ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Zarzut drugi dotyczący naruszenia drugiego wymogu proceduralnego wynikającego z art. 2 ust. 7 lit. c) akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego oraz naruszenia podstawowych zasad prawa do obrony oraz prawa do uczciwego procesu w ten sposób, że Komisja nie przekazała pewnych istotnych danych do Komitetu Doradczego ds. Antydumpingu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 298/27

Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2011 r. — Valeo Vision przeciwko Komisji

(Sprawa T-457/11)

2011/C 298/51

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Valeo Vision (Bobigny, Francja) (przedstawiciel: R. Ledru, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności, w całości, rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 603/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej;

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi w swoim jedynym zarzucie naruszenie zasad klasyfikacji w Nomenklaturze scalonej, ponieważ uważa, że ogólne zasady interpretacji nr 1, 3a), 3b), 3c) i 6, uwaga nr 2a) do sekcji XVI oraz uwaga nr 8 do rozdziału 85 Nomenklatury scalonej prowadzą z jednej strony do zaklasyfikowania „listwy LED” do pozycji 8541, lub pomocniczo do pozycji 8542 Nomenklatury scalonej, a z drugiej strony do wyłączenia klasyfikacji do pozycji 8512. Strona skarżąca kwestionuje po pierwsze uzasadnienie i klasyfikację Komisji, a po drugie podnosi brak uzasadnienia i podstawy prawnej uzasadnienia rozporządzenia klasyfikacyjnego.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 298/21

Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2011 r. — Hartmann przeciwko OHIM (Nutriskin Protection Complex)

(Sprawa T-415/11)

2011/C 298/38

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Paul Hartmann AG (Heidenheim an der Brenz, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Aicher)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie R 1524/2010-1;

— obciążenie pozwanego kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego przed OHIM.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Nutriskin Protection Complex” dla towarów z klas 3 i 5 — zgłoszenie nr 8 995 086

Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ znak towarowy „Nutriskin Protection Complex” nie jest w odniesieniu do towarów z klas 3 i 5 ani opisowy, ani pozbawiony charakteru odróżniającego, zważywszy że z jednej strony element „Nutriskin”, ze względu na nietypowość tego połączenia, prowadzi do powstania określenia, które nie wywiera bezpośrednio opisującego wrażenia, a z drugiej strony strona pozwana poprzestała na wywiedzeniu rzekomego braku charakteru odróżniającego z opisowego znaczenia zgłoszonego znaku.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 298/21

Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2011 r. — Laboratoire Bioderma przeciwko OHIM — Cabinet Continental (BIODERMA)

(Sprawa T-427/11)

2011/C 298/40

Język skargi: francuski

Strony

Strona skarżąca: Laboratoire Bioderma (Lyon, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Teston)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Cabinet Continental (Paryż, Francja)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 lutego 2011 r.;

— oddalenie wniesionego przez spółkę Cabinet Continental powództwa o unieważnienie prawa do zarejestrowanego znaku towarowego;

— obciążenie OHIM lub wnoszącego o unieważnienie prawa do znaku całością kosztów postępowania poniesionych przez skarżącą w związku z niniejszą skargą;

— obciążenie wnoszącego o unieważnienie prawa do znaku kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w związku z postępowaniem przed Wydziałem Unieważnień i Izbą Odwoławczą.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „BIODERMA” dla towarów i usług należących do klas 3, 5 i 44 — wspólnotowy znak towarowy nr 3 136 892.

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Laboratoire Bioderma.

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Cabinet Continental.

