ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

klasa 35: „usługi franchisingowe, mianowicie przekazywanie gospodarczego i organizatorskiego know‑how w celu urynkowienia towarów i usług; administrowanie przedsiębiorstwem, promowanie towarów (promocje), marketing bezpośredni, doradztwo w zakresie działalności handlowej i prowadzenia przedsiębiorstwa dotyczące koncepcji, organizacji i prowadzenia systemów znajdowania klientów i kontaktów z klientami, zwłaszcza w zakresie programów mailingowych, rabatowych, bonów i premii; wydawanie nośników informacji i danych na rzecz osób trzecich (o ile ujęte w klasie 35), które nadają się do księgowania transakcji rabatowych, bonów i premiowych, zwłaszcza książeczek bonów, kart kredytowych i czekowych, które zawierają dane identyfikacyjne lub informacje do odczytu maszynowego, zwłaszcza kart magnetycznych i chipowych jako tak zwanych kart inteligentnych (o ile ujęte w klasie 35); strategie promocji sprzedaży, przeprowadzanie gier hazardowych i licytacji cen jako strategie reklamowe, o ile zostały ujęte w klasie 35; usługi handlu detalicznego i hurtowego w zakresie środków piorących i do wybielania, preparatów do czyszczenia, polerowania, szorowania i preparatów ściernych, mydeł, produktów perfumeryjnych, olejków eterycznych, preparatów do ciała i pielęgnacji urody, płynów do płukania włosów, środków do czyszczenia zębów, materiałów oświetleniowych, świec i knotów do świec, preparatów farmaceutycznych i weterynaryjnych, środków sanitarnych do celów medycznych, dietetycznych substancji przystosowanych do celów medycznych, żywności dla niemowląt, plastrów, materiałów opatrunkowych, środków odkażających, środków do zwalczania robactwa, fungicydów, herbicydów, dodatków do kąpieli leczniczych, medycznych dodatków do żywności i do celów niemedycznych, papieru, kartonu i wyrobów z tych materiałów, druków, materiałów fotograficznych, artykułów papierniczych, materiałów szkoleniowych i dydaktycznych, materiałów z tworzyw sztucznych do pakowania, skóry i imitacji skóry oraz towarów z nich, skór i skafandr[ów], walizek podróżnych, toreb, plecaków, parasoli, parasoli słonecznych i lasek spacerowych, batów, biczów, uprzęży i wyrobów siodlarskich, urządzeń i pojemników do gospodarstwa domowego lub pojemników kuchennych, grzebieni i gąbek, szczotek, materiałów szczotkarskich, sprzętu do czyszczenia, szkła surowego lub półobrobionego, wyrobów szklanych, porcelany i naczyń ceramicznych, odzieży, obuwia, nakryć głowy, zabawek, artykułów gimnastycznych i sportowych, ozdób choinkowych, artykułów spożywczych, rolnych, ogrodowych i leśnych oraz ziaren, zwierząt żywych, owoców świeżych i warzyw, nasion, roślin żywych i kwiatów naturalnych, karmy, słodu, alkoholowych i niealkoholowych napojów oraz syropów, tabletek musujących i innych preparatów do sporządzania napojów, usługi w zakresie zamówień pocztowych (z wyjątkiem transportu) lub sprzedaż internetowa, wszystkie dotyczą [odpowiednio] produktów drogerii, kosmetyków, produktów perfumeryjnych, wyrobów z papieru, tekstyliów, napojów i artykułów spożywczych”;
90

