ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

a) Czy art. 7 ust. 1 i 7 dyrektywy 2014/40/UE (1) w związku z art. 7 ust. 14 tej dyrektywy są nieważne z powodu naruszenia zasady pewności prawa z tego względu, że nakazują państwom członkowskim ustanowienia zakazu wprowadzania do obrotu niektórych wyrobów tytoniowych, przy czym nie jest jasne i jednoznaczne, które z tych wyrobów powinny zostać zakazane już od 20 maja 2016 r., a które dopiero od 20 maja 2020 r.? b) Czy art. 7 ust. 1 i 7 dyrektywy 2014/40 w związku z art. 7 ust. 14 tej dyrektywy są nieważne z powodu naruszenia zasady równego traktowania z tego względu, że w odniesieniu do zakazów, które mają zostać ustanowione przez państwa członkowskie, dokonują rozróżnienia według ilości sprzedaży, przy czym brak jest w tym względzie uzasadnienia? c) Czy art. 7 ust. 1 i 7 dyrektywy 2014/40/UE jest nieważny z powodu naruszenia zasady proporcjonalności lub art. 34 TFUE z tego względu, że nakazują one państwom członkowskim ustanowienie zakazu wprowadzania do obrotu już od 20 maja 2016 r. wyrobów tytoniowych o charakterystycznym aromacie, których wielkość sprzedaży w całej Unii wynosi mniej niż 3 % w danej kategorii wyrobu? d) W razie udzielenia na pytania 1 a) – 1 c) odpowiedzi przeczącej: Jak należy interpretować pojęcie „kategorii wyrobu” w art. 7 ust. 14 dyrektywy 2014/40/UE? Czy zaklasyfikowanie do „kategorii wyrobu” powinno być dokonywane według rodzaju charakterystycznego aromatu bądź według rodzaju (aromatyzowanego) wyrobu tytoniowego bądź na podstawie kombinacji obu tych kryteriów? e) W razie udzielenia na pytania 1 a) – 1 c) odpowiedzi przeczącej: W jaki sposób należy stwierdzić, czy w odniesieniu do określonego wyrobu tytoniowego osiągnięta jest granica 3 % zgodnie z art. 7 ust. 14 dyrektywy 2014/40/UE, jeżeli brak jest w tym względzie oficjalnych i dostępnych publicznie liczb i statystyk?
2)

Czy pkt 29 załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE […] należy interpretować w ten sposób, że „dostawa niezamówiona” ma miejsce wtedy, kiedy operator telefonii komórkowej żąda od swojego klienta wynagrodzenia za usługę automatycznej sekretarki lub dostępu do Internetu i to w sytuacji charakteryzującej się tym, że: — operator telefoniczny, w momencie zawierania umowy telefonii ruchomej, zaniechał poprawnego poinformowania konsumenta o okoliczności, że usługi automatycznej sekretarki i dostępu do Internetu zostały zamieszczone na kacie SIM z takim skutkiem, że konsument może potencjalne korzystać z rzeczonych usług bez dokonywania ustawień ad hoc (setting); — w celu faktycznego skorzystania z tych usług konsument musi jednak wykonać konieczne do tego operacje (na przykład, wybrać numer automatycznej sekretarki w telefonie lub wprowadzić polecenia, które pozwalają na połączenie z Internetem); — operatorowi nie można niczego zarzucić jeżeli chodzi o tryb techniczny i operacyjny, za pośrednictwem których konsument faktycznie korzysta z tych usług, ani w odniesieniu do nieodłącznych takim trybom informacji i cen samych usług, ale przypisane mu zostaje jedynie wspomniane zaniechanie poinformowania [konsumenta] o zamieszczeniu usług na karcie SIM?
6.

Jeżeli odpowiedzialność nie pozostała po stronie Niderlandów, czy władze niderlandzkie powinny były w takim razie rozpatrzyć w związku z wydaniem skarżącego z Włoch do Niderlandów w ramach jego sprawy karnej na podstawie art. 17 ust. 1 rozporządzenia Dublin i na zasadzie odstępstwa od art. 3 ust. 1 rozporządzenia Dublin złożony przez niego we Włoszech wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, i czy wskutek tego z racjonalnego punktu widzenia nie powinny one były korzystać z przewidzianego w art. 24 ust. 1 rozporządzenia Dublin uprawnienia do przedstawienia władzom włoskim wniosku o wtórne przejęcie skarżącego?
1)

