ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuły 23 ust. 1, art. 32 i art. 36 ust. 1 dyrektywy 92/50 odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, zmienionej przez dyrektywę 97/52 stoją na przeszkodzie temu, by w ramach postępowania przetargowego instytucja zamawiająca brała pod uwagę doświadczenie oferentów, ich personel i wyposażenie oraz ich zdolność do wykonania zamówienia w przewidzianym terminie, nie jako „kryteria wyboru jakościowego”, lecz jako „kryteria udzielenia zamówienia”.

W istocie, chociaż dyrektywa ta teoretycznie nie wyklucza możliwości jednoczesnego przeprowadzenia sprawdzenia odpowiedniości oferentów i udzielenia zamówienia, to jednak obie te czynności są odrębnymi czynnościami i podlegają różnym przepisom. Sprawdzenia odpowiedniości oferentów dokonuje się według kryteriów możliwości ekonomicznych, finansowych i technicznych określonych w art. 31 i 32 tej dyrektywy, podczas gdy zamówienia udziela się na podstawie kryteriów wymienionych w art. 36 ust. 1 dyrektywy, to jest bądź najniższej ceny, bądź najkorzystniejszej ekonomicznie oferty.

(por. pkt 26–28, 32)
Sprawa C-331/06

K.D. Chuck

przeciwko

Raad van Bestuur van de Sociale Verzekeringsbank

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank te Amsterdam)

„Ubezpieczenie emerytalne — Pracownik będący obywatelem państwa członkowskiego — Składki na zabezpieczenie społeczne — Różne okresy — Różne państwa członkowskie — Obliczanie okresów ubezpieczenia — Wniosek o emeryturę — Zamieszkiwanie w państwie trzecim”

Opinia rzecznika generalnego J. Mazáka przedstawiona w dniu 16 stycznia 2008 r. I - 1959

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. I - 1975

Streszczenie wyroku

Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Ubezpieczenie emerytalne i na wypadek śmierci – Ustalanie wysokości świadczeń

(rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 10, art. 48 ust. 2)

Artykuł 48 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 631/2004, zobowiązuje właściwą instytucję ostatniego państwa członkowskiego, w którym zamieszkiwał pracownik będący obywatelem jednego z państw członkowskich, do uwzględnienia — przy obliczaniu emerytury tego pracownika zamieszkałego w chwili ustalania prawa do emerytury w państwie trzecim — okresów przepracowanych w innym państwie członkowskim, na takich samych warunkach, jak gdyby pracownik ten nadal zamieszkiwał na terytorium Wspólnoty.

Tymczasem praktyczne zasady wypłaty takiej emerytury są regulowane przepisami prawa krajowego instytucji zobowiązanej do wypłaty tego świadczenia. W istocie, o ile art. 10 rozporządzenia nr 1408/71 ustanawia nadające się do wyegzekwowania prawo do otrzymania emerytury wypłacanej w jakimkolwiek państwie członkowskim, to jednak ani rozporządzenie, ani żaden inny przepis prawa wspólnotowego nie zobowiązują państw członkowskich do wypłacania emerytur w państwach trzecich.

