ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 309/22

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgerichts Hamm (Niemcy) w dniu 29 maja 2017 r. – Surjit Singh Bedi/Republika Federalna Niemiec, Republika Federalna Niemiec działająca w imieniu i w interesie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

(Sprawa C-312/17)

(2017/C 309/28)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landesarbeitsgericht Hamm.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Surjit Singh Bedi

Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec, Republika Federalna Niemiec działająca w imieniu i w interesie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 2 ust. 2 dyrektywy Rady 2000/78/WE (1) z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu układu zbiorowego, zgodnie z którym prawo do zasiłku pomostowego wypłacanego na podstawie określonego w układzie zbiorowym wynagrodzenia zasadniczego w celu zagwarantowania odpowiednich środków utrzymania pracownikom, którzy utracili swoje miejsce pracy, do chwili uzyskania ekonomicznego zabezpieczenia w postaci prawa do emerytury z ustawowego ubezpieczenia emerytalnego, ustaje w chwili nabycia prawa do wcześniejszej emerytury, i w razie zastosowania tego uregulowania za decydujące kryterium przyjmuje się możliwość uzyskania wcześniejszej emerytury ze względu na niepełnosprawność?

(1) Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2000, L 303, s. 16 –wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 5, t. 4, s. 79)
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 309/29

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 10 lipca 2017 r. – UAB „Roche Lietuva”/VšĮ Kauno Dainavos poliklinika

(Sprawa C-413/17)

(2017/C 309/39)

Język postępowania: litewski

Sąd odsyłający

Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: UAB „Roche Lietuva”

Strona pozwana: VšĮ Kauno Dainavos poliklinika

Pytanie prejudycjalne

Czy przepisy art. 2 i 23 dyrektywy 2004/18/WE (1) oraz załącznika VI do tej dyrektywy (łącznie bądź oddzielnie, lecz bez ograniczania się do tych przepisów), należy interpretować i rozumieć w ten sposób, że w przypadku gdy instytucja zamawiająca – zakład opieki zdrowotnej nad ludźmi – zamierza nabyć towary (sprzęt medyczny i materiały diagnostyczne) lub określone prawa do nich w drodze postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, aby być w stanie samodzielnie wykonywać badania, zakres uznania tej instytucji zamawiającej obejmuje uprawienie do ustanowienia w specyfikacji technicznej tylko takich wymogów dla tych towarów, które nie opisują w oderwaniu poszczególnych operacyjnych (technicznych) i użytkowych (funkcjonalnych) cech sprzętu lub materiałów, tylko określają parametry jakościowe badań, które mają być wykonywane, oraz charakterystykę funkcjonalną laboratorium badawczego, których treść powinna zostać opisana oddzielenie w specyfikacji warunków danego zamówienia publicznego?

(1) Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. 2004, L 134, s. 114).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 300/14

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel (Belgia) w dniu 8 czerwca 2017 r. – Fremoluc NV/Agentschap voor Grond- en Woonbeleid voor Vlaams-Brabant (Vlabinvest ABP) i in., interwenient: Vlaams Gewest

(Sprawa C-343/17)

(2017/C 300/18)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Fremoluc NV

Strona pozwana: Agentschap voor Grond- en Woonbeleid voor Vlaams-Brabant (Vlabinvest ABP), Vlaams Financieringsfonds voor Grond- en Woonbeleid voor Vlaams-Brabant, Vlaamse Maatschappij voor Sociaal Wonen NV (VMSW), Christof De Knop, Valérie De Knop, Melissa De Knop, Joanna De Keersmaecker, Marie-Jeanne Thielemans

Interwenient: Vlaams Gewest

Pytania prejudycjalne

Czy art. 21, 45, 49 i 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 22 i 24 dyrektywy 2004/38/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu, na podstawie którego instytucja publiczna przygotowuje tereny w celu oferowania ich na rynku do zakupu i najmu działek i mieszkań na korzystnych warunkach, przyznając pierwszeństwo osobom, które mają silną więź społeczną, gospodarczą, socjalną lub kulturową z terytorialnym obszarem działalności tej instytucji, przy zastosowaniu kryteriów dochodowych, które mogą zostać spełnione przez większość tych osób, tak jak w przypadku uregulowania wynikającego z:

— zarządzenia rady prowincji Brabancja Flamandzka z dnia 25 lutego 2014 r. dotyczącego rozporządzenia prowincjonalnego w sprawie funkcjonowania i sposobu zarządzania agencji nieruchomości i mieszkalnictwa w Brabancji Flamandzkiej (Vlabinvest APB) w związku z

