ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
O ile przepisy proceduralne powinno się na ogół stosować do wszystkich postępowań będących w toku w momencie ich wejścia w życie, o tyle przepisy materialne są zazwyczaj interpretowane w ten sposób, iż nie obowiązują w stosunku do sytuacji powstałych przed ich wejściem w życie. Odstępstwo od tej zasady dopuszczono jednak, w sytuacji gdy przepisy obejmują jednocześnie przepisy materialne i proceduralne, stanowiące nierozerwalną całość, których nie można analizować rozłącznie pod względem ich skutków w czasie. W takich okolicznościach skutek wsteczny może być przyznany całości rozpatrywanych przepisów tylko wtedy, gdy dostatecznie jasne wskazówki prowadzą do takiego wniosku.

Jeżeli chodzi o zasadnicze zmiany o charakterze proceduralnym wprowadzone art. 36 dyrektywy 2009/73/WE dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55 do przepisów regulujących wydanie przez władze krajowe decyzji o przyznaniu odstępstwa od przepisów tej dyrektywy, to nie mogą one być rozpatrywane odrębnie w zakresie ich skutków w czasie, w porównaniu ze zmianami materialnymi. Po pierwsze bowiem, procedura zwolnienia regulowana w art. 36 jest procedurą jednolitą, mimo iż przebiega w części na szczeblu krajowym, a w części na szczeblu Unii. Dlatego też zmian mających wpływ na fazę krajową postępowania nie można oceniać odrębnie od zmian mających wpływ na fazę na szczeblu Unii. Po drugie, zmiany wprowadzone przy podziale uprawnień decyzyjnych pomiędzy różne podmioty uczestniczące w postępowaniu mają znaczący zakres, a w szczególności, mogą mieć wpływ na wynik postępowania.

W konsekwencji tego rodzaju zmiany tworzą nierozerwalną całość, wobec czego skutek wsteczny może być przyznany całości art. 36 tylko wtedy, gdy dostatecznie jasne wskazówki prowadzą do takiego wniosku. Tymczasem takie wskazówki nie istnieją zważywszy, że w dyrektywie 2009/73 ustanowiono w dokładny sposób w jej art. 53 i 54 dzień, od którego powinny być stosowane przepisy, jakie ona obejmuje. Nie zawiera ona natomiast przepisów dotyczących postępowań, które w momencie jej wejścia w życie już są w toku, mogących uzasadnić odstępstwo od tej zasady.

(por. pkt 24, 25, 27, 31–33, 36, 37)
Sąd do spraw Służby Publicznej może, nie dopuszczając się przy tym przeinaczenia okoliczności faktycznych, uznać, że instytucja nie przeprowadziła pełnego i szczegółowego badania istotnych i znaczących okoliczności faktycznych, w ramach decyzji o zwolnieniu, jeżeli instytucja szczegółowo odniosła się do negatywnego aspektu zachowania urzędnika z przeszłości, a nie zrobiła tego w stosunku do pozytywnych aspektów wynikających z akt osobowych.

Sąd orzekający w pierwszej instancji jest wyłącznie właściwy, po pierwsze, do dokonania ustaleń faktycznych, chyba że nieprawidłowość tych ustaleń wynika z przedłożonych mu akt sprawy, a po drugie, do dokonania oceny stanu faktycznego. Ocena stanu faktycznego przez sąd orzekający w pierwszej instancji nie stanowi więc, z wyjątkiem przypadków przeinaczenia przedstawionych przed tym sądem dowodów, kwestii prawnej, która jako taka podlega kontroli Sądu. Tego rodzaju przeinaczenie musi w oczywisty sposób wynikać z akt sprawy, bez konieczności dokonywania nowej oceny faktów i dowodów.

Obowiązek uzasadnienia wyroków ciążący na Sądzie do spraw Służby Publicznej na mocy art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 7 ust. 1 załącznika I do tego statutu wymaga, by sąd ten uzasadniał swoje wyroki, aby pozwalały one zainteresowanym zapoznać się z powodami nieuwzględnienia ich argumentów przez Sąd do spraw Służby Publicznej i zapewniały Sądowi wystarczający materiał do sprawowania kontroli sądowej.

(zob. pkt 76)

Trybunał: sprawa C-440/07 P Komisja przeciwko Schneider Electric, 16 lipca 2009 r., Zb.Orz. s. I-6413, pkt 135 i przytoczone tam orzecznictwo
Mimo to możliwość powołania się po raz pierwszy przed Sądem na orzeczenia sądów krajowych nie jest wyłączona, jeżeli mamy do czynienia nie z podnoszonym wobec izby odwoławczej zarzutem nieuwzględnienia konkretnych okoliczności faktycznych wskazanych w wyroku krajowym, a jedynie z zarzutem naruszenia przez nią przepisu rozporządzenia nr 6/2002 i z przywołaniem na poparcie tego zarzutu orzecznictwa krajowego.

