Sprawa C‑338/17

Virginie Marie Gabrielle Guigo

przeciwko

Fond „Garantirani vzemania na rabotnitsite i sluzhitelite”

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad)

Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Ochrona pracowników najemnych na wypadek niewypłacalności pracodawcy – Dyrektywa 2008/94/WE – Artykuły 3 i 4 – Przejęcie przez instytucje gwarancyjne roszczeń pracowników najemnych – Ograniczenie obowiązku spłaty przez instytucje udzielające gwarancji – Wyłączenie roszczeń z tytułu wynagrodzenia powstałych wcześniej niż trzy miesiące przed wpisaniem do rejestru handlowego orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego

Streszczenie – wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 25 lipca 2018 r.

Polityka społeczna – Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy – Dyrektywa 2008/94 – Ograniczenie obowiązku spłaty przez instytucje udzielające gwarancji – Uregulowanie krajowe wyłączające roszczenia z tytułu wynagrodzenia powstałe wcześniej niż trzy miesiące przed wpisaniem do rejestru handlowego orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego – Dopuszczalność

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94)

Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak art. 4 ust. 1 Zakon za garantiranite vzemania na rabotnitsite i sluzhitelite pri nesastoyatelnost na rabotodatelia (ustawy o ochronie roszczeń pracowników w razie niewypłacalności pracodawcy), które nie gwarantuje roszczeń z tytułu wynagrodzenia pracowników najemnych, w razie gdy ich stosunek pracy ustał wcześniej niż trzy miesiące przed wpisaniem do rejestru handlowego orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego dotyczącego pracodawcy.

Należy zauważyć, że wypadki, w których dozwolone jest ograniczenie obowiązku spłaty przez instytucje gwarancyjne, wymienione w art. 4 dyrektywy 2008/94, powinny podlegać ścisłej wykładni (zob. analogicznie wyroki: z dnia 17 listopada 2011 r., van Ardennen, C‑435/10, EU:C:2011:751, pkt 34; a także z dnia 28 listopada 2013 r., Gomes Viana Novo i in., C‑309/12, EU:C:2013:774, pkt 31). Niemniej jednak taka zawężająca wykładnia nie może skutkować pozbawieniem znaczenia wyraźnie zastrzeżonej dla państw członkowskich możliwości ograniczenia omawianego obowiązku spłaty (zob. podobnie z dnia 28 listopada 2013 r., Gomes Viana Novo i in., C‑309/12, EU:C:2013:774, pkt 32).

W niniejszym przypadku to na podstawie art. 3 akapit drugi dyrektywy 2008/94 w art. 6 ustawy o ochronie roszczeń pracowników ustalono jako datę referencyjną dzień wpisania do rejestru handlowego orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego.

Na mocy art. 4 ust. 1 i art. 4 ust. 2 akapit pierwszy wspomnianej dyrektywy państwa członkowskie mają zaś prawo do ograniczania przejmowania zaspokojenia roszczeń przez instytucje gwarancyjne, w razie gdy stosunek pracy ustał przed tą datą referencyjną, przewidując je jedynie w odniesieniu do pracowników najemnych, których stosunek pracy ustał w ciągu ostatnich trzech miesięcy poprzedzających tę datę, jak to przewiduje art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie roszczeń pracowników. Wykluczenie pracowników najemnych, których stosunek pracy ustał przed tym okresem, nie narusza bowiem ochrony minimalnej przewidzianej w art. 4 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 2008/94, jeśli pracownicy ci nie mają wobec niewypłacalnego pracodawcy niezaspokojonych roszczeń wynikających z umowy o pracę lub stosunku pracy powstałych w ciągu ostatnich trzech miesięcy poprzedzających wspomnianą datę referencyjną.

(zob. pkt 34–37; sentencja)