Keywords

Summary



Keywords

1. Pytania prejudycjalne – Dopuszczalność – Granice

(art. 234 WE)

2. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału

(art. 234 WE)

3. Konkurencja – Reguły wspólnotowe – Zobowiązania państw członkowskich

(art. 10 WE, 81 WE, 82 WE)

Summary

1. Wyłącznie do sądów krajowych, przed którymi toczy się spór i które wobec tego muszą przyjąć na siebie odpowiedzialność za wydane orzeczenie, należy ocena, w świetle konkretnych okoliczności każdej sprawy, zarówno niezbędności orzeczenia prejudycjalnego do wydania wyroku, jak i znaczenia dla sprawy pytań skierowanych do Trybunału. W związku z tym, jeśli postawione pytania dotyczą wykładni prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia. Z powyższego wynika, że pytania dotyczące wykładni prawa Unii korzystają z domniemania posiadania znaczenia dla sprawy. Odmowa wydania przez Trybunał orzeczenia w trybie prejudycjalnym, o które wniósł sąd krajowy, jest więc możliwa tylko wtedy, gdy okazuje się oczywiste, że wykładnia prawa wspólnotowego, o którą wniesiono, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub przedmiotem sporu przed sądem krajowym, gdy problem jest natury hipotetycznej, bądź gdy Trybunał nie dysponuje elementami stanu faktycznego albo prawnego koniecznymi do udzielenia użytecznej odpowiedzi na pytania, które zostały mu przedstawione.

(por. pkt 19, 20)

2. Gdy w ramach pytania prejudycjalnego wszystkie elementy sporu zawisłego przed sądem odsyłającym zamykają się w obszarze wyłącznie jednego państwa członkowskiego, odpowiedź może jednak być pomocna dla sądu odsyłającego, w szczególności w sytuacji gdy prawo krajowe nakazuje, aby obywatel danego państwa członkowskiego mógł korzystać z takich samych praw jak prawa, które przysługują obywatelowi innego państwa członkowskiego znajdującemu się w identycznej sytuacji na podstawie prawa Unii.

Założenie przedstawione powyżej odnosi się do praw, jakie obywatel innego państwa członkowskiego mógłby wywieść z prawa Unii, gdyby znalazł się w takiej samej sytuacji jak skarżąca w postępowaniu krajowym, prowadząca aptekę w szczególnej strefie miejskiej i będąca adresatem wydanej na podstawie regulacji krajowej decyzji właściwego krajowego organu administracji w przedmiocie wniosku, który nie podważa w żaden sposób ogólnego systemu uregulowania godzin otwarcia i urlopów aptek ustanowionego na mocy owej regulacji, lecz ma jedynie na celu uzyskanie, na zasadzie wyjątku od tego systemu ogólnego, pozwolenia na rezygnację z wszelkich okresów zamknięcia.

Co za tym idzie, mając na względzie specyficzne okoliczności sprawy przed sądem krajowym, oczywiste jest, że wykładnia art. 49 WE, o którą zwrócił się w postanowieniu odsyłającym sąd krajowy, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sporu przed sądem krajowym.

(por. pkt 23-25)

3. Postanowienia prawa wspólnotowego w dziedzinie konkurencji, w szczególności art. 81–86 WE, nie znajdują w oczywisty sposób zastosowania w wypadku uregulowania krajowego dotyczącego ewentualnego przyznania odstępstwa w odniesieniu do okresów otwarcia apteki położonej w szczególnej strefie miejskiej. Uregulowanie takie nie może, samo w sobie lub przez jego stosowanie, wpływać na handel między państwami członkowskimi w rozumieniu art. 81 WE i 82 WE.

(por. pkt 29, 32)