ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 267/12

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

(Sprawa C-457/07) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 28 WE i 30 WE - Wyroby budowlane - Krajowa procedura oceny zgodności - Nieuwzględnienie certyfikatów zgodności wystawionych w innych państwach członkowskich - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie - Niewykonanie - Artykuł 228 WE - Przedmiot sporu - Określenie w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi - Późniejsze rozszerzenie - Niedopuszczalność)

2009/C 267/20

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i P. Andrade, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, pełnomocnik, N. Ruiz i C. Farinhas, advogados)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 228 WE — Brak wykonania wyroku Trybunału z dnia 10 listopada 2005 r. w sprawie C-432/03 — Wniosek o nałożenie kary pieniężnej

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 297 z 8.12.2007.
1)

Nie przyjmując środków koniecznych do: — przeprowadzania przez właściwe władze obowiązkowych kontroli planów trasy; — ustanowienia w portach promowych lub w ich pobliżu miejsc odpoczynku dla zwierząt po ich rozładowaniu ze statków; — zapewnienia skutecznej realizacji kontroli środków transportu i zwierząt; — zapewnienia przestrzegania przepisów dotyczących ogłuszania zwierząt przy uboju oraz — zapewnienia odpowiednich inspekcji i kontroli ubojni, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 część A ust. 2 lit. d) ppkt i) tiret pierwsze oraz art. 8 dyrektywy Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniającej dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG, zmienionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 806/2003 z dnia 14 kwietnia 2003 r., oraz pkt 48 ppkt 7 lit. b) rozdziału VII załącznika do tej dyrektywy, zmienionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 806/2003, a także art. 3, art. 5 ust. 1 lit. d), art. 6 ust. 1 i art. 8 dyrektywy Rady 93/119/WE z dnia 22 grudnia 1993 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas uboju lub zabijania.
2)

Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy decyzji nr 3/80 należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w postępowaniu przed sądem krajowym stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które, tak jak art. 4a Toeslagenwet (ustawy o świadczeniach dodatkowych) z dnia 6 listopada 1986 r., znosi prawo do świadczenia takiego jak dodatek do renty inwalidzkiej, przyznanego na podstawie ustawodawstwa krajowego, względem byłych tureckich pracowników migrujących, gdy powrócili oni do Turcji po tym, jak utracili prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim z powodu okoliczności, iż stali się niezdolni do pracy w tym państwie członkowskim.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 301/2

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 września 2010 r. — Akzo Nobel Chemicals Ltd, Akcros Chemicals Ltd przeciwko Komisji Europejskiej, Council of the Bars and Law Societies of the European Union, Algemene Raad van de Nederlandse Orde van Advocaten, Association européenne des juristes d'entreprise (AEJE), American Corporate Counsel Association (ACCA) — European Chapter, International Bar Association

(Sprawa C-550/07 P) (1)

(Odwołanie - Konkurencja - Środki dowodowe - Uprawnienia kontrolne Komisji - Ochrona tajemnicy komunikacji - Stosunek zatrudnienia pomiędzy adwokatem a przedsiębiorstwem - Wymiana e-maili)

2010/C 301/02

Język postępowania: angielski

Strony

Strona wnosząca odwołanie: Akzo Nobel Chemicals Ltd, Akcros Chemicals Ltd (przedstawiciele: M. Mollica, M. van der Woude i C. Swaak, advocaat)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i X. Lewis, pełnomocnicy), Council of the Bars and Law Societies of the European Union (przedstawiciel: J. Flynn QC), Algemene Raad van de Nederlandse Orde van Advocaten (przedstawiciele: O. Brouwer i C.E. Schillemans, advocaten), Association européenne des juristes d’entreprise (AEJE) (przedstawiciele: M. Dolmans i K. Nordlander, avocats, J. Temple Lang, solicitor), American Corporate Counsel Association (ACCA) — European Chapter (przedstawiciele: G. Berrisch, Rechtsanwalt, D.W. Hull, Solicitor), International Bar Association (przedstawiciele: J. Buhart i I. Michou, avocats)

