ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Skarga wszczynająca postępowanie – Przedstawienie argumentów i zarzutów – Wymogi formalne

(art. 226 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 38 ust. 1 lit. c))

2. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Właściwość Trybunału – Granice – Statut Szkoły Europejskiej

(art. 10 WE, 226 WE)

Summary

1. Na mocy art. 21 akapit pierwszy Statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz art. 38 ust. 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem Komisja jest zobowiązana, w przypadku każdej skargi złożonej na podstawie art. 226 WE, do wskazania konkretnych zarzutów, w przedmiocie których Trybunał ma rozstrzygnąć. Omawiane żądania powinny być sformułowane w sposób pozbawiony dwuznaczności w celu uniknięcia orzekania przez Trybunał ultra petita lub z pominięciem któregoś zarzutu.

(por. pkt 36, 37)

2. Trybunał nie jest właściwy do orzekania w przedmiocie skargi Komisji, wniesionej na podstawie art. 226 WE, zarzucającej Królestwu Belgii uchybienie zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy porozumienia w sprawie siedziby zawartego w dniu 12 października 1962 r. między Zarządem Szkół Europejskich a Królestwem Belgii w związku z art. 10 WE. W istocie jak wynika z art. 28 konwencji w sprawie Statutu Szkoły Europejskiej podpisanej w dniu 12 kwietnia 1957 r. w Luksemburgu, system owego porozumienia jest taki jak wspomnianej konwencji i Trybunał nie jest właściwy, by rozstrzygać w przedmiocie wykładni, ponieważ pomimo związków tej konwencji ze Wspólnotą i działaniem jej instytucji, jest to zawarta przez państwa członkowskie umowa międzynarodowa, która nie stanowi integralnej części prawa wspólnotowego. Powyższa ocena nie powinna być ograniczona do okoliczności proceduralnych wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, lecz jest trafna również w ramach postępowania określonego w art. 226 WE, którego przedmiotem może być wyłącznie uchybienie przez państwo członkowskie jednemu z zobowiązań ciążących na nim na mocy traktatu.

Ponadto ani podnoszona konsolidacja dorobku konwencji z 1957 r. przez konwencję zawartą w dniu 21 czerwca 1994 r. w Luksemburgu, która obowiązuje w chwili obecnej, ani też wzmianka w tej ostatniej konwencji na temat porozumień w sprawie siedziby nie mogą z mocą wsteczną zmienić charakteru prawnego porozumienia w sprawie siedziby, które jest umową międzynarodową zawartą między Zarządem Szkół a rządem jednego tylko państwa członkowskiego. Co się tyczy wreszcie ewentualnego zastosowania klauzuli arbitrażowej zawartej w art. 26 konwencji z 1994 r., postępowanie w sprawie stwierdzenia uchybienia w rozumieniu traktatu WE i orzecznictwa Trybunału można wszcząć wyłącznie na podstawie art. 226 WE.

(por. pkt 44-46, 51-53; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Procedura odwrotnego obciążenia – Podatnik będący płatnikiem podatku od wartości dodanej, jako odbiorca towarów lub usług – Prawo do odliczenia

(dyrektywa Rady nr 2006/112, art. 167, 168, 178)

Summary

Artykuły 167, 168 i 178 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, powinny być interpretowane w ten sposób, iż sprzeciwiają się one stosowaniu z mocą wsteczną przepisów krajowych, które w ramach systemu odwrotnego obciążenia uzależniają odliczenie podatku VAT związanego z pracami budowlanymi od korekty faktur dotyczących rzeczonych transakcji oraz od złożenia dodatkowej deklaracji korygującej, podczas gdy właściwy organ podatkowy posiada wszelkie informacje niezbędne dla ustalenia, iż podatnik jest zobowiązany do zapłaty podatku od wartości dodanej jako odbiorca danych transakcji, oraz dla weryfikacji kwoty podatku podlegającego odliczeniu.

