ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
58

Wykorzystanie to jest co do zasady zgodne z celami dyrektywy 2008/98. Należy bowiem zauważyć, że wykorzystanie ziemi z gruzem i z urobku jako materiału budowlanego, o ile odpowiada on ścisłym wymogom jakości, stanowi istotną korzyść dla środowiska, ponieważ przyczynia się, jak tego wymaga art. 11 ust. 2 lit. b) tej dyrektywy, do redukcji odpadów, do zachowania zasobów naturalnych oraz do rozwoju gospodarki o obiegu zamkniętym.
11

Artykuł 3 dyrektywy 2014/61, zatytułowany „Dostęp do istniejącej infrastruktury technicznej”, stanowi: „1. Państwa członkowskie zapewniają, aby każdy operator sieci miał prawo oferować przedsiębiorstwom dostarczającym lub upoważnionym do dostarczania sieci łączności elektronicznej dostęp do swojej infrastruktury technicznej na potrzeby realizacji elementów szybkich sieci łączności elektronicznej. Odwrotnie, państwa członkowskie mogą także przewidzieć, by operatorzy publicznych sieci łączności elektronicznej mieli prawo oferować dostęp do swojej infrastruktury technicznej do celów realizacji sieci innych niż sieci łączności elektronicznej. 2. Państwa członkowskie zapewniają, aby na pisemny wniosek przedsiębiorstwa dostarczającego lub upoważnionego do dostarczania publicznych sieci łączności każdy operator sieci miał obowiązek uznania każdego rozsądnego wniosku o dostęp do jego infrastruktury technicznej, na sprawiedliwych i rozsądnych warunkach i zasadach, w tym cenowych, na potrzeby realizacji elementów szybkich sieci łączności elektronicznej. Taki pisemny wniosek wyszczególnia elementy projektu będącego przedmiotem wniosku o udzielenie dostępu, wraz z dokładnym harmonogramem. […] 4. Jeżeli odmówiono dostępu lub nie osiągnięto porozumienia w zakresie szczegółowych warunków i zasad, w tym w kwestii cen, w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania wniosku o udzielenie dostępu, państwa członkowskie zapewniają, aby każda strona była upoważniona do przekazania sprawy do właściwego krajowego organu ds. rozstrzygania sporów. 5. Państwa członkowskie wymagają, aby krajowy organ ds. rozstrzygania sporów, o którym mowa w ust. 4, uwzględniając w pełni zasadę proporcjonalności, wydał wiążącą decyzję rozwiązującą spór rozpoczęty zgodnie z ust. 4, obejmującą ustalenie sprawiedliwych i rozsądnych zasad i warunków, w tym w stosownych przypadkach ceny. Krajowy organ ds. rozstrzygania sporów rozwiązuje spór w możliwie najkrótszym terminie, a w każdym razie w terminie czterech miesięcy od daty otrzymania kompletnego wniosku, z zastrzeżeniem okoliczności wyjątkowych, bez uszczerbku dla możliwości skierowania sprawy do sądu przez każdą ze stron. W przypadku gdy spór dotyczy dostępu do infrastruktury dostawcy publicznych sieci łączności elektronicznej, a krajowym organem ds. rozstrzygania sporów jest krajowy organ regulacyjny, bierze on pod uwagę – w odpowiednich przypadkach – cele określone w art. 8 dyrektywy 2002/21/WE. Cena ustalona przez organ ds. rozstrzygania sporów zapewnia, aby operator sieci zapewniający dostęp miał realną możliwość uzyskania zwrotu poniesionych kosztów i uwzględnia wpływ udzielenia dostępu, który jest przedmiotem wniosku, na plan biznesowy operatora sieci zapewniającego dostęp, w tym na inwestycje realizowane przez operatora sieci, u którego złożono wniosek o udzielenie dostępu, w szczególności w odniesieniu do infrastruktury technicznej wykorzystywanej do świadczenia usług szybkiej łączności elektronicznej. […]”.
22

Na poparcie swojej skargi X podnosi, że ani belgijskie ustawodawstwo o cudzoziemcach, ani dyrektywa 2003/86 nie wymagają, aby uchodźca był niezamężny lub nieżonaty, by mógł skorzystać z prawa do połączenia ze swoimi rodzicami. Ponadto skoro akt małżeństwa jej córki nie został uznany w Belgii, to małżeństwo to nie wywołuje żadnych skutków prawnych w tym państwie członkowskim. Twierdzi ona, że jej córka musi spełnić jedynie dwa warunki, aby skorzystać z prawa do połączenia ze swoimi rodzicami, i że warunki te są spełnione, zważywszy, że córka jej jest z jednej strony osobą małoletnią, a z drugiej strony pozostawioną bez opieki w rozumieniu art. 2 lit. f) dyrektywy 2003/86.
72

