ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
–

nie zapewniając, aby nie miało miejsca systematyczne i trwałe przekraczanie dziennej dopuszczalnej wartości stężenia pyłu zawieszonego (PM10), od dnia 1 stycznia 2005 r. do 2019 r. włącznie, w aglomeracji i w strefie niskich emisji Paryża (FR04A01/FR11ZAG01) oraz, w od dnia 1 stycznia 2005 r. do 2016 r. włącznie, z wyjątkiem 2008 r., w aglomeracji i strefie niskich emisji Martynika/Fort-de-France (FR39N10/FR02ZAR01), uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 13 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy w związku z załącznikiem XI do tej dyrektywy, oraz
1)

Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do decyzji ramowej Rady 2009/829/WSiSW z dnia 23 października 2009 r. w sprawie stosowania przez państwa członkowskie Unii Europejskiej zasady wzajemnego uznawania do decyzji w sprawie środków nadzoru stanowiących alternatywę dla tymczasowego aresztowania i nie przekazując Komisji Europejskiej treści tych przepisów, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 27 tej decyzji ramowej.
1)

Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej i nie przekazując Komisji Europejskiej treści tych przepisów, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 29 ust. 1 i 2 tej decyzji ramowej.
„1)

Czy art. 58 ust. 4 dyrektywy [2014/24] należy interpretować w ten sposób, że nakładane w kryteriach kwalifikacji wymogi dotyczące zdolności zawodowych personelu wykonawców w odniesieniu do wykonania specyficznego zamówienia z zakresu budownictwa mogą być bardziej rygorystyczne od minimalnych wymogów dotyczących wykształcenia i kwalifikacji zawodowych ustanowionych w szczególnym prawie krajowym [art. 163a ust. 4 Zakon za ustroystvo na teritoriata (ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym)], nie ograniczając a priori konkurencji, a w szczególności, że przewidziany warunek »proporcjonalności« ustanowionych wymogów uczestnictwa w stosunku do przedmiotu zamówienia: a) wymaga, by sąd krajowy przeprowadził taką ocenę proporcjonalności na podstawie zgromadzonych przez siebie dowodów i konkretnych parametrów zamówienia, nawet w wypadkach gdy prawo krajowe określa szeroki krąg profesjonalistów, którzy co do zasady mają kwalifikacje do wykonywania działalności określonej w zamówieniu; czy też że b) dopuszcza ograniczenie kontroli sądowej jedynie do kwestii, czy wymogi uczestnictwa są zbyt wygórowane w stosunku do ustanowionych co do zasady w szczególnym prawie krajowym?
51

W drugiej kolejności w odniesieniu do kwestii, czy umowę taką jak ta będąca przedmiotem postępowania głównego należy uznać za przewidującą konkretną datę lub okres wykonania, należy stwierdzić, że ze względu na swój przedmiot umowa dotycząca przeniesienia prawa dostępu do działalności w zakresie wypoczynku musi być koniecznie wykonana w okresie pomiędzy dniem przeniesienia tego prawa a dniem, w którym ma się odbyć wydarzenie, do którego prawo to daje dostęp.
2

