ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4)

Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że ocena podmiotu zamawiającego dotycząca braku wątpliwości w odniesieniu do istnienia rażąco niskiej oferty – odpowiednio jego upewnienie się co do istnienia poważnej oferty w odniesieniu do uczestnika sklasyfikowanego na pierwszym miejscu – podlega kontroli sądowej?
2)

Czy przepis prawa krajowego, który ogranicza trybunał konstytucyjny w zakresie kontrolowania przyjętej na podstawie art. 86 lit. i) konstytucji Republiki Słowackiej uchwały Národná rada Slovenskej republiky (parlamentu Republiki Słowackiej) o uchyleniu amnestii lub indywidualnego ułaskawienia tylko do oceny jej zgodności z konstytucją Republiki Słowackiej, bez uwzględnienia wiążących aktów prawnych przyjętych przez Unię Europejską, zwłaszcza Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz Traktatu o Unii Europejskiej, jest zgodny z zasadą lojalności w rozumieniu art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także z art. 82 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, z prawem do bezstronnego sądu, zagwarantowanym w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, oraz z zakazem ponownego sądzenia lub karania w postępowaniu karnym za ten sam czyn zabroniony pod groźbą kary, zagwarantowanym w art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej? W przypadku udzielenia na to pytanie odpowiedzi przeczącej: czy sąd krajowy jest związany takim orzeczeniem krajowego trybunału konstytucyjnego?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n.o 1 de Cazalla de la Sierra (Hiszpania) w dniu 4 grudnia 2020 r. – Caixabank SA / ZN, SD, AH

(Sprawa C-657/20)

(2021/C 88/17)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado de Primera Instancia n.o 1 de Cazalla de la Sierra

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Caixabank SA

Strona pozwana: ZN, SD, AH

Pytania prejudycjalne

W związku z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 93/13 (1) i kryteriami ustanowionymi w wyrokach TSUE z dnia 14.3.13 i 26.3.19, dotyczącymi tego, że warunek dotyczący wcześniejszej wymagalności spłaty znajduje zastosowanie wówczas, gdy niewywiązywanie się z obowiązku zapłaty ma charakter wystarczająco poważny w stosunku do kwoty pożyczki i okresu, na który jej udzielono, powstaje następująca wątpliwość:

Czy niewywiązanie się z obowiązku spłaty musi być poważne zarówno w odniesieniu do kwoty kredytu, jak i do okresu kredytowania, czy też wystarczy, że ma to miejsce tylko w odniesieniu do jednego z tych kryteriów?

Jeśli należy uwzględnić te dwa kryteria (okres kredytowania i kwota kredytu) i uznać, że powinny one zostać spełnione i ocenione łącznie, powstają wątpliwości co do tego, czy przepisy krajowe (art. 24 ustawy nr 5/19 [regulującej umowy kredytów na zakup nieruchomości]) i orzecznictwo krajowe (wyrok T[ribunal] S[upremo] nr 463/19) ustanawiają wymóg wyważenia tych dwóch kryteriów.

Jeżeli obydwa kryteria (okres kredytowania i kwota kredytu) winny być spełnione i oceniane łącznie, istnieją wątpliwości co do rozwiązania, jakie należy zastosować w przypadkach poważnego charakteru niewywiązania się z obowiązku spłaty kredytu jedynie odnośnie do jego kwoty, zgodnie z art. 24 ustawy nr 5/19, ze względu na brak spłaty 3 % pożyczonego kapitału, lecz nie dochodzi do mającego poważny charakter niewywiązania się z obowiązku spłaty kredytu w odniesieniu do okresu kredytowania, zgodnie z odniesieniami czasowymi określonymi w art. 24 ustawy nr 5/19, ze względu na brak zapłaty mniej niż 12 miesięcznych rat.

(1) Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r., w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29)
1.

