ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

Stwierdzenie, że nie wydając wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych do zastosowania się do dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie) — opublikowanej w Dzienniku Urzędowym L 403 z dnia 30 grudnia 2006 r., s. 18 — a w każdym razie nie podając do wiadomości Komisji wspomnianych przepisów, Republika Cypryjska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 16 tej dyrektywy;
1)

Czy w sytuacji, gdy: (i) roczne wynagrodzenie pracownika składa się z wynagrodzenia podstawowego oraz z prowizji wypłacanej na podstawie umownego roszczenia o zapłatę prowizji; (ii) prowizja jest wypłacana w związku z dokonaną przez pracownika sprzedażą i zawartymi przez niego umowami wskutek jego pracy; (iii) prowizja jest wypłacana następczo i kwota otrzymanej prowizji w danym okresie jest zmienna w zależności od wartości dokonanych sprzedaży, zawartych umów oraz od chwili dokonania sprzedaży; (iv) w czasie urlopów wypoczynkowych pracownik nie wykonuje pracy, która uprawniałaby go do otrzymania wskazanych prowizji i w konsekwencji za te okresy nie uzyskuje on prowizji; (v) w okresie objętym wynagrodzeniem, który zawiera okres urlopu wypoczynkowego pracownik ma prawo do wynagrodzenia podstawowego i w dalszym ciągu uzyskuje wypłaty uprzednio zarobionych prowizji; oraz (vi) jego średni roczny dochód z prowizji jest niższy od dochodu, który uzyskałby, gdyby nie skorzystał z urlopu, ponieważ w okresie urlopu nie wykonuje on pracy, która uprawniałaby go do wypłaty prowizji, art. 7 dyrektywy 93/104/WE (1) zmienionej dyrektywą 2003/88/WE (2) wymaga, aby państwa członkowskie podejmowały środki celem zapewnienia, że pracownik otrzyma wynagrodzenie w zakresie dotyczącym okresów urlopu wypoczynkowego w odniesieniu do prowizji, którą uzyskałby w tych okresach, gdyby nie skorzystał z urlopu, a także wynagrodzenie podstawowe?
1)

uchybienia proceduralne szkodzące interesom wnoszącego odwołanie, z których wynikają poważne błędy w wyrokowaniu, w tym między innymi a) całkowity brak przeprowadzenia środków dowodowych i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia; b) naruszenie istotnych wymogów proceduralnych; c) naruszenie zasady nienaruszalności właściwości do rozpoznania sprawy, należącej do odpowiedzialnego, określonego w ustawie sądu; d) naruszenie przepisów art. 64 § 4 akapit pierwszy regulaminu postępowania przed Sądem, art. 127 § 1 i 2 tego regulaminu i wreszcie zależnego od woli skarżącego proceduralnego uprawnienia do zaproponowania Sądowi w dowolnej chwili zarządzenia środka organizacji postępowania w odniesieniu do sprawy de qua;
—

częściowe uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w dniu 11 września 2012 r. w sprawie T-565/08 Corsica Ferries France SAS przeciwko Komisji Europejskiej w zakresie, w jakim w wyroku tym stwierdzono nieważność art. 1 akapity drugi i trzeci decyzji Komisji 2009/611/WE z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie środków pomocy C 58/02 (ex N 118/02), jakie Francja przyznała na rzecz Société nationale maritime Corse-Méditerranée (SNCM) (1), ze względu na to, że: i) Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywiste błędy w ocenie w odniesieniu do analizy ujemnej ceny sprzedaży 158 mln EUR, łącznego i jednoczesnego wniesienia przez CGMP wkładu kapitałowego w kwocie 8,75 mln EUR oraz pomocy na rzecz osób fizycznych w kwocie 38,5 mln EUR; oraz ii) dokonana przez Komisję analiza salda końcowego restrukturyzacji w kwocie 15,81 mln EUR została oparta na błędnej przesłance;
—

Stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 288 TFUE, art. 108 ust. 2 TFUE, zasady skuteczności, art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (1), a także art. 1, 2 i 3 decyzji Komisji z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie pomocy państwa C 38/05 (ex NN 52/04), udzielonej przez Niemcy na rzecz grupy Biria (2).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 55/3