Okoliczności powstania sporu zostały przedstawione w pkt 1–4 zaskarżonego postanowienia w następujący sposób: „1 Pismem z dnia 30 stycznia 2020 r. skarżący […], członek Senát Parlamentu České republiky (senatu parlamentu Republiki Czeskiej), zwrócił się do Komisji Europejskiej o przyjęcie wiążących i odstraszających środków w celu zapobieżenia powstaniu domniemanego konfliktu interesów dotyczącego Andreja Babiša, premiera Republiki Czeskiej, lub zareagowania na taki konflikt interesów, konkretnie poprzez, po pierwsze, uniemożliwienie członkom kolegium komisarzy, a zwłaszcza przewodniczącej tego kolegium, spotykania się z [A. Babišem] i omawiania z nim kwestii związanych z wieloletnimi ramami finansowymi 2021–2027 oraz z budżetem Unii w ogólności, a także, po drugie, przyjęcie środków mających na celu powstrzymanie realizacji płatności bezpośrednich dla rolnictwa z budżetu Unii na rzecz określonych spółek, które Andrej Babiš kontroluje i których jest on rzeczywistym właścicielem (dalej: »wezwanie do działania«), ze względu na domniemany konflikt interesów tego przedstawiciela Republiki Czeskiej, wynikający z posiadania przez niego interesów osobistych i rodzinnych w przedsiębiorstwach grupy Agrofert i grupy Synbiol, prowadzących działalność w szczególności w branży rolno-spożywczej. 2 W odpowiedzi z dnia 25 marca 2020 r. Komisja, stwierdziwszy, że skierowane do niej wezwanie do działania odpowiada w znacznym stopniu wezwaniu skierowanemu już do Rady Europejskiej i będącemu przedmiotem skargi na bezczynność zawisłej już wówczas przed Sądem w sprawie T‑715/19 Wagenknecht/Rada Europejska, wyjaśniła, że przyjęła już niezbędne i proporcjonalne środki w celu ochrony budżetu Unii. Komisja powołała się, po pierwsze, na fakt, że żadne płatności z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych nie zostały wypłacone beneficjentom, których potencjalnie dotyczy domniemany konflikt interesów, a po drugie, na decyzję z dnia 28 listopada 2019 r. zawieszającą płatności z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). W tym kontekście Komisja wyjaśniła, że ta ostatnia decyzja została zaskarżona przed Sądem w sprawie T‑76/20, Republika Czeska/Komisja. Tak więc ze względu na tę zawisłą już wówczas sprawę, która w międzyczasie została wykreślona z rejestru Sądu w następstwie cofnięcia skargi przez stronę skarżącą (postanowienie z dnia 25 sierpnia 2020 r., Republika Czeska/Komisja, T‑76/20, niepublikowane, EU:T:2020:379), Komisja postanowiła nie przedstawiać dalszych uwag. 3 W piśmie przesłanym pocztą elektroniczną z dnia 30 marca 2020 r. skarżący ponownie zwrócił się do Komisji, powtarzając pytania, które zadał w wezwaniu do działania, z uwagi na to, że jego zdaniem instytucja ta nie zajęła stanowiska w ich przedmiocie w odpowiedzi z dnia 25 marca 2020 r. W tym samym piśmie skarżący zadał dodatkowe pytania, przyznając jednocześnie, że pytania te wykraczają poza ramy wezwania do działania. 4 Pismem z dnia 23 kwietnia 2020 r. Komisja, potwierdziwszy zapoznanie się z treścią wiadomości elektronicznej skarżącego z dnia 30 marca 2020 r., odpowiedziała, że w odniesieniu do wcześniejszej korespondencji nie ma nic do dodania”.
28

Ponadto, co do argumentu rządu belgijskiego, zgodnie z którym obowiązki sprawozdawcze przewidziane w rozpatrywanych w postępowaniach głównych przepisach ograniczają się do informacji ściśle niezbędnych do jednoznacznej identyfikacji danych płatności oraz rodzaju i kwoty płatności, a informacje te są co do zasady dostępne w księgach rachunkowych płatnika bez konieczności ich poszukiwania mogącego pociągnąć za sobą znaczne koszty administracyjne, z orzecznictwa wynika, że ograniczenie swobody podstawowej mające nawet nikły zakres lub niewielkie znaczenie jest zakazane przez traktat FUE (wyrok z dnia 18 października 2012 r., X, C‑498/10, EU:C:2012:635, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo).
78

