ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
6

Artykuł 99 ust. 2 Ley 35/2006 del Impuesto sobre la Renta de las Personas Físicas y de modificación parcial de las leyes de los Impuestos sobre Sociedades, sobre la Renta de no Residentes y sobre el Patrimonio (ustawy nr 35/2006 o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie ustaw o podatku dochodowym od osób prawnych, o podatku dochodowym od osób niebędących rezydentami i o podatku od majątku) z dnia 28 listopada 2006 r. (BOE nr 285 z dnia 29 listopada 2006 r., s. 41734) stanowi: „Podmioty i osoby prawne, w tym podmioty objęte systemem rozdziału dochodów, wypłacające dochody objęte niniejszym podatkiem, zobowiązane są do poboru i uiszczenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych należny od beneficjenta dochodów. Kwota wpłacana do skarbu państwa oraz warunki i zasady wpłaty zostaną określone w drodze rozporządzenia. Tym samym obowiązkom podlegają podatnicy tego podatku prowadzący działalność gospodarczą w odniesieniu do dochodów wypłacanych w ramach wykonywania swojej działalności, a także osoby fizyczne, prawne i inne podmioty niebędące rezydentami na terytorium Hiszpanii, działające na nim za pośrednictwem stałego zakładu lub niemające stałego zakładu, lecz wypłacające dochody z tytułu pracy oraz inne dochody podlegające pobraniu lub uiszczeniu zaliczek, stanowiące koszty podlegające odliczeniu w celu uzyskania dochodów określonych w art. 24 ust. 2 tekstu skonsolidowanego ustawy o podatku dochodowym od osób niebędących rezydentami. […] Przedstawiciel wyznaczony zgodnie z przepisami art. 86 ust. 1 tekstu skonsolidowanego ustawy o organizacji i nadzorze ubezpieczeń prywatnych, działający w imieniu towarzystwa ubezpieczeniowego prowadzącego działalność na zasadzie swobody świadczenia usług, zobowiązany jest do poboru i uiszczenia zaliczki na podatek w odniesieniu do transakcji przeprowadzonych w Hiszpanii. Fundusze emerytalne mające siedzibę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, oferujące w Hiszpanii pracownicze programy emerytalne podlegające hiszpańskim przepisom prawnym, zgodnie z przepisami dyrektywy 2003/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami [(Dz.U. L 235, s. 10 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 4, s. 350)] są zobowiązane do wyznaczenia przedstawiciela mającego siedzibę lub miejsce zamieszkania do celów podatkowych w Hiszpanii, który będzie je reprezentował w sprawach obowiązków podatkowych. Przedstawiciel ten jest zobowiązany do poboru i uiszczenia zaliczki na podatek w odniesieniu do transakcji zrealizowanych w Hiszpanii. […]”.
5

Zgodnie z art. 3 dyrektywy 2003/54: „[…] 2. Uwzględniając w pełni odpowiednie przepisy traktatu […], państwa członkowskie mogą w ogólnym interesie gospodarczym nałożyć na przedsiębiorstwa sektora energii elektrycznej obowiązek świadczenia usługi publicznej, który może odnosić się do bezpieczeństwa, w tym bezpieczeństwa dostaw, regularności, jakości i ceny dostaw […]. Zobowiązania te są jasno określone, przejrzyste, niedyskryminacyjne, sprawdzalne […]. 3. Państwa członkowskie zapewniają wszystkim odbiorcom będącym gospodarstwami domowymi […] prawo do korzystania z usługi powszechnej, to znaczy z prawa do dostaw energii elektrycznej o określonej jakości na ich terytorium w rozsądnych cenach, łatwo i wyraźnie porównywalnych i przejrzystych. Dla zapewnienia usługi powszechnej państwa członkowskie mogą wyznaczyć dostawcę awaryjnego […]. […] 5. Państwa członkowskie podejmują właściwe środki dla ochrony odbiorców końcowych, w szczególności zapewniają wprowadzenie odpowiednich zabezpieczeń chroniących słabych odbiorców, łącznie ze środkami pomagającymi tym odbiorcom uniknąć odłączenia od sieci. W tym kontekście państwa członkowskie mogą podejmować środki dla ochrony odbiorców końcowych na odległych obszarach. Państwa członkowskie zapewniają wysoki poziom ochrony odbiorców, w szczególności w odniesieniu do przejrzystości warunków umów, informacji ogólnych i mechanizmów rozstrzygania sporów. Państwa członkowskie zapewniają uprawnionym odbiorcom możliwość przełączenia się do nowego dostawcy. W odniesieniu do co najmniej odbiorców będących gospodarstwami domowymi działania te obejmują działania wymienione w załączniku A. […]”.
43

