ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym ? Sozialgericht Würzburg ? Wykładnia art. 71 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, str. 2) ? Naliczanie zasiłków dla bezrobotnych dla przewoźnika na Rhin („Rheinschiffer”), który zamieszkiwał podczas ostatniego zatrudnienia na terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo miejsca zatrudnienia i powracał do swego miejsca zamieszkania tylko raz na dwa tygodnie zgodnie ze swoją umową o pracę ? Kwalifikacja tego pracownika jako „pracownika przygranicznego” lub „pracownika innego niż pracownika przygranicznego”.
45

Ani ewentualne zobowiązanie się Komisji do wniesienia do Trybunału skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, ani zobowiązanie do niedomagania się informacji uznawanych za poufne, o których mowa w art. 6 rozporządzenia nr 1150/2000, nie pociągają za sobą zobowiązania do negocjowania zapłaty uzależnionej od tego rodzaju warunków. Bowiem nawet jeśli Komisja musiałaby ich przestrzegać, to zgodnie z tym, co zostało podniesione w pkt 35 niniejszego postanowienia, warunki te nie zobowiązywałyby jej do podjęcia żądanych negocjacji.
14

W takich okolicznościach Verwaltungsgerichtshof postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy przepisy art. 10 WE, 12 WE, 23 WE, 25 WE, 49 WE lub 90 WE sprzeciwiają się przepisowi krajowemu, który za składowanie odpadów na składowisku nakłada podatek [Altlastenbeitrag (opłatę za skażone odpady)] i który jednocześnie przewiduje zwolnienie z tego podatku za składowanie odpadów wyraźnie powstałych w trakcie rekultywacji albo zabezpieczania skażonych powierzchni (powierzchni, na których prawdopodobnie wystąpiły skażenia, lub skażonych miejsc), gdy powierzchnie (powierzchnie, na których prawdopodobnie wystąpiły skażenia lub skażone miejsca) są wpisane do urzędowych rejestrów [Verdachtsflächenkataster (rejestru powierzchni, na których prawdopodobnie wystąpiły skażenia) lub do Altlastenatlas (spisu skażonych miejsc)] przewidzianych przez ustawę, przy czym do tych rejestrów mogą być wpisane jedynie powierzchnie znajdujące się na terytorium kraju, w związku z czym zwolnienie podatku jest jedynie możliwe w przypadku składowania odpadów pochodzących z powierzchni, na których prawdopodobnie wystąpiły skażenia, lub ze skażonych miejsc położonych na terytorium kraju?”.
Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 7 lutego 2006 r. w sprawie T‑203/03 Alecansan przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę właściciela krajowego graficznego znaku towarowego „COMP USA” zarejestrowanego dla towarów należących do klasy 39 o stwierdzenie nieważności decyzji nr R 711/2002-1 Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 24 marca 2003 r. oddalającej odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, który oddalił sprzeciw wobec rejestracji wspólnotowego graficznego znaku towarowego „COMP USA” dla towarów należących do klas 9 i 37 – Podobieństwo pomiędzy znakami towarowymi – Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1).
Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 14 grudnia 2005 r. w sprawie T‑369/03 Arizona Chemical i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd Pierwszej Instancji uznał za niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji D(2003)430245 z dnia 20 sierpnia 2003 r. w sprawie nieuwzględnienia wniosku skarżącej o wycofanie substancji zwanej kalafonią z listy substancji niebezpiecznych, umieszczonej w załączniku I do dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz.U. L 196, str. 1).
Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie T‑344/03 Saiwa SpA przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę wniesioną przez właściciela krajowego i międzynarodowego słownego znaku towarowego „ORO” i krajowego słownego znaku towarowego „ORO SAIWA” dla towarów należących do klasy 30 o stwierdzenie nieważności decyzji nr R 480/2002-4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 18 lipca 2003 r. oddalającej odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, który oddalił sprzeciw wniesiony wobec rejestracji graficznego znaku towarowego zawierającego słowa „SELEZIONE ORO” i „Barilla” dla towarów należących do klasy 30 – Podobieństwo pomiędzy znakami towarowymi – Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1).
10

Zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997 L 28, str. 1; zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1408/71”) „rozporządzenie stosuje się do pracowników najemnych i osób prowadzących działalność na własny rachunek, którzy podlegają lub podlega[li] ustawodawstwu jednego lub kilku państw członkowskich i są obywatelami jednego z państw członkowskich, bądź też są bezpaństwowcami lub uchodźcami zamieszkałymi na terytorium jednego z państw członkowskich, jak i do członków ich rodzin oraz osób pozostałych przy życiu po ich śmierci”.
1)

Samo wejście w życie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1400/2002 z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych w sektorze motoryzacyjnym nie uczyniło koniecznym dokonania reorganizacji sieci dystrybucji dostawcy w rozumieniu art. 5 ust. 3 zdanie pierwsze tiret pierwsze rozporządzenia Komisji (WE) nr 1475/95 z dnia 28 czerwca 1995 r. w sprawie stosowania art. [81] ust. 3 traktatu do niektórych kategorii porozumień dotyczących dystrybucji i serwisowania pojazdów silnikowych. Jednakże wejście w życie tego rozporządzenia mogło wprowadzić zmiany, które w zależności od szczególnej struktury organizacyjnej sieci dystrybucji każdego z dostawców, czynią koniecznymi zmiany na tyle istotne, że stanowią one w rozumieniu tego przepisu rzeczywistą reorganizację tej sieci.
3

Rechtbank van koophandel te Hasselt, mając wątpliwości co do zgodności z prawem wspólnotowym uregulowania belgijskiego w dziedzinie gier hazardowych, które powinien zastosować, a w szczególności przepisów ustawy z dnia 19 kwietnia 2002 r. w sprawie racjonalizacji funkcjonowania i zarządzania Nationale Loterij (Wet tot rationalisering van de werking en het beheer van de Nationale Loterij, Belgisch Staatsblad z dnia , s. 18828), i zastanawiając się zwłaszcza nad zgodnością ustawowego monopolu Nationale Loterij na urządzanie loterii publicznych z art. 49 WE, postanowił więc zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 49 WE należy interpretować w ten sposób, że ograniczające przepisy krajowe takie jak art. 37 ustawy z dnia 19 kwietnia 2002 r., które utrudniają dostęp do rynku przedsiębiorstwu zamierzającemu dokonywać skierowanej na osiągnięcie zysku sprzedaży formularzy udziału grupowego w „Euro Millions”, są jednak dopuszczalne ze względu na interes publiczny (ochrona przed trwonieniem pieniędzy w grach), wiedząc, że: a) Nationale Loterij, która od państwa belgijskiego uzyskała ustawowy monopol i uiszcza z tego tytułu opłatę monopolową, a która stawia sobie za cel ukierunkowanie wrodzonej skłonności człowieka do gier, prowadzi regularną reklamę udziału w „Euro Millions”, przez co skłonność ta w rzeczywistości jest pobudzana; b) prowadzona przez Nationale Loterij regularnie reklama i jej metody sprzedaży powodują powiększanie rynku, przy czym Nationale Loterij dąży do maksymalizacji obrotu (względy finansowe), zamiast ukierunkowywać wrodzoną skłonność obywateli do gier; c) mniej ograniczające działania jak ograniczenie dopuszczalnych stawek i wygranych mogłyby lepiej prowadzić do zamierzonego celu, to jest ukierunkowania wrodzonej skłonności do gier? 2) Czy ograniczający przepis krajowy taki jak art. 37 ustawy z dnia 19 kwietnia 2002 r., który utrudnia dostęp do rynku przedsiębiorstwu zamierzającemu dokonywać skierowanej na osiągnięcie zysku sprzedaży formularzy udziału grupowego w „Euro Millions”, narusza swobodę świadczeni usług (art. 49 traktatu WE) w przypadku, gdy pozwana sama nie urządza loterii, lecz jedynie chce organizować udział grupowy w „Euro Millions” z wykorzystaniem formularzy udziału należących do Nationale Loterij?”.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunal de première instance de Bruxelles – Wykładnia art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 178, s. 1) – Ważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 314/2002 z dnia 20 lutego 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru (Dz.U. L 50, s. 40) – Ważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 1775/2004 z dnia 14 października 2004 r. ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na rok gospodarczy 2003/2004 (Dz.U. L 316, s. 64), rozporządzenia Komisji (WE) nr 1762/2003 z dnia 7 października 2003 r. ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na rok gospodarczy 2002/2003 (Dz.U. L 254, s. 4), rozporządzenia Komisji (WE) nr 1837/2002 z dnia 15 października 2002 r. ustalającego kwoty opłat produkcyjnych oraz współczynnik dodatkowej opłaty w sektorze cukru na rok gospodarczy 2001/2002 (Dz.U. L 278, s. 13), rozporządzenia Komisji (WE) nr 1993/2001 z dnia 11 października 2001 r. ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na rok gospodarczy 2000/2001 (Dz.U. L 271, s. 15) i rozporządzenia Komisji (WE) nr 2267/2000 z dnia 12 października 2000 r. ustalającego wysokość opłat produkcyjnych oraz współczynnik obliczania opłaty dodatkowej w sektorze cukru na rok gospodarczy 1999/2000 (Dz.U. L 259, s. 29) – Metoda obliczania zastosowana do oszacowania straty całkowitej, która ma być finansowana poprzez opłaty produkcyjne – Uwzględnienie dla celów ustalenia nadwyżki przeznaczonej na wywóz całości wywiezionych ilości cukru, a dla ustalenia średniej straty na tonę cukru jedynie ilości, które dały podstawę do wypłaty refundacji wywozowych.
1)

