ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 61/20

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 10 grudnia 2019 r. – DQ/Ministre de la Transition écologique et solidaire, Ministre de l'Action et des Comptes publics

(Sprawa C-903/19)

(2020/C 61/24)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d’État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: DQ

Strona pozwana: Ministre de la Transition écologique et solidaire, Ministre de l'Action et des Comptes publics

Pytanie prejudycjalne

Czy możliwość powołania się na art. 11 ust. 1 załącznika VIII do rozporządzenia ustanawiającego regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (1), zmienionego rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. (2), jest zastrzeżona jedynie dla urzędników i pracowników kontraktowych udostępnionych po raz pierwszy danej administracji krajowej po okresie zatrudnienia w charakterze urzędnika, członka personelu kontraktowego lub członka personelu tymczasowego w instytucji Unii Europejskiej, czy też urzędnicy i pracownicy kontraktowi powracający do służby w administracji krajowej – po okresie wykonywania funkcji w instytucji Unii Europejskiej i po udostępnieniu ich lub przebywaniu na urlopie w tym okresie z przyczyn osobistych – mogą także skorzystać z takiej możliwości?

(1) Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiające regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot oraz ustanawiające specjalne środki stosowane tymczasowo wobec urzędników Komisji (warunki zatrudnienia innych pracowników) (Dz.U. 1968, L 56, s. 1).

(2) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniające regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2004, L 124, s. 1).
1.

Czy art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 325 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 58 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniającej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (1), art. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Radu (UE) 2017/1371 z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie zwalczania za pośrednictwem prawa karnego nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii (2) [przyjętej w nawiązaniu do konwencji] sporządzonej na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich z dnia 26 czerwca 1995 r. należy interpretować w ten sposób, że wykluczają one wydanie orzeczenia przez organ niezaliczany do władz sądowniczych, Curtea Constituțională a României (trybunał konstytucyjny Rumunii), orzekający w przedmiocie wyjątku proceduralnego dotyczącego ewentualnego niezgodnego z prawem składu orzekającego, w świetle zasady specjalizacji sędziów Înalta Curte de Casație și Justiție (wysokiego trybunału kasacyjnego i sprawiedliwości, Rumunia) (nieprzewidzianej w konstytucji rumuńskiej), które nakłada na organ sądowy obowiązek skierowania spraw będących przedmiotem postępowania odwoławczego (devolutiva) celem ponownego rozpatrzenia w pierwszej instancji przed tym samym sądem?
1)

Czy art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 261/2004”) (1) należy interpretować w ten sposób, że stosuje się go do dwóch lotnisk położonych w bezpośrednim sąsiedztwie centrum miasta, jednak tylko jedno z nich znajduje się na obszarze miasta, a drugie w sąsiednim kraju związkowym?
a)

Czy art. 11 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE (1), w świetle zasad proporcjonalności i neutralności, należy interpretować w ten sposób, że może on uzasadniać wyłączenie spółek osobowych tego rodzaju, o których mowa w pierwszym pytaniu prejudycjalnym z grupy podatkowej VAT z tego względu, że w prawie krajowym nie istnieje w przypadku spółek osobowych wymóg zachowania określonej formy w odniesieniu do zawarcia i zmiany umowy spółki i że w przypadku umów mających charakter wyłącznie ustny mogą istnieć w indywidualnych przypadkach trudności w wykazaniu włączenia pod względem finansowym spółki zależnej do przedsiębiorstwa podmiotu dominującego?
C 77/12

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gericht Erster Instanz Eupen (Belgia) w dniu 16 kwietnia 2019 r. – YU/Wallonische Region

(Sprawa C-315/19)

(2020/C 77/16)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Gericht Erster Instanz Eupen (sąd pierwszej instancji w Eupen, Belgia)

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: YU

Strona pozwana: Wallonische Region

Postanowieniem z dnia 26 września 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (szósta izba) orzekł, co następuje:

Artykuł 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym zamieszkały w tym państwie pracownik może się powołać na odstępstwo od obowiązku rejestracji w tym państwie członkowskim pojazdu zarejestrowanego w innym państwie członkowskim i oddanego mu do dyspozycji przez jego pracodawcę mającego siedzibę w tym innym państwie członkowskim wyłącznie wtedy, gdy dokumenty poświadczające, że spełnia on przesłanki zastosowania tego odstępstwa, stale znajdują się w tym pojeździe.
1)

Czy art. 9 ust. 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, podpisanej w dniu 25 czerwca 1998 r. w Aarhus, zatwierdzonej decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. w imieniu Wspólnoty Europejskiej (1), w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stowarzyszenia ochrony środowiska powinny mieć zasadniczo możliwość wniesienia do sądu skargi na decyzję zezwalającą – ewentualnie z naruszeniem art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (2) – na produkcję samochodów osobowych z silnikami o zapłonie samoczynnym wyposażonych w urządzenia ograniczające skuteczność działania?
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2018/556 z dnia 25 sierpnia 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.35356 (2013/C) (ex 2013/NN, ex 2012/N) wdrożonej przez Polskę na rzecz spółki Autostrada Wielkopolska S.A. lub, ewentualnie, zwrócenie sprawy do Sądu;
1)

Czy art. 5 ust. 1 lit. c) ppkt (iii) rozporządzenia WE nr 261/04 (1) należy interpretować w ten sposób, że wskazana w tym przepisie zmiana planu podróży umożliwiająca pasażerowi odlot nie wcześniej, niż godzinę przed planowanym czasem odlotu, musi nastąpić z tego samego miejsca odlotu, co zarezerwowany lot, czy też może również nastąpić odlot z innego portu lotniczego?
1.

W dniu 3 stycznia 2017 r. do Komisji wniesiono skargę na podstawie Magyar Állatorvosi Kamaráról valamint az állatorvosi szolgáltatói tevékenység végzéséről szóló 2012. évi CXXVII. törvény (ustawy CXXVII z 2012 r. w sprawie węgierskiej Izby weterynarzy i wykonywania świadczeń związanych z usługami weterynaryjnymi) w związku z wymogiem, zgodnie z którym – poza innymi wymogami – członkiem Izby weterynarzy może być jedynie obywatel państwa będącego stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Skarżący jest obywatelem państwa trzeciego posiadającym „zezwolenie na pobyt długoterminowy” na Węgrzech od 2007 r. i w 2014 r. otrzymał dyplom Állatorvostudományi Egyetemen (uniwersytetu nauk weterynaryjnych) w Budapeszcie. Jego wniosek o dopuszczenie do Izby weterynarzy został oddalony ze względu na to, że nie spełniał wyżej wspomnianych wymogów prawnych. Na Węgrzech dopuszczenie do Izby weterynarzy jest wymagane dla celów wykonywania zawodu weterynarza albo w charakterze pracownika, albo w ramach prowadzenia działalności na własny rachunek.
C 77/30

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil du Contentieux des Étrangers (Belgia) w dniu 20 grudnia 2019 r. – X/Państwo belgijskie

(Sprawa C-930/19)

(2020/C 77/41)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil du Contentieux des Étrangers

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: X

Strona pozwana: Państwo belgijskie

Pytania prejudycjalne

Czy art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (1) narusza art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej z tego względu, że przewiduje, iż rozwód, unieważnienie małżeństwa lub ustanie zarejestrowanego związku partnerskiego nie prowadzi do utraty prawa pobytu przez członków rodziny obywatela Unii, którzy nie są obywatelami jednego z państw członkowskich, w szczególności jeżeli istnieją szczególnie trudne okoliczności, na przykład fakt bycia ofiarą przemocy domowej w trakcie trwania małżeństwa lub zarejestrowanego związku partnerskiego, jednak wyłącznie pod warunkiem, że zainteresowani są pracownikami najemnymi lub osobami pracującymi na własny rachunek, lub posiadają wystarczająceśrodki dla siebie i członków ich rodziny, aby nie stanowić obciążenia dla systemu pomocy społecznej w przyjmującym państwie członkowskim przez okres pobytu oraz są objęci ogólnym ubezpieczeniem zdrowotnym w przyjmującym państwie członkowskim, lub są członkami rodziny, już ustanowionej w przyjmującym państwie członkowskim, osoby, która spełnia te wymagania, podczas gdy art. 15 ust. 3 dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (2), który przewiduje tę samą możliwość utrzymania prawa pobytu, nie poddaje jej temu ostatniemu warunkowi?

