ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 194/19

Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2011 r. — Stichting Greenpeace Nederland i PAN Europe przeciwko Komisji

(Sprawa T-232/11)

2011/C 194/31

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Stichting Greenpeace Nederland (Amsterdam, Niderlandy) i Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat B. Kloostra)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie decyzji Komisji z dnia 1 marca 2011 r. (Ares(2011)223668) za niezgodną z rozporządzeniem nr 1367/2006/WE (1);

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 1 marca 2011 r. (Ares(2011)223668);

— nakazanie Komisji dokonania oceny co do istoty wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej z dnia 20 grudnia 2010 r. w terminie wyznaczonym przez Sąd;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1) Zarzut pierwszy podnoszący, że strona pozwana miała obowiązek przeprowadzenia wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do dyrektywy 2010/77/UE (2) na wniosek skarżących na tej podstawie, że wspomniana dyrektywa nie ma ogólnego zastosowania, jak utrzymuje strona pozwana, ale jest raczej aktem zawierającym konkretne i indywidualne decyzje oparte na indywidualnych wnioskach zainteresowanych producentów.

2) Zarzut drugi podnoszący, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z rozporządzeniem nr 1367/2006/WE, gdyż dyrektywa 2010/77/UE zawiera kilka aktów administracyjnych obejmujących indywidualne decyzje wydane na indywidualne wnioski. Ponadto, ponieważ wspomniana dyrektywa nie została przyjęta w ramach kompetencji legislacyjnych Komisji, należy zagwarantować dostęp do wymiaru sprawiedliwości w odniesieniu do tej dyrektywy.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).

(2) Dyrektywa Komisji 2010/77/UE z dnia 10 listopada 2010 r. zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w odniesieniu do dat wygaśnięcia włączenia niektórych substancji czynnych do załącznika I (Dz.U. L 293, s. 48).
5)

Zarzut piąty dotyczący niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie zasady kontradyktoryjności. Kilkudniowy termin przyznany przez Komisję na przedstawienie uwag co do kwestionariusza załączonego do komunikatu z dnia 4 listopada był w oczywisty sposób niewystarczający, aby możliwe było skuteczne skorzystanie z prawa do bycia wysłuchanym. Ponadto, treść komunikatu z dnia 4 listopada różni się w pewnym stopniu od treści zaskarżonej decyzji. Wynika z tego, że Komisja uniemożliwiła skarżącej obronę w odniesieniu do różnych kwestii, które zostały następnie zawarte w ostatecznym akcie. Ponadto Komisja w wielu aspektach pominęła uwagi. Początkowa kontradyktoryjność została następnie zniweczona, wpływając niekorzystnie na możliwą obronę i sytuację skarżącej w postępowaniu.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia rozporządzenia nr 1234/2007 (1) i braku właściwej podstawy prawnej. Zaskarżone rozporządzenie narusza rozporządzenie nr 1234/2007 w ten sposób, że faktycznie zwiększa kwoty produkcyjne przyznane producentom krajowym. Według skarżących Komisja nie posiada takich uprawnień i upoważniona jest wyraźnie do obniżania kwot produkcyjnych. Tymczasem dla osiągnięcia równoważnego skutku i wbrew ciążącemu na Komisji zobowiązaniu prawnemu do nałożenia opłaty za przekroczenie kwoty krajowej na odstraszającym poziomie, w rozporządzeniu nr 222/2011 bezprawnie ustalono opłatę za przekroczenie kwoty krajowej dla cukru pozakwotowego na kwotę 0 EUR. Co więcej, zmierzając do skorygowania zakłóceń rynku spowodowanych niedostatecznym importem, w rozporządzeniach nr 222/2011 i 302/2007 zignorowano pierwszeństwo przyznane na mocy rozporządzenia nr 1234/2007 środkom importowym oraz rafineriom przemysłowym.
1)

stwierdzenie na podstawie art. 267 TFUE niezgodności z prawem decyzji Komisji z dnia 23 lutego 2011 r. w sprawie pomocy państwa nr C 38/B/2004 (ex NN 58/2004) i C 13/2006 (ex NN N587/2005) przyznanej przez Włochy między innymi na rzecz skarżącej i w konsekwencji stwierdzenie jej nieważności w całości lub w części, która zostanie uznana za uzasadnioną;
2)