Analiza pierwszego pytania prejudycjalnego nie wykazała niczego, co mogłoby kwestionować ważność art. 24 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru, art. 27 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2038/1999 z dnia 13 września 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru, art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2000 z dnia 29 września 2000 r. w sprawie ograniczenia w sektorze cukru ilości gwarancyjnej w ramach systemu kwot produkcyjnych oraz maksymalnych przewidywanych potrzeb rafinerii w ramach systemu przywozu preferencyjnego na rok gospodarczy 2000/2001, art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru, art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1745/2002 z dnia 30 września 2002 r. w sprawie ograniczenia w sektorze cukru ilości gwarantowanej w ramach systemu kwot produkcyjnych oraz maksymalnych przewidywanych potrzeb rafinerii w ramach systemu przywozu preferencyjnego na rok gospodarczy 2002/2003 oraz art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1739/2003 z dnia 30 września 2003 r. w sprawie ograniczenia w sektorze cukru ilości gwarantowanej w ramach systemu kwot produkcyjnych oraz maksymalnych przewidywanych potrzeb rafinerii w ramach systemu przywozu preferencyjnego na rok gospodarczy 2003/2004.
Artykuł 216 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2700/2000 z dnia 16 listopada 2000 r., znajduje zastosowanie do operacji uszlachetniania czynnego, o których mowa w art. 115 ust. 1 lit. b) wskazanego rozporządzenia, w których produkty kompensacyjne zostały wywiezione ze Wspólnoty Europejskiej przed przywozem towarów przeznaczonych do uszlachetnienia.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Bundesfinanzhof – Wykładnia art. 56 WE, art. 57 ust. 1 WE i art. 58 WE – Odliczenie od podlegającego opodatkowaniu dochodu spółki krajowej strat poniesionych w związku z działalnością stałego zakładu położonego w państwie trzecim – Odmowa odliczenia uzasadniona dwustronną umową o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą z tym państwem trzecim.
3

