ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 97/80/WE (1) uprawnia kandydata ubiegającego się o kształcenie zawodowe — który uważa, że jemu lub jej odmówiono dostępu do kształcenia zawodowego, ponieważ nie zastosowano w stosunku do niego lub do niej zasady równego traktowania — do uzyskania informacji o odpowiednich kwalifikacjach innych kandydatów na przedmiotowe studia, a w szczególności kandydatów, którym nie odmówiono dostępu do kształcenia zawodowego, tak aby kandydat ten mógł „przedstawić przed sądem lub innym właściwym organem stan faktyczny, z którego można domniemywać istnienie bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji”?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 134/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgerichts Düsseldorf (Niemcy) w dniu 2 marca 2010 r. — Zuckerfabrik Jülich AG przeciwko Hauptzollamt Aachen

(Sprawa C-113/10)

2010/C 134/32

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Finanzgerichts Düsseldorf

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Zuckerfabrik Jülich AG

Strona pozwana: Hauptzollamt Aachen

Pytanie prejudycjalne

Czy rozporządzenie Komisji (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonujące sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006 (1) jest ważne?

(1) Dz.U. L 321, s. 1
3)

by zwrot podatku VAT następował w drodze decyzji korygującej, poprzez potrącenie kwoty podlegającej zwrotowi z ustalonymi w tej samej decyzji długami z tytułu podatku VAT i innych podatków oraz wierzytelnościami państwa za różne okresy podatkowe i podatkami naliczonymi od tych kwot do dnia wydania decyzji korygującej, jeżeli w trakcie kontroli podatkowej stwierdzono prawidłowość wykazanej kwoty podatku do zwrotu i jednocześnie występują następujące okoliczności: a) w ramach procedury kontroli podatkowej nie zgodzono się na tymczasowe zabezpieczenie przyszłych wierzytelności państwa, które mogłyby zostać stwierdzone w trakcie procedury prowadzącej do wydania decyzji korygującej, b) potrącenie z wierzytelnościami państwa nie jest przewidziane w ustawie krajowej jako środek egzekucji przymusowej i jako środek zabezpieczający, c) terminy zaskarżenia i dobrowolnej spłaty potrąconych kwot głównych i odsetek nie upłynęły, gdyż zostały one ustalone w tej samej decyzji korygującej, a część z nich została też zaskarżona przed sądem;
1)

Czy Konwencja rzymska o ochronie praw pokrewnych z dnia 26 października 1961 r., porozumienie TRIPs (The Agreement on Trade Related Aspects of Intellectual Property Rights), Traktat WIPO (World Intellectual Property Organization) o artystycznych wykonaniach i fonogramach (WPPT) są bezpośrednio stosowane we wspólnotowym porządku prawnym?
1)

Czy dyrektywy 2001/29 (1) et 2004/48 (2), w związku z dyrektywami 95/46 (3), 2000/31 (4) i 2002/58 (5), interpretowane w szczególności w świetle art. 8 i 10 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, pozwalają państwom członkowskim upoważnić sąd krajowy, który ma orzekać co do istoty sprawy i jedynie na podstawie przepisu stanowiącego, że „[sad krajowy] może również wydać nakaz przeciwko pośrednikowi, którego usługi są wykorzystywane przez osobę trzecią do naruszania praw autorskich i pokrewnych”, nakazać dostawcy dostępu do Internetu (w skrócie ISP) wprowadzenie, w stosunku do wszystkich swoich klientów, in abstracto i w celach zapobiegawczych, na wyłączny koszt ISP i bez ograniczeń w czasie, systemu filtrowania wszystkich połączeń elektronicznych, zarówno wchodzących jak wychodzących, przekazywanych za pośrednictwem jego usług, w szczególności przy zastosowaniu programów peer to peer, w celu zidentyfikowania w jego sieci przypadków przekazywania plików elektronicznych zawierających utwory muzyczne, kinematograficzne lub audiowizualne, co do których strona pozywająca rości sobie prawa, a następnie zablokowania transferu tych plików, bądź na etapie próby ich ściągnięcia bądź na etapie ich wysłania?
1)

Czy art. 14 ust. 1 lit. b) zdanie 1 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (1) należy interpretować w ten sposób, że wyłączenie prywatnych, niehandlowych lotów z zakresu zwolnienia od podatku oznacza, że zwolnienia mającego zastosowanie do produktów energetycznych dostarczanych w celu zastosowania jako paliwo do celów żeglugi powietrznej należy udzielić jedynie przedsiębiorstwom żeglugi powietrznej, czy też zwolnieniem tym należy objąć wszystkie paliwa mające zastosowanie w żegludze powietrznej, o ile samolot jest używany do celów zarobkowych?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 113/18