Królestwo Hiszpanii zarzuca Komisji, że pomimo istnienia porównywalnych sytuacji potraktowała je ona w sposób odmienny w porównaniu do Irlandii i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. W tym względzie Królestwo Hiszpanii przypomina, że motyw 7 zaskarżonego rozporządzenia wskazuje z jednej strony ryzyko nadmiernych skutków społeczno‑gospodarczych zarówno dla sektora rybołówstwa, jak i dla powiązanego z nim przemysłu przetwórczego, a z drugiej strony wynikającą z tego ryzyka konieczność dokonania odliczeń w okresie pięcioletnim od 2011 r. do 2015 r. oraz możliwość, jeśli to konieczne, dokonania dalszych odliczeń na kolejne lata. Kryterium ryzyka skutków społeczno‑gospodarczych zostało również uwzględnione wcześniej przy przyjmowaniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 147/2007 z dnia 15 lutego 2007 r. dostosowującego określone kwoty połowowe od 2007 r. do 2012 r. na mocy art. 23 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 46, s. 10), w odniesieniu do odliczeń dokonanych od przydzielonych Irlandii i Zjednoczonemu Królestwu kwot połowowych dla makreli, które to odliczenia zostały ograniczone do górnego limitu 15% rocznej kwoty. Niemniej jednak w zaskarżonym rozporządzeniu, pomimo analogicznego uzasadnienia i istnienia porównywalnej sytuacji, Komisja nie zastosowała tego samego górnego limitu, lecz zastosowała procent rocznego odliczenia wyższy niż 15%, co stanowi nieuzasadnioną dyskryminację. Królestwo Hiszpanii dodaje, że w odróżnieniu od zaskarżonego rozporządzenia rozporządzenie nr 147/2007 zostało przyjęte w ramach procedury komitetowej, i mimo że wspomniany komitet nie wydał opinii w terminie, dane państwa członkowskie miały sposobność, jak potwierdza motyw 13 rozporządzenia nr 147/2007, wypowiedzenia się w przedmiocie kryteriów odliczenia. W braku wysłuchania władz hiszpańskich Komisja nie uwzględniła żadnego specyficznego dla hiszpańskiego rybołówstwa kryterium, które mogło pozwolić na określenie odpowiednich sytuacji w celu prawidłowego stosowania zasady równego traktowania. W każdym wypadku kryterium ryzyka skutków społeczno‑gospodarczych ma zastosowanie w ten sam sposób do sytuacji Irlandii i Zjednoczonego Królestwa z jednej strony i do Królestwa Hiszpanii z drugiej strony. W związku z tym Komisja była zobowiązana do stosowania w szczególności tego samego maksymalnego górnego limitu rocznego odliczenia wynoszącego 15% w zaskarżonym rozporządzeniu.
167

Używanie OPP zostało dopuszczone po raz pierwszy na podstawie dyrektywy Rady 67/427/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie wykorzystania określonych substancji konserwujących do zabezpieczenia powierzchni owoców cytrusowych oraz środków kontroli wykorzystywanych w jakościowej i ilościowej analizie substancji konserwujących w i na owocach cytrusowych (Dz.U. 148, s. 1) [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty z tej dyrektywy poniżej]. Artykuł 1 ust. 2 tej dyrektywy zmienił sekcję I załącznika do dyrektywy Rady 64/54/EWG z dnia 5 listopada 1963 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących substancji konserwujących dopuszczonych do użytku w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi poprzez dodanie do niej pozycji dotyczącej w szczególności OPP. Jak zatem wynika z art. 1 dyrektywy 64/54/EWG, załącznik do niej obejmował substancje konserwujące, które państwa członkowskie mogły zatwierdzić do celów ochrony środków przeznaczonych do spożycia przez ludzi (środki spożywcze). W dodanej dyrektywą 67/427 pozycji dotyczącej OPP przewidziano, że OPP mogły być stosowane „wyłącznie do zabezpieczenia powierzchni owoców cytrusowych”, a poza tym wskazano, że zabiegi te powinny być wskazane „w handlu detalicznym, opatrzone widoczną informacją zapewniającą w jednoznaczny sposób poinformowanie konsumentów”.
74

