ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Jeśli orzekając w przedmiocie decyzji Komisji stwierdzającej naruszenie reguł konkurencji i nakładającej grzywnę, sąd wspólnotowy stwierdził — mając na uwadze uchybienie proceduralne i odrzucając jednocześnie zarzuty merytoryczne dotyczące stwierdzenia naruszenia — nieważność tejże decyzji w części odnoszącej się do nałożonej grzywny, Komisja ma prawo wydać nową decyzję mającą na celu, po pierwsze, nałożenie nowej grzywny na podstawie tych części pierwszej decyzji, których nieważności nie stwierdzono, i po drugie, skorygowanie wad formalnych stwierdzonych przez sąd. Ta nowa decyzja winna być postrzegana jedynie jako decyzja nakładającą grzywnę, a nie jako decyzja stwierdzająca naruszenie, i winna, pod groźbą uznania jej za niezgodną z prawem, zostać wydana z poszanowaniem przepisów w sprawie przedawnienia przewidzianych w rozporządzeniu nr 2988/74 dotyczącym okresów przedawnień w postępowaniach i wykonywaniu sankcji zgodnie z regułami dotyczącymi transportu i konkurencji. W tym zakresie, co się tyczy w szczególności naruszenia popełnionego w sektorze transportu morskiego, ani rozporządzenie nr 4056/86 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. [81 WE] i [82 WE] do transportu morskiego, ani rozporządzenie nr 17 nie wykluczyły wyraźnie formalnie oddzielnego wydania, na dwóch różnych podstawach prawnych, dwóch odrębnych aktów, to jest aktu stwierdzającego naruszenie (w przypadku rozporządzenia nr 4056/86 na podstawie jego art. 11 ust. 1) i aktu nakładającego grzywnę (na podstawie art. 19 ust. 2 tegoż rozporządzenia).

Po wyczerpaniu przysługujących od wyżej wymienionego orzeczenia sądowego środków zaskarżenia lub po upływie terminów przewidzianych do wniesienia tychże środków zaskarżenia, te części pierwszej decyzji Komisji, których nieważność nie została stwierdzona, uzyskują powagę rzeczy osądzonej, stanowią ostatecznie część wspólnotowego porządku prawnego i wywierają wszelkie skutki prawne. Wynika z tego, że w ramach skargi o stwierdzenie nieważności nowej decyzji Komisji, ukarane przedsiębiorstwo nie może na nowo podważać prawdziwości naruszenia, skoro została ona stwierdzona w sposób ostateczny przez Komisję w pierwszej decyzji. Z tych samych powodów przedsiębiorstwo to nie może powoływać się skutecznie ani na rzekome naruszenie jego prawa do obrony w trakcie postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie pierwszej decyzji, ani na brak uzasadnienia wynikający z faktu, iż w nowej decyzji nakładającej grzywnę odwołano się bez żadnych zastrzeżeń do części pierwszej decyzji stwierdzających naruszenie, których nieważność nie została stwierdzona. Ponadto, w ramach wykonywania prawa do nieograniczonego orzekania na podstawie art. 21 rozporządzenia nr 4056/86, w rozumieniu art. 229 WE, Sąd może skutecznie odnosić się do tych części celem dokonania oceny kwoty nałożonej grzywny.

(por. pkt 22, 23, 55, 57, 60, 62, 63, 76, 83, 110)
Zważywszy, iż w ramach procedury przetargowej specyfikacja nie dotyczy indywidualnie przedsiębiorstw-oferentów — którym w związku z tym nie przysługuje prawo wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności tej specyfikacji na podstawie art. 230 akapit czwarty WE — Rada nie może podnosić zaskarżalności tej specyfikacji przez przedsiębiorstwa-oferentów w celu przeciwstawienia się kwestionowaniu przez jedno z nich tytułem incydentalnym zgodności z prawem tego dokumentu w związku ze skargą o stwierdzenie nieważności decyzji wykluczającej to przedsiębiorstwo ze spornego przetargu.

