ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy art. 68 lit. 1) i art. 67 ust. 1 rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że udział przypadający pozostającemu przy życiu małżonkowi, nawet jeśli jest to ułamek udziału powstały w wyniku podwyższenia na podstawie przepisów regulujących stosunki majątkowe jak § 1371 ust. 1 BGB, może zostać ujęty w całości w europejskim poświadczeniu spadkowym? W przypadku udzielenia na powyższe odpowiedzi co do zasady przeczącej, czy można jednak w drodze wyjątku udzielić odpowiedzi twierdzącej w odniesieniu do stanów faktycznych, w których a) to poświadczenie jest wydawane w celu dochodzenia przez spadkobierców w konkretnym innym państwie członkowskim praw do znajdującego się tam majątku zmarłego oraz b) orzekanie w sprawach spadkowych (art. 4 i 21 rozporządzenia) oraz – niezależnie od tego, jakie prawo kolizyjne zostanie zastosowane – w kwestiach związanych z małżeńskim ustrojem majątkowym następuje według tego samego prawa krajowego?
1.

Zarzut pierwszy. Sąd nie wykazał, że ugody patentowe stanowiły naruszenie „ze względu na cel” zgodnie z rozumieniem nadanym temu pojęciu w wyroku Sądu Groupement des cartes bancaires/Komisja. W szczególności, Sąd nie wyjaśnia w jaki sposób ugody patentowe przedstawiają same w sobie dostateczny poziom szkodliwości dla konkurencji, tak że nie ma potrzeby oceny ich rzeczywistych i potencjalnych skutków. Sąd wyraża za to wątpliwości i brak pewności co do krytycznych elementów analizy ugód patentowych.
1)

Czy zawiadomienie o zakończeniu postępowania, wydane przez referencyjne państwo członkowskie zgodnie z art. 28 ust. 4 dyrektywy 2001/83/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi przed wygaśnięciem patentu podstawowego należy traktować jako równoznaczne z wydanym zezwoleniem na obrót w rozumieniu art. 3 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 (2) z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (wersja ujednolicona) („rozporządzenie w sprawie DŚO”), co oznacza, że wnioskujący o DŚO w danym państwie członkowskim jest uprawniony do złożenia wniosku i otrzymania DŚO na podstawie zawiadomienia o zakończeniu postępowania?
1.

Czy art. 3 lit. o) dyrektywy w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy 2007/64/WE) (1) należy interpretować w ten sposób, że istniejąca w koncesjonowanym przez państwo salonie gier możliwość wypłacenia przy użyciu karty płatniczej i kodu PIN gotówki z terminalu płatniczego, który jest jednocześnie automatem do wymiany pieniędzy, przy czym pod względem bankowo- i rachunkowotechnicznym transakcja jest przetwarzana przez zewnętrznego usługodawcę („operatora sieci”) i wypłata na rzecz klienta następuje dopiero wtedy, gdy operator sieci po sprawdzeniu dostępności środków na rachunku wysyła kod autoryzacyjny do terminalu płatniczego, podczas gdy podmiot prowadzący salon gier wypełnia jedynie wielofunkcyjny automat do wymiany pieniędzy gotówką i otrzymuje uznanie od banku prowadzącego rachunek klienta wypłacającego pieniądze w wysokości wypłaconej gotówki, stanowi działalność, o której mowa w art. 3 lit. o) dyrektywy, i tym samym nie podlega obowiązkowi uzyskania zezwolenia?
5)

Czy w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym – gdy na mocy decyzji nr 73/20.06.2014 r. przyjętej przez zarząd Byłgarska narodna banka zawieszono wszystkie płatności i operacje, a w okresie od dnia 20.6.2014 r. do dnia 6.11.2014 r. deponentów pozbawiono możliwości złożenia wniosków o wypłatę i nie mieli oni dostępu do depozytów – należy przyjąć, że wszystkie gwarantowane bezterminowe depozyty (co do których nie wymaga się uprzedniego zawiadomienia dotyczącego rozporządzania i wypłaca się je niezwłocznie na żądanie) stały się niedostępne w rozumieniu art. 1 ust. 3 ppkt (i) dyrektywy 94/19/WE, czy też że warunek, aby „depozyt, którego termin płatności […] upływa i jest do zapłacenia […] nie został jeszcze zapłacony”, skutkuje wymogiem, by deponenci obowiązkowo zgłosili do instytucji kredytowej żądanie (wniosek; wezwanie) dotyczące płatności, której nie dokonano?
2)