Po drugie, skarżący podnosi, że Rada ograniczyła się w niniejszej sprawie do przedstawienia nieprecyzyjnych i ogólnych względów w celu uzasadnienia umieszczenia jego nazwiska w wykazach. W tym względzie przypomina on, że zgodnie z orzecznictwem przy uwzględnieniu okoliczności, iż osoby i podmioty objęte środkami ograniczającymi nie mają prawa do uprzedniego przesłuchania, poszanowanie obowiązku uzasadnienia ma tym większe znaczenie. Uzasadnienie to powinno odnosić się nie tylko do podstaw prawnych zastosowania danego aktu, lecz także do szczegółowych i konkretnych powodów, dla których Rada, wykonując swoje uprawnienia dyskrecjonalne, uważa, że zainteresowane osoby lub podmioty powinny zostać objęte środkami ograniczającymi. Wreszcie skarżący twierdzi, że niewystarczającemu charakterowi uzasadnienia aktów Unii nie można zaradzić wyjaśnieniami przedstawionymi w ramach postępowania przed sądem Unii.
16

Zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009: „[…] w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego w rozumieniu ust. 2, zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli jest on identyczny lub podobny do wcześniejszego znaku [identyczny z wcześniejszym znakiem lub do niego podobny] i jest zarejestrowany dla towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których wcześniejszy znak jest zarejestrowany, jeżeli, w przypadku wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego, cieszy się on renomą we Wspólnocie i, w przypadku wcześniejszego krajowego znaku towarowego, cieszy się on renomą w danym państwie członkowskim i jeżeli używanie bez uzasadnionego powodu tego znaku towarowego przynosiłoby nienależyte korzyści z tego powodu lub byłoby szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy takiego wcześniejszego znaku towarowego [i jeżeli używanie tego znaku towarowego bez uzasadnionej przyczyny powodowałoby czerpanie nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub z renomy wcześniejszego znaku towarowego bądź też działało na ich szkodę]”.
1)

Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 1 oraz art. 4 decyzji Komisji 2011/282/UE z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię.
100

W swej replice skarżąca zauważa, że kryteria udzielenia zamówienia obejmowały wartość techniczną oraz cenę i że w odniesieniu do tej ostatniej jej oferty były wyraźnie lepsze niż pozostałe oferty. Jednakże ponieważ sprawozdanie z oceny nie obejmowało zestawienia cen, nie mogła ona dowiedzieć się, czy jej oferty odznaczały się korzystniejszym stosunkiem jakości do ceny. Jej zdaniem zatem jednym zgodnym z prawem sposobem odrzucenia jej ofert było zastosowanie kryteriów wymienionych w ogłoszeniu o zamówieniu, z uwzględnieniem oceny ogólnego charakteru odpowiedzi konsorcjum, ze względu na który, jak przyznaje, jej oferty mogły zostać zaklasyfikowane niżej niż oferty innych oferentów, biorąc pod uwagę brak jasności w odniesieniu do zasad funkcjonowania konsorcjum w zakresie personelu. W każdym razie kryteria udzielenia zamówienia dotyczące personelu nie mogły zostać uznane za kryteria udzielenia zamówienia, co prowadziłoby do zakwestionowania legalności ewentualnego odrzucenia oferty konsorcjum.
116

Ponadto, nawet przy założeniu, że poprzez tę argumentację Komisja zamierza skierować do Sądu powództwo wzajemne, oraz że mimo sformułowania klauzuli arbitrażowej Sąd jest właściwy do orzekania w przedmiocie tego powództwa, mając na względzie orzecznictwo, zgodnie z którym w systemie sądów Unii właściwość do orzekania w przedmiocie skargi głównej implikuje istnienie właściwości do orzekania w przedmiocie wszelkich żądań wzajemnych zgłoszonych w tym samym postępowaniu, których źródłem jest ten sam akt bądź ten sam fakt, który jest przedmiotem skargi (zob. postanowienie z dnia 27 maja 2004 r., Komisja/IAMA Consulting, C‑517/03, EU:C:2004:326, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo), to powództwo wzajemne byłoby w każdym wypadku niedopuszczalne ze względu na wymogi art. 46 § 1 lit. c) regulaminu postępowania. Takie powództwo nie wynika bowiem z wymaganą jasnością ani z pism Komisji, ani z uwag przedstawionych przez tę ostatnią na rozprawie i nie jest poparte argumentami i dowodami umożliwiającymi Sądowi ocenę jego zasadności i pozwalającymi skarżącej na przygotowanie repliki.
211

