OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO

PRIITA PIKAMÄE

przedstawiona w dniu 13 stycznia 2022 r. ( 1 )

Sprawa C‑260/20 P

Komisja Europejska

przeciwko

Hansol Paper Co. Ltd

Odwołanie – Dumping – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/763 – Przywóz niektórych rodzajów lekkiego papieru termoczułego pochodzących z Republiki Korei – Ostateczne cło antydumpingowe – Obliczanie marginesu dumpingu – Obliczanie marginesu szkody – Ustalenie szkody

I. Wprowadzenie

1. W odwołaniu Komisja Europejska wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 2 kwietnia 2020 r., Hansol Paper Co. Ltd/Komisja (T‑383/17, niepublikowanego, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2020:139), w którym to wyroku uwzględniono skargę wniesioną przez Hansol Paper Co. Ltd (zwaną dalej „Hansol”) – przedsiębiorstwo z siedzibą w Korei Południowej prowadzące działalność w zakresie produkcji i eksportu papieru termoczułego – przeciwko rozporządzeniu wykonawczemu Komisji (UE) 2017/763 z dnia 2 maja 2017 r. nakładającemu ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącemu o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów lekkiego papieru termoczułego pochodzących z Republiki Korei ( 2 ) (zwanemu dalej „spornym rozporządzeniem”), stwierdzając nieważność tego rozporządzenia w zakresie, w jakim dotyczyło ono wyżej wskazanego przedsiębiorstwa.

2. Rozpatrywane odwołanie daje Trybunałowi możliwość przedstawienia wyjaśnień dotyczących wykładni przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej ( 3 ) (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”), a zwłaszcza przepisów uprawniających Komisję do ustalenia istnienia dumpingu mogącego powodować szkodę dla przemysłu Unii Europejskiej. Kwestie prawne do rozstrzygnięcia przez Trybunał dotyczą właśnie różnych etapów badania, które Komisja powinna przeprowadzić przy stosowaniu tego narzędzia ochrony handlowej, a także uprawnień dochodzeniowych, którymi dysponuje ona wobec podmiotów gospodarczych podejrzanych o nieuczciwe praktyki handlowe, uzasadniające, w stosownych przypadkach, zastosowanie środków antydumpingowych.

II. Ramy prawne

A. Prawo WTO

3. W drodze decyzji Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącej zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji porozumień będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) ( 4 ) Rada Unii Europejskiej zatwierdziła porozumienie ustanawiające Światową Organizację Handlu (WTO), podpisane w Marrakeszu w dniu 15 kwietnia 1994 r., a także porozumienia znajdujące się w załącznikach 1, 2 i 3 do tego porozumienia, wśród których znajduje się porozumienie o stosowaniu artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (zwane dalej „porozumieniem antydumpingowym”) ( 5 ).

4. Artykuł 2 porozumienia antydumpingowego, zatytułowany „Stwierdzenie istnienia dumpingu”, przewiduje: „2.1 Dla celów niniejszego [p]orozumienia produkt uważa się za wprowadzony na rynek na warunkach dumpingowych, tzn. wprowadzony do handlu w innym kraju po cenie niższej od jego wartości normalnej, jeżeli cena eksportowa produktu wywożonego z jednego kraju do drugiego jest niższa niż porównywalna cena, w normalnym obrocie handlowym, podobnego produktu przeznaczonego do konsumpcji w kraju eksportera. 2.2 W przypadku kiedy nie występuje sprzedaż podobnego produktu w normalnym obrocie handlowym na rynku wewnętrznym kraju wywożącego bądź kiedy, ze względu na szczególną sytuację na rynku lub niski poziom sprzedaży na rynku wewnętrznym kraju wywożącego […], sprzedaż taka nie pozwala na dokonanie właściwego porównania, margines dumpingu będzie ustalony przez porównanie z porównywalną ceną podobnego produktu w wywozie do odpowiedniego kraju trzeciego, pod warunkiem iż cena ta jest reprezentatywna, bądź z kosztem produkcji w kraju pochodzenia powiększonym o rozsądną wielkość z tytułu kosztów administracyjnych, sprzedaży, ogólnych oraz zysku”.

B. Rozporządzenie podstawowe

5. Artykuł 2 rozporządzenia podstawowego, w istotnych fragmentach, przewiduje: „1. Podstawą obliczenia wartości normalnej są zwykle ceny uiszczone lub należne w zwykłym obrocie handlowym przez niezależnych nabywców w kraju wywozu. Jednakże jeżeli eksporter w kraju wywozu nie produkuje lub nie sprzedaje produktów podobnych, wartość normalna może zostać ustalona na podstawie cen innych sprzedawców lub producentów. Ceny [stosowane] między stronami, co do których wydaje się, że są ze sobą powiązane lub że zawarły między sobą porozumienia kompensacyjne, mogą nie zostać uznane za obowiązujące w zwykłym obrocie handlowym oraz mogą nie zostać wykorzystane do ustalenia wartości normalnej, o ile nie zostanie wykazane, iż powiązanie to nie wywiera wpływu na te ceny. W celu ustalenia, czy dwie strony są powiązane, można wziąć pod uwagę definicję stron powiązanych określoną w art. 127 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447[ ( 6 )]. 2. Sprzedaż produktu podobnego z przeznaczeniem na konsumpcję krajową zazwyczaj wykorzystuje się do ustalenia wartości normalnej, jeżeli stanowi ona 5% lub więcej wielkości sprzedaży danego produktu do Unii. Jednakże możliwe jest także wykorzystanie niższej wielkości sprzedaży, jeżeli, na przykład, żądane ceny zostaną uznane za reprezentatywne dla danego rynku. 3. W przypadku gdy sprzedaż produktu podobnego w zwykłym obrocie handlowym nie istnieje lub jest niewystarczająca lub gdy z powodu szczególnej sytuacji rynkowej sprzedaż ta nie pozwala na dokonanie właściwego porównania, wartość normalną produktu podobnego oblicza się w oparciu o koszt produkcji w kraju pochodzenia, powiększony o uzasadnione koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz kwotę zysku lub w oparciu o ceny eksportowe w zwykłym obrocie handlowym, do właściwego państwa trzeciego, pod warunkiem że ceny te są reprezentatywne. […] 9. W przypadkach braku ceny eksportowej lub gdy okaże się, że jest ona niewiarygodna z powodu istnienia powiązania lub istnienia porozumienia kompensacyjnego pomiędzy eksporterem i importerem lub stroną trzecią, cena eksportowa może zostać skonstruowana na podstawie ceny, po której produkty przywożone po raz pierwszy odsprzedaje się niezależnemu nabywcy, a w przypadku gdy nie są one odsprzedawane niezależnemu nabywcy ani odsprzedawane w stanie, w jakim zostały przywiezione – na innej uzasadnionej podstawie. […] 11. Z zastrzeżeniem odpowiednich przepisów regulujących obiektywne porównanie istnienie marginesów dumpingu w okresie objętym postępowaniem zwykle ustala się na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną cen we wszystkich transakcjach wywozowych do Unii lub na podstawie porównania poszczególnych wartości normalnych z poszczególnymi cenami eksportowymi do Unii w rozbiciu na poszczególne transakcje. Jednakże wartość normalna ustalona w oparciu o średnią ważoną może zostać porównana z cenami wszystkich indywidualnych transakcji wywozowych do Unii, o ile istnieje znaczna różnica w strukturze cen eksportowych pomiędzy poszczególnymi nabywcami, regionami lub okresami, zaś metody przewidziane w pierwszym zdaniu niniejszego ustępu nie odzwierciedlałyby pełnego zakresu praktyk dumpingowych. Przepisy niniejszego ustępu nie wykluczają zastosowania metody kontroli wyrywkowej, zgodnie z art. 17. 12. Margines dumpingu stanowi wielkość, o jaką wartość normalna przewyższa cenę eksportową. W przypadku wystąpienia różnych marginesów dumpingu może zostać ustalony średni ważony margines dumpingu”.

6. Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego stanowi: „3. W odniesieniu do wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych uwzględnia się fakt, czy nastąpił jego znaczny wzrost w wartościach bezwzględnych bądź w stosunku do produkcji lub konsumpcji w Unii. W odniesieniu do wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na ceny produktów unijnych uwzględnia się fakt, czy nastąpiło znaczne podcięcie cenowe przywozu towarów po cenach dumpingowych w stosunku do cen unijnych produktów podobnych lub czy przywóz ten w inny sposób nie spowoduje znacznego spadku tych cen bądź zahamuje ich znaczny wzrost, który nastąpiłby w innych warunkach. Żaden z powyższych czynników brany pod uwagę osobno lub łącznie nie musi stanowić decydującej wskazówki”.

7. Artykuł 6 ust. 7 i 8 rozporządzenia podstawowego ma następujące brzmienie: „7. Wnioskodawcy postępowania, importerzy, eksporterzy, ich reprezentatywne zrzeszenia, organizacje użytkowników i konsumentów, zgłaszający się zgodnie z art. 5 ust. 10, oraz przedstawiciele kraju wywozu mogą na pisemny wniosek zapoznać się ze wszystkimi informacjami przekazanymi przez każdą ze stron postępowania istotnymi dla ich sprawy, nieobjętymi klauzulą poufności w rozumieniu art. 19 i wykorzystywanymi podczas postępowania, z wyjątkiem wewnętrznych dokumentów opracowanych przez organy Unii lub państw członkowskich. Strony te mogą odnosić się do uzyskanych informacji, zaś ich komentarze będą brane pod uwagę, o ile zostaną odpowiednio uzasadnione. 8. Z wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 18 informacje udostępnione przez zainteresowane strony i na podstawie których dokonano ustaleń są w możliwym zakresie badane pod względem zgodności z rzeczywistością”.

8. Artykuł 9 ust. 3 i 4 rozporządzenia podstawowego przewiduje: „3. W przypadku postępowania wszczętego na podstawie art. 5 ust. 9 szkodę uważa się co do zasady za nieznaczną, jeżeli dany przywóz jest mniejszy od wielkości określonych w art. 5 ust. 7. Postępowanie takie zostaje natychmiast zakończone w przypadku stwierdzenia, że margines dumpingu wynosi mniej niż 2% wyrażone jako udział procentowy w cenie eksportowej, z zastrzeżeniem, iż w przypadku gdy margines wynosi poniżej 2%, w odniesieniu do indywidualnych eksporterów zostaje zakończone wyłącznie dochodzenie, przy czym są oni nadal są objęci postępowaniem i mogą zostać ponownie poddani dochodzeniu w ramach kolejnego przeglądu, przeprowadzonego dla danego kraju na podstawie art. 11. 4. Jeżeli ostatecznie ustalone fakty wykazują istnienie dumpingu i spowodowanej nim szkody oraz interes Unii wymaga interwencji zgodnie z art. 21, Komisja nakłada ostateczne cło antydumpingowe zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 15 ust. 3. W przypadku obowiązywania cła tymczasowego Komisja wszczyna tę procedurę nie później niż jeden miesiąc przed wygaśnięciem tego cła”.

9. Artykuł 18 ust. 1 i 3 rozporządzenia podstawowego stanowi: „1. Jeżeli zainteresowana strona odmawia dostępu lub w inny sposób nie zapewnia niezbędnych informacji w terminach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu albo znacznie utrudnia dochodzenie, ustalenia tymczasowe lub ostateczne, pozytywne bądź negatywne, mogą zostać dokonane w oparciu o fakty dostępne. W przypadku podania przez stronę zainteresowaną błędnych lub mylących informacji informacje te nie zostaną uwzględnione, a użyte zostaną fakty dostępne. Zainteresowane strony informuje się o konsekwencjach braku współpracy. […] 3. W przypadku gdy zainteresowana strona przekaże informacje, które nie są idealne pod każdym względem, nie zostaną one pomimo to pominięte, pod warunkiem że braki te nie spowodują nadmiernych trudności w dokonywaniu ustaleń o uzasadnionej dokładności oraz są one właściwie i terminowo przekazane oraz weryfikowalne, a zainteresowana strona działała, dokładając wszelkich starań. […]”.

III. Okoliczności powstania sporu, postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok

A. Okoliczności powstania sporu

10. W dniu 18 lutego 2016 r., w następstwie otrzymania skargi, Komisja opublikowała zawiadomienie o wszczęciu postępowania antydumpingowego w odniesieniu do przywozu niektórych rodzajów lekkiego papieru termoczułego pochodzących z Korei Południowej ( 7 ).

11. Produktem objętym dochodzeniem był lekki papier termoczuły o wadze 65 g/m2 lub mniejszej, w rolkach o szerokości 20 cm lub większej, wadze rolki (wraz z papierem) wynoszącej 50 kg lub więcej i średnicy rolki (wraz z papierem) wynoszącej 40 cm lub więcej (zwanych dalej „dużymi rolkami”), z powłoką bazową lub bez niej, z jednej lub z obu stron, powleczony termoczułą substancją (mieszaniną formownika koloru i wywoływacza koloru, które mieszają się pod wpływem ciepła i tworzą obraz) po jednej lub obu stronach, oraz z warstwą zewnętrzną lub bez niej, pochodzący z Korei Południowej, objęty kodami CN ex48099000, ex48119000, ex48169000 oraz ex48239085 (zwany dalej „rozpatrywanym produktem”).

12. Dochodzenie w sprawie praktyk dumpingowych i szkody dotyczyło okresu od 1 stycznia do 31 grudnia 2015 r. (zwanego dalej „okresem objętym dochodzeniem”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęła okres od 1 stycznia 2012 r. do końca okresu objętego dochodzeniem.

