ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
W dziedzinie pomocy państwa, gdy gwarancja przyznała korzyść bankowi, który mógł uzyskać pożyczkę na warunkach korzystniejszych niż warunki uzyskiwane zwykle na rynku przez przedsiębiorstwa w podobnej sytuacji, o ile w ogóle takie pożyczki byłyby możliwe do uzyskania, owa korzyść może wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi, ze względu na działalność owego banku oraz jego pozycję na rynku krajowym i międzynarodowym. W istocie bez wkładu kapitałowego, który mógł zostać dokonany dzięki udzieleniu gwarancji, klienci owego banku prawdopodobnie zaczęliby przechodzić do konkurujących z nim banków z chwilą, gdy po stronie wspomnianego banku pojawiły się oznaki trudności finansowych.

W dziedzinie pomocy państwa, w odniesieniu do oceny, w świetle art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE, gwarancji państwa przyznawanych instytucjom finansowym w kontekście światowego kryzysu finansowego, Komisja ograniczyła zakres swych uprawnień dyskrecjonalnych poprzez wydanie komunikatu w sprawie zastosowania zasad pomocy państwa do środków podjętych w odniesieniu do instytucji finansowych w kontekście globalnego kryzysu finansowego. Wynika zeń, że udzielenie gwarancji państwa należy uznać za środek nadzwyczajny, a więc mający z konieczności charakter tymczasowy. Gwarancji takiej powinny również towarzyszyć środki w zakresie restrukturyzacji lub likwidacji beneficjenta.

W związku z powyższym ograniczenie w czasie pomocy przyznanej w postaci gwarancji państwa i wynikający stąd obowiązek powiadomienia o wszelkich jej przedłużeniach, a także ciążący na beneficjencie tej gwarancji obowiązek przedstawienia planu restrukturyzacji, stanowią nie zwykłe formalności, ale warunki konieczne do tego, aby pomoc ta mogła zostać uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym oraz są instrumentami służącymi do zapewnienia, aby nadzwyczajna pomoc przyznana przedsiębiorstwu znajdującemu się w trudnej sytuacji nie wykraczała poza to, co konieczne do osiągnięcia leżącego we wspólnym interesie celu, jakim jest w tym wypadku zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce krajowej.

(por. pkt 69, 70, 74)
Skoro art. 191 ust. 2 TFUE, który odwołuje się do zasady „zanieczyszczający płaci”, dotyczy działań Unii, jednostki nie mogą powoływać się na to postanowienie po to, by wyłączyć zastosowanie uregulowań krajowych, w sferze objętej polityką w dziedzinie środowiska naturalnego, jeżeli zastosowania nie mają żadne regulacje Unii przyjęte na podstawie art. 192 TFUE, odnoszące się konkretnie do rozpatrywanej sytuacji.

Podobnie organy właściwe w zakresie ochrony środowiska nie mogą powoływać się na art. 191 ust. 2 TFUE, aby przy braku krajowej podstawy prawnej przewidzieć obowiązek podjęcia środków zapobiegawczych i zaradczych.

(por. pkt 40, 41)
Umowa międzynarodowa taka jak Konwencja określająca statut Szkół Europejskich, która została zawarta na podstawie art. 235 traktatu WE (następnie przekształconego w art. 308 WE, a obecnie art. 352 TFUE) przez Wspólnoty Europejskie, uprawnione do tego decyzją 94/55 upoważniającą Wspólnotę Europejską i Europejską Wspólnotę Energii Atomowej do podpisania i zawarcia Konwencji określającej statut Szkół Europejskich stanowi w zakresie dotyczącym Unii Europejskiej akt przyjęty przez instytucję Unii w rozumieniu art. 267 akapit pierwszy lit. b) TFUE. Postanowienia tego rodzaju umowy stanowią od momentu jej wejścia w życie integralną część porządku prawnego Unii a w ramach tego porządku prawnego Trybunał jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni tej umowy.

Artykuł 27 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze Konwencji określającej statut Szkół Europejskich należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by postanowienie umowne o ograniczeniu czasu trwania stosunku pracy widniejące w umowie o pracę zawartej między szkołą a nauczycielem kontraktowym zostało uznane za akt, który ma dla tego ostatniego niekorzystny skutek.

Artykuł 27 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze Konwencji określającej statut Szkół Europejskich należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by akt przyjęty przez dyrektora Szkoły Europejskiej w wykonaniu jego uprawnień był co do zasady objęty tym postanowieniem.

