ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 9 grudnia 2011 r. – Auditeur du travail przeciwko Yangwei

(sprawa C‑349/11)

Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania – Dyrektywa 97/81/WE – Przeszkody administracyjne mogące ograniczać możliwości zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy – Obowiązkowe ujawnianie i przechowywanie umów o pracę i rozkładów czasu pracy

Polityka społeczna – Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Dyrektywa 97/81 – Uregulowania krajowe wprowadzające obowiązek przechowywania i ogłaszania umów o pracę oraz rozkładów czasu pracy pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin – Dopuszczalność – Przesłanki – Ocena przez sąd krajowy (dyrektywa Rady 97/81, załącznik, klauzula 4, klauzula 5 ust. 1) (por. pkt 22–30, 32, 33, 38, 39; sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunal de première instance de Liège – Wykładnia dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (Dz.U. 1998, L 14, s. 9) – Dopuszczalność uregulowań krajowych wymagających od pracodawcy sporządzania dokumentów, w których odnotowuje się odstępstwa od rozkładu czasu pracy oraz przechowywania i ujawniania umów i rozkładów czasu pracy pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy – Przeszkody administracyjne mogące ograniczać możliwości pracy w niepełnym wymiarze czasu.

Sentencja

Klauzulę 4 porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin załączonego do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które nakładają na pracodawców obowiązek przechowywania i ujawniania umów o pracę oraz rozkładów czasu pracy pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin, o ile dowiedzione zostanie, że uregulowania te nie prowadzą do traktowania takich pracowników w sposób mniej korzystny niż pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze godzin, znajdujących się w porównywalnej sytuacji lub – jeśli występuje różnica w traktowaniu – o ile dowiedzione zostanie, że jest ona uzasadniona względami obiektywnymi i nie wykracza poza to, co konieczne do osiągnięcia celów, których realizacji służy jej istnienie. Zadaniem sądu krajowego jest dokonanie niezbędnych ustaleń faktycznych i prawnych, w szczególności na gruncie właściwego prawa krajowego, w celu dokonania oceny, czy w rozpatrywanej przezeń sprawie przesłanki te są spełnione.

Gdyby sąd krajowy doszedł do wniosku, że rozpatrywane w toczącym się przed nim postępowaniu uregulowania krajowe są niezgodne z klauzulą 4 porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin załączonego do dyrektywy 97/81, klauzulę 5 pkt 1 tego porozumienia należałoby interpretować w ten sposób, że także ona stoi ona na przeszkodzie takim uregulowaniom.
Odwołanie od postanowienia Sądu (Prezes VIII izby) z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie T‑537/08 Cixi Jiangnan Chemical Fiber i in. Przeciwko Radzie, odrzucającego złożony przez skarżącego wniosek o przystąpienie do sprawy w charakterze interwenienta, w sprawie o stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 893/2008 z dnia 10 września 2008 r. w sprawie utrzymania cła antydumpingowego na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Białorusi, Chińskiej Republiki Ludowej, Arabii Saudyjskiej i Korei w następstwie częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (Dz.U. L 247, s. 1.).
Odwołanie od postanowienia Sądu (Prezes VIII izby) z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie T‑536/08 Huvis przeciwko Radzie odrzucającego złożony przez skarżącego wniosek o przystąpienie do sprawy w charakterze interwenienta, w sprawie o stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 893/2008 z dnia 10 września 2008 r. w sprawie utrzymania cła antydumpingowego na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Białorusi, Chińskiej Republiki Ludowej, Arabii Saudyjskiej i Korei w następstwie częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (Dz.U. L 247, s. 1.).
Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 6 października 2011 r. – Campailla przeciwko Komisji

(sprawa C‑265/11 P)

Odwołanie – Wymogi formalne – Reprezentowanie przez adwokata – Oczywista niedopuszczalność

Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne – Skarga wniesiona bez pośrednictwa adwokata – Konwalidacja przez późniejszą skargę – Niedopuszczalność – Naruszenie prawa do skutecznej skargi, prawa do bezstronnego sądu i prawa do rzetelnego wysłuchania sprawy – Brak (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 19 akapit trzeci, art. 21 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 37 § 1 akapit pierwszy, art. 38 ust. 3) (por. pkt 7–9)

