ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 44/77

Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2008 r. — Angelidis przeciwko Parlementowi

(Sprawa F-104/08)

(2009/C 44/140)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Angel Angelidis (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: E. Boigelot, adwokat)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Przedmiot i opis sporu

Stwierdzenie nieważności ogłoszenia o wolnym stanowisku pracy nr 12564 z dnia 26 lutego 2008 r. wydanego przez przewodniczącego Parlamentu Europejskiego dotyczącego obsadzenia stanowiska dyrektora Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Wewnętrznej Unii — Dyrekcji D ds. Budżetu, jak również rozpoczętego w wyniku tego ogłoszenia postępowania rekrutacyjnego. Stwierdzenie nieważności decyzji o odrzuceniu kandydatury skarżącego na stanowisko dyrektora ds. Budżetu Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Wewnętrznej i o powołaniu na to stanowisko innego kandydata. Wreszcie żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia za poniesioną przez skarżącego szkodę materialną i doznaną krzywdę oraz powołania go do grupy zaszeregowania dyrektora „ad personam”.

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 23 września 2008 r., a w konsekwencji ogłoszenia o wolnym stanowisku pracy nr 12564 z dnia 26 lutego 2008 r. wydanego przez przewodniczącego Parlamentu Europejskiego dotyczącego obsadzenia stanowiska dyrektora Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Wewnętrznej Unii Europejskiej — Dyrekcji D ds. Budżetu;

— w konsekwencji stwierdzenie nieważności rozpoczętego w wyniku tego ogłoszenia postępowania rekrutacyjnego w drodze przeniesienia lub awansu;

— stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 21 listopada 2008 r. o powołaniu na stanowisko dyrektora ds. Budżetu Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Wewnętrznej, jak również decyzji o odrzuceniu kandydatury skarżącego na to samo stanowisko;

— zasądzenie od pozwanego zapłaty zadośćuczynienia za doznaną krzywdę oraz odszkodowania za szkodę materialną i za uszczerbek w karierze zawodowej skarżącego, które wycenia on — z zastrzeżeniem możliwości żądania większej lub mniejszej sumy w trakcie postępowania — na globalną kwotę 25 000,00 EUR, oraz z uwagi, w szczególności na nieprawidłowe wykonanie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 września 2007 r., stwierdzenie poważnego nadużycia władzy oraz warunków, na jakich nastąpiło kwestionowane powołanie;

— w każdym razie, przyznanie skarżącemu przynajmniej grupy zaszeregowania dyrektora „ad personam”, z uwagi na poniesiony poważny uszczerbek w jego karierze zawodowej, w zakresie w jakim Parlament odmówił bez uzasadnienia powołania go do wyższej grupy zaszeregowania;
—

w konsekwencji po pierwsze przywrócenie strony skarżącej do służby, na jej stanowisko i do grupy zaszeregowania, które miała w dniu wydania decyzji z dnia 15 kwietnia 2008 r., z mocą wsteczną i po drugie przyznanie jej wynagrodzenia od dnia 15 lipca 2008 r. do dnia jej efektywnego przywrócenia do służby, wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 7 % rocznie;
—

posiłkowo, uchylenie decyzji odmownych OHIM z dnia 7 marca 2008 r., doręczonych w dniu 10 marca 2008 r., wydanych w odpowiedzi na wnioski skarżących przedłożone na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego, w części dotyczącej odmowy: — wydania zgody na zmianę zawartych ze skarżącymi umów o pracę na czas nieokreślony poprzez wykreślenie klauzuli figurującej w art. 5 tych umów, dotyczącej wymogu dodatkowego konkursu zewnętrznego, w całości lub, posiłkowo, wykreślenie z niej przynajmniej pierwszego zdania; — stwierdzenia dalszego obowiązywania umów o pracę na czas nieokreślony zawartych ze skarżącymi; — stwierdzenia, że udział skarżących w konkursie otwartym nie jest konieczny do celów dalszego zatrudnienia ich przez OHIM jako członków personelu tymczasowego korzystających z umowy o pracę na czas nieokreślony; — oraz stwierdzenia, o które wniesiono tytułem żądania posiłkowego, że udział skarżących w konkursach OHIM/AD/02/07 i OHIM/AST/02/07, które zostały opublikowane w Dz.U. C 300A w dniu 12 grudnia 2007 r., nie jest konieczny do celów dalszego zatrudnienia ich przez OHIM jako członków personelu tymczasowego korzystających z umowy o pracę na czas nieokreślony;
—

stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AST 3 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2008 r. i w razie potrzeby decyzji o awansowaniu do tej grupy zaszeregowania urzędników na to mniej zasługujących;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 113/45

Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2009 r. — A przeciwko Komisji

(Sprawa F-12/09)

2009/C 113/94

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: A (Port-Vendres, Francja) (przedstawiciel: B. Cambier, A. Paternostre, avocats)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Przedmiot i opis sporu

Po pierwsze stwierdzenie odpowiedzialności Komisji za uchybienia, których dopuszczono się w stosunku do skarżącej w ramach postępowania na podstawie art. 73 statutu, oraz stwierdzenie nieważności szeregu decyzji o odmowie zastosowania w stosunku do skarżącej przepisów art. 73 ust. 2 lit. b) statutu, powiadomienia go o szeregu dokumentach z jego akt medycznych oraz zwrotu pewnych kosztów medycznych. Po drugie zasądzenie odszkodowania na rzecz skarżącej.

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie odpowiedzialności Komisji za uchybienia, których dopuszczono się w stosunku do skarżącej w ramach postępowania na podstawie art. 73 statutu oraz wspólnych uregulowań „dotyczących pokrycia zagrożenia wypadkami i chorobami zawodowymi” funkcjonariuszy Wspólnot Europejskich;

— stwierdzenie nieważności szeregu decyzji o odmowie zastosowania w stosunku do skarżącego przepisów art. 73 ust. 2 lit. b) statutu, powiadomienia go o szeregu dokumentach z jego akt medycznych oraz zwrotu pewnych kosztów medycznych;

— zasądzenie na rzecz skarżącego od Komisji Europejskiej odszkodowania przewidzianego w art. 73 ust. 2 lit b) statutu w wysokości 1 422 024 EUR, oraz przekazanie mu żądanych dokumentów i zwrotu całości poniesionych do tej pory kosztów medycznych oraz wskazanie przyczyny choroby zawodowej, na którą zachorował;

— zasądzenie na rzecz skarżącego od Komisji Europejskiej odsetek za zwłokę według stawki Europejskiego Banku Centralnego, powiększonych o dwa punkty, od kwoty odszkodowania z tytułu art. 73 ust. 2 lit. b) statutu, od grudnia 2004 r., daty od której choroba zawodowa skarżącego powinna była zostać rozpoznana;

— zasądzenie na rzecz skarżącego od Komisji Europejskiej pełnego odszkodowania za poniesioną przezeń szkodę wraz z kwotami wskazanymi powyżej, w wysokości 1 949 689 EUR, która to kwota odpowiada różnicy między pełną wysokości poniesionej szkody a odszkodowaniem ryczałtowym należnym skarżącemu z tytułu art. 73 ust. 2 lit b) statutu;

