ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok Mendes/Komisja, F‑125/11, EU:F:2013:35 , pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo

O ile art. 85 ust. 1 warunków zatrudnienia innych pracowników przewiduje możliwość drugiego przedłużenia umowy o pracę, o tyle chodzi tu nie o prawo przyznane zainteresowanemu ani o gwarancję pewnej ciągłości zatrudnienia, ale o możliwość pozostawioną uznaniu organu upoważnionego do zawierania umów o pracę. Instytucjom przysługuje bowiem szeroki zakres uznania w zakresie organizacji swoich służb w zależności od zadań, jakie zostały im powierzone, oraz – mając na uwadze ich realizację – w obsadzaniu stanowisk personelem pozostającym w ich dyspozycji, pod warunkiem jednakże, że odbywa się ono w interesie służby.

Jednakże art. 6 ust. 2 decyzji zarządu Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki w sprawie przyjęcia ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących procedur regulujących zatrudnianie członków personelu kontraktowego w Agencji i świadczenie przez nich pracy uzależnia możliwość przyznania drugiego przedłużenia umowy o pracę, tym razem na czas nieokreślony, od warunku sine qua non, zgodnie z którym łączny czas trwania umowy początkowej i pierwszego przedłużenia ma wynosić co najmniej pięć lat. Niespełnienie tego warunku oznacza obligatoryjne wykluczenie jakiejkolwiek możliwości przedłużenia, czy to na wniosek czy nawet z urzędu.

Tymczasem w sytuacji, gdy instytucja lub agencja jest upoważniona do wydawania ogólnych przepisów wykonawczych w celu uzupełnienia lub wdrożenia wyższych rangą i wiążących przepisów regulaminu pracowniczego lub warunków zatrudnienia innych pracowników, właściwy organ nie może ani działać sprzecznie z prawem, w tym poprzez przyjęcie przepisów, których stosowanie byłoby sprzeczne z celem przepisów regulaminu pracowniczego lub pozbawiałoby je wszelkiej skuteczności, ani odstąpić od poszanowania ogólnych zasad prawa, takich jak zasada dobrej administracji, zasady równego traktowania i ochrony uzasadnionych oczekiwań.

Tym samym, art. 6 ust. 2 wspomnianej decyzji ogranicza zakres art. 85 ust. 1 warunków zatrudnienia innych pracowników, ponieważ wprowadza dodatkowy warunek w zakresie przedłużenia umowy o pracę członkom personelu kontraktowego w rozumieniu art. 3a warunków zatrudnienia innych pracowników, który nie został przewidziany w tym akcie prawnym i który stoi na przeszkodzie korzystaniu z przyznanego administracji uznania, chociaż takiego ograniczenia nie można obiektywnie uzasadnić interesem służby. Tymczasem bez wyraźnego upoważnienia w tym względzie, wewnętrzna decyzja agencji o powszechnym zakresie stosowania, taka jak decyzja w sprawie ogólnych przepisów wykonawczych, nie może zgodnie z prawem ograniczyć zakresu wyraźnej normy przewidzianej w regulaminie pracowniczym lub warunkach zatrudnienia innych pracowników.

(zob. pkt 51–53, 56)

Sąd Unii Europejskiej, wyroki: Komisja/Petrilli, T‑143/09 P, EU:T:2010:531, pkt 31, 34–36 i przytoczone tam orzecznictwo, Komisja/Macchia, T‑368/12 P, EU:T:2014:266, pkt 49, 60
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ

(pierwsza izba)

z dnia 7 lipca 2015 r.

