OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO

MICHALA BOBEKA

przedstawiona w dniu 18 marca 2021 r. ( 1 )

Sprawa C‑605/18

Adler Real Estate AG,

Petrus Advisers LLP,

GM

przy udziale:

Finanzmarktaufsichtsbehörde (FMA)

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (federalny sąd administracyjny, Austria)]

Odesłanie prejudycjalne – Wymogi dotyczące przejrzystości w odniesieniu do papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym znajdującym się lub funkcjonującym w jednym z państw członkowskich – Zawiadamianie o posiadaniu „znaczących pakietów akcji” przez „osoby działające w porozumieniu” – Dyrektywa 2004/109/WE – „Wymogi bardziej rygorystyczne” – „Nadzór” sprawowany przez organ wyznaczony na podstawie dyrektywy 2004/25/WE

I. Wprowadzenie

1. Finanzmarktaufsichtsbehörde (organ nadzoru rynku finansowego, Austria, zwany dalej „organem nadzoru rynku finansowego”) nałożył administracyjne sankcje finansowe na szereg osób w związku z tym, że nie powiadomiły one emitenta, którego akcje zostały dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w Austrii, o nabyciu przez nie „znaczących pakietów” papierów wartościowych tego emitenta. W niniejszej sprawie Bundesverwaltungsgericht (federalny sąd administracyjny, Austria) zasadniczo zmierza do ustalenia, czy zgodnie z dyrektywą 2004/109/WE ( 2 ) organ nadzoru rynku finansowego był właściwy do nałożenia sankcji z tytułu nieprzestrzegania owego obowiązku zawiadomienia.

II. Ramy prawne

A. Prawo Unii

1. Dyrektywa w sprawie ofert przejęcia

2. Dyrektywa 2004/25/WE (zwana dalej „dyrektywą w sprawie ofert przejęcia”) ustala środki koordynacji wszystkich instrumentów państw członkowskich odnoszące się do ofert przejęcia dotyczących papierów wartościowych spółek notowanych na rynkach regulowanych, znajdujących się lub funkcjonujących w państwie członkowskim ( 3 ). Zgodnie z jej art. 4 ust. 1 państwa członkowskie wyznaczają organ lub organy właściwe do nadzoru nad ofertami przejęcia celem stosowania przepisów, jakie ustanawiają lub wprowadzają na mocy tej dyrektywy.

2. Dyrektywa w sprawie przejrzystości informacji o emitentach

3. Dyrektywa 2004/109/WE (zwana dalej „dyrektywą w sprawie przejrzystości informacji o emitentach”) ma na celu harmonizację wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym, mającym siedzibę lub prowadzącym działalność w jednym z państw członkowskich. Zgodnie z jej motywem 2 „akcjonariusze albo osoby fizyczne lub prawne posiadające prawa głosu lub instrumenty finansowe, z których wynika prawo do nabycia istniejących akcji wraz prawami głosu” powinni informować emitentów o nabyciu lub innych zmianach w „znaczących pakietach akcji” w spółkach tak, aby mogli oni na bieżąco udostępniać te informacje do publicznej wiadomości.

4. W motywie 28 tej dyrektywy wyjaśniono, że: „W każdym państwie członkowskim należy wyznaczyć jeden właściwy organ, który przejmie pełną odpowiedzialność za nadzór nad przestrzeganiem przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą, oraz za współpracę międzynarodową […]”.

5. W następstwie zmiany wprowadzonej dyrektywą 2013/50/UE (zwaną dalej „dyrektywą zmieniającą dyrektywę w sprawie przejrzystości informacji o emitentach”) ( 4 ) aktualne brzmienie art. 3 dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach jest następujące: „1. Macierzyste państwo członkowskie może nakładać na emitenta wymogi bardziej rygorystyczne niż określone w niniejszej dyrektywie, z wyjątkiem wymogu publikowania przez emitenta okresowych informacji finansowych częściej niż w rocznych sprawozdaniach finansowych, o których mowa w art. 4, i półrocznych sprawozdaniach finansowych, o których mowa w art. 5. 1a. W drodze odstępstwa od ust. 1 macierzyste państwo członkowskie może wymagać od emitentów publikowania dodatkowych okresowych informacji finansowych częściej niż w rocznych sprawozdaniach finansowych, o których mowa w art. 4, i półrocznych sprawozdaniach finansowych, o których mowa w art. 5, gdy spełnione są poniższe warunki: – dodatkowe okresowe informacje finansowe nie stanowią nieproporcjonalnego obciążenia finansowego w zainteresowanym państwie członkowskim, w szczególności dla zainteresowanych małych i średnich przedsiębiorstw; oraz – treść wymaganych dodatkowych okresowych informacji finansowych jest proporcjonalna do czynników przyczyniających się do podejmowania decyzji inwestycyjnych przez inwestorów w zainteresowanym państwie członkowskim. […] Macierzyste państwo członkowskie nie może stosować wobec akcjonariusza albo osoby fizycznej lub prawnej, o których mowa w art. 10 lub 13, wymogów bardziej rygorystycznych niż określone w niniejszej dyrektywie, z wyjątkiem: […] (iii) stosowania przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych przyjętych w odniesieniu do ofert przejęcia, transakcji łączenia i innych transakcji mających wpływ na własność spółek lub ich kontrolowanie, nadzorowanych przez organy wyznaczone przez państwa członkowskie na mocy art. 4 dyrektywy 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia”.

6. Zgodnie z art. 10 dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach: „Wymagania dotyczące zawiadamiania, określone w art. 9 ust. 1 i 2, mają zastosowanie również wobec osoby fizycznej lub prawnej w zakresie, w jakim osoba taka uprawniona jest do nabywania, zbywania lub wykonywania praw głosu w którymkolwiek z poniższych przypadków lub też ich kombinacji: a) prawa głosu są w posiadaniu osoby trzeciej, z którą ta osoba fizyczna lub prawna podpisała umowę zobowiązującą do przyjęcia, poprzez wspólne i zgodne wykonanie praw głosu będących w ich posiadaniu, długoterminowej wspólnej polityki dotyczącej zarządzania danym emitentem”.

