ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 235/2

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy) w dniu 26 marca 2014 r. – TMK Europe GmbH przeciwko Hauptzollamt Frankfurt (Oder)

(Sprawa C-143/14)

2014/C 235/02

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Berlin-Brandenburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: TMK Europe GmbH

Strona pozwana: Hauptzollamt Frankfurt (Oder)

Pytania prejudycjalne

Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 2320/97 (1) z dnia 17 listopada 1997 r. nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących z Węgier, Polski, Rosji, Republiki Czeskiej, Rumunii oraz Republiki Słowackiej, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1189/93 oraz kończące postępowanie w odniesieniu do takiego przywozu z Republiki Chorwacji jest nieważne, ponieważ Komisja nie uwzględniwszy wynikających z art. 3 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 (2) z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej wymogów dotyczących ustalenia szkody, założyła istnienie takiej szkody, nie biorąc przy tym pod uwagę, że na podstawie przyjętej między innymi na podstawie art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 17 z dnia 6 lutego 1962 r., pierwszego rozporządzenia wprowadzającego w życie art. 81 i 82 Traktatu WE, lecz nieopublikowanej decyzji z dnia 25 listopada 1994 r. (sprawa IV/35.304) Komisja wszczęła dochodzenie w przedmiocie ewentualnego istnienia praktyk antykonkurencyjnych dotyczących rur ze stali niestopowej, które to praktyki mogą naruszać art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. i art. 81 WE?

(1) Dz.U. L 322, s. 1.

(2) Dz.U. L 56, s. 1.
2)

Czy art. 14 dyrektywy Rady 2003/109/WE (2) z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi należy interpretować w ten sposób, że w przypadku braku specjalnego wykluczenia możliwości wykonywania działalności gospodarczej na podstawie art. 14 ust. 3 będący obywatelem państwa trzeciego rezydent długoterminowy uzyskuje nieograniczony dostęp do belgijskiego rynku pracy, łącznie z dostępem do stanowisk, na których zatrudnienia można na podstawie art. 11 ust. 1 lit. a) lub art. 11 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2003/109 odmówić długotrwałym rezydentom Belgii lub w odniesieniu do których możliwe jest wykluczenie obywateli państw należących do EOG na podstawie art. 45 ust. 4 TFUE lub art. 28 ust. 4 porozumienia EOG?
2)

Ewentualnie, w razie gdyby odpowiedź na poprzednie pytania dopuszczała możliwość podejmowania przez instytucje kredytowe środków należytej staranności i środków wzmożonej należytej staranności wobec instytucji płatniczych: a) Jak dalece sięga możliwość nadzorowania przez instytucje kredytowe działalności instytucji płatniczych? Czy można uznać, że są one upoważnione na mocy przepisów dyrektywy 2005/60/WE do nadzorowania procedur i środków należytej staranności przyjmowanych ze swej strony przez instytucje płatnicze, czy też uprawnienie takie przysługuje wyłącznie organom publicznym, o których mowa w dyrektywie 2007/64/WE (2), czyli w tym przypadku Banco de España? b) Czy stosowanie uprawnienia do podejmowania środków wymaga ze strony instytucji kredytowych jakiegoś szczególnego uzasadnienia dającego się wywieść z czynności instytucji płatniczej, czy też można je stosować na zasadzie ogólnej, z tej tylko racji, że instytucja płatnicza zajmuje się działalnością obarczoną ryzykiem, jaką stanowi wysyłka przekazów za granicę? c) Gdyby uznano, że wymagane jest konkretne uzasadnienie, by instytucje kredytowe mogły podjąć środki staranności wobec instytucji płatniczych: i. Co do jakich zachowań należy uznać, że są istotne i że powinna na nie zwracać uwagę instytucja bankowa w celu pojęcia środków należytej staranności? ii. Czy można uznać, że instytucja kredytowa może być w tym celu uprawniona do oceny środków należytej staranności stosowanych przez instytucję płatniczą w jej własnych procedurach? iii. Czy skorzystanie z tego uprawnienia wymaga, by instytucja bankowa była w stanie wykryć w działaniach instytucji płatniczej jakieś zachowanie wzbudzające podejrzenie, że ta ostatnia współdziała w praniu pieniędzy lub finansowaniu terroryzmu?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 235/7

Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 27 lutego 2014 r. w sprawie T-490/13 GJ przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, wniesione w dniu 7 maja 2014 r. przez H

(Sprawa C-221/14 P)

2014/C 235/10

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: H (przedstawiciel: S. Sagias, Δικηγόρος)

Druga strona postępowania: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

Żądania wnoszącego odwołanie

— Uchylenie zaskarżonego postanowienia;

— przekazanie sprawy Sądowi, aby w efekcie sprawa została rozpoznana przed nim w pierwszej instancji lub, w przeciwnym razie, uwzględnienie w pełni żądań przedstawionych w pierwszej instancji;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami niniejszej instancji.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu odwołania wnoszący je podnosi trzy zarzuty względem postanowienia Sądu z dnia 27 lutego 2014 r.

W swoim pierwszym zarzucie wnoszący odwołanie wskazuje w pierwszej kolejności, że Sąd dokonał błędnej wykładni art. 263 TFUE, art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego (1), jak również art. 2 i 35 wspólnych zasad ubezpieczenia urzędników Wspólnot Europejskich od ryzyka wypadku i choroby zawodowej. Wnoszący odwołanie uważa po pierwsze, że zaskarżone postanowienie jest dotknięte błędem co do prawa, ponieważ Sąd orzekł, iż skargi byłych członków Trybunału na akty niekorzystne w obszarze wspólnego ubezpieczenia urzędników (RCAM) wchodzą w zakres wyłącznie art. 263 TFUE i powinny zostać wniesione w terminie dwóch miesięcy, o którym mowa w tym przepisie. Po drugie Sąd dopuścił się naruszenia prawa, gdy uznał, że art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego nie znajduje zastosowania wobec członków i byłych członków Trybunału.

W swoim drugim zarzucie wnoszący odwołanie podnosi następnie, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa, gdy odmówił zastosowania orzecznictwa dotyczącego usprawiedliwionego błędu.

W swoim trzecim zarzucie wnoszący odwołanie wskazuje wreszcie, że zastosowanie art. 111 regulaminu postępowania przed Sądem jest dotknięte błędem co do prawa oraz nieprawidłowością proceduralną. Wnoszący odwołanie kwestionuje bowiem okoliczność, że wniesiona do Sądu skarga została zakwalifikowana jako „oczywiście” niedopuszczalna, co uniemożliwiło przedstawienie uzasadnienia utrzymywanej niedopuszczalności. Sąd naruszył również prawo wnoszącego odwołanie do rzetelnego procesu, jego prawo do obrony, a w szczególności prawo do bycia wysłuchanym i prawo do skutecznego środka prawnego z naruszeniem art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

(1) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniające regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich oraz warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot (Dz.U. L 124, s. 1).
4)

Zarzut czwarty: Sąd błędnie zbadał zarzuty wnoszących odwołanie w odniesieniu do naruszenia prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.
3)

Czy art. 3 ust. 1 lit. e) pkt (ii) dyrektywy 2008/95/WE należy interpretować w ten sposób, że wyklucza on rejestrację kształtów, które są niezbędne do uzyskania efektu technicznego w odniesieniu do sposobu, w jaki towary są wytwarzane, w przeciwieństwie do sposobu, w jaki funkcjonują?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 235/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 12 maja 2014 r. – Portmeirion Group UK Ltd przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

(Sprawa C-232/14)

2014/C 235/12

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

First-tier Tribunal (Tax Chamber)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Portmeirion Group UK Ltd

Strona pozwana: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

Pytania prejudycjalne

Czy zaskarżone rozporządzenie (rozporządzenie Rady nr 412/2013 (1)) jest niezgodne z prawem Unii Europejskiej z tego względu, że:

(i) dotknięte jest oczywistym błędem w ocenie w odniesieniu do definicji produktu objętego postępowaniem, co powoduje nieważność ustaleń dokonanych w ramach dochodzenia antydumpingowego; oraz

(ii) nie zostało w odpowiedni sposób uzasadnione w rozumieniu art. 296 TFUE?

