ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
62

Co więcej, o ile dyrektywa ta odnosi się wprawdzie do tymczasowych, przejściowych lub ograniczonych czasowo stosunków pracy, a nie do stałych stosunków pracy, o tyle w jej motywie 15 i art. 6 ust. 1 i 2 uściślono, że „umowy o pracę na czas nieokreślony”, to jest stałe stosunki pracy, są ogólną formą stosunku pracy i że pracownicy tymczasowi muszą być informowani o wolnych miejscach pracy w przedsiębiorstwie użytkowniku, aby mieć takie same możliwości uzyskania stałego zatrudnienia jak pozostali pracownicy tego przedsiębiorstwa.
224

Jest prawdą, że tekst EKPC nie zawiera odniesienia do wolności akademickiej. Jednakże z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wynika, że wolność ta jest związana w szczególności z prawem do zapisanej w art. 10 EKPC wolności wyrażania opinii (wyrok ETPC z dnia 15 kwietnia 2014 r. w sprawie Hasan Yazıcı przeciwko Turcji, CE:ECHR:2014:0415JUD004087707, §§ 55, 69; a także wyrok ETPC z dnia 27 maja 2014 r. w sprawie Mustafa Erdoğan i in. przeciwko Turcji, CE:ECHR:2014:0527JUD000034604, §§ 40, 46), co potwierdza również komentarz do art. 13 karty zawarty w wyjaśnieniach dotyczących karty praw podstawowych (Dz.U. 2007, C 303, s. 17).
115

Mając na uwadze całość powyższych rozważań, na zadane pytanie należy odpowiedzieć, że wykładni dyrektywy 2000/31 należy dokonywać w ten sposób, że: – nie stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przez państwo członkowskie przeznaczenia w odniesieniu do usługi sprzedaży przez Internet produktów leczniczych, które nie podlegają obowiązkowi wydania recepty lekarskiej, względem usługodawcy mającego siedzibę w innym państwie członkowskim uregulowania krajowego zakazującego aptekom zwracania się z ofertą do klientów za pomocą określonych metod i środków, w szczególności takich, które polegają na masowej dystrybucji listów z reklamami i ulotek reklamowych przeznaczonych do celów reklamowych poza ich lokalem, pod warunkiem, iż uregulowanie to nie prowadzi do uniemożliwienia odnośnemu usługodawcy prowadzenia jakiejkolwiek reklamy poza lokalem jego apteki, bez względu na nośnik lub zakres tej reklamy, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego; – nie stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przez państwo członkowskie przeznaczenia w odniesieniu do usługi sprzedaży przez Internet produktów leczniczych, które nie podlegają obowiązkowi wydania recepty lekarskiej, względem usługodawcy mającego siedzibę w innym państwie członkowskim uregulowania krajowego zakazującego aptekom stosowania ofert promocyjnych mających na celu przyznanie rabatu od całkowitej kwoty zamówienia produktów leczniczych w przypadku przekroczenia pewnej kwoty pod warunkiem jednak, że zakaz taki ma wystarczająco określony zakres i w szczególności odnosi się wyłącznie do produktów leczniczych, a nie do zwykłych produktów parafarmaceutycznych, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego; – nie stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przez państwo członkowskie przeznaczenia w odniesieniu do usługi sprzedaży przez Internet produktów leczniczych, które nie podlegają obowiązkowi wydania recepty lekarskiej, względem usługodawcy mającego siedzibę w innym państwie członkowskim uregulowania krajowego zobowiązującego apteki sprzedające takie produkty lecznicze do udostępnienia w trakcie procesu zamawiania produktów leczniczych przez Internet kwestionariusza o stanie zdrowia; – stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przez państwo członkowskie przeznaczenia w odniesieniu do usługi sprzedaży przez Internet produktów leczniczych, które nie podlegają obowiązkowi wydania recepty lekarskiej, względem usługodawcy mającego siedzibę w innym państwie członkowskim uregulowania krajowego zakazującego aptekom sprzedającym takie produkty lecznicze posługiwania się odpłatnym serwisem reklamy kontekstowej w wyszukiwarkach i porównywarkach cen, chyba że zostanie należycie wykazane przed sądem odsyłającym, że uregulowanie to jest odpowiednie dla zagwarantowania realizacji celu ochrony zdrowia publicznego oraz nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
Artykuł 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999, zmienionego rozporządzeniem (UE) nr 539/2010 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że za „nieprawidłowość” w rozumieniu tego przepisu może zostać uznana sytuacja, w której beneficjent dotacji pochodzącej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego nie zdołał osiągnąć we właściwym okresie poziomu obrotu przewidzianego w ramach zakwalifikowanej do finansowania operacji ze względu na niewypłacalność swego jedynego partnera handlowego lub zaprzestanie przez niego działalności gospodarczej.
23

