ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 8 dyrektywy 2008/94 w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy znajduje zastosowanie w wypadku nieopłaconych składek emerytalnych, o ile nie zostały one skompensowane na podstawie art. 3 tej dyrektywy. W tym względzie gwarantowana przez art. 8 omawianej dyrektywy ochrona jest uzupełniająca w stosunku do ochrony gwarantowanej mocą art. 3 tej samej dyrektywy i przepisy te mogą znajdować zastosowanie łącznie do tego samego przypadku.

Chociaż składki emerytalne nie zostały wyraźnie wymienione w art. 8 dyrektywy 2008/94, pozostają one w ścisłym związku z prawami nabytymi do świadczeń emerytalnych lub prawami do nabycia uprawnień do tych świadczeń w przyszłości, których ochronę ma na celu ten przepis. Składki te mają bowiem na celu finansowanie praw nabytych pracownika najemnego w chwili jego przejścia na emeryturę. Nieodprowadzanie składek przez pracodawców może stanowić przyczynę niedofinansowania dodatkowego zakładowego programu emerytalnego, która to sytuacja podlega zakresowi art. 8 wspomnianej dyrektywy.

Niemniej jednak art. 3 i 8 dyrektywy 2008/94 mają różne cele i dotyczą dwóch odrębnych form ochrony.

Artykuł 3 omawianej dyrektywy wymaga, by wypłata należności z tytułu niezaspokojonych roszczeń, obejmujących nie tylko roszczenia z tytułu wynagrodzenia, lecz również, z zastrzeżeniem art. 6 tej samej dyrektywy, niektóre składki jako roszczenia z tytułu wynagrodzenia, została zapewniona przez instytucje gwarancyjne. Ponadto art. 4 ust. 2 i 3 dyrektywy 2008/94 przyznaje państwom członkowskim prawo do ograniczenia zakresu stosowania art. 3 tej dyrektywy. Takie ograniczenie może dotyczyć zarówno długości okresu, za który niezaspokojone roszczenia są zaspokajane przez instytucję gwarancyjną, jak i pułapów wypłat dokonywanych przez tę instytucję. Ponadto ochrona ustanowiona w art. 3 omawianej dyrektywy dotyczy zasadniczo roszczeń krótkoterminowych.

Artykuł 8 dyrektywy 2008/94 ma z kolei bardziej ograniczony zakres przedmiotowy, ponieważ jego celem jest ochrona interesu pracowników w zakresie wypłaty uprawnień emerytalnych. Co więcej, przepis ten, w przeciwieństwie do art. 3 i 4 wspomnianej dyrektywy, nie przewiduje wyraźnie prawa państw członkowskich do ograniczenia poziomu ochrony. Wreszcie, w odróżnieniu od art. 3 omawianej dyrektywy, jej art. 8 ma gwarantować ochronę interesów pracowników w długiej perspektywie, biorąc pod uwagę, że takie interesy w odniesieniu do praw nabytych lub do nabycia w przyszłości rozciągają się zasadniczo na cały czas trwania emerytury.

(zob. pkt 24–28)
Pojęcie sprzedawcy w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. c) dyrektywy 1999/44 w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono również przedsiębiorcę działającego w charakterze pośrednika na rzecz osoby fizycznej, który nie poinformował w należyty sposób dokonującego zakupu konsumenta o fakcie, że właścicielem sprzedawanego towaru jest osoba fizyczna, którą to okoliczność powinien potwierdzić sąd krajowy, uwzględniając wszystkie okoliczności danego przypadku. Powyższa wykładnia nie zależy od kwestii, czy pośrednik otrzymuje wynagrodzenie za swoje działanie.

W istocie art. 1 ust. 2 lit. c) dyrektywy 1999/44 ogranicza krąg osób, przeciwko którym może zwrócić się konsument w celu dochodzenia swoich praw wynikających z tej dyrektywy. W rezultacie zapoznanie się przez konsumenta z tożsamością sprzedawcy, a w szczególności jego statutem osoby fizycznej lub przedsiębiorcy, jest konieczne, aby mógł on skorzystać z ochrony, którą przyznaje mu owa dyrektywa.

W związku z tym w okolicznościach, w sytuacji gdy konsument może być łatwo wprowadzony w błąd z uwagi na sposób przeprowadzonej sprzedaży, należy przyznać mu wzmocnioną ochronę. Odpowiedzialność sprzedawcy na mocy dyrektywy 1999/44 powinna być zatem rozciągnięta na pośrednika, który przedstawiając się konsumentowi, stwarza ryzyko wprowadzenia konsumenta w błąd, dając mu do zrozumienia, że jest właścicielem sprzedawanego towaru.

