ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
20.

W spornym przepisie lub w pozostałej treści szóstej dyrektywy brak jest czegokolwiek, co uzasadniałoby ograniczenie pojęcia „czarteru” jedynie do „czarteru całości”. Okazuje się, że w przeciwieństwie do tego, co zostało ustanowione w szóstej dyrektywie w odniesieniu do zwolnienia na podstawie art. 15 pkt 4 dyrektywy ( 8 ), państwa członkowskie nie mogą ograniczać zwolnienia ustanowionego w art. 15 ust. 5 do czasu wejścia w życie wspólnotowych przepisów podatkowych określających zakres tego zwolnienia. Tym samym wydaje się, że ograniczenie zakresu pojęcia „czarter” w kontekście zwolnień z podatku VAT ustanowionych w szóstej dyrektywie do „czarteru całości” wychodzi poza zakres swobodnego uznania, którym dysponują państwa członkowskie przy transponowaniu dyrektywy do prawa krajowego. W rzeczywistości bowiem określenie zakresu zastosowania VAT zasadniczo należy do prawa wspólnotowego i aby ograniczenie zastosowania VAT, w szczególności poprzez krajowe przepisy transponujące, było zgodne z szóstą dyrektywą, musi ono wynikać z treści, celu lub z ogólnej systematyki szóstej dyrektywy.
77.

Należy stwierdzić, że w istocie, w części „zamówienie na świadczenie usług” dokumentu dotyczącego cen, wspomniano o szkoleniu dla około 300 pracowników i 10 administratorów, oraz że dokument dotyczący przedmiotu zamówienia wskazywał, że około 310 pracowników będzie pracowało na tym systemie. Jednakże wymóg wskazania cen jednostkowych dla różnej liczby licencji w części „zamówienie na licencje” dokumentu dotyczącego cen można było racjonalnie interpretować jako sugerujący możliwość brania pod uwagę mniejszej liczby licencji lub to, że nie podjęto jeszcze decyzji co do ostatecznej liczby licencji (pomijając kwestię liczby licencji pełnych w stosunku do licencji tylko do odczytu) ( 41 ).
62.

W odniesieniu do organów odwoławczych funkcjonujących zgodnie z dyrektywą 89/665 wspominane normy wyższego rzędu obejmują uregulowania wynikające z tejże dyrektywy oraz z dyrektywy 93/36 (lub obecnie z dyrektywy 2004/18), obu interpretowanych w duchu prawa do ochrony tajemnic handlowych i do sprawiedliwego procesu sądowego. Zastosowanie znajdują następujące zasady: a) strona postępowania nie może odmówić przekazania materiału dowodowego organowi odwoławczemu, uzasadniając to tajemnicą handlową; b) strona postępowania przekazująca materiał dowodowy organowi odwoławczemu może wnioskować o objęcie go, w całości lub w części, klauzulą poufności względem innej strony; c) wszystkie główne strony postępowania powinny mieć dostęp do pełnego materiału dowodowego istotnego z punktu widzenia rozstrzygnięcia toczącego się sporu, w formie umożliwiającej przedstawienie uwag na jego temat; d) organ odwoławczy powinien zważać na to, aby nie wykorzystywać materiału dowodowego niejawnego dla co najmniej jednej głównej strony postępowania w sposób mogący naruszać prawa takiej strony do sprawiedliwego procesu sądowego i równości stron.
16.

Secretary of State oddalił obydwa wnioski uzasadniając odmowę ich uwzględnienia tym, że zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu studenci oraz osoby zatrudnione w charakterze au pair nie mogą powoływać się na art. 6 ust. 1 decyzji nr 1/80. Skarżący wnieśli na te decyzje odmowne skargi do sądu. High Court of Englang and Wales — Administrative Court — uwzględnił żądania tych skarg i uchylił decyzje Secretary of State w oparciu o uzasadnienie, iż skarżący są objęci zakresem zastosowania art. 6 ust. 1 decyzji nr 1/80. Secretary of State wniósł apelację od wyroków Administrative Court do Court of Appeal.
51.

