ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
137

W niniejszym przypadku w ramach skargi w pierwszej instancji skarżąca (wnosząca odwołanie) zarzuca Komisji w istocie, że ta, do celów uznania, iż stosowanie spornego środka do transakcji nabycia udziałów w spółkach niebędących rezydentami prowadzącymi do przejęcia kontroli nie pociąga za sobą uznania tego środka za pomoc państwa, nie dokonała rozróżnienia pomiędzy tymi transakcjami, a innymi transakcjami nabycia udziałów. W tym względzie Sąd przypomniał w pkt 203 zaskarżonego wyroku, że jeśli chodzi o uzasadnienie zróżnicowania wprowadzonego przez rozpatrywany środek, to do zainteresowanego państwa członkowskiego należy przedstawienie tego uzasadnienia oraz dostosowanie treści lub warunków stosowania tego środka, jeżeli okaże się, że jest on uzasadniony tylko częściowo. Sąd nie naruszył prawa, dochodząc w pkt 205 zaskarżonego wyroku do wniosku, że nawet przy założeniu, iż badanie przez Komisję w ramach formalnego postępowania przypadku dotyczącego transakcji nabycia udziałów większościowych było przedmiotem szczególnych dyskusji między Komisją a Królestwem Hiszpanii na podstawie udokumentowanych wniosków złożonych przez to państwo członkowskie, zastrzeżenie skarżącej (wnoszącej odwołanie) należy, w okolicznościach niniejszej sprawy, w każdym razie oddalić.
148

Santander i Santusa zarzucają Sądowi, że oddalił ich zarzut oparty na braku rozróżnienia w analizie Komisji pomiędzy nabyciem udziałów mniejszościowych a nabyciem udziałów większościowych. Santander i Santusa podkreślają, po pierwsze, że wszystkie transakcje, jakich dokonały one w ramach spornego środka, doprowadziły do przejęcia kontroli nad przejmowaną spółką, a po drugie, że Królestwo Hiszpanii zwróciło się do Komisji o przeprowadzenie odrębnej analizy obu sytuacji. Zdaniem Santandera i Santusy z orzecznictwa wynika, że jeśli zainteresowane państwo członkowskie o to wnosi, Komisja jest zobowiązana do przeprowadzenia odrębnej analizy badanego środka. Jeśli chodzi o podzielny charakter spornego środka, wynika on z trybu postępowania przyjętego przez Komisję w odniesieniu do analizy tego środka, która doprowadziła do trzech różnych decyzji.
91

Po drugie, Trybunał wyjaśnił, że o ile aby umożliwić sądowi współpracującego państwa członkowskiego przeprowadzenie kontroli sądowej, ważne jest, by mógł on mieć dostęp do wniosku o przekazanie informacji skierowanego przez wnioskujące państwo członkowskie do współpracującego państwa członkowskiego, o tyle nie jest konieczne, aby dany adresat decyzji miał dostęp do pełnego wniosku o przekazanie informacji dla sprawiedliwego rozpatrzenia jego sprawy w odniesieniu do przesłanki przewidywalnego związku. W tym celu wystarczy, aby w ramach skargi do sądu na decyzję nakazującą przekazanie informacji i na decyzję nakładającą sankcję z uwagi na niewykonanie tego nakazu adresat ten miał dostęp do minimum informacji, o których mowa w art. 20 ust. 2 dyrektywy 2011/16, a mianowicie informacji dotyczących tożsamości osoby, której dotyczy sprawdzanie lub dochodzenie, oraz celu wniosku o informacje z podatkowego punktu widzenia (zob. podobnie wyrok z dnia 16 maja 2017 r., Berlioz Investment Fund, C‑682/15, EU:C:2017:373, pkt 92, 99, 100).
39

Jak wynika bowiem z pkt 77 zaskarżonego wyroku, którego Rada nie zakwestionowała w ramach odwołania, art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931, zgodnie z którym decyzja powinna była zostać podjęta przez właściwą władzę w odniesieniu do osób, grup i podmiotów, których to dotyczy, nie wymaga, by akty Rady opierały się na kilku decyzjach właściwych organów. W związku z tym, uznawszy, że sporne akty mogą w odniesieniu do umieszczenia Hamasu w spornych wykazach odnosić się wyłącznie do decyzji ministra spraw wewnętrznych Zjednoczonego Królestwa z 2001 r., Sąd kontynuował badanie skargi, ograniczając to badanie do spornych aktów w zakresie, w jakim opierały się one na tej decyzji, i uwzględniwszy argumenty Rady, oddalił zarzuty Hamasu od pierwszego do siódmego.
139