Ponadto, do sądu krajowego należy zbadanie, czy przedsiębiorca może być uznany za sprzedawcę w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. c) dyrektywy 1999/44, jeżeli nie poinformował należycie konsumenta, że nie jest właścicielem odnośnego towaru. W tym względzie istotne mogą być w szczególności stopień uczestnictwa i zakres starań pośrednika w ramach sprzedaży, okoliczności, w jakich towar został przedstawiony konsumentowi, oraz zachowanie konsumenta, aby ustalić, czy mógł on zrozumieć, że pośrednik działał na rzecz osoby fizycznej.

(por. pkt 37, 41, 44, 45; sentencja)
Sprawa C‑43/15 P

BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH

przeciwko

Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie do rejestracji graficznego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „compressor technology” – Sprzeciw właściciela słownych znaków towarowych KOMPRESSOR PLUS i KOMPRESSOR – Częściowa odmowa rejestracji – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 60 – Rozporządzenie (WE) nr 216/96 – Artykuł 8 ust. 3 – Odwołanie „posiłkowe” – Rozporządzenie (WE) nr 40/94 – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) – Nieznacznie odróżniający charakter wcześniejszych krajowych znaków towarowych – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd

Streszczenie – wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 listopada 2016 r.

Odwołanie–Zarzuty–Zarzut podniesiony po raz pierwszy w odwołaniu–Niedopuszczalność (art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) Znak towarowy Unii Europejskiej–Postępowanie odwoławcze–Skarga do sądu Unii–Właściwość Sądu–Kontrola zgodności z prawem decyzji izb odwoławczych–Decyzja uwzględniająca skargę wniesioną incydentalnie przez stronę pozwaną w jej uwagach w odpowiedzi–Niezakwestionowanie przed Sądem przez stronę skarżącą decyzji z tytułu naruszenia zasady kontradyktoryjności–Badanie z urzędu przez sąd–Wykluczenie (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 63 ust. 2, art. 75 zdanie drugie; rozporządzenie Komisji nr 216/96, art. 8 ust. 3) Znak towarowy Unii Europejskiej–Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego–Względne podstawy odmowy rejestracji–Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług–Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego–Słabo odróżniający charakter wcześniejszego znaku towarowego–Wpływ [rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b)] Znak towarowy Unii Europejskiej–Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego–Względne podstawy odmowy rejestracji–Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług–Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego–Współistnienie wcześniejszych znaków towarowych–Uznanie pewnego stopnia charakteru odróżniającego krajowego znaku towarowego [rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b), c), art. 8 ust. 1 lit. b); dyrektywa 2008/95 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 3 ust. 1 lit. b), c)]
Jeśli żądania odwołania nie dotyczą wyraźnie jednego z elementów sentencji zaskarżonego wyroku, lecz odnoszą się raczej do kilku punktów przedstawionego przez Sąd uzasadnienia tej sentencji, odwołanie jest jednak dopuszczalne, ponieważ jego celem jest częściowe uchylenie orzeczenia Sądu znajdującego się w sentencji zaskarżonego wyroku, a braki formalne, jakimi obarczone jest sformułowanie żądań odwołania, nie uniemożliwiają Trybunałowi przeprowadzenia kontroli jego zgodności z prawem.

Uwzględniając trudność, z jaką wiąże się dla Rady dostarczenie dowodów ze względu na toczącą się w Syrii wojnę, Rada spełnia wymóg związany ze spoczywającym na niej ciężarem dowodu, jeśli przedłoży sędziemu Unii łańcuch wystarczająco konkretnych, precyzyjnych i spójnych poszlak umożliwiających stwierdzenie wystarczającego związku między osobą objętą zamrożeniem środków finansowych a reżimem syryjskim.

Zatem w świetle kontekstu, w jaki wpisują się dowody przytaczane przez Radę, Sąd miał prawo stwierdzić, że pozycja skarżącego w syryjskim życiu gospodarczym i pełnione przez niego, obecnie lub w przeszłości, istotne funkcje w izbie przemysłowo-handlowej miasta Hims, a także w zarządzie federacji syryjskich izb handlowych stanowią łańcuch wystarczająco konkretnych, precyzyjnych i spójnych poszlak umożliwiających stwierdzenie, że skarżący dostarcza wsparcia gospodarczego reżimowi syryjskiemu lub czerpie korzyści z jego protekcji. Nie można wykluczyć, że inne wystarczająco konkretne i precyzyjne poszlaki mogą podważyć prawdziwość twierdzenia dotyczącego wsparcia gospodarczego, jakie skarżący miałby dostarczać temu reżimowi, lub korzyści, jakie czerpał z jego protekcji.

