ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

1. Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Porozumienia między przedsiębiorstwami – Pojęcie

(art. 81 ust. 1 WE)

2. Odwołanie – Zarzuty – Błąd w ustaleniach faktycznych – Niedopuszczalność

(art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58)

Summary

1. Aby pozornie jednostronny akt lub zachowanie mogły stanowić porozumienie w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE, wystarczy, aby był on wyrazem zgodnej woli co najmniej dwóch stron, przy czym forma, w jakiej się przejawia ta zgodność, nie jest sama w sobie rozstrzygająca. Przyjęcie odmiennego rozwiązania skutkowałoby przeniesieniem ciężaru dowodu, że naruszone zostały reguły konkurencji, oraz naruszeniem zasady domniemania niewinności.

Wezwanie skierowane przez producenta pojazdów mechanicznych do swych autoryzowanych dealerów nie jest jednostronnym aktem, lecz porozumieniem w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE, jeśli wpisuje się ono w całość trwających nieprzerwanie stosunków handlowych regulowanych wcześniej zawartym porozumieniem o charakterze ogólnym. Nie wynika z tego jednak, że wszystkie wezwania skierowane przez producenta pojazdów mechanicznych do autoryzowanych sprzedawców stanowią porozumienie w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE i nie zwalnia to Komisji z dowiedzenia w każdym poszczególnym przypadku istnienia uzgodnienia woli stron umowy dealerskiej.

Wola stron może wynikać tak z zastrzeżeń do rozpatrywanych umów dealerskich, jak i, w szczególności, z istnienia ewentualnej zgody autoryzowanych sprzedawców na działania zastosowane przez producenta pojazdów mechanicznych.

Dlatego właśnie należy przeprowadzić badanie in concreto, w ramach którego zgodność umowy dealerskiej z regułami konkurencji – lub jej brak – ma rozstrzygający charakter, bowiem nie można wcale wykluczyć, że wezwanie, które byłoby sprzeczne z regułami konkurencji, mogłoby zostać uznane za dozwolone z tytułu pozornie neutralnych zastrzeżeń do umowy dealerskiej.

(por. pkt 35–39, 43–46)

2. Z art. 225 WE oraz art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości wynika, iż jedynie Sąd jest właściwy do dokonywania, po pierwsze, ustaleń faktycznych, z wyjątkiem sytuacji, gdy nieprawidłowość jego ustaleń wynika z akt sprawy, a po drugie, oceny ustalonych okoliczności faktycznych. Jeżeli Sąd dokonał ustalenia lub oceny okoliczności faktycznych, Trybunał jest uprawniony, na podstawie art. 225 WE traktatu, do kontroli kwalifikacji prawnej tych okoliczności i skutków prawnych, które wywiódł z nich Sąd.

(por. pkt 49)
Keywords

Summary



Keywords

1. Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Żądanie informacji – Uprawnienia Komisji

(rozporządzenie Rady nr 17, art. 11)

2. Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Kryteria – Obniżenie kwoty grzywny w zamian za współpracę przedsiębiorstwa, któremu zarzucono naruszenie

(rozporządzenie Rady nr 17, art. 15 ust. 2; komunikat Komisji 96/C 207/04, pkt D, ust. 2)

Summary

1. Rozporządzenie nr 17 nie przyznaje przedsiębiorstwu, wobec którego zastosowano jeden ze środków dochodzeniowych przewidzianych w tym rozporządzeniu, żadnego prawa uchylenia się od wykonania tego środka. Przeciwnie, przedsiębiorstwo to ma obowiązek aktywnej współpracy, która wymaga przekazania do dyspozycji Komisji wszelkich informacji związanych z przedmiotem dochodzenia.

