ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 marca 2018 r. – Podilă i in.

(sprawy połączone C‑133/17 i C‑134/17) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 89/391/EWG – Bezpieczeństwo i ochrona zdrowia pracowników w miejscu pracy – Zaklasyfikowanie miejsca pracy jako miejsca, w którym pracownicy są narażeni na szczególne lub specyficzne warunki – Ocena ryzyka dla bezpieczeństwa i higieny pracy – Obowiązki ciążące na pracodawcy

Polityka społeczna–Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników–Dyrektywa 89/391 w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy–Zakres stosowania–Obliczanie emerytur pracowników według klasyfikacji w różnych grupach ryzyka–Uregulowanie krajowe określające ścisłe terminy i procedury niepozwalające sądom krajowym dokonać oceny lub ustalić owej klasyfikacji–Wyłączenie także w świetle art. 114 ust. 3, art. 151 i 153 TFUE

(art. 114 ust. 3, art. 151, 153 TFUE; dyrektywa Rady 89/391, art. 9 ust. 1, 2, art. 11 ust. 6)

(zob. pkt 37, 38, 42–45; sentencja)

Sentencja

Wykładni art. 114 ust. 3 oraz art. 151 i 153 TFUE a także przepisów dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i [ochrony] zdrowia pracowników w miejscu pracy należy dokonywać w ten sposób, iż nie znajdują one zastosowania do przepisu krajowego, takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który określa ścisłe terminy i procedury niepozwalające sądom krajowym dokonać oceny lub ustalić klasyfikacji działalności pracowników do różnych grup ryzyka, na której podstawie obliczane są emerytury tych pracowników.

( 1 ) Dz.U. C 202 z 19.6.2017.
Artykuł 13 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych w związku z art. 11 ust. 1 lit. b) owego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że nie może na niego powołać się osoba fizyczna, której działalność zawodowa polega m.in. na dochodzeniu roszczeń odszkodowawczych od ubezpieczycieli, przywołująca umowne nabycie wierzytelności od ofiary wypadku drogowego w celu wytoczenia przed sąd państwa członkowskiego miejsca zamieszkania poszkodowanego powództwa z tytułu odpowiedzialności cywilnej przeciwko ubezpieczycielowi sprawcy wypadku drogowego, który to ubezpieczyciel ma siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania poszkodowanego.

Co prawda, jak precyzuje motyw 18 rozporządzenia nr 1215/2012, celem sekcji 3 w rozdziale II owego rozporządzenia jest ochrona strony słabszej przez przepisy jurysdykcyjne dla niej bardziej korzystne niż przepisy ogólne, okazuje się jednak, że powództwo wytoczone w postępowaniu głównym wpisuje się w stosunki między profesjonalistami i nie może ono mieć wpływu na pozycję proceduralną strony uważanej za słabszą (zob. podobnie wyrok z dnia 21 stycznia 2016 r., SOVAG, C‑521/14, EU:C:2016:41, pkt 29, 30). W tym względzie okoliczność, że profesjonalista taki jak Hofsoe prowadzi swoją działalność w ramach małej struktury organizacyjnej, nie może prowadzić do uznania, że chodzi o stronę uznawaną za słabszą aniżeli ubezpieczyciel. Dokonywanie w każdym wypadku oceny kwestii, czy taki profesjonalista może zostać uznany za „stronę słabszą”, co warunkuje uznanie go za objętego zakresem pojęcia „poszkodowanego” w rozumieniu art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1512/2012, rodziłoby bowiem ryzyko podważenia pewności prawa i byłoby sprzeczne z celem ustanowionym w motywie 15 owego rozporządzenia, zgodnie z którym przepisy o jurysdykcji powinny być w wysokim stopniu przewidywalne (zob. podobnie wyrok z dnia 20 lipca 2017 r., MMA IARD, C‑340/16, EU:C:2017:576, pkt 34).

