ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Czy dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, które umożliwiają organom podatkowym – po wydaniu przez nie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, w której odmówiono przyznania prawa do odliczenia VAT naliczonego – zawieszenie rozpatrywania zażalenia w oczekiwaniu na zakończenie postępowania karnego mogącego dostarczyć innych obiektywnych wskazówek co do udziału podatnika w oszustwie podatkowym?
2)

Jak należy interpretować art. 198 ust. 4 ustawy 9/2017 ustanawiający 60-dniowy termin płatności w każdym przypadku i dla wszystkich umów, przewidując początkowy termin 30 dni na zatwierdzenie i dodatkowe 30 dni na dokonanie płatności [OR 12] w przypadku, gdy art. [motyw] 23 dyrektywy stanowi, co następuje: „Długie terminy płatności i opóźnienia w płatnościach ze strony organów publicznych za towary i usługi prowadzą do nieuzasadnionych kosztów dla przedsiębiorstw. W związku z powyższym należy wprowadzić szczegółowe przepisy dotyczące transakcji handlowych związanych z dostawą towarów lub świadczeniem usług przez przedsiębiorstwa dla organów publicznych, które powinny przewidywać w szczególności terminy płatności nieprzekraczające co do zasady 30 dni kalendarzowych, chyba że umowa wyraźnie stanowi inaczej, i pod warunkiem że jest to obiektywnie uzasadnione szczególnym charakterem lub szczególnymi elementami umowy, ale w żadnym razie nieprzekraczające 60 dni kalendarzowych ”[?]
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso Administrativo n.o 1 de Pontevedra (Hiszpania) w dniu 2 września 2020 r. – UN / Subdelegación del Gobierno en Pontevedra

(Sprawa C-409/20)

(2021/C 53/20)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado Contencioso Administrativo n.o 1 de Pontevedra

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: UN

Druga strona postępowania: Subdelegación del Gobierno en Pontevedra

Pytania prejudycjalne

Czy przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE (1) z dnia 16 grudnia 2008 r.w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (art. 4 ust. 3, art. 6 ust. 1 i 5 oraz art. 7 ust. 1) należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu [art. 53 ust. 1 lit. a), art. 55 ust. 1 lit. b), art. 57 i art. 28 ust. 3 lit. c) Ley Orgánica 4/2000, de 11 de enero, sobre derechos y libertades de los extranjeros en España y su integración social (ustawy organicznej 4/2000 z dnia 11 stycznia 2000 r. o prawach i swobodach cudzoziemców w Hiszpanii oraz o ich integracji społecznej)], zgodnie z którym cudzoziemcy w przypadku nielegalnego pobytu bez zaistnienia okoliczności obciążających podlegają, w pierwszej kolejności, karze grzywny połączonej z nakazem dobrowolnego powrotu do państwa pochodzenia, a w drugiej kolejności karze wydalenia, jeżeli cudzoziemiec nie ureguluje swojej sytuacji, ani nie powróci dobrowolnie do swego państwa?

(1) Dz.U. L 348, s. 98.
3)

Po trzecie, organy portugalskie powinny były przygotować również zgodnie z art. 8 ust. 2 dyrektywy do dnia 18 lipca 2013 r. plany działania dla wszystkich aglomeracji i wszystkich głównych dróg i dróg kolejowych położonych na ich terytorium. Ponadto organy te powinny były przekazać Komisji do dnia 18 stycznia 2014 r. streszczenia owych planów działania zgodnie z art. 10 ust. 2 w związku z załącznikiem VI do dyrektywy.
1.

art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz wymóg ochrony przed arbitralną ingerencją władzy publicznej w sferę prywatnej działalności osoby, art. 19 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 i art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004, ponieważ Sąd orzekł, że (i) przepisy te nie nakładają na Komisję obowiązku rejestracji ustnych oświadczeń dostawców oraz że (ii) „podsumowania” tych rozmów sporządzone jednostronnie przez służby Komisji stanowią ważny dowód na to, że Komisja dysponowała poszlakami uzasadniającymi decyzję C(2017) 1054 final;
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 lipca 2020 r. – NB, AB / Secretary of State for the Home Department; interwenient: Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców

(Sprawa C-349/20)

(2021/C 62/12)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

First-tier Tribunal (Immigration and Asylum Chamber)

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący odwołanie: NB, AB

Druga strona postępowania: Secretary of State for the Home Department

Interwenient: Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców

Pytania prejudycjalne

Przy dokonywaniu oceny, czy doszło do ustania ochrony lub pomocy ze strony UNRWA (1) w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy kwalifikacyjnej (2) względem zarejestrowanego przez UNRWA Palestyńczyka o statusie bezpaństwowca w zakresie wsparcia udzielanego osobom niepełnosprawnym:

1. Czy ocena ta ma charakter weryfikacji czysto historycznej, polegającej na zbadaniu okoliczności, które miały zmusić osobę występującą z wnioskiem do opuszczenia terenu, na którym działa UNRWA w momencie, w którym to uczyniła, czy też jest to również wybiegająca w przyszłość ocena ex nunc, dotycząca tego, czy osoba występująca w wnioskiem może obecnie skorzystać z tego rodzaju ochrony lub pomocy?

2. W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi, że ocena ta obejmuje wybiegającą w przyszłość ocenę, czy uzasadnione jest, by przez analogię opierać się na brzmieniu art. 11 dotyczącego ustania statusu, tak, aby w przypadku, gdy wnioskodawca może w odniesieniu do przeszłości wykazać uzasadniony powód, dla którego opuścił on teren działania UNRWA, ciężar dowodu w zakresie wykazania, że powód ten nie jest już aktualny, spoczywał na państwie członkowskim?

3. Czy aby zaistniały możliwe do uzasadnienia obiektywne względy przemawiające za wyjazdem takiej osoby, związane z zapewnieniem przez UNRWA ochrony i pomocy, konieczne jest wykazanie celowego spowodowania krzywdy lub pozbawienia pomocy (przez działanie lub zaniechanie) po stronie UNRWA lub państwa, na terytorium którego działa?

4. Czy istotne jest uwzględnienie pomocy świadczonej takim osobom przez podmioty społeczeństwa obywatelskiego, takie jak organizacje pozarządowe (NGO)?

(1) United Nations Relief and Works Association (Organizacja Narodów Zjednoczonych do Spraw Pomocy i Odbudowy).

(2) Dyrektywa Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych standardów dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub osób, które, z innych powodów, potrzebują ochrony międzynarodowej, oraz zakresu przyznanej ochrony (zwana dalej „dyrektywą kwalifikacyjną” lub „DK”) (Dz.U. 2004, L 304, s. 12, polskie wydanie specjalne: rozdział 19 Tom 007, s. 96–107).
2)

Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze będzie taka, że okazy rodzicielskie nie wchodzą w skład stada hodowlanego, to czy właściwe organy, badając spełnienie warunku z art. 54 pkt 2) rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006 dotyczącego utworzenia stada zgodnie z przepisami prawa przy jednoczesnym utrzymywaniu go w sposób niewywierający negatywnego wpływu na przetrwanie okazów żyjących w środowisku naturalnym, są uprawnione do kontroli pochodzenia tych okazów rodzicielskich i dokonywania na tej podstawie oceny, czy stado hodowlane zostało utworzone zgodnie z zasadami określonymi w art. 54 pkt 2) tego rozporządzenia?
1)

Czy w świetle krajowego przepisu ustawowego pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze godzin są traktowani w mniej korzystny sposób niż porównywalni pracownicy zatrudnieni w pełnym wymiarze godzin w rozumieniu klauzuli 4 pkt 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin znajdującego się w załączniku do dyrektywy 97/81/WE (1), jeżeli pozwala on na to, aby wypłata dodatkowego wynagrodzenia dla pracowników zatrudnionych w niepełnym i pełnym wymiarze godzin była jednolicie uzależniona od przekroczenia tej samej liczby godzin pracy, a tym samym pozwala na to, aby kryterium porównania stanowiło wynagrodzenie łączne, nie zaś składnik wynagrodzenia stanowiący wynagrodzenie dodatkowe?
C 62/14

