ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (pierwsza izba)

z dnia 16 grudnia 2013 r.

CL

przeciwko

Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska (EEA)

„Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Zwolnienie chorobowe — Powrót do pracy — Obowiązek staranności — Mobbing”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, w której CL żąda w istocie stwierdzenia nieważności pisma z dnia 21 lutego 2012 r. w sprawie swego powrotu do pracy z długotrwałego zwolnienia chorobowego, stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 20 września 2012 r. oddalającej jego zażalenie z dnia 21 maja 2012 r. na ww. pismo oraz zasądzenia od Europejskiej Agencji Środowiska (EEA) równowartości rocznego wynagrodzenia tytułem odszkodowania.

Orzeczenie:

Skarga zostaje odrzucona. CL pokrywa własne koszty postępowania i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejską Agencję Środowiska.

Streszczenie

Urzędnicy – Obowiązek staranności ciążący na administracji – Zakres – Obowiązek wzmożonej staranności w razie problemów urzędnika ze zdrowiem psychicznym

(regulamin pracowniczy, art. 24)

Pojęcie obowiązku staranności odzwierciedla równowagę praw i obowiązków, którą regulamin pracowniczy stworzył w zakresie stosunków między organem publicznym a pracownikami służby publicznej. Równowaga ta wymaga w szczególności, by podejmując decyzję w sprawie sytuacji urzędnika, administracja brała pod uwagę wszystkie okoliczności mogące wpłynąć na tę decyzję, przy czym powinna mieć na względzie nie tylko interes służby, ale również interes danego urzędnika.

W sytuacji gdy istnieje wątpliwość co do zdrowotnego podłoża trudności, jakie napotyka urzędnik przy wykonywaniu powierzonych mu zadań, obowiązek staranności wymaga od administracji dołożenia wszelkich starań w celu usunięcia tych wątpliwości. Ponadto odpowiedzialność ciążąca na administracji z tytułu obowiązku staranności jest znacznie poważniejsza, gdy zachodzi szczególna sytuacja urzędnika, co do którego istnieją wątpliwości w kwestii jego zdrowia psychicznego, a w konsekwencji jego zdolności do odpowiedniej obrony swoich własnych interesów. W konsekwencji w tych szczególnych okolicznościach administracja powinna nalegać, aby urzędnik zgodził się poddać dodatkowym badaniom lekarskim, w szczególności powołując się na prawo instytucji skierowania urzędnika na badanie lekarskie przez lekarza orzecznika, na podstawie art. 59 ust. 1 akapit trzeci regulaminu pracowniczego.

(zob. pkt 45, 46)

Odesłanie:

Trybunał: sprawy połączone 33/79 i 75/79 Kuhner przeciwko Komisji, 28 maja 1980 r., pkt 22; sprawa C‑298/93 P Klinke przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, 29 czerwca 1994 r., pkt 38

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑17/05 de Brito Sequeira Carvalho przeciwko Komisji, 13 grudnia 2006 r., pkt 72; sprawa F‑92/09 U przeciwko Parlamentowi, 28 października 2010 r., pkt 65, 85
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

1. Skargi urzędników – Przesłanki dopuszczalności – Akt niekorzystny –Bezwzględna przesłanka procesowa – Badanie z urzędu przez sąd

(art. 263 TFUE; regulamin pracowniczy, art. 91)

2. Skargi urzędników – Akt niekorzystny – Pojęcie – Decyzja w sprawie ustalenia listy członków personelu tymczasowego, którym zmieniono zaszeregowanie – Włączenie

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

1. Istnienie aktu niekorzystnego, na który wnosi się skargę o stwierdzenie nieważności zgodnie z art. przepisami art. 263 TFUE lub art. 91 regulaminu pracowniczego, stanowi przesłankę dopuszczalności o zasadniczym znaczeniu, a jego brak może być uwzględniony z urzędu przez sąd Unii. Wynika z tego, że skarga o stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej, które nie zostało sporządzone w sposób ostateczny i tym samym nie istniało w chwili wniesienia skargi, jest oczywiście niedopuszczalna.

