ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
46

Republika Finlandii, popierana przez Republikę Węgierską, podkreśla wreszcie negatywne skutki, do jakich może doprowadzić stanowisko Komisji, ponieważ pozwala ono na stwierdzenie naruszenia art. 307 akapit drugi WE w każdym przypadku, gdy umowa międzynarodowa zawarta z krajem trzecim przed wejściem w życie traktatu lub przed przystąpieniem danego państwa ma zastosowanie do dziedziny, w której Wspólnota nie skorzystała jeszcze z kompetencji przysługującej jej na mocy traktatu. Wykładnia tego rodzaju nadałaby przepisowi art. 307 akapit drugi WE nieograniczony zakres, co można by kwestionować zarówno z punktu widzenia bezpieczeństwa prawnego, jak również z punktu widzenia podziału kompetencji pomiędzy Wspólnotę a państwa członkowskie; wykładnia tego rodzaju naruszyłaby równowagę stworzoną przez art. 307 akapity pierwszy i drugi WE.
13

Dla potrzeb zbadania niniejszej skargi istotne są następujące fragmenty spornego ogłoszenia o zamówieniu: „Sekcja III: Informacje prawne, ekonomiczne, finansowe i techniczne […] 2.1. Informacje dotyczące indywidualnej sytuacji […] usługodawców oraz wymogi formalne niezbędne do oceny ich minimalnych ekonomicznych i technicznych możliwości: […] 2.1.3. Możliwości techniczne — Wymagane dokumenty potwierdzające: A. Wnioski o dopuszczenie do udziału w konkursie są przyjmowane, jeżeli zostaną przedłożone przez: a) greckie biura konsultingowe wpisane do odpowiedniego krajowego rejestru i posiadające świadectwo: […] b) zagraniczne biura konsultingowe utworzone zgodnie z przepisami państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub [Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG)] i których zarząd, główny zakład lub siedziba znajduje się w Unii Europejskiej lub EOG […]. Zagraniczni konsultanci dla każdej dziedziny doradztwa muszą posiadać formalne i merytoryczne kwalifikacje odpowiadające kwalifikacjom wymaganym od greckich konsultantów wpisanych do greckiego rejestru konsultantów, a biura konsultingowe muszą posiadać pracowników w zakresie każdej dziedziny doradztwa spełniających wymagania stawiane pracownikom w greckich biurach konsultingowych […] Należy podkreślić, że [do konkursu] nie zostaną dopuszczone zagraniczne biura konsultingowe czy konsultanci, którzy przedłożyli wniosek o dopuszczenie do udziału w konkursie [ERGA OSE] w okresie sześciu miesięcy poprzedzających wniosek o dopuszczenie do udziału w niniejszym konkursie i którzy oświadczyli, że posiadają kwalifikacje odpowiadające kategoriom świadectw innym niż te wymagane obecnie. […] Sekcja IV: Procedura IV. 1. Rodzaj procedury: otwarta […] IV. 2. Kryteria udzielenia zamówienia: na podstawie najkorzystniejszej ekonomicznie oferty, zgodnie z następującymi kryteriami […]: Uwzględniając art. 34 ust. 1 lit. a) dyrektywy 93/38, zamówienie zostanie udzielone zgodnie z następującymi kryteriami: 1) ogólne i szczegółowe doświadczenie, w szczególności w zakresie prac projektowych w ramach podobnych przedsięwzięć, posiadane przez biura konsultingowe lub konsultantów i ich pracowników naukowych; 2) rzeczywiste możliwości dokonania badania w wyznaczonym terminie łącznie z obowiązkami w zakresie prawidłowego wykonania innych badań; pracownicy naukowi i szczególni operacyjni pracownicy proponowani do prowadzenia danego badania, a także wyposażenie związane z przedmiotem badania; według pierwszeństwa: nie. […]”.
5