13. Skarżąca i strona przeciwna w postępowaniu odwoławczym – spółka Hansol, mająca siedzibę w Korei Południowej – prowadzi działalność w zakresie produkcji i eksportu rozpatrywanego produktu między innymi do Unii. Spółka ta sprzedawała rozpatrywany produkt w Unii na rzecz niezależnych klientów oraz powiązanego przedsiębiorstwa handlowego, spółki Hansol Europe BV, a także na rzecz czterech powiązanych przetwórców, a mianowicie Schades Ltd, Schades Nordic A/S, Heipa technische Papiere GmbH (zwanej dalej „spółką Heipa”) i R+S Group GmbH (zwanej dalej „spółką R+S”). Powiązani przetwórcy prowadzili działalność między innymi polegającą na przetwarzaniu tego produktu na nowe produkty, zwane „małymi rolkami”, sprzedawane niezależnym lub powiązanym klientom w Unii.

14. Inny koreański producent eksportujący, Hansol Artone Co. Ltd (zwany dalej „spółką Artone”), który był powiązany ze skarżącą, współpracował w dochodzeniu antydumpingowym. Spółka ta połączyła się ze skarżącą w dniu 3 marca 2017 r.

15. W dniu 18 lutego 2016 r. skarżąca otrzymała kwestionariusz antydumpingowy przeznaczony dla producentów eksportujących rozpatrywany produkt.

16. W dniu 19 lutego 2016 r., zważywszy na brak sprzedaży lub małą ilość sprzedaży rozpatrywanego produktu przez niektóre powiązane z nią spółki na rzecz niezależnych klientów w Unii, skarżąca wniosła o zwolnienie spółek Schades Nordic, Heipa i R+S z obowiązku wypełnienia kwestionariusza dla spółek powiązanych z producentem eksportującym zawartego w załączniku I do kwestionariusza antydumpingowego.

17. W dniu 23 lutego 2016 r. Komisja uwzględniła ten wniosek, zastrzegając sobie jednak prawo do przedstawienia innych zapytań lub wniosków o udzielenie informacji.

18. W dniu 7 marca 2016 r., po przeanalizowaniu niektórych informacji udzielonych przez skarżącą, Komisja postanowiła, że spółki Schades Nordic, Heipa i R+S powinny udzielić odpowiedzi na pytania zawarte w sekcjach F i G, dotyczących kosztów produkcji oraz rentowności, oraz wypełnić załącznik I do kwestionariusza antydumpingowego.

19. W dniu 8 marca 2016 r. skarżąca zwróciła się do rzecznika praw stron o interwencję w sprawie wniosków Komisji skierowanych do spółek Schades Nordic, Heipa i R+S. W szczególności podkreśliła ona znaczny nakład pracy wymagany do przekazania danych dotyczących sprzedaży i kosztów odnoszących się do małych rolek, nieobjętych postępowaniem, oraz nieistotny charakter tego wniosku, ponieważ nie było możliwości określenia, czy małe rolki zostały wytworzone z jej dużych rolek, czy też z innych materiałów.

20. W dniu 10 marca 2016 r. odbyło się przesłuchanie z udziałem Komisji, któremu przewodniczył rzecznik praw stron.

21. W dniach 16 i 17 marca 2016 r. Komisja przeprowadziła kontrolę w pomieszczeniach spółki Schades.

22. W dniu 21 marca 2016 r. Komisja poinformowała skarżącą, że sformułowane w dniu 7 marca 2016 r. wnioski o udzielenie informacji zostają ograniczone do spółki Schades.

23. W dniu 15 kwietnia 2016 r. Komisja potwierdziła otrzymanie odpowiedzi udzielonych przez skarżącą i spółkę Artone na kwestionariusze antydumpingowe oraz odpowiedzi udzielonych przez spółki Hansol Europe i Schades na pytania zawarte w załączniku I do kwestionariusza antydumpingowego.

24. W dniach od 15 czerwca do 26 sierpnia 2016 r. Komisja przeprowadziła kontrole sprawdzające w pomieszczeniach skarżącej oraz spółek Artone, Hansol Europe i Schades.

25. W dniu 16 listopada 2016 r. Komisja przyjęła rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/2005 nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów lekkiego papieru termoczułego pochodzącego z Republiki Korei ( 8 ).

26. W dniu 17 listopada 2016 r. Komisja skierowała do skarżącej dokument w przedmiocie ustaleń zawierający jej wstępne wnioski. W dniu 8 grudnia 2016 r. skarżąca przedstawiła uwagi w przedmiocie owych wstępnych wniosków.

27. W dniu 13 grudnia 2016 r., na wniosek skarżącej, przeprowadzono przesłuchanie z udziałem Komisji, któremu przewodniczył rzecznik praw stron.

28. W dniu 17 lutego 2017 r. Komisja skierowała do skarżącej dokument w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń, zawierający jej ostateczne wnioski. W dniu 27 lutego 2017 r. skarżąca przedstawiła uwagi w przedmiocie tego dokumentu.

29. W dniach 2 i 22 marca 2017 r., na wniosek skarżącej, przeprowadzono przesłuchania z udziałem Komisji, którym przewodniczył rzecznik praw stron.

30. W dniach 20 i 23 marca 2017 r. Komisja przedstawiła, odpowiednio, dodatkowe wnioski ostateczne oraz zmienione wnioski ostateczne, co do których skarżąca przedłożyła uwagi.

31. W dniu 2 maja 2017 r. Komisja przyjęła sporne rozporządzenie, w szczególności na podstawie art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

32. Artykuł 1 spornego rozporządzenia przewiduje nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz rozpatrywanego produktu w stałej kwocie wynoszącej 104,46 EUR za tonę netto.

B. Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok

33. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 20 czerwca 2017 r. spółka Hansol wniosła skargę o stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia w zakresie, w jakim jej to rozporządzenie dotyczyło.

34. W odpowiedzi na skargę z dnia 22 września 2017 r. Komisja wniosła o oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności i obciążenie spółki Hansol kosztami postępowania.

35. Postanowieniem z dnia 27 listopada 2017 r. Sąd dopuścił do sprawy European Thermal Paper Association (zwane dalej „ETPA”) w charakterze interwenienta popierającego żądania Komisji.

36. W drodze zaskarżonego wyroku Sąd uwzględnił skargę spółki Hansol ze względu na niezgodność z prawem stwierdzoną w ramach badania podniesionych zarzutów. W konsekwencji Sąd stwierdził nieważność spornego rozporządzenia w zakresie, w jakim dotyczyło ono spółki Hansol.

37. Poniżej przedstawiono elementy uzasadnienia prawnego Sądu uznane za istotne do celów rozpatrywanego odwołania.

38. Zarzut pierwszy podniesiony w pierwszej instancji dotyczył naruszenia art. 2 ust. 11 i art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, a także niezgodności z prawem obliczania marginesu dumpingu. Sąd zbadał część pierwszą zarzutu pierwszego w pkt 57–69, a część drugą tego zarzutu w pkt 70–93 zaskarżonego wyroku.

39. Pierwsza część zarzutu pierwszego dotyczyła zastosowania kontroli wyrywkowej przez Komisję oraz naruszenia art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. W pkt 63 i 64 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że założenie, zgodnie z którym Komisja zastosowała art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, gdy postanawiała wykorzystać dane spółki Schades do celów obliczenia marginesu dumpingu w odniesieniu do sprzedaży rozpatrywanego produktu przez powiązanych przetwórców, jest błędne. W szczególności w pkt 68 Sąd uznał, iż „z motywu 32 [spornego] rozporządzenia […] wynika, że Komisja wyraźnie powołała się na art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego jako podstawę prawną konstruowania ceny eksportowej dla sprzedaży rozpatrywanego produktu na rzecz powiązanych przetwórców”. Sąd oddalił zatem tę część zarzutu pierwszego.

40. Część druga zarzutu pierwszego podniesionego w pierwszej instancji dotyczyła dokonanych przez Komisję obliczeń marginesu dumpingu dla sprzedaży rozpatrywanego produktu z przeznaczeniem do Unii. Część ta dzieli się na dwa zastrzeżenia.

41. Sąd zbadał zastrzeżenie pierwsze części drugiej zarzutu pierwszego w pkt 84–87 i 92 zaskarżonego wyroku. W punktach tych Sąd stwierdził, po pierwsze, że Komisja dysponowała danymi dotyczącymi powiązanego przetwórcy, spółki Schades Nordic, chociaż sama spółka Schades Nordic nie udzieliła odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu antydumpingowym. Sąd wskazał również, iż „Komisja postanowiła wykorzystać dane spółki Schades do obliczenia marginesu dumpingu dla sprzedaży dokonywanej przez skarżącą na rzecz pozostałych trzech powiązanych przetwórców”. Natomiast Sąd stwierdził, iż „biorąc pod uwagę, że Komisja wiedziała, iż część sprzedaży rozpatrywanego produktu na rzecz spółki Schades została odsprzedana niezależnym klientom w stanie nieprzetworzonym, powinna była ona odzwierciedlić tę sytuację na poziomie sprzedaży rozpatrywanego produktu innym powiązanym przetwórcom. Nie uwzględniając tej okoliczności, Komisja nadała zbyt dużą wagę sprzedaży na rzecz powiązanych przetwórców w celu przetwarzania na małe rolki, zwiększając w ten sposób rzeczywisty dumping stosowany przez skarżącą”.

42. W konsekwencji w pkt 87 i 92 Sąd uznał, że „[p]onieważ dokonane przez Komisję obliczenia nie odzwierciedlają pełnego zakresu praktyk dumpingowych skarżącej, należy stwierdzić naruszenie art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego”.

43. Co się tyczy zastrzeżenia drugiego Sąd uznał w pkt 90, iż „brak jest dowodów, w szczególności tych przedstawionych przez skarżącą, pozwalających na stwierdzenie, że metoda zastosowana przez Komisję i dostosowania dokonane w celu uwzględnienia szczególnej sytuacji w niniejszej sprawie są sprzeczne z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego”.

44. W pkt 94–121 Sąd zbadał zarzut drugi podniesiony w pierwszej instancji, który został podzielony na dwie części.

45. Główne uzasadnienie Sądu dotyczące części pierwszej zarzutu drugiego znajduje się w pkt 100–106 zaskarżonego wyroku.

46. W pierwszej kolejności Sąd oddalił zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Komisję. W pkt 100 zaskarżonego wyroku stwierdził on, iż „nawet jeśli skarżąca wnosiła o ustanowienie stałego cła antydumpingowego zamiast cła antydumpingowego ad valorem, pozostaje ona uprawniona do zakwestionowania poziomu stałego cła nałożonego przez Komisję”.

47. Następnie, w pkt 105 zaskarżonego wyroku, Sąd uznał na wstępie, że „z powodów wskazanych w ramach zastrzeżenia pierwszego części drugiej zarzutu pierwszego […] dokonane przez Komisję obliczenia nie odzwierciedlają pełnego zakresu praktyk dumpingowych skarżącej”. Sąd stwierdził, że „[b]łąd ten, związany z wagą zastosowaną przez Komisję, ma zatem również wpływ na ustalenie ostatecznego cła antydumpingowego”. Bez dalszych wyjaśnień Sąd uznał, że cło „przekracza zatem dumping rzeczywiście stosowany przez skarżącą, co stanowi naruszenie art. 9 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia podstawowego”.

48. Część drugą zarzutu drugiego przeanalizowano w pkt 107–119 zaskarżonego wyroku. Dotyczyła ona naruszenia zasady dobrej administracji. Sąd oddalił tę część zarzutu drugiego.

49. W pkt 122–143 zaskarżonego wyroku Sąd zbadał zarzut trzeci podniesiony w pierwszej instancji, dotyczący błędnego zastosowania art. 2 ust. 9 i 10 rozporządzenia podstawowego ze względu na to, że Komisja dokonała nadmiernych dostosowań w odniesieniu do sprzedaży małych rolek uzyskanych z dużych rolek nabytych przez spółkę Schades od producentów europejskich. Sąd częściowo odrzucił ów zarzut jako niedopuszczalny i częściowo oddalił go jako bezzasadny.

50. W pkt 144–160 zaskarżonego wyroku Sąd zbadał zarzut czwarty podniesiony w pierwszej instancji, dotyczący naruszenia art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego ze względu na to, że Komisja błędnie skonstruowała wartość normalną przewidzianą w art. 2 ust. 3 rzeczonego rozporządzenia.

51. W pkt 152 zaskarżonego wyroku Sąd przystąpił do dokonania wykładni art. 2 ust. 1 akapit drugi i art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, stwierdzając istnienie różnicy między sytuacją określoną w art. 2 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia podstawowego (pierwszą sytuacją) a sytuacją określoną w art. 2 ust. 3 akapit pierwszy owego rozporządzenia (drugą sytuacją).

52. Odnosząc się do spornego rozporządzenia, Sąd stwierdził, że przy obliczaniu wartości normalnej dla spółki Artone Komisja oparła się na drugiej sytuacji. W pkt 157 uznał on, iż „podniesione przez Komisję okoliczności, zgodnie z którymi »struktura kosztów« lub »ceny sprzedaży« znacznie różniły się między skarżącą a spółką Artone (zob. motyw 21 [spornego] rozporządzenia […]), nie wchodzą w zakres odstępstw od metody ustalania wartości normalnej na podstawie cen rzeczywistych, które […] mają charakter wyczerpujący”. Sąd zauważył ponadto, iż co się tyczy faktu, że „w przypadku jednego z dwóch rodzajów rozpatrywanych produktów sprzedawanych przez skarżącą wielkość sprzedaży na rynku krajowym uznano za niereprezentatywną, żaden z dowodów przedstawionych przez Komisję w jej pismach nie pozwala na ustalenie, czy okoliczność ta dotyczyła rodzaju produktu, o którym mowa w motywie 20 tego rozporządzenia wykonawczego, który nie był sprzedawany przez spółkę Artone. Ponadto, w każdym wypadku, stwierdzenie to nie ma wpływu na podniesioną przez skarżącą okoliczność, że dwa rodzaje rozpatrywanych produktów nie były sprzedawane przez spółkę Artone na jej rynku krajowym”.

