ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia nr 604/2013 w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela kraju trzeciego lub bezpaństwowca (Dublin III), należy interpretować w ten sposób, że z prawa do wysłania osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową do bezpiecznego kraju trzeciego może również skorzystać państwo członkowskie po przyznaniu przez to państwo, że jest ono odpowiedzialne, na podstawie tego rozporządzenia i w ramach procedury wtórnego przejęcia, za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego przez wnioskodawcę, który opuścił to państwo członkowskie, zanim została wydana decyzja co do istoty w sprawie jego pierwszego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.

Zakazanie państwu członkowskiemu wykonywania prawa wskazanego w art. 3 ust. 3 rozporządzenia Dublin III skutkowałoby tym, że wnioskodawca, który bez oczekiwania na ostateczne rozstrzygnięcie w przedmiocie jego wniosku zbiegł do państwa członkowskiego innego niż to państwo, w którym wniosek ten złożył, znalazłby się w wypadku wtórnego przejęcia przez odpowiedzialne państwo członkowskie w sytuacji korzystniejszej niż wnioskodawca, który zaczekał na zakończenie rozpatrywania swego wniosku w odpowiedzialnym państwie członkowskim. Taka wykładnia mogłaby zachęcać obywateli państw trzecich i bezpaństwowców, którzy złożyli wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej w państwie członkowskim, do udania się do innych państw członkowskich, powodując w ten sposób wtórne przepływy, którym omawiane rozporządzenie ma właśnie zapobiec, wprowadzając jednolite mechanizmy i kryteria zmierzające do ustalenia odpowiedzialnego państwa członkowskiego.

(por. pkt 51-53; pkt 1 sentencji)
Powództwo o stwierdzenie nieważności umowy darowizny nieruchomości ze względu na brak zdolności do czynności prawnych darczyńcy i o wykreślenie z księgi wieczystej wpisu prawa własności, jest objęte przedmiotowym zakresem stosowania rozporządzenia nr 1215/2012 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych. O ile bowiem w art. 1 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia wyłączono z niego między innymi stan cywilny, zdolność prawną lub zdolność do czynności prawnych osób fizycznych, o tyle zdolność do czynności prawnych darczyńcy nie stanowi w ramach takiego powództwa głównego przedmiotu sporu, który to jest związany z prawną ważnością darowizny, lecz stanowi zagadnienie wstępne.

(zob. pkt 23–25)
Wykładni art. 45 TFUE i art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 492/2011 w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii należy dokonywać w ten sposób, że przez dziecko pracownika przygranicznego, które może pośrednio korzystać z określonych w tym ostatnim przepisie przywilejów socjalnych, takich jak finansowanie nauki w szkole wyższej przyznane przez państwo członkowskie dzieciom pracowników wykonujących aktywność zawodową lub pracowników, którzy wykonywali taką aktywność w tym państwie, rozumie się nie tylko dziecko posiadające więź filiacyjną z tym pracownikiem, lecz również dziecko współmałżonka lub zarejestrowanego partnera tego pracownika, w sytuacji gdy ten ostatni ma udział w utrzymywaniu tego dziecka.

Ten ostatni wymóg wynika z sytuacji faktycznej, której ocena jest zadaniem organów administracji oraz, w stosownych przypadkach, sądów krajowych, przy czym nie jest konieczne ustalanie powodów tego udziału ani obliczanie jego dokładnego rozmiaru.

