ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Nie zapewniając odpowiedniego poziomu oczyszczania ścieków komunalnych zgodnie z właściwymi przepisami sekcji B załącznika I do dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, zmienionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1137/2008 z dnia 22 października 2008 r., w aglomeracjach Alvalade, Odemira, Pereira do Campo, Vila Verde (PTAGL 420), Mação, Pontével, Castro Daire, Arraiolos, Ferreira do Alentejo, Vidigueira, Alcácer do Sal, Amareleja, Monchique, Montemor-o-Novo, Grândola, Estremoz, Maceira, Portel, Viana do Alentejo, Cinfães, Ponte de Reguengo, Canas de Senhorim, Repeses, Vila Viçosa, Santa Comba Dão, Tolosa, Loriga, Cercal, Vale de Santarém, Castro Verde, Almodôvar, Amares/Ferreiras, Mogadouro, Melides, Vila Verde (PTAGL 421), Serpa, Vendas Novas, Vila de Prado, Nelas, Vila Nova de São Bento, Santiago do Cacém, Alter do Chão, Tábua i Mangualde, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 4 tej dyrektywy.
20

Rada ds. konkurencji twierdzi, że system rezerwacji E-TURAS służył skarżącym w postępowaniu głównym jako narzędzie koordynacji działań, czyniąc w ten sposób zbędnym organizowanie spotkań. W tym celu organ ten twierdzi, po pierwsze, że warunki korzystania z tego systemu umożliwiały wspomnianym skarżącym osiągnięcie „zgodnej woli” w przedmiocie ograniczeń stawek rabatów bez potrzeby osobistych kontaktów, a po drugie, że to, iż skarżące nie sprzeciwiły się ograniczeniom stawek rabatów, jest równoznaczne z milczącą akceptacją tych stawek. Rada ds. konkurencji wskazuje, że wspomniany system działał w odniesieniu do biur podróży będących stroną w postępowaniu głównym na jednakowych warunkach i był łatwo rozpoznawalny na ich stronach internetowych zawierających informację o mających zastosowanie rabatach. Owe biura podróży nie sprzeciwiły się nałożonym w ten sposób ograniczeniom rabatów i w związku z tym dały sobie wzajemnie do zrozumienia, iż stosują one ograniczone rabaty, przez co uniknęły niepewności co do stawek rabatów. Wedle rady ds. konkurencji skarżące w postępowaniu głównym miały obowiązek zachować się w rozsądny i odpowiedzialny sposób i nie mogły ignorować informacji dotyczących narzędzi wykorzystywanych w ramach prowadzonej przez nie działalności gospodarczej oraz nie wziąć ich pod uwagę.
17

Po wytoczeniu przez A powództwa przeciwko SOVAG If wytoczył ze swojej strony powództwo przeciwko SOVAG przed tym samym sądem pierwszej instancji. If wniósł o stwierdzenie, że A – obok innych obrażeń – doznał ciężkiego urazu czaszkowo-mózgowego i kręgosłupa szyjnego, w wyniku których stał się trwale niezdolny do pracy. Ponadto If domaga się, powołując się na § 61 ust. 2 ustawy o ubezpieczeniach wypadkowych, stwierdzenia, że SOVAG ma obowiązek zwrotu If wszystkich kwot odszkodowania wypłaconych przez If na rzecz A z tytułu odnośnego wypadku, a także kwot które If jeszcze wypłaci z tytułu tegoż wypadku, wraz z przypadającymi od tychże kwot odsetkami.
24

W dniu 1 września 2011 r. w okolicach Mannheimu (Niemcy) w trakcie wykonywania manewru zawracania na drodze doszło do wywrócenia się ciągnika z doczepioną do niego przyczepą. Przybyli na miejsce zdarzenia funkcjonariusze policji ustalili, że odpowiedzialność za wypadek ponosi kierowca pojazdu ciągnącego. W konsekwencji ubezpieczyciel tego pojazdu, oddział spółki „ERGO Insurance” SE, wypłacił poszkodowanym w wypadku osobom odszkodowanie w wysokości 7760,02 LTL (litewskich litów, ok. 2255 EUR). Następnie ów ubezpieczyciel wystąpił do sądu odsyłającego z powództwem przeciwko ubezpieczycielowi przyczepy, oddziału spółki „If P&C Insurance” AS, o zwrot połowy kwoty wypłaconego przez niego odszkodowania, argumentując, że spółka ta ponosi solidarną odpowiedzialność za powstałą szkodę.
14