7. Zgodnie z art. 24 dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach: „1. Każde państwo członkowskie wyznacza organ centralny, o którym mowa w art. 21 ust. 1 dyrektywy 2003/71/WE, jako centralny właściwy organ administracyjny odpowiedzialny za wykonywanie obowiązków, o których mowa w niniejszej dyrektywie, i za zapewnienie stosowania przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą […] 2. Państwa członkowskie mogą zezwolić swoim właściwym centralnym organom na delegowanie ich zadań. […] Wszelkie delegacje zadań dokonywane są w szczególny sposób, poprzez określenie zadań, które mają być wykonywane oraz warunków ich wykonywania. […] W każdym przypadku ostateczna odpowiedzialność za nadzór nad zgodnością z niniejszą dyrektywą i środkami wykonawczymi przyjętymi zgodnie z jej przepisami spoczywa na właściwym organie wyznaczonym zgodnie z ust. 1”.

B. Prawo austriackie

1. ÜbG

8. Dyrektywę w sprawie ofert przejęcia przetransponowano do prawa austriackiego w drodze Bundesgesetz betreffend Übernahmeangebote (ustawy federalnej dotyczącej ofert przejęcia, zwanej dalej „ÜbG”) ( 5 ). W jej § 1 pkt 6 „podmioty prawne działające w porozumieniu” zdefiniowano w sposób następujący: „Podmioty prawne działające w porozumieniu: osoby fizyczne lub prawne, które współpracują na podstawie porozumienia z oferentem w celu uzyskania lub wykonywania kontroli nad spółką będącą przedmiotem oferty, w szczególności poprzez koordynację praw głosu, lub takie osoby, które na podstawie porozumienia współpracują ze spółką będącą przedmiotem oferty, aby uniemożliwić powodzenie oferty przejęcia. Jeżeli podmiot prawny posiada bezpośrednio lub pośrednio kontrolujący udział (§ 22 ust. 2 i 3) w jednym lub kilku innych podmiotach prawnych, domniemywa się, że wszystkie te podmioty prawne działają w porozumieniu; to samo obowiązuje, gdy kilka podmiotów prawnych zawarło porozumienie dotyczące wykonywania ich praw głosu przy wyborze członków rady nadzorczej”.

9. Zgodnie z § 22 ust. 1 ÜbG: „Każdy, kto bezpośrednio lub pośrednio uzyskał udział kontrolujący w spółce będącej przedmiotem oferty, zobowiązany jest niezwłocznie zgłosić ten fakt komisji do spraw przejęć i w ciągu 20 giełdowych dni roboczych od uzyskania udziału kontrolującego zgłosić ofertę na wszystkie papiery wartościowe spółki będącej przedmiotem oferty zgodnie z przepisami niniejszej ustawy federalnej”.

10. Zgodnie z § 22a pkt 1 ÜbG „obowiązek złożenia oferty zgodnie z § 22 ust. 1 ma zastosowanie […], gdy powstaje grupa stron działających w porozumieniu, która wspólnie nabywa udział kontrolujący”.

11. W § 23 ust. 1 ÜbG, zatytułowanym „Zaliczenie akcji i rozszerzenie obowiązków oferenta” wyjaśniono, że „osobom działającym w porozumieniu” w rozumieniu § 1 pkt 6 ÜbG należało wzajemnie zaliczyć prawa głosu poprzez zastosowanie §§ 22–22b.

2. BörseG 1989

12. W czasie istotnym dla postępowania głównego zastosowanie znajdowała Börsegesetz 1989 w wersji BGBl. I 98/2015 (ustawa o giełdzie, zwana dalej „BörseG 1989”). Paragraf 91 i nast. BörseG 1989 przewidują między innymi wdrożenie obowiązków w zakresie przekazywania informacji o „znaczących pakietach akcji”, wynikających z sekcji I rozdziału III, w szczególności z art. 9 ust. 1 dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach.

13. Paragraf 92 pkt 7 BörseG 1989 rozszerza wymóg dotyczący zawiadamiania także do kwestii „praw głosu, które należy zaliczyć na rzecz osoby zgodnie z § 23 ust. 1 lub 2 ÜbG”.

III. Okoliczności faktyczne, postępowanie główne i pytania prejudycjalne

14. Übernahmekommission (komisja do spraw przejęć, Austria, zwana dalej „komisją do spraw przejęć”) pełni funkcję „organu nadzoru” wyznaczonego przez Austrię zgodnie z art. 4 dyrektywy w sprawie ofert przejęcia.

15. W dniu 22 listopada 2016 r. komisja do spraw przejęć wydała decyzję (zwaną dalej „decyzją wstępną”) dotyczącą Adler Real Estate AG (zwanej dalej „Adler”), Mountain Peak Trading LLP (zwanej dalej „Mountain Peak”), Westgrund AG (zwanej dalej „Westgrund”), Petrus Advisers Ltd (zwanej dalej „Petrus”) oraz GM (osoby fizycznej). Decyzję tę wydano w kontekście dochodzenia w celu ustalenia faktów w sprawie nabycia „znaczącego pakietu akcji” wynoszącego 31,36% w Conwert Immobilien SE (zwanej dalej „Conwert”) oraz związanego z tym niezłożenia obowiązkowej publicznej oferty przejęcia. Komisja stwierdziła, że w następstwie wzajemnego zaliczenia praw głosu zgodnie z §23 ust. 1 ÜbG doszło do nabycia udziału kontrolującego w rozumieniu § 22 ÜbG.

16. Komisja do spraw przejęć poczyniła to ustalenie dotyczące progu na podstawie kryteriów łączenia dla „podmiotów prawnych działających w porozumieniu” zgodnie z § 1 pkt 6 ÜbG. W myśl §23 ust. 1 ÜbG owe prawa głosu w Conwert powinny były zatem zostać zaliczone na zasadzie wzajemności Adler, Mountain Peak, Westgrund, Petrus, i GM po raz pierwszy w dniu 29 września 2015 r. Co do zasady zgodnie z § 22a pkt 1 ÜbG to nabycie „znaczącego pakietu akcji” powinno było doprowadzić do obowiązkowej oferty przejęcia dla Conwert w terminie 20 giełdowych dni roboczych.

17. Wyrokiem z dnia 1 marca 2017 r. Oberster Gerichtshof (sąd najwyższy, Austria) oddalił środek odwoławczy od decyzji wstępnej. Decyzja ta stała się ostateczna.

