ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Postanowienie Sądu (dziewiąta izba) z dnia 12 września 2018 r. – RE / Komisja

(sprawa T‑257/17)

Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie – Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Dorozumiana odmowa dostępu – Umorzenie postępowania – Wyraźna odmowa dostępu – Dostosowanie żądań – Artykuł 86 ust. 4 lit. a) i b) regulaminu postępowania – Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania – Niedopuszczalność

1. Postępowanie sądowe – Dostosowanie żądań w trakcie postępowania – Wymogi formalne – Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów – Transpozycja pierwotnych zarzutów – Przesłanki [regulamin postępowania przed Sądem, art. 86 § 4 lit. a), b)] (zob. pkt 40, 41)

2. Postępowanie sądowe – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne – Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów [statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21 akapit pierwszy, art. 53 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Sądem, art. 76 lit. d)] (zob. pkt 54–56)

3. Postępowanie sądowe – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne – Określenie przedmiotu sporu – Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów – Skarga o naprawienie szkód wyrządzonych przez instytucję Unii – Wniosek o zadośćuczynienie za krzywdę – Wymogi minimalne [statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21 akapit pierwszy, art. 53 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Sądem, art. 76 lit. d)] (zob. pkt 61–63)

Przedmiot

Z jednej strony żądanie oparte na art. 263 TFUE mające na celu stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji Europejskiej oddalającej ponowny wniosek skarżącego z dnia 20 stycznia 2017 r. o udzielenie dostępu do dokumentów oraz decyzji sekretarza generalnego Komisji C(2017) 3718 final z dnia 24 maja 2017 r., jako że odmówiono w niej dostępu do notatki dotyczącej rekrutacji skarżącego, a z drugiej strony żądanie oparte na art. 268 TFUE mające na celu uzyskanie naprawienia domniemanych szkód, jakie skarżący miał ponieść wskutek odmowy dostępu do tych dokumentów oraz wskutek opóźnienia w rozpatrzeniu wniosku o udzielenie dostępu do owych dokumentów

Sentencja

1) Umarza się postępowanie w przedmiocie żądań mających na celu stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji Europejskiej oddalającej ponowny wniosek RE z dnia 20 stycznia 2017 r. o udzielenie dostępu do dokumentów.

2) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.
Zgodnie z art. 21 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który ma zastosowanie do postępowania przed Sądem na mocy art. 53 akapit pierwszy tego statutu, oraz zgodnie z art. 76 lit. d) i e) regulaminu postępowania każda skarga musi zawierać przedmiot sporu, podnoszone zarzuty i argumenty, zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów oraz żądania skarżącego. Elementy te winny być na tyle jasne i precyzyjne, by umożliwić stronie pozwanej przygotowanie obrony, a Sądowi rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi, w razie potrzeby bez dodatkowych informacji. W celu zapewnienia bezpieczeństwa prawnego i prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości do tego, by skarga była dopuszczalna, konieczne jest, by istotne okoliczności faktyczne i prawne, na których została oparta, wynikały, choćby w sposób zwięzły, lecz spójny i zrozumiały, z samej treści skargi.

Odnosząc się bardziej konkretnie do żądań stron, należy podkreślić, że wyznaczają one przedmiot sporu. Co za tym idzie, muszą one wyraźnie i jednoznacznie precyzować, czego domagają się strony.

(zob. pkt 24, 25)
Postanowienie Sądu (siódma izba) z dnia 22 listopada 2018 r. –

Daico International / EUIPO – American Franchise Marketing (RoB)

(sprawa T‑355/17)

Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny znak towarowy RoB – Unieważnienie prawa do znaku towarowego – Artykuł 60 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 68 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001) – Artykuł 49 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 23 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2018/625] – Artykuł 62 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 58 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2018/625] – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna

1. Znak towarowy Unii Europejskiej – Decyzje Urzędu – Poszanowanie prawa do obrony – Zakres zasady (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 75 zdanie drugie) (zob. pkt 21)

