ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on, aby organy celne wobec braku jakiegokolwiek wniosku właściciela prawa własności intelektualnej same wszczęły i prowadziły postępowanie, o którym mowa w tym przepisie, pod warunkiem że decyzje przyjęte w tej dziedzinie przez te organy mogą być przedmiotem odwołania, zapewniając ochronę praw jednostek wynikających z prawa Unii, a w szczególności z tego rozporządzenia.
6

Do dnia 31 grudnia 2011 r. status organu nadzorczego ochrony danych osobowych wskazanego w art. 28 dyrektywy 95/46 (zwanego dalej „organem nadzorczym”) był uregulowany w ustawie nr LXIII z 1992 r. o ochronie danych osobowych i dostępie do danych o znaczeniu ogólnym, z późniejszymi zmianami (zwanej dalej „ustawą z 1992 r.”). Artykuł 23 owej ustawy brzmiał następująco: „1. Parlament mianuje inspektora ochrony danych [zwanego dalej »inspektorem«] do celów sprawowania pieczy nad prawem konstytucyjnym do ochrony danych osobowych i do dostępu do danych o znaczeniu ogólnym [...]. 2. Do [inspektora] zastosowanie znajdują przepisy ustawy o parlamentarnym inspektorze odpowiedzialnym za prawa obywateli, z zastrzeżeniem odstępstw przewidzianych w niniejszej ustawie”.
97

Wreszcie z pkt 1.2, 2.1 i 2.2 obwieszczenia Komisji w sprawie zastosowania art. 87 [WE] i 88 [WE] do pomocy państwa w formie gwarancji wyraźnie wynika w tym względzie, że nieograniczona gwarancja państwa na rzecz przedsiębiorstwa, którego forma prawna wyklucza możliwość przeprowadzenia postępowania upadłościowego lub związanego z niewypłacalnością, przysparza temu przedsiębiorstwu natychmiastowej korzyści i stanowi pomoc państwa ze względu na to, iż jej beneficjent nie musi płacić państwu za ponoszone przez nie ryzyko i wskutek tego umożliwia „uzyskanie korzystniejszych warunków finansowych kredytu w stosunku do normalnie dostępnych na rynkach finansowych”.
9

Z postanowienia odsyłającego wynika, że U. Spoering jest fotografem, który w lutym 2003 r. wykonał na zlecenie spółki Hi Hotel 25 slajdów przedstawiających wnętrza różnych pomieszczeń hotelu, prowadzonego przez Hi Hotel w Nicei. Uwe Spoering przyznał spółce Hi Hotel prawo do wykorzystywania fotografii w prospektach reklamowych i na jej stronach internetowych. Udzielenie praw do wykorzystania fotografii nie nastąpiło w formie pisemnej umowy. Hi Hotel zapłacił opiewający na kwotę 2500 EUR rachunek za wykonanie fotografii, który zawierał adnotację „include the rights – only for the hotel hi” [„wraz z prawami – tylko na rzecz hotelu hi”].
12

W motywie 34 spornej decyzji, który jest częścią jej pkt 2, zatytułowanego „Opis faktów”, Komisja przedstawiła zmianę warunków spłaty w następujący sposób: „W ramach planu restrukturyzacji Niderlandy przedłożyły zmiany do umowy o wykup przez ING papierów wartościowych na kapitał podstawowy. Według zmienionych warunków ING może odkupić do 50% papierów wartościowych na kapitał podstawowy pierwszej kategorii po cenie emisyjnej (10 EUR), plus narosłe odsetki w stosunku do rocznego kuponu [powiększonej o odsetki naliczone według rocznej stopy kuponowej] w wysokości 8,5% (około 253 milionów EUR), plus kara za przedterminowy wykup, gdy cena akcji ING wyniesie powyżej 10 EUR. Kara za przedterminowy wykup wzrasta wraz z ceną akcji ING. W celu obliczenia premii za przedterminowy wykup wzrost ceny akcji jest ograniczony pułapem w wysokości 12,45 EUR. Na tym poziomie kara jest równa 13% w skali roku. Kara za przedterminowy wykup może wynieść maksymalnie 705 milionów EUR, przy założeniu, że 5 miliardów EUR zostanie spłaconych po 400 dniach od daty emisji. Ponadto kara ma dolną granicę w wysokości 340 milionów EUR, zapewniającą minimalną [wewnętrzną] stopę zwrotu dla Niderlandów w wysokości 15%. Innymi słowy, przy uwzględnieniu, że w zwykłych warunkach ING musiał[a]by zapłacić 2,5 miliarda EUR premii z tytułu wykupu, ta zmiana skutkowałaby dodatkową korzyścią dla ING w granicach od 1,79 miliarda EUR do 2,2 miliarda EUR, w zależności od ceny rynkowej akcji ING [...]”.
9