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 19 listopada 2012 r. — T. C. Briels i in. przeciwko Minister van Infrastructuur en Milieu

(Sprawa C-521/12)

2013/C 55/04

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Raad van State

Strony w postępowaniu głównym

Strony skarżące: T. C. te. Briels, M. Briels-Loermans, R. L. P. Buchholtz, Stichting A2-Platform Boxtel e. o., i in., H. W. G. Cox, G. P. A. Damman, P. A. M. Goevaers i in., J. H. van Haaren i L. S. P. Dijkman, R. A. H. M. Janssen, M. M. van Lanschot, J. E. A. M. Lelijveld i in., A. Mes i in., A. J. J. Michels, VOF Isphording i in., M. Peijnenborg i S. Peijnenborg-van Oers, G. Oude Elferink, W. Punte i P. M. Punte-Cammaert, Stichting Reinier van Arkel, E. de Ridder, W. C. M. A. J. G. van Rijckevorsel i M. van Rijckevorsel-van Asch van Wijck, Vereniging tot Behoud van het Groene Hart van Brabant und Stichting Boom en Bosch, Stichting Overlast A2 Vught e. o., Streekraad Het Groene Woud en De Meijerij, A. C. M. W. Teulings i Stichting Bleijendijk, M. Tilman, Vereniging van Eigenaars Appartementengebouw De Heun I i in., M. C. T. Veroude, E. J. A. M. Widlak, Van Roosmalen Sales BV i in., M. A. A. van Kessel, Bricorama BV i in.

Strona pozwana: Minister van Infrastructuur en Milieu

Inne strony postępowania: Burgemeester en wethouders van Best, Burgemeester en wethouders van Boxtel

Pytania prejudycjalne

1) Czy fragment zdania „nie wpłynie […] niekorzystnie na dany teren” w art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG (1) z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory należy interpretować w ten sposób, że w przypadku, w którym przedsięwzięcie oddziałuje na istniejący na danym terenie rejon chronionego typu siedlisk przyrodniczych, brak jest niekorzystnego wpływu na teren, gdy w ramach przedsięwzięcia utworzona zostanie na owym terenie równie duża lub większa powierzchnia owego typu siedlisk?

2) Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź, że fragment zdania „nie wpłynie […] niekorzystnie na dany teren” należy interpretować w ten sposób, że wystąpi niekorzystny wpływ na obszar Natura 2000 jako taki, czy utworzenie nowej powierzchni typu siedlisk należy w tym przypadku uznać za środek kompensujący w rozumieniu art. 6 ust. 4 dyrektywy?

(1) Dz.U. L 206, s. 7.
—

ostateczne rozstrzygnięcie sporu poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2010/605/UE z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie pomocy państwa C 56/07 (ex E 15/05) przyznanej przez Francję na rzecz przedsiębiorstwa La Poste (1), albo przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;
a)

Czy regulamin wewnętrzny powołanego wspólnie przez dwa państwa członkowskie komitetu monitorującego — taki jak przewodnik uchwalony przez komitet monitorujący estońsko-łotewskiego programu 2007-2013 —, który przewiduje, że decyzje komitetu monitorującego nie podlegają zaskarżeniu na drodze sądowej (pkt 6.6 ust. 4 przewodnika: „The decisions of the Monitoring Committee are not appealable at any place of jurisdiction.”) jest zgodny z art. 63 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 (1) w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?
—

W odniesieniu do korekt w sektorze bawełny, a w szczególności w odniesieniu do zgodności systemu pomocy na produkcję bawełny z zintegrowanym systemem zarządzania i kontroli (ZSZiK), Republika Grecka wysuwa następujące zarzuty w swoim odwołaniu: — naruszenie prawa Unii Europejskiej: błędna wykładnia i błędne zastosowanie art. 6, art. 7, art. 10 ust. 1 i 2 lit. c) i e) oraz art. 17 rozporządzenia nr 1051/2001 – niewystarczające uzasadnienie – naruszenie zasady proporcjonalności; — naruszenie prawa Unii Europejskiej: błędna wykładnia i błędne zastosowanie art. 17 rozporządzenia nr 1051/2001 – niewystarczające lub sprzeczne uzasadnienie.
2)