Na wstępie należy zauważyć, że art. 38 rozporządzenia nr 1169/2011, zatytułowany „Przepisy krajowe”, wyraźnie rozróżnia kategorię „kwestii harmonizowanych w szczególny sposób” przez to rozporządzenie oraz kategorię kwestii, które nie zostały w ten sposób zharmonizowane. W odniesieniu do pierwszej kategorii art. 38 ust. 1 stanowi, że państwa członkowskie nie mogą przyjmować ani utrzymywać w mocy przepisów krajowych, chyba że zezwala na to prawo Unii. W odniesieniu do drugiej kategorii – art. 38 ust. 2 przewiduje natomiast, że bez uszczerbku dla art. 39 państwa członkowskie mogą przyjmować przepisy krajowe, pod warunkiem że nie zakazują one swobodnego przepływu towarów, nie utrudniają go ani nie ograniczają.
105

W odniesieniu do powyższego argumentu należy przypomnieć, że sprawa zakończona owym wyrokiem dotyczyła sytuacji, w której z decyzji Komisji wynikało, iż do celów przypisania odpowiedzialności spółce dominującej za naruszenie popełnione przez jej spółkę zależną instytucja ta wybrała szczególną metodę służącą ustaleniu odpowiedzialności zainteresowanych spółek dominujących, którą to metodę musiała ona zatem zastosować do wszystkich przedsiębiorstw, których dotyczyło to naruszenie (zob. podobnie wyrok z dnia 19 lipca 2012 r., Alliance One International i Standard Commercial Tobacco/Komisja, C‑628/10 P i C‑14/11 P, EU:C:2012:479, pkt 50, 53, 59). Nawet gdyby założyć, że orzecznictwo to można zastosować do przypisania odpowiedzialności za naruszenie na podstawie zasady ciągłości gospodarczej, należy stwierdzić, iż wnoszące odwołanie nie wykazały, że Komisja zdecydowała się zastosować metodę dotyczącą stosowania tej zasady, która odbiega od ogólnych reguł. Wobec tego ze spornej decyzji nie wynika, że szczególna metoda powinna była zostać zastosowana w odniesieniu do wszystkich przedsiębiorstw uczestniczących w rozpatrywanym naruszeniu.
33

Po drugie, traktat EWEA stanowi w preambule, że ma na celu stworzenie warunków niezbędnych do rozwoju silnego przemysłu jądrowego, i przewiduje w art. 1 akapit drugi, że „[z]adaniem Wspólnoty jest przyczynianie się do podwyższania poziomu życia w państwach członkowskich i rozwijania stosunków z innymi państwami poprzez ustanowienie warunków niezbędnych do stworzenia i szybkiego rozwoju przemysłu jądrowego”. Artykuł 2 lit. c) tego traktatu stanowi, że aby wykonać to zadanie, Wspólnota „ułatwia inwestycje i zapewnia, w szczególności stymulując działania ze strony przedsiębiorstw, tworzenie podstawowych instalacji niezbędnych do rozwoju energetyki jądrowej we Wspólnocie”. Ponadto art. 40 i 41 w związku z pkt 11 załącznika II do tego traktatu, dotyczące inwestycji w dziedzinie atomistyki, wskazują, że są w nim przewidziane inwestycje w nowe instalacje lub zastąpienie reaktorów jądrowych wszystkich typów wykorzystywanych do wszelkich celów. Wynika z tego, że cele realizowane przez traktat EWEA obejmują budowę elektrowni jądrowych lub tworzenie nowych zdolności produkcji energii jądrowej, w związku z czym przyznanie na ich rzecz pomocy państwa nie jest sprzeczne ze wspomnianymi celami.
26

