ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 369/33

Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2017 r. – EBI/Syria

(Sprawa T-589/17)

(2017/C 369/46)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: P. Chamberlain, T. Gilliams, J. Shirran i F. de Borja Oxangoiti Briones, pełnomocnicy, adwokat D. Arts oraz T. Cusworth, solicitor)

Strona pozwana: Syryjska Republika Arabska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— nakazanie Syryjskiej Republice Arabskiej zapłaty stronie skarżącej wszelkich kwot należnych jej na podstawie art. 3.01, 3.02, 4.01, 9.01 i 9.02 Aleppo – Tall Kojak Road Project Special Term Loan Agreement, w tym: — 820 451,35 EUR – kwoty jej należnej na dzień 25 sierpnia 2017 r., na którą składa się kwota główna oraz odsetki i umowne odsetki za zwłokę (naliczone od dnia wymagalności do dnia 25 sierpnia 2017 r.); — dalszych umownych odsetek za zwłokę, naliczonych według stopy procentowej równiej 3,5 % w skali roku (350 punktów bazowych) do dnia zapłaty; — należnych kosztów sądowych, opłat i wydatków związanych z zawarciem i wykonaniem Loan Agreement, w tym kosztów niniejszego postępowania;

— w każdym wypadku, nakazanie Syryjskiej Republice Arabskiej zapłaty na rzecz strony skarżącej należnych jej rat, które będą wymagalne po dniu wniesienia skargi w niniejszej sprawie a które Syryjska Republika Arabska nie uiści, w tym: — kwoty głównej i odsetek od każdej z rat; — umownych odsetek za zwłokę, naliczonych według stopy odsetek równiej 3,5 % w skali roku (350 punktów bazowych) do dnia zapłaty przez Syryjską Republikę Arabską;

— obciążenie Syryjskiej Republiki Arabskiej kosztami niniejszego postępowania w całości, na podstawie art. 134 ust. 1 regulaminu postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca formułuje jeden zarzut.

Zgodnie z pierwszym i wyłącznym zarzutem, Syryjska Republika Arabska nie wypełniła ciążących na niej zobowiązań umownych wynikających z art. 3.01 oraz 4.01 Aleppo – Tall Kojak Road Project Special Term Loan Agreement do zapłaty rat na podstawie Aleppo – Tall Kojak Road Project Special Term Loan Agreement w dniu ich wymagalności oraz wynikających z art. 3.02 Aleppo – Tall Kojak Road Project Special Term Loan Agreement do zapłaty odsetek za zwłokę w spłacie każdej z wymagalnych a nieuregulowanych rat, naliczonych według rocznej stopy odsetek określonej w tymże art. 3.02. Wobec powyższego na Syryjskiej Republice Arabskiej ciąży zobowiązanie umowne do zapłaty wszystkich wymagalnych kwot na podstawie art. 3.01, 3.02, 4.01, 9.01 oraz 9.02 Aleppo – Tall Kojak Road Project Special Term Loan Agreement.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 369/34

Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2017 r. – EBI/Syria

(Sprawa T-590/17)

(2017/C 369/47)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: P. Chamberlain, T. Gilliams, J. Shirran i F. de Borja Oxangoiti Briones, pełnomocnicy, adwokat D. Arts oraz T. Cusworth, solicitor)

Strona pozwana: Syryjska Republika Arabska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— nakazanie Syryjskiej Republice Arabskiej zapłaty stronie skarżącej wszelkich kwot należnych jej na podstawie art. 3.01, 3.02, 4.01, 9.01 i 9.02 Water Supply Sweida Region Loan Agreement, w tym: — 726 942,81 EUR – kwoty należnej stronie skarżącej na dzień 25 sierpnia 2017 r., na którą składa się kwota główna oraz odsetki i umowne odsetki za zwłokę (naliczone od dnia wymagalności do dnia 25 sierpnia 2017 r.); — dalszych umownych odsetek za zwłokę, naliczonych według stopy procentowej równiej 3,5 % w skali roku (350 punktów bazowych) do dnia zapłaty; — należnych podatków, ceł, kosztów i honorariów naliczonych od dnia wymagalności do dnia zapłaty, w tym kosztów niniejszego postępowania;

