ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 328/32

Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Viscas/Komisja

(Sprawa T-422/14) (1)

((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek kabli elektrycznych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Jednolite i ciągłe naruszenie - Dowód naruszenia - Czas uczestniczenia - Otwarte zdystansowanie się - Obliczanie kwoty grzywny - Waga naruszenia - Nieograniczone prawo orzekania))

(2018/C 328/42)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Viscas Corp. (Tokio, Japonia) (przedstawiciel: J.-F. Bellis, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito, L. Parpala, H. van Vliet i A. Biolan, pełnomocnicy, wspierani przez B. Doherty’ego, barrister)

Interwenient popierający stronę skarżącą: Furukawa Electric Co. Ltd (Tokio) (przedstawiciele: C. Pouncey, A. Luke i L. Geary, adwokaci)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2014) 2139 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia [EOG] (sprawa AT.39610 – Kable elektryczne) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej, a po drugie, do obniżenia kwoty nałożonej na nią grzywny.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Viscas Corp. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

3) Furukawa Electric Co. Ltd pokrywa własne koszty.

(1) Dz.U. C 303 z 8.9.2014.
Sprawa T-561/14: Wyrok Sądu z dnia 23 kwietnia 2018 r. – One of Us i in. / Komisja [Prawo instytucjonalne — Europejska inicjatywa obywatelska — Polityka badań naukowych — Zdrowie publiczne — Współpraca na rzecz rozwoju — Finansowanie przez Unię działań wiążących się z niszczeniem ludzkich zarodków — Komunikat Komisji wydany na podstawie art. 10 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 211/2011 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Zdolność strony do pozywania i bycia pozywanym — Akt zaskarżalny — Częściowa niedopuszczalność — Kontrola sądowa — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie]

Wyrok Sądu z dnia 23 kwietnia 2018 r. – One of Us i in. / Komisja

(Sprawa T-561/14) ( 1 )

„[Prawo instytucjonalne — Europejska inicjatywa obywatelska — Polityka badań naukowych — Zdrowie publiczne — Współpraca na rzecz rozwoju — Finansowanie przez Unię działań wiążących się z niszczeniem ludzkich zarodków — Komunikat Komisji wydany na podstawie art. 10 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 211/2011 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Zdolność strony do pozywania i bycia pozywanym — Akt zaskarżalny — Częściowa niedopuszczalność — Kontrola sądowa — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie]”

Strony

Strona skarżąca: European Citizens’ Initiative One of Us i pozostali skarżący, których nazwiska widnieją w załączniku do wyroku (przedstawiciele: początkowo adwokat C. de La Hougue, a następnie adwokat J. Paillot, a wreszcie P. Diamond, barrister)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Laitenberger i H. Krämer, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę skarżącą: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: M. Szwarc, A. Miłkowska i B. Majczyna, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo U. Rösslein i E. Waldherr, a następnie U. Rösslein i R. Crowe, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Rebasti i K. Michoel, pełnomocnicy)

Przedmiot

Wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonego komunikatu Komisji COM(2014) 355 final z dnia 28 maja 2014 r. w sprawie europejskiej inicjatywy obywatelskiej zatytułowanej „Uno di noi”.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) European Citizens’ Initiative One of Us i inni skarżący, których nazwiska widnieją w załączniku, pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

3) Rzeczpospolita Polska, Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.

( 1 ) Dz.U. C 409 z 17.11.2014.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 424/28

Wyrok Sądu z dnia 26 października 2017 r. – Marine Harvest/Komisja

(Sprawa T-704/14) (1)

([Konkurencja - Koncentracje - Decyzja nakładającą grzywnę za dokonanie koncentracji przed jej zgłoszeniem i wydaniem zezwolenia na nią - Artykuł 4 ust. 1, art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 14 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 - Niedbalstwo - Zasada ne bis in idem - Waga naruszenia - Kwota grzywny])

(2017/C 424/39)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Marine Harvest ASA (Bergen, Norwegia) (przedstawiciel: R. Subiotto, QC)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Farley, C. Giolito i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

Przedmiot

Wniesiona na podstawie art. 263 TFUE skarga zmierzająca, tytułem żądania głównego, do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 5089 final z dnia 23 lipca 2014 r., w której Komisja nałożyła grzywnę za dokonanie koncentracji z naruszeniem art. 4 ust. 1 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 (sprawa COMP/M.7184 – Marine Harvest/Morpol), a tytułem żądania ewentualnego – do uchylenia lub obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżącą.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Marine Harvest ASA zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 409 z 17.11.2014.
Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – Tempus Energy / Komisja

(Sprawa T-793/14) (1)

(Pomoc państwa - Rynek mocy w Zjednoczonym Królestwie - System pomocy - Artykuł 108 ust. 2 i 3 TFUE - Pojęcie wątpliwości w rozumieniu art. 4 ust. 3 lub 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 - Wytyczne w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014/2020 - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Prawa proceduralne zainteresowanych stron)

