ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Dyrektywę 1999/44 w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji należy interpretować w ten sposób, iż stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przepisów państwa członkowskiego, które w wypadku gdy konsument uprawniony do stosownej obniżki ceny towaru określonej w umowie kupna dochodzi przed sądem jedynie unieważnienia tej umowy, którego nie może uzyskać ze względu na nikłe znaczenie braku zgodności, nie pozwalają sądowi krajowemu rozpatrującemu sprawę na przyznanie z urzędu takiej obniżki, chociaż rzeczony konsument nie ma prawa doprecyzować swego pierwotnego żądania ani wnieść nowego pozwu w tym celu.

W istocie system taki wymaga od konsumenta, aby przewidział wynik analizy dotyczącej kwalifikacji prawnej braku zgodności towaru, której definitywnie musi dokonać właściwy sąd, co nadaje ochronie przyznanej konsumentowi przez art. 3 ust. 5 dyrektywy 1999/44 charakter całkowicie niepewny, a więc nieodpowiedni. Jest tak tym bardziej, jeżeli analiza ta okazuje się szczególnie złożona, przez co rzeczona kwalifikacja zależy w decydujący sposób od postępowania dowodowego przeprowadzonego przez sąd rozpatrujący sprawę. W tych okolicznościach przepisy takie nie wydają się zgodne z zasadą skuteczności, gdyż czynią nadmiernie utrudnionym lub wręcz niemożliwym stosowanie ochrony, jaką dyrektywa 1999/44 ma przyznawać konsumentom w ramach postępowań sądowych wszczętych przez nich w wypadku braku zgodności dostarczonego towaru z umową sprzedaży. Do sądu odsyłającego należy zbadanie, jakie krajowe przepisy proceduralne mają zastosowanie do rozpatrywanego przezeń sporu, i uczynienie wszystkiego, co leży w zakresie jego kompetencji, z uwzględnieniem wszystkich przepisów prawa krajowego oraz uznanych w porządku krajowym metod wykładni, by zapewnić pełną skuteczność art. 3 ust. 5 dyrektywy 1999/44 i dokonać rozstrzygnięcia zgodnego z realizowanymi przez nią celami.

(por. pkt 39, 40–43; sentencja)
Wykładni art. 22 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy dokonywać w ten sposób, że jurysdykcja wyłączna sądów umawiającego się państwa, w którym nieruchomość jest położona, nie obejmuje wszystkich spraw, których przedmiot stanowi prawo rzeczowe na nieruchomości, lecz tylko te spośród nich, które należą do zakresu zastosowania tej konwencji i zaliczają się do spraw, które zmierzają z jednej strony do określenia granic lub składu nieruchomości, własności, posiadania lub istnienia innych praw rzeczowych na nieruchomości, a z drugiej strony do zapewnienia osobom, którym te prawa przysługują, ochrony związanych z nimi uprawnień.

Rozporządzenie nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, a w szczególności jego art. 22 pkt 1, należy interpretować w ten sposób, że nie stosuje się go do postępowania niespornego, które obywatel jednego państwa członkowskiego, uznany na podstawie ustawodawstwa tego państwa za mającego ograniczoną zdolność do czynności prawnych w związku z objęciem go kuratelą, inicjuje przed sądem innego państwa członkowskiego w celu uzyskania zgody na sprzedaż swojego udziału w nieruchomości położonej na terytorium tego innego państwa członkowskiego, ponieważ tego rodzaju postępowanie dotyczy „zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych, jak również ustawowego przedstawicielstwa osób fizycznych w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia, wyłączonych z jego zakresu zastosowania.

W tym względzie wniosek osoby objętej kuratelą, mający na celu uzyskanie zgody na rozporządzenie nieruchomością tej osoby, jest wnioskiem wiążącym się bezpośrednio ze zdolnością prawną i zdolnością do czynności prawnych, jak również ustawowego przedstawicielstwa danej osoby w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 44/2001. Konieczność uzyskania zgody sądu w celu dokonania aktu rozporządzenia nieruchomościami należącymi do osób objętych kuratelą jest bowiem bezpośrednią konsekwencją niezdolności do czynności prawnych, którą osoby te są dotknięte z powodu środka zastosowanego wobec nich w celu ochrony przy dokonywaniu takich aktów.

