ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Jeśli chodzi o organy przedstawicielskie personelu i innych pracowników oraz w odniesieniu do możliwości wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności czy uczestniczenia w takim postępowaniu, każdy wyborca posiada bezpośredni i istniejący interes w tym, by wybory przebiegały w warunkach i na podstawie systemu wyborczego zgodnego z przepisami regulaminu pracowniczego, którym podlega procedura wyborcza.

Artykuł 278 TFUE ustanawia zasadę braku skutku zawieszającego skarg, ponieważ akty prawne wydane przez instytucje Unii korzystają z domniemania zgodności z prawem. A zatem jedynie wyjątkowo sąd orzekający w przedmiocie środków tymczasowych może zarządzić zawieszenie wykonania aktu zaskarżonego przed sądem orzekającym co do istoty sprawy. W rezultacie przesłanka pilnego charakteru, a konkretniej konieczności, której podlega zawieszenie wykonania, by skarżący zasadnie powołał się na ryzyko poważnej i nieodwracalnej szkody, nie może być mylona z wymogiem, aby urzędnik, który pragnie skutecznie wnieść skargę na podstawie art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego, uzasadnił osobisty interes w stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu.

W związku z tym okoliczność, że urzędnik jest uprawniony do głosowania w wyborach do komitetu pracowniczego i że posiada on, jak każdy wyborca, interes w tym, by jego przedstawiciele zostali wybrani w prawidłowy sposób nie wystarczy do wykazania ryzyka poważnej i nieodwracalnej szkody, która może uzasadniać zawieszenie wykonania zaskarżonej decyzji.

Ponadto, o ile każdy ma prawo do skutecznej kontroli sądowej na podstawie art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, o tyle prawo to poddaje się ograniczeniom, dopuszczonym w sposób dorozumiany, ponieważ zleca z samego swego charakteru regulację, a zatem nie może prowadzić do pominięcia postanowień art. 278 TFUE, z którego wynika, że zawieszenia wykonania nie można zarządzić, jeśli nie zostanie wykazane ryzyko poważnej i nieodwracalnej szkody.

(zob. pkt 26, 27, 29)

Sąd Unii Europejskiej, postanowienie z dnia 27 kwietnia 2010 r., Parlament/U, T‑103/10 P(R), EU:T:2010:164, pkt 34
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ (trzecia izba)

z dnia 16 lipca 2015 r.

FG

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Urzędnicy — Reforma regulaminu pracowniczego — Rozporządzenie nr 1023/2013 — Kategorie stanowisk — Przepisy przejściowe dotyczące przypisania do kategorii stanowisk — Artykuł 30 ust. 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Prawo do ubiegania się o awans do wyższej grupy zaszeregowania — Postępowanie w sprawie awansu (2014) — Administrator niepełniący „szczególnych obowiązków” — Możliwość awansu ograniczona do grupy zaszeregowania AD 12 — Nieumieszczenie nazwiska tego administratora na liście urzędników z grupy zaszeregowania AD 12 mogących ubiegać się o awans — Możliwość żądania zastosowania art. 30 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Data graniczna wyznaczona na dzień 31 grudnia 2015 r. — Dopuszczalność skargi — Pojęcie niekorzystnego aktu — Zmiana elektronicznych akt osobowych urzędnika — Informacje administracyjne — Rozpowszechnienie w sieci wewnętrznej instytucji — Niespełnienie wymogów dotyczących postępowania poprzedzającego wniesienie skargi — Artykuł 81 regulaminu postępowania”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której FG żąda stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego Komisji Europejskiej o nieumieszczeniu jego nazwiska na liście urzędników przedstawionych do awansu do grupy zaszeregowania AD 13 w ramach postępowania w sprawie awansu w 2014 r.

