ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii w odniesieniu do określonych ogrodów zoologicznych położonych w Aragonii, Asturii, Balearach, Wyspach Kanaryjskich, Kantabrii, Kastylii — León, Walencji, Estremadurze i Galicji, — poprzez brak zagwarantowania do dnia upływu terminu przewidzianego przez dyrektywę Rady 1999/22/WE (1) z dnia 29 marca 1999 r. dotyczącą trzymania dzikich zwierząt w ogrodach zoologicznych, że wszystkie ogrody zoologiczne położone na jego terytorium posiadają ważną licencję udzieloną zgodnie z postanowieniami ust. 2, 3, a w odniesieniu do Aragonii, Asturii, Wysp Kanaryjskich, Kantabrii, Kastylii — Leon, zgodnie z ust. 4 art. 4 dyrektywy, oraz — poprzez brak zastosowania w przypadku ogrodów zoologicznych nieposiadających licencji środków dotyczących ich zamknięcia zgodnie z postanowieniami art. 4 ust. 5 dyrektywy, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 4 ust. 2, 3, 4 i 5.
—

Stwierdzenie, że nie przyjmując środków krajowych niezbędnych do wdrożenia art. 10 i 12 rozporządzenia (WE) nr 273/2004 (1), i nie powiadamiając o tych środkach zgodnie z art. 16 tego rozporządzenia oraz nie przyjmując środków krajowych niezbędnych do wdrożenia art. 26 ust. 3 i art. 31 rozporządzenia (WE) nr 111/2005 (2), Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy rozporządzenia (WE) nr 273/2004 e sprawie prekursorów narkotykowych i rozporządzenia (WE) nr 111/2005 określającego zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotykowymi pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi;
1)

„W dalszej części, po przepisach zawartych w art. 2 i 3 [dyrektywy 89/105/EWG], które dotyczą relacji między władzami państwa członkowskiego i przedsiębiorstwami farmaceutycznymi — przewidując określenie ceny produktu leczniczego lub podjęcie decyzji co do jej podniesienia na wniosek tych [ostatnich], ale pod warunkiem zatwierdzenia przez właściwe władze, czyli w wyniku dialogu między samym przedsiębiorstwem a władzami właściwymi w zakresie kontroli wydatków na produkty lecznicze — art. 4 ust. 1 [dyrektywy 89/105/EWG] reguluje sytuację, „gdy ceny na wszystkie produkty lecznicze lub na pewne ich grupy zostały zamrożone”, określając takie zamrożenie cen jako ogólny środek, którego utrzymanie uzależnione jest od kontroli, przeprowadzanej co najmniej raz do roku, w świetle kryteriów makroekonomicznych występujących w państwie członkowskim. Przepis przyznaje właściwym władzom 90-dniowy terminy na podjęcie decyzji, stanowiąc, że po jego upływie ogłaszają one czy i jakie obniżki lub podwyżki cen zostaną wprowadzone.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 233/5

Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Cypryjskiej

(Sprawa C-251/09)

2009/C 233/09

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Zadra i I. Chatzigiannis)

Strona pozwana: Republika Cypryjskiej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że Republika Cypryjska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 2 oraz art. 31 ust. 1 dyrektywy 93/38/EWG (1) oraz art. 1 ust. 1 dyrektywy 92/13/EWG (2);

— obciążenie Republiki Cypryjskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Uznano, że Archi Ilektrismou Kyprou (Cypryjski Urząd ds Energetyki) naruszył dyrektywę 93/38/EWG i 92/13/EWG w trakcie procedury przetargowej nr 40/2005, dotyczącej umowy w zakresie badania, dostawy i konstrukcji czwartej jednostki centrali termicznej Vasilikos.

Co się tyczy naruszenia art. 4 ust. 2 i art. 31 ust. 1 dyrektywy 93/38, Komisja uważa, że naruszenie wynika z podstaw odrzucenia oferty wnioskodawcy i dzielenia zamówienia innemu oferentowi na podstawie kryteriów, które nie zostały wyraźnie wskazane w ogłoszeniu o zamówieniu.