Artykuł 1 dyrektywy 89/665 stanowi: „1. Państwa członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia, aby decyzje podejmowane przez instytucje zamawiające odnośnie do procedur udzielania zamówień publicznych objętych zakresem dyrektyw 71/305/EWG, 77/62/WE i 92/50/EWG […] mogły skutecznie i przede wszystkim możliwie szybko, zgodnie z warunkami określonymi w poniższych artykułach, w szczególności art. 2 ust. 7, podlegać odwołaniu na podstawie tego, że takie decyzje naruszyły prawo wspólnotowe w dziedzinie zamówień publicznych albo krajowe przepisy wykonujące to prawo. […] 3. Państwa członkowskie zapewniają, że procedury odwoławcze, zgodnie ze szczegółowymi przepisami, które państwa członkowskie mogą wprowadzić, dostępne są co najmniej każdemu podmiotowi, który ma lub miał interes w uzyskaniu danego zamówienia publicznego na dostawy lub roboty budowlane, w przypadku gdy taki podmiot doznał uszczerbku lub zagraża mu doznanie uszczerbku w wyniku domniemanego naruszenia przepisów. W szczególności, państwa członkowskie mogą wymagać od podmiotu, który zamierza skorzystać ze środków odwoławczych, uprzedniego powiadomienia instytucji zamawiających o domniemanym naruszeniu przepisów oraz o zamiarze skorzystania ze środków odwoławczych”.
Artykuł 90 akapit pierwszy WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on opłacie, którą należy zapłacić w danym państwie członkowskim za wydanie pierwszej karty pojazdu, która to opłata jest w praktyce nakładana w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego przywiezionego z innego państwa członkowskiego, lecz nie jest nakładana w związku z nabyciem w państwie pobierającym opłatę używanego pojazdu samochodowego, jeśli jest on tam już zarejestrowany.

(por. pkt 37; sentencja)
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 16 listopada 2007 r. — Autostrada dei Fiori i AISCAT przeciwko Governo della Repubblica italiana i in.

(sprawa C-12/07)

„Odesłanie prejudycjalne — Niedopuszczalność”

Pytania prejudycjalne — Dopuszczalność — Pytania zadane bez wystarczającego wyjaśnienia kontekstu faktycznego i prawnego (art. 234 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 23) (por. pkt 16–18)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale civile di Genova — Bezpośrednie przyznanie zarządzania usługami publicznymi i infrastrukturą publiczną spółce kontrolującej dany rynek — Przyznanie tej spółce uprawnienia do określania treści umów koncesyjnych istniejących między jej własnymi konkurentami a państwem oraz do rozwiązywania tych umów — Zgodność z art. 43 WE, 49 WE, 82 WE, 86 WE i 87 WE

Sentencja

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Genowa postanowieniem z dnia 9 stycznia 2007 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 16 listopada 2007 r. — Autostrada dei Fiori i AISCAT przeciwko Governo della Repubblica italiana i in.

(sprawa C-12/07)

„Odesłanie prejudycjalne — Niedopuszczalność”

Pytania prejudycjalne — Dopuszczalność — Pytania zadane bez wystarczającego wyjaśnienia kontekstu faktycznego i prawnego (art. 234 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 23) (por. pkt 16–18)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale civile di Genova — Bezpośrednie przyznanie zarządzania usługami publicznymi i infrastrukturą publiczną spółce kontrolującej dany rynek — Przyznanie tej spółce uprawnienia do określania treści umów koncesyjnych istniejących między jej własnymi konkurentami a państwem oraz do rozwiązywania tych umów — Zgodność z art. 43 WE, 49 WE, 82 WE, 86 WE i 87 WE

Sentencja

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Genowa postanowieniem z dnia 9 stycznia 2007 r. jest oczywiście niedopuszczalny.
Wykładnia spoczywającego na Sądzie obowiązku uzasadnienia swych wyroków nie może być dokonywana w ten sposób, iż wynika z niego, że Sąd jest zobowiązany do szczegółowej odpowiedzi na każdy podniesiony przez stronę skarżącą argument, zwłaszcza jeśli nie jest on wystarczająco jasny i dokładny oraz nie opiera się na szczegółowo określonych środkach dowodowych.

