ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Przepisy art. 8 ust. 1 i 5 dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, że na ich podstawie operator wyszukiwarki jest co do zasady zobowiązany, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w tej dyrektywie, do uwzględniania żądań usunięcia linków prowadzących do stron internetowych zawierających dane osobowe należące do szczególnych kategorii danych określonych w tych przepisach. Artykuł 8 ust. 2 lit. e) dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, że na jego podstawie taki operator może odmówić uwzględnienia żądania usunięcia linków, jeżeli stwierdzi, że rozpatrywane linki prowadzą do treści zawierających dane osobowe należące do szczególnych kategorii danych, o których mowa w tym art. 8 ust. 1, lecz których przetwarzanie jest objęte jednym z wyjątków przewidzianych we wspomnianym art. 8 ust. 2 lit. e), pod warunkiem że przetwarzanie to spełnia wszystkie inne warunki zgodności przetwarzania z prawem ustanowione w tej dyrektywie i o ile osobie, której dane dotyczą, zgodnie z art. 14 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy nie przysługuje prawo sprzeciwu wobec takiego przetwarzania z ważnych i uzasadnionych przyczyn związanych z jej szczególną sytuacją. Przepisy dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy do operatora wyszukiwarki skierowano żądanie usunięcia linku do strony internetowej, na której są opublikowane dane osobowe należące do szczególnych kategorii danych, o których mowa w art. 8 ust. 1 lub 5 tej dyrektywy, operator ten musi, na podstawie wszystkich istotnych elementów danego przypadku i uwzględniając powagę ingerencji w ustanowione w art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawa podstawowe do poszanowania życia prywatnego i ochrony danych osobowych przysługujące osobie, której dane dotyczą, sprawdzić, czy z uwagi na względy związane z ważnym interesem publicznym, o których mowa w art. 8 ust. 4 wspomnianej dyrektywy oraz zgodnie z warunkami określonymi w tym ostatnim przepisie, umieszczenie takiego linku na wyświetlanej liście wyników wyszukiwania mającego za punkt wyjścia imię i nazwisko osoby, której dane dotyczą, jest ściśle niezbędne do ochrony prawa do wolności informacji przysługującego internautom potencjalnie zainteresowanym uzyskaniem, dzięki takiemu wyszukiwaniu, dostępu do tej strony internetowej, która to wolność jest chroniona na podstawie art. 11 tej karty.
43

W tych okolicznościach przedstawione pytania, które należy przeanalizować łącznie, należy rozumieć w ten sposób, że zmierzają one zasadniczo do ustalenia, czy art. 12 lit. b) i art. 14 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 95/46, jak też art. 17 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy operator wyszukiwarki uwzględnia wniosek o usunięcie linków na podstawie wskazanych przepisów, jest on zobowiązany do usunięcia owych linków ze wszystkich wersji swojej wyszukiwarki, czy też, przeciwnie, jest on zobowiązany do usunięcia linków tylko z tych wersji wyszukiwarki, które odpowiadają wszystkim państwom członkowskim, względnie jedynie z tej wersji wyszukiwarki, która odpowiada państwu członkowskiemu, w którym złożony został wniosek o usunięcie linków, w stosownym wypadku w powiązaniu z zastosowaniem techniki zwanej „geoblokowaniem”, tak aby zapewnić, że bez względu na to, z jakiej krajowej wersji wyszukiwarki skorzysta internauta, nie będzie on mógł, w ramach wyszukiwania przeprowadzanego z adresu IP, który uważa się za zlokalizowany w państwie członkowskim, gdzie miejsce zamieszkania ma osoba uprawniona do usunięcia linków, lub, bardziej ogólnie, w jednym z państw członkowskich, uzyskać dostępu do linków podlegających usunięciu.
39

