ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Odwołanie

–

Zarzuty

–

Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów

–

Niedopuszczalność

–

Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów

–

Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 225 ust. 1 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 21)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 23 września 2009 r. w sprawach połączonych T‑493/07, T‑26/08 i T‑27/08 GlaxoSmithkline, Laboratórios Wellcome de Portugal-The Wellcome Foundation przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela słownego krajowego znaku towarowego „LANOXIN”, zarejestrowanego dla towarów należących do klasy 5, na decyzję R 8/2007‑1 Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 14 września 2007 r. oddalającą odwołanie wniesione od decyzji Wydziału Unieważnień, na mocy której oddalono złożony przez wnoszącą odwołanie wniosek o unieważnienie prawa do słownego wspólnotowego znaku towarowego „FAMOXIN” dla towarów i usług należących do klasy 5

Sentencja

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone..

1) The Wellcome Foundation Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Swoboda świadczenia usług – Postanowienia traktatu – Stosowanie do nowych państw członkowskich – Węgry (art. 49–54 WE; akt przystąpienia z 2003 r., art. 2, art. 53, art. 54) (por. pkt 37-39; pkt 1 sentencji)

2. Swoboda świadczenia usług – Delegowanie pracowników w ramach świadczenia usług – Dyrektywa 96/71 (dyrektywa 96/71 Parlamentu Europejskiego i Rady, motyw 19 i art. 1 ust. 4) (por. pkt 47-51, pkt 2 sentencji)

3. Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Przedsiębiorstwa pracy tymczasowej (art. 49 WE, 54 WE) (por. pkt 56-58, pkt 3 sentencji)

Subject of the case

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Fővárosi Bíróság – Wykładnia art. 3 lit. c) WE, art. 49, 52 i 54 WE, oraz dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.U. L 18, s. 1) – Uregulowanie krajowe ograniczające prowadzenie działalności jako przedsiębiorstwo pracy tymczasowej jedynie do przedsiębiorstw posiadających siedzibę na terytorium krajowym

Sentencja

Sentencja

1) Wykładni art. 49–54 WE nie można dokonywać w ten sposób, że uregulowanie państwa członkowskiego dotyczące prowadzenia działalności jako przedsiębiorstwo pracy tymczasowej obowiązujące w dniu przystąpienia tego państwa do Unii Europejskiej pozostaje ważne do czasu przyjęcia przez Radę Unii Europejskiej programu lub dyrektyw wykonujących te postanowienia w celu ustalenia warunków liberalizacji dla tego rodzaju usług.

2) Ani motyw 19 dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, ani jej art. 1 ust. 4 nie mogą być interpretowane w ten sposób, że państwo członkowskie może zastrzec prowadzenie działalności jako przedsiębiorstwo pracy tymczasowej jedynie dla przedsiębiorstw posiadających siedzibę na terytorium krajowym lub traktować je – w zakresie wydawania zezwolenia na wykonywanie działalności – w sposób bardziej korzystny niż przedsiębiorstwa posiadające siedzibę w innym państwie członkowskim.

3) Wykładni art. 49–54 WE należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie istnieniu uregulowania państwa członkowskiego takiego jak w sprawie przed sądem krajowym, które zastrzega prowadzenie działalności jako przedsiębiorstwo pracy tymczasowej dla przedsiębiorstw posiadających siedzibę na terytorium krajowym.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej – Rozporządzenie nr 1347/2000 (akt przystąpienia z 2003 r.; rozporządzenie Rady nr 1347/2000, art. 2, art. 42 ust. 1, art. 46) (por. pkt 25-26; sentencja)

2. Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej – Rozporządzenie nr 1347/2000 (akt przystąpienia z 2003 r.; rozporządzenie Rady nr 1347/2000, art. 42 ust. 2) (por. pkt 27-28)

