ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Czy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1371/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwo kolejowe może wyłączyć zobowiązanie do zapłaty odszkodowania w przypadkach siły wyższej bądź to w drodze zastosowania per analogiam podstaw wyłączenia odpowiedzialności określonych w rozporządzeniach (WE) nr 261/2004, (UE) nr 1177/2010 lub (UE) nr 181/2011 bądź też poprzez zastosowanie podstaw zwolnienia z odpowiedzialności zawartych w art. 32 ust. 2 przepisów ujednoliconych o umowie międzynarodowego przewozu osób i bagażu kolejami (CIV, załącznik I do rozporządzenia) również w razie zaistnienia okoliczności uzasadniających przyznanie odszkodowania?
1)

Czy prawo Unii, w szczególności w odniesieniu do wyroku Trybunału z dnia 14 czerwca 2011 r. w sprawie C-360/09 Pfleiderer, sprzeciwia się krajowemu przepisowi prawa antymonopolowego, który uzależnia udzielenie osobom trzecim niebiorącym udziału w postępowaniu dostępu do akt postępowania przed sądem antymonopolowym w celu przygotowania skarg o naprawienie szkody wobec uczestników kartelu (także) w postępowaniu, w którym znajduje zastosowanie art. 101 lub art. 102 TFUE w związku z rozporządzeniem 1/2003/WE (1), bez wyjątku od zgody wszystkich uczestników postępowania i nie umożliwia sądowi w konkretnym przypadku wyważenia interesów chronionych prawem Unii dla ustalenia warunków, którym podlega udzielenie lub odmowa dostępu do akt?
2)

Czy okoliczność, że art. 6 dyrektywy 93/13 należy uznać za normę równoważną z krajowymi przepisami, mającymi w ramach krajowego porządku prawnego rangę podstawowych zasad porządku prawnego, oznacza, że w sporze pomiędzy podmiotami prywatnymi krajowe przepisy transponujące dotyczące nieuczciwych postanowień mają rangę podstawowych zasad porządku prawnego, tak że sąd krajowy zarówno w pierwszej instancji, jak i w instancji odwoławczej, jest upoważniony i zobowiązany do oceny postanowienia umowy z urzędu (a w związku z tym wykraczając poza granice środka odwoławczego) w świetle krajowych przepisów transponujących i do stwierdzenia nieważności tego postanowienia, jeżeli dojdzie do wniosku, że postanowienie to jest nieuczciwe?
2)

Czy wykładni tego art. 6 ust. 2 należy dokonywać w ten sposób, że możliwość ustalenia ograniczeń wiekowych dotyczy tylko przystąpienia do systemu, czy też należy go rozumieć w taki sposób, że ta możliwość ustalenia ograniczeń wiekowych dotyczy również uprawnienia do wypłaty świadczeń z tego systemu?
3)

Jeżeli liny kombinowane, składające się z polipropylenu i drutu stalowego, których maksymalny wymiar przekroju poprzecznego przekracza 3 mm, takie jak liny będące przedmiotem niniejszej sprawy, są jednak objęte podpozycją 7312 90 98 Nomenklatury Scalonej załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, to czy omawiane liny są również objęte art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1601/2001 (2) z dnia 2 sierpnia 2001 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz upoważniające do ostatecznego poboru tymczasowego cła antydumpingowego na przywóz niektórych lin oraz kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Republiki Czeskiej, Rosji, Tajlandii i Turcji?
2)

Czy można odmówić przyznania prawa do doliczenia podatku od wartości dodanej opierając się na okoliczności, że druga strona transakcji (osoba wskazana na fakturze) uważa się za fikcyjną (to znaczy, że jej działalność nie ma na celu działalności gospodarczej)? Czy można odmówić prawa do odliczenia podatku również wtedy, gdy nie stwierdzono nieuczciwej praktyki po stronie wnioskującej o odliczenie naliczonego podatku?
C 25/41

Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 9 września 2011 r. w sprawie T-290/09 Omnicare, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Astellas Pharma GmbH, wniesione w dniu 24 listopada 2011 r. przez Omnicare, Inc.

