ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
284

Skarżąca zaznacza, że Ferriere Nord współpracowała ze służbami Komisji, przedkładając noty z dnia 14 lutego i 13 lipca 2001 r. oraz corrigendum z dnia 30 lipca 2001 r. (motyw 114 pierwszej decyzji), które pozwoliły Komisji lepiej zrozumieć funkcjonowanie kartelu. Ferriere Nord tym sposobem skorzystała z obniżenia jej kwoty grzywny o 20%. Komisja nie wskazała jednak innym przedsiębiorstwom zaangażowanym w kartel, aż do pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, że uważała współpracę Ferriere Nord za użyteczną dla lepszego zrozumienia funkcjonowania kartelu (pkt 152 pisma w sprawie przedstawienia zarzutów) i nie udostępniła tych not wspomnianym przedsiębiorstwom przed przyjęciem pierwszej decyzji, naruszając w ten sposób ich prawo do obrony. Skarżąca podnosi, że ze względu na to, iż Ferriere Nord wydaje się jedynie uznawać okoliczności faktyczne, które wystąpiły po roku 1997, powstaje pytanie, jak Komisja może podtrzymywać zarzuty w odniesieniu do okresu przed rokiem 1997 r., jeżeli brak jest współpracy decydującej dla zrozumienia funkcjonowania kartelu. Ferriere Nord mogła tym samym powołać się na porozumienie między producentami w sprawie cen minimalnych i redukcji produkcji, angażujące również skarżącą, które nie figuruje już w pierwszej decyzji (motyw 98 in fine decyzji z 2002 r.). Skarżąca wnosi zatem do Sądu o nakazanie zgodnie z art. 64 i 65 regulaminu postępowania udostępnienia przez Komisję wspomnianych not i o przesłuchanie przedstawiciela prawnego Ferriere Nord w celu zapytania go o to, czy skarżąca należała do przedsiębiorstw, które uzgodniły ceny minimalne i ograniczenia produkcji.
99

Motyw 191 zaskarżonej decyzji co najwyżej ustosunkowuje się do argumentu skarżącej przedstawionego pokrótce w pkt 89 powyżej oraz do części argumentów przedstawionych pokrótce w pkt 92 powyżej, nie udziela jednak odpowiedzi na pozostałe podniesione przez skarżącą argumenty. Choć bowiem domniemanie wywierania decydującego wpływu nie może zostać podważone wyłącznie przez okoliczność, że spółka dominująca nie wiedziała o uczestnictwie swojej spółki zależnej w naruszeniu zasad konkurencji, to wymagane jest jednak, aby dana spółka zależna nie określała w sposób autonomiczny swojego zachowania rynkowego, ale kierowała się co do zasady wytycznymi przekazywanymi przez jej spółkę dominującą. To właśnie ten ostatni warunek podważała skarżąca w swoich pozostałych argumentach, które zatem wymagały ustosunkowania się do nich ze strony Komisji.
57

Następnie należy stwierdzić, że dokumenty zajęte w lokalach należących do spółki Hitachi umożliwiły Komisji zidentyfikowanie co najmniej niektórych przedsiębiorstw i niektórych ich przedstawicieli, którzy uczestniczyli w tych spotkaniach. Po pierwsze, imiona i nazwiska osób uczestniczących w tych spotkaniach zostały wskazane w dokumencie nazwanym „FP 4”, a z pomocą innych dokumentów, takich jak ten nazwany „FPB 200”, Komisja mogła określić w odniesieniu do niektórych z tych osób przedsiębiorstwa, do których te osoby należały i które były przez nie reprezentowane na tych spotkaniach, a mianowicie grupy ABB, Alstom i VA‑TECH. Jeśli chodzi o imiona i nazwiska osób, o których była mowa w dokumencie nazwanym „FP 4”, a które nie mogły zostać przypisane do żadnego z ww. przedsiębiorstw, należy przyjąć, że uwzględniając okoliczności polegające z jednej strony na tym, iż w dokumentach nazwanych „NB 6”, „NB 8” i „KC 10” mowa była o spotkaniu, które odbyło się w sali konferencyjnej zakładu należącego do jednego z uczestniczących w nim przedsiębiorstw w Norymberdze (Niemcy), i z drugiej strony – iż jeden z dużych zakładów należących do grupy Siemens znajduje się w tym właśnie mieście, Komisja posiadała informacje i poszlaki pozwalające jej podejrzewać, że przedstawiciele tej grupy uczestniczyli w tych spotkaniach. Po drugie, Komisja słusznie powołuje się na to, że zajęte przez nią w lokalach należących do spółki Hitachi dokumenty pozwoliły jej podejrzewać, że przedstawiciele spółki Siemens uczestniczyli w spotkaniach dotyczących transformatorów mocy. Po trzecie, w dokumencie nazwanym „FP 5” mowa jest o stworzeniu dwóch przedsięwzięć joint venture pomiędzy przedsiębiorstwami, które zostały oznaczone z jednej strony kodami „T2” i „T3” i z drugiej strony „T4” i „T5”. Jak zaś słusznie przyjmuje Komisja, na podstawie informacji, które w momencie przeprowadzania kontroli w lokalach należących do spółki Hitachi były już publicznie dostępne, mogła ona wyciągnąć wniosek, że chodziło o stworzenie przedsięwzięcia joint venture pomiędzy z jednej strony spółkami Fuji i Hitachi, a z drugiej strony Toshibą i jeszcze jednym japońskim przedsiębiorstwem. W szczególności zatem po zapoznaniu się z treścią tego dokumentu Komisja mogła powziąć podejrzenia co do uczestnictwa w tych spotkaniach grup Hitachi, Fuji i Toshiba.
103

