2

W pkt 1–17 zaskarżonego wyroku Sąd w następujący sposób przedstawił okoliczności powstania sporu: „1. Niniejsza skarga ma za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności [spornej] decyzji […] w zakresie, w jakim stwierdza się w niej, że [środki podjęte przez Królestwo Danii na rzecz TV2], choć stanowią pomoc państwa, są niemniej jednak zgodne z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 106 ust. 2 TFUE. Skarga owa została złożona przez [Viasat], [będącą] prowadzącą działalność na rynku duńskim komercyjną spółką nadawczą konkurującą bezpośrednio z duńską spółką nadawczą TV2/Danmark A/S (zwaną dalej »TV2 A/S«). 2. Spółka TV2 A/S została stworzona w celu zastąpienia, ze skutkiem w zakresie księgowości i podatków od dnia 1 stycznia 2003 r., samodzielnego przedsiębiorstwa państwowego [TV2], utworzonego w 1986 r. na mocy Lov no 335 om ændring af Lov om radio-og fjernsynsvirksomhed (ustawy zmieniającej ustawę o radiofonii i telewizji) z dnia 4 czerwca 1986 r. Spółka TV2 A/S, tak jak jej poprzednik, TV2, jest drugą co do wielkości stacją telewizji publicznej w Danii, podczas gdy największą jest Danmarks Radio (zwane dalej »DR«). 3. Misja spółki TV2 A/S, tak jak wcześniej misja TV2, polega na produkcji i nadawaniu ogólnokrajowych i regionalnych programów telewizyjnych. Nadawanie to może odbywać się zwłaszcza za pośrednictwem urządzeń radiodyfuzyjnych, satelitarnych oraz łączy kablowych. Zasady regulujące zobowiązania TV2 A/S i TV2 z zakresu usług publicznych określa duński minister kultury. 4. Na ogólnokrajowym duńskim rynku telewizyjnym, oprócz nadawców publicznych, działają także nadawcy komercyjni. Chodzi zwłaszcza o [Viasat] oraz o grupę tworzoną przez spółki SBS TV A/S i SBS Danish Television Ltd (zwaną dalej »grupą SBS«). 5. TV2 zostało utworzone dzięki oprocentowanej pożyczce państwowej, a jego działalność, podobnie jak działalność DR, miała być finansowana z wpływów z opłat abonamentowych uiszczanych przez wszystkich duńskich telewidzów. Ustawodawca duński zdecydował jednak, że TV2, w odróżnieniu od DR, będzie miało ponadto możliwość skorzystania zwłaszcza z wpływów z reklam. 6. W następstwie skargi wniesionej do Komisji Wspólnot Europejskich w dniu 5 kwietnia 2000 r. przez spółkę SBS Broadcasting AS/Tv Danmark, innego nadawcę komercyjnego obecnego na rynku duńskim, system finansowania TV2 stał się przedmiotem badania przeprowadzonego przez tę instytucję w decyzji 2005/217/WE z dnia 19 maja 2004 r. w sprawie środków podjętych przez Danię na rzecz [TV2] (Dz.U. 2006, L 85, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2006, L 368, s. 1, zwanej dalej »decyzją TV2 I«). Decyzja owa dotyczyła okresu obejmującego lata 1995–2002 i odnosiła się do następujących środków: wpływów z opłat abonamentowych, przelewów z funduszu przeznaczonego na finansowanie TV2 (fundusz TV2 oraz Radiofonden), kwot przyznanych doraźnie, zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych, zwolnienia z obowiązku spłaty odsetek i odroczenia spłaty rat pożyczek udzielonych TV2 w chwili utworzenia tego przedsiębiorstwa, gwarancji państwa na kredyty operacyjne oraz korzystnych warunków wnoszenia opłat z tytułu wykorzystywania ogólnokrajowych częstotliwości nadawczych (zwanych dalej łącznie »rozpatrywanymi środkami«). Wreszcie, dochodzenie Komisji dotyczyło także wydanego TV2 pozwolenia na nadawanie w systemie sieciowym za pośrednictwem częstotliwości lokalnych oraz spoczywającego na wszystkich właścicielach anten zbiorczych obowiązku emitowania za pośrednictwem ich urządzeń programów TV2 należących do kategorii usług publicznych. 