ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony, prawa do przedstawienia stanowiska oraz prawa do rzetelnego procesu.
6.

Zarzut szósty, w ramach uzasadnienia twierdzenia o niezgodności z prawem, zgodnie z którym jeżeli wbrew argumentom przywołanym w zarzucie drugim, art. 1 ust. 1 decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. (w zmienionym brzmieniu) i art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. (w zmienionym brzmieniu) należałoby interpretować w ten sposób, iż obejmują one wszelkie dochodzenie prowadzone przez ukraińskie władze, niezależnie od tego, czy towarzyszy temu orzeczenie sądowe lub postępowanie stanowiące podstawę jego wszczęcia, czy też kontrolujące lub nadzorujące jego przebieg, to przesłanka umieszczenia w wykazie – ze względu na arbitralny zakres stosowania wynikający z tak szerokiej wykładni –byłaby pozbawiona odpowiedniej podstawy prawnej, względnie byłaby nieproporcjonalna do celów decyzji i rozporządzenia. Z tego względu przepis byłby niezgodny z prawem.
—

stwierdzenie nieważności decyzji wiceprzewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2015 r. (302534) oddalającej ponowny wniosek skarżącej o udostępnienie dokumentów Parlamentu Europejskiego dotyczących wszystkich zapytań o cenę w odniesieniu do wszystkich części ogłoszenia o zamówieniu nr ITS08 – External service provision for IT services 2008S/149-199622 [na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji] i utrzymującej w mocy decyzję Sekretarza Generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 18 grudnia 2014 r.; oraz
—

stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego, doręczonej stronie skarżącej pismem D (2015) 7680 z dnia 13 lutego 2015 r., na mocy której oferta strony skarżącej została zaklasyfikowana na trzecim miejscu w odniesieniu do jednej z ośmiu części, a dokładnie w odniesieniu do części nr 3, w otwartym postępowaniu przetargowym 2014/S 066- 111912, zatytułowanym „PE/ITEC ITS14 – External provision of IT services”,
1.

Zarzut pierwszy dotyczący przyjęcia rozporządzenia wykonawczego na podstawie przepisu niezgodnego z prawem, jako że rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin narusza prawo Unii Europejskiej, ponieważ: — narusza ono zasadę ostrożności przewidując mechanizm zastąpienia substancji czynnych na podstawie hipotetycznego, obiektywnie nieuzasadnionego ryzyka; — odnosząc skutki względem dopuszczonych substancji narusza zasadę proporcjonalności wykraczając poza to, co ściśle konieczne dla osiągnięcia celu wysokiego poziomu ochrony; — zakłóca konkurencję na rynku wewnętrznym wspierając zastąpienie substancji w tych warunkach; oraz — narusza obowiązek uzasadnienia w związku z kryterium „znaczącej ilości izomerów nieaktywnych” zawartym w załączniku II pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009.
—

stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 4 marca 2015 r. zgodnie z art. 8 ust. 3 decyzji EBC/2004/3 (dorozumianej decyzji) o nieprzyznaniu pełnego dostępu do decyzji EBC z dnia 1 sierpnia 2014 r. zawieszającej względem Banco Espírito Santo S.A. status strony w ramach polityki pieniężnej Eurosystemu oraz zobowiązującej tenże bank do spłaty całego długu wobec Eurosystemu w kwocie w wysokości 10 bilionów EUR, a także do wszystkich dokumentów będących w posiadaniu EBC, które posiadają jakikolwiek związek z rzeczoną decyzją;
3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 108 ust. 3 TFUE, art. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE i art. 4 ust. 1 rozporządzenia [Komisji] (WE) nr 794/2004 [z dnia 21 kwietnia 2004 r.] w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 659/1999, ponieważ analizowany środek nie stanowi pomocy nowej, przyznanej bezprawnie i niezgodnej z rynkiem wewnętrznym.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 245/30

Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2015 r. – Kohrener Landmolkerei i DHG/Komisja

(Sprawa T-178/15)

(2015/C 245/36)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Kohrener Landmolkerei GmbH (Penig, Niemcy), DHG Deutsche Heumilchgesellschaft mbH (Frohburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Wagner)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej, która wpłynęła w dniu 2 marca 2015 r.;

