ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
41

Ani art. 558 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, ani żaden inny przepis tego rozporządzenia ustanawiający warunki całkowitego zwolnienia środków transportu z należności celnych przywozowych nie przewidują bowiem tego rodzaju ograniczenia, jakkolwiek prawodawca Unii zadbał o to, by w sposób wyraźny objąć stosowanie całkowitego zwolnienia z należności celnych przywozowych w zakresie innych kategorii towarów warunkami odnoszącymi się do celu użycia danych towarów. Ma to miejsce w szczególności na podstawie art. 563 rozporządzenia wykonawczego w przypadku „towarów do celów sportowych”. Ma to również miejsce zgodnie z art. 566 tego rozporządzenia w przypadku sprzętu medycznego, chirurgicznego lub laboratoryjnego „przeznaczonego do celów diagnostycznych”. Artykuł 568 owego rozporządzenia przewiduje, że zwolnione są nośniki dźwięku, obrazów lub informacji „do celów prezentacji przed skomercjalizowaniem” oraz „dla nagrania ścieżki dźwiękowej, podkładu głosowego lub zrobienia kopii”.
6

Artykuł 3 dyrektywy ramowej, zatytułowany „Krajowe organy regulacyjne”, stanowi: „1. Państwa członkowskie zapewnią, by zadania przydzielone krajowym organom regulacyjnym na mocy postanowień niniejszej dyrektywy oraz dyrektyw szczegółowych były realizowane przez uprawnione organy. 2. Państwa członkowskie zagwarantują niezależność krajowych organów regulacyjnych, zapewniając, by były one prawnie oddzielone i funkcjonalnie niezależne od wszelkich organizacji udostępniających sieci, urządzenia lub usługi łączności elektronicznej. Państwa członkowskie, które zachowają prawo własności przedsiębiorstw udostępniających sieci łączności elektronicznej lub usług[i] lub które będą sprawowały nad nimi kontrolę, zobowiązane będą zapewnić skuteczny strukturalny rozdział funkcji regulacyjnych od działalności związanej z wykonywaniem prawa własności lub kontroli. 3. Państwa członkowskie zapewniają, aby krajowe organy regulacyjne wykonywały swoje uprawnienia w sposób bezstronny, przejrzysty i terminowy. Państwa członkowskie zapewniają, aby krajowe organy regulacyjne posiadały wystarczające zasoby finansowe i ludzkie do wykonywania przydzielonych im zadań. 3a. Bez uszczerbku dla przepisów ust. 4 i 5 krajowe organy regulacyjne odpowiedzialne za regulację rynku ex ante lub rozstrzyganie sporów między przedsiębiorstwami […] działają niezależnie i nie występują o instrukcje do żadnego innego podmiotu ani nie przyjmują takich instrukcji w związku z wykonywaniem tych zadań, przydzielonych im na podstawie prawa krajowego wdrażającego prawo wspólnotowe. Nie wyklucza to nadzoru zgodnie z krajowym prawem konstytucyjnym […]. […] Państwa członkowskie zapewniają, aby krajowe organy regulacyjne, o których mowa w akapicie pierwszym, miały oddzielne budżety roczne. Budżety te są podawane do wiadomości publicznej. Państwa członkowskie zapewniają również, aby krajowe organy regulacyjne miały odpowiednie zasoby finansowe i ludzkie umożliwiające im aktywne uczestnictwo w pracach Organu Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej (BEREC) [powołanego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1211/2009 z dnia 25 listopada 2009 r. ustanawiającym Organ Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej (BEREC) oraz Urząd (Dz.U. 2009, L 337, s. 1)] i przyczynianie się do realizowanych przez niego funkcji. […]”
49