Czy art. 10 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (1) należy interpretować w ten sposób, że wymaga on, by decyzja w sprawie stwierdzenia prawa pobytu została wydana i doręczona w terminie sześciu miesięcy, czy też w ten sposób, że dopuszcza on wydanie owej decyzji w tym terminie, lecz doręczenie jej w terminie późniejszym? Jeżeli decyzja ta może zostać doręczona w terminie późniejszym, jaki powinien to być termin?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 249/16

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 20 marca 2017 r. – Manuela Maturi i in./Fondazione Teatro dell’Opera di Roma

(Sprawa C-142/17)

(2017/C 249/25)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte suprema di cassazione

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Manuela Maturi, Laura Di Segni, Isabella Lo Balbo, Maria Badini, Loredana Barbanera

Druga strona postępowania kasacyjnego: Fondazione Teatro dell’Opera di Roma

Pytanie prejudycjalne

Czy uregulowanie krajowe, o którym mowa w art. 3 ust. 7 dekretu z mocą ustawy nr 64 z dnia 30 kwietnia 2010 r., zastąpionego ustawą nr 100 z dnia 29 lipca 2010 r. zgodnie z którym „wiek emerytalny w przypadku pracowników sektora rozrywkowego należących do kategorii tancerzy wynosi w odniesieniu do mężczyzn i kobiet 45 lat, przy zastosowaniu do pracowników do których w pełni znajduje zastosowanie system składkowy lub mieszany współczynnika przeliczeniowego, o którym mowa w art. 1 ust. 6 ustawy z dnia 8 sierpnia 1995 r. nr 335 odnoszącego się do wyższego wieku. W okresie dwóch lat po wejściu w życie niniejszego przepisu pracownicy, o których mowa w niniejszym ustępie zatrudnieni na czas nieokreślony, którzy osiągnęli lub przekroczyli wiek emerytalny mogą skorzystać z odnawialnej corocznie możliwości pozostania w stosunku pracy. Następuje to w drodze formalnego wniosku złożonego do ENPALS w terminie dwóch miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego przepisu lub co najmniej trzech miesięcy przed nabyciem uprawnień emerytalnych, przy czym maksymalny wiek emerytalny wynosi 47 lat dla kobiet i 52 lata dla mężczyzn” jest sprzeczne z zasadą niedyskryminacji ze względu na płeć, o której mowa w dyrektywie 2006/54 (1) oraz Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (art. 21)?

(1) Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana) (Dz.U. L 204, s. 23).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 249/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 20 marca 2017 r. – Catia Passeri/Fondazione Teatro dell’Opera di Roma

(Sprawa C-143/17)

(2017/C 249/26)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte suprema di cassazione

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Catia Passeri

Druga strona postępowania kasacyjnego: Fondazione Teatro dell’Opera di Roma

Pytanie prejudycjalne

Czy uregulowanie krajowe, o którym mowa w art. 3 ust. 7 dekretu z mocą ustawy nr 64 z dnia 30 kwietnia 2010 r., zastąpionego ustawą nr 100 z dnia 29 lipca 2010 r. zgodnie z którym „wiek emerytalny w przypadku pracowników sektora rozrywkowego należących do kategorii tancerzy wynosi w odniesieniu do mężczyzn i kobiet 45 lat, przy zastosowaniu do pracowników do których w pełni znajduje zastosowanie system składkowy lub mieszany współczynnika przeliczeniowego, o którym mowa w art. 1 ust. 6 ustawy z dnia 8 sierpnia 1995 r. nr 335 odnoszącego się do wyższego wieku. W okresie dwóch lat po wejściu w życie niniejszego przepisu pracownicy, o których mowa w niniejszym ustępie zatrudnieni na czas nieokreślony, którzy osiągnęli lub przekroczyli wiek emerytalny mogą skorzystać z odnawialnej corocznie możliwości pozostania w stosunku pracy. Następuje to w drodze formalnego wniosku złożonego do ENPALS w terminie dwóch miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego przepisu lub co najmniej trzech miesięcy przed nabyciem uprawnień emerytalnych, przy czym maksymalny wiek emerytalny wynosi 47 lat dla kobiet i 52 lata dla mężczyzn” jest sprzeczne z zasadą niedyskryminacji ze względu na płeć, o której mowa w dyrektywie 2006/54 (1) oraz Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (art. 21)?

