ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

stwierdzenie, że wystosowane przez Komisję Europejską do ΕΚΕΤΑ żądanie zwrotu kwoty 211 185,95 EUR odpowiadającej pomocy finansowej otrzymanej przez nią na projekt ASK-IT, które to żądanie figuruje w nocie debetowej nr 3241615292/29 listopada 2016 r., jest bezzasadne w odniesieniu do kwoty 143 910,77 EUR;
—

stwierdzenie, że wystosowane przez Komisję Europejską do ΕΚΕΤΑ żądanie zwrotu kwoty 38 241,00 EUR odpowiadającej pomocy finansowej otrzymanej przez nią na projekt ACTIBIO, które to żądanie figuruje w nocie debetowej nr 3241615335/29 listopada 2016 r., jest bezzasadne w odniesieniu do kwoty 9 353,56 EUR;
—

stwierdzenie, że wystosowane przez Komisję Europejską do ΕΚΕΤΑ żądanie zwrotu kwoty 172 992,15 EUR odpowiadającej pomocy finansowej otrzymanej przez nią na projekt CATER, które to żądanie figuruje w nocie debetowej nr 3241615289/29 listopada 2016 r., jest bezzasadne w odniesieniu do kwoty 112 737,15 EUR;
—

stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 23 czerwca 2016 r., wydanej na podstawie art. 33, 43, 62, 67 i 68 decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego 2009/C 159/01 z dni 19 maja i 9 lipca 2008 r. i „dotyczącej przepisów wykonawczych do statutu posła do Parlamentu Europejskiego” ze zmianami, która to decyzja sekretarza generalnego stwierdza istnienie długu po stronie skarżącej w wysokości 56 554,00 EUR z tytułu nienależnie wypłaconych kwot w ramach zatrudniania asystentów parlamentarnych i uzasadnia jej windykację oraz zobowiązuje właściwego zarządzającego we współpracy z księgowym instytucji do przeprowadzenia windykacji na podstawie art. 68 przepisów wykonawczych i art. 78, 79 i 80 regulaminu finansowego;
1.

Zarzut pierwszy dotyczący błędnego stwierdzenia, że na podstawie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 4) możliwe było wydanie odmowy dostępu do żądanych dokumentów. — Skarżąca podniosła, że Komisja zastosowała w sposób automatyczny uznane w orzecznictwie wspólnotowym ogólne domniemanie poufności procedury administracyjnej z zakresu pomocy państwa. Ponadto Komisja błędnie zastosowała na zasadzie analogii orzecznictwo dotyczące łączenia przedsiębiorstw w odniesieniu do skutków na handlowe interesy osób trzecich.
—

Na poparcie swej skargi odszkodowawczej skarżąca twierdzi, że jej żądanie zadośćuczynienia pieniężnego opiera się na art. 266 akapit pierwszy TFUE ze względu na to, iż Komisja nie wykonała w pełni ww. wyroku Printeos, gdyż nie wypłaciła jej odpowiednich odsetek; tytułem ewentualnym skarżąca opiera swą skargę na art. 266 akapit pierwszy, art. 268 i 340 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 3 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej ze względu na szkodę wyrządzoną wydaniem tzw. decyzji decyzji o kopertach i niewykonaniem w pełni wyroku Printeos. Skarżąca twierdzi w tym względzie, że bezprawnemu działaniu Komisji brakowało podstawy prawnej, gdyż powołane przez Komisję w jej decyzji z dnia 26 stycznia 2017 r. jej rozporządzenie (WE, EURATOM) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002 L 357, s. 1), było już uchylone, a rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2012 L 362, s.1) należy uznać za sprzeczne z art. 266 i 340 TFUE oraz art. 41 ust. 3 i art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
—

Skarżący twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności, gdyż umieszczenie zastosowań półproduktu na kandydackiej liście wykracza poza to, co jest odpowiednie i konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu i nie jest najtańszym środkiem, z którego mogła skorzystać Europejska Agencja Chemikaliów.
5.