Co się tyczy naruszenia dyrektywy 92/13, Komisja uważa, że po pierwsze w zakresie w jakim organ zamawiający sam stworzył, poprzez swe podejście, sytuację niepewności co do interpretacji względów, które doprowadziły do odrzucenia oferty wnioskodawcy, organ zamawiający naruszył dyrektywę 92/13, interpretowaną w świetle jej celu, tj. skuteczności, a po drugie organ zamawiający uzasadnił swą decyzję przez zwykłe odesłanie do raportów z oceny.

(1) Dyrektywa Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. L199, s. 84)

(2) Dyrektywa Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynująca przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 233/8

Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska

(Sprawa C-271/09)

2009/C 233/12

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. Montaguti i K. Hermann, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

Żądania

— o stwierdzenie, że poprzez utrzymywanie w mocy artykułòw 143, 136 ust.3 i 136a ust.2 ustawy o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych z dnia 28 sierpnia 1997r., ktòre ograniczają inwestycje zagraniczne polskich otwartych funduszy emerytalnych, Rzeczpospolita Polska uchybiła jej zobowiązaniom wynikającym z art. 56 Traktatu WE;

— obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zdaniem Komisji artykuł 143 ustawy organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych z dnia 28 sierpnia 1997 r. (dalej: „offe”) ogranicza wartość lokat dokonywanych poza granicami RP (dalej: lokat zagranicznych) jakie OFE (otwarte fundusze emerytalne) mogą dokonać na mocy ustępu 2 tego przepisu, jedynie do 5 % wartości aktywów OFE. Ponadto, katalog rodzajów inwestycji zagranicznych ustanowiony w art. 143 ust.1 ustawy „offe” nie zawiera szeregu kategorii lokat, jakie przewidziane są dla inwestycji OFE na terenie Rzeczpospolitej Polskiej.

Zgodnie z art. 136 ust.3 ustawy „offe” wartość lokat w tytułach uczestnictwa emitowanych przez instytucje wspólnego inwestowania mające siedzibę za granicą i o których mowa w art. 143 ust.1 tejże ustawy nie jest brana pod uwagę przy ustalaniu aktywów netto OFE. Natomiast na podstawie wartości aktywów netto OFE obliczana jest wysokość opłaty za zarządzanie OFE. Tym samym, według strony skarżącej, przepis ten stanowi ograniczenie przepływu kapitału w myśl art. 56 WE, gdyż zniechęca on OFE do inwestowania aktywów w zagraniczne fundusze inwestycyjne.

Art. 136a ust.2 ustawy „offe” stanowi, że koszty transakcji związane z zagranicznymi instytucjami rozliczeniowymi mogą być pokrywane z aktywów OFE tylko do wysokości nieprzekraczjącej odpowiednich kosztów krajowych instytucji rozliczeniowych. Przepis ten może zniechęcić, zdaniem skarżącej, OFE do dokonywania inwestycji zagranicą, ponieważ nie można będzie pokryć kosztów transakcji z aktywów OFE w pełnej ich wysokości jak to jest w przypadku inwestycji krajowych.

W opinii Komisji art. 56 WE znajduje zastosowanie do działalności lokacyjnej OFE, która jest częścią polskiego systemu emerytalnego opartego na kapitalizacji składek członków OFE. Przedmiotowe ograniczenia przepływu kapitału nie mogą być uzasadnione względami nadzoru ostrożnościowego na podstawie art. 58 WE ani nadrzędnymi względami interesu publicznego. Ograniczenia ilościowe i rodzajowe nie są bowiem właściwymi środkami mogącymi skutecznie zapewnić stabilność finansową zgromadzonych przez OFE składek członków OFE. W każdym bądź razie wszystkie sporne środki są nieproporcjonalne.
—

przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji do ponownego jej rozpoznania co do istoty;
1)

Czy art. 49 i 50 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przyjęciu przepisów krajowych takich jak art. 2 Wet arbeid vreemdelingen w związku z art. 1e ust. 1 lit. c) rozporządzenia wykonującego Wet arbeid vreemdelingen, zgodnie z którymi dla oddelegowania pracowników w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. c) dyrektywy 96/71/WE (1) wymagane jest pozwolenie na pracę?
1)