Eksporterzy mają możliwość korzystania z prawa do refundacji w zakresie, w jakim są w stanie wykazać, ze wprowadzili dane zwierzęta do obrotu w państwie trzecim, wycofując je jednocześnie z rynku wspólnotowego. Refundacje przyznawane eksporterom stanowią odzwierciedlenie wkładu, który wnoszą oni w ramach konkretnych świadczeń w realizację celów polityki wspólnotowej. „Wyłączenie” prawa do refundacji, jeśli zwierzęta nie zostały wprowadzone do obrotu państwa trzeciego, nie stanowi w rzeczywistości wyłączenia uprawnień rzeczywistych lub przyszłych, ale zwykłe nieprzyznanie ex novo uprawnień, które powstałyby, jeśli tylko takie wprowadzenie do obrotu miałoby miejsce. W sytuacji niewprowadzenia zwierząt na rynki państw trzecich fakt przyznania eksporterowi prawa do refundacji i pozostawienia do jego dyspozycji zaliczki przyznanej na poczet wspomnianej refundacji stanowiłoby bezpodstawne przekazanie środków wspólnotowych. W ten sam sposób czynnością bezpodstawną byłoby pozostawienie do dyspozycji eksportera różnicy pomiędzy kwotą wypłaconej zaliczki oraz kwotą przysługującą mu w sytuacji braku możliwości, z powodów oddziaływania siły wyższej, wywozu zwierząt do państw, w odniesieniu do których wszczęto procedurę wywozową, i w konsekwencji ich wywiezienia do innego państwa trzeciego, w stosunku do którego Wspólnota ustanowiła refundacje na niższym poziomie.
Odwołanie skarżącego od naliczenia podatku przez Finanzamt i jego skarga do Finanzgericht (sądu finansowego) zostały oddalone. Wniósł on zatem środek odwoławczy co do kwestii prawnych do Bundesfinanzhof (federalnego sądu finansowego), który jest zdania, że przynajmniej od czasu wyroku Trybunału w sprawie Barbier ( 4 ) jest wątpliwe, czy niemieckie przepisy ( 5 ) w zakresie, w jakim wprowadzają rozróżnienie w zależności od miejsca położenia masy spadkowej lub jej części w chwili śmierci spadkodawcy, są zgodne z zasadą swobodnego przepływu kapitału. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2006 r. Bundesfinanzhof zawiesił postępowanie i zwrócił się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:

„Czy jest zgodne z art. 73b ust. 1 traktatu WE (obecnie art. 56 ust. 1 WE), że dla potrzeb podatku od spadków:

a) wartość położonego w innym państwie członkowskim (zagranicznego) majątku rolniczego i leśnego określa się według jego wartości rynkowej, podczas gdy w odniesieniu do krajowego majątku rolniczego i leśnego stosowane są specjalne procedury wyceny, w wyniku których wartość tego krajowego majątku jest przeciętnie ustalana jako odpowiadająca 10% wartości rynkowej, a

b) spadek mający za przedmiot krajowy majątek rolniczy i leśny nie podlega, do wysokości pewnej wolnej od opodatkowania kwoty, wycenie, a w odniesieniu do pozostałej wartości jest wyceniany tylko do wysokości 60%,

jeśli w przypadku spadkobiercy, który dziedziczy spadek mający za przedmiot krajowy i zagraniczny majątek rolniczy i leśny, prowadzi to do sytuacji, w której w odniesieniu do majątku krajowego, z powodu położenia majątku rolniczego i leśnego za granicą, stosowana jest wyższa stawka podatku od spadków niż miałoby to miejsce w przypadku położenia majątku rolniczego i leśnego w kraju?”.
—

orzekł, że nieuchylając dekretu ustawodawczego nr 48 051 z dnia 21 listopada 1967 r., który uzależnia przyznanie odszkodowania osobom, które doznały uszczerbku w wyniku naruszenia prawa wspólnotowego w zakresie zamówień publicznych lub krajowych przepisów transponujących to prawo od obowiązku udowodnienia winy lub umyślnego działania, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane i w rezultacie, uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 228 WE;
80.

