ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

1. Środki własne Unii Europejskiej – Rozporządzenie w sprawie ochrony interesów finansowych Unii – Postępowanie w sprawie nieprawidłowości – Termin przedawnienia – Nieprawidłowości popełnione w ramach czynności przetargowych w sektorze masła

(rozporządzenia: Rady nr 2988/95, art. 3 ust. 1 akapit pierwszy, art. 3 ust. 3; Komisji nr 2571/97)

2. Środki własne Unii Europejskiej – Rozporządzenie w sprawie ochrony interesów finansowych Unii – Postępowanie w sprawie nieprawidłowości – Termin przedawnienia – Nieprawidłowości popełnione w ramach czynności przetargowych w sektorze masła

(rozporządzenia: Rady nr 2988/95, art. 1, 3 ust. 3; Komisji nr 2571/97)

Summary

1. Ponieważ rozporządzenie nr 2571/97 w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych nie przewiduje zasady przedawnienia w zakresie postępowań mającej zastosowanie do przelewu na odpowiedni rachunek zabezpieczeń ustanowionych w ramach czynności przetargowych w sektorze masła, koncentratu masła i śmietany, nie stanowi ono zasad sektorowych przewidujących „okres krótszy” w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit pierwszy zdanie drugie rozporządzenia nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich. W konsekwencji czteroletni okres przedawnienia określony w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy zdanie pierwsze tego ostatniego rozporządzenia ma zastosowanie do takiego przelewu, jednakże z zastrzeżeniem możliwości ustanowienia dłuższych okresów przedawnienia, jaką zachowują państwa członkowskie na mocy art. 3 ust. 3 rzeczonego rozporządzenia.

(por. pkt 50; pkt 1 sentencji)

2. Ścigając nieprawidłowość w rozumieniu art. 1 rozporządzenia nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, państwa członkowskie zachowują możliwość stosowania dłuższych okresów przedawnienia w rozumieniu art. 3 ust. 3 tego rozporządzenia, włączając w to, w kontekście rozporządzenia nr 2571/97 w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych, sytuacje, w jakich nieprawidłowości, za które powinien odpowiadać wybrany oferent, zostały popełnione przez jego kontrahentów.

W istocie w ramach odstępstwa przewidzianego w art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 państwa członkowskie zachowują szeroki zakres uznania co do ustalania dłuższych okresów przedawnienia, jakie zamierzają stosować w przypadku nieprawidłowości przynoszącej szkodę interesom finansowym Unii.

(por. pkt 54, 62; pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Specjalny system dla biur podróży

(dyrektywa Rady 77/388, art. 26)

Summary

Wykładni art. 26 szóstej dyrektywy 77/388 sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy dokonywać w ten sposób, że nie dotyczy on osobnej sprzedaży biletów do opery przez biuro podróży bez świadczenia usługi turystycznej.

W istocie przepis ten ustanawia wyjątek w zakresie podstawy opodatkowania w odniesieniu do pewnych czynności biur podróży i organizatorów wycieczek i jako wyjątek od normalnego systemu przewidzianego w szóstej dyrektywie powinien być stosowany wyłącznie w zakresie koniecznym do osiągnięcia jego celu. (

Stosowanie tego specjalnego systemu do działalności biura podróży, która ogranicza się do sprzedaży biletów na przedstawienia bez świadczenia usług turystycznych, powodowałoby zakłócenie konkurencji ze względu na okoliczność, iż taka sama działalność byłaby różnie opodatkowana w zależności od tego, czy podmiotem gospodarczym prowadzącym sprzedaż wspomnianych biletów jest biuro podróży.

(zob. pkt 16, 24-25 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Transport – Transport morski – Swoboda świadczenia usług – Kabotaż morski – Przepisy krajowe uzależniające świadczenie usług kabotażu morskiego od uzyskania uprzedniego zezwolenia

(rozporządzenie Rady nr 3577/92, art. 1, 4)

Summary

Przepisy art. 1 w związku z art. 4 rozporządzenia nr 3577/92 dotyczącego stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie państw członkowskich (kabotaż morski) należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym, które ustanawiają system uprzednich zezwoleń dla usług kabotażu morskiego, przewidując przyjęcie decyzji administracyjnych zobowiązujących do przestrzegania określonych przydziałów czasu ze względów związanych z jednej strony z bezpieczeństwem statków i porządkiem w portach, a z drugiej strony z obowiązkiem świadczenia usług publicznych, pod warunkiem, że system taki będzie oparty na obiektywnych, niedyskryminacyjnych i uprzednio znanych kryteriach, w szczególności w wypadku, gdy kilku armatorów zamierza wejść do tego samego portu w tej samej chwili. W odniesieniu do decyzji administracyjnych nakładających obowiązek świadczenia usług publicznych jest ponadto konieczne, aby mogło być wykazane rzeczywiste zapotrzebowanie na usługi publiczne, spowodowane nienależytym funkcjonowaniem regularnych usług transportu w sytuacji wolnej konkurencji. Do sądu krajowego należy ocena, czy warunki te są spełnione.

