ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2012 r. – Audi i Volkswagen przeciwko OHIM

(sprawa C-467/11 P)

„Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Odwołanie, które stało się bezprzedmiotowe — Umorzenie postępowania”

Odwołanie — Interes prawny — Przesłanka — Odwołanie mogące przynieść korzyść stronie, która je wniosła (por. pkt 11)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 lipca 2011 r. w sprawie T-318/09 Audi i Volkswagen przeciwko OHIM (TDI), którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 maja 2009 r. (sprawa R 226/2007–1) dotyczącej wniosku o rejestrację oznaczenia słownego TDI jako wspólnotowego znaku towarowego dla towarów należących do klasy 12 (pojazdy samochodowe i ich elementy konstrukcyjne) – Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1) – Charakter odróżniający oznaczenia słownego TDI

Sentencja

1) Postępowanie w przedmiocie odwołania zostaje umorzone.

2) Audi AG i Volkswagen AG zostają obciążone kosztami postępowania.

Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2012 r. – Audi i Volkswagen przeciwko OHIM

(sprawa C-467/11 P)

„Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Odwołanie, które stało się bezprzedmiotowe — Umorzenie postępowania”

Odwołanie — Interes prawny — Przesłanka — Odwołanie mogące przynieść korzyść stronie, która je wniosła (por. pkt 11)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 lipca 2011 r. w sprawie T-318/09 Audi i Volkswagen przeciwko OHIM (TDI), którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 maja 2009 r. (sprawa R 226/2007–1) dotyczącej wniosku o rejestrację oznaczenia słownego TDI jako wspólnotowego znaku towarowego dla towarów należących do klasy 12 (pojazdy samochodowe i ich elementy konstrukcyjne) – Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1) – Charakter odróżniający oznaczenia słownego TDI

Sentencja

1) Postępowanie w przedmiocie odwołania zostaje umorzone.
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 10 lipca 2012 r. – Rügen Fisch przeciwko OHIM

(sprawa C-582/11 P)

„Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 7 ust. 1 i 2 — Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy SCOMBER MIX — Bezwzględna podstawa unieważnienia — Charakter opisowy”

Odwołanie — Zarzuty — Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów — Niedopuszczalność — Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów — Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 46)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 21 września 2011 r. w sprawie T-201/09 Rügen Fisch przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę wnoszącej odwołanie na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 marca 2009 r. (sprawa R 230/2007-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Rügen Fisch AG a Schwaaner Fischwaren GmbH – Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1) – Charakter odróżniający oznaczenia słownego SCOMBER MIX

Sentencja

1) Odwołanie zostaje w części odrzucone i w części oddalone.

2) Rügen Fisch AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 10 lipca 2012 r. – Rügen Fisch przeciwko OHIM

(sprawa C-582/11 P)

„Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 7 ust. 1 i 2 — Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy SCOMBER MIX — Bezwzględna podstawa unieważnienia — Charakter opisowy”

Odwołanie — Zarzuty — Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów — Niedopuszczalność — Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów — Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 46)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 21 września 2011 r. w sprawie T-201/09 Rügen Fisch przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę wnoszącej odwołanie na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 marca 2009 r. (sprawa R 230/2007-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Rügen Fisch AG a Schwaaner Fischwaren GmbH – Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1) – Charakter odróżniający oznaczenia słownego SCOMBER MIX

Sentencja

1) Odwołanie zostaje w części odrzucone i w części oddalone.
1.

Rolnictwo — Zbliżanie ustawodawstw — Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin — Dyrektywa 91/414 — Procedura włączenia substancji czynnych wchodzących w skład tych środków do załącznika I do tej dyrektywy — Utrzymujący się brak pewności z naukowego punktu widzenia co do nieszkodliwości substancji — Możliwość przedłożenia nowych danych i badań przez przedsiębiorstwa, które zgłosiły daną substancję — Brak — Możliwość przedłożenia dodatkowych danych i badań przez przedsiębiorstwa, które zgłosiły daną substancję — Warunki [rozporządzenie Komisji nr 451/2000, art. 6 ust. 2 lit. c), art. 8 ust. 2, 5] (por. pkt 65, 66)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych

–

Wspólny system podatku od wartości dodanej

–

Odliczenie podatku naliczonego

–

Odmowa z uwagi na fakt, że dostawa towarów nie została rzeczywiście zrealizowana ze względu na przestępstwa i naruszenia

–

Niedopuszczalność

–

Granice

–

Przesłanki

–

Odbiorca faktury, który wiedział lub powinien był wiedzieć o istnieniu oszustwa podatkowego

–

Ustalenie spoczywające na sądzie krajowym [dyrektywa Rady 77/388, art. 17 ust. 2 lit. a)] (por. pkt 29, 34, 35, 38

–

44; sentencja)

Subject of the case

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Augstākās tiesas Senāts – Wykładnia art. 17 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) – Odliczenie podatku VAT naliczonego – Podatnik spełniający warunki wymagane przez prawo krajowe dla odliczenia podatku zapłaconego przy zakupie produktów i wobec którego nie została stwierdzona żadna nieuczciwa praktyka – Odmowa prawa do odliczenia podatku VAT w przypadku, w którym wykazano, że druga strona transakcji nie jest w stanie dostarczyć towarów znajdujących się na fakturze formalnie zgodnej z prawem

Sentencja

Sentencja

Artykuł 17 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie odmowie przyznania odbiorcy faktury prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej z tego powodu, że biorąc pod uwagę oszustwa czy nieprawidłowości popełnione przez wystawcę danej faktury, transakcja związana z tą ostatnią jest uznana za rzeczywiście niedokonaną, chyba że ustalono, biorąc pod uwagę czynniki obiektywne i nie wymagając od odbiorcy danej faktury dokonania czynności sprawdzających, które nie należą do jego obowiązków, że odbiorca faktury wiedział lub powinien był wiedzieć, że dana operacja była związana z oszustwem podatkowym w zakresie podatku od wartości dodanej, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.
Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 6 grudnia 2012 r. – GS przeciwko Parlamentowi i Radzie

(sprawa C-682/11 P)

„Odwołanie — Rozporządzenie (UE) nr 1210/2010 — Weryfikacja autentyczności monet euro — Postępowanie z monetami euro nienadającymi się do obiegu — Artykuł 8 ust. 2 — Uprawnienie państw członkowskich do odmowy zwrotu równowartości monet euro nienadających się do obiegu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Osoba, której akt dotyczy bezpośrednio”

Odwołanie — Zarzuty — Zwykłe powtórzenie zarzutów i argumentów podniesionych przed Sądem — Brak określenia podnoszonego naruszenia prawa — Oczywista niedopuszczalność [art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 112 § 1 akapit pierwszy lit. c)] (por. pkt 25, 26)

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) z dnia 12 października 2011 r. w sprawie T-149/11 GS przeciwko Parlamentowi i Radzie, którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę wnoszącego odwołanie o stwierdzenie nieważności art. 8 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1210/2010 z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie weryfikacji autentyczności monet euro oraz postępowania z monetami euro nienadającymi się do obiegu (Dz.U. L 339, s. 1) – Akty dotyczące bezpośrednio i indywidualnie osób fizycznych lub prawnych – Przesłanka bezpośredniego oddziaływania

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) GS Gesellschaft für Umwelt- und Energie-Serviceleistungen mbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 6 grudnia 2012 r. – GS przeciwko Parlamentowi i Radzie

(sprawa C-682/11 P)

„Odwołanie — Rozporządzenie (UE) nr 1210/2010 — Weryfikacja autentyczności monet euro — Postępowanie z monetami euro nienadającymi się do obiegu — Artykuł 8 ust. 2 — Uprawnienie państw członkowskich do odmowy zwrotu równowartości monet euro nienadających się do obiegu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Osoba, której akt dotyczy bezpośrednio”

