ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

1. Pomoc przyznawana przez państwa – Pojęcie – Charakter prawny – Interpretacja w oparciu o elementy obiektywne

(art. 107 ust. 1 TFUE)

2. Pomoc przyznawana przez państwa – Pojęcie – Charakter selektywny środka – Odstępstwo od powszechnego systemu podatkowego – Względy uzasadniające wynikające z charakteru i struktury systemu – Ciężar dowodu

(art. 107 ust. 1 TFUE)

3. Odwołanie – Zarzuty – Naruszenie prawa – Zakwalifikowanie środka jako pomoc państwa – Niewykonanie pełnej kontroli sprawowanej przez Sądu pomimo braku stwierdzenia technicznego albo złożonego charakteru ocen poddanych kontroli

(art. 107 ust. 1 TFUE, art. 256 TFUE)

4. Odwołanie – Odwołanie uznane za zasadne – Wydanie orzeczenia co do istoty przez sąd odwoławczy – Przesłanka– Stan postępowania pozwalający na wydanie orzeczenia w sprawie – Pojęcie

(statut Trybunału, art. 61 akapit pierwszy)

5. Pomoc przyznawana przez państwa – Pojęcie – Charakter selektywny środka – Odstępstwo od powszechnego systemu podatkowego – Względy uzasadniające wynikające z charakteru i struktury systemu – Kryteria oceny – System uzgodnień wartości podatkowych aktywów w sektorze bankowym

(art. 107 ust. 1 TFUE)

Summary

1. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 100)

2. Pojęcie pomocy państwa nie obejmuje wprowadzonych przez państwo środków różnicujących przedsiębiorstwa, a zatem a priori selektywnych, w wypadku gdy różnicowanie to wynika z charakteru lub ze struktury systemu podatkowego, w który się wpisują. Do państwa członkowskiego, które ustanawia tego rodzaju rozróżnienie pomiędzy przedsiębiorstwami, należy wykazanie, iż rozróżnienie to jest faktycznie uzasadnione charakterem i strukturą rozpatrywanego systemu.

(por. pkt 101, 120, 121)

3. Chociaż Sąd, jest zobowiązany do wykonania pełnej kontrolę kwalifikacji pomocy państwa przyjętej przez Komisję, a zatem zbadać, czy rozróżnienie pomiędzy przedsiębiorstwami wynikające z charakteru lub ze struktury systemu podatkowego, w który się on wpisywał, to jego kontrola jest ograniczona, jeżeli chodzi o to, czy dany środek wchodzi w zakres stosowania art. 107 ust. 1 TFUE, jeżeli oceny przeprowadzone przez Komisję mają techniczny lub złożony charakter. Jednakże Sąd pod groźbą naruszenia prawo poprzez nieprzeprowadzenie pełnej kontroli, musiałby jeszcze stwierdzić istnienie takiego technicznego lub złożonego charakteru.

(por. pkt 102–104)

4. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 106, 107)

5. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 136, 137)
Keywords

Summary



Keywords

Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie nr 44/2001 – Czasowy zakres stosowania – Państwo członkowskie, które przystąpiło do Unii Europejskiej w 2004 r. – Uznawanie i wykonywanie orzeczeń – Podstawy odmowy – Wniosek o wykonanie w wezwanym państwie członkowskim orzeczenia wydanego w innym państwie członkowskim przed wejściem w życie rozporządzenia w wezwanym państwie członkowskim – Pojęcie wejścia w życie w rozumieniu art. 66 ust 2 rozporządzenia – Konieczność obowiązywania zarówno w państwie członkowskim pochodzenia, jak i w wezwanym państwie członkowskim w chwili wydania orzeczenia – Stosowanie rozporządzenia jedynie do okresu po owych wejściach w życie

(rozporządzenie Rady nr 44/2001, art. 66 ust. 2)

Summary

Artykuł 66 ust. 2 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że dla zastosowania tego rozporządzenia do celów uznania i wykonania orzeczenia sądowego konieczne jest, aby w chwili wydania takiego orzeczenia rozporządzenie to obowiązywało zarówno w państwie członkowskim pochodzenia, jak i w wezwanym państwie członkowskim.