— dopuszczenie sprzeciwu skarżących z dnia 23 grudnia 2014 r. w postępowaniu o sygnaturze akt AT-TSG-0007-01035.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi skarżący podnoszą, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, gdyż narusza ona prawo. Zgodnie z art. 51 rozporządzenia (EU) Nr. 1151/2012 (1) skarżący jako wnoszący sprzeciw mają termin trzech miesięcy na złożenie do organu krajowego sprzeciwu na rejestrację gwarantowanej tradycyjnej specjalności. Twierdzą w tym kontekście, że odpowiednia publikacja (Dz.U. 2014, C 340, s. 6) miała miejsce w dniu 30 września 2014 r. a sprzeciw został złożony do właściwego organu krajowego w dniu 23 grudnia 2014 r. Skarżący nie są odpowiedzialni za niedochowanie terminu po tym dniu. Uzupełniają, że nie ma możliwości wpływu przez samych skarżących na zakres czasowy działalności właściwego organu krajowego w kontekście przekazywania złożonych sprzeciwów do Komisji i że w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono, że sprzeciw wniesiono w terminie. Decyzja uwzględnia tylko datę wpływu do Komisji Europejskiej.

Skarżący podnoszą ponadto, że art. 51 rozporządzenia nr 1151/2012 nie przewiduje terminu na przekazanie sprzeciwu przez organ krajowy. Dlatego istotne jest jedynie złożenie sprzeciwu przez skarżących do organu krajowego.

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343, s. 1).
—

Zdaniem skarżących art. 101 TFUE nie obejmuje działania wspólnika, który nie bierze udziału w porozumieniu ograniczającym lub zakłócającym konkurencję. Kryterium zastosowane przez Komisje było w każdym razie błędne i obejmowało zbyt szeroki wachlarz działań, niedostatecznie ściśle powiązanych z działaniem stanowiącym naruszenie. Zachowanie skarżących nie jest objęte zakresem kryterium dotyczącego ułatwienia, przyjętego przez pozwaną. W szczególności skarżące podnoszą, że twierdzenie, iż ułatwiały one wymianę informacji między bankami jest bezpodstawne, a pozwana nie wskazała ani jednego przykładu takiego ułatwienia wymiany informacji przez skarżące. Zdaniem skarżących to samo odnosi się do wykorzystania uzgodnionych transakcji. Jeśli chodzi o manipulacje prognoz dotyczących YPY LIBOR, Komisja przyznała, że tylko jeden z dwóch banków wiedział o udziale ICAP. W związku z tym, jak twierdzą skarżące, ICAP nie odgrywała ułatwiającej roli w zakresie działania banków. Ponadto w odniesieniu do tych naruszeń, działanie stanowiące naruszenie zaczęło się zdecydowanie wcześniej niż ICPA przyczyniła się do zarzucanego jej działania.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do rzetelnego procesu, jako że strona skarżąca nie została nigdy wysłuchana przed zastosowaniem w stosunku do niej odnośnych sankcji.
1.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 89 rozporządzenia nr 1268/2012 ( 1 ) i obowiązku uzasadnienia (art. 296 TFUE). Strona skarżąca utrzymuje, że w zaskarżonej decyzji Komisja nie uzasadniła wystarczająco, konkretnie i dokładnie odrzucenia wniosku skarżącej dotyczącego zwrotu jej długu w ramach siedmioletniej ugody w odniesieniu do projektów PlayMancer i MOBISERV. Podobnie w odniesieniu do projektu PowerUp we wspomnianej decyzji Komisja odrzuciła w dorozumiany sposób wniosek dotyczący zwrotu kwoty należnej za trzy lata.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 262/28

Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2015 r. – Sopra Steria Group/Parlament

(Sprawa T-181/15)

(2015/C 262/38)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Sopra Steria Group SA (Annecy-le-Vieux, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Verlinden, R. Martens i J. Joossen)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego wydanej w nieznanym dniu w sprawie wszczęcia procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu w odniesieniu do NPE-15.8;

— stwierdzenie nieważności wszelkich decyzji, które Parlament Europejski mógł wydać na dalszych etapach tej procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu NPE-15.8;

— stwierdzenie, że zamówienie (zamówienia) udzielone ewentualnie na podstawie tej procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu w odniesieniu do NPE-15.8 jest (są) nieważne;

— nakazanie Parlamentowi Europejskiemu pokrycie kosztów postępowania, w tym kosztów pomocy prawnej poniesionych przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia art. 102, 103 i 104 ust. 2 rozporządzenia finansowego oraz art. 134 ust. 1 (c) zasad stosowania, które jej zdaniem prowadzi do nieważności decyzji wydanej w nieznanym dniu w sprawie wszczęcia procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu.

