ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Ponadto, o ile prawdą jest, że procedura przewidziana w art. 267 TFUE stanowi instrument współpracy pomiędzy Trybunałem i sądami krajowymi, dzięki któremu Trybunał dostarcza sądom krajowym elementów wykładni prawa Unii, które są im niezbędne dla rozstrzygnięcia przedstawionych im sporów, o tyle jednak w sytuacji, gdy nie istnieje w prawie krajowym żaden środek prawny do zaskarżenia wyroku sądu krajowego, to sąd ten jest co do zasady zobowiązany wystąpić do Trybunału zgodnie z art. 267 akapit trzeci TFUE, jeśli podniesiona została przed nim kwestia dotycząca wykładni prawa Unii (zob. wyrok z dnia 9 września 2015 r.Ferreira da Silva e Brito i in., C‑160/14 , EU:C:2015:565 , pkt 37 ).

Artykuły 49 i 56 TFUE oraz zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które ustanawiają w odniesieniu do podmiotów będących już koncesjonariuszami w sektorze telematycznego zarządzania dozwolonymi grami, nowe warunki wykonywania działalności, w drodze aneksu do istniejącej już umowy, o ile sąd odsyłający stwierdzi, że przepisy te mogą być uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego, są odpowiednie do zagwarantowania realizacji zamierzonych celów i nie wykraczają poza to, co koniecznie do ich osiągnięcia.

W niniejszej sprawie, z treści przepisów krajowych rozważanych w postępowaniu głównym, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 43 swej opinii, wynika, że celem tego uregulowania krajowego jest wzmocnienie stabilności ekonomiczno-finansowej koncesjonariuszy, ich rzetelności i wiarygodności oraz zwalczanie przestępczości.

Wobec szczególnego charakteru sytuacji związanej z grami losowymi, takie cele mogą stanowić nadrzędne względy interesu ogólnego mogące uzasadniać ograniczenia swobód podstawowych takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym (zob. podobnie z dnia 8 września 2016 r., Politanò, C‑225/15, EU:C:2016:645, pkt 42 i 43).

(zob. pkt 41, 42, 65; pkt 2 sentencji)
Sprawa C‑533/16

Volkswagen AG

przeciwko

Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky)

Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuły 167–171 – Prawo do odliczenia VAT – Prawo do zwrotu VAT podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu – Artykuł 178 lit. a) – Zasady regulujące korzystanie z prawa do odliczenia VAT – Dyrektywa 2008/9/WE – Zasady zwrotu VAT – Termin zawity – Zasada neutralności podatkowej – VAT zapłacony i zafakturowany kilka lat po odnośnej dostawie towarów – Odmowa możliwości skorzystania z prawa do zwrotu z powodu upływu terminu zawitego, który miał rozpocząć bieg od dnia dostawy towarów

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 marca 2018 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Zasady regulujące korzystanie z prawa do odliczenia – Wnioski o odliczenie lub zwrot – Skutek w czasie wystawienia faktury wiele lat po dostawie towarów – Termin zawity – Obliczanie tego terminu począwszy od daty dostawy towarów – Odmowa możliwości skorzystania z prawa do zwrotu z powodu upływu tego terminu zawitego, przed złożeniem wniosku o zwrot – Niedopuszczalność

Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, na mocy którego w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, w których podatek od wartości dodanej (VAT) został wykazany na fakturze wystawionej na rzecz podatnika i zapłacony przez tego podatnika wiele lat po rozpatrywanej dostawie towarów, odmawia się skorzystania z prawa do zwrotu VAT ze względu na to, że przewidziany w rzeczonym uregulowaniu termin zawity na wykonanie tego prawa rozpoczął bieg od dnia dostawy, a upłynął przed złożeniem wniosku o zwrot.

