1.

Zarzut pierwszy, dotyczący błędnego zastosowania korekty ryczałtowej. — W tym względzie strona skarżąca wskazała, że w zaskarżonej decyzji naruszono zasadę proporcjonalności ze względu na niewłaściwe zastosowanie korekty ryczałtowej, co stanowi naruszenie art. 52 ust. 2 rozporządzenia 1306/2013 (2) i prawa do dobrej administracji ze względu na niezbadanie z wymaganą starannością ocen ryzyka przedstawionych przez władze hiszpańskie. Zarzut pierwszy dzieli się na następujące zastrzeżenia, które wskazują, zarówno oddzielnie, jak i rozpatrywane łącznie, brak proporcjonalności zastosowanej korekty finansowej. — III.1. Błąd w ocenie ze względu na stwierdzenie przez Komisję, że istnieje poważna i uzasadniona wątpliwość co do zakresu kontroli podstawowego wymogu w zakresie zarządzania 1 (zwanego dalej „SMR 1”). — Komisja dopuściła się błędu z następujących powodów: (i) nie uwzględniła, że w ramach kontroli w terenie inspektorzy sprawdzali wymóg dotyczący pomiaru gnojowni i przegląd dziennika gospodarstwa; (ii) w ramach audytu żaden pomiar ani kontrola na miejscu nie wykazywały nieprawidłowości popełnionych przez beneficjentów, lub błędów, które mogli popełnić inspektorzy w ramach przeprowadzonych kontroli; (iii) Komisja uznała za niedociągnięcia w zakresie i jakości kontroli SMR 1 to, co w danym przypadku można było jedynie uznać za niedociągnięcia w zakresie kluczowych kontroli „Przekazania wyników”, które Komisja już szczegółowo oceniła w sprawozdaniu zbiorczym. — III.2. Błąd w ocenie ze względu na uznanie przez Komisję, że istnieją poważne i uzasadnione wątpliwości co do zakresu kontroli podstawowego wymogu w zakresie zarządzania 3 (zwanego dalej „SMR 3”). — Komisja popełniła dwojaki błąd przy ocenie SMR 3: (i) Komisja niesłusznie przyjęła, bez podstawy faktycznej w tym zakresie wynikającej z kontroli na miejscu przeprowadzonych w ramach audytu, że na działkach gospodarstw z próby kontrolnej znajdowały się gatunki dziko występujących roślin, w odniesieniu do których było konieczne przyjęcie planów ochron; (ii) Komisja niesłusznie wymaga, aby rolnicy i hodowcy bezpośrednio zastosowali się do załącznika II do dyrektywy, przy czym brak jest planów określających wcześniej środki ochronne, które byłyby konieczne w danym przypadku; (iii) Komisja niesłusznie uważa, że za podnoszone bezpośrednie naruszenie przepisów dyrektywy było możliwe nałożenie sankcji na rolników i że brak sankcji spowodował stratę finansową dla Unii. — III.3. Błąd w ocenie i brak proporcjonalności ze względu na stwierdzenie przez Komisję, że kontrole identyfikacji podstawowych wymogów w zakresie zarządzania 7 i 8 (zwanych dalej „SMR 7 i 8”) były dotknięte niedociągnięciami o charakterze systemowym. — W odniesieniu do identyfikacji (SMR 7 i 8) Komisja dopuściła się błędu z następujących powodów: (i) Komisja niesłusznie nie uwzględniła zasady proporcjonalności sankcji, gdy uznała, że władze regionu Kastylia i León powinny karać rolników, gdy zwierzęta miały tylko jeden kolczyk (zamiast dwóch kolczyków określonych przepisami), niezależnie od liczby brakujących kolczyków; (ii) Komisja uznała, że stosowanie podstawowej zasady prawa Unii, takiej jak proporcjonalność sankcji, zależy od wdrożenia przez władze krajowe; (iii) Komisja nie uwzględniła, że władze hiszpańskie przy wykonywaniu inspekcji przeprowadzały kontrole, których wynik był co najmniej równoważny z wynikiem, który zostałby otrzymany przy zastosowaniu marginesu tolerancji na poziomie 20 % kolczyków, który to margines Komisja akceptuje w odniesieniu do innych państw członkowskich. — W odniesieniu do rejestracji (SMR 7 i 8) Komisja dopuściła się błędu z następujących powodów: (i) Komisja przypisała nieproporcjonalne znaczenie niedociągnięciu, chociaż mogła powtórzyć kontrole i sprawdzić liczbę zwierząt znajdujących w gospodarstwach gdy poprzez zapoznanie się z BDGN; iii) Komisja nie uwzględniła faktu, że pomimo podnoszonych niedociągnięć w kontroli audyt nie wykazał przypadków, w których rolnik popełnił naruszenia mogące podlegać sankcjom, skutkiem czego nie mogła powstać szkoda dla interesów finansowych Unii. — III.4. Błąd w ocenie i przypisanie nadmiernego znaczenia ewentualnemu elementowi ogólnego wymogu, określonego w art. 72 lit. b) ppkt (ii) rozporządzenia (UE) nr 809/2014 (3). — Komisja dopuściła się błędu z następujących powodów: (i) podpis beneficjenta nie jest wymogiem określonym w art. 72 ust. 1 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia wykonawczego Komisji 809/2014; (ii) wykaz działek był już ujęty w protokołach kontroli kwalifikowalności, których sprawdzenia dokonano jednocześnie, skutkiem czego nie istniało ryzyko finansowe dla budżetu Unii. Ponadto element ten nie jest wyraźnie wymagany w rozporządzeniu (UE) nr 809/2014; (iii) brak szczegółowych informacji na temat elementów krajobrazu był już zapisany na tablecie PC przed dokonaniem kontroli, a Komisja nie wykazała, że pominięcie elementów, które nie zostały zmienione, stwarza zwiększone ryzyko popełnienia lub niestwierdzenia naruszeń. — III.5. Nieuzasadnione odrzucenie oceny ryzyka opartej na ekstrapolacji wyników kontroli przeprowadzonych w 2018 r.; — Komisja niesłusznie odrzuciła „ab initio” obliczenie ryzyka oparte na ekstrapolacji wyników kontroli przeprowadzonych w 2018 r., a mianowicie: (i) poprzez zaprzeczenie wiarygodności metody obliczania ryzyka, (ii) poprzez twierdzenie, że obliczenie ryzyka nie było oparte na reprezentatywnej próbie populacji w sytuacji ryzyka, i (iii) poprzez twierdzenie, iż nie jest możliwe powtórzenie kontroli. — III.6. Wnioski w przedmiocie braku proporcjonalności oceny ryzyka dla budżetu Unii poprzez ocenę na zasadzie ryczałtu zamiast dokonania ekstrapolacji bardziej zbliżonych do rzeczywistego charakteru stwierdzonego ryzyka. — Komisja niesłusznie: (i) nie uwzględniła wyjątkowego charakteru korekt ryczałtowych; (ii) twierdzi, że korekta ryczałtowa jest obliczeniem (precyzyjnym i wyczerpującym) ryzyka dla funduszy, które jest nieporównywalne z ekstrapolacją zaproponowaną w niniejszej sprawie; (iii) wyolbrzymiła konsekwencje finansowe niedociągnięć w systemach kontroli; (iv) uogólniła wyniki pojedynczych kontroli i przedstawiła je jako niedociągnięcia jakoby dotyczące całej populacji beneficjentów i zastosowała zatem ryczałtową korektę finansową.