ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 303/20

Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 20 marca 2014 r. w sprawie T-46/10, Faci SpA przeciwko Komisji Europejskiej w sprawie, wniesione w dniu 12 czerwca 2014 r. przez Faci SpA

(Sprawa C-291/14 P)

2014/C 303/26

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Faci SpA (przedstawiciele: S. Piccardo, Avvocato, S. Crosby, Advocaat))

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

— uchylenie wydanego przez Sąd w dniu 20 marca 2014 r. wyroku w sprawie T-46/10 lub

— tytułem żądania ewentualnego, uchylenie nałożonej na nią grzywny lub obniżenie w znaczny sposób jej kwoty lub

— skierowanie sprawy do Sądu celem wydania przezeń ponownego rozstrzygnięcia oraz

— w każdym razie, obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w pierwszej instancji oraz w ramach niniejszego odwołania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsze odwołanie zostało wniesione przeciwko wydanego przez Sąd w dniu 20 marca 2014 r. wyrokowi w sprawie T-46/10. W wyroku tym Sąd oddalił wniesioną przez Faci SpA w dniu 28 stycznia 2010 r. skargę przeciwko decyzji Komisji C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.589 – Stabilizatory termiczne) (1).

Wnosząca odwołanie opiera je na dwóch zarzutach.

W pierwszym z nich wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa ze względu na to, iż nie przeanalizował wagi, jaką miało naruszenie począwszy od grudnia 1996 r. ze względu na cechy charakterystyczne kartelu, co uniemożliwiło mu uwzględnienie wszystkich okoliczności istotnych dla obliczenia kwoty nałożonej na Faci SpA grzywny, efektem czego naruszył on pkt 20 wytycznych z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien lub art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 (2) oraz art. 49 karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

W drugim z zarzutów wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd nie przeprowadził skutecznej i pogłębionej kontroli sądowej ww. decyzji ze względu na to, iż bez badania okoliczności sprawy stwierdził on, że Faci SpA, pominąwszy mniej rygorystyczne wprowadzanie przez nią porozumień kartelowych w życie, zachowywała się dokładnie tak, jak inne uczestniczące w kartelu przedsiębiorstwa, i, nie przeprowadzając żadnej analizy, oddalił zarzut oparty na bezprawnym i szkodliwym dla Faci SpA zakłóceniu konkurencji ze względu na zastosowanie pkt 35 wytycznych w odniesieniu do konkurującej z nią spółki Bärlocher.

(1) Dz.U. C 307, s. 9.

(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).
1)

Czy zasadę elastyczności i możliwości zmiany z [motywu] 20 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 (1), [motyw] 27 tego rozporządzenia i [motywy] 18, 23 i 26 rozporządzenia (WE) nr 1122/2009 (2) należy interpretować w ten sposób, że jest sprzeczne z nimi uregulowanie krajowe, zgodnie z którym w przypadku uprawy rzadkiej odmiany roślin należy dołączyć do wniosku o zapłatę świadectwo dotyczące rzadkiej odmiany, biorąc pod uwagę praktykę administracyjną, zgodnie z którą wniosek o świadectwo przed wnioskiem o zapłatę dopuszczalny był jedynie w okresie od dnia 2 do 15 kwietnia 2010 r., możliwe było jego jednoczesne załączenie jedynie w chwili złożenia jedynego wniosku i uregulowanie nie pozwalało na późniejsze uzupełnienie wady wniosku polegającej na braku świadectwa?
2)

W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, czy jest nieważna decyzja C(2013) 4399 final z dnia 17 lipca 2013 r. w postępowaniu dotyczącym pomocy państwa SA.35550 (13/C) (ex 13/NN, ex 12/CP) – Amortyzacja podatkowa finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach niebędących rezydentami o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE z powodu naruszenia tego art. 108 TFUE i rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (2) z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (obecnie art. 108 TFUE)?
2)

