ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Ani dyrektywa 89/48 w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 2001/19, ani dyrektywa 98/5 mająca na celu ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w państwie członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych nie stoją na przeszkodzie uregulowaniom krajowym ustanawiającym, do celów wykonywania zawodu prawnika przy użyciu tytułu adwokata przyjmującego państwa członkowskiego, obowiązku członkostwa w organizacji takiej jak izba adwokacka.

Dyrektywa 89/48 w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 2001/19 i dyrektywa 98/5 mająca na celu ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w państwie członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych, uzupełniają się wzajemnie, ustanawiając dla prawników z państw członkowskich dwie drogi dostępu do zawodu adwokata w przyjmującym państwie członkowskim przy użyciu tytułu zawodowego tego państwa.

W istocie choć w ramach dostępu do wykonywania zawodu adwokata przy użyciu tytułu przyjmującego państwa członkowskiego prawnik posiadający kwalifikacje zdobyte w innym państwie członkowskim jest zwolniony ze spełnienia warunków określonych w art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/48, to należy stwierdzić, że dyrektywa 98/5 nie pozbawia tegoż adwokata, zwłaszcza gdy nie może on jeszcze wykazać co najmniej trzyletniej efektywnej i regularnej praktyki w przyjmującym państwie członkowskim, możliwości ubiegania się o dostęp do zawodu adwokata przy użyciu tytułu przyjmującego państwa członkowskiego z powołaniem się na dyrektywę 89/48.

(por. pkt 32, 35; pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Uregulowania krajowe dotyczące zwrotu kosztów leczenia poniesionych w innym państwie członkowskim

(art. 49 WE)

2. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dowód na istnienie uchybienia – Ciężar dowodu spoczywający na Komisji – Przedstawienie dowodów wskazujących na uchybienie

(art. 10 WE, 226 WE)

Summary

1. Państwo członkowskie uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 49 WE nie przewidując w ramach swoich przepisów dotyczących zabezpieczenia społecznego możliwości pokrycia kosztów analiz i badań laboratoryjnych wykonanych w innym państwie członkowskim, w formie zwrotu kosztów poniesionych na te analizy i badania, lecz przewidując jedynie bezpośrednie pokrycie kosztów przez kasy chorych.

W zakresie, w jakim stosowanie takich przepisów praktycznie wyłącza możliwość pokrycia kosztów analiz i badań laboratoryjnych wykonywanych przez niemal wszystkie, a wręcz wszystkie podmioty świadczące usługi medyczne mające siedzibę w innych państwach członkowskich, zniechęca ono osoby objęte zabezpieczeniem społecznym danego państwa członkowskiego do zwrócenia się do takich świadczeniodawców, a nawet uniemożliwia to i stanowi, zarówno dla nich, jak i dla świadczeniodawców, przeszkodę w swobodnym świadczeniu usług.

(por. pkt 41, 48; pkt 1 sentencji)

2. W ramach postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na podstawie art. 226 WE obowiązek wykazania domniemanego uchybienia spoczywa na Komisji, która powinna przedstawić Trybunałowi Sprawiedliwości dowody niezbędne do ustalenia istnienia wspomnianego uchybienia.

Sama okoliczność, że Komisja nie dysponuje uprawnieniami śledczymi w zakresie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego oraz że w celu badania sprawy polega na odpowiedziach i współpracy państw członkowskich nie może jej pozwolić na uchylenie się od powyżej wspomnianego obowiązku, jeżeli nie zarzuca ona państwu członkowskiemu uchybienie swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 10 WE.

(por. pkt 49, 57, 58, 60)
Keywords

Summary



Keywords

Polityka społeczna – Zbliżanie ustawodawstw – Przejęcia przedsiębiorstw – Ochrona praw pracowniczych – Dyrektywa 2001/23 – Zakres stosowania

(dyrektywa Rady 2001/23, art. 1 ust. 1 lit. a), b))

Summary

Artykuł 1 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 2001/23 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów należy interpretować w ten sposób, że dyrektywa ta nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy gmina, która do tej pory zlecała sprzątanie należących do niej pomieszczeń przedsiębiorstwu prywatnemu, postanawia rozwiązać umowę z tym przedsiębiorstwem i samodzielnie zapewniać ich sprzątanie, zatrudniając w tym celu nowych pracowników.

