ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zasadę neutralności podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie odmowie przez organ podatkowy, na podstawie przepisu krajowego służącego transpozycji art. 203 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zwrotu wykonawcy świadczenia podlegającego zwolnieniu podatku od wartości dodanej błędnie wykazanego na fakturze wystawionej przez niego kontrahentowi, z tego względu, iż wykonawca ten nie dokonał sprostowania błędnej faktury, podczas gdy organ podatkowy w sposób ostateczny odmówił temu kontrahentowi prawa do odliczenia owego podatku od wartości dodanej, w związku z czym zasady sprostowania dokumentów przewidziane w prawie krajowym nie znajdują zastosowania.

Zatem jeśli wystawca faktury we właściwym czasie w pełni wyeliminował niebezpieczeństwo uszczuplenia dochodów podatkowych, zasada neutralności podatku od wartości dodanej wymaga, by bezzasadnie wykazany na fakturze podatek mógł podlegać korekcie, bez wymagania przez państwo członkowskie dobrej wiary wystawcy faktury. Prawo do korekty w takiej sytuacji nie może być uzależnione od dyskrecjonalnej oceny organów podatkowych.

(por. pkt 27, 39; pkt 1 sentencji)
Dyrektywę 99/70 dotyczącą porozumienia ramowego UNICE, CEEP oraz ETUC w sprawie pracy na czas określony oraz wspomniane porozumienie ramowe znajdujące się w załączniku do tej dyrektywy, należy interpretować w taki sposób, że nie mają one zastosowania ani do stosunku pracy na czas określony pomiędzy pracownikiem tymczasowym a agencją pracy tymczasowej, ani do stosunku pracy na czas określony pomiędzy takim pracownikiem a przedsiębiorstwem użytkownikiem.

W istocie z akapitu czwartego preambuły porozumienia ramowego przejętego w klauzuli 3 pkt 1 porozumienia ramowego wynika, że porozumienia tego nie stosuje się do pracowników zatrudnionych na czas określony, którzy oddawani są do dyspozycji przedsiębiorstwa korzystającego z usług agencji pracy tymczasowej, zaś zamiarem stron porozumienia ramowego jest rozważenie konieczności zawarcia podobnego porozumienia dotyczącego pracy tymczasowej. Uregulowanie pracy tymczasowej jest właśnie celem dyrektywy 2008/104, która, tak jak wynika z jej motywów 5 i 7, została przyjęta przez ustawodawcę Unii, gdy negocjacje w sprawie zawarcia takiego porozumienia prowadzone przez partnerów społecznych zakończyły się niepowodzeniem.

(por. pkt 36, 39, 42, 45; sentencja)
Artykuł 2 ust. 1, a także art. 4 ust. 2 lit. b) i art. 4 ust. 3 dyrektywy 85/337 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą 97/11, stoją na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które poddają przedsięwzięcia związane ze zmianą infrastruktury portu lotniczego i objęte załącznikiem II do tej dyrektywy ocenie oddziaływania na środowisko jedynie w sytuacji, gdy przedsięwzięcia te mogą doprowadzić do zwiększenia liczby operacji lotniczych o co najmniej 20000 rocznie.

W istocie państwo członkowskie, które ustaliłoby kryteria lub progi na poziomie takim, że w praktyce cała klasa przedsięwzięć byłaby z góry wyłączona z obowiązku zbadania ich skutków, przekroczyłoby zakres uznania, którym dysponuje na mocy art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2 dyrektywy 85/337, chyba że można by uznać na bazie całościowej oceny, iż wszystkie wyłączone przedsięwzięcia nie mogą znacząco oddziaływać na środowisko.

Ponadto poprzez ustanowienie takiego progu, dane uregulowanie krajowe uwzględnia jedynie aspekt ilościowy skutków przedsięwzięcia, z pominięciem innych kryteriów selekcji określonych w załączniku III do tej dyrektywy, w szczególności zaś kryterium przewidzianego w pkt 2 lit. g) tego załącznika, a mianowicie gęstości zaludnienia na obszarze, którego dotyczy przedsięwzięcie.