— art. 2/2 zarządzenia rządu flamandzkiego z dnia 29 września 2006 r. w sprawie warunków zbywania nieruchomości przez Flamandzkie Towarzystwo Mieszkań Socjalnych oraz towarzystwa budownictwa społecznego w wykonaniu flamandzkiego kodeksu mieszkaniowego (oraz art. 17 ust. 2–6 zarządzenia rządu flamandzkiego z dnia 12 października 2007 r. w sprawie regulacji systemu najmu socjalnego wykonującej tytuł VII flamandzkiego kodeksu mieszkaniowego)?

(1) Dz.U. 2004, L 158, s. 77.
2)

Czy art. 2 ust. 1 lit. a) w związku z art. 14 ust. 1 dyrektywy VAT 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy przedsiębiorstwo, które w ramach działalności gospodarczej wykonuje prace rozbiórkowe, zawiera z właścicielem obiektu do rozbiórki umowę, w której uzgadnia, że przedsiębiorstwo rozbiórkowe dokonuje zakupu obiektu do rozbiórki i zobowiązuje się pod karą umowną do dokonania rozbiórki i wywiezienia odpadów z rozbiórki w terminie określonym w umowie, chodzi o tylko jedną transakcję obejmującą sprzedaż towarów przez właściciela obiektu przeznaczonego do rozbiórki przedsiębiorstwu rozbiórkowemu? Czy też umowę taką, uwzględniając art. 2 ust. 1 lit. c) w związku z art. 24 ust. 1 dyrektywy VAT 2006/112/WE, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ona dwie transakcje, a mianowicie z jednej strony sprzedaż towarów przez właściciela obiektu przeznaczonego do rozbiórki na rzecz przedsiębiorstwa rozbiórkowego, a z drugiej strony świadczenie usługi rozbiórki przez przedsiębiorstwo rozbiórkowe na rzecz sprzedawcy towarów? Czy w tej sprawie ma znaczenie, że przedsiębiorstwo rozbiórkowe przy ustalaniu ceny w swej ofercie zakupu tych towarów jako czynnik obniżający cenę uwzględniło koszty powstające dla niego w związku z demontażem i wywozem towarów? Czy ma znaczenie, że sprzedawca towarów ma świadomość tego, iż koszty powstające dla przedsiębiorstwa rozbiórkowego w wyniku demontażu i wywozu uwzględniane są jako czynnik obniżający cenę towarów, mając na uwadze fakt, że strony nie dokonują żadnego uzgodnienia co do tych kosztów i że w żadnym czasie sprzedawca towarów nie ma dowiedzieć się o szacunkowej lub faktycznej wysokości tych kosztów?
2)

Czy pojęcie „podmiot wewnętrzny” – zgodnie z tym rozporządzeniem i ewentualnie per analogiam z utrwalonym orzecznictwem dotyczącym świadczenia usług in house [in house providing] – może obejmować podmiot prawa publicznego posiadający osobowość prawną, któremu organy państwowe udzieliły bezpośrednio zamówienia na świadczenie lokalnych usług transportowych, w sytuacji, gdy pod względem organizacyjnym i w zakresie kontroli pozostaje on w bezpośrednim związku z tym organem i którego kapitał zakładowy znajduje się w posiadaniu tego państwa (w całości lub częściowo – razem z innymi podmiotami publicznymi)?
1)

Czy art. 31 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 7 ust 1 dyrektywy 2003/88/WE (1) z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom ustawy krajowej, zgodnie z którymi postanowienia układu zbiorowego mogą przewidywać, iż obniżenie wynagrodzenia, następujące w okresie rozliczeniowym w wyniku zatrudnienia w skróconym wymiarze czasu pracy wpływa na obliczenie wynagrodzenia za urlop w taki sposób, że pracownik za minimalny okres corocznego urlopu w wymiarze czterech tygodni otrzymuje niższe wynagrodzenie lub po zakończeniu stosunku pracy otrzymuje niższy ekwiwalent pieniężny za urlop niż uzyskałby, gdyby obliczenie wynagrodzenia za czas urlopu było oparte na przeciętnym wynagrodzeniu za pracę, które pracownik otrzymałby w tym okresie rozliczeniowym bez obniżenia wynagrodzenia? Jeżeli tak, to jaki udział procentowy w odniesieniu do nieobniżonego przeciętnego wynagrodzenia pracownika może maksymalnie stanowić dopuszczone przez krajowe przepisy ustawowe obniżenie w drodze układu zbiorowego wynagrodzenia za czas urlopu w wyniku zatrudnienia w skróconym wymiarze czasu pracy w danym okresie rozliczeniowym, aby można było przyjąć zgodną z prawem Unii wykładnię tych przepisów krajowych?
1)

