ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
18

Sąd ten zauważa, że Trybunał dokonał już wykładni wyjątków dotyczących określenia miejsca świadczenia usług. W szczególności orzekł on w wyroku z dnia 16 września 1997 r., von Hoffmann (C‑145/96, EU:C:1997:406), że wyrażenie „inne podobne usługi” dotyczy nie zawodów, takich jak prawnicy, konsultanci, księgowi lub inżynierowie, lecz wyłącznie usług. Ponadto owo określenie „inne podobne usługi” odnosi się nie do jakiegoś wspólnego elementu różnorodnych rodzajów działalności wymienionych szóstej dyrektywie, lecz do odrębnie rozpatrywanych usług podobnych do świadczonych w ramach każdego z tych rodzajów działalności.
40

W tym względzie wystarczy stwierdzić, że wyrażenie „na wszystkich etapach wprowadzania do obrotu”, któremu nie towarzyszy żadne ograniczenie, należy rozumieć szeroko. Ponieważ kontrole zgodności mają na celu sprawdzenie, czy wprowadzane do obrotu produkty są zgodne z ustalonymi normami handlowymi, kontrole te mają być przeprowadzane co do zasady na wszystkich etapach wprowadzania tych produktów do obrotu, to znaczy w każdym momencie okresu trwającego od chwili wyprodukowania rzeczonych towarów aż do chwili ich sprzedaży detalicznej, co obejmuje transport tych produktów między platformą dystrybucyjną a punktem sprzedaży detalicznej.
8

Artykuł 20 tej dyrektywy, będący jedynym przepisem jej rozdziału III, nosi tytuł „Ograniczenie lub cofnięcie świadczeń materialnych w ramach przyjmowania”. Artykuł ten ma następujące brzmienie: „1. Państwa członkowskie mogą ograniczyć lub – w wyjątkowych i odpowiednio uzasadnionych przypadkach – cofnąć świadczenia materialne w ramach przyjmowania, w przypadku gdy wnioskodawca: a) opuszcza miejsce zamieszkania ustalone przez właściwy organ bez powiadomienia lub bez zezwolenia, jeśli jest ono wymagane; b) nie spełnia obowiązków zgłaszania się lub dostarczania informacji lub stawiania się na rozmowy osobiste dotyczące postępowania w sprawie azylu w rozsądnym okresie określonym w prawie krajowym; lub c) złożył kolejny wniosek w rozumieniu art. 2 lit. q) dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. 2013, L 180, s. 60)]. W odniesieniu do przypadków, o których mowa w lit. a) i b), jeżeli wnioskodawca zostanie odnaleziony lub dobrowolnie zgłosi się do właściwego organu, wydaje się należycie uzasadnioną decyzję w sprawie ponownego przyznania części lub całości tych świadczeń materialnych w ramach przyjmowania, które zostały cofnięte lub ograniczone, biorąc pod uwagę powody opuszczenia miejsca zamieszkania. 2. Państwa członkowskie mogą także ograniczyć świadczenia materialne w ramach przyjmowania, jeżeli stwierdzą, że wnioskodawca bez uzasadnionego powodu nie złożył wniosku o ochronę międzynarodową, gdy tylko złożenie go stało się racjonalnie wykonalne po przybyciu do danego państwa członkowskiego. 3. Państwa członkowskie mogą ograniczyć lub cofnąć świadczenia materialne w ramach przyjmowania, jeżeli wnioskodawca zataił, iż dysponuje środkami finansowymi i dzięki temu bezzasadnie skorzystał ze świadczeń materialnych w ramach przyjmowania. 4. Państwa członkowskie mogą określić sankcje mające zastosowanie w przypadku poważnego naruszenia reguł obowiązujących w ośrodkach dla cudzoziemców oraz szczególnie agresywnego zachowania. 5. Decyzje dotyczące ograniczenia lub cofnięcia świadczeń materialnych w ramach przyjmowania lub decyzje dotyczące sankcji, o których mowa w ust. 1, 2, 3 i 4 niniejszego artykułu, podejmowane są indywidualnie, obiektywnie i bezstronnie, a każda decyzja jest uzasadniana. Decyzje opierają się na konkretnej sytuacji danej osoby, szczególnie w odniesieniu do osób objętych art. 21, uwzględniając zasadę proporcjonalności. Państwa członkowskie w każdym wypadku zapewniają dostęp do opieki zdrowotnej zgodnie z art. 19 oraz zapewniają wszystkim wnioskodawcom godny poziom życia. 6. Państwa członkowskie zapewniają, aby świadczenia materialne w ramach przyjmowania nie były cofane ani ograniczane przed wydaniem decyzji zgodnie z ust. 5”.
73

