ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 287/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 2 lipca 2012 r. — F. van der Helder i D. Farrington przeciwko College voor zorgverzekeringen (Cvz)

(Sprawa C-321/12)

2012/C 287/39

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Centrale Raad van Beroep

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: F. van der Helder, D. Farrington

Strona pozwana: College voor zorgverzekeringen (Cvz)

Pytania prejudycjalne

Czy ustawodawstwo, któremu emeryt lub rencista podlegał najdłużej, w rozumieniu art. 28 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) odnosi się do ustawodawstwa dotyczącego świadczeń w razie choroby i macierzyństwa, ustawodawstwa dotyczącego emerytur, czy też wszystkich ustawodawstw dotyczących działów zabezpieczenia społecznego wymienionych w art. 4 tego rozporządzenia, które miały zastosowanie na podstawie jego tytułu II?

(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2).
4)

Czy wymóg ustanowiony w art. 29 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 809/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. wykonującego dyrektywę 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie informacji zawartych w prospektach emisyjnych oraz formy, włączenia przez odniesienie i publikacji takich prospektów emisyjnych oraz rozpowszechniania reklam (rozporządzenia 809/2004), aby prospekt emisyjny lub prospekt emisyjny podstawowy był łatwo dostępny po wejściu na stronę internetową, gdzie są upubliczniane, jest spełniony a) jeśli do wejścia na stronę, ściągnięcia oraz wydrukowania konieczna jest rejestracja na stronie internetowej, na którą można potem wejść, przy czym dla zarejestrowania niezbędne jest wyrażenie zgody na wyłączenie odpowiedzialności i podanie adresu poczty elektronicznej, lub b) jeśli należy z tego tytułu uiścić opłatę lub c) jeśli darmowy dostęp elementów prospektu emisyjnego jest ograniczony do dwóch dokumentów miesięcznie, jednakże do otrzymania wszystkich obowiązkowych informacji, o których mowa w art. 22 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia Komisji (WE) nr 809/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. wykonującego dyrektywę 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie informacji zawartych w prospektach emisyjnych oraz formy, włączenia przez odniesienie i publikacji takich prospektów emisyjnych oraz rozpowszechniania reklam (rozporządzenia 809/2004), konieczne jest ściągnięcie co najmniej trzech dokumentów?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 311/5

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 30 lipca 2012 r. — Test Claimants in the Franked Investment Income Group Litigation przeciwko Commissioners of Inland Revenue i Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

(Sprawa C-362/12)

2012/C 311/05

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

Supreme Court of the United Kingdom

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Test Claimants in the Franked Investment Income Group Litigation

Strona pozwana: Commissioners of Inland Revenue, Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

Pytania prejudycjalne

1) Jeżeli na podstawie przepisów prawa państwa członkowskiego podatnik może dokonać wyboru pomiędzy dwiema alternatywnymi podstawami powództwa w celu zażądania zwrotu podatku pobranego z naruszeniem art. 49 i art. 63 TFUE, a jedna z tych podstaw powództwa korzysta z dłuższego terminu przedawnienia, to czy jest zgodne z zasadami: skuteczności, pewności prawa oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań, aby to państwo członkowskie wprowadzało przepisy skracające tenże dłuższy termin przedawnienia bez uprzedzenia i działające z mocą wsteczną do dnia podania postulowanych nowych przepisów do publicznej wiadomości?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 295/23

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 26 lipca 2012 r. — Nintendo Co., Ltd i in. przeciwko PC Box Srl i 9Net Srl

(Sprawa C-355/12)

2012/C 295/41

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale di Milano

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Nintendo Co., Ltd, Nintendo of America Inc., Nintendo of Europe GmbH

Strona pozwana: PC Box Srl, 9Net Srl

Pytania prejudycjalne

1) Czy wykładni art. 6 dyrektywy 2001/29/WE (1) w związku z motywem 48 tej dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że ochrona technologicznych środków zabezpieczających związanych z utworami lub przedmiotami objętymi ochroną prawa autorskiego może rozciągać się również na system produkowany i sprzedawany przez to samo przedsiębiorstwo, w ramach którego na sprzęcie (hardware) zostało zainstalowane urządzenie mające rozpoznawać na odrębnym nośniku zawierającym podlegający ochronie utwór (grę wideo produkowaną przez to samo przedsiębiorstwo, jak też przez podmioty trzecie, będące właścicielami podlegających ochronie utworów) kod dostępu, w braku którego rzeczony utwór nie może być odtwarzany i używany w ramach tego systemu, co oznacza, że wskazane urządzenie stanowi część systemu, który nie zapewnia interoperacyjności z komplementarnymi urządzeniami i produktami, które nie pochodzą od przedsiębiorstwa produkującego sam system

