ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Co się tyczy kwoty i formy okresowej kary pieniężnej nakładanej na państwo członkowskie to Trybunał powinien w ramach przysługującej mu swobodnej oceny wyznaczyć wysokość okresowej kary pieniężnej, tak by była ona, po pierwsze, stosowna do okoliczności sprawy, a po drugie, proporcjonalna do stwierdzonego naruszenia oraz do możliwości finansowych danego państwa członkowskiego.

Propozycje Komisji dotyczące okresowej kary pieniężnej nie mogą wiązać Trybunału i stanowią jedynie użyteczny punkt odniesienia. Podobnie wytyczne takie jak te zawarte w komunikatach Komisji nie wiążą Trybunału, lecz przyczyniają się do zagwarantowania przejrzystości, przewidywalności i pewności prawa w zakresie działań podejmowanych przez samą Komisję, kiedy instytucja ta przedkłada propozycje Trybunałowi. W ramach bowiem postępowania opartego na art. 260 ust. 2 TFUE dotyczącego trwającego uchybienia po stronie państwa członkowskiego, bez względu na to, że takie samo uchybienie zostało już stwierdzone w pierwszym wyroku wydanym na podstawie art. 226 WE lub art. 258 TFUE, Trybunał powinien mieć swobodę ustalenia kwoty nałożonej okresowej kary pieniężnej w wysokości i w formie, jakie uzna za właściwe, aby nakłonić dane państwo członkowskie do położenia kresu niewykonaniu obowiązków wynikających z pierwszego wyroku Trybunału. Taka kara musi zostać dostosowana do stopnia dolegliwości niezbędnej, by państwo członkowskie, które nie wykonało wyroku w sprawie naruszenia zobowiązań, zmieniło swoje zachowanie i położyło kres zarzucanemu naruszeniu.

Zatem kryteriami, które w ramach oceny Trybunału należy uwzględnić, by zapewnić, że okresowa kara pieniężna wywrze odpowiedni nacisk w celu zapewnienia jednolitego i skutecznego stosowania prawa Unii, są co do zasady czas trwania naruszenia, ocenianego według stanu na okres dokonywania przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych, a nie według stanu na dzień wniesienia skargi przez Komisję, jego waga oraz możliwości finansowe danego państwa członkowskiego z uwzględnieniem ewolucji produktu krajowego brutto danego państwa członkowskiego w ostatnim czasie według stanu na chwilę przeprowadzania przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych. Stosując te kryteria, Trybunał powinien wziąć pod uwagę w szczególności skutki niewykonania wyroku dla interesów publicznych i prywatnych oraz stopień pilności skłonienia danego państwa członkowskiego do zastosowania się do jego zobowiązań.

(por. pkt 95–97, 102, 104)
Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że postanowienie układu zbiorowego pracy określające stawki minimalne dla usługodawców prowadzących działalność na własny rachunek, należących do jednego ze związków zawodowych będących stroną układu zbiorowego, którzy wykonują na rzecz pracodawcy na podstawie umowy o dzieło takie same czynności jak pracownicy najemni tego pracodawcy, nie jest objęte zakresem zastosowania art. 101 ust. 1 TFUE, wyłącznie jeżeli ci usługodawcy są osobami pozornie prowadzącymi działalność na własny rachunek, a więc usługodawcami znajdującymi się w sytuacji porównywalnej do sytuacji wspomnianych pracowników. Do sądu odsyłającego należy dokonanie tego ustalenia.

(por. pkt 22, 23, 30, 41, 42; sentencja)
Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1346/2000 w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, że sądy państwa członkowskiego, na którego terytorium wszczęto postępowanie upadłościowe dotyczące majątku spółki, są właściwe na podstawie tego przepisu do rozpoznania powództwa wniesionego, w ramach postępowania upadłościowego, przez syndyka masy upadłości tej spółki przeciwko członkowi zarządu wspomnianej spółki, mającego na celu zwrot kwot wypłaconych po wystąpieniu niewypłacalności tej spółki lub po stwierdzeniu jej nadmiernego zadłużenia.

