ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Refundacje wywozowe – Refundacja zróżnicowana

(rozporządzenie Rady nr 3665/87, art. 5 ust. 3)

Summary

Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia nr 3665/87 ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem nr 1384/95, należy interpretować w ten sposób, że zepsucie się wołowiny podczas transportu nie stanowi przypadku siły wyższej w rozumieniu tego przepisu.

W istocie art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 3665/87 stanowi wyjątek od ogólnego systemu refundacji wywozowych i w związku z tym wykładni tego przepisu należy dokonywać w sposób ścisły. Ponieważ zaistnienie przypadku siły wyższej stanowi warunek sine qua non, by móc ubiegać się o wypłatę refundacji za objęte wywozem towary, których nie wprowadzono do obrotu w państwie trzecim, do którego dokonano wywozu, wykładni tego pojęcia należy dokonywać w taki sposób, by liczba przypadków, w których możliwe jest skorzystanie z takiej wypłaty, pozostała ograniczona. Tymczasem ryzyko zepsucia w przypadku wywozu mięsa wołowego istnieje w szczególności z powodu załadunku i rozładunku między różnymi wykorzystywanymi środkami transportu oraz transportów na dużych odległościach. W związku z tym wystąpienie takiej szkody może zostać uznane za objęte ryzykiem handlowym nieodłącznie związanym z takimi czynnościami, to znaczy za okoliczność, która nie może zostać określona ani jako „nadzwyczajna” w ramach rzeczonych czynności handlowych, ani też jako „mało prawdopodobna” dla przezornego i działającego z należytą starannością przedsiębiorcy.

(por. pkt 46, 48, 50, 52; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Uprawnienie państw członkowskich do zastosowania obniżonej stawki do niektórych dostaw towarów i świadczenia usług

(dyrektywa Rady 77/388, załącznik H kategoria 7 akapit pierwszy)

Summary

Pojęcie wstępu do kina zawarte w kategorii 7 akapit pierwszy załącznika H do szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych w brzmieniu zmienionym na mocy dyrektywy 2001/4 należy rozumieć w ten sposób, że nie obejmuje ono opłaty ponoszonej przez konsumenta w celu uzyskania możliwości indywidualnego oglądania jednego lub więcej filmów albo fragmentów filmów w odosobnionym miejscu, takim jak indywidualna kabina do oglądania.

W istocie poza okolicznością, że pojęcie wstępu do kina należy tłumaczyć zgodnie ze zwyczajnym znaczeniem tych określeń, poszczególne wydarzenia i obiekty wymienione w kategorii 7 akapit pierwszy omawianego załącznika H do szóstej dyrektywy łączy w szczególności to, że są one dostępne dla publiczności po uprzednim zapłaceniu za wstęp, co przyznaje ogółowi osób, które zapłaciły za wstęp, prawo do zbiorowego korzystania ze świadczeń kulturalnych i rozrywkowych właściwych tym wydarzeniom lub obiektom.

(por. pkt 16, 17, 19; sentencja)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego

–

Badanie zasadności przez Trybunał

–

Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę

–

Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 23)

Subject of the case

Przedmiot

Nieprzyjęcie lub niepoinformowanie o przyjęciu w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się w regionie walońskim do treści art. 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. L 24, s. 8) – Istniejące instalacje, mogące mieć wpływ na emisje do powietrza, środowiska wodnego lub gleby oraz na zanieczyszczenie.

Sentencja

Sentencja

1) Zezwalając na funkcjonowanie w regionie walońskim istniejących instalacji, które nie spełniały wymogów przewidzianych w art. 3, 7, 9, 10, 13, art. 14 lit. a) i b) oraz art. 15 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli, pomimo upływu przypadającego na dzień 30 października 2007 r. terminu przewidzianego w art. 5 ust. 1 tej dyrektywy, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy wskazanej dyrektywy.

2) Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami.
Sprawa C-209/09

Postępowanie wszczęte przez

Lahti Energia Oy

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus)

„Dyrektywa 2000/76/WE — Spalanie odpadów — Spalarnia — Współspalarnia — Kompleks złożony z gazowni i elektrowni — Spalanie w elektrowni nieoczyszczonego gazu powstałego w wyniku obróbki termicznej odpadów w gazowni”

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 lutego 2010 r. I ‐ 1431

Streszczenie wyroku

Środowisko naturalne – Odpady – Spalanie – Dyrektywa 2000/76

(dyrektywa 2000/76 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 3 pkt 5)

Elektrownię, która używa jako paliwa dodatkowego, uzupełniającego wykorzystywane w głównej mierze w jej działalności produkcyjnej paliwa kopalne, gazu pochodzącego z obróbki termicznej odpadów w gazowni, należy uznać, łącznie z tą gazownią, za „współspalarnię” w rozumieniu art. 3 pkt 5 dyrektywy 2000/76 w sprawie spalania odpadów, jeśli gaz ten nie został oczyszczony w obrębie tej gazowni.

W istocie gdy proces wytwarzania energii lub produktu jest realizowany i kończy się dopiero w drodze przesłania do elektrowni pochodzących z obróbki termicznej odpadów w gazowni substancji gazowych, kompleks składający się z gazowni i elektrowni należy traktować, dla celów zastosowania dyrektywy 2000/76, łącznie, a to ze względu na łączący te dwie instalacje związek techniczno-funkcjonalny. Jest to ponadto uzasadnione faktem, że substancje szkodliwe będące efektem obróbki termicznej odpadów, która została zapoczątkowana w gazowni, są uwalniane i odprowadzane, przynajmniej częściowo, dopiero po przesłaniu gazu generatorowego do elektrowni.

(por. pkt 29, 31; sentencja)
Sprawa C-88/09

Graphic Procédé

przeciwko

Ministère du Budget, des Comptes publics et de la Fonction publique

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja)]

„Opodatkowanie — Szósta dyrektywa VAT — Reprografia — Pojęcie „dostawa towarów” i „świadczenie usług” — Kryteria rozróżnienia”

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 lutego 2010 r. I ‐ 1051

Streszczenie wyroku

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Dostawy towarów – Pojęcie

(dyrektywa Rady 77/388, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1)

Artykuł 5 ust. 1 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że działalność reprograficzna wykazuje cechy dostawy towarów, o ile ogranicza się do prostej czynności powielania dokumentów na nośnikach, a prawo do rozporządzania tymi nośnikami zostaje przeniesione przez podmiot wykonujący tę działalność na klienta, który zamówił sporządzenie kopii z oryginału. Działalność tę należy jednak kwalifikować jako „świadczenie usług” w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 77/388, jeżeli okazuje się, że towarzyszy jej świadczenie dodatkowych usług, które ze względu na wagę, jakiej nabierają dla klientów, czas potrzebny na ich wykonanie, wymaganą obróbkę dokumentów oryginalnych i udział w kosztach całkowitych, jaki przypada na te świadczenia, mogą zyskać charakter dominujący w stosunku do czynności dostawy towarów, stanowiąc przez to dla odbiorców cel sam w sobie.

(por. pkt 33; sentencja)
Obywatel turecki, który pracuje przez jedynie bardzo ograniczoną liczbę godzin na rzecz i pod kierownictwem pracodawcy w zamian za wynagrodzenie pokrywające jedynie częściowo środki konieczne do utrzymania jest pracownikiem w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja pod warunkiem, że działalność zarobkowa, którą wykonuje, ma charakter rzeczywisty i efektywny. Sąd krajowy powinien dokonać ustaleń niezbędnych do oceny, czy ma to miejsce w zawisłym przed nim sporze.

W istocie za „pracownika” należy uważać każdą osobę, która wykonuje czynności rzeczywiste i efektywne, przy czym bez znaczenia są czynności wykonywane na tak niewielką skalę, że można je jedynie uznać za marginalne i pomocnicze. Cechą charakterystyczną stosunku pracy jest to, że przez pewien okres dana osoba wykonuje świadczenia na rzecz innej osoby pod jej kierownictwem, w zamian za co otrzymuje wynagrodzenie.

