ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Komisja Europejska jest zobowiązana do naprawienia szkody poniesionej przez Gap SA granen & producten NV z powodu zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 919/2009 z dnia 1 października 2009 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 915/2009 ustalające należności celne przywozowe w sektorze zbóż mające zastosowanie od dnia 1 października 2009 r. w zakresie, w jakim w rozporządzeniu tym nie uwzględniono notowania FOB ani nie zastosowano reprezentatywnej metody obliczenia rzeczywistych kosztów frachtu do ustalenia należności celnych przywozowych na pszenicę twardą wysokiej jakości.
1)

Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 1 pkt 6 decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39092 – Instalacje sanitarne do łazienek) w zakresie, w jakim Komisja Europejska uznała w niej, po pierwsze, że spółki Allia SAS i Produits Céramique de Touraine SA uczestniczyły w naruszeniu dotyczącym kartelu na rynku francuskim w okresie od 25 lutego 2004 r. do 9 listopada 2004 r., a po drugie, że spółka Pozzi Ginori SpA uczestniczyła w naruszeniu dotyczącym kartelu na rynku włoskim w okresie innym niż od 14 maja 1996 r. do 9 marca 2001 r.
7.

Konkurencja — Przedsiębiorstwa zobowiązane do zarządzania usługami w ogólnym interesie gospodarczym — Definicja usług w ogólnym interesie gospodarczym — Uprawnienia dyskrecjonalne państw członkowskich — Granice — Kontrola Komisji ograniczona do przypadku oczywistego błędu (art. 86 ust. 2 WE, art. 87 ust. 1 WE; komunikat Komisji 2009/C 235/04, pkt 24) (por. pkt 92, 119)
1.

Skarga na bezczynność — Wezwanie instytucji do działania — Zajęcie stanowiska kończące stan bezczynności — Pojęcie — Przedłożony Radzie przez Komisję projekt decyzji dotyczącej działań, jakie należy podjąć na podstawie art. 5 ust. 4 decyzji 1999/468 — Projekt będący wstępem koniecznym do przyjęcia końcowej decyzji dotyczącej dopuszczenia do obrotu genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy — Włączenie (art. 265 TFUE; dyrektywa 2001/18 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 18; decyzja Rady 1999/468, art. 5) (por. pkt 26, 27, 30–32)
8.

Konkurencja — Przedsiębiorstwa zobowiązane do zarządzania usługami w ogólnym interesie gospodarczym — Definicja usług w ogólnym interesie gospodarczym — Uprawnienia dyskrecjonalne państw członkowskich — Granice — Kontrola Komisji i kontrola sądowa ograniczona do przypadku oczywistego błędu (art. 86 ust. 2 WE, art. 87 ust. 1 WE; komunikaty Komisji: 2001/C 17/04, pkt 22; 2009/C 235/07, pkt 24–26, 59) (por. pkt 116–120, 195)
8.

Konkurencja — Przedsiębiorstwa zobowiązane do zarządzania usługami w ogólnym interesie gospodarczym — Definicja usług w ogólnym interesie gospodarczym — Uprawnienia dyskrecjonalne państw członkowskich — Granice — Kontrola Komisji i kontrola sądowa ograniczona do przypadku oczywistego błędu (art. 86 ust. 2 WE, art. 87 ust. 1 WE; komunikat Komisji 2001/C 17/04, pkt 22, 24) (por. pkt 119–121)
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Gestdem 2009/5145 z dnia 23 lutego 2010 r. odmawiającej Reagens SpA dostępu do pewnych dokumentów znajdujących się w aktach postępowania w sprawie COMP/38589 – Stabilizatory termiczne, w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji w zakresie, w jakim Komisja odmówiła w tej decyzji dostępu do nieobjętych klauzulą poufności wersji wniosków przedsiębiorstw i do pierwszego kwestionariusza Komisji Europejskiej.
8.