Zdaniem strony skarżącej Parlament Europejski nieprawidłowo i w sposób sprzeczny z prawem zastosował procedurę negocjacyjną bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu, w ramach której powinien był stwierdzić, że procedura ta jest procedurą o wyjątkowym charakterze, której zastosowanie musi być prawnie uzasadnione (także biorąc pod uwagę ciążący na Parlamencie Europejskim obowiązek zapewnienia, by wszystkie zamówienia publiczne podlegały procedurze przetargowej w jak najszerszym zakresie, por. art. 102 ust. 2 rozporządzenia finansowego). Takie uzasadnienie zdaniem strony skarżącej nie zostało przez Parlament Europejski przedstawione. Nie istniały także żadne względy pilnej konieczności, wynikłej z nieprzewidzianych zdarzeń, niezależnych od Parlamentu Europejskiego [co jest wymagane dla zastosowania art. 134 ust. 1 lit. c) zasad stosowania].
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/248 z dnia 15 października 2014 r. w sprawie środków SA.23008 (2013/C) (ex 2013/NN) wdrożonych przez Republikę Słowacką na rzecz Spoločná zdravotná poisťovňa, a.s. (SZP) i Všeobecná zdravotná poisťovňa, a.s. (VZP) [notyfikowanej jako dokument nr C(2014) 7277] (Dz.U. 2015, L 41, s. 25);
—

Strona skarżąca twierdzi między innymi, że w momencie podpisywania porozumień w sprawie pomocy finansowej ULTRA („Ultra portable augmented reality for industrial maintenance applications”), IMPROVE („Improving Display and Rendering Technology for Virtual Environments”) i CINeSPACE („Experiencing urban film and cultural heritage while on-the-move”) Komisja wiedziała o zaangażowaniu rosyjskich inżynierów lub w każdym razie powinna była o tym wiedzieć. Dodaje, iż odzyskanie żądanej kwoty stanowi w tych okolicznościach nadużycie.
1.

Zarzut pierwszy, w którym wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej przeinaczył podstawowe okoliczności faktyczne, na których następnie wydał wyrok. W ocenie wnoszącej odwołanie przeinaczono okoliczności faktyczne dotyczące: — niedochowywania terminów przez wnoszącą odwołanie spowodowanego jej problemami zdrowotnymi; — niedochowywania terminów przez wnoszącą odwołanie, które wynikało z tego, że w trakcie części okresu, którego dotyczy ocena, była ona jedynym ekspertem pracującym w języku fińskim, a w trakcie pozostałej części tego okresu, jednym z dwóch takich ekspertów; — okoliczności, że wnosząca odwołanie odpowiadała za niespotykanie wysoką liczbę szczególnie trudnych i czasochłonnych spraw; — negatywnego wpływu wykonania wyroku w sprawie IP Translator na liczbę decyzji wydawanych przez wnoszącą odwołanie i ich terminowość; — danych odnoszących się do terminowości wnoszącej odwołanie w porównaniu do innych ekspertów.
—

nakazanie EUNB, by naprawił szkodę wyrządzoną skarżącym wskutek pozbawienia ich możliwości zajęcia pierwszego miejsca w odniesieniu do części 1 porozumienia ramowego EBA/2014/06/OPS/SER/RT, którą to szkodę skarżące szacują ex aequo et bono na trzysta tysięcy euro (3 00 000 EUR) wraz odsetkami od daty ogłoszenia wyroku, bądź w wysokości, jaką Sąd uzna za słuszną, i
—