Jeśli chodzi o kwestię, czy obowiązek ten znajduje zastosowanie również w przypadku żądań udzielenia informacji, które mogą być wykorzystane przeciwko dostarczającemu je przedsiębiorstwu do ustalenia, czy naruszono reguły konkurencji, bezsporne jest, że Komisja, w celu zachowania skuteczności (effet utile) art. 11 ust. 2 i 5 rozporządzenia nr 17, ma prawo zobowiązać to przedsiębiorstwo do dostarczenia wszelkich niezbędnych informacji dotyczących okoliczności faktycznych, o których może ono wiedzieć, a w razie potrzeby – przekazania posiadanych dokumentów dotyczących tych okoliczności, nawet jeśli te informacje i dokumenty mogą służyć do ustalenia, wbrew interesom tego lub innego przedsiębiorstwa, że ich zachowanie miało antykonkurencyjny charakter.

Obowiązek współpracy, który spoczywa na przedsiębiorstwie, nie pozwala mu na uchylenie się od uczynienia zadość żądaniu dostarczenia dokumentów ze względu na to, że w razie jego spełnienia byłoby ono zmuszone do świadczenia przeciwko samemu sobie.

Wreszcie, o ile oczywiste jest, że prawo do obrony powinno być przestrzegane, to przedsiębiorstwa mają jeszcze możliwość podnoszenia – czy to w toku późniejszego postępowania administracyjnego, czy to w toku postępowania przed sądem wspólnotowym – iż przedstawione dokumenty mają inne znaczenie niż przypisywane im przez Komisję.

(por. pkt 40, 41, 48, 49)

2. Obniżenie grzywny na podstawie komunikatu dotyczącego nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach dotyczących karteli może być uzasadnione tylko wtedy, gdy udzielone informacje, a bardziej ogólnie, zachowanie danego przedsiębiorstwa, mogłyby świadczyć o prawdziwej woli współpracy z jego strony.

Nie można potraktować jako odzwierciedlającego taką wolę współpracy zachowania przedsiębiorstwa, które, mimo że nie było zobowiązane do udzielenia odpowiedzi na pytanie Komisji, to odpowiedziało na nie w sposób niepełny i wprowadzający w błąd.

(por. pkt 68, 69)
Keywords

Summary



Keywords

Środki własne Wspólnot Europejskich – Pokrycie lub umorzenie należności celnych przywozowych i wywozowych po zwolnieniu towarów

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 220 ust. 2 lit. b); rozporządzenie Komisji nr 2454/93, art. 871)

Summary

Artykuł 871 rozporządzenia nr 2454/93, ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem nr 1677/98, należy interpretować w taki sposób, że w ramach procedury zmierzającej do pokrycia lub umorzenia niepobranych należności celnych krajowe organy celne nie mają obowiązku przekazywania danego przypadku do rozstrzygnięcia Komisji, jeżeli wątpliwości tych organów co do zakresu kryteriów wyrażonych w art. 220 ust. 2 lit. b) Wspólnotowego kodeksu celnego w odniesieniu do tego przypadku zniknęły, nawet jeżeli rzeczone organy wyraziły uprzednio zamiar zwrócenia się do Komisji lub jeśli zaistniałe wątpliwości dotyczą retrospektywnego zaksięgowania należności celnych niepobranych z powodu niezgłoszenia przez importera w dobrej wierze opłat, które winny były zostać wliczone do wartości celnej przywożonych towarów.

(por. pkt 46 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału

(dyrektywa Rady 69/335, art. 10 lit. c))

2. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału

(dyrektywa Rady 69/335, art. 12 ust. 1 lit. b) i art. 12 ust. 2)

Summary

1. Opłata pobierana za sprostowanie wpisu w księdze wieczystej w przypadku połączenia dwóch osób prawnych jest co do zasady objęta zawartym w art. 10 lit. c) dyrektywy 69/335 dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału zakazem pobierania podatków, poza podatkiem kapitałowym, od wpisu lub dopełnienia jakiejkolwiek innej formalności, poprzedzającej wykonywanie działalności, której osoba prawna działająca w celu osiągnięcia zysku może zostać poddana z uwagi na swą formę prawną.