Konkurencja — Grzywny — Kwota — Ustalenie — Odstraszający charakter — Spółka dominująca i spółka zależna, które stanowiły w okresie popełnienia naruszenia przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 81 WE, które przestało istnieć w tej formie w dniu przyjęcia decyzji nakładającej grzywnę — Podwyższenie zastosowane w celu zapewnienia skutku odstraszającego jedynie w stosunku do spółki matki, obliczone w odniesieniu do kwoty podstawowej grzywny nałożonej solidarnie na spółki należące do przedsiębiorstwa i obejmującej już szczególne podwyższenie w celu zapewnienia skutku odstraszającego — Dopuszczalność (art. 81 WE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 2; komunikat Komisji 2006/C 210/02) (por. pkt 317–320, 325–331, 364, 365, 373–377)
Prawo Unii nie zawiera normy uniemożliwiającej osobom prawnym będącym emanacją państw trzecich powoływanie się na swoją rzecz na ochronę i gwarancje związane z prawami podstawowymi. Przeciwnie, art. 17, 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej gwarantują prawa „każdemu”, które to sformułowanie obejmuje te osoby prawne. Na te same prawa osoby owe mogą więc powołać się również przed sądem Unii, o ile prawa te są możliwe do pogodzenia z ich statusem osoby prawnej.

Zasada poszanowania prawa do obrony wymaga z jednej strony, żeby dowody obciążające zainteresowany podmiot, uwzględnione w celu uzasadnienia niekorzystnego dla niego aktu, zostały podane do jego wiadomości. Z drugiej strony podmiot ten winien mieć możliwość zaprezentowania w odpowiedni sposób swojego punktu widzenia w przedmiocie tych dowodów.

Tym samym, co się tyczy pierwszego aktu, na mocy którego zamrożone zostają fundusze danego podmiotu, to – o ile nadrzędne względy bezpieczeństwa Unii lub jej państw członkowskich lub względy dotyczące prowadzenia ich stosunków międzynarodowych nie stoją na przeszkodzie – poinformowanie o dowodach obciążających powinno nastąpić albo jednocześnie z przyjęciem danego aktu, albo możliwie najszybciej po jego przyjęciu. Po wydaniu aktu zainteresowanemu podmiotowi przysługuje prawo, na jego wniosek, do przedstawienia własnego stanowiska w przedmiocie tych dowodów. Z tymi samymi zastrzeżeniami każda kolejna decyzja o zamrożeniu funduszy powinna zasadniczo zostać poprzedzona ponownym umożliwieniem zainteresowanemu podmiotowi przedstawienia jego stanowiska.

I tak, przekazanie wniosku dotyczącego przyjęcia środka ograniczającego w postaci zamrożenia funduszy zainteresowanej osobie po upływie terminu wyznaczonego jej do przedstawienia uwag nie umożliwia jej dostępu do dowodów we właściwym czasie i prowadzi zatem naruszenia prawa do obrony.

Ponadto, jeżeli chodzi o zasadę skutecznej ochrony sądowej, skuteczność kontroli sądowej wymaga, by odpowiedni organ Unii przedstawił powody zastosowania środka ograniczającego podmiotowi, którego środek ten dotyczy, o ile to tylko możliwe, w momencie podejmowania rzeczonego środka albo przynajmniej możliwie jak najszybciej po jego podjęciu, w celu umożliwienia podmiotowi, którego środek ten dotyczy, skorzystania w terminie z prawa do wniesienia skargi. Przestrzeganie obowiązku informowania o tych powodach jest bowiem konieczne zarówno w celu umożliwienia adresatom środków ograniczających obrony ich praw w możliwie najlepszych warunkach oraz podjęcia decyzji przy pełnej znajomości sprawy o celowości wystąpienia do sądu Unii, jak i w celu zapewnienia, by sąd był w pełni w stanie wywiązać się z ciążącego na nim obowiązku dokonania kontroli zgodności z prawem danego aktu.

Zatem niejasny charakter powodów uzasadniających przejęcie decyzji o zamrożeniu funduszy i opóźnione przekazanie wniosku dotyczącego tego zamrożenia stanowią naruszenie prawa do skutecznej ochrony sądowej osoby będącej adresatem tej decyzji.

(por. pkt 51, 52, 54, 79, 90, 99)
16.

Postępowanie sądowe — Pismo wszczynające postępowanie — Wymogi formalne — Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów — Ogólne odesłanie do innych pism załączonych do skargi — Niedopuszczalność [statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c)] (por. pkt 268, 284)
4.