Interwenienci popierający żądania strony wnoszącej odwołanie: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: V. Jackson, E. Jenkinson, pełnomocnicy i M. Hoskins, barrister), Irlandia (przedstawiciele: D. O’Hagen, pełnomocnik, D. O’Donnell, SC i R. Casey, BL), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels, Y. Vries i M. de Grave, pełnomocnicy)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba w składzie powiększonym) z dnia 17 września 2007 r. w sprawie T-253/03 Akzo Nobel Chemicals i Akcros Chemicals przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji C(2003) 1533 wersja ostateczna z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie odmowy zastosowania ochrony tajemnicy korespondencji pomiędzy adwokatem i klientem w odniesieniu do pewnych dokumentów zajętych w ramach kontroli przeprowadzonej na podstawie art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 17 (sprawa COMP/E-1/38.589)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Irlandia oraz Królestwo Niderlandów poniosą własne koszty.

3) Conseil des barreaux européens, Algemene Raad van de Nederlandse Orde van Advocaten, European Company Lawyers Association, American Corporate Counsel Association (ACCA) — European Chapter i International Bar Association poniosą własne koszty.

4) W pozostałym zakresie Akzo Nobel Chemicals Ltd. i Akcros Chemicals Ltd. poniosą solidarnie koszty postępowania.

(1) Dz.U. C 37 z 9.2.2008
1)

Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że: a) aby móc uzasadnić monopol państwowy dotyczący zakładów sportowych i loterii, taki jak w postępowaniach przed sądami krajowymi, celem obejmującym przeciwdziałanie zachętom do nadmiernych wydatków związanych z grami i zwalczanie uzależnienia od gier, zainteresowane władze krajowe nie muszą koniecznie być w stanie przedstawić badań przeprowadzonych przed przyjęciem rzeczonych środków potwierdzających proporcjonalność tychże środków; b) okoliczność, że państwo członkowskie uprzywilejowuje taki monopol w stosunku do systemu zezwalającego podmiotom prywatnym, które mogą wykonywać swoją działalność w ramach uregulowań o charakterze niewykluczającym, może spełniać wymóg proporcjonalności, jeżeli w odniesieniu do celu dotyczącego wysokiego poziomu ochrony konsumentów ustanowieniu tego monopolu towarzyszy wprowadzenie ram prawnych zapewniających, iż jego posiadacz będzie w rzeczywistości w stanie w sposób spójny i systematyczny realizować taki cel za pomocą oferty ilościowo współmiernej i jakościowo dostosowanej do rzeczonego celu oraz podlegającej ścisłej kontroli ze strony władz publicznych; c) okoliczność, że właściwe władze państwa członkowskiego mogłyby stanąć wobec pewnych trudności w celu zapewnienia przestrzegania rzeczonych monopoli przez organizatorów gier i zakładów z siedzibą za granicą, którzy zawieraliby przez Internet, z naruszeniem tych monopoli, zakłady z osobami objętymi właściwością miejscową rzeczonych władz, nie może jako taka mieć wpływu na ewentualną zgodność takiego monopolu z wymienionymi postanowieniami traktatu; d) w sytuacji, w której sąd krajowy stwierdza jednocześnie, że: — środki reklamowe posiadacza takiego monopolu dotyczące innych typów gier losowych również przez niego oferowanych nie ograniczają się do tego, co jest konieczne, aby ukierunkować konsumentów ku ofercie tego podmiotu poprzez odciągnięcie ich od innych kanałów niedozwolonych gier, lecz mają na celu wzmacnianie skłonności konsumentów do gry i stymulację ich czynnego w niej udziału, w celu maksymalizacji oczekiwanych z tej działalności dochodów; — inne rodzaje gier losowych mogą być prowadzone przez podmioty prywatne korzystające z zezwolenia, oraz; — w odniesieniu do innych rodzajów gier losowych nieobjętych rzeczonym monopolem i odznaczających się ponadto wyższym potencjałem uzależniającym niż gry objęte tym monopolem, właściwe władze prowadzą lub tolerują politykę ekspansji w zakresie oferty, mogącą wpływać na rozwój i stymulację działalności w zakresie gier, w szczególności w celu maksymalizacji wynikających z tej działalności dochodów; rzeczony sąd krajowy w uzasadniony sposób może przyjąć, iż taki monopol nie jest odpowiedni do zagwarantowania realizacji celu obejmującego przeciwdziałanie zachętom do nadmiernych wydatków związanych z grami i zwalczanie uzależnienia od gier, w jakim został on ustanowiony, przyczyniając się do ograniczania okazji do gry i działalności w tej dziedzinie w sposób spójny i systematyczny.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 234/3

