Co się tyczy pytania dotyczącego wykładni jednego z przepisów dyrektywy 2004/18 w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, pytanie takie jest dopuszczalne, choćby nawet zostało przedstawione w ramach sporu, w którym wszystkie elementy zawierają się wewnątrz jednego tylko państwa członkowskiego, ponieważ wartość danego zamówienia przekracza ewidentnie odpowiedni próg zastosowania dyrektywy 2004/18 a zamówienie to niewątpliwie ma transgraniczne znaczenie.

Okoliczność, iż sąd krajowy powołał się formalnie w pytaniu prejudycjalnym na określone przepisy prawa Unii, nie stoi na przeszkodzie temu, by Trybunał przekazał temu sądowi wszelkie wskazówki dotyczące wykładni, które mogą być pomocne w rozstrzygnięciu rozpatrywanej przez niego sprawy, niezależnie od tego, czy sąd krajowy powołał się na nie w treści pytań. W tym względzie do Trybunału należy wyprowadzenie z całości informacji przedstawionych przez sąd krajowy, a w szczególności z uzasadnienia postanowienia odsyłającego, elementów prawa Unii, które wymagają wykładni w świetle przedmiotu sporu.

W istocie bowiem art. 26 dyrektywy 2004/18 w związku z dyrektywą 96/71 dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zezwala na to, by przyjmujące państwo członkowskie ustanowiło w ramach udzielania zamówienia publicznego bezwzględnie wiążącą normę minimalnej ochrony, o której mowa w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) tej ostatniej dyrektywy wymagającą od przedsiębiorstw mających siedzibę w innych państwach członkowskich stosowania minimalnej stawki wynagrodzenia wobec pracowników oddelegowanych na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego w celu realizacji tego zamówienia publicznego. Tymczasem tego rodzaju norma jest elementem składowym poziomu ochrony, który należy zapewnić omawianym pracownikom.

Artykuł 26 dyrektywy 2004/18 w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, zmienionej rozporządzeniem nr 1251/2011, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu jednostki administracji regionalnej państwa członkowskiego, które nakazuje oferentom i ich podwykonawcom przedstawienie przy składaniu oferty pisemnego zobowiązania do zapłaty pracownikom zatrudnionym przy realizacji usług będących przedmiotem danego zamówienia publicznego minimalnego wynagrodzenia określonego przez wspomniane uregulowanie.

Nakazanie, na podstawie przepisów krajowych, zapłaty minimalnego wynagrodzenia przez oferentów i ich potencjalnych podwykonawców mających siedzibę w państwie członkowskim innym niż to, do którego należy instytucja zamawiająca, i w którym minimalne stawki wynagrodzenia są niższe, stanowi dodatkowy ciężar gospodarczy, którego skutkiem może być powstrzymanie, utrudnienie lub zmniejszenie atrakcyjności realizacji ich świadczeń w przyjmującym państwie członkowskim. W związku z tym przepis tego rodzaju może stanowić ograniczenie w rozumieniu art. 56 TFUE. Jednakże taki przepis krajowy co do zasady może być uzasadniony celem ochrony pracowników. Jest tak w wypadku stawki minimalnego wynagrodzenia określonej w przepisie ustawowym, który jako bezwzględnie wiążąca norma ochrony minimalnej ma zasadniczo zastosowanie, ogólnie, do wszystkich przetargów publicznych w danym państwie, bez względu na branżę i który zapewnia minimalną ochronę socjalną, gdy żadne inne uregulowanie krajowe nie przewiduje dla danej branży niższego wynagrodzenia minimalnego.

(por. pkt 69, 70, 75, 76)