ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Artykuł 23 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584, zmienionej decyzją ramową 2009/299, należy interpretować w ten sposób, że określony w tym przepisie wymóg podjęcia czynności przez wykonujący nakaz organ sądowy nie jest spełniony, gdy wykonujące nakaz państwo członkowskie powierza służbie policji zadanie zbadania istnienia siły wyższej i spełnienia przesłanek utrzymania aresztu tymczasowego wobec osoby, której dotyczy europejski nakaz aresztowania, oraz wyznaczenia, w stosownym przypadku, nowego terminu przekazania, i to nawet jeśli osoba ta ma prawo zwrócić się w każdej chwili do wykonującego nakaz organu sądowego o wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie wyżej wymienionych kwestii. Artykuł 23 ust. 5 decyzji ramowej 2002/584, zmienionej decyzją ramową 2009/299, należy interpretować w ten sposób, iż w przypadku gdy określony w art. 23 ust. 3 owej decyzji ramowej wymóg podjęcia czynności przez wykonujący nakaz organ sądowy nie został spełniony, należy uznać, że terminy, o których mowa w ust. 2–4 tego art. 23, upłynęły, co skutkuje tym, że wspomniana osoba powinna zostać zwolniona z aresztu.
11

Artykuł 24 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. 2014, L 227, s. 69), zmienionego rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2018/746 z dnia 18 maja 2018 r. (Dz.U. 2018, L 125, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem wykonawczym nr 809/2014”), zatytułowany „Zasady ogólne”, stanowi: „1. Kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są przeprowadzane w sposób zapewniający skuteczną weryfikację: a) poprawności i kompletności informacji podanych we wniosku o przyznanie pomocy, wniosku o wsparcie, wniosku o płatność lub innej deklaracji; b) zgodności ze wszystkimi kryteriami kwalifikowalności, zobowiązaniami i innymi obowiązkami w odniesieniu do przedmiotowego systemu pomocy lub środka wsparcia, warunków, na których przyznaje się pomoc lub wsparcie lub zwolnie[nia] z obowiązków; c) przestrzegania wymogów i norm odnoszących się do zasady wzajemnej zgodności. 2. Państwa członkowskie zapewniają, by zgodność ze wszystkimi odpowiednimi warunkami ustanowionymi przez prawo unijne lub w odpowiednich przepisach krajowych i dokumentach zawierających przepisy wykonawcze lub w programie rozwoju obszarów wiejskich mogła być sprawdzona zgodnie ze zbiorem weryfikowalnych wskaźników ustanawianych przez państwa członkowskie. 3. Wyniki kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu ocenia się, aby ustalić, czy wszelkie stwierdzone problemy mogą zasadniczo wiązać się z ryzykiem dla innych podobnych operacji, beneficjentów lub innych podmiotów. W ocenie określa się również przyczyny takich sytuacji, wszelkie dalsze kontrole, które mogą być wymagane, a także niezbędne działania naprawcze i zapobiegawcze. 4. Właściwy organ przeprowadza inspekcje fizyczne w terenie, w przypadku gdy fotointerpretacja satelitarnych lub lotniczych ortoobrazów lub innych odpowiednich dowodów, w tym dowodów przedstawionych przez beneficjenta na wniosek właściwego organu, nie dostarcza wyników, które pozwalają na wyciągnięcie ostatecznych wniosków, satysfakcjonujących właściwy organ, w odniesieniu do kwalifikowalności lub, w stosownych przypadkach, właściwej powierzchni obszaru, który jest przedmiotem kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu. 5. Niniejszy rozdział stosuje się do wszystkich kontroli przeprowadzanych na mocy niniejszego rozporządzenia i nie naruszając przepisów szczegółowych przewidzianych w tytułach IV i V. Ustęp 3 nie ma jednak zastosowania do tytułu V”.
12

Organ litewski ze swej strony uważa, że skoro jego kompetencja do czuwania nad przestrzeganiem zasad i kryteriów określonych w rozporządzeniu nr 2073/2005 jest zgodnie z art. 1 tego rozporządzenia bez uszczerbku dla jego prawa do pobierania innych próbek i analiz, jest on uprawniony do sprawdzenia w świeżym mięsie drobiowym obecności nie tylko serotypów salmonelli wymienionych w wierszu 1.28 rozdziału I załącznika I do tego rozporządzenia, lecz również serotypów salmonelli, które nie figurują w nim. Brak w tej partii mięsa serotypów salmonelli wymienionych w tym wierszu 1.28 nie pozwala na automatyczne uznanie jej za bezpieczną dla celów spożycia przez ludzi.
36