Zarzut piąty, poprzez który utrzymuje, że zaskarżone rozporządzenie, przyjęte w dniu 26 stycznia 2017 r., w sposób błędny określa stawkę cła antydumpingowego dla skarżącej w oparciu o przepisy rozporządzenia podstawowego, które ustanawia wyjątkową metodę państwa analogicznego do celów obliczania wartości normalnej dla przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej, podczas gdy Unia upoważniona była do stosowania takiego wyjątkowego traktowania tylko do dnia 11 grudnia 2016 r. — Unia Europejska związała się szczegółowymi postanowieniami Protokołu przystąpienia Chin do WTO poprzez decyzję Rady w sprawie zatwierdzenia tego przystąpienia. Komisja, jako instytucja Unii, wykonując swe kompetencje zobowiązana jest do przestrzegania zobowiązań międzynarodowych podjętych przez Unię. — Zaskarżone rozporządzenie jest ponadto niezgodne z ciążącym na Unii obowiązkiem kształtowania jej zasad antydumpingowych w zgodzie z prawem międzynarodowym, w szczególności kiedy przyjmowane przez nią przepisy mają na celu właśnie wykonanie umowy międzynarodowej zawartej przez Unię.
1.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 110 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298, s. 1), zasad określonych w dokumentacji przetargowej odnoszących się do udzielenia zamówienia, w szczególności pkt 4.1 i 12.1 instrukcji dla oferentów oraz zasad równego traktowania oferentów i niedyskryminacji. Ten zarzut podzielony jest na trzy części: — pierwsza część dotyczy braku mobilizacji zasobów technicznych i operacyjnych zgodnych z warunkami przetargu; — druga część dotyczy braku mobilizacji zasobów ludzkich zgodnych z warunkami przetargu; — trzecia część dotyczy braku wiarygodności planu mobilizacji i wzięcia pod uwagę wcześniejszego doświadczenia oferentów w nieprzyjaznym środowisku.
—

stwierdzenie nieważności komunikatu Komisji w ramach wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz.U. 2017 C 76, s. 32) w zakresie, w jakim odnosi się do normy zharmonizowanej EN 14342:2013 „Podłogi drewniane – Właściwości, ocena zgodności i oznakowanie”,
—

Naruszenie art. 296 ust. 2 TFUE, ponieważ Komisja nie podała wystarczającego i niezawierającego sprzeczności uzasadnienia, dlaczego z art. 31 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 w związku z art. 6 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 885/2006 w wersji rozporządzenia (WE) nr 1233/2007 miałby wynikać obowiązek państw członkowskich, by już w latach 2006–2008 w ramach nieprawidłowości przy refundacjach wywozowych w tabeli III na podstawie rozporządzenia (WE) nr 885/2006 w wersji rozporządzenia (WE) nr 1233/2007 kwoty podlegające zwrotowi i związane z nimi odsetki ująć w jednej rubryce i to już przed powiadomieniem o wysokości odsetek (przy czym istnienie roszczenia o odsetki jako takie nie jest kwestionowane). Poza tym Komisja nie uzasadniła w sposób wystarczający i pozbawiony sprzeczności, na czym konkretnie miało polegać naruszenie obowiązków z zakresu kontroli kluczowych.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 195/34

Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2017 r. – Recylex a.o./Komisja

(Sprawa T-222/17)

(2017/C 195/48)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Recylex SA (Paryż, Francja), Fonderie et Manufacture de Métaux (Anderlecht, Belgia), Harz-Metall GmbH (Goslar, Niemcy) (przedstawiciele: M. Wellinger, S. Reinart i K. Bongs, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Skarżący wnoszą do Sądu o:

— obniżenie wysokości grzywny nałożonej na nich decyzją Komisji Europejskiej z dnia 8 lutego 2017 r. [C(2017) 900 final] dotyczącą postępowania na podstawie art. 101 TFUE;

— przyznanie skarżącym odpowiednie warunków płatności i

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

1. Zarzut pierwszy dotyczący błędu Komisji polegającego na niezastosowaniu w stosunku do skarżących pkt 26 (ostatni ustęp) komunikatu w sprawie współpracy (1) w odniesieniu do czasu trwania naruszenia.

2. Zarzut drugi dotyczący błędu Komisji polegającego na niezastosowaniu w stosunku do skarżących pkt 26 (ostatni ustęp) komunikatu w sprawie współpracy w odniesieniu do naruszenia dotyczącego Francji.

3. Zarzut trzeci dotyczący błędu Komisji polegającego na zastosowaniu specjalnego zwiększenia w wysokości 10 % przy obliczaniu grzywny na podstawie pkt 37 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (2).

4. Zarzut czwarty dotyczący błędu Komisji polegającego na nieprzyznaniu skarżącym obniżki w wysokości 50 % grzywny na podstawie pkt 26 tiret pierwsze komunikatu w sprawie współpracy.

5. Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez zaskarżoną decyzję zasad proporcjonalności i niedyskryminacji, jak też zasady indywidualnego wymiaru grzywny.

6. Zarzut szósty dotyczący tego, że Trybunał powinien w ramach nieograniczonego prawa orzekania przyznać skarżącym odpowiednie warunki płatności w odniesieniu do ewentualnych nadal należnych części grzywny.

(1) Obwieszczenie Komisji w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych (Dz.U. 2006, C 298, s. 17), zmienione ostatnio komunikatem Komisji w sprawie zmian do obwieszczenia Komisji w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych (Dz.U. 2015, C 256, s. 1).

(2) Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 (Dz.U. J 2006, C 210, s. 2).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 178/29

Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2017 r. – Out of the blue/EUIPO – Dubois i MFunds USA (FUNNY BANDS)

(Sprawa T-214/17)

(2017/C 178/43)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Out of the blue KG (Lilienthal, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Hasselblatt, V. Töbelmann i A. Zarm)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Frédéric Dubois (Lasne, Belgia) i MFunds USA LLC (Miami Beach, Floryda, Stany Zjednoczone)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciele spornego znaku towarowego: Frédéric Dubois i MFunds USA LLC

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „FUNNY BANDS” – unijny znak towarowy nr 9 350 794

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 stycznia 2017 r. w sprawie R 1081/2016-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— unieważnienie unijnego znaku towarowego nr 009 350 794 „FUNNY BANDS” na podstawie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009;

— obciążenie EUIPO własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą;

— obciążenie właścicieli unijnego znaku towarowego ich własnymi kosztami, w przypadku gdy przystąpią do sprawy w charakterze interwenientów.

Podniesione zarzuty
—

Komisja jest zobowiązana korzystać ze swych uprawnień tak, aby zapobiegać ryzyku fragmentacji rynku wewnętrznego ogólnoeuropejskich satelitarnych usług komunikacji ruchomej gwarantujących powszechną łączność, do której mogłoby dojść gdyby krajowe organy regulacyjne zezwoliły z własnej inicjatywy danej spółce na użytkowanie pasma częstotliwości 2 GHz do nowego celu. Niewykonanie tego obowiązku w odpowiedzi na pismo skarżącej oraz wnioski krajowych organów regulacyjnych o udzielenie instrukcji zwiększa ryzyko, że niektóre państwa członkowskie zezwolą na używanie pasma częstotliwości 2 GHz do innych celów.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 213/37

Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2017 r. – GE.CO.P./Komisja

(Sprawa T-280/17)

(2017/C 213/51)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: GE.CO.P. Generale Costruzioni e Progettazioni SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: G. Naticchioni, avvocato)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie najpierw, iż wydanie decyzji przez Komisję Europejską – Urząd Infrastruktury i Logistyki w Luksemburgu – z dnia 7 marca 2017 r. wykluczającej skarżącą GE.CO.P. S.p.A na okres 2 lat z europejskich postępowań przetargowych oraz publikacja tego środka były bezprawne a następnie o stwierdzenie nieważności tej decyzji a także wszystkich aktów wynikających z niej lub ją poprzedzających, w tym nieznanych GE.CO.P. Ponadto skarżąca wnosi o obciążenie drugiej strony kosztami postępowania i honorariami adwokackimi w ramach niniejszego postepowania.

Zarzuty i główne argumenty

U podstaw zaskarżonej decyzji jest uchwała urzędu przyjęta przez Komisję w dniu 5 sierpnia 2015 r. w sprawie zamówienia publicznego nr 09bis/2012/OIL – Część 1 dotycząca powierzonych GE.CO.P. robót renowacyjnych w dwóch budynkach o nazwie „Foyer européen” położonych w Luksemburgu.

Na poparcie swej skargi skarżąca powołuje się na naruszenie art. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2015/1929 z dnia 28 października 2015 r. zmieniającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2015 L 286, s. 1) oraz art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

Skarżąca podnosi w tym względzie, że zaskarżonej decyzji nie poprzedziło prawidłowe postępowanie kontradyktoryjne. Skarżąca twierdzi, iż nie została uprzedzona o wszczęciu postępowania w sprawie wykluczenia a więc nie umożliwiono jej obrony w ramach tego postępowania i przedstawienia argumentów na swą korzyść.