W istocie stosowanie uproszczonych przepisów o uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń określonych w rozporządzeniu nr 44/2001, które chronią powoda w szczególności poprzez umożliwieniu mu uzyskania szybkiego, pewnego i skutecznego wykonania orzeczenia wydanego na jego korzyść w państwie członkowskim pochodzenia, jest uzasadnione jedynie o tyle, o ile wyrok, który ma zostać uznany lub wykonany, został wydany zgodnie z przepisami o jurysdykcji zawartymi w tym rozporządzeniu, które chronią interesy pozwanego, w szczególności stanowiąc, że co do zasady nie może zostać on pozwany przed sądy państwa członkowskiego innego niż państwo jego miejsca zamieszkania lub siedziby.

Natomiast gdy strona pozwana ma siedzibę w państwie, które nie było jeszcze państwem członkowskim Unii ani w dacie wytoczenia powództwa, ani też w dacie wydania orzeczenia, i jest wobec tego uznawana za mającą siedzibę w państwie trzecim dla potrzeb stosowania rozporządzenia nr 44/2001, równowaga interesów stron określona w rozporządzeniu nie jest już zapewniona. Ponadto rozporządzenie nr 44/2001 zawiera pewne mechanizmy mające na celu obronę praw pozwanego podczas pierwotnego postępowania w państwie pochodzenia, które mają jednak zastosowanie jedynie w wypadku, gdy pozwany ma miejsce zamieszania lub siedzibę w państwie członkowskim Unii. Z genezy, systematyki oraz celu art. 66 rozporządzenia nr 44/2001 wynika zatem, że pojęcie wejścia w życie zawarte w tym przepisie należy rozumieć jako odnoszące się do dnia, w którym rozporządzenie zaczęło obowiązywać w obu zainteresowanych państwach członkowskich.

(por. pkt 27–29, 33; sentencja)
Na mocy wyłączenia określonego w art. 1 ust. 2 lit. b) dyrektywy 98/59 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, zwolnienie personelu bazy wojskowej nie jest objęte zakresem stosowania tej dyrektywy niezależnie od tego, czy chodzi tu o bazę wojskową należącą do państwa trzeciego, czy nie. W tych warunkach nie jest konieczne branie pod uwagę w szczególności okoliczności, zgodnie z którą w niniejszym przypadku chodzi o bazę wojskową należącą do państwa trzeciego – zagadnienia mającego reperkusje na gruncie prawa międzynarodowego.

Wykładnia przepisów prawa Unii dokonana przez Trybunał w sytuacjach nieobjętych zakresem stosowania tego prawa jest uzasadniona, gdy przepisy te znalazły zastosowanie do takich sytuacji poprzez prawo krajowe w sposób bezpośredni i bezwarunkowy w celu zapewnienia identycznego traktowania tych sytuacji i sytuacji objętych zakresem stosowania prawa Unii.

Tymczasem gdy akta sprawy nie zawierają dostatecznie dokładnych wskazówek, według których prawo krajowe przyjęło automatyczne stosowanie rozwiązań przyjętych w danym prawie Unii, nie można uznać, że przepisy dyrektyw aktu Unii, których dotyczy pytanie prejudycjalne, jako takie znalazły zastosowanie w sposób bezpośredni i bezwarunkowy poprzez prawo krajowe. Oczywiście w interesie Unii leży czuwanie nad jednolitością wykładni przepisu aktu Unii oraz przepisów prawa krajowego, które go transponują i sprawiają, że ma on zastosowanie poza zakresem stosowania tego aktu. Jednakże tak nie jest, gdy akt Unii wyraźnie przewiduje przypadek wyłączenia ze swojego zakresu stosowania. Jeśli bowiem prawodawca Unii stwierdza w sposób jednoznaczny, że przyjęty przez niego akt nie stosuje się w ściśle określonej dziedzinie, rezygnuje – co najmniej do chwili przyjęcia nowych ewentualnych przepisów Unii – z dążenia do celu jednolitej wykładni i jednolitego stosowania przepisów prawa w tej wyłączonej dziedzinie.

(por. pkt 47, 51–55)
Wykładni art. 34–37 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, które uzależniają z mocy prawa wprowadzenie do obrotu wyrobów budowlanych, takich jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, pochodzących z innego państwa członkowskiego od umieszczenia oznakowania.

W istocie przepisy takie należy uznać za środki o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi w rozumieniu art. 34 TFUE, stanowiące dla importera przeszkodę w swobodnym przepływie towarów.