Odwołanie wniesione w dniu 2 lutego 2010 r. przez Agencję Wydawniczą Technopol sp. z o.o. od wyroku Sądu z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych T-200/07 do T-202/07, Agencja Wydawnicza Technopol/OHMI (222)

(Sprawa C-55/10 P)

2010/C 113/28

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. (Przedstawiciel: D. Rzążewska, pełnomocnik)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania

— unieważnienie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009r. w sprawach połączonych od T-200/07 do T-202/07;

— przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd;

— obciążenie Urzędu kosztami postępowania przed Trybunałem.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca zarzuca Sądowi Pierwszej Instancji naruszenie Artykuł 7 (1) (c) RWZT (1) przez zastosowanie błędnych kryteriów prawnych przy ustaleniu, że znaki towarowe należące do skarżącej nie nadają się do rejestracji.

Skarżąca ponadto zarzuca Sądowi Pierwszej Instancji naruszenie Artykułu 7 (1) (c) RWZT lub Artykułu 76 RWZT, lub obu tych przepisów, przez nie wzięcie należycie pod uwagę praktyki Urzędu dotyczącej rejestracji oznaczeń składających się z cyfr lub wskazujących na treść publikacji.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) Nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 17 Tom 01 P. 146 — 180; zastąpione przez Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Wersja ujednolicona) Dz. U. L 78 z 24.3.2009, str. 1
2)

Czy w przypadku, w którym państwo członkowskie nakłada opłaty na jednostkę, która ze swej strony jest zobowiązana do przenoszenia tych opłat na inne jednostki, z którymi prowadzi działalność handlową w sektorze, dla którego państwo członkowskie przewidziało mieszany system pomocy i opłat, który okazał się następnie nie tylko w części bezprawny, lecz również niezgodny z prawem wspólnotowym, prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie temu, by dla tych jednostek zgodnie z przepisami krajowymi obowiązywał krótszy termin przedawnienia na żądanie od państwa członkowskiego zwrotu opłat niezgodnych z prawem wspólnotowym, podczas gdy wobec innego pośrednika prywatnego obowiązuje dłuższy termin na żądanie zwrotu tych samych opłat, wobec czego może on znajdować się w sytuacji, w której wierzytelność wobec niego nie jest przedawniona, ale wierzytelność wobec państwa członkowskiego tak, oraz pośrednik ten może zostać pozwany przez inne podmioty gospodarcze i ewentualnie musi wnieść przeciwko państwu członkowskiemu skargę z tytułu gwarancji, niemniej nie może żądać od państwa członkowskiego zwrotu opłat, które sam uiścił mu bezpośrednio?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 148/21

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 21 stycznia 2010 r. w sprawie T-34/07 Karen Goncharov przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM: DSB, wniesione w dniu 6 kwietnia 2010 r. przez Karena Goncharova

(Sprawa C-156/10 P)

2010/C 148/32

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Karen Goncharov (przedstawiciele: adwokaci A. Späth i G.N. Hasselblatt)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), DSB

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu z dnia 21 stycznia 2010 r. w sprawie T-34/07;

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 4 grudnia 2006 r. (sprawa R 1330/2005-2); i

— obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Trybunałem, Sądem i Izbą Odwoławczą oraz kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący podnosi, że wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2010 r. w sprawie T-34/07 należy uchylić, ponieważ narusza on przepis dotyczący względnych podstaw odmowy rejestracji art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (zastąpionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego).

Zdaniem skarżącego Sąd błędnie zastosował ogólne zasady dotyczące oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. W szczególności Sąd nie dokonał całościowej oceny okoliczności niniejszego przypadku, gdyż nie uwzględnił, że rozpatrywane znaki towarowe składają się z akronimów.

Wreszcie według skarżącego sąd oparł swoje orzeczenie wyłącznie na zasadzie empirycznej, zgodnie z którą konsument przywiązuje zwykle większą wagę do początkowej części wyrazu. Z tego względu Sąd stwierdził, że różnica polegająca na obecności litery „W” w zakwestionowanym znaku towarowym nie wystarcza do usunięcia podobieństwa wizualnego i fonetycznego.

Skarżący zarzuca, że Sąd przeoczył przy tym, że w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie chodzi o słowa, ale a akronimy. Uzasadnienie wyroku wskazuje, że Sąd nie przeprowadził całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, ale raczej oparł się wyłącznie na zasadzie empirycznej, która nadto nie stosuje się do niniejszego przypadku.

