25

Zaskarżonym wyrokiem Sąd oddalił skargę w całości i obciążył RFA kosztami postępowania. W ramach oceny zarzutu drugiego stwierdził on w szczególności, co następuje: „69 […] [W] odniesieniu do stosowania art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego uzasadnione jest, by w przypadku istotnej zmiany kosztów produkcji danych produktów między uwzględnionym wcześniej okresem objętym dochodzeniem a nowym okresem objętym dochodzeniem Komisja wzięła pod uwagę, przy ustalaniu, czy cła antydumpingowe są należycie odzwierciedlone w cenach odsprzedaży rzeczonych produktów w Unii w tym ostatnim okresie, nie ceny odsprzedaży zastosowane w pierwszym ze wspomnianych okresów, lecz koszty odnotowane w nowym okresie objętym dochodzeniem. Powyższe uwagi są uzasadnione, nawet jeśli można uznać, że doszło do zmiany metody w stosunku do tego, co uczyniono w ramach wcześniejszego dochodzenia, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, wbrew temu, co podnosi tytułem głównym Komisja w [spornych] decyzjach […] 70 Praktyka ta ma na celu zapewnienie rzetelności analizy przy porównaniu sytuacji złożonych pod względem gospodarczym, by nie tylko wykazać zasadność środków przyjętych na podstawie przepisów antydumpingowych, lecz również zapewnić poszanowanie ogólnej zasady prawa Unii, jaką jest zasada równego traktowania, między podmiotami, które mogą być przedmiotem tych środków. O ile jednak zapewnienie w ramach analizy gospodarczej rzetelności porównania sytuacji między dwoma okresami tłumaczy co do zasady zastosowanie tej samej metody, o tyle nie ma to miejsca w przypadku, gdy istotne parametry zmieniły się na tyle wystarczająco, iż stosowanie poprzednio wykorzystywanej metody nie może już prowadzić do wiarygodnego rezultatu, w niniejszym wypadku w celu oceny, czy cła antydumpingowe zostały należycie odzwierciedlone w cenach odsprzedaży i w wynikających z nich cenach sprzedaży w Unii (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 18 września 2014 r., Valimar, C‑374/12, EU:C:2014:2231, pkt 50, 59). Jak twierdzi Komisja, chociaż koszty produkcji znacznie wzrosły między dwoma porównywanymi okresami, wzrost cen odsprzedaży w Unii, nawet jeśli jest znaczny, nie gwarantuje koniecznie, że cła antydumpingowe zostały należycie odzwierciedlone, to znaczy odzwierciedlone w całości przy ustalaniu tych cen. Koszty produkcji mogły wzrosnąć bardziej niż ceny. W tym wypadku, mimo iż nowe ceny są wyższe od poziomu dawnych cen powiększonych o cła antydumpingowe, zainteresowani nie odzwierciedlą należycie ceł antydumpingowych, biorąc pod uwagę zmianę ich kosztów produkcji. 71 Argumenty przedstawione przez skarżącą w niniejszej sprawie nie podważają tej analizy. Przede wszystkim, wbrew temu, co twierdzi zasadniczo skarżąca, art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego nie oznacza wcale – w zakresie, w jakim dotyczy on kwestii, czy »cło jest należycie odzwierciedlone w cenach odsprzedaży« – że jedynie ekwiwalent cła antydumpingowego powinien zostać włączony do nowej ceny odsprzedaży oprócz poprzednio stosowanej ceny odsprzedaży, aby uzyskać odpowiedź twierdzącą. Cło dodatkowe względem ponoszonych normalnie kosztów jest »należycie odzwierciedlone« tylko wtedy, gdy dodaje się je do tych innych kosztów. Jeżeli jednak owe inne koszty rosną, ale cena odsprzedaży rośnie w mniejszym stopniu, w rzeczywistości cło dodawane jest jedynie częściowo do owych innych kosztów lub wręcz nie jest dodawane wcale, nawet jeżeli ekwiwalent cła został dodany do poprzednio stosowanej ceny odsprzedaży. Fragment zawiadomienia Komisji dotyczącego zwrotu ceł antydumpingowych […] nie