ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
22

EUIPO podnosi, że te uprawnienia dyskrecjonalne i ten obowiązek uzasadnienia nie odnoszą się do nowych dowodów. Na poparcie tego argumentu EUIPO wskazuje na różnice między różnymi wersjami językowymi wyroków z dnia 3 października 2013 r., Rintisch/OHIM (C‑120/12 P, EU:C:2013:638), z dnia 3 października 2013 r., Rintisch/OHIM (C‑121/12 P, EU:C:2013:639), i z dnia 3 października 2013 r., Rintisch/OHIM (C‑122/12 P, EU:C:2013:628). Zdaniem EUIPO na podstawie art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 i zasady 20 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego w sytuacji nieprzedstawienia pełnego dowodu przed Wydziałem Sprzeciwów sprzeciw odrzuca się, nie rozpatrując go co do istoty. W konsekwencji niemożliwe jest przyznanie ponownej możliwości wniesienia sprzeciwu na poziomie Izby Odwoławczej.
11

Artykuł 10 decyzji 2009/906 zatytułowany „Kontrola polityczna i kierownictwo strategiczne”, w ust. 1 przewiduje: „KPiB sprawuje w ramach odpowiedzialności Rady kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne nad EUPM. Rada upoważnia niniejszym KPiB do podejmowania stosownych decyzji zgodnie z art. 38 akapit trzeci Traktatu. Upoważnienie to obejmuje uprawnienia do mianowania szefa misji, na wniosek WP, a także do zmiany koncepcji operacji […] oraz planu operacji […]. Uprawnienia do podejmowania decyzji w odniesieniu do celów i zakończenia EUPM nadal należą do Rady”.
18

W tych okolicznościach Tribunale amministrativo regionale per la Lombardia (regionalny sąd administracyjny regionu Lombardia) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy zasady swobody przedsiębiorczości, niedyskryminacji i ochrony konkurencji, o których mowa w art. 49 TFUE, 56 TFUE i 106 TFUE, oraz przewidziana w nich zasada racjonalności stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, które wskutek następujących po sobie działań prawodawczych powodują wielokrotne przedłużenie terminu wygaśnięcia koncesji na majątek publiczny obejmujący położone nad brzegiem mórz, jezior i rzek obszary o znaczeniu gospodarczym, których okres ważności zostaje ustawowo wydłużony do co najmniej jedenastu lat, co prowadzi do utrzymania prawa do korzystania z majątku publicznego wyłącznie przez danego koncesjonariusza, pomimo upływu, przewidzianego w przyznanej mu już koncesji, terminu jej ważności, czego konsekwencją jest pozbawienie innych zainteresowanych podmiotów gospodarczych wszelkiej możliwości uzyskania majątku publicznego w wyniku procedury przetargowej?”.
6

Przepis ten został wyjaśniony w motywie 33 owej dyrektywy, który stanowi, iż warunki realizacji zamówienia są zgodne ze wskazaną dyrektywą, „pod warunkiem że nie są one, bezpośrednio lub pośrednio, dyskryminujące oraz są przedstawione w ogłoszeniu o zamówieniu lub w dokumentacji zamówienia. Mogą one, w szczególności, zachęcać do organizacji wewnętrznych szkoleń zawodowych, zatrudniania osób mających szczególne trudności z integracją, a także zwalczania bezrobocia lub ochrony środowiska. Można na przykład ustanowić wymóg – odnoszący się do realizacji zamówienia – co do zatrudnienia osób długotrwale poszukujących pracy, co do przeprowadzenia szkoleń dla bezrobotnych lub młodocianych, co do przestrzegania postanowień Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP), o ile przepisy te nie zostały wdrożone do prawa krajowego, oraz co do zatrudnienia większej liczby osób niepełnosprawnych, niż przewiduje to ustawodawstwo krajowe”.
9