(zob. pkt 36, 43, 47)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 78/85 Groupe des droites européennes przeciwko Parlamentowi, 4 czerwca 1986 r., pkt 11; sprawa 248/86 Brüggemann przeciwko KES, 7 października 1987 r., pkt 6

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑64/89 Automec przeciwko Komisji, 10 lipca 1990 r., pkt 41; sprawaT‑16/91 Rendo i in. przeciwko Komisji, 18 listopada 1992 r., pkt 39

2. Zgodnie z art. 1 ust. 2 decyzji Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji w sprawie ustanowienia ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego i art. 15 warunków zatrudnienia innych pracowników zmiana zaszeregowania jest awansem z dotychczasowej grupy zaszeregowania do grupy znajdującej się bezpośrednio powyżej w ramach tej samej grupy funkcyjnej. Zgodnie z art. 10 ust. 10 wspomnianej decyzji listę członków personelu tymczasowego, którym zmieniono zaszeregowanie, sporządza organ upoważniony do zawierania umów.

Z tego wynika, że decyzja tego organu ustalająca listę członków personelu tymczasowego, którym zmieniono zaszeregowanie, stanowi końcową decyzję, ponieważ wskazuje, którzy z członków personelu tymczasowego zmieniają grupę zaszeregowania w danym postępowaniu w sprawie zmiany zaszeregowania. Zatem to w chwili opublikowania tej listy członkowie personelu tymczasowego, którzy uważają, że mogli zmienić kategorię, dowiadują się w sposób pewny i ostateczny o tym, jak oceniono ich osiągnięcia, i mogą stwierdzić, że ma to wpływ na ich sytuację prawną. Stąd też taka decyzja stanowi zasadniczo akt niekorzystny, który może zostać zaskarżony przez członków personelu tymczasowego, którzy uważają się za pokrzywdzonych przez ten akt, gdyż ich zaszeregowanie nie uległo zmianie.

(zob. pkt 51, 52)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑144/95 Michaël przeciwko Komisji, 21 listopada 1996 r., pkt 30, 31; sprawa T‑216/03 Tenreiro przeciwko Komisji, 28 września 2004 r., pkt 47, 48
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ

(pierwsza izba)

z dnia 7 listopada 2013 r.

CA

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Urzędnicy — Skarga wszczynająca postępowanie — Wymogi formalne — Przedstawienie powołanych zarzutów — Skarga oczywiście niedopuszczalna”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której CA żąda stwierdzenia nieważności swoich sprawozdań z oceny za 2010 r., stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej o przyznaniu jej dwóch punktów awansu w tym okresie, ponownego przeprowadzenia jej oceny oraz przyznania jej liczby punktów koniecznej do uzyskania przez nią awansu z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2011 r. i zasądzenie od Komisji kwoty w wysokości 20000 EUR.

Orzeczenie:

Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. CA pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

Streszczenie

Postępowanie sądowe – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne – Jasne i precyzyjne przedstawienie podnoszonych zarzutów

[statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21 akapit pierwszy; załącznik I, art. 7 ust. 3; regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 35 § 1 lit. e)]

Na podstawie art. 35 § 1 lit. e) regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej skarga powinna wskazywać przywołane zarzuty i argumenty co do prawa i stanu faktycznego. Wspomniane zarzuty i argumenty powinny być przedstawione na tyle jasno i precyzyjnie, by umożliwiały stronie pozwanej przygotowanie obrony, a Sądowi rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi, jeśli zajdzie taka potrzeba bez dodatkowych informacji. W celu zapewnienia pewności prawa i prawidłowego administrowania wymierzaniem sprawiedliwości do tego, by skarga była dopuszczalna, konieczne jest, by istotne okoliczności faktyczne i prawne, na których została oparta, wynikały w sposób spójny i zrozumiały z samej treści skargi. Jest tak tym bardziej, że zgodnie z art. 7 ust. 3 załącznika sI do statutu Trybunału Sprawiedliwości część pisemna postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej obejmuje zasadniczo tylko jedną wymianę pism procesowych, chyba że Sąd ten postanowi inaczej. Ta cecha szczególna postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej wyjaśnia, dlaczego – w odróżnieniu od rozwiązań przyjętych w postępowaniu przed Trybunałem Sprawiedliwości lub Sądem zgodnie z art. 21 akapit pierwszy statutu Trybunału – zarzuty i argumenty nie mogą być przedstawione w skardze w streszczonej formie.

