ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
5

Zgodnie z pkt 31–35 komunikatu Komisji w sprawie współpracy pomiędzy Komisją a sądami krajowymi w celu stosowania art. 81 i 82 traktatu WE (Dz.U. 2004, C 101, s. 54): „31. Zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia [nr 1/2003] krajowe organy ochrony konkurencji i Komisja mogą przedstawiać sądowi krajowemu, który ma zastosować art. 81 [WE] lub 82 WE, uwagi dotyczące zagadnień związanych ze stosowaniem tych przepisów. [R]ozporządzenie [to] czyni rozróżnienie pomiędzy uwagami pisemnymi, które krajowe organy ochrony konkurencji oraz Komisja mogą przedstawiać z urzędu, a uwagami ustnymi, które organy te mogą przedstawiać jedynie za zgodą sądu krajowego […]. 32. Rozporządzenie precyzuje, iż Komisja przedstawia uwagi tylko w wypadku, gdy wymaga tego spójne stosowanie art. 81 [WE] lub 82 WE. Ponieważ uwagi te są przedstawiane właśnie z uwagi na spójne stosowanie tych przepisów, Komisja ograniczy swe uwagi do analizy ekonomicznej i prawnej stanu faktycznego sprawy toczącej się przed sądem krajowym. 33. Aby umożliwić Komisji przedstawienie użytecznych uwag, sądy krajowe mogą być wzywane do podania do wiadomości lub przekazania Komisji kopii ogółu dokumentów niezbędnych do oceny sprawy. Zgodnie z art. 15 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia [1/2003] Komisja będzie wykorzystywać te dokumenty jedynie w celu przygotowywania swych uwag […]. 34. Ponieważ [wskazane] rozporządzenie nie ustanawia zasad postępowania w sprawie przedstawiania uwag, postępowanie takie toczy się według przepisów procesowych i zwyczajów państw członkowskich. Jeżeli dane państwo członkowskie nie ustanowiło jeszcze zasad takiego postępowania, sąd krajowy powinien rozstrzygnąć, jakie przepisy procesowe mają zastosowanie do przedstawiania uwag w toczącej się przed nim sprawie. 35. Zasady postępowania powinny być zgodne z zasadami, które przytoczono w pkt 10 niniejszego komunikatu. Oznacza to w szczególności, iż zasady postępowania w sprawie przedstawiania uwag dotyczących zagadnień związanych ze stosowaniem art. 81 [WE] lub 82 WE: a) powinny być zgodne z ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego, a w szczególności z prawami podstawowymi stron postępowania; b) nie mogą nadmiernie utrudniać lub praktycznie uniemożliwiać przedstawiania wskazanych uwag (zasada skuteczności) […] oraz c) nie mogą czynić przedstawiania wskazanych uwag trudniejszym, niż ma to miejsce w wypadku przedstawiania uwag w postępowaniach sądowych, w których stosowane jest równoważne prawo krajowe ([…] zasada równoważności)” [tłumaczenie nieoficjalne].
55

Po drugie, należy przypomnieć — tak jak to uczynił słusznie Sąd w pkt 78 zaskarżonego wyroku — że art. 51 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 jest motywowany uzasadnionymi oczekiwaniami właściciela znaku towarowego co do jego rejestracji i że to właśnie na podstawie tych uzasadnionych oczekiwań właściciel znaku towarowego mógł poczynić nakłady w okresie następującym po rejestracji. Tymczasem należy stwierdzić, że na takie uzasadnione oczekiwania co do rejestracji znaku towarowego nie można się powoływać przy zgłoszeniu do rejestracji.
74

Niewątpliwie można by wskazać, że przedsiębiorca ponosi w niniejszej sprawie pewne ryzyko, w zakresie w jakim jego produkty i usługi mogą nie być poszukiwane przez ubezpieczonych. Jednakże ryzyko to jest ograniczone. Przedsiębiorca nie ponosi bowiem ryzyka związanego z uzyskaniem swego wynagrodzenia i niewypłacalnością klientów indywidualnych, jako że kasa chorych jest z prawnego punktu widzenia jedynym dłużnikiem w zakresie tego wynagrodzenia. Ponadto, będąc wystarczająco wyposażonym z punktu widzenia świadczenia swych usług, nie musi on ponosić znaczących wydatków przed zawarciem indywidualnej umowy z ubezpieczonym. Wreszcie ilość ubezpieczonych mających syndrom „stopy diabetycznej”, którzy mogą się do niego zwrócić, jest znana, wobec czego może on w rozsądny sposób przewidzieć ilość wniosków w tym zakresie.
18

