Sprawa T‑11/07

Frucona Košice a.s.

przeciwko

Komisji Europejskiej

Pomoc państwa – Częściowe zwolnienie z zobowiązania podatkowego w ramach układu – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie – Kryterium wierzyciela prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej

Streszczenie wyroku

1. Pomoc przyznawana przez państwa – Decyzja Komisji – Kontrola sądowa – Granice

(art. 88 WE, 230 WE)

2. Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne

(statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21, 53 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c))

3. Pomoc przyznawana przez państwa – Postanowienia traktatu – Zakres zastosowania ratione temporis – Przystąpienie nowego państwa członkowskiego do Unii Europejskiej (art. 87 WE, 88 WE; akt o przystąpieniu z 2003 r., załącznik IV sekcja 3)

4. Pomoc przyznawana przez państwa – Badanie przez Komisję – Kryterium prywatnego wierzyciela – Złożona ocena ekonomiczna – Kontrola sądowa – Granice

(art. 87 ust. 1 WE, art. 88 ust. 2 WE)

5. Pomoc przyznawana przez państwa – Pojęcie – Umorzenie przez podmiot prawa publicznego zadłużenia przedsiębiorstwa przeżywającego trudności

(art. 87 ust. 1 WE)

6. Pomoc przyznawana przez państwa – Badanie przez Komisję – Postępowanie administracyjne – Obowiązek wezwania przez Komisję zainteresowanych do przedstawienia uwag – Status beneficjenta pomocy

(art. 88 ust. 2 WE)

7. Pomoc przyznawana przez państwa – Zakaz – Odstępstwa – Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji – Uprawnienie do uchwalenia wytycznych

(art. 87 ust. 3 lit. c) WE; komunikat Komisji 1999/C 288/02)

1. W ramach skargi o stwierdzenie nieważności zgodność z prawem danego aktu winna być oceniana w oparciu o okoliczności faktyczne i prawne istniejące w momencie wydania owego aktu. Zgodność z prawem decyzji w sprawie pomocy państwa powinna być oceniana w oparciu o informacje, którymi Komisja mogła dysponować w momencie jej wydania. Tak więc skarżący nie może powoływać się przed sądem na okoliczności faktyczne, które nie zostały podniesione w trakcie przewidzianego w art. 88 WE postępowania poprzedzającego wniesienie skargi. Podobnie, nie można zarzucać Komisji nieuwzględnienia ewentualnych okoliczności faktycznych lub prawnych, które mogły zostać jej przedstawione w toku postępowania administracyjnego, lecz nie zostały jej przedstawione, ponieważ na Komisji nie spoczywa obowiązek badania z urzędu i na podstawie przypuszczeń okoliczności, jakie mogły zostać jej przedstawione.

(por. pkt 48-51)

2. Zgodnie z art. 21 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości, mającym zastosowanie do postępowania przed Sądem stosownie do art. 53 akapit pierwszy tegoż statutu, i art. 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania przed Sądem, skarga powinna zawierać przedmiot sporu oraz zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów. Dla dopuszczalności skargi konieczne jest, aby istotne okoliczności faktyczne i prawne, na których została ona oparta, wynikały przynajmniej skrótowo, lecz w sposób spójny i zrozumiały z treści samej skargi.

(por. pkt 59)

3. Celem ustalenia czy Komisja jest uprawniona do zbadania środka pomocy, w odniesieniu do którego niektóre fakty mające znaczenie dla sprawy zaistniały przed przystąpieniem zainteresowanego państwa członkowskiego do Unii Europejskiej, należy przyjąć, że stosownym kryterium jest kryterium wiążącego aktu prawnego, w którym właściwy organ krajowy zobowiązuje się do przyznania pomocy.

Jeśli chodzi o częściowe zwolnienie przez organ państwa członkowskiego z zobowiązania podatkowego przedsiębiorstwa przeżywającego trudności w ramach układu, należy dokonać rozróżnienia między decyzją o niewszczynaniu postępowania likwidacyjnego lub postępowania w sprawie egzekucji należności podatkowych a decyzją zatwierdzającą projekt układu. Jedynie ta ostatnia skutkuje zrzeczeniem się przez organ podatkowy jego wierzytelności w stosunku do przedsiębiorstwa. Podczas gdy decyzja wierzyciela o niewszczynaniu postępowania likwidacyjnego lub postępowania w sprawie egzekucji należności podatkowych odracza jedynie w czasie ewentualne przymusowe odzyskanie wierzytelności, decyzja wierzyciela o zatwierdzeniu projektu układu oznacza, pod warunkiem zatwierdzenia rzeczonego układu przez właściwy sąd, że ów wierzyciel rezygnuje definitywnie z całości lub z części tej wierzytelności. W konsekwencji, aby ustalić czy Komisja jest uprawniona do zbadania rozpatrywanego środka, należy wyłącznie określić moment, w którym organ podatkowy przyjął decyzję o zatwierdzeniu projektu układu.

(por. pkt 68-72)

4. W zakresie w jakim stosowanie przez Komisję kryterium wierzyciela prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej wiąże się – podobnie jak stosowanie kryterium inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej – z dokonywaniem złożonych ocen ekonomicznych, owo stosowanie jest przedmiotem kontroli ograniczonej do sprawdzenia poszanowania przepisów proceduralnych i przepisów dotyczących uzasadnienia, prawidłowości ustaleń faktycznych, braku oczywistego błędu w ocenie stanu faktycznego oraz braku nadużycia władzy. Jednakże, o ile Komisja dysponuje pewnym zakresem uznania w dziedzinie ekonomicznej, o tyle nie oznacza to, że sąd Unii powinien powstrzymać się od kontroli interpretacji danych natury ekonomicznej dokonanej przez Komisję. Sąd Unii winien bowiem dokonać nie tylko weryfikacji materialnej prawidłowości przytoczonych dowodów, ich wiarygodności i spójności, ale także kontroli tego, czy te dowody stanowią zbiór istotnych danych, które należy wziąć pod uwagę w celu oceny złożonej sytuacji, i czy mogą one stanowić poparcie dla wniosków wyciągniętych na ich podstawie. W ramach tej kontroli sąd Unii nie może jednak zastąpić oceny ekonomicznej dokonanej przez Komisję swoją własną oceną.

(por. pkt 108-110)

5. Organ publiczny, który udzielił zwolnienia z długu, winien zostać porównany z wierzycielem prywatnym podejmującym działania w celu uzyskania zapłaty kwot należnych mu od dłużnika przeżywającego trudności finansowe. Należy bowiem odróżnić status wierzyciela od statutu inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej, który prowadzi ogólną lub sektorową politykę strukturalną i który kieruje się długookresowymi perspektywami rentowności zainwestowanego kapitału.

Gdy przedsiębiorstwo stojące w obliczu poważnego pogorszenia się jego sytuacji finansowej proponuje porozumienie lub szereg porozumień w sprawie uregulowania długów względem jego wierzycieli w celu uzdrowienia jego sytuacji oraz uniknięcia likwidacji, każdy z wierzycieli musi wybrać między, z jednej strony, kwotą oferowaną mu w ramach proponowanego porozumienia, a z drugiej strony, kwotą, którą według swoich szacunków będzie mógł odzyskać po zakończeniu ewentualnej likwidacji przedsiębiorstwa. Na jego wybór ma wpływ szereg czynników, takich jak: jego statut wierzyciela hipotecznego, uprzywilejowanego lub zwykłego, charakter i zakres zabezpieczeń, jakie ewentualnie posiada, jego ocena szans na uzdrowienie sytuacji przedsiębiorstwa, jak również zysk, jaki mu przypadnie w razie likwidacji.

(por. pkt 114, 115)

6. W ramach postępowania kontrolnego w sprawie pomocy państwa rola zainteresowanych stron innych niż dane państwo członkowskie ogranicza się do przekazania Komisji wszelkich informacji mogących stanowić dla niej wskazówkę co do jej działań w przyszłości. Dlatego też nie mogą one rościć sobie prawa do postępowania o charakterze kontradyktoryjnym, takiego jak postępowanie wszczęte pomiędzy Komisją a danym państwem członkowskim.

Ponadto żaden przepis dotyczący postępowania kontrolnego w sprawie pomocy państwa nie przyznaje beneficjentowi pomocy szczególnej roli pośród zainteresowanych stron. Należy zaznaczyć w tym względzie, że postępowanie kontrolne w sprawie pomocy państwa nie jest postępowaniem wszczętym „przeciwko” beneficjentowi pomocy, dającym mu możliwość dochodzenia tak szerokich praw, jak prawo do obrony.

W dodatku zgodność z prawem zaskarżonej decyzji powinna być oceniana w oparciu o informacje, którymi Komisja mogła dysponować w momencie jej wydania, a do danego państwa członkowskiego oraz – stosownie do okoliczności – do beneficjenta pomocy należy przedstawienie dowodów pozwalających wykazać, że owa pomoc jest zgodna ze wspólnym rynkiem, i ewentualnie wskazanie szczególnych okoliczności dotyczących zwrotu pomocy już wypłaconej, w przypadku gdyby Komisja miała zażądać tego zwrotu.

(por. pkt 178-180)

7. Stosownie do art. 87 ust. 3 lit. c) WE za zgodną ze wspólnym rynkiem może zostać uznana „pomoc przeznaczona na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych, o ile nie zmienia warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem”. W tym względzie art. 87 ust. 3 WE przyznaje Komisji szeroki zakres uznania w celu zezwolenia na pomoc w drodze odstępstwa od ogólnego zakazu wyrażonego w art. 87 ust. 1 WE, ponieważ w ramach dokonywania w takich przypadkach oceny, czy pomoc państwa jest zgodna bądź niezgodna ze wspólnym rynkiem, poruszone zostają problemy, które wiążą się z uwzględnieniem i oceną złożonych pod względem gospodarczym faktów i okoliczności, które mogą szybko ulec zmianie. Z uwagi na fakt, że sąd Unii nie może zastąpić oceny autora decyzji własną oceną faktów, zwłaszcza na płaszczyźnie gospodarczej, kontrola Sądu musi ograniczyć się w tym zakresie do zbadania, czy nie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych i przepisów dotyczących uzasadnienia, a także czy stan faktyczny został prawidłowo ustalony oraz czy nie wystąpił oczywisty błąd w ocenie i czy nie doszło do nadużycia władzy.

Komisja może narzucić sobie sposób wykonywania przysługującego jej uznania przez takie akty jak wytyczne, o ile akty te zawierają reguły wskazujące kierunek postępowania tej instytucji oraz nie odbiegają od norm traktatu. Jeżeli chodzi o pomoc państwa na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających trudności, z pkt 31 wytycznych z 1999 r. wynika, że, aby pomoc indywidualna dla przedsiębiorstw przeżywających trudności mogła zostać uznana za zgodną z art. 87 ust. 3 lit. c) WE, winna ona być związana z planem restrukturyzacji, który został zatwierdzony przez Komisję. Ponadto zgodnie z pkt 32–40 tych wytycznych plan restrukturyzacji, którego czas obowiązywania powinien być możliwie najkrótszy, winien w szczególności umożliwić przywrócenie w rozsądnym terminie zdolności przedsiębiorstwa do utrzymania się na rynku w dłuższej perspektywie czasowej w oparciu o realistyczne założenia dotyczące warunków przyszłej działalności, ograniczając jednocześnie kwotę oraz intensywność pomocy do ścisłego minimum. Poza tym zgodnie z pkt 43 i 45 tych wytycznych, do zainteresowanego przedsiębiorstwa należy wdrożenie w całości planu restrukturyzacji zatwierdzonego przez Komisję. Owo wdrożenie i sprawne wykonanie wspomnianego planu podlega kontroli sprawowanej przez Komisję, której należy przekazywać corocznie szczegółowe sprawozdania. W braku wiarygodnego planu restrukturyzacji Komisja ma prawo odmówić zezwolenia na rozpatrywaną pomoc.

(por. pkt 225-229, 231)

WYROK SĄDU (druga izba)

z dnia 7 grudnia 2010 r.( )

Pomoc państwa – Częściowe zwolnienie z zobowiązania podatkowego w ramach układu – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie – Kryterium wierzyciela prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej

W sprawie T‑11/07

Frucona Košice a.s., z siedzibą w Koszycach (Słowacja), reprezentowana przez B. Hartnetta, barrister, oraz adwokatów O.H. Geissa i A. Bargera,

strona skarżąca,

przeciwko

Komisji Europejskiej, reprezentowanej przez B. Martenczuka oraz K. Walkerovą, działających w charakterze pełnomocników,

strona pozwana,

popieranej przez:

St. Nicolaus‑trade a.s., z siedzibą w Bratysławie (Słowacja), reprezentowaną przez adwokata N. Smaha,

interwenient,

mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2007/254/WE z dnia 7 czerwca 2006 r. w sprawie pomocy państwa C 25/05 (ex NN 21/05) przyznanej przez Republikę Słowacką na rzecz Frucona Košice a.s. (Dz.U. L 112, s. 14),

SĄD (druga izba),

w składzie: I. Pelikánová, prezes, K. Jürimäe (sprawozdawca) i S. Soldevila Fragoso, sędziowie,

sekretarz: C. Kantza, administrator,

uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 14 października 2009 r.,

wydaje następujący

Wyrok

Ramy prawne

1. Uregulowania wspólnotowe

1 Komisja Wspólnot Europejskich wydała w 1999 r. wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających trudności (Dz.U. C 288, s. 2, zwane dalej „wytycznymi z 1999 r.”.).

2 Zgodnie z pkt 31 wytycznych z 1999 r.:

„Przyznanie pomocy jest uwarunkowane wdrożeniem planu restrukturyzacji, który w przypadku każdej pomocy indywidualnej podlega zatwierdzeniu przez Komisję”.