(zob. pkt 11)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑85/92 De Hoe przeciwko Komisji, 28 kwietnia 1993 r., pkt 20

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawy połączone F‑134/07 i F‑8/08 Adjemian i in. przeciwko Komisji, 4 czerwca 2009 r., pkt 76; sprawa F‑102/09 Bennett i in. przeciwko OHIM, 15 września 2011 r., pkt 115; sprawa F‑123/10 Bancale i Buccheri przeciwko Komisji, 1 lutego 2012 r., pkt 38; sprawa F‑12/10 Kerstens przeciwko Komisji, 8 marca 2012 r., pkt 68
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

Postępowanie sądowe – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne – Skarga wniesiona za pośrednictwem faksu w terminie do wniesienia skargi – Odręczny podpis adwokata różniący się od podpisu widniejącego na przesłanym pocztą oryginale skargi – Konsekwencje – Pominięcie daty otrzymania faksu przy ocenie dochowania terminu do wniesienia skargi

(regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 34 §§ 1, 6; regulamin pracowniczy, art. 91 ust. 3)

W ramach sporów w zakresie służby publicznej Unii do celów prawidłowego składania wszelkich pism proceduralnych przepisy art. 34 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, a w szczególności jego §§ 1 i 6, które zezwalają na wniesienie skargi za pośrednictwem faksu, wymagają od przedstawiciela strony odręcznego złożenia podpisu na oryginale pisma przed jego przesłaniem za pośrednictwem faksu i złożenia tego samego oryginału w sekretariacie Sądu najpóźniej w ciągu dziesięciu kolejnych dni.

W tych okolicznościach, skoro okazuje się wstecznie, że oryginał pisma, który został materialnie złożony w sekretariacie w ciągu dziesięciu dni od przesłania za pośrednictwem faksu, nie jest opatrzony tym samym podpisem co podpis figurujący na przefaksowanym dokumencie, należy stwierdzić, że do sekretariatu Sądu wpłynęły dwa różne pisma procesowe, nawet jeśli podpis został złożony przez tę samą osobę. Skoro bowiem do Sądu nie należy ustalenie, czy dwa teksty pokrywają się ze sobą co do słowa, oczywiste jest, że jeśli podpis złożony na jednym z dwóch dokumentów nie jest identyczny z podpisem złożonym na drugim dokumencie, to przefaksowany dokument nie jest kopią oryginału pisma złożonego drogą pocztową.

Ponadto jeśli przekazanie tekstu przesłanego za pośrednictwem faksu nie spełnia ustanowionych w art. 34 regulaminu postępowania wymogów pewności prawa, data złożenia dokumentu przekazanego za pośrednictwem faksu nie może zostać uwzględniona do celów poszanowania terminu do wniesienia skargi.

