ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych – Dyrektywy 72/166, 84/5 i 90/232 – Określenie systemu odpowiedzialności cywilnej mającego zastosowanie do szkód wynikających z ruchu pojazdów – Przesłanki ograniczenia prawa do odszkodowania z obowiązkowego ubezpieczenia z uwagi na przyczynienie się do powstania szkody przez pasażera będącego ofiarą wypadku – Uprawnienie państw członkowskich – Granice – Konsekwencje bycia „właścicielem pojazdu” dla takiego pasażera – Brak

(dyrektywy Rady 72/166/EWG art. 3 ust. 1, 84/5/EWG art. 2 ust. 1 i 90/232/EWG art. 1)

Summary

Z celu i brzmienia dyrektyw 72/166, 84/5 i 90/232 w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych wynika, że nie mają one na celu harmonizacji systemów odpowiedzialności cywilnej państw członkowskich i że w obecnym stanie prawa wspólnotowego państwa te zachowują swobodę co do określenia systemu odpowiedzialności cywilnej mającego zastosowanie do szkód wynikających z ruchu pojazdów, a w szczególności przesłanek ograniczenia prawa do odszkodowania wypłacanego z obowiązkowego ubezpieczenia posiadaczy pojazdów mechanicznych z uwagi na przyczynienie się do powstania szkody przez pasażera będącego ofiarą wypadku.

Państwa członkowskie powinny wykonywać swoje uprawnienia z poszanowaniem prawa wspólnotowego oraz, w szczególności, art. 3 ust. 1 dyrektywy 72/166, art. 2 ust. 1 dyrektywy 84/5 oraz art. 1 dyrektywy 90/232, których celem jest zagwarantowanie, aby wszystkim pasażerom będącym ofiarami wypadku spowodowanego przez pojazd przysługiwało odszkodowanie za szkody, jakie ponieśli, wypłacane z obowiązkowego ubezpieczenia posiadaczy pojazdów mechanicznych. Przepisy krajowe, które regulują warunki odszkodowania za szkody wynikające z ruchu pojazdów, nie mogą zatem pozbawić skuteczności („effet utile”) wspomnianych przepisów.

Tak byłoby zwłaszcza w przypadku, gdyby – jedynie w oparciu o przyczynienie się pasażera do powstania szkody – uregulowania krajowe sformułowane w sposób ogólny i abstrakcyjny odmawiały pasażerowi prawa do odszkodowania z obowiązkowego ubezpieczenia posiadaczy pojazdów mechanicznych albo ograniczały takie prawo w sposób nieproporcjonalny. Fakt, że dany pasażer jest właścicielem pojazdu, którego kierowca spowodował wypadek, pozostaje w tym względzie bez znaczenia.

(zob. pkt 24, 27–29, 31, 35 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji – Dyrektywa 93/38 – Zakres stosowania – Instytucje zamawiające wykonujące jeden z rodzajów działalności, o których mowa w dyrektywie, i udzielające zamówienia lub organizujące konkurs w celu wykonywania tej działalności

(dyrektywa Rady 93/38, art. 2 ust. 2, art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1)

Summary

Zastosowanie dyrektywy 93/38 koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji zależy od rodzaju działalności wykonywanej przez daną instytucję zamawiającą, jak też od związków między tą działalnością a planowanym przez tę instytucję zamówieniem. Jeśli wykonuje ona działalność, o której mowa w art. 2 ust. 2 tej dyrektywy i planuje w ramach wykonywania takiej działalności, co powinien zweryfikować sąd krajowy, udzielić zamówienia na usługi, roboty budowlane lub dostawy bądź też zorganizować konkurs, przepisy tej dyrektywy znajdują zastosowanie do tego zamówienia lub konkursu. W przeciwnym przypadku zamówienie to lub konkurs będą podlegały zasadom przewidzianym przez dyrektywy dotyczące, w zależności od przypadku, udzielania zamówień na usługi, roboty budowlane lub dostawy.

Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/38 nie ma ona zastosowania w szczególności do zamówień lub konkursów na projekty, które są udzielane lub organizowane w innym celu, niż prowadzenie działalności określonej w art. 2 ust. 2 tej dyrektywy. Ponadto nie powinna mieć ona zastosowania do działalności takiej kategorii podmiotów, które albo działają poza sektorami gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, albo co prawda działają w tych sektorach, jednakże są bezpośrednio poddane siłom konkurencji na rynkach, do których dostęp jest nieograniczony.

(por. pkt 37‑39 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Transport – Transport drogowy – Prawo jazdy – Dyrektywa 91/439 – Przesłanki wydania – Minimalny wiek – Prowadzenie ciężkich motocykli należących do kategorii A – Uprawnienie państw członkowskich do ustalenia wyższego minimalnego wieku – Zakres

(dyrektywa Rady 91/439, art. 6 ust. 1 lit. b) i art. 2)

2. Transport – Transport drogowy – Prawo jazdy – Rozporządzenie nr 3820/85 oraz dyrektywa 91/439 – Przesłanki wydania – Minimalny wiek – Prowadzenie pojazdów należących do kategorii C1 i C1 + E – Uprawnienie państw członkowskich do ustalenia niższego minimalnego wieku – Brak

(rozporządzenie Rady nr 3820/85, art. 5 ust. 1 lit. b); dyrektywa Rady 91/439, art. 6 ust. 1 lit. b) i art. 2)

Summary

1. Stanowiąc, że państwa członkowskie mają możliwość zezwolenia na bezpośredni dostęp do prawa jazdy uprawniającego do prowadzenia ciężkich motocykli należących do kategorii A kandydatów, którzy mają przynajmniej 21 lat, art. 6 ust. 1 lit. b) tiret pierwsze dyrektywy 91/439 w sprawie praw jazdy bynajmniej nie ogranicza w sposób wyraźny przysługującej państwom członkowskim możliwości ustalenia wyższego minimalnego wieku, lecz przeciwnie – wskazuje, że państwa członkowskie mogą wprowadzić granicę wieku wyższą niż 21 lat.

Ponieważ fakt, że ustalenie dla bezpośredniego dostępu do prowadzenia takich motocykli minimalnego wieku wyższego niż granica wieku określona w ostatnim zdaniu ww. artykułu służy wzmocnieniu bezpieczeństwa drogowego, które – jak wynika z preambuły tej dyrektywy – stanowi główny jej cel, tego typu ustalenie nie narusza powołanego przepisu, o ile przestrzegana jest zasada proporcjonalności.

(por. pkt 27, 28)

2. Ani dyrektywa 91/439 w sprawie praw jazdy, ani rozporządzenie nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego nie przewidują możliwości ustanowienia odstępstw od minimalnego wieku 18 lat, wymaganego do wydania prawa jazdy uprawniającego do kierowania pojazdami należącymi do kategorii C1 i C1 + E. Po pierwsze, odstępstwa zawarte w art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/439 nie obejmują pojazdów należących do kategorii C1 i C1 + E. Po drugie fakt, że art. 5 ust. 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia nr 3820/85 nie stoi na przeszkodzie temu, by osoba, która nie ukończyła jeszcze wymaganego wieku minimalnego, mogła w ramach kursu dla kierowców pojazdów przeznaczonych do przewozu rzeczy w transporcie drogowym nabyć doświadczenie w prowadzeniu, nie może być interpretowany w ten sposób, że przepis ten zezwala państwom członkowskim na wydanie takiej osobie prawa jazdy na pojazdy należące do omawianych kategorii. W rezultacie możliwość nabycia takiego doświadczenia w żaden sposób nie przesądza o wydaniu danemu kandydatowi prawa jazdy upoważniającego go do prowadzenia pojazdów należących do tych kategorii bez obecności osoby odpowiedzialnej za jego kształcenie.

