133

Komisja odwołała się do następujących oświadczeń: – oświadczenia rumuńskiego premiera w artykule prasowym z dnia 1 października 2012 r., w którym oświadczył on między innymi, że powinien „obecnie wyjaśnić rezerwowy plan wznowienia działalności, zachowania miejsc pracy i przygotowania nowej procedury prywatyzacji w bardzo odmiennych, znacznie lepszych warunkach”, że „[p]lan wznowienia działalności przez Oltchim” zostanie wkrótce przedstawiony i że władze rozpoczną w tym celu oficjalne rozmowy ze wszystkimi głównymi wierzycielami tej spółki (motyw 27 zaskarżonej decyzji). Oświadczenie to zapowiada rozpoczęcie dyskusji, które doprowadziły do przyjęcia protokołu około półtora miesiąca później. Nie posiada ono zatem w stosunku do samego protokołu żadnej własnej treści; – oświadczenia sekretarza stanu w ministerstwie gospodarki z dnia 17 października 2012 r., w którym ogłosił on częściowe ponowne otwarcie Oltchimu oraz zamiar przyznania mu przez rząd pomocy na ratowanie (motyw 28 zaskarżonej decyzji). Jednakże wspomniana „pomoc na ratowanie” nie została przyznana i w każdym wypadku nie jest przedmiotem zaskarżonej decyzji; – oświadczenia ministra gospodarki z dnia 15 listopada 2012 r., w którym oświadczył on w istocie, że „[k]oncepcja niewypłacalności jest wykluczona, o ile [zostanie zawarte] porozumienie z głównymi wierzycielami [Oltchimu]”, i zapowiedział przyjęcie protokołu, który został podpisany osiem dni później i dzięki któremu, według oświadczenia, „możliwe [będzie] ponowne uruchomienie, ratowanie i restrukturyzacja Oltchimu w sposób kontrolowany, za zgodą wierzycieli” (motyw 30 zaskarżonej decyzji). Po pierwsze, znaczenie tego oświadczenia jest ograniczone, ponieważ wbrew temu, co zostało ogłoszone przez wspomnianego ministra, mniej więcej dwa miesiące później wszczęto postępowanie upadłościowe. Po drugie, oświadczenie to stanowi jedynie zapowiedź podpisania protokołu, a zatem nie posiada ono w stosunku do protokołu żadnej własnej treści; – oświadczeń przywódców związku zawodowego pracowników Oltchimu [motyw 204 lit. b) i przypis 72 do zaskarżonej decyzji]. Jednakże oświadczenia te, jako że nie są oświadczeniami przedstawicieli państwa, są pozbawione znaczenia dla sprawy; – artykułu prasowego z dnia 26 stycznia 2013 r., w którym wskazano, że były minister gospodarki omówił konsekwencje nieudanej prywatyzacji Oltchimu, wskazując w szczególności, że „ogłoszenie niewypłacalności Oltchimu [byłoby szansą] na restrukturyzację i waloryzację rentownych części” [motyw 204 lit. c) zaskarżonej decyzji]. Oświadczenie to nie zawiera żadnych zobowiązań państwa; – artykułu prasowego z dnia 29 marca 2013 r., zgodnie z którym zasadniczo rumuński premier poinformował, że Komisja nie zaaprobuje przyznania pomocy państwa skarżącej, że z tego powodu skarżąca powinna otrzymać finansowanie od banków i przedsiębiorstw handlowych oraz że rząd „ma interes w utrzymaniu miejsc pracy” [motyw 204 lit. d) zaskarżonej decyzji]. Oświadczenie to wskazuje, wbrew temu, co sugeruje Komisja, że zainteresowane państwo członkowskie nie miało żadnego zamiaru przyznać pomocy państwa skarżącej. Jeśli chodzi o okoliczność, że rząd „[miał] interes” w utrzymaniu miejsc pracy, Sąd nie dostrzega w niej żadnej możliwej próby ani żadnej wskazówki co do zamiaru państwa w kwestii przyznania pomocy skarżącej; – oświadczenia ministra gospodarki z marca 2013 r., w którym wskazał on, że preferowane jest znalezienie inwestora strategicznego w kapitał skarżącej, co byłoby istotniejsze niż cena sprzedaży [motyw 204 lit. e) zaskarżonej decyzji]. Oświadczenie to nie zawiera żadnych zobowiązań ze strony władz rumuńskich; – oświadczenia ministra gospodarki z dnia 30 maja 2013 r., w którym wskazał on, że „poza swoją marką Oltchim posiada znaczną liczbę patentów wartych miliony euro” oraz że „zniszczenie tego przedsiębiorstwa jest równoznaczne ze zniszczeniem zasobów własności intelektualnej” [motyw 204 lit. f) zaskarżonej decyzji]. Oświadczenie to nie ma jednak żadnego związku z rozpatrywanymi środkami; – oświadczenia ministra gospodarki z dnia 9 lipca 2013 r., w którym stwierdził on między innymi, że „można znaleźć rozwiązania, aby uratować przedsiębiorstwo”, że skarżąca jest kwestią „dumy i godności narodowej” oraz że „warto [ją] ratować” [motyw 204 lit. g) zaskarżonej decyzji]. Mimo że oświadczenie to z pewnością sugeruje, że władze rumuńskie chciały „ratować” skarżącą, jest to jedynie oświadczenie o charakterze politycznym mające na celu uspokojenie pracowników, a bardziej ogólnie – opinii publicznej. Ponadto oświadczenie to nie zawiera żadnego jasnego, precyzyjnego, konkretnego i kategorycznego zobowiązania ze strony władz rumuńskich, że przyjmą one plan reorganizacji, którego zarysy nie były jeszcze znane w chwili złożenia tego oświadczenia; – oświadczenia ministra gospodarki z września 2013 r., w którym zapowiedział on zasadniczo, że wierzyciele skarżącej wkrótce zatwierdzą „finansowanie”, że skarżąca otrzyma kredyty od banków prywatnych, oraz że „Oltchim nr 2” będzie wolny od zadłużenia „pod koniec września” [motyw 204 lit. h) zaskarżonej decyzji]. Oświadczenie to wydaje się odnosić do finansowania prywatnego i nie zawiera żadnego jasnego, precyzyjnego, konkretnego i kategorycznego zobowiązania ze strony państwa. Ponadto fakt, że wspomniany minister opowiedział się „przeciwko likwidacji dużych przedsiębiorstw państwowych”, świadczy również o tym, że jest to zwykłe oświadczenie o charakterze politycznym, które nie zawiera żadnego jasnego zobowiązania ze strony państwa; – oświadczenia rumuńskiego premiera z dnia 19 lutego 2014 r., w którym wezwał on nowego ministra gospodarki do przejęcia „problemu Oltchimu”, dodając, że „nie chciałby, aby sytuacja wybuchła [….] z braku zdolności politycznej” [motyw 204 lit. i) zaskarżonej decyzji]. Oświadczenie to jest bardzo ogólne; – oświadczeń ministra gospodarki z 2014 r., zgodnie z którymi skarżąca „jest przedsiębiorstwem o znaczeniu narodowym i strategicznym”, „[inwestorzy są zainteresowani] przejęciem również rafinerii Arpechim”, a „Oltchim nigdy nie zostanie zamknięty” [motyw 204 lit. j) zaskarżonej decyzji]. O ile to ostatnie stwierdzenie może rzeczywiście sugerować, że władze rumuńskie chciały uniknąć zamknięcia Oltchimu, o tyle pozostaje faktem, że stwierdzenie to nie jest wystarczająco szczegółowe i konkretne.