Czy art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88/WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu ustawodawstwa lub praktyki krajowej, zgodnie z którymi prawo do ekwiwalentu pieniężnego w razie ustania stosunku pracy zakłada, że pracownik nie był w stanie z przyczyn niezależnych od swojej woli skorzystać z prawa do corocznego płatnego urlopu przed ustaniem stosunku pracy?
4.

Sąd UE wydaje się reprezentować stanowisko, że spełnienie kryterium indywidualnego skutku na podstawie art. 263 ust. 4 akapit 2 TFUE AEUV w oparciu o orzecznictwo w sprawie Plaumann już wówczas podlega oddaleniu, gdy istnieją inne przedsiębiorstwa, które odczuwają skutki przyznania pomocy na gruncie konkurencji podobnie jak wnosząca odwołanie. W świetle orzecznictwa, w szczególności w sprawie C-309/89, Codorniu wydaje się to jednak błędną pod względem prawnym wykładnią i ponadto nadmiernie restrykcyjną. Dalej, wnosząca odwołanie odsyła do swoich wywodów w skardze odnośnie do stanu faktycznego, które jednak widocznie nie zostały ocenione albo zostały ocenione dostatecznie.
—

wycena musi odbywać się zgodnie z zasadą ostrożnej wyceny, w szczególności: — można uwzględniać jedynie zyski zrealizowane do dnia bilansowego; — należy uwzględnić wszystkie przewidywalne zobowiązania i potencjalne straty powstające w trakcie danego roku obrotowego lub roku poprzedniego, nawet jeżeli takie zobowiązania czy straty pojawiły się między datą bilansu a dniem, na który został on sporządzony (art. 31 ust. 1 lit. c) pkt aa) i bb) dyrektywy);
2.

Odstępstwa od normy ustanawiającej zasadę, że obowiązek podatkowy powstaje w państwie członkowskim, w którym następuje dopuszczenie do konsumpcji, są wyraźnie uregulowane w prawie Unii. Stosowanie uproszczonych procedur do wywozu do państw trzecich w odniesieniu do udostępniania produktów ropopochodnych podlegających podatkowi akcyzowemu jest sprzeczne z dyrektywą 2008/118, gdyż nie wchodzi w zakres stosowania jednego z właściwych przepisów tej dyrektywy.
2.

Stwierdzając, że faktycznie istniała „potencjalna konkurencja” pomiędzy wnoszącymi odwołanie i spółką Lundbeck w dacie zawarcia porozumienia, Sąd w oczywisty sposób przeinaczył dowody z akt postępowania. Komisja była zobowiązana obiektywnie wykazać, że wnoszące odwołanie miały realną i konkretną możliwość wejścia na rynek w sposób racjonalny pod względem gospodarczym. Dowody świadczyły o tym, że (a) takie wejście nie było możliwością realną i konkretną, ani obiektywnie, ani pod względem racjonalności gospodarczej, przed wygaśnięciem porozumienia; (b) w ramach negocjacji zakończonych zawarciem porozumienia wnoszące odwołanie nie miały żadnego interesu w tym, aby być szczere co do swojej gotowości do wejścia na rynek, i podstępem doprowadziły spółkę Lundbeck do wyrażenia zgody zarówno na dostarczanie wnoszącym odwołanie jej własnych produktów po obniżonej cenie, jak i na dokonanie płatności na rzecz wnoszących odwołanie. Pozwoliło to w rzeczywistości wnoszącym odwołanie niezwłoczne wejść na rynek, czego w zasadzie w przeciwnym wypadku nie mogłyby zrobić. Sąd nie uwzględnił zasadniczej różnicy pomiędzy wnoszącymi odwołanie i innymi producentami leków generycznych, którzy zawarli porozumienie ze spółką Lundbeck, polegającej na tym, że wnoszące odwołanie nie miały realnej i konkretnej możliwości uzyskania zezwolenia na wprowadzenie do obrotu w okresie obowiązywania porozumienia.
1.