W istocie sprostowanie wpisu w księdze wieczystej stanowi formalność, której dopełnienie jest obowiązkiem osoby prawnej z uwagi na jej formę prawną, ponieważ poświadcza ono przeniesienie prawa własności nieruchomości jednej osoby prawnej na rzecz drugiej, co jest bezpośrednim następstwem ich połączenia. O ile nie wydaje się, by sprostowanie w księdze wieczystej było w ścisłym tego słowa znaczeniu formalnością poprzedzającą wykonywanie działalności, o tyle jest jednak warunkiem jej wykonywania i kontynuowania, bowiem nabycie nieruchomości przez osobę prawną w drodze połączenia przez przejęcie podlega obowiązkowi sprostowania wpisu w księdze wieczystej.

(por. pkt 23–25, 27, 29 oraz pkt 1 sentencji)

2. Opłata pobierana za sprostowanie wpisu w księdze wieczystej w przypadku połączenia dwóch osób prawnych, obliczana na podstawie kryteriów ogólnych i obiektywnych, to jest w oparciu o wartość przedmiotu czynności, jest obiektywnie związana z przeniesieniem prawa własności nieruchomości jednej osoby prawnej na rzecz drugiej i można ją zatem uznać, na zasadzie wyjątku od art. 10 lit. c) dyrektywy 69/335 dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, za podatek od przeniesienia prawa dozwolony przez art. 12 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy, pod warunkiem że nie jest ona wyższa od tych, które stosuje się do czynności podobnych w państwie członkowskim, które ją pobiera, zgodnie z przepisem art. 12 ust. 2 dyrektywy 69/335.

Do sądu krajowego należy ocena, czy warunek ten jest spełniony.

(por. pkt 34–36, 45 oraz pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Skarga wszczynająca postępowanie – Przedstawienie argumentów i zarzutów – Wymogi formalne

(art. 226 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21; regulamin Trybunału, art. 38 § 1 lit. c))

2. Swobodny przepływ osób – Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia

(art. 49 WE)

3. Swobodny przepływ osób – Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia

(art. 49 WE)

Summary

1. Zgodnie z art. 21 statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 38 § 1 lit. c) regulaminu Komisja jest zobowiązana do wskazania w skardze wniesionej na podstawie art. 226 WE konkretnych zarzutów, które Trybunał ma rozpatrzyć. Żądania te powinny być sformułowane w sposób pozbawiony dwuznaczności w celu uniknięcia orzekania przez Trybunał ultra petita lub z pominięciem jednego zarzutu.

(por. pkt 24)

2. Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 49 WE, państwo członkowskie uzależniające udzielenie licencji dla biura pośrednictwa pracy dla artystów mających przedsiębiorstwa w innym państwie członkowskim od zapotrzebowania na pośrednictwo w zatrudnieniu artystów, o ile nie podaje żadnego powodu uzasadniającego tę przeszkodę.

(por. pkt 29, 55 i sentencja)

3. Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 49 WE, państwo członkowskie narzucające domniemanie istnienia stosunku pracy stosowane wobec artystów, którzy są usługodawcami mającymi swe przedsiębiorstwa w państwie członkowskim pochodzenia, gdzie zazwyczaj świadczą analogiczne usługi, które to domniemanie pociąga za sobą włączenie do systemu zabezpieczenia społecznego pracowników najemnych oraz systemu płatnych urlopów.

Ochrona socjalna usługodawców może co do zasady zaliczać się do nadrzędnych wymogów interesu publicznego, które mogą uzasadniać ograniczenie swobodnego świadczenia usług. Przepisy obowiązujące w dziedzinie zabezpieczenia społecznego tych usługodawców są jednakże przedmiotem koordynacji wspólnotowej, zgodnie z którą dani artyści korzystają z zabezpieczenia społecznego, jakie przewiduje ich państwo członkowskie pochodzenia, w związku z czym dane państwo członkowskie nie ma podstaw do objęcia ich swoim systemem zabezpieczenia społecznego. Jeśli chodzi o prawo do płatnego urlopu dla usługodawców, jest ono trudne do pogodzenia z koncepcją działalności na własny rachunek.