Ponadto szczególnej okoliczności, że osoba objęta kuratelą występuje o zgodę na sprzedaż nieruchomości, której osoba ta jest właścicielem, nie można uznać za mającą decydujące znaczenie dla zakwalifikowania jako postępowania, którego przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach w rozumieniu art. 22 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001. W istocie postępowanie takie nie zmierza do określenia granic lub składu nieruchomości, własności lub posiadania nieruchomości ani też do zapewnienia osobie objętej kuratelą – jako właścicielowi tego mienia – ochrony uprawnień związanych z jego prawem własności. Natomiast celem postępowania jest wyłącznie ustalenie, czy w interesie osoby uznanej za częściowo niezdolną do czynności prawnych leży wyzbycie się nieruchomości tej osoby, zaś przysługujące jej prawo rzeczowe do tego mienia jako takie nie staje się kwestią sporną.

(por. pkt 26, 28, 30, 31; sentencja)
Artykuł 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w wypadku zarzutu naruszenia majątkowych praw autorskich chronionych przez państwo członkowskie sądu, do którego wniesiono powództwo, sąd ten jest właściwy do rozpoznania powództwa odszkodowawczego wniesionego przez autora utworu przeciwko spółce z siedzibą w innym państwie członkowskim, która w tym państwie dokonała zwielokrotnienia tego utworu na nośniku materialnym rozpowszechnianym następnie przez spółki z siedzibą w trzecim państwie członkowskim za pośrednictwem strony internetowej dostępnej również na obszarze właściwości miejscowej sądu, do którego wniesiono powództwo. Sąd ten jest właściwy wyłącznie w zakresie szkody wyrządzonej na terytorium państwa członkowskiego, któremu podlega.

Majątkowe prawa autorskie, podlegające zasadzie terytorialności, powinny jednak, w szczególności na podstawie dyrektywy 2001/29 w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, podlegać automatycznie ochronie we wszystkich państwach członkowskich, w związku z czym mogą też zostać naruszone w każdym z nich, odpowiednio do obowiązującego prawa materialnego.

Tymczasem w odniesieniu do zarzutu naruszenia majątkowych praw autorskich sąd, do którego wniesiono powództwo dotyczące czynu niedozwolonego lub czynu podobnego, jest właściwy do jego rozpoznania, jeżeli tylko państwo członkowskie, na którego terytorium działa ten sąd, chroni prawa majątkowe, których poszanowania powód dochodzi, a zarzucana szkoda może się urzeczywistnić na obszarze właściwości miejscowej owego sądu. Wspomniane niebezpieczeństwo urzeczywistnienia się szkody wynika w szczególności z możliwości nabycia za pośrednictwem strony internetowej dostępnej na obszarze właściwości miejscowej sądu, do którego wniesiono powództwo, kopii utworu, z którym związane są prawa, na które powód się powołuje.

(por. pkt 39, 43, 44, 47; sentencja)
Ponadto okoliczność, że produkt został zakwalifikowany w jednym państwie członkowskim na podstawie dyrektywy 93/42 jako wyrób medyczny, nie stanowi przeszkody dla zakwalifikowania go w innym państwie członkowskim jako produkt leczniczy na podstawie dyrektywy 2001/83, jeżeli ma on jego cechy charakterystyczne.

Produkt, który wprawdzie nie jest identyczny z innym produktem zaklasyfikowanym jako produkt leczniczy, jednak zawiera ten sam składnik i działa w ten sam sposób co on, zasadniczo nie może być sprzedawany w jednym i tym samym państwie członkowskim jako wyrób medyczny w rozumieniu dyrektywy 93/42 dotyczącej wyrobów medycznych, zmienionej dyrektywą 2007/47, chyba że z uwagi na inną cechę charakterystyczna tego produktu, istotną w świetle art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 93/42, konieczne jest, aby był on klasyfikowany i sprzedawany jako wyrób medyczny, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

Ponadto w przypadku wątpliwości, gdy uwzględniając wszelkie cechy charakterystyczne produktu leczniczego, produkt ten może być objęty zakresem definicji pojęcia produktu leczniczego oraz zakresem definicji produktu podlegającego innym przepisom prawa Unii, należy klasyfikować go jako produkt leczniczy.

