ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
8

Artykuł 7 tejże dyrektywy przewiduje, co następuje: „1. Realizując swoje zadania wynikające z postanowień niniejszej dyrektywy lub dyrektyw szczegółowych, [KOR] wezmą przede wszystkim pod uwagę cele określone w art. 8, zwłaszcza w odniesieniu do funkcjonowania rynku wewnętrznego. 2. [KOR] będą przyczyniać się do rozwoju rynku wewnętrznego poprzez przejrzystą wzajemną współpracę oraz współpracę z Komisją celem zapewnienia jednolitego wdrażania we wszystkich państwach członkowskich postanowień niniejszej dyrektywy i dyrektyw szczegółowych. W tym celu będą one w szczególności zmierzać do osiągnięcia porozumienia co do rodzajów instrumentów i środków naprawczych najlepiej nadających się do zastosowania w określonych sytuacjach rynkowych. 3. Oprócz konsultacji, o której mowa w art. 6, jeżeli [KOR] zamierza podjąć środek, który: a) objęty jest zakresem art. 15 lub 16 niniejszej dyrektywy, art. 5 lub 8 dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywy o dostępie) lub art. 16 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy o usłudze powszechnej), oraz b) oddziaływałby na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi, powinien on jednocześnie udostępnić projekt danego środka Komisji oraz [KOR innych państw członkowskich], wraz z uzasadnieniem zastosowania danego środka, zgodnie z art. 5 ust. 3, oraz zawiadomić o tym Komisję i inne [KOR]. [Inne KOR] oraz Komisja będą mogły przedstawić danemu [KOR] swoje uwagi wyłącznie w terminie jednego miesiąca lub w terminie określonym w art. 6, jeżeli jest to termin dłuższy. Termin jednomiesięczny nie może zostać przedłużony. 4. Jeżeli proponowany środek, o którym mowa w ust. 3, zmierza do: a) oznaczenia rynku relewantnego [właściwego] w sposób odbiegający od sposobu określonego w zaleceniu przyjętym zgodnie z art. 15 ust. 1, lub b) podjęcia decyzji o wskazaniu lub niewskazaniu przedsiębiorstwa jako dysponującego, samodzielnie bądź łącznie z innymi, znaczącą pozycją rynkową, zgodnie z art. 16 ust. 3, 4 lub 5, oraz oddziaływałby na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi, zaś Komisja poinformowała [KOR] o swojej opinii, zgodnie z którą proponowany środek stanowiłby przeszkodę w funkcjonowaniu rynku jednolitego, lub o swoich poważnych wątpliwościach co do zgodności tego środka z przepisami prawa wspólnotowego, a w szczególności z celami wskazanymi w art. 8, wówczas proponowany środek nie powinien być stosowany dłużej niż przez okres najbliższych dwóch miesięcy. Okres ten nie może być przedłużony. Przed upływem tego terminu Komisja będzie mogła, zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2, podjąć decyzję, na mocy której zobowiąże [KOR] do wycofania proponowanego środka. Do decyzji tej winny być załączone szczegółowa i obiektywna analiza motywów, dla których Komisja uznała, że proponowany środek nie powinien zostać podjęty oraz szczegółowa propozycja zmian odnoszących się do danego środka. 5. Dany [KOR] weźmie przede wszystkim pod uwagę opinie innych [KOR] oraz Komisji i będzie mógł, z wyjątkiem sytuacji określonych w ust. 4, podjąć proponowany odpowiedni środek, zaś w przypadku podjęcia tego środka — powiadomić o tym Komisję. […]”.
1)

Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/73/WE z dnia 10 sierpnia 2006 r. wprowadzającej środki wykonawcze do dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwa inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tejże dyrektywy, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 53 ust. 1 tej dyrektywy.
Okoliczność, że postanowienie odsyłające dotyczące wykładni decyzji ramowej wydanej na podstawie tytułu VI traktatu UE nie wymienia art. 35 UE, lecz odwołuje się do art. 234 WE, nie powoduje sama w sobie niedopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym. Jest tak tym bardziej z tego powodu, że traktat UE nie przewiduje ani w sposób wyraźny, ani też domyślny formy, w której sąd krajowy powinien złożyć wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym..

