ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
14

W ramach zarzutu pierwszego C. Schlyter zarzucał Komisji, że instytucja ta dopuściła się naruszeń prawa oraz oczywistych błędów w ocenie w związku z zastosowaniem art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 oraz art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13). W ramach zarzutu drugiego C. Schlyter zarzucał Komisji, że instytucja ta dopuściła się naruszenia prawa, oczywistego błędu w ocenie, a także brak uzasadnienia w związku z zastosowaniem kryterium nadrzędnego interesu publicznego, o którym mowa w art. 4 ust. 2 in fine rozporządzenia nr 1049/2001 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006. W ramach zarzutu trzeciego C. Schlyter twierdził, że sporna decyzja jest wydana z naruszeniem prawa, jest obarczona oczywistym błędem w ocenie oraz brakiem uzasadnienia w związku z zastosowaniem art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001.
72

Co się tyczy drugiej części zarzutu trzeciego, w której Republika Czeska podnosi w istocie, że Sąd nie ustosunkował się w sposób wyraźny do jej argumentacji dotyczącej uzasadnienia każdego ze spornych rozporządzeń, to należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału spoczywający na Sądzie na mocy art. 36 i art. 53 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej obowiązek uzasadnienia nie nakazuje Sądowi formułowania wyjaśnienia, które podejmuje w sposób wyczerpujący punkt po punkcie argumentację przedstawioną przez strony sporu. Uzasadnienie może zatem być dorozumiane, pod warunkiem że umożliwia ono zainteresowanym poznanie powodów, dla których przedsięwzięte zostały dane środki, a Trybunałowi dostarcza elementów wystarczających do dokonania kontroli sądowej (wyroki: z dnia 29 marca 2011 r.,ArcelorMittal Luxembourg/Komisja i Komisja/ArcelorMittal Luxembourg i in., C‑201/09 P i C‑216/09 P, EU:C:2011:190, pkt 78; z dnia 8 marca 2016 r., Grecja/Komisja, C‑431/14 P, EU:C:2016:145, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo).
22

Skarżący w postępowaniu głównym wniósł odwołanie od tego orzeczenia do Bundesarbeitsgericht (federalnego sądu pracy, Niemcy). Zdaniem tego sądu dyrektywa 2003/8 nie pozwala w sposób wystarczająco jasny ustalić, czy i w jakim zakresie państwo członkowskie forum powinno pokryć koszty tłumaczenia dokumentów załączony do wniosku o przyznanie pomocy prawnej, w sytuacji gdy – tak jak w sprawie w postępowaniu głównym – wnioskujący o pomoc prawną sam zlecił tłumaczenie tych dokumentów i złożył swój wniosek bezpośrednio do organu właściwego co do istoty sprawy, który jest również właściwy do rozpatrzenia wspomnianego wniosku jako organ otrzymujący w rozumieniu art. 13 ust. 1 lit. b) omawianej dyrektywy. Niemniej jednak podnosi, że odmowa objęcia pomocą prawną kosztów tłumaczenia tych dokumentów, przy założeniu że stanowi ona ograniczenie skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości, realizuje zasługujący na ochronę cel, czyli zwolnienie skarbu państwa w państwie członkowskim forum z kosztów, które powinny raczej być ponoszone przez państwo członkowskie, w którym wnioskodawca ma swoje miejsce zamieszkania lub stałego pobytu.
69

Po drugie, odnośnie do wymogu, zgodnie z którym procedura wyboru powinna być oparta o kryteria charakterze niedyskryminacyjnym, należy przypomnieć, iż ogólna zasada równego traktowania wymaga, aby podobne sytuacje nie były traktowane w odmienny sposób, a odmienne sytuacje nie były traktowane jednakowo, chyba że takie traktowanie jest obiektywnie uzasadnione (zob. wyrok z dnia 16 grudnia 2008 r., Arcelor Atlantique et Lorraine i in., C‑127/07, EU:C:2008:728, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo). Porównywalność stanów faktycznych należy oceniać między innymi w świetle celu i sensu konkretnego środka ustanawiającego różnicę analizowaną w niniejszej sprawie. Ponadto uwzględnieniu podlegają zasady i cele dziedziny, do której należy dany akt (zob. podobnie wyrok z dnia 16 grudnia 2008 r., Arcelor Atlantique et Lorraine i in., C‑127/07, EU:C:2008:728, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo).
12

