ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
18

Skarżąca twierdzi, że liczne przedsiębiorstwa z sektora mody i dodatków udzielają licencji na korzystanie z ich znaków towarowych na potrzeby wytwarzania i sprzedaży artykułów perfumeryjnych. Co więcej, niektóre spośród tych przedsiębiorstw, początkowo aktywne w sektorze mody, jak na przykład Gucci, Chanel czy Rochas, są obecnie znane wyłącznie jako wytwórcy perfum. Odbiorcy przywykli zatem do sytuacji, w której artykuły z sektora mody i artykuły galanteryjne oferowane są i wprowadzane do obrotu pod znakami towarowymi perfum. Poza tym istnieje cała rzesza projektantów, którzy działają zarówno w sektorze perfum, jak i w sektorze mody, użyczając swoich nazwisk obu rodzajom towarów. Nie mając, co do zasady, wiedzy na temat udzielonych licencji, dany krąg odbiorców uzna, że towary oznaczane tym samym znakiem towarowym pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa.
67

Wniosku tego nie podważa argument Komisji, zgodnie z którym skarga złożona do niej w dniu 20 stycznia 2003 r. nie spowodowała powstania po jej stronie obowiązku działania ze względu na to, że nie zawierała wystarczających informacji o stanie faktycznym. Przeciwnie, z art. 20 ust. 2 oraz z art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 wynika, że Komisja powinna badać posiadane informacje bezzwłocznie. Ponadto w przeciwieństwie do Komisji, która ma szerokie możliwości poczynienia ustaleń faktycznych, możliwości dostarczenia mających znaczenie informacji przez podmiot wnoszący do niej skargę są znacznie ograniczone. W tych okolicznościach skarga do Komisji w rozumieniu ww. art. 20 ust. 2 ma charakter wyłącznie informacyjny i może stanowić dla Komisji jedynie zachętę do przeprowadzenia dochodzenia. Zdaniem skarżącej informacje zawarte w skardze z dnia 20 stycznia 2003 r., a w szczególności w załączonej do niej opinii, wystarczały do tego, aby Komisja bezzwłocznie przeprowadziła dochodzenie. Od wnoszącego skargę do Komisji można jedynie wymagać, aby treść udzielonych informacji mogła uzasadnić „wywołanie podejrzenia” bezprawnie przyznanej pomocy. Informacje udzielone w piśmie z dnia 24 stycznia 2004 r. stanowią uzupełnienie lub aktualizację informacji zawartych w skardze z dnia 20 stycznia 2003 r.
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 3 lipca 2007 r. – Au Lys de France przeciwko Komisji

(sprawa T‑458/04)

Konkurencja – Pozycja dominująca – Rynek udostępniania powierzchni dla handlu detalicznego w porcie lotniczym Roissy-Charles-de-Gaulle należącym do Aéroports de Paris – Nieuwzględnienie skargi do Komisji – Skarga o stwierdzenie nieważności – Brak interesu wspólnotowego

1. Postępowanie – Interwencja – Zarzut niedopuszczalności niepodniesiony przez stronę pozwaną – Niedopuszczalność (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 40 akapit czwarty i art. 53 akapit pierwszy; regulamin Sądu, art. 113 i art. 116 § 3) (por. pkt 31–33)

2. Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Osoba prawna (regulamin Sądu, art. 44 § 5) (por. pkt 34)

3. Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Badanie skarg – Obowiązek Komisji wydania w drodze decyzji rozstrzygnięcia w przedmiocie istnienia naruszenia – Brak (art. 81 WE i 82 WE) (por. pkt 70)

4. Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Badanie skarg – Uwzględnienie interesu wspólnotowego w związku z badaniem sprawy (art. 81 WE i 82 WE) (por. pkt 72, 103)

5. Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Badanie skarg – Decyzja o umorzeniu uzasadniona możliwością zwrócenia się przez składającego skargę do sądu krajowego – Zgodność z prawem (art. 81 WE i 82 WE) (por. pkt 83, 90)

6. Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres (art. 253 WE) (por. pkt 96, 97)

Przedmiot

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 września 2004 r. umarzającej postępowanie w sprawie skargi do Komisji złożonej przez skarżącą w odniesieniu do przedsiębiorstwa publicznego Aéroports de Paris z powodu naruszenia przez nie art. 82 WE (sprawa COMP/D3/38.666 Au Lys de France przeciwko Aéroports de Paris).

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (piąta izba)

z dnia 30 stycznia 2008 r.