Działalność polegająca na sprzątaniu można wprawdzie uznać za działalność opartą głównie na sile roboczej, w związku z czym zespół pracowników zatrudnionych wspólnie przez dłuższy czas przy sprzątaniu może, w braku innych czynników produkcji, odpowiadać jednostce gospodarczej, jednak tożsamość takiej jednostki gospodarczej musi jeszcze zostać utrzymana po dokonaniu omawianej transakcji. Tymczasem sama okoliczność, iż przedsiębiorstwo prywatne i gmina wykonują podobną, a wręcz tę samą działalność, nie pozwala uznać, iż zachowana została tożsamość jednostki gospodarczej. Jednostki takiej nie można bowiem sprowadzić tylko do działalności, jaką ona prowadzi. Jej tożsamość wynika z wielości nierozłącznych elementów, jak wchodzący w jej skład personel, kierownictwo, organizacja pracy, metody działania czy ewentualnie jej środki trwałe. W szczególności tożsamość takiej jednostki gospodarczej nie zostaje zachowana, jeśli nie doszło do przejęcia zasadniczej części pracowników przez przejmującego.

(por. pkt 39, 41, 43; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie – Uchybienie obowiązkowi wykonania wyroku – Kary pieniężne – Cel – Wybór właściwej sankcji

(art. 228 ust. 2 WE)

2. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie – Uchybienie obowiązkowi wykonania wyroku – Kary pieniężne – Nałożenie ryczałtu

(art. 228 ust. 2 WE)

3. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie – Termin na wykonanie – Data odniesienia dla oceny istnienia uchybienia

(art. 228 WE)

Summary

1. W ramach postępowania przewidzianego w art. 228 ust. 2 WE, zadaniem Trybunału jest, w każdej zawisłej przed nim sprawie i na podstawie okoliczności danego przypadku, jak i stopnia perswazji i odstraszania, który uzna za wymagany, określenie kar pieniężnych właściwych w celu zapewnienia wykonania wyroku stwierdzającego uchybienie w najszybszym możliwym czasie i zapobieżenia powtarzaniu się analogicznych naruszeń prawa wspólnotowego. O ile nałożenie okresowej kary pieniężnej wydaje się szczególnie właściwe, by skłonić państwo członkowskie do usunięcia w jak najkrótszym czasie uchybienia, które w braku tego rodzaju środka miałoby tendencję do utrwalania się, o tyle nałożenie ryczałtu opiera się przede wszystkim na ocenie skutków niewykonania zobowiązań danego państwa członkowskiego dla interesów prywatnych i interesu publicznego, w szczególności gdy uchybienie trwało przez długi czas od chwili wydania stwierdzającego je wyroku.

(por. pkt 28, 29)

2. W ramach postępowania przewidzianego w art. 228 ust. 2 WE, ewentualne nałożenie ryczałtu winno w każdym przypadku pozostać funkcją całokształtu istotnych elementów związanych z naturą stwierdzonego uchybienia, jak i postawą państwa członkowskiego, którego dotyczy postępowanie wszczęte na podstawie art. 228 WE. W każdym wypadku jeśli Trybunał podejmie decyzję o nałożeniu ryczałtu, to do niego należy w ramach wykonywania przysługującego mu swobodnego uznania określenie go w taki sposób, aby po pierwsze, był on stosowny do okoliczności i po drugie, proporcjonalny do stwierdzonego uchybienia, jak również do możliwości finansowych danego państwa członkowskiego. W konsekwencji w celu orzeczenia w przedmiocie żądania nałożenia ryczałtu Trybunał winien uwzględnić całokształt okoliczności zarzucanego uchybienia, a w szczególności postawę danego państwa członkowskiego, czas trwania naruszenia oraz jego wagę.