(zob. pkt 51; sentencja)
Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej nie ma na celu zmiany systemu kontroli sądowej ustanowionego w traktatach, a w szczególności zasad dopuszczalności skarg bezpośrednich kierowanych do sądu Unii. Ochrona, o której mowa w art. 47 Karty, nie wymaga również, by każdy podmiot prawa mógł w sposób bezwarunkowy wnosić bezpośrednio do sądów Unii skargi o stwierdzenie nieważności aktów ustawodawczych Unii.

W tej sytuacji okoliczność, że spółka nie może wnieść skargi wyłącznie na niemożliwą do oddzielenia część rozporządzenia nr 1238/2013 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej, nie narusza jej praw wynikających z art. 47 karty, gdyż spółka ta mogła zaskarżyć sporne rozporządzenie w całości. Mogła ona bowiem, z zastrzeżeniem spełnienia przesłanek legitymacji procesowej przewidzianych w art. 263 ust. 4 TFUE, zaskarżyć sporne rozporządzenie bezpośrednio przez Sądem, wnosząc jednocześnie o zawieszenie skutków takiego stwierdzenia nieważności do czasu przyjęcia przez instytucje Unii środków koniecznych do wykonania wyroku stwierdzającego nieważność, lub zakwestionować ważność spornego rozporządzenia przed sądami krajowymi, doprowadzając te sądy do zwrócenia się do Trybunału w drodze pytań prejudycjalnych.

(zob. pkt 65, 66, 68)
Sprawa C‑630/16

postępowanie wszczęte przez Anstar Oy

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin hallinto-oikeus)

Odesłanie prejudycjalne – Zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych – Norma zharmonizowana EN 1090–1:2009+A1:2011 – Kryteria ustalania zakresu stosowania normy przyjętej przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) na podstawie mandatu Komisji Europejskiej – Elementy mocujące przeznaczone do zamocowania w betonie przed jego zastygnięciem, używane do mocowania płyt elewacyjnych i podpór murarskich do konstrukcji szkieletowej budynku

Streszczenie – wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 grudnia 2017 r.

Pytania prejudycjalne–Właściwość Trybunału–Akty wydane przez instytucje–Norma zharmonizowana przyjęta na podstawie rozporządzenia i opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej–Zaliczenie–Granice–Ustalenie normy technicznej mającej zastosowanie do wyrobu (art. 267 TFUE; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 305/2011, art. 2 pkt 11) Zbliżanie ustawodawstw–Wyroby budowlane–Rozporządzenie nr 305/2011–Normy zharmonizowane–Zakres stosowania–Kryteria rozstrzygające (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 305/2011, art. 17 ust. 1, ust. 5) Zbliżanie ustawodawstw–Wyroby budowlane–Rozporządzenie nr 305/2011–Normy zharmonizowane–EN 1090–1:2009+A1:2011 dla konstrukcji stalowych i aluminiowych–Zakres stosowania–Elementy mocujące przeznaczone do zamocowania w betonie przed jego zastygnięciem–Włączenie (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 305/2011)
Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej nie ma na celu zmiany systemu kontroli sądowej ustanowionego w traktatach, a w szczególności zasad dopuszczalności skarg bezpośrednich kierowanych do sądu Unii. Ochrona, o której mowa w art. 47 Karty, nie wymaga również, by każdy podmiot prawa mógł w sposób bezwarunkowy wnosić bezpośrednio do sądów Unii skargi o stwierdzenie nieważności aktów ustawodawczych Unii.

W tej sytuacji okoliczność, że spółka nie może wnieść skargi wyłącznie na niemożliwą do oddzielenia część rozporządzenia nr 1239/2013 nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej, nie narusza jej praw wynikających z art. 47 karty, gdyż spółka ta mogła zaskarżyć sporne rozporządzenie w całości. Mogła ona bowiem, z zastrzeżeniem spełnienia przesłanek legitymacji procesowej przewidzianych w art. 263 ust. 4 TFUE, zaskarżyć sporne rozporządzenie bezpośrednio przez Sądem, wnosząc jednocześnie o zawieszenie skutków takiego stwierdzenia nieważności do czasu przyjęcia przez instytucje Unii środków koniecznych do wykonania wyroku stwierdzającego nieważność, lub zakwestionować ważność spornego rozporządzenia przed sądami krajowymi, doprowadzając te sądy do zwrócenia się do Trybunału w drodze pytań prejudycjalnych.