(por. pkt 38–41)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Ograniczenia we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu substancji i preparatów niebezpiecznych – Dyrektywa 76/769 – Wyczerpujący charakter przepisów – Brak uprawnienia do wprowadzenia przez państwo członkowskie innych warunków – Wyjątki możliwe w przypadku stosowania szczególnych przepisów wspólnotowych

(dyrektywa Rady 76/769, zmieniona dyrektywą 94/60)

Summary

Dyrektywę 76/769 w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych, zmienioną dyrektywą 94/60 należy interpretować w ten sposób, że nie upoważnia ona państw członkowskich do uzależniania wprowadzenia do obrotu lub stosowania danego produktu biobójczego, którego substancja czynna figuruje w załączniku I do tej dyrektywy, od spełnienia warunków w tej dyrektywie niewymienionych, bez uszczerbku dla stosowania innych odpowiednich przepisów wspólnotowych ustanawiających szczególne warunki w odniesieniu do tego produktu.

(por. pkt 49 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Środowisko naturalne – Ochrona – Kompetencja Wspólnoty – Sankcje karne – Decyzja ramowa 2003/80/WSiSW w sprawie ochrony środowiska poprzez prawo karne – Odpowiednia podstawa prawna – Artykuł 175 WE – Decyzja oparta na tytule VI Traktatu o Unii Europejskiej – Naruszenie art. 47 UE

(art. 135 WE, 175 WE i 280 ust. 4 WE; art. 47 UE; decyzja ramowa Rady 2003/80, art. 1–7)

Summary

Ponieważ decyzja ramowa Rady 2003/80 w sprawie ochrony środowiska poprzez prawo karne opiera się na tytule VI Traktatu o Unii Europejskiej, narusza kompetencje, jakie przysługują Wspólnocie na mocy art. 175 WE oraz jest w całości, z uwagi na swoją niepodzielność, niezgodna z art. 47 UE. W istocie art. 1–7 tej decyzji, które zawierają częściowe zbliżenie przepisów prawa karnego państw członkowskich, w szczególności jeśli chodzi o znamiona poszczególnych przestępstw popełnianych przeciwko środowisku, mogły zostać wydane na podstawie art. 175 WE w zakresie, w jakim ze względu zarówno na ich zamierzony cel, jak i na ich treść, mają one za główny cel ochronę środowiska, która stanowi jeden z podstawowych celów Wspólnoty.

W tym zakresie o ile prawdą jest, że co do zasady przepisy prawa karnego, tak jak zasady procedury karnej nie należą do kompetencji Wspólnoty, o tyle nie może to jednakże powstrzymać ustawodawcy wspólnotowego od wydania przepisów z zakresu prawa karnego państw członkowskich, jakie uzna za konieczne w celu zapewnienia pełnej skuteczności norm w dziedzinie ochrony środowiska, w przypadku gdy stosowanie przez właściwe władze krajowe skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji stanowi działanie niezbędne dla zwalczania ciężkich przestępstw przeciwko środowisku. Tej kompetencji prawodawcy wspólnotowego w ramach realizacji wspólnej polityki w dziedzinie środowiska naturalnego nie podważa okoliczność, że art. 135 WE i 280 ust. 4 WE zastrzegają w dziedzinach, odpowiednio, współpracy celnej i zwalczania nadużyć finansowych naruszających interesy finansowe Wspólnoty stosowanie krajowego prawa karnego i zagadnienia dotyczące krajowej administracji wymiaru sprawiedliwości dla państw członkowskich.

