ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 55/49

Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2009 r. — CNOP i CCG przeciwko Komisji

(Sprawa T-23/09)

(2009/C 55/88)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Conseil National de l'Ordre des Pharmaciens (CNOP) (Paryż, Francja), Conseil Central de la Section G de l'Ordre National des Pharmaciens (CCG) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci Y.-R. Guillou, H. Speyart i T. Verstraeten)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz

— obciążenie Komisji własnymi kosztami jak i kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 29 października 2008 r., mocą której Komisja, zgodnie z brzmieniem art. 20 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003 (1) nakazała stronie skarżącej poddanie się kontroli dotyczącej uczestnictwa w porozumieniach i praktykach uzgodnionych lub ich realizacji, sprzecznych z postanowieniom art. 81 lub art. 82 WE.

Postępowanie to przybierało formę decyzji zmierzających do uniemożliwienia osobom fizycznym lub prawnym prowadzącym apteki dostępu do rynku usług z zakresu analiz w dziedzinie biologii medycznej, ograniczenia ich działalności na rynku lub do ich wykluczenia z rynku, w szczególności poprzez odmowę wpisu osób fizycznych lub prawnych prowadzących apteki, które zamierzały świadczyć usługi z zakresu analiz w dziedzinie biologii medycznej do części G tabeli oraz nie aktualizując wpisów już dokonanych.

W uzasadnieniu skargi storna skarżąca podnosi trzy zarzuty:

— naruszenia zasady, zgodnie z którą decyzje instytucji wspólnotowych są adresowane do podmiotów posiadających osobowość prawną, ponieważ Ordre National des Pharmaciens był również adresatem zaskarżonej decyzji, nie posiadając jednocześnie osobowości prawnej;

— naruszenia obowiązku uzasadniania aktów, ponieważ Komisja nie określiła jasno podmiotu, który miałby stanowić przedsiębiorstwo lub związek przedsiębiorstw w rozumieniu art. 20 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003, i nie wskazała powodów uzasadniających tego rodzaju kwalifikacje;

— naruszenia art. 20 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003 w zakresie w jakim, ani strona skarżąca,ani Ordre National des Pharmaciens nie są i) przedsiębiorstwami, jako że nie prowadzą one żadnej działalności gospodarczej, ii) nie mogą być zakwalifikowane jako związki przedsiębiorstw skoro zrzeszają ona wielu członków, spośród których nie wszyscy prowadzą działalność gospodarczą, i którzy nie spełniają przesłanek kwalifikacji jako stowarzyszenia przedsiębiorstw określonych przez Trybunał w odniesieniu do stowarzyszeń zawodowych o przeznaczeniu publicznym.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 55/48

Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 4 listopada 2008 r. w sprawie F-87/07 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 stycznia 2009 r. przez Luigiego Marcuccia

(Sprawa T-16/09 P)

(2009/C 55/86)

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania wnoszącego odwołanie

— w każdym razie: (A1) uchylenie spornego postanowienia w całości, bez żadnego wyjątku; (A2) stwierdzenie, że skarga wniesiona w pierwszej instancji była całkowicie dopuszczalna;

— tytułem roszczenia głównego: (B1) uwzględnienie w całości i bez wyjątku żądań zawartych w skardze w pierwszej instancji; (B2) obciążenie strony pozwanej zwrotem wszystkich kosztów, jakie skarżący poniósł w pierwszej instancji oraz w ramach niniejszego odwołania;

— ewentualnie: (B3) skierowanie niniejszej sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej w innym składzie orzekającym, w celu jej ponownego rozpoznania.

Zarzuty i główne argumenty

Zaskarżonym orzeczeniem w niniejszym przypadku jest postanowienie wydane przez Sąd do spraw Służby Publicznej w dniu 4 listopada 2008 r. w sprawie F-87/07 L. Marcuccio przeciwko Komisji.

Zarzuty i główne argumenty są podobne do podnoszonych w sprawie T-9/09 L. Marcuccio przeciwko Komisji.

Wnoszący odwołanie utrzymuje między innymi, że Sąd do spraw Służby Publicznej nie wypowiedział się w podstawowej kwestii sporu, czyli upoważnienia do przedstawienia pisma podpisanego przez lekarza. Podnosi również absolutny brak uzasadnienia i brak logiki w rozumowaniu dotyczącym rzekomej niedopuszczalności wniosku o odszkodowanie, wniosku aby Sąd stwierdził „istnienie spornych aktów, faktów i zachowań, jak również co najmniej ich niezgodność z prawem”, oraz skargi w pierwszej instancji w całości.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 55/49

Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 4 listopada 2008 r. w sprawie F-41/06 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 16 stycznia 2009 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-20/09 P)

(2009/C 55/87)

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Dal Ferro, avvocato, C. Berardis-Kayser, pełnomocnik, J. Currall, pełnomocnik)