Poprzez pytanie drugie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy zasadę niezawisłości sędziowskiej, zapisaną w art. 19 TUE i w art. 47 karty, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie powołaniu przez prezesa OBH, z obejściem procedury zgłaszania kandydatur sędziów i w drodze tymczasowego, bezpośredniego wyznaczenia, prezesa sądu, przy czym ten ostatni jest w szczególności uprawniony do podejmowania decyzji o podziale spraw, do wszczynania postępowań dyscyplinarnych przeciwko sędziom i oceny wyników ich pracy, a jeżeli tak – to czy postępowanie przed sądem mającym takiego prezesa jest rzetelne. Poprzez pytanie trzecie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy zasadę tę należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie systemowi wynagradzania, który przewiduje dla sędziów niższe uposażenie niż dla prokuratorów tej samej kategorii i który pozwala na przyznawanie sędziom premii uznaniowych, a jeśli tak, to czy zasadę tę należy interpretować w ten sposób, że w takich okolicznościach nie może być zagwarantowane prawo do rzetelnego procesu.
71

W tym względzie, jak zostało przypomniane w pkt 67 niniejszego wyroku, gwarancje niezawisłości i bezstronności wymagane na podstawie prawa Unii w stosunku do sądów mogących orzekać o stosowaniu lub wykładni tego prawa wiążą się z istnieniem zasad regulujących skład organu, powoływanie jego członków, okres trwania ich kadencji oraz powodów ich odwołania, pozwalających wykluczyć, w przekonaniu jednostek, wszelką uzasadnioną wątpliwość co do niepodatności tego organu na czynniki zewnętrzne oraz co do jego neutralności względem ścierających się przed nim interesów. Do takich zasad w sposób konieczny zaliczają się zaś zasady dotyczące delegowania sędziów, ponieważ, tak jak w przypadku przepisów art. 77 p.u.s.p., zasady te pozwalają wpływać zarówno na skład organu rozpoznającego daną sprawę, jak i na czas wykonywania obowiązków delegowanych w ten sposób sędziów, i przewidują możliwość odwołania z delegowania jednego lub kilku z jego członków.
162

Niemniej jednak należy zauważyć, że art. 46/F ustawy o policji ma na celu zapobieżenie temu, by każda osoba podejrzana o popełnienie czynu zabronionego przewidzianego w art. 353/A ust. 1 lit. a) kodeksu karnego mogła uzyskać dostęp do osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, znajdujących się w pobliżu węgierskich granic, również po złożeniu przez nie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. Wynika z tego, że ów art. 46/F może ograniczyć prawo, jakim dysponują ci wnioskodawcy po złożeniu przez nich wniosku, do kontaktowania się z organizacjami, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2013/32, przy czym prawo to zakłada możliwość dostępu tych organizacji do tych wnioskodawców.
125

W związku z tym Sąd nie naruszył prawa, uznając w pkt 152–154 i 165–171 zaskarżonego wyroku, że prywatny inwestor znajdujący się w sytuacji Rzeczypospolitej Polskiej co do zasady nie zgodziłby się na wypłatę kwoty wyższej od kwoty, jaką powinien był zapłacić AW w następstwie zdarzenia wywołującego szkodę, a ściślej rzecz ujmując, w pkt 110–112 tego wyroku, że nie należało uwzględniać ryzyk ciążących na AW, co do których nie wydaje się, by były one przedmiotem negocjacji z tym państwem członkowskim lub w inny sposób stanowiły przedmiot dyskusji.
85

Zgodnie z art. 9 ust. 3 tej decyzji ów historyczny poziom działalności odnosi się co do zasady do średniego rocznego historycznego importu w okresie odniesienia z instalacji objętej systemem unijnym mierzalnego ciepła zużywanego w granicach instalacji do wytwarzania produktów, do produkcji energii mechanicznej innej niż wykorzystywana do produkcji energii elektrycznej, do ogrzewania lub chłodzenia, z wyjątkiem zużycia do produkcji energii elektrycznej, lub eksportowanego do instalacji lub innego odbiorcy nieobjętych systemem unijnym, z wyjątkiem eksportu w celu produkcji energii elektrycznej, lub do średniej rocznej historycznej produkcji tego ciepła w okresie odniesienia, lub do jednego i drugiego.
7

