ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 24 dyrektywy 2004/38 w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, i art. 4 rozporządzenia nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem nr 1244/2010 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które wyklucza z kręgu osób uprawnionych do niektórych specjalnych nieskładkowych świadczeń pieniężnych w rozumieniu art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 883/2004, stanowiących jednocześnie świadczenie z zakresu pomocy społecznej w rozumieniu art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38, obywateli innych państw członkowskich znajdujących się w sytuacji określonej w art. 14 ust. 4 lit. b) owej dyrektywy, podczas gdy świadczenia te są zagwarantowane obywatelom danego państwa członkowskiego znajdującym się w tej samej sytuacji.

Z odesłania zawartego w art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38 do art. 14 ust. 4 lit. b) owej dyrektywy wynika mianowicie wyraźnie, że przyjmujące państwo członkowskie może odmówić obywatelowi Unii korzystającemu z prawa pobytu jedynie w oparciu o ten ostatni przepis przyznania jakichkolwiek świadczeń z zakresu pomocy społecznej.

Chociaż dyrektywa 2004/38 wymaga by państwo członkowskie brało pod uwagę indywidualną sytuację zainteresowanej osoby w momencie wydania decyzji w sprawie wydalenia lub stwierdzenia, że osoba ta stanowi w ramach swojego pobytu nieracjonalne obciążenie dla systemu pomocy społecznej w przyjmującym państwie członkowskim, tego rodzaju indywidualna ocena nie jest jednak konieczna w sytuacji obywatela Unii, który przybył na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego w celu poszukiwania pracy, ponieważ ustanawiając stopniowy system utrzymywania statusu pracownika, którego celem jest zabezpieczenie prawa pobytu i dostępu do świadczeń z zakresu pomocy społecznej, dyrektywa 2004/38 sama uwzględnia rozmaite czynniki charakteryzujące indywidualną sytuację każdego wnioskodawcy świadczenia z zakresu pomocy społecznej, a w szczególności okres wykonywania działalności zarobkowej.

Ponadto jeśli chodzi o indywidualną ocenę zmierzającą do globalnej oceny obciążenia, jakie stanowiłoby konkretnie przyznanie świadczenia dla krajowego systemu pomocy społecznej pomoc przyznaną danemu zainteresowanemu trudno uznać za nieracjonalne obciążenie dla państwa członkowskiego w rozumieniu art. 14 ust. 1 dyrektywy 2004/38, które może obciążać państwo członkowskie nie w chwili rozpatrywania pojedynczego wniosku o przyznanie świadczenia, lecz, co nieuniknione, po zsumowaniu wszelkich przestawionych mu indywidualnych wniosków.

(por. pkt 58–60, 62, 63; sentencja)
Artykuł 4 ust. 3 dyrektywy 2008/95 mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że gdy istnienie renomy wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego zostało stwierdzone na istotnej części obszaru Unii Europejskiej, która to część może w danym przypadku pokrywać się z obszarem jednego tylko państwa członkowskiego, niekoniecznie będącego tym państwem, w którym dokonano zgłoszenia do rejestracji późniejszego krajowego znaku towarowego, należy uznać, że znak ten cieszy się renomą w Unii. Kryteria, które zostały ustanowione przez orzecznictwo w zakresie rzeczywistego używania wspólnotowego znaku towarowego, nie są same w sobie właściwe dla ustalenia istnienia „renomy” w rozumieniu art. 4 ust. 3 tej dyrektywy.

(por. pkt 25; pkt 1 sentencji)
Rozporządzenie nr 261/2004 ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie nr 295/91, jak jasno wynika z jego motywów 1 i 2, ma na celu zapewnienie wysokiego poziomu ochrony pasażerów. Wprawdzie – w świetle tego celu – art. 3 ust. 1 lit. b) owego rozporządzenia nie wymaga wykazania, że dany pasażer faktycznie otrzymał korzyści lub odszkodowanie oraz udzielono mu opieki w tym kraju trzecim, jednak sama możliwość skorzystania z tego prawa nie może uzasadniać tego, by wspomniane rozporządzenie nie znalazło zastosowania wobec tego pasażera. Nie można bowiem dopuścić do tego, by pasażer został pozbawiony przyznanej mu na mocy rozporządzenia nr 261/2004 ochrony jedynie ze względu na to, że może on skorzystać z pewnej formy odszkodowania w kraju trzecim, bez wykazania, że odszkodowanie takie odpowiada celowi odszkodowania zapewnionego przez to rozporządzenie i że przesłanki, którym podlega uprawniony do takiego odszkodowania, a także różne sposoby jego realizacji są równoważne przesłankom przewidzianym we wspomnianym rozporządzeniu.

