ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
78.

W tym względzie należy mieć na uwadze, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem pytanie, czy krajowe przepisy proceduralne czynią niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym wykonywanie przez jednostki praw, jakie wywodzą one z prawa Unii, należy rozpatrywać z uwzględnieniem miejsca danego przepisu w całości postępowania, jego cech szczególnych i jego przebiegu przed poszczególnymi organami krajowymi. W tej perspektywie należy uwzględnić, w razie potrzeby, zasady znajdujące się u podstaw krajowego systemu prawnego, takie jak ochrona prawa do obrony, zasady pewności prawa i prawidłowego przebiegu postępowania ( 30 ). Co do zasady do sądu odsyłającego należy ocena zgodności przepisów krajowych z tymi zasadami w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy.
69.

Reasumując, proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pytania prejudycjalne przedłożone przez Verwaltungsgericht Köln (sąd administracyjny, Kolonia, Niemcy) w następujący sposób: – Artykuł 11 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniającego rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylającego rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE, sprzeciwia się przyjęciu przez państwo członkowskie w stosunku do jego wód terytorialnych lub wód objętych jego jurysdykcją środków mających na celu zrealizowanie zobowiązań wynikających z art. 6 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, jeśli środki te mają wpływ na statki rybackie innych państw członkowskich poprzez zakaz połowów za pomocą narzędzi połowowych ciągnionych po dnie morskim oraz sieci stawnych; – środki takie jak zakaz połowów za pomocą narzędzi połowowych ciągnionych po dnie morskim oraz sieci stawnych wchodzą w zakres pojęcia „środka ochrony zasobów” w rozumieniu art. 11 rozporządzenia nr 1380/2013; – wyrażenie „statki rybackie innych państw członkowskich” zawarte w art. 11 rozporządzenia nr 1380/2013 odnosi się do statków zarejestrowanych w państwach członkowskich innych niż to, które ma zwierzchnictwo lub jurysdykcję na danych wodach – i tym samym pływających pod banderą takich państw członkowskich; – wyrażenie „realizują cele odpowiedniego ustawodawstwa Unii” zawarte w art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 1380/2013 oznacza, że środki ochrony zasobów muszą stanowić pozytywny i niepozbawiony znaczenia wkład w osiąganie celów w zakresie ochrony środowiska, którym służą przepisy przywołane w art. 11 ust. 1; – artykuł 11 rozporządzenia nr 1380/2013 sprzeciwia się środkom państwa członkowskiego dotyczącym jego wód terytorialnych lub wód objętych jego jurysdykcją, takich jak te będące przedmiotem postępowania głównego, nawet jeśli są one niezbędne do wypełnienia zobowiązań tego państwa wynikających z dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu.
Jak wspomniałam powyżej, dla spełnienia tej przesłanki jest wystarczające, jeżeli środek uregulowany jest w krajowych przepisach ustawowych lub wykonawczych, które określają organy właściwe do ich przyjęcia oraz procedurę ich przygotowania ( 20 ). Dlatego wprowadzenie raczej rzadko spotykanego zobowiązania do wydania danego środka nie jest konieczne, lecz wystarczy, by został on oddany do dyspozycji jako instrument. Znacznie rozszerza to zakres zobowiązania do przeprowadzenia oceny wpływu na środowisko. Jak wykazałam powyżej, taka wykładnia opierająca się na zasadnym celu przeprowadzenia wyczerpującej oceny wpływu na środowisko ( 21 ) jest sprzeczna z wyraźną wolą prawodawcy ( 22 ). Z tego powodu Supreme Court of the United Kingdom (sąd najwyższy Zjednoczonego Królestwa) poddał ją ostrej krytyce ( 23 ), jednak nie skierował do Trybunału wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.
89.

Co wydaje się jednak bardziej istotne, jak ustalono w trakcie rozprawy, publikacja uchwał PKBWK w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw transportu może nastąpić wyłącznie po podpisaniu tego dokumentu przez ministra. Jest on zatem w sposób oczywisty zaangażowany, być może nie ściśle w ramach procesu decyzyjnego, lecz z pewnością na etapie publikacji uchwały. Wynikła stąd dyskusja – której pewne echa wybrzmiały także na rozprawie, a która odnosi się do kwestii, czy podpisanie stanowi „jedynie formalność” oraz czy minister hipotetycznie mógłby odmówić podpisu i w ten sposób udaremnić publikację uchwały – nie może przesłonić znaczenia jego roli w procesie publikacji: jak wspomniano już kilkakrotnie, przejrzystość i publiczna dostępność informacji, w tym swobodny przepływ ustaleń PKBWK do opinii publicznej, stanowią istotny element niezależności decyzyjnej wyraźnie wymaganej przez dyrektywę w sprawie bezpieczeństwa kolei ( 33 ). Wyrażając to prostymi słowami: kto kontroluje obieg informacji, kontroluje tę informację.
21.

