ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 2 pkt 11 i art. 11 rozporządzenia nr 2201/2003 dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy zabranie dziecka miało miejsce zgodnie z orzeczeniem sądowym podlegającym tymczasowemu wykonaniu, które zostało następnie uchylone orzeczeniem sądowym ustalającym miejsce pobytu dziecka w miejscu zamieszkania rodzica mieszkającego w państwie członkowskim pochodzenia, rozpoznający wniosek o powrót dziecka sąd państwa członkowskiego, do którego dziecko zostało zabrane, powinien sprawdzić, dokonując oceny całości szczególnych okoliczności konkretnego przypadku, czy dziecko bezpośrednio przed zarzucanym bezprawnym zatrzymaniem miało jeszcze zwykły pobyt w państwie członkowskim pochodzenia. W ramach tej oceny należy uwzględnić okoliczność, że orzeczenie sądowe zezwalające na zabranie mogło być wykonywane tymczasowo i że wniesiono od niego apelację.

W istocie zgodnie z definicją bezprawnego uprowadzenia albo zatrzymania podaną w art. 2 pkt 11 rozporządzenia nr 2201/2013, w brzmieniu bardzo podobnym do brzmienia art. 3 konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, uprowadzenie albo zatrzymanie, aby było uznane za bezprawne w rozumieniu rozporządzenia, musiało naruszyć prawo do pieczy nad dzieckiem, które na mocy orzeczenia, z mocy prawa lub poprzez prawnie wiążące porozumienie przysługuje zgodnie z prawem państwa członkowskiego, w którym dziecko bezpośrednio przed uprowadzeniem lub zatrzymaniem miało zwykły pobyt. Z definicji tej wynika, iż bezprawne uprowadzenie albo zatrzymanie w rozumieniu art. 2 pkt 11 rozporządzenia zakłada, że dziecko bezpośrednio przed uprowadzeniem lub zatrzymaniem miało zwykły pobyt w państwie członkowskim pochodzenia, oraz iż jest skutkiem naruszenia prawa do pieczy nad dzieckiem przyznanego zgodnie z prawem tego państwa członkowskiego.

Co się tyczy art. 11 ust. 1 omawianego rozporządzenia, przewiduje on, że stosuje się ust. 2–8 tego artykułu, jeżeli podmiot sprawujący pieczę nad dzieckiem wnosi pozew lub wniosek do właściwych organów państwa członkowskiego o wydanie orzeczenia na podstawie konwencji haskiej z 1980 r. w celu doprowadzenia do powrotu dziecka bezprawnie uprowadzonego lub zatrzymywanego „w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym dziecko bezpośrednio przed bezprawnym uprowadzeniem lub zatrzymaniem miało zwykły pobyt”. Należy wywieść z tego, że tak nie jest, gdy dziecko bezpośrednio przed zabraniem lub zatrzymaniem nie miało zwykłego pobytu w państwie członkowskim pochodzenia. W rezultacie zarówno z art. 2 pkt 11, jak i z art. 11 ust. 1 owego rozporządzenia wynika, że art. 11 może mieć zastosowanie dla celów uwzględnienia wniosku o powrót tylko wtedy, gdy dziecko bezpośrednio przed zarzucanym bezprawnym zatrzymaniem miało zwykły pobyt w przyjmującym państwie członkowskim.

(por. pkt 46–49, 57; pkt 1 sentencji)
Kontrola podstawy prawnej aktu umożliwia sprawdzenie kompetencji organu, który wydał akt oraz sprawdzenie, czy w procedurze przyjęcia tego aktu nie wystąpiły nieprawidłowości. Wybór podstawy prawnej aktu Unii musi opierać się na obiektywnych czynnikach, które mogą zostać poddane kontroli sądowej, do których należą, w szczególności, cel i treść tego aktu.

