35

W pkt 96–104 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, co następuje: „96 W tym kontekście należy przypomnieć, że sądowa kontrola legalności aktu, na mocy którego zastosowano środki ograniczające w stosunku do danego podmiotu obejmuje ocenę faktów i okoliczności wskazanych na dowód jej zgodności z prawem, jak również zbadanie dowodów i informacji, na których ocena ta została oparta. W razie zakwestionowania tej oceny zadaniem Rady jest przedstawienie tychże dowodów w celu ich zbadania przez sąd Unii (zob. podobnie [...] wyrok z dnia 14 października 2009 r. w sprawie [T-390/08] Bank Melli Iran przeciwko Radzie, [Zb.Orz. s. II-3967] pkt 37, 107). 97 Tak więc wbrew twierdzeniom Rady kontrola legalności, jaka winna zostać przeprowadzona w niniejszym przypadku, nie ogranicza się do badania abstrakcyjnego »prawdopodobieństwa« przedstawionych powodów, ale musi obejmować analizę kwestii, czy powody te zostały w wymagany prawem sposób poparte dowodami i konkretnymi informacjami. 98 Rada nie może również twierdzić, że nie jest zobowiązana do przedstawiania takich dowodów. 99 W tym względzie Rada utrzymuje po pierwsze, że środki ograniczające wobec skarżących zostały przyjęte na wniosek państwa członkowskiego, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 ust. 2 decyzji 2010/413. Jednakże okoliczność ta nie zmienia faktu, że [sporne] akty są aktami Rady, która winna wobec tego upewnić się, że ich przyjęcie jest uzasadnione, a w stosownym wypadku zwrócić się w tym celu do danego państwa członkowskiego o przedstawienie dowodów i niezbędnych informacji. 100 Po drugie, Rada nie może powoływać się na okoliczność, że właściwe dowody pochodzą z poufnych źródeł i że wobec tego nie mogą zostać ujawnione. Chociaż okoliczność ta mogłaby wprawdzie uzasadniać ograniczenia w zakresie podawania tych dowodów do wiadomości [spółce Fulmen czy F. Mahmoudianowi] bądź ich adwokatom, to jednak, zważywszy na istotną rolę kontroli sądowej w kontekście przyjmowania środków ograniczających, sąd Unii powinien mieć możliwość kontrolowania zgodności z prawem i zasadności takich środków i nie mogą mu stać na przeszkodzie tajność lub poufność dowodów i informacji wykorzystanych przez Radę (zob. analogicznie [...] wyrok [z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie T-228/02 People’s Mojahedin Organization of Iran przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. II-4665], pkt 155). Ponadto Rada nie może opierać aktu wprowadzającego środki ograniczające na informacjach lub materiałach należących do akt sprawy, przekazanych przez jedno z państw członkowskich, jeżeli państwo to nie jest skłonne zezwolić na ich przekazanie sądowi Unii, którego zadaniem jest dokonanie kontroli legalności tej decyzji (zob. analogicznie wyrok Sądu z dnia 4 grudnia 2008 r. w sprawie T-284/08 People’s Mojahedin Organization of Iran przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. II-3487, pkt 73). 101 Po trzecie, Rada błędnie twierdzi, że nie można wymagać od niej dostarczenia dowodu zaangażowania danego podmiotu w rozprzestrzenianie broni jądrowej, zważywszy konspiracyjny charakter tych zachowań. Z jednej strony sam fakt wniesienia o zastosowanie środków ograniczających na podstawie art. 23 ust. 2 decyzji 2010/413 uprawnia do przyjęcia założenia, że zainteresowane państwo członkowskie bądź wysoki przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, w zależności od sytuacji, dysponuje dowodami bądź informacjami, z których wynika w jego ocenie, że dany podmiot jest zaangażowany w rozprzestrzenianie broni jądrowej. Z drugiej strony trudności, jakie może napotkać Rada, gdy zmierza ona do udowodnienia takiego zaangażowania, mogą w stosownym wypadku mieć wpływ na wymagany od niej standard dowodowy. Ich konsekwencją nie może być natomiast całkowite uwolnienie Rady od spoczywającego na niej ciężaru dowodu. 102 W odniesieniu do oceny niniejszej sprawy Rada nie przedstawiła żadnej informacji ani dowodu na poparcie wskazanego w [spornych] aktach powodu zastosowania środków ograniczających. Jak sama przyznała w istocie, oparła się na niepopartych dowodami twierdzeniach, że Fulmen instalował sprzęt elektryczny w zakładach Kom/Fordu, zanim istnienie tych zakładów zostało odkryte. 103 W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że Rada nie przedstawiła dowodu, że Fulmen przeprowadzał czynności w zakładach Kom/Fordu, a tym samym uwzględnić zarzut trzeci bez konieczności wypowiadania się w przedmiocie argumentu drugiego, podniesionego przez F. Mahmoudiana w sprawie T‑440/10, dotyczącego jego funkcji pełnionej w [spółce] Fulmen. 104 Ponieważ Rada nie wskazała w [spornych] aktach innych okoliczności uzasadniających zastosowanie środków ograniczających w stosunku do [spółki] Fulmen i F. Mahmoudiana, należy stwierdzić nieważność tych aktów w zakresie, w jakim dotyczą one [spółki Fulmen i F. Mahmoudiana]”.