ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawa C‑453/15

postępowanie karne

przeciwko

A

i

B

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof)

Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek VAT – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 56 – Miejsce świadczenia usług – Pojęcie „praw pokrewnych” – Przeniesienie uprawnień do emisji gazów cieplarnianych

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 grudnia 2016 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Świadczenie usług – Określenie miejsca opodatkowania – Przeniesienia i cesje praw autorskich, patentów, licencji, praw do znaków towarowych i handlowych oraz praw pokrewnych – Pojęcie „praw pokrewnych” – Uprawnienia do emisji gazów cieplarnianych – Włączenie

[dyrektywa 2003/87 Parlamentu Europejskiego i Rady, art 3 lit. a); dyrektywa Rady 2006/112, art. 56 ust. 1 lit. a)]

Artykuł 56 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że „prawa pokrewne”, o których mowa w tym przepisie, obejmują pozwolenia na emisję gazów cieplarnianych określone w art. 3 lit. a) dyrektywy 2003/87 ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie.

Włączenie pozwoleń na emisję gazów cieplarnianych do praw pokrewnych, o których mowa w art. 56 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112, odpowiada bowiem celowi i logice tej dyrektywy. Z jednej strony, skoro przeniesienie pozwoleń jest obligatoryjnie wpisywane do rejestru przewidzianego w art. 19 dyrektywy 2003/87, tożsamość nabywcy, miejsce, w którym ma on siedzibę swojej działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, na potrzeby której zostało dokonane przeniesienie, czy też miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu, a w konsekwencji również kraj przeznaczenia przeniesienia mogą zostać ustalone łatwo i z dużą pewnością. Z drugiej strony, ponieważ przenoszone pozwolenia powinny co do zasady być wykorzystywane w miejscu, w którym nabywca prowadzi działalność gospodarczą, łącznik opodatkowania z tym miejscem świadczenia usług oparty na przeniesieniu pozwoleń pozwala na objęcie tego świadczenia systemem podatku od wartości dodanej państwa członkowskiego, na którego terytorium są wykorzystywane te pozwolenia.

(zob. pkt 26–28, 30; sentencja)
Sprawa C‑355/15

Bietergemeinschaft Technische Gebäudebetreuung GesmbH und Caverion Österreich GmbH

przeciwko

Universität für Bodenkultur Wien

i

VAMED Management und Service GmbH & Co. KG in Wien

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof)

Odesłanie prejudycjalne – Zamówienia publiczne – Dyrektywa 89/665/EWG – Procedury odwoławcze w dziedzinie udzielania zamówień publicznych – Artykuł 1 ust. 3 – Interes prawny – Artykuł 2a ust. 2 – Pojęcie „zainteresowanego oferenta” – Prawo oferenta wykluczonego ostatecznie przez instytucję zamawiającą do zaskarżenia późniejszej decyzji o udzieleniu zamówienia

Streszczenie – wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 21 grudnia 2016 r.

Zbliżanie ustawodawstw – Procedury odwoławcze w dziedzinie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane – Dyrektywa 89/665 – Obowiązek zapewnienia postępowania odwoławczego przez państwa członkowskie – Dostęp do postępowań odwoławczych – Brak możliwości wniesienia przez oferenta wykluczonego na mocy ostatecznej decyzji instytucji zamawiającej, skargi mającej na celu stwierdzenie nieprawidłowości oferty jedynego innego oferenta, któremu udzielono danego zamówienia – Dopuszczalność

(dyrektywa Rady 89/665, zmieniona dyrektywą 2007/66, art. 1 ust. 3, art. 2a)

Artykuł 1 ust. 3 dyrektywy 89/665 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą 2007/66, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, aby oferentowi wykluczonemu na mocy ostatecznej decyzji instytucji zamawiającej z postępowania w sprawie udzielenia zamówienia publicznego odmówiono dostępu do umożliwiającego zakwestionowanie zawarcia umowy odwołania od decyzji o udzieleniu odnośnego zamówienia publicznego, nawet jeżeli oferty złożyli tylko ten wykluczony oferent i wybrany oferent, a zdaniem wykluczonego oferenta oferta wybranego oferenta również powinna była zostać odrzucona.

