ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Procedury udzielania zamówień publicznych na usługi – Dyrektywa 92/50 – Udzielanie zamówień

(dyrektywa Rady 92/50, art. 29 akapit pierwszy lit. e) i f))

Summary

Artykuł 29 akapit pierwszy lit. e) i f) dyrektywy 92/50 odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi daje państwom członkowskim uprawnienie do wykluczenia z udziału w zamówieniu każdego kandydata, który nie wypełnia zobowiązań dotyczących opłacania składek na ubezpieczenie społeczne oraz płatności podatków zgodnie z krajowymi przepisami prawnymi.

Przepis ten nie stoi na przeszkodzie krajowej regulacji lub krajowej praktyce administracyjnej, zgodnie z którymi usługodawca, który w chwili upływu terminu do złożenia wniosku o dopuszczenie do udziału w zamówieniu nie wypełnił swoich zobowiązań w zakresie składek na ubezpieczenie społeczne oraz podatków poprzez dokonanie odpowiednich płatności w całości, może uregulować swoją sytuację w terminie późniejszym:

– na podstawie przyjętych przez państwo instrumentów amnestii podatkowej lub obniżenia zobowiązań podatkowych lub

– na podstawie ugody administracyjnej mającej na celu rozłożenie na raty lub zmniejszenie zadłużenia, lub

– poprzez wniesienie skargi administracyjnej lub sądowej,

pod warunkiem że udowodni w terminie określonym przez krajową regulację lub krajową praktykę administracyjną skorzystanie z takich instrumentów, takiej ugody lub wniesienie takiej skargi w tym terminie.

W istocie artykuł 29 dyrektywy nie ma na celu jednolitego stosowania na szczeblu wspólnotowym wymienionych tam podstaw wykluczenia, ponieważ państwa członkowskie mają prawo do niestosowania w ogóle tych podstaw wykluczenia lub też włączenia ich do przepisów krajowych z różnym stopniem surowości, który może się zmieniać w zależności od sprawy. W ramach tego państwa członkowskie mają prawo do złagodzenia lub do uelastycznienia kryteriów ustanowionych w art. 29 dyrektywy.

Zatem to przepisy krajowe mają szczegółowo określić treść i zakres danych obowiązków, jak również przesłanek ich spełnienia. Do krajowych przepisów należy również określenie terminu, do którego lub w przeciągu którego zainteresowani powinni dokonać płatności odpowiadających ich zobowiązaniom lub też udowodnić spełnienie przesłanek późniejszego uregulowania. Jednak zasady przejrzystości i równego traktowania stawiają wymóg jasnego określenia terminu i podania go do publicznej wiadomości, tak aby zainteresowani mogli dokładnie poznać wymogi procedury oraz uzyskać pewność, że takie same wymogi obowiązują wszystkich konkurentów. Ponadto zwykłe rozpoczęcie dokonywania płatności w danym momencie, dowód poświadczający zamiar płatności czy też dowód zdolności finansowej do uregulowania, które nastąpi po tym momencie, nie są wystarczające.

(por. pkt 23, 24, 31–33, 40 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Swobodny przepływ kapitału – Ograniczenia

(art. 56 WE i 58 WE)

2. Swobodny przepływ kapitału – Ograniczenia

(art. 56 WE i 58 WE)

Summary

1. Artykuły 56 WE i 58 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, które przewiduje, że w przypadku obniżenia kapitału zakładowego kwota uzyskana z wykupu akcji wypłacona akcjonariuszowi niebędącemu rezydentem jest opodatkowywana jak wypłata dywidend, bez prawa do odliczenia kosztów nabycia tych akcji, podczas gdy taka sama kwota wypłacona akcjonariuszowi będącemu rezydentem jest opodatkowywana jak zyski kapitałowe, z prawem do odliczenia kosztów nabycia.

Uregulowanie takie powoduje, iż transgraniczne przepływy kapitału są mniej atrakcyjne i tym samym zniechęca inwestorów, którzy nie mają w tym państwie członkowskim statusu rezydenta, do zakupu akcji spółek mających w nim siedzibę i w konsekwencji ogranicza możliwości pozyskiwania kapitału przez te spółki od inwestorów niebędących rezydentami w tym państwie członkowskim.

