Keywords

Summary



Keywords

1. Konkurencja – Reguły wspólnotowe – Naruszenia – Przypisanie – Spółka dominująca i spółki zależne – Jednostka gospodarcza – Kryteria oceny – Domniemanie decydującego wpływu wywieranego na spółkę zależną przez spółkę dominującą posiadającą 100% jej kapitału

(art. 81 ust. 1 WE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 2)

2. Konkurencja – Reguły wspólnotowe – Naruszenia – Przypisanie – Spółka dominująca i spółki zależne – Jednostka gospodarcza – Kryteria oceny – Domniemanie decydującego wpływu wywieranego na spółkę zależną przez spółkę dominującą posiadającą 100% jej kapitału – Spółka zależna należąca do nieoperacyjnej spółki holdingowej

(art. 81 ust. 1 WE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 2)

3. Odwołanie – Zarzuty – Wymóg wystąpienia z konkretnym zarzutem wobec elementu rozumowania Sądu

(art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 112 § 1 lit. c))

4. Odwołanie – Zarzuty – Zarzut podniesiony po raz pierwszy w odwołaniu – Niedopuszczalność

(regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 113 ust. 2)

5. Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Kryteria – Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych za naruszenie reguł konkurencji

(art. 81 ust. 1 WE; komunikat Komisji 98/C 9/03)

Summary

1. Pojęcie przedsiębiorstwa obejmuje każdy podmiot wykonujący działalność gospodarczą, niezależnie od jego formy prawnej i sposobu finansowania. W tym względzie, po pierwsze pojęcie przedsiębiorstwa w kontekście prawa konkurencji Unii, należy rozumieć jako oznaczające jednostkę gospodarczą, nawet jeśli z prawnego punktu widzenia jednostka ta składa się z kilku osób fizycznych lub prawnych, a po drugie, jeżeli tego rodzaju podmiot gospodarczy narusza reguły konkurencji, to musi odpowiedzieć za to naruszenie zgodnie z zasadą odpowiedzialności osobistej. Zachowanie spółki zależnej można przypisać spółce dominującej między innymi w wypadku, gdy mimo posiadania odrębnej osobowości prawnej spółka zależna nie określa w sposób samodzielny swojego zachowania rynkowego, lecz zasadniczo stosuje się do poleceń wydawanych jej przez spółkę dominującą, w szczególności z uwzględnieniem więzów gospodarczych, organizacyjnych i prawnych łączących oba te podmioty prawa.

W tym szczególnym przypadku, gdy spółka dominująca jest właścicielem 100% kapitału zakładowego swej spółki zależnej, która dopuściła się naruszenia unijnych reguł konkurencji, po pierwsze, ta spółka dominująca może wywierać decydujący wpływ na zachowanie tej spółki zależnej i, po drugie, istnieje wzruszalne domniemanie, iż owa spółka dominująca wywiera taki wpływ w rzeczywistości. W tych okolicznościach wystarczy, że Komisja wykaże, iż cały kapitał zakładowy spółki zależnej stanowi własność spółki dominującej, aby przyjąć, że ta ostatnia wywiera decydujący wpływ na politykę gospodarczą swej spółki zależnej. Komisja będzie mogła następnie uznać spółkę dominującą za solidarnie odpowiedzialną za zapłatę grzywny nałożonej na jej spółkę zależną, chyba że owa spółka dominująca, na której spoczywa ciężar obalenia tego domniemania, przedstawi wystarczające dowody pozwalające wykazać, że jej spółka zależna zachowuje się na rynku w sposób samodzielny.

