ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
67.

Mając na względzie powyższe rozważania, proponuję, aby Trybunał odpowiedział na przedstawione mu przez arbeidshof te Antwerpen pytanie prejudycjalne w sposób następujący: Artykuł 46a ust. 3 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on część świadczenia wynikającą z okresu ubezpieczenia, podczas którego zainteresowany był uprawniony do uzyskania zwolnienia z obowiązku podlegania systemowi ubezpieczenia, jeżeli okoliczność, że zainteresowany podlegał ubezpieczeniu w rozpatrywanym okresie, ma wpływ na zakres świadczenia z zabezpieczenia społecznego.
24.

Angielska wersja językowa art. 3 ust. 1 dyrektywy 72/166 zobowiązuje z kolei państwa członkowskie do podjęcia wszelkich stosownych środków „to ensure that civil liability in respect of the use of vehicles normally based in its territory is covered by insurance” ( 8 ). Wersje bułgarska, czeska, estońska, łotewska, maltańska, słowacka, słoweńska i fińska odsyłają także do pojęcia użytkowania pojazdów.
79.

Twierdzenie o ograniczeniu swobody przedsiębiorczości poprzez odmowę utworzenia jednego podmiotu podatkowego ze spółek siostrzanych nie może zostać obalone przez to, że jak wskazał dodatkowo w swoim drugim pytaniu prejudycjalnym sąd odsyłający, wspólna spółka dominująca spółek siostrzanych, które mają ulec konsolidacji, znajduje się dopiero na wyższej płaszczyźnie struktury koncernu, podczas gdy spółki pośrednie, ze względu na to, że mają siedzibę w innym państwie członkowskim, same nie mogą stanowić części jednego podmiotu podatkowego.
9.

Artykuł 4 dyrektywy 91/414 określa warunki wydawania ZWO. Substancje czynne mogące wchodzić w skład środków ochrony roślin zostały wymienione w załączniku I do dyrektywy 91/414. Załącznik II do tej dyrektywy określa wymogi dotyczące dokumentacji, która ma być przedłożona w celu włączenia substancji czynnej do omawianego załącznika I. Z kolei załącznik III do tej dyrektywy określa wymogi dotyczące dokumentacji, którą należy przedłożyć do celów wydania ZWO dla środka ochrony roślin.
51.

Proponowanej przeze mnie wykładni można by jeszcze przeciwstawić fakt, że w wyroku w sprawie Schoonbroodt ( 32 ) Trybunał nie wziął pod uwagę celów, które skłoniły prawodawcę wspólnotowego do przyjęcia art. 8a dyrektywy 92/81, poprzez utrzymanie wąskiego znaczenia definicji zbiorników standardowych. Należy pamiętać, że w tym wyroku Trybunał nie interpretował przepisu dyrektywy dotyczącego opodatkowania produktów energetycznych w obrębie rynku wewnętrznego, lecz, w związku z brzmieniem przepisów belgijskich ( 33 ), przepis rozporządzenia z dziedziny ceł, to znaczy rozporządzenia nr 918/83. Trybunał wprawdzie potwierdził w wyroku, że „definicje pojęcia »zbiorników standardowych« podane w różnych przepisach mogących okazać się istotnymi nie wykazują znacznych rozbieżności w kontekście sprawy głównej” ( 34 ), niemniej argumentacja Trybunału jest oparta na utrwalonym orzecznictwie z dziedziny ceł ( 35 ), a nie na celu przepisu przyjętego w ramach rynku wewnętrznego. Sądzę, wbrew poglądowi przedstawionemu przez rzecznika generalnego F.G. Jacobsa w opinii w sprawie Schoonbroodt ( 36 ), że dopuszczalne jest wzięcie pod uwagę innych względów w celu dokonania wykładni przepisu zamieszczonego w dyrektywie z dziedziny rynku wewnętrznego niż względy, które bierze się pod uwagę przy dokonywaniu wykładni przepisu rozporządzenia z dziedziny ceł, nawet jeśli poza tym brzmienie tych przepisów jest co do zasady identyczne. W szczególności należy pamiętać o tym, że o ile przepisy rozporządzeń mają bezpośrednie zastosowanie, o tyle przepisy dyrektywy obowiązują tylko w odniesieniu do pożądanego rezultatu. Interpretując przepis dyrektywy, należy więc raczej trzymać się celu, jakiemu on służy, niż dokładnego brzmienia. W żaden sposób nie przesądza to wykładni tej samej definicji znajdującej się w rozporządzeniu z dziedziny ceł.
75.

