ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawa C‑137/15

María Pilar Plaza Bravo

przeciwko

Servicio Público de Empleo Estatal Dirección Provincial de Álava

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco)

„Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Dyrektywa 79/7/EWG — Artykuł 4 ust. 1 — Równe traktowanie pracowników płci męskiej i pracowników płci żeńskiej — Pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy, w przeważającej części będący pracownikami płci żeńskiej — Uregulowanie krajowe przewidujące maksymalną wysokość świadczenia z tytułu bezrobocia — Uregulowanie odwołujące się, w celu ustalenia tej wysokości, do relacji między czasem pracy pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy a czasem pracy pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy”

Streszczenie – postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 17 listopada 2015 r.

Polityka społeczna — Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego — Dyrektywa 79/7 — Uregulowanie krajowe przewidujące maksymalną wysokość świadczenia z tytułu bezrobocia — Uregulowanie stosujące do tej kwoty współczynnik redukcyjny dotyczący pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy do związku między czasem pracy pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy w stosunku do czasu pracy porównywalnego pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy — Brak dyskryminacji — Dopuszczalność takiego uregulowania

(dyrektywa Rady 79/7, art. 4 ust. 1)

Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 79/7 w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego nie sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym w celu obliczenia wysokości świadczenia z tytułu całkowitego bezrobocia przysługującego pracownikowi w związku z utratą jego jedynego zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy do ustawowej maksymalnej wysokości tego świadczenia stosuje się współczynnik redukcyjny odpowiadający procentowemu udziałowi czasu pracy pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy w stosunku do czasu pracy porównywalnego pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy.

W istocie nie można uznać, że taki przepis działa w przeważającej mierze na niekorzyść określonej kategorii pracowników, w tym przypadku tych zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, a tym bardziej kobiet. Przepis ten nie może więc zostać uznany za środek dyskryminacji pośredniej w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 79/7.

(por. pkt 29, 30; sentencja)
Zgodnie z art. 40 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości każdy może interweniować w sprawach rozpatrywanych przez sąd Unii Europejskiej, jeżeli może uzasadnić interes w rozstrzygnięciu sprawy przedłożonej temu sądowi.

Pojęcie „interesu w rozstrzygnięciu sprawy” w rozumieniu tegoż art. 40 akapit drugi należy określić na podstawie samego przedmiotu sprawy i rozumieć je jako bezpośredni i faktyczny interes w rozstrzygnięciu co do samych żądań, a nie jako interes w odniesieniu do podniesionych zarzutów lub argumentów. Zatem przez „rozstrzygnięcie sprawy” należy rozumieć oczekiwane orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, i to w taki sposób, w jaki jest ono ujęte w sentencji wyroku, który ma zostać wydany.

W tym względzie należy w szczególności ustalić, czy zaskarżony akt dotyczy składającego wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta bezpośrednio i czy jego interes w rozstrzygnięciu sprawy został stwierdzony. Co do zasady interes w rozstrzygnięciu sprawy można uznać za wystarczająco bezpośredni tylko wówczas, gdy to rozstrzygnięcie może zmienić sytuację prawną wnoszącego o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

W ramach skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji dotyczącej pomocy państwa, naruszenie, choćby poważne, interesów ekonomicznych i finansowych akcjonariuszy spółki, która jest jedną ze stron w sprawie zawisłej przed Sądem, oraz interesów funduszu powierniczego, za pośrednictwem którego niektórzy inwestorzy posiadają akcję w tej spółce, nie może być uznane za bezpośrednie naruszenie interesów tych akcjonariuszy i tego funduszu, ustanawiające interes w rozstrzygnięciu sporu w rozumieniu art. 40 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości, gdyż nie zmienia ono ich sytuacji prawnej. Takie interesy pokrywają się bowiem z interesami samej spółki, która jest stroną w odnośnym sporze, i rozstrzygniecie tego sporu wpływa na te interesy wyłącznie w sposób pośredni, poprzez skutki, jakie rozstrzygniecie to wywołuje wobec tej strony.

