ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3)

Dowody przedstawione przez wnoszącą odwołanie w postępowaniu nie powinny były zadaniem wnoszącej odwołanie zostać odrzucone jako wniesione po terminie. Wynika to, po pierwsze, ze systematyki rozporządzenia nr 207/2009, w szczególności z porównania przepisów dotyczących używania obowiązujących w postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku z przepisami postępowań w sprawie sprzeciwu i w sprawie unieważnienia prawa do znaku z tytułu bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji, a po drogie z ogólnych zasad rozkładu ciężaru dowodu. Na tym tle konieczna jest celowościowe ograniczenie zasady 40 ust. 5 rozporządzenia nr 2868/95 (2).
—

ostateczne rozstrzygnięcie sporu poprzez stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 746/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. zmieniającego załącznik VII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii (1), lub też przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;
3)

Czy zgodnie z art. 395 dyrektywy 2006/112 mogą istnieć w praktyce podatkowej, jak w postępowaniu przed sądem krajowym, środki szczególne, zgodnie z którymi organy skarbowe celem kontroli odliczeń podatku naliczonego sprawdzają tylko dokonane odliczenia, podczas gdy podatek od dokonanych transakcji już dlatego postrzega się jako bezwarunkowo wymagalny, ponieważ był on wyszczególniony na fakturze? W przypadku gdyby na to pytanie udzielono odpowiedzi twierdzącej: Czy na podstawie art. 203 dyrektywy dopuszczalne jest — i jeśli tak, to w jakich przypadkach —, że z tytułu tej samej transakcji podatek od wartości dodanej pobiera się wpierw u dostawcy albo usługodawcy, ponieważ wyszczególnił on podatek, a po raz drugi u nabywcy towaru lub usługobiorcy poprzez odmówienie jemu prawa do odliczenia podatku?
3)

Czy art. 6 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001 ma zastosowanie także do pozwanych nieposiadających miejsca zamieszkania na terytorium Unii Europejskiej? Jeżeli tak, to czy ma to miejsce także wtedy, gdy wyrokowi można odmówić uznania w państwie miejsca zamieszkania pozwanego na podstawie umowy dwustronnej z państwem, w którym wydano orzeczenie z powodu braku właściwości?
2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: Czy określony powyżej w pkt 1 przepis krajowy jest zgodny z dyrektywą 89/104/EWG, jeżeli jest on interpretowany zawężająco w ten sposób, że nie znajduje zastosowania do znaku towarowego (znaku towarowego 1), który został zarejestrowany tylko po to, aby zabezpieczyć lub rozszerzyć zakres ochrony innego zarejestrowanego znaku towarowego (znaku towarowego 2), który został zarejestrowany w postaci, w jakiej jest używany?
2)

Ponadto zaskarżony wyrok jest niezgodny z art. 51 ust. 1 lit. a) i art. 76 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Wyrok ten został oparty na nieprawidłowym założeniu, że na wnoszącej odwołanie spoczywa ciężar dowodu w przedmiocie używania pozwalającego na utrzymanie praw do znaku w odniesieniu do spornego znaku towarowego. Na podstawie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego obowiązuje bowiem po pierwsze zgodnie z art. 76 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia zasada badania przez Urząd stanu faktycznego z urzędu. Po drugie, z przepisów i systematyki tego rozporządzenia i w szczególności porównania przepisów dotyczących wygaśnięcia prawa do znaku towarowego z przepisami dotyczącymi sprzeciwów i unieważnienia w związku ze względnymi przyczynami odmowy rejestracji wynika, że przedstawienie dowodu używania w postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego nie należy co do zasady do właściciela spornego znaku towarowego. Wynika z tego w szczególności, że odmowa wzięcia pod uwagę przez Urząd dowodów, które jego zdaniem zostały przedstawione po upływie obowiązującego terminu nie była zasadna.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 80/8

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 30 listopada 2011 r. — Niederösterreichische Landes-Landwirtschaftskammer przeciwko Anneliese Kuso

(Sprawa C-614/11)

2012/C 80/10

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Oberster Gerichtshof

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Niederösterreichische Landes-Landwirtschaftskammer