Bezsporne jest, że taka przeszkoda może zostać uzasadniona względami interesu ogólnego wymienionymi w art. 36 TFUE lub nadrzędnymi wymogami. W tym względzie w braku przepisów harmonizacyjnych to do państw członkowskich należy decyzja co do poziomu ochrony zdrowia i życia ludzi, jaki zamierzają zapewnić, oraz co do konieczności kontrolowania stosownych wyrobów podczas ich użytkowania. Jednakże przepisy zakazujące w sposób automatyczny i bezwzględny wprowadzenia do obrotu na terytorium krajowym wyrobów wprowadzonych do obrotu zgodnie z prawem w innych państwach członkowskich, jeżeli wyroby te nie posiadają oznakowania CE, nie są zgodne z wymogiem proporcjonalności ustanowionym w prawie Unii.

(por. pkt 22, 26, 28, 30; pkt 2 sentencji)
Artykuł 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 90/434 w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, które uzależniają przyznanie przywilejów podatkowych mających zastosowanie do operacji podziału zgodnie z przepisami owej dyrektywy od warunku, że wniosek dotyczący tej czynności zostanie złożony w określonym terminie. Jednakże do sądu krajowego należy zbadanie, czy sposoby stosowania tego terminu, a w szczególności ustalenie rozpoczęcia jego biegu, są wystarczająco precyzyjne, jasne i przewidywalne, aby umożliwić podatnikom znajomość ich praw oraz upewnienie się, że ci ostatni są w stanie skorzystać z przywilejów podatkowych przewidzianych przez przepisy rzeczonej dyrektywy.

(por. pkt 37; sentencja)
Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż nałożony na usługobiorcę, na mocy uregulowania jednego państwa członkowskiego, obowiązek dokonania poboru u źródła podatku od wynagrodzeń wypłaconych usługodawcom mającym siedzibę w innym państwie członkowskim, podczas gdy taki obowiązek nie istnieje w odniesieniu do wynagrodzeń wypłaconych usługodawcom mającym siedzibę w danym państwie członkowskim, stanowi ograniczenie swobodnego świadczenia usług w rozumieniu tego przepisu ze względu na to, że oznacza on dodatkowe obciążenie administracyjne i związane z nim ryzyka w dziedzinie odpowiedzialności. W istocie obowiązek dokonania takiego poboru może czynić usługi transgraniczne mniej atrakcyjnymi dla usługobiorców będących rezydentami niż usługi świadczone przez usługodawców będących rezydentami i może zniechęcić rzeczonych usługobiorców do zwracania się do usługodawców niebędących rezydentami.

W celu oceny, czy obowiązek dokonania przez usługobiorcę poboru u źródła, ze względu na to, że oznacza on dodatkowe obciążenie administracyjne i związane z nim ryzyka w dziedzinie odpowiedzialności, stanowi ograniczenie swobodnego świadczenia usług zakazane przez art. 56 TFUE, nie ma znaczenia kwestia, czy usługodawca niebędący rezydentem może odliczyć podatek pobrany w państwie członkowskim miejsca świadczenia usługi od podatku, jaki jest on zobowiązany zapłacić w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę.

(por. pkt 28, 32, 34, 54, 57; pkt 1, 3 sentencji)
Wykładni sformułowania „w sposób całkowicie niezależny”, zawartego w art. 28 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 95/46 w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, należy dokonywać w ten sposób, że organy nadzorcze w zakresie ochrony danych osobowych powinny korzystać z niezależności, pozwalającej im na wykonywanie ich zadań bez wpływu z zewnątrz. W tym względzie okoliczność, że taki organ ma niezależność funkcjonalną, ponieważ jego członkowie są niezależni i nie są związani żadnymi instrukcjami w zakresie wykonywanych przez nich funkcji nie wystarcza sama w sobie dla uchronienia rzeczonego organu od wszelkiego wpływu z zewnątrz. Wymagana na podstawie art. 28 ust. 1 akapit drugi niezależność ma bowiem na celu wykluczenie nie tylko bezpośredniego wpływu pod postacią instrukcji, lecz również jakiegokolwiek pośredniego wpływu z zewnątrz, mogącego nadawać kierunek decyzjom organu nadzorczego. Ponadto biorąc pod uwagę rolę strażników prawa do poszanowania życia prywatnego, jaką wypełniają organy nadzorcze, art. 28 ust. 1 akapit drugi wymaga, by ich decyzje, a tym samym one same, pozostawały poza jakimkolwiek podejrzeniem stronniczości.

