ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

1. Środowisko naturalne – Odpady – Opakowania i odpady opakowaniowe – Dyrektywa 94/62 – Przyznane Państwom Członkowskim uprawnienie promowania systemów wielokrotnego użytku opakowań – Dyrektywa niezawierająca precyzyjnych kryteriów dotyczących organizacji takich systemów – Ocena tych systemów w świetle postanowień Traktatu dotyczących swobodnego przepływu towarów

(art. 28 WE oraz 30 WE; dyrektywa 94/62 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 5)

2. Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym – Uregulowania krajowe zastępujące ogólny system zbiórki opakowań systemem kaucji i indywidualnego przyjmowania zwrotu – Niedopuszczalność – Względy uzasadniające – Ochrona środowiska naturalnego – Przesłanka – Poszanowanie zasady proporcjonalności

(art. 28 WE oraz 30 WE)

Summary

1. Artykuł 5 dyrektywy 94/62 w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, który przyznaje Państwom Członkowskim uprawnienie promowania, zgodnie z Traktatem systemów wielokrotnego użytku opakowań, które mogą być ponownie wykorzystane w sposób przyjazny dla środowiska, formułuje to uprawnienie w sposób ogólny, bez sprecyzowania kryteriów, które powinny zostać uwzględnione przez korzystające z niego Państwa Członkowskie. Skoro bowiem dyrektywa nie reguluje w odniesieniu do Państw Członkowskich, które są gotowe wykorzystać to uprawnienie, organizacji systemów sprzyjających wykorzystaniu opakowań wielokrotnego użytku, to systemy takie mogą być oceniane w świetle przepisów Traktatu dotyczących swobodnego przepływu towarów.

(por. pkt 41, 43, 45, 50)

2. Państwo Członkowskie, które w zakresie opakowań jednorazowych zastępuje ogólny system zbiórki opakowań systemem kaucji i indywidualnego przyjmowania zwrotu, zobowiązując producentów do zmiany niektórych oznaczeń na opakowaniach i wywołując dodatkowe koszty dla wszystkich producentów i dystrybutorów, nie oferując im wystarczającego okresu przejściowego, by mogli oni dostosować się do wymogów nowego systemu przed jego wejściem w życie, uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 5 dyrektywy 94/62 w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych w związku z art. 28 WE.

Takie bowiem uregulowanie krajowe mogące utrudniać handel wewnątrzwspólnotowy może być uzasadnione nadrzędnymi wymogami w zakresie ochrony środowiska naturalnego, jedynie wówczas gdy wprowadzone przez nie środki są właściwe do realizacji zamierzonych celów i nie wykraczają poza to, co niezbędne dla ich osiągnięcia.

(por. pkt 59, 62, 68, 75, 78–79 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Swobodny przepływ towarów – Tranzyt wspólnotowy – Wspólnotowy tranzyt zewnętrzny – Naruszenia lub nieprawidłowości – Obowiązki państw członkowskich – Uchybienie terminów określonych dla procedur dotyczących poboru należności celnych przywozowych – Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 218 ust. 3 i art. 221 ust. 1; rozporządzenie Komisji nr 2454/93, art. 379 ust. 2)

2. Środki własne Wspólnot Europejskich – Ustalenie i udostępnienie przez państwa członkowskie – Wpis na rachunek Komisji – Zwłoka w dokonaniu wpisu– Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Obowiązek zapłaty odsetek za zwłokę

(rozporządzenie Rady nr 1552/89, art. 2 i 11 i rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 218 ust. 3 i art. 221 ust. 1)

Summary

1. Jeżeli w ramach wspólnotowego tranzytu zewnętrznego główny zobowiązany z operacji wspólnotowego tranzytu zewnętrznego nie dostarczył dowodu prawidłowości realizacji danej operacji tranzytu w terminie trzech miesięcy od daty przekazania przez urząd wyjścia powiadomienia, że przesyłka nie została przedstawiona na czas w urzędzie przeznaczenia, państwo członkowskie nie podejmując kroków w celu zaksięgowania długu celnego i innych należności oraz w celu powiadomienia o tej kwocie dłużnika najpóźniej w trzy dni po terminie określonym w art. 218 ust. 3 i art. 221 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 379 ust. 2 zdanie trzecie rozporządzenia nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92.

