5

W pkt 1–8 zaskarżonego wyroku Sąd przedstawił pokrótce okoliczności powstania sporu w następujący sposób: „1 W celu umożliwienia włoskim producentom mleka uiszczenia dodatkowej opłaty wyrównawczej w wysokości 1386475000 EUR należnej Unii z powodu przekroczenia kwoty mlecznej przyznanej Republice Włoskiej za lata od 1995/1996 do 2001/2002, państwo to wystąpiło do Rady Unii Europejskiej z wnioskiem o zezwolenie na ustanowienie systemu pomocy państwa na podstawie art. 88 ust. 2 akapit trzeci WE. 2 Decyzją 2003/530/WE z dnia 16 [lipca] 2003 r. w sprawie zgodności ze wspólnym rynkiem pomocy, jaką Republika Włoska zamierza przyznać na rzecz swoich producentów mleka (Dz.U. [2003] L 184, s. 15, zwaną dalej »decyzją Rady«), Rada zezwoliła temu państwu członkowskiemu na »zastąpienie tych producentów w celu uiszczenia na rzecz [Unii] kwoty od nich należnej względem [Unii] tytułem dodatkowej opłaty wyrównawczej dotyczącej mleka i produktów mlecznych za okresy od 1995/1996 do 2001/2002 r.« [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty z tej decyzji poniżej] (art. 1 decyzji Rady). Zezwoliła ona również na »[umożliwienie zainteresowanym] spłaty ich długu [względem Republiki Włoskiej] poprzez prolongatę spłaty bez odsetek, rozłożoną na wiele lat« (art. 1 decyzji Rady). 3 Ta deklaracja zgodności została obwarowana dwiema kategoriami warunków. Po pierwsze, Rada nałożyła na władze włoskie obowiązek z jednej strony zgłoszenia kwoty odpowiadającej dodatkowej opłacie wyrównawczej należnej od producentów mleka do Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji w Rolnictwie (EFOGR), a z drugiej strony odliczenia wartości ich długu względem Unii oraz odsetek z nim związanych od wydatków finansowanych przez EFOGR (art. 2 decyzji Rady). Po drugie, Rada zażądała, aby producenci mleka zwrócili swój dług względem Republiki Włoskiej w całości z jednej strony w formie stałych rocznych rat, a z drugiej strony w okresie nieprzekraczającym 14 lat, licząc od dnia 1 stycznia 2004 r. (art. 1 decyzji Rady). 4 W tym kontekście władze włoskie przyjęły decreto‑legge n. 49, riforma della normativa in tema di applicazione del prelievo supplementare nel settore del latte e dei prodotti lattiero‑caseari (dekret ustawodawczy nr 49 w sprawie zmiany przepisów dotyczących stosowania dodatkowej opłaty wyrównawczej w sektorze mleka i produktów mlecznych z dnia 28 marca 2003 r.) (GURI nr 75 z dnia 31 marca 2003 r., s. 4) oraz decreto ministeriale del 30 luglio 2003, disposizioni per il versamento del prelievo supplementare, dovuto e non versato per i periodi dal 1995/1996 al 2001/2002 di cui all’art. 10, comma 34, della legge n. 119/2003 (dekret ministra z dnia 30 lipca 2003 r. w sprawie przepisów dotyczących przekazania dodatkowej opłaty wyrównawczej należnej i nieprzekazanej za okresy od 1995/1996 do 2001/2002, o której mowa w art. 10 akapit 34 ustawy nr 119/2003) (GURI nr 183 z dnia 8 sierpnia 2003 r., s. 33). Połączone przepisy tych dwóch aktów przewidywały zasadniczo, że kwota dodatkowej opłaty wyrównawczej, z tytułu której zobowiązanie przejęła Republika Włoska, ma być zwrócona w całości przez producentów mleka, bez naliczania odsetek, w formie rocznych transzy płatnych w takiej samej wysokości, przy czym łączna kwota miała być rozłożona na raty w okresie nieprzekraczającym 14 lat (zwanym dalej »systemem rozłożenia opłat [płatności] na raty«). 