Czy przedsiębiorstwo, które współpracując z przedsiębiorstwem oferującym pojazdy do wynajęcia dopuszczone do przewozu osób udostępnia aplikację na smartfony, dzięki której użytkownicy mogą zamówić samochód do wynajęcia wraz z kierowcą, oferuje w istocie usługę przewozu w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE oraz art. 2 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2006/123, jeżeli organizacja tego przedsiębiorstwa jest ściśle związana z usługą przewozu, w szczególności gdy przedsiębiorstwo to — ustala ceny, obsługę obrotu płatniczego i warunki przewozu w ramach zleceń oraz — oferuje pojazdy, w wynajmie których pośredniczy, pod własną nazwą oraz w ramach jednolitych akcji rabatowych? W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:
1)

Czy art. 11 dyrektywy 2001/83 (1) lub inny przepis prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że powiadomienie, w drodze którego osoba wnioskująca o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu generycznego w rozumieniu art. 10 dyrektywy 2001/83 lub będąca posiadaczem takiego pozwolenia informuje urząd, iż w charakterystyce produktu leczniczego i ulotce informacyjnej produktu generycznego nie umieszcza tych części charakterystyki referencyjnego produktu leczniczego, które odnoszą się do wskazań lub dawkowania i objęte są wynikającym z patentu prawem osoby trzeciej, należy uznać za wniosek o ograniczenie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, który musi skutkować tym, że pozwolenie na dopuszczenie do obrotu nie obowiązuje lub przestaje obowiązywać w odniesieniu do chronionych patentem wskazań lub dawkowania?
1.

W okresie od marca 1999 r. do czerwca 2000 r. aluminium pochodzące z państw trzecich i najpierw przywożone do Anguilli było, po dokonaniu ponownego wywozu z Anguilli, przywożone do Włoch. Władze Anguilli zapewniały dotację dla transportu w zakresie wywozu w kwocie 25 USD za tonę metryczną (zwaną dalej „pomocą w zakresie transportu”) w odniesieniu do towarów przewożonych tranzytem przez Anguillę. Ta „pomoc w zakresie transportu” zapewniona przez Anguillę dla przewożonych tranzytem towarów i odpowiadająca zwrotowi cła powodowałaby stwierdzenie niedopuszczalności zwolnienia celnego w przypadku ponownego wywozu z Anguilli i przywozu do UE. Władze Anguilli błędnie zastosowały art. 101 ust. 2 decyzji 91/482/EWG poprzez wydanie świadectw wywozowych, pomimo że przesłanki ku temu nie zostały spełnione. W następstwie naruszenia art. 101 ust. 2 decyzji 91/482/EWG wynikającego z błędnego wydania przez Anguillę świadectw wywozowych Włochy miały trudności w pobraniu cła na podstawie art. 24 WE (obecnie art. 29 TFUE).
2)

Jeśli na pytanie 1 należy udzielić takiej odpowiedzi, że art. 7 decyzji nr 2/76 Rady Stowarzyszenia nie został w pełni zastąpiony, to czy orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczące art. 13 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia w pełnym zakresie odnosi się do stosowania art. 7 decyzji nr 2/76 Rady Stowarzyszenia z takim skutkiem, że art. 7 decyzji nr 2/76 Rady Stowarzyszenia co do zasady obejmuje także wprowadzone z mocą od dnia 5 października 1980 r. uregulowanie krajowe, na podstawie którego dołączenie współmałżonka do tureckiego pracownika uzależnia się od wydania wizy krajowej?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 318/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 17 lipca 2017 r. – Dermod Patrick O'Brien/Ministry of Justice (dawniej Department for Constitutional Affairs)

(Sprawa C-432/17)

(2017/C 318/14)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Supreme Court of the United Kingdom

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Dermod Patrick O'Brien

Druga strona postępowania: Ministry of Justice (dawniej Department for Constitutional Affairs)

Pytanie prejudycjalne

Czy dyrektywa 97/81 (1), a w szczególności klauzula 4 załączonego doń porozumienia ramowego, dotycząca zasady niedyskryminacji, wymaga, aby okresy pracy, które miały miejsce przed upływem terminu transpozycji tej dyrektywy, były uwzględniane przy wyliczaniu kwoty emerytury pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze godzin, w sytuacji gdy byłyby one uwzględniane przy wyliczaniu emerytury porównywalnego pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze godzin?