Należy dodać w tym względzie, że noty wyjaśniające do CN dotyczące tej podpozycji wskazują, tytułem przykładu, że do tej podpozycji można zaklasyfikować płyty drewniane, pod warunkiem że zostały poddane obróbce w takim stopniu, że nadają się wyłącznie do wykorzystania jako drzwi (na przykład poprzez wycięcie otworów na klamki, zamki lub zawiasy), podczas gdy panele niepoddane obróbce określane jako „półfabrykaty drzwiowe z masywnym rdzeniem” należy zaklasyfikować do pozycji 4412.
8

Co się tyczy Comunidad Autónoma de Castilla y León (wspólnoty autonomicznej Kastylii i Leónu, Hiszpania), mająca zastosowanie regulacja została przewidziana w Decreto 43/2009 por el que se regula la carrera profesional del personal estatutario de los centros e instituciones sanitarias del Servicio de Salud de Castilla y León (dekrecie 43/2009 regulującym ścieżkę kariery zawodowej statutowego personelu ośrodków i zakładów zdrowotnych służby zdrowia Kastylii i Leónu) z dnia2 lipca 2009 r. (BOCYL nr 125 z dnia 3 lipca 2009 r., s. 20084), w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym (zwanym dalej „dekretem 43/2009”), którego art. 6 przewiduje: „1. Ścieżka kariery zawodowej w służbie zdrowia Kastylii i Leónu składa się z czterech grup zaszeregowania. 2. Ustanawia się następujące wymogi, których spełnienie jest niezbędne do uzyskania pierwszej grupy zaszeregowania lub dostępu do każdej wyższej grupy zaszeregowania: a) posiadanie statusu członka stałego personelu statutowego w kategorii zawodowej, w której kandydat ubiega się o dostęp do pierwszej grupy zaszeregowania lub wyższych grup zaszeregowania odpowiedniej ścieżki kariery zawodowej, i wykonywanie obowiązków w służbie zdrowia Kastylii i Leónu; b) złożenie wniosku o przyznanie pierwszej grupy zaszeregowania w ramach kariery zawodowej lub dostępu do każdej wyższej grupy zaszeregowania w terminie i na zasadach określonych w odpowiednich zaproszeniach do składania wniosków; c) wykazanie liczby lat doświadczenia zawodowego, według stanu na dzień każdego zaproszenia do składania wniosków, w charakterze członka personelu statutowego w ośrodkach i zakładach zdrowotnych krajowego systemu opieki zdrowotnej, określonej dla każdego rodzaju ścieżki zawodowej w celu uzyskania pierwszej grupy zaszeregowania, jak również określonej dla uzyskania dostępu do wyższych grup zaszeregowania, zgodnie z następującą skalą: (i) aby uzyskać pierwszą grupę zaszeregowania, konieczne jest wykazanie pięcioletniego doświadczenia zawodowego w charakterze członka personelu statutowego w krajowym systemie opieki zdrowotnej, w tej samej kategorii zawodowej, w której kandydat ubiega się o dostęp do odpowiedniej ścieżki kariery zawodowej”.
9

Paragraf 312j ust. 3 i 4 Bürgerliches Gesetzbuch (kodeksu cywilnego, zwanego dalej „BGB”), stanowi: „3) W przypadku umów [konsumenckich zawieranych przy użyciu środków elektronicznych, dotyczących odpłatnego świadczenia oferowanego przez przedsiębiorcę] przedsiębiorca powinien ukształtować proces składania zamówień w taki sposób, aby w chwili złożenia zamówienia konsument wyraźnie przyjął do wiadomości, że zaciąga on zobowiązanie do zapłaty. Jeżeli zamówienie składa się w drodze aktywowania przycisku, to obowiązek przedsiębiorcy, o którym mowa w zdaniu pierwszym, zostaje spełniony jedynie w przypadku, gdy ów przycisk zawiera wyłącznie łatwy do odczytania napis »zamówienie z obowiązkiem zapłaty« lub jednoznaczne sformułowanie równoważne. 4) Do zawarcia umowy [konsumenckiej zawieranej przy użyciu środków elektronicznych, dotyczącej odpłatnego świadczenia oferowanego przez przedsiębiorcę] dochodzi tylko wtedy, gdy przedsiębiorca spełnił obowiązek ciążący na nim na mocy ust. 3”.
45