Artykuł 4 rzeczonej dyrektywy stanowi: „1. Gatunki wymienione w załączniku I podlegają specjalnym środkom ochrony dotyczącym ich naturalnego siedliska w celu zapewnienia im przetrwania oraz reprodukcji na obszarze ich występowania. W związku z powyższym uwzględnia się: a) gatunki zagrożone wyginięciem; b) gatunki podatne na szczególne zmiany w ich naturalnym siedlisku; c) gatunki uznane za rzadkie z uwagi na niewielkie populacje lub ograniczone lokalne występowanie; d) inne gatunki wymagające szczególnej uwagi ze względu na specyficzny charakter ich naturalnego siedliska. Tendencje i wahania w poziomach populacji są uwzględniane przy dokonywaniu oceny. Państwa członkowskie dokonują klasyfikacji przede wszystkim najbardziej odpowiednich obszarów pod względem liczby i powierzchni jako obszarów specjalnej ochrony dla zachowania tych gatunków, z uwzględnieniem wymogów ich ochrony w ramach morskiego i lądowego obszaru geograficznego, do którego niniejsza dyrektywa ma zastosowanie [państwa członkowskie klasyfikują jako obszary specjalnej ochrony w szczególności obszary najbardziej odpowiednie, pod względem liczby i powierzchni, dla zachowania tych gatunków na morskich i lądowych obszarach geograficznych, do których niniejsza dyrektywa ma zastosowanie]. 2. Państwa członkowskie podejmują podobne środki w odniesieniu do regularnie występujących gatunków wędrownych niewymienionych w załączniku I, mając na uwadze potrzebę ich ochrony w ramach morskiego i lądowego obszaru geograficznego, do którego niniejsza dyrektywa ma zastosowanie, w odniesieniu do obszarów ich wylęgu, pierzenia i zimowania oraz miejsc postoju wzdłuż ich tras migracji. W tym celu państwa członkowskie zwracają szczególną uwagę na ochronę terenów podmokłych, w szczególności tych o znaczeniu międzynarodowym. […] 4. W odniesieniu do obszarów ochrony, określonych w ust. 1 i 2, państwa członkowskie podejmują właściwe kroki w celu uniknięcia powstawania zanieczyszczenia lub pogorszenia warunków naturalnych siedlisk lub jakichkolwiek zakłóceń wpływających na ptactwo, o ile mają one znaczenie w odniesieniu do celów niniejszego artykułu. Państwa członkowskie dążą również do uniknięcia powstawania zanieczyszczenia lub pogorszenia warunków naturalnych siedlisk poza tymi obszarami ochrony”.
100

I tak interpretacja pojęcia „informacji dotyczących emisji do środowiska” wynikająca z pkt 96 niniejszego wyroku nie prowadzi wcale do tego, że wszystkie dane zawarte w aktach dotyczących zezwolenia na wprowadzenie do obrotu środków ochrony roślin lub produktów biobójczych, w szczególności wszystkie dane pochodzące z badań przeprowadzonych w celu uzyskania tego zezwolenia, wchodzą w zakres tego pojęcia i powinny być zawsze ujawniane. Jedynie bowiem dane odnoszące się do „emisji do środowiska” są objęte wspomnianym wyżej pojęciem, co wyklucza w szczególności nie tylko informacje, które nie dotyczą emisji danego produktu do środowiska, ale także – jak wynika z pkt 77–80 niniejszego wyroku – dane, które odnoszą się do emisji hipotetycznych, czyli do emisji, które nie są rzeczywiste lub przewidywalne w okolicznościach reprezentatywnych dla normalnych lub realistycznych warunków użycia. Interpretacja ta nie pociąga zatem za sobą nieproporcjonalnego naruszenia ochrony praw zagwarantowanych w art. 16 i 17 karty oraz w art. 39 ust. 3 porozumienia TRIPS.
125

W tych okolicznościach, wobec faktu, że Republika Grecka nie twierdzi, by pozwolenia te zostały wydane przed dniem 19 lipca 2006 r., to jest przed włączeniem obszaru Kyparissia do wykazu TZW, lub były poprzedzone oceną oddziaływania zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43, należy stwierdzić, że wydając pozwolenia na budowę domów wzniesionych w 2010 r. w Agiannaki, na budowę trzech rezydencji wakacyjnych wzniesionych w Vounaki w 2012 r. oraz na budowę rampy przy hotelu Messina Mare, owo państwo członkowskie uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy tego przepisu.
51

