ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 127/10

Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2015 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii

(Sprawa C-38/15)

(2015/C 127/16)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve i D. Loma-Osorio Lerena, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie — art. 4 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (1) w odniesieniu do aglomeracji Pontevedra-Marín-Poio-Bueu (Galicja) oraz — art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych w odniesieniu aglomeracji Bollulos Par del Condado; Abrera; Berga; Capellades; Figueres; El Terri (Banyoles) i Pontevedra-Marín-Poio-Bueu.

— obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja Europejska w związku z dochodzeniem prowadzonym w ramach postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego nr 2002/2123 zwróciła uwagę Królestwa Hiszpanii w drodze wezwania do usunięcia uchybienia z dnia 19 grudnia 2003 r. na zobowiązania wynikające z art. 3, 4, 5, 6 i 14 dyrektywy 91/271, a w szczególności w przedmiocie oczyszczania ścieków komunalnych w „obszarach wrażliwych”.

Przedmiot postępowania uległ stopniowemu ograniczeniu w miarę dostosowywania przez Hiszpanię urządzeń asenizacyjnych, oczyszczalni ścieków i odprowadzania ścieków z niektórych aglomeracji. Niemniej jednak naruszenie art. 4 i 5 dyrektywy utrzymuje się w momencie wniesienia skargi w odniesieniu do aglomeracji Bollulos Par del Condado (we wspólnocie autonomicznej Andaluzji); Abrera, Berga, Capellades, Figueres i El Terri-Banyoles (we wspólnocie autonomicznej Katalonii) oraz Pontevedra-Marín-Poio-Bueu (we wspólnocie autonomicznej Galicji).

(1) Dz.U. L 135,s 40.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 146/14

Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 grudnia 2014 r. w sprawie T-176/13 DTL Corporación/OHIM, wniesione w dniu 11 lutego 2015 r. przez DTL Corporación

(Sprawa C-62/15 P)

(2015/C 146/22)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Wnosząca odwołanie: DTL Corporación, S.L. (przedstawiciel: adwokat A. Zuazo Araluze)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania wnoszącego odwołanie

— częściowe stwierdzenie nieważności, w odniesieniu do wszystkich towarów i usług z klas 9 i 37, decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 24 stycznia 2013 r. (sprawa R 661/2012-4) w zakresie, w jakim na jej mocy oddalono odwołanie od odrzucenia zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 8880821 „Generia”;

— obciążenie OHIM i ewentualnie innych stron, które wstąpią do postępowania i opowiedzą się przeciwko niniejszemu odwołaniu, kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Naruszenie prawa Unii przez Sąd: Czwarta Izba Odwoławcza zmieniła w swej decyzji z dnia 24 stycznia 2013 r. (sprawa R 661/2012-4) uzasadnienie decyzji Wydziału Sprzeciwów do celów odmowy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 8830821 „Generia” dla klas 9 i 37. W istocie Wydział Sprzeciwów oparł wspomnianą odmowę na podobieństwie towarów i usług z klas 9 i 37 do towarów z klasy 7 oznaczonych znakiem towarowym, na który powołano się w sprzeciwie. Ze swej strony Izba Odwoławcza utrzymała odmowę rejestracji, jednak ze względu na podobieństwo wspomnianych towarów i usług z klas 9 i 37 do usług z klasy 40 oznaczonych znakiem towarowym stanowiącym podstawę sprzeciwu. W ten sposób w decyzji Izby Odwoławczej naruszony został art. 64 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1), ponieważ oznaczone znakiem towarowym stanowiącym podstawę sprzeciwu usługi z klasy 40 nigdy nie były przeciwstawiane towarom i usługom z klas 9 i 37 oznaczonym zgłoszonym znakiem towarowym (jakkolwiek były przeciwstawiane usługom z innych klas). Ponadto we wspomnianej decyzji naruszono art. 75 rozporządzenia nr 207/2009 poprzez odstąpienie od wezwania strony wnoszącej odwołanie do przedstawienia uwag w przedmiocie owej zmiany uzasadnienia. W zaskarżonym wyroku stwierdzono, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy pod względem prawnym, co stanowi naruszenie prawa Unii (art. 64 ust. 1 i art. 75 rozporządzenia nr 207/2009).