(por. pkt 41, 42, 47, 48, 51–53)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ kapitału – Ograniczenia – Podatek dochodowy od oszczędności i inwestycji – Ustawodawstwo krajowe zastrzegające prawo do obniżek podatku z tytułu ubezpieczeń społecznych na rzecz podatników będących rezydentami, którzy należą do krajowego systemu zabezpieczenia społecznego – Dopuszczalność

(art. 56 WE i 58 WE)

Summary

Artykuły 56 WE i 58 WE należy interpretować w ten sposób, iż nie sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego, na podstawie których podatnik niebędący rezydentem, który osiąga w tym państwie jedynie dochody z oszczędności i inwestycji i który nie należy do systemu zabezpieczenia społecznego tego państwa członkowskiego, nie może rościć sobie prawa do obniżek podatku z tytułu ubezpieczeń społecznych, podczas gdy podatnik będący rezydentem, który należy do tego systemu zabezpieczenia społecznego, korzysta z takich obniżek przy obliczaniu podlegającego opodatkowaniu dochodu, mimo iż osiąga on jedynie dochody o tym samym charakterze i nie opłaca składek na zabezpieczenie społeczne.

O ile bowiem ustawodawstwo takie może spowodować ograniczenia w przepływie kapitału przez to, że mniej korzystne traktowanie na gruncie podatkowym osób niebędących rezydentami może odstraszyć je od dokonywania w tym państwie członkowskim inwestycji przynoszących dochody uznawane za uzyskiwane z oszczędności i inwestycji, o tyle jednak może być ono uzasadnione w świetle art. 58 ust. 1 lit. a) WE różnicą, jaka występuje między obiektywną sytuacją osoby należącej do krajowego systemu zabezpieczenia społecznego a sytuacją osoby nienależącej do tego systemu.

Ponieważ prawo wspólnotowe nie wkracza w kompetencję państw członkowskich do uregulowania ich systemów zabezpieczenia społecznego, do ustawodawstwa zainteresowanego państwa członkowskiego należy, w braku harmonizacji na poziomie wspólnotowym, określenie kręgu osób należących do krajowego systemu zabezpieczeń społecznych, wysokości należnych od tych osób składek oraz związanych z nimi obniżek. Ponadto zgodne z wewnętrzną logiką takiego systemu jest ograniczenie korzyści w postaci obniżek składek jedynie do osób zobowiązanych do ich opłacania, a mianowicie do osób należących do tego systemu.

(por. pkt 39, 49–51 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Refundacje wywozowe – Refundacja zróżnicowana – Produkt powtórnie wywieziony do Wspólnoty po dokonaniu formalności celnych celem dopuszczenia go do spożycia w państwie trzecim – Prawo uzyskania zróżnicowanej refundacji wywozowej – Przesłanka – Istotne przetworzenie lub obróbka produktu – Wyjątek – Przesłanki wystąpienia praktyki stanowiącej nadużycie – Ustalenie spoczywające na sądzie krajowym

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 24; rozporządzenie Komisji nr 3665/87, art. 17 ust. 3, i rozporządzenie nr 1384/95)

Summary

Przewidziana w art. 17 ust. 3 rozporządzenia nr 3665/87 ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 1384/95 w sprawie zmian niezbędnych dla wykonania porozumienia rolnego zawartego w ramach Rundy Urugwajskiej, przesłanka uzyskania refundacji zróżnicowanej, polegająca na dopełnieniu formalności celnych w zakresie dopuszczenia danego produktu do spożycia w państwie trzecim przywozu, jest spełniona, gdy produkt ten, po zapłaceniu w tym państwie należności celnych przywozowych, został tam poddany istotnemu przetworzeniu lub obróbce w rozumieniu art. 24 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, również wówczas, jeżeli po dokonaniu tego przetworzenia lub obróbki produkt został następnie ponownie wywieziony do Wspólnoty za zwrotem należności celnych pobranych w tym państwie i zapłatą należności celnych przywozowych we Wspólnocie.

Jeżeli bowiem późniejszy zwrot pobranych należności celnych przedsiębiorcy innemu niż eksporter pozbawiałby refundacje wywozowe z mocą wsteczną podstawy prawnej, eksporter znajdowałby się w wątpliwej, w świetle zasady pewności prawa, sytuacji niepewności, a jego uprawnienie do refundacji byłoby uzależnione od okoliczności i działań handlowych znajdujących się poza jego kontrolą.