18. W dniu 29 czerwca 2018 r. organ nadzoru rynku finansowego, „centralny właściwy organ administracyjny” w rozumieniu art. 24 dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach, nałożył administracyjne sankcje finansowe na Adler, Petrus i GM z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia określonego w § 92 pkt 7 BörseG 1989. Obowiązek ten ciąży na osobach fizycznych i prawnych, które, indywidualnie lub łącznie, nabywają pakiet akcji osiągający próg 30% w „spółce będącej przedmiotem oferty”. Według organu nadzoru rynku finansowego w niniejszej sprawie Adler, Petrus i GM w chwili nabycia udziałów w Conwert „działali w porozumieniu” w rozumieniu § 1 pkt 6 ÜbG. Prawa głosu przypisane do ich pakietów akcji w Conwert powinny były być zatem wzajemnie zaliczone tym stronom po raz pierwszy w dniu 29 września 2015 r.

19. Do celów zaklasyfikowania Adler, Petrus i GM jako „osób działających w porozumieniu” organ nadzoru rynku finansowego uznał, że jest związany ostatecznym charakterem faktycznej i prawnej klasyfikacji decyzji wstępnej. Wobec tego organ nadzoru rynku finansowego jako taki nie dokonał oceny, czy należy zaklasyfikować Adler, Petrus i GM jako „osoby działające w porozumieniu” w rozumieniu § 1 pkt 6 ÜbG, ani czy prawa głosu przypisane do ich pakietów akcji powinny zostać im zaliczone na zasadzie wzajemności. Organ nadzoru rynku finansowego uznał, że jedynie istnienie strony podmiotowej przestępstwa – „mens rea” Adler, Petrus i GM – mogłoby być przedmiotem dochodzenia w ramach postępowania karno-administracyjnego w sprawie nałożenia sankcji finansowych.

20. Sąd odsyłający zauważa, że BörseG 1989, która transponuje dyrektywę w sprawie przejrzystości informacji o emitentach do prawa austriackiego, nakłada obowiązki zawiadamiania na osoby posiadające „znaczące pakiety akcji” (przy ustalonym progu 30%) w „emitencie”. Obowiązki te wykraczają poza te przewidziane w dyrektywie w sprawie przejrzystości informacji o emitentach. Sąd ten uważa zatem, że obowiązek zawiadomienia nałożony na „podmioty prawne działające w porozumieniu” na podstawie § 92 pkt 7 BörseG 1989 należy uznać za wchodzący w zakres pojęcia „wymogów bardziej rygorystycznych niż te określone” w dyrektywie w sprawie przejrzystości informacji o emitentach.

21. Sąd odsyłający powziął jednak wątpliwość, czy owe „bardziej rygorystyczne” wymogi są zgodne z art. 3 ust. 1a akapit czwarty ppkt (iii) dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach. Przepis ten stanowi, że wszelkie „bardziej rygorystyczne” wymogi powinny być „nadzorowan[e] przez organy wyznaczone przez państwa członkowskie na mocy art. 4 [dyrektywy w sprawie ofert przejęcia]”.

22. Sąd odsyłający podnosi również kwestię zgodności austriackich przepisów proceduralnych dotyczących skutków wiążących ostatecznych decyzji administracyjnych z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) w sytuacji, w której wcześniejszą decyzję komisji do spraw przejęć, która stała się ostateczna, uważa się za wiążącą organ nadzoru rynku finansowego.

23. W tym kontekście Bundesverwaltungsgericht (federalny sąd administracyjny, Austria) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1. Czy art. 3 ust. 1a akapit czwarty lit. iii) dyrektywy 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym oraz zmieniającej dyrektywę 2001/34/WE, ostatnio zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/50/UE, należy interpretować w ten sposób, że przesłanką dopuszczalności »wymogów bardziej rygorystycznych« dla »akcjonariuszy lub osób fizycznych lub prawnych« jest, by »przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne«, w których są przewidziane bardziej rygorystyczne wymogi dla informowania o udziałach, »były nadzorowane« przez organ, który państwo członkowskie wyznaczyło zgodnie z art. 4 dyrektywy 2004/25/WE […] w odniesieniu do ofert przejęcia, i by ów nadzór obejmował przestrzeganie wymogów bardziej rygorystycznych dla informowania o udziałach w rozumieniu dyrektywy 2004/109/WE? 2. Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie praktyce krajowej, zgodnie z którą ostatecznej decyzji organu nadzoru przewidzianego w art. 4 dyrektywy 2004/25/WE, stwierdzającej naruszenie przez osobę przepisów krajowych wydanych w celu dokonania transpozycji dyrektywy 2004/25/WE, przysługuje moc wiążąca także w ramach prowadzonego wobec tej samej osoby postępowania karnego z powodu naruszenia nawiązujących do nich przepisów krajowych transponujących dyrektywę 2004/109/WE (dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach), tak że osoba ta nie może kwestionować pod względem faktycznym i prawnym stwierdzonego już prawomocnie naruszenia prawa?”.

24. Uwagi na piśmie przedstawili Adler, Petrus, GM, organ nadzoru rynku finansowego, jak również Komisja Europejska. Wspomniane strony, z wyjątkiem Komisji, udzieliły także odpowiedzi na pytania na piśmie skierowane przez Trybunał.

IV. Analiza

25. Niniejsza opinia ma następującą strukturę. Rozpocznę od pierwszej kwestii podniesionej przez sąd odsyłający, a mianowicie od wykładni słowa „nadzorowany” w kontekście przepisu, w którym jest ono użyte. Następnie przejdę do kontekstu niniejszej sprawy. W świetle tych rozważań zaproponuję Trybunałowi, by uznać, że tylko pierwsze z postawionych pytań wymaga odpowiedzi (A). Jednakże biorąc pod uwagę ścisły związek między niniejszą sprawą a innym wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonym przez ten sam sąd krajowy w równoległej sprawie, C‑546/18, Adler Real Estate ( 6 ), odpowiedzi na pytanie drugie w niniejszym postępowaniu w rzeczywistości już udzielono (B).