To bowiem Komisja nabyła, wraz z dodaniem drugiej grupy transakcji, wyłączną kompetencję w zakresie oceny całego projektu z punktu widzenia prawa konkurencji. Jedynymi elementami merytorycznymi wiążącymi Komisję przy wykonywaniu przez nią tych uprawnień są kryteria, które miała ona obowiązek zastosować na podstawie art. 2 rozporządzenia dotyczącego kontroli koncentracji celem zbadania zgodności koncentracji ze wspólnym rynkiem. W oparciu o te kryteria Komisja ma obowiązek dokonać wyczerpującej analizy każdego przypadku, w ramach tej analizy w danym przypadku musi ona rozważyć te same okoliczności i zagadnienia z zakresu prawa konkurencji, które w podobnej sytuacji rozważałby organ krajowy. Jednakże z art. 2 rozporządzenia dotyczącego kontroli koncentracji nie wynika, że Komisja jest zobowiązana do merytorycznego dostosowania swojej decyzji do decyzji wydanej przez organ krajowy.
18.

Po drugie należy stwierdzić, że w okolicznościach jakie wskazuje sąd odsyłający niewątpliwie ma miejsce „ubytek” węglowodoru w rozumieniu dyrektywy 92/12. Jak słusznie wskazuje Komisja, dzieje się tak nawet w przypadku gdy pojęcie to jest interpretowane odpowiednio jak podobnie brzmiące pojęcie zawarte w art. 4 dyrektywy 79/623/EWG. ( 6 ) W odniesieniu do tego przepisu Trybunał orzekł, że ubytek nie występuje wówczas gdy istnieje ryzyko, iż utracone wyroby dostaną się do obrotu we Wspólnocie, co może się zdarzyć w szczególności w przypadku kradzieży ( 7 ). W niniejszym przypadku natomiast węglowodór wsiąkł w grunt, tak iż mieszanina ta musiała zostać usunięta jako odpady. Tym samym należy wykluczyć, że zostanie on wprowadzony do obrotu.
123.

W świetle powyższych rozważań proponuję Trybunałowi udzielenie następującej odpowiedzi na pytanie prejudycjalne zadane przez Audiencia Nacional: W przypadku gdy wartość zamówienia publicznego na usługi jest nie mniejsza niż 200000 specjalnych praw ciągnienia, wykładni dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, zmienionej przez dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 97/52/WE z dnia 13 października 1997 r., należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się ona ustawodawstwu krajowemu, zezwalającemu władzom publicznym na powierzenie świadczenia usług pocztowych niezastrzeżonych podmiotowi, którego kapitał w całości należy do administracji publicznej, bez poddania tego zamówienia zasadom rządzącym udzielaniem zamówień publicznych na usługi, jeżeli jednocześnie instytucja zamawiająca nie sprawuje nad usługodawcą kontroli analogicznej do tej, jaką sprawuje nad własnymi służbami, a usługodawca nie prowadzi swojej podstawowej działalności na rzecz jednostki lub jednostek sprawujących nad nim kontrolę. W przypadku gdy wartość zamówienia na usługi jest niższa niż 200000 specjalnych praw ciągnienia, wykładni art. 86 ust.1 WE w związku z art. 43 WE i 49 WE należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się on ustawodawstwu krajowemu, zezwalającemu władzom publicznym na powierzenie świadczenia usług pocztowych niezastrzeżonych podmiotowi, którego kapitał w całości należy do administracji publicznej, bez poddania tego zamówienia podstawowym zasadom rządzącym udzielaniem zamówień publicznych na usługi, jeżeli jednocześnie instytucja zamawiająca nie sprawuje nad usługodawcą kontroli analogicznej do tej, jaką sprawuje nad własnymi służbami, a usługodawca nie prowadzi swojej podstawowej działalności na rzecz jednostki lub jednostek sprawujących nad nim kontrolę.
11.