Po pierwsze, jak słusznie wskazują OHIM i interwenient, zarejestrowane wspólnotowe znaki towarowe korzystają bowiem z domniemania ważności, które może być podane w wątpliwość wyłącznie w ramach postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku lub postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku. To zatem wnioskodawca musi przedstawić dowody na poparcie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku lub wniosku o unieważnienie prawa do znaku [zob. podobnie ww. w pkt 25 wyrok CASTEL, EU:T:2013:424, pkt 27, 28; zob. także zasada 37 lit. b) ppkt (iv) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 (Dz.U. L 303, s. 1)]. W konsekwencji w niniejszym wypadku to skarżąca musi przedstawić dowód podnoszonego braku charakteru odróżniającego spornego znaku towarowego, a w szczególności wykazać, że ten ostatni jest zbliżony do „najbardziej prawdopodobnego kształtu, który miałby dany towar” w rozumieniu istotnego orzecznictwa. Otóż, jak zostanie to przedstawione w pkt 105 poniżej, nie mogła ona przedstawić takiego dowodu.
109

Jeżeli więc przedsiębiorstwo uczestniczyło bezpośrednio w jednym lub większej liczbie zachowań antykonkurencyjnych stanowiących jednolite i ciągłe naruszenie, ale nie zostało wykazane, że poprzez swoje własne zachowanie zamierzało ono przyczynić się do realizacji wspólnych celów wyznaczonych przez pozostałych uczestników kartelu i że znało pozostałe zachowania stanowiące naruszenie, planowane lub wdrażane przez wspomnianych uczestników dla realizacji tych samych celów, lub że w sposób rozsądny mogło je przewidzieć oraz że było gotowe ponieść związane z tym ryzyko, Komisja jest uprawniona do przypisania mu odpowiedzialności jedynie za zachowania, w których uczestniczyło ono bezpośrednio, i za zachowania planowane lub wdrażane przez innych uczestników dla realizacji tych samych celów co cele tego przedsiębiorstwa, co do których wykazano, że o nich wiedziało lub że w sposób rozsądny mogło je przewidzieć i było gotowe ponieść związane z tym ryzyko (ww. w pkt 63 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Verhuizingen Coppens, pkt 44). Nie może to jednak prowadzić do zwolnienia tego przedsiębiorstwa z odpowiedzialności za zachowania, co do których bezsporne jest, że wzięło w nich udział, lub za które może być faktycznie uznane za odpowiedzialne (ww. w pkt 63 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Verhuizingen Coppens, pkt 45).
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy

–

Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego

–

Względne podstawy odmowy rejestracji

–

Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług

–

Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 24-27, 41)

Subject of the case

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 lutego 2010 r. (sprawa R 230/2009‑1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Teco Electric & Machinery Co. Ltd a Graf-Syteco GmbH & Co. KG.