(1) Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana) (Dz.U. L 204, s. 23).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 249/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 21 kwietnia 2017 r. – Heinrich Denker/Gemeinde Thedinghausen.

(Sprawa C-206/17)

(2017/C 249/27)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesverwaltungsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Wnioskodawca i wnosząca skargę rewizyjną: Heinrich Denker

Druga strona postępowania i druga strona w postępowaniu rewizyjnym: Gemeinde Thedinghausen

Interwenient: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 11 dyrektywy parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (1) należy interpretować w ten sposób, że przepis ten sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu uznającemu za nieistotne naruszenie prawa przez przepisy gminne w odniesieniu do udziału społeczeństwa w procedurze uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli mimo odpowiedniego pouczenia naruszenie to nie zostało podniesione wobec gminy w formie zarzutu w terminie roku od ogłoszenia planu i do planu zagospodarowania przestrzennego mają zastosowanie przepisy dyrektywy środowiskowej dotyczące udziału społeczeństwa?

(1) Dz.U. L 26 s. 1
1)

Czy art. 17 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia europejskiego tytułu egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych (1) należy interpretować w ten sposób, że w dokumencie wszczynającym postępowanie, równoważnym dokumencie lub jakimkolwiek wezwaniu na rozprawę sądową lub wraz z tym dokumentem lub wezwaniem doręczonym pouczeniu [Or. 4] muszą być jasno wskazane informacje wymienione w art. 17 lit. a) rozporządzenia nr 805/2004? W szczególności, czy na podstawie art. 3 ust. 1 lit. b), art. 6 ust. 1 lit. c) oraz art. 17 lit. a) nie można nadać orzeczeniu sądowemu zaświadczenia europejskiego tytułu egzekucyjnego w sytuacji, gdy dłużnikowi nie podano informacji o adresie instytucji, do której należy kierować odpowiedź, choć przekazano mu jednak wszystkie inne informacje wymienione w art. 17 ust. a) rozporządzenia?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 249/19

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 28 kwietnia 2017 r. – Medtronic GmbH/Finanzamt Neuss

(Sprawa C-227/17)

(2017/C 249/29)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Medtronic GmbH

Druga strona postępowania: Finanzamt Neuss

Pytania prejudycjalne

Czy Nomenklaturę scaloną ujętą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej w brzmieniu rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1754 z dnia 6 października 2015 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że zestawy do stabilizacji kręgosłupa w rodzaju dokładniej opisanym w postanowieniu (2) należy zaklasyfikować do podpozycji 9021 90 90?

(1) Dz.U. 2015, L 285, s.1.

(2) Zestawy do stabilizacji kręgosłupa marki CD Horizon SOLERA Spinal System.
A.

W odniesieniu do części zaskarżonego wyroku dotyczącej pierwszego zarzutu skargi odnoszącego się do korekty finansowej w wysokości 10 % obejmującej pomoc z tytułu obszarów wykorzystywanych jako użytki zielone (pkt 23–106 zaskarżonego wyroku) podnoszone są trzy zarzuty odwołania. Pierwszy zarzut odwołania dotyczy błędnej interpretacji i stosowania art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., co się tyczy definicji użytków zielonych, błędnej interpretacji i stosowania art. 296 TFUE oraz niewystarczającego i nieodpowiedniego uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Drugi zarzut odwołania dotyczy błędnej interpretacji i stosowania art. 296 TFUE lub niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonego wyroku w części, w której oddalone zostały zastrzeżenia Republiki Greckiej odnośnie do zgodności z prawem decyzji Komisji. Ponadto w trzecim zarzucie odwołania podnoszone jest, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem zasady proporcjonalności oraz na podstawie błędnej interpretacji i stosowania art. 296 TFUE i z niewystarczającym uzasadnieniem.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 249/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 22 maja 2017 r. – EUflight.de GmbH/TUIfly GmbH

(Sprawa C-292/17)

(2017/C 249/32)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: EUflight.de GmbH

Strona pozwana: TUIfly GmbH

Pytanie prejudycjalne

Czy odwołanie lotu jest konsekwencją nadzwyczajnej okoliczności w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) także wówczas, jeżeli okoliczności (w tym wypadku: „dziki strajk” lub „fala zachorowań”) dotyczą danego lotu w sposób pośredni, ponieważ skłoniły one przewoźnika lotniczego do reorganizacji swojego całego planu lotów i ta organizacja zawiera planowe odwołanie konkretnego lotu? Czy przewoźnik lotniczy może również wówczas zwolnić się od odpowiedzialności zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, gdy analizowany lot mógłby się odbyć bez reorganizacji, ponieważ przydzielona do tego lotu załoga byłaby do dyspozycji, gdyby nie została w następstwie reorganizacji przydzielona do innych lotów?

