Keywords

Summary



Keywords

1. Konkurencja – Koncentracje – Ocena zgodności ze wspólnym rynkiem – Stworzenie lub umocnienie pozycji dominującej – Prospektywna analiza

(rozporządzenie Rady nr 139/2004, art. 2 ust. 3, art. 8 ust. 3)

2. Konkurencja – Koncentracje – Badanie przez Komisję – Zobowiązania zainteresowanych przedsiębiorstw mogące spowodować uznanie zgłoszonej transakcji za zgodną ze wspólnym rynkiem – Obowiązek zbadania koncentracji przez Komisję w formie zmienionej przez zobowiązania

(rozporządzenie Rady nr 139/2004)

3. Konkurencja – Koncentracje – Badanie przez Komisję – Ocena natury ekonomicznej – Uprawnienia dyskrecjonalne w zakresie oceny – Kontrola sądowa – Granice

(rozporządzenie Rady nr 139/2004, art. 2)

4. Konkurencja – Koncentracje – Ocena zgodności ze wspólnym rynkiem – Koncentracja dwóch przewoźników lotniczych

(rozporządzenie Rady nr 139/2004)

5. Konkurencja – Koncentracje – Ocena zgodności ze wspólnym rynkiem – Stworzenie lub umocnienie pozycji dominującej – Wskazówki – Wysokie udziały w rynku – Koncentracja dwóch przewoźników lotniczych

(rozporządzenie Rady nr 139/2004)

6. Konkurencja – Koncentracje – Badanie przez Komisję – Definicja rynku właściwego – Koncentracja dwóch przewoźników lotniczych

(rozporządzenie Rady nr 139/2004)

7. Konkurencja – Koncentracje – Ocena zgodności ze wspólnym rynkiem – Kryteria – Całościowa ocena – Ocena oparta na poszlakach

(rozporządzenie Rady nr 139/2004)

8. Konkurencja – Koncentracje – Ocena zgodności ze wspólnym rynkiem – Uwzględnienie rzeczywistej i potencjalnej konkurencji – Istnienie barier wejścia na rynek

(rozporządzenie Rady nr 139/2004)

9. Konkurencja – Koncentracje – Ocena zgodności ze wspólnym rynkiem – Uwzględnienie rzeczywistej i potencjalnej konkurencji – Istnienie barier wejścia na rynek

(komunikat Komisji 2004/C 31/03, pkt 74)

10. Konkurencja – Koncentracje – Ocena zgodności ze wspólnym rynkiem – Stworzenie lub umocnienie pozycji dominującej – Uwzględnienie wzrostu efektywności – Kryteria – Charakter kumulatywny

(rozporządzenie Rady nr 139/2004, motyw 29; komunikat Komisji 2004/C 31/03, pkt 78)

11. Konkurencja – Koncentracje – Ocena zgodności ze wspólnym rynkiem – Stworzenie lub umocnienie pozycji dominującej – Uwzględnienie wzrostu efektywności – Kryteria – Charakter podlegający weryfikacji

(rozporządzenie Rady nr 139/2004; komunikat Komisji 2004/C 31/03, pkt 86)

12. Konkurencja – Koncentracje – Ocena zgodności ze wspólnym rynkiem – Stworzenie lub umocnienie pozycji dominującej – Uwzględnienie wzrostu efektywności – Kryteria – Charakter swoisty dla koncentracji

(rozporządzenie Rady nr 139/2004; komunikat Komisji 2004/C 31/03, pkt 85)

13. Konkurencja – Koncentracje – Ocena zgodności ze wspólnym rynkiem – Stworzenie lub umocnienie pozycji dominującej – Uwzględnienie wzrostu efektywności – Kryteria – Korzyść dla konsumentów

(rozporządzenie Rady nr 139/2004; komunikat Komisji 2004/C 31/03, pkt 79, 80, 84)

14. Konkurencja – Koncentracje – Badanie przez Komisję – Zobowiązania zainteresowanych przedsiębiorstw mogące spowodować uznanie zgłoszonej transakcji za zgodną ze wspólnym rynkiem – Uwzględnienie zobowiązań przedstawionych po terminie końcowym – Przesłanki