Druga strona postępowania: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy)

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie zaskarżonego wyroku;

— skierowanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej celem rozpoznania pozostałych zarzutów skargi.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsze odwołanie ma na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 4 listopada 2008 r., w którym stwierdzono nieważność decyzji wnoszącej odwołanie z dnia 30 maja 2005 r. zobowiązującej skarżącego w pierwszej instancji do zawieszenia służby ze względu na niezdolność do pracy, stwierdzoną przez komisję ds. inwalidztwa. SSP zasądził ponadto kwotę 3 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

Stwierdzenie nieważności opiera się wyłącznie na uwzględnieniu pierwszego zarzutu skargi, dotyczącego braku uzasadnienia.

W tym względzie wnosząca odwołanie zauważa, że w swym rozumowaniu sąd pierwszej instancji dopuścił się błędów co do prawa, ponieważ stwierdził zasadniczo, że lekarze powołani w postępowaniu o stwierdzenie niezdolności do pracy określonym w art. 53, 59 i 78 regulaminu pracowniczego powinni przedstawić, na poparcie swoich wniosków, uzasadnienie analogiczne do uzasadnienia wymaganego w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia choroby zawodowej czy wypadku w rozumieniu art. 73. W ten sposób, zdaniem Komisji, SSP pomieszał dwa postępowania, czego skutkiem jest nieuzasadnione obciążenie postępowania o stwierdzenie niezdolności do pracy.
„Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2009 r. — Biofrescos — Comércio de Produtos Alimentares, Lda przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-159/09)

2009/C 193/67

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Biofrescos — Comércio de Produtos Alimentares, Lda (Linda-a-Velha, Portugalia) (przedstawiciel: A. Magalhães e Menezes, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 72 końcowa z dnia 16 stycznia 2009 r. oddalającej wniosek skarżącej o odstąpienie od poboru celnej należności przywozowej w wysokości 41 271,09 euro i nakazującej zaksięgowanie tej płatności a posteriori.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca dokonywała pomiędzy wrześniem 2003 a lutym 2005 przywozów partii zamrożonych krewetek z Indonezji, w stosunku do których wystąpiła o odstąpienie od poboru celnej należności przywozowej na podstawie art. 220 ust. 2 lit. b), art. 236 i 239 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny (1).

Skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła przywołane przepisy co najmniej w zakresie, w jakim: po pierwsze, nie wypowiedziała się co do wszystkich argumentów przywołanych przez skarżącą we wniosku o odstąpienie od poboru celnej należności przywozowej; po drugie, przedstawiła niepełne, zwodnicze i niezrozumiałe uzasadnienie; po trzecie, w sposób nieprawidłowy zinterpretowała błąd samych organów indonezyjskich; i po czwarte wreszcie, uznał za udowodnione okoliczności, które w rzeczywistości nie zostały udowodnione, i w stosunku do których ciężar dowodu spoczywał na organach uczestniczących w postępowaniu, a nie na skarżącej.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 69/45

Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2009 r. — Lind przeciwko Komisji

(Sprawa T-5/09)

(2009/C 69/99)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Brigit Lind (Greve, Dania) (przedstawiciel: adwokat I. Anderson)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— zasądzenie od Komisji, indywidualnie na rzecz strony skarżącej, kwoty 50 000 EUR względnie innej sumy, którą Sąd uzna za sprawiedliwą i słuszną, z tytułu doznanego przez nią wstrząsu i cierpienia spowodowanych cierpieniem i dającą podstawę do odszkodowania śmiercią jej brata, wynikających z arbitralnej i niezgodnej z prawem odmowy ze strony Komisji wdrożenia zawartych w dyrektywie 96/26 przepisów dotyczących nadzoru medycznego w odniesieniu do byłych pracowników, którzy znaleźli się w sytuacji zagrożenia radiologicznego w Thulé;

— zasądzenie od Komisji na rzecz reprezentowanej przez skarżącą masy spadkowej po Johnie Relingu Nochenie kwoty 250 000 EUR względnie innej sumy, którą Sąd uzna za sprawiedliwą i słuszną, z tytułu bólu i cierpienia, w tym świadomości skrócenia długości życia, w okresie od 2006 r. do jego śmierci w 2008 r. wynikających z arbitralnej i niezgodnej z prawem odmowy ze strony Komisji wdrożenia zawartych w dyrektywie 96/26 przepisów dotyczących nadzoru medycznego w odniesieniu do byłych pracowników, którzy znaleźli się w sytuacji zagrożenia radiologicznego w Thulé, a także kwoty 6 000 EUR tytułem zwrotu kosztów pogrzebu;

— obciążenie Komisji zasadnymi kosztami prawnymi i wydatkami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej sprawie strona skarżąca występuje ze skargą z tytułu odpowiedzialności pozaumownej wynikającej ze szkody spowodowanej śmiercią jej brata, którą poniosła w swoim przekonaniu w wyniku zarzucanej niezgodnej z prawem odmowy Komisji do podporządkowania się przyjętej na posiedzeniu plenarnym rezolucji Parlamentu Europejskiego (1) i zapewnienia przestrzegania przez Danię przepisów dyrektywy Rady 96/29/Euratom z dnia 13 maja 1996 r. ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego (2) w odniesieniu do pracowników, w tym do brata strony skarżącej, narażonych na skutki awarii jądrowej w Thulé, Grenlandia.