(por. pkt 27–35, 38; pkt 1 sentencji)
—

ustalenie, czy owe świadczenia podlegają zwolnieniu z podatku od wartości dodanej na podstawie art. 132 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy 2006/112, wymaga wzięcia pod uwagę wszystkich wymagań zawartych w art. 132 ust. 1 lit. b) i c), a także innych stosownych przepisów tytułu IX, rozdziały 1 i 2 tej dyrektywy, takich jak – w odniesieniu do zwolnienia ustanowionego w art. 132 ust. 1 lit. b) dyrektywy – przepisy jej art. 131, 133 i 134.
Keywords

Summary



Keywords

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Towary i usługi służące wykonywaniu przez podatnika czynności podlegających opodatkowaniu – Wymóg bezpośredniego związku między transakcją na wcześniejszym etapie obrotu a działalnością podatnika – Kryterium oceny – Podatek należny za usługi świadczone przez adwokata w ramach postępowania karnego przeciwko osobom fizycznym, członkom zarządu spółki będącej podatnikiem – Prawo do odliczenia – Brak

[dyrektywa Rady 77/388, zmieniona dyrektywą 2001/115, art. 17 ust. 2 lit. a)]

Summary

Oceny istnienia bezpośredniego związku między konkretną transakcją a całością działalności podatnika w celu ustalenia, czy towary i usługi są wykorzystywane „do celów zawieranych transakcji podlegających opodatkowaniu” tego podatnika w rozumieniu art. 17 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 2001/115, należy dokonywać na podstawie istoty nabywanych przez podatnika towarów lub usług.

Okoliczność, iż ustalenia bezpośredniego związku między świadczeniem konkretnych usług a całością opodatkowanej działalności gospodarczej należy dokonywać na podstawie istoty owych usług, nie wyklucza możliwości wzięcia również pod uwagę wyłącznej przyczyny rozpatrywanej transakcji, którą należy uznać za kryterium określenia jej istoty. W razie ustalenia, że transakcja nie została dokonana do celów opodatkowanej działalności podatnika, nie można jej uznać za bezpośrednio związaną z tą działalnością, nawet jeżeli transakcja ta z punktu widzenia jej istoty podlega opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej.

Co się tyczy usług świadczonych przez adwokata w celu ochrony przed sankcjami karnymi osób fizycznych, członków organu spółki będącej podatnikiem, nie powodują one powstania po stronie owej spółki prawa do odliczenia – jako podatku naliczonego – podatku od wartości dodanej należnego od tych usług, gdy po pierwsze, owe usługi mają bezpośrednio na celu ochronę prywatnych interesów oskarżonych członków, ściganych z powodu czynów zabronionych popełnionych przez nich osobiście, oraz po drugie, gdy brak jest związku prawnego między postępowaniem karnym a spółką będącą podatnikiem, w związku z czym omawiane usługi należy uznać za pozostające w całości poza sferą opodatkowanej działalności tej spółki.

(por. pkt 29–31, 33; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Rolnictwo – EFOGR – Przyznanie pomocy i premii – Ciążący na państwach członkowskich obowiązek zorganizowania skutecznego systemu kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu – Zakres

(rozporządzenie Rady nr 4045/89, art. 2)

2. Rolnictwo – EFOGR – Przyznanie pomocy i premii – Ciążący na państwach członkowskich obowiązek zorganizowania skutecznego systemu kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu – Okres kontroli – Pojęcie – Okres pomiędzy 1 lipca danego roku i 30 czerwca następnego roku – Możliwość kontynuowania czynności kontrolnych przez państwo członkowskie poza tym okresem – Włączenie – Nieprawidłowość postępowania – Brak

(rozporządzenie Rady: nr 4045/89, art. 2 ust. 4 akapit pierwszy; nr 2988/95, art. 3)

Summary

1. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 20–26)

2. Artykuł 2 ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia nr 4045/89 w sprawie kontroli przez państwa członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), należy interpretować w ten sposób, że organ administracji może w razie potrzeby kontynuować czynności kontrolne zapowiedziane w okresie kontroli biegnącym od dnia 1 lipca danego roku do dnia 30 czerwca następnego roku poza tym okresem, nie wywołując nieprawidłowości proceduralnych, na które kontrolowany podmiot mógłby powołać się w stosunku do decyzji wydanej na podstawie wyników tej kontroli.