53. W pkt 158 zaskarżonego wyroku Sąd uznał, że „Komisja naruszyła art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego przy ustalaniu wartości normalnej dla spółki Artone”.

54. W pkt 161–213 zaskarżonego wyroku Sąd zbadał zarzut piąty podniesiony w pierwszej instancji, dotyczący naruszenia art. 1 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1–3 i 5–8 rozporządzenia podstawowego, orzecznictwa sądów Unii oraz decyzji WTO, wcześniejszej praktyki decyzyjnej Komisji oraz zasad obiektywnego porównywania i równego traktowania przy obliczaniu marginesu szkody.

55. W pkt 162–169 Sąd wyjaśnił, dlaczego uznaje zarzut piąty za dopuszczalny. W szczególności Sąd stwierdził, iż w owym zarzucie skarżąca zakwestionowała ustalenie szkody i związek przyczynowy ze względu na to, że metoda zastosowana przez Komisję w celu ustalenia ceny eksportowej nie pozwoliła na prawidłową ocenę rzeczywistej szkody, a w szczególności wpływu na ceny.

56. W pkt 170–177 zaskarżonego wyroku Sąd zbadał część pierwszą zarzutu piątego, dotyczącą tego, że Komisja naruszyła art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 2, 3 i 6 rozporządzenia podstawowego, uwzględniając odsprzedaż małych rolek przy obliczaniu marginesu szkody. W pkt 174 Sąd uznał, iż założenie skarżącej, zgodnie z którym „analiza szkody poniesionej przez przemysł Unii opiera się na błędnym porównaniu z jednej strony małych rolek sprzedawanych przez przetwórców powiązanych ze skarżącą, a z drugiej strony dużych rolek sprzedawanych przez przemysł Unii”, jest w istocie błędne. Sąd oddalił część pierwszą zarzutu piątego jako bezzasadną.

57. W pkt 178–205 Sąd zbadał część drugą zarzutu piątego, dotyczącą naruszenia art. 3 ust. 1–3 i 5–8 rozporządzenia podstawowego, orzecznictwa sądów Unii oraz decyzji WTO, wcześniejszej praktyki decyzyjnej Komisji oraz zasad obiektywnego porównywania i równego traktowania ze względu na to, że przy obliczaniu marginesu szkody Komisja zastosowała przez analogię art. 2 ust. 9 rzeczonego rozporządzenia. Początek uzasadnienia Sądu znajduje się w pkt 191, w którym Sąd wskazał tytułem wstępu, iż „ze skargi wyraźnie wynika, że skarżąca twierdzi, iż Komisja powinna była zastosować jako cenę stosowaną w wolnym obrocie w odniesieniu do odsprzedaży rozpatrywanego produktu przez spółkę Schades ceny zafakturowane wobec niezależnych klientów tej spółki, obniżone do poziomu ex works (z zakładu)”.

58. Dokonana przez Sąd analiza istoty części drugiej zarzutu piątego rozpoczyna się w pkt 196. W pkt 197 Sąd, odwołując się do istniejącego orzecznictwa, zauważył, że ustalenie szkody obejmuje badanie kwestii, „czy w wypadku przywozu będącego przedmiotem dumpingu nastąpiło znaczne podcięcie cenowe w stosunku do ceny produktu podobnego”. Sąd wskazał ponadto w pkt 198, iż „należy oceniać zagadnienie, czy Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie poprzez określenie punktu odniesienia, w stosunku do którego należało w niniejszej sprawie obliczać ceny produktów skarżących, które mają zostać porównane z cenami stosowanymi przez przemysł Unii”.

59. W tym względzie w pkt 200 Sąd uznał, iż „chociaż Komisja mogła obniżyć cenę eksportową rozpatrywanego produktu do poziomu CIF [(koszt, ubezpieczenie, fracht)] na granicy Unii, gdy został on sprzedany, a następnie przetworzony na małe rolki, dokonana przez Komisję konstrukcja dotycząca odsprzedaży rozpatrywanego produktu przez spółkę Schades, a zatem nieprzetworzonego, na rzecz niezależnych klientów jest błędna”. W pkt 201 i 202 Sąd wyjaśnił, że po pierwsze „»punkt odniesienia« dla odsprzedaży dokonywanej przez spółkę Schades […] nie znajduje się na granicy Unii, lecz na poziomie niezależnych klientów spółki Schades”. Po drugie, chociaż „»największa« konkurencja [występowała] na poziomie powiązanych przetwórców, [Komisja] nie uznała, że »cała« konkurencja występowała na tym poziomie. W tym względzie należy uznać, że w odniesieniu do bezpośredniej i pośredniej sprzedaży rozpatrywanego produktu konkurencja wystąpiła na poziomie niezależnych klientów”. Na podstawie tych dwóch ustaleń Sąd stwierdził, że „Komisja popełniła błąd, postanawiając w celu ustalenia cen eksportowych rozpatrywanego produktu w ramach ustalenia szkody odliczyć koszty [sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne] i kwotę zysku w odniesieniu do odsprzedaży rzeczonego produktu dokonanej przez spółkę Schades na rzecz niezależnych klientów”.

60. W kolejnym punkcie Sąd dokonał analizy skutków tego błędu, wskazując, iż „odsprzedaż rozpatrywanego produktu przez spółkę Schades na rzecz niezależnych klientów stanowiła jedynie niewielką część sprzedaży wykorzystanej do określenia ceny eksportowej skarżącej w ramach analizy szkody”. Zauważył on jednak, iż „jak wynika z analizy zastrzeżenia pierwszego części drugiej zarzutu pierwszego, odsprzedaż rozpatrywanego produktu niezależnym klientom powinna była reprezentować większą część niż ta przyjęta przez Komisję”. Sąd dodał, że „żaden dowód nie pozwala na dokładne zmierzenie wpływu zmiany punktu odniesienia dla odsprzedaży rozpatrywanego produktu niezależnym klientom na poziom podcięcia cenowego zastosowany przez Komisję, który w tym przypadku wynosił 9,4% (motyw 67 [spornego] rozporządzenia […])”. Sąd uznał, że część drugą zarzutu piątego należy uwzględnić.

61. W pkt 206–213 Sąd zbadał część trzecią zarzutu piątego, dotyczącą naruszenia art. 3 ust. 2, 3 i 6 rozporządzenia podstawowego oraz podcięcia cenowego marginesu w odniesieniu do rozpatrywanego produktu. Ponownie odwołując się do orzecznictwa przytoczonego w pkt 197 i wskazując, że podcięcie cenowe wynosi 9,4%, Sąd oddalił „argumenty skarżącej dotyczące części pierwszej zarzutu piątego […] z tych samych powodów co te, które zostały przedstawione w pkt 173–177 […]”.

62. W pkt 211 Sąd zbadał argumenty skarżącej dotyczące części drugiej zarzutu pierwszego, wskazując, iż „w ramach tej części stwierdzono, że Komisja popełniła błąd przy ważeniu sprzedaży na rzecz powiązanych przetwórców w celu odsprzedaży w postaci małych rolek na rzecz niezależnych przedsiębiorstw (75–85%) […]. Ponieważ Komisja zastosowała tę samą wagę w celu obliczenia podcięcia cenowego, błąd wskazany w części drugiej zarzutu pierwszego dotyczy również owego obliczenia”. Sąd uwzględnił również część trzecią zarzutu piątego, ponieważ „nie można wykluczyć, że błąd ten, wraz z błędem podniesionym w części drugiej zarzutu piątego, wpływa na wnioski Komisji dotyczące analizy podcięcia cenowego i badania wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na produkty podobne przemysłu Unii, o których mowa w art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego”.

63. W pkt 213 zaskarżonego wyroku Sąd uznał, że należy stwierdzić nieważność spornego rozporządzenia w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej.

C. Postępowanie przed Trybunałem i żądania stron

1. Postępowanie przed Trybunałem

64. Zgodnie z art. 76 § 2 regulaminu postępowania Trybunał podjął decyzję o nieprzeprowadzaniu rozprawy.

65. W ramach środka organizacji postępowania z dnia 7 września 2021 r. Trybunał zadał pytania, na które wszystkie strony miały udzielić odpowiedzi na piśmie. Odpowiedzi na te pytania przedstawiono w wyznaczonym terminie.

2. Żądania stron postępowania w sprawie odwołania głównego

66. Odwołanie zostało złożone przez Komisję w dniu 11 czerwca 2020 r., a w dniu 15 czerwca 2020 r. zostało wpisane do rejestru sekretariatu Trybunału. Komisja wnosi do Trybunału o: – uchylenie zaskarżonego wyroku, oddalenie skargi w pierwszej instancji oraz obciążenie spółki Hansol kosztami postępowania; lub, tytułem żądania ewentualnego, – przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

67. Popierając odwołanie Komisji, ETPA złożyła odpowiedź na odwołanie w dniu 19 października 2020 r., wpisaną do rejestru sekretariatu Trybunału w dniu 20 października 2020 r.

68. Spółka Hansol złożyła odpowiedź na odwołanie w dniu 27 sierpnia 2020 r. – wpisaną do rejestru sekretariatu Trybunału w dniu 28 sierpnia 2020 r. – w której wnosi do Trybunału o: – oddalenie odwołania; – obciążenie Komisji kosztami postępowania odwoławczego i postępowania w pierwszej instancji; – obciążenie interwenienta, który może przystąpić do sprawy w charakterze interwenienta popierającego odwołanie, kosztami niniejszego postępowania odwoławczego.

3. Żądania stron postępowania w ramach odwołania wzajemnego

69. W dniu 19 października 2020 r. ETPA złożyło odwołanie wzajemne, wpisane do rejestru sekretariatu Trybunału w dniu 20 października 2020 r., w którym to odwołaniu ETPA wnosi do Trybunału o: – uchylenie zaskarżonego wyroku, oddalenie skargi w pierwszej instancji oraz obciążenie strony przeciwnej w postępowaniu odwoławczym kosztami postępowania; lub, tytułem żądania ewentualnego, – przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

70. Spółka Hansol złożyła odpowiedź na odwołanie wzajemne w dniu 5 listopada 2020 r. – wpisaną do rejestru sekretariatu Trybunału w tym samym dniu – w której wnosi do Trybunału o: – oddalenie odwołania wzajemnego; – obciążenie ETPA kosztami postępowania.

IV. Analiza prawna

A. Uwagi wstępne

1. Unia Europejska w wielostronnym systemie handlu

71. WTO zapewnia oparty na zasadach wielostronny system handlowy. Unia Europejska, jako organizacja regionalna posiadająca własną osobowość prawną, ma szczególny status w ramach WTO, ponieważ jest pełnoprawnym członkiem WTO, równolegle z jej państwami członkowskimi. W związku z wyłączną kompetencją Unii w zakresie wspólnej polityki handlowej przyznaną jej na mocy art. 3 ust. 1 lit. e) TFUE Unia musiała przyjąć na siebie zobowiązania państw członkowskich wynikające z porozumień WTO. Porozumienie antydumpingowe, które jest jednym z nich, reguluje stosowanie środków antydumpingowych przez członków WTO. Porozumienie to ustanawia pewne przepisy materialne, których należy przestrzegać przy stosowaniu środków antydumpingowych, a także szczegółowe przepisy proceduralne regulujące przebieg dochodzenia antydumpingowego oraz nakładanie i utrzymanie w mocy takich środków. Naruszenie tych przepisów może prowadzić do zastosowania mechanizmu rozstrzygania sporów WTO i spowodować unieważnienie danego środka.

72. Na podstawie art. 207 ust. 2 TFUE prawodawca przyjął rozporządzenie podstawowe, które zostało już wspomniane we wprowadzeniu do niniejszej opinii ( 9 ), w celu zapewnienia wdrożenia porozumienia antydumpingowego do wewnętrznego porządku prawnego Unii ( 10 ). Do Komisji należy zastosowanie przewidzianych w nim instrumentów ochrony handlu przed przedsiębiorstwami mającymi siedzibę w państwach trzecich, które eksportują swoje produkty do Unii z naruszeniem przepisów antydumpingowych i ze szkodą dla przemysłu Unii. Ponieważ, po pierwsze, zasada państwa prawa stanowi jedną z głównych zasad porządku prawnego Unii, i po drugie, Unia jest zobowiązana do pełnego przestrzegania swoich zobowiązań wobec innych członków WTO ( 11 ), logiczne wydaje się, iż traktaty przewidują, że stosowanie tych mechanizmów przez Komisję podlega kontroli zgodności z prawem dokonywanej przez sądy Unii, w szczególności w pierwszej instancji przez Sąd oraz w ramach postępowania odwoławczego przez Trybunał. W niniejszej sprawie, która obejmuje zarówno odwołanie główne, jak i odwołanie wzajemne, zwrócono się do Trybunału o wykonanie jego kompetencji w tej dziedzinie.

2. Kontrola sądowa w ramach postępowania odwoławczego

73. Przed zbadaniem poszczególnych zarzutów należy przypomnieć, że zgodnie z art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE i art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej odwołanie jest ograniczone do kwestii prawnych. Otóż, jak to potwierdza utrwalone orzecznictwo, jedynie Sąd jest właściwy do, po pierwsze, ustalania okoliczności faktycznych, i po drugie, oceny tych okoliczności faktycznych. Trybunał nie jest natomiast właściwy do ustalania okoliczności faktycznych ani też zasadniczo do badania dowodów, które Sąd dopuścił na poparcie tych okoliczności. W konsekwencji dokonana przez Sąd ocena dowodów nie stanowi kwestii prawnej, która jako taka podlegałaby kontroli Trybunału ( 12 ).