Punkty 1.3, 3.2 i 3.4 Warunków zatrudnienia nauczycieli kontraktowych Szkół Europejskich zatrudnionych między dniem 1 września 1994 r. a dniem 31 sierpnia 2011 r. należy interpretować w ten sposób, że spór dotyczący ważności postanowienia umownego o ograniczeniu czasu trwania stosunku pracy widniejącego w umowie o pracę zawartej między nauczycielem kontraktowym a tym dyrektorem należy do wyłącznej właściwości Rady ds. Zażaleń Szkół Europejskich.

Obowiązek wniesienia przez nauczycieli kontraktowych sprawy dotyczącej ważności postanowienia umownego o ograniczeniu czasu trwania stosunku pracy widniejącego w ich umowach o pracę zawartych z dyrektorem jednej ze Szkół Europejskich do Rady ds. Zażaleń Szkół Europejskich, która orzeka w pierwszej i ostatniej instancji i nie jest uprawniona do występowania do Trybunału z odesłaniem prejudycjalnym, nie narusza ich prawa do skutecznej ochrony sądowej.

(por. pkt 75, 76; pkt 3 sentencji)
Artykuł 1 ust. 1 akapit trzeci dyrektywy 89/665 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą 2007/66 oraz art. 2, art. 44 ust. 1 i art. 53 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/18 w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi powinny być interpretowane w ten sposób, iż co do zasady nie stoją one na przeszkodzie temu, by niezgodność z prawem oceny ofert złożonych przez oferentów była stwierdzana jedynie w oparciu o znaczące powiązania zwycięskiego oferenta z biegłymi powołanymi przez instytucję zamawiającą do oceny ofert. Instytucja zamawiająca jest, w każdym wypadku, zobowiązana sprawdzić, czy istnieje ewentualny konflikt interesów, i podjąć odpowiednie działania celem zapobieżenia powstaniu takiego konfliktu, wykrycia go lub zaradzenia mu. W ramach badania odwołania w przedmiocie unieważnienia decyzji w sprawie udzielenia zamówienia publicznego z powodu stronniczości biegłych, nie można wymagać, by oferent, którego oferta została odrzucona, wykazał w konkretny sposób, że biegli byli stronniczy. Na gruncie prawa krajowego należy, co do zasady, określić, czy i w jakim zakresie właściwe organy nadzoru administracyjnego i właściwe organy kontroli sądowej powinny rozważyć wpływ ewentualnej stronniczości biegłych na decyzję dotyczącą zawarcia umowy w sprawie udzielenia zamówienia publicznego.

Konflikt interesów obejmuje bowiem ryzyko, że publiczna instytucja zamawiająca zacznie się kierować względami niezwiązanymi z danym zamówieniem i że będzie sprzyjać przez sam ten fakt danemu oferentowi. Taki konflikt interesów może zatem stanowić naruszenie art. 2 dyrektywy 2004/18. W tym względzie okoliczność, że instytucja zamawiająca powołała biegłych działających z jej upoważnienia w celu oceny złożonych ofert nie zwalnia owej instytucji z odpowiedzialności w zakresie poszanowania wymogów prawa Unii. Stwierdzenie stronniczości biegłego wymaga w szczególności oceny faktów i dowodów, co leży w kompetencji instytucji zamawiających oraz organów nadzoru administracyjnego lub organów kontroli sądowej.

Co się tyczy reguł dowodowych w powyższym względzie, zgodnie z art. 2 dyrektywy 2004/18 instytucje zamawiające powinny zapewnić równe i niedyskryminacyjne traktowanie wykonawców oraz działać w sposób przejrzysty. Z powyższego wynika, że instytucjom tym przydzielono aktywną rolę w stosowaniu zasad udzielania zamówień publicznych.

Tak więc, jeśli oferent, którego oferta została odrzucona, przedstawi obiektywne okoliczności podające w wątpliwość bezstronność biegłego powołanego przez instytucję zamawiającą, na tej instytucji spoczywa obowiązek zbadania wszelkich istotnych okoliczności poprzedzających wydanie decyzji dotyczącej zawarcia umowy w sprawie udzielenia zamówienia celem zapobieżenia powstaniu konfliktu interesów, wykrycia go lub zaradzenia mu, w tym, w stosownym wypadku, żądając, by strony dostarczyły określone informacje i dowody.

