ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
62.

W związku z tym proponuję, by na dwa pierwsze pytania prejudycjalne przedstawione przez Tribunal Supremo (sąd najwyższy, Hiszpania) Trybunał udzielił następującej odpowiedzi: Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do podatków takich jak podatki będące przedmiotem postępowania głównego, tj. podatków od wytwarzania wypalonego paliwa jądrowego i odpadów radioaktywnych pochodzących z wytwarzania energii jądrowej oraz od składowania takiego wypalonego paliwa jądrowego i odpadów radioaktywnych w obiektach centralnych. Tytułem ewentualnym: Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2009/72 należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak przepisy regulujące podatki będące przedmiotem postępowania głównego, ponieważ przedsiębiorstwa energetyczne wykorzystujące energię jądrową nie znajdują się w sytuacji porównywalnej z sytuacją innych wytwórców energii elektrycznej pod względem ochrony środowiska i bezpieczeństwa. To do sądu krajowego należy jednak ocena, czy cel regulacji będącej przedmiotem postępowania głównego jest rzeczywiście związany z ochroną środowiska naturalnego i bezpieczeństwem, a w razie potrzeby – czy odmienne traktowanie wytwórców energii elektrycznej pod względem podatkowym jest obiektywnie uzasadnione względami ochrony środowiska.
5.

Artykuł 71 („Podwykonawstwo”) stanowi: „[…] 2. W dokumentach zamówienia instytucja zamawiająca może zażądać albo zostać zobowiązana przez państwo członkowskie do zażądania od oferenta, aby wskazał on w swojej ofercie ewentualną część zamówienia, której wykonanie zamierza zlecić osobom trzecim w ramach podwykonawstwa, a także aby podał ewentualnych proponowanych podwykonawców. […] 5. W przypadku zamówień na roboty budowlane i w odniesieniu do usług, które mają być wykonane na obiekcie pod bezpośrednim nadzorem instytucji zamawiającej, po udzieleniu zamówienia i nie później niż w chwili rozpoczęcia realizacji zamówienia, instytucja zamawiająca wymaga od głównego wykonawcy, by wskazał instytucji zamawiającej nazwę/imię i nazwisko, dane kontaktowe i przedstawicieli prawnych podwykonawców tegoż głównego wykonawcy, zaangażowanych w takie roboty budowlane lub usługi, w zakresie znanym w tym momencie. Instytucja zamawiająca wymaga od głównego wykonawcy, by powiadamiał ją o wszelkich zmianach w odniesieniu do tych informacji w trakcie zamówienia, a także by przekazywał jej wymagane informacje na temat ewentualnych nowych podwykonawców, których w późniejszym okresie angażuje do realizacji takich robót budowlanych lub usług. Niezależnie od akapitu pierwszego państwa członkowskie mogą nałożyć obowiązek dostarczenia wymaganych informacji bezpośrednio na głównego wykonawcę. Gdy jest to konieczne do celów ust. 6 lit. b) niniejszego artykułu, wymaganym informacjom towarzyszą oświadczenia własne podwykonawców, przewidziane w art. 59. […] 6. Aby uniknąć przypadków naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 18 ust. 2, można podjąć stosowne środki, takie jak: […] b) instytucje zamawiające mogą, zgodnie z art. 59, 60 i 61 sprawdzić lub zostać zobowiązane przez państwa członkowskie do sprawdzenia, czy istnieją podstawy wykluczenia podwykonawców na mocy art. 57. W takich przypadkach instytucja zamawiająca wymaga, by wykonawca zastąpił podwykonawcę, w odniesieniu do którego weryfikacja wykazała, że istnieją obowiązkowe podstawy wykluczenia. Instytucja zamawiająca może wymagać lub zostać zobowiązana przez państwa członkowskie do wymagania, by wykonawca zastąpił podwykonawcę, w odniesieniu do którego weryfikacja wykazała, że istnieją nieobowiązkowe podstawy wykluczenia. […]”.
88.

