ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3

Motywy 2, 5, 17, 21, 23, 25 i 40 dyrektywy 2001/83 mają następujące brzmienie: „(2) Ochrona zdrowia publicznego musi być podstawowym celem wszelkich zasad regulujących produkcję, dystrybucję i stosowanie produktów leczniczych. […] (5) Takie przeszkody muszą zostać odpowiednio [więc] usunięte; pociąga to za sobą zbliżanie odpowiednich przepisów. […] (17) Konieczne jest przyjęcie szczególnych przepisów dotyczących produktów leczniczych immunologicznych, homeopatycznych, radiofarmakologicznych i produktów leczniczych produkowanych na bazie krwi ludzkiej lub ludzkiego osocza. […] (21) Uwzględniając [Ze względu na] szczegółowe charakterystyki tych homeopatycznych produktów leczniczych, takie jak bardzo niski poziom czynnych cząstek, które zawierają, oraz trudność zastosowania do nich konwencjonalnych metod statystycznych odnoszących się do badań klinicznych, pożądan[e] jest zapewnienie specjalnej, uproszczonej procedury rejestracji dla tych homeopatycznych produktów leczniczych, które są wprowadzane do obrotu bez wskazań terapeutycznych, w postaci farmaceutycznej i w dawce, która nie powoduje ryzyka dla pacjenta. […] (23) Przede wszystkim pożądan[e] jest zaopatrzenie użytkowników homeopatycznych produktów leczniczych w bardzo jasne wskazówki o ich charakterze homeopatycznym oraz w wystarczające gwarancje dotyczące ich jakości i bezpieczeństwa. […] (25) W zakresie homeopatycznych produktów leczniczych wprowadzonych do obrotu ze wskazaniami terapeutycznymi lub też w formie prezentującej rodzaje ryzyka, które muszą być brane pod uwagę w stosunku do pożądanych efektów terapeutycznych, należy stosować zwykłe zasady regulujące wprowadzanie do obrotu produktów leczniczych. W szczególności państwa członkowskie z tradycjami leczenia homeopatycznego powinny móc zastosować określone zasady dla oceny wyników badań i prób mających na celu ustanowienie poziomów bezpieczeństwa i skuteczności tych produktów leczniczych, pod warunkiem powiadomienia o nich Komisji. […] (40) Przepisy regulujące informacje dla użytkowników powinny obejmować szeroki zakres ochrony konsumentów dla zapewnienia prawidłowego stosowania produktów leczniczych na podstawie pełnych i zrozumiałych informacji”.
1)

Artykuł 3 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że w celu ustalenia, czy dane oznaczenie jest tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego, nie należy ograniczać się do przedstawienia graficznego tego oznaczenia. Informacje inne niż dotyczące samego przedstawienia graficznego, takie jak sposób postrzegania przez właściwy krąg odbiorców, mogą być używane w celu ustalenia zasadniczych właściwości rozpatrywanego oznaczenia. Natomiast o ile informacje, które nie wynikają z graficznego przedstawienia oznaczenia, można brać pod uwagę w celu określenia, czy owe właściwości pełnią funkcję techniczną w odniesieniu do rozpatrywanego towaru, o tyle informacje te muszą pochodzić z obiektywnych i wiarygodnych źródeł i nie mogą one obejmować postrzegania przez właściwy krąg odbiorców.
33

Co do nieuniknionego charakteru tych opłat w rozumieniu art. 23 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 1008/2008, należy zauważyć, że na pierwszy rzut oka klient może uniknąć zapłaty poprzez uiszczenie ostatecznej ceny, jaką należy zapłacić przy użyciu karty kredytowej wybranej przez przewoźnika lotniczego. Jednakże nie można uznać, że dopłata do ceny jest możliwa do uniknięcia i że ma ona w konsekwencji charakter opcjonalny, w sytuacji gdy oferowany konsumentowi wybór jest uzależniony od nałożonego przez przewoźnika lotniczego warunku, zgodnie z którym bezpłatny charakter danej usługi jest zastrzeżony dla ograniczonego kręgu uprzywilejowanych konsumentów i de facto zobowiązuje konsumentów nienależących do tego kręgu albo do rezygnacji z bezpłatnego charakteru tej usługi, albo do natychmiastowej rezygnacji ze sfinalizowania swojego zakupu i podjęcia potencjalnie kosztownych działań w celu spełnienia wymaganego warunku, co pociąga za sobą ryzyko, że po dokonaniu tych działań nie będzie już można skorzystać z oferty po pierwotnie wskazanej cenie.
86