Tym samym art. 2 ust. 4 rozporządzenia nr 4045/89 nie można interpretować w ten sposób, iż przyznaje on wspomnianym podmiotom prawo pozwalające im sprzeciwiać się kontrolom innym lub mającym zakres szerszy aniżeli kontrole, o których mowa w tym przepisie. Z uwagi na fakt, iż ewentualną konsekwencją takiego prawa byłoby uniemożliwienie uzyskania zwrotu bezprawnie otrzymanej lub nieprawidłowo wykorzystanej pomocy, narażałoby ono ponadto na niebezpieczeństwo ochronę interesów finansowych Unii. W każdym wypadku kontrole wymagane przez rozporządzenie nr 4045/89 dotyczą podmiotów, które dobrowolnie przystąpiły do systemu wsparcia ustanowionego przez Sekcję Gwarancji EFOGR i które – by móc korzystać z pomocy – zgodziły się na przeprowadzanie kontroli dla sprawdzenia prawidłowości wykorzystania środków Unii. Podmioty te nie mogą skutecznie kwestionować prawidłowości takiej kontroli jedynie z tego względu, iż nie dochowano w jej ramach zasad organizacyjnych odnoszących się do stosunków pomiędzy państwami członkowskimi i Komisją.

Nie można więc uznać, że zasada pewności prawa jest naruszona przez możliwość, poddania beneficjenta pomocy przyznanej w ramach systemu pomocy ustanowionego przez Sekcję Gwarancji EFOGR czynności kontrolnej poza okresem wyznaczonym w art. 2 ust. 4 rozporządzenia nr 4045/89, jeżeli nie upłynął jeszcze termin przedawnienia. Termin ten jestokreślony w art. 3 rozporządzenia nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich zasadniczo na cztery lata od czasu dopuszczenia się naruszenia przepisów prawa Unii wynikającego z działania lub zaniechania ze strony podmiotu gospodarczego, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę w budżecie Unii.

(por. pkt 30–34; sentencja)
Sprawa C-239/12 P

Abdulbasit Abdulrahim

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej

i

Komisji Europejskiej

„Odwołanie — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami — Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Wykreślenie zainteresowanego z wykazu osób i podmiotów — Interes prawny”

Streszczenie – wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 maja 2013 r.

Z art. 114 § 4 regulaminu postepowania przed Sądem, w świetle art. 2 ust. 2 i art. 18 i 19 tego regulaminu postępowania wynika po pierwsze, że wyznaczenie sędziego Sądu jako rzecznika generalnego jest fakultatywne, gdy Sąd zasiada w składzie izby, a po drugie, że odniesienia do rzecznika generalnego we wspomnianym regulaminie postępowania mają zastosowanie tylko do przypadków, w których sędzia został faktycznie wyznaczony jako rzecznik generalny. Gdy Sąd nie wyznacza żadnego rzecznika generalnego w celu rozpoznania skargi, nie istnieje jakikolwiek obowiązek wysłuchania rzecznika generalnego przed uznaniem, że należy umorzyć postępowanie na podstawie owego regulaminu postępowania. (por. pkt 38, 39)

