ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
29

Następnie należy stwierdzić, że zgłoszony znak wspólnotowy określa wino w ogólności, a nie szczególny rodzaj win. Tym samym okoliczność, że skarżąca zamierza używać zgłoszonego znaku towarowego celem sprzedaży win typu „koszerne”, co podnosi kwestię szczególnych form sprzedaży towarów oznaczonych omawianym znakiem towarowym, które mogą różnić się w czasie i w zależności od woli swych właścicieli, nie wnosi nic do tego – co przyznała zresztą podczas rozprawy sama skarżąca – że ochrona zgłoszonego znaku towarowego, gdyby miał on zostać zarejestrowany, rozciągałaby się na wszystkie wina, a tym samym właściwy krąg odbiorców należy zdefiniować w odniesieniu do wszystkich towarów „wina” [zob. podobnie i analogicznie wyrok Sądu z dnia 16 września 2009 r. w sprawie T-400/06 Zero Industry przeciwko OHIM – zero Germany (zerorh+), niepublikowany w Zbiorze, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo].
31

W dniu 21 października 2009 r. ING skierowała do Komisji pismo w celu poinformowania jej, że ING zgadza się wycofać ww. uwagi na żądanie Komisji, aby umożliwić jej wydanie w terminie do dnia 18 listopada 2009 r. ostatecznej decyzji w sprawie środków pomocowych, o których mowa w pkt 3 powyżej. W piśmie tym ING zaznaczyła jednak, iż nadal uważa, że koszty środka związanego z aktywami o obniżonej wartości zostały poprawnie wycenione. W odpowiedzi przekazanej pocztą elektroniczną Komisja poinformowała, że nie może przyjąć pisma ING, z którego wynika, iż to Komisja zażądała wycofania uwag. Komisja dodała, że potrzebne jest jej pismo stwierdzające jedynie, że ING wycofuje swoje uwagi, ponieważ nie są one już istotne wobec osiągniętego porozumienia oraz spodziewanej decyzji („We need a letter that simply states that ING is withdrawing its observations because they are [no] longer valid in view of the settlement and the expected decision”). Na zakończenie Komisja zaznaczyła, iż nie zostaną podjęte żadne działania związane z procesem decyzyjnym, dopóki nie otrzyma ona takiego pisma („Once again, I will not start the decision process before I have not [sic!] received such a letter”). W następstwie tej wiadomości elektronicznej ING przekazała kolejne pismo datowane na 21 października 2009 r. w celu spełnienia oczekiwań Komisji.
8

W uzasadnieniu skargi Królestwo Hiszpanii podnosi dwa zarzuty. Zarzut pierwszy dotyczy co do zasady naruszenia prawa, którego dopuściła się Komisja w odniesieniu do wyłączenia z finansowania kosztów spowodowanych ekologicznym gospodarowaniem opakowaniami, skutkiem przyjętej przez nią wykładni przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw (Dz.U. L 297, s. 1) i rozporządzenia Komisji (WE) nr 1433/2003 z dnia 11 sierpnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do funduszy operacyjnych, programów operacyjnych i pomocy finansowej (Dz.U. L 203, s. 25). Zarzut drugi dotyczy co do zasady naruszenia prawa przez Komisję w odniesieniu do braków systemu kontroli dotyczącego uznania organizacji producentów SAT Royal, skutkiem przyjętej przez nią wykładni przepisów rozporządzenia nr 2200/96 i rozporządzenia (WE) nr 1432/2003 z dnia 11 sierpnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do warunków uznawania organizacji producentów i wstępnego uznawania grup producentów (Dz.U. L 203, s. 18).
19

W ramach uwag dotyczących zarzutu niedopuszczalności skarżąca zwróciła się do Sądu, aby w ramach środków organizacji postępowania zażądał on od Komisji, po pierwsze, podania do jej wiadomości skierowanych do Królestwa Hiszpanii w ramach postępowania wniosków o udzielenie informacji o podatnikach, którzy zostali objęci spornym systemem i udzielonych na nie przez Królestwo Hiszpanii odpowiedzi, oraz, po drugie, wskazania, czy instytucja ta mogła znać dokładną liczbę i tożsamość beneficjentów spornego systemu do października 2009 r.
62

