ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

Czy pojęcie „energii ze źródeł odnawialnych” w rozumieniu dyrektywy 2009/28/WE ( 2 ) obejmuje energię wytwarzaną przez elektrownię wodną, która wykorzystuje zrzut ścieków z innego zakładu, nieprowadzącego działalności polegającej na wytwarzaniu energii elektrycznej? Taka jest, pokrótce rzecz ujmując, treść pytania zadanego Trybunałowi Sprawiedliwości przez sąd odsyłający, który ma wątpliwości co do tego, czy pojęcie to ogranicza się do energii uzyskanej w wyniku „naturalnego” spadku wód powierzchniowych.
75.

W świetle powyższych rozważań proponuję, by Trybunał udzielił następującej odpowiedzi na drugie pytanie prejudycjalne zadane przez Conseil d’État (radę stanu, Francja): Postanowienia art. 49 TFUE i art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich stoją na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, które w celu przeciwdziałania oszustwom podatkowym lub unikaniu opodatkowania uzależniają korzystanie ze wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie do połączeń i podobnych operacji od procedury uprzedniego zatwierdzenia, takiej jak będąca przedmiotem sporu, jedynie w stosunku do wkładów wniesionych do zagranicznych osób prawnych, z wyłączeniem wkładów wniesionych do osób prawnych prawa krajowego oraz zmuszają podatnika do ciągłego wykazywania rzeczywistego charakteru i prawidłowości danej operacji, nawet z braku najmniejszych przesłanek wskazujących na oszustwo podatkowe lub unikanie opodatkowania.
36.

System ten nie jest moim zdaniem zgodny z decyzją ramową ( 12 ). Jak to wyjaśniam w pkt 60 mojej opinii w sprawie Poltorak, analizowany model może się w niej mieścić tylko wówczas, jeśli litewskie ministerstwo sprawiedliwości „spełni następujące wymagania, które uważam za niezbędne dla zapewnienia poziomu gwarancji sądowych, na których opiera się system europejskich nakazów aresztowania: a) musiałoby działać z polecenia i pod nadzorem organu sądowego w rozumieniu art. 6 decyzji ramowej; oraz b) nie mogłoby mieć uprawnień dyskrecjonalnych ani swobody oceny w sprawie wydania europejskiego nakazu aresztowania, przy czym musiałoby przestrzegać poleceń otrzymanych od organu sądowego. Ponadto w razie wątpliwości co do nakazu aresztowania to do organu sądowego należałoby zwrócenie się w trybie prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości o wykładnię decyzji ramowej”.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy 2016/343, zatytułowanym „Publiczne wypowiedzi o winie”:

„1. Państwa członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia, by do czasu udowodnienia podejrzanemu lub oskarżonemu winy zgodnie z prawem organy publiczne w swoich wypowiedziach publicznych oraz w orzeczeniach sądowych innych niż rozstrzygające o winie nie odnosiły się do takiej osoby jako do winnej. Powyższe stosuje się z zastrzeżeniem czynności oskarżyciela, które zmierzają do wykazania winy podejrzanego lub oskarżonego, oraz z zastrzeżeniem wstępnych decyzji o charakterze procesowym, które są podejmowane przez organy sądowe lub inne właściwe organy i które opierają się na podejrzeniu lub obciążającym materiale dowodowym.

2. W przypadku naruszenia określonego w ust. 1 niniejszego artykułu zobowiązania do nieodnoszenia się do podejrzanych lub oskarżonych jako do winnych państwa członkowskie zapewniają dostępność odpowiednich środków zgodnie z niniejszą dyrektywą, a w szczególności zgodnie z art. 10”.
1.

Artykuł 26 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskim, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że do sądu krajowego należy sprawdzenie, w oparciu o kryterium równoważności pomiędzy środkami polegającymi na zatrzymaniu sensu stricto a środkami zastosowanymi wobec skarżącego w postępowaniu głównym, czy te ostatnie środki prowadziły do sytuacji porównywalnej z materialnego punktu widzenia z sytuacją powodowaną przez ze pierwsze środki, a w przypadku stwierdzenia, że tak jest – zaliczenie ich do okresu zatrzymania, które ma się odbyć w wydającym nakaz państwie członkowskim.
73.

