ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 327/28

Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 8 lipca 2008 r. w sprawie F-76/07 Birkhoff przeciwko Komisji, wniesione w dniu 10 września 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-377/08 P)

(2008/C 327/54)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers.)

Druga strona postępowania: Gerard Birkhoff, (Weitnau, Niemcy)

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 8 lipca 2008 r. w sprawie F-76/07 Birkhoff przeciwko Komisji;

— obciążenie skarżącego kosztami postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej oraz kosztami postępowania odwoławczego

Zarzuty i główne argumenty

Odwołanie dotyczy wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 8 lipca 2008 r. w sprawie F-76/07, stwierdzającego nieważność decyzji Wspólnej Kasy Ubezpieczeń w razie Choroby WE w przedmiocie zażalenia, zgodnie z którą zakup nowego wózka inwalidzkiego w dwa lata po zakupie poprzedniego nowego wózka inwalidzkiego nie podlega zwrotowi ze względu na brak konieczności jego dokonania.

Wnosząca odwołanie podnosi w uzasadnieniu odwołania po pierwsze, że naruszając obowiązujące prawo wspólnotowe zaskarżony wyrok redefiniuje zakres swobodnej oceny przez lekarza-konsultanta oraz konsylium lekarskie, jako że zgodnie z nim jedynie niezależne organy lekarskie mogą korzystać z takiego zakresu swobodnej oceny.

Po drugie wyrok ten pozbawia opinię konsylium lekarskiego, istotną w praktyce oceny konieczności spowodowania powstania kosztów, wszelkiego znaczenia, ponieważ stwierdza on, że organ ten ma jedynie funkcje doradczą, a jego opinie nie są podawane do wiadomości publicznej. Jest to niezgodne z utrwalonym orzecznictwem dotyczącym Wspólnego uregulowania w przedmiocie zapewnienie opieki zdrowotnej urzędnikom Wspólnot Europejskich w brzmieniu z dnia 22 marca 2004 r. Ponadto zgodnie z wyrokiem, jeżeli chodzi o konieczność spowodowania powstania kosztów, opinie mają status wzruszalnego domniemania.

Poza tym wnosząca odwołanie podnosi zniekształcenie okoliczności stanu faktycznego, względnie błąd w prawnej kwalifikacji okoliczności przedmiotu sporu oraz naruszenie obowiązku uzasadnienia, ponieważ znaczna część decyzji w przedmiocie zażalenia została uznana za nieistniejącą.
1.

W drodze niniejszej skargi, wniesionej na podstawie art. 230 WE Republika Czeska wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie dokonania potrącenia wierzytelności i długów Komisji, oznaczonej jako BUDG/C3 D(2008)10.5-3956. Komisja, przyjmując zaskarżoną decyzję, działała na podstawie art. 73 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (1), z późniejszymi zmianami. W zaskarżonej decyzji Komisja zaliczyła wierzytelności przysługujące jej względem Republiki Czeskiej na poczet zobowiązań Republiki Czeskiej objętych windykacją funduszy odnawialnych w ramach programu Phare T9106, CS9203 i CZ9302 na łączną kwotę 9 354 130,93 EUR. Wierzytelność Komisji była przedmiotem potrącenia z uprawnienia Republiki Czeskiej do dwóch płatności pośrednich z tytułu dwóch programów operacyjnych finansowanych z funduszy strukturalnych na łączną kwotę 10 814 475,41 EUR. Republika Czeska żąda uiszczenia płatności będących przedmiotem potrącenia.
—

stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Komisję w dniu 16 lipca 2008 r. w sprawie COMP/C2/38.698 CISAC w zakresie, w jakim a) stwierdza ona w swym art. 3, na podstawie art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia o EOG, że skarżąca koordynowała terytorialne rozgraniczenia wzajemnych upoważnień w taki sposób, aby ograniczyć do terytorium krajowego każdej z tych organizacji zakres obowiązywania licencji oraz b) nakazuje jej w konsekwencji w swym art. 4.2 zaprzestanie tego naruszenia w ciągu stu dwudziestu dni począwszy od daty podania do wiadomości decyzji w przedmiocie naruszenia, a także informowanie Komisji w tym samym terminie o wszelkich podjętych w tym celu środkach;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 327/32

