ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Państwo członkowskie może w ramach sporu zakwestionować zgodność z prawem rozporządzenia, przeciwko któremu nie wniosło skargi o stwierdzenie nieważności przed upływem terminu przewidzianego w art. 230 akapit piąty WE. Podczas gdy taki zarzut niezgodności z prawem, aby był dopuszczalny, powinien zasadniczo zostać sformułowany w skardze, jego wyraźne podniesienie w replice bez wniesienia na jego poparcie innych zarzutów niż te, które zostały już przedstawione w skardze jest również dopuszczalne, ponieważ był już w sposób dorozumiany, lecz wyraźny, zawarty w skardze.

Zasada niedyskryminacji, ustanowiona w art. 34 ust. 2 WE, wymaga, aby sytuacje porównywalne nie były traktowane w sposób odmienny, a sytuacje odmienne nie były traktowane w sposób identyczny, chyba że jest to obiektywnie uzasadnione.

Przepisy art. 3, 4 i 6 rozporządzenia nr 1954/2003 w sprawie zarządzania nakładem połowowym, odnoszącego się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty, są stosowane w jednakowy sposób do wszystkich państw członkowskich. W szczególności okres odniesienia od 1998 do 2002 r. służący, na podstawie tych przepisów, ocenie a następnie określeniu wysokości nakładów połowowych dla rodzajów rybołówstwa i obszarów przez nie przewidzianych jest jednakowy dla całej Wspólnoty Europejskiej. W ten sposób ograniczenie nakładu połowowego ustalone na podstawie nakładu faktycznie wykorzystanego w tym okresie przez poszczególną flotę krajową na tych obszarach i łowiskach jest zatem stosowane wobec wszystkich wspólnotowych statków rybackich, bez względu na ich przynależność państwową. W związku z tym środki zawarte w tym przepisie mogą zostać uznane za dyskryminujące wobec państwa członkowskiego jedynie wówczas, gdy, po pierwsze, znajdowałoby się ono w sytuacji odmiennej od sytuacji innych państw członkowskich w chwili ich przyjęcia, oraz po drugie, jeżeli nie byłoby obiektywnie uzasadnione; w niniejszym przypadku poddanie owego państwa członkowskiego temu samemu systemowi zarządzania nakładami połowowymi jak system stosowany wobec innych państw członkowskich.

Poddanie państwa członkowskiego, które w chwili przyjmowania rozporządzenia nr 1954/2003 znajdowało się w sytuacji odmiennej od sytuacji innych państw członkowskich, temu samemu systemowi zarządzania nakładem połowowym co system stosowany wobec innych państw członkowskich, ustanowiony przez wspomniane rozporządzenie, wydaje się obiektywnie uzasadnione, ponieważ, po pierwsze, system ten przewiduje metodę ustalania nakładu połowowego w oparciu o dane obiektywne, to znaczy w oparciu o nakład połowowy faktycznie wykorzystany przez poszczególne państwa członkowskie w poszczególnych obszarach i dla każdego określonego rodzaju rybołówstwa w trakcie okresu ostatnich pięciu lat, i po drugie, system ten ma na celu przyczynienie się do zachowania zasobów rybołówstwa, postępując w taki sposób, aby zgodnie z motywem 4 rozporządzenia nie nastąpił wzrost ogólnego poziomu istniejącego nakładu połowowego.

(por. pkt 35, 36, 40, 41)
Sprawa C-408/04 P

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Salzgitter AG

„Odwołanie — Pomoc państwa — Zatwierdzenie przez Komisję na podstawie traktatu WE — Przedsiębiorstwo z sektora hutnictwa żelaza i stali — Artykuł 4 lit. c) EWWiS, art. 67 EWWiS i 95 EWWiS — Traktat EWWiS — Traktat WE — Kodeksy pomocy dla hutnictwa żelaza i stali — Jednoczesne stosowanie — Niezgodność pomocy — Obowiązek zgłoszenia przyznanej pomocy — Brak zgłoszenia pomocy Komisji — Przedłużający się brak reakcji ze strony Komisji — Decyzja o zwrocie — Zasada pewności prawa — Ochrona uzasadnionych oczekiwań — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia”

