Sprawa T‑746/15

Biofa AG

przeciwko

Komisji Europejskiej

Skarga o stwierdzenie nieważności – Środki ochrony roślin – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/2069 – Zatwierdzenie substancji podstawowej wodorowęglan sodu – Brak bezpośredniego oddziaływania – Niedopuszczalność

Streszczenie – postanowienie Sądu (druga izba) z dnia 9 listopada 2016 r.

Skarga o stwierdzenie nieważności–Osoby fizyczne lub prawne–Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie–Bezpośrednie oddziaływanie–Kryteria–Rozporządzenie Komisji w sprawie zatwierdzenia substancji podstawowej wodorowęglan sodu–Skarga wniesiona przez spółkę posiadającą zezwolenie na wprowadzenie do obrotu środka grzybobójczego na bazie wodorowęglanu potasu–Brak bezpośredniego oddziaływania–Niedopuszczalność

[art. 263 TFUE; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1107/2009, motyw 18, art. 28 ust. 2 lit. a), art. 59 ust. 1; rozporządzenia Komisji: nr 540/2011, 2015/2069]

Bezpośrednie oddziaływanie na jednostkę w rozumieniu art. 263 TFUE podlega dwóm kumulatywnym przesłankom. Wymaga ono, po pierwsze, aby zaskarżony akt Unii oddziaływał bezpośrednio na sytuację prawną jednostki, i po drugie, aby nie pozostawiał on żadnej swobody oceny swoim adresatom, których obowiązkiem jest go wykonać, co ma mieć charakter czysto automatyczny i wynikać z samego uregulowania Unii, bez stosowania żadnych norm pośrednich.

W kontekście wniesionej przez spółkę posiadającą zezwolenie na wprowadzenie do obrotu środka grzybobójczego na bazie wodorowęglanu potasu skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego 2015/2069 w sprawie zatwierdzenia substancji podstawowej wodorowęglan sodu, zgodnie z rozporządzeniem nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego nr 540/2011 – rozporządzenie wykonawcze 2015/2069 nie wywiera bezpośrednich skutków na sytuację prawną wspomnianej spółki, ponieważ owo rozporządzenie wykonawcze ogranicza się do zezwolenia na stosowanie do ochrony roślin produktu innego niż produkt wprowadzany do obrotu przez tę spółkę.

W tym względzie art. 59 ust. 1 rozporządzenia nr 1107/2009 przewidujący, że ochrona danych, z jakiej korzysta ubiegający się o zezwolenie na wprowadzenie do obrotu lub stosowanie środka ochrony roślin zawierającego substancję czynną, który przedstawił sprawozdanie z testów i badań dotyczących tej substancji, zakazuje państwu członkowskiemu, które otrzymało to sprawozdanie, wykorzystywania go na rzecz innych wnioskodawców ubiegających się o zezwolenie, z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez owo rozporządzenie, ma na celu, jak wynika z motywu 39 wspomnianego rozporządzenia, ochronę znacznych inwestycji, jakie mógł zrealizować ubiegający się o zezwolenie, który przedłożył dane sprawozdanie, przed wykorzystaniem przez innego konkurencyjnego wnioskodawcę.

Nie można go zatem interpretować jako chroniącego tego wnioskodawcę ubiegającego się o zezwolenie względem odniesień w danym sprawozdaniu dokonanych przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności EFSA w ramach zatwierdzenia przez Komisję substancji podstawowej. Jak wynika bowiem z motywu 18 rozporządzenia nr 1107/2009, „substancje, które nie są stosowane głównie jako środki ochrony roślin, mogą okazać się przydatne w ochronie roślin, [nawet jeśli] korzyści ekonomiczne związane z wystąpieniem o zatwierdzenie mogą być w ich przypadku ograniczone”. Zatwierdzenie substancji jako substancji podstawowej nie następuje zatem w interesie konkretnych wnioskodawców, lecz w interesie wszystkich użytkowników, a więc nie wchodzi w zakres stosowania ochrony przewidzianej w art. 59 ust. 1 rozporządzenia nr 1107/2009. Ponadto, jak wynika z art. 28 ust. 2 lit. a) rzeczonego rozporządzenia, zatwierdzenie substancji jako substancji podstawowej pozwala tylko na „stosowanie” tej substancji do ochrony roślin, a nie na wprowadzenie do obrotu tej substancji jako środka ochrony roślin, co potwierdza brak interesu ekonomicznego w takim zatwierdzeniu dla konkretnego wnioskodawcy.

Co więcej, nawet jeśli nie można wykluczyć, że zaskarżone rozporządzenie mogłoby mieć reperkusje ekonomiczne względem możliwości wprowadzenia do obrotu produktu omawianej spółki, to jednak takie skutki ekonomiczne wynikające z tego rozporządzenia nie dotyczą sytuacji prawnej owej spółki, lecz wyłącznie jej sytuacji faktycznej. W tym względzie sam fakt, iż dany akt może wpływać na sytuację materialną strony skarżącej, nie wystarczy do uznania, że dotyczy on jej bezpośrednio.

(zob. pkt 16, 29, 32–34, 37–39)