Keywords

Summary



Keywords

1. Swoboda świadczenia usług – Postanowienia traktatu – Zakres stosowania – Gry losowe

(art. 49 WE)

2. Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Gry losowe

(art. 49 WE)

3. Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Gry losowe

(art. 49 WE)

4. Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Gry losowe

(art. 49 WE)

Summary

1. Wykładni art. 49 WE należy dokonywać w ten sposób, iż podmiot, który chce oferować za pośrednictwem Internetu zakłady sportowe w innym państwie członkowskim niż państwo, w którym ma siedzibę, nie jest wyłączony z zakresu stosowania wskazanego przepisu wyłącznie z uwagi na fakt, że rzeczony podmiot nie posiada zezwolenia umożliwiającego mu oferowanie takich zakładów osobom znajdującym się na terytorium państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę, lecz posiada wyłącznie zezwolenie na oferowanie takich usług osobom znajdującym się poza rzeczonym terytorium.

Ustanowione w art. 49 WE prawo podmiotu gospodarczego do świadczenia usług w innym państwie członkowskim nie jest bowiem uzależnione od warunku, aby podmiot ten świadczył również takie usługi w państwie członkowskim siedziby jego przedsiębiorstwa. W tym względzie wspomniany przepis stawia wyłącznie wymóg, aby usługodawca miał siedzibę w innym państwie członkowskim niż usługobiorca.

(por. pkt 43, 52; pkt 1sentencji)

2. Wykładni art. 49 WE należy dokonywać w ten sposób, że jeżeli na szczeblu regionalnym ustanowiony został monopol państwowy w dziedzinie zakładów sportowych i loterii, którego celem jest przeciwdziałanie zachętom do nadmiernych wydatków związanych z grami i zwalczanie uzależnienia od gier, i jeżeli jednocześnie sąd krajowy stwierdza:

- że inne rodzaje gier losowych mogą być prowadzone przez podmioty prywatne posiadające zezwolenie oraz

- że w odniesieniu do innych rodzajów gier losowych nieobjętych rzeczonym monopolem i odznaczających się ponadto wyższym potencjałem uzależniającym niż gry objęte tym monopolem, właściwe władze prowadzą politykę ekspansji w zakresie oferty, mogącą wpływać na rozwój i stymulację działalności w zakresie gier, w szczególności w celu maksymalizacji wynikających z tej działalności dochodów,

rzeczony sąd krajowy może w uzasadniony sposób przyjąć, że taki monopol nie jest odpowiedni do zagwarantowania realizacji celu, w jakim został on ustanowiony, przyczyniając się do ograniczania okazji do gry i działalności w tej dziedzinie w sposób spójny i systematyczny.

Okoliczność, że gry losowe będące przedmiotem tego monopolu i te inne rodzaje gier losowych należą w przypadku pierwszych – do kompetencji władz regionalnych i w przypadku drugich – do kompetencji władz federalnych, jest pozbawiona w tym względzie znaczenia. Owe różne władze mają bowiem wspólnie wywiązać się z obowiązku ciążącego na danym państwie członkowskim w zakresie nienaruszania art. 49 WE.

(por. pkt 70, 71; pkt 2 sentencji)

3. Wykładni art. 49 WE należy dokonywać w ten sposób, że jeżeli w państwie członkowskim ustanowiony został system uprzednich zezwoleń administracyjnych w odniesieniu do oferty na niektóre rodzaje gier losowych, taki system, który stanowi odstępstwo względem swobody świadczenia usług zagwarantowanej w rzeczonym przepisie, może spełniać wynikające z niej wymogi, wyłącznie jeżeli jest oparty na obiektywnych, niedyskryminacyjnych i znanych wcześniej kryteriach, zakreślających ramy uznania władz krajowych, tak by nie mógł on być stosowany w sposób arbitralny. Ponadto każdej osobie, której dotyczy restrykcyjny przepis oparty na takim odstępstwie, musi przysługiwać możliwość skorzystania ze skutecznej sądowej drogi odwoławczej.