Ponadto należy zauważyć, że ochrona przewidziana w art. 8 dotyczy nabytych praw do świadczeń emerytalnych lub praw do nabycia uprawnień do tych świadczeń w przyszłości, które to pojęcia są zdefiniowane w prawie krajowym, nie zaś związanych z tymi prawami skutków finansowych. Możliwe jest bowiem wprowadzenie dwóch rodzajów dodatkowych programów emerytalnych, mianowicie„programów o zdefiniowanym świadczeniu” lub „programów o zdefiniowanej składce” ( 26 ). W związku z tym jeżeli w świetle prawa krajowego jednostka nabywa jedynie prawa do udziału w zyskach, a nie – jak wydaje się to mieść miejsce w świetle prawa niemieckiego – prawa do zdefiniowanych świadczeń, państwa członkowskie muszą zapewnić, że pracownikowi przysługują prawa do takich udziałów w całości, niezależnie od kwoty, która zostanie mu ostatecznie wypłacona.
28.

Muszę przyznać, abstrahując póki co od kwestii tego, czy przeprowadzenie takiej kontroli byłoby możliwe w świetle prawa Unii, że mam pewne wątpliwości co do działań, jakie zamierza podjąć sąd odsyłający, zwłaszcza zaś co do konkretnych skutków takiej kontroli, o ile jej przeprowadzenie byłoby dopuszczalne. Jeżeli dobrze rozumiem propozycję sądu krajowego, to zamierza on z jednej strony wydać zaświadczenie przewidziane w art. 53, natomiast z drugiej – zawiadomić stronę pierwotnego postępowania i pouczyć ją, że może ona sprzeciwić się wykonaniu właśnie tego orzeczenia, w odniesieniu do którego dopiero co wydał on owo zaświadczenie.
24.

Zasadniczo główne cechy charakterystyczne systemu rozpatrywanego w postępowaniu głównym można podsumować w następujący sposób. Obywatele państw trzecich są zobowiązani, z zastrzeżeniem wyjątków ( 26 ), do współdziałania przy pobieraniu ich dziesięciu odcisków palców oraz fotografii twarzy, jeżeli planowane jest wydanie im zezwolenia na pobyt na czas określony. Zezwolenie to ma formę winiety umieszczonej na dokumencie podróży w okresie jego ważności. Winieta zawiera dane biometryczne jej właściciela. Po wjeździe danej osoby na terytorium Niderlandów, dwa odciski są umieszczane na wydanym zezwoleniu na pobyt. Wszystkie pobrane dane są ponadto przekazywane do zbioru danych biometrycznych cudzoziemców, który stanowi część rejestru cudzoziemców. Do tego rejestru, w tym do zbioru danych, mogą mieć dostęp wyłącznie pracownicy szczególnie upoważnieni do tego przez organy zajmujące się realizacją krajowej polityki wobec cudzoziemców, to znaczy, co do zasady, personel placówek dyplomatycznych i konsularnych przy wykonywaniu ich zadań. Jeśli chodzi o organy przyjmujące, organy te ograniczają się do dokonania weryfikacji, w stosownym przypadku poprzez uzyskanie dostępu do zbioru danych. Ustanowienie tego rejestru w części biometrycznej odpowiada wymogowi upewnienia się nie tylko co do samej tożsamości osoby, która posiada i przedstawia dokument podróży, lecz również o tożsamości między posiadaczem zezwolenia na pobyt na czas określony a osobą, która złożyła o nie wniosek. Porównanie danych wnioskodawcy z danymi już zamieszczonymi w zbiorze danych pozwala ponadto władzom na upewnienie się, że wnioskodawca nie złożył już wniosku posługując się inną tożsamością ani też nie przebywał już nielegalnie na terytorium Niderlandów. Dane są przechowywane w zbiorze przez okres pięciu lat po odrzuceniu wniosku, po wyjeździe osoby, której to dotyczy, po zakończeniu legalnego pobytu lub po utracie ważności zakazu wjazdu lub uznaniu za osobę niepożądaną. Dane biometryczne zostaną zniszczone niezwłocznie w przypadku naturalizacji zainteresowanej osoby. Okres przechowywania, stosunkowo długi, można uzasadnić z punktu widzenia zamierzonego celu zwalczania zamiany tożsamości, ponieważ taka zamiana może nastąpić po tym, jak dana osoba zakończyła pobyt na terytorium Niderlandów.
31.