(por. pkt 38, 39; sentencja)
W celu zbadania właściwości państwa członkowskiego, które przystąpiło do pokrycia należności celnych, do sądu krajowego należy określenie, czy w chwili gdy zostało stwierdzone, że przesyłka nie została przedstawiona w urzędzie przeznaczenia, miejsce naruszenia lub nieprawidłowości mogło być ustalone. W takim przypadku art. 203 ust. 1 i art. 215 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny pozwalają wskazać, że właściwe w zakresie pokrycia długu celnego jest państwo członkowskie, na którego terytorium zostały popełnione pierwsze naruszenie lub pierwsza nieprawidłowość, które można uznać za usunięcie spod dozoru celnego. Natomiast jeśli miejsce naruszenia lub nieprawidłowości nie może zostać w ten sposób ustalone, państwo członkowskie, do którego należy urząd wyjścia, jest właściwe w zakresie dokonania pokrycia należności celnych, zgodnie z art. 378 i 379 rozporządzenia nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92. Artykuł 378 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego przewiduje bowiem, że bez uszczerbku dla określonych w art. 215 kodeksu celnego zasad ustalania miejsca powstania długu celnego, jeżeli przesyłka nie została przedstawiona w urzędzie przeznaczenia i nie może zostać ustalone miejsce naruszenia lub nieprawidłowości, uważa się, że takie naruszenie lub taka nieprawidłowość miały miejsce w państwie członkowskim, do którego należy urząd wyjścia, lub w państwie członkowskim, do którego należy urząd tranzytowy w miejscu wprowadzenia do Wspólnoty, w którym zostało złożone świadectwo przekroczenia granicy, chyba że w terminie określonym w art. 379 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego organom celnym zostanie dostarczony dowód wskazujący na prawidłową realizację procedury tranzytu lub miejsce, w którym naruszenie lub nieprawidłowość faktycznie nastąpiły.

(por. pkt 30, 36; pkt 1 sentencji)
Sprawa C-444/06

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Królestwu Hiszpanii

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 89/665/EWG — Zamówienia publiczne na dostawy i roboty budowlane — Procedura odwoławcza w zakresie udzielania zamówień publicznych”

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. I - 2047

Streszczenie wyroku

Zbliżanie ustawodawstw – Postępowania odwoławcze w dziedzinie zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane – Dyrektywa 89/665 – Obowiązek zapewnienia przez państwa członkowskie procedur odwoławczych od decyzji w sprawie udzielania zamówień publicznych

(dyrektywa Rady 89/665, art. 2 ust. 1 lit. a), b), art. 2 ust. 6 akapit drugi)

Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 89/665 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania postępowań odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej przez dyrektywę 92/50, państwo członkowskie, którego ustawodawstwo nie przewiduje ani terminu, w którym instytucja zamawiająca ma obowiązek powiadomić o decyzji w sprawie udzielenia zamówienia wszystkich oferentów, ani obowiązkowego okresu oczekiwania między udzieleniem zamówienia a zawarciem umowy.

W istocie art. 2 ust. 1 lit. a) i b) w związku z art. 2 ust. 6 akapit drugi dyrektywy 89/665 należy rozumieć w ten sposób, że państwa członkowskie mają obowiązek, w odniesieniu do decyzji instytucji zamawiającej poprzedzającej zawarcie umowy, za pomocą której instytucja ta dokonuje wyboru uczestniczącego w przetargu oferenta, z którym zamierza zawrzeć umowę, ustanowienia w każdym razie procedury odwoławczej pozwalającej odwołującemu się podmiotowi na uzyskanie uchylenia tej decyzji, jeżeli spełnione zostaną ku temu warunki, bez względu na możliwość uzyskania odszkodowania, gdy umowa zostanie już zawarta. Ponadto pełna ochrona prawna, którą w ten sposób należy zapewnić przed zawarciem umowy, zgodnie z art. 2 ust. 1 wyżej wymienionej dyrektywy, wiąże się w szczególności z obowiązkiem powiadamiania oferentów o decyzji w sprawie udzielenia zamówienia, zanim umowa zostanie zawarta, tak aby mieli oni realną możliwość skorzystania ze środków odwoławczych. Ochrona ta wymaga również umożliwienia odrzuconemu oferentowi zbadania zawczasu ważności decyzji w sprawie udzielenia zamówienia. Z uwagi na wymogi skuteczności dyrektywy 89/665, której celem jest zagwarantowanie, że sprzeczne z prawem decyzje instytucji zamawiających będą mogły być przedmiotem skutecznych i tak szybkich jak to możliwe postępowań odwoławczych, wynika, że między chwilą powiadomienia odrzuconych oferentów o decyzji w sprawie udzielenia zamówienia a zawarciem umowy powinien upłynąć rozsądny okres czasu, tak aby mieli oni możliwość wystąpienia w szczególności o zastosowanie środków tymczasowych do czasu zawarcia tej umowy.

