Sprawa C‑334/14

État belge

przeciwko

Nathalie De Fruytier

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Mons)

„Odesłanie prejudycjalne — Szósta dyrektywa VAT — Zwolnienia niektórych rodzajów działalności w interesie publicznym — Artykuł 13 część A ust. 1 lit. b) i c) — Opieka szpitalna i medyczna — Świadczenia ściśle związane — Działalność polegająca na przewozie organów i próbek pochodzących od ludzi do celów przeprowadzenia analizy medycznej albo zapewnienia opieki medycznej lub terapeutycznej — Działalność prowadzona samodzielnie — Szpitale i ośrodki medyczne i diagnostyczne — Placówka o podobnym charakterze”

Streszczenie – wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 lipca 2015 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia przewidziane w szóstej dyrektywie – Zwolnienie świadczenia opieki medycznej w ramach zawodów medycznych i paramedycznych – Przewóz przez osobę trzecią prowadzącą samodzielnie działalność gospodarczą, organów i próbek pochodzących od ludzi do celów przeprowadzenia analizy medycznej albo zapewnienia opieki medycznej lub terapeutycznej – Wyłączenie – Świadczenia ściśle związane ze świadczeniami o charakterze medycznym – Placówka o podobnym charakterze – Wyłączenie

[dyrektywa Rady 77/388, art. 13 część A ust. 1 lit. b), c)]

Artykuł 13 część A ust. 1 lit. b) i c) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do działalności polegającej na przewozie organów i próbek pochodzących od ludzi do celów przeprowadzenia analizy medycznej albo zapewnienia opieki medycznej lub terapeutycznej, wykonywanej przez osobę trzecią prowadzącą samodzielnie działalność gospodarczą na rzecz klinik i laboratoriów, której świadczenia są objęte zwrotem z systemu zabezpieczeń społecznych. W szczególności taka działalność nie może korzystać ze zwolnienia z podatku od wartości dodanej z tytułu świadczeń ściśle związanych ze świadczeniami o charakterze medycznym, takimi jak przewidziane we wspomnianym art. 13 część A ust. 1 lit. b), ponieważ ta prowadząca samodzielnie działalność gospodarczą osoba trzecia nie może być uznana za „podmiot prawa publicznego” ani za „szpital”, „ośrodek medyczny”, „ośrodek diagnostyczny”, ani za żadną inną „oficjalnie uznaną placówkę o podobnym charakterze” prowadzącą działalność w warunkach porównywalnych z warunkami obowiązującymi podmioty prawa publicznego.

W istocie po pierwsze działalność taka nie stanowi w sposób oczywisty opieki medycznej lub świadczeń opieki medycznej w rozumieniu art. 13 część A ust. 1 lit. b) i c) szóstej dyrektywy, ponieważ nie jest objęta świadczeniami medycznymi, których bezpośredni i rzeczywisty cel polega na diagnozie, leczeniu lub wyleczeniu chorób lub zaburzeń zdrowia lub których rzeczywisty cel polega na ochronie zdrowia, utrzymaniu bądź przywróceniu dobrego stanu zdrowia.

Po drugie przewoźnik wykonujący samodzielnie działalność gospodarczą nie jest, w odróżnieniu w szczególności od prywatnego laboratorium wykonującego diagnostyczne analizy medyczne o celu terapeutycznym, zindywidualizowanym podmiotem pełniącym określone zadanie tego samego rodzaju co szpitale lub ośrodki medyczne i diagnostyczne.

(por. pkt 23, 25, 36, 39; sentencja)