ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Konwencja o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych – Związki z innymi konwencjami – Konwencje dotyczące szczegółowych zagadnień – Konwencja zawierająca przepisy jurysdykcyjne – Zakwestionowanie przez pozwanego opartej na tej konwencji jurysdykcji międzynarodowej sądu, do którego wniesiono sprawę – Przestrzeganie, zgodnie z art. 57 konwencji brukselskiej, przez sąd, do którego wniesiono sprawę, przepisów jurysdykcyjnych konwencji szczególnej

[konwencja brukselska z dnia 27 września 1968 r., art. 20 i art. 57 ust. 2 lit. a)]

Summary

Wykładni art. 57 ust. 2 lit. a) Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, zmienionej przez Konwencję z dnia 9 października 1978 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Konwencję z dnia 25 października 1982 r. w sprawie przystąpienia Republiki Greckiej, Konwencję z dnia 26 maja 1989 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalii oraz Konwencję z dnia 29 listopada 1996 r. w sprawie przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji, należy dokonywać w ten sposób, że sąd Umawiającego się Państwa, przed który została pozwana osoba mająca miejsce zamieszkania na terytorium innego Umawiającego się Państwa, może oprzeć swą jurysdykcję na konwencji szczególnej, której stroną jest także to pierwsze państwo, a która zawiera szczególne postanowienia dotyczące jurysdykcji, nawet wówczas, gdy pozwany w danym postępowaniu nie wypowiada się co do istoty sprawy oraz formalnie kwestionuje jurysdykcję międzynarodową sądu krajowego, do którego wniesiono sprawę.

O ile prawdą jest, że zgodnie z art. 20 konwencji z dnia 27 września 1968 r., mającym zastosowanie na podstawie art. 57 ust. 2 lit. a) zdanie drugie tej konwencji, sąd o którym mowa byłby zobowiązany z urzędu stwierdzić brak swej jurysdykcji, jeżeli jego jurysdykcja nie wynikała z postanowień tej konwencji, to jurysdykcja tego sądu powinna jednakże zostać uznana za opartą na tej konwencji, jako że jej art. 57 wyraźnie stanowi, iż konwencja ta nie narusza przepisów jurysdykcyjnych zawartych w konwencjach szczególnych.

W związku z powyższym, badając z urzędu swoją jurysdykcję, zgodnie z postanowieniami tej konwencji, sąd Umawiającego się Państwa, przed który została pozwana osoba mająca miejsce zamieszkania w innym Umawiającym się Państwie, a która nie wdaje się w spór, powinien wziąć pod uwagę przepisy jurysdykcyjne zawarte w konwencjach szczególnych, których także pierwsze Umawiające się Państwo jest stroną.

(por. pkt 16–20 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Pytania prejudycjalne – Dopuszczalność – Konieczność dostarczenia Trybunałowi wystarczających wyjaśnień w zakresie stanu faktycznego i prawnego – Zakres obowiązku w dziedzinie konkurencji

(art. 82 WE, 86 WE i 234 WE; Statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 23)

2. Swobodne świadczenie usług – Ograniczenia – Podatek od reklamy zewnętrznej i umieszczania plakatów pobierany przez jednostkę samorządu terytorialnego – Dopuszczalność – Przesłanki

(art. 49 WE)

Summary

1. Aby Trybunał był w stanie dać użyteczną odpowiedź na przedstawione mu pytania prejudycjalne, konieczne jest, aby sąd krajowy zdefiniował ramy faktyczne i prawne, w jakie wpisują się te pytania, lub aby przynajmniej wyjaśnił faktyczne założenia, na jakich te pytania się opierają.

Ów wymóg dokładności co do kontekstu faktycznego i prawnego ma szczególne znaczenie w dziedzinie konkurencji, która charakteryzuje się skomplikowanymi sytuacjami faktycznymi i prawnymi.

Jeżeli chodzi o stan faktyczny związany z pytaniami prejudycjalnymi dotyczącymi wykładni art. 82 WE i 86 WE, to rozgraniczenie rynku właściwego z punktu widzenia produktu i obszaru geograficznego oraz obliczenie udziałów w rynku posiadanych przez różne przedsiębiorstwa działające na tym rynku stanowi punkt wyjściowy dla każdej oceny sytuacji w świetle prawa konkurencji.