Skarga wniesiona w dniu 30 września 2008 r. — KODA przeciwko Komisji

(Sprawa T-425/08)

(2008/C 327/59)

Język postępowania: duński

Strony

Strona skarżąca: KODA (Kopenhaga, Dania) (przedstawiciele: adwokaci K. Dyekjær i J. Borum)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. — (Sprawa COMP/C2/38.698 CISAC) w całości, lub

— tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. — (Sprawa COMP/C2/38.698 CISAC) w zakresie dotyczącym KODA, lub

— stwierdzenie nieważności art. 3 oraz art. 4, ust. 2 i 3 decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. — (Sprawa COMP/C2/38.698 CISAC), lub

— tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 3 oraz art. 4, ust. 2 i 3 decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. — (Sprawa COMP/C2/38.698 CISAC) w zakresie dotyczącym KODA, lub

— tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 3 oraz art. 4, ust. 2 i 3 decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. — (Sprawa COMP/C2/38.698 CISAC) w zakresie dotyczącym przekazu drogą kablową; oraz

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca zwraca się o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia z dnia 16 lipca 2008 r. C(2008) 3435 wersja ostateczna (Sprawa nr COMP/C2/38.698 — CISAC), w której stwierdzono, że skarżąca naruszyła art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia EOG, zawierając porozumienia o udzielaniu wzajemnych upoważnień do reprezentacji oraz stosując w praktyce ograniczenia członkostwa (art. 1), klauzule wyłączności (art. 2), oraz, wraz z innymi organizacjami zbiorowego zarządzania, koordynując terytorialne rozgraniczenia wzajemnych upoważnień w taki sposób, aby ograniczyć do terytorium krajowego każdej z tych organizacji zakres obowiązywania licencji obejmujących prawa do publicznego wykonywania utworów w odniesieniu do przekazu drogą internetową, satelitarną oraz kablową (art. 3).

Skargę swą skarżąca opiera na następujących zarzutach:

— zaskarżona decyzja została wydana z uchybieniem wymogów proceduralnych ze względu na to, że w oczywisty sposób różni się ona w istotnych kwestiach od pisma w sprawie przedstawienia zarzutów;

— zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa ze względu na to, po pierwsze, że nie zostało dowiedzione, iż zawarcie przez skarżącą w umowie w przedmiocie wzajemnej reprezentacji w odniesieniu do przekazu drogą internetową, satelitarną oraz kablową postanowienia o rozgraniczeniach terytorialnych stanowi praktykę uzgodnioną z organizacjami zbiorowego zarządzania z innych państw będących członkami EOG, oraz, po drugie, że rozgraniczenia terytorialne nie naruszają konkurencji.

Tytułem ewentualnym skarżąca podnosi, że naruszenie nie zostało dowiedzione w zakresie dotyczącym licencji na przekaz drogą kablową.
—

Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 661/2008 z dnia 8 lipca 2008 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 oraz częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (1) w zakresie, w którym nakłada ono na skarżące, ich zależne spółki produkcyjne i spółki powiązane wskazane w motywach 23 lit. a) i lit. c), a także w art. 1 ust. 2 lit. a) i art. 2 ust. 2 lit. a) zaskarżonego rozporządzenia cło antydumpingowe;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 313/50

Skarga wniesiona w dniu 29 września 2008 r. — FIFA przeciwko OHIM — Ferrero (WM 2006)

(Sprawa T-446/08)

(2008/C 313/90)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Fédération Internationale de Football Association (FIFA) (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: D. Alexander, QC, A Barav, barrister, adwokaci R. Buchel i C. Rassmann)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą było również: Ferrero OHG mbH (Stadtallendorf, Niemcy)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności w całości decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 czerwca 2008 r. w sprawie R 1468/2005-1; oraz

— obciążenie OHIM kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „WM 2006” dla towarów i usług należących do klas 1, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 14, 15, 16, 18, 20, 21, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 2 155 521