Subject of the case

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Anotato Dikastirio Kyprou – Właściwość sądów państwa członkowskiego (Cypr) do dokonywania wykładni i stosowania art. 2 ust. 1, art. 42 i 46 rozporządzenia Rady (WE) nr 1347/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich i w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej za dzieci obojga małżonków (Dz.U. L 160, s. 19) – Postępowanie rozwodowe wszczęte przez małżonka przed sądem cypryjskim po wejściu w życie rozporządzenia, ale przed dniem, w którym Cypr stał się państwem członkowskim – Postępowanie rozwodowe wszczęte przez małżonkę po dniu 1 maja 2004 r. przed sądem innego państwa członkowskiego (Zjednoczone Królestwo), które przez cały okres mający znaczenie dla sprawy było państwem członkowskim – Oboje małżonkowie posiadający obywatelstwo cypryjskie, których miejscem stałego pobytu jest Zjednoczone Królestwo

Sentencja

Sentencja

Rozporządzenie Rady (WE) nr 1347/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich i w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej za dzieci obojga małżonków nie znajduje zastosowania do pozwu rozwodowego wniesionego do sądu danego państwa przed dniem, w którym państwo to stało się państwem członkowskim Unii Europejskiej.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Odwołanie – Zarzuty – Żądania niepoparte żadnym konkretnym zarzutem – Niedopuszczalność (art. 225, ust. 1 akapit drugi WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 112 § 1 lit. c)) (por. pkt 33–36)

2. Odwołanie – Zarzuty – Błąd w ustaleniach faktycznych – Niedopuszczalność – Kontrola oceny dowodów przez Trybunał – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia – Kwalifikacja prawna okoliczności faktycznych – Dopuszczalność (art. 225, ust. 1 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58, akapit pierwszy) (por. pkt 40–44)

3. Odwołanie – Zarzuty – Niewystarczające uzasadnienie – Dopuszczalność – Zakres obowiązku uzasadnienia – Podanie przez Sąd uzasadnienia dorozumianego – Dopuszczalność (art. 225, ust. 1 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 51)

4. Odwołanie – Zarzuty – Zarzut podniesiony po raz pierwszy w odwołaniu – Niedopuszczalność (por. pkt 72)

5. Prawo wspólnotowe – Zasady – Prawo do obrony – Zastosowanie do każdego postępowania wszczętego przeciwko danej osobie i mogącego doprowadzić do wydania niekorzystnego dla niej aktu – Zasada, którą należy respektować nawet wobec braku jakichkolwiek przepisów regulujących dane postępowania – Zakres (por. pkt 75–79)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie T‑444/07 CPEM przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę wnoszącego odwołanie o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2007) 4645 z dnia 4 października 2007 r. dotyczącej cofnięcia pomocy przyznanej z Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) mocą decyzji C (1999) 2645 z dnia 17 sierpnia 1999 r. – Mikroprojekty wpływające na wzrost zatrudnienia i spójności społecznej – Naruszenie prawa do obrony i zasady równego traktowania – Nieuwzględnienie pojęcia współodpowiedzialności – Naruszenie zasady pewności prawa wynikające z istnienia kilku różnych wersji „przewodnika promotora” – Wątpliwości dotyczące możliwości stosowania rozporządzenia Rady nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1), na którym bazuje decyzja OLAF-u

Sentencja

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Centre de promotion de l’emploi par la micro-entreprise (CPEM) zostaje obciążony kosztami postępowania.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy – Procedura – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Okoliczności faktyczne i dowody nieprzedstawione na poparcie sprzeciwu w wyznaczonym w tym celu terminie (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 74 ust. 2) (por. pkt 39)

2. Odwołanie – Zarzuty – Zwykłe powtórzenie zarzutów i argumentów podniesionych przed Sądem – Brak określenia podnoszonego naruszenia prawa – Niedopuszczalność (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin Trybunału, art. 112 § 1 lit. c)) (por. pkt 47)

3. Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze – Skarga do sądu wspólnotowego – Zastosowanie się przez Urząd do wyroku stwierdzającego nieważność decyzji jednej z jego izb odwoławczych – Ponowne rozpatrzenie odwołania – Poszanowanie prawa do obrony (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 61 ust. 2, art. 63 ust. 6, art. 73) (por. pkt 60–62, 66, 67)

4. Wspólnotowy znak towarowy – Decyzje Urzędu – Zgodność z prawem – Wcześniejsza praktyka decyzyjna Urzędu – Oświadczenie przedstawiciela Urzędu przed sądem wspólnotowym (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 131 ust. 4) (por. pkt 72)

