ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

1. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Szósta dyrektywa – Czynności będące praktykami stanowiącymi nadużycie – Pojęcie

(dyrektywa Rady 77/388)

2. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Szósta dyrektywa – Czynności będące praktykami stanowiącymi nadużycie

(dyrektywa Rady 77/388)

Summary

1. Korzyść podatkowa wynikająca z dokonania przez przedsiębiorstwo transakcji leasingowych w zakresie środków trwałych, zamiast bezpośredniego zakupu tych środków nie stanowi korzyści podatkowej, której przyznanie byłoby sprzeczne z celem właściwych przepisów szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 95/7, i ustawodawstwa krajowego transponującego tę dyrektywę, pod warunkiem że warunki umowne tych transakcji, w szczególności dotyczące określenia kwoty opłat leasingowych, odpowiadają normalnym warunkom rynkowym i o ile udział we wskazanych transakcjach pośredniczącej spółki trzeciej nie może stanowić przeszkody w stosowaniu tych przepisów, co podlega ocenie sądu krajowego.

Okoliczność, że przedsiębiorstwo to nie wykonuje transakcji leasingowych w ramach swych zwykłych transakcji handlowych, nie ma w tym zakresie znaczenia. Stwierdzenie wystąpienia praktyki stanowiącej nadużycie nie opiera się bowiem na charakterze transakcji handlowych, które zwykle wykonuje dany podmiot, lecz na przedmiocie, celu i skutkach tych transakcji.

(por. pkt 44, 45; pkt 1 sentencji)

2. Jeżeli pewne warunki umowne transakcji leasingowych jakie stosuje przedsiębiorstwo lub udział pośredniczącej spółki trzeciej w tych transakcjach stanowiłyby nadużycie, transakcje te powinny zostać przedefiniowane w taki sposób, aby odtworzyć sytuację, która istniałaby w braku warunków umownych stanowiących nadużycie lub w braku udziału tej spółki. W tym kontekście dokonane przedefiniowanie nie powinno wykraczać poza to, co jest konieczne do zapewnienia prawidłowego poboru podatku od wartości dodanej i uniknięcia oszustw.

(por. pkt 52, 53; pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Pytania prejudycjalne – Wystąpienie do Trybunału – Sąd krajowy w rozumieniu art. 267 TFUE – Pojęcie

(art. 267 TFUE)

Summary

Przy ustalaniu, czy organ występujący z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym ma charakter sądu w rozumieniu art. 267 TFUE, co jest kwestią wewnętrzną porządku prawnego Unii, Trybunał bierze pod uwagę całość okoliczności sprawy, jak w szczególności podstawę prawną istnienia organu, jego stały lub tymczasowy charakter, obligatoryjny charakter jego jurysdykcji, kontradyktoryjność postępowania, stosowanie przez organ przepisów prawa oraz jego niezależność.

Co się tyczy, bardziej szczegółowo, kwestii niezawisłości organu odsyłającego, pojęcie to zawiera dwa elementy. Pierwszy – zewnętrzny – zakłada ochronę organu przed ingerencją i naciskami zewnętrznymi, mogącymi zagrozić niezależności osądu przez jego członków rozpatrywanych sporów. Drugi element – wewnętrzny – łączy się z pojęciem bezstronności i dotyczy jednakowego dystansu do stron sporu i ich interesów w odniesieniu do jego przedmiotu.