W tym względzie o ile prawdą jest, że okoliczność, iż osoba pracuje przez jedynie bardzo ograniczoną liczbę godzin w ramach stosunku pracy, może wskazywać na to, że wykonywana działalność ma jedynie charakter marginalny i pomocniczy, to niemniej jednak, niezależnie od ograniczonego poziomu wynagrodzenia osiąganego z działalności zawodowej i liczby godzin na nią poświęcanej, nie można wykluczyć, że ta działalność w następstwie całościowej oceny rozpatrywanego stosunku pracy może być uznana przez władze krajowe za rzeczywistą i efektywną, co w rezultacie umożliwia przyznanie jej wykonawcy statusu „pracownika”.

Całościowa ocena stosunku pracy danej osoby wiąże się z uwzględnieniem czynników dotyczących nie tylko wymiaru czasu pracy i wysokości wynagrodzenia, lecz także prawa do płatnego urlopu wypoczynkowego, zachowania wynagrodzenia w razie choroby, zastosowania do umowy o pracę obowiązującego układu zbiorowego, jak również okoliczności przedłużenia jego stosunku prawnego z tym samym przedsiębiorstwem. Te ostatnie czynniki mogą wskazywać na to, że rozpatrywana działalność zawodowa ma charakter rzeczywisty i efektywny.

(por. pkt 19, 26–28, 33; pkt 1 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia przewidziane w szóstej dyrektywie – Zwolnienie dostaw organów ludzkich, krwi i mleka ludzkiego

(dyrektywa Rady 77/388, art. 13 część A ust. 1 lit. d))

Summary

Artykuł 13 część A ust. 1 lit. d) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków, zwalniający z podatku VAT „dostarczanie [dostawę] organów ludzkich, krwi i mleka ludzkiego” należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do działalności gospodarczej polegającej na przewozie organów i próbek pochodzących od ludzi do szpitali i laboratoriów.

Jeżeli działalność taka polega jedynie na tym, że osoba dokonująca przewozu fizycznie przemieszcza produkty, o których mowa, z jednego miejsca do drugiego, dla różnych szpitali i laboratoriów, to tego rodzaju działalność nie może zostać zrównana z „dostawą towarów” w rozumieniu art. 5 ust. 1 szóstej dyrektywy, ponieważ nie uprawnia drugiej strony do rzeczywistego rozporządzania omawianymi produktami jak właściciel.

(por. pkt 25, 29; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Wyczerpanie praw przyznanych przez znak towarowy – Przesłanka – Wyraźna lub dorozumiana zgoda właściciela na wprowadzenie do obrotu we Wspólnocie lub Europejskim Obszarze Gospodarczym – Wprowadzenie do obrotu towarów przez pośrednika z naruszeniem klauzuli umowy dystrybucji

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 13 ust. 1; dyrektywa Rady 89/104, art. 7 ust. 1)

Summary

Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i art. 7 ust. 1 dyrektywy 89/104 o znakach towarowych należy interpretować w ten sposób, że wyczerpanie praw przyznanych przez znak towarowy ma miejsce tylko wtedy, gdy z oceny, której przeprowadzenie należy do sądu krajowego, można wywieść, że wspomniany właściciel udzielił – w sposób wyraźny lub dorozumiany – zgody na wprowadzenie do obrotu, odpowiednio, we Wspólnocie lub w Europejskim Obszarze Gospodarczym, towarów, w stosunku do których powołano się na wyczerpanie praw do znaku .

W sytuacji gdy pośrednikom związanym umową z właścicielem znaku towarowego udostępniane są – bez przeniesienia własności i z zastrzeżeniem zakazu sprzedaży – „testery perfum”, tak aby ich potencjalni klienci mogli spróbować zawartości towaru, gdy właściciel znaku może w każdej chwili żądać zwrotu towaru i gdy wygląd towaru wyraźnie różni się od flakonów perfum zwykle udostępnianych wspomnianym pośrednikom przez właściciela znaku, fakt, że owe testery stanowią flakony perfum opatrzone wzmiankami „tester” i „nieprzeznaczone do sprzedaży” sprzeciwia się, w braku dowodów przeciwnych, których ocena należy do sądu krajowego, stwierdzeniu istnienia dorozumianej zgody właściciela znaku na ich wprowadzenie do obrotu.