Po pierwsze, przedsiębiorstwo NEX wywodzi, że – wbrew twierdzeniom Komisji – nie ma wątpliwości co do tego, że wyjaśnienia przedstawione w wyroku w sprawie AC-Treuhand były bardziej wyczerpujące i szczegółowe niż ogólnikowe i lakoniczne wyjaśnienia przedstawione w spornej decyzji. Krótko mówiąc, wyjaśnienia przedstawione w spornej decyzji można by zastosować do niemal każdej decyzji w sprawie nałożenia grzywny na podmiot ułatwiający popełnienie naruszenia. Tymczasem wyjaśnienia zawarte w decyzji w sprawie Heat Stabilisers należałoby dostosować ze względu na specyfikę poszczególnych spraw. Po drugie i, co ważniejsze, okoliczności faktyczne niniejszej sprawy dotyczącej przedsiębiorstwa NEX różnią się od okoliczności sprawy AC-Treuhand. W wyroku w sprawie AC-Treuhand nic bowiem nie wskazuje na to, aby Komisja zastosowała w niej konkretną i szczegółową metodologię w celu ustalenia kwoty grzywny ryczałtowej w wysokości 348000 EUR. Co więcej, i, co za tym idzie, postąpiła ona wbrew temu, co wynika z jej uzasadnienia. W konsekwencji nie wykazano rozbieżności między tym, jak Komisja postąpiła, a jej twierdzeniem co do tego, jak postąpiła.
34.

Rozporządzenie to ma zastosowanie od dnia 3 grudnia 2018 r. ( 24 ), a zatem nie ma zastosowania do niniejszego postępowania ratione temporis. Nie ma również zastosowania ratione materiae, skoro ze względu na art. 1 ust. 3 tego rozporządzenia w związku z art. 2 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2006/123 nie obejmuje ono usług transportowych. Co więcej, w motywie 9 rozporządzenia 2018/302 stwierdzono, iż dyskryminacja może wystąpić również w przypadku usług transportowych, w szczególności w kwestii sprzedaży biletów na przewóz osób. W motywie tym zwrócono w tej kwestii uwagę na cztery rozporządzenia dotyczące sektora transportu, z których trzy zawierają przepisy bezpośrednio wykluczające dyskryminację ze względu na przynależność państwową lub miejsce zamieszkania w dostępie do transportu: rozporządzenie (WE) nr 1008/2008 ( 25 ), rozporządzenie (UE) nr 1177/2010 ( 26 ) oraz rozporządzenie (UE) nr 181/2011 ( 27 ). Jeżeli chodzi o czwarte rozporządzenie, rozporządzenie (WE) nr 1371/2007 ( 28 ), które dotyczy praw i obowiązków pasażerów kolei w sektorze kolejowym, motyw 9 rozporządzenia 2018/302 stanowi, że „w najbliższej przyszłości planuje się zmianę rozporządzenia (WE) nr 1371/2007 […] w tym zakresie”.
9.

Jeśli chodzi o operacje wypłacania środków pieniężnych, w momencie korzystania w tym celu z bankomatu, z chwilą włożenia do bankomatu karty bankowej, specjalne oprogramowanie odczytuje określone dane dotyczące tej karty. Najpierw Cardpoint sprawdzał te dane i przekazywał drogą elektroniczną do Bank-Verlag GmbH ( 5 ) zapytanie autoryzacyjne dotyczące żądanej przez posiadacza karty transakcji. Bank-Verlag przesyłał następnie zapytanie do sieci międzybankowej, która z kolei przekazywała je do banku, który wydał daną kartę bankową. Ten ostatni kontrolował pokrycie konta posiadacza i za pomocą tej samej sieci transmisyjnej przesyłał z powrotem uznanie lub odmowę wypłaty. Po otrzymaniu odpowiedzi Cardpoint generował zbiór danych dotyczący wydania pieniędzy i w przypadku uznania dokonywał żądanej operacji oraz generował zbiór danych o wydaniu. Zbiór danych był wreszcie przesyłany jako polecenie zaksięgowania do klienta tej spółki, tj. banku, który obsługiwał dany bankomat. Ten bank wysyłał te zbiory danych niezmienione do systemu Deutsche Bundesbank (niemieckiego banku federalnego) ( 6 ). Cardpoint generował również niepodlegający zmianom wykaz dzienny zawierający wszystkie operacje z dnia, który także był przekazywany do BBK.
107.