Czy art. 2 lit. i) i k) rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar (1) w związku z art. 1 lit. e) i f) dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (2) i z pkt D10 załącznika IIA oraz pkt R1 załącznika IIB do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że pierwsze z kryteriów określonych przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 13 lutego 2003 r. w sprawie C-458/00 Komisja przeciwko Luksemburgowi, Rec. s. I-1553, po to, aby spalanie odpadów można było uznać za odzyskiwanie odpadów w celu wytwarzania energii w rozumieniu pkt R1 załącznika IIB do tej dyrektywy (czyli głównym celem czynności musi być umożliwienie spełnienia przez odpady użytecznej funkcji, mianowicie wytwarzania energii), może być spełnione także w przypadku, gdy nie występuje żadna z okoliczności, które zostały wymienione przez Trybunał Sprawiedliwości w tym wyroku jako okoliczności świadczące o odzyskiwaniu odpadów, to znaczy w sytuacji, gdy operator instalacji, w której ma nastąpić spalenie odpadów, nie dokonuje płatności za tę czynność na rzecz dostawcy odpadów, a instalacja nie jest technicznie przystosowana do tego, by w przypadku braku odpadów mogła działać przy wykorzystaniu pierwotnych źródeł energii?
—

Stwierdzenie, że nie wydając, a w każdym razie nie podając do wiadomości Komisji, przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych do dostosowania się do dyrektywy 2006/21/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 maja 2006 r. w sprawie gospodarowania odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego oraz zmieniającej dyrektywę 2004/35/WE, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy tej dyrektywy,
2.

W przypadku gdy na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi przeczącej: czy z koncesją na usługi mamy do czynienia wówczas, gdy ryzyko prowadzenia działalności związane ze świadczeniem usługi publicznej jest ograniczone, ponieważ a) zgodnie z przepisami ustawy opłaty za korzystanie z usług winny być oparte na kosztach szacowanych zgodnie z zasadami gospodarki, które odpowiadają prawidłowemu świadczeniu usług, gospodarnemu i oszczędnemu prowadzeniu działalności, a także efektywnej organizacji, oraz b) opłaty za korzystanie z usług są należne od wypłacalnych instytucji zabezpieczenia społecznego, c) zapewniona jest pewna wyłączność korzystania na obszarze określonym w umowie, jednak wykonawca przejmuje w całości to ograniczone ryzyko?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 256/12

Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska

(Sprawa C-311/09)

2009/C 256/23

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: D. Triantafyllou i K. Herrmann, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

Żądania

— stwierdzenie, że poprzez nałożenie podatku VAT w sposób określony w rozdziale 13, paragraf 35, pkt. 1, 3, 4 i 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. do świadczenia usług międzynarodowego przewozu drogowego przez podatników mających siedzibę albo stałe miejsce zamieszkania poza Polską, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy artykułów 73, 168, 273 dyrektywy Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej 2006/112/WE. (1)

— obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Usługi międzynarodowego przewozu drogowego podlegają opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej na zasadach określonych w dyrektywie 2006/112/WE.

Zdaniem Komisji, sposób nakładania i obliczania podatku VAT określony w rozdziale 13, paragraf 35, pkt. 1, 3, 4 i 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. od usług międzynarodowego przewozu drogowego przez podatników mających siedzibę albo stale miejsce zamieszkania poza Polską jest niezgodny z artykułami 73, 168, 273 dyrektywy 2006/112/WE. Niezgodność z art. 73 dyrektywy 2006/112/WE polega na tym, że w każdym przypadku podstawą opodatkowania VAT stanowi kwota 285 PLN, co nie uwzględnia ani rzeczywistej odległości pokonywanej w Polsce przez autobus, ani rzeczywistej zapłaty należnej za daną usługę. Polski system poboru VAT nie zezwala podatnikowi świadczącemu usługi międzynarodowego przewozu osób na odliczenie VAT od towaru nabytego podczas danego okresu rozliczeniowego na potrzeby owej opodatkowanej usługi przewozowej (np. paliwo), co stoi w sprzeczności z art. 168 dyrektywy. Ponadto, polski system poboru VAT jest niezgodny z art. 273 dyrektywy 2006/112/WE, gdyż ustanawia on dla podatników obowiązek złożenia deklaracji wykazującej kwotę podatku w urzędzie celnym w chwili wjazdu autobusu z pasażerami na terytorium Polski oraz zapłaty tego podatku w urzędzie celnym „z chwilą wjazdu autobusu z pasażerami na terytorium kraju”, co prowadzi do powstania formalności związanych z przekraczaniem granic.

