PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 239/41

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 22 marca 2017 r. w sprawie T-231/15, Haswani/Rada, wniesione w dniu 26 maja 2017 r. przez George’a Haswaniego

(Sprawa C-313/17 P)

(2017/C 239/52)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: George Haswani (przedstawiciel: G. Karouni, avocat)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie pkt 39–47 oraz pkt 1, 3, 4 i 5 sentencji wyroku Sądu z dnia 22 marca 2017 r. (sprawa T-231/15), w którym Sąd uznał za niedopuszczalne żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (1), i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/840 z dnia 27 maja 2016 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (2);

— w konsekwencji nakazanie wykreślenia nazwiska George’a Haswaniego z załączników do wspomnianych wyżej aktów;

— rozstrzygnięcie sprawy oraz stwierdzenie nieważności decyzji 2015/1836 (3) i rozporządzenia wykonawczego 2015/1828 (4);

— rozstrzygnięcie sprawy i nakazanie Radzie zapłaty 700 000 EUR tytułem odszkodowania za wszystkie podnoszone przez skarżącego szkody;

— uchylenie pkt 4 i 5 sentencji oraz pkt 91–93 wyroku, w zakresie, w jakim obciążono w nich George’a Haswaniego, poza kosztami związanymi z jego własnymi żądaniami, dwiema trzecimi kosztów poniesionych przez Radę;

— obciążenie Rady całością kosztów postępowania zgodnie z art. 184 akapit czwarty regulaminu postępowania przed Trybunałem.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa z tego powodu, że w pkt 39–47 wyroku Sąd uznał za niedopuszczalne w świetle wymogów ustanowionych w art. 86 § 4 regulaminu postępowania żądania stwierdzenia nieważności decyzji 2016/850 i rozporządzenia wykonawczego 2016/840, przedstawione przez S. Haswaniego w drugim piśmie dostosowującym skargę. To naruszenie prawa jest najbardziej widoczne w pkt 45 zaskarżonego wyroku.

Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa z tego powodu, że w pkt 39–47 wyroku – a w szczególności w pkt 47 – Sąd orzekł, że w przypadku niespełnienia wymogów ustanowionych w art. 86 § 4 regulaminu postępowania może on odrzucić zawarte w piśmie dostosowującym skargę żądania jako niedopuszczalne, nie badając nawet, czy sekretarz skierował do skarżącego wezwanie do usunięcia braku.

Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa z tego powodu, że w pkt 39–47 zaskarżonego wyroku, a w szczególności z pkt 46 Sąd orzekł, że w piśmie dostosowującym skargę G. Haswani powinien był zawrzeć, oprócz dostosowanych żądań, ponowne przedstawienie dostosowanych zarzutów.

W czwartej kolejności, w ramach przysługujących Trybunałowi uprawnień do rozstrzygnięcia sprawy, będzie on mógł jedynie stwierdzić niezgodność z prawem decyzji i rozporządzenia wykonawczego z 2015 r. (2015/1836 i 2015/1828), zgodnie z którymi zamraża się środki finansowe i zasoby gospodarcze należące do wpływowych przedsiębiorców prowadzących działalność z Syrii.

(1) Dz.U. 2016, L 141, s. 125.

(2) Dz.U. 2016, L 141, s. 30.

(3) Dz.U. 2015, L 266, s. 75.

(4) Dz.U. 2015, L 266, s. 1.