Z zastosowaniem art. 113 regulaminu postępowania przed Sądem nie wiąże się koniecznie otwarcie części ustnej, ponieważ Sąd może na podstawie art. 114 § 3 swojego regulaminu postępowania, do którego odsyła art. 113 tegoż regulaminu, orzec po przeprowadzeniu jedynie procedury pisemnej. Jednakże art. 113 regulaminu postępowania przed Sądem nakazuje Sądowi wysłuchanie stron przed stwierdzeniem, że skarga jest niedopuszczalna z uwagi na bezwzględne przeszkody procesowe lub że skarga stała się bezprzedmiotowa i nie ma potrzeby jej rozpatrywania. Zgodnie z tym przepisem, gdy wnoszący odwołanie zostaje wezwany do pisemnego ustosunkowania się co do konsekwencji, jakie należy wyciągnąć z przyjęcia spornego rozporządzenia, w szczególności w świetle przedmiotu wniesionej przez niego skargi, może się on spodziewać, że Sąd, w razie gdy uzna, iż skarga stała się bezprzedmiotowa, orzeknie w drodze postanowienia, gdyż chodzi tu o jeden z określonych w art. 113 przypadków, w których Sąd może orzec w każdym czasie. W takich okolicznościach nie może być mowy o naruszeniu przez Sąd prawa do rzetelnego procesu, zagwarantowanego przez art. 47 karty praw podstawowych, ponieważ Sąd wezwał zainteresowanego do wypowiedzenia się co do dalszego istnienia przedmiotu skargi. (por. pkt 42–44, 48)
Artykuł 6 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 lit. c) i e) dyrektywy 95/46 w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które nakłada na pracodawcę obowiązek udostępnienia krajowemu organowi właściwemu w sprawach nadzoru nad warunkami pracy ewidencji czasu pracy w sposób umożliwiający natychmiastowy wgląd do tej ewidencji, o ile obowiązek ten jest konieczny dla potrzeb sprawowania przez ten organ nadzoru nad stosowaniem przepisów dotyczących warunków pracy, w szczególności z zakresu czasu pracy.

(por. pkt 45; pkt 2 sentencji)
Zasada zwrotu podatków pobranych w państwie członkowskim z naruszeniem zasad prawa Unii powinna być interpretowana w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie odmawiało zwrotu części podatku od wartości dodanej, którego odliczenia zakazywał przepis krajowy sprzeczny z prawem Unii Europejskiej, na tej podstawie, że owa część podatku była subwencjonowana przez pomoc przyznaną podatnikowi i finansowaną zarówno przez Unię, jak i przez rzeczone państwo, pod warunkiem że ciężar finansowy związany z odmową odliczenia podatku od wartości dodanej został w całości zneutralizowany, czego weryfikacja należy do sądu krajowego.

W tym zakresie sąd krajowy powinien zbadać w szczególności kwestię, czy kwota pomocy przyznanej podatnikowi byłaby mniejsza w przypadku, gdyby mógł on skorzystać z prawa do odliczenia. Zatem w celu zneutralizowania ciężaru finansowego związanego z zakazem odliczenia podatku od wartości dodanej kwota zwrotu, której może dochodzić podatnik, powinna odpowiadać różnicy pomiędzy, po pierwsze, kwotą podatku, jakiej nie mógł on odliczyć z powodu uregulowania krajowego, oraz po drugie, kwotą pomocy przyznanej podatnikowi, która przekracza wysokość pomocy, jaka zostałaby mu przyznana, gdyby mógł on skorzystać z prawa do odliczenia.

(por. pkt 32, 33, 35; sentencja)
Artykuł 18 lit. c) dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w taki sposób, że obejmuje on również przypadki, w których zaprzestanie działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu jest spowodowane wykreśleniem podatnika z rejestru podatku od wartości dodanej. W istocie głównym celem tego przepisu jest uniknięcie tego, żeby składniki majątkowe dające prawo do odliczenia podatku nie zostały przedmiotem nieopodatkowanej ostatecznej konsumpcji towaru lub usługi w następstwie zaprzestania działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu, jakiekolwiek byłyby jego przyczyny bądź okoliczności.

(por. pkt 27, 28; pkt 1 sentencji)
Sprawa C-87/12

Kreshnik Ymeraga i in.

przeciwko

Ministre du Travail, de l’Emploi et de l’Immigration

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative)

„Obywatelstwo Unii — Artykuł 20 TFUE — Prawo pobytu obywateli państw trzecich będących członkami rodziny obywatela Unii, który nie skorzystał ze swojego prawa do swobodnego przemieszczania się — Prawa podstawowe”

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 maja 2013 r.