7. Po przeprowadzeniu badania rozpatrywanych środków Komisja stwierdziła, że stanowią one pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE (obecnie art. 107 ust. 1 TFUE). Doszła ona do tego wniosku w oparciu o ocenę, zgodnie z którą mechanizm finansowania TV2 służący zrekompensowaniu poniesionego przez to przedsiębiorstwo kosztu świadczenia usługi publicznej nie spełniał drugiej i czwartej z czterech przesłanek ustanowionych przez Trybunał w wyroku z dnia 24 lipca 2003 r., Altmark Trans i Regierungspräsidium Magdeburg [(C‑280/00, EU:C:2003:415) (zwanych dalej »przesłankami Altmark«)]. 8. Komisja poza tym rozstrzygnęła, że wspomniana pomoc przyznana TV2 przez Królestwo Danii w latach 1995–2002 w postaci opłat i innych środków opisanych w decyzji TV2 I była zgodna z rynkiem wewnętrznym w myśl art. 86 ust. 2 WE (obecnie art. 106 ust. 2 TFUE), z wyjątkiem kwoty 628,2 mln DKK (koron duńskich), które instytucja ta uznała za nadmierną rekompensatę (motyw 163 i art. 1 decyzji TV2 I). Komisja tym samym nakazała Królestwu Danii odzyskanie tej kwoty wraz z odsetkami od spółki TV2 A/S (art. 2 decyzji TV2 I), która w między czasie zastąpiła TV2 (zob. pkt 2 powyżej). 9. Ponieważ odzyskanie pomocy, o którym mowa w art. 2 decyzji TV2 I, sprawiło, że TV2 A/S stała się niewypłacalna, Królestwo Danii zgłosiło Komisji pismem z dnia 23 lipca 2004 r. projekt dokapitalizowania tej spółki. Jeśli chodzi o kwestię środków finansowanych przez państwo, projekt ten przewidywał z jednej strony wkład kapitałowy w wysokości 440 mln DKK, a z drugiej strony – przekształcenie w kapitał pożyczki państwowej w wysokości 394 mln DKK. Decyzją C(2004) 3632 wersja ostateczna z dnia 6 października 2004 r. w sprawie pomocy państwa N 313/2004 dotyczącą dokapitalizowania TV2 A/S (Dz.U. 2005, C 172, s. 3, zwaną dalej »decyzją w sprawie dokapitalizowania«), Komisja uznała, że dwa planowane na rzecz spółki TV2 A/S środki były »konieczne do zrekonstruowania kapitału, którego TV2 [A/S] […] potrzebowała po przekształceniu w spółkę akcyjną, aby móc realizować powierzoną jej misję publiczną« (motyw 53 decyzji o dokapitalizowaniu). W konsekwencji Komisja postanowiła »stwierdzić, że wszelkie środki pomocy państwa, które mogłyby być związane z przewidzianym dokapitalizowaniem spółki TV2 A/S, są zgodne ze wspólnym rynkiem w myśl art. 86 ust. 2 WE« (motyw 55 decyzji o dokapitalizowaniu) [tłumaczenie nieoficjalne]. 10. Decyzja TV2 I stała się przedmiotem czterech skarg o stwierdzenie nieważności wniesionych z jednej strony przez spółkę TV2 A/S (sprawa T‑309/04) oraz przez Królestwo Danii (sprawa T‑317/04), a z drugiej strony – przez konkurentów spółki TV2 A/S, czyli spółkę Viasat (sprawa T‑329/04) i grupę SBS (sprawa T‑336/04). 11. Wyrokiem z dnia 22 października 2008 r., TV2/Danmark i in./Komisja [(T‑309/04, T‑317/04, T‑329/04 i T‑336/04, EU:T:2008:457)], Sąd stwierdził nieważność decyzji TV2 I. [W pkt 124 owego wyroku] Sąd uznał, że Komisja zgodnie z prawem stwierdziła, iż realizacja misji publicznej powierzonej TV2 odpowiada definicji usług w zakresie nadawania świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym […]. Sąd stwierdził jednak również, że decyzja TV2 I była pod wieloma względami wadliwa, co ostatecznie doprowadziło do stwierdzenia jej nieważności. 