ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 302/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 6 lipca 2015 r. – María Pilar Planes Bresco przeciwko Comunidad Autónoma de Aragón

(Sprawa C-334/15)

(2015/C 302/27)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Tribunal Supremo.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: María Pilar Planes Bresco.

Strona pozwana: Comunidad Autónoma de Aragón.

Pytania prejudycjalne

1) Czy art. 43 i 44 rozporządzenia Rady (WE) 1782/200 (1)3 z dnia 29 września 2003 r. należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, które wyklucza z pojęcia kwalifikujących się hektarów wszystkie te zgłoszone przez rolnika powierzchnie trwałych pastwisk, które przekraczają powierzchnie, które wcześniej zostały uwzględnione w celu ustalenia przysługujących mu uprawnień normalnych, uwarunkowując włączenie tych powierzchni, a tym samym zastąpienie gruntów ornych pastwiskami, od tego, aby powierzchnie te były rzeczywiście przeznaczone na hodowlę bydła w danym roku kalendarzowym, dla którego zamierza się uaktywnić uprawnienia do płatności? Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na wcześniejsze pytanie

2) Czy art. 29 rozporządzenia Rady (WE) 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. należy interpretować w ten sposób, że wyłączając z płatności wynikających z systemów wsparcia tych beneficjentów tego wsparcia, „odnośnie których stwierdzono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia”, artykuł ten nie zezwala państwom członkowskim na przyjęcie ogólnych przepisów, które obniżają liczbę „kwalifikujących się hektarów” (trwałych pastwisk), obiektywizując ogólne sytuacje, w których domniemywa się sztuczność utworzenia przez beneficjenta warunków uzyskania płatności bez wykazywania w konkretny sposób i w związku z konkretnym rolnikiem, działalności wykonywanej przez owego rolnika i jego zachowania?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 302/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 6 lipca 2015 r. – María Pilar Planes Bresco/Comunidad Autónoma de Aragón

(Sprawa C-333/15)

(2015/C 302/26)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Tribunal Supremo.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: María Pilar Planes Bresco.

Strona pozwana: Comunidad Autónoma de Aragón.

Pytania prejudycjalne

1) Czy art. 43 i 44 rozporządzenia Rady (WE) 1782/2003 (1) z dnia 29 września 2003 r. należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, które wyklucza z pojęcia kwalifikujących się hektarów wszystkie te zgłoszone przez rolnika powierzchnie trwałych pastwisk, które przekraczają powierzchnie, które wcześniej zostały uwzględnione w celu ustalenia przysługujących mu uprawnień normalnych, uwarunkowując włączenie tych powierzchni, a tym samym zastąpienie gruntów ornych pastwiskami, od tego, aby powierzchnie te były rzeczywiście przeznaczone na hodowlę bydła w danym roku kalendarzowym, dla którego zamierza się uaktywnić uprawnienia do płatności? Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na wcześniejsze pytanie,

2) Czy art. 29 rozporządzenia Rady (WE) 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. należy interpretować w ten sposób, że wyłączając z płatności wynikających z systemów wsparcia tych beneficjentów tego wsparcia, „odnośnie których stwierdzono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia”, artykuł ten nie zezwala państwom członkowskim na przyjęcie ogólnych przepisów, które obniżają liczbę „kwalifikujących się hektarów” (trwałych pastwisk), obiektywizując ogólne sytuacje, w których domniemywa się sztuczność [Or 15] utworzenia przez beneficjenta warunków uzyskania płatności bez wykazywania w konkretny sposób i w związku z konkretnym rolnikiem, działalności wykonywanej przez owego rolnika i jego zachowania?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1).
1)

Czy art. 7 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE (1) z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że podmiot uprawniony do znaku towarowego może zgodnie z prawem sprzeciwić się ciągłej sprzedaży produktu leczniczego przez podmiot dokonujący przywozu równoległego, jeżeli ten ostatni przepakował ów produkt leczniczy w nowe opakowanie zewnętrzne i ponownie opatrzył je znakiem towarowym w sytuacji, gdy podmiot uprawniony do znaku towarowego oferuje do sprzedaży wskazany produkt leczniczy w opakowaniach o tej samej pojemności i w tym samym rozmiarze we wszystkich państwach EOG, w których produkt ten jest w sprzedaży?
3)