Artykuł 9 rozporządzenia nr 2658/87 określa granice uprawnień dyskrecjonalnych Komisji przy stanowieniu uwag dodatkowych: „1. Środki odnoszące się do kwestii określonych poniżej przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 10: a) stosowanie Nomenklatury Scalonej i Taric w szczególności dotyczące: — klasyfikacji towarów w nomenklaturach, określonych w art. 8, — uwag wyjaśniających; — […]; b) zmiany w Nomenklaturze Scalonej uwzględniające zmiany w wymaganiach dotyczących statystyki lub polityki handlowej; c) zmiany w załączniku II; d) zmiany w Nomenklaturze Scalonej i dostosowania ceł zgodnie z decyzjami przyjętymi przez Radę lub Komisję; e) zmiany w Nomenklaturze Scalonej mające dostosować ją do rozwoju techniki lub handlu lub mające na celu dostosowanie lub wyjaśnienie wersji językowych; f) dostosowania Nomenklatury Scalonej wynikające ze zmian w nomenklaturze Systemu Zharmonizowanego; g) kwestie odnoszące się do stosowania, funkcjonowania i zarządzania Systemem Zharmonizowanym, które zostaną omówione w ramach Rady Współpracy Celnej. 2. Przepisy przyjęte zgodnie z ust. 1 nie zmieniają: — stawek celnych, — opłat rolnych, refundacji lub innych kwot stosowanych w ramach wspólnej polityki rolnej lub w szczególnych systemach stosowanych do niektórych towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych, — ograniczeń ilościowych ustanowionych zgodnie z przepisami wspólnotowymi, — nomenklatur przyjętych w ramach wspólnej polityki rolnej. 3. O ile jest to konieczne, zmiany do podpozycji CN są niezwłocznie włączane jako podpozycje TARIC. Zostają one włączone do CN jedynie zgodnie z warunkami określonymi w art. 12”.
59

Zatem należy uznać, że podstawowym celem umowy głównej było wzniesienie omawianych hal wystawowych zgodnie z wymogami określonymi przez miasto Kolonię. Ponadto hale te stanowią „obiekt budowlany” w rozumieniu art. 1 lit. c) dyrektywy 93/37, ponieważ ich celem jest samoistne spełnianie funkcji gospodarczej, a ich wartość znacznie przekracza próg określony w art. 6 tej dyrektywy. Co więcej, umowa ta została zawarta jako umowa o charakterze odpłatnym, GKM-GbR działała w tym wypadku jako wykonawca, niezależnie od tego, że podzleciła ona wykonanie tego obiektu (zob. podobnie wyrok z dnia 12 lipca 2001 r. w sprawie C-399/98 Ordine degli Architetti i in., Rec. s. I-5409, pkt 90), a miasto Kolonia jest instytucją zamawiającą. Umowę tę należy więc zakwalifikować jako zamówienie publiczne na roboty budowlane w rozumieniu art. 1 lit. a) dyrektywy 93/37.
52

Twierdzenia tego nie może też wesprzeć stosowanie w drodze analogii ww. wyroku w sprawie Gerritse, na który powołuje się Królestwo Hiszpanii. Nie wykazało ono bowiem, ani nawet nie twierdziło, że regulacja będąca przedmiotem niniejszej skargi, w odróżnieniu od regulacji będącej przedmiotem przywołanej sprawy, realizowała cel społeczny poprzez stosowanie korzystniejszego opodatkowania rezydentów. Wynika stąd, że w odróżnieniu od tego, co Trybunał orzekł w pkt 48 przywołanego wyroku, w niniejszej sprawie nie można uznać za uzasadnione ograniczenia stosowania korzystnego opodatkowania do osób, które uzyskały zasadniczą część podstawy opodatkowania w państwie członkowskim opodatkowania, to znaczy, co do zasady, do rezydentów.
101

Ponadto, jak podniosła rzecznik generalna w pkt 82 swej opinii, w tabeli 2 załącznika I do dyrektywy 91/271 ustanowiony został wymóg dokonywania w ramach trzeciego etapu oczyszczania nie całkowitego oczyszczenia, lecz — w przypadku azotu — redukcji umożliwiającej osiągnięcie bądź stężenia 15 mg/l w przypadku aglomeracji o RLM wynoszącej od 10000 do 100000, bądź minimalnego stopnia redukcji od 70 do 80%. Oznacza to, że fakt pośredniego odprowadzania zrzutów azotu do wód wrażliwych pociąga za sobą konieczność usuwania azotu tylko wtedy, gdy w przypadku danej oczyszczalni ścieków ponad 30% azotu zawartego w ściekach komunalnych dociera do tych wód wrażliwych.
6