Po czwarte, Komisja uważa, że w niniejszej sprawie nie doszło do zrównoważenia wzajemnych powiązań, ponieważ zważywszy, że w ramach koncesji koncesjonariusz otrzymuje wynagrodzenie przez eksploatowanie infrastruktury i ponosi ryzyko związane z tą eksploatacją, zachowanie równowagi stosunku umownego całkowicie eliminowałoby to ryzyko i przeinaczało przedmiot umowy koncesyjnej. Co więcej, w odniesieniu do ewentualnego uzasadnienia braku postępowania przetargowego przy zawieraniu jednolitej umowy z 2009 r. „koniecznością zagwarantowania równowagi stosunku umownego” Komisja twierdzi, że wyrok z dnia 14 lipca 2016 r., Promoimpresa i in. (C‑458/14 i C‑67/15, EU:C:2016:558), na który powołuje się Republika Włoska, nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, ponieważ dotyczy on możliwości poddania wynikającym z traktatu FUE zasadom koncesji, które do czasu wejścia w życie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (Dz.U. 2014, L 94, s. 1) nie były objęte żadną dyrektywą, podczas gdy przy zawieraniu jednolitej umowy z 2009 r. obowiązywała dyrektywa 2004/18. Instytucja ta, powołując się na wyrok z dnia 4 czerwca 2009 r., Komisja/Grecja (C‑250/07, EU:C:2009:338, pkt 38), podkreśla, że dyrektywa 2004/18 nie zawiera odstępstw od zasady równego traktowania, które opierałyby się na rzekomej konieczności „zagwarantowania równowagi stosunku umownego”, ale przewiduje inne wyjątki od tej zasady, które należy interpretować ściśle. Ponadto z wyroku z dnia 14 listopada 2013 r., Belgacom (C‑221/12, EU:C:2013:736, pkt 40), wynika, że nie można powołać się na zasadę pewności prawa, aby rozszerzyć porozumienie sprzecznie z zasadami równego traktowania i niedyskryminacji, a także z wynikającym z nich obowiązkiem przejrzystości.
5

Artykuł 133 wspomnianej dyrektywy przewiduje: „Państwa członkowskie mogą uzależnić przyznanie podmiotom innym niż podmioty prawa publicznego każdego ze zwolnień przewidzianych w art. 132 ust. 1 lit. b), g), h), i), l), m) i n) od spełnienia, w poszczególnych przypadkach, jednego lub kilku z następujących warunków: a) podmioty, których to dotyczy, nie mogą systematycznie dążyć do osiągnięcia zysku, przy czym ewentualne zyski nie mogą zostać rozdzielone, lecz przeznaczone na kontynuację lub doskonalenie świadczonych usług; b) podmioty te muszą być zarządzane i administrowane co do zasady bez wynagrodzenia przez osoby niezainteresowane bezpośrednio ani pośrednio, ani osobiście, ani przez pośredników, wynikami takiej działalności; c) podmioty te stosują ceny zatwierdzone przez organy władzy publicznej lub nieprzekraczające wysokości takich zatwierdzonych cen lub też, w odniesieniu do tych usług, których ceny nie wymagają zatwierdzenia, stosują ceny niższe niż pobierane za podobne usługi przez przedsiębiorstwa komercyjne podlegające VAT; d) zwolnienia nie mogą powodować zakłóceń konkurencji na niekorzyść przedsiębiorstw komercyjnych podlegających VAT. […]”.
33