12. Tak więc, po pierwsze, Sąd, dokonując oceny tego, czy środki, o których mowa w decyzji TV2 I, wiązały się z wykorzystaniem zasobów państwowych, stwierdził, że Komisja nie uzasadniła swojej decyzji w zakresie faktycznego uznania wpływów z reklam za lata 1995 i 1996 za zasoby państwowe [(wyrok z dnia 22 października 2008 r., TV2/Danmark i in./Komisja, T‑309/04, T‑317/04, T‑329/04 i T‑336/04, EU:T:2008:457, pkt 160–167)]. Po drugie, Sąd stwierdził, że dokonana przez Komisję ocena tego, czy druga i czwarta z przesłanek Altmark zostały spełnione, nie została oparta na rzetelnej analizie konkretnych przyczyn prawnych i ekonomicznych, w świetle których ustalona została kwota opłat abonamentowych przekazanych TV2. W konsekwencji decyzja TV2 I była dotknięta brakiem uzasadnienia w tej kwestii [(wyrok z dnia 22 października 2008 r., TV2/Danmark i in./Komisja, T‑309/04, T‑317/04, T‑329/04 i T‑336/04, EU:T:2008:457, pkt 224–233). Po trzecie, Sąd stwierdził, że wnioski Komisji dotyczące oceny zgodności pomocy w świetle art. 86 ust. 2 WE, a w szczególności istnienia nadmiernej rekompensaty, również były dotknięte brakiem uzasadnienia. Wedle Sądu wspomniany brak uzasadnienia wynikał z braku przeprowadzenia przez Komisję rzetelnego badania konkretnych przyczyn prawnych i ekonomicznych, które legły u podstaw ustalenia kwoty opłat abonamentowych przekazywanej TV2 w okresie objętym dochodzeniem [(wyrok z dnia 22 października 2008 r., TV2/Danmark i in./Komisja, T‑309/04, T‑317/04, T‑329/04 i T‑336/04, EU:T:2008:457, pkt 192, 197–203)]. 13. Decyzja dotycząca dokapitalizowania stała się przedmiotem dwóch wniesionych przez grupę SBS i [spółkę Viasat] skarg o stwierdzenie nieważności. Dwoma postanowieniami wydanymi w dniu 24 września 2009 r. Sąd umorzył postępowania w sprawie tych skarg ze względu na stwierdzenie nieważności decyzji TV2 I oraz ścisły związek między wynikającym z tej decyzji obowiązkiem odzyskania pomocy a środkami będącymi przedmiotem decyzji w sprawie dokapitalizowania [(postanowienia z dnia 24 września 2009 r.: SBS TV i SBS Danish Television/Komisja, T‑12/05, niepublikowane, EU:T:2009:357; Viasat Broadcasting UK/Komisja, T‑16/05, niepublikowane, EU:T:2009:358)]. 14. W następstwie stwierdzenia nieważności decyzji TV2 I Komisja dokonała ponownego zbadania rozpatrywanych środków. Przy tej okazji zwróciła się do Królestwa Danii i spółki TV2 A/S o udzielenie informacji, a ponadto otrzymała uwagi stron trzecich. 15. Komisja przedstawiła wynik ponownego zbadania rozpatrywanych środków w [spornej] decyzji, która stała się również przedmiotem niniejszej skargi, a także skargi wniesionej przez TV2 A/S [(sprawa TV2/Danmark/Komisja, T‑674/11, EU:T:2015:684)], w odniesieniu do której Sąd zajął stanowisko w ogłoszonym dzisiaj wyroku. 16. [Sporna] decyzja dotyczy środków podjętych na rzecz TV2 w latach 1995–2002. Jednak w swojej analizie Komisja uwzględniła także skutkujące dokapitalizowaniem środki podjęte w 2004 r. w następstwie wydania decyzji TV2 I. 17. W [spornej] decyzji Komisja podtrzymała swoje stanowisko co do uznania rozpatrywanych środków przyznanych na rzecz TV2 za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE (motyw 153 [spornej] decyzji). W pierwszej kolejności instytucja ta stwierdziła, że wpływy z reklam za lata 1995 i 1996 stanowią zasoby państwowe (motyw 90 [spornej] decyzji), a następnie, sprawdzając istnienie selektywnej korzyści, stwierdziła, że rozpatrywane środki nie spełniają drugiej i czwartej z przesłanek Altmark (motyw 153 [spornej] decyzji). Chociaż w decyzji TV2 I Komisja stwierdziła, że suma 628,2 mln DKK stanowi nadmierną rekompensatę niezgodną z art. 86 ust. 2 WE, to w [spornej] decyzji jednak oceniła, że jest to odpowiednia w przypadku spółki TV2 A/S rezerwa kapitału własnego (motyw 233 [spornej] decyzji). W sentencji [spornej] decyzji Komisja stwierdziła zatem, co następuje: »Artykuł 1 Środki wdrożone przez Danię na korzyść [TV2] w latach 1995–2002 w formie dochodów z opłat abonamentowych i innych środków omówionych w niniejszej decyzji są zgodne z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 106 ust. 2 [TFUE]«”.