3 Jeśli chodzi o małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP), pkt 55 – zawarty w tytule „Pomoc na rzecz restrukturyzacji [MŚP]” – stanowi, co następuje:

„Z reguły pomoc przekazywana przedsiębiorstwom należącym do kategorii MŚP [.…] wyrządza mniejszą szkodę warunkom wymiany handlowej, niż pomoc udzielana wielkim przedsiębiorstwom. Względy powyższe zachowują również ważność w odniesieniu do pomocy na rzecz restrukturyzacji w ten sposób, że wymóg jest mniej ostry w stosunku do warunków przedstawionych w punktach 29–47. W tym przypadku przyznawanie pomocy nie będzie z reguły związane z kompensatami (patrz punkty 35–39), chyba że istnieją sprzeczne [odmienne] zapisy w rozporządzeniach sektorowych dotyczących pomocy państwa, a ograniczenia [wymogi] w zakresie zawartości sprawozda[ń] będą mniejsze (patrz punkty 45, 46 i 47). Natomiast zasada »jednorazowej pomocy« (punkty 48–51) w pełni stosuje się do MŚP”.

2. Uregulowania krajowe

4 Zákon 328/1991 Zb. o konkurze a vyrovnaní [ustawa nr 328/1991 dotycząca postępowania likwidacyjnego i układowego (zwana dalej „ustawą o postępowaniu likwidacyjnym i układowym”)] zawiera mające zastosowanie na Słowacji przepisy dotyczące postępowania likwidacyjnego i układowego.

Okoliczności powstania sporu

1. Skarżąca

5 Skarżąca, Frucona Košice a.s., jest spółką prawa słowackiego z siedzibą w Koszycach (Słowacja) – mieście położonym w regionie, który w dniu 7 czerwca 2006 r. kwalifikował się do objęcia pomocą regionalną stosownie do art. 87 ust. 3 lit. a) WE. Skarżąca, która została utworzona w 1995 r., nabyła w tym samym roku aktywa i pasywa dawnego przedsiębiorstwa państwowego.

6 Początkowo skarżąca prowadziła działalność, po pierwsze, w sektorze produkcji alkoholi i napojów alkoholowych, a po drugie, w sektorze wytwórstwa produktów spożywczych takich jak owoce, warzywa i soki konserwowane oraz w sektorze produkcji napojów gazowanych i niegazowanych. W dniu 6 marca 2004 r. odebrano jej licencję na produkcję i przetwórstwo alkoholi i napojów alkoholowych z tego względu, że nie uiściła podatku akcyzowego, do którego zapłaty była zobowiązana. Od tego czasu skarżąca nie produkowała już napojów alkoholowych, ale je dystrybuowała zgodnie z porozumieniem zawartym w dniu 24 sierpnia 2004 r. z Old Herold, s.r.o. Na mocy tego porozumienia skarżąca wynajmowała spółce Old Herold swe wytwórnie napojów alkoholowych położone w Koszycach i w Obišovcach (Słowacja), gdzie Old Herold produkowała na podstawie licencji napoje alkoholowe, które skarżąca następnie kupowała, by je odsprzedać swoim klientom pod marką Frucona.

2. Krajowe postępowanie administracyjne i sądowe

7 Po tym jak w dniu 1 stycznia 2004 r. wszedł w życie zákon č. 609/2003 Z.z., ktorým sa mení a dopĺňa zákon Slovenskej národnej rady č. 511/1992 Zb. o správe daní a poplatkov a o zmenách v sústave územných finančných orgánov v znení neskorších predpisov a ktorým sa menia a dopľňajú niektoré ďalšie zákony (ustawa nr 609/2003 zmieniająca i uzupełniająca ustawę słowackiej rady narodowej nr 511/1992 o wymiarze podatków i opłat oraz o zmianie systemu lokalnych organów podatkowych, a także zmieniająca i uzupełniająca niektóre inne ustawy), która stanowi między innymi, że podatnik może wnieść o odroczenie zapłaty podatku tylko jeden raz w ciągu roku, skarżąca stanęła w obliczu trudności finansowych uniemożliwiających jej zapłatę podatku akcyzowego, który winna była uiścić za styczeń 2004 r. i który przypadał do zapłaty w dniu 25 lutego 2004 r. W przeszłości skarżąca kilkakrotnie korzystała z odroczenia wykonania zobowiązania podatkowego, które było jej przyznawane po udzieleniu gwarancji finansowych na rzecz słowackiej administracji podatkowej. W konsekwencji skarżąca znalazła się w sytuacji zadłużenia w rozumieniu ustawy o postępowaniu likwidacyjnym i układowym.

8 Przewidując trudności finansowe wynikające z projektów zmiany i wreszcie z samej zmiany przepisów dotyczących odroczenie zapłaty podatków, skarżąca – reprezentowana między innymi przez jej dyrektora generalnego – spotkała się w dniu 16 grudnia 2003 r. i w dniu 23 stycznia 2004 r. z przedstawicielami słowackiej dyrekcji generalnej ds. podatków. W dniu 30 stycznia 2004 r. dyrektor generalny skarżącej spotkał się również ze słowackim ministrem finansów. Podczas tych spotkań skarżąca w szczególności przedstawiła swoim rozmówcom propozycję określenia wysokości jej zobowiązania podatkowego w ramach ewentualnego postępowania układowego.

9 W międzyczasie skarżąca skontaktowała się też z lokalnym organem podatkowym, któremu podlegała, mianowicie z urzędem Košice IV (zwanym dalej „lokalnym organem podatkowym”). Pismem z dnia 8 stycznia 2004 r. skarżąca poinformowała ów organ, że nie będzie w stanie zapłacić w lutym 2004 r. kwot należnych z tytułu podatku akcyzowego, i zaproponowała mu rozłożenie zapłaty tychże kwot na okres pięciu lat lub przyjęcie projektu układu, na podstawie którego zapłata ograniczałaby się do 35% należnych kwot. Pismem z dnia 3 lutego 2004 r. dyrektor lokalnego organu podatkowego odrzucił pierwszą możliwość zaproponowaną przez skarżącą, a jeśli chodzi o drugą możliwość, mianowicie projekt układu, odpowiedział, co następuje: „[…] zasadniczo referent podatkowy nie sprzeciwia się zawarciu układu, jednak nie może zgodzić się na Państwa propozycję zawarcia układu ograniczającego się do zapłaty 35% należnej kwoty. Rozumiemy, że treść i warunki układu zostaną omówione przed złożeniem projektu układu”.

10 W dniu 8 marca 2004 r. skarżąca złożyła w Krajský súd v Košiciach (sądzie okręgowym w Koszycach, Słowacja) wniosek o wszczęcie postępowania układowego, w którym przedstawiła swój stan nadmiernego zadłużenia i opisała – zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu likwidacyjnym i układowym – różne środki mające umożliwić jej odzyskanie równowagi finansowej po zakończeniu postępowania układowego. Całkowita wysokość jej zobowiązania podatkowego wskazana w jej projekcie układu wynosiła około [poufne] koron słowackich (SKK), a łączna kwota zadłużenia – około 644,6 mln SKK. W ramach projektu układu skarżąca zaproponowała wszystkim swym wierzycielom niezabezpieczonym oraz niektórym wierzycielom uprzywilejowanym zapłatę na rzecz każdego z nich części odpowiadającej 35% łącznej kwoty, którą była winna każdemu z nich.

11 Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2004 r. Krajský súd v Košiciach uznał, że przesłanki przewidziane w art. 46 i następnych ustawy o postępowaniu likwidacyjnym i układowym zostały spełnione, w związku z czym zezwolił na wszczęcie postępowania układowego na podstawie art. 50 ust. 3 rzeczonej ustawy. W ramach tego postępowania ów sąd w szczególności wezwał wierzycieli skarżącej do przedstawienia dowodów na istnienie ich wierzytelności. Ponadto wyznaczył zarządcę układowego oraz wezwał skarżącą i jej wierzycieli na posiedzenie dotyczące układu, które wyznaczył na dzień 9 lipca 2004 r. (zwane dalej „posiedzeniem w dniu 9 lipca 2004 r.”.). Wreszcie wspomniany sąd powtórzył szczegółowe zasady układu sformułowane przez skarżącą w jej projekcie układu z dnia 8 marca 2004 r.

12 Aby umożliwić lokalnemu organowi podatkowemu oszacowanie korzyści wynikających na gruncie prawa słowackiego kolejno z: układu, likwidacji oraz egzekucji należności podatkowych, skarżąca przedłożyła mu kilka sprawozdań z audytu przed zatwierdzeniem układu przez Krajský súd v Košiciach. W dniu 26 kwietnia 2004 r. skarżąca przekazała pierwsze sprawozdanie z audytu sporządzone przez jej audytora wewnętrznego, Panią K. (zwane dalej „sprawozdaniem K”), w którym dochód ze sprzedaży aktywów skarżącej w ramach postępowania likwidacyjnego został oszacowany na [poufne]. W dniu 7 lipca 2004 r. skarżąca przekazała drugie sprawozdanie z audytu sporządzone przez niezależną spółkę audytorską, mianowicie spółkę E (zwane dalej „sprawozdaniem E”), w którym wskazano [poufne]. Pod koniec czerwca 2004 r. tymczasowa wersja sprawozdania E została przesłana lokalnemu organowi podatkowemu.

13 W dniu 21 czerwca 2004 r. słowacki organ skarbowy przeprowadził kontrolę w pomieszczeniach skarżącej. Podczas tej kontroli ustalono, że w dniu 17 czerwca 2004 r. skarżąca dysponowała środkami płynnymi w wysokości [poufne] SKK.

14 Pismem z dnia 6 lipca 2004 r. dyrektor generalna słowackiej dyrekcji generalnej ds. podatków wezwała lokalny organ podatkowy do tego, by nie zgodził się na projekt układu skarżącej podczas posiedzenia w dniu 9 lipca 2004 r., jako że nie był on korzystny dla Republiki Słowackiej w świetle załączonego pisma słowackiego ministra finansów z dnia 15 stycznia 2004 r., w którym minister polecił czuwać nad tym, by referenci podatkowi nie udzielali podatnikom zgody na zmniejszenie wysokości zobowiązania podatkowego.

15 Podczas posiedzenia w dniu 9 lipca 2004 r. wierzyciele skarżącej, w tym słowacki organ skarbowy, przyjęli projekt układu skarżącej.

16 Postanowieniem z dnia 14 lipca 2004 r. Krajský súd v Košiciach, zatwierdził układ. Najpierw wskazał on wierzycieli skarżącej, którzy przedstawili dowody na istnienie ich wierzytelności w ramach postępowania układowego. W szczególności zaznaczył, że słowacki organ skarbowy posiadał dopuszczalną wierzytelność sięgającą około [poufne] SKK, w przypadku której układ przewidywał zwrot w wysokości 35%, co odpowiadało kwocie do zapłaty w wysokości 224,3 mln SKK. Następnie ów sąd stwierdził, że podczas posiedzenia w dniu 9 lipca 2004 r. wszyscy wierzyciele skarżącej, w tym lokalny organ podatkowy jako wierzyciel uprzywilejowany, głosujący w związku z tym oddzielnie, opowiedzieli się w drodze głosowania – na podstawie art. 58 ust. 4 i 5 oraz art. 58b ust 1 lit. a) i ust. 2 ustawy o postępowaniu likwidacyjnym i układowym – za projektem układu skarżącej. Przypomniał też przesłanki, które winny zostać spełnione, aby zgodnie z art. 60 ust. 1 rzeczonej ustawy wspomniany układ mógł zostać później zatwierdzony, a następnie orzekł, że owe przesłanki zostały spełnione w niniejszej sprawie.

17 W dniu 14 lipca 2004 r. słowacka dyrekcja generalna ds. podatków zawiesiła i zastąpiła dyrektora lokalnego organu podatkowego.

18 Pismem z dnia 20 października 2004 r. lokalny organ podatkowy poinformował skarżącą, że szczegółowe zasady układu zatwierdzone przez niego podczas posiedzenia w dniu 9 lipca 2004 r., zgodnie z którymi część zobowiązania podatkowego nie musiała zostać wykonana, stanowiły pośrednią pomoc państwa podlegającą zatwierdzeniu przez Komisję. Wezwał też skarżącą do przekazania mu przed dniem 19 listopada 2004 r. planu inwestycyjnego dotyczącego kwot, które nie musiały zostać zwrócone na podstawie postanowienia wydanego w dniu 29 kwietnia 2004 r. przez Krajský súd v Košiciach.

19 Wyrokiem z dnia 25 października 2004 r. Najvyšší súd Slovenskej republiky (sąd najwyższy Republiki Słowackiej) odrzucił jako niedopuszczalne odwołanie wniesione w sierpniu 2004 r. przez lokalny organ podatkowy od postanowienia wydanego przez Krajský súd v Košiciach w dniu 14 lipca 2004 r. i orzekł, że wspomniane postanowienie jest prawomocne i wykonalne od dnia 23 lipca 2004 r.

20 Pismem z dnia 9 listopada 2004 r. skarżąca odpowiedziała na pismo lokalnego organu podatkowego z dnia 20 października 2004 r., wskazując, że wystąpiła z „wnioskiem o zawarcie układu” a nie z „wnioskiem o przyznanie pomocy państwa”. W piśmie tym skrytykowała fakt uznania za pomoc państwa zgody udzielonej przez referenta zatrudnionego w organie skarbowym. Zaznaczyła też, że wniosek o przekazanie planu inwestycyjnego wydaje się jej „bezzasadny”.

21 W dniu 14 grudnia 2004 r. dyrektor lokalnego organu podatkowego, którego zawieszono w dniu 14 lipca 2004 r., został oskarżony o nadużycie finansowe i malwersację.

22 W dniu 17 grudnia 2004 r. skarżąca, działając zgodnie z układem, zapłaciła w szczególności lokalnemu organowi podatkowemu kwotę 224,3 mln SKK odpowiadającą 35% jej całkowitego zadłużenia. Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2004 r. Krajský súd v Košiciach orzekł, że układ jest prawomocny od dnia 23 lipca 2004 r. i zamknął postępowanie układowe.

23 Aby potwierdzić przewagę postępowania układowego nad postępowaniem likwidacyjnym, skarżąca uzyskała również trzecie sprawozdanie z audytu z dnia 27 stycznia 2005 r. sporządzone przez Panią H., [poufne] (zwane dalej „sprawozdaniem H”), w którym wskazała ona, że [poufne].