W tych okolicznościach Fővárosi Törvényszék (sąd dla miasta stołecznego Budapeszt) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy zwrot »stosowne odszkodowanie« zastosowany w art. 9 ust. 7 dyrektywy [2004/48] należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie powinny ustanowić normy prawa materialnego odnośnie do odpowiedzialności stron, jak również wielkości i sposobu odszkodowania, na których podstawie sądy państw członkowskich mogą nakazać, by powód wypłacił pozwanemu odszkodowanie za szkody spowodowane przez środki, które następnie zostały przez sąd uchylone lub przestały obowiązywać w wyniku działania lub zaniechania powoda lub też w przypadkach, gdy sąd stwierdził następnie, że nie doszło do naruszenia lub groźby naruszenia prawa własności intelektualnej? 2) W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: czy art. 9 ust. 7 […] dyrektywy [2004/48] sprzeciwia się obowiązywaniu uregulowania krajowego, na mocy którego do odszkodowania przewidzianego w tym przepisie dyrektywy zastosowanie powinny mieć ogólne przepisy krajowe odnoszące się do odpowiedzialności cywilnej i odszkodowań, zgodnie z którymi sąd nie może zobowiązać powoda do naprawienia szkody spowodowanej środkiem tymczasowym, który następnie okazał się bezzasadny ze względu na unieważnienie patentu, i która powstała przez to, że pozwany nie działał tak jak powszechnie można by oczekiwać od każdej osoby w danej sytuacji, lub za której powstanie odpowiedzialny jest z tego samego powodu pozwany, pod warunkiem że powód, wnosząc o zastosowanie środka tymczasowego, działał tak jak powszechnie można by oczekiwać od każdej osoby w danej sytuacji?”.
7

Artykuły 2–4 tej dyrektywy są zatytułowane, odpowiednio, „Prawo do zwielokrotniania utworu”, „Prawo do publicznego udostępniania utworów i prawo podawania do publicznej wiadomości innych przedmiotów objętych ochroną” i „Prawo do rozpowszechniania”. Przepisy te nakładają na państwa członkowskie w szczególności obowiązek zagwarantowania autorom wyłącznego prawa do zezwalania na zwielokrotnianie ich utworów lub zakazania takiego zwielokrotniania [art. 2 lit. a)], wyłącznego prawa do zezwalania na publiczne udostępnianie ich utworów lub zakazania takiego udostępniania (art. 3 ust. 1) oraz wyłącznego prawa do zezwalania na ich rozpowszechnianie lub zakazania ich rozpowszechniania (art. 4 ust. 1).
3)

Wykładni pkt 1 części D rozdziału II sekcji I załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 739/2011 z dnia 27 lipca 2011 r., należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby właściwy organ w celu przeprowadzenia kontroli tusz drobiowych usuwał je z linii ubojowej i dokonywał zarówno ich zewnętrznego, jak i wewnętrznego badania, w razie potrzeby przeprowadzając badanie pod tkanką tłuszczową, pod warunkiem że badanie to nie wykracza poza to, co konieczne do zapewnienia skuteczności tej kontroli, czego ustalenie należy do sądu krajowego.
41

Tym samym to do sądu odsyłającego należy sprawdzenie przestrzegania zasady równoważności w sprawie w postępowaniu głównym w świetle orzecznictwa przywołanego w pkt 30 niniejszego wyroku, przy czym należy przypomnieć, że sąd ten zachowuje prawo do złożenia nowego wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, jeżeli jest w stanie dostarczyć Trybunałowi wszystkie informacje umożliwiające mu orzekanie co do kwestii przestrzegania zasady równoważności (zob. podobnie postanowienie z dnia 12 maja 2016 r., Security Service i in., od C‑692/15 do C‑694/15, EU:C:2016:344, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo).
138

W niniejszym przypadku w pkt 112 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że argumentacja spółki Guardian Europe, zgodnie z którą sporna decyzja stworzyła mylne wrażenie co do roli odegranej przez to przedsiębiorstwo w kartelu szkła płaskiego, nie została poparta dowodami, które wykazałyby, że ze względu na swoją wagę naruszenie zasady równego traktowania, którego dopuszczono się w tej decyzji, mogło mieć wpływ na jej dobre imię, poza wpływem związanym z jej udziałem w kartelu.
3)

Ogólny zakaz wprowadzania konsumenta w błąd co do kraju pochodzenia środków spożywczych ustanowiony w art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt (i) dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych i w art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 nie ma w odniesieniu do świeżych owoców i warzyw zastosowania do obowiązkowych informacji o kraju pochodzenia zgodnie z art. 113a ust. 1 rozporządzenia nr 1234/2007, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 361/2008, i art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 1308/2013.
85