(1) Sprawozdanie Parlamentu Europejskiego z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie konsekwencji katastrofy w Thule z 1968 r. dla zdrowia ludności (petycja 720/2002) [2006/2012(INI)].

(2) Dz.U. L 159, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 69/49

Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2009 r. — Johnson & Johnson przeciwko OHIM

(Sprawa T-25/09)

(2009/C 69/108)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Johnson & Johnson (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: A. Gérard, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Simca Srl (Cesano Boscone (MI), Włochy)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 listopada 2008 r. w sprawie R 175/2008-1;

— uwzględnienie sprzeciwu i odmówienie rejestracji zgłoszonego pod nr 4 584 587 graficznego znaku towarowego „YourCare”; oraz

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Simca Srl

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „YoungCare” dla towarów należących do klas 3, 8 i 21

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „Young Care”, zarejestrowany w Niemczech pod nr 2 913 574 dla towarów należących do klas 3 i 5; graficzny znak towarowy „bebe young care”, zarejestrowany w Niemczech pod nr 30 416 018 dla towarów i usług należących do klas 3, 21 i 44; słowny znak towarowy „Young Care”, zarejestrowany w Niemczech pod nr 30 414 452 dla towarów należących do klasy 21;

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienia sprzeciwu w całości i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, iż Izba Odwoławcza nieprawidłowo uznała, że nie istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych; naruszenie art. 74 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, iż Izba Odwoławcza nie uwzględniła przedstawionych przez skarżącą okoliczności faktycznych.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 69/52

Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2009 r. — El Corte Inglés przeciwko Komisji

(Sprawa T-38/09)

(2009/C 69/113)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: El Corte Inglés, S.A. (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: P. Muñiz i M. Baz, abogados)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga została wniesiona na decyzję Komisji C(2008) 6317 końcowy z dnia 3 listopada 2008 r. stwierdzającą zasadność retrospektywnego zaksięgowania należności celnych przywozowych i brak zasadności umorzenia tych należności w indywidualnym przypadku (sprawa REM 03/07).

Skarżąca dokonywała przywozu wyrobów tekstylnych z Jamajki, który to przywóz podlegał preferencyjnym zasadom określonym w porozumieniu o partnerstwie AKP-WE, pod warunkiem, że do tych towarów załączone było świadectwo przewozowe EUR.1 wystawione przez właściwy organ celny Jamajki. Załączone świadectwo stanowiło dowód pochodzenia towarów z Jamajki. Jednak delegacja OLAF na Jamajce uznała, że towary nie nabywają preferencyjnego pochodzenia na Jamajce, a co za tym idzie, nie mogą korzystać z preferencyjnego traktowania.

W odpowiedzi na wniosek o umorzenie należności celnych złożony przez skarżącą na podstawie art. 239 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny wydano zaskarżoną decyzję, stwierdzającą, że jamajskie organy celne nie popełniły błędu, o którym mowa w art. 220 ust. 2 lit. b) ww. rozporządzenia i że skarżąca nie znajduje się w sytuacji szczególnej ze względu na niewłaściwe przedstawienie sytuacji faktycznej przez eksporterów.

Skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja jest nieważna z następujących względów:

— W postępowaniu administracyjnym prowadzącym do wydania zaskarżonej decyzji naruszono istotne wymogi proceduralne. Konkretnie w przypadku zaskarżonej decyzji nie przestrzegano zasady dobrej administracji i poważnie naruszono prawo do obrony skarżącej, ponieważ nie istniały administracyjne akta sprawy dotyczące procedury wydania zaskarżonej decyzji.