(zob. pkt 44, 45, 47; sentencja)
Sprawa C‑182/17

Nagyszénás Településszolgáltatási Nonprofit Kft.

przeciwko

Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria)

Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 2 ust. 1 lit. c), art. 9 i art. 13 ust. 1 – Brak opodatkowania – Pojęcie „podmiotu prawa publicznego” – Spółka handlowa należąca w 100% do gminy, odpowiedzialna za określone zadania publiczne należące do gminy – Określenie owych zadań i wynagrodzenia za nie w umowie zawartej między tą spółką i wspomnianą gminą

Streszczenie – wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 22 lutego 2018 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych–Wspólny system podatku od wartości dodanej–Odpłatne świadczenie usług–Pojęcie–Realizacja zadań publicznych przez spółkę na podstawie umowy zawartej z gminą–Włączenie–Warunek–Badanie przez sąd krajowy [dyrektywa Rady 2006/112, art. 2 ust. 1 lit. c)] Harmonizacja ustawodawstw podatkowych–Wspólny system podatku od wartości dodanej–Podatnicy–Podmioty prawa publicznego–Brak opodatkowania działalności wykonywanej w charakterze władzy publicznej–Zakres stosowania–Realizacja przez spółkę zadań publicznych gminy–Wyłączenie–Warunek–Działalność mająca charakter gospodarczy w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112–Badanie przez sąd krajowy (dyrektywa Rady 2006/112, art. 13 ust. 1)
Sprawa C‑289/17

Collect Inkasso OÜ i in.

przeciwko

Rain Aint i in.

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Maakohus)

Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie (WE) nr 805/2004 – Europejski tytuł egzekucyjny dla roszczeń bezspornych – Warunki nadania zaświadczenia – Minimalne standardy dla procedur dotyczących roszczeń bezspornych – Prawa dłużnika – Brak informacji o adresie instytucji, przed którą można zakwestionować roszczenie lub do której można złożyć środek zaskarżenia orzeczenia

Streszczenie – wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 lutego 2018 r.

Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Utworzenie europejskiego tytułu egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych – Rozporządzenie nr 805/2004 – Tytuły egzekucyjne, którym mogą być nadane zaświadczenia – Orzeczenie sądowe doręczone bez wskazania adresu sądu, który to adres należy wykorzystać w celu zaskarżenia orzeczenia – Wykluczenie

[rozporządzenie nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 17 lit. a), art. 18 ust. 1 lit. b)]

Artykuł 17 lit. a) i art. 18 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych należy interpretować w ten sposób, że orzeczeniu wydanemu w sytuacji, w której dłużnik nie został poinformowany o adresie instytucji, do której należy skierować odpowiedź, przed którą należy się stawić lub w odnośnym wypadku, do której należy złożyć środek zaskarżenia orzeczenia w przedmiocie wydania nakazu zapłaty nie można nadać zaświadczenia europejskiego tytułu egzekucyjnego.

(zob. pkt 39; sentencja)
Państwa członkowskie powinny zagwarantować skuteczny pobór środków własnych Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 7 kwietnia 2016 r., Degano Trasporti, С-546/14 , EU:C:2016:206 , pkt 21 ). Z tego względu rzeczone państwa członkowskie powinny przystąpić do odzyskania kwot odpowiadających środkom własnym, o które wskutek oszustw został uszczuplony budżet Unii. W celu zagwarantowania pełnego poboru wpływów pochodzących z VAT, a przez to w celu zagwarantowania ochrony interesów finansowych Unii, państwom członkowskim przysługuje swoboda w wyborze mających zastosowanie sankcji, które mogą przybrać formę sankcji administracyjnych, karnych, lub obydwu rodzajów tych sankcji łącznie (zob. podobnie wyroki: z dnia 26 lutego 2013 r., Åkerberg Fransson, C‑617/10 , EU:C:2013:105 , pkt 34 ; Taricco, pkt 39).

W pierwszej kolejności do ustawodawcy krajowego należy ustanowienie zasad przedawnienia umożliwiających spełnienie obowiązków wynikających z art. 325 TFUE w świetle rozważań przedstawionych przez Trybunał w pkt 58 wyroku Taricco. Bowiem to ów ustawodawca powinien zagwarantować, aby krajowy system przedawnienia w sprawach karnych nie prowadził do bezkarności w znacznej liczbie wypadków poważnych oszustw w dziedzinie VAT lub nie był surowszy dla oskarżonych w wypadkach oszustwa stanowiącego zagrożenie dla interesów finansowych państwa członkowskiego niż w wypadkach oszustwa stanowiącego zagrożenie dla interesów finansowych Unii. W tym względzie należy przypomnieć, że przedłużenie przez ustawodawcę krajowego terminu przedawnienia i jego bezpośrednie stosowanie, także do zarzucanych okoliczności faktycznych, które jeszcze nie uległy przedawnieniu, co do zasady nie powoduje zagrożenia zasady ustawowej określoności czynów zabronionych i kar (zob. podobnie wyrok Taricco, pkt 57 i przytoczone w tym punkcie orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka).

