ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawa C‑28/17

NN A/S

przeciwko

Skatteministeriet

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret)

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 49 TFUE – Podatek dochodowy od osób prawnych – Krajowe uregulowanie podatkowe uzależniające przeniesienie strat poniesionych przez znajdujący się na terytorium krajowym stały zakład spółki mającej siedzibę w innym państwie członkowskim na spółkę będącą rezydentem, należącą do tej samej grupy, od warunku dotyczącego niemożliwości wykorzystania strat na potrzeby zagranicznego podatku

Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 lipca 2018 r.

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Przepisy podatkowe – Podatek dochodowy od osób prawnych – Odliczenie strat – Uregulowanie krajowe pozwalające na opodatkowanie łączne grupy spółek będących rezydentami, w tym stałych zakładów znajdujących się w kraju – Straty poniesione przez stały zakład, należący do niebędącej rezydentem spółki zależnej spółki dominującej będącej rezydentem – Uregulowanie krajowe pozwalające należącym do grupy spółkom będącym rezydentami na odliczenie tych strat od ich zintegrowanego wyniku finansowego, jedynie w wypadku zakazu odliczenia w państwie, w którym jest rezydentem spółka zależna – Dopuszczalność – Przesłanki

(art. 49 TFUE)

Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie sprzeciwia się on przepisom krajowym, takim jak omawiane w postępowaniu głównym, na podstawie których będącym rezydentami spółkom grupy zezwala się na odliczenie od ich zintegrowanego wyniku finansowego strat będącego rezydentem stałego zakładu spółki zależnej niebędącej rezydentem tej grupy jedynie w przypadku, w którym przepisy znajdujące zastosowanie w państwie członkowskim, w którym owa spółka zależna ma swoją siedzibę, nie pozwalają na odliczenie tych strat od wyniku finansowego tej spółki, jeżeli stosowanie tych przepisów jest powiązane ze stosowaniem konwencji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zezwalającej w tym ostatnim państwie członkowskim na odliczenie od podatku dochodowego należnego od spółki zależnej kwoty odpowiadającej podatkowi zapłaconemu w państwie członkowskim, na terytorium którego ów stały zakład jest położony, z tytułu działalności tego zakładu. Niemniej jednak art. 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on takim przepisom, jeżeli ich stosowanie skutkuje pozbawieniem tej grupy wszelkiej rzeczywistej możliwości odliczenia wspomnianych strat od jej zintegrowanego wyniku finansowego, podczas gdy zaliczenie tych samych strat na poczet wyniku finansowego spółki zależnej jest niemożliwe w państwie członkowskim, na terytorium którego ma ona swoją siedzibę, czego weryfikacja należy do sądu odsyłającego.

(zob. pkt 57; sentencja)
Sprawa C‑140/17

Szef Krajowej Administracji Skarbowej

przeciwko

Gminie Ryjewo

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny)

Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuły 167, 168 i 184 – Odliczenie podatku naliczonego – Korekta – Nieruchomości nabyte jako dobra inwestycyjne – Pierwotne wykorzystanie do celów działalności nieuprawniającej do dokonania odliczenia, a następnie także do celów działalności podlegającej opodatkowaniu VAT – Podmiot prawa publicznego – Status podatnika w chwili dokonywania transakcji podlegającej opodatkowaniu

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 lipca 2018 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Korekta odliczeń – Nieruchomości nabyte jako dobra inwestycyjne, które ze względu na swój charakter mogą być wykorzystywane zarówno do celów działalności opodatkowanej, jak też do celów działalności nieopodatkowanej – Podmiot prawa publicznego wykorzystujący dobro w początkowym okresie na cele działalności nieopodatkowanej – Prawo do korekty – Warunek – Status podatnika w chwili dokonywania transakcji podlegającej opodatkowaniu

(dyrektywa Rady 2006/112, art. 167, 168, 184)

Artykuły 167, 168 i 184 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz zasadę neutralności podatku od wartości dodanej (VAT) należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby podmiot prawa publicznego korzystał z prawa do korekty odliczenia VAT zapłaconego od dobra inwestycyjnego stanowiącego nieruchomość w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, gdy w chwili nabycia tego dobra z jednej strony, ze względu na swój charakter, mogło ono być wykorzystywane zarówno do celów czynności opodatkowanych, jak i nieopodatkowanych, ale w początkowym okresie było wykorzystywane na cele działalności nieopodatkowanej, a z drugiej strony ten podmiot prawa publicznego nie wskazał wyraźnie zamiaru wykorzystywania tego dobra do celów działalności opodatkowanej, ale też nie wykluczył, że będzie ono wykorzystywane do takich celów, o ile z analizy wszystkich okoliczności faktycznych, której przeprowadzenie należy do sądu krajowego, wynika, że został spełniony warunek ustanowiony w art. 168 dyrektywy 2006/112, zgodnie z którym podatnik powinien działać w takim charakterze w momencie, w którym dokonał nabycia.