Podczas gdy ubezpieczenie na wypadek starości i rent rodzinnych jest systemem finansowanym ze składek, zawodowy system emerytalny, regulowany Gesetz über die betriebliche Personalvorsorge (ustawą o zawodowych systemach zabezpieczających) z dnia 20 października 1987 r., jest systemem opartym na zasadzie kapitalizacji. Związany jest on z systemem ubezpieczenia na wypadek starości i rent rodzinnych oraz ze stosunkiem pracy. Przynależność do zawodowego systemu emerytalnego jest co do zasady obowiązkowa i powinna, wraz z ubezpieczeniem na wypadek starości i rent rodzinnych, umożliwić ubezpieczonemu utrzymanie poziomu życia odpowiedniego do tego sprzed przejścia na emeryturę. Realizacja zawodowego systemu emerytalnego jest co do zasady obowiązkiem podmiotu utworzonego lub wykorzystanego do tego celu przez pracodawcę, mianowicie instytucji zabezpieczenia społecznego. Instytucje te mogą ograniczyć się do przyznawania minimalnych świadczeń ustawowych lub zapewnić wypłatę pewnych świadczeń w większej wysokości od świadczeń minimalnych w tych samych ramach prawnych i organizacyjnych. Określenie i organizacja zawodowego systemu emerytalnego w znacznej mierze są niezależne od własnej inicjatywy lub woli kształtowania osób, których dotyczą rodzaje ryzyka związane z wiekiem.
13

Z pkt 2.2 rozdziału III załącznika III, zatytułowanego „Zasady dotyczące kompleksów mieszkaniowo-usługowych”, do arrêté du gouvernement wallon du 3 décembre 1998 portant exécution du décret du 5 juin 1997 (dekretu rządu Walonii z dnia 3 grudnia 1998 r. w sprawie wykonania dekretu z dnia 5 czerwca 1997 r., Moniteur belge z dnia 27 stycznia 1999 r., s. 2221), w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych w postępowaniu głównym (zwanego dalej „dekretem z dnia 3 grudnia 1998 r.”) wynika, że kompleksy mieszkaniowo‑usługowe są zobowiązane zapewnić utrzymanie wspólnych pomieszczeń, zewnętrznych instalacji oraz urządzeń udostępnionych mieszkańcom, czyszczenie okien wewnątrz i na zewnątrz, przekazywanie informacji na temat działalności rekreacyjnej prowadzonej w gminie oraz zorganizować co najmniej dwa razy do roku spotkanie z przedstawicielem władz placówki. Ponadto zgodnie z pkt 2.3 tego rozdziału załącznika III do dekretu z dnia 3 grudnia 1998 r. kompleksy mieszkaniowo-usługowe są zobowiązane udostępnić mieszkańcom następujące usługi dodatkowe, z których mieszkańcy mogą swobodnie korzystać: — możliwość spożycia trzech posiłków dziennie, w tym jednego pełnego ciepłego posiłku we wspólnym pomieszczeniu kompleksu mieszkaniowo‑usługowego przeznaczonym do spożywania posiłków i rekreacji lub w restauracji domu spokojnej starości lub domu opieki powiązanego funkcjonalnie z kompleksem mieszkaniowo-usługowym, lub też w prywatnym lokalu mieszkalnym danej osoby. Prowadzenie dziennego rejestru codziennych posiłków podawanych mieszkańcom ze wskazaniem nazwiska beneficjenta i informacji koniecznych do wystawienia za nie rachunku; — możliwość zapewnienia sprzątania prywatnych lokali mieszkalnych co najmniej raz w tygodniu; — możliwość wyprania bielizny osobistej mieszkańca.
47

