Zatem decyzja Komisji o odmowie przydziału lub przydziale uprawnień danej instalacji zależy wyłącznie od tego, czy uprawnienia przydzielone instalacji przez dane państwo członkowskie zostały obliczone zgodnie z tymi zasadami. Komisja nie dysponuje w tym względzie swobodnym uznaniem i nie może zwłaszcza udzielić zgody na przydział bezpłatnych uprawnień do emisji w oparciu o klauzulę dotyczącą przypadków przedstawiających nadmiernie trudności. W konsekwencji, odmawiając w takim przypadku przydziału uprawnień, Komisja nie narusza zasady proporcjonalności lub praw podstawowych operatora danej instalacji.

W ramach system handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych przydział bezpłatnych uprawnień podlega wyczerpującym zasadom zdefiniowanym w decyzji 2011/278 ustanawiającej przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87.

Jednakże ograniczenia nałożone na te prawa podstawowe nie mają wpływu na ich istotę. Ponadto system ustanowiony w decyzji 2011/278 faktycznie odpowiada celowi interesu ogólnego ochrony środowiska i bierze pod uwagę poziomy redukcji, które według naukowców uważane są za konieczne do uniknięcia groźnych zmian klimatu. W konsekwencji, ponieważ decyzja ta nie jest, z uwagi na brak klauzuli dotyczącej przypadków przedstawiających nadmierne trudności, w oczywisty sposób nieodpowiednia względem zamierzonych celów, ingerencja w prawa podstawowe nie stanowi naruszenia tych praw.

Decyzja 2011/278 ustanawiająca przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87 nie zezwala na przydział bezpłatnych uprawnień na podstawie klauzuli dotyczącej przypadków przedstawiających nadmierne trudności. Brak takiej klauzuli stanowi ingerencję w wolność wyboru zawodu i prowadzenia działalności gospodarczej oraz w prawo własności przedsiębiorstw przeżywających takie trudności, o których mowa w art. 15–17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

Decyzja 2011/278 ustanawiająca przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87 nie jest, z uwagi na to, że nie zezwala na przydział bezpłatnych uprawnień na podstawie klauzuli dotyczącej przypadków przedstawiających nadmierne trudności, w oczywisty sposób nieodpowiednia sensu stricto. W tym względzie wobec braku dowodów pozwalających stwierdzić, że poza ryzykiem związanym z funkcjonowaniem w gospodarce rynkowej operatorzy instalacji podlegający systemowi handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych są zazwyczaj zagrożeni w związku ze stosowaniem zasad przydziału przewidzianych w decyzji 2011/278, nie można wnioskować, że niniejsza decyzja jest w oczywisty sposób nieproporcjonalna sensu stricto, na tej podstawie, że nie przewiduje ona klauzuli mającej na celu zapobieżenie sytuacjom, w których byt przedsiębiorstwa jest zagrożony z powodu trudności ekonomicznych i finansowych wynikających z jego indywidualnego zarządzania.

W istocie wprowadzenie takiej klauzuli trudno byłoby pogodzić z zasadą „zanieczyszczający płaci”, zapisaną dla dziedziny środowiska w art. 191 ust. 2 TFUE. Ponadto nawet wobec braku takiej klauzuli, wdrożony przez prawodawcę Unii system przejściowy jest w stanie zapobiec w określonych przypadkach trudnościom ekonomicznym instalacji należących do sektora narażonego na znaczące ryzyko ucieczki emisji. Do Komisji nie należy natomiast zagwarantowanie poszczególnym przedsiębiorstwom minimalnego poziomu produkcji zgodnie z ich własnymi kryteriami rentowności i rozwoju.

W dodatku ostateczna korzyść dla środowiska zależy od dyscypliny, z jaką jest ustalana całkowita liczba rozdzielonych uprawnień, które stanowią całościowy limit emisji dopuszczonych w ramach systemu handlu uprawnieniami. Gdyby istniała klauzula dotycząca przypadków przedstawiających nadmierne trudności, operatorzy instalacji byliby mniej skłonni do zmniejszenia swoich emisji za pomocą technicznych lub ekonomicznych środków dostosowawczych.

(por. pkt 79, 81, 83, 89, 91–93)