5 Po kilkukrotnej zmianie tych przepisów […] władze włoskie przyjęły w dniu 26 lutego 2011 r. legge n. 10, Conversione in legge, con modificazioni, del decreto‑legge 29 dicembre 2010, n. 225, recante proroga di termini previsti da disposizioni legislative e di interventi urgenti in materia tributaria e di sostegno alle imprese e alle famiglie (ustawę nr 10 przekształcającą, ze zmianami, ustawę z mocą dekretu nr 225 z dnia 29 grudnia 2010 r. dotyczącego odroczenia terminów przewidzianych w przepisach prawa i działań o charakterze pilnym w sprawach fiskalnych oraz wsparcia na rzecz przedsiębiorstw i rodzin) (GURI nr 47 z dnia 26 lutego 2011 r., suplement zwyczajny nr 53), która weszła w życie dnia następnego. Mocą tego aktu wprowadzono w szczególności w art. 1 ust. 12 duodecies decreto‑legge nr 225, który przewidywał, że »w celu sprostania poważnemu kryzysowi, jaki dotknął sektor mleczarski, terminy płatności kwot, które stawały się wymagalne z dniem 31 grudnia 2010 r. i o których mowa w przewidzianych w dekrecie z mocą ustawy nr 49 planach rozłożenia płatności na raty, zostały odroczone do dnia 30 czerwca 2011 r.« oraz dalsze przepisy (zwane dalej »odroczeniem płatności«). 6 Władze włoskie poinformowały Komisję, że »dotacja‑ekwiwalent« tego środka została zapisana do puli na pomoc de minimis dla Włoch, przewidzianą dla tego państwa w załączniku do rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1535/2007 z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie zastosowania art. [107] i [108 TFUE] w odniesieniu do pomocy de minimis w sektorze produkcji rolnej (Dz.U. [2007], L 337, s. 35) […]. 7 Decyzją C(2011) 10055 wersja ostateczna z dnia 11 stycznia 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.33726 (11/C) [ex SA.33726 (11/NN)] – Odroczenie płatności opłat wyrównawczych w sektorze mleka we Włoszech, której streszczenie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 10 lutego 2012 r. (Dz.U. [2012], C 37, s. 30), Komisja wszczęła [postępowanie] przewidzian[e] w art. 108 ust. 2 TFUE. Po pierwsze, zasadniczo wskazała ona na swe wątpliwości odnośnie do kwalifikacji odroczenia płatności w świetle art. 107 TFUE, jak również odnośnie do zgodności tego środka [z rynkiem wewnętrznym]. Po drugie, stwierdziła ona, że owo odroczenie płatności spowodowało naruszenie jednej z przesłanek przewidzianych w decyzji Rady, że to naruszenie przekształciło całość ustanowionego przez władze włoskie systemu płatności rozłożonych w czasie [systemu rozłożenia płatności na raty] w nową pomoc, w zakresie, w jakim dotyczyło ono producentów mleka, którzy skorzystali z odroczenia płatności, oraz że zgodność tej nowej pomocy z rynkiem wewnętrznym również nie została wykazana. 8 Mocą [spornej decyzji] Komisja uznała, w następstwie wymiany informacji z władzami włoskimi w toku postępowania administracyjnego, że każdy z tych dwóch analizowanych środków, czyli odroczenie uiszczenia opłaty z jednej strony oraz system rozłożenia opłat [płatności] na raty z drugiej strony, stanowił nową pomoc niezgodną z prawem, która jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym (art. 1 [spornej] decyzji). W konsekwencji nakazała ona Republice Włoskiej odzyskanie w sposób natychmiastowy i skuteczny kwot przyznanych producentom mleka, którzy skorzystali z odroczenia płatności, wraz z naliczeniem należnych odsetek (art. 2 i 3 [spornej] decyzji)”.