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Alrosa Company Ltd

(Sprawa C-441/07 P) (1)

(Odwołanie - Pozycja dominująca - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Światowy rynek surowca diamentowego - Podjęte przez spółkę indywidualne zobowiązania do zaprzestania zakupu surowca diamentowego od innej spółki - Decyzja uznająca za wiążące indywidualne zobowiązania podjęte przez spółkę i kończąca postępowanie)

2010/C 234/03

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i R. Sauer, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Alrosa Company Ltd (przedstawiciele: R. Subiotto, QC, K. Jones, Solicitor-Advocate i S. Mobley, solicitor)

Przedmiot

Odwołanie wniesione w dniu 11 lipca 2007 r. od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w składzie powiększonym) w sprawie T-170/06 Alrosa Company Ltd przeciwko Komisji, w którym Sąd Pierwszej Instancji stwierdził nieważność decyzji Komisji 2006/520/WE z dnia 22 lutego 2006 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 82 WE oraz art. 54 EOG (sprawa COMP/B-2/38.381 — De Beers), uznającej za wiążące podjęte przez De Beers zobowiązania do zaprzestania zakupu surowca diamentowego od Alrosy począwszy od 2009 r., po zakończeniu etapu stopniowego ograniczania wielkości zakupów w latach 2006–2008 i kończącej postępowanie zgodnie z art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (Dz.U. L 1, s. 1)

Sentencja

1) Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie T-170/06 Alrosa przeciwko Komisji zostaje uchylony.

2) Wniesiona do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich skarga spółki Alrosa Company Ltd zostaje oddalona.

3) Alrosa Company Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania powstałymi zarówno w postępowaniu odwoławczym, jak i w postępowaniu pierwszej instancji.

(1) Dz.U. C 283 z 24.11.2007.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 234/2

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. Komisja Europejska przeciwko Technische Glaswerke Ilmenau GmbH, Republice Filnlandii i Królestwu Szwecji

(Sprawa C-139/07 P) (1)

(Odwołanie - Dostęp do dokumentów instytucji - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty postępowań kontrolnych w sprawie pomocy państwa - Wyjątek dotyczący ochrony celu śledztwa - Obowiązek przeprowadzenia przez daną instytucję konkretnej analizy treści każdego z dokumentów, których dotyczy wniosek o dostęp)

2010/C 234/02

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Kreuschitz, P. Aaltoet C. Docksey, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Technische Glaswerke Ilmenau GmbH (przedstawiciele: C. Arhold i N. Wimmer, Rechtsanwälte), Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: K. Wistrand, S. Johannesson i K. Petkovska, pełnomocnicy)

Interwenient popierający Technische Glaswerke Ilmenau GmbH: Królestwo Danii (przedstawiciel: B. Weis Fogh, pełnomocnik)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie T-237/02 Technische Glaswerke Ilmenau GmbH przeciwko Komisji, w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji z dnia 28 maja 2002 r., w zakresie w jakim odmawia ona Technische Glaswerke Ilmenau GmbH dostępu do dokumentów związanych z postępowaniami w sprawie kontroli pomocy państwa przyznanej tej spółce — Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 do dokumentów związanych z postępowaniami w sprawie kontroli pomocy państwa — Obowiązek dokonania przez daną instytucję konkretnej analizy treści każdego z dokumentów, których dotyczy wniosek o dostęp

Sentencja

1) Uchyla się pkt 1 i 3 sentencji wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie T-237/02 Technische Glaswerke Ilmenau przeciwko Komisji.