— zasądzenie na rzecz skarżącego od Komisji Europejskiej kwoty 25 000 EUR lub innej uznanej za właściwą przez Sąd tytułem zadośćuczynienia za krzywdę moralną poniesioną na skutek wielu uchybień i nieprawidłowości, których dopuściły się służby Komisji w ramach dotyczącego go postępowania medycznego;
—

stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AST 2 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2008 i w razie potrzeby decyzji o awansowaniu do tej grupy zaszeregowania urzędników mniej na to zasługujących.
—

stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AST 7 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2008 r. i w razie potrzeby decyzji o awansowaniu do tej grupy zaszeregowania urzędników na to mniej zasługujących;
—

stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AST 7 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2008 i w razie potrzeby decyzji o awansowaniu do tej grupy zaszeregowania urzędników mniej na to zasługujących.
—

stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżących do grupy zaszeregowania AD 12 w ramach postępowania w sprawie awansów za 2008 r. (sesja 2008) oraz, w razie potrzeby, decyzji wydanych w ramach tego samego postępowania o awansowaniu do tej grupy urzędników, których nazwiska zamieszczone zostały na liście osób awansowanych, opublikowanej w drodze komunikatu do personelu nr 72/08 z dnia 21 kwietnia 2008 r.;
—

stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę wydanej w dniu 17 października 2008 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącą w dniu 21 czerwca 2008 r. mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji o zaszeregowaniu skarżącej do grupy funkcyjnej III, grupa zaszeregowania 8 i wnoszące o zaszeregowanie jej do grupy 9, ze skutkiem od tego samego dnia;
—

stwierdzenie nieważności dorozumianego odrzucenia przez Komisję Europejską wniosku skarżącego z dnia 8 maja 2008 r., które to odrzucenie doszło do skutku w dniu 8 listopada 2008 r. a także, gdyby było to potrzebne w niniejszym kontekście lub w kontekście żądania nr 4, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 marca 2009 r. w przedmiocie zażalenia skarżącego;
—

stwierdzenie nieważności wyraźnych i dorozumianych decyzji strony pozwanej, w szczególności decyzji dotyczących dostępu do dokumentów z dnia 12 września 2008 r., z dnia 3 października 2008 r. i z dnia 14 listopada 2008 r., decyzji wydanej przez pana Jansena w dniu 19 września 2008 r. i w razie potrzeby wydanego w dniu 25 marca 2009 r. potwierdzenia odrzucenia zażalenia nr R/554/08 złożonego przez skarżącego, w zakresie w jakim ograniczono w nich lub odmówiono skarżącemu prawa do pełnego wglądu do znajdujących się w posiadaniu strony pozwanej informacji i dokumentów go dotyczących oraz do należycie prowadzonych, jednolitych, zrozumiałych dla skarżącego w zakresie treści i formy i dostępnych, a więc odpowiadających wymogom ustanowionym w art. 26 i 26a regulaminu pracowniczego i w miarę potrzeby podlegających uprzednim zmianom, akt osobowych, medycznych i innych i co za tym idzie odrzucono przynajmniej częściowo wnioski skarżącego, złożone przezeń między innymi w dniu 10 lipca 2008 r., w dniu 19 września 2008 r. i w dniu 28 listopada 2008 r.;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o zatrudnieniu skarżącego jako asystenta technicznego od dnia 10 marca 2009 r., zaszeregowanego służbowo do kategorii AST3/stopień 2, w części w jakiej w decyzji tej nie przyznaje się mu praw i wynagrodzenia, które są niezbędne dla celów prawidłowego wykonania wyroku sądu do spraw służby publicznej z dnia 22 maja 2008 r. w sprawie F-145/06 Pascual García przeciwko Komisji a w szczególności: a) w części, w której nie stanowi, że starszeństwo służbowe skarżącego liczy się od dnia 1 kwietnia 2006 r. dla celów awansów w ramach zaszeregowania służbowego oraz praw emerytalnych i dla każdego innego celu, który może mieć znaczenie; b) w części, w której odmawia skarżącemu prawa do dodatku za pracę poza krajem, o którym to dodatku mowa w art. 4 akapit pierwszy załącznika VII do regulaminu pracowniczego;
—