(Sprawa C-588/11 P)

(2012/C 25/77)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Omnicare, Inc. (przedstawiciel: M. Edenborough QC)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Astellas Pharma GmbH

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie żąda uchylenia zaskarżonego wyroku. Ponadto żąda zasądzenia kosztów postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie podnosi jeden zarzut, mianowicie błędne zastosowanie przez Sąd art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 r. (1) („nowe rozporządzenie”). Niniejsza sprawa dotyczy sprzeciwu wniesionego przez Astellas Pharma GmbH (dawniej Yamanouchi Pharma GmbH) („wnoszący sprzeciw”) na podstawie należącego do wnoszącego sprzeciw zarejestrowanego w Niemczech znaku towarowego nr 394 01 348 oraz podnoszonego istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 (2) („stare rozporządzenie”) (które jest jednak identyczne ze stosownymi częściami nowego rozporządzenia). Ponieważ wcześniejszy znak towarowy został zarejestrowany wcześniej niż pięć lat przed złożeniem sprzeciwu, konieczne było udowodnienie przez wnoszącego sprzeciw, że znak towarowy był rzeczywiście używany, tak aby na znak ten można było się powołać w charakterze podstawy sprzeciwu.

Strona skarżąca podnosi, że Sąd błędnie uznał, że wcześniejszy znak towarowy, na którym oparł się wnoszący sprzeciw, był pod względem prawnym rzeczywiście używany. Nie jest podważane, że rozpatrywany znak towarowy był naprawdę używany w obrocie gospodarczym przez wnoszącego sprzeciw lub za jego zgodą w odniesieniu do usług, dla których został zarejestrowany. Jednakże to używanie odbywało się w odniesieniu do świadczenia usług, za które nie pobierano opłat. Tym samym pod względem prawnym nie można powoływać się na takie używanie w celu wykazania, że znak towarowy był rzeczywiście używany. Kwestia ta była przedmiotem orzecznictwa, które zdaniem wnoszącego odwołanie a) zostało błędnie zastosowane przez Sąd, a b) w każdym razie jest niespójne. Tym samym kwestia konsekwencji prawnych, które powinny zostać wyciągnięte w takich okolicznościach faktycznych, musi być rozstrzygnięta przez Trybunał.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1)
C 25/40

Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 9 września 2011 r. w sprawie T-289/09 Omnicare, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Astellas Pharma GmbH, wniesione w dniu 24 listopada 2011 r. przez Omnicare, Inc.

(Sprawa C-587/11 P)

(2012/C 25/76)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Omnicare, Inc. (przedstawiciel: M. Edenborough QC)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Astellas Pharma GmbH

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie żąda uchylenia zaskarżonego wyroku. Ponadto żąda zasądzenia kosztów postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie podnosi jeden zarzut, mianowicie błędne zastosowanie przez Sąd art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 r. (1) („nowe rozporządzenie”). Niniejsza sprawa dotyczy sprzeciwu wniesionego przez Astellas Pharma GmbH (dawniej Yamanouchi Pharma GmbH) („wnoszący sprzeciw”) na podstawie należącego do wnoszącego sprzeciw zarejestrowanego w Niemczech znaku towarowego nr 394 01 348 oraz podnoszonego istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 (2) („stare rozporządzenie”) (które jest jednak identyczne ze stosownymi częściami nowego rozporządzenia). Ponieważ wcześniejszy znak towarowy został zarejestrowany wcześniej niż pięć lat przed złożeniem sprzeciwu, konieczne było udowodnienie przez wnoszącego sprzeciw, że znak towarowy był rzeczywiście używany, tak aby na znak ten można było się powołać w charakterze podstawy sprzeciwu.