DTS uważa, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa, uznając w pkt 92 i 93 zaskarżonego wyroku, że zmierzał on swoją skargą do zakwestionowania orzecznictwa Trybunału wynikającego z wyroku z dnia 20 września 2001 r., Banks (C‑390/98, EU:C:2001:456). Orzecznictwo to odnosi się bowiem wyłącznie do sytuacji, w której niektóre kategorie przedsiębiorstw są zwolnione z podatku o charakterze powszechnym. Tymczasem w niniejszym wypadku DTS nie sprzeciwia się obciążeniu podatkiem od operatorów telewizji płatnej ze względu na to, że RTVE korzysta ze zwolnienia, które stanowi pomoc państwa. Twierdzi on natomiast, że podatek ten, ze względu na to, iż został na niego nałożony w sposób asymetryczny celem bezpośredniego finansowania systemu pomocy na rzecz RTVE, sam stanowi pomoc, podobnie jak podatek, którego dotyczyła sprawa, w której zapadł wyrok z dnia 7 września 2006 r., Laboratoires Boiron (C‑526/04, zwany dalej „wyrokiem Laboratoires Boiron”, EU:C:2006:528).
30

Spójna z takim kontekstem jest jedynie wykładnia art. 1 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 258/97, w myśl której wyrażenie „nowa podstawowa struktura molekularna” odnosi się do żywności lub składników żywności, które nie były wykorzystywane w Unii do spożycia przez ludzi przed dniem 15 maja 1997 r. Odmienna wykładnia wskazanego wyrażenia pozbawiałaby bowiem to rozporządzenie jego ogólnego charakteru, gdyż prowadziłaby do wykluczenia z zakresu jego zastosowania żywności lub składników żywności, w szczególności pochodzenia mineralnego, które występowały już w naturze w swej podstawowej strukturze molekularnej przed dniem 15 maja 1997 r., które nie są złożone z substancji organicznych, o jakich mowa w art. 1 ust. 2 lit. d) i e) tego rozporządzenia, lub które nie zostały poddane nowemu procesowi wytwórczemu w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. f) badanego rozporządzenia.
29

W tych okolicznościach Sofiyski gradski sad (sąd miejski w Sofii) postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy przepisy decyzji ramowej 2008/909 dopuszczają, by w postępowaniu w sprawie przekazania państwo wykonujące obniżyło wysokość kary pozbawienia wolności – wymierzonej w państwie wydającym – na podstawie pracy wykonanej w okresie odbywania tej kary w państwie wydającym, w następujący sposób: a) poprzez obniżenie kary w następstwie zastosowania prawa państwa wykonującego w odniesieniu do wykonania kary zgodnie z art. 17 ust. 1 [decyzji ramowej 2008/909]. Czy ten przepis dopuszcza stosowanie prawa państwa wykonującego dotyczącego wykonania kary jeszcze w postępowaniu w sprawie przekazania w odniesieniu do okoliczności faktycznych, które miały miejsce w okresie, gdy skazany znajdował się pod jurysdykcją państwa wydającego (a mianowicie w odniesieniu do pracy wykonanej w zakładzie karnym państwa wydającego)? b) poprzez obniżenie kary w następstwie zaliczenia zgodnie z art. 17 ust. 2 [decyzji ramowej 2008/909]. Czy ten przepis dopuszcza zaliczenie okresu, który jest dłuższy niż okres pobytu w zakładzie karnym określony zgodnie z prawem państwa wydającego, poprzez zastosowanie prawa państwa wykonującego polegające na dokonaniu ponownej oceny prawnej okoliczności faktycznych, które miały miejsce w państwie wydającym (a mianowicie pracy wykonanej w zakładzie karnym państwa wydającego)? 2) Jeżeli w odniesieniu do wspomnianego obniżenia kary stosuje się te lub inne przepisy [decyzji ramowej 2008/909], czy należy powiadomić państwo wydające, które przedstawiło wyraźne żądanie w tym względzie, i czy należy umorzyć postępowanie w sprawie przekazania w sytuacji sprzeciwu państwa wydającego? W wypadku odpowiedzi twierdzącej w odniesieniu do wymogu powiadomienia – jaka powinna być istota tego powiadomienia: ogólne i abstrakcyjne w odniesieniu do stosowanego prawa, czy też wskazujące konkretne obniżenie kary konkretnego skazanego, które zostanie dokonane przez sąd? 3) Jeżeli Trybunał przyjmie, że przepis art. 17 ust. 1 i 2 decyzji ramowej 2008/909 stoi na przeszkodzie obniżeniu kary dokonanemu przez państwo wykonujące na podstawie jego prawa wewnętrznego (ze względu na pracę wykonaną w państwie wydającym), to czy orzeczenie sądu krajowego o zastosowaniu mimo wszystko własnego prawa krajowego ze względu na to, że jest ono korzystniejsze niż art. 17 tej decyzji ramowej 2008/909, będzie zgodne z prawem Unii?”.
67