Skoro zgodnie z art. 35 UE to sądy krajowe, a nie strony postępowania przed sądem krajowym mogą zwracać się do Trybunału, sądy krajowe są władne ustalić, jakie pytania mają mu być przedstawione, zaś stronom nie przysługuje uprawnienie do dokonywania zmian w treści tych pytań. Uwzględnienie wniosków sformułowanych przez strony postępowania przed sądem krajowym byłoby ponadto niezgodne z rolą powierzoną Trybunałowi w przywołanym postanowieniu oraz z jego obowiązkiem zapewnienia rządom państw członkowskich oraz zainteresowanym możliwości przedstawienia uwag zgodnie z art. 23 statutu Trybunału Sprawiedliwości wobec tego, że na mocy tego przepisu zainteresowanym doręcza się jedynie postanowienia odsyłające.

(por. pkt 46, 47)
Wykładni art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584 w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, który umożliwia wykonującemu nakaz organowi sądowemu odmowę wykonania nakazu wydanego w celu wykonania kary, gdy osoba, której wniosek dotyczy, „przebywa w państwie członkowskim wykonania nakazu, jest jego obywatelem lub ma w nim miejsce zamieszkania”, a państwo członkowskie zobowiązuje się doprowadzić do wykonania tej kary zgodnie ze swoim prawem krajowym, należy dokonywać w taki sposób, że osoba, której nakaz dotyczy, „ma miejsce zamieszkania” w państwie członkowskim wykonania nakazu, jeżeli ustanowiła rzeczywiste miejsce zamieszkania w tym państwie, a „przebywa” w nim, jeżeli w następstwie odpowiednio długiego trwałego pobytu w tym państwie stworzyła z nim więzi porównywalne z tymi, które są wynikiem posiadania miejsca zamieszkania.

W istocie, zważywszy na to, że wspomniana decyzja ramowa ma na celu wdrożenie systemu przekazywania osób skazanych bądź podejrzanych między organami sądowymi w celu wykonania wyroków lub ścigania zgodnie z zasadą wzajemnego uznawania, któremu to przekazaniu organ sądowy wykonujący nakaz może się sprzeciwić jedynie na podstawie jednej z przyczyn odmowy przewidzianej w decyzji ramowej — pojęcia „przebywa” i „ma miejsce zamieszkania”, które decydują o zakresie stosowania art. 4 pkt 6 tej decyzji ramowej, powinny być zdefiniowane w sposób jednolity, jako że odnoszą się do autonomicznych pojęć prawa Unii. W związku z tym państwa członkowskie transponujące art. 4 pkt 6 decyzji ramowej do prawa krajowego nie mogą przypisać tym pojęciom szerszego zasięgu od zasięgu wynikającego z jednolitej wykładni.

(por. pkt 43, 46, 54; sentencja)
Z chwilą gdy orzeczenie o odmowie powrotu dziecka zostało wydane i przekazane do wiadomości sądu państwa pochodzenia, dla celów wydania świadectwa przewidzianego w art. 42 rozporządzenia nr 2201/2003 dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie nr 1347/2000 bez znaczenia jest, czy orzeczenie to zostało zawieszone, zmienione, uchylone lub w każdym razie nie uprawomocniło się albo zostało zastąpione orzeczeniem o powrocie, o ile powrót dziecka w rzeczywistości nie nastąpił. Jeżeli nie wyrażono żadnej wątpliwości co do autentyczności tego świadectwa, a samo świadectwo zostało sporządzone przy użyciu formularza, którego wzór znajduje się w załączniku IV do rozporządzenia, to sprzeciwienie się uznaniu orzeczenia o powrocie jest zabronione, a do sądu wezwanego należy wyłącznie nadanie klauzuli wykonalności orzeczeniu zaopatrzonemu w świadectwo i zezwolenie na niezwłoczny powrót dziecka.