W świetle powyższych rozważań uważam, że Trybunał powinien odpowiedzieć na pytanie przedstawione przez Hoge Raad w następujący sposób: Artykuł 5 ust. 7 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, należy interpretować w ten sposób, że odnosi się on do sytuacji, gdy gmina przyjmuje do użytku budynek, którego budowę zleciła na własnym gruncie i którego będzie używać w 94% do działalności podejmowanej przez nią w charakterze władzy publicznej, a w 6% do działalności w charakterze podatnika, z tego w 1% w odniesieniu do transakcji zwolnionych z podatku niedających prawa do odliczenia.
116.

W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał udzielił następujących odpowiedzi na pytania prejudycjalne przedstawione przez Consiglio di Stato: Artykuł 2d ust. 4 dyrektywy Rady 89/665 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r., rozpatrywany w świetle zasady równego traktowania i prawa do skutecznego środka prawnego, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, aby państwo członkowskie przyznało organowi odwoławczemu swobodę oceny zakresu, w jakim umowa zawarta bez wcześniejszego opublikowania ogłoszenia o zamówieniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej winna zostać uznana za nieskuteczną, jeśli organ ten stwierdzi, że pomimo opublikowania ogłoszenia wyrażającego zamiar zawarcia umowy w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i dochowania terminu minimalnego zawieszenia wynoszącego 10 dni pomiędzy udzieleniem zamówienia a podpisaniem umowy, instytucja zamawiająca rozmyślnie i w zamierzony sposób naruszyła zasady dotyczące ogłaszania i otwarcia na konkurencję przewidziane w dyrektywie 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi.
63.

W świetle powyższych rozważań proponuję, by Trybunał odpowiedział na pytanie Bundesfinanzhof w następujący sposób: Instytucja właściwa nie dysponuje uprawnieniami dyskrecjonalnymi podczas podejmowania decyzji w kwestii zawieszenia świadczeń rodzinnych na podstawie art. 76 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. dotyczącego zastosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników płatnych, osób pracujących na własny rachunek oraz do członków ich rodzin, którzy przemieszczają się w obrębie Wspólnoty, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. Przepis ten upoważnia państwo członkowskie zatrudnienia do przewidzenia w swym ustawodawstwie możliwości zawieszenia przez właściwą instytucję prawa do świadczeń rodzinnych, jeśli wniosek o uzyskanie tych świadczeń nie został złożony w państwie członkowskim miejsca zamieszkania członków rodziny. Ustawodawstwo państwa członkowskiego zatrudnienia powinno jasno określić granice wykonywania tego uprawnienia.
6.

Artykuł 14 rzeczonego rozporządzenia, zatytułowany „Doręczenie bez potwierdzenia odbioru przez pozwanego”, brzmi następująco: „1. Europejski nakaz zapłaty może zostać również doręczony pozwanemu zgodnie z prawem krajowym państwa, w którym ma nastąpić doręczenie, w jeden z następujących sposobów: a) doręczenie osobiste na prywatny adres pozwanego osobie zamieszkałej z pozwanym w tym samym gospodarstwie domowym lub tam zatrudnionej; b) w przypadku pozwanego prowadzącego działalność gospodarczą lub osoby prawnej, doręczenie osobiste w lokalu przedsiębiorstwa pozwanego osobie zatrudnionej przez pozwanego; c) złożenie nakazu w skrzynce pocztowej pozwanego; d) złożenie nakazu w urzędzie pocztowym lub w siedzibie właściwego organu władzy publicznej, za pisemnym powiadomieniem o takim złożeniu pozostawionym w skrzynce pocztowej pozwanego, pod warunkiem że pisemne powiadomienie wyraźnie określa charakter dokumentu jako dokumentu sądowego lub skutek prawny powiadomienia polegający na uznaniu nakazu za doręczony i rozpoczęciu biegu terminów; e) doręczenie drogą pocztową bez potwierdzenia zgodnie z ust. 3, gdy pozwany ma adres w państwie członkowskim wydania; f) drogą elektroniczną, za automatycznym potwierdzeniem dostarczenia, pod warunkiem że pozwany uprzednio wyraźnie zgodził się na taki sposób doręczania. 2. Do celów niniejszego rozporządzenia doręczenie zgodnie z ust. 1 nie jest dopuszczalne, jeżeli nie ma pewności co do adresu pozwanego. 3. Doręczenie zgodnie z ust. 1 lit. a), b), c) i d) jest poświadczane poprzez: a) dokument podpisany przez właściwą osobę, która dokonała doręczenia, wskazujący: (i) sposób doręczenia; oraz (ii) datę doręczenia; oraz (iii) w przypadku gdy nakaz został doręczony osobie innej niż pozwany – nazwisko tej osoby i stosunek, w jakim pozostaje ona do pozwanego; lub b) potwierdzenie odbioru przez osobę, do rąk której nastąpiło doręczenie, do celów ust. 1 lit. a) i b)”.
10.

