Sprawa C‑515/11

Deutsche Umwelthilfe eV

przeciwko

Bundesrepublik Deutschland

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin)

„Publiczny dostęp do informacji dotyczących środowiska — Dyrektywa 2003/4/WE — Kompetencja państw członkowskich do wyłączenia z przewidzianego w tej dyrektywie pojęcia „organu władzy publicznej” organów pełniących funkcje o charakterze ustawodawczym — Granice”

Streszczenie – Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 lipca 2013 r.

Środowisko naturalne – Swoboda dostępu do informacji – Dyrektywa 2003/4 – Odstępstwa – Uprawnienie państw członkowskich do wyłączenia z pojęcia organu władzy publicznej organów pełniących funkcję o charakterze ustawodawczym – Stosowanie do ministerstw opracowujących i wydających przepisy normatywne o randze niższej niż ustawowa – Wyłączenie

(dyrektywa 2003/4 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 2 ust. 2 akapit drugi)

Artykuł 2 pkt 2 akapit drugi zdanie pierwsze dyrektywy 2003/4 w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę 90/313 należy interpretować w ten sposób, że przyznana w tym przepisie państwom członkowskim możliwość, by nie traktować jako organów władzy publicznej mających obowiązek przyznania dostępu do posiadanych informacji o środowisku organów lub instytucji pełniących funkcje o charakterze ustawodawczym, nie może dotyczyć ministerstw w zakresie, w jakim opracowują i wydają przepisy normatywne o randze niższej niż ustawowa.

W tym względzie przepis ten nie może być interpretowany w sposób rozszerzający jego działanie ponad to, co jest niezbędne dla zapewnienia ochrony interesów, które ma gwarantować, a zakres przewidzianych w nim odstępstw należy określić z uwzględnieniem celów tej dyrektywy. Stanowi to bowiem w świetle prawa do informacji, takiego jak przewidziane zarówno w konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, jak i w dyrektywie 2003/4, specyfikę procesu legislacyjnego oraz właściwe jemu cechy, które uzasadniają szczególny reżim aktów przyjmowanych w ramach wykonywania kompetencji prawodawczych. Wynika stąd, że charakter danego aktu, a w szczególności okoliczność, że chodziło o akt powszechnie obowiązujący, nie może sam w sobie stanowić podstawy do zwolnienia organu przyjmującego ten akt z wynikających z tej dyrektywy obowiązków.

Wreszcie wobec braku szczegółowych uregulowań w prawie Unii odnośnie do kwestii, co należy do kategorii ustawy lub normy o randze równej ustawowej dla celów stosowania art. 2 pkt 2 akapit drugi zdanie pierwsze dyrektywy 2003/4, ocena ta zależy od prawa państw członkowskich z zastrzeżeniem niekwestionowania pełnej skuteczności tej dyrektywy.

(por. pkt 22, 29, 30, 35, 36; sentencja)

Sprawa C‑515/11

Deutsche Umwelthilfe eV

przeciwko

Bundesrepublik Deutschland

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin)

„Publiczny dostęp do informacji dotyczących środowiska — Dyrektywa 2003/4/WE — Kompetencja państw członkowskich do wyłączenia z przewidzianego w tej dyrektywie pojęcia „organu władzy publicznej” organów pełniących funkcje o charakterze ustawodawczym — Granice”

Streszczenie – Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 lipca 2013 r.

Środowisko naturalne — Swoboda dostępu do informacji — Dyrektywa 2003/4 — Odstępstwa — Uprawnienie państw członkowskich do wyłączenia z pojęcia organu władzy publicznej organów pełniących funkcję o charakterze ustawodawczym — Stosowanie do ministerstw opracowujących i wydających przepisy normatywne o randze niższej niż ustawowa — Wyłączenie

(dyrektywa 2003/4 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 2 ust. 2 akapit drugi)

Artykuł 2 pkt 2 akapit drugi zdanie pierwsze dyrektywy 2003/4 w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę 90/313 należy interpretować w ten sposób, że przyznana w tym przepisie państwom członkowskim możliwość, by nie traktować jako organów władzy publicznej mających obowiązek przyznania dostępu do posiadanych informacji o środowisku organów lub instytucji pełniących funkcje o charakterze ustawodawczym, nie może dotyczyć ministerstw w zakresie, w jakim opracowują i wydają przepisy normatywne o randze niższej niż ustawowa.

W tym względzie przepis ten nie może być interpretowany w sposób rozszerzający jego działanie ponad to, co jest niezbędne dla zapewnienia ochrony interesów, które ma gwarantować, a zakres przewidzianych w nim odstępstw należy określić z uwzględnieniem celów tej dyrektywy. Stanowi to bowiem w świetle prawa do informacji, takiego jak przewidziane zarówno w konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, jak i w dyrektywie 2003/4, specyfikę procesu legislacyjnego oraz właściwe jemu cechy, które uzasadniają szczególny reżim aktów przyjmowanych w ramach wykonywania kompetencji prawodawczych. Wynika stąd, że charakter danego aktu, a w szczególności okoliczność, że chodziło o akt powszechnie obowiązujący, nie może sam w sobie stanowić podstawy do zwolnienia organu przyjmującego ten akt z wynikających z tej dyrektywy obowiązków.

Wreszcie wobec braku szczegółowych uregulowań w prawie Unii odnośnie do kwestii, co należy do kategorii ustawy lub normy o randze równej ustawowej dla celów stosowania art. 2 pkt 2 akapit drugi zdanie pierwsze dyrektywy 2003/4, ocena ta zależy od prawa państw członkowskich z zastrzeżeniem niekwestionowania pełnej skuteczności tej dyrektywy.

(por. pkt 22, 29, 30, 35, 36; sentencja)