ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 120/15

Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2011 r. — Rovi Pharmaceuticals przeciwko OHIM — Laboratorios Farmaceuticos Rovi (ROVI Pharmaceuticals)

(Sprawa T-97/11)

2011/C 120/35

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Rovi Pharmaceuticals GmbH (Schlüchtern, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Berghofer)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Laboratorios Farmaceuticos Rovi, SA (Madryt, Hiszpania)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 grudnia 2010 r. w sprawie R 500/2010-2;

— oddalenie sprzeciwu nr B 1368580 w całości oraz zwrot kosztów postępowania;

— obciążenie strony pozwanej obowiązkiem rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego znaku objętego zgłoszeniem nr 6475107

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ROVI Pharmaceuticals” dla towarów i usług należących do klas 3, 5 i 44 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6475107

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny wspólnotowy znak towarowy „ROVI” zarejestrowany pod numerem 24810 dla towarów należących do klas 3 i 5; graficzny wspólnotowy znak towarowy „ROVICM Rovi Contract Manufacturing” zarejestrowany pod numerem 4953915 dla towarów i usług należących do klas 5, 42 i 44; słowny hiszpański znak towarowy „ROVIFARMA” zarejestrowany pod numerem 2509464 dla towarów i usług należących do klas 5, 39 i 44; słowny hiszpański znak towarowy „ROVI” zarejestrowany pod numerem 1324942 dla towarów należących do klasy 3; słowny hiszpański znak towarowy „ROVI” zarejestrowany pod numerem 283403 dla towarów należących do klas 1 i 5; graficzny hiszpański znak towarowy „ROVI” zarejestrowany pod numerem 137853 dla towarów należących do klasy 3

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza: i) niesłusznie uznała, że zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd dokonując nieprawidłowej oceny poszczególnych czynników mających znaczenie dla oceny całościowej oraz ii) zaniechała dokonania całościowej oceny rozpatrywanych znaków towarowych.
1)

Pierwszy zarzut, oparty na twierdzeniu, że Komisja, oceniając wartość sprzedaży dla potrzeb obliczenia grzywny, zastosowała niezgodne z prawem pojęcie tzw. „bezpośredniej sprzedaży na terenie Europejskiego Obszaru Gospodarczego w formie wyrobów przetworzonych” Przy obliczaniu, dla potrzeb określenia wysokości grzywny, właściwej wartości sprzedaży dokonywanej przez skarżącą, Komisja uwzględniła wartość wyświetlaczy ciekłokrystalicznych włączonych do ukończonych wyrobów informatycznych i telewizyjnych, jakie skarżąca sprzedaje na terenie Europejskiego Obszaru Gospodarczego (zwanego dalej „EOG”). Zdaniem skarżącej, pojęcie „bezpośredniej sprzedaży na terenie EOG w formie wyrobów przetworzonych” jest błędne pod względem prawnym i nie może być wykorzystywane przy ocenie właściwej wartości sprzedaży. Skarżąca twierdzi, że pojęcie to oparte jest na sprzedaży wyrobów, których naruszenie nie dotyczy ani pośrednio, ani bezpośrednio; służy ono, zdaniem skarżącej, do sztucznego przesuwania sprzedaży wyświetlaczy ciekłokrystalicznych w obrębie grupy już to poza EOG, już to do wewnątrz EOG, a to według miejsca sprzedaży wyrobów ukończonych, obejmujących wyświetlacze ciekłokrystaliczne. Skarżąca jest zdania, że pojęcie to jako takie jest niezgodne z orzecznictwem sądów unijnych dotyczącym w szczególności traktowania sprzedaży wewnątrzgrupowej dla potrzeb obliczenia wysokości grzywny. Skarżąca twierdzi wreszcie, że pojęcie to, tak jak zostało ono zastosowane przez Komisję w jej decyzji, prowadzi do przejawów dyskryminacji na szkodę adresatów decyzji, które to przejawy oparte są w sposób bezprawny jedynie na formie prawnej struktury przedsiębiorstwa.
2)

Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie, ze względu na to, że zarzuca się stronie skarżącej przyczynianie się do finansowania bezprawnych rządów L. Gbagba, podczas gdy strona skarżąca wykonywała tylko działalność prywatnego przedsiębiorcy i przez uiszczanie podatków i opłat przyczyniała się po prostu do finansowania Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej, a nie konkretnego reżimu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 130/23

Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2011 r. — Dogbo przeciwko Radzie

(Sprawa T-141/11)

2011/C 130/46

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Blé Brunot Dogbo (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat G. Collard)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że w odniesieniu do strony skarżącej, Blé Brunota DOGBO, rozporządzenie Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. oraz decyzja Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r., opublikowane w dniu 15 stycznia 2011 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, nie mają podstaw faktycznych.