Tak jest w przypadku zarzutu dotyczącego naruszenia art. 139 ust. 1 rozporządzenia nr 2342/2002 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia finansowego, który przewiduje, iż w ramach wspólnotowych procedur przetargowych instytucja zamawiająca ma obowiązek umożliwić oferentowi wyjaśnienie, jak również uzasadnienie cech oferty, przed jej odrzuceniem, jeżeli uznaje, że oferta ta jest rażąco niska, który to zarzut został podniesiony w sposób wyraźny przez skarżącą dopiero na etapie repliki, podczas gdy na etapie skargi skarżąca wyraźnie zarzuciła Radzie, że odrzuciła ona jej ofertę bez dalszej analizy, ze względu na jej rażąco niski charakter.

Z przepisów art. 44 § 1 lit. c) w związku z art. 48 § 2 regulaminu Sądu wynika, iż skarga wszczynająca postępowanie musi wskazywać przedmiot sporu oraz zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów oraz że nie można podnosić nowych zarzutów w toku postępowania, chyba że ich podstawą są okoliczności prawne i faktyczne ujawnione dopiero w toku postępowania. Jednakże zarzut stanowiący rozszerzenie zarzutu podniesionego wcześniej w skardze wszczynającej postępowanie, bezpośrednio lub pośrednio, który pozostaje z nim w ścisłym związku, należy uznać za dopuszczalny.

Artykuł 139 ust. 1 rozporządzenia nr 2342/2002 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia finansowego określa podstawowy wymóg dotyczący udzielania zamówień publicznych, który nakłada na instytucję zamawiającą obowiązek sprawdzenia, na zasadzie kontradyktoryjności, każdej oferty mającej rażąco niski charakter, pod względem składających się na nią elementów, zanim ją odrzuci.

Gdy zamówienia udziela się poprzez wybór najkorzystniejszej ekonomicznie oferty, wymóg ten ma zastosowanie nie tylko do kryterium ceny analizowanej oferty, lecz także do innych kryteriów, o których mowa w art. 138 ust. 2 rozporządzenia nr 2342/2002, jeżeli pozwalają one na określenie progu odchylenia od normy, poniżej którego podejrzewa się, że oferta złożona w ramach danego przetargu jest rażąco niska w rozumieniu art. 139 ust. 1 tego rozporządzenia.

A zatem Rada naruszyła ten przepis, gdy odrzuciła w ramach procedury udzielania zamówień publicznych, poprzez przyjęcie najkorzystniejszej ekonomicznie oferty, ofertę przedsiębiorstwa-oferenta, jedynie z powodu podanej w niej zbyt niskiej całkowitej liczby godzin, nie dokonawszy jej sprawdzenia na zasadzie kontradyktoryjności, w rozumieniu wspomnianego art. 139 ust. 1 przed jej automatycznym odrzuceniem.

(por. pkt 98, 100, 103, 104)
Sprawa T-260/04

Centro di educazione sanitaria e tecnologie appropriate sanitarie (Cestas)

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

„Skarga o stwierdzenie nieważności — Europejski Fundusz Rozwoju — Zwrot zaliczek — Nota debetowa — Akt niezaskarżalny — Akt przygotowawczy — Niedopuszczalność”

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 17 kwietnia 2008 r. II - 703

Streszczenie wyroku

Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty zaskarżalne – Pojęcie – Akty wywołujące wiążące skutki prawne – Akty przygotowawcze – Wyłączenie

(art. 230 WE, 256 WE; rozporządzenie finansowe mające zastosowanie do 9 Europejskiego Funduszu Rozwoju, art. 44, 45, art. 46 ust. 2)

Jedynie akty wywołujące wiążące skutki prawne, mogące naruszyć interesy skarżącego poprzez istotną zmianę jego sytuacji prawnej, stanowią akty mogące być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności w rozumieniu art. 230 WE.

W przypadku aktów bądź decyzji, których wydanie następuje w kilku etapach, w szczególności po zakończeniu postępowania wewnętrznego, aktami zaskarżalnymi są co do zasady jedynie te akty, które w sposób definitywny określają stanowisko Komisji po zakończeniu owego postępowania, z wyłączeniem aktów tymczasowych, które służą jedynie przygotowaniu wydania ostatecznej decyzji.