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) z dnia 14 marca 2011 r. w sprawie T‑429/09 Campailla przeciwko Komisji, mocą którego odrzucił on skargę o odszkodowanie mającą na celu naprawienie szkody poniesionej w następstwie odmowy interwencji Komisji w spór między skarżącą a Kamerunem – Dopuszczalność – Zasadnicze wymogi formalne – Obowiązek reprezentacji osób fizycznych i prawnych przez adwokata uprawnionego do działania przed sądem państwa członkowskiego

Sentencja

1) Odwołanie M. Campailli jest niedopuszczalne.
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 22 marca 2012 r. – Cantiere navale De Poli przeciwko Komisji

(sprawa C‑167/11 P)

Odwołanie – Artykuł 119 regulaminu postępowania – Pomoc państwa – Niezgodność ze wspólnym rynkiem – Decyzja Komisji – Zmiana pomocy istniejącej – Rozporządzenie (WE) nr 794/2004 – Rozporządzenie (WE) nr 1177/2002 – Tymczasowy mechanizm obronny dla przemysłu stoczniowego

1. Pomoc przyznawana przez państwa – Plany pomocy – Zgłoszenie Komisji – Uprawnienia dyskrecjonalne państw członkowskich co do dnia doręczenia – Potrzeba, w ramach tymczasowego mechanizmu obronnego, zgłoszenia przed wygaśnięciem rozporządzenia zezwalającego na udzielenie pomocy (art. 88 ust. 3 WE; rozporządzenie Rady nr 1177/2002, art. 5) (por. pkt 31–32)

2. Odwołanie – Zarzuty – Zarzut skierowany przeciwko elementowi uzasadnienia wyroku niepotrzebnemu dla uzasadnienia jego sentencji – Zarzut nieistotny dla sprawy (por. pkt 43)

3. Pomoc przyznawana przez państwa – Plany pomocy – Badanie przez Komisję – Stosowanie przepisów prawa materialnego obowiązujących w chwili wydania decyzji Komisji (art. 88 ust. 3 WE; rozporządzenie Rady nr 1177/2002, art. 5) (por. pkt 51–53)

4. Prawo Unii – Zasady – Równość traktowania – Pojęcie – Nierówne traktowanie wynikające z ograniczenia w czasie zgody na udzielenie pomocy publicznej w segmencie rynku – Obiektywne względy uzasadniające (rozporządzenie Rady nr 1177/2002, art. 5) (por. pkt 74–76)

5. Pomoc przyznawana przez państwa – Decyzja Komisji uznająca zgodność środka krajowego z art. 87 ust. 1 WE – Brak uzasadnionych oczekiwań w wypadku modyfikacji systemu pomocy wykraczającej poza ramy decyzji zatwierdzającej (art. 87 ust. 1 WE) (por. pkt 85–87)

6. Odwołanie – Przedstawienie w skardze zarzutów i argumentów co do prawa – Zarzut wyraźnie nieskierowany wobec wyroku – Niedopuszczalność [art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 112 § 1 lit. c)] (por. pkt 99–100, 115)

Przedmiot

Odwołanie wniesione od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 3 lutego 2011 r. w sprawie T‑584/08 Cantieri navale De Poli przeciwko Komisji, którym to wyrokiem Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2010/38/WE z dnia 21 października 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 20/08 (ex N 62/08), której Włochy zamierzają udzielić przez wprowadzenie zmian do programu pomocy N 59/04, dotyczącego tymczasowego mechanizmu obronnego dla przemysłu stoczniowego (Dz.U. 2010, L 17, s. 50)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Cantiere navale De Poli SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 21 marca 2012 r. – Fidelio przeciwko OHIM

(sprawa C‑87/11 P)

Odwołanie – Artykuł 119 regulaminu postępowania – Wspólnotowy znak towarowy – Rozporządzenie (WE) nr 40/94 – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) – Słowny znak towarowy Hallux – Odmowa rejestracji – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne

1. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Oddzielne badanie podstaw w odniesieniu do każdego z towarów lub usług objętych zgłoszeniem do rejestracji – Obowiązek uzasadnienia odmowy rejestracji – Zakres (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c), art. 73) (por. pkt 43)

2. Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 59)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie T‑286/08 Fidelio przeciwko OHIM, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 maja 2008 r. dotyczącej rejestracji oznaczenia słownego Hallux jako wspólnotowego znaku towarowego dla określonych towarów należących do klas 10 i 25 (artykuły ortopedyczne i obuwie) – Charakter odróżniający oznaczenia słownego równoznacznego z łacińską nazwą „dużego palca”

