ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Artykuł 17 ust. 2 i 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2006/69/WE z dnia 24 lipca 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że: — koszty związane z nabyciem udziałów lub akcji w spółkach zależnych poniesione przez spółkę holdingową biorącą udział w zarządzaniu tymi spółkami i w związku z tym wykonującą działalność gospodarczą powinny być uważane za należące do kosztów ogólnych tej spółki holdingowej, a obciążający te koszty podatek od wartości dodanej co do zasady powinien podlegać pełnemu odliczeniu, chyba że niektóre transakcje gospodarcze dokonane na późniejszym etapie obrotu są zwolnione z podatku od wartości dodanej na podstawie dyrektywy 77/388, zmienionej dyrektywą 2006/69, a w takim wypadku prawo do odliczenia powinno być realizowane tylko według zasad przewidzianych w art. 17 ust. 5 tej dyrektywy; — koszty związane z nabyciem udziałów lub akcji w spółkach zależnych poniesione przez spółkę holdingową biorącą udział w zarządzaniu tylko niektórymi z tych spółek i w związku z tym niewykonującą działalności gospodarczej względem pozostałych powinny być uważane za należące do kosztów ogólnych tej spółki holdingowej jedynie częściowo, tak że podatek od wartości dodanej obciążający te koszty może zostać odliczony tylko proporcjonalnie do kosztów należących do działalności gospodarczej, zgodnie z kryteriami podziału określonymi przez państwa członkowskie, które korzystając z tego uprawnienia, powinny uwzględniać – czego zbadanie należy do sądów krajowych – cel i strukturę szóstej dyrektywy i na tej podstawie określić sposób obliczania obiektywnie odzwierciedlający część wydatków faktycznie przypadających odpowiednio na działalność gospodarczą i działalność niemającą charakteru gospodarczego.
4) Artykuł 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2000/43 należy interpretować w ten sposób, że: — przepis ten stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który stanowi, iż aby miała miejsce pośrednia dyskryminacja ze względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, szczególnie niekorzystna sytuacja musi wynikać ze względów związanych z pochodzeniem rasowym lub etnicznym; — pojęcie „pozornie neutralnego” przepisu lub kryterium lub „pozornie neutralnej” praktyki w rozumieniu wspomnianego przepisu, należy rozumieć jako przepis, kryterium lub praktykę, które pozornie są sformułowane lub stosowane w sposób neutralny, a mianowicie przy uwzględnieniu czynników różniących się od chronionej cechy, a nie czynników równoważnych z tą cechą; — pojęcie „szczególnie niekorzystnej sytuacji” w rozumieniu tego przepisu nie oznacza szczególnie ważnego, oczywistego lub ciężkiego wypadku nierówności, lecz oznacza, że to szczególnie osoby danego pochodzenia rasowego lub etnicznego znajdują się w niekorzystnej sytuacji ze względu na sporny przepis lub sporne kryterium lub sporną praktykę; — przyjmując założenie, że środek, taki jak opisany w pkt 1 niniejszej sentencji, nie skutkuje bezpośrednią dyskryminacją w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. a) wspomnianej dyrektywy, to zasadniczo środek taki może wówczas stanowić pozornie neutralną praktykę – w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) – powodującą szczególnie niekorzystną sytuację osób o określonym pochodzeniu etnicznym w stosunku do innych osób; — taki środek może zostać obiektywnie uzasadniony wolą zapewnienia bezpieczeństwa przesyłowej sieci elektroenergetycznej oraz właściwego monitorowania zużycia energii elektrycznej wyłącznie pod warunkiem, że wspomniany środek nie przekracza granic tego, co jest odpowiednie i konieczne, aby zrealizować te zgodne z prawem cele, a spowodowane niedogodności nie są nadmierne w stosunku do tak zamierzonych celów. Taka sytuacja nie ma miejsca, jeśli stwierdzono – co powinien ustalić sąd odsyłający – albo że istnieją inne odpowiednie i mniej uciążliwe sposoby pozwalające osiągnąć wspomniane cele, albo, wobec braku takich innych sposobów, że wspomniany środek nadmiernie narusza zgodny z prawem interes końcowych odbiorców energii elektrycznej zamieszkałych w danej dzielnicy – zamieszkanej zasadniczo przez mieszkańców romskiego pochodzenia – w odniesieniu do dostępu do dostaw energii elektrycznej w warunkach, które nie mają charakteru uwłaczającego ani piętnującego oraz pozwalają im regularnie kontrolować zużycie energii elektrycznej.
20