Jak wynika z różnych przepisów rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 9 Europejskiego Funduszu Rozwoju nota debetowa jest powiadomieniem dłużnika. Skoro w art. 44 i art. 46 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia jest mowa o decyzji stanowiącej tytuł wykonawczy, będącej w ramach procedury uzyskania zwrotu długu aktem odrębnym i późniejszym od noty debetowej, jest oczywiste, że ta ostatnia nie ma charakteru wykonawczego. Stanowi ona akt przygotowawczy poprzedzający ewentualne przyjęcie przez Komisję decyzji o wszczęciu procedury uzyskania zwrotu należności poprzez wszczęcie postępowania sądowego albo przyjęcie decyzji na podstawie art. 256 WE. W konsekwencji nie jest ona środkiem określającym w sposób definitywny stanowisko Komisji, nie wywołuje wiążących skutków prawnych mogących naruszyć interesy skarżącej i tym samym nie może być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności w rozumieniu art. 230 WE.

(por. pkt 67, 69, 76)
5.

Postępowanie sądowe–Skarga wszczynająca postępowanie–Wymogi formalne–Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów–Analogiczne wymogi w odniesieniu do argumentów powoływanych na poparcie zarzutu–Analogiczne wymogi w odniesieniu do replik–Odesłanie do wszystkich załączników–Niedopuszczalność [statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21, art. 53 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Sądem (1991), art. 44 § 1 lit. c), art. 47 § 1] (zob. pkt 108, 110, 111)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Skarga na bezczynność – Właściwość sądu Unii – Nakaz wobec instytucji – Niedopuszczalność – Żądanie stwierdzenia niezgodnej z prawem bezczynności – Dopuszczalność (art. 232 akapit drugi WE) (por. pkt 40)

2. Skarga na bezczynność – Spoczywający na Komisji obowiązek działania – Rozsądne terminy udzielenia odpowiedzi na wezwanie do działania – Niezgodność z prawem przepisów prawa Unii – Obowiązek ich zmiany przez Komisję – Brak – Obowiązek niewynikający z żadnego przepisu i z żadnej ogólnej zasady prawa Unii (art. 211 WE, 232 WE) (por. pkt 57, 59, 60, 65–67)

3. Skarga o stwierdzenie nieważności – Skarga na decyzję odmawiającą cofnięcia lub zmiany wcześniejszego aktu – Dopuszczalność podlegająca ocenie pod kątem możliwości zaskarżania tego aktu (art. 230 WE) (por. pkt 79, 86)

Subject of the case

Przedmiot

Po pierwsze, w ramach żądania głównego – żądanie stwierdzenia bezczynności Komisji polegającej na tym, że niezgodnie z prawem nie dokonała ona zmiany określonych przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1896/2000 z dnia 7 września 2000 r. w sprawie pierwszej fazy programu określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie produktów biobójczych (Dz.U. L 228, s. 6) i rozporządzenia Komisji (WE) nr 2032/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1896/2000 (Dz.U. L 307, s. 1), w ramach żądania ewentualnego – żądanie stwierdzenia nieważności pisma Komisji z dnia 20 lipca 2004 r., odmawiającego uwzględnienia wniosków skarżących, i po drugie, w ramach żądania głównego – żądanie naprawienia szkody poniesionej przez skarżące na skutek bezczynności Komisji oraz, w ramach żądania ewentualnego – żądanie naprawienia szkody spowodowanej pismem z dnia 20 lipca 2004 r.

Sentencja

Sentencja

1) Skargi zostają oddalone.

2) Arch Chemicals, Inc., Arch Timber Protection Ltd, Rhodia UK Ltd, Sumitomo Chemical (UK) plc i Troy Chemical Co. BV pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Unia Europejska – Instytucje – Prawo publicznego dostępu do dokumentów – Rozporządzenie nr 1049/2001 – Wyjątki od prawa dostępu do dokumentów – Obowiązek uzasadnienia – Zakres (art. 253 WE; rozporządzenie nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady) (por. pkt 48, 49)