Okoliczność, iż podatnik opowiedział się za stosowaniem nowej ustawy w sprawie podatku od wartości dodanej ani nie dawnej ustawy, samo w sobie nie może mieć wpływu na jego prawo do odliczenia naliczonego podatku, które wynika bezpośrednio z art. 167 i 168 dyrektywy 2006/112. Zasada neutralności podatkowej wymaga, aby odliczenie naliczonego podatku zostało przyznane, jeżeli zostały spełnione wymogi materialne nawet wówczas, gdy niektóre wymogi formalne zostały pominięte przez podatników. W konsekwencji, jeżeli organy podatkowe posiadają informacje niezbędne do ustalenia, że podatnik, jako odbiorca danej usługi, jest zobowiązany z tytułu podatku od wartości dodanej, art. 167, 168 i 178 lit f) dyrektywy 2006/112 sprzeciwiają się one stosowaniu przepisów krajowych, które w zakresie przysługującego owemu podatnikowi prawa do odliczenia tego podatku, nakładają dodatkowe warunki, które mogłyby w efekcie praktycznie uniemożliwić wykonanie tego prawa. Tak mogłoby być gdyby zostały spełnione materialne przesłanki z art. 168 lit. a) dyrektywy 2006/112 uzyskania prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej a właściwy organ podatkowy posiadał wszelkie informacje niezbędne dla ustalenia, iż podatnik jest zobowiązany do zapłaty podatku w chwili odmowy podatnikowi prawa od odliczenia podatku od wartości dodanej.

(por. pkt 36, 39-40, 42-43, 46; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego – Ocena charakteru odróżniającego – Oznaczenie tworzone przez pojedynczą literę

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 4, art. 7 ust. 1 lit. b))

Summary

Wymóg dokonania konkretnej oceny zdolności danego oznaczenia do odróżniania towarów lub usług objętych zgłoszeniem od towarów lub usług innych przedsiębiorstw pozwala pogodzić podstawę odmowy rejestracji przewidzianą w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, z ustanowieniem w art. 4 wspomnianego rozporządzenia ogólnej zdolności danego oznaczenia do tego, aby mogło zostać zarejestrowane jako znak towarowy.

W tym względzie, o ile z orzecznictwa wynika, że Trybunał uznał istnienie niektórych kategorii oznaczeń, u których ustalenie charakteru odróżniającego ab initio wiąże się z większymi trudnościami, o tyle nie zwolnił on urzędów właściwych w sprawie znaków towarowych z obowiązku przeprowadzenia badania in concreto charakteru odróżniającego takich oznaczeń.

Co się tyczy w szczególności oznaczenia tworzonego przez pojedynczą literę, do której nie wprowadzono żadnych zmian graficznych, rejestracja oznaczenia jako znaku towarowego nie jest zależna od stwierdzenia określonego poziomu kreatywności lub wyobraźni językowej czy artystycznej u właściciela znaku.

Z powyższego wynika, że właśnie z uwagi na to, iż w przypadku znaku towarowego tworzonego przez pojedynczą literę ustalenie charakteru odróżniającego może okazać się trudniejsze niż w przypadku innych słownych znaków towarowych, Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) jest zobowiązany dokonać oceny zdolności danego oznaczenia do odróżniania poszczególnych towarów lub usług w ramach konkretnej analizy odnoszącej się do tych towarów lub usług.

(por. pkt 36-39)
Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Podobieństwo rozpatrywanych znaków towarowych – Kryteria oceny – Złożony znak towarowy

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))

2. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Podobieństwo rozpatrywanych znaków towarowych – Kryteria oceny

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8, 51 ust. 1 lit. b))

Summary

1. W ramach badania istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, istnienie podobieństwa między dwoma znakami towarowymi nie jest uzależnione od tego, by ich wspólny składnik stanowił element dominujący w całościowym wrażeniu wywieranym przez zgłoszony znak towarowy. Ocena bowiem podobieństwa między dwoma znakami towarowymi wymaga postrzegania każdego z tych znaków towarowych jako całości, co nie wyklucza, że całościowe wrażenie utrwalone w pamięci właściwego kręgu odbiorców przez złożony znak towarowy może w pewnych okolicznościach zostać zdominowane przez jeden lub kilka z jego składników. Tylko wtedy, gdy wszystkie pozostałe składniki znaku towarowego są bez znaczenia, ocenę podobieństwa można przeprowadzić wyłącznie na podstawie elementu dominującego.

(por. pkt 56)

2. W ramach postępowania w sprawie sprzeciwu wszczętego na podstawie art. 8 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, podobieństwo kolidujących ze sobą znaków towarowych należy oceniać z punktu widzenia przeciętnego konsumenta, odnosząc się do samoistnych cech tychże znaków towarowych, a nie do okoliczności związanych z zachowaniem osoby, która wnosi o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego. Nie należy zatem uwzględnić zarzucanego stanowiącego nadużycie zachowania zgłaszającego znak towarowy. Chociaż takie zachowanie jest czynnikiem szczególnie istotnym w ramach postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku wszczętego na podstawie art. 51 ust. 1 lit. b) omawianego rozporządzenia, nie stanowi ono jednak elementu, który należy wziąć pod uwagę w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu.

