Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Przedmiot sporu – Określenie w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi

(art. 226 WE i 228 WE)

2. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie – Uchybienie obowiązkowi wykonania wyroku – Sankcje pieniężne

(art. 228 ust. 2 WE)

3. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie – Uchybienie obowiązkowi wykonania wyroku – Sankcje pieniężne – Okresowa kara pieniężna

(art. 228 ust. 2 WE)

4. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie – Uchybienie obowiązkowi wykonania wyroku – Sankcje pieniężne – Okresowa kara pieniężna

(art. 228 ust. 2 WE)

Summary

1. Wymóg, zgodnie z którym przedmiot skargi wniesionej w trybie art. 226 WE jest ograniczony ramami postępowania poprzedzającego wniesienie skargi przewidzianego w tym przepisie, nie może posuwać się do żądania, w każdym przypadku, idealnej zgodności między wnioskami uzasadnionej opinii a żądaniami skargi, jeśli przedmiot sporu nie został rozszerzony czy zmieniony, lecz – wprost przeciwnie – został wręcz ograniczony. Skoro zmiany legislacyjne miały miejsce w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, skarga może dotyczyć przepisów krajowych, które nie są identyczne z przepisami, o których mowa w uzasadnionej opinii. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby było tak również, w sytuacji gdy zmiany legislacyjne nastąpiły po wniesieniu skargi, a podtrzymany przez Komisję zarzut dotyczący tych zmian legislacyjnych był zawarty w zarzucie podnoszącym całkowity brak wykonania wyroku Trybunału. Komisja jest zatem uprawniona do ograniczenia zakresu uchybienia, o którego stwierdzenie wnosi na podstawie art. 228 WE, ze względu na działania zmierzające do częściowego wykonania wyroku podjęte w trakcie drugiego postępowania przed Trybunałem.

(por. pkt 35, 37, 38)

2. Procedura ustanowiona w art. 228 ust. 2 WE ma za zadanie skłonienie państwa członkowskiego, które dopuściło się uchybienia, do wykonania wyroku stwierdzającego uchybienie i co za tym idzie zapewnienie skuteczności prawa wspólnotowego. Obie sankcje przewidziane w tym postanowieniu, to jest ryczałt i okresowa kara pieniężna, mają ten sam cel. Nałożenie okresowej kary pieniężnej lub ryczałtu nie ma na celu wyrównania jakiejkolwiek szkody wyrządzonej przez zainteresowane państwo członkowskie, lecz wywarcie na to państwo nacisku ekonomicznego, który skłoni je do usunięcia stwierdzonego uchybienia. Nakładane sankcje pieniężne należy określić w zależności od stopnia nacisku niezbędnego, by zainteresowane państwo członkowskie zmieniło swój sposób postępowania.

(por. pkt 59, 60)

3. W przypadku nałożenia na państwo członkowskie okresowej kary pieniężnej za niewykonanie wyroku stwierdzającego uchybienie, zadaniem Trybunału jest określić, w ramach przysługujących mu uprawnień do swobodnej oceny, wysokość okresowej kary pieniężnej w ten sposób, by była ona, po pierwsze, stosowna do okoliczności sprawy, a po drugie, proporcjonalna do stwierdzonego uchybienia oraz do możliwości płatniczych danego państwa członkowskiego. W tym celu za podstawowe kryteria zapewniające, że okresowa kara pieniężna wywrze odpowiedni nacisk, wymuszając jednolite i skuteczne stosowanie prawa wspólnotowego, należy przyjąć co do zasady czas trwania naruszenia, wagę tego naruszenia oraz możliwości płatnicze danego państwa członkowskiego. Stosując te kryteria, trzeba wziąć pod uwagę w szczególności skutki niewykonania wyroku dla interesów prywatnych i interesu publicznego oraz stopień pilności w doprowadzeniu do wykonania przez państwo członkowskie jego zobowiązań.

(por. pkt 61, 62)

4. Jeśli chodzi o kryterium czasu trwania naruszenia, to odnoszący się do niego mnożnik winien być określony przy uwzględnieniu dnia, w którym Trybunał badał stan faktyczny sprawy, a nie dnia wniesienia skargi przez Komisję, oraz na podstawie skali, która nie jest ograniczona zaproponowaną przez Komisję skalą od 1 do 3.

(por. pkt 71)