Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólnotowy znak towarowy – Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Wykładnia rozporządzenia nr 40/94 i dyrektywy 89/104 – Prawa przyznane przez znak towarowy – Prawo do zakazu przywozu lub wywozu towarów oznaczonych znakiem towarowym – Pojęcie „przywozu” – Wprowadzenie w ramach procedury celnej tranzytu zewnętrznego lub składu celnego oryginalnych towarów oznaczonych znakiem towarowym, które nie zostały jeszcze wprowadzone do obrotu na terytorium Wspólnoty przez właściciela lub za jego zgodą – Prawo zakazu przysługujące właścicielowi – Wyłączenie – Prawo właściciela do tego, aby uzależnić objęcie towarów tymi procedurami celnymi od istnienia ustalonego już końcowego przeznaczenia w państwie trzecim – Wyłączenie

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 9 ust. 1 i 2 lit. c); dyrektywa Rady 89/104, art. 5 ust. 1 i 3 lit. c))

2. Wspólnotowy znak towarowy – Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Wykładnia rozporządzenia nr 40/94 i dyrektywy 89/104 – Prawa przyznane przez znak towarowy – Prawo do zakazu oferowania lub wprowadzania do obrotu towarów oznaczonych znakiem towarowym – Pojęcia „oferowanie” i „wprowadzenie do obrotu” – Przesłanki – Produkty oryginalne oznaczone znakiem towarowym, posiadające status celny towarów niewspólnotowych i objęte procedurą celną tranzytu zewnętrznego lub składu celnego

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 9 ust. 2 lit. b); dyrektywa Rady 89/104, art. 5 ust. 3 lit. b))

3. Wspólnotowy znak towarowy – Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Wykładnia rozporządzenia nr 40/94 i dyrektywy 89/104 – Prawa przyznane przez znak towarowy – Prawo do zakazu przywozu, wywozu, oferowania lub wprowadzania do obrotu towarów oznaczonych znakiem towarowym – Ciężar dowodu

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 9 ust. 1 i 2 lit. b) i c); dyrektywa Rady 89/104, art. 5 ust. 1 i 3 lit. b) i c))

Summary

1. Artykuł 5 ust. 1 i 3 lit. c) pierwszej dyrektywy 89/104 dotyczącej znaków towarowych oraz art. 9 ust. 1 i 2 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego powinny być interpretowane w ten sposób, że właściciel znaku towarowego nie może sprzeciwić się samemu tylko wprowadzeniu na terytorium Wspólnoty w ramach procedury celnej tranzytu zewnętrznego lub składu celnego oryginalnych towarów oznaczonych tym znakiem towarowym, które uprzednio nie zostały jeszcze wprowadzone do obrotu na terytorium Wspólnoty przez tego właściciela lub za jego zgodą. Właściciel znaku nie może uzależnić objęcia spornych towarów procedurą tranzytu zewnętrznego lub składu celnego od istnienia w momencie wprowadzenia tych towarów na terytorium Wspólnoty ustalonego, w odpowiednim przypadku w umowie sprzedaży, końcowego przeznaczenia w państwie trzecim.

W istocie „przywóz” w rozumieniu tych przepisów, któremu może sprzeciwić się właściciel znaku towarowego, o ile zakłada „używani[e] [znaku towarowego] w obrocie handlowym” w rozumieniu ust. 1 każdego z tych przepisów, stanowi wprowadzenie towarów na terytorium Wspólnoty w celu wprowadzenia ich do obrotu na tym terytorium. Wprowadzenie do obrotu towarów pochodzących z państw trzecich uzależnione jest od dopuszczenia ich do swobodnego obrotu, które stanowi jedynie jedną z opcji oferowanych podmiotowi gospodarczemu, który wprowadził towary na wspólnotowy obszar celny. Samo tylko ich materialne wprowadzenie na terytorium Wspólnoty jest równoznaczne z „przywozem” w rozumieniu omawianych przepisów dopiero wtedy, gdy nastąpi wybór tej opcji i gdy przestrzegane będą warunki innego niż dopuszczenie do swobodnego obrotu przeznaczenia celnego, które zostało nadane towarom.

(por. pkt 34, 35, 43, 44, 50 oraz pkt 1 sentencji)

2. Pojęcia „oferowanie” i „wprowadzenie do obrotu” towarów, o których mowa w art. 5 ust. 3 lit. b) dyrektywy 89/104 dotyczącej znaków towarowych oraz art. 9 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, mogą obejmować, odpowiednio, oferowanie i sprzedaż towarów oryginalnych, oznaczonych znakiem towarowym i posiadających status celny towarów niewspólnotowych, wówczas gdy oferowanie lub sprzedaż nastąpiły w trakcie objęcia towarów procedurą tranzytu zewnętrznego lub składu celnego. Właściciel znaku towarowego może sprzeciwić się oferowaniu lub sprzedaży takich towarów tylko wówczas, gdy nieodzownie wiąże się to z wprowadzeniem ich do obrotu na terytorium Wspólnoty.

(por. pkt 61 oraz pkt 2 sentencji)

3. Gdy właściciel danego znaku towarowego powołuje się na naruszenie wyłącznego prawa przyznanego mu przez art. 5 ust. 1 pierwszej dyrektywy 89/104 dotyczącej znaków towarowych i art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, a takie naruszenie polega bądź to na dopuszczeniu do swobodnego obrotu, bądź to na oferowaniu lub sprzedaży, która nieodzownie wiąże się z wprowadzeniem do obrotu we Wspólnocie towarów oznaczonych znakiem towarowym, posiadających status celny towarów niewspólnotowych, do niego należy udowodnienie tych okoliczności uzasadniających wykonanie prawa zakazu przewidzianego w art. 5 ust. 3 lit. b) i c) dyrektywy i art. 9 ust. 2 lit. b) i c) rozporządzenia.

(por. pkt 70, 75 oraz pkt 3 sentencji)