ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

stwierdzenie nieważności art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/1485 z dnia 2 września 2015 r. oraz pkt B 1 załącznika do tego rozporządzenia w zakresie, w jakim skarżące zostały dodane do załącznika I do rozporządzenia Rady (UE) nr 224/2014 z dnia 10 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Republice Środkowoafrykańskiej;
—

W tym zakresie skarżąca twierdzi, że kryteria wyboru są zbyt restrykcyjne. F4E żąda wzoru, który spełnia łącznie trzy wymogi (moc, napięcie i prąd), co jest zbędne i nieproporcjonalne w odniesieniu do realizacji przedsięwzięcia. Ponadto F4E żąda przedstawienia jako wzoru projektu źródła zasilania w ostatnich pięciu latach, co jest drugim bardziej nieproporcjonalnym wymogiem, ponieważ przedsiębiorstwa, które mogą posiadać wzory spełniające te wymogi są producentami przemienników częstotliwości dla silników dużej mocy. Są one zwykle dużymi przedsiębiorstwami, co odwodzi tym samym małe i średnie przedsiębiorstwa od uczestnictwa.
—

Skarżący podnosi, że pismo nr 312 998 z dnia 27 lipca 2012 r. pochodzące od sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego, przedstawiające wyłącznie zarzuty faktycznie znane skarżącemu, zostało sporządzone w języku angielskim. Oznacza to naruszenie licznych postanowień traktatów oraz statutu posła do Parlamentu Europejskiego, gwarantujących wszystkim obywatelom Unii, w tym posłom do Parlamentu Europejskiego prawo do komunikacji ustnej lub pisemnej ze wszystkimi instytucjami Unii posługując się własnym ojczystym językiem.
3.

Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego, w szczególności w odniesieniu do ograniczonej kontroli przez Sąd do spraw Służby Publicznej (zwanego dalej SSP) treści sprawozdań z oceny.
—

tytułem żądania ewentualnego obniżenie grzywny nałożonej solidarnie na skarżące poprzez obniżenie przyjętego dla celów ustalenia podstawowej kwoty grzywny udziału w obrocie do czynnika, który w odpowiedni sposób odzwierciedla, że sposób postępowania skarżącej wymienionej w pkt 1 na obszarze „NWE” i we Francji, ewentualnie jedynie na obszarze „NWE” podlega zakwalifikowaniu jako zwykła wymiana informacji a nie jako twarde uzgadnianie cen oraz poprzez zrezygnowanie z dopłaty w związku z twardym uzgadnianiem cen w odniesieniu do obszaru „NWE” lub Francji;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 38/74

Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2015 r. – Drugsrus/EMA

(Sprawa T-717/15)

(2016/C 038/100)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Drugsrus Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. Howe i S. Ford, Barristers, oraz R. Sanghvi, Solicitor)

Strona pozwana: Europejska Agencja Leków

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w wiadomości elektronicznej EMA z dnia 8 października 2015 r., zgodnie z którą Drugsrus nie ma prawa umieścić znaku towarowego Eklira Genuair na produkcie przywożonym jako Bretaris Genuair; oraz

— nakazanie EMA pokrycia kosztów postępowania poniesionych przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.

Strona skarżąca twierdzi, że EMA naruszyła prawo stwierdzając, że skarżąca nie ma prawa zmienić znaku towarowego produktów leczniczych dopuszczonych do obrotu zgodnie z procedurą zcentralizowaną. Podnosi, że na mocy postanowień TFUE dotyczących swobodnego przepływu towarów importer równoległy może przepakować lub zmienić znak towarowy produktu w odniesieniu do dystrybucji równoległej pod warunkiem, że takie przepakowanie lub taka zmiana znaku towarowego są obiektywnie konieczne do tego, by przywożony produkt mógł uzyskać rzeczywisty dostęp do rynku państwa członkowskiego przywozu.
—

Decyzja Izby Odwoławczej została wydana z naruszeniem zasadniczego wymogu proceduralnego, polegającym na pozbawieniu strony skarżącej możliwości ustosunkowania się do dowodów zawartych we wniosku o unieważnienie prawa do znaku towarowego.
3.

