ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 44/51

Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2008 r. — Eriksen przeciwko Komisji

(Sprawa T-516/08)

(2009/C 44/90)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Heinz Helmuth Eriksen (Ebeltoft, Dania) (przedstawiciel: adwokat I. Anderson)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— zasądzenie od Komisji na rzecz strony skarżącej kwoty 800 000 EUR względnie innej sumy, którą Trybunał uzna za sprawiedliwą i słuszną, z tytułu odczuwanego wcześniej, obecnie i w przyszłości bólu, cierpienia i uszczuplenia radości życia ze względu na poważny uszczerbek na zdrowiu wynikający z arbitralnej i niezgodnej z prawem odmowy ze strony Komisji wdrożenia nadzoru medycznego w zakresie chorób i schorzeń popromiennych w odniesieniu do byłych pracowników zatrudnionych w Thule;

— zasądzenie od Komisji na rzecz strony skarżącej lub zakładów opieki zdrowotnej bądź osób świadczących usługi opiekuńcze przyszłych kosztów leczenia i leków niezbędnych do złagodzenia i leczenia problemów zdrowotnych strony skarżącej, o których mowa w pierwszym żądaniu powyżej, ze względu na niedostępność takiego leczenia i leków w ramach publicznego systemu opieki zdrowotnej jej kraju członkowskiego;

— obciążenie Komisji zasadnymi kosztami prawnymi i wydatkami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej sprawie strona skarżąca występuje ze skargą z tytułu odpowiedzialności pozaumownej wynikającej ze szkody, którą poniosła w swoim przekonaniu w wyniku zarzucanej niezgodnej z prawem odmowy Komisji do podporządkowania się przyjętej na posiedzeniu plenarnym rezolucji Parlamentu Europejskiego (1) i zapewnienia przestrzegania przez Danię przepisów dyrektywy Rady 96/29/Euratom z dnia 13 maja 1996 r. ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego (2) w odniesieniu do pracowników, w tym do strony skarżącej, narażonych na skutki awarii jądrowej w Thule, Grenlandia.

(1) Sprawozdanie Parlamentu Europejskiego z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie konsekwencji katastrofy w Thule z 1968 r. dla zdrowia ludności (petycja 720/2002) [2006/2012(INI)].

(2) Dz.U. L 159, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 44/60

Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2008 r. — Luksemburg przeciwko Komisji

(Sprawa T-549/08)

(2009/C 44/103)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: M. Fisch, pełnomocnik i P. Kinsch, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 5383 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie zawieszenia płatności pośrednich z Europejskiego Funduszu Socjalnego (EFS) na rzecz jednolitego dokumentu planowania programów dotyczących wspólnotowych interwencji strukturalnych, wchodzącego w zakres Celu nr 3 w Wielkim Księstwie Luksemburga oraz decyzji Komisji C(2008) 5730 z dnia 6 października 2008 r. w sprawie zawieszenia płatności pośrednich z programu inicjatywy wspólnotowej dotyczącej zwalczania wszelkich form dyskryminacji i nierówności w związku z rynkiem pracy (EQUAL) w Wielkim Księstwie Luksemburga.

Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty dotyczące:

— naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, w zakresie w jakim Komisja stwierdziła — podczas dwóch kontroli luksemburskiego systemu zarządzania i kontroli, przeprowadzonych przed okresem planowania programów — że ów system w dostatecznym stopniu gwarantuje przestrzeganie istniejących uregulowań i ogólnie przyjętych kryteriów dobrego zarządzania; tak więc dopiero podczas kontroli przeprowadzonej po zakończeniu rozpatrywanego okresu planowania programów Komisja doszła do niekorzystnych wniosków w odniesieniu do systemu zarządzania i kontroli;

— błędnej interpretacji przepisów wykonawczych stanowiących podstawę zaskarżonych decyzji (1), które to przepisy — wbrew twierdzeniom Komisji — nie wykluczają tego by i) organ zarządzający i organ właściwy w sprawach płatności były częścią jednej struktury, a ii) krajowy organ zarządzający zgłaszał Komisji wydatki, które mogą wprawdzie budzić wątpliwości, jednakże nie zostają zakwalifikowane jako prawnie niedopuszczalne w chwili ich zgłoszenia;