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: wniosek o unieważnienie prawa do znaku został wniesiony na podstawie art. 52 ust. 1 lit. a) i art. 7 ust. 1 lit. b), lit. c) i lit. d) rozporządzenia nr 207/2009

Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr 3 136 892

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i lit. c) oraz art. 75 rozporządzenia nr 207/2009, ze względu na to, że zaskarżona decyzja jest błędna w odniesieniu, między innymi, do znaczenia rozpatrywanego znaku towarowego w języku greckim i postrzegania rzeczonego znaku towarowego przez greckich odbiorców.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 298/26

Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2011 r. — Szajner przeciwko OHIM — Forge de Laguiole (LAGUIOLE)

(Sprawa T-453/11)

2011/C 298/49

Język skargi: francuski

Strony

Strona skarżąca: Gilbert Szajner (Saint-Maur-des-Fossés, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Lakits-Josse)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Forge de Laguiole SARL (Laguiole, Francja)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 1 czerwca 2011 r., z tego względu, że decyzją tą unieważniono prawo do wspólnotowego znaku towarowego nr 2 468 379 dla towarów objętych wnioskiem o unieważnienie prawa do znaku z klas 8, 14, 16, 18, 20, 21, 28 i 34;

— orzeczenie, że spółka Forge de Laguiole pokryje własne koszty oraz koszty poniesione przez G. Szajnera, w tym koszty pełnomocnictwa.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „LAGUIOLE” dla towarów i usług należących, między innymi, do klas 8, 14, 16, 18, 20, 21, 28, 34 i 38 — wspólnotowy znak towarowy nr 2 468 379

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżący

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Forge de Laguiole SARL

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: wniosek o unieważnienie prawa do znaku został złożony na podstawie art. 53 ust. 1 lit. c) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009, w powołaniu się na firmę Forge de Laguiole

Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i częściowe unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr 2 468 379

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009, ze względu na to, że, po pierwsze, Izba Odwoławcza uznała mylnie, że firma Forge de Laguiole nie podlegała zasadzie specjalizacji i że firma ta mogła być objęta ochroną w odniesieniu do działalności, która nie była faktycznie wykonywana przez Forge de Laguiole oraz, po drugie, że nie istniało żadne prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku firmy Forge de Laguiole produkującej noże i znaku towarowego „LAGUIOLE” zgłoszonego dla towarów niezwiązanych z wyrobami nożowniczymi.
—

ewentualnie, przekazanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej, aby wydał orzeczenie w zmienionym składzie co do istoty sprawy.
2)

Zarzut drugi dotyczący tego, że zdaniem skarżącej pozwana naruszyła prawa do uczciwego procesu oraz prawa do obrony, jak również zasadę dobrej administracji, błędnie uwzględniając rzekomą obawę odnoszącą się do stosunku izomerów, którą uznano po raz pierwszy za zasadniczą kwestię przy ponownym złożeniu wniosku i na bardzo zaawansowanym etapie procedury. Skarżącej nie umożliwiono zatem podniesienia uwag. Ponadto pozwana nie uwzględniła propozycji zmiany przedstawionej przez skarżącą.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 331/26

Skarga wniesiona w dniu 15 września 2011 r. — Bena Properties przeciwko Radzie

(Sprawa T-490/11)

2011/C 331/51

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Bena Properties Co. SA (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji 2011/273/WPZiB z dnia 9 maja 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii w zakresie, w jakim te środki jej dotyczą, oraz późniejszych decyzji wykonawczych 2011/302/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. oraz 2011/367/WPZiB z dnia 23 czerwca 2011 r. w zakresie, w jakim jej nazwa została wymieniona w wykazie osób i podmiotów, o których mowa w art. 3 i 4 decyzji 2011/273/WPZiB z dnia 9 maja 2011 r.;

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 442/2011 z dnia 9 maja 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz późniejszego rozporządzenia wykonawczego nr 504/2011 z dnia 23 maja 2011 r. i sprostowania (rozporządzenie sprostowujące do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 504/2011 opublikowane w dniu 24 czerwca 2011 r.) w zakresie, w jakim akty te jej dotyczą;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które są co do istoty identyczne z podniesionymi w sprawie T-433/11 Makhlouf przeciwko Radzie (1) lub podobne do nich.

