ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2011 r. w sprawie T-475/07 Dow AgroSciences Ltd i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 23 listopada 2011 r. przez Dow AgroSciences Ltd, Dow AgroSciences LLC, Dow AgroSciences, Dow AgroSciences Export, Dow Agrosciences BV, Dow AgroSciences Hungary kft, Dow AgroSciences Italia Srl, Dow AgroSciences Polska sp. z o.o., Dow AgroSciences Iberica, SA, Dow AgroSciences s.r.o., Dow AgroSciences Danmark A/S, Dow AgroSciences GmbH

(Sprawa C-584/11 P)

(2012/C 25/74)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Dow AgroSciences Ltd, Dow AgroSciences LLC, Dow AgroSciences, Dow AgroSciences Export, Dow Agrosciences BV, Dow AgroSciences Hungary kft, Dow AgroSciences Italia Srl, Dow AgroSciences Polska sp. z o.o., Dow AgroSciences Iberica, SA, Dow AgroSciences s.r.o., Dow AgroSciences Danmark A/S, Dow AgroSciences GmbH (przedstawiciele: C. Mereu, avocat, K. Van Maldegem, avocat)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

— uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-475/07;

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2007/629/WE z dnia 20 września 2007 r. (1) dotyczącej niewłączenia trifluraliny do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG (2) oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję;

— ewentualnie, przekazanie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania;

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania (włącznie z kosztami postępowania przed Sądem).

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie twierdzą, że Sąd, oddalając ich skargę o stwierdzenie nie ważności decyzji Komisji 2007/629/WE z dnia 20 września 2007 r. dotyczącej niewłączenia trifluraliny do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję naruszył prawo wspólnotowe. Wnoszący odwołanie utrzymują konkretnie, że Sąd popełnił szereg błędów w ocenie stanu faktycznego i wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie. Spowodowało to popełnienie przez niego szeregu błędów prawnych, a w szczególności:

— uznanie, iż wnoszący odwołanie nie zostali wezwani przez państwo członkowskie sprawozdawcę i EFSA do przedłożenia dodatkowych danych w celu uzupełnienia dokumentacji, zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 451/2000 (3);

— uznanie, że Komisja prawidłowo prowadziła postępowanie przewidziane w decyzji Rady 1999/468 (4) oraz że nie naruszyła ona art. 5 tej decyzji; oraz

— uznanie, że Komisja nie dokonała oceny trifluraliny pod kątem kryteriów wykraczających poza zakres dyrektywy 91/414 z wykroczeniem poza obowiązujące ramy prawne i że w związku z tym nie działała ultra vires.

Z powyższych względów zdaniem wnoszących odwołanie należy uchylić wyrok Sądu w sprawie T-475/07 oraz stwierdzić nieważność decyzji Komisji 2007/629/WE.

(1) Dz.U. L 255, s. 42.

(2) Dz.U. L 230, s. 1.

(3) Dz.U. L 55, s. 25.

(4) Dz.U. L 184 s. 23.
1)

Czy wyrób otrzymywany w wyniku fermentacji cukru z wykorzystaniem bakterii szczepu Corynebacterium glutamicum, który — zgodnie ze szczegółową specyfikacją zawartą w załączniku 1 do postanowienia odsyłającego — składa się w około 65 % z siarczanu lizyny i zawiera ponadto zanieczyszczenia pochodzące z procesu produkcyjnego (niezmodyfikowane surowce, reagenty wykorzystywane w procesie produkcyjnym oraz produkty uboczne) objęty jest pozycją 2309, 2922 czy 3824 nomenklatury scalonej w jej brzmieniu ustalonym na mocy załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej? Czy w tym względzie należy brać pod uwagę, czy wskazane zanieczyszczenia zostały pozostawione celowo w celu uczynienia wyrobu szczególnie albo bardziej zdatnym do wykorzystania przy produkcji pasz albo też czy zanieczyszczenia zostały pozostawione, gdyż ich usunięcie nie było niezbędne ani celowe? Jakimi wskazówkami należy się kierować przy ocenie tej kwestii w danym wypadku? Czy z punktu widzenia odpowiedzi na niniejsze pytanie należy wziąć pod uwagę, że istnieje możliwość wytwarzania innych wyrobów zawierających lizynę, w szczególności „czystą” lizynę (≥ 98 %) oraz wyroby zawierające chlorowodorek lizyny, w których zawartość lizyny jest wyższa, niż w wyrobie obejmującym siarczan lizyny, opisanym powyżej, a także czy należy wziąć pod uwagę w tym względzie, że zawartość siarczanu lizyny i zanieczyszczeń w wyrobie obejmującym siarczan lizyny opisanym wyżej odpowiada poziomowi właściwemu dla wyrobów obejmujących siarczan lizyny, pochodzących od innych producentów? Jakimi wskazówkami należy się kierować przy ocenie tej kwestii w danym wypadku?
Odwołanie od wyroku Sądu Unii Europejskiej (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2011 r. w sprawie Alliance One International, Inc. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 25 listopada 2011 r. przez Alliance One International, Inc.

