ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawa C-363/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 4 czerwca 2018 r. – Organisation juive européenne, Vignoble Psagot Ltd / Ministre de l'Économie et des Finances

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 4 czerwca 2018 r. – Organisation juive européenne, Vignoble Psagot Ltd / Ministre de l'Économie et des Finances

(Sprawa C-363/18)

Sąd odsyłający

Conseil d'État.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Organisation juive européenne, Vignoble Psagot Ltd

Strona pozwana: Ministre de l'Économie et des Finances

Pytanie prejudycjalne

Czy prawo Unii Europejskiej, a w szczególności rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności ( 1 ), w przypadku gdy oznaczenie pochodzenia produktów objętych zakresem tego rozporządzenia jest obowiązkowe, wymaga, aby produkt pochodzący z terytorium okupowanego przez Izrael od 1967 r. nosił oznaczenie tego terytorium, a także oznaczenie, że produkt pochodzi z osiedli izraelskich, gdy ma to miejsce? W przeciwnym razie czy przepisy tego rozporządzenia, w szczególności te znajdujące się w jego rozdziale VI, pozwalają państwu członkowskiemu wymagać takich oznaczeń?

( 1 ) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.U. L 304, s. 18).
3)

Czy art. 6 ust. 1 decyzji 3/80 należy zatem interpretować w ten sposób, że obywatelowi Turcji, który w momencie powrotu do Turcji posiadał jeszcze obywatelstwo państwa członkowskiego, ale zrzekł się go dobrowolnie w późniejszym momencie, nie można począwszy od tego późniejszego momentu odmówić uprawnienia do specjalnego świadczenia o charakterze nieskładkowym, które ma na celu zagwarantowanie wynagrodzenia minimalnego w oparciu o minimum socjalne tego państwa członkowskiego tylko z tego powodu, że zamieszkuje on w Turcji, nawet jeśli do czasu opuszczenia tego państwa członkowskiego nie mógł on ubiegać się o to specjalne świadczenie, ponieważ wtedy jeszcze nie były spełnione przesłanki jego przyznania?
1)

Jakich minimalnych wymogów dotyczących warunków pozbawienia wolności należy żądać w kontekście decyzji ramowej ( 1 ) Rady w sprawie europejskiego nakazu aresztowania na podstawie art. 4 karty? a. Czy z punktu widzenia prawa Unii istnieje w szczególności „bezwzględna” dolna granica wielkości celi więziennej, poniżej której zawsze naruszony jest art. 4 karty praw podstawowych? i. Czy dla określenia indywidualnego udziału w celi więziennej ma znaczenie, czy jest to cela pojedyncza czy zbiorcza? ii. Czy przy obliczaniu wielkości celi więziennej należy odjąć powierzchnię zajmowaną przez umeblowanie (łóżko, szafa itp.)? iii. Jakie wymogi budowlane są ewentualnie istotne dla kwestii warunków pozbawienia wolności zgodnych z prawem Unii? Jakie znaczenie ma ewentualnie bezpośredni (lub tylko pośredni) otwarty dostęp z celi przykładowo do pomieszczeń sanitarnych i innych, a także zaopatrzenie w ciepłą i zimną wodę, ogrzewanie, oświetlenie itp.? b. Jak dalece istotne dla oceny są różne „reżimy odbywania kary”, szczególnie różne okresy otwierania cel i różny stopień swobody poruszania się w ramach zakładu karnego? c. Czy pod uwagę mogą być brane – tak jak uczynił to sąd odsyłający w swoich orzeczeniach w sprawie dopuszczalności – także prawne i organizacyjne usprawnienia w wydającym nakaz państwie członkowskim (wprowadzenie systemu rzecznika praw obywatelskich, utworzenie sądów penitencjarnych itd.)?
1.1