Artykuł 5 dyrektywy 91/271 stanowi: „1. Do celów ust. 2 państwa członkowskie do dnia 31 grudnia 1993 r. określają obszary wrażliwe, zgodnie z kryteriami ustanowionymi w załączniku II. 2. Państwa członkowskie zapewniają, że ścieki komunalne odprowadzane do systemów zbierania, przed odprowadzeniem do obszarów wrażliwych, poddawane są bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu niż określone w art. 4 najpóźniej do dnia 31 grudnia 1998 r., w odniesieniu do wszystkich zrzutów z aglomeracji o RLM wynoszącej ponad 10000. 3. Odprowadzenia z oczyszczalni ścieków komunalnych określone w ust. 2 spełniają odpowiednie wymagania załącznika I [część] B. […] 4. Alternatywnie wymagania wobec poszczególnych oczyszczalni określone w ust. 2 i 3 mogą nie mieć zastosowania do obszarów wrażliwych, w przypadkach gdy można wykazać, że minimalne zmniejszenie całkowitego ładunku ścieków doprowadzanych do wszystkich oczyszczalni ścieków komunalnych na tym obszarze wynosi co najmniej 75% w odniesieniu do fosforu ogólnego i co najmniej 75% w odniesieniu do azotu ogólnego. 5. Zrzuty z oczyszczalni ścieków komunalnych położonych w odpowiednich zlewniach obszarów wrażliwych, które przyczyniają się do zanieczyszczenia tych obszarów, podlegają przepisom ust. 2–4. […] 8. Państwo członkowskie nie musi wskazywać obszarów wrażliwych do celów niniejszej dyrektywy, jeśli na całym swoim obszarze wprowadziło oczyszczanie na podstawie przepisów zawartych w ust. 2–4”.
5

Artykuł 5 ust. 2 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1, zwanej dalej „dyrektywą”) jest zredagowany w następujący sposób: „Każde państwo członkowskie może również postanowić, że właściciel jest uprawniony do zakazania wszelkim osobom trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym: oznaczenia identycznego lub podobnego do wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których zarejestrowano wspólnotowy znak towarowy, w przypadku gdy cieszy się on renomą we Wspólnocie [w państwie członkowskim] i w przypadku gdy używanie tego oznaczenia bez uzasadnionej przyczyny powoduje nienależną korzyść z powodu lub jest szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy wspólnotowego znaku towarowego [powoduje czerpanie nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub renomy wspólnotowego znaku towarowego bądź też działa na ich szkodę]”.
52

Po drugie, co się tyczy zarzutu Zjednoczonego Królestwa, iż nadmierny formalizm poważnie ogranicza skuteczność udziału Wspólnoty na forum organów utworzonych na mocy umów międzynarodowych, należy zauważyć, z jednej strony, że o ile konieczność elastyczności w zakresie możliwości działania może z pewnością posiadać pewne znaczenie w ramach negocjacji międzynarodowych, o tyle Wspólnocie przysługują tylko kompetencje powierzone i może ona działać jedynie w ich granicach. Z drugiej strony, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wymóg uzasadnienia jest oceniany poprzez pryzmat charakteru danego aktu i jego kontekstu (zob. podobnie wyrok z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie C-333/07 Régie Networks, Zb.Orz. s. I-10807, pkt 63 i przytoczone tam orzecznictwo). W konsekwencji chociaż uzasadnienie tego aktu, mniej lub bardziej szczegółowe w zależności od przypadku, może oczywiście odpowiadać trudnościom, jakie ewentualnie mogą pojawić się w czasie międzynarodowych negocjacji, to wskazanie podstawy prawnej nie stanowi jednak nadmiernego wysiłku przy uzasadnieniu. Wskazanie podstawy prawnej powinno zatem być uważane, co do zasady, za minimalną przesłankę pozwalającą na spełnienie wymogu uzasadnienia, z uwagi na to, że Wspólnota musi powiązać przyjęty akt z postanowieniem traktatu, które ją do jego przyjęcia upoważnia.
23

