9

Okoliczności powstania sporu zostały przedstawione przez Sąd w pkt 10–42 zaskarżonego wyroku w następujący sposób: „10 Skarżące […] są spółkami produkującymi i eksportującymi obuwie, posiadającymi siedziby w Chinach. 11 Przywóz obuwia z Chin klasyfikowanego w pewnych klasach Nomenklatury scalonej był objęty reżimem kontyngentów ilościowych, który wygasł w dniu 1 stycznia 2005 r. 12 W następstwie skargi złożonej w dniu 30 maja 2005 r. przez Confédération européenne de l’industrie de la chaussure [Europejską Konfederację Producentów Obuwia, zwaną dalej »CEC«] Komisja Wspólnot Europejskich wszczęła postępowanie antydumpingowe w zakresie przywozu pewnych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Chin i Wietnamu. Ogłoszenie o wszczęciu tego postępowania zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 7 lipca 2005 r. (Dz.U. C 166, s. 14, zwane dalej »ogłoszeniem o wszczęciu postępowania«). 13 Wobec znacznej liczby zainteresowanych stron w pkt 5.1 lit. a) ogłoszenia o wszczęciu postępowania przewidziano zastosowanie kontroli wyrywkowej, na podstawie art. 17 rozporządzenia podstawowego. 14 Skarżące skontaktowały się z Komisją, przedstawiając jej w dniach 25 i 26 lipca 2005 r. informacje wymagane w świetle pkt 5.1 lit. a) ppkt (i) i pkt 5.1 lit. e) ogłoszenia o wszczęciu postępowania w celu uwzględnienia ich w ramach producentów eksportujących wybranych do prób[y], której ustanowienie instytucja ta proponowała na podstawie art. 17 rozporządzenia podstawowego oraz w celu przyznania im MET, a w razie jego braku celem skorzystania z indywidualnego traktowania [indywidualnej procedury] (zwane[j] dalej »IT«). 15 W dniu 23 marca 2006 r. Komisja wydała rozporządzenie (WE) nr 553/2006 nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodząc[ego] z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U. L 98, s. 3, zwane dalej »rozporządzeniem tymczasowym«). 16 W świetle motywu 9 rozporządzenia tymczasowego dochodzenie dotyczące dumpingu i szkody objęło okres od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia 31 marca 2005 r. (zwany dalej »okresem objętym dochodzeniem«). Badanie [tendencji pomocnych do] oszacowania szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2001 r. do 31 marca 2005 r. (zwany dalej »rozpatrywanym okresem«). 17 Ze względu na potrzebę ustalenia wartości normalnej dla producentów eksportujących w ChRL i Wietnamie, którzy nie mogą być traktowani według zasad gospodarki rynkowej, miała miejsce wizyta weryfikacyjna celem ustalenia wartości normalnej na podstawie danych z kraju analogicznego, w tym przypadku [Federacyjnej Republiki] Brazylii, która odbyła się w siedzibach trzech spółek brazylijskich (motyw 8 rozporządzenia tymczasowego). 18 Co się tyczy produktu objętego postępowaniem, z motywów 10, 11, 40 i 41 rozporządzenia tymczasowego wynika, że w jego zakres wchodzą głównie sandały, buty z wyższą cholewą, obuwie miejskie i buty miejskie [na różne okazje], ze skórzanymi cholewkami lub cholewkami ze sztucznej skóry. Ponadto z motywów 12–31 rozporządzenia tymczasowego wynika, że Komisja wykluczyła z definicji produktu objętego postępowaniem obuwie sportowe szczególnej technologii (Special Technology Athletic Footwear, zwane dalej »STAF«), a objęła tą definicją obuwie dziecięce. W świetle motywu 38 rozporządzenia tymczasowego wszystkie rodzaje obuwia ze skórzanymi cholewkami, mimo iż obejmują szeroki asortyment modeli i typów, pozostają zasadniczo takie same pod względem istotnych właściwości, zastosowań i percepcji wśród konsumentów. Tak więc w świetle motywu 39 tego rozporządzenia wszystkie te różne modele i typy są bezpośrednią konkurencją dla siebie nawzajem i są w bardzo dużym zakresie wymienne. 19 Komisja stwierdziła zatem w motywie 52 rozporządzenia tymczasowego, że wszystkie typy obuwia z cholewkami skórzanymi lub ze sztucznej skóry produkowane i sprzedawane w krajach, których dotyczy postępowanie, i w Brazylii, a także te produkowane i sprzedawane przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym, są podobne do obuwia wywożonego do Wspólnoty z krajów, których dotyczy postępowanie. 