(rozporządzenie Rady nr 139/2004, art. 2 ust 2, art 6 ust. 2, art.8 ust. 2, i art.18 ust.3; komunikat Komisji w sprawie środków zaradczych dopuszczalnych na mocy rozporządzeń nr 4064/89 i nr 447/98, pkt 43)

15. Konkurencja – Koncentracje – Badanie przez Komisję – Zobowiązania zainteresowanych przedsiębiorstw mogące spowodować uznanie zgłoszonej transakcji za zgodną ze wspólnym rynkiem – Kryteria

(rozporządzenie Rady nr 139/2004)

Summary

1. Aby uznać koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem, Komisja musi udowodnić, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004 w sprawie koncentracji przedsiębiorstw, że dokonanie zgłoszonej koncentracji utrudniłoby znacząco skuteczną konkurencję na wspólnym rynku lub na znacznej jego części, w szczególności w wyniku stworzenia lub umocnienia pozycji dominującej.

Tego rodzaju decyzja wydana na podstawie art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004 opiera się na wynikach analizy prospektywnej przeprowadzonej przez Komisję. Wspomniana analiza prospektywna polega na zbadaniu, w jaki sposób zgłoszona koncentracja mogłaby zmienić czynniki wpływające na stan konkurencji na danym rynku, w celu ustalenia, czy wynikałoby z niej znaczące utrudnienie dla skutecznej konkurencji. Taka analiza wymaga wyobrażenia szeregu powiązanych ze sobą przyczyn i skutków celem wyboru jedynie tych, których prawdopodobieństwo zaistnienia jest największe.

(por. pkt 26, 27)

2. W sytuacji, gdy w toku postępowania administracyjnego uczestnicy koncentracji prawidłowo zgłosili propozycje zobowiązań w celu uzyskania decyzji stwierdzającej zgodność tej koncentracji ze wspólnym rynkiem, Komisja ma obowiązek zbadać koncentrację w formie zmienionej przez owe zobowiązania. Komisja musi wówczas wykazać, iż te zobowiązania nie czynią zmodyfikowanej w ten sposób koncentracji zgodną ze wspólnym rynkiem.

(por. pkt 28)

3. Przepisy materialnoprawne rozporządzenia nr 139/2004 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, a w szczególności jego art. 2, przyznają Komisji pewne uprawnienia dyskrecjonalne, zwłaszcza w zakresie ocen natury ekonomicznej. W związku z tym kontrola przez sąd Unii Europejskiej wykonywania tychże uprawnień – istotnych dla określenia reguł w dziedzinie koncentracji – powinna być dokonywana z uwzględnieniem zakresu uznania, który wyznaczają normy o charakterze ekonomicznym stanowiące część przepisów dotyczących koncentracji.

Wprawdzie sąd Unii Europejskiej uznaje, że Komisji przysługuje pewien zakres uznania w dziedzinie ekonomicznej, nie oznacza to jednak, iż winien on wstrzymać się od kontroli interpretacji danych natury ekonomicznej dokonanej przez Komisję. Sąd Unii powinien bowiem w szczególności dokonać nie tylko weryfikacji materialnej prawidłowości przytoczonych dowodów, ich wiarygodności i spójności, ale także kontroli tego, czy te dowody stanowią zbiór istotnych danych, które należy wziąć pod uwagę w celu oceny złożonej sytuacji, i czy mogą one stanowić poparcie dla wniosków wyciągniętych na ich podstawie.

(por. pkt 29, 30)

4. W celu przeanalizowania stosunku konkurencji między dwoma przewoźnikami lotniczymi będącymi uczestnikami koncentracji, jednym oferującym usługi niskokosztowe z minimalnym zakresem usług, a drugim oferującym średni zakres usług, Komisja może uznać, iż ci dwaj przewoźnicy są, spośród wszystkich konkurentów operujących na objętych oddziaływaniem tej transakcji trasach lotniczych, „najbliższymi konkurentami”, nawet jeżeli ich koszty operacyjne i stosowane przez nich średnie ceny są różne, zważywszy, że ich koszty operacyjne i ich ceny są do siebie zbliżone, w odróżnieniu od kosztów i cen operujących na omawianych trasach przewoźników sieciowych.

