ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 381/16

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 20 sierpnia 2015 r. – Regione autonoma della Sardegna/Comune di Portoscuso

(Sprawa C-449/15)

(2015/C 381/19)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Regione autonoma della Sardegna

Strona pozwana: Comune di Portoscuso

Pytanie prejudycjalne

Czy zasady swobody przedsiębiorczości, niedyskryminacji i ochrony konkurencji ustanowione w art. 49, 56 i 106 TFUE, jak też zawarta w nich zasada słuszności sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, które w wyniku następujących po sobie działań legislacyjnych przewiduje powtarzające się przedłużenie terminu wygaśnięcia koncesji na państwowe mienie morskie, jeziorne i rzeczne o znaczeniu gospodarczym, których ważność została przedłużona ustawą o co najmniej jedenaście lat, przez co ten sam koncesjonariusz zachowuje wyłączne prawo gospodarczego wykorzystywania danego mienia, pomimo wygaśnięcia koncesji przyznanej uprzednio temu koncesjonariuszowi, a w konsekwencji dochodzi do wykluczenia innych podmiotów gospodarczych zainteresowanych możliwością przyznania mienia w drodze postępowania o udzielenie zamówienia publicznego?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 381/24

Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawie T-561/13, Hiszpania/Komisja, wniesione w dniu 23 września 2015 r. przez Królestwo Hiszpanii

(Sprawa C-506/15 P)

(2015/C 381/26)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M.A. Sampol Pucurull, pełnomocnik)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— W każdym razie uwzględnienie odwołania i częściowe uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. w sprawie T-561/13.

— stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim wyłącza ona wydatki poniesione przez Królestwo Hiszpanii w ramach pomocy „Indemnizaciones Compensatorias de las Desventajas Naturales” (dodatki wyrównawcze z tytułu niekorzystnych warunków naturalnych, zwane dalej ICDN) przewidzianej w planie rozwoju obszarów wiejskich w Galicji w latach 2007–2013 na kwotę 7 57 968,97 EUR odpowiadającą pojęciu „niekorzystnych warunków naturalnych” (środki 211 i 212)”.

— W każdym razie obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzut pierwszy: Naruszenie prawa przez Sąd ze względu na niepodniesienie z urzędu naruszenia istotnych wymogów proceduralnych w zakresie, w jakim Komisja Europejska wydała sporną decyzję po upływie rozsądnego terminu.

Zarzut drugi: Naruszenie prawa przez Sąd ze względu na naruszenie art. 10 i 14 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 (1) z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz naruszenie art. 35 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 (2) z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników ze względu na stwierdzenie przez Sąd, że przepisy te zobowiązywały władze hiszpańskie do dokonania spisu zwierząt podczas kontroli na miejscu.

(1) Dz.U. L 368, s. 74.

(2) Dz.U. L 141, s. 18.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 381/12

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 29 kwietnia 2015 r. w sprawach połączonych T-558/12 i T-559/12 Changshu City Standard Parts Factory i Ningbo Jinding Fastener Co. Ltd/Rada Unii Europejskiej wniesione w dniu 9 lipca 2015 r. przez Changshu City Standard Parts Factory i Ningbo Jinding Fastener Co. Ltd

(Sprawy połączone C-376/15 P i C-377/15 P)

(2015/C 381/15)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Changshu City Standard Parts Factory, Ningbo Jinding Fastener Co. Ltd (przedstawiciele: R. Antonini i E. Monard, adwokaci)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, European Industrial Fasteners Institute AISBL (EIFI)

Żądania wnoszących odwołanie

Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

1) uchylenie wyroku Sądu w sprawach połączonych T-558/12 i T-559/12 Changshu City Standard Parts Factory i Ningbo Jinding Fastener Co. Ltd/Rada Unii Europejskiej;

2) uwzględnienie żądań wnoszących odwołanie podniesionych w skardze wniesionej do Sądu i stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 z dnia 4 października 2012 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1), w zakresie w jakim dotyczy wnoszących odwołanie;

3) obciążenie Rady kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem oraz kosztami poniesionymi przez wnoszących odwołanie;

4) obciążenie interwenientów kosztami własnymi.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie twierdzą, że Sąd w szczególności w zakresie pojęcia „wszystkich [porównywalnych] transakcji wywozowych” i związku między odnośnymi przepisami naruszył prawo, błędnie interpretując art. 2 ust. 10 i art. 2 ust. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (2) oraz art. 2.4 i 2.4.2 porozumienia w sprawie stosowania art. VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. oraz nałożył na wnoszących odwołanie bezzasadny ciężar dowodu.

