ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Czy postępowanie uproszczone w przedmiocie roszczenia o wynagrodzenie adwokata, w toku którego sąd nie może zbadać z urzędu ewentualnego, nieuczciwego charakteru warunków umownych znajdujących się w umowie zawartej z konsumentem, ponieważ postępowanie to nie przewiduje udziału sądu na jakimkolwiek etapie tego postępowania, z wyjątkiem przypadku, gdy klient wniesie sprzeciw od wezwania do zapłaty, a następnie jedna ze stron wniesie skargę na ostateczne zarządzenie Letrado de la Administración de Justicia [sekretarza sądowego], jest zgodne z dyrektywą 93/13 (1) oraz zasadą skuteczności tej dyrektywy w związku z prawem do skutecznego środka prawnego, o którym mowa art. 47 Karty?
2)

Czy uprawnienie sądu krajowego do określenia wysokości szkody pozwala na ustalenie wysokości szkody w sposób subsydiarny i autonomiczny ze względu na stwierdzenie sytuacji asymetrii w dostępie do informacji lub nierozwiązywalnych trudności w ustalaniu wysokości szkody, które nie powinny stanowić przeszkody dla prawa do pełnego naprawienia szkody przysługującego osobie poszkodowanej, powstałej w wyniku praktyki antykonkurencyjnej, o której mowa w art. 101 TFUE w związku z art. 47 karty, w tym w przypadkach, w których poszkodowany w wyniku naruszenia prawa konkurencji polegającego na istnieniu kartelu pobierającego nadmierne opłaty, miał w toku postępowania dostęp do danych, na których sama strona pozwana opiera swoją ekspertyzę zmierzającą do wykluczenia istnienia szkody podlegającej odszkodowaniu?
b)

Zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa Unii w zakresie harmonizacji jej kompetencji, w szczególności w ramach uregulowania dotyczącego kredytu konsumenckiego i umów zawieranych z konsumentami, mając na uwadze, że w orzecznictwie hiszpańskiego Tribunal Supremo wielokrotnie wskazano, iż regulacja przewidująca „wyłączenie”, o którym mowa w art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13/WE (1), jako przepis harmonizujący, została w pełni transponowana do hiszpańskiego porządku prawnego, nie jest właściwe, aby sąd krajowy dokonywał sądowej kontroli cen, zważywszy, że w hiszpańskim porządku prawnym nie istnieje żaden przepis, który by w sposób ogólny zezwalał lub dawał podstawę do dokonywania wspomnianej sądowej kontroli cen, i sama ustawa z 1908 r. o zwalczaniu lichwy [nie daje takiej podstawy], zważywszy ponadto, że nie dokonano oceny ewentualnego braku przejrzystości warunku umownego określającego cenę kredytu konsumenckiego, sąd odsyłający zwraca się z pytaniem, czy sprzeczne z art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG jest działanie sądu krajowego, w wyniku zastosowania przepisu prawa krajowego, to jest przywołanej ustawy z 1908 r. o zwalczaniu lichwy, poza jego naturalnym zakresem zastosowania w ramach stwierdzenia nieważności zawartej umowy, dokonał, w ramach uprawnienia „ex novum”, „kontroli sądowej” głównego przedmiotu umowy w celu ogólnego określenia bądź ceny kredytu konsumenckiego rozumianej jako odsetki od kredytu (NSP – nominalna stopa oprocentowania), bądź jako koszt kredytu konsumenckiego rozumiany jako rzeczywista roczna stopa oprocentowania (RRSO).
—

Zarzut czwarty: Sąd naruszył prawo, ponieważ przyjął, że w odniesieniu do obszaru napływu klientów Komisja nie rozwiała wszystkich wątpliwości co do zgodności ze wspólnym rynkiem. W ten sposób Sąd nie uwzględnił okoliczności, że po pierwsze, Komisja wydaje decyzję o zakończeniu wstępnego postępowania wyjaśniającego na podstawie informacji, którymi dysponuje w momencie jej wydania, oraz po drugie, że Komisja nie miała żadnych powodów do powzięcia wątpliwości przy badaniu zgodności z kryteriami zawartymi w wytycznych dotyczących pomocy w sektorze lotnictwa.
C 391/4

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 31 maja 2021 r. – FH / SunExpress Günes Ekspres Havacilik A.S.