(por. pkt 59, 60; pkt 3 sentencji)
Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy 93/37 dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane wymaga od instytucji zamawiających przestrzegania przepisów tej dyrektywy, w przypadku gdy subsydiują one bezpośrednio ponad 50% zamówienia na roboty budowlane, udzielanego przez podmiot inny niż one same.

Co się tyczy pojęcia subsydiowania w rozumieniu tego przepisu, ponieważ nie jest ono zdefiniowane w dyrektywie 93/37, w braku odesłania do prawa państw członkowskich należy mu nadać autonomiczną i jednolitą wykładnię, którą należy ustalić, uwzględniając kontekst przepisu i cel regulacji, której stanowi on część.

W tym względzie termin „subsydiować” w swoim zwykłym znaczeniu oznacza po prostu przyznawać jakieś profity. Zatem termin ten nie jest z reguły ograniczony do świadczeń o charakterze pozytywnym. Takiej wykładni nie przeczy jakakolwiek tzw. tradycyjna definicja pojęcia subsydiowania, która rzekomo znajduje zastosowanie w dziedzinie pomocy państwa. Ponadto zastosowanie w tym przepisie wyrazu „subsydiują”, nie zaś czasownika „finansują”, którym posłużyła się Komisja w projekcie art. 1a dyrektywy 89/440, będącego odpowiednikiem art. 2 dyrektywy 93/37, nie wystarczy bowiem, w braku innych przesłanek, do wysnucia wniosku, że wolą prawodawcy Unii było ograniczenie tego terminu jedynie do subsydiów o charakterze pozytywnym, z pominięciem w szczególności ulg podatkowych. Z brzmienia art. 2 ust. 1 dyrektywy 93/37 wynika jasno, że pojęcie „bezpośredniego subsydiowania” odnosi się nie do osób, lecz do danej budowli. Wąska interpretacja tego pojęcia pozwalałaby zresztą instytucji zamawiającej na ominięcie art. 2 dyrektywy 93/37 i uchylenie się przez to od obowiązków ciążących na niej na mocy omawianej dyrektywy.

Co się tyczy pojęcia obiektów sportowych, rekreacyjnych i wypoczynkowych, w rozumieniu art. 2 dyrektywy 93/37, ograniczenie tego pojęcia do obiektów mających służyć kolektywnym potrzebom użytkowników nie wynika ani z brzmienia dyrektywy 93/37, ani z prac przygotowawczych do niej. Artykuł 2 ust. 2 dyrektywy 93/37 wcale bowiem nie określa pojęcia obiektów sportowych, rekreacyjnych i wypoczynkowych. Podstawą takiego ograniczenia omawianego pojęcia nie może być również systemowa wykładnia art. 2 ust. 2 dyrektywy 93/37. W istocie nawet przy założeniu, że wszystkie kategorie zamówień wymienione w tym przepisie łączy cecha, iż dotyczą one budowli mogących w razie potrzeby służyć kolektywnym potrzebom użytkowników, należy stwierdzić, że z tej tylko okoliczności nie można wnioskować, że możliwość służenia takim potrzebom stanowi warunek wymagany do zastosowania tego przepisu.

(por. pkt 42, 44, 46, 48, 52, 75–77)
Artykuł 7 dyrektywy 2004/8 w sprawie promowania kogeneracji w oparciu o zapotrzebowanie na ciepło użytkowe na rynku wewnętrznym energii oraz zmieniającej dyrektywę 92/42 dotyczącą krajowych systemów wspierania kogeneracji należy interpretować w ten sposób, że zakres jego stosowania nie jest ograniczony tylko do tych instalacji do kogeneracji, które charakteryzują się tym, że są wysokosprawnymi instalacjami w rozumieniu tej dyrektywy.

