ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) oraz jej motywy dwudziesty i dwudziesty czwarty, zgodnie z którymi umowy powinny być sporządzane prostym i zrozumiałym językiem, a konsument powinien mieć faktycznie możliwość zapoznania się ze wszystkimi warunkami umowy, a wszelkie wątpliwości powinny być interpretowane na jego korzyść oraz sądy i organy administracyjne państw członkowskich muszą mieć do swojej dyspozycji stosowne i skuteczne środki zapobiegające stałemu stosowaniu nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, w związku z art. 10 ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (2), oraz jej motywem 31 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisowi art. 339 § 2 k.p.c. rozumianemu tak, że przepis art. 339 § 2 k.p.c. pozwala na wydanie wyroku zaocznego w sprawie konsumenckiej (o spłatę kredytu konsumenckiego) także w wypadku, gdy nie została przez powoda przedłożona umowa konsumencka (umowa kredytu konsumenckiego), a w konsekwencji nie zostało przeprowadzone badanie tej umowy pod kątem potencjalnie nieuczciwych warunków w umowie zawartych, nie sprawdzono czy umowa zawierała wszelkie wymagane prawem elementy a jednocześnie nakazuje wydając wyrok zaoczny oprzeć się jedynie na twierdzeniach strony powodowej o faktach bez analizy dowodów pod kątem powzięcia „uzasadnionych wątpliwości” w rozumieniu tego przepisu? Czy też może w świetle orzeczeń Trybunału z dnia 1 października 2015 r., ERSTE Bank Hungary (C–32/14, EU:C:2015:637, pkt 62); z dnia 10 września 2014 r., Kušionova (C–34/13, EU:C:2014:2189, pkt 56); z dnia 6 października 2009 r., Asturcom Telecomunicaciones (C–40/08, EU:C:2009:615, pkt 47) dopuszczalną jest taka wykładnia art. 339 § 2 k.p.c., iż możliwym jest wydanie wyroku zaocznego w sprawie o spłatę kredytu konsumenckiego konsumenckiej (o kredyt konsumencki), w której powód nie załączył do pozwu umowy, a w konsekwencji bez badania umowy pod kątem potencjalnie nieuczciwych warunków w umowie zawartych, a także sprawdzenia czy umowa zawierała wszelkie wymagane przez prawo elementy, opierając się jedynie o twierdzenia powoda o faktach?”
1)

Czy przepis art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby państwa członkowskie zezwalały na stosowanie środków, urządzeń lub metod chwytania lub zabijania, które mogłyby prowadzić – choćby w minimalnym stopniu i wyłącznie tymczasowo – do dodatkowych odłowów? Jeśli tak, jakie kryteria – mając w szczególności na uwadze ograniczone proporcje lub skalę dodatkowych odłowów, co do zasady nieśmiercionośny charakter dozwolonej metody polowania oraz obowiązek uwolnienia przypadkowo schwytanych okazów bez poważnych okaleczeń – można przyjąć, aby uznać, że kryterium selektywności ustanowione tym przepisem zostało spełnione?
—

uznanie skargi wnoszącej odwołanie za dopuszczalną i przekazanie sprawy Sądowi do rozpoznania co do istoty; oraz
C 45/25

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no41 de Madrid (Hiszpania) w dniu 20 listopada 2019 r. – JL/Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)

(Sprawa C-841/19)

(2020/C 45/23)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado de lo Social no 41 de Madrid

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: JL

Druga strona postępowania: Fondo de Garantía Salarial (FOGASA)

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy 79/7/EWG (1) i art. 2 ust. 1 dyrektywy 2006/54/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie spornemu w postępowaniu głównym uregulowaniu […] państwa członkowskiego, zgodnie z którym dla ustalenia zakresu odpowiedzialności FOGASA (3) wobec pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu podstawa jego wynagrodzenia, która została już obniżona ze względu na niepełny wymiar czasu pracy, zostaje przy ustalaniu zakresu odpowiedzialności FOGASA ponownie obniżona na podstawie art. 33 Ley del Estatuto de los Trabajadores (kodeksu pracy), również ze względu na niepełny wymiar czasu pracy, w stosunku do pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy, w zakresie, w jakim uregulowanie to jest szczególnie niekorzystne dla pracownic w porównaniu z pracownikami płci męskiej?

(1) Dyrektywa Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 1979, L 6, s. 24).

(2) Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2006, L 204, s. 23).

