ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

1. Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Postanowienia traktatu – Zakres stosowania – Transgraniczne połączenia spółek – Włączenie

(art. 43 WE)

2. Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Przepis krajowy uniemożliwiający wpis do krajowego rejestru handlowego fuzji transgranicznych – Ograniczenia swobody przedsiębiorczości – Względy uzasadniające – Przesłanki

(art. 43 WE i 48 WE)

Summary

1. Zakres stosowania swobody przedsiębiorczości obejmuje wszelkie środki, które umożliwiają lub choćby ułatwiają dostęp do państwa członkowskiego innego niż państwo siedziby i prowadzenie działalności gospodarczej w tym państwie, czyniąc możliwym faktyczny udział zainteresowanych przedsiębiorców w życiu gospodarczym tego państwa na takich samych warunkach jak przewidziane dla podmiotów krajowych.

Transgraniczne połączenia spółek, tak jak inne przekształcenia spółek, wynikają z potrzeby współpracy i konsolidacji spółek mających siedziby w różnych państwach członkowskich. Stanowią one szczególny sposób korzystania ze swobody przedsiębiorczości, istotny dla prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego i należą zatem do działań gospodarczych, w odniesieniu do których państwa członkowskie zobowiązane są przestrzegać swobody przedsiębiorczości przewidzianej w art. 43 WE.

(por. pkt 18, 19)

2. Artykuły 43 WE i 48 WE stoją na przeszkodzie temu, aby w państwie członkowskim odmawiano, co do zasady, wpisu do krajowego rejestru handlowego połączenia poprzez rozwiązanie spółki bez przeprowadzenia likwidacji i przeniesienie całego jej majątku na inną spółkę, gdy jedna z tych spółek ma siedzibę w innym państwie członkowskim, podczas gdy po spełnieniu pewnych warunków wpis taki jest możliwy, jeżeli obydwie spółki biorące udział w połączeniu mają siedziby w pierwszym państwie członkowskim.

Tego rodzaju odmienne traktowanie jest dopuszczalne wyłącznie, jeżeli służy realizacji słusznego celu zgodnego z traktatem i jeżeli uzasadniają je nadrzędne wymogi interesu ogólnego, takie jak ochrona interesów wierzycieli, akcjonariuszy mniejszościowych i pracowników oraz zachowanie skuteczności kontroli podatkowej oraz uczciwości transakcji handlowych. Ponadto niezbędne jest, aby stosowanie takiego odmiennego traktowania było właściwe dla zapewnienia realizacji przyjętego w ten sposób celu i nie wykraczało poza to, co niezbędne dla jego osiągnięcia.

(por. pkt 23, 28, 31 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Środowisko naturalne – Ochrona dzikiego ptactwa – Dyrektywa 79/409 – Terminy rozpoczęcia i zakończenia polowania – Odstępstwa – Warunki – Brak innego zadowalającego rozwiązania – Niespełnienie warunku w przypadku niepotrzebnego zbiegu z przewidzianymi przez dyrektywę okresami szczególnej ochrony

(dyrektywa Rady 79/409, art. 7 ust. 4 i art. 9 ust. 1 lit. c))

2. Środowisko naturalne – Ochrona dzikiego ptactwa – Dyrektywa 79/409 – Terminy rozpoczęcia i zakończenia polowania – Odstępstwa – Warunki – Brak innego zadowalającego rozwiązania – Niespełnienie warunku w przypadku zezwolenia na polowanie w okresach szczególnej ochrony na inne gatunki na danych obszarach geograficznych

(dyrektywa Rady 79/409, art. 7 ust. 4)

Summary

1. Artykuł 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy 79/409 w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, zmienionej aktem dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji, dopuszcza możliwość wydania zezwolenia na polowanie na gatunki wymienione w załączniku II w okresach szczególnej ochrony wskazanych w art. 7 ust. 4 dyrektywy. Jednym z warunków, które winny zostać spełnione, aby możliwe było wydanie zezwolenia na takie polowanie, jest brak innego zadowalającego rozwiązania. Warunku tego nie można uznać za spełniony, w sytuacji gdy okres polowania ustalony w drodze wyjątku zbiega się bez potrzeby z okresami objętymi przez dyrektywę szczególną ochroną. Potrzeba taka nie zachodzi w szczególności wówczas, gdy jedynym celem zezwolenia na polowanie w drodze wyjątku jest przedłużenie okresów polowania na niektóre gatunki ptaków na terenach, na których występują one w okresach polowań ustalonych zgodnie z art. 7 dyrektywy.