Orzeczono już bowiem, w ramach wykładni art. 10 rozporządzenia nr 1612/68 w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty, że w rozumieniu tego przepisu status członka rodziny na utrzymaniu nie wymagał prawa do alimentów. Gdyby tak było, łączenie rodzin, które przewidywał ten przepis, zależałoby od przepisów prawa krajowego, które różni się w zależności od państwa członkowskiego, a to prowadziłoby do niejednolitego stosowania prawa Unii. Wykładni art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1612/68 należy zatem dokonywać w ten sposób, że status członka rodziny na utrzymaniu wynika z sytuacji faktycznej. Chodzi o członka rodziny, którego utrzymanie zapewnia pracownik, przy czym nie jest konieczne ustalenie powodów korzystania z tego wsparcia i stawiania sobie pytania, czy zainteresowany jest w stanie zaspokajać swoje potrzeby poprzez wykonywanie pracy zarobkowej. Wykładni tej wymaga zasada, zgodnie z którą przepisy, które dotyczą swobody przemieszczania się pracowników, stanowiącej jedną z podstaw Unii, należy interpretować szeroko.

Jednak taka interpretacja ma zastosowanie również w sprawach dotyczących wkładu pracownika przygranicznego w utrzymywanie dzieci jego współmałżonka lub uznanego w przepisach prawa partnera.

Status członka rodziny pracownika przygranicznego, który pozostaje na utrzymaniu tego pracownika, może tym samym wynikać – w sytuacji gdy dotyczy to sytuacji dziecka współmałżonka lub uznanego na podstawie przepisów prawa partnera tego pracownika – z obiektywnych czynników, takich jak istnienie wspólnego gospodarstwa domowego pracownika i studenta.

(zob. pkt 58–60, 64; sentencja)
Z postanowień pkt 7 lit. c) załącznika I do dyrektywy 2011/92 wynika bowiem, że prawodawca Unii miał zamiar zastrzec obowiązek poddania przez państwa członkowskie pewnych przedsięwzięć polegających na przebudowie dróg ocenie wpływu na środowisko naturalne jedynie dla przedsięwzięć, które dotyczą odcinków trasy o znacznej długości, w niniejszym wypadku przynajmniej 10 km. W tym względzie o ile zakres stosowania dyrektywy 2011/92 jest szeroki, a jej cel dalekosiężny, o tyle jednak wykładnia teleologiczna tej pierwszej dyrektywy nie powinna odbiegać od jasno wyrażonej woli prawodawcy Unii.

Punkt 7 lit. c) załącznika I do dyrektywy 2011/92 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko nie powinien być interpretowany w ten sposób, że przepis ten miałby obejmować swym zakresem przedsięwzięcie przebudowy drogi polegające na poszerzeniu lub przebudowie drogi o co najmniej czterech pasach, mimo że dotyczy ono odcinka o długości poniżej 10 km.

Pojęcie „budowy” w rozumieniu pkt 7 lit. b) załącznika I do dyrektywy 2011/92 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko należy interpretować jako obejmujące wykonywanie wcześniej nieistniejących budowli bądź do materialną zmianę już istniejących budowli. W celu przeprowadzenia oceny, czy taką zmianę można z uwagi na zakres i warunki uznać za równoważną z taką budową, sąd krajowy musi uwzględnić ogół cech charakterystycznych danego przedsięwzięcia, a nie tylko długość przebudowywanego odcinka czy utrzymanie pierwotnej trasy.

W istocie wbrew postanowieniom pkt 7 lit. a) i c) załącznika I do dyrektywy 2011/92 – postanowienia lit. b) tego samego punktu nie zawierają żadnego odesłania do minimalnej długości, jaką powinny mieć drogi objęte jego zakresem. Ponadto nie można wykluczyć, że rozbudowa drogi – nawet o ograniczonej długości – może już z uwagi na swój rodzaj mieć taką skalę, że jej wpływ na środowisko naturalne będzie poważny. Tak więc pojęcie „budowy” w rozumieniu pkt 7 lit. b) załącznika I do dyrektywy 2011/92 nie oznacza, że dany odcinek drogi musi mieć określoną długość.

(zob. pkt 41–43; pkt 3 sentencji)
Ponadto w świetle art. 16 lit. a) owej dyrektywy – na mocy którego państwa członkowskie są zobowiązane podjąć niezbędne działania, aby zniesione zostały przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne sprzeczne z zasadą równego traktowania – art. 3 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy należy rozumieć w ten sposób, że dotyczy on również przepisu podatkowego przyjętego w celu wspierania dostępu ludzi młodych do kształcenia i tym samym ich pozycji na rynku pracy.