(2019/C 16/43)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Tempus Energy Ltd (Worcester, Zjednoczone Królestwo) i Tempus Energy Technology Ltd (Cheltenham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J. Derenne, J. Blockx, C. Ziegler i M. Kinsella, następnie J. Derenne, J. Blockx i C. Ziegler, a w końcu J. Derenne i C. Ziegler)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, R. Sauer, K. Herrmann i P. Němečková, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo C. Brodie i L. Christie, pełnomocnicy, wspierani przez G. Facennę, QC, następnie S. Simmons, M. Holt, C. Brodie i S. Brandon, pełnomocnicy, wspierani przez G. Facennę, QC, następnie M. Holt, C. Brodie, S. Brandon i D. Robertson, pełnomocnicy, wspierani przez G. Facennę, QC, w a wkońcu S. Brandon, pełnomocnik)

Przedmiot

Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 5083 final z dnia 23 lipca 2014 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec systemu pomocy związanego z rynkiem mocy w Zjednoczonym Królestwie ze względu na to, że system ten jest zgodny z rynkiem wewnętrznym, na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE (pomoc państwa 2014/N-2) (Dz.U. 2014, C 348, s. 5).

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2014) 5083 final z dnia 23 lipca 2014 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec systemu pomocy związanego z rynkiem mocy w Zjednoczonym Królestwie ze względu na to, że system ten jest zgodny z rynkiem wewnętrznym, na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE (pomoc państwa 2014/N-2).

2) Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Tempus Energy Ltd i Tempus Energy Technology Ltd.

3) Zjednoczone Królestwo pokrywa własne koszty.

(1) Dz.U. C 81 z 9.3.2015.
C 427/36

Wyrok Sądu z dnia 4 października 2018 r. – Daimler/Komisja

(Sprawa T-128/14) (1)

([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty związane z postępowaniem wszczętym na podstawie art. 29 dyrektywy 2007/46/WE zezwalającej państwu członkowskiemu na odmowę rejestracji pojazdów stanowiących poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego lub mających bardzo negatywny wpływ na środowisko naturalne lub zdrowie publiczne - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony czynności kontroli, dochodzenia i audytu - Ogólne domniemanie - Konwencja z Aarhus - Odmowa dostępu do akt - Artykuł 41 karty praw podstawowych])

(2018/C 427/44)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Daimler AG (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci Arhold, B. Schirmer i N. Wimmer)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Clotuche-Duvieusart, następnie G. Wilms i F. Clotuche-Duvieusart i wreszcie H. Krämer i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

Interwenienci na poparcie żądań strony pozwanej: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Simm i A.F. Jensen, pełnomocnicy), Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Görlitz i L. Visaggio, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Ares(2013) 3715941 z dnia 13 grudnia 2013 r. w sprawie odmowy przyznania skarżącej dostępu do dokumentów dotyczących procedury wszczętej przez Republikę Francuską na podstawie art. 29 dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywy ramowej) (Dz.U. 2007, L 263, s. 1).

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej Ares(2013) 3715941 z dnia 13 grudnia 2013 r. w sprawie odmowy przyznania Daimler AG dostępu do dokumentów dotyczących procedury wszczętej przez Republikę Francuską na podstawie art. 29 dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywy ramowej).

2) Komisja zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Daimler.

3) Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski pokrywają własne koszty.

(1) Dz.U. C 151 z 19.5.2014.
Wyrok Sądu z dnia 26 września 2018 r. – EAEPC/Komisja

(Sprawa T-574/14) (1)

([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Handel równoległy produktami leczniczymi - Porozumienie wprowadzające rozróżnienie między cenami mającymi zastosowanie do odsprzedaży w Hiszpanii i wyższymi cenami fakturowanymi w przypadku wywozu do innych państw członkowskich - Wniosek o ponowne zbadanie skargi po wydaniu wyroków przez Trybunał i Sąd - Artykuł 266 TFUE - Odrzucenie skargi do Komisji - Brak interesu Unii - Zaprzestanie praktyki antykonkurencyjnej - Brak utrzymujących się skutków antykonkurencyjnych - Rozpatrzenie sprawy przez organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego - Obowiązki w zakresie badania skargi złożonej do Komisji - Artykuł 105 TFUE - Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Uprawnienia procesowe podmiotu składającego skargę do Komisji - Obowiązek uzasadnienia])

(2018/C 427/45)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: European Association of Euro-Pharmaceutical Companies (EAEPC) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: J. L. Buendía Sierra, L. Ortiz Blanco, Á. Givaja Sanz i M. Araujo Boyd, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castilla Contreras, F. Jimeno Fernández i C. Vollrath, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: GlaxoSmithKline plc (Brentford, Zjednoczone Królestwo) i GlaxoSmithKline SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo I. S. Forrester, QC, i A. Komninos, adwokat, a następnie A. Komninos)

Przedmiot

Oparta na art. 263 TFUE skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014) 3654 final z dnia 27 maja 2014 r. odrzucającej złożoną przez skarżącą do Komisji skargę dotyczącą naruszenia art. 101 TFUE, jakiego miała dopuścić się Glaxo Wellcome SA (sprawa COMP/AT.36957 – Glaxo Wellcome).

