ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
b)

Przy założeniu obowiązku zwrotu całości lub części otrzymanych kwot refundacji: czy na podstawie art. 33 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych należy podwyższyć kwotę do zwrotu o karę przewidzianą w tych przepisach, pomimo że obowiązek prowadzenia ewidencji towarowej spoczywa na prowadzącym skład celny, w przypadku gdy tak jak w niniejszej sprawie skład celny jest składem prywatnym typu C prowadzonym przez samego eksportera produktów rolnych?
1)

Wnosząca odwołanie podnosi, po pierwsze, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest wewnętrznie sprzeczne: Sąd uznaje z jednej strony, że Izba Odwoławcza ograniczyła się do zbadania, jakiego rodzaju przedsiębiorstwa oferują sporne towary i usługi, a w konsekwencji mogła popełnić błąd w ocenie przy określaniu kręgu tych przedsiębiorstw w wyniku zbyt zawężającej interpretacji wykazu towarów i usług zarejestrowanego dla wcześniejszego znaku towarowego spowodowanej postrzeganiem owych towarów i usług jako całości. Po drugie, stwierdza on, że kwestia, czy Izba Odwoławcza popełniła błąd w ocenie, może zostać rozstrzygnięta jedynie po przeprowadzeniu analizy „ustaleń Izby Odwoławczej dotyczących każdego z towarów i każdej z usług, dla których dokonano zgłoszenia” i podejmuje następnie takie badanie, mimo że nie zostało ono przeprowadzone przez Izbę Odwoławczą, dochodząc do wniosku, że Izba Odwoławcza nie popełniła błędu w ocenie. Ta niespójność działa na niekorzyść wnoszącej odwołanie, ponieważ Sąd w ramach przeprowadzanych przez niego szczegółowych porównań zawsze odwołuje się ostatecznie do „całościowego porównania” dokonanego przez Izbę Odwoławczą na podstawie rodzajów działalności, prowadząc w konsekwencji również w tym zakresie do zawężającej interpretacji wykazu towarów i usług objętych wcześniejszą rejestracją.
2)

Jeżeli ogół sędziów to pracownicy będący stroną umowy o pracę lub pozostający w stosunku pracy w rozumieniu klauzuli 2.1. porozumienia ramowego, to czy dopuszczalne jest, by dla potrzeb ustalania uprawnień emerytalnych prawo krajowe w odmienny sposób traktowało: a) sędziów zatrudnionych w pełnym wymiarze godzin i sędziów zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin; lub b) poszczególne kategorie sędziów zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 274/2

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Innsbruck (Austria) w dniu 14 czerwca 2010 r. — Gebhard Stark przeciwko D.A.R. Österreichische Allgemeine Rechtsschutzversicherung AG

(Sprawa C-293/10)

()

2010/C 274/03

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Landesgericht Innsbruck

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Gebhard Stark

Strona pozwana: D.A.R. Österreichische Allgemeine Rechtsschutzversicherung AG

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy 87/344/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on § 158k ust. 2 Versicherungsvertragsgesetz (ustawy o umowie ubezpieczenia […]) oraz opartej na nim klauzuli zawartej w ogólnych warunkach ubezpieczenia ubezpieczyciela ochrony prawnej, że w umowie ubezpieczenia można uzgodnić, iż ubezpieczony może w celu reprezentowania go w postępowaniu sądowym lub administracyjnym wybrać tylko takie osoby mające odpowiednie kwalifikacje zawodowe do reprezentowania stron, których kancelarie mają siedzibę w miejscu sądu albo organu administracyjnego właściwych do przeprowadzenia postępowania w pierwszej instancji?

(1) Dyrektywa Rady 87/344/EWG z dnia 22 czerwca 1987 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczenia ochrony prawnej; Dz.U. L 185, s. 77.
—

stwierdzenie, że Republika Estońska nie podała do wiadomości przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2008/13/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2008 r. uchylającej dyrektywę Rady 84/539/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do sprzętu elektromedycznego stosowanego w weterynarii;
1)