Na poparcie żądania mającego na celu stwierdzenie nieważności wymienionych w pkt 1 niniejszego wyroku aktów Rady z lipca 2010 r. i ze stycznia 2011 r. Hamas podniósł cztery zarzuty dotyczące, odpowiednio, naruszenia prawa do obrony, oczywistego błędu w ocenie, naruszenia prawa własności i naruszenia obowiązku uzasadnienia. Na poparcie żądania mającego na celu stwierdzenie nieważności wymienionych w pkt 1 niniejszego wyroku aktów przyjętych przez Radę od lipca 2011 r. do lipca 2014 r. (zwanych dalej łącznie „aktami przyjętymi przez Radę od lipca 2011 r. do lipca 2014 r.”) Hamas podniósł osiem zarzutów dotyczących, odpowiednio, naruszenia art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931, błędów co do prawdziwości okoliczności faktycznych, błędu w ocenie co do kwalifikacji tego podmiotu jako grupy terrorystycznej, niewystarczającego uwzględnienia rozwoju sytuacji „ze względu na upływ czasu”, naruszenia zasady nieingerencji, naruszenia obowiązku uzasadnienia, naruszenia prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej oraz naruszenia prawa własności.
15

Konrad Erzberger uważa natomiast, że rada nadzorcza TUI nie została ukonstytuowana w sposób prawidłowy. Uniemożliwianie pracownikom zatrudnionym przez spółkę zależną koncernu TUI położoną w innym państwie członkowskim niż Republika Federalna Niemiec, co do których to pracowników można zasadniczo zakładać, że nie są obywatelami niemieckimi, udziału w składzie rady nadzorczej TUI, narusza jego zdaniem art. 18 TFUE. Dodatkowo utrata statutu członka rady nadzorczej przy przeniesieniu do innego państwa członkowskiego niż Republika Federalna Niemiec może zniechęcać pracowników do skorzystania z ich prawa do swobodnego przemieszczania się na terytorium państw członkowskich, o którym mowa w art. 45 TFUE.
84

Poza tym o ile zgodnie z motywem 2 rozporządzenia nr 1367/2006 konieczne jest zapewnienie skutecznych możliwości udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji mających znaczenie dla środowiska, zwiększając w ten sposób odpowiedzialność i przejrzystość podejmowania decyzji, o tyle wspomniane rozporządzenie nie wymaga w żaden sposób, w przeciwieństwie do tego, co stwierdził Sąd w pkt 81 zaskarżonego wyroku, by Komisja badała reakcje opinii publicznej powodowane ujawnieniem dokumentów zawierających informacje dotyczące środowiska i dotyczących postępowania administracyjnego w toku, ujawniając dyskusje, jakie mają miejsce w jej łonie, lub by ustosunkowywała się do tych reakcji. W takich okolicznościach nie sposób uznać, by tego rodzaju ujawnienie zagrażało dochowaniu terminowości postępowań administracyjnych prowadzonych przez Komisję.
13

Artykuł 4 rozporządzenia ustawodawczego nr 18/1999 przewiduje swobodny dostęp do rynku usług obsługi naziemnej dla każdego usługodawcy na podstawie kryteriów wspomnianych w jego art. 13, w portach lotniczych, w których roczny ruch wynosi co najmniej 3 mln przemieszczeń pasażerów lub 75000 ton frachtu albo w których ruch wyniósł co najmniej 2 mln przemieszczeń pasażerów lub 50000 ton frachtu w okresie sześciu miesięcy poprzedzających dzień 1 kwietnia lub 1 października poprzedniego roku. Artykuł 4 ust. 2 owego rozporządzenia ustawodawczego przewiduje możliwość ograniczenia przez Ente nazionale per l’aviazione civile (ENAC) (krajowy urząd lotnictwa cywilnego, Włochy) liczby usługodawców z uwagi na szczególne przeszkody dotyczące powierzchni, dostępnej przepustowości lub bezpieczeństwa, przy czym ograniczenia dostępu do rynku są przewidziane również w art. 12 rzeczonego rozporządzenia ustawodawczego.
13