W wypadku udzielania odpowiedzi przeczącej na pytanie 1: Co należy rozumieć pod pojęciem „kontrol[i] orzeczenia” w rozumieniu art. 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych? Czy postępowanie dotyczące kontroli orzeczenia musi być przewidziane tylko w wypadku, gdy doręczenie lub powiadomienie dotyczące wezwania/pisma wszczynającego postępowanie nastąpiło zgodnie z art. 14 rozporządzenia nr 805/2004, czyli bez potwierdzenia odbioru? Czy prawo belgijskie w ramach sprzeciwu na podstawie art. 1047 i nast. Belgisch Gerechtelijk Wetboek (belgijski kodeks sądowy) i apelacji na podstawie art. 1050 i nast. Belgisch Gerechtelijk Wetboek nie zapewnia wystarczających gwarancji w celu spełnienia kryterium „postępowania dotyczącego kontroli” zgodnie z art. 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 804/2004?
3)

Czy podmiot prowadzący skład celny, który na podstawie umowy o świadczenie usług wprowadza do swojego składu celnego towar pochodzący z państwa trzeciego, nie mogąc nim rozporządzać, jest osobą zobowiązaną do zapłaty podatku VAT w przywozie, który powstał w wyniku naruszenia przez ten podmiot obowiązku przewidzianego w art. 10 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 77/388/EWG w związku z art. 204 ust. 1 kodeksu celnego, nawet jeżeli towar ten nie jest używany do celów zawieranych transakcji podlegających opodatkowaniu w rozumieniu art. 17 ust. 2 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG?
—

Czy podatek VAT w przywozie od towarów, które jako towar niewspólnotowy pod dozorem celnym były przedmiotem powrotnego wywozu, za które jednak powstał dług celny w wyniku naruszenia obowiązku przewidzianego w art. 204 kodeksu celnego (1) – tutaj: brak terminowego zakończenia procedury zewnętrznego tranzytu wspólnotowego poprzez przedstawienie we właściwym urzędzie celnym przed przemieszczeniem do kraju trzeciego – uważa się za nienależny prawnie w rozumieniu art. 236 ust. 1 kodeksu celnego w związku z przepisami dyrektywy 2006/112/WE (2), w każdym razie wtedy gdy jako dłużnik do odpowiedzialności zostaje pociągnięty ten, na którym spoczywał naruszony obowiązek, chociaż nie był on uprawniony do rozporządzania towarami?
—

Stwierdzenie, że Republika Finlandii nie przyjmując lub w każdym razie nie informując Komisji o przyjęciu, w odniesieniu do Finlandii kontynentalnej, przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu dokonania transpozycji do prawa krajowego art. 2 pkt 2 i art. 9 ust. 1 tej dyrektywy oraz w odniesieniu do regionu Ahvenanmaa przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu dokonania transpozycji tej dyrektywy do prawa krajowego, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 28 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (1);
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 315/37

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 16 czerwca 2014 r. – ADM Hamburg AG przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Stadt

(Sprawa C-294/14)

2014/C 315/60

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Hamburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: ADM Hamburg AG

Strona przeciwna: Hauptzollamt Hamburg-Stadt

Pytanie prejudycjalne

Czy przesłanka faktyczna z art. 74 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (1) w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1063/2010 z dnia 18 listopada 2010 r. (2), zgodnie z którą produkty zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu w Unii Europejskiej muszą być dokładnie tymi samymi produktami, co wywiezione z kraju korzystającego, uznanego za kraj ich pochodzenia, jest spełniona w przypadku takim jak rozpoznawany, gdy kilka partii surowego oleju z nasion palmowych uznanych odpowiednio za produkty pochodzące z różnych krajów wywozu objętych ogólnym systemem preferencji taryfowych (GSP) nie zostaje fizycznie od siebie oddzielonych, wywiezionych i przywiezionych do Unii Europejskiej, lecz w trakcie wywiezienia wszystkie wypełniają ten sam zbiornik statku towarowego, są w nim ze sobą zmieszane i zostają przywiezione do Unii Europejskiej, przy czym można wykluczyć, że w trakcie transportu tych produktów do momentu zgłoszenia do dopuszczenia do swobodnego obrotu w zbiorniku tego statku znalazły się inne, w szczególności nieobjęte preferencjami, produkty?

(1) Dz.U. L 253, s. 1.

