ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Czy w braku innych środków zapobiegawczych, przepis zezwalający na określenie końcowej daty umowy o pracę z agencją pracy tymczasowej oraz na odnowienie tej umowy nie na podstawie względów technicznych, organizacyjnych lub produkcyjnych odnoszących się do agencji w związku z konkretnym stosunkiem pracy tymczasowej, lecz na podstawie względów ogólnych odnoszących się do outsourcingowanego pracownika niezwiązanych z konkretnym stosunkiem pracy, spełnia wymogi, o których mowa w klauzuli 5 ust.1 lit. a) dyrektywy 1999/70/WE lub też może on stanowić obejście samej dyrektywy; czy obiektywne względy, o których mowa w klauzuli 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 1999/70/WE muszą być określone w dokumencie i dotyczyć konkretnego stosunku pracy tymczasowej i jego odnowienia, z uwagi na co odniesienie do mających obiektywny charakter ogólnych względów, które uzasadniały zawarcie umowy outsourcingu jest nieodpowiednie by spełnić warunki klauzuli 5 lit. a)?
W odniesieniu do decyzji Komisji z dnia 12 listopada 2008 r. w sprawie pomocy państwa N510/2008 (sprzedaż aktywów Alitalia SpA): 1) naruszenie prawa i przepisów postępowania dotyczących dopuszczalności. Sąd odmówił uznania faktu zakwestionowania przez Ryanair istoty decyzji Komisji i zdefiniował na nowo przedmiot skargi jako działanie mające wyłącznie na celu ochronę jej praw proceduralnych; 2) naruszenie art. 4 i 7 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1). Obowiązki i mechanizmy kontrolne dodane do środka, który został pierwotnie zgłoszony, stanowią zmiany i warunki takiego rodzaju, jakie towarzyszą decyzjom wydawanym na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 659/1999. Wnosząca odwołanie uważa, że Sąd naruszył prawo, kwalifikując błędnie obowiązki i mechanizmy kontrolne jako zobowiązania; 3) naruszenie art. 10 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 wskutek odmówienia przez Sąd ukarania tego, że Komisja nie zbadała wszystkich istotnych cech charakterystycznych środków w ich kontekście; 4) naruszenie art. 10 rozporządzenia (WE) nr 659/1999. Sąd uznał, że Komisja nie była zobowiązana zbadać innych opcji niż sprzedaż aktywów Alitalia, która została zgłoszona przez Włochy. Nie badając, czy inwestor prywatny wybrałby alternatywne rozwiązanie, Sąd naruszył prawo; 5) inne błędy w zastosowaniu zasady inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej; 6) niezidentyfikowanie podmiotu zobowiązanego do zwrotu pomocy. Wnosząca odwołanie uważa, że Sąd naruszył prawo, ignorując ciągłość gospodarczą między Alitalia a CAI.
Wreszcie w opinii Komisji sporne uregulowanie krajowe nie jest właściwe ani konieczne do osiągnięcia wskazanych jako zgodne z prawem celów, ponieważ: i) okres przejściowy wynoszący najwyżej rok i sześć miesięcy jest nadzwyczaj krótki, jeżeli wziąć pod uwagę drastyczne obniżenie obligatoryjnego wieku maksymalnego z 70 do 62 lat w przypadku stosunku służbowego oraz ii) okres przejściowy nie jest spójny z punktu widzenia powszechnej reformy systemu emerytalnego, która podnosi powszechny wiek emerytalny z 62 do 65 lat przez okres ośmiu lat zawarty między rokiem 2014 a 2022, co spowoduje — już po upływie dwóch lat — ponowne podwyższenie obligatoryjnego wieku maksymalnego dla stosunku służbowego. W konsekwencji Komisja uważa, że sporne uregulowanie krajowe w sposób nieproporcjonalny narusza uzasadnione interesy sędziów, prokuratorów i notariuszy, których obejmuje, a nadto wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia zamierzonego celu.
3)

