Z tego wynika, że normę krajową rozpatrywaną w postępowaniu głównym należy uznać za dotyczącą świadczeń, do których zainteresowany jest uprawniony w innym państwie członkowskim lub w Szwajcarii, ponieważ Konfederację Szwajcarską należy traktować do celów stosowania rozporządzenia nr 1408/71 jako państwo członkowskie Unii (wyrok z dnia 18 listopada 2010 r., Xhymshiti, C‑247/09 , EU:C:2010:698 , pkt 31 ).

Przepis krajowy taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, na którego podstawie dodatek do renty z tytułu trwałej całkowitej niezdolności do pracy zawiesza się na okres pobierania przez beneficjenta tej renty emerytury w innym państwie członkowskim lub w Szwajcarii, stanowi przepis dotyczący zmniejszenia w rozumieniu art. 12 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i zaktualizowanego rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 592/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 2008 r.

Dodatek do renty z tytułu trwałej całkowitej niezdolności do pracy przyznany pracownikowi na podstawie ustawodawstwa jednego państwa członkowskiego, takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, oraz emeryturę nabytą przez tego samego pracownika w Szwajcarii należy uznać za świadczenia tego samego rodzaju w rozumieniu rozporządzenia nr 1408/71, zmienionego i zaktualizowanego rozporządzeniem nr 118/97, zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 592/2008.

W niniejszym wypadku w odniesieniu do przedmiotu i celu dodatku w wysokości 20% z postanowienia odsyłającego wynika, że służy on ochronie konkretnej kategorii osób szczególnie podatnych na wiktymizację, czyli pracowników w wieku pomiędzy 55 a 65 rokiem życia, względem których orzeczono trwałą całkowitą niezdolność do pracy i dla których znalezienie zatrudnienia w zawodzie innym niż wcześniej wykonywany okazuje się trudne.

Aby osiągnąć ten cel, pracownicy ci otrzymują dodatek do renty z tytułu trwałej całkowitej niezdolności do pracy, której wysokość ustala się na podstawie obliczeń branych pod uwagę przy ustalaniu kwoty tej renty z tytułu niezdolności do pracy.

Z powyższego wynika, że dodatek w wysokości 20% oraz renta z tytułu trwałej całkowitej niezdolności do pracy, której uzupełnienie stanowi on z mocy prawa, mają cechy analogiczne do cech świadczeń z tytułu starości, ponieważ mają one gwarantować środki utrzymania dla pracowników uznanych za trwale i całkowicie niezdolnych do wykonywania swojego zwykłego zawodu, którzy, po osiągnięciu określonego wieku, mieliby również trudności ze znalezieniem pracy w innej dziedzinie niż zwykle wykonywany zawód.

Tym samym w przypadku gdy beneficjent renty z tytułu trwałej całkowitej niezdolności do pracy może ponownie wejść na rynek pracy na stanowisko inne niż wcześniej zajmowane, przyznanie renty z tytułu trwałej całkowitej niezdolności do pracy jako takiej pozostaje zagwarantowane, a tylko wypłata dodatku w wysokości 20% zostaje zawieszona z powodu wykonywania tej nowej pracy, co pozwala mu na uzupełnienie części brakujących dochodów zawodowych.

(zob. pkt 51–53, 56, 61; pkt 3 sentencji)