Co więcej, zgodnie z orzecznictwem Sądu przytoczonym w pkt 70 zaskarżonego wyroku, jeżeli nie istnieje żaden akt dający się wyodrębnić z danej umowy, ocena sądu Unii rozpoznającego sprawę na podstawie art. 272 TFUE ogranicza się co do zasady do zarzutów dotyczących niewykonania postanowień danej umowy lub naruszenia prawa mającego zastosowanie do tej umowy.
70

Prawdą jest, że z orzecznictwa Trybunału wynika, iż aby naruszenie prawa do obrony prowadziło do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej po zakończeniu danego postępowania administracyjnego, konieczne jest co do zasady, by w braku tej nieprawidłowości postępowanie to mogło zakończyć się innym wynikiem (zob. wyrok z dnia 10 września 2013 r., G. i R., C‑383/13 PPU, EU:C:2013:533, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo). Orzecznictwa tego nie można jednak zastosować do naruszenia art. 14, 15 i 34 dyrektywy w sprawie procedur. Po pierwsze bowiem, ustanawiają one w sposób wiążący obowiązek zapewnienia wnioskodawcy przez państwa członkowskie możliwości stawienia się na przesłuchanie, a także konkretne i szczegółowe zasady dotyczące sposobu, w jaki przesłuchanie to ma być prowadzone. Po drugie, takie przepisy mają na celu upewnienie się, że wnioskodawca został wezwany do przedstawienia, we współpracy z organem rozstrzygającym, wszystkich informacji istotnych dla oceny dopuszczalności oraz, w stosownym przypadku, zasadności jego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, co nadaje temu przesłuchaniu, jak wskazano w poprzednim punkcie niniejszego wyroku, pierwszorzędne znaczenie w postępowaniu w sprawie rozpatrzenia tego wniosku (zob. analogicznie wyrok z dnia 14 maja 2020 r., NKT Verwaltung i NKT/Komisja, C‑607/18 P, niepublikowany, EU:C:2020:385, pkt 57 i przytoczone tam orzecznictwo).
28

Z jednej strony zauważa on, że uzasadnienie projektu ustawy o elektrowniach wiatrowych nie zawiera informacji, które wystarczałyby do uznania, iż wymóg zachowania minimalnej odległości usytuowania elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych jest uzasadniony bezwzględnymi wymogami interesu publicznego oraz nie wykracza ponad to, co jest niezbędne do realizacji zamierzonego przez polskiego ustawodawcę celu. W szczególności nie przekonuje tego sądu podany w tym uzasadnieniu wzgląd na ochronę zdrowia i środowiska oraz interesy mieszkańców. Ponadto ma on wątpliwości co do tego, czy wymóg ten jest proporcjonalny ze względu na to, że określona w nim odległość nie ma powiązania z wymogami ochrony zdrowia czy też przestrzeganiem norm środowiskowych, a ponadto możliwe jest przyjęcie mniej dotkliwych rozwiązań prawnych, które odpowiadałyby zamierzonemu przez ustawodawcę celowi. Sąd zauważa w tym względzie, że odległość między elektrowniami wiatrowymi a budynkami mieszkalnymi może zostać powiązana z rodzajem wykorzystywanej technologii czy też z normami hałasu.
30

