ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Etykietowanie, reklama i prezentacja środków spożywczych – Dyrektywa 2000/13

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/13, art. 2, 3 i 12)

Summary

Artykuły 2, 3 i 12 dyrektywy 2000/13 w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym państwa członkowskiego, które przewidują możliwość przypisania odpowiedzialności podmiotowi gospodarczemu mającemu siedzibę w tym państwie członkowskim, dystrybuującemu napój alkoholowy, który ma być dostarczony jako taki, w rozumieniu art. 1 wspomnianej dyrektywy i który produkowany jest przez podmiot gospodarczy mający siedzibę w innym państwie członkowskim, za stwierdzone przez organ publiczny naruszenie rzeczonych przepisów, wynikające z nieścisłości co do zawartości objętościowej alkoholu wskazanej przez producenta na etykiecie tego produktu, które w rezultacie umożliwiają nałożenie na niego grzywny administracyjnej, w sytuacji gdy ogranicza się on, jako zwykły dystrybutor, do wprowadzenia do obrotu tego produktu w postaci, w jakiej został mu on dostarczony przez producenta.

Takie uregulowania krajowe, które w przypadku naruszenia tego obowiązku z zakresu etykietowania przewidują odpowiedzialność nie tylko producenta, ale również dystrybutora, nie utrudniają w żaden sposób osiągnięcia rezultatów przewidzianych w tej dyrektywie. Wręcz przeciwnie – takie przepisy, zawierające szeroką definicję określającą krąg podmiotów gospodarczych, którym można przypisać odpowiedzialność za naruszenie ustanowionych w dyrektywie 2000/13 obowiązków w przedmiocie etykietowania, mogą w wyraźny sposób przyczynić się do osiągnięcia wyznaczonego przez tę dyrektywę celu, jakim jest potrzeba informowania i ochrony końcowego konsumenta środków spożywczych.

Ponadto zasadniczo do prawa krajowego należy określenie warunków odpowiedzialności dystrybutora za naruszenie nałożonego w art. 2, 3 i 12 dyrektywy 2000/13 obowiązku w przedmiocie etykietowania, jak też w szczególności uregulowanie kwestii przypisania odpowiedniej odpowiedzialności poszczególnym podmiotom gospodarczym, biorącym udział we wprowadzaniu do obrotu danych środków spożywczych.

(por. pkt 49, 50, 59, 60 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki akcyzowe – Dyrektywa 92/12 – Wyroby objęte podatkiem akcyzowym – Określenie państwa członkowskiego, w którym podatek akcyzowy jest należny

(dyrektywa Rady 92/12, art. 7, 8 i 22 ust. 3)

Summary

Dyrektywę 92/12 w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania należy interpretować w ten sposób, że jeśli osoba prywatna niewykonująca działalności gospodarczej ani też niedziałająca w celu zarobkowym nabywa w jednym państwie członkowskim dla własnego użytku i dla użytku innych osób prywatnych wyroby objęte podatkiem akcyzowym, które zostały dopuszczone do konsumpcji w tym państwie członkowskim, oraz zleca na własny rachunek ich transport do drugiego państwa członkowskiego przedsiębiorstwu transportowemu mającemu siedzibę w tym drugim państwie, zastosowanie znajduje art. 7, a nie art. 8 dyrektywy, co oznacza, że podatek akcyzowy jest również pobierany w tym państwie.

W istocie do celów stosowania dyrektywy 92/12 towary, które nie są przechowywane dla celów prywatnych, a zatem nie są objęte art. 8 dyrektywy, powinny być w sposób logiczny uznane za przechowywane dla celów handlowych i w związku z tym być objęte art. 7. Dla zastosowania art. 8 wymaga się, aby dane towary były osobiście transportowane przez osoby prywatne, które je nabyły. W takim przypadku na podstawie art. 7 ust. 6 tej dyrektywy podatek akcyzowy pobrany w pierwszym państwie członkowskim podlega zwrotowi zgodnie z jej art. 22 ust. 3.