W istocie, wykonalność orzeczenia nakazującego powrót dziecka, które zapadło później niż orzeczenie o odmowie powrotu, nierozerwalnie wiąże się z pozostałą problematyką uregulowaną w rozporządzeniu, w szczególności z prawem do opieki, to jednak korzysta z autonomii proceduralnej, która ma zapobiec opóźnianiu powrotu dziecka bezprawnie zabranego do innego państwa członkowskiego lub bezprawnie zatrzymanego w państwie członkowskim innym niż to, w którym dziecko zwykle zamieszkiwało bezpośrednio przed bezprawnym zabraniem lub zatrzymaniem. Kwestie incydentalne pojawiające się lub powtarzające się w państwie członkowskim wykonania nie są decydujące i można uznać, że nie mają one znaczenia dla celów stosowania rozporządzenia. Gdyby bowiem było inaczej, rozporządzenie mogłoby zostać pozbawione jego effet utile, ponieważ cel polegający na niezwłocznym powrocie dziecka byłby uzależniony od wyczerpania procedur istniejących w prawie krajowym państwa członkowskiego, w którym dziecko zostało bezprawnie zatrzymane. Nawet jeżeli celem rozporządzenia nr 2201/2003 nie jest ujednolicenie przepisów prawa materialnego i procesowego poszczególnych państw członkowskich, istotne jest jednak, by stosowanie tych przepisów krajowych nie odbywało się ze szkodą dla jego effet utile. Taka wykładnia rozporządzenia, która jest zgodna z jego wymogami i celem jako jedyna w największym stopniu zapewnia skuteczność prawa wspólnotowego.

(por. pkt 63, 80–83, 89; pkt 1 sentencji)
Sprawa C-19/08

Migrationsverket

przeciwko

Edgarowi Petrosianowi i in.

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Stockholm, Migrationsöverdomstolen)

„Prawo azylu — Rozporządzenie (WE) nr 343/2003 — Przyjęcie z powrotem przez państwo członkowskie osoby ubiegającej się o azyl, której wniosek został odrzucony i która znajduje się w innym państwie członkowskim, gdzie złożyła kolejny wniosek o udzielenie azylu — Początek biegu terminu, w którym należy dokonać przekazania osoby ubiegającej się o azyl — Procedura transferu będąca przedmiotem odwołania mogącego posiadać skutek zawieszający”

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 stycznia 2009 r. I ‐ 497

Streszczenie wyroku

Wizy, azyl, imigracja – Polityka azylowa – Kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego – Rozporządzenie nr 343/2003

(rozporządzenie Rady nr 343/2003, art. 20 ust. 1 lit. d), art. 20 ust. 2)

W ramach procedury transferu osoby ubiegającej się o azyl celem zapewnienia skuteczności (effet utile) art. 20 ust. 1 lit. d) i art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego, wykładni wspomnianego artykułu należy dokonywać w ten sposób, że w przypadku gdy ustawodawstwo wnioskującego państwa członkowskiego dopuszcza odwołanie o skutku zawieszającym, termin na wykonanie przekazania zaczyna biec nie już w momencie wydania tymczasowego orzeczenia sądowego zawieszającego wykonanie procedury transferu, lecz dopiero począwszy od wydania orzeczenia sądowego rozstrzygającego co do istoty sprawy, które nie może już stanowić przeszkody dla takiego wykonania. W istocie w świetle celu wyznaczenia państwom członkowskim terminu rozpoczęcie biegu tego terminu winno być określone w taki sposób, aby państwa członkowskie mogły posługiwać się terminem sześciu miesięcy, który winny one z założenia w pełni wykorzystać na uregulowanie technicznych szczegółów przeprowadzenia takiego przekazania.