(por. pkt 22, 23, 25, 27)

2. Artykuł 49 WE powinien być interpretowany w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie pobieraniu przez jednostkę samorządu terytorialnego podatku od reklamy zewnętrznej i umieszczania plakatów, który, po pierwsze, z tego względu, iż jest stosowany bez zróżnicowania do wszystkich przypadków świadczenia usług wiążących się z reklamą zewnętrzną i publicznym umieszczaniem plakatów, nie przewiduje żadnego rozróżnienia ze względu na miejsce siedziby usługodawcy lub usługobiorcy umieszczania plakatów, czy też ze względu na miejsce pochodzenia towarów lub usług będących przedmiotem rozpowszechnianych informacji reklamowych, i który, po drugie, ponieważ ma zastosowanie jedynie do reklamy zewnętrznej wiążącej się z wykorzystaniem przestrzeni publicznej zarządzanej przez jednostki samorządu terytorialnego, a jego wysokość jest ustalona na poziomie, który może być uważany za umiarkowany w stosunku do wartości usług, które są nim objęte, to nie jest w stanie zakazać, utrudnić lub w inny sposób uczynić mniej atrakcyjnym świadczenia usług reklamowych na terytorium tych jednostek samorządu terytorialnego, włączając w to również przypadki, gdy świadczenie to ma charakter transgraniczny ze względu na miejsce siedziby usługodawcy lub usługobiorcy.

(por. pkt 37–39 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego – Przedmiot sporu – Określenie w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi – Zmiana zarzutów po wydaniu uzasadnionej opinii z uwagi na zmianę przepisów krajowych – Dopuszczalność

(art. 226 WE)

2. Polityka społeczna – Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej – Dostęp do zatrudnienia i warunki pracy – Równość traktowania – Odstępstwa – Ochrona kobiety – Zakres – Zakaz zatrudniania kobiet w przemyśle górniczym pod ziemią, przy pracach w warunkach podwyższonego ciśnienia atmosferycznego i przy pracach związanych z nurkowaniem – Niedopuszczalność

(dyrektywa Rady 76/207, art. 2 ust. 3)

Summary

1. O ile prawdą jest, że przedmiot skargi wniesionej w trybie art. 226 WE jest ograniczony ramami postępowania poprzedzającego wniesienie skargi przewidzianego przez ten przepis i że w rezultacie uzasadniona opinia Komisji i skarga powinny być oparte na tych samych zarzutach, o tyle wymóg ten nie może posuwać się do żądania, w każdym przypadku, idealnej zgodności między rozstrzygnięciem uzasadnionej opinii a wnioskami skargi, jeśli przedmiot sporu nie został rozszerzony czy zmieniony, lecz – wprost przeciwnie – po prostu ograniczony.

Stąd, skoro zmiany legislacyjne miały miejsce w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, skarga może dotyczyć przepisów krajowych, które nie są identyczne z przepisami, o których mowa w uzasadnionej opinii. W zakresie, w jakim, wystarczy, aby system ustanowiony przez przepisy kwestionowane w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi był w całości utrzymany przez nowe przepisy przyjęte przez Państwo Członkowskie po przedstawieniu uzasadnionej opinii, które są zaskarżone w ramach skargi, to nie wyklucza się również, że wystarczy, aby nowe przepisy wprowadzały wyjątki w systemie stanowiącym przedmiot uzasadnionej opinii i w ten sposób stawiany zarzut zostałby częściowo odparty.

(por. pkt 28–30)

2. Chociaż art. 2 ust. 3 dyrektywy 76/207 w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy, dopuszcza różnice traktowania w trosce o ochronę kobiety, szczególnie w związku z ciążą i macierzyństwem, to nie zezwala jednakże na wykluczenie kobiet z zatrudnienia jedynie dlatego, że podlegają one rozleglejszej ochronie przed ryzykiem, na które w równej mierze narażeni są mężczyźni i kobiety i która jest różna od wyraźnie wymienionych potrzeb szczególnej ochrony kobiety.