(por. pkt 37–39, 44, 58; pkt 1 sentencji)
Artykuł 23 ust. 1 rozporządzenia nr 4253/88 ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi, zmienionego rozporządzeniem nr 2082/93, stwarza obowiązek odzyskania przez państwa członkowskie funduszy utraconych w następstwie nadużycia lub niedbalstwa bez konieczności upoważnienia wynikającego z prawa krajowego.

Odzyskania funduszy utraconych w następstwie nadużycia lub niedbalstwa należy dokonywać na podstawie art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 4253/88 ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi, zmienionego rozporządzeniem nr 2082/93, i według szczegółowych zasad wynikających z prawa krajowego, z zastrzeżeniem, że jego zastosowanie nie wpływa na zastosowanie i skuteczność prawa wspólnotowego i nie czyni odzyskania nienależnie przyznanych kwot faktycznie niemożliwym. Do sądu krajowego należy zapewnienie pełnego zastosowania prawa wspólnotowego, w razie konieczności poprzez niezastosowanie lub dokonanie interpretacji przepisów krajowych, które stałyby temu na przeszkodzie. Sąd krajowy może wykonać wspólnotowe zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, oceniając zarówno zachowanie beneficjentów utraconych funduszy, jak i administracji, jednak pod warunkiem pełnego uwzględnienia interesu Wspólnoty Europejskiej. W tym względzie bez znaczenia jest okoliczność, że beneficjent funduszy jest podmiotem prawa publicznego.

(por. pkt 59; pkt 2 sentencji)
Niezależnie od dokumentów przedłożonych przez eksportera zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 615/98 ustanawiającego szczegółowe zasady dotyczące przyznania refundacji wywozowych w odniesieniu do ochrony żywego bydła podczas transportu właściwy organ może uznać, na podstawie art. 5 ust. 3 tego rozporządzenia, że nie zastosowano się do dyrektywy 91/628 w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu, zmienionej dyrektywą 95/29. Jednakże właściwy organ może dojść do tego wniosku wyłącznie w oparciu o dokumenty, o których mowa w art. 5 rozporządzenia nr 615/98, raporty z kontroli, o których mowa w art. 4 tego rozporządzenia, dotyczące stanu zdrowia zwierząt lub uwzględniając wszelkie inne okoliczności obiektywne mające wpływ na dobrostan tych zwierząt, które mogą podać w wątpliwość dokumenty przedłożone przez eksportera, a w tym przypadku do tego ostatniego należy wykazanie, w jakim zakresie powołane przez właściwy organ dla stwierdzenia niezastosowania się do dyrektywy 91/628 okoliczności nie są istotne.

(por. pkt 36, 39–42, 44; pkt 1 sentencji)
Środki mające na celu regulację wykonywania wyłącznych praw do transmisji telewizyjnej wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa, przyjęte przez państwo członkowskie i zatwierdzone przez Komisję decyzją stwierdzającą ich zgodność z prawem wspólnotowym nakładają tym samym na nadawców telewizyjnych pewne ograniczenia. Ponieważ ograniczenia te związane są z warunkami, na jakich owi nadawcy nabywają prawa do transmisji telewizyjnej określonych wydarzeń, od uprawnionych z tytułu praw wyłącznych do emisji telewizyjnej, przepisy wydane przez państwo członkowskie oraz decyzja je zatwierdzająca skutkują tym, że prawom należącym do danej spółki, która nabyła prawa do transmisji telewizyjnej, towarzyszą nowe ograniczenia, które nie istniały, w chwili gdy nabyła ona rzeczone prawa do transmisji, i które czynią trudniejszym ich wykonywanie. Zatem taka decyzja Komisji wpływa bezpośrednio na sytuację prawną uprawnionego. Ponadto naruszenia sytuacji wspomnianego uprawnionego są spowodowane wyłącznie koniecznością osiągnięcia rezultatu określonego w tych środkach oraz w decyzji Komisji, przy czym w odniesieniu do jej wprowadzania władze krajowe nie dysponują żadnym mogącym wpływać na ową sytuację zakresem swobodnego uznania.