Z uwagi na szeroki zakres zamierzeń i celów wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, określonych w art. 3 ust. 5 TUE i art. 21 TUE oraz w przepisach szczególnych dotyczących owej polityki, zwłaszcza w art. 23 TUE i 24 TUE, Sąd nie popełnił błędu co do prawa, orzekając, że decyzja 2011/172 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie mogła zostać przyjęta na podstawie art. 29 TUE, bowiem wpisuje się ona w ramy polityki wspierania nowych władz egipskich, mającej na celu sprzyjanie stabilizacji zarówno politycznej, jak i gospodarczej w tym państwie, a konkretniej – wspomaganie władz tego państwa w walce z defraudacją funduszy publicznych i że w związku z tym mieści się ona w pełni we wspólnej polityce zagranicznej i bezpieczeństwa i wypełnia cele określone w art. 21 ust. 2 lit. b) i d) TUE.

(por. pkt 42, 43, 46)
Dyrektywa 1999/70 dotycząca porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC oraz porozumienie ramowe mają zastosowanie do ogółu pracowników świadczących pracę za wynagrodzeniem w ramach łączącego ich z pracodawcą stosunku pracy na czas określony. Stosownie do treści klauzuli 2 pkt 1 porozumienia ramowego ma ono zastosowanie do pracowników zatrudnionych na czas określony, na podstawie umowy lub w ramach stosunku pracy określonego przez ustawodawstwo, układy zbiorowe lub praktykę obowiązującą w każdym z państw członkowskich.

W myśl definicji określonych w klauzuli 3 porozumienia ramowego pod pojęciem „pracownika zatrudnionego na czas określony” należy rozumieć „osobę, która zawarła umowę o pracę lub stosunek pracy bezpośrednio między pracodawcą a pracownikiem, a termin wygaśnięcia umowy o pracę lub stosunku pracy jest określony przez obiektywne warunki, takie jak nadejście dokładnie określonej daty, wykonanie określonego zadania lub nastąpienie określonego wydarzenia”.

Umowa taka jak umowa o pracę na czas nieokreślony w ramach wsparcia przedsiębiorców, przewidziana przepisami prawa krajowego i charakteryzująca się tym, że umowa jest zawarta na czas nieokreślony oraz jest regulowana przepisami statutu pracowniczego oraz postanowieniami układów zbiorowych w sprawie umów o pracę na czas nieokreślony, które jednak nie mają zastosowania do okresu próbnego, nie jest umową na czas określony objętą zakresem zastosowania dyrektywy 1999/70. Co do zasady bowiem celem okresu próbnego jest sprawdzenie przygotowania i przydatności pracownika, podczas gdy umowę o pracę na czas określony stosuje się, gdy termin wygaśnięcia umowy o pracę lub stosunku pracy jest określony przez obiektywne warunki.

(por. pkt 31–34, 36, 38)
Artykuł 1 ust. 4 dyrektywy 2001/84 w sprawie prawa autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by osoba zobowiązana do zapłaty honorarium autorskiego wynikającego z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży, wskazana jako taka przez przepisy krajowe, niezależnie od tego, czy jest to sprzedawca, czy uczestnicząca w transakcji osoba zawodowo działająca na rynku dzieł sztuki, mogła uzgodnić z pozostałymi osobami, w tym z kupującym, że ten ostatni ostatecznie poniesie, w całości lub części, koszt honorarium wynikającego z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży, pod warunkiem że takie umowne uzgodnienie w żaden sposób nie wpływa na obowiązki i odpowiedzialność, które spoczywają na osobie zobowiązanej do zapłaty honorarium autorowi.

W istocie o ile realizacja celu do jakiego zmierza dyrektywa 2001/84 w szczególności wyeliminowania zakłóceń konkurencji na rynku dzieł sztuki, wskazanego w motywach 13 i 15 owej dyrektywy wymaga, by wskazano osobę zobowiązaną do zapłaty na rzecz autora honorarium wynikającego z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży, a także zasady odnoszące się do ustalenia kwoty tego honorarium, o tyle nie dotyczy to kwestii określenia, kto ostatecznie będzie ponosił jego koszt. Oczywiście nie można z góry wykluczyć, że ten ostatni element może wywierać pewien zakłócający wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego, jednak taki wpływ na rynek wewnętrzny ma w każdym wypadku jedynie charakter pośredni, ponieważ jest on wywołany przez umowne uzgodnienia dokonywane niezależnie od uiszczenia honorarium wynikającego z prawa do wynagrodzenie z tytułu odsprzedaży, za które osoba zobowiązana do zapłaty pozostaje odpowiedzialna.