(zob. pkt 67, 68, 70)
Artykuł 32 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks wizowy, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r., w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nakłada on na państwa członkowskie obowiązek ustanowienia procedury odwoławczej od decyzji o odmowie wydania wizy, której szczegółowe zasady należą do porządku prawnego każdego państwa członkowskiego, przy poszanowaniu zasad równoważności i skuteczności. Procedura ta musi gwarantować na pewnym etapie postępowania środek odwoławczy do sądu.

Do sądu odsyłającego, jako jedynego właściwego do interpretacji prawa krajowego, należy określenie, czy i w jakim zakresie będąca przedmiotem postępowania głównego instytucja ponownego rozpatrzenia sprawy spełnia te wymagania. W tym względzie sąd krajowy powinien wziąć pod uwagę okoliczność, że wykładni przepisów kodeksu wizowego należy dokonywać, jak wynika to z motywu 29 tego kodeksu, z poszanowaniem praw podstawowych i zasad uznanych w karcie.

O ile jest prawdą, że w toku rozpatrywania wniosków o wydanie wizy organom krajowym przysługuje szeroki zakres uznania w odniesieniu do przesłanek stosowania podstaw odmowy przewidzianych przez kodeks wizowy i do oceny istotnego stanu faktycznego, o tyle jednak taki zakres uznania nie ma żadnego wpływu na okoliczność, że organy te stosują bezpośrednio przepis prawa Unii. Wynika stąd, że karta ma zastosowanie, gdy państwo członkowskie przyjmuje decyzję o odmowie wydania wizy na mocy art. 32 ust. 1 kodeksu wizowego. Tymczasem art. 47 karty, który stanowi potwierdzenie zasady skutecznej ochrony sądowej, stanowi w akapicie pierwszym, że każdy, czyje prawa i wolności zagwarantowane przez prawo Unii zostały naruszone, ma prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem, zgodnie z warunkami przewidzianymi w tym artykule. (zob. podobnie wyrok z dnia 17 grudnia 2015 r., Tall, C‑239/14, EU:C:2015:824, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponadto art. 47 akapit drugi karty przewiduje, że każdy ma prawo do rozpatrzenia jego sprawy przez niezawisły i bezstronny sąd. Wynika z tego, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 119 opinii, że art. 47 karty nakłada na państwa członkowskie obowiązek zagwarantowania na pewnym etapie postępowania możliwości skierowania do sądu sprawy dotyczącej ostatecznej decyzji o odmowie wydania wizy.

(zob. pkt 31, 32, 36–39, 41, 42; sentencja)
Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, rozpatrywany w świetle art. 36 TFUE, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby właściciel krajowego znaku towarowego sprzeciwiał się przywozowi identycznych towarów oznaczonych tym samym znakiem towarowym pochodzących z innego państwa członkowskiego, w którym ten znak towarowy, który należał początkowo do tego samego właściciela, jest odtąd w posiadaniu osoby trzeciej, która nabyła prawa do niego w drodze przeniesienia, w sytuacji gdy po tym przeniesieniu

– właściciel, sam lub koordynując swoją strategię dotyczącą znaku towarowego z tą osobą trzecią, nadal aktywnie i w sposób zamierzony wspiera jednolity i globalny wygląd lub wizerunek znaku towarowego, ustanawiając lub wzmacniając w ten sposób wprowadzenie danych odbiorców w błąd co do pochodzenia handlowego towarów oznaczonych tym znakiem towarowym,

lub

– istnieją powiązania gospodarcze między właścicielem a wspomnianą osobą trzecią, w tym rozumieniu, że koordynują oni swoje polityki handlowe lub dokonują uzgodnień w celu łącznego kontrolowania używania znaku towarowego, w związku z czym mają możliwość bezpośredniego lub pośredniego określenia towarów, które są oznaczone wspomnianym znakiem towarowym, a także kontrolowania ich jakości.

