ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wyrok Sądu (siódma izba) z dnia 16 grudnia 2011 r. – Rintisch przeciwko OHIM – Valfleuri Pâtes alimentaires (PROTIACTIVE)

(sprawa T‑152/09)

Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PROTIACTIVE – Wcześniejsze graficzne i słowne krajowe znaki towarowe PROTIPLUS, PROTI i PROTIPOWER – Nieprzedstawienie dokumentów w odpowiednim terminie – Uprawnienia dyskrecjonalne przyznane na podstawie art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009] – Pojęcie odmiennych przepisów – Zasada 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 – Zasada 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95

Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze – Odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów Urzędu – Badanie przez izbę odwoławczą – Zakres – Okoliczności faktyczne i dowody nieprzedstawione na poparcie sprzeciwu w wyznaczonym w tym celu terminie – Uwzględnienie – Zakres swobodnej oceny przysługujący izbie odwoławczej (rozporządzenia: Rady nr 40/94, art. 74 ust. 2; Komisji nr 2868/95, art. 20 ust. 1, art. 50 ust. 1) (por. pkt 31–33, 37–42)

Przedmiot

Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 lutego 2009 r. (sprawa R 1661/2007‑4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Bernhardem Rintischem a Valfleuri Pâtes alimentaires SA.

Sentencja

1) Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona.
Wyrok Sądu (siódma izba) z dnia 16 grudnia 2011 r. – Rintisch przeciwko OHIM – Bariatrix Europe (PROTI SNACK)

(sprawa T‑62/09)

Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PROTI SNACK – Wcześniejsze graficzne i słowne krajowe znaki towarowe PROTIPLUS, PROTI i PROTIPOWER – Nieprzedstawienie dokumentów w odpowiednim terminie – Uprawnienia dyskrecjonalne przyznane na podstawie art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009] – Pojęcie odmiennych przepisów – Zasada 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 – Zasada 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95

Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze – Odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów Urzędu – Badanie przez izbę odwoławczą – Zakres – Okoliczności faktyczne i dowody nieprzedstawione na poparcie sprzeciwu w wyznaczonym w tym celu terminie – Uwzględnienie – Zakres swobodnej oceny przysługujący izbie odwoławczej (rozporządzenia: Rady nr 40/94, art. 74 ust. 2; Komisji nr 2868/95, art. 20 ust. 1, art. 50 ust. 1) (por. pkt 30–32, 36–41)

Przedmiot

Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 grudnia 2008 r. (sprawa R 740/2008‑4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Bernhardem Rintischem a Bariatrix Europe Inc. SAS.

Sentencja

1) Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona.
Wyrok Sądu (siódma izba) z dnia 16 grudnia 2011 r. – Rintisch przeciwko OHIM – Valfleuri Pâtes alimentaires (PROTIVITAL)

(sprawa T‑109/09)

Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PROTIVITAL – Wcześniejsze graficzne i słowne krajowe znaki towarowe PROTIPLUS, PROTI i PROTIPOWER – Nieprzedstawienie dokumentów w odpowiednim terminie – Uprawnienia dyskrecjonalne przyznane na podstawie art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009] – Pojęcie odmiennych przepisów – Zasada 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 – Zasada 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95

Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze – Odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów Urzędu – Badanie przez izbę odwoławczą – Zakres – Okoliczności faktyczne i dowody nieprzedstawione na poparcie sprzeciwu w wyznaczonym w tym celu terminie – Uwzględnienie – Zakres swobodnej oceny przysługujący izbie odwoławczej (rozporządzenia: Rady nr 40/94, art. 74 ust. 2; Komisji nr 2868/95, art. 20 ust. 1, art. 50 ust. 1) (por. pkt 31–33, 37–42)

Przedmiot

Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 stycznia 2009 r. (sprawa R 1660/2007‑4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Bernhardem Rintischem a Valfleuri Pâtes alimentaires SA.

Sentencja

1) Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona.
Wyrok Sądu (druga izba) z dnia 23 listopada 2011 r. – Dennekamp przeciwko Parlamentowi

(sprawa T‑82/09)

Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Dokumenty dotyczące przynależności określonych członków Parlamentu Europejskiego do uzupełniającego systemu emerytalnego – Odmowa dostępu – Zarzut dotyczący ochrony życia prywatnego i integralności jednostki – Artykuł 8 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 45/2001 – Przekazywanie danych osobowych

1. Unia Europejska – Instytucje – Prawo publicznego dostępu do dokumentów – Rozporządzenie nr 1049/2001 – Wyjątki od prawa dostępu do dokumentów – Ochrona życia prywatnego i integralności jednostki – Zakres – Obowiązek dokonania oceny zgodnie z prawodawstwem Unii dotyczącym ochrony danych osobowych – Pełne zastosowanie przepisów rozporządzenia nr 45/2001 do wszystkich wniosków o udzielenie dostępu do dokumentów zawierających dane osobowe (rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady: nr 45/2001, art. 8; nr 1049/2001, art. 4 § 1 lit. b)) (por. pkt 21–26, 38–40)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych – Przetwarzanie tych danych przez instytucje i organy Unii – Wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów zawierających nazwiska członków Parlamentu należących do uzupełniającego systemu emerytalnego – Dane osobowe – Wniosek o udzielenie dostępu do wspomnianych dokumentów na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 – Obowiązek ustalenia konieczności przekazania takich danych (rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady: nr 45/2001, art. 2 lit. a), art. 5 lit. b), art. 8 lit. b); nr 1049/2001, art. 4 § 1 lit. b)) (por. pkt 27–30)

Przedmiot

Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji Parlamentu A (2008)22050 z dnia 17 grudnia 2008 r. w sprawie przyznania skarżącemu dostępu do niektórych dokumentów dotyczących przynależności określonych członków Parlamentu Europejskiego do uzupełniającego systemu emerytalnego.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Gert-Jan Dennekamp pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Parlament Europejski.
Wyrok Sądu (czwarta izba) z dnia 23 listopada 2011 r. – bpost przeciwko Komisji

(sprawa T‑514/09)

Zamówienia publiczne na usługi – Procedura przetargowa UP – Codzienny transport i kolportaż Dziennika Urzędowego, książek, innych periodyków i publikacji – Odrzucenie oferty jednego oferenta i podjęcie decyzji o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi – Kryteria udzielenia zamówienia – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie – Odpowiedzialność pozaumowna

1. Zamówienia publiczne Wspólnot Europejskich – Procedura przetargowa – Postępowanie odwoławcze od decyzji instytucji zamawiającej o udzieleniu zamówienia publicznego – Zasada kontradyktoryjności – Zgodność z ochroną tajemnicy handlowej – Organy powołane do rozpoznania odwołania – Obowiązek zapewnienia poufności i prawa do poszanowania tajemnicy handlowej w odniesieniu do informacji zawartych w dokumentacji przekazanej przez strony – Warunki – Pogodzenie wspomnianego obowiązku z wymogami skutecznej ochrony prawnej i poszanowania prawa do obrony (art. 267 TFUE; rozporządzenie Rady nr 1605/2002, art. 100 ust. 2) (por. pkt 25, 26)

2. Zamówienia publiczne Wspólnot Europejskich – Procedura przetargowa – Udzielanie zamówień – Najkorzystniejsza ekonomicznie oferta – Kryteria udzielania zamówienia – Wybór dokonywany przez instytucję zamawiającą – Granice – Obowiązek przestrzegania zasad przejrzystości, równego traktowania i niedyskryminacji (rozporządzenie Rady nr 1605/2002, art. 97; rozporządzenie Komisji 2342/2002, art. 138) (por. pkt 64, 66)

3. Zamówienia publiczne Wspólnot Europejskich – Procedura przetargowa – Obowiązek przestrzegania zasady równego traktowania oferentów – Konieczność zapewnienia równości szans i zastosowania się do zasady przejrzystości – Zakres obowiązku przejrzystości (rozporządzenie Rady nr 1605/2002, art. 89) (por. pkt 65)

4. Zamówienia publiczne Wspólnot Europejskich – Udzielenie zamówienia w wyniku przetargu – Uprawnienia dyskrecjonalne instytucji – Kontrola sądowa – Granice (por. pkt 121)

5. Odpowiedzialność pozaumowna – Przesłanki – Bezprawność – Szkoda – Związek przyczynowy – Niespełnienie jednej z przesłanek – Oddalenie skargi o odszkodowanie w całości (art. 340 akapit drugi TFUE) (por. pkt 167)

6. Zamówienia publiczne Wspólnot Europejskich – Procedura przetargowa – Koszty poniesione przez oferenta – Prawo do odszkodowania – Brak (rozporządzenie Rady nr 1605/2002, art. 101) (por. pkt 173)

Przedmiot

Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Publikacji Unii Europejskiej, doręczonej pismem z dnia 17 grudnia 2009 r., o odrzuceniu oferty złożonej przez skarżącą w ramach procedury o udzielenie zamówienia publicznego nr 10234 dotyczącego codziennego transportu i kolportażu Dziennika Urzędowego, książek, innych periodyków i publikacji (Dz.U. 2009/S 176‑253034) i o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi oraz, po drugie, żądanie zasądzenia odszkodowania.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
Wyrok Sądu (piąta izba) z dnia 24 listopada 2011 r. – EFIM przeciwko Komisji

(sprawa T‑296/09)

Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Nadużycie pozycji dominującej – Rynek naboi do drukarek – Decyzja w sprawie oddalenia skargi do Komisji – Brak interesu wspólnotowego

1. Postępowanie – Przedstawienie dowodów – Termin – Opóźnienie w złożeniu wniosków dowodowych – Przesłanki (regulamin postępowania przed Sądem, art. 48 § 1) (por. pkt 22)

2. Prawo Unii – Zasady – Ochrona uzasadnionych oczekiwań – Przesłanki – Szczegółowe zapewnienia udzielone przez administrację (por. pkt 30)

3. Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Badanie skarg – Ustalenie priorytetów przez Komisję – Uwzględnienie interesu wspólnotowego w związku z badaniem sprawy – Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji – Obowiązek uzasadnienia decyzji o umorzeniu postępowania – Kontrola sądowa – Zakres i ograniczenia (art. 81 WE, 82 WE, art. 85 ust. 1 WE, art. 253 WE; rozporządzenie Komisji nr 773/2004, art. 7 ust. 2) (por. pkt 38–40, 59)

4. Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Badanie skarg – Badanie wyłącznie elementów stanu faktycznego i prawnego podanych do wiadomości Komisji (art. 81 WE, 82 WE; rozporządzenie Komisji nr 773/2004, art. 7 ust. 2) (por. pkt 41)

5. Konkurencja – Pozycja dominująca – Zbiorowa pozycja dominująca – Pojęcie – Jednostka zbiorowa – Przesłanki (art. 82 WE) (por. pkt 71)

6. Konkurencja – Pozycja dominująca – Istnienie – Posiadanie dużego udziału w rynku – Niewystarczająca poszlaka (art. 82 WE) (por. pkt 79)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2009) 4125 z dnia 20 maja 2009 r. oddalającej skargę w sprawie COMP/C‑3/39.391 dotyczącą rzekomych naruszeń art. 81 WE i 82 WE przez spółki Hewlett-Packard, Lexmark, Epson i Canon na rynku naboi do drukarek.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) European Federation of Ink and Ink Cartridge Manufacturers (EFIM) pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.
88

Tymczasem zastrzeżenie to zostało oddalone w ramach badania zarzutu pierwszego. W każdym razie, co się tyczy zaskarżonej decyzji I, należy stwierdzić, że skarżąca nie zaprzecza twierdzeniom zawartym w motywie 14 tej decyzji, zgodnie z którymi, po pierwsze, agregacja „ATM” i sieć szkieletowa skarżącej (pkt I i II załącznika I do zaskarżonej decyzji I) zostały uruchomione przed dniem 1 maja 2004 r. i, po drugie, w dniu wydania zaskarżonej decyzji I skarżąca nadal wykorzystywała je w celu świadczenia hurtowych i detalicznych usług szerokopasmowych. Skarżąca nie zaprzecza również twierdzeniom zawartym w motywie 15 zaskarżonej decyzji I, w myśl których dokumenty wymienione w pkt III i IV załącznika I do tej decyzji, po pierwsze, dotyczą hurtowych i detalicznych usług szerokopasmowych, które zostały wprowadzone na rynek w 2003 r. i które skarżąca nadal świadczyła po dniu 1 maja 2004 r., a po drugie, dotyczą między innymi planowania tych usług, ich wprowadzenia na rynek, związanych z nimi nakładów i ich rozwoju. Komisja mogła słusznie uważać, że takie informacje – nawet obejmujące w przybliżeniu okres poprzedzający o półtora roku przystąpienie Republiki Słowackiej do Unii – były konieczne. To samo dotyczy – w odniesieniu do zaskarżonej decyzji II i z powodów przedstawionych już w pkt 55 powyżej – żądań udzielenia informacji dotyczących przychodów, kosztów (wymagających, w razie potrzeby, amortyzacji) i zyskowności skarżącej (zob. pkt 21 i 22 powyżej).
195

W niniejszej sprawie skarżący podnosi po pierwsze, że składał skargi i przedstawił uwagi w trakcie dochodzenia, które doprowadziło do wydania pierwszej zaskarżonej decyzji, a po drugie, że jego pozycja na rynku uległa istotnemu naruszeniu w wyniku przyznania pożyczki, a także wydania pierwszej zaskarżonej decyzji, ponieważ w decyzji tej Komisja przyznała władzom włoskim termin czterech miesięcy na odzyskanie rzeczonej pożyczki. Skarżący powołuje się ponadto na swą skargę wniesioną do Komisji w dniu 29 kwietnia 2008 r., w której podniósł on, że pożyczka oznaczała, iż w dalszym ciągu znajdował się on w sytuacji mniej korzystnej niż Alitalia, gdyż uniemożliwiała mu ona ekspansję na krajowym rynku włoskim i rozwój połączeń z włoskich lotnisk, a także, że utracił on pewną liczbę pasażerów oraz część przychodów ze względu na fakt, że w wyniku otrzymania pożyczki Alitalia była w stanie oferować ceny niższe od kosztów. Skarżący utrzymuje wreszcie, że jego interes w stwierdzeniu nieważności części decyzji polega na tym, że zmierza on do zapobiegnięcia w przyszłości popełnianiu przez Komisję podobnych naruszeń.
43

W tych okolicznościach Sąd wezwał interwenienta do przedstawienia wszelkich dokumentów pozwalających na potwierdzenie, że komunikował on skarżącej specyfikacje, zgodnie z którymi zamki błyskawiczne miały zostać wyprodukowane. Interwenient odpowiedział na to wezwanie, przedstawiając kilka faktur i odwołując się do akt sprawy. Jednakże dokumenty te nie zawierają specyfikacji technicznych ani handlowych. Nie zawierają one w szczególności żadnego środka dowodowego sugerującego, że interwenient żądał od skarżącej umieszczenia spornego znaku towarowego na zamkach błyskawicznych.
5

W trzeciej części zaskarżonej decyzji zatytułowanej „Powody wszczęcia postępowania” Komisja wylicza pięć powodów, które skłoniły ją do wydania decyzji o wszczęciu postępowania. Po pierwsze, uważała, że mogło zachodzić ryzyko obejścia zakazu udzielania pomocy na restrukturyzację nowo utworzonym przedsiębiorstwom przewidzianego w pkt 12 Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz.U. 2004, C 244, s. 2, zwanych dalej „wytycznymi”), zważywszy, że FagorBrandt została utworzona w styczniu 2002 r. Po drugie, istniało ryzyko obejścia obowiązku zwrotu pomocy przyznanej FagorBrandt w ramach zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych, z którego korzystała ona na podstawie art. 44f code général des impôts (francuskiego powszechnego kodeksu podatkowego, zwanej dalej „pomocą 44f”) i której odzyskanie Komisja nakazała w decyzji 2004/343/WE z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie systemu pomocy wprowadzonego w życie przez Francję dotyczącego przejmowania zagrożonych przedsiębiorstw (Dz.U. 2004, L 108, s. 38). Po trzecie, Komisja wyraziła wątpliwości co do długoterminowej zdolności FagorBrandt do utrzymania się na rynku. W tym względzie chciała ona, po pierwsze, uzyskać dokładniejsze informacje na temat prognozy wzrostu o 20% obrotów FagorBrandt w 2007 r. w stosunku do 2006 r. Po drugie, Komisja zażądała od FagorBrandt wyjaśnienia, w jaki sposób zamierzała ona zwrócić pomoc niezgodną ze wspólnym rynkiem otrzymaną przez jej włoską spółkę zależną FagorBrandt Italia (zwaną dalej „włoską pomocą niezgodną ze wspólnym rynkiem”). Po czwarte, Komisja miała również wątpliwości co do wystarczającego charakteru środków wyrównawczych wprowadzonych w ramach planu restrukturyzacji. Po piąte, Komisja wyraziła wątpliwości co do tego, czy wkład własny FagorBrandt mógł spełnić warunki przewidziane w pkt 43 i 44 wytycznych. Z jednej strony, uściśla ona w tym względzie, że władze francuskie nie włączyły zwrotu pomocy 44f do kosztów restrukturyzacji. Z drugiej strony, władze francuskie nie wyjaśniły pochodzenia niektórych kwot zaliczonych do udziału własnego FagorBrandt (motywy 11–16 zaskarżonej decyzji).
39

W niniejszej sprawie Republika Federalna Niemiec twierdzi, powołując się na ww. w pkt 6 wyrok w sprawie Szwecja przeciwko Komisji, pkt 88, że jedynie w dwóch sytuacjach Komisja może nie uwzględnić sprzeciwu zgłoszonego przez państwo członkowskie wobec udostępnienia dokumentów, to jest, po pierwsze, gdy sprzeciw jest pozbawiony wszelkiego uzasadnienia w rozumieniu art. 253 WE oraz, po drugie, gdy wskazane uzasadnienie nie odwołuje się do wyjątków wymienionych w art. 4 ust. 1–3 rozporządzenia nr 1049/2001. Odwołuje się ona w tym względzie do zasady lojalnej współpracy, a także do wyraźnego rozróżnienia pomiędzy, po pierwsze, art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, który stanowi, w odniesieniu do dokumentów osób trzecich innych niż państwa członkowskie, prosty mechanizm konsultacji, oraz, po drugie, art. 4 ust. 5 tego rozporządzenia, który przyznaje państwom członkowskim prawo do uzależnienia od ich zgody dostępu do danego dokumentu.
5

Artykuł 38 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2216/2004 z dnia 21 grudnia 2004 r. w sprawie standaryzowanego i zabezpieczonego systemu rejestrów stosownie do dyrektywy 2003/87 oraz decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 386, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 916/2007 z dnia 31 lipca 2007 r. (Dz.U. L 200, s. 5), stanowi pod tytułem „Tabela [KPRU] na okres 2005–2007”: „1. Do 1 października 2004 r. każde państwo członkowskie zgłosi do Komisji swoją tabelę [KPRU] odpowiadającą decyzji podjętej zgodnie z art. 11 dyrektywy 2003/87/WE. Jeżeli tabela [KPRU] jest oparta na zgłoszonym do Komisji [KPRU], który nie został odrzucony na podstawie art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE lub na podstawie którego Komisja przyjęła zaproponowane zmiany, to Komisja poleca centralnemu administratorowi wprowadzenie tabeli [KPRU] do niezależnego dziennika transakcji Wspólnoty […]. 2. Państwo członkowskie zgłasza do Komisji każdą korektę swojego [KPRU] wraz z każdą korektą tabeli swojego [KPRU]. Jeżeli korekta tabeli [KPRU] jest oparta na zgłoszonym do Komisji [KPRU], który nie został odrzucony na podstawie art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE lub na podstawie którego Komisja przyjęła zmiany i korekta ta jest zgodna z metodykami określonymi w tymże [KPRU] lub wynika z poprawy danych, to Komisja poleca centralnemu administratorowi wprowadzenie odnośnej poprawki do tabeli [KPRU] […]. We wszystkich innych przypadkach państwo członkowskie zgłasza do Komisji korektę do swojego [KPRU] i jeżeli Komisja nie odrzuci tej korekty zgodnie z procedurą opisaną w art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, Komisja poleca centralnemu administratorowi wprowadzenie odnośnej korekty do tabeli [KPRU] […]”.
70

W tym przypadku Izba Odwoławcza dokonała następujących ustaleń w pkt 28 zaskarżonej decyzji: „Wcześniejsza konkluzja nie może ulec zmianie ze względu na domniemaną powszechną znajomość znaku towarowego »Pollo Tropical CHICKEN ON THE GRILL«, ponieważ nie została ona udowodniona. Fakt, iż istnieją różne podmioty reklamujące omawiany znak towarowy, że zostały przedłożone dokumenty wskazujące na minimalną aktywność reklamową i obroty oraz że odniesienia do spornego znaku towarowego mogą zostać odnalezione za pomocą wyszukiwarki Google, nie oznacza, że znak towarowy jest powszechnie znany we wskazanych krajach. Dla przykładu nie został przedłożony żaden dokument określający udział znaku towarowego w rynku w krajach, w odniesieniu do których powoływano się na jego powszechną znajomość lub też dokument określający wagę inwestycji przeprowadzonych przez Carrols Corporation zmierzających do promocji tego znaku towarowego. Podobnie żadne zaświadczenie pochodzące od osoby trzeciej i potwierdzające omawianą powszechną znajomość nie zostało dostarczone, etc. Zresztą żaden dokument udowadniający, że G. Gambettola wiedział o usługach restauracyjnych skarżącej i ich powszechnej znajomości, nie został przedstawiony”.
168

W czwartej kolejności co się tyczy wymiany korespondencji między zainteresowanymi przedsiębiorstwami przeprowadzonej w dniach 13 i 21 maja 2002 r., w motywie 81 zaskarżonej decyzji Komisja uznała, że korespondencja ta potwierdza okoliczność, iż E.ON uważała pismo Direktion G za wiążące i że żadne z zainteresowanych przedsiębiorstw nie dało do zrozumienia, że rzeczone pismo oraz pismo Direktion I były przestarzałe. W tym względzie należy stwierdzić, iż pismo E.ON do skarżącej z dnia 21 maja 2002 r. przesłane w odpowiedzi na pismo z dnia 13 maja 2002 r. odnosi się wyraźnie do pisma Direktion G i wskazuje, że przesył gazu z gazociągu MEGAL dokonywany przez inne przedsiębiorstwo jest w pełni zgodny z tym pismem. Gdyby natomiast rzeczone pismo uważane byłoby za przestarzałe i niewiążące dla zainteresowanych przedsiębiorstw, E.ON nie wskazałaby, że przesył taki jest z nim zgodny. Wskazywany przez skarżącą fakt, że nie powołała się ona na pismo Direktion G ani na pismo Direktion I w piśmie z dnia 13 maja 2002 r. nie ma decydującego znaczenia dla wykazania przestarzałego charakteru tych postanowień lub braku zgodnej woli. W istocie, mimo że skarżąca nie powołała się na te dokumenty we wskazanym piśmie, to jednak – jak podniosła Komisja w motywie 83 zaskarżonej decyzji – E.ON nie oparłaby się na piśmie Direktion G, by podnieść, że była ona uprawniona do realizowania przesyłu na rachunek jednego ze swych klientów, gdyby wcześniej nie wskazywano, że pismo to zakazuje tego rodzaju przesyłu. W każdym razie nawet jeśli E.ON mogła powoływać się na to pismo w sposób jednostronny, to po pierwsze, nie miałoby to wpływu na wniosek, że pismo to było postrzegane jako wiążące przynajmniej dla tego przedsiębiorstwa, a po drugie, nie pozwalałoby to uznać, że pisma wyjaśniające nie były już wiążące dla skarżącej. Co się tyczy twierdzenia skarżącej, że E.ON powoływała się na pismo Direktion G dla wzmocnienia swej pozycji negocjacyjnej względem niej w odniesieniu do prawa przesyłania gazu dla osób trzecich, należy stwierdzić, że twierdzenie to nie jest w żadnym razie w stanie podważyć wniosków, do których doszła Komisja. Wreszcie argument skarżącej, że wskazana wymiana korespondencji odnosi się do warunków przesyłu dla osób trzecich a nie do podziału rynków, nie pozwala na podważenie faktu, że wymiana ta przemawia także za wiążącym charakterem, przynajmniej dla E.ON, pisma Direktion G, ani na uznanie, że skarżąca traktowała pisma wyjaśniające jako przestarzałe. Ponadto z brzmienia omawianej korespondencji można było wywnioskować – jak stwierdziła Komisja w motywie 83 zaskarżonej decyzji – że skarżąca uważała, iż porozumienie MEGAL w obowiązującym ówcześnie kształcie zabraniało E.ON realizowania dostaw gazu we Francji za pośrednictwem gazociągu MEGAL, nawet na rachunek osób trzecich. Pogląd ten jest zresztą zgodny z interpretacją pisma Direktion G przekazaną skarżącej przez jej służbę prawną i przedstawioną w e-mailach z dni 9 i 17 lutego 2000 r.