ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez osobę fizyczną lub prawną jest dopuszczalna jedynie w zakresie, w jakim osoba ta ma interes prawny w stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu. Interes ten zakłada, że stwierdzenie nieważności owego aktu może samo w sobie wywołać skutki prawne i że w wyniku skargi strona skarżąca będzie mogła uzyskać jakąś korzyść.

To na skarżącym spoczywa ciężar udowodnienia przysługującego mu interesu prawnego stanowiącego pierwszą i podstawową przesłankę skargi do sądu. W szczególności, aby skarga o stwierdzenie nieważności aktu, wniesiona przez osobę fizyczną lub prawną, była dopuszczalna, skarżąca powinna uzasadnić we właściwy sposób swój interes w stwierdzeniu nieważności tego aktu.

(zob. pkt 44, 45)
Warunek dotyczący selektywności korzyści ma charakter konstytutywny dla pojęcia „pomocy państwa” w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, które postanowienie to zakazuje przyznawania pomocy „[sprzyjającej] niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów”. Artykuł tego warunku wymaga ustalenia, czy w ramach danego systemu prawnego przepis krajowy może sprzyjać „niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów” w porównaniu z innymi, które w świetle celu tego systemu znajdują się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej.

Jednakże środek, z którego korzysta tylko jeden sektor działalności lub część przedsiębiorstw tego sektora, niekoniecznie jest selektywny. Środek ten jest bowiem selektywny tylko w sytuacji, gdy w ramach danego systemu prawnego skutkuje on uprzywilejowaniem niektórych przedsiębiorstw w stosunku do innych – zaliczających się do innych sektorów lub do tego samego sektora – i znajdujących się, w odniesieniu do celu tego systemu, w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej.

(zob. pkt 58, 61)
Państwo członkowskie, którego uregulowanie krajowe zawiera definicję kategorii C1 i C, która nie przejmuje ani rozgraniczenia między kategoriami C/C1 i D/D1 przewidzianej w art. 4 dyrektywy 2006/126 w sprawie praw jazdy wyrażonej sformułowaniem „nieujęte w kategoriach D1 lub D”, ani zniesienia dolnej granicy ośmiu pasażerów, które prawodawca Unii zamierzał wprowadzić wraz z przyjęciem dyrektywy 2006/126, uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy owej dyrektywy. Istnienie takich różnic w definicjach skutkuje tym, że pojazdy należące do kategorii D1 mogą być prowadzone, w myśl prawa krajowego, przez posiadaczy prawa jazdy kategorii C1, co jest sprzeczne z celem dyrektywy 2006/126 czyli zapewnieniem bezpieczeństwa na drogach. Tak więc w odniesieniu do tego samego typu pojazdu wymagana w państwie członkowskim kategoria prawa jazdy różni się od kategorii, jaką powinien posiadać kierowca w innych państwach członkowskich. Taka sytuacja jest sprzeczna z pierwszorzędnymi celami, którym służy dyrektywa 2006/126.

Ponadto, ustalenie niższego progu dla liczby pasażerów, jaką mogą przewozić pojazdy należące do kategorii D1, oznacza nałożenie dodatkowego warunku, który nie występuje w art. 4 ust. 4 lit. h) dyrektywy 2006/126, gdzie kategoria ta została zdefiniowana na poziomie prawa Unii. Tymczasem, istnienie tego dodatkowego warunku prowadzi do rozbieżności w stosowaniu tej dyrektywy pomiędzy danym państwem członkowskim a pozostałymi państwami członkowskimi, dotyczących ustalania, do której kategorii należy dany pojazd, a w konsekwencji – jaki rodzaj prawa jazdy jest wymagany do jego prowadzenia. W tym względzie państwo członkowskie nie może przyjąć przepisów krajowych transponujących dyrektywę 2006/126, które wprowadzałyby wymogi nieprzewidziane w tej dyrektywie, co skutkowałoby zmianą kategorii pojazdów zdefiniowanych w dyrektywie 2006/126, ze szkodą dla bezpieczeństwa na drogach.