Sprawa T‑85/04

Guido Strack

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej – Postępowanie w sprawie oceny za lata 2001-2002 – Prawidłowość postępowania w sprawie oceny

Przedmiot: Skarga, której przedmiotem jest wniosek o stwierdzenie nieważności po pierwsze postępowania w sprawie oceny za lata 2001/2002 w odniesieniu do skarżącego, a po drugie, decyzji o przyjęciu sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego w ramach ww. postępowania.

Orzeczenie: Stwierdza się nieważność decyzji w sprawie przyjęcia sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej Guida Stracka w ramach postępowania w sprawie oceny za lata 2001-2002. Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

Streszczenie

Urzędnicy – Ocena – Wewnętrzna wytyczna instytucji – Skutki prawne – Granice – Przestrzeganie hierarchii norm

(regulamin pracowniczy, art. 43)

W zasadzie nic nie stoi na przeszkodzie temu, by organ powołujący ustanawiał w drodze decyzji wewnętrznej o charakterze ogólnym zasady dotyczące wykonywania przysługujących mu na mocy regulaminu pracowniczego uprawnień dyskrecjonalnych. Jednak z tego rodzaju wewnętrznych wytycznych można korzystać w określonych granicach, a w szczególności wymaga ono przestrzegania zasady hierarchii norm.

Wewnętrzna wytyczna jest normą niższego rzędu niż regulamin pracowniczy i przepisy wykonawcze do niego. Zatem przyjmowane przez instytucje wspólnotowe wewnętrzne wytyczne dotyczące oceny nie mogą zgodnie z prawem wprowadzać zasad stanowiących odstępstwo od przepisów regulaminu pracowniczego lub ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego, wydanych przez te same instytucje.

Stąd też, skoro ogólne przepisy wykonawcze obowiązujące w Komisji przewidywały w określonych sytuacjach związanych ze zmianą obowiązków lub przełożonego wymóg sporządzenia częściowych sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej oraz ważenie przyznanych w nich ocen, w wewnętrznej wytycznej dotyczącej oceny pracowników w okresie przejściowym obejmującym zmianę systemu oceny wspomniana instytucja nie mogła nakazać sporządzania sprawozdania przez przełożonego urzędującego w chwili zakończenia okresu podlegającego ocenie, jedynie przy zasięgnięciu opinii poprzednich przełożonych.

(por. pkt 38–42)

Odesłanie: Trybunał: sprawa 190/82 Blomefield przeciwko Komisji, 1 grudnia 1983 r., Rec. s. 3981, pkt 1; Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑17/95 Alexopoulou przeciwko Komisji, 5 października 1995 r., RecFP s. I‑A‑227, II‑683, pkt 23; sprawa T‑236/97 Ouzounoff Popoff przeciwko Komisji, 2 lipca 1998 r., RecFP s. I‑A‑311, II‑905, pkt 44; sprawa T‑198/04 Merladet przeciwko Komisji, 8 grudnia 2005 r., RecFP s. I‑A‑403, II‑1833, pkt 38, 40, 41, 43
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (w składzie jednego sędziego)

z dnia 12 grudnia 2007 r.

Sprawa T‑307/04

Carlo Pagliacci

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Urzędnicy – Otwarty konkurs – Niewpisanie na listę rezerwową – Naruszenie ogłoszenia o konkursie – Wymagane dyplomy i doświadczenie zawodowe

Przedmiot: Skarga mająca za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu COM/A/1/02, która wystawiła skarżącemu z egzaminu notę niewystarczającą do wpisania go na listę laureatów.

Orzeczenie: Stwierdza się nieważność decyzji komisji konkursowej konkursu COM/A/1/02, w której wystawiono C. Pagliacciemu z egzaminu notę niewystarczającą do wpisania go na listę laureatów. Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

Streszczenie

Urzędnicy – Konkurs – Konkurs w oparciu o świadectwa posiadanych kwalifikacji oraz egzaminy – Warunki dopuszczenia

(regulamin pracowniczy urzędników, załącznik III, art. 1)

Komisja konkursowa konkursu odbywającego się w oparciu o posiadane kwalifikacje i egzaminy odpowiedzialna jest za ocenę, dla każdego przypadku oddzielnie, czy przedłożone dyplomy bądź doświadczenie zawodowe każdego z kandydatów odpowiadają wymogom regulaminu pracowniczego i ogłoszenia o konkursie. Komisja dysponuje w tym względzie znacznym zakresem uznania, a Sąd winien ograniczyć się do zbadania, czy przy korzystaniu z owego uznania nie popełniono oczywistego błędu.