W tych okolicznościach państwo członkowskie nie może powoływać się na naruszenie zasady proporcjonalności, ponieważ przyczyną niedopuszczalności skargi jest brak dołożenia przez państwo członkowskie należytej staranności przy przesyłaniu do jego sekretariatu skargi w wyznaczonym na to terminie, a nie sposób, w jaki Sąd zastosował art. 43 ust. 6 swego regulaminu – przepisu, który uzupełnia regulamin w zakresie dotyczącym nowoczesnych technik komunikacyjnych i którego jedna z przesłanek zastosowania nie została spełniona.

Samo brzmienie art. 43 ust. 6 regulaminu Sądu nie pozostawia mu, przy stosowaniu tego przepisu, żadnej możliwości dokonania swobodnej oceny. Możliwość powołania się przez stronę skarżącą dla celów zachowania przepisów proceduralnych na datę otrzymania przez sekretariat Sądu faksu jest uzależniona od spełnienia warunku, by podpisany oryginał pisma procesowego, którego kopia została wysłana w ten sposób, został złożony w sekretariacie najpóźniej 10 dni później. Ponadto, jeśli faks otrzymano wcześniej niż 10 dni przed upływem terminu przewidzianego do wniesienia skargi do Sądu, przepisy art. 43 ust. 6 regulaminu Sądu nie wywołują skutku w postaci przedłużenia tego terminu.

Choć zgodnie z art. 44 ust. 6 regulaminu Sądu strona skarżąca może poprawić skargę, w szczególności dołączając brakujące załączniki, to poprawienie skargi jest możliwe tylko wtedy, gdy zgodnie z art. 21 statutu Trybunału, mającego zastosowanie do postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji, został spełniony zasadniczy warunek wystąpienia do Sądu, czyli wniesienie skargi. Skarga stanowi bowiem pismo wszczynające postępowanie, w którym strony mają obowiązek oznaczyć przedmiot sporu, załączniki do którego spełniają funkcję wyłącznie dowodową i dokumentacyjną. W tych okolicznościach wniesienie załączników nie może zostać uznane za odpowiednik częściowego wniesienia skargi.

(por. pkt 41)
Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 października 2007 r. — É.R. i in. przeciwko Radzie i Komisji

(sprawa C-100/07 P)

„Odwołanie — Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty — Gąbczasta encefalopatia bydła — Nieprzyjęcie odpowiednich środków przez Radę i przez Komisję w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się choroby — Odwołanie oczywiście bezzasadne”

1. Odpowiedzialność pozaumowna — Przesłanki (art. 288 akapit drugi WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 46) (por. pkt 27)

2. Odwołanie — Zarzuty — Zarzut skierowany przeciwko elementowi uzasadnienia wyroku niepotrzebnemu dla uzasadnienia jego sentencji — Zarzut nieistotny dla sprawy (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 40)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 13 grudnia 2006 r. w sprawie T-138/03 É.R. i in. przeciwko Radzie i Komisji, w którym Sąd odrzucił w części jako niedopuszczalną i oddalił w pozostałym zakresie jako bezzasadną skargę o odszkodowanie, wniesioną na podstawie art. 235 WE i art. 288 akapit drugi WE, za szkody, jakich skarżący mieli doznać wskutek zakażenia i następującej po nim śmierci członków ich rodzin, u których wystąpiła nowa odmiana choroby Creutzfeldta-Jakoba, pozostająca w związku z pojawianiem się i rozprzestrzenianiem w Europie gąbczastej encefalopatii bydła, za co odpowiedzialność miałaby ponosić Rada i Komisja — Przesłanki powstania odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) É.R., O.O., J.R., A.R., B.P.R., T.D., J.D., D.D., V.D., D.E., É.E., C.R., H.R., M.S.R., I.R., B.R., M.R. i C.S. zostają obciążeni kosztami postępowania.

Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 października 2007 r. — É.R. i in. przeciwko Radzie i Komisji

(sprawa C-100/07 P)

„Odwołanie — Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty — Gąbczasta encefalopatia bydła — Nieprzyjęcie odpowiednich środków przez Radę i przez Komisję w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się choroby — Odwołanie oczywiście bezzasadne”

1. Odpowiedzialność pozaumowna — Przesłanki (art. 288 akapit drugi WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 46) (por. pkt 27)

2. Odwołanie — Zarzuty — Zarzut skierowany przeciwko elementowi uzasadnienia wyroku niepotrzebnemu dla uzasadnienia jego sentencji — Zarzut nieistotny dla sprawy (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 40)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 13 grudnia 2006 r. w sprawie T-138/03 É.R. i in. przeciwko Radzie i Komisji, w którym Sąd odrzucił w części jako niedopuszczalną i oddalił w pozostałym zakresie jako bezzasadną skargę o odszkodowanie, wniesioną na podstawie art. 235 WE i art. 288 akapit drugi WE, za szkody, jakich skarżący mieli doznać wskutek zakażenia i następującej po nim śmierci członków ich rodzin, u których wystąpiła nowa odmiana choroby Creutzfeldta-Jakoba, pozostająca w związku z pojawianiem się i rozprzestrzenianiem w Europie gąbczastej encefalopatii bydła, za co odpowiedzialność miałaby ponosić Rada i Komisja — Przesłanki powstania odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.
Sprawa C-73/07

Tietosuojavaltuutettu

przeciwko

Satakunnan Markkinapörssi Oy i Satamedia Oy

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus)

„Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta — Niedopuszczalność”

Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 12 września 2007 r. I - 7077

Streszczenie postanowienia

Postępowanie – Interwencja – Postępowanie prejudycjalne

(art. 234 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 23 i 40)

Wniosek inspektora ochrony danych o dopuszczenie do udziału w postępowaniu wszczętym na podstawie art. 234 WE jest niedopuszczalny. Prawo do interwencji przed Trybunałem reguluje bowiem art. 40 statutu Trybunału. Przepis ten przyznaje to prawo osobom fizycznym i prawnym, które uzasadnią interes w rozstrzygnięciu sprawy przedłożonej Trybunałowi. Artykuł ten stanowi również, że wnioski o dopuszczenie do sprawy mogą dotyczyć wyłącznie poparcia wniosków jednej ze stron. Przepis ten stosuje się również do spraw wniesionych do Trybunału w celu rozstrzygnięcia powstałego sporu. Tymczasem artykuł 234 WE nie stanowi podstawy wszczęcia postępowania w sprawie wniesionej do Trybunału w celu rozstrzygnięcia powstałego sporu, lecz ustanawia procedurę, która w celu zapewnienia jednolitości wykładni prawa wspólnotowego w drodze współpracy między Trybunałem i sądami krajowymi umożliwia tym drugim wystąpienie z wnioskiem o dokonanie wykładni aktów prawa wspólnotowego stosowanych przez te sądy w zawisłych przed nimi postępowaniach. Wynika z tego, że interwencja nie może mieć miejsca w postępowaniach dotyczących wydania orzeczenia w trybie prejudycjalnym.

Ponadto inspektor, jako że nie jest wyraźnie wymieniony w art. 23 statutu Trybunału Sprawiedliwości i nie ma w postępowaniu przed sądem krajowym statusu „strony postępowania” w rozumieniu tego, regulującego udział w postępowaniach objętych art. 234 WE, przepisu, nie jest uprawniony do przedłożenia Trybunałowi uwag w przedmiocie pytań prejudycjalnych przedłożonych przez sąd odsyłający.

(por. pkt 8–13)