Artykuł 3 tego rozporządzenia, zatytułowany „Zadania”, przewiduje w ust. 1: „Dla realizacji celów określonych w art. 2, instytut: a) gromadzi, analizuje i rozpowszechnia obiektywne, rzetelne i porównywalne informacje dotyczące równości płci, łącznie z wynikami badań i dobrymi praktykami przekazanymi instytutowi przez państwa członkowskie, instytucje Wspólnoty, ośrodki badawcze, krajowe organy do spraw równości płci, organizacje pozarządowe, partnerów społecznych, odpowiednie państwa trzecie i organizacje międzynarodowe, oraz proponuje obszary dalszych badań; b) opracowuje metody prowadzące do zwiększenia obiektywności, stopnia porównywalności i rzetelności danych na poziomie europejskim poprzez ustalanie kryteriów, które poprawią spójność informacji, oraz uwzględnią problematykę płci przy gromadzeniu danych; c) opracowuje, analizuje, ocenia i rozpowszechnia narzędzia metodologiczne służące wspieraniu włączania problematyki płci do głównego nurtu polityki we wszystkich politykach Wspólnoty i do wynikających z nich politykach krajowych, oraz służące wspieraniu włączania problematyki płci do głównego nurtu polityki przez wszystkie instytucje i organy Wspólnoty; d) prowadzi badania sytuacji w Europie w zakresie równości płci; e) zakłada i koordynuje Europejską sieć na rzecz równości płci, obejmującą ośrodki, organy, organizacje i ekspertów zajmujących się problematyką równości płci i włączaniem problematyki płci do głównego nurtu polityki w celu wspomagania i rozwoju badań, optymalizacji wykorzystania dostępnych zasobów oraz promowania wymiany i rozpowszechniania informacji; f) organizuje spotkania ad hoc ekspertów w celu wspierania prac badawczych instytutu, wspomagania wymiany informacji między badaczami oraz stwarzania warunków dla uwzględniania perspektywy problematyki płci w ich badaniach; g) organizuje wspólnie z zainteresowanymi stronami konferencje, kampanie i spotkania na poziomie europejskim, w celu podnoszenia poziomu świadomości obywateli UE na temat równości płci, a ustalenia i wnioski przekazuje Komisji; h) rozpowszechnia informacje dotyczące niestereotypowych ról kobiet i mężczyzn we wszystkich dziedzinach życia, przedstawia swoje wnioski i inicjatywy służące nagłaśnianiu tego typu historii sukcesów życiowych i ich wykorzystaniu jako podstawy do dalszych działań; i) rozwija dialog i współpracę z organizacjami pozarządowymi, organizacjami zajmującymi się równością szans, uczelniami i ekspertami, ośrodkami badawczymi, partnerami społecznymi oraz innymi podobnymi organami czynnie dążącymi do osiągnięcia równości na poziomie krajowym i europejskim; j) tworzy zasoby dokumentacji dostępne dla społeczeństwa; k) udostępnia podmiotom publicznym i prywatnym informacje dotyczące włączania problematyki płci do głównego nurtu polityki; oraz l) dostarcza instytucjom Wspólnoty informacji na temat równości płci oraz włączania problematyki płci do głównego nurtu polityki w krajach przystępujących i kandydujących”.
64

Względy przypomniane w pkt 55 niniejszego wyroku skłoniły ponadto Trybunał do ograniczenia możliwości orzekania przez sądy krajowe nieważności niektórych porozumień przed wejściem w życie przepisów, o których mowa w art. 83 ust. 1 WE, które następnie zaczęły mieć do nich zastosowanie. I tak w wyrokach z dnia 30 kwietnia 1986 r., Asjes i in. (od 209/84 do 213/84, EU:C:1986:188, pkt 68), i z dnia 11 kwietnia 1989 r., Saeed Flugreisen i Silver Line Reisebüro (66/86, EU:C:1989:140, pkt 20), na które powołują się pozwane w postępowaniu głównym i Komisja, Trybunał orzekł zasadniczo, że do czasu wejścia w życie przepisów, o których mowa w art. 83 ust. 1 WE, sądy krajowe nie mogą z własnej inicjatywy stwierdzać niezgodności porozumienia lub praktyki z art. 81 ust. 1 WE i mogą stwierdzać nieważność z mocy prawa na podstawie art. 81 ust. 2 WE jedynie w odniesieniu do porozumień i praktyk, które władze państw członkowskich uznały na podstawie art. 84 WE za objęte zakresem stosowania art. 81 ust. 1 WE i niepodlegające wyłączeniu spod zakazu w rozumieniu art. 81 ust. 3 WE lub w odniesieniu do których Komisja stwierdziła naruszenie przewidziane w art. 85 ust. 2 WE.
9