Zdaniem Komisji, sporny system poboru i naliczenia VAT nie może być oparty na art. 281, ani na art.395 dyrektywy 2006/112/WE.

(1) Dz. U. L 347 str.1
—

stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonych terminach wszelkich środków niezbędnych dla zniesienia systemu pomocy uznanego za bezprawny i sprzeczny ze wspólnym rynkiem decyzją Komisji 2006/261/WE z dnia 16 marca 2005 r. w sprawie programu pomocy państwa C 8/2004 (ex NN 164/2003), który Włochy wprowadziły w życie na rzecz spółek aktualnie notowanych na giełdzie [notyfikowana 17 marca 2005 r. jako dokument nr C(2005) 591], (Dz.U. L 94 z dnia 1 kwietnia 2006 r., s. 42). oraz odzyskania od beneficjentów pomocy przyznanej w tym systemie, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 2, art. 3 i art. 4 tej decyzji oraz traktatu WE;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 256/13

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 12 sierpnia 2009 r. — Secretary of State for the Home Department przeciwko Mari Dias

(Sprawa C-325/09)

2009/C 256/26

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Secretary of State for the Home Department

Strona pozwana: Maria Dias

Pytania prejudycjalne

1) Jeśli obywatel Unii Europejskiej przebywający w państwie członkowskim, którego nie jest obywatelem, przed transponowaniem dyrektywy 2004/38/WE (1) był posiadaczem karty pobytu prawidłowo wydanej na podstawie art. 4 ust. 2 dyrektywy 68/360/EWG (2), lecz przez pewien czas pozostawał w okresie ważności tej karty z własnej woli bez pracy, nie będąc osobą na własnym utrzymaniu oraz nie spełniając warunków wydania takiej karty, to czy osoba taka, jedynie z uwagi na posiadanie tej karty, w tym czasie nadal „legalnie zamieszkuje” w przyjmującym państwie członkowskim na potrzeby nabycia stałego prawa pobytu na podstawie art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE?

2) Jeśli okres pięciu lat nieprzerwanego zamieszkiwania jako pracownik przed dniem 30 kwietnia 2006 r. nie kwalifikuje do uzyskania prawa stałego pobytu na podstawie art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE, to czy takie nieprzerwane zamieszkiwanie jako pracownik daje prawo stałego pobytu bezpośrednio na podstawie art. 18 ust. 1 traktatu WE z tego względu, że w dyrektywie tej istnieje luka?

(1) Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77).

(2) Dyrektywa Rady z dnia 15 października 1968 r. w sprawie zniesienia ograniczeń w przemieszczaniu się i pobycie pracowników państw członkowskich i ich rodzin we Wspólnocie (Dz.U. L 257, s. 13).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 256/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First Tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 24 lipca 2009 r. — British Sky Broadcasting Group przeiwko The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

(Sprawa C-288/09)

2009/C 256/16

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

First Tier Tribunal (Tax Chamber).

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: British Sky Broadcasting Group plc.

Strona pozwana: The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs.

Pytania prejudycjalne

1) Czy set-top box o specyfikacji Sky+ set top box model DRX 280 należy zaklasyfikować do podpozycji 8528 71 13 zgodnie z rozporządzeniem Komisji nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r (1), zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87, niezależnie od not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej, przyjętych przez Komisję w dniu 7 maja 2008 r. (2008/C 112/03), dotyczących podpozycji 8521 90 00 i podpozycji 8528 71 13?

2) Czy art. 12 ust. 5 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (2), w brzmieniu po zmianach, zobowiązuje krajowe władze celne do wydawania wiążących informacji taryfowych, które zgodne są z notami wyjaśniającymi do Nomenklatury Scalonej, dopóki te noty wyjaśniające nie zostaną uznane za sprzeczne z właściwymi przepisami Nomenklatury Scalonej, w tym z regułami ogólnymi interpretacji Nomenklatury Scalonej, czy też krajowe władze celne mogą wyrazić swój własny pogląd i nie brać pod uwagę noty wyjaśniającej, w przypadku, gdy uznają, że jest ona sprzeczna z Nomenklaturą Scaloną?