(por. pkt 46, 47)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Jednolite ustawodawstwo – Własność przemysłowa i handlowa – Prawo do patentu – Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych – Środki przejściowe dla Litwy dotyczące produktów leczniczych, które uzyskały pozwolenie na wprowadzenie do obrotu w tym państwie

(rozporządzenia Rady: nr 1768/92, zmienione aktem o przystąpieniu z 2003 r., art. 7, 19a lit. e); nr 2309/93)

Summary

Artykuł 7 i art. 19a lit. e) rozporządzenia nr 1768/92 dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych, w brzmieniu ustalonym na mocy Aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej, oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, należy rozumieć w ten sposób, że nie zezwalają one na to, by uprawniony z ważnego patentu podstawowego na dany produkt miał prawo żądać od właściwego organu litewskiego, w terminie 6 miesięcy od dnia przystąpienia Republiki Litewskiej do Unii Europejskiej, wydania dodatkowego świadectwa ochronnego w sytuacji, gdy ponad 6 miesięcy przed tym przystąpieniem zostało na ten produkt wydane wspólnotowe pozwolenie na wprowadzenie do obrotu w charakterze produktu leczniczego, zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 2309/93 ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych, ale w odniesieniu do tego produktu nie zostało wydane pozwolenie na wprowadzenie do obrotu na Litwie.

W istocie na mocy art. 19a lit. e) rozporządzenia nr 1768/92, dodatkowe świadectwo ochronne może zostać wydane jedynie na produkt, w odniesieniu do którego uzyskane zostało pierwsze pozwolenie na wprowadzenie do obrotu w charakterze produktu leczniczego na Litwie. Ten przepis nie zawiera żadnego wyjątku dotyczącego produktów, na które wydano wspólnotowe pozwolenie na wprowadzenie do obrotu. Wskazany przepis został sformułowany w sposób jasny i jednoznaczny, wobec czego, zgodnie z zasadą ścisłej wykładni przepisów przejściowych, należy go rozumieć w sposób zgodny z jego brzmieniem, które odpowiada woli unijnego ustawodawcy będącej wynikiem rokowań, jakie doprowadziły do przyjęcia aktu dotyczącego warunków przystąpienia z 2003 r.

Z powyższego wynika, że z uwagi na fakt, iż art. 19a lit. e) rozporządzenia nr 1768/92 zawiera wyjątek od terminu, o którym mowa w art. 7 tego rozporządzenia, na złożenie wniosku o wydanie dodatkowego świadectwa ochronnego, jedynie w odniesieniu do uprawnionych z krajowego pozwolenia na wprowadzenie do obrotu, uprawniony ze wspólnotowego pozwolenia na wprowadzenie do obrotu uzyskanego co najmniej sześć miesięcy przed dniem 1 maja 2004 r. nie może powoływać się na ten przepis w celu uzyskania dodatkowego świadectwa ochronnego na Litwie.

(por. pkt 33, 35, 53; sentencja)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Uchybienie obowiązkom wynikającym z dyrektywy – Środki obrony – Poddanie w wątpliwość zgodności dyrektywy z prawem – Niedopuszczalność – Granice – Akt nieistniejący (art. 226 WE, art. 227 WE, art. 230 WE, art. 232 WE) (por. pkt 15-16)

2. Państwa członkowskie – Zobowiązania – Wykonanie dyrektyw – Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Względy uzasadniające wynikające z wewnętrznego porządku prawnego – Niedopuszczalność (art. 226 WE) (por. pkt 18)

3. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Badanie zasadności przez Trybunał – Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę – Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE; dyrektywa 2006/24 Parlamentu Europejskiego i Rady) (por. pkt 19-22)

Subject of the case

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa – Nieustanowienie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE (Dz.U. L 105, s. 54) lub brak powiadomienia o tych przepisach

Sentencja

Sentencja

1) Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

2) Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.
Keywords

Summary



Keywords

Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie – Przedmiot – Roszczenie o naprawienie szkody, którą można przypisać Wspólnocie

(art. 235 WE, 288 akapit drugi WE)

Summary

Skarga o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej wniesiona przeciwko Wspólnocie Europejskiej, mimo że oparta jest na przepisach krajowych ustanawiających szczególny reżim prawny różniący się od ogólnego reżimu zainteresowanego państwa członkowskiego w przedmiocie odpowiedzialności cywilnej nie należy, na mocy art. 235 WE w związku z art. 288 akapit drugi WE, do właściwości sądów krajowych.

