ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Czy prawo Unii, a w szczególności art. 20 i 21 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz dyrektywę 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r.„w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającą rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającą dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (1)” należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, które stosują do obywateli Unii i członków ich rodzin przepisy podobne do tych, które stanowią transpozycję, w odniesieniu do obywateli państw trzecich, art. 7 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r.„w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich”, a mianowicie przepisom pozwalającym zobowiązać obywateli Unii lub członków ich rodzin do poddania się środkom zapobiegawczym w celu uniknięcia ryzyka ucieczki w okresie, który został im wyznaczony na opuszczenie terytorium w następstwie wydania decyzji o zakończeniu pobytu ze względu na porządek publiczny lub w trakcie przedłużenia tego okresu?
Skarga wniesiona w dniu 23 października 2019 r. – Komisja Europejska/Hiszpania

(Sprawa C-788/19)

(2019/C 432/35)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Gossement i C. Perrin, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii: — ustanawiając skutki niewykonania zobowiązania informacyjnego dotyczącego dóbr i praw za granicą lub złożenia po terminie formularza „Modelo 720”, które prowadzą do zaklasyfikowania wspomnianych aktywów jako nieuzasadnionych zysków majątkowych, które nie ulegają nigdy przedawnieniu; — nakładając automatycznie stałą grzywnę w wysokości 150 % w przypadku braku wykonania obowiązku informacyjnego w odniesieniu do dóbr i praw za granicą lub w przypadku złożenia po terminie formularza „Modelo 720”; — stosując stałe grzywny za niewykonanie obowiązku informacyjnego w odniesieniu do dóbr i praw za granicą lub w przypadku złożenia po terminie formularza „Modelo 720”, których poziom jest wyższy niż sankcje przewidziane przez ogólny system dla podobnych wykroczeń;

— nie wykonało zobowiązań ciążących na nim na mocy art. 21, 45, 56 i 63 TFUE oraz art. 28, 31, 36 i 40 porozumienia o EOG.

— Obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Hiszpańskie uregulowanie podatkowe nakłada na podatkowych rezydentów Hiszpanii obowiązek zadeklarowania określonych dóbr i praw położonych za granicą za pomocą formularza deklaracji podatkowej („Modelo 720”). W przypadku niewykonania lub błędnego wykonania tego obowiązku, stosuje się szczególny system sankcji.

Komisja dochodzi do wniosku, że sankcje, które polegają na zakwalifikowaniu aktywów jako zysków majątkowych, na niestosowaniu zwykłych zasad przedawnienia oraz na stosowaniu stałych grzywien, stanowią ograniczenie podstawowych swobód z TFUE i EOG. Pomimo iż co do zasady środki te można uznać za adekwatne dla realizacji zamierzonych celów zwalczania unikania opodatkowania i oszustw podatkowych i zapobiegania im, to jednak okazują się one nieproporcjonalne.
Skarga wniesiona w dniu 29 października 2019 r. – Komisja Europejska/Republika Austrii

(Sprawa C-796/19)

(2019/C 432/36)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: Walter Mölls, Cécile Vrignon)

Strona pozwana: Republika Austrii

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że Republika Austrii uchybiła ciążącym na niej zobowiązaniom wynikającym z art. 3 lit. a) dyrektywy 2007/59/WE (1), wyznaczając jako właściwy organ do celów tej dyrektywy inny organ niż władzę bezpieczeństwa, o której mowa w art. 16 dyrektywy 2004/49/WE (2);

— obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja twierdzi, że art. 3 lit. a) dyrektywy 2007/59 definiuje jako właściwy organ do celów tej dyrektywy „władzę bezpieczeństwa, o której mowa w art. 16 dyrektywy 2004/49/WE”.

Austriacki ustawodawca dokonał jednak wyboru odbiegającego od powyższego przepisu.