Sprawa F‑53/14

WR

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Wynagrodzenie – Dodatki rodzinne – Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu – Artykuł 2 ust. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego – Osoba traktowana jako dziecko pozostające na utrzymaniu – Osoba, wobec której urzędnik ma ustawowe obowiązki alimentacyjne i której utrzymanie nakłada na niego duże obciążenia – Warunki przyznania – Cofnięcie prawa do dodatku – Zwrot nadpłaconych kwot na mocy art. 85 regulaminu pracowniczego

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której WR żąda stwierdzenia nieważności trzech decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 sierpnia 2013 r. w sprawie cofnięcia jej prawa do dodatku na osobę pozostającą na utrzymaniu celem zapewnienia opieki jej matce w okresie od dnia 1 marca 2010 r. do dnia 28 lutego 2013 r., decyzji Komisji z dnia 25 września 2013 r. w sprawie cofnięcia ubezpieczenia, którym objęta była jej matka w ramach wspólnego systemu ubezpieczenia zdrowotnego oraz decyzji Komisji z dnia 23 października 2013 r. w sprawie zwrócenia przez nią nienależnie pobranych kwot.

Orzeczenie:

Skarga zostaje oddalona. WR pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

Streszczenie

Urzędnicy–Wynagrodzenie–Dodatki rodzinne–Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu–Osoba traktowana jako dziecko pozostające na utrzymaniu–Przesłanki–Utrzymanie wiążące się z dużymi obciążeniami–Kryteria (regulamin pracowniczy, art. 72; załącznik VII, art. 2 ust. 4) Urzędnicy–Zasady–Ochrona uzasadnionych oczekiwań–Cofnięcie prawa do dodatku–Naruszenie–Brak (regulamin pracowniczy, art. 85) Urzędnicy–Zwrot nienależnych kwot–Przesłanki–Oczywisty brak podstawy prawnej wypłaty–Pojęcie (regulamin pracowniczy, art. 85)
59

Tym samym skarga w sprawie Vanhellemont/Komisja (EU:T:2005:406) została uznana za dopuszczalną jedynie w odniesieniu do aktu organu powołującego. Jednak w niniejszym przypadku należy wskazać, że nie tylko skarżący nigdy nie wystąpili bezpośrednio do organu powołującego, ale też RRP nie przewiduje, w przeciwieństwie do przepisów wyborczych, o których mowa w poprzednim punkcie, przekazania przez komisję skrutacyjną do organu powołującego składanych do niej zażaleń, by organ powołujący wydał rozstrzygnięcie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. Ponadto, jakkolwiek rzeczywiście art. 41 RRP stanowi, że „komisja skrutacyjna jest wyłącznie właściwa do rozstrzygania sporów lub rozpatrywania innych zażaleń dotyczących organizacji wyborów do komitetu pracowniczego”, niemniej w świetle przywołanego powyżej orzecznictwa, gdy organ taki zdecyduje, jak w niniejszym przypadku, że nie uwzględni zażalenia kandydata lub wyborcy, prawidłowość tego rodzaju decyzji, łącznie z jej uzasadnieniem, podobnie jak prawidłowość czynności wyborczych w ogóle, zawsze może być przedmiotem kontroli administracyjnej sprawowanej przez organ powołujący w sprawach wyborczych, przy czym należy zaznaczyć, że to działania lub zaniechania organu powołującego w ramach tych uprawnień do kontroli prawidłowości wyborów mogą stanowić przedmiot skargi na podstawie art. 270 TFUE (zob. podobnie wyrok Loukakis i in./Parlament, EU:F:2013:139, pkt 101).
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ (trzecia izba)

z dnia 19 lipca 2016 r.

Thomas Earlie

przeciwko

Parlamentowi Europejskiemu

„Służba publiczna — Urzędnik — Były urzędnik — Potrącenie z emerytury — Alimenty na rzecz byłej małżonki byłego urzędnika — Postanowienie o zajęciu wydane przez sąd krajowy — Uchylenie zajęcia — Nowe postanowienie zobowiązujące byłego urzędnika do zlecenia Parlamentowi wypłaty alimentów byłej małżonce — Zgodne z tym zlecenie byłego urzędnika — Późniejsze zlecenie przez byłego urzędnika zaprzestania dokonywania wypłat na rzecz jego byłej małżonki — Odmowa wykonania przez Parlament — Prawo rodzinne — Wyłączna właściwość sądu krajowego — Obowiązek lojalnej współpracy”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy art. 106a, w której Thomas Earlie żąda stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 6 grudnia 2013 r. w sprawie zmiany jego uprawnień emerytalnych, a także odszkodowania za szkodę, jaką w swej ocenie poniósł.