W konsekwencji uchybia ciążącym na nim na mocy art. 28 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 95/46 zobowiązaniom, państwo członkowskie, które nie przyjmuje wszelkich przepisów potrzebnych, aby ustawodawstwo krajowe spełniało kryterium niezależności organu kontroli, a dokładniej tworzy ramy prawne, na mocy których:

— członek zarządzający organu jest urzędnikiem państwowym podlegającym nadzorowi służbowemu,

— urząd jest włączony do służb rządu, zaś

— szef rządu krajowego posiada bezwarunkowe prawo do uzyskania informacji na temat wszelkich aspektów zarządzania organem.

(por. pkt 41–43, 52, 66; sentencja)
Wykładni dyrektywy 2000/60 ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który zezwala, przed dniem 22 grudnia 2009 r., na transfer wody z jednego dorzecza do innego lub z jednego obszaru dorzecza do innego bez uprzedniego przyjęcia przez właściwe organy krajowe planów gospodarowania wodami dla odnośnych obszarów dorzeczy. Taki transfer nie może poważnie zagrażać osiągnięciu celów wyznaczonych przez tę dyrektywę. Niemniej jednak wspomniany transfer w zakresie, w jakim może powodować niekorzystne dla wody skutki takie jak wymienione w art. 4 ust. 7 tej dyrektywy, może zostać zatwierdzony, przynajmniej jeśli spełnione są przesłanki, o których mowa w lit. a)–d) tego przepisu, zaś niemożność zaspokojenia przez zasoby wodne zawarte w docelowym dorzeczu lub obszarze dorzecza jego zapotrzebowania na wodę pitną, do produkcji energii lub do nawadniania nie stanowi warunku koniecznego, aby taki transfer wody był zgodny z tą dyrektywą, o ile spełnione są wymienione wcześniej przesłanki.

Wykładni dyrektywy 92/43 ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, a zwłaszcza jej art. 6 ust. 4, należy dokonywać w ten sposób, że powody przyjęcia projektu przekierowania biegu wód, związane po pierwsze, z nawadnianiem i, po drugie, z zapotrzebowaniem na wodę pitną, mogą stanowić nadrzędny interes publiczny uzasadniający realizację przedsięwzięcia wywierającego negatywny wpływ na integralność terenów, których ono dotyczy. Jeżeli przedsięwzięcie to narusza integralność terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty obejmującego typ siedliska przyrodniczego lub zamieszkanego przez gatunek o znaczeniu priorytetowym, jego realizacja może co do zasady być uzasadniona względami związanymi z zapotrzebowaniem na wodę pitną. W niektórych okolicznościach mogłaby być uzasadniona korzystnymi skutkami o podstawowym znaczeniu jakie nawadnianie ma dla środowiska. Natomiast nawadnianie nie należy, co do zasady, do względów odnoszących się do zdrowia ludzkiego i bezpieczeństwa publicznego, uzasadniających przedsięwzięcie takie jak omawiany projekt.

(por. pkt 128; pkt 8 sentencji)
Uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 49 TFUE państwo członkowskie, które przyjmuje i utrzymuje w mocy przepisy związane z podatkiem dochodowym od osób prawnych, mające zastosowanie w wypadku przeniesienia przez spółkę krajową, jej siedziby statutowej i faktycznego zarządu do innego państwa członkowskiego, lub w wypadku przeniesienia przez spółkę niebędącą rezydentem tego państwa członkowskiego części lub całości aktywów przydzielonych położonemu w nim stałemu zakładowi do innego państwa członkowskiego – które przewidują natychmiastowe opodatkowanie cichych rezerw związanych z danymi aktywami, lecz nie przewidują go w odniesieniu do cichych rezerw wynikających z operacji czysto krajowych. W istocie taka spółka jest penalizowana pod względem finansowym w stosunku do podobnej spółki zachowującej działalność na terytorium tego państwa członkowskiego, przy czym tego odmiennego traktowania nie można tłumaczyć obiektywną różnicą w sytuacji.

