ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ kapitału – Ograniczenia – Przepisy podatkowe – Podatek od spadków

(art. 63 TFUE)

Summary

Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom państwa członkowskiego, które w zakresie podatku od spadków przewidują dziesięcioletni termin przedawnienia dla celów wyceny akcji imiennych spółki, w której akcjonariuszem był zmarły, w przypadku gdy jej rzeczywiste centrum zarządzania znajduje się w innym państwie członkowskim, podczas gdy ów termin wynosi dwa lata, w przypadku gdy rzeczywiste centrum zarządzania znajduje się w pierwszym ze wskazanych państw członkowskich.

W istocie zastosowanie tego rodzaju dłuższego terminu przedawnienia w przypadku spadkobierców posiadających akcje spółki, której rzeczywiste centrum zarządzania jest położone w innym państwie członkowskim, może prowadzić do zniechęcenia rezydentów pierwszego państwa członkowskiego do dokonywania lub utrzymywania inwestycji w aktywach poza tym państwem członkowskim z uwagi na to, że ich spadkobiercy będą dłużej znajdować się w sytuacji niepewności co do możliwości następczego dochodzenia należności podatkowych.

Takie ustawodawstwo nie jest uzasadnione koniecznością zapewnienia skuteczności kontroli podatkowych, ani zwalczaniem oszustw podatkowych, ponieważ ogólne stosowanie dziesięcioletniego terminu nie ma żadnego związku z okresem niezbędnym do użytecznego zastosowania mechanizmów wzajemnej współpracy lub innych środków umożliwiających dochodzenie w przedmiocie wartości owych akcji. Należy w istocie rozgraniczyć sytuację, w której elementy podlegające opodatkowaniu zostały zatajone przez krajowymi organami podatkowymi, które nie posiadają żadnej wskazówki pozwalającej na wszczęcie postępowania, od sytuacji w której wskazane organy mają informacje dotyczące elementów podstawy opodatkowania. W przypadku gdy organy podatkowe państwa członkowskiego posiadają wskazówki pozwalające im na zwrócenie się do właściwych władz innych państw członkowskich, czy to w ramach wzajemnej pomocy przewidzianej w dyrektywie 77/799 dotyczącej wzajemnej pomocy właściwych władz państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich, czy na mocy dwustronnych konwencji, w celu uzyskania informacji niezbędnych do prawidłowego określenia kwoty podatku, sam fakt, że elementy podstawy opodatkowania znajdują się w innym państwie członkowskim, nie uzasadnia ogólnego stosowania dodatkowego terminu na ustalenie zobowiązania podatkowego, który nie ma żadnego związku z okresem niezbędnym do użytecznego zastosowania powyższych mechanizmów wzajemnej współpracy.

(por. pkt 24, 30, 33, 36, 39, 40; sentencja)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Środowisko naturalne – Oczyszczanie ścieków komunalnych – Dyrektywa 91/271 – Odstępstwa – Mniej rygorystyczne oczyszczanie w mniej wrażliwych obszarach – Przesłanki – Przeprowadzenie badań wskazujących na brak zmian środowiska – Przekazanie Komisji wszystkich związanych z tym istotnych informacji (dyrektywa Rady 91/271, art. 2, art. 6 ust. 1 tiret drugie drugie) (por. pkt 43, 44)

2. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Badanie zasadności przez Trybunał – Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę – Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 258 TFUE) (por. pkt 45)

3. Środowisko naturalne – Oczyszczanie ścieków komunalnych – Dyrektywa 91/271 – Bardziej rygorystyczne oczyszczanie ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców wynoszącej ponad 10 000 – Brak – Częściowe zbieranie i oczyszczanie – Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego (dyrektywa Rady 91/271, art. 3 ust. 2, 4, art. 5 ust. 2) (por. pkt 49, 50, 52)

Subject of the case

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie dyrektywy Rady 91/217/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, s. 40)

Sentencja

Sentencja

1) Republika Portugalska,

– poprzez zaklasyfikowanie jako obszarów mniej wrażliwych wszystkich wód przybrzeżnych wyspy Madery i wyspy Porto Santo;

– poprzez poddanie mniej rygorystycznemu oczyszczaniu, niż przewidzianemu w art. 4 dyrektywy Rady 91/217/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji, których liczba mieszkańców jest wyższa od 10.000, takich jak Funchal i Câmara de Lobos, odprowadzanych do wód przybrzeżnych wyspy Madery;

