ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Co się tyczy skargi stowarzyszenia działającego w zbiorowym interesie swych członków na decyzję Komisji stwierdzającą zgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym, to zadaniem sądu Unii na etapie badania dopuszczalności skargi nie jest wypowiedzenie się w sposób ostateczny w przedmiocie stosunku konkurencji między członkami skarżącego stowarzyszenia i przedsiębiorstwem będącym beneficjentem pomocy. W tym kontekście jedynie do stowarzyszenia należy wskazanie we właściwy sposób powodów, dla których dany środek pomocowy może naruszyć uzasadnione interesy jednego z jego członków lub ich grupy, w znaczący sposób zmieniając ich pozycję na odpowiednim rynku.

Decyzja, na mocy której Komisja stwierdza zgodność pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym i która nie określa szczególnych i konkretnych skutków, jakie decyzja ta pociąga za sobą dla każdego z podatników, i z której wynika, że wejście w życie ustawy w sprawie podatków od gier losowych zostało przesunięte przez władze krajowe do momentu wydania przez Komisję decyzji końcowej na podstawie art. 108 ust. 3 TFUE, wymaga przyjęcia środków wykonawczych.

Szczególne i konkretne konsekwencje takiej decyzji Komisji dla podatników urzeczywistniły się w postaci aktów prawa krajowego, czyli ustawy w sprawie podatków od gier losowych, w drodze której wprowadzono w państwie członkowskim rozpatrywany system pomocowy, oraz w postaci przyjętych w wykonaniu tej ustawy aktów określających należne od podatników kwoty, które to akty stanowią jako takie środki wykonawcze, których przyjęcie jest wymagane przez zaskarżoną decyzję w rozumieniu art. 263 akapit czwarty in fine TFUE. Aby rozpatrywany system pomocowy wywołał wobec podatników skutki, akty te musiały zostać wydane po przyjęciu zaskarżonej decyzji. Ze względu na to, że wspomniane akty mogą zostać zakwestionowane przed sądem krajowym, podatnicy mieli możliwość zwrócenia się do sądu, nie będąc zmuszonymi do naruszenia w tym celu prawa. W ramach wniesionej do sądu krajowego skargi mogliby oni bowiem podnieść nieważność zaskarżonej decyzji i skłonić ten sąd do wystąpienia do Trybunału na podstawie art. 267 TFUE z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym. Co za tym idzie, skarga na taką decyzję nie spełnia przesłanek dopuszczalności określonych w art. 263 akapit czwarty TFUE.

(por. pkt 58–60)
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 12 lipca 2011 r. odmawiającej udzielenia spółkom MasterCard, Inc., MasterCard International, Inc. i MasterCard Europe dostępu do pewnych dokumentów sporządzonych przez osoby trzecie w związku z analizą dotyczącą kosztów i korzyści dla handlowców wynikających z akceptowania różnych metod płatności w zakresie, w jakim w decyzji tej odmówiono dostępu do dokumentów odnoszących się do: — kosztów i korzyści dla handlowców wynikających z akceptowania różnych metod płatności (sprawozdanie początkowe z dnia 2 czerwca 2009 r.); — kosztów i korzyści dla handlowców wynikających z akceptowania różnych form płatności – część 1 sprawozdania metodologicznego z dnia 28 września 2009 r. [wersja zmieniona, uwzględniająca uwagi przekazane przez podmioty zainteresowane oraz DG „Konkurencja” Komisji]; — wyników szczegółowych rozmów na temat kosztów płatności: analiza szczegółowych rozmów przeprowadzonych na Węgrzech, w Niderlandach i w Zjednoczonym Królestwie z dnia 15 stycznia 2010 r. (wersja dostarczona w dniu 9 marca 2010 r.); — projektu kwestionariusza on-line z dnia 8 marca 2010 r.; — wyników i wniosków internetowego studium wykonalności: projekt sprawozdania z dnia 24 maja 2010 r.
2)

