ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
14

Artykuł 9 dekretu ustawodawczego nr 164/2006 zatytułowanego „Praca komisji rekrutacyjnej” stanowi: „1. Komisje działające przy uczelniach wyższych, w których odbywają się egzaminy zdolności zawodowej, wybierają swojego prezesa i ustalają zasady i procedury oceny porównawczej kandydatów z zastosowaniem w miarę możliwości kryteriów uznawanych na poziomie krajowym i międzynarodowym. […] 3. Celem dokonania oceny osiągnięć naukowych, innych tytułów naukowych oraz ogólnego życiorysu kandydata, w tym w odniesieniu do działalności pedagogicznej i ewentualnie doświadczenia zawodowego i organizacyjnego, komisja uwzględnia następujące czynniki: a) oryginalność i innowacyjność osiągnięć naukowych, w tym postępowe publikacje, patenty i projekty, a także rygor metodologiczny; b) osobisty wkład kandydata stwierdzony analitycznie w ramach pracy zbiorowej, jeżeli takowy miał miejsce; c) zarządzanie i koordynacja zespołów badawczych; d) adekwatność działalności kandydata z dyscyplinami naukowymi należącymi do dziedziny, w odniesieniu do której procedura została rozpoczęta lub z obejmującymi tę dziedzinę zagadnieniami interdyscyplinarnymi; e) waga naukowa publikacji i ich rozpowszechnianie w ramach wspólnoty naukowej; f) ciągłość w czasie osiągnięć naukowych również w odniesieniu do rozwoju wiedzy w danej dziedzinie; g) waga i charakter działalności pedagogicznej poświadczone przez odpowiednie organy; h) waga i charakter działalności prowadzonych w dziedzinie klinicznej i terapeutycznej oraz w każdej innej dziedzinie zawodowej, z którą związane doświadczenie i kompetencje są konkretnie wymagane lub uzupełniają ogólny profil kandydata. 4. Ocena komisji rekrutacyjnej w sprawie osiągnięć naukowych, tytułów i ogólnych zasług kandydata jest sporządzana konkretnie w oparciu o kryteria z ust. 1 i 3. 5. Dokonawszy oceny osiągnięć naukowych i tytułów w ramach testów zdolności dotyczących kategorii profesorów stowarzyszonych, kandydaci przystępują do egzaminu nauczycielskiego i biorą udział w dyskusji na temat ich osiągnięć naukowych. W zaproszeniu do składania kandydatur może być zawarta informacja, że wspomniane egzaminy odbędą się w języku obcym, w którym przeprowadzana jest ocena porównawcza. W ramach egzaminów dotyczących kategorii profesorów zwykłych kandydaci biorą udział w dyskusji na temat ich osiągnięć naukowych, a ci, którzy nie posiadają uprawnień profesorów stowarzyszonych, przystępują także do egzaminu nauczycielskiego uzupełniającego ocenę ogólną. […] 9. Następnie komisja rekrutacyjna, przeprowadziwszy ocenę porównawczą, informuje w drodze decyzji podjętej większością głosów swoich członków o wyborze kandydatów zasługujących jej zdaniem na uzyskanie krajowych uprawnień naukowych w ramach kwot ustalonych w zaproszeniu do składania kandydatur”.
3

Motywy czwarty do szóstego dyrektywy stanowią: „[…] szczególną cechą umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa jest to, że, co do zasady, to przedsiębiorca rozpoczyna negocjacje, na które konsument jest nieprzygotowany i które są dla niego zaskoczeniem; często konsument nie ma możliwości porównania jakości oraz ceny oferty z innymi ofertami; […] […] w celu umożliwienia konsumentowi oceny powstałych na mocy umowy zobowiązań, powinien on uzyskać prawo odstąpienia od niej w terminie co najmniej siedmiu dni; […] należy podjąć właściwe środki zapewniające konsumentowi pisemną informację o czasie przeznaczonym do namysłu”.
Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 grudnia 2009 r. – Komisja przeciwko Grecji

(sprawa C‑248/08)