24 Wyrokiem z dnia 6 marca 2006 r. Špeciálny súd v Pezinku (sąd specjalny w Pezinku, Słowacja) uniewinnił dyrektora lokalnego organu podatkowego, który został zawieszony w dniu 14 lipca 2004 r., ze wszystkich skierowanych przeciwko niemu zarzutów.

25 Po wniesieniu nadzwyczajnego środka odwoławczego od postanowienia z dnia 14 lipca 2004 r. wydanego przez Krajský súd v Košiciach Najvyšší súd Slovenskej republiky wydał w dniu 27 kwietnia 2006 r. orzeczenie, w którym uchylił w części postanowienie z dnia 14 lipca 2004 r. wydane przez Krajský súd v Košiciach z tego względu, że zaległości z tytułu podatku drogowego sięgające 424 490 SKK zostały niesłusznie objęte układem. W pozostałym zakresie Najvyšší súd Slovenskej republiky oddalił nadzwyczajny środek odwoławczy. Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2006 r. Krajský súd v Košiciach wykonał orzeczenie z dnia 27 kwietnia 2006 r. wydane przez Najvyšší súd Slovenskej republiky i ustalił, że kwota po korekcie należna lokalnemu organowi podatkowemu wynosiła 640,4 mln SKK (35% tej kwoty odpowiadało 224,1 mln SKK).

3. Postępowanie administracyjne przed Komisją

26 Pismem z dnia 15 października 2004 r. złożono do Komisji skargę dotyczącą pomocy przyznanej podobno bezprawnie skarżącej.

27 Pismem z dnia 6 grudnia 2004 r. Komisja wezwała Republikę Słowacką do przekazania jej informacji dotyczących rozpatrywanego środka, mianowicie częściowego zwolnienia skarżącej z zobowiązania podatkowego w ramach układu.

28 Pismem z dnia 4 stycznia 2005 r. Republika Słowacka poinformowała Komisję, że prawdopodobnie skarżącej przyznano bezprawnie pomoc, i wniosła do Komisji o zatwierdzenie tej pomocy jako pomocy na ratowanie przedsiębiorstwa przeżywającego trudności.

29 Zebrawszy dodatkowe informacje, pismem z dnia 5 lipca 2005 r. Komisja doręczyła Republice Słowackiej swą decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE w sprawie rozpatrywanego środka (zwaną dalej „decyzją o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego”). Owa decyzja została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 22 września 2005 r. (Dz.U. C 233, s. 47), a zainteresowane strony zostały przy tej okazji wezwane do przedstawienia uwag w przedmiocie rozpatrywanego środka.

30 Pismem z dnia 10 października 2005 r. Republika Słowacka przekazała Komisji swe uwagi w przedmiocie rozpatrywanego środka. Podobnie, pismem z dnia 24 października 2005 r. skarżąca przekazała Komisji swe uwagi odnośnie do rozpatrywanego środka, które zostały następnie podane do wiadomości Republiki Słowackiej, aby umożliwić jej zajęcie stanowiska, co też uczyniła pismem z dnia 16 grudnia 2005 r.

31 W dniu 28 marca 2006 r. odbyło się spotkanie między Komisją a skarżącą. Podczas tego spotkania skarżąca wskazała w szczególności, że zdecydowała się na postępowanie układowe zamiast postępowania likwidacyjnego, że Old Herold zajmowała się produkcją, korzystając z jej aktywów i z jej marki, że ich współpraca, która rozpoczęła się w lipcu 2004 r., opierała się na zawartym na wyłączność porozumieniu w sprawie dystrybucji produktów Old Herold, że kwota gwarantowanych aktywów wynosiła 194 mln SKK, że sprawozdanie E służyło wykazaniu lokalnemu organowi podatkowemu, iż postępowanie układowe było korzystniejsze niż postępowanie likwidacyjne, że nie była ona w stanie wyjaśnić, dlaczego spółka E wykorzystała dane pochodzące z dnia 31 marca 2004 r., że Old Herold przyznała jej w drugim półroczu 2004 r. pożyczkę dostawcy i że standardowy czas wykonania jej zobowiązań wynosił od 14 do 60 dni.

32 Pismem z dnia 4 kwietnia 2006 r. skarżąca przekazała Komisji kopię wyroku wydanego w dniu 6 marca 2006 r. przez Špeciálny súd v Pezinku.

33 Pismem z dnia 5 maja 2006 r. Republika Słowacka przekazała Komisji dodatkowe informacje.

34 W dniu 7 czerwca 2006 r. Komisja wydała decyzję 2007/254/WE w sprawie pomocy państwa C 25/05 (ex NN 21/05) przyznanej skarżącej przez Republikę Słowacką (Dz.U. L 112, s. 14, zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”).

35 Sentencja zaskarżonej decyzji ma następujące brzmienie:

„Artykuł 1

Pomoc państwa, której Republika Słowacka udzieliła na rzecz [skarżącej] w wysokości 416 515 990 SKK, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.

Artykuł 2

1. Republika Słowacka podejmie wszelkie niezbędne środki, aby odzyskać od [skarżącej] bezprawnie przyznaną pomoc, o której mowa w art. 1.

2. Zwrot pomocy [odzyskanie pomocy] nastąpi [niezwłocznie] i zgodnie z procedurami prawa krajowego, pod warunkiem że umożliwiają one natychmiastowe i skuteczne wykonanie niniejszej decyzji.

3. Do sum podlegających zwrotowi [odzyskaniu] doliczone zostaną odsetki za cały okres od dnia przyznania pomocy [skarżącej] aż do [dnia] jej faktycznego odzyskania.

4. Odsetki zostaną naliczone zgodnie z przepisami określonymi w rozdziale V rozporządzenia Rady [Komisji] (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [88 WE]. Stopę procentową stosuje się narastająco przez cały okres wymieniony w ust. 3.

Artykuł 3

Republika Słowacka, w ciągu […] dwóch miesięcy od powiadomienia o niniejszej decyzji, poinformuje Komisję o już podjętych […] środkach służących jej realizacji. Informacje te przedstawi, posługując się kwestionariuszem dołączonym do załącznika I do niniejszej decyzji.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja jest skierowana do Republiki Słowackiej”.

36 W dniu 2 listopada 2006 r. skarżąca otrzymała od ambasady Republiki Słowackiej w Brukseli (Belgia) egzemplarz zaskarżonej decyzji.

Przebieg postępowania i żądania stron

37 Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 12 stycznia 2007 r. skarżąca wniosła skargę w niniejszej sprawie.

38 Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 8 czerwca 2007 r. przedsiębiorstwo St. Nicolaus‑trade a.s. wniosło o dopuszczenie go do niniejszego postępowania w charakterze interwenienta popierającego żądania Komisji.

39 Postanowieniem z dnia 11 października 2007 r. prezes drugiej izby Sądu uwzględnił ów wniosek i uznał, że skoro został on złożony po upływie terminu sześciu tygodni określonego w art. 115 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem, przedsiębiorstwu St. Nicolaus‑trade a.s. będą przysługiwać prawa wskazane w art. 116 § 6 tegoż regulaminu.

40 Na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy Sąd (druga izba) zarządził otwarcie procedury ustnej i w ramach środków organizacji postępowania przewidzianych w art. 64 regulaminu wezwał skarżącą i Komisję do przedstawienia pewnych dokumentów oraz udzielenia odpowiedzi na piśmie na zadane pytania. Strony zastosowały się do tego wezwania w wyznaczonych terminach.

41 Na rozprawie w dniu 14 października 2009 r. wysłuchano wystąpień stron oraz ich odpowiedzi na pytania ustne postawione przez Sąd.

42 Skarżąca wnosi do Sądu o:

– stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a przynajmniej stwierdzenie nieważności w całości lub w części art. 1 tej decyzji;

– obciążenie Komisji kosztami postępowania.

43 Komisja, popierana przez interwenienta, wnosi do Sądu o:

– oddalenie skargi;

– obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

44 Podczas rozprawy interwenient, popierając żądania Komisji, wniósł zasadniczo do Sądu o oddalenie skargi i obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

Co do istoty

45 Na poparcie swego żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji skarżąca podnosi dziesięć zarzutów opartych po pierwsze na oczywistym błędzie w oszacowaniu kwoty rozpatrywanego środka pomocowego, po drugie na naruszeniu podstawowej zasady postępowania i art. 33 WE, po trzecie zasadniczo na twierdzeniu, że Komisja nie była uprawniona do wydania zaskarżonej decyzji, po czwarte na naruszeniu prawa i błędnym ustaleniu faktycznym, gdyż Komisja uznała, że postępowanie likwidacyjne było korzystniejsze niż postępowanie układowe, po piąte na naruszeniu prawa i błędnym ustaleniu faktycznym, jako że Komisja uznała, iż egzekucja należności podatkowych była korzystniejsza niż postępowanie układowe, po szóste na naruszeniu prawa i błędnym ustaleniu faktycznym, gdyż Komisja nie wywiązała się ze spoczywającego na niej obowiązku przeprowadzenia dowodu i naruszyła zasady prawa dotyczące stosowania kryterium wierzyciela prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej, po siódme na naruszeniu prawa i błędnym ustaleniu faktycznym, gdyż Komisja ani nie oceniła poprawnie dowodów, jakimi dysponowała, ani nie uwzględniła ich, po ósme na naruszeniu prawa i błędnym ustaleniu faktycznym, jako że Komisja uwzględniła dowody pozbawione znaczenia dla sprawy, po dziewiąte na naruszeniu art. 253 WE, ponieważ Komisja nie uzasadniła dostatecznie zaskarżonej decyzji, a po dziesiąte na naruszeniu prawa i błędnym ustaleniu faktycznym, gdyż Komisja nie zwolniła układu jako pomocy na restrukturyzację i zastosowała z mocą wsteczną wytyczne wspólnotowe dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz.U. 2004, C 244, s. 2, zwane dalej „wytycznymi z 2004 r.”.).

1. W przedmiocie zarzutu pierwszego, opartego na oczywistym błędzie w oszacowaniu kwoty rozpatrywanego środka pomocowego

Argumenty stron

46 Skarżąca podnosi, że kwota wskazana w art. 1 zaskarżonej decyzji, mianowicie 416 515 990 SKK, jest ewidentnie błędna. Jej zdaniem Komisja nie wzięła pod uwagę orzeczenia wydanego w dniu 27 kwietnia 2006 r. przez Najvyšší súd Slovenskej republiky, który obniżył o 424 490 SKK kwotę zobowiązania podatkowego uwzględnionego w postępowaniu układowym. Dokładna kwota wynosi 416 240 072 SKK. W konsekwencji zaskarżona decyzja jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie. Dlatego też należy stwierdzić nieważność tej decyzji, a przynajmniej jej art. 1.

47 Komisja, popierana przez interwenienta, kwestionuje wszystkie argumenty podniesione przez skarżącą na poparcie zarzutu pierwszego.

Ocena Sądu

48 Tytułem wstępu należy przypomnieć, że w ramach skargi o stwierdzenie nieważności zgodność z prawem danego aktu winna być oceniana w oparciu o okoliczności faktyczne i prawne istniejące w momencie wydania owego aktu (wyrok Trybunału z dnia 7 lutego 1979 r. w sprawach połączonych 15/76 i 16/76 Francja przeciwko Komisji, Rec. s. 321, pkt 7; wyroki Sądu: z dnia 25 czerwca 1998 r. w sprawach połączonych T‑371/94 i T‑394/94 British Airways i in. przeciwko Komisji, Rec. s. II‑2405, pkt 81, z dnia 14 stycznia 2004 r. w sprawie T‑109/01 Fleuren Compost przeciwko Komisji, Rec. s. II‑127, pkt 50).

49 Z orzecznictwa wynika konkretnie, że zgodność z prawem decyzji w sprawie pomocy państwa powinna być oceniana w oparciu o informacje, którymi Komisja mogła dysponować w momencie jej wydania (wyrok Trybunału z dnia 24 września 2002 r. w sprawach połączonych C‑74/00 P i C‑75/00 P Falck i Acciaierie di Bolzano przeciwko Komisji, Rec. s. I‑7869, pkt 168; zob. również podobnie wyrok Trybunału z dnia 10 lipca 1986 r. w sprawie 234/84 Belgia przeciwko Komisji, Rec. s. 2263, pkt 16).

50 Tak więc skarżący nie może powoływać się przed sądem na okoliczności faktyczne, które nie zostały podniesione w trakcie przewidzianego w art. 88 WE postępowania poprzedzającego wniesienie skargi (zob. podobnie wyroki Trybunału: z dnia 14 września 1994 r. w sprawach połączonych od C‑278/92 do C‑280/92 Hiszpania przeciwko Komisji, Rec. s. I‑4103, pkt 31, z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie C‑382/99 Niderlandy przeciwko Komisji, Rec. s. I‑5163, pkt 49, 76; ww. w pkt 48 wyrok w sprawie Fleuren Compost przeciwko Komisji, pkt 51).

51 Podobnie, nie można zarzucać Komisji nieuwzględnienia ewentualnych okoliczności faktycznych lub prawnych, które mogły zostać jej przedstawione w toku postępowania administracyjnego, lecz nie zostały jej przedstawione, ponieważ na Komisji nie spoczywa obowiązek badania z urzędu i na podstawie przypuszczeń okoliczności, jakie mogły zostać jej przedstawione (ww. w pkt 48 wyrok w sprawie Fleuren Compost przeciwko Komisji, pkt 49 i przytoczone tam orzecznictwo).

52 W niniejszej sprawie ze streszczenia decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, które zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym (C 233, s. 47), wynika, że celem określenia kwoty pomocy państwa Komisja oparła się na okolicznościach zawartych w wydanym w dniu 14 lipca 2004 r. przez Krajský súd v Košiciach postanowieniu zatwierdzającym układ, które nie zostały zakwestionowane przez Republikę Słowacką w jej uwagach z dnia 10 października 2005 r. ani przez skarżącą w jej uwagach z dnia 24 października 2005 r.

53 Ponadto nie jest kwestionowana okoliczność, że w momencie wydania przez Komisję zaskarżonej decyzji Komisja nie została poinformowana ani przez skarżącą, ani przez Republikę Słowacką o orzeczeniu wydanym w dniu 27 kwietnia 2006 r. przez Najvyšší súd Slovenskej republiky, w którym ów sąd zmniejszył zobowiązanie podatkowe skarżącej podlegające uwzględnieniu w ramach postępowania układowego.

