POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(trzecia izba)

z dnia 27 kwietnia 2015 r.

Ronald Meyer

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Wynagrodzenie — Dodatki rodzinne — Odmowa wypłaty dodatku na dziecko na utrzymaniu — Artykuł 2 ust. 3 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Dziecko w wieku między 18. a 26. rokiem życia pobierające naukę w ramach kształcenia szkolnego lub zawodowego — Dodatek edukacyjny — Artykuł 3 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Dziecko uczęszczające regularnie i w pełnym wymiarze czasu do placówki nauczania — Przerwanie nauki — Skarga oczywiście bezzasadna”

Przedmiot

:

Skarga, wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy art. 106a, w której R. Meyer żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej w sprawie zaprzestania z dniem 1 września 2013 r. wypłaty dodatku na dziecko na utrzymaniu, jaki pobierał na swą córkę Marie Isabel.

Orzeczenie

:

Skarga zostaje odrzucona. Ronald Meyer pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

Streszczenie

Urzędnicy – Wynagrodzenie – Dodatki rodzinne – Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu – Warunki przyznania – Faktyczne utrzymanie – Pojęcie – Ograniczona swoboda administracji

(regulamin pracowniczy, załącznik VII, art. 2 ust. 2, 3, 5)

Na dziecko pozostające na utrzymaniu w rozumieniu art. 2 ust. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, bez względu na to, czy chodzi o pochodzące z małżeństwa, niepochodzące z małżeństwa czy przysposobione dziecko urzędnika lub jego małżonka, przysługuje dodatek na dziecko na utrzymaniu, o ile urzędnik rzeczywiście na nie łoży oraz jeśli dziecko to spełnia ponadto jeden z warunków wymienionych w ust. 3, 5 tego przepisu. Aby na dziecko na utrzymaniu przysługiwał dodatek na podstawie ww. art. 2, dziecko musi być zatem w wieku poniżej 18 lat albo w wieku 18–26 lat i pobierać naukę w ramach kształcenia szkolnego lub zawodowego, albo cierpieć na poważną chorobę lub niepełnosprawność uniemożliwiającą temu dziecku samodzielnie się utrzymywać. W każdym z tych trzech przypadków regulamin pracowniczy przyznaje organowi powołującemu ograniczoną swobodę w tym sensie, że organ jest zobowiązany przyznać dodatek na dziecko na utrzymaniu, jeżeli stwierdzi, że warunki są spełnione, i nie przyznać go w przeciwnym wypadku. Innymi słowy, art. 2 ust. 3, 5 załącznika VII do regulaminu pracowniczego dotyczy sytuacji, gdy na dziecko urzędnika z konieczności przysługuje dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu, ponieważ przepisy te opierają się na założeniu, że określone w nich dziecko przez sam fakt bycia małoletnim, uczniem, lub przez to, że jest dotknięte chorobą lub inwalidztwem, faktycznie znajduje się na utrzymaniu urzędnika.

Dodatek na dziecko na utrzymaniu spełnia cel o charakterze społecznym, uzasadniony kosztami wynikającymi z aktualnej i pewnej konieczności, związanej z istnieniem dziecka i jego faktycznym utrzymywaniem.

W rezultacie wypłata dodatku na dziecko na utrzymaniu w przypadku dzieci w wieku między 18. a 26. rokiem życia może nastąpić – w sytuacji gdy o wypłatę zwrócono się na podstawie art. 2 ust. 3 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego – jedynie pod warunkiem, że dziecko faktycznie pobiera naukę w ramach konkretnego kształcenia szkolnego lub zawodowego i wyłącznie na czas faktycznego trwania tego kształcenia. Przyznanie takiego dodatku naruszałoby zakres art. 2 ust. 3 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego, jeśli dziecko nie pobierało nauki w ramach kształcenia szkolnego czy zawodowego, a więc mogło podejmować pracę, a tym samym uzyskiwać dochód, wobec czego nie mogło być uznane za pozostające na utrzymaniu urzędnika. Natomiast okoliczność, że dziecko, które osiągnęło 18. rok życia, przerywa naukę, nie stanowi sama w sobie przeszkody ku temu, by prawo do wypłaty wspomnianego dodatku na to dziecko ponownie przysługiwało od momentu, gdy faktycznie podejmie ono naukę na nowo, pod warunkiem że nadal będzie spełniać pozostałe warunki przyznania omawianego dodatku.

(zob. pkt 25–27)

Odesłanie

Trybunał, wyroki: Sorasio-Allo i in./Komisja, 81/79, 82/79, 146/79, EU:C:1980:270, pkt 15, 16; Schwedler/Parlament, C‑132/90 P, EU:C:1991:452, pkt 14; Rada/Brems, C‑70/91 P, EU:C:1992:201, pkt 5

Sąd Pierwszej Instancji, wyroki: Brems/Rada, T‑75/89, EU:T:1990:88, pkt 23; Kschwendt/Komisja, T‑545/93, EU:T:1995:137, pkt 81–83