Następnie trzeba stwierdzić, że fakt używania przez konkurentów oznaczeń wykazujących pewne podobieństwo w odniesieniu do towarów identycznych lub podobnych osłabia wywoływane u właściwego kręgu odbiorców natychmiastowe skojarzenie między danymi oznaczeniami a towarami, co może osłabiać zdolność wcześniejszego znaku towarowego do identyfikowania towarów, dla których został zarejestrowany, jako pochodzących od właściciela tego znaku. W niniejszej sprawie należy w związku z tym stwierdzić, że używanie przez skarżącą głowy zwierzęcia z rodziny psowatych jako znaku towarowego dla urządzeń ogrodniczych, identycznych z tymi sprzedawanymi przez interwenienta pod znakami towarowymi także zawierającymi odniesienie do głowy zwierzęcia z rodziny psowatych, lub do nich podobnych, będzie prowadziło w sposób konieczny do tego, że konsumenci tych urządzeń przestaną natychmiast kojarzyć wizerunek zwierzęcia z rodziny psowatych z towarami interwenienta.
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 14 kwietnia 2010 r. (sprawa R 4/2009‑4) w zakresie, w jakim dotyczy, po pierwsze, wszystkich towarów objętych zgłoszeniem znaku towarowego i należących do klasy 3, mianowicie „[ś]rodków wybielających i innych środków piorących; środków do czyszczenia, polerowania, odtłuszczania i szorowania; mydeł; produktów perfumeryjnych; olejków eterycznych; kosmetyków; płynów do pielęgnacji włosów; past do zębów”, a po drugie, „usług w zakresie higieny i urody dla ludzi i zwierząt”, objętych zgłoszeniem znaku towarowego i należących do klasy 44.
Wyrok Sądu (druga izba) z dnia 8 maja 2012 r. – Tsakiris-Mallas przeciwko OHIM – Seven (7 Seven Fashion Shoes)

(sprawa T‑244/10)

Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego 7 Seven Fashion Shoes – Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe Seven i 7seven – Częściowa odmowa rejestracji – Względne podstawy odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 30, 59–62)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 marca 2010 r. (sprawa R 1045/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Seven SpA a Tsakiris-Mallas AE

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 maja 2010 r. (sprawa R 1235/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Pi-Design AG, Bodum France i Bodum Logistics A/S a Yoshida Metal Industry Co. Ltd
Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 maja 2010 r. (sprawa R-1237/2008‑1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Pi-Design AG, Bodum France i Bodum Logistics A/S a Yoshida Metal Industry Co. Ltd
80

Ponadto, co się tyczy podnoszenia przez OHIM braku wyraźnego powołania się przez skarżącą w jej odpowiedzi na odwołanie do Izby Odwoławczej na wzmocnienie charakteru odróżniającego wcześniejszych znaków towarowych w wyniku ich używania, należy zauważyć, że okoliczność ta nie ma wpływu na ciążący na Izbie Odwoławczej w ramach rozpatrywania przez nią samą sprzeciwu obowiązek przeprowadzenia ponownej i kompletnej oceny tego sprzeciwu co do istoty, pod kątem okoliczności zarówno faktycznych, jak i prawnych. Zakres badania decyzji będącej przedmiotem odwołania, które izba odwoławcza jest zobowiązana przeprowadzić, nie jest bowiem co do zasady ograniczony do zarzutów sformułowanych przez stronę wnoszącą odwołanie (ww. w pkt 71 wyrok w sprawie KLEENCARE, pkt 29). Tym bardziej zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą nie może być ograniczony brakiem precyzji określonych zarzutów podnoszonych przez obronę w postępowaniu przed nią. Z przyczyn wskazanych w pkt 76 i następnych powyżej kompletne badanie sprzeciwu co do istoty wymaga przeanalizowania kwestii wzmocnienia charakteru odróżniającego wcześniejszych znaków towarowych w wyniku ich używania.
77