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Ferrero OHG mbH

Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

Podniesione zarzuty: i) naruszenie art. 73 i 74 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 40/94 w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza w dużej mierze oparła swą decyzję na art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 40/94, na który to przepis nie powołali się ani Ferrero OHG mbH w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, ani Wydział Sprzeciwów; ii) posiłkowo naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza nie dokonała oceny zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego będącego przedmiotem wniosku o unieważnienie jako całości z perspektywy przeciętnego konsumenta i nie zastosowała właściwych przepisów odnoszących się do oceny charakteru opisowego względem zgłoszonych towarów lub usług; iii) naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie ustaliła, że zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie jest pozbawiony wymaganego minimum charakteru odróżniającego; oraz iv) naruszenie art. 8 ust. 3 i art. 51 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 70/94, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie ustaliła, że zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie nie nabył charakteru odróżniającego dla usług należących do klasy 41.
—

Naruszenie zasad dobrej administracji i staranności w wykonywaniu administracji publicznej w ten sposób, że skarżąca brała udział w postępowaniu administracyjnym o wyraźnie określonym charakterze i sposobie przeprowadzenia, aby następnie powziąć wiadomość, iż postępowanie to miało w rzeczywistości cechy (dotyczące jego zakresu i sposobu przeprowadzenia) istotnie różne od tych, które zostały jej zakomunikowane na początku. W szczególności pozwana jest odpowiedzialna za to, iż początkowo zdecydowała, że kontrola księgowa będzie miała formę audytu, by następnie przyjąć wnioski uzyskane w drodze odmiennej formy weryfikacji, określonej jako „procedura uzgodniona”, o której skarżąca nie została nigdy poinformowana.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 6/41

Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2008 r. — Earle Beauty przeciwko OHIM (SUPERSKIN)

(Sprawa T-486/08)

(2009/C 6/80)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Liz Earle Beauty Co. Ltd (dawniej Liz Earle Cosmetics Ltd.) (Ryde, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: M. Cover, solicitor)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 września 2008 r. w sprawie R 1656/2007-4 oraz dopuszczenie omawianego wspólnotowy znak towarowy (zgłoszenie nr 5 967 856) do zgłoszenia i rejestracji; oraz

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SUPERSKIN” dla towarów i usług należących do klas 3, 5 i 44 — zgłoszenie nr 5 967 856

Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie ustaliła, że omawiany znak towarowy stanowi opis właściwości towarów lub usług, dla których wniesiono o rejestrację.
—

stwierdzenie, zgodnie z art. 230 i 231 WE, że dorozumiana decyzja Komisji odmawiająca dostępu do dokumentów, których udostępnienia zażądała skarżąca we wniosku z dnia 25 czerwca 2008 r., jest nieważna oraz uznanie decyzji Komisji z dnia 9 października 2008 r. odmawiającej udostępnienia tych samych dokumentów za nieistniejącą;
—

stwierdzenie nieważności pkt 1 i 3 spornej decyzji i zastąpienie ich inną decyzją, w której zostanie dopuszczony do rejestracji znak towarowy nr 3.291.234 w odniesieniu do wszystkich towarów zgłoszonych z klasy 3 klasyfikacji (w tym: „mydeł, produktów perfumeryjnych, olejków esencjonalnych, kosmetyków, płynów do pielęgnacji włosów”), i obciążenie MARY QUANT Cosmetics Japan Ltd. kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu; i
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 32/40

Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2008 r. — Wessang przeciwko OHIM — Greinwald (star foods)

(Sprawa T-492/08)

(2009/C 32/77)

Język skargi: francuski

Strony

Strona skarżąca: Nicolas Wessang (Zimmerbach, Francja) (przedstawiciel: A. Grolée, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Greinwald GmbH (Kempten, Niemcy)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 17 września 2008 r. przez Izbę Odwoławczą;

— uwzględnienie wniesionego przez Nicolasa Wessanga w dniu 26 września 2005 r. sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego STAR FOODS + graficzne przedstawienie nr 004105615;

— odrzucenie w całości tego zgłoszenia nr 004105615;

— obciążenie spółki Greinwald GmbH całością kosztów postępowania poniesionych przez Nicolasa Wessanga w związku z postępowaniem w sprawie sprzeciwu, postępowaniem odwoławczym i niniejszym postępowaniem.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Greinwald GmbH