2. Unia Europejska – Instytucje – Prawo publicznego dostępu do dokumentów – Rozporządzenie nr 1049/2001 – Wyjątki od prawa dostępu do dokumentów – Ochrona życia prywatnego i integralności jednostki – Zakres – Obowiązek dokonania oceny zgodnie z prawodawstwem Unii dotyczącym ochrony danych osobowych (rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady: nr 45/2001, art. 1 ust. 1, art. 1 ust. 2 lit. a), b); nr 1049/2001, art. 4 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 87–89, 91, 95, 96, 102)

3. Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Uzasadnienie przedstawione w toku instancji, niezawarte w zaskarżonej decyzji – Niedopuszczalność (art. 253 WE) (por. pkt 107)

Subject of the case

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 10 lutego 2004 r. rozstrzygającej odmownie wniosek skarżącego o uzyskanie dostępu do listy rezerwy kadrowej wyłonionej w konkursie ogólnym A7/A6 COM /A/637 oraz decyzji indywidualnych dotyczących powołania urzędników do grupy zaszeregowania A6 począwszy od dnia 5 października 1995 r.

Sentencja

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 10 lutego 2004 r. rozstrzygającej odmownie wniosek Gregoria Valera Jordany o udzielenie dostępu do listy rezerwy kadrowej wyłonionej w konkursie ogólnym A7/A6 COM /A/637 oraz decyzji indywidualnych dotyczących powołania urzędników do grupy zaszeregowania A6 począwszy od dnia 5 października 1995 r.

2) Komisja pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez G. Valera Jordanę.

3) Królestwo Szwecji pokrywa własne koszty.

4) Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD) pokrywa własne koszty.

5) Królestwo Danii występuje z postępowania w sprawie T‑161/04, do którego wstąpiło w charakterze interwenienta.

6) Królestwo Danii pokrywa własne koszty.

7) G. Valero Jordana, Komisja, Królestwo Szwecji i EIOD pokrywają własne koszty związane z interwencją Królestwa Danii.
Keywords

Summary



Keywords

1. Konkurencja – Koncentracje – Decyzja Komisji uznająca koncentracje za zgodną ze wspólnym rynkiem z zastrzeżeniem wypełnienia zobowiązań – Zobowiązanie do odsprzedaży aktywów pod nadzorem niezależnego pełnomocnika – Decyzja w sprawie zatwierdzenia osoby nabywającej aktywa będące przedmiotem odsprzedaży – Brak niezależności pełnomocnika – Niezgodność z prawem decyzji w sprawie zatwierdzenia

(rozporządzenie Rady nr 4064/89)

2. Konkurencja – Koncentracje – Decyzja Komisji uznająca koncentracje za zgodną ze wspólnym rynkiem z zastrzeżeniem wypełnienia zobowiązań – Zobowiązanie do odsprzedaży aktywów pod nadzorem niezależnego pełnomocnika– Brak niezależności pełnomocnika

(rozporządzenie Rady nr 4064/89)

Summary

1. W sytuacji gdy Komisja uznaje koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem z zastrzeżeniem wypełnienia zobowiązań, pośród których figuruje zobowiązanie do odsprzedaży aktywów i wyznaczenia pełnomocnika niezależnego od stron odpowiedzialnych za zapewnienie poszanowania tychże zobowiązań, należy stwierdzić nieważność decyzji, którą Komisja zatwierdziła nabywcę odsprzedawanych aktywów opierając się zwłaszcza na sprawozdaniu sporządzonym przez pełnomocnika, który nie był niezależny.

(por. pkt 83, 108, 109, 118, 119)

2. W sytuacji gdy Komisja uznaje koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem z zastrzeżeniem wypełnienia zobowiązań, pośród których figuruje zobowiązanie do odsprzedaży aktywów i wyznaczenia pełnomocnika niezależnego od stron odpowiedzialnych za zapewnienie poszanowania tychże zobowiązań, nie można uznać za niezależną osoby, która była członkiem organu zarządzającego jednej ze spółek będących uczestnikami koncentracji i która ponadto pełniła tę funkcję jednocześnie z funkcją pełnomocnika w okresie dłuższym niż jeden miesiąc, pozostając zatem w stosunku zależności od jednego z uczestników mogącym budzić wątpliwości co do neutralności koniecznej przy wykonywaniu zadań pełnomocnika. Nawet jeżeli tego typu osoba była częścią wyżej wymienionego organu zarządzającego jako niezależna osoba trzecia, od momentu kiedy była ona związana z wykonywaniem pełnego zakresu ustawowych kompetencji związanych w pełnieniem takiej funkcji nie mogła ona w sposób w pełni niezależny wykonywać zadań pełnomocnika.