Zamiast właściwego organu do celów dyrektywy 2004/49 (Bundesminister für Verkehr, Innovation und Technologie – federalnego ministra transportu, innowacji i technologii) wyznaczył on jako właściwy organ spółkę Schieneninfrastruktur-Dienstleistungsgesellschaft mbH w odniesieniu do szeregu zadań, które podlegają dyrektywie 2007/59. Nie jest to zgodne z tą ostatnią dyrektywą.

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. w sprawie przyznawania uprawnień maszynistom prowadzącym lokomotywy i pociągi w obrębie systemu kolejowego Wspólnoty (Dz.U. 2007, L 315, s. 51).

(2) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, oraz dyrektywę 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz certyfikację w zakresie bezpieczeństwa (Dz.U. 2004, L 164, s. 44).
1)

Czy wymóg, aby obywatel hiszpański, który nie skorzystał z prawa do przemieszczania się, musiał spełnić wymagania określone w art. 7 ust. 1 Real Decreto 240/2007, jako warunek niezbędny do uznania prawa pobytu będącego obywatelem państwa trzeciego małoletniego dziecka jego małżonki będącej również obywatelką państwa trzeciego zgodnie z art. 7 ust. 2 wspomnianego Real Decreto, może – w przypadku niespełnienia tych wymagań – stanowić naruszenie art. 20 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (1), jeżeli w wyniku odmowy uznania tego prawa obywatel hiszpański byłby zmuszony do opuszczenia terytorium Unii jako całości. W odniesieniu do powyższego należy wziąć pod uwagę, że art. 68 hiszpańskiego kodeksu cywilnego wprowadza obowiązek wspólnego pożycia małżonków.
1)

Czy wymóg, aby obywatel hiszpański, który nie skorzystał z prawa do przemieszczania się, musiał spełnić wymagania określone w art. 7 ust. 1 Real Decreto 240/2007, jako warunek niezbędny do uznania prawa pobytu jego małżonka będącego obywatelem państwa trzeciego zgodnie z art. 7 ust. 2 wspomnianego Real Decreto, może – w przypadku niespełnienia rzeczonych wymagań – stanowić naruszenie art. 20 TFUE, jeżeli w wyniku odmowy uznania tego prawa obywatel hiszpański byłby zmuszony do opuszczenia terytorium Unii jako całości? W odniesieniu do powyższego należy wziąć pod uwagę, że art. 68 hiszpańskiego kodeksu cywilnego wprowadza obowiązek wspólnego pożycia małżonków.
2)

Czy przepisy i zasady prawa Unii, w tym art. 3, 18, 32, 44, 49, 56, 101 i nast., 116, 120, 127 i nast. TFUE oraz dyrektywy 2000/31/WE (3) i 2006/123/WE (4), stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, które: — wprowadzają w odniesieniu do operatorów portalu internetowego służącego do wyszukiwania nieruchomości na wynajem obowiązek gromadzenia i przekazywania danych dotyczących umów; — wprowadzają, w odniesieniu do tych samych operatorów portali internetowych, którzy uczestniczą w regulowaniu płatności z tytułu umów wynajmu krótkoterminowego, obowiązek występowania w charakterze płatnika podatku lub podmiotu odpowiedzialnego za zapłacenie podatku; — wprowadzają w odniesieniu do operatorów portali internetowych niemających siedziby we Włoszech i uznanych za niemających stałej jednostki organizacyjnej we Włoszech obowiązek wyznaczenia przedstawiciela podatkowego; — wprowadzają, również w odniesieniu do podmiotów niemających siedziby ani stałej jednostki organizacyjnej we Włoszech, obowiązek występowania w charakterze podmiotów odpowiedzialnych za zapłatę podatku w odniesieniu do podatku turystycznego?
3)

