Keywords

Summary



Keywords

1. Polityka społeczna – Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej – Dostęp do zatrudnienia i warunki pracy – Równość traktowania – Pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze godzin – Umowa o pracę w niepełnym wymiarze godzin ustalająca wymiar i organizację czasu pracy w zależności od potrzeb – Umowa objęta zakresem dyrektywy 76/207 oraz Porozumienia ramowego załączonego do dyrektywy 97/81

(dyrektywy Rady 76/207 i 97/81)

2. Polityka społeczna – Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej – Dostęp do zatrudnienia i warunki pracy – Równość traktowania – Pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze godzin – Przepis krajowy regulujący maksymalny wymiar oraz organizację czasu pracy identycznie dla pracowników zatrudnionych w pełnym jak i niepełnym wymiarze godzin – Dopuszczalność

(dyrektywa Rady 76/207, art. 2 ust.1, art. 5 ust. 1; dyrektywa Rady 97/81 wraz z załączonym Porozumieniem ramowym, klauzula 4)

3. Polityka społeczna – Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej – Dostęp do zatrudnienia i warunki pracy – Równość traktowania – Pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze godzin – Umowa o pracę w niepełnym wymiarze godzin ustalająca wymiar i organizację czasu pracy w zależności od potrzeb i pozostawiająca pracownikowi wybór co do przyjęcia lub odmowy przyjęcia tej pracy – Dopuszczalność ze względu na brak w tym samym przedsiębiorstwie porównywalnych pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze godzin

(dyrektywa Rady 76/207, art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 1; dyrektywa Rady 97/81, wraz z załączonym Porozumieniem ramowym, klauzula 4)

Summary

1. Pracownik będący stroną umowy o pracę, która stanowi, że wymiar i organizacja czasu pracy zależą od pojawiającej się ilości pracy i są określane za porozumieniem stron w każdym przypadku z osobna i która wpływa tym samym na wykonywanie przez pracowników ich czynności zawodowych, powodując zmianę ich czasu pracy w zależności od potrzeb, jest objęty zakresem dyrektywy Rady 76/207 w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy.

Pracownik ten objęty jest również zakresem Porozumienia ramowego, które stanowi Załącznik do dyrektywy 97/81 dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), jeżeli jest stroną umowy o pracę lub pozostaje w stosunku pracy zgodnie z definicją określoną przez ustawę, układ zbiorowy pracy lub praktykę obowiązującą w tym zakresie w każdym Państwie Członkowskim oraz jest pracownikiem, którego normalna liczba godzin pracy, obliczona według średniej tygodniowej lub na podstawie średniej z okresu zatrudnienia wynoszącego maksymalnie jeden rok, jest mniejsza niż normalna liczba godzin pracy w przypadku porównywalnego pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze godzin, w rozumieniu klauzuli 3.2 tego Porozumienia ramowego. Pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze godzin, którzy pracują dorywczo, objęci są zakresem tegoż porozumienia gdy Państwo Członkowskie nie wyłączyło tych pracowników całkowicie lub częściowo spod warunków tego Porozumienia. na mocy jego klauzuli 2.2.

(por. pkt 30, 40 oraz pkt 1 sentencji)

2. Klauzulę 4 Porozumienia ramowego, stanowiącego Załącznik do dyrektywy 97/81 dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) oraz art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 1 dyrektywy 76/207 w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisowi krajowemu, który ustala maksymalny wymiar czasu pracy, wynoszący, zasadniczo, 40 godzin tygodniowo i 8 godzin na dobę. W istocie przepis ten reguluje maksymalny wymiar i organizację czasu pracy zarówno w odniesieniu do pracowników zatrudnionych w pełnym, jak i w niepełnym wymiarze godzin, których maksymalny wymiar czasu pracy jest z definicji mniejszy od wymiaru tych zatrudnionych w pełnym wymiarze i nie prowadzi zatem do mniej korzystnego traktowania pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin w stosunku do porównywalnych pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze godzin.

(por. pkt 49–51 oraz pkt 2 sentencji)

3. Klauzulę 4 Porozumienia ramowego, stanowiącego Załącznik do dyrektywy 97/81 dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) oraz art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 1 dyrektywy 76/207 w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one zawieraniu umowy o pracę w niepełnym wymiarze godzin z pracownikami przedsiębiorstwa – na mocy której wymiar tygodniowego czasu pracy i organizacja czasu pracy nie są ustalone, lecz zależą od ilości pracy do wykonania i są określane w każdym przypadku z osobna, przy czym pracownicy mogą przyjąć tę pracę lub odmówić jej przyjęcia w sytuacji, gdy wszystkie umowy o pracę innych pracowników tego przedsiębiorstwa ustalają wymiar tygodniowego czasu pracy i organizację czasu pracy. W istocie umowy te dotyczą stosunków pracy mających różne cele i podstawy i nie dotyczą „porównywalnych pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze godzin” w rozumieniu klauzuli 4 Porozumienia ramowego.

(por. pkt 61–62, 66 oraz pkt 2 sentencji)