Okoliczność, że ustawodawstwo krajowe co do zasady pozwala na wniesienie takiego powództwa nawet w sytuacji, gdyby żadne postępowanie upadłościowe dotyczące majątku danej spółki będącej dłużnikiem nie zostało wszczęte, sama w sobie nie stanowi przeszkody do zakwalifikowania takiego powództwa jako powództwa wynikającego bezpośrednio z postępowania upadłościowego i ściśle z nim związanego, pod warunkiem że to powództwo zostało faktycznie wniesione w ramach postępowania upadłościowego.

(por. pkt 20, 26; pkt 1 sentencji)
Artykuł 107 ust. 1 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, że dla ustalenia, czy poręczenia udzielone przez przedsiębiorstwo publiczne mogą zostać przypisane władzy publicznej kontrolującej to przedsiębiorstwo, istotne jest to, przy uwzględnieniu wszystkich wskazówek wynikających z okoliczności sprawy w postępowaniu głównym i kontekstu, w jakim doszło do udzielenia tych poręczeń, iż z jednej strony jedyny członek zarządu tego przedsiębiorstwa, który udzielił owych poręczeń, nie działał w należyty sposób, świadomie zataił fakt ich udzielenia i naruszył postanowienia statutu tegoż przedsiębiorstwa, a z drugiej strony ta władza publiczna sprzeciwiłaby się udzieleniu wspomnianych poręczeń, gdyby została o nich poinformowana. Okoliczności te nie są jednak w stanie same w sobie wykluczyć możliwości takiego przypisania.

(por. pkt 39; sentencja)
W tych okolicznościach do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy książki wydane w formacie papierowym i książki wydane na innych nośnikach fizycznych są produktami, które przeciętny konsument może uważać za podobne. W tym celu ów sąd powinien ocenić, czy książki te wykazują analogiczne właściwości i zaspokajają te same potrzeby, według kryterium porównywalności w użytkowaniu, aby zbadać, czy istniejące różnice wpływają – bądź nie – w znaczący sposób na decyzję przeciętnego konsumenta o wyborze takiej lub innej książki.

Artykuł 98 ust. 2 akapit pierwszy i pkt 6 załącznika III do dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą 2009/47, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one – z zastrzeżeniem poszanowania zasady neutralności podatkowej, na której opiera się wspólny system podatku od wartości dodanej, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego – obowiązywaniu uregulowania krajowego, na podstawie którego do książek wydanych w formacie papierowym stosuje się stawkę obniżoną podatku od wartości dodanej, a do książek na innych nośnikach fizycznych, takich jak płyta CD lub CD-ROM lub pendrive stosuje się stawkę podstawową tego podatku.

(por. pkt 34; sentencja)
Artykuł 3 ust. 1 i 3 dyrektywy 2008/95 w sprawie znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie wykładni prawa krajowego, zgodnie z którą w postępowaniach, w których podnoszona jest kwestia, czy znak towarowy w postaci bezkonturowego koloru uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania, konieczne jest we wszystkich przypadkach, aby przeprowadzone wśród konsumentów badanie opinii wykazało poziom rozpoznawalności tego znaku towarowego wynoszący co najmniej 70%.

(por. pkt 49; pkt 1 sentencji)
3)

Republika Portugalska zostaje zobowiązana do zapłaty na rzecz Komisji Europejskiej na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej” okresowej kary pieniężnej w wysokości 10000 EUR za każdy dzień opóźnienia w podjęciu środków koniecznych do zastosowania się do wyroku w sprawie Komisja/Portugalia, EU:C:2010:591, począwszy od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku, do daty wykonania rzeczonego wyroku.
Sprawa C‑297/13

Data I/O GmbH

przeciwko

Hauptzollamt München

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München)

„Odesłanie prejudycjalne — Klasyfikacja taryfowa — Wspólna taryfa celna — Nomenklatura scalona — Uwaga 2 do sekcji XVI — Pozycje 8422, 8456, 8473, 8501, 8504, 8543, 8544 i 8473 — Pojęcia „części” i „towarów” — Części i akcesoria (silniki, zasilacze, lasery, generatory, kable i zgrzewarki) przeznaczone do zastosowania w systemach programujących — Brak pierwszeństwa zaklasyfikowania do pozycji 8473 w stosunku do pozostałych pozycji objętych działami 84 i 85”