Opinia rzecznika generalnego Y. Bota przedstawiona w dniu 11 września 2007 r. I - 2772

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 kwietnia 2008 r. I - 2841

Streszczenie wyroku

EWWiS – Pomoc – Artykuł 4 lit. c) EWWiS, art. 67 EWWiS – Odrębne zakresy stosowania (art. 4 lit. c) EWWiS, art. 67 EWWiS) Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres (art. 4 lit. c) EWWiS, art. 15 EWWiS) EWWiS – Zakres stosowania traktatu – Reguły dotyczące pomocy państwa – Brak zastosowania postanowień traktatu WE (art. 305 ust. 1 WE) EWWiS – Pomoc – Odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy – Pewność prawa (art. 4 lit. c) EWWiS)
Dla wybrania obszarów najbardziej odpowiednich do zaklasyfikowania ich, zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy 79/409 w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, zmienionej dyrektywą 97/49, do obszarów specjalnej ochrony OSO państwa członkowskie korzystają z określonego zakresu swobodnego uznania, ograniczonego faktem, iż klasyfikacja tych obszarów podlega wyłącznie kryteriom ornitologicznym określonym przez wspomnianą dyrektywę. Wymogi ekonomiczne określone w art. 2 tej dyrektywy nie mogą być zatem uwzględniane przy wyborze i określaniu granic OSO.

Artykuł 4 dyrektywy 79/409 w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, zmienionej dyrektywą 97/49, przewiduje wzmocniony system ochrony, nakierowany szczególnie tak na gatunki wymienione w załączniku I, jak i gatunki wędrowne, który to system znajduje uzasadnienie w fakcie, iż chodzi tu odpowiednio o gatunki najbardziej zagrożone i gatunki stanowiące wspólne dziedzictwo Wspólnoty. Ponadto z motywu dziewiątego tej dyrektywy wynika, że ochrona, zachowanie lub odtworzenie wystarczającej różnorodności i wystarczającego obszaru siedlisk przyrodniczych są niezbędne dla ochrony wszystkich gatunków ptactwa. Państwa członkowskie mają zatem obowiązek podjęcia działań niezbędnych do ochrony tych gatunków.

Z tego względu aktualizacja danych naukowych jest konieczna w celu ustalenia sytuacji, w jakiej znajdują się gatunki najbardziej zagrożone, a także te stanowiące wspólne dziedzictwo Wspólnoty, a to w celu sklasyfikowania jako obszary specjalnej ochrony najbardziej odpowiednich obszarów. Dla oceny uchybienia zobowiązaniom należy zatem korzystać z najbardziej aktualnych w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii dostępnych danych naukowych. W tym względzie w braku przedstawienia badań naukowych, które mogłyby podważyć wyniki Inventory of Important Bird Areas in the European Community (inwentarz obszarów stanowiących ważne ostoje ptactwa we Wspólnocie Europejskiej) (IBA 2000), inwentarz ten stanowi najbardziej aktualny i precyzyjny punkt odniesienia w celu dokonania wyboru terenów najbardziej odpowiednich pod względem liczby i powierzchni dla ochrony gatunków wymienionych w załączniku I, jak również występujących regularnie gatunków wędrownych nieujętych w tym załączniku.

(por. pkt 46, 47, 66, 67)
Użycie zróżnicowanych czynników w zależności od płci dla celów wyliczenia lat uprawniających do emerytury w przypadku przeniesienia do systemu wspólnotowego uprawnień emerytalnych nabytych przez urzędnika tytułem wykonywania działalności zawodowej przed rozpoczęciem służby na rzecz Wspólnot stanowi dyskryminację ze względu na płeć, która nie jest uzasadniona koniecznością zagwarantowania racjonalnego zarządzania finansowego wspólnotowym systemem emerytalnym. Po pierwsze bowiem, art. 1a ust. 1 regulaminu pracowniczego przewiduje, że w przypadkach, w których ma zastosowanie regulamin pracowniczy, urzędnicy uprawnieni są do równego traktowania bez dyskryminacji ze względu na płeć, a po drugie, identyczna wysokość składek od wynagrodzeń urzędników płci męskiej i żeńskiej nie kwestionuje racjonalnego zarządzania finansowego systemem emerytalnym, skoro na to, że taką samą równowagę można osiągnąć z wartościami aktuarialnymi „jednakowymi dla obu płci” dla celów wyliczenia lat uprawniających do emerytury, wskazuje również okoliczność, że instytucje postanowiły później skorzystać z takich wartości.