Konkurencja — Postępowanie administracyjne — Pismo w sprawie przedstawienia zarzutów — Konieczna treść — Poszanowanie prawa do obrony — Wskazanie zasadniczych okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą prowadzić do nałożenia grzywny — Wystarczające wskazanie w świetle prawa do bycia wysłuchanym (art. 36 ust. 1 EWWiS; art. 65 ust. 1 EWWiS) (por. pkt 104)
7.

Konkurencja — Postępowanie administracyjne — Pismo w sprawie przedstawienia zarzutów — Konieczna treść — Poszanowanie prawa do obrony — Wskazanie zasadniczych okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą prowadzić do nałożenia grzywny — Wskazanie zasadniczych okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą prowadzić do nałożenia grzywny — Obowiązek wyraźnego wskazania zamiaru posłużenia się okolicznością obciążającą w postaci powrotu do naruszenia — Brak (rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 27 ust. 1) (por. pkt 132–135)
16.

Postępowanie sądowe — Pismo wszczynające postępowanie — Wymogi formalne — Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów — Ogólne odesłanie do innych pism załączonych do skargi — Niedopuszczalność [statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c)] (por. pkt 267, 283)
10.

Konkurencja — Postępowanie administracyjne — Prawo do obrony — Pismo w sprawie przedstawienia zarzutów wskazujące niezałączony dokument — Brak naruszenia prawa do obrony w przypadku dostępu do takiego dokumentu przed upływem wyznaczonego terminu na udzielenie odpowiedzi (por. pkt 168, 169)
Jeżeli kwestią decydującą na etapie kontroli decyzji o zastosowaniu środka restrykcyjnego jest ta, czy od czasu wpisania odnośnej osoby na listę podmiotów, których fundusze zostały zamrożone, względnie od czasu poprzedniej kontroli, stan faktyczny uległ takiej zmianie, że nie pozwala on już na dalsze trwanie przy konkluzji o zaangażowaniu tej osoby w działalność terrorystyczną, co w konsekwencji oznacza, że Rada może, w danym przypadku i w ramach szerokiego zakresu swobodnego uznania, zdecydować o utrzymaniu osoby na liście podmiotów, których fundusze zostały zamrożone, w sytuacji braku zmian stanu faktycznego, niemniej jednak każdy nowy akt terrorystyczny, który Rada dodaje do swojego uzasadnienia przy okazji kontroli decyzji o zastosowaniu środka restrykcyjnego w celu uzasadnienia utrzymania danej osoby na liście podmiotów, których fundusze zostały zamrożone, musi w ustanowionym przez wspólne stanowisko 2001/931 w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu dwupoziomowym systemie kompetencji do podejmowania decyzji i wobec braku możliwości przeprowadzenia dochodzenia przez Radę zostać zbadany i stanowić przedmiot decyzji właściwej władzy w rozumieniu tego wspólnego stanowiska. Spoczywający na Radzie obowiązek opierania swoich decyzji o zamrożeniu funduszy w dziedzinie terroryzmu na stanie faktycznym określonym w decyzjach właściwych władz wynika bezpośrednio z dwupoziomowego systemu kompetencji ustanowionego przez wspólne stanowisko 2001/931. Obowiązek ten nie jest więc warunkowany przez zachowanie danej osoby czy grupy. W związku z obowiązkiem uzasadnienia, który stanowi istotny wymóg formalny, Rada musi wskazać w uzasadnieniach swoich decyzji o zamrożeniu funduszy decyzje właściwych władz krajowych, które zbadały konkretny stan faktyczny i potwierdziły dokonanie aktów terrorystycznych, które to decyzje stanowią podstawę faktyczną jej własnych decyzji.

