ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 123/19

Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2013 r. — Cadbury Holdings przeciwko OHIM — Société des produits Nestlé (Kształt czterosztabkowej tabliczki czekolady)

(Sprawa T-112/13)

2013/C 123/32

Język skargi:angielski

Strony

Strona skarżąca: Cadbury Holdings Ltd (Uxbridge, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: T. Mitcheson, Barrister, P. Walsh i S. Dunstan, Solicitors)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej wydanej w sprawie R 513/2011-2 w dniu 11 grudnia 2012 r. z wyjątkiem zakresu, w jakim Izba Odwoławcza stwierdziła, że znak ten jest pozbawiony samoistnego charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b); oraz

— obciążenie OHIM kosztami niniejszego postępowania a interwenienta kosztami postępowaniu przed Wydziałem Unieważnień i Izbą Odwoławczą.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający kształt czterosztabkowej tabliczki czekolady dla towarów z klasy 30 — rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 2 632 529

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Société des produits Nestlé SA

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: podstawą wniosku o unieważnienie prawa do znaku są art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b), lit. c), lit. d) i lit. e) ppkt ii) rozporządzenia Rady nr 207/2009

Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie spornej decyzji

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b), lit. c), lit. d) i lit. e) ppkt ii) rozporządzenia Rady nr 207/2009.
—

stwierdzenie i orzeczenie, — niezgodności z prawem art. 4 regulaminu Trybunału Obrachunkowego ze względu na to, że skutkuje on bezkarnością członka, który dopuścił się mobbingu; — nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego z dnia 13 grudnia 2012 r. o braku skierowania sprawy do Trybunału Sprawiedliwości w celu zwrócenia się o zbadanie, czy p. S., będąca ówcześnie członkiem Trybunału Obrachunkowego, przestała odpowiadać wymaganym warunkom lub czynić zadość zobowiązaniom wynikającym z jej urzędu, a w sytuacji gdy jej kadencja dobiegła już końca, o stwierdzenie, że zostaje pozbawiona prawa do emerytury; — obciążenia Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 123/22

Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2013 r. — Hanwha SolarOne przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i in.

(Sprawa T-136/13)

2013/C 123/38

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Hanwha SolarOne (Qidong) Co. Ltd (Qidong, Chiny); Hanwha SolarOne Technology Co. Ltd (Lianyungang, Chiny); Hanwha SolarOne Solar Technology (Shanghai) Co. Ltd (Shanghai, Chiny); et Hanwha Solar Electric Power Engineering Co. Ltd (Qidong) (reprezentowani przez: F. Graafsma, lawyer)

Strona pozwana: Parlament Europejski, Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1168/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, w zakresie, w jakim ma ono zastosowanie do skarżących;

— Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 3 stycznia 2013 r., którą odmówiono rozpatrzenia wniosku skarżących o traktowanie na zasadach rynkowych; i

— Obciążenie pozwanych kosztami poniesionymi przez skarżące.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 123/24

Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2013 r. — Hangzhou Zhejiang University Sunny Energy Science and Technology przeciwko Komisji

(Sprawa T-144/13)

2013/C 123/41

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Hangzhou Zhejiang University Sunny Energy Science and Technology Co. Ltd (Hangzhou, Chiny) (przedstawiciele: V. Akritidis i Y. Melin, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie, na podstawie art. 263 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, nieważności decyzji Komisji Europejskiej doręczonej pismem z dnia 3 stycznia 2013 r., o numerze H4/JN/Ref.t13.000011, w którym Komisja informuje skarżącą, że nie rozpatrzy jej wniosku o uznanie za przedsiębiorstwo działające w warunkach gospodarki rynkowej, złożonego na podstawie art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia Rady nr 1225/2009 w ramach postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu ogniw fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i ich głównych komponentów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, wszczętego w dniu 6 września 2012 r. (AD 590);

— stwierdzenie, że do skarżącej w postępowaniu w przedmiocie skargi nie ma zastosowania zgodnie z art. 277 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1168/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 344, s. 1);

— w związku z powyższym obciążenie Komisji i ewentualnych interwenientów kosztami postępowania w całości.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, identyczny z zarzutem podniesionym w sprawie T-143/13 Zhejiang Heda Solar Technology przeciwko Komisji.
2)