W ramach zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo orzekając, że ugody patentowe zawarte pomiędzy spółką Generics (UK) (zwaną dalej „spółką GUK”) i spółką Lundbeck były ograniczeniami konkurencji ze względu na cel w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE: i. W ramach pierwszego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd popełnił błąd co do wyboru znajdującego zastosowanie kryterium prawnego oraz odpowiedniego podejścia w celu ustalenia czy ugody patentowe mogły być zakwalifikowane jako ograniczenia konkurencji ze względu na cel, w szczególności w świetle zasad prawnych wyrażonych w wyroku C-67/13 P Cartes Bancaires. ii. W ramach drugiego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo nie dokonując analizy treści ugód patentowych w celu oceny czy cechują się one dostatecznym stopniem szkodliwości. iii. W ramach trzeciego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie orzekł, że ugody patentowe cechują się dostatecznym stopniem szkodliwości, ponieważ były równoznaczne z porozumieniami polegającymi na wykluczeniu z rynku. iv. W ramach czwartego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie orzekł, że ugody patentowe odznaczały się dostatecznym stopniem szkodliwości poprzez unikanie sporu sądowego, którego wynik był niepewny. v. W ramach piątego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie uznał zapłatę na rzecz spółki GUK w ramach wykonania ugody patentowej jako podstawowy element ograniczenia konkurencji ze względu na cel. vi. W ramach szóstego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie oparł się na okolicznościach faktycznych niezwiązanych z treścią ugód patentowych w celu uzasadnienia faktu stwierdzenia ograniczenia konkurencji ze względu na cel. vii. W ramach siódmego argumentu wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie orzekł, że ugody patentowe dotyczące EOG wykraczały poza zakres patentów spółki Lundbeck.
2.

Druga część: Sąd przyjął błędną orientację, kwalifikując ugody patentowe jako umowy, które co do zasady polegają na wyłączeniu dostępu do rynku.
—

wycena musi odbywać się zgodnie z zasadą ostrożnej wyceny, w szczególności: — można uwzględniać jedynie zyski zrealizowane do dnia bilansowego; — należy uwzględnić wszystkie przewidywalne zobowiązania i potencjalne straty powstające w trakcie danego roku obrotowego lub roku poprzedniego, nawet jeżeli takie zobowiązania czy straty pojawiły się między datą bilansu a dniem, na który został on sporządzony [art. 31 ust. 1 lit. c) pkt aa), bb) dyrektywy];
1.

Zarzut pierwszy dzieli się na cztery części. W części pierwszej Komisja podnosi, że Sąd naruszył prawo przy wykładni charakteru prawnego „przepisów ogólnych” mających zastosowanie do konkursów otwartych (Dz.U. 2014 C 60 A/1), ponieważ zdaniem Komisji wspomniane przepisy ustanawiały nowe i szczególne obowiązki dotyczące przebiegu postępowania konkursowego, których to obowiązków zaskarżone ogłoszenia nie zmieniały. W części drugiej zarzutu pierwszego Komisja twierdzi, że Sąd naruszył prawo przy wykładni art. 7 ust. 1 załącznika III do statutu, zgodnie z którą EPSO nie ma uprawnień regulacyjnych, aby ustanawiać ogólne i abstrakcyjne normy dotyczące systemu językowego organizowanych przez siebie konkursów. Zdaniem Komisji EPSO ma takie uprawnienie. W tym względzie Komisja podnosi również naruszenie obowiązku uzasadnienia, ponieważ w końcowej części pkt 57 zaskarżonego wyroku Sąd zaprzecza sobie, stwierdzając, że EPSO jest jednak uprawnione do oceny potrzeb, również językowych, poszczególnych instytucji przy organizacji różnych konkursów. W części trzeciej zarzutu pierwszego Komisja podnosi, że Sąd niesłusznie stwierdził, iż „przepisy ogólne” są zwykłym instrumentem mającym informować o kryteriach wyboru drugiego języka w postępowaniach konkursowych organizowanych przez EPSO, gdy tymczasem owe przepisy ustanawiały, ze skutkiem wiążącym, kryteria uzasadniające taki wybór. Wreszcie w części czwartej zarzutu pierwszego Komisja podnosi, że Sąd błędnie interpretuje charakter i treść zaskarżonych ogłoszeń w ten sposób, że w kwestii systemu językowego ogłoszenia są źródłem nowych i szczególnych obowiązków, naruszając tym samym również obowiązek uzasadnienia przy oddaleniu podniesionego przez Komisję zarzutu niedopuszczalności; zdaniem Komisja zaskarżone ogłoszenia były aktami, których treść jedynie potwierdzała postanowienia zawarte w przepisach ogólnych.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 46/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo de Pamplona (Hiszpania) w dniu 9 grudnia 2016 r. – Wilber López Pastuzano/Delegación del Gobierno de Navarra