Royal Scandinavian Casino Århus I/S pokrywa, oprócz własnych kosztów, również koszty poniesione przez Komisję Europejską, Betfair Group plc, Betfair International Ltd i European Gaming and Betting Association (EGBA).
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2011/357/WPZiB z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi, rozporządzenia Rady (UE) nr 588/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 765/2006 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi, decyzji Rady 2011/666/WPZiB z dnia 10 października 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1000/2011 z dnia 10 października 2011 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi, decyzji Rady 2012/642/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi, a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1017/2012 z dnia 6 listopada 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi w zakresie, w jakim dotyczą one BelTechExport ZAO.
W przypadku gdy Komisja nie jest już w stanie wyrazić liczbowo w obiektywny sposób ilości wyprodukowanego mleka i tym samym oszacować dokładnie strat poniesionych przez fundusz, jest ona uprawniona, mając do czynienia z nieprawidłowościami dotyczącymi pobrania dodatkowej opłaty wyrównawczej, czyli dochodu przekazanego, do zastosowania ryczałtowej korekty finansowej. Z jednej strony, w przypadku gdy nieprawidłowości dotyczą dokonania kontroli na miejscu poza wyznaczonymi terminami, mają one bowiem wpływ na kontrole kluczowe. Z drugiej strony, z uwagi na kategorię kontroli, której dotyczyły dane nieprawidłowości, zgodnie z wytycznymi Komisja jest uprawniona do zastosowania stopy ryczałtowej korekty finansowej w wysokości 5% lub 10%.

(por. pkt 67, 68, 108)
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2011/357/WPZiB z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi, rozporządzenia Rady (UE) nr 588/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 765/2006 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi, decyzji Rady 2011/666/WPZiB z dnia 10 października 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1000/2011 z dnia 10 października 2011 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi, decyzji Rady 2012/642/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi, a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1017/2012 z dnia 6 listopada 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi w zakresie, w jakim dotyczą one Sport-pari ZAO.
W przypadku gdy Komisja prowadzi postępowanie w dziedzinie pomocy państwa, jest ona zobowiązana na podstawie ogólnej systematyki traktatu do przestrzegania spójności między postanowieniami regulującymi pomoc państwa i postanowieniami szczególnymi innymi niż postanowienia dotyczące pomocy państwa, a zatem do oceny zgodności rozpatrywanej pomocy z tymi szczególnymi postanowieniami.

Jednakże taki obowiązek ciąży na Komisji wyłącznie w odniesieniu do tych aspektów pomocy, które są do tego stopnia nierozerwalnie związane z przedmiotem pomocy, iż nie jest możliwa ich odrębna ocena.

Zatem jeśli rozpatrywane aspekty pomocy są nierozerwalnie związane z przedmiotem pomocy, ich zgodność z postanowieniami innymi niż postanowienia dotyczące pomocy państwa jest oceniana przez Komisję w ramach postępowania przewidzianego w art. 108 TFUE i ocena ta może zakończyć się stwierdzeniem niezgodności danej pomocy z rynkiem wewnętrznym.

Natomiast podczas oceny środka pomocy, który nie realizuje celu związanego z ochroną środowiska, Komisja nie jest zobowiązana do brania pod uwagę przepisów dotyczących ochrony środowiska w ramach przeprowadzanego przez nią badania pomocy i tych jej aspektów, które są nierozerwalnie z nią związane. O ile bowiem pomoc na rzecz ochrony środowiska naturalnego może zostać uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym na mocy art. 107 ust. 3 lit. b) lub c) TFUE, o tyle pomoc wywierająca negatywny wpływ na środowisko nie jest z uwagi na sam ten fakt szkodliwa dla procesu tworzenia rynku wewnętrznego. Nawet jeśli ochrona środowiska musi zostać uwzględniona przy ustalaniu i realizacji polityk Unii, w szczególności polityk służących ustanowieniu rynku wewnętrznego, to nie stanowi ona w rzeczywistości jednego z elementów tego rynku wewnętrznego, określanego jako obszar bez granic wewnętrznych, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału (art. 26 ust. 2 TFUE). Tymczasem przepisy inne niż te dotyczące pomocy państwa, których przestrzeganie powinno zostać sprawdzone, sprowadzają się do tych przepisów, które mogą mieć negatywny wpływ na rynek wewnętrzny.