Ponieważ koszty nabycia są bezpośrednio związane z kwotą zapłaconą podczas wykupu akcji, między rezydentami a podmiotami niebędącymi rezydentami nie występuje obiektywna różnica, która mogłaby uzasadniać w tym zakresie odmienne traktowanie.

(por. pkt 34, 40, 43 oraz pkt 1 sentencji)

2. Artykuły 56 WE i 58 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu wynikającemu z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, która określa próg opodatkowania dywidend dla akcjonariuszy niebędących rezydentami na poziomie niższym od progu obowiązującego akcjonariuszy będących rezydentami, i które poprzez interpretację tej umowy w świetle komentarza do Modelowej konwencji podatkowej OECD zezwala, w ramach opodatkowania ceny wykupu akcji w wypadku obniżenia kapitału, na odliczenie wartości nominalnej akcji od kwoty ich wykupu, podczas gdy akcjonariusze będący rezydentami są upoważnieni do odliczenia kosztów nabycia akcji, chyba że na podstawie owego uregulowania krajowego akcjonariusze niebędący rezydentami nie są traktowani mniej korzystnie niż akcjonariusze będący rezydentami. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy sytuacja taka ma miejsce.

(por. pkt 53, 56 oraz pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Delegowanie przez przedsiębiorstwo pracowników będących obywatelami państw trzecich do innego państwa członkowskiego

(art. 49 WE)

Summary

Państwo członkowskie, które nie ogranicza się do uzależnienia delegowania pracowników będących obywatelami państw trzecich w celu świadczenia usług na jego terytorium od zwykłego oświadczenia przedsiębiorstwa mającego siedzibę w innym państwie członkowskim zamierzającego dokonać delegowania tych pracowników oraz które wymaga, by pracownicy ci byli zatrudnieni przez to przedsiębiorstwo od co najmniej roku, uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 49 WE.

(por. pkt 64 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia przewidziane w szóstej dyrektywie

(dyrektywa Rady 77/388, art. 13 część C)

2. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia przewidziane w szóstej dyrektywie

(dyrektywa Rady 77/388, art. 13 część B lit. b) i art. 13 część C lit. a))

Summary

1. Państwa członkowskie, przyznając podatnikom prawo wyboru opodatkowania, przewidziane w art. 13 część C szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, mogą dokonać rozróżnienia ze względu na rodzaj transakcji lub kategorię podatników, pod warunkiem że następuje to zgodnie z celami i zasadami ogólnymi szóstej dyrektywy, a w szczególności z zasadami neutralności podatkowej i wymogiem prawidłowego, prostego i jednolitego stosowania przewidzianych zwolnień.

(por. pkt 35 oraz pkt 1 sentencji)

2. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy uregulowanie krajowe, które, zwalniając w sposób powszechny transakcje dokonywane przez stowarzyszenia sportowe niemające celu zarobkowego, ogranicza przysługujące im prawo wyboru opodatkowania transakcji najmu i dzierżawy, wykracza poza zakres swobodnego uznania przyznany państwom członkowskim, mając na uwadze w szczególności zasadę neutralności podatkowej i wymóg prawidłowego, prostego i jednolitego zastosowania przewidzianych zwolnień.

W istocie, ponieważ art. 13 część C szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych nie określa, na jakich warunkach i w jaki sposób można ograniczyć zakres prawa wyboru opodatkowania transakcji najmu i dzierżawy nieruchomości, do każdego państwa członkowskiego należeć będzie określenie w jego prawie krajowym zakresu prawa wyboru i wydanie regulacji, na podstawie których pewne podmioty będą mogły korzystać z tego prawa. Jednakże art. 13 część C szóstej dyrektywy nie przyznaje państwom członkowskim uprawnienia do poddania warunkom lub ograniczenia w jakikolwiek sposób zwolnień przewidzianych w części B tego artykułu 13, lecz zastrzega dla nich jedynie uprawnienie przyznania korzystającym ze zwolnień, w większym lub mniejszym zakresie, prawa wyboru opodatkowania transakcji, jeżeli uznają one, że leży to w ich interesie.