Zarzut drugi dotyczący błędnego zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE — Brak selektywności Zdaniem skarżącej brak jest selektywności zarówno de iure, jak i de facto. Nawet gdyby założyć, że § 22 lit. c) ÖSG prowadzi do odstępstwa od systemu referencyjnego, to odstępstwo to jest uzasadnione logiką i strukturą wewnętrzną systemu wspierania zielonej energii.
—

Po drugie, Sąd do spraw Służby Publicznej, również naruszając prawo Unii i wadliwe uzasadniając, błędnie zinterpretował zakres stosowania art. 1 lit. e) ust. 2 regulaminu pracowniczego jako ogólny obowiązek instytucji do zagwarantowania pracownikom w zakresie wszystkich warunków pracy w dziedzinie bezpieczeństwa przynajmniej standardów określonych w dyrektywach uchwalonych na podstawie art. 153 TFUE. Artykuł 1 lit. e) ust. 2, który został wprowadzony w ramach reformy regulaminu pracowniczego w 2004 r., ma na celu jedynie zlikwidowanie luki w zakresie brakujących w regulaminie pracowniczym przepisów o charakterze technicznym dla zagwarantowania zdrowia i bezpieczeństwa pracowników w siedzibie instytucji (np. ochrona przeciwpożarowa, środki niebezpieczne, wentylacja, ergonomia itd.). W ten sposób regulamin pracowniczy zezwala odtąd na stosowanie minimalnych standardów określonych w dyrektywach względnie w przepisach prawa krajowego uchwalonych w ich wykonaniu. Przepis ten jednak nie może i nie powinien dotyczyć uregulowanych ostatecznie przez prawodawcę regulaminu pracowniczego warunków pracy w zakresie przenoszenia prawa do zaległego urlopu oraz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Sąd do spraw Służby Publicznej, dochodząc do takiego wniosku, nie tylko naruszył dane przepisy regulaminu pracowniczego oraz orzecznictwo Sądu, lecz także zasadę pewności prawa.
7)

Zarzut siódmy dotyczący prawa do życia ze względu na to, że zamrożenie aktywów nie powinno powodować zagrożenia dla środków utrzymania i prawa do życia strony skarżącej.
6)

Zarzut szósty dotyczy nadużycia proceduralnego i naruszenia art. 7 rozporządzenia (WE) nr 659/1999, ponieważ Komisja, po przeprowadzeniu formalnego postępowania wyjaśniającego, wydała decyzję warunkową, pomimo że nie tylko nie zostały rozwiane jej wątpliwości co do zgodności programu pomocy z rynkiem wewnętrznym, ale — co więcej — przekonała się ona o niezgodności tego programu z rynkiem wewnętrznym. Według skarżących Komisja naruszyła postanowienia rozporządzenia nr 569/1999 i tym samym popełniła nadużycie proceduralne.
—

skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła swe Best Practices w zakresie w jakim zwróciła się najpierw do skarżącej o przedstawienie uwag co do projektu zaskarżonej decyzji, lecz następnie nie uwzględniła w ogóle tych uwag, a także z uwagi na fakt, że zaskarżona decyzja różni się w istotnym stopniu od projektu. Ponadto skarżąca twierdzi, że ciągłe zmiany w zakresie wniosków stanowią jednoznaczny dowód braku należytej staranności, który charakteryzował działanie Komisji z naruszeniem zasady dobrej administracji.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 238/33

Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2011 r. — Fortress Participations przeciwko OHIM — Fortress Investment Group i Fortress Investment Group (UK) (FORTRESS)

(Sprawa T-315/11)

2011/C 238/56

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Fortress Participations BV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokat M.L.J. van de Braak, B. Ladas, solicitor, i S. Malynicz, barrister)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą były również: Fortress Investment Group LLC (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) i Fortress Investment Group (UK) Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie R 355/2009-2; i

— obciążenie OHIM i pozostałych uczestników postępowania własnymi kosztami postępowania przed Urzędem i Sądem oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „FORTRESS” dla usług z klas 35, 36 i 42 — rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 2095784

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Fortress Investment Group LLC i Fortress Investment Group (UK) Ltd

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: wnoszące o unieważnienie uzasadniły swój wniosek względnymi podstawami unieważnienia zgodnie z art. 53 ust. 1 lit. c) w związku z art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009. Jego podstawą były także brytyjskie niezarejestrowane znaki towarowe używane w obrocie „FORTRESS”, „FORTRESS INVESTMENTS” i „FORTRESS INVESTMENT GROUP”.

Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie

Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zakwestionowanej decyzji

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na to, że Izba Odwoławcza nie dokonała właściwej analizy kwestii goodwill (siły przyciągania odbiorców) na podstawie obowiązującego w Zjednoczonym Królestwie prawa regulującego powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy oraz nie dokonała właściwej oceny prawdopodobieństwa mylącego przedstawienia i wynikających stąd szkód.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 238/18

Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2011 r. — FairWild Foundation przeciwko OHIM — Wild (FAIRWILD)

(Sprawa T-247/11)

2011/C 238/33

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: FairWild Foundation (Weinfelden, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokaci P. Neuwald i S. Müller)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Rudolf Wild GmbH & Co. KG (Eppelheim, Niemcy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 marca 2011 r. w sprawie R 1014/2010-1;

— oddalenie sprzeciwu wobec rejestracji międzynarodowego znaku towarowego nr 950 962„FAIRWILD”;

— obciążenie strony pozwanej i wnoszącej sprzeciw kosztami postępowania, w tym postępowania przed Izbą Odwoławczą.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „FAIRWILD” dla towarów z klas 3, 5, 29 i 30 — międzynarodowa rejestracja nr 950 962.

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Rudolf Wild GmbH & Co. KG

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy „WILD” dla towarów z klas 3, 9, 29, 30 i 32.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza niesłusznie przyjęła, że w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza, po pierwsze, nietrafnie przyjęła, iż semantyczna treść oznaczenia „WILD” jest znana jedynie niemiecko- i anglojęzycznemu kręgowi odbiorców, a po drugie, wyszła z założenia, że pojęcie to nie jest opisowe w stosunku do towarów oznaczonych znakiem towarowym, na który powołano się w sprzeciwie. Na tej podstawie Izba Odwoławcza błędnie z punktu widzenia prawa przyznała znakowi towarowemu, na który powołano się w sprzeciwie, charakter przeciętnie odróżniający i potwierdziła średnie podobieństwo rozpatrywanych oznaczeń, co sprawiło, że wyważenie oddziaływujących na siebie czynników prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd było niekorzystne dla skarżącej.
—

stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 30 marca 2011 r.; tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności tego przepisu w części, w jakiej zwolnieni to skarżących z obowiązku dostarczenia informacji, których dotyczą pytania zamieszczone w załączniku I do tej decyzji, w zakresie w jakim przekracza to granice jakie wyznaczają Komisji przepisy i zasady prawa Unii Europejskiej;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 238/29

Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2011 r. — Leopardi Dittajuti przeciwko OHIM — Llopart Vilarós (CONTE LEOPARDI DITTAJUTI)

(Sprawa T-303/11)

2011/C 238/50

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Piervittorio Francesco Leopardi Dittajuti (Numana, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci D. De Simone, D. Demarinis, i G. Orsoni)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Pedro Llopart Vilarós (Sant Sadurní D'Anoia, Hiszpania)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 kwietnia 2011 r. w sprawie R 1437/2010-2 i w konsekwencji zażądanie od Urzędu podjęcia właściwych kroków w celu wykonania wydanego wyroku, oraz

— obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi we wszystkich instancjach tego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „CONTE LEOPARDI DITTAJUTI” dla towarów i usług z klas 33, 35, 40 i 43 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6428338

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Pedro Llopart Vilarós

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak towarowy „Leopardi” zarejestrowany w Hiszpanii pod nr 2073540 dla towarów z klasy 33

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do części spornych towarów i usług