Strona skarżąca podnosi, że Sąd błędnie uznał, że wcześniejszy znak towarowy, na którym oparł się wnoszący sprzeciw, był pod względem prawnym rzeczywiście używany. Nie jest podważane, że rozpatrywany znak towarowy był naprawdę używany w obrocie gospodarczym przez wnoszącego sprzeciw lub za jego zgodą w odniesieniu do usług, dla których został zarejestrowany. Jednakże to używanie odbywało się w odniesieniu do świadczenia usług, za które nie pobierano opłat. Tym samym pod względem prawnym nie można powoływać się na takie używanie w celu wykazania, że znak towarowy był rzeczywiście używany. Kwestia ta była przedmiotem orzecznictwa, które zdaniem wnoszącego odwołanie a) zostało błędnie zastosowane przez Sąd, a b) w każdym razie jest niespójne. Tym samym kwestia konsekwencji prawnych, które powinny zostać wyciągnięte w takich okolicznościach faktycznych, musi być rozstrzygnięta przez Trybunał.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).
1)

Czy art. 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (1) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie najmu i dzierżawy nieruchomości obejmuje dzierżawę statku mieszkalnego, włącznie z przynależną mu powierzchnią do cumowania i nabrzeżem, który to statek jest przeznaczony wyłącznie do stacjonarnego i trwałego używania jako restauracja/dyskoteka w odgraniczonym i dającym się zidentyfikować miejscu do cumowania na wodzie? Czy dla oceny tej kwestii ma znaczenie rodzaj i sposób zacumowania statku mieszkalnego do lądu lub nakład związany z odcumowaniem statku?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Alicante (Hiszpania) w dniu 8 listopada 2011 r. — Fédération Cynologique Internationale przeciwko Federación Canina Internacional de Perros de Pura Raza

(Sprawa C-561/11)

(2012/C 25/65)

Język postępowania: hiszpański

Sąd krajowy

Juzgado de lo Mercantil de Alicante

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Fédération Cynologique Internationale

Strona pozwana: Federación Canina Internacional de Perros de Pura Raza

Pytania prejudycjalne

Czy w postępowaniu, którego przedmiotem jest naruszenie prawa wyłącznego wynikającego ze wspólnotowego znaku towarowego, uprawnienie do zakazania jego używania w obrocie handlowym przez osoby trzecie, przewidziane w art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 (1) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, rozciąga się na każdą osobę trzecią, która używa oznaczenia wywołującego prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd (z uwagi na podobieństwo do wspólnotowego znaku towarowego i podobieństwo usług lub towarów), czy też przeciwnie, należy z tego kręgu wyłączyć osobę trzecią, która używa tego oznaczenia — objętego prawdopodobieństwem wprowadzenia w błąd — zarejestrowanego na jej rzecz jako wspólnotowy znak towarowy, do czasu unieważnienia rejestracji późniejszego znaku towarowego?

(1) Dz.U. L 78, s. 1.
1)

Sąd błędnie orzekł, iż Deltafina naruszyła obowiązek współpracy nie informując Komisji o ujawnieniu informacji o swej współpracy z nią. Sąd powinien był natomiast wypowiedzieć się w przedmiocie tego czy w świetle porozumienia co do „reguł gry” osiągniętego przez Komisję i Deltafinę w dniu 14 marca 2002 r., Komisja mogła zasadnie uznać, iż Deltafina naruszyła obowiązek współpracy ujawniając, że zwróciła się z wnioskiem o zwolnienie z grzywny na spotkaniu APTI w dniu 4 kwietnia 2002 r. Postąpiwszy w taki sposób Sąd zastąpił strony określając ex post zasady obowiązku współpracy Deltafiny, nie wypowiedział się co do głównego zarzutu podniesionego przez Deltafinę i naruszył przysługujące Deltafinie prawo do obrony.
1)