nakazanie pozwanej zapłaty na rzecz skarżącego różnicy między odsetkami podlegającymi ustaleniu na podstawie kryteriów zawartych we wniosku z dnia 8 września 2008 r. i tymi, które zostały faktycznie przyznane, ewentualnie i w razie konieczności niezastosowanie na podstawie art. 241 (dawniej art. 184) WE do niniejszego sporu tych części rozporządzenia finansowego, które stosują się do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich w kwestiach ustalania wysokości stopy odsetek podlegających z tytułu długu WE zapłacie na rzecz tych, do których stosuje się regulamin pracowniczy a także w kwestiach kapitalizacji odsetek;
—

stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 lipca 2009 r., podanej do wiadomości skarżącego w dniu 17 lipca 2009 r. i oddalającej zażalenie skarżącego co do zwrotu wszystkich kosztów związanych z kuracją termalną do wysokości 75 % na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego;
—

zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego za każdy dzień od dnia jutrzejszego do dnia, w którym zostanie uwzględniony w całości i bez żadnego wyjątku wniosek z dnia 22 września 2008 r. i w którym bez wyjątku zostaną wydane decyzje lub akty materialne tego dotyczące, kwoty 5 EUR lub jakiejkolwiek wyższej bądź niższej kwoty, którą Sąd uzna za sprawiedliwą i słuszną, z obowiązkiem wypłaty pierwszego dnia każdego miesiąca w odniesieniu do uprawnień narosłych w poprzednim miesiącu, z tytułu naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego z powodu zaskarżonej decyzji, która to szkoda miała miejsce w wymienionym okresie;
—

zasądzenie od OHIM odszkodowania za szkodę w wysokości równej różnicy między z jednej strony jej rzeczywistym wynagrodzeniem związanym z jej formalnym zaszeregowaniem jako pracownika kontraktowego na podstawie art. 3a WZIP od dnia 1 listopada 2005 r. do dnia 31 października 2008 r. oraz wypłacanym na jej rzecz od dnia 1 listopada 2008 r. do dzisiaj zasiłkiem dla bezrobotnych a z drugiej strony należnym jej wynagrodzeniem jako członkowi personelu tymczasowego na podstawie art. 2 lit. a) WZIP od dnia 1 listopada 2005 r. do dzisiaj lub posiłkowo przynajmniej należnym jej wynagrodzeniem jako członkowi personelu tymczasowego na podstawie art. 2 lit. a) WZIP od dnia 1 listopada 2005 r. do dnia 31 października 2008 r. oraz należnym jej zasiłkiem dla bezrobotnych obliczonym na podstawie wynagrodzenia przysługującego jej za październik 2008 r. zgodnie z art. 2 lit. a) WZIP – jak również powstałego w wyniku tego działania uszczerbku w zabezpieczeniu emerytalnym oraz ponadto odszkodowań, wynagrodzeń i dodatków związanych z awansem, który w dniu 1 kwietnia 2008 r. należało uznać za zasadny i wynikający z wypełnianych przez nią obowiązków, zgodnie z art. 2 lit. a) WZIP,
—

dokonanie całkowitego odtworzenia kariery skarżącego ze skutkiem wstecznym od dnia 1 marca 2009 r. do dnia dokonania modyfikacji jego zaszeregowania do kategorii i stopnia we wskazany sposób (włącznie z ustaleniem jego doświadczenia zawodowego w tak zmodyfikowanym zaszeregowaniu i określeniem jego praw do przejścia do następnego stopnia a także praw emerytalnych) wraz z odsetkami za zwłokę ustalonymi w oparciu o podwyższone o 2 punkty stawki określone przez Europejski Bank Centralny dla podstawowych operacji refinansowania, stosujące się w okresie mającym znaczenie dla sprawy, w odniesieniu do całości kwot odpowiadających różnicy w wynagrodzeniu związanym z zaszeregowaniem w decyzji dokonującej zaszeregowania i zaszeregowaniem, do którego miałby prawo za okres biegnący do chwili wydania decyzji dokonującej jego prawidłowego zaszeregowania. Ewentualnie, przyznanie skarżącemu punktów awansu odpowiadających przekształceniu mnożnika w czynnik związany z czasem,
—