Streszczenie – wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 maja 2014 r. I – 0000

Unia celna — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja towarów — Kryteria — Części towaru i towary będące akcesoriami — Uwaga 2 lit. a) do sekcji XVI Nomenklatury scalonej — Wykładnia — Silniki, zasilacze, lasery, generatory, kable i zgrzewarki — W zależności od ich indywidualnych właściwości zaklasyfikowanie jako samodzielnych towarów objętych pozycjami 8422, 8456, 8471, 8473, 8501, 8504, 8543 i 8544 — Brak pierwszeństwa zaklasyfikowania do pozycji 8473

[rozporządzenia: Rady nr 2658/87, załącznik I, reguła 3 lit. a), część druga sekcja XVI uwaga 2 lit. a); Komisji nr 1810/2004]

Uwagę 2 lit. a) do sekcji XVI zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem nr 1810/2004, należy interpretować w ten sposób, że towar, który może być zaklasyfikowany zarówno do pozycji 8473 Nomenklatury scalonej, jako część maszyny objętej pozycją 8471 tejże nomenklatury, jak i do pozycji 8422, 8456, 8501, 8504, 8543 i 8544 tej nomenklatury, jako samodzielny towar, należy zaklasyfikować jako samodzielny towar do jednej z tych ostatnich pozycji, w zależności od jego indywidualnych właściwości

W istocie, po pierwsze, pozycja 8473, w zakresie, w jakim dotyczy części i akcesoriów nadających się do stosowania głównie lub wyłącznie do maszyn objętych pozycjami od 8469 do 8472 Nomenklatury scalonej jest pozycją obejmującą dany rodzaj towarów. Po drugie, z brzmienia uwagi 2 lit. b) do sekcji XVI Nomenklatury scalonej wynika, po pierwsze, że ma ona zastosowanie wyłącznie do części maszyn, które nie mogą być zaklasyfikowane na podstawie lit. a) tejże uwagi, ponieważ nie stanowią towarów samodzielnych, objętych jako takie poszczególnymi pozycjami działów CN 84 lub 85 i po drugie, że ta uwaga, która ustanawia zasadę klasyfikacji opartą na przeznaczeniu części danej maszyny, wyraźnie umożliwia zaklasyfikowanie takiej części do pozycji 8473 Nomenklatury scalonej.

W związku z powyższym zaklasyfikowanie do tej pozycji jest możliwe tylko w braku pozycji taryfowej umożliwiającej zaklasyfikowanie części jako samodzielnego towaru. Pozycję 8473 Nomenklatury scalonej należy w konsekwencji uznać za pozycję dopełniającą, a w związku z tym pomocniczą w stosunku do pozycji umożliwiających zaklasyfikowanie części maszyny jako samodzielnego towaru.

(por. pkt 44, 47–49, 62; sentencja)
Rozporządzenie nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych, zmienione rozporządzeniem nr 535/97, należy interpretować w ten sposób, że nie ustanawia ono systemu ochrony nazwy geograficznej, która nie uzyskała rejestracji na szczeblu Wspólnoty, ale że w stosownym wypadku nazwa taka może być chroniona na mocy uregulowania krajowego dotyczącego nazw geograficznych oznaczających produkty, co do których nie istnieje szczególny związek między ich cechami charakterystycznymi a ich pochodzeniem geograficznym, jednakże pod warunkiem, po pierwsze, że wprowadzenie takiego uregulowania nie zagraża realizacji celów wyznaczonych w rozporządzeniu nr 2081/92, zmienionym rozporządzeniem nr 535/97, a po drugie, że nie zakłóca ono swobodnego przepływu towarów, o którym mowa w art. 28 WE, co powinien zweryfikować sąd krajowy. W istocie, chociaż celem rozporządzenia nr 2081/92 jest ustanowienie jednolitego i wyczerpującego systemu ochrony, to owa wyłączność nie stoi jednak na przeszkodzie stosowaniu systemu ochrony nazw geograficznych usytuowanego poza zakresem zastosowania tego rozporządzenia.