2. Znak towarowy Unii Europejskiej – Procedura – Doręczenie – Doręczenie listem poleconym – Obliczanie terminów – Data otrzymania (rozporządzenie Komisji nr 2868/95, art. 1 zasada 61 ust. 2, zasada 62 ust. 3) (zob. pkt 29, 30, 35)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 marca 2017 r. (sprawa R 1405/2016‑2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między American Franchise Marketing a Daico International

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
Postanowienie Sądu (siódma izba) z dnia 22 listopada 2018 r. – Daico International / EUIPO – American Franchise Marketing (RoB)

(sprawa T‑356/17)

Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny znak towarowy RoB – Unieważnienie prawa do znaku – Artykuł 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 94 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Zasada 62 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 58 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2018/625] – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna

1. Znak towarowy Unii Europejskiej – Decyzje Urzędu – Poszanowanie prawa do obrony – Zakres zasady (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 75 zdanie drugie) (zob. pkt 20)

2. Znak towarowy Unii Europejskiej – Procedura – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Okoliczności faktyczne i dowody nieprzedstawione w wyznaczonym w tym celu terminie – Uwzględnienie – Uznanie przysługujące izbie odwoławczej [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 51 ust. 1 lit. a), art. 76 ust. 2; rozporządzenie Komisji nr 2868/95, art. 1 zasada 40 ust. 5] (zob. pkt 23)

3. Znak towarowy Unii Europejskiej – Procedura – Doręczenie – Doręczenie listem poleconym – Obliczanie terminów – Data otrzymania (rozporządzenie Komisji nr 2868/95, art. 1, zasada 61 ust. 2, zasada 62 ust. 3) (zob. pkt 31, 32, 37)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2017 r. (sprawa R 1407/2016‑2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między American Franchise Marketing a Daico International.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
2.

Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające wobec Syrii – Zamrożenie środków finansowych osób, podmiotów lub organów związanych z reżimem syryjskim – Prawo do obrony – Przekazanie dowodów obciążających – Kolejna decyzja, na podstawie której pozostawiono nazwisko lub nazwę skarżącego w wykazie osób objętych tymi środkami – Wcześniejsze poinformowanie o nowym zarzucie wynikającym z okoliczności znanych zainteresowanemu – Brak wyraźnego uzasadnienia w odniesieniu do tego nowego zarzutu – Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym – Brak [decyzje Rady: 2013/255/WPZiB, (WPZiB) 2016/850, (WPZiB) 2016/917] (zob. pkt 32–34)
Sprawa T‑565/17

CheapFlights International Ltd

przeciwko

Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Cheapflights – Przekazanie zgłoszenia znaku towarowego ekspertowi do ponownego rozpoznania w celu zbadania bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji – Zakwestionowanie przez właściciela wcześniejszego znaku towarowego – Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawierające ocenę ważności wcześniejszego znaku towarowego – Zakwestionowanie przez właściciela wcześniejszego znaku towarowego – Częściowa niedopuszczalność – Żądania incydentalne przedstawione na podstawie art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 216/96 – Wycofanie odwołania wniesionego do izby odwoławczej – Częściowe umorzenie postępowania

Streszczenie – Postanowienia Sądu (druga izba) z dnia 12 grudnia 2018 r.

Znak towarowy Unii Europejskiej – Uwagi osób trzecich i sprzeciw – Rozpatrywanie sprzeciwu – Zakres – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji podniesione przez zgłaszającego znak towarowy – Wykluczenie – Prawo Urzędu do podjęcia na nowo z własnej inicjatywy badania bezwzględnych podstaw [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 37, 40–42, art. 56 ust. 1 lit. a); rozporządzenie Rady 2015/2424, art. 38] Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Interes prawny – Konieczność posiadania istniejącego i aktualnego interesu prawnego – Ocena w chwili wniesienia skargi – Skarga mogąca przynieść korzyść skarżącemu – Brak – Niedopuszczalność (art. 263 akapit czwarty TFUE) Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty podlegające zaskarżeniu – Pojęcie – Akty wywołujące wiążące skutki prawne – Oceny przedstawione w uzasadnieniu decyzji izby odwoławczej – Wykluczenie (art. 263 akapit czwarty TFUE) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie odwoławcze – Odwołanie do izby odwoławczej – Zakwestionowanie zaskarżonej decyzji przez stronę pozwaną w jej odpowiedzi na odwołanie – Wycofanie przez drugą stronę jej odwołania wniesionego do izby odwoławczej – Wpływ – Wycofanie na etapie skargi przed Sądem – Charakter zawieszający skargi przed Sądem (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 71 ust. 3; rozporządzenie Komisji nr 216/96, art. 8 ust. 3) Postępowanie sądowe – Pismo wszczynające postępowanie – Wymogi formalne – Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów – Analogiczne wymogi w odniesieniu do zarzutów szczegółowych powoływanych na poparcie zarzutu [statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21 akapit pierwszy, art. 53 akapit pierwszy; regulamin Sądu, art. 177 § 1 lit. d)]
Postanowienia Sądu (siódma izba) z dnia 13 grudnia 2018 r. –

