ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
60.

Sąd krajowy podnosi w swoim postanowieniu odsyłającym, że polityka handlowa posiadaczy koncesji nie została ograniczona do kontrolowanej ekspansji za pomocą ograniczonej reklamy. Twierdzi on, że przeciwnie, posiadacze koncesji zaangażowali się w praktykę, którą określa jako „ogromne wydatki” na „agresywną” kampanię reklamową, która promuje pozytywny wizerunek gier losowych oraz zachęca do aktywnego udziału. Choć Trybunał uznał, że umiarkowana reklama może zostać uznana za zgodną z polityką ochrony konsumentów, ma to miejsce wyłącznie, gdy działalność reklamowa jest ściśle ograniczona do tego, co jest konieczne, aby ukierunkować konsumentów na sieć gier kontrolowanych ( 31 ). Reklama, która zachęca do hazardu poprzez banalizację gry lub kształtowanie pozytywnego jej obrazu lub poprzez zwiększenie atrakcyjności gry, ma raczej na celu rozszerzenie całego rynku działalności hazardowej, a nie ukierunkowanie istniejącego rynku na niektórych przedsiębiorców. Taka ekspansyjna polityka handlowa jest całkowicie niezgodna z celem osiągnięcia wysokiego stopnia ochrony konsumentów. Zgodnie z tym, co Trybunał stwierdził w wyroku w sprawie Dickinger i Ömer, „[w] zakresie, w jakim organy władzy publicznej państwa członkowskiego nakłaniają i zachęcają konsumentów do udziału w grach losowych po to, by skarb państwa czerpał z nich korzyści finansowe, państwo to nie może powoływać się na względy porządku publicznego odnoszące się do konieczności ograniczenia okazji do gry” ( 32 ).
76.

Pod wieloma względami właściwa ocena tych argumentów wymagałaby rozstrzygnięcia między konkurencyjnymi twierdzeniami dotyczącymi stanu faktycznego, co wykracza poza kompetencję Trybunału w kontekście niniejszego postępowania (jest to być może raczej sprawa dla prawodawcy). Przypominam w tym względzie, że Sąd niedawno uwzględnił skargę na decyzję Komisji stwierdzającą między innymi, że pewna liczba organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi bezprawnie koordynowała ograniczenia terytorialne poprzez ograniczenie licencji do terytorium krajowego każdej z tych organizacji ( 29 ). W wyroku tym Sąd stwierdził w szczególności, że Komisja nie uzasadniła szeregu twierdzeń podobnych do tych, jakie wysuwa w bieżącym postępowaniu ( 30 ). Nie złożono odwołania od tego wyroku, a Komisja przyznała w bieżącym postępowaniu, że nie udało się jej wykazać swojego stanowiska przed Sądem. Nie wysnuwam jednak żadnych pewnych wniosków z ogólnych ustaleń Sądu, dokonanych w innym postępowaniu i w odmiennych okolicznościach ( 31 ), chciałabym tylko zaznaczyć, że przy podejmowaniu ostatecznego rozstrzygnięcia co do zasadności ustawowych monopoli terytorialnych przysługujących organizacjom zbiorowego zarządzania prawami autorskimi pożądane jest dokładne badanie wykraczające ponad to, co Trybunał jest w stanie przeprowadzić w bieżącym postępowaniu.
73.

Co do istoty zgadzam się z argumentacją rządu niderlandzkiego. Stwierdzenie nieważności ustalenia, że pomoc na restrukturyzację stanowiła pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE – w związku z czym była co do zasady z definicji niezgodna ze wspólnym rynkiem – oznacza, że nie stanowi ona już pomocy państwa, a w konsekwencji nie jest ona niezgodna ze wspólnym rynkiem. W takiej sytuacji ustalenie, że pomoc jest zgodna ze wspólnym rynkiem z zastrzeżeniem określonych zobowiązań, nie mogło pozostać w mocy, ponieważ byłoby to równoznaczne z domaganiem się zobowiązań w odniesieniu do pomocy, która już jest zgodna ze wspólnym rynkiem bez tych zobowiązań. W konsekwencji stwierdzenie nieważności art. 2 akapit drugi spornej decyzji i jej załącznika II było nieuniknionym następstwem stwierdzenia nieważności art. 1 akapit pierwszy, o co wniosły strony w żądaniach zbadanych przez Sąd.
9.