Odwołanie — Zarzuty — Zwykłe powtórzenie zarzutów i argumentów podniesionych przed Sądem — Brak określenia podnoszonego naruszenia prawa — Oczywista niedopuszczalność [art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 112 § 1 akapit pierwszy lit. c)] (por. pkt 25, 26)

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) z dnia 12 października 2011 r. w sprawie T-149/11 GS przeciwko Parlamentowi i Radzie, którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę wnoszącego odwołanie o stwierdzenie nieważności art. 8 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1210/2010 z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie weryfikacji autentyczności monet euro oraz postępowania z monetami euro nienadającymi się do obiegu (Dz.U. L 339, s. 1) – Akty dotyczące bezpośrednio i indywidualnie osób fizycznych lub prawnych – Przesłanka bezpośredniego oddziaływania

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 19 listopada 2012 r. – Marcuccio przeciwko Komisji

(sprawa C-1/11 SA)

„Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia na mieniu Unii Europejskiej”

Przywileje i immunitety Unii Europejskiej — Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia na mieniu instytucji — Wymóg udzielenia upoważnienia przez Trybunał — Wniosek oparty na orzeczeniu sądu krajowego mającym ten sam przedmiot co postanowienie sądu Unii — Postanowienie wykonawcze — Odmowa udzielenia upoważnienia (art. 280 TFUE; Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, art. 1; regulamin postępowania przed Sądem, art. 92 § 1) (por. pkt 22, 29–31)

Przedmiot

Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów – Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia na mieniu Komisji w odniesieniu do kwot należnych Unii od Republiki Włoskiej i posiłkowo do ruchomości należących do Unii na terytorium Republiki Włoskiej – Uchylenie immunitetu Komisji – Artykuł 1 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej

Sentencja

1) Wniosek o dokonanie zajęcia zostaje oddalony.

2) Luigi Marcuccio i Komisja Europejska ponoszą własne koszty.

Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 19 listopada 2012 r. – Marcuccio przeciwko Komisji

(sprawa C-1/11 SA)

„Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia na mieniu Unii Europejskiej”

Przywileje i immunitety Unii Europejskiej — Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia na mieniu instytucji — Wymóg udzielenia upoważnienia przez Trybunał — Wniosek oparty na orzeczeniu sądu krajowego mającym ten sam przedmiot co postanowienie sądu Unii — Postanowienie wykonawcze — Odmowa udzielenia upoważnienia (art. 280 TFUE; Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, art. 1; regulamin postępowania przed Sądem, art. 92 § 1) (por. pkt 22, 29–31)

Przedmiot

Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów – Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia na mieniu Komisji w odniesieniu do kwot należnych Unii od Republiki Włoskiej i posiłkowo do ruchomości należących do Unii na terytorium Republiki Włoskiej – Uchylenie immunitetu Komisji – Artykuł 1 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej

Sentencja

1) Wniosek o dokonanie zajęcia zostaje oddalony.
Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 8 kwietnia 2011 r. – Sfichi i Ilaş przeciwko Direcţia Generală a Finanţelor Publice Suceava i in.

(sprawy połączone C‑29/11 i C‑30/11)

Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania – Podatki wewnętrzne – Artykuł 110 TFUE – Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdów samochodowych

Postanowienia podatkowe – Podatki wewnętrzne – Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdu samochodowego na terytorium kraju (art. 110 TFUE) (por. pkt 23-26; sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunalul Suceava – Rejestracja używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych w innych państwach członkowskich – Przepisy krajowe nakładające wymóg zapłaty podatku od zanieczyszczeń przy pierwszej rejestracji, podczas gdy samochody już obecne na rynku krajowym podlegają wyłączeniu z wymogu zapłaty tego podatku przy ponownej rejestracji – Zgodność przepisów krajowych z art. 110 akapit 1 i 2 TFUE – Przeszkoda w swobodnym przepływie towarów