W związku z powyższym, gdy państwo członkowskie ustanawia środek wsparcia na rzecz kogeneracji i odnawialnych źródeł energii, które wpisują się w ramy ustanowione, po pierwsze, przez dyrektywę 2004/8 w sprawie promowania kogeneracji w oparciu o zapotrzebowanie na ciepło użytkowe na rynku wewnętrznym energii oraz zmieniającej dyrektywę 92/42, a w szczególności jej art. 7, a po drugie, przez dyrektywę 2001/77 w sprawie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych, a w szczególności jej art. 4, i wdraża w ten sposób prawo Unii, to powinno przestrzegać zasady równego traktowania i niedyskryminacji uznanej w szczególności w art. 20 i 21 karty.

Zasada równego traktowania i niedyskryminacji ustanowiona w szczególności w art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej ma zastosowanie do państw członkowskich, kiedy stosują prawo Unii, jak wynika w szczególności z art. 51 ust. 1 karty.

Zasada równego traktowania i niedyskryminacji wymaga, by porównywalne sytuacje nie były traktowane w różny sposób i by różne sytuacje nie były traktowane w identyczny sposób, chyba że takie traktowanie jest obiektywnie uzasadnione. Elementy charakteryzujące różne sytuacje, a w ten sposób ich podobny charakter, winny być w szczególności określone i ocenione w świetle przedmiotu i celu aktu wspólnotowego, który wprowadza rzeczone rozróżnienie. Należy poza tym uwzględnić zasady i cele dziedziny prawa, do której należy rzeczony akt. Takie podejście powinno również przeważać, mutatis mutandis, przy ocenie zgodności, w świetle zasady równego traktowania, środków krajowych wdrażających prawo Unii.

(por. pkt 50, 52, 53)
Co się tyczy gier losowych lub hazardowych, art. 135 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2006/112, który przewiduje zwolnienie z podatku od wartości dodanej między innymi owych gier „w oparciu o warunki i ograniczenia nałożone przez każde z państw członkowskich”, należy interpretować w ten sposób, że skorzystanie z przyznanej państwom członkowskim możliwości określenia warunków i ograniczeń zwolnienia z owego podatku przewidzianego w tym przepisie oznacza, iż mogą one zwolnić z tego podatku tylko niektóre gry losowe lub hazardowe.

W tym względzie praktyka podatkowa polegająca na przyjmowaniu za podstawę opodatkowania transakcji dokonanych poprzez automaty do gry miesięcznych przychodów z kas, które zależą od kwot wygranych i przegranych przez różnych graczy, nie narusza prawa Unii z tego tylko względu, że brak jest stosunku proporcjonalności pomiędzy wymagalnym podatkiem od wartości dodanej a oddzielnie traktowanymi stawkami indywidualnych graczy.

Artykuł 1 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 73 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one krajowej regulacji lub praktyce, zgodnie z którą w przypadku użytkowania automatów do gier z możliwością wygranej podstawę wymiaru podatku stanowi kwota przychodów z kas tych automatów po upływie określonego okresu czasu.

Przepisy państwa członkowskiego ograniczające straty użytkowników automatów do gier z ograniczoną możliwością uzyskania wygranej nie stanowią przeszkody dla przerzucenia ciężaru podatku od wartości dodanej na konsumentów końcowych.

W istocie, ponieważ przepisy takie przejmują przychody z kasy netto jako podstawę opodatkowania podatkiem od wartości dodanej, zapewniają one, że podstawa ta zawiera jedynie przychody rzeczywiście uzyskane przez przedsiębiorców prowadzących automaty do gier, natomiast jednocześnie podlegający zapłacie wspomniany podatek, wynikający z zastosowania ustawowych stawek tego podatku do kasy netto jako podstawy opodatkowania, również został rzeczywiście uiszczony przez konsumentów końcowych.

(por. pkt 48, 51, 52)
Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 72/166 w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności, art. 1 ust. 1 i 2 drugiej dyrektywy 84/5 w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych, zmienionej dyrektywą 2005/14, i art. 1 akapit pierwszy trzeciej dyrektywy 90/232 w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych należy interpretować w ten sposób, że obowiązkowe ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej wynikającej z ruchu pojazdów mechanicznych musi obejmować zadośćuczynienie za szkody niematerialne poniesione przez osoby bliskie poszkodowanych, którzy zmarli w wypadku drogowym, o ile zadośćuczynienie to jest przewidziane z tytułu odpowiedzialności cywilnej ubezpieczonego przez właściwe prawo krajowe.