Poprzez takie zachowanie, które skutkuje tym, że znak towarowy właściciela nie spełnia już zasadniczej funkcji w sposób niezależny na swoim terytorium, sam właściciel narusza ową funkcję, a nawet ją przeinacza. W konsekwencji nie może się on powołać na konieczność ochrony wspomnianej funkcji w celu sprzeciwienia się przywozowi identycznych towarów oznaczonych tym samym znakiem towarowym pochodzących z innego państwa członkowskiego, w którym ten znak towarowy jest odtąd w posiadaniu wspomnianej osoby trzeciej.

(zob. pkt 40, 55; sentencja)
Prawo Unii, a w szczególności art. 51 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, zasady dotyczące udzielania zamówień publicznych, wśród których znajdują się zasady równego traktowania i przejrzystości, o których mowa w art. 10 dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, i w art. 2 dyrektywy 2004/18, a także zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym ustanawiającym mechanizm pomocy w sporządzeniu dokumentacji, na którego podstawie w ramach postępowania w przedmiocie udzielenia zamówienia publicznego instytucja zamawiająca może wezwać każdego oferenta, którego oferta zawiera istotne nieprawidłowości w rozumieniu tych przepisów, do uzupełnienia oferty, z zastrzeżeniem zapłaty kary pieniężnej, o ile kwota tej sankcji pozostaje zgodna z zasadą proporcjonalności, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

Natomiast te same przepisy i zasady należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym ustanawiającym mechanizm pomocy w sporządzeniu dokumentacji, na podstawie którego instytucja zamawiająca może wymagać od oferenta, przy jednoczesnej zapłacie przez niego kary pieniężnej, aby uzupełnił on brak dokumentu, który według wyraźnych przepisów dokumentacji przetargowej powinien prowadzić do wykluczenia oferenta, lub aby usunął on nieprawidłowości mające wpływ na jego ofertę w ten sposób, że dokonane poprawki lub zmiany byłyby zbliżone do przedstawienia nowej oferty.

(zob. pkt 65; sentencja)
Artykuł 141 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że przewidziana w tym przepisie przesłanka jest spełniona, gdy podatnik posiada siedzibę i jest zidentyfikowany do celów podatku od wartości dodanej (VAT) w państwie członkowskim, z którego towary są wysyłane lub transportowane, ale w ramach danego wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów używa numeru identyfikacyjnego VAT nadanego w innym państwie członkowskim.

Artykuły 42 i 265 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2010/45, w związku z art. 263 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2010/45, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie zastosowaniu przez organ podatkowy państwa członkowskiego art. 41 akapit pierwszy dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2010/45, z tego tylko powodu, że w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia dokonanego do celów późniejszej dostawy na terytorium państwa członkowskiego określona w art. 265 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2010/45, informacja podsumowująca nie została złożona przez podatnika zidentyfikowanego do celów podatku od wartości dodanej (VAT) w tym państwie członkowskim we właściwym terminie.

(zob. pkt 61; pkt 2 sentencji)
Za „akty zaskarżalne” w rozumieniu art. 263 TFUE uważa się wszelkie przepisy wydane przez instytucje, bez względu na ich formę, które mają na celu wywołanie wiążących skutków prawnych. Co się tyczy zaleceń, są one zgodnie z art. 263 TFUE, wyłączone z zakresu zastosowania tego przepisu i zgodnie z art. 288 akapit piąty TFUE, nie mają one mocy wiążącej. Jednakże, tytułem wyjątku, istnieje możliwość wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności przeciwko zaleceniu, gdy zaskarżony akt nie stanowi, ze względu na swą treść, prawdziwego zalecenia. W tym względzie w celu ustalenia, czy akt wywołuje wiążące skutki prawne, należy brać pod uwagę jego istotę, przy czym wiążące skutki prawne aktu należy oceniać na podstawie obiektywnych kryteriów, takich jak jego treść, z uwzględnieniem, w razie potrzeby, kontekstu jego wydania oraz uprawnień instytucji, która go wydała.