W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: a) Czy kryterium selektywności nie jest spełnione wówczas, gdy przedsiębiorstwo publiczne prowadzące lotnisko przyznaje wszystkim spółkom lotniczym decydującym się na korzystanie z lotniska w przejrzysty sposób takie same warunki? b) Czy dotyczy to także sytuacji, w której prowadzący lotnisko zdecydował się na określony model prowadzenia działalności (w niniejszej sprawie: współpraca z tak zwanymi tanimi liniami, Low-cost-carrier), warunki korzystania przystosowane są do tego kręgu klientów i z tego względu nie są w tym samym stopniu atrakcyjne dla wszystkich spółek lotniczych? c) Czy dane działanie ma charakter selektywny w każdym razie wówczas, gdy znaczna część ruchu pasażerskiego lotniska na przestrzeni wielu lat związana jest z jedną spółką lotniczą?
2)

Czy art. 2 ust. 1 lit. c) i art. 26 dyrektywy 2006/112 stoją na przeszkodzie krajowemu przepisowi, zgodnie z którym bezpłatne świadczenie usługi polegającej na ulepszeniu wynajmowanego lub pozostawionego do użytkowania składnika majątku w każdym razie podlega opodatkowaniu? Czy dla udzielenia odpowiedzi na to pytanie w okolicznościach tego rodzaju, jakie wystąpiły w sprawie przed sądem krajowym, ma znaczenie, że — osoba świadcząca usługę nieodpłatnie wykonała prawo do odliczenia podatku VAT w odniesieniu do towarów i usług wykorzystanych przy wykonywaniu ulepszeń, co nie zostało jej dotychczas odmówione na mocy prawomocnej decyzji w ramach kontroli podatkowej; — w chwili przeprowadzenia kontroli podatkowej spółka nie rozpoczęła jeszcze dokonywania opodatkowanych transakcji w zakresie nieruchomości, jednak nie upłynął jeszcze okres ważności umów?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 250/10

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Sul (Portugalia) w dniu 6 czerwca 2012 r. — Fazenda Pública przeciwko ITELCAR — Automóveis de Aluguer, Lda

(Sprawa C-282/12)

2012/C 250/18

Język postępowania: portugalski

Sąd krajowy

Tribunal Central Administrativo Sul.

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Fazenda Pública.

Strona pozwana: ITELCAR — Automóveis de Aluguer, Lda.

Pytania prejudycjalne

Czy art. 63 TFUE oraz art. 65 TFUE (byłe art. 56 WE i 58 WE) sprzeciwiają się przepisom państwa członkowskiego, takim jak art. 61 CIRC, w brzmieniu ustalonym przez [Decreto-Lei n. (rozporządzenie z mocą ustawy nr] 198/2001 z [3 lipca], ze zmianami wprowadzonymi przez [Lei n. (ustawę nr)] 60-A/2005 z dnia 30 [grudnia] (Budżet państwa na 2006 r.), które w sytuacji zadłużenia podatnika będącego portugalskim rezydentem wobec podmiotu z trzeciego państwa, z którym jest powiązany w szczególny sposób w rozumieniu art. 58 ust. 4 CIRC, nie zezwala na odliczenie jako kosztu podatkowego odsetek dotyczących części zadłużenia uznanego za nadmierne w rozumieniu art. 61 ust. 3 CIRC, poniesionych i zapłaconych przez podatnika będącego rezydentem na terytorium krajowym w tych samych okolicznościach, co odsetki zapłacone przez podatnika będącego portugalskim rezydentem, którego zadłużenie zostanie uznane za nadmierne wobec podmiotu będącego portugalskim rezydentem, z którym jest on powiązany w szczególny sposób?
5)

Gdy osoba spełnia kryteria któregokolwiek z powyższych postanowień w odniesieniu do niektórych wykonywanych funkcji, obowiązków lub usług, czy zobowiązanie do przekazywania informacji o środowisku ogranicza się do informacji dotyczących takich funkcji, obowiązków lub usług, czy też rozciąga się ono na wszelkie posiadane w jakimkolwiek celu informacje o środowisku?
3)