Jednak zgodnie z utrwalonym orzecznictwem państwa członkowskie nie mogą stosować uregulowań karnych mogących zagrażać realizacji celów wytyczonych przez dyrektywę 2008/115, a tym samym pozbawiać ją skuteczności (effet utile). O ile bowiem co do zasady ustawodawstwo karne i normy postępowania karnego należą do kompetencji państw członkowskich, o tyle prawo Unii może jednak mieć wpływ na ten obszar prawa. Mimo zatem okoliczności, że ani art. 63 akapit pierwszy pkt 3 lit. b) WE, który został powtórzony w art. 79 ust. 2 lit. c) TFUE, ani dyrektywa 2008/115, wydana między innymi na podstawie tego postanowienia traktatu WE, nie wykluczają właściwości państw członkowskich w zakresie prawa karnego w obszarze nielegalnej imigracji i nielegalnego pobytu, to państwa te powinny dostosować swoje ustawodawstwo w tym obszarze w taki sposób, by zapewnić przestrzeganie prawa Unii (zob. podobnie wyroki: z dnia 28 kwietnia 2011 r., El Dridi, C‑61/11 PPU, EU:C:2011:268, pkt 53–55; z dnia 6 grudnia 2011 r., Achughbabian, C‑329/11, EU:C:2011:807, pkt 33; a także z dnia 6 grudnia 2012 r., Sagor, C‑430/11, EU:C:2012:777, pkt 32).
Artykuły 184–187 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje mający zastosowanie do dóbr inwestycyjnych system korekty zakładający rozłożenie korekty na kilka lat, w ramach którego całość wstępnego odliczenia dokonanego w odniesieniu do danego dobra podlega jednorazowej korekcie w roku pierwszego wykorzystania tego dobra, będącym jednocześnie pierwszym rokiem objętym korektą, w przypadku gdy przy owym pierwszym wykorzystaniu okaże się, że odliczenie to odbiega od odliczenia, do którego dokonania podatnik był uprawniony ze względu na rzeczywisty sposób wykorzystania wspomnianego dobra.
37

W świetle tych okoliczności należy ocenić, czy przepisy krajowe interpretowane w ten sposób, że krajowi producenci energii elektrycznej są zobowiązani do oferowania całości dostępnej energii elektrycznej na platformach prowadzonych przez jedynego operatora wyznaczonego do świadczenia usług obrotu dla krajowego rynku energii elektrycznej, są proporcjonalne do zamierzonego uzasadnionego celu. W tym względzie należy zbadać nie tylko, czy wprowadzane przez nie środki są właściwe do zapewnienia realizacji zamierzonego celu, lecz także, czy nie wykraczają one poza to, co jest niezbędne dla jego osiągnięcia (wyrok z dnia 16 grudnia 2008 r., Gysbrechts i Santurel Inter, C‑205/07, EU:C:2008:730, pkt 51).
89

Po pierwsze, w zakresie, w jakim wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że nie ustosunkował się do jej argumentów dotyczących istnienia i znaczenia powiązań między nią a członkami zarządu spółki Prysmian, należy zaznaczyć, że opierając się w pkt 106 zaskarżonego wyroku na motywach 761 i 762 spornej decyzji i odwołując się do nich, a także do zamieszczonych tam odesłań, Sąd wystarczająco ustalił omawiane powiązania. Ponadto z pkt 106–108 tego wyroku wynika, że Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie powiązania te mogły zostać uznane za stanowiące jeden z elementów, na których Komisja mogła się oprzeć, aby wykazać, że wnosząca odwołanie wywierała decydujący wpływ na zachowanie spółki Prysmian.
17

Gmina Pampeluna oddaliła ten wniosek, uznając, że kwota należnej opłaty nie była obarczona błędem co do prawa lub błędem co do ustaleń faktycznych. Orange España wniosła skargę na tę decyzję do Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 1 de Pamplona (sądu administracyjnego szczebla prowincji nr 1 w Pampelunie, Hiszpania). Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2015 r. skarga ta została oddalona przez ten sąd ze względu na to, że po pierwsze, Orange España była właścicielem sieci infrastruktury i w konsekwencji nie mogła być zwolniona z opłaty, a po drugie, kwota podatku została ustalona zgodnie z art. 105 ust. 1 akapit trzeci ustawy regionalnej 2/1995.
52

W niniejszej sprawie, ponieważ Sąd uwzględnił wniosek Parlamentu o umorzenie postępowania bez zbadania skargi co do istoty, Trybunał uważa, że stan postępowania nie pozwala na wydanie orzeczenia. W związku z tym należy skierować sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd.
2)

