77.

Proponuję zatem, by na pytania przedstawione przez Bundesverwaltungsgericht (federalny sąd administracyjny, Niemcy) Trybunał udzielił następujących odpowiedzi: 1. Artykuł 11 ust. 1 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko nie sprzeciwia się przepisowi prawa krajowego, który przewiduje, iż skarżący, inny niż uznane stowarzyszenie ochrony środowiska, może żądać uchylenia decyzji, działania lub zaniechania mieszczącego się w zakresie tej dyrektywy z powodu uchybienia proceduralnego tylko wtedy, gdy wykaże, że został pozbawiony przynajmniej jednej z gwarancji proceduralnych przewidzianych w tej dyrektywie, w szczególności tych, o których mowa w art. 6. Jednak, art. 11 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2011/92 sprzeciwia się przepisowi prawa krajowego, który uzależnia prawo jednostki do wnoszenia o uchylenie decyzji, działania lub zaniechania mieszczącego się w zakresie tej dyrektywy od spełnienia warunku, że osoba ta została pozbawiona prawa do udziału w procesie decyzyjnym w oparciu o przesłankę, że gwarancje proceduralne przewidziane we wspomnianej dyrektywie nie są uznane za materialne prawa podmiotowe. 2. Artykuł 4 ust. 1 lit. a) ppkt (i)–(iii) dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej należy interpretować w ten sposób, że zawiera on nie tylko materialnoprawne przesłanki oceny, ale wymaga, dodatkowo, aby ocena dotycząca zakazu pogorszenia stanu części wód powierzchniowych poprzedzała wydanie decyzji zezwalającej na przedsięwzięcie, niezależnie od czasu sporządzenia lub złożoności dokumentu istotnego dla takiej oceny. 3. Pojęcie „pogorszenia stanu” części wód podziemnych, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. b) ppkt (i) dyrektywy 2000/60, należy interpretować w ten sposób, że pogorszenie chemicznego stanu części wód podziemnych występuje w przypadku, gdy w wyniku przedsięwzięcia norma jakości dotycząca środowiska w rozumieniu załącznika I do dyrektywy 2006/118/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie ochrony wód podziemnych przed zanieczyszczeniem i pogorszeniem ich stanu lub wartość progowa państwa członkowskiego w rozumieniu załącznika II do tej samej dyrektywy jest przekroczona w odniesieniu do przynajmniej jednego zanieczyszczenia, lub gdy nie są spełnione inne warunki określone w tabeli 2.3.2 załącznika V do dyrektywy 2000/60. Jednak w przypadku, gdy część wód podziemnych jest już w najniższej klasie w rozumieniu załącznika V do dyrektywy 2000/60, to jakiekolwiek dalsze powiększenie stężenia zanieczyszczenia, przekraczającego normę jakości dotyczącą środowiska lub wartość progową określoną przez państwo członkowskie, stanowiłoby pogorszenie. W tym przypadku zwiększenie stężenia innego zanieczyszczenia także stanowi pogorszenie, jeśli stężenie to przekracza normę jakości dotyczącą środowiska lub wartość progową określoną przez państwo członkowskie. 4. Artykuł 4 dyrektywy 2000/60 należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do osób utrzymujących domowe studnie dla celów prywatnego zaopatrzenia w wodę lub korzystających z publicznej sieci zaopatrzenia w wodę, których dane przedsięwzięcie może dotknąć, jak również w inny sposób szczególnie dotkniętych przez to przedsięwzięcie, przesłanka bezpośredniego oddziaływania ryzyka pogorszenia odnośnych części wód jest spełniona, w związku z czym osoby te mogą na podstawie art. 4 dyrektywy 2000/60 zaskarżyć przed sądem naruszenie zakazu pogarszania stanu wód.