Orzeczenie:

Skarga zostaje oddalona. Thomas Earlie pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski. Mary Earlie Gibbons pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Przywileje i immunitety Unii Europejskiej – Urzędnicy i pracownicy Unii – Podleganie prawu krajowemu w zakresie stosunków prawnych sfery prywatnej – Wykonanie orzeczenia sądu krajowego w postępowaniu rozwodowym byłego urzędnika – Obowiązki zainteresowanej instytucji

(regulamin pracowniczy, art. 23 akapit pierwszy)

Obowiązek wypłaty przez byłego urzędnika alimentów na rzecz jego byłej żony, określony w orzeczeniu sądu krajowego, mieści się w zakresie prywatnych stosunków prawnych między tym urzędnikiem a inną osobą, czyli jego byłą żoną. W odniesieniu do tego rodzaju stosunków, w szczególności jeśli chodzi o przestrzeganie swoich osobistych zobowiązań prawnych, zgodnie z art. 23 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego, były urzędnik, jak każdy inna osoba, w pełni podlega obowiązującym przepisom prawa krajowego.

W tym kontekście każda instytucja jest zobowiązana, na podstawie spoczywającego na niej obowiązku lojalnej współpracy z sądami krajowymi, do zastosowania się do żądania wykonania orzeczenia wydanego przez sąd krajowy, takiego jak orzeczenie ustanawiające obowiązek wypłaty przez byłego urzędnika alimentów na rzecz jego byłej żony. Ten obowiązek lojalnej współpracy oznacza także, że nawet jeśli instytucja nie jest bezpośrednio adresatem takiego orzeczenia sądu, to jako pracodawca urzędnika będącego dłużnikiem alimentacyjnym przestrzega rozstrzygnięć tego orzeczenia poprzez odmowę uwzględnienia żądania urzędnika będącego dłużnikiem, które jest wyraźnie sprzeczne ze zobowiązaniami nałożonymi bezpośrednio na urzędnika przez rozpatrywane orzeczenie sądowe, skoro w wykonaniu orzeczenia zostało ono przekazane zainteresowanej instytucji przez urzędnika będącego dłużnikiem.

(zob. pkt 38, 41)

Odesłanie

Sąd Pierwszej Instancji, wyrok z dnia 17 maja 2006 r., Kallianos/Komisja,T‑93/04, EU:T:2006:130, pkt 48, 49 i przytoczone tam orzecznictwo
Wykładni wyrażenia „każde następne przedłużenie umowy” z art. 8 akapit pierwszy zdanie trzecie warunków zatrudnienia innych pracowników (WZIP) należy dokonywać w ten sposób, że oznacza ono wszystkie czynności prowadzące do tego, aby członek personelu tymczasowego w rozumieniu art. 2 lit. a) WZIP po ustaniu zatrudnienia na czas określony kontynuował w tym samym charakterze stosunek pracy ze swoim pracodawcą, nawet jeśli temu przedłużeniu umowy towarzyszy powołanie do wyższej grupy zaszeregowania lub zmiana wykonywanych zadań. Nie może być inaczej w wypadku, gdy nowa umowa stanowiła przerwę w karierze, wyrażającą się na przykład w zasadniczej zmianie charakteru zadań wykonywanych przez danego pracownika.

Choć art. 8 warunków zatrudnienia innych pracowników przewiduje możliwość przedłużenia umowy z członkiem personelu tymczasowego, to nie chodzi tu o roszczenie po stronie zainteresowanego, lecz jedynie możliwość pozostawioną uznaniu właściwego organu. Instytucjom Unii przysługuje bowiem szeroki zakres uznania w zakresie organizacji swoich służb w zależności od zadań, jakie zostały im powierzone, oraz – mając na uwadze ich realizację – w obsadzaniu stanowisk personelem pozostającym w ich dyspozycji, pod warunkiem jednakże, że odbywa się ono w interesie służby.

