ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

Postępowanie – Dopuszczalność pism procesowych – Ocena w chwili złożenia pisma

(regulamin Sądu Pierwszej Instancji, art. 114; regulamin Sądu do spraw Służby Publicznej, art. 78)

Jeśli zarzut niedopuszczalności dotyczy skargi złożonej w sekretariacie Sądu do Spraw Służby Publicznej przed wejściem w życie regulaminu postępowania przed tym Sądem, należy zastosować po pierwsze, normy proceduralne przewidziane w art. 78 regulaminu postępowania przed Sądem do Spraw Służby Publicznej, zwłaszcza normę ustanowioną w art. 78 § 3, która upoważnia Sąd do rozstrzygania w drodze postanowienia bez rozpatrywania istoty sprawy, a po drugie, zasady dopuszczalności skargi, do których odsyłał art. 114 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, znajdujący odpowiednio zastosowanie do Sądu do Spraw Służby Publicznej do czasu wejścia w życie regulaminu postępowania przed tym Sądem.

Termin do złożenia wniosku o stwierdzenie niedopuszczalności skargi biegnie, bez względu na to, czy zastosowanie znajduje art. 114 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, czy art. 78 regulaminu postępowania przed Sądem do Spraw Służby Publicznej, od dnia doręczenia skargi. Dlatego też w przypadku, gdy skarga została doręczona przed wejściem w życie regulaminu postępowania przed Sądem do Spraw Służby Publicznej, z konieczności terminem, jakiego należy przestrzegać, jest termin wówczas obowiązujący, wynikający z regulaminu Sądu Pierwszej Instancji. Tym samym, zgodnie z zasadą pewności prawa, wejście w życie regulaminu postępowania przed Sądem do Spraw Służby Publicznej nie może skutkować skróceniem – już biegnącego w dniu jego wejścia w życie – terminu do złożenia wniosku o stwierdzenie niedopuszczalności skargi w drodze odrębnego pisma.

Datą właściwą do badania dochowania tego terminu jest data, w której wniosek o stwierdzenie niedopuszczalności został złożony przed Sądem do Spraw Służby Publicznej.

(zob. pkt 23, 25, 26)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑47/92 Lenz przeciwko Komisji, 14 grudnia 1992 r., Rec. s. II‑2523, pkt 34

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑16/05 Falcione przeciwko Komisji, 26 kwietnia 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑3, II‑A‑1‑7, pkt 84; sprawa F‑82/06 Duyster przeciwko Komisji, 14 grudnia 2007 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 40; sprawa F‑80/06 Duyster przeciwko Komisji, 25 stycznia 2008 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze pkt 38–43
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

Postępowanie – Dopuszczalność pism procesowych – Ocena w chwili złożenia pisma

(regulamin Sądu Pierwszej Instancji, art. 114; regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 78)

Jeśli zarzut niedopuszczalności dotyczy skargi złożonej w sekretariacie Sądu do Spraw Służby Publicznej przed wejściem w życie regulaminu postępowania przed tym Sądem, należy zastosować po pierwsze, normy proceduralne przewidziane w art. 78 regulaminu postępowania przed Sądem do Spraw Służby Publicznej, zwłaszcza normę ustanowioną w art. 78 § 3, która upoważnia Sąd do rozstrzygania w drodze postanowienia bez rozpatrywania istoty sprawy, a po drugie, zasady dopuszczalności skargi, do których odsyłał art. 114 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, znajdujący odpowiednio zastosowanie do Sądu do Spraw Służby Publicznej do czasu wejścia w życie regulaminu postępowania przed tym Sądem.

Termin do złożenia wniosku o stwierdzenie niedopuszczalności skargi biegnie, bez względu na to, czy zastosowanie znajduje art. 114 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, czy art. 78 regulaminu postępowania przed Sądem do Spraw Służby Publicznej, od dnia doręczenia skargi. Dlatego też w przypadku, gdy skarga została doręczona przed wejściem w życie regulaminu postępowania przed Sądem do Spraw Służby Publicznej, z konieczności terminem, jakiego należy przestrzegać, jest termin wówczas obowiązujący, wynikający z regulaminu Sądu Pierwszej Instancji. Tym samym, zgodnie z zasadą pewności prawa, wejście w życie regulaminu postępowania przed Sądem do Spraw Służby Publicznej nie może skutkować skróceniem – już biegnącego w dniu jego wejścia w życie – terminu do złożenia wniosku o stwierdzenie niedopuszczalności skargi w drodze odrębnego pisma.