Wnoszący odwołanie twierdzą ponadto, że Sąd naruszył prawo błędnie interpretując art. 2 ust. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej oraz art. 2.4 porozumienia w sprawie stosowania art. VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r., nie odniósł się do niektórych argumentów wnoszących odwołanie, a także naruszył prawo przy dokonywaniu oceny wymogu uzasadnienia zgodnie z art. 296 TFEU.

(1) Dz.U. L 275, s. 1.

(2) Dz.U. L 343, s. 51.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 371/16

Skarga wniesiona w dniu 10 września 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec

(Sprawa C-481/15)

(2015/C 371/19)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls, F. Wilman, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

Żądania strony skarżącej

— Nie zapewniając regularnych kontroli pewnych wspólnych podstawowych norm w zakresie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego w niezbędnym zakresie i z niezbędną częstotliwością oraz nie oddelegowując odpowiedniej liczby audytorów na potrzeby przeprowadzenia kontroli jakości, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 11 rozporządzenia (WE) nr 300/2008 (1) oraz pkt 4.1, 4.2, 7.5 i 14 załącznika II do tego rozporządzenia;

— obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi co następuje:

Artykuł 11 rozporządzenia (WE) nr 300/2008 oraz pkt 4.1, 4.2, 7.5 i 14 załącznika II do tego rozporządzenia zobowiązują każde państwo członkowskie do zapewnienia regularnych kontroli pewnych wspólnych podstawowych norm w zakresie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego w niezbędnym zakresie i z niezbędną częstotliwością oraz do oddelegowania odpowiedniej liczby audytorów na potrzeby przeprowadzenia kontroli jakości.

Niemcy uchybiły temu zobowiązaniu.

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 300/2008 z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w dziedzinie ochrony lotnictwa cywilnego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 2320/2002 (Dz.U. L 97, s. 72) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (UE) nr 18/2010 z dnia 8 stycznia 2010 r. (Dz.U. L 7, s. 3).
2a

Jeżeli dla celów VAT konieczne jest traktowanie szeregu cząstkowych usług jako jednej transakcji, to jakie są kryteria służące określeniu ich wzajemnego związku, to znaczy określeniu, czy są one świadczeniami mającymi równy status, czy też świadczeniami stanowiącymi usługę główną i usługę pomocniczą? Czy między tymi kryteriami istnieje jakaś hierarchia pod względem kolejności i wagi?
2.

Zarzut drugi: w przedmiocie braku obniżenia nałożonej na Trame grzywny ze względu na jej niezdolność do zapłaty. Brak uzasadnienia. Naruszenie art. 36 i 53 ust. 1 Statutu Trybunału Sprawiedliwości. Naruszenie art. 117 regulaminu postępowania przed Sądem. Sąd naruszył prawo niewyjaśniając odpowiednio, chociażby tylko w dorozumiany sposób, powodów oddalenia zarzutu skargi dotyczącego naruszenia zasady równego traktowania przez Komisję w zakresie przyznania obniżki wynikającej z niezdolności do zapłaty, czego konsekwencją był brak możliwości poznania przez wnoszącą odwołanie względów na jakich opiera się wyrok a ponadto pozbawienie Trybunału informacji potrzebnych do wykonania kontroli. Co więcej, Sąd nie uwzględnił dowodów o kluczowym znaczeniu dla wydania orzeczenia w tym zakresie. W świetle powyższego wyrok narusza również prawo w części dotyczącej kary nałożonej na wnoszącą odwołanie
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 398/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 3 września 2015 r. – Hüttenwerke Krupp Mannesmann GmbH/Hauptzollamt Duisburg

(Sprawa C-465/15)

(2015/C 398/21)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Hüttenwerke Krupp Mannesmann GmbH

Strona pozwana: Hauptzollamt Duisburg

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 2 ust. 4 lit. b) tiret trzecie dyrektywy Rady 2003/96/WE w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (1) należy, w odniesieniu do procesu wielkiego pieca przy wytwarzaniu surówki hutniczej, interpretować w ten sposób, że również energia elektryczna służąca do zasilania dmuchawy jest uznawana za energię elektryczną wykorzystywaną zasadniczo do celów redukcji chemicznej?