Wreszcie o ile w ramach badania przesłanki dotyczącej braku innego zadowalającego rozwiązania, o którym mowa w art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy ptasiej, Trybunał uznał w pkt 35 wyroku z dnia 15 grudnia 2005 r., Komisja/Finlandia (C‑344/03, EU:C:2005:770), że „nawet jeżeli myśliwi prowadzą działania użyteczne dla zachowania środowiska naturalnego, polując wiosną na małe drapieżniki, aby wychów młodych edredonów dał lepsze wyniki, to nie jest prawdą, że działanie takie może być realizowane wyłącznie pod warunkiem zezwolenia na odstrzał edredona wiosną”, o tyle stwierdzenie to ma znaczenie tak długo – jak to podkreśliła Komisja – jak długo państwo członkowskie gwarantuje utrzymanie danej populacji na „zadowalającym poziomie”. Ponadto nawet gdyby zostało wykazane, że pozytywne skutki dla populacji danego gatunku objęte ochroną wynikające z planu gospodarowania neutralizują negatywne skutki powodowane przez polowania na taką populację, państwo członkowskie jest zobowiązane – jak wynika z motywu 6 dyrektywy ptasiej – do podjęcia środków stosowanych do różnych czynników, które mogą wpływać na poziom populacji danego gatunku.
41

W świetle całości powyższych rozważań na zadane pytanie należy odpowiedzieć, że art. 35 i 36 dyrektywy 2002/83 należy interpretować w ten sposób, iż mają one również zastosowanie do ubezpieczającego, który nie jest konsumentem, oraz że nie stoją one na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, zgodnie z którym termin na wykonanie prawa do odstąpienia od umowy ubezpieczenia na życie zaczyna biec od dnia, w którym umowa ta została zawarta, nawet jeśli w przekazanej przez zakład ubezpieczeń ubezpieczającemu informacji wskazane zostały wymogi co do formy, które w rzeczywistości nie zostały ustanowione w mającym zastosowanie do tej umowy prawie krajowym, o ile takie wskazanie nie pozbawia tego ubezpieczającego możliwości wykonania przysługującego mu prawa do odstąpienia co do zasady na tych samych warunkach, jakie istniałyby, gdyby informacje te prawidłowo odzwierciedlały rzeczywistość. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, na podstawie całościowej oceny uwzględniającej w szczególności krajowy kontekst prawny i okoliczności faktyczne postępowania głównego, a także ewentualnie przysługujący ubezpieczającemu status konsumenta, czy błąd zawarty w informacjach przekazanych ubezpieczającemu pozbawił go takiej możliwości.
9

Artykuł 1117 codice civile (kodeksu cywilnego) przewiduje: „Przedmiotem wspólnej własności właścicieli poszczególnych lokali wchodzących w skład budynku, nawet jeśli mają oni prawo do okresowego korzystania z nich i o ile niniejszy tytuł nie stanowi inaczej, są: 1) wszystkie części budynku niezbędne do wspólnego użytku, takie jak grunt, na którym wzniesiono budynek, fundamenty, ściany nośne, filary i belki nośne, dachy spadziste i płaskie, schody, drzwi wejściowe, halle wejściowe, korytarze, portyki, dziedzińce i fasady; 2) strefy przeznaczone do parkowania oraz pomieszczenia do świadczenia wspólnych usług, takie jak portiernia, pralnia, suszarnie i poddasza przeznaczone ze względów strukturalnych i funkcjonalnych do użytku wspólnego; 3) obiekty budowlane, instalacje i wyroby jakiegokolwiek rodzaju, przeznaczone do wspólnego użytku, takie jak windy, studnie, cysterny, instalacje do zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków, scentralizowane systemy dystrybucji i przesyłu gazu i energii elektrycznej, grzewcze i klimatyzacyjne, odbioru usług radiowych i telewizyjnych, jak również urządzenia umożliwiające dostęp do wszelkich innych rodzajów przepływów informacji, w tym także przez satelitę lub drogą przewodową, i odpowiednie połączenia do przyłącza w lokalach stanowiących indywidualną własność poszczególnych współwłaścicieli lub w przypadku urządzeń jednostkowych do punktu użytkowania, bez uszczerbku dla przepisów przewidzianych w uregulowaniach sektorowych w dziedzinie sieci publicznych”.
65