To niezbędne przekazywanie i gromadzenie decyzji właściwych władz odzwierciedlają ponadto obieg informacji przewidziany w szczególności w pkt 2, 3, 8 i 24 dokumentu zatytułowanego „Working methods of the Working Party on implementation of Common Position 2001/931 on the application of specific measures to combat terrorism” (metody pracy grupy roboczej ds. wdrożenia wspólnego stanowiska 2001/931 dotyczącego stosowania środków specyficznych dla zwalczania terroryzmu), stanowiącego załącznik II do dokumentu Rady 10826/1/07 REV 1 z dnia 28 czerwca 2007 r.
89

W ramach zarzutu trzeciego skarżąca podnosi, że Komisja w decyzji 2010/460 uznała, iż przyznana spółce Alcoa Trasformazioni preferencyjna taryfa była niezgodna z prawem jedynie w zakresie dotyczącym okresu, jaki nastąpił po dniu 31 grudnia 2005 r., kiedy to zdaniem tej instytucji przestała obowiązywać decyzja w sprawie Alumix. Skarżąca jest zaś zdania, że ze względu na to, iż taryfa zastosowana w odniesieniu do spółki Alcoa Trasformazioni i ta zastosowana w odniesieniu do niej począwszy od daty wejścia w życie decyzji AEEG nr 148/04 były identyczne (zgodnie z tym, co stanowił jej zdaniem w odniesieniu do Alcoa Trasformazioni dekret z 1995 r., a następnie dekret z 2004 r. oraz w odniesieniu do niej jedynie dekret z 2004 r.), różnica w traktowaniu tych dwóch podmiotów nie jest uzasadniona ani w zakresie dotyczącym stwierdzenia bezprawności pomocy, ani, co za tym idzie, w zakresie dotyczącym żądania zwrotu otrzymanych na podstawie dekretu z 2004 r. płatności wyrównawczych.
2

W dniu 21 kwietnia 2011 r. skarżąca, czyli przedsiębiorstwo Schenker AG, świadczące usługi logistyczne, wystąpiła do Komisji z wnioskiem o udzielenie dostępu – tytułem żądania głównego – do całości akt postępowania administracyjnego zakończonego decyzją w sprawie frachtu lotniczego (zwanych dalej „aktami dotyczącymi frachtu lotniczego”) – pomocniczo – do pełnej wersji decyzji w sprawie frachtu lotniczego względnie – dalej pomocniczo – do wersji jawnej tej decyzji, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43). We wniosku skarżąca podniosła, że miała szczególny interes w uzyskaniu dostępu do tych dokumentów, ponieważ dwóch spośród adresatów decyzji w sprawie frachtu lotniczego wystąpiło przeciwko niej ze skargą do sądu niderlandzkiego w celu stwierdzenia, że nie mają oni obowiązku odszkodowania względem tej spółki w związku z naruszeniem prawa konkurencji.
59