W dniu 17 lipca 2015 r. wnosząca odwołanie otrzymała od INEA przesłaną pocztą elektroniczną wiadomość (zwaną dalej „wiadomością z dnia 17 lipca 2015 r.”) o następującej treści: „[…]została przeprowadzona ocena kwalifikujących się do ewentualnego finansowania wniosków, a Komisja sporządziła wykaz wniosków wybranych do otrzymania pomocy finansowej Unii. W dniu 10 lipca 2015 r. złożony z przedstawicieli państw członkowskich Komitet Koordynacyjny CEF wydał pozytywną opinię w sprawie tego wykazu tymczasowego. Z przykrością informujemy, że Państwa wniosek nie został rozpatrzony pozytywnie w opisanej powyżej procedurze z następujących powodów: [Następuje wykaz powodów] Kroki proceduralne dotyczące przyjęcia przez Komisję Europejską decyzji w sprawie wyboru i przyznania dotacji […] są obecnie w toku. W mało prawdopodobnym przypadku, gdy wskutek jej przyjęcia zajdą zmiany w odniesieniu do Państwa wniosku, zostaną Państwo powiadomieni osobno za pośrednictwem poczty elektronicznej. […] Przedstawienie jakiegokolwiek [zapytania, odpowiedzi lub skargi] nie może mieć za cel bądź skutek przedłużenia terminu na wniesienie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji notyfikowanej w niniejszej wiadomości, którą to skargę należy wnieść w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania niniejszej wiadomości. [Następnie wskazany został Sąd Unii Europejskiej jako właściwy do wniesienia tej skargi; podano także jego adres]. […]”.
35.

Wskazuje to, że choć obowiązek zawieszenia wprowadzenia koncentracji może być przydatny, to jednak wydaje się on zbyt daleko idący, by uznać go za narzędzie niezbędne do kontroli koncentracji, jak czyni to Komisja. Jego zadaniem jest jedynie powstrzymanie przedsiębiorstw od dokonania koncentracji zbyt szybko, zanim władze do spraw konkurencji dokonają stosownej oceny, oraz ograniczenie ryzyka, że koncentrację trzeba będzie odwrócić, w przypadku gdy nie zostanie ona zatwierdzona. Innymi słowy, obowiązek zawieszenia wprowadzenia koncentracji zasadniczo nakłada na zainteresowane przedsiębiorstwa ciężar finansowy związany z opóźnieniem koncentracji do momentu zakończenia procesu oceny przez władze do spraw konkurencji, jak również ryzyko finansowe związane z potencjalną koniecznością rozwiązania koncentracji w przypadku niezgodnego z prawem dokonania koncentracji zbyt szybko.
24.

Na wstępie pragnę zauważyć, że chociaż zainteresowane strony, w tym kraj związkowy Berlin, przedstawiły uwagi na temat charakteru stosunku łączącego ten kraj związkowy z S.W. Kreuzigerem jako „Rechtsreferendar” (aplikantem), a w szczególności kwestii, czy stosunek ten objęty jest zakresem stosowania dyrektywy 2003/88, to należy wskazać, że sąd odsyłający uznał, iż S.W. Kreuziger jest objęty zakresem stosowania tej dyrektywy, i w rezultacie sąd ten nie formułuje żadnego pytania w tym względzie. W związku z tym ograniczę się do wskazania, że art. 1 ust. 3 akapit pierwszy dyrektywy 2003/88 przewiduje, że wymieniona dyrektywa znajduje zastosowanie do wszystkich sektorów działalności, zarówno publicznego, jak i prywatnego, w tym także do „szkolnictwa”. Z orzecznictwa Trybunału wynika, że zakres stosowania dyrektywy 2003/88 należy rozumieć szeroko ( 5 ). Odsyłam ponadto do definicji pojęcia „pracownika” w rozumieniu art. 7 dyrektywy 2003/88 i art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej ( 6 ), którą to definicję Trybunał przyjął w swoim orzecznictwie ( 7 ). Tak jak Komisja Europejska, skłaniam się do uznania, że przygotowanie do zawodów prawniczych stanowi działalność edukacyjną, którą w niniejszym przypadku charakteryzują ponadto ogólne cechy stosunku pracy. Stąd prawo do corocznego płatnego urlopu, który przysługuje każdemu aplikantowi w ramach systemu krajowego znajdującego zastosowanie do urzędników i sędziów, powinno moim zdaniem podlegać realizacji zgodnie z art. 7 wspomnianej dyrektywy i art. 31 ust. 2 karty.
61.