Konsument jest bowiem przyzwyczajony w przypadku akronimów do kierowania swojej uwagi oddzielnie na każdą poszczególną literę. Zasady empiryczne dotyczące słownych znaków towarowych składających się ze słów nie mogą z tego powodu stosować się bez zastrzeżeń do słownych znaków towarowych składających się z akronimów.
2)

W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej czy pojęcie „urodzenie” zawarte w klauzuli 2.1 dyrektywy 96/34/WE należy interpretować w ten sposób, że na rzecz rodziców będących pracownikami ustanowione zostało podwójne prawo do urlopu rodzicielskiego, którego podstawą jest okoliczność, że ciąża bliźniacza kończy się dwoma następującymi po sobie narodzinami (dwoje bliźniąt) czy też w ten sposób, że urlop rodzicielski przyznany został tylko w odniesieniu do jednych narodzin niezależnie od liczby dzieci, które przyszły na świat ale w tym ostatnim przypadku nie dochodzi do naruszenia równości wobec prawa ustanowionej w art. 20 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej?
3)

a) Czy art. 5 ust. 3 lit. e) w związku z art. 5 ust. 5 dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że przesłanką jego stosowania w interesie sprawnego przebiegu procedur karnych w kontekście bezpieczeństwa publicznego jest konkretne, aktualne i wyraźne wezwanie przez organy bezpieczeństwa publicznego do opublikowania wizerunku, to znaczy że publikacja wizerunku w celach ścigania musi nastąpić na skutek inicjatywy władz, a w przeciwnym wypadku stanowi naruszenie prawa? b) W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 3a): Czy media mogą powoływać się na art. 5 ust. 3 lit. e) dyrektywy wtedy, gdy bez odpowiedniego wezwania organów do pomocy w ściganiu samodzielnie decydują o tym, czy publikacja fotografii odbywa się w „interesie bezpieczeństwa publicznego”? c) W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3b): Czy w takim przypadku wystarczające jest, aby w późniejszym okresie media twierdziły, że publikacja wizerunku służyła celom ścigania, lub czy w każdym przypadku konieczne jest konkretne wezwanie do pomocy czytelników w wyjaśnieniu okoliczności czynu karalnego, które musi być bezpośrednio związane z publikacją fotografii?
1)

Czy pojęcie „ograniczenie działalności”, o którym mowa w art. 2 lit. e) dyrektywy 2002/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 marca 2002 r. w sprawie ustanowienia zasad i procedur w odniesieniu do wprowadzenia ograniczeń odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Wspólnoty (1) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono zasady określające dopuszczalne poziomy hałasu mierzonego na ziemi, które należy zachować przy przelotach nad obszarami położonymi w pobliżu lotniska, poza którymi podmiot przekraczający te poziomy może podlegać sankcji, przy czym statki powietrzne są zobowiązane do przestrzegania tras i zachowywania procedur lądowania i startu ustalonych przez inne organy administracyjne bez uwzględnienia tych dopuszczalnych poziomów hałasu?
1)

Czy w okolicznościach postępowania przed sądem krajowym art. 63 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (1) należy interpretować w ten sposób, że organ celny jest zobowiązany jedynie do przeprowadzenia kontroli zgodności zgłoszenia celnego z wymogami określonymi w art. 62 tego rozporządzenia, polegającej na tym, że dokonuje on jedynie kontroli dokumentów w zakresie określonym w art. 68 rozporządzenia, aby podjąć decyzję o przyjęciu zgłoszenia celnego wyłącznie na podstawie przedłożonych dokumentów, gdy powstała wątpliwość co do prawidłowości kodu taryfy celnej towaru i do określenia tego kodu niezbędna jest opinia rzeczoznawcy?
1)

Czy art. 282 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, a w szczególności wyrażenie „w tym zakresie jest ona reprezentowana przez Komisję”, zawarte w drugim zdaniu tego artykułu, należy interpretować w ten sposób, że instytucja upoważniona jest w sposób ważny do reprezentowania Wspólnoty poprzez sam fakt istnienia upoważnienia, w którym Komisja deleguje na tę instytucję swoje uprawnienia w zakresie reprezentacji przed sądem, bez względu na to, czy w upoważnieniu tym wyznaczono imiennie osobę fizyczną upoważnioną do reprezentowania instytucji, której udzielono delegacji?
1.