74. Niemniej po dokonaniu ustaleń lub oceny okoliczności faktycznych przez Sąd Trybunał jest uprawniony na podstawie art. 256 TFUE do kontroli kwalifikacji prawnej tych okoliczności i skutków prawnych, które wywiódł z nich Sąd. Wyjątkowo Trybunał może przeprowadzić kontrolę dokonanej przez Sąd oceny okoliczności faktycznych, w sytuacji gdy wnoszący odwołanie zarzuca przeinaczenie dowodów przez Sąd ( 13 ). W tym przypadku wnoszący odwołanie powinien dokładnie wskazać, które dowody zostały przeinaczone, oraz wykazać błędy w ocenie, które, jego zdaniem, doprowadziły do tego przeinaczenia. Zgodnie z orzecznictwem z przeinaczeniem mamy do czynienia wówczas, gdy – bez potrzeby przeprowadzania nowych dowodów – ocena dowodów istniejących okazuje się oczywiście błędna ( 14 ).

75. Te uwagi wstępne mają szczególne znaczenie w niniejszym kontekście, ponieważ Sąd podważa ocenę różnych okoliczności faktycznych, a także niektórych wniosków wyciągniętych przez Komisję w postępowaniu administracyjnym, które doprowadziło do przyjęcia spornego rozporządzenia. Jako że Komisja i ETPA kwestionują uzasadnienie zaskarżonego wyroku, sprzeciwiając się uchyleniu rzeczonego rozporządzenia przez Sąd, należy przypomnieć, że postępowania odwoławczego nie można wykorzystywać jako środka mającego na celu skłonienie Trybunału do dokonania ponownej oceny okoliczności faktycznych przez niego samego. Dlatego też, biorąc pod uwagę podział kompetencji między z jednej strony Komisją, a z drugiej strony sądami Unii, należy ograniczyć badanie odwołania do ścisłej analizy kwestii prawnych przedstawionych przed Trybunałem. To w tym kontekście należy zbadać poniżej najpierw zarzuty odwołania głównego ( 15 ), a następnie zarzuty odwołania wzajemnego ( 16 ), w kolejności, w jakiej zostały przedstawione.

B. W przedmiocie odwołania głównego

1. W przedmiocie zarzutu pierwszego

a) Argumenty stron

76. W zarzucie pierwszym Komisja stwierdza, iż Sąd przeinaczył dowody, uznając w pkt 85 zaskarżonego wyroku, że w trakcie postępowania administracyjnego otrzymała ona dowody wykazujące, iż spółka Schades Nordic odsprzedała rozpatrywany produkt niezależnym klientom w Unii w okresie objętym dochodzeniem, pomimo faktu, że spółka Schades Nordic nie udzieliła odpowiedzi na pytania zawarte w załączniku I do kwestionariusza. Tytułem żądania ewentualnego Komisja stwierdza, że Sąd naruszył prawo, zobowiązując Komisję do oparcia jej wniosków na niesprawdzonych danych dotyczących spółki Schades Nordic (które, jako takie, nie zostały udzielone przez spółkę Schades Nordic). Komisja uznaje, iż Sąd naruszył przepisy dotyczące zakresu dowodów, na których Komisja może się oprzeć przy formułowaniu wniosków w ramach dochodzenia antydumpingowego na podstawie rozporządzenia podstawowego, w szczególności art. 6 ust. 8 rzeczonego rozporządzenia.

77. W odpowiedzi na zarzut pierwszy odwołania spółka Hansol podnosi, iż Sąd słusznie zauważył, że dowody zostały przedstawione w trakcie postępowania administracyjnego. Na poparcie tego twierdzenia spółka Hansol odwołuje się do różnych wymian informacji, które w przeszłości miały miejsce z Komisją, a dokładnie do złożonego w dniu 19 lutego 2016 r. wniosku o zwolnienie, a także do przesłuchania, któremu w dniu 10 marca 2016 r. przewodniczył rzecznik praw stron, dzięki którym Komisja uzyskała informacje wskazujące, że w okresie objętym dochodzeniem spółka Schades Nordic odsprzedała pewną ilość rozpatrywanego produktu niezależnym klientom w Unii. Dlatego też, zdaniem spółki Hansol, Sąd nie przeinaczył odnośnych dowodów. Ponadto, w przeciwieństwie do tego, co wnika z oświadczeń Komisji, Sąd nie zobowiązał jej do oparcia jej wniosków na niesprawdzonych danych. Według spółki Hansol chodzi o informacje, które Komisja sprawdziła i które nie są kwestionowane.

b) Ocena

78. Na wstępie należy wyjaśnić, że kwestia prawna stanowiąca sedno zarzutu pierwszego odwołania dotyczy w istocie spoczywającego na Komisji obowiązku uwzględnienia informacji uzyskanych podczas dochodzenia, które doprowadziło do przyjęcia środków antydumpingowych. Komisja twierdzi, że otrzymała odnośne informacje w sposób, który nie jest przewidziany w ramach prawnych regulujących prowadzenie dochodzenia, co, jej zdaniem, uniemożliwiało jej uwzględnienie tych informacji. Ów punkt widzenia kwestionuje spółka Hansol, która uważa, iż Komisja powinna była wziąć pod uwagę odnośne informacje przy dokonywaniu swej analizy, jako że uzyskała je w trakcie postępowania administracyjnego.

79. Należy stwierdzić, że Sąd wychodzi z założenia, zgodnie z którym Komisja powinna była wziąć pod uwagę odnośne informacje, w szczególności ze względu na ich znaczenie dla analizy, jakiej należy dokonać zgodnie z rozporządzeniem podstawowym. W pkt 85 zaskarżonego wyroku, jak już wspomniano, Sąd wskazał bowiem, iż co najmniej jeden inny powiązany przetwórca, czyli spółka Schades Nordic, odsprzedał pewną ilość rozpatrywanego produktu zakupionego od skarżącej. W pkt 86 zaskarżonego wyroku Sąd uznał, że biorąc pod uwagę uzyskane informacje, Komisja powinna była odzwierciedlić tę sytuację na poziomie sprzedaży rozpatrywanego produktu innym powiązanym przetwórcom. Sąd uznał, że ze względu na nieuwzględnienie tej okoliczności Komisja przypisała zbyt dużą wagę sprzedaży powiązanym przetwórcom w celu przetworzeniu na małe rolki, podwyższając w ten sposób dumping rzeczywiście zastosowany przez skarżącą. W pkt 87 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził naruszenie art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego ze względu na to, że dokonane przez Komisję obliczenia nie odzwierciedlają zakresu praktyk dumpingowych skarżącej. Jak wynika z pkt 105 zaskarżonego wyroku, ów błąd związany z ważeniem dokonanym przez Komisję wpłynął również na ustanowienie ostatecznego cła antydumpingowego o stałej kwocie 104,46 EUR za tonę netto, która według Sądu przekraczała tym samym dumping rzeczywiście stosowany przez skarżącą, co narusza art. 9 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia podstawowego.

80. W tym względzie pragnę najpierw podkreślić, że jak Sąd stwierdził już w pkt 85 zaskarżonego wyroku, Komisja nie kwestionuje ani treści, ani faktu otrzymania tej informacji. W odwołaniu Komisja w żaden sposób nie koryguje ustaleń faktycznych w tej kwestii. W konsekwencji nic w aktach sprawy nie wskazuje na to, aby chodziło o nieprawidłową informację mogącą prowadzić do błędu w dokonanej przez Sąd ocenie okoliczności faktycznych.

81. W pismach Komisja ogranicza się raczej do wyjaśnienia, że zobowiązanie Komisji do oparcia wniosków na danych przedstawionych przez zainteresowaną stroną, które nie zostały poddane procesowi weryfikacji regulowanemu przez rozporządzenie podstawowe i prawo WTO, jest sprzeczne z podstawowymi ramami prawnymi dotyczącymi dochodzeń antydumpingowym. Zdaniem Komisji Sąd zastąpił organ prowadzący dochodzenie antydumpingowe w zakresie, w jakim uwzględnił odnośne informacje w swoim uzasadnieniu.

82. Stanowisko takie wydaje mi się nie tylko nadmiernie formalistyczne, ale również trudne do pogodzenia z obowiązkami spoczywającymi na Komisji w ramach każdego dochodzenia antydumpingowego. Jeśli oceniać na podstawie art. 6 rozporządzenia podstawowego, chodzi o etap postępowania administracyjnego charakteryzujący się dbałością o skuteczność i szybkość w uzyskiwaniu informacji ( 17 ). W konsekwencji nieuwzględnienie dowodów koniecznych do podjęcia zgodnej z prawem decyzji w sprawie przyjęcia środka antydumpingowego można uzasadnić jedynie nadrzędnymi względami. Poniżej przedstawię główne powody, dla których uważam, że Sąd słusznie uznał, iż Komisja powinna była uwzględnić informacje otrzymane w trakcie postępowania administracyjnego.

83. W pierwszej kolejności – bezsporne jest, iż miało miejsce kilka wymian informacji między Komisją a spółką Hansol, których celem było uzyskanie dowodów wykazujących, że spółka Schades Nordic odsprzedała pewną ilość rozpatrywanego produktu niezależnym klientom w Unii w okresie objętym dochodzeniem ( 18 ). Spółka Hansol odwołuje się do pisma z dnia 19 lutego 2016 r., w którym zwróciła się do Komisji o zwolnienie trzech spośród czterech powiązanych przetwórców z obowiązku udzielenia odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Odnosi się ona także do przesłuchania z dnia 10 marca 2016 r., któremu przewodniczył rzecznik praw stron, podczas którego przedstawiono i szerzej wyjaśniono informacje dotyczące odsprzedaży rozpatrywanego produktu przez spółkę Schades Nordic. W następstwie tego przesłuchania i po kontroli w pomieszczeniach spółki Schades w Zjednoczonym Królestwie w dniach 16 i 17 marca 2016 r. Komisja potwierdziła w wiadomości elektronicznej z dnia 21 marca 2016 r. swoją decyzję o zwolnieniu spółki Schades Nordic i dwóch innych przedsiębiorstw z obowiązku udzielenia odpowiedzi na pytania zawarte w załączniku I do kwestionariusza. W tej samej wiadomości elektronicznej Komisja dodała, że zastrzega sobie prawo do żądania dodatkowych informacji od spółki Schades Nordic i pozostałych przedsiębiorstw w trakcie postępowania.

84. Wynika z tego, że Komisja miała pełną znajomość faktów, na których Sąd oparł się przy formułowaniu jego uzasadnienia. Komisja podnosi jednak, że nie miała możliwości zweryfikować tej informacji. Tymczasem moim zdaniem nie podaje ona żadnego przekonującego wyjaśnienia, dlaczego nie była w stanie wywiązać się ze spoczywającego na niej obowiązku przeprowadzenia takiej weryfikacji tak szybko, jak to tylko możliwe. O ile prawdą jest, że Komisja postanowiła, na wniosek spółki Hansol, zwolnić spółkę Schades Nordic z obowiązku udzielenia odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, o tyle wyraźnie zastrzegła sobie prawo do żądania od tego przedsiębiorstwa dodatkowych informacji ( 19 ). Z tego względu, w przeciwieństwie do tego, co wielokrotnie twierdziła Komisja, decyzji o zwolnieniu nie można uznać za bezwzględną przeszkodę prawną w uzyskaniu informacji niezbędnej dla ustalenia istnienia dumpingu.

85. W tym kontekście należy zauważyć, że Komisja wydaje się zarzucać spółce Hansol, że ta uparcie wnosiła o to zwolnienie ( 20 ), chociaż to sama Komisja ostatecznie podjęła decyzję końcową. Jako że wydaje się, iż Komisja uważa, że zwolnienie to uniemożliwiło jej przeprowadzenie niezbędnych weryfikacji, należy zaznaczyć, że to raczej ona powinna ponosić odpowiedzialność za tę okoliczność. Ponadto trudno zrozumieć, dlaczego Komisja udzieliła takiego zwolnienia, ryzykując, że nie otrzyma wszystkich niezbędnych informacji od odnośnego przedsiębiorstwa. Wysunięta przez Komisję argumentacja wydaje mi się raczej stanowić pretekst dla uzasadnienia braku należytej staranności w prowadzeniu dochodzenia oraz nieuwzględnienia informacji udzielonej przez spółkę Hansol w ramach badania istnienia dumpingu.

86. Reguły WTO, do których Komisja odnosi się w swoich pismach, nie wydają mi się móc stanowić odpowiedniej podstawy prawnej dla poparcia jej stanowiska. Otóż ze sprawozdania zespołu orzekającego WTO w sprawie Chiny – Brojlery ( 21 ) wynika, iż nawet jeśli pojęcie „dowodów” w postępowaniach antydumpingowych nie zostało zdefiniowane w porozumieniu antydumpingowym, pojęcie to obejmuje co najmniej „informacje udzielone organowi prowadzącemu dochodzenie przez zainteresowaną stronę, niezależnie od tego, czy są one pozytywne, prawidłowe lub adekwatne” ( 22 ). Sama spółka Hansol przedstawiła dowody wykazujące, że spółka Schades Nordic odsprzedała rozpatrywany produkt.

87. W zakresie, w jakim Komisja twierdzi, że dostarczone przez spółkę Hansol dowody nie spełniają jej wymogów z tego powodu, że nie zostały one dostarczone w odpowiedni sposób, czyli w odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu wysłanym do przedsiębiorstw na podstawie art. 6 rozporządzenia podstawowego, wystarczy zauważyć, iż wspomniane w punkcie powyżej sprawozdanie zespołu orzekającego WTO wyraźnie wskazuje, że „[a]ni w porozumieniu antydumpingowym, ani w całym porozumieniu o WTO nie ma nic, co sugerowałoby, że informacje tracą status»dowodu«, ponieważ nie spełniają pewnych kryteriów”. Sprawozdanie to stanowi, że „[k]westia, czy dowody spełniają te kryteria, jest odrębną kwestią, którą organ prowadzący dochodzenie powinien zbadać” ( 23 ). W konsekwencji w świetle powyższego można stwierdzić, iż Komisja nie może zaprzeczać, że posiadała dowody dostarczone przez spółkę Hansol w ramach postępowania administracyjnego.

