ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4)

Zarzut czwarty dotyczący niepewności co do reguł mających zastosowanie do małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) do celów uznania kosztów projektu — Skarżąca twierdzi w tym względzie, że Komisja nie podkreśliła ryzyka związanego z mechanizmami błędów w systemie księgowym, które mogą prowadzić do odrzucenia całości kosztów projektu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 24/27

Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2013 r. — H.P. Gauff Ingenieure przeciwko OHIM — Gauff (Gauff THE ENGINEERS WITH THE BROADER VIEW)

(Sprawa T-586/13)

2014/C 24/49

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: H.P. Gauff Ingenieure GmbH & Co. KG — JBG (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat G. Schneider-Rothhaar)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Gauff GmbH & Co. Engineering KG (Norymberga, Niemcy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 września 2013 r. (sprawa R 11/2013-1);

— przekazanie sprawy OHIM z nakazem przywrócenia stanu poprzedniego;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „Gauff THE ENGINEERS WITH THE BROADER VIEW” dla towarów i usług z klas 11, 19, 36, 37, 39, 40, 41 i 42 ‒ zgłoszenie nr 10 028 082

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Gauff GmbH & Co. Engineering KG

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy i słowny wspólnotowy znak towarowy „Gauff” oraz zarejestrowany w Niemczech graficzny znak towarowy i graficzny wspólnotowy znak towarowy „GAUFF” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 36, 37, 39, 40, 41, 42 i 44

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego i odrzucenie odwołania jako niedopuszczalnego

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 81 rozporządzenia nr 207/2009
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 24/36

Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2013 r. — Marchi Industriale przeciwko ECHA

(Sprawa T-620/13)

2014/C 24/68

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Marchi Industriale SpA (Florencja, Włochy) (przedstawiciele: M. Baldassarri i F. Donati, adwokaci)

Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji nr SME/2013/3747 przyjętej przez Europejską Agencję Chemikaliów ECHA, i pozbawienie jej w związku z tym wszelkich skutków, wraz ze stwierdzeniem nieważności faktur wystawionych w celu odzyskania wyższych podatków oraz nałożenia rzekomo należnych sankcji.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga została wniesiona na decyzję Europejskiej Agencji Chemikaliów, która uznała, że skarżąca nie spełnia przesłanek koniecznych do uznania za średnie lub małe przedsiębiorstwo w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 396, s. 1), odmawiając przyznania jej przewidzianych korzyści oraz obciążając obowiązkiem zapłaty należnych podatków i opłat.

Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1) Zarzut pierwszy oparty na całkowitym braku uzasadnienia w zakresie w jakim pomimo sformułowanych przez skarżącą szczegółowych i udokumentowanych uwag w celu zakwestionowania kryteriów stosowanych do określenia rozmiaru przedsiębiorstwa, pozwana w ogóle nie uwzględniła przedstawionych argumentów.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 24/26

Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2013 r. — Royal County of Berkshire Polo Club przeciwko OHIM — Lifestyle Equities (Royal County of Berkshire POLO CLUB)

(Sprawa T-581/13)

2014/C 24/47

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: The Royal County of Berkshire Polo Club Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: J. Maitland-Walker, solicitor)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Lifestyle Equities CV (Amsterdam, Niderlandy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 lipca 2013 r. w sprawie R 1374/2012-2;

— zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów niniejszego postępowania oraz kosztów poniesionych w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne Royal County of Berkshire POLO CLUB dla towarów i usług z klas 9, 14, 16, 18, 25 i 28 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 642 621

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Lifestyle Equities CV

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowe znaki towarowe nr 8 456 469, nr 5 482 484, nr 532 895 i nr 364 257

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uchylenie zaskarżonej decyzji

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.
—

stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 decyzji Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady [C(2013) 5666, Dz.U. L 240, s. 27] w zakresie, w jakim odmawia on wpisania wymienionych w lit. A i D załącznika I instalacji oznaczonych identyfikatorem DE000000000001320 i DE-new-14220-0045 do przedłożonego Komisji przez Niemcy zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE wykazu instalacji objętych dyrektywą 2003/87/WE oraz odpowiadających im wstępnych rocznych ilości uprawnień do emisji, które względem tych instalacji należy bezpłatnie przyznać;
2)