(por. pkt 31–33)

2. Zezwolenie na polowanie w okresach szczególnej ochrony o których mowa w art. 7 ust. 4 dyrektywy 79/409 w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, zmienionej aktem dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji, a nawet w innych okresach roku, na inne gatunki występujące na danych obszarach geograficznych, nie może być postrzegane jako inne zadowalające rozwiązanie w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. c) tejże dyrektywy, która umożliwia państwom członkowskim odstąpienie, pod warunkiem że w szczególności nie ma innego zadowalającego rozwiązania, od zakazu polowania na gatunki chronione w tychże okresach szczególnej ochrony. Takie rozwiązanie mogłoby bowiem prowadzić do pozbawienia tego przepisu, przynajmniej częściowo, jego treści normatywnej, ponieważ pozwalałoby ono na zakazanie na pewnych obszarach odstrzału danych gatunków ptaków, nawet jeżeli odstrzał w małych ilościach hipotetycznie nie zagrażałby zachowaniu ich populacji na wystarczającym poziomie i tym samym odpowiadałby racjonalnemu wykorzystaniu tych gatunków. Poza tym rozwiązanie to – z wyjątkiem założenia, że dla celów łowieckich wszystkie gatunki ptaków są ekwiwalentne – stanowiłoby w każdym razie źródło niepewności co do prawa, ponieważ nie byłoby wiadomo, na jakiej podstawie można przyjąć, że odstrzał określonego gatunku można zastąpić odstrzałem innego gatunku.

(por. pkt 44)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Przepisy podatkowe – Podatek dochodowy od osób prawnych – Ulga podatkowa – Ustawodawstwo krajowe wykluczające odliczenie przez spółkę dominującą strat poniesionych w innym państwie członkowskim przez spółkę zależną z siedzibą na terytorium tego państwa – Dopuszczalność – Granice

(art. 43 WE i 48 WE)

Summary

Artykuły 43 WE oraz 48 WE nie sprzeciwiają się w obecnym stanie prawa wspólnotowego temu, by ustawodawstwo państwa członkowskiego wyłączało w sposób generalny możliwość odliczenia przez spółkę dominującą będącą rezydentem od jej dochodu podlegającego opodatkowaniu strat poniesionych w innym państwie członkowskim przez jej spółkę zależną z siedzibą na jego terytorium, mimo że przewiduje taką możliwość w odniesieniu do strat poniesionych przez spółkę zależną będącą rezydentem.

Jednakże sprzeczne z art. 43 WE oraz 48 WE jest wyłączenie takiej możliwości w przypadku spółki dominującej będącej rezydentem, w sytuacji gdy po pierwsze, spółka zależna niebędąca rezydentem wyczerpała możliwości uwzględnienia strat poniesionych w państwie, w którym jest rezydentem, w danym roku podatkowym w drodze wniosku o udzielenie ulgi, jak również w poprzednich latach podatkowych, i po drugie, w państwie, w którym jest rezydentem, nie ma możliwości uwzględnienia tych strat w kolejnych latach podatkowych przez nią samą bądź przez osobę trzecią, w szczególności w przypadku zbycia spółki zależnej na rzecz tej osoby trzeciej.

(por. pkt 59 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Pytania prejudycjalne – Ocena ważności – Stwierdzenie nieważności przepisów wspólnotowych porównywalnych z tymi, których nieważność została już stwierdzona przez Trybunał – Brak właściwości sądów krajowych – Obowiązek odesłania prejudycjalnego

(art. 230 WE, 234 akapit trzeci WE i art. 241 WE)

2. Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Cukier – Wymiana handlowa z państwami trzecimi – Dodatkowe należności celne przywozowe – Ustalanie na podstawie ceny importowej cif – Obowiązek złożenia wniosku przez importera – Ustalanie na podstawie ceny reprezentatywnej – Nieważność

(rozporządzenie Komisji nr 1423/95,art. 1 ust. 2, i art. 4 ust. 1 i 2)

Summary

1. Artykuł 234 akapit trzeci WE zobowiązuje sąd krajowy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, do wniesienia do Trybunału Sprawiedliwości sprawy mającej za przedmiot ważność przepisów rozporządzenia nawet wtedy, gdy Trybunał stwierdził już nieważność analogicznych przepisów innego porównywalnego rozporządzenia. W istocie sądy krajowe nie mają kompetencji, aby samodzielnie stwierdzać nieważność aktów instytucji wspólnotowych.