Artykuł 25 ust. 3 rozporządzenia nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych, i art. 28 ust. 1 lit. b) ppkt (iii) rozporządzenia nr 2245/2002 wykonującego rozporządzenie nr 6/2002 wymagają, by występujący o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego na podstawie prawa autorskiego chronionego ustawodawstwem jednego z państw członkowskich był podmiotem tego prawa i by udowodnił przed Urzędem Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) tę okoliczność.

Okoliczność, czy wnoszący o unieważnienie jest podmiotem prawa autorskiego w rozumieniu tych przepisów, oraz kwestia wykazania tego prawa przed Urzędem nie mogą być rozpatrywane w oderwaniu od prawa danego państwa członkowskiego, w tym wypadku prawa francuskiego, przywołanego na poparcie wniosku o unieważnienie. Właściwe prawo państwa członkowskiego znajduje bowiem zastosowanie zwłaszcza do celów określenia sposobów nabycia i dowodu istnienia danego prawa autorskiego do dzieła, na które powołano się w uzasadnieniu wniosku o unieważnienie.

(por. pkt 51, 52)
Nawet gdyby przyjąć, że żądania skierowane przeciwko decyzji komisji odwoławczej Europejskiego Banku Inwestycyjnego skutkowały skierowaniem do sądu Unii sprawozdania z oceny, od którego odwołano się w drodze administracyjnej, sama ta okoliczność nie uzasadnia tego, by sąd Unii ograniczył się do zbadania żądań skierowanych przeciwko spornemu sprawozdaniu, czy wręcz zupełnie zrezygnował z kontroli zasadności decyzji komisji odwoławczej, ponieważ komisja ta ma pełne uprawnienia kontrolne, uprawniające do zastąpienia swoją oceną ocen znajdujących się w sprawozdaniu, z których to uprawnień Sąd do spraw Służby Publicznej nie może ze swej strony korzystać. Ewentualne błędne zrzeczenie się przez komisję odwoławczą takiej pełnej kontroli jest równoznaczne z pozbawieniem zainteresowanego jednej instancji kontrolnej przewidzianej w przepisach wewnętrznych Banku, a zatem wywołuje niekorzystne dla niego skutki, przez co powinno podlegać kontroli sądu pierwszej instancji.

Ponadto, zważywszy na pełne uprawnienia kontrolne komisji odwoławczej, które są tym samym szersze niż kompetencje sądu, w odniesieniu do osądów zawartych w spornym sprawozdaniu i przyznanych w nim ocen niezbędne jest, by sąd pierwszej instancji sprawdził, jakkolwiek w ramach swej ograniczonej kontroli, czy i w jakim zakresie rzeczona komisja wywiązała się z obowiązku pełnej kontroli zgodnie z obowiązującymi normami. Właśnie z powodu tej pełnej kontroli skutki prawne decyzji komisji odwoławczej nie muszą koniecznie pokrywać się ze skutkami sprawozdania z oceny poddanego jej kontroli, a zatem mogą powodować inne niekorzystne skutki, a więc to sąd powinien ocenić ich zgodność z prawem, jeżeli sprawa przed nim zawiśnie.

(zob. pkt 42, 43)

Odesłanie:

Sąd: sprawy połączone T-7/98, T-208/98 i T-109/99 De Nicola przeciwko EBI, 23 lutego 2001 r., RecFP s. I-A-49, II-185, pkt 132; sprawy połączone T-178/00 i T-341/00 Pflugradt przeciwko EBC, 22 października 2002 r., Rec. s. II-4035, pkt 69; sprawa T‑37/10 P De Nicola przeciwko EBI, 27 kwietnia 2012 r., pkt 46, 49, 52–54
Decyzja komisji odwoławczej Europejskiego Banku Inwestycyjnego dotycząca oceny, która nie zawiera żadnego osądu w przedmiocie sprawozdania z oceny, a jedynie rozstrzyga, po pierwsze, że niemożliwe jest kontynuowanie posłuchania, a po drugie, że należy włączyć tę decyzję do akt osobowych zainteresowanego, może zasadniczo stanowić dla niego akt niekorzystny. Sąd do spraw Służby Publicznej nie może nie orzec, czy, po pierwsze, zważywszy na istotne okoliczności sprawy, decyzja komisji odwoławczej może jednak wywierać niekorzystne dla skarżącego skutki, i po drugie, czy dochodząc do takich wniosków, komisja postąpiła zgodnie z zasadami zawartymi w przewodniku dotyczącym postępowania w sprawie oceny. Tymczasem taka ocena merytoryczna jest niezbędna, gdyż przyjmując rzeczone zasady Bank sam ograniczył sobie zakres uznania, a członkowie jego personelu mogą się powoływać na te zasady przed sądem Unii w świetle ogólnych zasad prawa, takich jak zasady równego traktowania oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań.