Ponadto skarżąca podnosi, że gdyby decyzja strony pozwanej w przedmiocie zatwierdzenia warunków lotu stanowiła decyzję uznaniową, wówczas strona pozwana nie wykonała swych uprawnień uznaniowych, a w każdym razie uczyniła to w sposób błędny. Zdaniem skarżącej powołanie się przez stronę pozwaną na wiedzę dotyczącą bezpieczeństwa powziętą na podstawie procesu certyfikacji typu, w którym skarżąca nie była stroną stanowi błąd przy podejmowaniu decyzji uznaniowej. Ponadto skarżąca podnosi, że w niniejszym postępowaniu strona pozwana nie skonkretyzowała w wystarczający sposób podniesionych wątpliwości co do bezpieczeństwa. W tym kontekście skarżąca podnosi, że nie umożliwiono jej ustosunkowania się w przedmiocie konkretnych źródeł niebezpieczeństwa. Ponadto skarżąca podnosi, że argumentacja strony pozwanej jest w sposób oczywisty wewnętrznie sprzeczna.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 123/27

Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2013 r. — Et Solar Industry i in. przeciwko Komisji

(Sprawa T-153/13)

2013/C 123/47

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Et Solar Industry Ltd (Taizhou, Chiny); Et Energy Co. Ltd (Taizhou) i Dotec Electric Co. Ltd (Taizhou) (przedstawiciel: R. MacLean, solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— Stwierdzenie dopuszczalności skargi;

— Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 3 stycznia 2013 r., stwierdzającej, że wniosek skarżącej o przyznanie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej („MET”) nie będzie dalej rozpatrywany;

— Obciążenie pozwanej i ewentualnych interwenientów kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1) Zarzut pierwszy dotyczący tego, że nieważność spornej decyzji należy stwierdzić ze względu na to, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie naruszając prawa skarżącej do ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasadę proporcjonalności oraz nieprzestrzegając ich, wskutek czego niezgodnie z prawem bezzasadnie nie uwzględniła wniosku skarżącej o przyznanie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej w ramach dochodzenia antydumpingowego.
—

stwierdzenie ze skutkiem natychmiastowym, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności dyrektywy Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, w zakresie, w jakim wprowadza ona walce do nawijania, z wyjątkiem walców do użytku przemysłowego, do wykazu przykładów opakowań;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie R 300/2012-1 dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku nr 005205125 C (wspólnotowy znak towarowy nr 005205125) pomiędzy Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG a Liną M. Stal-Florez Botero prowadzącą działalność pod nazwą La Nana;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 171/34

Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2013 r. — 1872 Holdings przeciwko OHIM — Havana Club International (THE SPIRIT OF CUBA)

(Sprawa T-207/13)

2013/C 171/64

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: 1872 Holdings vof (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Antoine-Lalance)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Havana Club International, SA (Hawana, Kuba)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 31 stycznia 2013 r. w sprawie R 684/2012-1;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny znak towarowy „THE SPIRIT OF CUBA” dla towarów i usług z klas 33, 35 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 2 109 106

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Havana Club International, SA

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Wniosek o unieważnienie prawa do znaku został oparty na art. 52 ust. 1 lit. a) oraz art. 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia Rady nr 207/2009

Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie prawa do zakwestionowanego wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 207/2009
2)

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE Komisja dokonała oczywiście nieprawidłowej oceny stanu faktycznego i na tej podstawie uznała obniżenie ceny nieruchomości za niezgodne z rynkiem wewnętrznym. Obniżenie ceny nieruchomości spełnia wszelkie wymogi i mając na uwadze w szczególności wcześniejsze jej decyzje Komisja nie wykazała w sposób wystarczający, dlaczego obniżenie ceny nieruchomości miałoby być niewłaściwe. Ponadto Komisja nieprawidłowo zastosowała nieudolność rynku jako kryterium zastosowania art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE. Komisja błędnie zastosowała zatem art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że decyzja Rady 2012/829/WPZiB i rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1264/2012 zostały przyjęte z naruszeniem przysługującego stronie skarżącej prawa do obrony i jej prawa do skutecznej ochrony sądowej. Rada naruszyła swój obowiązek podania uzasadnienia, gdyż uzasadnienie podane przez Radę jest niewystarczające do tego, by strona skarżąca zrozumiała podstawę objęcia jej środkami ograniczającymi. Rada naruszyła przysługujące stronie skarżącej prawo do obrony ze względu na nieudostępnienie stronie skarżącej akt Rady, które jej dotyczą, oraz ze względu na to, że to uchybienie skutkowało niemożnością przedstawienia przez stronę skarżącą jej opinii dotyczącej dowodów przytoczonych w celu uzasadnienia nałożonych na nią środków. Niepodanie przez Radę uzasadnienia jej decyzji oraz nieudostępnienie przez Radę stronie skarżącej akt naruszyło również przysługujące stronie skarżącej prawo do skutecznej ochrony sądowej.
—