O ile prawdą jest, że uregulowanie, którego dotyczy niniejsza sprawa, znajduje zastosowanie zarówno do tych urzędników cypryjskich, którzy postanowili zrezygnować ze swojego stanowiska w celu podjęcia pracy w sektorze prywatnym w państwie członkowskim pochodzenia, jak i tych, którzy postanowili zrezygnować z zajmowanego stanowiska w celu podjęcia pracy w innym państwie członkowskim, w instytucji Unii bądź też w innej organizacji międzynarodowej, faktem pozostaje, że owo uregulowanie może ograniczać prawo do swobodnego przemieszczania się tej ostatniej kategorii urzędników, powstrzymując ich od opuszczenia państwa członkowskiego ich pochodzenia w celu podjęcia zatrudnienia w innym państwie członkowskim, w instytucji Unii lub w innej organizacji międzynarodowej, bądź też zniechęcając ich do tego. Omawiane uregulowanie bezpośrednio wpływa na dostęp urzędników cypryjskich do rynku pracy w państwach członkowskich innych niż Republika Cypryjska i może w ten sposób ograniczać swobodny przepływ pracowników (zob. podobnie wyrok Bosman, C‑415/93, EU:C:1995:463, pkt 98–100, 103).
4

Zgodnie z art. 29 ust. 1 i 2 kodeksu celnego: „1. Wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33, pod warunkiem że: […] d) kupujący i sprzedawca nie są ze sobą powiązani lub też, w przypadkach gdy są powiązani, wartość transakcyjna może, zgodnie z ust. 2, być zaakceptowana na potrzeby celne. a) Przy ustalaniu, czy wartość transakcyjna jest do zaakceptowania dla celów stosowania ust. 1, fakt, iż kupujący i sprzedawca są ze sobą powiązani, nie stanowi sam w sobie wystarczającej podstawy do niezaakceptowania wartości transakcyjnej. Gdy okaże się to konieczne, okoliczności dotyczące sprzedaży bada się, a wartość transakcyjną akceptuje, pod warunkiem że powiązanie nie wpłynęło na cenę. Jeżeli na podstawie informacji uzyskanych od zgłaszającego lub z innych źródeł organy celne mają powody, aby uznać, że powiązanie wpłynęło na cenę, powody takie podaje się zgłaszającemu i zapewnia mu możliwość ustosunkowania się do nich. Na żądanie zgłaszającego informacja o takich powodach zostaje przedstawiona w formie pisemnej. b) W przypadku transakcji między osobami powiązanymi wartość transakcyjna jest akceptowana, a towary wyceniane zgodnie z ust. 1, o ile zgłaszający udowodni, że taka wartość jest zbliżona do jednej z występujących w tym samym lub w zbliżonym czasie: i) wartości transakcyjnej przy sprzedaży kupującemu, w żadnym konkretnym przypadku niepowiązanemu ze sprzedawcą, identycznych lub podobnych towarów, które mają zostać wywiezione do Wspólnoty; ii) wartości celnej identycznych lub podobnych towarów, ustalonej zgodnie z art. 30 ust. 2 lit. c); iii) wartości celnej identycznych lub podobnych towarów, ustalonej zgodnie z art. 30 ust. 2 lit. d). Przy zastosowaniu powyższych kryteriów należy we właściwy sposób uwzględnić różnice w poziomie handlu, różnice ilościowe, elementy wymienione w art. 32 oraz koszty poniesione przez sprzedawcę przy transakcjach sprzedaży, w których on i kupujący nie są powiązani, a koszty te nie są ponoszone przez sprzedającego w transakcjach sprzedaży, w której on i kupujący są powiązani. c) Kryteria określone w lit. b) stosuje się z inicjatywy zgłaszającego tylko do celów porównawczych. Wartość zastępcza nie może być ustalana na mocy przepisu tej litery”.
40