Co więcej, w pewnych okolicznościach formalnie odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem które mogą oddzielnie prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jednolitą czynność, jeżeli nie są od siebie niezależne. Jest tak na przykład w sytuacji, gdy można stwierdzić, że jedno lub więcej świadczeń stanowi świadczenie główne, a inne świadczenie lub świadczenia stanowią jedno lub więcej świadczeń pomocniczych dzielących los podatkowy świadczenia głównego. W szczególności dane świadczenie należy uważać za świadczenie pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, gdy dla klientów nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z głównej usługi usługodawcy (ww. wyrok w sprawie Part Service, pkt 51, 52 i przytoczone tam orzecznictwo).
25

Spółka Otsa Talu jako następca prawny spółki Agrofarm wniosła apelację do Tartu ringkonnakohus (sądu okręgowego w Tartu), uzasadniając, że rozporządzenie nr 1257/1999 zabraniało ustanawiania przepisów prowadzących do nierównego traktowania wnioskodawców wsparcia agrośrodowiskowego. Otsa Talu wskazała, że z powodu późnego wydania rozporządzenia nr 51 ze zmianami, które nastąpiło na miesiąc przed terminem końcowym składania wniosków o wsparcie na roku 2005, zostały naruszone zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i państwa prawa. Tartu ringkonnakohus oddalił apelację wyrokiem z dnia 7 września 2006 r., orzekając co do zasady, że zmiana rozporządzenia przez ministra rolnictwa nie była sprzeczna z prawem wspólnotowym.
11

Artykuł 6 ust. 3 rozporządzenia nr 60/2004 przewiduje: „W celu stosowania przepisów ust. 2 właściwe organy w nowych państwach członkowskich dysponują w dniu 1 maja 2004 r. systemem identyfikacji będących w obrocie lub wyprodukowanych nadwyżkowych ilości cukru jako takiego lub w zawartego w produktach przetworzonych, izoglukozy lub fruktozy, na poziomie głównych podmiotów gospodarczych, których to dotyczy. System ten może w szczególności opierać się na śledzeniu przywozu, monitorowaniu fiskalnym, badaniach w oparciu o księgowość prowadzoną przez podmioty gospodarcze i stan zapasów fizycznych oraz korzystać ze środków takich jak gwarancje na ryzyko. System identyfikacji działa w oparciu o ocenę ryzyka, która przywiązuje należytą uwagę w szczególności do następujących kryteriów: — rodzaju działalności podmiotów, których to dotyczy; — zdolności magazynowej pomieszczeń magazynowych; — poziomu działalności. Nowe państwo członkowskie wykorzysta ten system w celu zmuszenia podmiotów, których to dotyczy, do wyeliminowania z rynku na ich koszt ilości cukru lub izoglukozy równoważnej ustalonej w stosunku do tego podmiotu indywidualnej ilości nadwyżkowej. Podmioty, których to dotyczy, przedstawiają dowód satysfakcjonujący nowe państwo członkowskie, że produkty zostały wyeliminowane z rynku najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2005 r. W przypadku gdy taki dowód nie został przedstawiony, nowe państwo członkowskie nakłada opłatę odpowiadającą danej ilości pomnożonej przez najwyższe opłaty przywozowe stosowane do tego produktu w okresie od 1 maja 2004 r. do 30 kwietnia 2005 r., powiększone o 1,21 EUR/100 kg za cukier biały lub równoważnik w substancji suchej. Kwota, o której mowa w trzecim akapicie, zasila budżet narodowy nowego państwa członkowskiego”.
68

Należy jednakże uściślić, że wymagając, aby podmiot zamawiający przekazał wymaganą informację „niezwłocznie”, prawodawca wspólnotowy nałożył nań obowiązek staranności sprowadzający się bardziej do obowiązku działania aniżeli do obowiązku rezultatu. Należy zbadać w każdym poszczególnym przypadku oraz w zależności od konkretnych cech danego zamówienia, a w szczególności jego złożoności, czy dany podmiot zamawiający podał wspomnianą informację z wymaganą starannością bądź nie. Okoliczność, że powiadomienie to następuje przed upływem terminu przewidzianego na zaskarżenie decyzji o odrzuceniu wniosku lub oferty, co oznacza, że oferent był w stanie skorzystać ze środków zaskarżenia przysługujących mu celem sądowego skontrolowania zgodności decyzji z prawem, jest jedynie elementem szeregu wskazówek, które trzeba mieć na uwadze, aby ustalić, czy podmiot zamawiający dochował obowiązku staranności ciążącego na nim na mocy art. 41 ust. 4 dyrektywy 93/38 i nie stanowi sama w sobie wystarczającego dowodu w tym względzie.
60

