ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
46.

Zgodnie z art. 4 dyrektywy 85/374 na poszkodowanym spoczywa ciężar udowodnienia wady produktu, poniesionej szkody oraz związku przyczynowego między wadą a szkodą. Przepis ten nie reguluje natomiast sposobu przeprowadzenia owego dowodu. Jest zaś oczywiste, że w dziedzinie odpowiedzialności za produkt, podobnie jak w innego rodzaju stosunkach prawnych między konsumentami a podmiotami gospodarczymi, istnieje znaczna nierównowaga w dostępie do informacji na niekorzyść konsumentów. Z tego powodu klasyczne mechanizmy odpowiedzialności cywilnoprawnej, oparte na formalnej równości stron i zasadzie actori incumbit probatio, mogą okazać się niewystarczające dla skutecznego dochodzenia przez konsumentów ich roszczeń wobec podmiotów gospodarczych. Prawo do informacji przewidziane w art. 84a AMG ma za zadanie zniwelować ową nierównowagę. Nie powoduje ono odwrócenia ciężaru dowodu, pozwala jedynie poszkodowanemu uzyskać dostęp do informacji o obiektywnie istniejących okolicznościach dotyczących produktu, co do którego istnieje podejrzenie, że spowodował on szkodę. Informacje te mogą dopiero posłużyć do udowodnienia przez poszkodowanego przesłanek prowadzących do odpowiedzialności producenta.
55.

W wyroku VG Wort i in. ( 19 ) Trybunał uznał, że „z art. 5 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/29 wynika, że odnosi się on nie tylko do techniki fotograficznej, ale także do »innego procesu przynoszącego podobny skutek«, a mianowicie do każdej innej metody umożliwiającej osiągnięcie rezultatu podobnego do tego uzyskanego w następstwie zastosowania techniki fotograficznej, czyli analogowego obrazu utworu lub innego przedmiotu objętego ochroną”.
3.

Dyrektywa 2001/23 ustanawia wspólny system praw i obowiązków zbywającego przedsiębiorstwa oraz pracowników tegoż przedsiębiorstwa w przypadku przeniesienia jego własności. Dla celów niniejszego postępowania szczególne znaczenie mają art. 3 ust. 1, 3 i 4 rzeczonej dyrektywy, zgodnie z którymi: „Artykuł 3 1. Prawa i obowiązki zbywającego wynikające z umowy o pracę lub stosunku pracy istniejącego w momencie przejęcia przechodzą w wyniku tego przejęcia na przejmującego. Państwa członkowskie mogą ustalić, że po dacie przejęcia zbywający i przejmujący są wspólnie odpowiedzialni za zobowiązania, które powstały przed dniem przejęcia, wynikające z umowy o pracę lub o stosunku pracy istniejących w chwili przejęcia. […] 3. Po dokonaniu przejęcia przejmujący w dalszym ciągu przestrzega zasad i warunków ustanowionych we wszystkich układach zbiorowych, na takich samych zasadach, jakie stosowane były w ramach tych układów, w stosunku do zbywającego, do momentu rozwiązania lub wygaśnięcia układów zbiorowych lub do czasu wejścia w życie lub zastosowania innych układów zbiorowych. Państwa członkowskie mogą ograniczyć okres przestrzegania tych zasad i warunków, z zastrzeżeniem, że nie będzie on trwał krócej niż jeden rok. a) O ile państwa członkowskie nie ustalą inaczej, ust. 1 i 3 nie stosuje się w odniesieniu do praw pracowników do świadczeń związanych z wiekiem, inwalidztwem lub dla pozostających przy życiu członków rodziny w ramach istniejącego w zakładzie, poza systemem obowiązkowych zabezpieczeń społecznych w państwach członkowskich, uzupełniającego zakładowego lub międzyzakładowego systemu emerytalnego. b) Nawet wtedy, gdy państwa członkowskie nie przewidują, iż – zgodnie z lit. a) powyżej – ust. 1 i 3 obowiązują w stosunku do takich praw, przyjmują one środki konieczne do ochrony interesów pracowników i osób, które nie są już zatrudnione w zakładzie zbywającego w momencie przejęcia, w odniesieniu do praw przyznających im natychmiast lub w przyszłości uprawnienia do świadczeń związanych z wiekiem, w tym do świadczeń dla pozostających przy życiu członków rodziny, w ramach uzupełniającego programu, określonego w akapicie a)”.
164.