A. W przedmiocie pytania pierwszego

26. Poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający zwraca się o wyjaśnienie, czy art. 3 ust. 1a akapit czwarty ppkt (iii) dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach, zmienionej dyrektywą zmieniającą dyrektywę w sprawie przejrzystości informacji o emitentach, należy interpretować w ten sposób, że wymóg dotyczący zawiadamiania „bardziej rygorystyczny” niż ten określony w dyrektywie w sprawie przejrzystości informacji o emitentach musi być nadzorowany przez organ wyznaczony przez państwa członkowskie na podstawie art. 4 dyrektywy w sprawie ofert przejęcia. Jeżeli odpowiedź na to pytanie jest twierdząca, powstaje pytanie dodatkowe, czy taki „nadzór” można oddzielić od zadania, jakim jest „zapewnienie zgodności” z owymi „bardziej rygorystycznymi” wymogami dotyczącymi zawiadamiania.

27. Pytanie to wymaga sporego „rozpakowania”. W tym celu przedstawię najpierw kontekst zmian wprowadzonych przez dyrektywę zmieniającą dyrektywę w sprawie przejrzystości informacji o emitentach oraz potrzebę dodania akapitu czwartego do art. 3 ust. 1a dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach (1). Następnie dokonam interpretacji tego przepisu w kontekście, w którym występuje, jak również w świetle warunków stosowania, które zakłada (2). Następnie zajmę się interpretacją słowa „nadzorować”, występującego w art. 3 ust. 1a akapit czwarty ppkt (iii) dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach, w celu ustalenia, który organ powinien sprawować nadzór regulacyjny nad tymi „bardziej rygorystycznymi” wymogami sprawozdawczymi (3). Dopiero wówczas będę w stanie udzielić odpowiedzi na pytanie sądu odsyłającego.

1. Dyrektywa w sprawie przejrzystości informacji o emitentach oraz jej zmiana

28. W ramach szerszego celu, jakim jest zakończenie budowy jednolitego rynku usług finansowych i ujednolicenie standardów sprawozdawczości finansowej w całej Unii, dyrektywa w sprawie przejrzystości informacji o emitentach miała przyczynić się do ustanowienia „skuteczn[ych], przejrzyst[ych] i zintegrowan[ych] rynk[ów] papierów wartościowych” ( 7 ). Doprowadziła ona do minimalnej harmonizacji wymogów dotyczących zawiadamiania osób fizycznych lub prawnych nabywających papiery wartościowe emitentów działających na rynku regulowanym państwa członkowskiego lub w inny sposób zajmujących się tymi papierami ( 8 ). Przy transpozycji tych wymogów pozostawiono państwom członkowskim możliwość wykroczenia poza zharmonizowany poziom podstawowy poprzez wprowadzenie wymogów dotyczących zawiadamiania „bardziej rygorystycznych” niż te określone w dyrektywie w sprawie przejrzystości informacji o emitentach ( 9 ).

29. Jak wyjaśniono w dokumencie roboczym służb Komisji dotyczącym funkcjonowania dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach, skutkiem tych „bardziej rygorystycznych” wymogów był „nierówny poziom harmonizacji”. Utrudniało to osobom lub podmiotom jednoczesne dostosowanie się do przepisów kilku państw członkowskich ( 10 ).

30. Dyrektywa zmieniająca dyrektywę w sprawie przejrzystości informacji o emitentach miała na celu rozwiązanie tego problemu. Zasadniczo odebrała ona państwom członkowskim możliwość nałożenia na akcjonariuszy „bardziej rygorystycznych” wymogów dotyczących zawiadamiania niż te określone w dyrektywie w sprawie przejrzystości informacji o emitentach ( 11 ). Jednocześnie jednak w dyrektywie zmieniającej dyrektywę w sprawie przejrzystości informacji o emitentach należało utrzymać możliwość nakładania przez państwa członkowskie takich wymogów, jeżeli dotyczyły one innego aspektu regulacji krajowych rynków papierów wartościowych.

31. Jednym z tych aspektów jest regulacja ofert przejęcia, transakcji łączenia i innych transakcji mających wpływ na własność spółek lub ich kontrolowanie. Regulacja tych kwestii jest zasadniczo objęta zakresem dyrektywy w sprawie ofert przejęcia ( 12 ). Zgodnie z art. 3 ust. 1a akapit czwarty ppkt (iii) dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach macierzyste państwo członkowskie może stosować wobec posiadacza papierów wartościowych „bardziej rygorystycznych” wymogów dotyczących zawiadamiania niż te określone w dyrektywie w sprawie przejrzystości informacji o emitentach, jeżeli wchodzą one w zakres stosowania dyrektywy w sprawie ofert przejęcia. Owe „bardziej rygorystyczne” wymogi muszą być jednak „nadzorowan[e] przez organy wyznaczone przez państwa członkowskie na mocy” art. 4 tej dyrektywy ( 13 ).

32. To właśnie interpretacja słowa „nadzorowany” w tym przepisie jest źródłem sporu w niniejszej sprawie, do czego odniosę się w kolejnej części.

2. „Nadzorowan[e]”

33. Sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy słowo „nadzorowan[e]” w art. 3 ust. 1a akapit czwarty ppkt (iii) dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach należy rozumieć w ten sposób, że dotyczy ono jedynie „nadzoru” nad „bardziej rygorystycznymi” wymogami nałożonymi przez prawo krajowe, czy też powinno ono odnosić się również do zapewnienia „zgodności” z tymi wymogami.

34. GM, Adler i Komisja przyjmują dosłowną interpretację tego podpunktu. Strony te twierdzą, że wyraźnie odnosi się on do organów wyznaczonych przez państwa członkowskie na mocy art. 4 dyrektywy w sprawie ofert przejęcia jako tych, które muszą „nadzorować”„bardziej rygorystyczne” wymogi.

35. Organ nadzoru rynku finansowego podnosi ze swej strony, że przyznanie innemu niż on organowi kompetencji do zagwarantowania przestrzegania dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach byłoby sprzeczne z duchem i celem tej dyrektywy. Zauważa, że tylko on jest „centralnym właściwym organem administracyjnym” w rozumieniu art. 24 ust. 1 dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach. W związku z tym wykładnia art. 3 ust. 1a akapit czwarty ppkt (iii) dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach, zgodnie z którą nadzór nad „bardziej rygorystycznymi” wymogami zostałby powierzony komisji do spraw przejęć, nie znalazłby oparcia w brzmieniu art. 24 ust. 1 dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach. Ponadto pojęcie „organu wyznaczonego na mocy art. 4” dyrektywy w sprawie ofert przejęcia musi obejmować każdy organ materialnie właściwy do osiągnięcia celów dyrektywy w sprawie ofert przejęcia. W przeciwnym razie strony mogłyby uniknąć przestrzegania wymogów dotyczących zawiadamiania wynikających z dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach, „działając w porozumieniu” w sprawie nabycia „znaczących pakietów akcji”.