Decyzja Izby Odwoławczej: odrzucenie odwołania jako niedopuszczalnego

Podniesione zarzuty: błędna wykładnia art. 60 rozporządzenia Rady nr 207/2009, zasady 49 ust. 1 i zasady 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95, mających zastosowanie do postępowania odwoławczego zgodnie z zasadą 50 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95, ze względu na to, że Izba Odwoławcza (i) nieprawidłowo postanowiła, bez wzglądu na łączny wniosek stron w tym względzie, nie zawiesić postępowania i nie przedłużyć terminu (ii) nieprawidłowo wzięła pod uwagę łączny wniosek stron, jedynie po upływie terminu na przedłożenie pisma przedstawiającego podstawy odwołania, uniemożliwiając tym samym przedłożenie przez stronę zainteresowaną tego pisma w odpowiednim czasie przed upływem terminu; oraz (iii) naruszenie wymogów proceduralnych przez Izbę Odwoławczą, ponieważ nie wzięła pod uwagę podstaw odwołania, mimo, iż właściwe pisma zostały przedstawione po upływie terminu, co stanowi naruszenie generalnej zasady ekonomii procesowej i zachowania ważności dokumentów zawartych w aktach sprawy.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący nieproporcjonalnego charakteru formy rozstrzygnięcia Zaskarżona decyzja stanowi naruszenie zasady proporcjonalności, ponieważ decyzja stanowi pierwszy środek w ramach prowadzonego przeciwko skarżącej dochodzenia, a skarżąca była gotowa do udzielenia informacji. — Rozporządzenie Rady (1) (WE) nr 1/2003 wprawdzie nie przewiduje hierarchii między zwykłym żądaniem informacji a decyzją w sprawie wezwania do udzielenia informacji. Nie zmienia to jednak faktu, że przy wyborze środka w wyjaśniającego należy brać pod uwagę zasadę proporcjonalności. — Żądanie informacji na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 stanowi względem decyzji w sprawie wezwania do udzielenia informacji na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 środek łagodniejszy i równie skuteczny w przypadku przedsiębiorstwa gotowego do udzielenia informacji.
—

stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 330/2011 z dnia 6 kwietnia 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 560/2005 nakładające określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej w odniesieniu do umieszczenia nazwiska Charles’a Kadera Goorégo w wykazie załącznika II (i stwierdzenie, że nie ma do niego zastosowania);
—

stwierdzenie, że przeniesienie własności w zakresie zgłoszenia znaku towarowego nr 000282350 „GHOST” na Procter & Gamble International Operations SA zostało wpisane i ogłoszone tylko w odniesieniu do „kosmetyków”, natomiast własność zgłoszenia tego znaku w stosunku do wszystkich towarów należących do klasy 25 oraz „mydeł, perfum, olejków esencyjnych, balsamów do włosów” należących do klasy 3, pozostaje wpisana na Ghost Brand Limitem.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący nieskutecznego doręczenia decyzji w sprawie wezwania do udzielenia informacji Zdaniem skarżących, pozwana przed wydaniem decyzji w sprawie wezwania do udzielenia informacji otrzymała od wszystkich spółek należących do grupy Holcim, których dotyczyło postępowanie, pełnomocnictwa do reprezentacji wystawione na rzecz pierwszej spółki skarżącej oraz oświadczenia potwierdzające wybór j. angielskiego jako języka roboczego. Zaskarżoną decyzję, która była zaadresowana do drugiej spółki skarżącej „doręczono” jednak pierwszej spółce, która z kolei nigdy nie była uprawniona do reprezentowania drugiej spółki skarżącej. Skarżące dodają, że językiem roboczym spółki Holcim Ltd oraz zdecydowanej większości spółek z grupy Holcim, których dotyczy postępowanie, jest j. angielski, w ten sposób że nie miały one możliwości zapoznania się z decyzją w wystarczający sposób.
3)