Wynika z tego, że szczególne i konkretne konsekwencje, jakie pociągnęła za sobą zaskarżona decyzja w przypadku członków skarżącej, urzeczywistniły się w postaci aktów prawa krajowego, czyli ustawy w sprawie podatków od gier losowych, w drodze której wprowadzono w Danii rozpatrywany system pomocowy, oraz w postaci przyjętych w wykonaniu tej ustawy aktów określających należne od podatników kwoty, które to akty stanowią jako takie środki wykonawcze, których przyjęcie jest wymagane przez zaskarżoną decyzję w rozumieniu art. 263 akapit czwarty in fine TFUE (zob. podobnie wyroki z dnia 27 lutego 2014 r.: Stichting Woonpunt i in./Komisja, C‑132/12 P, Zb.Orz., EU:C:2014:100, pkt 53; Stichting Woonlinie i in./Komisja, C‑133/12 P, Zb.Orz., EU:C:2014:105, pkt 40). Aby rozpatrywany system pomocowy wywołał wobec członków skarżącej skutki, akty te musiały zostać wydane po przyjęciu zaskarżonej decyzji. Ponadto należy podnieść, że, ze względu na to, iż, jak twierdzi Królestwo Danii, akty te mogą zostać zakwestionowane przed sądem krajowym, członkowie skarżącej mieli możliwość zwrócenia się do sądu, nie będąc zmuszonymi do naruszenia w tym celu prawa. W ramach wniesionej do sądu krajowego skargi mogliby oni bowiem podnieść nieważność zaskarżonej decyzji i skłonić ten sąd do wystąpienia do Trybunału na podstawie art. 267 TFUE z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym (zob. podobnie wyrok z dnia 3 października 2013 r., Inuit Tapiriit Kanatami i in./Parlament i Rada, C‑583/11 P, Zb.Orz., EU:C:2013:625, pkt 93; ww. w pkt 30 wyrok Telefónica/Komisja, EU:C:2013:852, pkt 29).
10

Aspekty operacyjne postępowania EU Pilot zostały po raz pierwszy opisane w komunikacie Komisji z dnia 5 września 2007 r. zatytułowanym „Skuteczna Europa – stosowanie prawa wspólnotowego” [COM(2007) 502 wersja ostateczna]. W szczególności pkt 2.2 tego komunikatu, zatytułowany „Poprawa metod pracy”, stanowi, co następuje: „[…] Komisja mogłaby w dalszym ciągu, tak jak ma to miejsce obecnie, rejestrować i potwierdzać odbiór wszystkich przesłanych do niej pytań i skarg dotyczących prawidłowego stosowania prawa wspólnotowego […]. Jeżeli jakieś zagadnienie wymagałoby wyjaśnienia stanu faktycznego lub prawnego w danym państwie członkowskim, przekazywano by je temu państwu. […] państwu członkowskiemu wyznaczono by krótki termin na dostarczenie niezbędnych wyjaśnień, informacji oraz rozwiązań bezpośrednio zainteresowanemu obywatelowi lub przedsiębiorstwu oraz poinformowanie o tym Komisji. Jeżeli problem ten nosiłby cechy naruszenia prawa wspólnotowego, państwo członkowskie powinno usunąć naruszenie bądź zaproponować środki naprawcze w terminie określonym z góry. Jeżeli nie zaproponowano by żadnego rozwiązania, Komisja zapewniałaby podjęcie dalszych działań w danej sprawie, w tym poprzez wszczęcie postępowania w sprawie naruszenia przepisów prawa, zgodnie z dotychczasową praktyką […]. Wynik każdej sprawy podlegałby rejestracji, co umożliwiłoby kontrolę skuteczności działania systemu i podjęcie ewentualnych działań następczych, w szczególności rejestrację i wszczynanie postępowań w sprawie naruszenia przepisów prawa. Wspomniana kontrola umożliwiałaby określenie skali, natury oraz wagi problemów pozostających bez rozwiązania, sygnalizując potrzebę wprowadzenia dodatkowych szczególnych mechanizmów rozwiązywania problemów bądź innych inicjatyw dopasowanych do potrzeb danego sektora. Wszystkie wyżej wymienione środki powinny przyczynić się do zmniejszenia liczby postępowań w sprawie naruszenia przepisów prawa oraz do poprawy skuteczności w prowadzeniu tych postępowań. Komisja sugeruje zaangażowanie w 2008 r. kilku państw członkowskich w program pilotażowy, który można by rozszerzyć na wszystkie państwa członkowskie po dokonaniu oceny pierwszego roku funkcjonowania […]”.
77