W istocie z brzmienia tego ostatniego przepisu wynika, że państwa członkowskie są zobowiązane rozpocząć procedurę pokrycia po upływie trzymiesięcznego terminu określonego w tym przepisie. Taka wykładnia nasuwa się również dla celów zagwarantowania starannego i jednolitego stosowania przez właściwe władze przepisów dotyczących pokrycia długu celnego w celu skutecznego i szybkiego udostępnienia środków własnych Wspólnot.

(por. pkt 69, 94 i sentencja)

2. W ramach wspólnotowego tranzytu zewnętrznego opóźnienie w powiadomieniu przez państwo członkowskie dłużnika długu celnego o kwocie należności celnych przywozowych z naruszeniem art. 218 ust. 3 i art. 221 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny powoduje nieuchronnie opóźnienie w ustaleniu tytułu Wspólnot do środków własnych w rozumieniu art. 2 rozporządzenia nr 1552/89 wykonującego decyzję 88/376 w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich, a wszelkie opóźnienie w zapisaniu środków własnych na rachunek Komisji prowadzi na podstawie art. 11 tego rozporządzenia do zapłaty przez dane państwo członkowskie odsetek za zwłokę naliczanych za cały okres opóźnienia. Odsetki są wymagalne bez względu na przyczynę opóźnienia we wpłacie tych środków na rachunek Komisji.

(por. pkt 85, 91, 94 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Akty instytucji – Domniemanie ważności – Akt nieistniejący – Pojęcie

(art. 249 WE)

2. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki akcyzowe – Dyrektywa 92/83 – Alkohol i napoje alkoholowe – Stosowanie obniżonych stawek podatku akcyzowego w odniesieniu do niektórych produktów – Brak naruszenia prawa wspólnotowego

(dyrektywa Rady 92/83, art. 23)

Summary

1. Akty instytucji wspólnotowych korzystają z domniemania zgodności z prawem i wywołują skutki prawne do czasu ich uchylenia, stwierdzenia ich nieważności w wyniku skargi o stwierdzenie nieważności bądź stwierdzenia ich wadliwości wskutek wniosku o wydanie orzeczenia prejudycjalnego lub wskutek zarzutu niezgodności z prawem.

W ramach wyjątku od tej zasady akty dotknięte wadą, której powaga jest tak oczywista, że nie może być tolerowana przez wspólnotowy porządek prawny, uznawane są za niewywołujące żadnego, nawet tymczasowego, skutku prawnego, tj. są uznawane za prawnie nieistniejące. Wyjątek ten ma na celu zachowanie równowagi pomiędzy dwoma podstawowymi i niekiedy przeciwstawnymi wymogami, które musi spełniać porządek prawny: stabilności stosunków prawnych i poszanowania zasady zgodności z prawem.

Ze względów pewności obrotu prawnego powaga skutków związanych ze stwierdzeniem nieistnienia aktu instytucji Wspólnoty wymaga, by takie stwierdzenie było ograniczone do skrajnych przypadków.

(por. pkt 18–20)

2. Artykuł 23 dyrektywy 92/83 w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych pozwala na stosowanie obniżonych stawek podatku akcyzowego w odniesieniu do niektórych typów produktów. Nie uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy prawa wspólnotowego, Państwo Członkowskie, które ograniczyło się do utrzymania w mocy krajowej regulacji ustanowionej na podstawie tego przepisu i zgodnej z nim, która to regulacja wywołuje skutki prawne, które korzystają z domniemania zgodności z prawem.

(por. pkt 23–25)
Keywords

Summary



Keywords

1. Prawo wspólnotowe – Wykładnia – Teksty wielojęzyczne – Jednolita wykładnia – Rozbieżności pomiędzy różnymi wersjami językowymi – Logika i cele spornej regulacji jako podstawa odniesienia

2. Środowisko naturalne – Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne – Dyrektywa 85/337 – Zakres stosowania – Podwojenie już istniejącej linii kolejowej pociągające za sobą nową trasę – Zaliczenie

(dyrektywa Rady 85/337, załącznik I, pkt 7 i załącznik II, pkt 12)

3. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego – Charakter obiektywny – Wzięcie pod uwagę niewłaściwej wykładni tekstu aktu wspólnotowego – Wyłączenie

(art. 226 WE)

4. Środowisko naturalne – Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne – Dyrektywa 85/337 – Możliwość stosowania – Właściwe kryterium

(dyrektywa Rady 85/337)

Summary

1. Konieczność jednolitej wykładni prawa wspólnotowego w przypadku rozbieżności pomiędzy różnymi wersjami językowymi przepisu wymaga, aby był on interpretowany zgodnie z logiką i celem regulacji, której część stanowi.