W niniejszym wypadku, poza informacjami zawartymi w uzasadnionym wniosku skierowanym przez Komisję Europejską do Rady na podstawie art. 7 ust. 1 TUE [wyrok z dnia 25 lipca 2018 r., Minister for Justice and Equality (Nieprawidłowości w systemie sądownictwa), C‑216/18 PPU, EU:C:2018:586, pkt 61], także szczególnie istotnymi okolicznościami dla celów tej oceny są informacje wspomniane przez sąd odsyłający, a mianowicie uchwała Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. oraz orzecznictwo Trybunału zapoczątkowane wyrokami: z dnia 19 listopada 2019 r., A.K. i in. (Niezawisłość Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego) (C‑585/18, C‑624/18 i C‑625/18, EU:C:2019:982); z dnia 2 marca 2021 r., A.B. i in. (Powołanie sędziów do Sądu Najwyższego – Odwołanie) (C‑824/18, EU:C:2021:153); z dnia 15 lipca 2021 r., Komisja/Polska (System odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów) (C‑791/19, EU:C:2021:596); z dnia 6 października 2021 r., W.Ż. (Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego – Powołanie) (C‑487/19, EU:C:2021:798), w których zawarto wskazania dotyczące stanu funkcjonowania systemu sądownictwa wydającego nakaz państwa członkowskiego.
84

Natomiast dla zachowania niezależności sądów i uniknięcia w ten sposób sytuacji, w której system odpowiedzialności dyscyplinarnej mógłby przestać służyć jego celom i mógłby być wykorzystywany do politycznej kontroli orzeczeń sądowych lub wywierania nacisków na sędziów, zasadnicze znaczenie ma to, by okoliczność, że orzeczenie sądowe jest obarczone ewentualnym błędem w zakresie wykładni i stosowania przepisów prawa krajowego i prawa Unii lub w zakresie ustalenia stanu faktycznego lub oceny dowodów, nie mogła sama w sobie prowadzić do pociągnięcia danego sędziego do odpowiedzialności dyscyplinarnej [wyroki: z dnia 15 lipca 2021 r., Komisja/Polska (System odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów), C‑791/19, EU:C:2021:596, pkt 138; a także z dnia 21 grudnia 2021 r., Euro Box Promotion i in., C‑357/19, C‑379/19, C‑547/19, C‑811/19 i C‑840/19, EU:C:2021:1034, pkt 239].
6

Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1), zatytułowany „Prawo do odszkodowania”, stanowi w ust. 1: „W przypadku odwołania do niniejszego artykułu pasażerowie otrzymują odszkodowanie w wysokości: a) 250 EUR dla wszystkich lotów o długości do 1500 kilometrów; b) 400 EUR dla wszystkich lotów wewnątrzwspólnotowych dłuższych niż 1500 kilometrów i wszystkich innych lotów o długości od 1500 do 3500 kilometrów; c) 600 EUR dla wszystkich innych lotów niż loty określone w lit. a) lub b). Przy określaniu odległości podstawą jest ostatni cel lotu, do którego przybycie pasażera nastąpi po czasie planowego przylotu na skutek opóźnienia spowodowanego odmową przyjęcia na pokład lub odwołaniem lotu”.
24

Do celów wykonania – w odniesieniu do europejskich nakazów aresztowania wydanych przez organ sądowy Zjednoczonego Królestwa – przepisów umowy o wystąpieniu, dotyczących utrzymania stosowania decyzji ramowej 2002/584 w okresie przejściowym, z jednej strony, oraz przepisów UHW przewidującej stosowanie mechanizmu wydawania wprowadzonego w tytule VII zawartym w części trzeciej tej ostatniej umowy do niektórych europejskich nakazów aresztowania wydanych przed upływem tego okresu przejściowego z drugiej strony, Irlandia przyjęła kolejno: – European Arrest Warrant Act 2003 (Designated Member State) (Amendment) Order 2020] [rozporządzenie z 2020 r. zmieniające ustawę z 2003 r. o europejskim nakazie aresztowania (wyznaczone państwo członkowskie)] oraz Withdrawal of the United Kingdom from the European Union (Consequential Provisions) Act 2019 [ustawę z 2019 r. o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej (przepisy w sprawie konsekwencji)] dotyczące europejskich nakazów aresztowania wydanych przed upływem okresu przejściowego względem osób zatrzymanych przed upływem tego okresu; – European Arrest Warrant (Application to Third Countries) (United Kingdom) Order 2020] [rozporządzenie z 2020 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania (stosowanie do państw trzecich) (Zjednoczone Królestwo)] dotyczące europejskich nakazów aresztowania wydanych przed upływem okresu przejściowego względem osób jeszcze niezatrzymanych po upływie tego okresu.
73

