ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
6

Artykuł 8 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi: „Jednostka przyjmująca informuje adresata na standardowym formularzu, zawartym w załączniku II o możliwości odmowy przyjęcia doręczanego dokumentu w momencie doręczenia lub poprzez zwrócenie go w ciągu tygodnia do jednostki przyjmującej, jeżeli nie został on sporządzony w jednym z języków określonych poniżej ani nie dołączono do niego tłumaczenia na jeden z następujących języków: a) język, który adresat rozumie; lub b) język urzędowy państwa członkowskiego, do którego adresowane są dokumenty, lub jeżeli w tym państwie członkowskim jest kilka języków urzędowych – język urzędowy lub jeden z języków urzędowych miejsca, w którym ma nastąpić doręczenie”.
13

Pismem z dnia 2 maja 2018 r. urząd ochrony konsumentów zwrócił się do dystrybutora produktów Get Fresh Cosmetics na Litwie, wskazując, że zamierza dokonać kontroli produktów kosmetycznych sprzedawanych na danej stronie internetowej. Wezwał on tego dystrybutora do przedstawienia mu w odniesieniu do niektórych produktów kosmetycznych wybranych losowo – to znaczy różnych rodzajów kul do kąpieli (zwanych dalej „rozpatrywanymi produktami”) – nazwy i adresu producenta, etykiet w językach oryginalnym i litewskim, innych danych identyfikacyjnych, międzynarodowego nazewnictwa składników kosmetyków (INCI) (International Nomenclature of Cosmetic Ingredients) oraz innych informacji niezbędnych do celów tej kontroli.
6

Artykuł 4.2 tego rozporządzenia ministerialnego, w brzmieniu znajdującym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym, miał następujące brzmienie: „1. Rolnicy ubiegający się o płatności bezpośrednie, o których mowa w art. 2.1 ust. 2, do składania wniosków o uprawnienia do płatności i aktywacji uprawnień do płatności oraz do wypłaty płatności korzystają z jednolitego formularza. […] 3. Z zastrzeżeniem art. 12 akapit pierwszy {rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie [nr 1306/2013] w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. 2014, L 181, s. 48)}, jednolity wniosek składa się do ministra w okresie od dnia 1 marca do dnia 15 maja”.
Stwierdzenie to zostało zresztą również przedstawione przez wnoszącą odwołanie w pkt 46 odwołania, w którym wskazała ona, że „[w] celu ustalenia kwoty obciążającej [Fundusz Spójności i EFRR] należy najpierw obliczyć całkowitą kwotę wydatków zaksięgowanych przez instytucję certyfikującą, która to kwota została uwzględniona we wnioskach o płatność okresową złożonych do Komisji” i że „[s]koro każdy wniosek o płatność okresową rozpoczyna od nowa obliczenie kwalifikowanych wydatków zaksięgowanych w systemie księgowym, to ostatni wniosek o płatność okresową powinien odzwierciedlać wszystkie wydatki zadeklarowane w trakcie danego roku obrachunkowego”. Tak więc sama wnosząca odwołanie uważa, z tych samych powodów co Sąd, że ostatni wniosek o płatność okresową stanowi punkt wyjścia do obliczenia kwoty obciążającej Fundusz Spójności i EFRR, co jednak nie oznacza zrównania wydatków zawartych w tym wniosku z wydatkami ujętymi w zatwierdzonym zestawieniu wydatków.
82

Jednakże, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 63 i 64 opinii, argumentacja Komisji dotycząca doniosłości art. 16 ust. 4 TUE w zakresie demokratycznej legitymacji aktów Unii nie ma sama w sobie żadnego znaczenia dla wykładni art. 3 ust. 2 protokołu nr 36. Przyjęcie tego protokołu odzwierciedla jasno wyrażony przez autorów traktatu z Lizbony zamiar polegający na zapewnieniu elastycznego przejścia do wyrażonych w tym art. 16 ust. 4 zasad dotyczących definicji większości kwalifikowanej. Nie można zarzucać Sądowi, że w ramach oceny zakresu owego art. 3 ust. 2 naruszył zasadę demokracji przedstawicielskiej, jeżeli poprzez tę ocenę Sąd – w drodze ścisłej wykładni przepisów przejściowych i zgodnie z zasadą pewności prawa – zapewnił każdemu członkowi Rady prawo złożenia w ciągu całego okresu od 1 listopada 2014 r. do 31 marca 2017 r. żądania, o którym mowa we wspomnianym art. 3 ust. 2.
84