Artykuł 3 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2000/78 ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że reżim opodatkowania, który przewiduje, iż podatkowe traktowanie wydatków na kształcenie zawodowe poniesionych przez daną osobę różni się w zależności od wieku tej osoby, jest objęty przedmiotowym zakresem stosowania tej dyrektywy w zakresie, w jakim dotyczy on wspierania dostępu ludzi młodych do kształcenia.

Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78 ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie reżimowi opodatkowania pozwalającemu osobom, które nie osiągnęły wieku 30 lat, na odliczenie w całości pod pewnymi warunkami wydatków na kształcenie zawodowe od ich dochodów podlegających opodatkowaniu, podczas gdy to prawo do odliczenia jest ograniczone w stosunku do osób, które osiągnęły ten wiek, jeśli, po pierwsze, reżim ten jest obiektywnie i racjonalnie uzasadniony zgodnym z przepisami celem dotyczącym polityki zatrudnienia i rynku pracy, a po drugie, środki mające służyć realizacji tego celu są właściwe i konieczne. Do sądu odsyłającego należy sprawdzenie, czy ma to miejsce.

Cel polegający na wspieraniu pozycji ludzi młodych na rynku pracy w zamiarze sprzyjania ich integracji zawodowej lub zapewniania im ochrony może bowiem zostać uznany za zgodny z przepisami w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78.

Ponadto, co się tyczy właściwego charakteru takiego reżimu opodatkowania, jest bezsporne, że reżim taki może wspierać pozycję ludzi młodych na rynku pracy, gdyż stanowi dla nich środek zachęcający do podjęcia kształcenia zawodowego.

Wreszcie, co się tyczy ściśle koniecznego charakteru tego reżimu, przy uwzględnieniu szerokiego zakresu uznania przyznanego państwom członkowskim i partnerom społecznym w obszarze polityki społecznej i zatrudnienia nie wydaje się, że ustanawiając ten reżim, prawodawca krajowy wykracza poza to, co konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu.

(por. pkt 27, 29, 34, 35; pkt 2 sentencji)
Sprawa C‑662/15

Lohmann & Rauscher International GmbH & Co. KG

przeciwko

BIOS Medical Services GmbH

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf)

Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Dyrektywa 93/42/EWG – Wyroby medyczne – Wyrób klasy I (opatrunki chirurgiczne), który wytwórca poddał procedurze oceny zgodności – Import równoległy – Dodanie na etykiecie danych dotyczących importera – Dodatkowa procedura oceny zgodności

Streszczenie – wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 listopada 2016 r.

Zbliżanie ustawodawstw – Wyroby medyczne – Dyrektywa 93/42 – Import równoległy – Dodanie na etykiecie danych dotyczących importera – Obowiązek przeprowadzenia przez importera dodatkowej procedury oceny zgodności tych wyrobów medycznych – Brak

[dyrektywa Rady 93/42, art. 1 ust. 2 lit. f), art. 8 ust. 1, art. 10, 11, 14b]

Artykuł 1 ust. 2 lit. f) i art. 11 dyrektywy 93/42 dotyczącej wyrobów medycznych, zmienionej dyrektywą 2007/47, należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązują one podmiotu dokonującego importu równoległego wyrobu medycznego, opatrzonego oznakowaniem CE i poddanego procedurze oceny zgodności w rozumieniu wskazanego art. 11, do przeprowadzenia ponownej oceny w celu poświadczenia zgodności informacji pozwalających na jego zidentyfikowanie, które to informacje ów podmiot dodał na etykiecie tego wyrobu w celu wprowadzenia go do obrotu w państwie członkowskim przywozu.