(1) Dz.U. C 290 z 1.10.2011, s. 14.
—

stwierdzenie nieważności załącznika I część 2 część VI lit. D tiret piąte do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw oraz,
—

zawieszenie rozpoznawania wniesionej do Sądu przez stronę skarżącą skargi na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 maja 2011 r. do chwili rozstrzygnięcia przez OHIM i sądy gospodarcze nr 4 i 8 w Barcelonie postępowań w sprawie unieważnienia i w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego ze względu na brak używania;
3)

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 regulaminu pracowniczego oraz błędnego uzasadnienia, ponieważ SSP dokonał wykładni art. 7 ust. 1 regulaminu pracowniczego w taki sposób jakoby miał on przyznawać każdemu urzędnikowi bezwzględne prawo dostępu do każdego stanowiska w jego grupie zaszeregowania. SSP naruszył w ten sposób znaczenie art. 7 ust. 1 regulaminu pracowniczego oraz art. 10 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego a także pominął wyjaśnienia przedstawione przez Komisję w odniesieniu do interesu służby.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 319/22

Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2011 r. — Luna International przeciwko OHIM — Asteris (Al bustan)

(Sprawa T-454/11)

2011/C 319/48

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Luna International Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Asteris Industrial and Commercial Company SA (Ateny, Grecja)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 maja 2011 r. w sprawie R 1358/2008-2;

— obciążenie OHIM i Asteris Industrial and Commercial Company SA własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy „Al butan” dla towarów z klas 29, 30, 31 i 32 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 3540846

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Asteris Industrial and Commercial Company SA

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: strona wnosząca o unieważnienie prawa do znaku oparła swój wniosek na art. 51 ust. 1 lit. b) i art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 i uzasadniła go zarejestrowanym w Grecji wcześniejszym graficznym znaku towarowym nr 137497 „AL BUSTAN” dla towarów z klasy 29

Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do części zakwestionowanych towarów

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 53 ust. 1, art. 57 ust. 2 i art. 57 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne stwierdzenie Izby Odwoławczej, iż właściciel wcześniejszego krajowego znaku towarowego przedstawił dowód, że w okresie pięciu lat poprzedzających datę złożenia wniosku o unieważnienie prawa do znaku wcześniejszy znak towarowy był rzeczywiście używany w państwie członkowskim, w którym został zarejestrowany, w związku z towarami, dla których został zarejestrowany, lub że istniały usprawiedliwione powody nieużywania znaku. Ponadto Izba Odwoławcza wyciągnęła niedopuszczalne wnioski z materiału o niskiej (lub żadnej) wartości dowodowej.
4)

Zarzut piąty dotyczący nadużycia władzy w szczególności ze względu na to, że wydając ex post decyzję zatwierdzającą z mocą wsteczną niezgodne z prawem zbycie aktywów oraz zatwierdzając nowego przedstawiciela, któremu powierzono zadanie polegające jedynie na sporządzeniu nowego raportu potwierdzającego status Wendel jako nabywcy zbywanych aktywów, Komisja obeszła cel art. 266 TFUE oraz rozporządzenia nr 4064/89 (1), które przewidywało m.in. możliwość cofnięcia decyzji zatwierdzającej oraz ukarania podmiotów odpowiedzialnych za bezprawność, do której doszło.
2)

Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana naruszyła jej uzasadnione oczekiwania, gdyż najpierw udzieliła jej precyzyjnych, bezwarunkowych i spójnych zapewnień co do tego, kiedy i w jakich okolicznościach notyfikowana decyzja czeskiego ministra przemysłu i handlu stanie się ostateczna, jednoznacznie potwierdzając później to zapewnienie, po czym, nieoczekiwanie, wydała zaskarżoną decyzję, niezgodną ze swymi wcześniejszymi oświadczeniami.
1)