Ponieważ po uzyskaniu dodatkowych informacji od Hiszpanii i podmiotu, który wniósł skargę do Komisji, uznała ona, że przedsięwzięcie to narusza dyrektywę ptasią, wezwała Hiszpanię w dniu 1 kwietnia 2004 r. na podstawie art. 226 WE do przedstawienia swoich uwag. Pomimo odpowiedzi Hiszpanii Komisja utrzymała swoje stanowisko i w dniu 14 grudnia 2004 r. wydała uzasadnioną opinię, która wpłynęła do stałego przedstawicielstwa Hiszpanii w Brukseli w dniu 22 grudnia 2004 r. Wyznaczyła w niej ostateczny termin dwóch miesięcy, to jest do dnia 22 lutego 2005 r., na wypełnienie wymogów dyrektywy ptasiej.
17.

Argument ten należy odrzucić. Chociaż państwa członkowskie mogą przyjmować polityki i środki wspierające kształcenie i badania naukowe w ramach swoich instytucji naukowych, działania takie muszą być podejmowane w sposób zgodny z prawem wspólnotowym. Artykuł 149 ust. 1 WE stanowi, że „Wspólnota przyczynia się do rozwoju edukacji o wysokiej jakości, poprzez zachęcanie do współpracy między państwami członkowskimi oraz, jeśli jest to niezbędne poprzez wspieranie i uzupełnianie ich działalności […]”, natomiast art. 149 ust. 2 WE stanowi, że „[d]ziałanie Wspólnoty zmierza do […] sprzyjania mobilności studentów i nauczycieli”. Omawiane ustawodawstwo krajowe jest niewątpliwie sprzeczne z tymi celami, gdyż zniechęca nauczycieli do korzystania z przysługującej im podstawowej swobody oferowania swoich usług w innym państwie członkowskim niż własne, poprzez odmowę przyznania im ulgi podatkowej, która przysługiwałaby im, gdyby pozostali w kraju swojego pochodzenia. Niewątpliwie jeżeli wykładowca, który rozlicza się z podatku w Niemczech ma do wyboru pozostanie w Niemczech i otrzymywanie nieopodatkowanego wynagrodzenia lub wyjazd do Francji i obowiązek zapłaty podatku od tego samego wynagrodzenia, osoba taka skłonna będzie pozostać w Niemczech. W sprawie Komisja przeciwko Austrii ( 9 ), dotyczącej mobilności studentów i dostępu do szkolnictwa wyższego, Trybunał skrytykował tego typu przepis krajowy uzasadniając to w następujący sposób: „[t]ymczasem uprawnienia przyznane przez traktat w dziedzinie swobodnego przepływu nie są w pełni skuteczne, gdy osoba chcąca je zrealizować jest z samego tylko tego powodu stawiana w mniej korzystnej sytuacji. Stwierdzenie to jest przy tym szczególnie ważne w dziedzinie edukacji, wziąwszy pod uwagę cele realizowane przez art. 3 ust. 1 lit. q) WE oraz przez art. 149 ust. 2 tiret drugie WE, a mianowicie sprzyjanie mobilności studentów i nauczycieli” (pkt 44). W niniejszej sprawie omawiany przepis prawa krajowego mógłby być uzasadniony jedynie przez powołanie się na względy nadrzędne, co oznaczałoby, że bez tego szczególnego przepisu niemożliwe byłby wspieranie kształcenia i badań naukowych na niemieckich uniwersytetach. Wydaje się jednakże, że osiągnięcie tego celu możliwe jest za pomocą innych środków, które sztucznie nie ograniczają wyboru nauczycieli co do miejsca, gdzie powinni oni świadczyć swoje usługi; rząd niemiecki ponadto nie przedstawił żadnych argumentów w celu wykazania, że o ile nie zezwoli się na istnienie omawianego przepisu podatkowego, osiągnięcie uzasadnionego celu, któremu przepis ten służy, będzie niemożliwe.
25.