Datą właściwą do badania dochowania tego terminu jest data, w której wniosek o stwierdzenie niedopuszczalności został złożony przed Sądem do Spraw Służby Publicznej, a nie data doręczenia tego wniosku stronie skarżącej.

(zob. pkt 23, 25, 26)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑47/92 Lenz przeciwko Komisji, 14 grudnia 1992 r., Rec. s. II‑2523, pkt 34

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑16/05 Falcione przeciwko Komisji, 26 kwietnia 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑3, II‑A‑1‑7, pkt 84; sprawa F‑82/06 Duyster przeciwko Komisji, 14 grudnia 2007 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 40; sprawa F‑80/06 Duyster przeciwko Komisji, 25 stycznia 2008 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 38–43
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

Postępowanie – Podział kompetencji między poszczególnymi sądami wspólnotowymi

(statut Trybunału Sprawiedliwości, załącznik I, art. 8 ust. 3; regulamin pracowniczy, art. 72)

W przypadku wniesienia do Sądu do spraw Służby Publicznej skargi w sprawie odmowy przyznania urzędnikowi 100% zwrotu kosztów leczenia, do czego – jak utrzymuje zainteresowany – jest uprawniony z tytułu choroby psychicznej, na którą cierpi, Sąd ten ma obowiązek, na podstawie art. 8 ust. 3 akapit drugi załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości odmówić właściwości na rzecz Sądu Pierwszej Instancji, w przypadku gdy przed tym ostatnim zawisły inne skargi, w których udział biorą te same strony, które oparte są na tej samej podstawie prawnej i również dotyczą uprawnienia do otrzymania 100% zwrotu kosztów leczenia. Poszczególne skargi odnoszą się do jednego i tego samego sporu, toteż zgodne z wymogiem prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości, który gwarantują postanowienia art. 8 ust. 3 załącznika I do statutu Trybunału, jest powierzenie rozpatrzenia całego sporu jednemu sądowi.

(zob. pkt 8–16)
POSTANOWIENIE PREZESA PIERWSZEJ IZBY

SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

z dnia 19 lipca 2011 r.

Sprawa F-31/07 RENV

Françoise Putterie

przeciwko

Komisji Europejskiej

Ugoda – Wykreślenie

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i art. 152 EWEA, w której F. Putterie żąda stwierdzenia nieważności sprawozdania z przebiegu swojej kariery zawodowej za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r., ze względu na to, że w sprawozdaniu tym, w szczególności w rubryce 6.5 dotyczącej zdolności do pełnienia określonych funkcji, nie stwierdza się u niej zdolności do pełnienia funkcji należących do kategorii B*.

Orzeczenie: Sprawa F-31/07 RENV Putterie przeciwko Komisji zostaje wykreślona z rejestru Sądu. Strony pokrywają koszty zgodnie z zawartym przez siebie porozumieniem.

Streszczenie

Urzędnicy – Skarga – Ugoda przed Sądem do spraw Służby Publicznej –Wykreślenie z rejestru

(regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 69)
POSTANOWIENIE PREZESA DRUGIEJ IZBY

SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

z dnia 23 września 2010 r.





Sprawa F-51/07 RENV





Philippe Bui Van

przeciwko

Komisji Europejskiej

Ugoda z inicjatywy Sądu – Wykreślenie

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i art. 152 EWEA, w której P. Bui Van żąda stwierdzenia przez Sąd nieważności decyzji dyrektora generalnego Wspólnego Centrum Badawczego Komisji z dnia 4 października 2006 r., zmieniającej jego zaszeregowanie na grupę AST 3, stopień 2, chociaż był on początkowo zaszeregowany do grupy AST 4, stopień 2, oraz decyzji organu powołującego z dnia 5 marca 2007 r. oddalającej zażalenie skarżącego, jak również zasądzenia na rzecz skarżącego symbolicznego jednego euro tytułem zadośćuczynienia za doznaną w jego przekonaniu krzywdę.