Strona pozwana: Anneliese Kuso

Pytania prejudycjalne

Czy art. 3 ust. 1 lit. a) i c) dyrektywy 76/207/EWG (1), w brzmieniu nadanym mu dyrektywą 2002/73/WE, stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym kwestia dyskryminacji ze względu na płeć w związku z zakończeniem stosunku pracy, które to zakończenie stosunku pracy na podstawie indywidualnej umowy o pracę na czas określony, zawartej przed wejściem w życie wyżej wymienionej dyrektywy (tutaj: przed przystąpieniem Austrii do Unii Europejskiej), następuje wyłącznie wskutek upływu czasu, nie podlega ocenie w kontekście dokonanego przed przystąpieniem [do UE] umownego uzgodnienia ograniczenia czasu obowiązywania umowy o pracę jako „warunku wypowiedzenia”, lecz wyłącznie w związku z odrzuceniem wniosku o przedłużenie umowy jako „warunkiem zatrudnienia”?

(1) Dyrektywa Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (Dz.U. L 39, s. 40) w wersji zmienionej dyrektywą 2002/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r.
—

stwierdzenie, iż poprzez przyjęcie i utrzymanie w mocy przepisów zawartych w art. 46 lit. c) wersji skonsolidowanej Ley de Regulación de los Planes y Fondos de Pensiones (ustawy regulującej systemy i fundusze emerytalne), w art. 86 Real Decreto Legislativo (królewskego dekretu ustawodawczego) 6/2004 z dnia 29 października 2004 r. zatwierdzającego tekst skonsolidowany Ley de ordenación y supervisión de los seguros privados (ustawy o organizacji ubezpieczeń prywatnych i nadzorze nad nimi), w art. 10 Real Decreto Legislativo (królewskego dekretu ustawodawczego) nr 5/2004 zatwierdzającego tekst skonsolidowany Ley del Impuesto sobre la renta de los no residentes (ustawy o podatku dochodowym od osób niebędących rezydentami) i w art. 47 Ley 58/2003 de 17 de diciembre, General Tributaria (ustawy nr 58/2003 z dnia 17 grudnia 2003 r. — ordynacji podatkowej), zgodnie z którymi między innymi zagraniczne fundusze emerytalne mające siedzibę w innych państwach członkowskich i oferujące pracownicze systemy emerytalne w Hiszpanii, jak również towarzystwa ubezpieczeniowe działające w Hiszpanii na zasadzie swobody świadczenia usług są zobowiązane do wyznaczenia przedstawiciela podatkowego zamieszkałego lub mającego siedzibę w Hiszpanii, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 56 TFUE (dawny art. 49 TWE) i art. 36 porozumienia EOG.
1)

Czy art. 43 i 49 traktatu WE należy interpretować w ten sposób, że zasadniczo stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, takim jak art. 88 włoskiej T.U.L.P.S., na mocy którego „zezwolenie na prowadzenie zakładów może zostać udzielone wyłącznie koncesjonariuszowi lub posiadaczowi zezwolenia wydanego przez ministerstwa lub inne jednostki, dla których ustawa zastrzega prawo do organizacji i zarządzania zakładami, jak również podmiotom upoważnionym przez koncesjonariusza lub posiadacza zezwolenia na mocy tej koncesji lub zezwolenia”, oraz art. 2 ust. 2b dekretu ustawodawczego nr 40 z dnia 25 marca 2010 r., przekształconego na mocy ustawy nr 73/2010, na podstawie którego „art. 88 tekstu jednolitego ustaw o bezpieczeństwie publicznym, o którym mowa w dekrecie królewskim nr 773 z dnia 18 czerwca 1931 r. wraz z późniejszymi zmianami, należy interpretować w ten sposób, że jeżeli określone w nim zezwolenie zostało wydane w stosunku do przedsiębiorstw handlowych prowadzących i przyjmujących publiczne gry z wygranymi pieniężnymi, uznaje się je za skuteczne dopiero po wydaniu właścicielom takich przedsiębiorstw odpowiedniej koncesji na prowadzenie i przyjmowanie gier przez niezależny urząd ds. monopolu państwa przy ministerstwie gospodarki i finansów”?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 118/8

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 września 2011 r. w sprawach połączonych T-294/08, T-408/08, T-453/08 i T-454/08 Regione autonoma della Sardegna i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 8 grudnia 2011 r. przez Regione autonoma della Sardegna

(Sprawa C-631/11 P)

2012/C 118/13

Język postępowania: włoski

Strony

Wnosząca odwołanie: Regione autonoma della Sardegna (przedstawiciel: A. Fantozzi, avvocato)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Selene di Alessandra Cannas Sas i in.