Czy prawo Unii, w szczególności swobodę przedsiębiorczości i swobodę świadczenia usług (art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE), jak również zasady [prawa Unii Europejskiej]: pewności prawa, niedyskryminacji, przejrzystości i bezstronności, swobody konkurencji, proporcjonalności, ochrony uzasadnionych oczekiwań i spójności, a także – w stosownych przypadkach – art. 3 i 43 dyrektywy 2014/23/UE, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie przepisom, takim jak te zawarte w przepisach wykonawczych ww. decreto legge, w szczególności w komunikacie Agenzia delle dogane e dei monopoli, [protokół nr] 0133677 z dnia 1 grudnia 2017 r., który – w wykonaniu art. 20 ust. 1 decreto legge nr 148 z dnia 16 października 2017 r. oraz na podstawie art. 4 akapit pierwszy umowy koncesyjnej na prowadzenie gier z wykorzystaniem kart do zdrapywania, przewidującego możliwość odnowienia tejże umowy tylko jeden raz – określa ostateczny termin wygaśnięcia koncesji na dzień 30 września 2028 r.; nie narusza, w każdym razie, przepisu wspomnianego art. 4 dotyczącego podziału czasu obowiązywania koncesji na dwa okresy wynoszące odpowiednio 5 lat i 4 lata (w związku z tym, po upływie pierwszego okresu 5 lat, począwszy od dnia 1 października 2019 r., kontynuacja koncesji przez kolejne cztery lata, do czasu jej wygaśnięcia w dniu 30 września 2028 r., jest uzależniona od pozytywnej oceny działalności w zakresie prowadzenia gier, dokonywanej przez Agenzia delle Dogane e dei Monopoli, która to ocena musi zostać wyrażona do dnia 30 marca 2024 r.); stanowi, że spółka jest zobowiązana zapłacić: kwotę 50 mln EUR do dnia 15 grudnia 2017 r.; kwotę 300 mln EUR do dnia 30 kwietnia 2018 r.; oraz kwotę 450 mln EUR do dnia 31 października 2018 r.; — wprowadzając powyższe przepisy przed upływem pierwotnego terminu wygaśnięcia koncesji [komunikat Agenzia delle dogane e dei monopoli, (protokół nr) 0133677 został wydany w dniu 1 grudnia 2017 r., a umowa koncesyjna wygasała w dniu 30 września 2019 r.]; — zapewniając w ten sposób wcześniejszą płatność kwoty 800 mln EUR (50 mln EUR do dnia 15 grudnia 2017 r.; 300 mln EUR do dnia 30 kwietnia 2018 r.; 450 mln EUR do dnia 31 października 2018 r.) w stosunku do wskazanego terminu wygaśnięcia koncesji (30 września 2019 r.); — prowadząc w ten sposób do potencjalnej zmiany całkowitej kwoty należnej płatności pod względem jej obciążającego charakteru, biorąc pod uwagę - zgodnie ze stanowiskiem wnoszących odwołanie – obiektywny i znany fakt wartości finansowej czasu?
5)

Czy, zgodnie z wyrokiem […] Trybunału z dnia 25 października 2018 r. w sprawie C-331/17 (3), można uznać, że kryzys gospodarczy z 2008 r. teoretycznie stanowi powód uzasadniający brak jakiegokolwiek środka zapobiegawczego przeciwko nadużyciu wynikającemu z zawierania kolejnych umów o pracę na czas określony w rozumieniu klauzuli 5 pkt 1 Porozumienia ramowego, który mógłby zapobiec lub zniechęcić do przedłużania stosunku pracy między powódką a Comunidad de Madrid (wspólnotą Madrytu) w okresie od 2003 r. do 2008 r., kiedy został on przedłużony, a następnie do 2016 r., tym samym przedłużając okres zatrudnienia w celu tymczasowego obsadzenia stanowiska przez 13 lat?
3)

Czy art. 55 ust. 1 i art. 57 ust. 1 Ley Orgánica 4/2000 (ustawy organicznej 4/2000) mogą podlegać wykładni zgodnej z dyrektywą 2008/115, co oznacza, że w hiszpańskim wewnętrznym porządku prawnym w dalszym ciągu będzie obowiązywać przepis przewidujący grzywnę jako podstawową karę w przypadku nielegalnego pobytu, czy też przeciwnie, prowadziłoby to do wykładni tego uregulowania krajowego contra legem?
1)