Przy pomocy jakich kryteriów należy rozstrzygać, czy dany materiał stanowi przygotowawczy materiał projektowy w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych ( 1 )? Czy dokumenty, które określają wymagania co do funkcji, które mają być wykonywane przez program komputerowy, oraz wyniku, jaki program komputerowy musi osiągać, na przykład szczegółowe opisy zasad inwestowania lub modeli ryzyka do celów zarządzania aktywami, w tym wzory matematyczne, które mają zostać zastosowane w programie komputerowym, stanowią taki przygotowawczy materiał projektowy?
a)

publiczny dostawca wody świadczący usługi wodne, który przy tym przed dostarczeniem wody pitnej konsumentom (z przymusem przyłączenia) musi odpowiednio uzdatnić wodę z podwyższonymi wartościami azotanów pobraną ze studni, którą ma do dyspozycji, aby uzyskać wartość poniżej 50 mg/l stężenia azotanów w wodzie przed dostarczeniem konsumentom, i który także jest ustawowo zobowiązany do zaopatrzenia w wodę na określonym terytorium, w tym względzie jest w rozumieniu orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej bezpośrednio dotknięty (tu ewentualnie na skutek nieprawidłowej transpozycji dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r.), gdyż jest dotknięty rzekomymi niewystarczającymi planami działania (bowiem wartość 50 mg/l stężenia azotanów w wodzie jest przekroczona na obszarze danego dostawcy wody) w ten sposób, że musi przeprowadzić działania uzdatniania wody i przez to w ramach dyrektywy azotanowej zostają mu przyznane prawa podmiotowe a.1) do zmiany krajowego programu działania już przyjętego w celu transpozycji dyrektywy azotanowej (zgodnie z § 5 ust. 4 dyrektywy azotanowej) w taki sposób, aby na skutek tego zostały przyjęte bardziej rygorystyczne środki w celu osiągnięcia celów art. 1 dyrektywy azotanowej, a konkretnie osiągnięcia wartości do maksymalnie 50 mg/l stężenia azotanów w wodach podziemnych w pojedynczych punktach poboru? a.2) do przyjęcia dodatkowych środków lub wzmożonych działań (zgodnie z § 5 ust. 5 dyrektywy azotanowej) po to, aby osiągnąć cele art. 1 dyrektywy azotanowej, a konkretnie osiągnąć wartość do maksymalnie 50 mg/l stężenia azotanów w wodach podziemnych w pojedynczych punktach poboru?
Sprawa C-204/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 stycznia 2018 r. w sprawie T-715/16, Pebagua / Komisja, wniesione w dniu 18 marca 2018 r. przez Asociación de la pesca y acuicultura del entorno de Doñana y del Bajo Guadalquivir (Pebagua)

Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 stycznia 2018 r. w sprawie T-715/16, Pebagua / Komisja, wniesione w dniu 18 marca 2018 r. przez Asociación de la pesca y acuicultura del entorno de Doñana y del Bajo Guadalquivir (Pebagua)

(Sprawa C-204/18 P)

Strony

Wnoszący odwołanie: Asociación de la pesca y acuicultura del entorno de Doñana y del Bajo Guadalquivir (Pebagua) (przedstawiciel: adwokat A.J. Uceda Sosa)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— Uchylenie w całości wyroku Sądu będącego przedmiotem odwołania.

— Wydanie przez Trybunał ostatecznego orzeczenia w sprawie i uwzględnienie w całości żądania przedstawionego przez stronę skarżącą w pierwszej instancji, a tym samym stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1141 z dnia 13 lipca 2016 r. ( 1 ) lub, tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności włączenia gatunku Procambarus clarkii do wykazu unijnego zatwierdzonego wspomnianym rozporządzeniem.

— Obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

W zaskarżonym postanowieniu Sąd nie rozpatrzył sprawy co do istoty, ponieważ uznał skargę za niedopuszczalną ze względu na brak legitymacji czynnej po stronie skarżącej, co oznacza naruszenie drugiego przypadku legitymacji czynnej, o którym mowa w art. 263 TFUE akapit czwarty, ponieważ sporne rozporządzenie dotyczy bezpośrednio przedsiębiorstw reprezentowanych przez Pebagua i nie wymaga przyjęcia środków wykonawczych.