Żądania wnoszącego odwołanie

— Uchylenie lub zmiana wyroku Sądu z dnia 20 września 2011 r. w sprawach połączonych T-394/08, T-408/08, T-453/08 i T-454/08;

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji WE z dnia 2 lipca 2008 r. (Pomoc państwa C1/2004 Włochy — SG-Greffe (2008) D/204339) w sprawie programu pomocy „Ustawa regionalna nr 9 z 1998 r. — nadużycia w stosowaniu programu pomocy N 272/98”.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie dwa zarzuty.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 107 ust. 3 TFUE. W szczególności wnosząca odwołanie podnosi naruszenie i błędne zastosowanie zasady konieczności i zasady skutku zachęcającego, wynikające z nadmiernie formalistycznego podejścia, sprzecznego z zasadą przewagi treści nad formą, oraz z nieuwzględnienia specyfiki aspektów prawa intertemporalnego charakteryzujących ten konkretny przypadek.

Zarzut drugi odnosi się do naruszenia zasady pewności prawa i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz naruszenia art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1). Zastrzeżenia dotyczą pominiętej w zaskarżonym wyroku intertemporalnej specyfiki przedmiotowej sytuacji. Według wnoszącej odwołanie Sąd postąpił wbrew orzecznictwu w przedmiotowym zakresie, wymagając od podmiotu gospodarczego stopnia staranności nieosiągalnego w danej sytuacji, zważywszy że konieczna uprzedniość wniosku w stosunku do rozpoczęcia prac jest parametrem wspólnotowym, którego wprowadzenie nastąpiło w czasie, kiedy miały miejsce okoliczności faktyczne sprawy, a zatem nie było wiadome w chwili, gdy podejmowane były decyzje przedsiębiorstwa.

(1) Dz.U L 83, s. 1.
—

Uchylenie wyroku Sądu z dnia 20 września 2011 r. w sprawach połączonych T-394/08, T-408/08, T-453/08 i T-454/08, w zakresie, w jakim oddala zastrzeżenie skarżącej odnoszące się do braku uzasadnienia co do oceny skutku zachęcającego spornej pomocy
1)

Czy art. 10 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (1) sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, na podstawie którego możliwe jest poinformowanie opinii publicznej ze wskazaniem nazwy środka spożywczego lub paszy i producenta żywności lub paszy, w którego imieniu lub pod którego firmą żywność lub pasza były produkowane lub obrabiane bądź zostały wprowadzone na rynek, jeżeli środek spożywczy nieszkodliwy dla zdrowia, ale nienadający się do spożycia, w szczególności wzbudzający wstręt, jest wprowadzany lub został wprowadzony do obrotu w znacznych ilościach lub jeżeli taki środek spożywczy ze względu na swoje właściwości został wprowadzony na rynek wprawdzie w niewielkich ilościach, ale w dłuższym okresie czasu?
4)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy można uznać za zgodny z zasadami równoważności i skuteczności szczególnie krótki termin między dniem zapłacenia podatku akcyzowego w odniesieniu do produktów dopuszczonych do konsumpcji w państwie członkowskim a dniem wysłania produktów objętych podatkiem akcyzowym do innego państwa członkowskiego, w którym są one przeznaczone do konsumpcji. Czy w tym względzie istotny jest fakt, że ogólny termin na złożenie wniosku o zwrot podatku, opłaty lub składki w danym państwie członkowskim jest zdecydowanie dłuższy.
2)