Mając na względzie całość powyższych rozważań, na zadane pytania należy odpowiedzieć, że art. 27 ust. 3 lit. g), art. 27 ust. 4 oraz art. 28 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584 w świetle prawa do skutecznej ochrony sądowej gwarantowanego przez art. 47 karty należy interpretować w ten sposób, iż osoba przekazana wydającemu nakaz organowi sądowemu w wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania korzysta z prawa do bycia wysłuchaną przez wykonujący nakaz organ sądowy, w przypadku gdy do tego ostatniego organu wydający nakaz organ sądowy skierował wniosek o wyrażenie zgody na podstawie owych przepisów tej decyzji ramowej, przy czym przesłuchanie to może odbyć się w wydającym nakaz państwie członkowskim, a organy sądowe tego państwa są w tym przypadku zobowiązane do zapewnienia, aby prawo zainteresowanej osoby do bycia wysłuchaną było wykonywane w sposób użyteczny i skuteczny, bez bezpośredniego udziału wykonującego nakaz organu sądowego. Jednakże do wykonującego nakaz organu sądowego należy zadbanie o to, by dysponować wystarczającymi informacjami, w szczególności na temat stanowiska zainteresowanej osoby, aby móc wydać, z pełną znajomością rzeczy – i z pełnym poszanowaniem prawa do obrony tej osoby – orzeczenie w sprawie wniosku o wyrażenie zgody sformułowanego na podstawie art. 27 ust. 4 lub art. 28 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584, oraz wezwać w stosownym przypadku wydający nakaz organ sądowy do pilnego przedstawienia dodatkowych informacji.
Artykuł 2 pkt 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 należy interpretować w ten sposób, że bezprawnego uprowadzenia lub bezprawnego zatrzymania w rozumieniu tego przepisu nie może stanowić sytuacja, w której jedno z rodziców, bez zgody drugiego rodzica, zostaje – w ramach wykonania decyzji o przekazaniu wydanej przez pierwsze państwo członkowskie na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca – doprowadzone do zabrania dziecka z jego państwa zwykłego pobytu do innego państwa członkowskiego, a następnie do pozostania w tym drugim państwie członkowskim, gdy została stwierdzona nieważność decyzji o przekazaniu, a organy pierwszego państwa członkowskiego nie zdecydowały o wtórnym przejęciu przekazanych osób lub wydaniu im zezwolenia na pobyt.
6.

Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Postępowanie antydumpingowe – Wyrok stwierdzający nieważność rozporządzeń nakładających cła antydumpingowe – Przyjęcie rozporządzenia mającego na celu wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność – Podjęcie postępowania prowadzącego do przyjęcia rozporządzeń, co do których stwierdzono nieważność, w celu ponownego nałożenia ceł antydumpingowych – Dopuszczalność – Upływ terminu przedawnienia długu celnego – Brak wpływu – Naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań – Brak (rozporządzenia Rady: nr 2913/92, art. 217 ust. 1, art. 221 ust. 1, 3; nr 384/96, art. 9 ust. 4; rozporządzenie Komisji 2016/223, art. 1 ust. 2) (zob. pkt 83–87)
6

Motyw 27 tej dyrektywy stanowi: „Zgodnie Konwencją z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska [(Dz.U. 2005, L 124, s. 4), zawartej decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. (Dz.U. 2005, L 124, s. 1)] skuteczny udział społeczeństwa w procesie decyzyjnym jest niezbędny do umożliwienia mu wyrażenia opinii i obaw, które mogą mieć znaczenie dla podejmowanych decyzji, oraz do umożliwienia decydentom uwzględnienia tych opinii i obaw, co przyczyni się do zwiększenia odpowiedzialności i przejrzystości procesu decyzyjnego oraz wniesie wkład w zwiększenie publicznej świadomości w zakresie kwestii dotyczących środowiska i poparcia dla podjętych decyzji. […]”.
58