(por. pkt 127, 129, 130)
(art. 230 WE, 253 WE)

(art. 87 ust. 1 WE, art. 253 WE)

(art. 87 ust. 1 WE, art. 88 WE)

Pomoc przyznawana przez państwa – Odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy – Pomoc przyznana z naruszeniem reguł proceduralnych art. 88 WE – Ewentualne uzasadnione oczekiwania beneficjentów – Brak, z wyjątkiem szczególnych okoliczności

(art. 87 ust. 1 WE)

Pomoc przyznawana przez państwa – Pojęcie – Przyznanie korzyści beneficjentom – Kryteria oceny – Brak stosowania kryteriów ustalonych we wcześniejszej decyzji – Zmiany o charakterze gospodarczym i prawnym, jakie zaszły od wydania wcześniejszej decyzji

(art. 88 ust. 2 WE)

Pomoc przyznawana przez państwa – Zakaz – Odstępstwa – Pomoc, w stosunku do której można zastosować odstępstwo przewidziane w art. 87 ust. 3 lit. c) WE – Pomoc operacyjna – Wykluczenie

[art. 87 ust. 3 lit. c) WE; komunikat Komisji 98/C 74/06]
Ponadto to do Komisji należy wykazanie, że dany środek wprowadza rozróżnienia między przedsiębiorstwami, które znajdują się – z punktu widzenia celu tego środka – w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej.

Fakt, że dany środek podatkowy jest selektywny, ponieważ faworyzuje jedynie pewne grupy przedsiębiorstw, które dokonują określonych inwestycji za granicą, nie pozwala na ustalenie, że środek ten ma selektywny charakter. Artykuł 87 ust. 1 WE wprowadza bowiem rozróżnienie pomiędzy interwencjami państwowymi w zależności od ich skutków. Ocenę tego, czy rozpatrywany środek stanowi pomoc państwa w szczególności ze względu na to, że jest selektywny, należy zatem przeprowadzać na podstawie wywieranych przezeń skutków. W tym względzie przyznanie, że dany środek podatkowy jest selektywny, bez zbadania jego skutków, może doprowadzić do stwierdzenia istnienia selektywności w przypadku wszystkich środków podatkowych, z których korzystanie jest uzależnione od spełnienia pewnych warunków, nawet jeśli będące ich beneficjentami przedsiębiorstwa nie miały żadnej wspólnej pozwalającej odróżnić je od innych przedsiębiorstw cechy szczególnej innej niż ta, iż mogą one spełnić warunki, od których uzależnione jest przyznanie danego środka.

(por. pkt 63–65, 68)
Co do zasady, podmioty zobowiązane do zapłaty podatku nie mogą w celu uniknięcia zapłaty podatku powoływać się na okoliczność, iż zwolnienie od tego podatku, z którego korzystają inne przedsiębiorstwa, stanowi pomoc państwa. Ponadto nie wystarczy, że przedsiębiorstwo zobowiązane do zapłaty podatku, który przyczynia się do finansowania pomocy, jest konkurentem beneficjenta pomocy, aby podatek stanowił integralną część pomocy i aby przedsiębiorstwo to mogło sprzeciwić się jego zapłacie. Sam fakt, iż podatek, który ma się przyczynić do finansowania pomocy, jest nałożony na przedsiębiorstwo, nie zaś na konkurującego z nim beneficjenta pomocy, nie wystarcza, aby uznać, że podatek stanowi integralny składnik tej pomocy.

(por. pkt 92, 95, 102)
2)

W sprawie T‑374/10 stwierdza się nieważność art. 1 ust. 7 decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39092 – Instalacje sanitarne do łazienek) w zakresie, w jakim stwierdzono w niej, że spółka Villeroy & Boch AG uczestniczyła w kartelu w sektorze instalacji sanitarnych do łazienek w Belgii, w Niemczech, we Francji, we Włoszech, w Niderlandach i w Austrii przed dniem 12 października 1994 r.
Jeżeli chodzi o ustalanie grzywien nałożonych w przypadku naruszenia art. 101 TFUE, to cel określony poprzez ustanowienie w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 pułapu wynoszącego 10% obrotów każdego przedsiębiorstwa uczestniczącego w naruszeniu polega w szczególności na uniknięciu sytuacji, w której ustalenie grzywny w kwocie przewyższającej tę górną granicę przekracza możliwości płatnicze tego przedsiębiorstwa w dniu stwierdzenia jego odpowiedzialności z tytułu naruszenia i nałożenia na to przedsiębiorstwo sankcji pieniężnej. Stosowanie tego pułapu opiera się na założeniu z jednej strony, że Komisja dysponuje informacją o obrocie w ostatnim roku obrotowym, który poprzedza dzień wydania decyzji, a z drugiej strony, że dane te przedstawiają pełny rok normalnej działalności gospodarczej w okresie 12 miesięcy.