(Sprawa C-337/21)

(2021/C 391/07)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Frankfurt am Main

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: FH

Strona pozwana: SunExpress Günes Ekspres Havacilik A.S.

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku lotów zarezerwowanych jednolicie u różnych przewoźników lotniczych za pośrednictwem pośrednika internetowego, roszczenie o odszkodowanie przysługuje przewoźnikowi lotniczemu obsługującemu pierwszy odcinek podróży, jeżeli opóźnienie przylotu lotu na pierwszym odcinku było mniejsze niż trzy godziny, ale opóźnienie to spowodowało utratę połączenia, w wyniku czego pasażer przybył do miejsca docelowego z ponad trzygodzinnym opóźnieniem, a obsługujący lot na pierwszym odcinku nie był stroną umowy przewozu na drugim odcinku ani nie wiedział o tym, że lot z przesiadką został również zarezerwowany u innego przewoźnika lotniczego w tym samym czasie?

Postanowieniem prezesa Trybunału z dnia 28 czerwca 2021 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).
1)

Czy artykuł 36 zdanie 2 TFUE w związku z artykułem 15 ustęp 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 2017/1001 z 14 czerwca 2017 roku w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (1), a także w związku z artykułem 19 ustęp 1 zdanie 2 Traktatu o Unii Europejskiej rozumieć należy w ten sposób, że sprzeciwiają się one praktyce sądów krajowych państw członkowskich, polegającej na tym, że sądy: — uwzględniając żądania uprawnionego z unijnego znaku towarowego o zakazanie przywozu – importu, wywozu – eksportu[,] reklamowania towarów oznaczonych unijnym znakiem towarowym lub nakazanie wycofania z obrotu takich towarów, — orzekając w postępowaniu zabezpieczającym o zajęciu towarów oznaczonych unijnym znakiem towarowym; odwołują się w treści orzeczeń do „przedmiotów, które nie zostały wprowadzone do obrotu na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego przez uprawnionego ze znaku towarowego lub za jego zgodą” – w następstwie czego ustalenie, których przedmiotów oznaczonych znakiem unijnym dotyczą orzeczone nakazy i zakazy (tj. ustalenie, które przedmioty nie zostały wprowadzone do obrotu na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego przez uprawnionego ze znaku towarowego lub za jego zgodą) jest, wobec ogólnego sformułowania treści orzeczenia, pozostawione organowi egzekucyjnemu, organ ten – dokonując wskazanych ustaleń – opiera się na oświadczeniach uprawnionego ze znaku towarowego lub dostarczonych przez uprawnionego narzędziach (w tym narzędziach informatycznych i bazach danych), a dopuszczalność kwestionowania powyższych ustaleń organu egzekucyjnego przed sądem w postępowaniu rozpoznawczym jest wyłączona lub ograniczona przez charakter środków prawnych przysługujących pozwanemu w postępowaniu zabezpieczającym oraz egzekucyjnym?
3)

Czy nowe ograniczenie, zgodnie z którym można pozbawić prawa pobytu obywatela tureckiego ze względów porządku publicznego również po upływie dwudziestu lat, może być uzasadnione zmianą poglądów społecznych, która doprowadziła do wprowadzenia tego ograniczenia? Czy wystarczające jest przy tym, że nowe ograniczenie odpowiada interesowi porządku publicznego, czy też wymagane jest, aby ograniczenie to było odpowiednie dla zagwarantowania realizacji tego celu i nie wykraczało poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia?
2)

Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy zasady przejrzystości, proporcjonalności, równego traktowania i niedyskryminacji, o których mowa w art. 160 ust. 1 rozporządzenia 2018/1046 i w art. 102 ust. 1 rozporządzenia nr 966/2012, należy interpretować w ten sposób, że dopuszczają one pełne ograniczenie konkurencji przy udzieleniu zamówienia publicznego w ramach procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji, gdy przedmiot zamówienia publicznego nie odróżnia się specyfiką, która obiektywnie wymagałaby jego wykonania jedynie przez zaproszony podmiot gospodarczy? W szczególności czy art. 160 ust. 1 i 2 w związku z art. 164 ust. 1 lit. d) rozporządzenia 2018/1046 oraz art. 102 ust. 1 i 2 w związku z art. 104 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 966/2012 należy interpretować w ten sposób, że dopuszczają one krajowe uregulowanie takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którym po zakończeniu procedury udzielenia zamówienia publicznego ze względu na okoliczność, że jedyna złożona oferta jest nieodpowiednia, instytucja zamawiająca może skierować zaproszenie do uczestniczenia w procedurze negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji wyłącznie do danego podmiotu gospodarczego, gdy przedmiot zamówienia publicznego nie odróżnia się specyfiką, która obiektywnie wymagałaby jego wykonania jedynie przez zaproszony podmiot gospodarczy?
2)

Czy art. 13 ust. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 (2) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, art. 3 ust. 1 lit. a) oraz art. 11 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 (3) z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE oraz art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 (4) z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych należy interpretować w ten sposób, że z okoliczności, iż przedsiębiorstwo uzyskało na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 i rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 zezwolenie na przewóz drogowy, a zatem musi posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w tym państwie członkowskim, wynika siłą rzeczy, iż na potrzeby ustalenia mającego zastosowanie systemu zabezpieczenia społecznego wykazane zostało w sposób niewzruszalny, że jego siedziba znajduje się w tym państwie członkowskim w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004/WE, oraz że władze państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia są związane tym ustaleniem?
—

wydanie ostatecznego orzeczenia co do istoty sprawy zgodnie z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz uwzględnienie żądań wniesionych przez Engie w pierwszej instancji, lub – tytułem żądania ewentualnego – stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji Komisji (UE) 2019/421 z dnia 20 czerwca 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.44888 (2016/C) (ex 2016/NN) wdrożonej przez Luksemburg na rzecz grupy Engie (Dz.U. 2019, L 78, s. 1), w zakresie, w jakim Komisja nakazuje odzyskanie przyznanej pomocy;
4)

Czy w ramach zakresu zastosowania dyrektywy 99/70 ogólne zasady obowiązującego prawa [Unii Europejskiej] dotyczące równości, równego traktowania i niedyskryminacji pod względem zatrudnienia, ustanowione w art. 20 i 21 karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w dyrektywach 2000/43 (2) i 2000/78 (3) oraz w klauzuli 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony […], należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi takiemu jak art. 1 ust. 121 ustawy nr 107/2015, który umożliwia mniej korzystne traktowanie i dyskryminację pod względem warunków pracy i dostępu do kształcenia nauczycieli znajdujących się w sytuacji porównywalnej do nauczycieli zatrudnionych na czas nieokreślony w zakresie rodzaju pracy i warunków pracy tylko dlatego, że pozostają w stosunku pracy na czas określony, przy czym wykonywali oni te same obowiązki i posiadają te same kwalifikacje w danej dziedzinie, kwalifikacje pedagogiczne, metodyczno-dydaktyczne, organizacyjno-relacyjne i naukowe, uzyskane dzięki zdobytemu doświadczeniu w nauczaniu uznanemu w tych samych przepisach krajowych za równoważne?
2)

Czy dyrektywa 2004/38/WE stoi na przeszkodzie temu, aby przyjmujące państwo członkowskie ograniczyło dostęp do świadczenia z tytułu pomocy społecznej członkowi rodziny pracownika najemnego będącego obywatelem Unii, któremu to członkowi przysługuje pochodne prawo pobytu ze względu na pozostawanie na utrzymaniu tego pracownika, jeżeli dostęp do takiego świadczenia oznaczałby, że ten członek rodziny przestałby pozostawać na utrzymaniu tego pracownika?
2)

