Aby udowodnić w sposób wymagany prawem udział przedsiębiorstwa w kartelu antykonkurencyjnym wystarczy, by Komisja wykazała, iż przedsiębiorstwo to uczestniczyło w spotkaniach, w trakcie których zawarte zostały porozumienia o charakterze antykonkurencyjnym i nie sprzeciwiło się temu w jednoznaczny sposób. Jeśli uczestnictwo w tego rodzaju spotkaniach zostanie ustalone, to na tym przedsiębiorstwie spoczywa obowiązek przedstawienia dowodów, które mogą świadczyć, że jego udziałowi w tych spotkaniach w najmniejszym stopniu nie przyświecał cel antykonkurencyjny, poprzez wykazanie, że poinformowało ono swoich konkurentów o tym, iż uczestniczy w tym spotkaniu w innym aniżeli oni celu. Ponadto okoliczność, że przedsiębiorstwo nie wprowadza w życie ustaleń ze spotkania, które miało antykonkurencyjny cel, nie może uwolnić go od odpowiedzialności za udział w kartelu, chyba że zdystansowało się ono publicznie od jego ustaleń. Fakt, że dane przedsiębiorstwo nie uczestniczyło we wszystkich elementach składowych kartelu lub że odgrywało ono nieznaczną rolę w aspektach, w których uczestniczyło ono w naruszeniu, ma znaczenie jedynie przy ocenie zakresu wagi naruszenia, i w danym wypadku, przy ustalaniu kwoty grzywny. W tym względzie, jeżeli odpowiedzialność przedsiębiorstw za zachowania antykonkurencyjne wynika wedle Komisji z ich udziału w spotkaniach mających za przedmiot tego rodzaju zachowania, do sądów Unii należy weryfikacja, czy owe przedsiębiorstwa miały możliwość, zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i przed tymi sądami, obalić wyciągnięte w ten sposób wnioski oraz, w danym przypadku, wykazać okoliczności, które stawiają w innym świetle fakty ustalone przez Komisję i które pozwalają zastąpić innym wyjaśnieniem faktów wyjaśnienie, jakie przyjęła ta instytucja.

Z art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wynika, że kary nie mogą być nieproporcjonalnie surowe w stosunku do czynu zabronionego pod groźbą kary.

W tym względzie przy ustalaniu kwoty grzywien nakładanych za naruszenie reguł konkurencji należy uwzględnić wszystkie elementy mogące wchodzić w skład oceny wagi porozumień i praktyk uznanych za niezgodne z rynkiem wewnętrznym przez art. 101 ust. 1 TFUE i art. 53 ust. 1 porozumienia EOG, takie jak między innymi rola odegrana przez każdą ze stron w naruszeniu i ryzyko, jakie naruszenia tego rodzaju stanowią dla celów Unii. Podobnie okoliczność, że przedsiębiorstwo nie uczestniczyło we wszystkich elementach składających się na kartel lub że w zakresie, w jakim w nich uczestniczyło, odgrywało podrzędną rolę, powinna być brana pod uwagę przy ocenie wagi naruszenia, a w odpowiednich przypadkach przy ustalaniu wysokości grzywny. W szczególności w przypadku jednolitego naruszenia, w rozumieniu naruszenia złożonego, składającego się z szeregu porozumień i uzgodnionych praktyk na różnych rynkach, na których nie są obecni wszyscy sprawcy naruszenia lub na których mogą oni posiadać jedynie częściową wiedzę o planie ogólnym, sankcje powinny być określane w sposób indywidualny w ten sposób, że powinny się odnosić do zachowań i do cech właściwych danym przedsiębiorstwom. W tym kontekście zasada proporcjonalności oznacza, że grzywna powinna zostać ustalona proporcjonalnie do czynników podlegających uwzględnieniu zarówno w ocenie obiektywnej wagi naruszenia jako takiej, jak i w ocenie relatywnej wagi uczestnictwa karanego przedsiębiorstwa w naruszeniu. W związku z tym w zakresie sankcji nakładanych za naruszenie prawa konkurencji w dziedzinie karteli Komisja powinna dopilnować, by określać kary indywidulanie w odniesieniu do naruszenia, biorąc pod uwagę szczególną sytuację każdego sprawcy naruszenia. W tym względzie sprawca naruszenia, w przypadku którego nie stwierdzono odpowiedzialności za określone gałęzie jednolitego naruszenia, nie mógł odgrywać roli przy ich realizacji. W związku z ograniczonym zakresem stwierdzonego względem niego naruszenia złamanie prawa konkurencji jest w sposób konieczny mniej istotne niż w przypadku sprawcy uczestniczącego we wszystkich gałęziach naruszenia.

W konsekwencji zasada proporcjonalności wymaga między innymi, by Komisja uwzględniła przy obliczaniu kwoty grzywny okoliczność, że dane przedsiębiorstwo uczestniczyło za pośrednictwem przedstawiciela jedynie w jednej gałęzi jednolitego naruszenia oraz że w zakresie owej gałęzi nie można stwierdzić, w braku uczestnictwa w kartelu całościowym na szczeblu europejskim, iż zarówno cel, jak i skutki owego uczestnictwa mogły wykraczać poza terytorium jednego państwa członkowskiego. W sytuacji gdy na tego rodzaju przedsiębiorstwo nałożono taką samą grzywnę, jaka zostałaby nałożona, gdyby przypisano mu uczestnictwo we wszystkich gałęziach jednolitego naruszenia, należy stwierdzić nieważność decyzji Komisji, ponieważ nie wzięto pod uwagę szczególnej sytuacji danego przedsiębiorstwa. W tym względzie zwykła okoliczność, iż przedsiębiorstwo to mogło wiedzieć o paneuropejskim wymiarze całościowego kartelu, kiedy to tego rodzaju wiedzy nie udowodniono, nie wystarcza, by uwzględnić, do celów ustalenia grzywny, wartości sprzedaży dokonanych na tych rynkach, mając na uwadze, że w ich przypadku nie wykazano, jakoby przedsiębiorstwo to działało w sposób antykonkurencyjny.

(por. pkt 408, 411–415, 437, 442–447)