(2) Dz.U. L 307, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 303/8

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 16 maja 2014 r. – Roman Bukovansky przeciwko Finanzamt Lörrach

(Sprawa C-241/14)

2014/C 303/11

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Baden-Württemberg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Roman Bukovansky

Strona pozwana: Finanzamt Lörrach

Pytanie prejudycjalne

Czy postanowienia Umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób (1) z dnia 21 czerwca 1999 r. (BGBl. II 2001, 810 i nast.), która w dniu 2 września 2001 r. została zatwierdzona ustawą przez Bundestag (BGBl. II 2001, 810) i weszła w życie w dniu 1 czerwca 2002 r. (zwana dalej „Umową”), w szczególności jej preambuła, art. 1, 2, 21 oraz art. 7 i 9 załącznika I należy interpretować w ten sposób, że nie zezwalają one pracownikowi, który przeniósł się z kraju do Szwajcarii, nie posiada obywatelstwa szwajcarskiego i od czasu przeniesienia do Szwajcarii jest tzw. powrotnym pracownikiem przygranicznym (umgekehrter Grenzgänger) w rozumieniu art. 15a ust. 1 DBA-Schweiz 1971/2002 [szwajcarsko-niemieckiej umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania], na podstawie art. 4 ust. 4 DBA-Schweiz w związku z art. 15a ust. 1 zdanie czwarte DBA-Schweiz 1971/2002, na objęcie go niemieckim opodatkowaniem?

(1) Dz.U. L 114, s. 6.
7)

a. Jeżeli na pytanie 6 zostanie udzielona odpowiedź, w myśl której problemy techniczne należące do nieoczekiwanych wad mogących wpłynąć na bezpieczeństwo lotu stanowią nadzwyczajne okoliczności, które mogą prowadzić do uwzględnienia powołania się na art. 5 ust. 3 rozporządzenia, o ile problemy te wynikają ze zdarzenia, które nie wpisuje się w ramy wykonywania działalności przewoźnika lotniczego, nad którymi to okolicznościami przewoźnik lotniczy rzeczywiście nie może zapanować, to czy oznacza to, iż problem techniczny, który wystąpił samoistnie i nie jest następstwem nieprawidłowego dozoru, ani nie został wykryty podczas wykonywania regularnej kontroli (ww. w opisie stanu faktycznego kontrole A-D oraz Daily Control) może stanowić nadzwyczajną okoliczność (względnie takiej okoliczności stanowić nie może) – przy założeniu, że nie mógł zostać wykryty podczas regularnych kontroli, – ponieważ nie można wskazać na zdarzenie w rozumieniu pkt 26 i w związku z tym nie można również stwierdzić, czy wpisuje się ono w ramy wykonywania działalności przez przewoźnika lotniczego oraz czy przewoźnik lotniczy nie mógł nad nim zapanować? b. Jeżeli na pytanie 6 zostanie udzielona odpowiedź, w myśl której problemy techniczne należące do nieoczekiwanych wad mogących wpłynąć na bezpieczeństwo lotu stanowią nadzwyczajne okoliczności w rozumieniu pkt 22 [ww. wyroku Wallentin], a problem techniczny wystąpił samoistnie i nie jest następstwem nieprawidłowego dozoru, ani nie został wykryty podczas wykonywania regularnej kontroli (ww. w opisie stanu faktycznego kontrole A-D oraz Daily Control), to czy ten problem techniczny wpisuje się w ramy wykonywania działalności przez przewoźnika lotniczego oraz czy mógł on nad nim zapanować, czy też nie w rozumieniu ww. pkt 26? c. Jeżeli na pytanie 6 zostanie udzielona odpowiedź, w myśl której problemy techniczne należące do nieoczekiwanych wad mogących wpłynąć na bezpieczeństwo lotu stanowią nadzwyczajne okoliczności w rozumieniu pkt 22 [ww. wyroku Wallentin], a problem techniczny wystąpił samoistnie i nie jest następstwem nieprawidłowego dozoru, ani nie został wykryty podczas wykonywania regularnej kontroli (ww. w opisie stanu faktycznego kontrole A-D oraz Daily Control), to z jakimi okolicznościami ten problem techniczny musi być związany i kiedy okoliczności te należy uznać za nadzwyczajne, tak żeby można się było na nie powołać w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia?
2)