(por. pkt 29, 37, 53 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona zwierząt podczas transportu – Dyrektywa 91/628

(dyrektywa Rady 91/628, załącznik, pkt 48 ppkt 4 lit. d))

Summary

Pojęcie „transport” w rozumieniu pkt 48 ppkt 4 lit. d) załącznika do dyrektywy 91/628 w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniającej dyrektywy 90/425 oraz 91/496, zmienionej dyrektywą 95/29, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono załadunek i wyładunek zwierząt.

Taka definicja odpowiada celom dyrektywy 91/628 wynikającym w szczególności z jej drugiego i ósmego motywu w brzmieniu pierwotnym, którymi są zapewnienie zadowalającego poziomu ochrony zwierząt oraz ograniczenie w jak największym stopniu transportu zwierząt na duże odległości ze względów związanych z opieką nad nimi. Ponadto, ponieważ dyrektywa nie zawiera żadnego ograniczenia czasu załadunku i wyładunku zwierząt, jeżeli pkt 48 ppkt 4 lit. d) załącznika do tej dyrektywy należałoby interpretować w ten sposób, iż czas ten nie należy do czasu trwania transportu, to czas trwania operacji załadunku i wyładunku nie byłby uwzględniony w żaden sposób, co pozbawiałoby ten przepis praktycznej skuteczności.

(por. pkt 19, 20, 24 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Polityka społeczna – Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej – Równość wynagrodzeń

(art. 141 WE; dyrektywa Rady 97/80)

2. Polityka społeczna – Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej – Równość wynagrodzeń

(art. 141 WE; dyrektywa Rady 97/80)

Summary

1. Wykładni art. 141 WE trzeba dokonywać w ten sposób, że przy założeniu, iż odwołanie się do kryterium stażu pracy jako czynnika wpływającego na określenie wysokości wynagrodzenia wiąże się z różnicami w wynagrodzeniu za taką samą pracę lub pracę tej samej wartości dla mężczyzn i kobiet, których sytuacja jest porównywana, z uwagi na to, że odwołanie do kryterium stażu pracy jest co do zasady właściwe dla osiągnięcia słusznego celu, jakim jest nagradzanie zdobytego doświadczenia, które umożliwia pracownikowi lepiej wykonywać powierzone mu obowiązki, pracodawca nie musi szczególnie wykazywać, że odwołanie do tego kryterium jest właściwe dla osiągnięcia wspomnianego celu w zakresie danego stanowiska pracy, chyba że pracownik przedstawi informacje mogące rodzić poważne wątpliwości w tym względzie. Na pracodawcy spoczywa zatem obowiązek udowodnienia, że to, co jest prawdą co do zasady, a mianowicie, że staż pracy idzie w parze z doświadczeniem, które zazwyczaj umożliwia pracownikowi lepsze wykonywanie powierzonych mu obowiązków, ma miejsce również w przypadku spornego zatrudnienia.

(por. pkt 38, 40 i sentencja)

2. Wykładni art. 141 WE trzeba dokonywać w ten sposób, że przy założeniu, iż odwołanie się do kryterium stażu pracy jako czynnika wpływającego na określenie wysokości wynagrodzenia wiąże się z różnicami w wynagrodzeniu za taką samą pracę lub pracę tej samej wartości dla mężczyzn i kobiet, których sytuacja jest porównywana, jeśli w celu określenia wysokości wynagrodzenia używa się systemu klasyfikacji zawodowej opartej o ocenę pracy, która ma zostać wykonana, to nie jest konieczne wykazanie, że pracownik rozpatrywany indywidualnie zdobył we właściwym okresie doświadczenie, które pozwala mu lepiej wykonywać jego pracę. Należy jednak obiektywnie uwzględnić charakter pracy, która ma być wykonana.

