ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
10

Pojęcie osoby zagranicznej zostało zdefiniowane w § 21AA rozporządzenia z 1987 r. w sprawie ogólnych zasad odnoszących się do dodatku socjalnego. Według sądu krajowego przepisy te stosuje się następująco: „Wnioskodawcy, którzy podlegają § 21AA ust. 4 [rozporządzenia z 1987 r. w sprawie ogólnych zasad odnoszących się do dodatku socjalnego] nie są osobami zagranicznymi. Wszystkim takim osobom przysługuje prawo pobytu i nie muszą one stale zamieszkiwać (na terytorium Zjednoczonego Królestwa, na Wyspach Normandzkich, na wyspie Man ani w Irlandii). Każda inna osoba, aby uzyskać uprawnienie do dodatku socjalnego, musi stale zamieszkiwać [na terytorium Zjednoczonego Królestwa, na Wyspach Normandzkich, na wyspie Man lub w Irlandii] (§ 21AA ust. 1 [rozporządzenia z 1987 r. w sprawie ogólnych zasad odnoszących się do dodatku socjalnego]). Jeżeli taka osoba nie zamieszkuje stale [na tym terytorium], uznawana jest za osobę zagraniczną i nie jest uprawniona do dodatku socjalnego. Aby móc stale zamieszkiwać [na terytorium Zjednoczonego Królestwa, na Wyspach Normandzkich, na wyspie Man lub w Irlandii], danej osobie musi przysługiwać prawo pobytu [zależnie od okoliczności, na terytorium Zjednoczonego Królestwa, na Wyspach Normandzkich, na wyspie Man lub w Irlandii] (§ 21AA ust. 2 [rozporządzenia z 1987 r. w sprawie ogólnych zasad odnoszących się do dodatku socjalnego]). Jeżeli osobie takiej nie przysługuje prawo pobytu, jest ona uważana za osobę zagraniczną i nie przysługuje jej uprawnienie do dodatku socjalnego. Jednakże osobom objętym zakresem zastosowania § 21AA ust. 3 [rozporządzenia z 1987 r. w sprawie ogólnych zasad odnoszących się do dodatku socjalnego] nie przysługuje prawo pobytu, wobec czego nie mogą one stale zamieszkiwać [na terytorium Zjednoczonego Królestwa, na Wyspach Normandzkich, na wyspie Man lub w Irlandii], a co za tym idzie – nie są one uprawnione do dodatku socjalnego”.
19

Po umorzeniu części tych należności celnych decyzją z dnia 11 sierpnia 2009 r. Hauptzollamt w decyzji z dnia 8 grudnia 2009 r. w odniesieniu do pozostałej części należności oddalił jako bezzasadne odwołanie spółki Eurogate ze względu na to, że spóźnione wpisy w ewidencji towarowej należało uważać za naruszenie obowiązków spoczywających na Eurogate w ramach procedury składu celnego i że w konsekwencji uchybienia te doprowadziły do powstania długu celnego zgodnie z art. 204 ust. 1 kodeksu celnego. Sąd krajowy uważa w tym względzie, że rażące niedbalstwo, jakiego dopuściła się Eurogate, nie pozwala uznać, iż wspomniane naruszenie pozostało bez wpływu na prawidłowe przeprowadzenie omawianej procedury celnej. W niniejszej sprawie nie zostały więc spełnione warunki art. 859 rozporządzenia wykonawczego.
24

Jak wielokrotnie podkreślał Trybunał, prawo do odliczenia przewidziane w art. 167 i nast. dyrektywy 2006/112 stanowi integralną część mechanizmu podatku VAT i co do zasady nie podlega ograniczeniu. W szczególności przysługuje ono natychmiast w stosunku do całego podatku obciążającego transakcje powodujące naliczenie podatku (zob. w szczególności wyrok z dnia 21 marca 2000 r. w sprawach połączonych od C-110/98 do C-147/98 Gabalfrisa i in., Rec. s. I-1577, pkt 43; ww. wyroki: w sprawach połączonych Kittel i Recolta Recycling, pkt 47; a także w sprawach połączonych Mahagében i Dávid, pkt 38).
69

