ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wdrożenie zasady zgodności między skargą a zażaleniem, jak również jej kontrola przez sąd Unii powinny gwarantować całkowite poszanowanie równocześnie z jednej strony zasady skutecznej ochrony sądowej, która stanowi wyrażoną w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zasadę ogólną prawa Unii, aby zainteresowany mógł skutecznie podważyć niekorzystną dla niego decyzję organu powołującego, a z drugiej strony zasady pewności prawa, aby wspomniany organ już na etapie zażalenia był w stanie poznać formułowane przez zainteresowanego pod adresem podważanej decyzji uwagi krytyczne. Tym samym o ile niezmienność przedmiotu i podstawy sporu między zażaleniem i skargą jest konieczna do umożliwienia ugodowego rozstrzygnięcia rozbieżności poprzez informowanie organu powołującego począwszy od etapu złożenia zażalenia o krytycznych uwagach zainteresowanego, o tyle wykładnia tych pojęć nie może prowadzić do ograniczenia możliwości skutecznego kwestionowania przez zainteresowanego niekorzystnej dla niego decyzji. Jest to powód, dla którego pojęcie przedmiotu sporu, które odpowiada żądaniom zainteresowanego, jak również pojęcie podstawy sporu, które odpowiada prawnej i faktycznej podstawie tych żądań, nie powinny podlegać ścisłej wykładni.

W tym kontekście sama zmiana podstawy prawnej jednego z zarzutów nie wystarczy do zakwalifikowania jego podstawy jako nowej. Kilka podstaw prawnych może bowiem wspierać jedno i to samo żądanie, a tym samym jedną i tę samą podstawę sporu. Innymi słowy, okoliczność powołania się w skardze na naruszenie konkretnego przepisu, który nie został powołany w zażaleniu, niekoniecznie oznacza, że podstawa tego sporu została z tego względu zmieniona. Należy bowiem przywiązywać wagę do treści wspomnianej podstawy, a nie wyłącznie do brzmienia jej podstaw prawnych, ponieważ sąd Unii musi sprawdzić, czy istnieje ścisły związek między tymi podstawami i czy są one zasadniczo powiązane z tymi samymi roszczeniami.

(zob. pkt 57–60)

Odesłanie

Sąd, ww. wyrok Komisja/Moschonaki, pkt 82–85
Wyrok Sądu (trzecia izba) z dnia 18 stycznia 2017 r. – Andersen / Komisja

(sprawa T‑92/11 RENV)

Pomoc państwa – Transport kolejowy – Pomoc przyznana przez władze duńskie na rzecz przedsiębiorstwa publicznego Danske Statsbaner – Umowy o świadczenie usług publicznych w zakresie kolejowego transportu pasażerów między Kopenhagą a Ystad – Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym pod pewnymi warunkami – Stosowanie przepisów prawa materialnego w czasie – Usługa w ogólnym interesie gospodarczym – Oczywisty błąd w ocenie

1. Skarga o stwierdzenie nieważności–Zarzuty–Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych–Brak lub niewystarczający charakter uzasadnienia–Badanie z urzędu przez sąd (art. 263 TFUE, 296 TFUE) (zob. pkt 40)

2. Akty instytucji–Uzasadnienie–Obowiązek–Zakres (art. 296 TFUE) (zob. pkt 41)

3. Prawo Unii Europejskiej–Zasady–Prawo do obrony–Zasada kontradyktoryjności–Przestrzeganie w ramach postępowania sądowego–Zakres–Zarzut prawny uwzględniony z urzędu bez wezwania stron do przedstawienia uwag–Naruszenie (regulamin postępowania przed Sądem, art. 113) (zob. pkt 45)

4. Konkurencja–Przedsiębiorstwa zobowiązane do zarządzania usługami w ogólnym interesie gospodarczym–Definicja usług w ogólnym interesie gospodarczym–Uprawnienia dyskrecjonalne państw członkowskich–Granice–Kontrola Komisji ograniczona do przypadku oczywistego błędu (art. 106 ust. 2 TFUE) (zob. pkt 56)