Następnie należy dodać, że dziedzina ochrony interesów finansowych Unii poprzez ustanowienie sankcji karnych należy do kompetencji dzielonych między Unią i państwami członkowskimi w rozumieniu art. 4 ust. 2 TFUE. W niniejszym wypadku w dacie okoliczności faktycznych w postępowaniu głównym system przedawnienia mający zastosowanie do przestępstw z dziedziny VAT nie był przedmiotem harmonizacji przez prawodawcę Unii, która częściowo nastąpiła dopiero poprzez przyjęcie dyrektywy (UE) 2017/1371 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie zwalczania za pośrednictwem prawa karnego nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii (Dz.U. 2017, L 198, s. 29). Republika Włoska mogła więc w tym czasie swobodnie przewidzieć w swoim porządku prawnym, że system ten, podobnie jak zasady dotyczące identyfikacji przestępstw i określania kar, należy do prawa karnego materialnego i z tego względu podlega, tak jak te ostatnie zasady, zasadzie ustawowej określoności czynów zabronionych i kar.

(zob. pkt 41–45)
Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 powinien być interpretowany w ten sposób, że w sytuacji takiej jak sytuacja w postępowaniu głównym, gdy dziecko urodziło się i przebywało w nieprzerwany sposób ze swoją matką przez kilka miesięcy, zgodnie ze wspólną wolą jego rodziców, w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, w którym ci ostatni mieli miejsce ich zwykłego pobytu przed urodzeniem się dziecka, początkowy zamiar rodziców odnośnie do powrotu matki wraz z dzieckiem do tego ostatniego państwa członkowskiego nie pozwala uznać, że dziecko to ma w nim miejsce „zwykłego pobytu” w rozumieniu tego rozporządzenia.

W konsekwencji w takiej sytuacji wyrażona przez matkę odmowa powrotu wraz z dzieckiem do tego samego państwa członkowskiego nie może zostać uznana za „bezprawne uprowadzenie lub zatrzymanie” dziecka w rozumieniu wspomnianego art. 11 ust. 1.

(zob. pkt 70; sentencja)
Jeżeli wydające nakaz państwo członkowskie przewidziało kilkuinstancyjne postępowanie karne, w ramach którego mogą zatem być wydane kolejne orzeczenia, przy czym co najmniej jedno z tych orzeczeń było zaoczne, pojęcie „rozprawy, w wyniku której wydano orzeczenie”, w rozumieniu art. 4a ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że dotyczy ono tylko tej instancji postępowania, która zakończyła się wydaniem orzeczenia prawomocnie rozstrzygającego kwestię winy zainteresowanego oraz wymierzonej mu kary, takiej jak kara pozbawienia wolności, po przeprowadzeniu ponownego badania sprawy pod względem merytorycznym zarówno co do faktów, jak i co do prawa.

Postępowanie odwoławcze, takie jak rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym, jest objęte co do zasady tym pojęciem. Jednakże do sądu odsyłającego należy upewnienie się, że posiada ono wyżej wymienione cechy.

(zob. pkt 98, 99; sentencja)
Artykuł 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do postępowania toczącego się przed sądem państwa członkowskiego, dotyczącego żądania zasądzenia od dłużnika zapłaty kwoty pieniężnej należnej na podstawie umowy w przedmiocie świadczenia usług, jak również zasądzenia odszkodowania za niewywiązanie się z tego obowiązku, w sytuacji gdy niewypłacalność tego dłużnika została stwierdzona w ramach postępowania upadłościowego wszczętego w innym państwie członkowskim i to stwierdzenie niewypłacalności dotyczy całego majątku dłużnika.

(zob. pkt 35; sentencja)
Sprawa C‑39/17

Lubrizol France SAS

przeciwko

Caisse nationale du Régime social des indépendants (RSI) participations extérieures

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja)]

Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ towarów – Artykuły 28 i 30 TFUE – Opłaty o skutku równoważnym – Artykuł 110 TFUE – Podatki wewnętrzne – Solidarnościowe składki społeczne od spółek – Opłata – Podstawa wymiaru – Całkowity roczny obrót spółek – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 17 – Przemieszczenie towaru do innego państwa członkowskiego – Wartość przemieszczonego towaru – Wliczenie do całkowitego rocznego obrotu

Streszczenie – wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 czerwca 2018 r.

