ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
77.

Po drugie, należy zauważyć, że w sytuacji gdy Minister for Justice, Equality and Law Reform rozpoczyna rozpatrywanie wniosku o przyznanie ochrony uzupełniającej, nie podjął on jeszcze w odniesieniu do zainteresowanego decyzji o wydaleniu z terytorium. Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o imigracji z 1999 r. Minister for Justice, Equality and Law Reform wyłącznie poinformował o zamiarze wydania takiej decyzji. Taka informacja powinna pozwolić wyjaśnić zainteresowanemu, że w następstwie oddalenia jego wniosku o udzielenie statusu uchodźcy nie posiada on podlegającego ochronie prawa, pozwalającego na pozostanie na terytorium, co stanowi konsekwencję, z jaką mamy do czynienia we wszystkich państwach członkowskich. Minister for Justice, Equality and Law Reform powinien również poinformować go o prawach, jakie mu przysługują na tym etapie procedury. W szczególności i zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia z 2006 r. zainteresowany może dowiedzieć się ze wspomnianej informacji, że może ubiegać się o przyznanie mu statusu nadanego poprzez ochronę uzupełniającą jak również o tymczasowe zezwolenie pozostania na terytorium. Pismo zawiera zatem informację o ochronie uzupełniającej jak również formularz pozwalający złożyć wniosek. Wnioskodawca zostaje poproszony o przekazanie, oprócz swoich danych osobowych, wszystkich dokumentów dodatkowych oraz o podanie szczegółowych powodów mających konkretny związek z okolicznościami wskazanymi na poparcie wniosku o przyznanie ochrony uzupełniającej, w szczególności o wyjaśnienie, na czym polega poważna krzywda, której może on doznać w przypadku powrotu do państwa pochodzenia. W świetle tych okoliczności wydaje mi się zatem trudne przypisywanie Minister for Justice, Equality and Law Reform „skłaniania się do wydalenia”, ponieważ przyznanie ochrony uzupełniającej pozwala zainteresowanemu uzyskać zgodnie z prawem pozwolenie na pobyt na terytorium państwa.
64.

W odniesieniu do świadczenia Elterngeld należy zauważyć tytułem wstępnym, iż w niniejszej sprawie ani strony w postępowaniu głównym, ani Komisja nie podważają zakwalifikowania go jako „świadczenia rodzinnego” w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nr 1408/71. Zgadzam się z tym stanowiskiem. Z odpowiedzi na wnioski o wyjaśnienie skierowane do sądu odsyłającego oraz do rządu niemieckiego wynika bowiem jasno, że świadczenie to jest przyznawane automatycznie osobom spełniającym pewne obiektywne kryteria w oderwaniu od jakiejkolwiek indywidualnej i uznaniowej oceny ich osobistych potrzeb ( 26 ) oraz odnosi się w jasny sposób do jednego z ryzyk enumeratywnie wyliczonych w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71, ponieważ ma ono na celu pomoc ubezpieczonym ponoszącym koszty utrzymania rodziny poprzez włączenie społeczeństwa do uczestnictwa w tych kosztach.
55.

Należy także wskazać w tym kontekście, że pojęcie „stosowania prawa Unii”, użyte w art. 51 ust. 1 karty, wymaga istnienia powiązania określonego stopnia, które wykracza poza bliskość odnośnych dziedzin lub pośredni wpływ jednej dziedziny na drugą ( 43 ). Dla stwierdzenia, czy przepisy krajowe mają związek ze stosowaniem prawa Unii w rozumieniu art. 51 karty, należy między innymi zbadać: (i) czy to uregulowanie krajowe ma na celu wykonanie przepisu prawa Unii; (ii) charakter tego uregulowania oraz to, czy zmierza ono ku realizacji celów innych niż te objęte prawem Unii, nawet jeżeli może ono w sposób pośredni wpływać na to ostatnie; oraz (iii) czy istnieją przepisy prawa Unii regulujące daną dziedzinę w sposób szczególny lub mogące mieć dla niej znaczenie ( 44 ). W szczególności Trybunał stwierdził brak zastosowania praw podstawowych Unii do niektórych uregulowań krajowych ze względu na okoliczność, że przepisy Unii w danej dziedzinie nie nakładały żadnych zobowiązań na państwa członkowskie w odniesieniu do sytuacji, której dotyczyło postępowanie główne ( 45 ).
11.