W tym celu to państwo członkowskie, zgodnie z art. 4 karty, który zakazuje nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, nie może ograniczyć się do uwzględnienia samych oświadczeń wnioskującego państwa trzeciego lub akceptacji przez to państwo umów międzynarodowych gwarantujących, co do zasady, poszanowanie praw podstawowych. Właściwy organ wezwanego państwa członkowskiego, taki jak sąd odsyłający, powinien w ramach tego badania oprzeć się na obiektywnych, wiarygodnych, dokładnych i należycie zaktualizowanych danych, przy czym dane te mogą wynikać, w szczególności, z międzynarodowych orzeczeń sądowych, takich jak wyroki Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, z orzeczeń sądowych wnioskującego państwa trzeciego, a także z decyzji, sprawozdań i innych dokumentów sporządzanych przez organy Rady Europy lub pochodzących z systemu Organizacji Narodów Zjednoczonych (wyrok z dnia 6 września 2016 r., Petruhhin, C‑182/15, EU:C:2016:630, pkt 55–59 i przytoczone tam orzecznictwo).
3

Artykuł 8 rozporządzenia nr 207/2009 stanowił: „1. W wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli: […] b) z powodu identyczności lub podobieństwa do wcześniejszego znaku towarowego, identyczności lub podobieństwa towarów lub usług istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej [odbiorców] na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia z wcześniejszym znakiem towarowym. […] 5. Ponadto w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli jest on identyczny lub podobny do wcześniejszego znaku [identyczny z wcześniejszym znakiem lub do niego podobny] i jest zarejestrowany dla towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których wcześniejszy znak jest zarejestrowany, jeżeli, w przypadku wcześniejszego [unijnego znaku towarowego], cieszy się on renomą [w Unii Europejskiej] i, w przypadku wcześniejszego krajowego znaku towarowego, cieszy się on renomą w danym państwie członkowskim i jeżeli używanie bez uzasadnionego powodu tego znaku towarowego przynosiłoby nienależyte korzyści z tego powodu lub byłoby szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy takiego wcześniejszego znaku towarowego [prowadziłoby do czerpania nienależnych korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego lub też działałoby na ich szkodę]”.
12

Lei n.o 5/2004, das comunicações electrónicas (ustawa nr 5/2004 o łączności elektronicznej) z dnia 10 lutego 2004 r. (Diário da República I, seria I‑A, nr 34 z dnia 10 lutego 2004 r.), zmieniona lei n.o 15/2016 (ustawą nr 15/2016) z dnia 17 czerwca 2016 r. (Diário da República, seria 1, nr 115 z dnia 17 czerwca 2016 r.) (zwana dalej „ustawą o łączności elektronicznej”), w art. 47 ust. 1 i art. 47 ust. 2 lit. c) przewiduje: „1. Przedsiębiorstwa oferujące publiczne sieci łączności lub publicznie dostępne usługi łączności elektronicznej są zobowiązane do podawania do publicznej wiadomości oraz do wiadomości podmiotu, który wyraża zamiar zawarcia umowy o świadczenie przez nie usług, odpowiednich, przejrzystych, porównywalnych i aktualnych informacji na temat standardowych warunków dostępu i korzystania z usług świadczonych przez nie użytkownikom końcowym i konsumentom, szczegółowo określając swoje ceny i inne opłaty oraz, w stosownych przypadkach opłaty, które są związane z rozwiązaniem umów. 2. Do celów stosowania poprzedniego ustępu przedsiębiorstwa te muszą opublikować […] następujące informacje, które muszą być również wcześniej dostarczone komukolwiek, kto zamierza zawrzeć z nimi umowę o świadczenie usług: […] c) zwykłe ceny, określając kwoty należne za każde świadczenie usług i treść każdego elementu ceny, obejmujące w szczególności: (i) opłaty związane z aktywacją usługi oraz dostępem, używaniem i utrzymaniem; (ii) szczegółowe informacje na temat stosowanych normalnych zniżek, specjalnych lub szczególnych systemów taryfowych oraz ewentualnych dodatkowych opłat; (iii) koszty związane z wynajętymi urządzeniami końcowymi lub tymi, których klient staje się właścicielem; (iv) opłaty wynikające z rozwiązania umowy, w tym zwrot sprzętu lub kary za przedterminowe rozwiązanie umowy z inicjatywy abonentów”.
3

