Ponadto okoliczność, iż część decyzji Komisji dotyczy indywidualnie ograniczonego kręgu beneficjentów danego programu pomocowego nie stoi na przeszkodzie temu, aby część ta została uznana za mającą zasięg ogólny, pod warunkiem że ma ona zastosowanie do obiektywnie określonych sytuacji i wywiera skutki prawne względem kategorii osób określonych w sposób ogólny i abstrakcyjny. Jest tak w wypadku gdy w pierwszej części decyzji Komisja uznaje, iż nie ma potrzeby nakazywania odzyskania pomocy przyznanej w formie zwolnienia z podatku, pomimo tego, że jest ona niezgodna z prawem i rynkiem wewnętrznym, a decyzja taka utrwala antykonkurencyjne skutki generalnego i abstrakcyjnego środka, jakim jest to zwolnienie, względem nieokreślonej liczby konkurentów beneficjentów pomocy przyznanej w ramach tego środka.

W tym względzie celem przepisów odnoszących się do pomocy państwa jest ochrona konkurencji. Tak więc fakt, że decyzja Komisji utrzymuje w pełni skutki środków krajowych, w odniesieniu do których skarżący podniósł w skierowanej do tej instytucji skardze, że nie są one zgodne z tym celem i stawiają go w niekorzystnej sytuacji konkurencyjnej, pozwala uznać, że decyzja ta wywiera bezpośredni wpływ na jego sytuację prawną, a w szczególności na jego wynikające z postanowień traktatu FUE w dziedzinie pomocy państwa uprawnienie do domagania się, aby konkurencja nie była zakłócana przez kwestionowane środki krajowe.

Chociaż na etapie badania dopuszczalności zadaniem sądu Unii nie jest wypowiadanie się w sposób definitywny w przedmiocie stosunków konkurencji między skarżącym a beneficjentami środków krajowych zbadanych w decyzji Komisji w dziedzinie pomocy państwa, to jednak bezpośrednie oddziaływanie na takiego skarżącego nie może być wywodzone jedynie z możliwości istnienia stosunku konkurencji. Skoro przesłanka bezpośredniego oddziaływania wymaga bowiem, by zakwestionowany akt wywierał bezpośredni wpływ na sytuację prawną skarżącego, to sąd Unii musi sprawdzić, czy ten ostatni wskazał we właściwy sposób powody, dla których decyzja Komisji może postawić go w gorszej pozycji konkurencyjnej, a tym samym mieć wpływ na jego sytuację prawną.

W stosunku do beneficjentów systemu pomocy państwa ustanawiające ten system przepisy krajowe oraz akty wprowadzające w życie te przepisy, takie jak decyzja o wymiarze podatku, stanowią środki wykonawcze, które pociąga za sobą decyzja Komisji uznająca rzeczony system za zgodny z rynkiem wewnętrznym. Wyjaśnia to fakt, że beneficjent systemu pomocy może – jeżeli spełnia on warunki przewidziane w prawie krajowym, aby kwalifikować się do programu – zwrócić się do władz krajowych o przyznanie mu pomocy takiej jak ta, która zostałaby mu udzielona, gdyby istniała bezwarunkowa decyzja uznająca ów system za zgodny z rynkiem wewnętrznym, i zakwestionować akt odmawiający uwzględnienia tego wniosku przed sądami krajowymi, powołując się na nieważność decyzji Komisji uznającej sporny system za niezgodny z rynkiem wewnętrznym lub za zgodny z tym rynkiem z zastrzeżeniem wypełnienia zobowiązań podjętych przez dane państwo członkowskie, aby skłonić te sądy do zwrócenia się do Trybunału z pytaniem o ważność tej decyzji w drodze pytań prejudycjalnych.

Jest jednakże inaczej w sytuacji konkurentów beneficjentów środka krajowego, który został uznany za niestanowiący pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Sytuacja takiego konkurenta różni się bowiem od sytuacji beneficjentów pomocy, ponieważ konkurent ten nie spełnia przewidzianych przez sporne przepisy krajowe przesłanek, aby kwalifikować się do korzystania z takiej pomocy. W tych okolicznościach sztuczne byłoby zobowiązywanie tego konkurenta do zwrócenia się do władz krajowych o przyznanie mu tej korzyści i do podważenia przed sądem krajowym aktu odmawiającego uwzględnienia tego wniosku w celu doprowadzenia do sytuacji, w której sąd ten zwróci się do Trybunału z zapytaniem o ważność decyzji Komisji w sprawie rzeczonego środka. W konsekwencji w takim przypadku wspomnianą decyzję należy uznać za niewymagającą środków wykonawczych wobec takiego konkurenta.

(zob. pkt 63–67)