Prawo do poszanowania godności człowieka oraz prawo do niebycia poddawanym nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu są prawami o charakterze bezwzględnym, co samo w sobie wyklucza jakiekolwiek ważenie. W wyroku Aranyosi i Căldăraru Trybunał to przypomniał to wskazując, że EKPC zakazuje w sposób absolutny nieludzkiego lub poniżającego traktowania i karania bez względu na zachowanie danej osoby, we wszelkich okolicznościach, w tym w odniesieniu do walki z terroryzmem i z zorganizowaną przestępczością ( 58 ). Wspomniane prawa nie mogą zatem być przedmiotem żadnego z ograniczeń, o których mowa w art. 52 ust. 1 karty.
46.

Co się tyczy argumentu dotyczącego zamiaru stron, chociaż zaskarżone postanowienie rzeczywiście go nie wspomina, jak podkreśla VG, to jednak sam wnoszący odwołanie nie omawiał tej kwestii w swoich uwagach w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności wysuniętego przez Komisję przed Sądem. Nie powołał się również na zasady europejskiego prawa umów. To samo odnosi się do kwestii egzekucji. Argumenty te należy zatem uznać za niedopuszczalne z uwagi na ich nowość ( 61 ). Podobnie debata przed Sądem nie dotyczyła, jak przyznał to VG, określenia prawa mającego zastosowanie do umowy ani prawa francuskiego. Sąd w każdym razie nie przyjął żadnego systemu prawnego przy kwalifikowaniu porozumienia o współpracy jako umowy. W tych okolicznościach nie można przeciwko ocenie Sądu skierować żadnego zarzutu, z którego wynikałoby niewłaściwe zrozumienie lub zastosowania prawa francuskiego.
53.

To prawda, że jeśli wziąć pod uwagę jedynie cel art. 148 lit. a) i c) – jakim jest zwolnienie określonych transakcji, ponieważ są one „równoznaczne z wywozem” lub, mówiąc precyzyjniej, ponieważ są one związane z dostawami towarów i usług przeznaczonych do wykorzystania poza terytorium Unii Europejskiej – trzeba przyznać, że taki cel implikuje, iż słowa „jednostka pływająca” należy rozumieć jako odniesienie do statku, który można przemieścić poza wody Unii Europejskiej, przy czym koniecznie przy pomocy jego własnego napędu ( 11 ). Patrząc dalej z tej perspektywy, można uznać, że słowo „żegluga” odnosi się do ruchu, jaki jednostka pływająca musi wykonywać, aby opuścić wody Unii Europejskiej w celu wykonywania swojej działalności poza zakresem stosowania przepisów o VAT.
2)

Importer tych rowerów, taki jak Trace Sport, co do którego wykazano po pierwsze, że jest wystarczająco powiązany z omawianymi producentami-eksporterami, a po drugie, że brał on udział, choć bez powodzenia, w dochodzeniu w sprawie obejścia środków dotyczącym tych powiązanych producentów, działając w tym dochodzeniu, tak jakby reprezentowali oni interesy jednego i tego samego podmiotu gospodarczego, a zatem bez wątpienia miał prawo do wniesienia skargi do Sądu w celu doprowadzenia do stwierdzenia nieważności cła antydumpingowego nałożonego na te produkty, ale nie wniósł takiej skargi, nie może następnie powoływać się na nieważność tego cła antydumpingowego przed sądem krajowym. W takim przypadku sąd krajowy jest związany ostatecznym charakterem cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 990/2011 z dnia 3 października 2011 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009, oraz rozszerzonego zgodnie z art. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 501/2013 na rowery wysyłane z Indonezji, Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji.
64.