Jednakże okoliczność, że mniejszościowy akcjonariusz spółki ma interesy odmienne od interesów głównego akcjonariusza tej spółki, a zatem, odpowiednio, samej spółki, może stosownie do okoliczności spowodować przyznanie, że ten mniejszościowy akcjonariuszu posiada interes w rozstrzygnięciu sporu, którego jedną ze stron jest spółka, różniący się od interesu tejże spółki. Aby powołać się na ten wyjątek, konieczne jest jednak, żeby mniejszościowy akcjonariusz przedstawił konkretne okoliczności wskazujące na występowanie takiej różnicy interesów w zakresie rozstrzygnięcia odnośnego sporu z uwzględnieniem przedmiotu tego sporu.

(por. pkt 4–6, 20, 31)
Zgodnie z art. 40 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości każdy może interweniować w sprawach rozpatrywanych przez sąd Unii Europejskiej, jeżeli może uzasadnić interes w rozstrzygnięciu sprawy przedłożonej temu sądowi.

Pojęcie „interesu w rozstrzygnięciu sprawy” w rozumieniu tegoż art. 40 akapit drugi należy określić na podstawie samego przedmiotu sprawy i rozumieć je jako bezpośredni i faktyczny interes w rozstrzygnięciu co do samych żądań, a nie jako interes w odniesieniu do podniesionych zarzutów lub argumentów. Zatem przez „rozstrzygnięcie sprawy” należy rozumieć oczekiwane orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, i to w taki sposób, w jaki jest ono ujęte w sentencji wyroku, który ma zostać wydany.

W tym względzie należy w szczególności ustalić, czy zaskarżony akt dotyczy składającego wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta bezpośrednio i czy jego interes w rozstrzygnięciu sprawy został stwierdzony. Co do zasady interes w rozstrzygnięciu sprawy można uznać za wystarczająco bezpośredni tylko wówczas, gdy to rozstrzygnięcie może zmienić sytuację prawną wnoszącego o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

W ramach skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w dziedzinie pomocy państwa, przyjętej bez wszczynania formalnego postępowania wyjaśniającego, ponieważ strona zainteresowana w rozumieniu art. 108 ust. 2 TFUE może wnieść o stwierdzenie nieważności przyjętej przez Komisję decyzji dotyczącej pomocy państwa, jeżeli strona ta wnosząc skargę o stwierdzenie nieważności tej decyzji pragnie doprowadzić do poszanowania praw proceduralnych, które wywodzi ona z tego przepisu, inna zainteresowana strona w rozumieniu art. 108 ust. 2 TFUE, która pragnie interweniować w ramach takiej skargi o stwierdzenie nieważności, popierając żądania strony skarżącej, posiada interes w rozstrzygnięciu odnośnego sporu w rozumieniu art. 40 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości. Oczekiwane orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, takie jak będzie ono ujęte w sentencji mającego zapaść wyroku, może bowiem zmienić sytuację prawną podmiotu wnoszącego o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta, gdyż, po pierwsze, pociąga ono za sobą obowiązek wszczęcia przez Komisję – lub stosownie do okoliczności ponownego podjęcia – formalnego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE, a po drugie, daje prawo temu podmiotowi, jako zainteresowanej stronie, do udziału w rzeczonym formalnym postępowaniu wyjaśniającym.

(por. pkt 4–6, 10, 11)
Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 23 lutego 2016 r. –

Garzón Ramos i Ramos Martín

(sprawa C‑380/15) ( 1 )

„Odesłanie prejudycjalne — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką — Kompetencje sądu krajowego rozpatrującego sprawę co do istoty — Niewprowadzenie w życie prawa Unii — Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Oczywisty brak właściwości Trybunału”

Pytania prejudycjalne — Właściwość — Granice — Wniosek o wykładnię karty praw podstawowych Unii — Przepis krajowy niestanowiący środka wprowadzającego w życie prawo Unii lub niemający środków styczności z nim — Oczywisty brak właściwości Trybunału (art. 6 ust. 1 TUE; art. 267 TFUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 51 ust. 1, 2; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 53 § 2) (por. pkt 20–28; sentencja)

Sentencja

Trybunał Sprawiedliwości jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne przedstawione przez Audiencia Provincial de les Illes Balears (trybunał prowincji Baleary, Hiszpania) postanowieniem z dnia 1 lipca 2015 r.