stwierdzenie, że odrzucenie przez Komisję Europejską kosztów skarżącej w wysokości pięciuset siedemdziesięciu ośmiu tysięcy dziewięciuset trzydziestu siedmiu EUR (578 937 EUR) z tytułu umowy dotyczącej projektu „A sophisticated multi-parametric system for the continuous — effective assessment and monitoring of motor status in Parkinson’s disease and other neurodegenerative diseases (PERFORM)” na podstawie wyników audytu 11-BA135-006 stanowi naruszenie jej zobowiązań umownych oraz że skarżąca powinna wypłacić na rzecz Komisji Europejskiej kwotę w wysokości dwudziestu jeden tysięcy stu siedemdziesięciu jeden EUR (21 171 EUR) a nie kwotę w wysokości czterystu osiemdziesięciu siedmiu tysięcy stu jeden EUR (487 101 EUR) oraz odszkodowanie, które zostanie określone przez Komisję Europejską;
2)

Zarzut drugi dotyczy naruszenia rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 i braku właściwej podstawy prawnej. Strona skarżąca twierdzi bowiem, że w odniesieniu do rozporządzeń (UE) nr 131/2013 i 281/2013 Komisja nie ma żadnych uprawnień do zwiększania kwot, a wręcz przeciwnie — zobowiązana jest do nakładania wysokich, odstraszających opłat za udostępnianie na rynku Unii cukru pozakwotowego. W odniesieniu do przetargów podatkowych Komisja wyraźnie nie posiada upoważnienia ani uprawnień do przyjęcia tego rodzaju środka, który nigdy nie został przewidziany w podstawowych przepisach.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 178/17

Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji

(Sprawa T-256/13)

2013/C 178/28

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: W. Ferrante avvocato dello Stato, G. Palmieri, pełnomocnik)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności pisma nr Ares (2013) 237719 z dnia 22 marca 2013 r. Dyrekcji Generalnej ds. Edukacji i Kultury Komisji dotyczącego «Agreement N. ADEC 2007.0266 — Reimbursement. Review after appeal», które zostało wysłane w dniu 25 lutego 2013 i doręczone Agenzia nazionale per i Giovani [krajowej agencji ds. młodzieży] w dniu 6 marca 2013 r. (nr ANG/2741/AMS) z wezwaniem do zwrotu kwoty wynoszącej ogółem 1 486 485,90 EUR w części dotyczącej kwot 52 036,24 EUR i 183 729,72 EUR oraz pisma z dnia 28 lutego 2013 r. nr 267064 Dyrekcji Generalnej ds. Edukacji i Kultury Komisji Europejskiej skierowanego do Presidenza del Consiglio dei Ministri — Capo Dipartimento della Gioventù e del Servizio civile nazionale [kancelarii prezesa rady ministrów — naczelnika departamentu młodzieży i krajowej służby cywilnej], w którym wysłano «Final evolution conclusions» z «2011 Declaration of Assurance».

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga dotyczy żądania zwrotu Komisji pewnych kwot pieniężnych wynoszących ogółem 1 486 485,90 EUR, na które składa się między innymi kwota 52 036,24 EUR obejmująca wydatki Agenzia Nazionale per i Giovani poniesione na działania w celu kształcenia i oceny woluntariuszy EVS (wolontariat europejski) w ramach programu „Młodzież w działaniu” za rok 2007 i uznana za niekwalifikującą się oraz kwota 183 729,72 EUR obejmująca sumy nieodzyskane przez Agenzia Nazionale per i Giovani w związku z żądaniami zwrotu skierowanymi do beneficjentów tego programu za lata 2000-2004.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1) Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 3.2.1 w związku z art. 5.2.2 ostatni ustęp ‘Grant Agreement n. 2007 — 0266/001 — 001 for the operational implementation of the Youth in action programme’ zawartego pomiędzy Komisją Europejską i Agenzia Nazionale per i Giovani. W tym względzie skarżąca twierdzi, że jakkolwiek górny limit pro capita na każdego stażystę został rzeczywiście przekroczony ze względów organizacyjnych i ze względu na ograniczenia czasowe, to żądanie zwrotu środków, które zostały w rzeczywistości wydane na cele objęte „Grant Agreement n. 2007 — 0266/001 — 001” nie wydaje się uzasadnione i zgodne z realizowanym przez decyzję 1719/2006/WE celem rozwijania współpracy w sektorze młodzieży w Unii Europejskiej.
2)