Czy instalacja mających co najwyżej 30 metrów przyłączy kablowych między znajdującym się w sieci dostępowej punktem rozdzielczym a znajdującym się u użytkownika końcowego segmentem końcowym sieci wchodzi w zakres zawartego w art. 12 dyrektywy o dostępie w związku z jej art. 2 i 8 pojęcia „dostęp (do) i użytkowanie specyficznych elementów sieci oraz do urządzeń towarzyszących”?
1)

zgodności art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego obowiązującego w Republice Włoskiej, który na podstawie art. 103 konstytucji włoskiej stanowi, że „do właściwości sądów administracyjnych należą spory w przedmiocie uzasadnionych interesów oraz — w dziedzinach określonych w ustawie — praw podmiotowych, dotyczące wykonywania lub niewykonywania władzy administracyjnej, odnoszące się do środków, aktów, umów lub zachowań związanych również pośrednio z wykonywaniem tej władzy, będących wynikiem działań administracji publicznej. Nie podlegają zaskarżeniu akty lub środki będące wynikiem działań rządu w ramach wykonywania władzy politycznej”, z art. 6 [europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności] oraz art. 47 i 52 ust. 3 [Karty praw podstawowych Unii Europejskiej], uznanymi w następstwie zmiany art. 6 [TUE]; a) w zakresie, w jakim przyznaje różnym organom sądowym uprawnienie do orzekania w przedmiocie podmiotowych sytuacji prawnych rozróżnionych w sposób abstrakcyjny (uzasadniony interes i prawo podmiotowe), których dokładne rozróżnienie w praktyce jest jednak trudne lub niemożliwe do przeprowadzenia, bez ustawowego określenia ich rzeczywistego znaczenia; b) w zakresie, w jakim przewiduje istnienie sądów właściwych do orzekania w takich samych sprawach na podstawie kryteriów (wskazanie różnych podmiotowych sytuacji prawnych) nieodpowiadających już rzeczywistości po wprowadzeniu możliwości uzyskania odszkodowania z tytułu uzasadnionego interesu (przewidzianej już w 2000 r. w celu dostosowania uregulowań wewnętrznych do zasad wspólnotowych) z istotnymi różnicami również w zakresie zasad proceduralnych dotyczących wykonania wyroków; oraz, ogólnie,
—

Zdaniem Komisji zaskarżony wyrok zawiera błędy również dlatego, iż Sąd w ogóle nie wziął w nim pod uwagę okoliczności, że Komisja udowodniła w zaskarżonej decyzji, iż utrzymanie przez Grecję — dzięki przyjęciu przez nią spornych środków — uprzywilejowanego dostępu DEI do węgla brunatnego po liberalizacji rynku energii elektrycznej i utworzeniu w maju 2005 r. rynku hurtowego energii elektrycznej, zakłóciło strukturę rynku ze względu na naruszenie równości szans, co doprowadziło do sytuacji, w której DEI — wyłącznie dzięki posiadaniu przez nią niemal monopolistycznych praw do eksploatacji węgla brunatnego — mogła rozszerzyć swoją pozycję dominującą z rynku pierwotnego na rynek wtórny. Wskutek tego DEI została zachęcona do podjęcia na owym rynku wtórnym działań noszących znamiona nadużycia, ograniczając lub wykluczając możliwość wejścia na niego nowych konkurentów (zob. w szczególności wyroki Trybunału w sprawach Raso, GB-Inno-BM, Connect Austria, Dusseldorp, CBEM i MOTOE). Rozszerzenie pozycji dominującej DEI z rynku pierwotnego na rynek wtórny i utrzymanie jej na nim, wraz z absolutną przewagą konkurencyjną, jaką spółka ta posiadała w zakresie wytwarzania energii elektrycznej ze względu na niski koszt węgla brunatnego, pozwoliło DEI na wprowadzanie do greckiej połączonej sieci elektroenergetycznej energii elektrycznej po niższych cenach, w większych ilościach i przez dłuższy okres czasu, co tylko potwierdza, że jej działania nosiły znamiona nadużycia (niezależnie od tego, że — mając na uwadze szczególne okoliczności rozpatrywanej sprawy — orzecznictwo Trybunału nie wymaga udowodnienia działań tego rodzaju).
3)