(Sprawa C-636/16)

(2017/C 046/20)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado Contencioso-Administrativo de Pamplona

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Wilber López Pastuzano

Druga strona postępowania: Delegación del Gobierno Central en Navarra

Pytania prejudycjalne

Czy art. 12 dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w sporze głównym – oraz orzecznictwu dokonującemu jego wykładni – które nie przewiduje stosowania wymogów ochrony przed wydaleniem cudzoziemca będącego rezydentem długoterminowym w odniesieniu do każdej decyzji administracyjnej o wydaleniu bez względu na charakter lub tryb prawny tej decyzji, lecz ogranicza zakres stosowania tych wymogów tylko do jednego konkretnego trybu wydalenia?

(1) Dz.U. 2004, L 16. s.44.
2)

Jaki wpływ ma art. 117 akapit drugi rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 (3) z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 na kwalifikowalność do płatności do bydła, którego wejście na letnie pastwisko zostało zgłoszone po terminie, o którym mowa w art. 2 ust. 4 decyzji Komisji?
1.

Według jakich kryteriów należy oceniać to, czy działanie/zachowanie danego przedsiębiorstwa jest objęte zakazem ustanowionym w art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (1) (zakazem uprzedniego wprowadzania w życie koncentracji) i czy do uznania, że mamy do czynienia z wprowadzaniem w życie w rozumieniu tego art. 7 ust. 1 konieczne jest, żeby dane działanie, w całości lub częściowo, pod względem prawnym lub faktycznym, stanowiło część zmiany w kontroli lub fuzji działalności uczestniczących w nim przedsiębiorstw, które – przy założeniu przekroczenia progów ilościowych – powoduje powstanie obowiązku zgłoszenia?
4)

Czy z tego co przewidziano w art. 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32 w odniesieniu do prawa do skutecznego środka zaskarżenia w kontekście wymogu „[…] pełnego rozpatrzenia ex nunc zarówno okoliczności faktycznych, jak i kwestii prawnych” – interpretowanego w związku z art. 33, 34 i art. 35 ust. 2 dyrektywy 2013/32 i art. 21 ust. 1 dyrektywy 2011/95 w związku z art. 18, 19 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – wynika, że przepisy te dopuszczają w postępowaniu sądowym dotyczącym zaskarżenia wydanej zgodnie z art. 10 ust. 2 dyrektywy 2013/32 decyzji w sprawie odmowy udzielenia ochrony międzynarodowej, aby: A) sąd pierwszej instancji orzekł po raz pierwszy w przedmiocie dopuszczalności wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej oraz powrotu bezpaństwowca do państwa, w którym zamieszkiwał on przed złożeniem tego wniosku, zobowiązując organ rozstrzygający do przedstawienia niezbędnych w tym celu dowodów i umożliwiając osobie przedstawienie stanowiska dotyczącego kwestii związanych z dopuszczalnością wniosku, lub B) sąd pierwszej instancji, ze względu na popełnione istotne uchybienie proceduralne, uchylił decyzję i zobowiązał organ rozstrzygający do wydania kolejnego orzeczenia w przedmiocie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, przy poszanowaniu wskazówek dotyczących wykładni i stosowania prawa, w tym do przeprowadzenia określonego w art. 34 dyrektywy 2013/32 przesłuchania w sprawie dopuszczalności oraz do wydania orzeczenia w odniesieniu do kwestii, czy możliwe jest odesłanie bezpaństwowca z powrotem do państwa, w którym zamieszkiwał on przed złożeniem wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej? C) w toku postępowania ustnego sąd pierwszej instancji dokonał oceny bezpieczeństwa w państwie, w którym osoba zamieszkiwała, odpowiednio w chwili wydania orzeczenia, jeśli nastąpiły istotne zmiany okoliczności uzasadniające wydanie orzeczenia korzystnego dla osoby?
2)