przeczy w żaden sposób tej analizie. To samo dotyczy wyroku z dnia 18 listopada 2015 r., Einhell Germany i in./Komisja (T‑73/12, EU:T:2015:865), na który powołuje się skarżąca. W szczególności pkt 155 tego wyroku, w odniesieniu do jego kontekstu, wskazuje, że metoda inna niż porównanie cen odsprzedaży stosowanych w Unii przed nałożeniem ceł antydumpingowych i po ich nałożeniu może być właściwa dla określenia, czy owe cła są odzwierciedlone w nowych cenach odsprzedaży w Unii. 72 W odniesieniu do konkretnych okoliczności niniejszej sprawy, jeśli chodzi o czwarty okres objęty dochodzeniem w sprawie zwrotu, który odpowiada 2012 r., należy zauważyć, że w [spornych] decyzjach, np. w motywie 85 decyzji C(2014) 9805 final, Komisja stwierdziła, iż nastąpił znaczny wzrost kosztów produkcji w porównaniu z pierwotnym okresem objętym dochodzeniem, wynoszący 109%, co nie zostało zakwestionowane przez skarżącą co do istoty, w szczególności w ramach niniejszej skargi. W tych okolicznościach, w celu ustalenia, czy cła antydumpingowe zostały należycie odzwierciedlone w cenach odsprzedaży w Unii stosowanych przez skarżącą na rzecz CHEMK i KF w czwartym okresie objętym dochodzeniem w sprawie zwrotu, uzasadnione było, aby Komisja wzięła pod uwagę koszty produkcji odnotowane w 2012 r. zamiast cen odsprzedaży stosowanych podczas pierwotnego dochodzenia. 73 Natomiast w sytuacji, w której – jak zaznaczyła Komisja w [spornych] decyzjach, np. w motywie 84 decyzji C(2014) 9805 final – ceny odsprzedaży w Unii obejmują jedynie w 1% przypadków koszt produktów, w tym cło antydumpingowe, trudno uznać za udowodnione, że cła te rzeczywiście zostały należycie odzwierciedlone. 74 Nawet wzrost o ponad 100% cen odsprzedaży między pierwotnym okresem objętym dochodzeniem a czwartym okresem objętym dochodzeniem w sprawie zwrotu, do którego odnosi się skarżąca, jest w tym kontekście niewystarczający, aby wykazać, że cła antydumpingowe zostały w całości odzwierciedlone w drugim z tych okresów. Wystarczy bowiem, jak wskazano zasadniczo w pkt 70 powyżej, by koszty produkcji wzrosły bardziej niż stosowane ceny, aby nie odzwierciedlały one należycie ceł antydumpingowych, biorąc pod uwagę zmianę kosztów produkcji. Tymczasem jest to a priori wykazane przez okoliczność, na którą zwróciła uwagę Komisja, że w 99% przypadków koszt produktów zawierający cło antydumpingowe nie był pokryty przez ceny odsprzedaży w Unii w 2012 r. 75 Komisja słusznie zatem odliczyła cło antydumpingowe od ceny odsprzedaży pierwszemu niezależnemu nabywcy w Unii w celu określenia konstruowanej ceny eksportowej w odniesieniu do czwartego okresu objętego dochodzeniem w sprawie zwrotu, gdyż nie zostało wykazane, że cło antydumpingowe było należycie odzwierciedlone w pierwszej z tych cen. […] 77 Jednakże Komisja słusznie podnosi, jak wyjaśnia w [spornych] decyzjach, np. w motywie 78 decyzji C(2014) 9805 final, że analiza cen odsprzedaży w Unii w celu określenia, w jakim stopniu odzwierciedlają one cła antydumpingowe, powinna być przeprowadzona na etapie wprowadzania do obrotu po opłaceniu wspomnianych ceł, to znaczy z definicji na etapie wprowadzania do obrotu, na którym w cenie uwzględniane są dodatkowe koszty w odniesieniu do kosztów uwzględnionych na etapie cen »franko fabryka« lub [»CIF«]. W tym względzie należy podkreślić, że w przypadku gdy rozporządzenie podstawowe przewiduje, iż niektóre ceny są dostosowywane na innym poziomie handlu niż ten, na którym są one stosowane, dokonuje się tego w celu zapewnienia obiektywnego porównania cen, które niekoniecznie odzwierciedlają te same świadczenia. I tak art. 2 ust. 10 lit. d) rozporządzenia