Sprawa T‑443/11

Gold East Paper (Jiangsu) Co. Ltd

i

Gold Huasheng Paper (Suzhou Industrial Park) Co. Ltd

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej

„Dumping — Przywóz cienkiego papieru powlekanego pochodzącego z Chin — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Termin na przyjęcie decyzji w przedmiocie tego statusu — Sumienne i bezstronne badanie — Prawo do obrony — Oczywisty błąd w ocenie — Zasada dobrej administracji — Ciężar dowodu — Szkoda — Określenie marży zysku — Definicja produktu objętego postępowaniem — Przemysł wspólnotowy — Związek przyczynowy”

Streszczenie – wyrok Sądu (trzecia izba) z dnia 11 września 2014 r.

Skarga o stwierdzenie nieważności – Zarzuty – Niemożność powołania się na porozumienia WTO w celu podważenia zgodności z prawem aktu Unii Europejskiej – Wyjątki – Akt Unii mający zapewnić wykonanie tych porozumień lub odnoszący się do nich w sposób wyraźny i konkretny – Decyzja w sprawie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia nr 1225/2009 – Brak możliwości zastosowania wyjątków

Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Margines dumpingu – Ustalenie wartości normalnej – Przywóz z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej, o których mowa w art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia nr 1225/2009 – Zastosowanie przepisów dotyczących państw o gospodarce rynkowej – Ścisła wykładnia – Zastosowanie ograniczone do producentów spełniających przesłanki łączne wskazane w art. 2 ust. 7 lit. c) tego rozporządzenia – Ciężar dowodu spoczywający na producentach – Nierozsądny wymiar tego ciężaru – Brak

Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie – Rozporządzenie nakładające cła antydumpingowe – Różne cła nałożone na różne przedsiębiorstwa – Dopuszczalność ograniczona w odniesieniu do każdego z przedsiębiorstw do przepisów, które go konkretnie dotyczą

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 62, 63)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 66, 125, 135, 160, 174)

Brak jest bezpośredniego związku pomiędzy trzymiesięcznym terminem, o którym mowa w art. 2 ust. 7 lit. c) akapit drugi rozporządzenia nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, a ewentualną znajomością przez Komisję wpływu decyzji w sprawie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej na margines dumpingu przedsiębiorstwa. Ponadto nie można wykluczyć, że nawet w sytuacji, gdyby w najmniejszym stopniu nie przekroczono tego terminu, Komisja podjęłaby decyzję w sprawie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej, będąc już w posiadaniu informacji pozwalających jej na obliczenie wpływu tej decyzji na margines dumpingu przedsiębiorstwa objętego postępowaniem. W tych okolicznościach, nawet przy założeniu, że fakt, iż Komisja ze względu na niedochowanie terminu trzech miesięcy wskazanego w art. 2 ust. 7 lit. c) akapit drugi rozporządzenia nr 1225/2009 mogła znać wpływ decyzji w sprawie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej stron skarżących na ich margines dumpingu, może być istotny – o ile przyjąć, że wiedza ta mogła oddziałać na decyzję Komisji w trakcie jej wydawania – to i tak potrzeba wykazać, że zaskarżony przez skarżących akt mógł mieć odmienną treść, jeżeli nie wystąpiłaby zarzucana nieprawidłowość mająca wpływ na proces wydawania decyzji w sprawie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej. W tym względzie sama wiedza o wpływie decyzji w sprawie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej na margines dumpingu przedsiębiorstwa niekoniecznie oznacza, że taka decyzja – i w konsekwencji rozporządzenie ustanawiające cło antydumpingowe – mogła mieć odmienną treść w przypadku, gdyby została podjęta w terminie trzech miesięcy, o którym mowa w art. 2 ust. 7 lit. c) akapit drugi omawianego rozporządzenia. (por. pkt 70, 71, 79, 81)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 90)

Naruszenie przepisów dotyczących zasięgania opinii Komitetu może pociągać za sobą bezprawność ostatecznej decyzji danej instytucji, tylko jeżeli jest ono wystarczająco istotne i jeżeli wyrządza szkodę w sytuacji prawnej i materialnej strony, która powołuje się na uchybienie procedurze. Zasięgnięcie opinii Komitetu stanowi bowiem ważny wymóg formalny, którego naruszenie wpływa na zgodność z prawem aktu przyjętego po zaopiniowaniu, jeżeli ustali się, że nieprzekazanie określonych ważnych danych nie pozwoliło Komitetowi wydać opinii w oparciu o pełną znajomość sprawy, to znaczy wprowadziło go w błąd co do ważnej kwestii za sprawą nieścisłości lub pominięć. Przypadek taki nie zachodzi, gdy dokumenty nieprzekazane Komitetowi lub przekazane mu z opóźnieniem nie zawierają danych ważnych lub nieznanych w porównaniu z tymi, które znajdują się już w aktach przekazanych Komitetowi przy jego zawiązaniu. W takim bowiem wypadku nieprzekazanie lub spóźnienie w przekazaniu dokumentu przez Komisję pozostaje bez wpływu na wynik procedury opiniowania. W konsekwencji pominięcie takie nie może skutkować wadliwością postępowania administracyjnego i podważać zgodności z prawem ostatecznie wydanego aktu. (por. pkt 98–101)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 120, 121, 165, 166)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 122, 162–164, 182–184, 249, 323)

Porozumienia Światowej Organizacji Handlu (WTO), ze względu na ich charakter i strukturę, nie znajdują się co do zasady pośród przepisów, w świetle których sąd Unii kontroluje legalność aktów instytucji Unii na podstawie art. 263 akapit pierwszy TFUE. Jednakże w sytuacji, gdy Unia wyraziła zamiar wykonania szczególnego zobowiązania przyjętego w ramach WTO lub gdy akt Unii wyraźnie odsyła do konkretnych przepisów porozumień WTO, sąd Unii ma za zadanie dokonać kontroli legalności tego aktu Unii w świetle przepisów WTO. W tym kontekście decyzja w sprawie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej nie jest środkiem szczególnym w rozumieniu art. 32 ust. 1 porozumienia WTO w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, ze względu na to, że w pierwszej kolejności art. 2 ust. 7 lit. c) akapit pierwszy tiret trzecie rozporządzenia nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej nie wykonuje art. 32 ust. 1 tego porozumienia, w drugiej kolejności decyzja ta nie odsyła wyraźnie do konkretnych przepisów porozumień WTO, w tym do porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, i w trzeciej kolejności tego rodzaju decyzja w sprawie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej nie jest wydawana po ustaleniu, że miał miejsce dumping lub subsydiowanie i nie jest nierozerwalnie związana z przesłankami dumpingu lub subsydiowania. (por. pkt 147, 148, 151–153)

W sprawach antydumpingowych Rada i Komisja polegają na dobrowolnej współpracy stron w zakresie dostarczenia im niezbędnych informacji we wskazanych terminach. O ile sytuacja producenta, który nie udzielił odpowiedzi we wskazanych terminach, została uwzględniona w zakresie wskaźników makroekonomicznych, dzięki danym przekazanym przez stowarzyszenie producentów reprezentującym prawie całą produkcję unijnych producentów eksportujących, o tyle wskaźniki makroekonomiczne mogą zostać poddane ocenie jedynie na podstawie danych przekazanych przez poszczególnych przedsiębiorców. Okoliczność, że producent unijny nie odpowiedział, nie mogła więc stanowić pominięcia popełnionego w ramach konkretnego badania opartego na obiektywnych dowodach oceny wystąpienia szkody. (por. pkt 193, 198–200)

W sprawach antydumpingowych Rada i Komisja polegają na dobrowolnej współpracy stron w zakresie dostarczenia im niezbędnych informacji we wskazanych terminach. W tym zakresie z rozporządzenia nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej nie wynika dla instytucji Unii, działających w ramach swobodnej oceny, żaden obowiązek w zakresie klasyfikacji kryteriów makroekonomicznych i mikroekonomicznych, czy też zakaz ustanawiania podgrup producentów, o ile Komisja prowadzi badanie obiektywne oparte na dowodach, które same są obiektywne – a takie badanie przeprowadzono w sprawie. (por. pkt 222, 226)

Z brzmienia art. 3 ust. 1 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej wynika, że marża zysku, jaką Rada powinna przyjąć w celu obliczenia ceny docelowej usuwającej szkodę poniesioną przez przemysł Unii, powinna być ograniczona do marży zysku, której w normalnych warunkach konkurencji i w przypadku braku przywozu po cenach dumpingowych przemysł Unii mógłby racjonalnie oczekiwać. Przyznanie przemysłowi Unii marży zysku, której nie mógłby on oczekiwać w sytuacji braku dumpingu, byłoby niezgodne z art. 3 ust. 1 i art. 9 ust. 4 wskazanego rozporządzenia. Ponadto, w przypadku gdy instytucje korzystają z zakresu swobodnego uznania przyznanego im w rozporządzeniu nr 1225/2009, nie są one zobowiązane do udzielania uprzednio szczegółowych wyjaśnień co do kryteriów, które zamierzają zastosować w danej sytuacji, nawet wówczas, gdy ustanawiają nowe rozwiązania o zasadniczym znaczeniu. (por. pkt 245, 254)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 288)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 302–304, 306, 307, 311, 312)