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 – Artykuł 4 ust. 2 lit. a) i c), art. 5 ust. 2 lit. c), art. 6 ust. 2 lit. b), art. 10–15, 17, 18 i 26 – Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego – Odpady – Składowanie bez wcześniejszej obróbki – Brak oficjalnych kontroli – Instalacje zapewniające bezpieczeństwo gospodarowania produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego – Eksploatacja – Brak zezwolenia – Spalanie surowców szczególnego ryzyka – Brak odpowiednich metod

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Skarga dotycząca praktyki administracyjnej sprzecznej z prawem wspólnotowym – Dopuszczalność – Przesłanki (art. 10 WE, 211 WE, 226 WE) (por. pkt 21, 22, 26–28, 58)

2. Ochrona zdrowia publicznego – Przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi – Obowiązek państw członkowskich zapewnienia sobie właściwej infrastruktury i przyjęcia wszystkich środków niezbędnych w celu zastosowania się do wspomnianych przepisów – Zobowiązanie rezultatu (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1774/2002, art. 4 ust. 2 lit. a), c), art. 5 ust. 2 lit. c), art. 6 ust. 2 lit. b), art. 10–15, 17, 18, 26) (por. pkt 34–37, 48, 49, 56–59, 66, 68)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 2, art. 10–15, 17, 18 i 26 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 273, s. 1) – Składowanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego bez wcześniejszej obróbki – Brak oficjalnych kontroli.

Sentencja

1) Nie stosując właściwie i nie nakładając obowiązku przestrzegania rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi w zakresie, w jakim dotyczy ono składowania odpadów bez wcześniejszej obróbki, braku oficjalnych kontroli, zezwolenia na instalacje służące do gospodarowania produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i do spalania surowców szczególnego ryzyka, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 2 lit. a) i c), art. 5 ust. 2 lit. c), art. 6 ust. 2 lit. b), art. 10–15, 17, 18 i 26 rozporządzenia nr 1774/2002.
77

Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uzasadnienie, jakiego wymaga art. 253 WE, powinno być dostosowane do charakteru rozpatrywanego aktu i przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie instytucji, która wydała akt, pozwalając zainteresowanym poznać podstawy podjętej decyzji, a właściwemu sądowi dokonać jej kontroli. Wymóg uzasadnienia należy oceniać w odniesieniu do konkretnej sytuacji, w szczególności do treści aktu, charakteru przywołanych argumentów, a także interesu, jaki w uzyskaniu informacji mogą mieć adresaci aktu lub inne osoby, których dotyczy on bezpośrednio i indywidualnie. Nie ma wymogu, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne elementy faktyczne i prawne, ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu spełnia wymogi art. 253 WE, winna opierać się nie tylko na jego brzmieniu, ale także uwzględniać okoliczności jego wydania, jak również całość przepisów prawa regulującego daną dziedzinę (zob. w szczególności ww. wyroki: w sprawie Komisja przeciwko Sytraval i Brink’s France, pkt 63 i przytoczone tam orzecznictwo, a także w sprawie Bertelsmann i Sony Corporation of America przeciwko Impala, pkt 166 i przytoczone tam orzecznictwo).
57

Wynika z tego, że gdy władze państwa członkowskiego badają wniosek obywatela innego państwa członkowskiego zmierzający do uzyskania dostępu do okresu szkolenia w celu późniejszego wykonywania regulowanego zawodu prawniczego, takiego jak aplikacja, art. 39 WE nie nakłada samoistnie obowiązku, by władze te wymagały od kandydata — w ramach badania równoważności wymaganego przez prawo wspólnotowe — jedynie poziomu wiedzy prawniczej niższego niż potwierdzona przez kwalifikacje wymagane w tym państwie członkowskim dla uzyskania dostępu do takiego okresu praktycznego szkolenia, nie stanowiąc jednakże przeszkody dla elastycznej wykładni tych kwalifikacji.
20

W dniu 2 listopada 2000 r. OB wystąpił do High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division, z roszczeniem o odszkodowanie. W piśmie zawierającym opis okoliczności faktycznych przedstawionym w dniu 1 sierpnia 2001 r. powód twierdził, iż szczepionka została wyprodukowana przez APMSD i była wadliwa, w związku z czym zamierzał on pociągnąć to przedsiębiorstwo do odpowiedzialności na podstawie ustawy z 1987 r.
9