54 W świetle orzecznictwa przytoczonego w pkt 48–50 powyżej nie można więc zarzucać Komisji tego, że przy określaniu kwoty pomocy państwa oparła się na okolicznościach zwartych w postanowieniu wydanym w dniu 14 lipca 2004 r. przez Krajský súd v Košiciach i że nie uwzględniła orzeczenia wydanego w dniu 27 kwietnia 2006 r. przez Najvyšší súd Slovenskej republiky. Dlatego też należy oddalić zarzut pierwszy jako bezzasadny.

2. W przedmiocie zarzutu drugiego, opartego na naruszeniu podstawowej zasady postępowania i art. 33 WE

Argumenty stron

55 Skarżąca twierdzi, po pierwsze, że zaskarżona decyzja narusza podstawową zasadę postępowania, w związku z czym należy stwierdzić jej nieważność. Skarżąca uważa, że skoro w momencie przyjęcia środka wytwarzała głównie produkty rolne objęte załącznikiem I do traktatu WE, dyrekcją generalną (DG) Komisji uprawnioną do przeprowadzenia dochodzenia i podjęcia działań, które doprowadziły do wydania zaskarżonej decyzji, była DG ds. rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich, a nie DG ds. konkurencji. Z tych samych powodów decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego oraz zaskarżona decyzja winny były zostać podpisane przez członka Komisji odpowiedzialnego za sprawy rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich, a nie przez członka Komisji odpowiedzialnego za sprawy konkurencji. Po drugie, skarżąca zarzuca Komisji to, że nie uwzględniła w zaskarżonej decyzji celów art. 33 WE.

56 Komisja, popierana przez interwenienta, kwestionuje wszystkie argumenty podniesione przez skarżącą na poparcie zarzutu drugiego.

Ocena Sądu

57 Jeśli chodzi o pierwszą część zarzutu drugiego, opartą na naruszeniu podstawowej zasady postępowania, należy zaznaczyć, iż opiera się ona na założeniu, że w momencie przyznania rozpatrywanego środka skarżąca wytwarzała głównie produkty rolne objęte załącznikiem I do traktatu WE, tak że wyłącznie DG ds. rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich i członek Komisji odpowiedzialny za sprawy rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich byli uprawnieni do prowadzenia dochodzenia w sprawie rozpatrywanego środka i do wydania decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego oraz zaskarżonej decyzji.

58 Tymczasem jak podnosi Komisja, z uwag skarżącej z dnia 24 października 2005 r., a konkretnie z tabeli 1 zawartej w tychże uwagach, wyraźnie wynika, że w 2004 r. całkowity obrót skarżącej wynosił około 880,3 mln SKK, a obrót osiągany z działalności związanej z produkcją alkoholi i napojów alkoholowych sięgał około 728,8 mln SKK. Ten drugi rodzaj działalności generował więc obrót stanowiący ponad 82% całkowitego obrotu skarżącej. Należy stwierdzić, iż z uwagi na tą znaczną część obrotu osiąganego z działalności związanej z produkcją alkoholi i napojów alkoholowych skarżąca nie wykazała, że jej działalność w zakresie wytwórstwa produktów rolnych objętych załącznikiem I do traktatu WE przewyższała w momencie przyjęcia środka działalność związaną z produkcją alkoholi i napojów alkoholowych. Dlatego też w świetle okoliczności zawartych w aktach sprawy należy stwierdzić, że w okresie zaistnienia zdarzeń przeważająca część całkowitego obrotu skarżącej wynikała z jej działalności związanej z produkcją alkoholi i napojów alkoholowych. Należy więc oddalić pierwszą część zarzutu drugiego jako ewidentnie pozbawioną podstawy faktycznej.

59 Jeśli chodzi o drugą część zarzutu drugiego, opartą na twierdzeniu, że Komisja nie uwzględniła celów art. 33 WE, należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 21 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, mającym zastosowanie do postępowania przed Sądem stosownie do art. 53 akapit pierwszy tegoż statutu, i art. 44 § 1 lit. c) regulaminu Sądu skarga powinna zawierać przedmiot sporu i zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dla dopuszczalności skargi konieczne jest, aby istotne okoliczności faktyczne i prawne, na których została ona oparta, wynikały przynajmniej skrótowo, lecz w sposób spójny i zrozumiały z treści samej skargi (zob. wyrok Sądu z dnia 17 września 2007 r. w sprawie T‑201/04 Microsoft przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑3601, pkt 94 i przytoczone tam orzecznictwo).

60 Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca nie przedstawiła okoliczności faktycznych lub prawnych na poparcie swego zarzutu opartego na naruszeniu art. 33 WE. Dlatego też skarżąca nie przedstawiła zwięźle – zgodnie z art. 44 § 1 lit. c) regulaminu – drugiej części zarzutu drugiego. Należy więc odrzucić drugą część zarzutu drugiego jako ewidentnie niedopuszczalną.

61 Z powyższych rozważań wynika, że pierwsza część zarzutu drugiego winna zostać oddalona jako ewidentnie pozbawiona podstawy faktycznej, zaś druga część zarzutu drugiego winna zostać odrzucona jako ewidentnie niedopuszczalna.

3. W przedmiocie zarzutu trzeciego, opartego na naruszeniu sekcji 3 załącznika IV do traktatu o przystąpieniu, art. 253 WE, art. 88 WE i rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999, w zakresie w jakim Komisja nie była uprawniona do wydania zaskarżonej decyzji

Argumenty stron

62 Zdaniem skarżącej Komisja nie była uprawniona do zbadania rozpatrywanego środka. Skarżąca twierdzi, że zakładając, iż ów środek stanowił pomoc państwa w rozumieniu art. 87 WE, został on przyznany oraz wdrożony, gdy słowacka administracja podatkowa postanowiła – przed przystąpieniem Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. (zwanym dalej „przystąpieniem Republiki Słowackiej do UE”) – zrezygnować z postępowania likwidacyjnego i z postępowania w sprawie egzekucji należności podatkowych. Skarżąca uważa, że w chwili wszczęcia postępowania układowego w dniu 29 kwietnia 2004 r. mogła ona oczekiwać w uzasadniony sposób, że słowacka administracja podatkowa podejmie wszelkie formalne czynności niezbędne do wykonania układu. Po tej dacie zatwierdzenie projektu układu na posiedzeniu w dniu 9 lipca 2004 r. było jedynie formalnością. Skarżąca dodaje, że rozpatrywany środek nie był już stosowany po dniu 9 lipca 2004 r. W konsekwencji rzeczony środek stanowił pomoc istniejącą, a nie nową pomoc, tak że Komisja nie była uprawniona do tego, by żądać jej odzyskania na podstawie art. 88 ust. 2 WE i art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [88 WE] (Dz.U. L 83, s. 1).

63 Konkretnie stanowisko, jakie Komisja zajęła w zaskarżonej decyzji, jest wewnętrznie sprzeczne, jeśli chodzi o moment, w którym pomoc państwa została przyznana w niniejszej sprawie. Z jednej strony Komisja przytoczyła ww. w pkt 48 wyrok w sprawie Fleuren Compost przeciwko Komisji na poparcie swej oceny, zgodnie z którą rozpatrywany środek został przyznany dopiero w momencie wydania wiążącego aktu prawnego, mianowicie w dniu 9 lipca 2004 r. Z drugiej strony Komisja oparła swój wniosek, że rozpatrywany środek stanowi pomoc państwa, na fakcie, iż słowacka administracja podatkowa nie wdrożyła „stosownego postępowania przed wszczęciem postępowania układowego”. Tymczasem zarówno z praktyki administracyjnej Komisji, jak i z orzecznictwa wynika, że w wielu przypadkach stwierdzono istnienie pomocy z uwagi na brak działania, nawet jeśli nie istniał prawnie wiążący formalny dokument.

64 Ponadto skarżąca twierdzi, że rozpatrywany środek nie był już stosowany po przystąpieniu Republiki Słowackiej do UE. Podnosi ona w tym względzie, że układ nie rodził żadnego obowiązku po stronie Republiki Słowackiej po tym przystąpieniu, ponieważ żadna zapłata i żadne dodatkowe zwolnienie z długu nie były wymagane.

65 Komisja, popierana przez interwenienta, kwestionuje wszystkie argumenty podniesione przez skarżącą na poparcie zarzutu trzeciego.

Ocena Sądu

66 W motywach 61–68 zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że niektóre fakty mające znaczenie w niniejszej sprawie zaistniały przed przystąpieniem Republiki Słowackiej do UE. Następnie wskazała, że środki wdrożone po tym przystąpieniu były wyraźnie objęte właściwością Komisji zgodnie z traktatem WE i dodała, że jej zdaniem stosownym kryterium pozwalającym na określenie momentu, gdy dany środek zostaje wdrożony, jest kryterium wiążącego aktu prawnego, w którym „właściwy organ krajowy zobowiązuje się do udzielenia pomocy”. Komisja uznała w niniejszej sprawie po pierwsze, że propozycja wszczęcia postępowania układowego nie została złożona przez „organ udzielający pomocy”, lecz „przez beneficjenta”, a po drugie że postanowienie sądu zezwalające na przeprowadzenie postępowania układowego nie było aktem wydanym przez „organ udzielający pomocy”. Ponadto Komisja uznała, że nie istniał żaden dowód na to, iż słowacka dyrekcja generalna ds. podatków wyraziła zgodę na rozpatrywany środek na spotkaniu w grudniu 2003 r. Przeciwnie, władze słowackie zaprzeczyły istnieniu jakiejkolwiek wstępnej zgody tego rodzaju. Zdaniem Komisji „decyzja właściwego organu dotycząca umorzenia części należności” została podjęta w dniu 9 lipca 2004 r., to znaczy po przystąpieniu Republiki Słowackiej do UE, kiedy lokalny organ podatkowy wyraził zgodę na projekt układu skarżącej. Dlatego też Komisja uznała, że była uprawniona do „wydania opinii” w przedmiocie rozpatrywanego środka zgodnie z art. 88 WE.

67 Zarzut trzeci, oparty na twierdzeniu, że Komisja nie była uprawniona do wydania zaskarżonej decyzji, opiera się na założeniu, że rozpatrywany środek został przyznany przed przystąpieniem Republiki Słowackiej do UE.

68 Aby zająć stanowisko w przedmiocie zasadności zarzutu trzeciego, należy przyjąć, że stosownym kryterium jest kryterium „wiążącego aktu prawnego, w którym właściwy organ krajowy zobowiązuje się do przyznania pomocy” (zob. podobnie ww. w pkt 48 wyrok w sprawie Fleuren Compost przeciwko Komisji, pkt 74).

69 W tym względzie należy najpierw określić przedmiot rozpatrywanego środka. Zdaniem skarżącej rozpatrywany środek został przyznany przed przystąpieniem Republiki Słowackiej do UE, gdy lokalny organ podatkowy postanowił nie wszczynać postępowania likwidacyjnego ani postępowania w sprawie egzekucji należności podatkowych.

70 Tymczasem jak słusznie zauważa Komisja, należy uznać, że decyzja organu państwa członkowskiego o niewszczynaniu postępowania likwidacyjnego lub postępowania w sprawie egzekucji należności podatkowych jest odrębna od decyzji zatwierdzającej projekt układu, która skutkuje w niniejszej sprawie tym, że lokalny organ podatkowy rezygnuje z 65% swych wierzytelności w stosunku do skarżącej. Podczas gdy decyzja wierzyciela o niewszczynaniu postępowania likwidacyjnego lub postępowania w sprawie egzekucji należności podatkowych odracza jedynie w czasie ewentualne przymusowe odzyskanie wierzytelności, decyzja wierzyciela o zatwierdzeniu projektu układu oznacza, pod warunkiem zatwierdzenia rzeczonego układu przez właściwy sąd, że ów wierzyciel rezygnuje definitywnie z całości lub z części tej wierzytelności. Dlatego też obie te decyzje są wyraźnie odrębne od siebie.

71 Podobnie, jak wynika to wyraźnie zarówno z treści decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, jak i z treści zaskarżonej decyzji, rozpatrywany środek polega wyłącznie na zrzeczeniu się przez lokalny organ podatkowy 65% jego wierzytelności w stosunku do skarżącej w ramach układu. Rozpatrywany środek nie dotyczy w żadnym razie decyzji lokalnego organu podatkowego o niewszczynaniu postępowania likwidacyjnego lub postępowania w sprawie egzekucji należności podatkowych.

72 Dlatego też aby ocenić zasadność zarzutu trzeciego, opartego na twierdzeniu, że Komisja nie była uprawniona do wydania zaskarżonej decyzji, należy wyłącznie określić moment, w którym lokalny organ podatkowy przyjął decyzję o zatwierdzeniu projektu układu skarżącej.

73 W szczególności należy zauważyć po pierwsze, że skarżąca twierdzi, iż postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2004 r. Krajský súd v Košiciach zezwolił na postępowanie układowe. Natomiast Komisja utrzymuje, że w tymże postanowieniu Krajský súd v Košiciach zezwolił jedynie na wszczęcie postępowania układowego. Należy zatem zbadać zakres postanowienia wydanego w dniu 29 kwietnia 2004 r. przez Krajský súd v Košiciach, w zakresie w jakim na poparcie zarzutu trzeciego skarżąca podnosi, iż rozpatrywany środek został przyjęty przed przystąpieniem Republiki Słowackiej do UE, tak że Komisja nie była uprawniona do zbadania zgodności rzeczonego środka z przepisami traktatu WE.

74 Przede wszystkim z przepisów ustawy o postępowaniu likwidacyjnym i układowym, a w szczególności z jej art. 50 wynika w tym względzie, że przed zatwierdzeniem układu sąd winien stwierdzić w postanowieniu, że przesłanki wszczęcia postępowania układowego zostały spełnione. Postanowienie wydane w dniu 29 kwietnia 2004 r. przez Krajský súd v Košiciach nie może w żadnym razie stanowić w niniejszej sprawie decyzji zatwierdzającej układ.