(por. pkt 42, 43, 49 oraz pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Prawo wspólnotowe – Zasady – Proporcjonalność – Zakres

2. Prawo wspólnotowe – Zasady – Proporcjonalność – Akty instytucji

Summary

1. Zasada proporcjonalności, będąca jedną z ogólnych zasad prawa wspólnotowego, wymaga, by akty instytucji Wspólnoty nie wykraczały poza to, co jest odpowiednie i konieczne do realizacji uzasadnionych celów, którym mają służyć, przy czym oczywiście tam, gdzie istnieje możliwość wyboru spośród większej liczby odpowiednich działań, należy stosować najmniej dotkliwe, a wynikające z tego niedogodności nie mogą być nadmierne w stosunku do zamierzonych celów. Zatem w ramach wydawania danej regulacji mającej na celu ochronę zdrowia publicznego prawodawca wspólnotowy winien, obok podstawowego celu, uwzględnić całość występujących w danym przypadku interesów, a w szczególności prawo własności oraz wymogi dobrostanu zwierząt.

(por. pkt 35, 37)

2. Ważność aktu wspólnotowego w świetle zasady proporcjonalności nie może zależeć od wstecznej oceny stopnia jego skuteczności. W sytuacji, gdy prawodawca wspólnotowy jest zmuszony do oszacowania przyszłych skutków wydawanej regulacji, a skutków tych nie można przewidzieć dokładnie, jego ocenę można podważyć tylko wtedy, jeżeli w świetle informacji, którymi dysponował w chwili wydawania danej regulacji, okaże się ona w oczywisty sposób błędna. Zatem w ramach wydawania danej regulacji mającej na celu ochronę zdrowia publicznego, jeżeli występuje niepewność dotycząca istnienia lub zakresu zagrożenia zdrowia ludzi, należy dopuścić, aby instytucje – stosując zasadę ostrożności i działania prewencyjnego – mogły podjąć działania ochronne, nie oczekując, aż realność i waga tych zagrożeń zostaną w pełni udowodnione. Jeżeli natomiast nowe okoliczności zmienią postrzeganie danego zagrożenia lub wskazują, że zagrożenie to można ograniczyć metodami mniej restrykcyjnymi niż stosowane środki, instytucje, a w szczególności Komisja, która posiada inicjatywę prawodawczą, zobowiązane są dostosować regulację do nowych danych.

(por. pkt 38–40)
Keywords

Summary



Keywords

Skarga o stwierdzenie nieważności – Przedmiot – Stwierdzenie nieważności w części

(art. 230 WE; rozporządzenie Rady nr 1954/2003, art. 3, 4 i 6)

Summary

Stwierdzenie częściowej nieważności aktu wspólnotowego jest możliwe tylko pod warunkiem, że przepisy, których stwierdzenia nieważności domaga się strona, mogą zostać oddzielone od pozostałych przepisów tego aktu. Wymóg, by przepisy mogły zostać oddzielone od pozostałej części aktu, nie jest spełniony, jeżeli skutkiem stwierdzenia nieważności aktu byłaby jego zmiana co do istoty. Kwestia, czy stwierdzenia częściowej nieważności zaskarżonego aktu zmienia go co do istoty, stanowi kryterium obiektywne, a nie subiektywne związane z wolą polityczną organu, który wydał sporny akt.

Należy zatem uważać za niedopuszczalną skargę państwa członkowskiego, której celem jest stwierdzenie nieważności art. 3, 4 i 6 rozdziału II rozporządzenia nr 1954/2003 w sprawie zarządzania nakładem połowowym, odnoszącego się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty.

W istocie przepisy te, stanowiąc sedno rzeczonego rozporządzenia, określają zasadnicze elementy zarządzania nakładem połowowym, podczas gdy inne przepisy tego rozdziału II mają charakter techniczny, a ich zastosowanie jest związane z tymi artykułami, których stwierdzenia nieważności domaga się strona. Rozdział III ustanawia system kontroli zarządzania nakładem połowowym, tracąc tym samym sens, jeśli zaskarżone przepisy przestają obowiązywać.

