ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
34

Zawarte w art. 5 rozporządzenia nr 1/2003 odesłanie do przepisów prawa krajowego przewidujących sankcje za naruszenie art. 101 TFUE oznacza, że państwa członkowskie są na podstawie art. 4 ust. 3 akapity drugi i trzeci TUE zobowiązane do podjęcia wszelkich właściwych środków w celu zapewnienia zakresu i skuteczności stosowania tego postanowienia traktatu FUE. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem Trybunału, w braku uregulowań prawa Unii w tej dziedzinie państwa członkowskie powinny wykonywać tę kompetencję z poszanowaniem prawa Unii, i, w szczególności, zasady skuteczności. Oznacza to, że państwa członkowskie nie mogą uczynić stosowania prawa Unii praktycznie niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym, a w szczególności – w dziedzinie prawa konkurencji – powinny one zapewnić, by przepisy, które stanowią lub stosują, nie podważały skutecznego stosowania art. 101 TFUE (zob. podobnie wyrok z dnia 21 stycznia 2021 r., Whiteland Import Export, C‑308/19, EU:C:2021:47, pkt 47, 48 i przytoczone tam orzecznictwo). Tak więc, mimo iż państwa członkowskie zachowują swobodę wyboru kar, to muszą one czuwać nad tym, by naruszenia art. 101 TFUE były karane analogicznie i przy zastosowaniu analogicznych procedur do tych, które mają zastosowanie do naruszeń prawa krajowego o podobnym charakterze i ciężarze, przy czym kara musi być w każdym razie proporcjonalna (zob. podobnie wyroki: z dnia 14 września 2017 r., Autortiesību un komunicēšanās konsultāciju aģentūra – Latvijas Autoru apvienība, C‑177/16, EU:C:2017:689, pkt 68; z dnia 3 kwietnia 2019 r., Powszechny Zakład Ubezpieczeń na Życie, C‑617/17, EU:C:2019:283, pkt 37).
69

Z całości powyższych rozważań wynika, że na zadane pytanie należy odpowiedzieć, iż art. 5 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2014/104 należy interpretować w ten sposób, że poczyniona w nim wzmianka o istotnych dowodach znajdujących się w posiadaniu pozwanego lub osoby trzeciej odnosi się również do dowodów, które strona, do której skierowano wniosek o ujawnienie dowodów, powinna stworzyć ex novo, poprzez zebranie lub sklasyfikowanie informacji, wiedzy lub danych będących w jej posiadaniu, z zastrzeżeniem ścisłego przestrzegania art. 5 ust. 2 i 3 tej dyrektywy, który zobowiązuje sądy krajowe rozpoznające sprawę do ograniczenia ujawniania dowodów do tego, co jest istotne, proporcjonalne i konieczne, z uwzględnieniem uzasadnionych interesów i praw podstawowych tej strony.
15

Wspomniany wyżej sąd rozważa, po pierwsze, czy właściciel lokalu mieszkalnego w budynku należącym do wspólnoty mieszkaniowej posiada status „konsumenta” w rozumieniu dyrektyw 93/13 i 2011/83, zważywszy, że niektóre elementy stosunków umownych dotyczących zarządu części wspólnych takiej nieruchomości są bezpośrednio regulowane na mocy ustawy bułgarskiej. Po drugie, sąd ten zapytuje, czy status „konsumenta” zależy od różnych systemów zarządu, jakie przewiduje ta ustawa. Ponadto sąd ten wyraża wątpliwości co do przewidzianego tą ustawą odmiennego traktowania współwłaścicieli, którzy zawarli umowę o zarząd i utrzymane części wspólnych budynku należącego do wspólnoty oraz tych, którzy nie zawarli takiej umowy. W tym ostatnim przypadku organem odpowiedzialnym za zarząd częściami wspólnymi nieruchomości jest walne zgromadzenie wspólnoty mieszkaniowej.
25