Orzeczenie:

Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Każda ze stron pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Urzędnicy – Decyzje indywidualne – Doręczenie – Sposoby – Obowiązek skorzystania z drogi pocztowej – Brak (regulamin pracowniczy, art. 25, 26, załącznik XIII, art. 30 ust. 2; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1023/2013) Skargi urzędników – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – Termin – Zażalenie złożone z przekroczeniem terminu – Decyzja o przypisaniu urzędnika do kategorii stanowisk wprowadzonej rozporządzeniem nr 1023/2013, która została wyrażona poprzez zmianę dokonaną w elektronicznych aktach osobowych zainteresowanego – Zażalenie na niewpisanie nazwiska zainteresowanego na listę urzędników uprawnionych do ubiegania się o awans – Niedopuszczalność (art. 336 TFUE; regulamin pracowniczy, art. 45, 90 ust. 2, art. 91 ust. 1, załącznik XIII, art. 30 ust. 2; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1023/2013) Skargi urzędników – Akt niekorzystny – Pojęcie – Odmowa umieszczenia na liście urzędników, którzy mają być awansowani – Nieumieszczenie na liście będące wynikiem zmiany regulaminu pracowniczego skutkującej ograniczeniem karier administratorów do grupy zaszeregowania AD 12 – Wyłączenie (regulamin pracowniczy, art. 45, 90 ust. 2, art. 91 ust. 1; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1023/2013)
O ile z uzasadnienia aktu niekorzystnego powinno w sposób jasny i jednoznaczny wynikać rozumowanie danej instytucji, o tyle uzasadnienie to należy oceniać w świetle okoliczności danego przypadku, w szczególności treści aktu, charakteru podniesionych argumentów, a także interesu, jaki w uzyskaniu wyjaśnień mogą mieć adresaci aktu lub inne osoby, których dotyczy on bezpośrednio i indywidualnie. Ponadto, nie ma wymogu, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne, ponieważ kwestię tego, czy uzasadnienie aktu jest wystarczające, należy oceniać w świetle nie tylko jego brzmienia, lecz również kontekstu oraz wszystkich norm prawnych regulujących daną materię. W szczególności akt niekorzystny jest wystarczająco uzasadniony, jeżeli został wydany w kontekście znanym zainteresowanemu, który pozwala mu zrozumieć zakres podjętego w stosunku do niego środka.

Z tego wynika, że uzasadnienie jest wystarczające, o ile przedstawia okoliczności faktyczne i względy prawne o zasadniczym znaczeniu w kontekście danej decyzji a administracja nie jest zobowiązana do podania uzasadnienia swojego uzasadnienia.

W każdym razie, uzasadnienie aktu powinno być wystarczające, ale nie musi być wyczerpujące i wystarczy, gdy administracja przedstawi okoliczności faktyczne i względy prawne o zasadniczym znaczeniu w kontekście danej decyzji. W rezultacie, nieścisłość fragmentu uzasadnienia, która nie ma znaczącego charakteru nie wpływa na ważność podważanego aktu.

(zob. pkt 38, 39, 41)

Trybunał, wyroki: z dnia 25 listopada 1976 r., Küster/Parlament, 123/75, EU:C:1976:162, pkt 33; z dnia 22 grudnia 2008 r., Régie Networks, C‑333/07, EU:C:2008:764, pkt 70

Sąd Pierwszej Instancji, wyrok z dnia 11 lipca 2007 r., Sison/Rada, T‑47/03, EU:T:2007:207, pkt 188 i przytoczone tam orzecznictwo

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: z dnia 29 września 2011 r., AJ/Komisja, F‑80/10, EU:F:2011:172, pkt 117 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 6 marca 2013 r., Scheefer/Parlament, F‑41/12, EU:F:2013:31, pkt 30
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (trzecia izba)

z dnia 25 marca 2015 r.

