34

W tych okolicznościach Corte suprema di cassazione (sąd kasacyjny) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 4 ust. 3 i art. 19 ust. 1 TUE oraz art. 2 ust. 1 i 2 i art. 267 TFUE, interpretowane również w świetle art. 47 [karty praw podstawowych], stoją na przeszkodzie takiej praktyce interpretacyjnej, dotyczącej art. 111 akapit ósmy konstytucji, art. 360 akapit pierwszy […] i art. 362 akapit pierwszy kodeksu postępowania cywilnego oraz art. 110 kodeksu postępowania administracyjnego – w zakresie, w jakim przepisy te dopuszczają wniesienie skargi kasacyjnej od wyroków Consiglio di Stato (rady stanu) »ze względów związanych z właściwością sądu« – która wynika z wyroku Corte costituzionale (trybunału konstytucyjnego) [nr 6/2018], w którym – zmieniając wcześniejszą linię – uznano, że skarga kasacyjna ze względu na tzw. »brak uprawnień do orzekania« nie może być stosowana do zaskarżania wyroków Consiglio di Stato (rady stanu), w których stosuje się praktykę interpretacyjną wypracowaną na szczeblu krajowym sprzeczną z wyrokami Trybunału Sprawiedliwości w kwestiach podlegających prawu Unii Europejskiej (w tym przypadku w zakresie udzielania zamówień publicznych), w których to kwestiach państwa członkowskie zrzekły się wykonywania swoich suwerennych uprawnień w sposób, który byłby niezgodny z tym prawem, powodując utrwalanie się naruszeń prawa Unii, które mogłyby zostać skorygowane za pomocą wyżej wymienionego środka, i podważając jednolite stosowanie prawa Unii oraz skuteczność sądowej ochrony podmiotowych sytuacji prawnych mających znaczenie na szczeblu Unii, wbrew konieczności pełnego i sprawnego stosowania tego prawa przez każdy sąd, w sposób wiążący zgodnego z prawidłową wykładnią tego prawa dokonaną przez [Trybunał], z uwzględnieniem ograniczeń »autonomii proceduralnej« państw członkowskich w ustalaniu kwestii proceduralnych? 2) Czy art. 4 ust. 3 i art. 19 ust. 1 TUE oraz art. 267 TFUE, interpretowane również w świetle art. 47 karty, stoją na przeszkodzie wykładni i zastosowaniu art. 111 akapit ósmy konstytucji, art. 360 akapit pierwszy […] oraz art. 362 akapit pierwszy kodeksu postępowania cywilnego i art. 110 kodeksu postępowania administracyjnego, jakie wynikają z krajowej praktyki orzeczniczej, zgodnie z którą skarga kasacyjna do Sezioni Unite (izb połączonych) [Corte suprema di cassazione (sądu kasacyjnego)] wniesiona »ze względów związanych z właściwością sądu«, ze względu na »brak uprawnień do orzekania«, nie jest dopuszczalna jako środek odwoławczy od orzeczeń Consiglio di Stato (rady stanu), w których, rozstrzygając spory w kwestiach dotyczących stosowania prawa Unii, bezpodstawnie pomija się skierowanie pytania prejudycjalnego do [Trybunału], w przypadku braku zaistnienia przesłanek wymagających ścisłej wykładni, określonych przez Trybunał w sposób wyczerpujący (począwszy od wyroku z dnia 6 października 1982 r., Cilfit i in., 283/81, EU:C:1982:335), które zwalniają sąd krajowy z powyższego obowiązku, wbrew zasadzie, zgodnie z którą za niezgodne z prawem Unii uznaje się krajowe przepisy prawa lub praktyki orzecznicze, nawet jeśli wynikają one z przepisów prawa lub konstytucji, które przewidują pozbawienie – nawet czasowe – sądu krajowego (ostatniej lub innej instancji) swobody wystąpienia z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, powodując tym samym wkroczenie w obszar wyłącznej właściwości [Trybunału] w zakresie prawidłowej i wiążącej interpretacji prawa Unii, powstanie niedającej się naprawić (i przyczynianie się do utrwalania) ewentualnej sprzeczności wykładni między prawem stosowanym przez sąd krajowy a prawem Unii oraz podważenie jednolitego stosowania prawa Unii i skuteczności sądowej ochrony podmiotowych sytuacji prawnych wynikających z prawa Unii? 3) Czy zasady ustalone przez [Trybunał] w wyrokach: z dnia 5 września 2019 r., Lombardi (C‑333/18, EU:C:2019:675), z dnia 5 kwietnia 2016 r., PFE (C‑689/13, EU:C:2016:199) i z dnia 4 lipca 2013 r., Fastweb (C‑100/12, EU:C:2013:448) w związku z art. 1 ust. 1 i 3 oraz art. 2 ust. 1 [dyrektywy 89/665], zmienionej [dyrektywą 2007/66], mają zastosowanie w przypadku będącym przedmiotem postępowania głównego, w którym, po zakwestionowaniu przez spółkę jej wykluczenia z postępowania o udzielenie zamówienia i udzielenia zamówienia innej spółce Consiglio di Stato (rada stanu) rozpatruje co do istoty wyłącznie ten zarzut odwołania, w którym wykluczona spółka kwestionuje przyznanie jej ofercie technicznej punktacji niższej niż »próg dopuszczający«, i w pierwszej kolejności rozpatruje odwołania wzajemne instytucji zamawiającej i przedsiębiorstwa, któremu udzielono zamówienia, uwzględniając je i odrzucając jako niedopuszczalne (bez rozpatrzenia co do istoty) inne zarzuty odwołania głównego, kwestionujące wynik przetargu z innych powodów (ze względu na niejednoznaczność kryteriów oceny ofert w dokumentacji przetargowej, brak uzasadnienia przyznanych ocen, bezprawne powołanie i skład komisji przetargowej), przy zastosowaniu krajowej praktyki orzeczniczej, zgodnie z którą spółka wykluczona z przetargu nie ma prawa do podnoszenia zarzutów w celu zakwestionowania udzielenia zamówienia przedsiębiorstwu konkurencyjnemu, nawet poprzez unieważnienie procedury przetargowej, ponieważ należy ocenić, czy pozbawienie przedsiębiorstwa prawa skierowania do rozpatrzenia przez sąd każdej podstawy zakwestionowania wyniku przetargu jest zgodne z prawem Unii w sytuacji, w której wykluczenie go nie zostało ostatecznie potwierdzone i w której każdy uczestnik przetargu może powołać się na ten sam uzasadniony interes w odrzuceniu ofert pozostałych uczestników, co może doprowadzić instytucję zamawiającą do stwierdzenia niemożności dokonania wyboru prawidłowej oferty i wszczęcia nowej procedury udzielania zamówienia, w której mógłby uczestniczyć każdy z oferentów?”.