Keywords

Summary



Keywords

1. Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Dyrektywa 89/391 w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy

(dyrektywa Rady 89/391, art. 7 ust. 1 i 3)

2. Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Dyrektywa 89/391 w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy

(dyrektywa Rady 89/391, art. 8 ust. 2)

3. Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Dyrektywa 89/391 w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy

(dyrektywa Rady 89/391, art. 11 ust. 2 lit. c) i d))

Summary

1. Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 89/391 w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i [ochrony] zdrowia pracowników w miejscu pracy nakłada na pracodawcę podstawowy obowiązek, jakim jest wyznaczenie jednego lub kilku pracowników celem zapewnienia ochrony i zapobiegania zagrożeniom podczas pracy. Ustęp 3 przewiduje obowiązek korzystania z wykwalifikowanych usług zewnętrznych. Jednakże ten ostatni obowiązek jest jedynie pomocniczy w stosunku do obowiązku wyrażonego w ust. 1, ponieważ powstaje tylko wówczas, gdy tego rodzaju środki ochronne i zapobiegawcze nie mogą być zapewnione wskutek braku odpowiednio kompetentnego personelu w przedsiębiorstwie lub zakładzie. Artykuł 7 dyrektywy zawiera zatem hierarchiczny porządek obowiązków nałożonych na pracodawców.

W celu zapewnienia pełnego stosowania dyrektywy 89/391 w jasny i dokładny sposób jej transpozycja do prawa krajowego państw członkowskich powinna odzwierciedlać hierarchię określoną w przywołanym art. 7. Z tego wynika, że uregulowania krajowe, pozostawiając pracodawcy wybór pomiędzy powierzeniem zadań z zakresu ochrony i zapobiegania zagrożeniom w pracy osobom w ramach zakładu a zlecaniem ich na zewnątrz, nie zachowują tej hierarchii obowiązków i tym samym nie są zgodne z art. 7 ust. 1 i 3 dyrektywy.

(por. pkt 49, 50, 52, 54)

2. Obowiązek polegający, zgodnie z art. 8 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 89/391 w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i [ochrony] zdrowia pracowników w miejscu pracy, na tym, że pracodawca powinien ? celem zapewnienia pierwszej pomocy w nagłych wypadkach, zwalczania pożarów i ewakuacji pracowników ? wyznaczyć pracowników do spełniania niezbędnych zadań, nie jest uzależniony od rodzaju prowadzonej działalności i wielkości przedsiębiorstwa lub zakładu. Takie ograniczenie obowiązku wyznaczenia nie wynika z brzmienia tego przepisu, który nie wskazuje żadnego wyjątku od tego obowiązku czy jego ograniczenia, a pozostając w sprzeczności z celem dyrektywy, powodowałoby, że ten obowiązek znajdowałby zastosowanie tylko wobec przedsiębiorstw i zakładów dużego rozmiaru oraz prowadzących określoną działalność, nie przewidując jasnych i obiektywnych kryteriów dla ich określenia.

Możliwe jest natomiast uwzględnienie wagi lub rozmiaru przedsiębiorstwa lub zakładu, jak również rodzaju prowadzonej w nich działalności, dla skonkretyzowania elementów stanowiących przedmiot uregulowania w art. 8 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy.

(por. pkt 60?62, 64)

3. Podczas gdy art. 11 ust. 1 dyrektywy 89/391 w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i [ochrony] zdrowia pracowników w miejscu pracy przewiduje ogólny obowiązek konsultowania się przez pracodawców z pracownikami lub ich przedstawicielami i umożliwienie im uczestniczenia we wszystkich kwestiach dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w pracy, to ust. 2 tego przepisu dotyczy wcześniejszego odrębnego obowiązku, polegającego na uczestnictwie i konsultacji z pracownikami pełniącymi szczególną funkcję w zakresie ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników.

Tym samym uregulowanie krajowe, które nie przewiduje szczególnej pozycji tych pracowników, jeśli chodzi o konsultację i uczestnictwo odnośnie do informacji przewidzianych w art. 10 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy, nie są zgodne z art. 11 ust. 2 lit. c) dyrektywy. Tak jest w przypadku uregulowania krajowego, określającego po pierwsze obowiązek udziału rady zakładowej, osób odpowiedzialnych za bezpieczeństwo oraz pracowników w ogólności w ustalaniu i ocenie zagrożeń, a po drugie przewidujące, że jeśli pracownicy niezwiązani z pracodawcą odpowiedzialnym za miejsce pracy stosunkiem pracy, tj. pracownicy zewnętrzni, pracują w tym miejscu, to ten pracodawca jest zobowiązany w razie potrzeby dopilnować, czy są oni poinformowani o zagrożeniach istniejących w miejscu pracy i w rezultacie odpowiednio przeszkoleni. Takie uregulowanie krajowe dokonuje jedynie transpozycji ogólnego obowiązku informowania, określonego w art. 10 ust. 2 tej dyrektywy.

Ponadto uregulowanie takie nie transponuje również obowiązku określonego w art. 11 ust. 2 lit. d) dyrektywy przewidującego uczestnictwo tych pracowników i konsultacje z nimi w przypadku korzystania z usług zewnętrznych.

(por. pkt 75?77, 80, 81, 91)