(zob. pkt 59; sentencja)
Sprawa C‑16/17

TGE Gas Engineering GmbH – Sucursal em Portugal

przeciwko

Autoridade Tributária e Aduaneira

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa)]

Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Odliczenie podatku naliczonego – Powstanie i zakres prawa do odliczenia podatku

Streszczenie – wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Powstanie i zakres prawa do odliczenia podatku – Zasada neutralności – Spółka niebędąca rezydentem i jej oddział będący rezydentem stanowiące dwóch odrębnych podatników ze względu na ich inne numery identyfikacji podatkowej – Podatek od not debetowych wystawionych przez zgrupowanie interesów gospodarczych w skład którego wchodzi spółka lecz nie jej oddział – Odmowa oddziałowi prawa do odliczenia – Niedopuszczalność

(dyrektywa Rady 2006/112, zmieniona dyrektywą 2010/45, art. 167, 168)

Artykuły 167 i 168 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., oraz zasadę neutralności należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby organ podatkowy państwa członkowskiego uznał, iż spółka, która ma swoją siedzibę w innym państwie członkowskim, oraz posiadany przez nią w pierwszym z tych państw oddział stanowią dwóch odrębnych podatników, z tego powodu, że każdy z tych podmiotów ma inny numer identyfikacji podatkowej, oraz aby organ ten odmówił z tego powodu oddziałowi prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) na podstawie not debetowych wystawionych przez zgrupowanie interesów gospodarczych, którego członkiem jest wspomniana spółka, a nie jej oddział.

(zob. pkt 51; sentencja)
Gdy instytucja zamawiająca udziela zamówienia publicznego na usługi, które podlega przepisom art. 9 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 97/52/WE z dnia 13 października 1997 r., i w związku z tym podlega co do zasady jedynie przepisom art. 14 i 16 tej dyrektywy, jest ona też jednak zobowiązana do przestrzegania podstawowych norm i ogólnych zasad traktatu FUE, w szczególności zaś zasad równego traktowania i niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, a także wynikającego z tego traktatu obowiązku przejrzystości, jeżeli w chwili udzielenia tego zamówienia ma ono niewątpliwe znaczenie transgraniczne, co powinien sprawdzić sąd odsyłający.

Artykuł 27 ust. 3 dyrektywy 92/50 należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do zamówień publicznych na usługi wymienione w załączniku I B do tej dyrektywy.

Należy zauważyć, że poprzez przyjęcie art. 9 dyrektywy 92/50 prawodawca Unii wyraźnie określił, że do usług wymienionych w załączniku I B mają zastosowanie tylko art. 14 i 16 tej dyrektywy. W braku przeciwnego wskazania należy stwierdzić, że tak właśnie jest, nawet jeżeli dane zamówienie publiczne dotyczące takiej usługi ma niewątpliwe znaczenie transgraniczne. Z tego wynika, że poddanie usług wymienionych w załączniku I B do dyrektywy 92/50 przepisom artykułów innych aniżeli te, do których wyraźnie odsyła art. 9 tej dyrektywy, prowadziłoby do wykładni niezgodnej z jasnym brzmieniem tego artykułu i sprzeciwiałoby się tym samym woli prawodawcy Unii. Oznacza to, że obowiązki wynikające z art. 27 ust. 3 tej dyrektywy nie znajdują zastosowania do zamówienia publicznego dotyczącego usługi wymienionej w załączniku I B do tej dyrektywy, nawet jeżeli ma ono niewątpliwe znaczenie transgraniczne.