W tym względzie należy przypomnieć, że Trybunał co do zasady nie ma obowiązku orzekania w przedmiocie zagadnienia, czy etykieta niektórych produktów może wprowadzać nabywcę lub konsumenta w błąd ani rozstrzygania kwestii ewentualnie mylącego charakteru nazwy, pod którą sprzedawany jest dany produkt. Zadanie to należy do sądu krajowego (zob. w szczególności wyroki: z dnia 16 lipca 1998 r. w sprawie C-210/96 Gut Springenheide i Tusky, Rec. s. I-4657, pkt 30; z dnia 12 września 2000 r. w sprawie C-366/98 Geffroy, Rec. s. I 6579, pkt 18, 19). Jednakże Trybunał, orzekając w przedmiocie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, może w razie potrzeby dostarczyć wskazówek dla sądu krajowego w odniesieniu do wydawanego przez ten sąd rozstrzygnięcia (zob. ww. wyrok w sprawie Geffroy, pkt 20).
33

Z tego względu Republika Federalna Niemiec twierdzi, iż co do zasady to państwo miejsca zamieszkania, a nie państwo miejsca zatrudnienia powinno brać pod uwagę osobistą sytuację pracowników niemających miejsca zamieszkania na terytorium danego kraju. W tym względzie twierdzi ona, z powołaniem się na wyrok z dnia 14 września 1999 r. w sprawie C-391/97 Gschwind, Rec. s. I-5451, że jeżeli pracownik przygraniczny uzyskuje ponad 90% przychodów w Niemczech, może on, zgodnie z § 1 ust. 3 EStG żądać, by traktowano go w Niemczech w ten sam sposób co podatnika podlegającego nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w tym państwie, a tym samym ma on prawo do dokonywania odliczeń z tytułu wydatków nadzwyczajnych. Republika Federalna Niemiec jest zdania, iż nie mając prawa do nakładania podatku, nie może być też zobowiązana do przyznawania pracownikom przygranicznym, których dochody opodatkowane są wyłącznie w państwie miejsca zamieszkania, przywilejów podatkowych mających na celu zachęcanie do tworzenia emerytur uzupełniających.
109

Tymczasem w niniejszej sprawie z dowodów przedstawionych przez Komisję i opisanych w pkt 153–155 opinii rzecznika generalnego wynika w szczególności, że w trzech rzeźniach, które zostały skontrolowane przez inspektorów FVO w ramach inspekcji nr 9002/2003, sprzęt służący do ogłuszania zwierząt i jego utrzymanie w dobrym stanie były co do zasady zgodne z przepisami wspólnotowymi, z wyjątkiem jednej rzeźni do uboju świń, w której świnie nie były skutecznie ogłuszane narzędziem do wywoływania elektrowstrząsów. Problemy pojawiały się także w momencie samego ogłuszania zwierząt. W jednej z rzeźni krępowanie, ogłuszanie i wykrwawianie tylko trzech krów trwało godzinę. Poza tym odstęp czasu pomiędzy ogłuszeniem a ubojem dwóch świń wynosił 120 sekund, co oznacza, że zwierzęta mogły odzyskać świadomość. Podobnie podczas uboju owiec odstęp czasu pomiędzy ogłuszeniem a ubojem był tak długi (37 sekund), że zwierzęta mogły odzyskać świadomość.
92

W zarzucie piątym Komisja uważa, że Republika Portugalska nie wykonała ww. wyroku w sprawie Komisja przeciwko Portugalii, gdyż nie przyjęła ona środków w odniesieniu do podmiotów gospodarczych, których dotyczą omawiane przepisy krajowe. Pomijając fakty stwierdzone przez Trybunał w pkt 48 ww. wyroku w sprawie Komisja przeciwko Portugalii, Republika Portugalska ograniczyła się do stwierdzenia, że nie odnotowano żadnego przypadku, w którym odmówiono by zatwierdzenia rur, na podstawie przepisów niezgodnych z art. 28 WE i 30 WE. Przypominając uprawnienia dochodzeniowe, jakie posiadają zdaniem samej Republiki Portugalskiej portugalskie organy administracyjne, Komisja twierdzi, że państwo to nie powinno ograniczyć się do uznania, że z uwagi na fakt, iż skarżące przedsiębiorstwo złożyło wniosek nie o zatwierdzenie swych wyrobów, ale wyłącznie o uznanie certyfikatu wydanego we Włoszech, przedsiębiorstwo to nie chciało w rzeczywistości uzyskać takiego zatwierdzenia.
112