Claudio Necci

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych w krajowym systemie emerytalnym — Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury — Zażalenie złożone z przekroczeniem terminu — Niedopełnienie wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi — Oczywista niedopuszczalność”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której C. Necci żąda stwierdzenia nieważności propozycji z dnia 18 marca 2014 r., na której podstawie Komisja Europejska ustaliła na jego wniosek liczbę dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury podlegających zaliczeniu w systemie emerytalno-rentowym Unii, które wynikają z przeniesienia uprawnień emerytalnych, jakie nabył on we włoskim systemie emerytalnym.

Orzeczenie:

Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Claudio Necci pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Skargi urzędników – Akt niekorzystny – Pojęcie – Propozycja przeniesienia do systemu Unii uprawnień emerytalnych nabytych w krajowym systemie emerytalnym przed podjęciem służby w Unii – Zaliczenie

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

Jeśli chodzi o przeniesienie uprawnień emerytalnych z krajowego systemu emerytalnego do systemu Unii, propozycji dotyczącej liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury nie można uznać za przejaw jedynie zamiaru poinformowania danego urzędnika przez służby instytucji, w oczekiwaniu na to, by faktycznie otrzymać jego zgodę. Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury stanowi bowiem akt niekorzystny dla danego urzędnika.

(zob. pkt 13)

Odesłanie

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok Verile i Gjergji/Komisja, F‑130/11, EU:F:2013:195, pkt 38–44 i przytoczone tam orzecznictwo, odwołanie w toku przed Sądem Unii Europejskiej, sprawa T‑104/14 P
Komisja konkursowa jest zobowiązana ocenić w każdym poszczególnym przypadku, czy doświadczenie zawodowe deklarowane przez kandydata odpowiada poziomowi wymaganemu w ogłoszeniu o konkursie. Komisji konkursowej przysługuje w tym względzie szeroki zakres uznania w ramach przepisów regulaminu pracowniczego dotyczących postępowania konkursowego, jeśli chodzi o ocenę zarówno charakteru i długości wcześniejszego doświadczenia zawodowego kandydatów, jak i mniej lub bardziej ścisłego związku tego doświadczenia z wymogami stanowiska do obsadzenia. Tym samym, w ramach kontroli zgodności z prawem Sąd do spraw Służby Publicznej powinien ograniczyć się do sprawdzenia, czy nie popełniono oczywistego błędu przy korzystaniu z uznania. W ramach tej kontroli sąd Unii powinien mieć na uwadze, że to biorący udział w konkursie kandydat jest obowiązany dostarczyć komisji konkursowej wszystkie informacje i dokumenty, które w jego ocenie są przydatne do rozpatrzenia jego kandydatury, aby umożliwić komisji konkursowej sprawdzenie, czy spełnia on warunki określone w ogłoszeniu o konkursie, zwłaszcza jeżeli został on do tego wyraźnie i formalnie wezwany. Komisja konkursowa, orzekając w przedmiocie dopuszczenia kandydatów do udziału w konkursie, jest więc uprawniona do ograniczenia swego badania wyłącznie do zgłoszeń i załączonych do nich dokumentów.

Ponadto, zważywszy na szeroki zakres uznania przysługujący komisji konkursowej, aby wykazać, że popełniła ona oczywisty błąd w ocenie stanu faktycznego, dający podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji, dowody, które obowiązany jest przedstawić skarżący, muszą wystarczyć do pozbawienia wiarygodności dokonanej przez rozpatrywaną komisję oceny.

(zob. pkt 35–38)

Trybunał, wyrok z dnia 12 lipca 1989 r., Belardinelli i in./Trybunał Sprawiedliwości, 225/87, EU:C:1989:309, pkt 13, 14

Sąd Pierwszej Instancji, wyroki: z dnia 12 grudnia 1996 r., AIUFFASS i AKT/Komisja, T‑380/94, EU:T:1996:195, pkt 59; z dnia 13 marca 2002 r., Martínez Alarcón/Komisja, T‑357/00, T‑361/00, T‑363/00 i T‑364/00, EU:T:2002:66, pkt 76; z dnia 25 marca 2004 r., Petrich/Komisja, T‑145/02, EU:T:2004:91, pkt 37; z dnia 12 lutego 2008 r., BUPA i in./Komisja, T‑289/03, EU:T:2008:29, pkt 221