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) z dnia 23 września 2020 r. w sprawie T-370/19, Hiszpania/Komisja, wniesione w dniu 24 listopada 2020 r. przez Królestwo Hiszpanii

(Sprawa C-632/20 P)

(2021/C 62/16)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: S. Centeno Huerta, pełnomocnik)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— Uwzględnienie niniejszego odwołania i uchylenie wyroku Sądu z dnia 23 września 2020 r., Hiszpania/Komisja, T-370/19;

— Rozstrzygnięcie skargi o stwierdzenie nieważności poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 marca 2019 r. w sprawie udziału krajowego organu regulacyjnego Kosowa w Organie Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej (1); a także

— W każdym wypadku obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Królestwo Hiszpanii wnosi odwołanie od wyroku Sądu z dnia 23 września 2020 r., Hiszpania/Komisja, T-370/19, z następujących powodów:

— Naruszenie prawa przy dokonywaniu wykładni pojęcia „państwa trzeciego” na potrzeby art. 35 rozporządzenia 2018/1971 (2) w świetle traktatów Unii Europejskiej i prawa międzynarodowego.

— Naruszenie prawa przy dokonywaniu i stosowaniu art. 111 USS Kosowo w związku z art. 35 rozporządzenia 2018/1971, ponieważ błędnie zinterpretowano konsekwencje braku zajęcia przez Unię Europejską stanowiska w przedmiocie statusu Kosowa w prawie międzynarodowym.

— Naruszenie prawa przy dokonywaniu wykładni art. 35 rozporządzenia 2018/1971 w związku z art. 111 USS Kosowo w zakresie, w jakim omawiana współpraca nie obejmuje udziału w BEREC i w Radzie Organów Regulacyjnych Urzędu BEREC.

— Naruszenie prawa poprzez stwierdzenie, że art. 17 TUE stanowi prawidłową podstawę prawną dla wydania zaskarżonej decyzji.

— Naruszenie prawa przy dokonywaniu wykładni art. 35 ust. 1 rozporządzenia 2018/1971 z uwagi na stwierdzenie, że porozumienia robocze mogą być określane przez Komisję jednostronnie.

Ocena któregokolwiek z powyższych zarzutów powinna doprowadzić do uwzględnienia odwołania, a w konsekwencji do rozpoznania skargi o stwierdzenie nieważności, prowadząc do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 18 marca 2019 r. w sprawie udziału krajowego organu regulacyjnego Kosowa w Organie Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej.

(1) Dz.U. 2019, C 115, s. 26

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1971 ustanawiające Organ Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej (BEREC) oraz Agencję Wsparcia BEREC (Urząd BEREC), zmieniające rozporządzenie (UE) 2015/2120 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1211/2009 (Dz.U. L 2018, L 321, s. 1).
Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Słowacka

(Sprawa C-683/20)

(2021/C 53/37)

Język postępowania: słowacki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lindenthal, M. Noll-Ehlers, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Słowacka

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że Republika Słowacka naruszyła art. 8 ust. 2 i art. 10 ust. 2 w związku z załącznikiem VI do dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (1) poprzez niesporządzenie planów działań i nieprzekazanie Komisji streszczeń planów działań dla 445 głównych odcinków drogowych;

— stwierdzenie, że Republika Słowacka naruszyła art. 8 ust. 2 i art. 10 ust. 2 w związku z załącznikiem VI do dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku poprzez niesporządzenie planów działań i nieprzekazanie Komisji streszczeń planów działań dla 16 głównych odcinków kolejowych i

— obciążenie Republiki Słowackiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na podstawie art. 8 ust. 2 dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku Republika Słowacka powinna była zapewnić sporządzenie planów działań dla głównych odcinków drogowych (drogi, którymi przejeżdża rocznie ponad trzy miliony pojazdów) i głównych odcinków kolejowych (linie kolejowe, po których przejeżdża rocznie ponad 30 000 składów pociągów) na swoim terytorium w terminie do dnia 18 lipca 2013 r. Na podstawie art. 10 ust. 2 w związku z załącznikiem VI do tej dyrektywy Republika Słowacka powinna była następnie zapewnić przekazanie streszczeń planów działań do Komisji w terminie do dnia 18 stycznia 2014 r.

Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 8 ust. 2 dyrektywy i art. 10 ust. 2 dyrektywy w związku z załącznikiem VI do dyrektywy w odniesieniu do 445 głównych odcinków drogowych i 16 głównych odcinków kolejowych, o których wcześniej powiadomiła Komisję.

(1) Dz.U. 2002, L 189, s. 12; wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 15, t. 7, s. 101.
Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2020 r. – Komisja Europejska / Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

(Sprawa C-692/20)

(2021/C 53/38)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Armenia, P.-J. Loewenthal, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że nie podjąwszy działań koniecznych w celu wykonania wyroku Trybunału w sprawie C-503/17, Komisja/Zjednoczone Królestwo, EU:C:2018:831, Zjednoczone Królestwo nie wypełniło zobowiązań ciążących na tym państwie na podstawie art. 260 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 127 i 131 Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (1);

— nakazanie Zjednoczonemu Królestwu, na podstawie art. 260 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 127 i 131 Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, zapłaty na rzecz Komisji:

— kary w wysokości 268 878,50 EUR dziennie od dnia wydania wyroku w niniejszym postępowaniu do dnia, w którym Zjednoczone Królestwo wykona wyrok w sprawie C-503/17;

— ryczałtu w wysokości 35 873,20 EUR pomnożonego przez liczbę dni od daty wydania wyroku w sprawie C-503/17 do dnia, w którym Zjednoczone Królestwo wykona ten wyrok lub do dnia wydania wyroku w niniejszym postępowaniu, którakolwiek z tych dat okaże się wcześniejsza, przy czym minimalna wysokość ryczałtu to 8 901 000 EUR;

— obciążenie Zjednoczonego Królestwa kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W wyroku w sprawie C-503/17, Komisja/Zjednoczone Królestwo, EU:C:2018:831, Trybunał uznał, że nie cofnąwszy uprawnienia do stosowania banderolowanego paliwa do celów tankowania prywatnej rekreacyjnej jednostki pływającej, Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie dyrektywy Rady, (2) 95/60/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie banderolowania olejów napędowych i nafty. Ponieważ Zjednoczone Królestwo nie podjęło działań koniecznych do wykonania tego wyroku, Komisja postanowiła wnieść sprawę do Trybunału.

W skardze Komisja proponuje, na podstawie art. 260 TFUE w związku z art. 127 i 131 Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, aby Trybunał nałożył na Zjednoczone Królestwo karę w wysokości 268 878,50 EUR dziennie od dnia wydania wyroku w niniejszym postępowaniu do dnia, w którym Zjednoczone Królestwo wykona wyrok w sprawie C-503/17, oraz ryczałt w wysokości 35 873,20 EUR pomnożonego przez liczbę dni od daty wydania wyroku w sprawie C-503/17 do dnia, w którym Zjednoczone Królestwo wykona ten wyrok lub do dnia wydania wyroku w niniejszym postępowaniu, którakolwiek z tych dat okaże się wcześniejsza, przy czym minimalna wysokość ryczałtu to 8 901 000 EUR.

(1) Dz.U. 2019, C 384 I, s. 1.