W niniejszym przypadku widoczne jest, po pierwsze, że takie przepisy jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, czy to same w sobie, czy to w kształcie wynikającym z wykładni stosowanej przez sądy irlandzkie, nie wchodzą w zakres pojęcia „specyfikacji technicznych” w rozumieniu art. 1 pkt 3 dyrektywy 98/34. Pojęcie to odnosi się bowiem wyłącznie do krajowych środków dotyczących samego wyrobu lub jego opakowania, i przez to ustalających jedną z wymaganych cech wyrobu (wyrok z dnia 10 lipca 2014 r., Ivansson i in., C‑307/13, EU:C:2014:2058, pkt 19 i przytoczone tam orzecznictwo). Tymczasem nie dotyczy to w oczywisty sposób wymogu mającego zastosowanie, chyba że strony postanowią inaczej, ogólnie do sprzedaży wszystkich wyrobów.
1)

Wykładni art. 94 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem nr 647/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 13 kwietnia 2005 r. należy dokonywać w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, które nie uwzględnia, do celów ustalenia prawa do świadczeń emerytalnych, okresu ubezpieczenia jakoby ukończonego przez pracownika zagranicznego zgodnie z ustawodawstwem tego państwa, w sytuacji gdy państwo, którego ów pracownik jest obywatelem, przystąpiło do Unii Europejskiej po ukończeniu tego okresu.
107

Wobec powyższego należy stwierdzić, że Sąd naruszył prawo, orzekając w pkt 58 zaskarżonego wyroku, że sąd krajowy, przed którym zawisł spór dotyczący umowy, nie jest zobowiązany – ze względu na to, iż orzeka on w przedmiocie środków tymczasowych – do zgłoszenia Komisji, zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE „wszelkich środków mających wpływ na interpretację i wykonanie wspomnianej umowy, które mogą mieć wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego, na konkurencję lub po prostu na faktyczny czas trwania w określonym okresie pomocy, która pozostaje co do zasady istniejącą”.
8

Zgodnie z art. 7 dyrektywy 2005/29, zatytułowanym „Zaniechania wprowadzające w błąd”: „1. Praktykę handlową uznaje się za wprowadzającą w błąd, jeżeli w konkretnym przypadku, biorąc pod uwagę wszystkie jej cechy i okoliczności oraz ograniczenia środka przekazu, pomija ona istotne informacje potrzebne przeciętnemu konsumentowi, stosownie do okoliczności, do podjęcia świadomej decyzji dotyczącej transakcji i tym samym powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął. 2. Za wprowadzające w błąd uznaje się również zaniechanie, jeżeli, uwzględniając szczegółowe postanowienia ust. 1, przedsiębiorca zataja lub w sposób niejasny, niezrozumiały, dwuznaczny lub z opóźnieniem przekazuje istotne informacje, o których mowa w tym ustępie, lub nie ujawnia komercyjnego celu praktyki, jeżeli nie wynika on jasno z kontekstu i jeżeli powoduje to lub może spowodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął. 3. W przypadku gdy środek przekazu stosowany dla danej praktyki handlowej nakłada ograniczenia przestrzenne lub czasowe, ograniczenia te i wszystkie środki podjęte przez przedsiębiorcę w celu udostępnienia informacji konsumentom w inny sposób zostaną uwzględnione przy rozstrzyganiu, czy doszło do pominięcia informacji. 4. W przypadku zaproszenia do dokonania zakupu za istotne uważa się następujące informacje, jeżeli nie wynikają one jasno z kontekstu: a) istotne cechy produktu, w takim zakresie, w jakim jest to właściwe dla danego środka przekazu i produktu; b) adres i tożsamość przedsiębiorcy, np. nazwa firmy [firma] i, w stosownych przypadkach, adres i tożsamość przedsiębiorcy, na którego rzecz [na którego rachunek] działa; c) cena wraz z podatkami lub, w przypadku gdy charakter produktu nie pozwala w sposób racjonalny na wcześniejsze obliczenie ceny, sposób, w jaki cena jest obliczana, jak również, w odpowiednich przypadkach, wszelkie dodatkowe opłaty za transport, dostawę lub usługi pocztowe lub, w sytuacji gdy wcześniejsze obliczenie tych opłat nie jest w sposób racjonalny możliwe, informacja o możliwości powstania takich dodatkowych kosztów; d) uzgodnienia dotyczące sposobu płatności, dostawy lub wykonania oraz procedury rozpatrywania reklamacji, jeżeli odbiegają one od wymogów staranności zawodowej; e) w odniesieniu do produktów i transakcji obejmujących prawo odstąpienia lub unieważnienia, istnienie takiego prawa. 5. Wymogi informacyjne ustanowione w prawie wspólnotowym, dotyczące komunikacji handlowej, w tym reklamy i marketingu, których niewyczerpujący wykaz zamieszczono w załączniku II, uznaje się za istotne”.
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono uregulowaniu krajowemu zezwalającemu na zastosowanie zabezpieczenia w postaci unieruchomienia pojazdu należącego do przedsiębiorstwa transportowego – w sytuacji gdy po pierwsze zatrudniony przez to przedsiębiorstwo kierowca owego pojazdu kierował nim z naruszeniem przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, a po drugie właściwy organ krajowy nie pociągnął tego przedsiębiorstwa transportowego do odpowiedzialności – gdyż zabezpieczenie takie nie spełnia wymogów zasady proporcjonalności.
47