(1) Dyrektywa Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez UNICE, CEEP i ETUC – załącznik: Porozumienie ramowe w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin (Dz.U. 1998, L 14, s. 9).
2)

W razie udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej: Czy art. 3 ust. 3 w związku z załącznikiem A lit. b) i c) do dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE znajduje bezpośrednie zastosowanie od dnia 1 lipca 2004 r. w stosunku do przedsiębiorstwa użyteczności publicznej zorganizowanego jako podmiot prawa prywatnego (jako niemiecka spółka z ograniczoną odpowiedzialnością), z tego względu, że przytoczone przepisy tej dyrektywy są, z punktu widzenia ich treści, bezwarunkowe i tym samym mogą być stosowane bez ustawy krajowej dokonującej ich transpozycji i przyznają obywatelom prawa w stosunku do podmiotu, który pomimo formy prawnej podmiotu prawa prywatnego podlega państwu, ponieważ jest ono jedynym udziałowcem przedsiębiorstwa?
1)

czy, w celu zakwalifikowania tej pomocy państwa (jako „istniejącej”, a zatem nie „nowej”), znajduje zastosowanie i na jakich warunkach art. 1 lit. b) pkt v) rozporządzenia nr 659/1999 (1), który stanowi: „v) pomoc jaka została uznana za pomoc istniejącą, ponieważ można stwierdzić, że w czasie gdy została wprowadzona w życie, nie stanowiła pomocy, a w okresie późniejszym stała się pomocą ze względu na rozwój wspólnego rynku bez wprowadzenia zmian przez państwo członkowskie. W przypadku gdy niektóre środki stają się pomocą po liberalizacji danego działania przez prawo wspólnotowe, środków takich nie uznaje się za pomoc istniejącą po terminie przyjętym dla liberalizacji”, czy też znajduje zastosowanie i na jakich warunkach zasada (o formalnie odmiennym zakresie od zakresu wyżej wymienionego przepisu prawa) wyrażona przez Sąd w wyroku z dnia 15 czerwca 2000 r. w sprawach połączonych T-298/97 i in. (Alzetta i in./Komisja, pkt 143), potwierdzona, co do ustaleń, które dotyczą niniejszej sprawy, wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-298/00 P (pkt 66 i 69), zgodnie z którym „[…] system pomocy ustanowiony na rynku początkowo zamkniętym dla konkurencji powinien w chwili liberalizacji tego rynku zostać uznany za system istniejący, ponieważ w chwili jego ustanowienia nie był on objęty zakresem stosowania art. 92 ust. 1 traktatu [późniejszy art. 87 ust. 1], który – ze względu na postawione w nim wymogi dotyczące wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi oraz następstwa dla konkurencji – ma zastosowanie jedynie do sektorów otwartych na konkurencję?”
1)

Czy naruszenie zasad w przedmiocie zawisłości sporu, zawartych w art. 19 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 2201/2003 (1) ma wpływ wyłącznie na ustalenie jurysdykcji, z wynikającym z tego zastosowaniem art. 24 rozporządzenia WE nr 2201/2003, czy też, przeciwnie, może stanowić przeszkodę dla uznania w państwie członkowskim, przez którego sądem sprawę wytoczono najpierw, orzeczenia wydanego w państwie członkowskim, przed którego sądem sprawę wytoczono później ze względu na proceduralny porządek publiczny mając na względzie, że art. 24 rozporządzenia WE nr 2201/2003 odwołuje się wyłącznie do zasad ustalania jurysdykcji zawartych w art. 3–14, a nie do art. 19?
3)