2) Skarga wniesiona do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w celu stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 28 maja 2002 r. zostaje oddalona, w zakresie w jakim dotyczy odmowy dostępu do dokumentów postępowań kontrolnych w sprawie pomocy państwa przyznanej Technische Glaswerke Ilmenau GmbH.

3) Technische Glaswerke Ilmenau GmbH pokrywa poza jej własnymi kosztami koszty poniesione przez Komisję Europejską, tak w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

4) Królestwo Danii, Republika Finlandii i Królestwo Szwecji ponoszą własne koszty.

(1) Dz.U. C 140 z 23.6.2007.
2)

Artykuł 49 TFUE w związku z art. 1 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 85/432/EWG z dnia 16 września 1985 r. dotyczącej koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie niektórych rodzajów działalności w dziedzinie farmacji oraz art. 45 ust. 2 lit. e) i g) dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie kryteriom takim jak kryteria określone w pkt 6 i 7 lit. c) załącznika do Decreto 72/2001, de 19 de julio, del Principado de Asturias, regulador de las Oficinas de Farmacia y Botiquines (dekretu Principado de Asturias 72/2001 z dnia 19 lipca 2001 r. w sprawie aptek i punktów aptecznych), na mocy których dokonuje się wyboru osób uprawnionych do prowadzenia nowych aptek.
Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji

(Sprawa C-246/07) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Naruszenie art. 10 WE i art. 300 ust. 1 WE - Konwencja sztokholmska w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych - Jednostronny wniosek państwa członkowskiego dotyczący dodania substancji do załącznika A do tej konwencji)

(2010/C 161/03)

Język postępowania: szwedzki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Valero Jordana i C. Tufvesson, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Kruse i A. Falk, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciele: C. Pilgaard Zinglersen i R. Holdgaard, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C.M. Wissels i D.J.M. de Grave, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciel: V. Jackson, pełnomocnik i D. Anderson, QC)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 10 WE i art. 300 ust. 1 WE — Jednostronny wniosek dotyczący dodania substancji sulfonianu perfluorooktanu do załącznika A do Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych

Sentencja

1) Proponując jednostronnie dodanie substancji sulfonianu perfluorooktanu do załącznika A do Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 10 WE.

2) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3) Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania Komisji Europejskiej.

4) Królestwo Danii, Królestwo Niderlandów, Republika Finlandii oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

(1) Dz.U. C 183 z 4.8.2007.
1)

Dyrektywa Rady 85/577/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa ma zastosowanie do umowy, zawartej w okolicznościach takich jak okoliczności będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym, dotyczącej przystąpienia przez konsumenta do zamkniętego funduszu rynku nieruchomości utworzonego w formie spółki osobowej prawa cywilnego, jeżeli cel przystąpienia polega przede wszystkim nie na uzyskaniu członkostwa w rzeczonej spółce, lecz na ulokowaniu kapitału.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 113/3

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

(Sprawa C-424/07) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Łączność elektroniczna - Dyrektywa 2002/19/WE - Dyrektywa 2002/21/WE - Dyrektywa 2002/22/WE - Sieci i usługi - Uregulowania krajowe - Nowe rynki)