Obywatelstwo Unii – Postanowienia traktatu – Zakres stosowania – Obywatel Unii, który nigdy nie skorzystał z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się – Warunek włączenia – Stosowanie środków skutkujących pozbawieniem skutecznego korzystania z istoty praw przyznanych przez status obywatela Unii – Kryterium oceny – Środki skutkujące zmuszeniem tego obywatela do opuszczenia terytorium Unii – Odmowa prawa pobytu członkom jego rodziny będącym obywatelami państw trzecich – Okoliczność niewystarczająca do stwierdzenia tego pozbawienia

Obywatelstwo Unii – Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Dyrektywa 2004/38 – Osoby uprawnione – Członkowie rodziny obywatela Unii będący obywatelami państw trzecich – Warunek – Obywatel Unii, który skorzystał z przysługującego mu prawa swobodnego przemieszczania się – Stosowanie dyrektywy 2003/86 do członków rodziny obywatela Unii – Wyłączenie

Dyrektywy 2003/86 w sprawie prawa do łączenia rodzin i 2004/38 w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, nie podlegają stosowaniu względem obywateli państw trzecich, którzy występują o prawo pobytu w celu dołączenia do obywatela Unii będącego członkiem ich rodziny, który nigdy nie skorzystał ze swojego prawa do swobodnego przemieszczania się jako obywatel Unii i zawsze przebywał, jako obywatel Unii, w państwie członkowskim, którego obywatelstwo posiada. (por. pkt 33)

Artykuł 20 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie odmówiło obywatelowi państwa trzeciego pobytu na swoim terytorium, chociaż obywatel ten pragnie zamieszkać z członkiem swojej rodziny będącym obywatelem Unii Europejskiej zamieszkałym w tym państwie członkowskim i posiadającym jego obywatelstwo, w sytuacji gdy ten obywatel Unii nigdy nie skorzystał ze swego prawa do swobodnego przemieszczania się, o ile taka odmowa nie oznacza pozbawienia tego obywatela Unii rzeczywistej możliwości skorzystania z istoty praw wynikających ze statusu obywatela Unii. W tym względzie sam fakt, iż dla obywatela państwa członkowskiego mogłoby wydawać się pożądane – ze względów ekonomicznych lub w celu utrzymania jedności rodziny na terytorium Unii – aby członkowie jego rodziny, którzy nie posiadają obywatelstwa państwa członkowskiego, mogli z nim przebywać na terytorium Unii, jest niewystarczający dla stwierdzenia, że obywatel Unii byłby zmuszony do opuszczenia terytorium Unii w razie nieprzyznania takiego prawa. (por. pkt 38, 45; sentencja)
Przepisy szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 94/5, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniom krajowym, na mocy których można odmówić prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej podatnikom będącym usługobiorcami, którzy posiadają faktury zawierające braki, nawet jeśli zostają one uzupełnione poprzez przedstawienie informacji mających na celu wykazanie prawdziwości, charakteru i kwoty zafakturowanych transakcji po wydaniu takiej decyzji odmownej.

W istocie, chociaż wspólny system podatku od wartości dodanej nie zakazuje dokonywania korekty błędnych faktur, gdy zostały spełnione wszystkie przesłanki materialne konieczne do skorzystania z prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej, prawa do dokonania tego odliczenia można jednak odmówić, ponieważ podatnik dostarczył administracji podatkowej skorygowaną fakturę po przyjęciu przez nią decyzji, uniemożliwiając jej zapewnienie prawidłowego poboru podatku i jego kontrolę.