W odniesieniu do przewidzianego w art. 47 karty prawa do skutecznego środka prawnego i do rzetelnego procesu oraz zawartego w art. 48 ust. 2 karty prawa do obrony w wyroku Melloni Trybunał wyjaśnił, że przypadek, o którym mowa w art. 4a ust. 1 lit. a) decyzji ramowej, określa „warunki, w których należy przyjąć, że zainteresowany dobrowolnie i w sposób jednoznaczny zrezygnował z uczestnictwa w rozprawie, tak że wykonanie europejskiego nakazu aresztowania dla celów wykonania kary wymierzonej osobie skazanej zaocznie nie może być uzależnione od warunku stanowiącego, iż może ona skorzystać z ponownego rozpoznania sprawy w jej obecności w wydającym nakaz państwie członkowskim” ( 36 ). Wynika stąd, że w szczególnym kontekście decyzji ramowej nie dochodzi do naruszenia prawa do rzetelnego procesu, w szczególności, gdy oskarżony został powiadomiony o wyznaczonym terminie i miejscu rozprawy, choćby nawet nie stawił się osobiście ( 37 ).
55.

Zatem proponuję, by Trybunał udzielił następujących odpowiedzi na pytania zadane przez sąd odsyłający: 1. Artykuł 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2003/96 wymaga w przypadku pośredniego zwolnienia z podatku, aby uprawniony do zwrotu wykorzystał paliwo co celów żeglugi. Nie jest tak w przypadku, gdy jedynie dostarczył on przedsiębiorstwu żeglugowemu statek włącznie z paliwem. Producent statku, sprzedając statek wraz z zawartym w nim paliwem, nie świadczy odpłatnych usług w ramach żeglugi (handlowej). 2. Państwa członkowskie mogą ustalić warunki zwolnienia z podatku zgodnie z art. 14 ust. 1 lit. c) w związku z art. 6 lit. c) dyrektywy 2003/96. Zasada proporcjonalności nie zakazuje uzależniania uprawnienia osoby trzeciej do zwrotu czy też rekompensaty danego podatku akcyzowego od przedłożenia określonych dowodów, celem umożliwienia skutecznej kontroli i zapobiegania podwójnym zwolnieniom lub nieuzasadnionemu nieopodatkowaniu.
75.

Rozwiązanie wybrane przez prawodawcę krajowego pozwalało na cofnięcie mocy wstecznej in peius, z którą wprowadzono zmianę terminu przedawnienia, co było konieczne po tym, jak Trybunał stwierdził w wyroku w sprawie M&S I ( 39 ), że w przeciwnym razie doszłoby do naruszenia prawa Unii. Biorąc pod uwagę różnice co do wejścia w życie trzyletniego terminu, zakaz działania prawa wstecz pociągał za sobą odmienne traktowanie – z punktu widzenia zasady równego traktowania – w odniesieniu do każdego z dwóch rodzajów wniosków, ponieważ różny był moment, od którego można było zastosować w odniesieniu do tych wniosków nową granicę bez działania z mocą wsteczną.
41.

Artykuł 28 ust. 3 akapit trzeci rzeczonego rozporządzenia reguluje natomiast procedurę mającą zastosowanie po zaakceptowaniu przez państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek o przejęcie lub wtórne przejęcie wnioskodawcy oraz po podjęciu decyzji o przekazaniu. Prawodawca wyraźnie bowiem określa termin mający zastosowanie do przekazania wnioskodawcy z wnioskującego państwa członkowskiego do „odpowiedzialnego państwa członkowskiego”, co oznacza, że to ostatnie państwo zostało rzeczywiście ustalone i zgodziło się – wprost lub w sposób dorozumiany – na przejęcie lub wtórne przejęcie wnioskodawcy. Ponadto prawodawca precyzuje, że przekazanie powinno nastąpić „tak szybko, jak to jest praktycznie możliwe” ( 7 ), co zakłada istnienie uprzedniej decyzji określającej co do zasady, że wnioskodawca zostanie przekazany z wnioskującego państwa członkowskiego do odpowiedzialnego państwa członkowskiego.
82.