(por. pkt 26–28)
Sprawa C‑184/14

A

przeciwko

B

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione)

„Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych — Jurysdykcja w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych — Rozporządzenie (WE) nr 4/2009 — Artykuł 3 lit. c) i d) — Żądanie dotyczące zobowiązania alimentacyjnego na rzecz małoletnich dzieci, jednoczesne z postępowaniem w sprawie separacji rodziców, wniesione w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym dzieci mają zwykłe miejsce pobytu”

Streszczenie – wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2015 r.

Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja, prawo właściwe, uznawanie i wykonywanie orzeczeń sądowych w zakresie zobowiązań alimentacyjnych – Rozporządzenie nr 4/2009 – Jurysdykcja w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych – Sąd miejsca zwykłego pobytu wierzyciela – Zobowiązania alimentacyjne na rzecz małoletnich dzieci – Charakter pomocniczy jedynie w odniesieniu do postępowania dotyczącego odpowiedzialności rodzicielskiej, z wyłączeniem postępowania dotyczącego statusu osoby – Wyłączna właściwość sądu mającego jurysdykcję do rozstrzygania w przedmiocie postępowania dotyczącego odpowiedzialności rodzicielskiej

[rozporządzenie Rady nr 4/2009, art. 3 lit. c) i d)]

Artykuł 3 lit. c) i d) rozporządzenia nr 4/2009 w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych należy interpretować w ten sposób, że jeżeli sąd państwa członkowskiego orzeka w postępowaniu dotyczącym separacji lub rozkładu pożycia między rodzicami małoletniego dziecka, a sąd innego państwa członkowskiego orzeka w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności rodzicielskiej za to dziecko, wówczas żądanie dotyczące zobowiązania alimentacyjnego względem tego dziecka jest związane wyłącznie z postępowaniem dotyczącym odpowiedzialności rodzicielskiej w rozumieniu art. 3 lit. d) tego rozporządzenia.

Ze względu bowiem na swój charakter żądanie dotyczące zobowiązań alimentacyjnych względem małoletnich dzieci jest w istocie związane z postępowaniem dotyczącym odpowiedzialności rodzicielskiej. W konsekwencji sąd mający jurysdykcję, aby orzekać w przedmiocie postępowań dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej zdefiniowanej w art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 2201/2003 dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie nr 1347/2000, może najlepiej ocenić in concreto zasadność żądania dotyczącego zobowiązania alimentacyjnego na rzecz dziecka, określić kwotę wspomnianego zobowiązania mającego na celu pokrycie kosztów utrzymania i wychowania dziecka, dostosowując ją zgodnie z ustalonym sposobem sprawowania pieczy, wspólnym lub wyłącznym, zgodnie z prawem do osobistej styczności z dzieckiem, czasem trwania tego prawa oraz zgodnie z innymi okolicznościami faktycznymi odnoszącymi się do sprawowania odpowiedzialności rodzicielskiej, które mu przedstawiono.

(por. pkt 40, 43, 48; sentencja)
Przedsiębiorstwo doradcze może zostać pociągnięte do odpowiedzialności za naruszenie art. 81 ust. 1 WE w sytuacji gdy przedsiębiorstwo to przyczynia się aktywnie i w pełni świadomie do wprowadzenia w życie lub funkcjonowania kartelu między producentami prowadzącymi działalność na rynku odrębnym od tego, na którym ono samo działa.