(zob. pkt 29, 30, 32, 37, 38, 53)
Artykuł 118m ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”), zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 491/2009 z dnia 25 maja 2009 r. i art. 103 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 należy interpretować w ten sposób, że do ich zakresu stosowania wchodzi przypadek, w którym chroniona nazwa pochodzenia, taka jak „Champagne” jest wykorzystywana jako część nazwy, pod którą sprzedawany jest środek spożywczy, taki jak „Champagner Sorbet”, który nie odpowiada specyfikacji dotyczącej tej chronionej nazwy pochodzenia, lecz który zawiera składnik odpowiadający tej specyfikacji.

Artykuł 118m ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 1234/2007 zmienionego rozporządzeniem nr 491/2009 i art. 103 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 1308/2013 należy interpretować w ten sposób, że mają one zastosowanie zarówno w odniesieniu do nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd oznaczeń, które mogą wywołać błędne skojarzenie co do pochodzenia danego produktu jak i względem nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd oznaczeń co do charakteru lub podstawowych cech charakterystycznych tego produktu.

(zob. pkt 64; pkt 4 sentencji)
Artykuł 35 TFUE zakazuje ograniczeń ilościowych między państwami członkowskimi w wywozie oraz wszelkich środków o skutku im równoważnym. W tym względzie Trybunał orzekł bowiem, że mający zastosowanie do wszystkich podmiotów gospodarczych prowadzących działalność na terytorium kraju środek krajowy, który wpływa faktycznie w większym stopniu na wywóz produktów z rynku państwa członkowskiego wywozu niż na wprowadzanie produktów na rynek krajowy tego państwa członkowskiego, jest objęty zakazem ustanowionym w art. 35 TFUE (wyrok z dnia 21 czerwca 2016 r., New Valmar, C‑15/15, EU:C:2016:464, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo).

Z owej definicji wynika, że uznanie za „środek o skutku równoważnym z ograniczeniami” zakłada istnienie skutków ograniczających wymianę handlową (wyrok z dnia 21 czerwca 2016 r., New Valmar, C‑15/15, EU:C:2016:464, pkt 42). Skutki te mogą mieć nawet niewielkie znaczenie (wyrok z dnia 1 kwietnia 2008 r., Gouvernement de la Communauté française i gouvernement wallon, C‑212/06, EU:C:2008:178, pkt 52), pod warunkiem że nie są zbyt niepewne lub zbyt pośrednie (wyrok z dnia 21 czerwca 2016 r., New Valmar, C‑15/15, EU:C:2016:464, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo). Zakaz pomocy związanej z wywozem do państw trzecich, nawet jeśli nie przekraczają one wartości progu de minimis określonego w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 1998/2006, sam w sobie nie ma wpływu na wymianę handlową, ponieważ ogranicza się on do zobowiązania państw członkowskich do powstrzymania się od przyznawania niektórych rodzajów pomocy. W rezultacie przepis ten nie może stanowić środka o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi w wywozie sprzecznego z art. 35 TFUE.

Jednakże zwłaszcza z podstawowych zasad rynku wewnętrznego i ogólnego systemu pomocy stanowiącego jego część wynika, że wyłączenie pomocy wywozowej z zakresu stosowania rozporządzenia nr 1998/2006 jest uzasadnione samym celem art. 107 TFUE. Tymczasem pomoc wywozowa nawet w niewielkiej kwocie z definicji zalicza się do pomocy mogącej mieć wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi, jednocześnie bezpośrednio przyznając przewagę konkurencyjną wywożonym produktom i pośrednio prowadząc ze strony innych państw członkowskich do analogicznych środków zaradczych mających na celu wyrównanie tej przewagi konkurencyjnej. Jak podniosła Komisja na rozprawie, umożliwienie takiej pomocy byłoby szczególnie niekorzystne dla prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Z powyższego wynika, że art. 35 TFUE nie może uzasadniać środka sprzecznego z art. 107 TFUE.

(zob. pkt 38, 43–47)
W wypadku gdy wypłacona niezgodnie z prawem pomoc państwa podlega odzyskaniu od przedsiębiorstw będących beneficjentami znajdującymi się w trudnej sytuacji lub w stanie upadłości, takie trudności nie mają wpływu na obwiązek odzyskania pomocy. Państwo członkowskie jest zatem zobowiązane do tego, by w zależności od przypadku doprowadzić do likwidacji spółki, do wpisania swojej wierzytelności do jej pasywów lub do podjęcia każdego innego środka umożliwiającego zwrot pomocy.