(por. pkt 37, 38, 40, 41)

2. Nie jest wykluczone, by „nieoperacyjna” spółka holdingowa – mimo iż nie prowadzi bezpośredniej działalności na rynku – mogła wywierać decydujący wpływ na politykę gospodarczą swych spółek zależnych, zważywszy w szczególności na właściwą jej funkcję w zakresie koordynacji oraz kierownictwa finansowego, wobec czego rzeczywisty charakter tego rodzaju wpływu może być domniemywany w wypadku, gdy taka spółka holdingowa jest właścicielem całości albo prawie całości kapitału zakładowego spółki zależnej. Dlatego właśnie, aby obalić domniemanie decydującego wpływu spółki dominującej na politykę gospodarczą spółki zależnej, nie wystarcza powołanie się na nieoperacyjny charakter spółki dominującej, przy czym domniemanie to pozostaje domniemaniem wzruszalnym, które może zostać obalone.

(por. pkt 48, 49)

3. Z art. 256 TFUE, art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 112 § 1 lit. c) regulaminu postępowania przed Trybunałem wynika, że odwołanie musi dokładnie wskazywać krytykowane części wyroku, którego uchylenia żąda wnosząca odwołanie, oraz zawierać argumenty prawne, które w szczegółowy sposób żądanie to uzasadniają.

W tym względzie nawet gdy odwołanie pozwala na zidentyfikowanie krytykowanej części wyroku, odwołanie w którym argumentacja nie jest wystarczająco jasna i precyzyjna, by pozwolić Trybunałowi na dokonanie należącej do niego kontroli legalności musi zostać oddalone. W istocie gdy podstawowe dane nie wynikają w sposób wystarczająco spójny i zrozumiały z samego brzmienia danego odwołania, które zostało sformułowane w sposób niejasny i niejednoznaczny. W tych okolicznościach Trybunał nie może dokonać właściwej mu kontroli legalności, albowiem w przeciwnym wypadku zmuszony byłby orzekać ultra petita.

(por. pkt 59–61)

4. Odwołanie nie może zmieniać przedmiotu postępowania, które toczyło się przed Sądem. Wobec tego właściwość Trybunału w postępowaniu odwoławczym jest ograniczona do oceny prawnego rozstrzygnięcia zarzutów podniesionych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. W związku z tym strona nie może zmieniać przedmiotu sporu w ten sposób, że podniesie po raz pierwszy przed Trybunałem zarzut, który mogła była podnieść przed Sądem, lecz tego nie uczyniła, albowiem byłoby to równoznaczne z umożliwieniem jej wniesienia do Trybunału, którego kompetencje w postępowaniu odwoławczym są ograniczone, sprawy o szerszym zakresie niż sprawa rozpoznawana przez Sąd. Tego rodzaju zarzut należy zatem uznać za niedopuszczalny na etapie postępowania odwoławczego.

(por. pkt 64)

5. Zgodnie z metodą zawartą w wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 traktatu EWWiS, elementy składowe grzywny odnoszące się do okoliczności obciążających, takich jak powrót do naruszenia, obliczane są na podstawie „kwoty bazowej”, którą z kolei oblicza się na podstawie „kwoty wyjściowej” powiększonej poprzez pomnożenie przez współczynnik odzwierciedlający czas trwania naruszenia.

W istocie kwota wyjściowa jest ustalana w oparciu o wagę naruszenia oraz rzeczywisty wpływ naruszenia popełnionego przez dany podmiot na konkurencję. W odpowiednim wypadku, uwzględniając rzeczywiste możliwości gospodarcze danego podmiotu, kwota ta może być dostosowana w celu zapewnienia, że grzywna będzie w dostatecznym stopniu odstraszająca. Zgodnie z pkt 2 i 3 wytycznych Komisja, po ustaleniu kwoty bazowej grzywny z uwzględnieniem wagi i czasu trwania naruszenia, dokonuje, gdy jest to właściwe, podwyższenia lub obniżenia tej kwoty w celu uwzględnienia okoliczności obciążających lub łagodzących.

Owe wytyczne zawierają jednakże jedynie wskazówki co do reguł praktycznego postępowania, które powinny być przestrzegane i od których organy administracji nie mogą odstępować w poszczególnych przypadkach bez podania przyczyn, które byłyby do pogodzenia z zasadą równego traktowania.

(por. pkt 72, 73, 81, 88)