W tym względzie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że orzecznictwo Trybunału dotyczące kryterium samodzielności odnosi się do osób fizycznych oraz że Trybunał nie wypowiedział się wprost co do relacji między kryterium samodzielności zawartym w ogólnej definicji podatnika znajdującej się w art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT a szczególnymi regulacjami art. 13 tej dyrektywy w odniesieniu do podmiotów prawa publicznego, a konkretniej co do kwestii, czy kryterium to powinno być spełnione, aby taki podmiot mógł zostać zakwalifikowany jako podatnik VAT w związku z jego działalnością, która nie wchodzi w zakres wykonywania władzy publicznej.
107

W niniejszym wypadku wnoszące odwołanie utrzymują, że sporna decyzja dotyczy spółek Mory indywidualnie, ponieważ nie wszczynając formalnego postępowania wyjaśniającego, Komisja pozbawiła te spółki uprawnień proceduralnych, które zostały im przyznane w art. 108 ust. 2 TFUE, w szczególności w celu powołania się na brak właściwości tej instytucji do wydania tej decyzji. Ponadto spółki Mory wykazały istnienie interesu prawnego. Poza tym uczestniczyły one w postępowaniu administracyjnym prowadzącym do wydania decyzji Sernam 3 i zwróciły się do Komisji w przeddzień wydania spornej decyzji z pytaniem w przedmiocie podstawy prawnej, z której Komisja zamierzała w tym celu skorzystać. Co więcej, spółki te są jedynymi, które wniosły powództwa do sądów francuskich w celu zobowiązania władz francuskich do odzyskania omawianej pomocy od jej beneficjentów, i wniosły one, tak jak Superga Invest, powództwo do wspomnianych sądów w celu uzyskania odszkodowania za szkodę poniesioną z powodu przyznania tej pomocy.
88

Wreszcie w odniesieniu do pytania, czy, jeżeli zaliczenie podatku od dywidend pobranego w państwie członkowskim źródła dywidend nie może być w całości dokonane w państwie miejsca zamieszkania lub siedziby podatnika za rok, w którym zostały otrzymane te dywidendy, możliwość dokonania takiego zaliczenia w latach późniejszych może prowadzić do neutralizacji skutków ograniczenia, należy stwierdzić, że we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym sąd odsyłający twierdzi, iż sądy rozpatrujące sprawy nie badały, czy prawo do takiego zaliczenia zostało przyznane we Francji spółce Société Générale w odniesieniu do podatku niderlandzkiego zapłaconego za rok 2008 i czy można było skutecznie powołać się na to prawo. W tych okolicznościach należy uznać, że pytanie to ma charakter hipotetyczny, a w związku z tym jest niedopuszczalne (wyrok Pohotovosť, C‑470/12, EU:C:2014:101, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo).
53

W tym względzie należy przypomnieć, że art. 20 karty przewiduje, że wszyscy są równi wobec prawa. Jednakże zgodnie z art. 51 karty jej postanowienia mają zastosowanie do państw członkowskich jedynie wtedy, gdy wdrażają one prawo Unii. Tymczasem w niniejszym przypadku, jak wynika z odpowiedzi na pytania pierwsze i czwarte, ponieważ dyrektywy w sprawie sieci i dyrektywa 1999/5 nie regulują stosowania opłaty takiej jak będąca przedmiotem postępowania głównego, a z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi nie wynika, iż rzeczone przepisy wdrażają prawo Unii, to postanowienie karty nie znajduje zastosowania do tych przepisów krajowych.
1)

Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że zezwala ono właściwemu organowi krajowemu na wprowadzenie obowiązku taryfowego – takiego jak ten będący przedmiotem sporu w postępowaniu głównym – na podstawie art. 28 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE z dnia 25 listopada 2009 r., aby usunąć przeszkodę w wybieraniu numerów niegeograficznych w Unii Europejskiej, która to przeszkoda nie jest natury technicznej, lecz wynika ze stosowanych taryf, mimo że nie została przeprowadzona analiza rynku, z której wynikałoby, iż dane przedsiębiorstwo posiada znaczącą pozycję na rynku, jeżeli taki obowiązek stanowi środek niezbędny i proporcjonalny do tego, by użytkownicy końcowi mogli mieć dostęp w Unii do usług wykorzystujących numery niegeograficzne. Do sądu krajowego należy sprawdzenie, że warunek ten jest spełniony oraz że obowiązek taryfowy jest obiektywny, przejrzysty, proporcjonalny, niedyskryminacyjny, oparty na charakterze stwierdzonego problemu i uzasadniony w świetle celów określonych w art. 8 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE z dnia 25 listopada 2009 r., oraz że zostały zachowane procedury przewidziane w art. 6, 7 i 7a dyrektywy 2002/21, zmienionej dyrektywą 2009/140.
14

Ponadto noty wyjaśniające do HS opublikowane przez Światową Organizację Celną (wydanie 2007), dotyczące pozycji HS 30.03, odpowiadającej pozycji CN 3003 (zwane dalej „notami wyjaśniającymi do HS”) wskazują, co następuje: „Postanowienia tekstu tej pozycji nie mają zastosowania do produktów żywnościowych lub napojów (takich jak produkty żywnościowe dietetyczne lub wzbogacone, produkty żywnościowe dla dietetyków, toniki i wody mineralne naturalne lub sztuczne), które są klasyfikowane do właściwych im pozycji. Tak jest przede wszystkim w przypadku przetworów spożywczych zawierających wyłącznie substancje odżywcze. Do najważniejszych składników odżywczych zawartych w żywności należą białka, węglowodany i tłuszcze. Pewne znaczenie odżywcze mają również witaminy i sole mineralne. Niniejsza pozycja nie obejmuje również żywności i napojów zawierających substancje o działaniu leczniczym, jeśli substancje te dodaje się wyłącznie celem zapewnienia lepszej równowagi żywnościowej, zwiększenia wartości energetycznej lub odżywczej lub poprawienia smaku, bez odbierania jednak produktowi jego charakteru przetworu spożywczego. […] Poza tym niniejsza pozycja nie obejmuje suplementów żywnościowych zawierających witaminy lub sole mineralne, które są przeznaczone do utrzymania zdrowia, ale nie mają wskazań do użycia w celu zapobiegania lub leczenia chorób. Produkty te są przeważnie cieczami, lecz mogą również występować w postaci proszku lub tabletek, są zwykle klasyfikowane do pozycji 21.06 lub do działu 22. Niniejsza pozycja obejmuje natomiast przetwory, w których substancje żywnościowe lub napoje spełniają tylko rolę nośnika, zaróbki lub środka słodzącego dla substancji leczniczych (np. w celu ułatwienia ich przyjmowania)”.
1)

Artykuł 3 ust. 1 lit. e) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie zarejestrowaniu w charakterze znaku towarowego oznaczenia tworzonego przez kształt towaru, jeżeli ów kształt przejawia trzy podstawowe właściwości, z których jedna wynika z charakteru samego towaru, a dwie pozostałe są niezbędne do uzyskania efektu technicznego, pod warunkiem jednak, że przynajmniej jedna z podstaw odmowy rejestracji określonych w tym przepisie znajduje zastosowanie do owego kształtu w pełni.
57