(por. pkt 45)

2. Przedsięwzięcie takie jak podwojenie już istniejącej linii kolejowej może mieć znaczący wpływ na środowisko w rozumieniu dyrektywy 85/337 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, ponieważ może trwale oddziaływać na przykład na faunę i florę, strukturę gleby lub nawet na krajobraz, jak również w szczególności wywierać istotne skutki co do hałasu, zatem wchodzi w zakres zastosowania niniejszej dyrektywy. Zatem przedsięwzięcie tego rodzaju nie może być postrzegane jako zwykła zmiana wcześniejszego projektu w rozumieniu pkt 12 załącznika II do dyrektywy 85/337, lecz jest objęte pkt 7 załącznika I tej dyrektywy, w którym wymienione są przedsięwzięcia poddane obowiązkowi dokonania oceny wpływu na środowisko.

Wniosek ten nasuwa się tym bardziej, że realizacja przedmiotowego projektu obejmuje nową trasę, nawet jeśli dotyczy tylko części tego projektu. Taki projekt budowy może więc z natury znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu dyrektywy 85/337.

(por. pkt 48-50)

3. Skarga o stwierdzenie uchybienia wniesiona w trybie art. 226 WE ma charakter obiektywny i fakt, że zarzucane uchybienie wynika z niewłaściwej wykładni przepisów wspólnotowych przez Państwo Członkowskie nie może uniemożliwić Trybunałowi stwierdzenia uchybienia.

(por. pkt 58)

4. Właściwym kryterium dla zastosowania dyrektywy 85/337 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne jest znaczący wpływ, jaki określone przedsięwzięcie „może” wywierać na środowisko. W tych okolicznościach nie na Komisji ciąży ustalenie konkretnych negatywnych skutków rzeczywiście wywieranych na środowisko przez przedsięwzięcie.

(por. pkt 59)
Keywords

Summary



Keywords

Polityka społeczna – Informowanie i konsultowanie z pracownikami w przedsiębiorstwach o zasięgu wspólnotowym – Dyrektywa 94/45 – Informacje niezbędne dla podjęcia negocjacji w celu ustanowienia europejskiej rady zakładowej – Wniosek skierowany do przedsiębiorstwa z grupy przedsiębiorstw, które nie posiada takich informacji – Obowiązek udzielenia powyższych informacji przez centralne kierownictwo grupy lub jednostkę uznawaną za centralne kierownictwo w rozumieniu art. 4 ust. 2 dyrektywy

(dyrektywa Rady 94/45, art. 4 ust. 1 i ust. 2 akapit drugi oraz art. 11)

Summary

Artykuł 4 ust. 1 i art. 11 dyrektywy Rady 94/45 w sprawie ustanowienia [e]uropejskiej [r]ady [z]akładowej lub trybu informowania i konsultowania [z] pracownik[ami] w przedsiębiorstwach lub w grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym należy interpretować w ten sposób, że Państwa Członkowskie są zobowiązane do nałożenia na przedsiębiorstwo z siedzibą na ich terytorium, które stanowi centralne kierownictwo grupy przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. e) i art. 3 ust. 1 dyrektywy, lub na jednostkę uznawaną za centralne kierownictwo w rozumieniu art. 4 ust. 2 akapit drugi dyrektyw, obowiązku udzielenia innemu przedsiębiorstwu wchodzącemu w skład tej samej grupy, z siedzibą w innym Państwie Członkowskim, informacji, których od tego innego przedsiębiorstwa domagają się przedstawiciele jego pracowników, w sytuacji gdy to inne przedsiębiorstwo informacji tych nie posiada, a są one niezbędne do podjęcia negocjacji w celu ustanowienia europejskiej rady zakładowej.

