PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 354/22

Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska

(Sprawa C-433/15)

(2015/C 354/25)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi, D. Nardi, J. Guillem Carrau, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Włoska

Żądania strony skarżącej

Komisja Europejska wnosi do Trybunału o:

— a) stwierdzenie, że poprzez niezapewnienie, by dodatkowa należna opłata w związku z uzyskaną we Włoszech produkcją przekraczająca kwotę krajową począwszy od pierwszego roku rzeczywistego nałożenia dodatkowej opłaty we Włoszech (1995/1996) do ostatniego roku, w którym stwierdzono we Włoszech produkcję pozakwotową (2008/2009), została faktycznie pobrana od poszczególnych producentów przyczyniających się do nadwyżki produkcji, oraz zapłacona w odpowiednim terminie, po wcześniejszym powiadomieniu ich o kwocie należnej od nabywcy lub producenta w przypadku bezpośredniej sprzedaży, lub w razie nie zapłacenia opłaty w odpowiednim terminie, ustalona i ewentualnie wyegzekwowana od tychże nabywców lub producentów, rząd włoski uchybił zobowiązaniom, wynikającym z odpowiednich przepisów prawa Unii, obowiązujących w odnośnych latach, a w szczególności art. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 3950/92 (1); art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 (2); art. 79, 80 i 83 rozporządzenia (WE) 1234/2007 (3); a także w zakresie przepisów wykonawczych, art. 7 rozporządzenia (WE) nr 536/1993 (4); art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1392/2001 (5) oraz wreszcie, art. 15 i 17 rozporządzenia (WE) nr 595/2004 (6);

— b) obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postepowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie żądań Komisja podnosi, że zgodnie z danymi przekazanymi przez włoskie organy lub uzyskanymi w toku postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, kwota dodatkowej należnej opłaty jaka pozostała do zapłaty wynosi 1 343 milionów EUR. Całkowita kwota dodatkowej opłaty rzeczywiście odzyskanej wynosi około 282 milionów EUR wobec całkowej kwoty z tytułu nałożonej opłaty wynoszącej 2 305 milionów EUR w okresie od pierwszego roku gospodarczego, w którym system dodatkowej opłaty został formalnie wprowadzony we Włoszech (rok 1995/1996) do ostatniego roku, w którym zanotowano produkcję pozakwotową (rok 2008/2009). Po odliczeniu kwot uwzględnionych w harmonogramach spłat (469 milionów EUR) i kwot uznanych za niemożliwe do odzyskania (211 milionów EUR), stosunek między rzeczywiście pobraną opłatą a opłatą pozostającą do odzyskania z wyłączeniem kwot uwzględnionych w harmonogramach i kwot uznanych za niemożliwe do odzyskania wynosi 21 %. W istocie, kwoty rzeczywiście odzyskane stanowią mniej niż 1/4 kwot pozostających do odzyskania w dniu wydania uzasadnionej opinii.

Komisja zauważa, że proporcja kwot rzeczywiście odzyskanych względem kwot należnych za każdy rok gospodarczy, po odliczeniu kwot uwzględnionych w harmonogramach spłat i kwot uznanych za niemożliwe do odzyskania wskazuje na brak skuteczności systemu nakładania dodatkowej opłaty, gdyż proporcja ta jest zasadniczo niższa niż 21 % w rozważanych okresach i to niezależnie od faktu, iż termin wyznaczony w uzasadnionej opinii upływał ponad pięć lat po zakończeniu ostatniego roku gospodarczego, w którym została odnotowana nadwyżka produkcji we Włoszech.

W związku z uzasadnieniem Włoch, zgodnie z którym skuteczne odzyskanie kwot należnych z tytułu opłaty zostało utrudnione z uwagi na liczne skargi, które są wciąż zawisłe, wniesione przez dłużników w związku z nakazami zapłaty, Komisja przedstawiła dane dotyczące kwot rzeczywiście odzyskanych względem kwot pozostałych do odzyskania, co do których odnośne należności nie zostały zakwestionowane w ramach danego roku gospodarczego. Dane te wskazują, że w stosunku do należnej kwoty w wysokości około 1 068 milionów EUR, odzyskanych zostało tylko 241 milionów EUR, co stanowi 23 % należnych kwot, przy czym brak jest w tym zakresie uzasadnienia.

Zważywszy, że celem dodatkowej opłaty jest przeciwdziałanie produkcji mleka przekraczającej krajowe ilości referencyjne, utrzymujące się uchybienie w zakresie odzyskania tak istotnych kwot, 20 lat po wprowadzeniu systemu kwot produkcji we Włoszech i 6 lat po odnotowaniu ostatniego przekroczenia włoskich krajowych ilości referencyjnych, prowadzi do pozbawienia zamierzonej przez prawodawcę skuteczności systemu dodatkowej opłaty, o czym świadczyć może również fakt systematycznego przekroczenia krajowych ilości referencyjnych w każdym roku gospodarczym w okresie od 1995/1996 do 2008/2009.

Komisja utrzymuje, że nieodzyskanie tak dużych kwot z tytułu opłaty dodatkowej jest związane ze szczególnymi zaniedbaniami ze strony Republiki Włoskiej, które to zaniedbania stanowią wyjaśnienie braku skuteczności systemu nałożenia dodatkowej opłaty we Włoszech w odnośnym okresie.

Po pierwsze, chaos legislacyjny, jaki charakteryzuje włoskie przepisy wykonawcze spowodował opóźnienia w skutecznym wprowadzaniu systemu opłat we Włoszech oraz doprowadził do nadzwyczajnej liczby postępowań sądowych, powodując wstrzymanie pobierania opłaty z uwagi na zawieszenie zapłaty orzeczone przez sądy krajowe w ramach środków tymczasowych.

Po drugie, Włochy nie wykorzystały skutecznie wszystkich dostępnych mechanizmów administracyjnych w celu skutecznego odzyskania należnych kwot z tytułu opłaty, takich jak rozliczenia. Możliwość rozliczenia należnej opłaty i pomocy przyznanej w ramach wspólnej polityki rolnej została wprowadzona w nieskuteczny i spóźniony sposób, przy czym nadal obowiązują włoskie przepisy, które uniemożliwiają dokonanie takiego rozliczenia.

Po trzecie, postępowania w sprawie ściągania opłat zostały w dużej części zablokowane od dnia wejścia w życie ustawy 33/2009 do chwili obecnej, z uwagi na brak przepisów wykonawczych lub ustaleń umownych między organami władzy a zainteresowanymi podmiotami koniecznych do zakończenia tych postępowań.

Po czwarte, zdaniem Komisji z uwagi na błędy metodologiczne ze strony administracji odpowiedzialnej za odzyskanie opłat, należne kwoty niesłusznie zostały uznane za niemożliwe do odzyskania, powodując w związku z tym dalsze uchybienia w zakresie skutecznego pobierania dodatkowej opłaty.

(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiające dodatkową opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 405, s. 1).

(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 270, s. 123).

(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (Dz.U. L 299, s. 1).

(4) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 536/93 z dnia 9 marca 1993 r. ustalające szczegółowe zasady stosowania opłaty dodatkowej w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 57, s. 12).

(5) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1392/2001 z dnia 9 lipca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 ustanawiającego opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 187, s. 19).

(6) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 595/2004 z dnia 30 marca 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 94, s. 22).