Obowiązek publikacji prospektu emisyjnego ustanowiony został w art. 3 dyrektywy 2003/71, który stanowi: „1. Państwa członkowskie nie dopuszczą do żadnej publicznej oferty papierów wartościowych bez wcześniejszej publikacji prospektu emisyjnego. 2. Obowiązek publikacji prospektu emisyjnego nie ma zastosowania do następujących rodzajów ofert: a) oferty papierów wartościowych skierowanej jedynie do inwestorów kwalifikowanych; i/lub b) oferty papierów wartościowych skierowanej do mniej niż 100 osób fizycznych lub prawnych na państwo członkowskie, innych niż inwestorzy kwalifikowani; i/lub c) oferty papierów wartościowych skierowanej do inwestorów, którzy nabywają papiery wartościowe o całkowitej wartości co najmniej 50000 EUR na inwestora dla każdej osobnej oferty; i/lub d) oferty papierów wartościowych, których wartość nominalna jednej jednostki jest równa co najmniej 50000 EUR; i/lub e) oferty papierów wartościowych o całkowitej wartości mniejszej niż 100000 EUR, przy czym ograniczenie oblicza się za okres 12 miesięcy. Jednakże jakakolwiek późniejsza odsprzedaż papierów wartościowych, które były uprzednio przedmiotem co najmniej jednego rodzaju oferty wymienionego w niniejszym ustępie, uznaje się [uznawana jest] za oddzielną ofertę i stosuje się definicje określone w art. 2 ust. 1 lit. d) do celów ustalenia, czy odsprzedaż jest publiczną ofertą papierów wartościowych. Wystawienie papierów wartościowych przez pośredników finansowych podlega obowiązkowi publikacji prospektu emisyjnego, jeżeli żaden z warunków [wymienionych] w lit. a)–e) nie został spełniony dla końcowego ulokowania. 3. Państwa członkowskie zapewnią, że każde dopuszczenie papierów wartościowych do obrotu na rynku regulowanym mającym siedzibę lub działającym na ich terytorium podlega obowiązkowi publikacji prospektu emisyjnego”.
122.

W świetle powyższych rozważań proponuję Trybunałowi, by na pytania Verwaltungsgericht Berlin odpowiedzieć w następujący sposób: 1) Artykuł 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2000/78 z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie do warunków wynagrodzenia urzędników. 2) Artykuł 2 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie istnieniu uregulowań krajowych, takich jak rozpatrywane w postępowaniach głównych, na mocy których wynagrodzenie podstawowe urzędnika w chwili jego wstąpienia do służby publicznej zależy w sposób rozstrzygający od jego wieku i wzrasta następnie głównie w zależności od jego stażu pracy służbie publicznej. 3) Artykuł 2 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu systemu przejściowego, takiego jak w postępowaniach głównych, który dla zaszeregowania urzędników znajdujących się w dniu 31 lipca 2011 r. już na stanowisku w ramach szczebli nowego system wynagrodzeń bierze pod uwagę tylko dotychczasową płacę podstawową i który dla awansu na kolejny szczebel uwzględnia tylko doświadczenie zawodowe nabyte począwszy od wejścia w życie tego systemu przejściowego, niezależnie od całego stażu pracy urzędnika. 4) Gdy sprzeczna z prawem Unii dyskryminacja została stwierdzona, poszanowanie równości traktowania – dopóki środki przywracające równość traktowania nie zostaną podjęte – mogłoby być zapewnione tylko przez zaszeregowanie dyskryminowanych urzędników na ten sam szczebel, na którym został zaszeregowany urzędnik starszy, który prezentuje równorzędne doświadczenie zawodowe. 5) Prawo Unii, a w szczególności zasady równoważności i skuteczności, jak też art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, nie stoją na przeszkodzie obowiązywaniu normy krajowej, takiej jak rozpatrywana w postępowaniach głównych, która przewiduje obowiązek dochodzenia przez urzędników prawa do niewynikających wprost z ustawy świadczeń pieniężnych przed końcem bieżącego roku budżetowego, pod warunkiem iż powództwa mające na celu zapewnienie ochrony praw, które podmioty prawa wywodzą z prawa Unii, nie podlegają mniej korzystnym zasadom niż te przewidziane dla powództw służących ochronie uprawnień finansowych wynikających z prawa wewnętrznego oraz że taka norma krajowa nie powoduje dla podmiotów prawa niedogodności proceduralnych związanych z terminem przedawnienia, które nadmiernie utrudnią dochodzenie uprawnień wywodzonych z prawa Unii, czego weryfikacja należy do sądu odsyłającego.
53.