(1) Dz.U. L 78, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 146/30

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez the Østre Landsret (Dania) w dniu 4 marca 2015 r. – Kødbranchens Fællesråd działająca w imieniu i na rzecz Århus Slagtehus A/S i in./Ministeriet for Fødevarer, Landbrug og Fiskeri, Fødevarestyrelsen

(Sprawa C-112/15)

(2015/C 146/36)

Język postępowania: duński

Sąd odsyłający

Østre Landsret

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Kødbranchens Fællesråd dzialająca w imieniu i na rzecz Århus Slagtehus A/S, Danish Crown A.m.b.A. Oksekødsdivisionen, Hadsund Kreaturslagteri A/S, Hjalmar Nielsens Eksportslageri A/S, Kjellerup Eksportslagteri A/S, Mogens Nielsen Kreaturslagteri A/S, Vejle Eksportsla A/S

Strona pozwana : 1. Ministeriet for Fødevarer, Landbrug og Fiskeri 2. Fødevarestyrelsen

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 27 ust. 4 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 882/2004 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt, w związku z pkt 1 i 2 załącznika VI do tego rozporządzenia, należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu opłat pobieranych od przedsiębiorstw w sektorze żywności państwa członkowskie nie mogą uwzględniać w ramach wskazanych opłat kosztów wynagrodzeń i szkolenia osób zatrudnionych w sektorze publicznym w celu odbycia szkolenia spełniającego wymogi nałożone na pracowników pomocniczych mocą rozporządzenia (WE) nr 854/2004 (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, które to osoby nie wykonują jednak zadań związanych z kontrolą mięsa przed dopuszczeniem do owego szkolenia ani w trakcie jego trwania?

(1) Dz.U. L 165, s. 1.

(2) Dz.U. L 139, s. 206.
—

pomocniczo, uchylenie w całości lub w części wyroku z dnia 9 grudnia 2014 r. w zakresie, w jakim Sąd oddalił w nim skargę wniesioną przez Feralpi w sprawie T-70/10 i przekazanie sprawy do Sądu Unii Europejskiej w celu wydania wyroku co do istoty zgodnie ze wskazówkami przekazanymi przez Trybunał;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 146/13

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 4 grudnia 2014 r. w sprawie T-595/13 BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 4 lutego 2015 r. przez BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH

(Sprawa C-43/15 P)

(2015/C 146/20)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnosząca odwołanie: BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH (przedstawiciel: adwokat S. Biagosch)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 4 grudnia 2014 r. w sprawie T-595/13;

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 września 2013 r. i 3 grudnia 2013 r. (R 1176/2012-1);

posiłkowo

— przekazanie sprawy do Sądu celem ponownego rozpoznania;

— obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania w obu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsze odwołanie zostało wniesione od wyroku Sądu, na mocy której oddalono skargę wnoszącej odwołanie na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 września 2013 r. w sprawie R 1176/2012-1.

Wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty.

Po pierwsze, powołuje się ona na naruszenie art. 60 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ Sąd nie uwzględnił, że Izba Odwoławcza nie była uprawniona do zmiany decyzji Wydziału Sprzeciwów na niekorzyść wnoszącej odwołanie, gdyż druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą nie wniosła żadnego dopuszczalnego odwołania, a art. 8 § 3 regulaminu postępowania przed izbami odwoławczymi nie przewiduje „odwołania wzajemnego”.

Po drugie, podnosi ona naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009, ponieważ w przypadku gdy wcześniejszy znak towarowy stanowi łatwo rozpoznawalną parafrazę wskazówki opisowej, a późniejszy znak towarowy zawiera tę wskazówkę opisową, nawet duże podobieństwo między oznaczeniami i identyczność towarów nie mogą prowadzić do stwierdzenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, o ile podobieństwa między oznaczeniami ograniczają się do wskazówek opisowych i dotyczą towarów, które wskazówka opisuje.

(1) Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 146/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 19 lutego 2015 r. – Sonos Europe BV/Staatssecretaris van Financiën

(Sprawa C-84/15)

(2015/C 146/26)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Sonos Europe BV.

Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën.