W istocie w świetle różnych wersji językowych art. 1 ust. 1 drugiej dyrektywy i art. 1 akapit pierwszy trzeciej dyrektywy oraz celu ochronnego wspomnianych trzech dyrektyw należy uznać, że w zakres pojęcia uszkodzeń ciała wchodzi każda szkoda wynikająca z naruszenia integralności osoby, w tym cierpienia zarówno fizyczne, jak i psychiczne, o ile zadośćuczynienie za nią jest przewidziane z tytułu odpowiedzialności cywilnej ubezpieczonego przez właściwe dla sporu prawo krajowe.

Jeżeli chodzi o kwestię tego, kto może domagać się naprawy tychże szkód niematerialnych, ochrona, jaką należy zapewnić na mocy dyrektywy 72/166, obejmuje każdą osobę uprawnioną zgodnie z krajowym prawem odpowiedzialności cywilnej do naprawy szkody spowodowanej przez pojazdy mechaniczne.

W konsekwencji państwa członkowskie są zobowiązane zapewnić, aby zadośćuczynienie należne zgodnie z ich krajowym prawem odpowiedzialności cywilnej za szkodę niematerialną poniesioną przez bliskich członków rodziny poszkodowanego w wypadku drogowym było objęte obowiązkowym ubezpieczeniem do wysokości przynajmniej minimalnych kwot określonych w art. 1 ust. 2 drugiej dyrektywy.

(por. pkt 47, 51, 55, 59; sentencja)
Badanie podstaw odmowy rejestracji musi dotyczyć każdego z towarów lub każdej z usług, dla których wystąpiono o rejestrację znaku towarowego. W przypadku gdy ta sama podstawa odmowy rejestracji podnoszona jest wobec całej kategorii lub grupy towarów lub usług, uzasadnienie może obejmować ogólnie wszystkie rozpatrywane towary lub usługi. Jednakże powyższe uprawnienie rozciąga się jedynie na towary i usługi pozostające w wystarczająco bezpośrednim i konkretnym związku, by tworzyć jedną dostatecznie jednolitą kategorię lub grupę towarów lub usług. Sam fakt, że rozpatrywane towary lub usługi należą do tej samej klasy w rozumieniu porozumienia nicejskiego, nie wystarczy do stwierdzenia takiej jednolitości, ponieważ klasy te często zawierają bardzo różnorodne towary lub usługi, które niekoniecznie muszą wykazywać między sobą tego rodzaju wystarczająco bezpośredni i konkretny związek. Gdy Sąd sam dokonał rozróżnienia pomiędzy poszczególnymi towarami należącymi do tej samej klasy porozumienia nicejskiego, kierując się właściwymi im warunkami sprzedaży, spoczywa na nim obowiązek uzasadnienia przyjętego przez niego rozstrzygnięcia w odniesieniu do każdej z grup towarów, które utworzył w ramach tej klasy.

(por. pkt 25–28)
Artykuł 16 ust. 3 i 4 dyrektywy 2003/87 ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę 96/61 należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszcza on, by operator, który nie dokonał do dnia 30 kwietnia zwrotu uprawnień do emisji dwutlenku węgla odpowiadających jego emisji z roku poprzedniego, uniknął przewidzianej w tym przepisie kary finansowej z tytułu przekroczenia emisji, nawet jeżeli w tym dniu posiadał wystarczającą ilość uprawnień.

Jednakże nawet w braku konkretnych przepisów uwzględnienie działania siły wyższej jest możliwe. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy operator, mimo wszelkich starań, jakie mógłby podjąć w celu dotrzymania wyznaczonego terminu, napotkał okoliczności wobec niego zewnętrzne, nadzwyczajne i nieprzewidywalne, wykraczające poza zwykłe wewnętrzne niedopatrzenie.