Gdyby na pytanie pierwsze lub pytanie drugie należało odpowiedzieć twierdząco i w konsekwencji wydać przeciwko dostawcy dostępu do Internetu użytkownika nakaz sądowy zgodnie z art. 8 ust. 3 dyrektywy 2001/29: Czy ogólne (bez zarządzenia żadnych konkretnych środków) zakazanie dostawcy dostępu do Internetu umożliwiania jego klientom dostępu do określonej strony internetowej, jeżeli dostępne na niej treści zostały zamieszczone wyłącznie lub w znacznej mierze bez zgody podmiotu praw, jest zgodne z prawem Unii, w szczególności w świetle wymaganego przez to prawo wyważenia między prawami podstawowymi wszystkich zaangażowanych podmiotów, jeżeli dostawca dostępu do Internetu może uniknąć grzywny za naruszenie tego zakazu, o ile przedstawi dowód, że podjął wszelkie odpowiednie kroki w celu zastosowania się do tego zakazu?
1)

Czy przepisy dyrektywy 92/12 (1) i rozporządzenia nr 3649/92 (2) należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorca w państwie członkowskim, który w okolicznościach takich, jak w niniejszej sprawie, sprzedaje towary objęte podatkiem akcyzowym, które zostały dopuszczone do konsumpcji w tym państwie członkowskim i które nabywcy, mającemu miejsce zamieszkania lub siedzibę w innym państwie członkowskim, zostają wydane w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej przez sprzedawcę, przy czym sprzedawca nie zapewnia przewozu ani nie udziela pomocy w jego zorganizowaniu, zobowiązany jest do: 1) przeprowadzenia kontroli w celu ustalenia, czy nabycie towarów objętych podatkiem akcyzowym nastąpiło dla celów ich przywozu do tego drugiego państwa członkowskiego; 2) przeprowadzenia kontroli, w celu ustalenia, czy towary te mają być przedmiotem przywozu dla celów prywatnych czy też handlowych?
1)

Czy jest zgodny z prawem europejskim — w szczególności z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. z 2000 r., C 364, s. 1), w tym zwłaszcza z jej art. 20, 21 i 26 — art. 4 loi du 27 février 1987 relative aux allocations aux handicapés [ustawy z dnia 27 lutego 1987 r. o zasiłkach dla osób niepełnosprawnych] w zakresie w jakim wyłącza możliwość korzystania z zasiłków dla osób niepełnosprawnych — jedynie ze względu na przynależność państwową — przez cudzoziemca, który legalnie przebywa w Belgii, jest wpisany do rejestru cudzoziemców i posiada trwałe i silne więzi z Belgią, przy czym ma miejsce również i ta szczególna okoliczność, że cudzoziemiec ten jest obywatelem państwa trzeciego uznanego oficjalnie za kraj kandydujący do przystąpienia do Unii Europejskiej?
3)

Czy art. 21g ust. 2 akapit pierwszy ustawy 241/1990, w świetle jego wykładni dokonanej w orzecznictwie administracyjnym, w odniesieniu do obowiązku uzasadnienia aktu administracyjnego, o którym mowa w art. 3 tej ustawy i sycylijskiej ustawy regionalnej 10/1991, w związku z obowiązkiem uzasadnienia aktów organów publicznych wskazanym w art. 296 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jest zgodny z art. 1 ustawy 241/1999, który zobowiązuje organy administracji do stosowania zasad prawa Unii Europejskiej, a w konsekwencji czy dopuszczalne i zgodne z prawem jest interpretowanie i stosowanie możliwości uzupełnienia przez organy administracji uzasadnienia decyzji administracyjnej w toku postępowania sądowego?
6)