88. Wysunięty przez Komisję argument, zgodnie z którym informacje uzyskane w ramach wniosku o nieujawnianie danych nie stanowią części akt dochodzenia udostępnianych zainteresowanym stronom zgodnie z art. 6 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, nie jest przekonujący. Komisja nie wyjaśnia bowiem, w jakim zakresie prawa zainteresowanych mogłyby zostać naruszone. W każdym wypadku, jak wskazuje spółka Hansol, sprawozdanie sporządzone przez rzecznika praw stron na przesłuchaniu w dniu 10 marca 2016 r. jest dokumentem urzędowym, zawartym w aktach dochodzenia dostępnych dla stron i na którym Komisja oparła się przy podejmowaniu decyzji o ustanowieniu środków. Co więcej, uwagi spółki Hansol co do dokumentu w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń zostały zawarte w aktach dochodzenia dostępnych dla stron. W związku z tym Komisja nie może skutecznie opierać się na rzekomym interesie ochrony praw zainteresowanych stron w celu pominięcia dowodów dostarczonych przez spółkę Hansol.

89. Nawet jeśli Komisja ma, co do zasady, prawo do wyrażenia zastrzeżeń co do spójności i ważności uzyskanych informacji, nie widzę, w jakim zakresie mogłoby to zmienić ów wniosek. Komisja ograniczyła się do stwierdzenia, że nie miała możliwości zweryfikowania uzyskanej informacji, nie zajmując jednak stanowiska co do samej treści tej informacji. Nic nie wskazuje na to, aby Komisja miała zamiar przeprowadzenia takiej weryfikacji, podczas gdy porozumienie antydumpingowe, zgodnie z wykładnią dokonaną przez sądy Unii ( 24 ) i jak sama Komisja przyznała w odpowiedzi na piśmie na pytania zadane przez Trybunał, nakłada na nią obowiązek upewnienia się w trakcie dochodzenia co do prawdziwości informacji udzielonych przez zainteresowane strony. Wręcz przeciwnie – okoliczności niniejszej sprawy wskazują, że Komisja przyjęła sporne rozporządzenie, pomijając przy tym istotny etap postępowania. Ponieważ całkowite pominięcie faktu, że niezbędne dowody zostały faktycznie uzyskane podczas dochodzenia, sprowadzałoby się ostatecznie do „nagrodzenia” poważnego zaniechania administracyjnego, waham się, czy podążać za argumentacją Komisji, zgodnie z którą dowody nie spełniały jej wymagań ( 25 ). Gdyby przyjąć, że Komisja mogła prowadzić dochodzenie, pomijając przy tym istotną dostępną informację, bez poddania jej kontroli sądowej, dochodzenie to mogłoby stać się arbitralne, nieskuteczne i nieprawidłowe. Taki rozwój sytuacji nie wydaje mi się w żaden sposób pożądany.

90. Artykuł 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego stanowi, że jeżeli zainteresowana strona odmawia dostępu, nie zapewnia niezbędnych informacji w terminach przewidzianych w rozporządzeniu lub znacznie utrudnia dochodzenie, ustalenia tymczasowe lub ostateczne, pozytywne bądź negatywne, mogą zostać dokonane w oparciu o fakty dostępne. Tymczasem przesłanki zastosowania tego przepisu nie są spełnione w niniejszej sprawie. Po pierwsze, nie ma żadnych wskazań braku współpracy między Komisją a spółką Hansol, a po drugie, jak już wskazałem, odnośne dowody znajdowały się w posiadaniu Komisji właśnie dzięki tej współpracy w ramach dochodzenia.

91. Dlatego też Sąd słusznie zarzucił Komisji brak należytej staranności w działaniu. Wydaje mi się, że Sąd, daleki od chęci zastąpienia Komisji, zmierzał raczej do zwrócenia uwagi na niezbędną informację, którą Komisja powinna była uwzględnić, aby uniknąć ryzyka zniekształcenia okoliczności faktycznych, na których opierają się wnioski spornego rozporządzenia. Sąd doskonale wykonał zatem swoje kompetencje, wskazując na błąd popełniony przez Komisję przy stosowaniu rozporządzenia podstawowego. W konsekwencji należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie doszło ani do przeinaczenia okoliczności faktycznych przez Sąd, ani do błędnej wykładni mającego zastosowanie prawa.

92. To samo dotyczy przeprowadzonego przez Sąd badania części pierwszej zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia art. 9.3 porozumienia antydumpingowego i art. 9 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia podstawowego. W pkt 105 zaskarżonego wyroku Sąd uznał, iż z powodów wskazanych w pkt 83–87 tego wyroku, w tym nieuwzględnienia okoliczności, że część sprzedaży rozpatrywanego produktu na rzecz spółki Schades została odsprzedana niezależnym klientom w stanie nieprzetworzonym, dokonane przez Komisję obliczenia nie odzwierciedlają rzeczywistego zakresu praktyk dumpingowych spółki Hansol. Według Sądu, nie uwzględniając tej okoliczności, Komisja nadała zbyt dużą wagę sprzedaży na rzecz powiązanych przetwórców w celu przetwarzania na małe rolki, zwiększając w ten sposób rzeczywisty dumping stosowany przez spółkę Hansol. Skoro wnioski z pkt 85 zaskarżonego wyroku wpływają na uzasadnienie przedstawione przez Sąd w pkt 105 zaskarżonego wyroku, uważam, że należy również oddalić zarzut Komisji dotyczący tego punktu.

93. W związku z tymi rozważaniami należy stwierdzić, iż Sąd nie naruszył prawa przy ocenie zastrzeżenia pierwszego części drugiej zarzutu pierwszego podniesionego w pierwszej instancji i części pierwszej zarzutu drugiego podniesionego w pierwszej instancji. W konsekwencji proponuję oddalić zarzut pierwszy odwołania jako oczywiście bezzasadny.

2. W przedmiocie zarzutu drugiego

a) Argumenty stron

94. W zarzucie drugim Komisja zarzuca Sądowi naruszenie prawa poprzez stwierdzenie, że wartość normalną produktu podobnego można ustalić zgodnie z art. 2 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia podstawowego, czyli na podstawie cen innych sprzedawców lub producentów, w przypadku gdy odnośny eksporter (czyli spółka Artone) nie produkuje lub nie sprzedaje produktów podobnych na jego rynku krajowym. Komisja podnosi, że na podstawie art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego była uprawniona do skonstruowania wartości normalnej dwóch rodzajów produktów niesprzedawanych przez spółkę Artone na rynku koreańskim.

95. Na poparcie swojego stanowiska Komisja wysuwa szereg argumentów dotyczących w szczególności wykładni art. 2 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia podstawowego, a także art. 2.2 porozumienia antydumpingowego WTO, która sugeruje brak jakiegokolwiek spoczywającego na Komisji obowiązku w zakresie faworyzowania konkretnej metody ustalania wartości normalnej, będącego podstawowym etapem przy ustalaniu istnienia dumpingu. Dlatego też Komisja wybrała metodę określoną w art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, która przewiduje konstruowanie wartości normalnej w oparciu o koszt produkcji. Zdaniem Komisji Sąd opowiedział się za wykładnią ścisłą, która znajduje podstaw w rozporządzeniu podstawowym. Wreszcie Komisja uznaje, że Sąd bezskutecznie odnosi się do wyroku Rada/Alumina ( 26 ).

96. ETPA wspiera odwołanie Komisji w ramach zarzutu drugiego, podnosząc w istocie te same argumenty, opierające się na wykładni właściwych przepisów rozporządzenia podstawowego oraz porozumienia antydumpingowego WTO.

97. Spółka Hansol nie zgadza się z tym, że Sąd naruszył prawo. Twierdzi, że argumentacja Komisji jest bezzasadna i sprzeczna z jej własną praktyką. W szczególności spółka ta ma wątpliwości co do wykładni zaproponowanej przez Komisję z tego względu, że w art. 2 rozporządzenia podstawowego istnieje hierarchiczna kolejność metod określania wartości normalnej oraz że wartość normalna powinna zasadniczo opierać się na cenach krajowych. Ponadto uznaje ona, że reguły WTO są pozbawione znaczenia przy dokonywaniu wykładni przepisów rozporządzenia podstawowego, które różnią się od postanowień porozumienia antydumpingowego, co ma miejsce w niniejszej sprawie. W przeciwieństwie do Komisji spółka Hansol uważa, iż fakt, że Sąd oparł się na wyroku Rada/Alumina ( 27 ), ma znaczenie dla badania zarzutu czwartego podniesionego w pierwszej instancji, które stanowi przedmiot zarzutu drugiego odwołania.

b) Ocena

98. Zarzut drugi odwołania dotyczy w istocie kwestii, czy Sąd naruszył prawo, gdy w pkt 152–157 zaskarżonego wyroku dokonał wykładni art. 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia podstawowego oraz ustalił w pkt 158 zaskarżonego wyroku, że Komisja naruszyła art. 2 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia przy obliczaniu wartości normalnej w odniesieniu do spółki Artone.

99. W tym względzie należy zauważyć, iż w tej kwestii Sąd przedstawił swoje uzasadnienie, zaczynając od przypomnienia w pkt 148 zaskarżonego wyroku orzecznictwa Trybunału, zgodnie z którym „określenie wartości normalnej [produktu] stanowi jeden z podstawowych etapów, które powinny umożliwić stwierdzenie wystąpienia ewentualnego dumpingu” ( 28 ).

100. Następnie Sąd zbadał przepisy art. 2 rozporządzenia podstawowego i uznał, iż istnieje pewna hierarchiczna kolejność między tymi przepisami, a dokładnie między, odpowiednio, ust. 1 i ust. 3 tego artykułu, którą to kolejność należy uwzględnić przy ustalaniu wartości normalnej produktu. Na poparcie tego twierdzenia Sąd przytoczył wyrok wydany w sprawie Rada/Alumina, w którym Trybunał ustalił, że „z treści, jak i z systematyki [art. 2 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia podstawowego] wynika, iż to cena, która jest lub ma być rzeczywiście zapłacona w trakcie zwykłego obrotu handlowego, jest ceną, którą należy wziąć pod uwagę zasadniczo w pierwszej kolejności przy ustalaniu normalnej wartości” ( 29 ).

101. W pkt 150 zaskarżonego wyroku Sąd ponownie przytoczył wyrok Rada/Alumina, wyjaśniając, iż na podstawie ust. 3 akapit pierwszy tego artykułu „odstąpić od [zasady wykorzystania cen uiszczonych lub należnych w zwykłym obrocie handlowym przez niezależnych nabywców w kraju wywozu] można jedynie wówczas, gdy nie doszło do żadnej sprzedaży podobnego towaru w trakcie zwykłego obrotu handlowego lub gdy sprzedaż ta jest niewystarczająca, lub też gdy sprzedaż ta nie uniemożliwia ważnego porównania” ( 30 ). Sąd zakończył, cały czas odwołując się do wyroku Rada/Alumina, podkreśleniem, że „owe wyjątki od sposobu ustalania wartości normalnej na podstawie rzeczywistych cen mają wyczerpujący charakter” ( 31 ).

102. Ta analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że Sąd ograniczył się do odniesienia się do istotnego orzecznictwa Trybunału w celu poparcia twierdzenia o hierarchicznej kolejności poszczególnych przepisów art. 2 rozporządzenia podstawowego. Przyznał on, bez naruszenia prawa, że między poszczególnymi metodami obliczania istnieje zasada pierwszeństwa, od której można wyjątkowo odstąpić, jeżeli spełnione są ku temu przesłanki ( 32 ). Oczywiste jest, że nie mógł on w tym względzie naruszyć prawa Unii, gdyż Trybunał doszedł już do podobnego wniosku w swoim własnym orzecznictwie. W związku z tym wydaje mi się, że Sąd słusznie skrytykował fakt, że Komisja od razu zastosowała art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, nie sprawdzając uprzednio możliwości zastosowania art. 2 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia w niniejszym przypadku.

103. Co do zasady badanie tego zarzutu mogłoby ograniczać się do samego odniesienia się do owego orzecznictwa, co moim zdaniem jest całkowicie stosowne w niniejszym kontekście postępowania odwoławczego. Niemniej w trosce o kompletność wywodu oraz w celu rozwiania wszelkich wątpliwości co do ważności tej wykładni przepisów art. 2 rozporządzenia podstawowego, proponowanej przez Sąd w zaskarżonym wyroku, zbadam pokrótce pozostałe argumenty przedstawione przez Komisję na poparcie jej stanowiska.

104. Komisja i ETPA są zdania, iż przyjęta przez Sąd wykładnia pomija fakt, że rozpatrywany przepis, czyli art. 2 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia podstawowego, jest wyrażony w formie „zezwalającej”, a nie w formie „nakazującej”. Ich zdaniem za wykładnią tą przemawia analiza porównawcza różnych wersji językowych. Komisja i ETPA wydają się zatem sugerować, iż Komisja jest uprawniona do stosowania metody obliczania, którą uznaje za najwłaściwszą, bez konieczności uwzględniania zasady pierwszeństwa poszczególnych metod obliczania, które przewiduje art. 2 rozporządzenia podstawowego.