Następnie, w odniesieniu do warunku zgodności działania odtwarzania z praktyką uczciwego handlu, z art. 5 dyrektywy 2005/29/WE ( 37 ) wynika, że praktyka handlowa jest nieuczciwa, jeżeli po pierwsze, jest sprzeczna z wymogami obowiązku staranności zawodowej, a po drugie, jeżeli w sposób istotny zniekształca lub może w sposób istotny zniekształcić zachowanie gospodarcze względem produktu przeciętnego konsumenta, do którego dociera bądź do którego jest skierowana. W tym względzie Trybunał orzekł już wcześniej, że informacja o numerach artykułów producenta kserokopiarek i ich części zamiennych w katalogach konkurencyjnego dostawcy nie umożliwiała mu korzystania w sposób bezprawny z powszechnej znajomości znaku towarowego konkurenta, ponieważ w omawianym przypadku odbiorcy nie kojarzyli reputacji znaku z produktami konkurenta ( 38 ). Sąd krajowy będzie zatem musiał, moim zdaniem, ustalić, czy odtwarzanie wizerunku produktu Nintendo, takiego jak pilot do konsoli gier wideo do celów sprzedaży akcesorium do tego pilota nie pociąga za sobą wprowadzenia w błąd lub zwodzenia konsumentów.
29.

Ponadto wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjarnym nie zawiera też żadnej podstawy do przyjęcia, by prawo krajowe pozwalało Skarbowi Państwa zwrócić się do osoby zobowiązanej do zapłaty podatku i zaoferować jej, aby zamiast zapłaty podatku środkami pieniężnymi, przeniosła raczej własność określonej nieruchomości gruntowej, którą w innym przypadku musiano by nabyć w drodze umowy sprzedaży. Osoba zobowiązana do zapłaty podatku sama decyduje o tym, czy i jakimi świadczeniami w naturze chce zapłacić swoje podatki. Skarb Państwa może wtedy co najwyżej wyrazić na to zgodę – nie może jednak żądać takiego sposobu zapłaty.
74.

Proponuję zatem, by na pytania prejudycjalne Trybunał odpowiedział w następujący sposób: 1. Dyrektywa 2004/35/WE w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu nie znajduje zastosowania ani do sankcji z tytułu naruszeń zobowiązań wynikających z przepisów dotyczących środowiska, ani wobec zanieczyszczenia powietrza, które nie wyrządza szkód gatunkom chronionym i w siedliskach przyrodniczych, w wodach albo szkód dotyczących powierzchni ziemi. 2. Artykuł 36 ust. 2 dyrektywy 2008/98/WE w sprawie odpadów, zasada „zanieczyszczający płaci” przewidziana w art. 191 ust. 2 TFUE, a także zasada proporcjonalności kar przewidziana w art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz domniemanie niewinności zgodnie z art. 48 ust. 1 karty nie sprzeciwiają się odpowiedniemu ukaraniu właściciela dzierżawionej nieruchomości, które opiera się na przewidzianym ustawowo domniemaniu, że jest on odpowiedzialny wspólnie z faktycznym użytkownikiem nieruchomości za naruszenie przepisów dotyczących odpadów popełnione na tej nieruchomości, o ile co do zasady możliwe jest obalenie tego domniemania za pomocą racjonalnych argumentów. 3. Artykuł 193 TFUE nie może stanowić dla państw członkowskich podstawy dla nakładania z tytułu naruszenia zobowiązań wynikających z przepisów dotyczących odpadów sankcji, które opierają się na nieracjonalnych wymaganiach albo są nieodpowiednie.
31.