Pytanie prejudycjalne

Czy pozycje 8517, 8518, 8519 i 8527 Nomenklatury scalonej należy interpretować w ten sposób, że wyrób w rozumieniu niniejszej sprawy (Zoneplayer), który odbiera informacje cyfrowe i bez zapisu w pamięci urządzenia („streaming”) odtwarza za pomocą pięciu [Or. 17] (wbudowanych) głośników wzmocnione w formie dźwięków lub przekazuje dalej do innych urządzeń w ramach lokalnej sieci, kwalifikuje się do zaklasyfikowania do jednej albo do kilku pozycji i jeśli tak, to do której? Albo czy pozycję 8543 NS należy interpretować w ten sposób, że aparaturę taką jak Zoneplayer należy zakwalifikować do tej pozycji jako aparaturę elektryczną z indywidualną funkcją?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 138/35

Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 11 grudnia 2014 r. w sprawie T-476/12, Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH/Komisja Europejska, wniesione w dniu 11 lutego 2015 r. przez Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH

(Sprawa C-60/15 P)

(2015/C 138/48)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnosząca odwołanie: Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH (przedstawiciele: S. Altenschmidt i P.-A. Schütter, Rechtsanwälte)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącej odwołanie

— Wnosząca odwołania wnosi do Trybunału o uchylenie wyroku Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. w sprawie T-476/12.

— Ponadto wnosząca odwołanie wnosi o uwzględnienie żądania przedstawionego w pierwszoinstancyjnej skardze o stwierdzenie nieważności, a mianowicie żądania stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 17 stycznia 2013 r. (GestDem nr 3273/2012).

Zarzuty i główne argumenty

Według wnoszącej odwołanie Sąd nie uwzględnił wymogów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 1367/2006 (1) w odniesieniu do istnienia podstaw odmowy przyznania swobodnego dostępu do informacji dotyczących środowiska. Wbrew postanowieniom art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Sąd nie dokonał zawężającej wykładni podstaw odmowy określonych w art. 4 ust. 3 i art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 (2). Sąd nie uwzględnił także w należyty sposób interesu publicznego w dostępie do informacji dotyczących środowiska, na który powołała się wnosząca odwołanie. W efekcie zaskarżony wyrok stoi także w sprzeczności z konwencją z Aarhus o dostępie do informacji dotyczących środowiska.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).

(2) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).
4.

W zarzucie czwartym wnoszący odwołanie podnosi najpierw, że Sąd uwzględnił przy ustalaniu grzywny obroty spółek, które zostały nabyte dopiero na końcu okresu, którego dotyczy rzekome/zarzucane naruszenie i te obroty zostały ekstrapolowane na cały okres zarzucanego udziału w naruszeniu. Jest to sprzeczne z postępowaniem Sądu w analogicznym/równoległym wyroku w sprawie Esso (2). W wyroku w sprawie Esso ten sam Sąd, w takiej samej sprawie stwierdził w odniesieniu do takiej samej kwestii, że odpowiednie postępowanie Komisji prowadzi do sztucznego podwyższenia obrotu będącego podstawą obliczenia grzywny. To odmienne traktowanie stanowi naruszenie art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003. Z powodu tego, że Sąd nie przyjął żadnego stanowiska co do zarzutów wnoszącego odwołanie, pojawia się zarazem brak uzasadnienia zaskarżonego wyroku (art. 296 TFUE). Wnoszący odwołanie zarzuca również błąd Sądu przy obliczaniu obrotu, który prowadzi do podwójnego uwzględnienia obrotów, co stanowi naruszenie art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003
1)

Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy ramowej (1) w związku z art. 8 i 13 dyrektywy o dostępie (2) należy interpretować w ten sposób, że w sporze dotyczącym zgodności z prawem opartej na kosztach taryfy nałożonej przez krajowy organ regulacyjny (KOR) na rynku hurtowym zakańczania połączeń sąd krajowy może co do zasady przyjąć inne rozstrzygnięcie niż to, które jest wskazane w zaleceniu Komisji z dnia 7 maja 2009 r. w sprawie uregulowań dotyczących stawek za zakańczanie połączeń w sieciach stacjonarnych i ruchomych w UE (2009/396/WE) (3), w którym zaleca się metodę pure BULRIC jako właściwą regulację cen na rynkach zakańczania połączeń, jeżeli uzna, że wymagają tego okoliczności faktyczne zawisłej przed nim sprawy lub względy prawa krajowego lub ponadkrajowego?
3.