W wersji aktualnie obowiązującej art. 14 rozporządzenia stanowi, co następuje: „1. »Umowa o usługi publiczne« oznacza umowę zawartą między właściwym organem państwa członkowskiego a przedsiębiorstwem przewozowym o świadczenie na rzecz ogółu społeczeństwa odpowiednich usług przewozowych. Umowy o usługi publiczne mogą dotyczyć zwłaszcza: — usług transportowych spełniających określone normy ciągłości, regularności, zdolności przewozowej i jakości, — dodatkowych usług przewozowych, — usług przewozowych o określonych stawkach i spełniających określone warunki, w szczególności w odniesieniu do niektórych grup pasażerów lub niektórych dróg, — dostosowania usług do rzeczywistych wymogów. 2. Umowy o usługi publiczne będą zawierały inter alia następujące punkty określające: a) charakter świadczonej usługi, z podaniem normy ciągłości, regularności, zdolności przewozowej i jakości; b) ceny usług objętych umową, które będą albo dodane do dochodów taryfowych, albo dochody będą w nie wliczone. W umowach zawarte będą także szczegółowe dane dotyczące stosunków finansowych między [...] stronami; c) przepisy dotyczące trybu wprowadzania poprawek lub zmian do warunków umów, w szczególności zmian, które nie były wcześniej do przewidzenia; d) okres obowiązywania warunków umowy; e) kary w przypadku niewywiązania się z warunków określonych w umowie. 3. Aktywa zaangażowane w świadczenie usług przewozowych, które objęte są umowami o świadczenie usług publicznych, mogą należeć do przedsiębiorstwa lub być pozostawione do jego dyspozycji. 4. Przedsiębiorstwo, które zamierza zaprzestać świadczenia usług przewozowych na rzecz ogółu społeczeństwa lub wprowadzić zasadnicze zmiany do dotychczas świadczonych przez siebie, w sposób ciągły i regularny, usług przewozowych, nieobjętych systemem umów lub niepodlegających obowiązkom wynikającym ze świadczenia usług publicznych, powiadomi właściwe władze państwa członkowskiego o tym fakcie co najmniej z trzymiesięcznym wyprzedzeniem. Właściwy organ może podjąć decyzję o odrzuceniu tej notyfikacji. Postanowienie to nie będzie miało wpływu na inne krajowe procedury upoważniające do zakończenia świadczenia lub modyfikacji usług przewozowych. 5. Po otrzymaniu informacji określonych w ust. 4 właściwe władze mogą wywierać nacisk na [nakazać] utrzymanie świadczenia usługi przez okres nie dłuższy niż jeden rok od daty złożenia notyfikacji i poinformują o tym przedsiębiorstwo, nie później niż na miesiąc przed wygaśnięciem ważności notyfikacji. Władze te mogą również podjąć inicjatywę negocjacji wprowadzenia lub modyfikacji takiej usługi przewozowej. 6. Wydatki wynikające dla przedsiębiorstwa przewozowego z obowiązków określonych w ust. 5 będą kompensowane zgodnie ze wspólną procedurą określoną w częściach II, III i IV”.
112.

Zasada kontradyktoryjności przyznaje każdej ze stron postępowania nie tylko prawo do zapoznania się z materiałem i z uwagami przedłożonymi sądowi przez stronę przeciwną oraz do ustosunkowania się do nich. Oznacza ona również prawo do zaznajomienia się i ustosunkowania przez strony do okoliczności podniesionych z urzędu przez sąd, na których zamierza on oprzeć swoje rozstrzygnięcie ( 46 ).
21.

Rada wyjaśnia, iż nie uznała za konieczne dodania do UPiW innych podstaw prawnych, dlatego że w pozostałych obszarach, których dotyczą jej postanowienia, nie dopatrzyła się zobowiązań mających charakter konkretny i istotny. Co się tyczy rzekomych niepożądanych skutków prawnych, jakie miałoby powodować uwzględnienie dodatkowych podstaw prawnych, Rada przypomina, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem to nie procedury przesądzają o podstawie prawnej danego aktu, lecz podstawa prawna aktu przesądza o procedurach, które znajdują zastosowanie w celu jego przyjęcia ( 15 ). W każdym wypadku UPiW zawiera w swojej preambule wzmiankę o szczególnej sytuacji państw członkowskich, do których znajdują zastosowanie protokoły nr 21 i nr 22, skutkiem czego jasne jest, że nawet jeżeli te państwa członkowskie nie chcą uczestniczyć w zobowiązaniach międzynarodowych objętych art. 79 ust. 3 TFUE, to mogą się do nich przyłączyć jako odrębne umawiające się strony umowy mieszanej. Innymi słowy, art. 26 ust. 3 UPiW nie będzie znajdował zastosowania do państw członkowskich na mocy protokołów nr 21 i nr 22, lecz może stosować się do nich ze względu na ratyfikowanie przez nie umowy dokonane w charakterze umawiających się stron. Z tego samego powodu przyjęcie odrębnych decyzji nie jest konieczne. Wreszcie orzecznictwo Trybunału odnoszące się do zgodności podstaw prawnych stało się ostatnio łagodniejsze ( 16 ). Kończąc, Rada przychyla się do stanowiska Komisji co do konieczności utrzymania w mocy skutków zaskarżonej decyzji w razie stwierdzenia jej nieważności.
91.