(por. pkt 63; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Sektor telekomunikacji – Wspólne przepisy ramowe dotyczące ogólnych zezwoleń i indywidualnych zezwoleń – Dyrektywa 97/13 – Opłaty i należności stosowane do przedsiębiorstw posiadających indywidualne zezwolenia – Optymalne wykorzystanie dóbr rzadkich – Nałożenie na posiadających indywidualne zezwolenia opłaty z tytułu wykorzystywania częstotliwości radiowych

(dyrektywa 97/13 Parlamentu Europejskiego i Rady, art.. 11 ust. 2)

Summary

Przewidziane w art. 11 ust. 2 dyrektywy 97/13 w sprawie wspólnych przepisów ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji [zezwoleń] w dziedzinie usług telekomunikacyjnych wymogi, zgodnie z którymi opłata nałożona na operatorów usług telekomunikacyjnych z tytułu wykorzystywania rzadkich zasobów powinna mieć na celu zapewnienie optymalnego wykorzystania takich zasobów i uwzględniać konieczność sprzyjania rozwojowi innowacyjnych usług i konkurencji, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniom krajowym, które przewidują nałożenie opłaty na operatorów usług telekomunikacyjnych posiadających indywidualne zezwolenie na wykorzystywanie częstotliwości radiowych, nie przewidując szczególnego przeznaczenia przychodów uzyskanych z tytułu tej opłaty, i które w istotny sposób podwyższają wysokość tej opłaty w odniesieniu do określonej technologii, w odniesieniu do innej technologii pozostawiając tę opłatę niezmienioną.

W tym względzie z żadnego postanowienia dyrektywy 97/13 nie wynika, że owe wymogi oznaczają, iż taka opłata powinna być przeznaczona na szczególny cel lub że pobierające ją państwo członkowskie powinno następnie wykorzystać w określony sposób uzyskany z niej przychód. Z powyższego wynika, że może państwo członkowskie może swobodnie dysponować owym przychodem.

Ponadto wspomniane wymogi nie mogą stać na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwa członkowskie, przy ustalaniu wysokości tej opłaty, rozróżnienia, nawet znacznego, między, po pierwsze, stosowaną technologią cyfrową lub analogową, a po drugie, w ramach każdej technologii, różnym użytkiem, który jest z niej czyniony, o ile zapewniona jest równość szans różnych podmiotów gospodarczych.

Ponadto co do zasady wymogi te nie mogą również stać na przeszkodzie podwyższeniu przez państwa członkowskie, nawet w znacznym stopniu, wymagalnej wysokości wspomnianej opłaty w odniesieniu do określonej technologii ze względu na zachodzące na rynku usług telekomunikacyjnych zmiany zarówno technologiczne jak i ekonomiczne, bez dokonywania jej zmiany w odniesieniu do innej technologii, o ile różne wysokości nałożonych opłat odzwierciedlają odpowiednie wartości ekonomiczne sposobów, w jakie wykorzystywane są rzadkie zasoby.

Wreszcie fakt, że podwyższenie wysokości opłaty jest znaczące, nie powoduje sam z siebie niezgodności z celem, któremu zgodnie z art. 11 ust. 2 dyrektywy 97/13 powinna służyć opłata za użytkowanie rzadkich zasobów, o ile spełnione są wymogi wynikające z tego celu, to znaczy wysokość tej opłaty nie jest ani nadmierna, ani zbyt niska.