Gdyby skarżącej stworzono warunki do obrony to podniosłaby argumenty na swą obronę, które prawdopodobnie mogłyby doprowadzić do innej opinii sądu co do istoty i odmiennego wyniku całego postępowania, który byłby bardziej korzystny dla GE.CO.P
2.

Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 30, s. 16).
1.

Zarzut pierwszy dotyczący licznych uchybień o charakterze proceduralnym w tym braku uzasadnienia wysokości grzywny oraz w szczególności konieczności dostosowania wysokości grzywny zgodnie z pkt 37 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (1) oraz odsetka zastosowanego podwyższenia. Strona skarżąca podnosi jednocześnie, że Komisja naruszyła ich prawo do obrony, prawo do bycia wysłuchanym oraz zasadę dobrej administracji, nie wskazując w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, ani w jakimkolwiek innym dodatkowym piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, swego zamiaru zastosowania podwyższenia [wymiaru grzywny] na podstawie art. 37 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien. Strona skarżąca powołuje się również na naruszenie obowiązku uzasadnienia, zasady pewności prawa, równego traktowania i proporcjonalności, ponieważ Komisja podwyższyła kwotę grzywny nałożonej na stronę skarżącą o 10 %, opierając się na pkt 37 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien oraz zastosowała to podwyższenie w sposób jednolity do wszystkich przedsiębiorstw uczestniczących w zarzucanym naruszeniu, nie zważając na fakt, że indywidulany udział poszczególnych przedsiębiorstw po stornie skarżącej różnił się w istotny sposób od udziału innych przedsiębiorstw uczestniczących w naruszeniu.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 11 ust. 1 lit. a) i d) ppkt 3) rozporządzenia Rady (WE) z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw (Dz.U. 1996, L 297, s. 1) oraz art. 14 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1432/2003 z dnia 11 sierpnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do warunków uznawania organizacji producentów i wstępnego uznawania grup producentów (Dz.U. 2003, L 203, s. 18), w związku z art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1182/2007 ustanawiającego przepisy szczegółowe dotyczące sektora owoców i warzyw, zmieniającego dyrektywy 2001/112/WE, 2001/113/WE i rozporządzenia (EWG) nr 827/68, (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96, (WE) nr 2826/2000, (WE) nr 1782/2003, (WE) nr 318/2006 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 2202/96 (Dz.U. 2007, L 273, s. 1) i art. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 listopada 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. 2003, L 270, s. 1). — Królestwo Hiszpanii twierdzi, że Komisja naruszyła art. 11 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 2200/96 w odniesieniu do organizacji producentów Tilla Huelva, uznając, że trzech członków tej organizacji nie odpowiada definicji „producenta”, i że wobec tego nie są spełnione przewidziane w art. 11 wymogi dotyczące demokratycznej kontroli, podczas gdy organizacja ta nieprzerwanie zrzeszała producentów, wobec czego zasady demokratycznej kontroli przewidziane w art. 11 ust. 1 lit. d) ppkt 3) rozporządzenia nr 2200/96 i w art. 14 rozporządzenia Komisji nr 1443/2003 w związku z art. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1782/2003 były spełnione.
4.

W zarzucie czwartym strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja zmusza Republikę Czeską do wdrożenia zbyt obszernego mechanizmu kontroli, a tym samym narusza uzasadnione oczekiwania strony skarżącej co do niezawodności programu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 221/33

Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2017 r. – RE/Komisja

(Sprawa T-257/17)

(2017/C 221/46)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: RE (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Dyrekcji ds. Bezpieczeństwa o oddaleniu ponownego wniosku skarżącego z dnia 20 stycznia 2017 r. o udzielnie dostępu do dokumentów;

— nakazanie stronie pozwanej zapłatę na rzecz skarżącego sprawiedliwego i słusznego zadośćuczynienia za krzywdę spowodowaną bezprawną odmową rozpatrzenia wniosku o udzielenia skarżącemu dostępu do dokumentów z naruszeniem przepisów rozporządzenia nr 1049/2001 (1) oraz

— obciążenie strony pozwanej jej własnymi kosztami, a także kosztami poniesionymi przez skarżącego w toku niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności wspomnianej wyżej dorozumianej decyzji będącej przedmiotem skargi z dwóch powodów. Po pierwsze, z powodu braku uzasadnienia odmowy ujawnienia 15 dokumentów o dostęp, do których wnioskował skarżący, niewymienionych w decyzji z dnia 22 grudnia 2016 r. oddalającej pierwszy wniosek skarżącego o udzieleniu dostępu do dokumentów. Po drugie, brak uzasadnienia lub błędne uzasadnienie odmowy ujawnienia pozostałych dokumentów, jeżeliby uznać, że uzasadnienie decyzji z dnia 22 grudnia 2016 r. oddalającej pierwszy wniosek skarżącego o udzieleniu dostępu do dokumentów jest częścią dorozumianej decyzji będącej przedmiotem skargi.