(por. pkt 47, 48; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Pomoc przyznawana przez państwa – Odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy – Stosowanie prawa krajowego – Przesłanki i granice

(art. 88 WE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 14 ust. 3)

Summary

Artykuł 14 ust. 3 rozporządzenia nr 659/199 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [88] traktatu WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie – w sytuacji gdy kwoty odpowiadające spornej pomocy zostały już odzyskane – uchyleniu przez sąd krajowy, ze względu na wadę formalną, decyzji w sprawie ściągnięcia należności wydanych w celu odzyskania bezprawnie przyznanej pomocy państwa, gdy prawo krajowe zapewnia możliwość usunięcia tej wady formalnej. Przepis ten stoi natomiast na przeszkodzie choćby tymczasowemu wypłaceniu na nowo rzeczonych kwot beneficjentowi tej pomocy.

Artykuł 14 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999 odzwierciedla bowiem wymogi zasady skuteczności, zgodnie z którą państwo członkowskie, które na mocy decyzji Komisji zostaje zobowiązane do odzyskania bezprawnie przyznanej pomocy, ma swobodę w zakresie wyboru środków służących wykonaniu tego obowiązku, o ile wybrane środki nie naruszają zakresu i skuteczności prawa Unii.

Sprawowana przez sąd krajowy kontrola formalnej zgodności z prawem decyzji w sprawie ściągnięcia należności wydanej w celu odzyskania bezprawnie przyznanej pomocy państwa i ewentualne uchylenie tejże decyzji z tego względu, iż przewidziane w prawie krajowym wymogi formalne nie zostały zachowane, winny być postrzegane jako zwykły przejaw obowiązywania zasady skutecznej ochrony sądowej stanowiącej ogólną zasadę prawa Unii. Jednak takie uchylenie mogłoby zasadniczo doprowadzić do powstania po stronie beneficjenta pomocy, który wygrał sprawę, prawa do żądania na podstawie przepisów prawa krajowego ponownego wypłacenia mu kwot odpowiadających zwróconej już pomocy. Tak więc prawo krajowe powinno dysponować instrumentami niezbędnymi do uniknięcia sytuacji, w której uchylenie decyzji w sprawie ściągnięcia należności prowadzi automatycznie do natychmiastowego zwrotu kwoty, jaką podmiot zobowiązany uiścił w celu zastosowania się do tej decyzji. Właściwy organ powinien być zatem w stanie usunąć wadę formalną, którą jest dotknięta rzeczona decyzja, jednak bez obowiązku choćby tymczasowego wypłacenia beneficjentowi bezprawnie przyznanej pomocy kwot, jakie tenże beneficjent zwrócił, wykonując wspomnianą decyzję.

(por. pkt 20, 21, 25, 27, 33; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Uprawnienie państw członkowskich do zastosowania obniżonej stawki do niektórych dostaw towarów i świadczenia usług

(dyrektywa Rady 2006/112, art. 96, art. 98 ust. 1, 2, załącznik III)

Summary

Nie uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 96 i art. 98 ust. 1 i 2 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, państwo członkowskie, które obejmuje przewóz zwłok pojazdem obniżoną stawką podatku od wartości dodanej, odmienną od stawki mającej zastosowanie do innych usług, jakie mogą być świadczone przez zakłady pogrzebowe.

Gdy państwo członkowskie postanawia bowiem skorzystać ze stworzonej przez art. 98 ust. 1 i 2 dyrektywy 2006/112 możliwości zastosowania obniżonej stawki podatku od wartości dodanej do kategorii usług zawartej w załączniku III do tej dyrektywy, ma ono, z zastrzeżeniem poszanowania zasady neutralności podatkowej, na której opiera się wspólny system podatku od wartości dodanej, możliwość ograniczenia stosowania tej obniżonej stawki do określonych i swoistych aspektów tej kategorii. Korzystanie z tej możliwości podlega dwóm warunkom – po pierwsze, wyodrębnienia, dla celów stosowania obniżonej stawki, tylko określonych i swoistych aspektów omawianej kategorii usług, a po drugie, poszanowania zasady neutralności podatkowej. Celem tych warunków jest zapewnienie, że państwa członkowskie będą korzystać z tej możliwości tylko w warunkach gwarantujących proste i prawidłowe stosowanie wybranych obniżonych stawek oraz zapobieżenie wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużyć. Ze względu na to, że z jednej strony, przewóz zwłok pojazdem stanowi określony i swoisty aspekt kategorii usług świadczonych przez zakłady pogrzebowe, oraz że z drugiej strony, inne usługi podobne do usług przewozu zwłok pojazdem, które mogą znajdować się w stosunku konkurencji z usługami objętymi obniżoną stawką podatku, nie są traktowane w różny sposób na gruncie podatku od wartości dodanej, przepisy obejmujące przewóz zwłok pojazdem obniżoną stawką podatku od wartości dodanej spełniają przesłanki wymagane przez dyrektywę 2006/112.