(por. pkt 88, 89, 93, 94, 100, 103-105)
Wniosek o stwierdzenie nieważności części rozporządzenia Komisji (WE) nr 316/2004 z dnia 20 lutego 2004 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 753/2002 ustanawiające niektóre zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 odnośnie do opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina (Dz.U. L 55, str. 16) w zakresie, w jakim zmienia ono art. 24, 36 i 37 rozporządzenia Komisji (WE) nr 753/2002 z dnia 29 kwietnia 2002 r. (Dz.U. L 118, str. 1) w odniesieniu do ochrony tradycyjnych oznaczeń.
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 23 kwietnia 2004 r. (sprawy połączone R 547/2003‑1 i R 604/2003‑1) w zakresie, w jakim uwzględnione w niej zostało odwołanie interwenienta odnośnie do „mydeł, środków perfumeryjnych, olejków eterycznych, kosmetyków, płynów do pielęgnacji włosów i środków do czyszczenia zębów” należących do klasy 3 oraz „środków sanitarnych” należących do klasy 5, wymienionych w zgłoszeniu wspólnotowego znaku towarowego.
Po pierwsze, skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie (Dz.U. L 139, str. 9), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2049/2003 z dnia 20 listopada 2003 r. zmieniającym po raz dwudziesty piąty rozporządzenie nr 881/2002 (Dz.U. L 303, str. 20), a po drugie, skarga o odszkodowanie.
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (czwarta izba)

z dnia 8 lutego 2007 r.

Sprawa T‑318/04

Vladimir Boucek

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Urzędnicy – Konkurs otwarty – Niedopuszczenie do udziału w egzaminach pisemnych – Złożenie dokumentów po terminie

Przedmiot: Skarga mająca za przedmiot żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/A/2/03 o niedopuszczeniu skarżącego do udziału w egzaminach pisemnych ze względu na złożenie kompletu dokumentów po terminie.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron pokryje własne koszty.

Streszczenie

1. Urzędnicy – Konkurs – Organizacja – Warunki i szczegółowe zasady dopuszczenia

(regulamin pracowniczy, załącznik III, art. 2, 5)

2. Urzędnicy – Konkurs – Ogłoszenie o konkursie

(regulamin pracowniczy, załącznik III, art. 1 ust. 1 lit. h), art. 2)

1. Brak powiadomienia pocztą elektroniczną kandydatów do konkursu o wynikach wstępnych testów kwalifikacyjnych oraz brak wezwania do uzupełnienia dokumentów nie stanowi nieprawidłowości naruszającej zasadę dobrej administracji, w przypadku gdy zainteresowani otrzymali pełną informację zarówno o tym, że o wynikach i o wezwaniu powiadomieni zostaną w drodze wzmianki w aktach osobowych na stronie internetowej Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO), które mieli obowiązek systematycznie sprawdzać, jak również o okresie przewidzianym na to powiadomienie.

W tej sytuacji okres trzech tygodni wyznaczony na zaznajomienie się przez kandydatów z przedmiotowymi informacjami na stronie EPSO, jak również na wypełnienie i przesłanie dokumentów nie może zostać uznany za niewystarczający.

(zob. pkt 42, 46)

2. Artykuł 1 ust. 1 lit. h) załącznika III do regulaminu pracowniczego, zgodnie z którym ogłoszenie o konkursie winno określać końcową datę zgłaszania kandydatur, nie wymaga wyznaczenia w tym ogłoszeniu terminów dotyczących przesłania dokumentów kandydata ani dodatkowych dokumentów uzupełniających w przypadku konkursu, w którym przesłanie takich dokumentów oraz weryfikacja zasad dopuszczenia przewidziane zostały dopiero po etapie wstępnych kwalifikacji. Celem tych dokumentów jest bowiem tylko uzupełnienie dokumentów aplikacyjnych złożonych w chwili wpisania na listę kandydatów.