Informacje dotyczące sprawy

>lt>15

Sentencja

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Graf-Syteco GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.
Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólnotowy znak towarowy – Procedura – Decyzje Urzędu – Sprostowanie – Oczywista pomyłka – Pojęcie – Naruszenie prawa do obrony – Wyłączenie

(rozporządzenie Komisji nr 2245/2002, art. 39)

2. Akty instytucji – Cofnięcie – Akty niezgodne z prawem – Warunki – Dochowanie rozsądnego terminu i przestrzeganie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

3. Akty instytucji – Wybór podstawy prawnej – Błąd – Stwierdzenie nieważności aktu – Przesłanki

Summary

1. Zgodnie z brzmieniem art. 39 rozporządzenia nr 2245/2002 wykonującego rozporządzenie nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych w decyzjach Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) mogą być poprawiane jedynie błędy językowe, błędy maszynowe oraz oczywiste pomyłki. Są one poprawiane przez organ, który podjął decyzję, z własnej inicjatywy lub na wniosek zainteresowanej strony.

Biorąc pod uwagę ważność wiążącego charakteru sentencji ostatecznej decyzji wydanej przez właściwy organ i z uwagi na poszanowanie zasady pewności prawa, reguła zezwalającą wyjątkowo na dokonywanie późniejszych sprostowań tego typu decyzji podlega wykładni zawężającej. Zatem pojęcie oczywistej pomyłki ogranicza się do pomyłek natury formalnej, których błędny charakter wynika wyraźnie z treści samej decyzji i nie oddziałuje na jej zakres czy istotę, jaka wypływa z jej sentencji i z jej motywów. Natomiast pojęcie oczywistej pomyłki nie może obejmować błędu mogącego wpłynąć na wadliwość istoty zaskarżonej decyzji.

Naruszenie prawa skarżącego do obrony, które to naruszenie wynika z faktu, że decyzja została wydana przed upływem terminu wyznaczonego skarżącemu na przedstawienie jego uwag nie stanowi pomyłki w rozumieniu art. 39 rozporządzenia nr 2245/2002. W istocie tego typu naruszenie stanowi błąd oddziałujący na postępowanie, które zakończyło się wydaniem decyzji i w konsekwencji mogący wpłynąć na wadliwość istoty tejże decyzji.

(por. pkt 35, 37)

2. Cofnięcie z mocą wsteczną niezgodnego z prawem aktu administracyjnego, który stworzył prawa podmiotowe, jest dopuszczalne pod warunkiem przestrzegania przez instytucję wydającą ten akt wymogów związanych z dochowaniem rozsądnego terminu i ochroną uzasadnionych oczekiwań adresata aktu, który mógł zdać się na jego zgodność z prawem.

(por. pkt 40)

3. Bez względu na istnienie innej podstawy prawnej błąd w wyborze podstawy prawnej prowadzi do stwierdzenia nieważności danego aktu, jeżeli może on wpłynąć na jego treść, prowadząc zwłaszcza do nieprawidłowości w procedurze uchwalania tego aktu.

(por. pkt 41)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy

–

Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego

–

Względne podstawy odmowy rejestracji

–

Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług

–

Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 50, 55)

Subject of the case

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 stycznia 2010 r. (sprawa R 1514/2008–2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Seven SpA a Seven for all mankind LLC.

Sentencja

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 28 stycznia 2010 r. (sprawa R 1514/2008–2).

2) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3) OHIM zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Seven SpA w postępowaniu przed Sądem oraz kosztami, które Seven SpA poniosła w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

4) Seven for all mankind LLC pokrywa własne koszty.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy

–

Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego

–

Względne podstawy odmowy rejestracji

–

Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług

–

Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 19, 20, 59)

Subject of the case

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 lutego 2010 r. (sprawa R 924/2008–4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Azzedine Alaïa a El Corte Inglés, S.A.

Sentencja

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 3 lutego 2010 r. (sprawa R 924/2008–4) w części, w jakiej Izba Odwoławcza nie uwzględniła towarów należących do klasy 3 odpowiadających opisowi „mydła, środki perfumeryjne, olejki eteryczne, kosmetyki, płyny do pielęgnacji włosów i środki do czyszczenia zębów” w swojej analizie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych.

2) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3) El Corte Inglés, S.A, OHIM i Azzedine Alaïa pokrywają własne koszty.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Środki własne Unii Europejskiej – Przeznaczenia celne – Dopuszczenie do swobodnego obrotu – Zarządzanie kontyngentami taryfowymi – Kontyngent taryfowy otwarty w niedzielę, dzień zamknięcia urzędów celnych w danym państwie członkowskim, i wyczerpany w tym samym dniu – Wykluczenie z wyczerpanego w ten sposób kontyngentu podmiotu gospodarczego mającego siedzibę w tym państwie członkowskim – Dopuszczalność (rozporządzenie Rady nr 2913/92 zmienione rozporządzeniem nr 2700/2000, art. 239; rozporządzenie Komisji nr 2454/93, zmienione rozporządzeniem nr 214/2007, art. 308a–308c) (por. pkt 27, 28)