Co się tyczy powołania się przez Republikę Francuską w replice na sprawozdanie z analizy Conseil d’État dotyczącej przedsiębiorstw publicznych, przyjętej przez zgromadzenie plenarne Conseil d’État w dniu 15 października 2009 r., zgodnie z którym „poważne wątpliwości budzi samo istnienie gwarancji udzielanej przez państwo przedsiębiorstwom publicznym”, a także na odnoszący się do tego sprawozdania artykuł doktryny opublikowany w dniu 28 czerwca 2010 r., należy stwierdzić, iż publikacje te – nawet jeśli można się na nie powoływać w ramach niniejszego postępowania – nie zawierają żadnej nowej okoliczności, która miałaby bezpośrednie znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii, czy prawo francuskie wyklucza co do zasady istnienie dorozumianej gwarancji państwa na rzecz EPIC. We wskazanym sprawozdaniu z analizy Conseil d’État poprzestał bowiem na przedstawieniu ogólnych ocen dotyczących możliwości wykrycia, w orzecznictwie Unii, istnienia pomocy państwa „wyłącznie na podstawie treści uregulowań statutowych”. W ramach omawiania kwestii, czy w prawie konkurencji podważane jest istnienie przedsiębiorstw publicznych, autorzy sprawozdania ograniczyli się do wskazania, iż należy „zrelatywizować ryzyko, że stosunki między państwem a jego przedsiębiorstwami publicznymi w sposób systemowy kwalifikowane będą jako pomoc państwa w rozumieniu art. 87 [WE]”. Co się tyczy artykułu doktryny z dnia 28 czerwca 2010 r., odnosi się on do zainicjowanej opublikowaniem rzeczonego sprawozdania z analizy debaty na temat powstawania podmiotów mających status przedsiębiorstwa publicznego, w szczególności, ale nie tylko, z punktu widzenia prawa pomocy państwa. Tymczasem jeśli chodzi konkretnie o ten ostatni aspekt, należy zaznaczyć, iż nie odniesiono się wcale do zasadniczego filaru rozumowania, jakie przedstawiła Komisja w zaskarżonej decyzji, a mianowicie do stwierdzenia, że podmioty posiadające status przedsiębiorstwa publicznego w rozumieniu francuskiego prawa publicznego nie mogą być objęte przewidzianymi w prawie powszechnym postępowaniami upadłościowymi i likwidacyjnymi.
33

Skarga ta została skierowana do SEMEA „w osobie jej pełnomocnika ad hoc”, czyli C. G. Nie był on pełnomocnikiem ad hoc, dopiero prezes tribunal de commerce de Rodez wyznaczył go do pełnienia tej funkcji, gdyż w dniu 4 maja 2010 r. sekretariat zawiadomił Komisję o bezskutecznej próbie doręczenia skargi do SEMEA oraz wyznaczył ostateczny termin na przekazanie nowego adresu do celów doręczenia. Komisja spełniła to żądanie, wskazując nazwisko i adres pełnomocnika ad hoc SEMEA. Skarga mogła została doręczona na ten adres.
10

W szczególności, odnosząc się do podstawy wskazanej w art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 (zob. pkt 6 tiret trzecie powyżej), Izba Odwoławcza uznała, że interwenient przedstawił dowody na używanie nazwy „fagumit” od dnia 1 czerwca 1997 r. w międzynarodowym obrocie handlowym dzięki eksportowi między innymi do Niemiec, odbywającemu się na podstawie porozumienia w sprawie dystrybucji zawartego ze spółką Adamex Handels- u. Transportgesellschaft mbH, kierowaną przez skarżącą. Oznaczenie to było chronione w Niemczech na mocy § 5 ust. 2 Markengesetz (niemieckiej ustawy o znakach towarowych). W odniesieniu do podstawy wskazanej w art. 53 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (zob. pkt 6 tiret drugie powyżej) Izba Odwoławcza uznała na wstępie, że sporny znak towarowy, o którym mowa w pkt 3 powyżej, był dominującym elementem polskiego znaku towarowego przywołanego na poparcie wniosku o unieważnienie, podczas gdy sporny znak towarowy odtworzony w pkt 2 powyżej był w zasadzie jego reprodukcją. W dalszej kolejności, jako że określenia „agent lub przedstawiciel” użyte w art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 obejmują również osobę kierującą agentem, przedstawicielem bądź dystrybutorem, a pisma z dnia 10 kwietnia 1998 r. nie można uznać za upoważniające skarżącą do rejestracji znaków towarowych będących przedmiotem niniejszego sporu, Izba Odwoławcza uznała, że również i ta podstawa była uzasadniona. Co do podstawy wskazanej w pkt 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, Izba Odwoławcza podkreśliła, że zgodnie z ww. porozumieniem w sprawie dystrybucji skarżąca miała obowiązek czuwać nad ochroną interesów gospodarczych interwenienta, który to cel został narażony na niepowodzenie przez zgłoszenie wspólnotowych znaków towarowych, natomiast przywołane powyżej pismo z dnia 10 kwietnia 1998 r. nie dowodzi, że w chwili dokonania zgłoszeń znaków towarowych skarżąca działała w dobrej wierze. Ponieważ żadna inna okoliczność nie wskazuje, że interwenient zrezygnował z przysługujących mu praw wobec oznaczenia Fagumit ani też że skarżąca działała w dobrej wierze, tę podstawę należy również uznać za uzasadnioną.
264