Swobodny przepływ towarów – Cła – Opłaty o skutku równoważnym – Podatki wewnętrzne – Solidarnościowe składki społeczne od spółek – Obliczanie podstawy tej składki – Uregulowanie krajowe przewidujące uwzględnienie wartości reprezentatywnej dla mienia przemieszczonego na terytorium państwa członkowskiego jedynie przy ich sprzedaży – Uwzględnienie wartości reprezentatywnej towarów przemieszczonych z danego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego w chwili tego przeniesienia – Dopuszczalność – Przesłanki

(art. 28, 30 TFUE)

Artykuły 28 i 30 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania państwa członkowskiego, które przewiduje, że podstawę wymiaru składek pobieranych od rocznego obrotu spółki, pod warunkiem że osiąga on lub przekracza określoną kwotę, oblicza się z uwzględnieniem wartości reprezentatywnej dla mienia przemieszczonego przez podatnika lub na jego rachunek, do celów działalności jego przedsiębiorstwa, z tego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, przy czym wartość tę uwzględnia się w chwili tego przemieszczenia, podczas gdy w sytuacji kiedy towary te są przemieszczane przez podatnika lub na jego rachunek, do celów działalności jego przedsiębiorstwa, w obrębie danego państwa członkowskiego, ich wartość uwzględnia się w tej podstawie wymiaru dopiero przy ich późniejszej sprzedaży, o ile:

– po pierwsze, wartość tego majątku nie jest ponownie zaliczana do tej podstawy wymiaru przy jego późniejszej sprzedaży w tym samym państwie członkowskim,

– po drugie, że ich wartość jest odliczana od tej podstawy, jeśli towary te nie są przeznaczone do sprzedaży w innym państwie członkowskim lub nie zostały sprzedane i zostały przekierowane z powrotem do państwa członkowskiego pochodzenia, oraz

– po trzecie, korzyści wynikające z przeznaczenia tych składek nie pokrywają w pełni obciążenia produktu krajowego wprowadzanego do obrotu na rynku krajowym podczas wprowadzania do obrotu, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

(zob. pkt 51; sentencja)
Zgodnie z jego brzmieniem art. 4 rozporządzenia nr 650/2012 ustanawia jurysdykcję sądów państwa członkowskiego, w którym zmarły miał swoje miejsce zwykłego pobytu w chwili śmierci, do orzekania co do ogółu spraw dotyczących spadku. W kwestii tej należy sprecyzować, że mimo iż treść tego przepisu nie wskazuje na to, by stosowanie ustanowionej przez ten przepis ogólnej zasady jurysdykcji miało być uzależnione od spełnienia warunku, aby sprawa spadkowa obejmowała kilka państw członkowskich, faktem pozostaje, że zasada ta jest oparta na założeniu, iż chodzi o sprawę spadkową mającą skutki transgraniczne. Ponadto z tytułu art. 4 rozporządzenia nr 650/2012 wynika, że przepis ten reguluje ustalenie jurysdykcji ogólnej sądów państw członkowskich, podczas gdy rozdział właściwości wewnątrz danego państwa jest dokonywany, zgodnie z art. 2 owego rozporządzenia, w oparciu o przepisy wewnętrzne.

(zob. pkt 34–36)
Wykładni art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym przepis ten przyznaje pracodawcy prawo do wytoczenia przed właściwym sądem rozpoznającym pierwotny pozew wniesiony przez pracownika powództwa wzajemnego opartego na umowie cesji wierzytelności zawartej między pracodawcą a pierwotnym posiadaczem wierzytelności po wytoczeniu pierwotnego powództwa.

W odniesieniu do powództw wzajemnych norma przewidziana w art. 6 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 została włączona do art. 20 ust. 2 tego rozporządzenia (wyrok z dnia 22 maja 2008 r., Glaxosmithkline i Laboratoires Glaxosmithkline, C‑462/06, EU:C:2008:299, pkt 22). Mimo to z brzmienia art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 44/2001 wynika, że odwołanie się przez pracownika do norm jurysdykcyjnych, które są korzystniejsze dla jego interesów, nie może wpływać na prawo do wniesienia powództwa wzajemnego przed sądem rozpoznającym pierwotne powództwo. Wynika stąd, że w sytuacji gdy przestrzega się dokonanego przez pracownika wyboru sądu właściwego do zbadania jego pozwu, osiągnięty zostaje cel uprzywilejowania tego pracownika i nie ma potrzeby ograniczania możliwości rozpoznania tego pozwu wraz z powództwem wzajemnym w rozumieniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 44/2001.