Jednakże mimo przysługującego jej swobodnego uznania komisja związana jest treścią ogłoszenia o konkursie w brzmieniu, w jakim zostało ono opublikowane. Zatem komisja konkursowa popełnia oczywisty błąd w ocenie, gdy dopuszcza do udziału w konkursie kandydata, którego dyplom ukończenia studiów nie spełnia warunków ogłoszenia o konkursie.

(zob. pkt 36–38, 43)

Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑158/89 Van Hecken przeciwko EKES, 28 listopada 1991 r., Rec. str. II‑1341, pkt 22; sprawa T‑244/97 Mertens przeciwko Komisji, 11 lutego 1999 r., RecFP str. I‑A‑23, II‑91, pkt 44; sprawa T‑214/99 Carrasco Benítez przeciwko Komisji, 21 listopada 2000 r., RecFP str. I‑A‑257, II‑1169, pkt 69; sprawa T‑139/00 Bal przeciwko Komisji, 13 marca 2002 r., RecFP str. I‑A‑33, II‑139, pkt 35; sprawy połączone T‑357/00, T‑361/00, T‑363/00 i T‑364/00 Martínez Alarcón i in. przeciwko Komisji, 13 marca 2002 r., RecFP str. I‑A‑37, II‑161, pkt 61 i przytoczone tam orzecznictwo; sprawa T‑332/01 Pujals Gomis przeciwko Komisji, 28 listopada 2002 r., RecFP str. I‑A‑233, II‑1155, pkt 39–41; sprawa T‑25/03 de Stefano przeciwko Komisji, 11 maja 2005 r., RecFP str. I‑A‑125, II‑573, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo
Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 października 2003 r. (sprawa R 642/2000‑4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sun Microsystems, Inc. a Sunplus Technology Co. Ltd.
43

Po drugie, rząd niderlandzki przypomina, że w swoich kontaktach z Komisją podnosił zawsze, że jego zdaniem zastosowania SCCPs, które nie zostały wymienione w dyrektywie SCCPs, nie były objęte jej zakresem zastosowania i że z tego względu mógł je utrzymać w uregulowaniach krajowych, bez konieczności odwoływania się do art. 95 ust. 4 WE. Rząd ten zauważa, że zwrócił się do Komisji przede wszystkim o zajęcie stanowiska co do wymogu notyfikacji na podstawie art. 95 ust. 4 WE, co potwierdza fakt, że w piśmie z dnia 17 stycznia 2003 r. przedstawił on najpierw powody, dla których notyfikacja na podstawie art. 95 ust. 4 WE nie była w tym przypadku wymagana, wyrażając nadzieję, że Komisja rozstrzygnie w krótkim czasie kwestię swobody przysługującej mu co do utrzymania krajowych uregulowań, a następnie zwrócił się do Komisji o zajęcie stanowiska co do wymogu takiej notyfikacji, która została dokonana wyłącznie „w razie potrzeby i w zakresie wymaganym przez prawo”. Wyłącznie dodatkowo, to znaczy „na wypadek gdyby Komisja uznała, że zastosowania zakazane w decyzji Parcom 95/1, które nie były zakazane w dyrektywie z dnia 25 czerwca 2002 r., są objęte zakresem zastosowania tej dyrektywy”, rząd niderlandzki zwrócił się do Komisji o zatwierdzenie utrzymania omawianych przepisów krajowych.
127

Stanowisko takie nie jest sprzeczne z ww. i powołanym przez Komisję wyrokiem w sprawie Österreichischer Rundfunk i in. W wyroku tym Trybunał uznał, że gromadzenie danych wymienionych z nazwiska osób dotyczących dochodów osiąganych przez nie z działalności zawodowej, aby następnie podać je do wiadomości osób trzecich, wchodzi w zakres stosowania art. 8 EKPC. Trybunał doszedł do wniosku, że choć samo zachowanie przez pracodawcę w dokumentacji wymienionych z nazwiska pracowników danych dotyczących wypłaconych im wynagrodzeń nie może, jako takie, stanowić ingerencji w prywatność, podanie tych danych do wiadomości osób trzecich, w danym przypadku władzy publicznej, narusza prawo do poszanowania prywatności zainteresowanych, niezależnie od tego, jak zostaną później wykorzystane podane w taki sposób do wiadomości informacje, i ma charakter ingerencji w rozumieniu art. 8 EKPC (ww. wyrok w sprawie Österreichischer Rundfunk i in., pkt 74). Trybunał dodał, iż przy wykazywaniu istnienia takiej ingerencji okoliczność, że podane do wiadomości informacje stanowią dane wrażliwe, lub też fakt zaistnienia dla osób zainteresowanych ewentualnych niedogodności połączonych z tą ingerencją pozbawione są szczególnego znaczenia. Wystarczy, aby pracodawca podał dane dotyczące dochodów pobranych przez pracownika lub emeryta do wiadomości osób trzecich (ww. wyrok w sprawie Österreichischer Rundfunk i in., pkt 75).
157