Co więcej, na podstawie art. 273 dyrektywy VAT państwa członkowskie są uprawnione do nakładania obowiązków, które uznają one za konieczne do zapewnienia prawidłowego poboru podatku VAT i zapobiegania oszustwom podatkowym. Niemniej jednak środki, jakie państwa członkowskie mają możliwość przyjmować na podstawie tego przepisu, nie mogą wykraczać poza to, co konieczne dla osiągnięcia tych celów. Środki te nie mogą wobec tego być wykorzystywane w sposób regularnie uniemożliwiający skorzystanie z prawa do odliczenia podatku VAT i naruszający tym samym neutralność tego podatku (zob. podobnie wyroki: z dnia 8 maja 2008 r., Ecotrade, C‑95/07 i C‑96/07, EU:C:2008:267, pkt 66; a także z dnia 21 czerwca 2012 r., Mahagében i Dávid, C‑80/11 i C‑142/11, EU:C:2012:373, pkt 57 i przytoczone tam orzecznictwo).
17

Artykuł 4 tego rozporządzenia, zatytułowany „Właściwe organy”, stanowi: „1. Każde państwo członkowskie wyznacza właściwe organy i jednolity urząd łącznikowy odpowiedzialne za stosowanie tego rozporządzenia. 2. Każde państwo członkowskie może, jeżeli jest to konieczne do wypełnienia zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia, wyznaczyć inne organy publiczne. Może ono również wskazać podmioty mające interes prawny w zaprzestaniu lub zakazie naruszeń wewnątrzwspólnotowych zgodnie z art. 8 ust. 3. 3. Każdy właściwy organ, z zastrzeżeniem ust. 4, posiada uprawnienia w zakresie dochodzenia oraz uprawnienia do egzekwowania przepisów prawnych niezbędne do stosowania niniejszego rozporządzenia i wykonuje je zgodnie z prawem krajowym. 4. Właściwe organy mogą wykonywać uprawnienia, o których mowa w ust. 3, zgodnie z prawem krajowym: a) bezpośrednio na mocy własnych uprawnień lub pod nadzorem organów sądowych; albo b) przez wniesienie powództwa do sądów uprawnionych do wydawania niezbędnych decyzji, w tym, gdy zachodzi potrzeba, przez wniesienie środka odwoławczego, jeżeli wniosek o wydanie niezbędnej decyzji został oddalony. 5. W zakresie, w jakim właściwe organy wykonują swoje uprawnienia poprzez wniesienie powództwa do sądów, zgodnie z ust. 4 lit. b), sądy te uprawnione są do wydawania niezbędnych decyzji. 6. Uprawnienia, o których mowa w ust. 3, są wykonywane jedynie w przypadku zaistnienia uzasadnionego podejrzenia naruszenia wewnątrzwspólnotowego i obejmują co najmniej prawo do: a) dostępu do wszelkich odpowiednich dokumentów, w jakiejkolwiek formie, związanych z naruszeniem wewnątrzwspólnotowym; b) żądania od dowolnych osób udzielenia odpowiednich informacji mających związek z naruszeniem wewnątrzwspólnotowym; c) przeprowadzania niezbędnych kontroli na miejscu; d) pisemnego wezwania danego sprzedawcy lub dostawcy do zaprzestania naruszeń wewnątrzwspólnotowych; e) otrzymania od sprzedawcy lub dostawcy odpowiedzialnego za naruszenia wewnątrzwspólnotowe zobowiązania do zaprzestania naruszenia wewnątrzwspólnotowego i, w razie potrzeby, do opublikowania tego zobowiązania; f) żądania zaprzestania lub zakazu wszelkich naruszeń wewnątrzwspólnotowych i, w razie potrzeby, opublikowania wydanych decyzji; g) żądania od przegrywających pozwanych dokonywania świadczeń pieniężnych na rzecz skarbu państwa lub na rzecz dowolnego beneficjenta wskazanego lub określonego w prawie krajowym w przypadku niedopełnienia obowiązków wynikających z decyzji. […]”.
35