G. Strack uważa również, że Komisja i Sąd powinni byli wziąć pod uwagę, czy zainteresowani już z góry wyrazili zgodę na ujawnienie ich danych osobowych w odniesieniu do złożonych przez nich wniosków potwierdzających. W co najmniej jednym przypadku zgoda taka wynika nawet z przekazanych dokumentów. Wnioskodawca wyraził się tam w następujący sposób: „In view of the public interest, I cannot treat this as confidential. My question was not confidential. The public interest in this issue must prevail” ( 55 ).
14.

X może co do zasady korzystać ze swobody przedsiębiorczości. Jako członek zarządu spółki, w której jest jedynym wspólnikiem, X prowadzi działalność zarobkową na własny rachunek w rozumieniu art. 43 akapit drugi WE ( 2 ). Stosowaniu swobody przedsiębiorczości nie stoi również na przeszkodzie to, że X, który wykonuje swoją działalność zarobkową w Niderlandach, sam jest obywatelem Niderlandów. Zgodnie z treścią art. 43 akapit pierwszy zdanie pierwsze WE chronione jest wyłącznie podejmowanie i wykonywanie działalności przez „obywateli jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego”, co nie odnosi się do podejmowania i wykonywania działalności przez niderlandzkiego obywatela X w Niderlandach. W swoim orzecznictwie Trybunał rozszerzył jednak zakres ochrony swobody przedsiębiorczości. W ten sposób każdy obywatel państwa członkowskiego, niezależnie od swojego obywatelstwa, mieści się w zakresie stosowania art. 43 WE, o ile wykonuje on działalność zawodową w państwie członkowskim innym aniżeli jego państwo zamieszkania ( 3 ). Tak było w przypadku X, ponieważ w omawianym okresie miał on miejsce zamieszkania w Belgii, a w Niderlandach prowadził sprawy swojej spółki.
80.

Jednak sytuacja konkurencyjna państwa członkowskiego, w którym dostawa protez dentystyczych jest zgodnie z art. 370 w związku z pkt 1 części A załącznika X do dyrektywy w sprawie VAT w każdych okolicznościach opodatkowana, jest w konsekwencji taka sama jak sytuacja w kraju trzecim. Z uwagi na to, że dostawca w takim państwie członkowskim nie podlega zwolnieniu z podatku na podstawie art. 132 ust. 1 lit. e) dyrektywy w sprawie VAT, lecz zwolnieniu przewidzianemu dla dostaw wewnątrzwspólnotowych na podstawie art. 138 dyrektywy w sprawie VAT, może on w razie dostawy do innego państwa członkowskiego skorzystać na podstawie art. 169 lit. b) dyrektywy w sprawie VAT ( 40 ) z pełnego odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu do swych zakupów. Zatem protezy dentystyczne pochodzące z takiego państwa członkowskiego mogą być dostarczane całkowicie bez obciążenia podatkiem VAT. Wynika stąd – tak samo jak w przypadku dostawy z kraju trzeciego ( 41 ) – przewaga konkurencyjna podatników, którzy mają w takim państwie członkowskim siedzibę.
148.