W tym względzie gdyby pomoc, która służy zagwarantowaniu bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej, została uznana za niezgodną z rynkiem wewnętrznym z powodu naruszenia przepisów prawa Unii dotyczących środowiska naturalnego, mimo jej zgodności z przesłankami stosowania art. 106 ust. 2 TFUE, to prowadziłoby to do naruszenia zakresu uznania, jakim dysponują władze krajowe przy ustanawianiu usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, a także do związanego z tym rozszerzenia uprawnień Komisji w zakresie wykonywania kompetencji przyznanych jej przez art. 106 TFUE, 107 TFUE i 108 TFUE. Tymczasem uprawnienia, które Komisja wykonuje w tym względzie, oraz szczególna procedura badania zgodności pomocy nie mogą zastąpić postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, w którym Komisja weryfikuje poszanowanie całości przepisów prawa Unii przez państwa członkowskie.

(por. pkt 181, 182, 184, 189, 190)
Jakkolwiek prawdą jest, że nietypowe sformułowanie takiej klauzuli i zawarta w niej terminologia, w szczególności zastosowanie określeń „decyzja” i „beneficjent” stanowią odwołanie do kontroli zgodności z prawem przeprowadzanej w ramach skargi o stwierdzenie nieważności ustanowionej w art. 263 TFUE, to jednak okoliczność ta nie może uniemożliwić zakwalifikowania tej klauzuli jako klauzuli arbitrażowej.

Klauzulą arbitrażową jest zawarte w umowie o finansowanie postanowienie opatrzone tytułem „Law applicable and competent court” (Właściwe prawo i sąd), zgodnie z którym „beneficjenci mogą wnieść skargę na decyzje Komisji dotyczące stosowania postanowień [tej] umowy i sposobów jej wykonania do [Sądu], a w wypadku odwołania do [Trybunału]”.

Zgodnie z podstawową zasadą regulującą pomoc finansową Unii ta ostatnia może finansować jedynie rzeczywiście poniesione wydatki. Stąd w celu umożliwienia Komisji przeprowadzenia kontroli beneficjent takiej pomocy musi być w stanie wykazać rzeczywisty charakter kosztów przedstawionych do finansowania w ramach projektu. Dostarczenie przez beneficjentów wiarygodnych informacji jest niezbędne do prawidłowego funkcjonowania systemu kontroli, ustanowionego w celu sprawdzenia, czy spełnione są warunki udzielenia pomocy. Dla uzasadnienia przyznania konkretnej dotacji nie wystarczy więc wykazać, że projekt został zrealizowany. Beneficjent pomocy zobowiązany jest udowodnić oprócz tego, że zgłoszone koszty poniósł zgodnie z warunkami przyznania danej pomocy, a jedynie należycie udokumentowane koszty mogą zostać uznane za kwalifikowane. Obowiązek spełnienia określonych warunków finansowych stanowi wręcz jedno z podstawowych zobowiązań beneficjenta, warunkuje zatem przyznanie pomocy.

Nawet przy założeniu, że Komisja zamierza skierować do Sądu powództwo wzajemne oraz że mimo sformułowania klauzuli arbitrażowej Sąd jest właściwy do orzekania w przedmiocie tego powództwa, mając na względzie orzecznictwo, zgodnie z którym w systemie sądów Unii właściwość do orzekania w przedmiocie skargi głównej implikuje istnienie właściwości do orzekania w przedmiocie wszelkich żądań wzajemnych zgłoszonych w tym samym postępowaniu, których źródłem jest ten sam akt bądź ten sam fakt, który jest przedmiotem skargi, to powództwo wzajemne byłoby w każdym wypadku niedopuszczalne ze względu na wymogi art. 46 § 1 lit. c) regulaminu postępowania. Takie powództwo nie wynika bowiem z wymaganą jasnością ani z pism Komisji, ani z uwag przedstawionych przez tę ostatnią na rozprawie i nie jest poparte argumentami i dowodami umożliwiającymi Sądowi ocenę jego zasadności i pozwalającymi skarżącej na przygotowanie repliki.

