Z ustanowionego przez prawodawcę Unii systemu przyznawania jednolitego statusu azylu lub ochrony uzupełniającej wynika, że ocena wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, wymagana przez art. 4 dyrektywy 2011/95, ma na celu ustalenie, czy wnioskodawca – lub, w stosownych przypadkach, osoba, w której imieniu składa on wniosek – żywi uzasadnione obawy przed osobistym prześladowaniem lub ponosi osobiste rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy. O ile z powyższego wynika, że wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej nie może zostać uwzględniony jako taki ze względu na to, że członek rodziny wnioskodawcy żywi uzasadnioną obawę bycia prześladowanym lub ponosi rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy, o tyle należy jednak – jak wskazał rzecznik generalny w pkt 32 opinii – uwzględnić takie zagrożenia ciążące na członku rodziny wnioskodawcy w celu ustalenia, czy ze względu na więź rodzinną łączącą go z tą osobą wnioskodawca sam jest narażony na zagrożenie prześladowaniem lub ryzyko doznania poważnej krzywdy. W tym względzie – jak wskazano w motywie 36 dyrektywy 2011/95 – członkowie rodziny osoby zagrożonej prześladowaniem mogą zazwyczaj również znajdować się w szczególnie trudnej sytuacji.

Wykładni art. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony należy dokonywać w ten sposób, że w ramach indywidualnej oceny wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej należy uwzględnić zagrożenie prześladowaniem i poważną krzywdą członka rodziny wnioskodawcy w celu ustalenia, czy ze względu na więź rodzinną łączącą go z tą osobą wnioskodawca sam jest narażony na prześladowanie lub poważną krzywdę.

Z kolei, zważywszy na uregulowanie zawarte w art. 31 ust. 2 dyrektywy 2013/32 – zgodnie z którym rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej powinno zostać zakończone w najkrótszym możliwym terminie – jak również na cel tej dyrektywy polegający na zapewnieniu, by wnioski o udzielenie ochrony międzynarodowej były rozstrzygane w najkrótszym możliwym terminie (wyrok z dnia 25 lipca 2018 r., Alheto, C‑585/16 , EU:C:2018:584 , pkt 109 ), rozpatrywanie wniosku jednego z członków rodziny nie powinno prowadzić do zawieszenia rozpatrywania wniosku innego członka rodziny, co oznaczałoby, że postępowanie dotyczące tego ostatniego wniosku mogłoby być wszczęte dopiero w momencie zakończenia wydaniem decyzji organu rozstrzygającego postępowania dotyczącego poprzedniego wniosku. Przeciwnie, dla realizacji celu szybkiego tempa postępowania i dla ułatwienia utrzymania jedności rodziny ważne jest, aby decyzje w sprawie wniosków dotyczących członków tej samej rodziny – i pozostające ze sobą w związku – były wydawane w krótkim odstępie czasowym.

Dyrektywę 2011/95 oraz dyrektywę 2013/32 Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby wnioski o udzielenie ochrony międzynarodowej złożone odrębnie przez członków jednej rodziny były objęte środkami mającymi na celu sprostanie kwestiom wszelkich ewentualnych powiązań, ale stoją na przeszkodzie temu, by wnioski te były przedmiotem wspólnej oceny. Rzeczone dyrektywy stoją również na przeszkodzie temu, aby ocena jednego ze wspomnianych wniosków była zawieszona do czasu zakończenia procedury rozpatrywania innego spośród tych wniosków.

Podstawa niedopuszczalności określona w art. 33 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2013/32 dotyczy szczególnej sytuacji, w której osoba, która pozostaje na utrzymaniu innej osoby, wyraża najpierw – zgodnie z art. 7 ust. 2 tej dyrektywy – zgodę na to, żeby wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej był złożony imieniu tej ostatniej, a następnie występuje z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej we własnym imieniu.

Wniesienia przez osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową skargi przeciwko swojemu państwu pochodzenia do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka należy co do zasady traktować – w ramach oceny powodów prześladowania, o których mowa w art. 10 dyrektywy 2011/95 – nie jako dowód przynależności tej osoby do „szczególnej grupy społecznej” w rozumieniu ust. 1 lit. d) tego artykułu, lecz jako powód prześladowania z powodu „opinii politycznych” w rozumieniu ust. 1 lit. e) tego artykułu, pod warunkiem że istnieją uzasadnione powody do obaw, że owo wniesienie skargi jest postrzegane przez władze tego państwa jako akt stanowiący działalność opozycyjną, wobec którego mogłyby one rozważyć zastosowanie represji.

W tym względzie należy zauważyć, że art. 10 ust. 1 dyrektywy 2011/95 powinien być interpretowany w związku z ust. 2 tego artykułu. Zgodnie z art. 10 ust. 2 podczas dokonywania oceny, czy obawa wnioskodawcy przed prześladowaniem jest uzasadniona, bez znaczenia jest, czy wnioskodawca rzeczywiście odznacza się rasową, religijną, narodowościową, społeczną lub polityczną cechą powodującą prześladowanie, jeżeli tylko taka cecha jest przypisywana wnioskodawcy przez podmiot dopuszczający się prześladowania.

W związku z powyższym, niezależnie od kwestii, czy wniesienie skargi obywatela Azerbejdżanu przeciwko temu państwu do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w celu stwierdzenia naruszenia przez władze tego państwa podstawowych wolności stanowi wyraz „poglądów politycznych” tego obywatela, istotne jest zbadanie w ramach oceny powodów prześladowania podniesionych w złożonym przez niego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, czy istnieją uzasadnione powody do obaw, że wniesienie przez niego skargi jest postrzegane przez wspomniane władze jako akt stanowiący działalność opozycyjną, wobec którego mogłyby one rozważyć zastosowanie represji. W przypadku gdy istnieją uzasadnione powody do obaw, że tak właśnie jest, należy uznać, iż wnioskodawca ponosi poważne i rzeczywiste zagrożenie prześladowaniem z powodu wyrażanych przez siebie opinii dotyczących polityki i metod w jego kraju pochodzenia. Jak wynika z samego brzmienia art. 10 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2011/95, pojęcie „opinii politycznej” zawarte w tym przepisie obejmuje taką sytuację.

Natomiast grupa osób, do której może należeć w stosownym przypadku osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową, w przypadku gdy wnosi skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, nie może co do zasady zostać zakwalifikowana jako „szczególna grupa społeczna” w rozumieniu art. 10 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2011/95. Aby bowiem można było stwierdzić istnienie „grupy społecznej” w rozumieniu tego przepisu, muszą zostać spełnione kumulatywnie dwie przesłanki. Z jednej strony członkowie takiej grupy muszą mieć „wspólne cechy wrodzone” lub „wspólne pochodzenie, których nie można zmienić”, albo wspólne cechy lub wierzenia „tak ważne dla tożsamości lub świadomości, że nie można zmuszać danej osoby do odstąpienia od nich”. Z drugiej zaś strony grupa ta musi posiadać odrębną tożsamość w danym państwie trzecim z tego względu, że jest postrzegana jako „odrębna” od reszty społeczeństwa (wyrok z dnia 7 listopada 2013 r., X i in., C‑199/12–C‑201/12, EU:C:2013:720, pkt 45).

(zob. pkt 85–90; pkt 5 sentencji)