A. Mając na uwadze odpowiedź udzieloną na pytanie pierwsze, czy art. 25 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks wizowy należy interpretować w ten sposób, iż z zastrzeżeniem swobodnego uznania w zakresie okoliczności sprawy, państwo członkowskie rozpatrujące wniosek o wydanie wizy o ograniczonej ważności terytorialnej, jest zobowiązane do wydania wnioskowanej wizy, jeżeli istnieje ryzyko naruszenia art. 4 lub art. 18 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej albo innego ciążącego na nim zobowiązania międzynarodowego? B. Czy istnienie powiązań między wnioskodawcą a państwem członkowskim rozpatrującym wniosek o wydanie wizy (na przykład, więzi rodzinnych, rodziny gotowej do jego przyjęcia, poręczycieli, sponsorów, itp.), ma znaczenie dla udzielenia odpowiedzi na to pytanie?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 38/11

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (Austria) w dniu 21 listopada 2016 r. – Mario Alexander Filippi i in.

(Sprawa C-589/16)

(2017/C 038/15)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landesverwaltungsgericht Oberösterreich

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca środek odwoławczy: Mario Alexander Filippi, Martin Manigatterer, Play For Me GmbH, ATG GmbH, Christian Vöcklinger, Gmalieva s.r.o., PBW GmbH, Felicitas GmbH, Celik KG, Christian Guzy, Martin Klein, Shopping Center Wels Einkaufszentrum GmbH, Game Zone Entertainment AG, Fortuna Advisory Kft., Finanzamt Linz, Klara Matyiko.

Druga strona postępowania: Landespolizeidirektion Oberösterreich, Bezirkshauptmann von Eferding, Bezirkshauptmann von Ried im Innkreis, Bezirkshauptmann von Linz-Land.

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni art. 47 Karty (1) w związku z art. 56 i nast. TFUE należy dokonywać w taki sposób, że z tymi przepisami prawa Unii w takich sprawach, w których wskazane jest przeprowadzenie kontroli spójności, są niezgodne przepisy krajowe (takie jak § 86a ust. 4 VfGG, § 38a ust. 4 VwGG, § 87 ust. 2 VfGG lub § 63 ust. 1 VwGG), które – jako część ogólnego systemu działającego w praktyce w ten sposób, że sądy najwyższe nie dokonują autonomicznej weryfikacji stanu faktycznego i oceny dowodów, a także w odniesieniu do wielu przypadków, zawierających ten sam konkretny problem prawny, tylko w jednym z nich podejmują jednostkową decyzję, wychodząc z założenia, że pozostałe skargi a limine odrzucą – dopuszczają wzgl. nie wykluczają w sposób wiarygodny, iż orzeczenia sądowe (w rozumieniu art. 6 ust. 1 EKPC wzgl. art. 47 karty) – szczególnie, jeśli wydano je w kwestii kluczowych unijnych zagadnień, jak np. dostępu do rynku lub otwarcia rynku – w efekcie mogą zostać uchylone w wyniku orzeczeń nadrzędnych instytucji, nie spełniających wymogów art. 6 ust. 1 EKPC wzgl. art. 47 karty, bez uprzedniego wniosku do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym?