(1) Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 412/2013 z dnia 13 maja 2013 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz ceramicznych zastaw stołowych i naczyń kuchennych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Dz.U. L 131, s. 1.
E.

Zarzut piąty – Naruszenie prawa i brak uzasadnienia w odniesieniu do naruszenia „Najlepszych praktyk” Komisji i naruszenia zasady dobrej administracji W zarzucie piątym Buzzi Unicem podnosi naruszenie prawa w wyniku uznania przez Sąd, że Komisja nie naruszyła swoich „Najlepszych praktyk”, kiedy po wezwaniu przedsiębiorstw do przedstawienia uwag do projektu decyzji, o której mowa w art. 18 ust. 3, zupełnie nie uwzględniła otrzymanych uwag i w istotny sposób zmieniła treść ostatecznej decyzji. Podniesiony został również brak uzasadnienia w odniesieniu do naruszenia przez Komisję zasady dobrej administracji poprzez sposób, w jaki wykonała ona swoje uprawnienie do żądania udzielenia informacji.
1)

Czy w rozumieniu przepisów dyrektywy Rady 80/987/EWG (1) marynarze państwa członkowskiego świadczący usługi na statku pływającym pod banderą państwa trzeciego względem Unii Europejskiej korzystają w odniesieniu do niezaspokojonych roszczeń podnoszonych w stosunku do przedsiębiorstwa żeglugowego – które ma siedzibę statutową na terytorium państwa trzeciego, lecz którego rzeczywista siedziba znajduje się w tymże państwie członkowskim i co do którego, mając na uwadze tę ostatnią siedzibę, została ogłoszona upadłość przez sąd tego państwa członkowskiego, zgodnie z prawem tego państwa – z ochrony zapewnionej tą dyrektywą z uwzględnieniem założonego w niej celu i niezależnie od faktu, że umowy o pracę uregulowane są prawem państwa trzeciego, a państwo członkowskie nie może zwrócić się do armatora będącego właścicielem statku, który nie jest objęty porządkiem prawnym tego państwa, o udział w finansowaniu instytucji gwarancyjnej?
1)

Czy art. 2 ust. 1 lit. a) i c) rozporządzenia Rady (WE) nr 2027/97 z dnia 9 października 1997 r. w sprawie odpowiedzialności przewoźnika lotniczego z tytułu wypadków lotniczych (1), art. 3 lit. c) i g) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 785/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wymogów w zakresie ubezpieczenia w odniesieniu do przewoźników lotniczych i operatorów statków powietrznych (2), a także art. 1 ust. 1 Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego podpisanej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r. (3) należy interpretować w ten sposób, że roszczenia odszkodowawcze osoby poszkodowanej, — która była pasażerem statku powietrznego startującego i lądującego w tym samym miejscu w danym państwie członkowskim, — która była przewożona przez pilota nieodpłatnie, — w sytuacji gdy celem lotu było obejrzenie z lotu ptaka nieruchomości, w związku z zaplanowaną wraz z pilotem transakcją dotyczącą tej nieruchomości, oraz — która doznała obrażeń ciała w wyniku runięcia statku powietrznego na ziemię, należy oceniać wyłącznie na podstawie art. 17 Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego podpisanej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r., a przepisy prawa krajowego nie znajdują zastosowania? W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1):
A –