Sekcja V rozporządzenia nr 1191/69 zatytułowana „Umowa o usługi publiczne” zawiera jeden przepis, a mianowicie art. 14, który przewiduje, co następuje: „1. »Umowa o usługi publiczne« oznacza umowę zawartą między właściwym organem państwa członkowskiego a przedsiębiorstwem przewozowym o świadczenie na rzecz ogółu społeczeństwa odpowiednich usług przewozowych. Umowy o usługi publiczne mogą dotyczyć zwłaszcza: — usług przewozowych spełniających określone normy ciągłości, regularności, zdolności przewozowej i jakości, — dodatkowych usług przewozowych, — usług przewozowych o określonych stawkach i spełniających określone warunki, w szczególności w odniesieniu do niektórych grup pasażerów lub niektórych dróg, — dostosowania usług do rzeczywistych wymogów. 2. Umowy o usługi publiczne będą zawierały inter alia następujące punkty określające: a) charakter świadczonej usługi, z podaniem normy ciągłości, regularności, zdolności przewozowej i jakości; b) ceny usług objętych umową, które będą albo dodane do dochodów taryfowych, albo dochody będą w nie wliczone. W umowach zawarte będą także szczegółowe dane [zasady] dotyczące stosunków finansowych między obydwoma stronami; c) przepisy dotyczące trybu wprowadzania poprawek lub zmian do warunków umów, w szczególności zmian, które nie były wcześniej do przewidzenia; d) okres obowiązywania warunków umowy; e) kary w przypadku niewywiązania się z warunków określonych w umowie. 3. Aktywa zaangażowane w świadczenie usług przewozowych, które objęte są umowami o świadczenie usług publicznych, mogą należeć do przedsiębiorstwa lub być pozostawione do jego dyspozycji. 4. Przedsiębiorstwo, które zamierza zaprzestać świadczenia usług przewozowych na rzecz ogółu społeczeństwa lub wprowadzić zasadnicze zmiany do dotychczas świadczonych przez siebie, w sposób ciągły i regularny, usług przewozowych, nieobjętych systemem umów lub niepodlegających obowiązkom wynikającym ze świadczenia usług publicznych, powiadomi właściwe władze państwa członkowskiego o tym fakcie co najmniej z trzymiesięcznym wyprzedzeniem. Właściwy organ może podjąć decyzję o odrzuceniu tej notyfikacji. Postanowienie to nie będzie miało wpływu na inne krajowe procedury upoważniające do zakończenia świadczenia lub modyfikacji usług przewozowych. 5. Po otrzymaniu informacji, określonych w ust. 4, właściwe władze mogą wywierać nacisk na [nakazać] utrzymanie świadczenia usługi przez okres nie dłuższy niż jeden rok od daty złożenia notyfikacji i poinformują o tym przedsiębiorstwo, nie później niż na miesiąc przed wygaśnięciem ważności notyfikacji. Władze te mogą również podjąć inicjatywę negocjacji wprowadzenia lub modyfikacji takiej usługi przewozowej. 6. Wydatki wynikające dla przedsiębiorstwa przewozowego z obowiązków określonych w ust. 5 będą kompensowane zgodnie ze wspólną procedurą określoną w częściach II, III i IV”.
15

