17

W tych okolicznościach Juzgado de Primera Instancia no 4 de Castelló de la Plana (sąd pierwszej instancji nr 4 w Castelló de la Plana) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) a) Uwzględniając zasadę pierwszeństwa prawa Unii w zakresie jej kompetencji, w szczególności w ramach uregulowania dotyczącego kredytu konsumenckiego i umów zawieranych z konsumentami, czy zgodność z prawem Unii orzecznictwa hiszpańskiego Tribunal Supremo (sądu najwyższego) dotyczącego [ustawy z zwalczaniu lichwy] jako przepisu prawa krajowego (w zakresie, w jakim orzecznictwo to dotyczy nie tylko nieważności zawartej umowy, lecz również określenia »głównego celu« umowy o kredyt konsumencki, warunków kredytu odnawialnego oraz stosunku jakości do ceny świadczonej usługi) powinna być badana przez sąd krajowy z urzędu, czy też należy przyjąć stanowisko Tribunal Supremo (sądu najwyższego), który uważa, że obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem Unii i dyrektywami unijnymi jest uwarunkowany żądaniami pozwu wniesionego przez stronę powodową (zasada dyspozycyjności) i im podporządkowany, wobec czego, jeżeli »jedynym lub głównym« roszczeniem zawartym w powództwie, wynikającym z przepisu prawa krajowego, jest stwierdzenie nieważności umowy o kredyt konsumencki »ze względu na jej lichwiarski charakter«, należy uznać, że pierwszeństwo prawa Unii i wprowadzonej przez nie harmonizacji »nie wchodzi w grę«, nawet jeżeli orzecznictwo tego sądu najwyższego w zakresie wykładni i zastosowania przywołanej ustawy o zwalczaniu lichwy dotyczy definicji głównego celu oraz stosunku jakości do ceny kredytu konsumenckiego będącego przedmiotem sprawy, którą ma rozstrzygnąć sąd krajowy? b) W każdym wypadku, uwzględniając: zasadę pierwszeństwa prawa Unii i zakres harmonizacji jej kompetencji w ramach regulacji kredytu konsumenckiego i umów zawieranych z konsumentami; fakt, iż w orzecznictwie hiszpańskiego Tribunal Supremo (sądu najwyższego) wielokrotnie wskazano, że regulacja przewidująca »wyłączenie«, o którym mowa w art. 4 ust. 2 dyrektywy [93/13] jako przepisie harmonizującym, została w pełni transponowana do hiszpańskiego porządku prawnego i że sąd krajowy nie może więc dokonywać sądowej kontroli cen; fakt, że w hiszpańskim porządku prawnym nie istnieje żaden przepis, który by w sposób ogólny zezwalał na dokonywanie wspomnianej sądowej kontroli cen lub dawał podstawę do jej dokonywania, a nawet sama [ustawa o zwalczaniu lichwy] na nią nie zezwala ani nie daje do niej podstawy; fakt, że nie dokonano oceny ewentualnego braku przejrzystości warunku umownego określającego cenę kredytu konsumenckiego – czy sprzeczne z art. 4 ust. 2 dyrektywy [93/13] jest stosowanie przez sąd krajowy przywołanej ustawy o zwalczaniu lichwy poza jego naturalnym zakresem zastosowania w ramach stwierdzenia nieważności zawartej umowy i dokonywanie w ramach uprawnienia »ex novum«»kontroli sądowej« głównego przedmiotu umowy w celu ogólnego określenia bądź ceny kredytu konsumenckiego (poprzez odniesienie do stopy odsetek stanowiących wynagrodzenie lub nominalnej stopy oprocentowania), bądź kosztu kredytu konsumenckiego (poprzez odniesienie do [RRSO])? c) Wreszcie, zgodnie z powyższym i uwzględniając ramy regulacyjne i harmonizacyjne zawarte w traktacie FUE, w szczególności w dziedzinie kompetencji Unii dotyczących funkcjonowania rynku wewnętrznego, czy kontrola dokonywana przez sąd krajowy w celu ogólnego określenia ceny lub kosztu kredytu konsumenckiego bez uprzedniego ustanowienia wyraźnie na to zezwalających przepisów prawa krajowego »jest zgodna« z art. 120 TFUE w kontekście otwartej gospodarki rynkowej i zasady swobody zawierania umów przez strony? 2) Uwzględniając zasadę pierwszeństwa prawa Unii w zakresie harmonizacji jej kompetencji, w szczególności w ramach dyrektyw regulujących kwestie kredytu konsumenckiego i umów zawieranych z konsumentami, oraz ze względu na to, że zasada pewności prawa jest koniecznym warunkiem właściwego i skutecznego funkcjonowania wewnętrznego rynku kredytu konsumenckiego, czy sprzeczne ze wspomnianą zasadą pewności prawa jest mające na celu prawidłowe funkcjonowanie wewnętrznego rynku kredytu konsumenckiego ograniczenie [RRSO] w umowach o kredyt konsumencki, które może być narzucone w sposób ogólny konsumentowi w celu zwalczania lichwy, takie jak przyjęte przez Tribunal Supremo (sąd najwyższy) na podstawie parametrów, które nie są obiektywne i precyzyjne, lecz jedynie przybliżone w taki sposób, iż to od uznania każdego sądu krajowego zależy ich konkretne ustalenie tego ograniczenia w celu rozstrzygnięcia zawisłego sporu?”.