Wobec powyższego proponuję, by na pytania prejudycjalne postawione przez Supreme Court of the United Kingdom Trybunał udzielił następującej odpowiedzi: Artykuł 7 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG w związku z art. 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że kobieta, którą można uznać za czasowo niezdolną do pracy ze względu na fizyczne ograniczenia związane z zaawansowaną ciążą, zachowuje status pracownika. Status ten przysługuje jej do chwili, gdy po urodzeniu dziecka można racjonalnie przyjąć, że jest gotowa do powrotu do pracy lub poszukiwania jej. Poszanowanie zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową wymaga, by okres ten nie był krótszy niż okres, w którym zgodnie z prawem krajowym kobiety w ciąży są zwolnione z obowiązku pozostawania w gotowości do podjęcia pracy lub aktywnego jej poszukiwania.
45.

Jak już wskazałem powyżej, terytoria, na których „ważne” jest prawo Unii, zostały wskazane w art. 299 ust. 1 i 2 WE. Nie oznacza to jednakże, by jakiekolwiek szczególne uregulowanie prawa Unii, które ze swej natury może mieć pewne skutki ekstraterytorialne, nie podlegało zastosowaniu do KTZ. Klasyczny przykład powstał w ramach rozpatrywania działań antykonkurencyjnych, które miały miejsce poza Unią w wyroku z dnia 27 września 1988 r. w sprawach połączonych C‑89/85, C‑104/85, C‑114/85, C‑116/85, C‑117/85 i od C‑125/85 do C‑129/85 Ahlström Osakeyhtiö i in. przeciwko Komisji ( 33 ), ale może to wystąpić zawsze, gdy przedmiot sprawy regulowany przez prawo Unii w sposób konieczny obejmuje działania lub stosunki prawne zachodzące poza granicami Unii ( 34 ).
„a)

»dostęp« oznacza udostępnianie urządzeń lub usług innemu przedsiębiorstwu na określonych warunkach, na zasadzie wyłączności lub braku wyłączności, na potrzeby świadczenia usług łączności elektronicznej, w tym świadczenia za ich pomocą usług społeczeństwa informacyjnego lub usług nadawania treści. Obejmuje on między innymi: dostęp do elementów sieciowych i urządzeń towarzyszących, co może się wiązać z podłączeniem urządzeń za pomocą środków stacjonarnych lub niestacjonarnych (w szczególności obejmuje to dostęp do pętli lokalnej oraz urządzeń i usług niezbędnych do obsługi pętli lokalnej); dostęp do infrastruktury fizycznej, w tym budynków, kanałów i masztów; dostęp do odpowiednich systemów oprogramowania, w tym do systemów wsparcia operacyjnego; dostęp do systemów informacyjnych lub baz danych na potrzeby przygotowywania zamówień, dostaw, zamawiania, konserwacji i reklamacji oraz fakturowania; dostęp do translacji numerów lub systemów o równoważnych funkcjach; dostęp do sieci stacjonarnych i ruchomych, w szczególności na potrzeby roamingu; dostęp do systemów warunkowego dostępu na potrzeby usług telewizji cyfrowej oraz dostęp do sieciowych usług wirtualnych”.
43.

Ponadto, jak Republika Bułgarii zauważyła w odpowiedzi na skargę, art. 6 ust. 5 rozporządzenia nr 994/2010 zobowiązuje OSP do ustanowienia zdolności dwukierunkowego przepływu na wszystkich transgranicznych połączeniach między państwami członkowskimi do dnia 3 grudnia 2013 r., poza określonymi wyjątkami. Trudno jest zatem nie dojść do wniosku, że gdyby prawodawca Unii zamierzał wprowadzić zdolność dwukierunkowego przepływu, wirtualną lub inną, w rozporządzeniu nr 715/2009 lub w rozporządzeniu nr 1775/2005, przewidziałby ją wyraźnie, jak to uczynił w rozporządzeniu nr 994/2010.
64.