(1) Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej; Dz.U. L 283, s. 51.
1)

Czy art. 3 ust. 1 lit. c) ppkt ii) zdanie pierwsze umowy o transporcie lotniczym między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z drugiej strony (Dz.U. 2007, L 134) należy interpretować w ten sposób, że przyznaje on wspólnotowemu przewoźnikowi lotniczemu z państwa członkowskiego A skuteczne prawo do wyładowania ładunku, załadowanego w państwie trzecim, w innym państwie członkowskim B po międzylądowaniu w Stanach Zjednoczonych, podczas którego ładunek ten nie został wyładowany, oraz że w takich okolicznościach nie trzeba opierać się na umowach dwustronnych między państwem członkowskim B i państwem trzecim?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 398/14

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Bremen (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2015 r. – Madaus GmbH/Hauptzollamt Bremen

(Sprawa C-441/15)

(2015/C 398/17)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Bremen

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Madaus GmbH

Strona pozwana: Hauptzollamt Bremen

Pytanie prejudycjalne

Czy Nomenklaturę scaloną ujętą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (1) z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej należy interpretować w ten sposób, że substancję wyjściową o nazwie „DESTAB Calcium Carbonate 90SE Ultra 250” do wytwarzania wapnia w tabletkach w formie zwykłych tabletek, tabletek musujących i tabletek do żucia, składającą się z jednorodnego chemicznie węglanu wapnia w proszku oraz skrobi modyfikowanej, dodanej w celu ułatwienia formowania tabletek, o zawartości skrobi – ustalonej na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 118/2010 z dnia 9 lutego 2010 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 900/2008 ustanawiające metody analizy i inne przepisy techniczne niezbędne do stosowania systemu przywozu niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych – poniżej 5 % masy, należy zaklasyfikować do podpozycji 3824 9097990?

(1) Dz.U. L 256, s. 1 w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, Dz.U. L 304, s. 1.
1)

Jakie informacje należą do odpowiednich informacji w rozumieniu art. 24 ust. 1 decyzji 2011/278/UE (1)? Czy ograniczenie to należy rozumieć jakościowo czy ilościowo? Czy należą do nich również takie informacje dotyczące planowanych lub rzeczywistych zmian zdolności produkcyjnej, poziomu działalności oraz działalności instalacji, które nie prowadzą bezpośrednio do uchylenia bądź dostosowania decyzji o przydziale uprawnień zgodnie z art. 19–21 decyzji 2011/278/UE i nie powodują powstania obowiązku przedłożenia informacji na podstawie art. 24 ust. 2 decyzji 2011/278/UE?
2.

Sąd dopuścił się naruszenia prawa, dochodząc do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i równego traktowania. Zważywszy, że wnoszące odwołanie są jedynymi podmiotami, które wniosły o złagodzenie kary, mają one prawo do tego, by ich poufne informacje nie zostały opublikowane, gdyż taka publikacja umożliwiłaby osobom trzecim zidentyfikowanie źródła oświadczeń w sprawie samooskarżenia przedłożonych Komisji w ramach programu łagodzenia kar.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 398/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 28 września 2015 r. – Associazione Italiana delle Unita Dedicate Autonome Private di Day Surgery (Aiudapds), Centri Chirurgia Ambulatoriale/Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Ministero della Salute

(Sprawa C-520/15)

(2015/C 398/26)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Associazione Italiana delle Unita Dedicate Autonome Private di Day Surgery (Aiudapds), Centri Chirurgia Ambulatoriale

Strona pozwana: Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Ministero della Salute