Osoba zgłaszająca swoją kandydaturę do pracy w okolicznościach takich, jakie zostały opisane w pkt 29 niniejszego wyroku, nie dąży w sposób oczywisty do uzyskania pracy, o którą formalnie się ubiega. Nie może w rezultacie powoływać się na ochronę gwarantowaną przez dyrektywy 2000/78 i 2006/54. Przeciwna wykładania byłaby niezgodna z celem, do którego zmierzają te dyrektywy, polegającym na zapewnieniu każdej osobie równego traktowania „w dziedzinie zatrudnienia i pracy” z zagwarantowaniem jej skutecznej ochrony przed pewnymi rodzajami dyskryminacji, w szczególności w odniesieniu do „dostępu do zatrudnienia”.
12

Artykuł 11 dyrektywy 2008/98, zatytułowany „Ponowne wykorzystanie i recykling”, stanowi w ust. 2 i 3: „2. Aby dostosować się do celów niniejszej dyrektywy oraz przybliżyć do celu, jakim jest europejskie społeczeństwo recyklingu o wysokiej wydajności zasobów, państwa członkowskie przyjmują wszelkie niezbędne środki służące realizacji następujących celów: […] b) do 2020 r. przygotowanie do ponownego wykorzystania, recykling i inneh sposoby odzyskiwania materiałów, w tym wypełnianie wyrobisk, gdzie odpady zastępują inne materiały, w odniesieniu do innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych, z wyjątkiem materiału występującego w stanie naturalnym zgodnie z definicją zawartą w kategorii 17 05 04 Europejskiego katalogu odpadów, zostaną zwiększone wagowo do minimum 70%. 3. Komisja ustanowi szczegółowe przepisy dotyczące stosowania i metod obliczeń w odniesieniu do weryfikacji zgodności z celami określonymi w ust. 2 niniejszego artykułu, z uwzględnieniem rozporządzenia (WE) nr 2150/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2002 r. w sprawie statystyk odpadów [Dz.U. 2002, L 332, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 15, t. 7, s. 257]. Mogą one obejmować okresy przejściowe dla państw członkowskich, które w roku 2008 osiągnęły poziom niższy niż 5% recyklingu w którejkolwiek z kategorii odpadów, o których mowa w ust. 2. Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy poprzez jej uzupełnienie, są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 39 ust. 2 niniejszej dyrektywy”.
29

Wprawdzie w pkt 38 wyroku z dnia 26 października 2006 r., Mostaza Claro (C‑168/05, EU:C:2006:675) Trybunał uznał, że co do zasady z uwagi na rodzaj i wagę interesu publicznego stanowiącego podstawę ochrony udzielonej konsumentom w przepisach dyrektywy 93/13 może być zasadne nawet to, by sąd krajowy zobowiązany był do zbadania z urzędu, czy dane warunki umowne mają charakter nieuczciwy, i by dokonawszy takiego badania, zniwelował brak równowagi między konsumentem a przedsiębiorcą. Niemniej w owym wyroku Trybunał nie wyciągnął konsekwencji z tego stwierdzenia, ponieważ miał rozstrzygnąć kwestię, czy konsument może podnosić zarzut bezskuteczności zapisu na sąd polubowny po raz pierwszy przed sądem krajowym, przed którym toczy się postępowanie o uchylenie wyroku sądu polubownego.
11

Artykuł 250 ust. 1 dyrektywy VAT stanowi: „Każdy podatnik składa deklarację [podatku] VAT zawierającą wszystkie informacje potrzebne do obliczenia kwoty wymagalnego podatku oraz kwoty należnych odliczeń, włączając w to, o ile jest to niezbędne do ustalenia podstawy opodatkowania, całkowitą wartość transakcji odnoszących się do tego podatku i do tych odliczeń oraz wartość transakcji zwolnionych”.
25

