Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

1. Skargi urzędników – Termin – Wniosek o odszkodowanie skierowany do instytucji – Dochowanie rozsądnego terminu – Kryteria oceny

(art. 270 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 46; regulamin pracowniczy, art. 91)

2. Skargi urzędników – Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu niezapewniające właściwego naprawienia krzywdy – Naprawienie utraty szansy bycia zatrudnionym – Kryteria

(art. 340 TFUE)

3. Skargi urzędników – Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Stwierdzenie nieważności niezgodnego z prawem zaskarżonego aktu – Krzywda dająca się oddzielić od niezgodności z prawem, której nie można w całości naprawić w drodze stwierdzenia nieważności aktu

(art. 340 TFUE)

1. W sporach w oparciu o art. 91 regulaminu pracowniczego oraz w oparciu o art. 270 TFUE, do urzędników i pracowników, ale również do kandydatów biorących udział w konkursach, należy zwrócenie się w rozsądnym terminie do instytucji z wnioskiem mającym na celu uzyskanie od Unii odszkodowania za szkodę, którą można jej przypisać, i to od chwili, w której dowiedzieli się o sytuacji, na którą się skarżą.

Rozsądny charakter terminu, w którym składany jest wniosek odszkodowawczy powinien być oceniany na podstawie okoliczności właściwych dla każdej sprawy, a w szczególności znaczenia sporu dla zainteresowanego, złożoności sprawy oraz zachowania uczestników postępowania.

W tym względzie, o ile nawet pięcioletni termin przedawnienia przewidziany w zakresie odpowiedzialności pozaumownej w art. 46 statutu Trybunału Sprawiedliwości nie ma bezpośredniego zastosowania i nie może stanowić sztywnej i nieprzekraczalnej granicy, poniżej której dopuszczalne są wszystkie wnioski, bez względu na to, ile czasu zajęło zainteresowanemu wystąpienie do administracji z wnioskiem, i bez względu na okoliczności danej sprawy, o tyle należy jednak mieć na uwadze punkt odniesienia w postaci tego terminu.

(zob. pkt 43–45)

Odesłanie

Trybunał, wyrok z dnia 28 lutego 2013 r., szczególna procedura kontroli orzeczenia Sądu Arango Jaramillo i in./EBI, C‑334/12 RX-II, EU:C:2013:134, pkt 28

Sąd Pierwszej Instancji, wyrok z dnia 5 października 2004 r., Eagle i in./Komisja, T‑144/02, EU:T:2004:290, pkt 65, 66

Sąd Unii Europejskiej, postanowienie z dnia 18 lipca 2011 r., Marcuccio/Komisja, T‑450/10 P, EU:T:2011:399, pkt 29

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok z dnia 1 lutego 2007 r., Tsarnavas/Komisja, F‑125/05, EU:F:2007:18, pkt 69, 70, 71 i przytoczone tam orzecznictwo; postanowienie z dnia 9 lipca 2010 r., Marcuccio/Komisja, F‑91/09, EU:F:2010:87, pkt 35

2. W przypadku odpowiedzialności pozaumownej Unii, gdy domniemana szkoda ma charakter materialny, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji nie stanowi, samo w sobie wystarczającego ani odpowiedniego odszkodowania za poniesioną szkodę. Jednak aby móc żądać odszkodowania za taką szkodę materialną, konieczne jest jeszcze, aby strona skarżąca udowodniła, że szkoda jest rzeczywista i pewna.

W sytuacji gdy potencjalna szkoda jest wynikiem utraty szans na bycie laureatem konkursu, a następnie bycie powołanym na urzędnika Unii na podstawie tego konkursu, utracona szansa musi być pewna i nieodwracalna.

Ponadto umieszczenie na liście rezerwy kadrowej lub w określonej grupie osiągnięć na tej liście nie przyznaje prawa nabytego do bycia powołanym na urzędnika. Decyzja komisji konkursowej uchwalająca listę rezerwy kadrowej nie przyznaje bowiem laureatom konkursu prawa do bycia powołanym na urzędnika, lecz wyłącznie stwarza taką możliwość. Ponadto możliwość bycia zatrudnionym przekształca się w szansę bycia zatrudnionym dopiero od dnia, w którym stanowisko, w którego kontekście racjonalne jest, aby myśleć, że laureat może być na nim zatrudniony, jest do obsadzenia.

(zob. pkt 76–78)

Odesłanie

Trybunał, wyrok z dnia 21 lutego 2008 r., Komisja/Girardot, C‑348/06 P, EU:C:2008:107, pkt 54

Sąd Pierwszej Instancji, wyroki: z dnia 5 grudnia 2000 r., Gooch/Komisja, T‑197/99, EU:T:2000:282, pkt 71; z dnia 11 lipca 2007 r., Centeno Mediavilla i in./Komisja, T‑58/05, EU:T:2007:218, pkt 52

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: z dnia 13 września 2011 r., AA/Komisja, F‑101/09, EU:F:2011:133, pkt 44, 85; z dnia 11 lipca 2013 r., CC/Parlament, F‑9/12, EU:F:2013:116, pkt 114–116 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 15 października 2014 r., De Bruin/Parlament, F‑15/14, EU:F:2014:236, pkt 53

3. W obszarze odpowiedzialności pozaumownej, o ile stwierdzenie nieważności aktu obciążonego wadą niezgodności z prawem może samo w sobie stanowić stosowne i co do zasady wystarczające naprawienie każdej krzywdy, jaką taki akt mógł spowodować, o tyle nie może tak być w wypadku, gdy strona skarżąca wykaże, iż doznała krzywdy dającej się oddzielić od niezgodności z prawem stanowiącej podstawę stwierdzenia nieważności i niemożliwej do naprawienia w pełni przez stwierdzenie nieważności aktu.

W związku z tym w braku stwierdzenia nieważności wszystkich wyników konkursu otwartego administracja nie jest w stanie odtworzyć warunków, w których powinien on zostać zorganizowany, tak aby zagwarantowane było równe traktowanie wszystkich kandydatów i obiektywizm oceny. Tym samym zorganizowanie nowego indywidualnego egzaminu ustnego niekoniecznie może samo w sobie naprawić pewną krzywdę, jakiej strona skarżąca doznała z powodu tego, że nie miała możliwości wzięcia udziału w pierwotnym egzaminie ustnym w warunkach prawidłowych na gruncie regulaminu pracowniczego.

(zob. pkt 80–82)

Odesłanie

Sąd Pierwszej Instancji, wyroki: z dnia 6 czerwca 2006 r., Girardot/Komisja, T‑10/02, EU:T:2006:148, pkt 131; z dnia 19 listopada 2009 r., Michail/Komisja, T‑49/08 P, EU:T:2009:456, pkt 88