(por. pkt 32, 34-36, 40; sentencja)
Sprawa C-16/10

The Number (UK) Ltd i Conduit Enterprises Ltd

przeciwko

Office of Communications i British Telecommunications plc

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)]

„Zbliżanie ustawodawstw — Telekomunikacja — Sieci i usługi — Dyrektywa 2002/22/WE — Wyznaczenie przedsiębiorstw do świadczenia usługi powszechnej — Nałożenie szczególnych obowiązków na wyznaczone przedsiębiorstwo — Biura numerów i spisy abonentów telefonicznych”

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lutego 2011 r. I - 693

Streszczenie wyroku

Zbliżanie ustawodawstw – Sektor telekomunikacji – Usługa powszechna i prawa użytkowników – Dyrektywa 2002/22

(dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady: 2002/20, art. 6 ust. 2; 2002/22, art. 3 ust. 2, art. 8 ust. 1)

Artykuł 8 ust. 1 dyrektywy 2002/22 w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) zezwala państwom członkowskim, jeżeli postanowią one wyznaczyć w myśl tego przepisu jedno lub więcej przedsiębiorstw do zagwarantowania świadczenia usługi powszechnej lub różnych składników usługi powszechnej określonej w art. 4–7 i art. 9 ust. 2 tejże dyrektywy, jedynie na nakładanie na nie określonych obowiązków, przewidzianych przez przepisy rzeczonej dyrektywy, które są związane ze świadczeniem wskazanej usługi lub jej składników na rzecz użytkowników końcowych przez same wyznaczone przedsiębiorstwa.

O ile zgodnie z art. 3 ust. 2 dyrektywy o usłudze powszechnej do państw członkowskich należy określenie „najskuteczniejszego i najodpowiedniejszego podejścia do zapewnienia wprowadzenia usługi powszechnej”, wynikający z tego przepisu dla państw członkowskich zakres swobodnego uznania nie może pozwolić im na nakładanie na niektóre przedsiębiorstwa szczególnych obowiązków innych niż te, które wchodzą w zakres hipotez określonych w art. 6 ust. 2 dyrektywy 2002/20 w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej.

(por. pkt 38, 40; sentencja)
Sprawa C-11/10

Staatssecretaris van Financiën

przeciwko

Marishipping and Transport BV

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden)

„Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 — Wspólna Taryfa Celna — Cła — Zwolnienie — Substancje farmaceutyczne — Skład — Ograniczenia”

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 lutego 2011 r. I - 679

Streszczenie wyroku

Wspólna Taryfa Celna – Zwolnienie z należności celnych przywozowych – Produkty lecznicze

(rozporządzenie Rady nr 2658/87, załącznik I, część pierwsza sekcja II lit. C pkt 1 ppkt (i), część trzecia, załącznik 3, zmienione rozporządzeniami Komisji: nr 2031/2001; nr 1832/2002)

Punkt 1 ppkt (i) w części pierwszej sekcja II lit. C załącznika I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionego rozporządzeniami nr 2031/2001 i nr 1832/2002, należy interpretować w ten sposób, że substancja farmaceutyczna znajdująca się w wykazie substancji zawartym w załączniku 3 w części trzeciej tego samego załącznika I, do której dodano inne substancje, w szczególności substancje farmaceutyczne, nie może podlegać temu samemu zwolnieniu z należności celnych, jakiemu podlegałaby owa substancja w stanie czystym.

W istocie przepis przewidujący stosowanie zwolnienia z należności celnych ustanawia wyjątek od zasady, zgodnie z którą towary przywożone na terytorium Unii podlegają zwykle należnościom celnym, w związku z czym powinien on być interpretowany w sposób ścisły. Stąd w braku wyraźnego przepisu lub innej wskazówki pozwalającej stwierdzić, że ustawodawca Unii zamierzał objąć zwolnieniem substancje farmaceutyczne wymienione w załączniku 3 niewystępujące w stanie czystym, rozporządzenie nr 2658/87 należy interpretować w ten sposób, iż z zastrzeżeniem ewentualnych zawartych w nich zanieczyszczeń zwolnieniu temu nie mogą podlegać substancje farmaceutyczne, do których dodano inne substancje.

Ponadto ta wykładnia pozwala najlepiej zapewnić jednolite stosowanie przepisów owego rozporządzenia, jako że pozostawia organom celnym jedynie ograniczony zakres swobodnego uznania co do stwierdzenia, czy substancja farmaceutyczna znajduje się w stanie czystym.

(por. pkt 16, 17, 25, 26; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Polityka społeczna – Zbliżanie ustawodawstw – Zwolnienia grupowe – Dyrektywa 98/59 – Zakres stosowania

(dyrektywa Rady 98/59, art. 1‑3)

2. Polityka społeczna – Zbliżanie ustawodawstw – Zwolnienia grupowe – Dyrektywa 98/59 – Obowiązki informacji i konsultacji pracowników – Obowiązek notyfikacji właściwemu organowi – Obowiązki ciążące na pracodawcy – Decyzja o rozwiązaniu u likwidacji zakładu

(dyrektywa Rady 98/59, art. 2, 3)

Summary

1. Artykuły 1–3 dyrektywy 98/59 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych należy interpretować w ten sposób, że znajdują one zastosowanie do zaprzestania działalności przez podmiot będący pracodawcą w następstwie orzeczenia sądowego o zarządzeniu jego rozwiązania lub likwidacji z powodu niewypłacalności, nawet jeżeli prawo krajowe stanowi, że w razie takiego zaprzestania działalności umowy o pracę zawarte z pracownikami zostają rozwiązane ze skutkiem natychmiastowym.

(por. pkt 49; pkt 1 sentencji)

2. Obowiązki wynikające z art. 2 i 3 dyrektywy 98/59 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, powinny być spełniane aż do czasu definitywnej utraty osobowości prawnej przez podmiot, którego rozwiązanie i likwidacja zostały zarządzone. Obowiązki ciążące na pracodawcy na podstawie tych artykułów powinny zostać wykonane przez kierownictwo podmiotu, o który chodzi, jeżeli kierownictwo to nadal funkcjonuje, nawet gdyby jego kompetencje w zakresie zarządzania tymże podmiotem były ograniczone bądź przez likwidatora podmiotu, jeżeli zarządzanie podmiotem zostało w całości przejęte przez tegoż likwidatora.

W razie gdy obowiązków wynikających z dyrektywy 98/59 nie można nikomu przypisać, sąd krajowy powinien, tak dalece jak to możliwe, dokonać wykładni prawa krajowego w świetle treści i celów dyrektywy 98/59, tak aby obowiązki zawarte w jej art. 2 i 3 były przestrzegane i wykonywane.

(por. pkt 57, 58; pkt 2 sentencji)
Sprawa C-25/10

Missionswerk Werner Heukelbach e.V.

przeciwko

państwu belgijskiemu

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Liège)

„Podatki bezpośrednie — Swobodny przepływ kapitału — Podatek spadkowy — Zapis na rzecz podmiotu niemającego celu zarobkowego — Odmowa zastosowania obniżonej stawki podatkowej w odniesieniu do podmiotów, które mają siedzibę operacyjną w innym państwie członkowskim niż państwo, w którym spadkodawca rzeczywiście zamieszkiwał lub pracował — Ograniczenie — Uzasadnienie”

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 lutego 2011 r. I - 499

Streszczenie wyroku

Swobodny przepływ kapitału – Ograniczenia – Podatek od spadków

(art. 63 TFUE)

Artykuł 63 TFUE sprzeciwia się przepisom państwa członkowskiego stanowiącym, że z możliwości opodatkowania obniżoną stawką podatku spadkowego mogą skorzystać jedynie podmioty niemające celu zarobkowego, których siedziba operacyjna położona jest albo w tym państwie członkowskim, albo w państwie członkowskim, w którym spadkodawca, w chwili śmierci lub w okresie wcześniejszym, rzeczywiście zamieszkiwał lub pracował.

W istocie dla potrzeb udzielania określonych przywilejów podatkowych państwo członkowskie uprawnione jest do wymagania istnienia wystarczająco ścisłego związku pomiędzy podmiotami uznanymi przez to państwo za organizacje pożytku publicznego a prowadzoną przez te podmioty działalnością; państwo nie może jednak postanowić, że omawiane przywileje będą udzielane jedynie podmiotom mającym siedzibę na jego terytorium, których działalność może odciążać państwo w zakresie niektórych jego obowiązków. W szczególności ewentualne odciążenie państwa członkowskiego z jego obowiązków nie uprawnia go do wprowadzania różnicy w traktowaniu pomiędzy podmiotami uznanymi za krajowe organizacje pożytku publicznego a podmiotami mającymi siedzibę w innym państwie członkowskim na tej podstawie, że zapisy dokonywane na rzecz tych ostatnich podmiotów, nawet jeżeli ich działalność wpisuje się w cele przepisów pierwszego państwa członkowskiego, nie mogą prowadzić do wyrównania budżetowego. W istocie konieczność uniknięcia obniżenia wpływów podatkowych nie należy ani do celów wymienionych w art. 65 TFUE, ani do nadrzędnych względów interesu ogólnego, które mogłyby uzasadnić ograniczenie swobody ustanowionej przez traktat TFUE.

(por. pkt 30, 31, 37; sentencja)
Sprawa C-30/10

Lotta Andersson

przeciwko

Staten genom Kronofogdemyndigheten i Jönköping, Tillsynsmyndigheten

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Linköpings tingsrätt)

„Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 80/987/EWG — Artykuł 10 lit. c) — Przepis krajowy — Gwarancja wypłaty należności z tytułu niezaspokojonych roszczeń pracowników najemnych — Wyłączenie osób, które w okresie krótszym niż sześć miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości zatrudniającej je spółki posiadały jej istotną część i miały w niej znaczący wpływ”

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 lutego 2011 r. I - 515

Streszczenie wyroku

Polityka społeczna – Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy – Uprawnienie państw członkowskich do odmowy lub obniżenia uprawnienia do otrzymania wypłaty lub uprawnienie do gwarancji – Zakres

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94, art. 12 lit. c))

Artykuł 12 lit. c) dyrektywy 2008/94 w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy należy rozumieć w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisu prawa krajowego, który wyklucza pracownika najemnego z kręgu osób uprawnionych do otrzymania wypłaty należności z tytułu niezaspokojonych roszczeń na tej podstawie, że ten pracownik, sam lub wraz ze swymi bliskimi krewnymi, w okresie krótszym niż sześć miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości przedsiębiorstwa był posiadaczem znaczącej części tego przedsiębiorstwa i miał znaczący wpływ na jego działalność. W takich bowiem okolicznościach nie można wykluczyć, że pracownik, któremu odmawia się uprawnienia do gwarancji, może być odpowiedzialny za niewypłacalność danego przedsiębiorstwa.

(por. pkt 27, 28; sentencja)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy

–

Postępowanie odwoławcze

–

Odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów Urzędu

–

Badanie przez izbę odwoławczą

–

Zakres

–

Okoliczności faktyczne i dowody nieprzedstawione na poparcie sprzeciwu w wyznaczonym w tym celu terminie

–

Uwzględnienie

–

Zakres swobodnej oceny przysługujący izbie odwoławczej (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 74 ust. 2) (por. pkt 42, 43)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) z dnia 27 kwietnia 2010 r. w sprawie Union Investment Privatfonds przeciwko OHIM – Unicre-Cartão International De Crédito, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela graficznych krajowych znaków towarowych UniFLEXIO, UniVARIO i UniZERO, zarejestrowanych dla usług należących do klas 35 i 36, na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 października 2006 r. oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, którą oddalono sprzeciw wnoszącej odwołanie wobec rejestracji graficznego wspólnotowego znaku towarowego unibanco dla usług należących do klas 36 i 38 – Błędna wykładnia art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 – Zakres swobodnej oceny przysługujący izbie odwoławczej w odniesieniu do dowodów na poparcie sprzeciwu nieprzedstawionych w wyznaczonym w tym celu terminie.

Sentencja

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Union Investment Privatfonds GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.
Keywords

Summary



Keywords

Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Złącza elektryczne produkowane z metalu, stanowiące jedynie część wtyków i gniazd płaskich produkowanych później, bez zapewnienia izolacji przewodzenia w miejscu połączenia

(rozporządzenia: Rady nr 2658/87, załącznik I; Komisji nr 1810/2004; Komisji nr 1719/2005; Komisji nr 1549/2006)

Summary

Podpozycja 8536 69 Nomenklatury Scalonej, znajdująca się w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmieniona w latach 2005, 2006 i 2007, odpowiednio przez rozporządzenia nr 1810/2004, nr 1719/2005 i nr 1549/2006, powinna być interpretowana w ten sposób, iż złącza elektryczne, które są wyprodukowane z tłoczonego metalu (miedzi, mosiądzu i blachy stalowej), nie posiadają izolacji, i które określane są mianem „terminals”, wśród których rozróżnia się „female terminals” (gniazda płaskie) i „male terminals” (wtyki płaskie), nie zostają wyłączone spod rzeczonej podpozycji z tego powodu, że nie zapewniają one izolacji przewodzenia w miejscu połączenia lub też że stanowią jedynie część później produkowanych wtyków i gniazd, ponieważ pozwalają one na połączenie elektryczne urządzeń, kabli i płytek drukowanych itp. przez zwykłe wpięcie wtyku do gniazda, bez potrzeby wykonywania prac montażowych.

(por. pkt 30; sentencja)