Keywords

Summary



Keywords

1. Akty instytucji – Stosowanie w czasie – Przepisy proceduralne – Przepisy materialne – Rozróżnienie

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 217–232)

2. Środki własne Wspólnot Europejskich – Pokrycie należności celnych przywozowych lub wywozowych po zwolnieniu towaru

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 221 ust. 1)

3. Środki własne Wspólnot Europejskich – Pokrycie należności celnych przywozowych lub wywozowych po zwolnieniu towaru

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 221)

Summary

1. Przepisy proceduralne mają zastosowanie do wszystkich postępowań zawisłych w momencie ich wejścia w życie, w odróżnieniu od przepisów materialnych, które są zazwyczaj interpretowane w ten sposób, iż nie obowiązują w stosunku do sytuacji powstałych przed ich wejściem w życie.

W konsekwencji wyłącznie przepisy proceduralne zawarte w art. 217–232 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny obowiązują w stosunku do postępowania w sprawie pokrycia długu celnego powstałego przed dniem 1 stycznia 1994 r., czyli datą wejścia w życie tego kodeksu, które zostało wszczęte po tym terminie.

Artykuł 221 ust. 3 kodeksu celnego należy uznać, w przeciwieństwie do ust. 1 i 2 tego artykułu, za przepis materialny, a więc nie można go stosować do pokrycia długu celnego powstałego przed dniem 1 stycznia 1994 r. W istocie z upływem określonego w tym artykule terminu roszczenie o pokrycie długu celnego ulega przedawnieniu, z zastrzeżeniem określonego w tym artykule wyjątku, co jest równoważne z przedawnieniem samego długu, a zatem z jego wygaśnięciem. Należy ponadto zwrócić uwagę, że art. 233 kodeksu stanowi, iż wyliczenie różnych przyczyn wygaśnięcia długu celnego, które znajduje się w lit. a)–d) tego artykułu, obowiązuje między innymi bez uszczerbku dla obowiązujących przepisów dotyczących przedawnienia długu celnego.

Jeśli dług ten powstał przed dniem 1 stycznia 1994 r., mogą mieć do niego zastosowanie jedynie zasady przedawnienia obowiązujące w tym czasie, choćby nawet postępowanie w sprawie pokrycia tego długu wszczęto po dniu 1 stycznia 1994 r.

(por. pkt 31, 40, 42 oraz pkt 1, 3 sentencji)

2. Artykuł 221 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny wymaga, by kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych została zaksięgowana przed powiadomieniem o niej dłużnika. Z brzmienia tego przepisu, które nie budzi żadnych wątpliwości, wynika bowiem, że zaksięgowanie, polegające na wpisie należności do rejestru lub zaewidencjonowaniu w inny równoważny sposób przez organy celne, musi poprzedzać powiadomienie dłużnika o kwocie opłat celnych przywozowych lub wywozowych.

(por. pkt 46, 49 oraz pkt 2 sentencji)

3. Państwa członkowskie nie muszą przyjmować szczególnych przepisów proceduralnych dotyczących sposobu, w jaki należy dokonać powiadomienia dłużnika o kwocie należności celnych przywozowych lub wywozowych, przewidzianego w art. 221 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, jeżeli do tego powiadomienia można zastosować krajowe przepisy proceduralne o zasięgu ogólnym, gwarantujące podmiotowi zobowiązanemu do uiszczenia należności celnych odpowiednią informację i pozwalające mu na obronę jego praw z pełną znajomością okoliczności sprawy.

(por. pkt 54 oraz pkt 4 sentencji)