ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3

Zgodnie z brzmieniem art. 9 rozporządzenia nr 207/2009, zatytułowanego „Prawa przyznane przez unijny znak towarowy”: „1. Unijny znak towarowy przyznaje właścicielowi wyłączne prawa do tego znaku. Właściciel znaku jest uprawniony do zakazania wszelkim stronom [osobom] trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym: a) oznaczenia identycznego z unijnym znakiem towarowym dla towarów lub usług identycznych z tymi, dla których unijny znak towarowy jest zarejestrowany; b) oznaczenia, w przypadku którego z powodu jego identyczności lub podobieństwa do unijnego znaku towarowego oraz identyczności lub podobieństwa towarów lub usług, których dotyczy unijny znak towarowy i to oznaczenie, istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia oznaczenia ze znakiem towarowym; […] 2. Na podstawie warunków określonych w ust. 1 mogą być zakazane w szczególności następujące działania: a) umieszczanie oznaczenia na towarach lub na ich opakowaniach; b) oferowanie towarów, wprowadzanie ich do obrotu lub ich magazynowanie w tym celu pod takim oznaczeniem lub oferowanie i świadczenie usług pod tym oznaczeniem; c) przywóz lub wywóz towarów pod takim oznaczeniem; d) używanie oznaczenia w dokumentach handlowych i w reklamie. 3. Prawa przyznane przez unijny znak towarowy są skuteczne wobec stron [osób] trzecich z dniem opublikowania rejestracji znaku towarowego. Jednakże można dochodzić odpowiedniego odszkodowania w odniesieniu do spraw wynikłych [działań podjętych] po dacie opublikowania zgłoszenia unijnego znaku towarowego, które to sprawy [działania] po opublikowaniu rejestracji znaku byłyby zakazane na mocy tej publikacji. Sąd rozpatrujący sprawę nie może wydać orzeczenia co do istoty sprawy, dopóki rejestracja nie zostanie opublikowana”.
11

Dekret królewski z dnia 26 października 2007 r., określający wysokość zwrotu kosztów postępowania, o których mowa w art. 1022 kodeksu sądowego określający datę wejścia w życie art. 1–13 ustawy z dnia 21 kwietnia 2007 r. w sprawie nakładania się honorariów i kosztów adwokackich (Belgisch Staatsblad z dnia 9 listopada 2007 r., s. 56834), określa podstawowe, minimalne i maksymalne kwoty zwrotu kosztów postępowania, o których mowa w art. 1022 kodeksu sądowego. Tak więc art. 2 tego dekretu królewskiego określa – w odniesieniu do powództw, których żądania można wyrazić w pieniądzu – skalę kwot zwrotu kosztów postępowania, od 75 EUR – kwota minimalna, mająca zastosowanie do powództw, których wartość przedmiotu sporu nie przekracza 250 EUR, do 30000 EUR – kwota maksymalna, która ma zastosowanie do powództw, których wartość przedmiotu sporu wyrażona w pieniądzu, przekracza 1000000,01 EUR.
19

Ponadto, na mocy art. 301 ust. 1 węgierskiego kodeksu cywilnego, urząd ochrony konkurencji zażądał także zapłaty kwoty 29183277 HUF (około 93000 EUR) z tytułu odsetek za zwłokę naliczonych od kwoty 131700000 HUF za okres od 2 listopada 2008 r. do 24 listopada 2011 r. włącznie, a więc do dnia poprzedzającego zwrot tej ostatniej kwoty na rzecz urzędu, uzasadniając swoje żądanie twierdzeniem, iż żądana kwota powinna była we wskazanym okresie znajdować się w posiadaniu urzędu ochrony konkurencji, ponieważ pierwotna wydana przez niego decyzja została uznana za zgodną z prawem ze skutkiem ex tunc.
Załącznik I do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r., w zakresie, w jakim włącza „spalanie paliw w instalacjach o całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 20 MW” do wykazu kategorii działań, do których stosuje się ta dyrektywa, należy interpretować w ten sposób, że obowiązek związany z handlem uprawnieniami instalacji przeznaczonej do wytwarzania energii elektrycznej powstaje z chwilą pierwszej emisji gazów cieplarnianych, a zatem ewentualnie nawet przed pierwszym wytwarzaniem energii elektrycznej.
56