(por. pkt 12–14, 16, 19, 21)
Keywords

Summary



Keywords

1. Środowisko naturalne – Ochrona dzikiego ptactwa – Dyrektywa 79/409 – Wybór i wytyczenie granic specjalnych obszarów ochrony

(dyrektywy Rady 79/409, art. 4 ust. 1 i 2, i 92/43, art. 6 ust. 4)

2. Środowisko naturalne – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Dyrektywa 92/43 – Stosowanie w czasie

(dyrektywa Rady 92/43, art. 6 ust. 3 i 4)

Summary

1. Przy dokonywaniu wyboru obszarów najbardziej odpowiednich w celu ich klasyfikacji jako specjalny obszar ochrony na mocy art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy 79/409 w sprawie ochrony dzikiego ptactwa zakres swobodnej oceny przysługujący państwom członkowskim dotyczy nie możliwości klasyfikacji jako specjalny obszar ochrony terytoriów, które wydają się najbardziej odpowiednie według kryteriów ornitologicznych, lecz wyłącznie stosowania tych kryteriów w celu identyfikacji terytoriów najbardziej odpowiednich dla ochrony gatunków wymienionych w załączniku I.

Ponadto przy dokonywaniu wyboru i wytyczania granic takiego obszaru państwa członkowskie nie mogą uwzględniać wymogów o charakterze gospodarczym ani z uwagi na interes ogólny, nadrzędny w stosunku do interesu, któremu odpowiada cel ekologiczny realizowany dyrektywą ptasią, ani w zakresie, w jakim wymagania te odpowiadają powodom o charakterze zasadniczym wynikającym z nadrzędnego interesu publicznego, takim jak określone w art. 6 ust. 4 akapit pierwszy dyrektywy 92/43 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory.

(por. pkt 33, 40)

2. Zasada poddawania projektów, które mogą mieć istotne oddziaływanie na środowisko, ocenie środowiskowej nie znajduje zastosowania w przypadkach, w których formalne wniesienie wniosku o wydanie zezwolenia na realizację projektu miało miejsce przed upływem terminu na transpozycję dyrektywy.

Owo kryterium formalne jest jedynym, które pozostawałoby w zgodzie z zasadą pewności prawa i pozwalałoby zachować skuteczność (effet utile) dyrektywy. Argumentem stojącym za tego rodzaju tezą jest fakt, iż dyrektywa, taka jak dyrektywa 92/43 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, dotyczy w ogromnej większości projektów na wielką skalę, których realizacja wymaga bardzo często długiego okresu czasu. Tym samym nie byłoby właściwe, by procedury złożone już na poziomie krajowym i formalnie wszczęte przed upływem terminu na transpozycję rzeczonej dyrektywy były obciążane i opóźniane szczególnymi wymogami z niej wynikającymi oraz by wpływało to na powstałe już stany prawne.

(por. pkt 56, 57)
Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))

2. Odwołanie – Zarzuty – Błąd w ustaleniach faktycznych – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych przedstawionych Sądowi – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia

(art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy)

Summary

1. Przy ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenie w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do dwóch oznaczeń, które nie są podobne pod względem wizualnym i koncepcyjnym, lecz wykazują w niektórych krajach podobieństwo pod względem brzmieniowym, nie można wykluczyć, że samo podobieństwo brzmieniowe znaków towarowych może stworzyć prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu tego przepisu. Jednakże istnienie takiego prawdopodobieństwa winno zostać stwierdzone w ramach oceny całościowej, obejmującej koncepcyjne, wizualne i brzmieniowe podobieństwa rozpatrywanych oznaczeń. Ocena ewentualnego podobieństwa brzmieniowego stanowi jedynie jeden z czynników w ramach tej całościowej oceny, z takim skutkiem, iż prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd nie istnieje bezwzględnie w każdym przypadku ustalenia samego podobieństwa brzmieniowego dwóch oznaczeń.