Chociaż modyfikacje zasady, zgodnie z którą sądy krajowe nie mają kompetencji, aby samodzielnie stwierdzać nieważność aktów instytucji wspólnotowych, mogą okazać się, przy spełnieniu pewnych przesłanek, konieczne w przypadku postępowania w sprawie środków tymczasowych, nie można rozszerzać interpretacji dokonanej w wyroku w sprawie Cilfit i in., dotyczącej kwestii wykładni, na kwestie związane z ważnością aktów wspólnotowych.

Takie rozwiązanie narzucone jest po pierwsze przez wymóg jednolitego stosowania prawa wspólnotowego. Nadrzędność tego wymogu jest szczególnie istotna w przypadku sporu o ważność aktu wspólnotowego. Rozbieżności w orzecznictwie sądów państw członkowskich dotyczące ważności aktów wspólnotowych mogłyby zagrozić nawet spójności wspólnotowego porządku prawnego i naruszyć podstawowy wymóg pewności prawa.

Po drugie, narzuca je niezbędna spójność ustanowionego w traktacie systemu ochrony prawnej. W istocie odesłanie prejudycjalne dotyczące ważności umożliwia, na tej samej podstawie co skarga o stwierdzenie nieważności, kontrolę legalności aktów wspólnotowych. W traktacie, w art. 230 WE i 241 WE z jednej strony, a w art. 234 WE z drugiej strony, ustanowiono kompletny system środków prawnych i procedur mający na celu zapewnienie kontroli legalności aktów wydawanych przez instytucje, powierzając go sądom wspólnotowym.

(por. pkt 17–19, 21, 22, 25 oraz pkt 1 sentencji)

2. Artykuł 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1423/95 ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru jest nieważny ze względu na to, że stanowi, iż określona przezeń dodatkowa należność celna jest, co do zasady, ustalana na podstawie ceny reprezentatywnej przewidzianej w art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia oraz iż należność ta jest obliczana na podstawie ceny importowej cif danej dostawy jedynie wtedy, gdy importer złoży odpowiedni wniosek.

(por. pkt 32 oraz pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Przywileje i immunitety Wspólnot Europejskich – Immunitet podatkowy Wspólnot Europejskich – Porozumienie w sprawie siedziby Europejskiego Banku Centralnego – Zwrot podatku obrotowego poniesionego z tytułu dostawy towarów lub świadczenia różnych usług w ramach czynności przeznaczonych do użytku służbowego Banku – Przesłanka – Odrębne fakturowanie – Jasna i precyzyjna przesłanka

(protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, art. 3 ust. 2)

2. Przywileje i immunitety Wspólnot Europejskich – Immunitet podatkowy Wspólnot Europejskich – Zwrot podatków bezpośrednich i podatków od sprzedaży towarów – Stosowanie do podatku obrotowego poniesionego z tytułu dostawy towarów lub świadczenia różnych usług – Przesłanka – Odrębne fakturowanie – Dopuszczalność – Zakres swobody instytucji wspólnotowych i państw członkowskich przy zawieraniu porozumień wykonawczych w zakresie zwrotu

(protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, art. 3 ust. 2)

Summary

1. Artykuł 8 ust. 1 porozumienia z dnia 18 września 1998 r. zawartego pomiędzy rządem Republiki Federalnej Niemiec i Europejskim Bankiem Centralnym w sprawie siedziby tej instytucji w sposób wyraźny i jednoznaczny uzależnia zwrot podatku obrotowego poniesionego z tytułu dostawy towarów lub świadczenia różnych usług w ramach czynności przeznaczonych do użytku służbowego Banku od przesłanki, że podatek ten zostanie Bankowi „odrębnie zafakturowany”. Nawet jeżeli zasadniczo możliwa byłaby wykładnia jednego z przepisów porozumienia „w świetle” kontekstu prawnego, w który się on wpisuje, a która rozwiązałaby dwuznaczność jego redakcji, to jednak taka wykładnia nie mogłaby skutkować pozbawieniem skuteczności („effet utile”) jasnego i precyzyjnego brzmienia tego przepisu.