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady subsydiarności W ramach tego zarzutu skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza zasadę subsydiarności, zgodnie z którą działanie Unii Europejskiej powinno być ograniczone do niezbędnego zakresu. Twierdzi ona — inaczej niż pozwana — że państwom członkowskim pozostawiono (nawet jeśli w ograniczonym zakresie) prawo do stanowienia przepisów dotyczących przydziałów. Do przepisów, których kompetencję stanowienia pozostawiono państwom członkowskim, należą przepisy regulujące sytuacje związane z nadzwyczajnymi okolicznościami, takie jak te na podstawie § 9 ust. 5 niemieckiej Treibhausgas-Emissionshandelsgesetzes (ustawa do handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych).
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2013/448/Unii Europejskiej z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady [C(2013) 5666, Dz.U. L 240, s. 27] w zakresie, w jakim odmawia ujęcia instalacji o numerze DE000000000000563 wymienionej w lit. A załącznika I do przedłożonego Komisji zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE przez Niemcy wykazu instalacji objętych dyrektywą 2003/87/WE oraz odpowiednich tymczasowych rocznych ilości uprawnień do emisji, które powinny być przydzielone bezpłatnie tym instalacjom;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady (2013/448/EU, Dz.U. L 240, s. 27) w zakresie, w jakim w art. 1 ust. 1 w związku z lit. A załącznika I odmówiono wpisania skarżącej do wykazu zgodnie z art. 11 dyrektywy 2003/87/WE i odmówiono wstępnych rocznych ilości uprawnień do emisji, które powinny zostać bezpłatnie przyznane względem instalacji skarżącej oznaczonej identyfikatorem DE000000000000010;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 61/15

Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2013 r. — Steinbeck przeciwko OHIM — Alfred Sternjakob (BE HAPPY)

(Sprawa T-707/13)

2014/C 61/26

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Steinbeck GmbH (Fulda, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Heinrich i M. Fischer)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Alfred Sternjakob GmbH & Co.KG

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 października 2013 r. w sprawie R 31/2013-1;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania włącznie z kosztami powstałymi na etapie postępowania odwoławczego.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „BE HAPPY” dla towarów z klas 9, 11 i 18 — wspólnotowy znak towarowy nr 8 666 083

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Alfred Sternjakob GmbH & Co.KG.

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: bezwzględne podstawy unieważnienia prawa do znaku przewidziane w art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.

Decyzja Wydziału Unieważnień: uwzględnienie wniosku o unieważnienie.

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 45/39

Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2013 r. — Rogesa przeciwko Komisji

(Sprawa T-643/13)

2014/C 45/69

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Rogesa Roheisengesellschaft Saar mbH (Dillingen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Altenschmidt i P. Schütter)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 25 września 2013 r. (sygn. GestDem nr 2013/1504);

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

1) Zarzut dotyczący prawa dostępu do spornych dokumentów i brak podstaw odmowy na podstawie art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 (1) — Skarżąca podnosi, że zakwestionowana decyzja narusza art. 3 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1367/2006 (2) w związku z art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ ma ona prawo dostępu do żądanych przez nią dokumentów, a nie wystąpiły podstawy odmowy dostępu. — Skarżąca podnosi, że żądane dokumenty nie stanowiły danych dotyczących interesów handlowych w rozumieniu art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001, a w każdym razie istniał przeważający interes publiczny w ujawnieniu dokumentów. — Skarżąca podnosi ponadto, że nie zachodzi także podstawa odmowy zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ proces decyzyjny, na który powołuje się Komisja, był zamknięty w chwili wydania zakwestionowanej decyzji. Odpowiednia decyzja Komisji (2013/448/UE) została wydana już w dniu 5 września 2013 r. — Skarżąca zarzuca ponadto, że Komisja w każdym wypadku powinna była udzielić dostępu, ewentualnie usunąć elementy pozwalające na identyfikację. Tym samym decyzja Komisji narusza także art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 oraz zasadę proporcjonalności na podstawie art. 5 ust. 4 TUE.

2) Zarzut dotyczący uchybień proceduralnych — Skarżąca zarzuca naruszenie art. 8 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ Komisja nie dotrzymała przewidzianych w nim terminów.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

(2) Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 45/39

Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2013 r. — Watch TV przeciwko Radzie

(Sprawa T-639/13)

2014/C 45/68

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Watch TV (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci F. de Visscher i M. von Kuegelgen)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Rady Unii z dnia 30 września 2013 r.

— obciążanie pozwanej kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca żąda w swej skardze stwierdzenia nieważności decyzji Rady Unii Europejskiej o niewybraniu jej oferty złożonej w ramach części nr 1zamówienia UCA 190/11 „Usługi audiowizualne i multimedialne na rzecz Rady Unii Europejskiej/Rady Europejskiej” (Dz.U. 2012/S 26-041228).