Wreszcie skarżący żąda zasądzenia stosownego zadośćuczynienia za krzywdę jaką odniósł w wyniku nieustannych opóźnień po stronie administracji oraz niezgodnej z prawem odmowy dostępu do wnioskowanych dokumentów, z naruszeniem przepisów rozporządzania nr 1049/2001.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, 2001, s. 43)
1.

Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem decyzji Komisji Europejskiej z dnia 9 lutego 2017 r. nakazującej skarżącym poddanie się kontroli na podstawie art. 20 ust. 1–4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1), która to decyzja została zaskarżona w niniejszej sprawie (zwana dalej „zaskarżoną decyzją”). Skarżące twierdzą w tym względzie, że: — zaskarżona decyzja jest oparta na przepisie, który jest niezgodny z prawem, a zatem nie ma zastosowania w niniejszej sprawie zgodnie z art. 277 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE”); — art. 20 rozporządzenia nr 1/2003 narusza podstawowe prawo do skutecznego środka prawnego, przewidziane w art. 47 karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) i w art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPC”), ponieważ nie pozwala on przedsiębiorstwom będącym adresatami decyzji Komisji w sprawie przeprowadzenia kontroli na skorzystanie ze skutecznego środka prawnego w odniesieniu do przebiegu kontroli; — ów przepis narusza również zasadę równoważności broni oraz prawo do obrony, gwarantowane w art. 47 i 48 karty i w art. 6 EKPC, ponieważ nie pozwala on stronom na dostęp do dokumentów, na których Komisja oparła decyzję w sprawie przeprowadzenia kontroli.
—

Część pierwsza dotyczy nadużycia władzy i przekroczenia kompetencji, które Komisja popełniła, próbując wykluczyć jakikolwiek stosunek podporządkowania, jaki istniał między nią a stroną skarżącą w okresie zatrudnienia jej jako pracownika agencji tymczasowej, aby uwolnić się od istnienia stosunku pracy na rzecz organizacji międzynarodowej, w wyniku którego musiałoby co do zasady dojść do odłożenia analizy warunków wymaganych przez art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej stwierdzającej, w odniesieniu do okresu programowania 2007-2013 Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRG), wystąpienie nieprawidłowości w projekcie „Enhancing the Creative Knowledge Base of Cornwall” („Wzmacnianie Bazy Wiedzy Kreatywnej Kornwalii”), co wymagało zastosowania zryczałtowanej korekty finansowej w wysokości 25 %;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 221/34

Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2017 r. – Bank of New York Mellon/EUIPO – Nixen Partners (NEXEN PULSE)

(Sprawa T-260/17)

(2017/C 221/47)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: The Bank of New York Mellon Corp. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci A. Klett i K. Schlüter)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Nixen Partners (Paryż, Francja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „NEXEN PULSE” – zgłoszenie nr 13 374 194

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 lutego 2017 r. w sprawie R 1571/2016-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu;

— obciążenie EUIPO kosztami postępowania oraz postępowań przed Izbą Odwoławczą oraz Wydziałem Sprzeciwów, w tym wszystkimi koniecznymi wydatkami poniesionymi przez skarżącego w niniejszym postepowaniu.

Podniesione zarzuty
—

Strona skarżąca twierdzi, że ECHA naruszyła warunki umieszczenia spółki Sasol w wykazie z art. 95 w sposób przewidziany w art. 95 ust. 1 rozporządzenia (UE), jako że nie było możliwe by spółka Sasol przedłożyła ECHA kompletną dokumentację. W opinii strony skarżącej dokumentacja przedłożona przez spółkę Sasol nie mogła zawierać, ani kopii testu komety, ani upoważnienia do korzystania z dostępu do tego testu.
—

odrzucenie zgłoszenia, co do którego wniesiono sprzeciw, w odniesieniu do wszystkich wskazanych towarów i usług;