W tym względzie, gdy w wyjątkowych okolicznościach, w przypadku gdy obroty w roku obrotowym poprzedzającym wydanie przez Komisję decyzji nakładającej grzywny nie spełniają tych kryteriów i, co za tym idzie, nie dostarczają przydatnej wskazówki co do rzeczywistej sytuacji gospodarczej danego przedsiębiorstwa, Komisja musi, przy obliczaniu pułapu dla grzywny, odnieść się do ostatniego pełnego roku obrotowego odzwierciedlającego pełny rok normalnej działalności gospodarczej. Powołanie się bowiem na „pełny rok normalnej działalności gospodarczej w okresie 12 miesięcy” ma na celu wykluczenie sytuacji, w której uwzględniony zostanie rok obrotowy, podczas którego zachowanie danego przedsiębiorstwa na rynku nie odpowiadało zachowaniu przedsiębiorstwa prowadzącego działalność gospodarczą w normalnych warunkach. Natomiast okoliczność, że obroty czy też zyski osiągnięte w danym roku obrotowym różnią się znacznie od tych osiąganych w poprzedzających latach obrotowych, sama w sobie nie oznacza, iż nie można uznać tego roku obrotowego za pełny rok normalnej działalności gospodarczej.

W konsekwencji ponowne podjęcie działalności przez konkurenta oraz zwiększenie osiąganych obrotów nie stanowią nadzwyczajnych okoliczności mogących uzasadnić powołanie się przez Komisję na wcześniejszy rok gospodarczy. W szczególności nie jest konieczne, aby wzięte pod uwagę obroty odzwierciedlały rzeczywistą sytuację gospodarczą danego przedsiębiorstwa w okresie, w którym zostało popełnione naruszenie.

(por. pkt 92, 94, 95, 97, 102, 104)
Spółki zależne, które uczestniczyły bezpośrednio w naruszeniach art. 81 ust. 1 WE mogą zgodnie z prawem powoływać się na upływ w stosunku do nich terminu przedawnienia przewidzianego w art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1/2003, ponieważ pierwsze działania podjęte przez Komisję w celu przeprowadzenia dochodzenia lub postępowania w odniesieniu do naruszeń, w rozumieniu art. 25 ust. 3 tego rozporządzenia zostały podjęte po upływie rzeczonego terminu w stosunku do tych spółek.

Jednak upływ terminu przedawnienia przewidzianego w art. 25 rozporządzenia nr 1/2003 nie skutkuje zatarciem naruszenia ani uniemożliwieniem Komisji stwierdzenia, w ramach decyzji, odpowiedzialności za takie naruszenie, a jedynie uniknięciem postępowania prowadzącego do nałożenia sankcji przez podmioty, które powołują się na upływ terminu przedawnienia. Ponadto z wykładni językowej, celowościowej i kontekstualnej art. 25 rozporządzenia nr 1/2003 wynika, że pozytywne skutki upływu terminu przedawnienia zgodnie z ust. 1 przypadają w udziale odrębnie każdej z osób prawnych, które są narażone na objęcie postępowaniem przez Komisję i każda z tych osób może się na nie powoływać. Tak więc sam fakt, iż spółki zależne danej spółki dominującej korzystają z upływu terminu przedawnienia, nie skutkuje podważeniem odpowiedzialności tejże półki dominującej ani uniemożliwieniem prowadzenia przeciwko niej postępowania.