Znaczenie przepisów prawa, które zostały naruszone, takich jak art. art. 3 i 4 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (1), która dotyczy zbierania, oczyszczania i odprowadzania ścieków komunalnych oraz oczyszczania i odprowadzania ścieków z niektórych sektorów przemysłu. Celem tejże dyrektywy jest ochrona środowiska przed niekorzystnymi skutkami odprowadzania wspomnianych powyżej ścieków. Komisja utrzymuje, że odprowadzanie nieoczyszczonych ścieków (tzn. ścieków, które nie zostały poddane procesowi oczyszczania z braku zintegrowanych systemów zbierania lub oczyszczalni ścieków) do wód powierzchniowych prowadzi do zanieczyszczenia charakteryzującego się brakiem równowagi tlenowej, podczas gdy dopływ składników odżywczych (w szczególności związków azotu i fosforu) wpływa znacznie na jakość takich wód i związanych z nimi ekosystemów (narażając na niebezpieczeństwo przykładowo populacje ryb). Ponadto jeśli chodzi o ścieki, które zostały poddane niedostatecznemu oczyszczaniu (oczyszczalnie, które nie dokonują oczyszczania wtórnego lub które dokonują oczyszczania wtórnego niezgodnego z normami), samo zastosowanie oczyszczania pierwotnego nie jest wystarczające, by móc uniknąć wszelkiego ryzyka zanieczyszczenia i pogorszenia jakości wody i powiązanych ekosystemów. Nadmiernie odprowadzanie składników odżywczych (związków fosforu i azotu) do wód powierzchniowych stanowi bowiem główną przyczynę wzrostu zjawiska eutrofizacji (zwiększonego rozwoju alg i roślin wodnych), co powoduje wzrost ryzyka braku równowagi tlenowej w wodzie, wyginięcia populacji ryb i innych organizmów wodnych oraz szkód ponoszonych przez powiązane ekosystemy lądowe. Właśnie z tego powodu art. 4 dyrektywy 91/271/EWG przewiduje, że ścieki komunalne pochodzące z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców (RLM) ponad 15 000 mogą być odprowadzane dopiero po poddaniu ich oczyszczaniu wtórnemu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu. Zdaniem Komisji zbieranie i oczyszczanie wszystkich ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji greckich o RLM ponad 15 000 mają istotne znaczenie dla zachowania i poprawy jakości wód powierzchniowych, ekosystemów wodnych i ekosystemów lądowych, które zależą bezpośrednio od wód, o których mowa, lecz także dla zapewnienia pełnego i prawidłowego stosowania innych dyrektyw Unii Europejskiej. Niemniej mimo poczynionych starań i środków podjętych przez władze greckie w ostatnich latach, jednoznaczne jest, że w chwili obecnej sześć aglomeracji o RLM ponad 15 000 (w tym pięć położonych w regionie wschodniej Attyki, która stanowi jeden z najgęściej zaludnionych regionów w Grecji) z 23 aglomeracji będących przedmiotem wyroku z dnia 25 października 2007 r. nie jest zgodnych z przepisami art. 3 i 4 dyrektywy 91/271/EWG. Równoważna liczba mieszkańców tych sześciu aglomeracji wynosi 1 24 000 (16 000 w Lefkimmi, 25 000 w Nea Makri, 17 000 w Markopoulo, 20 000 w Koropi, 18 000 w Rafinie i 28 000 w Artemidzie).
2)

Czy art. 2, art. 3 ust. 1 lit. c) oraz art. 6 ust. 1 i 3 dyrektywy 2012/13/UE (2) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one zarządzeniu ustanowienia pełnomocnika do doręczeń, jeżeli już z chwilą doręczenia pełnomocnikowi do doręczeń zaczyna biec termin do wniesienia środków odwoławczych i ostatecznie bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy oskarżony poweźmie wiedzę o oskarżeniu?
4)

Czy w świetle okoliczności postępowania głównego art. 179 dyrektywy można interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się przepisom krajowym nakładającym na podatnika, do którego znajduje zastosowanie szczególny system zwolnień i który z opóźnieniem wniósł o zarejestrowanie do celów podatku VAT, obowiązek zapłaty podatku, który powinien zostać pobrany, odmawiając jednocześnie prawa odliczenia kwoty podatku podlegającego odliczeniu za każdy okres podatkowy, przy czym prawo do odliczenia może być wykonane w późniejszym czasie za pośrednictwem deklaracji podatkowej złożonej po zarejestrowaniu podatnika do celów podatku VAT, co może mieć ewentualnie skutki w zakresie obliczenia dodatkowych zobowiązań?
4.