W niniejszej sprawie z postanowienia odsyłającego wynika, że w rozpatrywanych okresach Ryanair posiadał na lotnisku Orio al Serio pomieszczenie dla załogi, będące miejscem, które służyło do zarządzania pracą pracowników tego przewoźnika lotniczego i naprzemiennego jej organizowania. Pomieszczenie to było wyposażone w komputery, telefony, telefaksy i szafki do przechowywania dokumentów dotyczących personelu i lotów. Było ono wykorzystywane przez wszystkich pracowników Ryanaira do wykonywania czynności poprzedzających każdą zmianę i następujących po niej (check in i check out przy użyciu identyfikatorów przy wejściu i wyjściu, odprawa operacyjna i raport końcowy), a także do komunikowania się z personelem znajdującym się w siedzibie Ryanaira w Dublinie (Irlandia). Personel tymczasowo niezdolny do lotu musiał wykonywać pracę we wspomnianym pomieszczeniu. Osoba do kontaktu dla personelu obecnego i dostępnego na lotnisku, która koordynowała załogi, kontrolowała ze swojego stanowiska znajdującego się w tym pomieszczeniu personel pracujący na lotnisku i w razie potrzeby wzywała na miejsce personel rezerwowy, pozostający w miejscu zamieszkania. Wreszcie, personel Ryanaira nie mógł zamieszkiwać w odległości większej niż jedna godzina drogi od tego pomieszczenia.
1)

Artykuł 6 ust. 1 lit. m) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do gwarancji handlowej udzielanej przez producenta obowiązek informacyjny nałożony na przedsiębiorcę przez ten przepis nie powstaje przez sam fakt istnienia tej gwarancji, lecz jedynie wówczas, gdy konsument ma uzasadniony interes w uzyskaniu informacji na ten temat, aby móc podjąć decyzję o związaniu się umową z przedsiębiorcą. Taki uzasadniony interes występuje w szczególności wtedy, gdy przedsiębiorca czyni z gwarancji handlowej udzielanej przez producenta centralny lub decydujący element swojej oferty. W celu ustalenia, czy gwarancja stanowi taki centralny lub decydujący element, należy wziąć pod uwagę treść i ogólną konfigurację oferty w odniesieniu do danego towaru; znaczenie, w kategoriach argumentu sprzedaży lub argumentu reklamowego, wzmianki o gwarancji handlowej producenta; miejsce, jakie ta wzmianka zajmuje w ofercie; ryzyko pomyłki lub wprowadzenia w błąd, jakie wzmianka ta może wywołać w świadomości przeciętnego konsumenta, właściwie poinformowanego, dostatecznie uważnego i rozsądnego, co do różnych przysługujących mu uprawnień z tytułu gwarancji lub co do rzeczywistej tożsamości gwaranta; istnienie w ofercie wyjaśnień dotyczących innych gwarancji związanych z danym towarem, jak również wszelkie inne czynniki mogące uzasadnić obiektywną potrzebę ochrony konsumenta.
45

W niniejszym wypadku o ile ostatecznie to do sądu odsyłającego należy dokonanie wykładni prawa krajowego, a zatem zbadanie, czy prawodawca portugalski dokonał transpozycji pkt 2 załącznika IV do dyrektywy VAT w sposób selektywny, wyłączywszy z zakresu stosowania obniżonej stawki VAT usługi dotyczące wind w budynkach mieszkalnych, o tyle w treści przepisu krajowego wdrażającego ów pkt 2, a mianowicie w treści pkt 2.24 wykazu I załączonego do kodeksu VAT, nic nie wydaje się wskazywać na to, że prawodawca ten tak właśnie postąpił, zaś stanowisko organu podatkowego opiera się na wykładni zawężającej zalecanej przez wewnętrzne instrukcje.
Wymóg podstawowy w zakresie zarządzania 10, ustanowiony w załączniku II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008, który odsyła do art. 55 akapit pierwszy i akapit drugi zdanie pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG, należy interpretować w ten sposób, że dotyczy on również stosowania środka ochrony roślin, który nie uzyskał zezwolenia w danym państwie członkowskim lub w odniesieniu do którego takie zezwolenie już nie obowiązuje i – w tym drugim przypadku – którego termin przydatności do użycia został przekroczony.
18