Artykuł 9 ust. 2 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, podpisanej w Aarhus w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją 2005/370 należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie temu, by dopuszczalność sądowych środków zaskarżenia, do których odnosi się to postanowienie i które są wnoszone przez organizacje pozarządowe należące do „zainteresowanej społeczności” w rozumieniu art. 2 ust. 5 tej konwencji, była uzależniona od udziału owych organizacji w postępowaniu przygotowawczym prowadzącym do wydania zaskarżonej decyzji, nawet jeśli warunek ten nie ma zastosowania, w sytuacji gdy organizacjom tym nie można w sposób racjonalny zarzucić tego, iż nie uczestniczyły we wspomnianym postępowaniu. Natomiast art. 9 ust. 3 rzeczonej konwencji nie stoi na przeszkodzie temu, aby dopuszczalność sądowego środka zaskarżenia, do którego odnosi się to postanowienie, została uzależniona od udziału skarżącego w postępowaniu przygotowawczym prowadzącym do wydania zaskarżonej decyzji, chyba że w świetle okoliczności sprawy nie można mu w sposób racjonalny zarzucić, że nie uczestniczył w tym postępowaniu.
62

Republika Słowenii kwestionuje zaproponowaną przez Komisję kwotę ryczałtu, podnosząc, że jest ona bezpodstawna i zbyt wysoka. W odniesieniu w szczególności do obliczenia kwoty ryczałtu, to państwo członkowskie podnosi, że Komisja nie może zastosować w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE tej samej metody obliczania jak w sprawach wszczętych na podstawie ust. 2 tego artykułu. Ponadto nie należy już odwoływać się do czynnika „n” przyjętego przez Komisję, ponieważ Trybunał odstąpił od kryterium opartego na liczbie głosów, którą państwo członkowskie dysponuje w Radzie, i opiera się jedynie na PKB danego państwa członkowskiego jako czynniku rozstrzygającym (wyrok z dnia 14 listopada 2018 r., Komisja/Grecja, C‑93/17, EU:C:2018:903, pkt 141). Co najwyżej Trybunał mógłby zastosować jako punkt odniesienia współczynnik „n”, określony przez Komisję w komunikacie zatytułowanym „Zmiana metody obliczania kar ryczałtowych i okresowych kar pieniężnych, proponowanych przez Komisję w postępowaniach o naruszenie przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej”, opublikowanym w dniu 25 lutego 2019 r. (Dz.U. 2019, C 70, s. 1), w którym to komunikacie Komisja ustaliła ów czynnik na podstawie PKB i liczby przedstawicieli państwa członkowskiego w Parlamencie Europejskim, gdyby Trybunał uznał, że metoda ta stanowi metodę bardziej odpowiednią do ustalenia kwoty ryczałtu niż jedynie poprzez odniesienie się do PKB.
1

W swojej skardze Komisja Europejska wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy delegowanej Komisji (UE) 2017/593 z dnia 7 kwietnia 2016 r. uzupełniającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE w odniesieniu do zabezpieczenia instrumentów finansowych i środków pieniężnych należących do klientów, zobowiązań w zakresie zarządzania produktami oraz zasad mających zastosowanie do oferowania lub przyjmowania wynagrodzeń, prowizji bądź innych korzyści pieniężnych lub niepieniężnych (Dz.U. 2017, L 87, s. 500; zwanej dalej „dyrektywą delegowaną MiFID II”), względnie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 dyrektywy delegowanej MiFID II.
229

W drugiej kolejności wskazuje ona, że nawet jeśli obywatela państwa trzeciego nie doprowadza się do granicy w ścisłym tego słowa znaczeniu, lecz eskortuje do wąskiego pasa granicznego na terytorium Węgier, gdzie nie jest dostępna jakakolwiek infrastruktura i skąd nie ma żadnej możliwości przedostania się do pozostałej części terytorium Węgier, poza strefami tranzytowymi w Röszke i Tompie, to w praktyce, biorąc pod uwagę długi czas oczekiwania na wjazd do jednej z owych stref, nie ma on innego wyboru niż opuszczenie tego terytorium.
23