— w każdym wypadku, nakazanie Syryjskiej Republice Arabskiej zapłaty stronie skarżącej należnych jej rat, które będą wymagalne po dniu wniesienia skargi w niniejszej sprawie i których Syryjska Republika Arabska nie uiści, w tym: — kwoty głównej i odsetek od każdej z rat; — dalszych umownych odsetek za zwłokę, naliczonych według stopy procentowej równiej 3,5 % w skali roku (350 punktów bazowych) do dnia zapłaty przez Syryjską Republikę Arabską;

— obciążenie Syryjskiej Republiki Arabskiej kosztami niniejszego postępowania w całości, na podstawie art. 134 ust. 1 regulaminu postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca formułuje jeden zarzut.

Zgodnie z pierwszym i wyłącznym zarzutem, Syryjska Republika Arabska nie wypełniła ciążących na niej zobowiązań umownych wynikających z art. 3.01 oraz 4.01 Water Supply Sweida Region Loan Agreement do zapłaty rat na podstawie Water Supply Sweida Region Loan Agreement w dniu ich wymagalności oraz wynikających z art. 3.02 Water Supply Sweida Region Loan Agreement do zapłaty odsetek za zwłokę w spłacie każdej z wymagalnych a nieuregulowanych rat, naliczonych według rocznej stopy odsetek określonej w tymże art. 3.02. Wobec powyższego na Syryjskiej Republice Arabskiej ciąży zobowiązanie umowne do zapłaty wszystkich wymagalnych kwot na podstawie art. 3.01, 3.02, 4.01, 9.01 oraz 9.02 Water Supply Sweida Region Loan Agreement.
—

stwierdzenie nieważności lit. d) części I załącznika III do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/852 z dnia 17 maja 2017 r. w sprawie rtęci oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1102/2008 (1); et
—

Uznanie za wniesioną skargi na podjętą na sesji wykonawczej w składzie powiększonym z dnia 7 czerwca 2017 r. decyzję SRB/EES/2017/08 Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, którą to decyzją przyjęto program dotyczący restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A. na podstawie art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającego jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz, po wcześniejszym umożliwieniu dostępu do całości akt sprawy i przedstawienia dodatkowych uwag, stwierdzenie nieważności lub cofnięcie zaskarżonej decyzji i przywrócenie całkowicie skarżącej skuteczności jej praw majątkowych z zachowaniem wymogów pełnego odszkodowania.
1.

Zarzut pierwszy: Cel polegający na ochronie czynności dochodzeniowych nie zostałby naruszony wskutek udostępnienia spornych dokumentów. Przedmiotem unijnego postępowania pilotażowego 8572/15 są masowe przypadki naruszenia przez węgierskie sądy prawa do bezstronnego sądu i sprawiedliwego postępowania w związku ze stosowaniem przepisów dotyczących konwersji tzw. kredytów walucie obcej na węgierską walutę. Ustawy te naruszają podział władzy, ponieważ stanowią ingerencję w prywatne stosunki prawne obywateli. W szczególności ustawy te zmuszają kredytobiorców do ponoszenia strat wskutek ryzyka kursowego i zakazują podważania na drodze sądowej ważności umów kredytowych. Negocjacje prowadzone między Komisją Europejską i rządem węgierskim, których celem jest dostosowanie węgierskiego porządku prawnego do prawa Unii, są nieodpowiednie dla osiągnięcia tego celu, ponieważ sędziowie w państwie prawa są niezależni od instrukcji. Ujawnienie spornych dokumentów nie stanowiłoby naruszenia celu w postaci ochrony czynności dochodzeniowych, lecz wspierałoby ten cel, ponieważ tylko dyskusja publiczna może zmienić orzecznictwo sądów węgierskich.
—