W zarzucie trzecim podniesiono, że naruszono art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w związku z tym, że Komisja błędnie pominęła sprzedaże spornego produktu, które miały miejsce w toku zwykłych transakcji handlowych z niezależnym klientem krajowym przy obliczaniu wartości normalnej. Komisja w niewystarczający sposób uzasadniła ten brak uwzględnienia. Ponadto, zakładając, że powodem tego nieuwzględnienia był zwykły fakt, że owe sprzedaże były przedmiotem wywozu po sprzedaży (bez wiedzy skarżącej), Komisja zastosowała kryterium niezgodne z prawem. Powinna ona była wziąć pod uwagę intencję skarżącej co do końcowego przeznaczenia tych sprzedaży w chwili ich realizacji. Komisja naruszyła zatem art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego nie uwzględniając sprzedaży wewnętrznych jedynie z tego względu, że były one przedmiotem wywozu przez niezależnego klienta po sprzedaży.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 3 września 2015 r. w postępowaniu 2015/4023, którą odmówiono skarżącej całkowicie dostępu do jawnej wersji decyzji Komisji z dnia 4 grudnia 2013 r. w postępowaniu kartelowym AT/39914 – EIRD oraz do spisu treści akt Komisji do tego postępowania, w całości lub posiłkowo co najmniej w części, w której Komisja odmówiła dostępu do tej części jawnej wersji decyzji z dnia 4 grudnia 2013 r. lub tego spisu treści, na której poufność nie powoływały się lub przestały powoływać się zainteresowane przedsiębiorstwa,
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 27/66

Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2015 r. – LL/Parlament

(Sprawa T-615/15)

(2016/C 027/84)

Język postępowania: litewski

Strony

Strona skarżąca: LL (Wilno, Litwa) (przedstawiciel: adwokat J. Petrulionis)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji D(2014) 15503 sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 17 kwietnia 2014 r. oraz noty debetowej nr 2014-575, wystawionej na podstawie owej decyzji w dniu 5 maja 2014 r.;

— obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi dwa zarzuty.

Prawidłowość płatności oraz ważność i zgodność z prawem jej odzyskania

Skarżący utrzymuje, że w decyzji D(2014) 15503 sekretarz generalny Parlamentu Europejskiego całkowicie bezpodstawnie i niezgodnie z prawem uznał, że kwota 37 728 EUR została nienależnie wypłacona skarżącemu oraz bezpodstawnie i niezgodnie z prawem w świetle art. 68 przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego i art. 80 zasad stosowania rozporządzenia finansowego polecił księgowemu Parlamentu Europejskiego, aby odzyskał od skarżącego kwotę 37 728 EUR i zgodnie z przewidzianą procedurą powiadomił o tym skarżącego poprzez wystawienie noty debetowej nr 2014-575.

Według skarżącego wydając tę decyzję sekretarz generalny Parlamentu Europejskiego wziął pod uwagę jedynie dwa elementy, a mianowicie sprawozdanie OLAF i okoliczność, że skarżący nie dostarczył dowodu na to, że wypłacona kwota została wykorzystana zgodnie z jej przeznaczeniem. Skarżący podnosi, że nie zgromadzono jednak żadnych informacji, które potwierdzałyby, że wykorzystał on otrzymaną płatność do celów innych niż ten, do którego była ona przeznaczona, a tym samym naruszono art. 14 przepisów dotyczących kosztów i dodatków dla posłów Parlamentu Europejskiego.

Termin przedawnienia oraz zastosowanie zasad rozsądnego terminu, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań

Skarżący twierdzi, że w decyzji D(2014) 15503 sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego i w nocie debetowej nr 2014-575 nie zachowano terminu przedawnienia przewidzianego w art. 81 rozporządzenia finansowego i w art. 93 zasad stosowania rozporządzenia finansowego, a także że nie zostały spełnione wymogi wynikające z zasad rozsądnego terminu, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań.