2) Czy wykładni art. 6 dyrektywy 2001/29/WE w związku z motywem 48 tej dyrektywy — w razie konieczności dokonania oceny, czy wykorzystanie produktu lub części, których celem jest obejście technologicznego środka zabezpieczającego przeważa bądź nie względem innych celów i wykorzystania, które są istotne z handlowego punktu widzenia — można dokonywać w ten sposób, że sąd krajowy powinien odwołać się do kryteriów oceny obejmujących przede wszystkim szczególne przeznaczenie przypisane przez właściciela praw do produktu, w którym została umieszczona treść objęta ochroną czy też raczej lub w ramach uzupełnienia sąd ten powinien odwołać się do kryteriów ilościowych związanych z zakresem porównywanego wykorzystania lub kryteriów jakościowych, to jest odnoszących się do charakteru i znaczenia takiego wykorzystania.

(1) Dz.U. L 167, s. 10
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 295/22

Odwołanie wniesione w dniu 25 lipca 2012 r. przez Asa Sp. z o.o. od wyroku Sądu (trzeciej izby) z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie T-110/11, Asa przeciwko OHMI — Merck (FEMIFERAL)

(Sprawa C-354/12 P)

2012/C 295/40

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Asa Sp. z o.o. (Przedstawiciel: M. Chimiak, adwokat)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie T-110/11;

— przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd Unii Europejskiej;

— obciążenie Urzędu kosztami postępowania przed Trybunałem.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca zarzuca Sądowi Unii Europejskiej naruszenie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Wersja ujednolicona) (1) poprzez nieuwzględnienie kryteriów prawnych mających istotne znaczenie dla zastosowania tego przepisu, a także popełnienie oczywistych błędów w ocenie tych kryteriów w okolicznościach niniejszej sprawy.

I tak, Skarżąca zarzuca Sądowi, iż nie zastosował w sposób właściwy wykładni odnoszącej się do kryterium przeciętnego odbiorcy, z którym mamy do czynienia w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy. Skarżąca zarzuca także Sądowi, iż dokonał błędnej oceny samoistnego charakteru odróżniającego wcześniejszych oznaczeń FEMINATAL, choć Skarżąca podniosła w złożonej do Sądu skardze, że Izba Odwoławcza OHIM nie zbadała w sposób rzetelny i wyczerpujący tej kwestii. Skarżąca jest również zdania, że Sąd dokonał błędnej oceny wizualnego oraz konceptualnego podobieństwa znaków. Wreszcie, Skarżąca zarzuca Sądowi błędną ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia przeciętnych odbiorców w błąd.

Ponadto, skarżąca zarzuca Sądowi Unii Europejskiej naruszenie art. 9 Traktatu o Unii Europejskiej poprzez zastosowanie innych kryteriów prawnych w analogicznych sprawach.

(1) Dz.U. L 78, s. 1
—

stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonych terminach wszystkich środków niezbędnych do odzyskania pomocy państwa uznanej za bezprawną i niezgodną ze wspólnym rynkiem w decyzji Komisji C(2009) 8123 z dnia 28 października 2009 r. w sprawie pomocy państwa C 59/07 (ex N 127/06 i NN 13/06) przyznanej przez Włochy na rzecz spółki Ixfin SpA (notyfikowanej w dniu 29 października 2009 r. i opublikowanej w Dz.U. L 167 z dnia 1 lipca 2010 r., s. 39), Republika Włoska uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 2, 3 i 4 tej decyzji i z Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 287/27

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg (Luksemburg) w dniu 20 lipca 2012 r. — Caisse nationale des prestations familiales przeciwko Ulrike Wiering, Markus Wiering

(Sprawa C-347/12)

2012/C 287/52

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Caisse nationale des prestations familiales

Strona pozwana: Ulrike Wiering, Markus Wiering

Pytania prejudycjalne

Czy w celu obliczenia przez właściwy organ państwa, w którym świadczona jest praca, dodatku dyferencyjnego ewentualnie należnego na podstawie art. 1 lit. u) pkt i), art. 4 ust. 1 lit. h) oraz art. 76 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie ze zmianami (1), a także na podstawie art. 10 [ust. 1 lit. b) pkt i)] rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (2), należy uwzględniać, jako świadczenia rodzinne tego samego rodzaju, wszelkie świadczenia otrzymywane w państwie miejsca zamieszkania przez rodzinę pracownika migrującego, w niniejszej sprawie „Elterngeld” i „Kindergeld” przewidziane w prawie niemieckim?

(1) Dz.U. L 149, s. 2

(2) Dz.U. L 74, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 287/26

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 22 maja 2012 r. w sprawie T-546/10 Nordmilch AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 19 lipca 2012 r. przez DMK Deutsches Milchkontor GmbH (dawniej Nordmilch AG)

(Sprawa C-346/12 P)

2012/C 287/51

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: DMK Deutsches Milchkontor GmbH (dawniej Nordmilch AG) (przedstawiciel: adwokat W. Berlit)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Lactimilk, SA

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie pkt 1 i 2 sentencji wyroku Sądu z dnia 22 maja 2012 r. (sprawa T-546/10);

— całkowite uwzględnienie żądań podniesionych w pierwszej instancji;

— obciążenie Lactimilk, SA całością kosztów poniesionych przez wnoszącą odwołanie.

Zarzuty i główne argumenty

Zaskarżone orzeczenie Sądu należy uchylić, ponieważ Sąd bezzasadnie stwierdził podobieństwo między znakiem zgłoszonym przez wnoszącą odwołanie a znakami towarowymi należącymi do Lactimilk SA i w związku z tym błędnie zastosował art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, dochodząc do wniosku, że w tym przypadku zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Sąd błędnie nie dokonał porównania kolidujących ze sobą znaków w ich zgłoszonej tudzież zarejestrowanej postaci (czyli zapisanych majuskułą), tylko zbadał istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do obu znakach zapisanych w odmienny sposób. W związku z tym Sąd dopuścił się przeinaczenia okoliczności faktycznych. Ponadto Sąd bezpodstawnie przyjął, że w zgłoszonym znaku towarowym akcent pada na drugą sylabę, mimo że znak ten zapisany jest majuskułą, w związku z czym, również zgodnie z gramatyką języka hiszpańskiego, akcentowanie tylko drugiej sylaby zgłoszonego znaku towarowego nie wchodzi w grę.
—

stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonych terminach wszystkich środków niezbędnych do wykonania decyzji Komisji C(2009) [8112] z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie pomocy państwa nr C 38/A/2004 (ex NN 58/2004) i nr C 36/B/2006 (ex NN 38/2006) przyznanej przez Włochy na rzecz Alcoa Trasformazioni, Republika Włoska uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 2, 3 i 4 tej decyzji oraz art. 2888 TFUE;
1)

Czy art. 2 dyrektywy 95/46/WE (1) powinien być interpretowany w ten sposób, że rejestr czasu pracy, to znaczy rejestr wskazujący w odniesieniu do każdego pracownika godziny rozpoczęcia i zakończenia pracy, jak również przerw lub okresy spoczynku, które nie wliczane są do czasu pracy, jest objęty pojęciem danych osobowych?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 295/20

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 maja 2012 r. w sprawie T-416/10 Yoshida Metal Industry Co. Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 16 lipca 2012 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

(Sprawa C-340/12 P)

2012/C 295/36

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

Druga strona postępowania: Yoshida Metal Industry Co. Ltd i Pi-Design AG, Bodum France, Bodum Logistics A/S

Żądania wnoszącego odwołanie

— uwzględnienie odwołania w całości;

— uchylenie zaskarżonego wyroku;

— zasądzenie od Yoshida Metal Industry Co. Ltd kosztów poniesionych przez Urząd.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył w zaskarżonym wyroku obowiązek uzasadnienia, ponieważ nie ustosunkował się do argumentu Urzędu wspomnianego w pkt 18 zaskarżonego wyroku.