Należy zauważyć tytułem wstępu, że – jak wspomniano w pkt 23 niniejszego wyroku – sąd odsyłający postanowił podtrzymać swój wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w celu uzyskania pewnych wyjaśnień co do zakresu wyroku z dnia 25 lipca 2018 r., Teva UK i in. (C‑121/17, EU:C:2018:585) dla celów rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym. Dokładniej rzecz ujmując, sąd ten wyraża wątpliwości co do tego, czy pojęcie „istoty działalności wynalazczej” ma znaczenia dla wykładni art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 469/2009. Sąd ten stwierdza, że w wyroku tym Trybunał orzekł, nie uwzględniając uwag przedstawionych przez rzecznika generalnego M. Watheleta w opinii w sprawie Teva UK i in. (C‑121/17, EU:C:2018:278), w szczególności w pkt 73 tej opinii, w przedmiocie użycia tego pojęcia w celu określenia przedmiotu ochrony przyznanej patentem podstawowym. Sąd odsyłający wywodzi stąd, że nie wyłączając wyraźnie stosowania tego pojęcia w celu dokonania oceny, czy kilka składników aktywnych może korzystać z ochrony przyznanej pozostającym w mocy patentem podstawowym, Trybunał mógł w sposób dorozumiany potwierdzić to pojęcie. Sąd odsyłający podkreśla ponadto, że wątpliwości dotyczące pojęcia „istoty działalności wynalazczej” są źródłem licznych rozbieżności interpretacyjnych art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 469/2009 pomiędzy sądami i właściwymi urzędami krajowymi.
109

Ponadto, o ile prawdą jest, że w niektórych punktach wezwania do usunięcia uchybienia i uzasadnionej opinii, w szczególności tych przedstawiających ramy prawne, Komisja odniosła się nie tylko do decyzji 2015/1601, ale także do decyzji 2015/1523, mimo że Węgry nie były związane tą ostatnią decyzją, przedmiot uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego zarzucanego Węgrom był dla nich oczywisty w świetle lektury całego uzasadnienia wezwania do usunięcia uchybienia i uzasadnionej opinii, w szczególności tych jego fragmentów zawierających ocenę Komisji, które odnoszą się tylko do decyzji 2015/1601. Ponadto we wnioskach zarówno wezwania do usunięcia uchybienia, jak i uzasadnionej opinii, Węgrom zarzucono naruszenie tylko tej decyzji. Nie wydaje się zatem, aby zarzucany brak precyzji niektórych punktów uzasadnienia skargi mógł mieć wpływ na wykonywanie przez Węgry ich prawa do obrony.
1)

Artykuł 11 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 647/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r., należy interpretować w ten sposób, że sądy państwa członkowskiego, do których wniesiono powództwo w ramach toczącego się przeciwko pracodawcy postępowania sądowego dotyczącego okoliczności wskazujących na uzyskanie lub wykorzystanie w sposób noszący znamiona oszustwa zaświadczeń E 101 wydanych na podstawie art. 14 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 118/97, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 631/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r., w odniesieniu do pracowników świadczących pracę w tym państwie członkowskim, mogą stwierdzić istnienie oszustwa i w konsekwencji nie uwzględnić tych zaświadczeń wyłącznie po ustaleniu, że: – po pierwsze, procedura przewidziana w art. 84a ust. 3 tego rozporządzenia została wszczęta niezwłocznie, a właściwej instytucji wydającego państwa członkowskiego umożliwiono ponowne rozpatrzenie zasadności wydania wspomnianych zaświadczeń w świetle konkretnych dowodów przedstawionych przez właściwą instytucję przyjmującego państwa członkowskiego, które wskazują, że zaświadczenia te zostały uzyskane lub powołano się na nie w sposób noszący znamiona oszustwa, oraz – po drugie, właściwa instytucja wydającego państwa członkowskiego w rozsądnym terminie nie dokonała ponownego rozpatrzenia ani nie zajęła stanowiska w przedmiocie tych dowodów, ewentualnie unieważniając lub wycofując rozpatrywane zaświadczenia.
37

Z tego samego względu i jak wskazał również w istocie rzecznik generalny w pkt 61–64 swojej opinii, jeżeli elementy stanu prawnego i faktycznego zawarte w aktach przedłożonych sądowi krajowemu budzą poważne wątpliwości co do nieuczciwego charakteru pewnych warunków, które nie zostały wskazane przez konsumenta, lecz mają związek z przedmiotem sporu, przy czym nie jest możliwe dokonanie ostatecznej oceny tej kwestii, do sądu krajowego należy podjęcie, w razie potrzeby z urzędu, środków dowodowych w celu uzupełnienia akt, poprzez wezwanie stron, z poszanowaniem zasady kontradyktoryjności, do przedstawienia niezbędnych do tego wyjaśnień i dokumentów.
1