Okoliczność, że taka skarga o stwierdzenie odpowiedzialności wymaga spełnienia szczególnych przesłanek stosowania, w tym między innymi znaczeniu, że wyłącznie popełnione poważne uchybienie może spowodować powstanie odpowiedzialności danej osoby, nie może przesłaniać faktu, iż skarga ta wykazuje ogólne cechy skargi mającej na celu naprawienie szkód w zakresie odpowiedzialności pozaumownej w rozumieniu art. 288 akapit drugi WE, która zgodnie z art. 235 WE należy do wyłącznej właściwości sądu wspólnotowego.

(por. pkt 17, 22, 26; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Polityka społeczna – Zbliżanie ustawodawstw – Przejęcia przedsiębiorstw – Ochrona praw pracowniczych – Dyrektywa 2001/23 – Niezależność przejętej jednostki – Pojęcie

(dyrektywa Rady 2001/23, art. 6 ust. 1)

Summary

Przejęta jednostka gospodarcza zachowuje swoją niezależność w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/23 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów, w razie gdy uprawnienia przyznane przełożonym tej jednostki w ramach struktur organizacyjnych zbywającego, mianowicie uprawnienie do organizowania w sposób względnie swobodny i niezależny pracy w obrębie wspomnianej jednostki w celu prowadzenia właściwej dla niej działalności gospodarczej, a w szczególności uprawnienia do wydawania zarządzeń i poleceń, przydzielania zadań podporządkowanym pracownikom danej jednostki oraz decydowania o użyciu środków materialnych, którymi dysponuje, bez bezpośredniej ingerencji ze strony innych struktur organizacyjnych pracodawcy, pozostają w ramach struktur organizacyjnych przejmującego w istocie niezmienione.

Zwykła zmiana najwyższych zwierzchników nie może sama w sobie osłabiać niezależności przejętej jednostki, chyba że nowi najwyżsi zwierzchnicy dysponują uprawnieniami umożliwiającymi im bezpośrednie organizowanie działalności pracowników tej jednostki i przejmowanie w ten sposób od bezpośrednich zwierzchników pracowników procesów decyzyjnych wewnątrz tej jednostki.

(por. pkt 56; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy – Uwagi osób trzecich i sprzeciw – Fakty, dowody i argumenty przedstawione na poparcie sprzeciwu – Dowód przedłużenia rejestracji wcześniejszego znaku towarowego

(rozporządzenia: Rady nr 40/94, art. 42 ust. 3; Komisji nr 2868/95, art. 1, zasady 16, 19, 20)

Summary

O ile z brzmienia zasady 16 w związku z zasadą 20 rozporządzenia nr 2868/95 wykonującego rozporządzenie nr 40/94, w ich brzmieniu sprzed rozporządzenia zmieniającego nr 1041/2005 wynika, że Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) może wezwać stronę wnoszącą sprzeciw do przedstawienia dowodu przedłużenia rejestracji wcześniejszego znaku towarowego, jeżeli data jej wygaśnięcia przypada po dniu wniesienia sprzeciwu, o tyle z przepisów tych nie wynika, jakoby strona wnosząca sprzeciw miała obowiązek przedstawienia takiego dowodu, nie będąc do tego wezwaną.

W istocie ani art. 42 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego ani zasada 16 ust. 1 i 3 oraz zasada 20 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95 nie precyzują, jakie fakty, dowody i argumenty należy przedstawić na poparcie sprzeciwu w terminie wyznaczonym na podstawie art. 42 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94. W szczególności wspomniane przepisy w żaden sposób nie wskazują na to, by w sytuacji gdy przedłużenie rejestracji wcześniejszego znaku, na który powołano się w sprzeciwie, miało nastąpić po jego wniesieniu, strona wnosząca sprzeciw była zobowiązana dostarczyć dowód takiego przedłużenia bez wzywania i we wspomnianym terminie.

O ile postanowienia zasady 19 ust. 2 i 4 rozporządzenia nr 2868/95 nakładają obecnie na stronę wnoszącą sprzeciw, w pewnych granicach, wyraźny obowiązek przedstawienia dowodu przedłużenia rejestracji wcześniejszego znaku towarowego w terminie, o którym mowa w art. 42 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94, o tyle stanowią one w tym zakresie uściślenie ogólnej zasady przewidzianej przez ten ostatni przepis, mający na celu wzmocnienie pewności prawnej dla przedsiębiorców występujących w toczących się przed Urzędem postępowaniach w sprawie sprzeciwu. W tych okolicznościach, nowe normy ustanowione w rozporządzeniu nr 2868/95 nie mogą być stosowane z mocą wsteczną.