(zob. pkt 50–52, 55; pkt 2 sentencji)
Sprawa C‑31/17

Cristal Union

przeciwko

Ministre de l’Économie et des Finances

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja)]

Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2003/96/WE – Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej – Artykuł 14 ust. 1 lit. a) – Produkty energetyczne używane do produkcji energii elektrycznej – Obowiązkowe zwolnienie – Artykuł 15 ust. 1 lit. c) – Produkty energetyczne używane do połączonego wytwarzania ciepła i energii – Uprawnienie do zastosowania zwolnienia z opodatkowania lub obniżenia poziomu opodatkowania – Gaz ziemny używany w kogeneracji ciepła i energii elektrycznej

Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 marca 2018 r.

Postanowienia podatkowe–Harmonizacja ustawodawstw–Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej–Dyrektywa 2003/96–Zwolnienie produktów energetycznych wykorzystywanych do produkcji lub do utrzymania zdolności do produkcji energii elektrycznej–Możliwość powołania się przez osoby prywatne na właściwy przepis przed sądem krajowym [dyrektywa Rady 2003/96, art. 14 ust. 1 lit. a)] Postanowienia podatkowe–Harmonizacja ustawodawstw–Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej–Dyrektywa 2003/96–Zwolnienie produktów energetycznych wykorzystywanych do produkcji lub do utrzymania zdolności do produkcji energii elektrycznej–Obowiązkowe zwolnienie–Zakres–Produkty energetyczne używane do połączonego wytwarzania ciepła i energii–Włączenie [dyrektywa Rady 2003/96, art. 14 ust. 1 lit. a), art. 15 ust. 1 lit. c)]
Artykuł 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że system doradztwa rolniczego taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, do którego instytucja publiczna przyjmuje wszystkich wykonawców, jeżeli spełniają oni wymogi zdolności do realizacji zamówienia stawiane w ogłoszeniu o zamówieniu i zdadzą egzamin, o którym mowa w tym ogłoszeniu, nawet jeżeli w trakcie ograniczonego w czasie obowiązywania tego systemu nie może do niego zostać dopuszczony żaden nowy wykonawca, nie stanowi zamówienia publicznego w rozumieniu tej dyrektywy.

Tymczasem skoro Agencja przyjmuje wszystkich kandydatów spełniających te wymogi, widać z tego jasno, jak wskazał rzecznik generalny w pkt 39 opinii, że nie dokonuje ona żadnej selekcji dopuszczalnych ofert i że poprzestaje na zapewnieniu spełnienia kryteriów jakościowych. Okoliczność, że jak wynika z postanowienia odsyłającego, dostęp do systemu doradztwa rolniczego rozpatrywanego w postępowaniu głównym jest ograniczony do wstępnego okresu, który dobiega końca z chwilą przeprowadzenia egzaminu lub najpóźniej w chwili opublikowania ostatecznej decyzji o udzieleniu zamówienia, a w związku z tym doradca, taki jak M. Tirkkonen, nie ma już możliwości przystąpienia do tego systemu doradztwa rolniczego, nie podważa tej oceny. Jak bowiem wskazał rzecznik generalny w pkt 51 i 52 opinii, okoliczność, że w odróżnieniu od sytuacji leżącej u podstaw wyroku z dnia2 czerwca 2016 r., Falk Pharma (C‑410/14, EU:C:2016:399) system doradztwa rolniczego taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym nie jest stale otwarty dla zainteresowanych wykonawców, jest nieistotna. W niniejszym przypadku decydującym elementem jest to, że instytucja zamawiająca nie podała żadnego kryterium udzielenia zamówienia w celu porównania i klasyfikacji dopuszczalnych ofert. W braku tego elementu, który jest, jak wynika z pkt 38 wyroku z dnia 2 czerwca 2016 r., Falk Pharma (C‑410/14, EU:C:2016:399), nieodłącznie związany ze sposobem ujęcia w ramy prawne zamówień publicznych, system doradztwa rolniczego taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym nie może stanowić zamówienia publicznego w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/18.

(zob. pkt 33–35, 41; sentencja)
W każdym razie dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym nie podważa okoliczność, że przedstawione pytania odnoszą się do obowiązków organu sądowego wykonującego nakaz, w sytuacji gdy sąd odsyłający jest organem sądowym, który nakaz wydał. Wydanie ENA prowadzi do zatrzymania osoby, której nakaz dotyczy, a tym samym stwarza zagrożenie dla wolności osobistej tej osoby. Tymczasem Trybunał orzekł, że w odniesieniu do postępowania w sprawie ENA gwarancja poszanowania tych praw jest w pierwszym rzędzie odpowiedzialnością państwa członkowskiego wydającego nakaz (wyrok z dnia 23 stycznia 2018 r., Piotrowski, C‑367/16, EU:C:2018:27, pkt 50). W związku z tym w celu udzielenia gwarancji tych praw – która to gwarancja może prowadzić organ sądowy do wydania postanowienia o uchyleniu nakazu, który sam wydał – ważne jest, by organ ten miał możliwość zwrócenia się do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym.

(zob. pkt 28, 29)
2)

Jeśli uchybienie stwierdzone w pkt 1 trwa nadal w dniu ogłoszenia niniejszego wyroku, od Republiki Włoskiej zasądza się zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej okresowej kary pieniężnej w wysokości 30112500 EUR za każde pół roku zwłoki we wprowadzeniu w życie środków niezbędnych do zastosowania się do wyroku z dnia 19 lipca 2012 r., Komisja/Włochy (C‑565/10, niepublikowany, EU:C:2012:476), od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia pełnego wykonania wyroku z dnia 19 lipca 2012 r., Komisja/Włochy (C‑565/10, niepublikowany, EU:C:2012:476), przy czym rzeczywistą kwotę okresowej kary pieniężnej należy obliczać co sześć miesięcy i obniżać łączną kwotę odnoszącą się do każdego z tych okresów o procent odpowiadający proporcji równoważnej liczby mieszkańców aglomeracji, których systemy zbierania i oczyszczania ścieków komunalnych zostały dostosowane do wyroku z dnia 19 lipca 2012 r., Komisja/Włochy (C‑565/10, niepublikowany, EU:C:2012:476), w momencie upływu danego okresu do równoważnej liczby mieszkańców aglomeracji, które nie dysponują takimi systemami w dniu ogłoszenia niniejszego wyroku.
Zakres uznania, jakim cieszą się państwa członkowskie przy dokonywaniu wyboru obszarów najbardziej odpowiednich w celu ich klasyfikacji jako obszar specjalnej ochrony (OSO), nie dotyczy możliwości klasyfikacji jako OSO terytoriów, które wydają się najbardziej odpowiednie według kryteriów ornitologicznych, ale wyłącznie stosowania tych kryteriów w celu identyfikacji terytoriów najbardziej odpowiednich dla ochrony gatunków wymienionych w załączniku I do dyrektywy ptasiej. Z jednej strony decyzja dotycząca sklasyfikowania i wyznaczenia granic OSO musi być oparta jedynie na kryteriach ornitologicznych ustalonych w dyrektywie ptasiej. Z drugiej strony państwo członkowskie nie może na tej podstawie, że dysponuje zakresem uznania w odniesieniu do wyboru OSO, sklasyfikować jako OSO terenów, których liczba i całkowita powierzchnia są rażąco niższe od liczby i całkowitej powierzchni terenów zidentyfikowanych jako najbardziej odpowiednie.

W ramach postępowania w sprawie uchybienia na mocy art. 258 TFUE ciężar dowodu zarzucanego uchybienia spoczywa na Komisji. Instytucja ta powinna przedstawić Trybunałowi dowody niezbędne do ustalenia zaistnienia tego uchybienia, nie może przy tym opierać się na jakimkolwiek domniemaniu. Jednakże instytucja ta, która nie posiada własnych uprawnień do prowadzenia dochodzenia w tym przedmiocie, jest w znacznym stopniu uzależniona od dowodów dostarczonych przez ewentualne osoby składające skargi, podmioty prywatne lub publiczne działające na terytorium danego państwa członkowskiego, a także przez samo to państwo członkowskie. Podobnie każdy urzędowy dokument wydany przez organy danego państwa członkowskiego może być uważany za źródło informacji odpowiednie dla wszczęcia przez Komisję postępowania przewidzianego w art. 258 TFUE.

(zob. pkt 69, 70)
Sprawa C‑512/17

postępowanie wszczęte przez HR

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Poznań – Stare Miasto w Poznaniu)

Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej – Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 – Artykuł 8 ust. 1 – Miejsce zwykłego pobytu dziecka – Niemowlę – Okoliczności istotne dla ustalenia tego miejsca pobytu

Streszczenie – wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 czerwca 2018 r.

Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej – Rozporządzenie nr 2201/2003 – Pojęcie „miejsca zwykłego pobytu” dziecka – Kryteria oceny

(rozporządzenie Rady nr 2201/2003, art. 8 ust. 1)

Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 należy interpretować w ten sposób, że miejsce zwykłego pobytu dziecka w rozumieniu tego rozporządzenia należy odnieść do miejsca, w którym faktycznie znajduje się centrum życiowe dziecka. Do sądu krajowego należy określenie, na podstawie zbioru spójnych okoliczności faktycznych, gdzie znajdowało się to centrum w momencie złożenia wniosku dotyczącego odpowiedzialności rodzicielskiej względem dziecka. W tym względzie w sprawie takiej jak sprawa w postępowaniu głównym, wobec stanu faktycznego ustalonego przez ten sąd, istotnymi okolicznościami są łącznie:

– fakt, że dziecko od chwili narodzin do momentu rozstania jego rodziców zamieszkiwało generalnie wraz z nimi w określonym miejscu;

– okoliczność, że rodzic sprawujący od momentu rozstania pary faktyczną pieczę nad dzieckiem wciąż przebywa na co dzień wraz z dzieckiem w tym miejscu i wykonuje tam działalność zawodową wpisującą się w ramy stosunku pracy nawiązanego na czas nieokreślony; oraz

– fakt, że dziecko utrzymuje we wspomnianym miejscu stałe kontakty ze swoim drugim rodzicem, który wciąż tam zamieszkuje.

Natomiast w sprawie takiej jak sprawa w postępowaniu głównym za takie istotne okoliczności nie mogą zostać uznane:

– pobyty, jakie rodzic faktycznie sprawujący pieczę nad dzieckiem odbywał w przeszłości wraz z dzieckiem na terytorium państwa członkowskiego, z którego rodzic ten pochodzi, w związku ze swoimi urlopami i okresami świątecznymi;

– pochodzenie tego rodzica, wynikające stąd więzy dziecka z tym państwem członkowskim o charakterze kulturowym oraz jego relacje z rodziną zamieszkującą w owym państwie członkowskim;

– ewentualny zamiar owego rodzica, aby w przyszłości osiedlić się wraz z dzieckiem w tym państwie członkowskim.

(zob. pkt 66; sentencja)
Sprawy połączone C‑195/17, od C‑197/17 do C‑203/17, C‑226/17, C‑228/17, C‑254/17, C‑274/17, C‑275/17, od C‑278/17 do C‑286/17 i od C‑290/17 do C‑292/17

Helga Krüsemann i in.

przeciwko

TUIfly GmbH

(wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Amtsgericht Hannover i Amtsgericht Düsseldorf))

Odesłanie prejudycjalne – Transport – Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Artykuł 5 ust. 3 – Artykuł 7 ust. 1 – Prawo do odszkodowania – Zwolnienie – Pojęcie „nadzwyczajnych okoliczności” – „Dziki strajk”

Streszczenie – wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 kwietnia 2018 r.

Transport – Transport lotniczy – Rozporządzenie nr 261/2004 – Odszkodowanie i pomoc dla pasażerów w przypadku odwołania lotu – Zwolnienie z obowiązku odszkodowania – Warunek – Nadzwyczajne okoliczności – Pojęcie – Spontaniczna nieobecność znacznej części załogi („dziki strajk”), mająca swoje źródło w niespodziewanej zapowiedzi restrukturyzacji przedsiębiorstwa przez obsługującego przewoźnika lotniczego, zaistniała w odpowiedzi na wezwanie wystosowane nie przez przedstawicieli pracowników spółki, lecz spontanicznie przez samych pracowników, którzy zadeklarowali niezdolność do pracy z powodu choroby – Wykluczenie

(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 261/2004, art. 5 ust. 3)

Wykładni art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, w związku z motywem 14 tego rozporządzenia należy dokonywać w taki sposób, że spontaniczna nieobecność znacznej części załogi („dziki strajk”) – taka jak rozpatrywana w postępowaniach głównych, która miała źródło w niespodziewanej zapowiedzi restrukturyzacji przedsiębiorstwa przez obsługującego przewoźnika lotniczego, zaistniała w odpowiedzi na wezwanie wystosowane nie przez przedstawicieli pracowników spółki, lecz spontanicznie przez samych pracowników, którzy zadeklarowali niezdolność do pracy z powodu choroby – nie wchodzi w zakres pojęcia „nadzwyczajnych okoliczności” w rozumieniu tego przepisu.

(zob. pkt 48; sentencja)