(por. pkt 31)

2. Przesłanka przewidziana w art. 8 ust. 1 porozumienia z dnia 18 września 1998 r. zawartego pomiędzy rządem Republiki Federalnej Niemiec i Europejskim Bankiem Centralnym w sprawie siedziby tej instytucji, polegająca na tym, że podatek obrotowy poniesiony z tytułu dostawy towarów lub świadczenia różnych usług w ramach czynności przeznaczonych do użytku służbowego Banku zostanie Bankowi „odrębnie zafakturowany”, aby zostać zwróconym przez państwo członkowskie, nie godzi ani w cel, ani w treść art. 3 ust. 2 protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, który przewiduje umorzenie lub zwrot przez państwa członkowskie kwoty podatków pośrednich lub podatków z tytułu sprzedaży wliczonych w cenę poważnych zakupów dokonywanych przez Wspólnoty do celów ich użytku służbowego. Przepis ten przewiduje jedynie przyjęcie „stosownych przepisów” w celu zwrotu podatków i to tylko, w przypadku gdy dotyczą one „poważnych zakupów” i „jedynie tam […], gdzie jest to możliwe”. Tym samym instytucjom wspólnotowym, podobnie jak i państwom członkowskim, został przyznany pewien zakres swobody przy zawieraniu porozumień dotyczących wykonywania wspomnianego art. 3 ust. 2 protokołu.

(por. pkt 32)
Keywords

Summary



Keywords

Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty zaskarżalne – Akty, których celem jest wywołanie skutków prawnych – Akty dotyczące daty zakwalifikowania nowych wydatków w razie wprowadzenia zmian do dokumentów dotyczących programowania wspólnotowej pomocy strukturalnej – Wyłączenie

(art. 230 WE)

Summary

Skarga o stwierdzenie nieważności może zostać skierowana przeciwko wszelkim przepisom wydanym przez instytucje, bez względu na ich charakter lub formę, jeżeli tylko rodzą one skutki prawne. Nie ma to miejsca w przypadku aktu Komisji wydanego w zakresie pomocy przewidzianej w ramach funduszy strukturalnych, odnoszącego się do daty zakwalifikowania nowych wydatków w razie wprowadzenia zmian do dokumentów dotyczących programowania, który posługuje się sformułowaniem „proponuje się przyjęcie następujących zasad”, bowiem pojęcie propozycji stanowi właśnie jasną wskazówkę, że akt ten nie ma na celu spowodowania skutków prawnych. Poza tym przekazanie tego aktu państwom członkowskim zostało poprzedzone wyraźnym ostrzeżeniem poczynionym przez Komisję, iż tego rodzaju dokument ma charakter wewnętrzny, że nie zawsze ma on ostateczny kształt oraz że przekazuje jedynie opinie służb Komisji.

Podobnie rzecz się ma w przypadku trzech not Komisji w tym przedmiocie doręczonych władzom krajowym. Po pierwsze bowiem, powołane noty odnoszą się do tego samego aktu, który z kolei sam w sobie nie ma na celu spowodowania skutków prawnych. Po drugie, powołane noty zostały przekazane przez Komisję w ramach pisemnej procedury konsultacji dotyczącej uzupełnienia programu, zainicjowanej przez zainteresowane komitety monitorujące. Z art. 15 ust. 6 i art. 34 ust. 3 w związku z art. 35 rozporządzenia nr 1260/1999 ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych wynika, iż w ramach tej procedury Komisja sprawuje rolę konsultacyjną i nie ma uprawnień do wydawania wiążących aktów prawnych, chyba że ewentualne zmiany dotyczą elementów decyzji dotyczącej wielkości wkładu funduszy strukturalnych w rozumieniu art. 34 ust. 3 tego rozporządzenia, czego jednak nie podniesiono w niniejszej sprawie.

(por. pkt 19, 21–28)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym – Sektorowy zakaz poruszania się samochodów ciężarowych o masie powyżej 7,5 tony przewożących niektóre towary – Niedopuszczalność – Względy uzasadniające – Ochrona środowiska naturalnego

(art. 28 WE i 29 WE)

Summary

Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE i 29 WE, państwo członkowskie, które w celu zapewnienia jakości otaczającego powietrza w określonej strefie wydaje przepisy zakazujące poruszania się pojazdów ciężarowych o masie ponad 7,5 tony przewożących niektóre towary na odcinku drogi o pierwszorzędnym znaczeniu, stanowiącej jeden z głównych lądowych szlaków komunikacyjnych pomiędzy niektórymi państwami członkowskimi.

