Skarga do Sądu ma na celu kontrolę zgodności z prawem decyzji izb odwoławczych Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w rozumieniu art. 63 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. W istocie, o ile zgodnie z art. 63 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia Sąd „ma właściwość w sprawie stwierdzenia nieważności lub zmiany zaskarżonej decyzji”, o tyle ustęp ten powinien być czytany w związku z poprzedzającym go ustępem, zgodnie z którym „skarga może być wniesiona na podstawie braku właściwości, naruszenia istotnego wymogu proceduralnego, naruszenia traktatu, niniejszego rozporządzenia lub każdego przepisu prawnego dotyczącego ich stosowania lub nadużycia władzy” oraz w świetle art. 229 WE i 230 WE. Kontrola zgodności z prawem dokonywana przez Sąd w przypadku decyzji izby odwoławczej winna być zatem przeprowadzana w odniesieniu do kwestii prawnych, które zostały podniesione przed izbą odwoławczą.

Sam fakt identyczności znaku towarowego z nazwiskiem rodowym nie oznacza, że dany krąg odbiorców będzie sądził, iż osoba, której nazwisko stanowi znak towarowy, zaprojektowała towary opatrzone tym znakiem, co może skutkować wprowadzeniem tych odbiorców w błąd w rozumieniu art. 50 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Używanie znaków towarowych stanowiących nazwisko rodowe jest bowiem praktyką rozpowszechnioną we wszystkich dziedzinach handlu i dany krąg odbiorców doskonale wie o tym, że za znakiem stanowiącym nazwisko nie zawsze kryje się projektant mody noszący to samo nazwisko.

Trybunał określił w swym orzecznictwie podstawową funkcję znaku towarowego, jaką jest zagwarantowanie konsumentowi czy końcowemu odbiorcy, że towar lub usługa oznaczone znakiem towarowym pochodzą z określonego przedsiębiorstwa, umożliwiając mu — bez ryzyka wprowadzenia w błąd — odróżnienie tego towaru lub tej usługi od towarów lub usług pochodzących z innych przedsiębiorstw. Aby znak towarowy mógł bowiem pełnić swoją rolę podstawowego elementu systemu niezakłóconej konkurencji, którego wprowadzenie i zachowanie jest jednym z celów traktatu, musi on stanowić gwarancję, że wszystkie oznaczone nim towary lub usługi zostały wyprodukowane lub są świadczone pod kontrolą jednego przedsiębiorstwa, któremu można przypisać odpowiedzialność za ich jakość.

Ponadto, jeżeli chodzi o przesłanki wygaśnięcia przewidziane w art. 12 ust. 2 lit. b) dyrektywy 89/104 mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, którego treść normatywna jest w istocie identyczna z art. 50 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, Trybunał stanął na stanowisku, że prawo właściciela znaku towarowego nie może wygasnąć na tej podstawie, że znak ten wprowadza odbiorców w błąd, z tej tylko przyczyny, że odpowiada on nazwisku projektanta i pierwszego producenta towarów nim oznaczanych, w szczególności jeśli klientela przywiązana do tego znaku była przedmiotem przeniesienia wraz z przedsiębiorstwem wytwarzającym towary oznaczane tym znakiem. Wniosek ten jest uzasadniony brakiem faktycznego celowego wprowadzenia w błąd lub brakiem dostatecznie poważnego prawdopodobieństwa celowego wprowadzenia w błąd przeciętnego konsumenta. Nawet gdyby na decyzję przeciętnego konsumenta o zakupie omawianych towarów mogło wpływać jego wyobrażenie, że osoba, której nazwisku odpowiada znak towarowy, uczestniczyła w ich projektowaniu, określone właściwości i cechy tych towarów gwarantowane są przez przedsiębiorstwo będące właścicielem tego znaku towarowego.

Równocześnie należy orzec, że prawo właściciela znaku towarowego nie może wygasnąć na tej podstawie, że znak ten wprowadza odbiorców w błąd, z tej tylko przyczyny, że odpowiada on nazwisku projektanta i pierwszego producenta towarów nim oznaczanych, jeżeli właściciel tego znaku zgodnie z prawem nabył w drodze przeniesienia praw znak towarowy składający się z samego nazwiska rodowego projektanta i całość dorobku twórczego przedsiębiorstwa wytwarzającego towary nim opatrzone.

(por. pkt 30, 32–34)