Z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że to wyłącznie Sąd jest właściwy do ustalenia i oceny okoliczności faktycznych, a także, co do zasady, do zbadania dowodów, które dopuścił on na poparcie tych okoliczności. Jeśli zatem dowody te uzyskano w prawidłowy sposób przy poszanowaniu ogólnych zasad prawa i wymogów proceduralnych dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego, wyłącznie do Sądu należy ocena, jaką wagę należy przywiązywać do przedstawionych mu dowodów. Dlatego z wyłączeniem przypadków przeinaczenia tych dowodów ocena ta nie stanowi zagadnienia prawnego, które jako takie poddane jest kontroli Trybunału.
Przepisy prawa Unii, a w szczególności art. 101 TFUE i rozporządzenie nr 1/2003, należy interpretować w ten sposób, że nie istnieje związek prawny między wnioskiem o zwolnienie z kary, który przedsiębiorstwo złożyło lub zamierza złożyć do Komisji Europejskiej, a uproszczonym wnioskiem złożonym do krajowego organu ochrony konkurencji w odniesieniu do tego samego kartelu, który to związek zobowiązywałby ten organ do dokonania oceny uproszczonego wniosku w świetle wniosku o zwolnienie z kary. Okoliczność, że uproszczony wniosek odzwierciedla wiernie lub nie treść wniosku złożonego do Komisji, jest w tym względzie pozbawiona znaczenia.

W sytuacji gdy uproszczony wniosek złożony do krajowego organu ochrony konkurencji ma węższy zakres przedmiotowy niż wniosek o zwolnienie z kary złożony do Komisji, ten organ krajowy nie jest zobowiązany skontaktować się z Komisją lub z samym przedsiębiorstwem w celu ustalenia, czy przedsiębiorstwo to stwierdziło istnienie konkretnych przykładów bezprawnych zachowań w sektorze, który to jakoby miał być objęty tym wnioskiem o zwolnienie z kary, lecz nie wspomnianym wnioskiem uproszczonym.
17

W tej sytuacji Finanzgericht Hamburg (sąd ds. skarbowych w Hamburgu) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy przesłanka faktyczna z art. 74 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 2454/93, zgodnie z którą produkty zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu w Unii muszą być dokładnie tymi samymi produktami co wywiezione z kraju korzystającego uznanego za kraj ich pochodzenia, jest spełniona w przypadku takim jak rozpoznawany, gdy kilka partii surowego oleju z nasion palmowych uznanych odpowiednio za produkty pochodzące z różnych krajów wywozu objętych ogólnym systemem preferencji taryfowych nie zostaje fizycznie od siebie oddzielonych, wywiezionych i przywiezionych do Unii Europejskiej, lecz w trakcie wywiezienia wszystkie wypełniają ten sam zbiornik statku towarowego, są w nim ze sobą zmieszane i zostają przywiezione do Unii Europejskiej, przy czym można wykluczyć, że w trakcie transportu tych produktów do momentu zgłoszenia do dopuszczenia do swobodnego obrotu w zbiorniku tego statku znalazły się inne, w szczególności nieobjęte preferencjami, produkty?”.
1)

Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE, zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 552/2009 z dnia 22 czerwca 2009 r. należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie temu, by unormowanie krajowe zobowiązywało importera produktów chemicznych do zarejestrowania tych produktów we właściwym organie krajowym, chociaż w myśl owego rozporządzenia ów importer jest już zobowiązany do rejestracji tych samych produktów w Europejskiej Agencji Chemikaliów, pod warunkiem, że wspomniana rejestracja we właściwym organie krajowym nie stanowi warunku wstępnego dla wprowadzenia do obrotu wspomnianych produktów, że dotyczy innych informacji aniżeli informacje wymagane tym rozporządzeniem i że przyczynia się do osiągnięcia jego celów, w szczególności w zakresie zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska, a także swobodnego przepływu takich substancji na rynku wewnętrznym, między innymi poprzez wdrożenie systemu kontroli bezpiecznego zarządzania takimi produktami w danym państwie członkowskim oraz poprzez ocenę tego zarządzania, co powinien ustalić sąd odsyłający.
5

