Strony

Sentencja



Strony

W sprawie T‑259/15 R

SA Close , z siedzibą w Harzé-Aywaille (Belgia),

Cegelec , z siedzibą w Brukseli (Belgia),

reprezentowane przez adwokatów J.M. Rikkersa oraz J.L. Teheux,

strona skarżąca,

przeciwko

Parlamentowi Europejskiemu , reprezentowanemu przez M. Rantalę, M. Mraza oraz F. Poilvache’a, działających w charakterze pełnomocników,

strona pozwana,

mającej za przedmiot wniosek o zawieszenie wykonania decyzji z dnia 19 marca 2015 r., w której Parlament odrzucił ofertę złożoną przez skarżące w ramach przetargu INLO‑D‑UPIL‑T‑14‑A04 na zamówienie publiczne na roboty budowlane, dotyczące części 73 (centrali energetycznej) w ramach „Projektu rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu”, oraz decyzji z tego samego dnia, w której wspomniane zamówienie zostało przyznane innemu oferentowi,

PREZES SĄDU

wydaje następujące

Postanowienie (1)

Okoliczności powstania sporu

1. W ramach przetargu INLO‑D‑UPIL‑T‑14‑A04 ogłoszonego przez Parlament Europejski w lipcu 2014 r. na zamówienie publiczne „Projekt rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu” skarżące SA Close i Cegelec złożyły, działając jako konsorcjum, ofertę na część 73 (centralę energetyczną).

2. W piśmie z dnia 27 marca 2015 r., otrzymanym przez skarżące tego samego dnia, Parlament powiadomił je, że ich oferta nie została wybrana, gdyż nie zaproponowały one najniższej ceny. Otóż w dniu 19 marca 2015 r. po pierwsze wspomniana oferta została odrzucona, a po drugie omawiane zamówienie zostało przyznane innemu oferentowi.

[…]

Przebieg postępowania i żądania stron

9. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 26 maja 2015 r. skarżące wniosły skargę zmierzającą do stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu z dnia 19 marca 2015 r. odrzucającej ich ofertę oraz decyzji z tego samego dnia przyznającej omawiane zamówienie konsorcjum ENERGIE‑KAD, utworzonemu przez spółki X i Y (zwanych dalej „zaskarżonymi aktami”).

10. W odrębnym piśmie, złożonym w sekretariacie Sądu w tym samym dniu, skarżące wystąpiły z niniejszym wnioskiem w przedmiocie środka tymczasowego, w którym zwracają się w istocie do prezesa Sądu o zawieszenie wykonania zaskarżonych aktów.

11. W uwagach na temat wniosku w przedmiocie środka tymczasowego, złożonych w sekretariacie Sądu w dniu 11 czerwca 2015 r., Parlament wnosi w istocie do prezesa Sądu o:

– oddalenie wniosku w przedmiocie środka tymczasowego;

– rozstrzygnięcie o kosztach w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie zgodnie z art. 87 § 1 regulaminu postępowania.

Co do prawa

[…]

W przedmiocie pilnego charakteru

[…]

35. Z całości powyższych rozważań wynika, że przesłanka dotycząca pilnego charakteru nie została spełniona w niniejszej sprawie.

36. Prezes Sądu orzekł jednak ostatnio w odniesieniu do zamówień publicznych, że spełnienie wymogu wykazania wystąpienia nieodwracalnej szkody przez wykluczonego oferenta wiąże się zasadniczo, ze wskazanych powyżej względów systemowych, z nadmiernymi trudnościami [zob. podobnie postanowienie z dnia 4 grudnia 2014 r., Vanbreda Risk & Benefits/Komisja, T‑199/14 R, Zb.Orz. (fragmenty), EU:T:2014:1024, pkt 157]. Wiceprezes Trybunału uznał na tej podstawie, że nie można wymagać od wykluczonego oferenta, aby udowodnił, iż oddalenie jego wniosku w przedmiocie środków tymczasowych może wyrządzić mu nieodwracalną szkodę, pod warunkiem że zdoła on wykazać istnienie szczególnie poważnego fumus boni iuris, gdyż oznaczałoby to nadmierny i nieuzasadniony uszczerbek dla skutecznej ochrony sądowej przysługującej mu na podstawie art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zob. podobnie ww. w pkt 31 postanowienie Komisja/Vanbreda Risk & Benefits, EU:C:2015:275, pkt 41).