Należy zauważyć, że w wyjaśnieniach udzielonych w trakcie niniejszego postępowania Komisja opiera się na innych przepisach prawnych niż przepisy dotyczące rachunkowości państwa, do których odwołała się ona w zaskarżonej decyzji. Ponadto te nowe informacje, z których nie wynika, że szpitale są zobowiązane do zwrotu na rzecz gmin ewentualnego salda zaliczek dotyczących deficytu ustalonego na podstawie art. 109 UoS, nie wystarczają do podważenia argumentu skarżącej opartego na istnieniu wątpliwości co do obowiązku zwrotu zaliczek.
54

Zgodnie z art. 53 ust. 1 lit. c) w związku z art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 istnienie oznaczenia innego niż znak towarowy pozwala uzyskać unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego, jeśli oznaczenie to spełnia łącznie cztery przesłanki: oznaczenie to musi być używane w obrocie handlowym; mieć znaczenie większe niż lokalne; prawo do tego oznaczenia powinno być nabyte zgodnie z prawem państwa członkowskiego, w którym oznaczenie było używane przed dniem dokonania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego; wreszcie uprawniony do tego oznaczenia powinien mieć przyznaną możliwość zakazania używania późniejszego znaku towarowego. Te cztery przesłanki ograniczają liczbę oznaczeń innych niż znaki towarowe, na które można się powoływać w celu podważenia ważności wspólnotowego znaku towarowego na całości terytorium Unii zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009. Zważywszy, że przesłanki określone w art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 są kumulatywne, niespełnienie nawet jednej z nich wystarcza do odrzucenia wniosku o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego [wyrok Sądu z dnia 24 marca 2009 r. w sprawach połączonych od T-318/06 do T-321/06 Moreira da Fonseca przeciwko OHIM - General Óptica (GENERAL OPTICA), Zb.Orz. s. II-649, pkt 32, 47].
45

Skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja opiera się w całości na informacjach uzyskanych w wyniku złożenia przez spółkę Masco wniosku na podstawie komunikatu z 2002 r. w sprawie współpracy. Zdaniem skarżącej komunikat ten jest jednak niezgodny z prawem, gdyż ani w traktacie WE, ani w rozporządzeniu nr 1/2003 nie istnieje podstawa prawna, która upoważniałaby Komisję do przyznania, na podstawie atypowego aktu, całkowitego lub częściowego zwolnienia z grzywien przedsiębiorstwu, które uczestniczyło w naruszeniu, za które to naruszenie w wyniku złożonego przez nie doniesienia ukarane zostały inne przedsiębiorstwa. Poza tym uzyskanie takiego zwolnienia ze względu na doniesienie o zachowaniu innych przedsiębiorstw stanowi naruszenie zasady równego traktowania. Skarżąca twierdzi ponadto, że skoro wyłącznie prawodawca Unii może – tak jak ma to miejsce w państwach członkowskich Unii – podejmować decyzje w przedmiocie przyjęcia programu służącego wynagradzaniu współpracy przedsiębiorstw, to wydając komunikat z 2002 r. w sprawie współpracy Komisja naruszyła zasadę podziału władz, jak również zasady przejrzystości i dobrej administracji przewidziane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2010, C 83, s. 389).
120

