Przedsiębiorstwo będące adresatem decyzji Komisji stwierdzającej naruszenie art. 81 WE posiada interes prawny w zaskarżeniu decyzji Komisji nakładającej grzywnę na inne przedsiębiorstwo, za którą pociągnięto pierwsze przedsiębiorstwo do odpowiedzialności solidarnej zarówno w tej decyzji, jak i w decyzji, która została mu doręczona indywidualnie. Jest tak również dlatego, że decyzja skierowana do drugiego przedsiębiorstwa stanowi pierwotną podstawę prawną owej odpowiedzialności solidarnej pierwszego przedsiębiorstwa, która jest nierozerwalnie związana z odpowiedzialnością drugiego przedsiębiorstwa i z nałożoną na to przedsiębiorstwo grzywną.

W tym względzie ani wystosowane przez Sąd żądanie konwalidowania skargi ani wyrażenie przez Sąd zgody na taką konwalidację nie może mieć znaczenia dla upływu terminu do wniesienia skargi. Dopuszczalność skargi należy bowiem oceniać na podstawie sytuacji, jaka istniała w chwili jej wniesienia, tak że jeżeli w owej chwili wymogi dotyczące wniesienia skargi nie są spełnione, skarga jest niedopuszczalna. Konwalidacja możliwa jest tylko wtedy, gdy nastąpi przed upływem terminu do wniesienia skargi.

Wynoszący 2 miesiące od daty notyfikowania danego aktu, w rozumieniu art. 230 akapit piąty WE, termin do wniesienia skargi ma charakter bezwzględnie wiążący i został ustanowiony w celu zapewnienia jasności i pewności stanów prawnych oraz uniknięcia dyskryminacji lub arbitralnego traktowania w procesie wymiaru sprawiedliwości. Dlatego zadaniem sądu Unii jest sprawdzenie z urzędu, czy został on dotrzymany. Termin ten jest bowiem stały, bezwzględny i nie może być przedłużony.

W tym względzie pojęcie przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE należy wprawdzie rozumieć jako oznaczające jednostkę gospodarczą, nawet jeśli z prawnego punktu widzenia jednostka ta składa się z kilku osób fizycznych lub prawnych, jednak jeżeli tego rodzaju podmiot gospodarczy narusza zasady konkurencji, to zgodnie z zasadą odpowiedzialności osobistej naruszenie prawa musi być przypisane bez wątpienia podmiotowi prawa, który będzie mógł ponieść grzywnę; również do tego podmiotu winno być skierowane przedstawienie zarzutów, a tym bardziej ostateczna decyzja, przy czym należy wskazać, w jakim charakterze temu podmiotowi prawa zarzucane są określone okoliczności.

W sytuacji gdy dwie różne decyzje stwierdzające naruszenie reguł konkurencji Unii i nakładające grzywny są skierowane do dwóch odrębnych podmiotów prawa i notyfikowane w różnych datach, wniesienie przez zainteresowane przedsiębiorstwo, jako jednostkę gospodarczą, wspólnej skargi przeciwko tym decyzjom bez rozróżniania decyzji indywidualnych nie może skutkować tym, że jednemu z tych przedsiębiorstw przysługuje ten sam termin do wniesienia skargi co drugiemu. Chodzi tu bowiem o dwie różne decyzje podlegające terminom zaskarżenia, które należy obliczać osobno dla każdej z nich.

Pojęcia siły wyższej i nieprzewidywalnych okoliczności obejmują obiektywny element dotyczący niezwykłego i niezależnego od woli zainteresowanego zdarzenia oraz element subiektywny, polegający na obowiązku przeciwdziałania przez zainteresowanego skutkom takiego zdarzenia poprzez przedsięwzięcie odpowiednich środków, niewymagających jednak podjęcia nieproporcjonalnych do zamierzonego skutku działań. Zainteresowany powinien w szczególności wykazać się starannością w celu dochowania przewidzianych terminów. Powinno tu zatem chodzić o trudności nietypowe, niezależne od woli skarżącego i postrzegane jako niemożliwe do uniknięcia mimo podjęcia wszelkich należytych starań.