Co się tyczy wskazanej przez sąd odsyłający okoliczności, zgodnie z którą z uwagi na brak dostępu do baz danych Harmana nie jest obiektywnie możliwe, by AB wykazała, że towary, które nabyła, zostały wprowadzone do obrotu na terytorium EOG przez Harmana lub za jego zgodą, mogłoby okazać się konieczne – jak zauważył rzecznik generalny w pkt 90 opinii – nawet w przypadku gdyby nie stwierdzono istnienia dystrybucji wyłącznej, dostosowanie ciężaru dowodu przez organ właściwy w przedmiocie egzekucji lub, w zależności od przypadku, przez sąd właściwy do orzekania w przedmiocie środków prawnych wniesionych przeciwko czynnościom tego organu, jeśliby stwierdziły one w świetle szczególnych okoliczności dotyczących sprzedaży rozpatrywanych towarów, że zasada dotycząca ciężaru dowodu, przypomniana w pkt 50 niniejszego wyroku, umożliwia właścicielowi wprowadzenie barier na rynkach krajowych i wspieranie w ten sposób utrzymywania różnic cenowych między państwami członkowskimi.
29

W niniejszej sprawie, ponieważ dyrektywa 2009/103 skodyfikowała i uchyliła ze skutkiem od dnia 27 października 2009 r. wcześniejsze dyrektywy w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności, w tym drugą dyrektywę, a art. 1 ust. 1 drugiej dyrektywy odpowiada zgodnie z tabelą zamieszczoną w załączniku II do dyrektywy 2009/103 art. 3 akapit czwarty tej ostatniej dyrektywy, z uwagi na datę wypadku będącego podstawą sporu rozstrzyganego w postępowaniu głównym sądowi odsyłającemu należy przedstawić wykładnię nie art. 1 ust. 1 drugiej dyrektywy, lecz art. 3 akapit czwarty dyrektywy 2009/103. Ponadto ze względu na to, że dyrektywa 2009/103 nie wprowadziła istotnych zmian w stosunku do tych wcześniejszych dyrektyw, orzecznictwo dotyczące tych dyrektyw ma zastosowanie do wykładni równoważnych przepisów dyrektywy 2009/103 (zob. podobnie wyrok z dnia 10 czerwca 2021 r., Van Ameyde España, C‑923/19, EU:C:2021:475, pkt 23).
21

Sąd ten zastanawia się zatem, czy zamrożone aktywa pozostają własnością osób wskazanych w tym rozporządzeniu, w niniejszym przypadku spółki Montana Management, do momentu wydania przez właściwy organ krajowy decyzji o ich przekazaniu, czy też zamrożone fundusze należą do tego funduszu rozwoju, czyli do państwa irackiego, od chwili wejścia w życie wspomnianego rozporządzenia, ponieważ z uwagi na przekazanie przewidziane w tym rozporządzeniu zamrożone aktywa nie mają już powrócić do majątku osób wskazanych w owym rozporządzeniu.
102

Chociaż, jak zauważa Komisja, wiek przejścia na emeryturę i roczna stopa przyrostu uprawnień emerytalnych są ustalone w regulaminie pracowniczym, a nie przez administrację, to jednak należy stwierdzić, że w odpowiedzi z dnia 4 stycznia 2016 r. owa osoba zarządzająca nie ograniczyła się do poinformowania wnoszącego odwołanie o treści przepisów regulaminu pracowniczego wynikających z nowelizacji z 2014 r., lecz wskazała, że przepisy te mają obecnie do niego zastosowanie, oraz – w sposób dorozumiany, lecz jednoznaczny – że nie może on skorzystać z przepisów przejściowych przewidzianych w art. 1 ust. 1 załącznika do WZIP. W związku z tym odpowiedzi tej nie należy rozumieć jako dostarczającej wnoszącemu odwołanie zwykłej informacji dotyczącej treści regulaminu pracowniczego i WZIP, lecz jako wskazanie mu przepisów tych aktów, które administracja uważała za mające zastosowanie do jego sytuacji.
28