(zob. pkt 20, 21, 23)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑138/01 R F przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, 13 listopada 2001 r., pkt 8, 9
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

Postępowanie sądowe – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne – Skarga wniesiona za pośrednictwem faksu w terminie do wniesienia skargi – Odręczny podpis adwokata różniący się od podpisu widniejącego na przesłanym pocztą oryginale skargi – Konsekwencje – Pominięcie daty otrzymania faksu przy ocenie dochowania terminu do wniesienia skargi

(regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 34 §§ 1, 6; regulamin pracowniczy, art. 91 ust. 3)

W ramach sporów w zakresie służby publicznej Unii do celów prawidłowego składania wszelkich pism proceduralnych przepisy art. 34 regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, a w szczególności jego §§ 1 i 6, który zezwala na wniesienie skargi za pośrednictwem faksu, wymagają od przedstawiciela strony odręcznego złożenia podpisu na oryginale pisma przed jego przesłaniem za pośrednictwem faksu i złożenia tego samego oryginału w sekretariacie Sądu najpóźniej w ciągu dziesięciu kolejnych dni.

W tych okolicznościach, skoro okazuje się wstecznie, że oryginał pisma, który został materialnie złożony w sekretariacie w ciągu dziesięciu dni od przesłania za pośrednictwem faksu, nie jest opatrzony tym samym podpisem co podpis figurujący na przefaksowanym dokumencie, należy stwierdzić, że do sekretariatu Sądu wpłynęły dwa różne pisma procesowe, nawet jeśli podpis został złożony przez tę samą osobę. Skoro bowiem do Sądu nie należy ustalenie, czy dwa teksty pokrywają się ze sobą co do słowa, oczywiste jest, że jeśli podpis złożony na jednym z dwóch dokumentów nie jest identyczny z podpisem złożonym na drugim dokumencie, to przefaksowany dokument nie jest kopią oryginału pisma złożonego drogą pocztową.

Ponadto jeśli przekazanie tekstu przesłanego za pośrednictwem faksu nie spełnia ustanowionych w art. 34 regulaminu postępowania wymogów pewności prawa, data złożenia dokumentu przekazanego za pośrednictwem faksu nie może zostać uwzględniona do celów poszanowania terminu do wniesienia skargi.

(zob. pkt 21, 22, 24)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa 13 listopada 2001 r., F przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, T‑138/01 R, pkt 8, 9
Stosowanie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego w odniesieniu do przeniesienia do systemu emerytalno-rentowego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innym systemie emerytalnym, o które to przeniesienie wystąpiono przed przyjęciem tych przepisów, lecz które zrealizowano po ich wejściu w życie, nie jest niezgodne z art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

W tym względzie, zgodnie z powszechnie przyjętą zasadą, nowa norma znajduje natychmiast zastosowanie, o ile nie obowiązuje wyjątek, do mających powstać sytuacji, a także do przyszłych skutków sytuacji, które już powstały – lecz nie ukonstytuowały się w pełni – pod rządami dawnej normy. Nie dotyczy to jedynie sytuacji powstałych i ostatecznie zrealizowanych pod rządami dawnej normy, kreującej prawa nabyte. Prawo jest uważane za nabyte, gdy okoliczność powodująca jego powstanie zaistnieje przed zmianą przepisów. Nie jest tak jednak w przypadku prawa, którego przesłanka powstania nie zrealizowała się w pełni pod rządami przepisu, który został zmieniony.

Tymczasem, po pierwsze, art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego nie sprzeciwia się takiemu natychmiastowemu stosowaniu nowych ogólnych przepisów wykonawczych.

Po drugie, ani przekazanie urzędnikowi lub pracownikowi, który złożył taki wniosek o przeniesienie do systemu emerytalno-rentowego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innym systemie, propozycji doliczenia lat uprawniających do emerytury, ani tym bardziej samo złożenie takiego wniosku nie zmieniają sytuacji prawnej zainteresowanego i nie wywołują wiążących skutków prawnych. Tak więc dla urzędnika lub pracownika nie istniały prawa nabyte, które mogły zostać naruszone zastosowaniem w jego przypadku nowych przepisów.

Ponadto uprawienie urzędnika lub pracownika do tego, by mu doliczono lata uprawniające do emerytury, staje się w pełni ukonstytuowane dopiero po przekazaniu do systemu emerytalno-rentowego Unii wartości kapitałowej jego uprawnień nabytych w innym systemie.