Co się tyczy spoczywającego na Sądzie obowiązku dokonywania badania dowodów w kontekście, w jaki się one wpisują, a nie w sposób odrębny, wymóg ten nie zakazuje Sądowi indywidualnego badania prawdziwości poszczególnych twierdzeń skarżącego w zakresie, w jakim – podczas badania każdego z tych twierdzeń oraz ich całościowej oceny jako łańcucha poszlak – zostanie uwzględniony kontekst, jaki stanowi szczególna sytuacja panująca w Syrii.

W związku z tym, ponieważ Sąd dokonał kontroli zasadności umieszczenia nazwiska danej osoby w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi na podstawie łańcucha poszlak odnoszących się do jego sytuacji, stanowisk i relacji w kontekście reżimu syryjskiego, których zainteresowany nie kwestionował, odniesienie się w zaskarżonym wyroku do domniemania wspierania tego reżimu, podczas gdy akty zaskarżone przed Sądem, dotyczące środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, nie ustanawiają takiego domniemania, nie może mieć wpływu na zgodność z prawem zaskarżonego wyroku, ponieważ ze stwierdzeń Sądu wynika, że w sposób wymagany prawem dokonał on kontroli istnienia wystarczająco solidnej podstawy faktycznej uzasadniającej umieszczenie nazwiska owej osoby w rozpatrywanych wykazach.

(por. pkt 61, 62, 65, 79, 80, 82)
Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające wobec Iranu – Zamrożenie środków finansowych osób, podmiotów lub organów zaangażowanych w rozprzestrzenianie broni jądrowej lub udzielających wsparcia takim działaniom – Prawo do obrony – Przekazanie dowodów obciążających – Kolejna decyzja, na podstawie której pozostawiono nazwisko lub nazwę skarżącego w wykazie osób objętych tymi środkami – Wcześniejsze poinformowanie o nowym zarzucie wynikającym z okoliczności znanych zainteresowanemu – Brak wyraźnego uzasadnienia w odniesieniu do tego nowego zarzutu – Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym – Brak

(decyzja Rady 2012/635/WPZiB; rozporządzenie Rady nr 945/2012)
2)

Ackermann Saatzucht GmbH & Co. KG, Böhm-Nordkartoffel Agrarproduktion GmbH & Co. OHG, Deutsche Saatveredelung AG, Ernst Benary, Samenzucht GmbH, Freiherr Von Moreau Saatzucht GmbH, Hybro Saatzucht GmbH & Co. KG, Klemm + Sohn GmbH & Co. KG, KWS Saat AG, Norddeutsche Pflanzenzucht Hans-Georg Lembke KG, Nordsaat Saatzuchts GmbH, M. Peter Franck-Oberaspach, P.H. Petersen Saatzucht Lundsgaard GmbH, Saatzucht Streng – Engelen GmbH & Co. KG, Saka Pflanzenzucht GmbH & Co. KG, Strube Research GmbH & Co. KG, Gartenbau und Spezialkulturen Westhoff GbR, W. von Borries-Eckendorf GmbH & Co. KG, ABZ Aardbeien Uit Zaad Holding BV, Agriom BV, Agrisemen BV, Anthura BV, Barenbrug Holding BV, De Bolster BV, Evanthia BV, Gebr. Vletter & Den Haan VOF, Hilverda Kooij BV, Holland-Select BV, Könst Breeding BV, Koninklijke Van Zanten BV, Kweek- en Researchbedrijf Agirco BV, Kwekerij de Wester-Bouwing BV, Limgroup BV i Ontwikkelingsmaatschappij Het Idee BV zostają obciążone kosztami postępowania.
Artykuł 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy – do celów ustalenia na podstawie owego przepisu jurysdykcji do rozpoznania powództwa dotyczącego odpowiedzialności za naruszenie zakazu sprzedaży poza siecią dystrybucji selektywnej w wyniku oferowania na stronach internetowych prowadzonych w różnych państwach członkowskich towarów objętych wspomnianą siecią – interpretować w ten sposób, że za miejsce, w którym nastąpiła szkoda, należy uznać terytorium państwa członkowskiego, w którym wspomniany zakaz sprzedaży podlega ochronie za pomocą rozpatrywanego powództwa i na którym to terytorium powód, jak twierdzi, doznał spadku sprzedaży.