(por. pkt 116)
Ani stronom, ani samemu Sądowi nie można zakazać, by przy interpretacji prawa krajowego, do którego odsyła prawo Unii, szukali inspiracji w argumentach wywodzonych z prawa krajowego albo z orzecznictwa Unii, krajowego lub międzynarodowego, ponieważ chodzi tu nie o zarzucenie izbie odwoławczej, że nie uwzględniła okoliczności faktycznych zawartych w konkretnym wyroku sądu krajowego, ale o powołanie się na przepisy prawne lub orzecznictwo w celu poparcia zarzutu dotyczącego błędnego zastosowania przepisów prawa krajowego przez izbę odwoławczą.

Na podstawie art. 53 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) tego aktu istnienie oznaczenia innego niż znak towarowy pozwala uzyskać unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego, jeśli oznaczenie to spełnia łącznie cztery przesłanki: oznaczenie to musi być używane w działalności handlowej; mieć zasięg większy niż lokalny; prawo do tego oznaczenia powinno być nabyte zgodnie z prawem państwa członkowskiego, w którym oznaczenie to było używane, przed dniem dokonania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego; wreszcie uprawniony do tego oznaczenia powinien mieć możliwość zakazywania używania późniejszego znaku towarowego. Te cztery przesłanki ograniczają liczbę oznaczeń innych niż znaki towarowe, na które można się powoływać w celu podważenia ważności wspólnotowego znaku towarowego na całości terytorium Wspólnoty zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.

Dwie pierwsze przesłanki, czyli te dotyczące używania i zasięgu większego niż lokalny oznaczenia, na które się powołano, wynikają z samego brzmienia art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 i powinny być zatem interpretowane w świetle prawa Unii. I tak rozporządzenie nr 207/2009 określa jednolite standardy dotyczące używania oznaczeń i ich zasięgu, spójne z zasadami, które leżą u podstaw systemu ustanowionego przez to rozporządzenie.

Natomiast z wyrażenia „w przypadku i w zakresie, w jakim zgodnie z prawem państwa członkowskiego regulującym taki znak” wynika, że dwie pozostałe przesłanki wymienione w art. 8 ust. 4 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009 stanowią warunki określone przez rozporządzenie, których ocena w odróżnieniu od poprzednich jest dokonywana według kryteriów ustalonych przez prawo rządzące przywołanym oznaczeniem. To odesłanie do prawa rządzącego oznaczeniem, na które się powołano, jest w pełni uzasadnione, jako że rozporządzenie nr 207/2009 dopuszcza możliwość powołania się przeciwko wspólnotowemu znakowi towarowemu na oznaczenia spoza systemu wspólnotowego znaku towarowego. Z tego względu tylko prawo rządzące oznaczeniem, na które się powołano, pozwala ustalić, czy oznaczenie to jest wcześniejsze od wspólnotowego znaku towarowego i czy może uzasadniać zakaz używania późniejszego znaku towarowego.

(por. pkt 27–29)
W przypadku wniesienia do sądu Unii skargi o stwierdzenie nieważności jednego z aktów, o których mowa w art. 263 TFUE, jego właściwość ograniczona jest do kontroli legalności zaskarżonego aktu. Stwierdzenie bezprawności z jednej z wymienionych w art. 263 akapit drugi TFUE przyczyn powinno zatem doprowadzić do stwierdzenia przez sąd Unii, odpowiednio, całkowitej lub częściowej nieważności tego aktu w zależności od rodzaju i zakresu tej bezprawności, przy czym nie można wydawać rozstrzygnięcia w przedmiocie tej nieważności czy też jej zakresu ze względów związanych ze słusznością czy też odpowiedniością.

(por. pkt 44, 45)
Ponadto to do Komisji należy wykazanie, że dany środek wprowadza rozróżnienia między przedsiębiorstwami, które znajdują się – z punktu widzenia celu tego środka – w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej.