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: z dnia 25 listopada 2008 r., Iordanova/Komisja, F‑53/07, EU:F:2008:148, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 24 kwietnia 2013 r., Demeneix/Komisja, F‑96/12, EU:F:2013:52, pkt 42–45 i przytoczone tam orzecznictwo
POSTANOWIENIE PREZESA DRUGIEJ IZBY SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

z dnia 27 stycznia 2016 r.

Jérôme Glantenay i in.

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Ugoda — Artykuł 91 § 1 regulaminu postępowania — Zawarcie przez strony ugody z inicjatywy Sądu — Wykreślenie”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy art. 106a, w której J. Glantenay i ośmiu innych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku, wnoszą, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności skierowanych do nich decyzji komisji konkursu EPSO/AD/204/10 o niedopuszczeniu ich do etapu oceny zintegrowanej w konkursie EPSO/AD/204/10, w centrum oceny EPSO, w prowadzonym ponownie konkursie. Po drugie, skarżący żądają naprawienia szkody i krzywdy, których w swoim mniemaniu doznali.

Orzeczenie:

Sprawa F‑85/15 Glantenay i in./Komisja zostaje wykreślona z rejestru Sądu w następstwie ugody zawartej między J. Glantenayem i pozostałymi ośmioma skarżącymi, których nazwiska zostały wymienione w załączniku, a Komisją Europejską. Strony pokrywają koszty zgodnie z postanowieniami zawartej między nimi ugody.

Spis treści

Skargi urzędników — Ugoda przed Sądem do spraw Służby Publicznej — Wykreślenie z rejestru

(regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 91)

(zob. pkt 5)
POSTANOWIENIE PREZESA TRZECIEJ IZBY

SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

z dnia 17 grudnia 2015 r.

Alkis Diamantopoulos

przeciwko

Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych (ESDZ)

„Ugoda z inicjatywy Sądu — Wykreślenie”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy art. 106a, w której A. Diamantopoulos żąda stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) z dnia 29 kwietnia 2014 r. o nieawansowaniu go do grupy zaszeregowania AD 12 w postępowaniu w sprawie awansu [2012]. Żąda on również odszkodowania.

Orzeczenie:

Sprawa F‑30/15 Diamantopoulos/ESDZ zostaje wykreślona z rejestru Sądu. Strony pokrywają koszty zgodnie z postanowieniami zawartej między nimi ugody.

Streszczenie

Skargi urzędników — Ugoda przed Sądem do spraw Służby Publicznej — Wykreślenie z rejestru

(regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 84, 91)

(zob. pkt 4)
Zastosowanie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego dotyczące przeniesienia do systemu emerytalno-rentowego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innym systemie emerytalnym, o które wnioskowano przed przyjęciem tych przepisów, lecz które zrealizowano po ich wejściu w życie, nie jest niezgodne z art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

W tym względzie, zgodnie z powszechnie przyjętą zasadą, nowa norma znajduje natychmiast zastosowanie, o ile nie obowiązuje wyjątek, do mających powstać sytuacji, a także do przyszłych skutków sytuacji, które już powstały – lecz nie ukonstytuowały się w pełni – pod rządami dawnej normy. Nie dotyczy to jedynie sytuacji powstałych i ostatecznie zrealizowanych pod rządami dawnej normy, kreującej prawa nabyte. Prawo jest uważane za nabyte, gdy okoliczność powodująca jego powstanie zaistnieje przed zmianą przepisów. Nie jest tak jednak w przypadku prawa, którego przesłanka powstania nie zrealizowała się w pełni pod rządami przepisu, który został zmieniony.