W drodze decyzji o umorzeniu skargi skarżącego bez wydania ostatecznej decyzji co do istoty sprawy komisja odwoławcza pozbawiła skarżącego jednej instancji kontrolnej, zarzucając mu, przynajmniej w dorozumiany sposób, utrudnianie postępowania. Tymczasem tego rodzaju decyzja w oczywisty sposób wywołuje niekorzystne dla skarżącego skutki, co uzasadnia jego interes w dochodzeniu stwierdzenia jej nieważności. Ponadto sam fakt, że komisja odwoławcza postanowiła włączyć omawianą decyzję do akt osobowych skarżącego, wystarczy do stwierdzenia, że wywołuje ona dla niego niekorzystne skutki, a stwierdzenie jej nieważności może przynieść mu korzyść.

(zob. pkt 40, 41, 44)

Odesłanie:

Sąd: sprawa T-165/01 McAuley przeciwko Radzie, 10 września 2003 r., RecFP s. I-A-193, II-963, pkt 44; sprawa T-258/03 Mausolf przeciwko Europolowi, 1 marca 2005 r., Zb.Orz.SP s. I-A-45, II-189, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F-55/08 De Nicola przeciwko EBI, 30 listopada 2009 r., Zb.Orz.SP s. I-A-1-469, II-A-1-2529, pkt 39, 54 i nast.
Keywords

Subject of the case

Sentencja

Keywords Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Graficzne znaki towarowe SEVEN SUMMITS i Seven (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 22, 55 – 57, 62, 63, 71) Subject of the case Przedmiot Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 stycznia 2011 r. (sprawa R 364/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Seven SpA a Sport Eybl & Sports Experts GmbH Sentencja Sentencja 1) Skarga zostaje oddalona. 2) Eybl & Sports GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i Seven SpA.

Wyrok Sądu (trzecia izba) z dnia 22 maja 2012 r. – Sport Eybl & Sports Experts przeciwko OHIM – Seven (SEVEN SUMMITS)

(sprawa T-179/11)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SEVEN SUMMITS — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Seven — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009”

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Względne podstawy odmowy rejestracji — Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego — Graficzne znaki towarowe SEVEN SUMMITS i Seven (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 22, 55–57, 62, 63, 71)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 stycznia 2011 r. (sprawa R 364/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Seven SpA a Sport Eybl & Sports Experts GmbH

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
Znak towarowy jest rzeczywiście używany w rozumieniu art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego wówczas, gdy jest on wykorzystywany zgodnie ze swoją podstawową funkcją, jaką jest zagwarantowanie, że towary lub usługi, dla których został on zarejestrowany, pochodzą z określonego przedsiębiorstwa, w celu wykreowania lub zachowania rynku zbytu dla tych towarów i usług, z wyłączeniem przypadków używania o charakterze symbolicznym, mającym na celu jedynie utrzymanie praw do znaku towarowego. Ponadto przesłanka dotycząca rzeczywistego używania znaku towarowego wymaga, by znak ten, w postaci, w jakiej jest chroniony na właściwym terytorium, był używany publicznie i w sposób skierowany na zewnątrz.

Ocena rzeczywistego charakteru używania znaku towarowego powinna być oparta na wszystkich faktach i okolicznościach pozwalających na ustalenie, czy znak był faktycznie wykorzystywany handlowo, w szczególności zaś powinna ona uwzględniać sposoby korzystania ze znaku uznawane w danym sektorze gospodarczym za uzasadnione z punktu widzenia zachowania lub wykreowania rynku zbytu dla towarów lub usług chronionych danym znakiem towarowym, charakter tych towarów lub usług, cechy danego rynku oraz zasięg i częstotliwość używania znaku.

Jeśli chodzi o zakres używania wcześniejszego znaku, to należy mieć na uwadze w szczególności z jednej strony handlowy wymiar ogółu czynności stanowiących używanie oraz z drugiej strony długość okresu, w którym czynności te miały miejsce, jak również częstotliwość tych czynności.

