ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 195/3

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 16 kwietnia 2010 r. — Génesis Seguros Generales Sociedad Anónima de Seguros y Reaseguros (GENESIS) przeciwko Boys Toys S.A., Administración del Estado

(Sprawa C-190/10)

2010/C 195/04

Język postępowania: hiszpański

Sąd krajowy

Tribunal Supremo

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Génesis Seguros Generales Sociedad Anónima de Seguros y Reaseguros (GENESIS)

Strona pozwana: Boys Toys S.A. i Administración del Estado

Pytania prejudycjalne

Czy wykładni art. 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (1) z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego należy dokonywać w ten sposób, że możliwe jest uwzględnienie nie tylko dnia, lecz również godziny i minuty dokonania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego do OHIM (o ile informacja ta jest odnotowana), dla celów ustalenia pierwszeństwa czasowego w odniesieniu do znaku towarowego krajowego zgłoszonego w tym samym dniu — w sytuacji gdy krajowe przepisy rejestrowe właściwe dla tego ostatniego znaku towarowego uznają godzinę zgłoszenia za istotną?

(1) Dz.U.1994 L 11, s. 1.
2)

Czy prawo strony powodowej do ochrony sądowej, które Trybunał Sprawiedliwości uznał za ogólną zasadę prawa Unii Europejskiej i które gwarantuje art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy rozumieć i interpretować w ten sposób, że: a) sądy krajowe właściwe do orzekania w przedmiocie skargi pauliańskiej na podstawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1346/2000 lub art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 (w zależności od rodzaju jej związku z postępowaniem upadłościowym) mogą jednocześnie zrzec się swej jurysdykcji? b) w sytuacji gdy sąd jednego z państw członkowskich postanowił pozostawić skargę pauliańską bez rozpoznania ze względu na brak jurysdykcji, sąd innego państwa członkowskiego, zmierzając do zapewnienia stronie powodowej prawa do sądu, może uznać swą jurysdykcję z urzędu, bez względu na okoliczność, że zgodnie z przepisami prawa Unii Europejskiej dotyczącymi określania jurysdykcji międzynarodowej nie może on powziąć takiej decyzji?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 195/14

Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowackiej

(Sprawa C-253/10)

2010/C 195/21

Język postępowania: słowacki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Tokár i A. Marghelis, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Słowacka

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że nie przyjmując krajowej strategii dotyczącej zmniejszenia ilości odpadów ulegających biodegradacji, które trafiają na składowiska, co jest wymagane zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów, Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 ust. 1 wspomnianej dyrektywy;

— obciążenie Republiki Słowackiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999r. w sprawie składowania odpadów „państwa członkowskie ustanawiają strategię krajową dotycząca zmniejszenia ilości odpadów ulegających biodegradacji, które trafiają na składowiska, nie później niż dwa lata po dacie ustanowionej w art. 18 ust. 1 i powiadamiają Komisję o tej strategii”. Artykuł 18 ust. 1 przewiduje, że „państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż w ciągu dwóch lat po jej wejściu w życie”. Na mocy jej art. 19 dyrektywa weszła w życie z dniem 16 lipca 1999 r. Z tego względu należało dostosować się do tej dyrektywy do dnia 16 lipca 2001 r. i spełnić obowiązek opracowania krajowej strategii wymaganej na podstawie art. 5 ust. 1 przed dniem 16 lipca 2003 r.

Zważywszy, że w art. 54 aktu dotyczącego warunków przystąpienia nie został określony inny termin dla nowych państw członkowskich, Republik Słowacka była zobowiązana, na mocy art. 5 ust. 1 dyrektywy, opracować krajową strategię dotycząca zmniejszenia ilości odpadów ulegających biodegradacji, które trafiają na składowiska do dnia swojego przystąpienia, to znaczy do dnia 1 maja 2004 r. Republika Słowacka do chwili obecnej nie powiadomiła Komisji o takiej strategii.