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „star foods” dla towarów należących do klas 29, 30 i 32 — zgłoszenie nr 4 105 615

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżący

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowe, graficzny i słowny, znaki towarowe „STAR SNACKS” dla towarów należących do klas 29, 30 i 31

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie sprzeciwu

Podniesione zarzuty: zdaniem skarżącego istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku dwóch kolidujących ze sobą znaków towarowych zważywszy na to, że są one niezwykle do siebie podobne pod względem wizualnym, fonetycznym lub koncepcyjnym i że oznaczone nimi towary są do siebie podobne, a nawet identyczne.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 32/46

Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2008 r. — Komisja przeciwko TMT Pragma

(Sprawa T-527/08)

(2009/C 32/89)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Moretto avvocato, A.M. Rouchaud-Joët, pełnomocnik i F. Mirza, pełnomocnik)

Strona pozwana: TMT Pragma Srl (Rzym, Włochy)

Żądania strony skarżącej

— zobowiązanie pozwanej do zwrotu długu głównego w wysokości 30 700,23 EUR, wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości przewidzianej przez prawo hiszpańskie, naliczanych od dnia 29 sierpnia 2004 r. do czasu całkowitego zwrotu należnej sumy na rzecz Komisji;

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W ramach niniejszej skargi skarżąca wnosi o zobowiązanie pozwanej do zapłaty kwoty 30 700,23 EUR wraz z odsetkami za zwłokę, co odpowiada części kwoty wypłaconej na poczet wykonania umowy nr UR-96-SC.1105, zawartej w ramach czwartego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej ds. badań, rozwoju technologicznego i prezentacji w dziedzinie systemów telepatycznych. Umowa zawarta z innymi europejskimi centrami badawczymi dotyczy wykonania projektu „Integrated urban transport concepts and market orientated urban transport systems/on demand urban transport systems — INTRAMUROS”.

W uzasadnieniu swoich żądań skarżąca podnosi, że przeprowadzona w czerwcu 2000 r. kontrola księgowości wykazała, że niektóre koszty personelu, koszty podróży i pobytu oraz wydatki na dobra konsumpcyjne oraz informatykę nie zostały udokumentowane i w związku z tym nie mogą zostać potrącone od [kosztów] projektu.

W nocie obciążeniowej z dnia 14 lipca Komisja wezwała pozwaną do zapłaty przedmiotowej kwoty wraz z odsetkami za zwłokę w przypadku niedokonania zapłaty.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 32/38

Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2008 r. — Atlas Transport przeciwko OHIM — Hartmann (ATLAS TRANSPORT)

(Sprawa T-482/08)

(2009/C 32/74)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Atlas Transport GmbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Hildebrandt, K. Schmidt-Hern i B. Weichhaus)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: A. Hartmann (Leer, Niemcy)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 września 2008 r. (sprawa R 1858/2007-4) oraz

— obciążenie pozwanego kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „Atlas Transport” dla usług transportowych (transport towarów) z klasy 39 (wspólnotowy znak towarowy nr 545 681)

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: A. Hartmann

Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku

Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie wniosku i stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 15 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) oraz zasad 22 i 40 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (2) poprzez zastosowanie błędnego kryterium w zakresie dowodu na okoliczność uzasadniającego utrzymanie praw używania znaku oraz błędną ocenę przedstawionych dowodów; błędne zastosowanie zasad procesowych dotyczących prawa do bycia wysłuchanym na podstawie art. 73 zdanie 3 rozporządzenia nr 40/94, obowiązku uzasadnienia na podstawie art. 73 zdanie 1 rozporządzenia nr 40/94 oraz skorzystania z zakresu swobodnego uznania.

(1) Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).