orzeczenie, w razie niepodzielenia przez Sąd stanowiska skarżącej, że art. 5 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 roku w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji nie powinien być rozumiany jako upoważniający Komisję Europejską do wydania wiążącego rozstrzygnięcia o przekazanym przez Państwo Członkowskie do Komisji wniosku o udostępnienie dokumentów złożonym przez osobę fizyczną lub prawną do organu tego Państwa – w trybie art. 277 TFUE, że art. 5 akapit drugi tego rozporządzenia jako nieważny nie może być stosowany w niniejszej sprawie;
Tytułem żądania głównego: — stwierdzenie i orzeczenie, że skarżąca wypełniła ogół zobowiązań umownych przewidzianych w umowie o dotacji nr HOME/2011/PPRS/AG/2176 Abac No. 30-CE-0495809/00-94 i w rezultacie: — stwierdzenie, że ma ona prawo do zatrzymania kwoty w wysokości 80 242,78 EUR otrzymanej już z tytułu płatności zaliczkowych, której dotyczy nota debetowa sporządzona przez Komisję Europejską – Dyrekcja Generalna ds. Migracji i Spraw Wewnętrznych – Dyrekcja E: Fundusz Bezpieczeństwa i Migracji – Dział E2: Fundusz Azylu, Migracji i Integracji – HOME E2/FL/2015, prot 1520007 z dnia 1 kwietnia 2015 r., zatytułowana „HOME/2011/PPRS/AG/2176 TORRE – Transnational Observatory for Refugee’s Resettlement in Europe n. 3241503771” w celu odzyskania rzeczonej kwoty. — zasądzenie od pozwanej pozostałej należnej kwoty w wysokości 52 146,36 EUR, z tytułu „płatności końcowej”, wraz z odsetkami za zwłokę obliczonymi do dnia wykonania w rozumieniu art. II.16.3 umowy o dotacji oraz obciążenie pozwanej kosztami postępowania.
2.

Zarzut drugi dotyczący braku możliwości zastosowania art. 106 ust. 1 lit. c) rozporządzenia finansowego. — W tym względzie podniesiono, tytułem pomocniczym, że zaskarżona decyzja jest obarczona przeinaczeniem faktów i brakiem uzasadnienia w zakresie, w którym przypisano przedsiębiorstwu odpowiedzialność za ciężkie uchybienie zawodowe w rozumieniu art. 106 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 966/2012. Z dokumentów dotyczących procedur sądowych, w których brał udział dr E. Maltauro nie wynika, że Impresa Costruzioni Giuseppe Maltauro SpA naruszyła obowiązki staranności i dochowania umów, ani że uzyskała korzyści z nielegalnych zachowań przypisanych jej byłemu prezesowi. W związku z tym nie zostały spełnione przesłanki, by zarzucić Impresa Costruzioni Giuseppe Maltauro SpA uchybienie zawodowe o takim ciężarze, że zaszłaby wskazana podstawa wykluczenia.
—

Zaskarżona decyzja jest obarczona oczywistym błędem w ocenie co do rozróżnienia między „zwykłymi” i „dodatkowymi” usługami świadczonymi przez wspólników (udziałowców) strony skarżącej w trakcie projektu, ponieważ EACEA w sposób oczywisty pominęła charakter usług wykonanych przez wspólników, jednoznaczną wolę zgromadzenia wspólników strony skarżącej, aby odnieść się do takich usług i je uregulować – jako że zgromadzenie to uważało, że usługi te tworzą odrębną kategorię niepodlegającą postanowieniom umowy spółki – a także fakt, że usługi wykonane przez wspólników w ramach projektu spełniają wszystkie wymogi ww. uchwały zgromadzenia wspólników.
6.

Zarzut szósty dotyczący naruszenia prawa pierwotnego z powodu naruszenia prawa podstawowego do dostępu do dokumentów przewidzianego w art. 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i zasady przejrzystości na podstawie art. 15 ust. 3 TFUE — Strona skarżąca twierdzi, że prawo dostępu do żądanych dokumentów wynika (posiłkowo) bezpośrednio z prawa pierwotnego i powinno zostać jej przyznane na tej podstawie. Całkowita odmowa udzielenia dostępu stanowi nieproporcjonalną ingerencję w prawo podstawowe do dostępu do dokumentów przewidziane w art. 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Rozporządzenie nr 1049/2001 powinno być interpretowane w świetle tego prawa podstawowego i zasady przejrzystości ustanowionej w art. 15 ust. 3 TFUE.
—

w zakresie, w jakim jest to niezbędne stwierdzenie niemożności stosowania w odniesieniu do UCI art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1183/2005 z dnia 18 lipca 2005 r. (ze zmianami); oraz
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej GESTDEM 2014/6046 z dnia 21 kwietnia 2015 r. w sprawie wniosku potwierdzającego o udzielenie dostępu do dokumentów na mocy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji;
—

orzeczenie, że umowy o udzielenie dotacji nr 238214 „C7” (Cerebellar-Cortical Control: Cells, Circuits, Computation, and Clinic) ani umowy o udzielenie dotacji nr 238686 „CEREBNET” (Timing and plasticity in the olivo-cerebellar system) – zawartych w ramach siódmego programu ramowego (FP7-PEOPLE-ITN-2008) w celu wspierania szkolenia i rozwoju zawodowego naukowców oraz sieci szkolenia początkowego – nie można interpretować w ten sposób, że nakładają one na beneficjentów obowiązek udzielania szkoleń dla początkujących naukowców wyłącznie we własnych pomieszczeniach, i w konsekwencji stwierdzenie, że na podstawie tej wykładni REA nie może odrzucić jako niekwalifikowalnej części kosztów odnoszącej się do kształcenia początkujących naukowców;
1.