36. Nie przekonują mnie argumenty wysuwane przez organ nadzoru rynku finansowego.

37. Dyrektywa w sprawie przejrzystości informacji o emitentach ma na celu ustanowienie harmonizacji ustawodawstwa. Państwa członkowskie powinny powołać organ administracyjny, który będzie czuwał nad realizacją tego celu ( 14 ). Jednakże taka harmonizacja może oczywiście mieć miejsce jedynie w zakresie stosowania dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach. Cel ten pozostaje bez wpływu na kompetencje wykraczające poza ten zakres, w tym na kompetencje związane z regulacją innych aspektów krajowych rynków papierów wartościowych ( 15 ). Niemniej jednak wnikliwa analiza art. 3 ust. 1a akapit czwarty ppkt (iii) dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach potwierdza, że wyjątek ten dotyczy właśnie takich „zewnętrznych” kompetencji: ofert przejęcia, transakcji łączenia i innych transakcji. W odniesieniu do tych dziedzin celem dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach nigdy nie było ustanowienie zharmonizowanych przepisów odnoszących się do wymogów dotyczących zawiadamiania.

38. Ten sam wniosek znajduje również potwierdzenie w motywie 12 dyrektywy zmieniającej dyrektywę w sprawie przejrzystości informacji o emitentach. W motywie tym prawodawca UE przypomina, że cel harmonizacji systemu zawiadamiania o pakietach papierów wartościowych z prawem głosu nie powinien wpływać na równoległe obowiązki wynikające z dyrektywy w sprawie ofert przejęcia (ani na inicjatywę na rzecz przejrzystości realizowaną przez tę dyrektywę). Powodem ku temu jest w szczególności fakt, że te dwie dyrektywy znajdują się na innych etapach wdrażania zmian legislacyjnych. Dyrektywa w sprawie ofert przejęcia funkcjonuje w oparciu o zasadę „koordynacji” ( 16 ), dążąc jedynie do ustalenia „pewnych wspólnych zasad i ograniczonej liczby ogólnych wymagań, które państwa członkowskie mają wdrożyć poprzez przyjęcie bardziej szczegółowych przepisów, zgodnie z ich systemami krajowymi i ich kontekstem kulturowym” ( 17 ). Z kolei dyrektywa w sprawie przejrzystości informacji o emitentach jest szerszą inicjatywą polityczną, mającą na celu harmonizację przepisów prawa krajowego ( 18 ).

39. Odniesienie w art. 3 ust. 1a dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach do „wymogów bardziej rygorystycznych” należy zatem rozumieć raczej jako przepis dotyczący „monitorowania kompetencji”, mający na celu ochronę przed „nadmiernym nadzorem” organu powołanego na mocy art. 24 dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach. W ten sposób prawodawca UE chciał zagwarantować, że „organ powołany na mocy art. 24” nie rozszerzy pośrednio wymogu „harmonizacji” na wymogi dotyczące zawiadamiania, które w przeciwnym razie wchodziłyby w zakres nadzoru „organu powołanego na mocy art. 4”.

40. Dążenie do wytyczenia granic „kompetencji organu powołanego na mocy art. 24” nabiera jednak znaczenia tylko w przypadku, gdy dane państwo członkowskie postanowiło podzielić kompetencje nadzorcze wynikające z dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach i dyrektywy w sprawie ofert przejęcia między (co najmniej) dwa organy ( 19 ). Aby uwzględnić takie scenariusze, w art. 3 ust. 1a akapit czwarty ppkt (iii) dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach wyznaczono organ „wiodący” do celów tej dyrektywy, a także określono granice regulacyjne tego organu. Uzupełnia on zatem, z innej strony, obowiązek współpracy i wymiany informacji zawarty w art. 4 ust. 4 dyrektywy w sprawie ofert przejęcia.

41. W związku z tym moim zdaniem nic nie wskazuje na to, że art. 3 ust. 1a akapit czwarty ppkt (iii) dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach ma na celu podważenie (lub zmniejszenie) zadania „centralnego właściwego organu administracyjnego” określonego w art. 24 dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach. Nie widzę też powodu, dla którego podejście zaproponowane przez GM, Adlera i Komisję miałoby otwierać możliwość „obchodzenia” wymogów dotyczących zawiadamiania wynikających z dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach. Jeżeli bowiem chodzi o „bardziej rygorystyczne” wymogi dotyczące zawiadamiania, zgodne z art. 3 ust. 1a akapit czwarty ppkt (iii) dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach, wchodzą one w zakres stosowania (i nadzoru regulacyjnego) „organów powołanych na mocy art. 4” wyznaczonych w tym celu. Tak długo, jak obowiązek ten jest prawidłowo wdrażany do prawa krajowego, nie ma niebezpieczeństwa, że „bardziej rygorystyczne” wymogi dotyczące zawiadamiania w odniesieniu do ofert przejęcia, transakcji łączenia i innych transakcji mających wpływ na własność spółek lub ich kontrolowanie staną się regulacyjnym odpowiednikiem „wód międzynarodowych”.

42. Wszystkie powyższe rozważania prowadzą ostatecznie do sformułowania pytania pomocniczego, czy tego rodzaju „nadzór” obejmuje również „zapewnienie zgodności” z „bardziej rygorystycznymi” wymogami dotyczącymi zawiadamiania.

43. W moim przekonaniu, z uwagi na wszystkie powyższe rozważania, na to pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej.

44. Po pierwsze, na poziomie czysto językowym i logicznym uważam, że raczej trudno jest odróżnić „nadzór” od „zapewnienia zgodności”. Zakładając, że organom administracyjnym nie przyznano uprawnień do „nadzorowania” dla własnej rozrywki, „nadzór” musi w dużym stopniu pokrywać się z „zapewnieniem zgodności”.