Po drugie, co się tyczy spoczywającego na sądzie orzekającym w ostatniej instancji obowiązku zwrócenia się do Trybunału, na podstawie brzmienia pierwszego pytania prejudycjalnego trudno jest ustalić, czy sąd odsyłający zwraca się do Trybunału o rozstrzygnięcie kwestii, czy do wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym zobowiązany jest Ustavno sodišče (trybunał konstytucyjny), czy też sąd odsyłający. Pierwsze pytanie prejudycjalne odnosi się bowiem jedynie do „sądu, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu”, bez jego konkretnego wskazania. Jednak wydaje mi się, że sąd odsyłający zmierza przede wszystkim do ustalenia jego własnych obowiązków, ponieważ, po pierwsze, nie zwrócił się do Trybunału przed wydaniem wyroku z dnia 29 czerwca 2016 r., oraz po drugie, zwraca się do niego obecnie, pomimo że sąd wyższej instancji, czyli Ustavno sodišče (trybunał konstytucyjny), sam nie zwrócił się do Trybunału. W konsekwencji przeanalizuję poniżej, czy Vrhovno sodišče (sąd najwyższy) jest zobowiązany do wystąpienia do Trybunału o dokonanie wykładni art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 604/2013. Moim zdaniem, taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszym wypadku.
7.

Zgodnie z art. 202-1 dekretu nr 91-1197: „Gdy adwokat [będący obywatelem państwa członkowskiego, mający stałe miejsce prowadzenia działalności w jednym z państw członkowskich] podejmuje czynności związane z reprezentowaniem lub obroną klienta przed organami wymiaru sprawiedliwości lub przed organami władzy publicznej, wykonuje on swoją działalność na takich samych warunkach jak adwokat wpisany na listę prowadzoną przez francuską izbę adwokacką. […] W sprawach cywilnych, w przypadku obowiązkowej reprezentacji strony przed sądem okręgowym, może on występować w charakterze pełnomocnika jedynie po ustanowieniu adresu do doręczeń u adwokata prowadzącego kancelarię w okręgu sądu rozpoznającego sprawę, któremu to adwokatowi dokonuje się skutecznych doręczeń pism procesowych […]. W przypadku obowiązkowej reprezentacji strony przed sądem apelacyjnym może on występować w charakterze pełnomocnika jedynie po ustanowieniu adresu do doręczeń u adwokata uprawnionego do reprezentowania stron przed tym sądem, któremu to adwokatowi dokonuje się skutecznych doręczeń pism procesowych […]”.
21.

Po pierwsze, w mojej ocenie, uwzględnienie zarzutu podniesionego przez rząd portugalski, zgodnie z którym wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest niedopuszczalny ze względu na to, że odwołuje się nie do art. 138 ust. 2 lit. a) dyrektywy VAT, lecz do lit. b) tego przepisu, byłoby zbyt formalistyczne i sprzeczne z duchem współpracy panującym w ramach procedury przewidzianej w art. 267 TFUE, która zmierza do udzielenia odpowiedzi użytecznej dla sądów krajowych, aby mogły one rozstrzygnąć zawisłe przed nimi spory. Jest bowiem oczywiste w świetle uzasadnienia postanowienia odsyłającego oraz brzmienia przedłożonych pytań, które odwołują się jedynie do wewnątrzwspólnotowej dostawy nowego środka transportu, która jest regulowana konkretnie w art. 138 ust. 2 lit. a) dyrektywy VAT, że odesłanie do art. 138 ust. 2 lit. b) dyrektywy VAT stanowi jedynie omyłkę formalną, bez konsekwencji dla zrozumienia i przedmiotu pytań dotyczących wykładni prawa Unii zadanych przez sąd odsyłający. Błąd ten został zresztą sprostowany wiadomością elektroniczną przesłaną do Sądu przez jednego z arbitrów sądu odsyłającego, która została załączona do postanowienia odsyłającego i która jest zatem włączona do akt sprawy w postępowaniu głównym, co odnotowały wszystkie strony, które przedstawiły uwagi przed Trybunałem. Okoliczność, że takie nieformalne sprostowanie może ewentualnie naruszać krajowe przepisy proceduralne, jak sugeruje rząd portugalski, nie prowadzi do niedopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym. Trybunał orzekł już w tym względzie, że nie jest jego zadaniem weryfikowanie, czy takie orzeczenie zostało wydane zgodnie z krajowymi przepisami dotyczącymi organizacji i postępowania ( 7 ). W świetle tych okoliczności nic nie stoi na przeszkodzie temu, by Trybunał przeformułował zadane pytania w taki sposób, iż dotyczą one wykładni art. 138 ust. 2 lit. a) dyrektywy VAT ( 8 ).
80.