5. Pomoc przyznawana przez państwa–Badanie przez Komisję–Zakres (art. 107 TFUE) (zob. pkt 57)

6. Pomoc przyznawana przez państwa–Zakaz–Odstępstwa–Pomoc, która może być uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym–Pomoc służąca realizacji celów interesu ogólnego [art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE] (zob. pkt 69)

Przedmiot

Żądanie, oparte na art. 263 TFUE, zmierzające do stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji 2011/3/UE z dnia 24 lutego 2010 r. w sprawie umów o świadczenie usług publicznych w zakresie transportu zawartych pomiędzy duńskim ministerstwem transportu a Danske Statsbaner [pomoc państwa C 41/08 (ex NN 35/08)] (Dz.U. 2011, L 7, s. 1).

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność art. 1 akapit drugi decyzji Komisji 2011/3/UE z dnia 24 lutego 2010 r. w sprawie umów o świadczenie usług publicznych w zakresie transportu zawartych pomiędzy duńskim ministerstwem transportu a Danske Statsbaner [pomoc państwa C 41/08 (ex NN 35/08)] w zakresie, w jakim dotyczy płatności z dnia 21 grudnia 2009 r.

2) W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.
Co do zasady przedsiębiorstwo nie ma legitymacji do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zakazującej wprowadzenia systemu pomocy sektorowej, jeżeli decyzja ta dotyczy przedsiębiorstwa wyłącznie z powodu jego przynależności do tego sektora oraz posiadanego przez nie charakteru potencjalnego beneficjenta wspomnianego systemu pomocy. Natomiast w sytuacji gdy ta decyzja Komisji dotyczy grupy osób, które zostały zidentyfikowane lub mogą zostać zidentyfikowane w chwili wydania tego aktu ze względu na określone cechy właściwe członkom tej grupy, ów akt może dotyczyć tych osób w sposób indywidualny, ponieważ należą one do ograniczonego kręgu podmiotów gospodarczych.

I tak przedsiębiorstwo, któremu przysługuje prawo nabyte do uzyskania korzyści podatkowej na podstawie uregulowania krajowego zakwalifikowanego jako pomoc państwa w decyzji zakazującej wprowadzenia systemu pomocy sektorowej, winno zostać uznane za należące do ograniczonego kręgu podmiotów gospodarczych, które zostały zidentyfikowane lub przynajmniej mogły być zidentyfikowane w chwili wydania tej decyzji w rozumieniu wyroku z dnia 15 lipca 1963 r., Plaumann/Komisja, 25/62. Wniosku tego nie podważa fakt, że w następstwie decyzji Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, po wydaniu decyzji zakazującej wprowadzenia systemu pomocy sektorowej, władze krajowe podjęły środki zmierzające do zaprzestania stosowania danego uregulowania krajowego.

Ponadto elementy, które w świetle orzecznictwa uzasadniają istnienie indywidualnego oddziaływania w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE, nie muszą być tożsame z elementami świadczącymi o istnieniu pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

(por. pkt 61, 62, 70, 71, 76, 77)
Co do zasady przedsiębiorstwo nie ma legitymacji do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zakazującej wprowadzenia systemu pomocy sektorowej, jeżeli decyzja ta dotyczy przedsiębiorstwa wyłącznie z powodu jego przynależności do tego sektora oraz posiadanego przez nie charakteru potencjalnego beneficjenta wspomnianego systemu pomocy. Natomiast w sytuacji gdy ta decyzja Komisji dotyczy grupy osób, które zostały zidentyfikowane lub mogą zostać zidentyfikowane w chwili wydania tego aktu ze względu na określone cechy właściwe członkom tej grupy, ów akt może dotyczyć tych osób w sposób indywidualny, ponieważ należą one do ograniczonego kręgu podmiotów gospodarczych.