(1) Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1.
3)

Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować i stosować w ten sposób, że, w przypadku gdy odpowiedź Trybunału na drugie pytanie będzie twierdząca, nie pozwala on (zabrania) sądowi krajowemu na zmianę stosownych warunków uznanych za nieuczciwe poprzez stwierdzenie, że klauzula przepadku czwartego stopnia może znaleźć zastosowanie na warunkach odmiennych od tych zawartych w umowie przedwstępnej (np. nie z powodu jakiegokolwiek opóźnienia w płatnościach czy braku zapłaty – niezależnie od wysokości kwoty, lecz jedynie w odniesieniu do określonych kwot, zapłaconych z opóźnieniem lub niezapłaconych, które zostaną uznane przez sąd za znaczące w każdym poszczególnym przypadku), oraz zmniejszenie (ograniczenie) wysokości kar umownych do kwot uiszczonych tytułem zadatku przez przyjmującego przyrzeczenie-kupującego do chwili uruchomienia klauzuli przepadku? Czy w takiej sytuacji sąd krajowy może ograniczyć się wyłącznie do ustalenia, że takie warunki nie znajdują zastosowania do zainteresowanego konsumenta?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 239/27

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 4 maja 2017 r. – XC i in.

(Sprawa C-234/17)

(2017/C 239/33)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberster Gerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Wnioskodawcy: XC, YB, ZA

Pytanie prejudycjalne

Czy prawo Unii, w szczególności art. 4 ust. 3 TUE w związku z wywodzonymi z tego postanowienia zasadami równoważności i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje ono Oberster Gerichtshof (sąd najwyższy) do dokonania na wniosek zainteresowanego weryfikacji prawomocnego orzeczenia sądu karnego w odniesieniu do domniemanego naruszenia prawa Unii (tutaj: art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 54 Konwencji Wykonawczej do Układu z Szengen), jeżeli prawo krajowe (§ 363a StPO) [Strafprozessordnung, kodeks postępowania karnego] przewiduje taką weryfikację jedynie w odniesieniu do domniemanego naruszenia EKPC lub jednego z protokołów dodatkowych do tej konwencji?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 239/31

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 12 maja 2017 r. – Virgílio Tarragó da Silveira/Massa Insolvente da Espírito Santo Financial Group, SA

(Sprawa C-250/17)

(2017/C 239/38)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Supremo Tribunal de Justiça

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa/wnosząca odwołanie: Virgílio Tarragó da Silveira

Strona pozwana/druga strona postępowania: Massa Insolvente da Espírito Santo Financial Group, SA

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 15 rozporzadzenia (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do postępowania toczącego się przed sądem państwa członkowskiego, w ramach którego wnosi się o nakazanie dłużnikowi spełnienia obowiązku zapłaty kwoty pieniężnej należnej na podstawie umowy w przedmiocie świadczenia usług, jak również o zasądzenie odszkodowania za niewywiązanie się z tego obowiązku, uwzględniając, że: a) niewypłacalność tego dłużnika została stwierdzona w postępowaniu wszczętym przed sądem w innym państwie członkowskim i b) to stwierdzenie niewypłacalności dotyczy całego majątku dłużnika?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. 2000, L 160, s. 1)
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 239/28

Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2017 r. w sprawie T-163/14, Canadian Solar Emea i in. przeciwko Rada, wniesione w dniu 8 maja 2017 r. przez Canadian Solar Emea GmbH, Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc., Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc., Csi Cells Co. Ltd, Csi Solar Power (China), Inc.