Sentencja

1) Odwołanie zostaje w części odrzucone i w części oddalone.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunal d’instance de Paris – Ważność rozporządzenia Rady (WE) nr 710/95 z dnia 27 marca 1995 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz odbiorników telewizji kolorowej pochodzących z Malezji, Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei, Singapuru i Tajlandii i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego (Dz.U. L 73, s. 3) – Ważność rozporządzenia Rady (WE) nr 2584/98 z dnia 27 listopada 1998 r. zmieniającego przytoczone rozporządzenie (WE) nr 710/95 (Dz.U. L 324, s. 1) – Rozporządzenia stosujące, w celu ustalenia średniego ważonego marginesu dumpingu, metodę obniżenia do stawki zero – Ważność dochodzenia przeprowadzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w przedmiocie pochodzenia odbiorników telewizyjnych
Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w sprawie T‑145/08 Atlas Transport GmbH przeciwko OHMI, w którym Sąd oddalił skargę na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 stycznia 2008 r. (sprawa R 1023/2007‑1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku, którego stronami były ATLAS Air Inc. i Atlas Transport GmbH – Wykładnia art. 59 rozporządzenia Rady (WE) z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1) oraz zasady 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie nr 40/94 (Dz.U. L 303, s. 1) – Warunki uzasadniające zawieszenie postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Wniosek o unieważnienie prawa do znaku, na którym oparty jest sprzeciw podniesiony w postępowaniu zawisłym przed sądem krajowym
Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 8 marca 2012 r. –

Longevity Health Products przeciwko OHIM

(sprawa C‑81/11 P)

Odwołanie – Wspólnotowy znak towarowy – Rozporządzenie (WE) nr 40/94 – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) – Zgłoszenie do rejestracji słownego wspólnotowego znaku towarowego RESVEROL – Sprzeciw właściciela wcześniejszego słownego międzynarodowego znaku towarowego LESTEROL – Ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Prawo do obrony

1. Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze – Skarga do sądu Unii – Właściwość Sądu – Pozwolenie na złożenie repliki – Swobodna ocena Sądu (regulamin postępowania przed Sądem, art. 135 § 2) (por. pkt 19)

2. Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów – Niedopuszczalność – Kontrola oceny dowodów przez Trybunał – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 27)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2010 r. w sprawie T‑363/09 Longevity Health Products przeciwko OHIM – Gruppo Lepetit, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez zgłaszającego słowny znak towarowy „RESVEROL” dla towarów i usług z klas 3, 5 i 35 na decyzję R 1204/2008–2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 9 lipca 2009 r., oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, na mocy której odmówiono częściowo rejestracji tego znaku towarowego w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu wniesionego przez właściciela krajowych znaków towarowych „LESTEROL” dla towarów należących do klasy 5

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 9 lutego 2012 r. – Novartis przeciwko Actavis UK

(sprawa C‑442/11)

Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Dodatkowe świadectwo ochronne – Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 – Artykuły 4 i 5 – Pojedynczy aktywny składnik, w odniesieniu do którego zostało wydane takie świadectwo – Zakres ochrony – Produkt leczniczy zawierający szereg aktywnych składników, w tym składnik objęty świadectwem

Zbliżanie ustawodawstw – Jednolite ustawodawstwo – Własność przemysłowa i handlowa – Prawo do patentu – Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 469/2009, art. 4, 5) (por. pkt 23; sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – High Court of Justice (Chancery Division) – Wykładnia art. 4 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 152, s. 1) – Zakres świadectwa – Ochrona przyznana jedynie produktom leczniczym zawierającym wyłącznie chroniony aktywny składnik czy też ochrona przyznana także produktom leczniczym zawierającym chroniony aktywny składnik w połączeniu z innym aktywnym składnikiem

