5

Artykuł 40 rozporządzenia nr 1408/71 brzmi następująco: „1. Pracownik, który podlegał kolejno lub przemiennie ustawodawstwu dwóch lub kilku państw członkowskich, z których co najmniej jedno nie było ustawodawstwem rodzaju określonego w przepisach art. 37 ust. 1, korzysta ze świadczeń zgodnie z przepisami rozdziału 3, które stosuje się odpowiednio, z uwzględnieniem przepisów ust. 4. 2. Jednakże pracownik, którego dotknęła niezdolność do pracy, po której następuje inwalidztwo w okresie podlegania ustawodawstwu wymienionemu w załączniku IV część A, korzysta ze świadczeń, zgodnie z przepisami art. 37 ust. 1, pod następującymi warunkami: — spełnia warunki wymagane przez to ustawodawstwo lub przez inne ustawodawstwo tego samego rodzaju, z uwzględnieniem, w odpowiednim przypadku, przepisów art. 38, ale bez konieczności uwzględniania okresów ubezpieczenia ukończonych z uwzględnieniem ustawodawstw niewymienionych w załączniku IV część A, oraz — nie spełnia warunków wymaganych do nabycia prawa do świadczenia z tytułu inwalidztwa [niezdolnosci do pracy] zgodnie z ustawodawstwem niewymienionym w załączniku IV część A, oraz — nie dochodzi praw do emerytur, uwzględniając art. 44 ust. 2 zdanie drugie. a) Do celów określenia prawa do świadczeń zgodnie z ustawodawstwem państw członkowskich, wymienionym w załączniku IV część A, które uzależnia przyznanie świadczeń z tytułu inwalidztwa [niezdolności do pracy] od korzystania przez określony czas przez zainteresowanego ze świadczeń pieniężnych w razie choroby lub pozostawania w stanie niezdolności do pracy, w przypadku gdy pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek, którzy podlegali temu ustawodawstwu, są dotknięci niezdolnością do pracy, po której nastąpiło inwalidztwo w czasie podlegania ustawodawstwu innego państwa członkowskiego, uwzględnia się, bez uszczerbku dla przepisów art. 37 ust. 1: i) wszystkie okresy, w odniesieniu do tej niezdolności do pracy, korzystania, zgodnie z ustawodawstwem drugiego państwa członkowskiego, ze świadczeń pieniężnych w razie choroby lub, zamiast tych świadczeń, z wynagrodzenia; ii) wszystkie okresy, w odniesieniu do inwalidztwa, po którym nastąpiła ta niezdolność do pracy [które nastąpiło po tej niezdolności do pracy], korzystania ze świadczeń w rozumieniu niniejszego rozdziału 2 i następnego rozdziału 3 z tytułu inwalidztwa, przyznanych z tytułu inwalidztwa zgodnie z ustawodawstwem drugiego państwa członkowskiego; tak jakby chodziło o okres, w czasie którego świadczenia pieniężne w razie choroby były wypłacane osobie zainteresowanej zgodnie z ustawodawstwem pierwszego państwa członkowskiego, lub o okres, podczas którego zainteresowany był niezdolny do pracy w rozumieniu tego ustawodawstwa. b) Prawo do świadczeń z tytułu inwalidztwa [niezdolności do pracy] zgodnie z ustawodawstwem pierwszego państwa członkowskiego nabywane jest bądź po zakończeniu początkowego okresu rekompensaty z tytułu choroby przewidzianego przez to ustawodawstwo bądź po zakończeniu początkowego okresu niezdolności do pracy przewidzianego przez to ustawodawstwo i nie wcześniej niż: i) w dniu nabycia prawa do świadczeń z tytułu inwalidztwa [niezdolności do pracy], określonych w lit. a) [ppkt] ii) zgodnie z ustawodawstwem drugiego państwa członkowskiego; lub ii) następnego dnia po upływie ostatniego dnia, w którym zainteresowany ma prawo do świadczenia pieniężnego w razie choroby zgodnie z ustawodawstwem drugiego państwa członkowskiego. 4. Decyzja podjęta przez instytucję państwa członkowskiego dotycząca stopnia inwalidztwa [niezdolności do pracy] wnioskującego wiąże instytucje innych zainteresowanych państw członkowskich, pod warunkiem że zgodność między ustawodawstwem tych państw w sprawie stopni inwalidztwa [niezdolności do pracy] jest potwierdzona w załączniku V”.