— w konsekwencji, — stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. i decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r., — subsydiarnie, nakazanie, by nazwisko Blé Brunota DOGBO zostało usunięte z wykazów załączonych do ww. rozporządzenia i ww. decyzji.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty podniesione przez stronę skarżącą są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-137/11 Guiai Bi Poin przeciwko Radzie lub do nich podobne
3)

Zarzut trzeci dotyczący twierdzenia, że wnioski, do których doszła Komisja w przeprowadzonej przez siebie kontroli w odniesieniu do jednego ze skarżących, Sanabel Relief Agency Ltd, są błędne i nieakceptowane z prawnego punktu widzenia.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 130/25

Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2011 r. — Yoro przeciwko Radzie

(Sprawa T-146/11)

2011/C 130/50

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Claude Yoro (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat G. Collard)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że w odniesieniu do strony skarżącej, Claude’a YORA, rozporządzenie Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. oraz decyzja Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r., opublikowane w dniu 15 stycznia 2011 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, nie mają podstaw faktycznych.

— w konsekwencji, — stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. i decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r., — subsydiarnie, nakazanie, by nazwisko Claude’a YORA, zostało usunięte z wykazów załączonych do ww. rozporządzenia i ww. decyzji.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty podniesione przez stronę skarżącą są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-137/11 Guiai Bi Poin przeciwko Radzie lub do nich podobne
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 130/24

Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2011 r. — Vagba przeciwko Radzie

(Sprawa T-145/11)

2011/C 130/49

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Gagbei Faussignaux Vagba (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciele: adwokaci G. Collard i L. Aliot)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że w odniesieniu do strony skarżącej, Gagbei Faussignaux Vagby, rozporządzenie Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. oraz decyzja Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r., opublikowane w dniu 15 stycznia 2011 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, nie mają podstaw faktycznych.

— w konsekwencji, — stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. i decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r., — subsydiarnie, nakazanie, by nazwisko Gagbei Faussignaux Vagby zostało usunięte z wykazów załączonych do ww. rozporządzenia i ww. decyzji.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty podniesione przez stronę skarżącą są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-137/11 Guiai Bi Poin przeciwko Radzie lub do nich podobne
4)

Czwarty zarzut dotyczący naruszenia Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — w zakresie, w jakim zostało naruszone przysługujące stronie skarżącej prawo do obrony ze względu na to, że strona pozwana nie powiadomiła o zarzucanych stronie skarżącej okolicznościach, uniemożliwiając w ten sposób skuteczne przedstawienie jej punku widzenia w tym względzie, i — w zakresie, w jakim naruszono prawo własności strony skarżącej, i to w sposób nieproporcjonalny.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 130/18

Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2011 r. — Legré przeciwko Radzie

(Sprawa T-123/11)

2011/C 130/35

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Thierry Legré (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat J.C. Tchikaya)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej i rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty przytoczone przez stronę skarżącą są co do istoty identyczne z przytoczonymi w sprawie T-118/11 Attey przeciwko Radzie lub podobne do nich.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 130/18

Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2011 r. — Yao N’Dré przeciwko Radzie

(Sprawa T-122/11)

2011/C 130/34

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Paul Yao N’Dré (przedstawiciel: adwokat J.C. Tchikaya)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej i rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty przytoczone przez stronę skarżącą są co do istoty identyczne z przytoczonymi w sprawie T-118/11 Attey przeciwko Radzie lub podobne do nich.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 130/23

Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2011 r. — Gnango przeciwko Radzie

(Sprawa T-139/11)

2011/C 130/44

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Loba Emmanuel Patrice Gnango (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat G. Collard)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że w odniesieniu do strony skarżącej, Loby Emmanuela Patrice’a GNANGO, rozporządzenie Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. oraz decyzja Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r., opublikowane w dniu 15 stycznia 2011 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, nie mają podstaw faktycznych.