Zadaniem Trybunału jest określenie w ramach przysługujących mu uprawnień do swobodnej oceny wysokości okresowej kary pieniężnej w ten sposób, by była ona, po pierwsze, stosowna do okoliczności sprawy, a po drugie, proporcjonalna do stwierdzonego uchybienia oraz do możliwości finansowych zainteresowanego państwa członkowskiego. W ramach oceny Trybunału za podstawowe kryteria, które trzeba uwzględnić, by zapewnić, że okresowa kara pieniężna wywrze odpowiedni nacisk, wymuszając jednolite i skuteczne stosowanie prawa wspólnotowego, należy przyjąć co do zasady czas trwania naruszenia, wagę tego naruszenia oraz możliwości finansowe zainteresowanego państwa członkowskiego. Stosując te kryteria, Trybunał winien wziąć pod uwagę w szczególności skutki niewykonania wyroku dla interesów publicznych i prywatnych oraz stopień pilności w doprowadzeniu do zastosowania się przez państwo członkowskie do jego zobowiązań ( 80 ).
91.

Minister odrzucił wniosek C, uznając, że (i) był on niespójny, (ii) brak w nim informacji o tym, w jaki sposób C zdał sobie sprawę ze swojego homoseksualizmu, oraz (iii) film przedstawiający C odbywającego stosunek seksualny z mężczyzną nie udowadnia orientacji homoseksualnej C. W doniesieniu do punktów (i) i (ii), w zakresie, w jakim decyzja ministra oparta była na tych punktach, do właściwego sądu krajowego, w ramach oceny stanu faktycznego, należy stwierdzenie, czy C miał odpowiednią możliwość przedstawienia wszystkich istotnych informacji zgodnie z art. 4 dyrektywy w sprawie kwalifikacji. W celu zapewnienia poszanowania prawa C do dobrej administracji władze krajowe powinny zapewnić, aby C został poinformowany, które elementy uzasadnienia jego wniosku uznano za niewystarczające, oraz umożliwić mu odniesienie się do tych wątpliwości. W odniesieniu do punktu (iii) moim zdaniem zaakceptowanie przez właściwe władze dowodu w postaci filmu przedstawiającego C odbywającego stosunek seksualny byłoby sprzeczne z art. 3 i 7 karty.
42.

Mając powyższe na względzie, proponuje Trybunałowi odpowiedzieć na pytanie zadane przez Schleswig-Holsteinisches Oberverwaltungsgericht w następujący sposób: Powierzchnia pokryta trawą lub innymi zielonymi roślinami paszowymi, która stanowi okładzinę składowiska odpadów znajdującego się pod poeksploatacyjnym nadzorem i która służy także do wypasu związanego z hodowlą owiec, winna zostać uznana za powierzchnię użytków rolnych w rozumieniu art. 34 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003, jeśli wykonywanie tam owej działalności nie jest znacząco utrudnione przez środki niezbędne do nadzoru nad dawnym składowiskiem odpadów. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy jest tak faktycznie.
68.

I tak, z jednej strony najbardziej klasyczny przykład można znaleźć w orzecznictwie dotyczącym kompetencji Komisji, która jest wyposażona w uprawnienie do stosowania przymusu w sprawach skarg w dziedzinie prawa konkurencji. W Trybunał orzekł już bowiem, że jakkolwiek Komisja nie jest zobowiązana do wydania decyzji ustalającej istnienie naruszenia reguł konkurencji, ani do rozpoznania skargi złożonej do niej na mocy rozporządzenia [nr 17 – obecnie 1/2003 ( 73 )], jest ona jednak zobowiązana do wnikliwego zbadania zarzutów co do faktów i co do prawa podniesionych przez autora skargi w celu zweryfikowania występowania zachowań antykonkurencyjnych. Ponadto w przypadku nienadania skardze dalszego biegu Komisja zobowiązana jest do umotywowania swojej decyzji w celu umożliwienia Sądowi zweryfikowania, czy popełniła ona błędy co do faktów lub co do prawa lub dopuściła się nadużycia władzy ( 74 ).
101.