Artykuł 21 ust. 1–3, 5 i 6 wskazanego rozporządzenia przewiduje przyjmowanie przez Komisję aktów delegowanych i ma następujące brzmienie: „1. Z zastrzeżeniem zgody [zainteresowanego państwa członkowskiego] przewidzianej w art. 172 akapit drugi TFUE Komisja jest upoważniona do przyjmowania zgodnie z art. 26 niniejszego rozporządzenia aktów delegowanych dotyczących zmiany części I załącznika I do niniejszego rozporządzenia w celu uwzględnienia zmieniających się priorytetów dotyczących finansowania w sieciach transeuropejskich oraz zmian odnoszących się do projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania określonych w rozporządzeniu (UE) nr 1315/2013 […]. 2. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 26 niniejszego rozporządzenia w celu zmiany głównych warunków, zasad i procedur określonych w części III załącznika I do niniejszego rozporządzenia regulujących wkład Unii w poszczególne instrumenty finansowe ustanowione w ramach dotyczących długu lub ramach dotyczących kapitału określonych w części III załącznika I do niniejszego rozporządzenia zgodnie z wynikami sprawozdania okresowego i pełnej niezależnej oceny fazy pilotażowej inicjatywy na rzecz obligacji projektowych w ramach strategii »Europa 2020« ustanowionej na mocy decyzji nr 1639/2006/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 680/2007, oraz w celu uwzględnienia zmieniających się warunków rynkowych, z myślą o zoptymalizowaniu ich projektowania i wdrożeniu instrumentów finansowych w ramach niniejszego rozporządzenia. […] 3. W sektorze transportu oraz w ramach ogólnych wytycznych określonych w art. 3 i szczegółowych celów sektorowych, o których mowa w art. 4 ust. 2 [lit. a)], Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 26, określających szczegółowo priorytety w zakresie finansowania, które mają być odzwierciedlone w programach prac, o których mowa w art. 17, na okres obowiązywania instrumentu »Łącząc Europę« w odniesieniu do działań kwalifikujących się na mocy art. 7 ust. 2. Komisja przyjmie akt delegowany do dnia 22 grudnia 2014 r. […] 5. W przypadku gdy konieczne okaże się zmodyfikowanie przydziału na dany szczegółowy cel transportowy o więcej niż 5 punktów procentowych, Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 26 aktów delegowanych w celu zmiany orientacyjnych wartości procentowych określonych w części IV załącznika I. 6. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 26 aktów delegowanych w celu zmiany wykazu ogólnych wytycznych w części V załącznika I, które mają być uwzględniane przy ustalaniu kryteriów udzielania zamówień, aby odzwierciedlić ocenę śródokresową niniejszego rozporządzenia lub wnioski wyciągnięte z jego wykonania. Dokonuje się tego w sposób zgodny z odpowiednimi wytycznymi sektorowymi”.
13

Komisja odpowiada, że uzasadnienie aktów instytucji Unii powinno być odpowiednie do charakteru danego aktu i kontekstu, w jakim został przyjęty, oraz że wymóg uzasadnienia powinien być dostosowany do okoliczności sprawy. Żądanie informacji stanowi środek dochodzenia generalnie używany w ramach fazy wstępnej postępowania, na etapie, kiedy Komisja nie dysponuje jeszcze szczegółowymi informacjami odnośnie do domniemanego naruszenia, które to informacje musi uwzględnić przy ocenie wskazanych w art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 wymogów prawnych dotyczących uzasadnienia. Obowiązek wskazania celu posiadania danej informacji z dostateczną precyzją nie oznacza zatem, że należy szczegółowo opisać domniemane naruszenie jeśli chodzi o jego charakter, zasięg geograficzny, jego czas trwania lub rodzaj towarów, jakich w szczególności dotyczy. To dopiero na etapie przedstawienia zarzutów sporządza się opis konkretnego nienaruszenia w określonym czasie.
—

w przypadku gdy sąd taki jak sąd odsyłający orzeka w przedmiocie jurysdykcji międzynarodowej sądów państwa członkowskiego wydania europejskiego nakazu zapłaty i stwierdzi istnienie takiej jurysdykcji zgodnie z kryteriami określonymi w rozporządzeniu nr 44/2001, to ostatnie rozporządzenie oraz rozporządzenie nr 1896/2006 zobowiązują ów sąd do interpretowania prawa krajowego w taki sposób, aby mógł on ustalić lub wyznaczyć sąd miejscowo i rzeczowo właściwy do przeprowadzenia tego postępowania; oraz
111