(por. pkt 28, 30, 39, 42, 46)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Rękawiczki do jazdy konnej składające się z materiału włókienniczego szorstkowanego i pokrytego warstwą z tworzywa sztucznego po jednej stronie

(rozporządzenie Rady nr 2658/87, załącznik I; rozporządzenie Komisji nr 1789/2003)

Summary

Nomenklaturę scaloną stanowiącą załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmieniony rozporządzeniem nr 1789/2003, należy interpretować w ten sposób, że rękawiczki do jazdy konnej, takie jak te będące przedmiotem sprawy przed sądem krajowym, składające się z materiału włókienniczego szorstkowanego i pokrytego warstwą z tworzywa sztucznego po jednej stronie, gdzie warstwa podłoża z dzianiny tekstylnej jest szorstkowana po jednej stronie i następnie szorstkowana powierzchnia jest w całości powlekana pianką z poliuretanu, która spełnia zasadniczą funkcję w celu używania rękawiczek jako rękawiczek do jazdy konnej, powinny być zaklasyfikowane do podpozycji 3926 20 00 tej nomenklatury.

Szorstkowanie materiału włókienniczego zastosowane na tych rękawiczkach nie może stanowić decydującego kryterium dla ich klasyfikacji. Należy raczej dokonać oceny ogólnego wyglądu tych rękawiczek do jazdy konnej oraz wszystkich cech, które nadają im zasadniczy charakter, z uwzględnieniem w szczególności znaczenia dotyczącego kryteriów użytych do ich klasyfikacji. W istocie główną funkcją tych rękawiczek jest umożliwienie trzymania cugli i kontroli nad koniem, wspomagając elastyczność i wyczucie uchwytu. Ich element, który umożliwia spełnianie tej funkcji i jest stworzony specjalnie w tym celu, to pianka z poliuretanu, która pokrywa całą zewnętrzną część tych rękawiczek i która ma kontakt z cuglami Materiał włókienniczy wewnątrz rękawiczek nie zmienił zasadniczo właściwości tego poliuretanu, lecz wyłącznie zwiększył ich skuteczność, zwiększając wyczucie uchwytu i komfort dla noszącej je osoby.

(por. pkt 40, 43 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Transport – Transport drogowy – Przepisy socjalne – Czas pracy inny niż czas prowadzenia pojazdu – Okres odpoczynku

(rozporządzenia Rady: nr 3820/85, art. 1 pkt 5, art. 8 ust. 3, 6; nr 3821/85, art. 15)

2. Transport – Transport drogowy – Przepisy socjalne – Czas pracy inny niż czas prowadzenia pojazdu – Okres odpoczynku

(rozporządzenia Rady: nr 3820/85, art. 1, pkt 5, art. 8 ust. 7; nr 3821/85, art. 15)

Summary

1. Pojęcie „centrum operacyjne”, użyte w pkt 21 i nast. w wyroku w sprawie C‑297/99 Skills Motor Coaches i in., gdy chodzi o kwalifikację w świetle przepisów rozporządzeń nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, i nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, czasu odpowiadającego przebyciu przez kierowcę drogi w celu udania się z miejsca zamieszkania do miejsca przejęcia pojazdu wyposażonego w urządzenie rejestrujące, należy definiować jako miejsce, z którym kierowca jest normalnie związany, mianowicie placówkę przedsiębiorstwa transportowego, w którym podejmuje on regularnie wykonywanie swoich obowiązków i do której powraca po ich wykonaniu w ramach normalnego świadczenia swojej pracy, nie realizując szczególnych wskazówek swojego pracodawcy.