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Każdy z uczestników pokrywa własne koszty.

(1) Dz.U. C 409 z 17.11.2014.
C 392/13

Wyrok Sądu z dnia 13 września 2014 r. – Rosneft i in. /Rada

(Sprawa T-715/14) (1)

((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Rosji destabilizujące sytuację na Ukrainie - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej - Umowa o partnerstwie i współpracy pomiędzy Unią Europejską a Rosją - Prawo własności - Równość traktowania - Proporcjonalność - Nadużycie władzy - Pewność prawa))

(2018/C 392/16)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: PAO Rosneft Oil Company, dawniej NK Rosneft OAO (Moskwa, Rosja), RN-Shelf-Arctic OOO (Moskwa), AO RN-Shelf-Far East, dawniej RN-Shelf-Dalniy Vostok ZAO (Jużnosachalińsk, Rosja), RN-Exploration OOO (Moskwa), Tagulskoe OOO (Krasnojarsk, Rosja) (przedstawiciele: początkowo T. Beazley, QC, następnie L. Van den Hende, J. Charles adwokaci oraz M. Schonberg i K. Krissinel, solicitors)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert i B. Driessen, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Zjednoczone KrólestwoWielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo C. Brodie, nastęnie V. Kaye, nastęnie S. Brandon, następnie C. Crane, wreszcie R. Fadoju, pełnomocnicy, wspierani przez C. Bannera, barrister), Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Havas, T. Scharf i D. Gauci, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności art. 1 ust. 2 lit. a)-d), art. 1 ust. 3 oraz załącznika III do decyzji Rady 2014/512/WPZiB z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącej środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 229, s. 13), zmienionej decyzją Rady 2014/659/WPZiB z dnia 8 września 2014 r. (Dz.U. 2014, L 271, s. 54), decyzją Rady 2014/872/WPZiB z dnia 4 grudnia 2014 r. (Dz.U. 2014, L 349, s. 58), decyzją Rady 2015/971/WPZiB z dnia 22 czerwca 2015 r. (Dz.U 2015, L 157, s. 50), decyzją Rady 2015/2431/WPZiB z dnia 21 grudnia 2015 r.(Dz.U 2015, L 334, s. 22), decyzją Rady 2016/1071/WPZiB z dnia 1 lipca 2016 r. ((Dz.U 2016, L 178, s. 21), decyzją Rady 2016/2315/WPZiB z dnia 19 grudnia 2016 r.(Dz.U 2016, L 345, s. 65), oraz art. 3, 3a, art. 4 ust. 3 i 4, załącznika II, art. 5 ust. 2 lit. b)-d), art. 5 ust. 3, załącznika VI i art. 11 rozporządzenia Rady (UE) nr 833/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 229, s. 1; sprostowanie: Dz.U. 2014, L 246, s. 59), zmienionego rozporządzeniem Rady (UE) nr 960/2014 z dnia 8 września 2014 r. (Dz.U. 2014, L 271, s. 3) i rozporządzeniem Rady (UE) nr 1290/2014 z dnia 4 grudnia 2014 r. (Dz.U. 2014, L 349, s. 20).

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) PAO Rosneft Oil Company, RN-Shelf-Arctic OOO, AO RN-Shelf-Far East, RN-Exploration OOO i Tagulskoe OOO pokrywają, oprócz swoich własnych kosztów, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

3) Komisja Europejska i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają swoje własne koszty.

(1) Dz.U. C 431 z 1.12.2014.
C 392/19

Wyrok Sądu z dnia 13 września 2018 r. – DenizBank / Rada

(Sprawa T-798/14) (1)

((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Rosji destabilizujące sytuację na Ukrainie - Umieszczenie nazwy podmiotu będącego właścicielem skarżącej w wykazie podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Układ stowarzyszeniowy UE–Turcja - Prawa podstawowe - Proporcjonalność))