Urzędnik, który rozpoczął służbę na rzecz instytucji wspólnotowej po tym, jak opłacał składki przez dany okres w krajowym systemie emerytalnym, nie znajduje się w sytuacji porównywalnej z sytuacją urzędnika zatrudnionego na początku swojej kariery zawodowej i uczestniczącego w systemie wspólnotowym od momentu zatrudnienia w formie składek od swego wynagrodzenia i nie może w związku z tym podnosić, że był w porównaniu z nim nierówno traktowany. W istocie, o ile wysokość emerytury urzędnika zatrudnionego na początku swojej kariery zawodowej nie jest w żadnym razie określona całkowitą wysokością składek opłaconych przez czas trwania służby z uwagi na to, że zależy ona, z jednej strony, od przebiegu kariery zawodowej urzędnika w służbie na rzecz Wspólnot, co znajduje odbicie w jego ostatnim wynagrodzeniu, a z drugiej strony, od czasu trwania jego zatrudnienia we Wspólnotach, o tyle wysokość emerytury urzędnika opłacającego składki w krajowym systemie emerytalnym przed rozpoczęciem służby na rzecz Wspólnot, zostanie określona ostatnim wynagrodzeniem oraz czasem trwania służby na rzecz Wspólnot, do czego dodaje się lata uprawniające do emerytury wyliczone według wniesionego kapitału w momencie przeniesienia wcześniej nabytych praw do emerytury. Tymczasem kwota pieniędzy, która stanowi udział tego urzędnika w budżecie wspólnotowym, oraz czas poświęcony służbie w instytucjach wspólnotowych nie stanowią wartości porównywalnych.

(por. pkt 65–68, 70)
Sprawa C-260/04

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Republice Włoskiej

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swoboda przedsiębiorczości i swoboda świadczenia usług — Koncesje na świadczenie usług publicznych — Odnowienie 329 koncesji na prowadzenie zakładów na wyścigi konne bez przetargu — Wymóg ogłaszania i przejrzystości”

Opinia rzecznika generalnego E. Sharpston przedstawiona w dniu 29 marca 2007 r. I - 7085

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 września 2007 r. I - 7095

Streszczenie wyroku

Prawo wspólnotowe – Zasady – Równość traktowania – Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową

(art. 43 WE i 49 WE)

Organy władzy publicznej, które zawierają umowy koncesyjne na świadczenie usług publicznych, są zobowiązane do przestrzegania podstawowych postanowień traktatu WE w ogóle, przede wszystkim art. 43 WE i 49 WE oraz w szczególności zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, które stanowią szczególny wyraz zasady równości traktowania. Z zasady równości traktowania i niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową wynika między innymi obowiązek przejrzystości, który wymaga zagwarantowania wszystkim potencjalnym oferentom odpowiedniego poziomu jawności umożliwiającego otwarcie sfery koncesji na świadczenie usług na konkurencję oraz kontrolę bezstronności procedur udzielania koncesji.

W związku z powyższym państwo członkowskie, które odnawia koncesje na prowadzenie zakładów na wyścigi konne, z całkowitym pominięciem postępowania przetargowego, uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 43 WE i 49 WE, i narusza w szczególności ogólną zasadę przejrzystości i obowiązek zapewnienia odpowiedniego ogłoszenia.

Fakt odnowienia wspomnianych koncesji bez przetargu nie znajduje uzasadnienia w konieczności zniechęcenia do prowadzenia nielegalnych praktyk w zakresie zbierania i udzielania zakładów, ponieważ nie jest odpowiednim środkiem do zapewnienia realizacji tego celu i wykracza poza to, co niezbędne dla uniknięcia zaangażowania się przez podmioty działające w sektorze zakładów konnych w działalność przestępczą lub w oszustwa.