Błędne przyjęcie „przeniesienia wizerunku” na podstawie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 Sąd błędnie nie zakwestionował stwierdzenia Izby Odwoławczej, że istnieje prawdopodobieństwo, że należący do wnoszącego odwołanie zgłoszony znak towarowy „Carrera” będzie korzystał z „przeniesienia wizerunku”. Izba Odwoławcza przyjęła, że niektóre z towarów oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym mogłyby „zostać wbudowane w pojazdy samochodowe i być w nich używane”. Zdaniem Izby Odwoławczej prowadzi to do „przyzwyczajeń społecznych”, z powodu których używanie towarów oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym z jednej strony „zbiega się” z używaniem pojazdów samochodowych z drugiej strony. Według wnoszącego odwołanie w rzeczywistości samo wbudowanie towarów oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym do pojazdów samochodowych i używanie ich tam nie stanowi podstawy dla „przyzwyczajeń społecznych” i nie może prowadzić do przeniesienia wizerunku. W tym zakresie zarówno Izba Odwoławczej, jak i Sąd nie przedstawiły zrozumiałego uzasadnienia swoich orzeczeń.
1)

Czy uwagę 5C akapit ostatni do działu 84 CN – ewentualnie z uwzględnieniem załączników A i B do Information Technology Agreement – należy interpretować w ten sposób, że urządzenia takie jak opisane w niniejszym wyroku urządzenia screenplay należy klasyfikować jako „napędy dysków twardych” do podpozycji 8471 70 50 CN, chociaż posiadają cechy i właściwości, które umożliwiają im odtwarzanie na odbiorniku telewizyjnym lub monitorze wideo zapisanych na twardych dyskach danych multimedialnych po ich przetworzeniu na sygnały analogowe?
1.

Naruszenie przez Radę przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych ze względu na ustanowienie w art. 3 i części 2 załącznika do rozporządzenia nr 1367/2014 (1) uprawnienia do połowów na lata 2015 i 2016 gatunków buławik czarny (RNG-Coryphaenoides rupestris) i buławik siwy (RHG-Macrourus berglax) odpowiednio w obszarach Vb, VI oraz VII i VIII, IX, X, XII oraz XIV, które to uprawnienia mają szkodliwy wpływ na względną stabilność połowów historycznych gatunku buławik siwy przez Królestwo Hiszpanii.
2.

Artykuł 39 ust. 3 dyrektywy 2008/118/WE i zasada proporcjonalności — Artykuł 39 ust. 3 dyrektywy stanowi, że państwa członkowskie zapewniają, aby oznaczenia podatkowe nie stanowiły przeszkód dla swobodnego przemieszczania wyrobów akcyzowych. Zakaz zawarty w rozporządzeniu stwarza takie przeszkody, gdyż stanowi, że paczki papierosów z przyklejoną banderola z danego roku gospodarczego mogą być sprzedawane i wprowadzane do obrotu tylko do końca trzeciego miesiąca roku następującego po tym wskazanym na banderoli. Obawa importerów, że nie uda im sią pozbyć towaru, który nie może być sprzedawany, jeżeli ulegnie zmianie stawka akcyzy, może zniechęcać ich do normlanych zakupów, zwłaszcza z innych państw członkowskich, i w ten sposób mieć wpływ na handel w stopniu przekraczającym to, co niezbędne dla uniknięcia, na przykład, nadmiernego dopuszczenia do konsumpcji przed podniesieniem podatku akcyzowego. — W związku z tym Komisja uważa, że zakaz sprzedaży i wprowadzania do obrotu wynikający z rozporządzenia stwarza przeszkody w swobodnym przemieszczaniu wyrobów w rozumieniu art. 39 ust. 3 dyrektywy i wykracza poza to, co niezbędne dla zapobieżenia uchylaniu się od opodatkowania, unikania opodatkowania lub nadużyciom. Jest więc on również niezgodny z art. 39 ust. 3 dyrektywy i narusza zasadę proporcjonalności.
—

jest wystarczające, by umowa zawierała ogólne odesłanie do obiektywnie możliwych do zidentyfikowania parametrów, z których można wywieść takie dane (na przykład warunkiem „miesięczne raty są należne najpóźniej do 15. dnia każdego miesiąca kalendarzowego”, „pierwsza rata jest należna w terminie jednego miesiąca od dnia podpisania umowy, a każda kolejna rata jest zawsze należna w terminie jednego miesiąca od dnia płatności poprzedniej raty” lub innymi podobnymi sformułowaniami)?
1)