Czy art. 31 Karty praw podstawowych UE i art. 7 ust 1 dyrektywy 2003/88/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowego układu zbiorowego, zgodnie z którym prawa do urlopu oraz do wynagrodzenia za urlop wygasają z końcem roku kalendarzowego, następującego po roku powstania prawa do urlopu w taki sposób, że dla pracownika niezdolnego do pracy w kilku kolejnych okresach rozliczeniowych zostaje ograniczona możliwość kumulowania prawa do corocznego płatnego urlopu? Jeśli tak, to czy prawo Unii zostaje lepiej i bardziej skutecznie zrealizowane w prawie krajowym, jeśli takie postanowienie układu zbiorowego pozostaje całkowicie niezastosowane, czy wtedy, gdy postanowienie to zostaje rozwinięte w drodze wykładni zgodnej z prawem Unii w taki sposób, że zamiast okresu rocznego obowiązuje określony dłuższy okres?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 366/22

Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Węgrom

(Sprawa C-310/12)

2012/C 366/38

Język postępowania: węgierski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Hetsch, D. Düsterhaus i A. Sipos, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Węgry

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania swego prawa krajowego do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (1), a w każdym razie nie przekazując tekstów tych przepisów Komisji, Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 40 tej dyrektywy.

— nałożenie na Węgry, na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE, okresowej kary pieniężnej w wysokości 27 316,80 EUR dziennie poczynając od dnia ogłoszenia wyroku, z uwagi na to, że Węgry nie przekazały Komisji tekstów przepisów krajowych ustanowionych w celu transpozycji dyrektywy 2008/98/WE

— obciążenie Węgier kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy jest podstawowym instrumentem prawnym w tym sektorze i wprowadza między zasadnicze pojęcia dotyczące zarządzania odpadami; mówi m.in. o tym, co należy rozumieć przez odpady, recykling czy odzysk.

Wyznaczony termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 12 grudnia 2010 r. Węgry poinformowały Komisję, że nie zakończyły prac legislacyjnych prowadzonych w celu tej transpozycji. Z uwagi na to, że do chwili obecnej nie zostały ustanowione przepisy transponujące dyrektywę, Komisja stoi na stanowisku, że Węgry nie wywiązały się z obowiązku dokonania jej pełnej transpozycji.

Zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE przy skardze o stwierdzenie uchybienia składanej na podstawie art. 258 TFUE Komisja może wnosić o to, by w wyroku stwierdzającym uchybienie Trybunał Sprawiedliwości zobowiązał dane państwo członkowskie do poinformowania Komisji o środkach transponujących dyrektywę przyjętą zgodnie z procedurą prawodawczą lub może wskazać kwotę ryczałtu lub okresowej kary pieniężnej, którą powinno zapłacić to państwo, a którą Komisja uważa za adekwatną do okoliczności. Na podstawie komunikatu Komisji dotyczącego stosowania art. 260 ust. 3 TFUE (2) Komisja obliczyła proponowaną kwotę okresowej kary pieniężnej według metody przewidzianej w komunikacie Komisji dotyczącym stosowania art. 228 WE.

(1) Dz.U. L 312, s. 3.

(2) Dz.U. C 12 z15.1.2011, s. 1
1)

Czy art. 21 ust. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (1) należy interpretować w ten sposób, że uprawnienia przedstawiciela wyznaczonego do rozpatrywania i zaspokajania roszczeń obejmują również umocowanie do przyjmowania doręczeń dla zakładu ubezpieczeń, w związku z czym w sprawie poszkodowanego przeciwko zakładowi ubezpieczeń o naprawienie szkody będącej następstwem wypadku sądowe doręczenie może być skutecznie dokonane względem zakładu ubezpieczeń do rąk wskazanego przez ten zakład przedstawiciela wyznaczonego do rozpatrywania i zaspokajania roszczeń? W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
—

stwierdzenie, że Republika Bułgarii uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 40 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (1), nie przyjmując przepisów prawnych i administracyjnych niezbędnych do tego, by doprowadzić jej prawo krajowe do zgodności z dyrektywą, lub w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji;
3)

W wypadku gdy również na pytanie drugie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej: czy państwo członkowskie, które dokonało prawidłowej transpozycji art. 11 część C ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, jest uprawnione w przypadku zwolnienia z podatku usługi, której dotyczy pośrednictwo, do odmowy obniżenia podstawy opodatkowania tylko wtedy, gdy w wykonaniu zawartego w tym przepisie upoważnienia ustanowiło ono dodatkowe warunki dla odmowy obniżenia?
I.

