Kiedy Komisja przyjmuje decyzję zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 TFUE, stwierdzając, że pomoc jest zgodna z rynkiem wewnętrznym, odmawia tym samym w sposób dorozumiany wszczęcia przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE oraz w art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 formalnego postępowania wyjaśniającego. Zainteresowane strony, którymi zgodnie z art. 1 lit. h) rozporządzenia nr 659/1999 są osoby, przedsiębiorstwa oraz stowarzyszenia, na których interesy może mieć wpływ przyznanie pomocy, czyli w szczególności konkurencyjne wobec beneficjentów tej pomocy przedsiębiorstwa i przedsiębiorstwa, które korzystają z gwarancji formalnego postępowania wyjaśniającego, mogą doprowadzić do poszanowania tych gwarancji jedynie wtedy, gdy mają możliwość podważenia tej decyzji przed sądem Unii Europejskiej. W takich okolicznościach ich skarga może zatem jedynie zmierzać do zapewnienia poszanowania praw procesowych przyznanych im na mocy art. 108 ust. 2 TFUE oraz art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999. W rezultacie w przypadku gdy pomoc przeznaczona na wspieranie rozbudowy sieci szerokopasmowych kolejnej generacji w konkretnym regionie przez operatora telekomunikacyjnego zostaje uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym, operator telekomunikacyjny konkurujący z beneficjentem pomocy na rynku świadczenia specjalistycznych usług telekomunikacyjnych powinien zostać uznany za zainteresowaną stronę w rozumieniu art. 108 ust. 2 TFUE, która to strona ma legitymację czynną do zaskarżenia decyzji uznającej pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim zmierza on w drodze skargi do zapewnienia poszanowania swoich praw procesowych.

Co się tyczy zarzutów, które mogą być podnoszone przez zainteresowaną stronę, możliwe jest uwzględnienie argumentów co do istoty sprawy wyłącznie w takim zakresie, w jakim argumenty te pozwalają poprzeć zarzut dotyczący istnienia wątpliwości uzasadniających wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego. Argumenty te muszą jednak być określone tak, aby nawiązywały do elementu, który ma zostać wykazany, mianowicie do istnienia wątpliwości co do zgodności środka z rynkiem wewnętrznym. W tych okolicznościach sąd Unii może zatem brać pod uwagę zarzuty dotyczące oczywistego błędu w ocenie stanu faktycznego i dopuszczenia się nadużycia pozycji dominującej wyłącznie wówczas, gdy są one oparte na argumentach zmierzających do wykazania, że Komisji nie udało się pozbyć wątpliwości, które zrodziły się u niej na wstępnym etapie postępowania.

Ponadto na stronie zainteresowanej spoczywa ciężar dowodu istnienia wątpliwości, który to dowód można przedstawić w oparciu o zbiór zgodnych wskazówek odnoszących się z jednej strony do okoliczności i długości wstępnego etapu postępowania, a z drugiej strony do treści zaskarżonej decyzji. Dodatkowo strona ta winna zidentyfikować wskazówki odnoszące się do treści zaskarżonej decyzji w celu wykazania istnienia wątpliwości. W tym względzie, kiedy strona skarżąca ucieka się do zwykłego odesłania do argumentów podniesionych już z tytułu innego zarzutu, winna ona dokładanie wskazać te z podniesionych argumentów w ramach innego zarzutu, które jej zdaniem mogą dowodzić istnienia wątpliwości. W tym kontekście, jeżeli strona skarżąca ogranicza się do odesłania do zawartego w skardze zwięzłego przedstawienia faktów oraz do wywodów odnoszących się do zarzutów, to mało precyzyjne i niczym niepoparte odesłanie nie pozwala sądowi Unii zidentyfikować konkretnych informacji przytoczonych w ramach zarzutów, które zdaniem skarżącej wykazywałyby istnienie wątpliwości i zasadność tych zarzutów.

(por. pkt 42, 47, 69–71, 82, 88–90)