Motywy od pierwszego do trzeciego oraz motyw ósmy dyrektywy 76/308 stanowiły: „obecnie nie jest możliwe wykonanie w jednym państwie członkowskim dochodzenia roszczenia, popartego dokumentem sporządzonym przez władze innego państwa członkowskiego; fakt, iż przepisy prawa krajowego odnoszące się do dochodzenia roszczeń są stosowane jedynie na obszarze wewnętrznym państw, jest sam w sobie przeszkodą w ustanowieniu i funkcjonowaniu wspólnego rynku; sytuacja ta uniemożliwia pełne i rzetelne stosowanie zasad wspólnotowych, szczególnie w zakresie wspólnej polityki rolnej, oraz ułatwia oszukańcze działania; niezbędne jest zatem przyjęcie wspólnych zasad w sprawie pomocy wzajemnej przy dochodzeniu roszczeń; […] kiedy władza, do której kierowany jest wniosek, jest zobowiązana do działania w imieniu władzy wnioskującej o dochodzenie roszczenia, musi ona być w stanie, jeśli przepisy obowiązujące w państwie członkowskim, w którym ma ona swoją siedzibę na to pozwalają, oraz, za zgodą władzy wnioskującej, dać dłużnikowi czas na spłacenie należności albo zezwolić na spłatę tej należności w ratach; jakiekolwiek obciążenia takich ułatwień płatniczych muszą również zostać przekazane do państwa członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę władza wnioskująca”.
6

Artykuł 39 ordonnance no 2016‑65, du 29 janvier 2016, relative aux contrats de concession (rozporządzenia nr 2016‑65 z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie umów koncesji, zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2016‑65 z dnia 29 stycznia 2016 r.”) (JORF z dnia 30 stycznia 2016 r., poz. nr 66) stanowił: „Z postępowań o udzielenie koncesji wyklucza się: 1) Osoby, które zostały prawomocnie skazane za jedno z przestępstw, o których mowa w art. od 222‑34 do 222‑40, 313‑1, 313‑3, 314‑1, 324‑1, 324‑5, 324‑6, od 421‑1 do 421‑2‑4, 421‑5, 432‑10, 432‑11, od 432‑12 do 432‑16, 433‑1, 433‑2, 434‑9, 434‑9‑1, 435‑3, 435‑4, 435‑9, 435‑10, od 441‑1 do 441‑7, 441‑9, od 445‑1 do 445‑2‑1 lub 450‑1 code pénal [kodeksu karnego], w art. od 1741 do 1743, 1746 lub 1747 code général des impôts [ogólnego kodeksu podatkowego], a w przypadku umów koncesji, które nie są umowami koncesji w dziedzinie obronności lub bezpieczeństwa, w art. 225‑4‑1 i 225‑4‑7 kodeksu karnego, lub za czerpanie korzyści z takich przestępstw, a także za równoważne przestępstwa przewidziane w ustawodawstwie innego państwa członkowskiego Unii […] […] Wykluczenie z postępowania o udzielenie koncesji na podstawie niniejszego punktu obowiązuje przez pięć lat od dnia skazania; […]”.
69

Następnie należy wyjaśnić, że prawo do bycia wysłuchanym służy realizacji dwojakiego celu. Z jednej strony służy ono badaniu akt sprawy i ustaleniu faktów w sposób najbardziej dokładny i prawidłowy, a z drugiej strony pozwala zapewnić skuteczną ochronę zainteresowanego. Prawo do bycia wysłuchanym ma zwłaszcza na celu zagwarantowanie, aby każda decyzja mająca niekorzystny skutek dla danej osoby, była wydawana z pełną znajomością sprawy, oraz zmierza ono do umożliwienia właściwemu organowi skorygowania błędu lub do umożliwienia osobie zainteresowanej przedstawienia takich informacji dotyczących jej sytuacji osobistej, które przemawiają za wydaniem lub niewydaniem decyzji, lub za tym, by miała ona taką a nie inną treść (zob. podobnie wyroki: z dnia 3 lipca 2014 r., Kamino International Logistics i Datema Hellmann Worldwide Logistics, C‑129/13 i C‑130/13, EU:C:2014:2041, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 11 grudnia 2014 r., Boudjlida, C‑249/13, EU:C:2014:2431, pkt 37, 59).
2)