2. Środki własne Unii Europejskiej – Przeznaczenia celne – Dopuszczenie do swobodnego obrotu – Zarządzanie kontyngentami taryfowymi – Wykluczenie importera z Unii z otwartego w niedzielę kontyngentu taryfowego z powodu zamknięcia w niedzielę urzędów celnych w państwie członkowskim, w którym ten importer ma siedzibę – Naruszenie przez Komisję obowiązku wydania przepisów wykonawczych koniecznych do zapewnienia równego i niedyskryminacyjnego dostępu do kontyngentu taryfowego – Brak (Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 20, 21; rozporządzenia: Rady nr 2913/92, zmienione rozporządzeniem nr 2700/2000, art. 247, art. 247a; nr 975/2003, art. 7; Komisji nr 2454/93, zmienione rozporządzeniem nr 214/2007, art. 308a–308c) (por. pkt 30–32, 35–38, 43–45)

Subject of the case

Przedmiot

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2009) 10005 wersja ostateczna z dnia 16 grudnia 2009 r., w której stwierdzono, że zwrot skarżącej należności celnych przywozowych z tytułu przywozu tuńczyka w konserwach pochodzącego z Tajlandii nie jest uzasadniony.

Sentencja

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Saupiquet zostaje obciążona kosztami postępowania.
2.

Rolnictwo — Zbliżanie ustawodawstw — Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin — Dyrektywa 91/414 — Procedura włączenia substancji czynnych wchodzących w skład tych środków do załącznika I do tej dyrektywy — Utrzymujący się brak pewności z naukowego punktu widzenia co do istnienia lub zakresu zagrożenia dla zdrowia ludzkiego — Stosowanie zasady ostrożności — Zakres — Granice (art. 174 ust. 2 WE; dyrektywa Rady 91/414, art. 5 ust. 1 lit. b), załącznik I) (por. pkt 74–76)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy

–

Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie

–

Bezwzględne podstawy unieważnienia

–

Rejestracja z naruszeniem art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009

–

Nieuzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. b), art. 7 ust. 3, art. 52 ust. 1 lit. a), art. 52 ust. 2) (por. pkt 22, 43, 46, 68, 70, 73, 75, 79, 81, 82, 99

–

101)

Subject of the case

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 lutego 2010 r. (sprawa R 1590/2008‑1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Friis Group International Aps a Louis Vuitton Malletier.

Sentencja

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 24 lutego 2010 r. (sprawa R 1590/2008‑1) w zakresie, w jakim unieważnia ona wspólnotowy znak towarowy nr 3693116 dla „wyrobów jubilerskich, w tym pierścionków, kółek do kluczy, klamer oraz kolczyków, spinek do mankietów, bransoletek, breloczków, broszek, naszyjników, spinek do krawatów, ozdób, medalionów; przyrządów zegarmistrzowskich oraz instrumentów i aparatów chronometrycznych, w tym zegarków, kopert zegarków, budzików; dziadków do orzechów z metali szlachetnych, ich stopów lub platerowanych, świeczników z metali szlachetnych, ich stopów lub platerowanych”, należących do klas 14, oraz towarów „ze skóry i imitacji skóry” i „parasolek”, należących do klasy 18.

2) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3) Louis Vuitton Malletier, Friis Group International ApS oraz OHIM pokrywają każdy własne koszty poniesione w związku z postępowaniem przed Sądem.
Przedsiębiorstwo nie ma w zasadzie legitymacji do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zakazującej wprowadzenia systemu pomocy sektorowej, jeżeli decyzja ta dotyczy przedsiębiorstwa wyłącznie z powodu jego przynależności do tego sektora oraz posiadanego przez nie charakteru potencjalnego beneficjenta wspomnianego systemu pomocy. W odniesieniu do takiego przedsiębiorstwa tego rodzaju decyzja stanowi bowiem środek o charakterze ogólnym, stosowany w określonych obiektywnie sytuacjach oraz wywołujący skutki prawne pod względem pewnej kategorii osób określonych w sposób ogólny i abstrakcyjny. Jednakże, jeżeli dana decyzja dotyczy skarżącego przedsiębiorstwa nie tylko jako przedsiębiorstwa działającego w danym sektorze i potencjalnego beneficjenta systemu pomocy, ale również jako rzeczywistego beneficjenta pomocy indywidualnej przyznanej na podstawie tego systemu, której to pomocy odzyskanie zostało nakazane przez Komisję, rzeczona decyzja dotyczy tego przedsiębiorstwa indywidualnie, a zatem jego skarga na tę decyzję jest dopuszczalna.

