Co się tyczy podziału wpływów ze sprzedaży aktywów spółki w stanie likwidacji między postępowanie upadłościowe główne a postępowanie upadłościowe wtórne, ponieważ podział ten musi w istocie zostać dokonany poprzez zastosowanie przepisów rozporządzenia nr 1346/2000, rozporządzenie to znajduje zastosowanie.

Jurysdykcja, aby orzekać w ramach sporu, może być regulowana przepisami rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, nawet jeśli we wspomnianym sporze stronami są syndycy dwóch postępowań upadłościowych – postępowania głównego oraz postępowania wtórnego – z których każde podlega rozporządzeniu nr 1346/2000 w sprawie postępowania upadłościowego. W tym względzie orzeczono już, po pierwsze, że rozporządzenia nr 44/2001 i nr 1346/2000 należy interpretować w taki sposób, by uniknąć wszelkiego nakładania się zakresów ustanowionych tymi aktami przepisów oraz wszelkich luk prawnych, oraz po drugie, że zakres zastosowania rozporządzenia nr 1346/2000 nie powinien podlegać wykładni rozszerzającej oraz że jedynie powództwa wytaczane bezpośrednio na podstawie postępowania upadłościowego i ściśle z nim związane są objęte zakresem stosowania rozporządzenia nr 1346/2000. Ponadto przyjęto jako rozstrzygające kryterium w celu zidentyfikowania dziedziny, do której należy powództwo, nie ramy procesowe, w które wpisuje się to powództwo, lecz jego podstawę prawną. Zgodnie z tym podejściem należy badać, czy źródłem uprawnienia lub obowiązku, który służy jako podstawa powództwa, są ogólne przepisy prawa cywilnego i handlowego, czy też przepisy stanowiące od nich odstępstwo, szczególne dla postępowań upadłościowych.

Ustalenia składników majątku dłużnika objętych zakresem skutków wtórnego postępowania upadłościowego należy dokonać zgodnie z przepisami art. 2 lit. g) rozporządzenia nr 1346/2000 w sprawie postępowania upadłościowego.

W istocie, jak wynika z art. 3 ust. 2 i art. 27 rozporządzenia nr 1346/2000 w sprawie postępowania upadłościowego, skutki wtórnego postępowania upadłościowego są ograniczone do składników majątku dłużnika, które w dniu wszczęcia postępowania upadłościowego znajdowały się na terytorium państwa członkowskiego wszczęcia postępowania wtórnego. W tym względzie to rozporządzenie przewiduje jednolite normy dotyczące kwestii, czy składnik majątku należy uważać za znajdujący się w dniu wszczęcia postępowania upadłościowego na terytorium państwa członkowskiego, wykluczając w tym zakresie wszelkie odniesienie się do prawa krajowego. Ponadto chociaż art. 2 lit. g) owego rozporządzenia odnosi się wyraźnie do przedmiotów, praw i wierzytelności znajdujących się w państwie członkowskim, z powyższego nie można wnioskować, że przepisu tego nie stosuje się w sytuacji, gdy rozpatrywany przedmiot, rozpatrywane prawo lub rozpatrywaną wierzytelność należy uznać za znajdujące się w państwie trzecim. Zatem w celu identyfikacji składników majątku objętych wtórnym postępowaniem upadłościowym wystarczy bowiem zbadać, czy w dniu wszczęcia postępowania upadłościowego znajdowały się one w rozumieniu tego art. 2 lit. g) na terytorium państwa członkowskiego, w którym postępowanie to zostało wszczęte, bez wpływu w tym względzie kwestii, w którym innym państwie w danym wypadku znajdowały się owe składniki majątku w późniejszym okresie.

(por. pkt 48, 50, 52, 53, 55; sentencja)