Stąd, ani powszechny zakaz zatrudnienia kobiet w przemyśle górniczym pod ziemią czy przy pracach w warunkach podwyższonego ciśnienia atmosferycznego, nawet z wyjątkami, ani absolutny zakaz zatrudniania kobiet przy pracach związanych z nurkowaniem nie stanowią dozwolonej różnicy traktowania w oparciu o ten przepis.

(por. pkt 43, 45, 50, 69, 74)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Unieszkodliwianie olejów odpadowych – Dyrektywa 75/439 – Obowiązek zapewnienia przez Państwa Członkowskie priorytetowego charakteru przetwarzaniu olejów odpadowych przez ich regenerację – Granice – Ograniczenia techniczne, ekonomiczne lub organizacyjne – Pojęcie

(dyrektywa Rady 75/439, art. 3 ust. 1)

Summary

Z art. 3 ust. 1 dyrektywy 75/439 w sprawie unieszkodliwiania olejów odpadowych zmienionej dyrektywą 87/101 wynika, że odwołanie się do „ograniczeń technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych”, o których mowa w tym artykule, stanowi część przepisu wyrażającego w sposób ogólny zobowiązanie nałożone na Państwa Członkowskie oraz że intencją ustawodawcy wspólnotowego było uniknięcie poprzez tę wskazówkę wymieniania wyjątków od zasady ogólnej, ale za to zdefiniowanie zakresu stosowania i treści pozytywnego obowiązku polegającego na zapewnieniu priorytetu przetwarzania olejów odpadowych przez ich regenerację.

Uznanie bowiem, że sytuacja techniczna, ekonomiczna lub organizacyjna w Państwie Członkowskim stanowi nieodzownie ograniczenie będące przeszkodą przyjęcia środków przewidzianych w tym przepisie, oznaczałoby pozbawienie go jakiegokolwiek „effet utile”, jako że zobowiązanie Państwa Członkowskiego sprowadzałoby się do utrzymywania status quo, z tym skutkiem, że nie istniałoby realne zobowiązanie Państw Członkowskich do wprowadzenia środków niezbędnych do przetwarzania olejów odpadowych przez ich regenerację.

(por. pkt 35–36)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Unieszkodliwianie olejów odpadowych – Dyrektywa 75/439 – Obowiązek zapewnienia przez Państwa Członkowskie priorytetowego charakteru przetwarzaniu olejów odpadowych przez ich regenerację – Granice – Ograniczenia techniczne, ekonomiczne lub organizacyjne – Pojęcie

(dyrektywa Rady 75/439, art. 3 ust. 1)

Summary

Z art. 3 ust. 1 dyrektywy 75/439 w sprawie unieszkodliwiania olejów odpadowych zmienionej dyrektywą 87/101 wynika, że odwołanie do „ograniczeń technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych”, o których mowa w tym artykule, stanowi część przepisu wyrażającego w sposób ogólny zobowiązanie nałożone na Państwa Członkowskie oraz że intencją ustawodawcy wspólnotowego było uniknięcie poprzez tę wskazówkę wymieniania wyjątków od zasady ogólnej, ale za to zdefiniowanie zakresu stosowania i treści pozytywnego obowiązku polegającego na zapewnieniu priorytetu przetwarzania olejów odpadowych przez ich regenerację.

Uznanie bowiem, że sytuacja techniczna, ekonomiczna lub organizacyjna w Państwie Członkowskim stanowi nieodzownie ograniczenie będące przeszkodą przyjęcia środków przewidzianych w tym przepisie, oznaczałoby pozbawienie go jakiegokolwiek „effet utile”, jako że zobowiązanie Państwa Członkowskiego sprowadzałoby się do utrzymywania status quo, z tym skutkiem, że nie istniałoby realne zobowiązanie Państw Członkowskich do wprowadzenia środków niezbędnych do przetwarzania olejów odpadowych przez ich regenerację.