W szczególności w odniesieniu do zasady proporcjonalności Trybunał orzekł, że państwa członkowskie muszą stosować środki, które przy jednoczesnym umożliwieniu im efektywnego osiągnięcia celu realizowanego przez prawo krajowe w jak najmniejszym stopniu zagrażają celom i zasadom wynikającym z odpowiednich przepisów Unii. O ile zatem uzasadnione jest, by środki stosowane przez państwa członkowskie zmierzały do jak najskuteczniejszej ochrony praw skarbu państwa, o tyle nie powinny one wykraczać poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu (wyroki: z dnia 21 grudnia 2011 r., Vlaamse Oliemaatschappij, C‑499/10, EU:C:2011:871, pkt 21, 22; a także z dnia 20 maja 2021 r., ALTI, C‑4/20, EU:C:2021:397, pkt 33).
45

Z uwagi na ogół powyższych rozważań na pytanie trzecie należy odpowiedzieć, iż art. 183 dyrektywy VAT, w świetle zasady neutralności VAT, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy podatnik, na rzecz którego inny podatnik wyświadczył usługę, może dochodzić bezpośrednio od organu podatkowego zwrotu kwoty odpowiadającej VAT, który został mu nienależnie wykazany na fakturze przez owego usługodawcę i który został przekazany przez tego usługodawcę skarbowi państwa, organ ten jest zobowiązany do zapłaty odsetek od tej kwoty, jeżeli nie dokonał zwrotu tej kwoty w rozsądnym terminie po tym, jak został do tego wezwany. Zasady stosowania odsetek od tej kwoty należą do autonomii proceduralnej państw członkowskich, ograniczonej przez zasady równoważności i skuteczności, przy czym przepisy krajowe dotyczące w szczególności obliczania ewentualnie należnych odsetek nie mogą prowadzić do pozbawienia podatnika stosownego odszkodowania z tytułu straty spowodowanej zwłoką w zwrocie tej kwoty. Do sądu odsyłającego należy uczynienie wszystkiego, co leży w zakresie jego kompetencji, aby zapewnić pełną skuteczność owego art. 183 poprzez dokonanie wykładni prawa krajowego zgodnej z prawem Unii.
6

