POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (trzecia izba)

z dnia 16 grudnia 2015 r.

Wolfgang Bärwinkel

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej

„Służba publiczna — Urzędnicy — Nowelizacja regulaminu pracowniczego — Przepisy przejściowe dotyczące przypisania do kategorii stanowisk — Artykuł 30 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Pojęcie niekorzystnego aktu — Decyzja w sprawie uznania pełnienia przez niektórych urzędników szczególnych obowiązków — Nieumieszczenie skarżącego na pierwszej liście 34 urzędników uznawanych za pełniących szczególne obowiązki — Wymogi związane z postępowaniem poprzedzającym wniesienie skargi — Brak zażalenia w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego — Artykuł 81 regulaminu postępowania”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której W. Bärwinkel żąda w istocie stwierdzenia nieważności decyzji sekretarza generalnego Rady Unii Europejskiej nr 6/14 z dnia 1 stycznia 2014 r. dotyczącej przypisania urzędników z grup zaszeregowania AD 9–AD 14 pełniących szczególne obowiązki do kategorii stanowisk „kierownik wydziału lub stanowisko równoważne” lub „radca lub stanowisko równoważne” przed dniem 31 grudnia 2015 r. oraz decyzji sekretarza generalnego Rady z dnia 13 stycznia 2014 r. w sprawie przypisania 34 urzędników tej instytucji do kategorii stanowisk „kierownik wydziału lub stanowisko równoważne” na podstawie decyzji nr 6/14.

Orzeczenie:

Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Każda ze stron pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Skargi urzędników — Akt niekorzystny — Pojęcie — Akt o charakterze generalnym — Skarga urzędnika na decyzję instytucji ustanawiającą przepisy wykonawcze do art. 30 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Niedopuszczalność

Urzędnik nie jest uprawniony do działania w interesie prawa lub instytucji i nie może podnosić na poparcie swojej skargi o stwierdzenie nieważności zarzutów innych niż o charakterze osobistym, w związku z czym żądanie stwierdzenia nieważności decyzji instytucji ustanawiającej przepisy wykonawcze do art. 30 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, zmienionego rozporządzeniem nr 1023/2013, należy odrzucić jako oczywiście niedopuszczalne, niezależnie od tego, że dany urzędnik lub pracownik zamierzał zakwestionować tę decyzję w swoim zażaleniu, a organ powołujący nie uwzględnił tego zażalenia co do istoty. Decyzja ta jest bowiem aktem o charakterze generalnym i nie zawiera ostatecznego stanowiska administracji na temat indywidualnej sytuacji zainteresowanego. W związku z tym decyzja ta nie stanowi decyzji dotyczącej go bezpośrednio i indywidualnie. (zob. pkt 40, 41) Odesłanie Trybunał, postanowienie z dnia 8 marca 2007 r., Strack/Komisja, C‑237/06 P, EU:C:2007:156, pkt 64 Sąd Pierwszej Instancji, wyroki: z dnia 21 lipca 1998 r., Mellett/Trybunał Sprawiedliwości, T‑66/96 i T‑221/97, EU:T:1998:187, pkt 83; z dnia 29 listopada 2006 r., Agne-Dapper i in./Komisja i in., T‑35/05, T‑61/05, T‑107/05, T‑108/05 i T‑139/05, EU:T:2006:365, pkt 56

Decyzja administracji o przypisaniu niektórych urzędników tej instytucji do kategorii stanowisk „kierownik wydziału lub stanowisko równoważne”, wprowadzonej rozporządzeniem nr 1023/2013 zmieniającym regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, podjęta na podstawie decyzji wewnętrznej ustanawiającej przepisy wykonawcze do art. 30 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego w brzmieniu zmienionym tym rozporządzeniem, w zakresie, w jakim na zawartej w niej liście urzędników nie ma jednego urzędnika z grupy zaszeregowania AD 13, nie może zostać uznana za odmowną decyzję organu powołującego w sprawie objęcia go wprowadzającymi odstępstwo przepisami art. 30 ust. 3 załącznika XIII do nowego regulaminu pracowniczego czy za decyzję tego organu wywierającą wpływ na ekspektatywę rozwoju kariery zawodowej tego urzędnika, pozbawiającą go możliwości otrzymania awansu do grupy zaszeregowania AD 14 pod rządami znowelizowanego regulaminu pracowniczego. Wniosek taki potwierdza, po pierwsze, fakt, że w przypadku aktu o charakterze generalnym podlegającego wykonaniu w drodze szeregu decyzji indywidualnych dotyczących wielu urzędników danej instytucji niezastosowania tego środka o charakterze generalnym do konkretnego przypadku nie można uznać za decyzję odmowną, choćby dorozumianą, w sprawie wniosku, o którym mowa w art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego. Po drugie, w sferze awansów, urzędnik, który nie został umieszczony na dorocznej liście urzędników awansowanych, może złożyć zażalenie bezpośrednio na tę listę, ponieważ z racji obowiązku corocznego przeprowadzenia przez organ powołujący postępowania w sprawie awansu nieumieszczenie urzędnika na tej jednorazowej liście oznacza, że organ ten, obowiązany do corocznego porównania osiągnięć wszystkich swoich urzędników, odmówił awansowania zainteresowanego w danym postępowaniu w sprawie awansu, co oznacza dokonanie przez ten organ ostatecznej oceny sytuacji tego urzędnika. Nie jest tak jednak w przypadku wprowadzających odstępstwo przepisów art. 30 ust. 3 załącznika XIII do znowelizowanego regulaminu pracowniczego, które w dodatku są fakultatywne i nie wymagają porównania osiągnięć takiego, jakie przewiduje art. 45 regulaminu pracowniczego. Po pierwsze bowiem, poprzez użycie w tym przepisie wyrażenia „mogą zostać przypisani”, prawodawca Unii przyznał poszczególnym organom powołującym jedynie możliwość zastosowania tego odstępstwa, ograniczając skorzystanie z tego uprawnienia w czasie, gdyż decyzje organu powołującego powinny zapaść do dnia 31 grudnia 2015 r., oraz w aspekcie ilościowym, ponieważ jedynie liczba urzędników wynosząca 5% urzędników w grupie funkcyjnej AD na dzień 31 grudnia 2013 r. może skorzystać z tego odstępstwa. Po drugie, użycie w decyzji wewnętrznej ustanawiającej przepisy wykonawcze do art. 30 ust. 3 załącznika XIII do znowelizowanego regulaminu pracowniczego wyrażeń „może wskazać”, „może przypisać” oraz „w dowolnej chwili w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2015 r.” jasno wskazuje, że organ powołujący nie zdecydował się w tej decyzji na nałożenie na siebie obowiązku skorzystania z odstępstwa z art. 30 ust. 3 załącznika XIII do nowego regulaminu pracowniczego ani uczynienia tego w drodze pojedynczej decyzji o zaszeregowaniu. (zob. pkt 47–51) Odesłanie Trybunał, wyrok z dnia 16 października 1980 r., Hochstrass/Trybunał Sprawiedliwości, 147/79, EU:C:1980:238, pkt 3 Sąd Pierwszej Instancji, wyrok z dnia 19 października 2006 r., Buendía Sierra/Komisja, T‑311/04, EU:T:2006:329, pkt 108 i przytoczone tam orzecznictwo