Co ważne, Trybunał wyjaśnił również, że w kontekście procedur dotyczących pomocy państwa wymogi określone w ww. wyroku w sprawach połączonych Zuckerfabrik Süderdithmarschen i Zuckerfabrik Soest stosuje się również do działań zmierzających do zawieszenia postępowania, w którym kwestionowany jest krajowy środek służący do odzyskania bezprawnie przyznanej pomocy ( 52 ). Kwestionowanie środków zmierzających do odzyskania pomocy w oparciu o założenie, że służą one wykonaniu nieważnej decyzji Komisji, jest bowiem równoznaczne z bezpośrednim kwestionowaniem tej decyzji.
48.

Wreszcie pragnę zauważyć, że zgromadzony przed Trybunałem materiał jest stosunkowo mało szczegółowy w zakresie dotyczącym spornych środków, marginesu swobodnego uznania przyznanego organom podatkowym odnośnie do udzielenia lub odmowy udzielenia zezwolenia, o którym mowa w § 122 ust. 3 TVL, czy też w zakresie stanowiących kontekst względów politycznych. Kontrastuje to wyraźnie z bardzo szczegółowym badaniem, które przeprowadziłaby Komisja, gdyby podjęła działania na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE oraz art. 17 i 19 rozporządzenia nr 659/1999, w razie konieczności stosując mutatis mutandis jego art. 6, 7 i 9. Taka procedura, w przypadku jej wszczęcia, w pełni uwzględnia przysługujące państwom członkowskim prawa do udzielenia wyjaśnień i obrony swoich uregulowań. W takich okolicznościach wydaje się, że byłoby niewłaściwe, gdyby w tej sprawie Trybunał wszedł w rozważania na temat kwestii selektywności.
42.

W odniesieniu do zarzutu trzeciego zauważam, że Republika Francuska krytykuje wykładnię informacji zbioru poszlak dokonaną przez Sąd w ramach oceny istnienia gwarancji przyznanej La Poste. W tym względzie przypominam, że zarzut oparty na błędnej ocenie prawa krajowego jest dopuszczalny, jeżeli zarzuca się Sądowi, że przeinaczył to prawo ( 39 ). Prawdą jest zatem, że co się tyczy zbadania w ramach odwołania ustaleń dokonanych przez Sąd w odniesieniu do ustawodawstwa krajowego, Trybunał jest właściwy do zbadania przede wszystkim, czy Sąd, na podstawie dokumentów i innych dowodów, jakie zostały mu przedłożone, nie przeinaczył treści przedmiotowych przepisów krajowych lub brzmienia odnoszącego się do nich orzecznictwa krajowego, lub też związanych z nimi publikacji doktryny; następnie jest on właściwy do zbadania, czy w odniesieniu do tych szczegółowych danych Sąd nie poczynił ustaleń pozostających w sposób oczywisty w sprzeczności z ich treścią; wreszcie jest on właściwy do zbadania, czy Sąd, badając całość tych danych, nie przypisał jednej z nich – celem ustalenia treści przedmiotowego ustawodawstwa krajowego – zakresu, który nie jest właściwy w stosunku do innych danych, jeśli wynika to w sposób oczywisty z dokumentacji w aktach sprawy ( 40 ).
93.

