ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Aby termin utraty roszczenia w wyniku tolerowania późniejszego znaku towarowego identycznego ze znakiem wcześniejszym lub łudząco do niego podobnym mógł rozpocząć swój bieg, konieczne jest spełnienie czterech przesłanek. Po pierwsze, późniejszy znak towarowy musi zostać zarejestrowany. Po drugie, zgłoszenie późniejszego znaku towarowego musi zostać dokonane w dobrej wierze. Po trzecie, późniejszy znak towarowy musi być używany w państwie członkowskim, w którym chroniony jest znak wcześniejszy. Po czwarte, właściciel wcześniejszego znaku towarowego musi wiedzieć o fakcie używania późniejszego znaku towarowego po uzyskaniu rejestracji.

Celem art. 53 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego jest ukaranie właścicieli wcześniejszych znaków towarowych, którzy tolerowali przez kolejne pięć lat używanie późniejszego wspólnotowego znaku towarowego, mając świadomość tego używania, poprzez utratę możliwości domagania się unieważnienia prawa do takiego znaku lub sprzeciwienia się takiemu używaniu, w wyniku czego późniejszy znak towarowy może współistnieć ze znakiem wcześniejszym. Z chwilą, w której właściciel wcześniejszego znaku towarowego dowiedział się o używaniu późniejszego znaku towarowego, ma on możliwość odmówienia tolerowania takiego stanu rzeczy i wniesienia w następstwie sprzeciwu lub wniosku o unieważnienie prawa do późniejszego znaku towarowego. Nie można uznać, że właściciel wcześniejszego znaku towarowego tolerował używanie późniejszego wspólnotowego znaku towarowego, mając świadomość takiego używania, jeśli nie był w stanie sprzeciwić się jego używaniu ani domagać się jego unieważnienia.

Z wykładni celowościowej art. 53 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 wynika, że właściwym momentem do obliczenia rozpoczęcia biegu terminu utraty roszczenia w wyniku tolerowania jest chwila powzięcia wiedzy o używaniu znaku towarowego. Moment ten może przypadać wyłącznie po rejestracji znaku towarowego, z którą to chwilą zostaje uzyskane prawo do wspólnotowego znaku towarowego (zob. motyw siódmy rozporządzenia nr 40/94) i wspomniany znak zaczyna być używany na rynku jako zarejestrowany znak towarowy, w wyniku czego osoby trzecie mogą powziąć wiadomość o jego używaniu. Stąd też termin utraty roszczenia w wyniku tolerowania biegnie od chwili, w której właściciel wcześniejszego znaku towarowego dowiedział się o używaniu późniejszego wspólnotowego znaku towarowego po jego rejestracji, a nie od chwili dokonania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego.

(por. pkt 31–33)
Decyzja Komisji przyznająca państwu członkowskiemu czasowe odstępstwo od obowiązków przewidzianych w dyrektywie 2008/50 w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy nie stanowi środka o charakterze indywidualnym i nie może zostać uznana za akt administracyjny w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006 w sprawie zastosowania postanowień konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty. Decyzja ta nie może więc być przedmiotem wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej na podstawie art. 10 ust. 1 tego rozporządzenia.

W celu bowiem określenia charakteru aktu należy uwzględnić w pierwszej kolejności jego przedmiot i treść. Tak więc decyzja skierowana do państwa członkowskiego ma charakter generalny, jeżeli ma zastosowanie do obiektywnie określonych sytuacji i wywołuje skutki prawne w odniesieniu do kategorii podmiotów określonych w sposób generalny i abstrakcyjny.

Ponadto zawarte w tekście ograniczenia lub odstępstwa o charakterze tymczasowym lub o zasięgu terytorialnym stanowią integralną część całości przepisów, w których są sformułowane, i podzielają, o ile nie stanowią nadużycia władzy, ich ogólny charakter.

W końcu odstępstwa od reżimu ogólnego, którymi są decyzje zatwierdzające przyjęte przez Komisję na mocy przepisu dyrektywy, podzielają ogólny charakteru dyrektywy, gdyż są one skierowane w sposób abstrakcyjny do nieoznaczonych kategorii osób i mają zastosowanie do obiektywnie określonych sytuacji.