Czy można uznać, że przepisy rozporządzenia [Komisji] nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych (1), rozporządzenia wykonawczego do rozporządzenia [Rady] nr 1255/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (2), stanowią wspólnotowe uregulowanie sektorowe będące odstępstwem od art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. (3) i stojące na przeszkodzie stosowaniu krajowych przepisów o przedawnieniu?
1)

Czy klasyfikacji wyprodukowanego z tworzywa sztucznego worka do dializy, który został specjalnie zaprojektowany i może być wyłącznie stosowany z dializatorem, należy dokonywać do: — działu 90 CN pozycja 9010 90 30 jako „części” lub „akcesoria” do dializatora, lub — działu 39 CN pozycja 3926 90 99 jako tworzywa sztuczne lub artykuły z tworzyw sztucznych?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 134/24

Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-121/10)

2010/C 134/36

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, L. Flynn, A. Stobiecka-Kuik, K. Walkerová, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie przyznania przez władze Republiki Węgierskiej pomocy państwa na zakup gruntów rolnych w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. (1);

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wydając zaskarżoną decyzję, Rada uchyliła decyzję Komisji wynikającą z projektu właściwych środków zawartych w pkt 196 wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnym i leśnym oraz z ich bezwarunkowego przyjęcia przez Węgry. Decyzja ta zobowiązywała Węgry do zakończenia dwóch istniejących programów pomocy, dotyczących zakupu gruntów rolnych do dnia 31 grudnia 2009 r. Pod pretekstem wyjątkowych okoliczności Rada zezwoliła Węgrom na utrzymanie tych programów do czasu wygaśnięcia w dniu 31 grudnia 2010 r. wytycznych w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnym i leśnym z 2007 r. Okoliczności przywołane przez Radę jako uzasadnienie decyzji w oczywisty sposób nie stanowią wyjątkowych okoliczności uzasadniających powziętą decyzję i nie uwzględniają decyzji Komisji w sprawie tego programu.

W uzasadnieniu skargi o stwierdzenie nieważności Komisja podnosi cztery zarzuty:

Po pierwsze, zdaniem Komisji Rada nie była uprawniona do działania na podstawie art. 108 ust. 2 akapit trzeci TFUE, ponieważ pomoc, na którą zezwoliła, była pomocą istniejącą, którą Węgry, przyjmując propozycję Komisji w sprawie właściwych środków zobowiązały się zakończyć przed upływem 2009 r.

Po drugie, Komisja twierdzi, że Rada nadużyła władzy, usiłując pozbawić skuteczności pozycję Komisji w zakresie środków wsparcia, które Węgry miały prawo utrzymać w mocy do końca 2009 r., ale nie dłużej, oraz pozwalając, aby środki te utrzymane w mocy do 2013 r.

Po trzecie, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady lojalnej współpracy, która dotyczy państw członkowskich a także współpracy między instytucjami. Swoją decyzją Rada zwolniła Węgry z obowiązku współpracy z Komisją w zakresie właściwych środków przyjętych przez to państwo członkowskie w zakresie istniejącej pomocy na zakup gruntów rolnych w ramach współpracy ustanowionej w art. 108 ust. 1 TFUE.

Wreszcie, Komisja uważa, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, w zakresie w jakim uznała, że istnieją wyjątkowe okoliczności uzasadniające przyjęcie dozwolonego przez nią środka.

(1) Dz.U. L 348, s. 55
1)

W przedmiocie wykładni art. 2 pkt 1 i art. 4 szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1): Czy w przypadku sprzedaży (kupna) wierzytelności, co do których istnieje poważna wątpliwość, że zostaną zaspokojone [zahlungsgestörte Forderungen] w drodze przejęcia odzyskiwania długów i ryzyka ich niezaspokojenia nabywca wierzytelności dokonuje odpłatnego świadczenia i prowadzi działalność gospodarczą również wtedy, gdy cena kupna — nie jest obliczana stosownie do wartości nominalnej wierzytelności, przy uzgodnionym umownie ryczałtowym potrąceniu z tytułu przejęcia odzyskiwania długów i ryzyka ich niezaspokojenia, lecz — jest obliczana stosownie do ryzyka niezaspokojenia oszacowanego dla każdej wierzytelności, a odzyskiwanie długów ma jedynie podrzędne znaczenie w stosunku do potrącenia z tytułu ryzyka ich niezaspokojenia?
2.

