ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2021 r. – Armadora Parleros / Komisja

(Sprawa T-254/21)

(2021/C 252/42)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Armadora Parleros, SL (Santa Eugenia de Ribeira, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Navas Marqués)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie, że Komisja Europejska naruszyła art. 118 rozporządzenia 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, poprzez zaniechanie odpowiedniej kontroli i odpowiedniego nadzoru w odniesieniu do prawidłowości stosowania tego przepisu przez Królestwo Hiszpanii, co może stanowić zachowanie wywierające niekorzystne skutki dla skarżącej ARMADORA PARLEROS, S.L.;

— stwierdzenie, że to naruszenie, którego dopuściła się Komisja, doprowadziło do powstania po stronie skarżącej szkody w postaci utraconych korzyści z tytułu połowów makreli i morszczuka w latach 2006–2020;

— zobowiązanie Komisji Europejskiej do zapłaty na rzecz spółki handlowej ARMADORA PARLEROS, S.L. kwoty DZIEWIĘCIU MILIONÓW OŚMIUSET OSIEMDZIESIĘCIU JEDEN TYSIĘCY CZTERYSTU TRZYDZIESTU CZTERECH EURO I SZEŚĆDZIESIĘCIU JEDEN CENTÓW (9 881 434,61 EUR) tytułem odszkodowania, wraz z odsetkami w wysokości ustawowej i kapitalizacją tych odsetek;

— obciążenie Komisji Europejskiej wszystkimi powstałymi kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.

Strona skarżąca zarzuca mianowicie Komisji, że zachowała się w sposób niezgodny z prawem. Dotyczy to w szczególności do niewywiązania się z obowiązku nadzoru i kontroli w odniesieniu do Królestwa Hiszpanii co do kwestii skutecznego stosowania wspólnej polityki rybołówstwa, a konkretnie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. 1993, L 261, s. 1) oraz rozporządzenia Rady nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. 2009, L 343, s. 1). W tym kontekście wspomina się zwłaszcza o „nieprzeprowadzeniu kontroli mocy silników trawlerów realizujących połowy w na Morzu Kantabryjskim i w rejonie północno-zachodnim”.

W wyniku tego uchybienia strona skarżąca ponosiła szkody w latach 2006–2020 ze względu na brak możliwości użytkowania statku „Vianto Tercero”, który, w efekcie nieprawidłowego stosowania wspólnej polityki rybołówstwa, musiał zostać zezłomowany, a tym samym stał się całkowicie niezdatny do użytku. Spowodowało to powstanie po stronie spółki ARMADORA PARLEROS, S.L. szkody gospodarczej
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 22 grudnia 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.59029 – Włochy – COVID-19 – Compensation scheme for carriers having an Italian operating licence (1); i
—

pismo stanowiące wezwanie oraz wniosek o odesłanie sprawy do Komisji było obarczony istotnymi błędami co do faktów lub doszło do naruszeń proceduralnych/naruszenia prawa do obrony co skutkuje niezgodnością z prawem decyzji lub wniosku;
3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła zasady i cel rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 polegający na zapewnieniu możliwie największego prawa do publicznego dostępu do dokumentów. Komisja nie zapewniła możliwie najszerszego dostępu do dokumentów i najłatwiejszego wykonywania tego prawa, pomimo wyraźnych wymogów określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001. Tym samym Komisja naruszyła motyw 4 i motyw 11 oraz art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.
2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada popełniła oczywiste błędy w ocenie w ramach ustalenia, że kryterium umieszczenia w wykazie zostało spełnione. W szczególności Rada przyjęła informacje dostarczone przez biuro prokuratora generalnego Ukrainy, nie przeprowadzając odpowiedniego badania oraz nie uwzględniając nieprawidłowości wskazanych przez skarżącego. Rada powinna była – w świetle przedstawionych przez skarżącego uwag i dowodów obciążających – dokonać dodatkowych sprawdzeń oraz wystąpić do organów ukraińskich o przedłożenie dalszych dowodów, jednak zamiast tego przeprowadziła dochodzenie w ograniczonym zakresie, co było niezgodne z tym, co było od niej wymagane. W konsekwencji sankcje z 2021 r. nie opierają się na wystarczająco solidnej podstawie faktycznej.
—

zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie skargi strony skarżącej oraz zmianę decyzji wydanej w dniu 12 maja 2020 r. w postępowaniu w sprawie unieważnienia prawa do znaku nr 34 709 C poprzez uwzględnienie żądania unieważnienia prawa do spornego znaku towarowego „RENČKI HRAM” i orzeczenie, że sporny znak towarowy jest nieważny w całości;
4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym ustanowionego w art. 41 ust. 2 lit. b) karty w związku z prawem dostępu do dokumentów zgodnie z art. 42 karty i prawem do obrony oraz prawem do skutecznej ochrony sądowej.
—

zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie skargi strony skarżącej oraz zmianę decyzji wydanej w dniu 17 marca 2020 r. w postępowaniu w sprawie unieważnienia prawa do znaku nr 26 907 C poprzez uwzględnienie żądania unieważnienia prawa do spornego znaku towarowego „RENŠKI HRAM” i orzeczenie, że sporny znak towarowy jest nieważny w całości;
—

zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie skargi strony skarżącej oraz zmianę decyzji wydanej w dniu 17 marca 2020 r. w postępowaniu w sprawie unieważnienia prawa do znaku nr 26 909 C poprzez uwzględnienie żądania unieważnienia prawa do spornego znaku towarowego „TALIS” i orzeczenie, że sporny znak towarowy jest nieważny w całości;
—

w odniesieniu do tego, czy skarżący kwalifikuje się do ubiegania się o inne stanowiska dla członków personelu tymczasowego i otrzymania zatrudnienia na takich stanowiskach, szczególności co się tyczy wolnych stanowisk dla personelu tymczasowego 2(b) WZIP, skarżący podnosi, że administracja stosuje dyskryminację między kandydatami JPP będącymi też członkami personelu tymczasowego 2(b) a skarżącym, który także jest członkiem personelu tymczasowego 2(b).
1.

Zarzut pierwszy dotyczący braku wszczęcia przez Komisję formalnego postępowania wyjaśniającego w wyniku błędnego stwierdzenia, że środek pomocy państwa nie budzi wątpliwości co do jego zgodności z rynkiem wewnętrznym. — W ramach tego zarzutu skarżący podnoszą po pierwsze, że środek pomocy państwa nie jest odpowiedni do realizacji jego celu, którym jest zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce niderlandzkiej poprzez rekompensatę kosztów stałych przedsiębiorstw, które doznały 30 % spadku obrotów w wyniku epidemii COVID-19 i wprowadzonych w jej następstwie środków rządowych. Maksymalna kwota pomocy jest zdaniem skarżących nieodpowiednia do osiągnięcia celu realizowanego przez środek pomocy państwa. Środek pomocy państwa dla dużych przedsiębiorstw wynosi maksymalnie 600 000 EUR. Kwota ta jest niewystarczająca, aby zaradzić poważnym zaburzeniom w niderlandzkiej gospodarce poprzez utrzymanie rentowności przedsiębiorstw. W szczególności w przypadku dużych przedsiębiorstw, takich jak skarżący, 600 000 EUR nie wystarczy, aby skutecznie zareagować na spadek obrotów w wyniku pandemii COVID-19. — Po drugie, skarżący twierdzą, że środek pomocy państwa jest nieproporcjonalny. Obecny program wykracza poza to, co jest konieczne, aby zapobiec niedoborom płynności, z jakimi borykają się MŚP, i wspierać ich koszty stałe. W rzeczywistości nieproporcjonalna kwota przyznana MŚP pozwala im na większą konkurencyjność, ponieważ nie są one tak ograniczone kosztami stałymi. Ponadto MŚP, które otrzymały pomoc, nie są zmuszone wrócić w takim stopniu jak skarżący (1) do swojego kapitału własnego w celu utrzymania konkurencyjności. Skarżący otrzymują maksymalną kwotę 600 000 EUR na utrzymanie trzydziestu trzech hoteli. Z drugiej strony MŚP kwalifikują się do otrzymania prawie takiej samej kwoty pomocy, aby zaradzić niedoborom płynności w przypadku jedynie małego lub średniego hotelu.
1.

Niemiecki program pomocy „Bundesregelung Fixkostenhilfe 2020” zatwierdzony przez pozwaną jest niezgodny z rynkiem wewnętrznym, ponieważ zakłóca konkurencję, przy czym nie jest to w niniejszym przypadku uzasadnione jako wyjątek. Zdaniem skarżącej pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że system pomocy, który wymaga zmniejszenia obrotów całego przedsiębiorstwa o co najmniej 30 %, jest zgodny z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE. Podejście do systemu pomocy oparte na ujęciu całego przedsiębiorstwa wyklucza z ubiegania się o pomoc przedsiębiorstwa takie jak skarżącą, posiadające kilka obszarów działalności dotkniętych w różnym stopniu pandemią COVID 19, z których działalność stacjonarna doznała w wyniku zamknięcia spadku obrotów znacznie przekraczającego 30 %, tylko dlatego że inny obszar działalności nie odnotowuje spadku obrotów, a poprzez utworzenie średniej arytmetycznej obrotów różnych obszarów działalności nie został osiągnięty próg 30 %. Przedsiębiorstwa te – w przeciwieństwie do przedsiębiorstw posiadających tylko jeden obszar działalności – mogą wówczas nie otrzymać żadnej pomocy lub otrzymać ją tylko przez część okresu kwalifikującego się do pomocy i muszą subsydiować niepokryte koszty stałe zamkniętego obszaru działalności z innych obszarów działalności. Prowadzi to do zakłócenia konkurencji zarówno w stosunku do konkurentów w obszarze działalności dotkniętym pandemią, jak i w stosunku do konkurentów w obszarze działalności niedotkniętym pandemią.
1.

Zdaniem strony skarżącej zatwierdzony przez pozwaną niemiecki system pomocy „Bundesregelung Fixkostenhilfe 2020” nie jest zgodny z rynkiem wewnętrznym, ponieważ zakłóca konkurencję, co w niniejszym przypadku nie jest wyjątkowo uzasadnione. Pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie, stwierdzając, że system pomocy wymagający spadku obrotów na szczeblu przedsiębiorstwa w wysokości co najmniej 30 % jest zgodny z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE. Przyjęte w systemie pomocy podejście uwzględniające przedsiębiorstwo jako całość wyklucza takie przedsiębiorstwa jak strona skarżąca prowadzące działalność w wielu obszarach, na które pandemia COVID-19 wywarła wpływ w różnym stopniu i w ramach których sklep stacjonarny wskutek zamknięcia odnotował spadek obrotów wynoszący znacznie ponad 30 %, z kręgu podmiotów uprawnionych do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie pomocy tylko z tego względu, że inny obszar działalności nie odniósł strat w obrotach i poprzez obliczenie średniej arytmetycznej obrotów z różnych obszarów działalności granica 30 % nie została osiągnięta. Przedsiębiorstwa te nie otrzymają więc – w przeciwieństwie do przedsiębiorstw prowadzących działalność tylko w jednym obszarze – żadnej pomocy i muszą subsydiować krzyżowo niepokryte stałe koszty swojego zamkniętego obszaru działalności z innych obszarów działalności. Prowadzi to do zakłócenia konkurencji zarówno w stosunku do konkurentów w obszarach działalności dotkniętych COVIDEM-19, jak również w stosunku do konkurentów w obszarach działalności niedotkniętych COVIDEM-19.
—

stwierdzenie, iż pomimo że Frontex został wezwany do działania na podstawie art. 265 TFUE, nie podjął on żadnych działań, czy to poprzez wycofanie finansowania, zawieszenie bądź zakończenie w części lub w całości działań na obszarze Morza Egejskiego (art. 46 ust. 4 rozporządzenia w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej (1)), czy to poprzez przedstawienie należycie uzasadnionych powodów, aby nie wdrażać odnośnych środków na podstawie art. 46 ust. 6, czy to zajęcie stanowiska w odpowiedzi na wstępny wniosek skarżących;
C 289/40

Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2021 r. – Nowhere / EUIPO – Junguo Ye (APE TEES)

(Sprawa T-281/21)

(2021/C 289/56)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Nowhere Co. Ltd (Tokio, Japonia) (przedstawiciel: adwokat R. Kunze)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Junguo Ye (Elche, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „APE TEES” w kolorach czarnym i brązowym – zgłoszenie nr 14 319 578

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 lutego 2021 r. w sprawie R 2474/2017-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez nią w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Sprzeciwów.

Podniesione zarzuty
2.

Zarzut drugi, zgodnie z którym, dochodząc do wniosku, że wymagane były „warunki szczegółowe” dla ustanowenia zakazu udzielania pozwoleń na produkty biobójcze do stosowania w farbach i tynkach przeznaczonych do użytku na zewnątrz budynków, strona pozwana dopuściła się oczywistego błędu w ocenie i nadużyła swych uprawnień.
—

nakazanie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję, naprawienia szkody poniesionej przez Air Canada z powodu braku zapłaty przez Komisję odsetek za zwłokę zgodnie z art. 266 akapit pierwszy TFUE, w celu wykonania wyroku z dnia 16 grudnia 2015 r. Air Canada/Komisja (T-9/11), a zatem zapłaty następujących kwot zgodnie z art. 266 akapit drugi, art. 268 i art. 340 akapit drugi TFUE: — kwoty równej należnym odsetkom za zwłokę, tj. odsetkom od kwoty 21 037 500,00 EUR według stopy oprocentowania Europejskiego Banku Centralnego dla operacji refinansujących z dnia 1 listopada 2010 r. (tj. 1 %), powiększonej o 3,5 punktu procentowego za okres od dnia 10 lutego 2011 r. do dnia 8 lutego 2016 r., pomniejszonej o już wypłacony gwarantowany zwrot w wysokości 468 540,80 EUR, co daje kwotę 4 264 896,70 EUR lub w przeciwnym razie według stopy oprocentowania jaką Sąd uzna za stosowną; — kwoty równej odsetkom należnym od kwoty 4 264 896,70 EUR według obowiązującej stawki odsetek za zwłokę za okres od dnia 9 lutego 2016 r. do dnia złożenia wezwania o wypłatę odsetek (4 lutego 2021 r.) według stopy oprocentowania Europejskiego Banku Centralnego dla operacji refinansujących z dnia 1 listopada 2010 r. (tj. 1 %), powiększonej o 3,5 punktu procentowego, co daje kwotę 958 550,14 EUR (lub w przeciwnym razie według stopy oprocentowania jaką Sąd uzna za stosowną); oraz — kwoty równej odsetkom składanym należnym od kwoty niezapłaconych odsetek od sumy dłużnej na dzień złożenia wezwania o wypłatę odsetek (4 264 896,70 EUR + 958 550,14 EUR: 5 223 446,84 EUR lub innej kwoty, którą Sąd uzna za stosowną) za okres od dnia 5 lutego 2021 r. do dnia, w którym Komisja zwróci Air Canada kwoty należnych odsetek, według stopy oprocentowania Europejskiego Banku Centralnego dla operacji refinansujących z dnia 1 listopada 2010 r. (mianowicie 1 %) powiększonej o 3,5 punktu procentowanego lub w przeciwnym wypadku za okres, jaki Sąd uzna za stosowny i według takiej stopy oprocentowania.
—