I tak przedsiębiorstwo, któremu przysługuje prawo nabyte do uzyskania korzyści podatkowej na podstawie uregulowania krajowego zakwalifikowanego jako pomoc państwa w decyzji zakazującej wprowadzenia systemu pomocy sektorowej, winno zostać uznane za należące do ograniczonego kręgu podmiotów gospodarczych, które zostały zidentyfikowane lub przynajmniej mogły być zidentyfikowane w chwili wydania tej decyzji w rozumieniu wyroku z dnia 15 lipca 1963 r., Plaumann/Komisja, 25/62. Wniosku tego nie podważa fakt, że w następstwie decyzji Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, po wydaniu decyzji zakazującej wprowadzenia systemu pomocy sektorowej, władze krajowe podjęły środki zmierzające do zaprzestania stosowania danego uregulowania krajowego.

Ponadto elementy, które w świetle orzecznictwa uzasadniają istnienie indywidualnego oddziaływania w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE, nie muszą być tożsame z elementami świadczącymi o istnieniu pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

(por. pkt 55, 56, 64, 65, 70, 71)
W sytuacji gdy Komisja bada sprawozdania z wyceny sporządzone po dokonaniu transakcji sprzedaży w celu określenia, czy cena sprzedaży dobra nie mogłaby zostać uzyskana przez nabywcę w normalnych warunkach rynkowych, ciąży na niej obowiązek porównania rzeczywiście zapłaconej ceny sprzedaży z cenami przedstawionymi w tych sprawozdaniach oraz ustalenia, czy różnią się one od siebie na tyle, aby należało stwierdzić zaistnienie korzyści. Metoda ta umożliwia uwzględnienie elementu losowości, który może wpływać na ustalanie takich cen rynkowych, ze względu na jego retrospekcyjny charakter.

Poza tym chociaż Komisja może – nie mając jednak takiego obowiązku – przeprowadzić konsultacje z zewnętrznymi rzeczoznawcami, to nie zwalnia jej to jednak z oceny ich prac. To na Komisji – a nie na tych rzeczoznawcach – ciąży bowiem podlegająca kontroli sądu Unii wyłączna i główna odpowiedzialność za zapewnienie przestrzegania art. 107 TFUE oraz wykonanie art. 108 TFUE. Komisja nie jest zatem zobowiązana do ślepego uwzględniania wyników przedstawionych przez rzeczoznawców w sprawozdaniu, lecz ma ona obowiązek zweryfikowania i dokonania oceny prac wspomnianych rzeczoznawców.

(por. pkt 90, 91, 105)
29

Co się tyczy podniesionego braku związku przyczynowego między nieprawidłowym funkcjonowaniem wprowadzonego przez wyznaczonego pełnomocnika systemu monitorowania terminów a nieprzedłużeniem w wymaganym terminie rejestracji rozpatrywanego znaku towarowego (zob. pkt 21 powyżej), skarżąca kładzie nacisk na okoliczność, że rzeczony znak towarowy pokrywa się z jej nazwą handlową i że został on ponownie zgłoszony jako wspólnotowy znak towarowy w dniu 30 marca 2010 r., a więc już tydzień po wysłaniu zawiadomienia o wykreśleniu go z rejestru wspólnotowych znaków towarowych. Założenie Izby Odwoławczej, zgodnie z którym nic nie wskazuje na to, że skarżąca przekazałaby instrukcje dotyczące przedłużenia rejestracji rozpatrywanego znaku towarowego, gdyby została poinformowana przez swego wyznaczonego pełnomocnika o tym, że rejestracja wkrótce wygaśnie, jest zatem całkowicie nieprawdziwe. Wręcz przeciwnie – skarżąca twierdzi, że w razie wątpliwości jej wyznaczony pełnomocnik, który reprezentuje ją we wszystkich dziedzinach ochrony własności intelektualnej, czuwałby nad przedłużeniem rejestracji rozpatrywanego znaku towarowego nawet w przypadku nieotrzymania konkretnych instrukcji w tym względzie oraz że zareagowałby on inaczej tylko w razie otrzymania wyraźnej instrukcji w przedmiocie niedokonania przedłużenia.
34