Artykuł 68 decreto legislativo no 50 – Codice dei contratti pubblici (dekretu ustawodawczego nr 50 ustanawiającego kodeks zamówień publicznych) z dnia 18 kwietnia 2016 r. (dodatek zwyczajny do GURI nr 91 z dnia 19 kwietnia 2016 r.) stanowi: „1. Specyfikacje techniczne, o których mowa w pkt 1 załącznika XIII, są zawarte w dokumentacji przetargowej i określają wymagane cechy robót budowlanych, usług lub dostaw. […] […] 5. Bez uszczerbku dla obowiązujących krajowych przepisów technicznych specyfikacje techniczne sporządza się na jeden z poniższych sposobów: […] b) poprzez odniesienie do specyfikacji technicznych oraz, w kolejności, do: norm krajowych przenoszących normy europejskie, europejskich ocen technicznych, wspólnych specyfikacji technicznych, norm międzynarodowych, innych systemów referencji technicznych ustanowionych przez europejskie organy normalizacyjne lub – w przypadku ich braku – do norm krajowych, krajowych aprobat technicznych lub krajowych specyfikacji technicznych dotyczących projektowania, wyliczeń i realizacji robót budowlanych oraz wykorzystania dostaw. Za każdym razem odniesieniu towarzyszą słowa »lub równoważne«; […]. 6. Jeżeli nie uzasadnia tego przedmiot zamówienia, specyfikacje techniczne nie zawierają odniesienia do konkretnej marki lub źródła ani do szczególnego procesu, który charakteryzuje produkty lub usługi dostarczane przez konkretnego wykonawcę, ani do znaku handlowego, patentu, typu bądź konkretnego pochodzenia lub produkcji, które to odniesienie mogłoby prowadzić do uprzywilejowania lub wyeliminowania pewnych przedsiębiorstw lub produktów. W wyjątkowych przypadkach dopuszcza się stosowanie takich odniesień, jeżeli niemożliwe jest opisanie przedmiotu zamówienia w wystarczająco precyzyjny i zrozumiały sposób zgodnie z ust. 5. Takim odniesieniom towarzyszą słowa »lub równoważne«. 7. W przypadku gdy podmiot zamawiający korzysta z możliwości zastosowania odniesienia do specyfikacji technicznych, o których mowa w ust. 5 lit. b), nie może on nie dopuścić lub odrzucić oferty na podstawie faktu, iż roboty budowlane, dostawy lub usługi będące przedmiotem oferty nie są zgodne ze specyfikacjami technicznymi, do których się ona odnosi, jeżeli oferent udowodni w swojej ofercie za pomocą dowolnych stosownych środków, w tym za pomocą środków dowodowych, o których mowa w art. 86, że proponowane rozwiązania w równoważnym stopniu spełniają wymagania określone w specyfikacjach technicznych”.
27

W tych okolicznościach Korkein oikeus (sąd najwyższy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy tzw. kryteria Bristol-Myers Squibb wypracowane w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w zakresie przepakowywania i ponownego etykietowania w sprawach dotyczących importu równoległego, a w szczególności tzw. przesłanka konieczności, znajdują zastosowanie również w przypadku przepakowywania lub ponownego etykietowania towarów, które zostały wprowadzone do obrotu w państwie członkowskim przez właściciela znaku towarowego lub za jego zgodą, w celu dalszej odsprzedaży w tym samym państwie członkowskim? 2) W przypadku gdy właściciel znaku towarowego w chwili wprowadzenia do obrotu butli zawierającej dwutlenek węgla opatrzył ją swoim znakiem towarowym, który jest zarówno umieszczony na etykiecie butli, jak i wygrawerowany na jej szyjce, czy wspomniane wyżej kryteria »Bristol‑Myers Squibb«, a w szczególności tzw. przesłanka konieczności, znajdują zastosowanie, gdy osoba trzecia ponownie napełnia butlę dwutlenkiem węgla w celu dalszej odsprzedaży, usuwa z niej oryginalną etykietę i zastępuje ją etykietą z własnym logo, przy czym znak towarowy wprowadzającego butlę do obrotu jest nadal widoczny w grawerunku na szyjce butli? 3) Czy w opisanej powyżej sytuacji można uznać, że usunięcie i zastąpienie etykiety zawierającej znak towarowy zagraża zasadniczo funkcji znaku towarowego, jaką jest wskazywanie pochodzenia butli, czy też – w odniesieniu do możliwości zastosowania warunków odnoszących się do przepakowywania i ponownego etykietowania – ma znaczenie okoliczność, iż: – należy założyć, że właściwy krąg odbiorców dojdzie do wniosku, że etykieta odnosi się wyłącznie do pochodzenia dwutlenku węgla zawartego w butli (a zatem do podmiotu napełniającego butlę); lub – należy założyć, że właściwy krąg odbiorców dojdzie do wniosku, że etykieta odnosi się również, przynajmniej częściowo, do pochodzenia butli? 4) W przypadku gdy usunięcie i zastąpienie etykiety butli dwutlenku węgla jest oceniane pod kątem przesłanki konieczności – czy przypadkowe uszkodzenie lub oderwanie etykiet umieszczonych na butlach wprowadzonych do obrotu przez właściciela znaku towarowego lub ich usunięcie lub zastąpienie przez poprzedni podmiot napełniający może stanowić okoliczność, na podstawie której regularne zastępowanie etykiet własnymi etykietami podmiotu napełniającego należy uznać za konieczne do wprowadzenia ponownie napełnionych butli do obrotu?”.
Artykuł 3 tego rozporządzenia wprowadza następujące definicje:

„1) »homologacja typu« oznacza procedurę, w wyniku której organ udzielający homologacji zaświadcza, że typ pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego jest zgodny z odpowiednimi przepisami administracyjnymi i wymogami technicznymi;

[…]

45) »niezależny podmiot« oznacza osobę fizyczną lub prawną, inną niż autoryzowany punkt sprzedaży lub autoryzowana stacja obsługi, bezpośrednio lub pośrednio zajmującą się naprawą i konserwacją pojazdów, w tym stacje obsługi, producentów lub dystrybutorów sprzętu do napraw, narzędzi lub części zamiennych, jak również wydawców informacji technicznych, stowarzyszenia motoryzacyjne, pomoc drogową, stacje kontroli i badania pojazdów oraz ośrodki szkoleniowe dla instalatorów, producentów i mechaników wyposażenia przeznaczonego do pojazdów zasilanych paliwem alternatywnym; oznacza on także autoryzowane stacje obsługi, punkty sprzedaży oraz dystrybutorów w ramach systemu dystrybucji danego producenta pojazdów w zakresie, w jakim świadczą one usługi naprawy i konserwacji pojazdów, w przypadku których nie należą one do sieci dystrybucji producenta;

[…]

47) »niezależna stacja obsługi« oznacza osobę fizyczną lub prawną świadczącą usługi naprawy i konserwacji pojazdów, niedziałającą w sieci dystrybucji producenta;

48) »informacje dotyczące naprawy i konserwacji pojazdów« oznaczają wszelkie informacje, wraz z ich późniejszymi zmianami i uzupełnieniami, wymagane do przeprowadzenia diagnostyki, obsługi i kontroli pojazdu, przygotowania go do badań zdatności do ruchu drogowego, naprawy, przeprogramowania lub przywrócenia ustawień pojazdu lub wymagane do zdalnego wsparcia diagnostyki pojazdu, a także do montażu w pojeździe części i wyposażenia i które to informacje producent przekazuje autoryzowanym partnerom, punktom sprzedaży i stacjom obsługi lub stosuje do celów naprawy i konserwacji;

[…]”.
19

Artykuł 133 wet betreffende de elektronische communicatie (ustawy o łączności elektronicznej) z dnia 13 czerwca 2005 r. (Belgisch Staatsblad z dnia 20 czerwca 2005 r., s. 28070), który zapewnia transpozycję art. 12 dyrektywy 2002/58 do prawa belgijskiego, ma następujące brzmienie: „§ 1. Dostawcy publicznie dostępnej usługi telefonicznej informują swoich abonentów nieodpłatnie i przed wpisaniem ich do spisu abonentów lub do usługi biura numerów o: 1o funkcji spisu abonentów lub usługi biura numerów; 2o nieodpłatnym charakterze wpisu do spisu abonentów lub do usługi biura numerów; 3o w stosownych przypadkach – funkcjonalnościach spisu abonentów lub usługi biura numerów, które odbiegają od poszukiwania danych osobowych na podstawie nazwiska oraz, w stosownych przypadkach, miejsca zamieszkania, pobytu lub siedziby abonenta. Jedynie dane osobowe, które są niezbędne do celu zakomunikowanego zgodnie z akapitem pierwszym i co do których odnośny abonent wskazał, że mogą być umieszczone w odnośnym spisie abonentów lub usłudze biura numerów, mogą być umieszczone w spisie abonentów lub usłudze biura numerów. W tym celu operator zadaje abonentowi dwa odrębne pytania: 1o czy chce, aby jego dane były umieszczone w ogólnokrajowym spisie abonentów i w ogólnokrajowej usłudze biura numerów; 2o czy chce, aby jego dane były umieszczone w innych spisach abonentów lub innych usługach biura numerów. […] § 2. Każdy abonent ma prawo wglądu do dotyczących go danych osobowych zgodnie z warunkami określonymi w ustawie z dnia 8 grudnia 1992 r. o ochronie prywatności w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych. Każdy abonent ma również prawo do nieodpłatnego sprostowania lub usunięcia dotyczących go danych osobowych ze spisu abonentów lub usługi biura numerów w trybie i na warunkach określonych przez króla po zasięgnięciu opinii komisji ds. ochrony prywatności i instytutu”.
24

