10

Artykuł 51 kodeksu pracy stanowi: „1. Na potrzeby niniejszego [kodeksu] »zwolnienie grupowe« oznacza rozwiązanie umów o pracę z przyczyn ekonomicznych, technologicznych, organizacyjnych lub związanych z procesem produkcji, gdy w okresie dziewięćdziesięciu dni to rozwiązanie dotyczy przynajmniej: a) dziesięciu pracowników, w przedsiębiorstwach zatrudniających poniżej stu pracowników, b) 10 procent pracowników w przedsiębiorstwach zatrudniających od 100 do 300 pracowników, c) trzydziestu pracowników w przedsiębiorstwach zatrudniających 300 lub więcej pracowników. Przyczyny, o których mowa w niniejszym artykule, uznaje się za zaistniałe, gdy podjęcie zaproponowanych środków przyczynia się, jeżeli powołano się na przyczyny ekonomiczne, do przezwyciężenia niekorzystnej sytuacji ekonomicznej przedsiębiorstwa lub, jeżeli powołano się na przyczyny technologiczne, organizacyjne lub związane z procesem produkcji, do zapewnienia przyszłej rentowności przedsiębiorstwa i zatrudnienia w nim dzięki lepszemu gospodarowaniu zasobami. Za zwolnienie grupowe uznaje się również rozwiązanie umów o pracę dotyczące całego personelu przedsiębiorstwa, o ile liczba pracowników, których to dotyczy, przekracza pięć osób, gdy zwolnienie to jest wynikiem całkowitego zaprzestania działalności przedsiębiorstwa wynikającego z powyżej wskazanych przyczyn. Do celów obliczenia liczby umów, które uległy rozwiązaniu, o których mowa w akapicie pierwszym, bierze się również pod uwagę jakiekolwiek inne przypadki rozwiązania umowy o pracę, które miały miejsce w odnośnym okresie z inicjatywy pracodawcy z innych przyczyn niezwiązanych z poszczególnym pracownikiem, odmiennych od przyczyn określonych w art. 49 ust. 1 lit. c), o ile ich liczba wynosi przynajmniej 5. Gdy w następujących po sobie okresach 90 dni, w celu ominięcia przepisów niniejszego artykułu, przedsiębiorstwo rozwiązuje umowy na podstawie art. 52 lit. c) w liczbie nieprzekraczającej wskazanych progów, gdy nie zachodzą nowe przyczyny uzasadniające takie działanie, te nowe przypadki rozwiązania umów uznaje się za dokonane z naruszeniem prawa i stwierdza się ich nieważność i [bez]skuteczność. 2. Pracodawca, który zamierza dokonać zwolnienia grupowego, musi wystąpić o zezwolenie na rozwiązanie umów o pracę zgodnie z określoną w ustawie i przepisach wykonawczych procedurą regulacji zatrudnienia. Postępowanie wszczyna złożenie wniosku do właściwego urzędu pracy i jednoczesne otwarcie konsultacji z przedstawicielami pracowników. […] 8. Pracownikom, których umowy o pracę ulegają rozwiązaniu zgodnie z przepisami niniejszego artykułu, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości wynagrodzenia za dwadzieścia dni za każdy przepracowany rok; wysokość odprawy za okresy krótsze niż rok oblicza się proporcjonalnie na podstawie miesięcy, a odprawa pieniężna może wynieść maksymalnie dwanaście miesięcznych wynagrodzeń. 9. Pracownicy mogą również za pośrednictwem swoich przedstawicieli zażądać wszczęcia postępowania, o którym mowa w niniejszym artykule, jeżeli można w sposób rozsądny oczekiwać, że brak wszczęcia tego postępowania przez pracodawcę mógłby spowodować dla nich niemożliwe lub trudne do naprawienia szkody. W takim przypadku właściwy urząd pracy określa czynności i sprawozdania wymagane do przeprowadzenia postępowania, z poszanowaniem terminów określonych w niniejszym artykule. […] 12. Działanie siły wyższej jako przyczyna rozwiązania umów o pracę musi zostać stwierdzone przez urząd pracy, bez względu na liczbę pracowników, których ono dotyczy, po przeprowadzeniu postępowania określonego w niniejszym ustępie. Postępowanie wszczyna złożenie przez przedsiębiorstwo wniosku wraz z materiałem dowodowym, jaki uzna za niezbędny, i jednoczesne powiadomienie przedstawicieli pracowników, którym w toku całego postępowania przysługuje status zainteresowanej strony. Urząd pracy, po tym, jak zostaną dokonane odpowiednie czynności i złożone niezbędne sprawozdania, wydaje w terminie pięciu dni od złożenia wniosku decyzję, która wywiera skutki od dnia zdarzenia, które spowodowało działanie siły wyższej. Urząd pracy, który stwierdził działanie siły wyższej, może zdecydować, by całość lub część odprawy przysługującej pracownikom, których dotyczy rozwiązanie umów, została pokryta przez Fondo de Garantía Salarial. Przepis ten nie uchybia prawu Fondo de Garantía Salarial do dochodzenia zwrotu od pracodawcy. 13. W sprawach nieuregulowanych przepisami niniejszego [kodeksu] mają zastosowanie przepisy ley 30.1992 de 26 de noviembre, de régimen jurídico de las Administraciones públicas y del procedimiento administrativo como [ustawy nr 30/1992 z dnia 26 listopada 1992 r. w sprawie systemu prawnego administracji publicznej i w sprawie powszechnego postępowania administracyjnego] w szczególności dotyczące środków odwoławczych. Wszystkich wymaganych czynności i doręczeń dla pracowników dokonuje się poprzez ich przedstawicieli”.