Zasady regulujące stosowanie przez państwa członkowskie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (VAT), w szczególności zasady neutralności podatkowej i pewności prawa, należy interpretować w ten sposób, że – w przypadku istnienia zwykłych, nieudowodnionych podejrzeń krajowego organu podatkowego co do rzeczywistego dokonania transakcji gospodarczych, w wyniku których wystawiono fakturę – stoją one na przeszkodzie temu, aby podatnikowi będącemu odbiorcą owej faktury odmówiono możliwości skorzystania z prawa do odliczenia VAT, gdy nie jest on w stanie przedstawić – poza rzeczoną fakturą innych dowodów na rzeczywisty charakter dokonanych transakcji gospodarczych.
28

Zdaniem tego sądu wyroki z dnia 4 lipca 1985 r.AS-Autoteile Service (220/84, EU:C:1985:302) i z dnia 13 października 2011 r.Prism Investments (C‑139/10, EU:C:2011:653) same w sobie nie pozwalają na udzielenie odpowiedzi na to pytanie. Zostały one bowiem wydane w kontekście prawnym poprzedzającym wejście w życie rozporządzenia nr 4/2009. Ponadto, jak wynika z art. 1 ust. 2 lit. e) rozporządzenia nr 1215/2012, nie ma ono zastosowania do zobowiązań alimentacyjnych.
71

Co się tyczy, w drugiej kolejności, wątpliwości sądu odsyłającego co do zgodności rozpatrywanego w postępowaniu głównym ograniczenia terytorialnego, które prowadzi być może do wyłącznych stref działania centralnych jednostek zakupujących, z zasadami swobody świadczenia usług oraz jak najszerszego otwarcia na konkurencję w dziedzinie zamówień publicznych na usługi, które leżą u podstaw dyrektywy 2004/18, należy stwierdzić, biorąc pod uwagę względy przedstawione w ramach analizy pytań pierwszego i drugiego, że przepis prawa krajowego, który ogranicza zakres działalności centralnych jednostek zakupujących do obszarów jednostek samorządu terytorialnego, które je utworzyły, nie stawia żadnego przedsiębiorstwa prywatnego w sytuacji uprzywilejowanej względem jego konkurentów, wbrew tym zasadom.
27

Poprzez swoje pytanie sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy sąd orzeka w drodze wyroku zaocznego w związku z niestawiennictwem konsumenta na rozprawie, na którą został wezwany, stoi on na przeszkodzie takiej wykładni przepisu krajowego, która uniemożliwia sądowi rozpoznającemu powództwo wniesione przez przedsiębiorcę przeciwko temu konsumentowi, które wchodzi w zakres stosowania dyrektywy 93/13, przeprowadzenie środków dowodowych niezbędnych do dokonania z urzędu oceny nieuczciwego charakteru warunków umownych, na których przedsiębiorca oparł swe roszczenie, w wypadku gdy sąd ten poweźmie wątpliwości co do nieuczciwości tych warunków w rozumieniu omawianej dyrektywy i która to wykładnia zobowiązuje ten sąd do wydania orzeczenia na podstawie twierdzeń przedsiębiorcy, które ma on obowiązek przyjęcia za prawdziwe.
3

Jako że rozporządzenie to zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 5 września 2018 r., termin do wniesienia skargi na to rozporządzenie upłynął w dniu 29 listopada 2018 r.
Artykuł 9 tej decyzji stanowi:

„1. W przypadku instalacji dotychczas działających państwa członkowskie określają historyczne poziomy działalności każdej instalacji dla okresu odniesienia od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. lub, jeżeli są wyższe, dla okresu odniesienia od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. w oparciu o dane zebrane na mocy art. 7.

2. Historyczny poziom działalności związanej z produktem w przypadku każdego produktu, dla którego określono wskaźnik emisyjności dla produktów, o którym mowa w załączniku I, odnosi się do mediany rocznej produkcji historycznej tego produktu w danej instalacji w okresie odniesienia.