Kwestionuje ono, że środki, do których Komisja odwołuje się w skardze, są mniej restrykcyjne i bardziej odpowiednie względem celów założonych w związku z przedstawieniem świadectwa zgodności niż sporne przepisy. Odnosząc się do wątpliwości – które wyraziła sama Komisja w ramach publicznej konsultacji w marcu 2011 r. w przedmiocie rejestracji pojazdów – co do skuteczności aktualnego systemu wymiany informacji, który został zaproponowany przez Komisję jako realna alternatywa dla spornych środków, i w braku funkcjonalnej bazy danych, dostępnej dla wszystkich właściwych służb, owo państwo członkowskie uznaje, że przedstawienie świadectwa zgodności jest jedynym, najbardziej pragmatycznym i najmniej kosztownym rozwiązaniem dla skutecznego prowadzenia polityki w dziedzinie środowiska i bezpieczeństwa drogowego.
Artykuł 2 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych powinny być interpretowane w ten sposób, że prywatny pojazd samochodowy przywieziony z państwa trzeciego na obszar celny Unii Europejskiej może zostać objęty zwolnieniem z należności celnych przywozowych pod warunkiem, że importer rzeczywiście przeniósł swoje miejsce stałego pobytu na obszar celny Unii Europejskiej, co podlega weryfikacji przez sąd krajowy. Pojazd samochodowy używany nieodpłatnie przez członka rodziny owego importera, a więc przez osobę wspólnie z nim zamieszkującą i gospodarującą lub pozostającą głównie na jego utrzymaniu – co podlega weryfikacji przez sąd krajowy – uznaje się za przeznaczony do zaspokojenia potrzeb gospodarstwa domowego importera i owo użycie nie skutkuje utratą uprawnień do zwolnienia.
8

Artykuł 6 ust. 3 tego rozporządzenia stanowi: „W celu stosowania przepisów ust. 2 właściwe organy w nowych państwach członkowskich dysponują w dniu 1 maja 2004 r. systemem identyfikacji będących w obrocie lub wyprodukowanych nadwyżkowych ilości cukru jako takiego lub zawartego w produktach przetworzonych, izoglukozy lub fruktozy, na poziomie głównych podmiotów gospodarczych, których to dotyczy. System ten może w szczególności opierać się na śledzeniu przywozu, monitorowaniu fiskalnym, badaniach w oparciu o księgowość prowadzoną przez podmioty gospodarcze i stan zapasów fizycznych oraz korzystać ze środków takich jak gwarancje na ryzyko. System identyfikacji działa w oparciu o ocenę ryzyka, która przywiązuje należytą uwagę w szczególności do następujących kryteriów: — rodzaju działalności podmiotów, których to dotyczy; — zdolności magazynowej pomieszczeń magazynowych; — poziomu działalności. Nowe państwo członkowskie wykorzysta ten system w celu zmuszenia podmiotów, których to dotyczy, do wyeliminowania z rynku na ich koszt ilości cukru lub izoglukozy równoważnej ustalonej w stosunku do tego podmiotu indywidualnej ilości nadwyżkowej. Podmioty, których to dotyczy, przedstawiają dowód satysfakcjonujący nowe państwo członkowskie, że produkty zostały wyeliminowane z rynku najpóźniej do dnia 30 listopada 2005 r. W przypadku gdy taki dowód nie został przedstawiony, nowe państwo członkowskie nakłada opłatę odpowiadającą danej ilości pomnożonej przez najwyższe opłaty [należności celne] przywozowe stosowane do tego produktu w okresie od 1 maja 2004 r. do 30 listopada 2005 r., powiększon[ą] o 1,21 EUR/100 kg za cukier biały lub równoważnik w substancji suchej [równoważnik cukru białego lub substancji suchej]. Kwota, o której mowa w trzecim akapicie, zasila budżet narodowy nowego państwa członkowskiego”.
Artykuł 17 ust. 2 i 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, powinien być interpretowany w ten sposób, że spółka holdingowa taka jak w postępowaniu przed sądem krajowym, która pomocniczo względem swojej podstawowej działalności zarządzania akcjami i udziałami w spółkach, w których posiada cały kapitał zakładowy lub jego część, nabywa towary i usługi, które następnie fakturuje na rzeczone spółki, jest upoważniona do odliczenia zapłaconego naliczonego podatku od wartości dodanej, pod warunkiem że transakcje gospodarcze powodujące naliczenie podatku pozostają w bezpośrednim związku z transakcjami gospodarczymi dającymi prawo do odliczenia Jeżeli rzeczone towary i usługi są wykorzystywane przez spółki holdingowe w celu dokonywania jednocześnie transakcji gospodarczych dających prawo do odliczenia i transakcji gospodarczych niedających prawa do odliczenia, odliczenie jest dopuszczalne jedynie w części podatku od wartości dodanej, który jest proporcjonalny do kwoty przypadającej na pierwsze transakcje, i krajowy organ podatkowy może przewidzieć jedną z metod ustalania prawa do odliczenia wymienionych w rzeczonym art. 17 ust. 5. Jeżeli rzeczone towary i usługi są jednocześnie wykorzystywane do działalności gospodarczej i działalności niegospodarczej, art. 17 ust. 5 szóstej dyrektywy 77/388 nie znajduje zastosowania, a metody odliczenia i podziału są określane przez państwa członkowskie, które przy wykonywaniu tego prawa powinny uwzględniać cel i systematykę szóstej dyrektywy 77/388 i w tym celu przewidzieć metodę obliczania rzeczywiście odzwierciedlającą część wydatków faktycznie przypadających odpowiednio na każdy z tych dwóch rodzajów działalności.
Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 13 kwietnia 2011 r. w sprawie T-228/09 United States Polo Association przeciwko OHIM, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez zgłaszającego słowny znak towarowy „U.S. POLO ASSN.” dla towarów należących do klas 9, 20, 21, 24 i 27 na decyzję R 886/2008-4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 20 marca 2009 r. oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów odmawiającej częściowo rejestracji wspomnianego znaku towarowego w wyniku sprzeciwu wniesionego przez właściciela słownych, wspólnotowego i krajowego, znaków towarowych „POLO-POLO”, zarejestrowanych dla towarów należących do klas 24, 35 i 39 – Wykładnia i stosowanie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]
8