105. Analiza ta wydaje mi się nieprawidłowa, ponieważ myli ona dwa podstawowe, całkowicie różne aspekty dotyczące prawa administracyjnego Unii, a mianowicie z jednej strony kompetencje przyznane Komisji przez prawodawcę w celu wykonania niektórych zadań administracyjnych, a z drugiej strony uprawnienia dyskrecjonalne, które mogą zostać przyznane Komisji w określonych okolicznościach. W przeciwieństwie do twierdzeń Komisji przepisy art. 2 rozporządzenia podstawowego należy rozumieć jako należące do pierwszej, a nie do drugiej kategorii. Wynika to, po pierwsze, z zasady kompetencji powierzonych ustanowionej w art. 13 ust. 2 TUE, zgodnie z którym „każda instytucja działa w granicach uprawnień przyznanych jej na mocy Traktatów, zgodnie z procedurami, na warunkach i w celach w nich określonych” (podkreślenie moje). W tym kontekście należy bowiem stwierdzić, że przepisy art. 2 nie różnią się zasadniczo od innych podobnych przepisów rozporządzenia podstawowego, które również przyznają Komisji uprawnienia decyzyjne, pod warunkiem że spełnione są pewne przesłanki określone przez prawodawcę. Zarówno z brzmienia, jak i z systematyki owych przepisów można zatem wywnioskować, że celem prawodawcy Unii było określenie sposobu, w jaki Komisja jest zobowiązana działać w celu ustalenia każdorazowo wartości normalnej danego produktu, poprzez określenie w tym względzie kolejności pierwszeństwa między poszczególnymi metodami powszechnie uznanymi w dziedzinie antydumpingu.

106. Brzmienie rozpatrywanych przepisów, w szczególności użycie czasownika „móc” w niektórych wersjach językowych ( 33 ), może być mylące, ponieważ można go zasadniczo rozumieć dwojako, przynajmniej jeśli pominie się zasadę tak ważną dla prawa Unii jak ta, o której mowa w poprzednim punkcie. Niemniej, jak przyznaje sama Komisji w jej pismach, francuska wersja językowa art. 2 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia podstawowego („la valeur normale est établie” (wartość normalna zostaje ustalona) (podkreślenie moje)] nie pozwala z całkowitą pewnością odczytać w tym przepisie przyznania uprawnień dyskrecjonalnych ( 34 ), podczas gdy duże niejasności interpretacyjne nadal istnieją w odniesieniu do innych wersji językowych. W związku z tym analiza porównawcza różnych wersji językowych nie przynosi żadnego elementu rozstrzygającego co do wykładni podtrzymywanej przez Komisję.

107. W odniesieniu do wskazanego powyżej argumentu dotyczącego konieczności dokonania wykładni zgodnej z prawem WTO trzeba najpierw przypomnieć, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału przepisy prawa Unii należy, na ile to możliwe, interpretować w świetle prawa międzynarodowego, w szczególności jeśli są to przepisy, które mają właśnie na celu wprowadzenie w życie umowy międzynarodowej zawartej przez Unię ( 35 ). Z utrwalonego orzecznictwa Trybunały wynika jednak również, iż z uwagi na ich charakter i strukturę porozumienia WTO nie znajdują się co do zasady wśród przepisów, w świetle których sądy Unii powinny kontrolować zgodność aktów instytucji Unii z prawem ( 36 ). Kontrola zgodności z prawem danego aktu Unii w świetle reguł WTO należy do sądów Unii jedynie w sytuacji, w której Unia miała zamiar wykonać szczególny obowiązek przyjęty w ramach WTO lub w której odnośny akt prawa Unii wyraźnie odsyła do konkretnych postanowień tych porozumień WTO. Powyżej przywołane zasady stosuje się również, generalnie, do obowiązku dokonania wykładni rozporządzenia podstawowego w świetle porozumienia antydumpingowego WTO ( 37 ), zważywszy, że Unia przyjęła to rozporządzenie właśnie w celu wypełnienia swoich zobowiązań międzynarodowych, których podjęła się w ramach WTO ( 38 ).

108. Analiza przepisów rozporządzenia podstawowego ujawnia, że brzmienie art. 2 ust. 1 różni się od brzmienia art. 2.2 porozumienia antydumpingowego WTO. O ile art. 2.2 porozumienia antydumpingowego odpowiada sformułowaniom z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, o tyle porozumienie antydumpingowe nie zawiera przepisu podobnego do art. 2 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia podstawowego. Zważywszy na wyraźnie odmienne sformułowanie wykorzystane, odpowiednio, w rozporządzeniu podstawowym i porozumieniu antydumpingowym, nie można powołać się na prawo WTO w celu odejścia od jasnego brzmienia art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego ( 39 ). W konsekwencji należy oddalić argumentację, którą Komisja oparła na podnoszonym znaczeniu porozumienia antydumpingowego, przynajmniej w odniesieniu do wykładni ust. 1 tego artykułu oraz jego stosunku do ust. 3. Wynika z tego, że Komisja nie może oprzeć się na postanowieniach porozumienia antydumpingowego w celu faworyzowania metody obliczania przewidzianej w art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.

109. Ponadto Komisja podnosi, iż indywidualny charakter cła antydumpingowego, z wyjątkiem przypadków, gdy rozporządzenie podstawowe stanowi inaczej, na przykład w sytuacji kontroli wyrywkowej, wskazuje, że przy ustalaniu wartości normalnej i, ogólnie, marginesu dumpingu należy raczej stosować dane dotyczące eksportera niż dane innych producentów.

110. W tym względzie należy zauważyć, iż Komisja potwierdza jedynie to, co przewiduje art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, czyli że dla ustalenia wartości normalnej preferowane powinny być raczej ceny krajowe producenta eksportującego niż ceny krajowe innych sprzedawców lub producentów. Niemniej oczywiste jest, że nie można skutecznie powoływać się na ten argument dla poparcia stosowania metody przewidzianej w art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, polegającej na skonstruowaniu wartości normalnej. Wykładnia taka bowiem byłaby sprzeczna z tym, co Trybunał orzekł w sprawie Rada/Alumina, a mianowicie że ustalenie wartości normalnej na podstawie cen stanowi zasadę, a konstruowanie wartości normalnej jest wyjątkiem, jak wyjaśniłem już powyżej ( 40 ), przedstawiając rozumowanie Sądu z pkt 148–152 zaskarżonego wyroku. W związku z tym argument ów należy oddalić jako bezzasadny.

111. Komisja uważa, iż Sąd nie wziął pod uwagę okoliczności, że sytuacji, o których mowa w art. 2 ust. 1 akapit drugi i art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego (czyli „brak sprzedaży” i „sprzedaż w zwykłym obrocie handlowym nie istnieje”), nie można rozdzielić, a w rzeczywistości częściowo się one pokrywają. Zdaniem Komisji brak sprzedaży w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugie rozporządzenia podstawowego jest z definicji sytuacją, w której „sprzedaż […] w zwykłym obrocie handlowym nie istnieje” w rozumieniu art. 2 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia podstawowego. Komisja dodaje, że do rzeczywistego rozdziału między dwoma przepisami dochodzi jedynie wtedy, gdy producent eksportujący „nie produkuje […] produktów podobnych” w kraju, w którym ma siedzibę: w tej wyjątkowej sytuacji nie wystąpiłyby praktycznie żadne koszty produkcji, na których organ prowadzący dochodzenie mógłby oprzeć się w celu skonstruowania wartości normalnej, i jedyną możliwością byłoby wykorzystanie cen sprzedaży na rynku krajowym innych producentów.

112. Ów argument, opierający się na niedokładnej wykładni wyżej wskazanych przepisów i wyraźnie mający na celu podważenie ich zakresów stosowania, nie jest przekonujący, ponieważ jest on sprzeczny z wnioskami, jakie Trybunał sformułował w wyroku z dnia 1 października 2014 r., Rada/Alumina (C‑393/13 P, EU:C:2014:2245). Jak Trybunał jasno wyjaśnił w tym wyroku, art. 2 ust. 1 akapit drugi ma zastosowanie do sytuacji, w których dochodzi do sprzedaży (przez innych sprzedawców lub producentów) produktu podobnego w zwykłym obrocie handlowym w kraju wywozu, podczas gdy art. 2 ust. 3 akapit pierwszy ma zastosowanie do sytuacji, w której sprzedaż produktu podobnego w zwykłym obrocie handlowym w kraju wywozu nie istnieje lub jest niewystarczająca. W przeciwieństwie do tego, co podnosi Komisja, nie ma żadnej niejasności w odniesieniu do odpowiednich zakresów stosowania rzeczonych przepisów. W konsekwencji argument ten należy również oddalić jako bezzasadny.

113. Wreszcie Komisja kwestionuje istotność wyroku Rada/Alumina przywołanego przez Sąd w zaskarżonym wyroku. Zdaniem Komisji sprawa ta dotyczy definicji pojęcia „sprzedaży […] w zwykłym obrocie handlowym” w rozumieniu art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Przy tej okazji Trybunał nie odniósł się do pytania, które nie zostało mu zadane, a mianowicie wykładni art. 2 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia podstawowego i ewentualnego istnienia całkowitego rozdziału sytuacji braku sprzedaży, o których mowa w art. 2 ust. 1 akapit drugi, od sytuacji, o których mowa w art. 2 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia podstawowego.

114. Argument ten wymaga kilku uwag z mojej strony, ponieważ opiera się on na błędnym rozumieniu wyroku Rada/Alumina. Podsumowując: we wskazanym wyroku Trybunał orzekł, że „to cena, która jest lub ma być rzeczywiście zapłacona w trakcie zwykłego obrotu handlowego” ( 41 ), jest ceną, którą należy wziąć pod uwagę zasadniczo w pierwszej kolejności przy ustalaniu normalnej wartości, oraz że „wyjątki od sposobu ustalania wartości normalnej na podstawie rzeczywistych cen mają wyczerpujący charakter i odnoszą się do charakterystycznych cech sprzedaży, a nie do ceny towaru” ( 42 ). Ze względu na to że, jak prawidłowo wskazano w pkt 149 zaskarżonego wyroku, art. 2 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia podstawowego „umożliwia […], poprzez wykorzystanie cen innych sprzedawców lub producentów, ustalenie wartości normalnej na podstawie cen uiszczonych lub należnych w zwykłym obrocie handlowym przez niezależnych nabywców w kraju wywozu”, Sąd przestrzegał zasady ustanowionej przez Trybunał w sprawie Rada/Alumina, czyli że to cena, która jest lub ma być rzeczywiście zapłacona w trakcie zwykłego obrotu handlowego, jest ceną, którą w pierwszej kolejności należy wziąć pod uwagę przy ustalaniu normalnej wartości. Wynika z tego, że ów argument Komisji należy uznać za bezskuteczny.

115. W trosce o kompletność wywodu należy dodać, że praktyka administracyjna Unii w dziedzinie antydumpingu nie odzwierciedla wykładni podtrzymywanej przez Komisję w niniejszej sprawie. Otóż spółka Hansol przytacza szereg przykładów wykazujących, że wartość normalna opiera się zasadniczo na cenach krajowych, zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Jedynie w przypadku braku reprezentatywnej sprzedaży krajowej dokonanej przez innych producentów lub gdy ceny tej sprzedaży nie są odpowiednie, wartość normalną konstruuje się zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego ( 43 ). W tych okolicznościach znamienne jest to, że Komisja dążyła w niniejszym przypadku do odstąpienia od tej praktyki administracyjnej, bez podania jakiegokolwiek obiektywnego uzasadnienia.

116. Podsumowując: w świetle powyższego uważam, że Sąd nie naruszył prawa przy dokonywaniu oceny zarzutu czwartego podniesionego w pierwszej instancji. W związku z tym proponuję oddalić zarzut drugi odwołania jako oczywiście bezzasadny.

3. W przedmiocie zarzutu trzeciego

a) Argumenty stron

117. W zarzucie trzecim Komisja podnosi, że Sąd dokonał błędnej wykładni zasad ustanowionych w art. 3 rozporządzenia podstawowego, definiując margines podcięcia cenowego w przypadku wywozu do Unii za pośrednictwem powiązanych podmiotów. Ów zarzut odwołania dotyczy wniosków odnoszących się do marginesu szkody, które Sąd sformułował w ramach badania części drugiej zarzutu piątego i części trzeciej zarzutu piątego w pierwszej instancji.

118. Na poparcie swojego stanowiska Komisja wysuwa szereg argumentów. Po pierwsze, przypomina ona o szerokim zakresie uprawnień dyskrecjonalnych, którym dysponuje w kontekście złożonych sytuacji gospodarczych. Wobec braku definicji podcięcia cenowego Komisja stwierdza, że wykorzystanie ceny eksportowej skonstruowanej zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego w ramach obliczania podcięcia cenowego nie jest ani nieuzasadnione, ani nieodpowiednie. Po drugie, Komisja przywołuje art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego na poparcie swojego stanowiska, zgodnie z którym wystąpienie znacznego podcięcia cenowego należy zbadać na poziomie „przywozu towarów po cenach dumpingowych”, a nie, w rezultacie, na poziomie ceny ich późniejszej odsprzedaży na rynku Unii. Po trzecie, Komisja stwierdza, iż absurdem byłoby wykorzystanie skonstruowanej ceny eksportowej do celów ustalenia istnienia i kwoty dumpingu, a następnie wykorzystanie innej ceny eksportowej do celów zbadania wpływu na ceny tego samego przywozu, w stosunku do którego wykazano już w kontekście ustalania szkody, że był dokonywany po cenach dumpingowych. Dlatego tylko na tym poziomie (czyli eksportowej cenie CIF ( 44 ), rzeczywistej lub ustalonej jako taka, na granicy Unii) można zaobserwować dumping i związany z nim wpływ na ceny, niezależnie od tego, czy producent eksportujący dokonuje sprzedaży w Unii za pośrednictwem powiązanych podmiotów czy bezpośrednio. Po czwarte, Komisja zauważa, że wykorzystanie ceny eksportowej skonstruowanej zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego w przypadkach, w których producent eksportujący (jak spółka Hansol) dokonuje sprzedaży za pośrednictwem powiązanych podmiotów, zapewnia również spójność i brak dyskryminacji.

119. ETPA wspiera zarzut trzeci odwołania Komisji, podnosząc w istocie te same argumenty, opierające się na podnoszonym zakresie uznania, jakim dysponuje Komisja, oraz na wykładni wyżej wskazanych przepisów rozporządzenia podstawowego.