Nawet jeśli – zdaniem sądu odsyłającego – N. Alimanovic i jej córka, Sonita, mogą wywodzić swoje prawo pobytu z tego przepisu nawet po upływie okresu określonego w art. 7 ust. 3 lit. c) dyrektywy 2004/38 na czas określony w art. 14 ust. 4 lit. b) owej dyrektywy, który daje im prawo do równego traktowania z obywatelami przyjmującego państwa członkowskiego w zakresie dostępu do świadczeń z zakresu pomocy społecznej, należy jednak zauważyć, że w takim przypadku przyjmujące państwo członkowskie może skorzystać z odstępstwa przewidzianego w art. 24 ust. 2 owej dyrektywy, by nie przyznać temu obywatelowi wnioskowanego świadczenia z zakresu pomocy społecznej.
Artykuł 8 załącznika I do Statutu Trybunału Sprawiedliwości stanowi:

„1. Jeśli skarga lub inny dokument procesowy skierowany do Sądu do spraw Służby Publicznej zostanie omyłkowo złożony u sekretarza Trybunału Sprawiedliwości lub Sądu, ten przekazuje go natychmiast sekretarzowi Sądu do spraw Służby Publicznej. Podobnie jeśli skarga lub inny dokument procesowy skierowany do Trybunału Sprawiedliwości lub Sądu zostanie omyłkowo złożony u sekretarza Sądu do spraw Służby Publicznej, ten przekazuje go natychmiast sekretarzowi Trybunału Sprawiedliwości lub Sądu.

2. Jeśli Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdzi, że nie jest właściwy do rozpoznawania skargi, dla której właściwy jest Trybunał Sprawiedliwości lub Sąd, kieruje ją do Trybunału Sprawiedliwości lub Sądu. Podobnie jeśli Trybunał Sprawiedliwości lub Sąd stwierdzi, że skarga należy do właściwości Sądu do spraw Służby Publicznej, kieruje ją do Sądu do spraw Służby Publicznej, który nie może stwierdzić braku swojej właściwości.

3. Jeśli w Sądzie do spraw Służby Publicznej i Sądzie są zawisłe [toczą się] sprawy dotyczące tej samej kwestii wykładni lub dotyczące ważności tego samego aktu, Sąd do spraw Służby Publicznej, po wysłuchaniu stron, może zawiesić postępowanie do czasu wydania wyroku przez Sąd.

Jeśli w Sądzie do spraw Służby Publicznej i Sądzie są zawisłe [toczą się] sprawy mające ten sam przedmiot, Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdza brak swojej właściwości, tak aby Sąd mógł orzec w tych sprawach”.
30

W tych okolicznościach Hoge Raad der Nederlanden postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy przepisy rozdziału II sekcja 5 (art. 18–21) rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie zastosowaniu art. 5 pkt 1 lit. a) albo art. 5 pkt 3 tego rozporządzenia w przypadku takim jak w niniejszej sprawie, w którym pozwany zostaje pociągnięty do odpowiedzialności przez spółkę nie tylko w charakterze osoby zarządzającej tą spółką w związku z nieprawidłowym wykonywaniem obowiązków albo w związku z czynem niedozwolonym, lecz także niezależnie od tego statusu w związku z winą umyślną lub świadomym brakiem należytej staranności przy wykonywaniu umowy o pracę zawartej między tą osobą a spółką? 2) a) Czy w razie odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze pojęcie »umow[y] lub roszczeni[a] wynikając[ego] z umowy« w art. 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono również przypadek taki jak w niniejszej sprawie, w którym spółka pociąga do odpowiedzialności osobę w charakterze osoby zarządzającej tą spółką w związku z naruszeniem jej zobowiązania do prawidłowego wykonywania obowiązków wynikających z prawa spółek? b) Czy w razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie lit. a) pojęcie »miejsc[a], gdzie [stanowiące podstawę powództwa] zobowiązanie zostało wykonane albo miało być wykonane« z art. 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że oznacza ono miejsce, w którym osoba zarządzająca wykonała obowiązki wynikające z prawa spółek albo w którym powinna je była wykonać, co z reguły jest miejscem, w którym znajduje się główny organ zarządzający lub główne przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 60 ust. 1 lit. b) i c) tego rozporządzenia? 3) a) Czy w razie odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze pojęcie »czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego« z art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono przypadek taki jak w niniejszej sprawie, w którym spółka pociąga do odpowiedzialności osobę w charakterze osoby zarządzającej tej spółki w związku z nieprawidłowym wykonywaniem obowiązków wynikających z prawa spółek albo w związku z czynem niedozwolonym? b) Czy w razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie lit. a) pojęcie miejsca »gdzie nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę« z art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że oznacza ono miejsce, w którym osoba zarządzająca wykonała swe obowiązki na gruncie prawa handlowego albo w którym powinna je była wykonać, co z reguły jest miejscem, w którym znajduje się główny organ zarządzający lub główne przedsiębiorstwo danej spółki w rozumieniu art. 60 ust. 1 lit. b) i c) tego rozporządzenia?”.
52