Orzeczenie: Sprawa F-51/07 RENV Bui Van przeciwko Komisji zostaje wykreślona z rejestru Sądu. Komisja wyraża zgodę na to, by skarżący zatrzymał kwotę 1500 EUR, wypłaconą mu w ramach wykonania wyroku Sądu z dnia 11 września 2008 r. w sprawie F-51/07 Bui Van przeciwko Komisji. Skarżący wyraża zgodę na to, by w celu zwrotu części kwoty otrzymanej przez niego tytułem kosztów postępowania w ramach wykonania wyroku z dnia 11 września 2008 r., Komisja odebrała kwotę 1500 EUR w formie comiesięcznego potrącania z jego wynagrodzenia kwoty 500 EUR przez trzy miesiące, począwszy od października 2010 r. Każda ze stron pokrywa własne koszty poniesione w ramach niniejszego postępowania oraz w postępowaniu przed Sądem Unii Europejskiej.





Streszczenie

Urzędnicy – Skarga – Ugoda przed Sądem do spraw Służby Publicznej – Wykreślenie z rejestru

(regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 69)
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

Postępowanie – Koszty – Ustalenie – Przedmiot

(art. 236 WE; regulamin Sądu Pierwszej Instancji, art. 92 § 1; regulamin pracowniczy, art. 91)

Prawodawca wprowadził procedurę szczególną w przedmiocie ustalenia kosztów w sytuacji, gdy strony spierają się co do wysokości i charakteru kosztów podlegających zwrotowi w następstwie wyroku lub postanowienia, którym Sąd Pierwszej Instancji zakończył postępowanie i rozstrzygnął o podziale kosztów. Ponadto omawiana procedura szczególna przewidziana w art. 92 § 1 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, mająca na celu ustalenie kosztów, wyklucza roszczenie zwrotu tych samych sum lub sum poniesionych w tych samych celach w ramach skargi mającej na celu stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty. Tym samym wniesienie przez skarżącego, na podstawie art. 236 WE i art. 91 regulaminu pracowniczego, skargi mającej w rzeczywistości ten sam przedmiot co wniosek o ustalenie kosztów jest niedopuszczalne.

(zob. pkt 16, 17)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑351/03 Schneider Electric przeciwko Komisji, 11 lipca 2007 r., Zb.Orz. s. II‑2237, pkt 297
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

Urzędnicy – Obowiązek staranności ciążący na administracji – Obowiązek skierowania do urzędnika decyzji indywidualnej sformułowanej w języku, którym włada on bardzo dobrze

(art. 21 WE; karta praw podstawowych, art. 41 ust. 4; regulamin wewnętrzny Komisji, załącznik, pkt 4)

Na podstawie ciążącego na instytucjach obowiązku staranności mają one obowiązek kierowania do urzędnika decyzji indywidualnej sporządzonej w języku, którym włada on bardzo dobrze.

Ani z art. 21 akapit trzeci WE, ani z pkt 4 Kodeksu dobrej praktyki administracyjnej, ani z art. 41 ust. 4 karty praw podstawowych nie można wywodzić, że wszystkie decyzje skierowane przez instytucję wspólnotową do urzędnika powinny być sporządzone w języku, w którym pierwotnie prowadzona była korespondencja. Wskazane przepisy mają bowiem zastosowanie w relacjach instytucji z ich pracownikami jedynie wówczas, gdy ci ostatni zwracają się do instytucji z pismem, występując w charakterze obywatela Unii, a nie w charakterze urzędnika lub pracownika Wspólnot. Gdyby w każdym przypadku instytucje były zobowiązane do udzielenia odpowiedzi na wniosek urzędnika w tym samym języku, którego użyto we wniosku, rodziłoby to dla instytucji niemożliwe do pokonania trudności.

(zob. pkt 60–65)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑197/98 Rudolph przeciwko Komisji, 23 marca 2000 r., RecFP s. I‑A‑55, II‑241, pkt 46; sprawa T‑118/99 Bonaiti Brighina przeciwko Komisji, 7 lutego 2001 r., RecFP s. I‑A‑25, II‑97, pkt 13; sprawa T‑95/04 Lavagnoli przeciwko Komisji, 17 maja 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑2‑121, II‑A‑2‑569, pkt 48

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawy połączone F‑51/05 i F‑18/06 Duyster przeciwko Komisji, 13 grudnia 2007 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑0000, II‑A‑1‑0000, pkt 58, 59
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

Postępowanie – Zaspokojenie roszczenia skarżącego po tym, jak wniósł on skargę (regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 75)

Sąd wspólnotowy może ocenić, w zależności od okoliczności danego przypadku, czy prawidłowe administrowanie wymiarem sprawiedliwości uzasadnia oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności co do istoty, lub analogicznie, stwierdzenie, że skarga stała się bezprzedmiotowa i że należy umorzyć postępowanie w przedmiocie zasadności skargi, nie orzekając wcześniej w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez stronę pozwaną.