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, ze względu na to, że art. 12 ust. 5 TRLIS nie spełnia przesłanek do tego, by uznać go za pomoc państwa — Artykuł 12 ust. 5 TRLIS, rozpatrywany w świetle całości hiszpańskiego systemu podatkowego, nie stanowi korzyści ekonomicznej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Z drugiej strony, sporny przepis ma ogólny charakter, przez co nie można wnioskować, że jest on de facto selektywny, w znaczeniu nadawanym temu pojęciu w wykładani stosowanej przez samą Komisję oraz we wspólnotowym orzecznictwie.
—

nakazanie stronie pozwanej przedstawienia kwestionariuszy, jakie wysłała ona do osób trzecich w pierwszej i drugiej fazie dochodzenia w przedmiocie planowanego nabycia przez Western Digital Corporation spółki Viviti Technologies Ltd oraz planowanego przejęcia przez Seagate działalności Samsung Electronics Co. w dziedzinie produkcji twardych dysków;
1)

Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Komisji Europejskiej do oddelegowania na ECHA nakładania należności administracyjnych i braku kompetencji ECHA do wydania decyzji MB/29/2010 jej zarządu Agencji z dnia 12 listopada 2010 r. („on the classification of charges for which services are levied”). — Strona skarżąca podnosi w tej kwestii, że ustanawiając w art. 13 ust. 4 rozporządzenia w sprawie opłat i należności, iż ECHA pobiera opłatę administracyjną odmienną od opłaty za rejestrację, która jest jedyną dozwoloną przez przepisy o utworzeniu ECHA, Komisja wykracza poza to, na co zezwalają te przepisy i że w tym zakresie art. 114 TFUE nie jest wystarczający, aby uzasadnić kompetencję Komisji lub ECHA.
1)

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, gdyż zgodnie z tym przepisem to, co Komisja uważa za zaniechanie przez państwo podjęcia kroków w celu ściągnięcia należnych mu kwot, nie stanowi nowej pomocy państwa w rozumieniu art. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (1) ani zmiany istniejącej pomocy państwa. Ponadto nie występuje zwiększenie ogólnego ryzyka dla państwa; niemniej nawet gdyby miało to miejsce, również nie mogłoby stanowić podstawy zakwalifikowania rozpatrywanych okoliczności jako nowej pomocy państwa.
7)

Zarzut siódmy, w którym strona skarżąca podnosi, że rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 687/2011 jest w stosunku do niej nieważne, ponieważ narusza przysługujące jej prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej.
2)

Zarzut drugi dotyczący: — tego, że zakwestionowany akt de jure albo de facto narzuci wymóg posiadania siedziby na systemy rozliczeniowe z udziałem kontrpartnera centralnego (CCP), które będą chciały przeprowadzać operacje rozliczeniowe lub rozrachunkowe w euro, a których codzienne obroty przekraczają pewien wolumen. Zakwestionowany akt narusza art. 48, 56 i 63 TFUE, wszystkie razem lub część z nich, ze względu na to, że: a) CCP z siedzibami w państwach członkowskich spoza obszaru euro, takich jak Wielka Brytania, będą zobowiązane do przeniesienia ich ośrodków administracyjnych i kontrolnych do państw członkowskich, które są członkami Eurosystemu. Będą one także zobowiązane do ukonstytuowania się ponownie jako osoby prawne według przepisów prawa wewnętrznego innego państwa członkowskiego; b) w razie gdy wspomniane CCP nie przeniosą siedziby tak, jak jest to wymagane, nie będą mieć dostępu do rynków finansowych w państwach członkowskich Eurosystemu na takich samych zasadach jak CCP z siedzibami na tym obszarze albo w ogóle; c) wspomniane CCP z siedzibami poza obszarem euro nie będą uprawnione do udogodnień oferowanych przez EBC lub krajowe banki centralne („KBC”) Eurosystemu na takich samych zasadach lub w ogóle; d) w rezultacie możliwość oferowania klientom w Unii przez wspomniane CCP usług rozliczeniowych lub rozrachunkowych w euro będzie ograniczona, a nawet całkowicie wykluczona.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 340/31