podstawowego […] przewiduje, że obiektywne porównanie ceny eksportowej z wartością normalną może wymagać dostosowań w celu uwzględnienia różnic w poziomach handlu, na których ceny te są praktykowane. Nie ma to jednak miejsca w przypadku oceny jedynie cen odsprzedaży w Unii w kontekście art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, który nie przewiduje rzeczonych dostosowań. Ponadto w zakresie, w jakim jest uzasadnione, że dla celów stosowania wspomnianego przepisu w określonych sytuacjach, takich jak w niniejszej sprawie, Komisja analizuje ceny odsprzedaży z uwzględnieniem wszystkich kosztów poniesionych przed tą odsprzedażą […], analiza cen ustalonych na etapie cen »franko fabryka« lub [»CIF«], nawet jeśli cła antydumpingowe zostałyby sztucznie dodane do owych cen, co zdaniem skarżącej miało miejsce, to znaczy bez uwzględnienia pewnej liczby kosztów poniesionych przed rzeczoną odsprzedażą, byłaby niespójna. Co więcej, w takich sytuacjach nie jest konieczne porównanie cen odsprzedaży w Unii między dwoma następującymi po sobie okresami, na które – jak w niniejszej sprawie – może mieć wpływ brak jednorodności w czasie poziomów handlu, w których importerzy danych produktów wystawiali faktury pierwszym niezależnym nabywcom w Unii. Natomiast konieczne jest zbadanie, czy dowody przedstawione przez danego importera wykazują, że cena faktycznie zapłacona przez tych nabywców w okresie objętym badaniem odzwierciedla należycie cła antydumpingowe. W tym względzie w [spornych] decyzjach wskazano, co nie zostało zakwestionowane przez skarżącą, że we wspomnianym okresie skarżąca sprzedawała w większości produkty na podstawie ceny »dostarczone, cło zapłacone«, to znaczy łącznie ze wszystkimi kosztami poniesionymi przed dostawą, co mogło ułatwić wyżej wymienioną weryfikację. 78 W konsekwencji skarżąca nie mogła oprzeć się na zmianach cen stosowanych na etapie cen »franko fabryka« lub [»CIF«], nawet podwyższonych o cła antydumpingowe, aby uzasadnić, że w trzecim okresie objętym dochodzeniem w sprawie zwrotu odzwierciedlała ona cła antydumpingowe w swoich cenach odsprzedaży w Unii. Skarżąca powinna była przedstawić dowody wykazujące, że stosowane przez nią we wspomnianym okresie ceny »dostarczone, cło zapłacone« obejmowały wszystkie koszty poniesione na tym etapie w odniesieniu do rozpatrywanych produktów, w tym cła antydumpingowe, czego nie uczyniła. Komisja słusznie zatem odliczyła cło antydumpingowe od ceny odsprzedaży pierwszemu niezależnemu nabywcy w Unii w celu ustalenia skonstruowanej ceny eksportowej w odniesieniu do trzeciego okresu objętego dochodzeniem w sprawie zwrotu, ponieważ nie wykazano, że cło antydumpingowe zostało należycie odzwierciedlone w pierwszej z tych cen. W związku z tym nie jest konieczne badanie przedstawionych przez strony argumentów dotyczących wiarygodności lub sposobu konstruowania wspomnianych cen »franko fabryka« lub [»CIF«]. Co się tyczy zawartego w replice twierdzenia skarżącej, zgodnie z którym nawet porównanie cen odsprzedaży na etapie »dostarczone, cło zapłacone« wywoływałoby skutek, który powinien był prowadzić do częściowego zwrotu ceł, należy zaznaczyć, że owo twierdzenie nie jest w każdym razie wystarczająco uzasadnione, aby mogło zostać uwzględnione w ramach kontroli zgodności z prawem [spornych] decyzji (zob. podobnie wyrok z dnia 17 marca 2015 r., RFA International/Komisja, T‑466/12, EU:T:2015:151, pkt 44 i przytoczone tam orzecznictwo). 79 Z powyższego wynika, że drugi zarzut skarżącej, oparty na naruszeniu art. 11 ust. 9 i 10 rozporządzenia podstawowego przy konstruowaniu ceny eksportowej, jest również bezzasadny”.