42

W tych okolicznościach Hoge Raad der Nederlanden (sąd najwyższy Niderlandów) postanowił zawiesić postępowanie w sprawach C‑95/18 oraz C‑96/18 i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: – W sprawie C‑95/18: „1) a) Czy art. 45 i 48 TFUE należy interpretować w ten sposób, że – w przypadkach tego rodzaju jak rozpatrywane – postanowienia te stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak art. 6a zdanie wprowadzające oraz [art. 6a] lit. b) AOW? Uregulowanie to prowadzi do tego, że osoba zamieszkała w Niderlandach nie jest ubezpieczona w ramach zabezpieczenia społecznego w państwie członkowskim miejsca zamieszkania, jeżeli pracuje w innym państwie członkowskim i, zgodnie z art. 13 rozporządzenia 1408/71, podlega ustawodawstwu z zakresu zabezpieczenia społecznego państwa zatrudnienia. Rozpatrywane przypadki charakteryzują się tym, że na podstawie regulacji prawnych państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia zainteresowane osoby nie są uprawnione do emerytury ze względu na ograniczony wymiar pracy wykonywanej przez nie w tym państwie. b) Czy dla odpowiedzi na pytanie 1a ma znaczenie, iż w odniesieniu do osoby zamieszkałej w państwie – niebędącym państwem właściwym na podstawie art. 13 rozporządzenia 1408/71 – nie istnieje obowiązek zapłaty składek na zabezpieczenie społeczne tego państwa miejsca zamieszkania? W okresach gdy taka osoba wykonywała pracę w innym państwie członkowskim, tytułem wyjątku była ona bowiem objęta, na podstawie [tego] art. 13 […], systemem zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia, a krajowe ustawodawstwo niderlandzkie nie przewiduje w takim przypadku obowiązku składkowego. 2) Czy dla odpowiedzi na pytanie 1 ma znaczenie, że zainteresowani mieli możliwość zawarcia dobrowolnego ubezpieczenia na podstawie AOW lub wezwania SVB do doprowadzenia do zawarcia porozumienia w rozumieniu art. 17 rozporządzenia nr 1408/71? 3) Czy art. 13 rozporządzenia nr 1408/71 stoi na przeszkodzie temu, by osoba, która, tak jak małżonka H.D. Giesena, była przed dniem 1 stycznia 1989 r. ubezpieczona tylko zgodnie z ustawodawstwem krajowym w jej państwie zamieszkania, Niderlandach, na podstawie AOW, nabywała na podstawie tego ubezpieczenia prawo do świadczenia emerytalnego w odniesieniu do okresów, w których na podstawie tego przepisu rzeczonego rozporządzenia, z powodu wykonywania pracy w innym państwie członkowskim, podlegała ustawodawstwu państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia? Czy też uprawnienie do świadczenia na podstawie AOW powinno być uważane za prawo do świadczenia, które nie podlega warunkom przewidzianym w krajowym ustawodawstwie dotyczącym zatrudnienia lub ubezpieczenia w rozumieniu [wyroku z dnia 20 maja 2008 r., Bosmann (C‑352/06, EU:C:2008:290)], tak iż tok rozumowania przyjęty w przywołanym wyroku można by zastosować w przypadku takiej osoby?”. – W sprawie C‑96/18: „1) Czy art. 45 i 48 TFUE należy interpretować w ten sposób, że – w przypadku tego rodzaju jak rozpatrywany – postanowienia te stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak art. 6a zdanie wprowadzające oraz [art. 6a] lit. b) AOW? Uregulowanie to prowadzi do tego, że rezydent Niderlandów nie jest ubezpieczony w ramach zabezpieczenia społecznego w tym państwie miejsca zamieszkania, jeżeli pracuje w innym państwie członkowskim i, zgodnie z art. 13 rozporządzenia 1408/71, podlega ustawodawstwu z zakresu zabezpieczenia społecznego państwa zatrudnienia. Rozpatrywany przypadek charakteryzuje się tym, że na podstawie regulacji prawnych państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia zainteresowana strona nie jest uprawniona do zasiłku rodzinnego ze względu na ograniczony wymiar pracy wykonywanej przez nią w tym państwie. 2) Czy dla odpowiedzi na poprzedzające pytanie ma znaczenie, że zainteresowana strona miała możliwość wezwania SVB do doprowadzenia do zawarcia porozumienia w rozumieniu art. 17 rozporządzenia nr 1408/71?”.