(Sprawa C-237/17 P)

(2017/C 239/35)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszące odwołanie: Canadian Solar Emea GmbH, Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc., Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc., Csi Cells Co. Ltd, Csi Solar Power (China), Inc. (przedstawiciele: J. Bourgeois, avocat, S. De Knop, advocaat, M. Meulenbelt, advocaat, A. Willems, avocat)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

— uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-163/14;

— uwzględnienie żądania przedstawionego w pierwszej instancji i stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia w zakresie, w jakim dotyczy ono wnoszących odwołanie;

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszące odwołanie i jej własnymi kosztami, zarówno w pierwszej instancji jak i w postępowaniu odwoławczym;

— obciążenie wszystkich pozostałych stron postępowania odwoławczego ich własnymi kosztami;

Tytułem subsydiarnym

— uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-162/14;

— odesłanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

— orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach poniesionych w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym nastąpi w orzeczeniu Sądu kończącym postępowanie w sprawie;

— obciążenie wszystkich pozostałych stron postępowania odwoławczego ich własnymi kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

Sąd naruszył prawo, wymagając, aby wnoszące odwołanie wykazały, że mają interes prawny w podniesieniu zarzutów pierwszego i drugiego; w każdym razie Sąd dokonał błędnej kwalifikacji okoliczności faktycznych, ponieważ wnoszące odwołanie mają taki interes.
b)

art. 8 pkt 3 rozporządzenia Bruksela Ia odnosi się jedynie do powództwa wzajemnego opierającego się na tej samej umowie lub na tym samym stanie faktycznym, na których zostało oparte powództwo główne, przez co nie ma zastosowania do powództwa wzajemnego nieopierającego się na umowie lub stanie faktycznym, na których oparto powództwo główne i z tego względu należy stwierdzić zgodnie z innymi przepisami rozporządzenia Bruksela Ia, że sąd właściwy do rozpatrzenia powództwa głównego jest właściwy również do rozpatrzenia powództwa wzajemnego?
1)

Czy do celów udzielenia odpowiedzi na pytania przedstawione w postępowaniu o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w sprawie [C- 3/17] wniesionej przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság istotne znaczenie ma fakt, że kara administracyjna nie polega na grzywnie, tylko na czasowym zablokowaniu dostępu do danych elektronicznych na okres 90 dni, która to kara ma zasadniczo inne cechy (na przykład czasowemu zawieszeniu ulega świadczenie usługi, nie doręcza się decyzji w sprawie kary i nie ma możliwości wniesienia od niej skutecznego środka odwoławczego), i którą organ krajowy może nałożyć również za to samo działanie, kumulatywnie, oprócz kary grzywny?
a)

Czy wykładni art. 8 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 (1) uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu WE (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) należy dokonywać w taki sposób, że w kontekście tego przepisu rozpoczęto prace „nad projektem lub działaniem” wówczas, gdy mające być dofinansowane działanie przykładowo polega na zakupie instalacji i w odniesieniu do określonej instalacji zawarta zostaje umowa sprzedaży? Czy jednostki w państwach członkowskich są uprawnione do oceny naruszenia zawartego w tym przepisie kryterium na podstawie kosztów, powstałych w wyniku odstąpienia od umowy niezgodnej z wymogiem zaistnienia efektu zachęty? Jeżeli jednostki w państwach członkowskich posiadają takie uprawnienie, to przy jakiej wysokości kosztów (procentowo), powstałych w wyniku odstąpienia od umowy, można zakładać, że w aspekcie spełnienia wymogu zaistnienia efektu zachęty są one dostatecznie marginalne?
(c)

Co musi wykazać strona podnosząca w postępowaniu w przedmiocie naruszenia jej praw, że jest twórcą smaku produktu spożywczego objętego ochroną na podstawie prawa autorskiego? Czy wystarczy, by strona ta przedstawiła w ramach postępowania rzeczony produkt sądowi, tak by mógł on – za pośrednictwem zmysłów węchu i smaku – sformułować swój własny osąd kwestii, czy dany smak produktu spożywczego spełnia wymogi objęcia ochroną prawno-autorską? Czy też strona powodowa musi (również) przedstawić opis kreatywnych wyborów, których dokonała w kontekście kompozycji smaku i/lub recepturę, które pozwalają na uznanie smaku za własną twórczość intelektualną twórcy?
4)

Jaki jest związek pomiędzy obligatoryjną przyczyną odmowy wydania przewidzianą w art. 3 pkt 2 decyzji ramowej w wypadku gdy „wykonujący nakaz organ sądowy zostaje poinformowany, że w stosunku do osoby, której dotyczy wniosek, zapadło w związku z popełnieniem tych samych czynów prawomocne orzeczenie w państwie członkowskim” i fakultatywną przyczyną odmowy wydania przewidzianą w art. 4 pkt 3 decyzji ramowej w sytuacji gdy „w stosunku do osoby, której dotyczy wniosek w odniesieniu do tych samych czynów, zapadło prawomocne orzeczenie, co chroni ją przed dalszym postępowaniem sądowym?