( 1 ) Dz.U. C 354 z 26.10.2015.
Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 25 lutego 2016 r. –

Deutsche Rockwool Mineralwoll / OHIM

(sprawa C‑487/15 P)

„Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „REDROCK” — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe ROCK, KEPROCK, FLEXIROCK, FORMROCK, FLOOR-ROCK, TERMAROCK, KLIMAROCK, SPEEDROCK, DUROCK, SPLITROCK, PLANAROCK, TOPROCK, KLEMMROCK, FIXROCK, SONOROCK PLUS, VARIROCK, SONOROCK i MASTERROCK — Względne podstawy odmowy rejestracji — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) — Oddalenie wniosku o unieważnienie”

1. Odwołanie — Zarzuty — Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów — Niedopuszczalność — Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów — Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 28, 29)

2. Odwołanie — Zarzuty — Zwykłe powtórzenie zarzutów i argumentów podniesionych przed Sądem — Brak określenia podnoszonego naruszenia prawa — Oczywista niedopuszczalność (art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 169 § 2) (por. pkt 30, 31)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.
Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 25 lutego 2016 r. –

Steinbeck / OHIM

(sprawa C‑346/15 P) ( 1 )

„Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Słowne wspólnotowe znaki towarowe BE HAPPY — Unieważnienie prawa do znaku towarowego — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego”

1. Odwołanie — Zarzuty — Brak wystąpienia z konkretnym zarzutem wobec elementu rozumowania Sądu — Brak wskazania punktów zaskarżonego wyroku będących przedmiotem krytyki — Niedopuszczalność (regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 169 § 2) (por. pkt 27–29)

2. Odwołanie — Zarzuty — Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów — Niedopuszczalność — Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów — Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 33)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

2) Steinbeck GmbH pokrywa własne koszty.

( 1 ) Dz.U. C 302 z 14.9.2015.
W ramach oceny pilnego charakteru środka tymczasowego fakt, że publikacja informacji dotyczących nazw klientów i opisu produktów przedsiębiorstw, wobec których toczy się postępowanie w sprawie naruszenia zasad konkurencji Unii, może naruszyć zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i równego traktowania, nie wystarcza jako taki, by stwierdzić, że owe informacje należy uznać za objęte tajemnicą zawodową i że w związku z tym ich ujawnienie doprowadzi do powstania u wnoszących odwołanie poważnej i nieodwracalnej szkody. Tego rodzaju okoliczność, gdyby została wykazana, mogłaby stanowić dalsze uzasadnienie dla obowiązku Komisji nieujawniania owych informacji.

W przypadku złożenia wniosku o zawieszenie wykonania aktu Unii zastosowanie wnioskowanych środków tymczasowych jest uzasadnione tylko wtedy, gdy dany akt stanowi decydującą przyczynę podniesionej poważnej i nieodwracalnej szkody.

W wypadku szkody wyrządzonej przez przedsiębiorstwo ze względu na naruszenie przezeń reguł konkurencji Unii, którego to naruszenia ściganie spowodowało ujawnienie przez Komisję, pewnych informacji dotyczących nazw klientów i opisu danych produktów, decydująca przyczyna szkody wyrządzonej osobom trzecim, której naprawienia dotyczą powództwa o odszkodowanie, stanowi naruszenie prawa konkurencji przez skazane ukarane przedsiębiorstwo, a nie ujawnienie informacji przez Komisję. O ile owe informacje mogą rzeczywiście ułatwić przeprowadzenie dowodu przez powodów w sprawach odszkodowawczych występujących przeciwko ukaranemu przedsiębiorstwu, ponieważ z owych informacji wynikają dla owych powodów dowody, których nie mogliby oni pozyskać w inny sposób, o tyle fakt ten nie pozbawia Komisji prawa do ujawnienia informacji z tego tylko względu, że mogą one stanowić tego rodzaju dowody i w związku z tym osłabić pozycję ukaranego przedsiębiorstwa. W przeciwnym razie oznaczałoby to, że na Komisji ciąży wymóg, by zachowała ona informacje poufne jedynie w celu ochrony interesu adresatów decyzji stwierdzającej wystąpienie naruszenia przepisom prawa Unii z dziedziny konkurencji, który to interes polega na uniemożliwieniu powodom w sprawie o odszkodowanie pozyskania omawianych dowodów.