Z drugiej strony niemiecki KPRU przewiduje zastosowanie korekt ex post podobnych do tych, które stosują się do w stosunku do nowych operatorów w szczególnym przypadku instalacji, których eksploatacja rozpoczęła się w 2003 r. lub 2004 r. (zob. pkt 31, tiret trzecie i pkt 88 powyżej). Znajduje to potwierdzenie w ustawie o rozdziale, która ustanawia mechanizmy odbioru uprawnień identyczne dla nowych operatorów oraz operatorów, którzy rozpoczęli produkcję po 2002 r. (zob. art. 8 ust. 4 ustawy o rozdziale z jednej strony a art. 11 ust. 5 w związku z art. 8 ust. 4 z drugiej strony). Ważne jest zauważenie w tym względzie, że podobnie jak w przypadku wyjaśnienia udzielonego w odniesieniu do korekt ex post stosujących się do nowych operatorów, skarżąca uzasadnia zastosowanie korekt dotyczących instalacji, których eksploatacja rozpoczęła się w 2003 lub w 2004 r., zasadniczo poprzez zagrożenie wystąpienia „nadmiernych udziałów”, które wynikałyby z tego, że zainteresowani operatorzy mogliby być skłonni do dostarczenia, w ramach procedury rozdziału opartej na metodzie obliczeniowej zwanej „benchmarkingiem”, przeszacowanych prognoz co do produkcji. W istocie według skarżącej zagrożenie takie nie występuje w przypadku instalacji działających przynajmniej od 2002 r., w stosunku do których stosuje się metodę obliczeniową zwaną „grandfatheringiem”, która pozwala na otrzymanie stosunkowo wiarygodnych danych co do osiągniętych w przeszłości poziomów produkcji.
66

Z tego wynika z jednej strony, że gdy funkcjonariusz ds. przesłuchań podejmuje decyzję na podstawie art. 9 akapit trzeci decyzji 2001/462, nie może się on ograniczyć do zbadania, czy wersja decyzji wydanej na podstawie rozporządzenia nr 17 i przeznaczonej do publikacji zawiera tajemnice handlowe lub inne informacje korzystające z podobnej ochrony, ale musi on również zbadać, czy ta wersja zawiera inne informacje, które nie mogą zostać ujawnione opinii publicznej bądź ze względu na przepisy prawa wspólnotowego przyznające im szczególną ochronę, bądź ze względu na to, że dotyczą one informacji, które z uwagi na swój charakter są objęte tajemnicą zawodową (ww. w pkt 46 wyrok w sprawie Bank Austria Creditanstalt przeciwko Komisji, pkt 34). Z drugiej strony w ramach kontroli zgodności z prawem Sąd musi czuwać nad tym, aby funkcjonariusz ds. przesłuchań przestrzegał granic uprawnień, które zostały określone, i musi sprawdzić, czy prawidłowo zastosował on ochronę tajemnicy zawodowej w konkretnym przypadku. Natomiast Sąd nie może zarzucać funkcjonariuszowi ds. przesłuchań, że nie naprawił ewentualnych uchybień popełnionych przez Komisję przy wydaniu decyzji będącej przedmiotem publikacji, zważywszy, że nie jest on uprawniony do kontroli takich uchybień. W ten sposób Sąd nie może podważyć ani pod względem formalnym, ani pod względem merytorycznym decyzji przeznaczonej do publikacji, nawet jeśli zawiera ona poważne błędy.
51

Akt wspólnotowy powinien spełniać nie tylko wymagania co do procedury niezbędnej dla jego przyjęcia, ale również istotne wymagania co do formy w stopniu, w jakim ma on na celu wywołanie skutków prawnych (zob. podobnie opinia rzecznika generalnego G. Tesaura w sprawie C-57/95 Francja przeciwko Komisji, w której wyrok Trybunału zapadł w dniu 20 marca 1997 r., Rec. str. I-1627, I-1629, pkt 15 i 22).
396