Trybunał doszedł na tej podstawie do wniosku, że sądy krajowe powinny zagwarantować, by z naruszenia art. 108 ust. 3 zdanie ostatnie TFUE zostały wyciągnięte wszelkie konsekwencje zgodnie z ich prawem krajowym, w szczególności w odniesieniu do ważności aktów wykonawczych, jak i do zwrotu wsparcia finansowego przyznanego z naruszeniem tego postanowienia, w związku z czym celem powierzonego sądom krajowym zadania jest podjęcie przez nie środków mających usunąć brak zgodności z prawem wprowadzania w życie pomocy, tak aby jej beneficjent nie mógł nią dysponować w czasie, jaki pozostał do wydania decyzji przez Komisję (wyrok z dnia 5 marca 2019 r., Eesti Pagar, C‑349/17, EU:C:2019:172, pkt 89 i przytoczone tam orzecznictwo).
30

Poprzez pytania prejudycjalne, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, po pierwsze, czy art. 1 lit. a) ppkt (ii) decyzji ramowej 2005/214 należy interpretować w ten sposób, że prawomocne orzeczenie nakładające karę o charakterze pieniężnym na osobę fizyczną wydane przez organ wydającego państwa członkowskiego inny niż sąd w związku z popełnieniem przestępstwa lub wykroczenia w świetle prawa tego państwa członkowskiego stanowi „orzeczenie” w rozumieniu tego przepisu, w przypadku gdy uregulowanie tego państwa członkowskiego przewiduje, że odwołanie od tego orzeczenia rozpatruje najpierw prokurator podlegający zwierzchnictwu ministra sprawiedliwości, a następnie zainteresowany może wnieść sprawę do sądu właściwego także w sprawach karnych po wydaniu przez prokuratora decyzji oddalającej to odwołanie. Po drugie, sąd odsyłający dąży do ustalenia, czy przepis ten należy interpretować w ten sposób, że zainteresowany miał „możliwość skierowania sprawy do rozstrzygnięcia przez sąd właściwy także w sprawach karnych” w rozumieniu tego przepisu, w przypadku gdy zgodnie z uregulowaniem wydającego państwa członkowskiego, jeżeli wystawiony mandat opiewa na kwotę 225 EUR lub wyższą, rozpoznanie odwołania przez sąd jest uzależnione od złożenia przez zainteresowanego kaucji stanowiącej równowartość tej kwoty.
4

Sekcja VI rozdziału VI rozporządzenia Dublin III, poświęcona przekazaniom wnioskodawców do odpowiedzialnego państwa członkowskiego, zawiera art. 29 tego rozporządzenia, zatytułowany „Metody i terminy”, który przewiduje: „1. Przekazanie osoby ubiegającej się o azyl lub innej osoby, o której mowa w art. 18 ust. 1 lit. c) lub d), z wnioskującego państwa członkowskiego do odpowiedzialnego państwa członkowskiego jest przeprowadzane zgodnie z prawem krajowym wnioskującego państwa członkowskiego, po konsultacjach między zainteresowanymi państwami członkowskimi, tak szybko, jak to jest praktycznie możliwe, a najpóźniej w ciągu sześciu miesięcy od wyrażenia zgody na złożony przez inne państwo członkowskie wniosek [zgody przez inne państwo członkowskie na wniosek] o przejęcie lub wtórne przejęcie zainteresowanej osoby lub od ostatecznej decyzji w sprawie odwołania się lub ponownego rozpoznania, w przypadku gdy mają one skutek zawieszający, zgodnie [z] art. 27 ust. 3. Jeżeli przekazanie do odpowiedzialnego państwa członkowskiego odbywa się w drodze wyjazdu pod nadzorem lub wyjazdu pod eskortą, państwa członkowskie dbają o to, by było ono przeprowadzane w sposób humanitarny i z pełnym poszanowaniem praw podstawowych i godności ludzkiej. […] 2. W przypadku gdy nie dokonano przekazania w terminie sześciomiesięcznym, odpowiedzialne państwo członkowskie zostaje zwolnione z obowiązku przejęcia lub wtórnego przejęcia zainteresowanej osoby, a odpowiedzialność zostaje przeniesiona na wnioskujące państwo członkowskie. Termin ten może być przedłużony do maksymalnie jednego roku, jeżeli przekazania nie można było przeprowadzić w związku z uwięzieniem zainteresowanej osoby, lub do maksymalnie osiemnastu miesięcy, jeżeli zainteresowana osoba uciekła. […] 4. Komisja w drodze aktów wykonawczych określa jednolite warunki konsultacji i wymiany informacji między państwami członkowskimi, w szczególności w przypadkach przekazań przełożonych lub opóźnionych, przekazań w wyniku automatycznej akceptacji lub w przypadkach przekazywania małoletnich lub osób zależnych oraz w przypadkach przekazań pod nadzorem […]”.
1)