120. Spółka Hansol odrzuca tę argumentację, podważając zgodność z prawem zastosowania przez analogię art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego przez Komisję przy obliczaniu marginesu podcięcia cenowego, który jest jednym z aspektów ustalenia szkody. Kwestionuje ona także zaproponowaną przez Komisję wykładnię art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, twierdząc, że ów przepis nigdzie nie przewiduje wymogu zbadania występowania znacznego podcięcia cenowego na poziomie przywozu towaru po cenach dumpingowych. Ponadto badanie wystąpienia znacznego podcięcia cenowego wymaga porównania przez Komisję cen, które są porównywalne. Tymczasem metoda Komisji polegająca na zastosowaniu art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego do obliczenia marginesu podcięcia cenowego oznacza porównanie cen, które nie są porównywalne, ponieważ nie zawierają tych samych składników cenowych. Spółka Hansol przedstawia szereg spraw, z których wynika, że Komisja zazwyczaj bierze pod uwagę ceny sprzedaży na rzecz pierwszego niezależnego klienta w celu ustalenia, czy następuje podcięcie cenowe. Wreszcie spółka Hansol podnosi, iż zastosowana przez Komisję metodologia narusza zasadę równego traktowania przy obliczaniu marginesu podcięcia cenowego, jako że traktuje w ten sam sposób sytuacje odmienne, a mianowicie sytuację producentów eksportujących, którzy ustanowili w Unii powiązane podmioty zajmujące się sprzedażą, oraz sytuację producentów eksportujących dokonujących sprzedaży bezpośrednio niezależnym klientom w Unii.

b) Ocena

121. Szczególna kwestia prawna podniesiona w zarzucie trzecim odwołania, którą należy teraz zbadać, dotyczy w istocie określenia „punktu odniesienia”, jakiego należy użyć do obliczenia marginesu podcięcia cenowego w przypadku wywozu rozpatrywanego produktu do Unii za pośrednictwem powiązanych podmiotów. Komisja zarzuca Sądowi dokonanie błędnej wykładni zasad ustanowionych w art. 3 rozporządzenia podstawowego poprzez zdefiniowanie marginesu podcięcia cenowego w przypadku wywozu do Unii za pośrednictwem powiązanych podmiotów.

122. W trosce o jasność wywodu przydatne będzie, przed przystąpieniem do badania podniesionej kwestii prawnej, krótkie podsumowanie fragmentów uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które kwestionuje Komisja. Sąd zarzucił Komisji naruszenie prawa przy zastosowaniu przez analogię art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego do odsprzedaży dużych rolek przez powiązane spółki. Sąd orzekł bowiem, że Komisja powinna była raczej obliczyć margines podcięcia cenowego na podstawie cen sprzedaży uzgodnionych między spółką Schades a jej niezależnymi klientami.

123. Na poparcie swojego rozumowania Sąd stwierdził w pkt 199 zaskarżonego wyroku, że to ceny wynegocjowane między przedsiębiorstwem a klientami, a nie ceny stosowane na etapie pośrednim, mogły wpłynąć na decyzję tych klientów o nabyciu produktu tego przedsiębiorstwa, a nie produktu przemysłu Unii. W pkt 201 zaskarżonego wyroku Sąd wyjaśnił, iż skoro rozpatrywany produkt pozostawał w konkurencji z produktem podobnym przemysły Unii i wyrządzał szkodę temu przemysłowi, „punkt odniesienia” dla odsprzedaży rozpatrywanego produktu przez spółkę Schades w celu ustalenia szkody nie znajduje się na poziomie granicy Unii, lecz na poziomie sprzedaży niezależnym klientom. Wykładnię tę potwierdza analiza spółki Hansol, zgodnie z którą Komisja powinna była wykorzystać rzeczywiście zafakturowane ceny sprzedaży i odliczyć tylko koszty poniesione w związku ze sprzedażą.

124. Na wstępie należy zauważyć, że podcięcie cenowe jest powszechnie definiowane jako różnica między ceną eksportową stosowaną przez producentów eksportujących a ceną sprzedaży przemysłu Unii ( 45 ). Pojęcie to nie jest jednak zdefiniowane, a tym bardziej uregulowane, ani w rozporządzeniu podstawowym, ani w porozumieniu antydumpingowym WTO. W konsekwencji konieczne jest wypracowanie praktycznej, wystarczająco dokładnej i wiarygodnej metody obliczania marginesu podcięcia cenowego, co wymaga również, aby „punkt odniesienia” mógł zostać określony w przypadku odsprzedaży danego produktu za pośrednictwem powiązanych podmiotów. Uważam, że proponowana przez Sąd metoda odpowiada, jak wyjaśnię poniżej, tym wymogom.

125. Moim zdaniem Sąd słusznie przypomniał w pkt 197 zaskarżonego wyroku, że zgodnie z zasadą określoną w art. 1 ust. 1 rozporządzenia podstawowego do nałożenia ceł antydumpingowych nie wystarcza, aby towary były przywiezione po cenach dumpingowych; konieczne jest jeszcze, aby ich wprowadzenie do wolnego obrotu powodowało szkodę. Twierdzenie to jest kluczowe w rozumowaniu przyjętym przez Sąd. Sąd prawidłowo wskazał bowiem, że w celu ustalenia wystąpienia szkody należało przeprowadzić obiektywne badanie wpływu przywozu na ceny produktów podobnych na rynku Unii. Dlatego też Sąd nie naruszył prawa, gdy ustalił w pkt 201 zaskarżonego wyroku, po pierwsze, który produkt pozostawał w konkurencji z produktem podobnym przemysłu Unii i wyrządzał mu szkodę, oraz po drugie, na jakim poziomie łańcucha dystrybucji wystąpił ten skutek, a mianowicie na poziomie niezależnego klienta (a nie na poziomie granicy Unii).

126. Argumenty wysunięte przez Komisję i ETPA na poparcie zarzutu trzeciego odwołania nie podważają wniosków wyciągniętych przez Sąd.

127. Okoliczność, że Komisja ma pewną swobodę działania w dochodzeniach w sprawie ochrony handlu, nie zwalnia jej w żaden sposób z obowiązku przestrzegania przepisów rozporządzenia podstawowego. Zwracam przy tym uwagę, że rzeczone rozporządzenie w żaden sposób nie wskazuje, że art. 2 ust. 9 można stosować przez analogię do celów obliczania marginesu podcięcia cenowego, który jest jednym z aspektów, jakie należy uwzględnić przy ustalaniu szkody. Ponadto w metodologii wykładni prawa stosowanie analogii jest z reguły obwarowane pewnymi warunkami, a mianowicie koniecznością wypełnienia luki prawnej poprzez zastosowanie normy prawnej do innej hipotezy, z którą nieobjęta nią sytuacja zachowuje jednak podobieństwo pod względem „ratio legis” lub „zasadniczej tożsamości”. Jest tak oczywiście tylko wtedy, gdy ustawodawca formalnie się temu nie sprzeciwia ( 46 ). Należy stwierdzić, że Komisja nie wyjaśniła, czy – i w stosownym przypadku w jakim zakresie – warunki te zostały spełnione w niniejszej sprawie. Ten brak uzasadnienia zastosowania analogii przy stosowaniu rozporządzenia podstawowego rodzi wątpliwości co do zgodności z prawem podejścia przyjętego przez Komisję, w szczególności z uwagi na przywołaną już w niniejszej opinii zasadę kompetencji powierzonych ( 47 ) oraz konieczność zapewnienia skutecznej kontroli sądowej ( 48 ). W tym kontekście należy przypomnieć, że obowiązek uzasadnienia każdej niekorzystnej decyzji zmierza do osiągnięcia dwojakiego celu: po pierwsze, umożliwienia zainteresowanym poznania przyczyn, dla których wydano dany akt, w celu przygotowania obrony ich praw, i po drugie, umożliwienia sądowi Unii przeprowadzenia kontroli zgodności danej decyzji z prawem ( 49 ). Wydaje mi się zatem, że Sąd słusznie odmówił potwierdzenia zgodności tego podejścia z prawem.

128. W przeciwieństwie do twierdzeń Komisji przedstawionych w jej pismach art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego nie przewiduje, że wystąpienie znacznego podcięcia cenowego należy zbadać „na poziomie »przywozu towarów po cenach dumpingowych«”. Przepis ów w żaden sposób nie wymaga sprawdzenia wystąpienia znacznego podcięcia cenowego na poziomie przywozu towarów po cenach dumpingowych.

129. Co więcej, jak słusznie podkreśla spółka Hansol, badanie wystąpienia znacznego podcięcia cenowego wymaga, aby Komisja porównała ceny ( 50 ), które są porównywalne ( 51 ). Oznacza to, że ceny są porównywane na tym samym poziomie handlu ( 52 ). Ten poziom handlu należy określić w zależności od typu klientów, tak aby porównywane transakcje zawierały wszystkie składniki ceny sprzedaży klientom tego samego typu, takim jak hurtownikom, detalistom lub konsumentom końcowym. Niemniej należy stwierdzić, jak wyjaśnia spółka Hansol, że porównując z jednej strony sztucznie skonstruowaną cenę pomiędzy tą spółką a jej powiązanym podmiotem zgodnie z art. 2 ust. 9, a z drugiej strony ceny producentów Unii stosowane wobec ich pierwszych niezależnych klientów, Komisja nie porównała cen na tym samym poziomie handlu, jako że ceny spółki Hansol znajdują się na wcześniejszym poziomie łańcucha sprzedaży.

130. Jest to tym bardziej zaskakujące, że sama Komisja wydaje się wychodzić z założenia, zgodnie z którym porównanie cen należy przeprowadzać „na [tym samym] poziomie, na którym ma miejsce konkurencja w Unii Europejskiej” (podkreślenie moje), jak wyraźnie to wynika z pkt 122 spornego rozporządzenia. W tym kontekście należy przywołać wyrok Kazchrome ( 53 ), który stał się prawomocny, w którym Sąd stwierdził, że konkurencja następuje na poziomie cen, które „mogły wpłynąć na decyzję klientów w przedmiocie nabycia wyrobów od skarżących, a nie od przedsiębiorstw przemysłu wspólnotowego” ( 54 ). Musi to mieć miejsce w przypadku, gdy powiązany podmiot zajmujący się sprzedażą producenta eksportującego z siedzibą w Unii dokonuje sprzedaży na rzecz swojego klienta końcowego, a nie na etapie pośrednim ( 55 ). W tym kontekście należy zauważyć, iż podejście to zastosowano ostatnio w wyroku Jindal Saw ( 56 ), a zatem należy je uznać za wystarczające utrwalone w orzecznictwie.

131. W tym względzie zaznaczam, że dokładnie to stwierdził Sąd w pkt 202 zaskarżonego wyroku. Otóż Sąd uznał, nie naruszając prawa, że „w przypadku bezpośredniej i pośredniej sprzedaży rozpatrywanego produktu konkurencja miała miejsce na poziomie niezależnych klientów” (podkreślenie moje). Tym samym Sąd ostatecznie uwzględnił w istocie argumentację wysuniętą przez spółkę Hansol w pierwszej instancji, zgodnie z którą w odniesieniu do sprzedaży rozpatrywanego produktu dokonywanej za pośrednictwem spółki Schades konkurencja następowała na poziomie ex works (z zakładu) stosowanym przez spółkę Schades. Cena końcowa powinna zatem stanowić cenę początkową rozpatrywanego produktu stosowaną przez spółkę Schades Ltd wobec jej niezależnych klientów w Unii. Podsumowując, należy przyjąć, że cena końcowa nie może stanowić teoretycznej „ceny w wolnym obrocie” skonstruowanej przez Komisję.

132. W tym kontekście należy zauważyć, iż praktyka administracyjna Unii w dziedzinie dumpingu wydaje się wskazywać, że również ona wykorzystuje jako „punkt odniesienia” dla ustalenia, czy występuje podcięcie cenowe, „ceny stosowane wobec pierwszego niezależnego klienta na poziomie podmiotów zajmujących się sprzedażą” ( 57 ) (podkreślenie moje). W konsekwencji znamienne jest to, że Komisja dążyła w niniejszym przypadku do odstąpienia od tej praktyki administracyjnej, bez podania jakiegokolwiek obiektywnego uzasadnienia.

133. Wynika z tego, że metodologia Komisji polegająca na stosowaniu art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego do obliczenia marginesu podcięcia cenowego jest równoznaczna z porównaniem cen, które nie są porównywalne, ponieważ nie zawierają o tych samych składników ceny.

134. Również argument, zgodnie z którym zastosowana przez Komisję metoda zapewnia spójność i brak dyskryminacji, nie jest przekonujący. Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zasada równego traktowania wymaga, aby porównywalne sytuacje nie były traktowane w odmienny sposób, a odmienne sytuacje nie były traktowane jednakowo, chyba że takie traktowanie jest obiektywnie uzasadnione ( 58 ). Tymczasem, po pierwsze, wydaje mi się, że Komisja nie przedstawiła żadnego dowodu na poparcie swej argumentacji. Co więcej, wydawałoby się, że przy obliczaniu podcięcia cenowego przyjęta przez Komisje metoda traktuje jednakowo odmienne sytuacje, czyli producentów eksportujących, którzy ustanowili w Unii powiązane podmioty zajmujące się sprzedażą, oraz producentów eksportujących dokonujących sprzedaży bezpośrednio niezależnym klientom w Unii. W konsekwencji, ze względu na brak jakiegokolwiek obiektywnego uzasadnienia, zastosowana przez Komisję metoda może naruszać zasadę równego traktowania.

135. Wynika z tego, iż Sąd nie naruszył prawa, gdy ustalił, że Komisja nie mogła zastosować przez analogię art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego przy obliczaniu marginesu podcięcia cenowego.