Artykuł 14 wspomnianej dyrektywy stanowi: „1. Państwa członkowskie zapewniają, by w odniesieniu do czynności dochodzeniowych wskazanych w [europejskim nakazie dochodzeniowym] przysługiwały środki odwoławcze równoważne środkom, które przysługiwałyby w podobnej sprawie krajowej. 2. Merytoryczne [Materialnoprawne] podstawy wydania [europejskiego nakazu dochodzeniowego] można kwestionować wyłącznie w drodze zarzutu [skargi] w państwie wydającym, bez uszczerbku dla gwarancji dotyczących praw podstawowych w państwie wykonującym. 3. O ile nie podważy to poufności dochodzenia zgodnie z art. 19 ust. 1, organ wydający i organ wykonujący przedsiębiorą stosowne środki, by zapewnić przekazanie informacji o przewidzianych w prawie krajowym możliwościach skorzystania ze środków odwoławczych, gdy zaistnieje możliwość ich zastosowania, i w odpowiednim czasie, by umożliwić ich skuteczne wykonanie. 4. Państwa członkowskie zapewniają, by terminy na skorzystanie ze środka odwoławczego były takie same jak terminy obowiązujące w podobnych sprawach krajowych i by były stosowane w sposób gwarantujący możliwość skutecznego skorzystania z tych środków odwoławczych przez osoby, których to dotyczy. […]”.
124

W odniesieniu do spornego stanowiska zajętego przez DG ds. Rozszerzenia, należy zauważyć, że nie ma wątpliwości co do tego, iż art. 10 rozporządzenia nr 718/2007 przewiduje w ramach ogólnych zasad wdrażania pomocy przedakcesyjnej, że Komisja przekazuje zarządzanie zdecentralizowane niektórymi działaniami krajowi beneficjentowi, które obejmuje co najmniej procedurę przetargową, udzielanie zamówień i realizację płatności. Ponadto z art. 21 ust. 1 lit. f) tego rozporządzenia wynika, że kraj beneficjent wyznacza strukturę operacyjną dla komponentu lub programu IPA. Co więcej, zgodnie z art. 28 wspomnianego rozporządzenia struktura operacyjna jest podmiotem lub grupą podmiotów funkcjonujących w ramach administracji kraju beneficjenta, które odpowiadają za zarządzanie i realizację tej pomocy zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, realizując w szczególności procedury przetargowe, procedury przyznawania dotacji i udzielanie wynikających z nich zamówień (zob. podobnie postanowienie z dnia 4 lipca 2013 r., Diadikasia Symvouloi Epicheiriseon/Komisja i in., C‑520/12 P, niepublikowane, EU:C:2013:457, pkt 32).
18

W celu uzyskania formalnej opinii, o której mowa w art. 28 lit. a) kryteriów skuteczności jako warunku koniecznego dla organizacji i wykonywania działalności z zakresu służby publicznej, której dotyczy postępowanie główne, BX otrzymał od swojego pracodawcy polecenie odbycia 160 godzin szkolenia zawodowego. Szkolenie to zostało przeprowadzone w marcu i kwietniu 2017 r. na podstawie umowy szkolenia zawodowego podpisanej przez administrację gminy D. z przedsiębiorstwem zajmującym się szkoleniem zawodowym, w której to umowie BX występował jako beneficjent końcowy. Szkolenie to odbywało się w lokalu tego przedsiębiorstwa w godzinach od 15.00 do 20.00 od poniedziałku do piątku, od 13.00 do 18.00 w soboty i od 13.00 do 19.00 w niedziele. Wreszcie 124 godziny szkolenia spośród godzin odbytych przez BX miały miejsce poza jego zwykłym czasem pracy.
Artykuł 3 lit. b) ppkt (i) i art. 7 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej w związku z art. 1 lit. c) i art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 988/2009 z dnia 16 września 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że osobę uprawnioną do emerytury zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego, która ma prawo, na podstawie art. 24 tego rozporządzenia, ze zmianami, do świadczeń rzeczowych udzielanych przez państwo miejsca jej zamieszkania na rachunek państwa członkowskiego zobowiązanego do wypłaty emerytury, należy uznać za „ubezpieczoną” w rozumieniu art. 7 ust. 1 tej dyrektywy i mogącą otrzymać zwrot kosztów transgranicznej opieki zdrowotnej, jaka została jej udzielona w trzecim państwie członkowskim – bez podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu w państwie członkowskim zobowiązanym do wypłaty emerytury.
29