Z powodów przedstawionych w pkt 54–58 niniejszej opinii te przypadki szczególnie rygorystycznego stosowania przesłanki bezpośredniego oddziaływania wydają mi się ograniczone do specyficznych okoliczności spraw T & L Sugars i Sidul Açúcares/Komisja (C‑456/13 P, EU:C:2015:284) oraz Confederazione Cooperative Italiane i in./Anicav i in. (C‑455/13 P, C‑457/13 P i C‑460/13 P, niepublikowanej, EU:C:2015:616). O ile bowiem, w przeciwieństwie do tego, co stwierdził Sąd w zaskarżonych wyrokach, uznanie, że skarżący w wyżej wspomnianych sprawach T & L Sugars i Sidul Açúcares/Komisja oraz Confederazione Cooperative Italiane i in./Anicav i in. nie byli obecni na tych samych rynkach co „producenci” objęci zaskarżonymi przepisami, może wydawać się nieco sztuczne, nie zmienia to faktu, że zaskarżone przepisy wywoływały bezpośrednio skutki wyłącznie w odniesieniu do sytuacji prawnej rzeczonych producentów, do których grona skarżący nie należeli. Do zakresu stosowania zaskarżonych aktów należeli jedynie rzeczeni producenci.
108.

O ile jest faktycznie prawdą, że stosowny fragment tego przepisu przewiduje, że tylko jeden wniosek o udzielenie homologacji może zostać przedstawiony przez konstruktora, wyjaśnia on także, że zakaz ten odnosi się do każdego „konkretnego typu pojazdu”. W konsekwencji wniosek, do którego doszła Komisja, można by podzielić tylko wtedy, gdyby wykazane zostało, że pojazdy objęte rozszerzeniem homologowanego typu 245G są w całości identyczne, z odniesieniem do kryteriów, o których mowa w załączniku II część B dyrektywy ramowej, z tymi uprzednio homologowanymi, jak typy 246, 176 i 117. Tylko w takim przypadku faktycznie można dojść do wniosku, jak czyni to Komisja, że wniosek spółki Daimler o rozszerzenie dotyczy typu pojazdów, na który udzielono już poprzednio homologacji, a zatem uwzględnienie tego wniosku przez KBA pozostaje w sprzeczności z art. 6 ust. 6 dyrektywy ramowej.
51.

Ten aspekt jest, moim zdaniem, istotny dla niniejszej sprawy. Przepisy takie jak te objęte postępowaniem krajowym faktycznie zwiększają, w niebagatelnym stopniu, uprawnienia organów w odniesieniu do podatników. W odniesieniu do konkretnych podatników organy są uprawnione do wstępnego przyjęcia domniemań, odwołując się do danych statystycznych i ekonomicznych, które tych podatników nie dotyczą. Moim zdaniem zgodność takiego systemu z zasadą proporcjonalności wymaga zapewniania ścisłego przestrzegania przepisów art. 47 („Prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu”) i art. 48 („Domniemanie niewinności i prawo do obrony”) karty.
62.

Warto też zaznaczyć, że ustalona przez Tribunal Supremo (sąd najwyższy) w owych wyrokach zasada wynikająca z orzecznictwa bezpośrednio odnosi się do zasad ustanowionych przez Trybunał w wyroku z dnia 14 marca 2013 r., Aziz (C‑415/11, EU:C:2013:164). Tribunal Supremo (sąd najwyższy) odniósł się bowiem do pkt 74 tego wyroku, zgodnie z którym: „[…] w odniesieniu do warunku dotyczącego ustalania wysokości odsetek za zwłokę należy przypomnieć, że w świetle pkt 1 lit. e) załącznika do dyrektywy w związku z art. 3 ust. 1 i z art. 4 ust. 1 dyrektywy sąd odsyłający winien w szczególności sprawdzić […], ile wynosi w porównaniu z odsetkami ustawowymi stopa ustalonych odsetek za zwłokę, po to, by ustalić, czy jest ona odpowiednia do zapewnienia realizacji urzeczywistnianych za pomocą stopy ustawowej w danym państwie członkowskim celów i nie wykracza poza to, co jest konieczne do ich osiągnięcia”.
29.