Jeżeli, tak jak w niniejszym wypadku, sąd orzekający w sprawach unijnych znaków towarowych stwierdzi w ramach wykonywania powyższej kompetencji, że używanie oznaczenia stwarza prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do unijnego znaku towarowego na części terytorium Unii, podczas gdy w innej części Unii to samo używanie nie powoduje powstania takiego prawdopodobieństwa, to sąd ten nie może uznać, iż nie doszło do naruszenia praw wyłącznych przysługujących z tytułu tego znaku. Przeciwnie, jego obowiązkiem jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia pełnionej przez ten znak funkcji wskazywania pochodzenia, a w konsekwencji do naruszenia przysługujących z tytułu tego znaku praw wyłącznych.
Artykuł 71 septies LDA stanowi:

„1. Autorzy i producenci fonogramów, jak też pierwotni producenci utworów audiowizualnych, artyści wykonawcy oraz producenci wideogramów i ich następcy prawni mają prawo do rekompensaty za zwielokrotnianie fonogramów i wideogramów na prywatny użytek, o którym mowa w art. 71 sexies. Rzeczona rekompensata stanowi, jeżeli chodzi o urządzenia przeznaczone wyłącznie do rejestracji analogowej lub cyfrowej fonogramów lub wideogramów, odsetek ceny uiszczonej sprzedawcy przez nabywcę końcowego, który to odsetek dla urządzeń i nośników wielofunkcyjnych jest obliczany na podstawie ceny urządzenia o cechach odpowiadających cechom wewnętrznego elementu przeznaczonego do rejestracji lub, gdy nie będzie to możliwe, na podstawie stałej kwoty od urządzenia i nośnika. Dla nośników zapisu audio i wideo, takich jak nośniki analogowe, nośniki cyfrowe, pamięci stałe lub przenośne przeznaczone do rejestracji fonogramów lub wideogramów, rekompensata stanowi kwotę współmierną do możliwości rejestracyjnych tych nośników. Dla zdalnych systemów rejestracji wideo rekompensata, o której mowa w niniejszym ustępie, należy się od podmiotu, który świadczy usługę, i jest proporcjonalna do wynagrodzenia otrzymanego za świadczenie samej usługi.

2. Rekompensata, o której mowa w ust. 1, jest określana, zgodnie z przepisami [Unii] i w każdym razie z uwzględnieniem praw do zwielokrotniania, w dekrecie ministra dziedzictwa kulturowego i działalności kulturalnej [MIBAC] przyjętym do dnia 31 grudnia 2009 r. w porozumieniu z komitetem wskazanym w art. 190 i najbardziej reprezentatywnymi stowarzyszeniami środowiska producentów urządzeń i nośników, o których mowa w ust. 1. W celu określenia rekompensaty uwzględnia się zastosowanie lub brak zastosowania środków technologicznych, o których mowa w art. 102 quater, jak również odmienne oddziaływanie kopii cyfrowej w stosunku do kopii analogowej. Dekret podlega aktualizacji co trzy lata.

3. Rekompensata należy się od tego, kto wytwarza lub importuje na terytorium państwa w celach zarobkowych urządzenia i nośniki wskazane w ust. 1. Co trzy miesiące podmioty te powinny złożyć do [SIAE] deklarację zawierającą wskazanie dokonanych sprzedaży i należne rekompensaty, które należy uiścić w tym samym terminie. W wypadku braku zapłaty rekompensaty dystrybutor urządzeń lub nośników zapisu jest solidarnie odpowiedzialny za tę zapłatę […]”.
19