Proponuję zatem, by Trybunał udzielił na wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym następującej odpowiedzi: 1) Usługa, w ramach której usługodawca gwarantuje za wynagrodzeniem warunkowy dostęp do pakietu programów, obejmującego jednocześnie usługi programów radiowych i telewizyjnych transmitowanych przez satelitę, stanowi usługę łączności elektronicznej w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy ramowej, jeżeli jej przedmiotem jest przekazywanie sygnałów w sieciach łączności elektronicznej. Dostawców tej usługi należy w konsekwencji zaklasyfikować jako świadczących usługi łączności elektronicznej. 2) Usługa, w ramach której usługodawca gwarantuje za wynagrodzeniem warunkowy dostęp do pakietu programów, obejmującego jednocześnie usługi programów radiowych i telewizyjnych transmitowanych przez satelitę, może obejmować systemy dostępu warunkowego w rozumieniu art. 2 lit. ea) i f) dyrektywy ramowej, jednakże z tego względu nie należy jej uznawać ogółem za taki system. 3) Uregulowania krajowe dotyczące usługi, która jest świadczona z Luksemburga na terytorium Węgier i poprzez którą usługodawca gwarantuje za wynagrodzeniem warunkowy dostęp do pakietu programów, obejmującego jednocześnie usługi programów radiowych i telewizyjnych transmitowanych przez satelitę, podlegają swobodzie świadczenia usług na mocy art. 56 TFUE w zakresie, w jakim ani nowe ramy prawne dla łączności elektronicznej, ani inne przepisy prawa wtórnego nie harmonizują ich przedmiotu w sposób wyczerpujący. 4) O ile samo prawo wtórne Unii nie reguluje kompetencji, o tyle art. 56 TFUE nie stoi na przeszkodzie organom państw członkowskich w przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w odniesieniu do usług, które są świadczone z innego państwa członkowskiego i poprzez które usługodawca gwarantuje za wynagrodzeniem warunkowy dostęp do pakietu programów, obejmującego jednocześnie usługi programów radiowych i telewizyjnych. 5) Oceny uregulowań krajowych, które zobowiązują przedsiębiorstwa mające siedzibę w innych państwach członkowskich do zarejestrowania się w organach krajowych, jeżeli owe przedsiębiorstwa świadczą usługi łączności elektronicznej na rzecz krajowych konsumentów, należy dokonywać wyłącznie w świetle art. 3 dyrektywy o zezwoleniach. 6) Artykuł 56 TFUE sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, które przewiduje, że usługa, poprzez którą usługodawca gwarantuje za wynagrodzeniem warunkowy dostęp do pakietu programów, obejmującego jednocześnie usługi programów radiowych i telewizyjnych transmitowanych przez satelitę, może być świadczona jedynie za pośrednictwem oddziału w państwie członkowskim odbioru tej usługi lub mającej tam siedzibę autonomicznej osoby prawnej.
22.

Tym niemniej orzecznictwo to zostało obarczone pewnymi zastrzeżeniami. Aby można było odliczyć podatek VAT, transakcje powodujące naliczenie podatku powinny pozostawać w bezpośrednim i ścisłym związku z czynnościami objętymi podatkiem należnym, które rodzą prawo do odliczenia. Prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu towarów lub usług zakłada zatem, iż wydatki poczynione celem ich uzyskania stanowiły element cenotwórczy transakcji obciążonych podatkiem należnym, rodzących prawo do jego odliczenia. Prawo do odliczenia zostaje jednak również przyznane podatnikowi nawet w przypadku braku bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy konkretną transakcją powodującą naliczenie podatku a jedną lub większą liczbą transakcji objętych podatkiem należnym, które rodzą prawo do odliczenia, gdy koszty omawianych usług należą do jego kosztów ogólnych i jako takie stanowią elementy cenotwórcze dostarczanych towarów lub świadczonych usług. Koszty te zachowują bowiem bezpośredni i ścisły związek z całą działalnością gospodarczą podatnika. Nabyte towary lub usługi muszą pozostawać w ścisłym i bezpośrednim związku z transakcjami powodującymi naliczenie podatku, które dają prawo do odliczenia. W tym zakresie cel ostatecznie zamierzony przez podatnika jest bez znaczenia ( 11 ). Jednakże podatek naliczony od wydatków poniesionych przez podatnika nie może uprawniać do odliczenia, w zakresie w jakim dotyczy działalności, która ze względu na brak jej gospodarczego charakteru nie należy do zakresu stosowania szóstej dyrektywy ( 12 ).
46.

Odmiennie sytuacja przedstawia się w przypadku wersji francuskiej: „percevoir une contrepartie provenant essentiellement de l’entrée d’autres consommateurs dans le système plutôt que de la vente ou de la consommation de produits” i hiszpańskiej: „la oportunidad de recibir una compensación derivada fundamentalmente de la entrada de otros consumidores en el plan, y no de la venta o el consumo de productos”. Wersja angielska jest zbieżna z powyższymi wersjami językowymi: „receive compensation that is derived primarily from the introduction of other consumers into the scheme rather than from the sale or consumption of products”. Wersje te dalej określać będę jako „wersje, które zawierają warunek względny” ( 21 ).
71.