— nieścisłości materialnej niektórych okoliczności faktycznych, na których oparto zaskarżone decyzje, dotyczących przechowywania akt przez organ zarządzający.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz.U. L 161, s. 1) i rozporządzenie Komisji (WE) nr 438/2001 z dnia 2 marca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 dotyczącego zarządzania i systemów kontroli pomocy udzielanej w ramach funduszy strukturalnych (Dz.U. L 63, s. 21).
—

naruszyła art. 87 ust. 3 lit. c) WE, a w każdym razie dopuściła się błędu w ocenie okoliczności faktycznych, w zakresie w jakim uznała, że notyfikowany przez władze włoskie projekt subwencji nie mógł korzystać z odstępstwa przewidzianego w art. 87 ust. 2 lit. c) WE,
—

błędu co do prawa popełnionego przez SSP, który naruszył wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie T-56/07 P Komisja przeciwko Economidisowi (dotychczas nieopublikowany w Zbiorze) w zakresie, w jakim SSP błędnie ograniczył zakres tego wyroku wyłącznie do przypadku obsadzenia stanowiska kierownika wydziału, podczas gdy te same warunki znajdują zastosowanie do stanowiska spoza kadry zarządzającej, takiego jak będące przedmiotem niniejszej sprawy;
—

naruszenie i błędne zastosowanie art. 81 WE, art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1/2003, a także wytycznych w sprawie obliczania grzywien; w szczególności, skarżąca stoi w tym względzie na stanowisku, że Komisja: — ustaliła kwotę podstawową grzywny oraz kwotę dodatkową w nieodpowiedni sposób oraz z naruszeniem zasad równości traktowania oraz proporcjonalności; w celu określenia kwoty podstawowej oraz kwoty dodatkowej grzywny Komisja przyjęła bowiem w odniesieniu do Eni wielkość procentową 17 % wartości sprzedaży, uznając, że spółka ta jest odpowiedzialna za ustalanie cen i wymianę informacji, a jednocześnie zastosowała praktycznie identyczny współczynnik (18 %) w odniesieniu do innych uczestniczących w kartelu przedsiębiorstw, które ponadto podzieliły między sobą rynki i klientów; — pominęła zasadę pewności prawa, stwierdzając w odniesieniu do Eni występowanie okoliczności obciążającej polegającej na recydywie, podczas gdy naruszenia popełnione w latach 80 przez przedsiębiorstwa zależne Eni nie zostały jej przypisane w dotyczących tych naruszeń decyzjach i nie można czynić jej za nie odpowiedzialną; ponadto, biorąc pod uwagę czas, jaki upłynął między popełnieniem tych wcześniejszych naruszeń a popełnieniem naruszeń, których dotyczy zaskarżona decyzja, bezzasadne w tym przypadku jest stosowanie pojęcia recydywy; — nie stwierdziła w odniesieniu do Eni występowania okoliczności łagodzących polegających na marginalnym stopniu uczestnictwa skarżącej w kartelu oraz braku wdrożenia przez nią decyzji podjętych na zebraniach technicznych; skarżąca twierdzi ponadto, że dostarczyła dowodów na to, iż C. Monti był przekonany, że uczestniczy w całkowicie zgodnych z prawem zebraniach ze względu na to, iż zostały one zorganizowane w ramach EWF, a w każdym razie, także dowodów na brak umyślnego działania ze strony Eni, która otrzymywała od swych przedsiębiorstw zależnych informacje niepozwalające jej na dokonanie oceny niezgodnego z zasadami konkurencji charakteru tych zebrań.
—

stwierdzenie, zgodnie z art. 230 i 231 WE, że dorozumiana decyzja Komisji odmawiająca dostępu do dokumentów, których udostępnienia zażądała skarżąca we wniosku z dnia 25 czerwca 2008 r., jest nieważna;
—

stwierdzenie, zgodnie z art. 230 i 231 WE, że dorozumiana decyzja Komisji odmawiająca dostępu do dokumentów, których udostępnienia zażądała skarżąca we wniosku z dnia 20 czerwca 2008 r., jest nieważna oraz uznanie decyzji Komisji z dnia 26 września 2008 r. odmawiającej udostępnienia tych samych dokumentów za nieistniejącą;
—

Stwierdzenie, zgodnie z art. 230 i 231 WE, że dorozumiana decyzja Komisji odmawiająca dostępu do dokumentów, których udostępnienia zażądała skarżąca we wniosku z dnia 25 czerwca 2008 r., jest nieważna;
—

Stwierdzenie, zgodnie z art. 230 i 231 WE, że dorozumiana decyzja Komisji odmawiająca dostępu do dokumentów, których udostępnienia zażądała skarżąca we wniosku z dnia 25 czerwca 2008 r., jest nieważna oraz uznanie decyzji Komisji z dnia 31 października 2008 r. odmawiającej udostępnienia tych samych dokumentów za nieistniejącą;
—