( 1 ) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1141 z dnia 13 lipca 2016 r. przyjmujące wykaz inwazyjnych gatunków obcych uznanych za stwarzające zagrożenie dla Unii zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1143/2014 (Dz.U. 2016 L 189, s. 4).
2)

Czy krajowe orzecznictwo, w którym zobowiązano sąd orzekający w przedmiocie wniosku o zmianę już przyjętego środka zapobiegawczego w postaci „tymczasowego aresztowania”, aby uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w ten sposób, by nie przeciwstawiać obciążających i uniewinniających dowodów, nawet jeśli obrona przedstawiła argumenty w tym względzie – a jedyną podstawę tego ograniczenia stanowi konieczność zachowania przez sąd bezstronności, na wypadek gdyby sprawę tę przydzielono mu do rozpatrzenia co do istoty – jest zgodne z art. 4 ust. 1 zdanie drugie, art. 10, motywem 16 zdanie czwarte i piąte, motywem 48 dyrektywy 2016/343 oraz z art. 47 karty? Odpowiednio, czy zgodne ze wspomnianymi powyżej przepisami jest krajowe orzecznictwo, na mocy którego sąd przeprowadza bardziej szczegółowe i konkretne omówienie dowodów i udziela jasnej odpowiedzi na argumenty obrony, niezależnie od ryzyka, że gdyby przydzielono mu tę sprawę do rozpatrzenia co do istoty, będzie to skutkowało niemożnością rozpoznania przezeń i wydania końcowego orzeczenia w przedmiocie winy – co skutkowałoby koniecznością rozpatrzenia sprawy co do istoty przez innego sędziego?
Sprawa C-375/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 7 czerwca 2018 r. – Hampshire County Council / C.E., N.E.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 7 czerwca 2018 r. – Hampshire County Council / C.E., N.E.

(Sprawa C-375/18)

Sąd odsyłający

Court of Appeal

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca

Hampshire County Council

Child and Family Agency

Strona pozwana

C.E.

N.E.

Pytania prejudycjalne

Czy prawo Unii, a zwłaszcza przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 ( 1 ) stoją na przeszkodzie temu, aby sąd państwa członkowskiego wydał w drodze postanowienia w przedmiocie środków tymczasowych (przewidującego środki zabezpieczające) nakaz skierowany in personam do organu publicznego innego państwa członkowskiego uniemożliwiający takiemu organowi przeprowadzenie postępowania adopcyjnego dzieci w sądach takiego innego państwa członkowskiego, w sytuacji gdy tenże nakaz in personam zostaje wydany ze względu na konieczność ochrony praw stron w postępowaniu w sprawie wykonania orzeczenia wynikającym z rozdziału III rozporządzenia z 2003 r.?

( 1 ) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. 2003, L 338, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 6, s. 243).
8.

Zarzut odwołania dotyczący naruszenia postanowień umownych zawartych w warunkach ogólnych FP7 oraz naruszenia zasady pewności prawa w umowach, polegającego na tym, że wobec Rose Vision zastosowano w ramach audytów 11-INFS-025 oraz 11-BA119–016 nowe wymogi zawarte w przewodniku finansowym na rok 2011, podczas gdy okresami objętymi audytem 11-INFS-025 były: okres od dnia 1 listopada 2009 r. do dnia 31 października 2010 r. (w odniesieniu do projektu FutureNEM) oraz okres od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. (w odniesieniu do projektów FIRST oraz sISI);
2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy – przy stosowaniu art. 212a kodeksu celnego w przypadku powstania długu celnego na podstawie art. 204 ust. 1 kodeksu celnego z powodu przekroczenia terminu określonego w art. 49 ust. 1 kodeksu celnego – warunek przewidziany w art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia wykonawczego nr 1238/2013 oraz art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia wykonawczego nr 1239/2013 jest spełniony, gdy przedsiębiorstwo powiązane z przedsiębiorstwem, które wymienione jest w załączniku do decyzji wykonawczej 2013/707/UE i które wyprodukowało, wysłało i zafakturowało dany towar, wprawdzie nie działało jako importer danego towaru i nie zapewniło dopuszczenia go do swobodnego obrotu, lecz posiadało taki zamiar i faktycznie otrzymało dany towar?
1.