Ponadto kierowcy z grupy 2 są w większości przypadków kierowcami zawodowymi, którzy znaczną część czasu pracy spędzają na drogach. Musi więc być zachowana wyjątkowa czujność co do predyspozycji fizycznych i psychicznych tych kierowców, a tym bardziej co do zdolności widzenia, która jest niezwykle ważna w przypadku prowadzenia pojazdu przez dłuższy czas, ponieważ długie trasy powodują zmęczenie i mają wpływ na zdolność widzenia. Ponadto, jak zostało to podniesione przez Radę Unii Europejskiej w pkt 29 jej uwag, państwa członkowskie, zgodnie z postanowieniami załącznika III pkt 1.3 do dyrektywy 2006/126, mają możliwość zastosowania takiej samej kontroli w przypadku badania predyspozycji fizycznych i psychicznych do kierowców pojazdów należących do kategorii B, którzy korzystają z samochodów w celach zawodowych, tak jak taksówkarze czy kierowcy ambulansów.
46.

Wyjaśnienie sądu odsyłającego nt. procesu produkcji cukru rozumiem w ten sposób, iż dysocjacja wapienia na wapno aktywne i CO2 zostaje wywołana ciepłem. Przypuszczalnie ciepło to mogłoby zostać wytworzone przy pomocy innych niż węgiel produktów energetycznych. Sąd odsyłający podkreślił jednak, że wapień i węgiel zostają zmieszane i wprowadzone do pieca wapiennego, a także, iż inne substancje nie nadają się do wytwarzania potrzebnego „czystego” gazu z pieca wapiennego. Moim zdaniem, ustalenie to wskazuje, że węgiel jest niezbędny do wytwarzania gazu z pieca wapiennego o właściwościach niezbędnych dla procesu produkcji cukru będącego przedmiotem sporu. Wskazuje ono również, że węgiel jest wykorzystywany jako surowiec w odnośnym procesie produkcji do dwóch celów, to jest zarówno jako paliwo do ogrzewania, jak i w celu wytwarzania CO2. Oznacza to podwójne zastosowanie.
42.

Jednakże Trybunał wielokrotnie stwierdził, w szczególności w przedmiocie swobody przepływu pracowników określonej w art. 39 WE, że przeniesienie działalności do innego państwa członkowskiego nie musi być neutralne w zakresie opodatkowania. Ewentualna niekorzystna sytuacja w porównaniu do tej przed przeniesieniem, nie jest zasadniczo sprzeczna z art. 39 WE, pod warunkiem jednak, że nie można stwierdzić niekorzystnego traktowania względem podmiotów, które podlegały już opodatkowaniu ( 29 ). Zatem ograniczenie w związku z opodatkowaniem w przyjmującym państwie członkowskim należy przyjąć tylko wówczas, jeśli ma miejsce dyskryminacja w stosunku do porównywalnej sytuacji o charakterze wyłącznie krajowym. Z uwagi na to, że art. 39 WE i 43 WE przyznają tę samą ochronę prawną ( 30 ), dotyczy to również mającej tutaj zastosowanie swobody przedsiębiorczości.
77.

Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, iż art. 5 ust. 1 kodeksu wizowego Schengen należy interpretować w ten sposób, że ważna wiza wymagana od obywatela państwa trzeciego podlegającego obowiązkowi wizowemu w momencie przekraczania granic zewnętrznych Unii nie musi być bezwzględnie umieszczona w ważnym dokumencie podróży, a warunki wjazdu, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) powyższego kodeksu mogą być rozpatrywane rozłącznie, o ile ów obywatel w momencie przekraczania granic zewnętrznych okaże prawdziwy dokument podróży, którego okres ważności odpowiada co najmniej maksymalnemu okresowi pobytu dozwolonemu przez wizę Schengen, która to wiza zawarta jest w unieważnionym dokumencie podróży.
92.

Co więcej, okoliczność zaistnienia poważnych przesłanek wskazujących na to, iż łowiska miałyby zostać wyczerpane przed dniem zakończenia połowów, nie przeszkodziła, jak się wydaje, statkom rybackim do połowów okrężnicą prowadzących połowy tuńczyka pod banderą hiszpańską w kontynuowaniu pracy w okresie od 16 do 23 czerwca 2008 r., w tym również w tych samych wodach, gdzie dokonują zwykle połowów statki rybackie do połowów okrężnicą prowadzące połów tuńczyka pod banderą francuską, takie jak należące do wnoszących odwołanie w sprawie C‑12/13 P.
53.