W istocie po pierwsze, możliwość urzeczywistnienia się szkody w określonym państwie członkowskim jest uzależniona od tego, czy prawo, którego naruszenie jest podnoszone, podlega ochronie w tym państwie członkowskim. Natomiast jeżeli ochrona udzielona przez państwo członkowskie sądu, przed którym wytoczono powództwo, obejmuje jedynie terytorium owego państwa, sąd ten ma jurysdykcję tylko w zakresie szkody wyrządzonej na terytorium wspomnianego państwa członkowskiego. W przypadku naruszenia za pośrednictwem strony internetowej warunków sieci dystrybucji selektywnej szkoda, którą dystrybutor może podnosić, polega na spadku sprzedaży tego dystrybutora w wyniku sprzedaży dokonanej z naruszeniem warunków sieci i na wynikającej z owego spadku utracie zysków. W tym zakresie okoliczność, że strony internetowe, na których pojawiła się oferta towarów objętych prawem dystrybucji selektywnej, prowadzone są w państwach członkowskich innych niż państwo, na terytorium którego znajduje się sąd, przed którym wytoczono powództwo, jest bez znaczenia, o ile czyny popełnione w tych państwach członkowskich spowodowały lub mogą spowodować podnoszoną szkodę na obszarze właściwości sądu rozpoznającego sprawę, czego zbadanie należy do sądu krajowego.

(zob. pkt 30, 31, 33–35; sentencja)
Artykuł 4 dyrektywy 2000/26 w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, zmieniającej dyrektywy 73/239 i 88/357 (czwartej dyrektywy w sprawie ubezpieczeń komunikacyjnych), zmienionej dyrektywą 2005/14, należy interpretować w ten sposób, iż nie nakłada on na państwa członkowskie obowiązku ustanowienia, że przedstawiciel wyznaczony, zgodnie z tym artykułem, do rozpatrywania i zaspokajania roszczeń powypadkowych może sam zostać pozwany, zamiast reprezentowanego przez niego zakładu ubezpieczeń, przed sądem krajowym rozpatrującym powództwo odszkodowawcze wytoczone przez stronę poszkodowaną objętą zakresem stosowania określonym w art. 1 dyrektywy 2000/26.

Niewątpliwie zamiarem prawodawcy Unii było, bez uszczerbku dla przepisów prawa prywatnego międzynarodowego, objęcie koncepcją reprezentacji tych zakładów ubezpieczeń przewidzianym w art. 4 ust. 5 dyrektywy 2000/26 możliwości skutecznego wytaczania przez poszkodowanych przed sądami krajowymi powództwa o odszkodowanie za poniesione szkody. W tej sytuacji wśród wystarczających uprawnień, jakimi powinien dysponować przedstawiciel wyznaczony do rozpatrywania i zaspokajania roszczeń powypadkowych, znajduje się pełnomocnictwo uprawniające do odbioru pism sądowych. Natomiast ani z prac przygotowawczych, ani z motywów dyrektywy 2000/26 nie wynika, by zamiarem prawodawcy Unii było rozszerzenie zakresu tego upoważnienia w sposób pozwalający na to, aby w celu uzyskania odszkodowania od zakładu ubezpieczeń osoby odpowiedzialnej strona poszkodowana mogła wytoczyć powództwo do sądu krajowego jej miejsca zamieszkania przeciwko przedstawicielowi tego zakładu.

(zob. pkt 33, 35, 39; sentencja)
Wykładni art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 9 ust. 2 i 4 konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, w zakresie, w jakim ustanawiają one prawo do skutecznej ochrony sądowej – w warunkach zapewniających szeroki dostęp do wymiaru sprawiedliwości – uprawnień, jakie organizacja ochrony środowiska spełniająca wymogi ustanowione w art. 2 ust. 5 tej konwencji wywodzi z prawa Unii, w tym przypadku z art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, zmienionej dyrektywą 2006/105, w związku z art. 6 ust. 1 lit. b) wspomnianej konwencji, należy dokonywać w taki sposób, że sprzeciwia się on wykładni krajowych przepisów proceduralnych, zgodnie z którą środek prawny wniesiony przeciwko decyzji o odmowie dopuszczenia takiej organizacji do udziału w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie wydania pozwolenia na realizację przedsięwzięcia na obszarze chronionym na podstawie dyrektywy 92/43, zmienionej dyrektywą 2006/105, nie musi być koniecznie rozpoznany w toku tego postępowania, które może zostać prawomocnie zakończone przed wydaniem prawomocnego orzeczenia sądowego o statusie strony, a który podlega odrzuceniu z urzędu od momentu wydania pozwolenia, co wymaga od tej organizacji wniesienia innego środka prawnego w celu uzyskania uznania statusu strony i poddania kontroli sądowej przestrzegania przez właściwe organy krajowe ich obowiązków wynikających z art. 6 ust. 3 tej dyrektywy.