Biorąc pod uwagę szeroki zakres uznania przysługujący instytucjom w odniesieniu do przedłużania umów, kontrola Sądu do spraw Służby Publicznej rozpatrującego skargę o stwierdzenie nieważności aktu wydanego w ramach korzystania z tego uznania powinna się ograniczać do tego, czy w świetle sposobów i środków, przy zastosowaniu których administracja mogła dokonać oceny, utrzymała się ona w rozsądnych granicach i czy nie skorzystała ze swego uprawnienia w sposób oczywiście błędny.

Tymczasem błąd można uznać za oczywisty jedynie wówczas, gdy jest on łatwo zauważalny i może zostać ewidentnie stwierdzony w świetle kryteriów, od których zamiar prawodawcy uzależnił korzystanie przez administrację z przysługującego jej uznania. Ustalenie, że organ administracji popełnił oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych mogący uzasadniać stwierdzenie nieważności wydanej w konsekwencji decyzji wymaga zatem, aby dowody, których powinien dostarczyć skarżący, były wystarczające, by zaprzeczyć wiarygodności oceny dokonanej przez organ administracji. Innymi słowy, jeżeli mimo przedstawionych przez skarżącego dowodów podważaną ocenę można jednak uznać za zasadną lub spójną, zarzut oczywistego błędu należy oddalić.

(zob. pkt 62–64)

Sąd Unii Europejskiej, wyrok z dnia 10 października 2014 r., EMA/BU, T‑444/13 P, EU:T:2014:865, pkt 28

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: z dnia 27 listopada 2008 r., Klug/EMEA, F‑35/07, EU:F:2008:150, pkt 65, 66; z dnia 10 września 2014 r., Tzikas/AFE, F‑120/13, EU:F:2014:197, pkt 91; z dnia 8 października 2015 r., FT/AEMF, F‑39/14, EU:F:2015:117, pkt 73, 74 i przytoczone tam orzecznictwo
Jeśli chodzi o skargę wniesioną przez członka personelu Europejskiego Banku Centralnego zawierającą żądania skierowane przeciwko decyzji oddalającej jego odwołanie szczególne, nie należy analizować takich żądań w sposób autonomiczny, ponieważ mają one jedynie na celu poddanie sądowi do rozpatrzenia aktów niekorzystnych dla skarżącego, w stosunku do których złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie na etapie przed wniesieniem skargi.

Co się tyczy dodatkowych podwyżek wynagrodzenia, przyznawanych tym członkom personelu Europejskiego Banku Centralnego, których osiągnięcia w pracy zostały ocenione jako wybitne podczas dwóch z trzech lat poprzedzających decyzję o przyznaniu tej podwyżki, to w zakresie, w jakim art. 2 ust. 3 okólnika administracyjnego nr 1/2011 w sprawie tych podwyżek wprowadza wobec przedstawiciela personelu dyskryminację z uwagi na to, że nie ma on żadnej możliwości wykazania drugiego roku wybitnych osiągnięć w pracy ze względu na poświęcenie się w pełnym wymiarze czasu pracy działalności przedstawiciela personelu podczas trzech rozpatrywanych lat, przepis ten jest niezgodny z prawem. W tym względzie nie można skutecznie podnosić, że korzystanie przez zainteresowanego z prawa do zwolnienia od pracy celem wykonywania obowiązków w ramach komitetu pracowniczego wynikało z osobistego wyboru. Ten wybór, polegający na możliwości ubiegania się o zwolnienie od pracy w celu wykonywania mandatu przedstawiciela personelu, stanowi bowiem prawo podstawowe, jak wynika z art. 27 i 28 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

Ponadto, korzystanie z prawa podstawowego do równego traktowania, które zostało ustanowione w art. 20 i 21 karty, nie może być ograniczone przepisem sytuującym przedstawicieli personelu w sytuacji niekorzystnej i dyskryminacyjnej w porównaniu z innymi członkami personelu, podczas gdy ograniczenia te ani nie są konieczne, ani nie spełniają celu interesu ogólnego czy potrzeby ochrony praw i wolności innej osoby.