Przeciwko interpretacji dodatku wyłącznie jako dodatek do wynagrodzenia przede wszystkim przemawia jednak argument, iż taka wykładnia prowadziłaby do odmiennego traktowania urzędników, i to w zależności od przypadkowego ukształtowania systemów zasiłków rodzinnych w państwach członkowskich. Urzędnikowi, którego małżonek jest zatrudniony w państwie członkowskim, gdzie wypłata dodatkowego świadczenia dla niepełnosprawnych dzieci została ukształtowana jako dodatek do wynagrodzenia, świadczenie to byłoby potrącane od świadczenia wypłacanego mu przez Wspólnotę. Innemu urzędnikowi, który na swoje niepełnosprawne dziecko otrzymuje krajowy dodatek od państwa członkowskiego, które nie ukształtowało tego dodatku jako dodatek do wynagrodzenia, lecz uzależniło go od spełnienia wymogu zamieszkania, świadczenie to nie byłoby potrącane od świadczenia wypłacanego mu przez Wspólnotę i w związku z tym urzędnik ten otrzymywałby podwójne świadczenie. Tego rodzaju odmienne traktowanie urzędników, uzależnione od ukształtowania przepisów prawa krajowego, nie jest uzasadnione.
37.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału prawo do odliczenia przewidziane w art. 17 i nast. szóstej dyrektywy stanowi integralną część mechanizmu podatku VAT i co do zasady nie może być ograniczane. Powinno być ono wykonywane natychmiast w odniesieniu do całości podatku naliczonego w związku z czynnościami opodatkowanymi ( 11 ). Ponadto jakiekolwiek ograniczenie prawa do odliczenia podatku VAT ma wpływ na wysokość obciążenia podatkowego i powinno być stosowane w podobny sposób we wszystkich państwach członkowskich. W konsekwencji odstępstwa są dopuszczalne wyłącznie w przypadkach przewidzianych wyraźnie przez szóstą dyrektywę ( 12 ).
11.

Z odesłania prejudycjalnego nie wynika dostatecznie jasno, czy art. 13 ustawy o telewizji kablowej wymaga, aby nadawcy, po to, by kwalifikować się do uzyskania statusu „must carry”, mieli swoją siedzibę na terytorium Belgii. Chociaż rząd Belgii twierdził, że możliwość przyznania tego statusu nie musi być ograniczona do nadawców mających siedzibę na terytorium Belgii, to jednak wszyscy nadawcy, którym status ten przysługuje, wymienieni w zaskarżonych środkach, są nadawcami krajowymi. Ponadto podczas rozprawy rząd belgijski stwierdził, że okoliczność, iż jeden z tych nadawców przeniósł ostatnio swoją siedzibę do Luksemburga, będzie brana pod uwagę podczas przyszłej oceny przysługującego mu statusu „must carry”, pomimo że treść jego programów nie uległa żadnej zmianie. W każdym razie ze względu na to, że celem polityki „must carry” jest, zgodnie ze słowami rządu belgijskiego, „zapewnienie obywatelom belgijskim dostępu do wiadomości lokalnych i krajowych oraz do ich kulturalnego dziedzictwa”, nadawcy z innych krajów mają mniejsze szanse na uzyskanie statusu „must carry” niż nadawcy krajowi. Zatem w praktyce zasady regulujące status „must carry” takie jak te, których dotyczy niniejsza sprawa, powodują, że dostęp do sieci rozpowszechniania programów telewizyjnych jest trudniejszy dla nadawców mających swą siedzibę w innym państwie członkowskim niż dla nadawców krajowych. Nawet pomimo że reguły te nie wymagają w sposób bezpośredni, aby nadawca miał siedzibę w tym państwie członkowskim, to jednak w rzeczywistości korzystniej traktują świadczenie usług rozpowszechniania programów telewizyjnych wyłącznie na terytorium krajowym niż ponadgraniczne świadczenie usług rozpowszechniania programów telewizyjnych. Z tego powodu stanowią one ograniczenie swobody świadczenia usług.
1.

