ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 marca 2008 r. –

Komisja przeciwko Hiszpanii

(sprawa C‑196/07)

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Polityka konkurencji – Koncentracje – Niewykonanie zobowiązań nałożonych przez Komisję – E.ON/Endesa

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego –Badanie zasadności przez Trybunał – Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę – Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 25, 26)

2. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Przedmiot sporu – Ustalenie w uzasadnionej opinii – Termin wyznaczony państwu członkowskiemu – Późniejsze zaprzestanie uchybienia – Interes w kontynuowaniu postępowania – Ewentualna odpowiedzialność państwa członkowskiego (art. 226 WE) (por. pkt 27, 28)

3. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieprzestrzeganie decyzji Komisji w sprawie koncentracji – Środki obrony – Całkowita niemożliwość wykonania – Kryteria oceny – Trudności w wykonaniu – Obowiązek współpracy Komisji i państwa członkowskiego w celu znalezienia rozwiązania zgodnego z traktatem (art. 10 WE, 226 WE) (por. pkt 30)

4. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieprzestrzeganie decyzji Komisji w sprawie koncentracji – Środki obrony – Podanie w wątpliwość zgodności decyzji z prawem – Niedopuszczalność – Granice – Akt nieistniejący (art. 226 WE, 227 WE, 230 WE, 232 WE) por. pkt 34–38)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Niewykonanie art. 2 decyzji Komisji z dnia 26 września 2006 r. [sprawa COMP/M. 4197 – E.ON/Endesa – C(2006)4279 wersja ostateczna] i art. 1 decyzji Komisji z dnia 20 grudnia 2006 r. [sprawa COMP/M. 4197 ‑ E.ON/Endesa – C(2006)7039 wersja ostateczna].

Sentencja

1) Nie uchylając w wyznaczonych terminach:

– warunków 1–6, 8 i 17 nałożonych na mocy decyzji krajowej komisji ds. energetyki, które zostały uznane za niezgodne z prawem wspólnotowym na podstawie art. 1 decyzji Komisji z dnia 26 września 2006 r. [sprawa COMP/M. 4197 – E.ON/Endesa – C(2006)4279 wersja ostateczna] i

– warunków 1, 10, 11 i 15 ze zmianami, nałożonych na mocy decyzji ministra przemysłu, turystyki i handlu, które zostały uznane za niezgodne z prawem wspólnotowym na podstawie art. 1 decyzji Komisji z dnia 20 grudnia 2006 r. [sprawa COMP/M. 4197 ‑ E.ON/Endesa – C(2006)7039 wersja ostateczna],

Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2 każdej z tych decyzji.
7

Momsloven (ustawa o podatku VAT) transponuje szóstą dyrektywę. Zgodnie z art. 38 ust. 1 tej ustawy w wersji z dnia 18 maja 1994 r.: „W odniesieniu do towarów i usług, które są wykorzystywane przez zarejestrowane przedsiębiorstwo zarówno do celów, z którymi wiąże się prawo do odliczenia na podstawie art. 37, jak i do innych celów, odliczeniu podlega ta część podatku, która jest proporcjonalna do obrotu osiągniętego z działalności podlegającej rejestracji. Przy obliczaniu obrotu nie uwzględnia się obrotu związanego z dostawą dóbr inwestycyjnych, które są wykorzystywane na potrzeby przedsiębiorstwa. Za dobra inwestycyjne uważa się maszyny, wyposażenie oraz podobne aktywa przedsiębiorstwa, których cena sprzedaży (bez podatku, o którym mowa w niniejszej ustawie), przewyższa 50000 DKK [poczynając od 1996 r. 75000 DKK] […]”.
35

Ponadto okoliczność, że roboty będące przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym nie dotyczą długości pasa startowego nie ma znaczenia dla ustalenia, czy są one objęte zakresem stosowania pkt 12 załącznika II do dyrektywy 85/337. Punkt 7 załącznika I do dyrektywy 85/337 precyzuje bowiem pojęcie „port lotniczy” odsyłając do definicji zawartej w załączniku 14 do Konwencji z Chicago z dnia 7 grudnia 1944 r. dotyczącej międzynarodowego lotnictwa cywilnego. Zgodnie z brzmieniem tego załącznika „lotnisko jest to obszar na lądzie lub wodzie (wraz z budynkami, instalacjami i wyposażeniem) przeznaczony w całości lub w części do wykonywania lądowań, startów i naziemnego ruchu statków powietrznych”[tłumaczenie nieoficjalne].
1)

Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/51/WE z dnia 7 września 2005 r. zmieniającej załącznik XX do dyrektywy 2004/17/WE i załącznik VIII do dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamówień publicznych, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.
1)

Nie ustanawiając przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/110/WE z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie pomocy w przypadkach tranzytu do celów deportacji drogą powietrzną, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.
1)

Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/51/WE z dnia 7 września 2005 r. zmieniającej załącznik XX do dyrektywy 2004/17/WE i załącznik VIII do dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamówień publicznych, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.
1)

Nie wprowadzając w życie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w sporządzaniu niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 6 tej dyrektywy.
Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieprzyjęcie w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do art. 4 dyrektywy Rady 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 330, s. 32) – Przekroczenie w niektórych departamentach parametrów chemicznych ustanowionych w części B załącznika I do dyrektywy 98/83 – Azotany i pestycydy
16

Urząd ds. podatku VAT w Mediolanie wniósł odwołanie do Commissione tributaria della Lombardia, która uznała je orzeczeniem z dnia 31 maja i z dnia 17 listopada 1999 r., stwierdzając na podstawie dekretu z 1979 r., że warunek dotyczący okresu posiadania udziału w kapitale spółek zależnych nie został zachowany przez spółkę Amplifin, która nie była jeszcze uprawniona do złożenia spornych zgłoszeń. Ampliscientifica i Amplifin wniosły skargę do Corte suprema di cassazione, który postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 4 ust. 4 [akapit drugi] szóstej dyrektywy […] należy interpretować jako przepis, który nie jest wystarczająco dokładny i który pozwala państwom członkowskim na stosowanie systemu w nim przewidzianego w szczególnych przypadkach powiązań ekonomicznych, finansowych lub prawnych pomiędzy różnymi podmiotami, czy też jako przepis wystarczająco dokładny, który w sytuacji, gdy państwo członkowskie postanowiło przyjąć taki system, zobowiązuje to państwo, by przewidziało ono jego stosowanie we wszystkich przypadkach, w których występują więzi tam opisane? 2) Niezależnie od odpowiedzi na pytanie poprzedzające, czy ustanowienie ograniczeń czasowych w tym rozumieniu, że przesłanką stosowania systemu jest istnienie powiązań przez znaczny okres czasu, podczas gdy zainteresowane podmioty nie mają możliwości wykazania istnienia uzasadnionego względu gospodarczego, dla którego powstała więź, stanowi środek nieproporcjonalny w odniesieniu do celów dyrektywy i zakazu nadużywania prawa; czy w każdym przypadku takie uregulowanie należy uznać za sprzeczne z zasadą neutralności podatku VAT?”.
—

do pozycji CN 6404 jeśli materiał włókienniczy w górnej części sandała, pozbawiony elementów skórzanych, pełni funkcję cholewki, to znaczy jeśli zapewnia wystarczające podtrzymanie stopy, by umożliwić użytkownikowi rzeczonego sandała chodzenie;
17

Poprzez pytanie to sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 39 ust. 2 WE stoi na przeszkodzie temu, by w związku z zastępowaniem umowy o pracę na czas określony w charakterze lektora z wymiany umową o pracę na czas nieokreślony w charakterze współpracownika lingwistycznego możliwe było odmówienie osobie znajdującej się w sytuacji takiej jak powódka w sprawie głównej uznania praw nabytych od dnia pierwszego zatrudnienia ze skutkami w zakresie wynagrodzenia, stażu pracy i opłacania przez pracodawcę składek na zabezpieczenie społeczne.
77

Autorowi dokumentu wszczynającego postępowanie można zatem przyznać możliwość zaradzenia brakowi tłumaczenia niezbędnego załącznika poprzez przesłanie go zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu nr 1348/2000 i tak szybko jak to jest możliwe. W odniesieniu do wpływu przesłania tłumaczenia na datę doręczenia Trybunał uznał, że należy go określić analogicznie do systemu podwójnej daty, o którym mowa w art. 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1348/2000 (ww. wyrok w sprawie Leffler, pkt 65–67), w celu ochrony interesów stron.
66