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji [z dnia 7 czerwca 2017 r.] zatwierdzającej uprzednią decyzję Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z tego samego dnia dotyczącą przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji Banco Popular Español, która to decyzja Komisji została wprowadzona w życie w Hiszpanii przez Fondo de Reestructuración Ordenada Bancaria (Fundusz na rzecz Uporządkowanej Restrukturyzacji Banków, FROB) w części, w jakiej przewiduje wypłatę tytułem praw skarżących w Banco Popular w wysokości zero EUR.
—

Pozwana nie wykazała, że BPA jest substancją zaburzającą gospodarkę hormonalną, w odniesieniu do której istnieją dowody naukowe dotyczące prawdopodobnych skutków dla zdrowia ludzi lub środowiska, które to skutki wzbudzałyby obawy równoważne do tych, jakie towarzyszą innym substancjom wymienionym w art. 57 lit. od a) do e) rozporządzenia REACH, zważywszy że: i) pozwana próbowała jedynie wykazać, iż BPA ma domniemane „właściwości zaburzające gospodarkę hormonalną”, ii) identyfikacja BPA nie spełnia kryteriów określonych w art. 57 lit. f) rozporządzenia REACH i nie jest zgodna z ogólnymi zasadami prawa Unii; iii) pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie, nie uwzględniając uzyskania poziomu bezpiecznego jako istotnego czynnika oceny BPA w świetle kryteriów art. 57 lit. f) rozporządzenia REACH; oraz
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 382/49

Skarga wniesiona w dniu 6 września 2017 r. –Francja/Komisja

(Sprawa T-609/17)

(2017/C 382/61)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Republika Francuska) (przedstawiciele: F. Alabrune, D. Colas, B. Fodda i E. de Moustier, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej (UE) 2017/1144 z dnia 26 czerwca wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim wyłącza ona niektóre refundacje wywozowe wypłacone przez Republikę Francuską za lata finansowe 2011-2014.

— obciążenie Komisji kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedyny zarzut oparty na naruszeniu zasady proporcjonalności poprzez to, że Komisja w dużej mierze oparła swoją decyzję na domniemanych poważnych uchybieniach przez Republikę Francuską jej zobowiązaniom w zakresie kontroli zawartości wody w mrożonych kurczakach przeznaczonych do wywozu z refundacją.

Zdaniem strony skarżącej niesłuszne jest jednak twierdzenie, że organy francuskie poważnie uchybiły swoim zobowiązaniom w odniesieniu do przepisów Unii i wzmocnionych środków wprowadzonych od 2010 r. Analizy zawartości wody wchodzą bowiem w zakres dokonywanych na podstawie art. 5 ust. 4 rozporządzenia nr 1276/2008 kontroli przyjętej w obrocie należytej i uczciwej jakości mrożonych kurczaków przeznaczonych do wywozu z refundacją. Według strony skarżącej przepisy te nie wymagają, aby każda bezpośrednia kontrola mrożonych kurczaków przeznaczonych do wywozu z refundacją obejmowała laboratoryjną analizę zawartości wody.

Uważa ona, że do organów francuskich należało określenie środków kontroli, które powinny zostać podjęte, z zastrzeżeniem, że będą one proporcjonalne w odniesieniu do ryzyka finansowego ciążącego na EFRG. W tym względzie strona skarżąca podnosi, że organy francuskie ustanowiły ambitny system dostosowany do tego ryzyka finansowego.
—

niewydanie we właściwym czasie przepisów wykonawczych do dekretu ustawodawczego nr 72 z 2015 r. i w konsekwencji stosowanie dekretu ustawodawczego z 1993 r., który miał być nadal stosowany w odniesieniu do innej działalności ze względu na niewydanie przez Banca d’Italia przepisów wykonawczych;
—

Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular z powodu poważnych i niemożliwych do usunięcia nieprawidłowości stanowiących przesłankę nieważności decyzji, ze względu na to, że opiera się ona na sporządzonym przez Deloitte sprawozdaniu, które nie było niezależne, ze względu na to, że akcjonariusze zostali narażeni na znacznie większe straty niż w wypadku gdyby przystąpili do postępowania upadłościowego, oraz ze względu na niezastosowanie instrumentu umorzenia lub konwersji długu.
—

stwierdzenie, że skarga do Sądu Unii Europejskiej o stwierdzenie nieważności wobec wykonania decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, która to decyzja wykonawcza spowodowała bardzo poważne lub niemożliwe do naprawienia szkody w majątku dawnych, prawowitych akcjonariuszy i wierzycieli Banco Popular, została wniesiona w terminie i z zachowaniem wymogów formalnych i wydanie we właściwym czasie orzeczenia, w którym Sąd stwierdzi nieważność wspomnianej decyzji;
1.

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że ustanowiony w kwestionowanym przepisie wymóg poufności jest niezgodny z prawem, ponieważ siłą rzeczy zwalnia on władze publiczne w państwach członkowskich Unii z obowiązku ujawniania informacji o emisjach do środowiska w odpowiedzi na wniosek członka społeczności, co stanowi naruszenie art. 3 i 4 dyrektywy w sprawie dostępu do informacji dotyczących środowiska (1).
—

Skarżąca podnosi, że Komisja nie przeprowadziła właściwej analizy w odniesieniu do kryterium inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej, mimo że jest to wymagane przez prawo i że w różnych wypowiedziach wnioskowały o to strony trzecie.
7.

Zarzut siódmy dotyczący tego, że zważywszy, iż Komisja przyjęła zaskarżone rozporządzenie powołując się na wniosek Chorwacji o włączenie odmiany winorośli „teran” do części A załącznika XV do rozporządzenia Komisji nr 607/2009 – który to wniosek Chorwacja powinna była złożyć przed swoim przystąpieniem do Unii – gdy tymczasem taki wniosek nie został wcale złożony, ani Słowenia nie została poinformowana o takim wniosku w celu rozpoczęcia negocjacji, Komisja naruszyła art. 100 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 i art. 62 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 607/2009 w związku z art. 4 ust. 3 TUE i art. 49 ust. 2 TUE; w ten sposób Komisja przekroczyła również granice uprawnienia przewidzianego w art. 100 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.
4.

Zarzut czwarty, podnoszony posiłkowo, dotyczący żądania zarządzenia okresu przejściowego do momentu zakończenia przez Komisję analizy uregulowań podatkowych obowiązujących w stosunku do różnych portów UE, a w każdym razie na okres co najmniej pełnego roku. — W postępowaniu przeciwko Niderlandom Komisja udzieliła ustawodawcy niderlandzkiemu okresu pełnego roku na dostosowanie ustawodawstwa, a odnośnym portom również okresu roku na przygotowanie się do nowej sytuacji. Brak uzasadnienia dla sytuacji, w której skarżące miałyby dysponować krótszym okresem czasu na potrzeby przygotowania się do nowej sytuacji. — Zabronienie danego środka w jednym państwie członkowskim, podczas gdy porty w innych państwach członkowskich mogą wciąż z niego korzystać nie sprzyja „level playing field” pomiędzy portami (nie organami portowymi). Przeciwnie, zamiast eliminować nierówne traktowanie, zostaje właśnie ustanowione nierówne traktowanie pomiędzy portami znajdującymi się w różnych państwach członkowskich.
—

stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę dla grupy EFDD w Parlamencie Europejskim, na mocy której zaklasyfikowano go do grupy funkcyjnej II, stopień 4, szczebel 1, powierzając mu zadania doradcze zgodne z wynagrodzeniem grupy funkcyjnej IV do momentu zakończenia umowy o pracę w dniu 11 listopada 2016 r.;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 402/39

Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2017 r. – Gestvalor 2040 i in. / SRB

(Sprawa T-520/17)

(2017/C 402/52)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Gestvalor 2040 SL (Madryt, Hiszpania) i 596 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat P. Rúa Sobrino)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o uznanie skargi o stwierdzenie nieważności „skierowanej do Funduszu na rzecz Uporządkowanej Restrukturyzacji Banków (FROB) decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji podjętej na sesji wykonawczej z dnia 7 czerwca 2017 r. w odniesieniu do przyjęcia planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular Español S.A., osoby prawnej nr 80H66LPTVDLM0P28XF25, (SRB/EES/2017/08)” za złożoną; i po przeprowadzeniu właściwego postępowania:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— uznanie art. 18 i 29 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 za niezgodne z prawem i za niemające zastosowania;

— obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/ Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.
2.

Zarzut drugi dotyczący oczywistych błędów w ocenie w odniesieniu do przywrócenia długoterminowej rentowności grupy Areva. — Strona skarżąca powołuje się w tym względzie na Wytyczne Komisji dotyczące pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji, w których to wytycznych wymaga się, by plan restrukturyzacji przywrócił długoterminową rentowność beneficjenta w rozsądnych ramach czasowych i na podstawie realistycznych założeń (2).
1.

Zarzut pierwszy dotyczący kilku oczywistych błędów w ocenie — Powołanie się na rozporządzenie (UE) Rady nr 1351/2014 (2) Rozporządzenie to dotyczy innego kręgu osób niż ten, do którego należy skarżący, i z tego względu nie może stanowić uzasadnienia umieszczenia skarżącego w spornym wykazie. — Zarzut naruszenia umowy Rada uzasadnia decyzję o dodaniu skarżącego do spornego wykazu między innymi tą okolicznością, że prowadził on negocjacje z Siemens Gas Turbine Technology OOO w sprawie pierwotnej umowy dostawy, przy czym następnie naruszono postanowienia tej pierwotnej umowy dostawy. Ocena, czy rzeczywiście doszło do naruszenia umowy, podlega prawu rosyjskiemu. Strony umowy dostawy zwróciły się do moskiewskiego sądu arbitrażowego. Przed rozstrzygnięciem sprawy przez ten sąd arbitrażowy zarzut naruszenia umowy nie stanowi wystarczająco uprawdopodobnionej podstawy faktycznej i nie może uzasadniać decyzji 2017/1418 (WPZiB). — Transport turbin gazowych na Krym Skarżącemu zarzucono, że był odpowiedzialny za dalszy transport turbin gazowych na Krym. Opublikowane doniesienia prasowe nie są jednoznaczne i opierają się na źródłach anonimowych. Wykazanie zasadności przywołanych przyczyn należy do właściwego organu Unii, do zainteresowanego przedsiębiorstwa nie należy zaś przedstawienie negatywnego dowodu, że przyczyny te nie są zasadne. — Naruszenie zasad międzynarodowego prawa humanitarnego Rosja jest zobowiązana na podstawie prawa międzynarodowego do przywrócenia i utrzymywania porządku publicznego na Krymie, do czego w obecnym czasie zalicza się pewne i stałe zaopatrzenie w energię. W uzasadnieniu decyzji (WPZiB) 2017/1418 humanitarna potrzeba takiego zaopatrzenia w energię została uwzględniona w równie niewielkim stopniu jak reguły międzynarodowego prawa humanitarnego.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący kilku oczywistych błędów w ocenie — Powołanie się na rozporządzenie (UE) Rady nr 1351/2014 (2) Rozporządzenie to dotyczy innego kręgu osób niż ten, do którego należy strona skarżąca, i z tego względu nie może stanowić uzasadnienia umieszczenia strony skarżącej w spornym wykazie. — Zarzut naruszenia umowy Rada uzasadnia decyzję o dodaniu strony skarżącej do spornego wykazu między innymi tą okolicznością, że dostarczono turbiny gazowe na Krym, wskutek czego naruszono postanowienia pierwotnej umowy dostawy zawartej z Siemens Gas Turbine Technology OOO. Ocena, czy rzeczywiście doszło do naruszenia umowy, podlega prawu rosyjskiemu. Strony umowy dostawy zwróciły się do moskiewskiego sądu arbitrażowego. Przed rozstrzygnięciem sprawy przez ten sąd arbitrażowy zarzut naruszenia umowy nie stanowi wystarczająco uprawdopodobnionej podstawy faktycznej i nie może uzasadniać decyzji 2017/1418 (WPZiB). — Transport turbin gazowych na Krym Stronie skarżącej zarzucono, że dostarczyła turbiny gazowe na Krym. Opublikowane doniesienia prasowe nie są jednoznaczne i opierają się na źródłach anonimowych. Wykazanie zasadności przywołanych przyczyn należy do właściwego organu Unii, do zainteresowanego przedsiębiorstwa nie należy zaś przedstawienie negatywnego dowodu, że przyczyny te nie są zasadne. — Naruszenie zasad międzynarodowego prawa humanitarnego Rosja jest zobowiązana na podstawie prawa międzynarodowego do przywrócenia i utrzymywania porządku publicznego na Krymie, do czego w obecnym czasie zalicza się pewne i stałe zaopatrzenie w energię. W uzasadnieniu decyzji (WPZiB) 2017/1418 humanitarna potrzeba takiego zaopatrzenia w energię została uwzględniona w równie niewielkim stopniu jak reguły międzynarodowego prawa humanitarnego.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 424/53