Odnosi się to również do sytuacji, w której Sąd orzekł już co do istoty w poprzedniej sprawie na korzyść skarżącego w zawisłej sprawie, a podczas rozprawy, w odpowiedzi na pytanie zadane przez Sąd w ramach tej drugiej ze spraw, strony oświadczyły, że jeżeli skarga w pierwszej sprawie zostanie uznana za dopuszczalną i Sąd wyda orzeczenie co do istoty, nie ma powodu, by orzekał w drugiej sprawie.

(zob. pkt 5–8)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa C‑23/00 P Rada przeciwko Boehringer, 26 lutego 2002 r., Rec. s. I‑1873, pkt 51, 52; sprawa C‑233/02 Francja przeciwko Komisji, 23 marca 2004 r., Rec. s. I‑2759, pkt 26

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑171/02 Regione autonoma della Sardegna przeciwko Komisji, 15 czerwca 2005 r., Zb.Orz. s. II‑2123, pkt 155

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑134/06 Bordini przeciwko Komisji, 8 kwietnia 2008 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑0000, II‑A‑1‑0000, pkt 56; sprawa F‑115/07 Balieu-Steinmetz i Noworyta przeciwko Parlamentowi, 28 kwietnia 2009 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑0000, II‑A‑1‑0000
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

Postępowanie – Koszty – Ustalenie – Koszty podlegające zwrotowi – Właściwy sąd

(regulamin Sądu Pierwszej Instancji, art. 92 § 1)

Żądania stwierdzenia nieważności spornej decyzji i decyzji oddalającej zażalenie złożone na wspomnianą sporną decyzję, a także żądania zasądzenia od instytucji na rzecz urzędnika określonej kwoty wraz z odsetkami za zwłokę i kapitalizacją odsetek, mające w istocie na celu uzyskanie od instytucji zapłaty podlegających zwrotowi kosztów związanych ze sporem, w którym orzeczenie kończące postępowanie wydał Sąd Pierwszej Instancji i co do którego wydano rozstrzygnięcie o podziale kosztów, należy rozumieć, z uwagi na ich przedmiot, jako wniosek o ustalenie kosztów. Ponieważ zgodnie z art. 92 § 1 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji wniosek tego rodzaju powinien zostać złożony do wspomnianego Sądu, Sąd do spraw Służby Publicznej nie jest właściwy do rozstrzygania w przedmiocie powyższych żądań.

W tym względzie dokładna kwalifikacja prawna żądań skargi mająca na celu ustalenie, czy sąd jest właściwy do ich rozpoznania, zależy od wyłącznej oceny sądu, a nie od woli stron.

(zob. pkt 16, 18)
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

Postępowanie – Koszty – Ustalenie – Okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę

(regulamin Sądu Pierwszej Instancji, art. 91 lit. b); regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 122)

Sąd wspólnotowy nie jest uprawniony do ustalania wynagrodzenia należnego od stron ich własnym adwokatom lub radcom prawnym, lecz do określenia kwoty, do której te wynagrodzenia mogą podlegać zwrotowi przez stronę obciążoną kosztami postępowania. Rozstrzygając w przedmiocie wniosku o ustalenie kosztów, sąd wspólnotowy nie musi brać pod uwagę krajowych taryf ustalających wysokość wynagrodzenia adwokatów lub radców prawnych ani ewentualnej umowy w tym zakresie między zainteresowaną stroną a jej pełnomocnikami lub doradcami.

W braku przepisów wspólnotowych o charakterze taryfowym, sąd wspólnotowy winien swobodnie ocenić okoliczności danego przypadku, uwzględniając przedmiot i charakter sporu, jego znaczenie z punktu widzenia prawa wspólnotowego, a także stopień trudności sprawy, nakład pracy wymagany w postępowaniu spornym od biorących udział w sprawie pełnomocników lub doradców oraz interes ekonomiczny, jaki strony miały w sporze. Jeśli chodzi o nakład pracy, to sąd wspólnotowy musi wziąć pod uwagę łączną liczbę godzin pracy, które mogą wydawać się obiektywnie niezbędne dla celów postępowania spornego.