(zob. pkt 73; sentencja)
Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 grudnia 2016 r. – Klement/EUIPO

(sprawa C‑642/15 P) ( 1 )

Odwołanie – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Znak towarowy Unii Europejskiej – Trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający kształt pieca – Artykuł 51 ust. 1 lit. a) – Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego – Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

1. Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (zob. pkt 18)

2. Odwołanie – Zarzuty – Niewystarczające lub wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie – Dopuszczalność – Zakres obowiązku uzasadnienia (art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (zob. pkt 24, 25)

3. Znak towarowy Unii Europejskiej – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Podstawy wygaśnięcia – Brak rzeczywistego używania znaku towarowego – Wykorzystanie znaku towarowego w postaci różniącej się pod względem elementów, które nie zmieniają jego charakteru odróżniającego – Ocena odróżniających elementów wcześniejszego znaku towarowego, która winna poprzedzać ocenę rzeczywistego używania [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 15 ust. 1 akapit drugi lit. a)] (zob. pkt 29)

Sentencja

1) Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 24 września 2015 r., Klement/OHIM – Bullerjan (Kształt pieca) (T‑211/14, niepublikowany, EU:T:2015:688) zostaje uchylony.

2) Sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej.

3) Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

( 1 ) Dz.U. C 68 z 22.2.2016.
Uregulowanie krajowe przewidujące, że osoby, które ukończyły 35 lat, nie mogą zostać przyjęte do formacji policji wspólnoty autonomicznej państwa członkowskiego, określa warunki rekrutacji tych pracowników. Tym samym należy przyjąć, że uregulowanie tego rodzaju ustanawia warunki dostępu do zatrudnienia w sektorze publicznym w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2000/78 ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy a zatem wchodzi w zakres jej stosowania.

Artykuł 2 ust. 2 dyrektywy 2000/78 ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy w związku z jej art. 4 ust. 1 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które stanowi, iż kandydaci na funkcjonariuszy policji wykonujących wszystkie spoczywające na policji zadania operacyjne lub egzekucyjne nie powinni mieć ukończonych 35 lat.

W tym względzie, uregulowanie to wprowadza odmienne traktowanie bezpośrednio ze względu na kryterium wieku w rozumieniu art. 1 i art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2000/78. Jednakże posiadanie szczególnych zdolności fizycznych jest cechą związaną z wiekiem, a zadania polegające na ochronie osób i mienia, zatrzymywaniu sprawców przestępstw i dozorze nad nimi oraz patrolowaniu prewencyjnym mogą wiązać się z użyciem siły fizycznej. Charakter tych zadań wymaga posiadania szczególnej sprawności fizycznej, ponieważ niedostatki fizyczne w tym zawodzie mogą mieć poważne konsekwencje nie tylko dla samych funkcjonariuszy policji i dla osób trzecich, lecz także dla utrzymania porządku publicznego. Z powyższego wynika, że fakt posiadania szczególnych zdolności fizycznych, by móc wykonywać trzy istotne zadania policji wspólnoty autonomicznej danego państwa członkowskiego, o których mowa w art. 26 ust. 1 ustawy 4/1992, a mianowicie zapewnianie ochrony osób i mienia, zapewnianie swobody wykonywania praw i wolności oraz dbanie o bezpieczeństwo obywateli na terytorium autonomicznej wspólnoty, można uważać za istotny i determinujący wymóg zawodowy – w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/78 – dla wykonywania rozpatrywanego zawodu.

Ponadto, takie uregulowanie można uznać po pierwsze, za odpowiednie w stosunku do celu w postaci zapewnienia zdolności operacyjnej i prawidłowego funkcjonowania służb policyjnych, a po drugie, za niewykraczające poza to, co jest konieczne dla realizacji tego celu. Ryzyko nieprawidłowości, jakich można się obawiać w ramach funkcjonowania służb policyjnych danej wspólnoty autonomicznej, wyklucza możliwość uznania, że organizowanie wymagających pod względem sprawnościowym testów eliminacyjnych przy naborze mógłby stanowić alternatywny, mniej restrykcyjny środek. Wspomniany cel wymaga bowiem, by w kontekście przywrócenia zadowalającej struktury wieku posiadanie szczególnych zdolności fizycznych nie było stwierdzane w sposób statyczny podczas egzaminów konkursowych w ramach naboru, ale w sposób dynamiczny, z uwzględnieniem lat służby, które będą przepracowane przez funkcjonariusza po jego rekrutacji.

(zob. pkt 30–36, 47, 48, 50; sentencja)