Wnoszący odwołanie podnosi także, że Sąd naruszył art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 207/2009. Sąd powinien był zauważyć, że dwuwymiarowe oznaczenie nie tylko zastosowane w trójwymiarowym przedmiocie, ale także do niego włączone. Zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 207/2009 wymaga zatem uwzględnienia wszystkich możliwych sposobów, w jakie w momencie zgłoszenia takie oznaczenie może zostać włączone do trójwymiarowego przedmiotu. Sąd wypaczył dowody, orzekając, że Izba Odwoławcza ograniczyła swoje badanie wyłącznie do towarów faktycznie znajdujących się w sprzedaży. Izba Odwoławcza wskazała bowiem wyraźnie, że jej wnioski opierały się głównie na dokonanych przez Pi-Design zgłoszeniach patentów. Niezależnie od tego odniesienie się do innych elementów materiału dowodowego, w tym do patentów i towarów faktycznie znajdujacych się w sprzedaży, nie powinno być zakazane, jeżeli elementy te potwierdzają wniosek, zgodnie z którym właściwości spornego oznaczenia, takiego jak zgłoszone, mogą w przypadku włączenia go do trójwymiarowego przedmiotu służyć do uzyskania efektu technicznego. Takie podejście jest jedynie właściwe, aby zachować pewność prawa i uchronić interes publiczny leżący u podstaw art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 207/2009.
1)

Czy art. 11 ust. 9 i 10 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 384/1996 (1) z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [obecnie rozporządzenie Rady (WЕ) nr 1225/2009 (2)] w związku z art. 2 ust. 8 i 9 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że pod warunkiem iż nie udokumentowano zmiany okoliczności w rozumieniu art. 11 ust. 9, przepisy te mają pierwszeństwo przed wszelkimi dorozumianymi uprawnieniami instytucji z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego przy ustalaniu ceny eksportowej, włącznie — jak w przypadku rozporządzenia Rady (WЕ) nr 1279/2007 (3) — z dorozumianym uprawnieniem instytucji do oceny prawdziwości cen eksportowych Severstal-Metiz na przyszłość poprzez dokonanie porównania z cenami minimalnymi zgodnie ze zobowiązaniem cenowym oraz z cenami sprzedaży w państwach trzecich? Czy dla odpowiedzi na to pytanie ma wpływ okoliczność, gdy — jak w przypadku Severstal-Metiz i rozporządzenia Rady (WЕ) nr 1279/2007 — instytucje przy wykonywaniu swoich uprawnień w związku z oceną trwałości zmiany okoliczności z punktu widzenia wystąpienia dumpingu postanawiają zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego o zmianie środka antydumpingowego (obniżenie stawki celnej)?
Zarzut trzeci : Sąd dopuścił się naruszeń prawa w zakresie dotyczącym oceny dopuszczalności szeregu załączników do skargi. Nie istniała żadna podstawa prawna, na której mógłby on się oprzeć, aby ograniczyć w ten sposób przysługujące MasterCard prawa dostępu do sądu. Ponadto, nawet jeśli Sąd posiadałby takie uprawnienia, popełniłby on błąd uznając, że to ograniczenie ma zastosowanie w niniejszym przypadku.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 311/7

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 6 sierpnia 2012 r. — Sky Italia Srl przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Commissione di Garanzia dell’Attuazione della Legge sullo Sciopero nei Servizi Pubblici Essenziali

(Sprawa C-376/12)

2012/C 311/08

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Sky Italia Srl

Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Commissione di Garanzia dell’Attuazione della Legge sullo Sciopero nei Servizi Pubblici Essenziali

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni wspólnotowych przepisów sektorowych, w szczególności przepisów dyrektywy 2002/20/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one przywołanym przepisom krajowym, a zwłaszcza ustawie nr 266 z 2005 r., w szczególności z uwagi na to jak te przepisy krajowe są stosowane in concreto na szczeblu wykonawczym?

(1) Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach); Dz.U. L 108, s. 21.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 295/25

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London (Zjednoczone Królestwo) w dniu 3 sierpnia 2012 r. — Nnamdi Onuekwere przeciwko Secretary of State for the Home Department

(Sprawa C-378/12)

2012/C 295/45

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Nnamdi Onuekwere

Strona pozwana: Secretary of State for the Home Department

Pytania prejudycjalne

1) 1W jakich okolicznościach, o ile w ogóle, okres pozbawienia wolności stanowi legalny pobyt dla celów związanych z nabyciem prawa stałego pobytu na mocy art. 16 dyrektywy o obywatelstwie 2004/38 (1)?