A posiada 4093 z 20 743 akcji stanowiących kapitał C Oy (zwanej dalej „C”), spółki prawa fińskiego, co odpowiada udziałowi wynoszącemu ok. 19,7%. Drugą właścicielką C, z udziałem ok. 80,3% w kapitale tej spółki jest B AS (zwana dalej „B”), spółka norweska. Celem transakcji będącej przedmiotem sporu przed sądem krajowym było dokonanie wymiany akcji w rozumieniu art. 52f ustawy o opodatkowaniu spółek, poprzez którą A przeniosła na B swoje akcje w kapitale C a jako świadczenie wzajemne otrzymała od B akcje nowej emisji do wysokości ok. 6% udziału w jej kapitale. W następstwie tej transakcji B posiadałaby zatem 100% kapitału w spółce C.
3

Artykuł 1 pkt 1–5 i 11 dyrektywy 98/34 stanowi: „Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się poniższe terminy: 1) »produkt« oznacza każdy wyprodukowany przemysłowo produkt lub każdy produkt rolniczy, włącznie z produktami rybnymi; 2) »usługa«[:] każda usługa społeczeństwa informacyjnego, to znaczy każda usługa normalnie świadczona za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług. 3) »specyfikacja techniczna« oznacza specyfikację zawartą w dokumencie, który opisuje wymagane cechy produktu, takie jak: poziom jakości, wydajności, bezpieczeństwa lub wymiary, włącznie z wymaganiami mającymi zastosowanie do produktu w zakresie nazwy, pod jaką jest sprzedawany, terminologii, symboli, badań i metod badania, opakowania, oznakowania i etykietowania oraz procedur oceny zgodności. […] 4) »inne wymagania« oznaczają wymagania inne niż specyfikacje techniczne, nałożone na produkt w celu ochrony, w szczególności konsumentów i środowiska, które wpływają na jego cykl życiowy po wprowadzeniu go na rynek, takie jak warunki użytkowania, powtórne przetwarzanie, ponowne zastosowanie lub składowanie [usuwanie], gdzie takie warunki mogą mieć istotny wpływ na skład lub rodzaj [właściwości] produktu lub jego obrót [sprzedaż]; 5) »zasada dotycząca usług«[:] wymóg o charakterze ogólnym odnoszący się do podejmowania i wykonywania działalności usługowych, w znaczeniu pkt 2, w szczególności przepisy dotyczące dostawcy usług, usług i odbiorców usług, z wyjątkiem zasad, które szczególnie [nie] odnoszą się do usług określonych w tym punkcie. […] 11) »przepisy techniczne«[:] specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de iure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub stosowania [użytkowania] w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 10, zakazując[e] produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania [użytkowania] produktu lub zakazując[e] świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług [podejmowania działalności w charakterze usługodawcy]. […]”.
17

Występując z pytaniem prejudycjalnym, sąd krajowy dąży w istocie do ustalenia, czy postanowienia traktatu dotyczące swobodnego przepływu kapitału należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu przepisów prawa państwa członkowskiego wyłączających przy ustalaniu wymiaru podatku od spadków prawo do określonych korzyści podatkowych w odniesieniu do dziedziczenia udziałów w spółce kapitałowej z siedzibą w państwie trzecim, podczas gdy korzyści te przysługują w przypadku dziedziczenia udziałów w spółce z siedzibą w państwie członkowskim.
8