Ponadto motywy ekonomiczne w postaci zapewnienia posiadaczom koncesji ciągłości, stabilności finansowej oraz należytej stopy zwrotu poczynionych nakładów inwestycyjnych nie mogą zostać uwzględnione jako nadrzędne względy interesu ogólnego mogące stanowić uzasadnienie ograniczenia podstawowej swobody gwarantowanej traktatem.

(por. pkt 22–24, 31, 34, 35, 38 i sentencja)
Sprawa C-369/04

Hutchison 3G UK Ltd i in.

przeciwko

Commissioners of Customs and Excise

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, London)

„Szósta dyrektywa VAT — Czynności podlegające opodatkowaniu — Pojęcie „działalności gospodarczej” — Artykuł 4 ust. 2 — Udzielenie zezwoleń na korzystanie z określonego zakresu częstotliwości radiowych zastrzeżonych dla usług telekomunikacyjnych”

Opinia rzecznika generalnego J. Kokott przedstawiona w dniu 7 września 2006 r. I - 5249

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 czerwca 2007 r. I - 5286

Streszczenie wyroku

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Działalność gospodarcza w rozumieniu art. 4 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy

(dyrektywa Rady 77/388, art. 4, ust. 1 i 2)

Artykuł 4 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że udzielanie — przez krajowy organ regulacyjny odpowiedzialny za przydział częstotliwości — zezwoleń, takich jak zezwolenia w dziedzinie telekomunikacji komórkowej trzeciej generacji, zwane „UMTS”, w drodze licytacji na przyznanie praw do korzystania z urządzeń telekomunikacyjnych, nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu tego przepisu i w konsekwencji nie należy do zakresu zastosowania tej dyrektywy.

Działalność ta stanowi niezbędny i uprzedni warunek dostępu podmiotów gospodarczych do rynku telekomunikacji komórkowej i nie stanowi ona zatem uczestnictwa właściwego organu krajowego w tym rynku. Jedynie bowiem te podmioty posiadające przyznane im prawa działają na rozważanym rynku, wykorzystując przedmiotowe dobro w celu stałego czerpania z niego zysku.

Zatem, udzielając takich zezwoleń, właściwy organ władzy państwowej nie uczestniczy w wykorzystywaniu dobra, które stanowią te prawa do korzystania, w celu stałego osiągania zysków z tego tytułu. Poprzez wskazane postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia organ ten wykonuje wyłącznie działalność kontrolną i reglamentacyjną korzystania z częstotliwości radiowych, która została mu w wyraźny sposób powierzona.

Ponadto okoliczność, że udzielenie zezwoleń będących przedmiotem sprawy powoduje obowiązek uiszczenia opłaty, nie jest w stanie zmienić kwalifikacji prawnej tej działalności.

(zob. pkt 36, 38, 39, 43 i sentencja)
Komisja nie ma obowiązku przestrzegania jakiegokolwiek konkretnego terminu w zakresie stosowania norm wyrażonych w art. 226 WE, chyba że chodzi o sytuację, w której przewlekłość postępowania przewidzianego tym przepisem może spowodować po stronie państwa wezwanego do usunięcia uchybień większe trudności w odparciu argumentów Komisji i naruszenie tym samym jego prawa do obrony. Do zainteresowanego państwa członkowskiego należy dostarczenie dowodu na tę okoliczność.

(por. pkt 26)
77

W związku z powyższym należy stwierdzić, że przyjmując i utrzymując w mocy system ubezpieczeń na życie i system emerytalny, przewidujące, że prawo do odliczenia i prawo do wyłączenia z podstawy opodatkowania składek przysługuje jedynie w odniesieniu do składek zapłaconych na podstawie programów emerytalnych prowadzonych przez towarzystwa emerytalne mające siedzibę w Danii, podczas gdy żadna ulga podatkowa o takim charakterze nie jest przyznawana w odniesieniu do składek zapłaconych na podstawie programów emerytalnych prowadzonych przez towarzystwa emerytalne mające siedzibę w innych państwach członkowskich, Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 39 WE, 43 WE i 49 WE.
156