2) Czy jeżeli okres pozbawienia wolności nie może być uznany za legalny pobyt, to osoba, która odbywała karę pozbawienia wolności, jest uprawniona do zsumowania okresów pobytu przed i po odbyciu tej kary dla celów obliczenia pięcioletniego okresu zamieszkiwania wymaganego do nabycia prawa stałego pobytu na mocy wspomnianej dyrektywy?

(1) Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Tekst mający znaczenie dla EOG)

Dz.U. L 158, s. 77
1)

Czy wykładni art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (1) (zwanej dalej „Kartą”) w związku z jej art. 38, art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG (2) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy dokonywać w ten sposób, iż w przypadku gdy organ sądowy przed którym toczy się spór dotyczący umowy konsumenckiej musi ocenić czy warunek umowny jest nieuczciwy a organ sądowy innego państwa członkowskiego orzekł już w umotywowany sposób w analogicznych okolicznościach faktycznych, że warunek umowny o podobnej lub identycznej do tegoż warunku treści jest nieuczciwy, konsument ma prawo aby przy ocenie nieuczciwego charakteru spornego warunku organ sądowy do którego wniósł on skargę uwzględnił orzeczenie wydane przez organ sądowy innego państwa członkowskiego?
1)

Czy decyzja Rady Europejskiej 2011/199/UE z dnia 25 marca 2011 r. (1) jest ważna: — mając na uwadze zastosowanie uproszczonej procedury zmiany zgodnie z art. 48 ust. 6 TUE, a w szczególności to, czy proponowana zmiana art. 136 TFUE spowodowała zwiększenie kompetencji przyznanych Unii w traktatach; — mając na uwadze treść proponowanej zmiany, a w szczególności to, czy prowadzi ona do naruszenia traktatów lub ogólnych zasad prawa Unii?
1)

Czy z art. 101 TFUE (dawny art. 81 Traktatu WE, w związku z art. 10) i art. 4 ust. 3 TUE zgodne są takie regulacje, jak przepisy ustanowione przez rozporządzenie w sprawie stawek opłat za czynności pełnomocników procesowych, to jest Real Decreto 1373/2003 z dnia 7 listopada 2003 r., stanowiące, że w odniesieniu do wynagrodzenia pełnomocników procesowych obowiązują minimalna taryfa lub skala stawek minimalnych, które mogą być podwyższone lub zmniejszone jedynie o 12 %, w sytuacji gdy władze państwa członkowskiego, w tym jego sądy, nie są faktycznie uprawnione do odstąpienia od stosowania stawek minimalnych ustalonych w takiej określonej przepisami taryfie w przypadku gdy zachodzą nadzwyczajne okoliczności?
6)

Czy ogólne zasady obowiązującego prawa Unii, pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań, równości broni w postępowaniu, skutecznej ochrony sądowej, dostępu do niezależnego sądu i bardziej ogólnie sprawiedliwego procesu, zagwarantowane w art. 6 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (ze zmianami wynikającymi z art. 1 ust. 8 traktatu lizbońskiego, do którego odsyła art. 46 Traktatu o Unii Europejskiej) w związku z art. 6 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. oraz z art. 46, 47 i 52 ust. 3 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, przyjętej w Nicei dnia 7 grudnia 2000 r., włączonej do traktatu lizbońskiego należy interpretować w ten sposób, iż stoją na przeszkodzie ustanowieniu przez [Republikę Włoską] po istotnym upływie czasu (dziewięć lat) przepisu formułującego wykładnię autentyczną, odmienną od brzmienia interpretowanego przepisu takiego jak art. 32 ust. 7 ustawy nr 183/10, który zmienia konsekwencje toczących się postępowań działając bezpośrednio na szkodę pracownika z korzyścią dla pracodawcy oraz temu, że z trwaniem postępowania zmniejsza się proporcjonalnie skuteczność przywrócenia, do takiego stopnia, iż zostaje prawie wyeliminowana?