(2018/C 392/22)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: DenizBank A.Ş. (Stambuł, Turcja) (przedstawiciele: O. Jones, D. Heaton, barristers, R. Mattick, S. Utku, solicitors, oraz M. Lester, QC)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo: S. Boelaert i A. de Elera-San Miguel Hurtado, a następnie S. Boelaert i P. Mahnič Bruni, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Gauci, L. Havas oraz F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2014/512/WPZiB z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącej środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 229, s. 13), zmienionej decyzją Rady 2014/659/WPZiB z dnia 8 września 2014 r. (Dz.U. 2014, L 271, s. 54), decyzją Rady 2014/872/WPZiB z dnia 4 grudnia 2014 r. (Dz.U. 2014, L 349, s. 58), decyzją Rady (WPZiB) 2015/2431 z dnia 21 grudnia 2015 r. (Dz.U. 2015, L 334, s. 22), decyzją Rady (WPZiB) 2016/1071 z dnia 1 lipca 2016 r. (Dz.U. 2016, L 178, s. 21) oraz decyzją Rady (WPZiB) 2016/2315 z dnia 19 grudnia 2016 r. (Dz.U. 2016, L 345, s. 65), a po drugie, rozporządzenia Rady (UE) nr 833/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 229, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Rady (UE) nr 960/2014 z dnia 8 września 2014 r. (Dz.U. 2014, L 271, s. 3), oraz rozporządzeniem Rady nr 1290/2014 z dnia 4 grudnia 2014 r. (Dz.U. 2014, L 349, s. 20), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) DenizBank A.Ş. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

3) Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

(1) Dz.U. C 89 z 16.3.2015.
Wyrok Sądu z dnia 13 września 2018 r. – Sberbank of Russia / Rada

(Sprawa T-732/14) (1)

((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Rosji destabilizujące sytuację na Ukrainie - Umieszczenie, a następnie pozostawienie nazwy skarżącej w wykazie podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające - Błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Prawo własności - Prawo do wykonywania działalności gospodarczej))

(2018/C 392/17)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Sberbank of Russia OAO (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: D. Rose, M. Lester, QC, J.A. Fearns i P. Crowther, solicitors)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert i J.-P. Hix, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Gauci, L. Havas i T. Scharf, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2014/512/WPZiB z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącej środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 229, s. 13), zmienionej decyzją Rady 2014/659/WPZiB z dnia 8 września 2014 r. (Dz.U. 2014, L 271, s. 54), decyzją Rady 2015/971/WPZiB z dnia 22 czerwca 2015 r. (Dz.U. 2015, L 157, s. 50), decyzją Rady (WPZiB) 2015/2431 z dnia 21 grudnia 2015 r. (Dz.U. 2015, L 334, s. 22), decyzją Rady (WPZiB) 2016/1071 z dnia 1 lipca 2016 r. (Dz.U. 2016, L 178, s. 21), decyzją Rady (WPZiB) 2016/2315 z dnia 19 grudnia 2016 r. (Dz.U. 2016, L 345, s. 65) oraz decyzją Rady (WPZiB) 2017/1148 z dnia 28 czerwca 2017 r. (Dz.U. 2017, L 166, s. 35), a po drugie, rozporządzenia Rady (UE) nr 833/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 229, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Rady (UE) nr 960/2014 z dnia 8 września 2014 r. (Dz.U. 2014, L 271, s. 3), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Sberbank of Russia OAO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

3) Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

(1) Dz.U. C 16 z 19.1.2015.
C 392/17

Wyrok Sądu z dnia 13 września 2018 r. – Vnesheconombank / Rada

(Sprawa T-737/18) (1)

((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Rosji destabilizujące sytuację na Ukrainie - Umieszczenie nazwy skarżącego w wykazie podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Nadużycie władzy - Prawo własności - Prawo do wykonywania działalności gospodarczej - Równość traktowania))

(2018/C 392/20)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Bank for Development and Foreign Economic Affairs (Vnesheconombank) (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci J. M. Viñals Camallonga, J. L. Iriarte Ángel i L. Barriola Urruticoechea)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo A. de Elera-San Miguel Hurtado i G. Étienne, następnie F. Florindo Gijón, P. Mahnič Bruni i H. Marcos Fraile, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, D. Gauci i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Rady 2014/512/WPZiB z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącej środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 229, s. 13) w brzmieniu wynikającym z decyzji Rady 2014/659/WPZiB z dnia 8 września 2014 r., zmieniającej decyzję 2014/512 (Dz.U. 2014, L 271, s. 54) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 833/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 229, s. 1; sprostowanie: Dz.U. 2014, L 246, s. 59) w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia Rady (UE) nr 960/2014 z dnia 8 września 2014 r. zmieniającym rozporządzenie nr 833/2014 (Dz.U. 2014, L 271, s. 3) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Bank for Development and Foreign Economic Affairs (Vnesheconombank) pokrywa, oprócz swoich własnych kosztów, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej w niniejszym postępowaniu oraz w postępowaniu w przedmiocie środka tymczasowego.

3) Komisja Europejska pokrywa swoje własne koszty.

(1) Dz.U. C 7 z 12.1.2015.