W istocie w ramach postępowania wszczętego na podstawie art. 234 WE do Trybunału nie należy wyjaśnienie właściwych przepisów prawa krajowego stosowanych w postępowaniu przed sądem krajowym. Prerogatywa ta należy jedynie do sądu krajowego, który przedstawiając ramy prawa krajowego, pozostawia Trybunałowi możliwość dostarczenia wszystkich elementów wykładni dotyczących prawa wspólnotowego umożliwiających sądowi krajowemu ocenę zgodności prawa krajowego z uregulowaniem wspólnotowym. Ponadto statut Trybunału oraz jego regulamin nie dają stronom możliwości przedkładania uwag w odpowiedzi na opinię przedstawioną przez rzecznika generalnego.

Artykuł 52 traktatu (obecnie, po zmianie, art. 43 WE) należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on stosowaniu przepisu krajowego, na podstawie którego opodatkowanie zysków wypłacanych przez spółkę zależną mającą siedzibę w państwie członkowskim na rzecz spółki dominującej podlega temu samemu mechanizmowi korekty niezależnie od tego, czy spółka dominująca ma siedzibę w tym samym państwie członkowskim, czy też w innym państwie członkowskim, podczas gdy w przeciwieństwie do spółki dominującej będącej rezydentem spółka dominująca niebędąca rezydentem nie uzyskuje od państwa członkowskiego siedziby spółki zależnej prawa zaliczenia podatku.

W istocie, ponieważ stosowanie danego mechanizmu korekty księgowej nie jest w stanie zmienić ciężaru podatkowego spółki zależnej będącej rezydentem w zależności od tego, czy jej spółka dominująca ma siedzibę w tym samym państwie członkowskim czy w innym państwie członkowskim, owa spółka zależna nie znajduje się w odmiennej sytuacji względem przepisów państwa swojej siedziby, w zależności od tego, czy wypłaca ona zyski na rzecz spółki dominującej niebędącej czy też niebędącej rezydentem, stosowanie owego mechanizmu nie powoduje, że nie prowadzi w odniesieniu do spółki zależnej do takiego samego traktowania sytuacji odmiennych, które stanowi traktowanie dyskryminujące pod względem podatkowym zasadniczo zakazane przez art. 52 traktatu.

Oceny tej nie podważa okoliczność, iż w przypadku udziałowców niebędących rezydentami opodatkowanie spółki wypłacającej staje się ostateczne w tym znaczeniu, że zwiększenie ciężaru podatkowego spółki wypłacającej nie zostaje skompensowane przyznaniem odpowiadającego mu prawa zaliczenia podatku. Wobec braku przepisów ujednolicających lub harmonizujących na poziomie wspólnotowym państwa członkowskie zachowują uprawnienia do określania w sposób jednostronny lub w drodze umów kryteriów podziału kompetencji podatkowych, w szczególności w celu unikania podwójnego opodatkowania. Zgodnie z powyższym prawo zaliczenia podatku przyznane na podstawie takiego ustawodawstwa krajowego spółce dominującej będącej rezydentem służy unikaniu podwójnego opodatkowania w wymiarze gospodarczym zysków wypłaconych przez spółkę zależną będącą rezydentem, które są opodatkowywane po raz pierwszy u tej spółki zależnej. Tymczasem jak wynika z art. 4 dyrektywy 90/435 w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich, w ramach transgranicznej wypłaty zysków, to zasadniczo nie do państwa członkowskiego siedziby spółki zależnej należy zapobieganie podwójnemu opodatkowywaniu, lecz raczej do państwa członkowskiego, na którego terytorium ma siedzibę spółka dominująca. W związku z tym państwo członkowskie siedziby spółki dominującej ma obowiązek stosować traktowanie pod względem podatkowym realizujące ten sam cel co prawo zaliczenia podatku przyznane przez państwo członkowskie siedziby spółki zależnej spółkom dominującym mającym tam swoje siedziby w taki sposób, aby uniknąć również podwójnego opodatkowania w wymiarze gospodarczym zysków wypłacanych w formie dywidendy. W ten sposób tak jak będąca rezydentem spółka dominująca względem spółki zależnej będącej rezydentem uzyskuje prawo zaliczenia podatku w państwie swojej siedziby, które jest jednocześnie państwem siedziby spółki zależnej, tak niebędąca rezydentem spółka dominująca względem spółki zależnej będącej rezydentem jest również chroniona przed ryzykiem podwójnego opodatkowania w wymiarze gospodarczym zysków wypłacanych w formie dywidendy, jednakże przez państwo członkowskie swojej siedziby. Nieprzyznanie prawa zaliczenia podatku przez państwo członkowskie spółki zależnej spółce dominującej niebędącej rezydentem nie różnicuje zatem sytuacji będącej rezydentem spółki zależnej względem spółki dominującej będącej rezydentem od sytuacji będącej rezydentem spółki zależnej względem spółki dominującej niebędącej rezydentem.

(por. pkt 82–85, 87–92, 94–96; pkt 2 sentencji)