W istocie co się tyczy wdrożenia porozumienia i uzgodnionych praktyki mających antykonkurencyjny cel, można uznać, że dane przedsiębiorstwo uczestniczyło w naruszeniu i że ponosi ono odpowiedzialność za poszczególne elementy tego naruszenia, gdy Komisja udowadnia, że dane przedsiębiorstwo zamierzało przyczynić się swoim zachowaniem do wspólnych celów realizowanych przez ogół uczestników i że wiedziało ono o postępowaniu planowanym lub wprowadzanym w życie przez inne przedsiębiorstwa w dążeniu do tych samych celów lub że mogło to rozsądnie przewidzieć i było gotowe zaakceptować takie ryzyko. W tym zakresie pojęcia „porozumienia” i „uzgodnionej praktyki” nie są oparte na założeniu, że dochodzi do wzajemnego ograniczenia swobody działania na tym samym rynku, na którym obecne są wszystkie strony.

Ponadto z brzmienia art. 81 ust. 1 WE w żaden sposób nie wynika, że wyrażony w nim zakaz dotyczy jedynie stron takich porozumień lub uzgodnionych praktyk, które prowadzą działalność na dotkniętych nimi rynkach. Brzmienie tego przepisu odnosi się natomiast w sposób ogólny do wszystkich porozumień i uzgodnionych praktyk, które w stosunkach horyzontalnych lub wertykalnych zakłócają konkurencję na wspólnym rynku, niezależnie od rynku, na którym działają strony, jak też od okoliczności, że jedynie zachowanie handlowe jednego spośród tych przedsiębiorstw jest objęte treścią uzgodnień, o których mowa.

Ponadto o ile zachowanie przedsiębiorstwa doradczego wpisuje się bezpośrednio w wysiłki stron porozumienia dotyczące zarówno negocjacji, jak i kontroli wypełniania zobowiązań podjętych przez te ostatnie w ramach karteli, ponieważ celem usług świadczonych przez to przedsiębiorstwo doradcze na podstawie zawartych z owymi stronami umów o świadczenie usług jest w istocie realizacja, w sposób w pełni świadomy, antykonkurencyjnych celów, a mianowicie ustalanie cen, podział rynków i klientów, a także wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych, nie można uznać, że działania tego przedsiębiorstwa doradczego, występującego we wskazanej roli, sprowadzały się do prostych usług pomocniczych, niemających związku ze zobowiązaniami zaciągniętymi przez producentów ani z wynikającymi z nich ograniczeniami konkurencji.

(por. pkt 26, 27, 30, 33, 35, 38, 39)
W celu ustalenia czy tak jest, sąd odsyłający może w szczególności wziąć pod uwagę fakt, że, po pierwsze, działalność administratora danych, w której kontekście ma miejsce to przetwarzanie, polega na prowadzeniu stron internetowych z ogłoszeniami o nieruchomościach dotyczących nieruchomości położonych na terytorium tego państwa członkowskiego i zredagowanych w jego języku, a w związku z tym ta działalność jest w głównej mierze, a nawet w całości nakierowana na to państwo członkowskie, i po drugie, że wspomniany administrator danych ma w tym państwie członkowskim przedstawiciela odpowiedzialnego za ściąganie należności powstałych w wyniku tej działalności oraz za reprezentowanie go w postępowaniu administracyjnym i sądowym dotyczącym omawianych danych.

Artykuł 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 95/46 w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy interpretować w ten sposób, że zezwala on na zastosowanie przepisów prawnych dotyczących ochrony danych osobowych państwa członkowskiego różnego od państwa, w którym zarejestrowany jest administrator tych danych, o ile prowadzi on poprzez stabilne rozwiązanie organizacyjne na terytorium tego państwa członkowskiego faktyczną i rzeczywistą działalność, choćby nawet drobną, w której kontekście dokonuje się rozpatrywanego przetwarzania.

W sytuacji gdyby organ nadzorczy państwa członkowskiego, do którego skierowano skargi na podstawie art. 28 ust. 4 dyrektywy 95/46 w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, doszedł do wniosku, że do przetwarzania określonych danych osobowych nie jest właściwe prawo tego państwa członkowskiego, lecz prawo innego państwa członkowskiego, art. 28 ust. 1, 3 i 6 dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, że ten organ nadzorczy może wykonywać skuteczne uprawnienia interwencyjne powierzone mu zgodnie z art. 28 ust. 3 tej dyrektywy wyłącznie na terytorium państwa członkowskiego, któremu podlega. Nie może on więc nałożyć sankcji na podstawie prawa tego państwa członkowskiego na administratora danych, który nie prowadzi działalności gospodarczej na jego terytorium, tylko powinien, na podstawie art. 28 ust. 6 tej dyrektywy, wystąpić o podjęcie działań do organu nadzorczego podległego państwu członkowskiemu, którego prawo jest właściwe.