– poprzez brak zagwarantowania w odniesieniu do aglomeracji położonej w estuarium rzeki Tag, to znaczy Quanta do Conde, istnienia systemów zbierania ścieków komunalnych zgodnie z postanowieniami art. 3 tej dyrektywy;

– poprzez brak zagwarantowania, w odniesieniu do aglomeracji Albufeira/ Armação de Pêra, Beja, Chaves i Viseu, oraz w odniesieniu do czterech aglomeracji, które odprowadzają ścieki na lewym brzegu estuarium rzeki Tag, to znaczy Barreiro/Moita, Corroios/Quanta da Bomba, Quanta do Conde i Seixal, bardziej rygorystycznego oczyszczania niż przewidziane w art. 4 rzeczonej dyrektywy,

uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3, 5 i 6 dyrektywy 91/271.

2) Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.
Keywords

Summary



Keywords

Transport – Transport lotniczy – Dyrektywa 2002/30 – Ograniczenia działalności związane z poziomem hałasu w portach lotniczych Unii – Pojęcie ograniczenia działalności

(dyrektywa 2002/30 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 2 lit. e))

Summary

Artykuł 2 lit. e) dyrektywy 2002/30 w sprawie ustanowienia zasad i procedur w odniesieniu do wprowadzenia ograniczeń odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Wspólnoty należy interpretować w ten sposób, że „ograniczenie działalności” stanowi środek o charakterze zakazu całkowitego lub czasowego uniemożliwiający dostęp cywilnego poddźwiękowego odrzutowego statku powietrznego do portu lotniczego w państwie członkowskim Unii. W konsekwencji krajowe uregulowanie w dziedzinie środowiska ustanawiające maksymalne poziomy hałasu mierzonego na ziemi, które należy zachować przy przelotach nad obszarami położonymi w pobliżu portu lotniczego, nie stanowi jako takie ograniczenia działalności w rozumieniu tego przepisu, chyba że ze względu na istotny kontekst gospodarczy, techniczny i prawny takie uregulowanie może mieć skutki takie same co zakaz dostępu do rzeczonego portu lotniczego.

(por. pkt 34; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Przywileje i immunitety Unii Europejskiej – Posłowie do Parlamentu Europejskiego – Immunitet w zakresie wyrażonych opinii i stanowisk zajętych w głosowaniu przy wykonywaniu przez nich obowiązków służbowych

(Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, art. 8)

Summary

Artykuł 8 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że oświadczenie złożone przez posła do Parlamentu Europejskiego poza pomieszczeniami Parlamentu, w którego sprawie wszczęto postępowanie karne w jego państwie członkowskim pochodzenia z tytułu czynu zabronionego polegającego na pomówieniu, stanowi opinię wyrażoną w czasie wykonywania przez niego obowiązków parlamentarnych objętą zakresem immunitetu określonego w tym przepisie, tylko gdy oświadczenie to odpowiada subiektywnej ocenie, która wykazuje bezpośrednią więź z wykonywaniem takich obowiązków. Do sądu odsyłającego należy określenie, czy przesłanki te są spełnione w zawisłej przed nim sprawie.

(por. pkt 41; sentencja)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne – Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów – Brak – Niedopuszczalność (regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c)) (por. pkt 42–45, 52, 55–56)

2. Pomoc przyznawana przez państwa – Pojęcie – Charakter selektywny środka – Dotacja na zakup dekoderów cyfrowych przyznająca korzyść naziemnym nadawcom cyfrowym oraz operatorom telewizji kablowej względem nadawców satelitarnych – Zaliczenie (art. 87 ust. 1 WE) (por. pkt 36, 62–65)

3. Odwołanie – Zarzuty – Ocena korzyści gospodarczej przyznanej przez pomoc państwa – Zarzut wymagający, objętej wyłączną właściwością Sądu, oceny okoliczności faktycznych, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia, wyłączonej spod kontroli Trybunału (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58) (por. pkt 73–77)

4. Odwołanie – Zarzuty – Niewystarczające uzasadnienie – Podanie przez Sąd uzasadnienia dorozumianego – Dopuszczalność – Przesłanki (por. pkt 88)