Oczywistego przeinaczenia okoliczności faktycznych poprzez: — odniesienie ustaleń dotyczących nieprawidłowości w kontrolach organizacji producentów przed ich uznaniem do kontroli grup producentów przed wstępnym uznaniem, — stwierdzenie nieskuteczności kontroli grup producentów przed wstępnym uznaniem wbrew stanowisku Komisji z dnia 1 marca 2011 r. potwierdzającemu skuteczność tych kontroli. W zakresie tego zarzutu Rzeczpospolita Polska podnosi po pierwsze, że Sąd w sposób niedopuszczalny odniósł ustalenia dotyczące nieprawidłowości w kontrolach organizacji producentów przed ich uznaniem, tj. Vegapol oraz Zrzeszenie Plantatorów Owoców i Warzyw w Łowiczu, do oceny skuteczności kontroli grup producentów przed ich wstępnym uznaniem. Ponadto Rzeczpospolita Polska wykazuje, że Sąd w oczywisty sposób przeinaczył okoliczności faktyczne odnosząc się do podnoszonej przez Rzeczpospolitą Polską sprzeczności pomiędzy pismem Komisji z dnia 1 marca 2011 r., potwierdzającym skuteczność kontroli przeprowadzonych przez władze polskie przed przyznaniem wstępnego uznania grupom producentów, a pismem z dnia 24 lutego 2014 r., w którym Komisja zarzuca Rzeczypospolitej Polskiej uchybienia w tym zakresie. Powyższe przeinaczenia doprowadziły Sąd do całkowicie błędnych wniosków o nieskuteczności kontroli grup producentów przed przyznaniem im wstępnego uznania.
4)

Niezależnie od tego, która z dyrektyw znajduje zastosowanie do spornego zamówienia typu in-house, czy zasady równego i niedyskryminacyjnego traktowania wykonawców oraz przejrzystości (art. 2 dyrektywy 2004/18 i art. 18 dyrektywy 2014/24), ogólny zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową (art. 18 TFUE), swoboda przedsiębiorczości (art. 49 TFUE), swoboda świadczenia usług (art. 56 TFUE), możliwość przyznania przedsiębiorstwom praw wyłącznych (art. 106 TFUE) i orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości (wyroki Teckal, ANAV, Sea, Undis Servizi i inne orzeczenia) powinny być rozumiane i interpretowane w ten sposób, że zamówienie typu in-house udzielane przez instytucję zamawiającą na rzecz podmiotu prawnie odrębnego od tej instytucji zamawiającej – w sytuacji gdy instytucja zamawiająca sprawuje nad tym podmiotem kontrolę podobną do kontroli, którą sprawuje nad swoimi własnymi jednostkami organizacyjnymi, a działalność tego podmiotu polega głównie na działaniach wykonywanych na rzecz instytucji zamawiającej – jest samo w sobie zgodne z prawem, a w szczególności nie narusza prawa innych wykonawców do uczciwej konkurencji, nie dyskryminuje tych innych wykonawców i nie prowadzi do przyznania uprzywilejowanego traktowania kontrolowanemu podmiotowi, na rzecz którego udzielono zamówienia typu in-house?
Sprawa C-265/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 17 kwietnia 2018 r. – Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos / Akvilė Jarmuškienė

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 17 kwietnia 2018 r. – Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos / Akvilė Jarmuškienė

(Sprawa C-265/18)