W istocie jak wynika z art. 1 ust. 3 i art. 2a dyrektywy 89/665, gwarantuje ona skuteczne środki odwoławcze od nieprawidłowych decyzji wydanych w ramach postępowania w sprawie udzielenia zamówienia publicznego, umożliwiając wykluczonym oferentom zakwestionowanie nie tylko wydanej wobec nich decyzji o wykluczeniu, lecz również, o ile takie odwołanie nie zostało jeszcze rozstrzygnięte, dalszych decyzji, które mogłyby spowodować po jego stronie szkodę w przypadku unieważnienia jego wykluczenia. W tej sytuacji art. 1 ust. 3 tej dyrektywy nie może być interpretowany w ten sposób, że nakłada on obowiązek dostępu do postępowania odwoławczego od decyzji o udzieleniu oferentowi, w sytuacji gdy należy uznać, że oferent ten został ostatecznie wykluczony w rozumieniu art. 2a ust. 2 akapit drugi tej dyrektywy.

(zob. pkt 34–36; sentencja)
Sprawa C‑667/15

Loterie Nationale – Nationale Loterij NV van publiek recht

przeciwko

Paulowi Adriaensenowi i in.

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez hof van beroep te Antwerpen)

Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2005/29/WE – Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów – Praktyka handlowa wprowadzająca w błąd – System promocyjny typu „piramida” – Świadczenia wpłacane przez nowych członków i wynagrodzenia otrzymane przez dotychczasowych członków – Pośredni związek finansowy

Streszczenie – Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 grudnia 2016 r.

Zbliżanie ustawodawstw – Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów – Dyrektywa 2005/29 – Praktyka handlowa wprowadzająca w błąd – Pojęcie – System promocyjny typu „piramida” – Włączenie – Wymóg istnienia bezpośredniego związku między świadczeniami wpłacanymi przez nowo przystępujących członków a wynagrodzeniem pobieranym przez dotychczasowych członków – Brak

(dyrektywa 2005/29 Parlamentu Europejskiego i Rady, załącznik I, pkt 14)

Punkt 14 załącznika I do dyrektywy 2005/29 dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że przepis ten pozwala uznać praktykę handlową za „system promocyjny typu »piramida«” nawet w wypadku, gdy istnieje jedynie pośredni związek między świadczeniami wpłacanymi przez nowych członków tego systemu a wynagrodzeniem pobieranym przez dotychczasowych członków.

Nie można bowiem wywnioskować z brzmienia pkt 14 załącznika I do dyrektywy 2005/29, że wymagany związek finansowy musi być bezpośredni. Istotne jest uznanie świadczeń wpłacanych przez nowych uczestników takiego systemu za znaczące lub główne. Ponadto przeciwna interpretacja tego przepisu mogłaby pozbawić go skuteczności, jako że wymóg bezpośredniego związku pozwalałby łatwo objeść bezwzględny zakaz obejmujący systemy promocyjne typu „piramida”.

W każdym wypadku system wydaje się spełniać przesłanki pozwalające uznać go za „praktykę handlową” w rozumieniu załącznika I do dyrektywy 2005/29, ponieważ jego celem jest osiąganie zysku dla samego systemu, czyli dla podmiotów go promujących, a nie tylko dla graczy. Do sądu krajowego należy upewnienie się co do tej kwestii.

(zob. pkt 30, 31, 33, 34; sentencja)
Dyrektywę 98/59 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym pracodawca – wobec braku porozumienia z przedstawicielami pracowników dotyczącego projektu zwolnienia grupowego – może dokonać takiego zwolnienia jedynie pod warunkiem, że właściwy krajowy organ publiczny, któremu należy notyfikować ten projekt, nie przyjął, w terminie określonym we wspomnianym uregulowaniu i po rozpatrzeniu akt sprawy oraz dokonaniu oceny warunków na rynku pracy, sytuacji przedsiębiorstwa i interesu gospodarki krajowej, uzasadnionej decyzji w sprawie nieudzielenia zezwolenia na dokonanie zamierzonych zwolnień w całości lub w części. Jednakże odmienna sytuacja ma miejsce, gdy okaże się, co powinien w danym wypadku rozpatrzyć sąd krajowy, że – przy uwzględnieniu trzech kryteriów oceny, do których odsyła to uregulowanie, i konkretnego stosowania tego uregulowania przez wspomniany organ publiczny pod kontrolą właściwych sądów – wspomniane uregulowanie skutkuje pozbawieniem przepisów tej dyrektywy ich skuteczności (effet utile).

Dyrektywa 98/59 dokonuje bowiem jedynie częściowej harmonizacji zasad ochrony pracowników w wypadku zwolnień grupowych, a mianowicie procedury stosowanej przy takich zwolnieniach. Zatem owa dyrektywa nie narusza swobody pracodawcy w kwestii dokonania lub niedokonania zwolnień grupowych. We wspomnianej dyrektywie w szczególności nie uściślono okoliczności, w których pracodawca powinien rozważyć zwolnienia grupowe, oraz wcale nie wpływa ona na przysługującą mu swobodną ocenę kwestii, czy i kiedy powinien on przedłożyć projekt zwolnienia grupowego. W rezultacie materialnoprawne przesłanki, od których w danym wypadku uzależniona jest możliwość dokonania przez pracodawcę zwolnień grupowych, nie są co do zasady objęte stosowaniem dyrektywy 98/59 i w konsekwencji należą do właściwości państw członkowskich.

Jednakże o ile prawdą jest, że dyrektywa 98/59 dokonuje jedynie częściowej harmonizację przepisów dotyczących ochrony pracowników w wypadku zwolnień grupowych, o tyle prawdą jest jednak i to, że ograniczony zasięg takiej harmonizacji nie może skutkować pozbawieniem skuteczności (effet utile) art. 2–4 tej dyrektywy. W konsekwencji państwo członkowskie nie może w szczególności przyjąć krajowego środka, który – chociaż mógłby zapewnić podwyższony poziom ochrony praw pracowników przed zwolnieniami grupowymi – to jednak skutkowałby pozbawieniem skuteczności (effet utile) art. 2–4 wspomnianej dyrektywy. Sytuacja taka miałaby miejsce w szczególności w wypadku uregulowania krajowego uzależniającego zwolnienia grupowe od wstępnej zgody organu publicznego, jeśli na przykład ze względu na kryteria, w świetle których wspomniany organ ma orzekać, lub na sposób, w jaki organ ten konkretnie interpretuje i stosuje te kryteria, w praktyce byłaby wyłączona wszelka faktyczna możliwość dokonania przez pracodawcę takich zwolnień grupowych.

(zob. pkt 29–31, 33, 36–38, 44; pkt 1 sentencji)
Każdy wyjątek od obowiązku stosowania zasad dotyczących postępowań w sprawie udzielenia zamówień publicznych przewidzianych przez właściwe dyrektywy podlega ścisłej wykładni. Co się tyczy wyjątku w zakresie udzielania zamówień „in house”, jest on uzasadniony szczególnym powiązaniem wewnętrznym istniejącym w takim przypadku pomiędzy instytucją zamawiającą a podmiotem, któremu udzielono zamówienia, nawet jeżeli podmiot ten jest prawnie odrębny od tej instytucji. W takich przypadkach można uznać, że instytucja zamawiająca w rzeczywistości korzysta ze środków własnych oraz że podmiot, któremu udzielono zamówienia, stanowi niemalże część wewnętrznych służb tej instytucji.

W ramach stosowania orzecznictwa Trybunału dotyczącego bezpośredniego udzielania zamówień publicznych zwanych „in house”, w celu ustalenia, czy podmiot, któremu udzielono zamówienia, wykonuje zasadniczą część działalności na rzecz instytucji zamawiającej, w szczególności na rzecz będących jego wspólnikami i kontrolujących go jednostek samorządu terytorialnego, do działalności tej nie należy zaliczać działalności zleconej temu podmiotowi przez organ administracji publicznej niebędący jego wspólnikiem na rzecz jednostek samorządu terytorialnego, które również nie są wspólnikami tego podmiotu ani nie sprawują nad nim żadnej kontroli, którą to działalność trzeba uznać za wykonywaną na rzecz osób trzecich.