(por. pkt 39, 40 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Prawa przyznane przez znak towarowy – Towary oznaczone znakiem towarowym objęte procedurą tranzytu zewnętrznego – Znaki towarowe chronione w państwie członkowskim tranzytu, ale nie w państwie członkowskim przeznaczenia

(dyrektywa Rady 89/104, art. 5 ust. 1 i 3)

Summary

Artykuł 5 ust. 1 i 3 dyrektywy 89/104 o znakach towarowych należy rozumieć w ten sposób, że uprawniony z rejestracji znaku towarowego może zakazać tranzytu przez państwo członkowskie, w którym znak towarowy objęty jest ochroną towarów opatrzonych tym znakiem towarowym, objętych procedurą tranzytu zewnętrznego i skierowanych do innego państwa członkowskiego, w którym ochrona taka nie istnieje, jedynie wówczas, gdy dostarczy on dowód na okoliczność, że towary te są przedmiotem działań osoby trzeciej podejmowanych w czasie, gdy są one objęte procedurą tranzytu zewnętrznego, które muszą pociągać za sobą wprowadzenie tych towarów do obrotu w wymienionym wyżej państwie członkowskim tranzytu.

Pod tym względem nie ma co do zasady znaczenia to, czy dany towar przeznaczony na rynek państwa członkowskiego pochodzi z państwa stowarzyszonego, czy z państwa trzeciego, podobnie jak nie ma znaczenia, czy towar ten wytworzony został w państwie pochodzenia zgodnie z prawem, czy z naruszeniem praw do znaku towarowego przysługujących w tym państwie uprawnionemu z rejestracji tego znaku towarowego.

(por. pkt 23, 26, 27, 41 oraz pkt 1 i 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Odpowiedzialność pozaumowna – Przesłanki – Rzeczywista i pewna szkoda spowodowana bezprawnym działaniem

(art. 288 akapit drugi WE)

Summary

W dziedzinie powstania pozaumownej odpowiedzialności Wspólnoty w rozumieniu art. 288 akapit drugi WE przesłanka dotycząca szkody wymaga, by szkoda – o której naprawienie wystąpiono – miała charakter rzeczywisty i pewny.

W tym kontekście okoliczność dysponowania przez instytucję wspólnotową znacznym zakresem swobodnego uznania w danej dziedzinie nie prowadzi, sama w sobie, automatycznie do zaprzeczenia pewnego charakteru szkody wynikającej z jej bezprawnego zachowania. W związku z tym to wyłącznie w świetle konkretnych okoliczności charakteryzujących wydanie aktu, który spowodował szkodę, należy zbadać, czy zakres swobodnego uznania, którym dysponuje instytucja wspólnotowa, może uniemożliwić stwierdzenie pewnego charakteru tej szkody.

Wynika stąd, że podczas gdy istnienie takiego swobodnego uznania uprawnia sąd wspólnotowy do stwierdzenia niepewności co do dokładnego rozmiaru poniesionej szkody, nie umożliwia ono stwierdzenia, że samo zaistnienie szkody jest pozbawione pewnego charakteru.

(por. pkt 27, 30, 33, 34, 36)
Keywords

Summary



Keywords

1. Swobodny przepływ towarów – Wymiana handlowa z państwami trzecimi – Procedura uszlachetniania czynnego

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 121, art. 122 lit. c) i art. 236)

2. Środki własne Wspólnot Europejskich – Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych albo wywozowych

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 121, art. 122 lit. c) i art. 236)

Summary

1. Wykładni art. 122 lit. c) rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy dokonywać w ten sposób, że podczas określania wysokości długu celnego powstałego wskutek dopuszczenia do obrotu produktów kompensacyjnych organy celne nie są zobowiązane do stosowania reguł naliczania należności dotyczących procedury przetworzenia pod kontrolą celną, gdy przywożone towary mogły zostać nią objęte, chyba że zainteresowany podmiot złoży wyraźny wniosek w tym zakresie.

Z postanowień kodeksu celnego nie wynika bowiem, by ustawodawca wspólnotowy zamierzał nałożyć na krajowe organy obowiązek należytej staranności w odniesieniu do dłużników, zgodnie z którym musiałyby one dbać o interesy tych ostatnich, stosując najkorzystniejsze reguły naliczania należności celnych.

(por. pkt 32, 34 oraz pkt 1 sentencji)

2. Wykładni art. 236 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy dokonywać w ten sposób, że krajowe władze celne powinny uwzględnić wniosek o zwrot należności celnych w razie stwierdzenia, iż w następstwie błędu zainteresowanego podmiotu, a nie wskutek jego wyboru, wysokość długu celnego została określona przy zastosowaniu art. 121 tego kodeksu i przekazana do wiadomości zainteresowanego. Wniosek powinien zostać uwzględniony również wówczas, gdy wiąże się to z ponownym obliczeniem przez te organy wysokości długu celnego przy zastosowaniu art. 122 lit. c) kodeksu celnego.