Należy bowiem zauważyć, że w pkt 68 tego wyroku Sąd ograniczył się do stwierdzenia, iż nie jest w stanie osądzić sprawy, ponieważ Sąd do spraw Służby Publicznej nie zbadał zarzutu trzeciego podniesionego przez RN. Należy zauważyć, że stwierdzenie to odnosi się wyłącznie do kwestii ustalenia, czy stan postępowania pozwala na wydanie orzeczenia przez Sąd rozpoznający odwołanie, a nie do odrębnej kwestii dotyczącej określenia przedmiotu i zakresu sporu po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Jeśli chodzi o tę kwestię, wyłącznie do sądu, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpoznania, a nie do sądu rozpoznającego odwołanie należy określenie przedmiotu i zakresu sporu jako konsekwencji wyroku wydanego przez sąd rozpoznający odwołanie. Zatem jakiekolwiek stwierdzenie dotyczące ustalenia, czy stan postępowania pozwala na wydanie orzeczenia, nie może być samo w sobie rozstrzygające do celów analizy przedmiotu i zakresu sprawy po przekazaniu jej do ponownego rozpoznania, którą to analizę powinien przeprowadzić sąd rozpoznający ponownie sprawę.
61

Jak bowiem zauważył rzecznik generalny w pkt 50 i 74 opinii, w przeciwieństwie do sytuacji prawnika przedsiębiorstwa, o której mowa w wyroku z dnia 6 września 2012 r., Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej i Polska/Komisja (C‑422/11 P i C‑423/11 P, EU:C:2012:553, pkt 25), odnośny nauczyciel akademicki jest związany z uniwersytetem, który reprezentuje, stosunkiem służbowym o charakterze publicznoprawnym. Status ten nadaje mu, stosownie do warunków i norm prawa krajowego, niezależność w charakterze nie tylko nauczyciela i badacza, lecz również przedstawiciela stron nieuprzywilejowanych przed sądami Unii. Ponadto, ponieważ reprezentowanie przed sądem nie należy do zadań, które ten nauczyciel akademicki ma wykonywać na uniwersytecie jako nauczyciel lub badacz, owo reprezentowanie nie jest w żaden sposób powiązane z jego obowiązkami akademickimi i w związku z tym odbywa się poza jakimkolwiek stosunkiem podporządkowania łączącym go z tym uniwersytetem, nawet gdyby został on powołany do reprezentowania tego uniwersytetu.
17

W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w ramach postępowania, o którym mowa w art. 267 TFUE, opartego na wyraźnym rozdziale zadań sądów krajowych i Trybunału, ocena stanu faktycznego sprawy oraz wykładnia i zastosowanie prawa krajowego należą wyłącznie do sądu krajowego. Tak samo jedynie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za przyszły wyrok, należy – przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy – zarówno ocena, czy do wydania wyroku jest mu niezbędne uzyskanie orzeczenia prejudycjalnego, jak i ocena znaczenia pytań, które zadaje Trybunałowi. W konsekwencji, jeśli zadane pytania dotyczą wykładni prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia (wyrok z dnia 26 maja 2011 r., Stichting Natuur en Milieu i in., od C‑165/09 do C‑167/09, EU:C:2011:348, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo).
25

Staatssecretaris van Financiën (sekretarz stanu ds. finansów, Niderlandy) wniósł do Hoge Raad der Nederlanden (sądu najwyższego Niderlandów), będącego sądem odsyłającym, skargę kasacyjną od tego wyroku, w której podniósł, że X powinien był odliczyć VAT związany z dostawą działek w 2006 r. w chwili, gdy podatek ten stał się wymagalny. Uważa on bowiem, że system korekty przewidziany w art. 15 ust. 4 ustawy o podatku obrotowym nie ma na celu przyznania prawa do późniejszego odliczenia VAT, z którego przedsiębiorca nie korzystał w deklaracji dotyczącej okresu, w którym powstało prawo do odliczenia, to znaczy zgodnie z art. 15 tej ustawy w chwili, gdy podatek podlegający odliczeniu stał się wymagalny, lub w chwili, gdy podatek ten został mu naliczony. System korekty przewidziany w tym przepisie w związku z art. 184 i 185 dyrektywy VAT dotyczy jego zdaniem jedynie sytuacji, w których dokonane odliczenie jest wyższe lub niższe od tego, do którego podatnik był uprawniony. Uważa on, że w niniejszej sprawie korekta nie jest uzasadniona, ponieważ przeznaczenie na potrzeby opodatkowanych transakcji działek w chwili ich nabycia odpowiada ich faktycznemu wykorzystaniu w chwili, gdy zostały one wykorzystane po raz pierwszy.
11