Jeśli art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 469/2009 odnosi się wyłącznie do pozwoleń na dopuszczenie do obrotu wydanych zgodnie z administracyjną procedurą wydawania zezwolenia ustanowioną w dyrektywie 2001/83/WE, czy okoliczność, że produkt leczniczy został po raz pierwszy wprowadzony do obrotu w EOG na podstawie szwajcarskiego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu automatycznie uznawanego w Liechtensteinie, które nie zostało wydane zgodnie z dyrektywą 2001/83/WE, sprawia, że w odniesieniu do tego produktu nie można wydać dodatkowego świadectwa ochronnego zgodnie z art. 2 rozporządzenia nr 469/2009?
1)

W jakim zakresie podatnik może — w odniesieniu do dwóch transakcji dotyczących tych samych towarów — po pierwsze, bezpośrednio powoływać się na dany przepis dyrektywy Rady (WE) 77/388 (1) („szóstej dyrektywy VAT”) w odniesieniu do jednej transakcji; a po drugie, na przepisy prawa krajowego w odniesieniu do drugiej transakcji, jeżeli łączne konsekwencje podatkowe takich działań odnoszące się do obu transakcji nie zostały ani przewidziane, ani założone zarówno przez przepisy prawa krajowego, jak i szóstej dyrektywy VAT, gdyby przepisy te stosować odrębnie?
—

Zasada równości traktowania i zasada proporcjonalności stoją na przeszkodzie utrzymaniu przez Sąd w mocy podwyższenia kwoty grzywny w odniesieniu do KWS o 50 % (przynajmniej w pełnym zakresie), podczas gdy w równoległym postępowaniu w przedmiocie skargi w sprawie T-343/06 Sąd stwierdził w odniesieniu do SNV i in. nieważność takiego podwyższenia kwoty grzywny w całości.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 55/5

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 12 grudnia 2012 r. — Sintax Trading OÜ przeciwko Maksu- ja Tolliameti Põhja maksu- ja tollikeskus

(Sprawa C-583/12)

2013/C 55/07

Język postępowania: estoński

Sąd odsyłający

Riigikohus

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Sintax Trading OÜ

Strona pozwana: Maksu- ja Tolliameti Põhja maksu- ja tollikeskus

Przy udziale: OÜ Acerra

Pytania prejudycjalne

1) Czy wymienione w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1383/2003 (1)„postępowani[e] mające […] ustalić, czy nastąpiło naruszenie prawa własności intelektualnej […]” może zostać przeprowadzone również przez służbę celną, czy też uregulowany w rozdziale III rozporządzenia „organ właściwy do podjęcia decyzji” musi być podmiotem odrębnym względem organu celnego?

2) W motywie drugim rozporządzenia nr 1383/2003 jako cel rozporządzenia wskazana została ochrona konsumenta, a zgodnie z motywem trzecim należy ustanowić procedurę umożliwiającą organom celnym jak najbardziej rygorystyczne przestrzeganie zakazu wprowadzania na obszar celny Wspólnoty towarów naruszających prawo własności, nie ograniczając jednak przy tym, przywołanej w motywie drugim tego rozporządzenia i w motywie pierwszym rozporządzenia wykonawczego nr 1891/2004 (2), wolności handlu zgodnego z prawem. Czy z celami tymi jest zgodne, jeżeli środki określone w art. 17 rozporządzenia nr 1383/2003 mogą być stosowane tylko wtedy, gdy właściciel prawa wszczyna, wymienione w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1383/2003, postępowanie mające ustalić, czy nastąpiło naruszenie prawa własności intelektualnej, czy też — ze względu na jak najbardziej rygorystyczne realizowanie tych celów — również organ celny musi mieć możliwość wszczęcia odnośnego postępowania?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. dotyczące działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa (Dz.U. L 196, s. 7)

(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1891/2004 z dnia 21 października 2004 r. ustalające przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa (Dz.U. L 328, s. 16)
1)

Zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony w zakresie, w jakim nakłada on grzywnę, ewentualnie, sprawę należy odesłać do Sądu, ponieważ w zaskarżonym wyroku dopuszczono się naruszenia prawa polegającego na tym, że Sąd błędnie zinterpretował pkt 23 lit. b) akapit ostatni komunikatu w sprawie współpracy z 2002 r., który stanowi, że jeśli wnioskujący o złagodzenie sankcji „przedstawi dowody odnoszące się do stanu faktycznego uprzednio nieznanego Komisji, mające bezpośredni wpływ na siłę [wagę] lub czas trwania domniemanego kartelu”, Komisja nie uwzględni tych elementów przy nakładaniu grzywny na wnioskującego o złagodzenie sankcji. Sąd orzekł, że dany stan faktyczny jest „nieznany” Komisji tylko jeśli instytucja ta nie dysponuje żadną wiedzą na jego temat. Tak więc nawet jeśli Komisja posiada tylko ogólną wiedzę o istnieniu kartelu i nie dysponuje żadnym bezpośrednim dowodem, który umożliwiłby jej udowodnienie okoliczności faktycznych dotyczących kartelu, to podmiot wnioskujący o złagodzenie sankcji, który przedstawi taki dowód, nie będzie mógł skorzystać ze złagodzenia sankcji przewidzianego w pkt 23 lit. b) akapit ostatni. Wnoszący odwołanie podnoszą, że taka wykładnia wspomnianego unormowania jest zbyt wąska i błędna pod względem prawnym.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 32/14

Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 3 października 2012 r. w sprawie T-465/09 Jurašinović przeciwko Radzie, wniesione w dniu 10 grudnia 2012 r. przez Ivana Jurašinovicia

(Sprawa C-576/12 P)

2013/C 32/19

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Ivan Jurašinović (przedstawiciel: adwokat N. Amara Lebret)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi albo

— uchylenie decyzji z dnia 22 września 2009 r., na której podstawie udzielono wnoszącemu odwołanie jedynie częściowego dostępu do następujących dokumentów: sprawozdania obserwatorów Unii Europejskiej obecnych w Chorwacji, w regionie Knin, w dniach od 1 do 31 sierpnia 1995 r.;

— zobowiązanie Rady Unii Europejskiej do udzielenia dostępu, w formie elektronicznej, do całości żądanych dokumentów;

— zasądzenie od Rady Unii Europejskiej na rzecz wnoszącego odwołanie kwoty 8 000 EUR tytułem zryczałtowanych kosztów postępowania, wraz z odsetkami zgodnie ze stawką EBC obowiązującą w dniu wpisania skargi do rejestru.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie podnosi na jego poparcie trzy zarzuty.

Po pierwsze wnoszący odwołanie uważa, że Sąd naruszył prawo do rzetelnego procesu, ponieważ nie mógł skutecznie rozpoznać skargi, nie zapoznawszy się uprzednio z dokumentami, do których żądano dostępu.

Po drugie wnoszący odwołanie podnosi naruszenie art. 9 ust. 1 i art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (1), ponieważ, o ile art. 4 ust. 1 lit. a) przewiduje, że możliwa jest odmowa dostępu do dokumentu, jeśli ujawnienie go naruszyłoby ochronę interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych, o tyle odmowa taka nie może opierać się na sensytywnym charakterze dokumentu, który nie został odpowiednio zaklasyfikowany i w związku z tym nie korzysta z ochrony z art. 9 ust. 1.

Po trzecie wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że dopuścił się naruszenia prawa dotyczącego wcześniejszego ujawnienia dokumentów. Skoro korespondencja między Radą a Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii może mieć za podstawę wyłącznie rozporządzenie nr 1049/2001, istnienie wcześniejszego ujawnienia na rzecz strony przeciwnej, posiadającej obywatelstwo europejskie, w trakcie postępowania karnego toczącego się przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii, wymagało uwzględnienia wniosku.