(1) Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. 2004, L 158, s.77).

(2) Dz.U. 2003, L 251, s. 12.
2)

Czy klauzulę 4 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), które zostało włączone do wspólnotowego porządku prawnego przez w dyrektywę Rady 99/70 i dyrektywę 2001/23, należy interpretować w ten sposób, że art. 24 ust. 4 układu zbiorowego pracy dla sektora budowlanego stanowi, iż w przypadku wykonywania pracy na różnych stanowiskach pracy na podstawie dwóch lub więcej umów na czas wykonywania robót budowlanych zawartych z tym samym przedsiębiorstwem lub grupą przedsiębiorstw w okresie i w terminie wskazanym w art. 15 ust. 5 ET, nie prowadzi to do zmiany charakteru zatrudnienia na podstawie tego przepisu, zarówno we wskazanych tam przypadkach, jak i w przypadku przejścia zakładu pracy na nowego pracodawcę, o którym mowa w art. 44 ET lub zmiany pracodawcy, o której mowa w art. 27 układu zbiorowego pracy, przy czym nie ma obiektywnego powodu, który uzasadniałby, że jest to sprzeczne z uregulowaniem krajowym, w którym art. 15 ust. 5 ET stanowi, iż „bez uszczerbku dla ust. 1 lit. a) i ust. 2 i 3 niniejszego artykułu pracownicy zatrudnieni przez co najmniej dwadzieścia cztery miesiące w okresie trzydziestu miesięcy, niezależnie od tego, czy było to wynikiem kontynuacji pracy na tym samym lub innym stanowisku, w tym samym przedsiębiorstwie lub grupie przedsiębiorstw, na podstawie co najmniej dwóch tymczasowych umów o pracę, bez względu na to, czy nastąpiło to bezpośrednio pomiędzy zainteresowanymi stronami czy za pośrednictwem agencji pacy tymczasowej, zgodnie z identycznymi bądź odmiennymi warunkami umownymi, nabywają status pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony. Postanowienia akapitu wcześniejszego mają zastosowanie także w przypadku przejścia zakładu pracy na nowego pracodawcę lub zmiany pracodawcy na podstawie przepisów ustawy lub postanowień układów zbiorowych pracy”?
C 77/31

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 30 grudnia 2019 r. – Les Chirurgiens-Dentistes de France, Confédération des Syndicats médicaux français, Fédération des Syndicats pharmaceutiques de France, Syndicat des Biologistes, Syndicat des Médecins libéraux, Union dentaire, Conseil national de l’Ordre des Chirurgiens-Dentistes, Conseil national de l’Ordre des Masseurs-Kinésithérapeutes, Conseil national de l’Ordre des Infirmiers/Ministre des Solidarités et de la Santé, Ministre de l’Enseignement supérieur, de la Recherche et de l’Innovation, Premier ministre

(Sprawa C-940/19)

(2020/C 77/42)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d'État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Les Chirurgiens-Dentistes de France, Confédération des Syndicats médicaux français, Fédération des Syndicats pharmaceutiques de France, Syndicat des Biologistes, Syndicat des Médecins libéraux, Union dentaire, Conseil national de l’Ordre des Chirurgiens-Dentistes, Conseil national de l’Ordre des Masseurs-Kinésithérapeutes, Conseil national de l’Ordre des Infirmiers

Druga strona postępowania: Ministre des Solidarités et de la Santé, Ministre de l’Enseignement supérieur, de la Recherche et de l’Innovation, Premier ministre

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 4f ust. 6 dyrektywy 2005/36/WE z dnia 7 września 2005 r. (1). wyklucza, by państwo członkowskie wprowadziło możliwość częściowego dostępu do jednego z zawodów, do których ma zastosowanie mechanizm automatycznego uznawania kwalifikacji zawodowych przewidziany w przepisach tytułu III rozdział III tej dyrektywy?