(por. pkt 26–28, 34, 41)
Państwo członkowskie, które udzieliło lub zamierza udzielić pomocy z zastosowaniem odstępstwa od norm traktatu, jest zobowiązane do współpracy z Komisją w toku postępowania, w którym uczestniczy, wobec czego do niego należy w szczególności dostarczenie wszelkich dowodów pozwalających tej instytucji na zbadanie, czy przesłanki zastosowania odstępstwa, o które ono zabiega, zostały spełnione. Zgodność z prawem decyzji w sprawie pomocy państwa powinna być tym samym oceniana w oparciu o informacje, którymi Komisja mogła dysponować w momencie jej wydania. Wynika z tego w szczególności, że w związku z tym, iż pojęcie pomocy państwa odpowiada obiektywnej sytuacji, którą ocenia się w dniu, w którym Komisja wydaje swoją decyzję, celem przeprowadzenia tej kontroli sądowej należy uwzględnić oceny dokonane w tym dniu. Jeśli więc zainteresowane strony nie przedstawią informacji przeciwnych, Komisja ma prawo oprzeć się na okolicznościach faktycznych, którymi dysponuje w chwili wydania decyzji końcowej, nawet jeśli są one błędne, o ile te okoliczności faktyczne stanowiły przedmiot nakazu udzielenia niezbędnych informacji skierowanego przez Komisję do państwa członkowskiego.

Podobnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w sprawie stosowania art. 88 WE wynika, że po zakończeniu formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie bezprawnie przyznanej pomocy Komisja podejmuje decyzję na podstawie dostępnych informacji, w szczególności informacji dostarczonych przez państwo członkowskie w odpowiedzi na żądania udzielenia informacji skierowane przez Komisję.

W tym kontekście i w świetle zasady skuteczności postępowania administracyjnego państwo członkowskie nie może kwestionować po raz pierwszy na etapie postępowania sądowego treści uwag faktycznych sformułowanych przez zainteresowaną osobę trzecią w toku postępowania administracyjnego i które zostały jej wcześniej przekazane.

(por. pkt 52, 53, 55)
Z brzmienia zasady 50 ust. 1, w związku z zasadą 20 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95 wykonującego rozporządzenie Rady nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego wynika, że w ramach postępowania przed izbą odwoławczą Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) powiadamia zgłaszającego wspólnotowy znak towarowy, który wniósł odwołanie do izby odwoławczej, o uwagach strony wnoszącej sprzeciw i wzywa go do przedstawienia swoich uwag.

Zgodnie z zasadą 67 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95, jeżeli wyznaczono pełnomocnika lub w przypadku gdy zgłaszający wymieniony na pierwszym miejscu we wspólnym zgłoszeniu uważany jest za wspólnego pełnomocnika na podstawie zasady 75 ust. 1, zawiadomienia kieruje się do wyznaczonego lub do wspólnego pełnomocnika. W związku z tym Urząd nie może powoływać się na rzekome bezpośrednie doręczenie skarżącemu pisma wnoszącej sprzeciw, aby uzasadnić brak doręczenia na ręce przedstawiciela skarżącego.

Ponadto z zasady 77 rozporządzenia nr 2868/95, zgodnie z którą każde zawiadomienie pełnomocnika ma ten sam skutek, jak dokonane w stosunku do osoby reprezentowanej, nie można wywodzić, że zawiadomienie osoby reprezentowanej ma taki sam skutek, jak zawiadomienie pełnomocnika. W przeciwnym razie zasada 67 tego rozporządzenia byłaby bezskuteczna.

(por. pkt 24, 29, 31)
2)

Adolf Würth GmbH & Co. KG i Arnold Fasteners (Shenyang) Co. Ltd pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej oraz przez European Industrial Fasteners Institute AISBL.
Sądowa kontrola oceny dotyczącej istnienia zagrożenia wystąpienia szkody, jaka jest dokonywana przez instytucje Unii w ramach postępowania antydumpingowego, powinna ograniczyć się do weryfikacji przestrzegania zasad proceduralnych, prawidłowości ustalenia okoliczności faktycznych będących podstawą zaskarżonych decyzji, braku oczywistych błędów w ocenie tych okoliczności faktycznych oraz braku nadużycia władzy, ze względu na to, że ocena ta związana jest z analizą złożonych kwestii ekonomicznych. Ta ograniczona kontrola sądowa nie oznacza, iż sąd Unii powinien powstrzymać się od kontroli dokonanej przez instytucje interpretacji danych o charakterze ekonomicznym. Sąd powinien mianowicie w szczególności nie tylko zbadać materialną dokładność przytoczonych dowodów, ich wiarygodność i spójność, ale także zbadać, czy dowody te stanowią zbiór istotnych danych, które należy wziąć pod uwagę w celu oceny złożonej sytuacji, i czy mogą one stanowić poparcie dla wniosków wyciągniętych na ich podstawie.