Ponadto wspomniana całościowa ocena zakłada, że występujące między dwoma oznaczeniami różnice koncepcyjne i wizualne mogą znosić istniejące między nimi podobieństwa brzmieniowe, o ile przynajmniej jedno z tych oznaczeń posiada dla właściwego kręgu odbiorców jasne i określone znaczenie, tak że odbiorcy ci mogą je odczytać w sposób natychmiastowy.

(por. pkt 19–22, 35)

2. Z art. 225 ust. 1 akapit drugi WE i art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości wynika, że odwołanie ogranicza się do kwestii prawnych. A zatem jedynie Sąd jest właściwy do ustalenia i oceny istotnego stanu faktycznego, jak również do oceny środków dowodowych. Ocena tego stanu faktycznego i środków dowodowych nie stanowi zatem – z zastrzeżeniem przypadków ich przeinaczenia – kwestii prawnej, która jako taka podlega kontroli Trybunału w postępowaniu odwoławczym.

(por. pkt 28, 41)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Podatnicy

(dyrektywa Rady 77/388, art. 2 pkt 1 i art. 9 ust. 1)

Summary

Wykładni art. 2 pkt 1 oraz art. 9 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy dokonywać w ten sposób, że stały zakład mający siedzibę w innym państwie członkowskim, niebędący pod względem prawnym podmiotem odrębnym od spółki, do której należy, na rzecz którego spółka świadczy usługi, nie może być uznany za podatnika ze względu na obciążenie go kosztami z tytułu świadczenia tych usług.

(por. pkt 41 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek – Dyrektywa 86/653

(dyrektywa Rady 86/653, art. 17 ust. 2 i art. 19)

2. Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek – Dyrektywa 86/653

(dyrektywa Rady 86/653, art. 17 ust. 2)

Summary

1. Wykładni art. 19 dyrektywy 86/653 w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek należy dokonywać w ten sposób, że świadczenie wyrównawcze z tytułu rozwiązania umowy przewidziane w art. 17 ust. 2 tej dyrektywy nie może zostać zastąpione, zgodnie z postanowieniami porozumienia zbiorowego, przez świadczenie ustalone na podstawie kryteriów innych niż ustanowione w wymienionym przepisie, chyba że zostanie wykazane, iż zastosowanie postanowień porozumienia gwarantuje przedstawicielowi handlowemu we wszystkich przypadkach świadczenie wyrównawcze w wymiarze równym lub wyższym od tego, który wynikałby z zastosowania wymienionego przepisu.

(por. pkt 25, 27, 36 oraz pkt 1 sentencji)

2. Chociaż system ustanowiony przez art. 17 dyrektywy 86/653 w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek ma charakter bezwzględnie obowiązujący i ustala określone ramy prawne, to jednak nie daje on szczegółowych wskazówek dotyczących sposobu obliczania wymiaru świadczenia wyrównawczego z tytułu rozwiązania umowy, do którego przedstawiciel handlowy może być uprawniony.

W ramach ustalonych we wspomnianym art. 17 ust. 2 państwom członkowskim przysługuje swoboda uznania, z której mogą korzystać w szczególności z uwzględnieniem kryterium słuszności.

(por. pkt 34, 36 oraz pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

EWEA – Traktat – Zakres stosowania

(art. 31 EA; dyrektywa Rady 89/618, art. 5)

Summary

W związku z brakiem w traktacie EWEA jakichkolwiek odstępstw określających warunki, na jakich państwa członkowskie mogłyby powoływać się na zasadnicze interesy obrony narodowej i chronić je, działalność o charakterze wojskowym pozostaje poza zakresem zastosowania całości traktatu EWEA.

Skoro zakres zastosowania przepisów prawa wtórnego nie może, pod groźbą nieważności, wykraczać poza zakres zastosowania ich podstawy prawnej, a art. 31 EA, który stanowi podstawę prawną dyrektywy 89/618 w sprawie informowania ogółu społeczeństwa o środkach ochrony zdrowia, które będą stosowane, oraz o działaniach, jakie należy podjąć w przypadku pogotowia radiologicznego, nie znajduje zastosowania do działalności o charakterze wojskowym, to dyrektywa ta nie może mieć zastosowania do tej działalności.