(Sprawa C-593/11 P)

(2012/C 25/78)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Alliance One International, Inc. (przedstawiciele: C. Osti, A. Prastaro, G. Mastrantonio, avvocati)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

— uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej wydanego w dniu 9 września 2011 r. w sprawie T-25/06 Alliance One przeciwko Komisji; oraz, jeżeli stan postępowania na to pozwala,

— stwierdzenie nieważności art. 1 ust.1 spornej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona SCC, Dimon i Alliance One; oraz odpowiednio

— obniżenie kwot grzywien nałożonych na Transcatab i na Dimon Italia (Mindo) w taki sposób, aby nie przekraczały one 10 % obrotów osiągniętych przez nie w ostatnim roku podatkowym, oraz

— obniżenie kwoty grzywny nałożonej na Transcatab i na Dimon Italia (Mindo) ponieważ zastosowany wobec nich mnożnik nie znajduje już zastosowania ze względu na to że podstawą jego przyjęcia była wielkość grupy;

— w każdym razie nakazanie Komisji pokrycia wszystkich kosztów, także tych poniesionych przez Alliance One w postępowaniu przed Sądem Unii Europejskiej.

Zarzuty i główne argumenty

Alliance One wnosi o: i) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku; oraz dodatkowo ii) stwierdzenie nieważności art. 1 ust.1 decyzji Komisji z dnia 20 października 2005 r. w sprawie COMP/C.38.281/B.2 — Surowiec tytoniowy — Włochy w zakresie, w jakim dotyczy ona Standard Commercial Corp. („SCC”), Dimon Inc. („Dimon”) i Alliance One; oraz odpowiednio iii) obniżenie kwot grzywien nałożonych na Transcatab S.p.A. („Transcatab”) i Dimon Italia S.r.l. („Dimon Italia”; obecnie Mindo) w taki sposób, aby nie przekraczały one 10 % obrotów osiągniętych przez nie w ostatnim roku podatkowym, oraz tytułem żądania ewentualnego iv) obniżenie kwoty grzywny nałożonej na Transcatab i na Dimon Italia (obecnie Mindo) ponieważ zastosowany wobec nich mnożnik nie znajduje już zastosowania; v) w każdym razie nakazanie Komisji pokrycia wszystkich kosztów, także tych poniesionych przez Alliance One w postępowaniu przed Sądem Unii Europejskiej.

Zdaniem Alliance One zaskarżony wyrok należy uchylić z następujących powodów:

— Po pierwsze, Sąd Unii Europejskiej naruszył art. 296 TFUE oraz art. 48 i 49 Karty Praw Podstawowych UE. Wskutek braku przeprowadzenia przez Sąd konkretnej i wyczerpującej analizy mającego znaczenie dla sprawy materiału dowodowego przedstawionego przez wnoszącą odwołanie w celu obalenia domniemania wywierania decydującego wpływu i, co za tym idzie, braku poparcia odpowiednimi argumentami rozumowania, które doprowadziło do nieuwzględnienia tych dowodów, domniemanie to stało się niewzruszalne, efektem czego naruszone zostały zasady domniemania niewinności, ustawowej określoności i indywidualnej odpowiedzialności.
—

uchylenie wyroku Sądu w części, w której Sąd oddalił w nim skargę mającą na celu uchylenie wszelkich zobowiązań wnoszącej odwołanie do zwrotu kwot wypłaconych jej w ramach programu LIFE/ENV/GR/000380 lub, ewentualnie, o zmianę zaskarżonego aktu w taki sposób, że wnosząca odwołanie zostanie zobowiązana do zapłaty kwoty 93 795,32 EUR, która wynika z księgowego obliczenia wydatków niekwalifikujących się do refundacji, jak przyznała sama Komisja;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 39/11

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 5 grudnia 2011 r. — Société Geodis Calberson GE przeciwko FranceAgriMer

(Sprawa C-623/11)