Paragraf 68 väljasõidukohustuse ja sissesõidukeelu seadus (ustawy o obowiązku wyjazdu i zakazie wjazdu) z dnia 21 października 1998 r. (RT I 1998, 98, 1575), w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym (zwanej dalej „VSS”), zatytułowany „Ryzyko ucieczki cudzoziemca”, ma następujące brzmienie: „Wydanie nakazu opuszczenia terytorium lub umieszczenie cudzoziemca w ośrodku detencyjnym wiąże się z oceną ryzyka jego ucieczki. Ryzyko ucieczki cudzoziemca istnieje, jeżeli: 1) nie wyjechał z Estonii lub z państwa członkowskiego strefy Schengen po upływie terminu dobrowolnego wyjazdu wyznaczonego w nakazie opuszczenia terytorium; 2) podał nieprawdziwe informacje lub przedłożył sfałszowane dokumenty przy ubieganiu się o legalny pobyt w Estonii, przy ubieganiu się o przedłużenie takiego pobytu, przy ubieganiu się o obywatelstwo estońskie, przy ubieganiu się o ochronę międzynarodową lub przy ubieganiu się o dokumenty tożsamości; 3) istnieją uzasadnione wątpliwości co do jego tożsamości lub przynależności państwowej; 4) wielokrotnie popełniał przestępstwa umyślne lub popełnił przestępstwo, za które został skazany na karę pozbawienia wolności; 5) nie zastosował się do środków nadzoru zastosowanych wobec niego w celu zapewnienia przestrzegania nakazu opuszczenia terytorium; 6) powiadomił [PPA] lub Kaitsepolitseiamet [(agencję bezpieczeństwa wewnętrznego, Estonia)], że nie ma zamiaru zastosować się do nakazu opuszczenia terytorium, lub organ administracyjny doszedł do takiego wniosku, biorąc pod uwagę postawę i zachowanie tego cudzoziemca; 7) wjechał do Estonii w okresie obowiązywania wydanego wobec niego zakazu wjazdu; 8) został umieszczony w ośrodku detencyjnym z powodu nielegalnego przekroczenia granicy zewnętrznej Estonii i nie otrzymał zezwolenia na pobyt lub prawa do przebywania w Estonii; 9) opuścił bez zezwolenia wyznaczone miejsce zamieszkania lub inne państwo członkowskie strefy Schengen; 10) nakaz opuszczenia terytorium wydany wobec cudzoziemca staje się wykonalny na mocy orzeczenia sądu”.
34

W tym względzie z orzecznictwa wynika, że o ile wynagrodzenie to jest co do zasady wypłacane w zamian za zapłatę odsetek, o tyle wykorzystanie innych form wynagrodzenia nie może stać na przeszkodzie zakwalifikowaniu transakcji jako udzielenia kredytu w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. b) dyrektywy VAT. Otóż Trybunał miał już okazję uznać, że finansowanie z góry zakupu towarów w zamian za opłatę doliczoną do kwoty podgajającej zwrotowi przez beneficjenta tego finansowania stanowi transakcję finansową podobną do udzielenia kredytu, a zatem zwolnioną z VAT na podstawie tego przepisu (zob. podobnie wyrok z dnia 15 maja 2019 r., Vega International Car Transport and Logistic, C‑235/18, EU:C:2019:412, pkt 47, 48).
11

Oddalenie powództwa w pierwszej instancji zostało utrzymane w mocy w postępowaniu apelacyjnym przez Landgericht Stuttgart (sąd okręgowy w Stuttgarcie, Niemcy), który uznał, że American Airlines nie była obsługującym przewoźnikiem lotniczym w odniesieniu do lotu z terytorium państwa członkowskiego, w związku z czym rozporządzenie nr 261/2004 nie ma wobec niej zastosowania i w konsekwencji nie należy się żadne odszkodowanie na podstawie tego rozporządzenia. Zdaniem tego sądu nic nie wskazywało na to, by pozwana w postępowaniu głównym zobowiązała się do przewozu danej pasażerki ze Stuttgartu do Kansas City ani by przejęła odpowiedzialność za ten przewóz w wykonaniu umowy o wspólnej obsłudze połączeń.
2)

Czy art. 11 ust. 2 i art. 11 ust. 4 akapity od pierwszego do trzeciego dyrektywy [2006/126] dają podstawę państwu członkowskiemu, w którym posiadacz prawa jazdy wydanego przez to państwo ma zwykłe miejsce zamieszkania, do odmowy uznania i wykonania nałożonej w innym państwie członkowskim kary administracyjnej czasowego pozbawienia uprawnienia do kierowania pojazdami o napędzie silnikowym za popełnione przestępstwo polegające na naruszeniu przepisów o ruchu drogowym i wyrządzeniu, w następstwie nieumyślnego zachowania, średniego uszkodzenia ciała innych osób, które to przestępstwo zostało popełnione w czasie, gdy sprawca posiadał prawo jazdy wydane przez państwo miejsca jego zamieszkania – po wymianie prawa jazdy wydanego mu pierwotnie przez państwo, w którym go skazano?”.
49