Według skarżącego właściwe instytucje Unii w sposób bezpodstawny i niesprawiedliwy oraz przez nieracjonalnie długi okres zwlekały z wykonywaniem swych kompetencji i podejmowaniem stosownych decyzji. W ten sposób naruszone zostały prawa skarżącego, w tym prawo do obrony i należyte wykonywanie tego prawa, gdyż ze względu na długi okres, jaki upłynął pomiędzy objętymi dochodzeniem wydarzeniami a podjęciem stosownych decyzji skarżący został obiektywnie pozbawiony możliwości skutecznej obrony przed stawianymi mu zarzutami, przedstawienia dowodów i podjęcia wszelkich innych koniecznych środków w celu zapewnienia, aby badana sprawa została rozstrzygnięta w sposób sprawiedliwy.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 48/86

Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2015 r. – Groupe Go Sport/OHIM – Design Go (GO SPORT)

(Sprawa T-703/15)

(2016/C 048/95)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Groupe Go Sport (Sassenage, Francja) (przedstawiciele: adwokaci G. Arbant i E. Henry-Mayer)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Design Go Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

Dane dotyczące postępowania przed OHIM

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „GO SPORT” – Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5 144 811

Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 września 2015 r. w sprawie R 569/2015-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— stwierdzenie dopuszczalności skargi w sprawie R 569/2015-2;

— przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej do ponownego rozpoznania;

— obciążenie OHIM własnymi kosztami oraz kosztami strony skarżącej.

Podniesione zarzuty

— Naruszenie art. 60 rozporządzenia nr 207/2009;
—

zobowiązanie strony pozwanej do zapłaty odsetek od kwoty głównej 25 616 GBP w wysokości odpowiadającej stopie stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego podstawowych operacji refinansowania, obowiązującej w dniu 1 grudnia 2005 r. (2,09 %), powiększonej o 1,5 punktu procentowego, za okres od dnia 6 grudnia 2005 r. do dnia otrzymania kwot podlegających zwrotowi, oraz
1.

Zarzut pierwszy oparty na okoliczności, że decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 5 grudnia 2015 r. (zwana dalej „decyzją”) jest bezprawna z tego względu, iż narusza ona przepisy prawa europejskiego ograniczające kompetencje EBC w dziedzinie nadzoru ostrożnościowego wyłącznie do instytucji kredytowych. Zarzut ten dzieli się na cztery części. — Część pierwsza, zgodnie z którą prawo mające zastosowanie do EBC w dziedzinie nadzoru bankowego ściśle ogranicza jego kompetencję wyłącznie do instytucji kredytowych i innych instytucji finansowych. — Część druga, zgodnie z którą Confédération nationale du Crédit Mutuel (CNCM) nie jest instytucją kredytową i Crédit Mutuel nie może być objęta nadzorem EBC na tym poziomie. — Część trzecia, zgodnie z którą brak możliwości wykonywania przez EBC uprawnień nadzoru ostrożnościowego względem CNCM jest potwierdzony faktem, że EBC nie przysługuje uprawnienie do nakładania sankcji, co przyznaje sam EBC. — Część czwarta, zgodnie z którą ze względu na brak uprawnienia do nałożenia jakiegokolwiek środka na CNCM, bezskutecznie i w sposób obarczony błędem co do prawa decyzja dąży do nałożenia środków naprawczych na grupę Crédit Mutuel, która nie istnieje pod względem prawnym.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący dopuszczalności podniesionych zarzutów i przedstawionych dowodów, który dzieli się na dwie części: — Część pierwszą dotyczącą naruszenia przepisów postępowania i naruszenia prawa przez Sąd do spraw Służby Publicznej (SSP) w odniesieniu do uznania niedopuszczalności zarzutu dotyczącego braku porównania osiągnięć przez organ powołujący; — Część drugą dotyczą naruszenia prawa przez SSP w odniesieniu do braku oceny przedstawionych przez wnoszącego odwołanie dowodów wykazujących brak porównania osiągnięć przez organ powołujący na wszystkich etapach postępowania w sprawie awansu.
—

zasądzenie od Rady Unii Europejskiej odszkodowania w wysokości 2 516 221,50 EUR na rzecz skarżącej w związku ze szkodami materialnymi i niematerialnymi powstałymi poprzez umieszczenie skarżącej w wykazie osób, podmiotów i organów w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 423/2007 i załączniku VIII do rozporządzenia (UE) nr 961/2010;
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję art. 4 i 6 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 (2) oraz załącznika I i załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 przy wydaniu zaskarżonego rozporządzenia i zatwierdzeniu wprowadzenia na rynek sulfoksafloru. — Komisja naruszyła art. 4 rozporządzenia nr 1107/2009 lub nie zastosowała prawidłowo wymogów dotyczących zatwierdzenia substancji czynnych, ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 1107/2009; — Komisja naruszyła też art. 4 w związku z art. 6 lit. f) rozporządzenia nr 1107/2009, a także pkt 1.1 i 2.2 załącznika II do wspomnianego rozporządzenia lub nie zastosowała prawidłowo wymogów dotyczących zatwierdzenia substancji czynnych, ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 1107/2009 oraz — Komisja naruszyła art. 4 i art. 6(i) rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 lub nie zastosowała prawidłowo wymogów dotyczących zatwierdzenia substancji czynnych, ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 1107/2009.
2.