nakazanie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję, naprawienia szkody poniesionej przez stronę skarżącą z powodu braku zapłaty przez Komisję odsetek za zwłokę zgodnie art. 266 akapit pierwszy TFUE, w celu wykonania wyroku z dnia 16 grudnia 2015 r. w sprawie T-43/11 Singapore Airlines Cargo Pte Ltd i Singapore Airlines Limited/Komisja, a zatem zapłaty następujących kwot zgodnie z art. 340 akapit drugi TFUE, art. 268 TFUE i art. 266 akapit drugi TFUE: — (i) kwoty równej niezapłaconym odsetkom za zwłokę, tj. odsetkom od kwoty 74 800 000 EUR według stopy oprocentowania Europejskiego Banku Centralnego dla operacji refinansujących z dnia 1 listopada 2010 r. (mianowicie 1 %), powiększonej o 3,5 punktu procentowego za okres od dnia 11 lutego 2011 r. do dnia 8 lutego 2016 r., pomniejszonej o kwotę już zapłaconą przez Komisję (1 635 368 EUR), co daje kwotę 15 185 410 EUR lub w przeciwnym wypadku za okres, jaki Sąd uzna za stosowny i według takiej stopy oprocentowania; — (ii) kwoty równej odsetkom należnym z tytułu niezapłaconych odsetek za zwłokę za okres od dnia 9 lutego 2016 r. do dnia 1 lutego 2021 r., obliczonym na podstawie stopy oprocentowania Europejskiego Banku Centralnego dla operacji refinansujących z dnia 1 listopada 2010 r. (tj. 1 %), powiększonej o 3,5 punktu procentowego, co daje dodatkową kwotę odsetek w wysokości 3 407 356 EUR lub w przeciwnym wypadku za okres, jaki Sąd uzna za stosowny i według takiej stopy oprocentowania; oraz — (iii) odsetek składanych, tj. odsetek składanych („capitalisation des intérêts”) od kwoty niezapłaconych odsetek za zwłokę i kwoty odsetek dodatkowych w łącznej wysokości 18 592 766 EUR (lub innej kwoty, którą Sąd uzna za stosowną) za okres od dnia 2 lutego 2021 r. do dnia rzeczywistej zapłaty przez Komisję wszystkich niezapłaconych kwot odsetek według stopy oprocentowania Europejskiego Banku Centralnego dla operacji refinansujących z dnia 1 listopada 2010 r. (tj. 1 %) powiększonej o 3,5 punku procentowego, lub w przeciwnym wypadku za okres, jaki Sąd uzna za stosowny i według takiej stopy oprocentowania.
—

w konsekwencji, stwierdzenie wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego nr 9 305 731 od dnia 20 czerwca 2017 r. w odniesieniu do wszystkich towarów i usług takich jak: klasa 10: aparatura i instrumenty chirurgiczne, medyczne, stomatologiczne i weterynaryjne, sztuczne oczy i zęby; artykuły ortopedyczne; materiały do zszywania; klasa 41: edukacja i rozrywka; trenowanie; rozrywka; zajęcia sportowe i kulturalne; wszystkie wyżej wymienione usługi w związku z usługami medycznymi; klasa 42: usługi naukowe i technologiczne oraz związane z nimi usługi badawcze i projektowe; usługi analizy i badań przemysłowych; projektowanie i rozwój sprzętu i oprogramowania komputerowego; wszystkie wyżej wymienione usługi w związku z usługami medycznymi; klasa 44: usługi medyczne i weterynaryjne; higiena i troska o urodę istot ludzkich lub zwierząt; usługi w zakresie rolnictwa, ogrodnictwa lub leśnictwa.
4.

Zarzut czwarty dotyczący braku uzasadnienia na podstawie art. 296 TFUE w odniesieniu do odrzucenia przedłożonych przez posła sześćdziesięciu ośmiu z siedemdziesięciu ośmiu dokumentów jako „niedopuszczalnych” dowodów, braku uzasadnienia w odniesieniu do uznania, że całe wynagrodzenie było „nienależnie wypłacone”, mimo że zbadano w pełni jedynie sześć miesięcy z trzydziestomiesięcznej umowy, oraz braku uzasadnienia w odniesieniu do zaprzeczenia ustaleniom OLAF-u, które uwalniały skarżącego od zarzutu jakiejkolwiek nieuczciwości.
—

zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie skargi strony skarżącej oraz zmianę decyzji wydanej w dniu 17 marca 2020 r. w postępowaniu w sprawie unieważnienia prawa do znaku nr 26 905 C poprzez uwzględnienie żądania unieważnienia prawa do spornego znaku towarowego „SALATINA” i orzeczenie, że sporny znak towarowy jest nieważny w całości;
—

tytułem dalszego żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdzono w niej istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do zgłoszonych towarów należących do klasy 5 i towarów takich jak „sprzęt do przetwarzania danych; urządzenia peryferyjne do odtwarzania danych; mobilne aplikacje; mobilne odbiorniki danych; urządzenia do bezprzewodowego przekazywania danych; nadajniki [telekomunikacja]; oprogramowanie sensoryczne; oprogramowanie telekomunikacyjne”, należących do klasy 9;
4.

Zarzut czwarty dotyczący nieważności art. 33 rozporządzenia delegowanego 2015/2446 ze względu na to, że po pierwsze, jeśli Komisja dokonała prawidłowej wykładni tego przepisu, to jest on nieważny, ponieważ narusza wymogi określone w art. 290 TFUE, oraz, po drugie, jest on w każdym razie nieważny ze względu na to naruszenie.
—

Twierdzenie Komisji o podwójnym liczeniu emisji jest błędne. Nie mamy do czynienia z podwójnym liczeniem ani też do takiego podwójnego liczenia nie doszło w przeszłości w odniesieniu do instalacji SMA Sandarne. Decyzja Komisji o nieuwzględnieniu instalacji SMA Sandarne wśród instalacji, które otrzymują bezpłatnego przydziału uprawnień do emisji w ramach wskaźnika emisyjności produktu dla wapna jest zatem błędna i z tego względu pozbawiona podstawy prawnej.
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości i zezwolenie na publikację znaku towarowego do celów sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich zgłoszonych towarów, lub, tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez EUIPO w celu wydania stosownego rozstrzygnięcia;
6.

Zarzut szósty dotyczący niemożności zastosowania na podstawie art. 277 TFUE wyjątku dotyczącego biomasy w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącej Na wypadek, gdyby Sąd nie stwierdził, że wyjątek dotyczący biomasy można interpretować w sposób przedstawiony w zarzucie piątym, skarżąca twierdzi, że pkt 1 załącznika I do dyrektywy 2003/87/WE (wyjątek dotyczący biomasy), zgodnie z art. 277 TFUE, nie powinien mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Wynika to z faktu, że przepis ten – gdyby przyjąć jego wykładnię dokonaną przez Komisję – jest sprzeczny z prawem pierwotnym, w tym z zasadami równego traktowania i proporcjonalności. Przepis ten stawia w gorszej sytuacji podmioty, które poczyniły największe postępy w przechodzeniu na emisje wolne od paliw kopalnych, niż pozostałe podmioty. Zachęca on zatem tych, którzy zrobili najwięcej, do ponownego rozpoczęcia korzystania z paliw kopalnych, a tych, którzy nadal korzystają z paliw kopalnych, zachęca do niezmniejszania swoich emisji powyżej pewnego poziomu.
3.

Zarzut trzeci oparty na twierdzeniu, że analiza przeprowadzona w 2017 r. przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) nie może spełniać kryterium prawnego wymaganego na podstawie rozporządzenia w sprawie dodatków do żywności: — właściwym kryterium prawnym warunkującym umieszczenie danych substancji w załączniku do rozporządzenia w sprawie dodatków do żywności jest możliwy do stwierdzenia szkodliwy wpływ na zdrowie; — w sformułowanych przez EFSA wnioskach nie stwierdzono szkodliwego wpływu na zdrowie; — podejście Komisji jest nieproporcjonalne, ponieważ nie spełnia ono kryterium „niezbędności” przewidziane w rozporządzeniu w sprawie dodatków do żywności; — Komisja nie wzięła pod uwagę danych publikowanych od 2017 r., które świadczą o braku szkodliwego wpływu na zdrowie spożywania kwestionowanych substancji.