Czy art. 3 ust. 1 dyrektywy [Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich] w związku z pkt 1 lit. e) i f) załącznika do tej dyrektywy oraz art. 15 ust. 2 i 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie spełniają wymogów działania w dobrej wierze i nakładają zobowiązania na konsumenta warunki umowne, które istotnie zwiększają koszty ponoszone przez konsumenta w ramach umowy o kredyt w wypadku, gdy konsument nie dokonuje comiesięcznej wpłaty swojego wynagrodzenia za pracę [na rachunek prowadzony w] banku będącym kredytodawcą, mając na względzie, że zgodnie z warunkami umowy jest on zobowiązany do ustanowienia zastawu na wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę, niezależnie od tego w jaki sposób i w którym państwie je otrzymuje?
1)

Czy prawo Unii – w szczególności art. 2 TUE i wyrażoną w nim wartość państwa prawnego, art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE oraz zasady: pierwszeństwa, lojalnej współpracy i pewności prawa – należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie stosowaniu uregulowania państwa członkowskiego, takiego jak art. 41b § 1 i 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (p.u.s.p.), w taki sposób, że prezes sądu może – samodzielnie i bez kontroli sądowej – podjąć decyzję o zmianie składu sądu na skutek wydania przez organ, taki jak Izba Dyscyplinarna, zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego pierwotnie wyznaczonego składu sądu (sędzia sądu okręgowego I. T.), które obejmuje obligatoryjne zawieszenie tego sędziego w czynnościach służbowych, z czym wiąże się w szczególności zakaz zasiadania tego sędziego w składach sądu w sprawach, do których został wyznaczony, w tym także w tych sprawach, do których został wyznaczony przed wydaniem wspomnianego zezwolenia?
2)

Czy pojęcie „liberalizacji rynku energii elektrycznej” należy interpretować w ten sposób, że liberalizacja już nastąpiła, gdy występują pewne elementy wolnego handlu, jak na przykład umowy zawarte przez operatora publicznego z dostawcami z innych państw członkowskich? Czy można uznać, że liberalizacja rynku energii elektrycznej rozpoczyna się w chwili, gdy przepisy przyznają niektórym odbiorcom energii elektrycznej (na przykład odbiorcom energii elektrycznej przyłączonym do systemu przesyłowego lub niebędącym gospodarstwami domowymi odbiorcom energii elektrycznej przyłączonym do systemu dystrybucyjnego) prawo do zmiany dystrybutora energii elektrycznej? Jaki jest wpływ zmian regulacji rynku energii elektrycznej na Łotwie na ocenę pomocy przyznanej producentom energii elektrycznej w świetle art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (do celów udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze), w szczególności na sytuację sprzed 2007 r.?
2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 1-3 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (2) należy interpretować w ten sposób, że dyrektywa ta ma zastosowanie do przepisu krajowego takiego jak opisany w pierwszym pytaniu prejudycjalnym? Jeżeli tak, to czy art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie do takiego przepisu?
1)

Czy art. 15 zdanie wprowadzające i lit. c) dyrektywy w sprawie kwalifikowania (1) ma na celu zapewnienie ochrony wyłącznie w wyjątkowej sytuacji, w której masowa przemoc w ramach międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego osiągnęła poziom na tyle wysoki, że istnieją istotne podstawy, aby uznać, iż jeśli dana osoba wróci do omawianego państwa lub regionu, może narazić się na rzeczywiste ryzyko doznania krzywdy, o której mowa w przywołanej jednostce redakcyjnej tego przepisu ze względu na sam fakt przebywania na tym obszarze? Czy ta wyjątkowa sytuacja jest objęta zakresem znaczeniowym pojęcia „most extreme case of general violence” w rozumieniu wyroku w sprawie N.A. przeciwko Zjednoczonemu Królestwu (2)? W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pierwszą część pytania pierwszego:
1)

Czy art. 3 ust. 1 lit. a) i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1), w rozumieniu nadanym im przez Trybunał, należy interpretować w ten sposób, że pasażerowi przysługuje prawo do odszkodowania pieniężnego od niewspólnotowego przewoźnika lotniczego, w sytuacji, gdy dotrze on do swojego miejsca docelowego z co najmniej trzygodzinnym opóźnieniem, które nastąpiło w trakcie ostatniego lotu, rozpoczynającego i kończącego się na terytorium państwa trzeciego, w trakcie którego nie miało miejsca międzylądowanie na terytorium państwa członkowskiego, a który odbył się w ramach ciągu lotów łączonych, rozpoczynającego się na lotnisku położonym na terytorium państwa członkowskiego, a które to loty były faktycznie obsługiwane przez niewspólnotowego przewoźnika lotniczego i wszystkie one były przedmiotem jednej rezerwacji dokonanej przez pasażera u wspólnotowego przewoźnika lotniczego, który jednak faktycznie nie obsługiwał tych lotów?
—