Sentencja

Artykuł 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo członkowskie podatku od zanieczyszczeń pobieranego przy pierwszej rejestracji pojazdu samochodowego w tym państwie członkowskim, jeżeli ten środek podatkowy zostaje ukształtowany w sposób zniechęcający do wprowadzania do ruchu w tymże państwie członkowskim pojazdów używanych nabytych w innych państwach członkowskich, nie zniechęcając równocześnie do nabywania na rynku krajowym pojazdów używanych w tym samym wieku i o takim samym stopniu zużycia.
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 19 stycznia 2012 r. – DHL Danzas Air & Ocean przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst

(sprawa C‑227/11)

Artykuł 104 § 3 regulaminu postępowania – Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Analizatory sieci – Klasyfikacja – Znaczenie prawne opinii dotyczącej klasyfikacji Światowej Organizacji Celnej

1. Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Wykładnia – Skarga na opinię dotyczącą klasyfikacji Światowej Organizacji Celnej – Zastosowanie nomenklatury scalonej – Granice – Opinia niemogąca stanowić podstawy nieważności rozporządzenia dotyczącego klasyfikacji – Towary, których przywozu dokonano przed przyjęciem tej opinii (por. pkt 40, 43)

2. Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Aktywne analizatory sieci – Klasyfikacja do podpozycji 9030 40 90 lub do podpozycji 9030 40 00 nomenklatury scalonej – Przesłanka (rozporządzenia Komisji: nr1810/2004; nr 1719/2005) (por. pkt 53; sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Rechtbank Haarlem – Ważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 129/2005 z dnia 20 stycznia 2005 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów w nomenklaturze scalonej oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 955/98 (Dz.U. L 25, s. 37) – Analizatory sieci

Sentencja

Nomenklatura scalona zawarta z załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmieniona odpowiednio rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1810 z dnia 7 września 2004 r. i rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r., powinna być interpretowana w ten sposób, że analizatory sieci takie jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym mogą być zaklasyfikowane do podpozycji 9030 40 90 nomenklatury scalonej w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia nr 1810/2004, lub do podpozycji 9030 40 00 nomenklatury scalonej w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia nr 1719/2005, w zależności od daty ich przywozu, pod warunkiem, że celem tej aparatury jest pomiar lub kontrola wielkości elektrycznych, czego zbadanie należy do sądu krajowego. W przeciwnym wypadku aparatura ta powinna być zaklasyfikowana do podpozycji 9031 80 39 nomenklatury scalonej w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia nr 1810/2004, lub do podpozycji 9031 80 38 nomenklatury scalonej w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia nr 1719/2005, w zależności od daty jej przywozu.
3

Zgodnie z art. 306 dyrektywy o podatku VAT, znajdującym się w jej tytule XII, rozdziale III, noszącym intytulację „Procedura szczególna dla biur podróży”: „1. Państwa członkowskie stosują procedurę szczególną VAT, zgodnie z niniejszym rozdziałem, do transakcji dokonywanych przez biura podróży, o ile biura te występują we własnym imieniu wobec nabywców oraz gdy wykorzystują one do realizacji podróży towary dostarczane i usługi świadczone przez innych podatników. Niniejsza procedura szczególna nie ma zastosowania do biur podróży, które działają wyłącznie w charakterze pośredników i do których w celu obliczenia podstawy opodatkowania stosuje się art. 79 akapit pierwszy lit. c). 2. Do celów niniejszego rozdziału organizatorzy wycieczek turystycznych są traktowani jak biura podróży”.
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 19 stycznia 2012 r. – Purple Parking et Airparks Services przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

(sprawa C‑117/11)

Artykuł 104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania – Podatki – Podatek VAT – Szósta dyrektywa – Artykuł 28 ust. 2 lit. a) – Artykuł 28 ust. 3 lit. b) – Zwolnienie określonych usług przewozowych – Czynność łącząca usługi parkingowe z usługami przewozu pasażerów pomiędzy parkingiem samochodowym a lotniskiem – Występowanie dwóch odrębnych usług lub jednej usługi jednolitej – Zasada neutralności podatkowej