Zarzut drugi: bez uzasadnienia pominęła zachowanie władz włoskich, nie uwzględniając niezbędnej stopniowości podejścia do systemu charakteryzującego się niezwykłą kompleksowością, znaczenia zawartego w regulacji UE odesłania do opcji, które ma przyjąć każde państwo członkowskie, oraz względnej niepewności co do interpretacji uregulowań wspólnotowych i wskutek tego naruszyła zasady pewności prawa, legalności, proporcjonalności, dobrej wiary oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań.
—

niezasadne jest założenie Komisji, że wniosek skarżącej, wymagający stworzenia nowych dokumentów, a nie dostępu do już istniejących, nie należy do zakresu zastosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001;
—

gdyż to do SSP należało sprawdzenie — a nie do skarżącej wykazanie — że art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego został zastosowany w sposób oczywisty niewłaściwie;
4)

Zarzut czwarty dotyczy nieuwzględnienia zasady równości, ze względu na to, że dyrektywa 2013/2/UE różnie traktuje porównywalne sytuacje, gdyż nie uznaje za opakowania przemysłowych walców do nawijania, a walce do nawijania inne niż przemysłowe znajdują się w sytuacji obiektywnie porównywalnej, i ze względu na to, że towary posiadające cechy podobne do walców do nawijania są wyłączone z kategorii opakowań.
—

Skarżący twierdzi, że po pierwsze w zakresie, w jakim nie podają uzasadnienia, zaskarżone decyzje i rozporządzenia naruszają przysługujące mu prawo do obrony; po drugie niezgodność z prawem zaskarżonych decyzji i rozporządzeń ma wpływ na to postępowanie, gdyż z jednej strony, uniemożliwia to skarżącemu obronę, a z drugiej strony możliwość przeprowadzenia przez Sąd kontroli zgodności z prawem zaskarżonych decyzji i rozporządzeń jest utrudniona. Wynika z tego, że naruszone jest prawo skarżącego do skutecznego środka prawnego przed sądem; wreszcie w zakresie, w jakim skarżący został pozbawiony prawa do obrony, oraz ze względu na to, że podważona jest możliwość przeprowadzenia przez Sąd kontroli zgodność z prawem zaskarżonych decyzji i rozporządzeń dotyczących środków zamrażających fundusze — które ze swojej natury są „szczególnie uciążliwe” — na skarżącego zostało nałożone nieuzasadnione ograniczenie jego prawa własności.
3)

Posiłkowo, błędna ocena uchybień proceduralnych, do których doszło przy przygotowywaniu ponownego egzaminu — wywody wyroku odnoszące się do terminowego wezwania, zgodnych z przepisami informacji dotyczących składu komisji konkursowej i informacji o mającym zastosowanie prawie wykazują istotne błędy w ocenie okoliczności faktycznych i w ocenie obowiązków organizacyjnych strony pozwanej; — wyrok pomija ocenę nierównego traktowania wnoszącego odwołanie w odniesieniu do udzielania dodatkowych informacji innej kandydatce w równolegle toczącym się postępowaniu; — w odniesieniu do zarzutu stronniczości komisji konkursowej wyrok ogranicza się do sprawdzenia braku dowodów dyskryminacji wnoszącego odwołanie w toku pierwszego postępowania egzaminacyjnego, przy czym nie została rozpatrzona kwestia stronniczości podczas ponownego egzaminu.
—