W świetle asymetrii, którą decyzja 2013/448/UE lub art. 15 decyzji 2011/278/UE tworzą między: — podstawą obliczeń, uregulowaną w art. 10a ust. 5 lit. a) i b) [dyrektywy 2003/87/WE], poprzez niewłączenie do tej podstawy emisji pochodzących z wytwarzania energii elektrycznej ze spalania gazów odlotowych i kogeneracji ciepła, co ma miejsce w instalacjach ujętych załączniku I do wymienionej dyrektywy oraz — kryteriów ustanowionych w art. 10a ust. 1 i 4 wymienionej dyrektywy dla celów bezpłatnego przydziału uprawnień do emisji, który z kolei obejmuje tę kategorię emisji: a) Czy decyzja 2013/448/UE lub art. 15 decyzji 2011/278/UE naruszają art. 10a ust. 5 w związku z art. 3 u) i art. 10a ust. 1 akapit trzeci in fine dyrektywy 2003/87 w ten sposób, że uznają, że emisje powodowane spalaniem gazów odlotowych lub wytwarzaniem ciepła w instalacjach wytwarzających energię elektryczną ujętych w załączniku I do rzeczonej dyrektywy są w każdym wypadku emisjami „wytwórców energii elektrycznej” dla celów ustalenia maksymalnego limitu emisji dla przemysłu i dlatego powinny być wyłączone z tych obliczeń? b) W razie negatywnej odpowiedzi na pytanie poprzednie, czy decyzja 2013/448/UE lub art. 15 decyzji 2011/278/UE naruszają art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE lub cele tej dyrektywy poprzez wykluczenie z podstawy obliczania uregulowanego w tym przepisie maksymalnego limitu emisji przemysłowych emisji pochodzących z wytwarzania energii elektrycznej z gazów odlotowych i w drodze kogeneracji, wytwarzanych w instalacjach ujętych w załączniku I do wymienionej dyrektywy, którym jednak mogą być przydzielone bezpłatnie uprawnienia do emisji na podstawie art. 10a ust. 1-4 dyrektywy?
1)

Czy art. 13 [ust. 1] akapit drugi dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy podmiot prawa publicznego prowadzi działalność polegającą na zapewnianiu dostępu do drogi za opłatą drogową, a w państwie członkowskim istnieją podmioty prywatne pobierające opłaty drogowe z tytułu użytkowania innych dróg płatnych na podstawie umowy zawartej w myśl krajowych przepisów ustawowych z danym podmiotem prawa publicznego, dany podmiot prawa publicznego należy uznać za stanowiący konkurencję dla danych zarządców prywatnych z takim skutkiem, że traktowanie podmiotu prawa publicznego do celów podatkowych jako podmiot niebędący podatnikiem należy poczytywać za prowadzące do znaczących zakłóceń konkurencji niezależnie od faktu, że a) nie istnieje i nie może istnieć jakakolwiek rzeczywista konkurencja pomiędzy podmiotem prawa publicznego a danymi zarządcami prywatnymi oraz b) nie ma dowodów na to, że istnieje jakiekolwiek realne prawdopodobieństwo, że jakikolwiek zarządca prywatny mógłby wejść na rynek z zamiarem zbudowania i obsługiwania drogi płatnej, która stanowiłaby konkurencję dla drogi płatnej, której obsługa leży w gestii podmiotu prawa publicznego?
3)

Czy art. 3, 5 i 6 dyrektywy 93/104/WE oraz art. 3, 5 i 6 dyrektywy 2003/88/WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one regulacji w państwie członkowskim, zgodnie z którą godziny, w których wspomniany w pytaniu pierwszym urzędnik w trakcie rejsu nie świadczy pracy, ale jest zobowiązany do pozostawania do dyspozycji, by na wezwanie wykonać działania mające na celu usunięcie usterek w maszynowni, należy traktować jako okres odpoczynku?
3)

Czy dopuszczalne jest stosowanie zwolnienia z art. 132 ust. 1 lit. f) dyrektywy do usług w państwie członkowskim usługobiorcy, który jest podatnikiem podatku od wartości dodanej, jeżeli usługodawca, podatnik podatku od wartości dodanej, zastosował w innym państwie członkowskim podatek od wartości dodanej do tych usług zgodnie z systemem ogólnym, to znaczy, uznając, że podatek od wartości dodanej od takich usług jest należny w państwie członkowskim usługobiorcy zgodnie z art. 196 dyrektywy?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 311/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Łodzi (Polska) w dniu 22 czerwca 2015 r. – postępowanie karne przeciwko G.M. et M.S.

