Keywords

Summary



Keywords

1. Prawo wspólnotowe – Bezpośrednia skuteczność – Podatki krajowe niezgodne z prawem wspólnotowym – Zwrot – Sposoby – Stosowanie prawa krajowego – Granice – Przestrzeganie zasad równoważności oraz skuteczności prawa wspólnotowego

2. Pytania prejudycjalne – Wykładnia – Skutki w czasie wyroków dokonujących wykładni – Skutek wsteczny – Ograniczenie przez Trybunał

(art. 234 WE)

3. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Specjalny system dla biur podróży – Ponowne obliczenie wysokości zobowiązania w podatku od wartości dodanej przy zastosowaniu metody uznanej przez Trybunał za zgodną z prawem wspólnotowym – Dopuszczalność – Przesłanki

(dyrektywa Rady 77/388, art. 26)

4. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Specjalny system dla biur podróży – Imprezy turystyczne złożone w części z usług własnych, a w części z usług nabytych od osób trzecich – Obliczenie podatku – Stosowanie kryterium wartości rynkowej usług własnych – Przesłanki – Określenie przez sędziego krajowego wartości rynkowej przelotów

(dyrektywa Rady 77/388, art. 26)

Summary

1. W braku przepisów wspólnotowych w zakresie żądania zwrotu nienależnie pobranych podatków do państw członkowskich należy ustanowienie w krajowym porządku prawnym warunków występowania z tymi żądaniami, które muszą być zgodne z zasadami równoważności oraz skuteczności, a zatem nie mogą być mniej korzystne niż podobne żądania oparte na przepisach prawa krajowego i nie mogą być ukształtowane w sposób czyniący praktycznie niemożliwym wykonywanie praw przyznanych przez wspólnotowy porządek prawny.

(por. pkt 17)

2. Jeżeli Trybunał dokonuje wykładni przepisu prawa wspólnotowego w ramach kompetencji powierzonej mu w art. 234 WE, to wyjaśnia i precyzuje on znaczenie i zakres tego przepisu, tak jak powinien był on być rozumiany i stosowany od momentu jego wejścia w życie. Zatem wyrok wydany w trybie prejudycjalnym ma taki charakter, że wywołuje skutki prawne wobec stosunków prawnych powstałych przed jego wydaniem. Wynika z tego w szczególności, że zasada prawa wspólnotowego, której wykładni dokonano, musi być stosowana przez organ administracji w ramach jego kompetencji nawet w odniesieniu do stosunków prawnych powstałych i ukształtowanych przed wydaniem wyroku Trybunału w sprawie pytania prejudycjalnego. Inaczej jest jedynie wtedy, gdy w wyroku Trybunał wyjątkowo ogranicza w czasie stosowanie takiej wykładni.

(por. pkt 16, 17)

3. Biuro podróży lub organizator wycieczek, który złożył deklarację podatku VAT za dany okres podatkowy, stosując metodę obliczania przewidzianą w przepisach krajowych transponujących szóstą dyrektywę 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych jest uprawniony do ponownego obliczenia swojego zobowiązania podatkowego, przy zastosowaniu metody uznanej przez Trybunał za zgodną z prawem wspólnotowym, zgodnie z warunkami przewidzianymi w prawie krajowym, które muszą być zgodne z zasadami równoważności oraz skuteczności.

(por. pkt 18 oraz pkt 1 sentencji)

4. Artykuł 26 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, iż biuro podróży lub organizator wycieczek, którzy w zamian za zapłatę ceny ryczałtowej świadczy podróżnym usługi nabywane od osób trzecich oraz usługi własne, jest w zasadzie zobowiązany do wyodrębnienia części ceny ryczałtowej przypadającej na usługi własne na podstawie ich wartości rynkowej, o ile wartość ta może zostać określona. W takim przypadku podatnik może zastosować kryterium kosztów rzeczywistych, wyłącznie jeżeli wykaże, że kryterium to dokładnie odzwierciedla rzeczywistą strukturę ceny ryczałtowej. Stosowanie kryterium wartości rynkowej nie jest uzależnione ani od warunku, aby było ono prostsze od metody opartej na kosztach rzeczywistych, ani od tego, aby metoda ta prowadziła do ustalenia zobowiązania z tytułu podatku VAT jednakowego lub zbliżonego do ustalonego według metody kosztów rzeczywistych. Z tego względu:

– biuro podróży lub organizator wycieczek nie może stosować metody opartej na wartości rynkowej wedle swobodnego uznania oraz

– ostatnia z wymienionych metod znajduje zastosowanie do usług własnych, których wartość rynkową można określić nawet wtedy, gdy w tym samym okresie podatkowym wartość niektórych usług własnych wchodzących w skład imprezy turystycznej nie może zostać określona, ponieważ podatnik nie sprzedaje podobnych usług poza imprezami turystycznymi.

Do sądu krajowego należy określenie, w świetle okoliczności zawisłego przed nim sporu, wartości rynkowej przelotów zapewnionych w tym przypadku w ramach imprez turystycznych za cenę ryczałtową. Sąd krajowy może określić wspomnianą wartość rynkową na podstawie średnich wartości. W tym kontekście rynkiem najbardziej odpowiednim może być rynek bazujący na miejscach sprzedanych innym organizatorom wycieczek.

(por. pkt 41, 45 oraz pkt 2, 3 sentencji)