okoliczności faktycznych nie stanowi zatem, z zastrzeżeniem sytuacji przeinaczenia środków dowodowych przedstawionych sądowi, kwestii prawnej podlegającej jako taka kontroli Sądu rozpatrującego odwołanie. Sąd jest właściwy w zakresie kontroli kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych oraz skutków prawnych, jakie wywiódł z nich Sąd do spraw Służby Publicznej. (zob. pkt 26, 35) Odesłanie Sąd, postanowienia: z dnia 16 września 2013 r., Bouillez/Rada,T‑31/13 P, Zb.Orz.SP EU:T:2013:521, pkt 34, 49 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 20 września 2013 r., Van Neyghem/Rada,T‑113/13 P, Zb.Orz.SP, EU:T:2013:568, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo

Sądowi do spraw Służby Publicznej przysługuje zasadniczo swoboda w zakresie oceny użyteczności nakazania przedstawienia informacji niezbędnych do rozstrzygnięcia zawisłych przed nim sporów. Walor dowodowy materiału zgromadzonego w sprawie podlega jego swobodnej ocenie, która nie podlega kontroli Sądu rozpoznającego odwołanie, z wyjątkiem przypadków przeinaczenia dowodów przedstawionych Sądowi do spraw Służby Publicznej lub wówczas, gdy z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika merytoryczna nieprawdziwość ustaleń tego sądu. (zob. pkt 27) Odesłanie Trybunał, wyrok z dnia 16 lipca 2009 r., Der Grüne Punkt – Duales System Deutschland/Komisja, C‑385/07 P, Zb.Orz., EU:C:2009:456, pkt 163 i przytoczone tam orzecznictwo

W celu porównania osiągnięć urzędników przedstawionych do awansu organowi powołującemu przysługuje szeroki zakres uznania, a w obszarze tym kontrola sądu Unii powinna się ograniczać do zbadania, czy w świetle sposobów i środków, przy których zastosowaniu administracja mogła dokonać oceny, utrzymała się ona w rozsądnych granicach i czy nie skorzystała ze swego uprawnienia w sposób oczywiście błędny. Sąd Unii nie może tym samym zastąpić oceny kwalifikacji i osiągnięć kandydatów dokonanej przez organ powołujący swoją oceną. W tym względzie, aby zakres uznania, jaki prawodawca postanowił powierzyć organowi powołującemu w zakresie awansów, pozostał skuteczny, sąd Unii nie może stwierdzić nieważności decyzji tylko z tego powodu, że uzna, iż zachodzą okoliczności faktyczne budzące wątpliwości, które zdają się być zasadne, co do przeprowadzonej przez organ powołujący oceny, czy wręcz wykazujące błąd w ocenie. Sąd Unii nie powinien zatem przeprowadzać szczegółowej ponownej oceny wszystkich akt kandydatów mających prawo do ubiegania się o awans, w celu upewnienia się, że podziela wnioski, do których doszedł organ powołujący, ponieważ, czyniąc to, przekroczyłby ramy kontroli zgodności z prawem, do której jest właściwy, zastępując tym samym własną oceną osiągnięć kandydatów mających prawo do ubiegania się o awans ocenę organu powołującego. Przysługujące administracji uznanie jest jednak ograniczone koniecznością porównania kandydatur przy dochowaniu wszelkiej staranności i bezstronności, w interesie służby i zgodnie z zasadą równego traktowania. W praktyce porównanie winno być prowadzone na zasadzie równości i na podstawie porównywalnych źródeł informacji. (zob. pkt 36, 37) Odesłanie Trybunał, wyrok z dnia 21 kwietnia 1983 r., Ragusa/Komisja,282/81, Zb.Orz., EU:C:1983:105, pkt 9, 13 Sąd, wyroki: z dnia 15 września 2005 r., Casini/Komisja,T‑132/03, Zb.Orz.SP, EU:T:2005:324, pkt 52; z dnia 15 stycznia 2014 r., Stols/Rada,T‑95/12 P, Zb.Orz.SP, EU:T:2014:3, pkt 29–32 i przytoczone tam orzecznictwo

Przewidziany w art. 45 regulaminu pracowniczego obowiązek dokonania przez organ powołujący porównania osiągnięć urzędników, którzy mogą zostać awansowani, jest wyrazem zarówno zasady równego traktowania urzędników, jak i zasady ekspektatywy rozwoju ich kariery zawodowej, ponieważ ocena ich osiągnięć stanowi w ten sposób kryterium rozstrzygające. W tym względzie art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego stanowi, że przy porównaniu osiągnięć urzędników organ powołujący uwzględnia, poza sprawozdaniami dotyczącymi oceny urzędników, posługiwanie się przez nich przy wykonywaniu obowiązków służbowych językami obcymi innymi niż język, którego biegłą znajomość poświadczyli oraz, w stosownych przypadkach, poziom odpowiedzialności przy wykonywaniu obowiązków. Przepis ten pozostawia organowi powołującemu pewien zakres uznania odnośnie do wagi, jaką ten pragnie przyznać przy porównywaniu osiągnięć każdemu z trzech wymienionych w tym przepisie kryteriów, przy poszanowaniu jednakże zasady równości. Organ powołujący może pomocniczo, w wypadku równości w świetle trzech określonych wyraźnie w art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego kryteriów osiągnięć urzędników, którzy mogą zostać awansowani, uwzględnić inne czynniki, takie jak wiek urzędników i ich staż pracy w grupie zaszeregowania lub w służbie, w którym to przypadku takie czynniki pomocnicze mogą być rozstrzygające dla decyzji organu powołującego. (zob. pkt 38, 39) Odesłanie Sąd, wyroki: z dnia 16 maja 2013 r., Canga Fano/Rada,T‑281/11 P, Zb.Orz.SP, EU:T:2013:252, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 15 stycznia 2014 r., Stols/Rada,EU:T:2014:3, pkt 33, 34 i przytoczone tam orzecznictwo