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 lipca 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.21233 C/11 (2) (ex NN/11, ex CP 137/06) wdrożonej przez Hiszpanię – System podatkowy stosowany do niektórych umów leasingu finansowego, zwany również hiszpańskim systemem leasingu finansowego, w szczególności art. 1 ust. 1 tej decyzji w zakresie, w jakim uznano w nim el hiszpański system leasingu finansowego za pomoc państwa i tytułem ewentualnym, art. 4 ust. 1 w zakresie, w jakim nakazano w nim odzyskanie całej pomocy od ugrupowań interesów gospodarczych.
—

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2014/200/UE z dnia 17 lipca 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.21233 C/11 (ex NN/11, ex CP 137/06) wdrożonej przez Hiszpanię – System podatkowy stosowany do niektórych umów leasingu finansowego, zwany również hiszpańskim systemem leasingu finansowego (1).
c)

Ponadto i pomocniczo – jeżeli odpowiedź na pytanie a) jest twierdząca, to czy okoliczność istnienia sporu między ubezpieczycielem a poszkodowanym co do ważności lub skuteczności polisy ubezpieczeniowej wystarczy, by uzasadnić twierdzenie, iż powództwo poszkodowanego obejmuje sprawę dotyczącą ubezpieczenia?
1)

Czy art. 9 ust. 3 lit. c) ppkt (i) Universal Credit Regulations (przepisów w sprawie zasiłku na pokrycie kosztów utrzymania) (Irlandia Północna) z 2016 r. – wprowadzony na mocy Social Security (Income-related Benefits) (Updating and Amendment) (EU Exit) Regulations (przepisami o zabezpieczeniu społecznym, świadczenia związane z dochodem, uaktualnienie i zmiana, wystąpienie z UE) (Irlandia Północna) z 2019 r. – i wyłączający z prawa do zasiłków z zabezpieczenia społecznego obywateli UE mających prawo pobytu w kraju (zezwolenie na pobyt czasowy) (w tym przypadku „wstępny status osoby osiedlonej” zgodnie z załącznikiem UE do przepisów imigracyjnych Zjednoczonego Królestwa), jest bezprawnie dyskryminujący (bezpośrednio lub pośrednio) w rozumieniu art. 18 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz niezgodny ze zobowiązaniami ciążącymi na Zjednoczonym Królestwie na mocy European Communities Act 1972 (ustawy z 1972 r. o Wspólnotach Europejskich)?
C 110/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 22 grudnia 2020 r. – Fenix International Limited / Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

(Sprawa C-695/20)

(2021/C 110/17)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

First-tier Tribunal (Tax Chamber)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Fenix International Limited

Strona przeciwna: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

Pytania prejudycjalne

Czy art. 9a rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 (1) z dnia 15 marca 2011 r., wprowadzony na mocy art. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1042/2013 (2) z dnia 7 października 2013 r., jest nieważny ze względu na to, że wykracza poza uprawnienia lub obowiązki wykonawcze Rady określone w art. 397 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r., ponieważ stanowi uzupełnienie lub zmianę art. 28 dyrektywy 2006/112/WE (3)?”.

(1) Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2011, L 77, s. 1).

(2) Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1042/2013 z dnia 7 października 2013 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w odniesieniu do miejsca świadczenia usług (Dz.U. 2013, L 284, s. 1).

(3) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).
2)

Czy drugie zdanie pkt 53 wyroku sugeruje konieczność zastosowania innego kryterium kontroli niż to, które zostało wskazane w pkt 51 wyroku Amoeana i który opiera się na nocie wyjaśniającej do HS do pozycji 8473, zgodnie z którym biustonosze (tj. potencjalne akcesoria) muszą umożliwiać protezom piersi pełnienie funkcji innej niż ta, do której zostały „one” (przypuszczalnie protezy piersi) zaprojektowane, czy też zmierza do zastosowania kryterium kontroli określonego w pkt 51 tego wyroku, które wymaga, aby biustonosze pełniły funkcję związaną z główną funkcją protez piersi?
2)