Czy okólnik zaskarżony w postępowaniu w pierwszej instancji oraz przytoczone w nim przepisy wewnętrzne [tj. okólnik włoskiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznego z dnia 18 maja 2009 r. nr 4853 oraz dekretu ustawodawczy z dnia 2 kwietnia 2006 r. nr 152] są zgodne z prawem wspólnotowym oraz z ww. przepisami? W szczególności czy naruszają one zasady i reguły ustanowione w dyrektywie 89/106/EWG (1) odnoszącej się do wyrobów budowlanych, która nie nakłada obowiązku stosowania znaku CE i stanowi (w art. 6 ust. 1 i 2), że „państwa członkowskie nie będą utrudniać swobodnego przepływu, wprowadzania do obrotu lub wykorzystania na swoim terytorium wyrobów, które spełniają przepisy” zapewniając, by „wykorzystanie takich wyrobów zgodnie z ich przeznaczeniem nie było hamowane przez reguły lub warunki narzucane z pozycji monopolisty przez instytucje publiczne lub przez organizacje prywatne działające jako przedsiębiorstwa publiczne lub jako organy publiczne” i zezwalając „na wprowadzanie na rynek na swoim terytorium wyrobów, które nie są objęte art. 4 ust. 2, o ile spełniają one przepisy krajowe zgodne z Traktatem, do czasu, gdy europejskie specyfikacje techniczne, określone w rozdziałach II i III, będą stanowić inaczej”?
1)

Czy art. 558 ust. 1 w związku z art. 555 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. (1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 993/2001 z dnia 4 maja 2001 r., należy interpretować w ten sposób, że niedozwolone użycie środka transportu w ruchu wewnętrznym ma miejsce już w przy załadunku i rozpoczęciu przewozu, jeżeli używany handlowo pojazd uzyskał zezwolenie na ruch wewnętrzny między dwoma państwami członkowskimi, załadunek następuje w jednym z obu państw członkowskich, ale miejsce przeznaczenia (zaplanowane miejsce rozładunku) znajduje się w innym państwie członkowskim niż te dwa i brak jest zezwolenia obejmującego to inne państwo członkowskie?
—

stwierdzenie, że Republika Estońska nie podała do wiadomości przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2007/47/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. (zmieniającej dyrektywę Rady 90/385/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do wyrobów medycznych aktywnego osadzania, dyrektywę Rady 93/42/EWG dotyczącą wyrobów medycznych oraz dyrektywę 98/8/WE dotyczącą wprowadzania do obrotu produktów biobójczych);
C 301/6

Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

(Sprawa C-379/10)

()

2010/C 301/08

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Pignataro i M. Nolin, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Włoska

Żądania strony skarżącej

Stwierdzenie, że wyłączajac jakąkolwiek odpowiedzialność państwa włoskiego za szkody wyrządzone jednostkom w następstwie naruszenia prawa Unii dokonanego przez sąd krajowy orzekający w ostatniej instancji, w przypadku gdy naruszenie to wynika z zastosowanej przez ten sąd interpretacji zasad prawa lub oceny okoliczności faktycznych i dowodów, a także ograniczając odpowiedzialność wyłącznie do przypadków winy umyślnej i poważnego uchybienia, zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 włoskiej ustawy nr 117 z dnia 13 kwietnia 1988 r., Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy ogólnej zasady odpowiedzialności państw członkowskich za naruszenie prawa Unii przez ich sądy orzekające w ostatniej instancji, ustanowionej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

Zarzuty i główne argumenty

Legge nr 117 (sul) risarcimento dei danni cagionati nell’ esercizio delle funzioni giudiziarie e responsabilità civile dei magistrati (ustawa nr 117 z dnia 13 kwietnia 1988 r. o naprawieniu szkód wyrządzonych w ramach wykonywania funkcji sędziowskich i odpowiedzialności cywilnej sędziów) wyłącza jakąkolwiek odpowiedzialność państwa włoskiego za szkody wyrządzone jednostkom w następstwie naruszenia prawa Unii dokonanego przez sąd krajowy orzekający w ostatniej instancji, w przypadku gdy naruszenie to wynika z zastosowanej przez ten sąd interpretacji zasad prawa lub oceny okoliczności faktycznych i dowodów. Ustawa ta także ogranicza odpowiedzialność wyłącznie do przypadków winy umyślnej i poważnego uchybienia.

W wyroku w sprawie C-173/03 (1) Traghetti del Mediterraneo Trybunał orzekł, że:

„Prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie obowiązywaniu ustawodawstwa krajowego, które wyklucza w sposób generalny odpowiedzialność państwa członkowskiego za szkody wyrządzone jednostkom w związku z naruszeniem prawa wspólnotowego przez sąd orzekający w ostatniej instancji, z tego względu że naruszenie to wynika z wykładni przepisów prawa lub oceny okoliczności faktycznych i dowodów przeprowadzonej przez ten sąd.