Obowiązek ten ciąży na organach administracyjnych państw członkowskich wówczas, gdy podejmują decyzję należącą do zakresu zastosowania prawa Unii, nawet wtedy, gdy właściwe przepisy unijne nie przewidują wyraźnie takiej formalności. Jeżeli chodzi o wdrożenie tej zasady, to jeżeli – tak jak w postępowaniu głównym – nie jest ono uregulowane w prawie Unii, należy ono do zakresu prawa krajowego, o ile przepisy te odpowiadają tym, które stosują się do jednostek lub przedsiębiorstw w porównywalnych sytuacjach w prawie krajowym (zasada równoważności) oraz nie powodują one, że wykonanie prawa do obrony przyznanego w porządku prawnym Unii staje się praktycznie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione (zasada skuteczności) ( 31 ).
102.

W odniesieniu do wyroku wydanego w sprawie C‑54/13P Republika Federalna Niemiec przypisuje Sądowi naruszenie prawa ze względu na to, iż uznał on, że stwierdzone błędy dotyczące bardzo konkretnych i wątpliwych przypadków stanowią nieprawidłowości systemowe, jak również ze względu na to, że zaakceptował on zastosowanie przez Komisję nieodpowiedniego w tym przypadku postępowania w sprawie kontroli wyrywkowej, naruszając w ten sposób zasadę proporcjonalności ze względu na powstanie nadwyżki nad szkodami finansowymi faktycznie poniesionymi przez Unię.
1)

Artykuły 203 i 204 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 648/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r., w związku z art. 859 pkt 2) lit. c) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2286/2003 z dnia 18 grudnia 2003 r., należy interpretować w ten sposób, że samo przekroczenie terminu tranzytu, wyznaczonego zgodnie z art. 356 ust. 1 rozporządzenia nr 2452/93, nie prowadzi do powstania długu celnego w wyniku usunięcia spod dozoru celnego w rozumieniu art. 203 rozporządzenia nr 2913/92, lecz do powstania długu celnego mającego za podstawę art. 204 tego rozporządzenia. Aby móc powoływać się na wyjątek przewidziany w art. 356 ust. 3 rozporządzenia nr 2454/93, zainteresowani powinni dostarczyć organom celnym wszelkich informacji pozwalających na wykazanie spełnienia wymaganych przesłanek.
97.

Nawet przy założeniu, że fundusz inwestycyjny mający siedzibę w państwie trzecim mógłby dostarczyć szeregu informacji pozwalających państwu członkowskiemu na stwierdzenie, iż jest on regulowany przez podobne zasady do obowiązujących na terytorium tego ostatniego, które transponują przepisy dyrektywy 85/611, w braku wspólnych ram analogicznych do mających zastosowanie w obrębie Unii władze te nie mogą ani zapewnić prawdziwości przekazanych im informacji poprzez zwrócenie się do właściwych władz danego państwa trzeciego, ani też uzyskać od nich informacji dotyczących ewentualnych zmian związanych ze statutem lub działaniem rzeczonego funduszu inwestycyjnego. Jest to tym istotniejsze, że w Unii art. 1 ust. 5 dyrektywy 85/611 zapewnia trwałość statutu UCITS regulowanego przez przepisy tego aktu, wymagając od państw członkowskich zakazania tym podmiotom przekształcania się w podmioty, których owa dyrektywa nie dotyczy, co do czego nie ma żadnej gwarancji w państwach trzecich.
43.

Aby dobrze zrozumieć praktyczne konsekwencje tej dyskusji i aby wyjaśnić moje stanowisko, pozwolę sobie na przedstawienie konkretnego przykładu, zbliżonego do rozpatrywanej sprawy. Odwołuję się do sytuacji, w której we Francji zawarta została umowa pomiędzy spółką francuską i obywatelką francuską, która to umowa, zgodnie z wszelkim prawdopodobieństwem, miała być wykonywana we Francji, lecz która, w wyniku trwającego bardzo długo (ponad 10 lat) oddelegowania była w istocie i to w sposób ciągły wykonywana w Arabii Saudyjskiej. Jeśli przychylić się do koncepcji, w myśl której uregulowanie szczególne zawarte w art. 6 ust. 2 in fine konwencji rzymskiej może zostać zastosowane jedynie pomocniczo i wyjątkowo, a mianowicie gdy łącznik miejsca wykonania umowy jest całkowicie niestosowny, co oczywiście nie ma miejsca, ponieważ mamy do czynienia z długotrwałym wykonywaniem umowy w jednym i tym samym miejscu, to bez wahania należy zastosować prawo Arabii Saudyjskiej. Jeśli natomiast przychylić się do koncepcji opartej na założeniu, iż nawet w sytuacji, gdy miejsce wykonania umowy okazuje się szczególnie łatwe do ustalenia, sąd może zweryfikować, czy umowa ta wykazuje ewentualnie ściślejszy związek z innymi państwami, to odpowiedź jest dużo mniej oczywista, ponieważ – mimo iż umowa jest zazwyczaj wykonywana w Arabii Saudyjskiej – liczne elementy towarzyszące jej wykonywaniu przemawiają raczej za uznaniem za prawo właściwe prawa francuskiego.
86.

W istocie „Trybunał uciekał się do tego rozwiązania jedynie w bardzo szczególnych okolicznościach, gdy istniało ryzyko poważnych reperkusji finansowych z uwagi, między innymi, na znaczną liczbę stosunków prawnych nawiązanych w dobrej wierze na podstawie uregulowania uważanego za skuteczne i obowiązujące oraz gdy okazywało się, iż osoby prywatne oraz władze krajowe były zachęcane do zachowań niezgodnych z uregulowaniami Unii z powodu istnienia obiektywnej i istotnej niepewności odnośnie do zakresu przepisów wspólnotowych, do której to niepewności przyczyniło się ewentualnie również takie zachowanie samych innych państw członkowskich bądź Komisji” ( 46 ).
58.

Tymczasem chcę pozostawić otwarte pytanie, czy miejsce sprzedaży praw do składania ofert przez spółkę cypryjską określa się na podstawie art. 44 dyrektywy VAT, czy też w tym zakresie znajdują raczej zastosowanie przepisy dotyczące określenia miejsca dla dostawy towarów na podstawie art. 31 i nast. dyrektywy VAT. Wydaje się bowiem niewykluczone, że nabycie prawa do złożenia oferty na kupno towaru według definicji dostawy towarów na podstawie art. 14 ust. 1 dyrektywy VAT należy uważać za część „przeniesienia prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel”. Założenie takie można by jednak przyjąć dla praw do składania ofert, jakie nabyła osoba, której ostatecznie udzielono przybicia na aukcji. To pytanie dotyczy jednak opodatkowania spółki cypryjskiej, które nie stanowi przedmiotu postępowania głównego.
26.

Trybunał stwierdził w tym względzie, że to odstępstwo od zwolnienia od podatku nie ma zastosowania wówczas, gdy dane państwo członkowskie nie skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 5 ust. 3 lit. c) szóstej dyrektywy ( 12 ). Z tego wynika, że prawa wymienione w odstępstwie przewidzianym w tiret drugim mogą być zasadniczo również przedmiotem papieru wartościowego objętego zwolnieniem określonym w art. 13 część B lit. d) pkt 5 tej dyrektywy. Z uwagi na to, że odstępstwo przewidziane w tiret drugim odsyła jednak nie tylko do lit. c), ale do całego ustępu trzeciego art. 5, wszystkie wymienione tam prawa musiałyby więc być objęte pojęciem papieru wartościowego. Artykuł 5 ust. 3 nie określa jednakże tylko w swojej lit. c) opisanych przypadków praw w spółce dających prawo własności nieruchomości. Litery a) i b) opisują ponadto prawa do nieruchomości oraz prawa rzeczowe dające posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości, przy czym prawa te nie są przyznawane tylko poprzez udział w spółce.
84.

Odnośnie do lit. g) ochrona praw i wolności osób innych (tj. innych niż osoba, której dane dotyczą) nie może być odczytywana jako obejmująca prawa i wolności organu przetwarzającego dane osobowe. W przypadku uznania analizy prawnej za dane osobowe musiałoby mieć to miejsce z uwagi na to, że związane jest to z interesami prywatnymi osoby zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania. Choć interes publiczny w zakresie ochrony porady wewnętrznej w celu zagwarantowania zdolności organów administracji do wykonywania ich funkcji może w istocie konkurować z interesem publicznym w zakresie przejrzystości, dostęp do takich danych nie może zostać ograniczony na podstawie pierwszego z dwóch interesów, ponieważ dostęp obejmuje wyłącznie to, co wchodzi w zakres interesu prywatnego.