Sytuację taką należy jednakże odróżnić od sytuacji, gdy sam eksporter uczestniczy w praktykach stanowiących nadużycie, w którym to przypadku można jednakże zażądać zwrotu refundacji wywozowych, jeżeli sąd krajowy stwierdzi, że zgodnie z przepisami prawa krajowego wykazano, iż eksporter dopuścił się praktyk stanowiących nadużycie.

(por. pkt 36, 41 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Porozumienia między przedsiębiorstwami – Pojęcie – Udzielenie koncesji na świadczenie publicznych usług przez organ władzy publicznej – Wyłączenie

(art. 81 WE)

2. Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda świadczenia usług – Bezpośrednie udzielenie koncesji na świadczenie publicznych usług w dziedzinie dystrybucji gazu – Niedopuszczalność przy braku odpowiedniej przejrzystości

(art. 43 WE i 49 WE)

Summary

1. Artykuł 81 WE, który zgodnie ze swoim brzmieniem ma zastosowanie do porozumień „między przedsiębiorstwami”, nie dotyczy w zasadzie umów koncesyjnych między gminą działającą w charakterze organu władzy publicznej a koncesjonariuszem, któremu powierzono świadczenie usług publicznych.

(por. pkt 12)

2. Artykuły 43 WE i 49 WE sprzeciwiają się udzielaniu przez gminę w sposób bezpośredni koncesji na świadczenie usług publicznych w dziedzinie dystrybucji gazu spółce z przewagą kapitału publicznego, w której gmina ta posiada udziały w wysokości 0,97% kapitału zakładowego, jeżeli udzielenie tej koncesji nie odbyło się w warunkach przejrzystości pozwalających w szczególności przedsiębiorstwom mającym siedzibę w państwach członkowskich innych niż to, na terytorium którego leży owa gmina, na dostęp do odpowiednich informacji dotyczących koncesji przed jej udzieleniem i ewentualne wyrażenie zainteresowania jej otrzymaniem, co niekoniecznie oznacza obowiązek przeprowadzenia przetargu.

(por. pkt 21, 28 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Dobro inwestycyjne wykorzystywane częściowo w ramach przedsiębiorstwa, a częściowo do celów prywatnych – Wyłączenie przez przepisy krajowe poprzedzające szóstą dyrektywę zaliczenia całego dobra do aktywów przedsiębiorstwa oraz prawa do odliczenia całego podatku naliczonego przy jego nabyciu – Niedopuszczalność

(dyrektywa Rady 67/228, art. 11; dyrektywa Rady 77/388, art. 6 ust. 2 i art. 17 ust. 2 i 6)

Summary

Artykuł 6 ust. 2 oraz art. 17 ust. 2 i 6 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 95/7, powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one ustawodawstwu krajowemu przyjętemu przed wejściem w życie tej dyrektywy, które nie pozwala podatnikowi na zaliczenie do aktywów jego przedsiębiorstwa całego dobra inwestycyjnego wykorzystywanego w części do celów przedsiębiorstwa, a w części do celów innych niż związane z jego działalnością, oraz nie pozwala w takim przypadku na pełne i bezpośrednie odliczenie podatku od wartości dodanej naliczonego przy nabyciu tego dobra.

O ile prawdą jest, że art. 17 ust. 6 szóstej dyrektywy pozwala państwu członkowskiemu zachować krajowy system, który istniał przed wejściem w życie tej dyrektywy, o tyle jednak przepis ten zakłada, że wykluczenia, które państwa te mogą na jego podstawie zachować, są zgodne z prawem w świetle drugiej dyrektywy 67/228, która poprzedza szóstą dyrektywę. W tym zakresie art. 11 drugiej dyrektywy przewidując w ust. 4, że państwa członkowskie mogą wyłączyć z systemu odliczeń „pewne towary i pewne usługi, w szczególności te, które mogą być wykorzystywane wyłącznie lub częściowo do celów prywatnych podatnika lub jego personelu”, nie przyznał państwom członkowskim nieograniczonego uprawnienia dyskrecjonalnego do wyłączenia prawa do odliczenia w zakresie wszystkich towarów i usług lub niemalże ich całości, a w szczególności wszystkich towarów, jeśli tylko były wykorzystywane do celów prywatnych podatnika.