20 W ramach ustalania dumpingu Komisja zastosowała kontrolę wyrywkową. W świetle motywu 55 rozporządzenia tymczasowego pośród [chińskich] producentów eksportujących, którzy wyrazili chęć uczestnictwa w próbie, 154 dokonywało wywozu do Wspólnoty w okresie objętym dochodzeniem. W świetle tegoż motywu spółki te zostały wstępnie uznane za przedsiębiorstwa współpracujące i zostały uwzględnione przy doborze próby. 21 W świetle motywu 57 rozporządzenia tymczasowego dla celów ustalenia dumpingu Komisja przyjęła ostatecznie próbę obejmującą 13 chińskich producentów eksportujących, reprezentujących ponad 20% wielkości chińskiego wywozu do Wspólnoty. Zgodnie z motywem 59 tegoż rozporządzenia dla celów omawianej selekcji przyjęto, po pierwsze, kryterium wielkości producenta eksportującego w odniesieniu do wielkości wywozu do Wspólnoty w celu sprzedaży, a po drugie, kryterium wielkości producenta eksportującego w odniesieniu do sprzedaży na rynku krajowym. W odniesieniu do tego ostatniego kryterium Komisja wskazała w motywie 60 rozporządzenia tymczasowego, że dane związane ze sprzedażą wewnętrzną zwiększały reprezentatywność prób[y], dostarczając informacji o cenach i kosztach związanych z produkcją i sprzedażą produktu objętego postępowaniem na rynkach krajowych. W świetle motywu 61 rozporządzenia tymczasowego wybrane do próby przedsiębiorstwa chińskie reprezentowały 25% wielkości wywozu do Wspólnoty oraz 42% wielkości sprzedaży na chińskim rynku krajowym przez producentów współpracujących w dochodzeniu. W świetle tego samego motywu wyłączenie produktów STAF z definicji produktu objętego postępowaniem nie wpłynęło znacząco na reprezentatywność prób. 22 W świetle motywu 62 rozporządzenia tymczasowego producenci eksportujący, którzy ostatecznie nie zostali włączeni do próby, zostali poinformowani, że ewentualne cło antydumpingowe na wywożone przez nich produkty zostanie skalkulowane zgodnie z art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. Co się tyczy wniosków przedstawionych przez tych producentów eksportujących celem obliczenia indywidualnego marginesu dumpingowego na podstawie art. 9 ust. 6 i [art.] 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, Komisja zadecydowała w motywie 64 rozporządzenia tymczasowego, że ich indywidualne badanie znacznie skomplikowałoby jej zadanie i uniemożliwiłoby zakończenie dochodzenia w rozsądnym terminie. W tych okolicznościach marża dumpingu tych producentów została określona przez ustalenie średniej ważonej marginesów dumpingu spółek objętych próbą (motywy 135, 143 rozporządzenia tymczasowego). 23 Jedna z trzynastu spółek początkowo objętych próbą nie odpowiedziała na przesłany jej przez Komisję kwestionariusz antydumpingowy (motyw 63 rozporządzenia tymczasowego). 24 W odniesieniu do definicji przemysłu wspólnotowego Komisja wskazała w motywie 150 rozporządzenia tymczasowego, że podmioty, które wniosły skargę antydumpingową, reprezentują 42% ogółu produkcji wspólnotowej produktu objętego postępowaniem. W świetle motywów 65 i 151 rozporządzenia tymczasowego Komisja wyselekcjonowała do próby dziesięciu producentów [wspólnotowych] na podstawie wielkości ich produkcji i zakładów. Producenci objęci próbą reprezentują 10% produkcji podmiotów, które wniosły skargę antydumpingową. Tak więc uznano, że 814 producentów wspólnotowych, w imieniu których złożono skargę antydumpingową, stanowi »przemysł wspólnotowy« w rozumieniu art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego (motyw 152 rozporządzenia tymczasowego). 