Zatem Rada dopuszcza się oczywistego błędu w ocenie, potwierdzając, że przemysł wspólnotowy znajduje się w trudnej sytuacji, wówczas gdy wszystkie istotne w sprawie dane ekonomiczne, oprócz rozwoju udziału w rynku przemysłu wspólnotowego, są dodatnie i w całości tworzą profil przemysłu w sytuacji siły, a nie słabości czy trudności.

(por. pkt 53, 61, 66)
Zgodnie z art. 238 WE sądy Unii są właściwe do orzekania na mocy klauzuli arbitrażowej przewidzianej w umowie prawa publicznego lub prawa prywatnego zawartej przez Unię lub w jej imieniu. Właściwość Sądu do rozpoznania, na mocy klauzuli arbitrażowej, sporu dotyczącego umowy ocenia się w świetle tego postanowienia oraz treści samej klauzuli. Właściwość ta ma charakter odstępstwa od prawa powszechnego, wobec czego powinna być interpretowana w sposób ścisły. Tak więc Sąd może z jednej strony orzekać w przedmiocie sporów wynikających z umów tylko w sytuacji, gdy strony wyraziły wolę przyznania mu takich kompetencji, a z drugiej strony może on orzekać wyłącznie w przedmiocie żądań, których źródłem jest umowa zawierająca klauzulę arbitrażową lub które mają bezpośredni związek z wynikającymi z niej zobowiązaniami.

Ponadto we wspólnotowym systemie sądów właściwość do orzeczenia w przedmiocie skargi głównej implikuje istnienie właściwości do orzeczenia w przedmiocie wszelkich żądań wzajemnych zgłoszonych w tym samym postępowaniu, których źródłem jest ten sam akt bądź ten sam fakt, który jest przedmiotem skargi. Uzasadnieniem tej właściwości są względy ekonomiki postępowania, a także pierwszeństwo przyznane sądowi, przed którym sprawa zawisła w pierwszej kolejności, które to względy są również powszechnie uznawane w systemach proceduralnych państw członkowskich.

(por. pkt 37, 38, 42)
Z art. 2 lit. e), art. 9 ust. 1 i z art. 17 ust. 2, 3 decyzji 2001/431 w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty w niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie podczas wdrażania systemów kontroli, inspekcji oraz nadzoru stosowanych do wspólnej polityki rybołówstwa wynika, że wkład finansowy Unii na nabycie statków wykorzystywanych do kontroli i nadzoru działalności połowowej, jest możliwy, na mocy tej decyzji, wyłącznie wtedy, gdy wydatki zostały poniesione zgodnie z warunkami ustanowionymi w tej decyzji oraz w dyrektywach dotyczących koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych, między innymi w dyrektywie 93/36 odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na dostawy. Oznacza to, iż decyzja 2001/431, a w szczególności jej art. 17 ust. 2, stanowi, że dofinansowanie przez Unię zakłada stosowanie ratione materiae tych dyrektyw.

Nieodłącznym celem wymogu przestrzegania warunków określonych przez dyrektywy określające koordynację procedur udzielania zamówień publicznych jest bowiem przede wszystkim całkowita przejrzystość zakupów dofinansowywanych przez Unię i możliwość ich pełnej kontroli. Ponadto dofinansowanie okrętów przez Unię nie wchodzi co do zasady w zakres wspólnej polityki rybołówstwa. Zatem na mocy decyzji 2001/431 niedopuszczalne jest wnioskowanie przez państwo członkowskie, z jednej strony, o dofinansowanie przez Unię nabycia statków przeznaczonych całkowicie lub częściowo do celów kontroli i nadzoru rybołówstwa, które, zgodnie z tą decyzją, musi przestrzegać zasad dotyczących udzielania zamówień publicznych, a z drugiej strony, o niestosowanie tych zasad, w oparciu o art. 296 ust. 1 lit. b) WE, ze względu na wojskowy charakter nabytego sprzętu. Natomiast art. 296 ust. 1 lit. b) WE nie stoi na przeszkodzie temu, aby państwa członkowskie, które zamierzają nabyć wyposażenie wojskowe wchodzące w zakres stosowania tego przepisu, postanowiły jednak zastosować się do wspólnych procedur w zakresie udzielania zamówień publicznych i wobec tego mogły ubiegać się o wkład finansowy przewidziany w decyzji 2001/431.

(por. pkt 38–40, 42, 45)
1.

Skarga o stwierdzenie nieważności — Osoby fizyczne lub prawne — Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie — Rozporządzenie nakładające cła antydumpingowe — Różne cła nałożone na szereg przedsiębiorstw — Dopuszczalność ograniczona dla każdego z przedsiębiorstw do dotyczących go przepisów rozporządzenia (art. 230 akapit czwarty WE) (por. pkt 47, 48)
2.