Fakt korzystania z tego samego lotniska bazowego pozwala tym dwóm przewoźnikom lotniczym w szczególności na osiągnięcie podobnych korzyści i może zatem stanowić poparcie dla oceny, w myśl której ci dwaj przewoźnicy są „najbliższymi konkurentami”.

Komisja może się również powoływać na istnienie podobnych systemów zarządzania wydajnością, monitorowanie konkurencyjnych zachowań konkurentów, reagowanie jednego uczestnika koncentracji na promocje wprowadzone przez drugiego lub monitorowanie konkurencyjnych zachowań jednego uczestnika przez drugiego. Te elementy mogą bowiem zostać wzięte pod uwagę przez Komisję w ramach zbioru poszlak, który wykorzystuje ona do oceny stanu konkurencji.

(por. pkt 35, 79, 83, 85, 94, 124, 133)

5. Wprawdzie znaczenie udziałów w rynku może być różne na poszczególnych rynkach, jednak można zasadnie uznać, że wyjątkowo duże udziały same w sobie stanowią – poza nadzwyczajnymi okolicznościami – dowód istnienia pozycji dominującej. Może to mieć miejsce w przypadku udziału w rynku wynoszącego 50% lub więcej.

W sytuacji, gdy Komisja stwierdzi, że dokonanie koncentracji pociągnęłoby za sobą powstanie bardzo wysokich udziałów na dużej liczbie rynków objętych oddziaływaniem koncentracji oraz wysoki poziom koncentracji, nie narusza ona zatem reguł ciężaru dowodu uznając, że takie udziały w rynku same w sobie stanowią dowód istnienia pozycji dominującej. Tego typu dowód może nie zostać uwzględniony, jeśli istnieją okoliczności mogące wykluczyć pozycję dominującą pomimo dużych udziałów rynkowych.

Jeżeli chodzi o koncentrację dwóch przewoźników lotniczych, Komisja może, przystępując do analizy wpływu koncentracji na każde objęte jej oddziaływaniem połączenie lotnicze, postanowić, że transakcja ta znacznie utrudniałaby skuteczną konkurencję z uwagi na stworzenie pozycji dominującej na wielu połączeniach. Ponieważ pozycje te mają charakter albo monopolu, albo quasi-monopolu, albo bardzo silnej dominacji, są one same w sobie wystarczające do tego, aby dojść do wniosku, że koncentrację należy – z zastrzeżeniem analizy ewentualnych zobowiązań i wzrostu efektywności – uznać za niezgodną ze wspólnym rynkiem.

(por. pkt 41, 53-56, 336, 383-385, 445)

6. Komisja nie przekracza granic swoich uprawnień dyskrecjonalnych w zakresie oceny wyznaczając, w celu zbadania koncentracji dwóch przewoźników lotniczych rynki pasażerskich przewozów lotniczych na bazie połączeń lotniczych między dwoma miastami lub grupy połączeń lotniczych, w zakresie w jakim są one substytucyjne, w zależności od szczególnych okoliczności tej operacji, i wykorzystując poszczególne kryteria do scharakteryzowania substytucyjności połączeń, między innymi, odległość między lotniskami i czas dojazdu do nich, opinie ze strony pasażerów „podróżujących w celach turystycznych” na danej trasie, pojęcie systemu portów lotniczych oraz praktyki handlowe jednego z uczestników koncentracji analizowane za pomocą metody zbioru poszlak.

Tego typu metoda może oczywiście obejmować elementy pozytywne, jak i negatywne. Wniosek, do jakiego dochodzi Komisja nie może jednak zostać podważony tylko z tego powodu, że z jej dochodzenia wynikł jeden element negatywny, w sytuacji gdy został on, bez wypaczeń, należycie odnotowany i wzięty pod uwagę w jej decyzji.

W szczególności, jeżeli chodzi o odległość między lotniskami i czas dojazdu do nich, nie można zarzucać Komisji, że zastosowała „zasadę”, której nieprecyzyjny charakter Komisja sama w sposób wyraźny uznała, zgodnie z którą obszar ciążenia portu lotniczego można określić jako obszar, z którego można dojechać na lotnisko, przejeżdżając nie więcej niż 100 km lub w czasie nie dłuższym niż godzina jazdy, zaznaczając przy tym, że chodzi tutaj wyłącznie o pierwszą zmienną reprezentatywną i że obszar ciążenia może być różny ze względu na specyfikę każdego badanego lotniska.