Paragraf 3 ust. 3 i 4 tego rozporządzenia stanowi: „3. Informacje przewidziane w ust. 1 umieszcza się na opakowaniu jednostkowym lub na załączonej do niego etykiecie w widocznym miejscu w języku niemieckim, tak by były łatwo zrozumiałe, wyraźnie czytelne i nie ścierały się. Informacje przewidziane w ust. 1 mogą być podawane również w innym łatwo zrozumiałym języku, o ile konsument nie będzie przez to gorzej poinformowany. Nie można ich zakrywać lub oddzielać innymi informacjami lub elementami graficznymi; informacje przewidziane w ust. 1 pkt 1, 4 i 5 i dane ilościowe przewidziane w § 43 ust. 1 ustawy o wprowadzaniu do obrotu i udostępnianiu urządzeń pomiarowych, ich zastosowaniu i kalibracji oraz o opakowaniach jednostkowych należy wpisać w tym samym polu widzenia. 4. W drodze odstępstwa od ust. 3: 1) informacje przewidziane w ust. 1 dotyczące: a) porcjowanych dań gotowych do spożycia, które są przeznaczone do przekazania zakładom zbiorowego żywienia celem spożycia na miejscu, b) opakowań jednostkowych przeznaczonych do wprowadzenia do obrotu pod nazwiskiem lub firmą sprzedawcy mającego siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub innym państwie będącym stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, przy przekazaniu temu sprzedawcy, c) paczkowanych środków spożywczych przeznaczonych do dostarczenia konsumentowi w rozumieniu § 1 ust. 1 zdanie drugie, w celu przygotowania, przetwarzania, dzielenia lub krojenia na kawałki, […] […] mogą znajdować się w dokumentach handlowych odnoszących się do tych środków spożywczych, jeżeli można zagwarantować, że takie dokumenty, zawierające wszystkie informacje z zakresu etykietowania, albo towarzyszą środkom spożywczym, do których się odnoszą, albo zostały przesłane przed dostawą bądź też w momencie dostawy. W wypadku pkt 1 lit. b) i c) informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2 i 4, umieszcza się również na opakowaniu zbiorczym środków spożywczych. W wypadku ust. 2 pkt 3 informacje przewidziane w ust. 1 pkt 1 i 4 nie mogą znajdować się w tym samym polu widzenia”.
47

Tymczasem z orzecznictwa Trybunału wynika, że w zakresie, w jakim normy regulujące sposób kształtowania się woli instytucji Unii ustanowione są przez traktaty i nie pozostają do dyspozycji ani państw członkowskich, ani samych instytucji, jedynie traktaty mogą – w szczególnych przypadkach – upoważnić instytucję do zmiany ustanowionej w nich procedury decyzyjnej. Zatem uznanie, że instytucja ma możliwość wprowadzania wtórnych podstaw prawnych pozwalających na przyjmowanie aktów ustawodawczych lub środków wykonawczych – niezależnie od tego, czy zmierzałyby one do usztywnienia, czy też do złagodzenia trybu wydawania aktu – oznaczałoby przyznanie jej uprawnień prawodawczych wykraczających poza to, co przewidują traktaty (zob. wyrok z dnia 10 września 2015 r., Parlament/Rada, C‑363/14, EU:C:2015:579, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo).
13

Rząd belgijski podnosi, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest niedopuszczalny, gdyż, po pierwsze, art. 7 ust. 2 bis pkt 1 ustawy o ochronie zdrowia nie ma związku z przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, ponieważ ceny sprzedaży detalicznej wyrobów tytoniowych w Belgii są regulowane przez inne przepisy prawa belgijskiego. Po drugie, utrzymuje on, że wykładnia dyrektywy 2011/64 nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sporu, ponieważ wspomniany art. 7 ust. 2 bis pkt 1 nie ma na celu transpozycji tej dyrektywy do prawa belgijskiego. Po trzecie, uważa, że postanowienie odsyłające nie spełnia wymogów określonych w art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem, gdyż nie zawiera wystarczających informacji na temat stanu faktycznego i prawnego tego sporu ani przedstawienia dokładnych powodów, które skłoniły sąd odsyłający do zastanawiania się nad wykładnią przepisów prawa Unii. Rząd francuski również wyraża wątpliwości co do dopuszczalności tego wniosku.
1)