(por. pkt 38–39)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Produkty lecznicze – Dyrektywa 89/105 – Produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka – Wniosek o wpis produktu leczniczego do wykazu produktów leczniczych objętych krajowym systemem ubezpieczeń zdrowotnych – Zawity charakter terminu wydania rozstrzygnięcia – Stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie wniosku – Wydanie nowej decyzji – Dopuszczalność – Przesłanki – Dochowanie terminu wydania rozstrzygnięcia

(dyrektywa Rady 89/105, art. 6 pkt 1 akapit pierwszy)

Summary

Termin do wydania rozstrzygnięcia w sprawie wniosku o wpis produktu leczniczego do wykazu produktów leczniczych objętych krajowym systemem ubezpieczeń zdrowotnych określony w art. 6 pkt 1 akapit pierwszy dyrektywy 89/105 dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych jest terminem zawitym, którego władze krajowe nie mają prawa przekraczać.

Do Państw Członkowskich należy określenie, czy przekroczenie tego terminu nie stoi na przeszkodzie temu, aby odpowiednie władze wydały formalnie nową decyzję, gdy stwierdzono nieważność poprzedniej decyzji w drodze sądowej, przy czym może mieć to miejsce jedynie w rozsądnym terminie, który w każdym bądź razie nie może przekraczać terminu przewidzianego w tym artykule.

(por. pkt 30, 39 oraz pkt 1–2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Produkty lecznicze – Dyrektywa 89/105 – Produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka – Wniosek o wpis produktu leczniczego do wykazu produktów leczniczych objętych krajowym systemem ubezpieczeń zdrowotnych – Zawity charakter terminu wydania rozstrzygnięcia – Przekroczenie terminu – Konsekwencje – Brak automatycznego wpisu do tego wykazu

(dyrektywa Rady 89/105, art. 6 pkt 1 akapit pierwszy)

Summary

Termin do wydania rozstrzygnięcia w sprawie wniosku o wpis produktu leczniczego do wykazu produktów leczniczych objętych krajowym systemem ubezpieczeń zdrowotnych określony w art. 6 pkt 1 akapit pierwszy dyrektywy 89/105 dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych jest terminem zawitym, którego władze krajowe nie mają prawa przekraczać.

Jednakże ów art. 6 pkt 1 akapit pierwszy nie przewiduje, w przypadku przekroczenia terminu określonego w tym artykule, automatycznego wpisu produktu leczniczego do wykazu produktów leczniczych objętych krajowym systemem ubezpieczeń zdrowotnych.

(por. pkt 24, 34 oraz pkt 1–2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Produkty lecznicze – Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu – Procedura uproszczona – Produkty zasadniczo podobne – Produkt leczniczy zawierający tę samą jednostkę czynną terapeutycznie co produkt leczniczy odniesienia, ale zawartą w soli innego rodzaju – Dopuszczalność – Przesłanki

(dyrektywa Rady 65/65, art. 4 akapit trzeci pkt 8 lit. a) ppkt iii))

2. Zbliżanie ustawodawstw – Produkty lecznicze – Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu – Procedura uproszczona – Produkty zasadniczo podobne – Dowód podobieństwa – Wyniki badań farmakologicznych i toksykologicznych lub prób klinicznych – Dopuszczalność

(dyrektywa Rady 65/65, art. 4 akapit trzeci pkt 8 lit. a) ppkt iii))

Summary

1. Artykuł 4 akapit trzeci pkt 8 lit. a) ppkt iii) dyrektywy 65/65 w sprawie produktów leczniczych, w brzmieniu wynikającym z dyrektyw 87/21, 89/341 oraz 93/39, który pozwala na skorzystanie z uproszczonej procedury wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, gdy produkt leczniczy, dla którego zgłoszono wniosek, jest zasadniczo podobny do produktu leczniczego wprowadzonego zgodnie z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi od co najmniej sześciu lub dziesięciu lat do obrotu we Wspólnocie, będącego przedmiotem obrotu w Państwie Członkowskim, dla którego zgłoszono wniosek, należy interpretować w ten sposób, że taki wniosek o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego może być rozpatrywany w ramach procedury uproszczonej ustanowionej w tym przepisie, gdy produkt ten zawiera tę samą jednostkę czynną terapeutycznie co produkt leczniczy odniesienia, ale zawartą w soli innego rodzaju. Podobieństwo to jest wykluczone, jeżeli są konkretnie określone przesłanki do uznania, że istnieje różnica w stosunku do produktu leczniczego odniesienia istotna z punktu widzenia bezpieczeństwa lub skuteczności produktu leczniczego, dla którego złożono wniosek o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu.