Należy przypomnieć przede wszystkim, że wybór podstawy prawnej aktu Unii musi opierać się na obiektywnych czynnikach, które mogą zostać poddane kontroli sądowej, a do których należą cel i treść tego aktu. Jeżeli analiza danego środka wykaże, że wyznaczono mu dwa cele lub ma on dwa elementy składowe i jeden z tych celów lub elementów składowych można zidentyfikować jako główny, podczas gdy drugi jest jedynie pomocniczy, wówczas ten akt prawny należy wydać na jednej podstawie prawnej, to jest na tej podstawie, która wymagana jest z racji głównego lub dominującego celu lub elementu składowego. Jeżeli natomiast chodzi o środek zmierzający jednocześnie do osiągnięcia kilku celów lub mający kilka elementów składowych związanych w sposób nierozłączny, z których to celów lub elementów żaden nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych, w taki sposób, że znajdują zastosowanie różne postanowienia traktatów, środek taki należy wyjątkowo wydać na różnych, odpowiednich podstawach prawnych (zob. podobnie wyrok Parlament/Rada, C‑130/10, EU:C:2012:472, pkt 42–44).
78

Deltafina podnosi, że toczące się przed Sądem postępowanie trwało 5 lat i 8 miesięcy, a pomiędzy zakończeniem pisemnego etapu postępowania i wydaniem postanowienia o rozpoczęciu ustnego etapu postępowania upłynęły 43 miesiące. Spółka ta twierdzi, że postępowanie to było nadmiernie przewlekłe i zwraca się do Trybunału, aby ten, w ramach wykonywania przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania, uchylił nałożoną na nią grzywnę lub istotnie obniżył jej kwotę, co ma zaradzić naruszeniu przysługującego Deltafinie prawa do uzyskania rozstrzygnięcia w rozsądnym terminie, co zostało zagwarantowane w art. 41 § 1 oraz art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”).
12

W dniu 27 czerwca 2008 r. Komisja skierowała do Królestwa Hiszpanii na podstawie art. 228 ust. 2 WE podpisaną w dniu 26 czerwca 2008 r. uzasadnioną opinię, w której uznała, że to państwo członkowskie nie podjęło wszystkich środków niezbędnych do wykonania wyroku Komisja/Hiszpania (EU:C:2006:777). W tej uzasadnionej opinii Komisja podnosiła w szczególności, że tylko część pomocy przyznanej w ramach rozpatrywanych systemów pomocy (zwanej dalej „rozpatrywaną bezprawnie przyznaną pomocą”) została odzyskana i że informacje otrzymane przez Komisję nie pozwalały ani na wskazanie wszystkich beneficjentów rozpatrywanych systemów pomocy, ani na określenie, w jaki sposób władze hiszpańskie doszły do wniosku, że część rozpatrywanej bezprawnie przyznanej pomocy nie podlegała odzyskaniu. Ponadto Komisja wezwała Królestwo Hiszpanii do zastosowania się do wspomnianej uzasadnionej opinii w terminie dwóch miesięcy od jej doręczenia i do podjęcia środków koniecznych do wykonania tego wyroku.
146

Komisja stoi na stanowisku, że zarzut dotyczący niezgodnego z prawem przeniesienia uprawnień jest zarzutem nowym, a więc niedopuszczalnym, a w każdym razie bezzasadnym, gdyż opiera się on na błędnym założeniu, że Komisja dysponuje uprawnieniem do ustalania udziałów dłużników solidarnych w ich stosunkach wewnętrznych, podczas gdy jej uprawnienie do wymierzania sankcji dotyczy jedynie zewnętrznego stosunku solidarności. Komisja podziela natomiast co do zasady krytykę odnoszącą się do reguły odpowiedzialności w częściach równych, o której wspomniał Sąd w pkt 215 zaskarżonego wyroku, ale zwraca się do Trybunału o zmianę uzasadnienia w celu oddalenia zastrzeżeń dotyczących naruszenia zasad pewności prawa oraz indywidualizacji kar i sankcji.
105