(zob. pkt 50–52, 59, 62, 63)
1)

Nakłaniając podmioty gospodarcze pragnące sprzedawać w Belgii wyroby budowlane legalnie wyprodukowane lub sprzedawane w innym państwie członkowskim do uzyskiwania belgijskich znaków zgodności, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE i 30 WE.
W przypadku gdy podatnik wykonuje równocześnie działalność gospodarczą, opodatkowaną lub zwolnioną z podatku, i działalność niemającą charakteru gospodarczego, nienależącą do zakresu stosowania szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, odliczenie podatku od wartości dodanej naliczonego od wydatków związanych z emisją akcji i nietypowych cichych udziałów jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim wydatki te można przyporządkować działalności gospodarczej podatnika w rozumieniu art. 2 pkt 1 tej dyrektywy.

Ustalenie metod i kryteriów podziału kwot podatku naliczonego pomiędzy działalność gospodarczą i działalność niemającą charakteru gospodarczego w rozumieniu szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy do swobodnego uznania państw członkowskich, które korzystając z tego uprawnienia, powinny uwzględniać cel i strukturę tej dyrektywy i na tej podstawie określić sposób obliczania obiektywnie odzwierciedlający część wydatków faktycznie przypadających odpowiednio na każdy z tych rodzajów działalności.

Państwa członkowskie są upoważnione do stosowania w danym przypadku klucza inwestycyjnego bądź klucza transakcyjnego, bądź też jeszcze innego właściwego klucza, nie będąc przy tym zobowiązane do ograniczania się do jednej z tych metod.

(por. pkt 38, 39; pkt 2 sentencji)
Sprawa C-285/06

Heinrich Stefan Schneider

przeciwko

Land Rheinland-Pfalz

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht)

„Rolnictwo — Rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i nr 753/2002 — Wspólna organizacja rynku wina — Opis, oznaczenie, prezentacja i ochrona określonych produktów sektora wina — Ochrona tradycyjnych terminów — Tłumaczenie na inny język — Zastosowanie do win pochodzących z innego państwa członkowskiego producenta”

Opinia rzecznika generalnego V. Trstenjak przedstawiona w dniu 25 października 2007 r. I - 1504

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 marca 2008 r. I - 1535

Streszczenie wyroku

Artykuł 47 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w związku z częścią B pkt 3 załącznika VII do tego rozporządzenia i art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 753/2002 ustanawiającego niektóre zasady stosowania rozporządzenia nr 1493/1999 odnośnie do opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina, zmienionego rozporządzeniem nr 1512/2005, należy interpretować w ten sposób, iż stosowanie określenia odnoszącego się do metody produkcji, dojrzewania lub do jakości wina jest dopuszczalne na podstawie wspomnianych przepisów jedynie w sytuacji, gdy nie wiąże się z nim ryzyko wprowadzenia w błąd osób, do których informacja jest skierowana, wynikające z trudności w rozróżnieniu wspomnianego określenia i innych tradycyjnych terminów, o których mowa we wspomnianej części B pkt 1 lit. b) tiret piąte załącznika VII do rozporządzenia nr 753/2002 i art. 23 rozporządzenia nr 753/2002. Do sądu krajowego należy ocena, czy z terminami będącymi przedmiotem zawisłej przed nim sprawy wiąże się takie ryzyko. (por. pkt 28, 29, 31, 32; pkt 1 sentencji)