(por. pkt 34–36; pkt 1 sentencji)
Niepoinformowanie eksportera przez właściwe władze celne o zagrożeniu popełnienia oszustwa przez jego kontrahenta nie stanowi przypadku siły wyższej w rozumieniu przepisów rozporządzenia nr 3665/87 ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem nr 2945/94, a w szczególności art. 11 ust. 1 akapit trzeci tiret pierwsze tego rozporządzenia. O ile takie niepoinformowanie może stanowić przypadek wyjątkowy w rozumieniu art. 11 ust. 1 akapit trzeci tiret drugie rozporządzenia nr 3665/87, o tyle nie może ono jednak zwalniać tego eksportera z jego obowiązku zwrotu refundacji wywozowych otrzymanych nienależnie, gdyż jest on zwolniony jedynie z zapłaty kar należnych na podstawie tego artykułu.

W tym względzie postanowienie art. 11 ust. 1 akapit trzeci tiret pierwsze rozporządzenia zwalniają eksporterów wyłącznie z zapłaty kar, ale nie ze zwrotu refundacji otrzymanych z góry. W istocie do wyczerpującego wykazu zawartego w art. 11 ust. 1 akapit trzeci omawianego rozporządzenia nie można dodać nowego przypadku wyłączenia, dotyczącego w szczególności braku zawinionego zachowania eksportera. Nawet jeżeli wina lub błąd popełnione przez kontrahenta eksportera mogą stanowić okoliczność, za którą eksporter nie odpowiada, to jednak wchodzą one – w tym skazanie karne za fałszowanie dokumentów w ramach refundacji wywozowych – w zakres normalnego ryzyka handlowego i w ramach transakcji handlowych nie można ich uznać za niemożliwe do przewidzenia. Eksporter w sposób swobodny dobiera kontrahentów i powinien zabezpieczyć się przed ryzykiem, wprowadzając odpowiednie klauzule do umów z kontrahentami albo zawierając specjalne ubezpieczenie.

(por. pkt 42, 43, 49; sentencja)
Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 2010/13 w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych, zasadę równego traktowania i art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym, które dla nadawców telewizji kodowanej przewidują limity godzinowe czasu antenowego przeznaczonego na reklamy telewizyjne niższe od określonych dla nadawców telewizji niekodowanej, o ile zachowana zostaje zasada proporcjonalności, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

Co się tyczy zasad i celów przepisów odnoszących się do czasu nadawania reklam telewizyjnych, określonych w dyrektywach w sprawie wykonywania usług przez media audiowizualne zmierzają one do ustanowienia zrównoważonej ochrony z jednej strony, interesów finansowych nadawców i reklamodawców, a z drugiej strony, interesów posiadaczy praw, tj. autorów i twórców oraz konsumentów, jakimi są widzowie. Tymczasem zrównoważona ochrona tych interesów przybiera zróżnicowaną postać w zależności od tego, czy nadawcy radiowi i telewizyjni nadają swoje programy odpłatnie, czy też nie, ponieważ ci pierwsi otrzymują od widzów opłaty abonamentowe, zaś ci drudzy nie korzystają z takiego bezpośredniego źródła finansowania i muszą finansować się albo pobierając opłaty za reklamy, albo przy pomocy innych źródeł. Ponadto sytuacja widzów jest obiektywnie odmienna, ponieważ w odróżnieniu od widzów nadawców radiowych i telewizyjnych telewizji niekodowanej, widzowie nadawców radiowych i telewizyjnych telewizji kodowanej pozostają w bezpośrednich stosunkach handlowych ze swoim nadawcą telewizyjnym i wnoszą opłatę za korzystanie z programów telewizyjnych.

Co się tyczy wreszcie swobody świadczenia usług przewidzianej w art. 56 TFUE sporne przepisy krajowe mogą stanowić ograniczenie tej swobody. Jednakże ochrona konsumentów przed nadmiarem reklam handlowych stanowi nadrzędny wzgląd interesu ogólnego, który może uzasadniać ograniczenia swobody świadczenia usług, pod warunkiem że stosowanie takiego ograniczenia jest właściwe do zagwarantowania realizacji zamierzonego celu i nie wykracza poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia.

(por. pkt 18–20, 22, 24, 26; sentencja)