Przy takim założeniu kompetencje wykonawcze przyznane Komisji w art. 38 rozporządzenia nr 492/2011 nie mogą obejmować uprawnienia do tworzenia nowych organów obok tych już wskazanych lub powołanych przez prawodawcę, ponieważ przez to wykraczano by poza realizację kompetencji wykonawczych, a w szczególności poza zadanie „uściślenia treści normatywnej” aktu prawnego zgodnie z pkt 52 wyroku Komisja/Parlament i Rada (EU:C:2014:170), do którego jeszcze raz warto się odwołać. Innymi słowy, to właśnie rozporządzenie nr 492/2011 decyduje, jakie organy i instytucje biorą udział w systemie kojarzenia i równoważenia ofert zatrudnienia i wniosków o zatrudnienie w obrębie Unii. Do Komisji należy natomiast, w ramach jej kompetencji wykonawczych, koordynacja i organizowanie relacji między tymi organami i instytucjami, co pozwala na stworzenie sieci, w ramach której wszyscy wymienieni zostaną wzajemnie powiązani.
94.

Artykuł 12 przewiduje odrębne i niezależne uprawnienia dla dzieci pracowników, którzy pracują bądź pracowali na terytorium innego państwa członkowskiego ( 77 ). Przepis ten gwarantuje im dostęp między innymi do kształcenia w państwie członkowskim, w którym ich rodzic jest albo był zatrudniony (a więc jest albo był pracownikiem migrującym) na tych samych warunkach, jak obywatele tego państwa, o ile zamieszkują na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego ( 78 ). A więc dzieci w takiej sytuacji mogą podejmować oraz, w stosownym wypadku, dokończyć kształcenie w przyjmującym państwie członkowskim ( 79 ). Mogą też powoływać się na art. 12 w przypadku gdy przyjmujące państwo członkowskie daje swoim obywatelom możliwość uzyskania stypendium na pokrycie kosztów nauki lub szkolenia za granicą ( 80 ). Aby móc powołać się na art. 12, wnioskodawca nie musi być dzieckiem pozostającym na utrzymaniu pracownika migrującego ani wykazywać, że oboje jego rodzice mają prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim, albo że nadal są pracownikami migrującymi ( 81 ). Nie ma tu też znaczenia czy jego rodzice pozostają w związku małżeńskim, ani też czy oboje są obywatelami Unii ( 82 ). Artykuł 12 wymaga tylko, by dziecko mieszkało ze swoimi rodzicami lub z jednym z nich w państwie członkowskim, w czasie gdy przynajmniej jedno z rodziców zamieszkiwało tam jako pracownik ( 83 ). W ten sposób art. 12 przyczynia się do realizacji ogólnego celu rozporządzenia nr 1612/68, którym jest stworzenie optymalnych warunków do integracji rodziny pracownika migrującego w środowisku przyjmującego państwa członkowskiego ( 84 ). Dziecko pracownika migrującego musi mieć możliwość uczęszczania do szkoły i studiowania w przyjmującym państwie członkowskim – jak zostało to wyraźnie przewidziane w art. 12 rozporządzenia nr 1612/68 – aby móc ukończyć pomyślnie naukę ( 85 ). Z tego powodu prawo dostępu do kształcenia, jak i związane z tym prawo pobytu dziecka, trwają do chwili ukończenia przez nie nauki ( 86 ).
72.

Chciałbym przypomnieć w tym względzie, że to właśnie państwo, które przyjmuje dany środek, określa jego cele. Do państwa należy więc wykazanie, że pewne grupy przedsiębiorstw, które – jak wydawałoby się – są porównywalne, nie są w rzeczywistości porównywalne w ramach szczególnego systemu w świetle celów tego środka ( 29 ). Wbrew stanowisku zajętemu przez rząd polski uważam, że gdy państwo to czyni, musi ono również wykazać, że różnica w traktowaniu wynikająca z celu realizowanego przez środek jest zgodna z zasadą proporcjonalności, ponieważ nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu, zaś ów cel nie może zostać osiągnięty za pomocą mniej dotkliwych środków ( 30 ). Jedynie szczegółowa kontrola przeprowadzona w tym względzie przez sądy krajowe wystarczy, by zapobiec arbitralności oraz by zapewnić, że państwo będzie miało na względzie spoczywający na nim ciężar dowodu w zakresie wykazania, że owe wymogi są spełnione.
40.