W świetle powyższych rozważań Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy pkt 14 załącznika I do dyrektywy 2005/29 […] należy interpretować w ten sposób, że zakładanie, prowadzenie lub propagowanie systemów promocyjnych typu »piramida« należy uważać za praktykę handlową wprowadzającą w błąd w każdych okolicznościach wyłącznie wtedy, gdy konsument jest zobowiązany do wykonania świadczenia w zamian za otrzymanie wynagrodzenia przede wszystkim za wprowadzenie innych konsumentów do systemu, a nie za sprzedaż lub konsumpcję produktów? 2) Jeśli jest konieczne, aby konsument wykonał świadczenie w zamian za prawo do otrzymania wynagrodzenia, to czy wysokość świadczenia wykonanego przez konsumenta w zamian za możliwość otrzymania wynagrodzenia przede wszystkim za wprowadzenie innych konsumentów do systemu, a nie za sprzedaż lub konsumpcję produktów, ma wpływ na zakwalifikowanie systemu promocyjnego typu »piramida« do praktyk handlowych wprowadzających w błąd w rozumieniu pkt 14 załącznika I do dyrektywy [2005/29]? Czy świadczenia wykonane przez konsumentów, które stanowią kwotę czysto symboliczną i są wpłacane w celu umożliwienia identyfikacji konsumentów, mogą być uważane za wykonanie świadczenia w zamian za możliwość otrzymania wynagrodzenia w rozumieniu pkt 14 załącznika I do dyrektywy? 3) Czy pkt 14 załącznika I do dyrektywy [2005/29] należy interpretować w ten sposób, że aby uznać system promocyjny typu »piramida« za praktykę handlową wprowadzającą w błąd, wyłączne znaczenie ma to, aby wynagrodzenie zostało zapłacone konsumentowi już zarejestrowanemu przede wszystkim za wprowadzenie innych konsumentów do systemu, a nie za sprzedaż lub konsumpcję produktów, czy ma też znaczenie zakres, w jakim wynagrodzenie wypłacone uczestnikom tego systemu za wprowadzenie nowych konsumentów jest finansowane poprzez wkłady nowych członków? Czy w niniejszej sprawie wynagrodzenie wypłacone już zarejestrowanym uczestnikom systemu promocyjnego typu »piramida« powinno być w całości lub w znacznej części finansowane poprzez wkłady członków nowo wprowadzonych do tego systemu?”.
45

Należy przypomnieć, że w ramach postępowania, o którym mowa w art. 267 WE, wyłącznie do sądu krajowego, przed którym toczy się spór i który wobec tego musi przyjąć na siebie odpowiedzialność za wydane orzeczenia, należy ocena, w świetle konkretnych okoliczności sprawy, zarówno niezbędności orzeczenia prejudycjalnego do wydania wyroku, jak i istotnego charakteru pytań skierowanych do Trybunału. W konsekwencji jeśli zadane pytania dotyczą wykładni prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia (zob. w szczególności wyrok Åkerberg Fransson, C‑617/10, EU:C:2013:105, pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo).
2

Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Felixstowe Dock and Railway Company Ltd, Savers Health and Beauty Ltd, Walton Container Terminal Ltd, WPCS (UK) Finance Ltd, AS Watson Card Services (UK) Ltd, Hutchison Whampoa (Europe) Ltd, Kruidvat UK Ltd et Superdrug Stores plc, a Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs w przedmiocie stosowania przepisów dotyczących ulgi grupowej w ramach konsorcjum.
54

Zasada kontradyktoryjności nie tylko nadaje każdej ze stron postępowania prawo do zapoznania się z materiałem dowodowym i uwagami przedstawionymi sądowi przez stronę przeciwną oraz do ustosunkowania się do nich. Oznacza ona również prawo do zaznajomienia się przez strony z podniesionymi z urzędu przez sąd zarzutami, na których zamierza on oprzeć swoje rozstrzygnięcie, oraz do ustosunkowania się do nich. Dla spełnienia wymogów związanych z rzetelnym procesem ważne jest, aby strony znały i mogły przedyskutować w sposób kontradyktoryjny zarówno okoliczności faktyczne, jak i prawne, które mają decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia postępowania (ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko Irlandii, pkt 55, 56; a także wyrok z dnia 21 lutego 2013 r. w sprawie C‑472/11 Banif Plus Bank, pkt 30).
2)

Prawa podstawowe uznane przez prawo Unii należy intepretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie zakazaniu dostawcy dostępu do Internetu – za pośrednictwem sądowego nakazu – umożliwiania swoim klientom dostępu do określonej strony internetowej udostępniającej przedmioty objęte ochroną bez zgody podmiotów praw autorskich, jeżeli nakaz ten nie precyzuje, jakie środki ma podjąć dostawca dostępu do Internetu, i jeżeli może on uniknąć grzywny za naruszenie tego zakazu, o ile przedstawi on dowód, że podjął wszelkie rozsądne kroki, pod warunkiem jednakże, że podjęte środki, po pierwsze, nie pozbawiają użytkowników Internetu niepotrzebnie możliwości legalnego dostępu do dostępnych informacji, i po drugie, mają skutek w postaci zapobiegania szukaniu dostępu do przedmiotów objętych ochroną, na który nie udzielono zgody, bądź przynajmniej uczynienia tego trudno wykonalnym i poważnie zniechęcają użytkowników Internetu korzystających z usług adresata tego nakazu do szukania dostępu do przedmiotów udostępnionych im z naruszeniem prawa własności intelektualnej, czego zweryfikowanie spoczywa na władzach i sądach krajowych.
5