Artykuł L. 213-1 kodeksu konsumenckiego, w brzmieniu obowiązującym od dnia 19 marca 2014 r. do dnia 30 czerwca 2016 r., stanowi: „Każdy, kto niezależnie od tego, czy jest stroną umowy, wprowadza lub usiłuje wprowadzić stronę umowy w błąd przy pomocy jakichkolwiek środków lub działań, także za pośrednictwem osoby trzeciej: 1° co do charakteru, rodzaju, pochodzenia, istotnych cech, składu lub zawartości niezbędnych składników jakiegokolwiek towaru; lub 2° co do ilości wydanych rzeczy lub ich tożsamości, poprzez wydanie towaru innego niż określona rzecz, która była przedmiotem umowy; lub 3° co do przydatności do użycia, zagrożeń związanych z używaniem produktu, przeprowadzonych kontroli, sposobów użycia lub środków ostrożności, jakie należy zachować, podlega karze pozbawienia wolności do lat dwóch oraz karze grzywny w wysokości 300000 EUR. Kwota grzywny może zostać podwyższona, proporcjonalnie do korzyści osiągniętych z popełnienia przestępstwa, do 10% średniego obrotu rocznego obliczonego na podstawie trzech ostatnich rocznych obrotów znanych w chwili wystąpienia okoliczności faktycznych”.
4)

Dr. K. Chrysostomides & Co. LLC, Agroton plc, Joanna i Kyriaki Andreou, Bundeena Holding plc, Henrietta Jindra Burton, C & O Service & Investment Ltd, C.G. Christofides Industrial Ltd, Phidias Christodoulou, Georgia Phanou-Christodoulou, Christakis Christofides, Theano Chrysafi, Andreas Chrysafis, Dionysios Chrysostomides, Eleni K. i Eleni D. Chrysostomides, D & C Construction and Development Ltd, Chrystalla Dekatris, Constantinos Dekatris, Dr. K. Chrysostomides and Co., Emily Dragoumi, Parthenopi Dragoumi, James Droushiotis, Eastvale Finance Ltd, Nicos Eliades, Tereza Eliades, Goodway Alliance Ltd, Christos Hadjimarkos, Johnson Cyprus Employees Provident Fund, Kalia Georgiou LLC, Komposit Ltd, Platon M. Kyriakides, L.kcar Intermetal and Synthetic Ltd, Lois Builders Ltd, Athena Mavronicola-Droushiotis, Medialgeria Monitoring and Consultancy Ltd, Neita International Inc., Sophia Nicolatos, Paris & Barcelona Ltd, Louiza Patsiou, Probus Mare Marine Ltd, Provident Fund of the Employees of Osel Ltd, R.A.M. Oil Cyprus Ltd, Steelway Alliance Ltd, Tameio Pronoias Prosopikou Genikon, The Cyprus Phassouri Estates Ltd, The Prnses Ltd, Christos Tsimon, Nafsika Tsimon, Unienergy Holdings Ltd i Julia Justine Jane Woods, Eleni Pavlikka Bourdouvali, Georgios Bourdouvalis, Nikolina Bourdouvali, Coal Energy Trading Ltd, Christos Christofi, Elisavet Christofi, Athanasia Chrysostomou, Sofoklis Chrysostomou, Clearlining Ltd, Alan Dimant, Dodoni Ependyseis Chartofylakou Dimosia Etaireia Ltd, Dtek Holding Ltd, Dtek Trading Ltd, Elma Holdings pcl, Elma Properties & Investments pcl, Agrippinoulla Fragkoudi, Dimitrios Fragkoudis, Frontal Investments Ltd, Costas Gavrielides, Eleni Harou, Theodora Hasapopoullou, Gladys Iasonos, Georgios Iasonos, Jupiter Portfolio Investments pcl, George Karkousi, Lend & Seaserve Ltd, Liberty Life Insurance pcl, Michail P. Michailidis Ltd, Michalakis Michaelides, Rena Michael Michaelidou, Akis Micromatis, Erginos Micromatis, Harinos Micromatis, Alvinos Micromatis, Plotinos Micromatis, Nertera Investments Ltd, Andros Nicolaides, Melina Nicolaides, Ero Nicolaidou, Aris Panagiotopoulos, Nikolitsa Panagiotopoulou, Lambros Panayiotides, Ersi Papaefthymiou, Kostas Papaefthymiou, Restful Time Co., Alexandros Rodopoulos, Seatec Marine Services Ltd, Sofoklis Chrisostomou & Yioí Ltd, Marinos C. Soteriou, Sparotin Ltd, Miranda i Myria Tanou pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej i Komisję Europejską, związane zarówno z postępowaniem w pierwszej instancji, jak i z postępowaniem odwoławczym w sprawach C‑597/18 P i C‑598/18 P.
25