Londyńska gmina Ealing odwołała się od tej decyzji do First-tier Tribunal (Tax Chamber) [sądu pierwszej instancji (izba podatkowa), Zjednoczone Królestwo]. Przed tym sądem gmina twierdziła, że Zjednoczone Królestwo nie mogło powołać się na art. 133 akapit drugi wspomnianej dyrektywy, ponieważ w dniu 1 stycznia 1989 r. to państwo członkowskie nie objęło VAT wszystkich usług związanych ze sportem, ponieważ w szczególności zwolniło z niego prawa do udziału w zawodach sportowych. Ponadto zdaniem skarżącej w postępowaniu głównym ów art. 133 akapit drugi, w odniesieniu do świadczenia usług ściśle związanych ze sportem lub z wychowaniem fizycznym, nie pozwala na wyłączenie korzystania ze zwolnienia z VAT przez podmioty prawa publicznego nienastawione na osiąganie zysku, bez wyłączenia z tego korzystania także organizacji nienastawionych na osiąganie zysku innych niż podmioty prawa publicznego. Wreszcie art. 133 akapit drugi tejże dyrektywy nie uprawnia państw członkowskich do wykluczenia w sposób ogólny wszystkich lokalnych organów władzy z zakresu stosowania wspomnianego zwolnienia, ponieważ wymaga on ustalenia „w poszczególnych przypadkach”, czy owo zwolnienie może powodować zakłócenia konkurencji. Organ podatkowy zakwestionował tę argumentację.
41

Co więcej, jak zasadniczo słusznie orzekł Sąd w pkt 41 i 44 zaskarżonego wyroku, przyjęcie proponowanej przez VECCO i in. wykładni art. 58 ust. 2 rozporządzenia REACH skutkowałoby w szczególności uznaniem, że każda substancja rakotwórcza kategorii I lub II powinna być siłą rzeczy zwolniona z obowiązku uzyskania zezwolenia na zastosowanie w środowisku zawodowym, skoro dyrektywa 2004/37 reguluje tego rodzaju zastosowania w odniesieniu do wszystkich substancji rakotwórczych. Wykładnia taka jest niezgodna ani z treścią, ani z celem systemu zwolnień przewidzianego w tytule VII rozporządzenia REACH w odniesieniu do substancji wzbudzających szczególnie duże obawy, takich jak substancje rakotwórcze kategorii I lub II.
7

Artykuł 106 Código dos Impostos Especiais de Consumo (portugalskiej ustawy o podatku akcyzowym, zwanej dalej „CIEC”) stanowi: 1. Dopuszczenie papierosów do konsumpcji podlega ograniczeniom mającym zastosowanie w okresie od 1 września do 31 grudnia każdego roku kalendarzowego. 2. W okresie określonym w poprzednim ustępie ilość papierosów dopuszczonych do konsumpcji w ciągu jednego miesiąca przez jeden podmiot gospodarczy nie może przekroczyć limitu ilościowego określonego na podstawie średniej miesięcznej ilości papierosów dopuszczonych do konsumpcji w ciągu 12 miesięcy bezpośrednio poprzedzających ten okres, podwyższonej o 10%. 3. Średnią miesięczną na potrzeby stosowania poprzedniego ustępu oblicza się na podstawie całkowitej ilości papierosów niepodlegających zwolnieniu z podatku akcyzowego dopuszczonych do konsumpcji w okresie od 1 września poprzedniego roku do 31 sierpnia roku następnego. 4. Każdy podmiot gospodarczy dostarcza do właściwego urzędu skarbowego, najpóźniej do 15 września każdego roku, wstępną deklarację wskazującą jego średnią miesięczną i określającą limit ilościowy obowiązujący go w okresie ograniczonego dopuszczenia do konsumpcji. 5. W szczególnych wypadkach, odpowiednio uzasadnionych nagłą i ograniczoną w czasie zmianą w wielkości sprzedaży, dopuszczalne jest zezwolenie na przekroczenie wyżej określonych limitów ilościowych, przy czym przypadki te nie są uwzględniane przy obliczaniu średniej miesięcznej w następnym roku. 6. Po upływie okresu ograniczonego dopuszczania do konsumpcji i nie później niż z końcem stycznia każdego roku każdy podmiot gospodarczy dostarcza właściwemu urzędowi skarbowemu deklarację rozliczeniową wskazującą całkowitą ilość papierosów rzeczywiście dopuszczonych przez niego do konsumpcji w okresie ograniczonego dopuszczenia do konsumpcji. 7. W przypadku przekroczenia limitów ilościowych określonych w ust. 4, stwierdzonego na podstawie porównania informacji wskazanych w deklaracji rozliczeniowej i informacji posiadanych przez organy skarbowe, papierosy przekraczające te limity podlegają opłacie według stawki obowiązującej w dniu złożenia deklaracji rozliczeniowej, bez uszczerbku dla ewentualnego postępowania w sprawie wykroczenia. 8. Zasady określone w niniejszym artykule są stosowane indywidualnie w Portugali kontynentalnej, w autonomicznym regionie Azorów i w autonomicznym regionie Madery, przy czym obowiązków wskazanych w poprzednich ustępach należy dopełnić w urzędach skarbowych właściwych dla dopuszczenia do konsumpcji”.
29

Ponadto w pkt 54–60 obydwu zaskarżonych wyroków Sąd zaznaczył, że przepisy Unii w dziedzinie produktów leczniczych mające zastosowanie w momencie wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu dla Aclasty nie regulowało kwestii, czy zmiana tego produktu leczniczego powinna być dopuszczona w drodze przyznania odrębnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu. To bowiem dopiero w następstwie wejścia w życie rozporządzenia nr 726/2004 wprowadzono ograniczenie dotyczące przyznawania licznych pozwoleń na dopuszczenie do obrotu. W konsekwencji w momencie złożenia przez Novartis wniosku o przyznanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dotyczącego Aclasty, spółka ta miała prawo wyboru pomiędzy wnioskiem o zmianę zasad i rozszerzenie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu Zomety a odrębnym wnioskiem o dopuszczenie do obrotu dla produktu leczniczego noszącego inną nazwę, jak uczyniła to ze względów handlowych, o czym świadczy treść pisma skierowanego w dniu 26 lutego 2001 r. do EMA i publicznego sprawozdania z oceny dotyczącego Aclasty. Tymczasem według Sądu strategia rynkowa przedsiębiorstwa nie może mieć wpływu na stosowanie okresu ochrony prawnej danych w zakresie tej samej substancji czynnej. Sąd odniósł się w tym względzie do pkt 57 opinii rzecznika generalnego F.G. Jacobsa w sprawie Novartis Pharmaceuticals (C‑106/01, EU:C:2003:49, pkt 57) zgodnie z którym bez dawania pierwszeństwa formie nad treścią i umożliwienia uzyskania dodatkowej ochrony danych poprzez obejście orzecznictwa wynikającego z wyroku z dnia 3 grudnia 1998 r., Generics (UK) i in. (C‑368/96, EU:C:1998:583), nie należy odchodzić od stosowania tego orzecznictwa, w wypadku gdy wariant produktu leczniczego dopuszczony po nim samym jest przedmiotem nowego oznaczenia. Według Sądu, gdyby pozwolenie na zmianę polegającą na ulepszeniu referencyjnego produktu leczniczego poprzez przyznanie odrębnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu powodowało automatycznie bieg niezależnego okresu ochrony danych, posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu referencyjnego produktu leczniczego mógłby w nieskończoność przedłużać okres ochrony danych dotyczący tego produktu.
1)

Artykuł 4 dyrektywy Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on krajowej regule dowodowej, takiej jak analizowana w postępowaniu głównym, w myśl której w sytuacji gdy do sądu rozpoznającego sprawę co do istoty wpływa powództwo podnoszące kwestię odpowiedzialności producenta szczepionki za domniemaną wadę tego produktu, sąd ten może uznać, w wykonaniu przysługujących mu w tym względzie uprawnień ocennych, że pomimo stwierdzenia, iż badania medyczne nie wykazały ani nie podważyły istnienia związku między przyjęciem danej szczepionki a wystąpieniem choroby u osoby poszkodowanej, określone okoliczności faktyczne, na które powołała się strona powodowa, stanowią poważne, precyzyjne i spójne przesłanki, pozwalające uznać, że szczepionka jest wadliwa i że istnieje związek przyczynowy między jej wadą a zachorowaniem. Sądy krajowe powinny jednak zapewnić, aby stosowanie wskazanej reguły dowodowej w konkretnych przypadkach nie prowadziło ani do naruszenia ciężaru dowodowego ustanowionego we wskazanym art. 4, ani do podważenia skuteczności ustanowionego w tej dyrektywie reżimu odpowiedzialności.
65