(por. pkt 24–26)
Obowiązek uzasadnienia, który spoczywa na instytucjach Unii Europejskiej na mocy art. 269 TFUE dotyczy wyłącznie działań jednostronnych. Nie ma on zatem zastosowania do działań na podstawie umowy wiążącej przedmiotową instytucję ze stroną przeciwną.

Pismo opatrzone znakiem Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych (REA), podpisane przez kierownika jej działu i przez nią wysłane w zakresie jej kompetencji nie może zostać uznane za pismo wysłane przez Komisję lub za pismo, które może zostać jej przypisane.

Rozporządzenie nr 58/2003 ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi uprawnia bowiem Komisję do ustanowienia agencji wykonawczych i powierzania im niektórych zadań odnoszących się do zarządzania jednym lub większą liczbą programów wspólnotowych. Choć Komisja nadal wykonuje zadania wymagające uprawnień uznaniowych w przekładaniu decyzji politycznych na działania, agencji może zostać powierzone zarządzanie etapami projektu, przyjmowanie instrumentów wykonania budżetu oraz prowadzenie wszystkich działań koniecznych do wykonania programu wspólnotowego na podstawie uprawnień przekazanych przez Komisję, w szczególności działań związanych z udzielaniem zamówień i przyznawaniem dotacji. Ponadto art. 4 ust. 2 omawianego rozporządzenia przewiduje, że agencja wykonawcza ma osobowość prawną. Z art. 21 tego rozporządzenia wynika, że w odniesieniu do odpowiedzialności kontraktowej agencji wykonawczej stosuje się prawo właściwe dla danej umowy i że w przypadku odpowiedzialności pozaumownej agencja wykonawcza zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnymi dla ustawodawstw państw członkowskich naprawia wszelkie szkody spowodowane przez agencję lub jej pracowników przy wykonywaniu ich obowiązków.

Na podstawie wspomnianego rozporządzenia Komisja ustanowiła REA decyzją 2008/46/WE. Artykuł 1 tej decyzji przewiduje, że statut REA został ustanowiony w rozporządzeniu nr 58/2003. Wynika z tego, że REA ma osobowość prawną. Ponadto z decyzji 2008/46 w związku z art. 21 rozporządzenia nr 58/2003 wynika, że w przypadku odpowiedzialności pozaumownej REA powinna naprawić wszelkie szkody spowodowane przez agencję lub jej pracowników przy wykonywaniu ich obowiązków.

(por. pkt 292–296, 299, 300)
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 15 kwietnia 2011 r. (sprawa R 1837/2010-4) w odniesieniu do towarów należących do klas 29, 30 i 32 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, z wyjątkiem „piwa” należącego do klasy 32 w rozumieniu porozumienia nicejskiego.
1.

Postępowanie — Skarga wszczynająca postępowanie — Wymogi formalne — Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów — Zarzuty prawne niepodniesione w skardze — Ogólne odesłanie do innych pism załączonych do skargi [statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21; regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c)] (por. pkt 16, 17)
Wyrok Sądu (czwarta izba) z dnia 12 czerwca 2012 r. – Stichting Regionaal Opleidingencentrum van Amsterdam przeciwko OHIM – Investimust (COLLEGE)

(sprawa T-165/11)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy COLLEGE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru opisowego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009”

Wspólnotowy znak towarowy — Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie — Bezwzględne podstawy unieważnienia — Rejestracja z naruszeniem art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c), art. 52 ust. 1 lit. a)] (por. pkt 21, 22, 24–34, 37)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 stycznia 2011 r. (sprawa R 508/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Stichting Regionaal Opleidingencentrum van Amsterdam a Investimust SA

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
Keywords

Subject of the case

Sentencja

Keywords Wspólnotowy znak towarowy – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Podstawy wygaśnięcia – Brak rzeczywistego używania znaku towarowego – Zastosowanie znaku w innym kształcie przy wykorzystaniu elementów niezmieniających charakteru odróżniającego znaku [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 15 ust. 1 lit. a), art. 51 ust. 1 lit. a)] (por. pkt 77) Subject of the case Przedmiot Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 grudnia 2010 r. (sprawa R 449/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy TMS Trademark-Schutzrechtsverwertungsgesellschaft mbH a Comercial Jacinto Parera, SA Sentencja Sentencja 1) Skarga zostaje oddalona. 2) TMS Trademark-Schutzrechtsverwertungsgesellschaft mbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

Wyrok Sądu (ósma izba) z dnia 24 maja 2012 r. – TMS Trademark-Schutzrechtsverwertungsgesellschaft przeciwko OHIM – Comercial Jacinto Parera (MAD)