W tych okolicznościach Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (najwyższy sąd administracyjny Litwy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 39 [decyzji SIS II], w szczególności jego ust. 3, należy interpretować w ten sposób, że nakłada on obowiązek wprowadzenia zakazu rejestracji przedmiotów, w odniesieniu do których dokonano wpisu w [SIS II], mimo iż ten wpis nie jest już aktualny (pojazd został odnaleziony; postępowanie karne w państwie członkowskim, w którym odnaleziono pojazd, zostało umorzone z tej przyczyny, że w owym państwie członkowskim nie popełniono czynu zabronionego; państwo, które dokonało wpisu, zostało poinformowane, ale nie podejmuje żadnych działań w celu usunięcia wpisu z systemu)? 2) Czy art. 39 [decyzji SIS II], w szczególności jego ust. 3, należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on państwo członkowskie, które odnalazło przedmiot, w odniesieniu do którego dokonano wpisu zgodnie z art. 38 ust. 1 owej decyzji, do wprowadzenia w prawie krajowym uregulowań zakazujących podejmowania jakichkolwiek działań dotyczących odnalezionego przedmiotu innych aniżeli działania zmierzające do urzeczywistnienia celu wskazanego w art. 38 (zajęcie lub wykorzystanie jako dowodu w postępowaniu karnym)? 3) Czy art. 39 [decyzji SIS II], w szczególności jego ust. 3, należy interpretować w ten sposób, że zezwala on państwom członkowskim na ustanawianie regulacji prawnych przewidujących wyjątki od zakazu rejestracji pojazdów, w odniesieniu do których dokonano wpisu w [SIS II] zgodnie z art. 38 owej decyzji, na które to wyjątki można by się powołać wówczas, gdy właściwe organy państwa członkowskiego podjęły kroki w celu poinformowania o odnalezionym przedmiocie państwa, które dokonało wpisu?”.
6

Artykuł 11 ust. 1 pkt 1 Umsatzsteuergesetz 1994 (ustawy o podatku obrotowym z 1994 r., BGBl. 663/1994), w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym (zwanej dalej „UStG 1994”), stanowi: „Jeżeli przedsiębiorca dokonuje czynności w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 1, jest uprawniony do wystawiania faktur. Jeżeli wykonuje on czynności przeznaczone dla innego przedsiębiorcy na potrzeby jego przedsiębiorstwa lub na rzecz osoby prawnej, o ile nie jest ona przedsiębiorcą, jest on zobowiązany do wystawiania faktur. Jeżeli przedsiębiorca dokonuje podlegającej opodatkowaniu czynności dostawy robót lub realizacji obiektu związanego z nieruchomością przeznaczoną dla osoby niebędącej przedsiębiorcą, jest on zobowiązany wystawić fakturę. Przedsiębiorca musi spełnić obowiązek wystawienia faktury w terminie sześciu miesięcy od wykonania czynności”.
17

W odniesieniu do kryteriów polegających na sprawdzeniu, czy pozostawiona przedsiębiorcy możliwość stwierdzenia przedterminowego wygaśnięcia umowy kredytu stanowi odstępstwo od przepisów prawa powszechnego mających zastosowanie w tej dziedzinie w braku szczególnych postanowień umownych oraz czy prawo krajowe przewiduje stosowne i skuteczne środki umożliwiające konsumentowi podlegającemu stosowaniu takiego warunku podjęcie działań zaradzających skutkom wymagalności kredytu, sąd odsyłający podkreśla, że mające zastosowanie w tej dziedzinie prawo powszechne w braku szczególnych postanowień umownych wymaga przesłania wezwania do zapłaty przed stwierdzeniem przedterminowego wygaśnięcia umowy, zezwalając jednocześnie na to, by strony odstąpiły od tego wezwania, i wymagając w tym wypadku zachowania odpowiedniego okresu wypowiedzenia. Ze względu na to, że w niniejszej sprawie warunek będący przedmiotem postępowania głównego przewiduje 30‑dniowy okres wypowiedzenia, sąd odsyłający ma wątpliwości, czy termin ten jest wystarczający do tego, by umożliwić kredytobiorcy skontaktowanie się z kredytodawcą, wyjaśnienie zarzucanego kredytobiorcy uchybienia i znalezienie rozwiązania pozwalającego na uregulowanie zaległej kwoty lub kwot. Sąd ten zauważa jednak, że umowa będąca przedmiotem postępowania głównego przewiduje ponadto możliwość zwrócenia się przez kredytobiorcę do kredytodawcy o zmianę terminów płatności rat, co w tym przypadku mogłoby pozwolić kredytobiorcy na zapobieżenie ryzyku powstania zaległości. Ponadto sąd odsyłający zastanawia się, czy kryteria określone w wyroku z dnia 26 stycznia 2017 r., Banco Primus (C‑421/14, EU:C:2017:60) są kumulatywne, czy alternatywne, a przy założeniu, że są one kumulatywne – czy nieuczciwy charakter warunku takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym nie może zostać wykluczony w świetle względnego znaczenia jednego z tych kryteriów.
42