Artykuł 8/1 ust. 1 ustawy o gazie stanowi: „W drodze odstępstwa od art. 8, przedsiębiorstwo gazownicze będące posiadaczem na dzień 1 lipca 2004 r. zezwolenia na przesył gazu ziemnego lub większej ich liczby, wydanych na podstawie niniejszej ustawy i przepisów wykonawczych do niej lub zezwoleń na magazynowanie gazu ziemnego, w tym zezwoleń wydanych na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 1975 r. i przepisów wykonawczych do niej, zostaje wyznaczone z dniem wejścia w życie niniejszego artykułu, z mocy prawa, odpowiednio na: 1° operatora systemu przesyłowego gazu ziemnego; 2° operatora instalacji magazynowej gazu ziemnego; 3° operatora instalacji LNG. Decyzja o wyznaczeniu na każdą z tych trzech funkcji jest ważna do czasu wyznaczenia w ostateczny sposób właściwego operatora zgodnie z art. 8 lub do czasu odmowy przez ministra [federalnego, odpowiedzialnego za sprawy energii] wydania zgody na to wyznaczenie”.
24

Uznawszy, że zarzuty podniesione przez Pontina Ambiente mogą być zasadne, Commissione tributaria provinciale di Roma postanowiła, co następuje: „Sąd uważa, że art. 3 ust. 26 i 31 ustawy nr 549/95 […] w wykładni nadanej mu przez amministrazione finanziaria, zgodnej z jego jednoznacznym brzmieniem, może być sprzeczny z art. 12 [WE], 14 [WE], 43 [WE] i 46 [WE], art. 10 dyrektywy 1999/31 […] oraz motywami [siódmym, dziesiątym, szesnastym i dziewiętnastym] […] dyrektywy 2000/35 […] i że w konsekwencji powstaje pytanie co do zgodności wskazanych uregulowań krajowych z prawem wspólnotowym. W związku z powyższym Sąd postanawia zawiesić postępowanie w sprawie oraz wstrzymać wykonanie decyzji, a także zwrócić się do Trybunału […] o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, zgodnie z jego kompetencjami”.
76

Należy stwierdzić, że jak wskazano w pkt 66 i 67 niniejszego wyroku, w ramach przeglądu wygaśnięcia środków antydumpingowych dokonywanego na mocy art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, władze wspólnotowe są jedynie zobowiązane do ustalenia, czy wygaśnięcie tych środków doprowadzi do kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody, w którym to przypadku wskazane środki zostają utrzymane. W przeciwnym razie środki antydumpingowe zostają uchylone. Potwierdza to brzmienie art. 11 ust. 6 wskazanego rozporządzenia, wedle którego w zależności od wyniku przeglądu omawiane środki zostają uchylone lub utrzymane na podstawie art. 11 ust. 2, przy czym ze wskazanego art. 11 ust. 6 wynika jednocześnie, że środki te mogą zostać nie tylko uchylone lub utrzymane, ale również zmienione na podstawie art. 11 ust. 3 i 4 wskazanego rozporządzenia. W konsekwencji przegląd wygaśnięcia środków nie może prowadzić do zmiany środków obowiązujących.
9

