16

W tych okolicznościach Ráckevei Járásbíróság (sąd okręgowy w Ráckeve, Węgry) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy, mając na względzie wykładnię art. 4 ust. 2 dyrektywy [93/13] dokonaną w wyroku [z dnia 20 września 2017 r., Andriciuc i in. (C‑186/16, EU:C:2017:703)], można uznać za prosty i wyraźny dotyczący ryzyka kursowego warunek umowny, który nie przewidując wyraźnie, że to dłużnik przejmuje wyłącznie i w całości wspomniane ryzyko, zawiera jedynie oświadczenie dłużnika, w którym wskazano, że ów dłużnik »ma pełną świadomość ewentualnego ryzyka transakcji, a w szczególności faktu, że wahania danej waluty obcej w odniesieniu do węgierskiego forinta mogą zarówno zwiększyć, jak i zmniejszyć ciężar zobowiązania do spłaty kredytu w węgierskich forintach«? 2) Czy ww. warunek umowny jest zgodny z wymogiem wskazanym w wyroku [z dnia 20 września 2017 r., Andriciuc i in. (C‑186/16, EU:C:2017:703)], zgodnie z którym to wymogiem konsument na podstawie takiego warunku powinien móc oszacować – potencjalnie istotne – konsekwencje ekonomiczne przejęcia ryzyka kursowego dla swoich zobowiązań finansowych, biorąc pod uwagę, że dokument zatytułowany »Informacje dotyczące ogólnego ryzyka finansowania w walucie obcej«, który konsument podpisywał w momencie zawarcia umowy, w jednakowy sposób odnosi się do korzystnych i niekorzystnych skutków wahań kursu wymiany, sugerując tym samym – o czym także powiadomiła Magyar Bankszövetség (węgierska federacja bankowa) – iż istnieje typowa tendencja do stabilności kursu walutowego, która oznacza, że owe korzystne i niekorzystne skutki równoważą się w dłuższej perspektywie? 3) Czy wyżej wymieniony warunek umowny jest zgodny z wymogiem wskazanym w wyroku [z dnia 20 września 2017 r., Andriciuc i in. (C‑186/16, EU:C:2017:703)], zgodnie z którym to wymogiem konsument na podstawie takiego warunku powinien móc oszacować – potencjalnie istotne – konsekwencje ekonomiczne przejęcia ryzyka kursowego dla swoich zobowiązań finansowych, jeżeli ani w umowie, ani w podpisanym w momencie zawarcia umowy dokumencie o informacjach na temat ryzyka kursowego nie wskazano w sposób wyraźny lub dorozumiany, że zwiększenie kwoty zobowiązania do zapłaty może być znaczące lub nawet może faktycznie osiągnąć jakikolwiek poziom? 4) Czy, mając na względzie wykładnię art. 4 ust. 2 dyrektywy [93/13] dokonaną w wyroku [z dnia 20 września 2017 r., Andriciuc i in. (C‑186/16, EU:C:2017:703)], można uznać za prosty i wyraźny dotyczący ryzyka kursowego warunek umowny, w którym nie wskazano wyraźnie, iż konsument przejmuje wyłącznie i w całości ryzyko kursowe, jeżeli z warunków umowy nie wynika w sposób wyraźny, że zwiększenie kwoty zobowiązania do zapłaty może być znaczące lub nawet może faktycznie osiągnąć jakikolwiek poziom? 5) Czy oświadczenie dokonane w tym celu przez konsumenta, sformułowane w sposób ogólny, zawarte w warunku ogólnym jest samo w sobie wystarczające w celu ustalenia, że informacje na temat ryzyka kursowego spełniają wymóg wskazany w wyroku [z dnia 20 września 2017 r., Andriciuc i in. (C‑186/16, EU:C:2017:703)], w myśl którego to wymogu informacje te powinny umożliwić przeciętnemu konsumentowi, na ich podstawie, oszacować – potencjalnie istotne – konsekwencje ekonomiczne przeniesienia takiego ryzyka kursowego dla zobowiązań finansowych, jeżeli żaden inny warunek umowy, ani [dokumentu o] informacjach nie stanowi argumentu na rzecz takiego wniosku? 6) Mając na względzie brzmienie wyroku [z dnia 20 września 2017 r., Andriciuc i in. (C‑186/16, EU:C:2017:703)], czy dokonana przez Kúria (sąd najwyższy) wykładnia, zgodnie z którą »fakt, że strona pozwana przekazała informacje dotyczące ryzyka kursowego, oznacza sam w sobie, iż strona powodowa powinna uwzględnić to ryzyko jako założenie realistyczne«, jest zgodna z art. 4 ust. 2 dyrektywy [93/13]?”.