(por. pkt 31–34, 36 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Stowarzyszenie krajów i terytoriów zamorskich – Środki ochronne – Przesłanki wprowadzenia – Uprawnienia dyskrecjonalne instytucji wspólnotowych – Kontrola sądowa – Granice

(decyzja Rady 91/482, art. 109)

2. Stowarzyszenie krajów i terytoriów zamorskich – Środki ochronne przy przywozie z krajów i terytoriów zamorskich produktów z sektora cukru z kumulacją pochodzenia WE/KTZ – Zasada proporcjonalności – Kontrola sądowa – Granice

(decyzja Rady 91/482, art. 109 ust. 2)

3. Stowarzyszenie krajów i terytoriów zamorskich – Środki ochronne przy przywozie z krajów i terytoriów zamorskich – Środki ochronne, które nie dają podstaw do kwestionowania preferencyjnego statusu towarów pochodzących z tych krajów – Wyjątkowy i tymczasowy charakter tych środków

(decyzja Rady 91/482, art. 109 ust. 1)

Summary

1. Instytucje wspólnotowe korzystają z szerokiego zakresu swobodnego uznania przy stosowaniu art. 109 decyzji 91/482 w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich, który upoważnia je do podjęcia lub zezwolenia na podjęcie środków ochronnych, jeśli spełnione zostały określone przesłanki. W tych okolicznościach sąd wspólnotowy musi ograniczyć się do zbadania, czy przy wykonywaniu tych uprawnień nie popełniono oczywistego błędu bądź nie dopuszczono się nadużycia władzy, a ponadto czy instytucje wspólnotowe nie przekroczyły w rażący sposób granic tej swobody. Takie ograniczenie natężenia kontroli wykonywanej przez sąd wspólnotowy jest szczególnie istotne, gdy instytucje wspólnotowe muszą godzić rozbieżne interesy i podejmują w ten sposób decyzje o charakterze politycznym należące do ich kompetencji własnych.

To, iż przepis ten ustanawia wyjątek od reguły, co wynika z samego jego charakteru, w niczym nie umniejsza zakresu swobodnego uznania, którym dysponuje Komisja, gdy w ramach swych kompetencji własnych dotyczących polityk musi podjąć się niełatwego zadania godzenia rozbieżnych interesów.

(por. pkt 53–55, 57)

2. W kwestii sądowej kontroli poszanowania zasady proporcjonalności, określonej w art. 109 ust. 2 decyzji 91/482 w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich, z uwagi na szeroki zakres swobodnego uznania, którym dysponuje w szczególności Komisja w dziedzinie środków ochronnych, o których mowa w art. 109 ust. 1 tej decyzji, za bezprawny można uznać wyłącznie taki środek przyjęty w danej dziedzinie, który jest oczywiście nieodpowiedni w stosunku do celu zamierzonego przez właściwą instytucję.

(por. pkt 84)

3. Artykuł 109 decyzji 91/482 w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) właśnie pozwala Komisji na przyjęcie środków ochronnych w określonych w nim sytuacjach. Fakt, że Komisja przyjęła taki środek w stosunku do niektórych towarów pochodzących z KTZ, nie daje podstaw do kwestionowania preferencyjnego statusu, nadanego na podstawie art. 101 ust. 1 tej decyzji towarom pochodzącym z tych krajów. Środek ochronny jest bowiem z natury wyjątkowy i tymczasowy.

(por. pkt 92)