Tytuł VI załącznika I „Nabywanie nieruchomości” zawiera wyłącznie art. 25, który przewiduje: „1. Obywatel jednej z umawiających się stron, który ma prawo do pobytu i który ustanawia swoje główne miejsce zamieszkania w państwie przyjmującym, korzysta z tych samych praw co obywatel tego państwa w odniesieniu do zakupu nieruchomości. Może on w dowolnym czasie ustanowić swoje główne miejsce zamieszkania w państwie przyjmującym na podstawie zasad prawa krajowego bez względu na czas trwania zatrudnienia. Wyjazd z państwa przyjmującego nie oznacza obowiązku zbycia własności. 2. Mieszkaniec terenów przygranicznych ma takie same prawa jak obywatel państwa przyjmującego w zakresie zakupu nieruchomości służącej wykonywaniu działalności zarobkowej lub dodatkowego miejsca zamieszkania; prawa te nie oznaczają obowiązku zbycia tej własności w momencie wyjazdu z państwa przyjmującego. Można także zezwolić na zakup mieszkania wakacyjnego. W odniesieniu do tej kategorii obywateli niniejsza umowa nie wpływa na zasady obowiązujące w państwie przyjmującym dotyczące zwykłych inwestycji kapitałowych oraz handlu gruntami i mieszkaniami. 3. Mieszkaniec terenów przygranicznych ma takie same prawa jak obywatel państwa przyjmującego w zakresie zakupu nieruchomości służącej wykonywaniu działalności zarobkowej lub dodatkowego miejsca zamieszkania; prawa te nie oznaczają obowiązku zbycia tej własności w momencie wyjazdu z państwa przyjmującego. Można także zezwolić na zakup mieszkania wakacyjnego. W odniesieniu do tej kategorii obywateli niniejsza umowa nie wpływa na zasady obowiązujące w państwie przyjmującym dotyczące zwykłych inwestycji kapitałowych oraz handlu gruntami i mieszkaniami”.
64

Do sądu krajowego należy zbadanie, czy stwierdzenie to jest trafne i zapewnienie, by w przypadku gdyby B. Holst, który nie jest i aktualnie nie może być członkiem organizacji związkowej będącej stroną Samarbejdsaftalen, był objęty zakresem, czy to ustawy z 2005 r., czy też tego układu zbiorowego lub FL, rozpatrywanych oddzielnie lub w związku z tym układem, przepisy stosujące się doń były w stanie zagwarantować skuteczną ochronę praw przyznanych mu przez dyrektywę 2002/14, a w szczególności jej art. 7.
3)

Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania w celu wydania orzeczenia w przedmiocie żądań Internationaler Hilfsfonds eV zmierzających do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 14 lutego 2005 r. odmawiającej jej dostępu do niektórych dokumentów znajdujących się w posiadaniu Komisji.
25

Ponadto, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w ramach współpracy pomiędzy Trybunałem a sądami krajowymi, ustanowionej na mocy art. 267 TFUE, do sądu krajowego, przed którym sprawa zawisła i na którym spoczywa odpowiedzialność za mające w niej zapaść orzeczenie, należy dokonanie oceny, z uwzględnieniem szczególnych okoliczności tej sprawy, czy wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest niezbędne do wydania wyroku w postępowaniu przed sądem krajowym, jak i ocena zasadności pytań, z którymi zwraca się on do Trybunału. Zatem jeżeli pytania dotyczą wykładni prawa Unii, Trybunał ma co do zasady obowiązek wydania orzeczenia (zob. podobnie w szczególności wyroki: z dnia 13 marca 2001 r. w sprawie C-379/98 PreussenElektra, Rec. s. I-2099, pkt 38; z dnia w sprawie C-18/01 Korhonen i in., Rec. s. I-5321, pkt 19; z dnia w sprawach połączonych C-261/07 i C-299/07 VTB-VAB i Galatea, Zb.Orz. s. I-2949, pkt 32).
3)

Dyrektywa 89/665 zmieniona dyrektywą 92/50 wymaga, aby sąd krajowy przedłużył, korzystając z przysługującego mu uznania, termin do wniesienia powództwa, tak aby zapewnić skarżącemu termin odpowiadający temu, który by mu przysługiwał, gdyby bieg terminu przewidzianego w obowiązujących przepisach krajowych rozpoczynał się od dnia, w którym dowiedział się on lub powinien był dowiedzieć się o naruszeniu przepisów o zamówieniach publicznych. Jeżeli nie można dokonać wykładni zgodnej przepisów krajowych dotyczących terminów do wniesienia powództwa z dyrektywą 89/665, zmienioną dyrektywą 92/50, sąd krajowy jest zobowiązany odstąpić od ich stosowania, w celu zastosowania w całości prawa wspólnotowego i zapewnienia ochrony praw, jakie przyznaje ono jednostkom.
3)