Taki zakaz utrudnia swobodny przepływ towarów i, w szczególności, ich swobodny tranzyt i jeśli nie można go obiektywnie uzasadnić, to należy go uznać za środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych, niezgodny z zobowiązaniami prawa wspólnotowego wynikającymi z art. 28 WE i 29 WE.

Tego rodzaju przepisy nie mogą być uzasadnione nadrzędnymi wymogami w zakresie ochrony środowiska, albowiem nie zostało wykazane, iż zamierzony cel nie mógł być osiągnięty za pomocą innych środków, które w mniejszym stopniu ograniczają swobodę przepływu.

(por. pkt 66, 69, 71, 87, 89, 95 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Obywatelstwo Unii Europejskiej – Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Dyrektywa 90/364

(art. 18 WE; dyrektywa Rady 90/364, art. 1 ust. 1 akapit pierwszy)

2. Swobodny przepływ osób – Prawo wjazdu i pobytu obywateli państw członkowskich – Dyrektywy 68/360, 73/148, 90/364, 90/365 i 93/96

(dyrektywy Rady 68/360, art. 4, 73/148, art. 4, 90/364, art. 2, 90/365, art. 2 i 93/96, art. 2)

Summary

1. Państwo członkowskie, które przy stosowaniu dyrektywy 90/364 w sprawie prawa pobytu do obywateli państwa członkowskiego pragnących skorzystać z praw z niej wynikających, a także z art. 18 WE, wyłącza w ramach oceny warunku posiadania wystarczających środków – wobec braku umowy zawartej przed notariuszem, zawierającej klauzulę pomocy – dochody partnera mającego miejsce zamieszkania w przyjmującym państwie członkowskim, uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 18 WE i tej dyrektywy.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 90/364 wystarczy, by obywatele państw członkowskich „mieli” konieczne środki, przepis ten nie wprowadza żadnych wymogów dotyczących pochodzenia tych środków. Dodanie do warunku dotyczącego istnienia wystarczających środków wymogu odnoszącego się do pochodzenia tych środków, a w szczególności wymogu istnienia węzła prawnego między wydającym środki a ich beneficjentem, stanowi nieproporcjonalną ingerencję w wykonywanie podstawowego prawa swobodnego przemieszczania się i pobytu gwarantowanych przez art. 18 WE, jako że wykracza poza to, co niezbędne do osiągnięcia celów stawianych przez dyrektywę 90/364, czyli ochrony finansów publicznych przyjmującego państwa członkowskiego.

(por. pkt 40–42, 46, 51 oraz pkt 1 lit. a) sentencji)

2. Państwo członkowskie, które przewiduje możliwość automatycznego doręczenia nakazu opuszczenia terytorium obywatelom Unii, którzy nie przedłożyli w wyznaczonym terminie dokumentów wymaganych do uzyskania zezwolenia na pobyt, uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2 dyrektywy 90/364 w sprawie prawa pobytu, art. 4 dyrektywy 68/360 w sprawie zniesienia ograniczeń w przemieszczaniu się i pobycie pracowników państw członkowskich i ich rodzin we Wspólnocie, art. 4 dyrektywy 73/148 w sprawie zniesienia ograniczeń w zakresie przemieszczania się i pobytu obywateli państw członkowskich w obrębie Wspólnoty, które dotyczą przedsiębiorczości i świadczenia usług, art. 2 dyrektywy 93/96 w sprawie prawa pobytu dla studentów oraz art. 2 dyrektywy 90/365 w sprawie prawa pobytu pracowników i osób prowadzących działalność na własny rachunek, które zakończyły działalność zawodową.

Taki środek polegający na automatycznym wydaleniu godzi w samą istotę prawa pobytu przyznanego bezpośrednio przez prawo wspólnotowe. Nawet jeżeli państwo członkowskie może w danym wypadku przyjąć taki środek polegający na wydaleniu w sytuacji, gdy obywatel państwa członkowskiego nie jest w stanie przedstawić w wyznaczonym terminie dokumentów pokazujących, że spełnia postawione warunki finansowe, automatyczny charakter wydalenia czyni ten środek nieproporcjonalnym.

