Keywords

Summary



Keywords

1. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Pytanie pozbawione w sposób oczywisty znaczenia dla sprawy

2. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Właściwość sądu krajowego – Ustalenie i ocena stanu faktycznego sporu

(art. 234 WE)

3. Pomoc przyznawana przez państwa – Zakaz – Odstępstwa – System pomocy mający na celu wsparcie w zakresie szkoleń i tworzenia miejsc pracy w regionie

(art. 88 ust. 3 WE)

4. Pomoc przyznawana przez państwa – Pomoc nowa i pomoc istniejąca – Kwalifikacja jako nowej pomocy

(art. 88 WE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 1 lit. c))

5. Pomoc przyznawana przez państwa – Zakaz – Odstępstwa – System pomocy przewidujący maksymalny budżet

6. Pomoc przyznawana przez państwa – Plany pomocy – Zgłoszenie Komisji – Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń – Odsetki za zwłokę w wypłacie pomocy liczone od daty wydania decyzji przez Komisję

(art. 88 ust. 3WE)

Summary

1. Trybunał może pozostawić bez rozstrzygnięcia pytanie prejudycjalne dotyczące oceny ważności aktu wspólnotowego, gdy jest oczywiste, że owa ocena, o której dokonanie wnosi sąd krajowy, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub przedmiotem sporu w postępowaniu przed tym sądem.

(por. pkt 16)

2. Do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za przyszły wyrok, należy, przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy, zarówno ocena, czy dla wydania wyroku jest niezbędne uzyskanie orzeczenia prejudycjalnego, jak również ocena znaczenia dla sprawy pytań, które zadaje Trybunałowi.

(por. pkt 25)

3. Wykładni decyzji Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec systemu pomocy, mającego na celu wsparcie w zakresie szkoleń i tworzenia miejsc pracy w regionie i polegającego, po pierwsze, na przyznawaniu subwencji na wynagrodzenie pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o szkolenie i pracę przez cały okres obowiązywania tych umów, pod warunkiem że pracownicy ci zostali zatrudnieni w danym okresie, oraz po drugie, na przyznawaniu malejącej subwencji na wynagrodzenia pracowników w przypadku przekształcenia takiej umowy w umowę zawartą na czas nieokreślony w ciągu trzech pierwszych lat obowiązywania tej umowy, pod warunkiem że przekształcenie to miało miejsce w tym samym okresie i dotyczy pracowników zatrudnionych przed tym okresem, należy dokonywać w taki sposób, że Komisja zatwierdziła w niej zgodność ze wspólnym rynkiem systemu pomocy składającego się z tych dwóch środków, które nie mogą zostać skumulowane, natomiast okoliczność przesądzająca o przyznaniu pomocy, czyli zatrudnienie pracownika lub przekształcenie umowy w umowę zawartą na czas nieokreślony, powinna zaistnieć przed upływem tego okresu; jednak wypłata tej pomocy może być kontynuowana po jego upływie, jeśli nie jest to sprzeczne z mającymi zastosowanie krajowymi zasadami budżetowymi i finansowymi, a także nie zostanie przekroczony zatwierdzony przez Komisję budżet.

(por. pkt 29, 30, 34–38; pkt 1 sentencji)

4. Wykładni art. 1 decyzji 2003/195 dotyczącej systemu pomocy w odniesieniu do zatrudnienia na Sycylii należy dokonywać w ten sposób, że system pomocy, w oparciu o który Włochy zamierzały przedłużyć termin stosowania wcześniej zatwierdzonego systemu pomocy mającego na celu wsparcie w zakresie szkoleń i tworzenia miejsc pracy, stanowi nową pomoc, odrębną od tej, dla której Komisja udzieliła swojego poparcia. Decyzja ta stoi zatem na przeszkodzie przyznaniu subwencji dla wszelkiego zatrudniania pracowników na podstawie umowy o szkolenie i pracę lub dla przekształcania umów o szkolenie i pracę w umowy zawarte na czas nieokreślony, które to zatrudnianie lub przekształcanie miało miejsce po terminie, w którym wygasł zatwierdzony przez Komisję system pomocy.