Co się tyczy badania tego zarzutu co do istoty, to w myśl utrwalonego orzecznictwa wykonywanie nieograniczonego prawa orzekania nie może prowadzić – przy ustalaniu wysokości grzywien – do dyskryminacji między przedsiębiorstwami, które uczestniczyły w porozumieniu niezgodnym z art. 101 ust. 1 TFUE (zob. w szczególności wyrok z dnia 30 maja 2013 r. w sprawie C‑70/12 P Quinn Barlo i in. przeciwko Komisji, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo).
7

Zgodnie z brzmieniem art. 53 rozpatrywanej dyrektywy, zatytułowanego „Odstępstwo dla instrumentów przeznaczonych do dokonywania płatności obejmujących niskie kwoty i dla pieniądza elektronicznego”: „1. W przypadku instrumentów płatniczych, które zgodnie z umową ramową dotyczą wyłącznie indywidualnych transakcji płatniczych na kwotę nieprzekraczającą 30 EUR lub które mają limit wydatków w wysokości 150 EUR albo służą do przechowywania środków w kwocie nieprzekraczającej w żadnym momencie 150 EUR, dostawcy usług płatniczych mogą uzgodnić ze swoimi użytkownikami usług płatniczych, że: a) artykuł 56 ust. 1 lit. b), art. 57 ust. 1 lit. c) i d), jak również art. 61 ust. 4 i 5 nie stosuje się, jeżeli instrument płatniczy nie pozwala na jego zamrożenie lub zapobiegnięcie jego dalsze[mu] używani[u]; b) artykuł[y] 59, 60, art. 61 ust. 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli instrument płatniczy jest używany anonimowo lub dostawca usług płatniczych z innych przyczyn nieodłącznie związanych z instrumentem płatniczym nie jest w stanie udowodnić, że transakcja była autoryzowana; c) na zasadzie odstępstwa od art. 65 ust. 1 dostawca usług płatniczych nie ma obowiązku powiadomienia użytkownika usług płatniczych o odmowie wykonania zlecenia płatniczego, jeżeli niewykonanie zlecenia jasno wynika z kontekstu; d) na zasadzie odstępstwa od art. 66 płatnik nie może odwołać zlecenia płatniczego po przekazaniu odbiorcy zlecenia płatniczego lub udzieleniu odbiorcy swojej zgody na wykonanie transakcji płatniczej; e) na zasadzie odstępstwa od art. 69 i 70 stosuje się inne terminy wykonania. 2. W przypadku krajowych transakcji płatniczych państwa członkowskie lub ich właściwe organy mogą zmniejszyć lub podwoić kwoty, o których mowa w ust. 1. W odniesieniu do przedpłaconych instrumentów płatniczych mogą one zwiększyć te kwoty do wysokości 500 EUR. 3. Artykuł[y] 60 i 61 stosuje się także do pieniądza elektronicznego w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2000/46/WE [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością (Dz.U. L 275, s. 39)], z wyjątkiem przypadku gdy dostawca usług płatniczych płatnika nie jest w stanie zamrozić rachunku płatniczego lub zablokować instrumentu płatniczego. Państwa członkowskie mogą ograniczyć to odstępstwo do rachunków płatniczych lub instrumentów płatniczych o określonej wartości”.
63

Należy wreszcie podkreślić, że istnieją środki i rozwiązania w mniejszym stopniu naruszające swobodę przepływu towarów niż sporny środek i jednocześnie nadające się do istotnego zmniejszenia ryzyka, które może nieść ze sobą uczestniczenie w ruchu pojazdów, w których kierownica znajduje się z tej samej strony co kierunek ruchu drogowego. Należy w szczególności podkreślić, że państwa członkowskie dysponują w tym względzie zakresem uznania dla celów ustanowienia środków, w tym również proponowanych przez Komisję, nadających się do tego, by zgodnie z aktualną wiedzą techniczną zapewnić kierowcy pojazdu, w którym kierownica jest umieszczona z tej samej strony co kierunek ruchu drogowego, wystarczającą widoczność zarówno do tyłu, jak i do przodu.
1)