(por. pkt 35–37, 42, 44, 47; pkt 1 sentencji)
Artykuł 2 dyrektywy 90/232 w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, zmienionej dyrektywą 2005/14, należy interpretować w ten sposób, że pojęciu „tej samej składki” w rozumieniu tego artykułu nie odpowiada składka, która różni się w zależności od tego, czy ubezpieczony pojazd ma być użytkowany wyłącznie na terytorium państwa członkowskiego, w którym znajduje się jego stałe miejsce postoju, czy też na całym terytorium Unii Europejskiej. W istocie przepisy wspomnianego art. 2 odnoszą się nie tylko do stosunków pomiędzy ubezpieczycielem a osobą poszkodowaną, ale także do stosunków pomiędzy ubezpieczycielem a ubezpieczonym. W szczególności z przepisów tych wynika, że w zamian za zapłatę przez ubezpieczonego tej samej składki ubezpieczyciel co do zasady zobowiązuje się do ponoszenia ryzyka wypłaty odszkodowania osobom poszkodowanym w ewentualnym wypadku z udziałem ubezpieczonego pojazdu, niezależnie od państwa członkowskiego Unii, na terytorium którego pojazd ten jest użytkowany i w którym dochodzi do wypadku. Tymczasem zróżnicowanie składki prowadzi, wbrew brzmieniu tego artykułu, do uzależnienia zobowiązania ubezpieczyciela do ponoszenia ryzyka wynikającego z ruchu wspomnianego pojazdu poza państwem członkowskim, w którym znajduje się jego stałe miejsce postoju, od zapłaty dodatkowej składki.

(por. pkt 29–31; sentencja)
Stosując stawkę podatku od wartości dodanej w wysokości 3% do dostawy książek cyfrowych lub elektronicznych państwo członkowskie uchybia zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 96–99, art. 110 i art. 114 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą 2010/88, w związku z załącznikami II i III do rzeczonej dyrektywy i rozporządzeniem wykonawczym nr 282/2011 ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112.

Z brzmienia punktu 6 załącznika III do dyrektywy 2006/112 wynika bowiem, że stawka obniżona podatku od wartości dodanej ma zastosowanie do czynności polegającej na dostawie książki znajdującej się na nośniku fizycznym. Nawet jeśli w celu przeczytania książki elektronicznej konieczny jest nośnik fizyczny, taki jak komputer, to nośnik taki nie jest jednak objęty dostawą książek elektronicznych. Ponadto, jak wynika z art. 98 ust. 2 akapit drugi owej dyrektywy, prawodawca Unii postanowił wyłączyć jakąkolwiek możliwość zastosowania stawki obniżonej podatku od wartości dodanej do usług świadczonych drogą elektroniczną. Tymczasem dostawa książek elektronicznych stanowi taką usługę, ponieważ nie może być uważana za dostawę towarów w rozumieniu art. 14 ust. 1 owej dyrektywy, bowiem książka elektroniczna nie może być zakwalifikowana jako rzecz. Podobnie dostawa książek elektronicznych odpowiada definicji usług świadczonych drogą elektroniczną zawartej w art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 282/2011. Ponadto dostawa taka nie wchodzi również w zakres pkt 9 załącznika III do dyrektywy 2006/112, który dotyczy świadczenia usług przez pisarzy, kompozytorów i wykonawców lub tantiem za należne im prawa autorskie.

Interpretacji tej nie podważa zasada neutralności podatkowej, która nie pozwala bowiem na rozszerzenie zakresu stosowania stawki obniżonej podatku od wartości dodanej w braku takiego jednoznacznego przepisu. Punkt 6 załącznika III do dyrektywy 2006/112 nie jest przepisem, który w sposób jednoznaczny rozszerza zakres stosowania stawek obniżonych podatku od wartości dodanej na dostawę książek elektronicznych. Przeciwnie, dostawa taka nie wchodzi w zakres tego przepisu.

(por. pkt 35, 36, 40–43, 50, 51, 61, 71; sentencja)
Co się tyczy przysługującego Komisji prawa do inicjatywy ustawodawczej, w drodze zwykłej procedury ustawodawczej, z postanowień art. 17 ust. 2 TUE w związku z art. 289 TFUE i 293 TFUE wynika, że podobnie jak co do zasady do Komisji należy decyzja o przedstawieniu bądź nieprzedstawieniu wniosku ustawodawczego i w danym wypadku określenie jego przedmiotu, celu i treści, dopóki Rada nie podjęła działań, Komisja może zmienić swój projekt, a nawet w razie potrzeby wycofać go. Uprawnienie to nie może jednak przyznawać tej instytucji prawa weta w toku procesu legislacyjnego, które byłoby sprzeczne z zasadami kompetencji powierzonych i równowagi instytucjonalnej. Tymczasem jeżeli Komisja, po przedstawieniu wniosku w ramach zwykłej procedury ustawodawczej, postanowi wycofać go, powinna przedstawić Parlamentowi i Radzie przyczyny tego wycofania, które w wypadku zakwestionowania powinny być poparte przekonującymi argumentami.

Jeżeli poprawka zamierzona przez Parlament i Radę przeinacza wniosek dotyczący aktu ustawodawczego w sposób, który stanowi przeszkodę w realizacji celów, jakiemu ma on służyć, i który pozbawia go zatem racji bytu, Komisja ma prawo go wycofać. Może ona to jednak uczynić dopiero po należytym uwzględnieniu, w duchu lojalnej współpracy, który na podstawie art. 13 ust. 2 TUE powinien regulować stosunki między instytucjami Unii w ramach zwykłej procedury ustawodawczej, wątpliwości Parlamentu i Rady stanowiących podstawę ich chęci zmiany tego wniosku. W tych okolicznościach, ani braku skorzystania przez Komisję z uprawnienia przewidzianego w art. 3 ust. 2 i art. 11 ust. 1 regulaminu wewnętrznego Rady do wnioskowania, aby Rada głosowała w przedmiocie tego wniosku, ani faktu, że przyjęcie zaskarżonej decyzji nastąpiło w tym samym dniu, w którym Parlament i Rada jakoby miały sformalizować porozumienie dotyczące tego projektu, nie można uważać za stanowiące naruszenie przez Komisję zasady lojalnej współpracy.

(por. pkt 74–76, 83, 106)
Celem dokonania klasyfikacji taryfowej nasion dyni sąd odsyłający powinien ustalić, czy nasiona te są stosowane zwykle do uzyskania olejów lub tłuszczy jadalnych albo przemysłowych i nie są objęte pozycjami od 1201 do 1206 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie wspólnej taryfy celnej. Jeśli tak, to omawiane nasiona należy zaklasyfikować do pozycji 1207 Nomenklatury scalonej z tego powodu, że są to nasiona o charakterze oleistym, niezależnie od ich rzeczywistego wykorzystania do uzyskania olejów lub tłuszczy jadalnych albo przemysłowych, do siewu lub do spożycia przez ludzi. W przeciwnym razie wspomniane nasiona będą objęte pozycją 1209 Nomenklatury scalonej – jeśli miałyby jeszcze zdolność kiełkowania w chwili przywozu, niezależnie od ich rzeczywistego wykorzystania do siewu lub do spożycia przez ludzi, albo pozycją 1212 Nomenklatury scalonej – jeśli nie miałyby już zdolności kiełkowania.

(por. pkt 58; sentencja)
Sprawa C‑51/13

Nationale-Nederlanden Levensverzekering Mij NV

przeciwko

Hubertusowi Wilhelmusowi Van Leeuwenowi

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Rotterdam)

„Odesłanie prejudycjalne — Ubezpieczenie na życie — Dyrektywa 92/96/EWG — Artykuł 31 ust. 3 — Informacje, które należy przekazać ubezpieczającemu — Obowiązek przekazania przez ubezpieczyciela dodatkowych informacji dotyczących kosztów i składek na podstawie ogólnych norm prawa krajowego”

Streszczenie – wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 kwietnia 2015 r.

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda świadczenia usług – Ubezpieczenie na życie – Dyrektywa 92/96 – Informacje, które należy przekazać ubezpieczającemu – Ogólne zasady krajowe wymagające przekazania temu ubezpieczającemu pewnych informacji dodatkowych, oprócz informacji wymienionych w załączniku II do dyrektywy – Dopuszczalność – Przesłanki – Ocena przez sąd krajowy – Skutki jakie prawo krajowe wiąże z brakiem przekazania tych dodatkowych informacji – Brak wpływu

(dyrektywa Rady 92/96, art. 31 ust. 3)

Artykuł 31 ust. 3 dyrektywy 92/96 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie oraz zmieniającej dyrektywy 79/267 i 90/619 (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń na życie) należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby zakład ubezpieczeń, na podstawie ogólnych zasad prawa krajowego, takich jak „otwarte lub niepisane normy”, był zobowiązany do przekazania ubezpieczającemu określonych informacji dodatkowych, oprócz informacji wymienionych w załączniku II do dyrektywy, pod warunkiem, że wymagane informacje są jasne, precyzyjne i konieczne do właściwego zrozumienia przez ubezpieczającego istotnych elementów zobowiązania, oraz że gwarantują one dostateczną pewność prawa, czego zbadanie należy do sądu krajowego.