Czy w przypadku osoby ubiegającej się o azyl, która przed uzyskaniem pełnoletności przez jej dziecko współtworzące z nią w państwie pochodzenia rodzinę, któremu to dziecku, w następstwie złożenia przed osiągnięciem pełnoletności wniosku o udzielenie ochrony przyznano, po osiągnięciu pełnoletności, status osoby potrzebującej ochrony uzupełniającej (zwane dalej „beneficjentem ochrony”), przybyła do państwa członkowskiego przyjmującego beneficjenta ochrony, i również w tym państwie złożyła wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej (zwanej dalej „osobą ubiegającą się o azyl”), na gruncie regulacji krajowej odwołującej się, w celu przyznania roszczenia o udzielenie ochrony uzupełniającej jako pochodnej statusu prawnego beneficjenta ochrony, do art. 2 lit. j) dyrektywy 2011/95/UE (1), dla kwestii, czy beneficjent ochrony jest „małoletni” w rozumieniu art. 2 lit. j) tiret trzecie dyrektywy 2011/95/UE jest miarodajny moment [Or. 3] wydania orzeczenia w przedmiocie wniosku o udzielenie azylu złożonego przez osobę ubiegającą się o azyl, czy też wcześniejszy moment, na przykład moment, w którym: a) beneficjentowi ochrony nadano status osoby potrzebującej ochrony uzupełniającej, b) osoba ubiegająca się o azyl złożyła swój wniosek o udzielenie azylu, c) osoba ubiegająca się o azyl przybyła do przyjmującego państwa członkowskiego, lub d) beneficjent ochrony złożył wniosek o udzielenie azylu.
3)

Jeżeli sądy niderlandzkie są na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Bruksela I-bis właściwe do rozpoznania powództwa wytoczonego na podstawie art. 3:305a BW, to czy sądy te mają również na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Bruksela I-bis jurysdykcję międzynarodową, a także właściwość miejscową w ramach danego państwa do rozpoznania wszelkich zgłoszonych później indywidualnych roszczeń odszkodowawczych inwestorów, którzy ponieśli szkodę, o której mowa w pytaniu pierwszym?
C 10/23

Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 12 lipca 2019 r. w sprawie T-54/18, Fashion Energy/EUIPO – Retail Royalty, wniesione w dniu 12 września 2019 r. przez Retail Royalty Co.

(Sprawa C-678/19 P)

(2020/C 10/31)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Retail Royalty Co. (przedstawiciel: M. Dick, solicitor, i J. Bogatz, Rechtsanwältin)

Pozostali uczestnicy postępowania: Fashion Energy Srl, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

Postanowieniem z dnia 20 listopada 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) nie przyjął odwołania do rozpoznania i obciążył Retail Royalty Co. jej własnymi kosztami.
b.

Jeżeli odpowiedź na pytanie (a) jest twierdząca, to czy okoliczność, że powództwo, które poszkodowany zamierza wnieść przeciwko posiadaczowi polisy/ubezpieczonemu opiera się na tym samym stanie faktycznym i jest wnoszone w ramach tego samego postępowania, co bezpośrednie powództwo przeciwko ubezpieczycielowi, jest wystarczająca by uzasadnić wniosek, że powództwo poszkodowanego obejmuje sprawę dotyczącą ubezpieczenia?
2)

Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, to czy temu obywatelowi Unii, w przypadku jego niezwłocznego powrotu do przyjmującego państwa członkowskiego, przysługuje prawo pobytu przez okres nieprzekraczający trzech miesięcy, o którym mowa w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE, czy też przyjmujące państwo członkowskie może wydać nową decyzję o wydaleniu, aby zapobiec ponownemu wjazdowi obywatela Unii do przyjmującego państwa członkowskie na krótki okres czasu?
—

Stwierdzenie, że Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 10 ust. 2 i 3 dyrektywy Rady 2011/64/UE z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie struktury oraz stawek akcyzy stosowanych do wyrobów tytoniowych, (1) stosując po wygaśnięciu okresu przejściowego przyznanego do dnia 31 grudnia 2017 r. całkowity podatek akcyzowy niższy od 60 % średnioważonej ceny sprzedaży detalicznej papierosów dopuszczonych do konsumpcji i opodatkowując 1 000 papierosów podatkiem akcyzowym niższym niż 115 EUR.
2.