Jako że liczba studentów zagranicznych przyjeżdzających w ramach programu Erasmus do Niderlandów przewyższa liczbę studentów niderlandzkich, którzy zdecydowali się odbyć pełny cykl studiów za granicą oraz ze względu na to, że w stosunku do tej ostatniej grupy w miejsce „OV-studentenkaart” przyznawane jest jednorazowe świadczenie dla celów finansowania studiów (niderl. „meeneembare studiefinanciering”) w kwocie 89,13 EUR na miesiąc (wartość z 2013 r.), w rezultacie tylko zagraniczni studenci w Niderlandach nie otrzymują żadnego rodzaju świadczenia ani wsparcia w postaci „OV-studentenkaart”. Stanowi to, zdaniem Komisji, pośrednią formę dyskryminacji w rozumieniu art. 24 dyrektywy 2004/38/WE w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich.
2)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie należy rozstrzygnąć, czy art. 98 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 należy interpretować w ten sposób, że korekty finansowe dokonane przez państwa członkowskie, w przypadku gdy zostały zastosowane do wydatków współfinansowanych z funduszy strukturalnych z uwagi na niezachowanie przepisów w dziedzinie zamówień publicznych stanowią środki administracyjne w rozumieniu art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2988/1995 czy kary administracyjne w rozumieniu art. 5 lit. c) tego rozporządzenia?
1)

Czy art. 98 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 (1) należy interpretować w ten sposób, że korekty finansowe dokonane przez państwa członkowskie, w przypadku gdy zostały zastosowane do wydatków współfinansowanych z funduszy strukturalnych z uwagi na niezachowanie przepisów w dziedzinie zamówień publicznych stanowią środki administracyjne w rozumieniu art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2988/1995 (2) czy kary administracyjne w rozumieniu art. 5 lit. c) tego rozporządzenia?
(ii)

czy zgodnie z art. 13 sąd może – jeżeli stoi na stanowisku, że pozwany przedstawił wystarczające wyjaśnienia w tym względzie – zażądać, by druga strona przedstawiła dowód na przepis prawa upadłościowego lub na znajdujący zastosowanie do danej czynności przepis prawa powszechnego państwa członkowskiego innego niż państwo wszczęcia postępowania w rozumieniu art. 13, na podstawie którego to przepisu zaskarżenie jest jednak możliwe?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 282/23

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 5 czerwca 2014 r. – Pierre Fabre Médicament przeciwko Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l'Etat, Ministre des affaires sociales et de la santé

(Sprawa C-273/14)

2014/C 282/29

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d’État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Pierre Fabre Médicament

Strony pozwane: Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l'Etat, Ministre des affaires sociales et de la santé

Pytania prejudycjalne

Czy przepisy art. 6 pkt 3 i 5 dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (1) mają zastosowanie do decyzji o wykreśleniu leku gotowego z wykazu produktów leczniczych podawanych pacjentom hospitalizowanym w zakładach opieki zdrowotnej, których koszty mogą być pokryte w ramach obowiązkowych systemów ubezpieczenia zdrowotnego dodatkowo, oprócz kosztów świadczeń szpitalnych pokrywanych w ramach ryczałtów odnoszących się do pobytu i świadczeń zdrowotnych ustalonych dla poszczególnych jednorodnych grup pacjentów?

(1) Dz.U. L 40, s. 8.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 282/19

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional (Hiszpania) w dniu 2 czerwca 2014 r. – Federación de Servicios Privados del sindicato Comisiones obreras (CC.OO.) przeciwko Tyco Integrated Security S.L. i Tyco Integrated Fire & Security Corporation Servicios S.A.