Tymczasem, ponieważ sytuacja przedstawiciela personelu oraz sytuacja członka personelu faktycznie się różnią, nie mogą być traktowane tak samo, a więc można do nich stosować jedynie takie warunki kwalifikowania się do dodatkowej podwyżki wynagrodzenia, które mają na uwadze różnice w statusie między członkami personelu a przedstawicielami personelu, umożliwiając tym ostatnim, jak wszystkim innym członkom personelu, wykazanie drugiego roku wybitnych osiągnięć w pracy w ciągu trzech lat, nawet jeśli postanowią, że będą sprawować obowiązki w ramach komitetu pracowniczego w pełnym wymiarze czasu pracy i przez okres kilku lat.

(zob. pkt 59–62, 68)

Trybunał, wyrok z dnia 14 września 2010 r., Akzo Nobel Chemicals i Akcros Chemicals/Komisja, C‑550/07 P, EU:C:2010:512, pkt 54, 55 i przytoczone tam orzecznictwo

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok z dnia 2 grudnia 2014 r., Migliore/Komisja, F‑110/13, EU:F:2014:257, pkt 40
22

W odpowiedzi na ogłoszenie o naborze skarżąca złożyła swoją kandydaturę. W dniu 17 lipca 2013 r. EIOPA poinformowała ją za pośrednictwem poczty elektronicznej, że została przyjęta na stanowisko, i poprosiła o potwierdzenie zainteresowania oferowanym stanowiskiem. W wiadomości tej wyjaśniono także, że jeśli skarżąca „przyjmie ofertę, zostanie jej przydzielone tymczasowe stanowisko w tej nowej grupie zaszeregowania na okres sześciu miesięcy i jeżeli przejdzie [ów okres tymczasowego sprawowania obowiązków na stanowisku] w sposób pomyślny, zaszeregowanie do nowej grupy zostanie zatwierdzone” („In case you accept it, you will be on provisional assignment on that new level for the period of [six] month[s]. If you passed it, you will be confirmed on that new level”). Następnego dnia skarżąca potwierdziła, że przyjmuje stanowisko, które zostało jej w ten sposób zaproponowane.
78

Ponadto z danych dostarczonych przez samego skarżącego wynika, że w ramach postępowania w sprawie awansu (2013) 15 urzędników ESDZ spełniało wymogi ubiegania się o awans do grupy zaszeregowania AD 6; 18 urzędników spełniało wymogi ubiegania się o awans do grupy zaszeregowania AD 7; 15 urzędników spełniało wymogi ubiegania się o awans do grupy zaszeregowania AD 8; 26 urzędników spełniało wymogi ubiegania się o awans do grupy zaszeregowania AD 9 i taka sama liczba spełniała wymogi ubiegania się o awans do grupy zaszeregowania AD 10; 47 urzędników spełniało wymogi ubiegania się o awans do grupy zaszeregowania AD 11; 33 urzędników spełniało wymogi ubiegania się o awans do grupy zaszeregowania AD 12; 130 urzędników spełniało wymogi ubiegania się o awans do grupy zaszeregowania AD 13, a 102 urzędników spełniało wymogi ubiegania się o awans do grupy zaszeregowania AD 14. Choć liczby te nie pokrywają się dokładnie z liczbą urzędników ESDZ zaszeregowanych w każdej grupie, ponieważ niektórzy z urzędników nie byli uprawnieni do ubiegania się o awans podczas rzeczonego postępowania w sprawie awansu, to dowodzą one w wymagany prawem sposób, że jeżeli ogłoszenie o naborze ograniczałoby możliwość zgłoszenia swojej kandydatury na stanowisko do obsadzenia jedynie do urzędników ESDZ w grupie zaszeregowania AD 5, to niemalże wszyscy urzędnicy ESDZ zostaliby wykluczeni z procedury selekcyjnej z uwagi na wysoką grupę, do której są zaszeregowani.
25