Pozostali uczestnicy postępowania: Roche SpA, Novartis Farma SpA, Regione Marche

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2000/C 364/01), w zakresie w jakim stanowi, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony uprzednio na mocy ustawy oraz ustanawia prawo do rzetelnego procesu sądowego, art. 54 tejże karty w zakresie w jakim wprowadza zakaz nadużycia praw oraz art. 6 ust. 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności podpisanej w dniu 4 listopada 1950 r. w Rzymie, w zakresie w jakim przewiduje, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony ustawą, sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych, które zgodnie z art. 10 dekretu Prezydenta Republiki z dnia 24 listopada 1971 r. nr 1199 i art. 48 dekretu ustawodawczego z dnia 2 lipca 2010 r. nr 104, umożliwiają jednej stronie nadzwyczajnego jednoinstancyjnego postępowania przed Consiglio di Stato [najwyższym sądem administracyjnym] odesłanie sprawy w pierwszej instancji do Tribunale Amministrativo Regionale [regionalnego sądu administracyjnego], bez zgody skarżącego lub innych stron tego postępowania?
3)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: Czy art. 19 ust. 2 decyzji Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. (2011/278/UE) należy interpretować w ten sposób, że stoi na przeszkodzie stosowaniu krajowego przepisu transponującego zawartego w § 18 ust. 4 Zuteilungsverordnung 2020 [rozporządzenia w sprawie przydziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych w okresie handlowym 2013–2020] do instalacji wytwarzających energię elektryczną w odniesieniu do ustalenia początku obowiązku związanego z handlem emisjami?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 389/20

Skarga wniesiona w dniu 14 września 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Bułgarii

(Sprawa C-488/15)

(2015/C 389/22)

Język postępowania: bułgarski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Kružíková, E. Manhaeve, S. Petrowa)

Strona pozwana: Republika Bułgarii

Żądania strony skarżącej

Komisja Europejska wnosi do Sądu o:

— w związku z systematycznym i stałym nieprzestrzeganiem w latach od 2007 przynajmniej do 2013 włącznie zarówno rocznych, jak i dziennych dopuszczalnych wartości PM10 w następujących strefach i aglomeracjach: BG0001 aglomeracja Sofia; BG0002 aglomeracja Płowdiw; BG0004 Sewerna; BG0005 Jugozapadna oraz BG0006 Jugoiztoczna;

— oraz w związku z systematycznym i stałym nieprzestrzeganiem w latach od 2007 przynajmniej do 2013 włącznie dziennej dopuszczalnej wartości PM10, a także rocznej dopuszczalnej wartości PM10 w latach 2007, 2008 i od 2010 przynajmniej do 2013 włącznie w strefie BG0003 Warna;

— oraz wobec braku uzupełniających informacji wykazujących, że powyższa sytuacja związana z nieprzestrzeganiem dziennych i rocznych dopuszczalnych wartości PM10 w wyżej wspomnianych strefach i aglomeracjach uległa zmianie, stwierdzenie, że Bułgaria nadal nie wypełnia swoich zobowiązań określonych w art. 13 ust. 1 w związku z załącznikiem XI do dyrektywy (1);

— mając na względzie, że ostatnie roczne sprawozdanie dotyczące jakości powietrza w 2013 r. pokazuje, iż nadal mają miejsce przekroczenia zarówno rocznych, jak i dziennych dopuszczalnych wartości PM10 we wszystkich wyżej wspomnianych strefach i aglomeracjach, ponadto stwierdzenie, że Republika Bułgarii nie wypełniła swoich zobowiązań określonych w art. 23 ust. 1 akapit drugi dyrektywy, a w szczególności zobowiązania, aby czas trwania tych przekroczeń był możliwie jak najkrótszy, oraz stwierdzenie, że powyższe naruszenie nadal trwa;

— obciążenie Republiki Bułgarii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na podstawie ostatnich przedstawionych rocznych sprawozdań dotyczących jakości powietrza oraz na podstawie odpowiedzi udzielonych przez bułgarskie państwowe organy na uzasadnione stanowisko Komisja jest zdania, że Republika Bułgarii do dnia dzisiejszego nie wypełniła ciążących na niej zobowiązań określonych w art. 13 ust. 1 [odnoszących się do przestrzegania rocznych i dziennych dopuszczalnych wartości związanych z istnieniem w powietrzu pyłu zawieszonego (PM10)] oraz w art. 23 ust. 1 akapit drugi dyrektywy w związku ze zobowiązaniem do przygotowania planów jakości powietrza tak, aby okres powyższych przekroczeń był możliwie jak najkrótszy.