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Świadczenie usług – Czynności złożone z wielu elementów – Usługi z jednej strony, parkingowa świadczona w odniesieniu do samochodu na parkingu położonym poza terenem lotniska, oraz z drugiej strony, przewozu pasażerów pomiędzy tym parkingiem a terminalem lotniska – Czynność, którą należy uznać za jedno świadczenie o charakterze złożonym (dyrektywy Rady: 77/388; 92/111) (por. pkt 41; pkt 1 sentencji)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) – Wykładnia dyrektywy 77/388/EWG: szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s.1) – Uprawnienie państw członkowskich do utrzymania zwolnień ze zwrotem podatku zapłaconego na wcześniejszym etapie – Utrzymanie na mocy przepisów krajowych, przewidujących zwolnienie ze zwrotem podatku zapłaconego w odniesieniu do określonych usług przewozowych – Podmiot gospodarczy wykonujący na rzecz pasażerów lotniczych usługi w zakresie prowadzenia parkingów samochodowych połączone z usługą przewozu pomiędzy parkingiem a lotniskiem – Klasyfikacja czynności dla potrzeb podatku VAT jako jednej usługi albo jako kilku usług odrębnych

Sentencja

Przepisy szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku w brzmieniu zmienionym na mocy dyrektywy Rady 92/111/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r. należy interpretować w ten sposób, że w celu ustalenia stawki podatku od wartości dodanej, jaka ma w danym wypadku zastosowanie do usługi parkingowej świadczonej w odniesieniu do samochodu na parkingu położonym „poza terenem lotniska” oraz usługi przewozu pasażerów takiego samochodu pomiędzy parkingiem a terminalem danego lotniska, w okolicznościach takich, jak w stanie faktycznym sprawy przed sądem krajowym, należy uznawać za jedną usługę o charakterze złożonym, w której przeważa usługa parkingowa.
Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 6 lipca 2011 r. w sprawie T‑190/11 Altner przeciwko Komisji, którym Sąd odrzucił jako oczywiście niedopuszczalną skargę skarżącego mającą na celu z jednej strony stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 25 listopada 2010 r. o umorzeniu złożonej do niej skargi skarżącego zmierzającej do stwierdzenia naruszenia prawa Unii przez ustawodawstwo czeskie dotyczące sądowej ochrony prawa głosowania, a z drugiej strony wniesienie skargi na bezczynność zmierzającej do stwierdzenia bezprawności odmowy działania wynikającej z tej decyzji – Naruszenie prawa do rzetelnego procesu związane z brakiem bezstronności przewodniczącego składu orzekającego.
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 29 listopada 2011 r. – Tresplain Investment przeciwko OHIM

(sprawa C‑76/11 P)

Odwołanie – Wspólnotowy znak towarowy – Rozporządzenie (WE) nr 40/94 – Artykuł 8 ust. 4 i art. 52 ust. 1 lit c) – Graficzny wspólnotowy znak towarowy Golden Elephant Brand – Wniosek o unieważnienie prawa do znaku oparty na niezarejestrowanym graficznym krajowym znaku towarowym GOLDEN ELEPHANT – Odesłanie do prawa krajowego, któremu podlega wcześniejszy znak towarowy – Istniejące w systemie common law powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy (action for passing off

1. Odwołanie – Zarzuty – Zarzut podniesiony po raz pierwszy w odwołaniu – Niedopuszczalność (por. pkt 53)

2. Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 73)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 9 grudnia 2010 r. w sprawie T‑303/08 Tresplain Investments Ltd przeciwko OHIM – Hoo Hing, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela graficznego wspólnotowego znaku towarowego „Golden Elephant Brand”, zarejestrowanego dla towarów należących do klasy 30, na decyzję R 889/2007‑1 Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 7 maja 2008 r. uchylającą decyzję Wydziału Unieważnień, na mocy której oddalono wniosek o unieważnienie prawa do wspomnianego znaku towarowego złożony przez właściciela niezarejestrowanego graficznego krajowego znaku towarowego „GOLDEN ELEPHANT” używanego dla towarów należących do klasy 30 – Wykładnia i zastosowanie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009]

Sentencja

1) Odwołanie zostaje odrzucone.