GC, KU i OP złożyli do SATA International na podstawie rozporządzenia nr 261/2004 wnioski o odszkodowanie za szkodę, jakiej doznali – w odniesieniu do pierwszych dwóch z nich – w wyniku opóźnienia lotu o ponad trzy godziny i – w odniesieniu do ostatniego z nich – w wyniku odwołania lotu, które również doprowadziło do opóźnienia w przylocie o ponad trzy godziny. SATA International oddalił te wnioski, uzasadniając to tym, że owych opóźnień nie można mu przypisać, lecz wynikają one z awarii systemu zaopatrzenia portu lotniczego w paliwo, zresztą nieprzewidzianej i nieoczekiwanej.
21

Coca‑Cola uznała natomiast, że nieregularna praca w porze nocnej była świadczona dużo rzadziej niż regularna praca w porze nocnej i że dodatek do wynagrodzenia mający zastosowanie do nieregularnej pracy w porze nocnej jest uzasadniony w szczególności okolicznością, że jest ona zasadniczo pracą dodatkową. Ponadto regularna praca w porze nocnej daje prawo do dodatkowych świadczeń, w szczególności w zakresie urlopów. Wyższy dodatek do wynagrodzenia z tytułu nieregularnej pracy w porze nocnej ma na celu nie tylko zrekompensowanie utrudnień związanych z tego rodzaju pracą, lecz także zniechęcenie pracodawcy do uciekania się do niej poprzez spontaniczną ingerencję w czas wolny i życie społeczne pracowników.
64

Ponadto w odniesieniu do obliczania czasu pracy faktycznie świadczonej przez RM, gdy był on strażakiem ochotnikiem, należy przypomnieć, że w odniesieniu do strażaka ochotnika ville de Nivelles (Belgia) Trybunał orzekł już, że sytuację, w której pracownik jest zobowiązany do spędzenia okresu dyżuru w swoim domu, do pozostawania do dyspozycji pracodawcy i do bycia w stanie dotrzeć do miejsca pracy w ciągu ośmiu minut należy uznać za mieszczące się w pojęciu „czasu pracy” w rozumieniu art. 2 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9). Inaczej jest przy tym w sytuacji, gdy pracownik pełni swój dyżur w tzw. systemie „dyżuru pod telefonem”, który polega na tym, że ów pracownik musi pozostawać stale do dyspozycji pracodawcy bez obowiązku przebywania w miejscu pracy (zob. wyrok z dnia 21 lutego 2018 r., Matzak, C‑518/15, EU:C:2018:82, pkt 60, 65).
5

Artykuł 8 rzeczonego rozporządzenia, zatytułowany „Odmowa przyjęcia dokumentu”, należący do sekcji 1 rozdziału II, stanowił: „1. Jednostka przyjmująca informuje adresata na standardowym formularzu, zawartym w załączniku II o możliwości odmowy przyjęcia doręczanego dokumentu w momencie doręczenia lub poprzez zwrócenie go w ciągu tygodnia do jednostki przyjmującej, jeżeli nie został on sporządzony w jednym z języków określonych poniżej ani nie dołączono do niego tłumaczenia na jeden z następujących języków: a) język, który adresat rozumie; lub b) język urzędowy państwa członkowskiego, do którego adresowane są dokumenty, lub jeżeli w tym państwie członkowskim jest kilka języków urzędowych – język urzędowy lub jeden z języków urzędowych miejsca, w którym ma nastąpić doręczenie. 2. W przypadku gdy jednostka przyjmująca została powiadomiona, że adresat odmówił przyjęcia dokumentu zgodnie z ust. 1, niezwłocznie powiadamia o tym jednostkę przekazującą […] i zwraca jej wniosek oraz dokumenty, które wymagają tłumaczenia. 3. Jeżeli adresat odmówił przyjęcia dokumentu zgodnie z ust. 1, rozwiązaniem takiej sytuacji może być, zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia, doręczenie adresatowi tłumaczenia dokumentu na jeden z języków określonych w ust. 1. W takim przypadku datą doręczenia jest data doręczenia dokumentu wraz z jego tłumaczeniem zgodnie z prawem państwa członkowskiego, do którego dokument jest adresowany. Jeśli jednak zgodnie z prawem państwa członkowskiego dokument należy doręczyć w pewnym określonym terminie, data, którą należy brać pod uwagę w odniesieniu do wnioskodawcy, powinna być datą doręczenia pierwotnego dokumentu, ustaloną zgodnie z art. 9 ust. 2. 4. Ustępy 1, 2 i 3 mają zastosowanie do przewidzianych w sekcji 2 sposobów przekazywania i doręczania dokumentów sądowych. 5. Do celów ust. 1 […] organ albo osoba w przypadku doręczenia zgodnie z art. 14 informują adresata o możliwości odmowy przyjęcia dokumentu oraz o obowiązku przesłania każdego dokumentu, którego przyjęcia odmówił, odpowiednio do takiego […] organu lub osoby”.
56