O ile bowiem przepisy te pozwalają państwom członkowskim na podjęcie pewnych środków, to jednak środki te nie powinny wykraczać poza to, co niezbędne dla realizacji celów, o których mowa w punkcie poprzedzającym. Nie mogą one więc być wykorzystywane w taki sposób, by podważały w sposób systematyczny prawo do odliczenia podatku VAT, które to prawo jest podstawową zasadą wspólnego systemu podatku VAT ustanowionego na mocy przepisów wspólnotowych w tej dziedzinie (zob. wyrok z dnia 18 grudnia 1997 r. w sprawach połączonych C-286/94, C-340/95, C-401/95 i C-47/96 Molenheide i in., Rec. s. I-7281, pkt 47, oraz ww. wyrok w sprawie Gabalfrisa i in., pkt 52).
42

Natomiast celem art. 47 ust. 3 WE nie jest ograniczenie zakresu uprawnienia do uznawania dyplomów, lecz uniknięcie wprowadzenia systemu automatycznego uznawania dyplomów dających dostęp do zawodów związanych z ochroną zdrowia przy braku koordynacji przepisów regulujących wykonywanie tych zawodów. To postanowienie traktatu dotyczy więc takiego systemu, którego utworzenie powinno być powiązane ze stopniową harmonizacją przepisów dotyczących wykonywania tych zawodów.
35

Po drugie, w odniesieniu do zasady proporcjonalności należy zauważyć, że w motywie piątym rozporządzenia nr 2945/94 odwołano się do nabytego doświadczenia, a w szczególności nieprawidłowości i oszustw stwierdzonych uprzednio w związku z przyznawaniem refundacji wywozowych. Trybunał uznał już proporcjonalność sankcji przewidzianej w art. 11 ust. 1 lit. a) akapit pierwszy rozporządzenia nr 3665/87, stwierdzając, że sankcja ta nie narusza zasady proporcjonalności, ponieważ nie można uznać, że nie nadaje się ona do realizacji celu przewidzianego w uregulowaniach wspólnotowych, jakim jest zwalczanie nieprawidłowości i oszustw, albo że wykracza ponad to, co jest konieczne do jego osiągnięcia (ww. wyrok w sprawie Käserei Champignon Hofmeister i wyrok z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie C-385/03 Käserei Champignon Hofmeister, Zb.Orz. s. I-2997, pkt 31).
5

Artykuł 5 dyrektywy, zatytułowany „Prawa przyznane przez znak towarowy”, stanowi w ust. 1 i 2: „1. Zarejestrowany znak towarowy przyznaje właścicielowi wyłączne prawa do tego znaku. Właściciel jest uprawniony do zakazania wszelkim stronom trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym: a) oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym dla towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak towarowy jest zarejestrowany; b) oznaczenia, w przypadku którego z powodu jego identyczności lub podobieństwa do znaku towarowego oraz identyczności lub podobieństwa towarów lub usług, których dotyczy znak towarowy i to oznaczenie, istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd wśród opinii publicznej [odbiorców], które obejmuje prawdopodobieństwo skojarzenia oznaczenia ze znakiem towarowym. 2. Każde państwo członkowskie może również postanowić, że właściciel jest uprawniony do zakazania wszelkim osobom trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym: oznaczenia identycznego lub podobnego do wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których zarejestrowano wspólnotowy znak towarowy, w przypadku gdy cieszy się on renomą we Wspólnocie i w przypadku gdy używanie tego oznaczenia bez uzasadnionej przyczyny powoduje nienależną korzyść z powodu lub jest szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy wspólnotowego znaku towarowego”.
27

Po drugie, brzmienie art. 13 część B lit. a) szóstej dyrektywy nie wyklucza co do zasady, by działalność brokerów i pośredników ubezpieczeniowych dzieliła się na odrębne usługi mogące, jako takie, należeć do „usług pokrewnych [transakcjom ubezpieczeniowym i reasekuracyjnym] świadczonych przez brokerów i pośredników ubezpieczeniowych” [zob. podobnie w odniesieniu do art. 13 część B lit. d) pkt 3 szóstej dyrektywy, wyrok z dnia 5 czerwca 1997 r. w sprawie C-2/95 SDC, Rec. s. I-3017, pkt 64; w odniesieniu do art. 13 część B pkt 6 tej dyrektywy, wyrok z dnia 4 maja 2006 r. w sprawie C-169/04 Abbey National, Zb.Orz. s. I-4027, pkt 67, oraz w odniesieniu do art. 13 część B lit. d) pkt 1 tej dyrektywy, ww. wyrok w sprawie Ludwig, pkt 34].
20