Artykuł 24 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 753/2002 ustanawiającego niektóre zasady stosowania rozporządzenia nr 1493/1999 odnośnie do opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina, zmienionego rozporządzeniem nr 1512/2005, należy interpretować w ten sposób, że imitacja lub przywołanie tradycyjnego terminu w rozumieniu tego przepisu może mieć miejsce, w sytuacji gdy termin ten zostanie przetłumaczony na język inny od tego, w jakim został on wyrażony w załączniku III do tego rozporządzenia, jeśli tłumaczenie to może być mylące lub wprowadzać w błąd osoby, do których jest skierowane. Do sądu krajowego należy stwierdzenie, czy tego typu sytuacja ma miejsce w zawisłej przed nim sprawie. (por. pkt 39, 43, 44; pkt 2 sentencji)
Sprawy połączone od C-287/06 do C-292/06

Deutsche Post AG i in.

przeciwko

Bundesrepublik Deutschland

(wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Verwaltungsgericht Köln)

„Usługi pocztowe — Dyrektywa 97/67/WE — Dziedzina zastrzeżona operatorowi dla operatora pocztowych usług powszechnych — Taryfy specjalne za nadanie przez klientów komercyjnych w określonych punktach sieci pocztowej minimalnych ilości wstępnie posortowanych przesyłek — Odmowa przyznania takich taryf pośrednikom zbierającym w ramach działalności zawodowej i w ich własnym imieniu przesyłki większej liczby nadawców”

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 marca 2008 r. I - 1245

Streszczenie wyroku

Swoboda świadczenia usług – Usługi pocztowe Wspólnoty – Dyrektywa 97/67 – Usługi zastrzeżone dla operatorów świadczących pocztowe usługi powszechne

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 97/67, art.12 tiret piąte)

Artykuł 12 tiret piąte dyrektywy 97/67 w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, zmienionej dyrektywą 2002/39, który zobowiązuje państwa członkowskie do podjęcia działań w celu zapewnienia, by taryfy dla każdej z usług należących do usług powszechnych były zgodne z zasadami przejrzystości i niedyskryminacji, i który przewiduje, że taryfy te, wraz z towarzyszącymi im warunkami, stosuje się jednakowo zarówno między różnymi osobami trzecimi, jak i między nimi a operatorami świadczącymi usługi powszechne dostarczającymi równoważne usługi, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on, aby przedsiębiorstwom zbierającym w ramach działalności zawodowej i w ich własnym imieniu przesyłki pocztowe od większej liczby nadawców odmówiono możliwości korzystania z taryf specjalnych, które krajowy operator pocztowych usług powszechnych przyznaje, w zakresie przysługującej mu wyłącznej koncesji, klientom komercyjnym w odniesieniu do nadania w centrach pocztowych minimalnej liczby wstępnie posortowanych przesyłek.

Działalność polegająca na zbieraniu przez pośredników od różnych nadawców przesyłek pocztowych, wstępnym sortowaniu ich i ich przewożeniu do punktów dostępu, nie należy do dziedziny, która może być zastrzeżona dla operatora pocztowych usług powszechnych na mocy art. 7 ust. 1 dyrektywy 97/67, co oznacza, że nie można powołać się na ten przepis w celu uzasadnienia traktowania zainteresowanych pośredników w odmienny sposób niż klientów komercyjnych rzeczonej spółki.

Ponadto, o ile prawdą jest, że art. 12 tiret piąte omawianej dyrektywy nie ma na celu uregulowania zasadniczej kwestii, jaką jest rozstrzygnięcie, czy operator pocztowych usług powszechnych powinien przyznać dostęp do łańcucha usług pocztowych na innych warunkach i w innych punktach niż te odnoszące się do tradycyjnych usług pocztowych, o tyle wynika jednak z brzmienia rzeczonego przepisu, że zobowiązuje on państwa członkowskie do ścisłego przestrzegania zasad przejrzystości i niedyskryminacji, w sytuacji gdy ten operator przyznał de facto taki dostęp do taryf specjalnych.