Co do argumentu skarżącej dotyczącego tego, że używała ona oznaczenia BIGA w państwach Beneluksu, zanim na tym samym terytorium było używane zakwestionowane oznaczenie, nie może on wzruszyć domniemania istnienia dobrej wiary interwenienta w chwili dokonywania zgłoszenia. Nawet bowiem przy założeniu wykazania tej okoliczności nie podważa ona ustalenia, że zakwestionowany znak towarowy był stworzony i używany w stosunkach handlowych przed znakiem towarowym skarżącej. Zresztą, jak to wskazała Izba Odwoławcza w pkt 26 zaskarżonej decyzji, nic nie stało co do zasady na przeszkodzie, by skarżąca zarejestrowała znak towarowy BIGA zarówno na szczeblu krajowym, jak i na szczeblu Beneluksu lub na szczeblu wspólnotowym, co mogłoby ją uchronić przed zarejestrowaniem zakwestionowanego znaku towarowego jako wspólnotowego znaku towarowego.
11

Skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej, iż ta dokonała wykładni zawężającej art. 34 rozporządzenia nr 207/2009. W rezultacie Izba Odwoławcza dokonała wykładni tego przepisu bez uwzględnienia kontekstu, w który się on wpisuje, to jest systemu ochrony znaków towarowych przed prawdopodobieństwem wprowadzenia odbiorców w błąd w odniesieniu do znaków identycznych lub podobnych. W tym względzie Izba Odwoławcza powinna była uwzględnić fakt, że elementy słowne „justing” wspólnotowego znaku towarowego oraz wcześniejszego krajowego znaku towarowego są identyczne, a fakt, iż w przypadku obu znaków towarowych zostały użyte odmienne czcionki drukarskie, nie może podważyć tego ustalenia. Ponadto towary objęte omawianymi znakami towarowymi są bez wątpienia identyczne, co nie powinno być kwestionowane przez Izbę Odwoławczą. Wreszcie co się tyczy elementów graficznych omawianych znaków towarowych, ich różnice winny być postrzegane w kontekście „procesu graficznej ewolucji”, jakiemu poddano wcześniejszy krajowy znak towarowy, który to proces nie wpłynął w żaden sposób na „niepowtarzalność znaku towarowego”, która nie uległa zatem żadnej zmianie.
Wyrok Sądu (czwarta izba) z dnia 12 czerwca 2012 r. – Stichting Regionaal Opleidingencentrum van Amsterdam przeciwko OHIM – Investimust (COLLEGE)

(sprawa T-165/11)

Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny wspólnotowy znak towarowy COLLEGE – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru opisowego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009

Wspólnotowy znak towarowy – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Rejestracja z naruszeniem art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c), art. 52 ust. 1 lit. a)] (por. pkt 21, 22, 24–34, 37)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 stycznia 2011 r. (sprawa R 508/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Stichting Regionaal Opleidingencentrum van Amsterdam a Investimust SA

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
Wyrok Sądu (ósma izba) z dnia 24 maja 2012 r. – TMS Trademark-Schutzrechtsverwertungsgesellschaft przeciwko OHIM – Comercial Jacinto Parera (MAD)

(sprawa T‑152/11)

Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Graficzny wspólnotowy znak towarowy MAD – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Używanie znaku towarowego w postaci różniącej się co do elementów niewpływających na jego charakter odróżniający – Artykuł 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009

Wspólnotowy znak towarowy – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Podstawy wygaśnięcia – Brak rzeczywistego używania znaku towarowego – Zastosowanie znaku w innym kształcie przy wykorzystaniu elementów niezmieniających charakteru odróżniającego znaku [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 15 ust. 1 lit. a), art. 51 ust. 1 lit. a)] (por. pkt 77)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 grudnia 2010 r. (sprawa R 449/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy TMS Trademark-Schutzrechtsverwertungsgesellschaft mbH a Comercial Jacinto Parera, SA

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
Wyrok Sądu (trzecia izba) z dnia 22 maja 2012 r. – Sport Eybl & Sports Experts przeciwko OHIM – Seven (SEVEN SUMMITS)

(sprawa T‑179/11)

Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SEVEN SUMMITS – Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Seven – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Graficzne znaki towarowe SEVEN SUMMITS i Seven (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 22, 55–57, 62, 63, 71)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 stycznia 2011 r. (sprawa R 364/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Seven SpA a Sport Eybl & Sports Experts GmbH