37. Jednakże to złagodzenie przesłanek mających zastosowanie przy ocenie istnienia pilnego charakteru, uzasadnione prawem do skutecznego środka odwoławczego, nie może być stosowane w sposób nieograniczony ze względu na to, że należy pogodzić interesy wykluczonego oferenta z interesami instytucji zamawiającej i zwycięskiego oferenta. Z powyższego wynika, że omawiane złagodzenie może być zastosowane jedynie na etapie poprzedzającym podpisanie umowy, jeżeli termin zawieszenia przewidziany w art. 171 ust. 1 rozporządzenia nr 1268/2012 – który wynosi w zależności od okoliczności 10 lub 14 dni kalendarzowych – został zachowany. Ponieważ instytucja zamawiająca zawarła umowę ze zwycięskim oferentem po upływie tego okresu i przed złożeniem wniosku w przedmiocie środków tymczasowych, wyżej wspomniane złagodzenie nie jest już uzasadnione (zob. podobnie Komisja/Vanbreda Risk & Benefits, pkt 31 powyżej, EU:C:2015:275, pkt 34 i 42).

38. Jeśli bowiem wspomniany termin zawieszenia – który uniemożliwia instytucji zamawiającej przejście do etapu zawarcia umowy przed jego upływem oraz którego celem jest umożliwienie zainteresowanym podważenia przed sądem udzielenia zamówienia zanim umowa zostanie zawarta – faktycznie upłynął przed zawarciem umowy, okoliczność, iż obecnie wykluczony oferent może wnieść do sądu Unii jedynie powództwo o odszkodowanie, nie powinna zostać uznana za naruszenie prawa do skutecznego środka odwoławczego (zob. podobnie ww. w pkt 31 postanowienie Komisja/Vanbreda Risk & Benefits, EU:C:2015:275, pkt 36, 37 i 39).

39. Co się tyczy zastosowania tych zasad w niniejszym przypadku, z akt sprawy wynika po pierwsze, że w dniu 19 marca 2015 r. omawiane zamówienie zostało przyznane konsorcjum Énergie KAD, utworzonemu przez spółki X i Y, oraz że w dniu 27 marca 2015 r. skarżące zostały powiadomione o odrzuceniu ich oferty, a po drugie, że podpisanie umowy na roboty budowlane dotyczące części 73 (centrala energetyczna) o numerze INLO‑D‑UPIL‑T‑14‑A04 nastąpiło w dniu 24 kwietnia 2015 r. pomiędzy wspominanym konsorcjum oraz spółką deweloperską Budynek Parlamentu Konrad Adenauer.

40. Tak więc ponieważ w dniu 27 marca 2015 r. skarżące zostały powiadomione o decyzji o odrzuceniu oferty, a w dniu 24 kwietnia 2015 r. przedmiotowa umowa została zawarta, okres zawieszenia mający zastosowanie na podstawie art. 171 ust. 1 rozporządzenia nr 1268/2012, który wynosi 10 lub 14 dni kalendarzowych, został w każdym razie w niniejszej sprawie zachowany. Co więcej, skarżące złożyły skargę o stwierdzenie nieważności oraz niniejszy wniosek w przedmiocie środka tymczasowego w dniu 26 maja 2015 r., czyli miesiąc po zawarciu rzeczonej umowy. W tych okolicznościach złagodzenie przesłanki dotyczącej pilnego charakteru nie jest w istocie zasadne.

41. Należy jednak zauważyć, że okres zawieszenia może umożliwić zainteresowanym podważenie przed sądem udzielenia zamówienia przed zawarciem umowy tylko wtedy, gdy ci zainteresowani dysponują informacjami wystarczającymi do stwierdzenia istnienia ewentualnej niezgodności z prawem decyzji o udzieleniu zamówienia (zob. podobnie ww. w pkt 31 postanowienie Komisja/Vanbreda Risk & Benefits, EU:C:2015:275, pkt 47).

42. Z obawy przed naruszeniem zasady dotyczącej prawa do skutecznego środka odwoławczego nie można uznać, że okres zawieszenia został zachowany w okolicznościach, w których możliwość złożenia skargi wraz z wnioskiem w przedmiocie środka tymczasowego przed zawarciem umowy nie była dostępna, ponieważ wykluczony oferent nie dysponował w tym okresie informacjami wystarczającymi do podjęcia przez niego takich działań (zob. podobnie ww. w pkt 31 postanowienie Komisja/Vanbreda Risk & Benefits, EU:C:2015:275, pkt 48).