Tego rodzaju ograniczenia swobody świadczenia usług mogą być dopuszczalne jedynie wtedy, gdy zmierzają do osiągnięcia uzasadnionego celu zgodnego z traktatem FUE i są uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego, o ile w takim przypadku są one odpowiednie do zagwarantowania realizacji zamierzonego celu i nie wykraczają poza to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia (wyrok z dnia 18 czerwca 2019 r., Austria/Niemcy, C‑591/17, EU:C:2019:504, pkt 139 i przytoczone tam orzecznictwo).
23

W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału pytania dotyczące wykładni prawa Unii, z którymi zwrócił się do Trybunału sąd odsyłający w ramach stanu prawnego i faktycznego, za którego ustalenie jest on odpowiedzialny, przy czym prawidłowość tych ustaleń nie podlega ocenie Trybunału, korzystają z domniemania, iż mają one znaczenie dla sprawy. Odmowa wydania przez Trybunał orzeczenia w przedmiocie złożonego przez sąd krajowy wniosku jest możliwa tylko wtedy, gdy jest oczywiste, że wykładnia prawa Unii, o którą wniesiono, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub z przedmiotem postępowania głównego, gdy problem jest natury hipotetycznej bądź gdy Trybunał nie dysponuje informacjami w zakresie stanu faktycznego lub prawnego niezbędnymi do udzielenia użytecznej odpowiedzi na postawione mu pytania (wyroki: z dnia 18 grudnia 2014 r., Schoenimport Italmoda Mariano Previti i in., C‑131/13, C‑163/13 i C‑164/13, EU:C:2014:2455, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 21 lutego 2018 r., Kreuzmayr, C‑628/16, EU:C:2018:84, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo).
3

Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. 2013, L 354, s. 22), rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/472 z dnia 19 marca 2019 r. ustanawiające wieloletni plan gospodarowania stadami poławianymi w wodach zachodnich i wodach z nimi sąsiadujących oraz połowami eksploatującymi te stada, zmieniające rozporządzenia (UE) 2016/1139 i (UE) 2018/973 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 811/2004, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007 i (WE) nr 1300/2008 (Dz.U. 2019, L 83, s. 1), i rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1241 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie zachowania zasobów rybnych i ochrony ekosystemów morskich za pomocą środków technicznych, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1967/2006, (WE) nr 1224/2009 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013, (UE) 2016/1139, (UE) 2018/973, (UE) 2019/472 i (UE) 2019/1022 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 894/97, (WE) nr 850/98, (WE) nr 2549/2000, (WE) nr 254/2002, (WE) nr 812/2004 i (WE) nr 2187/2005 (Dz.U. 2019, L 198, s. 105) (zwane dalej łącznie „rozporządzeniami podstawowymi”) zostały przyjęte na podstawie art. 43 ust. 2 TFUE.
5

