W takich okolicznościach konieczność istnienia zmowy odnoszącej się do określonej umowy dostawy zależy od podziału dostaw, subiektywnej potrzeby podjęcia środków służących zachowaniu odpowiednich udziałów w rynku, jak też zdolności każdej z umów do wywołania istotnej zmiany udziału w ogólnej liczbie dostaw przewidywanej przez każdego z uczestników kartelu. W tym względzie podział dostaw szkła samochodowego pomiędzy uczestników kartelu, zarówno w odniesieniu do istniejących umów na dostawy, jak i nowych umów, dotyczy całej działalności uczestników kartelu prowadzonej na właściwym rynku, w szczególności gdy ze sposobu funkcjonowania kartelu wynika, że obejmuje on podejmowanie środków zaradczych uwzględniających istniejące umowy dostawy. Wynika stąd, że sprzedaż realizowaną na podstawie umów pochodzących sprzed okresu naruszenia i nierenegocjowanych w trakcie tego okresu należy uznać za objętą zakresem działalności kartelu.

W ramach obliczania kwoty grzywny z tytułu naruszenia reguł konkurencji, uwzględnienie przez Komisję sprzedaży realizowanej na podstawie umów pochodzących sprzed okresu naruszenia i nierenegocjowanych w trakcie tego okresu, jest – ze względu na okoliczność, że sprzedaż ta pozwala odzwierciedlić gospodarcze znaczenie naruszenia – zasadne zarówno z uwagi na zasięg i sposób funkcjonowania kartelu, jak i na realizowany przez niego ogólny cel stabilizacji rynku, co oznacza, że do osiągnięcia tego celu nie była konieczna zmowa dotycząca każdej z umów dostawy.

Artykuł 23 rozporządzenia nr 1/2003 nie zawiera żadnych wskazówek odnośnie do kursu wymiany, jaki należy stosować przy określaniu górnej granicy grzywny, w sytuacji gdy całkowity obrót, o którym mowa w art. 23 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia, jest wyrażony w walucie innej niż euro. W tym względzie, należy odnieść się do celu, jaki przyświeca górnej granicy grzywny, jakim jest uniknięcie nakładania grzywien, których przedsiębiorstwa przewidywalnie nie będą w stanie zapłacić ze względu na ich wielkość określoną na podstawie całkowitego obrotu, jakkolwiek w sposób przybliżony i niedoskonały. A zatem w świetle tego celu zasadniczo to na podstawie realiów gospodarczych panujących w trakcie roku obrotowego poprzedzającego wydanie decyzji nakładającej sankcje za naruszenie art. 81 WE należy ustalać górną granicę, o której mowa w art. 2 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1/2003.

Stwierdzenie to jest zgodne z rozstrzygnięciem prawodawcy Unii, że obrót uzyskany w ostatnim zamkniętym roku obrotowym poprzedzającym wydanie decyzji ustalającej kwotę grzywny stanowi co do zasady możliwą do ustalenia z wyprzedzeniem wartość referencyjną, która najlepiej odzwierciedla zdolność płatniczą przedsiębiorstwa na dzień, w którym zostało ono uznane za ponoszące odpowiedzialność za naruszenie i w którym Komisja nałożyła na nie karę pieniężną. Tymczasem rozstrzygnięcie to uzasadnia również przyjęcie obowiązującego w trakcie tego okresu kursu wymiany w celu dokonania przewalutowania tej wartości referencyjnej, kiedy jest ona wyrażona w walucie innej niż euro.

W pierwszym rzędzie bowiem, co się tyczy oceny zdolności płatniczej przedsiębiorstwa, zgodne z dokonanym przez prawodawcę Unii rozstrzygnięciem jest powoływanie się w tym zakresie nie na kurs wymiany obowiązujący w dniu wydania decyzji nakładającej grzywnę, ale na średni kurs wymiany z roku obrotowego poprzedzającego wydanie tej decyzji, gdyż ten drugi kurs najlepiej odzwierciedla realia gospodarcze, jakie panowały w trakcie owego roku. W przeciwnym wypadku ocena owych realiów gospodarczych siłą rzeczy zostałaby zniekształcona przez czynniki o charakterze zewnętrznym i przypadkowym, takie jak zmiana kursu wymiany, która nastąpiła w okresie późniejszym niż ten rok obrotów.

W drugim rzędzie, owa metoda przeliczenia spełnia wymóg przewidywalności górnej granicy grzywny, gdyż jest ona oparta na kursie wymiany, z którym można było się zapoznać przed wydaniem przez Komisję decyzji nakładającej grzywnę i za pomocą którego możliwe jest określenie z wyprzedzeniem górnej granicy grzywny.

W trzecim rzędzie, co się tyczy celu górnej granicy grzywny, bezwzględna ochrona przed wahaniami wartości walut do czasu wydania decyzji nakładającej grzywnę, nie stanowi samodzielnego celu górnej granicy grzywny, ale raczej aspekt częściowy ochrony, jaką granica ta zapewnia tym przedsiębiorstwom przed nadmiernymi i nieproporcjonalnymi grzywnami. Zatem chociaż górna granica grzywny służy ograniczeniu szkodliwych konsekwencji ewentualnych wahań wartości walut, to jednak nie wynika z niego, że owa granica stanowi bezwzględną ochronę przed takimi wahaniami, ani że kursem wymiany właściwym dla określenia rzeczonej granicy jest kurs obowiązujący w dniu wydania decyzji o nałożeniu grzywny.

(por. pkt 35, 36, 38–45)