Z drugiej strony należy zauważyć, że prawodawca Unii podkreślił jednak w motywie 76, iż inne metody weryfikacji powinny również zostać zbadane. Artykuł 18 ust. 2 dyrektywy 2009/28 stanowi zatem, że Komisja składa sprawozdanie na temat działania metody weryfikacji bilansu masy oraz na temat możliwości dopuszczenia innych metod weryfikacji w szczególności metod, w których informacja dotycząca właściwości nie musi zostać fizycznie przypisana do danej partii lub mieszanki, biorąc także pod uwagę potrzebę zachowania integralności i skuteczności systemu weryfikacji, przy jednoczesnym uniknięciu nadmiernych obciążeń dla przemysłu. W tym względzie Komisja stwierdziła celowość utrzymania metody bilansu masy [zob. w szczególności Commission Staff Working Document: Report on the operation of the mass balance verification method for the biofuels and bioliquids sustainability scheme in accordance with Article 18(2) of Directive 2009/28/EC (SEC/2010/0129 final) dokument roboczy służb Komisji: Sprawozdanie dotyczące metody weryfikacji bilansu masy w odniesieniu do biopaliw i biopłynów na podstawie art. 18 ust. 2 dyrektywy 2009/28/WE (SEC/2010/0129 wersja ostateczna)].
5

Rozdział 2 dyrektywy 97/67 dotyczy usług powszechnych. Artykuł 3 tej dyrektywy stanowi: „1. Państwa członkowskie zapewnią, by użytkownicy korzystali z prawa do usług powszechnych obejmujących ciągłe świadczenie usług pocztowych o określonej jakości we wszystkich punktach na swoich obszarach, po przystępnych cenach dla wszystkich użytkowników. […] 4. Każde państwo członkowskie podejmie działania konieczne do zapewnienia, by usługi powszechne obejmowały przynajmniej następujące świadczenia: — przyjmowanie, sortowanie, przemieszczanie i doręczanie przesyłek pocztowych do dwóch kilogramów, — przyjmowanie, sortowanie, przemieszczanie i doręczanie paczek pocztowych do 10 kilogramów, — usługi obejmujące przesyłki polecone i przesyłki wartościowe”.
5

Artykuł 2 omawianej dyrektywy przewidywał: „Do celów niniejszej dyrektywy: a) »homologacja typu WE« oznacza procedurę, według której państwo członkowskie zaświadcza, że typ pojazdu, układ, część lub oddzielny zespół techniczny spełniają odpowiednie wymagania techniczne niniejszej dyrektywy; homologację WE układu, części lub oddzielnych zespołów technicznych można również nazywać »homologacją WE części«; […] d) »pojazd« oznacza ciągnik, przyczepę lub wymienną holowaną maszynę, zarówno kompletne, jak i niekompletne lub skompletowane przeznaczone do stosowania w rolnictwie lub leśnictwie; e) »kategoria pojazdu« oznacza każdą grupę pojazdów mających jednakowe właściwości konstrukcyjne; f) »typ pojazdu« oznacza pojazdy szczególnej kategorii, które nie różnią się pod istotnymi względami określonymi w rozdziale A załącznika II; dopuszcza się istnienie różnych wariantów lub wersji typu pojazdu określonego w rozdziale A załącznika II; […] q) »wprowadzenie do użytku« oznacza pierwsze użycie we Wspólnocie zgodne z przeznaczeniem pojazdu, które nie wymaga żadnej instalacji lub dostosowania przez producenta lub strony trzeciej wyznaczonej przez niego przed pierwszym użyciem pojazdu; dzień, w którym został on zarejestrowany lub po raz pierwszy wprowadzony do obrotu, uważa się za dzień wprowadzenia do użytku; […] z) »świadectwo zgodności« oznacza dokument określony w załączniku III, dostarczany przez producenta celem zaświadczenia, że konkretny pojazd, homologowany zgodnie z niniejszą dyrektywą, jest zgodny ze wszystkimi przepisami prawnymi mającymi zastosowanie w chwili jego produkcji i stwierdzający, że może on być zarejestrowany lub wprowadzony do użytku we wszystkich państwach członkowskich bez dodatkowej inspekcji”.
58

Należy oddalić zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Komisję. Jak bowiem Trybunał miał już możliwość stwierdzić odnośnie do przekroczenia przez Sąd rozsądnego terminu do wydania orzeczenia, strona skarżąca, która uważa, że to przekroczenie narusza jej interesy przed Sądem, nie ma obowiązku natychmiastowego podniesienia tego naruszenia. Gdy uzna to za właściwe, może ona odczekać do zakończenia postępowania w celu poznania jego całkowitego czasu trwania i uzyskania w ten sposób wszystkich elementów koniecznych dla określenia naruszenia, którego w jej przekonaniu dopuszczono się względem niej (wyrok z dnia 26 listopada 2013 r., Gascogne Sack Deutschland/Komisja, C‑40/12 P, EU:C:2013:768, pkt 78). Co za tym idzie, poczynione w trakcie postępowania przed Sądem stwierdzenia wnoszących odwołanie dotyczące czasu trwania tego postępowania nie mogłyby stanąć na przeszkodzie temu, by wnoszące odwołanie powołały się na przekroczenie owego rozsądnego czasu trwania po zakończeniu tego postępowania.
48