Skarga wniesiona w dniu 28 września 2011 r. — Makhlouf przeciwko Radzie

(Sprawa T-509/11)

2011/C 340/61

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Mohammad Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: C. Rygaert i G. Karouni, adwokaci)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej 2011/488/WPZiB z dnia 1 sierpnia 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii w zakresie dotyczącym Mohammada (zwanego Mohammedem) Makhloufa;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania na podstawie art. 87 i 91 regulaminu postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 7 zarzutów, które są co do zasady identyczne z tymi, które zostały przedstawione w sprawie T-383/11 Makhlouf przeciwko Radzie, lub są do nich podobne (1).

(1) Dz.U. C 282 z 24.9.2011, s. 30.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 340/31

Skarga wniesiona w dniu 26 września 2011 r. — Francja przeciwko Komisji

(Sprawa T-511/11)

2011/C 340/62

Język postępowania: francuski

Strony

Skarżące: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues, J. Gstalter i J. Rossi, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji;

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argument

W skardze storna skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2011) 4973 wersja ostateczna, z dnia 13 lipca 2011 r., w sprawie pomocy państwa nr C 46/2003, dotyczącej składek na rzecz Association nationale interprofessionnelle du bétail et des viandes (Interbev) (francuskiego stowarzyszania międzyzawodowego hodowców bydła i producentów wołowiny). Komisja uznała, że dobrowolne składki, które stały się obowiązkowe, stanowią pomoc państwa zgodną ze wspólnym rynkiem.

W uzasadnieniu skargi storna skarżąca powołuje się na dwa zarzuty, z których pierwszy jest co do zasady tożsamy lub podobny do zarzutu podniesionego w sprawie T-478/11 Francja przeciwko Komisji.

Zarzut drugi dotyczy naruszenia przez Komisję obowiązku dochowania rozsądnego terminu w przebiegu postępowania administracyjnego.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 TFUE w związku z art. 1 i 2 rozporządzenia nr 1998/2006 poprzez błędne przyjęcie lub samo założenie, że powstała korzyść. Strona skarżąca podnosi, że twierdzenie Komisji, że sporny środek podlega rozporządzeniu w sprawie pomocy de minimis obarczone jest istotnym błędem. Adresaci programu pożyczek nie uzyskali żadnej korzyści w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, wobec czego, już ze względu na sam ten fakt rzeczony program — w formie, w jakiej był on na ogół stosowany — nie może zostać uznany za pomoc. — Komisja nie powinna była dojść do wniosku, że powstała korzyść, wyłącznie na podstawie okoliczności, że pożyczki zostały udzielone przez specjalną instytucję kredytową. Bardziej istotne w tym względzie są warunki, na jakich pożyczki zostały przyznane. Dla dokonania oceny, czy powstała korzyść, rozważyć należy żądaną stopę odsetkową, zabezpieczenie pożyczki, a także ogólną sytuację przedsiębiorstwa, które otrzymało pożyczkę. Trzeba ustalić, czy inwestor prywatny uzyskałby porównywalną pożyczkę oprocentowaną według uzgodnionej stopy i zabezpieczoną w określony sposób. — Zgodnie z dotychczasową praktyką Komisji wskaźniki te, w odniesieniu do pożyczek podporządkowanych, zostały uściślone w ramach tzw. metody brandenburskiej, na podstawie obwieszczenia Komisji w sprawie stopy referencyjnej, tak że oznaczają one, iż pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE nie istnieje. Komisja odstąpiła nagle od tej praktyki decyzyjnej i opiera się obecnie jedynie na cechach instytucji kredytowej udzielającej pożyczki. Jest to jednak wskaźnik całkowicie niewłaściwy, gdyż specjalne instytucje kredytowe mogą także funkcjonować na zasadach rynkowych.