2012/C 39/21

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Conseil d'État

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Société Geodis Calberson GE

Strona pozwana: FranceAgriMer

Pytanie prejudycjalne

Conseil d'État zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem, czy przepisy art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 111/1999 z dnia 18 stycznia 1999 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że przyznają one Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej właściwość do orzekania w przedmiocie sporów dotyczących zasad, zgodnie z którymi agencja interwencyjna wyznaczona do otrzymywania ofert przedkładanych w ramach postępowania przetargowego w przedmiocie bezpłatnej dostawy produktów rolnych do Rosji dokonuje płatności należnej podmiotowi, któremu udzielono zamówienia, oraz zwolnienia zabezpieczenia dostawy ustanowionego przez ten podmiot na rzecz agencji, a w szczególności w przedmiocie skarg dotyczących uzyskania odszkodowania za szkodę wynikającą z uchybień popełnionych przez agencję interwencyjną przy dokonywaniu takich transakcji.

(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 111/1999 z dnia 18 stycznia 1999 r. określające ogólne zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2802/98 w sprawie programu dostaw produktów rolnych do Federacji Rosyjskiej (Dz.U. L 14, s. 3).
—

nakazanie Wielkiemu Księstwu Luksemburga zapłatę na rzecz Komisji dziennej stawki kwoty ryczałtowej w wysokości 1248 EUR, licząc do dnia ogłoszenia wyroku w sprawie C-452/05 w dniu 23 listopada 2006 r. do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie albo do dnia w którym wyrok wydany w sprawie C-452/05 zostanie wykonany, jeżeli nastąpi to wcześniej,
—

stwierdzenie, że nie dokonując pełniej transpozycji art. 3 ust. 7 i art. 4 ust. 4 dyrektywy 2003/35/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG (2) i 96/61/WE (3) oraz nie stosując prawidłowo tych przepisów Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom państwa członkowskiego, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;
2)

Czy dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym […] lub inny przepis prawa Unii Europejskiej, taki jak art. 34, art. 35, art. 49 bądź art. 56 TFUE stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak art. 8-14 Wet van 10 november 2006 betreffende de openingsuren in handel, ambacht en dienstverlening [ustawy z dnia 10 listopada 2006 o godzinach otwarcia obowiązujących w sektorze handlowym, rzemieślniczym i usługowym], które — z zastrzeżeniem pojedynczych wyjątków wskazanych w tej ustawie — zobowiązują przedsiębiorców do wyboru dla sklepu jednego dnia odpoczynku w tygodniu, w świetle okoliczności, że w ten sposób przedsiębiorcy zakazuje się tak po prostu otwarcia swojego sklepu przez siedem dni w tygodniu i to bez względu na skutki, jakie zakaz ten ma, bądź może mieć dla przeciętnego konsumenta i bez względu na to, czy działanie to, w konkretnych okolicznościach, należy uznać za naruszenie zawodowego obowiązku staranności, bądź nieuczciwą praktykę handlową, jak również bez względu na okoliczność, że przewidziane przez prawo pracy okresy odpoczynku są gwarantowane pracownikom, nienależenie od tej ustawy, przez inne przepisy prawne?
2)

Sąd dokonał błędnej interpretacji końcową część art. 4 ust. 2 rozporządzenia dotyczącego transparencji oraz art.6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (2) dokonując oceny, czy Komisja wzięła pod uwagę nadrzędny interes publiczny, do czego była zobowiązana, zanim oddaliła wniosek o udzielenie dostępu. Sąd dokonał błędnej interpretacji odpowiednich przepisów nie sprawdzając odpowiednio, czy Komisja dokonała wyważenia interesu podlegającego ochronie między podlegającym na podstawie art. 4 ust. 2 trzecie tiret interesem i możliwym nadrzędnym interesem publicznym w wydaniu zażądanych dokumentów
(i)

zawiera błędną wykładnię art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących (1);
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 58/6

Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2011 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-658/11)

2012/C 58/08

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: R. Passos, A. Caiola i M. Allik, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji 2011/640/WPZiB z dnia 12 lipca 2011 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie warunków przekazywania przez siły morskie dowodzone przez Unię Europejską do Republiki Mauritiusu osób podejrzanych o piractwo i zajętego w związku z tym mienia oraz w sprawie warunków zapewnianych osobom podejrzanym o piractwo po ich przekazaniu (1);

— utrzymanie w mocy skutków decyzji Rady 2011/640/WPZiB z dnia 12 lipca 2011 r. do chwili jej zastąpienia;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zdaniem Parlamentu Europejskiego decyzja Rady 2011/640/WPZiB z dnia 12 lipca 2011 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie warunków przekazywania przez siły morskie dowodzone przez Unię Europejską do Republiki Mauritiusu osób podejrzanych o piractwo i zajętego w związku z tym mienia oraz w sprawie warunków zapewnianych osobom podejrzanym o piractwo po ich przekazaniu jest nieważna, gdyż nie dotyczy ona wyłącznie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, jak wyraźne przewiduje to art. 218 ust. 6 akapit drugi TFUE.