Ponadto, co się tyczy pierwszego z warunków dotyczących przestrzegania rozporządzenia nr 2081/92, ochrona przyznana przez ten system powinna skutkować nie zagwarantowaniem konsumentom, że produkty objęte tą ochroną posiadają określone cechy charakterystyczne, ale wyłącznie zagwarantowaniem, że produkty te pochodzą z danego obszaru geograficznego. Co się tyczy drugiego warunku związanego ze zgodnością z art. 28 WE, zadaniem sądu krajowego jest upewnienie się, po pierwsze, że ani celem, ani skutkiem stosowania badanego uregulowania krajowego nie jest zagwarantowanie konsumentom, że produkty sprzedawane pod konkretną nazwą geograficzną posiadają określoną jakość lub określone cechy charakterystyczne, a po drugie, że wprowadzenie tego uregulowania jest uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego, że uregulowanie to jest stosowane w sposób niedyskryminacyjny, że jest ono odpowiednie do zapewnienia realizacji wyznaczonego celu i że nie wykracza poza to, co niezbędne do jego osiągnięcia.

(por. pkt 28, 33, 34, 38, 39; sentencja)
Artykuł 8 dyrektywy 1999/31 w sprawie składowania odpadów, zmienionej dyrektywą 2011/97 nie sprzeciwia się krajowemu przepisowi normatywnemu, który stanowi – w drodze odstępstwa od zasady, zgodnie z którą nie można zezwolić na utworzenie składowiska odpadów końcowych poza miejscami przewidzianymi w planie gospodarowania odpadami, którego sporządzenia wymaga art 7 ust. 1 dyrektywy w sprawie odpadów – że składowiska odpadów końcowych, których dotyczy zezwolenie wydane przed wejściem w życie tego planu, mogą po tej dacie być przedmiotem nowych zezwoleń dotyczących tych samych co wcześniej nieruchomości, który może mieć podstawę prawną w art. 14 dyrektywy 1999/31 i znajdować zastosowanie do składowisk odpadów posiadających zezwolenie lub już działających w momencie transpozycji tej dyrektywy, jeśli tylko spełnione są pozostałe warunki, o których mowa w tym art. 14, czego sprawdzenie należy z kolei do sądu odsyłającego

Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 75/442 w sprawie odpadów, zmienionej decyzją 96/350 należy interpretować w taki sposób, iż krajowy przepis normatywny, który stanowi – w drodze odstępstwa od zasady, zgodnie z którą nie można zezwolić na utworzenie składowiska odpadów końcowych poza miejscami przewidzianymi w planie gospodarowania odpadami, którego sporządzenia wymaga ten przepis – że składowiska odpadów końcowych, których dotyczy zezwolenie wydane przed wejściem w życie tego planu, mogą po tej dacie być przedmiotem nowych zezwoleń dotyczących tych samych co wcześniej nieruchomości, nie stanowi planu gospodarowania odpadami w rozumieniu tego przepisu dyrektywy 75/442. W istocie taki krajowy przepis normatywny nie może sam w sobie zostać uznany za wyraźny i zorganizowany system zmierzający do realizacji zamierzonych celów „planu gospodarowania odpadami” w rozumieniu art. 7 ust. 1 omawianej dyrektywy w zakresie, w jakim przewiduje on wyłącznie, iż w drodze odstępstwa od przepisów prawa powszechnego zezwolenia na prowadzenie składowisk, których działalność była już dozwolona w dniu wejścia w danym państwie członkowskim w życie planu gospodarowania odpadami, mogą zostać na nowo przyznane względem tych samych nieruchomości, nawet jeśli nie figurują one w tym planie gospodarowania odpadami.