mianowania skarżącej urzędnikiem ze skutkiem od dnia 1 marca 2008 r. oraz stwierdzenia, iż przysługuje jej prawo do odszkodowania odpowiadającego różnicy pomiędzy wynagrodzeniem, które otrzymywałaby w razie mianowania jej urzędnikiem w dniu 1 marca 2008 r. i kwotami, które rzeczywiście otrzymała od tamtej chwili i otrzyma aż do chwili wydania wyroku. W przeciwnym razie, jako żądanie ewentualne, przywrócenie skarżącej na stanowisko urzędnika w trakcie okresu próbnego czy to w ramach jednostki, w której pracowała przed jej zwolnieniem czy też w ramach innej jednostki pozwanej instytucji w celu umożliwienia jej ponownego odbycia okresu próbnego,
—

zasądzenie od organu powołującego na rzecz skarżącego kwoty określonej ex aequo et bono w wysokości 150 000 EUR tytułem naprawienia krzywdy, powiększonej o ustawowe odsetki od dnia, w którym stanie się ona wymagalna oraz kwoty określonej ex aequo et bono w wysokości 50 000 EUR tytułem naprawienia uszczerbku dla kariery, powiększonej o ustawowe odsetki za zwłokę od dnia, w którym stanie się wymagalna;
—

w konsekwencji zobowiązanie strony pozwanej do i) wypłaty skarżącym tytułem odszkodowania wynagrodzenia za okres pomiędzy wejściem w życie wypowiedzenia ich umów a datą przywrócenia ich do pracy w wyniku stwierdzenia nieważności podjętych decyzji i ii) odtworzenia ścieżki kariery każdego skarżącego wstrzymanej niezgodnie z prawem przez decyzje o rozwiązaniu ich umów; gdyby przywrócenie skarżących do pracy powodowało znaczne trudności praktyczne lub wydawało się środkiem nieproporcjonalnym w porównaniu z sytuacją osób trzecich, zasądzenie od strony pozwanej godziwego odszkodowania pieniężnego za niezgodne z prawem rozwiązanie umów skarżących. Takie odszkodowanie powinno w szczególności uwzględniać nie tylko stratę wynagrodzenia w przeszłości, ale także poważne widoki skarżących na pozostanie w służbie OHIM do wieku emerytalnego w ramach umowy na czas — całkowicie — nieokreślony oraz na rozwój ich kariery;
—

w razie potrzeby, ustalenie okoliczności, że urzędnik Komisji: a) przesłał lub spowodował przesłanie dyrektorowi A.S.L. Le 2 — Maglie pisma z dnia 9 grudnia 2003 r. mającego za przedmiot „przeprowadzenie badania przez lekarza medycyny pracy w Tricase (Le)”; b) zarządził przeprowadzenie przez niego badania lekarskiego skarżącego; c) poinformował go, że, z uwagi na przedłużającą się chorobę (ponad 365 dni), w dniu 14 grudnia 2003 r. zostało wszczęte przeciwko skarżącemu postępowanie (komisja lekarska) w celu oceny jego zdolności do pracy; d) przekazał mu swoją, całkowicie bezzasadną opinię, że skarżący „uciekł się do licznych wybiegów w celu opóźnienia powołania komisji lekarskiej ale żadne z jego działań nie zostało przyjęte przez właściwe jednostki Komisji Europejskiej ze względu na ich bezzasadność”; e) poinformował go o okoliczności, że skarżący „został wezwany do poddania się badaniu lekarskiemu w Brukseli w dniu 8 grudnia 2003 r. (poniedziałek)”; f) przekazał mu nazwisko osoby wyznaczonej do reprezentowania instytucji w ramach komisji lekarskiej; g) poinformował go, że do dnia 9 grudnia 2003 r. służba medyczna Komisji „nie otrzymała faksem żadnego zaświadczenia lekarskiego”; h) przekazał mu swoją, całkowicie bezzasadną opinię, że skarżący miał obowiązek przesłania zaświadczenia lekarskiego służbom medycznym Komisji aby usprawiedliwić nieobecność na badaniu lekarskim, które miało odbyć się w Brukseli w dniu 8 grudnia 2003 r.; i) dołączył do pisma z dnia 9 grudnia 2003 r. dwa dokumenty, z których pierwszy dotyczył powierzenia komisji lekarskiej sprawy skarżącego a drugi wezwania do poddania się badaniu lekarskiemu;
—