(zob. pkt 24, 25, 28)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑290/04 DEP Kaysersberg przeciwko Komisji, 30 października 1998 r., Rec. s. II‑4105, pkt 20; sprawa T‑182/00 DEP Pannella przeciwko Parlamentowi, 9 września 2002 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 29; sprawa T‑171/00 DEP Spruyt przeciwko Komisji, 20 listopada 2002 r., RecFP s. I‑A‑225, II‑1127, pkt 25, 26, 29; sprawy połączone T‑7/98 DEP, T‑208/98 DEP i T‑109/99 DEP De Nicola przeciwko EBI, 8 lipca 2004 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑219, II‑973, pkt 32
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

1. Urzędnicy – Skarga – Prawo do wniesienia skargi – Osoby żądające przyznania im statusu urzędników lub pracowników innych niż personel miejscowy

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

2. Urzędnicy – Regulamin pracowniczy – Warunki zatrudnienia innych pracowników – Zakres stosowania

(art. 238 WE, 282 WE; warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 1, 2, 3, 5)

1. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem nie tylko osoby, które są urzędnikami lub pracownikami innymi niż personel miejscowy, ale również te, które żądają przyznania im takiego statusu, mają prawo wnieść do sądu wspólnotowego skargę na decyzję, która ich dotyczy, przy czym sąd wspólnotowy jest co najmniej właściwy do orzekania, w pierwszej kolejności, czy jest właściwy do zbadania dopuszczalności skargi i zasadności sporu.

(zob. pkt 64, 65)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 65/74 Porrini i in., 11 marca 1975 r., Rec. s. 319, pkt 13; sprawa 116/78 Bellintani i in. przeciwko Komisji, 5 kwietnia 1979 r., Rec. s. 1585, pkt 6; sprawa 123/84 Klein przeciwko Komisji, 20 czerwca 1985 r., Rec. s. 1907, pkt 10

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑74/98 Mammarella przeciwko Komisji, 19 lipca 1999 r., RecFP s. I‑A‑151, II‑797, pkt 16

2. Regulamin pracowniczy i warunki zatrudnienia innych pracowników nie stanowią przepisów wyczerpujących, które mogą zakazywać zatrudniania personelu poza określoną w nich ramą prawną. Przeciwnie, przyznane Wspólnocie uprawnienia na mocy art. 282 WE i 238 WE dotyczące zawiązywania stosunków umownych podporządkowanych prawu państwa członkowskiego obejmują zawieranie umów o pracę lub świadczenia usług. W tych okolicznościach zatrudnienie osoby na podstawie umowy odwołującej się wyraźnie do prawa krajowego może być uznane za nielegalne wyłącznie wówczas, gdyby instytucja pozwana określiła warunki zatrudnienia zainteresowanego nie z uwzględnieniem potrzeb służby, ale w celu uniknięcia zastosowania przepisów regulaminu pracowniczego lub warunków zatrudnienia innych pracowników, dopuszczając się w ten sposób naruszeń proceduralnych.

W celu zbadania, czy instytucja nie popełniła nadużyć proceduralnych, nie wystarczy ustalić, że mogła zgodnie z prawem stwierdzić, że różne typy umów przewidziane przez warunki zatrudnienia innych pracowników i podlegające właściwości sądu wspólnotowego nie były dostosowane do sytuacji współpracowników, którym chciała powierzyć pewne zadania, ale należy również zbadać, w drugiej kolejności, czy oferowane im warunki pracy spełniały minimalne wymogi socjalne, przyjęte w każdym państwie prawa.

(zob. pkt 70, 87)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: ww. sprawa Mammarella przeciwko Komisji, pkt 39, 40 i przytoczone tam orzecznictwo
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

1. Urzędnicy – Skarga – Akt niekorzystny – Pojęcie – Wyraźna decyzja odmowna w sprawie wniosku doręczona po tym, jak dorozumiana decyzja odmowna stała się ostateczna – Akt potwierdzający

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

2. Postępowanie – Koszty – Zwrot – Szczególne powody

(regulamin Sądu Pierwszej Instancji, art. 87 § 3 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 122)

1. Wyraźna decyzja odmowna w sprawie wniosku, doręczona zainteresowanemu po tym, jak dorozumiana decyzja odmowna stała się ostateczna, stanowi akt wyłącznie potwierdzający ostateczną dorozumianą decyzję i nie można jej traktować jako aktu niekorzystnego, który na podstawie art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego może stać się przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności.

