Keywords

Summary



Keywords

1. Konkurencja – Zasady Unii – Stosowanie – Uprawnienie krajowych organów ochrony konkurencji – Granice

(art. 101 TFUE, 102 TFUE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 5, 10)

2. Akty instytucji – Rozporządzenia – Bezpośrednie stosowanie – Artykuł 5 rozporządzenia nr 1/2003 – Konsekwencje

(art. 102 TFUE, 288 TFUE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 5 akapit drugi)

Summary

1. Zgodnie z art. 5 akapit drugi rozporządzenia nr 1/2003 w sytuacji, gdy na podstawie informacji, które posiadają, krajowe organy ochrony konkurencji dojdą do wniosku, iż przesłanki ustanowienia zakazu nie zostały spełnione, mogą również zdecydować, że nie ma podstaw do działania z ich strony.

Z tego przepisu wyraźnie wynika, że w takiej sytuacji przysługujące krajowemu organowi ochrony konkurencji uprawnienie ogranicza się do wydania decyzji o braku podstaw do działania.

Za przyjęciem takiego ograniczenia przysługujących krajowym organom ochrony konkurencji uprawnień przemawia także przyznanie Komisji uprawnień do wydania decyzji w wypadkach, gdy nie dochodzi do naruszenia art. 101 TFUE i 102 TFUE. Zgodnie z art. 10 rozporządzenia nr 1/2003 to, że art. 101 TFUE i 102 TFUE nie mają zastosowania, może zostać stwierdzone przez Komisję w drodze decyzji.

W motywie 14 rozporządzenia wyjaśniono, że wydanie przez Komisję takiej decyzji o charakterze deklaratoryjnym może nastąpić „w wyjątkowych wypadkach”. Zgodnie z tym motywem wydaniu wspomnianej decyzji przyświeca cel w postaci „uczynienia prawa jaśniejszym i zapewnienia jego jednolitego stosowania na całym obszarze Unii, w szczególności w odniesieniu do nowych typów porozumień i praktyk, które nie zostały stwierdzone w istniejącym orzecznictwie i praktyce administracyjnej”.

Ponadto w ramach ogólnej zasady lojalnej współpracy i w celu zapewnienia spójnego stosowania reguł konkurencji w państwach członkowskich – w rozporządzeniu ustanowiony został mechanizm współpracy pomiędzy Komisją a krajowymi organami ochrony konkurencji.

Wyposażenie krajowych organów ochrony konkurencji w uprawnienie do wydawania decyzji stwierdzających brak naruszenia art. 102 TFUE podważałoby ten ustanowiony w rozporządzeniu system współpracy i godziłoby w uprawnienia przysługujące Komisji.

Taka „negatywna” decyzja merytoryczna mogłaby bowiem zagrozić osiągnięciu podkreślonego w motywie pierwszym rozporządzenia celu w postaci zapewnienia jednolitego stosowania art. 101 TFUE i 102 TFUE, a to ze względu na to, że mogłaby ona stanąć na przeszkodzie późniejszemu stwierdzeniu przez Komisję tego, iż dana praktyka stanowi naruszenie tych postanowień prawa Unii.

Zarówno więc z brzmienia, jak i ze struktury rozporządzenia oraz z jego celu wynika, że stwierdzenie braku naruszenia art. 102 TFUE pozostaje w wyłącznej gestii Komisji, nawet jeśli artykuł ten jest stosowany w ramach postępowania prowadzonego przez krajowy organ ochrony konkurencji.

W związku z tym art. 5 rozporządzenia nr 1/2003 winno się interpretować w taki sposób, że wyklucza on możliwość wydania przez krajowy organ ochrony konkurencji decyzji stwierdzającej brak naruszenia art. 102 TFUE w sytuacji, gdy w celu zastosowania tego postanowienia organ ten bada, czy spełnione zostały przesłanki tego zastosowania, a następnie uznaje, iż nie doszło do nadużycia pozycji dominującej.

(por. pkt 22-30; pkt 1 sentencji)

2. Ze względu na to, że art. 5 akapit drugi rozporządzenia nr 1/2003 podlega, zgodnie z art. 288 TFUE, bezpośredniemu stosowaniu we wszystkich państwach członkowskich, niezgodne z nim jest stosowanie przepisu prawa krajowego nakazującego zakończenie postępowania prowadzonego na podstawie art. 102 TFUE w drodze decyzji stwierdzającej brak naruszenia tego postanowienia.

(por. pkt 34, 35; pkt 2 sentencji)