— w konsekwencji, — stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. i decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r., — subsydiarnie, nakazanie, by nazwisko Loby Emmanuela Patrice’a GNANGO, zostało usunięte z wykazów załączonych do ww. rozporządzenia i ww. decyzji.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty podniesione przez stronę skarżącą są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-137/11 Guiai Bi Poin przeciwko Radzie lub do nich podobne
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 130/17

Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2011 r. — Gbagbo przeciwko Radzie

(Sprawa T-119/11)

2011/C 130/31

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Simone Gbagbo (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat J.C. Tchikaya)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej i rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty przytoczone przez stronę skarżącą są co do istoty identyczne z przytoczonymi w sprawie T-118/11 Attey przeciwko Radzie lub podobne do nich.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 130/19

Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2011 r. — Kipré przeciwko Radzie

(Sprawa T-124/11)

2011/C 130/36

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Stéphane Kipré (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat J.C. Tchikaya)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej i rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty przytoczone przez stronę skarżącą są co do istoty identyczne z przytoczonymi w sprawie T-118/11 Attey przeciwko Radzie lub podobne do nich.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 130/24

Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2011 r. — Kassarate przeciwko Radzie

(Sprawa T-144/11)

2011/C 130/48

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Tiapé Edouard Kassarate (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciele: adwokaci G. Collard i L. Aliot)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że w odniesieniu do strony skarżącej, Tiapé Edouarda KASSARATE, rozporządzenie Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. oraz decyzja Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r., opublikowane w dniu 15 stycznia 2011 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, nie mają podstaw faktycznych.

— w konsekwencji, — stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. i decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r., — subsydiarnie, nakazanie, by nazwisko Tiapé Edouarda KASSARATE zostało usunięte z wykazów załączonych do ww. rozporządzenia i ww. decyzji.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty podniesione przez stronę skarżącą są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-137/11 Guiai Bi Poin przeciwko Radzie lub do nich podobne
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 130/25

Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2011 r. — Robe przeciwko Radzie

(Sprawa T-147/11)

2011/C 130/51

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Gogo Joachim Robe (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat G. Collard)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że w odniesieniu do strony skarżącej, Gogo Joachim ROBE’A, rozporządzenie Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. oraz decyzja Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r., opublikowane w dniu 15 stycznia 2011 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, nie mają podstaw faktycznych.

— w konsekwencji, — stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. i decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r., — subsydiarnie, nakazanie, by nazwisko Gogo Joachim ROBE’A zostało usunięte z wykazów załączonych do ww. rozporządzenia i ww. decyzji.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty podniesione przez stronę skarżącą są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-137/11 Guiai Bi Poin przeciwko Radzie lub do nich podobne
1)

W ramach zarzutu pierwszego skarżące podnoszą, że przy obliczaniu grzywien Komisja błędnie i niesłusznie włączyła wartość sprzedaży LG Display do wartości sprzedaży jej spółek dominujących i naruszyła właściwe zasady postępowania, takie jak prawo do obrony. W tym względzie skarżące podnoszą, że: — po pierwsze, twierdzenie Komisji, że naruszenie dotyczyło sprzedaży na rzecz spółek dominujących LG Display nie było częścią pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, zaś istnienie rozbieżności między treścią tego pisma a treścią zaskarżonej decyzji stanowi naruszenie prawa skarżących do bycia wysłuchanymi; — po drugie, Komisja błędnie zastosowała wytyczne w sprawie grzywien, uwzględniając przy obliczaniu grzywny wartość sprzedaży LG Display na rzecz jej spółek dominujących; — po trzecie, uznanie tej sprzedaży za „bezpośrednią sprzedaż EOG” oraz „bezpośrednią sprzedaż EOG poprzez produkty przetworzone” narusza zasadę równego traktowania. Skarżące utrzymują, że grzywna nałożona na LG Display może być obliczona jedynie na podstawie sprzedaży „na wolnym rynku”, dokonywanej na rzecz podmiotów niepowiązanych, gdyż tylko taka sprzedaż może stanowić przedmiot naruszenia.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 130/22

Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2011 r. — Ahouma przeciwko Radzie

(Sprawa T-138/11)

2011/C 130/43

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Brouha Nathanaël Ahouma (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat G. Collard)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że w odniesieniu do strony skarżącej, Brouhy Nathanaëla AHOUMY, rozporządzenie Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. oraz decyzja Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r., opublikowane w dniu 15 stycznia 2011 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, nie mają podstaw faktycznych.

