Sprawa C‑89/16

Radosław Szoja

przeciwko

Sociálna poisťovňa

i

WEBUNG, s.r.o.

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym

złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky)

Odesłanie prejudycjalne – Stosowanie systemów zabezpieczenia społecznego – Pracownicy migrujący – Osoba będąca pracownikiem najemnym na terytorium jednego państwa członkowskiego i prowadząca działalność na własny rachunek na terytorium innego państwa członkowskiego – Ustalenie ustawodawstwa mającego zastosowanie – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Artykuł 13 ust. 3 – Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 – Artykuł 14 ust. 5b – Artykuł 16 – Skutki decyzji Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego – Niedopuszczalność

Streszczenie – wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lipca 2017 r.

Zabezpieczenie społeczne – Pracownicy migrujący – Właściwe ustawodawstwo – Osoba będąca równocześnie pracownikiem najemnym na terytorium jednego państwa członkowskiego i prowadząca działalność na własny rachunek na terytorium innego państwa członkowskiego – Obowiązek uwzględnienia wymogów ustanowionych w art. 14 ust. 5b oraz w art. 16 rozporządzenia nr 987/2009

(rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady: nr 883/2004, art. 13 ust. 3; nr 987/2009, art. 14 ust. 5b, art. 16)

Wykładni art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 465/2012 z dnia 22 maja 2012 r., należy dokonywać w ten sposób, że w celu określenia ustawodawstwa krajowego mającego zastosowanie na podstawie tego przepisu do osoby takiej jak skarżący w postępowaniu głównym, który zwykle wykonuje pracę najemną i prowadzi działalność na własny rachunek w różnych państwach członkowskich, należy wziąć pod uwagę wymogi ustanowione w art. 14 ust. 5b oraz w art. 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 465/2012.

Zgodnie z pierwszą hipotezą wymienioną w art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego w celu określenia ustawodawstwa krajowego mającego zastosowanie do osoby zwykle wykonującej pracę najemną w jednym państwie członkowskim i działalność na własny rachunek w innym państwie członkowskim, osoba ta podlega ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym jest zatrudniona jako pracownik najemny.

Jednakże rozporządzenie wykonawcze, które ma na celu ustalenie zasad wykonywania rozporządzenia podstawowego, stanowi w art. 14 ust. 5b, że praca o charakterze marginalnym nie będzie brana pod uwagę do celów określenia mającego zastosowanie ustawodawstwa na mocy art. 13 rozporządzenia podstawowego.

Ponadto należy przypomnieć, że z art. 14 ust. 5b rozporządzenia wykonawczego wynika, iż art. 16 tego rozporządzenia stosuje się we wszystkich wypadkach przewidzianych w tym art. 14. Tym samym w wypadku takim jak rozpatrywany w postępowaniu głównym należy uwzględnić również art. 16 tego rozporządzenia, który wskazuje postępowanie, jakie należy zastosować w celu ustalenia ustawodawstwa właściwego na podstawie art. 13 rozporządzenia podstawowego.

W tym względzie należy przypomnieć, że normy kolizyjne zawarte w rozporządzeniu podstawowym mają wobec państw członkowskich charakter bezwzględnie wiążący i nie można przyjąć, by osoby objęte systemem zabezpieczenia społecznego i podlegające zakresowi stosowania tych przepisów mogły zniweczyć ich skutki poprzez posiadanie możliwości podjęcia decyzji o rezygnacji z podlegania im (zob. podobnie wyrok z dnia 14 października 2010 r., van Delft i in., C‑345/09, EU:C:2010:610, pkt 52).

(zob. pkt 36, 38, 41, 42, 44; sentencja)