W wyroku KappAhl ( 34 ) Trybunał zbadał przejściowy system przystąpienia Finlandii w odniesieniu do ceł, które mają być stosowane do produktów pochodzących z państw trzecich, co pozwoliło Finlandii na stosowanie wyższych stawek celnych niż stawki zawarte w kodeksie celnym Unii. Rząd fiński argumentował, że w podobny sposób musi być zatem w stanie stosować różnice w stawkach celnych w odniesieniu do produktów pochodzących z państw trzecich, gdy są one przywożone do Finlandii przez inne państwa członkowskie Unii – w przeciwnym razie system przejściowy mógłby być otwarcie obchodzony.
40.

Chociaż na gruncie orzecznictwa krajowego brak jest ogólnego obowiązku sprawdzania partnerów biznesowych, odmiennie przedstawia się sytuacja w sektorze spożywczym. Rząd łotewski twierdzi, że z powodu obowiązku zapewnienia możliwości śledzenia nałożonego przez rozporządzenie nr 178/2002 na przedsiębiorstwa działające w sektorze spożywczym są one zobowiązane do przeprowadzania szczegółowych kontroli w stosunku do swoich kontrahentów. Ponadto stwierdzenie pozwanej, że ziarno było przeznaczone do produkcji paliwa, świadczy o tym, że wiedziała ona o wyższych wymogach mających zastosowanie do przemysłu spożywczego i podjęła próbę uniknięcia ich zastosowania. Podczas rozprawy rząd łotewski wyjaśnił ponadto, że jego zdaniem obowiązek zapewnienia możliwości śledzenia przewidziany w art. 18 ust. 2 rozporządzenia nr 178/2002 obejmuje obowiązek sprawdzenia, czy kontrahenci zostali należycie wpisani do rejestru agencji ds. bezpieczeństwa żywności i weterynarii.
46.

W związku z całością powyższych rozważań proponuję udzielić następującej odpowiedzi na pytania prejudycjalne skierowane do Trybunału przez Curtea de Apel Bucureşti (sąd apelacyjny w Bukareszcie, Rumunia): 1) Artykuł 21 ust. 3 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom prawa krajowego państwa członkowskiego, lub ich wykładni, które pozwalają na opodatkowanie produktów energetycznych wyprodukowanych na terenie zakładu produkującego produkty energetyczne i wykorzystywanych do celów owej produkcji, niezależnie od tego, czy wykorzystanie to następuje bezpośrednio, czy za pośrednictwem innego produktu, np. pary wodnej lub energii elektrycznej. 2) Artykuł 2 ust. 3 akapit pierwszy dyrektywy 2003/96 w związku z zasadą proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom prawa krajowego lub praktyce krajowej państwa członkowskiego, pozwalającym na opodatkowanie produktu energetycznego, dla którego dyrektywa ta nie określa poziomu opodatkowania, wykorzystywanego jako paliwo opałowe, stawką przewidzianą dla paliwa silnikowego, w wypadku gdy podatnik nie wystąpił z wnioskiem o ustalenie klasyfikacji tego produktu do celów opodatkowania, oraz na utrzymanie w mocy tego poziomu opodatkowania także po zaklasyfikowaniu wskazanego produktu jako paliwa opałowego.
78.

Moim zdaniem z powyższych rozważań wynika, że art. 5 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584 należy intepretować w ten sposób, iż gwarancja, zgodnie z którą osoba, w odniesieniu do której europejski nakaz aresztowania został wydany w celu przeprowadzenia postępowania karnego, po jej wysłuchaniu powinna zostać ponownie przekazana do wykonującego nakaz państwa członkowskiego w celu odbycia tam kary pozbawienia wolności lub wykonania środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności orzeczonych wobec niej w wydającym nakaz państwie członkowskim, oznacza, że takie przekazanie może zostać odroczone do czasu prawomocnego orzeczenia w przedmiocie kary lub środka dodatkowego, takiego jak nakaz konfiskaty, pod warunkiem że kara ta zostanie orzeczona w ramach postępowania karnego i że ten etap postępowania dotyczy tego samego przestępstwa jak to, które leży u podstaw wydania rozpatrywanego europejskiego nakazu aresztowania. Mając na uwadze cel realizowany przez wspomniany przepis, to znaczy ułatwienie resocjalizacji osób skazanych, właściwe organy wydającego nakaz państwa członkowskiego powinny jednak czynić wszystko, co leży w zakresie ich kompetencji, aby takie ponowne przekazanie nastąpiło w możliwie najkrótszym terminie.
95.