Należy uznać znaczenie tego interesu, w szczególności w zakresie, w którym mieści się on w ramach prawa do obrony w tego rodzaju sprawach, jednakże żaden przepis prawa Unii nie nakłada na Komisję obowiązku ochrony tego rodzaju interesu, zobowiązując ją do zachowania poufnego charakteru informacji tego rodzaju jak informacje, o których mowa, wbrew obowiązku przejrzystości, który ciąży na niej na podstawie art. 15 TUE i, bardziej szczegółowo, na podstawie art. 30 rozporządzenia nr 1/2003. Ponadto art. 5 ust. 5 dyrektywy 2014/104 w sprawie niektórych przepisów regulujących dochodzenie roszczeń odszkodowawczych z tytułu naruszenia prawa konkurencji państw członkowskich i Unii Europejskiej, objęte przepisami prawa krajowego, stanowi w sposób wyraźny, że interes przedsiębiorstwa polegający na uniknięciu powództwa o odszkodowanie po naruszeniu prawa konkurencji nie podlega ochronie.

(por. pkt 45–50)
4.

Komisja — Zakończenie sprawowania funkcji przez członków — Dyskrecjonalne uprawnienie przewodniczącego Komisji do żądania rezygnacji członka Komisji — Wzmianka przez przewodniczącego co do możliwości skorzystania z tego uprawnienia wobec członka — Zrównanie z rzeczywistym skorzystaniem z tego uprawnienia — Wyłączenie (art. 17 ust. 6 WE) (por. pkt 79)
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – Conti

(sprawa C‑504/15) ( 1 )

„Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Identyczne pytania prejudycjalne — Artykuły 49 i 56 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Gry losowe — Wyrok Trybunału uznający za niezgodne z prawem Unii uregulowanie krajowe dotyczące koncesji na działalność w zakresie przyjmowania zakładów wzajemnych — Reorganizacja systemu poprzez zorganizowanie nowego przetargu — Nieodpłatne zbycie prawa do korzystania z materialnych i niematerialnych składników majątkowych będących przedmiotem prawa własności, stanowiących sieć służącą do zarządzania zakładami wzajemnymi i ich przyjmowania — Ograniczenie — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność”

Swoboda świadczenia usług — Swoboda przedsiębiorczości — Ograniczenia — Gry losowe — Ustawodawstwo krajowe nakładające obowiązek nieodpłatnego zbycia przez koncesjonariusza, z chwilą zaprzestania działalności z powodu upływu okresu, na jaki koncesja została udzielona, prawa do korzystania z materialnych i niematerialnych składników majątkowych będących przedmiotem prawa własności oraz stanowiących sieć służącą do zarządzania zakładami i ich przyjmowania — Niedopuszczalność — Względy uzasadniające — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność — Badanie przez sąd krajowy (art. 49, 56 TFUE) (por. pkt 11; sentencja)

Sentencja

Artykuły 49 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one ograniczającemu przepisowi krajowemu takiemu jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, który nakłada na koncesjonariusza obowiązek nieodpłatnego zbycia, z chwilą zaprzestania działalności z powodu upływu okresu, na jaki udzielono koncesji, prawa do korzystania z materialnych i niematerialnych składników majątkowych będących przedmiotem prawa własności oraz stanowiących sieć służącą do zarządzania zakładami wzajemnymi i ich przyjmowania, o ile ograniczenie to wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu rzeczywiście realizowanego przez ten przepis, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

( 1 ) Dz.U. C 406 z 7.12.2015.
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 14 kwietnia 2016 r. –

KS Sports / EUIPO

(sprawa C‑480/15 P)

„Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Znak towarowy Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Zgłoszenie do rejestracji słownego znaku towarowego ALEX — Sprzeciw właściciela krajowych znaków towarowych ALEX i krajowego znaku towarowego zawierającego element słowny „ALEX” — Oddalenie sprzeciwu — Artykuł 75 — Prawo do bycia wysłuchanym — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów”

1. Odwołanie — Zarzuty — Zakwestionowanie decyzji zaskarżonej przed Sądem, nie zaś wydanego przezeń wyroku — Niedopuszczalność (art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 31)

2. Znak towarowy Unii Europejskiej — Procedura — Uzasadnienie decyzji — Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 — Zakres identyczny z zakresem art. 296 TFUE (art. 296 TFUE; rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 75 zdanie pierwsze) (por. pkt 32)

3. Znak towarowy Unii Europejskiej — Decyzje Urzędu — Zgodność z prawem — Wcześniejsza praktyka decyzyjna Urzędu (por. pkt 36, 37)