Po trzecie, co się tyczy rzekomego naruszenia zasady proporcjonalności, należy przypomnieć, że w ramach postępowań wszczętych przez Komisję w celu stosowania sankcji za naruszenia reguł konkurencji stosowanie tej zasady zakłada, iż grzywny nie powinny być nieproporcjonalne w stosunku do celów, których realizacji służą, czyli w stosunku do zapewnienia poszanowania tych reguł, i że kwota grzywny nałożonej na przedsiębiorstwo za naruszenie w dziedzinie konkurencji powinna być proporcjonalna do naruszenia ocenianego całościowo, przy uwzględnieniu zwłaszcza wagi tego naruszenia (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawach połączonych T-67/00, T-68/00, T-71/00 i T-78/00 JFE Engineering i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-2501, pkt 532). W szczególności zasada proporcjonalności oznacza, że Komisja powinna ustalić grzywnę proporcjonalnie do czynników uwzględnionych w ocenie wagi naruszenia i w tym celu musi ocenić te czynniki w sposób spójny i obiektywnie uzasadniony (wyroki Sądu: z dnia 27 września 2006 r. w sprawie T-43/02 Jungbunzlauer przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-3435, pkt 226–228; z dnia 28 kwietnia 2010 r. w sprawie T-446/05, Amann & Söhne i Cousin Filterie przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-1255, pkt 171).
1) W zakresie, w jakim dotyczą Islamic Republic of Iran Shipping Lines oraz 17 innych skarżących, których nazwy wymieniono w załączniku, stwierdza się nieważność: — załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB; — załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu; — załącznika do decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413; — załącznika VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007; — załącznika IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 961/2010.
194

Zgodnie z orzecznictwem wskazanie to powinno być wystarczająco jasne i dokładne, by umożliwić stronie pozwanej przygotowanie obrony, a Sądowi wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi. Dotyczy to również każdego z żądań, które należy pogrupować na zarzuty i argumenty, pozwalające zarówno stronie pozwanej, jak i sędziemu na dokonanie na ich podstawie oceny zasadności skargi (wyrok Sądu z dnia 7 lipca 1994 r. w sprawie T-43/92 Dunlop Slazenger przeciwko Komisji, Rec. s. II-441, pkt 183). W konsekwencji aby skarga była dopuszczalna, trzeba, by zasadnicze okoliczności faktyczne i prawne, na których się ona opiera, wynikały, przynajmniej zwięźle, ale w sposób spójny i zrozumiały, z tekstu samej skargi. W tym względzie wprawdzie poszczególne punkty skargi mogą zostać wsparte lub uzupełnione odesłaniami do poszczególnych fragmentów dokumentów do niej załączonych, jednak ogólne odesłanie do innych dokumentów nie może zastąpić braku istotnych elementów argumentacji prawnej, które zgodnie ze wspomnianymi powyżej przepisami muszą być zawarte w samej skardze (zob. wyrok Sądu z dnia 17 września 2007 r. w sprawie T-201/04 Microsoft przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-3601, pkt 94 i przytoczone tam orzecznictwo).
214

Po drugie, argument Komisji, że przedsiębiorstwo nie może nie może opierać swego wniosku o obniżenie grzywny na faktach, w odniesieniu do których nie zostaje ono ostatecznie pociągnięte do odpowiedzialności przez Komisję, jest bezzasadny. W istocie chociaż Komisja rzeczywiście nie stwierdziła żadnego naruszenia dotyczącego artykułów ceramicznych we Francji w odniesieniu do okresu od 1995 r. do początku 2004 r., to jednak skarżącej została przypisana odpowiedzialność za naruszenie dotyczące artykułów ceramicznych popełnione we Francji w 2004 r. Tymczasem należy przypomnieć, że – jak stwierdzono w pkt 198 powyżej – informacje przedstawione przez skarżącą rzeczywiście umożliwiły Komisji stwierdzenie tego naruszenia.
231