Znajduje to także potwierdzenie w art. 8 ust. 2 lit. e) dyrektywy 95/46, który umożliwia przetwarzanie pewnych kategorii wrażliwych danych w przypadkach, gdy „jest [to] konieczne do ustalenia, wykonania lub ochrony roszczeń prawnych”. Jeśli wykonanie roszczeń prawnych może usprawiedliwić przetwarzanie danych wrażliwych na podstawie art. 8, nie widzę przeciwwskazań, aby mogło ono tym bardziej stanowić uzasadniony interes uzasadniający przetwarzanie danych niebędących danymi wrażliwymi na podstawie art. 7 lit. f). Taka wykładnia wynika również z pragmatycznego podejścia do dyrektywy w świetle innych instrumentów prawa wtórnego (wspomnianych powyżej), które zmierzają do uzyskania równowagi pomiędzy ochroną prywatności a prawem do skutecznej ochrony sądowej ( 28 ).
25.

Oberster Gerichtshof (sąd najwyższy, Austria), powziąwszy wątpliwości co do tego, jakiej wykładni przepisów prawa Unii należy dokonać, postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 7 pkt 1 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że roszczenie o zwrot [powództwo dłużnika dotyczące roszczenia o zwrot] (roszczenie kompensacyjne/regresowe) wynikające ze (wspólnej) umowy kredytu z bankiem, który to dłużnik sam zapłacił raty kredytu, przeciwko innemu dłużnikowi z tytułu tej umowy kredytu, stanowi pochodne (wtórne) umowne roszczenie z tytułu umowy kredytu [stanowi sprawę dotyczącą umowy, ponieważ wywodzi się (w sposób wtórny) z umowy kredytu]? [Uwaga tłum.: opinia zredagowana w języku francuskim przyjęła za punkt wyjścia tłumaczenie pytania pierwszego na język francuski odbiegające od oryginalnego jego brzmienia w języku niemieckim. W celu utrzymania związku logicznego pomiędzy treścią tego pytania a treścią udzielonej przez rzecznika generalnego odpowiedzi – w nawiasie kwadratowym zaproponowane zostało konieczne z tego względu uzupełnienie treści rzeczonego pytania.] 2) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie: Czy miejsce zaspokojenia wynikającego z umowy kredytu roszczenia o zwrot (roszczenia kompensacyjnego/regresowego), przysługującego dłużnikowi wobec innego dłużnika określa się: a) na podstawie art. 7 pkt 1 lit. b) tiret drugie tego rozporządzenia (»miejsce świadczenia usług«), czy też b) zgodnie z art. 7 pkt 1 lit. c) w związku z lit. a) rzeczonego rozporządzenia, na podstawie lex causae? 3) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie lit. a): Czy przyznanie kredytu przez bank jest świadczeniem charakterystycznym dla umowy kredytu i z tego względu miejsce wykonania tej usługi określa się zgodnie z art. 7 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia nr 1215/2012 na podstawie siedziby banku, jeżeli udzielenie tego kredytu nastąpiło wyłącznie tam? 4) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie lit. b): Czy dla ustalenia, zgodnie z art. 7 pkt 1 lit. a) tego rozporządzenia, miejsca wykonania zobowiązania umownego, które nie zostało wykonane, istotna jest: a) chwila zaciągnięcia kredytu przez obu dłużników (marzec 2007 r.), czy też b) każda chwila, w której uprawniony do regresu dłużnik dokonywał na rzecz banku płatności, z których wywodzi on swoje roszczenia regresowe (od czerwca 2012 r. do czerwca 2014 r.)?”.
39.