Poniżej przedstawię zwięzłe streszczenie wyroku Trybunału w sprawie MacDonald Resorts. Do Trybunału zwrócono się o rozstrzygnięcie w kwestii nabycia tzw. praw do punktów od spółki zajmującej się sprzedażą praw do korzystania w oznaczonym czasie („timesharing”) z mieszkań położonych w turystycznych kompleksach rezydencjalnych. „Prawa do punktów” uprawniały klientów do otrzymywania w każdym roku punktów, które mogły zostać wymienione na prawo do zajmowania w oznaczonym czasie rezydencji lub do zakwaterowania w hotelu. Trybunał stwierdził, że nabycie „praw do punktów” samo w sobie nie było celem dla klientów. Ostatecznym zamiarem klientów przy nabywaniu „praw do punktów” było korzystanie w oznaczonym czasie z rezydencji lub zakwaterowanie w hotelu. Wobec tego nabycie „praw do punktów” należało uznać za „uprzedni[ą] transakcj[ę] dokonywan[ą] w celu uzyskania możliwości ubiegania się o prawo do korzystania w oznaczonym czasie z danej rezydencji [lub] zakwaterowania w hotelu” ( 8 ). Nabycie „praw do punktów” jako takie nie było transakcją podlegającą opodatkowaniu VAT w rozumieniu art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy ( 9 ). W rozumieniu tego przepisu opodatkowaniu VAT podlegało jedynie przekazanie prawa do korzystania w oznaczonym czasie z rezydencji lub do zakwaterowania w hotelu ( 10 ).
66.

Gwoli ścisłości dodam, że podejście przedstawione powyżej nie oznacza, że testy przeprowadzone na potrzeby standaryzacji etykiet przewidzianej w rozporządzeniu nr 665/2013 muszą odzwierciedlać normalne warunki użytkowania odkurzaczy workowych czy bezworkowych. Pod tym względem podkreślam, jak co do zasady podniosła to BSH ( 21 ), że każde usiłowanie osiągnięcia standaryzacji, takie jak dążenie do omawianego etykietowania, pociąga za sobą uproszczenie rzeczywistości. Jeżeli to uproszczenie jest sprzeczne z normami prawa Unii wyższego rzędu, można zakwestionować jego ważność przed sądami Unii, tak jak zrobił to Dyson ( 22 ), wnosząc skargę o stwierdzenie nieważności tego rozporządzenia.
140.

Co więcej, błędem jest twierdzić, jak czynią to wnoszące odwołanie, że analiza kontrfaktyczna wykazałaby, iż zaniechanie wejścia na rynek przez wytwórców generycznych produktów leczniczych nie wynikało ze spornych porozumień, lecz z istnienia patentów Lundbecka, które uniemożliwiały wejście na rynek produktom stanowiącym ich naruszenie. Taka argumentacja nie uwzględnia bowiem tego, że w chwili zawierania spornych porozumień istniała niepewność co do ważności spornych patentów i co do tego, czy produkty wytwórców generycznych produktów leczniczych naruszały je. Tymczasem, jak stwierdził Trybunał w wyroku Generics (UK) i in. ( 81 ), to właśnie ta niepewność, tak długo jak się utrzymuje, przyczynia się do istnienia stosunku co najmniej potencjalnej konkurencji pomiędzy uprawnionym z patentu na produkt leczniczy a wytwórcą zamierzającym wejść na rynek z generyczną wersją tego produktu leczniczego.
36.