(por. pkt 28–31, 33, sentencja)
Wymagając od kandydatów na stanowiska pracy w lokalnej administracji publicznej w niektórych regionach językowych, z dyplomów lub ze świadectw których to kandydatów nie wynika, że ukończyli oni naukę w danym języku, wykazania ich znajomości języka za pomocą jednego rodzaju świadectwa, wydawanego wyłącznie przez jeden urząd państwa członkowskiego, po złożeniu egzaminu przeprowadzonego przez ten urząd na terytorium tego państwa członkowskiego, wspomniane państwo uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 45 TFUE i rozporządzenia nr 492/2011 w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii.

W istocie taki wymóg wydaje się, w świetle nadrzędnych względów swobodnego przepływu pracowników, nieproporcjonalny w stosunku do celu jakim jest ocena znajomości języków przez owych kandydatów. Po pierwsze, wymóg ten wyklucza uwzględnienie stopnia znajomości języka, jaką –jak można założyć – nabył posiadacz dyplomu uzyskanego w innym państwie członkowskim na podstawie tego dyplomu, w świetle charakteru i czasu trwania nauki. Po drugie, takie uregulowanie krajowe zmusza zainteresowanych zamieszkujących w innych państwach członkowskich, czyli w większości obywateli tych państw, do udania się na terytorium krajowe jedynie po to, by poddać ocenie swą znajomość języka w ramach egzaminu niezbędnego do wydania świadectwa wymaganego do złożenia podania o pracę. Dodatkowe koszty związane z tym ograniczeniem mogą utrudniać dostęp do rozpatrywanych stanowisk pracy.

(por. pkt 28, 29, 31, 35; pkt 1 sentencji)
W istocie po pierwsze, cel realizowany przez tą dyrektywę jest zgodny z celem podstawowej normy w rozumieniu art. 30 EWEA, który dotyczy zapewnienia ochrony zdrowia ludności przed niebezpieczeństwem promieniowania jonizującego. Po drugie jeśli chodzi o treść zaskarżonej dyrektywy – to dyrektywa ta określa wartości parametryczne oraz częstotliwość i metody monitorowania substancji promieniotwórczych w wodzie przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Treść dyrektywy jest zatem zgodna z treścią podstawowej normy w rozumieniu art. 30 EWEA, która to podstawowa norma, zgodnie z art. 30 EWEA akapit drugi lit. a) i b), określa w odniesieniu do promieniowania jonizującego maksymalne dopuszczalne dawki niestanowiące zagrożenia oraz maksymalne dopuszczalne poziomy narażenia na promieniowanie i skażenia.

Gdy traktaty zawierają bardziej szczegółowy przepis mogący stanowić podstawę prawną danego aktu, podstawę tego aktu powinien stanowić ten przepis. W tym względzie co się tyczy przyjęcia dyrektywy 2013/51, art. 31 EWEA stanowi bardziej szczegółową podstawę prawną w odniesieniu do ochrony zdrowia ludności przed substancjami promieniotwórczymi w wodzie przeznaczonej do spożycia przez ludzi niż ogólna podstawa prawna wynikająca z art. 192 ust. 1 TFUE.

Zasada pewności prawa, która należy do zasad ogólnych prawa Unii, wymaga, aby przepisy prawne były jasne, precyzyjne i przewidywalne co do swych skutków, tak by zainteresowane podmioty były w stanie zorientować się w stanie prawnym i stosunkach prawnych wynikających z porządku prawnego Unii.