Następnie, jeżeli chodzi o żądania skierowane przeciwko decyzjom z dnia 21 maja, 27 czerwca i 31 lipca 2014 r. zezwalającym skarżącemu na pozostanie w służbie odpowiednio do dnia 30 czerwca, 31 lipca i 30 września 2014 r., należy stwierdzić, że ograniczają się one do zezwolenia skarżącemu na pozostanie w służbie przez łączny okres czterech miesięcy po dacie, w której gdyby nie powyższe decyzje, zostałby przeniesiony w stan spoczynku, to jest po 1 czerwca 2014 r., przy czym pozostają one bez wpływu na decyzję oddalającą wniosek o pozostanie w służbie. Decyzje te, z których nie wynikają niekorzystne skutki dla skarżącego, nie mają żadnego wpływu na przedmiot niniejszej sprawy, a tym samym wniosek skarżącego zawierający zmianę jego żądań należy oddalić w zakresie dotyczącym powołanych decyzji.
103

Po drugie, w odniesieniu do dostępu do akt EPSO, należy stwierdzić, że twierdzenie skarżącej dotyczące rzekomej odmowy ze strony pracowników DG ds. Zasobów Ludzkich uwzględnienia jej ustnych wniosków o udzielenie dostępu nie zostało poparte żadnymi dowodami. Chociaż skarżąca wspomniała o takiej odmowie w wiadomości elektronicznej z dnia 11 listopada 2013 r. przesłanej do DG ds. Zasobów Ludzkich, jej stwierdzenie nie zostało potwierdzone przez odbiorcę, który wręcz przeciwnie zaprosił ją do wglądu do jej akt następnego dnia. Ponadto skarżąca, która przyznaje, że miała dostęp do swojego formularza zgłoszeniowego i załączonych dokumentów w dniu 12 listopada 2013 r., nie wyjaśnia, dlaczego podnoszona wcześniejsza odmowa stanowi naruszenie zasady dobrej administracji i obowiązku staranności.
100

W związku z tym, nawet jeśli po wniesieniu niniejszej skargi organ upoważniony do zawierania umów postanowił zwrócić się bezpośrednio do specjalnego komitetu doradczego „AAP”, które to działanie wydaje się stanowić wyrażenie woli organu upoważnionego do zawierania umów powierzenia temu komitetowi prowadzenia dochodzenia administracyjnego, do którego organ upoważniony do zawierania umów był zobowiązany z tytułu obowiązku udzielenia wsparcia na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego, to jednak nawet uznając to zwrócenie się do specjalnego komitetu doradczego „AAP” za odpowiednik decyzji o wszczęciu dochodzenia administracyjnego przez organ upoważniony do zawierania umów, nastąpiło ono po decyzji oddalającej zażalenie i po dniu wniesienia niniejszej skargi.
Z brzmienia art. 52 akapit drugi regulaminu pracowniczego jasno wynika, że organ powołujący może zezwolić urzędnikom na ich wniosek na pozostanie w służbie po przekroczeniu wieku przeniesienia z urzędu w stan spoczynku, jeżeli uzna, że jest to uzasadnione z punktu widzenia interesu służby.

Tak więc, nawet bez potrzeby odwoływania się do celów tego przepisu, dosłowna wykładnia art. 52 akapit drugi regulaminu pracowniczego przeczy argumentacji, zgodnie z którą zezwolenie na pozostanie w służbie do ukończenia 67 lat powinno się przyznać każdemu urzędnikowi, który się o to zwrócił, o ile nie sprzeciwia się temu interes służby.