(por. pkt 30-32)

3. Jakkolwiek art. 228 WE nie precyzuje terminu, w jakim ma nastąpić wykonanie wyroku, to realizacja wykonania powinna rozpocząć się natychmiast i powinna zostać zakończona w możliwie najszybszym terminie.

(por. pkt 34)
Keywords

Summary



Keywords

1. Pytania prejudycjalne – Dopuszczalność – Konieczność dostarczenia Trybunałowi wystarczających wyjaśnień w zakresie stanu faktycznego i prawnego – Zakres i ograniczenia

(art. 267 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 23)

2. Swobodny przepływ kapitału – Ograniczenia – Przepisy podatkowe – Podatek dochodowy – Dochody z tytułu nieruchomości

(art. 63 TFUE)

Summary

1. Ze względu na rozdział kompetencji pomiędzy sądami krajowymi a Trybunałem, na którym to rozdziale opiera się postępowanie przewidziane w art. 267 TFUE, nie można wymagać od sądu krajowego, aby przed wystąpieniem do Trybunału dokonał wszystkich ustaleń faktycznych i oceny prawnej, które na nim ciążą w ramach jego zadań sądowych. Aby umożliwić państwom członkowskim przedstawienie uwag zgodnie z art. 23 statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz skuteczne uczestnictwo w postępowaniu przed tym Trybunałem, wystarczy, że zarówno przedmiot sporu przed sądem krajowym, jaki i główne kwestie porządku prawnego Unii wynikać będą z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.

(por. pkt 19)

2. Artykuł 63 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, iż sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, które zezwalając podatnikowi będącemu rezydentem na odliczenie rent płaconych jednemu z rodziców, który przekazał mu nieruchomości położone na terytorium tego państwa, od dochodów z tytułu najmu przysporzonych przez te nieruchomości, nie przyznaje takiego odliczenia podatnikowi niebędącemu rezydentem, o ile zobowiązanie do płatności tych rent wynika z przekazania rzeczonych nieruchomości.

W istocie w zakresie, w jakim zobowiązanie podatnika niebędącego rezydentem do zapłaty renty jednemu z rodziców wynika z przeniesienia na niego nieruchomości położonych w danym państwie członkowskim, co należy do oceny sądu krajowego, renta ta stanowi koszt bezpośrednio związany z korzystaniem z tych nieruchomości, w taki sposób, że ów podatnik znajduje się w tym zakresie w sytuacji porównywalnej do sytuacji podatnika będącego rezydentem.

W tych okolicznościach uregulowanie krajowe, które w dziedzinie podatku dochodowego odmawia nierezydentom odliczenia takiego wydatku, przy czym przyznaje je rezydentom, jest w braku zgodnego z prawem uzasadnienia sprzeczne z art. 63 TFUE.

(por. pkt 46, 47, 49; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Środowisko naturalne – Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne – Dyrektywa 85/337 – Obowiązek poddania przez państwa członkowskie ocenie przedsięwzięć, które mogą mieć istotny wpływ na środowisko – Pojęcie przedsięwzięcia lub budowy

(dyrektywa Rady 85/337, zmieniona dyrektywą 97/11, art. 1 ust. 2 tiret pierwsze, załącznik I, pkt 7, załącznik II, pkt 13 tiret pierwsze)

Summary

Artykuł 1 ust. 2 tiret drugie i pkt 7 załącznika I do dyrektywy 85/337 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą 97/11, należy interpretować w ten sposób, że odnowienie istniejącego pozwolenia na eksploatację portu lotniczego przy braku robót lub interwencji zmieniających stan fizyczny miejsca nie może być zakwalifikowane jako „przedsięwzięcie” lub „budowa” w rozumieniu tych przepisów.