Tymczasem z jednej strony art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego nie stoi na przeszkodzie takiemu natychmiastowemu stosowaniu nowych ogólnych przepisów wykonawczych.

Z drugiej strony ani przekazanie urzędnikowi czy pracownikowi, który złożył wniosek o przeniesienie do systemu emerytalno-rentowego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w ramach innego systemu emerytalnego propozycji doliczenia lat uprawniających do emerytury, ani tym bardziej samo złożenie takiego wniosku nie zmieniają sytuacji prawnej zainteresowanego i nie wywołują wiążących skutków prawnych. Tak więc dla urzędnika lub pracownika nie istniały prawa nabyte, które mogły zostać naruszone zastosowaniem nowych przepisów.

Ponadto prawo urzędnika lub pracownika do zaliczenia mu dodatkowych lat uprawniających do emerytury zostaje w pełni ukonstytuowane dopiero po przeniesieniu do systemu emerytalno-rentowego Unii wartości kapitałowej jego uprawnień nabytych w innym systemie.

Co więcej, osoby fizyczne nie mogą powoływać się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań w celu podważenia stosowania nowego przepisu prawnego, w szczególności w dziedzinie, w której prawodawcy przysługuje szeroki zakres uznania.

(zob. pkt 28–31, 33, 40)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyrok z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, pkt 151–154, 170 i przytoczone tam orzecznictwo
Zastosowanie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego dotyczące przeniesienia do systemu emerytalno-rentowego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innym systemie emerytalnym, o które wnioskowano przed przyjęciem tych przepisów, lecz które zrealizowano po ich wejściu w życie, nie jest niezgodne z art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

W tym względzie, zgodnie z powszechnie przyjętą zasadą, nowa norma znajduje natychmiast zastosowanie, o ile nie obowiązuje wyjątek, do mających powstać sytuacji, a także do przyszłych skutków sytuacji, które już powstały – lecz nie ukonstytuowały się w pełni – pod rządami dawnej normy. Nie dotyczy to jedynie sytuacji powstałych i ostatecznie zrealizowanych pod rządami dawnej normy, kreującej prawa nabyte. Prawo jest uważane za nabyte, gdy okoliczność powodująca jego powstanie zaistnieje przed zmianą przepisów. Nie jest tak jednak w przypadku prawa, którego przesłanka powstania nie zrealizowała się w pełni pod rządami przepisu, który został zmieniony.

Tymczasem z jednej strony art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego nie stoi na przeszkodzie takiemu natychmiastowemu stosowaniu nowych ogólnych przepisów wykonawczych.

Z drugiej strony ani przekazanie urzędnikowi czy pracownikowi, który złożył wniosek o przeniesienie do systemu emerytalno-rentowego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w ramach innego systemu emerytalnego, propozycji doliczenia lat uprawniających do emerytury, ani tym bardziej samo złożenie takiego wniosku nie zmieniają sytuacji prawnej zainteresowanego i nie wywołują wiążących skutków prawnych. Tak więc dla urzędnika lub pracownika nie istniały prawa nabyte, które mogły zostać naruszone zastosowaniem nowych przepisów.

Ponadto prawo urzędnika lub pracownika do zaliczenia mu dodatkowych lat uprawniających do emerytury zostaje w pełni ukonstytuowane dopiero po przeniesieniu do systemu emerytalno-rentowego Unii wartości kapitałowej jego uprawnień nabytych w innym systemie.

Co więcej, osoby fizyczne nie mogą powoływać się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań w celu podważenia stosowania nowego przepisu prawnego, w szczególności w dziedzinie, w której prawodawcy przysługuje szeroki zakres uznania.

(zob. pkt 25–28, 30, 36)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyrok z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, pkt 151–154, 170 i przytoczone tam orzecznictwo
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ (pierwsza izba)

z dnia 18 lipca 2016 r.