(por. pkt 57, 58, 68, 69)
Keywords

Summary



Keywords

1. Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Dyrektywa 2003/88 dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy – Zakres stosowania

(dyrektywa 2003/88 Parlamentu Europejskiego i Rady art. 1 ust. 3)

2. Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Dyrektywa 2003/88 dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy – Minimalny okres odpoczynku

(dyrektywa 2003/88 Parlamentu Europejskiego i Rady art. 3, 17 ust. 2, 3 lit. b), c))

Summary

1. Osoby, które zawarły umowy uczestnictwa w działalności wychowawczej, pracujące okazjonalnie i sezonowo w placówkach wakacyjnych i rekreacyjnych w wymiarze nie większym niż 80 dni roboczych rocznie, objęte są zakresem zastosowania dyrektywy 2003/88 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy.

(por. pkt 33 i pkt 1 sentencji)

2. Osoby, które zawarły umowy uczestnictwa w działalności wychowawczej, wykonujące pracę okazjonalnie lub sezonowo w placówkach wakacyjnych i rekreacyjnych w wymiarze nie większym niż 80 dni roboczych rocznie, objęte są zakresem odstępstwa, o którym mowa w art. 17 ust. 3 lit. b) i/lub c) dyrektywy 2003/88 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy.

Jednakże regulacja krajowa ograniczająca wymiar pracy osób zatrudnionych na podstawie wymienionych umów do 80 dni roboczych rocznie nie spełnia określonych w art. 17 ust. 2 przywołanej dyrektywy warunków stosowania powyższego odstępstwa, zgodnie z którymi zainteresowanym pracownikom należy przyznać równoważne okresy wyrównawczego odpoczynku lub, w wyjątkowych przypadkach, w których z powodów obiektywnych nie jest możliwe przyznanie takich okresów odpoczynku – właściwą ochronę. Chociaż szczególny charakter pracy lub szczególny kontekst, w którym jest ona wykonywana, wyjątkowo pozwalają na odstąpienie od art. 3 dyrektywy 2003/88 i od obowiązku przeplatania okresów pracy okresami odpoczynku, to regulacja krajowa, która nie pozwala pracownikom na korzystanie z prawa do dobowego odpoczynku przez cały okres ich zatrudnienia, nawet jeśli chodzi o umowę na czas nieprzekraczający 80 dni w roku, nie tylko pozbawia znaczenia indywidualne prawo przyznane na mocy tej dyrektywy, lecz również stoi w sprzeczności z jej celami, jakim jest skuteczna ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników.

(por. pkt 37, 46, 47, 52, 60-62, pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Świadczenia rodzinne – Wspólnotowe reguły zapobiegające kumulacji

(rozporządzenia Rady: nr 1408/71, art. 73, 76; nr 574/72, art. 10)

Summary

Wykładni art. 76 rozporządzenia nr 1408/71 oraz art. 10 rozporządzenia nr 574/72, w ich brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 118/97 zmienionym rozporządzeniem nr 647/2005, należy dokonywać w ten sposób, że prawo, które nie jest uzależnione od warunków ubezpieczenia, zatrudnienia czy prowadzenia działalności na własny rachunek, do świadczeń, należnych na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego, w którym zamieszkuje rodzic z dziećmi, na rzecz których świadczenia te są przyznawane, nie może być częściowo zawieszone w sytuacji, w której były małżonek, będący drugim rodzicem tych dzieci byłby zasadniczo uprawniony do świadczeń rodzinnych na podstawie ustawodawstwa państwa, w którym jest zatrudniony, na podstawie wyłącznie prawa krajowego tego państwa lub na podstawie art. 73 owego rozporządzenia nr 1408/71, lecz faktycznie nie pobiera tych świadczeń ze względu na to, że nie złożył w tym celu odpowiedniego wniosku.

W istocie aby móc uznać świadczenia za należne na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego, prawo tego państwa powinno uznać uprawnienie do wypłaty świadczeń na rzecz członka rodziny, który pracuje w tym państwie. Konieczne jest tym samym, by zainteresowana osoba spełniła wszystkie warunki, zarówno formalne, jak i materialne, wymagane przez prawo krajowe tego państwa, aby móc korzystać z tego prawa, wśród których może znajdować się, w odpowiednim przypadku, warunek uprzedniego złożenia wniosku celem wypłaty takich świadczeń.

(por. pkt 53, 59; sentencja)