4. Odwołanie — Zarzuty — Niewystarczające uzasadnienie — Podanie przez Sąd uzasadnienia dorozumianego — Dopuszczalność — Przesłanki (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 36, art. 53 akapit pierwszy) (por. pkt 41)

5. Znak towarowy Unii Europejskiej — Definicja i uzyskanie znaku unijnego towarowego — Względna podstawa odmowy rejestracji — Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług — Podobieństwo rozpatrywanych towarów lub usług — Kryteria oceny [rozporządzenie Rady nr 2201/2009, art. 8 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 69)

6. Odwołanie — Zarzuty — Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów — Niedopuszczalność — Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów — Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 73, 75)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 28 kwietnia 2016 r. – Pudāns

(sprawa C‑462/15) ( 1 )

„Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Wspólna polityka rolna — Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 — Systemy wsparcia bezpośredniego — Artykuł 29 ust. 1 — Obowiązek przekazywania płatności w całości beneficjentom — Podatek dochodowy”

1. Pytania prejudycjalne — Odpowiedź, która może zostać w sposób jednoznaczny wyprowadzona z orzecznictwa — Stosowanie art. 99 regulaminu postępowania (art. 267 TFUE; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 99) (por. pkt 18, 19)

2. Rolnictwo — Wspólna polityka rolna — Systemy wsparcia bezpośredniego — Wspólne zasady — Płatności wypłacane z tytułu tych systemów — Obowiązek przekazywania płatności w całości beneficjentom — Uregulowanie krajowe uzależniające nakładające na owe płatności podatek dochodowy — Dopuszczalność (rozporządzenie Rady nr 73/2009, motyw 25, art. 29 ust. 1) (por. pkt 25–31; sentencja)

Sentencja

Artykuł 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on obowiązywaniu przepisów krajowych takich jak będące przedmiotem postępowania głównego, które obejmują podatkiem dochodowym płatności przekazywane w ramach systemów wsparcia wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia.

( 1 ) Dz.U. C 381 z 16.11.2015.
Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 kwietnia 2016 r. –

ultra air / EUIPO

(sprawa C‑232/15 P) ( 1 )

„Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Słowny unijny znak towarowy ultra.air ultrafilter — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji lub unieważnienia — Charakter opisowy — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 52 ust. 1 lit. a) — Unieważnienie przez izbę odwoławczą – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne”

1. Znak towarowy Unii Europejskiej — Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie — Bezwzględne podstawy unieważnienia — Rejestracja z naruszeniem art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 — Ocena charakteru opisowego znaku towarowego — Kryteria [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c), art. 52 ust. 1 lit. a)] (por. pkt 34)

2. Odwołanie — Zarzuty — Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów — Niedopuszczalność — Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów — Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 41, 42, 49, 50)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

2) ultra air GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

( 1 ) Dz.U. C 262 z 10.8.2015.
Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 10 listopada 2016 r. –

Signum Alfa Sped

(sprawa C‑446/15) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Podatki – Podatek od wartości dodanej – Dyrektywa 2006/112/WE – Prawo do odliczenia – Odmowa – Wystawca faktury uznany za niebędącego rzeczywistym dostawcą zafakturowanych usług – Obowiązek sprawdzenia spoczywający na podatniku

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych–Wspólny system podatku od wartości dodanej–Odliczenie podatku naliczonego–Odmowa ze względu na fakturę wystawioną przez podmiot gospodarczy uznany za niebędącego rzeczywistym dostawcą zafakturowanych usług–Niedopuszczalność–Granice–Przesłanki–Odbiorca faktury, który wiedział lub powinien był wiedzieć o istnieniu oszustwa podatkowego–Ustalenie spoczywające na sądzie krajowym (dyrektywa Rady 2006/112) (zob. pkt 32, 33, 41–45; sentencja)

Sentencja

Przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego z tytułu świadczonych mu usług z tego powodu, iż nie można oprzeć się na fakturach dotyczących tych usług, bowiem wystawca tych faktur nie mógł być rzeczywistym dostawcą owych usług, chyba że zostanie wykazane, w świetle obiektywnych przesłanek i bez wymagania od podatnika, aby dokonał ustaleń, do których nie jest on zobowiązany, że ów podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, iż rzeczone usługi wiązały się z przestępstwem w zakresie podatku od wartości dodanej, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

( 1 ) Dz.U. C 381 z 16.11.2015.