W tych okolicznościach Tribunal Supremo postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 12a rozporządzenia nr 136/66/EWG […] pozwala zaliczyć spółkę akcyjną złożoną w większości z producentów, olejarni i spółdzielni plantatorów i producentów oliwy do »instytucji« upoważnionych do zawierania umów na składowanie oliwy z oliwek? Czy spółkę o takich cechach można uznać za równoważną z grupami producentów i ich związkami, uznanymi zgodnie z rozporządzeniem […] nr 952/97? 2) W przypadku zaliczenia spółki do »instytucji« mogących prowadzić działalność w zakresie składowania — czy »zatwierdzenie przez państwo«, które powinny posiadać te instytucje zgodnie z cytowanym art. 12a rozporządzenia nr 136/66 może być uzyskane w ramach wniosku o indywidualne wyłączenie (»zezwolenie”) wniesionego do krajowego organu ochrony konkurencji? 3) Czy art. 12a rozporządzenia nr 136/66 bezwzględnie wymaga, by Komisja w każdym przypadku udzielała zezwolenia na składowanie oliwy z oliwek, czy przeciwnie — daje się on pogodzić z istnieniem mechanizmu uzgodnionego między producentami w celu skupowania i składowania tej oliwy z oliwek, finansowanego również ze środków prywatnych, który to mechanizm byłby wdrażany na tych samych przesłankach i warunkach, na których uruchamiane jest prywatne składowanie finansowane ze środków wspólnotowych, w celu uzupełnienia i przyspieszenia składowania finansowanego ze środków wspólnotowych i bez przekraczania jego granic? 4) Czy stanowisko przyjęte przez Trybunał […] w wyroku z dnia 9 września 2003 r. w sprawie C-137/00 [Milk Marque i National Farmers’ Union, Rec. s. I-7975] w przedmiocie stosowania przez organy krajowe wewnętrznego prawa ochrony konkurencji do porozumień producentów mogących co do zasady wchodzić w zakres stosowania art. 2 rozporządzenia […] nr 26 pozostaje aktualne w przypadku porozumień, które z uwagi na swoje cechy charakterystyczne oraz cechy danego sektora mogą mieć wpływ na wspólnotowy rynek oliwy z oliwek jako całości? 5) W przypadku przyjęcia, że krajowe organy właściwe w sprawach konkurencji są upoważnione do stosowania przepisów krajowych wobec takich porozumień mogących mieć wpływ na wspólną organizację rynku tłuszczów, czy organy te mogą bezwzględnie odmówić spółce, takiej jak skarżąca, możliwości skorzystania z mechanizmów składowania oliwy z oliwek nawet w sytuacjach »poważnych zakłóceń« przewidzianych w art. 12a rozporządzenia nr 136/66?”.
81

Następnie, co się tyczy kwalifikacji KFC jako rozważnego i rozsądnego przedsiębiorcy, twierdzi ona, że brak jest jakiegokolwiek powodu, by uważać za takowych beneficjentów systemu BCC oczekujących na decyzję dotyczącą ich wniosków o odnowienie zezwolenia w ramach tego systemu, podczas gdy ona sama, oczekując na odpowiedź na swój wniosek o pierwsze zezwolenie CFA, miałaby takim przedsiębiorcą nie być. Ponadto, zdaniem KFC, podobnie jak stwierdził to Sąd, decyzja z dnia 11 lipca 2001 r. nie może mieć konsekwencji w tej postaci, że jej uzasadnione oczekiwania co do zgodności systemu CFA ze wspólnym rynkiem przestałyby istnieć z tą datą. A fortiori, te uzasadnione oczekiwania nie mogły przestać istnieć przed tą decyzją.
41

Otóż art. 13 ust. 1 rozporządzenia wyraźnie upoważnia Komisję do wydania takiej decyzji, jeżeli pomimo wystosowania nakazu udzielenia informacji w odpowiedniej formie nie uzyskała ona istotnych informacji od władz państwowych. W takiej sytuacji możliwe jest, że informacje pozostaną fragmentaryczne lub niepełne, stanowiąc jednocześnie co najmniej wystarczającą podstawę dla sformułowania przez Komisję przypuszczenia. Stanowi to zresztą wniosek wynikający a contrario z orzecznictwa wspólnotowego, w myśl którego Komisja może powoływać się na posiadane przez siebie informacje mające charakter fragmentaryczny i niepełny tylko wtedy, gdy skierowała nakaz udzielenia informacji do danego państwa członkowskiego; Komisja odwołuje się do wyroku z dnia 13 kwietnia 1994 r. w sprawach połączonych C-324/90 i C-342/90 Niemcy i Pleuger Worthington przeciwko Komisji, Rec. s. I-1173, pkt 29).
79

Należy stwierdzić, że jeśli uprawnienia przyznane spółce, której udzielono zamówienia rozpatrywanego w postępowaniu przed sądem krajowym, w zakresie świadczenia usług przedsiębiorcom prywatnym jest tylko akcesoryjne w stosunku do jej działalności głównej, czego weryfikacja należy do sądu krajowego, to istnienie tego uprawnienia nie stanowi przeszkody, by celem głównym tej spółki było zarządzanie usługami publicznymi. Zatem istnienie takiego uprawnienia nie wystarcza, by uznać, że rzeczona spółka ma cel rynkowy, który naraża na szwank kontrolę będących jej wspólnikami jednostek samorządu terytorialnego.
7