— Zaskarżona decyzja jest obarczona błędem w ocenie, ponieważ stwierdza się w niej, że skarżąca nie znajduje się w szczególnej sytuacji. W niniejszym przypadku zachodzi bowiem szczególna sytuacja, ze względu na to, iż: — jamajskie organy celne wiedziały lub powinny były wiedzieć o tym, że towary nie mogą być objęte preferencyjnym traktowaniem, nawet gdyby eksporterzy udzielili niezgodnych z prawdą informacji, — jamajskie organy celne poważnie nie dopełniły swoich obowiązków.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 69/45

Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2009 r. — Hansen przeciwko Komisji

(Sprawa T-6/09)

(2009/C 69/100)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Bent Hensen (Aarslev, Dania) (przedstawiciel: adwokat I. Anderson)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— zasądzenie od Komisji na rzecz strony skarżącej kwoty 800 000 EUR względnie innej sumy, którą Sąd uzna za sprawiedliwą i słuszną, z tytułu odczuwanego wcześniej, obecnie i w przyszłości bólu, cierpienia i uszczuplenia radości życia ze względu na poważny uszczerbek na zdrowiu wynikający z arbitralnej i niezgodnej z prawem odmowy ze strony Komisji wdrożenia nadzoru medycznego, o którym mowa w dyrektywie 96/26 w zakresie chorób i schorzeń popromiennych w odniesieniu do byłych pracowników zatrudnionych w Thulé;

— zasądzenie od Komisji na rzecz strony skarżącej lub zakładów opieki zdrowotnej bądź osób świadczących usługi opiekuńcze przyszłych kosztów leczenia i leków niezbędnych do złagodzenia i leczenia problemów zdrowotnych strony skarżącej, o których mowa w pierwszym żądaniu powyżej, ze względu na niedostępność takiego leczenia i leków w ramach publicznego systemu opieki zdrowotnej jej kraju członkowskiego;

— obciążenie Komisji zasadnymi kosztami prawnymi i wydatkami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej sprawie strona skarżąca występuje ze skargą z tytułu odpowiedzialności pozaumownej wynikającej ze szkody, którą poniosła w swoim przekonaniu w wyniku zarzucanej niezgodnej z prawem odmowy Komisji do podporządkowania się przyjętej na posiedzeniu plenarnym rezolucji Parlamentu Europejskiego (1) i zapewnienia przestrzegania przez Danię przepisów dyrektywy Rady 96/29/Euratom z dnia 13 maja 1996 r. ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego (2) w odniesieniu do pracowników, w tym do strony skarżącej, narażonych na skutki awarii jądrowej w Thulé, Grenlandia.

(1) Sprawozdanie Parlamentu Europejskiego z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie konsekwencji katastrofy w Thule z 1968 r. dla zdrowia ludności (petycja 720/2002) [2006/2012(INI)].

(2) Dz.U. L 159, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 69/46

Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2009 r. — Schunk przeciwko OHIM (część oprawki zaciskowej w kształcie cylindra)

(Sprawa T-7/09)

(2009/C 69/101)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Schunk GmbH & Co. KG Spann- und Greiftechnik (Lauffen am Neckar, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Koppe-Zagouras)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji R 1109/2007-1 Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 31 października 2008 r.;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Inny znak towarowy przedstawiający część oprawki zaciskowej w kształcie cylindra dla towarów z klasy 7 i 8 (zgłoszenie nr 3 098 894).

Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy wykazuje wymagane minimum charakteru odróżniającego. Ponadto zgłoszony znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania na podstawie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94.

(1) Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 55/50

Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2009 r. — Biocaps przeciwko Komisji

(Sprawa T-24/09)

(2009/C 55/89)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Biocaps (Orsay, Francja) (przedstawiciele: Y.-R. Guillou, H. Speyart i T. Verstraeten, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i

— obciążenie Komisji jej własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez skarżących.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca, będąca podmiotem prawnym odpowiedzialnym za eksploatację Laboratoire Champagnat Desmoulins Philippakis, wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 6524 z dnia 29 października 2008 r., w drodze której Komisja, na podstawie art. 20 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003 (1), nakazała temu laboratorium, jak również wszystkim podmiotom kontrolowanym przez nie bezpośrednio lub pośrednio, poddanie się kontroli zmierzającej do ustalenia czy brały one udział w porozumieniach lub praktykach uzgodnionych, sprzecznych z przepisami art. 81 WE lub art. 82 WE, bądź też realizowały takie porozumienia lub praktyki.

Miały to być działania w postaci decyzji uniemożliwiających farmaceutom lub osobom prawnym dostęp do rynku usług w zakresie analiz biomedycznych, ograniczające ich działalność na tym rynku albo wykluczyć ich z rynku.

Na poparcie skargi skarżąca podnosi jedyny zarzut dotyczący naruszenia zasady, zgodnie z którą decyzje instytucji wspólnotowych powinny być kierowane do podmiotów mających osobowość prawną, w sytuacji gdy adresat spornej decyzji nie istniał już w chwili jej wydania.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).
a)

Całkowity brak fazy dowodowej i wypowiedzenia się odnośnie do podstawowej kwestii, której dotyczy spór, ponieważ w spornym postanowieniu brak jest rozstrzygnięcia w przedmiocie, złożonego w Sądzie do spraw Służby Publicznej wniosku o stwierdzenie nieistnienia ex lege zaskarżonej decyzji.