— w konsekwencji, — stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. i decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r., — subsydiarnie, nakazanie, by nazwisko Brouhy Nathanaëla AHOUMY, zostało usunięte z wykazów załączonych do ww. rozporządzenia i ww. decyzji.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty podniesione przez stronę skarżącą są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-137/11 Guiai Bi Poin przeciwko Radzie lub do nich podobne
1)

Pierwszy zarzut, oparty na naruszeniu prawa do obrony, a w szczególności art. 12 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2321/2002 (1), z tego względu że Komisja nie zwróciła się do skarżącej o przedstawienie uwag w przedmiocie zasadności decyzji o pobraniu kwot rzekomo jej należnych poprzez zaliczenie na ich poczet kwot należnych CNRS.
1)

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE poprzez stwierdzenie, że środek stanowi pomoc państwa. — Komisja nie udowodniła, że sporny przepis podatkowy faworyzuje „niektóre przedsiębiorstwa lub produkcję określonych towarów”. Komisja ogranicza się do przyjęcia, iż przepis ten ma wybiórczy charakter z tego powodu, iż ma zastosowanie do nabycia udziałów w spółkach zagranicznych a nie w spółkach krajowych. Strona skarżąca uważa, iż rozumowanie to jest błędne i ogólnikowe. Okoliczność, iż stosowanie spornego przepisu, podobnie jak jakiegokolwiek innego przepisu podatkowego, oparte jest na spełnieniu określonych obiektywnych przesłanek, nie czyni wybiórczym samo przez się de iure lub de facto danego środka. Rozumowanie przyjęte przez Komisję prowadzi do uznania prima facie każdego przepisu podatkowego za wybiórczy. — Po drugie odmienne prima facie traktowanie zawarte w art. 12 ust. 5 TRLIS, dalekie od tego, aby stanowiło ono wybiórczą korzyść, służy postawieniu na płaszczyźnie równości wszystkich transakcji nabycia udziałów, niezależnie od tego, czy są one krajowe czy też zagraniczne: w wyniku niemożliwości dokonania połączeń transgranicznych, amortyzacja podatkowa finansowej wartości firmy może mieć miejsce tylko na szczeblu krajowym, z którego to względu oczywiście istnieją umożliwiające to przepisy systemu podatkowego. W tym znaczeniu art. 12 ust. 5 TRLIS rozciąga jedynie tę możliwość na nabycie udziałów w majątku zagranicznych spółek, która to transakcja stanowi funkcjonalny ekwiwalent najbardziej zbliżony do połączeń krajowych, a w związku z tym stanowi część systematyki i logiki sytemu hiszpańskiego. — Pomocniczo, decyzja Komisji jest nieproporcjonalna ponieważ przynajmniej jego stosowanie do przypadków przejęcia kontroli nad spółkami zagranicznymi powinno być zrównane z sytuacjami połączeń krajowych, w związku z czym jego stosowanie jest uzasadnione przez systematykę i logikę sytemu hiszpańskiego.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 139/24

Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2011 r. — TMS Trademark-Schutzrechtsverwertungsgesellschaft przeciwko OHIM — Comercial Jacinto Parera (MAD)

(Sprawa T-152/11)

2011/C 139/45

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: TMS Trademark-Schutzrechtsverwertungsgesellschaft mbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci B. Hein i M.H. Hoffmann)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Comercial Jacinto Parera, SA (Barcelona, Hiszpania)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie R 449/2009-2;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: Graficzny znak towarowy „MAD” dla towarów z klasy 25

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Comercial Jacinto Parera, SA

Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

Decyzja Wydziału Unieważnień: Częściowe oddalenie wniosku

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 15 i 51 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) oraz zasady 22 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (2), ponieważ na podstawie dostarczonych dokumentów dotyczących używania Izba Odwoławcza nie powinna była dojść do wniosku, że graficzny znak towarowy „MAD” jest rzeczywiście używany dla „odzieży”.

(1) Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

(2) Rozporządzenie Komisji z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).
4)

Czwarty zarzut dotyczącego oczywistego błędu Komisji w ocenie poważnej i rozsądnej wątpliwości co do istnienia niepełnych lub niewystarczających kontroli, opartej na jedynym przypadku włączenia autostrady do wybranej powierzchni.