Taki brak ulgi podatkowej w wypadku udziałowców niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od tych dywidend, takich jak powiernicy, może zniechęcać owych udziałowców do inwestowania w kapitał spółek będących rezydentami w Zjednoczonym Królestwie, które otrzymują dywidendy od spółek będących rezydentami poza Zjednoczonym Królestwem, z korzyścią dla inwestycji w spółkach będących rezydentami w Zjednoczonym Królestwie otrzymujących dywidendy od innych spółek będących rezydentami w tym państwie (zob. analogicznie wyrok z dnia 12 grudnia 2006 r., Test Claimants in the FII Group Litigation, C‑446/04 , EU:C:2006:774 , pkt 166 ).

W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału krajowe przepisy mające zastosowanie bez różnicy do obywateli wszystkich państw członkowskich mogą zasadniczo być objęte postanowieniami traktatu FUE w dziedzinie swobody przepływu kapitału jedynie wtedy, gdy mają zastosowanie do sytuacji mających związek z handlem pomiędzy państwami członkowskimi (zob. podobnie wyrok z dnia 5 marca 2002 r., Reisch i in., C‑515/99, od C‑519/99 do C‑524/99 i od C‑526/99 do C‑540/99 , EU:C:2002:135 , pkt 24 ).

Niemniej jednak należy przypomnieć, że prawo do zwrotu, w rozumieniu orzecznictwa wspomnianego w pkt 50 niniejszego wyroku, dotyczy nie tylko kwot zapłaconych na rzecz państwa członkowskiego tytułem bezprawnych podatków, lecz również wszelkich zatrzymanych kwot, których zwrot jest niezbędny dla przywrócenia równego traktowania wymaganego przez postanowienia traktatu FUE dotyczące swobód przepływu (zob. analogicznie wyroki: z dnia 8 marca 2001 r., Metallgesellschaft i in., C‑397/98 i C‑410/98, EU:C:2001:134, pkt 87; z dnia 12 grudnia 2006 r., Test Claimants in the FII Group Litigation, C‑446/04, EU:C:2006:774, pkt 205; a także z dnia 19 lipca 2012 r., Littlewoods Retail i in., C‑591/10, EU:C:2012:478, pkt 25), w tym w konsekwencji kwot należnych podmiotowi prawa z tytułu ulgi podatkowej, której został on pozbawiony na mocy krajowych przepisów, którym sprzeciwia się prawo Unii.

Następnie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału zarówno krajowe organy administracji, jak i sądy krajowe, do których należy w ramach ich właściwości stosowanie przepisów prawa Unii, są zobowiązane zapewnić pełną skuteczność tych norm, w razie konieczności odstępując z własnej inicjatywy od stosowania wszelkich sprzecznych z nimi przepisów prawa krajowego, bez potrzeby zwracania się o ich uprzednie uchylenie w drodze prawodawczej lub w ramach innej procedury konstytucyjnej lub oczekiwania na to uchylenie (zob. w odniesieniu do organów administracji wyroki: z dnia 22 czerwca 1989 r., Costanzo,103/88, EU:C:1989:256, pkt 31; z dnia 29 kwietnia 1999 r., Ciola,C‑224/97, EU:C:1999:212, pkt 26, 30; a także w odniesieniu do sądów wyroki: z dnia 9 marca 1978 r., Simmenthal,106/77, EU:C:1978:49, pkt 24; z dnia 5 lipca 2016 r., Ognyanov,C‑614/14, EU:C:2016:514, pkt 34).

Tak oto, chociaż wobec braku uregulowań Unii w dziedzinie wypłaty ulg podatkowych, których niesłusznie pozbawiono uprawnione do nich osoby, do wewnętrznego porządku prawnego każdego państwa członkowskiego należy uregulowanie trybów odwołania, mających zapewnić ochronę praw podmiotów prawa wynikających z prawa Unii, to zgodnie z zasadą równoważności tryby te nie mogą być mniej korzystne od trybów dotyczących podobnych środków w prawie krajowym (zob. podobnie wyroki: z dnia 16 grudnia 1976 r., Rewe-Zentralfinanz i Rewe-Zentral, 33/76, EU:C:1976:188, pkt 5; z dnia 8 marca 2001 r., Metallgesellschaft i in., C‑397/98 i C‑410/98, EU:C:2001:134, pkt 85; z dnia 12 grudnia 2006 r., Test Claimants in the FII Group Litigation, C‑446/04, EU:C:2006:774, pkt 203; a także z dnia 6 października 2015 r., Târșia, C‑69/14, EU:C:2015:662, pkt 26, 27).

Ponadto zgodnie z zasadą skuteczności państwa członkowskie mają obowiązek zapewnienia w każdym przypadku skutecznej ochrony uprawnień przyznanych przez prawo Unii, a w szczególności zagwarantowanie poszanowania prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu zgodnie z art. 47 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zob. podobnie wyroki: z dnia 15 września 2016 r., Star Storage i in., C‑439/14 i C‑488/14, EU:C:2016:688, pkt 46; z dnia 8 listopada 2016 r., Lesoochranárske zoskupenie VLK, C‑243/15, EU:C:2016:838, pkt 65; a także z dnia 16 maja 2017 r., Berlioz Investment Fund, C‑682/15, EU:C:2017:373, pkt 44).

Prawo Unii wymaga, aby w prawie krajowym państwa członkowskiego przewidziane były środki odwoławcze dostępne udziałowcom, którzy w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym otrzymali dywidendy zakwalifikowane jako „dywidendy od dochodów zagranicznych” bez jednakże uzyskania ulgi podatkowej dotyczącej tych dywidend, w celu umożliwienia tym udziałowcom dochodzenia praw przyznanych im przez art. 63 TFUE. W tym względzie właściwy sąd krajowy musi czuwać, aby udziałowcy niepodlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od dywidend, którzy otrzymali dywidendy będące pochodną dywidend zagranicznych i zakwalifikowane jako „dywidendy od dochodów zagranicznych”, tacy jak The Trustees of the BT Pension Scheme, posiadali środek odwoławczy, po pierwsze, pozwalający zapewnić wypłatę takiej ulgi podatkowej, której niesłusznie pozbawiono uprawnione do niej osoby, na zasadach nie mniej korzystnych od zasad dotyczących odwołania mającego na celu wypłatę ulgi podatkowej lub porównywalnej korzyści podatkowej, w sytuacji gdy organ administracji podatkowej niesłusznie pozbawił uprawnione osoby owej ulgi podatkowej lub korzyści podatkowej przy wypłacie dywidend będących pochodną dywidend otrzymanych od spółki będącej rezydentem w Zjednoczonym Królestwie i, po drugie, umożliwiający skutecznie zagwarantowanie ochrony praw przyznanych tym udziałowcom przez art. 63 TFUE.

(zob. pkt 52, 54, 58, 59, 61; pkt 2 sentencji)