(2) Dz.U. 1995, L 291, s. 46.
2)

Czy w celu dokonania oceny istnienia nadużycia pozycji dominującej wynikającego z klauzul wyłączności, art. 102 TFUE należy interpretować w ten sposób, że urząd ochrony konkurencji jest zobowiązany do ustalenia, czy skutkiem takich klauzul jest wykluczenie z rynku równie skutecznych konkurentów, oraz do zbadania w sposób szczegółowy analiz ekonomicznych przedstawionych przez stronę, dotyczących tego, czy rozpatrywane działania mogą in concreto doprowadzić do wykluczenia z rynku równie skutecznych konkurentów; czy też, w przypadku klauzul wyłączności lub działań charakteryzujących się licznymi praktykami stanowiącymi nadużycie (rabaty lojalnościowe i klauzule wyłączności) nie ma żadnego obowiązku prawnego, aby Autorità [Garante della Concorrenza e del Mercato] oparł zarzut naruszenia prawa ochrony konkurencji na kryterium równie skutecznego konkurenta?
1)

Czy hiszpańskie uregulowanie dotyczące otrzymywania świadczeń z systemu zabezpieczenia społecznego zawarte w art. 163 ust. 1 LGSS, które zgodnie z wykładnią przyjętą w orzecznictwie uniemożliwia otrzymywanie dwóch świadczeń z tytułu trwałej i całkowitej niezdolności do wykonywania danej pracy przyznanych w ramach tego samego systemu zabezpieczenia społecznego, podczas gdy dopuszcza taką możliwość w przypadku świadczeń przyznanych w ramach różnych systemów zabezpieczenia społecznego, przy czym w każdym przypadku świadczenia te są ustalane w oparciu o odrębnie pobierane składki, co może prowadzić do pośredniej dyskryminacji ze względu na płeć, biorąc pod uwagę udział obu płci w różnych hiszpańskich systemach zabezpieczenia społecznego, jest sprzeczne z art. 4 dyrektywy Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (1) oraz art. 5 dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana) (2)?
3)

Czy też jest to również produkt leczniczy wedle funkcji, jeżeli jego pozytywne działanie ogranicza się do poprawy wyglądu i nie jest on przy tym bezpośrednio lub pośrednio korzystny dla zdrowia, ale nie posiada wyłącznie szkodliwych właściwości i z tego powodu nie jest porównywalny ze środkiem odurzającym?
Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 6 maja 2020 r. w sprawie T-141/19, Sabo i in. / Parlament i Rada, wniesione w dniu 2 lipca 2020 r. przez Petera Sabo, Lesoochranárske zoskupenie VLK, Hassa Krulla, 2 Celsius, Bernarda Aurica, Tony’ego Lowesa, Kenta Robersona, Hiite Maja SA, Association de lutte contre toutes formes de Nuisance et de Pollutions sur les communes de Meyreuil et Gardanne (ALNP Meyreuil – Gardanne), Friends of the Irish Environment CLG

(Sprawa C-297/20 P)

(2021/C 72/11)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Peter Sabo, Lesoochranárske zoskupenie VLK, Hasso Krull, 2 Celsius, Bernard Auric, Tony Lowes, Kent Roberson, Hiite Maja SA, Association de lutte contre toutes formes de Nuisance et de Pollutions sur les communes de Meyreuil et Gardanne (ALNP Meyreuil – Gardanne), Friends of the Irish Environment CLG (przedstawiciele: R. Smith i C. Day, Solicitors; P. Lockley i B. Mitchell, Barristers oraz D. Wolfe QC)

Druga strona postępowania: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2021 r. Trybunał (ósma izba) odrzucił odwołanie jako oczywiście niedopuszczalne i obciążył wnoszących odwołanie ich własnymi kosztami.
1)

Czy art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że rozporządzenie to stosuje się w odniesieniu do pasażera, który dokonał już odprawy online przed przybyciem na lotnisko i nie ma przy sobie bagażu rejestrowanego; widzi opóźnienie lotu na tablicy informacyjnej lotniska, czeka przy bramce na dalsze informacje, zasięga informacji w punkcie obsługi przewoźnika lotniczego na temat odlotu zarezerwowanego lotu; nie otrzymuje od pracowników pozwanej wyjaśnienia, czy i kiedy nastąpi odlot, ani też oferty alternatywnego lotu; w konsekwencji czego sam rezerwuje sobie inny lot do swojego miejsca docelowego, nie korzystając z lotu pierwotnie zarezerwowanego?
3)