Poprzez nieprawidłowe stosowanie dyrektywy 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania w odniesieniu do elektrowni w Aberthaw (Zjednoczone Królestwo) Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom spoczywającym na nim na mocy art. 4 ust. 3 tej dyrektywy w związku z częścią A załącznika VI do tego aktu.
28

Zgodnie z art. 6 ust. 1 załącznika A zawartego w załączniku I do rozporządzenia nr 1371/2007 przez zawarcie umowy przewozu przewoźnik zobowiązuje się do przewiezienia podróżnego oraz, odpowiednio, jego bagażu i pojazdów do miejsca przeznaczenia. Przepis ten także opiera się na założeniu, że uprzednio została zawarta umowa przewozu, lecz nie zawiera bliższych wskazówek co do sposobu, w jaki ma ona zostać zawarta.
6

Artykuł 18 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1386/2002 z dnia 29 lipca 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 1164/94 w zakresie systemów zarządzania i kontroli pomocy przyznanej z Funduszu Spójności i procedury dokonywania korekt finansowych (Dz.U. 2002, L 201, s. 5 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 14, t. 1, s. 162) ma następujące brzmienie: „1. Okres czasu, w którym dane państwo członkowskie może odpowiedzieć na żądanie zgodnie z art. H ust. 1 akapit pierwszy załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1164/94, dostarczając swój komentarz, wynosi dwa miesiące, z wyjątkiem przypadków należycie uzasadnionych, dla których dłuższy okres może zostać uzgodniony z Komisją. 2. W przypadku gdy Komisja proponuje korekty finansowe na podstawie ekstrapolacji lub według stawki ryczałtowej, państwo członkowskie otrzymuje możliwość wykazania, poprzez zbadanie przedmiotowych dokumentów, że rzeczywisty zakres nieprawidłowości jest mniejszy niż wynika to z oceny Komisji. W porozumieniu z Komisją państwo członkowskie może ograniczyć zakres tych badań do odpowiedniej proporcji lub wyrywkowo na podstawie przedmiotowych dokumentów. Z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków, czas przeznaczony na te badania nie może przekroczyć okresu kolejnych dwóch miesięcy po dwumiesięcznym okresie określonym w ust. 1. Wyniki tych badań sprawdzane są w sposób określony w art. H ust. 1 akapit drugi załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1164/94. Komisja uwzględnia wszelkie dowody dostarczone w terminie przez państwo członkowskie. 3. W każdym przypadku gdy państwo członkowskie zgłasza zastrzeżenia do uwag poczynionych przez Komisję i zgodnie z art. H ust. 1 akapit drugi załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1164/94, ma miejsce przesłuchanie, od daty którego rozpoczyna się trzymiesięczny okres, w którym Komisja może wydać decyzję zgodnie z art. H ust. 2 załącznika II do tego rozporządzenia”.
27

Jeśli chodzi o podniesioną kwestię to z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, iż pytania dotyczące wykładni prawa Unii, z którymi zwrócił się do Trybunału sąd krajowy w ramach stanu prawnego i faktycznego, za których ustalenie jest on odpowiedzialny, przy czym prawidłowość tych ustaleń nie podlega ocenie Trybunału, korzystają z domniemania, iż mają one znaczenie dla sprawy. Odmowa wydania przez Trybunał orzeczenia w trybie prejudycjalnym, o które wnioskował sąd krajowy, jest możliwa tylko wtedy, gdy jest oczywiste, że wykładnia prawa Unii, o którą się do niego zwrócono, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub z przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, gdy problem jest natury hipotetycznej bądź gdy Trybunał nie dysponuje informacjami w zakresie stanu faktycznego lub prawnego niezbędnymi do udzielenia użytecznej odpowiedzi na pytania, które zostały mu zadane (wyrok z dnia 7 kwietnia 2016 r., KA Finanz, C‑483/14, EU:C:2016:205, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo).
11