Pomoc przyznawana przez państwa — Odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy — Pomoc przyznana z naruszeniem reguł proceduralnych art. 88 WE — Ewentualne uzasadnione oczekiwania beneficjentów — Ochrona — Przesłanki i granice — Bezczynność Komisji — Brak uzasadnionych oczekiwań — Wyjątkowe okoliczności — Brak (art. 87 WE, 88 WE) (por. pkt 20–22, 26–30)
3.

Pomoc przyznawana przez państwa — Pojęcie — Zwolnienie z podatku akcyzowego od oleju opałowego stosowanego do ogrzewania szklarni — Włączenie — Istnienie odstępstwa od reguł konkurencji na podstawie art. 33 WE i 36 WE lub dyrektyw 92/81 i 2003/96 — Brak (art. 33 WE, 36 WE, 37 WE, art. 87 ust. 1 WE; dyrektywy Rady 92/81; 2003/96) (por. pkt 42, 70–72, 88)
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 18 czerwca 2009 r. (sprawy połączone R 770/2008-2 i R 826/2008-2) w zakresie dotyczącym, po pierwsze, dowodu używania okularów należących do klasy 9 oraz, po drugie, stosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 w odniesieniu do okularów należących do klasy 9, wyrobów jubilerskich, biżuterii i zegarków należących do klasy 14 i papieru toaletowego należącego do klasy 16.
5.

Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Pomoc państwa w zakresie produktów objętych wspólną organizacją rynku — Zakaz — Pomoc wspierająca wywóz produktów krajowych do państw trzecich — Brak wpływu [art. 87 ust. 3 lit. c) WE] (por. pkt 87)
Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 28 czerwca 2012 r. – Basile i I Marchi Italiani przeciwko OHIM – Osra (B. Antonio Basile 1952 r.)

(sprawa T-134/09)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy B. Antonio Basile 1952 — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BASILE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Utrata roszczenia w wyniku tolerowania — Artykuł 53 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009] — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009”

1. Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie odwoławcze — Skarga do sądu Unii — Właściwość Sądu — Kontrola zgodności z prawem decyzji izb odwoławczych — Uwzględnienie przez Sąd okoliczności prawnych i faktycznych nieprzedstawionych wcześniej przed instancjami Urzędu — Wyłączenie (regulamin postępowania przed Sądem, art. 135 § 4; rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 63) (por. pkt 15, 18, 22)

2. Wspólnotowy znak towarowy — Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie — Utrata roszczenia w wyniku tolerowania — Termin zawity — Rozpoczęcie biegu terminu (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 53 ust. 2) (por. pkt 30–32)

3. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Względne podstawy odmowy rejestracji — Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego — Ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd [rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 37, 39, 62)

4. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Względne podstawy odmowy rejestracji — Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług — Podobieństwo rozpatrywanych znaków towarowych — Kryteria oceny — Złożony znak towarowy [rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 40, 41, 44, 45)

5. Wspólnotowy znak towarowy — Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie — Względne podstawy unieważnienia — Istnienie wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego — Graficzny znak towarowy B. Antonio Basile 1952 i słowny znak towarowy BASILE [rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b), art. 52 ust. 1 lit. a)] (por. pkt 61, 63, 64, 69)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 stycznia 2009 r. (sprawa R 1436/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Osra SA a Antonio Basile

Sentencja

1) W sprawie T-134/09 nazwa drugiego ze skarżących, I Marchi Italiani Srl, zostaje wykreślona z listy skarżących.

2) Skarga zostaje oddalona.

3) Antonio Basile zostaje obciążony kosztami postępowania, z wyjątkiem kosztów cofającego skargę.
3.

Postępowanie sądowe — Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej — Skarga kwestionująca podstawę wierzytelności instytucji wobec jej kontrahentów — Decyzja tej instytucji wydana w celu odzyskania tej wierzytelności — Decyzja stanowiąca tytuł egzekucyjny — Prawny charakter tej decyzji zdefiniowany przez traktat WE — Akt zaskarżalny na podstawie art. 230 WE (art. 230 WE, 238 WE, 256 WE; rozporządzenie Rady nr 1605/2002, art. 72 ust. 2) (por. pkt 93–96)
1.