Podobnie, analiza empiryczna korelacji cen jest elementem, który, o ile nie dowodzi sam w sobie tego, że dwa porty lotnicze należą do tego samego rynku, o tyle w połączeniu z innymi stanowi, czynnik istotny, który Komisja może wziąć pod uwagę na potrzeby określenia rynków właściwych.

(por. pkt 99, 102, 103, 108, 110, 112, 113, 115-117, 119)

7. W ramach kontroli danej koncentracji Komisja może wykorzystać zbór poszlak do oceny stanu konkurencji i do niej należy całościowa ocena tego, co wynika z takiego zbioru poszlak. Może się przy tym zdarzyć, że niektóre dowody zostaną potraktowane jako ważniejsze, a inne nie zostaną uwzględnione. W tym zakresie nie ma potrzeby wprowadzania hierarchii między „dowodami technicznymi” a „dowodami nietechnicznymi”. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem, że tych ostatnich nie wolno brać pod uwagę, jeżeli nie są poparte „dowodami technicznymi”.

Owo badanie oraz związane z nim uzasadnienie są przedmiotem kontroli legalności sprawowanej przez Sąd w zakresie decyzji Komisji w sprawach koncentracji.

(por. pkt 133, 136)

8. W sytuacji, gdy, po przeprowadzeniu oceny konkurencji istniejącej między uczestnikami danej koncentracji i wpływu koncentracji na tę konkurencję oraz uznaniu, że podmiot powstały w wyniku koncentracji wyeliminowałby konkurencję pomiędzy uczestnikami ze szkodą dla klientów, Komisja bada zagadnienie wejścia nowych konkurentów na rynki właściwe, przyjmuje ona jako punkt wyjścia założenie, że nowa firma stara się wejść na rynek, na którym działa podmiot powstały w wyniku koncentracji. Bada ona zatem, czy wejście nowych konkurentów może być uważane za presję konkurencyjną wystarczającą, aby zapobiec lub przeciwdziałać potencjalnym antykonkurencyjnym skutkom operacji.

Aby zakwestionować analizę Komisji, należy zatem scharakteryzować perspektywę wejścia, które równoważyłoby konkretnie określone antykonkurencyjne skutki. W konsekwencji samo „zagrożenie” wejściem konkurenta, nie jest wystarczające. Argumentu, w myśl którego niewchodzenie nowych firm można by wytłumaczyć faktyczną operatywnością jednego z uczestników transakcji na rynkach objętych jej oddziaływaniem i zadowoleniem klientów –co wykluczyłoby wszelkie perspektywy na dochodową działalność nowo wchodzących przedsiębiorstw – również nie można uwzględnić.

Podobnie twierdzenie, że jeden z uczestników koncentracji nie zamierza stosować cen wyższych od poziomu wynikającego z procesu konkurencyjnego po przeprowadzaniu koncentracji, nie jest w stanie podważyć oceny Komisji dotyczącej barier wejścia na rynek. Kontrola koncentracji różni się bowiem od kontroli przypadków nadużycia pozycji dominującej tym, że koncentruje się na badaniu struktur rynkowych, a nie na badaniu zachowania przedsiębiorstw. Kontrola koncentracji ma za zadanie uniemożliwić, na podstawie analizy prospektywnej struktur rynkowych, realizację operacji, która znacząco utrudniłaby skuteczną konkurencję na wspólnym rynku lub na jego znacznej części, w szczególności w wyniku stworzenia lub umocnienia pozycji dominującej. Jeśli chodzi o ceny, odpowiednim kryterium jest więc kryterium, które pozwala ustalić, czy wejście na rynek nowego konkurenta mogłoby zapobiec wzrostowi cen powyżej poziomu sprzed operacji. Kryterium cenowe nie jest jedynym, które można wziąć pod uwagę, ponieważ przeprowadzanie operacji może mieć również wpływ na dostępną zdolność przewozową, wybór, jakość usług czy wreszcie innowacyjność.