Collège d’autorisation et de contrôle du Conseil supérieur de l’audiovisuel, który odpowiada za kontrolę przestrzegania przez wydawców usług medialnych, których dotyczy dekret, zasad dotyczących kwestii audiowizualnych oraz za karanie ewentualnych naruszeń, nie spełnia kryterium niezawisłości i w związku z tym nie ma charakteru sądu w rozumieniu art. 267 TFUE. Ani struktura organizacji Conseil supérieur de l’audiovisuel i tworzących go organów, ani wyznaczone im zadania nie pozwalają bowiem uznać, że wspomniany Collège działa w charakterze bezstronnej osoby trzeciej w stosunku z jednej strony do domniemanego sprawcy wykroczenia i z drugiej strony do organu administracji odpowiedzialnego za sprawowanie nadzoru nad sektorem audiowizualny. W szczególności Collège d’autorisation et de contrôle du Conseil supérieur de l’audiovisuel – organ decyzyjny – jest, za pośrednictwem biura Conseil supérieur de l’audiovisuel, funkcjonalnie powiązany z rzeczonym Conseil supérieur de l’audiovisuel jako całością, jak również z sekretariatem dochodzeniowym, na wniosek którego podejmuje decyzje. Wynika z tego, że przy wydawaniu decyzji Collège d’autorisation et de contrôle du Conseil supérieur de l’audiovisuel nie różni się od organu administracji rozpatrującego odwołania od decyzji niższych instancji, który może mieć charakter strony w postępowaniu z zakresu kwestii audiowizualnych. Tezę tę potwierdza okoliczność, że biuro reprezentuje Conseil supérieur de l’audiovisuel przed sądami i wobec osób trzecich.

(por. pkt 36, 39-42, 44-46)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Przepisy przejściowe dotyczące opodatkowania handlu między państwami członkowskimi

(dyrektywa Rady 77/388, art. 28c część A)

Summary

Gdy wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów rzeczywiście miała miejsce, lecz przy okazji jej wykonywania dostawca ukrył tożsamość prawdziwych nabywców w celu umożliwienia im uniknięcia zapłaty podatku VAT, państwo członkowskie rozpoczęcia dostawy może na podstawie kompetencji przyznanych mu na mocy pierwszego członu art. 28c część A szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 2000/65, odmówić zwolnienia tej transakcji.

W tym zakresie przedstawienie fałszywych faktur lub fałszywych deklaracji, jak również i inne manipulacje dowodami są w stanie uniemożliwić prawidłowy pobór podatku i tym samym utrudnić prawidłowe funkcjonowanie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Otóż takie machinacje są o tyle bardziej poważne, o ile zostały one dokonane w ramach przejściowego systemu opodatkowania transakcji wewnątrzwspólnotowych, który funkcjonuje na podstawie dowodów przedstawionych przez podatników. Tym samym prawo Unii nie sprzeciwia się temu, aby państwa członkowskie uznały wystawianie fałszywych faktur za stanowiące oszustwo podatkowe i aby odmawiały w takim przypadku przyznania zwolnienia.

Niemniej jednak w szczególnych przypadkach, w których istnieją poważne powody, aby przypuszczać, że nabycie wewnątrzwspólnotowe odpowiadające spornej dostawie mogłoby uniknąć zapłaty podatku od wartości dodanej w państwie członkowskim przeznaczenia, i to pomimo wzajemnej pomocy i współpracy administracyjnej pomiędzy organami podatkowymi zainteresowanych państw członkowskich, państwo członkowskie pochodzenia, co do zasady powinno odmówić zwolnienia na rzecz dostawcy towarów i zobowiązać go do zapłaty podatku a posteriori w celu nie dopuszczenia do tego, aby dana transakcja uniknęła jakiegokolwiek opodatkowania. Zgodnie bowiem z podstawową zasadą wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, podatek ten ma zastosowanie do każdej transakcji wytworzenia lub sprzedaży, po odliczeniu podatku od wartości dodanej, który obciążał bezpośrednio koszt poszczególnych elementów składających się na cenę.

(por. pkt 48, 49, 52, 55; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Obywatelstwo Unii Europejskiej – Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Krajowe przepisy mające rangę konstytucyjną zakazujących noszenia tytułu szlacheckiego

(art. 21 TFUE)

Summary

Artykuł 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby władze państwa członkowskiego mogły odmówić uznania w całości nazwiska obywatela tego państwa, które zostało określone w drugim państwie członkowskim, w którym wspomniany obywatel zamieszkuje przy jego przysposobieniu w wieku dorosłym przez obywatela tego drugiego państwa członkowskiego, w sytuacji gdy wspomniane nazwisko obejmuje tytuł szlachecki, którego używanie zostało zakazane w prawie konstytucyjnym pierwszego państwa członkowskiego, pod warunkiem że środki podjęte przez wspomniane władze w tym względzie są uzasadnione względami porządku publicznego, co oznacza, że są niezbędne dla ochrony interesów, które mają gwarantować, i proporcjonalne do realizowanego zgodnie z prawem celu.