25 Co się tyczy tożsamości producentów wspólnotowych objętych próbą, Komisja wskazała, że niektórzy z nich mieli we Wspólnocie klientów zaopatrujących się również w Chinach i Wietnamie, a zatem korzystających bezpośrednio z rozpatrywanego przywozu. Producenci ci znaleźli się w ten sposób w »delikatnej sytuacji«, gdyż niektórzy spośród ich klientów mogą odczuwać niezadowolenie z faktu złożenia lub wspierania przez te podmioty skargi przeciwko szkodliwemu dumpingowi. Producenci ci uznali zatem, że narażają się na »ryzyko odwetu« ze strony niektórych swoich klientów, w tym także potencjalne wypowiedzenie współpracy gospodarczej. Komisja przychyliła się więc do wniosku o utajnienie nazw spółek wybranych do próby (motyw 8 rozporządzenia tymczasowego). 26 Co się tyczy poziomu, który powinny osiągnąć tymczasowe środki antydumpingowe w celu wyeliminowania szkody, Komisja wskazała w motywie 284 rozporządzenia tymczasowego, że marża zysku wynosząca 2% obrotów może zostać [uznana za odpowiedni poziom, którego osiągnięcia przez przemysł wspólnotowy można by było oczekiwać] przy braku szkodliwego dumpingu. W świetle tegoż motywu odpowiada to najwyższemu poziomowi zysku osiągniętemu przez przemysł wspólnotowy w rozpatrywanym okresie, a konkretnie w roku 2002, gdy udział w rynku wyrobów z krajów, których dotyczy postępowanie, był stosunkowo ograniczony w porównaniu do poziomu w okresie objętym dochodzeniem. 27 Pismami z dnia 7 i 12 kwietnia 2006 r. Komisja przekazała skarżącym, odpowiednio w trybie art. 14 ust. 2 i art. 20 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, kopię rozporządzenia tymczasowego i dokumentu zawierającego informacje w zakresie podstawowych okoliczności i ustaleń, na podstawie których nałożono tymczasowe cła antydumpingowe (zwany dalej »dokumentem o ujawnieniu tymczasowych ustaleń«). Komisja wezwała skarżące do przekazania jej ewentualnych uwag w przedmiocie tych dokumentów do dnia 8 maja 2006 r. 28 Pismami z dnia 8 maja 2006 r. dwie skarżące, spółki Brosmann […] i Lung Pao […], przekazały Komisji swe uwagi w przedmiocie rozporządzenia tymczasowego i dokumentu o ujawnieniu tymczasowych ustaleń. 29 W dniu 2 czerwca 2006 r. doszło do spotkania pomiędzy spółką Lung Pao a Komisją w siedzibie tej ostatniej. 30 Faksem z dnia 8 lipca 2006 r. Komisja przekazała skarżącym, w trybie art. 20 ust. 2–4 rozporządzenia podstawowego, dokument w sprawie ostatecznego ujawnienia zasadniczych faktów i ustaleń stanowiący podstawę propozycji nałożenia ostatecznych ceł antydumpingowych. Komisja wezwała skarżące do przekazania jej uwag w przedmiocie dokumentu w sprawie ostatecznego ujawnienia do dnia 17 lipca 2006 r. 31 Pismem z dnia 28 lipca 2006 r. Komisja przekazała skarżącym dodatkowy dokument w sprawie ostatecznego ujawnienia. 32 Pismami z dnia 17 lipca i 2 sierpnia 2006 r. trzy skarżące, spółki Brosmann, Seasonable Footwear (Zhongshan) [Ltd] i Lung Pao, a także Novi Footwear (Far East) Pte Ltd, przekazały Komisji swoje uwagi dotyczące dokumentu w sprawie ostatecznego ujawnienia oraz dodatkowego dokumentu w sprawie ostatecznego ujawnienia. Pismem z dnia 7 sierpnia 2006 r. inna skarżąca, spółka Risen Footwear (HK) Co. [Ltd], przekazała Komisji swoje uwagi dotyczące dokumentu w sprawie ostatecznego ujawnienia. 33 W dniu 5 października 2006 r. Rada Unii Europejskiej przyjęła [sporne] rozporządzenie […]. Na mocy [tego] rozporządzenia Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz obuwia z cholewkami skórzanymi lub ze sztucznej skóry, z wyłączeniem: obuwia sportowego, obuwia STAF, kapci i innych pantofli domowych oraz obuwia z noskiem ochronnym, pochodzących z Chin i objętych różnymi kodami Nomenklatury scalonej (art. 1 [spornego] rozporządzenia). Stawka ostatecznego cła antydumpingowego mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, została ustalona dla obuwia wyprodukowanego przez skarżąc[e] w wysokości 16,5%. W świetle art. 3 [spornego] rozporządzenia obowiązuje ono przez okres dwóch lat. 34 Jeśli chodzi o produkt objęty postępowaniem, Rada potwierdziła ocenę Komisji (zob. pkt 18 powyżej), w świetle której obuwie STAF powinno być wyłączone z definicji tego produktu, podczas gdy