W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: Czy pełnoletnia, będąca obywatelem państwa trzeciego siostra osoby, która uzyskała status uchodźcy, powinna uzyskać zezwolenie na pobyt bezpośrednio na podstawie prawa Unii, jeżeli w przypadku odmowy wydania jej tego zezwolenia na pobyt rodzice uchodźcy byliby de facto zmuszeni do rezygnacji ze swojego prawa do łączenia rodziny na podstawie art. 10 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2003/86/WE, ponieważ ta pełnoletnia siostra uchodźcy ze względu na swój stan zdrowia wymaga stałej opieki rodziców i w związku z tym nie może po powrocie do państwa pochodzenia pozostać tam sama?
2.

Artykuł 5 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że – w wypadku odwołania przewidzianego pierwotnie lotu ze względu na zaistnienie nadzwyczajnej okoliczności – zmiana przez przewoźnika lotniczego planu podróży pasażera na lot prowadzący tego pasażera do miejsca docelowego w następny dzień po dniu przewidzianym pierwotnie stanowi „racjonalny środek”, zwalniający tego przewoźnika lotniczego z obowiązku zapłaty odszkodowania przewidzianego w art. 5 ust. 1 lit. c) i w art. 7 ust. 1 tego rozporządzenia, chyba że istniała inna możliwość bezpośredniej lub łączonej zmiany planu podróży w ramach lotu wykonywanego przez niego samego lub przez każdego innego przewoźnika lotniczego, zapewniającego wcześniejsze dotarcie do miejsca docelowego niż w przypadku kolejnego lotu zainteresowanego przewoźnika lotniczego, z wyjątkiem sytuacji gdy ten ostatni wykaże, że dokonanie takiej zmiany planu podróży stanowiłoby dla niego poświęcenie, jakiego nie można od niego wymagać, mając na uwadze możliwości jego przedsiębiorstwa w danym momencie, co powinien ustalić sąd odsyłający.
—

stwierdzenie, na podstawie dostępnych mu akt, nieważności zaskarżonej decyzji, nakazanie przywrócenia wnoszącemu odwołanie uprawnienia do dodatku zagranicznego i do zwrotu kosztów podróży ze skutkiem od dnia 1 grudnia 2017 r. oraz wypłaty na jego rzecz owych świadczeń wraz z odsetkami za okres od dnia 1 grudnia 2017 r. do dnia przywrócenia uprawnienia do nich; oraz
2)

Czy art. 90 ust. 1 i 2 oraz art. 273 dyrektywy VAT (przy uwzględnieniu w szczególności wyroku Enzo Di Maura [C-246/16] i postanowienia Porr Építési Kft. [C-292/19]), a także podstawowe zasady prawa Unii Europejskiej dotyczące skuteczności i równoważności, [obok] zasady neutralności podatkowej, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce państwa członkowskiego, zgodnie z którą w odniesieniu do zwrotu VAT związanego z wierzytelnością, która stała się ostatecznie nieściągalna, oczekuje się od podatnika, że poza zgłoszeniem tej wierzytelności w postępowaniu likwidacyjnym podejmie on inne działania w celu ściągnięcia należnej kwoty, co stanowi przesłankę dokonania zwrotu VAT?
1)

Czy, mając na względzie wykładnię art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) dokonaną w wyroku Andriciuc i in., C-186/16 (2), można uznać za prosty i wyraźny dotyczący ryzyka kursowego warunek umowny, który nie przewidując wyraźnie, że to dłużnik przejmuje wyłącznie i w całości wspomniane ryzyko, zawiera jedynie oświadczenie dłużnika, w którym wskazano, że ów dłużnik „ma pełną świadomość ewentualnego ryzyka transakcji, a w szczególności faktu, że wahania danej waluty obcej w odniesieniu do węgierskiego forinta mogą zarówno zwiększyć, jak i zmniejszyć ciężar zobowiązania do spłaty kredytu w węgierskich forintach[”]?