(sprawa T-152/11)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy MAD — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Używanie znaku towarowego w postaci różniącej się co do elementów niewpływających na jego charakter odróżniający — Artykuł 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009”

Wspólnotowy znak towarowy — Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie — Podstawy wygaśnięcia — Brak rzeczywistego używania znaku towarowego — Zastosowanie znaku w innym kształcie przy wykorzystaniu elementów niezmieniających charakteru odróżniającego znaku [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 15 ust. 1 lit. a), art. 51 ust. 1 lit. a)] (por. pkt 77)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 grudnia 2010 r. (sprawa R 449/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy TMS Trademark-Schutzrechtsverwertungsgesellschaft mbH a Comercial Jacinto Parera, SA

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 10 stycznia 2011 r. w sprawie R 43/2010-4 ze względu na to, że Izba Odwoławcza oddaliła sprzeciw w zakresie, w jakim opierał się on na art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.
Wyrok Sądu (piąta izba) z dnia 7 listopada 2012 r. – Giordano przeciwko Komisji

(sprawa T-114/11)

„Odpowiedzialność pozaumowna — Rybołówstwo — Ochrona zasobów połowowych — Odbudowa zasobów tuńczyka błękitnopłetwego — Środki nadzwyczajne zakazujące połowów statkom rybackim do połowów okrężnicą — Bezprawny charakter działania — Związek przyczynowy”

1. Odpowiedzialność pozaumowna — Przesłanki — Bezprawność — Szkoda — Związek przyczynowy — Przesłanki kumulatywne — Obowiązek rozpoznania ich przez sąd w określonej kolejności — Brak (art. 340 akapit drugi TFUE) (por. pkt 12, 13)

2. Odpowiedzialność pozaumowna — Przesłanki — Rzeczywista i pewna szkoda — Ciężar dowodu (art. 340 akapit drugi TFUE) (por. pkt 15)

3. Rybołówstwo — Ochrona zasobów morskich — Uregulowania dotyczące kwot połowowych — Pojęcie — Teoretyczny limit maksymalnego połowu — Gwarancja możliwości całkowitego wykorzystania przez rybaków ich kwot połowowych — Brak (rozporządzenia: Rady nr 2371/2002; Komisji nr 530/2008) (por. pkt 18)

Przedmiot

Skarga o odszkodowanie mająca na celu naprawienie szkody rzekomo poniesionej w następstwie przyjęcia rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. ustanawiającego środki nadzwyczajne w odniesieniu do statków rybackich do połowów okrężnicą prowadzących połowy tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim, na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej, oraz w Morzu Śródziemnym (Dz.U. L 155, s. 9)

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Jean-François Giordano zostaje obciążony kosztami postępowania.

Wyrok Sądu (piąta izba) z dnia 7 listopada 2012 r. – Giordano przeciwko Komisji

(sprawa T-114/11)

„Odpowiedzialność pozaumowna — Rybołówstwo — Ochrona zasobów połowowych — Odbudowa zasobów tuńczyka błękitnopłetwego — Środki nadzwyczajne zakazujące połowów statkom rybackim do połowów okrężnicą — Bezprawny charakter działania — Związek przyczynowy”

1. Odpowiedzialność pozaumowna — Przesłanki — Bezprawność — Szkoda — Związek przyczynowy — Przesłanki kumulatywne — Obowiązek rozpoznania ich przez sąd w określonej kolejności — Brak (art. 340 akapit drugi TFUE) (por. pkt 12, 13)

2. Odpowiedzialność pozaumowna — Przesłanki — Rzeczywista i pewna szkoda — Ciężar dowodu (art. 340 akapit drugi TFUE) (por. pkt 15)

3. Rybołówstwo — Ochrona zasobów morskich — Uregulowania dotyczące kwot połowowych — Pojęcie — Teoretyczny limit maksymalnego połowu — Gwarancja możliwości całkowitego wykorzystania przez rybaków ich kwot połowowych — Brak (rozporządzenia: Rady nr 2371/2002; Komisji nr 530/2008) (por. pkt 18)

Przedmiot

Skarga o odszkodowanie mająca na celu naprawienie szkody rzekomo poniesionej w następstwie przyjęcia rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. ustanawiającego środki nadzwyczajne w odniesieniu do statków rybackich do połowów okrężnicą prowadzących połowy tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim, na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej, oraz w Morzu Śródziemnym (Dz.U. L 155, s. 9)

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
3.

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Oddzielne badanie podstaw odmowy rejestracji w odniesieniu do każdego z towarów lub usług objętych zgłoszeniem do rejestracji — Obowiązek uzasadnienia odmowy rejestracji — Zakres (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c), art. 75) (por. pkt 44, 45)