Takiego twierdzenia nie można uwzględnić. Po pierwsze, co się tyczy rejestracji znaku towarowego w charakterze unijnego znaku towarowego, rejestracja ta ma bowiem na celu – jak wynika z art. 6 rozporządzenia nr 207/2009 – uzyskanie prawa do takiego unijnego znaku towarowego. A zatem sprzeciw wobec takiej rejestracji ma na celu uniemożliwić zgłaszającemu dokonującemu tego zgłoszenia uzyskanie prawa do tego znaku towarowego. W tym względzie, zgodnie z art. 42 ust. 5 tego rozporządzenia, w następstwie rozpatrzenia sprzeciwu albo odrzuca się zgłoszenie w odniesieniu do wszystkich lub do części towarów lub usług, dla których zgłoszono wspomniany znak towarowy, albo odrzuca się sprzeciw.
Artykuł 148 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że w ramach wniosku o pozwolenie na zastosowanie procedury uszlachetniania biernego, w celu dokonania oceny, czy zostały spełnione warunki ekonomiczne, od których jest uzależnione zastosowanie tej procedury, należy wziąć pod uwagę nie tylko istotne interesy wspólnotowych producentów produktów podobnych do produktu końcowego pochodzącego z zamierzonych procesów uszlachetniania, lecz również interesy wspólnotowych producentów produktów podobnych do surowców lub niewspólnotowych produktów pośrednich przeznaczonych do włączenia do towarów wspólnotowych wywożonych czasowo podczas tych procesów.
44

Biorąc powyższe pod uwagę, na postawione pytanie trzeba udzielić następującej odpowiedzi: wykładni art. 119 traktatu WE (następnie art. 141 WE), art. 1 dyrektywy 75/117, art. 11 pkt 2 lit. b) dyrektywy 92/85, a także art. 11 pkt 3 tej ostatniej dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji gdy dane państwo członkowskie nie przewidziało zachowania wszystkich składników wynagrodzenia, do których sędzia sądu powszechnego miała prawo przed swym urlopem macierzyńskim, przepisy te nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którym w wypadku okresu obowiązkowego urlopu macierzyńskiego przypadającego przed dniem 1 stycznia 2005 r. sędzia sądu powszechnego jest wykluczona z kręgu uprawnionych do dodatku związanego z obciążeniami, jakie sędziowie sądów powszechnych ponoszą przy wykonywaniu obowiązków zawodowych, pod warunkiem że wspomniana pracownica korzystała podczas tego okresu z dochodu w wysokości co najmniej równej wysokości przewidzianego przez ustawodawstwo krajowe w obszarze zabezpieczenia społecznego zasiłku, który otrzymywałaby w wypadku przerwy w pracy spowodowanej stanem zdrowia, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.
52

W tym kontekście należy przypomnieć, że art. 71 rozporządzenia nr 44/2001 zastąpił art. 57 Konwencji brukselskiej z 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 1972, L 299, s. 32), w którym [to przepisie] w odniesieniu do konwencji dotyczących spraw szczególnych odniesiono się do konwencji, których umawiające się państwa „są lub będą” stronami. Poprzez zastosowanie zwrotu „lub będą” we wspomnianym art. 57 uściślono, że postanowienia zawarte w konwencji brukselskiej nie stoją na przeszkodzie stosowaniu odmiennych przepisów, co do których umawiające się państwa wyrażą zgodę w przyszłości poprzez zawarcie konwencji szczególnych. Zwrot ten nie został przejęty w art. 71 rozporządzenia nr 44/2001 (wyrok z dnia 4 maja 2010 r., TNT Express Nederland, C‑533/08, EU:C:2010:243 pkt 37, 38).
42

Taką wykładnię potwierdza, po drugie, uwaga 5 do działu 84 CN, obejmującego pozdpozycję CN 8471 70 50. Uwaga 5 C do tego działu zawiera przepisy, które stosuje się z zastrzeżeniem uwag 5 D i 5 E do tegoż działu. Uwaga 5 E do działu 84 CN przewiduje, że „maszyny zawierające lub pracujące w połączeniu z maszyną do automatycznego przetwarzania danych i spełniające specyficzną funkcję, inną niż przetwarzanie danych, należy klasyfikować do pozycji właściwych dla ich odpowiednich funkcji lub, z braku takiej, do pozostałych pozycji”.
3