Bowles/EBC

(sprawa T‑447/17)

Służba publiczna – Personel EBC – Decyzja o powołaniu na stanowisko doradcy prezesa i koordynatora zarządu – Brak niekorzystnego aktu – Brak interesu prawnego – Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna

1. Postępowanie sądowe – Orzeczenie wydane w formie postanowienia z uzasadnieniem – Warunki – Skarga oczywiście niedopuszczalna lub prawnie oczywiście bezzasadna (regulamin postępowania przed Sądem, art. 126) (zob. pkt 14, 15)

2. Skargi urzędników – Skarga na decyzję oddalającą zażalenie – Skutek – Zaskarżenie kwestionowanego aktu do sądu – Wyjątek – Decyzja niemająca charakteru potwierdzającego (regulamin pracowniczy, art. 90, 91) (zob. pkt 19, 22)

3. Skargi urzędników – Pracownicy Europejskiego Banku Centralnego – Akt niekorzystny – Pojęcie – Decyzja o bezpośrednim powołaniu dotycząca stanowiska doradcy prezesa i koordynatora zarządu – Wyłączenie [art. 270 TFUE; regulamin pracowniczy, art. 90, 91; regulamin pracowniczy Europejskiego Banku Centralnego, art. 1a.7 lit. d)] (zob. pkt 33, 34, 36, 45–48, 53)

4. Urzędnicy – Akty administracji – Decyzja dorozumiana – Pojęcie (zob. pkt 54)

5. Skargi urzędników – Interes prawny – Konieczność posiadania istniejącego i aktualnego interesu prawnego – Ocena w chwili wniesienia skargi – Skarga mogąca przynieść korzyść skarżącemu (regulamin pracowniczy, art. 90, 91) (zob. pkt 74–77, 83–85)

6. Skargi urzędników – Żądanie odszkodowawcze powiązane z żądaniem stwierdzenia nieważności – Oddalenie żądania stwierdzenia nieważności powodujące oddalenie żądania odszkodowawczego (regulamin pracowniczy, art. 90, 91) (zob. pkt 103–105)

Przedmiot

Skarga na podstawie art. 270 TFUE i art. 50a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zmierzająca: po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji zarządu EBC z dnia 31 stycznia 2017 r. w sprawie powołania pana S. na stanowisko doradcy prezesa i koordynatora zarządu; po drugie, do stwierdzenia nieważności decyzji o niepowołaniu skarżącego na to stanowisko; po trzecie, do stwierdzenia nieważności decyzji niepozwalającej skarżącemu ubiegać się o to stanowisko; a wreszcie, do uzyskania naprawienia szkody, jaką skarżący w swej ocenie poniósł.

Sentencja

1) Skarga zostaje odrzucona jako w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna.
2)

Postępowanie w sprawie złożonych przez Polską Grupę Energetyczną S.A. (PGE), Republikę Francuską, Elektrárny Opatovice, a.s. i Saale Energie GmbH, Sev.en EC, a.s., Freistaat Sachsen, Elektrárna Počerady, a.s., European Environmental Bureau (EEB) oraz Client Earth wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.
W braku publikacji lub notyfikacji termin do wniesienia skargi rozpoczyna swój bieg dopiero od momentu, gdy zainteresowana osoba zapoznała się z dokładnym brzmieniem i uzasadnieniem danego aktu, pod warunkiem że zażądała pełnej treści w rozsądnym terminie. Z tym zastrzeżeniem termin do wniesienia skargi może rozpocząć bieg dopiero od momentu, gdy dana osoba trzecia dokładnie zapoznała się z treścią i uzasadnieniem aktu w sposób umożliwiający jej użyteczne skorzystanie z prawa do wniesienia skargi.