W niniejszej sprawie z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, że ze względu na postawienie odnośnego podatnika w stan likwidacji z jednej strony i wykreślenie go z rejestru podatników VAT z drugiej strony nie ma on już zamiaru wykorzystywania wytworzonych dóbr inwestycyjnych do celów transakcji podlegających opodatkowaniu, i to w sposób ostateczny. Ponieważ sytuacja ta została potwierdzona – czego zweryfikowanie należy jednak do sądu odsyłającego – należy stwierdzić, że „ścisły i bezpośredni związek” w rozumieniu orzecznictwa przypomnianego w pkt 45 niniejszego wyroku, który powinien występować pomiędzy prawem do odliczenia VAT naliczonego a realizacją transakcji podlegających opodatkowaniu, został przerwany oraz że należy zastosować mechanizm korekty przewidziany w art. 184–187 dyrektywy VAT.
3

Artykuł 30 ust. 1 legge n. 724 – Misure di razionalizzazione della finanza pubblica (ustawy nr 724 o środkach racjonalizacji finansów publicznych) z dnia 23 grudnia 1994 r. (dodatek zwyczajny do GURI nr 304 z dnia 30 grudnia 1994 r.), w brzmieniu mającym zastosowanie do sporów rozpatrywanych w postępowaniach głównych (zwanej dalej „ustawą nr 724/1994”), stanowił: „Spółki akcyjne, spółki komandytowo-akcyjne, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki jawne i spółki komandytowe, jak również wszelkiego rodzaju spółki i podmioty niebędące rezydentami posiadające stały zakład na terytorium kraju uznaje się, z zastrzeżeniem dowodu przeciwnego, za spółki fasadowe, jeżeli całkowita kwota dochodów, wzrostu wartości zapasów i zysków, z wyłączeniem tych nadzwyczajnych, wynikająca z rachunku zysków i strat, gdy ten jest obowiązkowy, jest niższa niż suma kwot uzyskanych przez zastosowanie: a) 1% do wartości dóbr wskazanych w art. 53 ust. 1 lit. c) decreto del Presidente della Repubblica n. 917 [Approvazione del testo unico delle imposte sui redditi (dekretu prezydenta republiki nr 917 w sprawie zatwierdzenia tekstu jednolitego przepisów dotyczących podatków dochodowych)] z dnia 22 grudnia 1986 r. [(dodatek zwyczajny do GURI nr 302 z dnia 31 grudnia 1986 r.)], nawet jeżeli są one finansowymi środkami trwałymi, powiększonej o wartość kredytów; b) 4% do wartości środków trwałych w postaci nieruchomości i dóbr wskazanych w art. 8 bis ust. 1 lit. a) decreto del Presidente della Repubblica n. 633 [Istituzione e disciplina dell’imposta sul valore aggiunto (dekretu prezydenta republiki nr 633 w sprawie ustanowienia i uregulowania podatku od wartości dodanej)] z dnia 26 października 1972 r. [(dodatek zwyczajny do GURI nr 292 z dnia 11 listopada 1972 r., s. 2)], w zmienionym brzmieniu, w tym w leasingu finansowym; c) 15% do wartości innych środków trwałych, w tym w leasingu finansowym. […] Powyższe przepisy nie mają zastosowania: […] 5) do spółek i podmiotów, których papiery wartościowe są przedmiotem obrotu na włoskich rynkach regulowanych […]”.
1)