Natomiast przesłuchanie z dnia 30 września 2002 r., na które przedstawiciele państw członkowskich zostali wezwani zgodnie z postanowieniami traktatu WE mającymi następnie zastosowanie, w szczególności zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2842/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie przesłuchania stron w określonych procedurach na podstawie art. [81] i art. [82] Traktatu WE (Dz.U. 1998, L 354, s. 18), dotyczyło przedmiotu uzupełniającego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, a mianowicie skutków prawnych wygaśnięcia traktatu EWWiS dla kontynuacji postępowania. Wynika to, po pierwsze, z owego pisma, w którym wprost wezwano jego adresatów do przedstawienia ich opinii w przedmiocie owych dodatkowych zarzutów. Po drugie, Komisja wskazała w pkt 382 spornej decyzji, że nie uznała za konieczne, by powtórzyć przesłuchanie ustne z dnia 13 czerwca 2002 r., w myśl przepisów rozporządzeń nr 17 i nr 1/2003, gdyż owo przesłuchanie, w którym przedstawiciele państw członkowskich nie uczestniczyli, zostało przeprowadzone zgodnie z postanowieniami traktatu EWWiS, które wówczas obowiązywały. Poza tym podczas wspólnego przesłuchania w sprawach od C‑85/15 P do C‑89/15 P Komisja potwierdziła, w odpowiedzi na pytanie Trybunału, że w uzupełniającym piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów nie rozpatrywano ponownie okoliczności faktycznych ani dowodów będących przedmiotem postępowania.
96

W tych okolicznościach Sąd w pkt 116 zaskarżonego wyroku prawidłowo orzekł, że w świetle wykładni art. 10 i 19 oraz art. 36 rozporządzenia nr 6/2002 wzoru wspólnotowego nie można uznać za nowy w rozumieniu art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia, jeśli identyczny wzór został udostępniony publicznie przed datami wskazanymi w tym przepisie, nawet gdyby ten wcześniejszy wzór miał być zawarty lub zastosowany w innym produkcie. Okoliczność bowiem, że ochrona przyznana danemu wzorowi nie jest ograniczona wyłącznie do produktów, w których ma być on zawarty lub zastosowany, oznacza w sposób konieczny, iż ocena nowości wzoru również nie może być ograniczona tylko do tych produktów. W przeciwnym wypadku, jak zauważył to Sąd w tym samym punkcie zaskarżonego wyroku, późniejsza rejestracja wzoru wspólnotowego, dokonana pomimo wcześniejszego udostępnienia identycznego wzoru, który miał być zawarty lub zastosowany w innym produkcie, pozwoliłaby uprawnionemu z tej późniejszej rejestracji na zakazanie używania wspomnianego wzoru, i to nawet w odniesieniu do produktu, którego dotyczyło wcześniejsze udostępnienie. Taki skutek byłby zaś paradoksalny.
f)

usługi świadczone przez niezależne grupy osób, których działalność jest zwolniona z VAT lub w związku z którą nie są one uznawane za podatników, w celach świadczenia swoim członkom usług bezpośrednio niezbędnych do wykonywania tej działalności, gdy grupy te ograniczają się do żądania od swoich członków całkowitego zwrotu przypadającej im części we wspólnie poniesionych wydatkach, pod warunkiem że zwolnienie to nie spowoduje zakłóceń konkurencji;
57

Jednak, w przeciwieństwie do tego, co podnosi Republika Federalna Niemiec, użycie przez Trybunał wyrazu „zawodowe” przy dokonywaniu wykładni tego zwolnienia nie przemawia za argumentacją tego państwa członkowskiego, zgodnie z którą zwolnienie to dotyczy wyłącznie niezależnych grup, których członkowie prowadzą działalność w sektorze ochrony zdrowia. W odniesieniu do art. 132 dyrektywy 2006/112 pojęcia „zawodów” lub „zawodu” zostały bowiem użyte jedynie, odpowiednio, w ust. 1 lit. c) oraz ust. 1 lit. e) tego artykułu, i w konsekwencji zastosowanie tych wyrazów nie pozwala na stwierdzenie, że przewidziane w art. 132 ust. 1 lit. f) tej dyrektywy zwolnienie dotyczy wyłącznie niezależnych grup, których członkowie prowadzą działalność w sektorze ochrony zdrowia.