3) W przypadku, gdy set-top box o specyfikacji Sky+ set top box model DRX 280 należy zaklasyfikować do podpozycji 8521 90 00, czy zastosowanie pozytywnej stawki celnej będzie sprzeczne z prawem wspólnotowym ze względu na naruszenie zobowiązań Wspólnoty wynikających z Porozumienia w sprawie handlu produktami technologii informacyjnej i art. II: 1 lit. b) Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r., czy też klasyfikacja do pozycji 8521 powoduje, że sporny towar pozostaje poza zakresem właściwej części Porozumienia w sprawie handlu produktami technologii informacyjnej?

(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 286, s. 1).

(2) Dz.U. 1992, L 302, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 267/48

Skarga wniesiona w dniu 11 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Hiszpanii

(Sprawa C-363/09)

2009/C 267/80

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: L. Parpala i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że utrzymując w mocy art. 38 Ley 43/2002, de 20 de noviembre de 2002, de sanidad vegetal [ustawy 43/2002 z dnia 20 listopada 2002 r. o zdrowiu roślin] Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 13 dyrektywy 91/414/EWG (1);

— obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Dyrektywa 91/414/EWG wynika z potrzeby zharmonizowania krajowych przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin. W tym celu ustanawia jednolite zasady odnoszące się do warunków i procedur udzielania zezwoleń na dopuszczenie do obrotu tych produktów.

Artykuł 13 tej dyrektywy zawiera przepisy dotyczące, z jednej strony, danych, które muszą przedstawić ubiegający się o zezwolenie na dopuszczenie danego środka ochrony roślin do obrotu, a z drugiej strony, korzystania z tych danych i ich ochrony, gwarantując, poza określonymi wyjątkami, ich poufność.

Dyrektywa dokonuje pełnej harmonizacji i w związku z tym państwo członkowskie nie może przyjmować przepisów na szczeblu krajowym, zobowiązujących podmioty gospodarcze do dzielenia się danymi dostarczonymi przez pierwszego wnioskodawcę, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 13 ust. 7.

Mimo to art. 38 Ley 43/2002 zezwala na dostęp do danych pochodzących z badań i doświadczeń w przypadkach innych niż sytuacje określone wyraźnie w dyrektywie.

Komisja uważa, że z uwagi na to, że państwu hiszpańskiemu nie przysługiwał jakikolwiek zakres uznania przy transpozycji do prawa krajowego art. 13 dyrektywy 91/414/EWG i że nie wszczęło ono postępowania w celu stwierdzenia nieważności tego przepisu, ustanowienie odstępstwa od systemu dostępu do danych zawartych w dokumentacji ze spraw dotyczących dopuszczenia do obrotu środków ochrony roślin, które nie jest przewidziane w ww. dyrektywie, stanowi naruszenie prawa wspólnotowego.

(1) Dyrektywa Rady z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 267/51

Skarga wniesiona w dniu 22 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty

(Sprawa C-376/09)

2009/C 267/85

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i E. Depasquale, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Malty

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że nie wycofując z użycia w sytuacjach innych niż sytuacje krytyczne halonów zawartych w systemach przeciwpożarowych i gaśnicach na statkach i nie odzyskując tych halonów Republika Malty uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 4 ppkt v) rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową;

— obciążenie Republiki Malty kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Z art. 4 ust. 4 ppkt v) oraz art. 16 rozporządzenia w związku z art. 2 aktu przystąpienia wynika, że Republika Malty była zobowiązana do wycofania z użytku systemów przeciwpożarowych i gaśnic zawierających halony przed dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem ich zastosowania w sytuacjach krytycznych wymienionych w załączniku VII do rozporządzenia, oraz do odzyskania tych halonów przy wykorzystaniu odpowiednich technologii.

Wobec braku jakichkolwiek informacji, z których wynikałoby, że Republika Malty wycofała z użycia w sytuacjach innych niż sytuacje krytyczne halony zawarte w systemach przeciwpożarowych i gaśnicach na wszystkich statkach wymienionych w formularzu załączonym do odpowiedzi na formalne wezwanie i że odzyskała te halony, Komisja uznaje, że Republika Malty uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 4 ppkt v) oraz art. 16 rozporządzenia.

(1) Dz.U. L 244, s. 1