W istocie nie wydaje się nieproporcjonalne dążenie przez państwo członkowskie do realizacji celu zachowania zasady równości, w drodze ustanowienia zakazu nabywania, posiadania lub używania przez jego obywateli tytułów lub określeń szlacheckich, które mogą wywołać u innych przekonanie, że dana osoba posiada taką godność. W takich sytuacji wspomnianej odmowy nie należy uważać za środek prowadzący do nieuzasadnionego naruszenia swobody przemieszczania się i pobytu obywateli Unii.

(por. pkt 93-95; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Chodziki na kółkach składające się z aluminiowej ramy, czterech kół, w tym dwóch przednich obrotowych, wyposażone w rączki i hamulce oraz opracowane z myślą o pomocy osobom, które mają problemy z chodzeniem

(rozporządzenie Komisji nr 729/2004)

Summary

Rozporządzenie nr 729/2004 dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej w brzmieniu ustalonym na mocy sprostowania ogłoszonego w dniu 7 maja 2004 r. jest nieważne w zakresie, w którym po pierwsze, sprostowanie rozszerzyło zakres zastosowania pierwotnego rozporządzenia na chodziki na kółkach składające się z aluminiowej ramy, czterech kół, w tym dwóch przednich obrotowych, wyposażone w rączki i hamulce oraz opracowane z myślą o pomocy osobom, które mają problemy z chodzeniem, oraz po drugie, klasyfikuje omawiane chodziki do podpozycji 8716 80 00 Nomenklatury Scalonej.

Należy stwierdzić w tym względzie, że sprostowanie ogłoszone w dniu 7 maja 2004 r. wykracza poza zwykłe usunięcie oczywistej omyłki, a w rzeczywistości zmienia treść rozporządzenia nr 729/2004, obejmując zakresem jego zastosowania wspomniane chodziki na kółkach.

Towary takie nie mogą zostać zaklasyfikowane do pozycji 8716 Nomenklatury Scalonej. W istocie w celu jego zaklasyfikowania do tej pozycji, pojazd mający jedno lub więcej kół musi być przeznaczony do przewozu osób lub towarów. Tymczasem wspomniane chodziki na kółkach nie posiadają takich cech. Zostały one specjalnie opracowane, aby pomóc osobom cierpiącym na niepełnosprawność pozwalając na skorygowanie braku równowagi niezbędnej do chodzenia w sposób, który pozwala danej osobie na chodzenie w pełni samodzielnie. Owe chodziki na kółkach spełniają funkcję podobną do kul inwalidzkich co stanowi okoliczność przemawiającą za ich klasyfikacją do pozycji CN 9021.

(por. pkt 36,46,53,55, 59; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Wniosek o wykładnię przepisów prawa Unii, które oczywiście nie mogą znaleźć zastosowania w postępowaniu głównym

(art. 49 WE, 26 TFUE)

Summary

Kompetencja Trybunału jest wyłączona w przypadkach, gdy oczywiste jest, że przepis prawa Unii, o którego wykładnię zwrócono się do Trybunału, nie może znaleźć zastosowania. Trybunał nie jest zatem właściwy do udzielenia odpowiedzi na wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczący wykładni przepisów traktatu WE w sprawie swobodnego świadczenia usług w ramach sporu, którego wszystkie okoliczności ograniczają się do terytorium jednego państwa członkowskiego, jak spór pomiędzy głównym wykonawcą i podwykonawcą, którzy obaj mają swoją siedzibę w tym samym państwie członkowskim i w którym to sporze wszystkie okoliczności faktyczne zaistniały na terytorium tego samego państwa.