Czy pojęcie „kolizji” w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE można uznać za spełnione tylko w wypadku radykalnej sprzeczności między przepisami dotyczącymi nieuczciwych praktyk handlowych i innymi normami prawa Unii, które regulują szczególne aspekty praktyk handlowych, czy też wystarczy, by rozpatrywane normy ustanawiały regulację różniącą się od uregulowania dotyczącego nieuczciwych praktyk handlowych, która prowadzi do kolizji norm w odniesieniu do danego stanu faktycznego?
—

stwierdzenie, że nie podejmując wszystkich środków niezbędnych w celu doprowadzenia do zamknięcia w jak najkrótszym terminie, zgodnie z art. 7 lit. g) i art. 13 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (Dz.U. L 182, s. 1), składowisk odpadów, które nie uzyskały zgodnie z art. 8 tej dyrektywy zezwolenia na kontynuację działania jak też nie podejmując środków niezbędnych w celu zapewnienia zgodności z wymogami przewidzianymi w cytowanej dyrektywie w odniesieniu do składowisk, które uzyskały zezwolenie na kontynuację działalności, z zastrzeżeniem wymogów, o których mowa w załączniku I pkt 1 do tejże dyrektywy, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 lit. b) zdanie drugie i art. 14 lit. c) tej dyrektywy w odniesieniu do następujących składowisk odpadów: 1) Avigliano (Loc. Serre Le Brecce); 2) Ferrandina (Loc. Venita); 3) Genzano di Lucania (Loc. Matinella); 4) Latronico (Loc. Torre); 5) Lauria (Loc. Carpineto); 6) Maratea (Loc. Montescuro); 7) Moliterno (Loc. Tempa La Guarella); 8) Potenza (Loc. Montegrosso-Pallareta: discarica la cui chiusura era prevista per il mese di settembre 2016); 9) Potenza (Loc. Montegrosso-Pallareta), discarica dichiarata come mai utilizzata; 10) Rapolla (Loc. Albero in Piano); 11) Roccanova (Loc. Serre); 12) Sant’Angelo Le Fratte (Loc. Farisi); 13) Campotosto (Loc. Reperduso); 14) Capistrello (Loc. Trasolero); 15) Francavilla (Valle Anzuca); 16) L’Aquila (Loc. Ponte delle Grotte); 17) Andria (D’Oria G.& C. s.n.c); 18) Canosa (CO.BE.MA); 19) Bisceglie (CO.GE.SER); 20) Andria (F.lli Acquaviva); 21) Trani (BAT-Igea s.r.l.); 22) Torviscosa (Società Caffaro);
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 338/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Halduskohus (Estonia) w dniu 18 lipca 2017 r. – Argo Kalda Mardi talu/Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA)

(Sprawa C-435/17)

(2017/C 338/09)

Język postępowania: estoński

Sąd odsyłający

Tartu Halduskohus

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Argo Kalda Mardi talu

Strona pozwana: Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA)

Pytania prejudycjalne

1) Czy wymóg utrzymania mogił oznaczonych kamieniami (kivikalmed), który państwo członkowskie nakłada na tego, kto składa wniosek o jednolitą płatność obszarową oraz o płatność z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska, i którego naruszenie powoduje zastosowanie określonej w art. 39 rozporządzenia delegowanego Komisji nr 640/2014 (1) kary administracyjnej zmniejszenia płatności o 3 %, jest zgodny z art. 93 ust. 1 i art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1306/2013 (2) oraz ustalonymi w załączniku II do tego rozporządzenia minimalnymi normami?

2) W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: czy ten, kto występuje z wnioskiem o jednolitą płatność obszarową oraz o płatność z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska, musi przestrzegać zgodnie z art. 72 ust. 1 lit. a), art. 91 ust. 1 i 2, art. 93 ust. 1 i art. 94 rozporządzenia nr 1306/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz art. 4 ust. 1 lit. b), c) i e) rozporządzenia nr 1307/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady wymogów dotyczących dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska na całym swoim gospodarstwie rolnym, aby uniknąć zastosowania kary administracyjnej, czy też tylko na użytku rolnym, dla którego konkretnie jest wnioskowana płatność?

(1) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. 2014, L 181, s. 48).

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549).
1)

Czy art. 14 [ust.] 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 (1) z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w związku z art. 12 [ust.] 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że wskazany w nich pracownik najemny nie podlega ustawodawstwu państwa członkowskiego, odpowiednio nie ma do niego zastosowania ustawodawstwo państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę jego pracodawca, mając na względzie okoliczność, że zgodnie ze wskazanym w art. 1 lit. l rozporządzenia podstawowego krajowym ustawodawstwem osoba ta nie miała statusu osoby ubezpieczonej w tym państwie członkowskim bezpośrednio przed rozpoczęciem pracy w charakterze pracownika najemnego?