(zob. pkt 59–61)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑207/02 Falcone przeciwko Komisji, 26 października 2004 r., Zb.Orz.SP str. I‑A‑305, II‑1393, pkt 41
1)

IAMA Consulting Srl zostaje zobowiązana do wypłaty na rzecz Komisji kwoty 31 757 EUR z odsetkami w wysokości 4,78530 EUR za każdy dzień, licząc od dnia 16 maja 2004 r. aż do zapłaty końcowego salda w odniesieniu do umowy Refiag, którą należy pomniejszyć o kwoty zapłacone dotychczas przez IAMA, oraz kwoty 164 345 EUR wraz z odsetkami w wysokości 24,76432 EUR za każdy dzień, licząc od dnia 16 maja 2004 r. aż do zapłaty końcowego salda w odniesieniu do umowy Regis, którą należy pomniejszyć o kwoty zapłacone dotychczas przez IAMA.
93

Należy zatem zbadać argumenty przedstawione przez skarżących w stosunku do zaskarżonej decyzji dotyczące istnienia poważnych trudności. W rzeczywistości gdyby takie trudności pojawiły się, można by było stwierdzić nieważność decyzji jedynie na tej podstawie, że nie zostało przeprowadzone kontradyktoryjne i pogłębione badanie przewidziane przez traktat, nawet jeśli nie wykazano, że ocena merytoryczna dokonana przez Komisję zawierała błędy co do prawa i co do okoliczności faktycznych.
252

Wynika z tego, że przy włączaniu parakwatu do załącznika I do dyrektywy 91/414 nie zostało wykazane konkretnie, że parakwat nie ma niedopuszczalnego oddziaływania na zdrowie embrionów ptaków, gdyż jedynie ewentualne środki, które miały podjąć państwa członkowskie, mogłyby sprawić, że zagrożenie to stałoby się dopuszczalne. Należy więc uznać zarzut naruszenia przez Komisję wymogów pkt C 2.5.2.1 załącznika VI. To samo odnosi się do zarzutu, że w dokumentacji nie ma wystarczających dowodów, by umożliwić włączenie parakwatu do załącznika I do dyrektywy 91/414 przy poszanowaniu wymogów art. 5 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy w zakresie zdrowia ptaków. Wreszcie z powyższego wynika też, że należy również uznać zarzut pozostawienia w gestii państw członkowskich badania zagrożeń dla embrionów ptaków i zarządzania tym zagrożeniem z naruszeniem art. 5 dyrektywy 91/414.
1

Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1), z późniejszymi zmianami, stanowi w art. 8 ust. 1, 2 i 5: „1. W wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego, zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli: […] b) z powodu identyczności lub podobieństwa do wcześniejszego znaku towarowego, identyczności lub podobieństwa towarów lub usług istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej [kręgu odbiorców] na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia z wcześniejszym znakiem towarowym. 2. Do celów ust. 1 »wcześniejsze znaki towarowe« oznaczają: a) znaki towarowe następujących rodzajów, w odniesieniu do których data złożenia wniosku o rejestrację jest wcześniejsza od daty wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego, biorąc pod uwagę, w odpowiednim przypadku, prawo pierwszeństwa w odniesieniu do tych znaków towarowych: […] ii) znaki towarowe zarejestrowane w państwie członkowskim […]; […] c) znaki towarowe, które w dniu dokonania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego […] są powszechnie znane w państwie członkowskim w znaczeniu, w jakim wyrażenie »powszechnie znane« jest używane w art. 6a konwencji paryskiej. […] 5. Ponadto w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego w rozumieniu ust. 2, zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli jest on identyczny lub podobny do wcześniejszego znaku i jest zarejestrowany dla towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których wcześniejszy znak jest zarejestrowany, jeżeli, […] w przypadku wcześniejszego krajowego znaku towarowego, cieszy się on renomą w danym państwie członkowskim i jeżeli używanie bez uzasadnionego powodu tego znaku towarowego przynosiłoby nienależyte [nienależne] korzyści z tego powodu lub byłoby szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy takiego wcześniejszego znaku towarowego”.