Uniwersytet Wrocławski (Polska) i Rzeczpospolita Polska wnoszą w swych odwołaniach o uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 czerwca 2017 r., Uniwersytet Wrocławski/REA (T‑137/16, niepublikowanego, zwanego dalej „zaskarżonym postanowieniem”, EU:T:2017:407), na mocy którego sąd ten odrzucił jako oczywiście niedopuszczalną skargę Uniwersytetu Wrocławskiego zmierzającą, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych (REA), działającej na podstawie umocowania Komisji Europejskiej, o wypowiedzeniu umowy grantu Cossar (nr 252908) i o zobowiązaniu tego uniwersytetu do zwrotu kwot 36508,37 EUR, 58031,38 EUR i 6286,68 EUR oraz do zapłaty odszkodowania w kwocie 5803,14 EUR, a po drugie, do zobowiązania REA do zwrotu odpowiednich kwot wraz z należnymi odsetkami, naliczonymi od dnia dokonania płatności do dnia zwrotu.
25

Biorąc pod uwagę, że występują uzasadnione wątpliwości co do odpowiedzi, jakich należy udzielić na pytania zadane przez Rechtbank Zeeland-West-Brabant (sąd rejonowy dla Zelandii-Brabancji Zachodniej, Niderlandy), Hoge Raad der Nederlanden (sąd najwyższy Niderlandów) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 56 WE (obecnie art. 63 TFUE) sprzeciwia się temu, by funduszowi inwestycyjnemu z siedzibą poza Niderlandami, jako że nie jest on zobowiązany do poboru u źródła niderlandzkiego podatku od dywidend, nie był zwracany niderlandzki podatek pobrany od dywidend, które ów fundusz uzyskał od spółek z siedzibą w Niderlandach, podczas gdy podatek od dywidend jest zwracany przedsiębiorstwu zbiorowego inwestowania z siedzibą w Niderlandach, które corocznie wypłaca dochody z inwestycji na rzecz swych udziałowców lub uczestników, dokonując poboru niderlandzkiego podatku od dywidend? 2) Czy art. 56 WE (obecnie art. 63 TFUE) sprzeciwia się temu, by funduszowi inwestycyjnemu z siedzibą poza Niderlandami, jako że nie uprawdopodobnił on, że jego udziałowcy lub uczestnicy spełniają przesłanki ustanowione przez przepisy niderlandzkie, nie był zwracany niderlandzki podatek pobrany od dywidend, które ów fundusz uzyskał od spółek z siedzibą w Niderlandach? 3) Czy art. 56 WE (obecnie art. 63 TFUE) sprzeciwia się temu, by funduszowi inwestycyjnemu z siedzibą poza Niderlandami, jako że nie wypłaca swym udziałowcom lub uczestnikom corocznie, najpóźniej w ósmym miesiącu po upływie roku obrotowego, w pełni dochodów z inwestycji, nie był zwracany niderlandzki podatek pobrany od dywidend, które ów fundusz uzyskał od spółek z siedzibą w Niderlandach, również wówczas, gdy w państwie siedziby, ze względu na obowiązujące w nim przepisy ustawowe, jego dochody z inwestycji, o ile nie zostały wypłacone: (a) są uznane za wypłacone lub (b) są uwzględniane przez państwo siedziby w ramach opodatkowania udziałowców lub uczestników tak, jakby wypłacony został zysk, podczas gdy podatek od dywidend jest zwracany przedsiębiorstwu zbiorowego inwestowania z siedzibą w Niderlandach, które corocznie wypłaca w pełni dochody z inwestycji na rzecz swych udziałowców lub uczestników, dokonując poboru niderlandzkiego podatku od dywidend?”.