Co się tyczy argumentu wnoszącej odwołanie w przedmiocie jej nieznacznej i pasywnej roli w realizacji naruszenia wskazanego w art. 1 zaskarżonej decyzji, Sąd w pkt 327 zaskarżonego wyroku odsyła do analizy przeprowadzonej w punktach od 280 do 297 tego wyroku, zgodnie z którą: „288 […] należy ponownie przypomnieć […], że argumentacja Dalmine co do ograniczonego zakresu sprzedaży rur OCTG standard oraz dużego znaczenia konkurencji pomiędzy rurami spawanymi i rurami przewodowymi projektowymi na jej własnym rynku krajowym, jest nieistotna, gdyż jej udział w naruszeniu polegającym na porozumieniu o podziale rynków jest skutkiem przyjętego przez nią zobowiązania do niedokonywania sprzedaży przedmiotowych produktów na innych rynkach […]. Tak więc, nawet przyjmując że okoliczności, które powołała zostałyby wykazane w sposób wymagany przepisami prawa, nie mogłaby ona podważyć wniosków Komisji co do wagi popełnionego przez Dalmine naruszenia. […] 290 W zakresie,w jakim Dalmine jest jedynym włoskim członkiem klubu Europa–Japonia, należy stwierdzić, że jej udział w tym porozumieniu był wystarczający dla rozszerzenia geograficznego zakresu jego stosowania na terytorium państwa członkowskiego Wspólnoty. Wobec tego należy stwierdzić, że jej udział w naruszeniu miał wpływ na rynek wspólnotowy, którego nie można pominąć. Okoliczność ta jest znacznie bardziej istotna dla celów oceny konkretnego wpływu udziału Dalmine w naruszeniu stwierdzonym w art. 1 zaskarżonej decyzji, na rynki produktów wskazanych w tym artykule, niż zwykłe porównanie całkowitego obrotu każdego z przedsiębiorstw. […] 294 Również co się tyczy argumentu, że Dalmine odgrywała rolę pasywną w ramach porozumienia — które to zachowanie stanowi okoliczność łagodzącą w świetle ust. 3 tiret pierwsze wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien — należy stwierdzić, że spółka ta nie zaprzeczyła, iż uczestniczyła w zebraniach klubu Europa–Japonia.[…]. 295 W niniejszej sprawie Dalmine nie twierdzi również, że jej udział w zebraniach klubu Europa–Japonia był bardziej sporadyczny niż udział innych członków tego klubu, co w świetle orzecznictwa mogłoby ewentualnie uzasadnić zastosowanie obniżenia na jej korzyść […]. Ponadto, nie przedstawia ona ani konkretnych okoliczności, ani dowodów mogących wykazać, że jej postawa na przedmiotowych zebraniach była czysto pasywna lub naśladująca. Przeciwnie, jak stwierdzono w pkt 290 powyżej, rynek włoski był objęty porozumieniem o podziale rynków ze względu na fakt jej obecności w klubie Europa–Japonia. […]”.
53

W odniesieniu do ostatniego punktu wnosząca odwołanie zwraca uwagę, że Sąd błędnie wykluczył jej argumenty dotyczące zastosowania do porozumień wertykalnych pomiędzy spółkami Corus i Mannesmann rozporządzenia Komisji (WE) nr 2790/1999 z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych (Dz.U. L 336, str. 21). Ponadto Sąd nie wziął pod uwagę rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1983/83 z dnia 22 czerwca 1983 r. w sprawie zastosowania art. [81] ust. 3 traktatu do kategorii umów o wyłącznej dystrybucji (Dz.U. L 173, str. 1) a także rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1984/83 z dnia 22 czerwca 1983 r. w sprawie zastosowania art. [81] ust. 3 traktatu do kategorii umów o wyłącznym zakupie (Dz.U. L 173, str. 5) i nie wykluczył na tej podstawie zastosowania art. 81 ust. 1 WE do umowy pomiędzy spółkami Mannesmann i Corus.
12