(zob. pkt 43–46, 48)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyrok z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, pkt 151–154 i przytoczone tam orzecznictwo
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ (pierwsza izba)

z dnia 2 sierpnia 2016 r.

Anne Mommer

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innych systemach — Propozycja doliczenia lat uprawniających do emerytury — Akt niewywołujący niekorzystnych skutków — Oczywista niedopuszczalność skargi”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której Anne Mommer żąda głównie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 16 lutego 2012 r., w której Komisja ostatecznie ustala na jej wniosek liczbę lat doliczanych do okresu uprawniającego do emerytury w systemie emerytalnym Unii Europejskiej wynikającą z przeniesienia uprawnień emerytalnych nabytych w innych systemach emerytalnych przed podjęciem służby w Unii.

Orzeczenie:

Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Każda ze stron pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Skargi urzędników – Akt niekorzystny – Pojęcie – Propozycja doliczenia lat służby uprawniających do emerytury do celów przeniesienia do systemu Unii uprawnień emerytalnych nabytych przed podjęciem służby w Unii – Wyłączenie

(regulamin pracowniczy urzędników, art. 91 ust. 1)

Propozycja doliczenia lat uprawniających do emerytury przedstawiona urzędnikowi do celów przeniesienia do systemu emerytalno-rentowego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innym systemie nie wywołuje wiążących skutków prawnych wywierających bezpośredni i natychmiastowy wpływ na sytuację prawną adresata, zmieniając w istotny sposób jego sytuację prawną. Co za tym idzie, nie stanowi ona aktu niekorzystnego w rozumieniu art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego.

(zob. pkt 18)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyroki: z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, pkt 73; Komisja/Cocchi i Falcione, T‑103/13 P, EU:T:2015:777, pkt 65; Teughels/Komisja, T‑131/14 P, EU:T:2015:778, pkt 69
Z przepisu art. 105 lit. c) regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej wynika, że koszty podlegające zwrotowi obejmują wyłącznie, po pierwsze, koszty poniesione w związku z postępowaniem przed Sądem, oraz po drugie, koszty, które były w tym celu konieczne.

Ustalając koszty podlegające zwrotowi, Sąd bierze pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy do chwili wydania postanowienia ustalającego koszty, w tym niezbędne wydatki związane z postępowaniem w sprawie ustalenia kosztów.

W tej kwestii należy stwierdzić, że jak wynika z art. 19 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości, mającego zastosowanie przed Sądem na podstawie art. 7 ust. 1 załącznika I do rzeczonego statutu, instytucji Unii przysługuje swoboda decyzji o skorzystaniu z pomocy adwokata. Jego wynagrodzenie mieści się więc w pojęciu koniecznych kosztów poniesionych w związku z postępowaniem, przy czym instytucja nie musi wykazywać, że pomoc ta była obiektywnie uzasadniona. Zatem o ile fakt, że Komisja spowodowała udział w sprawie dwóch pełnomocników należących do jej personelu i jednego adwokata zewnętrznego, nie ma znaczenia przy ocenie, czy koszty te ewentualnie podlegają zwrotowi, o tyle może mieć on wpływ na określenie kosztów poniesionych na potrzeby postępowania podlegających ostatecznie zwrotowi.

(zob. pkt 26, 29, 30)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, postanowienia: z dnia 23 marca 2012 r., Kerstens/Komisja, T‑498/09 P-DEP, EU:T:2012:147, pkt 15, 20; z dnia 28 maja 2013 r., Marcuccio/Komisja, T‑278/07 P-DEP, EU:T:2013:269, pkt 14

Sąd do spraw Służby Publicznej, postanowienie z dnia 26 kwietnia 2010 r., Schönberger/Parlament, F‑7/08 DEP, EU:F:2010:32, pkt 23
Z przepisu art. 105 lit. c) regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej wynika, że koszty podlegające zwrotowi obejmują wyłącznie, po pierwsze, koszty poniesione w związku z postępowaniem przed Sądem, oraz po drugie, koszty, które były w tym celu konieczne.