W konsekwencji ustanowiony w tym postanowieniu traktatu FUE mechanizm współpracy między sądami krajowymi a Trybunałem w żaden sposób nie wymaga, aby państwa członkowskie przewidziały środek prawny pozwalający podmiotom prawa na wniesienie skargi o wznowienie postępowania w odniesieniu do orzeczenia sądowego wydanego w ostatniej instancji przez sąd krajowy w danym sporze w celu zmuszenia go do zwrócenia się do Trybunału z wnioskiem o zbadanie, czy orzeczenie to jest zgodne z wykładnią przedstawioną przez Trybunał w odpowiedzi na wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, który wspomniany sąd krajowy skierował do niego wcześniej w tej samej sprawie.
15

Zwracając uwagę na pewne różnice w zależności od wersji językowej dyrektywy 2004/38, wspomniany sąd zauważa, że do zrozumienia tego pojęcia wyrażenie „głowa gospodarstwa domowego”, choć przestarzałe, może być przydatne. Proponuje on również szereg kryteriów w celu osiągnięcia jednolitej wykładni wspomnianego pojęcia, do których należą czas trwania i cel gospodarstwa domowego. Dodaje on, że biorąc pod uwagę cel tej dyrektywy, jakim jest ułatwienie przemieszczania się obywateli Unii, należałoby jeszcze ustalić, czy obywatel Unii byłby zniechęcony do przemieszczenia się do innego państwa członkowskiego, gdyby inny członek jego rodziny w rozumieniu art. 3 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) wspomnianej dyrektywy nie był w stanie mu towarzyszyć.
60

W tym kontekście poszanowanie zasady proporcjonalności wymaga, by podmiot zamawiający był zobowiązany do zbadania i oceny okoliczności faktycznych w celu ustalenia, czy stosunek istniejący między dwoma podmiotami wywarł konkretny wpływ na treść poszczególnych ofert złożonych w ramach jednego postępowania przetargowego, przy czym stwierdzenie takiego wpływu w dowolnej formie wystarczy do tego, aby podmioty te mogły zostać wykluczone z postępowania (zob. podobnie wyroki: z dnia 19 maja 2009 r., Assitur, C‑538/07, EU:C:2009:317, pkt 32; z dnia 8 lutego 2018 r., Lloyd’s of London, C‑144/17, EU:C:2018:78, pkt 38).
Artykuł 8 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym i art. 3 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/48/UE z dnia 22 października 2013 r. w sprawie prawa dostępu do adwokata w postępowaniu karnym i w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania oraz w sprawie prawa do poinformowania osoby trzeciej o pozbawieniu wolności i prawa do porozumiewania się z osobami trzecimi i organami konsularnymi w czasie pozbawienia wolności
7

