Keywords

Summary



Keywords

1. Postępowanie – Dopuszczalność – Obowiązek jej zakwestionowania przez stronę pozwaną w oddzielnym piśmie – Brak – Możliwość ograniczenia się do jej zakwestionowania w odpowiedzi na skargę

(regulamin Sądu, art. 113 i 114 § 1)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Interes prawny – Konieczność posiadania istniejącego i aktualnego interesu – Ocena w chwili wniesienia skargi – Interes odnoszący się do okoliczności przyszłych i niepewnych – Wyłączenie

(art. 87 ust. 1 WE, art. 88 ust. 3 WE i art. 234 WE)

Summary

1. Artykuł 114 § 1 regulaminu Sądu nie zobowiązuje strony, która zamierza zakwestionować dopuszczalność skargi, do jej podważania w oddzielnym piśmie. Strona pozwana może, nie podnosząc formalnie zarzutu niedopuszczalności, ograniczyć się do wyrażenia w odpowiedzi na skargę, przed odniesieniem się do istoty sprawy, poważnych wątpliwości co do dopuszczalności skargi i poddać ocenie Sądu możliwość stwierdzenia jej niedopuszczalności. W każdym razie Sąd może, na mocy art. 113 regulaminu, w każdym czasie rozważyć z urzędu, czy zachodzi niedopuszczalność skargi ze względu na istnienie bezwzględnych przeszkód procesowych, w tym brak interesu prawnego.

(por. pkt 20–22)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez osobę fizyczną lub prawną jest dopuszczalna wyłącznie w zakresie, w jakim skarżący ma interes prawny w stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu. Konieczne jest, by interes ten istniał i był aktualny; podlega on ocenie na dzień wniesienia skargi. Jeżeli interes, na który powołuje się skarżący, dotyczy przyszłej sytuacji prawnej, musi on wykazać, że naruszenie tej sytuacji jest już w tej chwili pewne. Tak więc skarżący nie może powołać się na okoliczności przyszłe i niepewne w celu uzasadnienia interesu w zakresie żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu.

W ten właśnie sposób skarżący, celem wykonania spoczywającego na nim obowiązku wykazania istniejącego i aktualnego interesu prawnego do zaskarżenia decyzji Komisji uznającej za pomoc państwa zgodną ze wspólnym rynkiem kredyt z tytułem do udziału w zyskach, który został mu przyznany przez instytucję kredytową będącą przedsiębiorstwem publicznym, nie może się ograniczyć do wskazania w sposób czysto hipotetyczny, że istnieje ryzyko wszczęcia postępowań przed sądami krajowymi na podstawie art. 88 ust. 3 zdanie ostatnie WE, nie twierdząc nawet, że przed tymi sądami toczą się takie postępowania. Nie może on tym bardziej podnosić argumentu o rzekomych skutkach uznania za pomoc państwa dla stosunków skarżącej ze wspomnianą instytucją kredytową, ponieważ okoliczność, iż Komisja uznała w niniejszej sprawie tę instytucję kredytową za przedsiębiorstwo publiczne, nie rodzi obowiązku zgłaszania jej w przyszłości każdego środka przyznanego przez nią skarżącemu.

Wreszcie nawet gdyby zostały jeszcze wniesione skargi do sądu krajowego, to taki skarżący nie byłby w żadnym razie pozbawiony skutecznej ochrony sądowej praw wywodzonych przez niego z prawa wspólnotowego. Z jednej strony, mógłby on bowiem podnieść wszelkie zarzuty oparte na prawie krajowym w celu przeciwstawienia się zwrotowi pomocy. Z drugiej strony, w przypadku uznania jego skargi bezpośredniej do sądu wspólnotowego za niedopuszczalną nic nie stałoby na przeszkodzie, by w ramach sporu przed sądem krajowym wniósł o zwrócenie się z pytaniem prejudycjalnym na podstawie art. 234 WE w celu dokonania oceny ważności zawartego w decyzji stwierdzenia, że rozpatrywany środek stanowi pomoc.

(por. pkt 23, 25–33, 39–41)