Z wymogów wynikających z suwerenności terytorialnej danego państwa członkowskiego, zasady legalizmu i pojęcia państwa prawa wynika bowiem, że wykonywanie kompetencji w zakresie nakładania sankcji nie może odbywać się co do zasady poza granicami prawnymi, w ramach których organ administracji jest upoważniony do działania zgodnie z prawem państwa członkowskiego, któremu podlega.

(por. pkt 56, 60; pkt 2 sentencji)
Gdy Komisja po przeprowadzeniu zgodnie z art. 108 ust. 1 i 3 TFUE, badania systemu pomocy państwa, wydaje decyzję pozytywną w rozumieniu art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [108 TFUE], wówczas cel, zgodnie z którym jedynie plany zgodne z rynkiem wewnętrznym są wprowadzane w życie, zostaje uwzględniony i dana pomoc może zostać wprowadzona w życie.

Niemniej wspomniane zatwierdzenie wdrożenia pomocy jest skuteczne pod warunkiem, że spełnione są wszystkie czynniki brane pod uwagę przez Komisję w jej ocenie zgodności wspomnianego środka. W szczególności w przypadku gdy zgłoszony środek obejmuje, na wniosek danego państwa członkowskiego, zobowiązania podjęte przez to państwo, należy uznać, że stanowią one integralną część zatwierdzonego środka. To państwo członkowskie, które jest adresatem decyzji zatwierdzającej, powinno ustalić, czy będzie w stanie przestrzegać zobowiązań w niej zawartych. W tym celu państwo to powinno zwłaszcza upewnić się, że omawiane zobowiązania są zgodne z jego ustawodawstwem krajowym, i ocenić w razie konieczności, czy należy wszcząć procedurę dostosowującą to ustawodawstwo, zgodnie z procedurami konstytucyjnymi.

(por. pkt 25, 27–29)
2)

Zasądza się zapłatę od Republiki Włoskiej na rzecz Komisji Europejskiej na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej” licząc od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do wykonania wyroku Komisja/Włochy (C‑302/09, EU:C:2011:634), okresowej kary pieniężnej w kwocie 12 mln EUR za pół roku zwłoki we wdrażaniu środków koniecznych w celu dostosowania się do rzeczonego wyroku Komisja/Włochy.
Nomenklaturę scaloną, zawartą w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienioną rozporządzeniem nr 1214/2007, należy interpretować w ten sposób, iż mieszaniny aminokwasów, które są stosowane w celu przygotowania żywności dla niemowląt i małych dzieci cierpiących na alergię na białka mleka krowiego, należy zaklasyfikować do pozycji 2106 tej nomenklatury jako „przetwory spożywcze”, o ile produkty te – ze względu na ich obiektywne cechy i właściwości – nie posiadają jednoznacznie określonych cech terapeutycznych lub profilaktycznych, których działanie skupia się na konkretnych funkcjach organizmu ludzkiego, a tym samym nie mogą one mieć zastosowania w przeciwdziałaniu chorobom lub dolegliwościom albo ich leczeniu i nie są także naturalnie przeznaczone do zastosowania medycznego, czego ustalenie należy do sądu krajowego.

W tym względzie z brzmienia uwagi 1 lit. a) do działu Nomenklatury scalonej 30 wynika, że dział ten nie obejmuje żywności i napojów dietetycznych innych niż preparaty odżywcze podawane dożylnie, które są stosowane do celów wyłącznie żywieniowych. Z powyższego wynika, że produkty wytwarzane wyłącznie do preparatów odżywczych wchodzących w skład codziennej diety nie mogą zostać zaklasyfikowane jako „Leki złożone z dwóch lub więcej składników, które zmieszano do celów terapeutycznych lub profilaktycznych” w rozumieniu pozycji CN 3003.