Z tego względu Komisja Europejska uważa, że Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 1999/31/WE w sprawie składowania odpadów.
—

poprzez brak zagwarantowania w odniesieniu do 5 aglomeracji położonych u estuarium rzeki Tag, Barreiro/Moita, Fernão Ferro, Montijo, Quinta do Conde i Seixal istnienia systemów zbierania ścieków komunalnych zgodnie z postanowieniami art. 3, poprzez brak zagwarantowania w 6 aglomeracjach, które odprowadzają ścieki na lewym brzegu estuarium rzeki Tag, to znaczy Barreiro/Moita, Corroios/Quinta da Bomba, Fernão Ferro, Montijo, Quinta do Conde i Seixa, bardziej rygorystycznego oczyszczania niż przewidziane w art. 4 zgodnie z postanowieniami art. 5, uchybiła art. 3 i 5 dyrektywy 91/271/EWG;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 209/31

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale del Riesame di Verbania (Włochy) w dniu 4 czerwca 2010 r. — postępowanie karne przeciwko Matteo Minesi

(Sprawa C-279/10)

()

2010/C 209/44

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale del Riesame di Verbania

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Matteo Minesi

Pytanie prejudycjalne

Jaką wykładnię art. 43 i 49 traktatu WE w odniesieniu do swobody przedsiębiorczości i świadczenia usług w sektorze zakładów sportowych należy przyjąć w celu ustalenia, czy przywołane przepisy traktatu umożliwiają ustanowienie w przepisach krajowych systemu monopolistycznego na rzecz państwa oraz systemu koncesji i zezwoleń, które w ramach określonej liczby koncesji przewidują: a) istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie na podstawie procedury, która niezgodnie z prawem wykluczyła część podmiotów; b) istnienie przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie pozycji rynkowej uzyskanej na podstawie procedury, która niezgodnie z prawem wykluczyła część podmiotów (jak np. obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących); c) określenie sytuacji, w których dochodzi do cofnięcia koncesji i do przepadku wysokiej kaucji, w tym także w przypadku, gdy koncesjonariusz prowadzi, bezpośrednio lub pośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, zbliżoną do tej objętej koncesją.
2)

W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie 1, czy wykładni Nomenklatury scalonej należy dokonywać w ten sposób, że omawiane zestawy sztucznych paznokci powinny być zaklasyfikowane jako „Preparaty kosmetyczne lub upiększające oraz preparaty do pielęgnacji skóry (z wyjątkiem leków), włącznie z preparatami przeciwsłonecznymi lub do opalania, do manicure lub pedicure” do pozycji taryfowej 3304 30 00 czy też jako „Pozostałe artykuły nożownicze (na przykład maszynki do strzyżenia włosów, tasaki rzeźnicze lub kuchenne, noże do siekania i mielenia mięsa, noże do papieru); zestawy i akcesoria do manicure lub pedicure (włączając pilniki do paznokci)” do pozycji taryfowej 8214 20 00?
—

Stwierdzenie, że Republika Grecka, nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2008/103/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 listopada 2008 r. zmieniającej dyrektywę 2006/66/WE w sprawie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów w odniesieniu do wprowadzania baterii i akumulatorów do obrotu (1), bądź w każdym razie nie podając wspomnianych przepisów do wiadomości Komisji, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 tej dyrektywy;
1)

W sytuacji, gdy państwo członkowskie w ramach swobodnego uznania przysługującego mu na podstawie art. 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy VAT (1) objęło określone rodzaje automatów go gier losowych (zwane dalej „automatami do gier w rozumieniu części III”) zakresem podatku VAT, utrzymując jednocześnie w mocy zwolnienie odnoszące się do innych tego rodzaju automatów (obejmujących terminale do zakładów o ustalonych notowaniach, zwane dalej „FOBT”) i gdy zarzuca się temu państwu członkowskiemu, że naruszyło przez to zasadę neutralności podatkowej, czy porównując automaty do gier w rozumieniu części III i FOBT należy uznać za: i) przesądzające, lub ii) istotne, że: a) FOBT umożliwiały działania określone w prawie krajowym jako „zakłady” (lub działania, które właściwy organ regulacyjny, dla celów wykonywania przysługujących mu kompetencji regulacyjnych, skłonny był uznawać za „zakłady”), oraz b) automaty do gier w rozumieniu części III umożliwiały działania należące na gruncie prawa krajowego do innej kategorii, to znaczy do „gier” a gry i zakłady były przedmiotem różnych systemów regulacji na gruncie przepisów tego państwa członkowskiego dotyczących kontroli i regulacji hazardu? Jeśli tak, to jakie są różnice pomiędzy wskazanymi systemami regulacyjnymi, które sąd krajowy powinien uwzględnić?
—

Obsługujący przewoźnik lotniczy odmawia przyjęcia na pokład pasażera, który stawił się we właściwym czasie na odprawę pasażerów przed lotem do miejsca przeznaczenia, wbrew jego woli oraz powiadamia go, że odmówi także przyjęcia go na pokład na lot powrotny.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 221/28

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif (Luksemburg) w dniu 10 czerwca 2010 r. — Tankreederei I SA przeciwko Directeur de l’administration des Contributions directes

(Sprawa C-287/10)

()

2010/C 221/44

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Tribunal administratif

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Tankreederei I SA

Strona pozwana: Directeur de l’administration des Contributions directes

Pytanie prejudycjalne

Czy artykuły 49 WE i 56 WE stoją na przeszkodzie uregulowaniom art. 152bis ust. 1 loi modifiée du 4 décembre 1967 concernant l’impôt sur le revenu (znowelizowanej ustawy z dnia 4 grudnia 1967 r. o podatku dochodowym) w zakresie, w jakim zastrzegają one dla podatników luksemburskich prawo do ulgi podatkowej z tytułu inwestycji pod warunkiem, iż inwestycje te są zrealizowane w zakładzie położonym w Wielkim Księstwie i który ma tam na stałe pozostać oraz że muszą one ponadto być rzeczywiście wykorzystywane na terytorium Luksemburga?
3)

Czy zwrócenie się do sądu państwa członkowskiego w celu przeprowadzenia w sposób oddzielny postępowania w przedmiocie środków tymczasowych i zwrócenie się do sądu w celu wydania rozstrzygnięcia co do istoty w rozumieniu art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/2003 należy traktować tak samo, jeżeli zgodnie z prawem proceduralnym tego państwa w celu wyeliminowania braków prawnoproceduralnych niezbędne jest późniejsze zwrócenie się do pierwszego z wymienionych sądów w przewidzianym terminie w celu wydania przezeń rozstrzygnięcia co do istoty?
—

Stwierdzenie, że Republika Węgierska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) poprzez zobowiązanie podatników, których deklaracja podatkowa za dany okres podatkowy wykazuje „nadwyżkę” w rozumieniu art. 183 rzeczonej dyrektywy, do przeniesienia tej nadwyżki lub jej części na kolejny okres podatkowy, jeżeli podatnik nie zapłacił dostawcy całej wartości odnośnego nabycia, co powoduje, że w związku z tym obowiązkiem, niektórzy podatnicy, w których deklaracji podatkowej regularnie znajduje się nadwyżka, mogą być zobowiązani do przeniesienia takiej nadwyżki więcej niż jeden raz na kolejny okres podatkowy.
2)

Czy następujące postanowienia prawa Unii Europejskiej: 1) art. 6 podpisanego dnia 13 grudnia 2007 r. traktatu z Lizbony zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej podpisany w Maastricht dnia 7 lutego 1992 r., który wszedł w życie w dniu 1 grudnia 2009 r. i zgodnie z którym „Unia uznaje prawa, wolności i zasady określone w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej z 7 grudnia 2000 roku, w brzmieniu dostosowanym 12 grudnia 2007 roku w Strasburgu, która ma taką samą moc prawną jak traktaty. […]”; i 2) art. 35 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, zgodnie z którym „Każdy ma prawo dostępu do profilaktycznej opieki zdrowotnej i prawo do korzystania z leczenia […]. Przy określaniu i urzeczywistnianiu wszystkich polityk i działań Unii zapewnia się wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego.”; interpretowane zgodnie z podstawowymi zasadami, na których opiera się Unia Europejska, takimi jak przywołane w preambule traktatu z Lizbony, stoją na przeszkodzie temu, by następujące przepisy prawa belgijskiego: Loi générale sur les douanes et accises (ustawa ogólna w sprawie ceł i akcyzy) skoordynowana zarządzeniem królewskim z dnia 18 lipca 1977 r. (Moniteur belge z dnia 21 września 1977 r.), utrzymana w mocy ustawą z dnia 6 lipca 1978 r. (art. 1) (Moniteur belge z dnia 12 sierpnia 1978 r.); Loi du 10 juin 1997 relative au régime général, à la détention, à la circulation et aux contrôles des produits soumis à accise (ustawa z dnia 10 czerwca 1997 r. w sprawie posiadania, przepływu i kontroli produktów objętych akcyzą, Moniteur belge z dnia 1 sierpnia 1997 r.); Loi du 3 avril 1997 relative au régime fiscal des tabacs manufacturés (ustawa z dnia 3 kwietnia 1997 r. w sprawie opodatkowania tytoniu przetworzonego, Moniteur belge z dnia 1 sierpnia 1997 r.), zmieniona ustawą z dnia 26 listopada 2006 r. (Moniteur belge z dnia 8 grudnia 2006 r.); zezwalały państwu belgijskiemu na przyjęcie za podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym przetworzonego tytoniu do palenia, podczas gdy: po pierwsze, państwo to uznaje oficjalnie te produkty za silnie szkodliwe dla zdrowia jego użytkowników i za przyczynę licznych upośledzających chorób i licznych przedwczesnych zgonów, co powinno logicznie uzasadniać ich eliminację; po drugie, postępując w ten sposób, że daje pierwszeństwo wydajności podatkowej przed rzeczywistymi skutkami odstraszającymi, samo uniemożliwia przyjęcie środków pozwalających skutecznie doprowadzić do wyeliminowania tytoniu?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 209/25

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 4 marca 2010 r. w sprawach połączonych T-407/06 Zhejiang Aokang Shoes Co., Ltd i T-408/006 Wenzhou Taima Shoes Co. LTD przeciwko Radzie Unii Europejskiej wniesione w dniu 18 maja 2010 r. przez Zhejiang Aokang Shoes Co., Ltd

(Sprawa C-247/10 P)

()

2010/C 209/35

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Zhejiang Aokang Shoes Co., Ltd (przedstawiciel: M. Sánchez Rydelski, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Wenzhou Taima Shoes Co., Ltd, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Confédération européenne de l'industrie de la chaussure (CEC), BA.LA. di Lanciotti Vittorio & C. Sas, Calzaturificio Elisabet Srl, Calzaturificio Iacovelli di Iacovelli Giuseppe & C. Snc, Calzaturificio Leopamy Srl, Calzaturificio Lunella Srl, Calzaturificio Mia Shoe Snc di Gattafoni Carlo & C., Calzaturificio Primitempi di Monaldi Geri, Calzaturificio R. G. di Rossi & Galiè Srl, Calz. S. G. di Seghetta Giampiero e Sergio Snc, Carim Srl, Florens Shoes SpA, Gattafoni Shoe Snc di Gattafoni Giampaolo & C., Grif Srl, Missouri Srl, New Swing Srl, Podosan Medical Shoes di Cirilli Michela, Viviane Sas

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

— uchylenie wyroku Sądu z dnia 4 marca 2010 r. w sprawach połączonych T-407/06 i T-408/06;

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 (1) z dnia 5 października 2006 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu w zakresie w jakim dotyczy wnoszącego odwołanie, oraz

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania odwoławczego i kosztami postępowania w sprawach połączonych T-407/06 i T-408/06.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie podnosi:

że Sąd naruszył prawo uznając, że Komisja zgodnie z prawem, na podstawie art. 17 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 (2) z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”), podjęła decyzję o nie badaniu i nie rozstrzyganiu wniosku wnoszącego odwołanie o przyznanie status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej („MET”) i indywidualnego traktowania („IT”).

Sąd naruszył prawo w odniesieniu do rozstrzygnięcia kwestii, czy prawo do obrony wnoszącego odwołanie zostało naruszone w związku ze stwierdzonym naruszeniem art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

(1) Dz.U. L 275, s. 1.

(2) Dz.U. L 56, s. 1.
—

stwierdzenie, że poprzez przyjęcie i utrzymanie w mocy art. 4 ustawy „Prawo farmaceutyczne” z dnia 6 września 2001 r. znowelizowanej ustawą z 30 marca 2007 r. (Dz.U. Nr 75, poz. 492) w zakresie w jakim zezwala on na wprowadzenie do obrotu w Rzeczpospolitej Polskiej bez pozwolenia wydanego w Polsce produktów leczniczych sprowadzanych z zagranicy zawierających te same substancje czynne, tę samą dawkę i postać co produkty lecznicze, które otrzymały w Polsce pozwolenie na wprowadzenie do obrotu, jeżeli cena tych pierwszych jest konkurencyjna w stosunku do ceny tych drugich produktów leczniczych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 6 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 209/27

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Roma (Włochy) w dniu 23 marca 2010 r. — postępowanie karne przeciwko Aleksandrowi Sacchi

(Sprawa C-255/10)

()

2010/C 209/38

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale di Roma.

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Alessandro Sacchi

Pytania prejudycjalne

[Corte di Cassazione] zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o dokonanie wykładni art. 43 i 49 traktatu WE w odniesieniu do swobody przedsiębiorczości i świadczenia usług w sektorze zakładów sportowych, oraz w świetle zasady skuteczności ochrony sądowej, w celu ustalenia, czy przywołane przepisy traktatu umożliwiają ustanowienie w przepisach krajowych systemu monopolistycznego na rzecz państwa oraz systemu koncesji i zezwoleń, które w ramach określonej liczby koncesji przewidują: a) istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie na podstawie procedury, która niezgodnie z prawem wykluczyła część podmiotów; b) istnienie przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie pozycji rynkowej uzyskanej na podstawie procedury, która niezgodnie z prawem wykluczyła część podmiotów (jak np. obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących); c) określenie sytuacji, w których dochodzi do cofnięcia koncesji i do przepadku wysokiej kaucji, w tym także w przypadku, gdy koncesjonariusz prowadzi, bezpośrednio lub pośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, zbliżoną do tej objętej koncesją.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 234/28

Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii

(Sprawa C-342/10)

()

2010/C 234/46

Język postępowania: fiński

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Koskinen i R. Lyal)

Strona pozwana: Republika Finlandii

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że ustanawiając i utrzymując w mocy przepisy, na mocy których dywidendy wypłacane na rzecz zagranicznych funduszy emerytalnych są opodatkowane w sposób dyskryminujący, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 63 TFUE i art. 40 porozumienia EOG;

— obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zagraniczne fundusze emerytalne są opodatkowane w Finlandii w zakresie dotyczącym uzyskiwanych przez nie dywidend w sposób bardziej rygorystyczny od fińskich funduszy emerytalnych. Fińskie fundusze emerytalne są objęte szczególnymi przepisami podatkowymi (elinkeinoverolaki) [ustawa o podatku od działalności gospodarczej] i odnosząca się do nich stawka podatku jest określana w inny sposób, niż stawka podatku mająca zastosowanie do innych osób prawnych. Zgodnie z § 6a elinkeinoverolaki jedynie 75 % uzyskiwanych przez nie dywidend jest objętych obowiązkiem podatkowym i ponieważ stawka podatku od osób prawnych wynosi 26 %, rzeczywista stawka podatku wynosi w przypadku funduszy emerytalnych 19,5 %. Ponadto, zgodnie z § 7 i § 8 ust. 1 pkt 10 elinkeinoverolaki fińskie zakłady ubezpieczeń emerytalnych mają prawo do podatkowego odliczenia kosztów i strat poniesionych w związku z uzyskaniem i utrzymaniem przychodów i do odliczenia zobowiązań emerytalnych. Od dywidend uzyskiwanych przez odpowiednie zagraniczne fundusze emerytalne jest pobierany podatek u źródła nawet w wysokości 28 %. W zakresie dotyczącym funduszy emerytalnych z siedzibą w państwach członkowskich i większości funduszy emerytalnych z państw EFTA należących do EOG, dywidendy są opodatkowane stawką podatku wynoszącą 19,5 %, jednak zagraniczne fundusze emerytalne nie są uprawnione do dokonywania odpowiednich odliczeń.

Stawka podatku obowiązująca zgodnie z fińskim systemem podatkowym w przypadku dywidend wypłacanych za granicę i większa podstawa opodatkowania mająca zastosowanie do tych dywidend stawiają zagraniczne fundusze emerytalne oferujące swe usługi fińskim klientom w gorszej sytuacji poprzez stworzenie im sytuacji niekorzystnej z punktu widzenia konkurencji. Poprzez dyskryminujące traktowanie zagranicznych funduszy emerytalnych inwestycje w fińskie spółki stają się mniej zyskowne i mniej atrakcyjne. Ponadto zmniejszona zostaje również możliwość uzyskania przez fińskie przedsiębiorstwa finansowania kapitałowego od zagranicznych funduszy emerytalnych. W związku z tym mamy do czynienia z ograniczeniem zakazanym na podstawie art. 63 TFUE i na podstawie art. 40 porozumienia EOG. Dyskryminujące traktowanie zagranicznych funduszy emerytalnych nie może być uzasadnione względami powołanymi przez Republikę Finlandii.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 234/28

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 1 lipca 2010 r. — Danske Svineproducenter przeciwko Justitsministeriet

(Sprawa C-316/10)

()

2010/C 234/45

Język postępowania: duński

Sąd krajowy

Vestre Landsret

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Danske Svineproducenter

Strona pozwana: Justitsministeriet

Pytania prejudycjalne

Czy art. 249 ust. 2 WE [obecnie art. 288 ust. 2 TFUE] i art. 37 rozporządzenia Rady nr 1/2005 (1) w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniającego dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 a także art. 3 lit. f) i g) w związku z pkt 1.1 lit. f) i pkt 1.2 rozdziału II w związku z częścią D rozdziału VII załącznika do tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że oznaczają one, iż państwa członkowskie nie mają możliwości przyjmowania krajowych uregulowań ustanawiających szczegółowe wymogi dotyczące wewnętrznej wysokości transportu, wysokości dla celów inspekcji i gęstości załadunku?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 (Dz.U. 2005 L 3, s. 1)