W ramach zintegrowanego systemu kontroli zanieczyszczeń („integrated pollution control”), wprowadzonego w części I ustawy o ochronie środowiska z 1990 r. (Environmental Protection Act 1990), Her Majesty’s Inspectorate of Pollution do czasu utworzenia Environment Agency, a następnie ta agencja, przeprowadzają ocenę szkodliwych skutków, jakie określona działalność może wywierać na środowisko. Zgodnie z art. 6 tej ustawy „niedozwolonej działalności”, to jest działalności mogącej powodować zanieczyszczenie i zaliczonej przez sekretarza stanu do niedozwolonych rodzajów działalności, nie wolno w Anglii i Walii prowadzić bez zezwolenia Environment Agency.
Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 stycznia 2007 r. – Technische Glaswerke Ilmenau przeciwko Komisji

(sprawa C‑404/04 P)

Odwołanie – Pomoc państwa – Artykuł 87 ust. 1 WE – Zawarte w umowie przyrzeczenie zapłaty – Zniknięcie istotnego warunku umowy – Nowe zarzuty i argumenty – Zastąpienie uzasadnienia – Wniosek o przesłuchanie świadków – Kryterium wierzyciela prywatnego – Uzasadnienie wyroku Sądu – Określenie kwoty pomocy – Artykuł 87. ust. 3 lit. c) WE – Prawo do bycia wysłuchanym – Naruszenie, w odniesieniu do danego państwa członkowskiego, prawa do obrony

1. Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres (art. 87 ust. 1 WE, art. 88 ust. 2 WE i art. 253 WE) (por. pkt 30)

2. Pomoc przyznawana przez państwa – Pojęcie (art. 87 WE) (por. pkt 45, 46)

3. Odwołanie – Zarzuty – Zwykłe powtórzenie zarzutów i argumentów podniesionych przed Sądem – Brak określenia podnoszonego naruszenia prawa – Niedopuszczalność (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości art. 58 akapit pierwszy; regulamin Trybunału art. 112 § 1 akapit pierwszy lit. c)) (por. pkt 48–50)

4. Postępowanie – Uzasadnienie wyroków – Zakres (por. pkt 90)

5. Prawo wspólnotowe – Zasady – Prawo do obrony (art. 88 ust. 2 WE) (por. pkt 125 i 131)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T‑198/01 Technische Glaswerke Ilmenau GmbH przeciwko Komisji oddalającego skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2002/185/WE z dnia 12 czerwca 2001 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Republikę Federalną Niemiec na rzecz Technische Glaswerke Ilmenau GmbH (Niemcy) (Dz.U. L 62, str. 30).

Sentencja

1) Odwołanie zostaje odrzucone.

2) Technische Glaswerke Ilmenau GmbH pokryje, poza własnymi kosztami, wszystkie koszty Komisji Wspólnot Europejskich poniesione w związku z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych i postępowaniem odwoławczym.

3) Technische Glaswerke Ilmenau GmbH pokryje koszty poniesione przez Schott AG w związku z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych.
Ustanawiając jednostronnie system kontroli obiegu mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonego do niektórych celów, nieprzewidziany w obowiązującym w tym sektorze zharmonizowanym prawie wspólnotowym, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych i rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1255/99 w odniesieniu do przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonych na paszę oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu.
11

Po umożliwieniu Republice Greckiej przedstawienia uwag, Komisja w dniu 27 lipca 2002 r. wydała uzasadnioną opinię wzywając to państwo członkowskie do podjęcia niezbędnych środków w celu zastosowania się do tej opinii w terminie dwóch miesięcy od daty jej doręczenia.
41

W niniejszej sprawie, o ile prawdą jest, że stosowanie praktyk powodujących sztuczny wzrost cen określonych papierów wartościowych poprzez przeprowadzanie uzgodnionych transakcji może doprowadzić do utraty zaufania przez inwestorów do integralności rynków finansowych, o tyle prawdą jest również i to, że zakres zastosowania dyrektywy 89/592, jedynego aktu wspólnotowego, który ma zastosowanie do stanu faktycznego sprawy przed sądem krajowym, ogranicza się jedynie do wykorzystywania informacji wewnętrznych przez osoby posiadające takie informacje lub do ujawniania takich informacji przez te osoby osobom trzecim. W związku z tym przepisy tej dyrektywy nie znajdują zastosowania do transakcji, których celem jest sztuczne ustalenie poprzez zgodne działanie kursu określonych papierów wartościowych.