Z drugiej strony w braku w mających zastosowanie przepisach krajowych warunku co do terminu rejestracji rozpatrywanego związku partnerskiego nic nie stoi na przeszkodzie temu, by wpis ten, który należy odróżnić od rejestracji związku partnerskiego przez właściwe organy państwa członkowskiego, w którym ów związek został ustanowiony, został dokonany w dniu złożenia wniosku o przyznanie renty rodzinnej, co umożliwiłoby również osiągnięcie celu zamierzonego przez to ustawodawstwo. Z postanowienia odsyłającego nie wynika zaś, że w sprawie w postępowaniu głównym skorzystano z tej możliwości.
96

Co więcej, sąd odsyłający powinien określić, czy ujawnienie przez prokuraturę informacji dotyczących podmiotu wnoszącego skargę o stwierdzenie odpowiedzialności odszkodowawczej, zawartych w aktach spraw wszczętych w sprawach innych niż sprawa, której dotyczy ta skarga, spełnia pozostałe wymogi przewidziane w RODO, a w szczególności wymogi wynikające z zasady „minimalizacji danych” wskazanej w art. 5 ust. 1 lit. c) RODO, zgodnie z którą dane osobowe powinny być adekwatne, stosowne oraz ograniczone do tego, co niezbędne do celów, w których są przetwarzane, i która wyraża zasadę proporcjonalności [zob. podobnie wyrok z dnia 22 czerwca 2021 r., Latvijas Republikas Saeima (Punkty karne), C‑439/19, EU:C:2021:504, pkt 98]. Ponadto sąd odsyłający powinien zbadać, czy to przetwarzanie danych osobowych zostało przeprowadzone z poszanowaniem odpowiednich gwarancji, w szczególności zapewnienia możliwości skutecznego komentowania informacji i dowodów przedstawionych w tych ramach przez prokuraturę, lecz również zgodnie z art. 21 ust. 1 RODO sprzeciwienia się przekazaniu tych informacji i dowodów właściwemu sądowi, z zastrzeżeniem ograniczeń tego prawa sprzeciwu przewidzianych w ustawodawstwie krajowym zgodnie z art. 23 ust. 1 tego rozporządzenia.
24.

Przed podjęciem decyzji o udzieleniu zamówienia publicznego kolejnemu oferentowi, który złożył ofertę najkorzystniejszą ekonomicznie, komisja przetargowa ocenia, czy należy uznać, że oferent ten jest tym samym uczestnikiem rynku co pierwotnie wybrany oferent, który odmówił zawarcia umowy w sprawie zamówienia publicznego z instytucją zamawiającą. W razie potrzeby komisja przetargowa ma prawo zwrócić się do tego kolejnego oferenta o potwierdzenie, a jeśli to konieczne – o przedstawienie dowodów na to, że pierwotnie wybranego oferenta oraz jego samego nie należy uznać za tego samego uczestnika rynku. Jeżeli należy uznać, że kolejny oferent jest tym samym uczestnikiem rynku, co pierwotnie wybrany oferent, komisja przetargowa podejmuje decyzję o zakończeniu postępowania o udzielenie zamówienia bez wybrania żadnej oferty”.
4