Wreszcie, ponieważ sąd rozpoznający pierwotny pozew wniesiony przez pracownika nie jest z góry znany pracodawcy, nie może mieć znaczenia okoliczność, że ten ostatni nabył wierzytelność, na której opiera się powództwo wzajemne, dopiero po skierowaniu sprawy do tego sądu.

(zob. pkt 26–28, 33, 34; sentencja)
Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 kwietnia 2018 r. –

Fiesta Hotels & Resorts / EUIPO

(sprawa C‑75/17 P) ( 1 )

Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 8 ust. 4 – Artykuł 65 – Niezarejestrowana nazwa handlowa GRAND HOTEL PALLADIUM – Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „PALLADIUM PALACE IBIZA RESORT & SPA” – Wniosek o unieważnienie prawa do znaku oparty na wcześniejszym prawie nabytym na mocy prawa krajowego – Przesłanki – Oznaczenie o zasięgu większym niż lokalny – Prawo do zakazania używania późniejszego znaku towarowego

1. Znak towarowy Unii Europejskiej–Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego–Względne podstawy odmowy rejestracji–Sprzeciw właściciela niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie handlowym–Przesłanki–Ocena w świetle kryteriów ustanowionych przez prawo krajowe, któremu podlega oznaczenie, na które się powołano (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 4) (zob. pkt 34)

2. Znak towarowy Unii Europejskiej–Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego–Względne podstawy odmowy rejestracji–Sprzeciw właściciela niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie handlowym–Oznaczenie o zasięgu lokalnym–Kryteria oceny (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 4) (zob. pkt 35, 39)

3. Odwołanie–Zarzuty–Kontrola przez Trybunał oceny podnoszonych przez stronę przepisów prawa krajowego–Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (zob. pkt 45)

4. Znak towarowy Unii Europejskiej–Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego–Względne podstawy odmowy rejestracji–Sprzeciw właściciela niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie handlowym–Przesłanki–Istnienie wcześniejszego prawa, które nie zostało unieważnione prawomocnym orzeczeniem sądowym (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 4) (zob. pkt 49, 50)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Fiesta Hotels & Resorts SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

( 1 ) Dz.U. C 151 z 15.5.2017.
Sprawa C‑229/17

Evonik Degussa GmbH

przeciwko

Bundesrepublik Deutschland

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin)

Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej – Bezpłatny przydział – Dyrektywa 2003/87/WE – Artykuł 10a – Załącznik I – Decyzja 2011/278/UE – Punkt 2 załącznika I – Ustalanie wskaźników emisyjności dla produktów – Produkcja wodoru – Granice systemowe wskaźników emisyjności produktu dla wodoru – Proces separacji wodoru ze strumienia gazu bogatego zawierającego już wodór

Streszczenie – wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 maja 2018 r.

Środowisko naturalne – Zanieczyszczenie powietrza – Dyrektywa 2003/87 – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – Przejściowy system przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji – Przydział bezpłatnych uprawnień do emisji związanych z produkcją wodoru – Działalność objęta wskaźnikiem emisyjności produktu dla wodoru – Włączenie – Działalność polegająca na odizolowaniu wodoru zawartego już w mieszaninie gazów – Wykluczenie

(dyrektywa 2003/87 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 10a ust. 1, decyzja Komisji 2011/278, załącznik I)

Punkt 2 załącznika I do decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87 należy interpretować w ten sposób, że proces taki jak ten będący przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, który nie pozwala produkować wodoru w drodze syntezy chemicznej, lecz jedynie pozwala odizolować tę substancję zawartą już w mieszaninie gazów, nie mieści się w granicach systemowych wskaźnika emisyjności produktu dla wodoru. Inna sytuacja miałaby miejsce wtedy, gdyby po pierwsze, proces ten był związany z „produkcją wodoru” w rozumieniu załącznika I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87/WE z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r., i po drugie, byłby powiązany technicznie z tą produkcją.

(zob. pkt 47; sentencja)