Uwzględniając powyższe rozważania, proponuję, aby na pytanie prejudycjalne przedłożone przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w sprawach C‑43/13 i C‑44/13 Trybunał udzielił następującej odpowiedzi: Jeżeli produkt energetyczny w rozumieniu art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, niefigurujący w tabeli C załącznika I do tej dyrektywy, jest wykorzystywany jako paliwo do ogrzewania, należy opodatkować go zgodnie z art. 2 ust. 3 akapit pierwszy wspomnianej dyrektywy według stawki mającej zastosowanie, na podstawie prawa krajowego, do jednego z produktów wymienionych w tej tabeli w przypadku wykorzystania jako paliwo do ogrzewania. Spośród produktów wymienionych we wspomnianej tabeli za równoważny należy uznać ten, który jest zastępowany w jego konkretnym wykorzystaniu przez produkt faktycznie wykorzystany. Jeżeli ze względu na szczególne właściwości danego produktu i na jego konkretne wykorzystanie nie można przyjąć takiego zastąpienia, do państwa członkowskiego należy ustalenie, z poszanowaniem dyrektywy 2003/96, obiektywnych kryteriów pozwalających na określenie, który produkt spośród paliw do ogrzewania wymienionych w tabeli C załącznika I może być uznawany za równoważnik produktu faktycznie wykorzystanego.
20.

W kwestii prawa do odliczenia sąd odsyłający poprzez swoje pierwsze, drugie i trzecie pytanie prejudycjalne dąży do ustalenia, czy można odmówić tego prawa, jeżeli w wypadku zaliczki zgodnej z art. 65 dyrektywy VAT nie spełniono świadczenia (odnośnie do tej kwestii poniżej pkt B), i czy ma znaczenie, że dostawca nadal jest zobowiązany do zapłaty podatku VAT za niespełnione świadczenie (odnośnie do tej kwestii poniżej pkt C). Ponadto, aby udzielić sądowi odsyłającemu użytecznej odpowiedzi ( 4 ), zajmę się najpierw zagadnieniem, w jakich okolicznościach w ogóle powstaje prawo do odliczenia na podstawie zaliczki (odnośnie do tej kwestii poniżej pkt A).
11.

We Włoszech import energii elektrycznej co do zasady wiąże się z wymogiem przestrzegania przez producenta obowiązku zmierzającego do faworyzowania korzystania z zielonej energii. Jak wynika w istocie z art. 11 ust. 1 i 3 decreto legislativo n. 79 – Attuazione della direttiva 96/92/CE recante norme comuni per il mercato interno dell’energia elettrica (dekretu ustawodawczego nr 79 w przedmiocie wykonania dyrektywy 96/92/WE dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej) z dnia 16 marca 1999 r. ( 9 ), podmioty, które wytworzyły energię elektryczną lub dokonały jej importu, mają obowiązek wprowadzenia w następnym roku do systemu krajowego pewnej ilości energii zielonej pochodzącej z instalacji, które rozpoczęły działanie lub zwiększyły produkcję po wejściu w życie tego dekretu, przy czym przewiduje on możliwość spełnienia tego obowiązku albo w drodze przedstawienia certyfikatu świadczącego o tym, że określona ilość zielonej energii elektrycznej wytworzonej lub zaimportowanej została wprowadzona do krajowej sieci przesyłowej, albo poprzez dokonanie zakupu zielonych certyfikatów od wskazanego operatora sieci przesyłowej – od dnia 1 listopada 2005 r. Gestore dei Servizi Energetici – GSE SpA ( 10 ).
6.