45. Po drugie, wnikliwa analiza art. 3 ust. 1a akapit czwarty ppkt (iii) dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach nie prowadzi do odmiennych wniosków. Ani w tekście, ani w dokumentach przygotowawczych do tej dyrektywy nie wskazano, jakoby należało dokonać rozróżnienia między „nadzorem” a „zapewnieniem zgodności” w odniesieniu do warunków dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach.

46. Po trzecie, jak wyjaśniam w pkt 37 i 38 niniejszej opinii, jest oczywiste, że art. 3 ust. 1a akapit czwarty ppkt (iii) dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach dotyczy aspektów regulacyjnych, które nie są objęte zakresem stosowania tej dyrektywy. Byłoby zatem całkowicie nielogiczne, gdyby „organ powołany na mocy art. 24” został wezwany do nadzorowania przestrzegania wymogów, które nie wchodzą w zakres jego kompetencji.

47. W związku z tym jedyna rozsądna interpretacja słowa „nadzorować” w art. 3 ust. 1a akapit czwarty ppkt (iii) dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach uwzględniałaby również „zapewnienie zgodności” z wymogami wynikającymi z dyrektywy w sprawie ofert przejęcia.

3. Niniejsza sprawa: nałożono bardziej rygorystyczny wymóg?

48. Wszelkie wymogi sprawozdawcze „bardziej rygorystyczne” niż te określone w dyrektywie w sprawie przejrzystości informacji o emitentach, objęte art. 3 ust. 1a akapit czwarty ppkt (iii) dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach, muszą być zatem nadzorowane przez właściwe organy wyznaczone przez państwa członkowskie na mocy art. 4 dyrektywy w sprawie ofert przejęcia.

49. Jeśli chodzi o kontekst prawny niniejszej sprawy, strony wyjaśniają, że w drodze ÜbG dokonano transpozycji dyrektywy w sprawie ofert przejęcia do prawa austriackiego. Na jej podstawie komisję do spraw przejęć wyznaczono jako właściwy organ w rozumieniu art. 4 tej dyrektywy. Z zastrzeżeniem potwierdzenia przez sąd odsyłający wydaje się zatem, że komisja do spraw przejęć jest jedynym organem wykonującym tę kompetencję.

50. W odpowiedziach na pisemne pytanie skierowane przez Trybunał GM, Adler i organ nadzoru rynku finansowego wyjaśniają, że ten ostatni jest jedynym organem powołanym na mocy art. 24 ust. 1 dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach i że organ ten nie przekazał komisji do spraw przejęć żadnych uprawnień w zakresie nadzoru czy zapewnienia zgodności.

51. Innymi słowy, wydaje się, że w prawie austriackim istnieje wyraźny podział kompetencji między organem odpowiedzialnym za dyrektywę w sprawie przejrzystości informacji o emitentach (organem nadzoru rynku finansowego) a organem odpowiedzialnym za dyrektywę w sprawie ofert przejęcia (komisją do spraw przejęć). Oznaczałoby to, że jedynie komisja do spraw przejęć mogłaby nadzorować „bardziej rygorystyczne wymogi” sprawozdawcze (i zapewniać zgodność z nimi) niż te zawarte w dyrektywie w sprawie przejrzystości informacji o emitentach i objęte zakresem art. 3 ust. 1a akapit czwarty ppkt (iii) dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach.

52. Rozważania te należą do sądu odsyłającego, ponieważ dotyczą wykładni prawa krajowego. Do sądu odsyłającego należy również ustalenie, czy rozszerzenie obowiązku zawiadomienia przewidzianego w § 92 pkt 7 BörseG 1989 na znaczące pakiety akcji, które można zaliczyć zgodnie z § 23 ust. 1 ÜbG, stanowi „wymóg bardziej rygorystyczny” niż ten zawarty w dyrektywie w sprawie przejrzystości informacji o emitentach.

53. Jednakże, aby zaoferować sądowi odsyłającemu pełną pomoc i w odpowiedzi na poglądy wyrażone już przez ten sąd w postanowieniu odsyłającym, wstępnie zgodziłbym się z sądem odsyłającym, że w niniejszej sprawie, na podstawie informacji dostarczonych przez ten sąd i znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy, taki wymóg rzeczywiście wydaje się istnieć.

54. Pojęcie „osób działających w porozumieniu” nie pojawia się samo w sobie w dyrektywie w sprawie przejrzystości informacji o emitentach. Jej art. 10 lit. a) obejmuje jednak sytuację, w której osoba fizyczna lub prawna nabywa, zbywa lub wykonuje prawa głosu, które „są w posiadaniu osoby trzeciej, z którą ta osoba fizyczna lub prawna podpisała umowę zobowiązującą do przyjęcia, poprzez wspólne i zgodne wykonanie praw głosu będących w ich posiadaniu, długoterminowej wspólnej polityki dotyczącej zarządzania danym emitentem”.

55. Organ nadzoru rynku finansowego twierdzi, że przepis ten „jakościowo” pokrywa się z obowiązkiem zawiadomienia zawartym w § 92 pkt 7 BörseG 1989 w odniesieniu do „osób działających w porozumieniu”.

56. Adler, Petrus i GM są przeciwnego zdania. Zasadniczo strony te twierdzą, że zakres stosowania prawa krajowego wykracza poza zakres stosowania art. 10 lit. a) dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach, ponieważ ani § 92 pkt 7 BörseG 1989, ani przepisy, z którymi jest on bezpośrednio lub pośrednio powiązany, nie wymagają „długoterminowej wspólnej polityki dotyczącej zarządzania danym emitentem”.

57. Artykuł 10 lit. a) dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach zawiera szereg warunków kumulatywnych. Po pierwsze, wymaga on istnienia „umowy”. Brak dalszych wyjaśnień co do jej treści lub formy sugeruje, że wszystko, co jest wymagane, to „obopólna zgoda” w tym względzie. W istocie, poddanie obowiązkowi zawiadomienia jedynie pisemnych (lub materialnych) umów byłoby mało użyteczne, jeżeli ogólnym celem art. 9 i 10 dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach jest ujawnienie wszystkich„znaczących pakietów” notowanych papierów wartościowych. Po drugie, przepis ten wymaga „zobowiązania do przyjęcia” określonego stanowiska na podstawie istniejących udziałów, ze względu na tę umowę ( 20 ). Po trzecie, umowa i przyjęte w niej „stanowisko” muszą wymagać „wspólnego i zgodnego wykonania”, czyli działania w sposób skoordynowany. Wreszcie, wynikiem tego wykonania musi być „długoterminowa wspólna polityka dotycząca zarządzania danym emitentem” ( 21 ). Innymi słowy, przepis ten wymaga wysokiego stopnia zaangażowania przez pewien okres, które to zaangażowanie nie może być chwilowe lub okresowe, i które musi być jednolite i skierowane do zarządu danej spółki.