Zarzut drugi: naruszenie art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, prawa do dobrej administracji i art. 12 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (2) w związku z art. 5 tego rozporządzenia, ponieważ Sąd naruszył prawo poprzez zarzucenie wnoszącym odwołanie, że nie powiadomiły Komisji w trakcie prowadzonego przez nią wstępnego badania, podczas gdy z racji obowiązku przeprowadzenia sumiennego i bezstronnego badania oraz prawa do dobrej administracji to na Komisji ciąży obowiązek zapewnienia, iż dysponuje ona możliwie najbardziej kompletnymi i wiarygodnymi informacjami.
7)

Jeżeli ciężar dowodu jasnego i zrozumiałego charakteru klauzuli spoczywa na przedsiębiorcy, to czy dyrektywa 93/13 stoi na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, które uznaje, w świetle dokumentów dotyczących technik sprzedaży, że to do kredytobiorców należy wykazanie, z jednej strony, że byli odbiorcami informacji zawartych w tych dokumentach, a z drugiej strony, że to bank przekazał im dokumenty, czy też przeciwnie, wymaga, aby uwarunkowania te stanowiły domniemanie, że informacje zawarte w tych dokumentach zostały przekazane, również ustnie, kredytobiorcom, a obalenie tego zwykłego domniemania należy do przedsiębiorcy, który jest odpowiedzialny za te informacje przekazane przez wybranych przez niego pośredników?
C 19/15

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 16 października 2019 r. – JCM Europe (UK) Ltd/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

(Sprawa C-760/19)

(2020/C 19/19)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

First-tier Tribunal (Tax Chamber)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: JCM Europe (UK) Ltd

Strona przeciwna: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

Pytania prejudycjalne

1) Czy rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1760 (1) z dnia 28 września 2016 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (CN) jest nieważne w zakresie, w jakim klasyfikuje ono akceptor banknotów i kasety na banknoty określone w tym rozporządzeniu do kodu CN 84729070, a nie do kodu CN 90314990?

2) Czy, w szczególności, rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1760 jest nieważne w zakresie, w jakim: a) bezzasadnie ogranicza zakres pozycji 9031; b) bezzasadnie rozszerza zakres pozycji 8472; c) uwzględnia niedopuszczalne czynniki; d) nie uwzględnia należycie not wyjaśniających, pozycji CN lub ogólnych reguł interpretacji przy klasyfikacji produktu takiego jak opisany w tym rozporządzeniu?

(1) Dz.U. 2016, L 269, s. 6.
1)

Czy zdarzenie, takie jak to, które miało miejsce w dniu 10 maja 2017 r. na lotnisku w Lizbonie, polegające na ogólnym i istotnym braku zaopatrzenia w paliwo, które uniemożliwiło tankowanie samolotom z powodu awarii systemu pomp czyniącej niemożliwym przetłoczenie paliwa do systemu dystrybucyjnego, za który system odpowiedzialność ponoszą podmioty zarządzające infrastrukturą portu lotniczego, i która to awaria miała wpływ na ciągłość funkcjonowania i operacyjność wspomnianego lotniska, będą przyczyną opóźnień i odwołań 473 lotów, z których 12 zostało przekierowanych, 98 odwołanych, a 363 doznało opóźnień, co dotknęło z kolei 41 000 pasażerów, należy zakwalifikować jako „nadzwyczajną okoliczność” w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia 261/2004 (1), która zwalnia przewoźnika lotniczego z obowiązku odszkodowania?
1)