W następstwie wniosku spółki British Petroleum plc mającego na celu uzyskanie zwolnienia z grzywny na podstawie komunikatu Komisji z dnia 19 lutego 2002 r. w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (Dz.U. L 45, s. 3) w odniesieniu do domniemanego kartelu na rynku bitumu do nawierzchni drogowych w Niderlandach w dniach 1 i 2 października 2002 r. Komisja przeprowadziła niespodziewane kontrole w pomieszczeniach niektórych spółek, a w dniu 4 lipca 2003 r. wystosowała do wielu spółek, w tym do spółki BN Infra, żądania udzielenia informacji. Spółka ta odpowiedziała na to żądanie w dniu 12 września 2003 r. W dniu 10 lutego 2004 r. Komisja skierowała do spółki Ballast Nedam żądanie udzielenia informacji, na które spółka ta odpowiedziała w dniu 9 marca 2004 r.
55

Biorąc pod uwagę całość powyższych rozważań na przedstawione pytanie należy odpowiedzieć, iż wykładni art. 23 dyrektywy 2008/48 należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu krajowych przepisów dotyczących sankcji, na mocy których w wypadku naruszenia przez kredytodawcę przedkontraktowego obowiązku oceny zdolności kredytowej kredytobiorcy poprzez sprawdzenie odpowiedniej bazy danych ów kredytodawca jest pozbawiany prawa do odsetek umownych, lecz z mocy prawa przysługują mu odsetki ustawowe wymagalne od daty ogłoszenia wyroku sądowego nakazującego kredytobiorcy zapłatę kwot pozostałych do spłacenia, których stawka jest ponadto podwyższona o 5 punktów, jeżeli po upływie dwóch miesięcy tego ogłoszenia kredytobiorca nie spłacił długu, o ile sąd odsyłający stwierdzi, że w wypadku takim jak w sprawie głównej, powodującym natychmiastową wymagalność pozostałego do spłaty kapitału kredytu ze względu na zaleganie kredytobiorcy ze spłatą, kwoty, jakie faktycznie może otrzymać kredytodawca w wyniku zastosowania sankcji pozbawienia prawa do odsetek, nie są znacząco niższe od tych, jakie mógłby on otrzymać, gdyby dochował obowiązku oceny zdolności kredytowej kredytobiorcy.
42

Co się tyczy przepisów prawa Unii, o których interpretację wystąpiono w pytaniu trzecim, należy zaznaczyć, że postanowienia traktatu FUE w dziedzinie swobody przedsiębiorczości i swobodnego przepływu kapitału nie mają zastosowania do sytuacji, której wszystkie okoliczności zamykają się w obrębie jednego państwa członkowskiego (zob. podobnie w odniesieniu do swobody przedsiębiorczości wyrok z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie C-389/05 Komisja przeciwko Francji, Zb.Orz. s. I-5397, pkt 49 i przytoczone tam orzecznictwo; a także, w odniesieniu do swobodnego przepływu kapitału, wyrok z dnia 5 marca 2002 r. w sprawach połączonych C‑515/99, od C‑519/99 do C‑524/99 i od C-526/99 do C-540/99 Reisch i in., Rec. s. I-2157, pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo).
68

Należy wreszcie podkreślić, że istnieją środki i rozwiązania w mniejszym stopniu naruszające swobodę przepływu towarów niż sporny środek i jednocześnie nadające się do istotnego zmniejszenia ryzyka, które może nieść ze sobą uczestniczenie w ruchu pojazdów, w których kierownica znajduje się z tej samej strony co kierunek ruchu drogowego. Należy w szczególności podkreślić, że państwa członkowskie dysponują w tym względzie zakresem uznania dla celów ustanowienia środków, w tym również proponowanych przez Komisję, nadających się do tego, by zgodnie z aktualną wiedzą techniczną zapewnić kierowcy pojazdu, w którym kierownica jest umieszczona z tej samej strony co kierunek ruchu drogowego, wystarczającą widoczność zarówno do tyłu, jak i do przodu.
12