Należy podnieść, że w skardze Microsoft zadowala się stwierdzeniem, że organizacje nie wybierają systemów operacyjnych dla serwerów w oparciu o względy związane z ich interoperacyjnością z systemami operacyjnymi Windows, i powołuje się w ogólny sposób na pewne załączone do tej skargi dokumenty [załącznik A.12.1 do skargi (Matthews, „The Commission’s Case on Microsoft’s Interoperability: An Examination of the Survey Evidence”) i załącznik A.22 do skargi (Evans, Nichols i Padilla, „The Commission Has Failed to Address Major Flaws in the Design, Conduct, and Analyses of Its Article 11 Inquiries”)]. Ze względów przedstawionych w pkt 94–99 powyżej Sąd nie może uwzględnić tych załączników.
107

Komisja twierdzi, że środek może mieć selektywny charakter nawet wtedy, jeśli jego zakres stosowania został określony na podstawie obiektywnych kryteriów (ww. wyroki: z dnia 6 marca 2002 r. w sprawach połączonych T-127/99, T-129/99 i T-148/99 Diputación Foral de Álava i in. przeciwko Komisji, pkt 163 oraz w sprawach połączonych T-92/00 i T-103/00 Diputación Foral de Álava i in. przeciwko Komisji, pkt 58). Duży stopień dokładności kryteriów jego stosowania, takich jak bardzo krótki okres jego wykonania, z którego wynika jego ograniczone do tylko jednego przypadku zastosowanie, dowodzi, że powoływany przez Republikę Włoską ogólny i abstrakcyjny charakter rozpatrywanego środka jest tylko czystym pozorem. Ponadto ze względu na to, że zaskarżona decyzja dotyczy rozpatrywanego środka jako całości, wystarczyłoby, że okazałby się on selektywny w odniesieniu do tylko jednej z dwóch kategorii beneficjentów. Ponadto w odpowiedzi na zgłoszone przez Republikę Włoską uwagi w przedmiocie znaczenia dla sprawy ww. orzecznictwa Komisja przypomina, że, aby uznać korzyść za selektywną, nie jest konieczne, aby została ona przyznana w sposób uznaniowy. Jej selektywny charakter może bowiem wynikać właśnie z zastosowania kryteriów ustalonych w celu automatycznego jej przyznawania (ww. wyrok w sprawie Belgia przeciwko Komisji, pkt 27–31). Komisja podnosi wreszcie, że selektywny charakter rozpatrywanego środka potwierdza fakt, że został on zastosowany tylko jeden raz.
124

W odniesieniu do drugiej części tego zarzutu, opartej na popełnieniu uchybień w procedurze mającej zastosowanie na podstawie art. 6 rozporządzenia nr 659/1999, należy przypomnieć, że zgodnie z tym przepisem decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego ma umożliwiać zainteresowanym stronom skuteczne uczestniczenie w tym postępowaniu, w którym będą one mogły przedstawić swoje argumenty. W tym celu wystarczy, by strony poznały rozumowanie, które doprowadziło Komisję do stwierdzenia w danym momencie, że sporny środek mógł stanowić pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem (wyroki Sądu z dnia 30 kwietnia 2002 r. w sprawach połączonych T-195/01 i T-207/01 Government of Gibraltar przeciwko Komisji, Rec. str. II-2309, pkt 138 oraz z dnia 23 października 2002 r. w sprawach połączonych T-269/99, T-271/99 i T-272/99 Diputación Foral de Guipúzcoa i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II-4217, pkt 105).
44

Wreszcie należy dodatkowo podnieść, że wbrew temu, co twierdzi interwenient, sprawa rozstrzygnięta przez Audiencia Provincial w Sewilli wyrokiem z dnia 7 lipca 1997 r. nie miała ani tej samej podstawy, ani tego samego przedmiotu co niniejsza sprawa. Jeśli chodzi o podstawę, to wspomniana sprawa dotyczyła naruszenia hiszpańskiej ustawy o nieuczciwej konkurencji, podczas gdy w niniejszej sprawie chodzi o kwestię dotyczącą rozporządzenia nr 40/94. Co do przedmiotu owej sprawy, to należy podnieść, że wyrok Audiencia Provincial w Sewilii oparty był co do zasady na wyroku Tribunal Supremo z dnia 10 czerwca 1987 r., w którym nie stwierdzono braku konfliktu pomiędzy znakiem towarowym Carbonell i zgłoszonym znakiem towarowym. Niemniej przywołany wyrok Tribunal Supremo dotyczył wyłącznie kwestii braku konfliktu pomiędzy znakiem towarowym interwenienta, wykazującym znaczne podobieństwo do zgłoszonego znaku towarowego, a znakiem towarowym La Española należącym do skarżącej, zarejestrowanym dla „wędlin” objętych klasą 29 porozumienia nicejskiego. Nie można zatem stwierdzić żadnego podobieństwa przedmiotu, skoro wskazane znaki towarowe różnią się od spornych znaków w niniejszej sprawie.
120