(por. pkt 29, 37; sentencja)
Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że wyrażenie „określenie głównego przedmiotu umowy” obejmuje wprowadzony do zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem umowy kredytu denominowanego w walucie obcej warunek, który nie był przedmiotem indywidualnych negocjacji, zgodnie z którym to warunkiem do celów obliczenia rat kredytu stosowany jest kurs sprzedaży wspomnianej waluty, jedynie pod warunkiem, że zostanie ustalone, iż wspomniany warunek określa podstawowe świadczenie w ramach danej umowy, które jako takie charakteryzuje tę umowę, przy czym ustalenia tego powinien dokonać sąd odsyłający, biorąc pod uwagę charakter, ogólną systematykę i postanowienia rozpatrywanej umowy, a także jej kontekst prawny i faktyczny. Tego rodzaju warunku – w zakresie, w jakim przewiduje on po stronie konsumenta zobowiązanie pieniężne w postaci obowiązku zapłaty w ramach rat kredytu kwot wynikających z różnicy między kursem sprzedaży a kursem kupna danej waluty obcej – nie można uznać za określający „wynagrodzenie”, którego stosunek jako świadczenia wzajemnego do dostarczonej przez kredytodawcę usługi nie może być przedmiotem oceny nieuczciwego charakteru na podstawie wspomnianego artykułu.

Zważywszy na derogacyjny charakter art. 4 ust. 2 omawianej dyrektywy i związaną z nim konieczność dokonywania zawężającej wykładni tego przepisu, za warunki umowy, które mieszczą się w pojęciu „określenia głównego przedmiotu umowy” w rozumieniu tego przepisu, należy uważać te, które określają podstawowe świadczenia w ramach danej umowy i które z tego względu charakteryzują tę umowę. Natomiast warunki, które wykazują charakter posiłkowy względem warunków definiujących samą istotę stosunku umownego, nie mogą być objęte pojęciem „określenia głównego przedmiotu umowy” w rozumieniu owego artykułu.

W tym względzie z art. 4 ust. 2 omawianej dyrektywy wynika, że zakres kategorii warunków, które dotyczą relacji ceny lub wynagrodzenia z jednej strony do dostarczonych w zamian towarów lub usług, z drugiej strony, w stosunku do których nie można przeprowadzić oceny ich ewentualnie nieuczciwego charakteru, jest ograniczony, ponieważ wyłączenie to dotyczy wyłącznie relacji przewidzianej ceny lub przewidzianego wynagrodzenia do dostarczonych w zamian towarów lub usług.

W konsekwencji ponieważ wyłączenie oceny nieuczciwego charakteru warunku jest ograniczone do relacji ceny i wynagrodzenia do dostarczonych w zamian towarów lub usług, nie może ono mieć zastosowania do przypadku podważenia asymetrii między kursem sprzedaży waluty obcej, który ma być stosowany zgodnie z tym warunkiem przy obliczaniu rat kredytu, a kursem kupna tej waluty, według którego, na podstawie innych warunków tej umowy kredytu, należało obliczyć kwotę uruchomionego kredytu.

(por. pkt 49, 50, 54, 57, 59; pkt 1 sentencji)
Okoliczność, iż towar wymieniony w deklaracji celnej, pomimo że ma cechy charakterystyczne przewidziane przez kod 7019 59 00 10 Zintegrowanej taryfy Wspólnot Europejskich, ustanowionej w art. 2 rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, i powtórzone w rozporządzeniach nakładających na niego cło antydumpingowe, nie odpowiada nazwie, która została mu nadana w tym kodzie i owych rozporządzeniach, w sposób, w jaki zostały one opublikowane w języku państwa członkowskiego pochodzenia zgłaszającego, na których to tylko wersjach opierał się ów zgłaszający, nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności jego klasyfikacji taryfowej dokonanej przez organy celne w oparciu o wszystkie inne wersje językowe tego kodu i rzeczonych rozporządzeń.

W istocie sformułowania użytego w jednej z wersji językowych przepisu prawa Unii nie można traktować jako jedynej podstawy jego wykładni lub przyznawać mu w tym zakresie pierwszeństwa względem innych wersji językowych bowiem przepisy prawa Unii należy interpretować i stosować w sposób jednolity w świetle wersji sporządzonych we wszystkich językach urzędowych Unii.

(por. pkt 48, 53; pkt 2 sentencji)
Artykuł 11 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, a także art. 73 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że płatność ryczałtowa stanowi świadczenie wypłacane w zamian za świadczenia z tytułu opieki zdrowotnej udzielane odpłatnie przez zakład opiekuńczo‑leczniczy dla osób niesamodzielnych w podeszłym wieku na rzecz jego pensjonariuszy i wchodzi tym samym w zakres opodatkowania podatkiem od wartości dodanej.

W istocie, po pierwsze, świadczenie usług jest odpłatne w rozumieniu art. 2 pkt 1 tej dyrektywy, a zatem podlega opodatkowaniu, wyłącznie jeżeli pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w trakcie którego dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych, a wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi rzeczywistą równowartość usługi świadczonej na rzecz usługobiorcy.

Po drugie, podstawą opodatkowania świadczenia usług jest w każdym wypadku wszystko, co składa się na świadczenie wzajemne.

W tym względzie nie jest konieczne, aby świadczenie wzajemne za tą usługę było uzyskane bezpośrednio od jej odbiorcy, lecz świadczenie wzajemne może pochodzić także od osoby trzeciej.

W przypadku gdy rozpatrywane świadczenie usług charakteryzuje się w szczególności ciągłą gotowością usługodawcy do udzielenia w odpowiednim momencie świadczeń z tytułu opieki zdrowotnej wymaganych przez pensjonariuszy, to aby uznać, że istnieje bezpośredni związek pomiędzy wspomnianym świadczeniem a otrzymywanym w zamian świadczeniem wzajemnym, nie jest konieczne ustalenie, że zapłata odnosi się do zindywidualizowanego i ściśle określonego świadczenia z tytułu opieki zdrowotnej udzielonego na żądanie pensjonariusza.

W konsekwencji okoliczność, że świadczenia z tytułu opieki zdrowotnej udzielane pensjonariuszom nie są ani z góry określone, ani zindywidualizowane oraz że wynagrodzenie jest wypłacane w formie dotacji, również nie ma wpływu na bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem usług a otrzymanym w zamian świadczeniem, którego kwota jest określona z góry i zgodnie z ustalonymi kryteriami.

(por. pkt 29, 30, 34, 36–38; sentencja)
Przyznane przez uregulowanie krajowe prawo do tego, aby postępowanie sądowe było prowadzone w języku innym aniżeli główny język danego państwa, jest objęte zakresem zastosowania prawa Unii i ma zastosowanie do każdego postępowania sądowego prowadzonego w tej jednostce terytorialnej, w szczególności do postępowania cywilnego.

(por. pkt 19, 20)
Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 2008/95 – Znaki usługowe – Pojęcie „usług” – Pojęcie wspólnotowe – Jednolita wykładnia

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 2008/95 – Znaki usługowe – Pojęcie „usług” – Świadczenie polegające na dokonywaniu selekcji usług – Włączenie

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95, art. 2)

3. Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 2008/95 – Określenie towarów lub usług, do których odnosi się znak towarowy – Wymogi jasności i precyzji – Usługa polegająca na dokonywaniu selekcji usług

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95)

4. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Pytania ogólne lub hipotetyczne – Pytanie mające charakter abstrakcyjny i całkowicie hipotetyczny w odniesieniu do przedmiotu sporu postępowania głównego – Niedopuszczalność

(art. 267 TFUE)

Summary

1. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 32)

2. Świadczenia podmiotu gospodarczego polegające na dokonywaniu selekcji usług, tak aby konsument mógł w wygodny dla siebie sposób dokonać ich porównania i zakupu, mogą być objęte pojęciem usług, o których mowa w art. 2 dyrektywy 2008/95 mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych.

(por. pkt 40; pkt 1 sentencji)

3. Dyrektywę 2008/95 mającą na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych wymaga, by zgłoszenie znaku towarowego do rejestracji dla usługi polegającej na dokonywaniu selekcji usług było sformułowane w sposób wystarczająco jasny i precyzyjny, aby umożliwić właściwym organom i innym uczestnikom obrotu ustalenie, jakie usługi zgłaszający ma zamiar poddać selekcji.

(por. pkt 53; pkt 2 sentencji)

4. Należy odmówić wydania orzeczenia w trybie prejudycjalnym, o które wystąpił sąd krajowy, w wypadku gdy jest oczywiste, że wykładnia prawa Unii, o którą się zwrócono, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub z przedmiotem sporu w postępowaniu głównym.

(por. pkt 55)