Uznać radio i telewizję za środki przekazu informacji oznaczałoby zredukować je do ich najbardziej charakterystycznego aspektu z pominięciem innych cech o większej wadze w świetle socjokulturowego znaczenia nabytego przez nie w toku historii. W społeczeństwach zachodnich połączenie tych systemów komunikacji z osiągniętym dobrobytem materialnym zdaje się prowadzić do odrodzenia rzymskiej maksymy „panem et circenses”, przy użyciu której łaciński poeta Juwenalis ( 2 ) ośmieszał konformistyczne próżniactwo narodu rzymskiego i jego brak zainteresowania sprawami polityki ( 3 ). Aforyzm ten można by przenieść w dzisiejsze czasy, zastępując chleb wygodą i igrzyska rzymskie — telewizją.
47.

Otóż jeżeli zbadamy stosunki łączące spadkobiercę lub spadkobierców zmarłego z wykonawcą testamentu, należy stwierdzić, że nie zawarli oni żadnej umowy. Wykonawca testamentu powołany został w celu wykonania dyspozycji ustanowionych przez zmarłego i to ten sam zmarły określił usługi, które powinien on wyświadczyć oraz ich koszt. Jedyną decyzją, której podjęcie należy do spadkobiercy w chwili śmierci mocodawcy, kiedy to świadczenia wykonawcy testamentu stają się wymagalne, jest przyjęcie lub odrzucenie spadku po zmarłym. Niemniej jednak owo oświadczenie woli nie czyni z niego usługobiorcy usług świadczonych przez wykonawcę testamentu, ponieważ nie określa on ani ich treści, ani ich ceny.
42.

Taka wykładnia pierwszej części art. 3 ust. 1 lit. c) ppkt ii) dyrektywy 2000/35 w świetle drugiej części tego przepisu pozwala zapewnić względną pewność co do prawa w stosunkach pomiędzy wierzycielem a dłużnikiem, ponieważ dłużnik ma pewność z uwagi na umowę łączącą go z jego własną instytucją finansową co do daty, w której wykonał swoje zobowiązanie, a wierzyciel posiada podobne zapewnienie ze strony swojej własnej instytucji finansowej dotyczące otrzymania należnej kwoty na swój rachunek, przy czym stosunek łączący ich z odpowiednimi instytucjami finansowymi nie ma wpływu na stosunek główny, istniejący pomiędzy obydwiema stronami. Wydaje mi się, że proponowana wykładnia gwarantuje sprawiedliwy podział ryzyka na podstawie kryterium, które uwzględnia umawiającą się stronę, która najlepiej może przewidzieć i kontrolować istniejące ryzyko.
32.