Przywrócenie stanu poprzedniego i wyeliminowanie zakłócenia konkurencji wynikłego z bezprawnie wypłaconej pomocy może co do zasady zostać zrealizowane poprzez wpisanie wierzytelności z tytułu zwrotu danej pomocy na listę wierzytelności. Jednakże to wpisanie wierzytelności umożliwia wypełnienie obowiązku odzyskania pomocy, w sytuacji gdy organy państwowe nie mogły odzyskać całej kwoty pomocy, tylko jeśli postępowanie upadłościowe prowadzi do likwidacji przedsiębiorstwa, czyli ostatecznego zakończenia jego działalności, do czego władze państwowe mogą doprowadzić jako akcjonariusze lub wierzyciele. Wynika z tego, że ostateczne zakończenie działalności przedsiębiorstwa będącego beneficjentem pomocy państwa wymagane jest jedynie w wypadku, gdy odzyskanie całości kwoty pomocy pozostaje niemożliwe w toku postępowania upadłościowego.

Ponadto spóźnione odzyskanie, a mianowicie po wyznaczonym terminie, nie może spełniać wymagań traktatu. Tymczasem wydaje się mało prawdopodobne, by poszczególne etapy postępowania upadłościowego w normalnych warunkach odbyły się w wyznaczanym zwykle przez Komisję terminie czterech miesięcy na odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy. W tych okolicznościach wpis wierzytelności dotyczącej zwrotu danej pomocy na listę wierzytelności należy uznać za co do zasady odpowiedni środek, który może zapewnić wyeliminowanie zakłócenia konkurencji, pod warunkiem że następuje po nim albo odzyskanie całości kwoty tej pomocy, albo likwidacja przedsiębiorstwa i ostateczne zakończenie jego działalności, jeżeli to odzyskanie pozostaje niemożliwe w toku postępowania upadłościowego. Aby środek taki był skuteczny musi on zostać wykonany w terminie wyznaczonym przez Komisję.

(zob. pkt 37–43)
Trinseo i Komisja utrzymują jednak, że emisje wynikające z wytwarzania polimerów powinny obejmować emisje „pośrednie” wynikające z wytwarzania energii cieplnej przez instalację nieobjętą systemem unijnym dostarczającą tę energię do celów polimeryzacji. Z interpretacją tą nie sposób jednak się zgodzić. Jak wynika bowiem z pkt 47 i 48 niniejszego wyroku, „emisjami”, do których ma zastosowanie dyrektywa 2003/87 zgodnie z samym brzmieniem art. 3 lit. b) tej dyrektywy, są jedynie te emisje, które przyczyniają się do uwalniania gazów cieplarnianych ze źródła znajdującego się w jakiejkolwiek instalacji. W związku z powyższym emisje CO2 wynikające z działalności polegającej na produkcji ciepła uzasadniają jedynie włączenie do tego systemu instalacji, które są źródłem tych emisji, takich jak w niniejszym przypadku nieobjęta systemem unijnym instalacja zaopatrująca w energię cieplną instalację będącą przedmiotem postępowania głównego.

(zob. pkt 53–55, 58)
Sprawa C‑304/16

American Express Company

przeciwko

The Lords Commissioners of Her Majesty’s Treasury

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)]

Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (UE) nr 2015/751 – Opłaty interchange w odniesieniu do transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę – Artykuł 1 ust. 5 – Zrównanie trójstronnego systemu kart płatniczych z czterostronnym systemem kart płatniczych – Przesłanki – Wydawanie przez trójstronny system kart płatniczych instrumentów płatniczych opartych na karcie „wraz z partnerem w ramach co-brandingu lub za pośrednictwem agenta” – Artykuł 2 pkt 18 – Pojęcie „trójstronnego systemu kart płatniczych” – Ważność

Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 lutego 2018 r.