Skarżąca podnosi na poparcie swej skargi jeden zarzut dotyczący naruszenia art. 89 rozporządzenia finansowego (1) orz art. 131 ust. 5, art. 15 ust. 2 i art. 146 ust. 3 rozporządzenia wykonującego rozporządzenie finansowe (2), ponieważ Rada udzieliła zamówienia oferentowi, którego oferta nie odpowiadała minimalnym obowiązkowym wymogom w zakresie zdolności kandydatów określonym w normach technicznych specyfikacji. Skarżąca podnosi, że Rada powinna była zatem automatycznie odrzucić wybraną ofertę.

(1) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1).

(2) Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, s. 1).
1)

Zarzut pierwszy oparty na wykładni zaleceń Komisji 2003/361/WE dotyczących definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw. — Skarżąca podnosi w tym względzie, że do celów zaklasyfikowania do kategorii MŚP należy zbadać, czy dane przedsiębiorstwo jest niezależnym przedsiębiorstwem czy też należy do grupy przedsiębiorstw. W zależności od roli odgrywanej przez dane przedsiębiorstwo konieczne jest uwzględnienie danych finansowych odnoszących się do przedsiębiorstw grupy, a w szczególności tych dotyczących przedsiębiorstw „partnerskich” oraz przedsiębiorstw „powiązanych”. — W tym zakresie skarżąca podnosi, że zgodnie z podstawową zasadą dokonania oceny rozmiaru danego przedsiębiorstwa, do danych dotyczących tego przedsiębiorstwa należy dodać: (i) Dane każdego przedsiębiorstwa partnerskiego względem danego przedsiębiorstwa znajdującego się bezpośrednio na wyższym lub niższym szczeblu rynku w stosunku do tego ostatniego przedsiębiorstwa w stopniu odpowiadającym udziałowi w kapitale lub posiadanemu procentowi prawa głosu. Do danych odnoszących się do przedsiębiorstw partnerskich względem danego przedsiębiorstwa obliczonych w ten sposób należy dodać 100 % danych odnoszących się do każdego przedsiębiorstwa „powiązanego” z takimi przedsiębiorstwami „partnerskimi”, (ii) 100 % danych dotyczących każdego przedsiębiorstwa bezpośrednio lub pośrednio „powiązanego” z danym przedsiębiorstwem. Do 100 % danych odnoszących się do przedsiębiorstw powiązanych z danym przedsiębiorstwem należy dodać w stopniu odpowiadającym udziałowi w kapitale lub posiadanemu procentowi prawa głosu, dane wszystkich przedsiębiorstw partnerskich względem przedsiębiorstw powiązanych z danym przedsiębiorstwem znajdujących się bezpośrednio na wyższym lub niższym szczeblu rynku w stosunku do tych ostatnich przedsiębiorstw.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 45/35

Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2013 r. — Luxembourg Pamol (Cyprus) i Luxembourg Industries przeciwko Komisji

(Sprawa T-578/13)

2014/C 45/60

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Luxembourg Pamol (Cyprus) Ltd (Nikozja, Cypr) i Luxembourg Industries Ltd (Tel Awiw, Izrael) (przedstawiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 października 2013 r., doręczonej skarżącym w dniu 9 października 2013 r., dotyczącej opublikowania niektórych części sprawozdania z kolegialnej oceny oraz ostatecznego załącznika w sprawie fosfonianów potasu, o utajnienie których skarżące wniosły na podstawie dyrektywy Rady 91/414/EWG (1) i rozporządzenia Komisji (UE) nr 188/2011 (2) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).

Na poparcie skargi skarżące podnoszą dwa zarzuty.

1) Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję art. 14 dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz podstawowego prawa do ochrony tajemnicy handlowej przewidzianego w art. 339 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 8 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności ze względu na błędną wykładnię wspomnianych przepisów oraz nieprawidłową ocenę wniosków o zachowanie poufności złożonych przez skarżące.

2) Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję podstawowych zasad prawa Unii, zasady dobrej administracji oraz prawa skarżących do obrony, jako że Komisja nie zapewniła skarżącym dostatecznej możliwości obrony i wyjaśnienia powodów, z jakich wniosły o zapewnienie poufności.

(1) Dyrektywa Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, s. 1).