Skarga wniesiona w dniu 12 października 2017 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi / EUIPO – Papouis Dairies (Papouis Halloumi)

(Sprawa T-702/14)

(2017/C 424/76)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: V. Marsland, solicitor, oraz S. Malynicz, QC)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Papouis Dairies LTD (Nikozja, Cypr)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Papouis Dairies LTD

Sporny znak towarowy: Graficzny kolorowy unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „Papouis Halloumi” – zgłoszenie nr 11 176 344

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 sierpnia 2017 r. w sprawie R 2782/2014-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie EUIPO oraz drugiej strony kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty
—

w każdym wypadku nakazanie udzielenia zamówienia na świadczenie usług w celu dokonania ostatecznej oceny i w celu dokonania oceny, o których mowa w art. 20 ust. 16–19 rozporządzenia 806/2014, na podstawie konkurencyjnej procedury wyboru, w której nie będzie mógł brać udziału biegły dokonujący wyceny wstępnej Banco [Popular Español] i uznanie prawa osób poszkodowanych w wyniku wydania pierwotnego aktu do bycia wysłuchanym w postępowaniu w sprawie wyceny ex post, po uzyskaniu dostępu do całości akt z postępowania administracyjnego oraz ich prawa do jak największego wynagrodzenia mogącego wynikać z [oceny] ex post, które to wynagrodzenie zostanie wypłacone przez oferenta, któremu udzielono zamówienia Banco [Popular Español] [Banco de Santander] lub, tytułem ewentualnym, przez SRB;
3.

Zarzut trzeci, dotyczący nieproporcjonalnego naruszenia prawa własności oraz prawa do wykonywania działalności zawodowej, z uwagi na to, że wskutek przyjęcia omawianych sankcji Rada siłą rzeczy naruszyła prawo własności skarżącej, jak również jej prawo do prowadzenia działalności gospodarczej z naruszeniem pierwszego protokołu dodatkowego do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W ocenie skarżącej nie można pozbawić jej prawa do nieskrępowanego korzystania z jej majątku i swobody gospodarczej, co uzasadnia stwierdzenie nieważności zaskarżonych środków w zakresie, w jakim one jej dotyczą.