Artykuł 81 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „wniosku” w rozumieniu tego artykułu obejmuje wyłącznie wniosek złożony przez osobę, która skorzystała z prawa do swobodnego przemieszczania się, do władz państwa członkowskiego, które nie jest właściwe na podstawie norm kolizyjnych przewidzianych w tym rozporządzeniu. W związku z tym pojęcie to nie obejmuje ani pierwotnego wniosku złożonego na podstawie przepisów państwa członkowskiego przez osobę, która nie skorzystała jeszcze z przysługującego jej prawa do swobodnego przemieszczania się, ani okresowej wypłaty przez władze tego państwa członkowskiego świadczenia, które w momencie tej wypłaty jest co do zasady należne od innego państwa członkowskiego.
38

Po drugie, podstawowa zasada neutralności VAT wymaga, by prawo do odliczenia naliczonego VAT zostało przyznane w razie spełnienia przesłanek materialnych, nawet jeśli podatnicy nie spełnili niektórych wymagań formalnych. W konsekwencji, jeżeli organy podatkowe posiadają informacje niezbędne do ustalenia, że spełnione są przesłanki materialne, to nie mogą one wprowadzać w odniesieniu do przysługującego podatnikowi prawa do odliczenia tego podatku dodatkowych warunków, które mogłyby w efekcie praktycznie uniemożliwić wykonanie tego prawa (wyrok z dnia 15 września 2016 r., Barlis 06 – Investimentos Imobiliários e Turísticos, C‑516/14, EU:C:2016:690, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo).
150

Jak wskazał Sąd w pkt 120–122 zaskarżonego wyroku, zarówno z brzmienia art. 8 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, jak i z przedmiotu tego rozporządzenia wykonawczego, a mianowicie określenia warunków obliczania składek ex ante na rzecz SRF każdej instytucji, wynika, że przepisu tego nie można interpretować w ten sposób, że ustanawia on prawo każdej instytucji do zwrotu kwoty składek ex ante pobranych przez państwa członkowskie, które zostały przekazane na rzecz SRF. Przepis ten ogranicza się zatem do przewidzenia włączenia operacji odliczenia tych składek do metody obliczania składek ex ante na rzecz SRF.
4

Artykuł 27 ust. 3 i 4 tego rozporządzenia stanowi: „3. Na użytek odwołań lub wniosków o ponowne rozpoznanie dotyczących decyzji o przekazaniu, państwa członkowskie określają w swoim prawie krajowym, że: a) odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie daje zainteresowanej osobie prawo do pozostania w zainteresowanym państwie członkowskim do czasu rozstrzygnięcia odwołania lub wniosku o ponowne rozpoznanie; lub b) następuje automatyczne zawieszenie przekazania, a zawieszenie to wygasa po upływie pewnego rozsądnego okresu, w którym sąd – po dokonaniu dokładnej i wnikliwej analizy wniosku – podejmuje decyzję, czy odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie powoduje zawieszenie przekazania; lub c) zainteresowanej osobie daje się możliwość złożenia do sądu w rozsądnym terminie wniosku o zawieszenie wykonania decyzji o przekazaniu do czasu rozstrzygnięcia odwołania lub wniosku o ponowne rozpoznanie. Państwa członkowskie zapewniają skuteczny środek zaskarżenia, zawieszając przekazanie do czasu podjęcia decyzji w sprawie pierwszego wniosku o zawieszenie. Wszelkie decyzje w sprawie tego, czy zawiesić wykonanie decyzji o przekazaniu, są podejmowane w racjonalnym terminie, pozwalającym jednak na dokładną i wnikliw[ą] analizę wniosku o zawieszenie wykonania. Decyzja o niezawieszaniu wykonania decyzji o przekazaniu zawiera uzasadnienie. 4. Państwa członkowskie mogą postanowić, że właściwe organy, działając z urzędu, mogą podjąć decyzję o zawieszeniu wykonania decyzji o przekazaniu do czasu rozstrzygnięcia odwołania lub wniosku o ponowne rozpoznanie”.
6