(2) Rozporządzenie Komisji z dnia 13 grudnia 1995 r. rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).
—

odtworzenie w całości kariery zawodowej skarżącego ze skutkiem wstecznym od dnia 1 maja 2006 r. do dnia przywrócenia tego zaszeregowania (włączając w to ocenę jego doświadczenia w przywróconej w ten sposób grupie zaszeregowania, prawo do awansu i prawa emerytalne) wraz z odsetkami za zwłokę w oparciu o stopy ustalane przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowych, mających zastosowanie w tym czasie, powiększonymi o dwa punkty od całości kwot stanowiących różnicę między wynagrodzeniem wynikającym z jego zaszeregowania w decyzji o zaszeregowaniu a zaszeregowaniem, do którego jest uprawniony, aż do dnia wydania prawidłowej decyzji o jego zaszeregowaniu;
—

obciążenie C More Entertainment AB kosztami postępowaniu w przypadku wstąpienia przez nią do niniejszego postępowania w charakterze interwenienta.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 19/35

Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2008 r. — Toqueville przeciwko OHIM — Schiesaro (TOCQUEVILLE 13)

(Sprawa T-510/08)

(2009/C 19/66)

Język skargi: włoski

Strony

Strona skarżąca: Toqueville Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Bariatti, I. Palombella i E. Cucchiara)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Marco Schiesaro (Mediolan, Włochy)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 sierpnia 2008 r. w sprawie R 829/2008-2 Toqueville Srl przeciwko M. Schiesarowi;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „TOCQUEVILLE 13” (wspólnotowy znak towarowy nr 1.406.982) dla towarów i usług należących do klas 25, 41 i 42

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Marco Schiesaro

Decyzja Wydziału Unieważnień: Częściowe uwzględnienie wniosku o unieważnienie spornego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: Stwierdzenie niedopuszczalności odwołania i oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienie odwołania na decyzję Wydziału Unieważnień

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 73i 78 rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, art. 2 i 9 rozporządzenia (WE) nr 2869/95 w sprawie opłat na rzecz Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego oraz art. 50 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 wykonującego rozporządzenie (WE) nr 40/94.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 44/67

Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2008 r. — Dole Food i Dole Germany przeciwko Komisji

(Sprawa T-588/08)

(2009/C 44/114)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Dole Food Company, Inc. (Wilmington, Stany Zjednoczone) i Dole Germany OHG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: J.-F. Bellis, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— uchylenie lub obniżenie kwoty nałożonej grzywny;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W ramach niniejszej skargi skarżące wnoszą o stwierdzenie — na podstawie art. 230 WE — nieważności decyzji Komisji C(2008) 5955 wersja ostateczna z dnia 15 października 2008 r. (sprawa COMP/39.188 — Banany) dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 ust. 1 WE, w której Komisja uznała, że są one odpowiedzialne za udział w uzgodnionej praktyce polegającej na koordynowaniu cen referencyjnych bananów przywożonych do ośmiu krajów członkowskich Wspólnoty położonych w Europie Północnej. Skarżące wnoszą też o uchylenie lub obniżenie nałożonej na nie grzywny.

Na poparcie żądań skarżące podnoszą dwa zarzuty.

Po pierwsze, skarżące podnoszą, że Komisja popełniła błąd, uznając, iż omawiane zachowanie stanowiło w świetle art. 81 WE ograniczenie konkurencji ze względu na cel. Skarżące twierdzą, że w rzeczywistości omawiane zachowanie polegało wyłącznie na sporadycznych bilateralnych kontaktach między importerami bananów skutkujących plotkami na rynku ogólnym i nie było częścią szerszego kartelu dotyczącego ustalania cen lub podziału rynku, a w konsekwencji nie stanowiło ograniczenia konkurencji ze względu na cel. Wspomniane kontakty miały miejsce przed ustalaniem cen referencyjnych, a zatem na etapie bardzo dalekim od etapu negocjacji rzeczywistych cen z klientami. Ponadto skarżące twierdzą, że omawiane kontakty nie miały i nie mogły mieć na celu ograniczenia konkurencji na rynku bananów, jako że ceny referencyjne nie są rzeczywistymi cenami i nie stanowią podstawy negocjacji rzeczywistych cen zielonych bananów.

Po drugie, skarżące twierdzą, że nałożona na nie grzywna jest bezzasadna, ponieważ podstawowa kwota grzywny opiera się na wartości sprzedaży dóbr, których nie dotyczy zarzucane naruszenie. Ponadto skarżące podnoszą, że grzywna jest też nieproporcjonalna z tego względu, iż podstawowa kwota grzywny została błędnie ustalona w oparciu o założenie, że omawiane zachowanie dotyczyło ustalania cen.