Sentencja

Artykuły 4 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że jeżeli „produkt” składający się z aktywnego składnika był chroniony patentem podstawowym i jeżeli uprawniony z tego patentu mógł powołać się na ochronę przyznaną przez ten patent względem tego „produktu” celem przeciwstawienia się sprzedaży produktu leczniczego zawierającego ten aktywny składnik w połączeniu z innym aktywnym składnikiem lub innymi aktywnymi składnikami, dodatkowe świadectwo ochronne wydane w odniesieniu do tego samego „produktu” może, po wygaśnięciu patentu podstawowego, umożliwić podmiotowi z niego uprawnionemu przeciwstawienie się sprzedaży przez podmiot trzeci produktu leczniczego zawierającego ten produkt do celów stosowania „produktu” jako produktu leczniczego, który został dopuszczony przed wygaśnięciem wspomnianego świadectwa.
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 9 lutego 2012 r. – Novartis przeciwko Actavis Deutschland i Actavis

(sprawa C‑574/11)

Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Dodatkowe świadectwo ochronne – Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 – Artykuły 4 i 5 – Pojedynczy składnik aktywny, dla którego wydane zostało owe świadectwo – Zakres ochrony – Produkt leczniczy zawierający kilka składników aktywnych, w tym również składnik objęty świadectwem

Zbliżanie ustawodawstw – Jednolite ustawodawstwo – Własność przemysłowa i handlowa – Prawo do patentu – Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych – Ochrona przyznana świadectwem – Zakres (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 469/2009, art. 4, 5) (por. pkt 18–21; sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Landgericht Düsseldorf – Wykładnia art. 4 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 152, s. 1) – Zakres świadectwa – Kwestia, czy ochrona obejmuje wyłącznie produkty lecznicze składające się jedynie z chronionego składnika aktywnego, czy też obejmuje produkty lecznicze składające się ze składnika aktywnego w połączeniu z innym aktywnym składnikiem

Sentencja

Artykuły 4 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych powinny być interpretowane w ten sposób, że w sytuacji, w której „produkt” składa się ze składnika aktywnego, który był chroniony patentem podstawowym i osoba z niego uprawniona mogła się powołać na ochronę owego patentu odnośnie „produktu”, by sprzeciwić się wprowadzeniu do obrotu produktu leczniczego zawierającego ów składnik aktywny w połączeniu z innym lub innymi składnikami aktywnymi, wówczas dodatkowe świadectwo ochronne wydane dla owego „produktu” może, po wygaśnięciu patentu podstawowego, umożliwić osobie z niego uprawnionej do sprzeciwienia się wprowadzeniu do obrotu przez osobę trzecią produktu leczniczego zawierającego ów produkt w celach jego użycia jako produktu leczniczego, na co wydano pozwolenie przed wygaśnięciem owego świadectwa.
Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 lipca 2011 r. w sprawie T-318/09 Audi i Volkswagen przeciwko OHIM (TDI), którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 maja 2009 r. (sprawa R 226/2007–1) dotyczącej wniosku o rejestrację oznaczenia słownego TDI jako wspólnotowego znaku towarowego dla towarów należących do klasy 12 (pojazdy samochodowe i ich elementy konstrukcyjne) – Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1) – Charakter odróżniający oznaczenia słownego TDI
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 27 kwietnia 2012 r. – Notermans przeciwko Boddenberg

(sprawa C‑114/11)

Artykuły 18 WE i 39 WE – Pojazdy samochodowe – Użytkowanie na terytorium jednego z państw członkowskich silnikowego pojazdu osobowego zarejestrowanego w innym państwie członkowskim – Opodatkowanie tego pojazdu w pierwszym państwie członkowskim z chwilą jego pierwszego wykorzystania na krajowych drogach publicznych – Pojazd sprowadzony przy okazji przeprowadzki do tego pierwszego państwa członkowskiego i użytkowany zarówno do celów prywatnych, jak i w celu dojazdu do miejsca pracy położonego w tym drugim państwie członkowskim

Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Równość traktowania – Pracownik zatrudniony w państwie członkowskim, który przeniósł swoje miejsce zamieszkania do innego państwa członkowskiego (art. 39 WE) (por. pkt 33; sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Hoge Raad der Nederlanden – Wykładnia art. 18 WE i 39 WE (obecnie art. 21 TFUE i 45 TFUE) – Przepisy krajowe nakładające podatek rejestracyjny z tytułu rozpoczęcia użytkowania pojazdu na krajowych drogach publicznych – Opodatkowanie osoby, która przeprowadziła się z innego państwa członkowskiego, mającej obywatelstwo tego państwa członkowskiego i korzystającej stale z pojazdu zarejestrowanego w tymże państwie członkowskim, który to pojazd stanowi część mienia osobistego przywiezionego w związku z przeprowadzką, używanego do celów prywatnych oraz służbowych, w tym na potrzeby przejazdów do miejsca pracy położonego w tym innym państwie członkowskim