Pytania prejudycjalne–Właściwość Trybunału–Granice–Pytania zadane w ramach fikcyjnego sporu krajowego–Niedopuszczalność–Brak aktu lub zaniechania ze strony administracji krajowej mogącego być podstawą wniesienia skargi obejmującej kontrolę zgodności z prawem–Okoliczność niemogąca sama w sobie wykazać fikcyjnego charakteru sporu (art. 267 TFUE) Zbliżanie ustawodawstw–Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego–Rozporządzenie nr 2015/751–Opłaty interchange w odniesieniu do transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę–Trójstronny system kart płatniczych–Zrównanie z systemem czterostronnym–Przesłanki–Wymóg by partner w ramach co-brandingu, który zawarł porozumienie z systemem trójstronnym, działał jako wydawca instrumentów płatniczych, celem uznania schematu jako czterostronny–Brak (Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2015/751, motyw 28, art. 1 ust. 5, art. 2 pkt 2) Akty instytucji–Uzasadnienie–Obowiązek–Zakres i ograniczenia–Rozporządzenie przewidujące zrównanie w określonych przypadkach trójstronnych systemów kart płatniczych z czterostronnymi systemami kart płatniczych (art. 296 TFUE; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2015/751, art. 1 ust. 5) Zbliżanie ustawodawstw–Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego–Rozporządzenie nr 2015/751–Opłaty interchange w odniesieniu do transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę–Trójstronny system kart płatniczych–Zrównanie z systemem czterostronnym–Przesłanki–Wymóg by partner w ramach co-brandingu, który zawarł porozumienie z systemem trójstronnym, działał jako wydawca instrumentów płatniczych, celem uznania schematu jako czterostronny–Brak–Naruszenie zasady proporcjonalności–Brak (art. 5 ust. 4 TUE; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2015/751, art. 1 ust. 5, art. 2 pkt 18)
Sprawa C‑665/16

Minister Finansów

przeciwko

Gminie Wrocław

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny)

Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 2 ust. 1 lit. a) – Dostawa towarów dokonywana odpłatnie – Artykuł 14 ust. 1 – Przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel – Artykuł 14 ust. 2 lit. a) – Przeniesienie, w zamian za odszkodowanie, własności towaru należącego do gminy na rzecz skarbu państwa do celów budowy drogi krajowej – Pojęcie „odszkodowania” – Transakcja podlegająca opodatkowaniu VAT

Streszczenie – wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 13 czerwca 2018 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych–Wspólny system podatku od wartości dodanej–Czynności podlegające opodatkowaniu–Dostawy towarów–Pojęcie przeniesienia własności towaru [dyrektywa Rady 2006/112, art. 14 ust. 1, art. 14 ust. 2 lit. a)] Harmonizacja ustawodawstw podatkowych–Wspólny system podatku od wartości dodanej–Czynności podlegające opodatkowaniu–Odpłatne dostawy towarów–Pojęcie przeniesienia w zamian za odszkodowanie [dyrektywa Rady 2006/112, art. 2 ust. 1 lit. a), art. 14 ust. 2 lit. a)] Harmonizacja ustawodawstw podatkowych–Wspólny system podatku od wartości dodanej–Czynności podlegające opodatkowaniu–Dostawy towarów–Przeniesienie, w oparciu o ustawodawstwo, na rzecz skarbu państwa, w zamian za odszkodowanie, własności towaru należącego do będącej podatnikiem gminy, do celów budowy drogi krajowej–Pojęcie–Osoba reprezentująca zarazem organ wywłaszczający i wywłaszczaną gminę–Wywłaszczona gmina nadal zarządzająca danym towarem–Włączenie [dyrektywa Rady 2006/112, art. 14 ust. 2 lit. a)]
2)

Kühne + Nagel International AG, Kühne + Nagel Management AG, Kühne + Nagel Ltd [Uxbridge (Zjednoczone Królestwo)], Kühne + Nagel Ltd [Shanghai (Chiny)] i Kühne + Nagel Ltd [Hong-Kong (Chiny)] pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.
Sprawa C‑325/16

Industrias Químicas del Vallés SA

przeciwko

Administración General del Estado

i

Sapec Agro SA

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo)

Odesłanie prejudycjalne – Rolnictwo – Dyrektywa 91/414/EWG – Dyrektywa 2010/28/UE – Artykuł 3 ust. 1 – Procedura ponownej oceny przez państwa członkowskie dopuszczonych środków ochrony roślin – Termin – Przedłużenie

Streszczenie – wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 17 maja 2018 r.

Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw – Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin – Dyrektywa 2010/28 – Włączenie niektórych substancji czynnych zawartych w tych produktach do załącznika I do dyrektywy 91/414 – Obowiązek zmiany lub wycofania przez państwa członkowskie istniejących zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających metalaksyl – Termin – Możliwość przedłużenia – Brak

(dyrektywy: Rady nr 91/414, załącznik I; Komisji 2010/28, art. 3 ust. 1)

Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy Komisji 2010/28/UE z dnia 23 kwietnia 2010 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia do niej metalaksylu jako substancji czynnej, należy interpretować w ten sposób, że termin w nim określony, upływający w dniu 31 grudnia 2010 r., umożliwiający państwom członkowskim, zgodnie z dyrektywą Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, zmianę lub wycofanie istniejących zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające metalaksyl jako substancję czynną, jest terminem zawitym, który nie może zostać przedłużony przez te państwa.

(zob. pkt 41; sentencja)
Artykuł 8 dyrektywy Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich, zmienionej aktem dotyczącym warunków przystąpienia Królestwa Norwegii, Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji, przyjętym decyzją Rady Unii Europejskiej 95/1/WE, Euratom, EWWiS z dnia 1 stycznia 1995 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom prawa państwa członkowskiego, na mocy których zysk kapitałowy z operacji wymiany papierów wartościowych objętej tą dyrektywą zostaje stwierdzony przy okazji tej operacji, ale jego opodatkowanie jest odroczone do roku, w którym następuje zdarzenie kończące to odroczenie opodatkowania, w omawianym przypadku – zbycie papierów wartościowych otrzymanych w wyniku wymiany.

W tym względzie należy zaznaczyć, że takie stwierdzenie stanowi jedynie metodę pozwalającą państwu członkowskiemu, które dysponuje kompetencją podatkową w zakresie papierów wartościowych istniejących przed operacją wymiany, ale której na mocy art. 8 ust. 1 dyrektywy w sprawie łączenia spółek nie mogło przy tej okazji wykonać, na zachowanie swojej kompetencji podatkowej i na jej późniejsze wykonanie, czyli na wykonanie jej w dniu zbycia papierów wartościowych otrzymanych w wyniku wymiany zgodnie z art. 8 ust. 2 akapit drugi owej dyrektywy.

(zob. pkt 55, 56; pkt 1 sentencji)
W odniesieniu do drugiego kryterium, dotyczącego samego charakteru czynu, należy zbadać, czy sporna sankcja ma w szczególności cel represyjny (zob. wyrok z dnia 5 czerwca 2012 r., Bonda, C‑489/10 , EU:C:2012:319 , pkt 39 ). Z powyższego wynika, że sankcja o celu represyjnym wykazuje charakter karny w rozumieniu art. 50 karty oraz że sama okoliczność, iż służy ona również celowi prewencyjnemu, nie może pozbawić jej kwalifikacji jako sankcji o charakterze karnym. Natomiast środek, który ogranicza się do naprawienia szkody wyrządzonej danym przestępstwem, nie ma charakteru karnego.

W odniesieniu do pytania, czy ograniczenie stosowania zasady ne bis in idem wynikające z przepisów krajowych takich jak sporne w postępowaniu głównym odpowiada celowi interesu ogólnego, z akt sprawy przedstawionych Trybunałowi wynika, że przepisy te mają na celu ochronę integralności rynków finansowych Unii oraz ochrony zaufania publicznego do papierów wartościowych. Z uwagi na znaczenie, jakie orzecznictwo Trybunału przyznaje, dla realizacji tego celu, zwalczaniu przestępstw naruszających zakaz manipulacji na rynku (zob. podobnie wyrok z dnia 23 grudnia 2009 r., Spector Photo Group i Van Raemdonck, C‑45/08, EU:C:2009:806, pkt 37, 42) kumulacja postępowań i sankcji o charakterze karnym może być uzasadniona, jeśli te postępowania i te sankcje służą – dla realizacji owego celu – celom uzupełniającym, których przedmiotem są w danym wypadku różne aspekty tego samego bezprawnego zachowania, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

