ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Postanowienie Sądu (szósta izba) z dnia 24 października 2016 r. – Le Pen / Parlament

(sprawa T‑140/16 R)

„Skarga o stwierdzenie nieważności — Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego — Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych — Windykacja nienależnie wypłaconych kwot — Zażalenie — Oddalenie zarzutu niedopuszczalności”

Parlament Europejski — Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów — Windykacja nienależnie wypłaconych kwot — Decyzja sekretarza generalnego Parlamentu — Zażalenie — Jednoczesne wniesienie do sądu Unii skargi o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność (art. 263 TFUE; decyzja biura Parlamentu w sprawie przepisów wykonawczych do statutu posła do Parlamentu Europejskiego, art. 68, 72) (zob. pkt 26–33, 35–39)

Przedmiot

Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie odzyskania od skarżącego kwoty 320026,23 EUR nienależnie wypłaconej z tytułu zatrudnienia asystentów parlamentarnych oraz stwierdzenia nieważności związanej z tą decyzją noty obciążeniowej z dnia 4 lutego 2016 r.

Sentencja

1) Zarzut niedopuszczalności zostaje oddalony.
Państwa członkowskie odpowiadają za interesy uznawane za ogólne na szczeblu krajowym. W konsekwencji, zwłaszcza w dziedzinie pomocy państwa, mogą one bronić ich w ramach postępowania w przedmiocie środka tymczasowego i żądać zastosowania środków tymczasowych, twierdząc, że kwestionowany akt stwarza ryzyko poważnego utrudnienia w wykonywaniu zadań państwa oraz zagrożenia dla porządku publicznego. Państwa członkowskie mogą ponadto powołać się na szkody w sektorze ich gospodarki, zwłaszcza gdy kwestionowany akt może mieć negatywny wpływ na poziom zatrudnienia oraz koszty utrzymania. Natomiast nie wystarczy, że powołają się one na szkodę, jaką poniosłaby pewna ograniczona liczba przedsiębiorstw, jeśli przedsiębiorstwa te, rozpatrywane indywidualnie, nie stanowią całego sektora gospodarki krajowej.

Złagodzenie znajdujących zastosowanie przesłanek oceny istnienia pilnego charakteru sprawy zostało dopuszczone jedynie w odniesieniu do sporów dotyczących środków ograniczających w dziedzinie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, sporów dotyczących zamówień publicznych oraz sporów dotyczących dostępu do dokumentów, w których to sporach spełnienie przywołanych przesłanek, takich jak przewidziane regulaminem postępowania i będące tradycyjnie przedmiotem orzecznictwa, okazało się wyjątkowo trudne, a wręcz niemożliwe, i to z powodów systemowych.

Z wyjątkiem wymienionych powyżej sporów skarżący pozostaje zobowiązany do wykazania zagrożenia poważną i nieodwracalną szkodą, przy czym niezależnie od tego, jak ważkie jest fumus boni iuris, nie może ono zastąpić braku pilnego charakteru.

(por. pkt 24, 37–43)
Złożenie skargi wszczynającej postępowanie za pomocą aplikacji e-Curia przy użyciu identyfikatora i hasła pełnomocnika albo adwokata lub radcy prawnego strony skarżącej jest równoznaczne z podpisem zgodnie z art. 3 decyzji w sprawie e-Curii.

Status przedstawiciela strony skarżącej jest potwierdzony tym, że strona ta przedstawiła pełnomocnictwo upoważniające adwokata lub radcę prawnego albo danego pełnomocnika do jej reprezentowania. Okoliczność, iż pełnomocnictwo to nie zostało złożone równocześnie ze skargą wszczynającą postępowanie, nie może podważyć tego twierdzenia ani prowadzić do niedopuszczalności tej skargi, gdyż taki brak przy składaniu skargi może zostać usunięty i został usunięty przez stronę skarżącą w wyznaczonym terminie zgodnie z art. 78 § 5 regulaminu postępowania przed Sądem.