W tym względzie skarżąca podnosi, że wydaniu przez SACE S.p.A. decyzji o udzieleniu ochrony reasekuracyjnej wykorzystującej możliwości wynikające ze znajdowania się na etapie cyklu gospodarczego, który cechował się znaczną wysokością składek ubezpieczeniowych, nie towarzyszył zamiar przyznania na rzecz SACE BT subwencji lub wsparcia. W pozostałym zakresie jedynie spółka dominująca uzyskała wynikającą z ochrony reasekuracyjnej korzyść gospodarczą. Ponadto twierdzenia Komisji dotyczące pozytywnej korelacji między skalą uwzględnianego ryzyka i wymaganej stopy [kredytu] nie znajdują oparcia ani w literaturze fachowej, ani w praktyce rynkowej, ani też w konkretnej sytuacji, w której znajduje się SACE BT. Wreszcie, nie przekonuje podjęta przez Komisję próba zastosowania w nieuzasadniony wystarczająco sposób w odmiennym kontekście i w odniesieniu do odmiennych środków „rule of thumb” rzekomo przyjętej przez nią w odniesieniu do portugalskiego systemu ubezpieczeń kredytów eksportowych, która to próba miała na celu wykazanie, że uiszczona przez SACE S.p.A. z tego tytułu opłata winna co najmniej o 10 % przekraczać opłatę zastosowaną przez udzielające ochrony reasekuracyjnej podmioty prywatne ze względu na niższy stopień ochrony reasekuracyjnej i ponoszonego przez nie ryzyka.
2)

Drugi zarzut dotyczy tego, że Komisja naruszyła prawo i popełniła błąd co do okoliczności faktycznych błędnie przyjmując, iż Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development (departament rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich Irlandii Północnej „DARD”) zastosował nieprawidłowo lub w ogóle nie zastosował przepisów dotyczących nienależnych płatności, sankcji oraz celowej niezgodności oraz że w konsekwencji Komisja przypisała zbyt duże znaczenie względom dotyczącym rozmiarów możliwych strat dla funduszy UE lub nie wzięła pod uwagę tych względów. W szczególności Komisja: — niesłusznie zarzuciła rzekomo „systematyczne” przeliczanie uprawnień przez DARD; — niesłusznie twierdziła, iż błędy popełnione w 2005 r. mogły mieć rzeczywisty wpływ na historyczny element wartości uprawnień; — przyjęła błędną metodę obliczania nadmiernych płatności; — przyjęła błędne podejście w stosunku do sankcji, zwłaszcza: — przyjmując błędny sposób obliczania sankcji; oraz — niesłusznie twierdząc, iż sankcję należy wymierzyć za każdy rok w przypadkach gdy sankcja miała zastosowanie w 2005 r. lecz nie w kolejnych latach objętych wnioskiem — w niniejszym przypadku w 2009 r. — kiedy to nadmierna płatność wynikała z tego samego błędu co błąd za który wymierzono sankcję w 2005 r. — przyjęła błędne podejście do celowej niezgodności.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 189/28

Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2013 r. — Ryanair Holdings przeciwko Komisji

(Sprawa T-260/13)

2013/C 189/58

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ryanair Holdings plc (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: G. Berrisch, lawyer, i D. Hull, Solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2013) 1106 wersja ostateczna z dnia 27 lutego 2013 uznającej koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem i porozumieniem EOG (sprawa nr COMP/M.6663 — Ryanair/Aer Lingus III);

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, twierdząc, że Komisja błędnie uznała i nie wykazała w wystarczający pod względem prawnym sposób tego, iż zaplanowana koncentracja po zmianach zaproponowanych przez skarżącą w postaci zobowiązań w znaczący sposób przeszkodzi skutecznej konkurencji na wspólnym rynku. Skarżąca twierdzi również, że Komisja naruszyła zasady proporcjonalności i dobrej administracji, a także obowiązek uzasadnienia.

Na poparcie tej skargi skarżąca podnosi, że Komisja dopuściła się oczywistych błędów w ocenie i naruszyła ww. zasady w odniesieniu do a) zobowiązań w przedmiocie zbycia na rzecz Flybe Group plc działalności Aer Lingus dotyczącej 43 pokrywających się tras; b) zobowiązań dotyczących tras Dublin-Londyn, Cork-Londyn i Shannon-Londyn; c) zobowiązań w przedmiocie działalności Aer Arann’s dotyczącej 43 pokrywających się tras, na których miałaby prowadzić działalność Flybe oraz d) zobowiązań dotyczących tras, o odniesieniu do których Komisja stwierdziła ewentualne problemy w zakresie konkurencji.