Parlament Europejski uważa, że umowa między Unią Europejską a Republiką Mauritiusu dotyczy także współpracy sądowej w sprawach karnych, współpracy policyjnej oraz współpracy na rzecz rozwoju, obejmując dziedziny, do który ma zastosowanie zwykła procedura ustawodawcza.

Z tego względu umowa powinna zostać zawarta po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego zgodnie z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt v) TFUE.

Tym samym Rada naruszyła traktaty poprzez pominięcie właściwej podstawy prawnej dla zawarcia tej umowy.

Ponadto Parlament Europejski uważa, że Rada naruszyła art. 218 ust. 10 TFUE, gdyż nie informowała Parlamentu w pełni i natychmiast na etapach negocjacji i zawarcia umowy.

W razie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji przez Trybunał Sprawiedliwości Parlament Europejski wnosi, by Trybunał skorzystał ze swojego uprawnienia do utrzymania skutków zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 264 akapit drugi TFUE do chwili zastąpienia tej decyzji.

(1) Dz.U. L 254, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 58/5

Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

(Sprawa C-641/11)

2012/C 58/06

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Rozet i L. Pignataro)

Strona pozwana: Republika Włoska

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że utrzymując w mocy ustanowione w art. 12 decreto del Presidente della Repubblica 752/1976 wprowadzenie priorytetowego kryterium wyboru kandydatów dotyczącego zamieszkiwania przez co najmniej 2 lata w prowincji Bolzano, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 45 TFUE i art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 (1) z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii;

— obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W drodze wniesionej skargi Komisja kwestionuje wprowadzenie priorytetowego kryterium wyboru kandydatów dotyczącego zamieszkiwania przez co najmniej 2 lata w prowincji Bolzano (Trentino Alto Adige), które to kryterium, jej zdaniem, jest sprzeczne z obowiązkami ustanowionymi w art. 45 TFUE a także w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 492/2011. Komisja przypomina bowiem, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału art. 45 TFUE dotyczący zasady równości traktowania zabrania nie tylko jawnej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, ale również wszelkich ukrytych form dyskryminacji, które poprzez stosowanie innych kryteriów rozróżniających powodują de facto ten sam skutek (zob. w szczególności wyrok Trybunału z dnia 26 maja 1996 r. w sprawie C-237/94 O'Flynn, Rec. 1996 s. 2617, pkt 17). Odnosi się to w szczególności do środków wprowadzających rozróżnienie w oparciu o miejsce zamieszkania.

W odpowiedzi na uzasadnioną opinię udzielonej w dniu 6 sierpnia 2010 r. władze włoskie przyznały, iż „zawarta w art. 12 decreto del Presidente della Repubblica 752/1976 klauzula dotycząca miejsca zamieszkania może obejmować elementy dyskryminacji pośredniej i zatem stać w sprzeczności z art. 45 TFUE” oraz że „w celu rozwiązania tego problemu należy bez wątpienia zmienić treść tego artykułu”. Komisja nie otrzymała jednak do tej pory żadnych informacji w przedmiocie wspomnianych zmian i w związku z tym uznała, iż przewidziany w art. 12 decreto del Presidente della Repubblica 752/1976 wymóg zamieszkania nadal obowiązuje.

(1) Dz.U. L 141, s. 1.
2)

Czy art. 16 ust. 6 lit. c) CIVA, zgodnie z jego wykładnią zastosowaną w zaskarżonym wyroku (rozumiany w ten sposób, że opłata za wyświetlanie reklamy handlowej nie stanowi kwoty uiszczanej w imieniu i na rachunek usługobiorcy, chociaż księgowana jest na rachunkach przejściowych osób trzecich i przeznaczona jest dla instytucji publicznych, przez co nie jest wyłączona z podstawy opodatkowania do celów podatku VAT) jest zgodny z przepisami art. 11 część A ust. 3 lit. c) dyrektywy 77/388/WE (obecnie 79 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r.), a w szczególności z pojęciem „kwot otrzymanych przez podatnika od nabywcy lub klienta jako zwrot wydatków, wypłaconych na nazwisko i na rachunek tego ostatniego i które są wpisane w jego księgowości na rachunkach przejściowych”?
—