(por. pkt 20, 31; pkt 1 sentencji)

2. Okoliczność, iż kierowca samodzielnie udaje się do miejsca przejęcia pojazdu wyposażonego w urządzenie rejestrujące lub jest tam przez kogoś zawożony nie ma wpływu na kwalifikację czasu przebycia tej drogi w kontekście pojęcia „odpoczynek” w rozumieniu art. 1 pkt 5 rozporządzenia nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego.

W istocie po pierwsze, art. 8 ust. 7 tego rozporządzenia uzależnia możliwość wykorzystania przez kierowcę odpoczynku dziennego w pojeździe od spełnienia warunku polegającego na tym, że pojazd musi być wyposażony w miejsce do spania i znajdować się na postoju. Po drugie, z celem w postaci bezpieczeństwa ruchu drogowego sprzeczne byłoby operowanie rozróżnieniem w zależności od tego czy kierowca samochodu udający się na miejsce przejęcia pojazdu wyposażonego w urządzenie rejestrujące jest lub nie jest osobą, która w momencie przyjazdu ma nim kierować. Stan zmęczenia kierowcy mógłby zagrozić temu celowi bowiem może wynikać nie tylko z samego kierowania tymże pojazdem, lecz również z warunków, w jakich odbywa się przejazd.

(por. pkt 33-35; pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Umowy międzynarodowe – Pierwsza konwencja z Yaoundé – Ogólne zasady wymiany

(art. 90 WE; pierwsza konwencja z Yaoundé z dnia 20 lipca 1963 r., art. 14)

2. Umowy międzynarodowe – Czwarta konwencja AKP–EWG z Lomé – Ogólne zasady wymiany

(czwarta konwencja AKP–EWG z Lomé z dnia 15 grudnia 1989 r., protokół nr 5 art. 1)

Summary

1. Artykuł 14 konwencji w sprawie stowarzyszenia pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a państwami Afryki i Madagaskarem stowarzyszonymi ze Wspólnotą, podpisanej w Yaoundé w dniu 20 lipca 1963 r. nie stał na przeszkodzie opodatkowaniu bananów z Somalii. Przepis ten ogranicza się bowiem, zgodnie z jego brzmieniem, do zakazu dyskryminującego opodatkowania produktów podobnych, posługując się sformułowaniami zbliżonymi do użytych w art. 90 akapit pierwszy WE, a zatem nie dotyczy produktów niepodobnych, które znajdują się w stosunku konkurencji.

Gdyby Wspólnota i stowarzyszone z nią państwa Afryki i Madagaskar chciały uregulować problem podatków wewnętrznych dotyczących produktów, które nie są podobne, lecz które znajdują się w stosunku konkurencji, to zamiast przepisu przypominającego jedynie akapit pierwszy art. 90 WE przyjęłyby przepis wzorowany również na art. 90 akapit drugi WE.

(por. pkt 24, 25, 37, 38; pkt 1 sentencji)

2. Sąd krajowy nie jest zobowiązany do badania konkretnych skutków podwyżek podatku od przywozu bananów pochodzących z Somalii w porównaniu do sytuacji sprzed dnia 1 kwietnia 1976 r., czyli dniem wejścia w życie pierwszej konwencji z Lomé, aby ocenić zgodność tych podwyżek z klauzulą „standstill” zawartą w art. 1 protokołu nr 5 dotyczącego bananów, załączonego do czwartej konwencji z Lomé.

W istocie podwyżki takie powodują wzrost cen bananów i tym samym utrudniają ich sprzedaż na właściwym rynku. Zatem badanie tych podwyżek pod kątem owej klauzuli „standstill” zwykle nie zakłada badania konkretnych ich skutków dla przywozu.

Jednakże podwyżki takiego podatku, które ograniczają się do dostosowania go do inflacji nie są sprzeczne z art. 1 protokołu nr 5.

(por. pkt 43, 45, 47, 48; pkt 2 sentencji)