Czy spełniony jest warunek „godziwej rekompensaty” w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. b) w rozumieniu dyrektywy 2001/29/WE (1), jeżeli a) uprawnionym, o których mowa w art. 2 dyrektywy 2001/29/WE, przysługuje wykonywane wyłącznie przez organizację zbiorowego zarządzania prawami autorskimi prawo do godziwego wynagrodzenia wobec tego, kto jako pierwszy wprowadza w kraju odpłatnie w celach zarobkowych nośniki, które nadają się do zwielokrotniania ich utworów, b) prawo to nie jest zależne od tego, czy udostępnienie nośników w obrocie pośrednikom handlowym, osobom fizycznym lub prawnym następuje do użytku nie do celów prywatnych, czy też osobom fizycznym do użytku do celów prywatnych, c) temu, kto korzysta z nośników na podstawie zgody uprawnionego lub ponownie je eksportuje przed zbyciem na rzecz ostatniego użytkownika końcowego, przysługuje jednak wobec organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi roszczenie o zwrot wynagrodzenia?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen (Belgia) w dniu 31 października 2011 r. — Edgard Mulders przeciwko Rijksdienst voor Pensioenen

(Sprawa C-548/11)

(2012/C 25/59)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Arbeidshof te Antwerpen

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Edgard Mulders

Strona pozwana: Rijksdienst voor Pensioenen

Pytania prejudycjalne

Czy art. 46 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1) zostaje naruszony, jeżeli przy obliczaniu emerytury pracownika migrującego okres niezdolności do pracy, w którym pobierał on świadczenia z tytułu niezdolności do pracy i opłacał składki na podstawie Algemene Ouderdomswet, nie zostaje uznany za „okres ubezpieczenia” w rozumieniu art. 1 lit. r) tego rozporządzenia?

(1) Dz.U. L 149, s. 2.
—

rozważenie sprawy co do istoty i w rezultacie stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2009) 10350 z dnia 22 grudnia 2009 r., potwierdzając ważność i skuteczność wyłącznie art. 4, odnoszącej się do „cofnięcia zawieszenia płatności pośrednich z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego dotyczących programu będącego przedmiotem decyzji”;
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 16 listopada 2011 r. — Eleftherios-Themistoklis Nasiopoulos przeciwko Ypourgos Ygeia kai Pronoias

(Sprawa C-575/11)

(2012/C 25/70)

Język postępowania: grecki

Sąd krajowy

Symvoulio tis Epikrateias

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Eleftherios-Themistoklis Nasiopoulos

Strona pozwana: Ypourgos Ygeia kai Pronoias

Pytania prejudycjalne

Czy w rozumieniu Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i mając na względzie zasadę proporcjonalności, cel zapewnienia usług zdrowotnych na wysokim poziomie jest wystarczający, aby uzasadnić ograniczenie swobody przedsiębiorczości wynikające z systemu obowiązujących przepisów określonego państwa członkowskiego (przyjmującego państwa członkowskiego), które: a) zezwalają na wykonywanie pewnej działalności zawodowej jedynie osobom mającym prawo wykonywania regulowanego zawodu fizjoterapeuty w tym państwie członkowskim; b) wyłączają możliwość częściowego dostępu do tego zawodu i c) oznaczają w konsekwencji dla obywatela przyjmującego państwa członkowskiego — który uzyskał w innym państwie członkowskim (państwie członkowskim pochodzenia) dokument umożliwiający mu wykonywanie w tymże państwie członkowskim zawodu regulowanego związanego ze świadczeniem usług zdrowotnych (który to dokument ze względu na brak wystąpienia przesłanek zawartych w dyrektywie Rady 92/51/EWG „w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniającej dyrektywę 89/48/EWG”, Dz.U. L 209, nie pozwala mu na wykonywanie zawodu fizjoterapeuty w przyjmującym państwie członkowskim) — bezwzględną niemożliwość wykonywania w przyjmującym państwie członkowskim poprzez częściowy dostęp do zawodu fizjoterapeuty chociażby tylko pewnej części działalności wchodzącej w zakres tego zawodu a mianowicie części, którą zainteresowany ma prawo wykonywać w państwie członkowskim pochodzenia?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 32/15