(3) Fundusz gwarantowanych świadczeń pracowniczych
1)

Czy art. 18 TFUE należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie Unii Europejskiej, które decyduje o ekstradycji do państwa trzeciego obywatela państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej, ale należącego do strefy Schengen, zobowiązane jest poinformować o wniosku o ekstradycję państwo należące do strefy Schengen, którego obywatelem jest dana osoba?
C 45/29

Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 24 września 2019 r. w sprawie T-105/17, HSBC Holdings plc i in./Komisja, wniesione w dniu 3 grudnia 2019 r. przez HSBC Holdings plc, HSBC Bank plc, HSBC France

(Sprawa C-883/19 P)

(2020/C 45/27)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszące odwołanie: HSBC Holdings plc, HSBC Bank plc, HSBC France (przedstawiciele: K. Bacon QC, D. Bailey, Barristers, M. Simpson, Solicitor, C. Angeli, avocate, M. Giner, advocate)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszących odwołanie

Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

— uchylenie pkt 2 sentencji wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 24 września 2019 r. w sprawie T-105/17, HSBC Holdings plc i in./Komisja;

— stwierdzenie nieważności art. 1 lit. b) decyzji Komisji C(2016) 8530 final z dnia 7 grudnia 2016 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG [sprawa AT.39914 – Euro Interest Rate Derivatives (EIRD)] (1) lub ewentualnie stwierdzenie nieważności art. 1 lit. b) w zakresie, w jakim dotyczy udziału HSBC w jednolitym i ciągłym naruszeniu po dniu 19 marca 2007 r.; i

— obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez HSBC w związku ze sprawą T-105/17 i niniejszym odwołaniem.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzut pierwszy: Sąd naruszył prawo w odniesieniu do skutków naruszenia przez Komisję istotnych wymogów proceduralnych, a mianowicie prawa HSBC do przestrzegania zasad domniemania niewinności, dobrej administracji i prawa do obrony.

Zarzut drugi: Sąd naruszył prawo poprzez błędne zastosowanie art. 101 ust. 1 TFUE przy charakteryzowaniu celu manipulacji z dnia 19 marca 2007 r. lub poprzez przeinaczenie odnośnych dowodów.

Zarzut trzeci: Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że obie rozmowy stanowiły naruszenie art. 101 ust. 1 TFUE ze względu na cel. W szczególności Sąd błędnie stwierdził, że można było uwzględnić prokonkurencyjny charakter tych rozmów na podstawie art. 101 ust. 1 TFUE jedynie w kontekście ograniczeń akcesoryjnych względem operacji głównej lub oceny na podstawie art. 101 ust. 3 TFUE.

Zarzut czwarty: wnioski Sądu dotyczące dwóch rozmów w dniach 12 i 16 lutego 2007 r. w oczywisty sposób przeinaczają dowody przedstawione w postępowaniu przed Sądem.

Zarzut piąty: wniosek Sądu, że stwierdzone przez niego w wyroku jednolite i ciągłe naruszenie miało jeden cel, jest obarczony dwoma naruszeniami prawa: (i) oczywistym przeinaczeniem okoliczności faktycznych i dowodów w odniesieniu do rozmowy z dnia 27 marca 2007 r.; oraz (ii) naruszeniem prawa w związku z wnioskiem, że dwie rozmowy na temat uśrednionych cen zmierzały do osiągnięcia jednego celu wskazanego przez Sąd.

Zarzut szósty: Sąd naruszył prawo, gdy stwierdził, że HSBC uczestniczyła w jednolitym i ciągłym naruszeniu obejmującym zachowania, których nie uznano w decyzji za zachowania HSBC o znamionach naruszenia.

(1) Dz.U. 2019, C 130, s. 4.
C 54/29

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia (Rumunia) w dniu 5 listopada 2019 r. – Flavourstream SRL/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Brașov, Agenția Națională de Administrare Fiscală - Direcția Generală a Vămilor - Direcția Regională Vamală Brașov - Biroul Vamal de Interior Sibiu

(Sprawa C-822/19)

(2020/C 54/31)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel Alba Iulia

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie, strona pozwana w pierwszej instancji: Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Brașov, Agenția Națională de Administrare Fiscală - Direcția Generală a Vămilor - Direcția Regională Vamală Brașov - Biroul Vamal de Interior Sibiu

Druga strona postępowania, strona skarżąca w pierwszej instancji: Flavourstream SRL

Pytanie prejudycjalne

Czy nomenklaturę zawartą w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem wykonawczym 2016/1821 (1), należy interpretować w ten sposób, że produkt „AURIC GMO FREE”, będący przedmiotem niniejszego sporu, należy klasyfikować do podpozycji taryfowej 17 029 095 czy do podpozycji 29 124 900 tej nomenklatury?