Artykuł 5 ust. 1 tej dyrektywy stanowi: „Z zastrzeżeniem art. 7 państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji wszelkie projekty przepisów technicznych, z wyjątkiem tych, które w pełni stanowią transpozycję normy międzynarodowej lub europejskiej, w którym to przypadku wystarczająca jest informacja dotycząca odpowiedniej normy; przekazują Komisji także uzasadnienie konieczności przyjęcia takich przepisów technicznych, jeżeli uzasadnienie to nie zostało wyraźnie ujęte w projekcie. Gdzie stosowne oraz jeżeli nie został on przekazany z wyprzedzeniem, państwa członkowskie jednocześnie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawnych lub innych regulacji, zasadniczo i bezpośrednio z tym związanych, jeżeli znajomość takiego tekstu jest niezbędna do oceny implikacji, jakie niesie ze sobą projekt przepisów technicznych. […] W przypadku gdy projekt przepisów technicznych stara się w szczególności ograniczyć obrót lub stosowanie substancji chemicznej, preparatu lub produktu w interesie zdrowia publicznego, ochrony konsumenta lub środowiska, państwa członkowskie przekazują również streszczenie albo odniesienia [do] wszelkich ważnych danych odnoszących się do danej substancji, preparatu lub produktu oraz do znanych i dostępnych środków zastępczych, gdzie taka informacja może być dostępna, i przekazują informację o przewidywanych skutkach na zdrowie publiczne, ochronę konsumenta i środowisko [dla zdrowia publicznego lub ochrony konsumentów i środowiska], wraz z analizą ryzyka, sporządzoną zgodnie z zasadami przewidzianymi w odpowiedniej części sekcji II.3 załącznika XV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady [z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1)]. […]”.
25

W odniesieniu do przesłanki, zgodnie z którą umowa powinna odsyłać w sposób wyraźny do warunków ogólnych, umowa przedstawiona Tilman przez Unilever do podpisania i rzeczywiście przez nią podpisana w dniu 6 stycznia 2011 r. przewiduje bowiem wyraźnie, że w braku odmiennych postanowień zawartych w tej umowie lub innych uzgodnień dokonanych między stronami podlega ona warunkom ogólnym zakupu towarów Unilever. Jeśli chodzi o przesłankę, zgodnie z którą odesłanie do warunków ogólnych „musi być możliwe do sprawdzenia” przez osobę dochowującą zwykłej staranności, umowa ta zawierała hiperłącze do strony internetowej, umożliwiające dostęp do warunków ogólnych Unilever. Jeśli chodzi o przesłankę, zgodnie z którą warunki ogólne powinny móc być „zapisane na trwałym nośniku”, poprzez dostęp do strony internetowej, na której znajdują się warunki ogólne Unilever, Tilman miała możliwość ich pobrania i wydrukowania.
22

W tych okolicznościach Administrativen sad Sofia‑grad (sąd administracyjny w Sofii) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy zmiana przepisu aktu normatywnego w prawie krajowym, co do którego to przepisu przed tą zmianą sąd odwoławczy orzekł, że jest on niezgodny z obowiązującym przepisem prawa Unii, zwalnia sąd kasacyjny z obowiązku zbadania przepisu obowiązującego do czasu wspomnianej zmiany względnie z obowiązku przeprowadzenia oceny, czy przepis ten jest zgodny z prawem Unii? 2) Czy uznanie rozpatrywanego przepisu za cofnięty stanowi skuteczny środek ochrony przed sądem praw i swobód zagwarantowanych w prawie Unii (w niniejszym wypadku w art. 9 i 10 dyrektywy 2012/27/UE) względnie czy stanowi taki środek przewidziana w prawie krajowym możliwość dokonywania oceny zgodności przepisu krajowego przed zmianą z przepisem prawa Unii, wyłącznie jeśli do sądu wniesiono konkretną skargę o odszkodowanie za szkody wynikające ze stosowania tego przepisu i wyłącznie w odniesieniu do osoby, która wniosła tę skargę? 3) Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: czy dopuszczalne jest, by rozpatrywany przepis nadal regulował stosunki społeczne w okresie od jego przyjęcia do zmiany w odniesieniu do nieograniczonego kręgu osób, które nie wniosły do sądu skargi o odszkodowanie w związku ze stosowaniem tego przepisu, względnie by nie dokonywano oceny zgodności przepisu krajowego przed zmianą z przepisem prawa Unii w odniesieniu do tych osób?”.
16

W swym odwołaniu skarżąca w postępowaniu głównym twierdzi, powołując się na wyroki: z dnia 10 czerwca 2010 r., CopyGene (C‑262/08, EU:C:2010:328); z dnia 18 listopada 2010 r., Verigen Transplantation Service International (C‑156/09, EU:C:2010:695), że kompleksowa usługa świadczona przez spółkę Best Doctors, czyli usługa IC, ma cel terapeutyczny, ponieważ bezpośrednio i jednoznacznie służy celowi diagnostycznemu. Co się tyczy usługi FBC, świadczonej po postawieniu diagnozy, jest ona dodatkowa w stosunku do czynności diagnostycznych. W konsekwencji usługi oferowane przez spółkę Best Doctors rozpatrywane jako całość spełniają przesłanki zwolnienia przewidziane w art. 132 ust. 1 lit. c) dyrektywy VAT.
40