W istocie gdy podmiot kupuje w jednym państwie członkowskim wyroby medyczne po tym, jak zostały one wprowadzone do obrotu w Unii przez ich wytwórcę, po to, by odsprzedać je następnie w innym państwie członkowskim pod nazwą tego ostatniego, nie zmieniając ich oryginalnego opakowania ani prezentacji w żaden inny sposób aniżeli w drodze umieszczenia etykiety wskazującej ów podmiot jako podmiot odpowiedzialny za wprowadzenie do obrotu, z podaniem swoich danych kontaktowych oraz kodu służącego do identyfikacji tych wyrobów, nie można uznać, że podmiot ten przepakował lub wprowadził te wyroby do obrotu „pod własną nazwą”. W tych okolicznościach podmiot dokonujący importu równoległego wyrobów medycznych nie sprzedaje tych wyrobów pod własną nazwą, więc nie można uznać, że podlega zakresowi art. 1 ust. 2 lit. f) dyrektywy 93/42. W związku z tym podmiot ten nie ma obowiązku poddania spornych wyrobów ponownej procedurze oceny zgodności na podstawie art. 11 tej dyrektywy.

Ponadto procedura zabezpieczająca wraz z procedurą wzmożonego nadzoru i procedurą szczególnych środków kontroli zdrowia, przewidziane w art. 8 ust. 1 oraz art. 10 i 14b dyrektywy 93/42, pozwalają na ochronę zdrowia i bezpieczeństwa osób, ograniczając jednocześnie przeszkody w swobodnym przepływie towarów, jakie wynikałyby z zastosowania krajowych środków nakazujących importerowi dokonanie oceny zgodności dotyczącej zmian wprowadzonych na etykiecie wyrobu medycznego posiadającego już oznakowanie CE.

(zob. pkt 32, 33, 38, 39; sentencja)
Artykuł 10 ust. 1 i 2 dyrektywy 2008/48 w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę 87/102 w związku z art. 3 lit. m) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że:

– umowa o kredyt niekoniecznie musi zostać sporządzona w jednym dokumencie, ale wszystkie elementy określone w art. 10 ust. 2 wspomnianej dyrektywy powinny zostać sporządzone w formie papierowej lub na innym trwałym nośniku;

– nie stoi on na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie ustanowiło w uregulowaniu krajowym z jednej strony, że umowa o kredyt objęta zakresem stosowania dyrektywy 2008/48 i sporządzona w formie papierowej powinna być podpisana przez strony, a z drugiej strony, że ten wymóg złożenia podpisu ma zastosowanie do wszystkich elementów tej umowy określonych w art. 10 ust. 2 tej dyrektywy.

W istocie, o ile wszystkie elementy określone w art. 10 ust. 2 dyrektywy 2008/48 niekoniecznie muszą być ujęte w jednym dokumencie, o tyle należy zauważyć, że ze względu na art. 10 ust. 1 wszystkie elementy, które zostały wymienione w art. 10 ust. 2, powinny być utrwalone w formie papierowej lub na innym trwałym nośniku i stanowić integralną część umowy o kredyt. Ponadto ze względu na to, że elementy określone w art. 10 ust. 2 dyrektywy 2008/48 powinny być wskazane w sposób jasny i zwięzły, konieczne jest, by umowa o kredyt zawierała jasne i precyzyjne odesłania do innych dokumentów w formie papierowej lub do innych trwałych nośników zawierających te elementy, faktycznie przekazanych konsumentowi przed zawarciem umowy w sposób umożliwiający mu rzeczywiste poznanie wszystkich praw i obowiązków.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2008/48 artykuł ten pozostaje bez uszczerbku dla wszelkich przepisów krajowych dotyczących ważności umów o kredyt, które są zgodne z prawem Unii. Wymóg złożenia przez strony podpisu wynika zatem z przepisu krajowego dotyczącego ważności zawarcia umowy o kredyt w rozumieniu art. 10 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2008/48.