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
20

Poza tym zgodnie z utrwalonym orzecznictwem określenie „należyta staranność wymagana przez okoliczności” zawarte w art. 81 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 wymaga wprowadzenia systemu wewnętrznych kontroli i monitorowania terminów, który co do zasady wyklucza nieumyślne uchybienie terminu, jak to przewidują wytyczne OHIM. Wynika stąd, że jedynie zdarzenia o wyjątkowym charakterze, a co za tym idzie – niedające się przewidzieć mimo zdobytego doświadczenia, mogą uzasadniać przywrócenie stanu poprzedniego (ww. wyrok w sprawie AURELIA, pkt 26).
94

W sprawie Wzór urządzenia komunikacyjnego argument strony skarżącej sprowadzał się zasadniczo do tego, że swoboda twórcy była ograniczona między innymi z konieczności dostosowania się do ogólnej tendencji występującej w dziedzinie wzornictwa (ww. w pkt 37 wyrok w sprawie Wzór urządzenia komunikacyjnego, pkt 52 in fine). Sąd oddalił ten argument, wskazując, że ogólna tendencja w dziedzinie wzornictwa ma znaczenie co najwyżej w związku z odbiorem estetycznym danego wzoru i może zatem ewentualnie wywoływać wpływ na sukces komercyjny produktu, w którym się zawiera (ww. w pkt 37 wyrok w sprawie Wzór urządzenia komunikacyjnego, pkt 58).
12

Pismem z dnia 25 października 2011 r. Komisja wyjaśniła, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 266 TFUE. Podniosła również, iż nie była zobowiązana do zapłaty odsetek za zwłokę ze względu na to, że „rozporządzenie finansowe z 1977 r.”, mające zastosowanie do rozpatrywanej pomocy finansowej i zmienione rozporządzeniem Rady (Euratom, EWWiS, EWG) nr 610/90 z dnia 13 marca 1990 r. zmieniającym rozporządzenie finansowe z dnia 21 grudnia 1977 r. mające zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 70, s. 1), nie przewiduje przepisów dotyczących zapłaty odsetek na rzecz beneficjentów. Podobnie rozporządzenie Komisji (Euratom, EWWiS, WE) nr 3418/93 z dnia 9 grudnia 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1977 r. (Dz.U. L 315, s. 1) weszło w życie zdaniem Komisji dopiero po zawarciu umowy o pomocy finansowej, a art. 94 ust. 1 owego rozporządzenia ma w każdym razie zastosowanie tylko do żądań zapłaty skierowanych przez Komisję, a nie do przypadków przeciwnych (zob. również tytuł XIV i art. 92 tego rozporządzenia). Ponadto rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1), a także rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 1605/2002 (Dz.U. L 357, s. 1) nie mają zastosowania do umów zawartych przed wejściem w życie tych rozporządzeń, które nastąpiło w dniu 1 stycznia 2003 r. Z orzecznictwa wynika jednakże wyraźnie, że Komisja ma obowiązek zapłacenia odsetek wyrównawczych zgodnie z wyrokiem stwierdzającym nieważność. Komisja zatem zdecydowała wypłacić odsetki obliczone zgodnie ze stopami procentowymi EBC i EIW w odniesieniu do każdej z transz łącznej kwoty podlegającej wypłacie zgodnie z obliczeniem przedstawionym w tabeli zawartej w załączniku do pisma. W tabeli tej Komisja obliczyła odsetki od każdej z transz wierzytelności określonej w pkt 3 powyżej, uwzględniając stopy procentowe EBC dla głównych operacji refinansowych aż do dnia 13 lipca 2011 r. W tym względzie Komisja wyjaśniła, że w braku przepisu zezwalającego na stosowanie odsetek za zwłokę nie należało podnosić stóp procentowych o 3,5 punktu. Wreszcie Komisja wskazała, że zawiesza płatność do momentu udzielenia przez IPK odpowiedzi na jej pismo.
106