W wyniku kolejnych zmian ustawodawstwa Santa Casa nabyła prawo do urządzania innych form gier losowych opartych na losowaniu numerów lub na zawodach sportowych. Doprowadziło to do ustanowienia zakładów sportowych dotyczących spotkań gry w piłkę nożną, zwanych Totobola i Totogolo, umożliwiających graczom zawieranie zakładów, odpowiednio co do wyników (wygrana, remis lub przegrana) oraz co do liczby goli zdobytych przez daną drużynę. Istnieją również dwie gry lotto, to znaczy „Totoloto”, polegająca na wyborze sześciu numerów spośród 49, oraz „EuroMillions”, rodzaj europejskiego lotto. Gracze uczestniczący w Totoboli lub Totoloto mają ponadto możliwość wzięcia udziału w grze Joker, która polega na losowaniu jednego numeru. Wreszcie istnieje również Lotaria Instantânea, gra błyskawiczna ze zdrapką popularnie zwaną „raspadinha”.
119

Celem procedury ustanowionej w art. 226 WE jest bowiem stwierdzenie zachowania państwa członkowskiego naruszającego prawo Unii i spowodowanie zaprzestania go przez to państwo (zob. wyroki: z dnia 7 lutego 1979 r. w sprawach połączonych 15/76 i 16/76 Francja przeciwko Komisji, Rec. s. 321, pkt 27; a także z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C-456/05 Komisja przeciwko Niemcom, Zb.Orz. s. I-10517, pkt 25), podczas gdy cel procedury ustanowionej w art. 228 WE jest znacznie bardziej ograniczony, ponieważ polega on tylko na nakłonieniu państwa członkowskiego, które tego nie uczyniło, do wykonania wyroku stwierdzającego uchybienie (wyrok z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie C-304/02 Komisja przeciwko Francji, Zb.Orz. s. I-6263, pkt 80).
18

Poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy uregulowanie krajowe, takie jak w sprawie przed sądem krajowym, które przewiduje, że okresy zatrudnienia ukończone przez pracownika, zanim osiągnął on wiek 25 lat, nie są uwzględniane przy obliczaniu okresu wypowiedzenia stosunku pracy, stanowi odmienne traktowanie ze względu na wiek zabronione prawem Unii, w szczególności prawem pierwotnym lub dyrektywą 2000/78. Sąd ten zastanawia się zwłaszcza nad kwestią, czy takie uregulowanie znajduje uzasadnienie w okoliczności, że w przypadku rozwiązywania przez pracodawcę stosunków pracy z młodymi pracownikami powinien być przestrzegany jedynie podstawowy okres wypowiedzenia po pierwsze po to, by umożliwić pracodawcom elastyczne zarządzanie personelem, co nie byłoby możliwe w przypadku dłuższych okresów wypowiedzenia, a po drugie — ponieważ od młodych pracowników można racjonalnie wymagać większej mobilności zawodowej i osobistej, niż wymagana jest od starszych pracowników.
18

Odwołanie od tego postanowienia zostało oddalone przez Landgericht Saarbrücken postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2005 r. W uzasadnieniu sąd ten wskazał w szczególności, że wobec wszczętego w Polsce postępowania upadłościowego należało się obawiać, iż osoby odpowiedzialne w spółce MG Probud dokonają w krótkim terminie inkasa wymagalnych wierzytelności i przetransferują je do Polski, aby uniknąć dostępu do nich władz niemieckich. W przekonaniu Landgericht Saarbrücken wszczęcie postępowania upadłościowego wobec mienia spółki MG Probud nie stanowi przeszkody dla zajęcia jej majątku w Niemczech. Zdaniem rzeczonego sądu krajowe postępowania upadłościowe wszczęte w innych państwach członkowskich winny być uznawane w Niemczech, gdy spełniają warunki określone przez art. 1 ust. 1 rozporządzenia i gdy są one wymienione w wykazie zamieszczonym w załączniku A do wskazanego rozporządzenia. Tymczasem kopia orzeczenia załączonego do odwołania nie pozwalała na stwierdzenie, czy chodziło istotnie o postępowanie upadłościowe wszczęte w Polsce, które podlega w Niemczech uznaniu na podstawie wspomnianego załącznika A.
62