Wnosząca odwołanie uważa, że błędnie zastosowano wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien oraz zasad indywidualizacji sankcji i proporcjonalności względem okresu, w którym Agroexpansión nie była częścią grupy Dimon. Wnosząca odwołanie uważa, że do celów określenia wysokości sankcji nałożonej na Agroexpansión za okres poprzedzający jej włączenie do grupy Dimon nie należy stosować współczynnika korygującego do podstawowej kwoty grzywny nałożonej na Agroexpansión, ze względu na to, iż spółka ta nie była w tym okresie spółką zależną jakiejkolwiek międzynarodowej grupy. Tytułem żądania ewentualnego, na wypadek, gdyby Trybunał uznał, że należy zastosować jedną grzywnę, strona wnosząca odwołanie podnosi, iż grzywna ta powinna być obniżona, aby wykluczyć nieproporcjonalne zastosowanie mnożnika.
3)

W sytuacji, gdy podmiot gospodarczy dopuścił się uchybienia obowiązkom określonym we wspólnotowym rozporządzeniu sektorowym takim jak rozporządzenie nr 1059/83 i nie spełnił określonych w nim warunków objęcia przewidzianą w nim pomocą wspólnotową, a to rozporządzenie sektorowe przewiduje, tak jak ma to miejsce w przypadku art. 17 ww. rozporządzenia, system środków i kar administracyjnych, czy system ten znajduje zastosowanie z wyłączeniem wszelkich innych przewidzianych przez prawo Unii Europejskiej systemów, nawet jeśli dane uchybienie narusza interesy finansowe Unii Europejskiej? Czy też, przeciwnie, przewidziany w rozporządzeniu nr 2988/95 system środków i kar administracyjnych jest jedynym, którym ma zastosowanie w przypadku takiego uchybienia? Czy też może znajdują zastosowanie oba te rozporządzenia?
b)

rozporządzenie Rady (WE) nr 1205/2007 (2) z dnia 15 października 2007 r. nakładające, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96, cła antydumpingowe na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL-i) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i rozszerzające zakres stosowania na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Socjalistycznej Republiki Wietnamu, Islamskiej Republiki Pakistanu i Republiki Filipin należy interpretować w ten sposób, że obejmują one także sprowadzane przez skarżącą i bliżej określone w postanowieniu świetlówki z mechanizmem ściemniającym?
4)

W przypadku, gdy, na podstawie odpowiedzi udzielonych na powyższe pytania należałoby uznać, że zatrzymanie zabezpieczenia stanowi karę mającą zastosowanie w przypadku przekroczenia przez wyłoniony w przetargu podmiot terminu wywozu, czy w celu obliczenia części kwoty zabezpieczenia, jaka winna być zatrzymana za naruszenie ustalonego dla przetargów nr 170/94 WE i nr 171/94 WE przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 360/95 z dnia 22 lutego 1995 r. (ze zmianami) terminu wywozu należy zastosować wstecz, a jeśli tak, to na jakich zasadach, przepisy art. 91 ust. 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1623/200 z dnia 25 lipca 2000 r. chociaż, po pierwsze, to ostatnie rozporządzenie nie zmieniło ani nie uchyliło wyraźnie przepisów art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 360/95 z dnia 22 lutego 1995 r. regulującego w szczególności te przetargi nr 170/94 WE i nr 171/94 WE, lecz jedynie przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 377/93 z dnia 12 lutego 1993 r. (4) ustanawiającego wspólny system prawny przetargów na destylowane alkohole posiadane przez agencje interwencyjne i odsyłającego w zakresie dotyczącym szczegółowych zasad znoszenia ustanowionych przez wyłonione w ramach przetargów podmioty zabezpieczeń wykonania do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. (5), które zostało wyraźnie uchylone w art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 360/95 z dnia 22 lutego 1995 r. oraz, po drugie, rozporządzenie Komisji (WE) nr 1623/2000 zostało przyjęte już po przeprowadzonej w 1999 r. reformie wspólnych rynków wina i zmienia ono w sposób istotny system przetargów oraz system ustanawianych w tych ramach zabezpieczeń zarówno w zakresie dotyczącym ich przedmiotu, jak i ich kwoty oraz, wreszcie, skreśla Brazylię z wykazu krajów trzecich w przypadku których, jeśli chodzi o wyłączne wykorzystanie w sektorze paliwowym, dozwolony jest wywóz przyznanego w drodze przetargu alkoholu?
Wnoszący twierdzą również, że Sąd (ii) popełnił błąd prawny, uznając, iż układ o stabilizacji i stowarzyszeniu między UE a BJRM daje podstawy do zgodnej z prawem dyskryminacji wnoszących odwołanie; (iii) popełnił błąd prawny w ocenie zobowiązań wynikających z art. 6 ust. 7 i art. 8 ust. 4 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (2) oraz w wykładni prawa do obrony; (iv) popełnił błąd prawny w ocenie gwarancji proceduralnych oraz wynikających stąd obowiązków instytucji w kontekście administracyjnych postępowań antydumpingowych; (v) wypaczył oczywiste znaczenie okoliczności faktycznych w odniesieniu do zobowiązania zaproponowanego przez wnoszących odwołanie oraz zobowiązania proponowanego przez innego producenta, dochodząc w tym zakresie do błędnych wniosków podważających zgodność z prawem zaskarżonego wyroku.
1)