Czy uregulowanie prawa krajowego, zgodnie z którym uprawnienie do wykonywania działalności gospodarczej kominiarza jest co do zasady ograniczone do określonego „okręgu kominiarskiego” jest zgodne z art. 10 ust. 4 i art. 15 ust. 1, ust. 2 lit. a) oraz ust. 3 dyrektywy 2006/123/WE?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 303/22

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 17 czerwca 2014 r. – Dr. Rüdiger Hobohm przeciwko Benedikt Kampik Ltd & Co. KG, Benedikt Aloysius Kampik, Mar Mediterraneo Werbe- und Vertriebsgesellschaft für Immobilien SL

(Sprawa C-297/14)

2014/C 303/29

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Dr. Rüdiger Hobohm

Strona pozwana: Benedikt Kampik Ltd & Co. KG, Benedikt Aloysius Kampik, Mar Mediterraneo Werbe- und Vertriebsgesellschaft für Immobilien SL

Pytania prejudycjalne

Czy konsument może na podstawie art. 15 ust. 1 lit. c) alternatywa druga w związku z art. 16 ust. 1 alternatywa druga rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (1) z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych wytoczyć powództwo przed sąd właściwy ze względu na swoje miejsce zamieszkania przeciwko swojemu kontrahentowi wykonującemu działalność zawodową lub gospodarczą w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, gdy wprawdzie umowa stanowiąca podstawę powództwa nie wchodzi bezpośrednio w zakres takiej działalności kontrahenta, która jest kierowana do państwa członkowskiego będącego miejscem zamieszkania konsumenta, to jednak umowa ta służy urzeczywistnieniu zysku gospodarczego, który jest celem uprzednio zawartej między stronami i już zrealizowanej innej umowy, objętej zakresem zastosowania cytowanych na wstępie przepisów?

(1) Dz.U. L 12, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 303/30

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 8 lipca 2014 r. – Petar Kezić s.p. Trgovina Prizma przeciwko Republice Słowenii

(Sprawa C-331/14)

2014/C 303/38

Język postępowania: słoweński

Sąd odsyłający

Vrhovno sodišče Republike Slovenije

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Petar Kezić s.p. Trgovina Prizma

Druga strona postępowania: Republika Słowenii – Ministerstwo Finansów

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 szóstej dyrektywy (1) należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie – w której osoba nabywa działki jako osoba fizyczna bez naliczania jej w związku z tym podatku VAT a następnie wznosi na tych działkach jako samodzielny przedsiębiorca centrum handlowe, po czym wpisuje do aktywów trwałych swego przedsiębiorstwa na podstawie krajowych przepisów rachunkowych tylko część działek, na których wznosi centrum handlowe, aby później sprzedać to centrum wraz ze wszystkimi działkami zleceniodawcy wzniesionego budynku – należy uznać, że osoba taka, ze względu na fakt niewpisania działek do aktywów trwałych jej przedsiębiorstwa, nie włącza tych działek do systemu podatku VAT a zatem nie jest w chwili ich sprzedaży podatnikiem mającym obowiązek obliczyć a następnie uiścić należny podatek VAT?

(1) Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG) (Dz.U. L 145, s. 1).
—

przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania wraz ze wskazaniem co do właściwych przepisów prawa;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 303/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia (Rumunia) w dniu 6 czerwca 2014 r. – SC Enterprise Focused Solutions SRL przeciwko Spitalul Județean de Urgență Alba Iulia

(Sprawa C-278/14)

2014/C 303/22

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel Alba Iulia

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: SC Enterprise Focused Solutions SRL

Strona pozwana: Spitalul Județean de Urgență Alba Iulia

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 23 ust. 8 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. (1) można interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy instytucja zamawiająca określa specyfikacje techniczne produktu będącego przedmiotem zamówienia poprzez odesłanie do określonego znaku towarowego, cechy równoważnego produktu, który jest oferowany należy oceniać jedynie w odniesieniu do specyfikacji technicznych produktów będących w produkcji lub można oceniać je również w odniesieniu do produktów będących na rynku, lecz których produkcja zakończyła się?