stwierdzenie nieważności opinii lekarskiej o niezdolności fizycznej z dnia 18 grudnia 2008 r. wydanej przez lekarza Parlamentu, ponieważ stwierdził on niezdolność strony skarżącej po pierwsze, bez przeprowadzenia jej badań klinicznych i po drugie, opierając się wyłącznie o decyzję o niezdolności do wykonywania pracy, podjętą przez lekarza Komisji Europejskiej w 2006 r., która została następnie utrzymana w mocy przez komisję lekarską w sposób nieprawidłowy w następstwie wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności powołania rzeczonej komisji, jako że decyzje te zostały zakwestionowane przed Sądem we wciąż toczącym się postępowaniu w sprawie F-33/08; W konsekwencji takiego stwierdzenia nieważności zorganizowanie prawdziwego badania lekarskiego poprzedzającego podjęcie pracy w Parlamencie, które nie będzie miało charakteru dyskryminującego i ponowne udostępnienie stanowiska, które zostało stronie skarżącej zaproponowane w Dyrekcji Generalnej do spraw Komunikacji Parlamentu Europejskiego;
—

zasądzenie od OHIM na rzecz skarżącego — przy jednoczesnym nakazaniu OHIM dalszego zatrudniania skarżącego jako członka personelu i przywrócenia go do pracy — odszkodowania za doznaną przez niego szkodę, w szczególności przez zapłatę wszystkich ewentualnie zaległych kwot i zwrot wszystkich pozostałych wydatków powstałych po stronie skarżącej w wyniku bezprawnego działania OHIM (po potrąceniu zasiłku dla bezrobotnych); — posiłkowo na wypadek gdyby z prawnych lub faktycznych względów zaistniałych w rozpatrywanym przypadku przywrócenie skarżącego do pracy lub dalsze jego zatrudnienie na dotychczasowych warunkach nie było możliwe — zasądzenie od OHIM na rzecz skarżącego odszkodowania za szkodę powstałą w wyniku niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę w wysokości wynoszącej różnicę między rzeczywiście osiąganym dochodem a dochodem, którego skarżący mógł się spodziewać, gdyby umowa obowiązywała dalej, z uwzględnieniem świadczeń na rzecz ubezpieczenia emerytalnego i innych szczególnych roszczeń; — minimalnie jednak zasądzenie na rzecz skarżącego odszkodowania za szkodę powstała w wyniku niezgodnego z prawem rozwiązania jego umowy o pracę w wysokości różnicy między dochodem osiąganym przez niego do dnia 15 października 2009 r. a dochodem, którego skarżący mógłby się spodziewać, gdyby umowa obowiązywała do dnia 15 listopada 2009 r., z uwzględnieniem świadczeń na rzecz ubezpieczenia emerytalnego i innych szczególnych roszczeń;
—

stwierdzenie nieważności wszystkich aktów powiązanych, wydanych uprzednio lub później, włącznie z wytycznymi dyrekcji do spraw osobowych dotyczącymi ujednolicenia ocen poprzez używanie jednej z pierwszych liter alfabetu i ograniczeń ilościowych w przyznawaniu oceny A i B+ oraz awansami, o których zadecydowano w dniu 18 marca 2009 r. z uwagi na to, że w kontekście ocen wystawionych przez przełożonych skarżącego EBI nie wzięła pod uwagę jego osoby w ramach „Promotions from Function E to D”;
—