Prawo wspólnotowe stoi również na przeszkodzie obowiązywaniu ustawodawstwa krajowego, które ogranicza tę odpowiedzialność wyłącznie do przypadków winy umyślnej i innego poważnego uchybienia sędziego, jeśli ograniczenie to prowadzi do wykluczenia odpowiedzialności zainteresowanego państwa członkowskiego, w innych przypadkach oczywistego naruszenia obowiązującego prawa w rozumieniu pkt 53–56 wyroku z dnia 30 września 2003 r. w sprawie C-224/01 Köbler (2).”
3)

Ponadto Sąd naruszył prawo pomijając całkowicie analizę konkretnych zarzutów podniesionych po pierwsze w pkt 93–96, a po drugie w pkt 121–129 skargi, w odniesieniu do oceny zgodności włoskiej ustawy z art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE. Sąd nie przedstawił też wystarczającego uzasadnienia w tym względzie. Co więcej naruszył on prawo poprzez błędne zastosowanie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, uznając włoską ustawę za niezgodną ze wspólnym rynkiem wyłącznie na tej podstawie, że nie poszanowano w niej rzekomo zasady neutralności technologicznej ze względu na zarzucane wyłączenie dekoderów satelitarnych z zakresu zastosowania włoskiej ustawy, quod non; oraz przyjmując, że pozwana nie dokonała oceny prawnej rzekomych skutków zakłócających badanych przepisów na rynku telewizji płatnej, polegającej na przeprowadzeniu stosownej kontroli prawnej, gospodarczej i porównawczej: a) konkretnych zakłóceń konkurencji na rynku telewizji płatnej; oraz b) rzeczywistych skutków uzyskania rzekomej korzyści gospodarczej. Założono po prostu na wstępie, że korzyść taka zaistniała i uznano ją za niezgodną ze wspólnym rynkiem, że względu na to, że nie była ona ponoć neutralna technologicznie. Sąd naruszył także prawo i przedstawił błędne uzasadnienie, oddalając trzeci zarzut skargi. Nie tylko nieprawidłowo przedstawił i i zinterpretował ten mający istotne znaczenie zarzut oraz argumenty dotyczące wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ale także nie zbadał tych argumentów, wobec czego oddalił je jako bezzasadne.
4)

Czy wymóg ogólny ustanowiony w dyrektywie 96/61/WE (w szczególności w preambule i w art. 1 i 15a), zgodnie z którym każde państwo członkowskie dąży do zapobiegania zanieczyszczeniu i zmniejszenia jego poziomu również za pomocą zapewnienia zainteresowanemu społeczeństwu dostępu do odpowiednich, rzetelnych i skutecznych postępowań administracyjnych lub sądowych, w związku z art. 10a dyrektywy 85/337/EWG i art. 6 i 9 ust. 2 i 4 konwencji z Aarhus obejmuje także prawo żądania przez to społeczeństwo aby na podstawie prawa krajowego przyjęty został administracyjny lub sądowy środek tymczasowy (na przykład postanowienie o zawieszeniu wykonania decyzji zintegrowanej) który tymczasowo - a mianowicie do chwili wydania rozstrzygnięcia co do istoty – umożliwia przerwanie realizacji zaprojektowanego przedsięwzięcia?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 301/10

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 19 sierpnia 2010 r. — Société Veleclair przeciwko Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l'État

(Sprawa C-414/10)

()

2010/C 301/13

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Conseil d'État (Francja)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Société Veleclair.

Strona pozwana: Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l'État.

Pytania prejudycjalne

Czy art. 17 ust. 2 lit. b) szóstej dyrektywy (1) pozwala państwu członkowskiemu na uzależnienie prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej od przywozu — uwzględniając w szczególności niebezpieczeństwo oszustw podatkowych — od rzeczywistej zapłaty tego podatku przez podatnika, w przypadku, gdy podatnik zobowiązany do zapłacenia podatku od wartości dodanej od przywozu i podmiot uprawniony do dokonania odpowiedniego odliczenia, to — tak jak jest to we Francji — jedna i ta sama osoba?