75 Z jednej strony bowiem zgodnie z postanowieniami art. 58 ust. 1 ustawy o postępowaniu likwidacyjnym i układowym zainteresowani wierzyciele, którzy przedstawili dowody na istnienie swych wierzytelności, mogą składać propozycje lub oświadczenia oraz głosować na piśmie w sprawie projektu układu, i to nawet przed posiedzeniem dotyczącym układu, przewidzianym w art. 58 ust. 2 omawianej ustawy.

76 Z drugiej strony zgodnie z art. 50 ust. 3 lit. b) i art. 58 ust. 2 ustawy o postępowaniu likwidacyjnym i układowym wszczęcie postępowania układowego winno umożliwić sądowi ustalenie podczas posiedzenia dotyczącego układu, którzy zainteresowani wierzyciele zatwierdzają projekt układu, a którzy go nie zatwierdzają. Sąd może zatwierdzić układ, tylko jeśli przesłanki dotyczące większości wskazane w art. 58a i 58b ustawy o postępowaniu likwidacyjnym i układowym są spełnione i pod warunkiem poszanowania przepisów art. 60 i 61 rzeczonej ustawy. Dlatego też z przepisów ustawy o postępowaniu likwidacyjnym i układowym wynika, że sąd może wydać postanowienie zatwierdzające układ dopiero po wszczęciu postępowania układowego i po tym jak zainteresowani wierzyciele przedstawią dowody na istnienie ich wierzytelności i zostaną wezwani – najpóźniej podczas posiedzenia dotyczącego układu – do głosowania w sprawie układu.

77 Następnie z samej treści postanowienia wydanego w dniu 29 kwietnia 2004 r. przez Krajský súd v Košiciach wynika, że ów sąd wezwał zainteresowanych wierzycieli do przedstawienia w ramach postępowania układowego w terminie dziesięciu tygodni dowodu na istnienie ich wierzytelności, zwołał posiedzenie dotyczące układu na dzień 9 lipca 2004 r. i powtórzył szczegółowe zasady układu sformułowane przez skarżącą w jej projekcie układu z dnia 8 marca 2004 r.

78 Należy wreszcie zaznaczyć, że skarżąca wskazała w swych uwagach z dnia 24 października 2005 r., że w dniu 29 kwietnia 2004 r. Krajský súd v Košiciach zezwolił na pierwszy etap postępowania układowego, gdyż wszystkie wymagane przesłanki formalne i materialne zostały spełnione. Dodała też, że drugi etap postępowania układowego zakończył się wydaniem postanowienia z dnia 14 lipca 2004 r., w którym Krajský súd v Košiciach zatwierdził układ.

79 W świetle rozważań zaprezentowanych w pkt 74–78 powyżej należy uznać, że postanowienie wydane w dniu 29 kwietnia 2004 r. przez Krajský súd v Košiciach nie stanowi wiążącego aktu prawnego w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 68 powyżej. W rzeczonym postanowieniu Krajský súd v Košiciach poprzestał na stwierdzeniu, że w niniejszej sprawie przesłanki wszczęcia postępowania układowego zostały spełnione.

80 Po drugie, jeśli chodzi o skutki postanowienia o wszczęciu postępowania układowego, bezsporne jest, że zgodnie z przepisami prawa krajowego mającymi zastosowanie w niniejszej sprawie owo postanowienie pozbawia zwłaszcza dłużnika, jak również jego wierzycieli prawa do wszczęcia postępowania likwidacyjnego w ciągu całego postępowania układowego. Jednakże art. 66 ustawy o postępowaniu likwidacyjnym i układowym stanowi, że jeśli projekt układu nie zostanie zatwierdzony przez zainteresowanych wierzycieli, sąd winien zakończyć postępowanie układowe. Tak więc od tego momentu zainteresowani wierzyciele mają prawo wszczęcia postępowania likwidacyjnego.

81 Po trzecie, bezsporne jest, że słowacka administracja podatkowa była w niniejszej sprawie wierzycielem uprzywilejowanym. Bezsporne jest również to, że zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu likwidacyjnym i układowym projekt układu winien zostać zatwierdzony przez wierzycieli uprzywilejowanych, aby następnie układ mógł zostać zatwierdzony przez sąd. Tymczasem wbrew twierdzeniom skarżącej z akt sprawy nie wynika, że przed wydaniem postanowienia w dniu 29 kwietnia 2004 r. przez Krajský súd v Košiciach skarżąca otrzymała od lokalnego organu podatkowego jakąkolwiek gwarancję zatwierdzenia jej projektu układu z dnia 8 marca 2004 r. Dlatego też skarżąca niesłusznie twierdzi, iż rozpatrywany środek został przyznany przez Republikę Słowacką przed dniem 1 maja 2004 r.

82 Ponadto należy zaznaczyć, że – jak wynika to z motywu 57 zaskarżonej decyzji – władze słowackie wyraziły formalnie, dwukrotnie w 2004 r., swój sprzeciw wobec zatwierdzenia projektu układu skarżącej. Pismem z dnia 15 stycznia 2004 r. słowacki minister finansów wezwał słowacką dyrekcję generalną ds. podatków do tego, by nie udzielała zgody na projekty układów, które prowadziłyby do umorzenia wierzytelności podatkowych. Pismem z dnia 6 lipca 2004 r. wspomniana słowacka dyrekcja generalna ds. podatków wezwała lokalny organ podatkowy do tego, by nie zgodził się na projekt układu skarżącej.

83 Prawdą jest, że z akt sprawy wynika, iż w wyroku z dnia 6 marca 2006 r. Špeciálny súd v Pezinku uznał, że pisma z dnia 15 stycznia i z dnia 6 lipca 2004 r. nie miały skutku wiążącego. Jednakże nawet w braku wiążącego skutku tychże pism takie zalecenia określały w szczególnie wyraźny sposób stanowisko słowackiej dyrekcji generalnej ds. podatków, a ta ostatnia była przychylna nie tylko projektowi układu skarżącej, ale również generalnie wszelkiemu zwolnieniu z zobowiązania podatkowego na obszarze Republiki Słowackiej. Dlatego też nie można zarzucać Komisji tego, że przedstawiła w zaskarżonej decyzji pisma z dnia 15 stycznia i z dnia 6 lipca 2004 r. jako elementy pozwalające wykazać brak zgody władz słowackich na projekt układu skarżącej.

84 Jak wynika to z akt sprawy, lokalny organ podatkowy wyraził zgodę na projekt układu skarżącej dopiero na posiedzeniu w dniu 9 lipca 2004 r. Bezsporne jest bowiem, że w dniu 14 lipca 2004 r. Krajský súd v Košiciach wydał postanowienie zatwierdzające układ na podstawie jednomyślnego zatwierdzenia projektu układu skarżącej przez jej wierzycieli.

85 Przed dniem 9 lipca 2004 r. słowacka administracja podatkowa mogła, jako wierzyciel uprzywilejowany, sprzeciwić się projektowi układu skarżącej, co spowodowałoby automatycznie zamknięcie przez Krajský súd v Košiciach postępowania układowego wszczętego w dniu 29 kwietnia 2004 r. Strony nie kwestionują bowiem tego, że w razie braku takiego zatwierdzenia przez lokalny organ podatkowy reprezentujący wierzyciela uprzywilejowanego skarżącej Krajský súd v Košiciach nie mógłby zatwierdzić układu. Dlatego też do dnia 9 lipca 2004 r. lokalny organ podatkowy mógł wyrazić swój sprzeciw wobec projektu układu skarżącej, w związku z czym miałby on prawo wszczęcia postępowania w sprawie egzekucji należności podatkowych albo postępowania likwidacyjnego po zamknięciu postępowania układowego przez Krajský súd v Košiciach. Ponadto z uwag skarżącej z dnia 24 października 2005 r. wynika, że celem wykazania, iż lokalny organ podatkowy był przekonany, że rozwiązanie w postaci układu, które ów organ zatwierdził w dniu 9 lipca 2004 r., było korzystniejsze niż postępowanie likwidacyjne, skarżąca twierdzi, iż rzeczony organ mógł interweniować na różnych etapach postępowania układowego, aby nie dopuścić do tego układu. Takie stwierdzenie pozostaje w sprzeczności z argumentem skarżącej, że rozpatrywany środek został przyznany przed dniem 29 kwietnia 2004 r.

86 Z całości powyższych rozważań wynika, że w niniejszej sprawie lokalny organ podatkowy przyjął decyzję o zrzeczeniu się 65% jego wierzytelności wobec skarżącej dopiero wówczas, gdy ów organ formalnie zatwierdził projekt układu, mianowicie w dniu 9 lipca 2004 r. Tak więc wiążący akt prawny, w którym władze słowackie zobowiązały się do przyznania rozpatrywanego środka pomocowego, został przyjęty po przystąpieniu Republiki Słowackiej do UE.

87 W związku z tym należy oddalić zarzut trzeci jako bezzasadny.

4. W przedmiocie zarzutów czwartego, piątego, szóstego, siódmego, ósmego i dziewiątego, opartych zasadniczo na naruszeniach prawa i błędnych ustaleniach faktycznych, jeśli chodzi o uznanie rozpatrywanego środka za pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE

Uwagi wstępne

88 Należy zaznaczyć, że zarzuty czwarty i piąty są oparte odpowiednio na naruszeniu prawa i błędnym ustaleniu faktycznym, gdyż Komisja uznała, że postępowanie likwidacyjne było korzystniejsze niż postępowanie układowe, oraz na naruszeniu prawa i błędnym ustaleniu faktycznym, jako że Komisja uznała, iż egzekucja należności podatkowych była korzystniejsza niż postępowanie układowe.

89 Tymczasem z motywu 75 zaskarżonej decyzji wynika, że w celu zbadania, czy rozpatrywany środek mógł zostać uznany za pomoc państwa w rozumieniu przepisów art. 87 ust. 1 WE, Komisja posłużyła się kryterium wierzyciela prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej. Komisja zbadała na tej podstawie, czy korzyść uzyskana przez administrację podatkową Republiki Słowackiej z postępowania układowego przewyższała korzyść, jaką owa administracja mogłaby uzyskać z postępowania likwidacyjnego lub z postępowania w sprawie egzekucji należności podatkowych. Wystarczyło zatem, by jedno z tych dwóch postępowań było korzystniejsze niż postępowanie układowe, aby Komisja mogła uznać, że kryterium wierzyciela prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej zostało naruszone w niniejszej sprawie, w związku z czym rozpatrywany środek stanowił pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE.

90 Ponadto należy zauważyć, że zarzuty szósty, siódmy, ósmy i dziewiąty – w zakresie, w jakim zmierzają do podważenia zgodności zaskarżonej decyzji z prawem w części, w jakiej Komisja uznała w niej rozpatrywany środek za pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE – związane są albo z zarzutem czwartym, albo z zarzutem piątym.

91 Jeśli chodzi o zarzut czwarty i o zarzuty szósty, siódmy, ósmy i dziewiąty, w zakresie w jakim związane są z zarzutem czwartym, należy więc w pierwszej kolejności zbadać zgodność zaskarżonej decyzji z prawem w części, w jakiej Komisja uznała, że postępowanie likwidacyjne było korzystniejsze niż postępowanie układowe.

92 Tylko gdyby zostało ustalone, że Komisja niesłusznie uznała, iż postępowanie likwidacyjne było korzystniejsze niż postępowanie układowe, trzeba będzie w drugiej kolejności zbadać zgodność zaskarżonej decyzji z prawem – w kontekście zarzutu piątego i zarzutów szóstego, siódmego, ósmego i dziewiątego, w zakresie w jakim związane są z zarzutem piątym – w części, w jakiej Komisja uznała, że egzekucja należności podatkowych była korzystniejsza niż postępowanie układowe.

W przedmiocie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, w zakresie w jakim Komisja uznała, że postępowanie likwidacyjne było korzystniejsze niż postępowanie układowe

W przedmiocie argumentów przedstawionych w ramach zarzutu czwartego

– Argumenty stron

93 Skarżąca twierdzi, że układ nie zapewniał jej przewagi konkurencyjnej, ponieważ słowacka administracja podatkowa działała jako wierzyciel prywatny, którego jedynym zamiarem było zapewnienie Republice Słowackiej maksymalnych dochodów. Jej zdaniem układ nie tylko nie zapewniał jej „ewidentnie większej” korzyści, ale stanowił on też oczywisty wybór dla każdego wierzyciela prywatnego między, z jednej strony, częściową, ale natychmiastową realizacją wierzytelności, a z drugiej strony, długim i kosztownym postępowaniem likwidacyjnym wiążącym się z ryzykiem otrzymania jedynie kwoty niższej od kwoty, jaką mógłby on otrzymać dzięki wykonaniu układu. Komisja doszła w zaskarżonej decyzji do odmiennego wniosku, ponieważ oparła się na błędnej ocenie okoliczności faktycznych, błędnych wnioskach, bezzasadnych przypuszczeniach i niepopartych dowodami twierdzeniach państwa członkowskiego, które z niejasnych i wątpliwych powodów przyjęło od samego początku, że przyznało bezprawnie pomoc państwa.

94 W pierwszej kolejności skarżąca podnosi, że Komisja nie uwzględniła czasu trwania postępowania likwidacyjnego na Słowacji i raportów sporządzonych w tym zakresie przez osoby trzecie. Twierdzi ona, że najbardziej uderzająca różnica między postępowaniem układowym a postępowaniem likwidacyjnym dotyczy czasu trwania każdego z tych postępowań. Podczas gdy przy wykonaniu układu należne kwoty zostaną zapłacone wierzycielom w kolejnych miesiącach, dochód ze sprzedaży jej aktywów w ramach postępowania likwidacyjnego zostanie przekazany wierzycielom dopiero po zakończeniu znacznie dłuższego postępowania. Ponadto w motywie 54 zaskarżonej decyzji Komisja poprzestała na odesłaniu do wyrażonej przez władze słowackie opinii, że z uwagi na ograniczoną liczbę wierzycieli oraz istnienie aktywów o dodatniej wartości likwidacyjnej postępowanie likwidacyjne zostałoby przeprowadzone w niniejszej sprawie szybciej niż normalnie, lecz nie wyjaśniła, w jaki sposób owe czynniki mogły skrócić czas trwania postępowania. Ponadto skarżąca twierdzi, że Komisja przyznała w odpowiedzi na skargę, iż nie starała się wyrobić sobie opinii w przedmiocie prawdopodobnego czasu trwania postępowania likwidacyjnego w zakresie aktywów skarżącej. Komisja nie uwzględniła więc „dochodów z utraconych odsetek”, gdy porównywała postępowanie likwidacyjne z postępowaniem układowym.

