54

W tych okolicznościach Bundesverwaltungsgericht (federalny sąd administracyjny) w sprawie C‑274/21 postanowił zawiesić postępowanie w przedmiocie wniosku o zastosowanie środków tymczasowych złożonego przez EPIC i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy przewidziane w art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy [89/665] postępowanie w przedmiocie wydania zarządzenia tymczasowego, które w Austrii jest przewidziane również przed Bundesverwaltungsgericht (federalnym sądem administracyjnym) i w którym to postępowaniu możliwe jest uzyskanie tymczasowego zakazu zawierania umów ramowych lub zawierania umów dostawy, stanowi spór dotyczący sprawy cywilnej i handlowej w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012? Czy takie postępowanie w przedmiocie wydania zarządzenia tymczasowego, o którym mowa w poprzednim pytaniu, stanowi przynajmniej sprawę cywilną w rozumieniu art. 81 ust. 1 [TFUE]? Czy postępowanie w przedmiocie wydania zarządzenia tymczasowego na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy [89/665] jest postępowaniem o zastosowanie środków tymczasowych na podstawie art. 35 rozporządzenia [nr 1215/2012]? 2) Czy zasadę równoważności, przy uwzględnieniu innych przepisów prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że przyznaje ona jednostkom prawa podmiotowe wobec państwa członkowskiego i stoi na przeszkodzie stosowaniu austriackich przepisów krajowych, zgodnie z którymi sąd – przed rozstrzygnięciem wniosku o wydanie zarządzenia tymczasowego przewidzianego w art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy [89/665] – musi ustalić rodzaj postępowania o udzielenie zamówienia i (szacunkową) wartość zamówienia oraz liczbę podlegających odrębnemu zaskarżeniu decyzji, które zaskarżono w ramach określonych postępowań, względnie również części danego postępowania o udzielenie zamówienia, aby następnie wydać za pośrednictwem przewodniczącego właściwej izby orzekającej sądu zarządzenie w sprawie uzupełnienia braków poprzez dopłatę do wniesionej opłaty, a w przypadku nieuiszczenia opłaty nałożyć te opłaty procesowe za pośrednictwem izby orzekającej sądu właściwej do rozpatrzenia skargi – przed odrzuceniem (lub najpóźniej w momencie odrzucenia) wniosku o wydanie zarządzenia tymczasowego z powodu nieuiszczenia dodatkowej opłaty, gdyż w przeciwnym wypadku roszczenie o opłaty wygaśnie, podczas gdy w sprawach cywilnych w Austrii jest inaczej, jak np. w przypadku powództw o odszkodowanie lub zaniechanie z tytułu naruszenia konkurencji, gdzie nieuiszczenie opłat nie stanowi przeszkody dla rozstrzygnięcia powiązanego wniosku o wydanie zarządzenia tymczasowego, niezależnie od kwestii należnych w jakimkolwiek zakresie opłat sądowych, nieuiszczenie opłat ryczałtowych nie stanowi także zasadniczo przeszkody dla rozstrzygnięcia wniosku o wydanie zarządzenia tymczasowego złożonego w sprawie cywilnej oddzielnie od pozwu; a także dla porównania nieuiszczenie w Austrii opłat od odwołania od decyzji administracyjnych czy też opłat od skargi lub rewizji do Verfassungsgerichtshof (trybunału konstytucyjnego) lub Verwaltungsgerichtshof (trybunału administracyjnego, Austria), stanowiących środki odwoławcze przeciwko orzeczeniom sądów administracyjnych, nie prowadzi do odrzucenia danego środka odwoławczego z powodu nieuiszczenia opłat i przykładowo nie prowadzi też do tego, że wnioski o zawieszenie w tych postępowaniach ze skargi czy rewizji podlegają koniecznie odrzuceniu? 2.1) Czy zasadę równoważności, przy uwzględnieniu innych przepisów prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie stosowaniu austriackich przepisów krajowych, zgodnie z którymi przed rozstrzygnięciem wniosku w sprawie wydania zarządzenia tymczasowego, tak jak w przypadku przewidzianym w art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy [89/665], przewodniczący izby orzekającej jako jedyny sędzia wydaje zarządzenie w sprawie uzupełnienia opłat z powodu nieuiszczenia wystarczającej kwoty opłaty ryczałtowej i sędzia ten musi odrzucić wniosek o wydanie zarządzenia tymczasowego z powodu braku uiszczenia opłaty, podczas gdy w przypadku powództw cywilnych w Austrii w razie wniosku o wydanie zarządzenia tymczasowego składanego razem z pozwem nie są zgodnie z Gerichtliches Einbringungsgesetz (ustawą o pobieraniu opłat sądowych) należne żadne dodatkowe ryczałtowe opłaty sądowe oprócz opłaty od pozwu w pierwszej instancji i również w przypadku wniosków o zawieszenie wykonania decyzji, które zostały złożone łącznie z odwołaniem od decyzji do Verwaltungsgericht (sądu administracyjnego, Austria) lub łącznie z rewizją od decyzji do Verwaltungsgerichtshof (trybunału administracyjnego), względnie ze skargą na decyzję do Verfassungsgerichtshof (trybunału konstytucyjnego) i które funkcjonalnie mają taki sam lub podobny cel w zakresie ochrony prawnej, jak wniosek o wydanie zarządzenia tymczasowego, nie są należne żadne odrębne opłaty za te akcesoryjne wnioski o zawieszenie wykonania? 3) Czy zawarty w art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy [89/665] wymóg [szybkości] przedsięwzięcia, w możliwie najkrótszym terminie, w drodze postanowienia, środków tymczasowych w celu naprawy domniemanego naruszenia lub zapobieżenia dalszym szkodom wobec podmiotów, których to dotyczy, należy, przy uwzględnieniu innych przepisów prawa Unii, interpretować w ten sposób, że ten wymóg szybkości przyznaje prawo podmiotowe do niezwłocznego rozstrzygnięcia wniosku o wydanie zarządzenia tymczasowego i stoi on na przeszkodzie stosowaniu austriackich przepisów krajowych, zgodnie z którymi sąd, nawet w przypadku nieprzejrzystych postępowań o udzielenie zamówień publicznych […] musi ustalić [przed rozstrzygnięciem wniosku o wydanie zarządzenia tymczasowego, mającym na celu uniemożliwienie dalszych zamówień publicznych przez instytucję zamawiającą], nawet przy braku znaczenia dla rozstrzygnięcia, rodzaj postępowania o udzielenie zamówienia i (szacunkową) wartość zamówienia oraz liczbę podlegających odrębnemu zaskarżeniu decyzji, które zaskarżono lub które mogą zostać zaskarżone w ramach określonych postępowań, względnie również części danego postępowania o udzielenie zamówienia, aby następnie wydać za pośrednictwem przewodniczącego właściwej izby orzekającej sądu zarządzenie w sprawie uzupełnienia braków poprzez dopłatę do wniesionej opłaty, a w przypadku nieuiszczenia opłaty nałożyć na skarżącego opłaty procesowe za pośrednictwem izby orzekającej sądu właściwej do rozpatrzenia skargi – przed odrzuceniem (lub najpóźniej w momencie odrzucenia) wniosku o wydanie zarządzenia tymczasowego z powodu nieuiszczenia dodatkowej opłaty – gdyż w przeciwnym wypadku roszczenie o opłaty wobec skarżącego wygaśnie? 4) Czy prawo do rzetelnego procesu przed sądem zgodnie z art. 47 [karty], przy uwzględnieniu innych przepisów prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że przyznaje ono jednostkom prawa podmiotowe i stoi na przeszkodzie stosowaniu austriackich przepisów krajowych, zgodnie z którymi sąd musi, nawet przy braku znaczenia dla rozstrzygnięcia i nawet w przypadku nieprzejrzystych postępowań o udzielenie zamówień publicznych przed rozstrzygnięciem wniosku w sprawie wydania zarządzenia tymczasowego, mającym na celu uniemożliwienie dalszych zamówień publicznych przez instytucję zamawiającą, ustalić rodzaj postępowania o udzielenie zamówienia i (szacunkową) wartość zamówienia oraz liczbę podlegających odrębnemu zaskarżeniu decyzji, które zaskarżono w ramach określonych postępowań, względnie również części danego postępowania o udzielenie zamówienia, aby następnie wydać za pośrednictwem przewodniczącego właściwej izby orzekającej sądu zarządzenie w sprawie uzupełnienia braków poprzez dopłatę do wniesionej opłaty, a w przypadku nieuiszczenia opłaty nałożyć na skarżącego opłaty procesowe za pośrednictwem izby orzekającej sądu właściwej do rozpatrzenia skargi – przed odrzuceniem (lub najpóźniej w momencie odrzucenia) wniosku o wydanie zarządzenia tymczasowego z powodu nieuiszczenia dodatkowej opłaty – gdyż w przeciwnym wypadku roszczenie o opłaty wygaśnie? 5) Czy zasadę równoważności, przy uwzględnieniu innych przepisów prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że przyznaje ona jednostkom prawa podmiotowe w stosunku do państwa członkowskiego i stoi na przeszkodzie stosowaniu austriackich przepisów krajowych, zgodnie z którymi w przypadku nieuiszczenia ryczałtowych opłat za wniosek o wydanie zarządzenia tymczasowego w rozumieniu dyrektywy [89/665] (jedynie) izba orzekająca sądu administracyjnego jako organ właściwy do rozstrzygnięcia może nałożyć opłaty ryczałtowe (z konsekwentnie wynikającym z tego ograniczeniem ochrony prawnej dla strony zobowiązanej do uiszczenia opłat), podczas gdy w przypadku opłaty od pozwu, opłaty od wniosku o wydanie zarządzenia tymczasowego i opłaty od środka odwoławczego w postępowaniu przed sądem cywilnym są one, w razie braku uiszczenia, nakładane postanowieniem zgodnie z Gerichtliches Einbringungsgesetz (ustawą o pobieraniu opłat sądowych), a opłaty od przewidzianych w prawie administracyjnym środków odwoławczych w postaci skargi do sądu administracyjnego lub do Verfassungsgerichtshof (trybunału konstytucyjnego), względnie w postaci rewizji do Verwaltungsgerichtshof (trybunału administracyjnego), w przypadku ich nieuiszczenia są co do zasady nakładane w drodze decyzji organu właściwego w sprawach opłat, od której to decyzji zawsze można wnieść środek odwoławczy do sądu administracyjnego, a następnie od niego rewizję do Verwaltungsgerichtshof (trybunału administracyjnego) lub skargę do Verfassungsgerichtshof (trybunału konstytucyjnego)? 6) Czy art. 1 ust. 1 dyrektywy [89/665] w świetle innych przepisów prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że zawarcie umowy ramowej z jednym wykonawcą zgodnie z art. 33 ust. 3 dyrektywy [2014/24] stanowi zawarcie umowy zgodnie z art. 2a ust. 2 dyrektywy [89/665]? 6.1) Czy sformułowanie zawarte w art. 33 ust. 3 dyrektywy 2014/24: »zamówie[nia] opart[e] na takiej umowie [ramowej]« należy interpretować w ten sposób, że zamówienie oparte na umowie ramowej występuje wówczas, gdy instytucja zamawiająca udziela pojedynczego zamówienia z wyraźnym odniesieniem do zawartej umowy ramowej? Czy też cytowany fragment »zamówie[nia] opart[e] na takiej umowie [ramowej]« należy interpretować w ten sposób, że nie chodzi już o zamówienie oparte na pierwotnie zawartej umowie ramowej, jeżeli ogólna liczba zamówień umowy ramowej w rozumieniu wyroku Trybunału [z dnia 19 grudnia 2018 r.Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato – Antitrust i Coopservice (C‑216/17, EU:C:2018:1034, pkt 64)] została już wyczerpana? 7) Czy prawo do rzetelnego procesu przed sądem zgodnie z art. 47 [karty], przy uwzględnieniu innych przepisów prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie stosowaniu przepisu, zgodnie z którym instytucja zamawiająca wskazana w sporze dotyczącym zamówień publicznych powinna w postępowaniu o wydanie zarządzenia tymczasowego udzielić wszystkich wymaganych informacji i przedstawić wszystkie wymagane dokumenty – pod rygorem wydania na jej niekorzyść orzeczenia zaocznego – jeżeli członkowie jej organu administrującego lub pracownicy tej instytucji zamawiającej, którzy są zobowiązani do udzielenia tych informacji w imieniu instytucji zamawiającej, są niekiedy […] narażeni na ryzyko, że będą musieli ponieść przez to odpowiedzialność karną na skutek udzielenia informacji lub przedstawienia dokumentów? 8) Czy wymóg zawarty w art. 1 ust. 1 dyrektywy [89/665], by procedury odwoławcze w zakresie udzielania zamówień publicznych były przeprowadzane możliwie skutecznie, zważywszy w szczególności na prawo do skutecznego środka prawnego, o którym mowa w art. 47 [karty], przy uwzględnieniu innych przepisów prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że przepisy te przyznają prawa podmiotowe i stoją na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, zgodnie z którymi na skarżącym ubiegającym się o wydanie zarządzenia tymczasowego spoczywa obowiązek wskazania we wniosku o wydanie zarządzenia tymczasowego konkretnego postępowania o udzielenie zamówienia i konkretnej podlegającej odrębnemu zaskarżeniu decyzji, nawet jeśli skarżący ten w przypadku postępowania o udzielenie zamówienia bez uprzedniej publikacji nie będzie co do zasady wiedział, ile nieprzejrzystych postępowań o udzielenie zamówień przeprowadziła instytucja zamawiająca i ile decyzji o udzieleniu zamówienia zostało już wydanych w ramach nieprzejrzystych postępowań o udzielenie zamówień? 9) Czy wymóg rzetelnego procesu przed sądem, o którym mowa w art. 47 [karty], przy uwzględnieniu innych przepisów prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że przepis ten przyznaje prawa podmiotowe i stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, zgodnie z którymi na skarżącym ubiegającym się o wydanie zarządzenia tymczasowego spoczywa obowiązek wskazania we wniosku o wydanie zarządzenia tymczasowego konkretnego postępowania o udzielenie zamówienia i konkretnej podlegającej odrębnemu zaskarżeniu decyzji, nawet jeśli skarżący ten w przypadku postępowania o udzielenie zamówienia bez uprzedniej publikacji nie może co do zasady wiedzieć, ile nieprzejrzystych postępowań o udzielenie zamówień przeprowadziła instytucja zamawiająca i ile decyzji o udzieleniu zamówienia zostało już wydanych w ramach nieprzejrzystych postępowań o udzielenie zamówień? 10) Czy wymóg rzetelnego procesu przed sądem, o którym mowa w art. 47 [karty], przy uwzględnieniu innych przepisów prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że przepis ten przyznaje prawa podmiotowe i stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, zgodnie z którymi na skarżącym ubiegającym się o wydanie zarządzenia tymczasowego spoczywa obowiązek uiszczenia opłat ryczałtowych w wysokości, której nie może on wcześniej przewidzieć, ponieważ skarżący ten w przypadku dotyczącego go nieprzejrzystego postępowania o udzielenie zamówienia bez uprzedniej publikacji nie może co do zasady wiedzieć, czy instytucja zamawiająca przeprowadziła nieprzejrzyste postępowania o udzielenie zamówień, jaka była szacunkowa wartość zamówienia, a także ile podlegających indywidualnemu zaskarżeniu decyzji o udzieleniu zamówienia zostało już wydanych?”.