Ponadto skorzystanie z konta e-Curii nie tylko jest równoznaczne ze złożeniem podpisu, ale także – w odróżnieniu od zwykłego własnoręcznego podpisu – automatycznie informuje o tożsamości, statusie oraz adresie osoby podpisującej, która reprezentuje stronę skarżącą.

W każdym razie traktowany z osobna brak wskazania adresu danego adwokata lub radcy prawnego lub faktu, że jest on przedstawicielem strony skarżącej, w głównej części skargi nie może sam w sobie powodować niedopuszczalności skargi należycie podpisanej przez upoważnionego przez stronę skarżącą adwokata Unii, bez względu na to, czy podpis ten został złożony własnoręcznie, czy też elektronicznie, za pomocą e-Curii, i złożonej w terminie określonym w art. 263 akapit szósty TFUE.

(por. pkt 25, 28–30)
Postanowienie Sądu (piąta izba) z dnia 9 lutego 2017 r.– Dröge i in. / Komisja

(sprawa T‑142/16)

Skarga o stwierdzenie nieważności – Oświadczenie woli i dwie decyzje Komisji w zakresie sposobów dostępu do dokumentów dotyczących negocjacji w sprawie transatlantyckiego partnerstwa w dziedzinie handlu i inwestycji między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki (TTIP) – Prawo dostępu współpracowników posłów parlamentów krajowych do poufnych dokumentów dotyczących negocjacji TTIP – Akty niepodlegające zaskarżeniu – Niedopuszczalność

1. Skarga o stwierdzenie nieważności–Akty podlegające zaskarżeniu–Pojęcie–Akty wywołujące wiążące skutki prawne–Akty przygotowawcze–Wyłączenie (art. 263 akapit pierwszy TFUE) (zob. pkt 24–26, 30, 33, 38)

2. Postępowanie sądowe–Skarga wszczynająca postępowanie–Wymogi formalne–Określenie strony pozwanej–Oznaczenie jako strony pozwanej, bez błędu ze strony skarżącej, osoby innej niż autor zaskarżonego aktu–Niedopuszczalność–Granice–Informacje umożliwiające jednoznaczne określenie pozwanej [art. 263 akapit pierwszy TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21; regulamin postępowania przed Sądem, art. 76 lit. c)] (zob. pkt 38)

Przedmiot

Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE w celu doprowadzenia do stwierdzenia nieważności, po pierwsze, oświadczenia woli Komisji w związku z zawarciem umowy wiążącej jej strony – Unię Europejską i Stany Zjednoczone Ameryki, odnośnie do sposobów dostępu do dokumentów dotyczących negocjacji w sprawie transatlantyckiego partnerstwa w dziedzinie handlu i inwestycji (TTIP), a tytułem żądania ewentualnego, doprowadzenie do stwierdzenia, że jest ono sprzeczne z prawem Unii, po drugie, uprzedniej decyzji Komisji w przedmiocie mającej związek z ww. oświadczeniem woli zgody na umowę, a po trzecie, decyzji ustnej Komisji w związku z zawarciem umowy lub niewiążącego uzgodnienia politycznego ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie „systemu dostępu do TTIP” oraz określającej ten system jako wiążący w świetle prawa Unii, w zakresie w jakim posłom parlamentów państw członkowskich bez wyjątku zakazuje się przebywania w asyście legitymujących się odpowiednim certyfikatem bezpieczeństwa współpracowników włącznie ze współpracownikami ich frakcji parlamentarnych podczas wglądu w dokumenty dotyczące TTIP w specjalnie przygotowanych w tym celu czytelniach.

Sentencja

1) Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.
Postanowienie Sądu (szósta izba) z dnia 7 czerwca 2017 r. – De Masi / Komisja

(sprawa T‑11/16)

Skarga o stwierdzenie nieważności – Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Brak decyzji potwierdzającej – Wniosek o udzielenie dostępu w ramach współpracy międzyinstytucjonalnej na podstawie art. 230 TFUE – Dokumenty dotyczące prac ustanowionej przez Radę grupy ds. kodeksu postępowania (opodatkowanie działalności gospodarczej) – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Oczywista niedopuszczalność