5. Odwołanie – Zarzuty – Błąd w ustaleniach faktycznych – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych przedstawionych Sądowi – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 225 ust. 1 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 75)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 25 marca 2009 r. w sprawie T‑402/07 Kaul przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił wniesioną przez właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego „CAPOL”, zarejestrowanego dla towarów należących do klasy 1, skargę o stwierdzenie nieważności decyzji R 782/2000‑2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 1 sierpnia 2007 r. oddalającej po raz drugi odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, który oddalił sprzeciw wobec rejestracji słownego wspólnotowego znaku towarowego „ARCOL” dla towarów należących do klas 1, 17 i 20, po stwierdzeniu w wyroku w sprawie C‑29/05 P OHIM przeciwko Kaul nieważności wydanej przez Trzecią Izbę Odwoławczą pierwotnej decyzji o oddaleniu sprzeciwu.

Sentencja

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Kaul GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Swoboda przedsiębiorczości

–

Ograniczenia

–

Uregulowanie krajowe wymagające uprzedniego zezwolenia administracyjnego na otwieranie lub przenoszenie aptek w danym regionie (art. 49 TFUE) (por. pkt 33-34; pkt 1-2 sentencji)

Subject of the case

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunale Amministrativo Regionale del Piemonte – Wykładnia art. 43, 152 i 153 WE – Otwarcie nowej apteki – Przepisy krajowe uzależniające wydanie pozwolenia na przeniesienie siedziby apteki od poszanowania wymogu zachowania minimalnej odległości między poszczególnymi aptekami.

Sentencja

Sentencja

1) Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on zasadniczo na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak przepisy będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym, narzucającym limity w odniesieniu do zakładania aptek, które stanowią, że:

– w każdym rejonie farmaceutycznym na jednostkę zaludnienia wynoszącą od 4000 do 5000 mieszkańców można utworzyć co do zasady jedną aptekę;

– poszczególne apteki muszą pozostawać w minimalnej odległości od istniejących już aptek, wynoszącej zgodnie z ogólną zasadą 200 m.

2) Jednakże art. 49 TFUE stoi na przeszkodzie powyższym przepisom krajowym, o ile podstawowe zasady 4000 do 5000 mieszkańców lub 200 m uniemożliwiają w jakimkolwiek rejonie o szczególnych cechach demograficznych utworzenie wystarczającej liczby aptek mogących zapewnić odpowiednią opiekę farmaceutyczną, a zadanie sprawdzenia, czy tak jest, należy do sądu krajowego.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego

–

Zawieszenie wykonania

–

Wyrok Sądu będący przedmiotem odwołania (art. 278 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 60; rozporządzenia Rady: nr 1683/2004; nr 126/2010) (por. pkt 39-49)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 17 czerwca 2009 r. w sprawie T‑498/04, Zhejiang XinanChemical Industrial Group Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, w którym Sąd stwierdził nieważność, w jakim dotyczy Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group Co. Ltd., art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1683/2004 (Dz.U. L 303 s. 1) – Wykładnia art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 384/96 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 56 s. 1) - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach wolnej gospodarki rynkowej.

Sentencja

Sentencja

1) Nie ma juz potrzeby orzekania w sprawie wniosku o zastosowanie środków tymczasowych przedstawionego przez Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group Co. Ltd.

2) Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.
Keywords

Summary



Keywords

Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Dyrektywa 2003/88 dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy – Coroczny płatny urlop – Pojęcie pracownika

(dyrektywa 2003/88 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 7 ust. 1, 2)

Summary

Wykładni art. 7 ust. 1 i 2 dyrektywy 2003/88 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy dokonywać w ten sposób, że pojęcie pracownika obejmuje pracownika umysłowego podmiotu prawa publicznego należącego do sektora zabezpieczenia społecznego, podlegającego, w szczególności w zakresie prawa do corocznego urlopu, przepisom mającym zastosowanie do urzędników.

