Ponadto przedmiot interwencji jest również uzależniony od dopuszczalności skargi wniesionej przez stronę postępowania. Skarga ta może bowiem zostać uznana za niedopuszczalną na podstawie art. 11 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 771/2008, w przypadku gdy skarżący nie jest adresatem wydanej przez ECHA zaskarżanej przezeń decyzji oraz nie jest w stanie wykazać, że decyzja ta dotyczy go bezpośrednio i indywidualnie. Wynika z tego, że interwenient powinien zaakceptować toczące się przed Radą Odwoławczą ECHA postępowanie na tym etapie, na jakim znajduje się ono w chwili jego wstąpienia do sprawy.

Co się tyczy przesłanki materialnej w ramach skargi strony dopuszczonej przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA) do postępowania przed Radą Odwoławczą ECHA w charakterze interwenienta na podstawie art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 771/2008 ustanawiającego zasady organizacji i regulamin tej ostatniej, należy przeanalizować, czy ustanowione w rozporządzeniu nr 771/2008 szczególne przepisy nadają skarżącej w odniesieniu do zaskarżanej decyzji status adresata oraz czy taka legitymacja nie wynika z samej treści zaskarżanej decyzji. Otóż, ponieważ żaden z ustanowionych w rozporządzeniu nr 771/2008 przepisów szczególnych nie nadaje skarżącej w odniesieniu do zaskarżanej decyzji statusu jej adresata, nie może ona zostać uznana za adresata decyzji Rady Odwoławczej, jeżeli decyzja ta nie ma na celu ani przyznania stronie skarżącej uprawnień, ani nałożenia na nią obowiązków prawnych. W tym względzie art. 8 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia przewiduje, że interwencja ogranicza się do poparcia lub odrzucenia żądań jednej ze stron. W związku z powyższym interwencja ma charakter akcesoryjny wobec postępowania głównego przed Radą Odwoławczą ECHA.

W ramach skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej na podstawie art. 263 TFUE skarżąca może zostać uznana za adresata zaskarżanej decyzji jedynie, po pierwsze, po spełnieniu formalnego warunku bycia wyraźnie wskazaną jako ten adresat oraz, po drugie, po spełnieniu materialnego warunku polegającego na tym, iż z przepisów tej decyzji musi wynikać, że jest ona określona w tej decyzji jako adresat ze względu na to, iż celem tej decyzji jest wywarcie, poprzez wyrażenie woli jej autora, wiążących skutków prawnych tego rodzaju, że mogą one wpłynąć na jej interes, zmieniając w określony sposób jej sytuację prawną.

Określona w art. 263 akapit czwarty TFUE przesłanka bezpośredniego oddziaływania wymaga, po pierwsze, by zaskarżony akt miał bezpośredni wpływ na sytuację prawną jednostki oraz, po drugie, by nie pozostawiał on jakiegokolwiek zakresu uznania po stronie jego adresatów, których obowiązkiem jest go wykonać, przy czym wykonanie to ma mieć charakter automatyczny i ma wynikać z samych przepisów Unii, bez potrzeby stosowania przepisów pośrednich.

Co się tyczy skargi na decyzję Rady Odwoławczej Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) wniesionej przez skarżącą dopuszczoną w charakterze interwenienta do postępowania toczącego się przed tą Radą Odwoławczą, okoliczność, że Rada Odwoławcza uznała interes skarżącej do wstąpienia do postępowania w charakterze interwenienta w rozumieniu art. 8 ust. rozporządzenia nr 771/2008 ustanawiającego zasady organizacji i regulamin Rady Odwoławczej ECHA, nie oznacza, że zaskarżona decyzja dotyczy jej bezpośrednio. Otóż w odróżnieniu Rady Odwoławczej analizującej potencjalny interes w rozstrzygnięciu zawisłego przed nią sporu, Sąd w ramach przeprowadzanej analizy bezpośredniego oddziaływania jest zobowiązany do przeprowadzenia badania, które nie dotyczy interesu skarżącej we wniesieniu skargi, lecz odnosi się do kwestii, czy zaskarżona decyzja rzeczywiście wywiera wpływ na jej sytuację prawną. W tym względzie decyzja Rady Odwoławczej o dopuszczeniu skarżącej w charakterze interwenienta do toczącego się przed nią postępowania w żaden sposób nie wiąże Sądu przeprowadzającego analizę legitymacji procesowej. Ponadto fakt, że nie wszystkie argumenty podniesione przez skarżącą na poparcie żądań strony trzeciej zostały uwzględnione, sam w sobie nie oznacza, iż zaskarżana decyzja wywiera bezpośrednie skutki na sytuację prawną, w której znajduje się skarżąca.

(por. pkt 49, 56–58)