Zarzut pierwszy dotyczący błędnej interpretacji dowodów i naruszenia prawa przez Sąd do spraw Służby Publicznej poprzez uznanie, że w decyzji oddalającej zażalenie organ powołujący zmierzał do udzielenia poparcia, co do istoty, decyzji o odmowie wsparcia.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 294/68

Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2015 r. – Brinkmann (Steel Trading) a.o./Komisja

(Sprawa T-161/15)

(2015/C 294/83)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Brinkmann (Steel Trading) Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo); Dalmar investments Ltd (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze); Darlows Consultants Ltd (Nassau, Bahamy); Forestborne Ltd (Tortola); International Corporate Management Company SA (Luksemburg, Luksemburg); Kraxis Investments Ltd (Nikozja, Cypr); Magnamox Management Ltd (Nikozja); Megamatic Technologies Ltd (Nikozja); Windward Yachting Ltd (Sliema, Malta); Chupit Ltd (Nikozja); Coburg Investments (Overseas) Ltd (Nikozja); First Trade International Ltd (Tortola); Fitinvest Ltd (Limassol, Cypr); Halman Consultants (Overseas) Ltd (Tortola); Limtan Investments Ltd (Larnaka, Cyprus); Minnesota Trading Ltd (Nikozja); Protoconsult Ltd (Nikozja); Transcoal Trading Ltd (Nikozja); iVeft Management Ltd (Nikozja) (przedstawiciel: R. Nowinski, Barrister)

Strona pozwana: Komisja Europejska i Europejski Bank Centralny

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— nakazanie Unii Europejskiej naprawienia szkody poniesionej przez skarżących w wyniku wydania i zastosowania protokołu ustaleń dotyczącego szczegółowych warunków w zakresie polityki gospodarczej, kwotami określonymi w skardze lub kwotami, które Trybunał uzna za należne skarżącym

— nakazanie Unii Europejskiej zapłaty kosztów poniesionych w związku z wniesieniem niniejszej skargi.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 18 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 21 ust. 2 Karty praw podstawowych ze względu na bezprawność działań Komisji i EBC dyskryminujących Cypr i w konsekwencji deponentów banków cypryjskich.

2. Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja i EBC działały bezprawnie ze względu na naruszenie przysługującego deponentom prawa do ochrony własności zagwarantowanego w Karcie praw podstawowych, oraz
—

Skarżący twierdzi w tym kontekście, że doszło do naruszenia prawa do dobrej administracji zagwarantowanego w art. 41 ust. 1 oraz art. 2 lit. a) i c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), gdyż jego zdaniem strona pozwana nie dochowała należytej staranności, która wymagała wszechstronnego i bezstronnego rozważenia przez nią wszystkich okoliczności faktycznych jego sprawy.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 302/66

Skarga wniesiona w dniu 17. Juli 2015 r. – Aldi/OHIM – Società Cooperativa Agricola Cantina Sociale Tollo (ALDIANO)

(Sprawa T-391/15)

(2015/C 302/82)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i N. Bertram)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Società Cooperativa Agricola Cantina Sociale Tollo (Tollo, Włochy)

Dane dotyczące postępowania przed OHIM

Zgłaszający: Società Cooperativa Agricola Cantina Sociale Tollo

Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „ALDIANO” – zgłoszenie nr 10 942 274

Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 maja 2015 r. w sprawie R 1612/2014-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty
2.

Zarzut drugi, w ramach którego skarżący podnoszą, że zaskarżone decyzje i rozporządzenia Rady stanowią naruszenie ich praw podstawowych, których ochrona wynika z Karty praw podstawowych Unii Europejskiej lub europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka, w tym prawa do dobrej administracji, prawa do obrony, obowiązku uzasadnienia i domniemania niewinności, prawa do skutecznego środka prawnego i sprawiedliwego procesu, swobody prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawa własności.