15

House of Lords postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy w przypadku gdy na podstawie art. 28 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy […] (w brzmieniu obowiązującym zarówno przed, jak i po zmianie tego przepisu w 1992 r. przez dyrektywę 92/77) państwo członkowskie utrzymało w mocy w przepisach krajowych dotyczących podatku VAT zwolnienie połączone ze zwrotem podatku zapłaconego na wcześniejszym etapie w odniesieniu do określonych dostaw lub usług, przedsiębiorca realizujący takiego rodzaju dostawy lub usługi może bezpośrednio powoływać się na prawo do opodatkowania go według stawki 0%, wywodząc je z prawa wspólnotowego? 2) W przypadku odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie, czy w przypadku gdy na podstawie art. 28 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy […] (w brzmieniu obowiązującym zarówno przed, jak i po zmianie tego przepisu w 1992 r. przez dyrektywę 92/77) państwo członkowskie utrzymało w mocy w przepisach krajowych dotyczących podatku VAT zwolnienie połączone ze zwrotem podatku zapłaconego na wcześniejszym etapie w odniesieniu do określonych dostaw lub usług, lecz dokonywało błędnej wykładni przepisów krajowych, wskutek czego określone dostawy lub usługi, które powinny być objęte zwolnieniem połączonym ze zwrotem podatku zapłaconego na wcześniejszym etapie zgodnie z prawem krajowym, były opodatkowane według stawki podstawowej, mają zastosowanie zasady ogólne prawa wspólnotowego, w tym zasada neutralności podatkowej, w taki sposób że dają one przedsiębiorcy, który realizował tego rodzaju dostawy lub usługi, prawo do odzyskania kwot błędnie pobranych w związku z tymi dostawami lub usługami? 3) W razie udzielenia na pierwsze i drugie pytanie odpowiedzi twierdzących — czy zasady prawa wspólnotowego, takie jak zasada równego traktowania i zasada neutralności podatkowej, znajdują zastosowanie i zostałyby naruszone, jeśli wspomniany przedsiębiorca nie otrzymałby zwrotu całej kwoty błędnie pobranej w związku ze zrealizowanymi przez niego dostawami lub usługami, w sytuacji gdy: — zwrot całej kwoty doprowadziłby do bezpodstawnego wzbogacenia tego przedsiębiorcy; lub — ustawodawstwo krajowe przewiduje, że nadpłacony podatek nie może zostać zwrócony, o ile zwrot doprowadziłby do bezpodstawnego wzbogacenia przedsiębiorcy; ale — w przepisach krajowych brak jest jakiegokolwiek postanowienia podobnego do [postanowienia zawartego w tiret poprzedzającym], odnoszącego się do wniosków o zwrot złożonych przez „przedsiębiorców otrzymujących zwrot różnicy podatku” (repayment trader) („przedsiębiorca otrzymujący zwrot podatku” to podatnik, który w danym okresie rozliczeniowym nie dokonuje wpłaty podatku VAT do właściwych organów krajowych, lecz otrzymuje od nich płatność, ponieważ w tym okresie kwota podatku VAT, którą uprawniony jest odliczyć, przekracza kwotę podatku VAT należnego od zrealizowanych przez niego dostaw lub usług)? 4) Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie trzecie ma znaczenie, czy można wykazać, że różnica w traktowaniu przedsiębiorców składających wniosek o zwrot nadpłaconego podatku i przedsiębiorców żądających zwrotu nadwyżki z tytułu odliczenia podatku naliczonego na wcześniejszym etapie (w związku z tym, że w deklaracji kwota ta przewyższa kwotę pobranego podatku należnego) spowodowała lub nie spowodowała po stronie tych pierwszych stratę finansową lub postawienie ich w niekorzystnej sytuacji, a jeśli tak, to jakie? 5) Jeżeli w sytuacji opisanej w trzecim pytaniu zasady prawa wspólnotowego, takie jak zasada równego traktowania i zasada neutralności podatkowej, znajdują zastosowanie, przy czym w przeciwnym razie zostałyby one naruszone, to czy prawo wspólnotowe wymaga albo zezwala, by sąd zniwelował ową różnicę traktowania poprzez uwzględnienie złożonego przez przedsiębiorcę wniosku o zwrot nadpłaconego podatku, doprowadzając do jego bezpodstawnego wzbogacenia, czy też prawo wspólnotowe wymaga lub zezwala, by sąd zastosował jakieś inne rozwiązanie (a jeśli tak, to jakie)?”.