(Sprawa C-266/14)

2014/C 282/25

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Audiencia Nacional – Sala de lo Social

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Federación de Servicios Privados del sindicato Comisiones obreras (CC.OO.)

Strona pozwana: Tyco Integrated Security S.L. i Tyco Integrated Fire & Security Corporation Servicios S.A.

Pytania prejudycjalne

Czy art. 2 dyrektywy 2003/88/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że czas poświęcony przez pracownika, który nie ma przydzielonego stałego miejsca pracy, lecz musi codziennie dojeżdżać ze swego miejsca zamieszkania do codziennie innego ośrodka klienta przedsiębiorstwa i wracać do swego miejsca zamieszkania z ośrodka innego, również odmiennego klienta (zgodnie z trasą lub wykazem, który przedsiębiorstwo przekazało mu poprzedniego dnia), znajdujących się zawsze na mniej lub bardziej rozległym obszarze geograficznym, w okolicznościach postępowania głównego wyjaśnionych w uzasadnieniu tego pytania, na dojazd do pracy na początku i na koniec dnia roboczego należy uznać za „czas pracy” zgodnie z definicją tego pojęcia podaną we wskazanym artykule dyrektywy, czy przeciwnie, należy uznać ten czas za „okres odpoczynku”?

(1) Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy(Dz.U. L 299, s. 9).
2

Zarzut drugi: niespójność i nielogiczność uzasadnienia w odniesieniu do badania zarzutu dotyczącego naruszenia przez Komisję art. 296 TFUE W zarzucie drugim Italmobiliare podnosi niespójność nielogiczność przedstawionego przez Sąd uzasadnienia, w którym Sąd, pomimo przyznania, że przedstawione przez Komisję uzasadnienie jest niewystarczające w odniesieniu do przedmiotu i celu żądania udzielenia informacji, uznaje, że jest ono wyczerpujące w kontekście tego, co zostało stwierdzone w decyzji o wszczęciu postępowania, chociaż ta ostatnia nie dodaje niczego istotnego do treści zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu najpierw zaskarżonej decyzji, a następnie wyroku występują braki dotyczące wymogu niezbędności żądanych informacji, a także w odniesieniu do posłużenia się instrumentem, jakim jest decyzja przewidziana w art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003.
1)

Czy art. 45 i 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także dyrektywę 2005/36 z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (1) należy interpretować w ten sposób, że mają one zastosowanie do sytuacji, w której obywatel belgijski, zamieszkały w Belgii, który nie wykonywał działalność zawodowej w innym państwie członkowskim, w celu uzasadnienia swego wniosku o dopuszczenie do konkursu na stanowiska referendarzy przy belgijskim Cour de cassation (trybunale kasacyjnym) powołuje się na dyplom wydany przez uniwersytet francuski, a mianowicie uprawniający do wykonywania zawodu dyplom ukończenia studiów magisterskich z zakresu prawa, ekonomii, zarządzania na wydziale prawa prywatnego, o specjalizacji prawnik-lingwista, wydany w dniu 22 listopada 2010 r. przez francuski uniwersytet w Poitiers?
1)

Czy odpowiednie przepisy prawa Unii, a w szczególności art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie krajowym przepisom ustawowym albo praktykom wyłączającym z liczby pracowników zatrudnionych w rozumieniu tego przepisu członka zarządu spółki kapitałowej, także wtedy gdy świadczy on pracę pod kierownictwem lub kontrolą innego organu tej spółki, w zamian za którą otrzymuje wynagrodzenie i sam nie posiada udziałów w spółce?
7)

Czy art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE samodzielnie lub w związku z art. 15 ust. 3 decyzji 2011/278/UE należy rozumieć w ten sposób, że wyklucza on zastosowanie przepisu krajowego, który przewiduje stosowanie bezprawnie obliczonego międzysektorowego współczynnika korygującego tak, jak został on ustalony w art. 4 decyzji 2013/448/UE i w załączniku II do niej, do przydziału bezprawnych uprawnień w państwie członkowskim?