Postępowanie sądowe — Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej — Umowa przewidująca wspólnotową pomoc finansową na działania badawcze i rozwój — Wniosek o zwrot niektórych kosztów — Żądanie odszkodowania — Żądanie wzajemne wraz z odsetkami za zwłokę — Stosowanie prawa krajowego — Stwierdzenie niedochowania zobowiązań wynikających z umowy — Prawo Komisji do uzyskania zwrotu zaliczki wraz z odsetkami za zwłokę według stawki stosowanej przez Europejski Bank Centralny (art. 238 WE; rozporządzenie Komisji nr 2342/2002, art. 86 ust. 2) (por. pkt 81, 105, 203–206, 262)
4.

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Względne podstawy odmowy rejestracji — Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego — Graficzne znaki towarowe Mc. Baby i Mc Kids. always quality. always fun! [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 21, 23, 24, 43, 45)
8.

Konkurencja — Przedsiębiorstwa zobowiązane do zarządzania usługami w ogólnym interesie gospodarczym — Sektor nadawczy — Wykładnia odstępstwa ustanowionego w art. 86 ust. 2 WE w świetle art. 16 WE i protokołu w sprawie systemu publicznego nadawania — Ocena proporcjonalności pomocy w celu uniknięcia wykroczenia poza koszty netto (art. 16 WE, art. 86 ust. 2 WE; protokół w sprawie systemu publicznego nadawania w państwach członkowskich, wprowadzony przez traktat amsterdamski jako załącznik do traktatu WE; komunikat Komisji 2001/C 320/04) (por. pkt 92–96, 101–103, 139, 170)
3.

Konkurencja — Postępowanie administracyjne — Pismo w sprawie przedstawienia zarzutów — Konieczna treść — Poszanowanie prawa do obrony — Wskazanie zasadniczych okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą prowadzić do nałożenia grzywny — Wskazanie wystarczające w świetle prawa do bycia wysłuchanym w przedmiocie ustalenia kwoty grzywny (art. 81 WE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 27) (por. pkt 68, 69, 73, 74, 78, 79)
2.

Konkurencja — Postępowanie administracyjne — Prawo Komisji do przeprowadzania kontroli — Decyzja nakazująca przeprowadzenie kontroli — Obowiązek uzasadnienia — Zakres — Użycie dokumentów zajętych w pomieszczeniach przedsiębiorstwa poza zakresem stosowania decyzji w sprawie kontroli — Dokumenty, który umożliwiły rozszerzenie wstępnego dochodzenia Komisji — Prawo do obrony innych przedsiębiorstw, których dotyczy dochodzenie, lecz których nie dotyczy decyzja w sprawie kontroli — Zakres (art. 81 WE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 20 ust. 4) (por. pkt 28–31, 34–36, 59)
2)

Ecka Granulate GmbH & Co. KG i non ferrum Metallpulver GmbH & Co. KG pokrywają, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Komisję Europejską.
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2009) 92/2 z dnia 9 stycznia 2009 r., nakazującej Prysmian SpA i wszystkim bezpośrednio lub pośrednio kontrolowanym przez nią przedsiębiorstwom, w tym Prysmian Cavi e Sistemi Energia Srl, poddanie się kontroli na podstawie art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 [WE] i 82 [WE] w zakresie, w jakim dotyczy ona kabli elektrycznych innych niż podmorskie i podziemne kable elektryczne wysokiego napięcia oraz materiałów związanych z tymi innymi kablami.
2)

Shanghai Biaowu High-Tensile Fasteners Co. Ltd i Shanghai Prime Machinery Co. Ltd pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej i European Industrial Fasteners Institute AISBL.
2)

Gem-Year Industrial Co. Ltd i Jinn-Well Auto-Parts (Zhejiang) Co. Ltd pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej i European Industrial Fasteners Institute AISBL.
1.

Postępowanie sądowe — Skarga wszczynająca postępowanie — Wymogi formalne — Określenie przedmiotu sporu — Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów — Ogólne odesłanie do innych pism załączonych do skargi — Niedopuszczalność — Wystarczająco jasna treść skargi — Brak jasności załączonej jako załącznik petycji — Dopuszczalność [statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21 akapit pierwszy, art. 53 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c), d)] (por. pkt 19–21)
5.

Trybunał Obrachunkowy — Obligations des membres — Naruszenie — Przekazanie Europejskiemu Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) informacji zebranych w trakcie dochodzenia — Informacje przekazane przez OLAF organom wymiaru sprawiedliwości — Właściwość tych organów do dokonania oceny oskarżeń pod względem prawa karnego — Wyrok uniewinniający dane osoby w odniesieniu do wszystkich stawianych zarzutów– Brak wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości przez Trybunał Obrachunkowy — Brak nieoznaczający zajęcia stanowiska przez Trybunał Obrachunkowy w przedmiocie prawdziwości faktów (art. 247 ust. 7 WE) (por. pkt 40, 45–47)