Rozsądny termin dla wystąpienia z żądaniem przekazania decyzji po powzięciu wiadomości o jej istnieniu nie jest terminem zawitym wynikającym automatycznie z długości terminu do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności, lecz terminem zależnym od okoliczności danego przypadku. W odniesieniu do pojęcia rozsądnego terminu w innych sprawach zostało już orzeczone, iż dwumiesięczny termin, rozpoczynający bieg od daty powzięcia wiadomości o istnieniu decyzji w celu zażądania jej przekazania, przekracza rozsądny termin. Z orzecznictwa wynika także, iż żądanie przekazania pełnego tekstu decyzji, wniesione ponad cztery miesiące po powzięciu przez skarżącego wiadomości o istnieniu aktu należy uznać za wniesione po przekroczeniu jakiegokolwiek rozsądnego terminu.

Za wniesioną z oczywistym przekroczeniem terminu i podlegającą odrzuceniu należy uznać skargę wniesioną ponad rok po powzięciu wiadomości o istnieniu aktu.

(zob. pkt 33, 39–41, 47)
Wyrok Sądu (ósma izba) z dnia 19 listopada 2018 r. –

Landesbank Baden-Württemberg/CRU

(sprawa T‑14/17)

Skarga o stwierdzenie nieważności – Unia gospodarcza i walutowa – Unia bankowa – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych (SRM) – Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) – Ustalenie składki ex ante za rok 2016 – Termin do wniesienia skargi – Przekroczenie terminu – Oczywista niedopuszczalność

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Termin – Rozpoczęcie biegu terminu – Akt nieopublikowany i niedoręczony skarżącemu – Dokładne zapoznanie się z treścią i uzasadnieniem – Obowiązek zażądania przedstawienia całego tekstu w rozsądnym terminie od chwili dowiedzenia się o jego istnieniu – Dochowanie rozsądnego terminu – Kryteria oceny (art. 263 akapit szósty TFUE) (zob. pkt 35, 44–46 51)

2. Akty instytucji – Ogólny obowiązek informowania adresatów o środkach odwoławczych i terminach – Brak (art. 263 akapity czwarty i szósty, art. 275 akapit drugi TFUE) (zob. pkt 41)

Przedmiot

Sformułowane na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji wydanej przez SRB na sesji wykonawczej w dniu 15 kwietnia 2016 r. w sprawie składek ex ante za 2016 r. na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2016/06), i po drugie, decyzji wydanej przez SRB na sesji wykonawczej w dniu 20 maja 2016 r. w sprawie korekty składek ex ante za 2016 r. wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, uzupełniającej decyzję SRB z dnia 15 kwietnia 2016 r. (SRB/ES/SRF/2016/13), w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona jako oczywiście niedopuszczalna.

2) Landesbank Baden-Württemberg zostaje obciążony własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB).
W sposób oczywisty niedopuszczalna jest skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (ERCEA) w zakresie, w jakim skarżący postanowił wnieść w odniesieniu do tej decyzji odwołanie w trybie administracyjnym na podstawie art. 22 rozporządzenia nr 58/2003 ustanawiającego statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi. Jako że skarżący wybrał środek odwoławczy w trybie administracyjnym, który doprowadził do wydania decyzji przez Komisję będącą organem kontroli zgodności z prawem aktów ERCEA, nie może on już zaskarżyć decyzji ERCEA w drodze skargi do sądu na podstawie art. 263 TFUE.

