Przepisy dyrektywy 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych oraz postanowienia traktatu FUE dotyczące swobodnego przepływu towarów należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego, takim jak te będące przedmiotem postępowania głównego, które nie przewidują procedury dotyczącej wprowadzenia na rynek tego państwa członkowskiego suplementów żywnościowych, w których zawartość substancji odżywczych przekracza maksymalne dzienne dawki określone przez te przepisy, a które są legalnie produkowane lub sprzedawane w innym państwie członkowskim.

Zakaz wprowadzania środków o skutku równoważnym z ograniczeniami, o którym mowa w art. 34 TFUE, dotyczy wszelkich przepisów handlowych państw członkowskich mogących bezpośrednio lub pośrednio, rzeczywiście lub potencjalnie utrudnić wewnątrzwspólnotową wymianę handlową (zob. w szczególności wyroki: z dnia 11 lipca 1974 r., Dassonville, 8/74, EU:C:1974:82, pkt 74; z dnia 5 marca 2009 r., Komisja/Hiszpania, C‑88/07, EU:C:2009:123, pkt 82; z dnia 28 stycznia 2010 r., Komisja/Francja, C‑333/08, EU:C:2010:44, pkt 74). Tymczasem przepisy będące przedmiotem postępowania głównego stanowią utrudnienie w wymianie wewnątrz Unii, ponieważ suplement żywności, w którym zawartość składników odżywczych przekracza górne granice określone w tych przepisach, nie może być sprzedawany we Francji, nawet jeśli jest legalnie produkowany lub sprzedawany w innym państwie członkowskim. Tym samym analizowane przepisy stanowią środek o skutku równoważnym z ograniczeniem ilościowym w rozumieniu art. 34 TFUE.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału przepisy państwa członkowskiego zakazujące sprzedaży w tym państwie środków spożywczych, w których zawartość substancji odżywczych przekracza maksymalną ilość określoną przez te przepisy, które to środki są legalnie produkowane lub sprzedawane w innym państwie członkowskim, mogą, jako środek o skutku równoważnym z ograniczeniem ilościowym w rozumieniu art. 34 TFUE, być uzasadnione w zakresie, w jakim spełniają wymogi z art. 36 TFUE, tak jak go interpretuje Trybunał (zob. podobnie wyrok z dnia 5 lutego 2004 r., Greenham i Abel, C‑95/01, EU:C:2004:71, pkt 34).

Po pierwsze, przepisom takim towarzyszyć musi procedura pozwalająca podmiotom gospodarczym na uzyskiwanie zezwolenia na sprzedaż suplementów żywnościowych zawierających substancje odżywcze w dawkach wyższych niż dozwolone. Procedura ta powinna być łatwo dostępna, być możliwa do zakończenia w rozsądnym terminie i, jeśli prowadzi do odmowy, od decyzji odmownej powinien przysługiwać środek zaskarżenia (zob. podobnie wyroki: z dnia 5 lutego 2004 r., Komisja/Francja, C‑24/00, EU:C:2004:70, pkt 26; z dnia 5 lutego 2004 r., Greenham i Abel, C‑95/01, EU:C:2004:71, pkt 35; a także z dnia 28 stycznia 2010 r., Komisja/Francja, C‑333/08, EU:C:2010:44, pkt 81). Po drugie, wniosek o uzyskanie zezwolenia na sprzedaż tych suplementów może zostać odrzucony przez właściwe organy krajowe jedynie wtedy, gdy suplementy te przedstawiają rzeczywiste ryzyko dla zdrowia publicznego (zob. wyroki: z dnia 5 lutego 2004 r., Komisja/Francja, C‑24/00, EU:C:2004:70, pkt 27; z dnia 5 lutego 2004, Greenham i Abel, C‑95/01, EU:C:2004:71, pkt 36; a także z dnia 28 stycznia 2010 r., Komisja/Francja, C‑333/08, EU:C:2010:44, pkt 82).

Skoro zatem przepisy będące przedmiotem postępowania głównego zakazują sprzedaży suplementów żywnościowych, których zawartość w substancje odżywcze przekracza maksymalne ilości określone przez te przepisy, bez przewidzenia jakiejkolwiek procedury w celu wprowadzenia do obrotu tego rodzaju suplementów żywnościowych, i to nawet jeśli są one legalnie produkowane lub sprzedawane w innym państwie członkowskim, są one niezgodne z wymogiem, o którym mowa w pkt 22 niniejszego wyroku, i stąd nie mogą być uzasadnione na podstawie 36 TFUE.

(zob. pkt 18–23, 27, 28; pkt 1 sentencji)