Motyw 46 dyrektywy 2004/18 stanowi: „Zamówienia powinny być udzielane na podstawie obiektywnych kryteriów, zapewniających zgodność z zasadami przejrzystości, niedyskryminacji, równego traktowania oraz gwarantujących, że oferty są oceniane w warunkach efektywnej konkurencji. A zatem należy dopuszczać stosowanie tylko dwóch kryteriów udzielania zamówień: »najniższej ceny« i »oferty najkorzystniejszej ekonomicznie«. Aby zapewnić przestrzeganie zasady równego traktowania przy udzielaniu zamówień, należy wprowadzić – ustanowiony przez orzecznictwo – obowiązek zapewnienia niezbędnej przejrzystości, umożliwiający uzyskanie przez wszystkich oferentów wiarygodnych informacji na temat kryteriów i ustaleń [trybu], które będą stosowane w celu wyłonienia najkorzystniejszej ekonomicznie oferty. Obowiązkiem instytucji zamawiających jest określenie kryteriów udzielania zamówień wraz z przypisaną poszczególnym kryteriom wagą w odpowiednim czasie umożliwiającym oferentom wzięcie ich pod uwagę podczas sporządzania ofert. Instytucje zamawiające mogą odstąpić od określenia wagi kryteriów udzielania zamówień w należycie uzasadnionych przypadkach, których przyczyny muszą być w stanie uzasadnić, gdy wag takich nie można ustalić z góry w szczególności ze względu na złożoność zamówienia. W takich przypadkach muszą one wskazać kryteria w kolejności od najważniejszego do najmniej ważnego. W przypadku gdy instytucje zamawiające udzielają zamówienia na podstawie kryterium oferty najkorzystniejszej ekonomicznie, dokonują one oceny ofert w celu wyłonienia oferty prezentującej najlepszą relację jakości do ceny. W tym celu określają one kryteria ekonomiczne i jakościowe, które potraktowane łącznie muszą umożliwić wyłonienie najkorzystniejszej ekonomicznie oferty dla instytucji zamawiającej. Określenie tych kryteriów uzależnione jest od przedmiotu zamówienia, gdyż muszą one umożliwić ocenę poziomu wykonania przedstawionego w każdej ofercie w świetle przedmiotu zamówienia, zdefiniowanego w specyfikacjach technicznych, oraz ocenę relacji jakości do ceny każdej z ofert. […]”.
19

Należy również przypomnieć, że pojęcia „umowy lub roszczeń wynikających z umowy” i „czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego albo roszczeń wynikających z takiego czynu” w rozumieniu, odpowiednio, art. 5 pkt 1 lit. a) oraz art. 5 pkt 3 rozporządzenia Bruksela I należy interpretować w sposób autonomiczny, poprzez odniesienie zasadniczo do systemu i celu tego rozporządzenia, dążąc do zapewnienia jego jednolitego stosowania we wszystkich państwach członkowskich. W rezultacie nie mogą być one rozumiane jako odesłanie do przewidzianej przez właściwe prawo krajowe kwalifikacji stosunku prawnego będącego przedmiotem sporu przed sądem krajowym (wyrok z dnia 13 marca 2014 r., Brogsitter, C‑548/12, EU:C:2014:148, pkt 18).
55

Zatem, mając na względzie całość powyższych rozważań, na pytania prejudycjalne należy odpowiedzieć w następujący sposób: — artykuł 49 WE nie sprzeciwia się przepisom krajowym, na podstawie których procedura poboru podatku u źródła jest stosowana do wynagrodzenia instytucji finansowych niebędących rezydentami w państwie członkowskim, w którym świadczone są usługi, podczas gdy wynagrodzenie wypłacane instytucjom finansowym będącym rezydentami tego państwa członkowskiego nie podlega takiemu pobraniu u źródła, pod warunkiem że stosowanie do instytucji finansowych niebędących rezydentami poboru u źródła jest uzasadnione nadrzędnym względem interesu ogólnego i nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia zamierzonego celu; — artykuł 49 WE sprzeciwia się przepisom krajowym takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, które co do zasady opodatkowują instytucje finansowe niebędące rezydentami od przychodów z odsetek uzyskanych w danym państwie członkowskim, bez przyznania im możliwości odliczenia kosztów uzyskania przychodu bezpośrednio związanych z daną działalnością, podczas gdy taka możliwość jest przyznana instytucjom finansowym będącym rezydentami; — do sądu odsyłającego należy ocena, na podstawie jego prawa krajowego, jakie są koszty uzyskania przychodu, które mogą być uznane za bezpośrednio związane z daną działalnością.
46

