Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2014 r. – EEB przeciwko Komisji

(Sprawa T-565/14)

(2014/C 395/64)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: European Environmental Bureau (EEB) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Podskalská)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji z dnia 12 czerwca 2014 r. [Ares(2014)1915757];

— stwierdzenie nieważności drugiej zaskarżonej decyzji Komisji 2014/804/UE z dnia 17 lutego 2014 r.;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 czerwca 2014 r. [Ares (2014)1915757] odrzucającej jako niedopuszczalny wniosek strony skarżącej o przeprowadzenie wewnętrznej kontroli w odniesieniu do decyzji Komisji C(2014) 904 final z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie notyfikacji przez Rzeczpospolitą Polską przejściowego planu krajowego, o którym mowa w art. 32 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE (1) w sprawie emisji przemysłowych. Strona skarżąca wnosi także o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014) 804 final z dnia 17 lutego 2014 r.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczy decyzji Ares (2014) 1915757. Strona skarżąca utrzymuje, że naruszono rozporządzenie nr 1367/2006 (2) i dyrektywę 2010/75, ponieważ: — decyzja w sprawie przejściowego planu krajowego jest środkiem o zasięgu indywidualnym, a zatem aktem administracyjnym w rozumieniu rozporządzenia nr 1367/2006; według strony skarżącej Komisja powinna była uznać jej wniosek o przeprowadzenie wewnętrznej kontroli za dopuszczalny; — Komisja powinna była zinterpretować art. 10 rozporządzenia nr 1367/2006 zgodnie z konwencją z Aarhus i uznać art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006 za niezgodny z prawem; — argumentacja Komisji jest oparta na błędnej wykładni przepisów dyrektywy 2010/75/UE.

2. Zarzut drugi dotyczy decyzji C(2014) final. Strona skarżąca twierdzi, że dopuszczono się naruszenia art. 17 TUE, dyrektywy 2010/75/UE, decyzji wykonawczej Komisji 2012/115/UE (3), konwencji z Aarhus, dyrektywy 2001/42/WE (4) i dyrektywy 2008/50/WE (5).

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (Dz.U. L 334, s. 17).

(2) Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).

(3) Decyzja wykonawcza Komisji z dnia 10 lutego 2012 r. ustanawiająca przepisy dotyczące przejściowych planów krajowych, o których mowa w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych [notyfikowana jako dokument nr C(2012) 612] (Dz.U. L 52, s. 12).

(4) Dyrektywa 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197, s. 30).

(5) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz.U. L 152, s. 1).