W tym względzie, w wypadku gdy państwo członkowskie ustanawia w uregulowaniu krajowym, że wymóg złożenia przez strony umowy o kredyt podpisu ma zastosowanie do wszystkich elementów tej umowy, co powinien zbadać sąd odsyłający, ani dyrektywa 2008/48, ani prawo Unii w sposób ogólny nie stoją na przeszkodzie temu wymogowi.

(por. pkt 33, 34–40, 44, 45; pkt 1 sentencji)
Aby decyzja Europejskiego Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) mogła zostać zaskarżona do komisji odwoławczej europejskich urzędów nadzoru, powinna być ona albo jedną z decyzji, o których mowa w art. 17–19 rozporządzenia nr 1093/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), albo decyzją, która została wydana zgodnie z aktami Unii, o których mowa w art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia.

Nie jest tak w wypadku decyzji EUNB dotyczącą nieuwzględnienia wniosku o wszczęcie postępowania wyjaśniającego dotyczącego zarzucanego naruszenia dyrektywy 2006/48 w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe, w której wspomniany urząd nie wypowiedział się na temat naruszenia lub braku naruszenia tej dyrektywy przez właściwe organy lub przez rozpatrywaną instytucję kredytową. Taka decyzja nie stanowi bowiem jednej z decyzji, o których mowa w art. 18 i 19 rozporządzenia nr 1093/2010, na mocy których EUNB może zobowiązywać krajowe urzędy nadzoru do podejmowania konkretnych działań, odpowiednio, w celu zapobiegania sytuacjom nadzwyczajnym lub w celu rozstrzygania sporów, jakie mogą powstać między tymi urzędami w sprawach transgranicznych. Wniosek ten jest tym bardziej istotny, że skarżąca nie należy do podmiotów wyraźnie wymienionych w art. 17 ust. 2 rozporządzenia nr 1093/2010, które mogą złożyć do EUNB wniosek o wszczęcie postępowania wyjaśniającego w sprawie naruszenia lub niezastosowania prawa Unii. Ponadto stwierdzenia, zgodnie z którym skarżąca nie należy do podmiotów wyraźnie wymienionych w art. 17 ust. 2 rozporządzenia nr 1093/2010, nie zmienia fakt, iż EUNB może wszcząć postępowanie z własnej inicjatywy.

(zob. pkt 35, 37, 38, 40, 41)
Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia nr 492/2011 w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego, które w celu promowania zwiększenia proporcji mieszkańców posiadających dyplom ukończenia szkoły wyższej uzależnia przyznanie pomocy finansowej na studia wyższe studentom niezamieszkałym w tym państwie od warunku, aby w chwili złożenia wniosku o pomoc finansową co najmniej jedno z rodziców tych studentów pracowało w tym państwie członkowskim przez minimalny nieprzerwany okres pięciu lat, lecz nie przewiduje takiego warunku w odniesieniu do studentów zamieszkałych na terytorium wspomnianego państwa członkowskiego.

Takie rozróżnienie oparte na miejscu zamieszkania może bowiem działać bardziej na niekorzyść obywateli innych państw członkowskich, ponieważ nierezydentami są najczęściej obcokrajowcy i jest to zatem dyskryminacja pośrednia ze względu na przynależność państwową, która może być dopuszczalna tylko pod warunkiem obiektywnego uzasadnienia. W tym względzie, cel społeczny polegający na zwiększeniu w znaczący sposób proporcji posiadaczy dyplomu ukończenia szkoły wyższej wśród rezydentów stanowi cel interesu ogólnego uznany na poziomie Unii. Ponadto, warunek minimalnego nieprzerwanego okresu pracy rodzica będącego pracownikiem przygranicznym, jest odpowiedni i konieczny do osiągnięcia wspomnianego celu. W istocie wydaje się uzasadnione, że państwo wypłacające pomoc stara się upewnić, iż pracownik przygraniczny rzeczywiście wykazuje więź integracyjną ze społeczeństwem, wymagając wystarczającego powiązania, w celu zapobieżenia ryzyku pojawienia się „turystyki stypendialnej”. Tymczasem wspomniany warunek może służyć wykazaniu takiego powiązania tych pracowników, a także rozsądnego prawdopodobieństwa powrotu studenta do danego państwa członkowskiego po ukończeniu przez niego studiów. Jednakże wspomniany warunek wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia prawnie uzasadnionego celu, ponieważ nie umożliwia on przyznania przez właściwe organy tej pomocy, gdy pomimo kilku krótkich przerw rodzice pracowali w danym państwie członkowskim przez długi czas w okresie poprzedzającym złożenie tego wniosku, podczas gdy takie przerwy nie powodują zerwania powiązania pomiędzy wnioskującym o pomoc finansową a danym państwem członkowskim.