wykonanie nieograniczonego prawa do orzekania i stwierdzenie nieważności decyzji Dyrekcji Generalnej Edukacja i Kultura (EAC) na mocy której dokonano kwalifikacji ofert przedłożonych przez wnoszącą odwołanie w odpowiedzi na przetarg EAC/01/2008 dotyczący świadczenia przez podmiot zewnętrzny usług w zakresie opracowania programów edukacyjnych (ESP-ISEP) (Dz.U. 2008/S 158-212752), część 1 (Rozwój i utrzymanie systemów informatycznych), a także część 2 (Testy, szkolenia i wsparcie dotyczące systemów informatycznych), na drugiej pozycji w ramach mechanizmu kaskadowego, doręczonej wnoszącej odwołanie w dwóch odrębnych pismach z dnia 12 maja 2009 r. oraz zasądzenie odszkodowania na podstawie art. 225, 235 i 288 WE (obecnie 256, 268 i 340 TFEU) z uwagi na szkodę poniesioną w ramach wskazanego przetargu w kwocie 9 544 480 EUR (3 945 040 EUR w odniesieniu do części 1 oraz 5 599 440 EUR w odniesieniu do części 2).
5)

Artykuł 79 ust. 2 lit. b) TFUE znajduje się w tytule V części trzeciej traktatu. Zgodnie z protokołem 21 do traktatów środki przyjęte na podstawie tytułu V nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa (lub Irlandii), chyba że zgłosi ono swoją wolę „uczestniczenia” w nich. Poprzez błędny wybór art. 48 TFUE, zamiast art. 79 ust. 2 lit. b) TFUE, jako materialnoprawnej podstawy decyzji Rada odmówiła uznania prawa Zjednoczonego Królestwa do zdecydowania o nieuczestniczeniu w decyzji i niewiązaniu się nią.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 49/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāta (Republika Łotewska) w dniu 19 grudnia 2011 r. — Ilgvars Brunovskis przeciwko Lauku atbalsta dienests

(Sprawa C-650/11)

2012/C 49/31

Język postępowania: łotewski

Sąd krajowy

Augstākās tiesas Senāta

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Ilgvars Brunovskis

Strona pozwana: Lauku atbalsta dienests

Pytania prejudycjalne

1) Czy art. 125 ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003 (1) należy interpretować w ten sposób, że premia z tytułu krów mamek ma zastosowanie w zależności od całkowitej liczby krów mamek urodzonych w roku kalendarzowym?

2) Czy art. 102 ust. 2 rozporządzenia nr 1973/2004 (2) należy interpretować w ten sposób, że okres sześciu miesięcy oznacza termin do składania wniosków o premie?

3) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, w sytuacji, gdy państwo członkowskie skróciło wspomniany okres przysługujący na składanie wniosków, czy wspomniane państwo członkowskie ma obowiązek wypłaty odszkodowania z tytułu strat, które poniósł rolnik, jeżeli nie był on w stanie w pełni skorzystać z ustanowionego w rozporządzeniu terminu do składania wniosków?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1).

(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1973/2004 z 29 października 2004 r. w sprawie ustanowienia szczegółowych zasad zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz.U. L 345, s. 1).
Po drugie wnosząca odwołanie twierdzi, że należy uchylić zaskarżony wyrok ze względu na to, iż pozbawia on Mindo prawa dostępu do sądu (a w konsekwencji prawa do pełnej kontroli sądowej), lub też, w przypadku, gdy należy rozumieć zaskarżony wyrok jako stwierdzający, że Mindo i Alliance One powinny były wnieść razem skargę w pierwszej instancji, ze względu na naruszenie ich prawa do obrony.
2)

Czy art. 16 ust. 6 lit. c) CIVA, zgodnie z jego wykładnią zastosowaną w zaskarżonym wyroku (rozumiany w ten sposób, że opłata za wyświetlanie reklamy handlowej nie stanowi kwoty uiszczanej w imieniu i na rachunek usługobiorcy, chociaż księgowana jest na rachunkach przejściowych osób trzecich i przeznaczona jest dla instytucji publicznych, przez co nie jest wyłączona z podstawy opodatkowania do celów podatku VAT) jest zgodny z przepisami art. 11 część A ust. 3 lit. c) dyrektywy 77/388/WE (obecnie 79 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r.), a w szczególności z pojęciem „kwot otrzymanych przez podatnika od nabywcy lub klienta jako zwrot wydatków, wypłaconych na nazwisko i na rachunek tego ostatniego i które są wpisane w jego księgowości na rachunkach przejściowych” ?