Czy art. 27 ust. 3 rozporządzenia Dublin III, w odpowiednim przypadku w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje, że wniosek o zawieszenie wykonania decyzji o przekazaniu wnioskodawcy do państwa uznanego za właściwe do rozpatrzenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej zawiesza wykonanie przekazania do chwili wydania orzeczenia w przedmiocie rzeczonego wniosku o zawieszenie wykonania jedynie pod warunkiem, że wniosek o zawieszenie wykonania został złożony w trybie szczególnie pilnym, jeżeli wobec wnioskodawcy zastosowano środek w postaci wydalenia lub zawrócenia na granicy podlegający natychmiastowemu wykonaniu, w szczególności gdy przebywa on w areszcie lub został postawiony do dyspozycji służb państwowych, oraz o ile nie wystąpił wcześniej o zawieszenie wykonania tego środka w trybie zwykłym w tym samym czasie, gdy żądał stwierdzenia jego nieważności?
1)

Czy przepisy art. 58 dyrektywy [2014/24 (1)], zasadę proporcjonalności i zasadę odpowiedzialności należy interpretować w ten sposób, że instytucja zamawiająca ma prawo do ustalenia kryteriów zdolności technicznej, to znaczy do dokonania oceny konieczności uwzględnienia, lub nie, w dokumentacji przetargowej kryteriów zdolności technicznej i zawodowej oraz zdolności do prowadzenia działalności technicznej i zawodowej, która wynika z przepisów ustaw szczególnych, dla czynności o znikomej wadze w ramach zamówienia?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Bremen (Niemcy) w dniu 15 lipca 2021 r. – X GmbH & Co. KG / Finanzamt Bremen

(Sprawa C-431/21)

(2021/C 401/06)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Bremen

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: X GmbH & Co. KG

Strona pozwana: Finanzamt Bremen

Pytanie prejudycjalne

Czy gwarantujące swobodę przedsiębiorczości przepisy art. 43 TWE względnie art. 49 TFUE (lub gwarantujące swobodę przepływu usług przepisy art. 49 TWE względnie art. 56 TFUE) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na mocy których w sytuacjach dotyczących transakcji związanych z elementem zagranicznym podatnik jest zobowiązany do sporządzenia ewidencji dotyczącej rodzaju i treści jego stosunków handlowych z podmiotami powiązanymi obejmującej również ekonomiczne i prawne podstawy dla zgodnego z zasadą ceny rynkowej uzgadniania cen i innych warunków umów z podmiotami powiązanymi, i na mocy których w przypadku gdy podatnik nie przedstawi wymienionej ewidencji na żądanie administracji podatkowej lub przedstawiona ewidencja jest bezużyteczna, nie tylko ustanawia się wzruszalne domniemanie, że jego dochód podlegający opodatkowaniu w Niemczech, którego ustaleniu służy rzeczona ewidencja, jest wyższy niż jego zadeklarowany dochód, i jeżeli w takich przypadkach organ podatkowy jest zobowiązany dokonać oszacowania i dochód ten można określić jedynie w określonych ramach, w szczególności tylko na podstawie widełek cenowych, ramy te można wyczerpać na niekorzyść podatnika, lecz również ustala się ponadto dopłatę do podatku, która wynosi co najmniej 5 procent i maksymalnie 10 procent ustalonego dochodu, jednakże co najmniej 5 000 EUR, a w przypadku przedstawienia użytecznej ewidencji po terminie do 1 000 000 EUR, jednakże co najmniej 100 EUR za każdy pełny dzień przekroczenia terminu, przy czym od ustalenia dopłaty odstępuje się tylko wtedy, gdy niewykonanie obowiązków w zakresie ewidencjonowania jest usprawiedliwione lub wina jest znikoma?
2)

Czy przepisy art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej odnoszące się do zasady ne bis in idem w związku z art. 16 ust. 1 dyrektywy 2008/118/WE można interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one sytuacji prawnej takiej jak w niniejszej sprawie, w której w związku z tymi samymi okolicznościami faktycznymi nakłada się na tę samą osobę dwie sankcje tego samego rodzaju (zawieszenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie produkcji alkoholu), które różnią się jedynie czasem ich trwania?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 11 sierpnia 2021 r. – K.M. / The Director of Public Prosecutions

(Sprawa C-493/21)

(2021/C 401/07)

Język postępowania: angileski

Sąd odsyłający

Court of Appeal

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący odwołanie: K.M.