Stwierdzenie, zgodnie z art. 230 i 231 WE, że dorozumiana decyzja Komisji odmawiająca dostępu do dokumentów, których udostępnienia zażądała skarżąca we wniosku z dnia 25 czerwca 2008 r., jest nieważna oraz uznanie decyzji Komisji z dnia 23 października 2008 r. odmawiającej udostępnienia tych samych dokumentów za nieistniejącą;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 32/37

Skarga wniesiona w dniu 31 października 2008 r. — Umbach przeciwko Komisji

(Sprawa T-474/08)

(2009/C 32/73)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Dieter C. Umbach (przedstawiciel: Rechtsanwalt M. Stephani)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 2 września 2008 r., sygn. akt SG.E.3/MV/psi D(2008) 6991.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący kwestionuje decyzję Komisji, w której odmówiony mu został całkowity i nieograniczony dostęp do dokumentów związanych z programem TACIS i umową TACIS, której stroną był skarżący. Skarżący twierdzi, że dostęp do spornych dokumentów ma decydujące znaczenie dla jego obrony w ramach skargi o zwrot wypłaconej kwoty pieniężnej, jaką Komisja wniosła przeciwko niemu na skutek wypowiedzenia umowy TACIS.

Na poparcie swojej skargi skarżący powołuje się po pierwsze na naruszenie ogólnych zasad prawa wspólnotowego, a w szczególności na naruszenie zasady dobrej administracji i zasady rzetelnego procesu, ponieważ jako zainteresowany powinien mieć on możliwość uzyskania całkowitego i nieutrudnionego dostępu do dokumentów, które są — zdaniem skarżącego — konieczne do jego obrony i późniejszego dochodzenia jego własnych roszczeń wobec Komisji.

Ponadto skarżący utrzymuje, że prawo do całkowitego i nieutrudnionego dostępu do akt wynika również z rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1), gdyż Komisja w szczególności błędnie skorzystała z uznania przyznanego jej w ramach art. 4 i 9 tego rozporządzenia.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).
—

stwierdzenie, zgodnie z art. 230 i 231 WE, że dorozumiana decyzja Komisji odmawiająca dostępu do dokumentów, których udostępnienia zażądała skarżąca we wniosku z dnia 25 czerwca 2008 r., jest nieważna oraz uznanie decyzji Komisji z dnia 8 października 2008 r. odmawiającej udostępnienia tych samych dokumentów za nieistniejącą;
—

naruszenie art. 253 i 87 ust. 1 WE ze względu na popełnienie przez Komisję błędu co do okoliczności faktycznych oraz oczywistego błędu w ocenie w zakresie dotyczącym zastosowania kryterium starannego pożyczkobiorcy, w efekcie czego przyjęta została stopa, jakiej zażądanoby od pożyczkobiorcy prywatnego;
—

oczywistych błędach w ocenie dotyczących: — zastosowania art. 86 ust. 2 WE w odniesieniu do wkładu kapitałowego w kwocie 53,48 mln EUR, wniesionego tytułem rekompensaty za świadczenie usługi publicznej, a to ze względu na to, że kwota ta zrekompensowała dwukrotnie te same zobowiązania z tytułu świadczenia usługi publicznej, co doprowadziło do nadmiernej rekompensaty i zostało wykorzystane do wyrównania deficytu wynikającego z kosztów zarządu i niezdolności SNCM do rzeczywistej poprawy swej efektywności; — zastosowania wynoszącej 158 mln EUR ceny sprzedaży SNCM poniżej wartości rynkowej, które nie może zostać uznane za niestanowiące pomocy państwa; Komisja w niewłaściwy sposób zinterpretowała zachowanie się inwestora prywatnego prowadzącego działalność w warunkach gospodarki rynkowej i popełniła błąd, uznając, że prawdopodobieństwo wniesienia, w razie ewentualnej upadłości SNCM, przeciwko państwu powództwa o przyczynienie się do pokrycia długów tej spółki pozwala uznać sprzedaż SNCM po cenie poniżej wartości rynkowej za mniej kosztowne rozwiązanie; — wniesienia przez CGMF wkładu kapitałowego w kwocie 8,75 mln EUR ze względu na to, że Komisja nie uwzględniła wszystkich czynników natury ekonomicznej, finansowej i prawnej oraz nie dowiodła tego, że wkład CGMF nie stanowi pomocy państwa; — dokonania przez CGMF wpłaty na konto bieżące wpłaty w wysokości 38,5 mln EUR z tytułu zastosowanych wobec pracowników środków o charakterze społecznym, co postawiło SNCM w sytuacji bardziej korzystnej, niż wynikałoby to z jej pozycji na rynku; — pomocy państwa na kwotę 22,52 mln EUR, ze względu na to, iż nic nie uzasadnia wyciągnięcia wniosku o zgodności tej pomocy ze wskazanymi w tym przypadku wspólnotowymi wytycznymi;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 55/41

Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Deutsche Post przeciwko Komisji

(Sprawa T-570/08)

(2009/C 55/73)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Deutsche Post AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: J. Sedemund i T. Lübbig, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 30 października 2008 r. dotyczącej nakazu udzielenia informacji w postępowaniu „Pomoc państwa C-36/07 — Pomoc państwa na rzecz Deutsche Post AG”;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca kwestionuje decyzję Komisji Wspólnot Europejskich C(2008) 6468 z dnia 30 października 2008 r. wydaną w postępowaniu w sprawie pomocy państwa C 36/2007 (ex NN 25/2007), w której Komisja nakazała Niemcom, na podstawie art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1) dostarczenie wszelkich dokumentów, informacji i danych koniecznych do oszacowania przychodów i kosztów Deutsche Post w okresie od 1989 r. do 2007 r.

Strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

W zarzutach od pierwszego do trzeciego strona skarżąca twierdzi, iż należy stwierdzić nieważność decyzji już ze względu na naruszenie istotnych wymogów formalnych i proceduralnych, ponieważ:

— nie zostały spełnione wymogi w zakresie skutecznego wyznaczania terminów ani też wymogi dotyczące „ponaglenia przewidującego właściwy dodatkowy termin” w rozumieniu art. 5 ust. 2 oraz art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999;

— nakaz udzielenia informacji zawiera poważny brak w uzasadnieniu, przez co narusza on art. 253 WE;

— Komisja naruszyła art. 287 WE i art. 10 WE, jako że nie zapewniła rządowi federalnemu i stronie skarżącej możliwości zajęcia stanowiska w kwestii ochrony tajemnicy handlowej skarżącej.

W swym czwartym zarzucie strona skarżąca podnosi, iż należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji także ze względu na naruszenie przepisów materialnych prawa wspólnotowego, ponieważ wykorzystanie żądanych danych na temat kosztów i przychodów w okresie od dnia 1 stycznia 1995 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. w odniesieniu do badania „wyrównania finansowego” było sprzeczne z ramami wspólnotowymi 2005 oraz z podziałem kompetencji między państwa członkowskie a Komisję, jak również stanowiło naruszenie art. 86 ust. 2 WE i art. 87 ust. 1 WE w związku z zasadami proporcjonalności i pewności prawa, a także zakazem dyskryminacji przewidzianym w prawie wspólnotowym, a wreszcie było ono oczywiście nieprzydatne dla oceny uregulowań dotyczących emerytur i odpowiedzialności z punktu widzenia prawa pomocy państwa.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. [88 WE] (Dz.U. L 83, s. 1).
—

nakazanie, by Wspólnota Europejska naprawiła szkodę poniesioną przez skarżących na skutek: i) bezprawnego przyjęcia art. 6 ust. 2 pierwszego rozporządzenia przeglądowego, drugiego rozporządzenia przeglądowego oraz rozporządzenia Komisji 1451/2007; albo, tytułem żądania ewentualnego, na skutek: ii) niepodjęcia przez Komisję niezbędnych środków w celu zapewnienia, że prawa skarżących do ochrony danych, przysługujące im na podstawie dyrektywy w sprawie produktów biobójczych będą przestrzegane i że zapobiegnie się pasożytowaniu przez konkurencję w ramach programu przeglądowego; przy czym wysokość szkody ocenia się na 39 212 569 EUR albo na inną kwotę, którą skarżący wykażą w toku niniejszego postępowania albo którą ustali Sąd orzekając ex aequo et bono;
—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 893/2008 z dnia 10 września 2008 r. w sprawie utrzymania cła antydumpingowego na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Białorusi, Chińskiej Republiki Ludowej, Arabii Saudyjskiej i Korei w następstwie częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (1) w zakresie, w jakim rozporządzenie to nie uchyla cła antydumpingowego obowiązującego względem skarżącej od dnia 29 grudnia 2006 r. tj. dnia, w którym przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Tajwanu i Malezji został objęty tymczasowym cłem antydumpingowym, którego na mocy decyzji z dnia 19 czerwca 2007 r. nr 2007/430/WE (2) Komisja postanowiła nie pobierać;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 55/35

Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Slovenská pošta przeciwko Komisji

(Sprawa T-556/08)

(2009/C 55/64)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Slovenská pošta a.s. (Banská Bystrica, Republika Słowacka) (przedstawiciele: O. Brouwer, C. Schillemans i M. Knapen, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi, na podstawie art. 230 WE, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 5912 wersja ostateczna z dnia 7 października 2008 r. (sprawa COMP/39.562 — słowackie prawo pocztowe), w której Komisja uznała słowackie przepisy z dziedziny prawa pocztowego dotyczące hybrydowych usług pocztowych za sprzeczne z art. 86 ust. 1 w związku z art. 82 WE w zakresie, w jakim zastrzegają one na rzecz skarżącej dostarczanie przesyłek hybrydowych.