Z drugiej strony należy dodatkowo zaznaczyć, że możliwość uwiązania cieląt ma charakter całkowicie wyjątkowy, gdyż dotyczy ona okresów, które nie mogą przekraczać jednej godziny, poświęconych na karmienie mlekiem. Zatem jedynie w tych krótkich okresach wyjątkowo jest dopuszczalne uwiązanie cieląt, przy czym również wtedy w warunkach, w których będą miały zagwarantowaną swobodę poruszania się, tak aby mogły się położyć, odpocząć, wstać oraz oczyścić bez trudności. Mówiąc inaczej, warunki, na które powołuje się oskarżony w postępowaniu przed sądem krajowym w celu wykazania, że zwierzęta nie są uwiązane, to właśnie warunki, jakie powinny posiadać te zwierzęta, kiedy wyjątkowo są uwiązane, co jest możliwe wyłącznie w odniesieniu do zwierząt trzymanych grupowo, nie odnosi się to więc do cieląt oskarżonego.
10

Zgodnie z art. 146 ust. 2 CGI, w wersji znajdującej zastosowanie do okoliczności sprawy przed sądem krajowym, jeżeli dokonywana przez spółkę dominującą wypłata dywidend na rzecz jej udziałowców prowadzi do zastosowania précompte mobilier (podatku od dochodów kapitałowych) przewidzianego w art. 223e CGI, to ulgi podatkowe związane z dywidendami otrzymanymi nie dawniej jak pięć lat podlegają zaliczeniu na poczet podatku od dochodów kapitałowych. Ponadto zdaniem Conseil d’État zgodnie z instrukcją wydaną przez ministère de l’Économie des Finances et de l’Industrie ulgi podatkowe podlegają również zaliczeniu na poczet podatku u źródła, który jest pobierany przy dalszej wypłacie dywidend przez spółkę dominującą na rzecz podmiotów niebędących rezydentami dla celów podatkowych lub niemających siedziby we Francji.
15

Aneksem z dnia 29 listopada 2001 r.„umowa w sprawie studiów doktoranckich” została przedłużona do dnia 6 sierpnia 2002 r., a następnie w tym samym trybie do dnia 6 maja 2003 r. Na okres od 7 maja do 31 lipca 2003 r., w dniu 19 maja 2003 r. strony uzgodniły, co następuje: „A. Raccanelli w okresie od dnia 7 maja 2003 r. do dnia 31 lipca 2003 r. będzie przebywał w naszym instytucie w charakterze gościa. Instytut zapewni mu odpowiednie miejsce pracy i opiekę swoich pracowników. Pozostałe wyposażenie zostaje mu udostępnione w ramach regulaminu instytutu i jego właściwych przepisów; A. Raccanelli zobowiązuje się do ich przestrzegania. Pobyt gościnny nie uzasadnia nawiązania stosunku pracy, nie następuje również wypłata wynagrodzenia. […]”.
64

Co do zasadności krytyki wnoszącego odwołanie, to w pierwszej kolejności należy zbadać krytykę dotyczącą pkt 136 zaskarżonego wyroku, w którym Sąd, po stwierdzeniu niedopuszczalności przedmiotowego argumentu ze względu na brak interesu prawnego wnoszącego odwołanie, orzekł, że w każdym razie wprowadzenia minimalnego współczynnika korygującego w wysokości 100% nie można uznać za oczywiście arbitralne lub nieodpowiednie, ponieważ norma ta została przyjęta celem zbliżenia w największym możliwym zakresie systemu przejściowego, zachowującego współczynniki korygujące stosowane do emerytur, do systemu ostatecznego, który je znosi. Tylko przy założeniu, że stwierdzenie to jest dotknięte błędem co do prawa, niniejsza część zarzutu podniesiona przez wnoszącego odwołanie mogłaby zostać uwzględniona. Tymczasem nie jest tak w tym przypadku.
Artykuł 18 WE i art. 27 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu zezwalającemu na ograniczenie prawa obywatela państwa członkowskiego do przemieszczania się na terytorium innego państwa członkowskiego, w szczególności ze względu na to, że został on poprzednio stamtąd wydalony, ponieważ znajdował się w „sytuacji sprzecznej z prawem”, pod warunkiem że, po pierwsze, indywidualne zachowanie tego obywatela stanowi rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie narażające jeden z podstawowych interesów społecznych, a po drugie, że środek w postaci ograniczenia prawa jest odpowiedni dla zapewnienia realizacji założonego celu i nie wykracza poza to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy jest tak w przypadku sprawy toczącej się przed nim.
12