Po drugie, rząd włoski twierdzi, nie kwestionując jednak formalnie dopuszczalności wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, że sąd odsyłający nie wskazał powodów, które skłoniły go do podniesienia pytania zadanego w każdej ze spraw w postępowaniach głównych, lecz ograniczył się do przedstawienia jedynie elementów pozwalających uznać, że uregulowanie krajowe będące przedmiotem postępowania głównego nie stanowi pomocy państwa. Jednakże z wniosków tych wynika, że sąd odsyłający ma wątpliwości co do tego, czy rozpatrywana w postępowaniu głównym zmiana stanowi „nową pomoc” podlegającą obowiązkowi zgłoszenia przewidzianemu w art. 108 ust. 3 TFUE, a w szczególności że uważa on, iż orzecznictwo Trybunału w tej dziedzinie właśnie nie umożliwia mu udzielenia odpowiedzi na to pytanie.
69

W pierwszej kolejności, co się tyczy argumentacji Parlamentu, zgodnie z którą zaskarżony wyrok jest obarczony brakiem uzasadnienia ze względu na to, że Sąd nie uwzględnił okoliczności faktycznych sprawy, w tym wagi uchybień zarzucanych UZ i liczby skarżących, a także gwarancji, z jakich UZ korzystała w toku postępowania dyscyplinarnego, takich jak obecność jej adwokata na wszystkich etapach postępowania, należy przypomnieć, iż obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 TFUE stanowi istotny wymóg proceduralny, który należy odróżnić od kwestii zasadności uzasadnienia, odnoszącej się do materialnej zgodności z prawem spornego aktu. Uzasadnienie orzeczenia polega bowiem na formalnym wskazaniu podstaw, na jakich opiera się to orzeczenie. Jeżeli owe podstawy są dotknięte błędami, przekłada się to na legalność materialną orzeczenia, ale już nie na legalność jego uzasadnienia, które może być wystarczające, mimo że wskazane w nim podstawy są błędne. Wynika stąd, że zarzuty i argumenty zmierzające do podważenia zasadności aktu są nieistotne, jeżeli są one podnoszone w ramach zarzutu opartego na braku uzasadnienia lub niewystarczającym uzasadnieniu (wyrok z dnia 22 października 2020 r., EKETA/Komisja, C‑274/19 P, niepublikowany, EU:C:2020:853, pkt 79 i przytoczone tam orzecznictwo; a także postanowienie z dnia 14 stycznia 2021 r., Manea/CdT, C‑892/19 P, niepublikowane, EU:C:2021:30, pkt 91).
28

Tym samym pojęcie „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu systemu VAT odsyła co do zasady do zintegrowanego systemu przekazywania wiedzy i kompetencji dotyczącego obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, jak również do pogłębiania i rozwoju owej wiedzy i kompetencji przez uczniów i studentów w miarę ich postępów i ich specjalizacji w ramach poszczególnych stopni składających się na ten system (wyrok z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul‑Akademie, C‑449/17, EU:C:2019:202, pkt 26).
17

