Keywords

Summary



Keywords

1. Konwencja o prawie właściwym dla zobowiązań umownych – Prawo właściwe w razie braku wyboru prawa – Łączniki – Umowa o pracę – Państwo, w którym zazwyczaj świadczona jest praca – Wykładnia autonomiczna

(konwencji rzymska z dnia 19 czerwca 1980 r., art. 6 ust. 2)

2. Konwencja o prawie właściwym dla zobowiązań umownych – Prawo właściwe w razie braku wyboru prawa – Łączniki – Umowa o pracę – Państwo, w którym zazwyczaj świadczona jest praca – Pojęcie – Wykonywanie w więcej niż jednym umawiającym się państwie – Państwo, w którym lub z którego pracownik wywiązuje się z zasadniczej części swoich obowiązków

(konwencji rzymska z dnia 19 czerwca 1980 r., art. 6 ust. 2)

Summary

1. Zasada ujęta w art. 6 ust. 2 lit. a) Konwencji rzymskiej z dnia 19 czerwca 1980 r. o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, a w szczególności kryterium państwa, w którym „zazwyczaj świadczona jest praca” należy interpretować w sposób autonomiczny, w tym znaczeniu, iż treść i zakres tej normy odsyłającej nie mogą zostać określone na podstawie prawa krajowego mającego zastosowanie zgodnie z normami kolizyjnymi sądu, przed którym toczy się postępowanie, ale powinny zostać ustalone według jednolitych i autonomicznych kryteriów, aby zapewnić pełną skuteczność konwencji rzymskiej w świetle zakładanych przez nią celów.

Ponadto taka wykładnia nie musi odcinać się od wykładni dotyczącej łączników przewidzianych w art. 5 ust. 1 konwencji brukselskiej z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych w zakresie, w jakim ustalają one normy określania jurysdykcji dla tych samych dziedzin i ustanawiają podobne pojęcia. Z preambuły konwencji rzymskiej wynika bowiem, że została ona przyjęta w celu kontynuacji dzieła unifikacji prawa w dziedzinie międzynarodowego prawa prywatnego, rozpoczętego przyjęciem konwencji brukselskiej.

(por. pkt 31-33)

2. Artykuł 6 ust. 2 lit. a) Konwencji rzymskiej z dnia 19 czerwca 1980 r. o prawie właściwym dla zobowiązań umownych należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy pracownik wykonuje działalność w więcej niż jednym umawiającym się państwie, państwem, w którym zazwyczaj świadczy pracę w wykonaniu umowy, w rozumieniu tego przepisu jest państwo, w którym lub z którego – przy uwzględnieniu ogółu elementów cechujących wspomnianą działalność – pracownik wywiązuje się z zasadniczej części swoich obowiązków wobec pracodawcy.

W istocie łącznik, o którym we wspomnianym art. 6 ust. 2 lit. a) konwencji rzymskiej może stosować się również w przypadku, w którym pracownik wykonuje działalność w więcej niż jednym umawiającym się państwie, gdy sąd, przed którym toczy się postępowanie, jest w stanie określić państwo, z którym praca wykazuje istotne powiązanie.

Uwzględniając zakładany w art. 6 konwencji rzymskiej cel, jakim jest zapewnienie odpowiedniej ochrony pracownikowi, łącznik państwa, w którym pracownik zazwyczaj świadczy pracę, ustanowiony w ust. 2 lit. a) tego artykułu, należy interpretować rozszerzająco. Tak jak w wykładni dokonywanej przez Trybunał w ramach Konwencji brukselskiej z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, w odniesieniu do jej art. 5 ust. 1, łącznik państwa, w którym praca jest zazwyczaj świadczona, musi być rozumiany w ten sposób, że odnosi się on do miejsca, w którym, lub z którego, pracownik rzeczywiście wykonuje swoją działalność zawodową, a w przypadku braku centrum działalności do miejsca, w którym pracownik wykonuje największą część swojej działalności. Taka wykładnia jest także zgodna z brzmieniem nowego przepisu określającego normy kolizyjne dotyczące indywidualnych umów o pracę, wprowadzonego rozporządzeniem nr 593/2008, w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I), a w szczególności jego art. 8.

Co się tyczy pracy wykonywanej w sektorze transportu międzynarodowego, sąd odsyłający winien celem ustalenia państwa, w którym pracownik zazwyczaj świadczył pracę musi wziąć pod uwagę ogół elementów, którymi cechuje się owa działalność. W tym celu sąd ten musi w szczególności ustalić, w którym państwie członkowskim znajduje się miejsce, skąd pracownik wykonuje przewozy, otrzymuje polecenia dotyczące przewozów i organizuje swoją pracę, a także miejsce, gdzie znajdują się jego narzędzia pracy. Musi także określić, w jakich miejscach transport jest zasadniczo wykonywany, gdzie towary są wyładowywane oraz dokąd pracownik wraca po wykonaniu przewozów.

(por. pkt 42-50; sentencja)