Pismo ministerstwa finansów, będące okólnikiem interpretacyjnym niewiążącym dla sądów, stanowi: „Paragraf 3a ust. 3 i § 3a ust. 4 pkt 6 lit. a) UStG nie podlegają zastosowaniu dla określenia miejsca sprawowania zarządu majątkiem. Również pośrednie powołanie się na art. 56 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którym miejsce wykonania usługi w pewnych przypadkach »usług bankowych, finansowych, czy ubezpieczeniowych«, jest określane stosownie do siedziby lub zakładu odbiorcy świadczenia, nie jest możliwe. »Usługi bankowe, finansowe czy ubezpieczeniowe« stanowią pojęcia prawa wspólnotowego i należy je interpretować jako takie. Dyrektywa 2006/112/WE – i do dnia 31 grudnia 2006 r. również [szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1)] – nie definiują co prawda, co należy rozumieć przez poszczególne kategorie usług. Dyrektywa 2006/112/WE zawiera jednak w art. 135 ust. 1 lit. a)–f) […] konkretne wskazówki co do wykładni tych pojęć. Zarządzanie majątkiem nie zostało w tych przepisach wymienione. Z art. 56 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2006/112/WE […] nie wynika również, że przepis ten miałby obejmować inne usługi bankowe, finansowe czy ubezpieczeniowe. Jednolite świadczenie »zarządzania majątkiem« podlega opodatkowaniu. Zwolnienie z podatku przewidziane w § 4 pkt 8 lit. e) UStG nie wchodzi w grę, ponieważ zarządzanie majątkiem (zarządzanie portfelem) nie należy do usług zwolnionych z podatku na podstawie tychże przepisów. […]”.
48

Z uwagi na powyższe na przedstawione pytanie należy odpowiedzieć, że art. 49 WE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu jednego z państw członkowskich takiemu jak sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, które przyznaje organom samorządu terytorialnego szeroki zakres swobodnego uznania poprzez zezwolenie im na odmowę zezwolenia na otwarcie kasyna, salonu gier lub salonu gier bingo na podstawie „istotnego zagrożenia dla interesów państwa i mieszkańców odnośnego obszaru administracyjnego”, o ile owo uregulowanie rzeczywiście ma na celu zmniejszenie możliwości uczestniczenia w grach i ograniczenie działalności w tej dziedzinie w sposób spójny i systematyczny lub zapewnienie porządku społecznego oraz o ile wykonywanie swobodnego uznania przez właściwe organy następuje w sposób przejrzysty, umożliwiając kontrolę bezstronności postępowań w sprawie zezwolenia, co należy do oceny sądu odsyłającego.
33

Po drugie, w odniesieniu do możliwości zastosowania w omawianej sprawie art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112 należy przypomnieć, że przepis ten przewiduje zwolnienie dostaw towarów, których nabycie lub przeznaczenie nie było objęte prawem do odliczenia podatku VAT zgodnie z art. 176 dyrektywy. Artykuł ten zawiera w drugim akapicie klauzulę „standstill”, która upoważnia państwa członkowskie do utrzymania w mocy – do czasu wejścia w życie przepisów ustanowionych przez Radę w celu określenia wydatków nieuprawniających do odliczenia, o jakich mowa w akapicie pierwszym – wszelkich wyłączeń przewidzianych w prawie krajowym w dniu 1 stycznia 1979 r. lub w dniu przystąpienia w odniesieniu do państw członkowskich, które, jak Rzeczpospolita Polska, przystąpiły do Wspólnoty po tej dacie.
56

Trybunał, do którego zwrócono się o dokonanie wykładni podmiotowego zakresu stosowania rozporządzenia nr 1408/71, wielokrotnie orzekał, że art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia stosuje się do dwóch całkowicie różnych kategorii osób: z jednej strony do pracowników, z drugiej zaś do członków ich rodzin oraz bliskich pozostałych przy życiu po ich śmierci. Aby osoby należące do pierwszej z wymienionych kategorii mogły zostać objęte omawianym rozporządzeniem, muszą one być obywatelami jednego z państw członkowskich, bezpaństwowcami lub uchodźcami zamieszkałymi na terytorium jednego z państw członkowskich. Natomiast w stosunku do członków rodziny oraz bliskich pozostałych przy życiu po śmierci pracownika nie ustanowiono żadnego warunku dotyczącego przynależności państwowej, od którego zależałoby stosowanie względem nich wspomnianego rozporządzenia (zob. w szczególności wyroki: z dnia 30 kwietnia 1996 r. w sprawie C-308/93 Cabanis-Issarte, Rec. s. I-2097, pkt 21; z dnia 25 października 2001 r. w sprawie C-189/00 Ruhr, Rec. s. I-8225, pkt 19).
43

