Sprawa C-334/04

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Republice Greckiej

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 79/409/EWG — Załącznik I — Ochrona dzikiego ptactwa — Obszary specjalnej ochrony — IBA 2000 — Znaczenie — Jakość danych — Kryteria — Swoboda uznania — Klasyfikacja ewidentnie niewystarczająca — Tereny podmokłe”

Opinia rzecznika generalnego J. Kokott przedstawiona w dniu 14 września 2006 r. I - 9218

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 października 2007 r. I - 9236

Streszczenie wyroku

Środowisko naturalne – Ochrona dzikiego ptactwa – Dyrektywa 79/409 – Klasyfikacja obszarów specjalnej ochrony

(dyrektywa Rady 79/409, art. 4 ust. 1 i 2)

Artykuł 4 dyrektywy 79/409 w sprawie ochrony dzikiego ptactwa przewiduje szczególny system wzmocnionej ochrony, nakierowany tak na gatunki wymienione w załączniku I do tej dyrektywy, jak i na gatunki wędrowne niefigurujące w tym załączniku, co znajduje uzasadnienie w fakcie, iż dotyczy on odpowiednio gatunków najbardziej zagrożonych i gatunków stanowiących wspólne dziedzictwo Wspólnoty Europejskiej. Z motywu dziewiątego tej dyrektywy wynika ponadto, że ochrona, zachowanie lub odtworzenie wystarczającej różnorodności i obszaru siedlisk przyrodniczych ma istotne znaczenie dla ochrony wszystkich gatunków ptactwa. Państwa członkowskie mają zatem obowiązek podjęcia działań niezbędnych do ochrony tych gatunków i klasyfikacji jako obszary specjalnej ochrony (OSO) wszystkich terenów, które przy zastosowaniu kryteriów ornitologicznych są najbardziej odpowiednimi dla ochrony danych gatunków.

W tym celu konieczna jest aktualizacja naukowych baz danych, tak aby ustalić sytuację, w jakiej znajdują się gatunki najbardziej zagrożone oraz gatunki stanowiące wspólne dziedzictwo Wspólnoty. Należy stwierdzić, że „Inventory of Important Bird Areas in the European Community” (inwentarz obszarów stanowiących ważne ostoje ptactwa we Wspólnocie Europejskiej) (IBA 2000) jest zaktualizowanym inwentarzem ważnych ostoi ptactwa, który przy braku przeciwnych dowodów naukowych stanowi punkt odniesienia umożliwiający ocenę, czy to państwo członkowskie zaklasyfikowało jako OSO obszary wystarczające pod względem liczby i powierzchni, aby zapewnić ochronę wszystkim gatunkom ptaków wymienionym w załączniku I do dyrektywy 79/409, a także gatunkom wędrownym niewymienionym w tym załączniku.

Zatem wobec braku badań naukowych, które mogłyby podważyć wyniki IBA 2000, państwo członkowskie uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy 79/409, jeżeli klasyfikuje jako OSO tereny, których liczba i powierzchnia całkowita są ewidentnie mniejsze od liczby i powierzchni całkowitej terenów spełniających przesłanki klasyfikacji jako OSO, nie ustanawia OSO w celu ochrony określonych gatunków i klasyfikuje jako OSO tereny, na których przedstawiciele innych gatunków nie występują w liczbie to uzasadniającej.

W istocie fakt, że jedynie państwa członkowskie są odpowiedzialne za klasyfikację OSO i winny w tym celu opierać się na najlepszej dostępnej wiedzy naukowej, nie oznacza, że obowiązek ten nie istnieje tak długo, jak właściwe władze nie dokonają oceny i weryfikacji nowych danych naukowych. Taki obowiązek klasyfikacji istnieje od momentu upływu terminu na dokonanie transpozycji dyrektywy 79/409.

(por. pkt 24, 25, 28, 32, 34, 48, 60, 62 i sentencja)