Właściwe funkcjonowanie systemu podatku VAT wymaga odpowiedniego i słusznego rozgraniczenia pomiędzy, z jednej strony, zasadami neutralności i terytorialności podatku, których poszanowanie powinno być umożliwione poprzez prawa do odliczenia, zwolnienia i, w danym przypadku, zwrotu podatku oraz, z drugiej strony, zwalczaniem oszustw podatkowych. Co się tyczy prawa do odliczenia, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału prawo to stanowi integralną część mechanizmu podatku VAT i co do zasady nie może być ograniczane ( 11 ). Co się tyczy prawa do zwolnienia dostaw wewnątrzwspólnotowych, Trybunał orzekł, że pozwala ono uniknąć podwójnego opodatkowania, a przez to naruszenia zasady neutralności podatkowej, na której opiera się wspólny system podatku VAT ( 12 ). Orzecznictwo dotyczące zwrotu jest rozwinięte w mniejszym stopniu, jednak orzeczono na przykład w przedmiocie zwrotu podatku naliczonego, który nie mógł zostać zaliczony na poczet podatku podlegającego zapłacie, że o ile państwa członkowskie dysponują pewnym zakresem swobody przy ustalaniu reguł zwrotu, o tyle reguły te nie mogą podważać zasady neutralności systemu podatku VAT, przenosząc na podatnika, w całości lub w części, ciężar tego podatku ( 13 ). Jako że każdy zwrot podatku niepodlegającego zapłacie służy realizacji zasady neutralności, stwierdzenie to może mieć zastosowanie ogólne.
104.

Zastosowanie przez przyjmujące państwo członkowskie wyjątku z art. 24 ust. 1 wiąże się z formalnymi i materialnymi konsekwencjami dla uchodźcy. Formalnym skutkiem jest oczywiście to, że uchodźca zostaje pozbawiony zezwolenia na pobyt, stanowiącego dowód na to, że posiada on zezwolenie lub upoważnienie ze strony państwa członkowskiego do przebywania na jego terytorium ( 121 ) (chociaż może on – tak jak H.T. w niniejszej sprawie – posiadać zgodę na legalne przebywanie na tym terytorium na innej podstawie). Jednakże uchodźca zachowuje swój status uchodźcy ( 122 ), chyba że i do momentu gdy zostaje go pozbawiony ( 123 ). W niniejszej sprawie fakt, że H.T. nadal jest uchodźcą, nie pozostawia wątpliwości. W związku z tym zachowuje on uprawnienia do korzystania ze świadczeń materialnych zagwarantowanych wszystkim uchodźcom zgodnie z rozdziałem VII dyrektywy w sprawie kwalifikacji. Do tych świadczeń należą: ochrona przed odesłaniem ( 124 ); utrzymanie jedności rodziny ( 125 ); prawo do otrzymania dokumentu podróży ( 126 ); dostęp do zatrudnienia, kształcenia, opieki społecznej, opieki zdrowotnej i zakwaterowania ( 127 ); swoboda poruszania się w danym państwie członkowskim ( 128 ) oraz dostęp do ułatwień integracyjnych ( 129 ).
98.