95 Zdaniem skarżącej nawet jeśli rzeczone czynniki mogły przyczynić się do tego, że postępowanie likwidacyjne zostałoby przeprowadzone szybciej niż normalnie, Komisja powinna uwzględnić liczne okoliczności sprawy mogące wydłużyć czas trwania wspomnianego postępowania. Skarżąca podnosi w tym względzie, że większość jej aktywów stanowiły urządzenia służące w szczególności do produkcji i przetwórstwa napojów, w związku z czym liczba potencjalnych nabywców była ograniczona. Ponadto lokalizacja geograficzna tychże urządzeń była niekorzystna, jeśli chodzi o transport oraz wykwalifikowanych pracowników. Uważa ona zatem, że zarówno należące do niej grunty, jak i jej środki produkcji nie miały żadnej wartości dla znaczącego producenta napojów alkoholowych mającego siedzibę na Słowacji i że byłoby trudno je sprzedać.

96 Skarżąca twierdzi, że pochodzące z różnych źródeł informacje dotyczące średniego czasu trwania postępowania likwidacyjnego na Słowacji zostały przekazane Komisji w toku dochodzenia. Po pierwsze, twierdzi ona, że przekazała Komisji w załączeniu do swych uwag z dnia 24 października 2005 r. raport Banku Światowego z 2004 r., z którego wynika, że według idealnego scenariusza średni czas trwania postępowania likwidacyjnego na Słowacji wynosił cztery lata i osiem miesięcy. Ponadto z raportu Banku Światowego z 2002 r., który został załączony do skargi, wynika też, że postępowanie likwidacyjne jest najgorszym wyborem dla wierzyciela i trwa od trzech do siedmiu lat oraz że wierzyciele uprzywilejowani wskazują na wyjątkowo niską stopę odzyskiwania swych wierzytelności wynoszącą 5–10% po uiszczeniu kosztów administracyjnych. Po drugie, skarżąca zauważa, że w przekazanym Komisji w załączeniu do jej uwag z dnia 24 października 2005 r. raporcie z 2004 r. słowackie ministerstwo sprawiedliwości oceniło czas trwania postępowania likwidacyjnego na Słowacji na 3–7 lat. Po trzecie, ze sprawozdania H wynika, że [poufne]. Po czwarte, Komisja wskazała w swych raportach z 2002 r. i 2003 r. dotyczących postępów osiągniętych przez Republikę Słowacką w ramach przygotowania jej członkostwa w Unii na trudności i konieczność poprawy, jeśli chodzi o postępowanie likwidacyjne i postępowanie upadłościowe.

97 Zdaniem skarżącej, zakładając nawet, iż dochód ze sprzedaży jej aktywów w ramach postępowania likwidacyjnego wskazany w zaskarżonej decyzji został obliczony na podstawie współczynnika użytego w sprawozdaniu E, oczywiste jest, że nawet najbardziej optymistycznie nastawiony wierzyciel prywatny wolałby otrzymać 225 mln SKK w grudniu 2004 r. niż otrzymać ewentualnie do 239 mln SKK (kwota 275 mln SKK odpowiada prawdopodobnemu całkowitemu dochodowi ze sprzedaży jej aktywów w ramach postępowania likwidacyjnego i zostaje pomniejszona o kwotę wynoszącą co najmniej 36 mln SKK, która odpowiada kosztom postępowania likwidacyjnego) w terminie, który jest „krótszy niż średnia” i może wynieść siedem lat. Skarżąca podnosi, że w świetle, po pierwsze, różnicy sięgającej 14 mln SKK między kwotą, jaką można uzyskać przy wykonaniu układu, a kwotą, jaką można uzyskać w ramach postępowania likwidacyjnego, a po drugie, stopy dyskontowej w wysokości 5,1% stosowanej w marcu 2004 r., postępowanie likwidacyjne nie mogłoby trwać dłużej niż trzynaście i pół miesiąca, aby wierzyciel prywatny zdecydował się na postępowanie likwidacyjne, a nie na postępowanie układowe. Tymczasem tak krótki termin jest nie do pomyślenia w niniejszej sprawie.

98 W drugiej kolejności skarżąca wskazuje, że Komisja nie uwzględniła kosztów postępowania likwidacyjnego na Słowacji i raportów sporządzonych w tym zakresie przez osoby trzecie. Podnosi, że owe koszty wynosiły według sprawozdania E [poufne] SKK, to jest [poufne] dochodu ze sprzedaży jej aktywów w ramach takiego postępowania, który oszacowano na [poufne] SKK, a według sprawozdania K – [poufne] SKK, to jest [poufne] dochodu ze sprzedaży jej aktywów w ramach takiego postępowania, który oszacowano na [poufne] SKK. Komisja odjęła od dochodu ze sprzedaży jej aktywów w ramach postępowania likwidacyjnego, który oszacowano na 275 mln SKK, kwotę 36 mln SKK odpowiadającą kosztom postępowania likwidacyjnego, która tak naprawdę odpowiada kosztowi związanemu z dochodem ze sprzedaży jej aktywów w ramach postępowania likwidacyjnego, oszacowanym na 204 mln SKK. Względna proporcja kosztów do rzeczonego dochodu zmniejsza się w miarę, jak ów dochód rośnie. Dlatego też Komisja niesłusznie uznała, że koszty wskazane w sprawozdaniu K były niższe od kosztów określonych w sprawozdaniu E. Skarżąca dodaje, że Komisja – opierając się na kosztach postępowania likwidacyjnego na Słowacji oszacowanych w raporcie Banku Światowego z 2004 r., odpowiadających 18% dochodu ze sprzedaży aktywów w ramach tegoż postępowania – stwierdziła, że całkowity dochód, spodziewany na podstawie danych z dnia 17 czerwca 2004 r., był niższy od dochodu wynikającego z układu lub był mu równy. Argument Komisji, że zarządca likwidacyjny kontynuował proces produkcyjny, nie jest „przekonywający”, ponieważ odebrano jej licencję na produkcję i przetwórstwo alkoholi i napojów alkoholowych, w związku z czym nie mogła już produkować napojów alkoholowych.

99 W trzeciej kolejności skarżąca zarzuca Komisji to, że nie uwzględniła dodatkowej pracy i kosztów zarządzania, którym skarżąca musiałaby sprostać w razie wszczęcia postępowania likwidacyjnego. Skarżąca podnosi, że nie tylko musiałaby nadal wypłacać wynagrodzenie swym pracownikom oraz ponosić koszty funkcjonowania, ale również prawdopodobnie rozwiązywałaby stopniowo umowy o pracę, w związku z czym musiałaby wypłacić odszkodowania z tego tytułu.

100 W czwartej kolejności skarżąca zarzuca Komisji to, że nie uwzględniła precedensu na słowackim rynku napojów alkoholowych, który zostałby uwzględniony przez rozważnego wierzyciela prywatnego. Skarżąca przypomina w tym zakresie, że w swych uwagach z dnia 24 października 2005 r. zwróciła uwagę Komisji na ogłoszoną likwidację Liehofruct White Lady Distillery, s.r.o. Levoča (zwanej dalej „Liehofructą”). Skarżąca twierdzi, że przedsiębiorstwo to – podobnie jak ona – nabyło wytwórnię napojów alkoholowych należącą wcześniej do państwa i dodaje, że „organy podatkowe były również najważniejszymi wierzycielami”. Zauważa, że postępowanie likwidacyjne Liehofructy rozpoczęło się w lipcu 1999 r., że aktywa zostały zbyte po dziesięciu rundach licytacyjnych, podczas których najwyższe oferty nie przekroczyły 30% szacunkowej wartości przedsiębiorstwa, oraz że po ośmiu latach postępowanie nie zostało jeszcze zakończone. Dowodzi to tego, że znalezienie nabywcy wytwórni napojów alkoholowych wyposażonej w przestarzałe urządzenia i położonej na wschodzie Słowacji nie było łatwe.

101 W odpowiedzi na argument Komisji, że skarżąca nie wyjaśniła, w jakim zakresie likwidacja Liehofructy była podobna do jej sytuacji, skarżąca podnosi, że do Komisji należało przeprowadzenie dochodzenia w tej konkretnej kwestii i że jej bezczynność stanowi ewidentny błąd. Kwestionuje również twierdzenie Komisji, że aktywa zostały sprzedane po cenie rynkowej. Jej zdaniem każdy rozważny wierzyciel prywatny winien spodziewać się tego, że cena sprzedaży aktywów jego dłużnika w ramach postępowania likwidacyjnego będzie niższa od normalnej ceny rynkowej.

102 W piątej kolejności skarżąca twierdzi, że Komisja nie uwzględniła raportu słowackiego ministerstwa sprawiedliwości z 2004 r., przytoczonego w pkt 96 powyżej, zgodnie z którym w ramach postępowania likwidacyjnego wierzycielom uprzywilejowanym bardzo rzadko udawało się odzyskać więcej niż 5–10% ich wierzytelności od niewypłacalnego dłużnika. Tymczasem to pesymistyczne stwierdzenie pozostaje w sprzeczności z nadzwyczaj pozytywną oceną postępowania likwidacyjnego dokonaną przez władze słowackie w niniejszej sprawie. Nie zwróciwszy uwagi na ową sprzeczność, Komisja dopuściła się zatem oczywistego błędu w ocenie.

103 Skarżąca przypomina w replice, że oszacowanie wysokości środków płynnych na [poufne] SKK uwzględniało fakt odroczenia przez Old Herold terminu zapłaty kwot w następstwie projektu układu, których zapłata była początkowo należna w lipcu 2004 r. Nie kwestionując istnienia tych środków płynnych, skarżąca twierdzi, że w ramach postępowania likwidacyjnego Old Herold, jako jej wierzyciel, również musiałaby zostać spłacona. Rozważny wierzyciel prywatny nie liczyłby więc na sprzedaż dóbr niebędących dobrami zwyczajnymi, zapasów i wierzytelności krótkoterminowych za kwotę przekraczającą 63,3 mln SKK, i to po odjęciu kosztów związanych z wypłatą wynagrodzeń, kosztów administracyjnych i prawnych, jak również częściowej spłaty istniejących wierzycieli, do których należy też Old Herold. Wreszcie skarżąca podnosi, że kwota około [poufne] SKK uzyskana ze sprzedaży jej zapasów spółce Old Herold opierała się na długoterminowym porozumieniu zawartym z Old Herold oraz na wierze tej ostatniej w powodzenie układu. Old Herold nie kupiłaby wspomnianych zapasów w razie upadłości. Dlatego też nie jest zasadne uwzględnienie takich środków w ramach oceny „potencjalnej korzyści finansowej” wynikającej z postępowania likwidacyjnego.

104 Skarżąca dodaje, że twierdzenie Komisji, że w przypadku środków płynnych egzekucja należności podatkowych mogłaby nastąpić poprzez zwykłe pozbawienie własności, nie ma znaczenia, ponieważ wspomniane środki płynne były w każdym razie zastrzeżone dla słowackiej administracji podatkowej.

105 Komisja, popierana przez interwenienta, kwestionuje wszystkie argumenty podniesione przez skarżącą na poparcie zarzutu czwartego.

– Ocena Sądu

106 W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że – jak zostało to już stwierdzone w pkt 49 powyżej – zgodność z prawem decyzji w sprawie pomocy państwa powinna być oceniana w oparciu o informacje, którymi Komisja mogła dysponować w momencie jej wydania.

107 Następnie należy zaznaczyć, że bezsporna jest okoliczność, iż rozpatrywany środek, polegający na zwolnieniu z długu przez wierzycieli w ramach zatwierdzonego przez nich układu, przysparza skarżącej korzyści. Strony toczą natomiast spór co do tego, czy w niniejszej sprawie w świetle kryterium wierzyciela prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej skarżąca uzyskałaby w normalnych warunkach rynkowych taką korzyść gospodarczą, a zatem co do tego, czy ów środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE.

108 Należy przypomnieć w tym względzie, że w zakresie w jakim stosowanie przez Komisję kryterium wierzyciela prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej wiąże się – podobnie jak stosowanie kryterium inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej – z dokonywaniem złożonych ocen ekonomicznych, owo stosowanie jest zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przedmiotem kontroli ograniczonej do sprawdzenia poszanowania przepisów proceduralnych i przepisów dotyczących uzasadnienia, prawidłowości ustaleń faktycznych, braku oczywistego błędu w ocenie stanu faktycznego oraz braku nadużycia władzy (zob. wyrok Sądu z dnia 21 października 2004 r. w sprawie T‑36/99 Lenzing przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑3597, pkt 150 i przytoczone tam orzecznictwo, utrzymany w mocy wyrokiem Trybunału z dnia 22 listopada 2007 r. w sprawie C‑525/04 P Hiszpania przeciwko Lenzing, Zb.Orz. s. I‑9947, pkt 59).

109 Należy również przypomnieć, że chociaż Trybunał uznaje, iż Komisji przysługuje pewien zakres uznania w dziedzinie ekonomicznej, nie oznacza to, że sąd Unii powinien powstrzymać się od kontroli interpretacji danych natury ekonomicznej dokonanej przez Komisję (wyrok Trybunału z dnia 15 lutego 2005 r. w sprawie C‑12/03 P Komisja przeciwko Tetra Laval, Zb.Orz. s. I‑987, pkt 39; ww. w pkt 108 wyrok w sprawie Hiszpania przeciwko Lenzing, pkt 56).

