Keywords

Summary



Keywords

1. Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Właściwe ustawodawstwo – Osoba, która zaprzestała wszelkiej działalności zawodowej na terytorium jednego państwa członkowskiego i przeniosła swoje miejsce zamieszkania do innego państwa członkowskiego – Ustawodawstwo pierwszego państwa członkowskiego zezwalające na ubezpieczenie fakultatywne w odniesieniu do pewnych działów zabezpieczenia w systemie tego państwa – Naruszenie zasady objęcia systemem jednego tylko państwa członkowskiego – Brak

(rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 13)

2. Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Kompetencje państw członkowskich w zakresie organizacji swoich systemów zabezpieczenia społecznego – Granice – Przestrzeganie prawa wspólnotowego – Postanowienia traktatu dotyczące swobodnego przepływu pracowników

(art. 39 WE)

3. Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Objęcie systemem zabezpieczenia społecznego – Osoba, która zaprzestała wszelkiej działalności zawodowej na terytorium jednego państwa członkowskiego i przeniosła swoje miejsce zamieszkania do innego państwa członkowskiego – Ustawodawstwo pierwszego państwa członkowskiego uzależniające ubezpieczenie w niektórych innych działach zabezpieczenia od warunku zamieszkania na jego terytorium – Mniej korzystne warunki ubezpieczenia dobrowolnego niż warunki ubezpieczenia obowiązkowego – Niedopuszczalność

(art. 39 WE)

Summary

1. Zastosowanie uregulowań państwa członkowskiego umożliwiających osobom niezamieszkałym na jego terytorium, które zakończyły wszelką działalność zawodową w tym państwie członkowskim kontynuację ubezpieczenia fakultatywnego na podstawie ustawodawstwa tego państwa w odniesieniu do tych działów, w których ustaje ich ubezpieczenie obowiązkowe nie podważa zasady jedyności systemu zabezpieczenia społecznego zawartej w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 2195/91.

Przepisy tytułu II tego rozporządzenia, którego częścią jest art. 13, mają na celu nie tylko uniknięcie jednoczesnego zastosowania kilku krajowych ustawodawstw i mogących z tego wyniknąć komplikacji, ale również zapobieżenie pozbawienia osób objętych podmiotowym zakresem tego rozporządzenia ochrony w dziedzinie zabezpieczenia społecznego w braku ustawodawstwa, jakie by miało do nich zastosowanie. Ustalenie warunków, od których zależy istnienie uprawnienia lub obowiązku przystąpienia do systemu zabezpieczenia społecznego lub do takiego czy innego działu tego systemu włączając w to warunki dotyczące ustania ubezpieczenia, należy do ustawodawstwa każdego państwa członkowskiego.

(por. pkt 33–34, 37–38)

2. Chociaż państwa członkowskie zachowują swoje kompetencje w zakresie organizacji swoich systemów zabezpieczenia społecznego, to mimo wszystko powinny one, w ramach wykonania tychże kompetencji, przestrzegać prawa wspólnotowego, a w szczególności przepisów traktatu WE dotyczących swobodnego przepływu pracowników.

(por. pkt 39)

3. Artykuł 39 WE stoi na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego, zgodnie z którym osoba, która zakończyła wszelką działalność zawodową na jego terytorium, jest nadal objęta ubezpieczeniem obowiązkowym w pewnych działach zabezpieczenia społecznego, jedynie, jeżeli dalej zamieszkuje na jego terytorium, podczas gdy osoba ta jest nadal objęta ubezpieczeniem obowiązkowym na podstawie ustawodawstwa tego państwa członkowskiego w niektórych innych działach zabezpieczenia, nawet jeżeli jej miejsce zamieszkania znajduje się w innym państwie członkowskim, w przypadku gdy warunki ubezpieczenia dobrowolnego dla działów, gdzie ustało ubezpieczenie obowiązkowe są mniej korzystne niż warunki ubezpieczenia obowiązkowego.

Takie ustawodawstwo stawia osoby niezamieszkałe na terytorium tego państwa w mniej korzystnej sytuacji niż osoby tam zamieszkałe w odniesieniu do ich ubezpieczenia społecznego i z tego powodu narusza ono zasadę swobody przepływu zagwarantowaną w art. 39 WE.

(por. pkt 44–45 i sentencja)