Otóż jakkolwiek sąd odsyłający wyjaśnia w swoim postanowieniu odsyłającym, że prawo niemieckie nie pozwala dostawcy dostępu do Internetu przekazywać bezpośrednio dostawcy usług medialnych online dodatkowych informacji koniecznych do identyfikacji osoby, której dane dotyczą, wydaje się jednak – z zastrzeżeniem konieczności zweryfikowania tego przez ten sąd – że istnieją środki prawne umożliwiające dostawcy usług medialnych online zwrócenie się do właściwego organu, aby podjął on konieczne działania w celu uzyskania tych informacji od dostawcy dostępu do Internetu oraz w celu wszczęcia ścigania karnego.
49

Prawdą jest, że Trybunał orzekł, iż dyrektywa 2004/80 przewiduje prawo do kompensaty tylko w przypadku umyślnego przestępstwa z użyciem przemocy popełnionego w państwie członkowskim, w którym przebywa jego ofiara, w ramach korzystania z przysługującego jej prawa do swobodnego przemieszczania się, jako że sytuacje o charakterze czysto wewnętrznym nie są objęte zakresem stosowania tej dyrektywy (zob. podobnie wyroki: z dnia 28 czerwca 2007 r., Dell’Orto, C‑467/05, EU:C:2007:395, pkt 59; z dnia 12 lipca 2012 r., Giovanardi i in., C‑79/11, EU:C:2012:448, pkt 37; a także postanowienie z dnia 30 stycznia 2014 r., C., C‑122/13, EU:C:2014:59, pkt 12). Nie zmienia to jednak faktu, że czyniąc to, Trybunał wyjaśnił jedynie, że system współpracy ustanowiony przez dyrektywę 2004/80 dotyczy wyłącznie dostępu do kompensaty w sytuacjach transgranicznych, nie wyłączając, iż art. 12 ust. 2 tej dyrektywy nakłada na każde państwo członkowskie, w celu realizacji celu, jaki ma ona osiągnąć w tego typu sytuacjach, obowiązek stworzenia krajowego systemu zapewniającego kompensatę dla ofiar wszystkich umyślnych przestępstw z użyciem przemocy popełnionych na ich terytorium.
119