2010/C 113/03

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i A. Nijenhuis, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma, pełnomocnik, profesor C. Koenig, S. Loetz, Rechtsanwalt)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 8 ust. 4 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie) (Dz.U. L 108, s. 7), art. 6, 7, art. 8 ust. 1, art. 15 ust. 3 i art. 16 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) (Dz.U. L 108, s. 33) oraz art. 17 ust. 2 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51) — Definicja, analiza i regulacja nowych rynków — Uregulowania krajowe definiujące w sposób ogólny „nowe rynki” i określające restrykcyjne warunki w odniesieniu do ich regulacji przez krajowy organ regulacyjny oraz do stosowania postępowania konsultacyjnego przewidzianego w prawie wspólnotowym dotyczącego środków zmierzających do zdefiniowania tych rynków i poddania ich analizie

Sentencja

1) Przyjmując § 9a Telekommunikationsgesetz (ustawy o telekomunikacji) z dnia 22 czerwca 2004 r., Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 8 ust. 4 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie), art. 6, 7, art. 8 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 3 i art. 16 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej), oraz art. 17 ust. 2 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej).

2) Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 283 z 24.11.2007.
1)

Wykładni art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych należy dokonywać w ten sposób, że do państw członkowskich należy ustalenie, z poszanowaniem celu przejrzystości realizowanego przez tą dyrektywę oraz wymogów przewidzianych w tym przepisie, kryteriów na podstawie których dokonywany jest wskazany w tym przepisie przegląd warunków makroekonomicznych, pod warunkiem że kryteria te oparte są na obiektywnych i możliwych do sprawdzenia czynnikach.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 63/2

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ — Rzeczpospolita Polska) — Postępowanie upadłościowe wszczęte wobec MG Probud Gdynia sp. z o.o.

(Sprawa C-444/07) (1)

(Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie nr 1346/2000 - Postępowanie upadłościowe - Odmowa uznania przez państwo członkowskie orzeczenia o wszczęciu postępowania wydanego przez sąd właściwy innego państwa członkowskiego oraz orzeczeń dotyczących prowadzenia i zakończenia tego postępowania upadłościowego)

2010/C 63/02

Język postępowania: polski

Sąd krajowy

Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ

Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

MG Probud sp. z o.o.

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ — Wykładnia art. 3, 4, 16, 17 i 25 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 160, s. 1) — Zajęcie, przez organy jednego państwa członkowskiego, środków pieniężnych znajdujących się na rachunku bankowym przedsiębiorstwa po wszczęciu względem niego postępowania upadłościowego w innym państwie członkowskim, mimo postanowień prawa krajowego państwa wszczęcia postępowania — Odmowa uznania przez państwo członkowskie postępowania upadłościowego wszczętego przez sąd innego państwa członkowskiego w sytuacji, gdy w odmawiającym uznania państwie członkowskim nie zostało wszczęte wtórne postępowanie upadłościowe.

Sentencja

Wykładni rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego, w szczególności jego art. 3, 4, 16, 17 i 25, należy dokonywać w ten sposób, że w postępowaniu takim jak toczące się przed sądem krajowym po wszczęciu głównego postępowania upadłościowego w jednym państwie członkowskim właściwe organy innego państwa członkowskiego, w którym nie zostało wszczęte wtórne postępowanie upadłościowe, są zobowiązane, z zastrzeżeniem wystąpienia przyczyn odmowy przewidzianych w art. 25 ust. 3 i art. 26 rozporządzenia, do uznania i wykonania wszystkich orzeczeń dotyczących tego głównego postępowania upadłościowego i nie mają w związku z tym prawa zarządzić, na podstawie ustawodawstwa owego innego państwa członkowskiego, środków egzekucyjnych dotyczących majątku dłużnika — którego upadłość została ogłoszona — znajdującego się na terytorium wspomnianego innego państwa członkowskiego, jeśli ustawodawstwo państwa wszczęcia postępowania na to nie zezwala i gdy przesłanki zastosowania art. 5 i 10 wspomnianego rozporządzenia nie są spełnione.

(1) Dz.U. C 283 z 24.11.2007.