(1) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1821 z dnia 6 października 2016 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. 2016, L 294, s. 1).
4)

Czy art. 176 akapit drugi dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. nie stoi na przeszkodzie występowaniu sytuacji, w której w dniu przystąpienia Portugalii do Wspólnot Europejskich wchodzą w życie przepisy (takie jak zawarte w art. 21 ust. 1 Código do Imposto sobre o Valor Acrescentado, CIVA), które przewidują wyłączenie z prawa do odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu do niektórych wydatków (w tym wydatków na zakwaterowanie, żywność, napoje, leasing pojazdów, paliwa i opłaty za przejazd), w wypadku gdy przepisy te zostały już opublikowane, a ich wejście w życie było początkowo przewidziane przed przystąpieniem, ale zostało przesunięte na datę przystąpienia?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (Polska) w dniu 4 grudni a 2019 r. – A. przeciwko Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej

(Sprawa C-895/19)

(2020/C 54/44)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: A.

Strona pozwana: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 167 w zw. z art. 178 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1)) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym, które warunkują realizację prawa do odliczenia podatku naliczonego w tym samym okresie rozliczeniowym, w którym rozliczeniu podlega podatek należny w stosunku do transakcji stanowiących wspólnotowe nabycie towarów, od wykazania podatku należnego z tytułu takich transakcji we właściwej deklaracji podatkowej, złożonej w terminie zawitym (w Polsce 3 miesiące) od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych towarów i usług powstał obowiązek podatkowy?

(1) Dz. U.2006, L 347 s.1
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 2 grudnia 2019 r. – FORMAT Urządzenia i Montaże Przemysłowe przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddziałowi w Warszawie

(Sprawa C-879/19)

(2020/C 54/41)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Najwyższy

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: FORMAT Urządzenia i Montaże Przemysłowe

Strona pozwana: Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Warszawie

Pytanie prejudycjalne

Czy użyte w art. 14 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (1) zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady dnia 18 grudnia 2006 r. (2) pojęcie osoby zwykle zatrudnionej na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono osobę, która w ramach jednej i tej samej umowy o pracę zawartej z jednym i tym samym pracodawcą i podczas okresu objętego tą umową świadczy pracę na terytorium każdego z co najmniej dwóch państw członkowskich nie jednocześnie lub równolegle, ale podczas kolejnych bezpośrednio po sobie następujących, kilkumiesięcznych okresów?

(1) Dz. U. 1997, L 28, s. 1; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 05 Tom 003 P. 3 - 231

(2) Dz. U. 2006, L 392, s. 1
C 54/30

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Vicenza (Włochy) w dniu 15 listopada 2019 r. – AV/Ministero della Giustizia, Republika Włoska

(Sprawa C-834/19)

(2020/C 54/32)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale di Vicenza

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: AV

Strona pozwana: Ministero della Giustizia, Republika Włoska

Pytanie prejudycjalne

Czy praktyka krajowa wyłączająca z pojęcia „pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze godzin”, o którym mowa w klauzuli 2 porozumienia ramowego stanowiącego załącznik do dyrektywy 97/81/WE (1), oraz z pojęcia „pracownika zatrudnionego na czas określony”, o którym mowa w klauzuli 2 porozumienia ramowego stanowiącego załącznik do dyrektywy 99/70/WE (2), Giudice Onorario di Tribunale (sędziego honorowego, GOT), który wykonuje swoją pracę w [sposób przedstawiony w uzasadnieniu], stoi na przeszkodzie zapewnieniu skuteczności (effet utile) dyrektyw 97/81/WE i 99/70/WE?

(1) Dyrektywa Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotycząca Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców/UNICE/, Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych/CEEP/oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych/ETUC/(Dz.U. 1998, L 14, s. 9).

(2) Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43).
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (Hiszpania) w dniu 20 listopada 2019 r. – Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)/BT

(Sprawa C-843/19)

(2020/C 54/34)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Tribunal Superior de Justicia de Cataluña

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

Druga strona postępowania: BT

Pytanie prejudycjalne

Czy przepis prawa krajowego, taki jak art. 208 [ust. 1 lit.] c) Ley General de la Seguridad Social (powszechnej ustawy o zabezpieczeniu społecznym) z 2015 r., zgodnie z którym osoby objęte ogólnym systemem [zabezpieczenia społecznego] mogą przejść na dobrowolną, wcześniejszą emeryturę jedynie wówczas, gdy kwota należnej im emerytury obliczona według zasad ogólnych, bez dodatku uzupełniającego do wysokości emerytury minimalnej, jest co najmniej równa emeryturze minimalnej, jest sprzeczny z prawem wspólnotowym w zakresie, w jakim dyskryminuje on pośrednio kobiety objęte ogólnym systemem [zabezpieczenia społecznego] poprzez stosowanie go wobec znacznie większej liczby kobiet niż mężczyzn?
4)

Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu takiemu jak zawarte w art. 306 ust. 1 pkt 1 Nakazatełno-procesualen kodeks (kodeksu postępowania karnego) Republiki Bułgarii, w którym umożliwiono orzeczenie przepadku na rzecz państwa kwoty środków pieniężnych, co do których podniesiono, że stanowią one własność innej osoby niż osoba, która popełniła przestępstwo – bez możliwości wstąpienia przez tę osobę trzecią do tego postępowania w charakterze strony i zapewnienia jej bezpośredniego dostępu do wymiaru sprawiedliwości[?]
e.