(zob. pkt 32, 33)
26

Jak jednak wynika z orzecznictwa, takie złagodzenie znajdujących zastosowanie przesłanek oceny istnienia pilnego charakteru, uzasadnione prawem do skutecznego środka prawnego, znajduje uzasadnienie wyłącznie na etapie poprzedzającym wniesienie skargi, o ile przestrzegany jest okres zawieszenia wynikający z art. 118 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1), oraz art. 171 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia nr 966/2012 (Dz.U. 2012, L 362, s. 1). Z uwagi na to, że instytucja zamawiająca zawarła umowę z wybranym wykonawcą po upływie tego terminu, a przed złożeniem wniosku w przedmiocie środków tymczasowych, powyższe złagodzenie już nie jest uzasadnione [zob. podobnie postanowienie z dnia 23 kwietnia 2015 r., Komisja/Vanbreda Risk & Benefits, C‑35/15 P(R), EU:C:2015:275, pkt 34, 42].
13

W odrębnym piśmie złożonym w sekretariacie Sądu w tym samym dniu PGNiG wystąpiło z niniejszym wnioskiem o zastosowanie środków tymczasowych, w którym wniosło do prezesa Sądu o: – zawieszenie wykonania zaskarżonej decyzji do chwili wydania wyroku kończącego postępowanie główne; – zobowiązanie Komisji do tego, aby zażądała od BNetzA podjęcia wszelkich dostępnych środków prawnych zmierzających do wstrzymania, do chwili wydania wyroku kończącego postępowanie główne, wykonania decyzji, ugody, umowy publicznoprawnej lub innego aktu stosowania prawa, który modyfikuje decyzję BNetzA z dnia 25 lutego 2009 r., w jej brzmieniu z dnia 7 lipca 2009 r., zmienia ją, uzupełnia, uchyla lub w inny sposób na nią wpływa; – zobowiązanie BNetzA do podjęcia wszelkich dostępnych środków prawnych zmierzających do wstrzymania, do chwili wydania wyroku kończącego postępowanie główne, wykonania decyzji, ugody, umowy publicznoprawnej lub innego aktu stosowania prawa, który modyfikuje decyzję BNetzA z dnia 25 lutego 2009 r., w jej brzmieniu z dnia 7 lipca 2009 r., zmienia ją, uzupełnia, uchyla lub w inny sposób na nią wpływa; – zobowiązanie Komisji do tego, aby zażądała od OGT wstrzymania się, do chwili wydania wyroku kończącego postępowanie główne, z przeprowadzeniem aukcji na zdolności przesyłowe będące efektem wykonania zaskarżonej decyzji oraz z udostępnianiem mocy przesyłowych gazociągu OPAL na warunkach innych niż określone w decyzji BNetzA z dnia 25 lutego 2009 r., w jej brzmieniu z dnia 7 lipca 2009 r.; – zobowiązanie OGT do wstrzymania się, do chwili wydania wyroku kończącego postępowanie główne, z przeprowadzeniem aukcji na zdolności przesyłowe będące efektem wykonania zaskarżonej decyzji oraz z udostępnianiem mocy przesyłowych gazociągu OPAL na warunkach innych niż określone w decyzji BNetzA z dnia 25 lutego 2009 r., w jej brzmieniu z dnia 7 lipca 2009 r.; – zobowiązanie Komisji do tego, aby zażądała od BNetzA, OGT, OAO Gazprom i OOO Gazprom wstrzymania, do chwili wydania wyroku kończącego postępowanie główne, wykonywania umowy publicznoprawnej na warunkach zatwierdzonych zaskarżoną decyzją; – zobowiązanie BNetzA, OGT, OAO Gazprom i OOO Gazprom do wstrzymania, do chwili wydania wyroku kończącego postępowanie główne, wykonywania umowy publicznoprawnej na warunkach zatwierdzonych zaskarżoną decyzją.
18