(Sprawa C-303/15)

(2015/C 311/25)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Okręgowy w Łodzi

Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

G.M. i M.S.

Pytanie prejudycjalne

Czy przepis art. 8 ustęp 1 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (1) może być interpretowany w ten sposób, że brak notyfikacji przepisów uznanych za mające charakter techniczny dopuszcza możliwość zróżnicowania skutków tj. dla przepisów dotyczących swobód niepodlegających ograniczeniom przewidzianym w art. 36 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej brak notyfikacji skutkować powinien tym, że nie mogą być one stosowane w konkretnej sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia, zaś dla przepisów odnoszących się do swobód podlegających ograniczeniom z art. 36 Traktatu dopuszczalna jest ich ocena przez sąd krajowy, będący jednocześnie sądem unijnym, czy mimo nienotyfikacji są one zgodne z wymogami art. 36 Traktatu i nie podlegają sankcji braku możliwości ich stosowania?

(1) Dz.U. L 204 s. 37; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 13 Tom 020 P. 337 – 348
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 311/22

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 26 czerwca 2015 r. – The Queen on the application of Hemming (prowadzącego działalność pod firmą „Simply Pleasure Ltd”)/Westminster City Council

(Sprawa C-316/15)

(2015/C 311/27)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Supreme Court of the United Kingdom

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Timothy Martin Hemming, prowadzący działalność pod firmą „Simply Pleasure Ltd”, James Alan Poulton, Harmony Ltd, Gatisle Ltd, prowadzący działalność pod firmą „Janus”, Winart Publications Ltd, Darker Enterprises Ltd, Swish Publications Ltd.

Strona pozwana: Westminster City Council

Pytania prejudycjalne

W przypadku, gdy wnioskujący o udzielenie lub przedłużenie licencji na prowadzenie działalności związanej z branżą erotyczną zobowiązany jest do wniesienia opłaty składającej się z dwóch części, z których jedna stanowi opłatę administracyjną i nie podlega zwrotowi, a druga związana jest z zarządzaniem systemem licencji i w przypadku oddalenia wniosku podlega zwrotowi:

1) czy wymóg wniesienia opłaty obejmującej drugą, podlegającą zwrotowi część, oznacza, z mocy samego prawa Unii, że strona pozwana poniosła koszty złożenia wniosku sprzeczne z art. 13 ust. 2 dyrektywy 2006/123/WE dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (1) w zakresie, w jakim przekraczały one koszty rozpoznania wniosku przez Westminster City Council?

2) czy konkluzja, że wymóg taki powinien być uważany za powodujący konieczność poniesienia opłaty, lub – jeśli należy go za taki uznać – wymóg poniesienia opłaty przekraczającej koszty rozpoznania wniosku przez Westminster City Council – uzależniona jest od dodatkowych (a jeśli tak, to jakich) okoliczności, na przykład: a) wykazania, że wniesienie drugiej, podlegającej zwrotowi, części opłaty powoduje lub może spowodować koszty lub straty po stronie wnioskodawcy, b) wysokości drugiej, podlegającej zwrotowi, części opłaty oraz okresu, przez jaki jest ona przetrzymywana przed dokonaniem zwrotu, lub c) ewentualnych oszczędności w kosztach rozpoznania wniosków przez Westminster City Council (także w kosztach niepodlegających zwrotowi) wynikających z żądania wniesienia przez wszystkich wnioskodawców opłaty z góry, obejmującej obie części?