Zgodnie z orzecznictwem odnoszącym się do tego wyjątku, ustanowionym pod wpływem kodeksu postępowania z 1993 r., Komisja uznała, że można je zastosować w celu odmowy udzielenia dostępu do dokumentów odnoszących się do śledztw dotyczących możliwego uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, które mogą doprowadzić do otwarcia postępowania na podstawie art. 226 WE (wyroki: przywołany w pkt 67 powyżej w sprawie WWF UK przeciwko Komisji i przywołany w pkt 53 powyżej w sprawie Bavarian Lager przeciwko Komisji), lub rzeczywiście doprowadziły do otwarcia takiego postępowania (przywołany w pkt 17 powyżej wyrok w sprawie Petrie i in. przeciwko Komisja). W tych przypadkach odmowę udzielenia dostępu uważa się za uzasadnioną ze względu na fakt, że państwa członkowskie mają prawo oczekiwać, że Komisja zwróci uwagę na poufność w odniesieniu do śledztw, które mogą prowadzić do otwarcia postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, nawet po upływie pewnego czasu od zamknięcia tych śledztw (przywołany w pkt 67 powyżej wyrok w sprawie WWF UK przeciwko Komisji, pkt 63) i nawet po wniesieniu sprawy do Trybunału (przywołany w pkt 17 powyżej wyrok w sprawie Petrie i in. przeciwko Komisji, pkt 68).
31

Jeśli chodzi o dokumenty dotyczące projektanta W. Brauna-Feldwega, który opracował zgłoszony do rejestracji kształt, to OHIM podkreśla, że zostały one przedstawione po raz pierwszy w postępowaniu przed Sądem. OHIM uważa, że w każdym razie okoliczność, iż niejakiemu W. Braunowi-Feldwegowi udało się zaprojektować wysoce technologiczny produkt, który „odpowiada wymogom piękna”, potwierdza estetyczną wagę zgłoszonego do rejestracji kształtu, lecz w żaden sposób nie potwierdza jego charakteru odróżniającego w rozumieniu prawa znaków towarowych. Zostało to już zresztą stwierdzone przez Izbę Odwoławczą w pkt 25 zaskarżonej decyzji, w którym przyznała ona, że konsument może postrzegać projekt mikrofonu jako estetyczny, co nie znaczy, że posiada on charakter odróżniający.
113

Należy następnie podkreślić, że postępowanie przed Komisją na podstawie rozporządzenia nr 17 ma charakter wyłącznie administracyjny (zob. podobnie ww. w pkt 23 wyrok w sprawie Aalborg Portland i in. przeciwko Komisji, pkt 200; wyrok Sądu z dnia 15 marca 2000 r. w sprawach połączonych T-25/95, T-26/95, od T-30/95 do T-32/95, od T-34/95 do T-39/95, od T-42/95 do T-46/95, T-48/95, od T-50/95 do T-65/95, od T-68/95 do T-71/95, T-87/95, T-88/95, T-103/95 i T-104/95 Cimenteries CBR i in. przeciwko Komisji, Rec. s. II-491, pkt 717 i 718) oraz że w konsekwencji zasady ogólne prawa wspólnotowego, a w szczególności zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar (nullum crimen, nulla poena sine lege), znajdujące zastosowania do prawa wspólnotowego konkurencji (wyrok Trybunału z dnia 28 czerwca 2005 r. w sprawach połączonych C-189/02 P, C-202/02 P, od C-205/02 P do C-208/02 P i C-213/02 P Dansk Rørindustri i in. przeciwko Komisji, Rec. s. I-5425, pkt 215–223) niekoniecznie muszą mieć ten sam zakres co w przypadku ich stosowania do sytuacji objętej prawem karnym sensu stricto.