(1) Szósta dyrektywa Rady 388/77/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).
—

wydanie wyroku co do istoty sprawy i uchylenie zaskarżonego wyroku lub przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania sprawy i wydania wyroku;
6)

Czy zakres ustanowionego w art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88/WE roszczenia o rekompensatę obejmuje tylko zagwarantowany w art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE minimalny okres urlopu, który wynosi 4 tygodnie czy też wspomniane roszczenie obejmuje również prawo do urlopu w szerszym zakresie, które przewidziane zostało w prawie krajowym? Czy do tego szerszego prawa do urlopu zaliczają się również prawa, które wynikają ze szczególnego rozkładu czasu pracy?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 19 lipca 2010 r. — Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers (Sabam) przeciwko Netlog NV

(Sprawa C-360/10)

()

(2010/C 288/30)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Belgische Vereniging van Uitgevers, Componisten en Auteurs (Sabam)

Strona pozwana: Netlog NV

Pytanie prejudycjalne

Czy dyrektywy 2001/29 (1) i 2004/48 (2), w związku z dyrektywami 95/46 (3), 2000/31 (4) i 2002/58 (5), interpretowane w szczególności w świetle art. 8 i 10 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, pozwalają państwom członkowskim upoważnić sąd krajowy, który ma orzekać co do istoty sprawy i jedynie na podstawie przepisu stanowiącego, że „[sądy krajowe] mogą również wydać nakaz zaprzestania określonych działań wobec pośredników, których usługi są wykorzystywane przez osobę trzecią do naruszania praw autorskich i pokrewnych”, do nakazania podmiotowi świadczącemu usługi hostingowe, by wprowadził, w stosunku do wszystkich swoich klientów, in abstracto i w celach zapobiegawczych, na swój koszt i bez ograniczenia w czasie, system filtrowania zdecydowanej większości informacji przechowywanych na jego serwerach w celu wykrycia plików elektronicznych zawierających utwory muzyczne, filmowe lub audiowizualne, do których SABAM rości sobie prawa, i następnie zablokowania wymiany tych plików?

(1) Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10).

(2) Dyrektywa 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. L 157, s. 45).

(3) Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31).

(4) Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego („dyrektywa o handlu elektronicznym”) (Dz.U. L 178, s. 1).

(5) Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej („dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej”) (Dz.U. L 201, s. 37).
1)

Czy zasady efektywności, niedyskryminacji i neutralności podatkowej w dziedzinie podatku od wartości dodanej sprzeciwiają się przepisom lub praktyce krajowej, które na nowo interpretują prawo nabywcy/zleceniodawcy do zwrotu nienależnie zapłaconego podatku VAT, jako nienależnego świadczenia uregulowanego przepisami prawa cywilnego, w przeciwieństwie do prawa do zwrotu wykonywanego przez dłużnika głównego (sprzedającego/usługodawcę), w terminie znacznie dłuższym dla tego pierwszego tak, że wniosek złożony przez niego w takim czasie, że termin na złożenie wniosku przez tego drugiego już upłynął, może prowadzić do zasądzenia zwrotu podatku od tego drugiego, bez możliwości uzyskania przez ten podmiot dalszego zwrotu od organów podatkowych, przy czym przepisy te lub praktyka nie przewidują żadnego instrumentu zapobiegającego konfliktom lub sprzecznościom między postępowaniami, które wszczęto lub które zostaną wszczęte przed różnymi sądami?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Bruchsal (Niemcy) w dniu 10 sierpnia 2010 r. — Postępowanie karne przeciwko QB (*1)

(Sprawa C-405/10)

()

(2010/C 288/38)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Amtsgericht Bruchsal

Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

QB (*1)

Pytanie prejudycjalne

Czy przepisy art. 37 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (1) w związku z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1418/2007 z dnia 29 listopada 2007 r. dotyczącym wywozu w celu poddania odzyskowi niektórych odpadów wymienionych w załączniku III lub IIIA rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady do pewnych państw, których nie obowiązuje decyzja OECD w sprawie kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów (2) należy interpretować w ten sposób, że istnieje zakaz przemieszczania do Libanu odpadów z kategorii B 1120 załącznika IX do konwencji bazylejskiej o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych z dnia 22 marca 1989 r.?

(*1) Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.

(1) Dz.U. L 190 z 12.7.2006, s. 1.

(2) Dz.U. L 316 z 4.12.2007, s. 1.
C 288/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 4 sierpnia 2010 r. — Suiker Unie GmbH — Zuckerfabrik Anklam przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

(Sprawa C-392/10)

()

(2010/C 288/36)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Finanzgericht Hamburg

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Suiker Unie GmbH — Zuckerfabrik Anklam

Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas

Pytanie prejudycjalne

Czy warunek otrzymania refundacji zróżnicowanej, który jest unormowany w art. 15 ust. 1 w związku z ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (1), mianowicie dokonanie przywozowych formalności celnych, jest spełniony, w sytuacji gdy produkt w państwie trzecim przeznaczenia po odprawie celnej zostaje zgodnie z procedurą uszlachetniania czynnego bez pobierania należności celnych przywozowych poddany istotnej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (2), a produkt będący rezultatem tej obróbki lub przetworzenia zostaje wywieziony do państwa trzeciego?