Fakty, że dany środek podatkowy jest selektywny, ponieważ faworyzuje jedynie pewne grupy przedsiębiorstw, które dokonują określonych inwestycji za granicą, nie pozwala na ustalenie, że środek ten ma selektywny charakter. Artykuł 87 ust. 1 WE wprowadza bowiem rozróżnienie pomiędzy interwencjami państwowymi w zależności od ich skutków. Ocenę tego, czy rozpatrywany środek stanowi pomoc państwa w szczególności ze względu na to, że jest selektywny, należy zatem przeprowadzać na podstawie wywieranych przezeń skutków. W tym względzie przyznanie, że dany środek podatkowy jest selektywny, bez zbadania jego skutków może doprowadzić do stwierdzenia istnienia selektywności w przypadku wszystkich środków podatkowych, z których korzystanie jest uzależnione od spełnienia pewnych warunków, nawet jeśli będące ich beneficjentami przedsiębiorstwa nie miały żadnej wspólnej pozwalającej odróżnić je od innych przedsiębiorstw cechy szczególnej innej niż ta, iż mogą one spełnić warunki, od których uzależnione jest przyznanie danego środka.

(por. pkt 67–69, 72)
W ramach przywozów poddanych ogólnemu systemowi, do których zastosowanie mają cła antydumpingowe, zarówno na Komisji, jak i na krajowych organach celnych ciąży obowiązek staranności i nadzoru celem stosowania prawa Unii. Jednakże tego rodzaju obowiązek nie oznacza, że w przypadku dysponowania informacjami niedostarczającymi wystarczająco konkretnych wskazówek dotyczących określonych spółek, które to wskazówki uzasadniałyby podjęcie wobec nich lub przeciwko dokonywanym przez nie transakcjom szczególnych i natychmiastowych działań, organy celne powinny przeprowadzać fizyczne lub systematyczne kontrole wszystkich przedstawianych organom celnym Unii wysyłek produktów przywożonych przez takie spółki. Z uwagi na ogólny charakter wskazanych informacji organy celne nie są również zobowiązane do ostrzegania owych spółek. Organy celne informowane o możliwości oszustwa nie mają bowiem obowiązku ostrzegać podmiotu gospodarczego o tym, że mógłby on stać się dłużnikiem należności celnych ze względu na owo oszustwo, nawet wówczas, gdy ów podmiot działa w dobrej wierze.

Agent celny z uwagi na charakter swych funkcji ponosi odpowiedzialność zarówno za zapłatę należności celnych przywozowych, jak i za prawidłowość dokumentów przedstawianych organom celnym. W tym względzie doświadczony agent celny powinien przynajmniej powziąć wątpliwości co do rzeczywistego pochodzenia przywożonego produktu, jeżeli faktury, listy ładunku i zgłoszenia celne zawierają odniesienia do takiego pochodzenia, a w świadectwach pochodzenia występują niespójności.

Ponadto, jeżeli agent nie zbadał nawet takich faktur i zgłoszeń lub nie miał do nich dostępu przed ich przedstawieniem organom celnym, chociaż zgodnie z art. 199 rozporządzenia nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania kodeksu celnego jest on jako zgłaszający odpowiedzialny za prawidłowość wskazań zawartych w tych zgłoszeniach, to jego brak staranności jest tym bardziej wyraźny. W tym względzie wewnętrzne procedury agenta służące nadaniu dalszego biegu zgłoszeniom i sporządzeniu właściwej dokumentacji oraz szczególna struktura spółek jego grupy nie mogą stanowić uzasadnienia umożliwiającego zwolnienie go z obowiązków związanych z funkcją agenta celnego i poniesienie konsekwencji przez budżet Unii.

Podobnie, agent celny nie może się zasłonić działaniami swojego klienta celem uzasadnienia umorzenia należności celnych przywozowych.

(por. pkt 95, 98, 101, 104–107, 109, 110, 112, 115)
Przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE mogą być jedynie akty, które wywierają wiążące skutki prawne mogące mieć wpływ na interesy skarżącego poprzez istotną zmianę jego sytuacji prawnej, z wyłączeniem aktów tymczasowych, które służą jedynie przygotowaniu wydania ostatecznej decyzji. W celu ustalenia, czy akt podlega zaskarżeniu w drodze skargi o stwierdzenie nieważności, należy skupić się na samej istocie zaskarżonego aktu, a forma, w jakiej został on wydany, jest co do zasady obojętna z tego punktu widzenia.