Nieusatysfakcjonowana tym stanowiskiem skarżąca wniosła następnie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który powziąwszy wątpliwości co do zgodności z prawem wspólnotowym spornych przepisów krajowych, zawiesił postępowanie i zwrócił się do Trybunału z następującymi dwoma pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 5 akapit trzeci WE w związku z art. 2 [pierwszej dyrektywy] i art. 18 ust. 4 [szóstej dyrektywy] daje państwu członkowskiemu prawo wprowadzenia do krajowego unormowania [podatku VAT] rozwiązań określonych w art. 97 ust. 5 i 7 [ustawy VAT]? 2) Czy do przewidzianych w art. 27 ust. 1 [szóstej dyrektywy] środków specjalnych mających na celu zapobieżenie pewnym rodzajom uchylania się lub unikania opodatkowania zaliczają się rozwiązania określone w art. 97 ust. 5 i 7 [ustawy VAT]?”.
Artykuł 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania do podróży do miejsca przeznaczenia i z powrotem, w ramach której pasażerowie, których pierwszym miejscem odlotu było lotnisko znajdujące się na terytorium państwa członkowskiego, do którego mają zastosowanie postanowienia traktatu, wracają na to lotnisko w ramach lotu z lotniska znajdującego się w państwie trzecim. Okoliczność, że lot do miejsca przeznaczenia i lot powrotny stanowią przedmiot jednej rezerwacji, pozostaje bez znaczenia dla wykładni tego przepisu.
48

Co się tyczy w trzeciej kolejności kwestii, czy art. 82 WE i 86 ust. 1 WE stoją na przeszkodzie uregulowaniom krajowym takim jak art. 49 greckiego kodeksu drogowego, przyznającym osobie prawnej takiej, jak ELPA — która może sama zajmować się organizacją zawodów motocyklowych i ich komercyjnym wykorzystaniem — prawo do wydawania pozytywnych opinii w przedmiocie wniosków o zezwolenie na organizację takich zawodów, nie poddając tego uprawnienia ograniczeniom, wymogom i kontroli, należy przypomnieć, że sama okoliczność stworzenia lub umocnienia pozycji dominującej poprzez przyznanie praw specjalnych lub wyłącznych w rozumieniu art. 86 ust. 1 WE, nie jest, jako taka, niezgodna z art. 82 WE.
89

Z uwagi na powyższe rozważania na pytanie trzecie należy odpowiedzieć, że stosując art. 15 dyrektywy 75/442 do przypadkowego rozlania oleju do morza powodującego zanieczyszczenie wybrzeży jednego z państw członkowskich: — sąd krajowy może uznać sprzedawcę tego oleju i czarterującego transportujący go statek za wytwórców tych odpadów w rozumieniu art. 1 lit. b) dyrektywy 75/442, a tym samym za „poprzedniego posiadacza” w rozumieniu art. 15 myślnik drugi część pierwsza tej dyrektywy, jeżeli sąd ten, na podstawie okoliczności, które podlegają tylko jego ocenie, dojdzie do przekonania, że ów sprzedawca czarterujący przyczynił się do niebezpieczeństwa wystąpienia zanieczyszczenia spowodowanego tą katastrofą, w szczególności jeżeli powstrzymał się on od podjęcia kroków zmierzających do zapobieżenia takiemu zajściu, takich jak środki dotyczące wyboru statku; — jeżeli okaże się, że wydatki związane z unieszkodliwianiem odpadów nie są lub nie mogą być pokryte z funduszu IOPC z powodu przekroczenia górnej granicy odszkodowania przewidzianego dla takiej katastrofy, a przy zastosowaniu przewidzianych ograniczeń lub wyłączeń odpowiedzialności prawo krajowe państwa członkowskiego, włączywszy w to prawo wynikające z konwencji międzynarodowych, uniemożliwia obciążenie tymi wydatkami właściciela statku lub czarterującego ten statek nawet wówczas, gdy należy ich uznać za „posiadaczy” w rozumieniu art. 1 lit. c) dyrektywy 75/442, to odnośne prawo krajowe w celu zapewnienia prawidłowej transpozycji art. 15 tej dyrektywy powinno umożliwić obciążenie tymi wydatkami „wytwórcy produktu, od którego pochodzą odpady” rozlane w ten sposób. Niemniej, zgodnie z zasadą „zanieczyszczający płaci” tylko wtedy będzie można obciążyć takiego wytwórcę tymi kosztami, jeżeli poprzez swoje działanie przyczynił się on do niebezpieczeństwa wystąpienia zanieczyszczenia spowodowanego katastrofą statku.