(por. pkt 31, 32; pkt 1 sentencji)
Artykuł 47 ust. 2 i art. 48 ust. 3 dyrektywy 2004/18 w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi w związku z art. 44 ust. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisowi krajowemu, który zakazuje co do zasady podmiotom gospodarczym uczestniczącym w postępowaniu w sprawie udzielenia zamówienia publicznego na roboty budowlane powoływania się na kwalifikacje wielu przedsiębiorstw w odniesieniu do danej kategorii kwalifikacji.

W istocie omawiane przepisy nie stanowią żadnego zasadniczego zakazu odwołania się przez kandydata lub oferenta do kwalifikacji jednego lub wielu podmiotów trzecich w połączeniu z własnymi kwalifikacjami w celu spełnienia kryteriów określonych przez instytucję zamawiającą. Stwierdzenie to potwierdzają liczne przepisy dyrektywy 2004/18, w tym art. 48 ust. 2 lit. b) i h), art. 4 ust. 2 oraz art. 25. Ponadto jest ono zgodne z celem w postaci otwarcia zamówień publicznych na jak najszerszą konkurencję i sprzyja ułatwianiu małym i średnim przedsiębiorstwom dostępu do zamówień publicznych, do czego również zmierza omawiana dyrektywa.

(por. pkt 30, 31, 34, 38; sentencja)
Artykuł 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1610/96 dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla środków ochrony roślin należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wydaniu dodatkowego świadectwa ochronnego dla środka ochrony roślin posiadającego nadzwyczajne zezwolenie na dopuszczenie do obrotu wydane na podstawie art. 8 ust. 4 dyrektywy 91/414 dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, zmienionej dyrektywą 2005/58.

W istocie wykluczone jest, aby art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1610/96 mógł być stosowany do nadzwyczajnego zezwolenia na dopuszczenie do obrotu, które to zezwolenie jest zarezerwowane wyłącznie dla produktów niespełniających wymogów określonych w art. 4 dyrektywy 91/414, dla których dyrektywa ta nie wymaga przeprowadzenia uprzedniego badania naukowego ryzyka.

(por. pkt 37, 38; pkt 1 sentencji)
Aby doprowadzić do pełnej skuteczności zasady autonomii woli stron umowy, stanowiącej podstawę konwencji rzymskiej z dnia 19 czerwca 1980 r. o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, przejętej w rozporządzeniu nr 593/2008 w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych, należy dbać o to, by szanowany był swobodny wybór stron w przedmiocie prawa mającego zastosowanie w ramach ich stosunku umownego zgodnie z art. 3 ust. 1 konwencji rzymskiej w ten sposób, że odstępstwo związane z istnieniem przepisów wymuszających swoje zastosowanie rozumianych przez pryzmat ustawodawstwa danego państwa członkowskiego, takie jak wskazano w art. 7 ust. 2 owej konwencji, powinno być interpretowane w sposób ścisły.

W tym względzie kwalifikacja przez państwo członkowskie przepisów krajowych jako ustawodawstwa dotyczącego porządku i bezpieczeństwa dotyczy przepisów, których przestrzeganie uznano za konieczne dla zapewnienia ustroju politycznego, społecznego i ekonomicznego danego państwa członkowskiego, do tego stopnia, że ich przestrzeganie obejmuje każdą osobę, która znajduje się na terytorium tego państwa członkowskiego, i każdy stosunek prawny tam istniejący. W związku z powyższym w ramach dokonywanej przez sąd krajowy oceny charakteru „przepisów wymuszających swoje zastosowanie” danego prawa krajowego, którym chce on zastąpić prawo w sposób wyraźny wybrane przez strony umowy, sąd ów powinien uwzględnić nie tylko dokładne brzmienie owych przepisów, lecz również ogólną systematykę i całość okoliczności, w jakich zostały one przyjęte, aby móc z nich wywieść, że mają charakter bezwzględnie obowiązujący, ponieważ ustawodawca krajowy ustanowił je w celu ochrony interesu ocenianego jako zasadniczy dla danego państwa członkowskiego.

(por. pkt 47, 49, 50)