Po drugie, Toshiba zarzuca Sądowi, że chociaż słusznie stwierdził w pkt 74 zaskarżonego wyroku, iż Komisja jest zobowiązana do przedstawienia dodatkowych elementów dotyczących szczegółowych zasad realizacji jej zamiaru zapewnienia skutku odstraszającego grzywny, to zaprzeczył sam sobie, twierdząc dokładnie w tym samym punkcie, że przedstawienie dodatkowych elementów mogłoby nastąpić „po wysłaniu pisma w sprawie przedstawienia zarzutów”, a nie – w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów. W pkt 74 zaskarżonego wyroku Sąd uznał, że Toshiba ma prawo do bycia wysłuchaną nie tylko w przedmiocie dodatkowej kwoty nałożonej grzywny, mającej zapewnić skutek odstraszający, lecz także ogólnie, w kwestii metody obliczania grzywien. Prawo Toshiby do obrony byłoby chronione wyłącznie wówczas, gdyby dodatkowe elementy dotyczące skutku odstraszającego, o których mowa w pkt 74, przedstawiono w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, ponieważ wydanie pisma w sprawie przedstawienia zarzutów jest, w przeciwieństwie do pisma przedstawiającego okoliczności faktyczne, przewidziane w rozporządzeniu nr 1/2003 i w rozporządzeniu nr 773/2004 oraz powoduje powstanie innych uprawnień procesowych, a mianowicie prawa do wydania decyzji przez kolegium komisarzy oraz prawa do przesłuchania ustnego.
23.

Jeżeli jednak porównanie majątków jest irrelewantne w prawodawstwie dotyczącym VAT, wówczas sposób zaksięgowania operacji handlowych nie może pozwalać na wnioski co do istnienia uprawnienia dotyczącego VAT (tutaj prawa do odliczenia). Ponadto nawiązanie do indywidualnego zaksięgowania uzależniałoby de facto ocenę z punktu widzenia VAT od swobodnego uznania podatnika. To nie może być poprawne. Dlatego też art. 167 i nast. dyrektywy VAT nie nawiązują również w żaden sposób do bilansowej kwalifikacji dokonywanej przez podatnika. W szczególności formalności do celów odliczenia przewidziane w art. 178 dyrektywy VAT nie odsyłają do prawa bilansowego. Zatem na podlegające tutaj rozstrzygnięciu pytanie należy udzielić odpowiedzi w oderwaniu do rodzaju i sposobu zaksięgowania dokonanego przez podatnika na podstawie danego krajowego prawa bilansowego.
80.

W świetle powyższych rozważań proponuję Trybunałowi Sprawiedliwości, aby na pytania prejudycjalne przedstawione przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche (regionalny sąd administracyjny dla Marche, Włochy) odpowiedział w sposób następujący: 1) Artykuł 1 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 traktatu należy interpretować w ten sposób, że dotyczy on zarówno postępowań upadłościowych wszczynanych z urzędu przez organy administracji i sądy, jak i postępowań upadłościowych wszczynanych na wniosek danego przedsiębiorstwa. 2) W przypadku gdy układ z wierzycielami w celu kontynuowania działalności przedsiębiorstwa stanowi jeden z rodzajów concordato preventivo, o którym mowa w załączniku A do rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego, co powinien ustalić sąd odsyłający, układ ten stanowi postępowanie upadłościowe w rozumieniu art. 1 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 800/2008. 3) Zgodnie z art. 1 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 800/2008 fakt spełnienia zawartych w prawie krajowym przesłanek wszczęcia postępowania upadłościowego w odniesieniu do danego przedsiębiorstwa jest istotny w chwili przyznawania pomocy, nie zaś gdy okoliczność ta wystąpi później, jak ma to miejsce w postępowaniu głównym. Władze krajowe mogą jednakże cofnąć przyznaną pomoc i nakazać zwrot kwot już wypłaconych, jeżeli zgodnie z prawem krajowym przedsiębiorstwo będące jej beneficjentem nie wykonało postanowień zawartych w ogłoszeniu o naborze wniosków regulującym przyznanie pomocy.
28.

Z treści wniosku sądu odsyłającego nie wynika właściwie, by sąd ten zwracał się do Trybunału o udzielenie wskazówek co do zgodności z art. 56 TFUE przepisów prawa krajowego wskazanych w ramach prawnych niniejszej opinii. Zdaje się on raczej koncentrować na skutku podnoszonego braku przepisów wykonawczych do przytoczonych ustaw.