POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(pierwsza izba)

z dnia 3 grudnia 2012 r.

Sprawa F‑45/12

BT

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Członek personelu kontraktowego – Nieprzedłużenie umowy – Skarga zawierająca niewystarczające uzasadnienie – Skarga oczywiście niedopuszczalna

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy art. 106a, w której BT żąda między innymi stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o nieprzedłużeniu z nim umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego (zwanej dalej „sporną decyzją”).

Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Skarżący pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję.

Streszczenie

Postępowanie sądowe – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne – Określenie przedmiotu sporu – Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów – Brak jasności – Niedopuszczalność

[statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 19 akapit trzeci, załącznik I, art. 7 ust. 1; regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 35 § 1 lit. e)]

Żądania skargi, które nie spełniają przesłanek określonych w art. 35 § 1 lit. e) regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, winny zostać odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne, jeśli nie można z nich wystarczająco jasno wywieść żadnego zarzutu prawnego, który dałby się łatwo i dokładnie określić przez stronę pozwaną oraz rozpoznający sprawę sąd. Na mocy wspomnianego art. 35 § 1 lit. e) skarga powinna bowiem zawierać przywołane zarzuty i argumenty co do prawa i stanu faktycznego. Opis ten winien być wystarczająco zrozumiały i precyzyjny, by umożliwić stronie pozwanej przygotowanie obrony, a Sądowi rozstrzygnięcie sporu, w razie konieczności bez dodatkowych informacji. W celu zagwarantowania pewności prawa i prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości, aby skarga była dopuszczalna, konieczne jest, by istotne okoliczności faktyczne i prawne, będące podstawą jej złożenia, wynikały w sposób spójny i zrozumiały z samej treści skargi. Tymczasem chociaż należy zgodzić się, że przedstawienie zarzutów skargi nie jest związane z terminologią i wykazem zawartymi w regulaminie postępowania i że przedstawienie tych zarzutów bardziej poprzez ich treść niż poprzez ich kwalifikację prawną może być wystarczające, to dzieje się tak tylko pod warunkiem, że zarzuty te wystarczająco wynikają ze skargi.

W tym względzie art. 19 akapit trzeci statutu Trybunału Sprawiedliwości, znajdujący zastosowanie do postępowania przed Sądem zgodnie z art. 7 ust. 1 załącznika I do tego statutu, stanowi, że strony inne niż państwa członkowskie, instytucje Unii, państwa będące stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz Urząd Nadzoru Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu muszą być reprezentowane przez adwokata lub radcę prawnego. Istotnym zadaniem tego adwokata lub radcy prawnego jako przedstawiciela prawnego jest konkretnie oparcie żądań skargi na wystarczająco zrozumiałej i spójnej argumentacji prawnej, biorąc pod uwagę okoliczność, że część pisemna postępowania przed Sądem obejmuje zasadniczo tylko jedną wymianę pism procesowych.

(zob. pkt 15–19, 21)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑85/92 De Hoe przeciwko Komisji, 28 kwietnia 1993 r., pkt 21

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑76/09 AH przeciwko Komisji, 15 lutego 2011 r., pkt 29, 31