Zarzut drugi, w którym skarżąca utrzymuje, że wskutek oczywistego naruszenia przez Komisję Europejską i Sąd zasady równego traktowania skutkującego dyskryminacją skarżącej przysługuje jej względem Unii Europejskiej roszczenie odszkodowawcze na mocy art. 268 TFUE i 340 akapit drugi TFEU. W decyzji nr C(2007)5791 final z dnia 28 listopada 2007 r. wydanej w sprawie COMP/39165 – Szkło płaskie, przy obliczaniu grzywien nałożonych na pozostałych adresatów tej decyzji błędnie pominięto sprzedaż wewnętrzną, co skutkowało dyskryminacją skarżącej, gdyż ze względu na bycie producentem niezintegrowanym sprzedaż wewnętrzna w jej przypadku nie występowała, przy czym dyskryminacji tej nie usunięto na późniejszym etapie. Błąd Komisji został spotęgowany przez Sąd, który utrzymał w mocy jej decyzję o pominięciu sprzedaży wewnętrznej. Błąd ten naprawił dopiero Trybunał Sprawiedliwości w listopadzie 2014 r., zmniejszając grzywnę nałożoną wspomnianą decyzją o 44,4 mln EUR. Jednakże zmniejszenie grzywny nie zrekompensowało szkody, jaką skarżąca poniosła w okresie od listopada 2007 r. do listopada 2014 r. wskutek nałożenia na nią nadmiernej grzywny sugerującej, że ponosi ona szczególną odpowiedzialność za kartel na rynku szkła płaskiego, oraz wskutek poniesienia przez nią dodatkowych kosztów finansowych. Z powodu bezprawnych działań Komisji i Sądu skarżąca poniosła te same trzy rodzaje szkód, które podniosła w ramach zarzutu pierwszego, z tym że odnoszą się one do dłuższego okres czasu, tj. od listopada 2007 r. do listopada 2014 r.
6.

Zarzut szósty (podniesiony posiłkowo): naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań Strona skarżąca podnosi wreszcie, że Komisja uznała, w odniesieniu do okresu obejmującego lata 2000–2006, że finansowanie kontroli jakości mleka było zgodne z rynkiem wewnętrznym. Co więcej, jeszcze w lutym 2012 r. opisywała finansowanie kontroli jakości mleka jako pomoc istniejącą. W ten sposób wzbudziła ona uzasadnione oczekiwania co do tego, że odzyskanie domniemanej pomocy w żadnym wypadku nie zostanie nakazane.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwanego dalej „EFSA”) z dnia 10 grudnia 2015 r. dotyczącej publikacji niektórych części wniosków EFSA na temat wzajemnej weryfikacji dokonanej przez państwa członkowskie w sprawie przeglądu zatwierdzenia substancji czynnej diflubenzuronu w odniesieniu do metabolitu PCA, której zachowania poufności skarżący żądał zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającym dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. 2009 L 309, s. 1);
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej, doręczonej jej pismem z dnia 29 października 2015 r., DIGIT/R/3/SDP/PT 5107460 (2015), w której to decyzji Komisja zaklasyfikowała na szóstym miejscu ofertę strony skarżącej na jedną z trzech odrębnych partii (partię nr 3) w ramach otwartego postępowania przetargowego nr DIGIT/R3/PO/2015/0008 – STIS IV, oznaczonego „Support and consulting services for technical informatics staff IV (STIS IV)”;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Leków EMA//722323/2015 o udzieleniu dostępu osobie trzeciej do informacji o produktach leczniczych, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s.43) jako że dotyczy ona poufnych informacji handlowych, których ujawnienie naruszy prawa skarżącej a prawo UE zabrania takiej decyzji;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 59/41

Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2015 r. – Justice & Environment/Komisja

(Sprawa T-727/15)