Sąd krajowy powinien jednak ustalić na podstawie mającego zastosowanie uregulowania krajowego i ewentualnie z uwzględnieniem łącznego rezultatu szeregu robót lub interwencji zrealizowanych od czasu wejścia w życie dyrektywy 85/337, czy pozwolenie to nie stanowi części wieloetapowej procedury zatwierdzającej, której celem ostatecznym jest przeprowadzenie działań stanowiących przedsięwzięcie w rozumieniu pkt 13 tiret pierwsze załącznika II w związku z pkt 7 załącznika I do tej dyrektywy. W przypadku nieprzeprowadzenia oceny oddziaływania takich robót lub interwencji na środowisko na wcześniejszym etapie procedury zatwierdzającej sąd krajowy powinien zapewnić skuteczność dyrektywy, czuwając nad tym, by taka ocena została przeprowadzona przynajmniej na etapie wydania pozwolenia na eksploatację.

(por. pkt 24, 30, 32, 34, 36, 38; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych – Dyrektywy 72/166, 84/5, 90/232 – Określenie systemu odpowiedzialności cywilnej mającego zastosowanie do szkód wynikających z ruchu pojazdów

(dyrektywy Rady: 72/166, art. 3 ust. 1; 84/5, art. 2 ust. 1; 90/232, art. 1)

Summary

Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 72/166 w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności, art. 2 ust. 1 drugiej dyrektywy 84/5 w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych oraz art. 1 trzeciej dyrektywy 90/232 w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które – gdy ze zderzenia pojazdów wynika szkoda, a wina nie może zostać przypisana żadnemu z kierujących – rozkłada odpowiedzialność za te szkody proporcjonalnie do stopnia przyczynienia się każdego z pojazdów do ich zaistnienia, a w razie wątpliwości w tej kwestii określa, że przyczyniły się one do ich zaistnienia w jednakowym stopniu.

W istocie ponieważ nie skutkuje on automatycznym wykluczeniem, lub ograniczeniem w nieproporcjonalny sposób, prawa kierujących pojazdami mechanicznymi, którzy doznali uszkodzeń ciała w wyniku zderzenia z drugim pojazdem mechanicznym do odszkodowania z obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody spowodowane ruchem pojazdów lecz ogranicza się do tego, że określa, iż odpowiedzialność cywilna jest rozłożona proporcjonalnie do stopnia przyczynienia się każdego z pojazdów do zaistniałej szkody, co w konsekwencji wpływa na wysokość odszkodowania, omawiany przepis krajowy nie narusza gwarancji udzielanej przez prawo Unii, w myśl której system odpowiedzialności cywilnej, mający zastosowanie zgodnie z prawem krajowym, jest objęty ubezpieczeniem zgodnym z przepisami trzech wymienionych dyrektyw.

(por. pkt 43, 44, 46; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Polityka społeczna – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Dyrektywa 1999/70 – Środki mające na celu zapobieganie nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony – Uregulowanie krajowe zawierające skuteczne środki mające na celu unikanie i sankcjonowanie takiego nadużywania – Pojęcie „ścisły obiektywny związek z wcześniejszą umową o pracę na czas nieokreślony, zawartą z tym samym pracodawcą” – Spoczywający na sądzie krajowym obowiązek wykładni prawa krajowego zgodnie z prawem Unii

(dyrektywa Rady 1999/70, załącznik, klauzula 5 pkt 1)

Summary

Klauzulę 5 pkt 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, znajdującego się w załączniku do dyrektywy 1999/70, dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „ścisły obiektywny związek z wcześniejszą umową o pracę na czas nieokreślony, zawartą z tym samym pracodawcą”, przewidziane w uregulowaniu krajowym, należy stosować do sytuacji, w których umowy o pracę na czas określony nie poprzedzała bezpośrednio umowa na czas nieokreślony zawarta z tym samym pracodawcą i w których obydwie umowy oddziela wieloletnia przerwa, gdy podczas całego tego okresu pierwotny stosunek zatrudnienia jest kontynuowany w odniesieniu do tej samej działalności, z tym samym pracodawcą, w formie nieprzerwanego następowania po sobie umów zawartych na czas określony. Na sądzie krajowym spoczywa obowiązek dokonania wykładni odnośnych przepisów prawa krajowego, tak dalece, jak jest to możliwe, zgodnej z tą klauzulą 5 pkt 1.