Należy zaś podkreślić, że po pierwsze, zgodnie z art. 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 71 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001) po rozpatrzeniu odwołania co do istoty wniesionego od decyzji jednej z instancji, o których mowa w art. 58 ust. 1 tego rozporządzenia (obecnie art. 66 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001), izba odwoławcza „może albo skorzystać z uprawnień w granicach kompetencji posiadanych przez instancję, która podjęła zaskarżoną decyzję, albo przekazać sprawę do wspomnianej instancji w celu dalszego postępowania”. Wynika z tego, że izba odwoławcza nie jest właściwa do kierowania nakazów do instancji, której decyzję badała [postanowienia: z dnia 30 czerwca 2009 r., Securvita/OHIM (Natur‑Aktien‑Index), T‑285/08, EU:T:2009:230, pkt 16; z dnia 17 maja 2017 r., Piper Verlag/EUIPO (THE TRAVEL EPISODES), T‑164/16, niepublikowane, EU:T:2017:352, pkt 18].
24

Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 21 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który ma zastosowanie do postępowania przed Sądem na mocy art. 53 akapit pierwszy tego statutu, oraz zgodnie z art. 76 lit. d) i e) regulaminu postępowania każda skarga musi zawierać przedmiot sporu, podnoszone zarzuty i argumenty, zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów, oraz żądania skarżącego. Elementy te winny być na tyle jasne i precyzyjne, by umożliwić stronie pozwanej przygotowanie obrony, a Sądowi rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi, w razie potrzeby bez dodatkowych informacji. W celu zapewnienia bezpieczeństwa prawnego i prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości do tego, by skarga była dopuszczalna, konieczne jest, by istotne okoliczności faktyczne i prawne, na których została oparta, wynikały, choćby w sposób zwięzły, lecz spójny i zrozumiały, z samej treści skargi (zob. postanowienie z dnia 27 marca 2017 r., Frank/Komisja, T‑603/15, niepublikowane, EU:T:2017:228, pkt 37, 38 i przytoczone tam orzecznictwo).
27

Wreszcie, o ile wniosek w przedmiocie środka tymczasowego może zostać uzupełniony w zakresie aspektów szczegółowych poprzez odniesienia do załączonych do niego dokumentów, o tyle dokumenty te nie mogą zrekompensować braku zasadniczych elementów wniosku. Zadaniem sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych nie jest poszukiwanie, zamiast zainteresowanej strony, informacji zawartych w załącznikach do wniosku w przedmiocie środka tymczasowego, w skardze w sprawie głównej lub w załącznikach do niej, które mogłyby potwierdzić wniosek w przedmiocie środka tymczasowego. Taki obowiązek nałożony na sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych mógłby ponadto pozbawić skuteczności art. 156 § 5 regulaminu postępowania, który przewiduje, że wniosek o zastosowanie środków tymczasowych powinien być złożony w odrębnym piśmie (zob. podobnie postanowienie z dnia 20 czerwca 2014 r., Wilders/Parlament i in., T‑410/14 R, niepublikowane, EU:T:2014:564, pkt 16 i przytoczone tam orzecznictwo).
W pierwszej kolejności, w odniesieniu do wniosku, aby SRB naprawiła szkodę, jaką poniosła skarżąca, polegającą na wyższych wydatkach poniesionych przez nią w wyniku decyzji z dnia 15 kwietnia 2016 r., wniosek ten ostatecznie ma na celu żądanie zwrotu kwot jakoby nienależnie uiszczonych w wykonaniu tej decyzji. Wniosek ten zmierza zatem do obejścia ostatecznego charakteru tej decyzji. Dąży on do tych samych celów, na płaszczyźnie finansowej, co stwierdzenie nieważności obecnie niemożliwe z powodu upływu terminu. Wniosek taki jest zatem oczywiście niedopuszczalny ze względu na jego ścisły związek z żądaniem stwierdzenia nieważności, które samo jest oczywiście niedopuszczalne.
24

Co się tyczy w szczególności żądań stron, należy podkreślić, że określają one przedmiot sporu. Ważne jest zatem, aby wskazywały one w sposób wyraźny i jednoznaczny to, o co strony występują. W szczególności, w przypadku skargi o stwierdzenie nieważności akt, którego stwierdzenia nieważności się żąda, powinien być wyraźnie wskazany (wyrok z dnia 10 lipca 1990 r., Automec/Komisja, T‑64/89, EU:T:1990:42, pkt 67).