Przedsiębiorstwo, którego dotyczy takie postępowanie, nie może powoływać się na naruszenie przysługującego mu prawa do obrony w wyniku tego, że pewne dowody zawarte w poufnej wersji skargi wszczynającej to postępowanie nie są przytoczone w jej wersji jawnej, która została mu przekazana, jeśli wobec niezwrócenia na to w wystarczającym stopniu uwagi Komisji, a później Rady, nie umożliwiło ono tym instytucjom dokonania oceny problemów, jakie mogą wynikać z tego braku.

Nie może zwalniać instytucji w żaden sposób z tego obowiązku ani zakaz uwzględniania zwykle okoliczności, które wystąpiły po zakończeniu dochodzenia, o którym mowa w art. 6 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96 i art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 2026/97, ani możliwość weryfikacji środków. Po pierwsze bowiem, wymieniony okres i wymieniony zakaz, z pewnymi wyjątkami, mają na celu zapewnienie, by wyniki dochodzenia były reprezentatywne i wiarygodne oraz by na okoliczności, na których opiera się ustalenie dumpingu czy subsydium i szkody, nie miało wpływu zachowanie zainteresowanych producentów mające miejsce po wszczęciu postępowania antydumpingowego, a zatem by nałożone na zakończenie postępowania cła ostateczne pozwalały na skuteczne wyrównanie tej szkody. Po drugie, sama możliwość weryfikacji, pozostawionej do uznania Komisji i dokonywanej po przyjęciu rozporządzeń, nie może w żaden sposób stanowić dowodu wystarczającego uwzględnienia skutków rozszerzenia.

Z uwagi na bardzo jednoznaczne brzmienie art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia nr 2026/97 w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, który wyklucza z pojęcia subsydium zwolnienie wywożonych produktów z opłat celnych i podatków, którymi objęty jest podobny produkt przeznaczony do krajowej konsumpcji lub umorzenie takich ceł lub podatków w kwotach nieprzekraczających tych, które zostały naliczone, pod warunkiem że zwolnienie to zostało przyznane zgodnie z przepisami załączników I–III do tego rozporządzenia, załączniki te zawierają nie tylko wytyczne służące stwierdzeniu, czy istnieje gwarancja, że nadmierny zwrot nie jest możliwy, ale też zasady, których poszanowanie jest niezbędne do tego, by zwolnienie z opłat celnych lub ich umorzenie nie było zakwalifikowane jako subsydiowanie. Ponadto struktura tego artykułu wskazuje, że odstępstwo przyznane w stosunku do zwolnień z opłat celnych lub ich umorzenia stanowi wyjątek od zasady, zgodnie z którą utrata lub niedobranie zwykle pobieranych dochodów publicznych stanowi subsydiowanie. Odstępstwo to należy więc interpretować ściśle.

W konsekwencji wobec niespełnienia wymogów przepisów załączników I–III do rozporządzenia nr 2026/97 korzyść będąca powodem wprowadzenia środków wyrównawczych jest równa kwocie wszystkich ceł lub podatków podlegających zwykle zapłacie. Ograniczenie bowiem pojęcia subsydiowania tylko do pobranej nadwyżki, zakłada przede wszystkim, że system umorzenia lub zwolnienia jest zgodny z art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia nr 2026/97, a tym samym — z załącznikami I–III do niego, ponieważ eksporterzy mają prawo do uzyskania zwrotu ceł lub podatków związanych ze środkami wykorzystywanymi do wytwarzania wywożonych towarów jedynie przy poszanowaniu tychże przepisów.

Co się tyczy kryteriów zawartych w załącznikach II i III do tego rozporządzenia — ich celem jest weryfikacja, czy system zwrotu obowiązujący w państwie wywozu pozwala upewnić się, że środki produkcji zostały rzeczywiście wykorzystane. Pierwsze kryterium opiera się na istnieniu systemów lub procedur pozwalających na dokonanie takiej weryfikacji. Drugie kryterium, stosowane alternatywnie, w razie gdy nie ma takich systemów lub procedur lub są one nieprawidłowe, polega na dokonaniu przez państwo wywozu badania w oparciu o rzeczywiście wykorzystane środki produkcji lub rzeczywiście dokonane transakcje. W tym zakresie Komisja winna jedynie stwierdzić, czy władze państwa wywozu ustanowiły i stosują system lub procedurę kontroli. Nie ma ona w żadnej mierze obowiązku prowadzenia dochodzenia w celu weryfikacji funkcjonowania wymienionego systemu czy wymienionej procedury w praktyce. Przeciwnie, wobec braku systemu lub procedury kontroli przeprowadzenie nowego badania w oparciu o rzeczywiście wykorzystane środki i o rzeczywiście dokonane transakcje jest zadaniem państwa wywozu, a nie Wspólnoty.

O ile fakt, iż w załącznikach tych używa się określenia „w normalnym trybie” w odniesieniu do działań, jakie winna podjąć Komisja w trakcie badania systemu zwrotu, oznacza, iż w szczególnych okolicznościach instytucje mogą posłużyć się ewentualnie innymi kryteriami, o tyle nie może on pozbawiać ich możliwości powołania się na niespełnienie przewidzianych kryteriów, aby stwierdzić, że dany system zwrotu należności celnych nie jest dopuszczalny.

(por. pkt 89–92, 98, 103, 106)