(por. pkt 43 oraz pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Wypadki w pracy i choroby zawodowe – Ustalanie wysokości świadczeń

(art. 42 WE; rozporządzenie Rady 1408/71, art. 58 ust. 1)

Summary

Wykładni art. 58 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71, na którego podstawie, jeśli ustawodawstwo państwa członkowskiego przewiduje ustalanie wysokości świadczeń pieniężnych w razie choroby zawodowej na podstawie przeciętnego wynagrodzenia, to wysokość tę ustala się wyłącznie na podstawie wynagrodzenia, którego uzyskanie zostało potwierdzone, w trakcie okresów ukończonych z uwzględnieniem tego ustawodawstwa, należy dokonywać zgodnie z celem przewidzianym w art. 42 WE, który wskazuje w szczególności, że pracownicy migrujący nie mogą stracić uprawnień do świadczeń z zabezpieczenia społecznego ani otrzymywać świadczeń w niższej wysokości tylko dlatego, że korzystali z prawa do swobodnego przepływu, które przyznaje im traktat WE.

Z tego wynika, że w przypadku świadczenia w razie choroby zawodowej, którego wysokość ustala się na podstawie przeciętnych zarobków z ostatnich miesięcy działalności zarobkowej na terytorium kraju, ustalenie wysokości przeciętnego wynagrodzenia pracownika migrującego powinno dokonywać się, uwzględniając wynagrodzenie, jakie zainteresowany racjonalnie mógłby pobierać, biorąc pod uwagę przebieg jego kariery zawodowej, gdyby kontynuował swoją działalność zawodową w rozpatrywanym państwie członkowskim, na którego terytorium znajduje się instytucja właściwa.

(por. pkt 38, 43 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Akty instytucji – Dyrektywy – Wykonanie przez państwa członkowskie

(art. 249 akapit trzeci WE)

2. Środowisko naturalne – Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne – Dyrektywa 85/337

(dyrektywa Rady 85/337, art. 6 ust. 2 i 3)

Summary

1. Zgodnie z art. 249 akapit trzeci WE państwa członkowskie są zobowiązane, dokonując transpozycji dyrektywy, zapewnić jej pełną skuteczność, dysponują jednak szerokim zakresem swobodnego uznania w kwestii wyboru środków. Zezwolenie wprost w innej dyrektywie na pobieranie opłat nie uzasadnia ogólnego domniemania, że ustawodawca wspólnotowy zamierzał zezwolić na pobieranie opłat tylko w przypadkach, gdy uczynił to wprost. Twierdzenie, zgodnie z którym państwo członkowskie nie ma prawa wymagać wniesienia opłat, ponieważ przedmiotowa dyrektywa nie zawiera przepisu wprost na to zezwalającego, jest nie do pogodzenia ze swobodą wyboru wynikającą z art. 249 akapit trzeci WE.

(por. pkt 26–28)

2. Pobieranie opłaty administracyjnej nie jest samo w sobie sprzeczne z celami dyrektywy 85/337 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne. W istocie z motywu szóstego podobnie jak z art. 6 ust. 2 tej dyrektywy wynika, że jednym z jej celów jest umożliwienie zainteresowanym grupom ludności wyrażenia opinii w ramach procedury wydawania zezwolenia na realizację przedsięwzięć mogących wywierać istotne skutki dla środowiska. W tym zakresie art. 6 ust. 3 dopuszcza poddanie przez państwa członkowskie udziału grup ludności, których dotyczy przedsięwzięcie, pewnym warunkom. Zgodnie z tym przepisem państwa członkowskie mogą określić sposób informowania i konsultacji z zainteresowanymi grupami ludności, a szczególnie wskazywać grupy, których dotyczy przedsięwzięcie, oraz określać w szczegółach, w jaki sposób grupy te będą informowane i w jaki sposób będą przeprowadzane z nimi konsultacje.