Poza tym z not wyjaśniających do zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, opracowanego przez Radę Współpracy Celnej wynika, że przetwory spożywcze zawierające jedynie substancje odżywcze nie mogą zostać zaklasyfikowane jako „leki” zgodnie z pozycją 30.03 tego systemu, odpowiadającą pozycji CN 3003. Tak jest w szczególności w przypadku produktów, które są wyłącznie zastępczymi środkami spożywczymi, niezawierającymi żadnej substancji leczniczej aktywnej względem alergii.

(por. pkt 35–37; sentencja)
Artykuł 2 lit. b) dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że osobę fizyczną wykonującą zawód adwokata i zawierającą umowę kredytu z bankiem, w której to umowie nie zostało określone przeznaczenie kredytu, można uznać za „konsumenta” w rozumieniu przytoczonego przepisu, jeżeli wspomniana umowa nie jest związana z działalnością zawodową tego adwokata. Okoliczność, że powstała wskutek rozpatrywanej umowy wierzytelność jest zabezpieczona hipoteką ustanowioną przez wskazaną osobę działającą w charakterze przedstawiciela swojej kancelarii prawnej na składnikach majątkowych przeznaczonych do wykonywania działalności zawodowej tej osoby, takich jak należąca do wspomnianej kancelarii nieruchomość, jest w tym względzie bez znaczenia.

W istocie jak stanowi motyw dziesiąty dyrektywy 93/13, jednolite normy prawne dotyczące nieuczciwych warunków powinny odnosić się do wszelkich umów zawieranych pomiędzy „konsumentami” a „przedsiębiorcami”, które to pojęcia zdefiniowane zostały w art. 2 lit. b) i c) tej dyrektywy. Tak więc wspomniana dyrektywa określa umowy, do których ma zastosowanie, poprzez odniesienie do statusu kontrahentów, w zależności od tego, czy działają oni w ramach swojej działalności zawodowej.

Pojęcie „konsumenta” w rozumieniu art. 2 lit. b) dyrektywy 93/13 ma charakter obiektywny i jest niezależne od konkretnego zasobu wiedzy, jaki może mieć dana osoba, czy też od posiadanych przez nią w rzeczywistości informacji. Sąd krajowy rozpoznający spór dotyczący umowy mogącej podlegać zastosowaniu omawianej dyrektywy powinien sprawdzić, biorąc pod uwagę wszystkie dowody, a w szczególności brzmienie tej umowy, czy kredytobiorcę można zakwalifikować jako „konsumenta” w rozumieniu tej dyrektywy. W tym celu sąd krajowy powinien uwzględnić wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności charakter towaru lub usługi będących przedmiotem rozpatrywanej umowy, które to okoliczności mogą wykazać cel nabycia tego towaru lub tej usługi.

W tym względzie adwokat zawierający z osobą fizyczną lub prawną działającą w ramach jej działalności zawodowej umowę, która– w szczególności ze względu na brak związku z działalnością kancelarii tego adwokata – nie jest związana z wykonywaniem zawodu adwokata, znajduje się względem owej osoby na słabszej pozycji. Ponadto okoliczność, że adwokat reprezentuje wysoki poziom wiedzy fachowej nie pozwala na uzasadnienie przyjęcia domniemania, iż nie jest on słabszą stroną w stosunku zawieranym z przedsiębiorcą.

(por. pkt 15, 17, 21–23, 26, 27, 30; sentencja)
W wypadkach objętych art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1907/2006 w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), zmienionego rozporządzeniem nr 366/2011, producent jest zobowiązany do przekazywania do Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) informacji odnośnie do obecności substancji wzbudzających szczególnie duże obawy w wyrobach przez niego produkowanych lub składanych. Jeżeli wyrób ten następnie jest używany na dalszym etapie przez kolejnego producenta jako komponent przy produkcji produktu złożonego, ten kolejny producent ze swojej strony nie jest już zobowiązany do przekazania do ECHA informacji co do obecności danej substancji w tym wyrobie. Takie zgłoszenie stanowiłoby bowiem podwójne działanie razem z tym podjętym przez producenta tego wyrobu. Taki nadmierny i zbyteczny obowiązek byłby trudny do pogodzenia z zasadą proporcjonalności, której przestrzeganie właśnie jest przypominane w motywie 130 tego rozporządzenia. Powyższe rozważania można przenieść mutatis mutandis na ciążący na importerach obowiązek zgłoszenia zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1907/2006.