W niniejszym przypadku zatem Komisja, ze względu na to, że upewniła się, iż rozpatrywana przez UVK sprawa dotyczyła tych samych okoliczności faktycznych co te, które zostały ujawnione w części wniesionej do tej instytucji skargi, miała prawo zastosować do tej części skargi art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003 i przeprowadzić ocenę tego, czy Unia miała interes w prowadzeniu badania odnośnie do pozostałej części tej wniesionej do niej skargi.
36

Skarżące podnoszą w istocie, że ich prawo do sprawiedliwego procesu, jak również prawo do obrony oraz prawo do bycia wysłuchanym zostały naruszone wskutek tego, iż Rada w sposób arbitralny pominęła ich ocenę szkody za okres pomiędzy 2007 r. a 2009 r., którą przedstawiły w piśmie z dnia 25 lipca 2011 r. To naruszenie miałoby wynikać z okoliczności, że w motywie 60 zaskarżonego rozporządzenia zostało błędnie zdaniem skarżących wskazane, iż zbadały one jedynie rozwój szkody w okresie pomiędzy 2009 r. a okresem objętym dochodzeniem przeglądowym (zwanym dalej „ODP”). Według skarżących, ich prawo do przedstawienia własnego stanowiska nie może być ograniczone jedynie do prawa do przedstawienia uwag, ale wiąże się z obowiązkiem uwzględnienia przez Radę w całości stanowiska, które przedstawiły one w piśmie z dnia 25 lipca 2011 r. W rezultacie pominięcie przez Radę wspomnianego pisma stanowi nie tylko naruszenie prawa skarżących do sprawiedliwego procesu, ale również naruszenie art. 11 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia podstawowego.
110

Z brzmienia motywów 81 i 82 zaskarżonej decyzji wynika jednak, że pomimo prawidłowego odesłania do komunikatu w sprawie gwarancji, wymienionego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i mającego zastosowanie w niniejszej sprawie, Komisja omyłkowo wskazała przepisy swego poprzedniego komunikatu „w sprawie zastosowania art. 87 i 88 […] WE do pomocy państwowej [państwa] w formie gwarancji” (Dz.U. 2000, C 71, s. 14), a w szczególności jego pkt 3.2 tiret pierwsze, zgodnie z którym „[r]ównowartość dotacji gotówkowej w danym roku może zostać obliczona […] w ten sam sposób jak równowartość dotacji dla kredytu preferencyjnego, przy czym subsydium odsetkowe wyrażone będzie różnicą pomiędzy rynkową stopą procentową a stopą uzyskaną dzięki gwarancji państwowej po odjęciu wszelkich opłaconych premii”. W motywie 82 zaskarżonej decyzji Komisja przypomniała bowiem co do istoty, że określenie odpowiedniej ceny rynkowej dla odpłatności w ramach gwarancji państwowej nie było możliwe, skutkiem czego należało określić racjonalny punkt odniesienia. Komisja wyjaśniła, co następuje, bez odesłania jednak do ciążącego na niej bezwzględnego i bezwarunkowego obowiązku określonego w pkt 108 powyżej: „Jak określono w pkt 3.2 tiret pierwsze obwieszczenia [komunikatu] […] w sprawie gwarancji, »równowartość dotacji gotówkowej« w ramach gwarancji udzielonej na zabezpieczenie pożyczki w danym roku może zostać obliczona w taki sam sposób jak równowartość dotacji w ramach pożyczki uprzywilejowanej. Dlatego kwotę pomocy można obliczyć jako różnicę między teoretyczną rynkową stopą procentową a stopą procentową uzyskaną dzięki gwarancji rządowej, po odjęciu wszystkich zapłaconych marż”.
170