Opłata nie może być określana w takiej wysokości, by stanąć na przeszkodzie realizacji w pełni skutków dyrektywy zgodnie z celami, jakim ona służy. Miałoby to miejsce, gdyby z racji wysokości opłaty stanowiła ona przeszkodę w korzystaniu z prawa do udziału w procedurze oceny wynikającego z art. 6 dyrektywy 85/337.

(por. pkt 37, 38, 42–44)
Keywords

Summary



Keywords

Urzędnicy – Ocena – Poszanowanie prawa do obrony

(regulamin pracowniczy, art. 26 akapit pierwszy i drugi, art. 43)

Summary

Jako gwarancja proceduralna ogólna zasada poszanowania prawa do obrony nie może być interpretowana w sferze oceny personelu Wspólnot Europejskich jako nakładająca obowiązek udzielenia uprzedniego ostrzeżenia, poprzedzającego postępowanie prowadzące do wydania takiej oceny. Zasada ta powinna umożliwić zainteresowanemu w trakcie postępowania w sprawie oceny obronę wobec zarzucanych mu okoliczności, które mogą być przeciw niemu wykorzystane, lecz jej rolą nie jest umożliwienie także urzędnikowi zmiany w przyszłości jego zachowania w celu uniknięcia skutecznego wykorzystania przeciwko niemu ustalonych okoliczności. Poprawa zachowania w pracy stanowi cel wykraczający poza zakres zastosowania poszanowania prawa do obrony, jako że podobnemu celowi służy w rzeczywistości samo sprawozdanie z oceny.

Ponadto postanowienia art. 26 akapit pierwszy i drugi regulaminu pracowniczego, których celem jest zapewnienie prawa urzędnika do obrony, dotyczą dokumentów już istniejących i stanowią przeszkodę dla tego, by w trakcie postępowania w sprawie oceny dokumenty takie zostały wykorzystane przeciwko urzędnikowi podlegającemu ocenie bez przedstawienia mu ich zanim włączone zostaną do akt osobowych, lecz przepisy te nie nakładają obowiązku wcześniejszego sporządzenia dokumentów formalizujących każdą zarzucaną zainteresowanemu okoliczność.

Wynika stąd, że ani podstawowa zasada poszanowania prawa do obrony, ani postanowienia art. 26 akapit pierwszy i drugi regulaminu pracowniczego nie uzależniają wykorzystania w sprawozdaniu z oceny urzędnika okoliczności obciążającej od sporządzenia, przed postępowaniem prowadzącym do przyjęcia takiego sprawozdania, pisemnego ostrzeżenia ani od powiadomienia o nim zainteresowanego.

(por. pkt 39, 41, 43, 44, 52)
Keywords

Summary



Keywords

Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Refundacje wywozowe – Produkty przetworzenia nieobjęte załącznikiem II do traktatu – Przesłanki przyznania

(rozporządzenie Rady nr 1222/94, art. 7 ust. 1)

Summary

Wykładni art. 7 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) nr 1222/94 z dnia 30 maja 1994 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem II do traktatu oraz kryteria ustalania kwoty takich refundacji, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem nr 229/96, należy dokonywać w ten sposób, że przepis ten nie sprzeciwia się, by eksporter, w sytuacji gdy nie jest on w stanie, choćby z powodu siły wyższej, przedstawić na poparcie swego zgłoszenia wywozowego dowodów z dokumentu dotyczących ilości produktów faktycznie wykorzystanych do wytworzenia wywożonego towaru, wykazał tę okoliczność za pomocą innych środków dowodowych. Władze krajowe dokonują oceny tych innych środków dowodowych zgodnie ze szczegółowymi uregulowaniami przewidzianymi w prawie krajowym, o ile jednakże przepisy te nie naruszają zakresu ani skuteczności prawa wspólnotowego, a zatem o ile nie dojdzie do obniżenia wymogów dowodowych przewidzianych w art. 7 ust. 1. W tym celu władze krajowe uwzględniają również dokumenty, które wymieniono z eksporterem, jeżeli wniosek złożono w ramach procedury uproszczonej przewidzianej w art. 3 ust. 2 akapit trzeci tego rozporządzenia.