W konsekwencji nie było możliwe stopniowe zrównoważenie uzupełniającego systemu emerytalnego posłów do Parlamentu w ciągu kilku lat poprzez ustanowienie korzystniejszych przepisów przejściowych. Przeciwnie, konieczne było podjęcie środków gwarantujących zachowanie w bezpośredniej przyszłości płynnych środków wystarczających do uniknięcia przedwczesnej sprzedaży aktywów funduszu emerytalnego. W takich warunkach jakiekolwiek dodatkowe ustępstwo na rzecz ubezpieczonych zbliżających się do wieku 60 lat mogło być niebezpieczne dla realizacji celów decyzji z dnia 1 kwietnia 2009 r. Skoro zatem przyjęcie mniej dolegliwych środków nie byłoby wystarczające do osiągnięcia poszczególnych celów wskazanych w pkt 73 powyżej, usprawiedliwione było przyjęcie środków wpływających na uprawnienia emerytalne będące w trakcie nabywania, to jest podwyższenie wieku emerytalnego, i to bez ustanawiania przepisów przejściowych na korzyść ubezpieczonych bliskich ukończenia na dzień 14 lipca 2009 r. wieku 60 lat.
1)

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim zmierza ona do stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 222/2011 z dnia 3 marca 2011 r. ustanawiającego nadzwyczajne środki w odniesieniu do udostępniania pozakwotowego cukru i izoglukozy na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej w roku gospodarczym 2010/2011, rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 293/2011 z dnia 23 marca 2011 r. ustalającego współczynnik przydziału, odrzucającego dalsze wnioski i zamykającego okres składania wniosków w odniesieniu do dostępnych ilości pozakwotowego cukru do sprzedania na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej, rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 302/2011 z dnia 28 marca 2011 r. otwierającego pozakwotowy kontyngent taryfowy na przywóz pewnej ilości cukru w roku gospodarczym 2010/2011 i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 393/2011 z dnia 19 kwietnia 2011 r. ustalającego współczynnik przydziału dotyczący wydawania pozwoleń na przywóz, o które złożono wnioski od dnia 1 do dnia 7 kwietnia 2011 r. w odniesieniu do produktów cukrowniczych w ramach niektórych kontyngentów taryfowych, oraz zawieszającego składanie wniosków o takie pozwolenia.
140

Po drugie, należy przypomnieć, że jeżeli chodzi o instytucje finansowe i kredytowe, takie jak skarżąca, to art. 11a ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 423/2007, wprowadzony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1110/2008 z dnia 10 listopada 2008 r. zmieniającym rozporządzenie nr 423/2007 (Dz.U. L 300, s. 1), nakłada na rzeczone instytucje objęte zakresem zastosowania art. 18 rozporządzenia nr 423/2007 zobowiązanie do tego, by „zachow[ywały] stałą czujność w odniesieniu do operacji prowadzonych na kontach”, w ramach swoich stosunków z instytucjami finansowymi i kredytowymi, o których mowa w art. 11a ust. 2, to jest w szczególności z instytucjami finansowymi i kredytowymi, które mają siedziby w Iranie. Zgodnie z art. 18 rozporządzenia nr 423/2007 rozporządzenie to ma zastosowanie w szczególności do wszelkich osób prawnych, podmiotów lub organów zarejestrowanych, jak skarżąca, lub utworzonych na mocy prawa państw członkowskich, jak również do każdego podmiotu lub organu w odniesieniu do wszelkich rodzajów działalności gospodarczej prowadzonej, w całości lub częściowo, na terytorium Wspólnoty. Artykuł 23 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 961/2010 nakłada podobny obowiązek w odniesieniu do operacji prowadzonych na rachunkach na instytucje finansowe i kredytowe wchodzące w zakres zastosowania art. 39 rzeczonego rozporządzenia.
4

Pismem z dnia 15 kwietnia 2011 r. Komisja skierowała do ministerstwa żądanie dodatkowych informacji, wskazując, że jeżeli będzie zobowiązana do skierowania do niego wezwania do zmiany lub cofnięcia decyzji z dnia 26 października 2010 r., uczyni to przed dniem 18 czerwca 2011 r. Ministerstwo udzieliło odpowiedzi w dniu 29 kwietnia 2011 r. w terminie określonym przez Komisję.