W tym względzie, w zakresie przestępstw związanych z manipulacjami na rynku, wydaje się słuszne, że państwo członkowskie stara się z jednej strony zniechęcać do wszelkich naruszeń, niezależnie od tego, czy są one zamierzone, czy też nie, zakazu dokonywania manipulacji na rynku poprzez nakładanie sankcji administracyjnych, w danym wypadku na zasadzie ryczałtowej, a z drugiej strony zniechęcać do poważnych uchybień tym zasadom i za nie karać, a które to uchybienia są szczególnie społecznie szkodliwe i uzasadniają przyjęcie surowszych sankcji karnych.

(zob. pkt 46, 47)
W dziedzinie pomocy państwa w odniesieniu do kryterium rozważnego inwestora prywatnego kwestię możliwości jego zastosowania należy odróżnić od kwestii jego stosowania. Co się tyczy tego kryterium stwierdzono, że ceną rynkową jest najwyższa cena, jaką inwestor prywatny działający w normalnych warunkach konkurencji jest gotów zapłacić za spółkę w sytuacji, w której się ona znajduje, i że w przypadku gdy organ publiczny przystępuje do sprzedaży należącego do niego przedsiębiorstwa w drodze otwartego, przejrzystego i bezwarunkowego postępowania przetargowego, można domniemywać, iż cena rynkowa odpowiada najwyższej ofercie. Niemniej jednak, o możliwości zastosowania kryterium rozważnego inwestora prywatnego nie można wnosić z warunku, który zazwyczaj wchodzi w zakres jego stosowania. Zatem nie można twierdzić, że przeniesienie całości aktywów po cenie rynkowej i w drodze otwartego i przejrzystego postępowania przetargowego musi stanowić zastosowanie tego kryterium.

(zob. pkt 137, 140, 141)
Sprawa C‑320/16

Postępowanie karne

przeciwko

Uber France SAS

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Lille)

Odesłanie prejudycjalne – Usługi w dziedzinie transportu – Dyrektywa 2006/123/WE – Usługi na rynku wewnętrznym – Dyrektywa 98/34/WE – Usługi społeczeństwa informacyjnego – Zasada dotycząca usług społeczeństwa informacyjnego – Pojęcie – Usługa pośrednictwa umożliwiająca odpłatnie, za pomocą aplikacji na inteligentny telefon, nawiązywanie kontaktów między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską – Sankcje karne

Streszczenie – wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 kwietnia 2018 r.

Zbliżanie ustawodawstw – Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego – Dyrektywa 98/34 – Swoboda świadczenia usług – Usługi na rynku wewnętrznym – Dyrektywa 2006/123 – Zakres stosowania – Usługa pośrednictwa, taka jak UberPop, umożliwiająca odpłatnie, za pomocą aplikacji na inteligentny telefon, nawiązywanie kontaktów między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską – Wyłączenie – Usługi w dziedzinie transportu – Pojęcie – Usługa pośrednictwa, taka jak UberPop – Włączenie

[dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady: 98/34, art. 1; 2006/123, art. 2 ust. 2 lit. d)]

Artykuł 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r., oraz art. 2 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w taki sposób, że przepis krajowy, który przewiduje sankcję karną za organizowanie systemu kojarzenia klientów z osobami świadczącymi zarobkowo usługi przewozu drogowego osób pojazdami przeznaczonymi do przewozu nie więcej niż dziewięciu osób, którzy to świadczeniodawcy nie posiadają na to odpowiedniego zezwolenia, dotyczy „usługi w dziedzinie transportu”, ponieważ ma on zastosowanie do świadczonej za pomocą aplikacji na inteligentny telefon usługi pośrednictwa stanowiącej integralną część złożonej usługi, której głównym elementem jest usługa przewozowa. Taka usługa jest wyłączona z zakresu zastosowania tych dyrektyw.

(zob. pkt 27; sentencja)