Zarzut trzeci dotyczący nieuwzględnienia innych uregulowań TFUE i prawa wtórnego. Strona skarżąca twierdzi po pierwsze, że podatek od usług łączności elektronicznej jest sprzeczny z art. 110 TFUE, po drugie, że sporne podatki stanowią ograniczenie w swobodnym świadczeniu usług i ograniczenie swobody przedsiębiorczości ze względu na to, że nagromadzenie szczególnych podatków od sektorów nadawania radiowego i telewizyjnego oraz telekomunikacji znacznie ogranicza nadawcom radiowym i telewizyjnym i operatorom telekomunikacyjnym możliwość wykonywania ich działalności gospodarczej we Francji i, po trzecie, iż sporny środek jest sprzeczny z dyrektywą 2002/20 z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej, ponieważ nakłada on podatek na operatorów telekomunikacyjnych, którzy nie przestrzegają warunków przewidzianych w dyrektywie.
Zarzut trzeci dotyczący naruszenia i błędnej interpretacji art. 8 rozporządzenia (WE) nr 884/2006 i załącznika I do tego rozporządzenia oraz art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2148/96 w wersji zmienionej załącznikiem do rozporządzenia Komisji (WE) nr 915/2006 a także naruszenia zasady pewności prawa, zasady retroaktywności przepisów oraz zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań w odniesieniu do ryczałtowej korekty o 5 % w roku finansowym 2006 za „Spóźnione kontrole stanu zapasów”.

Rząd włoski utrzymuje, iż Komisja naruszyła przepisy przejściowe zawarte w załączniku I do rozporządzenia nr 884/2006, pkt A/II/5. Ponieważ Agea przeprowadziła już wspomniane czynności w ramach kontroli wewnętrznych na podstawie przepisów krajowych i poinformowała o nich służby Komisji w trakcie inspekcji w maju 2007 r. poprzez przekazanie wszystkich rejestrów załadunku i rozładunku oraz protokołów przepisy przejściowe powinny były znaleźć zastosowanie z takim skutkiem, że nie powinna była zostać nałożona kara na państwo włoskie, które z uwagi na obiektywne trudności organizacyjne w odniesieniu do koordynacji z Agecontrol miało prawo przekazać jedynie dokument mający charakter streszczenia w lutym 2007 r. Rząd włoski zarzuca naruszenie zasad: pewności prawa, zakazu retroaktywności przepisów, ochrony uzasadnionych oczekiwań a także zasady proporcjonalności z tego względu, iż natychmiastowe zastosowanie obowiązku sporządzenia wykazu zapasów w odniesieniu do czynności, które w chwili wejścia w życie ww. rozporządzeń w dniach 23 i 24 czerwca 2006 r. (a w szczególności załącznika do rozporządzenia nr 915/2006) i krótko przed zamknięciem rachunków dotyczących EFOGR za 2006 r. stanowi naruszenie powyższych zasad.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 kwietnia 2011 r. wykluczającej konieczność wszczęcia w stosunku do Rumunii postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom w związku z naruszeniem zasad i dyrektyw wspólnotowych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych oraz „Pratical Guide to contract procedures financed from the General Budget of the European Communities in the context of external actions”;
2)

Zarzut drugi dotyczący popełnienia przez Komisję błędu co do prawa poprzez naruszenie art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, jak również art. 2 załącznika do decyzji Komisji z dnia 24 lutego 2010 r. zmieniającej regulamin wewnętrzny Komisji (Dz.U. 2010 L 55, s. 60), ponieważ: — Komisja bezprawnie ponownie nadała bieg terminowi przeglądu; oraz — Komisja bezprawnie przedłużyła termin przeglądu o 15 dni roboczych.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 1 kwietnia 2011 r. w przedmiocie odmowy udzielenia pełnego dostępu do dokumentu 9689/10 zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43), doręczonej skarżącej w dniu 7 kwietnia 2011 r. pismem oznaczonym znakiem „04/c/01/11”;
3)

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia z art. 296 ust. 2 TFUE Zaskarżona decyzja narusza również wymogi art. 296 ust. 2 TFUE co do właściwego uzasadnienia aktu prawnego, ponieważ nie pozwala dostrzec motywów, które skłoniły Komisję do żądania tylu informacji, do podjęcia działania na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 i do nałożenia takiego ograniczenia czasowego w ramach postępowania. Zaskarżona decyzja nie uściśla, jaki konkretnie czyn bada Komisja ani powodu, dla którego Komisja potrzebowała wyjątkowo szczegółowych i obszernych informacji. Komisja nie uzasadniła, dlaczego tym razem, w przeciwieństwie do wcześniejszych żądań przedstawienia informacji, uznała, że działanie na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 jest właściwe i konieczne. Komisja niewystarczająco uzasadniła, dlaczego wyznaczyła tak krotki termin na udzielenie odpowiedzi i dlaczego odmówiła przedłużenia tego terminu.