W zakresie, w jakim skarżące doprowadziły do wszczęcia częściowego przeglądu okresowego, a środki przyjęte w wyniku tego przeglądu miały przeciwdziałać dumpingowi wyrządzającemu szkodę, jaką poniosły one jako konkurencyjni producenci działający na tym samym rynku co przedmiotowi producenci-eksporterzy, rozporządzenie kończące procedurę częściowego przeglądu okresowego dotyczy ich bezpośrednio.

Aby ustalić, czy dany akt Unii dotyczy strony skarżącej bezpośrednio, warunek ten wymaga z jednej strony, aby akt ten wywierał bezpośredni wpływ na sytuację prawną strony skarżącej, a z drugiej strony, aby nie pozostawiał żadnego zakresu uznania swoim adresatom, którzy są zobowiązani do wykonania tego aktu, co ma charakter czysto automatyczny i wynika z samego tego uregulowania Unii, bez stosowania innych przepisów pośrednich.

Co się tyczy w szczególności dziedziny antydumpingu – o ile prawdą jest, że w świetle kryteriów art. 263 akapit czwarty TFUE rozporządzenia ustanawiające cło antydumpingowe mają ze względu na swoją naturę i treść charakter normatywny i stosują się do ogółu zainteresowanych podmiotów gospodarczych, o tyle nie jest jednak wykluczone, że niektóre ich przepisy mogą dotyczyć indywidualnie określonych podmiotów gospodarczych.

W sytuacji gdy skarga dąży nie tyle do usunięcia skutków wynikających z zaskarżonego aktu, ale ich zastąpienia surowszym środkiem obejmującym nałożenie wyższego cła antydumpingowego, sąd Unii może skorzystać z przysługującego mu na mocy art. 264 akapit drugi TFUE uprawnienia w celu utrzymania w mocy cła antydumpingowego nałożonego zaskarżonym rozporządzeniem do czasu, gdy właściwe instytucje podejmą środki zapewniające wykonanie wyroku. W tych okolicznościach konkurencyjni producenci Unii mają interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności rozporządzenia podwyższającego w bardzo niewielkim stopniu cło antydumpingowe przyjętego w następstwie wniesionego przez tych konkurujących producentów wniosku o przeprowadzenie częściowego przeglądu okresowego, z czego mogą odnieść korzyść.

Zasady dotyczące obliczania wartości normalnej są zdefiniowane w art. 2 ust. 1–7 rozporządzenia nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (obecnie art. 2 ust. 1–7 rozporządzenia 2016/1036). W odniesieniu do przywozu pochodzącego z kraju nieposiadającego gospodarki rynkowej, który jest członkiem Światowej Organizacji Handlu (WTO) w dniu rozpoczęcia postępowania, wartość normalną co do zasady określa się zgodnie ze szczególną metodą przewidzianą w art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 1225/2009. Zgodnie z tą metodą wartość normalną określa się w oparciu o cenę lub wartość skonstruowaną w warunkach gospodarki rynkowej państwa trzeciego, to znaczy państwa analogicznego.

W drodze wyjątku, na mocy art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia nr 1225/2009, w odniesieniu do przywozu pochodzącego z kraju nieposiadającego gospodarki rynkowej wartość normalną określa się zgodnie z art. 2 ust. 1–6 tego rozporządzenia, w razie wykazania, że warunki gospodarki rynkowej przeważają w stosunku do tego producenta lub producentów. Należy przypomnieć, że art. 2 ust. 1–6 rozporządzenia nr 1225/2009 zawiera zasady obowiązujące przy określaniu wartości normalnej w odniesieniu do przywozu z krajów posiadających gospodarkę rynkową.

Ponadto z art. 11 ust. 9 rozporządzenia nr 1225/2009 wynika, że co do zasady w ramach przeglądu instytucje Unii mają stosować tę samą metodę, również przy porównaniu ceny eksportowej i wartości normalnej, co metoda wykorzystana w trakcie początkowego postępowania, które doprowadziło do nałożenia cła. Ten sam przepis przewiduje odstępstwo umożliwiające instytucjom zastosowanie innej metody niż metoda użyta podczas początkowego postępowania, lecz wyłącznie wówczas, gdy nastąpiła zmiana okoliczności. Z przepisu tego wynika, że stosowana metoda ma być zgodna z art. 2 rozporządzenia nr 1225/2009.

W dodatku nie jest wystarczające, aby nowa metoda była bardziej odpowiednia od dawnej metody, w sytuacji gdy dawna metoda jest jednak zgodna z art. 2 rozporządzenia nr 1225/2009.

(zob. pkt 124, 125, 127, 138)