(1) Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).
2)

W razie pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy art. 17 ust. 2 lit. a), art. 18 ust. 1 lit. a) oraz art. 22 ust. 3 Szóstej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na których podstawie, w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym, podatek nie może być odliczony przez podatnika z uwagi na to, że faktura została wystawiona przez podmiot, który nie był rzeczywistym dostawcą towaru i nie ma możliwości ustalenia tożsamości rzeczywistego dostawcy towaru oraz zobowiązania go do zapłaty podatku, bądź określenia osoby zobowiązanej za wystawienie faktury na podstawie art. 21 ust. 1 lit. c) Szóstej dyrektywy?
1)

Czy kwota grzywny administracyjnej nałożona na podstawie art. 5/A ustawy XLVIII z 2007 w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 1889/2005 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty (zwanej dalej „krajową ustawą wykonawczą”) spełnia wymóg zawarty w art. 9 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia, zgodnie z którym sankcje ustanowione przez prawo krajowe powinny być skuteczne, odstraszające i jednocześnie proporcjonalne [...] do popełnionego naruszenia prawa i do zamierzonego przez to rozporządzenie celu?
1)

Czy art. 263 ust. 4 [TFUE] należy interpretować w ten sposób, że operatorzy instalacji, do których począwszy od roku 2013 mają zastosowanie zasady dotyczące handlu uprawnieniami do emisji określone w dyrektywie 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. 2003 L 275, s. 32), z wyjątkiem operatorów instalacji, o których mowa w art. 10a ust. 3 dyrektywy oraz nowych instalacji, bez wątpienia mogli byli żądać przed Sądem stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 240,s. 27) w zakresie, w jakim określa ona jednolity międzysektorowy współczynnik korygujący?
1)

Czy rolnik, który bez zawarcia umowy z uprawnionym ze wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin wykorzystuje uzyskany z własnej produkcji materiał reprodukcyjny chronionej odmiany jest już wtedy zobowiązany do zapłaty słusznego wynagrodzenia na podstawie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 (1) z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin, a w przypadku działania umyślnego lub niedbalstwa do naprawienia na podstawie art. 94 ust. 2 tego rozporządzenia wszelkich szkód wynikających z naruszenia systemu ochrony odmian roślin, jeżeli nie spełnił ciążącego na nim na podstawie art. 14 ust. 3 tiret czwarte tego rozporządzenia w związku z art. 5 i nast. rozporządzenia Komisji (WE) nr 1768/95 (2) z dnia 24 lipca 1995 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w zakresie odstępstwa rolnego przewidzianego w art. 14 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 obowiązku zapłaty godziwego wynagrodzenia (opłata za produkcję własną) w momencie rzeczywistego wykorzystania materiału ze zbioru w celach reprodukcyjnych w uprawie polowej?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 303/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gyulai Törvényszék (Węgry) w dniu 11 czerwca 2014 r. – Eurospeed Ltd przeciwko Szegedi Törvényszék

(Sprawa C-287/14)

2014/C 303/24

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Gyulai Törvényszék.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Eurospeed Ltd.

Strona pozwana: Szegedi Törvényszék.

Pytania prejudycjalne

1) Czy okoliczność, iż podmiotem odpowiedzialnym za zapłatę odszkodowania za szkody wyrządzone w związku z niewykonaniem prawa Unii jest państwo członkowskie, wyklucza zastosowanie uregulowania w dziedzinie odpowiedzialności przeciwko organowi państwowemu, który w rzeczywistości dokonał naruszenia, dla celów rozstrzygnięcia co do powództwa o zapłatę odszkodowania wniesionego na tej podstawie?

2) W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (1) wyłącza zastosowanie przez państwo przepisu, który w przypadku naruszenia obowiązków uregulowanych w rozporządzeniu ustanawia skutki prawne mające zastosowanie przeciwko kierowcy, który w rzeczywistości dopuścił się naruszenia, obok lub w miejsce przedsiębiorstwa transportowego?

3) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy należy uznać, że orzeczenie krajowego sądu administracyjnego które wobec art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, opiera się na prawie krajowym sprzecznym z tym przepisem, w sposób oczywisty narusza prawo Unii?

(1) Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85.