(por. pkt 39, 44 oraz pkt 1 sentencji)

2. Składający wniosek na podstawie art. 4 akapit trzeci pkt 8 lit. a) ppkt iii) dyrektywy 65/65 w sprawie produktów leczniczych, w brzmieniu wynikającym z dyrektyw 87/21, 89/341 oraz 93/39, może na jego poparcie, z własnej inicjatywy lub na żądanie właściwych władz Państwa Członkowskiego, dostarczyć dodatkową dokumentację w postaci wyników określonych badań farmakologicznych i toksykologicznych lub prób klinicznych w celu wykazania, że jego produkt leczniczy jest zasadniczo podobny do produktu leczniczego odniesienia.

(por. pkt 25 oraz pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Transakcje podlegające opodatkowaniu – Dostawy towarów i świadczenie usług dokonywane odpłatnie – Pojęcie – Transakcje, za które zostało uiszczone świadczenie wzajemne niższe od kosztu zakupu towaru lub kosztu świadczenia usługi – Zaliczenie – Uregulowanie krajowe uznające takie transakcje za przekazanie towarów lub świadczenie usług na cele prywatne – Niedopuszczalność

(dyrektywa Rady 77/388, art. 2, 5 ust. 6 oraz art. 6 ust. 2)

Summary

Po pierwsze, art. 2, a po drugie, art. 5 ust. 6 i art. 6 ust. 2 lit. b) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, z których te ostatnie zrównują do celów opodatkowania podatkiem od wartości dodanej niektóre transakcje, z tytułu których podatnik nie otrzymuje żadnego rzeczywistego świadczenia wzajemnego, z dostawą towarów i świadczeniem usług dokonywanymi odpłatnie, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, by uregulowanie krajowe uznawało za przekazanie towarów lub świadczenie usług na cele prywatne, w rozumieniu tych przepisów, takie transakcje, z tytułu których uzyskano świadczenie wzajemne, nawet jeśli wartość tego świadczenia jest niższa od kosztu produkcji dostarczonego towaru lub usługi.

W istocie okoliczność, czy transakcja została dokonana po cenie niższej, czy też wyższej od kosztu produkcji, nie ma znaczenia dla zakwalifikowania transakcji jako „transakcji odpłatnej” w rozumieniu art. 2, bowiem to ostatnie pojęcie wymaga wyłącznie istnienia bezpośredniego związku między dostawą towarów lub świadczeniem usług a świadczeniem wzajemnym rzeczywiście otrzymanym przez podatnika. Zatem, w przypadku gdy transakcja jest dokonywana odpłatnie, art. 5 ust. 6 oraz art. 6 ust. 2 lit. b) nie mogą mieć zastosowania, ponieważ dotyczą one wyłącznie transakcji dokonywanych nieodpłatnie.

(por. pkt 22–24, 30 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Ubezpieczenie emerytalne i na wypadek śmierci – Okresy do uwzględnienia – Ustawodawstwo krajowe nieuwzględniające, przy rozstrzyganiu o nabyciu praw do świadczeń, okresów ubezpieczenia ukończonych na terytorium państwa przez pracownika pozostającego bez pracy – Dopuszczalność

(art. 39 WE i 42 WE; rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 45)

Summary

Artykuły 39 WE i 42 WE, a także art. 45 rozporządzenia nr 1408/71 w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem nr 118/97, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem nr 1606/98 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one normie krajowej, która nie pozwala właściwym władzom Państwa Członkowskiego na uwzględnienie, dla celów przyznania prawa do emerytury z systemu krajowego, określonych okresów ubezpieczenia ukończonych na terytorium tego państwa przez pracownika pozostającego bez pracy, w którym to okresie składki na ubezpieczenie emerytalne były opłacane przez instytucję zarządzającą ubezpieczeniem od bezrobocia, przy czym okresy te uwzględniane są jedynie na potrzeby obliczenia wysokości wspomnianej emerytury.