Artykuł 221 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 powinien być interpretowany w ten sposób, że powiadomienie dłużnika przez organy celne, zgodnie z odpowiednią procedurą, o wysokości kwoty podlegających zapłacie należności celnych przywozowych lub wywozowych jest skuteczne jedynie w wypadku uprzedniego zaksięgowania kwoty tych należności przez wskazane organy. Państwa członkowskie nie muszą przyjmować szczególnych przepisów proceduralnych dotyczących sposobu, w jaki należy dokonać powiadomienia podmiotu zobowiązanego do uiszczenia należności celnych o kwocie należności celnych przywozowych lub wywozowych, jeżeli do tego powiadomienia można zastosować krajowe przepisy proceduralne o zakresie ogólnym, gwarantujące podmiotowi zobowiązanemu do uiszczenia należności celnych odpowiednią informację i pozwalające mu na obronę swych praw przy pełnej znajomości okoliczności sprawy.
1)

Irlandia, — ze względu na okoliczność, że National Roads Authority nie zawiadomiła oferenta, którego oferta została odrzucona, o swej decyzji o udzieleniu zamówienia na koncepcję, budowę, finansowanie i użytkowanie zachodniej obwodnicy autostradowej miasta Dundalk, a także — utrzymując w mocy przepisy art. 84A ust. 4 Rules of the Superior Courts (regulaminu sądów najwyższej instancji), w brzmieniu wynikającym ze Statutory Instrument No. 374/1998 w zakresie, w jakim wywołują one niepewność co do decyzji, na którą ma być złożona skarga, oraz co do ustalenia terminu na wniesienie tej skargi, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 92/50/EWG z dnia i art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 97/52/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia — w odniesieniu do pierwszego zarzutu, oraz na mocy art. 1 ust. 1 dyrektywy 89/665, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 92/50 — w odniesieniu do drugiego zarzutu.
16

Sächsisches Finanzgericht (sąd podatkowy dla Saksonii) wskazuje w szczególności, że spółka Eulitz GbR jest niezależnym przedsiębiorstwem w rozumieniu § 2 ust. 1 UStG, lecz że na podstawie wewnętrznego prawa niemieckiego nie jest uprawniona do zwolnienia z podatku VAT w zakresie spornych świadczeń. W szczególności to nie Eulitz GbR, lecz EIPOS świadczyło te usługi uczestnikom cykli szkoleń. Ponadto ani EIPOS, ani Eulitz GbR nie posiadają przewidzianego w § 4 ust. 21 lit. b) ppkt bb) UStG zaświadczenia wskazującego, że regularnie przygotowują do zawodu lub do egzaminów przeprowadzanych przez osobę prawną prawa publicznego. Ta ostatnia okoliczność wyłącza zdaniem sądu krajowego zastosowanie w sprawie przed nim rozpatrywanej zwolnienia przewidzianego w art. 13 część A ust. 1 lit. i) szóstej dyrektywy, gdyż spółka Eulitz GbR nie jest „podmiotem określonym” przez zainteresowane państwo członkowskie w rozumieniu tego przepisu. Co się tyczy lit. j) tego ustępu, sąd krajowy ma wątpliwości co do charakteru Thomasa Eulitza jako wykładowcy „nauczającego prywatnie”.
116

Komisja uważa, że procedura wpisu przewidziana w dekrecie z 1912 r. nie przestrzega wymogów wynikających z orzecznictwa Trybunału przypomnianych w pkt 81 niniejszego wyroku. Dekret z 1912 r. nie zawiera żadnej informacji co do czasu trwania procedury ani prawa przedsiębiorców do jej wszczęcia lub możliwości zaskarżenia w razie odmowy. Przedsiębiorcom nie udzielono ponadto żadnych informacji odnośnie do organu, do jakiego mogą skierować ich wnioski, lub do dokumentów, jakie muszą załączyć do dokumentacji.
71

Należy przypomnieć, że przepisy krajowe, które oparte są na analizie elementów obiektywnych i możliwych do zweryfikowania w celu ustalenia, czy dana transakcja stanowi czysto sztuczną strukturę wyłącznie dla celów podatkowych, powinny być uznane za niewykraczające ponad to, co jest niezbędne do realizacji celów w zakresie potrzeby ochrony wyważonego podziału władztwa podatkowego pomiędzy państwa członkowskie oraz zapobiegania unikaniu opodatkowania, gdy w pierwszej kolejności, w każdym przypadku gdy istnieje podejrzenie, że transakcja wykracza poza to, co zainteresowane spółki uzgodniłyby w warunkach pełnej konkurencji, podatnik może bez przesadnych utrudnień administracyjnych przedstawić dowody w zakresie ewentualnych handlowych względów, dla których transakcja została zawarta (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, pkt 82; postanowienie z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie C-201/05 Test Claimants in the CFC and Dividend Group Litigation, Zb.Orz. s. I-2875, pkt 84).
15