Kwestionowany akt może wprawdzie dotyczyć danego przedsiębiorstwa ze względu na fakt jego czynnego uczestnictwa w postępowaniu, które zakończyło się wydaniem decyzji o niezgodności danej pomocy ze wspólnym rynkiem, w sytuacji kiedy zajmuje ono jasno określoną pozycję negocjatora, ściśle związaną z samym przedmiotem decyzji, która stawia go w sytuacji faktycznej odróżniającej go od pozostałych podmiotów. Jednakże gdy ogranicza się ono do przedstawienia, podobnie jak inne zainteresowane strony, uwag oraz do uczestniczenia, podobnie jak inni zainteresowani w spotkaniu, tego rodzaju okoliczności nie mogą świadczyć o tym, że zajmowało ono pozycję negocjatora umożliwiającą uznanie, iż zaskarżony akt dotyczy go indywidualnie.

(por. pkt 25, 26, 34, 35)
Z art. 15 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2200/96 w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw w związku z art. 18 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 1433/2003 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady nr 2200/96 w odniesieniu do funduszy operacyjnych, programów operacyjnych i pomocy finansowej wynika, że pomoc finansowa Unii może zostać przyznana organizacji producentów tytułem programu operacyjnego wyłącznie pod warunkiem przedstawienia dowodu, iż wydatki poniesione w ramach programu zostały rzeczywiście zrealizowane.

Przepisy Unii dotyczące organizacji producentów mają na celu zapewnienie ich demokratycznego funkcjonowania, a to za pomocą dwóch zasad. Z jednej strony, będący producentami członkowie organizacji producentów winni sprawować kontrolę nad zrzeszającą ich organizacją oraz wydawanymi przez nią decyzjami. Z drugiej strony, organizacja producentów winna zawierać wśród swoich członków co najmniej pięciu producentów i żaden z wymienionych członków nie może, co do zasady, dysponować większą ilością praw do głosowania niż 20%.

Aby zagwarantować demokratyczne funkcjonowanie organizacji producentów, należy uwzględnić tożsamość osób fizycznych lub identyfikację osób prawnych, będących w posiadaniu kapitału członków takiej organizacji. W przypadku bowiem braku takiej weryfikacji ta sama osoba fizyczna lub prawna, która jest w posiadaniu znaczącej większości, jeśli nie całości, kapitału wielu członków organizacji producentów, tak że sprawuje nad nimi kontrolę, w szczególności nad ich procesem decyzyjnym, może być ukryta za osobami tych członków. W takich okolicznościach istnieje ryzyko, że druga opisana powyżej zasada może być obchodzona w ten sposób, że liczba członków organizacji producentów nie będzie odpowiadać liczbie rzeczywiście niezależnych członków tej organizacji.

Ponadto zgodnie z przepisami art. 14 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia nr 1432/2003 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 2200/96 w odniesieniu do warunków uznawania organizacji producentów i wstępnego uznawania grup producentów podwyższenie przez państwo członkowskie maksymalnej wartości procentowej 20% praw do głosowania, którymi dysponuje jeden członek organizacji, winno być dokonane proporcjonalnie do wkładu tego członka w wartość produkcji wprowadzonej na rynek przez daną organizację producentów. W konsekwencji państwo członkowskie jest zobowiązane podjąć niezbędne działania w celu uniknięcia sytuacji, w której jeden członek organizacji sprawuje kontrolę nad ponad 20% praw do głosowania w ramach organizacji producentów.

(por. pkt 47–51, 53, 57, 59)
Porównanie fonetyczne nie ma znaczenia w ramach oceny podobieństwa graficznego znaku towarowego niezawierającego elementów słownych do innego znaku towarowego do celów stosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Graficznego znaku towarowego niezawierającego elementów słownych nie można bowiem wymówić. Jego treść wizualna lub konceptualna może co najwyżej zostać opisana ustnie. Taki opis pokrywa się jednak z postrzeganiem wizualnym lub postrzeganiem konceptualnym znaku towarowego. W konsekwencji nie ma potrzeby zbadania w sposób odrębny postrzegania fonetycznego graficznego znaku towarowego niezawierającego elementów słownych i porównania go z postrzeganiem fonetycznym innych znaków towarowych.

(por. pkt 45, 46)