Artykuł 2 wspomnianej dyrektywy, zatytułowany „Definicje”, przewiduje: „Na użytek niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje: a) »ochrona międzynarodowa« oznacza status uchodźcy lub status osoby potrzebującej ochrony uzupełniającej określony w lit. e) i g); b) »beneficjent ochrony międzynarodowej« oznacza osobę, której nadano status uchodźcy lub status osoby potrzebującej ochrony uzupełniającej określony w lit. e) i g); c) »konwencja genewska« oznacza Konwencję dotyczącą statusu uchodźców podpisaną w Genewie w dniu 28 lipca 1951 r., [Recueil des traités des Nations unies, t. 189, s. 150, nr 2545 (1954)], ze zmianami wprowadzonymi [Protokołem dotyczącym statusu uchodźców, sporządzonym w] Nowym Jorku dnia 31 stycznia 1967 r.; d) »uchodźca« oznacza obywatela państwa trzeciego, który na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do szczególnej grupy społecznej przebywa poza państwem swojego obywatelstwa i nie może lub nie chce z powodu tej obawy korzystać z ochrony tego państwa, lub bezpaństwowca, który przebywając z takich samych powodów jak wyżej poza państwem swojego dawnego miejsca zwykłego pobytu, nie może lub nie chce z powodu tej obawy powrócić do tego państwa i do którego nie ma zastosowania art. 12; e) »status uchodźcy« oznacza uznanie przez państwo członkowskie obywatela państwa trzeciego albo bezpaństwowca za uchodźcę; f) »osoba kwalifikująca się do otrzymania ochrony uzupełniającej« oznacza obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, który nie kwalifikuje się do uznania go za uchodźcę, lecz co do którego wykazano zasadnie, że jeśli wróci do swojego kraju pochodzenia, a w przypadku bezpaństwowca – do państwa swojego dawnego miejsca zwykłego pobytu, może mu rzeczywiście grozić poważna krzywda określona w art. 15, i do którego nie ma zastosowania art. 17 ust. 1 i 2 oraz który nie może lub ze względu na takie ryzyko nie chce korzystać z ochrony tego państwa; g) »status ochrony uzupełniającej« oznacza uznanie przez państwo członkowskie obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca za osobę kwalifikującą się do objęcia jej ochroną uzupełniającą; h) »wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej« oznacza wniosek do państwa członkowskiego o ochronę złożony przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, którego można uznać za osobę ubiegającą się o status uchodźcy lub status osoby potrzebującej ochrony uzupełniającej, a który nie występuje wyraźnie o inny rodzaj ochrony pozostający poza zakresem stosowania niniejszej dyrektywy i mogący stanowić przedmiot osobnego wniosku; […]”.
16

LB wniósł skargę rewizyjną (Revision) od tego wyroku do Bundesarbeitsgericht (federalnego sądu pracy, Niemcy). Sąd odsyłający jest zdania, że uprawnienia TO do urlopu za lata 2013–2016 nie wygasły na podstawie § 7 ust. 3 BUrlG, ponieważ LB nie umożliwił TO rzeczywistego skorzystania z corocznego płatnego urlopu w wybranym przez nią okresie. W związku z tym w przekonaniu sądu odsyłającego należy – na podstawie wyroku z dnia 6 listopada 2018 r., Max-Planck-Gesellschaft zur Förderung der Wissenschaften (C‑684/16, EU:C:2018:874), zgodnie z którym pracodawca powinien wezwać pracownika do wzięcia urlopu i poinformować go o możliwości przedawnienia jego prawa do tego urlopu – co do zasady uwzględnić żądanie TO o przyznanie jej ekwiwalentu pieniężnego.
41

W świetle powyższego odpowiedź na zadane pytanie brzmi następująco: art. 98 ust. 2 dyrektywy VAT w związku z pkt 14 załącznika III do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że świadczenie usług polegających na przyznawaniu prawa do korzystania z obiektów sportowych należących do siłowni i na udzielaniu indywidualnego lub grupowego wsparcia może podlegać obniżonej stawce VAT, gdy wsparcie to jest związane z korzystaniem z owych obiektów i jest ono niezbędne do uprawiania sportu i wychowania fizycznego lub gdy wsparcie to ma charakter dodatkowy w stosunku do prawa do korzystania z owych obiektów lub w stosunku do ich rzeczywistego wykorzystywania.
15