58. Bez potrzeby dokonywania oceny, czy wszystkie powyższe wymogi zostały spełnione i z zastrzeżeniem potwierdzenia przez sąd odsyłający wystarczy stwierdzić, że żaden z przepisów prawa krajowego, które zostały przedstawione Trybunałowi, nie wydaje się wymagać podobnego rodzaju „długoterminowej wspólnej polityki”, jak ta wymagana na mocy art. 10 lit. a) dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach.

59. Zgadzam się zatem wstępnie z sądem odsyłającym, że obowiązek zawiadomienia zawarty w § 92 pkt 7 BörseG 1989 w odniesieniu do „osób działających w porozumieniu” wydaje się zawierać „wymóg bardziej rygorystyczny” niż ten określony w dyrektywie w sprawie przejrzystości informacji o emitentach, który powinien być „nadzorowany” przez organ wyznaczony przez Austrię na podstawie art. 4 dyrektywy w sprawie ofert przejęcia. Wydaje się, że tym organem jest, zgodnie z prawem austriackim, komisja do spraw przejęć.

B. W przedmiocie pytania drugiego

60. Poprzez pytanie drugie sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy art. 47 karty należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie krajowym przepisom proceduralnym, które nadają moc wiążącą ostatecznym decyzjom administracyjnym organu nadzoru, wyznaczonego na mocy art. 4 dyrektywy 2004/25/WE, wydanym w następstwie postępowania wyjaśniającego i stwierdzającym obiektywnie pewne okoliczności faktyczne, jeżeli decyzja ta pozbawia inny organ nadzoru, wyznaczony na mocy art. 24 dyrektywy 2004/109/WE, możliwości przeprowadzenia własnego dochodzenia w celu ustalenia faktów lub własnej oceny prawnej w odniesieniu do tego samego przedmiotu i tych samych osób.

61. W świetle proponowanej odpowiedzi na pytanie pierwsze nie ma potrzeby udzielania odpowiedzi na pytanie drugie.

62. Jednakże, dla pełności wywodu i mając na uwadze możliwość, że Trybunał może być innego zdania w odniesieniu do pytania pierwszego, odsyłam do analizy, którą już przeprowadziłem w odniesieniu do podobnych kwestii poruszonych przez ten sam sąd odsyłający w równoległej sprawie, C‑546/18, Adler Real Estate ( 22 ).

63. Ninieje postępowanie różni się od sprawy C‑546/18, Adler Real Estate, w jednym aspekcie: kwestie podniesione przez sąd odsyłający dotyczą „międzyinstytucjonalnych” skutków wcześniejszego ustalenia organu administracyjnego, w przeciwieństwie do zwykłych skutków „wewnątrzinstytucjonalnych” w ramach poszczególnych postępowań, jak to miało miejsce w sprawie C‑546/18, Adler Real Estate.

64. Aspekt ten nie stanowi jednak żadnej różnicy. A raczej kwestia wskazana w tamtej sprawie jest logicznie taka sama w niniejszym postępowaniu, ponieważ u podstaw obu spraw leży ten sam problem: brak skutecznej ochrony sądowej zgodnej z art. 47 akapit pierwszy karty w pierwszej turze postępowania wyjaśniającego przed komisją do spraw przejęć, która jest taka sama w obu sprawach.

65. Zasadniczo to, czy i w jaki sposób w krajowym porządku prawnym przewidziano nadanie wiążących skutków ostatecznym decyzjom organów administracyjnych, pozostawia się krajowej autonomii proceduralnej państw członkowskich. Rozwiązanie to podlega jedynie zasadom równoważności i skuteczności ( 23 ). Jeżeli występują takie elementy jak (rzeczywista) tożsamość stron, przyczyna i przedmiot, nic nie stoi zasadniczo na przeszkodzie temu, aby ostatecznej decyzji jednego organu administracyjnego (tutaj komisji do spraw przejęć) nadać skutki wiążące w taki sposób, aby wiązała ona inny organ administracyjny w jego postępowaniu (tutaj organ nadzoru rynku finansowego, o ile odpowiedź na pytanie pierwsze byłaby inna) ( 24 ).

66. Jednakże, aby zapewnić zgodność z art. 47 akapit pierwszy karty, w przypadku gdy organ, którego decyzje administracyjne są uważane za ostateczne, sam nie spełnia kryteriów „sądu” w rozumieniu art. 47 akapit pierwszy karty, kontrola tych ustaleń musi być dostępna dla sądu mającego „pełną jurysdykcję”, który jest w stanie przeprowadzić analizę zarówno co do prawa, jak i co do okoliczności faktycznych ( 25 ).

67. W niniejszej sprawie strony wyjaśniły, że organ nadzoru rynku finansowego uważał się za związany decyzją wynikającą z wcześniejszego postępowania komisji do spraw przejęć. Ta ostatnia nie spełnia jednak cech „sądu” w rozumieniu art. 47 akapit pierwszy karty. Właściwość sądu najwyższego w tych sprawach jest częściowa, ograniczona jedynie do kwestii prawnych.

68. Podsumowując, instytucjonalna i proceduralna struktura przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie jest obarczona tą samą wadą, co ten sam system w sprawie C‑546/18, Adler Real Estate: wydaje się, że nie istnieje, również z zastrzeżeniem ostatecznego potwierdzenia przez sąd odsyłający, skuteczna ochrona sądowa wymagana na podstawie art. 47 ust. 1 akapit pierwszy karty „w pierwszej turze”. Uchybienia tego najwyraźniej nie można naprawić w „drugiej turze”, ponieważ do tego czasu zarówno organ administracyjny, który następnie podjął decyzję, jak i sąd, który może ewentualnie dokonać kontroli „drugiej” decyzji administracyjnej, są faktycznie związani ustaleniami poczynionymi w ramach „pierwszej” decyzji administracyjnej.

V. Wnioski

69. Proponuję, aby na pierwsze pytanie prejudycjalne skierowane przez Bundesverwaltungsgericht (federalny sąd administracyjny, Austria) Trybunał odpowiedział w sposób następujący: Artykuł 3 ust. 1a akapit czwarty ppkt (iii) dyrektywy 2004/109/WE, ostatnio zmienionej dyrektywą 2013/50/UE, należy interpretować w ten sposób, że organem odpowiedzialnym za „nadzorowanie” nakładania „wymogów bardziej rygorystycznych” w rozumieniu tego przepisu jest organ wyznaczony przez państwo członkowskie na mocy art. 4 dyrektywy 2004/25/WE. Nadzór ten obejmuje zapewnienie zgodności z tymi „bardziej rygorystycznymi” wymogami. Do sądu odsyłającego należy sprawdzenie, czy wymogi dotyczące zawiadamiania w postępowaniu głównym stanowią „wymogi bardziej rygorystyczne” niż te zawarte w dyrektywie 2003/109/WE.

( 1 ) Język oryginału: angielski.

( 2 ) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym oraz zmieniająca dyrektywę 2001/34/WE (Dz.U. 2004, L 390, s. 38).

( 3 ) Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy w sprawie ofert przejęcia.

( 4 ) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 października 2013 r. zmieniająca dyrektywę 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym, dyrektywę 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych oraz dyrektywę Komisji 2007/14/WE ustanawiającą szczegółowe zasady wdrożenia niektórych przepisów dyrektywy 2004/109/WE (Dz.U. 2013, L 294, s. 13).

( 5 ) BGBl. I nr 127/1998.

( 6 ) Zobacz moja opinia w sprawie Adler Real Estate i in. (C-546/18).

( 7 ) Dyrektywa w sprawie przejrzystości informacji o emitentach, motywy 1, 9.

( 8 ) Porównaj na przykład całkowitą harmonizację obowiązków informacyjnych na mocy „rozporządzenia w sprawie prospektu” [rozporządzenia (UE) 2017/1129 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie prospektu, który ma być publikowany w związku z ofertą publiczną papierów wartościowych lub dopuszczeniem ich do obrotu na rynku regulowanym oraz uchylenia dyrektywy 2003/71/WE (Dz.U. 2017, L 168, s. 12)].

( 9 ) Dyrektywa w sprawie przejrzystości informacji o emitentach, art. 3 ust. 1.

( 10 ) Dokument roboczy służb Komisji – Przegląd funkcjonowania dyrektywy 2004/109/WE: nowe zagadnienia. Dokument towarzyszący sprawozdaniu Komisji dla Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów – Funkcjonowanie dyrektywy 2004/109/WE w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym, COM(2010) 243 (SEC(2009) 611 wersja ostateczna), pkt 6. Zobacz także, w kwestii nadmiernie rygorystycznego wdrażania, dokument roboczy służb Komisji – Sprawozdanie na temat bardziej rygorystycznych środków krajowych dotyczących dyrektywy 2004/109/WE w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym (SEC(2008) 3033 wersja ostateczna), pkt 6.

( 11 ) Dyrektywa zmieniająca dyrektywę w sprawie przejrzystości informacji o emitentach, motyw 12. Zobacz także zakaz stosowania wymogów bardziej rygorystycznych wobec posiadaczy papierów wartościowych zawarty w art. 3 ust. 1a akapit czwarty dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach.

( 12 ) Zobacz na przykład N. Moloney, EU Securities and Financial Markets Regulation, Oxford University Press, 2014, s. 140.

( 13 ) Wyróżnienie moje.

( 14 ) Oczywiście, jak słusznie zauważa organ nadzoru rynku finansowego, państwa członkowskie mogą również wyznaczyć do celów art. 24 ust. 4 lit. h) dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach właściwy organ inny niż „centralny właściwy organ”, o którym mowa w art. 24 ust. 1 tej dyrektywy, jak również mogą przekazać temu innemu organowi pewne uprawnienia. Jak jednak potwierdził organ nadzoru rynku finansowego w swoich uwagach, aspekty te nie są przedmiotem sporu w niniejszej sprawie.

( 15 ) Jak wyjaśniono w pkt 30 niniejszej opinii.

( 16 ) Motyw 1 dyrektywy w sprawie ofert przejęcia.

( 17 ) Motyw 26 dyrektywy w sprawie ofert przejęcia.

( 18 ) Motyw 5 dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach.

( 19 ) Wydaje się, że kilka państw członkowskich wyznaczyło ten sam organ do celów art. 4 dyrektywy w sprawie ofert przejęcia i art. 24 dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach. Zobacz Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych, „Practical Guide: National rules on notifications of major holdings under the Transparency Directive” [„Praktyczny przewodnik: Przepisy krajowe dotyczące zawiadamiania o znaczących pakietach akcji na mocy dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach”], 31 lipca 2019 r. (ESMA31–67–535) oraz „List of competent authorities designated for the purposes of Directive 2004/25/EC on takeover bids (Takeover bids Directive) [„Wykaz właściwych organów wyznaczonych do celów dyrektywy 2004/25/WE w sprawie ofert przejęcia (dyrektywy w sprawie ofert przejęcia)”], 8 czerwca 2020 r.

( 20 ) Chociaż należy zauważyć, że o ile angielska wersja językowa („to adopt”), jak również francuska („à adopter”), hiszpańska („a adoptar”) i włoska („ad adottare”) wydają się jedynie wymagać konieczności „popierania” określonego stanowiska, inne wersje językowe, w szczególności niemiecka („zu verfolgen”), niderlandzka („te voeren”), czy czeska („provádět”), skłaniają się raczej ku sytuacji, w której strony rzeczywiście „realizują” to stanowisko. To, rzecz jasna, coś więcej niż zwyczajne zgadzanie się w tej kwestii co do zasady.

( 21 ) Wyróżnienie moje.

( 22 ) Zobacz moja opinia w sprawie Adler Real Estate i in. (C-546/18).

( 23 ) Zobacz w tym względzie wyrok z dnia 11 listopada 2015 r., Klausner Holz Niedersachsen (C‑505/14, EU:C:2015:742, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo).

( 24 ) Zobacz moja opinia w sprawie Adler Real Estate i in. (C-546/18, pkt 80).

( 25 ) Ibid., pkt 48.