W sytuacji remontu okrętu podwodnego o napędzie atomowym, kiedy wiadomo, że energia atomowa pochodzi ze źródła o charakterze wojskowym, przyjęcie, że obowiązek poinformowania ludności, która może zostać dotknięta skutkami pogotowia radiologicznego, o możliwych do zastosowania środkach ochrony zdrowia wynikających z art. 5 dyrektywy jest jednak wiążący dla państw członkowskich, oznaczałoby przyznanie postanowieniom traktatu EWEA dotyczącym ochrony zdrowia, w szczególności art. 31 EA, odmiennego zakresu zastosowania niż w przypadku pozostałych postanowień tego traktatu.

(por. pkt 19, 23, 24, 27, 29)
Keywords

Summary



Keywords

1. Unia Europejska – Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych – Protokół włączający dorobek Schengen – Konwencja wykonawcza do układu z Schengen – Zasada ne bis in idem

(konwencja wykonawcza do układu z Schengen, art. 54)

2. Unia Europejska – Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych – Protokół włączający dorobek Schengen – Konwencja wykonawcza do układu z Schengen – Zasada ne bis in idem

(protokół 7. europejskiej konwencji praw człowieka, art. 4; Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych, art. 14 ust. 7; konwencja wykonawcza do układu z Schengen, art. 54)

Summary

1. Zasada ne bis in idem, o której mowa w art. 54 konwencji wykonawczej do układu z Schengen (KWUS), powinna znaleźć zastosowanie w przypadku postępowania karnego wszczętego w państwie umawiającym się za czyn, który doprowadził już do skazania zainteresowanego w innym państwie umawiającym się, podczas gdy KWUS jeszcze nie obowiązywała w tym ostatnim państwie w momencie ogłaszania wyroku skazującego, o ile obowiązywała ona w tych państwach umawiających się w momencie oceny zastosowania zasady ne bis in idem przez instancję rozpatrującą sprawę w drugim procesie.

(por. pkt 24 oraz pkt 1 sentencji)

2. W przeciwieństwie do art. 14 ust. 7 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych oraz art. 4 protokołu 7. europejskiej konwencji praw człowieka, które dotyczą zasady ne bis in idem, używając przy tym pojęcia „przestępstwo”, wykładni art. 54 KWUS należy dokonywać w ten sposób, że decydujące kryterium dla celów zastosowania tego przepisu stanowi kryterium tożsamości zdarzenia, rozumianego jako istnienie całości, na którą składają się nierozdzielnie ze sobą związane zachowania, niezależnie od kwalifikacji prawnej tych zachowań lub chronionego interesu prawnego.

W istocie żadne postanowienie tytułu VI Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczącego współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych, ani układ z Schengen czy sama KWUS nie uzależniają zastosowania art. 54 KWUS od harmonizacji lub co najmniej zbliżenia ustawodawstw karnych państw członkowskich. Zasada ne bis in idem oznacza zatem, że pomiędzy umawiającymi się państwami istnieje wzajemne zaufanie co do systemów sądownictwa karnego i że w braku harmonizacji krajowych systemów prawa karnego każde ze wspomnianych państw akceptuje stosowanie prawa karnego obowiązującego w innych umawiających się państwach, nawet gdy zastosowanie własnego prawa krajowego prowadziłoby do innego rozwiązania.

Ostateczna ocena tożsamości zdarzenia należy do właściwych instancji krajowych, które muszą określić, czy rozpatrywane zdarzenie stanowi całość, na którą składają się zachowania nierozdzielnie ze sobą związane w czasie, przestrzeni, jak i przez swój przedmiot.

Z tego wynika, że czyn karalny polegający na wywozie i przywozie tych samych środków odurzających ścigany w różnych państwach umawiających się KWUS jest zasadniczo uznawany za „ten sam czyn” w rozumieniu wyżej wymienionego art. 54, przy czym ostateczna ocena w tym zakresie należy do właściwych instancji krajowych.

(por. pkt 28–30, 35, 36, 38, 42 oraz pkt 2 sentencji)