Ponadto, choć rzeczywiście zgodnie z art. 52 akapit drugi regulaminu pracowniczego decyzję o możliwości pozostania w służbie w okresie między ukończeniem 67 i 70 lat można wydać „w drodze wyjątku”, czego nie wskazano w odniesieniu do pozostania w służbie do ukończenia 67 lat, jednakże dodanie tego określenia w odniesieniu do zezwolenia na pozostanie w służbie po ukończeniu 67 lat nie uzasadnia interpretacji, zgodnie z którą, aby pozostawić kogoś w służbie do ukończenia 67 lat, administracja nie musi wykazać faktycznego istnienia interesu służby. Wyrażenie to wskazuje bowiem jedynie, że należy ograniczać liczbę urzędników uzyskujących zezwolenie na pozostanie w służbie po ukończeniu 67 lat, aby zachować wyjątkowość tego odstępstwa, co jednak nie ma wpływu na treść badania interesu służby, które organ powołujący powinien w każdym razie przeprowadzić.

(zob. pkt 33–35)

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok z dnia 7 października 2009 r., Pappas/Komisja,F‑101/08, EU:F:2009:137, pkt 62–64
Sąd Unii nie może bez wchodzenia w zakres kompetencji władzy administracyjnej kierować do instytucji Unii nakazów podjęcia działań wymaganych w celu wykonania wyroku stwierdzającego nieważność decyzji. Niemniej w sporach o charakterze pieniężnym sądowi Unii przysługuje nieograniczone prawo orzekania, zgodnie z art. 91 ust. 1 zdanie drugie regulaminu pracowniczego, pozwalające mu na obciążenie pozwanej instytucji zapłatą określonych kwot, powiększonych w razie potrzeby o odsetki.

W ramach skargi o stwierdzenie nieważności na decyzję odmowną w sprawie przyznania skarżącemu dodatku na zagospodarowanie i diety dziennej żądania zasądzenia od administracji kwot należnych z tytułu tych dwu świadczeń, powiększonych o odsetki, są dostatecznie dokładne i powinny zostać uznane za dopuszczalne, nawet jeśli skarżący nie przedstawił obliczeń wysokości kwot, których dochodzi, ponieważ są one bezpośrednio i obiektywnie możliwe do ustalenia na podstawie dwóch jasnych i niekwestionowanych parametrów, to znaczy wynagrodzenia podstawowego skarżącego i uznania jego prawa do dodatku na gospodarstwo domowe, w danej chwili i podczas okresów właściwych w odniesieniu do odpowiednich przepisów przewidujących te świadczenia.

(zob. pkt 66- 68)

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok z dnia 16 stycznia 2007 r., Borbély/Komisja, F‑126/05, EU:F:2007:12, pkt 71–73
Do zapewnienia skuteczności art. 10 załącznika IX do regulaminu pracowniczego wymóg, by kara była proporcjonalna do wagi popełnionego przestępstwa nie stanowi wyłącznie ochrony dla urzędnika, który uchybił swoim obowiązkom, ale także zobowiązanie po stronie organu powołującego do nałożenia kary, która właściwie odzwierciedla wagę przewinienia. Tymczasem, zgodnie z art. 24 regulaminu pracowniczego, każda instytucja mа obowiązek chronić swoich urzędników przed zagrożeniami, zniewagami, obelgami, zniesławieniami lub atakami, które mogą być w nich wymierzone także, jeśli są oni ofiarami ataków ze strony innych urzędników, pod warunkiem wykazania rozpatrywanych faktów. Obowiązek taki obejmuje nie tylko obowiązek działania, gdy takie zachowania wystąpiły, ale także obowiązek zapobiegania, o ile to możliwe, by takie zachowania nie występowały w przyszłości, na podstawie obowiązku staranności, który reguluje stosunki między instytucjami i ich personelem.

(zob. pkt 105)

Trybunał, wyrok z dnia 26 stycznia 1989 r., Koutchoumoff/Komisja, 224/87, EU:C:1989:38, pkt 14

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok z dnia 12 maja 2011 r., Missir Mamachi di Lusignano/Komisja, F‑50/09, EU:F:2011:55, pkt 220