(por. pkt 67 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatek obrotowy – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Podstawa opodatkowania – Dostawa towarów lub świadczenie usług – Subwencje związane bezpośrednio z ceną – Pojęcie – Pomoc przyznawana w sektorze suszu paszowego – Wykluczenie – Uregulowania krajowe nieobejmujące podatkiem od wartości dodanej kwot rzeczonej pomocy – Dopuszczalność

[dyrektywa Rady 77/388, art. 11 część A ust. 1lit. a)]

Summary

Artykuł 11 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych zmierza do obciążenia podatkiem od wartości dodanej całej wartości towarów lub usług przewidując, iż do podstawy opodatkowania zalicza się wypłaconą podatnikowi subwencję bezpośrednio związaną z ceną danej transakcji. Nie uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tego przepisu, Państwo Członkowskie, które nie obejmuje podatkiem od wartości dodanej pomocy przyznawanej na podstawie rozporządzenia nr 603/95 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego.

W pojęciu „subwencje związane bezpośrednio z ceną” mieszczą się bowiem jedynie te subwencje, które stanowią całkowicie lub częściowo świadczenie uzyskiwane w zamian za dostawy towarów lub świadczenia usług oraz są przyznawane osobie trzeciej przez sprzedawcę lub świadczącego usługi.

Stąd przesłanki obciążenia rzeczonej pomocy podatkiem nie są spełnione w przypadku dokonywanej po suszeniu przez przedsiębiorstwo przetwórcze sprzedaży suszu paszowego nabytego od producentów zielonki, albowiem w tym przepadku pomoc ta nie jest przyznawana w tym konkretnie celu, aby przedsiębiorstwo przetwórcze dostarczało susz paszowy nabywcy za cenę niższą w stosunku do rynku światowego. Przesłanki te nie zostały również spełnione w przypadku umowy specjalnego zamówienia zawartej przez przedsiębiorstwo przetwórcze z producentem zielonki, albowiem pomoc otrzymywana przez przedsiębiorstwo przetwórcze nie jest wypłacana na jego rzecz, a rzeczone przedsiębiorstwo przybiera jedynie rolę pośrednika między agencją płatniczą a producentem suszu.

(por. pkt 27-28, 32-33, 37, 39, 43 i 46)
Keywords

Summary



Keywords

Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne i prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie – Przynależność bezpośrednia – Kryteria – Decyzja Parlamentu w sprawie rozwiązania grupy politycznej składającej się z posłów należących do krajowej partii politycznej – Przynależność bezpośrednia do tej partii – Brak

(art. 230 akapit czwarty WE; regulamin wewnętrzny Parlamentu Europejskiego, art. 29 ust. 1 i 2 oraz art. 30)

Summary

Zawarta w art. 230 akapit czwarty WE przesłanka, iż będąca przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności decyzja musi dotyczyć osoby fizycznej lub prawnej „bezpośrednio”, wymaga, by zaskarżony akt wspólnotowy wywoływał bezpośredni wpływ na sytuację prawną tego podmiotu i nie pozostawiał żadnej uznaniowości swoim adresatom, których obowiązkiem jest go wykonać, co ma mieć charakter automatyczny i wynikać musi z samego aktu wspólnotowego, bez potrzeby stosowania przepisów pośrednich.

Decyzja Parlamentu Europejskiego dotycząca wykładni art. 29 ust. 1 regulaminu Parlamentu oraz rozwiązania ze skutkiem wstecznym „Grupy technicznej posłów niezrzeszonych (TPN) – Grupy mieszanej” w zakresie, w jakim pozbawiła ona posłów, którzy zgłosili utworzenie Grupy TPN, a w szczególności posłów Front national, możliwości zrzeszenia się w Grupie TPN jako grupie politycznej w rozumieniu art. 29 regulaminu – dotyczy tych posłów bezpośrednio. Posłom tym uniemożliwiono, przez sam sporny akt, zrzeszenie się w grupie politycznej i zostali oni uznani, od tego momentu, za posłów niezrzeszonych w rozumieniu art. 30 regulaminu, korzystając z tego względu z mniejszych uprawnień parlamentarnych, niż przysługiwałyby im, gdyby byli członkami grupy politycznej w rozumieniu art. 29 regulaminu.