Do każdego państwa członkowskiego należy bowiem dokonanie oceny, czy w kontekście założonych przez niego, zgodnych z prawem celów konieczny jest całkowity lub częściowy zakaz działalności w dziedzinie gier losowych, czy też wyłącznie ograniczenie jej i ustanowienie w tym celu mniej lub bardziej ścisłych zasad kontroli. Z powyższego wynika, że jeżeli państwo członkowskie dąży do realizacji celu, jakim jest ograniczenie okazji do gry, może ono w szczególności, co do zasady, ustanowić system zezwoleń i przewidzieć w tym względzie ograniczenie ilości dopuszczonych podmiotów gospodarczych. Jednakże zakres uznania, jakim dysponują w związku z tym państwa członkowskie w celu ograniczenia oferty gier losowych, nie zwalnia ich z konieczności zapewnienia, że nakładane przez nie ograniczenia muszą spełniać przesłanki wynikające z orzecznictwa Trybunału, w szczególności w zakresie ich proporcjonalności. Tymczasem, jeżeli w państwie członkowskim został ustanowiony system zezwoleń, mając zgodny z prawem cel, taki system zezwoleń nie może legitymizować dyskrecjonalnych decyzji władz krajowych, pozbawiających skuteczności przepisy prawa Unii, w szczególności dotyczących swobód podstawowych takich jak swoboda zagwarantowana przez art. 49 WE.

(por. pkt 83-86, 90; pkt 3 sentencji)

4. Wykładni art. 49 WE należy dokonywać w ten sposób, że przepis krajowy, który zakazuje organizacji publicznych gier losowych oraz pośrednictwa w nich za pomocą Internetu w celach przeciwdziałania zachętom do nadmiernych wydatków związanych z grami i zwalczania uzależnienia od gier, a także ochrony małoletnich, może być co do zasady uznany za odpowiedni do osiągnięcia takich zgodnych z prawem celów, nawet jeśli oferowanie takich gier jest dozwolone za pośrednictwem bardziej tradycyjnych środków. W stosunku do tradycyjnego rynku takich gier, szczególne cechy gier losowych oferowanych za pośrednictwem Internetu mogą bowiem okazać się źródłem innego i bardziej znaczącego ryzyka w zakresie ochrony konsumentów, a w szczególności małoletnich i osób mających szczególne skłonności do gry lub u których mogą wystąpić takie skłonności. Niezależnie od braku bezpośredniego kontaktu między konsumentem a podmiotem prowadzącym gry, szczególna łatwość i stały dostęp do gier oferowanych za pośrednictwem Internetu, a także zakres oraz potencjalnie duża częstotliwość takiej oferty o charakterze międzynarodowym w środowisku, które charakteryzuje ponadto izolacja gracza, anonimowość i brak kontroli społecznej, stanowią liczne czynniki mogące sprzyjać rozwojowi uzależnienia od gier i nadmiernym wydatkom związanymi z grami, jak też w rezultacie spowodować natężenie związanych z tym negatywnych skutków społecznych i moralnych.

Okoliczność, że takiemu zakazowi towarzyszy przepis przejściowy, ściśle określony, z okres obowiązywania ograniczonym do jednego roku i mający na celu jedynie umożliwienie niektórym podmiotom gospodarczym, które dotychczas oferowały zgodnie z prawem loterie za pośrednictwem Internetu dostosowania ich działalności w wyniku wejścia w życie zakazu obejmującego ich pierwotną działalność nie może pozbawić rzeczonego zakazu takiego charakteru. W takiej sytuacji wspomniany środek w istocie nie wydaje się mieć cech mogących naruszyć spójność środka obejmującego zakaz oferowania gier losowych za pośrednictwem Internetu i jego odpowiedni charakter w stosunku do osiągnięcia zgodnych z prawem, założonych w nim celów.

(por. pkt 103, 108, 110, 111; pkt 4 sentencji)