Marquis Energy odpowiedziała po pierwsze, że Rada zwróciła się do Trybunału o ponowną ocenę ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd, co nie należy do właściwości sądu rozpoznającego odwołanie. A zatem zarzuty dotyczące ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd w pkt 66 i 76 zaskarżonego wyroku są niedopuszczalne. Po drugie, Marquis Energy uważa, że fakt, iż znaczące ilości bioetanolu produkowane przez nią były wywożone do Unii i że została ona zidentyfikowana jako producent/eksporter w spornym rozporządzeniu wystarcza, aby Sąd stwierdził, iż rozporządzenie to dotyczyło jej bezpośrednio. Sąd słusznie uznał, że Marquis Energy to amerykański producent bioetanolu eksportujący swoje towary do Unii i z uwagi na to, że cła antydumpingowe obciążyły jej produkcję wpłynęło to na sytuację prawną tej spółki. W każdym razie, ponieważ producenci objęci próbą wiedzieli, że ich sprzedaż była przeznaczona na wywóz do Unii za cenę eksportową, fakt, że nie była to sprzedaż bezpośrednia, nie miał znaczenia. Zdaniem Marquis Energy oddziaływanie byłoby podobnie bezpośrednie w sytuacji potencjalnego eksportera produktu objętego postępowaniem w Unii. Ponadto orzecznictwo Trybunału przytoczone przez instytucje na poparcie ich twierdzeń nie ma znaczenia dla sprawy, ponieważ nie obejmuje kryterium bezpośredniego oddziaływania i dotyczy nieporównywalnych stanów faktycznych.
83.

Orzecznictwo potwierdza wysuwane przez rząd rumuński i Komisję argumenty, że brak minimalnej staranności skarżącego w zakresie przechowywania stosownych faktur w odniesieniu do odliczenia podatku naliczonego jest czynnikiem, który należy wziąć pod uwagę ( 67 ). Odnosi się to również do opóźnienia, bowiem Trybunał orzekł, że państwa członkowskie są uprawnione do nakładania – w interesie pewności prawa – racjonalnych czasowych ograniczeń praw do odliczenia podatku naliczonego ( 68 ). Okoliczności faktyczne w postępowaniu głównym różnią się od tych z niedawnego wyroku Trybunału w sprawie Volkswagen ( 69 ) z kilku powodów, a w szczególności ze względu na fakt, że nie było braku należytej staranności ze strony skarżącej w tej sprawie oraz nie ulegało wątpliwości, że skarżąca ma prawo do odliczenia podatku naliczonego, który mógł zostać wyliczony na podstawie wystawionych z opóźnieniem faktur ( 70 ). Podobnie, podatek naliczony uznano za możliwy do odliczania w sprawie Biosafe – Indústria de Reciclagens ( 71 ), gdyż było obiektywnie niemożliwe, aby podatnik wykonał swoje prawo do odliczenia, zanim inny podatnik w łańcuchu dostaw dokonał korekty VAT.
91.

Jeżeli chodzi o ocenę niezbędności spornego systemu, Bank Mellat twierdzi w istocie, że sporny system wykracza poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia zamierzonego celu w zakresie, w jakim ma zastosowanie do podmiotów, wobec których nie ma żadnych poszlak dotyczących uczestnictwa w działaniach rozprzestrzeniania broni jądrowej oraz w zakresie, w jakim nie przewiduje on wystarczających wyjątków. Sąd nie wykazał zdaniem banku, że embargo finansowe jest niezbędne, aby osiągnąć zamierzony cel, a uzasadnienie jest w tym względzie zbyt szerokie. Jednakże z zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd, stwierdziwszy, że sporny system należy do środków służących zaostrzeniu ograniczeń przyjętych wobec Islamskiej Republiki Iranu, ustalił jednak, że w pewnym stopniu ma miejsce kontynuacja poprzedniego systemu, któremu Bank Mellat nie zarzucił braku niezbędności, i że wyważone zaostrzenie systemu pod trzema względami ( 85 ) nie spowodowało, że sporny system stał się nagle niewspółmierny ( 86 ). Ponadto wnoszący odwołanie wydaje się zarzucać Sądowi, że rozciągnął zakres wniosków z analizy grupy działań finansowych na dziedzinę rozprzestrzeniania broni jądrowej, stwierdziwszy, że wnioski te świadczą o systemowej luce w irańskim sektorze bankowym i finansowym, która sprawia, że wzmocnienie nadzoru tego sektora wprowadzone przez sporny system jest spójne z celem zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej. Jednakże zarzut ten wydaje mi się być poza kontrolą wykonywaną przez Trybunał w ramach niniejszego odwołania, ponieważ poddaje pod dyskusję element stanu faktycznego powołany przez Radę przed Sądem ( 87 ), co do którego Bank Mellat nie twierdził, że został przeinaczony. Co do pozostałych kwestii, to zostało już potwierdzone, że sporny system nie polega na badaniu ryzyka udziału w zakazanej działalności poszczególnych instytucji bankowych czy finansowych oraz że przewiduje szereg wyjątków i zwolnień, których celem jest ograniczenie w miarę możliwości negatywnych skutków tego systemu. Są to dwa elementy poprawnie wyłożone przez Sąd, które jasno przemawiają za stwierdzeniem, że sporny system nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia zamierzonego celu.
66.