Wniosek taki nie nasuwa się jednak w odniesieniu do krajowej partii politycznej jak Front national. O ile jest naturalne, że partia polityczna, która wystawia kandydatów w wyborach do Parlamentu, pragnie, by kandydaci ci, kiedy zostaną wybrani, wykonywali mandat w warunkach podobnych jak inni parlamentarzyści, o tyle interes ten nie daje jej uprawnienia do tego, by jej posłowie utworzyli grupę polityczną lub by zostali członkami grupy istniejącej w zgromadzeniu.

W istocie, z jednej strony, zgodnie z art. 29 ust. 2 regulaminu utworzenie grupy politycznej w Parlamencie wymaga obecności w jej składzie minimalnej liczby posłów pochodzących z kilku Państw Członkowskich, a z drugiej strony, ustęp pierwszy tego artykułu przewiduje wyłącznie zrzeszanie się posłów według pokrewieństwa politycznego. Przepisy te nie przypisują w procesie tworzenia grup politycznych żadnej szczególnej roli krajowym partiom politycznym, do których posłowie ci należą.

(por. pkt 34-37)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Wzajemna pomoc przy dochodzeniu wierzytelności z tytułu ceł – Dyrektywa 76/308 – Stosowanie w czasie – Zastosowanie wobec wierzytelności powstałych przed wejściem w życie dyrektywy w państwie, w którym swoją siedzibę ma władza, do której kierowany jest wniosek

(dyrektywa Rady 76/308)

Summary

Dyrektywę 76/308 w sprawie wzajemnej pomocy przy dochodzeniu roszczeń wynikających z operacji będących częścią systemu finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz rolniczych opłat wyrównawczych i opłat celnych należy interpretować w ten sposób, iż ma ona zastosowanie do należności celnych, które powstały w Państwie Członkowskim i są objęte tytułem egzekucyjnym wydanym przez to państwo przed wejściem w życie tej dyrektywy w innym Państwie Członkowskim, w którym swoją siedzibę ma władza, do której kierowany jest wniosek.

W istocie, ponieważ celem dyrektywy jest usunięcie przeszkód w funkcjonowaniu wspólnego rynku wynikających z trudności związanych z transgranicznym dochodzeniem wierzytelności oraz udaremnienie oszukańczych praktyk, nie należy wykluczać stosowania dyrektywy do wierzytelności istniejących już w momencie jej wejścia w życie w Państwie Członkowskim, w którym swoją siedzibę ma władza, do której kierowany jest wniosek.

(por. pkt 22‑23 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Pomoc przyznawana przez państwa – Uprawnienie Rady do udzielenia zgody na pomoc na zasadzie odstępstwa ze względu na wyjątkowe okoliczności – Warunki wykonania – Wystąpienie zainteresowanego Państwa Członkowskiego do Rady przed wydaniem decyzji Komisji uznającej pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i przyjęcie decyzji w terminie trzech miesięcy – Ograniczenie – Pozbawienie skuteczności uprzedniej decyzji Komisji

(art. 87 WE, 88 WE i 89 WE)

Summary

Traktat WE, konstytuując na mocy art. 88 WE stałe badanie i kontrolę pomocy przez Komisję, przyjmuje, że uznanie ewentualnej niezgodności pomocy ze wspólnym rynkiem stanowi, pod kontrolą Sądu i Trybunału, następstwo stosownej procedury, której wszczęcie leży w granicach kompetencji tej instytucji. Artykuły 87 WE i 88 WE zastrzegają zatem dla Komisji centralną rolę w procesie uznawania ewentualnej niezgodności pomocy ze wspólnym rynkiem.

Z samego brzmienia art. 88 ust. 2 akapit trzeci WE wynika, iż postanowienie to dotyczy przypadku wyjątkowego i szczególnego. Tak więc Rada, stanowiąc jednomyślnie „na wniosek Państwa Członkowskiego”, może zdecydować, że pomoc ustanowiona – lub która ma zostać ustanowiona – przez to państwo musi zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem „na zasadzie odstępstwa od postanowień art. 87 lub rozporządzeń przewidzianych w art. 89”, jeśli „wyjątkowe okoliczności” uzasadniają taką decyzję.