(por. pkt 38 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ towarów – Tranzyt wspólnotowy – Wspólnotowy tranzyt zewnętrzny – Naruszenia lub nieprawidłowości – Niepowiadomienie głównego zobowiązanego o terminie na dostarczenie dowodu wskazującego na prawidłową realizację procedury lub na miejsce naruszenia – Wpływ na powstanie długu celnego – Brak – Wpływ na pobór długu celnego

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 203 ust. 1; rozporządzenie Komisji nr 2454/93, art. 379)

Summary

Wykładni przepisów art. 203 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92

ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w związku z art. 379 rozporządzenia nr 2454/93

ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92 należy dokonywać w ten sposób, że dług celny powstaje również wtedy, gdy przesyłka objęta procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego nie została przedstawiona w urzędzie celnym przeznaczenia, przy czym niepowiadomienie głównego zobowiązanego o terminie, w jakim dowód wskazujący na prawidłową realizację procedury tranzytowej lub na miejsce, w którym naruszenie lub nieprawidłowość faktycznie nastąpiły, muszą zostać przekazane do urzędu wyjścia, nie stanowi przeszkody dla powstania tego długu celnego. Powyższe powiadomienie stanowi jednak warunek poboru tego długu celnego przez organy celne, jako że Państwo Członkowskie, do którego należy urząd wyjścia, może podejmować kroki w celu poboru należności przywozowych tylko wtedy, gdy powiadomiło ono głównego zobowiązanego, że dysponuje on terminem trzech miesięcy na dostarczenie wymaganego dowodu, a w terminie tym dowód nie został dostarczony.

(por. pkt 23, 26 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Postępowania odwoławcze w dziedzinie zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane – Dyrektywa 89/665 – Obowiązek zapewnienia przez Państwa Członkowskie postępowania odwoławczego – Decyzje zaskarżalne – Pojęcie – Decyzje podjęte poza formalną procedurą udzielenia zamówienia i przed formalnym zaproszeniem do składania ofert – Zaliczenie – Dostęp do postępowań odwoławczych – Przesłanki – Procedura, która powinna była osiągnąć określone stadium – Niedopuszczalność

(dyrektywa Rady 89/665, art. 1 ust. 1, oraz dyrektywa Rady 92/50)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Procedury udzielania zamówień publicznych na usługi – Dyrektywa 92/50 – Zakres stosowania – Instytucja zamawiająca posiadająca udziały w spółce odrębnej od niej pod względem prawnym wraz z jednym lub kilkoma przedsiębiorstwami prywatnymi – Umowa zawarta przez instytucję zamawiającą ze wspomnianą spółką – Zaliczenie

(dyrektywa Rady 92/50)

Summary

1. Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy 89/665 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą 92/50 odnoszącą się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, zmienioną dyrektywą 97/52, należy interpretować w ten sposób, iż obowiązek Państw Członkowskich zapewnienia efektywnych i możliwie szybkich środków odwoławczych decyzji podjętych przez instytucje zamawiające obejmuje również decyzje podjęte poza formalną procedurą udzielania zamówień i przed formalnym zaproszeniem do ubiegania się o zamówienie, w szczególności decyzję w kwestii, czy dane zamówienie podlega podmiotowemu i przedmiotowemu zakresowi stosowania dyrektywy 92/50. Możliwość zaskarżenia przysługuje każdemu podmiotowi, który ma lub miał interes w uzyskaniu danego zamówienia publicznego i w przypadku gdy taki podmiot dozna uszczerbku lub zagraża mu doznanie uszczerbku w wyniku zarzucanego naruszenia, od momentu przejawu woli instytucji zamawiającej mogącego wywołać skutki prawne. W konsekwencji Państwa Członkowskie nie są upoważnione do uzależnienia możliwości zaskarżenia od formalnego osiągnięcia przez daną procedurę udzielania zamówienia publicznego określonego etapu.

(por. pkt 41 oraz pkt 1 sentencji)

2. W przypadku gdy instytucja zamawiająca zamierza zawrzeć umowę o charakterze odpłatnym dotyczącą usług podlegających przedmiotowemu zakresowi stosowania dyrektywy 92/50 odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, zmienionej dyrektywą 97/52, ze spółką odrębną od niej pod względem prawnym, w której kapitale ma udział wraz z jednym lub kilkoma przedsiębiorstwami prywatnymi, procedury udzielania zamówień publicznych określone w tej dyrektywie zawsze powinny być stosowane, nawet gdyby udział ten był większościowy.

(por. pkt 52 oraz pkt 2 sentencji)