5. Pomoc przyznawana przez państwa – Zakaz – Odstępstwa – Pomoc, w stosunku do której można zastosować odstępstwo przewidziane w art. 87 ust. 3 lit. c) WE – Przesłanki – Dotacja na zakup dekoderów do odbioru cyfrowej telewizji naziemnej – Wyłączenie (art. 87 ust. 3 lit. c) WE) (por. pkt 101–104)

6. Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Decyzja Komisji w dziedzinie pomocy państwa – Określenie znamion naruszenia konkurencji i wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi (art. 87 ust. 1 WE, art. 253 WE) (por. pkt 111, 113, 115)

7. Pomoc przyznawana przez państwa – Odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy – Stosowanie prawa krajowego – Przesłanki i granice (art. 88 WE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 14 ust. 1) (por. pkt 122–123)

8. Pomoc przyznawana przez państwa – Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej zwrot – Uprawnienie Komisji do pozostawienia władzom krajowym zadania dokładnego obliczenia kwot podlegających zwrotowi – Naruszenie zasady pewności prawa – Brak (art. 88 WE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 14 ust. 1) (por. pkt 126–128)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie T‑177/07 Mediaset przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności, w części, decyzji Komisji C (2006) 6634 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. uznającej za niezgodne ze wspólnym rynkiem dotacje przyznane przez Włochy w 2004 r. i 2005 r. w celu umożliwienia konsumentom zakupu lub najmu interaktywnych dekoderów cyfrowych pozwalających na odbiór programów dzięki naziemnej technologii cyfrowej lub drogą kablową, z powodu tego, że wykluczone są z nich dekodery umożliwiające odbiór programów dzięki technologii satelitarnego przekazu telewizyjnego (pomoc nr C 52/2005, ex NN 88/2005, ex CP 101/2004)

Sentencja

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Mediaset SpA ponosi własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską i Sky Italię Srl.
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Zwrot nadpłaty

(dyrektywa Rady 2006/112, art. 183)

Summary

Uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej państwo członkowskie, które zobowiązuje podatników, których deklaracja podatkowa wykazuje za odnośny okres rozliczeniowy nadwyżkę w rozumieniu art. 183 owej dyrektywy do przeniesienia tej nadwyżki lub jej części na kolejny okres rozliczeniowy, jeżeli podatnik nie zapłacił dostawcy całej ceny nabycia, co powoduje, że w związku z tym obowiązkiem niektórzy podatnicy, w których deklaracji podatkowej systematycznie znajduje się nadwyżka, są zobowiązani do przeniesienia takiej nadwyżki więcej niż jeden raz na kolejny okres rozliczeniowy

W istocie zgodnie z systemem ustanowionym przez dyrektywę 2006/112 wymagalność podatku od wartości dodanej, a także powstanie i wykonywanie prawa do odliczenia nie są co do zasady zależne od tego, czy należne za daną transakcje wynagrodzenie obejmujące podatek od wartości dodanej zostało już zapłacone. Ponadto zgodnie z ową dyrektywą powstanie prawa do odliczenia tylko w szczególnych okolicznościach wyraźnie przewidzianych przez tę dyrektywę jest uzależnione od przesłanki wcześniejszej zapłaty za transakcję, z której wynika podatek podlegający odliczeniu. Poza takimi szczególnymi wypadkami owo prawo do odliczenia istnieje niezależnie od tego warunku. Tymczasem uzależnienie od takiego warunku zwrotu nadwyżki podatku od wartości dodanej podlegającego odliczeniu, który to zwrot stanowi w ten sposób etap, który następuje po powstaniu rzeczonego prawa, może mieć te same skutki dla prawa do odliczenia co stosowanie tego samego warunku do powstania tego prawa. W związku z powyższym warunek ten może pozbawić to prawo skuteczności. W konsekwencji zapłata wynagrodzenia należnego za transakcję, z której wynika podatek od wartości dodanej podlegający odliczeniu, nie może stanowić warunku w rozumieniu art. 183 dyrektywy 2006/112, od którego państwa członkowskie mogą uzależnić zwrot nadwyżki podatku podlegającego odliczeniu.

(por. pkt 48, 52, 53, 56; sentencja)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego

–

Badanie zasadności przez Trybunał

–

Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę

–

Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 258 TFUE) (por. pkt 10)

Subject of the case

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Brak przyjęcia lub powiadomienia w przewidzianym terminie o przepisach niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE) (Dz.U. L 108, s. 1)

Sentencja

Sentencja

1) Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do transpozycji dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE), Republika Austrii uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z tej dyrektywy.

2) Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.
Keywords

Summary



Keywords

1. Polityka społeczna – Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego – Przedmiotowy zakres stosowania dyrektywy 79/7 – Coroczna waloryzacja emerytur – Włączenie

(dyrektywa Rady 79/7, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1)

2. Polityka społeczna – Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego – Dyrektywa 79/7 – Krajowy system corocznej waloryzacji emerytur

(dyrektywa Rady 79/7, art. 4 ust. 1)

Summary

1. Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 79/7 w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że system corocznej waloryzacji emerytur, jest objęty zakresem stosowania tej dyrektywy i w efekcie podlega zakazowi dyskryminacji wyrażonemu w jej art. 4 ust. 1.

W istocie, tak jak sama emerytura, jej późniejsza waloryzacja ma na celu ochronę osób, które osiągnęły ustawowy wiek emerytalny, przed ryzykiem starości poprzez zagwarantowanie, że osoby te jako emeryci będą mogły dysponować niezbędnymi środkami, w szczególności w kontekście ich potrzeb.

(por. pkt 44, 53; pkt 1 sentencji)

2. Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 79/7 w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się przepisom krajowym, które wywołują skutek w postaci niezastosowania nadzwyczajnej podwyżki emerytur wobec znacznie wyższego procentu emerytek niż emerytów.

Innymi słowy wśród osób objętych zakresem ASVG, z nadzwyczajnej podwyżki emerytur mogło skorzystać 75% emerytów, podczas gdy w przypadku emerytek było to jedynie 43%. Taka różnica jest wystarczająco znacząca, by stanowić ważną wskazówkę mogącą być podstawą wniosku, gdy z nadzwyczajnej podwyżki emerytur może skorzystać 75% emerytów, podczas gdy w przypadku emerytek jest to jedynie 43%. Do sądu krajowego należy wyciągnięcie takiego wniosku w świetle przedstawionych my danych.

Jeżeli w ramach owej analizy, sąd krajowy dojdzie on do wniosku, że w rzeczywistości znacznie wyższy procent emerytek niż emerytów mógł zostać postawiony w gorszej sytuacji z powodu niezastosowania do najniższych emerytur nadzwyczajnej podwyżki, to owo pogorszenie sytuacji nie może zostać uzasadnione okolicznością, że kobiety, które pracowały, wcześniej przechodzą na emeryturę, dłużej ją pobierają ani okolicznością, że próg dodatku wyrównawczego również uległ nadzwyczajnemu podwyższeniu w tym samym roku.

(por. pkt 60, 62, 63, 68,104; pkt 2, 3 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Środowisko naturalne – Ocena skutków wywieranych przez niektóre plany i programy na środowisko naturalne – Dyrektywa 2001/42 – Konsultacje – Organ konsultacyjny

(dyrektywa 2001/42 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 6 ust. 3)

2. Środowisko naturalne – Ocena skutków wywieranych przez niektóre plany i programy na środowisko naturalne – Dyrektywa 2001/42 – Konsultacje – Spoczywający na państwie członkowskim obowiązek wyznaczenia organom i społeczeństwu, którego to dotyczy, wystarczającego terminu na wyrażenie swojej opinii – Zakres

(dyrektywa 2001/42 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 6 ust. 2, 3, 4)

Summary

1. W okolicznościach, w których dla jednej części terytorium państwa członkowskiego posiadającego kompetencje zdecentralizowane wyznaczony jest tylko jeden organ na podstawie art. 6 ust. 3 dyrektywy 2001/42 w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko, przepis ten nie wymaga, by został utworzony bądź wyznaczony inny organ konsultacyjny w rozumieniu owego przepisu, o ile w ramach organu odpowiedzialnego normalnie za przeprowadzenie konsultacji w sprawach środowiskowych i wyznaczonego jako taki podział funkcjonalny jest zorganizowany w taki sposób, że wewnętrzna jednostka administracyjna tego organu dysponuje rzeczywistą autonomią, oznaczającą między innymi, iż posiada ona własne zasoby administracyjne i personalne i jest tym samym w stanie wypełnić zadania powierzone organom konsultacyjnym w rozumieniu art. 6 ust. 3 tej dyrektywy, a w szczególności udzielić w sposób obiektywny swojej opinii o planie lub programie zamierzonym przez organ, do którego jest przyłączona.