W niniejszej sprawie wystarczy w istocie podnieść, podobnie jak rząd francuski uczynił to zresztą na rozprawie, że w konsekwencji wyżej wymienionych wyroków w sprawach Komisja przeciwko Francji, oraz, w odniesieniu do CSG, nowszego i nie zawsze jednoznacznego wyroku w sprawie Perez Naranjo ( 17 ), żaden z uczestników postępowania, który przedstawił uwagi Trybunałowi w niniejszej sprawie, nie kwestionuje poważnie, że CSG i CRDS są objęte przedmiotowym zakresem zastosowania rozporządzenia nr 1408/71. Jednakże, jeżeli, jak twierdził przed Trybunałem P. Derouin, począwszy od 2002 r. CRDS nie spełnia już kryteriów określonych w wyżej wymienionych wyrokach w sprawach Komisja przeciwko Francji, to do sądu krajowego należałoby dokonanie oceny, czy ewentualne modyfikacje wprowadzone przez ustawodawstwo francuskie w odniesieniu do tej składki mogą prowadzić do tego, że CRDS nie służy już specjalnie i bezpośrednio finansowaniu francuskiego systemu zabezpieczeń społecznych, lecz, wręcz przeciwnie, jest przeznaczona na pokrycie ogólnych wydatków publicznych, co powodowałoby wykluczenie jej z zakresu zastosowania rozporządzenia nr 1408/71. Jeżeli tak by było i dodatkowo gdyby CRDS była objęta zakresem zastosowania umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, pytanie prejudycjalne zostałoby zatem w części pozbawione znaczenia. Niemniej jednak założeniem, na którym oparte jest pytanie prejudycjalne, jest to, że CRDS, tak jak i CSG, nadal są objęte przedmiotowym zakresem zastosowania rozporządzenia nr 1408/71. Tak więc to w oparciu o to założenie właśnie należy przystąpić do poniższej analizy.
20.

W tym względzie należy ustalić, czy przepis ust. 3 tego artykułu (zgodnie z którym „refundacji wywozowej nie wypłaca się za zwierzęta, które padły podczas transportu, lub jeżeli właściwy organ na podstawie dokumentów, o których mowa w ust. 2, sprawozdań z kontroli, o których mowa w art. 4, lub wszelkich innych dostępnych informacji dotyczących zgodności z art. 1 uzna, iż eksporter nie zastosował się do dyrektywy w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu”) zawiera — jak ujęto to we wniosku złożonym przez Finanzgericht Hamburg — „kryterium wyłączające”. W tym celu należy wyjaśnić, czy przepis ten należy interpretować w związku z przepisem ust. 2, zgodnie z którym wniosek o wypłatę refundacji wywozowych, sporządzony zgodnie z wymogami art. 47 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87, powinien być uzupełniony w terminie przewidzianym w tym artykule o dowód zastosowania się do art. 1, który stanowi: i) prawidłowo wypełniony dokument, o którym mowa w art. 2 ust. 3, lub ii) ewentualnie sprawozdanie, o którym mowa w art. 3 ust. 2, czy też przepisy te należy interpretować i stosować niezależnie jeden od drugiego. W pierwszym przypadku znacznie osłabiona zostałaby wartość dowodu zachowania wymogów art. 5 ust. 2 przeprowadzonego przez eksportera poprzez przedstawienie dokumentu wystawionego zgodnie z art. 2 ust. 3 przez urzędowego lekarza weterynarii miejsca wywozu zwierząt ze Wspólnoty i potwierdzającego, że sprawdził on i stwierdził w odniesieniu do danego przypadku, że „środek transportu, którym żywe zwierzęta opuszczą obszar celny Wspólnoty, jest zgodny z przepisami dyrektywy 91/628/EWG” (art. 5 tej dyrektywy zobowiązuje państwa członkowskie między innymi do zapewnienia, aby „każdy przewoźnik […] c) wykorzystywał do transportu zwierząt, określonych w niniejszej dyrektywie, środki transportu, które zapewniają zgodność z […] wymogami ustanowionymi w załączniku”; wystarczyłoby, by organ właściwy do wypłaty refundacji wyraził w oparciu o jakikolwiek dostępny mu dokument istotne wątpliwości dotyczące zachowania dyrektywy, aby odwrócić skutek dowodu przedstawionego przez eksportera i zmusić go do wykazania nieuzasadnionego charakteru takich wątpliwości. W drugim przypadku natomiast wspomniany organ zobowiązany byłby do wykazania odpowiedniego charakteru dokumentów, na których się oparł, oraz tego, że dokumenty załączone do wniosku o refundację nie mogą stanowić dowodu zachowania dyrektywy.