W tym względzie z dokumentów zgromadzonych w aktach wynika jednoznacznie, że pomimo wątpliwości, czy sformułowania użyte w zaskarżonej decyzji mogły pozostawiać niejasność co do autora wniosku i zakresu wniosku o skorzystanie z obniżenia grzywny, wniosek ten został sporządzony nie w imieniu grupy Roca jako całości, lecz w imieniu spółki Roca France we własnym imieniu oraz w imieniu grupy Laufen. W tym względzie należy jednak uściślić, że z tych dokumentów jednoznacznie wynika, iż wniosek ten dotyczył grupy Laufen wyłącznie w zakresie, w jakim jej działalność we Francji była prowadzone w ramach spółki Roca France. Ponadto, jak to wynika motywów 1291 i 1293 zaskarżonej decyzji, informacje przedstawione przez spółkę Roca France dotyczyły wyłącznie naruszenia popełnionego w odniesieniu do artykułów ceramicznych we Francji w 2004 r. W szczególności bezsporne jest, że żadna informacja ani żaden dowód nie zostały przedstawione odnośnie do naruszenia popełnionego w Austrii.
28

Owo domniemanie ważności ogranicza przewidziany w art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 obowiązek badania przez OHIM z urzędu istotnych okoliczności faktycznych, które mogą doprowadzić do zastosowania bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji, do przeprowadzanej przez ekspertów OHIM, a w przypadku odwołania – przez izby odwoławcze, analizy zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego w ramach procedury rejestracji danego znaku. Natomiast w ramach postępowania w sprawie unieważnienia, z uwagi na to, że zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy korzysta z domniemania ważności, to do osoby wnoszącej o jego unieważnienie należy wskazanie przed OHIM konkretnych okoliczności, które mogą podważyć jego ważność.
154

W tej kwestii należy, po pierwsze, wskazać, co się tyczy rozporządzenia nr 423/2007, że zgodnie z orzecznictwem art. 60 WE i 301 WE stanowiły wystarczającą podstawę prawną przyjęcia rozporządzenia nr 423/2007 i powoływanie się na art. 308 WE nie było konieczne. Z art. 301 WE, do którego odsyłał art. 60 WE, wynika też, że wspólne stanowisko 2007/140 nie stanowiło podstawy prawnej rozporządzenia nr 423/2007 i aktów wykonawczych do niego, takich jak rozporządzenie nr 1100/2009 (zob. podobnie ww. w pkt 23 wyrok z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie Bank Melli Iran przeciwko Radzie, pkt 66–72).
—

stwierdzenie nieważności ze skutkiem natychmiastowym pkt 4 tabeli B załącznika II do decyzji 2010/413, pkt 2 tabeli B załącznika do rozporządzenia wykonawczego nr 668/2010, pkt 4 tabeli B części I załącznika do decyzji 2010/644, pkt 4 tabeli B załącznika VIII do rozporządzenia nr 961/2010, decyzji 2011/783, rozporządzenia wykonawczego nr 1245/2011 oraz pkt 4 tabeli B części I załącznika IX do rozporządzenia nr 267/2012 w zakresie, w jakim akty te do niego się odnoszą;
38

Po trzecie, w odniesieniu do twierdzenia skarżącej dotyczącego dorozumianej zgody, jaka miałaby istnieć pomiędzy członkami rodziny Salini, zgodnie z którą byli oni upoważnieni do używania tego nazwiska rodowego dla podkreślenia własnej działalności zawodowej (zob. również pkt 31 powyżej), uznać należy, że taka zgoda, daleka od udowadniania braku złej wiary skarżącej, może w rzeczywistości wskazywać na nieuczciwy charakter działań skarżącej. W istocie, nawet gdyby wykazane zostało istnienie takiej zgody, nie obejmowałaby ona używania nazwiska rodowego jako wspólnotowego znaku towarowego, ani też w żadnym wypadku nie przyznawałaby osobie noszącej to nazwisko rodowe prawa do zarejestrowania go jako wspólnotowego znaku towarowego. Natomiast, w przeciwieństwie do tego, co zdaje się twierdzić skarżąca, możliwe jest zakazanie rejestracji takiego znaku towarowego, jeżeli zgłaszany znak towarowy narusza wcześniejsze prawo, i to nawet jeśli wnoszący o rejestrację nosi faktycznie to nazwisko rodowe.