(1) Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. 2005, L 255, s. 22).
Czy art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że rozporządzenie dotyczy także przewozu pasażerów lotem, w odniesieniu do którego odlot nie odbywa się z lotniska znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego, lecz lot ten stanowi część jednej rezerwacji, która obejmuje także lot z lotniska na terytorium państwa członkowskiego, nawet jeżeli nie jest to bezpośredni lot łączony?
C 95/16

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 12 grudnia 2019 r. – Alpha Trading SpA unipersonale / Ministero dell’Economia e delle Finanze i in.

(Sprawa C-916/19)

(2020/C 95/18)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Alpha Trading SpA unipersonale

Strona pozwana: Ministero dell’Economia e delle Finanze, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero delle Politiche agricole, alimentari e forestali, Ministero dello Sviluppo Economico

Pytanie prejudycjalne

Do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej kieruje się pytanie, czy – w świetle art. 107 i 108 TFUE, rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. (1) w brzmieniu zmienionym, rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. (2) oraz wszelkich innych właściwych przepisów prawa [Unii Europejskiej] – stanowi pomoc państwa jako taką podlegającą obowiązkowi uprzedniego zgłoszenia Komisji Europejskiej akt normatywny prawa wtórnego, taki jak uregulowanie przyjęte w drodze dekretu ministerialnego nr 37/2015 zaskarżonego w niniejszej sprawie, który w bezpośrednim wykonaniu wyroków Consiglio di Stato (rady państwa) stwierdzających częściową nieważność poprzednich uregulowań, o których Komisja została już poinformowana, wywarł wpływ „ex tunc” na szczegółowe zasady stosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego od biodiesla, zmieniając z mocą wsteczną kryteria podziału korzyści między wnioskujące przedsiębiorstwa bez przedłużania czasu trwania programu ulg podatkowych.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. 1999, L 83, s. 1).

(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. 2004, L 140, s. 1).
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 6 listopada 2019 r. – Stichting Cartel Compensation, Equilib Netherlands BV, Equilib Netherlands BV / Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV i in.

(Sprawa C-819/19)

(2020/C 95/12)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Rechtbank Amsterdam

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Stichting Cartel Compensation, Equilib Netherlands BV, Equilib Netherlands BV.

Strona pozwana: Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV, Martinair Holland NV, Deutsche Lufthansa AG, Lufthansa Cargo AG, British Airways plc, Société Air France SA, Singapore Airlines Ltd, Singapore Airlines Cargo Pte Ltd, Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV, Martinair Holland NV, Société Air France SA, Singapore Airlines Cargo Pte Ltd, Singapore Airlines Ltd, Lufthansa Cargo AG, Deutsche Lufthansa AG, Swiss International Air Lines AG, British Airways plc, Air Canada, Cathay Pacific Airways Ltd, SAS AB, Scandinavian Airlines System Denmark-Norway-Sweden, SAS Cargo Group A/S, Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV, Martinair Holland NV, Société Air France SA, Lufthansa Cargo AG, Deutsche Lufthansa AG, British Airways plc

Pytanie prejudycjalne

Czy sąd krajowy jest w ramach sporu pomiędzy stronami poszkodowanymi (w tym przypadku spedytorami, odbiorcami usług przewozu lotniczego) a przewoźnikami lotniczymi właściwy – czy to z uwagi na bezpośredni skutek art. 101 TFUE, a przynajmniej art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, czy to na podstawie (bezpośredniego zastosowania) art. 6 rozporządzenia 1/2003 (1) – upoważniony do pełnego zastosowania art. 101 TFUE, a przynajmniej art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym do porozumień/uzgodnionych praktyk przewoźników lotniczych dotyczących usług przewozu towarowego odnoszących się do lotów zrealizowanych przed dniem 1 maja 2004 r. na trasach pomiędzy lotniskami położonymi w obrębie UE a lotniskami położonymi poza EOG i odpowiednio do lotów zrealizowanych przed dniem 19 maja 2005 r. na trasach pomiędzy Islandią, Księstwem Liechtensteinu, Norwegią a lotniskami położonymi poza EOG i odpowiednio do lotów, które miały miejsce przed dniem 1 czerwca 2002 r. pomiędzy lotniskami położonymi wewnątrz UE a Szwajcarią, również w okresie, kiedy obowiązywał system przejściowy ustanowiony w art. 104 i 105 TFUE, czy też system ten stoi temu na przeszkodzie?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu, Dz.U. 2003, L 1, s. 1.
1.

