Fakt, że podczas postępowania administracyjnego spółka dominująca nie zaprezentowała się jako jedyny partner do rozmów z Komisją i że kwestionowała ona nieustannie przekazywanie jej przez Komisję omawianych dokumentów, przy założeniu, że zostanie on wykazany, nie pozwala na obalenie tego domniemania. Nie można również uwzględnić faktu, iż dana grupa charakteryzuje się zdecentralizowaną i autonomiczną organizacją działalności różnych spółek zależnych, jako że nie przedstawiono żadnego konkretnego dowodu na poparcie tego twierdzenia poza niemającą w tym względzie znaczenia okolicznością, że omawiane spółki zależne zatrudniają znaczną liczbę pracowników miejscowych.

Wspólnotowe prawo konkurencji uznaje, iż różne spółki należące do tej samej grupy stanowią jednostkę gospodarczą, a tym samym przedsiębiorstwo w rozumieniu przepisów art. 81 WE i 82 WE, jeśli te spółki nie określają niezależnie swojego zachowania na rynku.

Metoda oparta na potwierdzonej orzecznictwem zasadzie, polegająca na podziale członków kartelu na kategorie celem zastosowania zróżnicowanego traktowania na etapie ustalania kwot wyjściowych grzywien, choć sprowadza się ona do nieuwzględniania różnicy rozmiarów przedsiębiorstw należących do tej samej kategorii, pociąga za sobą zryczałtowanie kwoty wyjściowej ustalonej dla przedsiębiorstw należących do tej samej kategorii. Taki podział powinien uwzględniać zasadę równego traktowania, a w dodatku, kwota grzywien powinna co najmniej być proporcjonalna do elementów wziętych pod uwagę w celu dokonania oceny wagi naruszenia. Aby sprawdzić, czy podział członków kartelu na kategorie jest zgodny z zasadami równego traktowania oraz proporcjonalności, sąd wspólnotowy — w ramach kontroli legalności korzystania przez Komisję z przysługującego jej w tej dziedzinie swobodnego uznania — powinien jednak ograniczyć się do sprawdzenia, czy podział ten jest spójny i obiektywnie uzasadniony, nie zastępując od razu oceny dokonanej przez Komisję swoją oceną. W tym zakresie, decyzja Komisji, aby podzielić przedsiębiorstwa na kilka kategorii w zależności od ich udziału w rynku dystrybucji omawianych produktów i zaliczyć do tej samej kategorii te z przedsiębiorstw, które posiadają nieprzekraczający pewnego progu udział w rynku, nie może zostać uznana za arbitralną i nie wykracza poza zakres przysługującego jej w tym względzie swobodnego uznania.

Fakt, iż kwoty wyjściowe odnoszące się do każdej z kategorii nie są ściśle proporcjonalne do poszczególnych udziałów w rynku zainteresowanych przedsiębiorstw, nie może być ujemnie oceniany, ponieważ jest on jedynie następstwem systemu podziału na kategorie oraz ryczałtowego ustalenia kwot, które stąd wynika. W istocie, nawet jeśli wskutek podziału na grupy do niektórych przedsiębiorstw stosuje się identyczną kwotę podstawową pomimo ich różnej wielkości, zróżnicowane traktowanie jest obiektywnie uzasadnione tym, że przy określaniu wagi naruszenia ważniejszy jest charakter naruszenia aniżeli wielkość przedsiębiorstw. Prawo Komisji do dokonania podziału na kategorie byłoby w znacznym stopniu pozbawione swojej użyteczności, gdyby jakakolwiek różnica między udziałami w rynku, która choć istotna w zakresie wartości względnych, lecz mało istotna pod względem punktów procentowych, uniemożliwiała zaliczenie różnych przedsiębiorstw do tej samej kategorii.

(por. pkt 73, 74, 76, 77, 81)