(1) Dz.U. L 376, s. 36
—

stwierdzenie, że nie stosując we właściwy sposób dyrektywy 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001or. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania (1) w stosunku do Aberthaw Power Station w Walii, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy z art. 4 ust. 3, w związku z częścią A załącznika VI do dyrektywy 2001/80/WE w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania;
—

stwierdzenie, że poprzez uchwalenie art. 23 i 24 ustawy programowej z dnia 27 grudnia 2012 r., Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 11, art. 12 i art. 76 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1), art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (2) oraz decyzji Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego nr Al (3).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 320/20

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 27 lipca 2015 r. – Elaine Farrell/Alan Whitty, Minister for the Environment, Irlandia i Attorney General, Motor Insurers Bureau of Ireland (MIBI)

(Sprawa C-413/15)

(2015/C 320/28)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Supreme Court

Strony w postępowaniu głównym

Powód w pierwszej instancji: Elaine Farrell

Druga strona postępowania: Alan Whitty, Minister for the Environment, Irlandia i Attorney General, Motor Insurers Bureau of Ireland (MIBI)

Pytania prejudycjalne

1) Czy kryteria określone w wyroku Foster i in. (C-188/89), wymienione w jego pkt 20, służące ustaleniu, jakie podmioty uznaje się za działające w imieniu państwa członkowskiego, należy rozumieć w ten sposób, że poszczególne przesłanki stosuje się: a) łącznie, czy b) rozdzielnie?

2) W zakresie, w jakim odrębne kwestie, o których mowa w wyroku Foster i in. (C-188/89), można ewentualnie uznać za czynniki, które powinny zostać należycie uwzględnione przy dokonywaniu kompleksowej oceny, nasuwa się pytanie, czy istnieje podstawowa zasada dotycząca odrębnych czynników wskazanych w tym wyroku, którą sąd powinien stosować w toku rozumowania dotyczącego oceny, czy określona jednostka jest podmiotem działającym w imieniu państwa?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 320/23

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 5 sierpnia 2015 r. – Evelyn Danqua/Minister for Justice and Equality Ireland; Attorney General

(Sprawa C-429/15)

(2015/C 320/31)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Court of Appeal

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Evelyn Danqua

Druga strona postępowania: Minister for Justice and Equality Ireland; Attorney General

Przy udziale: Refugee Legal Services

Pytania prejudycjalne

1) Czy postępowanie w sprawie wniosku o udzielenie azylu, które regulowane jest przepisami prawa krajowego wykonującymi zobowiązania państwa członkowskiego na gruncie dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony, może stanowić właściwy punkt odniesienia dla oceny procedury w sprawie wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej z punktu widzenia wymogów zasady równoważności?
1)

Czy przepisy dyrektywy 2006/112//WE z dnia 28 listopada 2006 r. (1) zgodnie z orzecznictwem wspólnotowym przytoczonym w uzasadnieniu, stoją na przeszkodzie przepisom krajowym państw członkowskich – takim jak wyżej wspomniane przepisy obowiązujące we Włoszech (art. 19 dekretu prezydenta republiki 633/1972) – które wykluczają, także z punktu widzenia prawa karnego, możliwość wykonywania prawa do odliczenia, jeżeli nie zostały złożone deklaracje podatku VAT, a w szczególności deklaracja dotycząca roku następującego po roku, w którym prawo to powstało?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 320/19

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 20 maja 2015 r. w sprawie T-456/10 Timab Industries i CFPR/Komisja, wniesione w dniu 27 lipca 2015 r. przez Timab Industries i Cie financière et de participations Roullier (CFPR)

(Sprawa C-411/15 P)

(2015/C 320/27)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszące odwołanie: Timab Industries i Cie financière et de participations Roullier (CFPR) (przedstawiciel: N. Lenoir, avocate)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszących odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu z dnia 20 maja 2015 r. wydanego w sprawie T-456/10;

— odesłanie sprawy do Sądu w celu obniżenia we właściwy sposób kwoty grzywny;

— incydentalnie, stwierdzenie, że Sąd naruszył prawo do sprawiedliwego procesu ze względu na nadmierny czas trwania postępowania sądowego;

— obciążenie Komisji całością kosztów postepowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszące odwołanie podnoszą pięć zarzutów zmierzających do uchylenia zaskarżonego wyroku.

W pierwszej kolejności wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył zasady dotyczące ciężaru dowodu oraz prawo do obrony, uznając, że zadaniem skarżących było udowodnienie w trakcie postępowania ugodowego, że nie uczestniczyły one w kartelu przed rokiem 1993.