zasądzenie od OHIM odszkodowania za szkodę w wysokości różnicy pomiędzy z jednej strony jej rzeczywistym wynagrodzeniem związanym z jej formalnym zaszeregowaniem jako pracownika kontraktowego na podstawie art. 3a WZIP od dnia 1 listopada 2005 r. do dnia 31 października 2008 r. oraz wypłacanym na jej rzecz od dnia 1 listopada 2008 r. do dzisiaj zasiłkiem dla bezrobotnych a z drugiej strony należnym jej wynagrodzeniem jako członkowi personelu tymczasowego na podstawie art. 2 lit. a) WZIP od dnia 1 listopada 2005 r. do dnia 31 października 2008 r. oraz należnym jej od dnia 1 listopada 2008 r. do dzisiaj zasiłkiem dla bezrobotnych obliczonym na podstawie wynagrodzenia przysługującego jej za październik 2008 r. zgodnie z art. 2 lit. a) WZIP – jak również za powstały w wyniku tego działania uszczerbek w zabezpieczeniu emerytalnym oraz innych odszkodowaniach, wynagrodzeniach i dodatkach związanych z awansem, który w dniu 1 kwietnia 2008 r. należało uznać za zasadny i wynikający z wypełnianych przez nią obowiązków, jak również — w zakresie niezbędnym do uwzględnienia wniesionego roszczenia odszkodowawczego — stwierdzenie nieważności decyzji OHIM z dnia 6 maja 2009 r. i z dnia 4 grudnia 2009 r.;
—

nakazanie Komisji zapłaty powodowi, bez dalszej zwłoki, różnicy pomiędzy kwotami, które poniósł on tytułem kosztów medycznych w okresie od 1 grudnia 2000 r. do 30 listopada 2008 r. włącznie i które były przedmiotem licznych wniosków skarżącego o zwrot w ramach Wspólnych Uregulowań dotyczących Ubezpieczenia Zdrowotnego w okresie od 1 grudnia 2000 r. do 30 listopada 2008 r. i kwotami zwróconymi mu dotychczas z tego tytułu bądź takiej kwoty jaką Sąd uzna za prawidłową i słuszną w tym względzie, powiększonej o odsetki od wspomnianej różnicy lub kwoty, którą Sąd uzna za prawidłową i słuszną, za okres od pierwszego dnia piątego miesiąca od chwili gdy adresat wniosku z dnia 27 grudnia 2008 r. miał możliwość powzięcia o nim wiadomości, w wysokości 10 % rocznie z coroczną kapitalizacją lub w takiej wysokości, z taką kapitalizacją i z taką datą początku ich naliczania jakie Sąd uzna za prawidłowe i słuszne;
—

nakazanie Komisji zapłaty powodowi różnicy pomiędzy kwotami, które zapłacił on tytułem kosztów medycznych w okresie od 1 grudnia 2000 r. do 17 marca 2009 r. włącznie i które były przedmiotem licznych wniosków skarżącego o zwrot w okresie od 1 grudnia 2000 r. do 17 marca 2009 r. i kwotami zwróconymi mu dotychczas w ramach Wspólnych Uregulowań dotyczących Ubezpieczenia Zdrowotnego bądź takiej kwoty jaką Sąd uzna za prawidłową i słuszną w tym względzie, powiększonej o odsetki od wspomnianej różnicy lub kwoty, którą Sąd uzna za prawidłową i słuszną, za okres od pierwszego dnia piątego miesiąca od chwili gdy adresat wniosku z dnia 17 marca 2009 r. miał możliwość powzięcia o nim wiadomości, w wysokości 10 % rocznie z coroczną kapitalizacją lub w takiej wysokości, z taką kapitalizacją i z taką datą początku ich naliczania jakie Sąd uzna za prawidłowe i słuszne;