W konsekwencji Komisja wystosowała do Królestwa Niderlandów na podstawie art. 226 WE (obecnie art. 258 TFUE) wezwanie do usunięcia uchybienia i uzasadnioną opinię, stwierdzając w niej, że przepisy prawne obowiązujące w Niderlandach w dziedzinie zabezpieczenia społecznego muszą być stosowane również do tych pracowników zatrudnionych na platformach wiertniczych położonych w Niderlandach, którzy są obywatelami innych państw członkowskich Unii Europejskiej. Odmowa przez niderlandzkie organy wypłacenia tym osobom świadczeń z tytułu zabezpieczenia społecznego jest jej zdaniem niezgodna z tytułem II rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, w szczególności z jego art. 13 ust. 2 lit. a i art. 3 ust. 1 oraz z art. 39-42 WE (obecnie art. 45-48 TFUE).
2)

Czy przepisy krajowe przewidujące, że pracodawcy zobowiązani są na podstawie art. 157–169 ustawy programowej z dnia 22 grudnia 1989 r. do sporządzania i przechowywania licznych dokumentów osobowych, przy czym w przypadku naruszenia tych przepisów wymierzyć można sankcje karne lub grzywny administracyjne oraz sankcje cywilnoprawne, są zgodne z przepisami prawa wspólnotowego oraz z dyrektywą Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r., a zwłaszcza z klauzulą 5 ust. 1 lit. a) [porozumienia ramowego zawartego w załączniku do wskazanej dyrektywy], która przewiduje, że zgodnie z zasadą niedyskryminacji państwa członkowskie, po konsultacji z partnerami społecznymi stosownie do przepisów prawa krajowego lub zgodnie z obowiązującą praktyką, powinny dokonać identyfikacji i przeglądu przeszkód natury prawnej lub administracyjnej, mogących ograniczać możliwości pracy w niepełnym wymiarze godzin oraz — tam gdzie jest to stosowne — eliminować je?
1)

Czy odpowiednie przepisy prawa krajowego przyjęte w Rumunii (dekret nadzwyczajny nr 50/2008), ustanawiające podatek od zanieczyszczeń w okresie od dnia 1 lipca 2008 r. do dnia 15 grudnia 2008 r. są zgodne z zasadami unii celnej i zakazem podwójnego opodatkowania ustanowionymi w art. 23 WE, 25 WE i 90 WE, czy też, te przepisy traktatu zezwalają na wprowadzenie podatku od zanieczyszczeń w celu określonym przez ustawodawcę rumuńskiego w preambule dekretu nadzwyczajnego nr 50/2008, który to cel przewidziany został również w art. 174 WE i następnych, jakim jest zagwarantowanie ochrony środowiska naturalnego poprzez realizację programów i projektów mających zapewnić poprawę jakości powietrza atmosferycznego i osiągnięcie dopuszczalnych wartości przewidzianych w przepisach wspólnotowych w tej dziedzinie. Innymi słowy, w szczególności, czy ustanowienie podatku od zanieczyszczeń w państwie członkowskim UE przy pierwszej rejestracji pojazdu nowego lub używanego, przywiezionego z innego państwa członkowskiego, pozwala przyjąć, że art. 174 WE i następne uzasadniają odstąpienie od stosowania od art. 23 WE, 25 WE i 90 WE.
1)

Czy przepisy dyrektywy 97/67/WE (1) z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2002/39/WE (2) i w szczególności — jednak bez ograniczenia się tyko do tego przepisu — art. 19 tej dyrektywy, uwzględniając również zmiany wprowadzone na mocy dyrektywy 2008/6/WE (3), które powinny zostać transponowane do prawa krajowego najpóźniej do dnia 31 grudnia 2010 r., należy rozumieć i interpretować w ten sposób, że państwom członkowskim nie przysługuje uprawnienie do zobowiązania w sposób wiążący operatorów świadczących niepowszechne usługi pocztowe do stosowania zewnętrznej procedury reklamacyjnej, ponieważ: (i) w zakresie mogących mieć zastosowanie procedur reklamacyjnych w ochronie użytkownika usług pocztowych dyrektywa ta stanowi pełną harmonizację, lub (ii) na podstawie dyrektywy 2002/39/WE zobowiązanie to zostało nałożone jedynie na operatorów świadczących powszechne usługi pocztowe, a od ustanowienia dyrektywy 2008/6/WE na wszystkie podmioty świadczące powszechne usługi pocztowe, przy czym państwa członkowskie zgodnie z brzmieniem art. 19 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2008/6/WE jedynie wspierają rozwój niezależnych, pozasądowych mechanizmów rozstrzygania sporów pomiędzy operatorami usług pocztowych niestanowiących usług powszechnych a użytkownikami końcowymi, jednak nie mogą tego nakazać.