(por. pkt 237-239, 248-250, 279)

9. W ramach analizy zgodności danej koncentracji ze wspólnym rynkiem, ocena barier wejścia na rynek zależy od jego specyfiki, jak również od możliwości potencjalnych nowych uczestników rynku. Jeśli chodzi o wejście we właściwym czasie, w pkt 74 wytycznych w sprawie oceny horyzontalnego połączenia przedsiębiorstw, Komisja wskazała termin, który zazwyczaj nie powinien przekraczać dwóch lat. Jednakże, ów termin zależy od badanej sytuacji. Komisja ogranicza się w każdym razie w omawianych wytycznych do ustalenia ram analitycznych, które mogą być stosowane, dalej rozbudowywane oraz udoskonalane przez Komisję w poszczególnych sprawach, jakie bada.

(por. pkt 293-295)

10. Zgodnie z motywem 29 rozporządzenia nr 139/2004 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, w celu określenia wpływu koncentracji na konkurencję na wspólnym rynku właściwe jest uwzględnienie wszelkiego uzasadnionego i prawdopodobnego wzrostu efektywności wykazanego przez zainteresowane przedsiębiorstwa. Możliwe jest, iż wzrost efektywności wynikający z koncentracji zrównoważy skutki dla konkurencji, a w szczególności potencjalną szkodę dla konsumentów, jakie w innym przypadku koncentracja mogłaby mieć, oraz iż w konsekwencji koncentracja nie utrudni znacząco skutecznej konkurencji na wspólnym rynku lub znacznej jego części, w szczególności jako wynik utworzenia lub umocnienia pozycji dominującej. Punkt 78 wydanych przez Komisję wytycznych w sprawie oceny horyzontalnego połączenia przedsiębiorstw wskazuje, że, aby Komisja wzięła pod uwagę wskazywany wzrost efektywności w ramach oceny koncentracji i mogła dojść do wniosku, iż ze względu na ów wzrost efektywności nie ma podstaw do stwierdzenia, że operacja jest niezgodna ze wspólnym rynkiem, omawiany wzrost musi być korzystny dla konsumentów, charakterysty czny dla koncentracji i podlegać sprawdzeniu. Warunki te muszą być spełnione łącznie.

Udowodnienie faktu, iż deklarowany wzrost efektywności jest w stanie zrównoważyć negatywne dla konkurencji skutki, jakie operacja mogłaby wywołać w przeciwnym razie, spoczywa na stronach dokonujących zgłoszenia.

(por. pkt 386, 387, 412)

11. Z pkt 86 wydanych przez Komisję wytycznych w sprawie oceny horyzontalnego połączenia przedsiębiorstw wynika, że wzrost efektywności musi dać się zweryfikować, aby Komisja miała pewność, w granicach rozsądku, iż jego dojście do skutku jest prawdopodobne, oraz musi być dostatecznie duży, aby zrównoważyć potencjalnie szkodliwy wpływ koncentracji na konsumentów. Komisja tym lepiej będzie mogła ocenić argumenty dotyczące wzrostu efektywności, im bardziej będą one precyzyjne i przekonujące. W miarę możliwości wzrost efektywności oraz wynikające z niego korzyści dla konsumentów powinny być wyrażane liczbowo oraz jeśli dane niezbędne do dokładnej analizy liczbowej nie są dostępne, musi się dać przewidzieć łatwy do zidentyfikowania pozytywny wpływ na konsumentów, a nie wpływ marginalny.

Przesłanka dotycząca możliwości weryfikacji wzrostu efektywności nie zawiera wymogu, by strona zgłaszająca koncentrację przekazała dane, które mogą zostać sprawdzone w sposób niezależny przez osobę trzecią, lub pochodzące sprzed koncentracji dokumenty pozwalające ocenić w sposób obiektywny i niezależny wielkość wzrostu efektywności wynikającego z przejęcia.

Z omawianych wytycznych wynika bowiem, iż większość informacji umożliwiających Komisji ocenę wzrostu efektywności znajduje się wyłącznie w rękach uczestników koncentracji, w związku z czym strony dokonujące zgłoszenia mają obowiązek dostarczyć niezbędne informacje w odpowiednim czasie. Podobnie, otwarty katalog dowodów przydatnych do oceny wzrostu efektywności, obejmuje różnego rodzaju dowody i nie ma tam mowy o wymogu, by nadawały się one do niezależnej weryfikacji lub żeby pochodziły sprzed koncentracji.