(2) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 188/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania dyrektywy Rady 91/414/EWG w odniesieniu do procedury oceny substancji czynnych, które nie znalazły się w obrocie dwa lata po notyfikacji przedmiotowej dyrektywy (Dz.U. L 53, s. 51)
2)

Zarzut drugi dotyczący, po pierwsze, naruszenia prawa przy określeniu zakresu kompetencji kontrolnych organu powołującego i Sądu do spraw Służby Publicznej wobec decyzji komisji konkursowych, a także zakresu kontroli sądowej Sądu do spraw Służby Publicznej, a po drugie, przeinaczenia przedmiotu sporu i naruszenia zasady kontradyktoryjności (odnośnie do pkt 50-52 zaskarżonego wyroku). Komisja podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej zastosował wobec przedłożonych mu do rozpoznania decyzji, czyli decyzji organu powołującego, nieodpowiednie kryterium kontroli sądowej, przekraczając tym samym granice przysługującego mu zakresu kontroli sądowej.
2)

Zarzut drugi, oparty na naruszeniu art. 14 rozporządzenia Rady nr 659/1999. — Należy stwierdzić nieważność ustanowionego w art. 4, 5 i 6 zaskarżonej pomocy nakazu odzyskania pomocy ze względu na zastosowanie rządzących prawem Unii następujących ogólnych zasad: — ochrony uzasadnionych oczekiwań, w szczególności w zakresie, w jakim pismo wysłane przez komisarz N. Kroes w 2009 r. spowodowało powstanie po stronie szeregu podmiotów uzasadnionych oczekiwań co do zgodności SEAF z prawem; — pewności prawa — tytułem ewentualnym na wypadek uznania przez Sąd, że nakaz odzyskania pomocy nie jest sprzeczny z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań — ze względu na to, iż zaistnienie pewnych okoliczności sprawiło, że wynikająca początkowo z decyzji w sprawie Brittany Ferries niejednoznaczność dotycząca zgodności SEAF z prawem wzrastała i intensyfikowała się przez cały okres funkcjonowania tego systemu.
1)

Odnośnie do decyzji o niezawarciu z wnoszącą odwołanie kolejnej umowy o pracę. — Po pierwsze, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył określoną w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zasadę prawa do obrony i prawa do bycia wysłuchanym oraz dostępu do właściwych informacji, a także dopuścił się wypaczenia dowodów; — Po drugie, wnosząca odwołanie twierdzi, że w związku z odmową zezwolenia na drugą wymianę pism i przedstawienie właściwych dowodów w odpowiedzi na uwagi strony pozwanej oraz podczas rozprawy, Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo wnoszącej odwołanie do obrony, dopuścił się oczywistego błędu w ocenie i pozbawił wnoszącą odwołanie prawa do rzetelnego procesu; — Po trzecie, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd do spraw Służby Publicznej dopuścił się oczywistego błędu w ocenie zarzutu pierwszego dotyczącego oczywistego błędu w ocenie w decyzji strony pozwanej, jak również przeinaczenia faktów i wypaczenia dowodów; — Po czwarte, wnosząca odwołanie powołuje się na oczywisty błąd w ocenie zarzutów dotyczących represji i nadużycia władzy, jak również przeinaczenia faktów i wypaczenia dowodów.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 61/13

Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2013 r. — Gugler France przeciwko OHIM — Gugler (GUGLER)

(Sprawa T-674/13)

2014/C 61/23

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Gugler France SA (Besançon, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Grolée)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Alexander Gugler (Maxdorf, Niemcy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 października 2013 r. w sprawie R 356/2012-4;

— unieważnienie prawa do spornego znaku towarowego;

— obciążenie strony pozwanej i Alexandra Guglera, w wypadku gdy wstąpi do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Graficzny znak towarowy „GUGLER” dla towarów i usług z klas 6, 17, 19, 22, 37, 39 i 42 — zgłoszenie nr 3 324 902

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Alexander Gugler

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Podstawa unieważnienia prawa do znaku określona w art. 52 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. c) w związku z art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009

Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie prawa do spornego wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.
2)

Zarzut drugi: naruszenie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie, a także art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001 poprzez odmowę dostępu do konkretnych dokumentów zawartych w aktach — W ramach tego zarzutu skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła prawo, dokonując zbyt szerokiej wykładni zakresu zastosowania uregulowania wprowadzającego wyjątek zawartego w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001. Skarżąca stoi na stanowisku, że ani nie doszłoby do naruszenia interesów handlowych w rozumieniu art.4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001, ani też Komisja nie mogła powołać się na ochronę celu śledztwa w rozumieniu art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001. — Nie doszłoby także do poważnego naruszenia procesu podejmowania decyzji (art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001). — Ponadto Komisja niesłusznie zaprzeczyła istnieniu nadrzędnego interesu publicznego w ujawnieniu żądanych dokumentów.