W dziedzinie ochrony zdrowia ludności, zapewnionej w rozdziale 3 tytule II traktatu EWEA, nie ma żadnej sprzeczności w powiązaniu pomiędzy dyrektywą 2013/51 określającą wymogi dotyczące ochrony zdrowia ludności w odniesieniu do substancji promieniotwórczych w wodzie przeznaczonej do spożycia przez ludzi a dyrektywą 98/83 w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. W istocie po pierwsze, obie dyrektywy ustalają dokładnie te same wartości parametryczne. Po drugie, w odniesieniu do dyrektywy 98/83, która dotyczy co do zasady jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, dyrektywa 2013/51 stanowi lex specialis w odniesieniu do ochrony zdrowia ludności przed niebezpieczeństwem związanym z substancjami promieniotwórczymi w takiej wodzie. W tym względzie zasada lex specialis derogat legi generali znajduje zastosowanie, nawet jeżeli lex generalis i lex specialis zostały wydane przez tę samą instytucję. Z powyższego wynika, że w przypadku sprzeczności między systemami ustanowionymi dwiema rozpatrywanymi dyrektywami przepisy dyrektywy 2013/51 będą miały pierwszeństwo nad przepisami dyrektywy 98/83, co znajduje wyraźnie potwierdzenie w motywie 5 dyrektywy 2013/51, w związku z czym jakiekolwiek naruszenie zasady pewności prawa nie może z tego wynikać.

(por. pkt 45, 46, 49–51)
Artykuł 3 lit. g) rozporządzenia nr 785/2004 w sprawie wymogów w zakresie ubezpieczenia w odniesieniu do przewoźników lotniczych i operatorów statków powietrznych należy interpretować w ten sposób, że osoba znajdująca się w śmigłowcu należącym do przewoźnika lotniczego Wspólnoty przewożona na podstawie umowy pomiędzy jej pracodawcą a tym przewoźnikiem lotniczym w celu wykonania konkretnego zadania jest pasażerem w rozumieniu tego przepisu. W istocie skoro wspomniana osoba nie wykonuje zadań związanych z prowadzeniem statku powietrznego w konsekwencji nie przynależy ona do kategorii członków załogi statku powietrznego. Również okoliczność, że wspomniana osoba ma za zadanie otwarcie drzwi na polecenie pilota, nie wystarcza do zakwalifikowania jej do kategorii członków obsługi kabiny pasażerskiej, bowiem pilot jest zawsze uprawniony do wydawania poleceń wszystkim osobom znajdującym się na pokładzie statku powietrznego, w tym również pasażerom.

(por. pkt 27–31; pkt 1 sentencji)
1)

Nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich środków niezbędnych do odzyskania od beneficjentów pomocy państwa uznanej za przyznaną bezprawnie i niezgodną z rynkiem wewnętrznym w art. 1 decyzji Komisji 2009/402/WE z dnia 28 stycznia 2009 r. w sprawie „planów interwencyjnych” w sektorze owoców i warzyw wprowadzonych przez Francję [C 29/05 (ex NN 57/05)] oraz nie przekazując Komisji Europejskiej w wyznaczonym terminie informacji wymienionych w art. 4 tej decyzji, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 288 akapit czwarty TFUE oraz art. 2–4 rzeczonej decyzji.
Wykładni art. 11 ust. 7 i 8 rozporządzenia nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie nr 1347/2000, należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on zasadniczo na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie przyznało wyspecjalizowanemu sądowi jurysdykcję w zakresie rozstrzygania kwestii powrotu dziecka czy pieczy nad dzieckiem w ramach postępowania przewidzianego w tym przepisie, nawet gdy przed sądem powszechnym toczy się już postępowanie co do istoty sprawy dotyczące odpowiedzialności rodzicielskiej względem dziecka.

W istocie wskazanie sądu krajowego mającego jurysdykcję w kwestii powrotu dziecka oraz pieczy nad dzieckiem w ramach postępowania określonego w art. 11 ust. 6–8 rozporządzenia stanowi wybór państw członkowskich. W tym względzie okoliczność przyznania przez państwo członkowskie wyspecjalizowanemu sądowi owej jurysdykcji nie może, jako taka, naruszać skuteczności rozporządzenia.