110 Zgodnie z orzecznictwem Trybunału sąd Unii winien bowiem dokonać nie tylko weryfikacji materialnej prawidłowości przytoczonych dowodów, ich wiarygodności i spójności, ale także kontroli tego, czy te dowody stanowią zbiór istotnych danych, które należy wziąć pod uwagę w celu oceny złożonej sytuacji, i czy mogą one stanowić poparcie dla wniosków wyciągniętych na ich podstawie (zob. podobnie wyroki Trybunału: z dnia 25 stycznia 1979 r. w sprawie 98/78 Racke, Rec. s. 69, pkt 5; z dnia 22 października 1991 r. w sprawie C‑16/90 Nölle, Rec. s. I‑5163, pkt 12; z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie C‑326/05 P Industrias Químicas del Vallés przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑6557, pkt 76). Jednakże w ramach tej kontroli sąd Unii nie może zastąpić oceny ekonomicznej dokonanej przez Komisję swoją własną oceną (postanowienie Trybunału z dnia 25 kwietnia 2002 r. w sprawie C‑323/00 P DSG przeciwko Komisji, Rec. s. I‑3919, pkt 43).

111 Wreszcie w przypadkach, gdy instytucji Unii przysługuje szeroki zakres uznania, podstawowego znaczenia nabiera kontrola przestrzegania pewnych gwarancji proceduralnych. Otóż Trybunał sprecyzował, że wśród tych gwarancji znajduje się obowiązek starannego i bezstronnego zbadania przez właściwą instytucję wszystkich istotnych elementów danego przypadku oraz uzasadnienia w wystarczający sposób jej decyzji (wyroki: z dnia 21 listopada 1991 r. w sprawie C‑269/90 Technische Universität München, Rec. s. I‑5469, pkt 14; z dnia 7 maja 1992 r. w sprawach połączonych C‑258/90 i C‑259/90 Pesquerias De Bermeo i Naviera Laida przeciwko Komisji, Rec. s. I‑2901, pkt 26).

112 Dlatego też kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim Komisja uznała, że kryterium wierzyciela prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej nie zostało spełnione, winna ograniczyć się do sprawdzenia, czy Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych.

113 W drugiej kolejności aby dokonać tej kontroli legalności, należy w szczególności wziąć pod uwagę w niniejszej sprawie następujące cztery parametry.

114 Pierwszym parametrem jest okoliczność, której zresztą nie zakwestionowano, że słowacka administracja podatkowa, która przyznała rozpatrywany środek, jest wierzycielem. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem organ publiczny, który udzielił zwolnienia z długu, winien zostać porównany z wierzycielem prywatnym podejmującym działania w celu uzyskania zapłaty kwot należnych mu od dłużnika przeżywającego trudności finansowe. Należy bowiem odróżnić status wierzyciela od statutu inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej, który prowadzi ogólną lub sektorową politykę strukturalną i który kieruje się długookresowymi perspektywami rentowności zainwestowanego kapitału (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2002 r. w sprawie T‑152/99 HAMSA przeciwko Komisji, Rec. s. II‑3049, pkt 167 i przytoczone tam orzecznictwo).

115 Drugim parametrem jest okoliczność, której strony nie zakwestionowały, że administracja publiczna, która przyznała rozpatrywany środek, jest wierzycielem uprzywilejowanym. Należy bowiem przypomnieć, że gdy przedsiębiorstwo stojące w obliczu poważnego pogorszenia się jego sytuacji finansowej proponuje porozumienie lub szereg porozumień w sprawie uregulowania długów względem jego wierzycieli w celu uzdrowienia jego sytuacji oraz uniknięcia likwidacji, każdy z wierzycieli musi wybrać między, z jednej strony, kwotą oferowaną mu w ramach proponowanego porozumienia, a z drugiej strony, kwotą, którą według swoich szacunków będzie mógł odzyskać po zakończeniu ewentualnej likwidacji przedsiębiorstwa. Na jego wybór ma wpływ szereg czynników, takich jak: jego statut wierzyciela hipotecznego, uprzywilejowanego lub zwykłego, charakter i zakres zabezpieczeń, jakie ewentualnie posiada, jego ocena szans na uzdrowienie sytuacji przedsiębiorstwa, jak również zysk, jaki mu przypadnie w razie likwidacji (ww. w pkt 114 wyrok w sprawie HAMSA przeciwko Komisji, pkt 168).

116 Trzecim parametrem jest szczególnie ostrożny charakter szacunku dokonanego przez Komisję w odniesieniu do dochodu ze sprzedaży aktywów skarżącej w ramach postępowania likwidacyjnego. Sąd uważa w tym zakresie, że dochód z likwidacji, który został oszacowany przez Komisję w tabeli 4 zawartej w zaskarżonej decyzji na 275 mln SKK, stanowił minimalny szacunek. Wartość księgowa aktywów skarżącej wskazana w tejże tabeli opierała się bowiem, z jednej strony, w przeważającym zakresie na danych przekazanych przez skarżącą, a z drugiej strony, jeśli chodzi o dane z dnia 17 czerwca 2004 r., na wynikach kontroli przeprowadzonej przez słowacką administrację podatkową w pomieszczeniach skarżącej w dniu 21 czerwca 2004 r.

117 Należy zaznaczyć w tym względzie, po pierwsze, że skarżąca nie podważa zasadności danych zebranych przez słowacką administrację podatkową podczas kontroli w dniu 21 czerwca 2004 r. Po drugie, Komisja nie tylko wykazała się – jak wynika to w szczególności z przypisów nr 20 i 23 zaskarżonej decyzji – maksymalną ostrożnością, gdy dokonywała szacunku aktywów, ale również zastosowała w tej tabeli – jak wynika to z motywów 84–87 zaskarżonej decyzji – współczynniki likwidacji przyjęte w sprawozdaniu E, podczas gdy uważała, że owe współczynniki były niezbyt zadowalające.

118 Ponadto w tabeli 4 zaskarżonej decyzji Komisja oszacowała na 90 mln SKK dochód na dzień 17 czerwca 2004 r. ze sprzedaży w ramach postępowania likwidacyjnego aktywów trwałych skarżącej, podczas gdy ich wartość księgowa wynosiła 200 mln SKK. Tymczasem jak wynika to z motywu 87 zaskarżonej decyzji, Komisja twierdzi, że skoro owe wierzytelności były zabezpieczone – zdaniem samej skarżącej – przynajmniej do kwoty 194 mln SKK, dochód, jaki mogłaby ona osiągnąć z likwidacji aktywów trwałych, winien być przynajmniej równy wartości tychże zabezpieczonych wierzytelności. Natomiast w tabeli 4 zaskarżonej decyzji Komisja zastosowała współczynnik likwidacji przyjęty w sprawozdaniu E.

119 Wreszcie w tabeli 4 zaskarżonej decyzji Komisja zastosowała przyjęty w sprawozdaniu E współczynnik likwidacji wynoszący 20%, aby obliczyć dochód ze sprzedaży zapasów skarżącej w ramach postępowania likwidacyjnego, podczas gdy w dniu 17 czerwca 2004 r. wartość księgowa tych zapasów zmniejszyła się o 125 mln SKK, co stanowi spadek o 60% w porównaniu z zapasami istniejącymi w marcu 2004 r.

120 Z powyższych rozważań wynika, że oszacowanie dochodu ze sprzedaży aktywów skarżącej w ramach postępowania likwidacyjnego na dzień 17 czerwca 2004 r., wynikające z tabeli 4 zaskarżonej decyzji, stanowiło w mniemaniu Komisji niezbędne minimum, które wierzyciel prywatny wziąłby pod uwagę, aby ocenić korzyści wynikające z postępowania likwidacyjnego w porównaniu z dochodem uzyskanym na podstawie układu zatwierdzonego w dniu 9 lipca 2004 r.

121 Czwartym parametrem jest częściowe zwolnienie skarżącej z długu. W przeciwieństwie do postępowania układowego postępowanie likwidacyjne nie pozwala bowiem wierzycielowi na zwolnienie dłużnika z długu. Innymi słowy, jeśli po zakończeniu postępowania likwidacyjnego dochód ze sprzedaży aktywów dłużnika nie wystarczył, by zaspokoić wszystkich jego wierzycieli, owi wierzyciele mogą zawsze żądać od tego dłużnika zwrotu należnych jeszcze kwot.

122 Tak więc argumenty przedstawione przez skarżącą na poparcie zarzutu czwartego należy zbadać w świetle powyższych rozważań.

123 Po pierwsze, jeśli chodzi o argument skarżącej, że Komisja nie uwzględniła czasu trwania postępowania likwidacyjnego na Słowacji i raportów sporządzonych w tym zakresie przez osoby trzecie, należy zaznaczyć przede wszystkim, że wbrew twierdzeniom skarżącej Komisja nie tylko wskazała w motywie 54 zaskarżonej decyzji, iż zdaniem Republiki Słowackiej w świetle szczególnych okoliczności niniejszej sprawy czas trwania postępowania likwidacyjnego byłby krótszy niż normalnie, ale również wspomniała w motywie 40 zaskarżonej decyzji, że według skarżącej postępowanie likwidacyjne na Słowacji trwa średnio od trzech do siedmiu lat. Komisja wyjaśniła, że skarżąca oparła swoje stanowisko na okolicznościach, statystykach i przykładzie spółki słowackiej, która znajdowała się w sytuacji podobnej do jej sytuacji. Dlatego też nie można zarzucać Komisji, że pominęła tę kwestię i stanowisko skarżącej w tym względzie.

124 Ponadto jeśli chodzi o dowody, jakimi Komisja dysponowała, należy zaznaczyć, że same dane przekazane przez skarżącą nie odpowiadają wymogom wiarygodności i spójności. Szacunki dotyczące czasu trwania postępowania likwidacyjnego na Słowacji, jakie skarżąca przekazała Komisji, były bowiem ogólne i nie uwzględniały szczególnych okoliczności niniejszej sprawy. Podobnie, niektóre z tych szacunków były podane w przybliżeniu i w pewnym zakresie nie zgadzały się z sobą. Skarżąca powołuje się bowiem na cztery sprawozdania wskazane w pkt 96 powyżej, w których ów czas trwania postępowania został oszacowany odpowiednio na: cztery lata i osiem miesięcy, na okres od trzech do siedmiu lat oraz na ponad sześć lat.

125 Innymi raportami, do których skarżąca nawiązuje, są raporty Komisji z 2002 r. i 2003 r. dotyczące postępów osiągniętych przez Republikę Słowacką w ramach przygotowania jej członkostwa w Unii. Zdaniem skarżącej Komisja wskazała w tych raportach na trudności i konieczność poprawy, jeśli chodzi o postępowanie likwidacyjne i postępowanie upadłościowe na Słowacji. Tymczasem należy stwierdzić, że owe raporty Komisji dotyczą postępowania likwidacyjnego na Słowacji w ogólności i nie zajmują się szczególnymi okolicznościami niniejszej sprawy.

126 Ponadto należy zauważyć, że skarżąca nie wspomniała o wnioskach wynikających ze sprawozdania K, jeśli chodzi o czas, przez jaki mogłoby trwać w stosunku do niej postępowanie likwidacyjne. W tymże sprawozdaniu, które sama skarżąca przedstawiła w tej sprawie, ów czas został oszacowany na „około 2 lata (w zależności od warunków i pracy zarządcy)”. Należy zaznaczyć, że poza faktem, iż owo oszacowanie czasu trwania takiego postępowania likwidacyjnego jest ewidentnie znacznie bardziej optymistyczne niż inne szacunki przedstawione przez skarżącą, rzeczony szacunek dotyczył konkretnie skarżącej.

127 Należy również uznać, że – jak podnosi Komisja – gdy tak jak w niniejszej sprawie liczba wierzycieli dłużnika jest ograniczona oraz istnieją aktywa o dodatniej wartości likwidacyjnej, postępowanie likwidacyjne może być przeprowadzone szybciej niż normalnie. Twierdzenie to jest tym bardziej słuszne w niniejszej sprawie, że strony są zgodne co do tego, iż wierzytelność słowackiej administracji podatkowej wobec skarżącej stanowiła około 99% pasywów tej ostatniej i co do tego, że wspomniana administracja była wierzycielem uprzywilejowanym. Wynika stąd, że słowacka administracja podatkowa miałaby decydujący wpływ na czas trwania postępowania likwidacyjnego. Prawdą jest, że skarżąca twierdzi, iż szczególne cechy, lokalizacja geograficzna i przestarzały charakter większości jej aktywów utrudniłyby znalezienie nabywcy, a zatem spowolniłyby przebieg postępowania likwidacyjnego. Jednakże jak wskazała Komisja w motywie 88 zaskarżonej decyzji, szereg okoliczności, a w szczególności fakt, iż niektóre z aktywów produkcyjnych skarżącej znalazły nabywcę po odebraniu jej licencji na produkcję i przetwórstwo alkoholi i napojów alkoholowych, wskazuje na to, że to twierdzenie skarżącej jest bezzasadne.

128 Wreszcie jeśli chodzi o kwestię, czy najbardziej optymistycznie nastawiony wierzyciel prywatny wolałby otrzymać 225 mln SKK w grudniu 2004 r. niż otrzymać ewentualnie do 239 mln SKK w terminie, który jest „krótszy niż średnia” i może wynieść siedem lat, jak wskazano w pkt 116–120 powyżej, należy przypomnieć, że dochód ze sprzedaży aktywów skarżącej w ramach postępowania likwidacyjnego, który został oszacowany przez Komisję na 275 mln SKK, stanowił minimalny szacunek. Dlatego też dokonane przez skarżącą – w świetle czasu trwania postępowania likwidacyjnego – obliczenie dotyczące dochodu, jakiego wierzyciel prywatny mógłby spodziewać się ze sprzedaży aktywów skarżącej w ramach postępowania likwidacyjnego, przy uwzględnieniu odsetek należnych wierzycielowi, jest pozbawione znaczenia w kontekście okoliczności niniejszej sprawy, a w szczególności faktu, iż Komisja wykazała się ostrożnością przy szacowaniu tego dochodu.

129 Z powyższych rozważań wynika, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do czasu trwania postępowania likwidacyjnego.

130 Po drugie, jeśli chodzi o argument skarżącej, że Komisja nie uwzględniła kosztów postępowania likwidacyjnego na Słowacji i raportów sporządzonych w tym zakresie przez osoby trzecie, skarżąca podnosi, że według sprawozdania E owe koszty stanowiły 22% dochodu ze sprzedaży jej aktywów w ramach takiego postępowania, który oszacowano na 204 mln SKK, a według sprawozdania K – 28% dochodu ze sprzedaży jej aktywów w ramach takiego postępowania, który oszacowano na 78 mln SKK.