Czy wykładni przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/73/WE z dnia 23 września 2002 r. (1) zmieniającej dyrektywę Rady 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy oraz porozumienia ramowego w sprawie urlopu rodzicielskiego, stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. (2) w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC należy dokonywać w ten sposób, że pracodawca nie może przeprowadzać jakichkolwiek działań (w szczególności oceny pracownika podczas jego nieobecności), w których następstwie kobieta przebywająca na urlopie rodzicielskim może stracić swoje stanowisko z chwilą powrotu do pracy?
a)

od dywidendy tylko wtedy, gdy spełnia określone wymogi ustawowe, tj. na dzień wypłaty (podziału) dywidendy jego udział (w przypadku akcji poprzez akcje imienne) w kapitale zakładowym spółki będącej rezydentem wynosił nieprzerwanie co najmniej 20 % przez okres przynajmniej dwóch kolejnych lat, mając na uwadze, że w sytuacji gdy nieprzerwany udział w wysokości 20 % utrzymywał się przez okres krótszy niż dwa kolejne lata, spółka wypłacająca dywidendę nie jest zobowiązana do pobrania podatku od dywidendy, a spółka otrzymująca dywidendę lub — w wypadku wypłaty w formie niepieniężnej — spółka wypłacająca nie są zobowiązane do zapłaty tego podatku z chwilą złożenia deklaracji podatkowej, jeżeli zapłatę podatku zagwarantowała inna osoba lub podmiot wypłacający
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 157/2

Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2012 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-103/12)

2012/C 157/02

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: L.G. Knudsen, I. Díez Parra i I. Liukkonen, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

— Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/19/UE (1) z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie zatwierdzenia w imieniu Unii Europejskiej deklaracji w sprawie przyznania uprawnień do połowów na wodach UE w wyłącznej strefie ekonomicznej u wybrzeży Gujany Francuskiej statkom rybackim pływającym pod banderą Boliwariańskiej Republiki Wenezueli;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W swojej skardze Parlament Europejski żąda stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2012/19/UE z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie zatwierdzenia w imieniu Unii Europejskiej deklaracji w sprawie przyznania uprawnień do połowów na wodach UE w wyłącznej strefie ekonomicznej u wybrzeży Gujany Francuskiej statkom rybackim pływającym pod banderą Boliwariańskiej Republiki Wenezueli. Parlament kwestionuje wybraną podstawę prawną. W pierwszej kolejności twierdzi, że art. 43 ust. 3 w związku z art. 218 ust. 6 lit. b) TFUE nie może stanowić prawidłowej podstawy prawnej, ponieważ sporny akt jest równoważny z umową międzynarodową w sprawie dostępu do wód Unii w celu prowadzenia działalności rybołówstwa przez kraj trzeci. Zdaniem skarżącego akt ten powinien był zatem zostać wydany na podstawie art. 43 ust. 2 i art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE, a więc po uzyskaniu zgody Parlamentu.