Jak bowiem wynika z brzmienia tego przepisu, przewiduje on po stronie każdego urzędnika jedynie prawo, z którego ten może swobodnie skorzystać lub nie. W związku z tym z nieskorzystania z tej możliwości nie może wynikać utrata praw, które urzędnik nabył z tytułu składek wpłaconych do krajowego systemu zabezpieczenia społecznego, do którego należał, zanim wstąpił do służby w Unii, chyba że wspomniane prawo zostanie przekształcone w obowiązek, co byłoby sprzeczne z jednoznacznym brzmieniem tego przepisu i nie może być przyjęte.
38

Wreszcie sąd odsyłający uważa, że jeśli Trybunał miałby dojść do wniosku, iż sporne rozporządzenie stanowi odnośnie do obszaru A plan zagospodarowania ściśle związany z celem ochrony terenu masywu górskiego Imittos i dla niego niezbędny, to pojawia się kwestia, czy można stwierdzić nieważność tego rozporządzenia w części, to jest w zakresie, w jakim niektóre części tych terenów objętych ochroną jako OZW i OSO są włączone do obszarów B, D i E w rozumieniu tego rozporządzenia, względem których to obszarów istniał obowiązek przeprowadzenia oceny wpływu na środowisko, lecz nie zostało to uczynione.
83

W świetle całości powyższych rozważań na pytania drugie i trzecie trzeba udzielić odpowiedzi, iż pkt 2 akapit pierwszy ppkt (i) załącznika IIB do dyrektywy 1999/13 należy interpretować w ten sposób, że przedłużenie terminu na wykonanie planu obniżenia emisji wymaga zezwolenia właściwych władz, które zakłada wcześniejszy wniosek ze strony danego operatora. W celu ustalenia, czy przedłużenie terminu powinno zostać przyznane operatorowi na wykonanie planu obniżenia emisji oraz w celu ustalenia okresu przyznanego ewentualnie przedłużenia terminu w ramach przysługującego im uznania do właściwych władz należy sprawdzenie między innymi tego, że substytuty nadające się do zastosowania w danych urządzeniach i do zmniejszenia emisji lotnych związków organicznych są rzeczywiście w fazie opracowania, że w świetle dostarczonych danych trwające prace są w stanie doprowadzić do stworzenia takich substytutów oraz że nie istnieje żaden alternatywny środek umożliwiający osiągnięcie podobnych, a nawet większych obniżeń emisji po niższych kosztach oraz między innymi, że nie są już dostępne inne substytuty. Ponadto należy uwzględnić stosunek między obniżeniami emisji, jakie umożliwią substytuty i kosztami tych substytutów z jednej strony a dodatkowymi emisjami spowodowanymi przez przedłużenie terminu i kosztami ewentualnych środków alternatywnych z drugiej strony. Okres przedłużenia terminu nie może wykraczać poza to, co konieczne do opracowania substytutów. Należy to ocenić w świetle wszystkich istotnych danych, między innymi zaś w świetle wielkości dodatkowych emisji spowodowanych przedłużeniem terminu i kosztów ewentualnych alternatywnych środków w stosunku do wielkości obniżeń emisji, jakie umożliwią substytuty znajdujące się w fazie opracowania i kosztów tych substytutów.
19