Ponadto rozważanego przepisu nie można uzasadnić celem polegającym na zwalczaniu nielegalnego zatrudnienia, bowiem okoliczność, iż artyści są z reguły zatrudniani tymczasowo i na krótkie okresy przez różnych organizatorów spektakli, nie powinna sama w sobie uzasadniać ogólnego podejrzenia o nielegalne zatrudnienie. Tym bardziej odnosi się to do artystów, których dotyczy postępowanie, uznanych za usługodawców mających przedsiębiorstwo w ich państwie członkowskim pochodzenia, gdzie zazwyczaj świadczą analogiczne usługi.

(por. pkt 45, 47–49, 51, 52, 55 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Akty instytucji – Dyrektywy – Bezpośrednia skuteczność – Zakres

(art. 249 akapit trzeci WE)

2. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Podatnicy

(dyrektywa Rady 77/388, art. 4 ust. 5 akapit drugi)

Summary

1. Jednostki są uprawnione do powoływania się przed sądem krajowym wobec danego państwa członkowskiego na przepisy dyrektywy, które wydają się z punktu widzenia ich treści bezwarunkowe i wystarczająco precyzyjne, zawsze wtedy, gdy pełne jej stosowanie nie jest skutecznie zapewnione, to znaczy nie tylko w przypadku braku transpozycji lub nieprawidłowej transpozycji, lecz także w przypadku gdy przepisy krajowe, które prawidłowo transponują tę dyrektywę, nie są stosowane w sposób prowadzący do osiągnięcia rezultatu, któremu ona służy.

(por. pkt 29)

2. Jednostka, która konkuruje z podmiotem prawa publicznego i która kwestionuje brak opodatkowania podatkiem od wartości dodanej tego podmiotu lub zbyt niskie opodatkowanie, któremu on podlega w zakresie działalności, którą wykonuje w charakterze władzy publicznej, ma prawo powołać się w ramach sporu toczącego się między jednostką a krajowym organem podatkowym na art. 4 ust. 5 akapit drugi szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych. Skoro bowiem podmioty i działalność, do których znajduje zastosowanie zasada nieopodatkowania, są jasno określone przez art. 4 ust. 5 szóstej dyrektywy, to przepis ten odpowiada kryteriom bezpośredniej skuteczności.

(por. pkt 30, 32 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ towarów – Cła – Opłaty o skutku równoważnym – Podatki wewnętrzne

(art. 23 WE, 25 WE i 90 WE)

Summary

Opłata nakładana przez organizację prawa publicznego państwa członkowskiego, na podstawie identycznych kryteriów na produkty krajowe przeznaczone na rynek krajowy lub na wywóz do innych państw członkowskich, stanowi opłatę o skutku równoważnym do cła wywozowego zabronioną przez art. 23 WE i 25 WE, jeżeli wpływy z tej opłaty służą finansowaniu działalności, z której korzystają wyłącznie produkty krajowe przeznaczone na rynek krajowy, i jeżeli korzyści wynikające z przeznaczenia wpływów z tej opłaty całkowicie kompensują obciążenie tych produktów. Natomiast jeżeli korzyści wynikające z przeznaczenia wpływów z opłaty na rzecz produktów krajowych, które są przetwarzane lub sprzedawane na rynku krajowym, jedynie częściowo kompensują ich obciążenie, opłata ta stanowi naruszenie zakazu dyskryminacji przewidzianego w art. 90 WE.