(por. pkt 44, 46, 53; sentencja)
1)

Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu oraz nie przekazując ich do wiadomości Komisji, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.
Sprawa C-13/08

Postępowanie wszczęte przez

Ericha Stamma i Anneliese Hauser

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof)

„Umowa między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony w sprawie swobodnego przepływu osób — Równe traktowanie — Osoby prowadzące działalność na własny rachunek na terenach przygranicznych — Dzierżawa gruntów rolnych — Struktura rolna”

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. I ‐ 11089

Streszczenie wyroku

Umowy międzynarodowe – Umowa WE-Szwajcaria w sprawie swobodnego przepływu osób – Dostępu do prowadzenia działalności gospodarczej i jej wykonywanie

(umowa WE–Szwajcaria w sprawie swobodnego przepływu osób, załącznik I, art. 13, art. 15 ust. 1)

Zgodnie z art. 15 ust. 1 załącznika I do Umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony w sprawie swobodnego przepływu osób umawiająca się strona powinna przyznać „osobom prowadzącym działalność na własny rachunek na terenach przygranicznych” w rozumieniu art. 13 tego załącznika, które są obywatelami drugiej umawiającej się strony, w zakresie dostępu do prowadzenia działalności gospodarczej i jej wykonywania w państwie przyjmującym traktowanie nie mniej korzystne niż ma to miejsce w stosunku do jego własnych obywateli.

(por. pkt 49 i sentencja)
1)

Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 86/378/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w systemach zabezpieczenia społecznego pracowników i do dyrektywy Rady 96/97/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. zmieniającej dyrektywę 86/378, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tych dyrektyw oraz art. 54 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej.
1)

Nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2006/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie adekwatności kapitałowej firm inwestycyjnych i instytucji kredytowych (wersja przeredagowana), a w szczególności do jej art.17, 22–25, 30, 33, 35, 40, 41, 43, 44 i 50, oraz załączników I, II i VII do niej, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.
3.

Swobodny przepływ osób — Pracownicy — Ustawodawstwo krajowe ograniczające do obywateli tego państwa dostęp do zatrudnienia jako kapitana i jako pierwszego oficera na wszystkich statkach pływających pod banderą danego państwa, poza statkami handlowymi o pojemności rejestrowej brutto poniżej 100 GT przewożącymi ładunek lub mniej niż 100 pasażerów (art. 39 WE) (por. pkt 23 i sentencja)
Sprawa C-18/08

Foselev Sud-Ouest SARL

przeciwko

Administration des douanes et droits indirects

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez

tribunal d’instance de Bordeaux)

„Podatek od pojazdów silnikowych — Dyrektywa 1999/62/WE — Pobieranie opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe — Artykuł 6 ust. 2 lit. b) — Decyzja Komisji zatwierdzająca zwolnienie — Brak bezpośredniej skuteczności”

Opinia rzecznika generalnego J. Kokott przedstawiona w dniu 25 września 2008 r. I ‐ 8747

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 listopada 2008 r. I ‐ 8754

Streszczenie wyroku

Transport – Transport drogowy – Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Dyrektywa 1999/62 – Pobieranie opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe

(dyrektywa 1999/62 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 6 ust. 2 lit. b); decyzja Komisji 2005/449)

Jednostka nie może powoływać się na decyzję 2005/449 dotyczącą wniosku o zwolnienie z pobierania opłat od pojazdów silnikowych złożonego przez Francję na mocy art. 6 ust. 2 lit. b) dyrektywy 1999/62 w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe wobec Republiki Francuskiej, adresata tej decyzji, w celu skorzystania ze zwolnienia zatwierdzonego tą decyzją od chwili jej notyfikacji lub publikacji.