W tym względzie pisma Komisji domagające się od spółek dominujących zapłaty grzywien, które zostały nałożone solidarnie na nie i na ich spółki zależne za naruszenie reguł konkurencji, w następstwie obniżenia i częściowego zwrotu tych grzywien spółce zależnej, która dokonała ich początkowej zapłaty, wywierają wiążące skutki prawne, z uwagi na to, że w sposób definitywny określają stanowisko Komisji i podlegają przymusowemu wykonaniu.

Niemniej jednak skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona na te pisma jest niedopuszczalna ze względu na to, że skierowana jest wobec kwoty wymaganej z tytułu należności głównej grzywien, a sytuacja prawna spółek dominujących nie uległa w tym względzie zmianie. Jednakże ponieważ tego rodzaju pisma wymagają zapłaty odsetek za zwłokę, zmieniają one sytuację prawną spółek dominujących, które nie były uprzednio zobowiązane do uiszczenia takich odsetek, z uwagi na to, że ich spółka zależna szybko zapłaciła należną solidarnie grzywnę początkową. W tym zakresie tego rodzaju pisma mogą być zatem przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności.

(por. pkt 73, 74, 82, 83, 95, 96, 99, 101)
Ramy polityki nadzorczej Eurosystemu, opublikowane przez Europejski Bank Centralny, ustanawiające politykę lokalizacji mającą zastosowanie do kontrahentów centralnych z siedzibą w państwach członkowskich nienależących do Eurosystemu, stanowią akt podlegający zaskarżeniu w trybie skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE.

W istocie ustalenie zdolności aktu do wywierania skutków prawnych, a tym samym możliwości wniesienia względem niego skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE, wymaga zbadania jego treści oraz kontekstu, w jaki się on wpisuje, jego istoty a także zamiaru jego autora. W odniesieniu w pierwszej kolejności do treści i kontekstu, w jaki zaskarżony akt się wpisuje, badanie to pozwala na ocenę, w jaki sposób zainteresowane strony mogą racjonalnie ten akt postrzegać. W tym względzie fragment ram polityki nadzorczej dotyczący lokalizacji kontrahentów centralnych, których zadaniem jest rozliczanie transakcji dotyczących finansowych papierów wartościowych, który został upubliczniony poza sferą wewnętrzną Europejskiego Banku Centralnego, zawiera sformułowania o charakterze wiążącym i ma wyjątkowo dokładny charakter, co ułatwia jego stosowanie. Podobnie w zakresie, w jakim organy regulacyjne państw członkowskich strefy euro mogłyby uznać, że są one zobowiązane do przestrzegania wymogu lokalizacji zawartego w ramach polityki nadzorczej, kontrahent centralny niespełniający kryteriów określonych we wspomnianych ramach mógłby zostać pozbawiony dostępu do innych podmiotów będących ogniwami łańcucha przetwarzania transakcji przeprowadzanych na papierach wartościowych.

W drugiej kolejności, co się tyczy istoty ram polityki nadzorczej, ustanowienie wymogu lokalizacji w strefie euro względem kontrahentów centralnych, których działalność przekracza progi określone w ramach polityki nadzorczej, jest równoznaczne z dodaniem nowego przepisu do porządku prawnego, ponieważ wymóg taki nie pojawił się w żadnej ustanowionej wcześniej normie prawnej. W trzeciej kolejności, co się tyczy zamiaru Europejskiego Banku Centralnego w chwili przyjmowania ram polityki nadzorczej, owe ramy mają na celu nałożenie obowiązku przestrzegania wymogu lokalizacji na kontrahentów centralnych, których działalność przekracza progi w nich określone, a tym samym, w braku odmiennego wskazania w tekście ram polityki nadzorczej, wspomniane ramy stanowią definitywne stanowisko Banku.

(por. pkt 31, 32, 34, 37, 39, 45, 48, 50, 51, 53, 54)