Sąd odsyłający

Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

Druga strona postępowania: Akvilė Jarmuškienė

Zainteresowana strona trzecia: Vilniaus apskrities valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

Pytania prejudycjalne

Czy art. 282–292 dyrektywy 2006/112/WE Rady ( 1 ) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak zaistniałe w rozpatrywanej sprawie, gdy dwa towary zostają dostarczone w drodze tej samej transakcji, ale limit rocznego obrotu (rozmiaru działalności) określony w art. 287 dyrektywy 2006/112/WE (i w stosownych przepisach prawa krajowego) zostaje przekroczony jedynie w odniesieniu do dostawy jednego z tych towarów, to podatnik (dostawca) jest obowiązany w szczególności do naliczenia i zapłaty podatku od wartości dodanej (1) od całkowitej wartości tej transakcji (wartości dostawy obydwu towarów), czy też (2) jedynie od części transakcji, w stosunku do której wspomniany limit (rozmiar działalności) jest przekroczony (od wartości dostawy jednego z tych towarów)?

( 1 ) Dz.U. 2006 L 347, s. 1.
2)

Czy art. 6 ust. 1 decyzji nr 3/80 z uwzględnieniem art. 59 protokołu dodatkowego należy zatem interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się on takiemu uregulowaniu ustawowemu państwa członkowskiego jak art. 4a ustawy TW ( 2 ), na podstawie którego przyznane świadczenie uzupełniające zostaje cofnięte w przypadku, gdy uprawniony przeprowadzi się do Turcji, nawet jeśli uprawniony ten opuścił terytorium państwa członkowskiego ze swojej własnej inicjatywy, po dobrowolnym zrzeczeniu się obywatelstwa tego państwa członkowskiego i jednocześnie nie ustalono, że nie ma on już dostępu do legalnego rynku pracy tego państwa członkowskiego?
2)

Czy w sytuacji, gdy oboje rodziców posiadają odpowiedzialność rodzicielską, fakt, iż matka została podstępem nakłoniona do udania się do innego państwa, a następnie bezprawnie uwięziona przez ojca na terenie tego państwa z zastosowaniem przymusu lub w wyniku innego bezprawnego działania, a w rezultacie musiała urodzić dziecko w tym państwie, ma wpływ na odpowiedź na pytanie nr 1 w sytuacji, w której mogło dojść do naruszenia praw człowieka przynależnych matce lub dziecku zgodnie z art. 3 i 5 Europejskiej konwencji praw człowieka z 1950 r. lub na innej podstawie?
—

odesłanie sprawy do Sądu celem rozpatrzenia sprawy co do istoty skargi.
1)

Czy art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2003/109/WE ( 1 ), który stanowi (między innymi), że w celu uzyskania statusu rezydenta długoterminowego obywatele państw trzecich muszą udowodnić, że w odniesieniu do siebie i do członków swoich rodzin pozostających na ich utrzymaniu „posiadają” oni stałe i regularne dochody wystarczające do utrzymania danej osoby i członków jej rodziny, bez konieczności korzystania z systemu pomocy społecznej danego państwa członkowskiego, należy interpretować w ten sposób, że mowa tu wyłącznie o „dochodach własnych obywatela państwa trzeciego?
1)

Czy art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1889/2005 ( 1 ) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza on prawodawstwo krajowe, w którym przewidziano automatyczny przepadek na rzecz państwa zatrzymanej i niezadeklarowanej w odpowiednim trybie kwoty, przewożonej przez zewnętrzną granicę Unii Europejskiej, jedynie jako skutek niezadeklarowania tej kwoty, i gdy ten przepadek nie jest niezbędny do ustalenia pochodzenia rozpatrywanej kwoty[?]
1)