W istocie z art. 6 ust. 2 lit. b) wymienionej dyrektywy wynika, że mimo działania Komisji państwa członkowskie dysponują szerokim zakresem swobodnego uznania w dziedzinie zarówno ich decyzji o skorzystaniu z możliwości zwolnienia przewidzianej w tym artykule, jak i treści zamierzonego działania, przy czym ze zgody Komisji udzielonej na to działanie nie może wynikać jakiekolwiek zobowiązanie do skorzystania z tej możliwości. Zatem celem i skutkiem decyzji 2005/449 nie jest zmuszenie Republiki Francuskiej do przyznania zwolnienia planowanego w ramach jej wniosku o udzielenie zgody, lecz upoważnienie jej do wprowadzenia w życie tego zwolnienia, jeśli taka jest jej wola.

Okoliczność, że decyzja 2005/449 nie określa daty, od której ma być stosowana, i ogranicza się do określenia daty wygaśnięcia zatwierdzonego zwolnienia w dniu 31 grudnia 2009 r., nie może mieć wpływu na zakres i skutki tej decyzji. Zatem zgodnie z postanowieniami art. 254 ust. 3 WE decyzja 2005/449 stała się skuteczna z datą jej notyfikowania adresatowi, w tym przypadku Republice Francuskiej. Niemniej jednak skuteczność taka polega na umożliwieniu zwolnienia, które w niniejszej sprawie jeszcze nie istnieje i które do wejścia w życie wymaga wydania aktu krajowego, ale w żadnym wypadku nie stanowi zobowiązania do takiego zwolnienia.

(por. pkt 15–19; sentencja)
Artykuł 17 ust. 2 i 6 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które w przypadku nabycia towarów subwencjonowanych z funduszy publicznych dopuszcza odliczenie związanego z tym podatku od wartości dodanej jedynie do wysokości części nieobjętej subwencją.

W istocie tego rodzaju uregulowanie wprowadza w zakresie nabywania towarów lub usług finansowanych w drodze subwencji ograniczenie, które nie jest dopuszczone na mocy art. 17 ust. 2 szóstej dyrektywy. Wprawdzie zasada prawa do odliczenia zostaje jednak złagodzona przez wprowadzający odstępstwo przepis art. 17 ust. 6 akapit drugi omawianej dyrektywy. Jednakże art. 17 ust. 6 akapit drugi szóstej dyrektywy powinien być rozumiany w świetle pierwszego akapitu tego artykułu, który przyznaje Radzie kompetencję do określenia, na wniosek Komisji, które wydatki nie będą podlegały prawu do odliczenia podatku, wskazując jednocześnie, że w żadnym przypadku prawem tym nie będą objęte wydatki niezwiązane ściśle z działalnością gospodarczą, takie jak wydatki na artykuły luksusowe, rozrywkowe lub reprezentacyjne. W konsekwencji i mając na uwadze, że uregulowanie to należy interpretować w sposób ścisły, jako że wprowadza odstępstwo, art. 17 ust. 6 akapit drugi szóstej dyrektywy nie może być uznany za zezwalający państwom członkowskim na utrzymanie w mocy ograniczenia prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej mogącego mieć zastosowanie w sposób ogólny do jakiekolwiek wydatku związanego z nabyciem towarów, niezależnie od jego charakteru lub przedmiotu. Wykładnia ta narzuca się również w świetle genezy powstania tego przepisu, z której wynika, iż stałą wolą prawodawcy wspólnotowego było dopuszczenie jedynie wyłączeń niektórych towarów i usług z systemu odliczeń, a nie dopuszczenie ogólnych wyłączeń z tego systemu

(por. pkt 20, 21, 27–30; pkt 1 sentencji)
Sprawa C-134/08

Hauptzollamt Bremen

przeciwko

J.E. Tyson Parketthandel GmbH hanse j.