Na poparcie swych żądań skarżąca podnosi cztery zarzuty.

Po pierwsze, podnosi ona, że Komisja naruszyła istniejącą na gruncie prawa wspólnotowego zasadę dobrej administracji poprzez nienależyte zbadanie w ramach dochodzenia wszystkich okoliczności faktycznych i interesów, gdyż w ocenie skarżącej zaskarżona decyzja opiera się na licznych domniemaniach. Strona skarżąca twierdzi nadto, że Komisja naruszyła przewidziany w art. 253 WE obowiązek przedstawienia odpowiedniego uzasadnienia.

Po drugie, skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła faktycznie prawo skarżącej do bycia wysłuchaną.

Po trzecie, skarżąca utrzymuje, iż Komisja popełniła oczywiste błędy w zakresie oceny okoliczności faktycznych i wykładni prawa w odniesieniu do kwestii zgodności z prawem przyznania wyłącznych praw w sektorze pocztowym, w wyniku czego błędnie zastosowała art. 86 WE i 82 WE.

Po czwarte, skarżąca podnosi, że prezentując zasadniczo odmienne i niespotykane dotąd podejście do kwestii definiowania właściwego rynku, Komisja naruszyła zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 55/32

Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen przeciwko Komisji

(Sprawa T-550/08)

(2009/C 55/59)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwältinnen U. Itzen i J. Ziebarth)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim dotyczy ona skarżącej;

— ewentualnie, odpowiednie obniżenie wysokości grzywny nałożonej na skarżącą w zaskarżonej decyzji;

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. w sprawie COMP/39.181 — Woski do świec, w której pozwana stwierdziła, że pewne przedsiębiorstwa, w tym skarżąca, naruszyły art. 81 ust. 1 WE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z powodu udziału w ciągłym porozumieniu lub ciągłej uzgodnionej praktyce w sektorze wosku parafinowego.

Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

W zarzucie pierwszym skarżąca zarzuca naruszenie obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 253 WE oraz prawa do obrony, gdyż ocena dowodów, jakiej Komisja dokonała w zaskarżonej decyzji, nie pozwala konkretnie ustalić, jakie elementy naruszenia są jej faktycznie przypisywane. Całościowe przeprowadzenie dowodów przez Komisję dotyczy poza skarżącą także innych spółek, których działania nie mogą jej zostać przypisane. Z uwagi na brak jasności w przeprowadzeniu dowodów doszło do naruszenia prawa do obrony, ponieważ Komisja powinna umożliwić jasne i jednoznaczne ustalenie, jakie elementy naruszenia są przypisywane jakiemu przedsiębiorstwu oraz skutków, które się z tym wiążą.

Następnie skarżąca utrzymuje, iż nie uczestniczyła w żadnym naruszeniu art. 81 WE. Nie tylko z formalnego punktu widzenia Komisja nie przeprowadziła prawidłowo dowodów, ale również pomocnicze badanie materialne dowodów wskazuje na to, że skarżącej nie udowodniono żadnego zarzutu. Poszczególne spotkania, które zostały wspomniane i dokumenty uwzględnione w tym względzie w ramach przeprowadzania dowodów nie pozwalają wyciągnąć wniosku, iż skarżąca uczestniczyła w kartelu. Takiego wniosku nie można tym bardziej wyciągnąć ze względu na to, że skarżącej od samego początku stawiano jedynie zarzut popełnienia naruszenia o mniejszym znaczeniu. Okoliczność ta nie została jednak uwzględniona przy przeprowadzaniu dowodów, zaś pod uwagę wzięte zostały — także na niekorzyść skarżącej — dowody, które mogły ewentualnie wykazywać naruszenia popełnione przez osoby trzecie, w których skarżąca nie uczestniczyła.

W zarzucie drugim skarżąca powołuje się na przedawnienie. Już na początku 2000 r. przeniosła ona sporną działalność dystrybucyjną na inną spółkę, tak że pierwsze działania przerywające bieg przedawnienia podjęte w 2005 r. wobec skarżącej nie powinny były już umożliwić ścigania dawnego naruszenia.