(por. pkt 57; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Uregulowania Unii – Podmiotowy zakres stosowania – Pracownik w rozumieniu rozporządzenia nr 1408/71 – Pojęcie – Osoba korzystająca z sześciomiesięcznego przedłużenia urlopu bezpłatnego po urodzeniu dziecka – Zaliczenie – Warunki

(rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 1 lit. a))

Summary

Przymiot „pracownika najemnego” w rozumieniu art. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71, w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem nr 118/97, zmienionym rozporządzeniem nr 1606/98, należy przyznać podczas sześciomiesięcznego przedłużenia urlopu bezpłatnego, z którego skorzystała po urodzeniu dziecka osobie, która objęta jest system ubezpieczenia społecznego niezależnie od wcześniejszej albo obecnej działalności zawodowej w charakterze pracownika najemnego, która rozmyślnie przedłużyła swój urlop bezpłatny za zgodą swego pracodawcy wyłącznie po to, by móc w dalszym ciągu pobierać zasiłek z tytułu opieki nad dzieckiem i której okres przynależności do systemu ubezpieczenia emerytalnego w jednym państwie członkowskim mógłby zostać zaliczony w innym państwie członkowskim w chwili faktycznego skorzystania z prawa do emerytury, pod warunkiem, że w okresie tym osoba ta była ubezpieczona, choćby tylko od jednego rodzaju ryzyka, w ramach ubezpieczenia obowiązkowego lub fakultatywnego w powszechnym lub szczególnym systemie zabezpieczenia społecznego, o którym mowa w art. 1 lit. a) omawianego rozporządzenia.

(por. pkt 27, 30, 33; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Postanowienia traktatu – Artykuł 48 TFUE – Bezpośrednia skuteczność – Brak

(art. 48 TFUE)

2. Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Równość traktowania – Dodatkowe świadczenia emerytalne lub rentowe – Warunki nabycia regulowane w układzie zbiorowym

(art. 45 TFUE)

Summary

1. Artykuł 48 TFUE nie ma bezpośredniej skuteczności, na którą osoba prywatna mogłaby powołać się względem jej pracodawcy należącego do sektora prywatnego w ramach sporu zawisłego przed sądami krajowymi.

(por. pkt 16; pkt 1 sentencji)

2. Artykuł 45 TFUE stoi na przeszkodzie temu, aby w ramach obowiązkowego stosowania układu zbiorowego pracy:

- dla celów ustalenia okresu prowadzącego do nabycia ostatecznych uprawnień do dodatkowych świadczeń emerytalnych w danym państwie członkowskim nie uwzględniało się okresów zatrudnienia ukończonych u tego samego pracodawcy w zakładach położonych w innych państwach członkowskich, i to na podstawie tej samej ogólnej umowy o pracę;

- pracownika przeniesionego za jego zgodą z zakładu pracodawcy położonego w jednym państwie członkowskim do innego zakładu tego samego pracodawcy, położonego w innym państwie członkowskim, należało uznać za opuszczającego tego pracodawcę z własnej woli.

(por. pkt 36; pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Obywatelstwo Unii Europejskiej – Przepisy traktatu FUE – Podmiotowy zakres stosowania – Małoletni obywatel państwa członkowskiego, który nigdy wcześniej nie korzystał z prawa do swobodnego przemieszczania się – Włączenie

(art. 20 TFUE)

Summary

Wykładni art. 20 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, by państwo członkowskie, po pierwsze, odmówiło obywatelowi państwa trzeciego sprawującemu opiekę nad swoimi małymi dziećmi, będącymi obywatelami Unii, prawa pobytu w państwie członkowskim zamieszkania tych dzieci, którego są one też obywatelami, a po drugie, odmówiło temu obywatelowi państwa trzeciego zezwolenia na pracę, ponieważ takie decyzje faktycznie pozbawiałyby te dzieci możności korzystania z istoty praw związanych ze statusem obywatela Unii.