To peri diasosis me idia mesa tis Trapezas Kyprou Dimosias Etaireias Ltd Diatagma tou 2013, Kanonistiki Dioikitiki Praxi No. 103 [dekret z 2013 r. w sprawie uzdrowienia Trapeza Kyprou Dimosia Etaireia Ltd za pomocą środków własnych, administracyjny akt regulacyjny nr 103, zwany dalej „dekretem nr 103”, EE, załącznik III (I), nr 4645 z dnia 29 marca 2013 r., s. 769, zwany dalej „dekretem nr 103”] przewiduje rekapitalizację Trapeza Kyprou Dimosia Etaireia Ltd (zwanego dalej „Bank of Cyprus”) na koszt w szczególności jego deponentów niemających gwarancji, akcjonariuszy i wierzycieli obligacyjnych w celu umożliwienia mu dalszego świadczenia usług bankowych. Depozyty, które nie są gwarantowane, zostały zatem przekształcone w akcje Bank of Cyprus (37,5% każdego niegwarantowanego depozytu), w papiery wartościowe podlegające przekształceniu przez Bank of Cyprus bądź w akcje, bądź w depozyty (22,5% każdego niegwarantowanego depozytu) oraz w papiery wartościowe, które mogą zostać przekształcone w depozyty przez BCC (40% każdego niegwarantowanego depozytu). Dekret ten, zgodnie z jego art. 10, wszedł w życie w dniu 29 marca 2013 r. o godzinie 6.00.
21

Po drugie, w wypadku dostawy towaru, który podatnik pragnie wykorzystywać zarówno do celów działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, jak też do celów prywatnych „niezwiązanych z działalnością przedsiębiorstwa”, w rozumieniu art. 6 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy, może on zaliczyć to dobro w całości do swojego przedsiębiorstwa i na podstawie tego zaliczenia mieć pełne prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT. Powinien on jednak uiścić podatek VAT podlegający zapłacie w związku z korzystaniem z tego dobra do celów niezwiązanych z działalnością jego przedsiębiorstwa, jak wynika to między innymi z wyroku z dnia 23 kwietnia 2009 r., Puffer (C‑460/07, EU:C:2009:254, pkt 39).
53

Ponadto, z art. 8 ust. 2 lit. a) i art. 8 ust. 4 dyrektywy ramowej w związku z art. 1 ust. 1 i art. 8 ust. 4 dyrektywy o dostępie, który to artykuł odwołuje się do art. 8 dyrektywy ramowej, wynika, że przy wspieraniu konkurencji KOR powinny zapewnić maksymalne korzyści użytkownikom końcowym i konsumentom, w szczególności jeżeli chodzi o różnorodność i o ceny, oraz powinny promować interesy obywateli Unii. Co więcej, przy nakładaniu mechanizmów uzyskiwania zwrotu kosztów zgodnie z art. 13 ust. 2 dyrektywy o dostępie, organy te powinny zapewnić w szczególności, by mechanizm ów zmierzał do maksymalizacji korzyści konsumenta.
60

Jednakże to na sądzie odsyłającym, a nie na Trybunale, ciąży obowiązek zbadania, czy dane państwo członkowskie przyjęło wszelkie niezbędne przepisy, pozwalające mu na zagwarantowanie prawa do skutecznej ochrony sądowej przy poszanowaniu zasad równoważności i skuteczności (zob. podobnie w szczególności wyroki: z dnia 15 kwietnia 2008 r., Impact, C‑268/06, EU:C:2008:223, pkt 43–55; z dnia 23 kwietnia 2009 r., Angelidaki i in., od C‑378/07 do C‑380/07, EU:C:2009:250, pkt 176; a także postanowienia: z dnia 12 czerwca 2008 r., Vassilakis i in., C‑364/07, niepublikowane, EU:C:2008:346, pkt 149; z dnia 24 kwietnia 2009 r., Koukou, C‑519/08, niepublikowane, EU:C:2009:269, pkt 101).