W konsekwencji na pytanie drugie lit. b) oraz lit. c) ppkt (i) i (iii) trzeba odpowiedzieć, iż art. 5 i 13 dyrektywy o praniu pieniędzy należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe takie jak uregulowanie w postępowaniu głównym, ustanowione na podstawie bądź to zakresu uznania pozostawionego państwom członkowskim przez art. 13 tej dyrektywy, bądź to kompetencji przyznanej państwom członkowskim w art. 5 tej dyrektywy, powinno być zgodne z prawem Unii, w szczególności z podstawowymi swobodami zagwarantowanymi przez traktaty. O ile jednak takie uregulowanie krajowe zmierzające do zwalczania prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu jest właściwe dla zagwarantowania realizacji tego celu, mogącego uzasadniać ograniczenie podstawowych wolności, oraz pomimo istnienia domniemania, że transfery środków pieniężnych przez instytucje podlegające wspomnianej dyrektywie do innych państw niż państwo ich siedziby wiążą się zawsze z dużym ryzykiem prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, o tyle wykracza ono poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia zamierzonego przez nie celu, ponieważ ustanowione przez nie domniemanie ma zastosowanie do wszystkich transferów środków, bez przewidzenia możliwości jego obalenia dla transferów funduszy niewiążących się obiektywnie z takim ryzykiem.
Regułę 3 lit. b) ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że towary takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, przedstawiane do odprawy celnej w oddzielnych opakowaniach i pakowane razem dopiero po tej czynności, mogą mimo wszystko być uważane za „towary pakowane w zestawy do sprzedaży detalicznej” w rozumieniu tej reguły i w konsekwencji być objęte tą samą pozycją taryfową, gdy zostanie wykazane, w świetle innych obiektywnych czynników – czego ocena należy do sądu krajowego – że towary te przynależą do siebie i mają być przedstawiane jako jedna całość w handlu detalicznym.
14

Sentencja spornej decyzji ma następujące brzmienie: „Artykuł 1 1. Odszkodowania wypłacone przez [Elgę] producentom produktów rolnych w latach 2008 i 2009 stanowią pomoc państwa. 2. Pomoc z tytułu rekompensaty przyznana w 2008 r. w ramach obowiązkowego systemu ubezpieczeń specjalnych jest zgodna z rynkiem wewnętrznym, jeżeli chodzi o pomoc w wysokości 349493652,03 [EUR], którą Elga przyznał[a] producentom w celu wynagrodzenia strat w ich produkcji roślinnej, jak również o pomoc odnoszącą się do strat w produkcji roślinnej spowodowanych przez niedźwiedzie w wysokości 91500 [EUR] oraz do działań naprawczych podejmowanych w ramach wyżej wymienionej pomocy. Pomoc w formie rekompensat, która odpowiada pozostałej kwocie i którą wypłacono w 2008 r. w ramach systemu ubezpieczeń specjalnych, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym. 3. Pomoc z tytułu rekompensat w wysokości 27614905 [EUR], którą przyznano w 2009 r. na mocy [zarządzenia międzyresortowego], jest zgodna z rynkiem wewnętrznym. Pomoc z tytułu rekompensaty w wysokości 387404547 EUR, którą przyznano producentom do dnia 28 października 2009 r., jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym. Wniosek ten pozostaje bez uszczerbku dla pomocy, która w chwili jej przyznania spełniała wszystkie warunki określone w rozporządzeniu [Komisji] (WE) nr 1535/2007 {z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie zastosowania art. [107 TFUE i 108 TFUE] w odniesieniu do pomocy de minimis w sektorze produkcji rolnej (Dz.U. L 337, s. 35)}. Artykuł 2 1. [Republika Grecka] podejmuje wszelkie możliwe działania w celu odzyskania od beneficjentów pomocy niezgodnej z rynkiem wewnętrznym, o której mowa w art. 1, już im udostępnionej niezgodnie z prawem. […]”.
1

Poprzez swoją skargę Komisja Europejska wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że obniżając emerytury maltańskie o kwotę emerytury przysługującej urzędnikom służby cywilnej innych państw członkowskich, Republika Malty uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 46b rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997, L 28, s. 1), zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 592/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. (Dz.U. L 177, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1408/71”), jak również art. 54 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 465/2012 z dnia 22 maja 2012 r. (Dz.U. L 149, s. 4) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 883/2004”).