Co się tyczy zalecenia Komisji 2014/478 w sprawie zasad ochrony konsumentów i graczy korzystających z usług hazardowych online i w sprawie ochrony nieletnich przed grami hazardowymi online, po przeprowadzeniu wystarczającej pod względem prawnym analizy brzmienia, treści i celu zalecenia oraz jego kontekstu wynika, że owo zalecenie nie wywołuje ani nie ma na celu wywoływać wiążących skutków prawnych, z uwagi na co aktu tego nie można zakwalifikować jako aktu zaskarżalnego w rozumieniu art. 263 TFUE.

(zob. pkt 29–32, 37)
Artykuł 8 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 994/2010 z dnia 20 października 2010 r. w sprawie środków zapewniających bezpieczeństwo dostaw gazu ziemnego i uchylenia dyrektywy Rady 2004/67/WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych takich jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które nakładają na dostawców gazu ziemnego obowiązek magazynowania gazu, zakres stosowania którego to obowiązku obejmuje odbiorców niezaliczających się do odbiorców chronionych wyszczególnionych w art. 2 akapit drugi pkt 1 tego rozporządzenia, pod warunkiem że są spełnione przesłanki przewidziane w pierwszym z tych przepisów, co powinien ustalić sąd odsyłający.

(zob. pkt 40; sentencja)
Sprawa C‑382/16

Hornbach-Baumarkt-AG

przeciwko

Finanzamt Landau

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Rheinland-Pfalz)

Odesłanie prejudycjalne – Swoboda przedsiębiorczości – Podatek dochodowy od osób prawnych – Przepisy państwa członkowskiego – Ustalenie podlegającego opodatkowaniu dochodu spółek – Korzyść przyznana nieodpłatnie przez spółkę będącą rezydentem spółce niebędącej rezydentem, z którą łączą ją stosunki wzajemnej zależności – Korekta podlegających opodatkowaniu dochodów spółki będącej rezydentem – Brak korekty podlegających opodatkowaniu dochodów w przypadku identycznej korzyści przyznanej przez spółkę będącą rezydentem innej spółce będącej rezydentem, z którą łączą ją takie stosunki – Ograniczenia swobody przedsiębiorczości – Względy uzasadniające

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 31 maja 2018 r.

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Ograniczenia – Przepisy podatkowe – Podatek dochodowy od osób prawnych – Ustalenie dochodu podlegającego opodatkowaniu – Wyjątkowe i nieodpłatne korzyści przyznane między spółkami, z którymi pozostają w stosunkach współzależności – Uregulowanie krajowe przewidujące w odniesieniu do spółki będącej rezydentem, opodatkowanie jedynie korzyści przyznanych przez tę spółkę spółce niebędącej rezydentem – Dopuszczalność – Przesłanka – Uregulowanie krajowe umożliwiające przedstawienie dowodów względów handlowych uzasadniających owe korzyści – Ustalenie spoczywające na sądzie krajowym

[art. 43, art. 48 WE (obecnie art. 49, 54 TFUE)]

Artykuł 43 WE (obecnie art. 49 TFUE), w związku z art. 48 WE (obecnie art. 54 TFUE), należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on co do zasady obowiązywaniu przepisów krajowych takich jak będące przedmiotem postępowania głównego, na mocy których dochody spółki będącej rezydentem państwa członkowskiego, która przyznała spółce z siedzibą w innym państwie członkowskim, z którą łączą ją stosunki wzajemnej zależności, korzyści na warunkach odbiegających od warunków, jakie uzgodniłyby niezależne od siebie podmioty trzecie w takich samych lub zbliżonych okolicznościach, powinny być obliczone tak jak miałoby to miejsce, gdyby zostały zastosowane warunki ustalone między takimi podmiotami trzecimi, oraz powinny być przedmiotem korekty, podczas gdy nie dokonuje się takiej korekty podlegających opodatkowaniu dochodów, w sytuacji gdy takie same korzyści zostały przyznane przez spółkę będącą rezydentem innej spółce będącej rezydentem, z którą łączą ją stosunki wzajemnej zależności. Do sądu krajowego należy jednak zbadanie, czy przepisy będące przedmiotem postępowania głównego stwarzają podatnikowi będącemu rezydentem możliwość wykazania, że uzgodnione warunki zostały przyjęte ze względów handlowych, wynikających z jego pozycji wspólnika w spółce niebędącej rezydentem.

