31

W tych okolicznościach Administratiwen syd Sofija-grad postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy pojęcie »dostawy towarów« w rozumieniu art. 14 ust. 1 dyrektywy [2006/112] w związku z art. 345 [TFUE] należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji zaistniałej w postępowaniu głównym dopuszcza ono, aby odbiorca dostawy uzyskał prawo do rozporządzania towarami (ruchomościami oznaczonymi co do gatunku) poprzez nabycie własności tych towarów w drodze odpłatnego wejścia w posiadanie w dobrej wierze od osoby niebędącej właścicielem, co na podstawie krajowych regulacji państwa członkowskiego jest dopuszczalne, przy czym należy uwzględnić, że zgodnie z owymi regulacjami prawo własności takich rzeczy jest przenoszone poprzez ich przekazanie? 2) Czy dla celów wykazania dokonania »dostawy towarów« w rozumieniu art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/112 odnośnie do konkretnej faktury w związku z wykonaniem na podstawie art. 178 lit. a) [tej] dyrektywy prawa do odliczenia wskazanego w owej fakturze i rzeczywiście uiszczonego podatku jest wymagane, by odbiorca dostawy wykazał prawo własności dostawcy, gdy przedmiotem dostawy są rzeczy oznaczone co do gatunku, a prawo własności takich rzeczy jest zgodnie z regulacjami państwa członkowskiego przenoszone poprzez ich przekazanie, przy czym zgodnie z tymi regulacjami dopuszczalne jest również nabycie prawa własności tych towarów od osoby niebędącej właścicielem w drodze odpłatnego wejścia w posiadanie w dobrej wierze? Czy »dostawę towarów« dla celów odliczenia podatku naliczonego w rozumieniu dyrektywy [2006/112] należy uznać za wykazaną, gdy w sytuacji zaistniałej w postępowaniu głównym odbiorca dokonał następczej dostawy tych samych towarów (zwierząt podlegających obowiązkowi identyfikacji) poprzez wywóz, przedkładając zgłoszenie celne, i brak jest dowodów wskazujących na prawa osób trzecich do tych towarów? 3) Czy dla celów wykazania dokonania »dostawy towarów« w rozumieniu art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/112 odnośnie do konkretnej faktury w związku z wykonaniem na podstawie art. 178 lit. a) [tej] dyrektywy prawa do odliczenia wskazanego w owej fakturze i rzeczywiście uiszczonego podatku należy przyjąć, że dostawca i odbiorca, którzy nie są producentami rolnymi, działają w złej wierze, gdy przy odbiorze towarów nie został przez poprzedniego właściciela przedstawiony dokument, w którym wskazane byłyby paski informacyjne zwierząt zgodnie z wymogami przepisów weterynaryjnych Unii Europejskiej i owe paski informacyjne nie są wskazane w świadectwie weterynaryjnym wydanym przez organ administracji, stanowiącym dokument przekazywany przy transporcie zwierząt w ramach dokonywania konkretnej dostawy? Jeżeli dostawca i odbiorca samodzielnie dokonali spisu pasków informacyjnych dostarczanych im zwierząt, to czy należy przyjąć, że spełnili oni wymogi wskazanych przepisów weterynaryjnych Unii, w sytuacji gdy organ administracji nie wskazał owych pasków informacyjnych w świadectwie weterynaryjnym, stanowiącym dokument przekazywany przy transporcie zwierząt? 4) Czy dostawca i odbiorca w sprawie przed sądem krajowym, którzy nie są producentami rolnymi, mają na podstawie art. 242 dyrektywy 2006/112 obowiązek księgowego wskazania przedmiotu dostawy (zwierząt podlegających obowiązkowi identyfikacji lub »aktywów biologicznych«) przy zastosowaniu [standardu IAS 41] i wykazania władztwa nad aktywami zgodnie z tym standardem? 5) Czy na podstawie art. 226 pkt 6 dyrektywy 2006/112 jest wymagane, by w fakturach VAT, takich jak faktura sporna w postępowaniu głównym, wskazane były również paski informacyjne zwierząt będących przedmiotem dostawy, które zgodnie z weterynaryjnymi przepisami Unii podlegają obowiązkowi identyfikacji, gdy krajowe regulacje państwa członkowskiego nie przewidują w sposób wyraźny takiego wymogu dla celów przeniesienia prawa własności tych zwierząt i osoby biorące udział w dostawie nie są producentami rolnymi? 6) Czy zgodnie z art. 185 ust. 1 dyrektywy 2006/112 jest dopuszczalne, by na podstawie przepisu krajowego, takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, dokonywać korekty odliczenia podatku naliczonego w związku ze stwierdzeniem, że nie zostało wykazane prawo własności dostawcy towarów będących przedmiotem dostawy, gdy dostawa nie została anulowana przez któregokolwiek z uczestników transakcji, odbiorca dokonał dalszej dostawy tych samych towarów, brak jest dowodów na okoliczność roszczeń osób trzecich względem owych towarów (zwierząt podlegających obowiązkowi identyfikacji), podniesiono brak złej wiary odbiorcy dostawy, a prawo własności do owych towarów, oznaczonych tylko co do gatunku, jest zgodnie z regulacjami krajowymi przenoszone poprzez ich przekazanie?”.