Niemniej jednak w sprawie Allen Bradley Co. przeciwko Local Union no. 3 US Supreme Court podkreślił, że zgodnie z ustawą Shermana nie zezwala się związkom zawodowym na „pomaganie grupom niezrzeszającym pracowników w tworzeniu monopoli handlowych i kontrolowaniu wprowadzania na rynek towarów i usług” ( 39 ). Ponadto w sprawie United Mine Workers przeciwko Pennington US Supreme Court orzekł także, że „związek zawodowy traci możliwość skorzystania z wyłączenia z zakresu stosowania przepisów prawa ochrony konkurencji w sytuacji, gdy jasno wykazano, że zawarł porozumienie z jedną grupą pracodawców w sprawie narzucenia określonej skali płac innym podmiotom biorącym udział w negocjacjach. […] Jest tak, mimo że w tym porozumieniu związek zawodowy przyjmuje na siebie zobowiązanie do zabezpieczenia jednakowych płac, godzin pracy lub innych warunków zatrudnienia u pozostałych pracodawców w branży” ( 40 ).
74.

W wyniku tego procesu dochodzi do przeniesienia na płótno obrazu pierwotnie reprodukowanego na papierze, co stanowi oczywistą zmianę nośnika materialnego, na którym zezwolono na rozpowszechnianie dzieł malarskich. Wyjątkowość tej zmiany wynika z okoliczności, że wraz z przeniesieniem na płótno nie dochodzi do przeniesienia obrazu na jakikolwiek nośnik, lecz właśnie na nośnik tego samego rodzaju co ten, na którym umieszczono dzieło oryginalne. W związku z tym moim zdaniem należałoby się zastanowić, czy prawem, które rzeczywiście jest w grze, jest prawo do dystrybucji, czy też raczej prawo do reprodukcji integralnego dzieła artystycznego, to znaczy dzieła jako całości składającej się z obrazu umieszczonego na określonym nośniku. Innymi słowy, można by przyjąć, że Allposters nie ogranicza się do rozpowszechniania na papierze obrazu pierwotnie umieszczonego na płótnie, lecz w rzeczywistości reprodukuje integralne dzieło artystyczne. Ostatecznie sprzedaje nie plakat obrazu, lecz raczej ekwiwalent samego obrazu.
29.

Możliwość stwierdzenia właściwości sądu państwa, do którego jest skierowana działalność wyrządzająca szkodę, jest rozwiązaniem, które było rozważane przez różne sądy krajowe, a także przez doktrynę ( 14 ). Jest to również, jak wiadomo, łącznik stosowany przez rozporządzenie nr 44/2001 w odniesieniu do jurysdykcji szczególnej w sprawach z udziałem konsumentów, przewidziany w art. 15 ust. 1 lit. c) ( 15 ). Rzecznik generalny N. Jääskinen zaproponował, w oparciu o poważne argumenty, jego zastosowanie w sprawie Pinckney (EU:C:2013:400) ( 16 ), a Trybunał Sprawiedliwości, aczkolwiek odrzucił go w przywołanej sprawie, to zastosował go w innych sytuacjach, odmiennych, lecz zbliżonych do niniejszej sprawy, w wyrokach: L’Oreal i in. ( 17 ), Donner i in. ( 18 ) oraz Football Dataco i in. ( 19 )
75.

W świetle całokształtu powyższych rozważań proponuję Trybunałowi, by na pytania przedstawione przez Tribunal d’instance d’Orléans (Francja) odpowiedział następująco: 1) Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającą dyrektywę Rady 87/102/EWG należy interpretować w ten sposób, że kredytodawca powinien przedstawić dowód prawidłowego i pełnego wykonania obowiązków ciążących na nim na etapie sporządzania i wykonywania umowy o kredyt. 2) Dyrektywa 2008/48 nie stoi na przeszkodzie włączeniu standardowego postanowienia umownego, w drodze którego kredytobiorca potwierdza otrzymanie standardowego europejskiego arkusza informacyjnego. To standardowe postanowienie nie stanowi jednak koniecznego dowodu prawidłowego i pełnego wykonania obowiązków wynikających z dyrektywy. 3) Artykuł 8 dyrektywy 2008/4 wymaga, aby kredytodawca sprawdził zdolność kredytową konsumenta w oparciu o wystarczającą ilość informacji i nie ograniczając się do zwykłych, niczym niepopartych oświadczeń konsumenta. Przepis ten nie zobowiązuje natomiast mającego status przedsiębiorcy kredytodawcy do systematycznego weryfikowania poprawności przekazanych przez konsumenta informacji, w celu stwierdzenia ich prawdziwości.. 4) Artykuł 5 ust. 6 dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązuje on mającego status przedsiębiorcy kredytodawcy do sprawdzenia zdolności kredytowej konsumenta przed wypełnieniem obowiązków udzielenia wyjaśnień i pomocy. Artykuł 5 ust. 6 dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, iż z jednej strony kredytodawca nie jest zobowiązany do weryfikowania sytuacji finansowej kredytobiorcy lub jego potrzeb przed udzieleniem mu odpowiednich wyjaśnień, a z drugiej strony, że odpowiednie wyjaśnienia, których powinien udzielić kredytodawca nie mogą wynikać z informacji umownych widniejących w umowie kredytu. Kredytodawca nie jest jednak zobowiązany do przekazania kredytobiorcy w celu udzielenia mu odpowiednich wyjaśnień odrębnego od umowy kredytu pisemnego dokumentu.
56.

W sprawie tej Trybunał orzekł, że prawo do zaskarżenia decyzji o zatwierdzeniu opłat za dostęp do sieci lokalnej przysługuje nie tylko operatorowi sieci, lecz także przedsiębiorstwu mającemu prawo do uwolnionego dostępu do sieci, który zawarł z operatorem sieci odpowiednią umowę. Trybunał uwzględnił tę okoliczność, że decyzja wpływała na prawa podmiotowe skarżącego jako strony tej umowy. Trybunał zaznaczył jednak, że istnienie stosunku umownego nie jest wymogiem koniecznym do wykazania legitymacji do wniesienia skargi ( 15 ).
64.

Z uwagi na to, że możliwość powołania się na te prawa przed tym organem nie jest, jak właśnie zostało wykazane, zagwarantowana ponad wszelką wątpliwość, uważam, że dopóki system sądowy ustanowiony w konwencji z 1994 r. nie zostanie zmieniony, tak by upoważniał on w szczególności Radę ds. Zażaleń Szkół Europejskich do występowania z pytaniami w przedmiocie wykładni prawa Unii do Trybunału ( 33 ), zasadne jest w niniejszym przypadku, by kontrola poszanowania praw nauczycieli kontraktowych w zakresie ich warunków zatrudnienia i zwolnienia przez Szkoły Europejskie sprawowana była przez sądy państwa członkowskiego siedziby danej szkoły.
22.

Pragnę zauważyć w tym względzie, że dyrektywa 2004/39 ma zastosowanie do przedsiębiorstw inwestycyjnych i rynków regulowanych ( 13 ). Do celów dyrektywy 2004/39 „przedsiębiorstwo inwestycyjne” oznacza każdą osobę prawną, której regularna działalność zawodowa lub gospodarcza polega na świadczeniu jednej lub większej liczby usług inwestycyjnych na rzecz osób trzecich lub na zawodowym prowadzeniu jednego lub większej liczby rodzajów działalności inwestycyjnej ( 14 ). „Usługi i działalność inwestycyjna” oznaczają usługi lub działalność wymienioną w sekcji A załącznika I do rzeczonej dyrektywy odnoszące się do wszelkiego rodzaju instrumentów wymienionych w sekcji C załącznika I ( 15 ), a w szczególności przyjmowanie i przekazywanie zleceń w odniesieniu do jednego lub większej liczby instrumentów finansowych, zawieranie transakcji na własny rachunek, zarządzanie pakietem akcji, doradztwo inwestycyjne dotyczące papierów wartościowych, instrumentów rynku pieniężnego oraz innych kontraktów pochodnych odnoszących się do papierów wartościowych, instrumentów dewizowych, stóp procentowych lub oprocentowania, albo innych instrumentów pochodnych, indeksów finansowych lub środków finansowych, które można rozliczać materialnie lub w środkach pieniężnych.