(por. pkt 27–29, 35; sentencja)
Nałożony na producenta albo dystrybutora wina w rozporządzeniu 1924/2006 w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności, po zmianach wprowadzonych ostatnio w drodze rozporządzenia nr 116/2010, bezwzględny zakaz używania oświadczenia zdrowotnego takiego rodzaju jak to sporne przed sądem krajowym – nawet jeśli to oświadczenie jest samo w sobie prawdziwe – jest zgodny z art. 6 ust. 1 akapit pierwszy TUE.

W istocie środki ograniczające możliwości reklamy napojów alkoholowych zmierzające do zwalczania nadużywania alkoholu odpowiadają trosce o zdrowie publiczne a ochrona zdrowia publicznego stanowi leżący w interesie ogólnym cel uzasadniający w odpowiednim przypadku ograniczenie jednej z wolności podstawowych.

To, aby wszystkie dotyczące tych napojów oświadczenia były jednoznaczne, jest istotne ze względu na to, że konsumenci muszą być w stanie regulować swoje spożycie, uwzględniając wszelkie związane z nim swoiste zagrożenia, chroniąc w ten sposób skutecznie swe zdrowie.

Tymczasem oświadczenie –przy założeniu, że można uznać je jako takie za prawdziwe, jeśli chodzi o wskazany w nim zredukowany stopień kwasowości – jest jednak niekompletne. To oświadczenie podkreśla bowiem pewną cechę charakterystyczną mogącą ułatwiać trawienie, przy czym zagrożenia związane ze spożyciem napojów alkoholowych nie zostały w żaden sposób wykluczone czy nawet ograniczone. Co więcej podkreślając tylko łatwość trawienia, sporne oświadczenie może zachęcać do spożycia danego wina i ostatecznie prowadzić do wzrostu zagrożeń dla zdrowia konsumentów, jakie są związane z nieumiarkowanym spożyciem jakichkolwiek napojów alkoholowych. W związku z powyższym zakaz używania takich oświadczeń może być zatem uzasadniony w świetle wymogów wynikających z art. 35 karty praw podstawowych Unii.

Zatem sporny zakaz pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na samą istotę wolności wyboru zawodu i prowadzenia działalności gospodarczej, o których mowa odpowiednio w art 15 ust. 1 i art. 16 karty praw podstawowych Unii. W istocie cel rozpatrywanego ograniczenia polega na ochronie zdrowia, co odpowiada celom interesu ogólnego, do których dąży Unia. W odniesieniu do przestrzegania zasady proporcjonalności, choć jest prawdą, że zakaz używania spornych oświadczeń wiąże się z nałożeniem pewnych ograniczeń na prowadzenie przez pewne podmioty gospodarcze działalności zawodowej w pewnym szczególnym aspekcie, poszanowanie tych praw pozostaje jednak zapewnione w ich istotnych aspektach.

(por. pkt 49–53, 55, 56, 58, 60; pkt 2 sentencji)
Ponieważ przyjmowanie istotnych norm w rozpatrywanej dziedzinie jest zastrzeżone do kompetencji prawodawcy Unii istotne przepisy danej dziedziny powinny być przyjmowane w drodze uregulowania podstawowego i nie podlegają delegacji. Tak więc nie podlegają delegacji przepisy, których przyjęcie wymaga dokonania wyboru politycznego wchodzącego w zakres własnych kompetencji prawodawcy Unii. Wynika stąd, że przepisy wykonawcze ani nie mogą zmieniać istotnych elementów uregulowania podstawowego, ani uzupełniać go poprzez nowe istotne elementy.

Decyzja 2010/252 uzupełniająca kodeks graniczny Schengen w odniesieniu do ochrony granic morskich w kontekście współpracy operacyjnej koordynowanej przez Europejską Agencję ds. Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej jest nieważna, ponieważ pkt 2.4 w części I załącznika do decyzji, który przewiduje, jakie środki może podejmować straż graniczna wobec wykrytych statków i osób na ich pokładzie, pozwala w szczególności na zatrzymanie statku, wejście na jego pokład, przeszukanie i przejęcie statku, przeszukanie i zatrzymanie osób znajdujących się na pokładzie, a także skierowanie statku lub tych osób do państwa trzeciego, a zatem również na podejmowanie środków przymusu wobec osób i statków, które mogą podlegać suwerennej władzy państwa bandery..