Jednakże należy czuwać nad tym, by takie przyznanie jurysdykcji pozostawało w zgodzie z prawami podstawowymi dziecka, takimi jak ustanowione w art. 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz w szczególności z celem szybkości tych postępowań. Co się tyczy celu szybkości postępowania, stosując właściwe przepisy prawa krajowego, sąd krajowy, który ma za zadanie dokonać ich wykładni, powinien to czynić w świetle prawa Unii, a w szczególności omawianego rozporządzenia.

(por. pkt 49, 51–54; sentencja)
Sprawa C‑55/14

Régie communale autonome du stade Luc Varenne

przeciwko

État belge

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Mons)

„Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 77/388/EWG — Podatek VAT — Zwolnienia — Artykuł 13 część B lit. b) — Pojęcie najmu nieruchomości zwolnionego z podatku — Odpłatne udostępnienie stadionu piłkarskiego — Umowa o udostępnienie zastrzegająca na rzecz właściciela określone prawa i prerogatywy — Świadczenie przez właściciela różnego rodzaju usług odpowiadających 80% wynagrodzenia przewidzianego w umowie”

Streszczenie – wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 22 stycznia 2015 r.

Postanowienia podatkowe — Harmonizacja ustawodawstw — Podatki obrotowe — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Zwolnienia przewidziane w szóstej dyrektywie — Zwolnienie najmu nieruchomości — Pojęcie — Odpłatne udostępnienie stadionu piłkarskiego — Umowa o udostępnienie zastrzegająca na rzecz właściciela określone prawa i prerogatywy — Świadczenie przez właściciela różnego rodzaju usług odpowiadających 80% wynagrodzenia przewidzianego w umowie — Wykluczenie

[dyrektywa Rady 77/388, art. 13 część B lit. b)]

Artykuł 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy 77/38 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że odpłatne udostępnienie stadionu piłkarskiego na mocy umowy zastrzegającej na rzecz właściciela określone prawa i prerogatywy oraz przewidującej świadczenie przez niego szeregu usług, w szczególności usług utrzymania, sprzątania, konserwacji i zapewnienia zgodności z normami, odpowiadających 80% wynagrodzenia przewidzianego w umowie, nie stanowi co do zasady „najmu nieruchomości” w rozumieniu tego przepisu.

(por. pkt 39; sentencja)
Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. – OHIM przeciwko Kessel medintim

(sprawa C‑31/14 P) ( 1 )

„Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie do rejestracji słownego znaku towarowego Premeno — Sprzeciw właściciela wcześniejszego słownego krajowego znaku towarowego Pramino — Ograniczenie towarów wskazanych w zgłoszeniu do rejestracji jako wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 43 ust. 1”

Wspólnotowy znak towarowy — Procedura rejestracji — Wycofanie, ograniczenie oraz zmiana zgłoszenia znaku towarowego — Wniosek o ograniczenie wykazu towarów lub usług — Tryby postępowania — Wymóg jasności (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 43 ust. 1; rozporządzenie Komisji nr 2868/95, art. 1 zasada 2 ust. 2) (por. pkt 36, 37)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) zostaje obciążony kosztami postępowania.

3) Janssen-Cilag GmbH pokrywa własne koszty.

( 1 ) Dz.U. C 102 z 7.4.2014.

Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. – OHIM przeciwko Kessel medintim

(sprawa C‑31/14 P) ( 1 )

„Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie do rejestracji słownego znaku towarowego Premeno — Sprzeciw właściciela wcześniejszego słownego krajowego znaku towarowego Pramino — Ograniczenie towarów wskazanych w zgłoszeniu do rejestracji jako wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 43 ust. 1”

Wspólnotowy znak towarowy — Procedura rejestracji — Wycofanie, ograniczenie oraz zmiana zgłoszenia znaku towarowego — Wniosek o ograniczenie wykazu towarów lub usług — Tryby postępowania — Wymóg jasności (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 43 ust. 1; rozporządzenie Komisji nr 2868/95, art. 1 zasada 2 ust. 2) (por. pkt 36, 37)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) zostaje obciążony kosztami postępowania.

3) Janssen-Cilag GmbH pokrywa własne koszty.