W istocie wymóg wykonywania przez dany podmiot zasadniczej części działalności na rzecz kontrolujących go jednostki lub jednostek samorządu terytorialnego ma na celu zapewnienie, aby dyrektywa 2004/18 w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi znajdowała zastosowanie również w przypadku, gdy przedsiębiorstwo kontrolowane przez jedną lub kilka jednostek samorządu działa aktywnie na rynku, a tym samym może znaleźć się w stosunku konkurencji z innymi przedsiębiorstwami. W tym względzie przedsiębiorstwo nie musi być pozbawione swobody działania przez sam fakt, że decyzje go dotyczące są kontrolowane przez jednostkę lub jednostki samorządu terytorialnego będące jego wspólnikami, jeśli przedsiębiorstwo to może jeszcze wykonywać znaczną część działalności gospodarczej na rzecz innych podmiotów gospodarczych. Z kolei jeżeli świadczenia tego przedsiębiorstwa są zasadniczo przeznaczone tylko na rzecz wspomnianej jednostki lub wspomnianych jednostek samorządu terytorialnego, wydaje się uzasadnione, aby przedsiębiorstwo to uniknęło ograniczeń dyrektywy 2004/18, ponieważ ograniczenia te są podyktowane troską o zachowanie konkurencji, która w tym przypadku nie ma już racji bytu.

Z powyższego wynika, że każda działalność podmiotu, któremu udzielono zamówienia, a która jest przeznaczona dla osób innych niż jego wspólnicy, to znaczy dla osób, które nie pozostają w żadnym stosunku kontroli z tym podmiotem, nawet gdy osoby te są organami administracji publicznej, powinna zostać uznana za wykonywaną na rzecz osób trzecich.

(zob. pkt 33, 34, 38; pkt 1 sentencji)
Prawo Unii, a w szczególności art. 45 ust. 2 dyrektywy 2004/18 w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi nie stoi na przeszkodzie temu, by przepisy krajowe zobowiązywały instytucję zamawiającą do zbadania z zastosowaniem zasady proporcjonalności, czy faktycznie należy wykluczyć kandydata w przetargu publicznym, który popełnił poważne wykroczenie zawodowe.

W istocie art. 45 ust. 2 dyrektywy 2004/18 nie ma na celu jednolitego stosowania na szczeblu Unii wymienionych tam podstaw wykluczenia, ponieważ państwa członkowskie mają prawo do niestosowania w ogóle tych podstaw wykluczenia lub też włączenia ich do przepisów krajowych z różnym stopniem surowości, który może się zmieniać w zależności od sprawy, w oparciu o krajowe względy porządku prawnego, gospodarczego lub społecznego. W ramach tego państwa członkowskie mają prawo do złagodzenia lub do uelastycznienia kryteriów ustanowionych w tym przepisie. W tym względzie, co się tyczy uregulowania krajowego zobowiązującego instytucję zamawiającą, która stwierdziła poważne wykroczenie zawodowe po stronie oferenta, do zbadania z zastosowaniem zasady proporcjonalności, czy faktycznie należy wykluczyć tego kandydata, to badanie proporcjonalności uelastycznia stosowanie podstawy wykluczenia dotyczącej poważnego wykroczenia zawodowego, o którym mowa w art. 45 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2004/18. Ponadto z motywu 2 dyrektywy wynika, że zasada proporcjonalności ogólnie ma zastosowanie do postępowań o udzielenie zamówień publicznych.

(zob. pkt 29, 31–33; pkt 1 sentencji)
W odniesieniu do tego ostatniego, choć okoliczność, że dana osoba zawarła transakcję w ramach działalności, w odniesieniu do której uzyskała ona zezwolenie na jej prowadzenie, może, wraz z innymi okolicznościami, być uwzględniona w celu sprawdzenia, czy osoba ta działała w charakterze przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy 2000/35, to okoliczność ta nie może być rozstrzygająca. Wśród innych okoliczności jakie mogą być wzięte pod uwagę znajduje się w szczególności fakt, że dana osoba działa pod swoją nazwą handlową lub zawodową i że zawarta transakcja prowadzi do wystawienia faktury.

Dyrektywę 2000/35 w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona przepisom krajowym, które przewidują, że należne, lecz niezapłacone odsetki za zwłokę przestają być naliczane, gdy ich kwota osiągnie kwotę długu głównego (zasada ne ultra alterum tantum).

W istocie w związku z tym, że dyrektywa 2000/35 nie reguluje zasad dotyczących okresu naliczania odsetek za zwłokę ani maksymalnej kwoty tych odsetek, państwa członkowskie mają swobodę przy regulowaniu tej kwestii, pod warunkiem jednak, że cele założone w tej dyrektywie nie zostaną naruszone i zachowana zostanie jej skuteczność (effet utile). W tym względzie, taka zasada może, poprzez ograniczenie kwoty odsetek za zwłokę do kwoty długu głównego, ograniczyć odstraszający skutek związany z zapłatą tych odsetek. Jednakże, po pierwsze, takie ograniczenie nie prowadzi przy tym do podważenia celu założonego w dyrektywie 2000/35 ani do pozbawienia tej dyrektywy skuteczności. Zasada ne ultra alterum tantum nie powoduje bowiem takiego ograniczenia kwoty odsetek za zwłokę, które prowadziłoby do pozbawienia istoty przewidzianego w art. 3 lit. a)–c) tej dyrektywy prawa wierzyciela do żądania takich odsetek w przypadku opóźnienia w płatnościach lub które pozbawiałoby odsetki wszelkiej odstraszającej funkcji w odniesieniu do dłużnika. Rzeczona zasada nie wpływa ponadto na stosowaną stopę odsetek za zwłokę, która powinna odpowiadać stopie przewidzianej w art. 3 ust. 1 lit. d) rzeczonej dyrektywy. Po wtóre, prawodawca krajowy może w ramach przysługującego mu swobodnego uznania uznać, że należy zapewnić równowagę między celem ochrony wierzycieli a koniecznością uniknięcia obciążenia dłużnika nadmiernym długiem. W ramach tego swobodnego uznania prawodawca ten może uznać, że zasada taka jak zasada ne ultra alterum tantum stanowi odpowiedni względem tego celu instrument.

(zob. pkt 48, 49, 52–55, 59; pkt 2 sentencji)
Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 3 marca 2016 r. –

Teva Pharma i Teva Pharmaceuticals Europe / EMA

(sprawa C‑138/15 P) ( 1 )

„Odwołanie — Sieroce produkty lecznicze — Rozporządzenie (WE) nr 141/2000 — Rozporządzenie (WE) nr 847/2000 — Odmowa zezwolenia na dopuszczenie do obrotu wersji generycznej sierocego produktu leczniczego Imatinib melysate”

Zbliżanie ustawodawstw — Jednolite ustawodawstwo — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Sieroce produkty lecznicze — Produkty lecznicze podobne do dopuszczonego już do obrotu sierocego produktu leczniczego o tym samym wskazaniu terapeutycznym — Wprowadzenie do obrotu — Wyłączność rynkowa — Zakres (rozporządzenia: Parlamentu Europejskiego i Rady nr 141/2000, art. 3 ust. 1, art. 8 ust. 1–3; Komisji nr 847/2000) (por. pkt 31–33, 38, 39)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Teva Pharma BV i Teva Pharmaceuticals Europe BV pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejską Agencję Leków (EMA).

3) Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

( 1 ) Dz.U. C 190 z 8.6.2015.
Sprawy połączone C‑145/15 i C‑146/15

K. Ruijssenaars i in.

przeciwko

Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy)]

„Transport lotniczy — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Artykuł 7 — Odszkodowanie przysługujące pasażerom w przypadku odwołania lotu lub przekraczającego trzy godziny opóźnienia lotu — Artykuł 16 — Krajowe organy odpowiedzialne za wykonanie postanowień rozporządzenia — Kompetencja — Przyjęcie środków przymusu wobec przewoźnika lotniczego w celu spowodowania wypłaty odszkodowania należnego pasażerowi”

Streszczenie – Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 marca 2016 r.