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof)

„Rozporządzenie (WE) nr 2193/2003 — Dodatkowe cła przywozowe na niektóre produkty pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki — Zakres zastosowania ratione temporis — Artykuł 4 ust. 2 — Produkty, które zostały wywiezione po wejściu w życie wskazanego rozporządzenia, jednak w odniesieniu do których można wykazać, że w dniu pierwszego zastosowania wskazanych ceł znajdowały się już w drodze do Wspólnoty — Opodatkowanie”

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. I ‐ 2877

Streszczenie wyroku

Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed niedozwolonymi praktykami handlowymi – Dodatkowe cła przywozowe na niektóre produkty pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki – Rozporządzenie nr 2193/2003

(rozporządzenie Rady nr 2193/2003, motyw szósty, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 2, art. 5)

Artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia nr 2193/2003 ustanawiającego dodatkowe cła przywozowe na niektóre produkty pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki należy interpretować zgodnie z jego brzmieniem w ten sposób, że nie podlegają dodatkowym należnościom celnym produkty, w odniesieniu do których można wykazać, że znajdują się w drodze do Wspólnoty Europejskiej w dniu wejścia w życie tego rozporządzenia, to znaczy dnia 17 grudnia 2003 r., oraz w odniesieniu do których nie można zmienić miejsca przeznaczenia. W istocie wspomniany art. 4 ust. 2, którego brzmienie jest jednoznaczne, jest spójny z systemem ustanowionym w rozporządzeniu nr 2193/2003. Podmioty gospodarcze muszą mieć możliwość oczekiwania, że produkty wywiezione przez nie ze Stanów Zjednoczonych Ameryki do Wspólnoty przed dniem opublikowania i wejścia w życie tego rozporządzenia nie będą podlegać ustanowionym w nim dodatkowym należnościom celnym.

Oczekiwanie to nie jest natomiast uzasadnione w odniesieniu do produktów wywiezionych po wspomnianym dniu, ponieważ poczynając od tej daty, podmioty gospodarcze nie mogły nie wiedzieć, iż dodatkowe należności celne miały zastosowanie zgodnie z przepisami wspomnianego rozporządzenia. Zatem motyw szósty omawianego rozporządzenia, który przewiduje, że produkty, w odniesieniu do których można wykazać, że zostały wywiezione ze Stanów Zjednoczonych Ameryki do Wspólnoty przed dniem pierwszego zastosowania tych dodatkowych ceł, to jest 1 marca 2004 r., nie powinny podlegać dodatkowym należnościom celnym, nie może być powołany celem interpretowania art. 4 ust. 2 owego rozporządzenia w sposób oczywiście niezgodny z brzmieniem tego przepisu.

(por. pkt 15, 18–20; sentencja)
Sprawa C-139/08

Postępowanie karne

przeciwko

Rafetowi Kqiku

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Karlsruhe)

„Wizy, azyl, imigracja — Obywatel państwa trzeciego posiadający zezwolenie na pobyt w Szwajcarii — Wjazd i pobyt na terytorium państwa członkowskiego w celach innych niż przejazd tranzytem — Brak wizy”

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. I ‐ 2889

Streszczenie wyroku

Wizy, azyl, imigracja – Przekraczanie granic zewnętrznych państw członkowskich – Warunki przemieszczania się obywateli państwa trzeciego podlegających obowiązkowi wizowemu

(rozporządzenie Rady nr 539/2001, art. 1 ust. 1, art. 2; decyzja nr 896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady)

Decyzję nr 896/2006 wprowadzającą uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez państwa członkowskie niektórych zezwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Liechtenstein do celów przejazdu tranzytem przez ich terytorium należy interpretować w ten sposób, że wymienione w załączniku do tej decyzji zezwolenia na pobyt wydawane przez Konfederację Szwajcarską i Księstwo Liechtensteinu obywatelom państw trzecich podlegającym obowiązkowi wizowemu są uznawane za równorzędne wyłącznie z wizą tranzytową. Aby wjechać na terytorium państw członkowskich w celach przejazdu tranzytem, wystarczy, dla spełnienia wymogów wymienionych w art. 1 ust. 1 i art. 2 rozporządzenia nr 539/2001 wymieniającego państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, by osoba, której dotyczy wymieniona decyzja, posiadała zezwolenie na pobyt wydane przez Konfederację Szwajcarską lub Księstwo Liechtensteinu i wymienione w załączniku do tej decyzji.

(por. pkt 32; sentencja)