1) Czy na przeszkodzie dla prawidłowego stosowania art. 9 i 10 dyrektywy 92/43/EWG (1) stoi krajowy przepis (art. 3 ust. 4a decreto del Presidente della Repubblica nr 357 z 1997 r.), który przewiduje, że regionom i autonomicznym prowincjom przysługuje uprawnienie do proponowania z urzędu przeglądów TZW, lecz nie nakłada na nie obowiązku działania w odpowiedzi na uzasadniony wniosek prywatnych właścicieli obszarów znajdujących się na TZW o wykonanie tego uprawnienia przynajmniej w przypadku gdy osoby prywatne podnoszą, iż doszło do degradacji środowiska naturalnego w obszarze? 2) Czy na przeszkodzie dla prawidłowego stosowania art. 9 i 10 dyrektywy 92/43/EWG stoi krajowy przepis (art. 3 ust. 4a decreto del Presidente della Repubblica nr 357 z 1997 r.), który przewiduje, że regionom i autonomicznym prowincjom przysługuje uprawnienie do proponowania z urzędu przeglądów TZW w następstwie okresowej oceny, lecz nie określa dokładnej częstotliwości dokonywania ocen (na przykład co dwa lub trzy lata) ani nie ustanawia obowiązku powiadamiania o okresowych ocenach wymaganych od regionów i autonomicznych prowincji w drodze powszechnych obwieszczeń w celu umożliwienia zainteresowanym przedstawiania ich uwag i wniosków? 3) Czy na przeszkodzie dla prawidłowego stosowania art. 9 i 10 dyrektywy 92/43/EWG stoi krajowy przepis (art. 3 ust. 4a decreto del Presidente della Repubblica nr 357 z 1997 r.), który stanowi, że inicjatywa w zakresie przeglądów TZW należy do regionów i autonomicznych prowincji, lecz nie przewiduje, prawa inicjatywy również dla państwa przynajmniej w zastępstwie regionów i autonomicznych prowincji w przypadku ich bezczynności? 4) Czy na przeszkodzie dla prawidłowego stosowania art. 9 i 10 dyrektywy 92/43/EWG stoi krajowy przepis (art. 3 ust. 4a decreto del Presidente della Repubblica nr 357 z 1997 r.), który przewiduje, że przysługujące regionom i autonomicznym prowincjom uprawnienie do proponowania z urzędu przeglądów TZW ma charakter całkowicie dyskrecjonalny i nieobowiązkowy nawet w wypadku wystąpienia — i formalnego stwierdzenia — zanieczyszczenia i degradacji środowiska naturalnego?
1)

Czy art. 11 ust. 2 dyrektywy 2008/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2008 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on państwom członkowskim przewidywania kary z tytułu naruszenia administracyjnoprawnych środków w przedmiocie wydalenia lub doprowadzenia do granicy, gdy wydalenie lub doprowadzenie do granicy miało miejsce ponad pięć lat przed ponownym wjazdem?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 273/5

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 18 czerwca 2012 r. — Confédération paysanne przeciwko Ministre de l'alimentation, de l'agriculture et de la pêche

(Sprawa C-298/12)

2012/C 273/08

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Conseil d'État

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Confédération paysanne

Strona pozwana: Ministre de l'alimentation, de l'agriculture et de la pêche

Pytania prejudycjalne

1) Czy art. 40 ust. 1 i 5 rozporządzenia Rady nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. (1) upoważnia, ze względu na swoje brzmienie, ale także ze wzglądu na swój cel, państwa członkowskie do przyjęcia jako podstawy uprawnienia do rewaloryzacji kwoty referencyjnej rolników, których produkcja ucierpiała z powodu zobowiązań środowiskowych ciążących na nich przez cały okres rozliczeniowy lub przez jego część, porównania pomiędzy kwotami płatności bezpośrednich otrzymanych w latach dotkniętych obowiązywaniem tych zobowiązań i płatności otrzymanych w latach nim niedotkniętych?