Motywy 22, 33, 34, 36, 41 i 47 dyrektywy 2016/343 mają następujące brzmienie: „(22) Przy ustalaniu winy podejrzanych i oskarżonych ciężar dowodu spoczywa na oskarżeniu, a wszelkie wątpliwości rozpatruje się na korzyść podejrzanego lub oskarżonego. Domniemanie niewinności zostałoby naruszone w przypadku przeniesienia ciężaru dowodu z oskarżenia na obronę, z zastrzeżeniem uprawnień sądu do działania z urzędu w zakresie ustalania faktów, niezawisłości sądownictwa przy ocenie winy podejrzanego lub oskarżonego oraz wykorzystania domniemań faktycznych lub prawnych w odniesieniu do odpowiedzialności karnej podejrzanego lub oskarżonego […]. […] (33) Prawo do rzetelnego procesu sądowego stanowi jedną z podstawowych zasad społeczeństwa demokratycznego. Prawo podejrzanych i oskarżonych do obecności na rozprawie wywodzi się z tego prawa i powinno być zapewnione w całej Unii. (34) Jeżeli z przyczyn niezależnych od podejrzanych lub oskarżonych nie są oni w stanie stawić się na rozprawie, powinni mieć możliwość zwrócenia się o wyznaczenie nowego terminu rozprawy w ramach czasowych przewidzianych prawem krajowym. […] (36) W pewnych okolicznościach powinna istnieć możliwość wydania orzeczenia w przedmiocie winy lub niewinności podejrzanego lub oskarżonego, nawet jeżeli jest on nieobecny na rozprawie […]. […] (41) Z prawa do obecności na rozprawie można skorzystać tylko wówczas, gdy odbywa się co najmniej jedno posiedzenie. Oznacza to, że prawo do obecności na rozprawie nie może być stosowane, jeśli zgodnie z właściwymi krajowymi przepisami nie jest przewidziane żadne posiedzenie […]. […] (47) Niniejsza dyrektywa potwierdza prawa podstawowe i zasady uznane w [karcie] i EKPC, w tym zakaz tortur oraz nieludzkiego lub poniżającego traktowania, prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego, poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, prawo człowieka do integralności, prawa dziecka, integrację osób niepełnosprawnych, prawo do skutecznego środka prawnego i do bezstronnego sądu, domniemanie niewinności i prawo do obrony. Należy uwzględniać w szczególności art. 6 [TUE], zgodnie z którym Unia uznaje prawa, wolności i zasady ustanowione w [karcie] oraz zgodnie z którym prawa podstawowe, zagwarantowane w EKPC oraz wynikające z tradycji konstytucyjnych wspólnych państwom członkowskim, winny stanowić zasady ogólne prawa Unii”.
22

W trzeciej kolejności wyrażenie „nazwa produktu”, które zostało użyte wyłącznie w pkt 4 lit. a) i b) części A załącznika VI do rozporządzenia nr 1169/2011, nie zostało w tym rozporządzeniu zdefiniowane. W niektórych wersjach językowych, takich jak wersje w języku niemieckim („Produktname”) lub francuskim („nom du produit”), wyrażenie to różni się od wyrażenia zawartego w art. 17 rozporządzenia nr 1169/2011, czyli – odpowiednio – „Bezeichnung des Lebensmittels” i „dénomination de la denrée alimentaire” bardziej niż w innych wersjach językowych, takich jak wersje w językach hiszpańskim („denominación del producto” i „denominación del alimento”), czeskim („název produktu” i „název potraviny”), angielskim („name of the product” i „name of the food”), chorwackim („naziv proizvoda” i „naziv hrane”), włoskim („denominazione del prodotto” i „denominazione dell’alimento”), niderlandzkim („benaming van het product” i „benaming van het levensmiddel”), polskim („nazwa produktu” i „nazwa środka spożywczego”), portugalskim („denominação do produto” i „denominação do género alimentício”), rumuńskim („denumirea produsului” i „denumirea produsului alimentar”), słowackim („názov výrobku” i „názov potraviny”), słoweńskim („ime proizvoda” i „ime živila”), fińskim („tuotteen nimi” i „elintarvikkeen nimi”) oraz szwedzkim („produktens beteckning” i „livsmedlets beteckning”).
61