Posiłkowo Parlament podnosi, że Rada, zastosowawszy procedurę przewidzianą w art. 218 ust. 6 lit. b) TFUE, dokonała błędnej wykładni art. 218 ust. 6 lit. a) tegoż traktatu. Nawet przy założeniu, że art. 43 ust. 3 TFUE może stanowić odpowiednią podstawę prawną dla aktu wewnętrznego Unii o takiej samej treści co zaskarżona decyzja, co Parlament kwestionuje, nie zmienia to faktu, że wspólna polityka rybołówstwa stanowi w świetle zaciągania zobowiązań międzynarodowych UE niepodzielną całość z punktu widzenia procedury. Wobec tego wszystkie umowy wchodzące w zakres tej dziedziny stanowią „umowy dotyczące dziedzin, do których stosuje się zwykłą procedurę prawodawczą” w rozumieniu art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE. Tym samym sporny akt powinien był w każdym razie zostać wydany z zachowaniem procedury zgody przewidzianej we wspomnianej lit. a).

(1) Dz.U. 2012, L 6, s. 8.
W ramach drugiego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok jest obarczony błędem proceduralnym, ponieważ Sąd nie przedstawił własnych rozważań odnośnie istotnego zarzutu skargi, lecz odesłał w całości do wywodów Komisji. Chodzi tu o błędną ocenę Komisji, wedle której podniesione wady warunków przetargu kraju związkowego nie miały wpływu na wysokość oddanych ofert. Poprzez bezrefleksyjne przejęcie owej błędnej oceny prawnej Sąd sam naruszył prawo Unii. Sąd nie dostrzegł, że wadliwe warunki przetargu mogą prowadzić do tego, że oferenci oddadzą wyższą ofertę, niż przy przetargu bezwarunkowym. W toku prywatyzacji Bank Burgenland odrzucone konsorcjum najwyraźniej zaproponowało zawyżoną cenę, aby skompensować jakościowe braki swojej oferty (a mianowicie ryzyko, że przy sprzedaży na rzecz konsorcjum do kraju związkowego zostaną skierowane roszczenia z gwarancji). Jeżeli Sąd uznał jakościowe kryterium „zwolnienia z gwarancji” za niedopuszczalne w kontekście pomocy prawnej, to nie mógł jednocześnie przyjąć, że oferta konsorcjum miała dobrą wartość przybliżoną do pozbawionej pomocy państwa ceny rynkowej Bank Burgenland.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 184/2

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 15 lutego 2012 r. — Felixstowe Dock and Railway Company Ltd, Savers Health and Beauty Ltd, Walton Container Terminal Ltd, AS Watson card Services (UK) Ltd, Hutchison Whampoa (Europe) Ltd, Kruidvat UK Ltd, Superdrug Stores plc przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

(Sprawa C-80/12)

2012/C 184/02

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

First-tier Tribunal (Tax Chamber)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Felixstowe Dock and Railway Company Ltd, Savers Health and Beauty Ltd, Walton Container Terminal Ltd, AS Watson card Services (UK) Ltd, Hutchison Whampoa (Europe) Ltd, Kruidvat UK Ltd, Superdrug Stores plc

Strona pozwana: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

Pytania prejudycjalne

1) W okolicznościach, w jakich: 1) przepisy państwa członkowskiego (takiego jak Zjednoczone Królestwo) zezwalają spółce („wnioskującej spółce”) na dochodzenie grupowej ulgi z tytułu strat spółki należącej do konsorcjum („spółka należąca do konsorcjum”) pod warunkiem, że spółka, która jest członkiem tej samej grupy spółek, co wnioskująca spółka, jest również członkiem konsorcjum („spółka-łącznik”) i 2) spółka dominująca grupy spółek (która sama nie jest spółką wnioskującą, ani spółką należącą do konsorcjum, ani też „spółką –łącznikiem”) nie ma siedziby w Zjednoczonym Królestwie ani też w innym państwie członkowskim, czy art. 49 i 54 TFEU wykluczają wymóg, aby „spółka łącznik” była albo rezydentem Zjednoczonego Królestwa albo aby prowadziła działalność w Zjednoczonym Królestwie w formie stałego zakładu mającego tam siedzibę?