W odniesieniu do drugiego argumentu należy stwierdzić, że zasadniczo wzywa on Trybunał do przeprowadzenia ponownego badania kwoty grzywny ustalonej przez Sąd. Tymczasem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem do obowiązków Trybunału, który rozstrzyga kwestie prawne w ramach odwołania, nie należy zastąpienie ze względów słuszności własną oceną oceny Sądu, który w ramach nieograniczonego prawa orzekania orzeka o kwotach grzywien nałożonych na przedsiębiorstwa z powodu naruszenia przez nie prawa wspólnotowego (zob. w szczególności ww. wyroki w sprawach: Limburgse Vinyl Maatschappij i in. przeciwko Komisji, pkt 614; Dansk Rørindustri i in. przeciwko Komisji, pkt 245).
69

Z powyższych rozważań wynika, że ponieważ zaskarżone rozporządzenie realizuje cele wskazane w art. 2 i 3 ust. 1 lit. k) WE oraz tytule XVII traktatu WE, przy czym tytuł ten sam nie nadaje Wspólnocie kompetencji do ich realizacji, prawodawca wspólnotowy powinien był zastosować łącznie art. 159 akapit trzeci WE i art. 308 WE (zob. podobnie wyroki: z dnia 30 maja 1989 r. w sprawie 242/87 Komisja przeciwko Radzie, Rec. s. 1425, pkt 6,37; ww. w sprawach połączonych Kadi i Al Barakaat International Foundation przeciwko Radzie i Komisji, pkt 211–214), przestrzegając procedur prawodawczych tam przewidzianych, a mianowicie procedury, o której mowa w art. 251 WE, zwanej „współdecydowaniem”, oraz jednomyślnego głosowania w Radzie.
3

Motywy pierwszy do czwartego i szósty do dziewiątego rozporządzenia nr 1768/92 stanowią: „[…] prace badawcze w dziedzinie farmacji odgrywają decydującą rolę w stałym podnoszeniu poziomu zdrowia publicznego; […] produkty lecznicze, w szczególności te, które są wynikiem długich, kosztownych prac badawczych, nie będą we Wspólnocie i w Europie dalej opracowywane, jeżeli nie zostaną one objęte korzystnymi przepisami, zapewniającymi dostatecznie mocną ochronę zachęcającą do kontynuowania prac badawczych; […] w chwili obecnej okres, który upływa między wypełnieniem wniosku o patent dla nowego produktu leczniczego a wydaniem zezwolenia na obrót, powoduje, że okres rzeczywistej ochrony w ramach patentu jest niewystarczający na pokrycie nakładów poniesionych na prace badawcze; […] sytuacja ta prowadzi do braku ochrony, co jest krzywdzące dla badań w dziedzinie farmacji; […] […] na poziomie wspólnotowym powinno być wprowadzone jednolite rozwiązanie, które zapobiegałoby wprowadzaniu zróżnicowanych rozwiązań w ustawodawstwach krajowych, powodujących powstawanie dalszych rozbieżności, które mogłyby stanowić przeszkodę dla swobodnego przepływu produktów leczniczych we Wspólnocie i w ten sposób bezpośrednio hamować utworzenie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego; […] z tego względu niezbędne jest stworzenie dodatkowego świadectwa ochronnego, udzielanego na tych samych warunkach przez każde z państw członkowskich na wniosek posiadacza patentu krajowego lub europejskiego na produkt leczniczy, dla którego wydane zostało zezwolenie na obrót […]; […] okres ochrony przyznanej na mocy świadectwa powinien zapewniać właściwą i skuteczną ochronę; […] w tym celu posiadacz zarówno patentu, jak i świadectwa, powinien mieć możliwość korzystania z całego, maksymalnego piętnastoletniego okresu wyłączności, liczonego od chwili uzyskania pierwszego zezwolenia na obrót we Wspólnocie danego produktu leczniczego; […] niemniej jednak w sektorze tak złożonym i wrażliwym, jakim jest sektor farmaceutyczny, muszą być wzięte pod uwagę wszelkie wchodzące w grę interesy, […] do tego celu świadectwo nie może być wydane na okres powyżej pięciu lat; […]”.
93