Druga strona postępowania: The Director of Public Prosecutions

Pytania prejudycjalne

1) Czy art. 89 lub 90 rozporządzenia (1) oraz wymogi proporcjonalności wynikające z karty i prawa Unii wymagają, aby sąd wydający wyrok skazujący dysponował swobodą uznania w zakresie dostosowania, zmiany lub złagodzenia zakresu orzeczenia przepadku połowu i narzędzi połowowych, w szczególności przy uwzględnieniu okoliczności, o których mowa w art. 89 i 90 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009?

2) Uwzględniając potencjalny wpływ automatycznego bezwzględnego przepadku całości połowu i narzędzi połowowych na źródło utrzymania kapitana, czy przepis prawa krajowego taki jak art. 28 ust. 5 lit. b) (2), który nie zezwala sądowi krajowemu na zbadanie jakiegokolwiek wpływu na prawo do zarobkowania osoby skazanej, po przedstawieniu aktu oskarżenia, za popełnienie czynu zabronionego sprzecznego z tym artykułem i rozporządzeniem (z wyjątkiem zbadania, jaka grzywna byłaby odpowiednia), można uznać za zgodny z rozporządzeniem, kartą i prawem Unii, biorąc pod uwagę podstawowe prawo kapitana do wykonywania zawodu?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dx.U 2009, L 343, s. 1).

(2) Sea Fisheries and Maritime Jurisdiction Act 2006 (ustawy z 2006 r. o rybołówstwie morskim i jurysdykcji morskiej).
2.

Sąd naruszył art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/83 (1), taki jak interpretuje go orzecznictwo Trybunału, wymagając – jako części przeprowadzanej przez EMA i przez Komisję oceny, czy dwa produkty lecznicze są objęte tym samym ogólnym pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu (zwanym dalej „OPDO”) – ponownej oceny składu jakościowego pierwotnego produktu leczniczego pod względem substancji czynnych. Po pierwsze, Sąd niezgodnie z prawem włączył do OPDO ocenę stanowiącą część postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na dopuszczenie do obrotu pierwotnego produktu leczniczego. Po drugie Sąd niezgodnie z prawem stworzył dwa odmienne pojęcia OPDO, w zależności od tego, czy ocena do celów OPDO jest przeprowadzana przez Komisję i EMA, czy też przez właściwy organ krajowy.
2)

Czy postanowienia umowy o handlu i współpracy, które przewidują utrzymanie systemu ENA w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa po upływie odpowiedniego okresu przejściowego, można uznać za wiążące dla Irlandii, biorąc pod uwagę, że należą one w istotnym zakresie do PWBS?
4)

W jaki sposób i na którym etapie rozpatrywania wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej należy w świetle art. 24 ust. 2 karty praw podstawowych uwzględnić i dokonać wyważenia dobra dziecka, w szczególności krzywdy, jakiej doznał małoletni na skutek długotrwałego faktycznego pobytu w państwie członkowskim? Czy ma przy tym znaczenie to, czy ten faktyczny pobyt był legalny? Czy w ramach dokonywanego w trakcie rozpatrywania wniosku, o którym mowa powyżej, wyważenia dobra dziecka znaczenie ma to, czy państwo członkowskie wydało decyzję w przedmiocie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w terminie przewidzianym na wydanie takiej decyzji zgodnie z prawem Unii, czy zastosowano się do wcześniej nałożonego zobowiązania do powrotu i czy państwo członkowskie po wydaniu wcześniej decyzji nakazującej powrót nie wykonało jednak tej decyzji, na skutek czego faktyczny pobyt małoletniego w tym państwie członkowskim mógł trwać nadal?
3)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: Czy art. 2 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego z dnia 21 czerwca 1999 (2) oraz odesłanie do rozporządzenia (WE) nr 261/2004 zamieszczone w załączniku do niej na mocy decyzji nr 1/2006 Komitetu ds. Transportu Lotniczego Wspólnota/Szwajcaria z dnia 18 października 2006 r. (3). należy interpretować w ten sposób, że rozporządzenie to ma zastosowanie również do pasażerów przystępujących do lotu do państwa trzeciego w portach lotniczych na terytorium Szwajcarii?
1)