Przedsiębiorstwo będące uczestnikiem koncentracji ma zatem prawo przedstawić Komisji swoje własne dane dotyczące wzrostu efektywności, jakiego się spodziewa po operacji, nie mając przy tym obowiązku posłużenia się oceną, która może zostać sprawdzona w sposób niezależny przez osobę trzecią lub została wykonana przed ogłoszeniem koncentracji. W obrocie gospodarczym nie zawsze jest możliwe przedstawienie tego rodzaju dokumentów w odpowiednim czasie, a w szczególności dokumenty, z których korzystało przedsiębiorstwo w celu uruchomienia procedury publicznej oferty nabycia, bez względu na to, czy pochodzą od tego przedsiębiorstwa czy od jego doradców, mogą posiadać pewne znaczenie dla potwierdzenia treści deklaracji dotyczących wzrostu efektywności.

(por. pkt 406-408, 410)

12. Z punktu 85 wydanych przez Komisję wytycznych w sprawie oceny horyzontalnego połączenia przedsiębiorstw wynika, iż wzrost efektywności ma znaczenie dla analizy konkurencji, jeśli jest bezpośrednim skutkiem zgłaszanego połączenia i nie może być w podobnym stopniu osiągnięty przez mniej antykonkurencyjne praktyki. W takich okolicznościach Komisja uważa, iż wzrost efektywności jest spowodowany przez koncentrację przedsiębiorstw, a więc jest z nią swoiście związany. Zadaniem stron dokonujących połączenia jest dostarczenie we właściwym czasie stosownych informacji niezbędnych do wykazania, iż nie ma innych środków, realistycznych i osiągalnych, o charakterze mniej antykonkurencyjnym niż zgłoszona koncentracja. Komisja bierze pod uwagę jedynie środki, które są racjonalne w sytuacji, w jakiej znajdują się uczestnicy koncentracji, w świetle praktyk przyjętych w danym sektorze działalności gospodarczej.

(por. pkt 427)

13. Jeśli chodzi o korzyści dla konsumentów, z wydanych przez Komisję wytycznych w sprawie oceny horyzontalnego połączenia przedsiębiorstw wynika, że przy ocenie argumentów dotyczących wzrostu efektywności należy sprawdzić, czy konsumenci nie znajdą się w gorszej sytuacji, jeśli dojdzie do połączenia przedsiębiorstw. W tym celu wzrost efektywności powinien być znaczący i nastąpić w odpowiednim czasie oraz powinien zasadniczo działać na korzyść konsumentów na rynkach właściwych, na których bez wzrostu efektywności koncentracja prawdopodobnie wywołałaby problemy w zakresie konkurencji. Koncentracje mogą prowadzić do wzrostu efektywności w różnych dziedzinach, co z kolei może prowadzić do spadku cen lub innych korzyści dla konsumentów. Na przykład oszczędności w zakresie kosztów produkcji lub dystrybucji mogą dać przedsiębiorstwu powstałemu w wyniku koncentracji możliwość oraz motywację do wprowadzenia niższych cen po połączeniu. Niezależnie od konieczności ustalenia, czy wzrost efektywności przełoży się na korzyść netto dla konsumentów, bardziej istotna dla oceny wzrostu efektywności będzie poprawa rentowności prowadząca do obniżenia kosztów zmiennych lub krańcowych niż ograniczenie kosztów stałych, ponieważ co do zasady jest bardziej prawdopodobne, iż spowoduje ona spadek cen płaconych przez konsumentów. Obniżenie kosztów, które jest prostą konsekwencją antykonkurencyjnych ograniczeń produkcji, nie może być uważane za wzrost efektywności przynoszący korzyść konsumentom.