Tymczasem taki cel nie mógłby zostać skutecznie zrealizowany, gdyby odmowa prawa do odliczenia była ograniczona jedynie proporcjonalnie do części kwot wpłaconych tytułem należnego VAT odpowiadającego kwocie związanej z oszustwem, ponieważ w ten sposób podatnicy byliby jedynie zachęcani do podjęcia odpowiednich środków w celu ograniczenia skutków ewentualnego oszustwa, lecz niekoniecznie do podjęcia środków umożliwiających im upewnienie się, że dokonywane przez nich transakcje nie prowadzą do uczestnictwa w oszustwie podatkowym lub do ułatwiania jego popełnienia.
10

Dyrektywa 85/374 została transponowana do francuskiego porządku prawnego przez loi no 98‑389, du 19 mai 1998, relative à la responsabilité du fait des produits défectueux (ustawę nr 98‑389 z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie odpowiedzialności za produkty wadliwe, JORF z dnia 21 maja 1998 r., s. 7744), która wprowadziła do code civil (kodeksu cywilnego) art. od 1386‑1 do 1386‑18, obecnie art. od 1245 do 1245‑17 tego kodeksu.
7

Artykuł 1 ust. 1 i 2 dyrektywy 91/477 stanowił: „1. Do celów niniejszej dyrektywy »broń palna« oznacza każdą przenośną broń lufową, która miota, jest przeznaczona do miotania lub może być przystosowana do miotania jednego lub większej liczby pocisków [która miota, jest przeznaczona do miotania lub może zostać przerobiona tak, aby miotała śrut, kulę lub pocisk] w wyniku działania palnego materiału miotającego, [chyba że jest wyłączona z zakresu tej definicji z jednego z powodów wymienionych w załączniku I sekcja III]. Broń palna została sklasyfikowana w [załączniku I sekcja II]. Do celów niniejszej dyrektywy przedmiot uznaje się za dający się przystosować do miotania jednego lub wielu pocisków [uznaje się za możliwy do przerobienia tak, aby miotał śrut, kulę lub pocisk] w wyniku działania palnego materiału miotającego, jeżeli: – ma wygląd broni palnej, i – ze względu na swoją budowę lub materiał, z którego jest wykonan[y], może być […] przerobion[y] we wspomnianym celu. […] 2. Do celów niniejszej dyrektywy »sprzedawca« oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, której zawód lub działalność gospodarcza polega w całości lub w części na wytwarzaniu, handlu, wymianie, wypożyczaniu, naprawie lub przeróbce broni palnej, części i amunicji”.
94

Jak bowiem zauważył w istocie rzecznik generalny w pkt 114 opinii, integralność fizyczna i psychiczna danej osoby przyczynia się do jej rozwoju osobistego, a tym samym do skutecznego korzystania z jej prawa do poszanowania życia prywatnego, które obejmuje również w pewnym stopniu prawo jednostki do nawiązywania i rozwijania stosunków z innymi osobami (zob. podobnie wyrok ETPC z dnia 8 kwietnia 2021 r. w sprawie Vavricka i in. przeciwko Republice Czeskiej, CE:ECHR:2021:0408JUD004762113, § 261).
16

Rozporządzenie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 dekretu ustawodawczego nr 334/2000, to decreto ministeriale n. 103 – Regolamento recante norme per l’individuazione dei limiti di età per la partecipazione ai concorsi pubblici per l’accesso a ruoli e carriere del personale della Polizia di Stato (dekret ministerialny nr 103 – Rozporządzenie w sprawie zasad ustalania granic wiekowych przewidzianych dla udziału w publicznych konkursach umożliwiających dostęp do stanowisk i kariery zawodowej personelu policji państwowej) z dnia 13 lipca 2018 r. (GURI nr 208 z dnia 7 września 2018 r., zwany dalej „dekretem ministerialnym nr 103/2018”), przyjęte przez ministerstwo spraw wewnętrznych, którego art. 3 ust. 1 stanowi: „Udział w konkursie publicznym na stanowisko komisarza i dyrektora technicznego policji państwowej podlega górnej granicy wieku ustalonej na 30 lat”.