W sytuacji gdy prawo krajowe, z naruszeniem prawa Unii, przewiduje odmienne traktowanie różnych grup osób, osoby należące do grupy mniej korzystnie traktowanej powinny być traktowane w ten sam sposób jak inni zainteresowani i należy zastosować do nich ten sam reżim prawny. Reżim prawny mający zastosowanie do osób należących do grupy uprzywilejowanej stanowi – wobec braku prawidłowego stosowania prawa Unii – jedyny ważny system referencyjny (zob. podobnie wyroki: z dnia 26 stycznia 1999 r., Terhoeve, C‑18/95, EU:C:1999:22, pkt 57; z dnia 22 czerwca 2011 r., Landtová, C‑399/09, EU:C:2011:415, pkt 51; a także z dnia 19 czerwca 2014 r., Specht i in., od C‑501/12 do C‑506/12, C‑540/12 i C‑541/12, EU:C:2014:2005, pkt 95).
1)

Badanie pierwszego pytania prejudycjalnego nie wykazało niczego, co mogłoby naruszać ważność art. 5 ust. 4 lit. b) rozporządzenia Komisji (WE) nr 543/2008 z dnia 16 czerwca 2008 r. wprowadzającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego w świetle wolności prowadzenia działalności gospodarczej przewidzianej w art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
2)

Artykuł 48 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) tiret drugie dyrektywy 2004/18 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on stosowaniu reguł ustanowionych przez instytucję zamawiającą, takich jak te będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, które nie pozwalają wykonawcy na wykazanie swoich zdolności technicznych za pomocą oświadczenia podpisanego przez niego samego, chyba że przedstawi on dowód na to, iż uzyskanie zaświadczenia od prywatnego nabywcy jest niemożliwe lub bardzo utrudnione.
21

W tych okolicznościach Juzgado de la Contencioso-Administrativo no 4 de Madrid (sąd administracyjny nr 4 w Madrycie) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 9 ust. 3 statutu ramowego jest sprzeczny z porozumieniem ramowym i co za tym idzie, nie podlega stosowaniu, ponieważ sprzyja on nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych powołań członków personelu statutowego do zadań doraźnych w zakresie, w jakim: a) nie ustanawia on maksymalnego czasu trwania kolejnych powołań członków personelu statutowego do zadań doraźnych ani maksymalnej liczby ponownych powołań; b) pozostawia uznaniu organu administracji decyzję o utworzeniu stanowisk strukturalnych, jeżeli dojdzie do więcej niż dwóch powołań w celu świadczenia tej samej pracy w łącznym okresie 12 lub więcej miesięcy w ciągu dwóch lat; c) pozwala na dokonywanie powołań personelu statutowego do zadań doraźnych, nie wymagając zawarcia w akcie powołania konkretnej obiektywnej przyczyny o charakterze tymczasowym, koniunkturalnym lub nadzwyczajnym, która by je uzasadniała. 2) Czy art. 11 ust. 7 zarządzenia regionalnej rady ds. gospodarczych i skarbowych wspólnoty Madryt z dnia 28 stycznia 2013 r. jest sprzeczny z porozumieniem ramowym i, co za tym idzie, nie podlega stosowaniu w zakresie, w jakim stanowi, że »po upływie okresu powołania w każdym przypadku następuje odwołanie i wypłata należności przysługujących za okres świadczenia pracy również w przypadkach, w których nastąpi kolejne powołanie na rzecz tego samego uprawnionego«, niezależnie od tego, czy ustała konkretna obiektywna przyczyna, która uzasadniała powołanie, o czym mowa w klauzuli 3 ust. 1 porozumienia ramowego? 3) Czy wykładnia art. 9 ust. 3 akapit trzeci statutu ramowego, zgodnie z którą w przypadku gdy dochodzi do ponad dwóch powołań w celu świadczenia tych samych usług w łącznym okresie ponad 12 miesięcy lub dłuższym przez dwa lata, należy utworzyć stanowisko strukturalne w strukturze pracowników zakładu, w wyniku czego powołanie pracownika o charakterze doraźnym przekształciłoby się w powołanie o charakterze zastąpienia, jest zgodne z celem porozumienia ramowego? 4) Czy wypłacenie na rzecz członków tymczasowego personelu statutowego do zadań doraźnych tej samej odprawy co przewidziana dla pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę doraźną jest zgodne z zasadą niedyskryminacji wyrażoną w porozumieniu ramowym, zważywszy na identyczność istoty dwóch sytuacji, ponieważ nie miałoby sensu, by pracownicy o identycznych kwalifikacjach dla świadczenia pracy na rzecz tego samego pracodawcy (centrum opieki zdrowotnej w Madrycie), wykonujący te same zadania w celu zaspokojenia identycznych potrzeb koniunkturalnych, byli traktowani w odmienny sposób w chwili rozwiązania ich stosunku pracy w braku oczywistego powodu, który zakazywałby porównania umów na czas określony w celu uniknięcia sytuacji stanowiących dyskryminację?”.
64