Artykuł 18 TFUE, który ustanawia generalną zasadę niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, ma zastosowanie do sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym, w której pierwsze państwo członkowskie wymaga od przewoźnika lotniczego posiadającego koncesję wydaną przez drugie państwo członkowskie uzyskania zezwolenia na wlot do przestrzeni powietrznej pierwszego państwa członkowskiego w celu wykonywania prywatnych lotów nieregularnych z państwa trzeciego do pierwszego państwa członkowskiego, podczas gdy takie zezwolenie nie jest wymagane od przewoźników lotniczych posiadających koncesję wydaną przez to pierwsze państwo członkowskie.
80

Artykuł 6 ust. 1 zdanie pierwsze odnosi się do art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 i stanowi, że nadrzędny interes publiczny nakazujący ujawnienie informacji istnieje w przypadku, gdy wnioskowane informacje dotyczą emisji do środowiska. To domniemanie prawne odnosi się do art. 4 ust. 2 in fine, wykluczającego odmowę udzielenia dostępu do dokumentu, jeśli interes publiczny przeważający nad chronionymi interesami uzasadnia ujawnienie żądanego dokumentu. Tymczasem wspomniane domniemanie prawne nie znajduje zastosowania do „dochodzeń, w szczególności tych dotyczących możliwego naruszenia prawa wspólnotowego”.
Jeżeli chodzi, po drugie, o treść zaskarżonej decyzji, to należy stwierdzić, że stanowisko, jakie zgodnie z tą decyzją miała zająć Unia, polega – co wynika zarówno z tytułu tej decyzji, jak i z art. 1 i załącznika I do niej – na zastąpieniu w załączniku II do tej umowy, dotyczącym koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego odniesienia do rozporządzeń nr 1408/71 i nr 574/72 oraz do zmieniających je rozporządzeń przez odniesienie do rozporządzenia nr 883/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 988/2009, i do rozporządzenia nr 987/2009. W tym kontekście należy przypomnieć, że rozporządzenia nr 883/2004 i nr 987/2009 uchyliły rozporządzenia nr 1408/71 i nr 574/72, utrzymując je jednakowoż w mocy do celów stosowania umowy WE–Szwajcaria w sprawie swobodnego przepływu osób, dopóki umowa ta nie zostanie zmieniona w świetle tych nowych uregulowań.
33

W konsekwencji, nawet jeśli formalnie sąd odsyłający ograniczył swoje pytanie do wykładni jedynie przepisów dyrektyw 92/85 i 2006/54, to okoliczność ta nie stoi na przeszkodzie, by Trybunał udzielił mu wykładni prawa Unii we wszystkich aspektach, które mogą być użyteczne dla rozstrzygnięcia zawisłych przed nim spraw, bez względu na to, czy sąd ten odniósł się do nich w treści swego pytania, czy też nie. W tym względzie do Trybunału należy wyprowadzenie z całości informacji przedstawionych przez sąd krajowy, a w szczególności z uzasadnienia postanowienia odsyłającego, elementów prawa wspólnotowego, które wymagają wykładni w świetle przedmiotu sporu (zob. analogicznie ww. wyroki: w sprawie Fuß, pkt 40; w sprawie Worten, pkt 31).
70

Co się tyczy argumentu Zjednoczonego Królestwa, w myśl którego ograniczenie zabezpieczeń wzajemnych może doprowadzić do naruszenia prawa własności, Trybunał konsekwentnie stoi na stanowisku, że prawo to nie jest prawem absolutnym, lecz musi być widziane w perspektywie jego funkcji społecznej. Wykonywanie tego prawa może więc zostać poddane ograniczeniom, pod warunkiem że ograniczenia te rzeczywiście odpowiadają celom służącym interesowi ogólnemu i nie stanowią, w stosunku do swego celu, ingerencji nieproporcjonalnej i niemożliwej do przyjęcia, która naruszałaby istotę tego prawa (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Križan i in., pkt 113 i przytoczone tam orzecznictwo). Ochrona środowiska naturalnego jest jednym z takich celów i wobec tego może uzasadniać ograniczenie wykonywania prawa własności (zob. także podobnie ww. wyrok w sprawie Križan i in., pkt 114 i przytoczone tam orzecznictwo).
2)