Ponadto bodziec skłaniający podmiot powstały po połączeniu do przekazania konsumentom korzyści wynikających ze wzrostu efektywności jest często związany z istnieniem presji konkurencyjnej wywieranej przez inne przedsiębiorstwa obecne na rynku oraz przez potencjalnych konkurentów. Im większy jest potencjalny negatywny wpływ na konkurencję, tym bardziej Komisja musi być pewna, iż deklarowany wzrost efektywności jest znaczący, możliwy do realizacji i przekazania w wystarczającym stopniu konsumentowi. W tym względzie w wytycznych wskazano, iż jest bardzo mało prawdopodobne, aby połączenie prowadzące do pozycji rynkowej zbliżonej do monopolu lub prowadzące do podobnego poziomu siły rynkowej mogło zostać uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem na takiej podstawie, iż wzrost efektywności byłby wystarczający do zrównoważenia potencjalnych antykonkurencyjnych skutków połączenia.

(por. pkt 434-436)

14. W ramach kontroli danej koncentracji zainteresowane przedsiębiorstwa mogą proponować Komisji zobowiązania celem uzyskania decyzji stwierdzającej zgodność ich koncentracji ze wspólnym rynkiem. W zależności od stanu postępowania administracyjnego zaproponowane zobowiązania powinny umożliwić Komisji bądź stwierdzenie, że zgłoszona koncentracja nie rodzi poważnych wątpliwości co do jej zgodności ze wspólnym rynkiem w fazie wstępnego dochodzenia, bądź odpowiedzieć na zastrzeżenia zgłoszone w ramach szczegółowego dochodzenia. Zobowiązania te umożliwiają zatem przede wszystkim uniknięcie wszczęcia fazy szczegółowego dochodzenia lub w konsekwencji uniknięcie wydania decyzji uznającej koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem. Artykuł 8 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw zezwala bowiem Komisji na dołączenie do decyzji uznającej koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem, na podstawie kryterium określonego w art. 2 ust. 2 tego rozporządzenia, warunków i obowiązków zmierzających do zapewnienia, że dane przedsiębiorstwa spełnią zobowiązania podjęte wobec niej celem uczynienia koncentracji zgodną ze wspólnym rynkiem.

Mając na względzie zarówno wagę interesów finansowych oraz cele produkcyjne lub handlowe nieodłącznie związane z tym typem operacji, jak i uprawnienia przysługujące Komisji w tej dziedzinie, ułatwienie pracy administracji leży w interesie zainteresowanych przedsiębiorstw. Te same względy zobowiązują również Komisję do wykazania się jak największą starannością w wykonywaniu jej zadań w zakresie kontroli koncentracji.

Jeśli chodzi o zobowiązania przekazane po terminie, z komunikatu Komisji w sprawie środków zaradczych dopuszczalnych na mocy rozporządzenia nr 4064/89 i rozporządzenia nr 447/98, którego rozwiązania Komisja może zastosować w odniesieniu do rozporządzenia nr 139/2004 i rozporządzenia nr 802/2004, wynika, że takie zobowiązania przedstawione przez strony zgłoszonej koncentracji mogą zostać uwzględnione pod dwoma łącznymi warunkami, mianowicie pod warunkiem, po pierwsze, że zobowiązania te rozwiążą jednoznacznie i bez konieczności przeprowadzenia dodatkowego dochodzenia stwierdzone uprzednio problemy w zakresie konkurencji, a po drugie, że jest dostatecznie dużo czasu na konsultacje z państwami członkowskimi w przedmiocie tych zobowiązań.

(por. pkt 448-451, 455)

15. W ramach rozporządzenia nr 139/2004 w sprawie koncentracji przedsiębiorstw, Komisja jest uprawniona zatwierdzać tylko takie zobowiązania, które są w stanie zapewnić zgodność zgłoszonej koncentracji ze wspólnym rynkiem. W tym względzie zobowiązania zaproponowane przez jedną ze stron koncentracji spełniają to kryterium tylko wówczas, gdy Komisja jest w stanie stwierdzić z całą pewnością, że możliwa będzie ich realizacja, a środki zaradcze, jakie z nich wynikają, będą wystarczająco solidne i trwałe, aby stworzenie lub umocnienie pozycji dominującej albo utrudnienia skutecznej konkurencji, którym zobowiązania mają zapobiec, nie mogły wystąpić w relatywnie bliskiej przyszłości.

(por. pkt 452, 453)