Jednak wyrok stwierdzający nieważność decyzji stanowiącej część pakietu indywidualnych decyzji w ramach prowadzonego przez Komisję postępowania w dziedzinie karteli może w konsekwencji, w niektórych okolicznościach prowadzić do powstania skutków dla innych podmiotów niż skarżący w postępowaniu, w którym zapadł ów wyrok stwierdzający nieważności.

Co się tyczy zakresu wyroków stwierdzających nieważność, stwierdzenie nieważności decyzji indywidualnej ma skutek erga omnes i obowiązuje wszystkich, lecz w odróżnieniu od stwierdzenia nieważności aktu o zakresie ogólnym, nie wszyscy z niego korzystają. W istocie decyzja przyjęta w dziedzinie konkurencji względem wielu przedsiębiorstw, chociaż została sporządzona w formie pojedynczej decyzji, powinna być badana jako pakiet indywidualnych decyzji stwierdzających w odniesieniu do każdego z przedsiębiorstw będących adresatami tej decyzji, jakie naruszenie lub naruszenia popełniło, i nakładających grzywnę. W tym względzie, gdy adresat decyzji postanowi wnieść skargę o stwierdzenie nieważności, sąd Unii powinien rozpatrzyć jedynie fragmenty decyzji dotyczące tego adresata, a fragmenty dotyczące innych adresatów nie wchodzą w zakres przedmiotu sporu, który podlega rozstrzygnięciu przez ów sąd. W pozostałym zakresie decyzja pozostaje w konsekwencji wiążąca względem adresatów, którzy nie wnieśli skargi o stwierdzenie nieważności.

W dziedzinie konkurencji jedynie przedsiębiorstwu, które współpracowało z Komisją na podstawie komunikatu w sprawie zwalniania grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych (komunikatu w sprawie współpracy), może zostać przyznana, zgodnie z tym komunikatem, obniżka grzywny, która zostałaby nałożona w braku owej współpracy. Obniżką tą nie może zostać objęta spółka, która przez część czasu trwania danego naruszenia była częścią podmiotu gospodarczego, jaki stanowi przedsiębiorstwo, ale nie była już jego częścią w chwili, gdy współpracował on z Komisją. Wobec tego w świetle celu, któremu służy komunikat w sprawie współpracy, polegającego na wspieraniu wykrywania zachowań sprzecznych z prawem Unii dotyczącym konkurencji, i w trosce o zapewnienie skutecznego stosowania tego prawa nic nie usprawiedliwia rozszerzania obniżki grzywny przyznanej przedsiębiorstwu ze względu na jego współpracę z Komisją na inne przedsiębiorstwo, które samo nie przyczyniło się do wykrycia danego naruszenia, mimo iż w przeszłości kontrolowało sektor działalności, którego naruszenie to dotyczyło.

Kryterium, które należy uwzględnić celem dokonania oceny, czy przedsiębiorstwu należy przyznać złagodzenie sankcji, stanowi jego rzeczywista współpraca w wykryciu lub wykazaniu naruszenia. To złagodzenie sankcji jest przyznane przedsiębiorstwu, a więc podmiotowi gospodarczemu istniejącemu w chwili przedstawienia Komisji wniosku o złagodzenie sankcji. W tym względzie wyłączenie złagodzenia sankcji ze względu na brak przyczynienia się do wykrycia naruszenia i rzeczywistej współpracy ma w tym kontekście zastosowanie zarówno w przypadku dawnej spółki zależnej w związku z wnioskiem o złagodzenie sankcji złożonym przez jej dawną spółkę dominującą, jak również w przypadku dawnej spółki dominującej w związku z wnioskiem o złagodzenie sankcji złożonym przez jej dawną spółkę zależną. Fakt nie rozszerzenia tego złagodzenia sankcji na spółki, które nie mają do niego prawa nie stanowi naruszenia zasady dobrej administracji i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ani naruszenia zasady równości traktowania i zasady słuszności.

(por. pkt 152–154, 157, 159, 171)