W celu stosowania art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1907/2006 na producencie ciąży obowiązek ustalenia, czy substancja wzbudzająca szczególnie duże obawy zidentyfikowana zgodnie z art. 59 ust. 1 tego rozporządzenia, jest obecna w stężeniu powyżej 0,1% wag. wytwarzanego przez niego produktu i na importerze produktu złożonego z kilku wyrobów, obowiązek ustalenia w odniesieniu do każdego wyrobu, czy taka substancja jest obecna w stężeniu powyżej 0,1% wag. tego wyrobu.

(por. pkt 61–63, 83; sentencja)
Sprawa C‑151/14

Komisja Europejska

przeciwko

Republice Łotewskiej

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 49 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Notariusze — Warunek przynależności państwowej — Artykuł 51 TFUE — Udział w wykonywaniu władzy publicznej”

Streszczenie – wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 10 września 2015 r.

Swoboda przedsiębiorczości – Odstępstwa – Działalność związana z wykonywaniem władzy publicznej – Działalność notariusza – Wyłączenie – Warunek przynależności państwowej w odniesieniu do dostępu do zawodu notariusza – Niedopuszczalność

(art. 49 TFUE, art. 51 akapit pierwszy TFUE)

Uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 49 TFUE państwo członkowskie, którego uregulowanie nakłada obowiązek przynależności państwowej dla dostępu do zawodu notariusza, gdy czynności notarialne w porządku prawnym tego państwa członkowskiego nie stanowią udziału w wykonywaniu władztwa publicznego w rozumieniu art. 51 akapit pierwszy TFUE.

W istocie w pierwszej kolejności, jeżeli chodzi o czynność uwierzytelniania, charakteryzuje się ona tym, że notariusz ma obowiązek zbadania w szczególności, czy zostały spełnione wszystkie warunki wymagane przez prawo dla jej dokonania. Ponadto przedmiotem uwierzytelnienia są tylko te akty lub umowy, które strony dobrowolnie podpisały, podczas gdy udział notariusza zakłada wcześniejsze istnienie zgody lub zgodnej woli stron. O ile ciążący na notariuszach obowiązek badania istotnie realizuje cel leżący w interesie ogólnym, to jednak samo tylko dążenie do tego celu nie może uzasadniać zagwarantowania niezbędnych w tym celu prerogatyw jedynie dla notariuszy będących obywatelami danego państwa członkowskiego, ani też nie wystarcza by czynność uznać za bezpośredni lub szczególny udział w wykonywaniu władzy publicznej. Dodatkowo uwierzytelnianie przez notariusza podpisów obywateli w ramach procedury składania obywatelskich wniosków ustawodawczych nie może zostać uznane za udział w wykonywaniu władzy publicznej.

Po drugie, w odniesieniu do zadań powierzonych notariuszowi, ponieważ zadania w dziedzinie dziedziczenia są wykonywane albo na podstawie zgodnej woli stron, albo jako zadania przygotowawcze pod nadzorem sądu, nie mogą one zostać uznane za stanowiące jako takie bezpośredni lub szczególny udział w wykonywaniu władzy publicznej. Ponadto kompetencje notariusza w dziedzinie rozwodów, które opierają się wyłącznie na woli stron i pozostawiają nienaruszone prerogatywy sądu w przypadku braku zgody stron, nie stanowią żadnego bezpośredniego i szczególnego uczestnictwa w wykonywaniu władzy publicznej.

Wreszcie jeżeli chodzi o szczególny status notariusza w krajowym porządku prawnym, to w świetle charakteru czynności wykonywanych przez notariusza, czynności rozpatrywanych samodzielnie, a nie w świetle tego statusu jako takiego należy sprawdzić, czy czynności te objęte są wyjątkiem przewidzianym w art. 51 akapit pierwszy TFUE. W tym względzie notariusze wykonują swój zawód w warunkach konkurencji, co nie jest cechą wykonywania władzy publicznej.

(por. pkt 57, 58, 60, 63, 67, 70, 73, 74, 76, 77)