Ponadto w myśl art. 27 ust. 2 dyrektywy 2004/38, jak również utrwalonego orzecznictwa Trybunału, środek ograniczający prawo do swobodnego przemieszczania się może być uzasadniony tylko wtedy, gdy będąc właściwym do realizacji zakładanego celu i nie wykraczając poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia, jest on zgodny z zasadą proporcjonalności (zob. podobnie w szczególności ww. wyroki: w sprawie Jipa, pkt 29; w sprawie Gajdarow, pkt 40).
18

Przez swoje pytanie sąd krajowy zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 2 lit. j) rozporządzenia nr 261/2004 w związku z jego art. 3 ust. 2 powinien być interpretowany w ten sposób, że pojęcie „odmowy przyjęcia na pokład” obejmuje sytuację, w której w ramach jednej umowy przewozu obejmującej kilka rezerwacji na bezpośrednio następujące po sobie loty, w stosunku do których dokonywana jest jednoczesna odprawa, przewoźnik lotniczy odmawia przyjęcia na pokład niektórych pasażerów z tego powodu, że pierwszy lot objęty ich rezerwacją doznał opóźnienia, za który winę ponosi ów przewoźnik, oraz że błędnie przewidział on, iż pasażerowie ci nie stawią się we właściwym czasie do wejścia na pokład celem odbycia drugiego lotu.
3

Motywy 1 i 7–10 rozporządzenia nr 1261/2007 mają następujące brzmienie: „(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 320/2006 […] przyjęto w celu umożliwienia rezygnacji z produkcji kwotowej najmniej konkurencyjnym producentom cukru. Zrzeczenie się kwot na mocy tego rozporządzenia nie osiągnęło jednak poziomu, którego pierwotnie oczekiwano. […] (7) Uważa się, że system restrukturyzacji przynosiłby lepsze rezultaty, gdyby plantatorzy mogli z własnej inicjatywy rezygnować z produkcji buraków cukrowych lub trzciny cukrowej, przeznaczonych do przetworzenia na cukier kwotowy. W tym celu w roku gospodarczym 2008/2009 plantatorom należy umożliwić bezpośrednie ubieganie się o pomoc przewidzianą w art. 3 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 320/2006, pod warunkiem że zaprzestaną dostaw buraków cukrowych lub trzciny cukrowej do przedsiębiorstw, z którymi w poprzednim roku gospodarczym związani byli umowami dostawy. Państwa członkowskie powinny w konsekwencji zmniejszyć kwoty danych przedsiębiorstw cukrowniczych. […] (8) Aby uniknąć sytuacji, w której składanie przez plantatorów wniosków o pomoc zagrozi bytowi gospodarczemu danych przedsiębiorstw cukrowniczych, zmniejszenie kwoty powinno ograniczać się do 10% kwoty przyznanej każdemu przedsiębiorstwu, co odpowiada odsetkowi kwoty, który państwo członkowskie może przenieść w każdym roku gospodarczym zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 318/2006. (9) W przypadku gdy kwota przedsiębiorstwa cukrowniczego zostaje zmniejszona w związku ze złożonymi przez plantatorów wnioskami o pomoc, przedsiębiorstwo to powinno otrzymać pomoc restrukturyzacyjną, jak określono w art. 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 320/2006. […] (10) Przedsiębiorstwo cukrownicze, na którego sytuację wpływ mają wnioski o pomoc złożone przez plantatorów, powinno do dnia 31 stycznia poprzedzającego dany rok gospodarczy zachować prawo do złożenia wniosku o pomoc restrukturyzacyjną przewidzianą w art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 320/2006, pod warunkiem że zrzeka się ono części kwoty, która odpowiada co najmniej temu samemu poziomowi zmniejszenia kwoty, który byłby wynikiem złożenia przez plantatorów wniosków o pomoc. W takim przypadku wniosek o pomoc złożony przez przedsiębiorstwo cukrownicze powinien zastąpić wnioski plantatorów”.
1)

Poprzez zastrzeżenie, co do zasady, możliwości korzystania z ulgowych opłat za przejazd wyłącznie na rzecz studentów, których rodzice pobierają austriackie zasiłki rodzinne, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 18 TFUE w związku z art. 20 TFUE i 21 TFUE oraz art. 24 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG.