ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 22a dyrektywy 2001/83/WE, zasady proporcjonalności i prawa do bycia wysłuchanym. Skarżąca podnosi, że zostały naruszone art. 22a dyrektywy 2001/83/WE i zasada proporcjonalności, ponieważ niemiecki organ właściwy w zakresie wydawania pozwoleń nie skorzystał z prawa do nakazania przeprowadzenia badania dotyczącego skuteczności (brak działania w ramach swobodnego uznania). Uwidacznia się to również w ten sposób, że niemiecki organ właściwy w zakresie wydawania pozwoleń w sposób wyraźny odmówił wnoszonego przez skarżącą wysłuchania w formie rozmowy mediacyjnej w tym przedmiocie.
3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE i obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 296 TFUE, polegającego na tym, że Komisja nie oceniła prawidłowo selektywnego charakteru spornego środka. — Artykuł 185 § 2 lit. b) Wetboek van de inkomstenbelastingen 1992 i ustanowiony w nim system zwolnienia z podatku nadwyżek zysku jest dostępny dla wszystkich przedsiębiorstw, które znajdują się w sytuacji porównywalnej pod względem faktycznym i prawnym i które realizują transakcje gospodarcze objęte zakresem spornego środka. Sporny środek nie jest więc ograniczony do określonych przedsiębiorstw, które można wyselekcjonować na podstawie konkretnych cech, wobec czego nie jest on selektywny w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. — Tytułem zarzutu posiłkowego skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie poprzez ustalenie, że zwolnienie z opodatkowania nadmiernych zysków nie jest częścią regulacji referencyjnej. Zwolnienie z opodatkowania nadmiernych zysków na podstawie efektów synergii i korzyści skali przy zastosowaniu zasady ceny rynkowej jest istotną częścią przepisów określających całkowitą wysokość podlegającego opodatkowaniu dochodu, wobec czego nie może być postrzegane jako prowadzące do selektywności odstępstwo od regulacji referencyjnej. — Tytułem dalszego zarzutu posiłkowego skarżąca podnosi, że Komisja nie może wykazać, iż belgijska komisja interpretacji podatkowych błędnie zastosowała zasadę ceny rynkowej przy zastosowaniu art. 185 § 2 lit. b) Wetboek van de inkomstenbelastingen 1992. Argumentacja Komisji jest niespójna; uwzględnione są przy tym wprawdzie ważne aspekty, ale wzajemnie one sobie przeczą albo nie wykazują wymaganej spójności.
3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE obowiązku uzasadnienia na podstawie art. 296 TFUE, gdyż Komisja nie oceniła prawidłowo kwestii selektywnego charakteru kwestionowanego środka. — Artykuł 185 § 2 lit. b) Wetboek van de inkomstenbelastingen 1992 i wynikający z niego system zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków jest dostępny wszystkim przedsiębiorstwom, które znajdują się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej i prowadzą działalność gospodarczą, której dotyczy kwestionowany środek. Kwestionowany środek nie jest tym samym ograniczony do konkretnych przedsiębiorstw, które dałoby się określić na podstawie specyficznych cech, i dlatego nie jest selektywny w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE — Tytułem zarzutu posiłkowego skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie poprzez ustalenie, że zwolnienie z opodatkowania nadmiernych zysków nie jest częścią regulacji referencyjnej. Zwolnienie z opodatkowania nadmiernych zysków na podstawie efektów synergii i korzyści skali przy zastosowaniu zasady ceny rynkowej jest istotną częścią przepisów określających całkowitą wysokość podlegającego opodatkowaniu dochodu, wobec czego nie może być postrzegane jako prowadzące do selektywności odstępstwo od regulacji referencyjnej. — Tytułem dalszego zarzutu posiłkowego skarżąca podnosi, że Komisja nie może wykazać, iż belgijska komisja interpretacji podatkowych błędnie zastosowała zasadę ceny rynkowej przy zastosowaniu art. 185 § 2 lit. b) Wetboek van de inkomstenbelastingen 1992. Argumentacja Komisji jest niespójna; uwzględnione są przy tym wprawdzie ważne aspekty, ale wzajemnie one sobie przeczą albo nie wykazują wymaganej spójności.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 296/28

Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2016 r. – Make up for ever/EUIPO – L’Oréal (MAKE UP FOR EVER)

(Sprawa T-320/16)

(2016/C 296/37)

Język skargi: francuski

Strony

Strona skarżąca: Make up for ever (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Caron)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: L’Oréal SA (Paryż, Francja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MAKE UP FOR EVER” –unijny znak towarowy nr 3 416 443

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2016 r. w sprawie R 985/2015-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie ważności słownego wspólnotowego znaku towarowego „MAKE UP FOR EVER” nr 003416443 w odniesieniu do wszystkich pozostałych towarów i usług wskazanych w zgłoszeniu;

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— w razie potrzeby przekazanie sprawy EUIPO w celu jej dalszego prowadzenia;

— obciążenie spółki L’Oréal kosztami wynikającymi z postępowania przed Wydziałem Unieważnień EUIPO, Izbą Odwoławczą EUIPO oraz niniejszej skargi do Sądu.

Podniesione zarzuty

— Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009;
1.

Zarzut pierwszy oparty na zarzucie bezprawności na podstawie art. 277 TFUE, zmierzający do tego, aby Sąd stwierdził brak zastosowania art. 5 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. L 11 2015, s. 44). W tym zakresie twierdzi się, że wspomniany artykuł rozporządzenia delegowanego: — Narusza art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59, ponieważ ustanawia system obliczenia, który obciąża podmiot o konserwatywnym profilu ryzyka składką ex ante właściwą dla jednostki o bardzo wysokim stopniu ryzyka. — Narusza art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ w nieuzasadniony sposób ogranicza prawo podstawowe do swobody przedsiębiorczości. — Narusza zasadę proporcjonalności, ponieważ nie uwzględnia podwójnego naliczania, które następuje w określonych pasywach skarżącej, co powoduje w ten sposób niekonieczne i nieproporcjonalne oraz oczywiście nieuzasadnione ograniczenie.
—

Naruszenie art. 4 oraz art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 w związku z art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 wskutek błędnej oceny swobody projektowania klamek poprzez stwierdzenie, że swoboda projektanta w zakresie projektowania klamek do drzwi jest prawie nieograniczona, które to stwierdzenie było konsekwencją nieuwzględniania przez Izbę Odwoławczą czynników, które projektant musi wziąć pod uwagę przy projektowaniu klamki do drzwi;
—

Izba Odwoławcza błędnie uznała, że dowody są wystarczające do tego, by ustalić, iż wnoszący sprzeciw jest uprawniony do udziału w korzystaniu z renomy.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 305/39

Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2016 r. – CEE Bankwatch Network/Komisja

(Sprawa T-307/16)

(2016/C 305/54)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: CEE Bankwatch Network (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: C. Kiss, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji z dnia 15 kwietnia 2016 r., numer referencyjny Ref. GestDem nr 2015/5866; oraz

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący tego, że rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 (1) ma zastosowanie do dokumentów Euratom: — pojęcia „traktatu” nie należy rozumieć inaczej w zależności od kontekstu dotyczącego poszczególnych aktów prawnych UE, lecz pojęcie to powinno mieć jednolite znaczenie;

2. Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem: — dostęp do żądanych dokumentów nie zagraża interesowi bezpieczeństwa jądrowego, ponieważ wniosek o udostępnienie informacji nie dotyczył kwestii bezpieczeństwa jądrowego; — strona pozwana naruszyła w sposób poważny ciążący na niej obowiązek wynikający z rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (2) oraz z odnośnego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE w zakresie podania szczegółowych powodów nieujawnienia.

3. Zarzut trzeci dotyczący tego, że powołanie się przez stronę pozwaną na ochronę interesów handlowych jest wadliwe. Strona pozwana nie wskazała ogólnych względów, na których oparła założenie, że ujawnienie żądanych dokumentów mogłoby zaszkodzić interesom handlowym: — informacje, których udostępnienia strona pozwana odmówiła ze względu na to, że godzą one w interesy handlowe, nie spełniają kryterium informacji handlowych, a ich wiek nie jest brany pod uwagę przy podejmowaniu decyzji przez stronę pozwaną w przedmiocie wniosku potwierdzającego; — za ujawnieniem żądanych danych przemawia nadrzędny interes publiczny, ponieważ interes publiczny przemawia za ujawnieniem informacji dotyczących energii jądrowej.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, 25.9.2006, s. 13).

(2) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, 31.5.2001, s. 43).
—

zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwot dodatku zagranicznego, do którego jest uprawniony od dnia 1 września 2007 r., jak również odsetek za zwłokę naliczonych według stawki ustalonej przez Europejski Bank Centralny do głównych operacji refinansujących, powiększonej o dwa punkty, od kwot już wypłaconych skarżącemu tytułem zaległych wynagrodzeń (dodatku zagranicznego) oraz tych wciąż wymagalnych, od daty ich wymagalności, do chwili pełnej zapłaty pomniejszonej o już wypłacone kwoty;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 305/51

Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2016 r. – ArcelorMittal Tubular Products Ostrava i in./Komisja

(Sprawa T-364/16)

(2016/C 305/69)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: ArcelorMittal Tubular Products Ostrava a.s. (Ostrava-Kunčice, Republika Czeska) i 12 innych skarżących (przedstawiciele: G. Berrisch, lawyer, B. Byrne, Solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej wydanej w dniu 6 czerwca 2016 r. lub wcześniej w sprawie usunięcia Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd z listy spółek wymienionych w ramach dodatkowego kodu TARIC A950 i umieszczenia jej w ramach nowego dodatkowego kodu TARIC C129 dla wszystkich kodów TARIC wymienionych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2272 z dnia 7 grudnia 2015 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu, z żelaza lub stali, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (Dz.U. 2015 L 322, s. 21) i tym samym zmniejszającej stawkę cła antydumpingowego mającą zastosowanie do przywozu rur i przewodów bez szwu produkowanych przez Hubei do 0 %,

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, zgodnie z którym zaskarżona decyzja nie ma podstawy prawnej przez co narusza art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2272 i załącznik do niego.

Komisja Europejska oparła zaskarżoną decyzję na wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie ArcelorMittal Tubular Products Ostrava a.s. i in./Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd i Rada Unii Europejskiej/Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd (C-186/14 P i C-193/14 P, EU:C:2016:209), w którym Trybunał utrzymał w mocy wyrok Sądu w sprawie Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd/Rada Unii Europejskiej (T-528/09, EU:T:2014:35), w którym Sąd stwierdził nieważność rozporządzenia Rady (WE) nr 926/2009 z nakładającego cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, w zakresie w jakim nałożono w nim cło antydumpingowe na produkty wytwarzane przez Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd. Według skarżących, Komisja Europejska niesłusznie rozszerzyła stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 926/2009 na rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2272 gdyż to drugie rozporządzenie nie było przedmiotem sporu w poprzednich sprawach przed sądami Unii. W konsekwencji wydanie przez Komisję Europejską zaskarżonej decyzji możliwe byłoby dopiero po uchyleniu rozporządzenia (UE) 2015/2272.
4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa skarżącej do obrony. Skarżąca podnosi że Komisja opiera swą decyzję na i) istnieniu spółki która nie mogła prowadzić wywozu i nie prowadziła go w pierwotnym okresie objętym dochodzeniem i która nie może mieć i nie ma prawnych i kapitałowych powiązań z innymi eksporterami; ii) informacjach do których skarżąca nie miała nigdy dostępu i nigdy nie mogła się ustosunkować, oraz iii) rzekomych zdarzeniach podczas przesłuchania, które nie zostały w żaden sposób utrwalone ani zaprotokołowane.
1.

Zarzut pierwszy, zgodnie z którym decyzja Komisji Europejskiej z dnia 4 kwietnia 2016 r. jest niezgodna z prawem, gdyż stanowi naruszenie wyłącznych praw na rynku produktów leczniczych stosowanych w chorobach sierocych przysługujących Novartis Europharm Ltd. W stosunku do produktu TOBI Podhaler zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 141/2000 (1), ponieważ okres wyłączności rynkowej nie wygasł jeszcze, a przesłanki przyznania odstępstwa w związku z wyłącznością obrotu na rynku zgodnie z art. 8 ust. 3 tegoż rozporządzenia nie są spełnione.
—

ze względu na to to, że Komisja obeszła przewidziane w TFUE postępowanie szczególne, aby zaradzić konkretnym faktycznym; ze względu na to, że zamiast zwykłej procedury ustawodawczej przeprowadziła ona procedurę regulacyjną połączoną z kontrolą, instytucja ta dopuściła się w ramach postępowania w sprawie przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, co wiąże się z brakiem po jej stronie właściwości do wydania tego aktu;
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszeń prawa popełnionych przez Komisję, które stanowią poważne uchybienia normom prawa mającym na celu przyznanie praw jednostkom w oparciu o odpowiedzialność pozaumowną Komisji. Po pierwsze, strona skarżąca uważa, że Komisja nie informowała jej regularnie o zarzutach i dowodach wysuwanych przeciwko niej i nie dała jej możliwości przedstawienia swoich uwag w tym zakresie przed podjęciem decyzji o wykluczeniu, co stanowi naruszenie art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ogólnych zasad dobrej administracji, poszanowania prawa do obrony oraz art. 16 Europejskiego kodeksu dobrej praktyki administracyjnej. Po drugie, przed podjęciem decyzji o wykluczeniu strony skarżącej z Team Europe Komisja nie zbadała w sposób staranny i bezstronny wszystkich dowodów mających znaczenie dla rozpatrywanej sprawy, co narusza zasadę staranności ustanowioną w art. 41 Karty i art. 8, 9 i 11 Kodeksu. Czyniąc tak, Komisja naruszyła także domniemanie niewinności strony skarżącej ustanowione w art. 48 Karty. Po trzecie, strona skarżąca utrzymuje, że Komisja nie uzasadniła w sposób prawidłowy swojej decyzji, ponieważ wskazała niejasne zarzuty, zresztą nieprawidłowe, co narusza art. 41 ust. 2 Karty i art. 18 Kodeksu. Wreszcie, zdaniem skarżącej podjęta przez Komisję decyzja jest oczywiście bezzasadna i nieproporcjonalna w świetle okoliczności rozpatrywanej sprawy.
—

tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej – Dyrekcja Generalna ds. Mobilności i Transportu (Dyrekcja Generalna ds. Energii – SRD.3 – Financial management) nr. ref. ENER/SRD.3/JCM/cID(2016)2952913 z dnia 23 maja 2016 r. potwierdzającej jedynie wcześniejszą decyzję Move.srd.3.dir(2015)2669621 oraz decyzji Komisji Europejskiej Dyrekcja Generalna ds. Mobilności i Transportu (Dyrekcja Generalna ds. Energii – SRD.3 – Financial management) nr. ref. SRD.3/JCM/cl/D(2016)4477388 z dnia 14 czerwca 2016 r. w której przekazuje się notę debetową nr 3241608548 nakazującą zapłatę 494 871,39 EUR do dnia 28 lipca 2016 r. i uchyla w skutek tego decyzję Komisji Europejskiej (Dyrekcja Generalna ds. Energii – SRD.3 – Financial management) nr. ref. Move.srd3.dir(2015)2669621 z dnia 6 lipca 2015 r. w części w której wykluczony zostaje zwrot kosztów poniesionych przez Ternę w związku z projektami nr 2009-E255/09-ENER/09-TEN-E-564583 i nr 2007-E221/07/2007-TREN/07/TEN-E-S07.91403 i nałożony obowiązek zwrotu kwot przyznanych w związku ze wspomnianymi projektami w zakresie wskazanym w tabeli załączonej do zaskarżonej decyzji;
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 37 i 53 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, motywów 5 i 6 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. 2007, L 171, s. 1), załącznika I do tego rozporządzenia, jak też przekroczenia uprawnień i nadużycia władzy, których dopuściła się Komisja Europejska.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 314/24

Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2016 r. – Jindal Saw i Jindal Saw Italia/Komisja

(Sprawa T-300/16)

(2016/C 314/34)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Jindal Saw Ltd (Nowe Delhi, Indie) i Jindal Saw Italia SpA (Triest, Włochy) (przedstawiciele: R. Antonini i E. Monard, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/387 z dnia 17 marca 2016 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz rur i przewodów rurowych z żeliwa ciągliwego (zwanego także żeliwem sferoidalnym) pochodzących z Indii w zakresie, w jakim dotyczy ono strony skarżącej; oraz

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący tego, że poprzez określenie cen eksportowych Komisja naruszyła art. 2 ust. 8, 9, art. 3 ust. 2, 3, 6 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej.

2. Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja – poprzez jej ustalenia odnoszące się do skutków cenowych, szkody oraz związku przyczynowego – naruszyła art. 3 ust. 2, 3, 5, 6, 7, 8, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 4 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 314/25

Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2016 r. – Jindal Saw i Jindal Saw Italia/Komisja

(Sprawa T-301/16)

(2016/C 314/35)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Jindal Saw Ltd (Nowe Delhi, Indie) i Jindal Saw Italia SpA (Triest, Włochy) (przedstawiciele: R. Antonini i E. Monard, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/388 z dnia 17 marca 2016 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rur i przewodów rurowych z żeliwa ciągliwego (zwanego także żeliwem sferoidalnym) pochodzących z Indii, w zakresie w jakim dotyczy ono strony skarżącej; oraz

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący tego, że poprzez określenie cen eksportowych Komisja naruszyła art. 2 ust. 8, 9, art. 3 ust. 2, 3, 6 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej.

2. Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja – poprzez jej ustalenia odnoszące się do skutków cenowych, szkody oraz związku przyczynowego – naruszyła art. 3 ust. 2, 3, 5, 6, 7, 8, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 4 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009.
2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów ustalonych w odniesieniu do standardu jej uzasadnienia i określenia przedmiotu i celu kontroli. — W zaskarżonej decyzji Komisja określiła przedmiot i cel kontroli niedopuszczalnie szeroko. Komisja także niewystarczająco uzasadniła zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komisja nie opisała szczegółowo okoliczności i przypuszczeń, które zamierzała ustalić w drodze kontroli ani nie wymieniła jakichkolwiek wskazówek, by oprzeć na nich swe podejrzenia. Określenie przedmiotu i celu kontroli w zaskarżonej decyzji i jej uzasadnienie nie pozwoliły skarżącej na wystarczająco precyzyjne ustalenie ciążących na niej w związku z tym obowiązków. Zaskarżona decyzja ogranicza zatem prawo do obrony skarżącej.
—

stwierdzenie nieważności „Decision of the Executive Session of the Board of 20 May 2016 on the adjustment of the 2016 ex-ante contributions to the Single Resolution Fund supplementing the Decision of the Executive Session of the Board of 15 April 2016 on the 2016 ex-ante contributions of the Single Resolution Fund (SRB/ES/SRF/2016/13)” oraz pierwszej decyzji, najprawdopodobniej z dnia 15 kwietnia 2016 r., która, co oczywiste, jest nierozerwalnie związana z decyzją z dnia 20 maja 2016 r.;