W drugiej kolejności podnoszą one, że Sąd naruszył ich prawo do nieoskarżania samego siebie oraz prawo do obrony. Według nich Sąd nie wykonał swego nieograniczonego prawa orzekania, rezygnując z przeprowadzenia kontroli obowiązku dowodowego Komisji w odniesieniu do domniemanych „oświadczeń” skarżących, co miało znaczący wpływ na ustalenie wysokości grzywny.

W trzeciej kolejności wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd przekroczył zakres przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania, uznając za „nowe elementy” uznanie przez Komisję, po wycofaniu się skarżących z postepowania ugodowego, że nie uczestniczyły one w kartelu w latach 1978–1992, po to by móc uzasadnić wymierzenie znacznie większej grzywny za naruszenie, którego czas trwania był istotnie ograniczony.

W czwartej kolejności wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył swe nieograniczone prawo orzekania, przedstawił w wyroku wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie, dopuścił się naruszeń prawa przy stosowaniu postępowania ugodowego oraz naruszył zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i równego traktowania, zatwierdzając prawie całkowite uchylenie obniżek ze względu na współpracę przyznanych w trakcie postępowania ugodowego, w sytuacji gdy skarżące nie mogły racjonalnie spodziewać tak daleko idącej w skutkach decyzji.

W ostatniej kolejności wnoszące odwołanie zarzucają Sądowi, że naruszył on swe nieograniczone prawo orzekania, a także zasady równego traktowania oraz indywidualizacji kar.

Incydentalnie wnoszące odwołanie zwracają się w końcu do Trybunału o stwierdzenie, że Sąd zlekceważył prawo do sprawiedliwego procesu, naruszając art. 47 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 ust. 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, ze względu na to, że czas trwania postępowania był nadmiernie długi.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 320/15

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 29 czerwca 2015 r.– Google Ireland Limited, Google Italy Srl/Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

(Sprawa C-322/15)

(2015/C 320/21)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Google Ireland Limited, Google Italy Srl

Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) stoi na przeszkodzie dla stosowania zaskarżonej decyzji Autorita di garanzia delle Telecomunicazioni nr 397/13/CONS i związanych z nią przepisów prawa krajowego, w interpretacji przyjętej przez tenże urząd, wymagających całościowej „informacji gospodarczej o systemie telekomunikacyjnym” (którą należy sporządzić zgodnie z włoskimi przepisami księgowymi) w sprawie działalności gospodarczej prowadzonej w stosunku do włoskich konsumentów – która to informacja uzasadniona jest celami ochrony konkurencji powiązanymi z innymi, bardziej ograniczonymi funkcjami instytucjonalnymi urzędu chroniącego pluralizm w rozważanym sektorze – od operatorów, pomimo iż nie są oni objęci zakresem stosowania przepisów z tego sektora (tekstem jednolitym o audiowizualnych i radiofonicznych usługach medialnych), a w szczególności w rozpatrywanych okolicznościach faktycznych od operatora krajowego wykonującego jedynie usługi na rzecz swojej zależnej spółki prawa irlandzkiego, a także, w odniesieniu do tej spółki, od operatora niemającego siedziby i nieprowadzącego działalności z wykorzystaniem pracowników na terytorium kraju, czyli innymi słowy czy stosowanie tej decyzji i tych przepisów stanowi środek ograniczający swobodne świadczenie usług wewnątrz Unii Europejskiej z naruszeniem art. 56 traktatu?
2.

Czy ten art. 5 ust. 2 tej konwencji znajduje zastosowanie w przypadkach, w których reklama czy też zachęta do nawiązania stosunku umownego są kierowane z kraju, w którym konsument [ma] swe główne [miejsce zamieszkania], lecz podpisuje on umowy w miejscu, w którym przebywa on czasowo, zaś strona zawartej z tym konsumentem umowy czy też jej przedstawiciel otrzymali od tego konsumenta zlecenie w kraju, w którym znajduje się jego główne miejsce zamieszkania?
—

stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do przepisów dyrektywy Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Rumunia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 ust. 1 wskazanej dyrektywy;