131 Należy zaznaczyć w tym względzie przede wszystkim, że wartość 28% wskazana przez skarżącą jest ewidentnie wadliwa. Jak wynika bowiem ze sprawozdania K, dochód ze sprzedaży aktywów skarżącej w ramach postępowania likwidacyjnego stosownie do wariantu III został oszacowany na 100 mln SKK. Aby obliczyć ów dochód, audytor odjął kwotę 22 mln SKK odpowiadającą kosztom postępowania likwidacyjnego. Rzeczone koszty stanowiły zatem 22%, a nie – jak twierdzi skarżąca – 28% dochodu ze sprzedaży jej aktywów w ramach takiego postępowania.

132 Ponadto skarżąca zarzuca Komisji, że odjęła od dochodu ze sprzedaży jej aktywów w ramach postępowania likwidacyjnego, który został oszacowany na 275 mln SKK, kwotę 36 mln SKK odpowiadającą kosztom takiego postępowania. Tymczasem zdaniem skarżącej owa kwota 36 mln SKK odpowiadała kosztowi związanemu z dochodem ze sprzedaży jej aktywów w ramach postępowania likwidacyjnego, oszacowanym na 204 mln SKK.

133 Należy zaznaczyć w tym względzie, że w motywie 89 zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, co następuje:

„Na wiarygodność [sprawozdania E] ma wpływ także sposób obliczenia różnych opłat związanych z postępowaniem upadłościowym [likwidacyjnym], które zostałyby odliczone od ogólnego przychodu ze sprzedaży aktywów. [Spółka E] obliczyła, że opłaty wyniosą 45 mln SKK, [skarżąca] zaś w przedłożonych przez [nią] dokumentach podał[a] sumę 36 mln SKK, a według szacunków [Pani K, jej audytora wewnętrznego,] opłaty wyniosłyby maksymalnie 22 mln SKK. Różnice te budzą wątpliwości dotyczące dokładności szacunków [spółki E] w odniesieniu do wysokości opłat, a więc także wysokości zysków w ramach postępowania upadłościowego [likwidacyjnego]. Należy jednak podkreślić, że z punktu widzenia sytuacji [skarżącej] na dzień 17 czerwca 2004 r., nawet jeśli opłaty wyniosłyby 36 mln SKK, to zysk w przypadku upadłości [likwidacji] byłby wyższy niż w przypadku wnioskowanego układu”.

134 Prawdą jest, że skarżąca słusznie zarzuca Komisji, że porównała obie wartości dotyczące kosztów postępowania likwidacyjnego podane w sprawozdaniu E i w sprawozdaniu K, nie uwzględniwszy okoliczności, że zostały one obliczone w stosunku do dwóch wartości bezwzględnych, mianowicie dochodów ze sprzedaży aktywów skarżącej w ramach postępowania likwidacyjnego oszacowanych w rzeczonych sprawozdaniach, które to wartości nie były porównywalne. W konsekwencji skarżąca słusznie kwestionuje też powody, jakie skłoniły Komisję do nieuwzględnienia danych wynikających w tym zakresie z owych sprawozdań. Jak wynika z pkt 130 i 131 powyżej, w tych dwóch sprawozdaniach koszty postępowania likwidacyjnego stanowiły 22% szacunkowej wartości dochodu ze sprzedaży aktywów skarżącej w ramach postępowania likwidacyjnego, określonej w tychże sprawozdaniach.

135 Podobnie, należy oddalić jako bezzasadny argument Komisji, że w toku postępowania wyjaśniającego skarżąca poprzestała na wskazaniu, że w przypadku dochodu w wysokości 203,6 mln SKK koszty zarządcy likwidacyjnego wyniosłyby 1,9%, i nie określiła prawdopodobnej wysokości wszystkich pozostałych kosztów. Z pkt 50 uwag skarżącej z dnia 24 października 2005 r. wynika bowiem wyraźnie, że skarżąca wskazała, iż koszty likwidacji oszacowane na około 18% wyniosłyby 32 mln SKK, obok kosztów zarządcy likwidacyjnego oszacowanych na 3,8 mln SKK (to jest 1,9% dochodu ze sprzedaży aktywów skarżącej w ramach postępowania likwidacyjnego, oszacowanego na 203,6 mln SKK).

136 Należy jednak zaznaczyć, że w motywie 89 zaskarżonej decyzji Komisja nie tylko wyraźnie uwzględniła fakt, iż skarżąca wskazała kwotę 36 mln SKK odpowiadającą kosztom postępowania likwidacyjnego, ale też podniosła, że nawet odejmując te koszty od dochodu ze sprzedaży aktywów skarżącej w ramach takiego postępowania, kwota uzyskana przez władze słowackie byłaby wyższa niż kwota proponowana w ramach postępowania układowego. Z pkt 50 uwag skarżącej z dnia 24 października 2005 r. wynika, że oszacowanie kosztów postępowania likwidacyjnego na 36 mln SKK było następstwem zsumowania kosztów zarządcy likwidacyjnego i kosztów likwidacji (3,8 mln SKK + 32 mln SKK = 35,8 mln SKK). Ponadto nie podlega zakwestionowaniu okoliczność, że to oszacowanie kosztów postępowania likwidacyjnego opierało się na dochodzie ze sprzedaży aktywów skarżącej w ramach tegoż postępowania likwidacyjnego, oszacowanym na 204 mln SKK.

137 Tymczasem jak przyznaje sama skarżąca w swych pismach, względny stosunek kosztów postępowania likwidacyjnego do dochodu ze sprzedaży aktywów dłużnika w ramach takiego postępowania zmniejsza się w miarę, jak ów dochód rośnie. Przyjmując, że kwota 36 mln SKK była kwotą, jaką należało odjąć od dochodu ze sprzedaży aktywów skarżącej w ramach postępowania likwidacyjnego, który został oszacowany na 275 mln SKK, Komisja uwzględniła więc część kosztów postępowania likwidacyjnego odpowiadającą też 13% tegoż dochodu (275 mln SKK – 36 mln SKK = 239 mln SKK). Gdyby Komisja odjęła kwotę odpowiadającą 18% tegoż dochodu, to znaczy wartość, która zdaniem skarżącej jest stosowna w świetle raportu Banku Światowego z 2004 r., powinna ona faktycznie stwierdzić, że dochód ze sprzedaży aktywów skarżącej w ramach postępowania likwidacyjnego, po odjęciu kosztów z nim związanych, wyniósłby 225,5 mln SKK. Jednak chociaż kwota ta jest niemal równa kwocie zwróconej wierzycielom przy wykonaniu układu, należy mieć na względzie okoliczność, że – jak wskazano w pkt 116–120 powyżej – Komisja wykazała się szczególną ostrożnością, gdy oszacowała dochód ze sprzedaży aktywów skarżącej w ramach postępowania likwidacyjnego. Należy zatem uznać, że w niniejszej sprawie kwota, jaką władze słowackie mogły uzyskać ze sprzedaży aktywów skarżącej w ramach postępowania likwidacyjnego, po odjęciu kosztów z nim związanych, byłaby niewątpliwie wyższa niż kwota, jaką uzyskały przy wykonaniu układu. Z powyższych argumentów wynika, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu, uznając, iż dochód ze sprzedaży aktywów skarżącej w ramach postępowania likwidacyjnego, po odjęciu kosztów z nim związanych, byłby wyższy od kwoty uzyskanej przez władze słowackie przy wykonaniu układu.

138 Po trzecie, argument skarżącej, że Komisja nie uwzględniła dodatkowej pracy i kosztów zarządzania, którym skarżąca musiałaby sprostać w razie wszczęcia postępowania likwidacyjnego, nie może zostać uwzględniony. Skarżąca nie poparła bowiem swych twierdzeń żadnymi dowodami. Ponadto skarżąca nie kwestionuje tego, że – jak podniosła Komisja – pomimo odebrania jej licencji na produkcję i przetwórstwo alkoholi i napojów alkoholowych w dniu 6 marca 2004 r. w dalszym ciągu wykonywała inne rodzaje działalności w zakresie produkcji i dystrybucji, które niewątpliwie umożliwiały osiągnięcie obrotu pozwalającego na pokrycie części kosztów związanych z personelem i kosztów zarządzania.

139 Po czwarte, jeśli chodzi o argument skarżącej, że Komisja nie uwzględniła precedensu na słowackim rynku napojów alkoholowych, mianowicie ogłoszonej likwidacji Liehofructy, należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom skarżącej Komisja nie pominęła tego precedensu w zaskarżonej decyzji.

140 Z jednej strony, Komisja wskazała bowiem w przypisie nr 9 do motywu 40 zaskarżonej decyzji, w odniesieniu do argumentów skarżącej dotyczących czasu trwania postępowania likwidacyjnego na Słowacji i dochodu ze sprzedaży aktywów skarżącej w ramach postępowania likwidacyjnego na Słowacji, że „[skarżąca] jako przykład podaje spółkę, która posiada podobne składniki majątku i prowadzi działalność w tym samym sektorze [.…]”. Natomiast z uwag skarżącej z dnia 24 października 2005 r. wynika, że jedyny precedens na Słowacji, na który skarżąca powołała się, dotyczy Liehofructy. Dlatego też należy uznać, że przykład wskazany przez Komisję w zaskarżonej decyzji dotyczy likwidacji Liehofructy.

141 Z drugiej strony, z pkt 43 uwag skarżącej z dnia 24 października 2005 r. wynika, że skarżąca nie przekazała Komisji na etapie postępowania wyjaśniającego informacji, które pozwoliłyby stwierdzić, że – jak utrzymuje skarżąca – sytuacja Liehofructy była podobna do jej sytuacji.

142 Ponadto skarżąca niesłusznie twierdzi, że do Komisji należało przeprowadzenie dochodzenia w tej konkretnej kwestii i że jej bezczynność w tym zakresie stanowi ewidentny błąd. Z orzecznictwa wynika bowiem, że na Komisji nie spoczywa obowiązek badania z urzędu i na podstawie przypuszczeń okoliczności, jakie mogły zostać jej przedstawione (ww. w pkt 48 wyrok w sprawie Fleuren Compost przeciwko Komisji, pkt 49 i przytoczone tam orzecznictwo).

143 Wreszcie wbrew twierdzeniom skarżącej, z pism Komisji nie wynika, że Komisja twierdzi, iż sprzedaż aktywów skarżącej w ramach postępowania likwidacyjnego pozwoliłaby na uzyskanie kwoty równej cenie rynkowej tych aktywów. Z pkt 123 odpowiedzi na skargę wynika bowiem, że Komisja stwierdziła jedynie, iż słowacka administracja podatkowa mogłaby – z uwagi na status wierzyciela uprzywilejowanego – otrzymać blisko 100% dochodu ze sprzedaży aktywów skarżącej w ramach postępowania likwidacyjnego, który oszacowano w tabeli poprzedzającej pkt 123 odpowiedzi na skargę według wartości rynkowej po zastosowaniu współczynników likwidacji. Ponadto jak wynika to z zaskarżonej decyzji, a w szczególności z jej tabeli 4, Komisja nie zakwestionowała tego, że należało zastosować współczynnik likwidacji do wartości księgowej aktywów skarżącej, aby oszacować ich wartość na rynku.

144 Po piąte, jeśli chodzi o argument skarżącej, że Komisja nie uwzględniła raportu słowackiego ministerstwa sprawiedliwości z 2004 r., zgodnie z którym w ramach postępowania likwidacyjnego wierzycielom uprzywilejowanym bardzo rzadko udawało się odzyskać więcej niż 5–10% ich wierzytelności od niewypłacalnego dłużnika, należy zaznaczyć, że – jak podniosła Komisja – rzeczony raport był ogólny i nie służył do dokonania oceny szczególnej sytuacji skarżącej i charakterystycznych cech jej głównego wierzyciela, mianowicie słowackiej administracji podatkowej. Ponadto informacje przekazane Komisji przez Republikę Słowacką w ramach postępowania wyjaśniającego mającego za przedmiot rozpatrywany środek dotyczyły niewątpliwie szczególnej sytuacji skarżącej i uwzględniały szczególne cechy jej głównego wierzyciela. Nie można zatem zarzucać Komisji, że popełniła oczywisty błąd, gdyż nie wzięła pod uwagę raportu słowackiego ministerstwa sprawiedliwości z 2004 r.

145 Wreszcie po szóste, jeśli chodzi o twierdzenie skarżącej, że niekwestionowane przez nią oszacowanie kwoty jej środków płynnych na [poufne] SKK na dzień 17 czerwca 2004 r. uwzględniało fakt odroczenia przez Old Herold terminu zapłaty należności w następstwie projektu układu, należy zaznaczyć, że – jak zauważa Komisja – owo twierdzenie nie zostało poparte żadną okolicznością wynikającą z akt sprawy, pozwalającą uznać, że Komisja winna była uwzględnić część tych środków płynnych wynikającą z tego odroczenia.

146 Przede wszystkim z akt sprawy nie wynika bowiem, by w toku postępowania skarżąca chciała poinformować Komisję w tym zakresie. Następnie należy uznać, podobnie jak czyni to Komisja, że motywy, jakie skarżąca stara się przedstawić w swych pismach, by oszacować kwotę środków płynnych wynikającą z faktu odroczenia przez Old Herold terminu zapłaty należności, są niejasne, a nawet sprzeczne z sobą.

147 Należy zauważyć w tym względzie, podobnie jak czyni to Komisja, że skarżąca twierdzi w skardze, iż wierzytelność Old Herold wynosiła [poufne] SKK w dniu 31 lipca 2004 r. i że owa wierzytelność w dalszym ciągu rosła, by wynieść [poufne] SKK w chwili wykonania układu w grudniu 2004 r. Tak więc skarżąca nie może teraz twierdzić, nie przecząc sama sobie, że całość lub znaczna część środków płynnych, którymi dysponowała w dniu 17 czerwca 2004 r., nie mogła zostać wzięta pod uwagę, ponieważ wynikała z faktu odrocz