(zob. pkt 27)

2. Zgodnie z art. 87 § 3 akapit pierwszy regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, mającego zastosowanie odpowiednio w sprawach zawisłych przed Sądem do spraw Służby Publicznej przed wejściem w życie w dniu 1 listopada 2007 r. jego własnego regulaminu, w wypadkach szczególnych Sąd do spraw Służby Publicznej może postanowić, że koszty zostaną podzielone.

W tym względzie szczególny wypadek dający podstawy do rozdziału między daną instytucję i skarżącego urzędnika poniesionych przez niego kosztów postępowania zachodzi w okolicznościach, gdy w ramach skargi odrzuconej ze względu na przekroczenie terminu do złożenia uprzedniego zażalenia administracja nie poinformowała zainteresowanego, że decyzja będąca przedmiotem zażalenia stanowi akt wyłącznie potwierdzający i nie może być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności, oraz że nie zaznaczyła, iż zażalenie zostało prawdopodobnie złożone po terminie, przez co administracja mogła, z naruszeniem obowiązku staranności, wywołać u urzędnika mylne wrażenie, iż jeśli zechce on wystąpić ze skargą, to będzie ona dopuszczalna.

(zob. pkt 35–39)
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

1. Urzędnicy – Skarga – Termin – Wniosek o odszkodowanie skierowany do instytucji – Dochowanie rozsądnego terminu

(statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 46; regulamin pracowniczy, art. 90)

2. Urzędnicy – Skarga – Skarga o odszkodowanie – Przedmiot – Orzeczenie przez sąd – Oczywista niedopuszczalność

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

1. Do urzędników lub pracowników należy zwrócenie się w rozsądnym terminie do instytucji z jakimkolwiek wnioskiem mającym na celu uzyskanie od Wspólnoty odszkodowania z powodu przypisywanej jej szkody, przy czym termin ten biegnie od chwili, kiedy dowiedzieli się o sytuacji, na którą się skarżą. Rozsądny charakter terminu powinien być oceniany w zależności od właściwych dla każdej sprawy okoliczności, a w szczególności znaczenia sporu dla zainteresowanego, złożoności sprawy i zachowania stron.

Należy również wziąć pod uwagę w tym względzie punkt odniesienia, jaki stanowi pięcioletni termin przedawnienia przewidziany w zakresie odpowiedzialności pozaumownej w art. 46 statutu Trybunału Sprawiedliwości. Jednakże pięcioletni termin nie może stanowić sztywnej i nieprzekraczalnej granicy, poniżej której dopuszczalne są wszystkie wnioski, bez względu na to, ile czasu zajęło skarżącemu wystąpienie do instytucji z wnioskiem, i bez względu na okoliczności danej sprawy.

(zob. pkt 27–30)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 9/75 Meyer‑Burckhardt przeciwko Komisji, 22 października 1975 r., Rec. s. 1171, pkt 7, 10, 11

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑144/02 Eagle i in. przeciwko Komisji, 5 października 2004 r., Zb.Orz. s. II‑3381, pkt 65, 66, 71

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑125/05 Tsarnavas przeciwko Komisji 1 lutego 2007 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑0000, II‑A‑1‑0000, pkt 71, 76, 77

2. W ramach skargi o odszkodowanie wniesionej przez urzędnika, żądania zmierzające w rzeczywistości do potwierdzenia przez sąd wspólnotowy zasadności określonych argumentów wysuwanych na poparcie roszczeń odszkodowawczych są oczywiście niedopuszczalne, ponieważ składanie dotyczących prawa oświadczeń nie jest rolą sądu. Powyższe odnosi się do żądań zmierzających do tego, by sąd wspólnotowy stwierdził „istnienie spornych aktów, faktów i zachowań, jak również ich niezgodność z prawem”.

(zob. pkt 36)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 108/88 Jaenicke Cendoya przeciwko Komisji, 13 lipca 1989 r., Rec. s. 2711, pkt 8, 9