(1) Dz.U. L 145, s. 43
Po trzecie, pomiędzy zakończeniem pisemnego etapu postępowania a wydaniem przez Sąd decyzji o wszczęciu ustnego etapu postępowania upłynęły trzy lata i pięć miesięcy. Wskutek tego opóźnienia naruszone zostały prawa przysługujące wnoszącym odwołanie na mocy art. 47 karty, w tym prawa do skutecznego środka prawnego i prawa do bycia wysłuchanym w rozsądnym terminie. Zdaniem wnoszących przekracza to to, co Trybunał uznał w przeszłości za nadmierne i nie może zostać uzasadnione jakimkolwiek czynnikiem takim jak złożoność sprawy lub obszerność przedstawionego Sądowi materiału dowodowego. Przeciwnie, jest to standartowa sprawa dotycząca jedynie spółki Guardian, która jako jedyna wniosła skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji. Zawierające materiał dowodowy akta sprawy ograniczały się do kilku krótkich dokumentów i oświadczeń sporządzonych w języku postępowania. Guardian uczyniła wszystko, co było w jej mocy, aby ułatwić i przyśpieszyć postępowanie przed Sądem, m.in. rezygnując z drugiej wymiany pism procesowych pomimo znaczenia, jakie ma dla niej niniejsze odwołanie i — uwzględniając niezwykle krótki okres naruszenia — pomimo bezprecedensowej kwoty nałożonej na nią przez Komisję grzywny.
1)

Czy jest zgodna z orzecznictwem wspólnotowym w dziedzinie udzielania zamówień wewnętrznych „in house” sytuacja, w której szpital publiczny — nie przeprowadzając przewidzianego w ustawie w odniesieniu do takiego zamówienia postępowania — udziela stowarzyszeniu o celu niezarobkowym, w którym jest zrzeszony i które dąży do realizacji powierzonego mu w dziedzinie ochrony zdrowia zadania z zakresu usług publicznych, mając na celu bardziej sprawne i skuteczne funkcjonowanie swych członków, zamówienia na wchodzącą w zakres kompetencji tego stowarzyszenia usługę dostarczania posiłków szpitalnych, przenosząc w ten sposób na nie odpowiedzialność za swą działalność w tym zakresie, jeśli, zgodnie ze statutem tego stowarzyszenia, mogą zrzeszać się w nim nie tylko podmioty należące do sektora publicznego, lecz również te należące do sektora społecznego, i jeśli w momencie udzielenia zamówienia 23 z łącznie 88 jego członków było działającymi w celach niezarobkowych prywatnymi instytucjami solidarności społecznej (IPSS), wśród których znajdowały się również instytucje charytatywne?
3)

Czy przepisy krajowe przewidujące do celów wjazdu obywateli państw trzecich niezbędny uprzedni wymóg istnienia ważnej wizy umieszczonej w ważnym dokumencie podróży są zgodne z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy)?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 38/15

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d’instance d’Orléans (Francja) w dniu 6 grudnia 2012 r. — LCL Le Crédit Lyonnais, SA przeciwko Fesihowi Kalhanowi

(Sprawa C-565/12)

2013/C 38/20

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal d’instance d’Orléans

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: LCL Le Crédit Lyonnais, SA

Strona pozwana: Fesih Kalhan

Pytanie prejudycjalne

Czy wymóg sankcji skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających, ustanowiony w art. 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki (1), w przypadku uchybienia przez kredytodawców obowiązkom nałożonym na nich przez dyrektywę, sprzeciwia się istnieniu przepisów umożliwiających kredytodawcy, wobec którego orzeczona została sankcja pozbawienia prawa do odsetek przewidziana ustawodawstwem francuskim, skorzystanie, po orzeczeniu sankcji, z odsetek wymagalnych z mocy prawa, których stopa jest podwyższona o pięć punktów w stosunku do stopy odsetek ustawowych po upływie dwóch miesięcy od uzyskania wykonalności wyroku, od kwot pozostałych do spłacenia przez konsumenta?

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133, s. 66).
—

Sąd zastosował błędnie art. 263 akapit szósty 6 TFUE, odrzucając jako wniesioną po terminie skargę na decyzję z dnia 1 grudnia 2010 r., której jednak wnoszące odwołanie nie znały — i nadal nie znają — w całości, w związku z czym w chwili wniesienia skargi nie zaczął nawet jeszcze biec dwumiesięczny termin do wniesienia skargi. W związku z takim orzeczeniem Sądu doszło do niedopuszczalnego ograniczenia prawa do ochrony sądowej i prawa do skutecznej skargi do organu sądowego.