(por. pkt 41, 43; pkt 1 sentencji)

2. Artykuł 6 ust. 2 dyrektywy 2001/42 w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko, należy interpretować w ten sposób, iż nie wymaga on, by terminy, w których wyznaczone organy i społeczeństwo, którego proces decyzyjny dotyczy lub może dotyczyć w rozumieniu art. 6 ust. 3 i 4, powinny mieć możliwość wyrażenia swojej opinii o określonym projekcie planu lub programu oraz o sprawozdaniu dotyczącym wpływu takiego planu lub programu na środowisko, zostały wyznaczone w sposób wyraźny w uregulowaniu krajowym transponującym tę dyrektywę, a w konsekwencji wspomniany ust. 2 nie stoi na przeszkodzie temu, by terminy takie były ustalane każdorazowo przez organ opracowujący plan lub program. W tym ostatnim przypadku tenże ust. 2 wymaga jednak, by do celów konsultacji z tymi organami i społeczeństwem w przedmiocie danego projektu planu lub programu faktycznie ustalony termin był wystarczający i dawał im w ten sposób realną możliwość wyrażenia we właściwym czasie ich opinii o tym projekcie planu lub programu oraz o sprawozdaniu dotyczącym wpływu tego planu lub programu na środowisko.

(por. pkt 50; pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Transport – Transport drogowy – Prawa jazdy – Dyrektywa 91/439 – Wzajemne uznawanie praw jazdy – Czasowe zatrzymanie prawa jazdy kategorii B w pierwszym państwie członkowskim, po którym nastąpiło cofnięcie – Prawo jazdy wydane w drugim państwie członkowskim w okresie czasowego zatrzymania prawa jazdy kategorii B – Nieprzestrzeganie przez to państwo warunku posiadania miejsca zamieszkania

(dyrektywa Rady 91/439, zmieniona dyrektywą 2000/56, art.1 ust. 2, art. 5 ust. 1 lit. a), art. 7 ust. 1 lit. B), art. 8 ust. 2, 4)

Summary

Artykuł 1 ust. 2, art. 5 ust. 1 lit. a), art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/439 w sprawie praw jazdy, zmienionej dyrektywą 2000/56, nie stoją na przeszkodzie odmowie uznania przez przyjmujące państwo członkowskie prawa jazdy kategorii B i D wydanego przez inne państwo członkowskie, po pierwsze, gdy posiadacz tego prawa jazdy uzyskał uprawnienie do kierowania pojazdami kategorii B bez spełnienia warunku posiadania zwykłego miejsca zamieszkania i po zatrzymaniu jego prawa jazdy wydanego przez pierwsze państwo członkowskie przez policję w tym państwie, lecz przed orzeczeniem w tym państwie sądowego cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, a po drugie, gdy posiadacz tego prawa jazdy uzyskał uprawnienie do kierowania pojazdami kategorii D po orzeczeniu cofnięcia uprawnień oraz po wygaśnięciu zakazu ubiegania się o nowe prawo jazdy.

W istocie sam brak spełnienia warunku posiadania zwykłego miejsca zamieszkania w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy 91/439 może uzasadniać odmowę uznania przez państwo członkowskie prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim. Gdy wspomniane prawo jazdy zostało uzyskane w okresie zatrzymania prawa jazdy wydanego w pierwszym państwie członkowskim zaś zarówno zatrzymanie prawa jazdy, jak i cofnięcie uprawnień są uzasadnione przyczynami istniejącymi w dniu wydania drugiego prawa jazdy, art. 1 ust 2 i art. 8 ust 2 i ust 4 nie stoją na przeszkodzie odmowie uznania przez pierwsze państwo członkowskie na swoim terytorium, uprawnienia do kierowania pojazdami wynikającego z owego prawa jazdy

Ponadto z treści i systematyki dyrektywy 91/439 wynika, że prawo jazdy kategorii B stanowi uprzednią i niezbędną podstawę do uzyskania prawa jazdy kategorii D. Byłoby zatem sprzeczne z celem w postaci zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, wskazanym w motywach pierwszym i czwartym wspomnianej dyrektywy, gdyby przyjmujące państwo członkowskie nie mogło odmówić uznania prawa jazdy kategorii D wydanego na podstawie prawa jazdy kategorii B, które z kolei zostało wydane w sposób nieprawidłowy, uzasadniający odmowę jego uznawania.

(por. pkt 31, 34, 46–47, 50, sentencja)