Z uwagi na całość powyższych rozważań na przedstawione pytania prejudycjalne należy udzielić odpowiedzi, że rozpatrywane łącznie art. 28 WE i 30 WE, art. 3 ust. 2 i 8 oraz art. 20 ust. 1 dyrektywy 2003/54, art. 3 ust. 2 i 3 oraz art. 16 dyrektywy 96/92, a także art. 3 i 4 dyrektywy 2001/77 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom tego rodzaju co przepisy regionalne sporne w postępowaniu głównym, które ustanawiają system bezpłatnej dystrybucji zielonej energii elektrycznej w sieciach dystrybucji znajdujących się w danym regionie, ograniczając możliwość korzystania z tego systemu w pierwszej kolejności jedynie do zielonej energii elektrycznej wprowadzanej bezpośrednio do owych sieci dystrybucji przez zakłady produkcyjne podłączone do nich, a w dalszej kolejności jedynie do zielonej energii elektrycznej wprowadzanej bezpośrednio przez zakłady produkcyjne podłączone do sieci dystrybucji znajdujących się na terytorium państwa członkowskiego, do którego region ten należy.
57

O ile bowiem, po pierwsze, art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 765/2008 przewiduje, że w przypadku gdy jednostka oceniająca zgodność składa wniosek o akredytację, kieruje go co do zasady do krajowej jednostki akredytującej w państwie członkowskim, w którym prowadzi działalność, to rozporządzenie to nie zawiera uregulowań dotyczących kwestii terytorium, na którym jednostki oceniające zgodność mogą lub powinny prowadzić swą działalność, ani zakresu, w jakim akredytacja przyznana im przez krajową jednostkę akredytującą na mocy tego rozporządzenia może bądź nie może czy też powinna bądź nie powinna obejmować działalność jednostek oceniających zgodność prowadzoną przez ich oddziały na terytorium państw trzecich. Po drugie, i ponadto, kwestia czy zakwestionowana przez Komisję czeska praktyka jest bądź nie jest zgodna z rozporządzeniem nr 765/2008, nie jest objęta przedmiotem niniejszej skargi.
2

Został on przedstawiony w ramach sporu, jaki zaistniał pomiędzy European Federation for Cosmetic Ingredients (zwaną dalej „EFfCI”) a Secretary of State for Business, Innovation and Skills (brytyjskim ministrem ds. gospodarki, innowacji i kompetencji zawodowych, zwanym dalej „ministrem ds. gospodarki”) i Attorney General, przy udziale Cruelty Free International, wcześniej występującej pod nazwą British Union for the Abolition of Vivisection (brytyjskiego związku na rzecz zniesienia wiwisekcji) oraz European Coalition to End Animal Experiments (europejskiej koalicji na rzecz położenia kresu eksperymentom na zwierzętach), w przedmiocie zakresu przewidzianego w tym przepisie zakazu wprowadzania do obrotu.
24

Pytanie zadane przez sąd odsyłający składa się z dwóch części, które należy rozpatrzeć oddzielnie. Poprzez pierwszą część pytania sąd odsyłający w istocie dąży do ustalenia, czy art. 226 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że faktury zawierające tylko wzmianki „usługi prawne wykonane od [określonej daty] do dnia dzisiejszego” lub „usługi prawne wykonane do dnia dzisiejszego”, takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, są zgodne z wymogami, o których mowa w pkt 6 i 7 tego artykułu. Poprzez drugą część pytania sąd odsyłający dąży do ustalenia, czy art. 178 lit. a) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby krajowe organy podatkowe mogły odmówić prawa do odliczenia podatku VAT tylko ze względu na to, że podatnik posiada fakturę, która nie spełnia wymogów art. 226 pkt 6 i 7 tej dyrektywy, podczas gdy organy te dysponują wszystkimi informacjami koniecznymi do zbadania, czy spełnione zostały materialne przesłanki wykonania tego prawa.
1

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 1 ust. 2 decyzji Komisji 2011/5/WE z dnia 28 października 2009 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (Dz.U. 2011, L 7, s. 48), ważności decyzji Komisji z dnia 17 lipca 2013 r. o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE w sprawie pomocy państwa SA.35550 (13/C) (ex 13/NN) (ex 12/CP) – Amortyzacja podatkowa wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach (Dz.U. 2013, C 258, s. 8) oraz ważności decyzji Komisji (UE) 2015/314 z dnia 15 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.35550 (13/C) (ex 13/NN) (ex 12/CP) wdrożonej przez Hiszpanię – Program dotyczący amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach (Dz.U. 2015, L 56, s. 38).