Jeśli nawet na art. 63 TFUE nie można się w sposób ogólniejszy powoływać w odniesieniu do Group Transfer Rules (uregulowań dotyczących transferów w ramach grupy), to czy jednak można powołać się na to postanowienie: a) w odniesieniu do przepływów kapitału ze spółki dominującej będącej rezydentem w państwie członkowskim Unii do spółki zależnej będącej rezydentem w Szwajcarii, gdy spółka dominująca posiada 100 % akcji (udziałów) zarówno w spółce zależnej będącej rezydentem w Szwajcarii, jak i w spółce zależnej będącej rezydentem w Zjednoczonym Królestwie, na którą podatek zostaje nałożony? b) w odniesieniu do dokonania przepływu kapitału ze spółki w 100 % zależnej będącej rezydentem w Zjednoczonym Królestwie do spółki w 100 % zależnej będącej rezydentem w Szwajcarii należącej do tej samej spółki dominującej mającej siedzibę w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej, biorąc pod uwagę, że obie te spółki są spółkami siostrzanymi, a nie spółkami znajdującymi się w relacji spółka dominująca – spółka zależna?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Business and Property Courts of England and Wales (Zjednoczone Królestwo) w dniu 22 grudnia 2020 r. – London Steam-Ship Owners’ Mutual Insurance Association Limited / Królestwo Hiszpanii

(Sprawa C-700/20)

(2021/C 110/19)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court of Justice Business and Property Courts of England and Wales

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: London Steam-Ship Owners’ Mutual Insurance Association Limited

Druga strona postępowania: Królestwo Hiszpanii

Pytania prejudycjalne

1) Biorąc pod uwagę charakter kwestii, które sąd krajowy ma obowiązek rozstrzygnąć przed wydaniem orzeczenia powtarzającego treść orzeczenia arbitrażowego, wydawanego na podstawie art. 66 Arbitration Act 1996 (ustawy o arbitrażu z 1996 r.): czy orzeczenie wydane na podstawie tego przepisu może stanowić relewantne dla celów art. 34 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (1)„orzeczenie” wydane w państwie członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie?

2) Czy ze względu na fakt, że orzeczenie powtarzające treść orzeczenia arbitrażowego, takie jak orzeczenie wydane na podstawie art. 66 Arbitration Act 1996 (ustawy o arbitrażu z 1996 r.), jest orzeczeniem, które nie jest objęte przedmiotowym zakresem stosowania rozporządzenia (WE) nr 44/2001 z powodu objęcia go zakresem wyjątku dotyczącego sądownictwa polubownego przewidzianego w art. 1 ust. 2 lit. d), takie orzeczenie może stanowić relewantne dla celów art. 34 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 „orzeczenie” wydane w państwie członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie?

3) Na wypadek gdyby art. 34 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 nie miał zastosowania: w przypadku gdyby uznanie i wykonanie orzeczenia innego państwa członkowskiego było sprzeczne z wewnętrznym porządkiem publicznym [uznającego państwa członkowskiego] ze względu na to, że narusza ono zasadę powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) ze względu na istnienie wcześniejszego orzeczenia sądu polubownego lub wcześniejszego orzeczenia powtarzającego treść orzeczenia arbitrażowego, wydanych przez sąd państwa członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie, czy dopuszczalne jest powołanie się na art. 34 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 jako na podstawę odmowy uznania lub wykonania, czy też art. 34 ust. 3 i 4 rozporządzenia stanowią wyłączne podstawy, w oparciu o które powaga rzeczy osądzonej (res iudicata) lub brak możliwości pogodzenia z wcześniejszym orzeczeniem mogą doprowadzić do odmowy uznania i wykonania orzeczenia objętego zakresem stosowania rozporządzenia?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. 2001, L 12, s. 1.
4)

W każdym razie, czy art. 127 ust. 1 lit. b) umowy o wystąpieniu jest częściowo nieważny w zakresie, w jakim narusza on art. 18, 20 i 21 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jak również art. 39 i 40 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz w zakresie, w jakim pozbawia on obywateli Unii, którzy skorzystali z prawa do swobodnego przemieszczania się i swobodnego osiedlania się w Zjednoczonym Królestwie czynnego i biernego prawa wyborczego w wyborach lokalnych w tym państwie oraz – jeżeli Sąd i Trybunał podzielą stanowisko francuskiej Conseil d’Etat, czy naruszenie to obejmuje obywateli Zjednoczonego Królestwa, którzy korzystali z prawa do swobodnego przemieszczania się i swobodnego osiedlania się na terytorium innego państwa członkowskiego od ponad piętnastu lat, podlegając prawu brytyjskiemu zwanemu „15 year rule”, oraz zostali tym samym całkowicie pozbawieni prawa do głosowania?.
1)