Do sądu krajowego należy jednak ustalenie, czy ma to miejsce w danej sprawie. Dokładniej rzecz ujmując, do sądu krajowego należy ustalenie, czy urządzenie średniego napięcia, do którego jest podłączona linia „Novo pristanishte”, stanowi wewnętrzny element średniego napięcia podstacji „Ribari” (stanowiącej część systemu wtórnego tej podstacji), co wydaje się mieć miejsce na podstawie opisu podanego przez sąd odsyłający we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, czy też urządzenie to stanowi element zewnętrzny do systemu transformatorowego podstacji „Ribari”, która jest częścią konstrukcji systemu dystrybucji.
8.

Artykuł 3 dyrektywy 2001/29, zatytułowany „Prawo do publicznego udostępniania utworów i prawo podawania do publicznej wiadomości innych przedmiotów objętych ochroną”, przewiduje: „1. Państwa członkowskie powinny zapewnić autorom wyłączne prawo do zezwalania lub zabraniania na jakiekolwiek publiczne udostępnianie ich utworów, drogą przewodową lub bezprzewodową, włączając podawanie do publicznej wiadomości ich utworów w taki sposób, że osoby postronne mają do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie. 2. Państwa członkowskie powinny przewidzieć wyłączne prawo do zezwalania lub zabraniania na jakiekolwiek podawanie do publicznej wiadomości utworów, drogą przewodową lub bezprzewodową, w taki sposób, że osoby postronne mają do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie: a) dla artystów wykonawców – w odniesieniu do utrwaleń ich przedstawień; b) dla producentów fonogramów – w odniesieniu do ich fonogramów; c) dla producentów pierwszych utrwaleń filmów – w odniesieniu do oryginału i kopii ich filmów; […]”.
74.

W świetle powyższych rozważań proponuję, by na pytanie prejudycjalne przedłożone przez Bundesverwaltungsgericht (federalny sąd administracyjny, Niemcy) Trybunał udzielił następującej odpowiedzi: W sytuacji takiej, jak w postępowaniu głównym, w której została nałożona sankcja na rolnika, który przedłożył wnioski o pomoc na zadeklarowany obszar większy niż następnie ustalony przez właściwy organ, art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 należy interpretować w ten sposób, że: – Na podstawie ust. 5 wspomnianego artykułu można uznać, że obowiązek zwrotu kwot nienależnie otrzymanych uległ przedawnieniu, pod warunkiem że właściwy organ nie wykonał żadnego działania zmierzającego do żądania ich zwrotu, czy to w wyniku samego upływu dziesięciu lat od dnia, w którym nastąpiła płatność, czy też czterech lat od tego samego dnia, jeśli wnioskodawca działał w dobrej wierze. Ustalenie, czy wnioski będące przedmiotem postępowania zostały złożone przez zainteresowanego w dobrej wierze, należy do sądu odsyłającego. – Ustęp 6 wspomnianego artykułu nie ma zastosowania do niniejszej sytuacji. – Przepisy dotyczące przedawnienia wniosków o pomoc odnoszących się do lat gospodarczych lub okresów premiowych rozpoczynających się od dnia 1 stycznia 2002 r., tak jak zostały określone w art. 52a rozporządzenia nr 2419/2001, nie są »przepisami nakładającymi kary administracyjne« w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich. – Warunki przedawnienia z art. 49 ust. 5 różnią się od warunków stanowiących podstawę przedawnienia z art. 49 ust. 6, wobec czego nie należy rozszerzać, w drodze analogii, mocy wstecznej ust. 5 w związku z art. 52a rozporządzenia nr 2419/2001 na wspomniany ust. 6.
36.

Stwierdzenie nieważności umowy kredytu co do zasady pociąga za sobą takie same następstwa jak postawienie pozostałej do spłaty kwoty kredytu w stan natychmiastowej wymagalności, co może przekraczać możliwości finansowe konsumenta i z tego względu penalizuje raczej tego ostatniego niż kredytodawcę, który nie zostanie przez to zniechęcony do wprowadzania takich warunków w proponowanych przez siebie umowach ( 22 ).