Skoro uprawnienie powierzone Radzie na mocy art. 88 ust. 2 akapit trzeci WE wykazuje w ten sposób wyraźnie cechy wyjątku, to należy przyznać, że zawarte w powołanym art. 88 ust. 2 akapity trzeci i czwarty postanowienia, zgodnie z którymi, z jednej strony, wystąpienie zainteresowanego Państwa Członkowskiego z wnioskiem do Rady powoduje zawieszenie kontroli przeprowadzanej przez Komisję na okres trzech miesięcy, a z drugiej strony, brak decyzji Rady w tym terminie powoduje wydanie przez Komisję decyzji w sprawie, wskazują, że w przypadku upływu tego terminu Radzie nie przysługuje już dłużej uprawnienie do przyjęcia decyzji w trybie powołanego akapitu trzeciego w odniesieniu do danej pomocy. Tym samym unika się ryzyka przyjęcia decyzji, których sentencje okazałyby się sprzeczne.

W konsekwencji, jeśli żadne zainteresowane Państwo Członkowskie nie wystąpiło do Rady z wnioskiem na podstawie art. 88 ust. 2 akapit trzeci WE, zanim Komisja uznała omawianą pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i zamknęła w ten sposób procedurę, o której mowa w akapicie pierwszym tego ustępu, Rada nie jest dłużej uprawniona do wykonywania wyjątkowego uprawnienia powierzonego jej na mocy powyższego postanowienia do celów uznania takiej pomocy za zgodną ze wspólnym rynkiem.

Rada nie może już pozbawić takiej decyzji skuteczności poprzez uznanie za zgodną ze wspólnym rynkiem, na mocy tego przepisu, pomocy mającej na celu zrekompensowanie beneficjentom pomocy przyznanej bezprawnie, uznanej przez Komisję za niezgodną ze wspólnym rynkiem, zwrotów, do których są oni zobowiązani na podstawie tej decyzji.

(por. pkt 29-33 i 45)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Oznaczenia, z których może składać się znak towarowy – Kolory lub układy kolorów – Przesłanki – Obowiązek zbadania przez właściwy organ innych przesłanek rejestracji – Zakres badania

(dyrektywa Rady 89/104, art. 2 i 3)

Summary

Kolory lub układy kolorów określone we wniosku o rejestrację w sposób abstrakcyjny i bez zaznaczenia konturów, a których odcienie zostały wskazane poprzez odwołanie do wzoru kolorów i dokładnie określone według uznanej międzynarodowo klasyfikacji kolorów, mogą stanowić znak towarowy w rozumieniu art. 2 pierwszej dyrektywy 89/104 o znakach towarowych, pod warunkiem że:

– ustalone zostanie, że kolory lub układy kolorów w kontekście, w jakim są używane, rzeczywiście prezentują się jako oznaczenie, oraz że

– wniosek o rejestrację zawiera dokładne dyspozycje dotyczące określonego z góry i stałego sposobu połączenia kolorów, po dokonaniu uściślenia, że samo tylko zestawienie dwóch lub więcej kolorów, bez nadania im formy lub konturów, lub samo tylko wymienienie dwóch lub więcej kolorów „we wszystkich możliwych do wyobrażenia formach”, tak jak to miało miejsce w postępowaniu przed sądem krajowym, nie spełnia przesłanek dokładności i trwałości przewidzianych w art. 2 dyrektywy, oraz że

– kolory lub układy kolorów, o których mowa, są właściwym nośnikiem informacji, takich jak w szczególności pochodzenie towarów i usług.

Nawet jeśli dany układ kolorów spełnia przesłanki uznania za znak towarowy w rozumieniu art. 2 wspomnianej dyrektywy, organ właściwy do spraw z zakresu rejestracji znaków towarowych powinien zbadać, czy przedmiotowy układ kolorów spełnia pozostałe przesłanki, w szczególności zaś przesłanki przewidziane w art. 3 tej dyrektywy, aby mógł on zostać zarejestrowany jako znak towarowy dla towarów i usług objętych zgłoszeniem. Badanie to powinno również uwzględnić wszelkie okoliczności konkretnego przypadku, w tym ewentualne wcześniejsze używanie oznaczenia, które zostało zgłoszone jako znak towarowy. Przy badaniu należy także wziąć pod uwagę interes ogólny, aby niesłusznie nie ograniczyć w doborze kolorów innych uczestników obrotu, którzy oferują towary lub usługi tego samego rodzaju co towary i usługi, dla których wnosi się o dokonanie rejestracji znaku.

(por. pkt 34, 37 i 42 oraz sentencja)