(por. pkt 10, 11,13)
Wykładni art. od 308a do 308c rozporządzenia nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 214/2007, należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by Komisja mogła podjąć decyzję wykluczającą przedsiębiorcę z kontyngentu taryfowego przez okoliczność, że kontyngent ten został wyczerpany w dniu jego otwarcia przypadającym na niedzielę, gdy zamknięte są urzędy celne w państwie członkowskim siedziby zainteresowanego przedsiębiorcy.

Wykładni art. od 308a do 308c rozporządzenia nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 214/2007 należy dokonywać w ten sposób, że nie nakładają na państwa członkowskie obowiązku zwrócenia się do Komisji o zawieszenie kontyngentu taryfowego w celu zapewnienia sprawiedliwego i niedyskryminacyjnego traktowania importerów, gdy otwarcie tego kontyngentu przypada na niedzielę, dzień, w którym urzędy celne w danym państwie członkowskim są zamknięte, i gdy rzeczony kontyngent może zostać wyczerpany tego samego dnia, w którym następuje jego otwarcie, ponieważ urzędy celne w innych państwach członkowskich są otwarte w niedzielę.

Wykładni art. 239 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 1791/2006 należy dokonywać w ten sposób, że może dotyczyć wykluczenia importera z Unii z kontyngentu taryfowego, którego data otwarcia przypada na niedzielę, z powodu zamknięcia w niedzielę urzędów celnych w państwie członkowskim, w którym ten importer ma siedzibę.

W istocie ponieważ importerzy mający siedzibę w państwie członkowskim, w którym urzędy celne są zamknięte w dniu otwarcia kontyngentu taryfowego, nie mogą doprowadzić do przyjęcia zgłoszenia o dopuszczeniu do swobodnego obrotu w tym samym dniu, co przedsiębiorcy mający siedziby w innych państwach członkowskich, jest słuszne, by zaradzić tej niekorzystnej sytuacji przez zastosowanie art. 239 Wspólnotowego Kodeksu Celnego.

Co się tyczy przesłanek od spełnienia których uwarunkowane jest zastosowanie wspomnianego art. 239, zgodnie z jego ust. 1, w związku z art. 899 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92 można dokonać zwrotu należności celnych przywozowych, jeżeli okoliczności sprawy stanowią szczególną sytuację wynikającą z okoliczności, w których zainteresowanej osobie nie można przypisać oszustwa lub oczywistego zaniedbania. Tego rodzaju szczególna sytuacja ma miejsce wówczas, gdy z okoliczności danego przypadku wynika, że dłużnik znajduje się w sytuacji wyjątkowej w porównaniu do innych podmiotów gospodarczych prowadzących tę samą działalność.

(por. pkt 55, 58–60, 64; pkt 4 sentencji)
Ze względu na rozszerzenie w traktacie z Lizbony zakresu prawa do zwracania się do Trybunału w trybie prejudycjalnym prawo to przysługuje aktualnie również sądom orzekającym w pierwszej instancji w sprawach dotyczących aktów przyjętych w ramach tytułu IV traktatu WE zatytułowanego „Wizy, azyl, imigracja i inne polityki związane ze swobodnym przepływem osób”.

Tymczasem cel, do którego zmierza art. 267 TFUE, polegający na ustanowieniu skutecznej współpracy pomiędzy Trybunałem a sądami krajowymi, a także zasada ekonomiki procesowej przemawiają za tym, aby wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przedstawione Trybunałowi przez sądy niższych instancji w trakcie okresu przejściowego, krótko przed wejściem w życie traktatu z Lizbony, i rozpatrywane przez Trybunał dopiero po jego wejściu w życie, uznać za dopuszczalne. Odrzucenie wniosku jako niedopuszczalnego w takiej sytuacji prowadziłoby bowiem do tego, że sąd, który w tym czasie uzyskał prawo do wystąpienia z takim wnioskiem, ponownie przedstawiłby to samo pytanie prejudycjalne, co wiązałoby się z nadmierną ilością formalności proceduralnych i z niepotrzebnym przedłużeniem czasu trwania postępowania przed sądem krajowym. Należy więc uznać, że od dnia 1 grudnia 2009 r. Trybunał jest właściwy do rozpoznania wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przedstawionego przez sąd, którego orzeczenia podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, nawet jeśli taki wniosek został złożony przed tym dniem.

