Zatem decyzja nakazująca powrót wobec zainteresowanego może zostać wydana względem zainteresowanego co do zasady od momentu oddalenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej lub wraz z tą decyzją w jednym akcie administracyjnym (zob. podobnie wyrok z dnia 19 czerwca 2018 r., Gnandi, C‑181/16 , EU:C:2018:465 , pkt 59 ).

Wprawdzie Trybunał orzekł w pkt 47 i 49 wyroku z dnia 30 maja 2013 r., Arslan ( C‑534/11 , EU:C:2013:343 ), że zezwolenie na pozostanie na terytorium krajowym w celu skutecznego wykonania skargi skierowanej przeciwko oddaleniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej stoi na przeszkodzie zastosowaniu dyrektywy 2008/115 przez obywatela państwa trzeciego, który wystąpił z tym wnioskiem do czasu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie środka odwoławczego wniesionego od tej decyzji go oddalającej (zob. wyrok z dnia 19 czerwca 2018 r., Gnandi, C‑181/16 , EU:C:2018:465 , pkt 43 ). Nie można jednak wywodzić z tego wyroku, że takie zezwolenie na pozostanie zakazywałoby stwierdzenia, że od momentu oddalenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej i z zastrzeżeniem istnienia prawa lub tytułu do pobytu, pobyt zainteresowanego staje się nielegalny w rozumieniu dyrektywy 2008/115. Wręcz przeciwnie, pobyt obywatela państwa trzeciego na terytorium państwa członkowskiego – o ile nie udzielono mu prawa pobytu lub zezwolenia na pobyt, o którym mowa w art. 6 ust. 4 dyrektywy 2008/115 – jest nielegalny w rozumieniu dyrektywy 2008/115 bezpośrednio po oddaleniu w pierwszej instancji przez właściwy organ złożonego przez niego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej i to niezależnie od tego, czy wydano wobec niego zezwolenie na pozostanie do czasu rozpatrzenia skargi na tę decyzję oddalającą (zob. wyrok z dnia 19 czerwca 2018 r., Ganandi, C‑181/16 , EU:C:2018:465 , pkt 44 , 59 ).

Dyrektywę Rady i Parlamentu Europejskiego 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, jak również dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie temu, aby obywatel państwa trzeciego, którego wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej został oddalony w pierwszej instancji przez właściwy organ jako oczywiście bezzasadny, był umieszczony w ośrodku detencyjnym w celu wydalenia, w sytuacji gdy zgodnie z art. 46 ust. 6 i 8 dyrektywy 2013/32 na podstawie obowiązujących przepisów ma prawo przebywać na terytorium krajowym do momentu wydania rozstrzygnięcia w sprawie jego skargi dotyczącej prawa do pozostania na tym terytorium w oczekiwaniu na rezultat skargi na decyzję oddalającą jego wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej.

W tym względzie prawo do skutecznej skargi sądowej oznacza zawieszenie wszystkich skutków decyzji o powrocie, co w szczególności pociąga za sobą konsekwencję w postaci tego, że zainteresowany nie może być umieszczony w ośrodku detencyjnym w celu wydalenia zgodnie z art. 15 dyrektywy 2008/115 tak długo, jak jest uprawniony do pozostania na terytorium danego państwa członkowskiego (zob. podobnie wyrok z dnia 19 czerwca 2018 r., Gnandi,C‑181/16, EU:C:2018:465, pkt 62). Dotyczy to również obywatela państwa trzeciego, którego wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej został oddalony jako oczywiście bezzasadny na podstawie art. 32 ust. 2 dyrektywy 2013/32.

Prawdą jest, że z art. 46 ust. 5 i 6 dyrektywy 2013/32 wynika, że w niniejszej sprawie zainteresowany z mocy prawa nie korzysta z prawa do pozostania na terytorium danego państwa członkowskiego w oczekiwaniu na wynik jego skargi. Jednakże zgodnie z wymogami określonymi w art. 46 ust. 6 akapit ostatni tej dyrektywy zainteresowany musi mieć możliwość skierowania sprawy do sądu, który postanowi, czy może on pozostać na tym terytorium do czasu wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Artykuł 46 ust. 8 tej samej dyrektywy stanowi, że do czasu zakończenia tego postępowania dane państwo członkowskie zezwala wnioskodawcy na pozostawanie na jego terytorium.

Z powyższego wynika, że obywatel państwa trzeciego, którego wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej został oddalony jako oczywiście bezzasadny, nie może zostać umieszczony w ośrodku detencyjnym na podstawie art. 15 dyrektywy 2008/115 w okresie wniesienia skargi na decyzję oddalającą. W wypadku wniesienia skargi w stosunku do zainteresowanego nie można również stosować innego środka detencyjnego na podstawie tego artykułu, dopóki jest uprawniony do pozostania na terytorium danego państwa członkowskiego zgodnie z art. 46 ust. 8 dyrektywy 2013/32.

(zob. pkt 51–55; sentencja)