Następnie podpisano aneks do pierwotnej umowy o pracę, wskazujący, że ma on jako pracownik prawo do wynagrodzenia. W aneksie tym uściślono, że od października 2017 r. pełni on funkcję dyrektora AA.
6

Artykuł 9 cytowanej dyrektywy, zatytułowany „Środki tymczasowe i zabezpieczające”, stanowi: „1. Państwa członkowskie zapewniają, że [właściwe] organy sądowe mogą, na żądanie wnioskodawcy: a) wystawić przeciwko domniemanemu naruszającemu tymczasowy nakaz sądowy, który ma zapobiec możliwym dalszym naruszeniom prawa własności intelektualnej, lub w razie kontynuowania domniemanych naruszeń tego prawa, tymczasowo tego zakazać i w miarę potrzeb poddać powtarzającej się karze pieniężnej, jeśli prawo krajowe takową przewiduje, lub w przypadku ich kontynuowania nakazać złożenie zabezpieczenia zapewniającego pokrycie strat poniesionych przez właściciela praw; na takich samych zasadach można również wystawić tymczasowy nakaz sądowy przeciwko pośrednikowi, którego usługi są wykorzystywane przez osobę trzecią do naruszania prawa własności intelektualnej […]; b) zarządzić zajęcie lub przekazanie towarów podejrzewanych o naruszanie prawa własności intelektualnej, tak aby zapobiec ich wprowadzeniu do obrotu lub przepływu w kanałach handlowych. […] 5. Państwa członkowskie zapewniają, że określone w ust. 1 i 2 środki tymczasowe zostają na żądanie pozwanego odwołane [uchylone] lub tracą moc w inny sposób, jeśli wnioskodawca nie wszczyna w odpowiednim czasie i przed właściwym organem sądowym procedury prowadzącej do decyzji merytorycznej; okres ten jest ustalany przez zarządzający środki organ sądowy, jeśli pozwala na to prawo państwa członkowskiego; w razie nieustalenia tego okresu jest to okres nieprzekraczający 20 dni roboczych lub 31 dni kalendarzowych, zależnie od tego, który jest dłuższy. 6. Właściwe organy sądowe mogą podjąć określone w ust. 1 i 2 środki tymczasowe po złożeniu przez wnioskodawcę odpowiedniego zabezpieczenia lub równoważnej gwarancji, zmierzając do zapewnienia odszkodowania za wszelki uszczerbek poniesiony przez pozwanego, jak przewidziano w ust. 7. 7. W razie odwołania [uchylenia] środków tymczasowych lub ich wygaśnięcia w wyniku jakiegokolwiek działania lub zaniechania wnioskodawcy, lub w razie stwierdzenia [następnie], że naruszenia lub zagrożenia prawa własności intelektualnej nie było, organy sądowe mają prawo zarządzić, aby wnioskodawca, na żądanie pozwanego, wypłacił pozwanemu stosowne odszkodowanie za wszelkie szkody poniesione w wyniku działania tych środków”.
95

Ponadto brak zastosowania wyłączenia przewidzianego w rozporządzeniu nr 702/2014 do przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji nie jest sprzeczny z ogólną zasadą proporcjonalności. Niezależnie bowiem od jego odpowiedniego charakteru, który wynika z poprzedniego punktu niniejszego wyroku, nie można uznać, że wykracza on poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu, któremu on służy, ponieważ, jak wskazano w pkt 79 i 88 tego wyroku, nie stoi on na przeszkodzie temu, by przedsiębiorstwom tym przyznano pomoc na rzecz leśnictwa lub pomoc na rzecz przedsiębiorstw zagrożonych, o ile taka pomoc spełnia warunki przewidziane w przepisach dotyczących pomocy państwa, które mają zastosowanie do tych przedsiębiorstw.