W postępowaniu przed Izbą Odwoławczą Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin (CPVO) rozpatrującą odwołanie od decyzji CPVO, na mocy której odmówiono unieważnienia, na wniosek strony, wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, do zadań tej Izby Odwoławczej nie należy przeprowadzenie badania merytorycznego przewidzianego w art. 54 rozporządzenia nr 2100/94 w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin lub badania technicznego przewidzianego w art. 55 tego rozporządzenia ani też wypowiadanie się na temat zgodności z prawem takiego badania przeprowadzonego przez CPVO w ramach rozpatrywania wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin.

Z wyżej wymienionych przepisów rozporządzenia nr 2100/94 nie wynika, by postępowanie przed Wspólnotowym Urzędem Odmian Roślin (CPVO) miało charakter czysto inkwizycyjny. W szczególności zasadę badania stanu faktycznego z urzędu ustanowioną w odniesieniu do badania technicznego w art. 76 zdanie pierwsze tego rozporządzenia należy pogodzić z zasadą wyrażoną w art. 76 zdanie drugie tego aktu, zgodnie z którą CPVO nie uwzględnia stanu faktycznego, na który nie powołano się, ani dowodów, które nie zostały przedstawione w wyznaczonym przez niego terminie. W zakresie, w jakim przepisy te znajdują zastosowanie w postępowaniu odwoławczym od decyzji CPVO wydanej na podstawie art. 20 wspomnianego rozporządzenia, na mocy której odmówiono unieważnienia wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin przyznanego danej odmianie, do strony, która domaga się rzeczonego unieważnienia, należy wskazanie okoliczności faktycznych i dowodów, które jej zdaniem pozwolą wykazać, że przesłanki zastosowania wspomnianego art. 20 zostały spełnione. Jeżeli CPVO nie podzieli takiej analizy, to wciąż na tej stronie ciążyć będzie obowiązek dostarczenia konkretnych i potwierdzonych danych na poparcie jej twierdzeń. W zależności od przypadku przedstawione w ten sposób okoliczności faktyczne i dowody mogą sprawić, że druga strona będzie musiała przedstawić wyjaśnienie lub uzasadnienie, a jeśli tego nie uczyni, Izba Odwoławcza będzie mogła uznać, że dochowano reguł w zakresie ciężaru dowodu. Dodatkowo Izba Odwoławcza ma obowiązek starannego i bezstronnego rozpatrzenia wszystkich istotnych okoliczności danego przypadku, czuwając nad poszanowaniem ogólnych zasad prawa i zasad procesowych, które stosuje się w zakresie ciężaru dowodu i przeprowadzania dowodów.

Wobec tego, że postępowanie w sprawie unieważnienia wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin zostało wszczęte nie z urzędu, ale na wniosek zainteresowanej strony, art. 76 i 81 rozporządzenia nr 2100/94 w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin w związku z art. 20 tego aktu prawnego przenoszą na tę stronę ciężar dowodu w zakresie tego, że zostały spełnione przesłanki unieważnienia danego wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin.

Gdyby tak było, to kontrola, jaką sprawuje Sąd w odniesieniu do takich ustaleń i ocen o charakterze faktycznym, ogranicza się do zbadania oczywistego błędu w ocenie. Ma to na przykład miejsce w wypadku oceny odrębności odmiany zgodnie z kryteriami określonymi w art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 2100/94 w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin.

Zgodnie z art. 75 rozporządzenia nr 2100/94 w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin decyzje Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin (CPVO) zawierają uzasadnienie i muszą opierać się na motyw ach oraz dowodach, co do których strony postępowania miały możliwość ustosunkowania się ustnie lub na piśmie.

Poszanowanie prawa do obrony – ogólna zasada prawa Unii, której dochowanie przez CPVO ma na celu zapewnić art. 75 rozporządzenia – wymaga ogólnie, aby strony postępowania miały możliwość zajęcia stanowiska co do okoliczności i dokumentów, na których oparte będzie orzeczenie sądowe, a także omówienia materiału dowodowego i uwag przedstawionych przed sądem oraz zarzutów, na których sąd zamierza oprzeć swoje rozstrzygnięcie. W celu spełnienia wymogów związanych z prawem do rzetelnego procesu sądowego konieczne jest, aby strony mogły przeprowadzić kontradyktoryjną debatę zarówno co do okoliczności faktycznych, jak i prawnych, które są decydujące dla wyniku postępowania.

Innymi słowy, prawo to należy rozumieć w ten sposób, że gwarantuje ono, iż strony nie staną w obliczu zupełnie nieoczekiwanego orzeczenia wymiaru sprawiedliwości. Nie oznacza to jednak, że sąd powinien przyznać stronom prawo do bycia wysłuchanym w odniesieniu do każdej kwestii jego oceny prawnej przed wydaniem orzeczenia.

(por. pkt 179–181)