(por. pkt 28 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Dyrektywa 95/46 – Zakres stosowania

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 95/46, art. 3 ust. 2; decyzja Komisji 2004/535)

2. Umowy międzynarodowe – Zawarcie – Porozumienie EWG–Stany Zjednoczone Ameryki w sprawie przetwarzania i przekazywania danych dotyczących nazwy rekordu pasażera (PNR) do Biura Ceł i Ochrony Granic Stanów Zjednoczonych

(art. 95 WE; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 95/46, art. 3 ust. 2 i art. 25; decyzja Komisji 2004/496)

Summary

1. Decyzja 2004/535 w sprawie odpowiedniej ochrony danych osobowych pasażerów lotniczych przekazywanych do Biura Ceł i Ochrony Granic Stanów Zjednoczonych, dotyczy przetwarzania danych w celu ochrony bezpieczeństwa publicznego oraz w ramach działalności państwa w zakresie prawa karnego, które jest wyłączone z zakresu zastosowania dyrektywy 95/46 w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych zgodnie z art. 3 ust. 2 tiret pierwsze tej dyrektywy.

W tym zakresie okoliczność, że dane osobowe gromadzone są przez podmioty prywatne do celów działalności gospodarczej i że to te podmioty przekazują dane do państwa trzeciego nie wpływa na to stwierdzenie, w zakresie w jakim przekazanie to następuje w ramach ustanowionych przez władze publiczne i mających na celu ochronę bezpieczeństwa publicznego oraz w zakresie w jakim przekazanie to nie jest niezbędne do świadczenia usług przez te podmioty gospodarcze.

(por. pkt 56–59)

2. Decyzja 2004/496 w sprawie zawarcia Porozumienia pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie przetwarzania i przekazywania danych dot. nazwy rekordu pasażera (PNR) przez przewoźników lotniczych do Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych, Biura Ceł i Ochrony Granic nic nie mogła zostać zgodnie z prawem wydana na podstawie art. 95 WE w związku z art. 25 dyrektywy 95/46 w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych.

Porozumienie dotyczy bowiem przetwarzania danych, które – w zakresie w jakim następuje ono w celu ochrony bezpieczeństwa publicznego oraz w ramach działalności państwa w zakresie prawa karnego – jest wyłączone z zakresu zastosowania dyrektywy 95/46 zgodnie z art. 3 ust. 2 tiret pierwsze tej dyrektywy.

(por. pkt 67–69)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Ograniczenia

(art. 43 WE i 48 WE; dyrektywa Rady 89/666)

Summary

Artykuły 43 WE i 48 WE nie sprzeciwiają się przepisom państwa członkowskiego, które uzależniają wpis do rejestru handlowego oddziału spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, od wpłaty zaliczki na pokrycie przewidywanych kosztów ogłoszenia przedmiotu działalności, opisanego w akcie założycielskim tej spółki.

Wymóg zaliczki, która odzwierciedla jedynie rzeczywiste koszty administracyjne ogłoszenia zgodnego z jedenastą dyrektywą 89/666, dotyczącą wymogów ujawniania informacji odnośnie do oddziałów utworzonych w państwie członkowskim przez niektóre rodzaje spółek podlegające prawu innego państwa, nie stanowi ograniczenia swobody przedsiębiorczości, ponieważ nie zakazuje, nie ogranicza ani nie zmniejsza atrakcyjności korzystania z tej swobody. Ponadto takie przepisy nie stawiają spółek innych państw członkowskich w położeniu faktycznie i prawnie mniej korzystnym w porównaniu ze spółkami przyjmującego państwa członkowskiego.

(por. pkt 38, 39, 43 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Konwencja o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych – Jurysdykcja wyłączna – Spory, których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach – Pojęcie

(konwencja brukselska z dnia 27 września 1968 r., art. 16 pkt 1 lit. a))