(por. pkt 124–126, 128)
Wyrok Sądu (czwarta izba) z dnia 30 czerwca 2015 r. – Gambling Commission / OHIM – Mediatek Italia i De Gregorio (Przedstawienie ręki)

(sprawa T‑404/10 RENV)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy przedstawiający rękę — Artykuł 53 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Istnienie wcześniejszego prawa autorskiego chronionego prawem krajowym — Ciężar dowodu — Stosowanie prawa krajowego przez OHIM”

1. Wspólnotowy znak towarowy — Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie — Względne podstawy unieważnienia — Używanie znaku towarowego, które może zostać zabronione z uwagi na inne, wcześniej nabyte prawo — Kontrola wykonywana przez właściwe instancje Urzędu i przez Sąd co do prawa krajowego mającego zastosowanie (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 53 ust. 2) (por. pkt 27–30)

2. Wspólnotowy znak towarowy — Procedura — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Ograniczenie badania do stanu faktycznego, dowodów i argumentów przedstawionych przez strony — Dokonywana przez Urząd ocena prawdziwości przytoczonych faktów i mocy dowodowej przedstawionych dowodów (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 76 ust. 1) (por. pkt 31)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 czerwca 2010 r. (sprawa R 1028/2009‑1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Mediatek Italia i Giuseppem De Gregorią a National Lottery Commission

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 9 czerwca 2010 r. (sprawa 1028/2009‑1).
Wyrok Sądu (siódma izba) z dnia 21 maja 2015 r. –

Yoshida Metal Industry/OHIM – Pi-Design i in.

(Przedstawienie powierzchni pokrytej czarnymi krążkami)

(sprawy połączone T‑331/10 RENV i T‑416/10 RENV)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzne wspólnotowe znaki towarowe przedstawiające powierzchnię pokrytą czarnymi krążkami — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego — Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 207/2009”

1. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Oznaczenia tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego — Pojęcie — Oznaczenia dwu- lub trójwymiarowe — Włączenie [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii)] (por. pkt 38, 39)

2. Wspólnotowy znak towarowy — Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie — Bezwzględne podstawy unieważnienia — Rejestracja z naruszeniem art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 207/2009 — Graficzne znaki towarowe przedstawiające powierzchnię pokrytą czarnymi krążkami [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii)] (por. pkt 53, 64–66)

3. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Oznaczenia tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego — Pojęcie — Istnienie innych kształtów pozwalających na osiągnięcie tego samego efektu technicznego — Brak wpływu na podstawę odmowy rejestracji [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii)] (por. pkt 62, 65)

Przedmiot

Skargi na decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 maja 2010 r. (sprawy R 1235/2008‑1 i R 1237/2008‑1) dotyczące postępowań w sprawie unieważnienia prawa do znaku między PiDesign AG, Bodum France i Bodum Logistics A/S z jednej strony a Yoshida Metal Industry Co z drugiej strony

Sentencja

1) Skargi zostają oddalone.
Zgodnie ze wspólnym stanowiskiem 2001/931 w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu istotny element przy ustalaniu, czy należy stosować jego przepisy do danej osoby lub podmiotu, odnosi się do popełnionych przez nią lub niego aktów, a nie do natury tej osoby lub tego podmiotu. W związku z tym posiadania władzy w wyniku wyborów, politycznego charakteru rozpatrywanej organizacji lub udziału w rządzie nie można uznać za pozwalające uniknąć stosowania zasad zawartych we wspólnym stanowisku 2001/931.

W odniesieniu do pochodzących od państwa członkowskiego decyzji właściwych władz z brzmienia art. 1 ust. 4 akapit pierwszy wspólnego stanowiska 2001/931 w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu wynika, że wymóg, aby decyzje właściwych władz były oparte na poważnych i wiarygodnych dowodach lub poszlakach, obejmuje decyzje dotyczące wszczęcia dochodzenia lub postępowania, ale nie ma zastosowania do decyzji, które dotyczą skazania. W przypadku bowiem decyzji dotyczących wszczęcia dochodzenia lub postępowania wymóg ten chroni osoby, których to dotyczy, gwarantując, że umieszczenie ich nazwisk w wykazach dotyczących zamrożenia środków finansowych miało miejsce na wystarczająco solidnej podstawie faktycznej, zaś w przypadku decyzji dotyczących skazania wymóg ten nie powinien już obowiązywać, ponieważ informacje zgromadzone wcześniej w trakcie dochodzenia lub postępowania zostały, co do zasady, szczegółowo zbadane.

(zob. pkt 304–306)