W istocie omawiana decyzji jest środkiem wykoawczym przyjętym na podstawie art 12 ust. 5 rozporządzenia nr 562/2006 ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 296/2008, nie może ona zatem zawierać norm dotyczących powierzenia straży granicznej uprawnień do zastosowania środków przymusu, ponieważ ich przyjęcie wymaga wyborów politycznych wchodzących w zakres własnych kompetencji prawodawcy Unii, jako że wymaga wyważenia rozbieżnych interesów na podstawie wielokrotnych ocen. Ponadto te przepisy dotyczące przyznawania straży uprawnień władzy publicznej, pozwalają na ingerencję w prawa podstawowe zainteresowanych osób o takiej intensywności, która sprawia, że konieczna staje się interwencja prawodawcy Unii.

(por. pkt 74, 76, 77; pkt 1 sentencji)
Chociaż rozporządzenie nr 617/2010 w sprawie zgłaszania Komisji projektów inwestycyjnych dotyczących infrastruktury energetycznej w Unii Europejskiej ma na celu zbieranie informacji, to samo zbieranie informacji ustanowiono tymże rozporządzeniem po to, by Unia mogła realizować określone cele wyznaczone jej w dziedzinie energetyki. Ponadto z treści rozporządzenia nr 617/2010 wynika, że dotyczy ono w głównej mierze ustanowienia systemu zbierania informacji w zakresie projektów inwestycyjnych dotyczących infrastruktury energetycznej, który ma umożliwić Unii wypełnienie określonych celów w obszarze energetyki, w szczególności w odniesieniu do funkcjonowania rynku wewnętrznego energii, zagwarantowania bezpieczeństwa dostaw energii w Unii oraz rozwoju nowych i odnawialnych źródeł energii.

Uwzględniające jego cel i treść rozporządzenie to nie może opierać sie na art. 337 TFUE. W istocie przepis ten stanowi podstawę prawną aktów dotyczących ogólnej działalności Komisji polegającej na zbieraniu informacji, przy czym nie wymaga, by zbieranie tych informacji było niezbędne do wypełnienia celów jakiejś określonej polityki Unii.

Rozporządzenie nr 617/2010 musi zatem mieć za podstawę prawną art. 194 TFUE, który jak wynika z jego brzmienia, w szczególności z ust. 2, stanowi podstawę prawną aktów Unii, które są „niezbędne” do osiągnięcia celów polityki energetycznej Unii. W istocie cel i treść owego rozporządzenia pozostają w ścisłym związku z celami polityki Unii a wspomniane zbieranie informacji znajduje uzasadnienie jedynie w świetle celu polegającego na wypełnianiu określonych szczególnych zadań powierzonych Unii w art. 194 ust. 1 TFUE, dotyczącym polityki energetycznej.

Jakkolwiek rzeczywiście, rozporządzenie nr 617/2010 dotyczy również zgłaszania Komisji projektów inwestycyjnych dotyczących określonej infrastruktury jądrowej, nie zmienia to faktu, że w świetle jego celu i treści, dotyczy realizacji nie polityki Unii w konkretnej dziedzinie energii jądrowej, w kształcie określonym w traktacie EWEA, lecz ogólnie polityki energetycznej Unii. Z powyższego wynika, że zaskarżone rozporządzenie nie mieści się również w zakresie art. 187 EWEA.

(por. pkt 52, 61, 64, 66, 69, 73, 82, 85)
Artykuł 44 rozporządzenia nr 987/2009 dotyczącego wykonywania rozporządzenia nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, nie ma zastosowania do odmowy zaliczenia okresów przeznaczonych na wychowanie dzieci, w ramach prawa do emerytury, przyjetej przed wejściem w życie wspomnianego rozporządzenia nr 987/2009. W art. 97 tego rozporządzenia prawodawca ustanowił, że rozporządzenie to wchodzi w życie z dniem 1 maja 2010 r. i żadnego motywu tudzież innego przepisu wspomnianego rozporządzenia nie można interpretować w ten sposób, że temporalny zakres obowiązywania art. 44 tego rozporządzenia rozpoczynał się przed publikacją tego aktu. Wręcz przeciwnie, z art. 87 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004, który stosuje się do sytuacji uregulowanych w rozporządzeniu nr 987/2009, zgodnie z art. 93 tego rozporządzenia wynika, że nie daje ono podstawy dla nabycia jakichkolwiek praw w okresie poprzedzającym datę jego wejścia w życie, co nastąpiło w dniu 1 maja 2010 r.

(por. pkt 26, 27)