(por. pkt 28–31)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Uprawnienie państw członkowskich do zastosowania obniżonej stawki do niektórych dostaw towarów i świadczenia usług

(dyrektywy Rady: 77/388, zmieniona dyrektywą 2006/18, art. 12, załącznik H; 2006/112, art. 96‑99 ust. 1, załącznik III)

Summary

Stosując obniżoną stawkę podatku od wartości dodanej do każdej dostawy, każdego przywozu i nabycia wewnątrzwspólnotowego koni, państwo członkowskie uchybia zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 12 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 2006/18, oraz art. 96–98 i art. 99 ust. 1 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z załącznikiem III do tej dyrektywy.

W istocie po pierwsze, zgodnie z pkt 1 załącznika III stosowanie obniżonej stawki podatku od wartości dodanej dopuszczalne jest tylko w odniesieniu do żywych zwierząt zwykle przeznaczonych do produkcji środków spożywczych, a po drugie, celem tego przepisu jest ułatwienie konsumentom zakupu środków spożywczych.

Tymczasem w związku ze szczególną sytuacją koni, które nie są zwykle przeznaczone do produkcji środków spożywczych, lecz w pojedynczych wypadkach mogą być spożywane, i w świetle celu ustawodawcy Unii, jakim było obniżenie ceny towarów pierwszej potrzeby dla konsumentów, pkt 1 załącznika III dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, iż tylko dostawa koni w celu uboju i użycia w produkcji środków spożywczych może podlegać obniżonej stawce podatku od wartości dodanej.

(por. pkt 54, 57, 68; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Prawo Unii – Zasady – Równość traktowania – Równość traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług – Dyrektywa 2004/113 – Czynniki aktuarialne

(dyrektywa Rady 2004/113, art. 5 ust. 2)

Summary

Artykuł 5 ust. 2 dyrektywy 2004/113 wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług jest nieważny ze skutkiem od dnia 21 grudnia 2012 r.

Bezsporne jest, że celem dyrektywy 2004/113 w zakresie ubezpieczeń jest – co znajduje odzwierciedlenie w art. 5 ust. 1 – zastosowanie reguły składek i świadczeń jednolitych dla obu płci. W motywie 18 tej dyrektywy wyraźnie wskazano, że w celu zapewnienia równego traktowania kobiet i mężczyzn stosowanie płci jako czynnika aktuarialnego nie powinno powodować dla ubezpieczonych różnic w odniesieniu do składek i świadczeń. W motywie 19 wspomnianej dyrektywy przyznane państwom członkowskim uprawnienie do niestosowania reguły składek i świadczeń jednolitych dla obu płci zostało nazwane „wyjątkiem”. Dyrektywa 2004/113 opiera się więc na założeniu, że – dla celów stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn ustanowionej w art. 21 i 23 karty praw podstawowych Unii Europejskiej – odpowiednie sytuacje kobiet i mężczyzn są porównywalne w aspekcie składek i świadczeń z tytułu ubezpieczeń, do których przystąpili.

Artykuł 5 ust. 2 dyrektywy 2004/113 pozwalający zainteresowanym państwom członkowskim na utrzymywanie bez ograniczenia czasowego wyjątku od reguły składek i świadczeń jednolitych dla obu płci, jest sprzeczny z urzeczywistnianiem celu równego traktowania kobiet i mężczyzn, jaki przyświeca owej dyrektywie i jest niezgodny z art. 21 i 23 karty praw podstawowych Unii Europejskiej. W konsekwencji przepis ten należy uznać za nieważny z upływem odpowiedniego okresu przejściowego.