(por. pkt 27; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Pytania prejudycjalne – Wystąpienie do Trybunału – Sąd krajowy w rozumieniu art. 234 WE – Pojęcie

(art. 234 WE)

Summary

Sądy krajowe są uprawnione do skierowania sprawy do Trybunału wyłącznie wtedy, gdy zawiśnie przed nimi spór i muszą wydać rozstrzygnięcie w ramach postępowania mającego na celu wydanie orzeczenia o charakterze sądowym. Tym samym jeżeli organ odsyłający działa jako organ administracji i nie jest jednocześnie powołany do rozstrzygnięcia sporu, to nie może być uznany za organ pełniący funkcję sądowniczą. Jest tak w wypadku gminnej komisji takiej jak Miljö- och hälsoskyddsnämnden (komisja ds. środowiska i zdrowia gminy Mora - Szwecja).

W istocie z jednej strony Miljö- och hälsoskyddsnämnden odpowiada w gminie za nadzór w zakresie ochrony środowiska i zdrowia, a do jej zadań należy podejmowanie niezbędnych środków naprawczych. Z drugiej strony, ponieważ funkcją Miljö- och hälsoskyddsnämnden nie jest sprawowanie kontroli zgodności decyzji z prawem lecz jej rola polega na zajęciu stanowiska, po raz pierwszy, w przedmiocie skargi podmiotu podlegającego jej władzy administracyjnej, nie jest ona odpowiedzialna za rozstrzygnięcie sporu, a słuszności tego stwierdzenia nie podważa fakt, że osoby fizyczne lub prawne mogą przedstawić Mora kommun, Miljö- och hälsoskyddsnämnden uwagi, gdyż istnienie takiej możliwości nie ma wpływu na charakter wykonywanych czynności. Z powyższego wynika, że komisja ta wykonuje czynności w ramach sprawowania funkcji niemających charakteru sądowego.

(por. pkt 18, 19, 21, 23-25)
Keywords

Summary



Keywords

1. Pytania prejudycjalne – Wystąpienie do Trybunału – Właściwość sądów krajowych – Uregulowanie krajowe potwierdzające priorytetowy charakter postępowania wpadkowego w zakresie kontroli zgodności z konstytucją ustaw krajowych – Niedopuszczalność – Przesłanka

(art. 234 WE)

2. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Wniosek o dokonanie wykładni Karty praw podstawowych Unii – Decyzja krajowa nie mająca żadnego związku z prawem – Brak właściwości Trybunału

(art. 234 WE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 51 ust. 1)

Summary

1. Artykuł 234 WE stoi na przeszkodzie istnieniu przepisów państwa członkowskiego, które wprowadzają wpadkową kontrolę zgodności z konstytucją ustaw krajowych, jeżeli priorytetowy charakter tego postępowania skutkuje uniemożliwieniem – zarówno przed skierowaniem pytania o zgodność z konstytucją do sądu krajowego sprawującego kontrolę nad zgodnością ustaw z konstytucją jak i, ewentualnie, po wydaniu orzeczenia w tej kwestii przez ten sąd – wszystkim pozostałym sądom krajowym skorzystania z ich uprawnienia lub spełnienia obowiązku polegających na wystąpieniu do Trybunału z pytaniami prejudycjalnymi.

(por. pkt 20)

2. Trybunał Sprawiedliwości rozpoznający sprawę na mocy art. 234 WE jest właściwy do orzekania w zakresie dokonywania wykładni traktatu oraz w zakresie ważności i wykładni aktów wydanych przez instytucje Unii. W tych ramach właściwość Trybunału ograniczona jest do badania jedynie przepisów prawa Unii.

Artykuł 51 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stanowi, że jej przepisy kierowane są do państw członkowskich wyłącznie w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii. Ograniczenia tego nie zmieniło zresztą wejście w życie w dniu 1 grudnia 2009 r. traktatu z Lizbony, od kiedy to na mocy nowego art. 6 ust. 1 UE karta ma taką samą rangę prawną jak traktaty. Przepis ten uściśla bowiem, że przepisy karty nie rozszerzają w żaden sposób kompetencji Unii określonych w traktatach.

Z tego wynika, że nie wykazano właściwości Trybunału do udzielenia odpowiedzi na wniosek o wykładnię art. 6 ust. 1 UE, gdy postanowienie odsyłające nie zawiera żadnej konkretnej informacji pozwalającej na stwierdzenie, że przedmiot sporu przedstawia związek z prawem Unii.