Czy art. 2 lit. b) dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) należy interpretować w ten sposób, że osoba fizyczna – która jest inżynierem mechanikiem specjalizującym się w maszynach hydraulicznych i pneumatycznych (i która nie prowadzi działalności gospodarczej zawodowo, ani w szczególności działalności polegającej na nabywaniu towarów i usług w celu ich odsprzedaży lub działalności pośrednictwa) i która zawiera ze spółką handlową (przedsiębiorcą) umowę standardową, na podstawie której ta osoba fizyczna jest uprawniona do udziału we wspólnocie zakupowej utworzonej przez tę spółkę w postaci systemu Lyoness (systemu, w ramach którego obiecuje się dochody w formie zwrotów z tytułu zakupów, prowizji i innych korzyści promocyjnych), do nabywania towarów i usług od partnerów handlowych, którzy zawarli umowę z ową spółką (tzw. partnerów handlowych Lyoness), oraz do pośredniczenia w kontaktach z innymi osobami w ramach systemu Lyoness (tzw. potencjalnymi klientami objętymi systemem lojalnościowym) – może zostać uznana za „konsumenta” w rozumieniu tego przepisu, pomimo warunku umownego, który przewiduje, że w stosunkach umownych między Lyoness a klientem stosuje się wyłącznie prawo szwajcarskie, niezależnie od miejsca zamieszkania klienta, dla celów skutecznej ochrony konsumenta?
1)

Czy art. 70 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 (1), art. 27 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1828/2006 (2), art. 1 konwencji o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich, o której mowa w akcie Rady z dnia 26 lipca 1995 r., art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 (3) i art. 3 ust. 2 lit. b) dyrektywy UE/2017/1371 (4), należy interpretować w ten sposób, że zachowanie, które teoretycznie może sprzyjać wykonawcy, w toku procedury udzielania zamówień publicznych, zawsze wchodzi w zakres pojęcia „nieprawidłowości” lub „nadużycia finansowego” i stanowi w związku z tym podstawę prawną do cofnięcia pomocy, nawet jeśli nie ma wystarczającego dowodu, że takie zachowanie rzeczywiście miało miejsce, lub nie ma wystarczającego dowodu, że było ono czynnikiem decydującym przy wyborze beneficjenta?
4)

Czy jest zgodna z prawem Unii, w szczególności z prawem do skutecznego środka odwoławczego zagwarantowanym w art. 13 dyrektywy 2008/115 i prawem do rzetelnego procesu sądowego, o którym mowa w art. 47 karty praw podstawowych, przyjęta przez państwo członkowskie praktyka, zgodnie z którą w postępowaniu wszczętym przez obywatela państwa trzeciego będącego członkiem rodziny obywatela Unii, w ramach wykonywania jego prawa do wniesienia środka odwoławczego, organy do spraw cudzoziemców nie wykonują prawomocnego orzeczenia sądowego nakazującego objęcie go natychmiastową ochroną prawną przed wykonaniem decyzji [tych organów], podnosząc, że dokonały one już wpisu do Systemu Informacyjnego Schengen (SIS II) o zakazie wjazdu i pobytu, w wyniku czego obywatel państwa trzeciego będący członkiem rodziny obywatela Unii nie może osobiście wykonywać prawa do wniesienia środka odwoławczego ani wjechać na Węgry na czas trwania postępowania przed wydaniem prawomocnego orzeczenia w dotyczącej go sprawie?