Sprawa C‑413/12

Asociación de Consumidores Independientes de Castilla y León

przeciwko

Anuntis Segundamano España SL

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Salamanca)

„Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 93/13/EWG — Powództwo o nakazanie zaprzestania szkodliwych praktyk wniesione przez regionalne stowarzyszenie konsumentów — Sąd właściwy miejscowo — Brak możliwości zaskarżenia wydanego w pierwszej instancji orzeczenia stwierdzającego brak właściwości — Autonomia proceduralna państw członkowskich — Zasady równoważności i skuteczności”

Streszczenie – Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 grudnia 2013 r.

Zbliżanie ustawodawstw – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Dyrektywa 93/13 – Środki mające na celu zaniechanie stosowania nieuczciwych warunków umownych – Powództwo o nakazanie zaprzestania szkodliwych praktyk wniesione przez stowarzyszenie konsumentów – Przepisy krajowe przyznające właściwość miejscową do rozpatrzenia takiego powództwa sądowi miejsca siedziby lub miejsca zamieszkania pozwanego – Brak zaskarżenia wydanego w pierwszej instancji orzeczenia stwierdzającego brak właściwości – Dopuszczalność – Poszanowanie zasad równoważności i skuteczności

(dyrektywa Rady 93/13)

Dyrektywę 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, a także zasady równoważności i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego, zgodnie z którymi w odniesieniu do powództw o nakazanie zaprzestania szkodliwych praktyk wnoszonych przez stowarzyszenia konsumentów, po pierwsze, takie powództwo powinno być wniesione do sądu miejsca siedziby lub zamieszkania pozwanego, a po drugie, orzeczenie stwierdzające brak właściwości miejscowej wydane przez sąd pierwszej instancji jest niezaskarżalne.

W istocie w braku harmonizacji środków proceduralnych, jakie przysługiwałyby stowarzyszeniom konsumentów w celu nakazania zaprzestania stosowania nieuczciwych warunków zarówno w interesie konsumentów, jak i konkurentów będących przedsiębiorcami, ustanowienie takich środków należy do wewnętrznego porządku prawnego państw członkowskich na mocy zasady ich autonomii proceduralnej, jednak pod warunkiem, że nie są mniej korzystne niż środki w przypadku podobnych spraw o charakterze krajowym (zasada równoważności) oraz że nie uniemożliwiają lub nie czynią nadmiernie utrudnionym wykonywania praw przyznanych stowarzyszeniom konsumentów przez prawo Unii (zasada skuteczności).

(por. pkt 30, 53; sentencja)

Sprawa C‑413/12

Asociación de Consumidores Independientes de Castilla y León

przeciwko

Anuntis Segundamano España SL

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Salamanca)

„Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 93/13/EWG — Powództwo o nakazanie zaprzestania szkodliwych praktyk wniesione przez regionalne stowarzyszenie konsumentów — Sąd właściwy miejscowo — Brak możliwości zaskarżenia wydanego w pierwszej instancji orzeczenia stwierdzającego brak właściwości — Autonomia proceduralna państw członkowskich — Zasady równoważności i skuteczności”

Streszczenie – Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 grudnia 2013 r.

Zbliżanie ustawodawstw — Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich — Dyrektywa 93/13 — Środki mające na celu zaniechanie stosowania nieuczciwych warunków umownych — Powództwo o nakazanie zaprzestania szkodliwych praktyk wniesione przez stowarzyszenie konsumentów — Przepisy krajowe przyznające właściwość miejscową do rozpatrzenia takiego powództwa sądowi miejsca siedziby lub miejsca zamieszkania pozwanego — Brak zaskarżenia wydanego w pierwszej instancji orzeczenia stwierdzającego brak właściwości — Dopuszczalność — Poszanowanie zasad równoważności i skuteczności

(dyrektywa Rady 93/13)

Dyrektywę 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, a także zasady równoważności i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego, zgodnie z którymi w odniesieniu do powództw o nakazanie zaprzestania szkodliwych praktyk wnoszonych przez stowarzyszenia konsumentów, po pierwsze, takie powództwo powinno być wniesione do sądu miejsca siedziby lub zamieszkania pozwanego, a po drugie, orzeczenie stwierdzające brak właściwości miejscowej wydane przez sąd pierwszej instancji jest niezaskarżalne.

W istocie w braku harmonizacji środków proceduralnych, jakie przysługiwałyby stowarzyszeniom konsumentów w celu nakazania zaprzestania stosowania nieuczciwych warunków zarówno w interesie konsumentów, jak i konkurentów będących przedsiębiorcami, ustanowienie takich środków należy do wewnętrznego porządku prawnego państw członkowskich na mocy zasady ich autonomii proceduralnej, jednak pod warunkiem, że nie są mniej korzystne niż środki w przypadku podobnych spraw o charakterze krajowym (zasada równoważności) oraz że nie uniemożliwiają lub nie czynią nadmiernie utrudnionym wykonywania praw przyznanych stowarzyszeniom konsumentów przez prawo Unii (zasada skuteczności).

(por. pkt 30, 53; sentencja)