Następujące przepisy ustawy nr 586/1992 o podatku dochodowym (zwanej dalej „ustawą o podatku dochodowym”), w brzmieniu obowiązującym w chwili okoliczności faktycznych, mają znaczenie w odniesieniu do pytań powstałych w sporach rozpoznawanych w postępowaniach głównych: „[…] § 2 Osoby podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (1) Osobami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od osób fizycznych są osoby fizyczne (zwane dalej »podatnikami«). (2) Podatnicy mający miejsce zamieszkania lub stałego pobytu w Republice Czeskiej podlegają opodatkowaniu zarówno w odniesieniu do dochodu uzyskanego ze źródeł w Republice Czeskiej, jak i dochodu ze źródeł zagranicznych. (3) Podatnicy inni niż opisani w ust. 2 lub podatnicy, o których mowa w umowach międzynarodowych, podlegają opodatkowaniu wyłącznie w odniesieniu do dochodu uzyskanego ze źródeł w Republice Czeskiej (§ 22). Podatnicy zamieszkujący w Republice Czeskiej jedynie w celu pobierania nauki lub leczenia również podlegają opodatkowaniu wyłącznie w odniesieniu do dochodu uzyskanego ze źródeł w Republice Czeskiej, nawet jeśli ich miejscem stałego pobytu jest Republika Czeska. (4) Podatnicy, którzy mają miejsce stałego pobytu na terytorium Republiki Czeskiej, to osoby, które tam zamieszkują co najmniej 183 dni w każdym roku kalendarzowym, nieprzerwanie lub okresowo; okres 183 dni obejmuje każdy rozpoczęty dzień pobytu. Dla potrzeb niniejszej ustawy miejsce zamieszkania w Republice Czeskiej oznacza miejsce, w którym podatnik zamieszkuje na stałe w okolicznościach, które pozwalają domniemywać, że w miejscu tym ma on zamiar stale przebywać. […] § 6 Dochód z działalności zarobkowej i wynagrodzeń [...] (2) Podatnik uzyskujący dochód z działalności zarobkowej i wynagrodzeń określany będzie dalej mianem »pracownika«, a osoba zobowiązana do wypłaty wynagrodzenia mianem »pracodawcy«. Termin »pracodawca« oznacza także podatnika, o którym mowa w § 2 ust. 2 lub w § 17 ust. 3, jeśli pracownicy wykonują pracę pod jego kierunkiem, nawet jeśli wynagrodzenie za taką pracę wypłacane jest zgodnie z umową za pośrednictwem osoby mającej siedzibę lub miejsce zamieszkania za granicą. Zgodnie z innymi postanowieniami niniejszej ustawy wypłacone w ten sposób wynagrodzenie uważa się za wynagrodzenie wypłacone przez podatnika, o którym mowa w § 2 ust. 2 lub w § 17 ust. 3. Jeżeli w kwocie wypłacanej przez pracodawcę osobie mającej siedzibę lub miejsce zamieszkania za granicą zawarta jest prowizja, za dochód pracownika uważa się co najmniej 60% całkowitej płatności. […] § 38c Osoby zagraniczne zobowiązane do zapłaty podatku Osoba zobowiązana do zapłaty podatku zgodnie z §38d, 38e i 38h oznacza także osobę, o której mowa w § 2 ust. 3 i w § 17 ust. 4, która posiada stały zakład w Republice Czeskiej (§ 22 ust. 2) lub zatrudnia w tym państwie pracowników przez okres dłuższy niż 183 dni, z wyjątkiem świadczenia usług w rozumieniu § 22 ust. 1 lit. c) […]. W sytuacji opisanej w § 6 ust. 2 zdanie drugie i trzecie, podatnika, o którym mowa w § 2 ust. 3 i w § 17 ust. 4, nie uważa się za osobę zobowiązaną do zapłaty podatku”.
59.

W istocie, chociaż konieczne jest, aby współpraca nastawiona była na świadczenie wspólnej funkcji publicznej, i wobec tego wystarczy, aby prawny obowiązek wypełniania przedmiotowych funkcji publicznych ciążył tylko na jednej z zaangażowanych jednostek władzy publicznej, podczas gdy rola drugiej ogranicza się do samej pomocy w wypełnianiu rzeczonej funkcji poprzez podjęcie się przy realizacji zamówienia funkcji, która do niej nie należy ( 43 ), uważam jednak, że może wystąpić współpraca nakierowana na zapewnienie wykonania wspólnej funkcji w świadczeniu usług publicznych nawet w przypadku istnienia specyficznej komplementarności pomiędzy funkcjami dotyczącymi usług publicznych świadczonymi przez zainteresowane jednostki publiczne, zaś współpraca dotyczyć będzie ściśle tych specyficznie się uzupełniających funkcji. Pojęcie komplementarności nie może jednak stanowić furtki do systemu wyjątków w zakresie współpracy w odniesieniu do działalności, które charakteryzują się jakimkolwiek powiązaniem. W mojej ocenie sama zwykła współpraca w odniesieniu do funkcji świadczenia usług publicznych nie jest bowiem wystarczająca. Jest nieodzowne, aby taka komplementarność miała charakter specyficzny, w takim sensie, że powinna dotyczyć, w odniesieniu do wszystkich zainteresowanych jednostek publicznych, ściśle tej funkcji, która stanowi przedmiot współpracy; wydaje mi się, że ma to na przykład miejsce w odniesieniu do funkcji nauczania i badań naukowych w postępowaniu głównym.