43. Mając na uwadze wymogi związane z zasadą pewności prawa, wspomniany powyżej wyjątek od czysto mechanicznego stosowania okresu zawieszenia musi być jednakże zastrzeżony dla wyjątkowych przypadków, w których wykluczony oferent nie ma żadnej podstawy, by przed momentem zawarcia umowy ze zwycięskim oferentem uważać, że decyzja o udzieleniu zamówienia jest niezgodna z prawem (zob. podobnie ww. w pkt 31 postanowienie Komisja/Vanbreda Risk & Benefits, EU:C:2015:275, pkt 49).

44. Należy więc zbadać, czy skarżące dysponowały informacjami wystarczającymi do skutecznego skorzystania z okresu zawieszenia w celu złożenia skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów i wniosku o zawieszenie ich wykonania przed zawarciem umowy pomiędzy Parlamentem i konsorcjum Énergie KAD, co nastąpiło w dniu 24 kwietnia 2015 r.

45. Należy stwierdzić w tym względzie, że już w dniu 3 kwietnia 2015 r., czyli przed zawarciem omawianej umowy, skarżące powiadomiły Parlament o wątpliwościach, które miały co do zgodności z prawem oferty wybranej przez instytucję zamawiającą (zob. pkt 3 powyżej), podnosząc że jedna z luksemburskich spółek wchodzących w skład konsorcjum Énergie KAD nie przestrzega ani odnośnego prawa luksemburskiego, ani wymogów wynikających ze specyfikacji istotnych warunków zamówienia dotyczących zdolności finansowej i gospodarczej oferentów. Jak wynika z akt sprawy, te same wątpliwości są w istocie ujęte w zarzucie drugim dotyczącym stwierdzenia nieważności, podniesionym we wniosku w przedmiocie środka tymczasowego z powodu fumus boni iuris.

46. Z powyższego wynika, że w dniu 3 kwietnia 2015 r. skarżące były w stanie sformułować krytyczne uwagi wobec zaskarżonych aktów. Te uwagi, przedstawione jako zarzut dotyczący stwierdzenia nieważności, pozwoliłyby im wnieść skutecznie w okresie zawieszenia skargę o stwierdzenie nieważności wraz z wnioskiem w przedmiocie środka tymczasowego, mające na celu niedopuszczenie do zawarcia umowy pomiędzy Parlamentem i konsorcjum Énergie KAD. Taki wniosek, złożony w odpowiednim czasie, pozwoliłby skarżącym uzyskać postanowienie wydane na podstawie art. 105 § 2 akapit drugi regulaminu postępowania, dotyczące zawieszenia wykonania zaskarżonych aktów przez okres trwania postępowania w przedmiocie środka tymczasowego, nawet zanim druga strona przedstawiłaby swoje uwagi. Poza tym do momentu upływu terminu na wniesienie skargi przewidzianego w art. 263 akapit szósty TFUE, przedłużonego o termin uwzględniający odległość, określony w art. 102 § 2 regulaminu postępowania, nic nie powstrzymywało skarżących przed rozszerzeniem zakresu ich skargi i ich wniosku w przedmiocie środka tymczasowego w zależności od informacji uzyskanych od Parlamentu (zob. pkt 5–8 powyżej). Ponadto na podstawie art. 48 § 2 akapit pierwszy regulaminu postępowania skarżące mogą nawet podnosić nowe zarzuty w toku postępowania, gdy podstawą tych zarzutów są okoliczności prawne i faktyczne ujawnione w toku postępowania przed Sądem.

47. W związku z tym okres zawieszenia przewidziany w art. 171 ust. 1 rozporządzenia nr 1268/2012 został w pełni zachowany w niniejszej sprawie, tak że nie należy stosować tu złagodzenia przesłanki dotyczącej pilnego charakteru w dziedzinie zamówień publicznych.

48. Z powyższych względów wniosek w przedmiocie środka tymczasowego winien zostać oddalony, bez konieczności zbadania przesłanki dotyczącej istnienia fumus boni iuris oraz bez konieczności wyważenia różnych wchodzących w grę interesów.

(1) .

(1) – Poniżej przedstawiono jedynie te punkty niniejszego postanowienia, których publikację Sąd uznał za użyteczną.

Sentencja

Z powyższych względów

PREZES SĄDU

postanawia, co następuje:

1) Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

2) Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Sporządzono w Luksemburgu w dniu 15 czerwca 2015 r.