1. Skarga o stwierdzenie nieważności–Akty podlegające zaskarżeniu–Pojęcie–Akty wywołujące wiążące skutki prawne–Akty przygotowawcze–Wyłączenie–Pismo Komisji odpowiadające na wniosek o udzielenie dostępu bez zajęcia ostatecznego stanowiska w stosunku do wnioskowanych dokumentów–Akt przygotowawczy (art. 263 TFUE; rozporządzenie nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 3, 4, art. 6 ust. 2, art. 8; decyzja Komisji 2001/937, art. 3, 4, załącznik) (zob. pkt 27–29, 34, 35, 41, 42, 47, 48)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności–Akty podlegające zaskarżeniu–Pojęcie–Akty wywołujące wiążące skutki prawne–Pismo Komisji w odpowiedzi na wniosek o udzielenie dostępu złożony przez przewodniczącego komisji Parlamentu i mający na celu przekazanie dokumentów dotyczących prac grupy ustanowionej przez Radę–Wystawienie pisma w ramach międzyinstytucjonalnego dialogu rozwiniętego między Parlamentem a Komisją w przedmiocie dostępu do dokumentów–Wyłączenie–Charakter administracyjny korespondencji (art. 13 ust. 2 TUE; art. 230 akapit drugi TFUE, art. 263 TFUE) (zob. pkt 50, 57, 58, 61, 62)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji zawartej podobno w piśmie Komisji z dnia 9 grudnia 2015 r. zawierającym odpowiedź na wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów grupy ds. kodeksu postępowania (opodatkowanie działalności gospodarczej) złożony przez skarżącego na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2011, L 145, s. 43), i, po drugie, decyzji zawartej podobno w piśmie Komisji z dnia 9 grudnia 2015 r. zawierającym odpowiedź na wniosek o udzielenie dostępu do tych samych dokumentów złożony przez przewodniczącego komisji specjalnej Parlamentu Europejskiego do spraw interpretacji prawa podatkowego i innych środków o podobnym charakterze lub skutkach.

Sentencja

1) Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.
Postanowienie Sądu (trzecia izba) z dnia 9 marca 2017 r. –

Comprojecto – Projectos e Construções i in. / EBC

(sprawa T‑22/16)

Skarga na bezczynność, o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie – Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór nad instytucjami kredytowymi – Przeciwdziałanie korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy – Środki zaradcze – Brak wezwania do działania – Brak precyzyjnego charakteru skargi – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna

1. Skarga na bezczynność–Wezwanie instytucji do działania–Wezwanie do działania–Brak dowodu wykazującego faktyczne otrzymanie wezwania przez daną instytucję–Niedopuszczalność (art. 265 akapit drugi TFUE) (zob. pkt 22–24, 26, 27)

2. Prawo Unii Europejskiej–Źródła–Powszechna konwencja pocztowa–Wyłączenie (zob. pkt 25)

3. Skarga o stwierdzenie nieważności–Akty podlegające zaskarżeniu–Pojęcie–Wystosowane na podstawie art. 265 TFUE wezwanie do działania odesłane nadawcy z powodu niemożności doręczenia tego wezwania instytucji będącej jego adresatem–Wyłączenie (art. 263 TFUE, 265 TFUE) (zob. pkt 31)

4. Odpowiedzialność pozaumowna–Przesłanki–Bezprawność–Szkoda–Związek przyczynowy–Niespełnienie jednej z przesłanek–Oddalenie skargi o odszkodowanie w całości (art. 340 akapit drugi TFUE) (zob. pkt 34)

Przedmiot

Po pierwsze, przedstawione na podstawie art. 265 TFUE żądanie stwierdzenia, że EBC bezprawnie zaniechał podjęcia działań w stosunku do portugalskich instytucji kredytowych w ramach przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy, po drugie, przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności aktu, mocą którego EBC odesłał skarżącym skierowane przez nich do tej instytucji wezwanie do działania, a po trzecie, przedstawione na podstawie art. 268 TFUE żądanie naprawienia domniemanej szkody, jaką skarżący mieli ponieść w wyniku tej bezczynności.