(por. pkt 68, 72 oraz pkt 1 lit. b) sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólna polityka handlowa – Wymiana handlowa z państwami trzecimi – Embargo zastosowane względem Republiki Federalnej Jugosławii (Serbii i Czarnogóry) – Rozporządzenie nr 1432/92

(rozporządzenie Rady nr 1432/92, art. 1 lit. d))

Summary

Artykuł 1 lit. d) rozporządzenia nr 1432/92 zakazującego handlu między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republikami Serbii i Czarnogóry powinien być interpretowany w ten sposób, że komercyjny przewóz osób do Serbii lub Czarnogóry lub z powrotem, wykonywany w formie przewozu dzielonego, był zabroniony.

Jako „przewóz dzielony” należy rozumieć przewóz osób do strefy objętej embargiem lub z powrotem, dokonywany w ramach współpracy pomiędzy przedsiębiorstwem z siedzibą w państwie członkowskim a innym przedsiębiorstwem z siedzibą w strefie objętej embargiem, gdy to pierwsze przedsiębiorstwo dokonuje przewozu w pobliże granicy strefy objętej embargiem lub z powrotem, a drugie przedsiębiorstwo czyni to z tego miejsca do strefy objętej embargiem lub z powrotem (przy czym pasażerowie przesiadają się do innego pojazdu).

(por. pkt 36 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Równość traktowania

(traktat EWG, art. 48 (po zmianie art. 48 traktatu WE, obecnie po zmianie, art. 39 WE))

Summary

Artykuł 48 traktatu EWG (po zmianie art. 48 traktatu WE, obecnie, po zmianie, art. 39 WE) powinien być interpretowany w ten sposób, iż sprzeciwia się on przepisom krajowym, które nie zezwalają osobom fizycznym uzyskującym w jednym z państw członkowskich dochody ze stosunku pracy i podlegającym w nim nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na domaganie się, w celu określenia stawki podatkowej mającej zastosowanie do dochodów uzyskiwanych w tym państwie, uwzględnienia nieuzyskanych dochodów z tytułu najmu, wynikłych z korzystania przez nie na cele mieszkaniowe z budynku mieszkalnego położonego w innym państwie członkowskim, podczas gdy same dochody z najmu takiego budynku zostałyby uwzględnione.

(por. pkt 41 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ kapitału – Ograniczenia

(traktat WE, art. 73b (obecnie art. 56 WE))

Summary

Artykuł 73b traktatu WE (obecnie art. 56 WE) powinien być interpretowany w ten sposób, iż nie sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym spadek po obywatelu tego państwa członkowskiego, który zmarł w okresie dziesięciu lat po przeniesieniu swojego miejsca zamieszkania z tego państwa za granicę, jest opodatkowany tak, jak gdyby obywatel ten nadal zamieszkiwał w tym państwie, z zastrzeżeniem możliwości odliczenia podatku pobranego przez inne państwa.

Przewidując bowiem te same warunki opodatkowania spadku po obywatelach, którzy przenieśli swoje miejsce zamieszkania za granicę, oraz po obywatelach, którzy pozostali w danym państwie członkowskim, uregulowanie to nie może zniechęcić pierwszej kategorii osób do inwestowania w tym państwie członkowskim z innego państwa ani drugiej kategorii do inwestowania w innym państwie z danego państwa członkowskiego oraz niezależnie od miejsca, w którym znajdują się owe dobra, nie może ono również zmniejszyć wartości spadku po obywatelu, który przeniósł swoje miejsce zamieszkania za granicę.

Różnica w traktowaniu obywateli danego państwa członkowskiego i obywateli innych państw będąca rezultatem takiego uregulowania wynika, wobec braku przepisów ujednolicających lub harmonizujących na skalę wspólnotową, z przysługującej państwom członkowskim kompetencji do określenia w sposób jednostronny lub w drodze konwencji kryteriów rozdziału ich kompetencji podatkowych.

Ponadto uregulowanie krajowe nie stanowi ograniczenia w przepływie kapitału w rozumieniu art. 73b traktatu z tego tylko względu, iż zniechęca ono obywatela do przeniesienia jego miejsca zamieszkania do innego państwa, utrudniając mu tym samym korzystanie z prawa do swobodnego przemieszczania się.

(por. pkt 46, 47, 50, 51 i sentencja)