W tych okolicznościach Employment Tribunal, Leicester postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy w sytuacji, gdy: — roczne wynagrodzenie pracownika składa się z wynagrodzenia podstawowego oraz z prowizji wypłacanej na podstawie umownego roszczenia o zapłatę prowizji; — prowizja jest wypłacana w związku z dokonaną przez pracownika sprzedażą i zawartymi przez niego umowami wskutek jego pracy; — prowizja jest wypłacana następczo i kwota otrzymanej prowizji w danym okresie jest zmienna w zależności od wartości dokonanych sprzedaży, zawartych umów oraz od chwili dokonania sprzedaży; — w czasie urlopów wypoczynkowych pracownik nie wykonuje pracy, która uprawniałaby go do otrzymania wskazanych prowizji, i w konsekwencji za te okresy nie uzyskuje on prowizji; — w okresie objętym wynagrodzeniem, który zawiera okres urlopu wypoczynkowego, pracownik ma prawo do wynagrodzenia podstawowego i w dalszym ciągu uzyskuje wypłaty uprzednio zarobionych prowizji; oraz — jego średni roczny dochód z prowizji jest niższy od dochodu, który uzyskałby, gdyby nie skorzystał z urlopu, ponieważ w okresie urlopu nie wykonuje on pracy, która uprawniałaby go do wypłaty prowizji, art. 7 dyrektywy [Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 307, s. 18)], zmienionej dyrektywą 2003/88[…], wymaga, aby państwa członkowskie podejmowały środki celem zapewnienia, że pracownik otrzyma wynagrodzenie – w zakresie dotyczącym okresów urlopu wypoczynkowego – w odniesieniu do [tytułem] prowizji, którą uzyskałby w tych okresach, gdyby nie skorzystał z urlopu, a także wynagrodzenie podstawowe [wynagrodzenia podstawowego]? 2) Jakie zasady leżą u podstawy odpowiedzi na pytanie pierwsze? 3) Gdyby na pytanie pierwsze została udzielona odpowiedź twierdząca, jakie zasady (w danym przypadku) powinny zostać przyjęte przez państwa członkowskie przy obliczaniu kwoty podlegającej wypłacie na rzecz pracownika tytułem prowizji, którą pracownik uzyskałby lub mógł uzyskać, gdyby nie skorzystał z urlopu wypoczynkowego?”.
60

W sprawozdaniu tym eksperci wspomnianej grupy roboczej, przyznając, że brak jest danych badawczych dla określenia minimalnych wartości w zakresie ostrości widzenia, uznali, iż w odniesieniu do kierowców należących do grupy 2 w rozumieniu załącznika III do dyrektywy 2005/126, mianowicie w szczególności kierowców samochodów ciężarowych, wymagana dyrektywą minimalna wartość 0,5 dla ostrości widzenia w oku słabszym nie jest już uzasadniona. Jednakże uznając, że możliwe jest podtrzymanie tezy, zgodnie z którą kierowanie pojazdami o napędzie silnikowym jest czynnością wymagającą widzenia dwuocznego i z tego względu żadne wymaganie dotyczące jednoocznej ostrości widzenia nie może być uwzględnione w odniesieniu do kierowców grupy 2, grupa robocza „Wzrok” doszła do wniosku, że wzmożona odpowiedzialność kierowców wspomnianej grupy 2 przemawia na korzyść wymagania, by ci kierowcy dysponowali „okiem rezerwowym”, tak aby być w stanie w razie potrzeby zatrzymać pojazd, którym kierują, na poboczu drogi, posługując się okiem słabszym.
32

Sąd dokonał analizy związanej z tym argumentacji w pkt 36 i 37 zaskarżonego wyroku. Choć oddalenie przez Sąd niektórych z tych argumentów, takich jak te dotyczące charakteru prowadzonej przez obie spółki działalności przemysłowej, ich wartości gospodarczej, zatrudniania zewnętrznej kadry zarządzającej oraz hiszpańskiego prawa spółek zostało przezeń uzasadnione jedynie w skrótowy sposób, to jednak uzasadnienie to jest wystarczające, aby umożliwić wnoszącej odwołanie poznania podstaw, na których oparł się Sąd. Z tych punktów tego wyroku wynika bowiem, że Sąd rozstrzygnął, iż za pomocą tych elementów stanu faktycznego nie można było zakwestionować mocy dowodowej takich z kolei elementów stanu faktycznego jak rola, jaką odgrywała najwyższa kadra kierownicza wnoszącej odwołanie w funkcjonowaniu tych dwóch spółek, i skutków, jakie pociągał za sobą w praktyce w dużej mierze identyczny skład ich zarządów, za pomocą których to elementów Komisja poparła przyjęte domniemanie, zgodnie z którym, ze względu na to, że wnosząca odwołanie posiadała niemal całość kapitału ASPLA, można w stosunku do niej domniemywać, iż wywierała ona decydujący wpływ na tę spółkę zależną.
19

