Keywords

Summary



Keywords

1. Środowisko naturalne – Odpady – Rozporządzenie nr 259/93 w sprawie przesyłania odpadów

(rozporządzenie Rady nr 259/93, art. 2 lit. g) ppkt ii))

2. Środowisko naturalne – Odpady – Rozporządzenie nr 259/93 w sprawie przesyłania odpadów

(rozporządzenie Rady nr 259/93 art. 7 ust. 2 i art. 7 ust. 4 lit. a) tiret pierwsze)

3. Środowisko naturalne – Odpady – Rozporządzenie nr 259/93 w sprawie przesyłania odpadów

(rozporządzenie Rady nr 259/93, art. 6 ust. 5 tiret pierwsze)

4. Środowisko naturalne – Odpady – Rozporządzenie nr 259/93 w sprawie przesyłania odpadów

(rozporządzenie Rady nr 259/93, art. 6 ust. 5 i art. 7 ust. 2)

Summary

1. Sformułowanie „jeżeli nie jest to możliwe” zawarte w art. 2 lit. g), ppkt ii) rozporządzenia nr 259/93 w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar należy interpretować w ten sposób, iż sam fakt, że dana osoba jest podmiotem zajmującym się zbiórką posiadającym zezwolenie, nie nadaje jej statusu zgłaszającego wysłanie odpadów celem ich odzysku. Niemniej jednak okoliczność, że producent odpadów jest nieznany lub liczba producentów jest tak duża oraz że produkcja będąca wynikiem ich działalności na tyle mała, iż nieracjonalne byłoby, aby każdy z nich z osobna dokonywał zgłoszenia wysłania odpadów, może uzasadniać fakt, iż podmiot zajmujący się zbiórką posiadający zezwolenie byłby traktowany jak zgłaszający wysłanie odpadów celem ich odzysku.

(por. pkt 19 oraz pkt 1 sentencji)

2. Właściwy organ miejsca wysyłki, zgodnie z art. 7 ust. 2 i art. 7 ust. 4 lit. a) tiret pierwsze rozporządzenia nr 259/93 w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar, ma prawo wniesienia sprzeciwu wobec wysyłki odpadów w razie braku informacji co do warunków ich obróbki w państwie przeznaczenia. Niemniej jednak nie wymaga się od zgłaszającego, by wykazał, iż odzysk w państwie przeznaczenia odbywać się będzie wedle takich równorzędnych standardów, jak przewidziane w ustawodawstwie państwa wysyłki. Przeciwnie, jeżeli właściwe organy wysyłki wyrażają zgodnie z art. 7 ust. 4 lit. a) tiret pierwsze wolę wniesienia sprzeciwu wobec wysyłki, powołując się na normy prawa krajowego dotyczące odzysku, do nich należy wykazanie niebezpieczeństwa dla zdrowia ludzkiego i środowiska, jakie powodowałby odzysk odpadów w państwie przeznaczenia.

(por. pkt 33, 34 oraz pkt 2 sentencji)

3. Artykuł 6 ust. 5 tiret pierwsze rozporządzenia nr 259/93 w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar należy interpretować w taki sposób, że przy zgłoszeniu wysyłki wymóg przedstawienia informacji dotyczących składu odpadów nie jest spełniony, w przypadku gdy zgłaszający określa kategorię odpadów posługując się sformułowaniem „odpady elektroniczne”. Sformułowanie takie ma bowiem abstrakcyjny i nieprecyzyjny charakter i nie zawiera szczegółowych wskazówek dostarczających właściwym organom wyjaśnień co do szczególnych cech przedmiotowych odpadów.

(por. pkt 38, 39 oraz pkt 3 sentencji)

4. Termin określony w art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 259/93 w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar rozpoczyna bieg od momentu potwierdzenia odbioru przez właściwy organ państwa przeznaczenia, bez względu na fakt, iż właściwe organy państwa wysyłki uznają, iż nie otrzymały wszystkich informacji wymaganych na mocy art. 6 ust. 5 powołanego rozporządzenia. Przekroczenie tego terminu skutkuje niemożnością wniesienia przez właściwe organy sprzeciwu wobec wysyłki lub domagania się od zgłaszającego dodatkowych informacji.

(por. pkt 52 oraz pkt 4 sentencji)