( 1 ) Dz.U. C 102 z 7.4.2014.
Ogólną regułę 5 lit. b) Nomenklatury scalonej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem nr 1789/2003, należy interpretować w ten sposób, że klatki służące do transportu żywych zwierząt przeznaczonych do badań laboratoryjnych nie należą do kategorii opakowań, które należy sklasyfikować wraz z towarami, które zawierają.

W istocie mając na uwadze noty wyjaśniające do nomenklatury scalonej i zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, klatki służące do transportu żywych zwierząt przeznaczonych do badań laboratoryjnych nie mogą być uznane za opakowania zazwyczaj stosowane do tego rodzaju zwierząt w rozumieniu ogólnej reguły 5 lit. b). Przyjmując bowiem, że klatki są zwykle używane do transportu owych zwierząt samolotem, nie są one ani ściśle konieczne, ani zazwyczaj używane do ich sprzedaży i użycia.

(por. pkt 41, 43; pkt 2 sentencji)
Sprawy połączone C‑271/14 i C‑273/14

LFB Biomédicaments SA i in.

przeciwko

Ministre des Finances et des Comptes publics

i

Ministre des Affaires sociales et de la Santé

[wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Conseil d’État (Francja)]

„Odesłanie prejudycjalne — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Dyrektywa 89/105/EWG — Artykuł 6 pkt 3 i 5 — Wykreślenie produktów leczniczych z wykazu leków gotowych, których koszty są pokrywane dodatkowo, oprócz zryczałtowanych kosztów świadczeń szpitalnych — Obowiązek uzasadnienia”

Streszczenie – wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r.

Zbliżanie ustawodawstw – Produkty lecznicze – Dyrektywa 89/105 – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Wyczerpujący wykaz produktów leczniczych finansowanych z krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych – Decyzja zmieniająca warunki lub wysokość zwrotu za produkt leczniczy poprzez wykluczenie go z owego wykazu produktów leczniczych finansowanych dodatkowo oprócz zryczałtowanych kosztów świadczeń szpitalnych – Obowiązek uzasadnienia

(dyrektywa Rady 89/105, art. 6 pkt 3, 5)

Artykuł 6 dyrektywy 89/105 dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych należy interpretować w ten sposób, że obowiązek uzasadnienia przewidziany w pkt 3 i 5 tego artykułu ma zastosowanie do decyzji, która ogranicza warunki zwrotu lub zmniejsza poziom pokrycia kosztów produktu leczniczego poprzez wykluczenie go z wykazu leków gotowych, których koszty są pokrywane w ramach obowiązkowych systemów ubezpieczenia zdrowotnego dodatkowo, oprócz kosztów świadczeń szpitalnych, których pokrycie jest zapewnione w ramach ryczałtów odnoszących się do pobytu i świadczeń zdrowotnych.

W istocie byłoby sprzeczne z celem obejmującym zapewnienie przejrzystości uznanie, że taka decyzja może nie być objęta obowiązkiem uzasadnienia, przewidzianym w art. 6 pkt 3 i 5 dyrektywy 89/105, który ma umożliwić zainteresowanym stronom sprawdzenie, że decyzje dotyczące cen produktów leczniczych oraz objęcia ich krajowymi systemami ubezpieczenia zdrowotnego są podejmowane na podstawie obiektywnych i możliwych do sprawdzenia kryteriów i że nie wprowadzają one żadnej dyskryminacji między krajowymi produktami leczniczymi a produktami leczniczymi pochodzącymi z innych państw członkowskich.

(por. pkt 30, 31; sentencja)
Artykuł 193 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą 2010/88, należy interpretować w ten sposób, że podatek od wartości dodanej jest należy jedynie od podatnika świadczącego usługi w przypadku, gdy świadczenie to jest dokonywane ze stałego zakładu położonego w państwie członkowskim, w którym podatek ten jest należny.

W istocie zgodnie z art. 193 i art. 194 tej dyrektywy podatek od wartości dodanej jest należy co do zasady jedynie od usługodawcy, chyba że nie ma on siedziby w państwie członkowskim, w którym podatek jest należny i w przypadku gdy państwo to przewidziało, że podatek jest należny od usługobiorcy.

(por. pkt 22, 25; pkt 1 sentencji)