(1) Dz.U. L 102, s. 11.

(2) Dz.U. L 302, s. 1.
2)

naruszenie art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (3), jak również wewnętrznie sprzeczne i niewystarczające uzasadnienie, w zakresie w jakim Sąd uznał, iż nakaz odzyskania pomocy zawarty w decyzji nie jest sprzeczny z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań. Wyrok Sądu jest wadliwy i niedostatecznie uzasadniony, w zakresie w jakim Sąd nie zgodził się z twierdzeniem, iż utrzymujące się milczenie Komisji w odniesieniu do wyjaśnień przedstawionych przez władze włoskie pod koniec 1991 r. co do tego, że pierwsze przedłużenie obowiązywania taryfy Terni realizowało pierwotny cel w postaci rekompensaty, stanowi okoliczność mogącą wzbudzić u wnoszącej odwołanie uzasadnione oczekiwanie, że przedłużenia obowiązywania taryfy Terni, w tym sporny środek, nie stanowiły pomocy państwa.
1)

Czy przepisy prawa Unii Europejskiej, w szczególności postanowienia Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej mające na celu zapewnienie swobodnego przepływu, jak również wspomniane wyżej dyrektywy dotyczące dokumentów rejestracyjnych pojazdów, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom prawa państwa członkowskiego ustanawiającym dla potrzeb rejestracji pojazdów specjalny dokument, taki jak dowód rejestracyjny zawierający wzmiankę „pojazd demonstracyjny”, co do którego można przyjąć, że nie dotyczy on rejestracji tymczasowej w rozumieniu art. 1 dyrektywy Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r., a także w ten sposób, że zabraniają one w związku z tym uzależniania przyznania określonego świadczenia od okazania takiego dokumentu?
—

Sąd naruszył rozporządzenie nr 68/2001, dawny art. 87 ust. 3 lit. c) WE i zasadę równego traktowania, ponieważ badanie konieczności pomocy było błędne. Naruszenie rozporządzenia (WE) nr 68/2001 wynika stąd, że zbadane zostały materialne kryteria, które nie są określone w rozporządzeniu, co wyjątkowo jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy uzasadniają to szczególne okoliczności konkretnego przypadku. Do naruszenia dawnego art. 87 ust. 3 WE doszło dlatego, że Sąd błędnie nie uznał, iż pomoc szkoleniowa służyła bądź mogła służyć celom określonym w dawnym art. 87 ust. 3 lit. c) WE, oraz że powinno to było zostać uwzględnione przez Komisję w ramach konkretnego badania na podstawie art. 87 ust. 3 WE. Wreszcie wnoszący odwołanie twierdzą, że naruszona została zasada równego traktowania, ponieważ we wcześniejszych decyzjach w porównywalnych okolicznościach faktycznych Komisja ani nie badała, ani nie stwierdzała konieczności pomocy szkoleniowej. To nierówne traktowanie nie znajduje obiektywnego uzasadnienia.
—

uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej (piąta izba) z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie T-335/08 BNP Paribas i Banca Nazionale del Lavoro przeciwko Komisji Europejskiej doręczonej za pośrednictwem faksu w dniu 1 lipca 2010 r. (Dz.U. C 221 z 14.08.2010, s. 39), a w konsekwencji; (i) uwzględnienie żądań przedstawionych w skardze w pierwszej instancji o stwierdzenie nieważności w całości decyzji 2008/711/WE wydanej przez Komisję Europejską w dniu 11 marca 2008 r. nr C(2008) 869 wersja ostateczna w sprawie pomocy państwa C 15/2007, (ex NN 20/2007) udzielonej przez Włochy w zakresie zachęt podatkowych dla niektórych instytucji kredytowych będących przedmiotem restrukturyzacji (Dz.U L 237, s. 70) lub (ii) tytułem ewentualnym przesłanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania zgodnie z wyrokiem Trybunału.
1)

Czy przyjmujące państwo członkowskie powinno uwzględniać art. 43WE u 48WE, w sytuacji gdy spółka utworzona w jednym państwie członkowskim (pochodzenia) przenosi swoją siedzibę do państwa przyjmującego i jednocześnie wykreśla swój wpis do rejestru w państwie członkowskim pochodzenia, wspólnicy spółki zawierają nowy akt utworzenia spółki zgodnie z prawem przyjmującego państwa członkowskiego a spółka występuje o wpis do rejestru handlowego przyjmującego państwa członkowskiego zgodnie z prawem rzeczonego państwa?