136. W świetle powyższych rozważań proponuję oddalić również zarzut trzeci odwołania w zakresie, w jakim dotyczy on pkt 196–205 zaskarżonego wyroku, wpisujących się w analizę części drugiej zarzutu piątego w pierwszej instancji. Ze względu na związek tematyczny to samo dotyczy pkt 208–213 zaskarżonego wyroku, wpisujących się w analizę części trzeciej zarzutu piątego w pierwszej instancji.

4. Wnioski dotyczące odwołania głównego

137. Z powyższego wynika, że odwołanie Komisji należy oddalić w całości.

C. W przedmiocie odwołania wzajemnego

138. W odwołaniu wzajemnym, poza zarzutami podniesionymi przez Komisję w odwołaniu, ETPA podnosi, że ocena Sądu zawiera dalsze naruszenia prawa.

1. W przedmiocie zarzutu pierwszego

a) Argumenty stron

139. W zarzucie pierwszym ETPA twierdzi, że ocena Sądu dokonana w pkt 86 i 87 zaskarżonego wyroku jest niezgodna z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego. Dokładniej rzecz ujmując, ETPA podnosi w istocie, że art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego nie przewiduje żadnego wymogu ani wytycznej co do metody obliczania średniej ważonej oraz nie zawiera tym samym obowiązku określania wielkości sprzedaży trzech zwolnionych przetwórców w zależności od wielkości sprzedaży spółki Schades. Pomocniczo ETPA twierdzi, że art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego nie wymaga od Komisji stosowania do obliczania wartości normalnej metody używanej do konstruowania ceny eksportowej. Na poparcie swojej argumentacji ETPA odwołuje się do reguł WTO.

140. Spółka Hansol uznaje te twierdzenia za bezpodstawne i podkreśla, że Sąd wyraźnie wskazał, w jaki sposób Komisja naruszyła art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, a mianowicie że naruszyła ona cel realizowany przez ów przepis, polegający na tym, że stosowana metoda odzwierciedla pełny zakres praktyk dumpingowych. Spółka Hansol opiera się na orzecznictwie Trybunału, które uznało wspomniany cel w ramach wykładni art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego. Sąd po prostu zastosował to orzecznictwo w zaskarżonym wyroku.

b) Ocena

141. Tytułem wstępu należy zauważyć, że w przeciwieństwie do twierdzeń ETPA w orzecznictwie Trybunału faktycznie istnieją zasady regulujące stosowanie art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego. Jak wyjaśnię poniżej, zasady te zostały prawidłowo zastosowane przez Sąd w zaskarżonym wyroku. Należy zwięźle podsumować względy, które doprowadziły Sąd do stwierdzenia w pkt 87 zaskarżonego wyroku, że ocena Komisji nie odpowiada wymogom ustanowionym w orzecznictwie i w związku z tym że Komisja naruszyła wyżej wskazany przepis.

142. Sąd orzekł w pkt 74 i 75 zaskarżonego wyroku, iż art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego „przewiduje dwie metody porównywania wartości normalnej i ceny eksportowej: tak zwaną metodę symetryczną, opartą na porównaniu średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną cen we wszystkich transakcjach wywozowych do Unii lub na porównaniu poszczególnych transakcji, oraz tak zwaną metodę asymetryczną, opartą na porównaniu średniej ważonej wartości normalnej z cenami wszystkich indywidualnych transakcji wywozowych do Unii”.

143. W związku z tym z motywu 47 rozporządzenia wykonawczego 2016/2005 wynika, że do celów obliczenia marginesu dumpingu strony przeciwnej w postępowaniu w sprawie odwołania wzajemnego Komisja zastosowała tak zwaną metodę symetryczną.

144. Powodem, dla którego Sąd uznał, że ustalenie marginesu dumpingu stanowiło naruszenie art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, była jego niezgodność z zasadą wskazaną przez Trybunał w wyroku wydanym w sprawach połączonych Changshu City Standard Parts Factory i Ningbo Jinding Fastener/Rada ( 59 ), czyli że „zarówno symetryczna, jak i asymetryczna metoda obliczenia marginesu dumpingu mają pozwolić na odzwierciedlenie pełnego zakresu praktyk dumpingowych” ( 60 ).

145. Jest zatem jasne, że wbrew temu, co twierdzi ETPA, art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego nie przyznaje Komisji absolutnego uprawnienia dyskrecjonalnego co do wyboru metody porównawczej w celu ustalenia dumpingu. O ile Komisja może wybrać zarówno symetryczną metodę porównawczą, jak i metodę asymetryczną, o tyle musi ona zawsze uwzględniać cel realizowany przez art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, czyli, jak orzekł Trybunał, zastosowana metoda powinna odzwierciedlać pełen zakres praktyk dumpingowych.

146. Wracając do analizy odwołania wzajemnego, należy zauważyć, że w pkt 86 i 87 zaskarżonego wyroku Sąd uznał, iż waga marginesów dumpingu w odniesieniu, odpowiednio, do sprzedaży przez spółkę Hansol dużych rolek do celów przetworzeniach ich na małe rolki na potrzeby odsprzedaży małych rolek niezależnym kontrahentom w Unii oraz do sprzedaży przez spółkę Hansol dużych rolek jako takich, w stanie nieprzetworzonym, na rzecz niezależnych klientów w Unii, bezpośrednio lub za pośrednictwem spółki Schades, „nie odzwierciedla pełnego zakresu praktyk dumpingowych spółki [Hansol]”. Innymi słowy – dokonana przez Komisję ocena nie była dokładna i w konsekwencji nie stanowiła wystarczającej podstawy uzasadniającej przyjęcie środków antydumpingowych przewidzianych w spornym rozporządzeniu.

147. W szczególności w pkt 86 zaskarżonego wyroku Sąd wskazał, iż do celów obliczenia marginesu dumpingu spółki Hansol w odniesieniu do dużych rolek przetworzonych na małe rolki „Komisja postanowiła wykorzystać dane spółki Schades do obliczenia marginesu dumpingu dla sprzedaży dokonywanej przez skarżącą na rzecz pozostałych trzech powiązanych przetwórców. Dlatego też, biorąc pod uwagę, że Komisja wiedziała, iż część sprzedaży rozpatrywanego produktu na rzecz spółki Schades została odsprzedana niezależnym klientom w stanie nieprzetworzonym, powinna ona była odzwierciedlić tę sytuację na poziomie sprzedaży rozpatrywanego produktu innym powiązanym przetwórcom [(spółkom Schades Nordic, Heipa i R+S)]. Nie uwzględniając tej okoliczności, Komisja nadała zbyt dużą wagę sprzedaży na rzecz powiązanych przetwórców w celu przetwarzania na małe rolki, zwiększając w ten sposób rzeczywisty dumping stosowany przez skarżącą”.

148. To dlatego Sąd słusznie uznał w pkt 87 zaskarżonego wyroku, że „[p]onieważ dokonane przez Komisję obliczenia nie odzwierciedlają pełnego zakresu praktyk dumpingowych skarżącej, należy stwierdzić naruszenie art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego”. Ten wniosek o charakterze prawnym wydaje mi się niepodważalny, zważywszy na błąd w ocenie należycie stwierdzony przez Sąd w ramach wykonywania przez niego jego kompetencji.

149. Wynika z tego, że w przeciwieństwie do twierdzenia ETPA oczywiste jest, iż Sąd przedstawił w sposób wystarczająco jasny i dokładny wymóg z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, który Komisja naruszyła przy dokonywaniu oceny okoliczności faktycznych, a mianowicie wymóg, aby zastosowana metoda odzwierciedlała pełny zakres praktyk dumpingowych.

150. Argument ETPA opierający się na wykładni reguł WTO nie może podważyć wniosków Sądu. ETPA twierdzi w istocie, że podnoszony brak dodatkowych wymogów co do metody obliczania średniej ważonej został potwierdzony przez zespół orzekający WTO w sprawie Wspólnoty Europejskie – Bielizna pościelowa (art. 21.5) ( 61 ), który orzekł, iż ponieważ przepisy wymagające średniej ważonej milczą co do metod obliczania, do organu prowadzącego dochodzenie należy określenie odpowiedniej metody.

151. Wystarczy w tym względzie zauważyć, że w sprawie, do której odwołuje się ETPA, kwestia rozpatrywana przez zespół orzekający WTO dotyczyła tego, czy art. 2.2.2 ppkt (ii) porozumienia antydumpingowego WTO przewiduje wymogi co do podstawy, na jakiej należy ważyć średnie kwot kosztów i zysków wykorzystywanych do konstruowania wartości normalnej ( 62 ). Należy zauważyć, iż postanowieniem porozumienia antydumpingowego WTO odpowiadającym art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego jest art. 2.4.2, a nie art. 2.2.2 ppkt (ii). ETPA opiera się zatem na raporcie zespołu orzekającego WTO dotyczącym kwestii, która w sposób oczywisty nie ma związku z niniejszą sprawą. Wynika stąd, że nie można z tego wyciągnąć żadnego użytecznego wniosku do celów wykładni art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego. W związku z tym uznaję, iż argument ten należy oddalić.

152. Podsumowując: również przedstawiony pomocniczo argument ETPA, zgodnie z którym art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego nie wymaga od Komisji zastosowania do obliczania wartości normalnej metody stosowanej do konstruowania ceny eksportowej, jest bezzasadny.

153. Należy zauważyć, iż metoda konstruowania ceny eksportowej została przewidziana w art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Natomiast Sąd w żadnym momencie nie zasugerował, że Komisja powinna była oprzeć się na art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego do celów obliczenia wagi marginesów dumpingu. Sąd ograniczył się raczej do wskazania w pkt 86 i 87 zaskarżonego wyroku, iż waga marginesu dumpingu zastosowana przez Komisję nie odzwierciedla pełnego zakresu praktyk dumpingowych spółki Hansol, naruszając w ten sposób art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego. Przedstawiony pomocniczo argument ETPA jest zatem również bezpodstawny.

154. W świetle powyższych rozważań argument ETPA, zgodnie z którym Komisja nie była zobowiązana do przestrzegania żadnego wymogu ani żadnej wytycznej co do metody obliczania średniej ważonej, należy oddalić.

2. W przedmiocie zarzutu drugiego

a) Argumenty stron

155. W zarzucie drugim odwołania wzajemnego ETPA podnosi, że przeprowadzone przez Komisję ważenie marginesu dumping opierające się na porównaniu – w stosunku do całkowitej sprzedaży rozpatrywanego produktu w Unii – z jednej strony sprzedaży bezpośredniej i pośredniej niezależnym klientom, a z drugiej strony sprzedaży powiązanym przetwórcom w celu przetworzenia na małe rolki było zgodne z prawem, jako że Komisja jest uprawniona do obliczenia wagi w odniesieniu do różnych kanałów sprzedaży spółki Hansol na podstawie najlepszych dostępnych danych, jak przewiduje art. 18 rozporządzenia podstawowego. ETPA twierdzi, że Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że przeprowadzone przez Komisję obliczenie marginesu dumpingu nie odzwierciedla pełnego zakresu praktyk dumpingowych strony przeciwnej w postępowaniu w sprawie odwołania wzajemnego.

156. Spółka Hansol podnosi, że Komisja nie zastosowała art. 18 rozporządzenia podstawowego w niniejszej sprawie. W konsekwencji nie można zarzucić Sądowi nieuwzględnienia w jego wyroku przepisu, który zastosować może jedynie Komisja, a którego faktycznie nie zastosowała ona w ramach postępowania administracyjnego.

b) Ocena

157. W zarzucie drugim odwołania wzajemnego ETPA twierdzi, że zaskarżony wyrok narusza prawo z tego względu, że Komisja była uprawniona do obliczenia wagi w odniesieniu do różnych kanałów sprzedaży spółki Hansol na podstawie najlepszych dostępnych danych, jak przewiduje to art. 18 rozporządzenia podstawowego.

158. W tym względzie w celu zachowania jasności wywodu należy przypomnieć najpierw, że art. 18 rozporządzenia podstawowego stanowi rozwiązanie dla sytuacji, w których Komisja nie ma dostępu do niezbędnych informacji z powodu braku współpracy stron. Artykuł 18 rozporządzenia podstawowego przewiduje, że w takim przypadku Komisja może dokonać ustaleń w oparciu o najlepsze dostępne dane, pod warunkiem że zainteresowane strony są poinformowane o konsekwencjach braku współpracy.

159. Należy jednak zaznaczyć, iż po pierwsze, Komisja nie zastosowała tego przepisu w niniejszej sprawie do celów przyjęcia spornego rozporządzenia, jak sama wskazuje w uwagach przedstawionych w postępowaniu w sprawie odwołania głównego, oraz po drugie, w przeciwieństwie do tego, co podnosi ETPA w uwagach, istniała skuteczna współpraca między Komisją a spółką Hansol podczas dochodzenia antydumpingowego. Twierdzenie ETPA wskazujące na rzekomy brak współpracy, który miał wyrażać się w tym, że trzech przetwórców nie udzieliło odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, jest zatem wyraźnie błędne.

160. Otóż trzy wspomniane przedsiębiorstwa zostały zwolnione z obowiązku udzielenia odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu w drodze decyzji podjętej przez Komisję, jak wskazałem to powyżej ( 63 ). Te trzy przedsiębiorstwa nie były zatem zobowiązane do udzielenia informacji Komisji działającej jako organ prowadzący dochodzenie. Chociaż prawdą jest, że Komisja wyraźnie zastrzegła sobie prawo do żądania dodatkowych informacji od tych przedsiębiorstw, to jednak nigdy nie wystosowała takiego żądania. W konsekwencji również warunki zastosowania art. 18 rozporządzenia podstawowego nie zostały spełnione w niniejszym przypadku ( 64 ).

161. Należy zatem oddalić argument ETPA, zgodnie z którym Komisja była uprawniona do oparcia się na najlepszych dostępnych danych zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstaw