116.

Wobec powyższych rozważań proponuję, by Trybunał na pytania prejudycjalne przedstawione przez Landesgerichts Wiener Neustadt (sąd okręgowy w Wiener Neustadt) udzielił następującej odpowiedzi: 1) Artykuł 4 akapit drugi i art. 5 lit. c) dyrektywy 2006/54/WE należy interpretować w ten sposób, że mogą one co do zasady stać na przeszkodzie przepisom krajowym, które w przypadku osób otrzymujących emerytury zakładowe w postaci bezpośrednio zdefiniowanych świadczeń od przedsiębiorstw kontrolowanych przez państwo przewidują potrącenie składki na zabezpieczenie emerytalne lub zakaz dokonywania uzgodnionego umownie podwyższania roszczeń, jeżeli roszczenia te przekraczają określoną kwotę, przewidzianą w ustawie. Zakłada to jednak, że odsetek przedstawicieli jednej płci, których roszczenia przekraczają tę kwotę, w ogólnej liczbie przedstawicieli tej płci w grupie osób uprawnionych do danego rodzaju emerytury zakładowej jest znacznie wyższy niż odpowiadający mu odsetek przedstawicieli drugiej płci i że okoliczność ta nie może być uzasadniona obiektywnym powodem niezwiązanym z żadną dyskryminacją ze względu na płeć. 2) Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe, które w przypadku osób otrzymujących emerytury zakładowe szczególnego rodzaju, których kwota przekracza określony ustawowo limit, przewidują potrącanie składki na zabezpieczenie emerytalne względnie zakazują dokonywania przewidzianego w umowie podwyższania wysokości roszczeń, nie stanowią pośredniej dyskryminacji ze względu na wiek w rozumieniu tego postanowienia dyrektywy, jeżeli co do danego rodzaju emerytury zakładowej nie były zawierane umowy po określonej dacie i w związku z tym osoby uprawnione do innego rodzaju emerytur zakładowych, co do których zawarto umowy w późniejszym okresie, nie są objęte zakresem stosowania tych przepisów. 3) Artykuł 51 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w taki sposób, że stosowanie prawa Unii obejmuje ustawodawcze kształtowanie kwestii emerytur zakładowych objętych zakresem stosowania dyrektyw 2006/54 i 2000/78, jeżeli przepisy takie wprowadzają wymagającą uzasadnienia dyskryminację w rozumieniu tych dyrektyw. 4) Artykuł 16 karty należy interpretować w ten sposób, że ograniczenie swobody pracodawcy w zakresie uzgadniania wynagrodzenia za pracę wykonywaną przez pracownika należy uznać za uzasadnione, jeżeli jest ono konieczne, z zastrzeżeniem zasady proporcjonalności i jeżeli rzeczywiście odpowiada celom interesu ogólnego, takim jak utrzymanie rentowności finansowej systemów emerytalnych. To samo dotyczy ograniczenia w korzystaniu z mienia pracownika w rozumieniu art. 17 ust. 1 karty, wynikającego z potrącenia części roszczenia do emerytury zakładowej, jeżeli roszczenie to przekracza pewien próg, a kwota składki, która ma być uiszczona, zależy od wysokości tego roszczenia. 5) Artykuł 47 karty należy interpretować w ten sposób, że nie wymaga on, aby porządek prawny państwa członkowskiego przewidywał autonomiczny środek odwoławczy, który jest bezpośrednio nakierowany na zbadanie zgodności przepisów krajowych z prawem Unii, jeżeli inne środki odwoławcze, nie mniej korzystne niż podobne krajowe środki odwoławcze, umożliwiają zbadanie tej zgodności w ramach pytania prejudycjalnego.