O ile bowiem zarówno wymóg, by niekorzystny akt indywidualny został przekazany na piśmie, jak i wymóg, by taki akt został opatrzony podpisem osoby go sporządzającej – to znaczy osoby upoważnionej przez właściwy organ do jego wydania – odpowiadają celom pewności prawa i ochrony praw procesowych adresata, o tyle cele te należy jednakże od siebie odróżnić. Wymóg, by akt miał formę pisemną, zmierza bowiem do umożliwienia w szczególności jego adresatowi zaznajomienia się ze znaczeniem prawnym tego aktu, jego trybem stosowania i uzasadnieniem, tak aby w razie potrzeby był on w stanie skutecznie zakwestionować go przed sądem (zob. podobnie wyrok z dnia 5 czerwca 2014 r., Mahdi, C‑146/14 PPU, EU:C:2014:1320, pkt 44–46). Natomiast formalność dotycząca uwierzytelnienia aktu, w szczególności za pomocą podpisu, jeżeli jest wymagana przez właściwe prawo, zmierza do zagwarantowania, że akt jest pewny co do jego autora i jego treści, co powinno być przedmiotem kontroli poprzedzającej każdą inną kontrolę, taką jak w szczególności kontrola poszanowania obowiązku uzasadnienia aktów (zob. podobnie wyrok z dnia 23 listopada 2021 r., Rada/Hamas, C‑833/19 P, EU:C:2021:950, pkt 55).
Z tej perspektywy kumulacja po stronie dłużnika szeregu opóźnień w płatnościach za kolejne dostawy towarów lub świadczenia usług w wykonaniu jednej i tej samej umowy nie może skutkować ograniczeniem minimalnej stałej kwoty należnej tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności za każde opóźnienie w płatnościach do jednorazowej stałej kwoty. Takie ograniczenie prowadziłoby przede wszystkim do pozbawienia skuteczności (effet utile) art. 6 dyrektywy 2011/7, którego celem jest, jak stwierdzono w poprzednim punkcie, nie tylko zniechęcenie do takich opóźnień w płatnościach, ale także zapewnienie, poprzez zapłatę tych kwot, rekompensaty „za koszty odzyskiwania należności poniesione przez wierzyciela”, przy czym koszty te zwiększają się proporcjonalnie do liczby płatności i kwot, których dłużnik nie uiszcza w terminie. Wspomniane ograniczenie byłoby ponadto równoznaczne z przyznaniem dłużnikowi odstępstwa od prawa wierzyciela do uzyskania stałej kwoty, o której mowa w art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, przy czym odstępstwo to nie byłoby uzasadnione żadnym „obiektywnym powodem” w rozumieniu art. 7 ust. 1 akapit drugi lit. c) tej dyrektywy. Ograniczenie to sprowadzałoby się wreszcie do zwolnienia dłużnika z części zobowiązania finansowego związanego z ciążącym na nim obowiązkiem zapłaty, z tytułu każdej nieuregulowanej terminowo płatności, stałej kwoty 40 EUR przewidzianej w art. 6 ust. 1 (zob. podobnie wyrok z dnia 20 października 2022 r., BFF Finance Iberia, C‑585/20, EU:C:2022:806, pkt 37).
Z tej perspektywy kumulacja po stronie dłużnika szeregu opóźnień w płatnościach za kolejne dostawy towarów lub świadczenia usług o charakterze okresowym w wykonaniu jednej i tej samej umowy nie może skutkować ograniczeniem minimalnej stałej kwoty należnej tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności za każde opóźnienie w płatnościach do jednorazowej stałej kwoty. Takie ograniczenie prowadziłoby przede wszystkim do pozbawienia skuteczności (effet utile) art. 6 dyrektywy 2011/7, którego celem jest, jak stwierdzono w poprzednim punkcie, nie tylko zniechęcenie do takich opóźnień w płatnościach, ale także zapewnienie, poprzez zapłatę tych kwot, rekompensaty „za koszty odzyskiwania należności poniesione przez wierzyciela”, przy czym koszty te zwiększają się proporcjonalnie do liczby płatności i kwot, których dłużnik nie spłaca w terminie. Wspomniane ograniczenie byłoby ponadto równoznaczne z przyznaniem dłużnikowi odstępstwa od prawa wierzyciela do uzyskania stałej kwoty, o której mowa w art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, przy czym odstępstwo to nie byłoby uzasadnione żadnym „obiektywnym powodem” w rozumieniu art. 7 ust. 1 akapit drugi lit. c) tej dyrektywy. Ograniczenie to sprowadzałoby się wreszcie do zwolnienia dłużnika z części zobowiązania finansowego związanego z ciążącym na nim obowiązkiem zapłaty, z tytułu każdej nieuregulowanej terminowo płatności, stałej kwoty 40 EUR przewidzianej w art. 6 ust. 1 (zob. podobnie wyrok z dnia 20 października 2022 r., BFF Finance Iberia, C‑585/20, EU:C:2022:806, pkt 37).
64

Poprzez pytanie pierwsze, które należy zbadać w piątej i ostatniej kolejności, sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy dyrektywę 2006/112 i zasadę neutralności podatkowej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one praktyce podatkowej polegającej na tym, że przy odmowie podatnikowi prawa do odliczenia VAT ze względu na to, iż brał on udział w oszustwie w zakresie VAT, uwzględnienia się okoliczność, że przedstawiciel prawny zleceniobiorcy podatnika wiedział o okolicznościach składających się na to oszustwo, niezależnie od mających zastosowanie przepisów krajowych regulujących zlecenie i podpisaną umowę zlecenia.