(por. pkt 30, 32-34; sentencja)
Sprawa C-260/09 P

Activision Blizzard Germany GmbH

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Odwołanie — Artykuł 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Rynek konsoli do gier wideo i kartridżów z grami marki Nintendo — Ograniczenie eksportu równoległego na tym rynku — Porozumienie między producentem i wyłącznym dystrybutorem — Porozumienie w sprawie dystrybucji zezwalające na bierną sprzedaż — Stwierdzenie zbieżności woli w braku bezpośredniego dowodu z dokumentów na ograniczenie tej sprzedaży — Standard dowodu wymagany w celu stwierdzenia porozumienia wertykalnego”

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 lutego 2011 r. I - 422

Streszczenie wyroku

Z art. 225 WE i art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości wynika, że Trybunał nie jest właściwy do ustalania okoliczności faktycznych ani też zasadniczo do badania dowodów, które Sąd dopuścił na poparcie tych okoliczności. Jeśli zatem dowody te uzyskano w prawidłowy sposób przy poszanowaniu ogólnych zasad prawa i przepisów proceduralnych dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego, wyłącznie do Sądu należy ocena, jaką wagę powinno się nadać przedstawionym mu dowodom. Ocena ta nie stanowi wobec tego, z wyłączeniem przypadków przeinaczenia tych dowodów, kwestii prawnej, która jako taka podlega kontroli Trybunału. Ponadto przeinaczenie musi w oczywisty sposób wynikać z akt sprawy, bez konieczności dokonywania nowej oceny faktów i dowodów. (por. pkt 51, 53)

Standard dowodów wymagany w celu wykazania istnienia antykonkurencyjnego porozumienia w ramach stosunku wertykalnego nie jest co do zasady wyższy niż ten wymagany w ramach stosunku horyzontalnego. Oczywiście prawdą jest, że elementy, które mogłyby w konkretnym przypadku umożliwić stwierdzenie istnienia antykonkurencyjnego porozumienia w ramach stosunku horyzontalnego, mogą okazać się niewłaściwe, aby wykazać istnienie takiego porozumienia w ramach stosunku wertykalnego pomiędzy producentem i dystrybutorem, zważywszy, że w ramach takiego stosunku wymiana pewnych informacji jest uzasadniona. Niemniej jednak istnienie sprzecznego z prawem porozumienia należy oceniać w świetle całości istotnych czynników oraz w kontekście prawnym i gospodarczym właściwym dla danego przypadku. Zagadnienie, czy dany dowód umożliwia wykazanie, że zostało zawarte porozumienie niezgodne z art. 81 ust. 1 WE, czy też tego nie umożliwia, nie może zatem zostać rozstrzygnięte w sposób abstrakcyjny, w zależności od tego, czy chodzi o stosunek wertykalny, czy horyzontalny, w oderwaniu tego elementu od kontekstu i innych czynników właściwych dla danej sprawy. (por. pkt 71, 72)

Nie we wszystkich przypadkach kontrola przez Sąd istnienia systemu nadzoru i kar nie jest konieczna, aby porozumienie zmierzające do utrudniania eksportu równoległego a zatem niezgodne z art. 81 ust. 1 WE zostało uznane za zawarte. (por. pkt 77)
Artykuły 56 TFUE i 57 TFUE nie sprzeciwiają się temu, aby w okresie przejściowym przewidzianym w rozdziale 2 ust. 2 załącznika XII do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej państwo członkowskie uzależniło delegowanie, w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. c) dyrektywy 96/71 dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, pracowników będących obywatelami polskimi na jego terytorium od uzyskania pozwolenia na pracę.

W istocie takie przepisy krajowe należy uważać za środek regulujący dostęp obywateli polskich do rynku pracy danego państwa członkowskiego w rozumieniu rozdziału 2 ust. 2 załącznika XII do aktu o przystąpieniu z 2003 r. Wniosek taki narzuca się również ze względu na cel owego ustępu, którym jest unikanie, aby w następstwie przystąpienia do Unii nowych państw członkowskich występowały zakłócenia na rynku pracy starych państw członkowskich, wynikłe z nagłego napływu wysokiej liczby pracowników będących obywatelami tych nowych państw.

(por. pkt 32, 34, 41; pkt 1 sentencji)