W postępowaniu głównym mają zastosowanie przepisy Lei n.o 150/99, de 11 de setembro de 1999, Aprova o Código do Imposto do Selo ( 6 ) (ustawy nr 150/99 z dnia 11 września 1999 r. wprowadzającej kodeks opłat skarbowych), w brzmieniu obowiązującym w latach 2004–2006. Załącznik III do tej ustawy, zatytułowany „Tabela Geral do Imposto do Selo (em euro)” [„Taryfikator opłat skarbowych (w euro)”], określa wysokość opłaty skarbowej od poszczególnych objętych nią czynności. Na mocy Decreto-Lei n.o 322-B/2001, de 14 de dezembro de 2001 ( 7 ) (rozporządzenia z mocą ustawy nr 322-B/2001 z dnia 14 grudnia 2001 r.) w załączniku tym dodano pkt 26, którego ppkt 26.3 był sformułowany następująco: „Podwyższenie kapitału zakładowego w spółkach kapitałowych poprzez wniesienie wkładów dowolnego rodzaju; od wartości dóbr wszelkiego rodzaju wniesionych lub które mają zostać wniesione przez udziałowców, po odjęciu zobowiązań wykonanych i kosztów poniesionych przez spółkę w związku z każdym wkładem –0,4%” ( 8 ).
30.

Baltic Agro uważa natomiast w ogólności, że rozporządzenie nr 661/2008 w żaden sposób nie precyzuje, że importer i pierwszy niezależny odbiorca muszą być tą samą osobą ani że to wyłącznie pierwszy niezależny odbiorca powinien w imieniu własnym złożyć zgłoszenie, aby skorzystać ze zwolnienia. Ponadto nie istnieje żaden powód odmowy takiego zwolnienia, skoro nie ma najmniejszej wątpliwości co do pochodzenia, zawartości, ilości, wartości towaru ani tożsamości nabywcy, ani też co do przestrzegania przez producenta eksportującego jego zobowiązań.
64.

W tym ostatnim bowiem wyroku Trybunał przypomniał swoje utrwalone orzecznictwo, zgodnie z którym niezgodny z wymogami wynikającymi z samej natury prawa Unii byłby każdy przepis krajowego porządku prawnego oraz każda praktyka ustawodawcza, administracyjna lub sądowa, skutkujące ograniczeniem skuteczności prawa Unii poprzez odmowę przyznania sądowi, do którego właściwości należy stosowanie tego prawa, uprawnienia do uczynienia wszystkiego – w chwili stosowania prawa Unii – co jest niezbędne w celu odstąpienia od stosowania krajowych przepisów prawnych stojących ewentualnie na przeszkodzie pełnej skuteczności norm prawa Unii. Sytuacja taka miałaby miejsce, jeśli – w sytuacji niezgodności między przepisem prawa Unii a ustawą krajową – rozstrzygnięcie tej niezgodności byłoby zastrzeżone wyłącznie dla organu innego niż sąd, który powinien zapewnić stosowanie prawa Unii, wyposażonego we własne uprawnienia dyskrecjonalne, nawet jeśli wynikająca w ten sposób z powyższej sytuacji przeszkoda do pełnej skuteczności tego prawa byłaby tylko przejściowa ( 26 ).
59.

W mojej ocenie kwestia zastosowania umowy w niniejszej sprawie może być łatwo rozstrzygnięta, skoro, jak wynikało z odpowiedzi pełnomocników Alpina River Cruises udzielonych w trakcie rozprawy na pytanie Trybunału Sprawiedliwości, usługa transportowa będąca przedmiotem sporu jest w sposób ciągły świadczona w okresie od marca do listopada. To oznacza, że w sposób oczywisty chodzi tu o usługę, która jest świadczona przez okres przekraczający 90 dni rzeczywistej pracy w roku kalendarzowym, co już samo w sobie wystarcza, aby wykluczyć zastosowanie umowy, która zakazuje nakładania ograniczeń wyłącznie odnośnie do świadczenia usług przez okres, który nie przekracza tych ram czasowych.
49.

Na tym tle przyjmijmy, że właściwe organy krajowe pomimo to udzielą pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu generycznego w sytuacji, gdy na przykład istnieje niepewność co do tego, czy produkt, którego dotyczy wniosek o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu na podstawie art. 10, jest rzeczywiście produktem generycznym w stosunku do produktu referencyjnego (czy też w sytuacji wątpliwości, jak należy obliczyć okres ochronny). Gdyby posiadacz nie miał prawa zaskarżyć tej decyzji – na jakiejkolwiek podstawie ( 19 ) – moim zdaniem byłoby to sprzeczne z celem zapewnienia, aby konkurencyjne produkty generyczne nie były dopuszczane do obrotu przed upływem dziesięcioletniego okresu ochronnego, udzielonego na podstawie art. 10 dyrektywy 2001/83. Właściwie każdy inny wniosek prowadziłby do istotnego ograniczenia praktycznych efektów tego okresu ochronnego. Byłoby to więc sprzeczne z podstawowym celem dyrektywy, czyli promowaniem innowacyjności.
62.

W konsekwencji, jak wskazuje Komisja, opłata środowiskowa nie znajduje zastosowania w równym stopniu do wszystkich transakcji dokonanych w okresie stosowania dekretu-ustawy 50/2008. Pomimo że znajduje ona zastosowanie do pojazdów używanych zarejestrowanych już w Rumunii, które były z tego powodu wolne od podatku od zanieczyszczeń, to jednak nie będzie wymagalna aż do chwili pierwszego przeniesienia prawa własności tego pojazdu, które nastąpi po wejściu w życie dekretu-ustawy 9/2013, podczas gdy art. 12 pozwala organom podatkowym na niezwrócenie kwot podatku od zanieczyszczeń pobranych już z naruszeniem art. 110 TFUE od pojazdów używanych przywiezionych po wejściu w życie dekretu-ustawy 50/2008.
41.

To odnoszące się do płci prognozowanie nie obejmuje jednak wszystkich aspektów związanych z długością życia. Po pierwsze, biorąc pod uwagę już chociażby same względy natury faktycznej, jest ono w rzeczywistości zbyt ogólne i nie prowadzi do wyważonych wniosków. Ponadto również względy normatywne wynikające z prawa pierwotnego przemawiają przeciwko uznaniu przynależności do danej płci za relewantne kryterium w odniesieniu do przyznawania świadczeń.
51.

Fakt, że unijny prawodawca nie uwzględnił ograniczenia zawartego we wniosku Komisji dotyczącym dyrektywy, zgodnie z którym możliwość rozszerzenia obniżonej stawki VAT miała zastosowanie wyłącznie do nośników fizycznych, „które powtarzają głównie te same informacje, jakie zawarte są w książkach drukowanych”, odwołując się w sposób ogólny do książek „na wszystkich nośnikach fizycznych”, skłania mnie do myślenia, że jego zamiarem tym bardziej nie było przyznanie podobieństwa wszystkich książek wymienionych w pkt 6 załącznika III do dyrektywy VAT, niezależnie od ich nośnika fizycznego, i zobowiązanie państw członkowskich do zastosowania do takich książek obniżonej stawki VAT w takiej samej wysokości, jaką mają prawo stosować w odniesieniu do książek drukowanych.
64.

Ponadto ustosunkowanie się do pytania, które nie zostało podniesione we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym i które nie jest nawet naturalnym lub logicznym rozwinięciem kwestii poruszonej w tym dokumencie, a jedynie nawiązuje do stanowiska strony postępowania głównego, częściowo pozbawiałoby państwa członkowskie wynikającego z art. 23 statutu Trybunału Sprawiedliwości prawa do bycia poinformowanym o przedmiocie pytań prejudycjalnych skierowanych do Trybunału oraz do przedłożenia uwag na piśmie co do takich pytań. Prawdą jest, że państwo członkowskie może zwrócić się z wnioskiem o przedstawienie swojego stanowiska ustnie na rozprawie w celu odniesienia się do kwestii podniesionych w uwagach na piśmie. Niemniej jednak z jednej strony państwo mogło nie otrzymać takich uwag w swoim języku urzędowym, podczas gdy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest zawsze tłumaczony na wszystkie języki urzędowe UE lub przynajmniej streszczany w tych językach, zaś z drugiej strony rozprawę cechuje ograniczony czas trwania, w związku z czym tak szczegółowe i ujmujące istotę problemu ustosunkowanie się, jak w przypadku przedłożenia uwag na piśmie, może okazać się niemożliwe.
29.

Rząd niemiecki uważa natomiast, że skutki zasady jedności przedsiębiorstwa stosuje się wyłącznie do zakładów tego samego podmiotu prawnego, a w ramach opodatkowania grup VAT wyłącznie do członków grupy mających siedzibę w państwie członkowskim grupy. Wynika stąd, według rządu niemieckiego, że świadczenia wewnętrzne między odmiennymi podmiotami prawnymi należącymi do grupy VAT nie podlegają opodatkowaniu do celów podatku VAT w zakresie, w jakim ograniczają się one do transakcji, w których uczestniczą wyłącznie zakłady (włączając w to zakłady główne) znajdujące się w państwie członkowskim grupy VAT. W konsekwencji, świadczenia te podlegają opodatkowaniu do celów podatku VAT w sytuacji, gdy jedną stroną świadczenia jest zakład (włączając w to zakład główny), który nie znajduje się w państwie członkowskim grupy VAT.
—

okoliczności faktyczne przytoczone we wstępie do umowy o okrętach podwodnych, które odnoszą się do próby dostarczenia Tajwanowi technologii dotyczącej okrętów podwodnych, do groźby nałożenia przez Chińską Republikę Ludową sankcji na Niderlandy, włącznie z przekierowaniem transportu morskiego tego państwa do portu innego niż port w Rotterdamie, do współpracy grupy RDM z władzami amerykańskimi mającej na celu zapewnić dostawę technologii dotyczącej okrętów podwodnych do Tajwanu za pośrednictwem nieniderlandzkich spółek grupy RDM, a także do negocjacji w sprawie tej dostawy prowadzonych przez tę grupę i rząd niderlandzki;
122.

O ile poprzez to uprawnienie do weryfikacji państwa członkowskie powinny mieć możliwość upewnienia się o rzeczywistym charakterze delegowania pracowników na ich terytorium, a w konsekwencji zastosowania w stosunku do niego właściwych środków kontrolnych, przyznanie takiego uprawnienia nie oznacza moim zdaniem, że państwa członkowskie są uprawnione do stałego utrzymywania wymogu zezwolenia na pracę dla pracowników będących obywatelami państw trzecich, którzy zostali delegowani na ich terytorium przez przedsiębiorstwo mające siedzibę w innym państwie członkowskim. Przeciwny wniosek prowadziłby do zniechęcenia przedsiębiorstwa takiego jak Ekinci do wynajmu swoich pracowników przedsiębiorstwu takiemu jak BIS. Uczyniłby iluzorycznym transgraniczne świadczenie usług, które stanowi wynajem pracowników, w przypadku gdy są oni obywatelami państw trzecich.
91.

Mając na względzie powyższe rozważania, proponuję, aby na pytania prejudycjalne przedłożone przez Oberster Gerichtshof udzielić następującej odpowiedzi: Artykuł 2 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak te będące przedmiotem postępowania głównego, zgodnie z którymi pracownicy, którzy pewne okresy zatrudnienia przebyli przed osiągnięciem wieku 18 lat, mogą powoływać się na te okresy w zamian za wydłużenie o jeden rok okresu wymaganego do awansu w ramach każdego z trzech pierwszych szczebli, podczas gdy takie wydłużenie nie jest w praktyce stosowane w odniesieniu do pracowników, którzy ukończyli całość okresów zatrudnienia podlegających uwzględnieniu po osiągnięciu wieku 18 lat. Dopóki system likwidujący dyskryminację ze względu na wiek, zgodnie z tym, co przewiduje dyrektywa 2000/78, nie zostanie wprowadzony, sąd krajowy zobowiązany jest do odmówienia stosowania wszelkich dyskryminujących przepisów krajowych, bez konieczności żądania lub oczekiwania od prawodawcy krajowego uprzedniego uchylenia tych przepisów, oraz do zastosowania wobec członków gorzej traktowanej grupy przepisów obowiązujących wobec osób należących do tej drugiej kategorii. Do sądu krajowego należy zastosowanie do sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym przepisów krajowych, które stanowią transpozycję do prawa krajowego dyrektywy 2000/78, a w szczególności tych przepisów prawa, które dokonują transpozycji art. 17 tej dyrektywy. Prawo Unii nie stoi na przeszkodzie stosowaniu trzyletniego terminu przedawnienia do należności płacowych wynikających z dyskryminacji ze względu na wiek ani ustanowieniu przez prawodawcę krajowego zawieszenia biegu tego terminu na okres od 18 czerwca 2009 r., dnia ogłoszenia wyroku Hütter (C‑88/08, EU:C:2009:381), do dnia ogłoszenia przepisów krajowych przewidujących uwzględnienie okresów zatrudnienia przebytych przed osiągnięciem wieku 18 lat.
54.

Taka zwolniona z podatku dostawa wewnątrzwspólnotowa mogłaby jednak mieć miejsce, gdyby miejsce dostawy części metalowych na podstawie art. 8 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze szóstej dyrektywy podlegało stwierdzeniu we Włoszech. W przeciwieństwie do tego, co twierdzi Komisja, zwolnieniu podatkowemu na podstawie art. 28c część A lit. a) szóstej dyrektywy nie stałaby na przeszkodzie w niniejszym przypadku okoliczność, że przeniesienie własności na Atral nastąpiło dopiero po przekroczeniu granicy przez części metalowe. Ani z brzmienia art. 28c część A lit. a) akapit pierwszy szóstej dyrektywy, ani z orzecznictwa ( 12 ) nie można bowiem wywieść wymogów dotyczących momentu przeniesienia własności ( 13 ). Przeciwnie, przepis ten wyraźnie przewiduje możliwość transportu towarów przez samego sprzedawcę. Jeżeli jednak sam sprzedawca przewozi towary przez granicę, to w tym momencie nabywca nie może jeszcze uzyskać uprawnienia do rozporządzania towarami jak właściciel.
60.

Taka możliwość została już przewidziana przez rzecznik generalną V. Trstenjak w opinii w sprawie Dominguez (EU:C:2011:559), w której stwierdziła ona, że nawet jeżeli prawo do corocznego płatnego urlopu co do zasady spełnia warunki wymagane do tego, aby stanowiło ono ogólną zasadę prawa Unii, to bezpośrednie zastosowanie tej zasady w sytuacji, gdy nie jest możliwa prounijna wykładnia prawa krajowego, w sposób przyjęty w wyroku Kücükdeveci (EU:C:2010:21), nie wchodzi w rachubę ( 59 ). Ponadto w wyroku Dominguez ( 60 ) Trybunał nie podniósł prawa do corocznego płatnego urlopu do rangi ogólnej zasady prawa, mimo że niewątpliwie miał do tego okazję.
53.

Należy bowiem przypomnieć, że po pierwsze, zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/114 pierwszym szczególnym warunkiem przyjęcia stosowanym w odniesieniu do studentów jest przyjęcie przez instytucję szkolnictwa wyższego w celu odbycia studiów. Zaś nawet jeśli państwa członkowskie zachowują pewien zakres swobody uznania zarówno przy określaniu pojęcia „instytucji” – jak wynika to z definicji tego pojęcia umieszczonej w art. 2 lit. e) dyrektywy 2004/114 – jak i przy określaniu warunków przyjęcia do takiej instytucji, to jednak zwyczajowo do właściwości instytucji szkolnictwa wyższego, a nie do właściwości personelu dyplomatycznego, należy ocena zdolności przyszłego studenta do ukończenia studiów, co nie stanowi w żaden sposób przeszkody w tym, aby państwa członkowskie wprowadziły do swoich uregulowań krajowych przepisy zobowiązujące owe instytucje do uzależniania przyjęcia obywateli państw trzecich od zbadania i od wykazania spełnienia wymogów o charakterze edukacyjnym określonego stopnia ( 26 ).