Ustalając koszty podlegające zwrotowi, Sąd bierze pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy do chwili wydania postanowienia ustalającego koszty, w tym niezbędne wydatki związane z postępowaniem w sprawie ustalenia kosztów.

W tej kwestii należy stwierdzić, że jak wynika z art. 19 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości, mającego zastosowanie przed Sądem na podstawie art. 7 ust. 1 załącznika I do rzeczonego statutu, instytucji Unii przysługuje swoboda decyzji o skorzystaniu z pomocy adwokata. Jego wynagrodzenie mieści się więc w pojęciu koniecznych kosztów poniesionych w związku z postępowaniem, przy czym instytucja nie musi wykazywać, że pomoc ta była obiektywnie uzasadniona. Zatem o ile fakt, że Komisja spowodowała udział w sprawie dwóch pełnomocników należących do jej personelu i jednego adwokata zewnętrznego, nie ma znaczenia przy ocenie, czy te koszty ewentualnie podlegają zwrotowi, o tyle może mieć on wpływ na określenie kosztów poniesionych na potrzeby postępowania podlegających ostatecznie zwrotowi.

(zob. pkt 23, 26, 27)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, postanowienia: z dnia 23 marca 2012 r., Kerstens/Komisja, T‑498/09 P-DEP, EU:T:2012:147, pkt 15, 20; z dnia 28 maja 2013 r., Marcuccio/Komisja, T‑278/07 P-DEP, EU:T:2013:269, pkt 14

Sąd do spraw Służby Publicznej, postanowienie z dnia 26 kwietnia 2010 r., Schönberger/Parlament, F‑7/08 DEP, EU:F:2010:32, pkt 23
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ (trzecia izba)

z dnia 15 czerwca 2016 r.

Daniel Wille

i

Bo Skovsboell

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych — Propozycje dotyczące liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury — Akt niewywołujący niekorzystnych skutków — Niedopuszczalność skargi — Wniosek o wydanie orzeczenia bez rozpatrywania sprawy co do istoty — Artykuł 83 regulaminu postępowania”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której Daniel Wille i Bo Skovsboell żądali stwierdzenia nieważności „decyzji”, wydanych odpowiednio w dniach 21 listopada 2011 r. i 5 marca 2012 r., w sprawie ustalenia liczby dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury w systemie emerytalnym Unii Europejskiej na podstawie ich uprawnień emerytalnych nabytych wcześniej w innym systemie, a o ile zajdzie taka potrzeba, decyzji organu powołującego Komisji Europejskiej, odpowiednio z dni 19 kwietnia i 29 czerwca 2012 r. oddalających zażalenia na „decyzje” ustalające tę liczbę dodatkowych lat.

Orzeczenie:

Skarga zostaje odrzucona. Daniel Wille i Bo Skovsboell pokrywają własne koszty i zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

Streszczenie

Skargi urzędników – Akt niekorzystny – Pojęcie – Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury w kontekście przeniesienia do systemu Unii uprawnień emerytalnych nabytych w krajowym systemie emerytalnym przed podjęciem służby w Unii – Wyłączenie

(regulamin pracowniczy, art. 91 ust. 1; załącznik VIII, art. 11 ust. 2)

Propozycja doliczenia lat uprawniających do emerytury, przedstawiona urzędnikowi w kontekście przeniesienia do systemu emerytalnego Unii Europejskiej uprawnień emerytalnych nabytych w ramach innego systemu, nie wywiera wiążących skutków prawnych mających bezpośredni i natychmiastowy wpływ na sytuację prawną jej adresata, zmieniając w istotny sposób jego sytuacją prawną. Co za tym idzie, nie stanowi ona aktu niekorzystnego w rozumieniu art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego.

(zob. pkt 18)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyroki: z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, pkt 62; Teughels/Komisja, T‑131/14 P, EU:T:2015:778, pkt 58