Sentencja

Artykuł 39 WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, na mocy których osoby mające miejsce zamieszkania w tym państwie, które przeprowadziły się tam z innego państwa członkowskiego i sprowadziły ze sobą pojazd zarejestrowany w tymże innym państwie członkowskim, podlegają – z chwilą pierwszego użycia tego pojazdu na krajowych drogach publicznych – obowiązkowi zapłaty podatku zazwyczaj pobieranego przy rejestracji pojazdu w tym pierwszym państwie członkowskim, jeżeli pojazd ten jest zasadniczo na stałe użytkowany na terytorium tego pierwszego państwa członkowskiego, nawet jeżeli w ramach tego użytkowania pojazd ten służy do dojazdów przez taką osobę do miejsca pracy, położonego w tym drugim państwie członkowskim.
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 22 marca 2012 r. – Włochy przeciwko Komisji

(sprawa C‑200/11 P)

Odwołanie – Artykuł 119 regulaminu postępowania – Pomoc państwa – Niezgodność ze wspólnym rynkiem – Decyzja Komisji – Skarga o stwierdzenie nieważności – Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 – Artykuł 1 lit. c) – Zmiana pomocy istniejącej – Rozporządzenie (WE) nr 794/2004 – Artykuł 4 ust. 1 – Tymczasowy mechanizm obronny dla przemysłu stoczniowego

1. Pomoc przyznawana przez państwa – Decyzja Komisji uznająca zgodność środka krajowego z art. 87 ust. 1 WE – Ustalenie zakresu decyzji – Uwzględnienie nie tylko tekstu decyzji, ale i zgłoszenia (art. 87 ust. 1 WE) (por. pkt 27)

2. Pomoc przyznawana przez państwa – Pomoc nowa i pomoc istniejąca – Środek wprowadzający zasadniczą zmianę systemu istniejącej pomocy – Kwalifikacja jako nowej pomocy (rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 1 lit. c); rozporządzenie Komisji nr 794/2004, art. 4 ust. 1) (por. pkt 30–31)

3. Pomoc przyznawana przez państwa – Plany pomocy – Badanie przez Komisję – Stosowanie przepisów prawa materialnego obowiązujących w chwili wydania decyzji Komisji (art. 88 ust. 3 WE; rozporządzenie Rady nr 1177/2002, art. 5) (por. pkt 37–39, 43)

4. Pomoc przyznawana przez państwa – Plany pomocy – Zgłoszenie Komisji – Zakres obowiązku – Zgłoszenie, które ze względu na wpływ na dopuszczalność pomocy winno zawierać określenie łącznej kwoty planowanej pomocy (art. 88 ust. 3 WE; rozporządzenie Rady nr 1177/2002) (por. pkt 47–49)

5. Odwołanie – Przedstawienie w skardze zarzutów i argumentów co do prawa – Niewystarczająco dokładny zarzut – Niedopuszczalność [art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 112 § 1 lit. c)] (por. pkt 52–54)

6. Pomoc przyznawana przez państwa – Decyzja Komisji uznająca zgodność środka krajowego z art. 87 ust. 1 WE – Brak uzasadnionych oczekiwań w wypadku modyfikacji systemu pomocy wykraczającej poza ramy decyzji zatwierdzającej (art. 87 ust. 1 WE) (por. pkt 65–68)

7. Prawo Unii – Zasady – Równość traktowania – Pojęcie – Nierówne traktowanie wynikające z ograniczenia w czasie zgody na udzielenie pomocy publicznej w segmencie rynku – Obiektywne względy uzasadniające (rozporządzenie Rady nr 1177/2002, art. 5) (por. pkt 74–76)

Przedmiot

Odwołanie wniesione od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 3 lutego 2011 r. w sprawie T‑3/09 Włochy przeciwko Komisji, którym to wyrokiem Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2010/38/WE z dnia 21 października 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 20/08 (ex N 62/08), której Włochy zamierzają udzielić przez wprowadzenie zmian do programu pomocy N 59/04, dotyczącego tymczasowego mechanizmu obronnego dla przemysłu stoczniowego (Dz.U. 2010, L 17, s. 50)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.