obuwie dziecięce powinno być nią objęte (motywy 19 i 25 [spornego] rozporządzenia). Rada odrzuciła natomiast wnioski o wyłącznie z definicji produktu będącego przedmiotem postępowania sześciu rodzajów obuwia, w tym obuwia wyprodukowanego z wykorzystaniem technologii opatentowanej. W odniesieniu do tej kategorii obuwia Rada stwierdziła, że opatentowana technologia nie stanowi samoistnie o znaczącej zmianie cech obuwi[a] przeznaczonego do użytku codziennego. Zatem obuwie to pozostaje w konkurencji z produkcją wspólnotową produktu będącego przedmiotem postępowania (motyw 37 [spornego] rozporządzenia). 35 W odniesieniu do reprezentatywności próby chińskich producentów Rada podkreśl[iła] w motywie 44 [spornego] rozporządzenia, że przedsiębiorstwa wybrane do próby reprezentowały ponad 12% wywozu do Wspólnoty pochodzącego od współpracujących w dochodzeniu producentów. Ponieważ art. 17 rozporządzenia podstawowego nie przewiduje progu w zakresie poziomu reprezentacji, wybrana próba jest reprezentatywna w rozumieniu tego przepisu. 36 Rada wskazała też w motywie 46 [spornego] rozporządzenia, że przyjęta metodyka miała na celu zapewnienie maksymalnej reprezentatywności próby i ujęcie w największej reprezentatywnej wielkości wywozu, która mogła zostać właściwie zbadana w dostępnym okresie, spółek z reprezentatywną sprzedażą na rynku krajowym. 37 Co się tyczy prób[y] producentów wspólnotowych Rada oddaliła w motywach 53–59 [spornego] rozporządzenia ogół zarzutów podważających tę reprezentatywność i potwierdziła tym samym ocenę, której Komisja dokonała w rozporządzeniu tymczasowym (zob. pkt 24 powyżej). 38 Co się tyczy kwestii związanych z przedstawionymi przez kilka spółek wnioskami o przyznanie MET, w przedmiocie których Komisja się nie wypowiedziała, Rada poświęciła im motywy 60–65 [spornego] rozporządzenia. 39 W świetle tych motywów okoliczność, że Komisja nie odpowiedziała indywidualnie na każdy z przedstawionych jej w tym zakresie wniosków, nie stanowi naruszenia rozporządzenia podstawowego. Przeciwnie, jest to zgodne z art. 17 tego rozporządzenia. Przewidziana w tym przepisie metoda kontroli wyrywkowej ma również zastosowanie do przypadków, gdy znaczna [liczba] zainteresowanych spółek wnosi o przyznanie im MET lub IT. W rozpatrywanej sprawie szczególnie znaczna liczba wniosków przedstawionych przez zainteresowane spółki nie pozostawiła administracji alternatywy dla zbadania wyłącznie wniosków złożonych przez [spółki objęte] próbą, celem pogodzenia wymogu najbardziej indywidualnej jak to możliwe analizy akt z wymogiem przestrzegania obowiązujących terminów. Oznaczało to zastosowanie do wszystkich spółek nieobjętych próbą średniej ważonej marż obliczonej dla przedsiębiorstw wyznaczonych do próby. Oznacza to, że sformułowane na etapie postępowania administracyjnego zarzuty, w świetle których obliczenie dumpingu nie jest reprezentatywne, również muszą zostać odrzucone. 40 Rozważania te mają też zastosowanie do wniosku o zastosowanie IT. 41 Co się tyczy definicji przemysłu wspólnotowego, Rada podkreśla w motywie 157 zaskarżonego rozporządzenia, że żaden z podmiotów składających skargę antydumpingową nie uchylił się od współpracy podczas dochodzenia. Pełne kwestionariusze dotyczące szkody wysłano jedynie do producentów wspólnotowych objętych próbą, co wynika z samej natury kontroli wyrywkowej (motyw 158 [spornego] rozporządzenia). 42 Co się tyczy poziomu, który powinny mieć środki antydumpingowe w celu wyeliminowania szkody, Rada wskazuje w motywie 292 [spornego] rozporządzenia na okoliczności przedstawione po ustanowieniu ceł tymczasowych, które wykazują, że ustalona w rozporządzeniu tymczasowym marża zysku w wysokości 2% powinna zostać ponownie rozpatrzona (zob. pkt 26 powyżej). Na tej podstawie Rada ustaliła tę marżę na 6% obrotów przemysłu wspólnotowego, wskazując, że przemysł ten uzyskiwał taką marżę w sektorze obuwia niebędącego przedmiotem szkodliwego dumpingu”.