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 25 listopada 2011 r. — Christoph Becker przeciwko Société Air France SA

(Sprawa C-594/11)

2012/C 32/27

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Amtsgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Christoph Becker

Strona pozwana: Societé Air France SA

Pytania prejudycjalne

Czy pasażerowi przysługuje prawo do uzyskania odszkodowania na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1), jeżeli opóźnienie lotu jest mniejsze niż to, które określone zostało w art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia ale przylot do ostatniego celu nastąpił co najmniej trzy godziny później niż zaplanowano?

(1) Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91; Dz.U. L 46, s. 1.
C 25/43

Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 20 września 2011 r. w sprawie T-267/10, Land Wien przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 25 listopada 2011 r. przez Land Wien

(Sprawa C-608/11 P)

(2012/C 25/80)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Land Wien (przedstawiciel: W.G. Schärf, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie żąda

— zmiany przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej postanowienia Sądu Unii Europejskiej (szósta izba) z dnia 20 września 2011 r. w sprawie T-267/10 w ten sposób, aby uwzględnić w całości żądania;

— obciążenia Komisji Europejskiej kosztami postępowania w pierwszej i drugiej instancji.

Zarzuty i główne argumenty

Odwołanie skierowane jest przeciwko postanowieniu Sądu z dnia 20 września 2011 r., mocą którego Sąd oddalił skargę skarżącego i wnoszącego odwołanie dotyczącą zasadniczo żądania stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 25 marca 2010 r. o umorzeniu postępowania w sprawie skargi złożonej do niej przez skarżącą, dotyczącej projektu rozbudowy bloków 3 i 4 elektrowni jądrowej Mochovce (Republika Słowacka), jak również żądania stwierdzenia bezczynności Komisji w rozumieniu art. 265 TFUE, ze względu na nieprzekazanie stronie skarżącej wszystkich żądanych dokumentów dotyczących tego projektu, z naruszeniem rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (1).

Sąd naruszył traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej poprzez niedokonanie jego wykładni w świetle traktatu z Lizbony. Sąd pominął, że traktat z Lizbony podniósł określone w art. 42 Karty praw podstawowych prawo dostępu do dokumentów do rangi prawa podlegającego pod rozstrzygnięcie sądowe, na którym to prawie wnoszący odwołanie może się bezpośrednio oprzeć w celu uzyskania od Komisji wszystkich informacji, jakie otrzymała ona w związku z rozbudową elektrowni jądrowej Mochovce.

Wbrew stanowisku Sądu, pismo Komisji w odpowiedzi na zapytanie skarżącego i wnoszącego odwołanie stanowi decyzję podlegającą zaskarżeniu w rozumieniu art. 263 TFUE. Wynika to z utrwalonego orzecznictwa Trybunału, a w szczególności z wyroku z dnia 11 listopada 1981 r. w sprawie 60/81 IBM.

(1) Dz.U. L 145, s. 43
1)

stwierdzenie, że Komisja dopuściła się bezczynności w odniesieniu do: (i) wniosku skierowanego przez wnoszącego odwołanie do Komisji, w którym domagał się on, by Komisja przedstawiła Radzie zalecenie dotyczące zawieszenia pomocy wspólnotowej dla Libanu, zgodnie z przepisem art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1638/2006 (1), albowiem tego rodzaju środki są wymagane i dopuszczalne zgodnie z tym rozporządzeniem; (ii) wniosku skierowanego przez wnoszącego odwołanie do Komisji, w którym domagał się on, by Komisja — jako organ bezpośrednio odpowiedzialny za wdrażanie rozmaitych programów pomocy unijnej dla Libanu — zawiesiła wdrażanie tych programów do czasu zaprzestania przez Liban naruszania praw podstawowych, a w szczególności praw podstawowych wnoszącego odwołanie;
3)