(zob. pkt 43–47, 57, 58, 69, 70; sentencja)
W istocie w myśl art. 1 dyrektywy 94/62 dyrektywa ta ma w szczególności na celu zapobieganie wpływowi opakowań i odpadów opakowaniowych na środowisko państw członkowskich i państw trzecich oraz zmniejszenie takiego wpływu, i zapewnienie tym samym wysokiego poziomu ochrony środowiska poprzez nałożenie w szczególności na państwa członkowskie obowiązku ustanowienia systemu zbiorki i odzysku opakowań oraz odpadów opakowaniowych. W tym celu, jak wynika z motywu 5 dyrektywy 94/62 oraz zgodnie z art. 2 ust. 1 tej dyrektywy, akt ten stosuje się do wszystkich opakowań wprowadzanych na rynek Unii Europejskiej i do wszystkich odpadów opakowaniowych.

Artykuł 3 pkt 1 dyrektywy 94/62 w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, zmienionej dyrektywą 2004/12, należy interpretować w ten sposób, że wałki do nawijania w postaci rolek, tub czy cylindrów, wokół których nawijane są giętkie tworzywa, sprzedawane konsumentom, stanowią „opakowania” w rozumieniu wskazanego przepisu.

Po pierwsze bowiem, takie wałki do nawijania spełniają jednocześnie funkcje podpory i szpuli dla produktów giętkich, a zatem funkcje ochrony i prezentacji tych produktów w rozumieniu art. 3 pkt 1 akapit pierwszy dyrektywy 94/62.

W tym względzie wałek do nawijania zapewnia owiniętemu wokół niego produktowi giętkiemu ochronę od wewnątrz, co nadaje mu stabilność, umożliwia jego prezentację, a jednocześnie ułatwia jego transport i używanie. Wałek do nawijania jest ponadto wyrobem „niezwrotnym” w rozumieniu art. 3 pkt 1 akapit pierwszy zdanie drugie, gdy wyczerpie się owinięty wokół niego produkt giętki.

Ponadto, jako że wałek do nawijania jest skonstruowany w taki sposób, by wraz z nawiniętym wokół niego produktem giętkim stanowił jedną całość dla konsumenta w miejscu sprzedaży, odpowiada on definicji opakowania zawartej w art. 3 pkt 1 akapit drugi lit. a) dyrektywy 94/62.

Po drugie, takie wałki nie spełniają kryteriów negatywnej definicji określonych w art. 3 pkt 1 akapit trzeci ppkt (i) dyrektywy 94/62. W przeciwieństwie do saszetki herbaty czy kapsułki z kawą do ekspresów kapsułkowych, które zostały wymienione w załączniku I do dyrektywy 94/62 jako przykłady przedmiotów niestanowiących opakowań w rozumieniu tego przepisu, wałek do nawijania nie jest bowiem integralną częścią produktu giętkiego, dla którego stanowi on podporę i szpulę, i nie jest on przeznaczony do zużycia lub usunięcia łącznie z tym produktem, ale nadal istnieje i powinien zostać wyrzucony, gdy ów produkt zostanie wyczerpany.

(por. pkt 32–35, 37; sentencja)