W związku z tym, że roszczenia powódki w postępowaniu głównym zostały zaspokojone poza postępowaniem sądowym, sąd odsyłający zauważa, że na podstawie rozpatrywanych przepisów krajowych nie jest on uprawniony do obciążenia jednej ze stron kosztami postępowania. Sąd ten wskazuje ponadto, że nie jest również uprawniony do uwzględnienia istnienia wezwań do zapłaty poprzedzających wniesienie pozwu, który doprowadził do sporu w postępowaniu głównym, w celu dokonania oceny ewentualnej złej wiary pozwanej w postępowaniu głównym i obciążenia pozwanej kosztami poniesionymi przez powódkę w postępowaniu głównym. W tym kontekście w zakresie, w jakim powódka w postępowaniu głównym ma status „konsumenta” w rozumieniu dyrektywy 93/13, a w ramach sporu w postępowaniu głównym strona ta dąży do dochodzenia praw wynikających z tej dyrektywy, sąd odsyłający ma wątpliwości co do zgodności tego uregulowania krajowego ze wspomnianą dyrektywą.
25

Sąd ten wskazuje, po pierwsze, że zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 2008/115 państwa członkowskie są co do zasady zobowiązane do wydania decyzji nakazującej powrót każdemu obywatelowi państwa trzeciego nielegalnie przebywającemu na ich terytorium i, po drugie, że zgodnie z art. 8 ust. 1 tej dyrektywy muszą one podjąć wszelkie środki niezbędne do wykonania decyzji nakazującej powrót. Jednakże zgodnie z art. 6 ust. 4 wspomnianej dyrektywy państwa członkowskie mogą w dowolnym momencie postanowić o wydaniu obywatelowi państwa trzeciego nielegalnie przebywającemu na ich terytorium niezależnego zezwolenia na pobyt lub innego zezwolenia upoważniającego go do pobytu ze względu na jego ciężką sytuację albo z przyczyn humanitarnych lub z innych przyczyn i w takim przypadku, jeżeli decyzja nakazująca powrót została już wydana, należy ją uchylić lub zawiesić na okres ważności wspomnianego zezwolenia na pobyt lub innego zezwolenia upoważniającego do pobytu.
29

W celu udzielenia odpowiedzi na to pytanie należy zauważyć, że pojęcie „anten do radiotelefonii lub radiotelegrafii” w rozumieniu pozycji CN 8517 nie obejmuje swym zakresem „anten do aparatów routingowych”. Po pierwsze bowiem, urządzenia te są sklasyfikowane, jak wspomniano w pkt 27 niniejszego wyroku, do podpozycji CN 85176200. Po drugie, „[a]paratura odbiorcza do radiotelefonii lub radiotelegrafii” jest zaklasyfikowana, w zależności od przypadku, do podpozycji 85176931 („[o]dbiorniki przenośne dla systemów przywoławczych, ostrzegawczych”) lub do podpozycji CN 85176939 („pozostałe”), podczas gdy „pozostałe” urządzenia radiotelefonii lub radiotelegraficznej, które zapewniają w szczególności funkcje emitowania lub przekazywania głosu, obrazów lub innych danych, należy klasyfikować do podpozycji CN 85176990.
23

W tym względzie sąd ten wskazał, że decydującą kwestią było to, czy A miała prawo do odsetek za opóźnienia w płatnościach. Powołał się on na § 8 ust. 1 ustawy o warunkach płatności, zgodnie z którym warunek umowy stanowiący, że wierzycielowi nie przysługuje prawo do odsetek za opóźnienia w płatnościach, jest bezskuteczny. Ponieważ przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, strony w postępowaniu głównym nie mogły uzgodnić, że A w ogóle nie przysługuje prawo do odsetek za opóźnienia w płatnościach.