Tymczasem w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, po pierwsze, że OHIM w swojej odpowiedzi nie używa w żadnym momencie wyrażenia „odwołanie wzajemne”, przedstawiając swoje argumenty raczej jako rozważania końcowe mające na celu otrzymanie od Trybunału wyjaśnień co do wykładni przepisów rozporządzenia nr 40/94. Po drugie, OHIM nie wniósł do Trybunału o uchylenie zaskarżonego wyroku.
W tym względzie należy zauważyć, że z ostatniego zdania czternastego motywu dyrektywy 97/7 wynika, że do państw członkowskich należy ustalenie pozostałych warunków lub ustaleń wynikających z wykonywania prawa do odstąpienia od umowy. Niemniej jednak uprawnienie to powinno być wykonywane z poszanowaniem celu tej dyrektywy, a w szczególności nie może naruszać funkcjonalności i skuteczności prawa do odstąpienia. Tak byłoby na przykład w przypadku, gdyby wysokość odszkodowania okazała się nieproporcjonalna w stosunku do ceny zakupu spornej rzeczy, jak przywołano w poprzednim punkcie, lub gdyby na podstawie regulacji krajowej na konsumencie spoczywał ciężar dowodu, że nie używał rzeczy podczas okresu do odstąpienia w sposób wykraczający poza to, co było konieczne do umożliwienia mu skutecznego wykonywania prawa do odstąpienia.
145

Jak Sąd zauważył w pkt 91 zaskarżonego wyroku, nałożony na DSD w art. 3 spornej decyzji obowiązek polegający na zobowiązaniu się przez tę spółkę wobec wszystkich stron umowy o używanie logo do niepobierania opłaty licencyjnej od ilości opakowań jednostkowych z logo DGP wprowadzanych do obrotu w Niemczech, których nie dotyczy usługa związana z przejęciem obowiązku w zakresie przetwarzania odpadów DSD oraz w odniesieniu do których obowiązki nałożone przez rozporządzenie w sprawie opakowań są wykonywane w inny sposób, jest niczym innym jak tylko konsekwencją stwierdzenia nadużycia pozycji dominującej i skorzystania przez Komisję ze wspomnianego uprawnienia do zobowiązania DSD do zakończenia naruszenia.
103

Ponadto z art. 225 WE i z art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości wynika, iż sam Sąd jest właściwy do dokonywania, po pierwsze, ustaleń faktycznych, z wyjątkiem sytuacji gdy nieprawidłowość jego ustaleń wynika z akt sprawy, a po drugie, do oceny ustalonych okoliczności faktycznych. Trybunał nie jest zatem właściwy do ustalania okoliczności faktycznych ani też zasadniczo do badania dowodów, które Sąd dopuścił na poparcie tych okoliczności. Z uwagi na to, że dowody te uzyskano w prawidłowy sposób, przy poszanowaniu ogólnych zasad prawa i wymogów proceduralnych dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego, wyłącznie do Sądu należy ocena, jaką wagę należy przywiązywać do tych dowodów. Zatem poza przypadkami wypaczenia dowodów ocena ta nie stanowi zagadnienia prawnego, które jako takie poddane jest kontroli Trybunału w postępowaniu odwoławczym (zob. w szczególności wyrok z dnia 10 lipca 2008 r. w sprawie C-413/06 P Bertelsmann i Sony Corporation of America przeciwko Impala, Zb.Orz. s. I-4951, pkt 29).
2)

Klauzula 2 ust. 6 i 8 Porozumienia ramowego w sprawie urlopu rodzicielskiego nie stoi na przeszkodzie uwzględnianiu, przy obliczaniu renty z tytułu trwałej niezdolności do pracy pracownika, faktu korzystania przez niego z urlopu rodzicielskiego w niepełnym wymiarze, w trakcie którego opłacał on składki i nabył uprawnienia do renty proporcjonalnie do otrzymywanego wynagrodzenia.
—

nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do art. 3 pkt 3–7 i art. 4 pkt 2–4 dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE i nie podając niektórych z nich do wiadomości Komisji,
High Court of (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości z dwoma pytaniami dotyczącymi odpowiednio dwóch spornych kwestii zawisłego przed nim sporu. Secretary of State odwołał się od tej decyzji odnoszącej się do drugiego pytania do Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division), który oddalił tę apelację. High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) przekazał Trybunałowi następujące pytania prejudycjalne:

„W przypadku gdy państwo członkowskie ustanowiło zdecentralizowany system rządów, w którym państwowe organy centralne zachowują kompetencje do działania w stosunku do całego obszaru państwa członkowskiego w celu zapewnienia przestrzegania zobowiązań państwa członkowskiego na mocy prawa wspólnotowego wynikających z [rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003]:

1) Czy państwo członkowskie może włączyć wymogi dotyczące utrzymania widocznych dróg, na których obowiązuje prawo publicznego przechodu, do swoich standardów w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska na podstawie art. 5 i załącznika IV do [rozporządzenia nr 1782/2003]?
1)

Jeżeli — w odróżnieniu od systemu zabezpieczenia społecznego państwa właściwego — system państwa, w którym zamieszkuje osoba niesamodzielna, objęta ubezpieczeniem jako członek rodziny pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek w rozumieniu rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia , ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem (WE) nr 1386/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia , nie przewiduje udzielania świadczeń rzeczowych w takiej sytuacji niesamodzielności, w jakiej znajduje się wspomniana osoba, to art. 19 ani art. 22 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia jako takie nie wymagają udzielania omawianych świadczeń poza granicami państwa właściwego przez instytucje właściwą lub na jej rachunek.
41

Wnoszący odwołanie twierdzi, że opierając się na ww. wyroku w sprawie Albany w celu uznania, że 3F nie może powoływać się na swoją pozycję konkurencyjną w porównaniu z innymi związkami zawodowymi marynarzy, Sąd zastosował zbyt szeroką wykładnię tego wyroku. Co się bowiem tyczy tego tematu, we wspomnianym wyroku Trybunał nie odniósł się do art. 85 traktatu WE (obecnie art. 81 WE), który stosuje się do przedsiębiorstw publicznych na podstawie art. 90 traktatu WE (obecnie art. 86 WE) w kontekście relacji pomiędzy układami zbiorowymi a stosowaniem zasad z dziedziny pomocy państwa z art. 92 traktatu WE (obecnie po zmianach art. 87 WE) i art. 93 traktatu WE (obecnie art. 88 WE).
69

Mając na względzie powyższe, na drugą część pytań prejudycjalnych należy odpowiedzieć, że art. 5, 6 i 7 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że do celów stosowania prawa do odszkodowania pasażerów opóźnionych lotów można traktować jak pasażerów odwołanych lotów oraz że mogą oni powoływać się na prawo do odszkodowania przewidziane w art. 7 tego rozporządzenia, jeżeli z powodu tych lotów poniosą stratę czasu wynoszącą co najmniej trzy godziny, czyli jeżeli przybędą do ich miejsca docelowego co najmniej trzy godziny po pierwotnie przewidzianej przez przewoźnika lotniczego godzinie przylotu. Niemniej, takie opóźnienie nie rodzi po stronie pasażerów prawa do odszkodowania, jeżeli przewoźnik lotniczy jest w stanie dowieść, że odwołanie lub duże opóźnienie lotu jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków, to jest okoliczności, które pozostają poza zakresem skutecznej kontroli przewoźnika lotniczego.
53

To bowiem samo wykonywanie kompetencji podatkowych przez dane państwo, niezależnie od opodatkowania w innym państwie członkowskim, wywołać może ryzyko opodatkowania kaskadowego lub podwójnego opodatkowania w znaczeniu ekonomicznym. W takim przypadku, aby odbiorcy dywidend niebędący rezydentami nie spotykali się z ograniczaniem swobodnego przepływu kapitału, co do zasady zakazanym przez art. 56 WE, państwo siedziby spółki dokonującej wypłaty musi zapewnić, by w ramach przewidzianych w prawie krajowym rozwiązań mających na celu zapobieganie opodatkowaniu kaskadowemu lub podwójnemu opodatkowaniu w znaczeniu ekonomicznym albo zmniejszanie tego rodzaju opodatkowania nierezydenci podlegali takiemu samemu traktowaniu jak rezydenci (zob. ww. wyroki: w sprawie Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, pkt 70; a także w sprawie Amurta, pkt 39).