Rozdział 2 pkt 13 załącznika XII do aktu o przystąpieniu zezwala Republice Federalnej Niemiec na odstąpienie od art. 49 WE akapit pierwszy traktatu WE w celu ograniczenia czasowego przemieszczania się pracowników, których prawo do podjęcia pracy w Niemczech podlega środkom krajowym w stosunku do świadczenia usług przez przedsiębiorstwa mające siedzibę w Polsce. Takie odstępstwo ma na celu umożliwienie Republice Federalnej Niemiec zmierzenie się z poważnymi zakłóceniami lub też groźbą ich wystąpienia w szczególnych wrażliwych sektorach usług na jej rynku pracy, które to zakłócenia lub groźba ich wystąpienia mogą pojawić się w niektórych regionach w wyniku transgranicznego świadczenia usług, i tak długo jak państwo to stosuje, na mocy środków przejściowych, środki krajowe lub też środki wynikające z porozumień dwustronnych.
15

Należy przypomnieć, że zgodnie z motywem piątym dyrektywy 89/105 jej głównym celem jest zapewnienie przejrzystości w ustalaniu cen, w tym w zakresie ich stosowania w poszczególnych przypadkach, oraz kryteriów, na jakich są one oparte (wyrok z dnia 26 października 2006 r. w sprawie Pohl-Boskamp, Zb.Orz. s. I-10611, pkt 29; ww. wyrok w sprawie A. Menarini Industrie Farmaceutiche Riunite i in., pkt 27), oraz że po drugie zgodnie z motywem siódmym tej dyrektywy wymogi wynikające z tej dyrektywy nie mają wpływu ani na politykę państw członkowskich w określaniu cen produktów leczniczych, ani na politykę krajową w odniesieniu do ustalania cen czy określania systemów ubezpieczeń społecznych, z wyjątkiem zakresu, w jakim jest to konieczne dla uzyskania przejrzystości w rozumieniu tej dyrektywy (zob. ww. wyrok w sprawie A. Menarini Industrie Farmaceutiche Riunite i in., pkt 35).
Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 grudnia 2009 r. – Komisja przeciwko Zjednoczonemu Królestwu

(sprawa C‑390/07)

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Środowisko naturalne – Dyrektywa 91/271/EWG – Oczyszczanie ścieków komunalnych – Artykuł 3 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1–3 i 5 oraz załączniki I i II – Początkowy brak wskazania obszarów wrażliwych – Pojęcie „eutrofizacja” – Kryteria – Ciężar dowodu – Data właściwa dla dokonania oceny dowodów – Wprowadzenie obowiązku zbiórki – Wprowadzenie bardziej rygorystycznego oczyszczania ścieków odprowadzanych do obszarów wrażliwych

1. Środowisko naturalne – Oczyszczanie ścieków komunalnych – Dyrektywa 91/271 – Wskazanie obszarów wrażliwych na eutrofizację – Eutrofizacja – Pojęcie (dyrektywa Rady 91/271, art. 2 pkt 11, art. 5 ust. 1) (por. pkt 26–29, 33–38)

2. Środowisko naturalne – Oczyszczanie ścieków komunalnych – Dyrektywa 91/271 – Wskazanie obszarów wrażliwych na eutrofizację – Obowiązek zebrania przez państwa członkowskie danych niezbędnych do tego wskazania (art. 10 WE, 211 WE, 226 WE; dyrektywa Rady 91/271, art. 5 ust. 1; załącznik II) (por. pkt 32, 39, 42–46, 355)

3. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Badanie zasadności przez Trybunał – Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę – Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE; dyrektywa Rady 91/271, art. 5 ust. 1; załącznik II, lit. a)) (por. pkt 50–63)

4. Środowisko naturalne – Oczyszczanie ścieków komunalnych – Dyrektywa 91/271 – Bardziej rygorystyczne oczyszczanie ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców wynoszącej ponad 10 000 (dyrektywa Rady 91/271, art. 5 ust. 2, art. 3, 5; załącznik I B) (por. pkt 347, 357; pkt 1 sentencji)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuł 3 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1, 2, 3 i 5 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, s. 40) oraz załącznik II do niej – Brak wskazania określonych obszarów, które powinny zostać określone jako wrażliwe z powodu eutrofizacji i brak wprowadzenia bardziej rygorystycznego oczyszczania ścieków odprowadzanych do oczyszczalni ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców wynoszącej ponad 10 000 w obszarach wrażliwych lub w obszarach, które powinny zostać wskazane jako wrażliwe.

Sentencja

1) Nie poddając bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu ścieków odprowadzanych do oczyszczalni ścieków komunalnych w Craigavon (oczyszczalnie ścieków w Ballynacor i Bullay’s Hill) oraz w Magherafelt, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 5 ust. 2, 3 i 5 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych.

2) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3) Komisja Europejska pokrywa koszty poniesione przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii.