ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
29

Artykuł 1 DRIPA, zatytułowany „Uprawnienia do zatrzymywania danych dotyczących określonych połączeń oraz mechanizmy ochronne”, stanowi: „(1) [Minister spraw wewnętrznych] może w drodze decyzji (zwanej dalej „decyzją zobowiązującą do zatrzymywania danych”) zobowiązać publicznego operatora telekomunikacyjnego do zatrzymywania odpowiednich danych dotyczących połączeń, jeżeli uzna, że jest to konieczne i proporcjonalne w świetle jednego lub większej liczby celów określonych w sekcji 22 ust. 2 lit. a)–h) Regulation of Investigatory Powers Act 2000 (ustawy z 2000 r. o uprawnieniach dochodzeniowych) (cele uzasadniające dostęp do danych dotyczących łączności). (2) Decyzja zobowiązująca do zatrzymywania danych może: (a) dotyczyć konkretnego operatora albo określonego rodzaju operatorów; (b) zobowiązywać do zatrzymywania wszystkich danych albo określonego rodzaju danych; (c) określać okres lub okresy, dla których dane mają być zatrzymywane: (d) zawierać inne wymogi lub ograniczenia dotyczące zatrzymywania danych; (e) zawierać różne postanowienia dla poszczególnych celów; (f) dotyczyć danych istniejących w chwili wydania decyzji lub jej wejścia w życie lub danych przyszłych. (3) [Minister spraw wewnętrznych] może w drodze rozporządzenia ustanowić szczegółowe zasady dotyczące zatrzymywania odpowiednich danych dotyczących łączności. (4) Zasady takie mogą w szczególności obejmować przepisy określające: (a) wymogi, które muszą być spełnione przed wydaniem decyzji zobowiązującej do zatrzymywania danych; (b) maksymalny okres przechowywania danych zatrzymanych na podstawie decyzji zobowiązującej do zatrzymywania danych; (c) treść, sposób wydania, wejście w życie, tryb kontroli, zmiany lub cofnięcia decyzji zobowiązującej do zatrzymywania danych; (d) wymogi w zakresie integralności, bezpieczeństwa i ochrony danych zatrzymanych na mocy niniejszego artykułu, dostępu do nich oraz ich ujawnienia lub niszczenia; (e) tryb egzekwowania lub kontroli zgodności z określonymi wymogami i ograniczeniami; (f) kodeks zatrzymywania danych regulujący określone wymogi i ograniczenia lub określone uprawnienia; (g) sposób zwrotu przez [ministra spraw wewnętrznych] (z zastrzeżeniem warunków lub bez ich zastrzegania) kosztów poniesionych przez publicznych operatorów telekomunikacyjnych w celu wypełnienia wymogów lub przestrzegania ograniczeń; (h) uchylenie [Data Retention (EC Directive) Regulations 2009 (rozporządzenia z 2009 r. w sprawie ochrony danych w rozumieniu dyrektywy WE] i objęcie zatrzymywania danych unormowaniami określonymi przez niniejszy artykuł. (5) Maksymalny okres ustanowiony na podstawie ust. 4 lit. b) nie może przekraczać 12 miesięcy od dnia określonego w stosunku do danych objętych przepisami ustępu 3. […]”.
13

W obliczu planowanej przez te samorządy reorganizacji najpierw, w dniu 29 listopada 2002 r., miasto Hanower przekazało regionowi Hanower własne kompetencje. Następnie, w dniu 19 grudnia 2002 r., oba samorządy wspólnie przyjęły Verbandsordnung des Zweckverbandes Abfallwirtschaft Region Hannover (statut związku celowego regionu Hanower, zwany dalej „statutem związku celowego RH”). W drodze tego statutu zorganizowały one funkcjonowanie związku celowego. Był to nowy podmiot prawa publicznego, któremu założycielskie jednostki samorządu powierzyły szereg różnych zadań, wcześniej należących częściowo do obydwu samorządów naraz, a częściowo do każdego z osobna. Podmiot ten zastąpił region Hanower w odniesieniu do gospodarowania odpadami. Został on utworzony w dniu 1 stycznia 2003 r.
Z powyższych rozważań wynika, iż art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że warunek umowny uznany za nieuczciwy należy co do zasady uznać za nigdy nieistniejący, tak by nie wywoływał on skutków wobec konsumenta. W związku z tym sądowe stwierdzenie nieuczciwego charakteru takiego warunku powinno mieć co do zasady skutek w postaci przywrócenia sytuacji prawnej i faktycznej konsumenta, w jakiej znajdowałby się on w braku rzeczonego warunku.
22

Poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający zmierza w istocie do ustalenia, czy art. 6 ust. 1 i art. 7 dyrektywy 93/13 w związku z art. 1 i 2 dyrektywy 2009/22 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by stosowanie postanowień wzorców umów o treści tożsamej z treścią postanowień uznanych za niedozwolone prawomocnym wyrokiem sądu i wpisanych do krajowego rejestru takich postanowień wzorców umowy mogło zostać uznane w stosunku do innego przedsiębiorcy, który nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wpisem owych postanowień do wspomnianego rejestru, za działanie bezprawne, stanowiące podstawę nałożenia kary pieniężnej z tego tytułu.
29

Przy uwzględnieniu całości powyższych rozważań na zadane pytania należy odpowiedzieć, iż art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 15 ust. 1 i art. 51 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że w okresie pięciu lat następujących po rejestracji unijnego znaku towarowego jego właściciel może w przypadku istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd zakazać osobom trzecim używania w obrocie gospodarczym oznaczenia identycznego ze swoim znakiem towarowym lub do niego podobnego w odniesieniu do wszystkich towarów i usług identycznych z towarami lub usługami, dla których znak ten został zarejestrowany, lub do nich podobnych, bez konieczności wykazania rzeczywistego używania wspomnianego znaku towarowego dla tych towarów lub usług.
5

Motywy 4–6 i 9 decyzji nr 377/2013 mają następujące brzmienie: „(4) Negocjacje dotyczące wszelkich porozumień dotyczących lotnictwa zawieranych przez Unię z państwami trzecimi powinny mieć na celu zachowanie dla Unii pola manewru przy podejmowaniu działań w zakresie ochrony środowiska, w tym środków mających łagodzić wpływ lotnictwa na zmiany klimatu. (5) Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) osiągnęła postępy na drodze do przyjęcia, podczas 38. sesji Zgromadzenia ICAO, które odbędzie się w dniach od 24 września 2013 r. do 4 października 2013 r., ogólnoświatowych ram polityki redukcji emisji, ułatwiających stosowanie środków rynkowych w odniesieniu do emisji z lotnictwa międzynarodowego, oraz do opracowania ogólnoświatowego środka rynkowego. Takie ramy mogą stanowić istotny wkład w redukcję emisji CO2 na szczeblu krajowym, regionalnym i światowym. (6) Do ułatwienia osiągnięcia tego postępu i nadania procesowi impulsu pożądane jest odroczenie egzekwowania wymogów wprowadzonych przed 38. sesją Zgromadzenia ICAO, a dotyczących lotów na lotniska i z lotnisk położonych w krajach nienależących do Unii i niebędących członkami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), terytoriami zależnymi i terytoriami państw należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) ani krajami, które podpisały z Unią traktat o przystąpieniu. Nie należy zatem podejmować działań przeciwko operatorom statków powietrznych w odniesieniu do wymogów wynikających z [dyrektywy 2003/87], w odniesieniu do składania zweryfikowanych raportów o wielkościach emisji za lata kalendarzowe 2010, 2011 i 2012 i odpowiedniego umarzania [zwracania] uprawnień do emisji za 2012 r. w odniesieniu do lotów kończących się i rozpoczynających się na takich lotniskach. Operatorzy statków powietrznych, którzy chcą nadal spełniać te wymogi, powinni mieć taką możliwość. […] (9) Odstępstwo przewidziane w niniejszej decyzji nie powinno naruszać integralności środowiskowej i nadrzędnego celu prawodawstwa Unii w odniesieniu do zmian klimatu, ani prowadzić do zakłócenia konkurencji. W związku z tym, a także aby zachować nadrzędny cel dyrektywy 2003/87/WE, która należy do unijnych ram prawnych mających na celu wypełnienie przez Unię niezależnego zobowiązania do zredukowania swoich emisji do roku 2020 do poziomu o 20% niższego od poziomu z 1990 r., dyrektywa ta powinna nadal mieć zastosowanie do lotów z lotnisk lub na lotniska położone na terytorium jednego z państw członkowskich na lotniska lub z lotnisk położonych na niektórych obszarach lub w niektórych krajach ściśle powiązanych lub stowarzyszonych, znajdujących się poza Unią”.
17

W ramach skargi rewizyjnej wniesionej od tego wyroku do sądu odsyłającego zrzeszenie podnosi, że sytuacja będąca przedmiotem postępowania głównego oraz okoliczności sprawy prowadzącej do wydania wyroku z dnia 4 lipca 2013 r.Fastweb (C‑100/12, EU:C:2013:448) są podobne. W obydwu przypadkach bowiem w postępowaniu uczestniczyli wyłącznie dwaj oferenci i choć zrzeszenie rzeczywiście zostało wykluczone, to twierdzi ono, że oferta Vamed powinna była zostać odrzucona, gdyż obliczenia dotyczące zasadniczych elementów tej oferty nie znajdują wytłumaczenia i są niezrozumiałe na płaszczyźnie ekonomicznej. W związku z tym, tak jak we wskazanym wyroku, istnieje dwóch oferentów, z których każdy ma równoważny interes gospodarczy w odrzuceniu oferty drugiej strony i może się na to powołać, nawet jeżeli jego własna oferta powinna zostać odrzucona.
4

Artykuł 37 kodeksu celnego stanowi: „1. Towary wprowadzane na obszar celny Wspólnoty podlegają, od chwili ich wprowadzenia, dozorowi celnemu. Mogą one podlegać kontroli organów celnych zgodnie z obowiązującymi przepisami. 2. Pozostają one pod dozorem celnym tak długo, jak jest to niezbędne do określenia ich statusu celnego, a w przypadku towarów niewspólnotowych i bez uszczerbku dla art. 82 ust. 1 aż do zmiany ich statusu celnego bądź wprowadzenia do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego albo ich powrotnego wywozu bądź zniszczenia zgodnie z art. 182”.
21

W skardze Concurrence podnosi, że w zaskarżonym wyroku błędnie uznano, iż sąd francuski nie ma jurysdykcji w odniesieniu do stron internetowych Amazonu prowadzonych poza terytorium francuskim, ponieważ strony te nie są skierowane do odbiorców francuskich. Tymczasem nawet gdyby założyć, że kryterium dostępności strony internetowej nie jest wystarczające, cour d’appel de Paris (sąd apelacyjny w Paryżu) naruszył prawo, zaniechując zbadania, czy system sprzedaży za pośrednictwem stron internetowych Amazonu umożliwia wysyłanie oferowanych do sprzedaży towarów nie tylko do państwa pochodzenia danej strony internetowej, lecz także do innych państw europejskich, w szczególności do Francji, co pozwalałoby uzasadnić jurysdykcję sądu francuskiego.
33

W tej sytuacji Tribunale amministrativo regionale per il Veneto (regionalny sąd administracyjny dla Wenecji Euganejskiej) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 3 ust. 3 dyrektywy 2001/42, w części, w jakiej odnosi się on także do sytuacji wskazanej w ust. 2 lit. b) tego artykułu, jest ważny w świetle postanowień dotyczących ochrony środowiska w traktacie FUE i w karcie w zakresie, w jakim wyłącza on z systematycznego poddawania strategicznej ocenie środowiska plany i programy, które zostały uznane za wymagające oceny skutków na podstawie art. 6 i 7 dyrektywy siedliskowej? 2) Czy art. 3 ust. 2 i 3 dyrektywy 2001/42 w związku z motywem 10 tej dyrektywy, zgodnie z którym »wszystkie plany i programy uznane za wymagające oceny zgodnie z dyrektywą siedliskową mogą potencjalnie powodować znaczący wpływ na środowisko i powinny z reguły być poddawane systematycznej ocenie wpływu na środowisko«, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom takim jak uregulowanie krajowe, które w celu zdefiniowania pojęcia »małych obszarów na poziomie lokalnym« w art. 3 ust. 3 dyrektywy 2001/42 odnosi się do kryteriów o charakterze czysto ilościowym? 3) Czy art. 3 ust. 2 i 3 dyrektywy 2001/42 w związku z motywem 10 tej dyrektywy, zgodnie z którym »wszystkie plany i programy uznane za wymagające oceny zgodnie z dyrektywą siedliskową mogą potencjalnie powodować znaczący wpływ na środowisko i powinny z reguły być poddawane systematycznej ocenie wpływu na środowisko«, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom takim jak uregulowanie krajowe, które wyłącza z automatycznego i obligatoryjnego poddawania strategicznej ocenie wpływu na środowisko wszystkie projekty rozwoju obszarów miejskich, nowych lub będących w rozbudowie, o powierzchni do 40 ha, a także projekty zagospodarowania lub rozwoju terenów miejskich w ramach istniejących terenów miejskich o powierzchni do 10 ha, mimo że ze względu na potencjalny wpływ na tereny zostały one uznane za wymagające oceny skutków na podstawie art. 6 i 7 dyrektywy siedliskowej?”.
9

Przed 80. zmianą § 40 ust. 2 DO.A przewidywał w odniesieniu do pracowników zakładu, którzy w chwili podjęcia zatrudnienia nie osiągnęli co najmniej wieku 18 lat, że pracownicy w wieku poniżej 16, 17 i 18 lat byli zaszeregowywani, odpowiednio, do stopnia a, b i c w grupie wynagrodzenia mającej zastosowanie zgodnie z § 37 DO.A. Dopiero po osiągnięciu przez tych pracowników wieku 18 lat następowało przejście na pierwszy stopień, do którego mieli być zaszeregowywani także wszyscy pracownicy zakładu zatrudnieni po 18. roku życia, ale bez możliwości powołania się na wcześniejsze okresy zrównane z okresami działalności zawodowej. Tym samym nie można było uwzględnić żadnego okresu nauki szkolnej. Ponadto wynagrodzenie związane ze stopniami a, b i c było wyraźnie niższe niż wynagrodzenie przewidziane dla pierwszego stopnia. Ta sama działalność lub funkcja była zatem wynagradzana różnie w zależności od wieku, w jakim była wykonywana.
71

Należy ponadto zauważyć, że członkowie rodziny niespełniający przesłanek określonych w art. 6 ust. 1 decyzji nr 1/80 w żadnym wypadku nie mieliby prawa dostępu do rynku pracy w przyjmującym państwie członkowskim, wobec czego nie mogliby oni wzmocnić swojej pozycji w tym państwie członkowskim, i to nawet jeżeli zamieszkiwali w nim legalnie przez wiele lat i są tam co do zasady dobrze zintegrowani, a także mieszkali z obywatelem tureckim od dnia ich przybycia do przyjmującego państwa członkowskiego, i to przez okres, w którym ów obywatel wykonywał w sposób nieprzerwany pracę najemną przez co najmniej trzy lata lub pięć lat, co nie jest zgodne z celem art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80.
84

Ponadto Komisja uważa, że Republika Francuska dokonuje błędnej wykładni tych przepisów. Artykuł 26 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1782/2003 stanowi jedynie, że państwa członkowskie mają zapewnić, by procedury zarządzania i kontroli mające zastosowanie do systemów pomocy wyszczególnionych w załączniku V tego rozporządzenia były kompatybilne ze zintegrowanym systemem i by zostały wyciągnięte z tego określonych konsekwencji. Z kolei art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 1975/2006 nie dotyczy kontroli na miejscu przeprowadzonych w celu identyfikacji i rejestracji bydła, gdyż jest w nim mowa o kontrolach przewidzianych w uregulowaniach Unii dotyczących dotacji do rolnictwa. Artykuł ten przewiduje, iż owe kontrole powinny mieć miejsce jednocześnie, co nie zachodzi w niniejszej sprawie.
14

Wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2009 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu (Polska) zasądził od OTK na rzecz SFP zapłatę kwoty 160275,69 PLN (około 36135,62 EUR), z ustawowymi odsetkami, i oddalił zasadniczo powództwo w pozostałym zakresie. Ponieważ apelacje wniesione przez obie strony w postępowaniu głównym od tego wyroku zostały oddalone, każda z tych stron wniosła skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2011 r. Sąd Najwyższy (Polska) przekazał jednak sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu we Wrocławiu (Polska), który w dniu 19 grudnia 2011 r. wydał drugi wyrok. Ten ostatni wyrok został również uchylony przez Sąd Najwyższy w ramach skargi kasacyjnej i sprawa została jeszcze raz przekazana do Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu celem ponownego rozpoznania. Wyrok wydany następnie przez ten sąd jest przedmiotem wniesionej przez OTK skargi kasacyjnej.
50

Podobnie ze sporządzonego w różnych wersjach językowych raportu wyjaśniającego dotyczącego tej konwencji wynika, że wyrażenie zastosowane w art. 11 ust. 3 tej konwencji należy interpretować w sposób zawężający jako odnoszące się do sytuacji, której nie można było przewidzieć i której wystąpieniu nie można było zapobiec. To uściślenie sugeruje, że umawiające się strony wspomnianej konwencji miały ostatecznie zamiar odnieść się do pojęcia siły wyższej tak, jak jest ono zazwyczaj rozumiane, co potwierdza lista przykładów wymienionych w tym raporcie wyjaśniającym.
19

Zdaniem sądu odsyłającego, jeżeli art. 28 ust. 2 decyzji ramowej 2008/909 należałoby interpretować w ten sposób, że dotyczy on wyroków wydanych przed datą wskazaną przez państwo członkowskie, niezależnie od tego, w jakim czasie stały się one prawomocne, przepis przejściowy zawarty w art. 5:2 ust. 3 WETS powinien być, zgodnie z zasadą wykładni zgodnej, rozumiany jako przepis wykluczający stosowanie WETS do orzeczeń sądowych wydanych przed dniem 5 grudnia 2011 r. Na gruncie postępowania głównego wynikałoby stąd, że WETS nie ma zastosowania do sprawy w postępowaniu głównym, ponieważ wyrok hof van beroep Antwerpen (sądu apelacyjnego w Antwerpii) został wydany w dniu 28 lutego 2011 r,. a tym samym sąd odsyłający posiada jurysdykcję do rozstrzygnięcia wniosku złożonego przez organy belgijskie.
16

Sąd odsyłający uważa, że pracodawca może zostać uznany za dłużnika w rozumieniu art. 202 ust. 3 tiret pierwsze kodeksu celnego, jeśli w wyniku swych działań może zostać uznany za odpowiedzialnego za nielegalne wprowadzenie towaru, pod warunkiem że jego działanie jest porównywalne do dokonania osobistego nielegalnego wprowadzenia. Twierdzi on, że kwestia, na jakiej podstawie powinno być ocenione działanie pracodawcy, osoby prawnej, nie została do tej pory rozstrzygnięta, zwłaszcza odnośnie do tego, czy należy wziąć pod uwagę jedynie działania organów osoby prawnej, czy powinno się również uwzględnić działania jednego z jej pracowników, które są bezpośrednią przyczyną nielegalnego wprowadzenia, pod warunkiem że pracownik ten jest odpowiedzialny za transport towarów w ramach osoby prawnej.
16

Paragraf 2 LFGB, zatytułowany „Definicje”, stanowi: „[…] 2. »Żywność« oznacza żywność zgodnie z definicją w art. 2 rozporządzenia (WE) [nr 178/2002]. 3. »Dodatki do żywności« oznaczają dodatki do żywności w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. a) w związku z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1333/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności [(Dz.U. 2008, L 354, s. 16)], które ostatnio zostało zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) nr 298/2014 z dnia 21 marca 2014 r. [(Dz.U. 2014, L 89, s. 36)]. Równoważne dodatkom do żywności są: 1) substancje, które w normalnych warunkach ani nie są spożywane same jako żywność, ani nie są stosowane jako charakterystyczny składnik żywności, bez względu na ich ewentualną wartość odżywczą, których celowe dodanie, ze względów innych niż technologiczne, do żywności w trakcie jej produkcji lub obróbki powoduje, lub można spodziewać się zasadnie, że powoduje, iż substancje te lub ich produkty pochodne stają się bezpośrednio lub pośrednio składnikiem tej żywności, z wyjątkiem substancji pochodzenia naturalnego lub chemicznie identycznych do substancji naturalnych, które zwyczajowo są wykorzystywane ze względu na ich wartości odżywcze, zapachowe, smakowe lub jako używki, […] 3) aminokwasy i ich pochodne, […]”.
26

Dodatkowo bezsporne jest, że w praktyce podmiot prywatny zamierzający zbudować zarządzaną prywatnie drogę płatną musiałby stawić czoła trudnościom, które byłyby niemal niemożliwe do przezwyciężenia. Z jednej strony, jako że tego rodzaju konstrukcja wymaga bardzo rozległych obszarów gruntu, podmiot prywatny, który – w przeciwieństwie do NRA – nie posiada uprawnień w zakresie wywłaszczania, nie będzie dysponował możliwością zobowiązania właścicieli nieruchomości gruntowych do sprzedania mu owych terenów prywatnych za wynagrodzeniem, by móc zbudować ową drogę. Z drugiej strony, mając na uwadze skalę inwestycji, jakiej tego rodzaju projekt może wymagać, nie ma dowodów na to, że jakikolwiek podmiot prywatny byłby gotowy do dokonania takiej inwestycji w celu konkurowania z istniejącą już drogą płatną.
44

W tym kontekście, jeśli przepisy art. 49 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 601/2012 i pkt 10.B załącznika IV do tego rozporządzenia gwarantują, że we wszystkich przypadkach CO2 przenoszony do instalacji takiej jak ta, w której produkowany jest CCP – bez względu na to, czy zostanie on uwolniony do atmosfery – uznaje się za emisję do atmosfery, to tego rodzaju domniemanie nie tylko podważa spójność systemu ustanowionego w trosce o realizację celu dyrektywy 2003/87, ale także wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.
13