Czy Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego z dnia 21 czerwca 1999 r. (1), w wersji zmienionej decyzją nr 2/2010 Wspólnego Komitetu ds. Transportu Lotniczego Wspólnota/Szwajcaria z dnia 26 listopada 2010 r. (2), należy interpretować w ten sposób, że rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (3) stosuje się, odpowiednio do art. 3 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia, również do pasażerów, którzy lądują na lotnisku w Szwajcarii, przybywając z państwa trzeciego w celu odbycia następnie lotu do państwa członkowskiego?
C 95/15

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 12 grudnia 2019 r. – Eco Fox Srl / Fallimento Mythen Spa i in.

(Sprawa C-915/19)

(2020/C 95/17)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Eco Fox Srl

Strona pozwana: Fallimento Mythen Spa, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero delle Politiche agricole, alimentari e forestali, Ministero dello Sviluppo Economico, Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

Pytanie prejudycjalne

Do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej kieruje się pytanie, czy – w świetle art. 107 i 108 TFUE, rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. (1) w brzmieniu zmienionym, rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. (2) oraz wszelkich innych właściwych przepisów prawa [Unii Europejskiej] – stanowi pomoc państwa jako taką podlegającą obowiązkowi uprzedniego zgłoszenia Komisji Europejskiej akt normatywny prawa wtórnego, taki jak uregulowanie przyjęte w drodze dekretu ministerialnego nr 37/2015 zaskarżonego w niniejszej sprawie, który w bezpośrednim wykonaniu wyroków Consiglio di Stato (rady państwa) stwierdzających częściową nieważność poprzednich uregulowań, o których Komisja została już poinformowana, wywarł wpływ „ex tunc” na szczegółowe zasady stosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego od biodiesla, zmieniając z mocą wsteczną kryteria podziału korzyści między wnioskujące przedsiębiorstwa bez przedłużania czasu trwania programu ulg podatkowych.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. 1999, L 83, s. 1).

(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. 2004, L 140, s. 1).
1)

Czy krajowa wykładnia i krajowa praktyka – zgodnie z którymi organ podatkowy odmawia prawa [do odliczenia VAT] w odniesieniu do transakcji gospodarczej dokonanej między stronami na tej podstawie, że uznaje on formę stosunku prawnego między stronami (umowa o dzieło) za oszustwo ze względu na to, iż wiąże się ona z prawem do odliczenia i w związku z tym, na podstawie art. 1 ust. 7 [ogólnej ordynacji podatkowej] uznaje ją za działalność (działalność pośrednika), która nie daje prawa do odliczenia, zważywszy, iż w ocenie organu podatkowego celem zachowania stron jest uchylanie się od opodatkowania, gdyż działalność wykonywana przez odbiorcę faktury niekoniecznie [miała tę formę działalności gospodarczej], ponieważ ów odbiorca faktury mógł ją również wykonywać jako pośrednik – są zgodne z odpowiednimi przepisami dyrektywy 2006/112 (1) [dotyczącymi odliczenia VAT] oraz z zasadą neutralności podatkowej? W tym kontekście, czy jako przesłankę zastosowania [odliczenia VAT] podatnicy mają obowiązek podatkowy wyboru jako formy działalności gospodarczej takiej, która nakłada na nich większe obciążenia podatkowe, czy też okoliczność, że podatnicy, korzystając z przysługującej im swobody zawierania umów i do celów niezwiązanych z prawem podatkowym, wybierają umowną formę działalności gospodarczej prowadzonej między nimi, która wywołuje również skutek przez nich niezamierzony i która polega na prawie do odliczenia podatku, stanowi nadużycie?