(1) Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 38/7

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Specializat Mures (Rumunia) w dniu 21 października 2016 r. – Michael Tibor Bachman/FAER INF SA

(Sprawa C-535/16)

(2017/C 038/09)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Tribunalul Specializat Mures

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Michael Tibor Bachman

Strona pozwana: FAER INF SA

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 2 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG (1), zawierający definicję pojęcia „konsumenta”, należy interpretować w taki sposób, że obejmuje on także taką osobę fizyczną, która poprzez umowę odnowienia zobowiązała się względem przedsiębiorstwa handlowego będącego profesjonalną instytucją kredytową do spełnienia zobowiązania w przedmiocie spłaty kredytów początkowo udzielonych spółce w celach związanych z jej działalnością, mianowicie na inwestycje w działalność transportu drogowego towarów, jeżeli ta osoba fizyczna nie ma oczywistego związku z rzeczoną spółką, natomiast takie jej działanie spowodowane było wykraczającymi poza działalność zawodową związkami z osobą, która kontrolowała spółkę będącą beneficjentem pierwotnych kredytów, oraz z osobami, które podpisały umowy dodatkowe do umów o pierwotny kredyt (umowy poręczenia lub gwarancji na nieruchomości/hipoteki)?

(1) Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, Dz. L 95, s. 29, wyd. w jęz. polskim, rozdz. 15, t. 2, s. 288.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 38/16

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-220/13, Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja, wniesione w dniu 25 listopada 2016 r. przez Scuola Elementare Maria Montessori Srl

(Sprawa C-622/16 P)

(2017/C 038/21)

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Scuola Elementare Maria Montessori Srl (przedstawiciele: E. Gambaro, F. Mazzocchi, avvocati)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Włoska

Żądania wnoszącego odwołanie

— Uchylenie wyroku oddalającego skargę wniesiona przez Scuola Elementare Maria Montessori i w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2013/284/UE (1) w zakresie, w jakim uznaje, że nie jest konieczne nakazanie odzyskania pomocy przyznanej w formie zwolnienia z ICI (podatku komunalnego od nieruchomości), a także w zakresie, w jakim uznaje, że środki dotyczące zwolnienia z IMU (podatku gminnego) nie wchodzą w zakres stosowania art. 107 ust. 1 TFUE;

— w każdym przypadku, uchylenie wyroku w zakresie dotyczącym motywów uzasadnienia skargi, które Trybunał uzna za zasadne i zasługujące na uwzględnienie;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

1) W ramach zarzutu pierwszego, złożonego z czterech części, Scuola Elementare Maria Montessori podnosi naruszenie i niewłaściwe zastosowanie art. 108 TFUE, art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (2) i obowiązku lojalnej współpracy, o którym mowa w art. 4 ust. 3 TUE, a także błędną wykładnię pojęcia całkowitej niemożliwości, błędną kwalifikację prawną okoliczności faktycznych, przeinaczenie niektórych dowodów i sprzeczność w uzasadnieniu, ponieważ Sąd stwierdził, że Komisja nie popełniła błędu, nie nakazując Republice Włoskiej odzyskania kwot dotyczących zwolnień podatkowych, z których korzystały w ramach systemu ICI podmioty niekomercyjne o szczególnym przeznaczeniu, a które Komisja uznała za niezgodne z prawem i rynkiem wewnętrznym.

2) W ramach zarzutu drugiego Scuola Elementare Maria Montessori podnosi naruszenie i błędne zastosowanie art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ Sąd stwierdził, że zwolnienie z IMU, który od 2012 r. zastąpił system ICI, nie wchodzi w zakres pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

(1) Decyzja Komisji 2013/284/UE z dnia 19 grudnia 2012 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.20829 [C 26/2010, ex NN 43/2010 (ex CP 71/2006)] Program dotyczący zwolnienia z podatku komunalnego od nieruchomości stosowanego do nieruchomości użytkowanych przez podmioty niekomercyjne do określonych celów wdrożonej przez Włochy (Dz.U 2013, L 166, s. 24).

(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).