W latach 2006 i 2012 Wortmann wprowadził do swobodnego obrotu na terytorium Unii we własnym imieniu obuwie ze skórzanymi cholewkami pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu wyprodukowane przez spółkę Brosmann Footwear (HK) Ltd (zwaną dalej „Brosmannem”) i przez spółkę Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd (zwaną dalej „spółką Seasonable”). Jako że obuwie to było objęte jednym z kodów Nomenklatury scalonej wskazanych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 1472/2006, główny urząd celny w Bielefeldzie nałożył na Wortmanna cła antydumpingowe w zastosowaniu tego rozporządzenia.
2

Wniosek ten został złożony w ramach sporu między Sjelle Autogenbrug I/S a Skatteministeriet (ministrem do spraw podatków i akcyzy, Dania) w przedmiocie zastosowania procedury opodatkowania marży do sprzedaży części pochodzących z pojazdów samochodowych wycofanych z eksploatacji, przeznaczonych do odsprzedaży jako części zamienne.
10

W ramach tego pierwszego postępowania sąd krajowy orzekł prawomocnym wyrokiem, że ALLTOYS naruszyła prawa przysługujące NEW WAVE do znaku towarowego MegaBabe, i nakazał jej powstrzymać się od bezprawnego zachowania w przyszłości oraz wycofać odnośne towary już wprowadzone do obrotu. Jednakże sąd ten nie zezwolił NEW WAVE na zmianę pozwu w celu zobowiązania ALLTOYS również do przedstawienia jej wszelkich informacji dotyczących odnośnych towarów.
2

Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Istituto di Ricovero e Cura a Carattere Scientifico (IRCCS) – Fondazione Santa Lucia [instytutem szpitalno-leczniczym o charakterze naukowym (IRCCS) – fundacją świętej Łucji (zwanym dalej „Fundacją”)] i Cassa conguaglio per il settore elettrico (funduszem wyrównawczym sektora energii elektrycznej, Włochy), Ministero dello Sviluppo economico (ministerstwem rozwoju gospodarczego, Włochy), Ministero dell’Economia e delle Finanze (ministerstwem gospodarki i finansów, Włochy) oraz Autorità per l’energia elettrica e il gas (urzędem ds. energii elektrycznej i gazu) w przedmiocie odmowy przyznania Fundacji przez właściwe włoskie organy możliwości korzystania z krajowego systemu ulg w odniesieniu do kwot należnych z tytułu pokrycia ogólnych kosztów we włoskim systemie energii elektrycznej (zwanych dalej „kosztami ogólnymi sytemu energii elektrycznej”).
144

Wnoszące odwołanie utrzymują zasadniczo, że Sąd naruszył prawo, uznając, że zostały one poinformowane przez Komisję o skutkach, jakie będzie mieć ich wycofanie się z postępowania ugodowego, co potwierdza fakt, że nie mogły one „świadomie” skorzystać z prawa do podjęcia decyzji, czy zawrzeć ugody, czego wymaga jednak komunikat w sprawie postępowania ugodowego. Twierdzą one bowiem, że w pkt 125 zaskarżonego wyroku Sąd w błędny pod względem prawnym sposób przedstawił treść wymiany argumentów, jaka miała miejsce na przesłuchaniu w dniu 24 lutego 2010 r. Podczas tego spotkania Komisja potwierdziła bowiem, że uwzględniła – nie w ramach „współpracy” spółki Timab, jak wskazano we wspomnianym punkcie zaskarżonego wyroku, ale w ramach „łagodzenia sankcji” – okoliczność, że wnoszące odwołanie nie przyłączyły się do kartelu przed rokiem 1993. Jednakże w ocenie wnoszących odwołanie, o ile pojęcie „współpracy” obejmuje okresy, o których mowa zarówno w komunikacie w sprawie współpracy, jak i okresy, do których komunikat ten się nie odnosi, o tyle podjęcie „łagodzenia sankcji” dotyczy w tym wypadku jedynie obniżenia o 17% nałożonej grzywny. Tak więc Komisja nie wspomniała nigdy wyraźnie, w trakcie postępowania zwyczajnego, o uchyleniu wynoszącej 35% obniżki grzywny ze względu na współpracę poza zakresem zastosowania komunikatu w sprawie współpracy.