Komisja uważa, że zarzut piąty jest w oczywisty sposób niedopuszczalny, gdyż Trame, zwracając się do Trybunału o stwierdzenie, iż Sąd dopuścił się naruszenia obowiązku wynikającego z art. 47 akapit drugi karty, nie ma na celu uzyskania uchylenia zaskarżonego wyroku. Choć Trybunał czasem w niektórych wyrokach – obiter dictum – dochodził do wniosku, że postępowanie przed Sądem było zbyt przewlekłe, nie doprowadziło go to do zawarcia tych wniosków jako samodzielnych stwierdzeń w rozstrzygnięciu tych wyroków. Sytuacja rozpatrywana w niniejszym przypadku jest poza tym odmienna ze względu na to, że wnosząca odwołanie podniosła na poparcie tego autonomicznego wniosku o stwierdzenie niezgodnej z prawem przewlekłości szereg szczególnych żądań oraz podniosła szczególny zarzut w tym względzie.
48

Taka osoba, udostępniając wspomniany utwór publiczności poprzez umożliwienie innym internautom bezpośredniego dostępu do niego (zob. podobnie wyrok z dnia 13 lutego 2014 r., Svensson i in., C‑466/12, EU:C:2014:76, pkt 18–23), nie działa bowiem co do zasady z pełną świadomością skutków swojego zachowania w celu umożliwienia klientom dostępu do utworu bezprawnie opublikowanego w Internecie. Co więcej, gdy dany utwór był już dostępny bez żadnych ograniczeń dostępu w witrynie internetowej, do której hiperłącze umożliwia dostęp, wszyscy internauci mogli co do zasady już mieć dostęp do tej witryny internetowej, nawet przy braku tego działania.
39

Stwierdzenia tego nie mogą podważyć wyjaśnienia zawarte w dokumencie zatytułowanym „Guidance Document no 7 on the harmonized free allocation methodology for the EU-ETS post 2012 New Entrants and Closures”, który Komisja opublikowała na swojej stronie internetowej. Otóż zgodnie z wyraźną wskazówką zawartą w tym dokumencie nie jest on prawnie wiążący i nie przedstawia oficjalnego stanowiska Komisji.
66

Co się tyczy domniemanego naruszenia zasady równego traktowania podnoszonego przez wnoszące odwołanie, przy założeniu, że zastrzeżenie to sprowadza się do twierdzenia, iż Komisja powinna była odstąpić od tej metody i zdecydować, że w wypadku wnoszących odwołanie kwota grzywny zostanie obniżona ze względu na mniej zdywersyfikowany charakter ich działalności, należy stwierdzić, podobnie, jak uczyniła to rzecznik generalna w pkt 100 swej opinii, że różnica procentowego stosunku grzywny do całkowitego obrotu poszczególnych przedsiębiorstw nie może sama w sobie stanowić wystarczającego uzasadnienia dla odstąpienia przez Komisję od metody obliczania, którą sama ustanowiła. Sprowadzałoby się to bowiem do uprzywilejowania mniej zdywersyfikowanych przedsiębiorstw w oparciu o kryteria pozbawione znaczenia z punktu widzenia wagi i czasu trwania naruszenia. Przy ustalaniu kwoty grzywny natomiast nie można poprzez stosowanie różnych metod obliczeniowych dopuszczać się dyskryminacji pomiędzy przedsiębiorstwami, które wzięły udział w porozumieniu lub w uzgodnionej praktyce sprzecznych z art. 101 ust. 1 TFUE (zob. podobnie wyrok z dnia 19 lipca 2012 r., Alliance One International i Standard Commercial Tobacco/Komisja i Komisja/Alliance One International i in., C‑628/10 P i C‑14/11 P, EU:C:2012:479, pkt 58 i przytoczone tam orzecznictwo).
66