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: W jaki sposób należy interpretować rozporządzenie (WE) nr 883/2004, w szczególności art. 10, 34 i 31 oraz rozporządzenie (WE) nr 987/2009 w razie zbiegu i uwzględnienia świadczeń systemu zabezpieczenia społecznego pokrywającego ryzyko niezdolności do samodzielnej egzystencji, w niniejszej sprawie w odniesieniu do prawa do mieszanego świadczenia obejmującego niemiecki zasiłek pielęgnacyjny (wybór między świadczeniem rzeczowym a pieniężnym) oraz w odniesieniu do prawa do austriackiego zasiłku pielęgnacyjnego, a w szczególności: 3.1. Czy przy ustalaniu wysokości podlegającego eksportowi austriackiego zasiłku pielęgnacyjnego wynikającego z BPGG należy uwzględnić wyłącznie świadczenie pieniężne przyznane w Niemczech jako w państwie miejsca zamieszkania, czy też wyłącznie rzeczowe świadczenie pielęgnacyjne lub cały zakres świadczeń (kwota łączna obejmująca zasiłek pielęgnacyjny i wartość rzeczowego świadczenia pielęgnacyjnego), i czy oceny należy dokonać z uwzględnieniem różnego poziomu cen w danych państwach członkowskich? 3.2. Czy w ramach uwzględniania świadczeń należy wziąć pod uwagę okoliczność, że w państwie miejsca zamieszkania przyznano już identyczne świadczenia pielęgnacyjne, czy też nie uwzględnia się tylko takich świadczeń pielęgnacyjnych państwa miejsca zamieszkania, które określone są jedynie w systemie zabezpieczenia społecznego tego państwa pokrywającego ryzyko niezdolności do samodzielnej egzystencji? 3.3. Czy Sozialgericht, do którego zwróciła się osoba niezdolna do samodzielnej egzystencji, zobowiązany jest do badania merytorycznych przesłanek uwzględnienia świadczeń, jeżeli pozwana instytucja nie wszczęła postępowania zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 987/2009, nie zajęła stanowiska co do kwestii, w jakim zakresie świadczenia są identyczne, a w szczególności nie poinformowała osoby niezdolnej do samodzielnej egzystencji o zakazie zbiegu świadczeń?
—

tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy Sądowi do rozpoznania co do istoty;
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen Syd Weliko Tyrnowo (Bułgaria) w dniu 11 listopada 2011 r. — „Menidżyrski biznes reszenija” OOD przeciwko Dyrektor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Weliko Tyrnowo

(Sprawa C-572/11)

(2012/C 25/69)

Język postępowania: bułgarski

Sąd krajowy

Administratiwen Syd Weliko Tyrnowo

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca:„Menidżyrski biznes reszenija” OOD

Strona pozwana: Dyrektor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Weliko Tyrnowo

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 203 w związku z art. 168 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w wypadkach takich jak w postępowaniu przed sądem krajowym i z uwzględnieniem zasad neutralności podatkowej i uzasadnionych oczekiwań należy interpretować w ten sposób, że można odmówić odliczenia mimo wyeliminowania zagrożenia wpływów podatkowych, jeżeli zagrożenie to zostało wyeliminowane jedynie w odniesieniu do rozliczenia podatku VAT wykazanego na fakturze dostawcy z kasą państwową, przy czym to wyeliminowanie zagrożenia wpływów podatkowych nie wpływa na działania lub zamiary dostawcy, które doprowadziły do stanowiącej oszustwo treści faktury, w której podatek VAT został wykazany jako należny od dostawcy?

(1) Dz.U. L 347, s. 1
—

Uchylenie postanowienia z dnia 21 września 2011 r. i skierowanie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania z zaleceniem dokonania nowej oceny po wydaniu wyroku w sprawie T-300/10; Posiłkowo — rozstrzygnięcie sprawy we własnym zakresie;