Artykuł 17 rozporządzenia nr 1896/2006, zatytułowany „Skutki wniesienia sprzeciwu”, brzmi: „1. W przypadku wniesienia sprzeciwu w terminie określonym w art. 16 ust. 2 dalsze postępowanie odbywa się przed właściwymi sądami w państwie członkowskim wydania, chyba że powód wyraźnie zażądał w takim przypadku zakończenia postępowania. Dalsze postępowanie odbywa się zgodnie z zasadami: a) europejskiego postępowania w sprawie drobnych roszczeń określonego w rozporządzeniu (WE) nr 861/2007 [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. ustanawiającym europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń (Dz.U. 2007, L 199, s. 1)], jeżeli ma zastosowanie; lub b) właściwego krajowego postępowania cywilnego. 2. Jeżeli powód nie wskazał, które postępowanie spośród wymienionych w art. 17 ust. 1 lit. a) i b) ma być stosowane do rozpoznania jego roszczenia w postępowaniu mającym się toczyć w razie wniesienia sprzeciwu, lub gdy powód wnioskował o zastosowanie europejskiego postępowania w sprawie drobnych roszczeń określonego w rozporządzeniu (WE) nr 861/2007, a roszczenie to nie jest objęte zakresem stosowania tego rozporządzenia, postępowanie jest przekazywane do właściwego krajowego postępowania cywilnego, chyba że powód wyraźnie zażądał, aby nie dokonywać takiego przekazania. 3. Dochodzenie przez powoda roszczenia przy wykorzystaniu postępowania w sprawie europejskiego nakazu zapłaty pozostaje zgodnie z prawem krajowym bez uszczerbku dla jego sytuacji w toku dalszego postępowania cywilnego. 4. Przekazanie sprawy do postępowania cywilnego w rozumieniu ust. 1 lit. a) i b) podlega prawu państwa członkowskiego wydania. 5. Powód jest informowany o tym, czy pozwany wniósł sprzeciw i czy nastąpiło przekazanie sprawy do postępowania cywilnego w rozumieniu ust. 1”.
71

Chociaż nie można zaprzeczyć, że przepisy krajowe, które regulują rynek pracy w celu uwolnienia miejsc pracy zajmowanych przez osoby zbliżające się do osiągnięcia wieku emerytalnego i zapewnienia zdrowej konkurencji między specjalistami, są odpowiednie do zapewnienia realizacji zamierzonego celu, to należy stwierdzić, że skoro wymagają one zrzeczenia się przez zainteresowanego prawa do wykonywania zawodu adwokata nie tylko na terytorium danego państwa członkowskiego, ale też za granicą, nie można wykluczyć, że wykraczają one poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
46

Jak zauważyła rzecznik generalna w pkt 47, 51 i 52 opinii, wspomniana praktyka, w zakresie, w jakim prowadziłaby do odebrania prawa do odliczenia podatnikom, którzy nabyli nieruchomość w ramach procedury przymusowej licytacji, mogłaby również przyczynić się do ograniczenia kręgu potencjalnych nabywców. W związku z tym byłaby ona sprzeczna z celem realizowanym przez ten rodzaj postępowań, a mianowicie optymalnym upłynnieniem aktywów dłużnika w celu jak najlepszego zaspokojenia wierzycieli. Zmierzałaby ona ponadto do izolacji podmiotów gospodarczych borykających się z trudnościami finansowymi i do ustanawiania przeszkód dla ich zdolności do dokonywania transakcji, w sposób niezgodny z zasadą neutralności podatkowej, która to zasada sprzeciwia się różnicowaniu podatników w zależności od ich sytuacji finansowej.
14

Nie mając wątpliwości co do właściwości władz niemieckich do odzyskania długu celnego, sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy urząd celny jest również właściwy do określenia kwoty VAT z tytułu importu. Zdaniem tego sądu ma to miejsce, jeżeli z wykładni art. 30 i 60 dyrektywy 2006/112 wynika, że miejsce importu znajduje się w Niemczech, mimo że skarżący w postępowaniu głównym wjechał na terytorium Unii w Bułgarii.
22

Co więcej, sąd odsyłający uważa, że skoro spółka W świadczyła odpłatnie na rzecz swoich spółek zależnych usługi w zakresie księgowości i zarządzania, a tym samym uczestniczyła w zarządzaniu owymi spółkami zależnymi, to co do zasady mogła ona – pomimo swego statusu spółki holdingowej – skorzystać z pełnego odliczenia podatku zapłaconego z tytułu nabycia usług powodujących jego naliczenie. Przypomina on w tym względzie, że z orzecznictwa Trybunału wynika, iż prawo do odliczenia zostaje podatnikowi przyznane również w przypadku braku bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy konkretną transakcją powodującą naliczenie podatku a jedną transakcją objętą podatkiem należnym lub większą liczbą takich transakcji, które dają prawo do odliczenia, gdy koszty przedmiotowych usług należą do kosztów ogólnych podatnika i jako takie stanowią elementy składowe ceny dostarczanych przez niego towarów lub świadczonych przez niego usług. Sąd odsyłający wnioskuje stąd, że poniesione przez spółkę holdingową uczestniczącą w zarządzaniu spółką zależną wydatki w odniesieniu do poszczególnych usług, jakie nabyła w ramach objęcia udziałów w tej spółce zależnej, należą do kosztów ogólnych podatnika i jako takie stanowią elementy składowe ceny świadczonych przez nią usług, zachowując zatem co do zasady bezpośredni i ścisły związek z całą działalnością gospodarczą spółki holdingowej.
92