Transport – Transport lotniczy – Rozporządzenie nr 261/2004 – Odszkodowanie i pomoc dla pasażerów – Duże opóźnienie lotu – Krajowe organy odpowiedzialne za wykonanie postanowień rozporządzenia – Obowiązek przyjęcia środków przymusu wobec przewoźnika lotniczego w celu spowodowania wypłaty odszkodowania należnego pasażerowi – Brak

(rozporządzenie nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, motyw 21, art. 7 ust. 1, art. 16)

Artykuł 16 rozporządzenia nr 261/2004 ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91, należy interpretować w ten sposób, że wyznaczony przez każde państwo członkowskie w oparciu o art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 261/2004 organ, do którego wpłynęła indywidualna skarga pasażera, po tym, jak przewoźnik lotniczy odmówił wypłacenia mu odszkodowania przewidzianego w art. 7 ust. 2 rzeczonego rozporządzenia, nie ma obowiązku stosowania środków przymusu wobec danego przewoźnika lotniczego w celu przymuszenia go do wypłaty wspomnianego odszkodowania.

W istocie skargi, jakie każdy pasażer może wnieść do krajowego organu na podstawie art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004, należy postrzegać raczej jako sygnały, które mają przyczynić się do właściwego stosowania owego rozporządzenia w ogólności, przy czym w następstwie tychże skarg na organ ten nie nakłada się obowiązku działania zmierzającego do zagwarantowania prawa każdego pasażera indywidualnie do otrzymania odszkodowania. Ponadto występujące we wspomnianym art. 16 ust. 3 pojęcie „sankcji” należy interpretować – w związku z motywem 21 owego rozporządzenia – jako oznaczające środki podejmowane w reakcji na naruszenia stwierdzone przez uprawniony organ w ramach nadzoru o charakterze ogólnym, przewidzianego w art. 16 ust. 1, a nie jako administracyjne środki przymusu, które miałyby być stosowane w każdym indywidualnym przypadku.

(por. pkt 31, 32, 38; sentencja)
Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że gdy zgodnie z obowiązującym prawem krajowym zarzut dotyczący naruszenia prawa wewnętrznego podniesiony po raz pierwszy przed sądem krajowym orzekającym w postępowaniu kasacyjnym jest dopuszczalny tylko, jeśli ów zarzut dotyczy bezwzględnej przeszkody procesowej, to podniesiony po raz pierwszy przed tym samym sądem zarzut dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, które jest gwarantowane w prawie Unii, należy uznać za dopuszczalny, jeżeli owo prawo do bycia wysłuchanym, gwarantowane przez prawo wewnętrzne, spełnia przesłanki wymagane w tym prawie, by mogło zostać uznane za bezwzględną przeszkodę procesową, co powinien ustalić sąd krajowy.

W istocie wobec braku norm Unii w tej dziedzinie ich ustanowienie należy do wewnętrznego porządku prawnego państw członkowskich na mocy zasady autonomii proceduralnej tych państw pod warunkiem jednak, że przepisy te są zgodne z zasadami równoważności oraz skuteczności. Zasada równoważności zakłada, że rozpatrywana norma krajowa znajduje zastosowanie bez różnicy do skarg opartych na prawach, które jednostki wywodzą z prawa Unii, oraz do skarg opartych na naruszeniu prawa wewnętrznego, mających podobny przedmiot i podstawę. Poszanowanie tej zasady zakłada więc równe traktowanie skarg opartych na naruszeniu prawa krajowego oraz podobnych skarg opartych na naruszeniu prawa Unii. W tym względzie jeżeli sąd krajowy orzekający w postępowaniu kasacyjnym uważa, że zarzut oparty na naruszeniu prawa do bycia wysłuchanym stanowi zarzut dotyczący bezwzględnej przeszkody procesowej na gruncie prawa wewnętrznego, który może zostać podniesiony po raz pierwszy przed tym sądem w ramach sporu podlegającego prawu krajowemu, zasada równoważności wymaga, by w ramach tego samego sporu podobny zarzut oparty na naruszeniu prawa Unii również mógł być podniesiony po raz pierwszy przed tym samym sądem na etapie postępowania kasacyjnego.

(por. pkt 24, 29, 31, 35; sentencja)