W wypadku złożonego naruszenia o skutkach antykonkurencyjnych art. 81 ust. 1 WE nie można wymagać od Komisji, by precyzyjnie zakwalifikowała naruszenie jako porozumienie lub uzgodnioną praktykę, skoro i tak obie formy naruszenia są przewidziane w art. 81 WE. Podwójne zakwalifikowanie naruszenia jako porozumienia lub uzgodnionej praktyki należy rozumieć jako oznaczające złożoną całość obejmującą okoliczności faktyczne, z których jedne zostały zakwalifikowane jako porozumienie, a inne jako uzgodniona praktyka w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE, który nie przewiduje szczególnej kwalifikacji dla tego typu złożonego naruszenia.

W ramach postępowania administracyjnego w zakresie stosowania reguł konkurencji do naruszenia prawa do obrony dochodzi wówczas, gdy możliwe jest, że ze względu na nieprawidłowości ze strony Komisji prowadzone przez nią postępowanie administracyjne mogło zakończyć się innym wynikiem. Skarżące przedsiębiorstwo wykazuje, że tego typu naruszenie miało miejsce, jeżeli wystarczająco udowodni nie to, że treść decyzji Komisji byłaby inna, lecz to, że gdyby ta nieprawidłowość nie zaistniała, mogłoby lepiej zorganizować swoją obronę, na przykład posługując się na swoją obronę dokumentami, do których odmówiono mu dostępu w toku postępowania administracyjnego.

Co się tyczy konkretniej prawa dostępu do akt, wystarczy, aby dane przedsiębiorstwo wykazało, że mogłoby wykorzystać ten dokument do swej obrony. Przedsiębiorstwo to nie musi udowadniać, że owa nieprawidłowość wpłynęła na przebieg postępowania i treść decyzji Komisji na niekorzyść tego przedsiębiorstwa, lecz jedynie że mogła ona wpłynąć na przebieg postępowania i treść decyzji Komisji. W przypadku nieujawnienia dokumentów zainteresowane przedsiębiorstwo nie musi zatem dostarczać dowodu na to, że wynik postępowania administracyjnego byłby inny, gdyby dokumenty te zostały ujawnione, lecz wystarczy, aby przedsiębiorstwo to wykazało szansę, nawet ograniczoną, że niedostępne w postępowaniu administracyjnym dokumenty mogły być przydatne do jego obrony.

W sytuacji gdy w określonym przypadku skarżącym, po pierwsze, zapewniono dostęp do dokumentów dotyczących kontaktów wraz z wystosowaniem pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, przy czym skarżący nie wywiedli z tych dokumentów żadnej okoliczności łagodzącej, ani w ramach postępowania administracyjnego, ani w toku postępowania przed Sądem, gdy co więcej, po drugie, na etapie postępowania administracyjnego zrezygnowali oni z zajęcia stanowiska w przedmiocie kontaktów utrzymywanych później i gdy, po trzecie, podobnie w trakcie postępowania przed Sądem nie wyjaśnili oni, ani nie udowodnili, w jakim sensie brak wyraźnej wzmianki o tych dokumentach w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów niekorzystnie wpłynął na skuteczność ich obrony w postępowaniu administracyjnym i w jaki sposób mogliby się skuteczniej bronić, gdyby zostali wyraźnie poinformowani o tym, że Komisja zamierza wykorzystać dane dokumenty jako dowody obciążające, skarżący ci nie byli w stanie wykazać, że okoliczność, iż w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów nie zostali poinformowani o tym, że Komisja zamierza wykorzystać omawiane dokumenty jako dowody obciążające mogła mieć wpływ na skuteczność ich obrony, a w konsekwencji na wnioski, do których Komisja doszła w tej decyzji.

(por. pkt 110, 111, 125)