Ewentualnie, jeżeli (czemu się zaprzecza) dyrektywy przyjęte w drodze decyzji Rady nie są aktami ustawodawczymi: i. Stanowią one formę lex specialis o charakterze zasadniczo ustawodawczym, a nie wykonawczym. ii. Mogą one mieć takie same skutki prawne jak przed rokiem 2007. W związku z tym Sąd naruszył prawo, oddalając pierwszy zarzut wnoszącego odwołanie.
C 68/30

Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 10 września 2019 r. w sprawie T-217/18, DK/ESDZ, wniesione w dniu 19 listopada 2019 r. przez DK

(Sprawa C-851/19 P)

(2020/C 68/32)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: DK (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

Druga strona postępowania: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku z dnia 10 września 2019 r. w sprawie DK/ESDZ (T-217/18);

— stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 23 maja 2017 r. o nałożeniu na wnoszącego odwołanie kary dyscyplinarnej;

— obciążenie ESDZ kosztami postępowania w obu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie domaga się uchylenia wyroku z dnia 10 września 2019 r. (T-217/18), którym Sąd oddalił wniesioną przez niego skargę o stwierdzenie nieważności oraz obciążył go kosztami postępowania.

Na poparcie swojego odwołania podnosi on jedyny zarzut oparty na naruszeniu prawa (pkt 28–53 zaskarżonego wyroku), w zakresie w jakim Sąd dokonał wykładni art. 10 lit. b) załącznika IX do regulaminu pracowniczego w taki sposób, że pozwala on na uwzględnienie już naprawionej szkody jako okoliczności uzasadniającej zaostrzenie nałożonej na urzędnika kary w porównaniu z karą zaproponowaną przez komisję dyscyplinarną.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Brně (Republika Czeska) w dniu 4 grudnia 2019 r. – Tesco Stores ČR a.s./Ministerstvo zemědělství

(Sprawa C-881/19)

(2020/C 68/36)

Język postępowania: czeski

Sąd odsyłający

Krajský soud v Brně

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Tesco Stores ČR a.s.

Strona pozwana: Ministerstvo zemědělství

Pytanie prejudycjalne

Czy zasady wynikające z załącznika VII część E pkt 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku środka spożywczego przeznaczonego dla konsumenta finalnego w Republice Czeskiej można w składzie wyrobu wskazać składnik złożony wymieniony w załączniku I część A pkt 2 lit. c) do dyrektywy 2000/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 czerwca 2000 r. odnoszącej się do wyrobów kakaowych i czekoladowych przeznaczonych do spożycia przez ludzi (2), ze zmianami, bez opisania jego składu wyłącznie w przypadku, gdy nazwę tego składnika złożonego podano dokładnie zgodnie z czeską wersją językową załącznika I do dyrektywy 2000/36/ES?

(1) Dz.U. 2011, L 304, s. 18.

(2) Dz.U. 2000, L 197, s. 19.
1)

Czy artykuł 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 273 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) nie sprzeciwiają się przepisowi takiemu jak art. 103 ust. 5a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (2) stanowiącemu, że w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw silnikowych podatnik jest obowiązany, bez wezwania naczelnika urzędu celnego, do obliczania i wpłacania kwot podatku na rachunek izby celnej właściwej w zakresie wpłat podatku akcyzowego: a) w terminie 5 dni od dnia, w którym towary te zostały wprowadzone do określonego we właściwym zezwoleniu miejsca odbioru wyrobów akcyzowych - jeżeli towary są nabywane wewnątrzwspólnotowo w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym przez zarejestrowanego odbiorcę z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym; b) w terminie 5 dni od dnia wprowadzenia tych towarów z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju do składu podatkowego; c) z chwilą przemieszczenia tych towarów na terytorium kraju - jeżeli towary są przemieszczane poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym?
1)

Czy wytyczne wydane przez europejski organ nadzoru mogą być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności przewidzianej w art. 263 TFUE? Jeśli tak, czy zrzeszenie zawodowe jest uprawnione do zakwestionowania – w drodze skargi o stwierdzenie nieważności – ważności wytycznych skierowanych do członków, których interesów broni, a które nie dotyczą go ani bezpośrednio, ani indywidualnie?
1)

Czy art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (1), zgodnie z którym „[p]aństwo członkowskie upoważni właściwe organy do nakładania kar na przedsiębiorstwo lub kierowcę za naruszenie niniejszego rozporządzenia ujawnione na jego terytorium, które nie zostało jeszcze ukarane, nawet gdy naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego”, znajduje zastosowanie jedynie do naruszeń przepisów tego rozporządzenia czy również naruszeń przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, które zastąpiono rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym?