Keywords

Summary



Keywords

1. Środowisko naturalne – Zanieczyszczenie powietrza – Dyrektywa 1999/32 – Redukcja zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych – Maksymalna zawartość siarki w ciężkich olejach opałowych – Odstępstwo – Warunki przyznania – Odmowa Komisji udzielenia zgody na używanie ciężkich olejów opałowych o maksymalnej zawartości siarki wynoszącej 3% na jednostkę masy – Wkład emisji w przekraczanie ładunków krytycznych w państwie członkowskim – Rozmiar tego wkładu i jego znaczenie dla tego przekroczenia – Brak wpływu – Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań – Naruszenie – Brak

[traktat WE, art. 189A i 189C (obecnie, po zmianie, art. 250 WE i 252 WE); dyrektywa Rady 1999/32, art. 3 ust. 2; decyzja Komisji 2003/3]

2. Środowisko naturalne – Zanieczyszczenie powietrza – Dyrektywa 1999/32 – Redukcja zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych – Maksymalna zawartość siarki w ciężkich olejach opałowych – Odstępstwo – Warunki przyznania – Brak wkładu emisji w przekraczanie ładunków krytycznych w państwach członkowskich – Zasada proporcjonalności – Naruszenie – Brak

(dyrektywa Rady 1999/32, art. 3 ust. 2)

Summary

1. Nie narusza ani art. 3 ust. 2 dyrektywy 1999/32, odnoszącej się do redukcji zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych, ani zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań decyzja Komisji oddalająca złożony przez państwo członkowskie wniosek o zezwolenie na używanie ciężkich olejów opałowych o maksymalnej zawartości siarki wynoszącej od 1% do 3% na jednostkę masy na części jego terytorium.

W istocie, po pierwsze, zgodnie z samym brzmieniem omawianego art. 3 ust. 2, zezwolenie na używanie takich ciężkich olejów opałowych podlega, poza warunkiem, że muszą być przestrzegane ustanowione we właściwych wspólnotowych przepisach normy jakości powietrza dla zawartości dwutlenku siarki, drugiemu warunkowi, zgodnie z którym emisje dwutlenku siarki nie „przyczyniają się do przekroczenia” ładunków krytycznych w jakimkolwiek państwie członkowskim, przy czym przepis ten nie precyzuje ani znaczenia tego wkładu, ani roli, jaką odgrywa on w tym przekroczeniu. W przepisie tym nie znajduje się nic, co pozwoliłoby wnioskować, że można udzielić zgody na odstępstwo, jeżeli wkład nie ma decydującego znaczenia dla przekroczenia lub jeżeli wkład ten, choć wykrywalny, nie przekracza określonego progu.

Po drugie, jeśli chodzi o zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, nie można uznać, że przedstawiony przez Komisję łącznie z projektem dyrektywy komunikat, nawet jeśli jest on powołany w motywach tej dyrektywy, mógł spowodować uzasadnione oczekiwania co do utrzymania określonych w nim założeń programowych, skoro z art. 189A i z art. 189C traktatu (obecnie, po zmianie, art. 250 WE i 252 WE) wynika, że Komisja może w każdej chwili wprowadzić do projektu zmiany, a Rada może przyjąć akt stanowiący zmianę projektu.

(por. pkt 58, 72)

2. Nie można zarzucać Radzie, iż naruszyła zasadę proporcjonalności, poddając udzielenie zezwolenia na używanie ciężkich olejów opałowych, w których zawartość siarki przekracza dozwolony próg 1% na jednostkę masy, ścisłym warunkom, takim jak warunki określone w art. 3 ust. 2 dyrektywy 1999/32, odnoszącej się do redukcji zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych.

W istocie, z uwagi na fakt, iż siarka znajdująca się w ropie naftowej uznawana była od dziesięcioleci za główne źródło emisji dwutlenku siarki, odpowiedzialnych w znacznej mierze za kwaśne deszcze i zanieczyszczenie powietrza na licznych obszarach miejskich i przemysłowych, oraz charakter ponadgraniczny problemu zakwaszania, jest to środek, za pomocą którego możliwe jest osiągnięcie celów dyrektywy, a mianowicie redukcji emisji dwutlenku siarki podczas spalania niektórych rodzajów paliw ciekłych.

Jeśli chodzi w szczególności o konieczność ścisłego stosowania warunku określonego w omawianym art. 3 ust. 2 i odnoszącego się do wkładu emisji w przekraczanie ładunków krytycznych w państwach członkowskich, Rada, ze względu w szczególności na skutki emisji siarki dla zdrowia ludzkiego i środowiska, jak również na znaczny udział tych emisji w ponadgranicznym zjawisku zakwaszania, mogła, nie popełniając przy tym oczywistego błędu w ocenie, uznać, że niezbędne było uzależnienie udzielenia zgody na używanie ciężkich olejów opałowych o zawartości siarki powyżej 1% na jednostkę masy od braku jakiegokolwiek wkładu emisji siarki jednego państwa członkowskiego w przekraczanie ładunków krytycznych na terytorium innych państw członkowskich, choćby nawet ekonomiczne koszty takiego przepisu były znaczne, a wkład ten nie miał znacznego udziału w pogorszenie sytuacji w państwach członkowskich. Znaczenie zamierzonych celów może uzasadnić nawet istotne negatywne skutki gospodarcze dla niektórych podmiotów gospodarczych, tym bardziej że ochrona środowiska jest jednym z zasadniczych celów Wspólnoty.

(por. pkt 90–93, 95, 96)