Czy art. 168 lit. a) dyrektywy [2006/112/WE] ( 1 ), w świetle celu rozporządzenia (WE) nr 178/2002 ( 2 ), jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa żywnościowego (który to cel można osiągnąć m.in. poprzez zapewnienie możliwości monitorowania żywności), należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on odmowie odliczenia naliczonego podatku w przypadku, gdy podatnik uczestniczący w łańcuchu żywnościowym nie wykazał, przy wyborze kontrahenta, większej staranności (poza zwykłymi praktykami handlowymi), polegającej zasadniczo na obowiązku przeprowadzenia czynności sprawdzających w stosunku do drugiego kontrahenta, choć jednocześnie sprawdził jakość żywności, realizując w ten sposób cel rozporządzenia nr 178/2002?
1)

Czy […] art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1889/2005 ( 1 ) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty – przewidujący zatrzymanie niezadeklarowanej kwoty w przewidzianym w prawodawstwie krajowym trybie – należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza on automatyczny przepadek tej kwoty na rzecz państwa jako skutek niezadeklarowania tej kwoty, bez przeprowadzenia kontroli dotyczącej jej pochodzenia, czy też art. 4 ust. 2 rozporządzenia 1889/2005 należy interpretować jako dopuszczający jedynie tymczasowe zatrzymanie kwot do chwili dokonania oceny dotyczącej ich pochodzenia przez właściwe organy krajowe[?] Odpowiednio, czy art. 251 ust. 2 Nakazatelen kodeks (kodeksu karnego, zwanego dalej „NK”) jest zgodny z uprawnieniem ustanowionym na mocy art. 4 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia[?]
1)

Czy prawo do unijnego znaku towarowego lub prawo do krajowego znaku towarowego zarejestrowanego w państwie członkowskim może zostać unieważnione w całości lub w części na takiej podstawie, że część określeń lub wszystkie określenia w specyfikacji towarów i usług nie są dostatecznie jasne i precyzyjne, aby umożliwić właściwym organom i osobom trzecim ustalenie wyłącznie na podstawie tych określeń zakresu ochrony wynikającej z prawa do znaku towarowego?
2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy w odniesieniu do oryginału lub kopii utworu, o którym mowa w art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/29/WE, prawo do rozpowszechniania na obszarze Unii wyczerpuje się z chwilą pierwszej sprzedaży lub innego przekazania danego materiału – przez co rozumie się tu udostępnianie w sieci książek elektronicznych (będących cyfrowymi kopiami książek chronionych prawem autorskim) do pobrania na użytek nieograniczony czasowo za cenę, która stanowi dla uprawnionego z tytułu prawa autorskiego wynagrodzenie odpowiadające wartości ekonomicznej kopii należącego do niego utworu – na obszarze Unii przez uprawnionego z tytułu prawa autorskiego lub za jego zezwoleniem?
Sprawa C-288/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 25 kwietnia 2018 r. – X BV/Staatssecretaris van Financiën

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 25 kwietnia 2018 r. – X BV/Staatssecretaris van Financiën

(Sprawa C-288/18)

Sąd odsyłający

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: X BV

Strona przeciwna: Staatssecretaris van Financiën

Pytania prejudycjalne

Czy podpozycje CN 8528 51 00 i 8528 59 40 Nomenklatury scalonej (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 25 października 2013 r.) należy interpretować w ten sposób, że płaskie wyświetlacze panelowe z ekranem, w którym zastosowano ciekłokrystaliczną technologię wyświetlania (LCD), które zostały zaprojektowane i wyprodukowane w celu wyświetlania danych pochodzących z maszyny do automatycznego przetwarzania danych oraz wyświetlania złożonych sygnałów wideo pochodzących z innych źródeł, bez względu na pozostałe cechy i właściwości danego monitora, powinny być sklasyfikowane w ramach podpozycji CN 8528 59 40, jeżeli ze względu na swoje wymiary, wagę i funkcjonalność nie są przeznaczone do pracy z bliskiej odległości? Czy ma przy tym znaczenie, że użytkownik monitora (osoba odczytująca z niego informacje) jest tą samą osobą, która przetwarza i/lub wprowadza dane do maszyny do automatycznego przetwarzania danych?