Co się tyczy długości terminu przedawnienia, któremu podlega żądanie wniesione przez konsumenta w celu zwrotu nienależnie zapłaconych kwot na podstawie nieuczciwych warunków w rozumieniu dyrektywy 93/13, należy zauważyć, że Trybunał miał już okazję wypowiedzieć się w przedmiocie zgodności z zasadą skuteczności krótszych terminów przedawnienia w porównaniu do terminu przedawnienia będącego przedmiotem postępowania głównego, wynoszącego trzy i pięć lat, które były przeciwstawiane powództwom zmierzającym do wykazania nieuczciwego charakteru warunku umownego. Pod warunkiem że terminy te są ustalone i znane z wyprzedzeniem, wydaje się co do zasady, że są one rzeczywiście wystarczające na przygotowanie i wytoczenie przez konsumenta skutecznego powództwa. Tak więc terminy wynoszące od trzech do pięciu lat nie są same w sobie sprzeczne z zasadą skuteczności (wyrok z dnia 10 czerwca 2021 r., BNP Paribas Personal Finance, od C‑776/19 do C‑782/19, EU:C:2021:470, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo).
19

Zdaniem tego sądu zawisły przed nim spór jest objęty zakresem stosowania rozporządzenia Bruksela I bis, ponieważ jego celem jest stwierdzenie istnienia lepszego prawa do wynalazku, a zatem ma on charakter cywilny i handlowy. Sąd ten zastanawia się jednak nad jurysdykcją sądów szwedzkich do rozpoznania sporu mającego na celu stwierdzenie istnienia prawa do wynalazku wynikającego z podnoszonego statusu wynalazcy lub współwynalazcy. Zdaniem tego sądu „w sprawach, których przedmiotem jest rejestracja lub ważność patentów”, art. 24 pkt 4 tego rozporządzenia przewiduje wyłączną jurysdykcję sądów państwa członkowskiego, na którego terytorium nastąpiło zgłoszenie lub rejestracja. Ta wyłączna jurysdykcja jest jego zdaniem uzasadniona okolicznością, że z jednej strony sądy te są najlepiej umiejscowione do rozpoznania spraw, w których spór dotyczy ważności patentu bądź faktu jego zgłoszenia lub zarejestrowania, a z drugiej strony udzielanie patentów wiąże się z interwencją administracji krajowej, co wskazywałoby, że udzielenie patentu jest wykonywaniem suwerenności państwa. Jednakże chociaż z orzecznictwa Trybunału wynika, że spór dotyczący wyłącznie kwestii, kto jest właścicielem prawa do patentu, nie jest objęty wspomnianą wyłączną kompetencją, orzecznictwo to nie dostarcza bezpośrednich wskazówek co do możliwości zastosowania tego art. 24 pkt 4 w niniejszej sprawie.
54

Ponadto o ile z orzecznictwa Trybunału wynika, że wobec małoletnich bez opieki ważne jest nieprzedłużanie bardziej niż jest to konieczne procedury ustalania odpowiedzialnego państwa członkowskiego, co skutkuje co do zasady tym, że nie zostają oni przekazani do innego państwa członkowskiego (zob. podobnie wyrok z dnia 6 czerwca 2013 r., MA i in., C‑648/11, EU:C:2013:367, pkt 55, 61), o tyle państwa członkowskie są zobowiązane do przestrzegania szczególnych kryteriów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej małoletnich, takich jak przewidziane w art. 8 ust. 2 rozporządzenia Dublin III, które powinny być stosowane w sposób najlepiej zabezpieczający interes dziecka i które zmierzają w szczególności do zapewnienia ochrony tego interesu w ramach owej procedury. Ponadto Trybunał orzekł już w kontekście tego rozporządzenia, że prawodawca Unii nie zamierzał poświęcić ochrony sądowej wnioskodawców na rzecz wymogu szybkiego rozpatrywania wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej (wyrok z dnia 7 czerwca 2016 r., Ghezelbash, C‑63/15, EU:C:2016:409, pkt 57). Stwierdzenie to odnosi się w szczególności do zapewnienia pierwszeństwa szczególnych gwarancji proceduralnych przewidzianych dla ochrony małoletnich bez opieki.