Constant Dietrich

przeciwko

Parlamentowi Europejskiemu

„Służba publiczna — Członek personelu kontraktowego — Przedterminowe rozwiązanie umowy — Data upływu okresu wypowiedzenia — Zawieszenie wypowiedzenia — Nowa data upływu okresu wypowiedzenia — Akt niewywołujący niekorzystnych skutków — Zażalenie złożone z przekroczeniem terminu — Zarzut niedopuszczalności — Oczywista niedopuszczalność — Artykuł 83 regulaminu postępowania”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której Constant Dietrich żąda, tytułem głównym, stwierdzenia nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lutego 2015 r. o rozwiązaniu z nim umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego, stwierdzenia nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 25 lutego 2015 r. ustalającej nową datę rozwiązania umowy i stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej jego zażalenie.

Orzeczenie:

Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Constant Dietrich pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

Streszczenie

Skargi urzędników – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – Data złożenia – Otrzymanie przez administrację

(regulamin pracowniczy, art. 90 ust. 2)

Dla uznania zażalenia za złożone w sposób ważny w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego wymagane jest, by dany organ był w stanie zapoznać się z jego treścią w wyznaczonym terminie. W związku z tym datą, jaką należy uwzględnić przy ocenie, czy zażalenie zostało złożone w wyznaczonym terminie, jest data otrzymania tego zażalenia przez daną instytucję.

(zob. pkt 26)

Odesłanie

Sąd do spraw Służby Publicznej, postanowienie z dnia 29 czerwca 2011 r., Schuerewegen/Parlament,F‑125/10, EU:F:2011:98, pkt 22, 25
Punkt 2.1 lit. b), zawarty w rozdziale 3 tytułu II, przyjętych przez Komisję ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących zwrotu kosztów leczenia, nie wymaga prawnego zezwolenia na opiekę pielęgniarską we wszystkich wypadkach. Wprost przeciwnie, przepisy te wyraźnie przewidują, że w państwach, w których zawód pielęgniarza nie jest regulowany, lub gdy nie jest możliwe znalezienie oficjalnie uprawnionego pielęgniarza, ubezpieczony może złożyć w biurze ds. rozliczeń receptę od swojego lekarza prowadzącego, na której ten winien wpisać nazwisko pielęgniarza i podać informację, że osoba ta posiada wymagane kompetencje do zapewnienia rozpatrywanej opieki. Ubezpieczony, który wymaga opieki w rozumieniu pkt 2.1 lit. a) w ramach rozdziału 3 tytułu II wspomnianych ogólnych przepisów wykonawczych nie jest zatem zobowiązany do korzystania z usług oficjalnie uprawnionego opiekuna w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy krajowe nie przewidują takiej zgody.

Innymi słowy, jeśli ubezpieczony występuje z wnioskiem o udzielenie uprzedniej zgody na świadczenia opieki nad chorym, które podlegają zakresowi stosowania wspólnych przepisów dotyczących ubezpieczenia zdrowotnego urzędników Unii Europejskiej, uściślonych ww. ogólnymi przepisami wykonawczymi, właściwe biuro ds. rozliczeń musi sprawdzić, czy świadczenia te są przedmiotem szczególnych przepisów krajowych dotyczących osób uprawnionych ze względu na konieczność ochrony zdrowia publicznego do zapewnienia takiej opieki.

Tym samym pkt 2.1 lit. b), zawarty w rozdziale 3 tytułu II, ww. ogólnych przepisów wykonawczych nie ma żadnego wpływu na uprawnienie państw członkowskich do definiowania przesłanek, które muszą spełniać osoby fizyczne lub prawne zapewniające świadczenia pielęgniarskie lub opieki nad chorym. Wprost przeciwnie, przepisy te mają właśnie na uwadze rozbieżności w uregulowaniach, które mogą istnieć w tym zakresie pomiędzy tymi państwami, unikając nakładania obowiązku identycznego traktowania odmiennych sytuacji regulacyjnych.

(zob. pkt 46–48)