3. Historyczny poziom działalności związanej z ciepłem odnosi się do średniego [mediany] rocznego historycznego importu z instalacji objętej systemem unijnym mierzalnego ciepła zużywanego w granicach instalacji do wytwarzania produktów, do produkcji energii mechanicznej innej niż wykorzystywanej do produkcji energii elektrycznej, do ogrzewania lub chłodzenia, z wyjątkiem zużycia do produkcji energii elektrycznej lub eksportu do instalacji lub innego odbiorcy nieobjętych systemem unijnym, z wyjątkiem eksportu w celu produkcji energii elektrycznej, lub do produkcji tego ciepła, lub do jednego i drugiego w okresie odniesienia, i jest wyrażony w teradżulach na rok.

4. Historyczny poziom działalności związanej z paliwem odnosi się do średniego [mediany] rocznego historycznego zużycia paliw stosowanego do produkcji niemierzalnego ciepła zużywanego do wytwarzania produktów, do produkcji energii mechanicznej innej niż wykorzystywanej do produkcji energii elektrycznej, do ogrzewania lub chłodzenia, z wyjątkiem zużycia do produkcji energii elektrycznej, w tym spalania na pochodniach w celu zapewnienia bezpieczeństwa, w okresie odniesienia i jest wyrażony w teradżulach na rok.

5. W przypadku emisji procesowych powstających w związku z wytwarzaniem produktów w danej instalacji w okresie odniesienia, o którym mowa w ust. 1, historyczny poziom działalności związanej z procesem odnosi się do średnich [mediany] rocznych emisji historycznych wyrażonych w tonach ekwiwalentu dwutlenku węgla.

[…]

9. Jeżeli zdolność produkcyjna instalacji dotychczas działającej została znacznie zwiększona lub zmniejszona w dniach od 1 stycznia 2005 r. do 30 czerwca 2011 r., historyczne poziomy działalności tej instalacji stanowią sumę wartości średnich [mediany] określonych zgodnie z ust. 1, bez znacznej zmiany zdolności produkcyjnej i poziomów historycznych działalności w przypadku dodanej lub zmniejszonej zdolności produkcyjnej.

Historyczne poziomy działalności w przypadku dodanej lub zmniejszonej zdolności produkcyjnej stanowią różnicę między początkowymi zainstalowanymi zdolnościami produkcyjnymi każdej z podinstalacji, której znacząca zmiana zdolności produkcyjnej została określona zgodnie z art. 7 ust. 3, do momentu rozpoczęcia działalności po zmianie a zdolnością produkcyjną zainstalowaną po znaczącej zmianie zdolności produkcyjnej, określoną zgodnie z art. 7 ust. 4, pomnożoną przez średnie historyczne wykorzystanie zdolności produkcyjnej tej instalacji w latach działania przed zmianą”.
Zasada pierwszeństwa prawa Unii oraz prawo do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowane w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w braku przepisu krajowego przewidującego kontrolę sądową zgodności z prawem decyzji administracyjnej nakazującej zatrzymanie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową lub obywateli państw trzecich, których wniosek o udzielenie azylu został oddalony, zobowiązują one sąd krajowy do uznania swojej właściwości do orzekania w przedmiocie zgodności z prawem takiego zatrzymania i upoważniają ten sąd do natychmiastowego zwolnienia zainteresowanych osób, jeżeli uzna on, że zatrzymanie to jest sprzeczne z prawem Unii.

Artykuł 26 dyrektywy 2013/33/UE należy interpretować w ten sposób, że wymaga on, aby osoba ubiegająca się o udzielenie ochrony międzynarodowej, której zatrzymanie uznane za niezgodne z prawem ustało, mogła powołać się przed sądem właściwym zgodnie z prawem krajowym na przysługujące jej prawo do uzyskania albo świadczenia pieniężnego umożliwiającego jej zakwaterowanie, albo zakwaterowania w naturze, przy czym sąd ten ma zgodnie z prawem Unii możliwość zarządzenia środków tymczasowych do czasu wydania prawomocnego orzeczenia.

Zasadę pierwszeństwa prawa Unii i prawo do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowane w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w braku przepisu krajowego przewidującego kontrolę sądową prawa do zakwaterowania w rozumieniu art. 17 dyrektywy 2013/33 nakładają one na sąd krajowy obowiązek uznania się za właściwy do rozpoznania środka prawnego zmierzającego do zagwarantowania takiego prawa.