Czy art. 1 Dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (1), a także klauzule nr 1 i nr 4 ww Porozumienia ramowego należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, które wprowadza obowiązek pracodawcy podania na piśmie uzasadnienia decyzji o wypowiedzeniu umowy o pracę jedynie w odniesieniu do umów o pracę zawartych na czas nieokreślony, a co za tym idzie poddaje kontroli sądowej zasadność przyczyny wypowiedzenia umów zawartych na czas nieokreślony, nie przewidując jednocześnie takiego obowiązku pracodawcy (tj. wskazania przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie) w stosunku do umów o pracę zwartych na czas określony (w związku z czym kontroli sądowej poddaje się jedynie kwestię zgodności wypowiedzenia z przepisami o wypowiadaniu umów)?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 21 grudnia 2020 r.– Gmina Wieliszew przeciwko Syndykowi masy upadłości Spółdzielczego Banku Rzemiosła i Rolnictwa w Wołominie w upadłości likwidacyjnej

(Sprawa C-698/20)

(2021/C 182/36)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Najwyższy

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Gmina Wieliszew

Strona pozwana: Syndyk masy upadłości Spółdzielczego Banku Rzemiosła i Rolnictwa w Wołominie w upadłości likwidacyjnej

Pytanie prejudycjalne

Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (1) z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999, w tym w szczególności art. 2 pkt 5, art. 3, 4, 57 ust. 1, art. 70 i 80, a aktualnie rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 (2) z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 w tym w szczególności, art. 2 pkt 15, art. 37 ust. 1, art. 66, 67 ust. 1, art. 7 4 ust. 1 i art. 89 ust. 1, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie regulacji prawa krajowego, która uniemożliwia podmiotowi, który otrzymał środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej, skuteczne dochodzenie na drodze sądowej wyłączenia z masy upadłości tych środków, jeżeli zostały one wpłacone na rachunek bankowy prowadzony w banku, którego upadłość została następnie ogłoszona, albo regulacji prawa krajowego, która nie wyłącza tych środków z masy upadłości upadłego banku?

(1) Dz.U. 2006, L 210, s. 25.

(2) Dz. U. 2013 L 347, s. 320.
1)

Czy art. 7 dyrektywy 2003/88 (1) i art. 31 ust. 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej sprzeciwiają się wykładni przepisu krajowego takiego jak § 7 ust. 3 Bundesurlaubsgesetz, zgodnie z którą dotychczas niezrealizowane prawo do corocznego płatnego urlopu przysługującego pracownikowi, który w trakcie roku urlopowego stał się niezdolny do pracy z powodu choroby i który mógłby jeszcze skorzystać przynajmniej z części urlopu w trakcie roku urlopowego przed wystąpieniem choroby, w przypadku nieprzerwanie nadal występującej niezdolności do pracy, wygasa po upływie 15 miesięcy od zakończenia roku urlopowego również w przypadku, gdy pracodawca rzeczywiście nie umożliwił pracownikowi skorzystania z prawa do urlopu poprzez stosowne wezwanie i poinformowanie?
4)

Czy w świetle art. 15 ust. 2 lit. b) dyrektywy usługowej [2006/123/WE] można uznać, że przyznanie instytucjom zamawiającym uprawnienia dyskrecjonalnego do korzystania z partnerstwa w celu powierzenia zarządzania usługami o charakterze społecznym i zdrowotnym podmiotom o celu niezarobkowym jest równoważne uzależnieniu dostępu do tych usług od formy prawnej? W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na to pytanie, czy przepisy krajowe takie jak te rozpatrywane, w odniesieniu do których państwo nie powiadomiło Komisji o zawarciu w nich wymogu dotyczącego formy prawnej, są ważne w świetle art. 15 ust. 7 dyrektywy usługowej?
1)

Czy wykładni art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/848 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie postępowania upadłościowego (1) [zwanego dalej „rozporządzeniem (UE) 2015/848”] należy dokonać w ten sposób, że spółka będąca dłużnikiem, której siedziba statutowa znajduje się na terytorium państwa członkowskiego, nie ma głównego ośrodka podstawowej działalności na terytorium drugiego państwa członkowskiego, w którym znajduje się miejsce jej głównego zarządu, jak można to ustalić na podstawie obiektywnych i rozpoznawalnych dla osób trzecich czynników, jeżeli spółka będąca dłużnikiem w okolicznościach takich jak te występujące w postępowaniu głównym przeniosła miejsce głównego zarządu z trzeciego do drugiego państwa członkowskiego, podczas gdy w trzecim państwie członkowskim złożono w odniesieniu do niej wniosek o wszczęcie głównego postępowania upadłościowego, który nie został jeszcze rozstrzygnięty?