Przepisy zawarte w kolumnie 3, w pozycji 8528 Nomenklatury Scalonej wymienionej w załączniku 11 do rozporządzenia nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92 należy interpretować w ten sposób, że dla obliczenia wartości nabytej przez odbiorniki telewizji kolorowej przy ich wytworzeniu nie należy odrębnie określać niepreferencyjnego pochodzenia oddzielnej części, takiej jak płyta główna złożona przez ostatecznego dostawcę. W istocie przepisy te są sformułowane w sposób ogólny i w zakresie dotyczącym ustalania pochodzenia danego towaru nie nadają decydującego znaczenia konkretnej jego części. Istotne jest uwzględnienie ogółu części, które rzeczywiście i obiektywnie uczestniczą w montażu dokonywanym przez przedsiębiorstwo, które wytwarza gotowy produkt. W tym względzie ani przepisy art. 24 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, ani przepisy załącznika 11 do rozporządzenia 2454/93 nie stanowią, aby taka ocena mogła zostać dokonana bez uwzględnienia operacji montażu w całości. Przepisy te nie przewidują uwzględnienia w procesie wytwarzania produktu niektórych operacji montażu z pominięciem innych ani wyodrębnienia w sztuczny sposób takiej czy innej części wynikającej z montażu dokonanego przez tego samego dostawcę. W tym względzie uznanie, że jedna z części zmontowanych przez dostawcę powinna być rozważana oddzielnie w procesie montażu, gdyż mogłaby w ten sposób uzyskać status produktu pochodzącego, prowadziłoby do pozostawienia importerowi lub jego dostawcy swobody określenia, na jakim etapie tego montażu jedna z części przywożonego produktu nabywa status gotowego produktu użytego jako materiał w procesie wytwarzania w tym samym przedsiębiorstwie innego produktu. Takie podejście, które uzależniałoby pochodzenie produktu od subiektywnej oceny niezgodnej z obiektywnym i przewidywalnym charakterem omawianych przepisów, prowadziłoby do pozbawienia skuteczności spornych przepisów załącznika 11 do rozporządzenia nr 2454/93.

Artykuł 44 decyzji nr 1/95 Rady Stowarzyszenia EWG-Turcja w sprawie wprowadzenia w życie ostatniego etapu unii celnej w związku z art. 47 ust. 1–3 protokołu dodatkowego do układu stowarzyszeniowego EWG-Turcja oraz art. 45 i 46 tej decyzji nie są bezpośrednio skuteczne przed sądami krajowymi i nie umożliwiają indywidualnym podmiotom gospodarczym powołania się w uzasadniony sposób na ich naruszenie w celu zakwestionowania obowiązku zapłaty ceł antydumpingowych, które w innym przypadku podlegałyby zapłacie.

W istocie, po pierwsze, przyznając Radzie Stowarzyszenia EWG-Turcja możliwość zawieszenia stosowania instrumentów ochrony handlowej, art. 44 ust. 1 decyzji nr 1/95 ma charakter warunkowy, ponieważ uzależnia wykonanie tego uprawnienia od spełnienia przesłanki, że Republika Turcji wykonała reguły dotyczące konkurencji, kontroli pomocy państwa oraz inne przepisy dorobku wspólnotowego w zakresie rynku wewnętrznego i zapewniła ich skuteczne stosowanie. Taki przepis wymaga zatem przyjęcia dalszych środków, aby nastąpiło oddziaływanie na prawa podmiotów gospodarczych, i nie może regulować bezpośrednio sytuacji prawnej jednostek.

Po drugie, ponieważ art. 47 ust. 1–3 protokołu dodatkowego układu stowarzyszeniowego EWG-Turcja i art. 46 decyzji nr 1/95 pozostawiają umawiającym się stronom możliwość przyjęcia odpowiednich środków ochrony, nie zawierają one żadnego obowiązku. Jeżeli ponadto przepisy te przewidują, że zainteresowane umawiające się strony notyfikują środek Radzie Stowarzyszenia na podstawie art. 47 protokołu dodatkowego lub Połączonemu Komitetowi ds. Unii Celnej na podstawie art. 46 decyzji nr 1/95, ustanawiają one obowiązek wyłączenia w odniesieniu do stron układu stowarzyszeniowego EWG-Turcja. Ten prosty formalny wymóg przekazania informacji między instytucjami, który nie wpływa w żaden sposób na prawa i obowiązki jednostek i którego naruszenie nie oddziałuje na sytuację tych jednostek, nie może spowodować przypisania rzeczonym przepisom bezpośredniej skuteczności.

Jeśli chodzi, po trzecie, o art. 45 decyzji nr 1/95, ogranicza się on do zachęcania umawiających się stron do uzgodnienia ich działań poprzez wymianę informacji i konsultacje, a zatem również ten artykułu nie zawiera obowiązku. Orzecznictwo Trybunału dotyczące bezpośredniej skuteczności nie znajduje zastosowania także do tego przepisu.

(por. pkt 85–89, 91; pkt 3 sentencji)