Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dowód na istnienie uchybienia – Ciężar dowodu spoczywający na Komisji

(art. 226 WE)

2. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Przedmiot sporu – Określenie w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi

(art. 226 WE)

3. Swobodny przepływ osób – Odstępstwa – Względy porządku publicznego

(art. 39 WE; dyrektywa Rady 64/221, art. 3, i dyrektywa Rady 73/148, art. 10)

Summary

1. W ramach postępowania o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego Komisja zobowiązana jest do wykazania istnienia zarzucanego uchybienia i dostarczenia Trybunałowi dowodów potrzebnych do zweryfikowania przezeń istnienia tego uchybienia, przy czym Komisja nie może opierać się na jakimkolwiek domniemaniu.

W szczególności w odniesieniu do zarzutu dotyczącego wykonywania przepisu krajowego dla wykazania uchybienia państwa członkowskiego wymagane jest przedstawienie dowodów mających szczególny charakter w porównaniu z dowodami zwykle uwzględnianymi w ramach skargi o stwierdzenie uchybienia, wskazującej jedynie treść przepisu krajowego. W tych warunkach uchybienie można wykazać jedynie poprzez wystarczająco udokumentowany i szczegółowy dowód praktyki zarzucanej administracji lub sądom krajowym i przypisywanej danemu państwu członkowskiemu.

Ponadto, jeżeli zachowanie państwa polegające na praktyce administracyjnej sprzecznej z wymogami prawa wspólnotowego może mieć charakter stanowiący uchybienie w rozumieniu art. 226 WE, taka praktyka administracyjna powinna wykazywać w pewnym stopniu charakter trwały i powszechny.

(por. pkt 48?50)

2. Wezwanie do usunięcia uchybień skierowane przez Komisję do państwa członkowskiego oraz uzasadniona opinia wydawana przez Komisję na podstawie art. 226 WE wyznaczają przedmiot sporu, który nie może być od tego momentu poszerzony. W związku z tym uzasadniona opinia oraz skarga Komisji muszą opierać się na tych samych zarzutach co wezwanie do usunięcia uchybień rozpoczynające postępowanie poprzedzające wniesienie skargi.

Jednakże nie w każdym przypadku musi występować całkowita zbieżność zarzutów podniesionych w wezwaniu do usunięcia uchybień, uzasadnionej opinii i skardze, o ile tylko przedmiot sporu nie został poszerzony lub zmieniony, czy wręcz przeciwnie, po prostu zawężony.

(por. pkt 59?61)

3. Odwołanie się przez władze krajowe do porządku publicznego jako odstępstwa od podstawowej zasady swobodnego przepływu osób wymaga w każdym wypadku istnienia – oprócz zakłócenia porządku społecznego, jakim jest każde naruszenie prawa – rzeczywistego i dostatecznie poważnego zagrożenia podstawowego interesu społeczeństwa.

Państwo członkowskie, które przewiduje, że w odniesieniu do obywateli Wspólnoty korzystających z zezwolenia na pobyt na czas nieoznaczony wydanie decyzji o wydaleniu uzasadniać mogą jedynie „szczególne” względy porządku publicznego, uchybia w tym względzie zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 39 WE, art. 3 dyrektywy 64/221 w sprawie koordynacji specjalnych środków dotyczących przemieszczania się i pobytu cudzoziemców, uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego i art. 10 dyrektywy 73/148 w sprawie zniesienia ograniczeń w zakresie przemieszczania się i pobytu obywateli państw członkowskich w obrębie Wspólnoty, które dotyczą przedsiębiorczości i świadczenia usług. Taki przepis krajowy powoduje w istocie powstanie wątpliwości co do tego, w jaki sposób należy prawidłowo uwzględniać wymogi prawa wspólnotowego w odniesieniu do obywateli Wspólnoty korzystających z zezwolenia na pobyt na czas oznaczony.

(por. pkt 34, 70, 72, 126 i sentencja)