Sentencja

1) Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.
Strona skarżąca nie przedstawia zaś tego poważnego dowodu, w sytuacji kiedy podnoszona szkoda może wystąpić najwcześniej w momencie wygaśnięcia szeregu umów, których okres obowiązywania wykracza poza przewidywany czas trwania postępowania przed Sądem i które mogą zostać przedłużone. W tym względzie do strony skarżącej należałoby w stosownym wypadku skorzystanie z konkretnych środków prawnych, przysługujących jej w przypadku nieprzestrzegania tych umów. W razie naruszenia zobowiązań umownych strona ta mogłaby ponadto zastosować art. 160 regulaminu postępowania.

Pilny charakter wniosku o zastosowanie środków tymczasowych należy oceniać pod względem konieczności orzeczenia tymczasowego w celu uniknięcia wystąpienia poważnej i nieodwracalnej szkody dla strony, która domaga się zastosowania środków tymczasowych, zanim zapadnie orzeczenie w przedmiocie głównego żądania stwierdzenia nieważności. Do strony tej należy przedstawienie poważnego dowodu, iż nie może ona oczekiwać na zakończenie postępowania w sprawie skargi głównej bez poniesienia osobiście tego rodzaju szkody.

Celem postępowania w przedmiocie środka tymczasowego jest zagwarantowanie pełnej skuteczności przyszłego ostatecznego orzeczenia, tak aby uniknąć luki w ochronie prawnej zapewnianej przez sąd Unii. Aby osiągnąć ten cel, pilny charakter należy oceniać pod względem konieczności orzeczenia tymczasowego w celu uniknięcia wystąpienia poważnej i nieodwracalnej szkody dla strony, która domaga się tymczasowej ochrony. Do strony tej należy przedstawienie dowodu, że nie może ona oczekiwać na rozstrzygnięcie co do istoty postępowania w sprawie skargi bez poniesienia poważnej i nieodwracalnej szkody.

Jeżeli chodzi o wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji w sprawie zmiany warunków wyłączenia spod przepisów Unii w związku z eksploatacją gazociągu, strona, która domaga się zastosowania środków tymczasowych wykazuje błędne zrozumienie funkcjonowania własnego porządku prawnego ustanowionego w traktatach, w sytuacji gdy twierdzi ona, że istnieje ryzyko długoterminowych rezerwacji zdolności przesyłowych gazu gazociągiem, uwolnionych na podstawie zaskarżonej decyzji, których skutkiem będzie spetryfikowanie sytuacji. W wypadku bowiem stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji warunki korzystania z gazociągu, które zostały zatwierdzone w tej decyzji, nie będą już znajdowały zastosowania. Ponieważ żaden akt prawa prywatnego oparty na tych warunkach nie będzie mógł być wykonywany, konsekwencje opisane przez stronę skarżąca mogłyby ewentualnie spełnić się jedynie w okresie poprzedzającym wydanie wyroku Sądu kończącego postępowanie główne.

(zob. pkt 27, 41, 42, 44, 46)
1.

Znak towarowy Unii Europejskiej–Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego–Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji–Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi–Cel–Konieczność pozostawienia do swobodnego używania [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)] (zob. pkt 14)
W myśl art. 123 § 4 regulaminu postępowania przed Sądem, chociaż wyrok zaoczny podlega wykonaniu, to Sąd może zawiesić jego wykonanie do czasu wydania orzeczenia w przedmiocie sprzeciwu wniesionego na podstawie art. 166 regulaminu postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 1 § 2 lit. a) regulaminu postępowania, do celów stosowania tego przepisu przez „Sąd” rozumie się, w odniesieniu do spraw przydzielonych lub przekazanych izbie, tę izbę. Wynika stąd, że zawieszenie wykonania wyroku zaocznego podlega przepisom szczególnym, które wyraźnie przyznają tę kompetencję nie prezesowi Sądu, jako orzekającemu w przedmiocie środków tymczasowych, ale Sądowi. Z treści i systematyki zarówno statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jak i regulaminu postępowania, wynika zatem, że prezes Sądu nie jest właściwy do rozstrzygnięcia wniosku o zawieszenie wykonania wyroku zaocznego.

(zob. pkt 9–11, 13)
1)

Zawiesza się wykonanie decyzji Komisji Europejskiej z dnia 13 lipca 2016 r. wydanej na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, dotyczącej wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów, zarejestrowanego pod numerem GestDem2015/5711A-018–2014, w zakresie, w jakim na podstawie tej decyzji udzielono dostępu do dokumentów pochodzących od Republiki Malty.
Postanowienie Sądu (szósta izba) z dnia 23 października 2017 r. – Karp / Parlament

(sprawa T‑833/16)

Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie – Służba publiczna – Personel kontraktowy – Zaszeregowanie – Artykuł 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Akt przygotowawczy – Przedwczesne zażalenie – Nieprawidłowość postępowania poprzedzającego wniesienie skargi – Niedopuszczalność

1. Skargi urzędników–Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej–Termin–Rozpoczęcie biegu terminu–Doręczenie (regulamin pracowniczy, art. 90 ust. 2; warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 117) (zob. pkt 22, 23)

2. Skargi urzędników–Przesłanki dopuszczalności–Prawidłowy przebieg uprzedniego postępowania administracyjnego (regulamin pracowniczy, art. 90, 91) (zob. pkt 24–26)

3. Skargi urzędników–Akt niekorzystny–Pojęcie–Oferta zatrudnienia przed przyjęciem przez kandydata–Wyłączenie (regulamin pracowniczy, art. 90 ust. 2) (zob. pkt 31, 32)

4. Urzędnicy–Zasady–Ochrona uzasadnionych oczekiwań–Przesłanki–Szczegółowe zapewnienia udzielone przez administrację (zob. pkt 36)

5. Skargi urzędników–Żądanie odszkodowawcze powiązane z żądaniem o stwierdzenie nieważności–Niedopuszczalność wniosku o stwierdzenie nieważności pociągająca za sobą niedopuszczalność wniosku o odszkodowanie (regulamin pracowniczy, art. 90, 91) (zob. pkt 40)

Przedmiot

Wniosek na podstawie art. 270 TFUE zmierzający, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu o zaszeregowaniu skarżącego do grupy funkcyjnej I grupa zaszeregowania 1 w ramach umowy akredytowanego asystenta parlamentarnego zawartej w dniu 25 lutego 2015 r. i do grupy funkcyjnej II grupa zaszeregowania 4 stopień 1 w ramach umowy członka personelu kontraktowego zawartej w dniu 12 maja 2016 r., a po drugie, do uzyskania naprawienia szkody, jaką miał ponieść skarżący z tytułu tego zaszeregowania.

Sentencja

1) Wniosek o zastosowanie postępowania przyspieszonego zostaje oddalony jako oczywiście niedopuszczalny.

2) Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.
Ponadto naruszenia – norm proceduralnych, prawa do dowodów oraz do kontradyktoryjności, a także praw podstawowych oraz prawa do ochrony sądowej przeciwko czynnościom dochodzeniowym niezgodnym z prawem – których miał dopuścić się OLAF, którymi dotknięty jest raport z dochodzenia OLAF‑u, nie mogą nadawać temu raportowi charakteru aktu niekorzystnego. Tego rodzaju naruszenia mogą bowiem być kwestionowane tylko w ramach skargi skierowanej przeciwko późniejszemu aktowi zaskarżalnemu w zakresie, w jakim wpłynęłyby one na jego treść a nie niezależnie od takiego aktu. W tym względzie powaga uchybienia zarzucanego danej instytucji lub znaczenie wynikającego z niego naruszenia w zakresie przestrzegania praw podstawowych nie pozwala wykluczyć stosowania bezwzględnej przeszkody procesowej przewidzianej traktatem oraz nie skutkuje tym, że akty, które nie podlegają zaskarżeniu, gdyż nie wywołują wiążących skutków prawnych, staną się zaskarżalne. Zaskarżalności aktu nie można bowiem wywieść z ewentualnej niezgodności z prawem tego aktu.