Pojęcie „promieni[a] do 100 [kilometrów (km)] od bazy przedsiębiorstwa” w rozumieniu art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. należy rozumieć jako odnoszące się do linii prostej nieprzekraczającej 100 km, nakreślonej na mapie od tej bazy i łączącej tę bazę z dowolnym punktem w otaczającym to samo miejsce okrągłym obszarze geograficznym.
72

O ile zaś w celu zapewnienia poszanowania praw podstawowych tej osoby – co może skłonić organ sądowy do wydania europejskiego nakazu aresztowania – organ taki powinien mieć możliwość skierowania sprawy do Trybunału w trybie prejudycjalnym, o tyle możliwość taka jest uzależniona od warunku, że odpowiedź na pytanie postawione przez sąd odsyłający jest niezbędna do tego, aby umożliwić mu wydanie nowego europejskiego nakazu aresztowania wobec ściganej osoby zgodnie z decyzją ramową 2002/584 [zob. podobnie wyrok z dnia 28 stycznia 2021 r., Spetsializirana prokuratura (Pouczenie o prawach), C‑649/19, EU:C:2021:75, pkt 38, 39], co nie ma miejsca w przypadku ewentualnej odpowiedzi na drugą część pytania drugiego. W konsekwencji ta część drugiego pytania jest niedopuszczalna.
50

Różnica w traktowaniu wydaje się zatem proporcjonalna do celu realizowanego przez przepisy krajowe będące przedmiotem postępowania głównego, ponieważ, po pierwsze, rejestracja do celów VAT wynika z samego prawa Unii, a mianowicie z art. 214 dyrektywy VAT, a po drugie, prawo zainteresowanych podatników do odliczenia co do zasady nie jest kwestionowane.
Wykładni art. 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych, ze zmianami wynikającymi z rozporządzenia Komisji (UE) 2019/229 z dnia 7 lutego 2019 r., w związku z pkt 1.2 rozdziału 1 załącznika I do tego rozporządzenia należy dokonywać w ten sposób, że w przypadku gdy producent nie jest w stanie wykazać w sposób zadowalający dla właściwego organu, że przez cały okres przechowywania żywności będzie ona spełniała normy określone limitem 100 jednostek tworzących kolonię na gram (g) jeśli chodzi o obecność Listeria monocytogenes, do żywności, która została wprowadzona do obrotu w okresie jej przechowywania, nie ma zastosowania przewidziany w pkt 1.2 tego załącznika limit wymagający braku obecności Listeria monocytogenes w 25 g badanego produktu spożywczego.
49

W związku z tym w zakresie, w jakim uregulowanie krajowe mające zastosowanie w sprawie w postępowaniu głównym, poprzez wykluczenie automatycznej konsolidacji grupy tymczasowego zaszeregowania pozwala uwzględnić, przy określaniu grupy zaszeregowania, która ma być konsolidowana, okres zajmowany na stanowisku tymczasowym, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego, uregulowanie to należy stosować w taki sam sposób do osób, które zajmowały to stanowisko tymczasowe w charakterze pracowników tymczasowych czy urzędników mianowanych ostatecznie.
60

W niniejszej sprawie zarzucana korzyść, którą zdaniem wnoszącej odwołanie Komisja powinna była uznać za pomoc państwa, polega na ustanowieniu systemu degresywnej taryfikacji, który zgodnie z argumentacją przedstawioną przez wnoszącą odwołanie skutkuje tym, że duże ubojnie są objęte w modelu stopniowym opisanym w pkt 4 i 5 niniejszego wyroku przedziałem taryfowym korzystniejszym niż przedział stosowany wobec małych ubojni. W tych okolicznościach, jak zauważył zasadniczo rzecznik generalny w pkt 59 i 60 opinii, w sposób analogiczny do tego, co stwierdził Trybunał w wyroku Montessori, byłoby sztuczne, a ponadto sprzeczne z interesem prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości, aby zobowiązywać wnoszącą odwołanie lub zrzeszone w niej ubojnie do zwrócenia się do organów krajowych wdrażających ten system taryfikacji o umożliwienie skorzystania z korzystnego przedziału taryfowego stosowanego do dużych ubojni, mimo że wiedzą, iż nie mają do tego prawa, wyłącznie w celu zaskarżenia aktu oddalającego ten wniosek do sądu krajowego i spowodowania, by sąd ten zwrócił się do Trybunału z pytaniem o ważność spornej decyzji dotyczącej tego systemu.
39

Ponadto, co się tyczy kwestii, czy do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy nie doszło do oszustwa lub nadużycia, wystarczy przypomnieć, po pierwsze, że jeżeli organ podatkowy stwierdził, iż prawo do odliczenia zostało wykonane w sposób noszący znamiona oszustwa lub nadużycia, jest on uprawniony do żądania, ze skutkiem wstecznym, zwrotu odliczonych kwot (wyrok z dnia 28 lutego 2018 r., Imofloresmira – Investimentos Imobiliários, C‑672/16, EU:C:2018:134, pkt 52). Po drugie, podatnikom przysługuje co do zasady swoboda wyboru struktur organizacyjnych lub trybów transakcyjnych, które uważają za najlepiej przystosowane do potrzeb ich działalności gospodarczej i w celu ograniczenia swoich obciążeń podatkowych, ponieważ zakaz praktyk stanowiących nadużycie zabrania jedynie czysto sztucznych struktur, w oderwaniu od przyczyn ekonomicznych, tworzonych wyłącznie w celu uzyskania korzyści podatkowej, której przyznanie byłoby sprzeczne z celami dyrektywy VAT (zob. podobnie postanowienie z dnia 3 września 2020 r., Vikingo Fővállalkozó, C‑610/19, EU:C:2020:673, pkt 62 i przytoczone tam orzecznictwo).
2)

Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że choć przepis ten zobowiązuje sąd krajowy rozpatrujący wniosek o wydanie nakazu zapłaty do wyciągnięcia wszelkich konsekwencji, które zgodnie z prawem krajowym wynikają ze stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku w umowie między konsumentem a przedsiębiorcą, aby upewnić się, że konsument nie jest nim związany, to nie zobowiązuje on co do zasady tego sądu do dokonania z urzędu potrącenia płatności dokonanej na podstawie wspomnianego warunku z salda należnego na mocy tej umowy, z zastrzeżeniem jednakże zachowania zasad równoważności i skuteczności.
(31)

Z uwagi na swoją skalę transeuropejska sieć transportowa powinna zapewnić podstawę do kompleksowego wdrażania nowych technologii i innowacji na dużą skalę, co, na przykład, może poprawić ogólną efektywność europejskiego sektora transportu i zmniejszyć jego ślad węglowy. Przyczyni się to do osiągnięcia celów określonych w strategii »Europa 2020« i celu białej księgi [Komisji Europejskiej z dnia 1 lipca 2011 r., zatytułowanej »Plan utworzenia jednolitego europejskiego obszaru transportu – dążenie do osiągnięcia konkurencyjnego i zasobooszczędnego systemu transportu« (COM(2011) 144 final/2)], czyli do obniżenia emisji gazów cieplarnianych o 60% do roku 2050 (w odniesieniu do poziomów z roku 1990), a jednocześnie do zwiększenia bezpieczeństwa paliwowego Unii. […]”.
1)

Artykuł 160 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012, oraz art. 102 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2015/1929 z dnia 28 października 2015 r., należy interpretować w ten sposób, że nie mają one zastosowania do postępowań o udzielenie zamówienia publicznego organizowanych przez instytucje zamawiające państw członkowskich, nawet gdy zamówienia te są finansowane ze środków pochodzących z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych.
60

W przypadku gdy wyroby te opuszczają skład podatkowy, podatek akcyzowy staje się ostatecznie wymagalny. Zatem w przypadku gdy podmiot gospodarczy, który nabył znaki podatkowe, nie jest w stanie przedstawić dowodu na to, że znaki te nie będą wykorzystywane do sprzedaży wyrobów objętych podatkiem akcyzowym w państwie członkowskim, które je wydało, państwo to ma uzasadniony interes w odmowie zwrotu zapłaconej kwoty (zob. podobnie wyrok z dnia 13 grudnia 2007 r., BATIG, C‑374/06, EU:C:2007:788, pkt 35).
73

Na pytanie czwarte trzeba zatem odpowiedzieć, że pojęcie towarów wywożonych „w tym samym lub w zbliżonym czasie” co towary, dla których ustalana jest wartość celna, o którym mowa w art. 30 ust. 2 lit. a) i b) kodeksu celnego, należy interpretować w ten sposób, że przy określaniu wartości celnej zgodnie z tym przepisem organ celny może ograniczyć się do wykorzystania danych dotyczących wartości transakcyjnych odnoszących się do okresu 90 dni, z czego 45 przed odprawą i 45 dni po odprawie celnej towarów, dla których ustalana jest wartość celna, o ile transakcje wywozu do Unii towarów identycznych lub podobnych do towarów, dla których ustalana jest wartość celna, dokonane w trakcie tego okresu pozwalają na ustalenie wartości celnej tych ostatnich towarów zgodnie z tym przepisem.
12

Artykuł 5 tej dyrektywy, zatytułowany „Prawa wynikające ze znaku towarowego”, stanowi: „1. Zarejestrowany znak towarowy przyznaje właścicielowi wyłączne prawa do tego znaku. Właściciel jest uprawniony do zakazania wszelkim osobom trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym: a) oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym dla towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak towarowy jest zarejestrowany; b) oznaczenia, w którego przypadku z powodu jego identyczności lub podobieństwa do znaku towarowego oraz identyczności lub podobieństwa towarów lub usług, których dotyczy znak towarowy i to oznaczenie, istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej [odbiorców]; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje prawdopodobieństwo skojarzenia oznaczenia ze znakiem towarowym. 2. Każde państwo członkowskie może również postanowić, że właściciel jest uprawniony do zakazania wszelkim osobom trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym: oznaczenia identycznego lub podobnego do znaku towarowego w odniesieniu do towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których zarejestrowano znak towarowy, w przypadku gdy cieszy się on renomą we Wspólnocie [w państwie członkowskim] i w przypadku gdy używanie tego oznaczenia bez uzasadnionego powodu stanowi nieuprawnione wykorzystanie jego odróżniającego charakteru lub renomy lub jest dla nich szkodliwe [uzasadnionej przyczyny powoduje czerpanie nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub renomy znaku towarowego bądź też działa na ich szkodę]. 3. Jeżeli spełnione są warunki określone w ust. 1 i 2, mogą być zabronione, między innymi, następujące działania: a) umieszczanie oznaczenia na towarach lub ich opakowaniach; b) oferowanie towarów, wprowadzanie ich do obrotu lub ich magazynowanie w tym celu pod takim oznaczeniem lub oferowanie i świadczenie usług pod tym oznaczeniem; c) przywóz lub wywóz towarów pod takim oznaczeniem; d) używanie oznaczenia w dokumentach handlowych i w reklamie. […] 5. Ustępy 1–4 nie mają wpływu na przepisy obowiązujące w państwach członkowskich dotyczące ochrony przed używaniem oznaczenia w celach innych niż odróżnienie towarów lub usług, jeżeli używanie tego oznaczenia bez właściwego powodu przyniosłoby nieuzasadnioną korzyść lub byłoby szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy znaku towarowego [uzasadnionej przyczyny powoduje czerpanie nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub renomy znaku towarowego bądź też działa na ich szkodę]”.