Organ rentowy wniósł od owego wyroku skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego (Polska). Na poparcie skargi kasacyjnej organ ten podnosi, po pierwsze, że wyrok Tomaszewska dotyczy wykładni art. 45 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71, będącego odpowiednikiem art. 6 rozporządzenia nr 883/2004, a nie art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71, będącego odpowiednikiem rozpatrywanego w postępowaniu głównym art. 52 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004. Po drugie, zdaniem organu rentowego wyrok ten znajduje zastosowanie tylko w stanach faktycznych analogicznych do stanu faktycznego w sprawie, w której go wydano. Po trzecie, zastosowanie przyjętej w wyroku Tomaszewska wykładni art. 45 rozporządzenia nr 1408/71 w sprawie w postępowaniu głównym skutkowałoby tym, że okresy nieskładkowe ukończone zgodnie z ustawodawstwem Rzeczypospolitej Polskiej zostałyby uwzględnione w wyższym wymiarze, niż jest to przewidziane w prawie polskim, co prowadziłoby do zwiększenia udziału wkładu polskiego systemu ubezpieczenia społecznego w świadczenie należne ubezpieczonemu. Po czwarte, zdaniem organu rentowego z punktu 2 decyzji nr H6 Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego z dnia 16 grudnia 2010 r., dotyczącej stosowania określonych zasad odnoszących się do sumowania okresów zgodnie z art. 6 rozporządzenia nr 883/2004 (Dz.U. 2011, C 45, s. 5) wynika, że okresy ubezpieczenia zgłoszone przez inne państwa członkowskie sumuje się bez kwestionowania ich ważności, zatem polska instytucja ubezpieczeniowa nie może być zobowiązana do uwzględniania krajowych okresów ubezpieczenia w większym wymiarze, niż wynika to z prawa krajowego.
77

Secundo, co się tyczy będących przedmiotem krytyki sądu odsyłającego zmian ustawodawczych, o których mowa w pkt 28 i 29 niniejszego wyroku, którym był kolejno poddawany art. 44 ustawy o KRS, należy podkreślić, że już po wpłynięciu rozpoznawanego tu wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Trybunał orzekł, między innymi w sentencji wyroku A.B. i in., że art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom zmieniającym obowiązujący stan prawa krajowego, na podstawie których: – z jednej strony – mimo wniesienia przez kandydata na stanowisko sędziego sądu takiego jak Sąd Najwyższy odwołania od rozstrzygnięcia organu takiego jak KRS o nieprzedstawieniu jego kandydatury i o przedstawieniu Prezydentowi RP wniosku o powołanie innych kandydatów rozstrzygnięcie to jest prawomocne w zakresie dotyczącym przedstawienia owych innych kandydatów, w związku z czym odwołanie nie stanowi przeszkody dla powołania tych ostatnich przez Prezydenta RP, a ewentualne uchylenie wspomnianego rozstrzygnięcia w części dotyczącej nieprzedstawienia wniosku o powołanie odwołującego się kandydata nie może prowadzić do ponownej oceny sytuacji tego kandydata pod kątem ewentualnego powołania go na rozpatrywane stanowisko; – oraz z drugiej strony – takie odwołanie nie może opierać się na zarzucie niewłaściwej oceny spełniania przez kandydatów kryteriów uwzględnianych przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie, jeżeli okaże się – co zdaniem Trybunału powinien był ocenić na podstawie wszystkich istotnych okoliczności sąd odsyłający, który wystąpił z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w sprawie, na gruncie której został wydany ów wyrok – że przepisy te mogą wzbudzić w przekonaniu jednostek uzasadnione wątpliwości co do niepodatności sędziów powołanych w tym trybie przez Prezydenta RP na podstawie rozstrzygnięć organu takiego jak KRS na czynniki zewnętrze, w szczególności na bezpośrednie lub pośrednie wpływy władzy ustawodawczej i wykonawczej, oraz co do ich neutralności względem ścierających się przed nimi interesów i prowadzić w ten sposób do braku widocznych oznak niezawisłości lub bezstronności tych sędziów, który to brak mógłby podważyć zaufanie, jakie sądownictwo powinno budzić w jednostkach w społeczeństwie demokratycznym i w państwie prawnym.
68

Jeżeli sąd odsyłający dojdzie do wniosku, że portugalski system opodatkowania dywidend ma na celu to, aby nie rezygnując z opodatkowania dywidend wypłacanych przez spółki mające siedzibę w Portugalii, przenieść poziom ich opodatkowania na posiadaczy jednostek uczestnictwa przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, należy przypomnieć, że Trybunał orzekł już, iż, gdy celem rozpatrywanego uregulowania krajowego jest przeniesienie opodatkowania z poziomu spółki inwestycyjnej na poziom akcjonariusza tej spółki, to za decydujące należy uznać, co do zasady, przesłanki materialne władztwa podatkowego nad dochodami akcjonariuszy, a nie wykorzystywany sposób opodatkowania (wyrok z dnia 21 czerwca 2018 r., Fidelity Funds i in., C‑480/16, EU:C:2018:480, pkt 60).