Summary

Artykuł 16 pkt 1 lit. a) Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, zmienionej po raz ostatni konwencją z 1996 r., należy poddać wykładni, zgodnie z którą nie należy do zakresu zastosowania tego postanowienia powództwo o zaniechanie rzeczywistych lub potencjalnych immisji na nieruchomość stanowiącą własność powoda, które są powodowane przez promieniowanie jonizujące emitowane z elektrowni atomowej położonej w sąsiednim państwie. W istocie jurysdykcja wyłączna sądu państwa umawiającego się, w którym nieruchomość jest położona, nie obejmuje wszystkich spraw, których przedmiot stanowi prawo rzeczowe na nieruchomości, lecz tylko te spośród nich, które należą do zakresu zastosowania tej konwencji i zaliczają się do tych spraw, które zmierzają do określenia granic lub składu nieruchomości, własności, posiadania lub istnienia innych praw rzeczowych na nieruchomości i zapewnienia osobom, którym te prawa przysługują, ochrony związanych z nimi uprawnień. Natomiast jeśli podstawa powództwa o zaniechanie immisji, mającego w niniejszej sprawie charakter prewencyjny, jest związana z prawem rzeczowym na nieruchomości, powództwo takie nie stanowi sporu, którego przedmiotem jest prawo rzeczowe na nieruchomości, przy czym charakter rzeczowy przedmiotowego prawa i związek z nieruchomością mają w tym kontekście jedynie niewielkie znaczenie. Zatem ten charakter rzeczowy przedmiotowego prawa i związek z nieruchomością nie mają determinującego wpływu na kwestie roztrząsane w sporze przed sądem krajowym, które nie byłyby znacząco odmienne, gdyby domagano się ochrony przed immisjami prawa o innym charakterze, jak na przykład prawa do integralności fizycznej lub prawa na ruchomości.

Wreszcie względy dobrej administracji wymiarem sprawiedliwości związane z art. 16 pkt 1 lit. a) nie znajdują zastosowania w przypadku takiego powództwa i w związku z tym nie sprzeciwiają się temu, aby pozostawało ono poza zakresem zastosowania tego przepisu.

(por. pkt 27, 30, 31, 34, 35 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału – Podatek kapitałowy pobierany od spółek kapitałowych

(dyrektywa Rady 69/335, art. 7 ust. 1 lit. b) i bb))

Summary

Wykładni art. 7 ust. 1 lit. b) i bb) dyrektywy 69/335 dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, zmienionej dyrektywami 73/79 i 85/303, należy dokonywać w ten sposób, że jeśli pierwsza spółka kapitałowa w okresie pięciu lat od nabycia udziałów drugiej spółki kapitałowej w ramach połączenia w drodze wymiany tytułów uczestnictwa zwolnionego od podatku kapitałowego przestaje posiadać nabyte udziały, ponieważ ta druga spółka połączyła się z trzecią spółką kapitałową i w wyniku tego przestała istnieć, przy czym pierwsza spółka w zamian otrzymała udziały tej trzeciej spółki, warunek zachowania pierwotnie nabytych udziałów przez okres pięciu lat, o którym mowa w lit. bb) tego przepisu, nie rozciąga się na udziały trzeciej spółki posiadane przez tę pierwszą spółkę. W istocie skoro druga czynność, która ma w niniejszej sprawie decydujące znaczenie, stanowi czynność restrukturyzacyjną dotyczącą przedsiębiorstw, objętą art. 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy 69/335, to ów warunek zachowania udziałów przez okres pięciu lat nie obowiązuje. Dotyczy on wyłącznie czynności objętych zakresem art. 7 ust. 1 lit. bb) dyrektywy, to znaczy czynności nabycia udziałów stanowiących przynajmniej 75% kapitału innej spółki kapitałowej w zamian za przyznanie udziałów spółki nabywającej.

Nie ma w tym zakresie znaczenia fakt, iż art. 7 ust. 1 lit. bb) akapit drugi zdanie drugie dyrektywy dotyczy „przeniesienia” posiadanych udziałów w następstwie czynności zwolnionej od podatku kapitałowego, podczas gdy w przypadku połączenia spółka przejmowana przestaje istnieć, zatem nie można mówić o przeniesieniu udziałów w znaczeniu literalnym. Sformułowanie tego przepisu obejmuje czynność łączenia przez przejęcie, w wyniku której udziały spółki przejmowanej tracą byt, a uprawnieni do nich otrzymują w zamian udziały spółki przejmującej.

(por. pkt 30, 36, 40, 41, 45, 47 oraz pkt 1, 2 sentencji)