Czy art. 59a lit. b) dyrektywy 2006/112/WE (1) w brzmieniu nadanym przez art. 2 dyrektywy 2008/8/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że korzystanie z roamingu w państwie członkowskim w postaci dostępu do krajowej sieci telefonii ruchomej w celu nawiązywania połączeń przychodzących i wychodzących przez „klienta końcowego niebędącego podatnikiem”, który tymczasowo przebywa na obszarze kraju, stanowi „użytkowanie i wykorzystanie” na obszarze kraju, które uprawnia do przeniesienia miejsca świadczenia z kraju trzeciego do tego państwa członkowskiego, mimo że ani operator telefonii ruchomej świadczący usługę, ani klient końcowy nie mają siedziby na terytorium Wspólnoty, a klient końcowy nie ma też stałego miejsca zamieszkania ani zwykłego miejsca pobytu na terytorium Wspólnoty?
2)

W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy dla celów obliczania pięcioletniego okresu nieużywania, o którym mowa w art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej, należy odnieść się do daty wystąpienia z roszczeniem wzajemnym czy też do daty ostatniej rozprawy w instancji odwoławczej - w przypadku gdy roszczenie wzajemne o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego zostało wniesione przed upływem pięcioletniego okresu nieużywania?
C 27/27

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 12 września 2019 r. w sprawie T-629/17, Republika Czeska/Komisja, wniesione w dniu 26 listopada 2019 r. przez Republikę Czeską

(Sprawa C-826/19 P)

(2020/C 27/34)

Język postępowania: czeski

Strony

Wnosząca odwołanie: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, O. Serdula, I. Gavrilová, J. Vláčil, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Rzeczpospolita Polska

Żądania wnoszącej odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

— uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-629/17;

— stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C (2017) 4682;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia art. 16 lit. b) dyrektywy 2004/18 (1).

Zaskarżony wyrok należy uchylić, ponieważ Sąd dokonał błędnej oceny prawnej, dochodząc do wniosku, że wyłączenie przewidziane w art. 16 lit. b) dyrektywy 2004/18 dotyczy zamówień publicznych na materiały programowe jedynie wtedy, gdy podmiotem zamawiającym jest spółka nadawcza. Z brzmienia, celu, systematyki i historii legislacyjnej tego przepisu wynika jednak, że przedmiotowe wyłączenie należy zastosować również do sytuacji, gdy spółka nadawcza jest stroną umowy w charakterze dostawcy materiałów programowych, jak miało to miejsce w przypadku spornych zamówień w Republice Czeskiej.

Za względu na to, że korekta finansowa przeprowadzona decyzją Komisji C (2017) (4682) była oparta wyłącznie na okoliczności, iż w przypadku spornego zamówienia podmiotem zamawiającym nie była spółka nadawcza, wraz z uchyleniem zaskarżonego wyroku należy również stwierdzić nieważność tej decyzji.

(1) Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. 2004, L 134, s. 114).
3)

Czy art. 2 pkt 11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/770 z dnia 20 maja 2019 r. (2) należy interpretować w ten sposób, że „treści cyfrowe” w rozumieniu art. 2 pkt 11 dyrektywy 2011/83 i art. 2 pkt 1 dyrektywy 2019/770 stanowić mogą również takie pliki, które udostępnione zostały jako świadczenie częściowe w ramach świadczenia złożonego spełnionego w głównej mierze jako „usługa cyfrowa” w rozumieniu art. 2 pkt 2 dyrektywy 2019/770, co skutkowałoby tym, że przedsiębiorca mógłby doprowadzić do wygaśnięcia prawa do odstąpienia od umowy w odniesieniu do świadczenia częściowego zgodnie z art. 16 lit. m) dyrektywy 2011/83, lecz – gdyby przedsiębiorcy się to nie powiodło – konsument mógłby odstąpić od umowy w całości, a z uwagi na art. 14 ust. 4 lit. b) ppkt (ii) dyrektywy 2011/83 nie musiałby płacić rekompensaty z tytułu takiego świadczenia częściowego?