Czy umowa pomiędzy dwiema jednostkami samorządu terytorialnego, na podstawie której jednostki te w drodze statutu zakładają wspólny związek celowy z odrębną osobowością prawną, który od tego momentu na własną odpowiedzialność zapewnia wykonanie określonych zadań, należących dotychczas do zainteresowanych jednostek, stanowi „zamówienie publiczne” w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (1), jeżeli to przeniesienie zadań dotyczy usług w rozumieniu tej dyrektywy i następuje odpłatnie, związek celowy realizuje działania wykraczające poza zapewnienie wykonania zadań, które uprzednio należały do zainteresowanych jednostek, a przeniesienie zdań nie należy do „dwóch rodzajów zamówień”, które – mimo że są udzielane przez instytucje publiczne – według orzecznictwa Trybunału (ostatnio wyrok Piepenbrock, C-386/11 (2), pkt 33 i nast.) nie wchodzą w zakres stosowania unijnego prawa zamówień publicznych?
1.

Wnosząca odwołanie wnosi o: — uchylenie wyroku Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. w sprawie Heli-Flight GmbH & Co. KG/Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) i stwierdzenie nieważności doręczonej wnoszącej odwołanie decyzji drugiej strony postępowania z dnia 13 stycznia 2012 r. w sprawie oddalenia wniosku wnoszącej odwołanie mającego na celu uzyskanie zatwierdzenia warunków lotu, złożonego w odniesieniu do helikoptera typu Robinson R66 (numer serii 0034); — uchylenie wyroku Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. w sprawie Heli-Flight GmbH & Co. KG/Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) i przyznanie wnoszącej odwołanie od EAS-y odszkodowania za szkodę, jaką wnosząca odwołanie poniosła w następstwie wydania decyzji odmownej.
2)

Czy art. 12 dyrektywy 2006/123/WE (1) stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak art. 1 ust. 18 rozporządzenia z mocą ustawy nr 194 z dnia 30 grudnia 2009 r. przekształconego przez ustawę nr 25 z dnia 26 lutego 2010 r, w brzmieniu następnie zmienionym i uzupełnieniowym, który to umożliwia automatyczne przedłużanie będących w mocy koncesji na nadbrzeżny majątek publiczny na cele działalności turystyczno-rekreacyjnej do dnia 31 grudnia 2015 r. lub do dnia 31 grudnia 2020 r. zgodnie z art. 34k rozporządzenia z mocą ustawy nr 179 z dnia 18 października 2012 r. dodanym przez art. 1 ust. 1 ustawy nr 221 z dnia 17 grudnia 2012 r. przekształcającej rzeczone rozporządzenie z mocą ustawy?
3.

Czy art. 4 ust. 3 dyrektywy 2011/96 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, zgodnie z którym podatek zostaje pobrany od wypłaty dywidendy, jeżeli uregulowanie to skutkuje tym, iż w przypadku gdyby spółka wypłaciła uzyskaną dywidendę w roku następującym po roku, w którym sama ją uzyskała, opodatkowana zostałaby część dywidendy przekraczająca próg określony w art. 4 ust. 3 dyrektywy, podczas gdy nie ma to miejsca gdy spółka ponownie wypłaca dywidendę w roku, w którym ją uzyskała?
1)

Czy prawo wspólnotowe – a w szczególności motyw 31 i art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE (1) – sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu (konkretnie art. 71 sexies włoskiej ustawy o prawie autorskim w związku z art. 4 [załącznika do dekretu z dnia 30 grudnia 2009 r.]), które przewiduje, że w przypadku nośników i urządzeń zakupionych w celach wyraźnie niezwiązanych z użytkiem prywatnym – to jest do użytku wyłącznie zawodowego – ustalenie kryteriów zwolnienia „ex ante” z opłaty podlegać będzie rokowaniom – albo „wolnym negocjacjom” – w ramach prawa prywatnego, ze szczególnym uwzględnieniem „protokołów wykonawczych”, o których mowa we wspomnianym art. 4, przy braku przepisów ogólnych i jakiejkolwiek gwarancji równości w traktowaniu SIAE i podmiotów zobowiązanych do zapłaty rekompensaty lub ich stowarzyszeń branżowych?