W ramach pytania pierwszego sąd odsyłający zmierza co do istoty do ustalenia, czy art. 132 ust. 1 lit. m) dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że wywołuje on skutek bezpośredni, co oznacza, że w przypadku gdy przepisy państwa członkowskiego transponujące ten przepis zwalniają z podatku VAT jedynie niektóre usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym, organizacja nienastawiona na osiąganie zysku może powołać się na ten przepis bezpośrednio przed sądami krajowymi celem uzyskania zwolnienia innych ściśle związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym świadczonych przez nią na rzecz osób uprawiających taką aktywność usług, które nie podlegają zwolnieniu na mocy tych przepisów.
118

Distillerie Bonollo i in. podnoszą, że w swej argumentacji Changmao Biochemical Engineering zmieniła przesłankę dopuszczalności odwołań wnoszonych przez interwenientów innych niż państwa członkowskie i instytucje Unii, przewidzianą w art. 56 akapit drugi zdanie drugie statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, dotyczącą „bezpośredniego oddziaływania” orzeczenia Sądu, którego uchylenia żądają oni, w tym znaczeniu, że strony te mogłyby wnieść odwołanie, w sytuacji gdy orzeczenie Sądu może prowadzić do przyjęcia aktu prawnego, którego skutki jeszcze się nie urzeczywistniły i który mógłby zatem oddziaływać na nie wyłącznie w przyszłości. Zdaniem Distillerie Bonollo i in. wnosząca odwołanie odsyła wyłącznie zachowawczo do odrębnego i przyszłego aktu prawnego, to znaczy nowego rozporządzenia wykonawczego, które właściwe instytucje Unii powinny przyjąć w celu zastosowania się do zaskarżonego wyroku, i który to akt mógłby prowadzić te instytucje do ustalenia wyższego marginesu dumpingu w odniesieniu do kwasu winowego. Jednakże w dniu wniesienia odwołania argumenty te opierały się wyłącznie na czysto hipotetycznych założeniach.
4)

Artykuł 1 ust. 1 i 3 oraz art. 2 ust. 1 dyrektywy 96/71 należy interpretować w ten sposób, że pracownika, który jest zatrudniony jako kierowca w sektorze transportu drogowego i który, w ramach umowy czarteru między zatrudniającym go przedsiębiorstwem z siedzibą w jednym państwie członkowskim a przedsiębiorstwem znajdującym się w innym państwie członkowskim, wykonuje przewóz kabotażowy na terytorium państwa członkowskiego innego niż to, w którym zwyczajowo pracuje, należy, co do zasady, uznać za delegowanego na terytorium państwa członkowskiego, na którym odbywa się ten przewóz. Czas trwania przewozu kabotażowego jest elementem pozbawionym znaczenia dla oceny, czy nastąpiło takie delegowanie, bez uszczerbku dla ewentualnego zastosowania art. 3 ust. 3 tej dyrektywy.
Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidując na podstawie art. 188 ust. 2 tej dyrektywy, że zbywca nieruchomości nie jest zobowiązany do dokonania korekty odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej, jeżeli nabywca będzie wykorzystywać tę nieruchomość wyłącznie w celu dokonania transakcji dających prawo do odliczenia, zobowiązują również nabywcę do dokonania korekty tego odliczenia w odniesieniu do pozostałego okresu korekty w momencie kolejnego zbycia przez niego danej nieruchomości osobie trzeciej, która nie będzie wykorzystywać nieruchomości do takich transakcji.
98

Spółka GEA odpowiada, że o ile prawdą jest, że Komisja jest uprawniona do określenia daty wymagalności grzywien i daty, od której naliczane są odsetki za zwłokę, o tyle uprawnienie to nie obejmuje ustalenia daty wymagalności odsetek za zwłokę, która byłaby wcześniejsza niż dzień, w którym zostały ustalone grzywny. Skuteczność prawa Unii nie może uzasadniać ustalenia daty wymagalności grzywny tak, by przypadała przed notyfikacją decyzji stanowiącej podstawę tej grzywny.