(zob. pkt 29, 30 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Postanowienia podatkowe – Podatki wewnętrzne

(art. 23 WE, 25 WE i 90 WE)

2. Postanowienia podatkowe – Podatki wewnętrzne

(art. 90 akapit pierwszy WE)

3. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zakaz poboru innych podatków krajowych, które mogą być uznane za podatki obrotowe

(dyrektywa Rady 77/388, art. 33)

Summary

1. Opłata rejestracyjna od pojazdów silnikowych pobierana w celu ich dopuszczenia do ruchu na terytorium państwa członkowskiego, która nie jest nakładana na samochody osobowe w związku z przekroczeniem przez nie granicy, nie stanowi cła przywozowego ani opłaty o skutku równoważnym w rozumieniu art. 23 WE i 25 WE, lecz jest częścią ogólnego wewnętrznego systemu opodatkowania towarów i w związku z tym powinna być poddana ocenie w świetle art. 90 WE.

(por. pkt 41, 42 oraz pkt 1 sentencji)

2. Artykuł 90 akapit pierwszy WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on opłacie rejestracyjnej od pojazdów silnikowych pobieranej w celu ich dopuszczenia do ruchu na terytorium państwa członkowskiego, o ile opłata ta jest pobierana od samochodów używanych w związku z ich pierwszym dopuszczeniem do ruchu na terytorium tego państwa i jej wysokość zależy wyłącznie od parametrów technicznych samochodu (typ silnika, pojemność) i klasyfikacji ze względów ochrony środowiska oraz w żaden sposób nie uwzględnia utraty wartości samochodu, co w przypadku jej zastosowania do samochodów używanych przywiezionych z innych państw członkowskich prowadzi do tego, że przewyższa ona opłatę rejestracyjną zawartą w wartości rezydualnej podobnych samochodów używanych, które zostały już zarejestrowane w państwie członkowskim przywozu.

(por. pkt 57 oraz pkt 2 sentencji)

3. Artykuł 33 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, który zezwala im na utrzymywanie lub wprowadzanie pod pewnymi warunkami podatków, które nie mogą być uznane za podatki obrotowe, nie sprzeciwia się poborowi opłaty rejestracyjnej od pojazdów silnikowych pobieranej w celu ich dopuszczenia do ruchu na terytorium państwa członkowskiego, o ile podstawy wymiaru tej opłaty nie stanowi obrót i o ile w obrocie pomiędzy państwami członkowskimi nie skutkuje ona formalnościami związanymi z przekraczaniem granicy.

(por. pkt 60 oraz pkt 3 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Przedmiot sporu – Określenie w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi

(art. 226 WE)

2. Państwa członkowskie – Zobowiązania – Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Uzasadnienie wynikające z trudności technicznych – Niedopuszczalność

(art. 226 WE)

Summary

1. Przedmiot skargi o stwierdzenie uchybienia, na podstawie art. 226 WE, jest określony w uzasadnionej opinii Komisji, co oznacza, iż skarga powinna się opierać na tym samym uzasadnieniu i zarzutach, co ta opinia. Wymóg ten nie sięga tak daleko, aby w każdym przypadku nakładać obowiązek zachowania identycznej treści zarzutów w wezwaniu do usunięcia uchybienia, zarzutów uzasadnionej opinii i żądaniach skargi, jeśli przedmiot sporu określony w uzasadnionej opinii nie został rozszerzony ani zmieniony. Trybunał stwierdził w szczególności, iż przedmiotem skargi mogą być również fakty zaistniałe po wystosowaniu uzasadnionej opinii, o ile mają one ten sam charakter i stanowią element tego samego postępowania co fakty, do których odnosi się opinia.

(por. pkt 10–12)

2. Państwo członkowskie nie może powoływać się na okoliczności o charakterze wewnętrznym, w tym na trudności w zakresie stosowania aktu wspólnotowego pojawiające się na etapie jego wykonywania, celem uzasadnienia nieprzestrzegania zobowiązań i terminów wynikających z norm prawa wspólnotowego. Wynika z tego, że państwo członkowskie nie może zatem powoływać się na trudności techniczne w celu uchylenia się od zobowiązań wynikających z prawa wspólnotowego.

(por. pkt 28, 29)