Według wspomnianego sądu okoliczność, że pracownicy, których dotyczy postępowanie główne, są informowani o trasie, jaką mają przebyć, i poszczególnych usługach, jakie mają świadczyć na rzecz klientów, za pośrednictwem telefonu komórkowego na kilka godzin przed spotkaniem, ma tę konsekwencję, że pracownicy ci nie mają już możliwości dostosowania swego życia prywatnego i swego miejsca zamieszkania do położenia miejsca pracy, ponieważ miejsce to codziennie się zmienia. Wynika z tego, że czas dojazdu z miejsca zamieszkania pracownika do klienta nie może być uważany za okres odpoczynku ze względu w szczególności na cel ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników, do którego dąży dyrektywa 2003/88. Jednak zdaniem tego sądu nie jest to również czas, w którym pracownicy są rzeczywiście do dyspozycji pracodawcy, tak aby mógł on powierzyć im zadanie odmienne od samego dojazdu. Wymaga zatem ustalenia, czy zgodnie z tą dyrektywą czas dojazdu z miejsca zamieszkania pracownika do klienta stanowi czas pracy, czy okres odpoczynku.
16

Jeżeli chodzi o kompetencje notariusza w dziedzinie rozwodu, to art. 325 i 327 ustawy o notariacie stanowią, że notariusz może rozwiązać małżeństwo na wspólny wniosek małżonków, jeżeli nie mają oni wspólnych dzieci i nie posiadają oni wspólnie majątku. W przeciwnym przypadku, może on orzec takie rozwiązanie, jeżeli zainteresowani uprzednio zawarli umowę dotyczącą opieki nad dzieckiem, warunków prawa do odwiedzania oraz środków koniecznych do jego realizacji lub nawet podziału majątku.
95

Ponadto rozwiązanie przyjęte przez Trybunał w sprawie zakończonej rzeczonym wyrokiem opierało się częściowo na okoliczności, że podnoszony błąd co do podstawy prawnej prowadził do wyłączenia stosowania przepisu umożliwiającego Parlamentowi, na wniosek, spowodowanie stosowania procedury konsultacji (wyrok Parlament/Rada, C‑316/91, EU:C:1994:76, pkt 18), co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.
17

Co więcej z orzecznictwa Trybunału wynika, że dla celów określenia zasad stosowanych do zwrotu podatków krajowych pobranych z naruszeniem prawa Unii, kwalifikacja stosunków prawnych pomiędzy organem podatkowym państwa członkowskiego i podatnikami przy pobieraniu takiego podatku, należy do prawa krajowego (zob. podobnie wyrok IN. CO. GE.’90 i in., od C‑10/97 do C‑22/97, EU:C:1998:498, pkt 26).
5

Artykuł 19 wspomnianego rozporządzenia, zatytułowany „Zawisłość sprawy i postępowania zależne”, stanowi: „1. Jeżeli pozwy lub wnioski o rozwód, separację albo unieważnienie małżeństwa między tymi samymi stronami zostały wniesione do sądów różnych państw członkowskich, sąd, do którego pozew lub wniosek wniesiono później, zawiesza z urzędu postępowanie do czasu ustalenia jurysdykcji sądu, do którego najpierw wniesiono pozew lub wniosek. 2. Jeżeli pozwy lub wnioski dotyczące odpowiedzialności rodzicielskiej w odniesieniu do tego samego dziecka oraz na tej samej podstawie roszczenia zostały wniesione do sądów różnych państw członkowskich, sąd, do którego pozew lub wniosek wniesiono później, zawiesza z urzędu postępowanie do czasu ustalenia jurysdykcji sądu, do którego najpierw wniesiono pozew lub wniosek. 3. Jeżeli ustalona została jurysdykcja sądu, do którego najpierw wniesiono pozew lub wniosek, sąd, do którego pozew lub wniosek wniesiono później, stwierdza brak swej jurysdykcji na rzecz tego sądu. W takim przypadku strona, która wniosła pozew lub wniosek do sądu, przed którym wszczęto postępowanie później, może wnieść ten pozew lub wniosek do sądu, do którego najpierw wniesiono pozew lub wniosek”.