Ważności art. 4a ust. 4 dyrektywy 1999/32, zmienionej dyrektywą 2005/33, nie można badać w świetle ogólnej zasady prawa międzynarodowego pacta sunt servanda ani zasady lojalnej współpracy ustanowionej w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy TUE, ze względu na to, że ten przepis wspomnianej dyrektywy może prowadzić do naruszenia załącznika VI do międzynarodowej Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, sporządzonej w Londynie w dniu 2 listopada 1973 r., uzupełnionej protokołem z dnia 17 lutego 1978 r., i zmuszać tym samym państwa członkowskie będące stronami protokołu z 1997 r. wprowadzającego zmiany do międzynarodowej Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczeniu morza przez statki, zmodyfikowanej protokołem z 1978 r. dotyczącym tej konwencji, podpisanego w Londynie dnia 26 września 1997 r., do uchybiania zobowiązaniom ciążącym na nich względem innych stron tego protokołu.
8

W dniu 28 stycznia 2008 r. podczas spotkania pełnomocników Komisji z przedstawicielami Republiki Portugalskiej ci ostatni wskazali, że ze względu na przyjęcie ustawy nr 67/2007 uchylającej dekret ustawodawczy nr 48 051 owo państwo członkowskie przyjęło wszelkie niezbędne środki prowadzące do wykonania wyroku z 2008 r. i że w konsekwencji na Republice Portugalskiej ciążą jedynie kwoty należne za okres od dnia wydania wyroku z 2008 r., to znaczy od dnia 10 stycznia 2008 r. do dnia wejścia w życie ustawy nr 67/2007, to znaczy do dnia 30 stycznia 2008 r. Komisja natomiast uznała co do istoty, że ustawa ta nie zapewnia prawidłowego i całkowitego wykonania wyroku z 2004 r.
94

Co się tyczy rozpatrzenia tego zarzutu co do istoty, wystarczy przypomnieć, że dyrektywa 2009/41 realizuje cele ochrony zdrowia ludzi i środowiska, które powinny być przestrzegane przez właściwe organy krajowe przy jej stosowaniu. Zawarte w art. 10 ust. 3 tej dyrektywy wyrażenie „w razie potrzeby”, którego znaczenia dyrektywa ta nie definiuje, należy zatem interpretować jako pozwalające właściwemu organowi krajowemu na to, by zażądał od użytkownika dostarczenia informacji przewidzianych w art. 10 ust. 3 lub by z własnej inicjatywy określił pewne ograniczenia lub warunki, jeżeli wymaga tego ochrona zdrowia ludzi i środowiska.
Artykuł 6 ust. 2 i 5 dyrektywy 2002/58 dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej) należy interpretować w ten sposób, że zezwala on dostawcy publicznych sieci łączności i publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej na przekazanie danych o ruchu cesjonariuszowi wierzytelności dotyczących świadczenia usług telekomunikacyjnych do celów ich windykacji, a temu cesjonariuszowi na przetwarzanie tych danych, pod warunkiem że, po pierwsze, ów cesjonariusz działa z upoważnienia dostawcy usług, jeśli chodzi o przetwarzanie tych danych, a po drugie, ogranicza się on do przetwarzania danych o ruchu, które są niezbędne do celów windykacji wierzytelności będących przedmiotem cesji.

(por. pkt 19, 29; sentencja)
Skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom nie można uznać za bezprzedmiotową gdy po upływie terminu, jaki Komisja wyznaczyła państwu członkowskiemu by umożliwić mu dostosowanie się do uzasadnionej opinii, przepisy krajowe, uznawane przez Komisję za podstawę uchybienia zobowiązaniom przez to państwo członkowskie zostały z mocą wsteczną uchylone w postepowaniu przed sądem.

W istocie data, w odniesieniu do której Trybunał powinien dokonać oceny istnienia zarzucanego uchybienia, to dzień, w którym termin ten upływa. Retroaktywny charakter wyroku uchylającego nie powoduje usunięcia przedmiotu rozpatrywanej skargi, gdy uchylenie to wynika z okoliczności, która nastąpiła po tej dacie i która z tego względu nie może być brana pod uwagę.