Przedkładając to pytanie, sąd krajowy dąży w istocie do ustalenia, czy gdy pracownik turecki był legalnie zatrudniony w przyjmującym państwie członkowskim przez ponad trzy lata, dziecko takiego pracownika może powołać się w tym państwie członkowskim po ukończeniu w nim nauki zawodu na prawo dostępu do rynku pracy i odpowiadające mu prawo pobytu, chociaż po powrocie ze swoimi rodzicami do państwa pochodzenia wróciło samo do wspomnianego państwa członkowskiego w celu rozpoczęcia tam tej nauki.
Artykuł 46 rozporządzenia nr 1782/2003 zatytułowany „Przeniesienie uprawnień do płatności” stanowi:

„1. Uprawnienia do płatności mogą zostać przeniesione wyłącznie na innego rolnika mającego siedzibę na obszarze tego samego państwa członkowskiego, z wyjątkiem przypadku przeniesienia w drodze faktycznego lub przewidywanego [antycypowanego] dziedziczenia.

[…]

2. Uprawnienia do płatności mogą zostać przeniesione w drodze sprzedaży lub innego przeniesienia o charakterze ostatecznym, z gruntami lub bez. Natomiast dzierżawa lub podobne typy transakcji są dozwolone wyłącznie, jeżeli przenoszone uprawnienia do płatności są powiązane z przeniesieniem odpowiadającej liczby kwalifikujących się hektarów.

Z wyjątkiem przypadku działania siły wyższej oraz nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 40 ust. 4, rolnik może przenieść swoje uprawnienia do płatności bez gruntów wyłącznie wtedy, gdy wykorzysta, w rozumieniu art. 44, co najmniej 80% swoich uprawnień do płatności podczas co najmniej jednego roku kalendarzowego bądź po dobrowolnym przekazaniu do rezerwy krajowej wszystkich uprawnień do płatności, których nie wykorzystał w pierwszym roku stosowania systemu płatności jednolitych.

3. W przypadku sprzedaży uprawnień do płatności, z gruntami lub bez, państwa członkowskie mogą, działając zgodnie z ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego, zadecydować, że część sprzedanych uprawnień do płatności powraca do rezerwy krajowej lub że ich wartość jednostkowa zostaje zmniejszona na korzyść rezerwy krajowej, zgodnie z kryteriami, które zostaną ustalone przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2”.
20

Jeśli chodzi o to, co należy rozumieć po pojęciem „rozsądny” termin, należy również przypomnieć, że Trybunał orzekł już w szczególności, że dwuletni termin zawity sam w sobie nie jest w stanie praktycznie uniemożliwić lub nadmiernie utrudnić wykonywania prawa do odliczenia, skoro art. 18 ust. 2 szóstej dyrektywy umożliwia państwom członkowskim wprowadzenie wymagania, by podatnik wykonywał przysługujące mu prawo do odliczenia w tym samym okresie, w którym ono powstało (ww. wyrok w sprawie Ecotrade, pkt 48).
57

Tak więc, pod warunkiem że takie znaki towarowe nie są znakami opisowymi w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, mogą one wyrażać obiektywne, nawet proste, informacje i mimo to nadawać się do wskazywania konsumentom pochodzenia handlowego rozpatrywanych towarów lub usług. Taka sytuacja może w szczególności mieć miejsce, gdy znaki towarowe nie ograniczają się do zwykłego przekazu reklamowego, lecz charakteryzują się pewną oryginalnością czy też siłą wywoływania skojarzeń, wymagają minimalnego wysiłku interpretacyjnego lub prowadzą do rozpoczęcia procesu poznawczego u właściwego kręgu odbiorców.