(por. pkt 21, 23-26)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Odwołanie

–

Zarzuty

–

Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów

–

Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 40)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) z dnia 1 lipca 2009 r. w sprawie T‑16/08 Perfetti Van Melle przeciwko OHIM – Cloetta Fazer, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego „CENTER SHOCK”, zarejestrowanego dla towarów należących do klasy 30, na decyzję R 149/2006‑4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 7 listopada 2007 r. oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień, na mocy której uwzględniono wniosek o unieważnienie prawa do wspomnianego znaku złożony przez właściciela wcześniejszych słownych krajowych znaków towarowych „CENTER” i „CLOETTA CENTER”, zarejestrowanych dla towarów należących między innymi do klasy 30 – Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94.

Sentencja

Sentencja

1) Odwołanie zostaje odrzucone.

2) Perfetti Van Melle SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 20)

2. Odwołanie – Zarzuty – Zwykłe powtórzenie zarzutów i argumentów podniesionych przed Sądem – Brak określenia podnoszonego naruszenia prawa – Niedopuszczalność (art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 112 § 1 lit. c)) (por. pkt 21)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie T‑151/08 Victor Guedes – Indústria e Comércio, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela graficznych krajowych znaków towarowych „GALLO”, „GALLO AZEITE NOVO”, „GALLO AZEITE” oraz graficznego wspólnotowego znaku towarowego „GALLO” dla towarów i usług należących do klas 29 i 31 na decyzję R 986/2007-2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 16 stycznia 2008 r. oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów o oddaleniu sprzeciwu wniesionego przez wnoszącego odwołanie wobec zgłoszenia graficznego znaku towarowego „Gallecs” dla towarów należących do klas 29, 31 i 35 – Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94

Sentencja

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Victor Guedes – Indústria e Comércio SA zostaje obciążona kosztami postępowania.
Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Prawa przyznane przez znak towarowy – Prawo do zakazu przywozu lub wywozu towarów oznaczonych znakiem towarowym – Pojęcie przywozu

(dyrektywa Rady 89/104, art. 5 ust. 3 lit. c))

2. Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Prawa przyznane przez znak towarowy – Prawo do zakazania pierwszego wprowadzenia do obrotu w Europejskim Obszarze Gospodarczym oryginalnych towarów opatrzonych znakiem towarowym

(dyrektywa Rady 89/104, art. 5, 7 ust. 1)

Summary

1. Przy założeniu, że oryginalne towary wysłane do państwa członkowskiego z państwa trzeciego nie zostały jeszcze dopuszczone do swobodnego obrotu, ale są objęte procedurą składu celnego, nie dochodzi do „przywozu” w rozumieniu art. 5 ust. 3 lit. c) pierwszej dyrektywy 89/104 o znakach towarowych

(por. pkt 18)

2. Pierwszej dyrektywy 89/104 o znakach towarowych nie można interpretować w ten sposób, że pozostawia ona państwom członkowskim możliwość ustalenia w swoim prawie krajowym, iż prawa przyznane przez znak towarowy w odniesieniu do towarów wprowadzonych do obrotu w państwach trzecich podlegają wyczerpaniu. Skutkiem dyrektywy jest ograniczenie wyczerpania prawa przyznanego właścicielowi znaku towarowego jedynie do przypadków wprowadzenia towarów do obrotu w Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) oraz zezwolenie tym samym temu właścicielowi na sprawowanie kontroli nad pierwszym wprowadzeniem do obrotu w EOG towarów opatrzonych jego znakiem towarowym.

Wynika z tego, że gdy towary opatrzone znakiem towarowym nie zostały uprzednio wprowadzone do obrotu w EOG przez właściciela tego znaku towarowego lub za jego zgodą, art. 5 dyrektywy przyznaje wspomnianemu właścicielowi wyłączne prawo pozwalające mu między innymi na zakazanie osobom trzecim dokonywania przywozu wymienionych towarów, ich oferowania, wprowadzania do obrotu lub ich magazynowania w tych celach.

Artykuł 5 dyrektywy należy zatem interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego może sprzeciwić się pierwszemu wprowadzeniu do obrotu w EOG bez jego zgody oryginalnych towarów oznaczonych tym znakiem towarowym.

(por. pkt 22-24, 26; sentencja)