W tym kontekście wymóg konieczności nakazuje, by wskazać z zasady składnik ceny gazu, względem którego interwencja jest konieczna do osiągnięcia celu zamierzonego przez interwencję państwa (zob. analogicznie wyrok z dnia 20 kwietnia 2010 r., Federutility i in., C265/08, EU:C:2010:205, pkt 36, 38). Do sądu odsyłającego należy ocena tego, czy wprowadzona w życie metoda interwencji w ceny nie wykracza poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia zamierzonych celów leżących w ogólnym interesie gospodarczym, oraz czy nie istnieją odpowiednie, mniej ograniczające środki.
9

Artykuł 7 wspomnianej dyrektywy, zatytułowany „Zaniechania wprowadzające w błąd”, stanowi: „1. Praktykę handlową uznaje się za wprowadzającą w błąd, jeżeli w konkretnym przypadku, biorąc pod uwagę wszystkie jej cechy i okoliczności oraz ograniczenia środka przekazu, pomija ona istotne informacje potrzebne przeciętnemu konsumentowi, stosownie do okoliczności, do podjęcia świadomej decyzji dotyczącej transakcji i tym samym powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął. 2. Za wprowadzające w błąd uznaje się również zaniechanie, jeżeli, uwzględniając szczegółowe postanowienia ust. 1, przedsiębiorca zataja lub w sposób niejasny, niezrozumiały, dwuznaczny lub z opóźnieniem przekazuje istotne informacje, o których mowa w tym ustępie, lub nie ujawnia komercyjnego celu praktyki, jeżeli nie wynika on jasno z kontekstu i jeżeli powoduje to lub może spowodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął. […] 4. W przypadku zaproszenia do dokonania zakupu za istotne uważa się następujące informacje, jeżeli nie wynikają one jasno z kontekstu: a) istotne cechy produktu, w takim zakresie, w jakim jest to właściwe dla danego środka przekazu i produktu; […] c) cena wraz z podatkami lub, w przypadku gdy charakter produktu nie pozwala w sposób racjonalny na wcześniejsze obliczenie ceny, sposób, w jaki cena jest obliczana, jak również, w odpowiednich przypadkach, wszelkie dodatkowe opłaty za transport, dostawę lub usługi pocztowe lub, w sytuacji, gdy wcześniejsze obliczenie tych opłat nie jest w sposób racjonalny możliwe, informacja o możliwości powstania takich dodatkowych kosztów; […]”.
39

Jak wskazał rzecznik generalny w pkt 56 opinii, ekstradycja jest procedurą zmierzającą do zwalczania bezkarności osoby przebywającej na terytorium innym niż terytorium, na którym popełniono przestępstwo. Jak bowiem wskazały niektóre rządy w uwagach przed Trybunałem, o ile – mając na względzie powiedzenie „aut dedere, aut iudicare” (ekstradować lub ścigać) – zakaz ekstradycji własnych obywateli jest ogólnie kompensowany możliwością prowadzenia przez państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek o ekstradycję, postępowania karnego przeciwko własnym obywatelom w odniesieniu do ciężkich przestępstw popełnionych poza jego terytorium, o tyle co do zasady to państwo członkowskie nie jest właściwe, aby orzekać w odniesieniu do takich czynów, gdy ani sprawca, ani pokrzywdzony domniemanym przestępstwem nie są obywatelami wspomnianego państwa członkowskiego. Ekstradycja umożliwia zatem zapobieganie temu, aby osoby, które popełniły przestępstwa na terytorium danego państwa i opuściły to terytorium, były bezkarne.
2)

W obecnym stanie prawa Unii sąd krajowy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu, jest co do zasady zobowiązany do zwrócenia się do Trybunału w trybie prejudycjalnym, aby mógł on ocenić, czy przepisy prawa wewnętrznego uznane za sprzeczne z prawem Unii mogą, w drodze wyjątku, zostać czasowo utrzymane w mocy, w świetle nadrzędnej przesłanki związanej z ochroną środowiska oraz szczególnych okoliczności zawisłej przed nim sprawy. Sąd krajowy jest zwolniony z tego obowiązku tylko wówczas, gdy jest przekonany, co powinien szczegółowo uzasadnić, że wykładnia i stosowanie kryteriów sformułowanych w wyroku z dnia 28 lutego 2012 r., Inter-Environnement Wallonie i Terre wallonne (C‑41/11, EU:C:2012:103) nie budzą żadnych racjonalnych wątpliwości.