W istocie, skoro za nową pomoc należy uważać środki przyjęte po wejściu w życie traktatu, których celem jest wprowadzenie pomocy lub zmiana pomocy, przy czym zmiany mogą dotyczyć albo pomocy istniejącej, albo pierwotnych projektów pomocy zgłoszonych Komisji, Włochy, przewidując jednocześnie zwiększenie budżetu przeznaczonego na system pomocy i przedłużenie okresu, podczas którego miały znajdować zastosowanie warunki obejmowania tym systemem, stworzyły nową pomoc, odrębną od tej, o której mowa w decyzji o niewnoszeniu zastrzeżeń w odniesieniu do wcześniejszego systemu pomocy.

(por. pkt 46, 47; pkt 2 sentencji)

5. W przypadku zatwierdzonego przez Komisję i przewidującego budżet systemu pomocy do państwa członkowskiego, którego dotyczy decyzja, należy ustalenie tego, na której stronie postępowania występującej przed sądem krajowym w sprawie dotyczącej pomocy objętej tym systemem spoczywa ciężar dowodu, że budżet przeznaczony na środki pomocowe, o których mowa, nie został wyczerpany.

W braku bowiem uregulowań wspólnotowych w tym zakresie to do wewnętrznego porządku prawnego każdego państwa członkowskiego należy określenie ogólnych i szczegółowych zasad przeprowadzania dowodu tego, że budżet przeznaczony na system pomocy zatwierdzony w decyzji Komisji nie został przekroczony.

Należy jednak podkreślić, że władze krajowe powinny być w stanie wytłumaczyć, zwłaszcza na żądanie Komisji, stan płatności dokonywanych w ramach danego systemu pomocy, w sytuacji gdy Komisja zajęła stanowisko w przedmiocie takiego systemu, w odniesieniu do którego państwo członkowskie przewidziało maksymalny budżet, jaki może być indywidualnie przyznany beneficjentom tego systemu.

(por. pkt 54, 55; pkt 3 sentencji)

6. Artykuł 88 ust. 3 zdanie pierwsze WE nakłada na państwa członkowskie obowiązek zgłaszania Komisji planów przyznania lub zmiany pomocy. Zgodnie z art. 88 ust. 3 zdanie drugie WE, jeżeli Komisja uzna, że zgłoszony plan pomocy nie jest zgodny ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 WE, wszczyna bezzwłocznie procedurę przewidzianą w art. 88 ust. 2 WE. Zgodnie z art. 88 ust. 3 zdanie ostatnie WE państwo członkowskie nie może wprowadzać w życie projektowanych środków, dopóki procedura ta nie doprowadzi do wydania przez Komisję decyzji końcowej.

Zakaz przewidziany w tym postanowieniu ma na celu zagwarantowanie, że dana pomoc nie wywoła skutków przed upływem rozsądnego terminu przysługującego Komisji w celu szczegółowego zbadania planu, a w odpowiednim przypadku – w celu wszczęcia procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 WE

Jeśli chodzi o decyzję Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń w odniesieniu do danego sytemu pomocy, to system ten staje się zgodny ze wspólnym rynkiem dopiero od daty wydania tejże decyzji, tak że w przypadku zwłoki w wypłacie pomocy odsetki należy naliczać jedynie od kwot należnych po tej dacie.

Ponadto kwoty odsetek ustawowych należnych ewentualnie w przypadku zwłoki w wypłacie pomocy zatwierdzonej w decyzji Komisji w odniesieniu do okresu po wydaniu tej decyzji nie należy włączać do kwoty zatwierdzonego w tej decyzji budżetu. Kwestie związane ze stopą tych odsetek oraz ze szczegółowymi zasadami ich zapłaty są regulowane przez prawo krajowe.

(por. pkt 58–62; pkt 4 sentencji)