Uwzględniając ogólną systematykę i cel rozporządzenia nr° 883/2013 dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), art. 11 ust. 1 tego rozporządzenia nie można interpretować w ten sposób, że skutkuje on obowiązkami spoczywającymi na organach krajowych będących adresatami raportu oraz zaleceń OLAF‑u dotyczących działań, jakie organy te powinny podjąć w związku z rozpatrywanymi aktami względem osób, które są w nich imiennie wskazane. Skoro bowiem art. 11 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr°883/2013 stanowi, iż w przedmiotowych zaleceniach wskazuje się w stosownych przypadkach działania dyscyplinarne, administracyjne, finansowe lub sądowe, „które powinny zostać podjęte” przez właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich, należy stwierdzić, że przepis ten nie dotyczy skutków, lecz jedynie treści raportu i zaleceń.

Wobec powyższego w sytuacji, gdy władze krajowe podejmują decyzje o dalszych działaniach podejmowanych w następstwie wydania zaleceń, które zostały im przekazane przez OLAF, spoczywa na nich obowiązek ustalenia, czy otrzymane informacje uzasadniają wszczęcie postępowania lub wymagają, by postępowanie zostało wszczęte. W rezultacie ochrona sądowa przeciwko takiemu postępowaniu powinna zostać zapewniona na poziomie krajowym, ze wszystkimi gwarancjami przewidzianymi przez prawo krajowe, w tym gwarancjami, które jako że wynikają z praw podstawowych stanowiących integralną część ogólnych zasad prawa Unii, winny również być przestrzegane przez państwa członkowskie, wówczas gdy wprowadzają one w życie przepisy Unii. W ramach skargi wniesionej do sądu krajowego, sąd ów ma możliwość, a wręcz w niektórych przypadkach obowiązek, w drodze wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym skierowanym do Trybunału na podstawie art. 267 TFUE, zadania Trybunałowi pytania, w stosownych przypadkach na wniosek stron, w przedmiocie wykładni przepisów prawa Unii, które uważa za niezbędne do wydania orzeczenia.

(zob. pkt 23, 26, 27, 40)
Celem postępowania w przedmiocie środków tymczasowych jest zagwarantowanie pełnej skuteczności przyszłego ostatecznego orzeczenia, tak aby uniknąć luki w ochronie prawnej zapewnianej przez sąd Unii. Aby osiągnąć ten cel, pilny charakter należy oceniać pod względem konieczności orzeczenia tymczasowego w celu uniknięcia wystąpienia poważnej i nieodwracalnej szkody dla strony, która domaga się tymczasowej ochrony. Do strony tej należy przedstawienie dowodu, że nie może ona oczekiwać na rozstrzygnięcie co do istoty postępowania w sprawie skargi bez poniesienia poważnej i nieodwracalnej szkody.

Co się tyczy wniosku o zawieszenie wykonania decyzji Komisji w sprawie zmiany warunków wyłączenia spod przepisów Unii dotyczących eksploatacji gazociągu, strona domagająca się zastosowania środków tymczasowych wykazuje się błędnym zrozumieniem funkcjonowania odrębnego porządku prawnego ustanowionego w traktatach, jeżeli obawia się poważnej i nieodwracalnej zmiany pozycji na rynku z powodu możliwości długoterminowych rezerwacji zdolności przesyłowej gazociągu uwolnionych na podstawie zaskarżonej decyzji, co spowoduje spetryfikowanie sytuacji. W wypadku stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji warunki korzystania z omawianego gazociągu, które zostały zatwierdzone w tej decyzji, nie będą już bowiem znajdowały zastosowania. Ponieważ żaden akt prawa prywatnego oparty na tych warunkach nie będzie mógł być wykonany, konsekwencje opisane przez stronę skarżącą mogłyby ewentualnie zaistnieć w okresie poprzedzającym wydanie wyroku Sądu kończącego postępowanie główne. Otóż hipoteza ta nie stanowi sama w sobie szkody podnoszonej przez stronę skarżącą, gdyż szkoda ta zależy od długoterminowego utrzymywania się tej sytuacji.

(zob. pkt 29, 30, 37, 38, 42)