Mając na uwadze powyższe rozważania, proponuję Trybunałowi, aby na pytania prejudycjalne, z którymi zwrócił się do niego Bundesarbeitsgericht (federalny sąd pracy, Niemcy), odpowiedział w następujący sposób: 1) Artykuł 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że przyznaje on prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany coroczny urlop płatny w razie ustania stosunku pracy, jeżeli pracownik nie był w stanie wykorzystać całego corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego, do którego miał prawo w czasie trwania stosunku pracy. 2) Artykuł 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego pracownik traci prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany coroczny urlop płatny w razie ustania stosunku pracy, w przypadku gdy pracownik ten nie zwrócił się o skorzystanie z takiego urlopu w okresie zatrudnienia, bez uprzedniego zbadania, czy pracodawca rzeczywiście umożliwił pracownikowi skorzystanie z przysługującego mu prawa do corocznego płatnego urlopu. 3) W przypadku gdy sąd krajowy rozpoznaje spór dotyczący prawa pracownika do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany coroczny urlop płatny w razie ustania stosunku pracy, zadaniem tego sądu jest zbadanie, czy pracodawca potrafi udowodnić, iż podjął odpowiednie środki w celu zapewnienia temu pracownikowi możliwości faktycznego skorzystania z przysługującego mu prawa do corocznego płatnego urlopu w czasie trwania stosunku pracy. Jeżeli pracodawca wykaże, że dochował należytej staranności, ale pomimo podjętych środków pracownik w sposób celowo i świadomy odstąpił od skorzystania z prawa do corocznego płatnego urlopu, mając taką możliwość w czasie trwania stosunku pracy, wówczas pracownik ten nie może żądać na podstawie art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88 wypłaty ekwiwalentu za coroczny płatny urlop w razie ustania tego stosunku. 4) Jeżeli w ramach sporu między dwiema jednostkami okaże się, że uregulowanie krajowe stoi na przeszkodzie temu, aby pracownik otrzymał ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany coroczny płatny urlop w razie ustania stosunku pracy, do którego ma jednak prawo na mocy art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88, sąd krajowy rozpoznający sprawę jest zobowiązany sprawdzić, czy może dokonać wykładni mających zastosowanie przepisów prawa krajowego w sposób zgodny z wyżej wymienionym przepisem, a jeśli uzna, że nie – zapewnić w ramach swoich kompetencji ochronę prawną wynikającą dla podmiotów prawa z art. 31 ust. 2 karty oraz zagwarantować pełną skuteczność tego przepisu poprzez niestosowanie, w razie potrzeby, jakichkolwiek sprzecznych z nim przepisów prawa krajowego.
89.

Tylko na marginesie należy zwrócić uwagę, że także względy budżetowe, które nabierają coraz większego znaczenia z uwagi na ograniczoną sytuację finansową wielu jednostek publicznych w państwach członkowskich, nie mogą uzasadniać generalnego pozbawiania prawa do przywrócenia do pracy pracowników posiadających umowę o pracę na czas określony. Uznanie takiego względu uzasadniającego prowadziłoby bowiem ostatecznie do tolerowania sprzecznego z prawem zachowania pracodawców publicznoprawnych – w niniejszej sprawie polegającego na naruszającym prawo wypowiedzeniu przez pracodawcę stosunku pracy na czas określony podczas jego trwania. Poza tym w takim wypadku uczyniono by zadość konieczności oszczędnego gospodarowania wyłącznie kosztem pracowników zatrudnionych na czas określony; ewidentnie sprzeciwiałoby się to podstawowemu założeniu porozumienia ramowego polegającemu na ochronie pracowników zatrudnionych na czas określony przed gorszym traktowaniem ( 57 ). Narzuca się zatem jako logiczna konsekwencja to, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem względy natury budżetowej, same w sobie, nie mogą służyć jako uzasadnienie dyskryminacji, nawet jeżeli w pozostałym zakresie stanowią one podstawę dla decyzji w zakresie polityki społecznej państwa członkowskiego i mogą mieć wpływ na rodzaj tych decyzji i ich zakres ( 58 ).