W istocie status obywatela Unii ma stanowić podstawowy status obywateli państw członkowskich. Tymczasem odmowa prawa pobytu powodowałaby w rezultacie konieczność opuszczenia przez te dzieci, będące obywatelami Unii, terytorium Unii w celu towarzyszenia rodzicom. Podobnie jeśli takiej osobie nie byłoby przyznane zezwolenie na pracę, osoba ta ponosiłaby ryzyko, że nie będzie ona dysponować koniecznymi środkami dla pokrycia swoich potrzeb oraz potrzeb swojej rodziny, czego konsekwencją również byłaby konieczność opuszczenia przez jej dzieci, będące obywatelami Unii, terytorium Unii. W takich okolicznościach omawiani obywatele Unii byliby faktycznie w sytuacji niemożności wykonywania istoty praw przyznanych im w związku ze statusem obywatela Unii.

(por. pkt 41, 44, 45; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Dyrektywa 2001/83 – Reklama – Zakres

(dyrektywa 2001/83 Parlamentu Europejskiego i Rady, zmieniona dyrektywą 2004/27, art. 87 ust. 2)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Dyrektywa 2001/83 – Reklama

(dyrektywa 2001/83 Parlamentu Europejskiego i Rady, zmieniona dyrektywą 2004/27, art. 87 ust. 2)

Summary

1. Artykuł 87 ust. 2 dyrektywy 2001/83 w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą 2004/27, powinien być interpretowany w ten sposób, że obejmuje on również cytaty z pism medycznych lub innych prac naukowych zawarte w reklamie produktu leczniczego skierowanej do osób uprawnionych do przepisywania lub dostarczania tego rodzaju produktów. Zarówno z pozycji art. 87 dyrektywy 2001/83 w strukturze tej dyrektywy, jak również z brzmienia i treści owego art. 87 w ujęciu całościowym wynika w istocie, że ust. 2 tego przepisu ustanawia normę ogólną dotyczącą wszelkiej reklamy produktów leczniczych, włącznie z reklamą skierowaną do osób uprawnionych do ich przepisywania lub dostarczania. Wykładnia tę potwierdza cel dyrektywy 2001/83. W istocie błędne lub niekompletne informacje mogą w oczywisty sposób skutkować powstaniem niebezpieczeństwa dla zdrowia osób i w związku z tym zniweczyć zasadniczy cel przyświecający owej dyrektywie.

(por. pkt 30, 31, 34, 35; pkt 1 sentencji)

2. Artykuł 87 ust. 2 dyrektywy 2001/83 w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą 2004/27, zabrania publikowania w reklamie produktu leczniczego skierowanej do osób uprawnionych do jego przepisywania lub dostarczania informacji niezgodnych ze streszczeniem cech charakterystycznych produktu, lecz nie nakazuje, by wszystkie informacje podane w tej reklamie były zawarte w owym streszczeniu lub by mogły one zostać z niego wywiedzione. Tego rodzaju reklama może zawierać informacje uzupełniające dane wskazane w art. 11 rzeczonej dyrektywy, pod warunkiem że te informacje:

- potwierdzają lub precyzują te dane, pozostając z nimi w zgodności i nie wypaczając ich oraz

- są zgodne z wymogami wskazanymi w art. 87 ust. 3 i art. 92 ust. 2 i 3 rzeczonej dyrektywy.

Twierdzenia takie nie mogą zatem wprowadzać w błąd i powinny zachęcać do racjonalnego stosowania produktu leczniczego poprzez przedstawianie go w sposób obiektywny i bez wyolbrzymiania jego właściwości oraz powinny być dokładne, aktualne, możliwe do sprawdzenia i wystarczająco kompletne, aby umożliwić odbiorcy wyrobienie sobie własnej opinii w sprawie wartości terapeutycznej danego produktu leczniczego. Wreszcie cytaty, tabele i inne materiały ilustracyjne pochodzące z pism medycznych lub prac naukowych powinny być wyraźnie wskazane przy dokładnym podaniu źródeł, by osoba zawodowo zajmująca się zdrowiem była o tym poinformowana i by mogła te informacje zweryfikować.

(por. pkt 50, 51; pkt 2 sentencji)