(zob. pkt 59; sentencja)
Jeśli chodzi o relacje pomiędzy przesłankami ustanowionymi w orzecznictwie wywodzonym z wyroku Altmark i przeprowadzaną na podstawie art. 106 ust. 2 TFUE analizą środka pomocowego, kontrola poszanowania przesłanek ustanowionych w tym orzecznictwie jest kwestią nadrzędną, to znaczy następuje podczas badania, czy przedmiotowe środki należy zakwalifikować jako pomoc państwa. Kwestia ta poprzedza w istocie kwestię zbadania, w razie potrzeby, czy pomoc niezgodna ze wspólnym rynkiem jest jednak konieczna do wykonywania zadań powierzonych beneficjentowi przedmiotowego środka, na podstawie art. 106 ust. 2 TFUE.

Ze względu na to, że przesłanki ustanowione w wyroku Altmark i te, których spełnienie jest konieczne do zastosowania art. 106 ust. 2 TFUE, realizują co do zasady różne cele, w celu zbadania środka na podstawie art. 106 ust. 2 TFUE Komisja nie musi badać, czy przesłanki ustanowione w orzecznictwie zapoczątkowanym wyrokiem Altmark zostały spełnione. Niemniej jednak pierwsza z przesłanek Altmark, zgodnie z którą przedsiębiorstwu będącemu beneficjentem powinno zostać rzeczywiście powierzone wykonywanie jasno określonych zobowiązań z zakresu usług publicznych, ma również zastosowanie w przypadkach powoływania się na odstępstwa przewidziane w art. 106 ust. 2 TFUE.

(zob. pkt 55, 56)
Postępowanie zażaleniowe, o którym mowa w art. 72 decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego ustanawiającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego ma charakter fakultatywny. W tym względzie, celem administracyjnego trybu zaskarżenia, bez względu na to, czy ma on, czy nie, charakter fakultatywny, jest umożliwienie i wspieranie polubownego rozstrzygania sporów powstałych między zainteresowanym a organem administracji. Wynika z tego między innymi, że fakultatywny lub obligatoryjny charakter administracyjnego trybu zaskarżenia nie ma wpływu na fakt, że uprzednie postępowanie administracyjne stanowi tryb poprzedzający wniesienie skargi. Nie można zatem uznać, zwłaszcza w świetle usankcjonowanego w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawa do skutecznego środka prawnego przed sądem, że wszczęcie postępowania zażaleniowego w rozumieniu art. 72 owej decyzji narusza prawo do środka prawnego przed sądem przeciwko spornej decyzji.

W tym względzie brak, wyznaczonego dla organu administracji Parlamentu, terminu na udzielenie odpowiedzi na zażalenia złożone na podstawie art. 72 decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego, w postępowaniu administracyjnym o charakterze fakultatywnym nie może ograniczyć dostępu do sądu, ponieważ zainteresowany ma przez cały czas możliwość zrezygnowania z kontynuowania tego uprzedniego postępowania administracyjnego i wniesienia skargi na drodze sądowej. W związku z tym sąd Unii nie może stwierdzić wniesienia skargi z przekroczeniem terminu bez uwzględnienia wszczętego zgodnie ze wspomnianym art. 72 postępowania zażaleniowego.

(zob. pkt 24–26, 28, 35)