(por. pk 43,45)
Jeżeli orzeczenie sądu państwa członkowskiego nakazujące umieszczenie dziecka w zamkniętej placówce położonej w innym państwie członkowskim zostało wydane na określony czas, zgoda w trybie art. 56 ust. 2 rozporządzenia nr 2201/2003 dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie nr 1347/2000, nie ma zastosowania do orzeczeń przedłużających ten okres umieszczenia. W takich okolicznościach należy wystąpić o nową zgodę. Orzeczenie o umieszczeniu dziecka poza rodziną wydane w jednym państwie członkowskim i którego wykonalność stwierdzono w innym państwie członkowskim może być wykonywane w tym ostatnim państwie członkowskim jedynie przez okres wskazany w orzeczeniu o umieszczeniu dziecka poza rodziną.

W istocie nie istnieją powody przyznania danemu orzeczeniu – w ramach jego wykonania – praw, które mu nie przysługują w państwie członkowskim pochodzenia, lub skutków, których nie wywołałoby orzeczenie podobnego rodzaju wydane bezpośrednio w państwie członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie.

Jednakże sąd jednego państwa członkowskiego, który zamierza umieścić dziecko w placówce opiekuńczej położonej w innym państwie członkowskim, może – przy poszanowaniu celu takiego umieszczenia, którym jest z zamierzenia przymusowy pobyt przez krótki okres i sprawdzanie w zbliżonych odstępach czasu, czy przymusowy pobyt powinien być kontynuowany – wystąpić z wnioskiem o udzielenie zgody na wystarczający okres w celu uniknięcia niedogodności związanej z uzyskiwaniem kolejnych zgód wydawanych na krótkie okresy, co nie przesądza o prawie owego sądu do tego, by w okresie objętym zgodą skrócić okres umieszczenia dziecka w placówce stosownie do jego nadrzędnego interesu.

(por. pkt 140, 142, 146; pkt 4 sentencji)
Uzasadniony jest wniosek o rozpoznanie odesłania prejudycjalnego w trybie pilnym, na podstawie art. 104b regulaminu postępowania przed Trybunałem, ponieważ wnioskodawca w postępowaniu przed sądem krajowym, skazany na karę czterech lat i trzech miesięcy pozbawienia wolności za pomoc w nielegalnej imigracji, którego to czynu dopuścił się w celach zarobkowych w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, jest tymczasowo aresztowany i zależnie od odpowiedzi Trybunału nie podlegałby już ściganiu karnemu, a jego areszt byłby tym samym bezpodstawny.

Wykładni art. 21 i 34 rozporządzenia nr 810/2009 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie wynikającej z przepisów krajowych karalności pomocy w nielegalnej imigracji w przypadkach, w których przemycane osoby, obywatele państw trzecich, posiadają wizę uzyskaną wskutek podstępnego wprowadzenia w błąd poprzez podanie nieprawdy właściwemu organowi państwa członkowskiego wydania wizy co do rzeczywistego celu podróży, chociaż wiza ta nie została uprzednio unieważniona.

(por. pkt 48; sentencja)
Do zaistnienia bezpośredniej dyskryminacji w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2000/78 ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy nie jest wymagane, by pojawił się możliwy do zidentyfikowania skarżący, który ewentualnie był jej ofiarą. Ponadto przy uwzględnieniu w szczególności art. 8 ust. 1 dyrektywy 2000/78 art. 9 ust. 2 tej dyrektywy w żaden sposób nie stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie przewidziało w swoim ustawodawstwie krajowym, że stowarzyszeniom, które mają uzasadniony interes w doprowadzeniu do przestrzegania tej dyrektywy, przysługuje prawo do wszczynania postępowań sądowych lub administracyjnych w celu spowodowania przestrzegania zobowiązań wynikających z tej dyrektywy bez konieczności występowania w imieniu określonego skarżącego lub w braku skarżącego możliwego do zidentyfikowania. Gdy państwo członkowskie przewiduje takie prawo, z łącznej lektury art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 2 oraz art. 10 ust. 1, 2 i 4 dyrektywy 2000/78 wynika, że nie stoi ona także na przeszkodzie temu, by rozkład ciężaru dowodu przewidziany w tym art. 10 ust. 1 stosował się także do sytuacji, w których takie stowarzyszenie wszczyna postępowanie, przy czym nie działa na rzecz określonego skarżącego ani go nie wspiera, ani nie czyni tego za jego zgodą.

(por. pkt 36–38)