Komisja jest zdania, że niezbędne jest skierowanie sprawy do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w celu stwierdzenia dokonanego przez Republikę Bułgarii naruszenia powyższych przepisów dyrektywy.

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz.U. L 152, s. 1).
3.

Ponadto zaskarżony wyrok Sądu został również oparty na przeinaczeniu faktów i dowodów oraz na błędnej interpretacji oraz nadużyciu uprawnień przez Sąd, ponieważ Sąd nie zastosował w odpowiedni sposób ustalonych faktów oraz prawa w ramach drugiego zarzutu dotyczącego m.in. naruszenia art. 8 rozporządzenia nr 207/2009 (1). Gdyby Sąd zastosował podstawowe zasady prawa, włącznie z prawem do rzetelnego procesu oraz prawem do uzasadnienia decyzji, musiałby uwzględnić wniesioną do niego skargę, tym bardziej że Sąd utrzymał w mocy decyzje izby odwoławczej w pełnej świadomości faktu, iż podstawa decyzji, mianowicie istnienie krajowych znaków towarowych, francuskiego oraz dla państw Beneluksu, w momencie wydania zaskarżonego wyroku przez Sąd, nie była ani udowodniona przez drugą stronę postępowania, ani nawet powołana. W związku z tym Sąd naruszył art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 oraz art. 53 ust. 1 tego rozporządzenia, ponieważ zastosował błędne kryteria prawne, uznając że należało unieważnić rejestracje znaków wnoszącego odwołanie ze względu na wcześniejsze rejestracje znaku francuskiego i znaku dla państw Beneluksu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 414/14

Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 21 kwietnia 2015 r. w sprawie T-360/12 Louis Vuitton Malletier/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 13 lipca 2015 r. przez Louisa Vuittona Malletiera

(Sprawa C-364/15 P)

(2015/C 414/17)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Louis Vuitton Malletier (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, G. Lazzeretti, F. Rossi i N. Parrotta)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); Nanu-Nana Handelsgesellschaft mbH für Geschenkartikel & Co. KG

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

— uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (druga izba) wydanego w dniu z dnia 21 kwietnia 2015 r. w sprawie T-360/12, doręczonego wnoszącemu odwołanie w dniu 29 kwietnia 2015 r.;

— obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w ramach owych postępowań;

— obciążenie Nanu-Nana kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w ramach owych postępowań.

Zarzuty i główne argumenty

1. W ramach niniejszego odwołania Louis Vuitton Malletier (zwany dalej „Louisem Vuittonem” lub „wnoszącym odwołanie”) wnosi do Trybunału o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (druga izba) wydanego w dniu 21 kwietnia 2015 r. w sprawie T-360/12 („zaskarżonego wyroku”), na mocy którego Sąd oddalił skargę Louisa Vuittona na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 maja 2012 r. w sprawie R 1854/2011-1, na mocy której rejestracja (graficznego) wspólnotowego znaku towarowego nr 658751 została unieważniona w całości ze względu na brak charakteru odróżniającego.

2. Niniejsze odwołanie ma na celu wykazanie, iż uznając, że do spornego znaku towarowego znajduje zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1), Sąd naruszył prawo.

3. Utrzymując w mocy decyzję izby odwoławczej unieważniającą rejestrację spornego znaku towarowego ze względu na brak samoistnego charakteru odróżniającego, Sąd naruszył zasady związane z ciężarem dowodu w postępowaniu w sprawie o unieważnienie.

4. Wnoszący odwołanie twierdzi w szczególności, że zasada domniemania ważności zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego oraz rozkład ciężaru dowodu w postępowaniu w sprawie o unieważnienie wymagały by Sąd stwierdził nieważność przywołanej decyzji, ponieważ Nanu-Nana nie wywiązała się ze spoczywającego na niej ciężaru dowodu, jako że nie zdołała wykazać, jakie były normy i zwyczaje panujące na relewantnym rynku w momencie zgłoszenia spornego znaku towarowego i że w związku z tym zgłoszony znak nie odróżniał się od nich w znaczącym stopniu.

5. W świetle powyższego wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o uchylenie zaskarżonego wyroku i obciążenie zarówno OHIM jak i Nanu-Nana kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w ramach owych postępowań.

(1) Council Regulation (EC) No 207/2009 of 26 February 2009 on the Community trade mark OJ L 78, p. 1