Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty podlegające zaskarżeniu – Nieprzyjęcie przez Radę decyzji po zaleceniach Komisji – Brak wymaganej większości głosów – Niedopuszczalność

(art. 104 ust. 8 i 9 WE i art. 230 WE)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty podlegające zaskarżeniu – Akt wywołujący skutki prawne – Wnioski Rady zawieszające procedury nadmiernego deficytu i zmieniające zalecenia Komisji – Dopuszczalność

(art. 104 ust.7 i 9 WE i art. 230 WE)

3. Polityka gospodarcza i pieniężna – Procedura nadmiernego deficytu – Uprawnienia dyskrecjonalne Rady – Ograniczenia

(art. 104 WE; rozporządzenie Rady nr1467/97)

4. Polityka gospodarcza i pieniężna – Procedura nadmiernego deficytu – Decyzja Rady zawieszająca procedurę – Skutki – Ograniczenia uprawnień Rady przyznanych w art. 104 ust. 9 WE – Niezgodność z prawem

(art. 104 ust. 7 i 9 WE; rozporządzenie Rady nr 1467/97, art. 9)

5. Polityka gospodarcza i pieniężna – Procedura nadmiernego deficytu – Prawo inicjatywy Komisji – Zmiana zaleceń podjętych uprzednio przez Radę – Przesłanki – Nowe zalecenie Komisji – Poszanowanie wymogów art. 104 ust. 7 WE dotyczących głosowania

(art. 104 ust. 7 i 9 WE i art. 13 WE)

Summary

1. Nieprzyjęcie przez Radę zalecanych przez Komisję aktów prawnych przewidzianych w art. 104 ust. 8 i 9 WE nie może zostać uznane za kreujące akty prawne zaskarżalne w rozumieniu art. 230 WE. Gdy bowiem Komisja zaleca Radzie podjęcie decyzji w trybie art. 104 ust. 8 i 9 WE, a wymagana większość głosów w Radzie nie zostanie osiągnięta, nie zostaje podjęta żadna decyzja w rozumieniu tego przepisu.

(por. pkt 29, 31 i 34)

2. Wnioski Rady, zgodnie z którymi Rada postanowiła utrzymywać w stanie zawieszenia na ówczesną chwilę procedury nadmiernego deficytu oraz deklaruje swą gotowość do podjęcia decyzji w trybie art. 104 ust. 9 WE gdyby okazało się, iż dane Państwo Członkowskie nie respektuje zobowiązań, które przyjęło na siebie, a o których mowa w owych wnioskach, zmierzają do wywołania skutków prawnych co najmniej w zakresie, w jakim zawieszają one toczące się procedury nadmiernego deficytu oraz w sposób faktyczny zmieniają zalecenia przyjęte uprzednio przez Radę w trybie art. 104 ust. 7 WE. W ten sposób bowiem Rada uzależnia ewentualną przyszłą decyzję w trybie art. 104 ust. 9 WE od oceny, której punktem odniesienia nie będą już zalecenia przyjęte w trybie ust. 7 tego artykułu, lecz jednostronne zobowiązania danych Państw Członkowskich.

(por. pkt 46, 48 i 50)

3. Z treści oraz ze struktury ustanowionego przez Traktat systemu dotyczącego procedury nadmiernego deficytu wynika, że Rada nie może uwolnienić się od zasad ustanowionych w art. 104 WE i w rozporządzeniu nr 1467/97, mających na celu przyspieszenie i wyjaśnienie procedury nadmiernego deficytu. Stąd nie może ona uciekać się do procedury alternatywnej, na przykład w celu uchwalenia aktu, który nie byłby decyzją przewidzianą na danym etapie tej procedury lub który zostałby przyjęty w innych warunkach niż te, których wymagają właściwe przepisy.

(por. pkt 81)

4. Za pomocą swych wniosków, zgodnie z którymi Rada „postanawia […] utrzymać w stanie zawieszenia procedurę nadmiernego deficytu w stosunku do [danego Państwa Członkowskiego]” oraz jest ona „gotowa podjąć decyzję na podstawie art. 104 ust. 9 na podstawie zaleceń Komisji w przypadku, gdyby z oceny […] wynikało, iż [dane Państwo Członkowskie] nie podjęło działań zgodnych ze zobowiązaniami, o których mowa w niniejszych wnioskach” nie ogranicza się ona do stwierdzenia faktycznego istnienia zawieszenia procedury nadmiernego deficytu, wynikającego z niemożności przyjęcia decyzji zalecanej przez Komisję, która to niemożność mogła zostać usunięta w każdej chwili. Tego typu decyzja o zawieszeniu narusza art. 104 WE oraz art. 9 rozporządzenia nr 1467/97, który ma na celu przyspieszenie i wyjaśnienie procedury nadmiernego deficytu.

Ponieważ bowiem wnioski te uzależniają zawieszenie od poszanowania przez dane Państwo Członkowskie jego zobowiązań, ograniczają one uprawnienia Rady do późniejszego wystosowania wezwania w trybie art. 104 ust. 9 WE na podstawie wcześniejszych zaleceń Komisji tak długo, jak długo uznawać się będzie, iż zobowiązania są przestrzegane. Czyniąc tak wnioski te przewidują między innymi, że punktem odniesienia dla oceny Rady celem podjęcia decyzji o wezwaniu do wypełnienia zobowiązań, tj. celem prowadzenia procedury nadmiernego deficytu, nie będzie już treść zaleceń wystosowanych uprzednio do danego Państwa Członkowskiego w trybie art. 104 ust. 7 WE, lecz będą nimi jednostronne zobowiązania owego państwa.

(por. pkt 87-89)

5. Jeśli Rada uchwaliła zalecenia w trybie art. 104 ust. 7 WE, nie może następnie ich zmienić bez nowego zalecenia Komisji, albowiem to Komisja ma prawo inicjatywy w ramach procedury nadmiernego deficytu, skoro zgodnie z art. 104 ust. 13 WE zalecenia w trybie art. 104 ust. 7 WE mogą zostać uchwalone jedynie na podstawie zaleceń Komisji.

Decyzja o przyjęciu zaleceń Rady odmiennych od tych uprzednio uchwalonych w trybie art. 104 ust. 7 WE, podjęta bez poprzedzenia jej zaleceniami Komisji zmierzającymi do uchwalenia ich w trybie tego postanowienia w sposób zgodny z zasadami głosowania przewidzianymi dla zaleceń Rady w art. 104 ust. 9 WE, tj. przy uczestnictwie w głosowaniu jedynie Państw Członkowskich tworzących strefę euro, jest niezgodna z prawem.

(por. pkt 91-92 i 94-96)