Jak wskazał zaś Sąd w pkt 57 zaskarżonego wyroku, sporna decyzja dotyczy wielopłaszczyznowego kartelu obejmującego wielu rodzajów worków z plastiku i prowadzącego działalność na wielu obszarach geograficznych. Zgodnie z opisem kartelu przedstawionym w motywie 444 tej decyzji jego struktura cechowała się tym, że działał on „na poziomie globalnym […] oraz w zdających się zachowywać odrębność podgrupach regionalnych i funkcjonalnych”, przy czym stanowił on, „jak świadczy zbiór poszlak, spójną i działającą w sposób skoordynowany całość”. Jak podkreślił Sąd, Komisja zarzuciła będącym adresatami tej decyzji przedsiębiorstwom nie to, że brały one udział we wszystkich przejawach tego kartelu, lecz to, że brały one w nim „udział w różnym stopniu”.
12

Artykuł 16 ust. 1 wskazanej dyrektywy przewiduje, że: „Każdy nowy znaczący czynnik, istotny błąd lub niedokładność odnoszące się do informacji zawartych w prospekcie emisyjnym, które mogą wpłynąć na ocenę papierów wartościowych i które powstały lub zostały zgłoszone w okresie między zatwierdzeniem prospektu emisyjnego i ostatecznym zamknięciem publicznej oferty lub, w odpowiednim przypadku, rozpoczęciem obrotu na rynku regulowanym, umieszcza się w suplemencie do prospektu emisyjnego. Taki suplement zatwierdza się w taki sam sposób w terminie najwyżej 7 dni roboczych i publikuje zgodnie z co najmniej takimi samymi regułami jak zastosowane do pierwotnego prospektu emisyjnego w momencie jego publikacji. W razie potrzeby do podsumowania i każdego jego tłumaczenia również dodaje się suplement w celu uwzględnienia nowych informacji zawartych w suplemencie do prospektu emisyjnego”.
k)

teren mający znaczenie dla Wspólnoty [zwany dalej »TZW«] oznacza teren, który w regionie lub regionach biogeograficznych, do których należy, w znaczący sposób przyczynia się do zachowania lub odtworzenia typu siedliska przyrodniczego we właściwym stanie ochrony, wymienionego w załączniku I lub gatunku wymienionego w załączniku II, a także może się znacząco przyczynić do spójności sieci Natura 2000, o której mowa w art. 3, lub przyczynia się znacząco do zachowania różnorodności biologicznej w obrębie danego regionu lub regionów biogeograficznych.
22

Artykuł 18 tej ustawy przewiduje: „1. »Przywóz towarów« oznacza: a) wprowadzenie na terytorium Niderlandów towarów, które nie spełniają przesłanek przewidzianych w art. 23 [WE] i 24 [WE]; b) wprowadzenie na terytorium Niderlandów towarów pochodzących z państwa trzeciego, innych niż towary, o których mowa w lit. a); c) zakończenie procedury celnej w Niderlandach lub fakt, że towary przestały być objęte w Niderlandach procedurą celną; […] 2. Do celów niniejszego artykułu »procedura celna« oznacza: a) czasowe składowanie w rozumieniu art. 50 kodeksu celnego […]; […] c) procedury celne w rozumieniu art. 4 ust. 16 lit. b), c), d), e) i, w przypadku całkowitego zwolnienia z należności celnych przywozowych, lit. f) [tego artykułu] kodeksu celnego […]. 3. Przywozu nie stanowi wprowadzenie do Niderlandów towarów w rozumieniu ust. 1 lit. a) i b), do których ma zastosowanie procedura celna lub które po wprowadzeniu do Niderlandów zostają objęte procedurą celną. Za przywóz nie jest również uważane zakończenie w Niderlandach procedury celnej, jeżeli ma po nim zastosowanie inna procedura celna”.