(2016/C 059/47)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Association Justice & Environment, z.s. (Brno, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat S. Podskalská)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej, Dyrekcji Generalnej ds. Środowiska z dnia 19 sierpnia 2015 r. numer referencyjny Ref GestDem nr 2015/4284 odmawiającej dostępu do dokumentów i wydanej w imieniu Komisji Europejskiej decyzji sekretarza generalnego z dnia 15 października 2015 r. numer referencyjny Ares(2015)4311297 odrzucającej ponowny wniosek; oraz

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że zaskarżone decyzje są niezgodne z prawem, ponieważ są sprzeczne, po pierwsze, z art. 15 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dawnego art. 255 TWE), po drugie, z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1); po trzecie, z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr (2) i po czwarte, z konwencją Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (konwencją z Aarhus), w związku z decyzją Rady z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (2005/370/WE) (3)

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43)

(2) Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13)

(3) Dz.U L 124, s. 1
3.

Zarzut trzeci, podniesiony posiłkowo, dotyczący naruszenia art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE w zakresie, w jakim Komisja nałożyła wymóg odzyskania pomocy z naruszeniem zasady pewności prawa oraz prawa do obrony.
1.

Zarzut pierwszy: niewłaściwe zastosowanie art. 81 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej Wnoszący odwołanie twierdzi, że w zaskarżonym postanowieniu Sąd do spraw Służby Publicznej (zwany dalej „SSP”) z naruszeniem prawa zastosował art. 81 regulaminu swego postępowania, a tym samym naruszył prawo wnoszącego odwołanie do bycia wysłuchanym i do rzetelnego procesu sądowego.
5.

Zarzut piąty dotyczący po pierwsze, naruszenia zaufania do pism procesowych i art. 50 § 1 lit. e) regulaminu postępowania przez SSP, ponieważ Sąd stwierdził w pkt 82 swojego postanowienia, że zarzut niezgodności z prawem podniesiony przez wnoszącego odwołanie nie został poparty żadną argumentacją przeciwnie do tego, co przewiduje ten przepis, a zatem był oczywiście niedopuszczalny, a po drugie, w konsekwencji niezgodności z prawem pkt 54-57 zaskarżonego postanowienia.
—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) 2015/1910 z dnia 21 października 2015 r. zmieniającego załączniki III i V do rozporządzenia (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości guazatyny w określonych produktach lub na ich powierzchni (1); oraz
2.

Zarzut drugi, w którym strona skarżąca podnosi, że zaskarżone akty naruszają prawo do obrony i prawo do rzetelnego procesu, zagwarantowanych w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) oraz art. 6 i 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPC”), ponieważ zostały przyjęte bez umożliwienia stronie skarżącej skutecznego skorzystania z jej prawa do obrony, a w szczególności prawa do bycia wysłuchanym oraz prawa do skorzysta z procedury pozwalającej jej na skuteczne żądanie usunięcia jej nazwy z wykazu osób i podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające.
5.

Zarzut piąty, w którym skarżący podnosi, że Rada poważnie naruszyła jego podstawowe prawa: prawo własności i prawo do reputacji. Środki ograniczające zostały nałożone bez zapewnienia właściwych gwarancji, które umożliwiłyby skarżącemu skuteczne bronienie swego stanowisko przed Radą. Środki ograniczające nie zostały ograniczone do żadnych konkretnych składników majątku, które zostały uznane za przedmiot sprzeniewierzenia środków publicznych, ani nawet do wysokości środków, które zostały uznane za sprzeniewierzone.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji oraz nadużycia władzy. Jako, że Komisja błędnie utożsamia egzekucję orzeczenia arbitrażowego ICSID (zwanego dalej „Orzeczeniem”) z przyznaniem pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, instytucja ta w rzeczywistości przypisuje sobie – z mocą wsteczną w odniesieniu do okresu przedakcesyjnego – uprawnienia przysługujące jej w odniesieniu do pomocy państwa przyznanej przez Rumunię po przystąpieniu tego kraju do UE. Komisja w sposób oczywisty nie jest władna korzystać ze swoich uprawnień w zakresie pomocy państwa w opisany sposób. Wydanie decyzji o takim celu i skutku jest ponadto przejawem nadużycia władzy.
2.

Strona skarżąca nie uczestniczyła w postępowaniu, które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji, co oznacza, że zostało naruszone jej prawo do bycia wysłuchaną.