(por. pkt 27, 28, 31, 35, 41, 44; sentencja)
Sprawa C-446/06

A.G. Winkel

przeciwko

Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven)

„Wołowina i cielęcina — Wspólna organizacja rynków — Rozporządzenie (WE) nr 1254/1999 — Artykuł 3 lit. f) — Przyznanie premii na hodowlę krów mamek — Wymogi odpowiadające powszechnej praktyce hodowli”

Opinia rzecznika generalnego Y. Bota przedstawiona w dniu 6 grudnia 2007 r. I - 1169

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lutego 2008 r. I - 1181

Streszczenie wyroku

Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Wołowina i cielęcina – Premia na hodowlę krów mamek

(rozporządzenie Rady nr 1254/1999, art. 3 lit. f))

Przepisy krajowe, które uzależniają uzyskanie prawa do premii na hodowlę krów mamek od przestrzegania wymogów zgodnych z powszechną praktyką przyjętą w hodowli bydła, zgodnie z którą z jednej strony krowy mamki winny cielić się z określoną częstotliwością, a z drugiej strony cielaki winny być karmione przez matkę w okresie czterech miesięcy po urodzeniu, są zgodne z art. 3 lit. f) rozporządzenia nr 1254/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny, zmienionego rozporządzeniem nr 1512/2001.

W istocie przy braku precyzyjnej definicji pojęcia krowy mamki w rozporządzeniu nr 2342/1999 ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 1254/1999 dopuszczalne jest, by państwa członkowskie — w celu określenia warunków uzyskania premii i kontroli, czy wnioski o przyznanie premii dotyczą zwierząt kwalifikujących się do premii w świetle celów tych rozporządzeń i rozporządzenia nr 2419/2001 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem nr 3508/92 — wprowadzały uściślenia do omawianego pojęcia, opierając się na powszechnej praktyce hodowli stosowanej na ich terytorium.

Ponadto stosowanie tych wymogów do każdej krowy, a nie w kontekście całego stada, wzmacnia, poprzez jasność tej praktyki, pewność prawa i ułatwia właściwym władzom krajowym kontrolę prawidłowości wniosków o przyznanie premii. Stosowanie tej praktyki nie jest zatem co do zasady sprzeczne z omawianymi rozporządzeniami.

(por. pkt 41, 45, 49; sentencja)
Wykładni dyrektywy 92/85 w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią, a zwłaszcza zakazu zwalniania pracownic w ciąży przewidzianego w art. 10 pkt 1 tej dyrektywy, należy dokonać w ten sposób, iż nie obejmują one pracownicy, która poddała się zabiegowi sztucznego zapłodnienia, wówczas gdy w dacie dokonania jej wypowiedzenia doszło do zapłodnienia komórek jajowych tej pracownicy nasieniem jej partnera, tak że istnieją komórki jajowe zapłodnione in vitro, niemniej jednak nie zostały one jeszcze transferowane do jej macicy.

W tym względzie z uwagi na przestrzeganie zasady pewności prawnej nie można dopuścić, aby ochrona ustanowiona przez art. 10 dyrektywy 92/85 była rozciągnięta na taką pracownicę. W istocie przed transferem do macicy danej kobiety owe komórki jajowe mogą w niektórych państwach członkowskich być przechowywane przez dłuższy lub krótszy czas, a właściwe w postępowaniu przed sądem krajowym uregulowanie krajowe przewiduje w tym zakresie możliwość przechowywania zapłodnionych komórek jajowych przez maksymalny okres dziesięciu lat. Dlatego też stosowanie ochrony przed zwolnieniem ustanowionej przez art. 10 dyrektywy 92/85 w stosunku do pracownicy przed transferem zapłonionych komórek jajowych mogłoby skutkować przyznaniem tej ochrony nawet wówczas, gdy ów transfer byłby z różnych powodów odraczany przez wiele lat lub nawet gdyby całkowicie zrezygnowano z takiego transferu, w sytuacji gdy zapłodnienie in vitro przeprowadzono tylko z ostrożności.

(por. pkt 41, 42, 53; sentencja)