2) Czy art. 40 ust. 2 i 5 rozporządzenia Rady nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. upoważnia państwa członkowskie do przyjęcia jako podstawy uprawnienia do rewaloryzacji kwoty referencyjnej rolników, których produkcja ucierpiała z powodu zobowiązań środowiskowych ciążących na nich przez cały okres rozliczeniowy, porównania pomiędzy kwotą płatności bezpośrednich otrzymanych w ostatnim roku niedomkniętym obowiązywaniem zobowiązań rolnośrodowiskowych, również jeżeli rok ten jest wcześniejszy o osiem lat od okresu referencyjnego, i średnią kwotą roczną płatności bezpośrednich otrzymywaną w okresie referencyjnym?

(1) Rozporządzenie (WE) Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1)
3)

Czy przepis przejściowy zawarty w art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 116/2010 z dnia 9 lutego 2010 r. należy interpretować w ten sposób, że odnosi się on do (każdej) żywności, która istniała przed dniem 1 stycznia 2005 r., czy też do żywności, która została oznaczona znakiem towarowym lub marką i która istniała w tej postaci przed wskazaną datą?
—

Wnoszący odwołanie podnosi też, że Sąd naruszył art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Sąd powinien był zauważyć, że dwuwymiarowe oznaczenie może być nie tylko stosowane w obiektach trójwymiarowych, ale także stanowić część takich obiektów. Zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego wymaga więc uwzględnienia wszystkich możliwych do wyobrażenia sposobów, na dzień zgłoszenia, włączenia danego oznaczenia w trójwymiarowy obiekt. Sąd zniekształcił dowody, orzekając, że podstawą badania Izby Odwoławczej były wyłącznie towary rzeczywiście obecne na rynku. Izba Odwoławcza jasno stwierdziła, że jej ustalenia opierają się na patentach zgłoszonych przez Pi-Design. W każdym razie odwołanie się do innych materiałów, w tym patentów i innych towarów rzeczywiście obecnych na rynku, nie powinno być zakazane, jeżeli materiały owe potwierdzają wniosek, że ujawnione w zgłoszeniu cechy spornego oznaczenia w następstwie włączenia go do trójwymiarowego obiektu mogą przyczynić się do uzyskania efektu technicznego. Jest to jedyne prawidłowe rozwiązanie chroniące bezpieczeństwo prawne i interes publiczny, które leżą u podstaw art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.
—

przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania i zobowiązanie go do przekazania sprawy Izbie Odwoławczej do ponownego rozpoznania w przypadku stwierdzenia nieważności jej decyzji
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 303/13

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 10 lipca 2012 r. — Rita van Caster, Patrick van Caster przeciwko Finanzamt Essen-Süd

(Sprawa C-326/12)

2012/C 303/25

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Finanzgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Rita van Caster, Patrick van Caster

Strona pozwana: Finanzamt Essen-Süd

Pytanie prejudycjalne

Czy ryczałtowe opodatkowanie zysków z tak zwanych „niejawnych” (krajowych i) zagranicznych funduszy inwestycyjnych na podstawie § 6 InvStG narusza europejskie prawo wspólnotowe (art. 56 WE), ponieważ opodatkowanie to stanowi ukryte ograniczenie swobodnego przepływu kapitału (art. 58 ust. 3 WE)?
1)

Czy podatnik, który ma siedzibę główną w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż Rumunia i który ustanowił do celów VAT przedstawiciela podatkowego w Rumunii na podstawie przepisów prawa krajowego obowiązującego przed przystąpieniem Rumunii do Unii Europejskiej, może być uznawany za „podatnika niemającego siedziby na terytorium danego kraju” w rozumieniu art. 1 ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych – warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju? (1)
1)

Czy określenie „niezarobkowy przewóz rzeczy” występujące w art. 3 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (1) należy interpretować w ten sposób, że określenie to obejmuje przewóz rzeczy przez osobę prywatną, dokonywany w ramach jej hobby, który to przewóz jest jednak częściowo finansowany przez wpłaty pieniężne (sponsoring) pochodzące od innych osób lub przedsiębiorstw?