W szczególności należy ponadto zaznaczyć, po pierwsze, że dyrektywa w sprawie opodatkowania energii nawiązuje do systemów „fiskalnych” opodatkowania, co wskazuje na związanie z budżetem, a nie do systemów ad hoc, o konkretnym przeznaczeniu, takich, o których mowa w pkt 169 powyżej. Po drugie, rzeczona dyrektywa przewiduje między innymi, jak słusznie twierdzi Komisja (zob. pkt 151 powyżej), minimalne kwoty opodatkowania w sektorze energii elektrycznej, jak również wyłączenia, które mogły zostać przyjęte w tym kontekście. W przeciwieństwie do systemu przewidzianego w zmienionej ÖSG dyrektywa ta nie przewidywała pułapu dodatkowych wpłat ustanowionych w celu wspierania energii odnawialnej, ale raczej obniżone stawki podatkowe, które miały jednak zastosowanie w zasadzie proporcjonalnie do ilości rzeczywiście dostarczonej energii elektrycznej, zwłaszcza, aby zagwarantować w miarę możliwości równość traktowania. Poza tym, jak stwierdza Komisja w motywie 139 zaskarżonej decyzji, jeśli uznano by, że należy stosować przez analogię przepisy wyżej wymienionej dyrektywy dotyczące zharmonizowanych podatków do zasad ujętych w postaci „dodatkowych kosztów finansowania” przeznaczonych na pomoc na rzecz energii odnawialnej, możliwe byłoby przestrzeganie minimalnych zharmonizowanych poziomów opodatkowania, które są określone w tej dyrektywie, odprowadzając jedynie kwoty rzeczonych „dodatkowych kosztów”, i to zresztą nawet gdyby były one objęte pułapem w odniesieniu do niektórych przedsiębiorstw – bez względu na ewentualne zakłócenia konkurencji, które by to powodowało. Tymczasem z omawianej dyrektywy nie wynika, że prawodawca Unii przewidział taką ewentualność czy nawet życzył sobie, aby takowa zaistniała.
111

W pierwszej kolejności, jeśli chodzi o przyznane Komisji uprawnienie do stosowania korekt finansowych w przypadku nieprawidłowości dotyczących wprowadzenia w życie systemu dochodów przekazanych, po pierwsze, należy odesłać do uzasadnienia przedstawionego w pkt 96 powyżej w odniesieniu do art. 274 WE oraz art. 53 rozporządzenia nr 1605/2002 w wersji obowiązującej do dnia 1 maja 2007 r. Jeśli chodzi o przytoczone w pkt 2 powyżej przepisy art. 53 wspomnianego rozporządzenia w jego zmienionej wersji obowiązującej od dnia 1 maja 2007, także przewidują one, iż Komisja wykonuje budżet zgodnie z przepisami art. 53a–53d według jednej z metod zarządzania, do których zalicza się metoda zarządzania dzielonego. Zgodnie z przytoczonymi w pkt 3 powyżej przepisami art. 53b ust. 2 i 4 rozporządzenia nr 1605/2002 w jego zmienionej wersji, w przypadku gdy Komisja wykonuje budżet w ramach zarządzania dzielonego, aby zapewnić wykorzystanie środków finansowych zgodnie z obowiązującymi przepisami, państwa członkowskie podejmują wszelkie środki konieczne do ochrony interesów finansowych Unii i w związku z tym są w szczególności obowiązane odzyskać środki finansowe utracone w wyniku nieprawidłowości lub błędów. W art. 53b ust. 4 dodano, iż w celu zapewnienia wykorzystania środków finansowych Komisja stosuje procedury rozliczania rachunków lub mechanizmy korekty finansowej, które umożliwiają przyjęcie przez nią ostatecznej odpowiedzialności za wykonanie budżetu.