Podstawa prawna takiego obowiązku przekazania dodatkowych informacji, a w szczególności pytanie, czy ów obowiązek wynika z ogólnych zasad prawa krajowego, takich jak „otwarte lub niepisane normy”, co do zasady nie ma bowiem wpływu na jej zgodność z dyrektywą, o ile rzeczony obowiązek spełnia wymogi art. 31 ust. 3 dyrektywy 92/96. Wynika z tego, że podstawa prawna, w oparciu o którą zainteresowane państwo członkowskie zamierza skorzystać z uprawnienia przewidzianego we wspomnianym art. 31 ust. 3 powinna być taka, aby zgodnie z zasadą pewności prawa pozwalała zakładom ubezpieczeniowym na określenie z dostateczną przewidywalnością informacji dodatkowych, jakie powinny one przekazać i na jakie może liczyć ubezpieczający.

Ponadto skutki, jakie prawo krajowe wiąże z brakiem przekazania tych dodatkowych informacji, są co do zasady pozbawione znaczenia w odniesieniu do zgodności obowiązku udzielenia informacji z art. 31 ust. 3 dyrektywy 92/96.

(por. pkt 28, 29, 34, 36; pkt 1, 2 sentencji)
W szczególności zawarte w art. 8 ust. 3 decyzji 2005/387 odniesienie do art. 34 ust. 2 lit. c) UE nie ma w tej kwestii znaczenia, ponieważ wyraźny wybór Rady polegający na tym, by w decyzjach 2013/129 i 2013/496 wskazać nie to postanowienie, lecz traktat FUE i art. 8 ust. 3 decyzji 2005/387, wyraźnie przemawia za tym, że decyzje 2013/129 i 2013/496 zostały wydane w oparciu o ten ostatni przepis jako taki.

Na podstawie treści owych decyzji, która co do zasady, by spełniać wymóg uzasadnienia, powinna wskazywać podstawę prawną, na której decyzje te zostały oparte, nie sposób więc uznać, że decyzje te zostały wydane w oparciu o art. 34 UE.

Co się tyczy podstawy prawnej, w oparciu o którą przyjęte zostały decyzja 2013/129 w sprawie poddania 4-metyloamfetaminy środkom kontroli oraz decyzja wykonawcza 2013/496 w sprawie poddania 5‑(2‑aminopropyl)indolu środkom kontroli, decyzje te nie odwołują się do art. 34 UE a ich preambuły odsyłają wprost do traktatu FUE, jak również do art. 8 ust. 3 decyzji 2005/387 w sprawie wymiany informacji, oceny ryzyka i kontroli nowych substancji psychoaktywnych.

W zakresie, w jakim normy regulujące sposób dochodzenia do decyzji przez instytucje Unii ustanowione są przez traktaty i nie pozostają do dyspozycji ani państw członkowskich, ani samych instytucji, jedynie traktaty mogą – w szczególnych przypadkach – upoważnić instytucję do zmiany ustanowionej w nich procedury decyzyjnej. Zatem uznanie, że instytucja ma możliwość wprowadzania wtórnych podstaw prawnych – niezależnie od tego, czy zmierzałyby one do usztywnienia, czy też złagodzenia trybu wydawania aktu – oznaczałoby przyznanie jej uprawnień prawodawczych wykraczających poza to, co przewiduje traktat.

Rozwiązanie to powinno być nie tylko stosowane w odniesieniu do wtórnych podstaw prawnych pozwalających na przyjmowanie aktów ustawodawczych, lecz również w odniesieniu do podstaw prawnych przewidzianych w akcie prawa wtórnego, które umożliwiają przyjęcie przepisów wykonawczych do tego aktu poprzez usztywnienie lub złagodzenie trybu przyjmowania takich przepisów przewidzianego w traktatach.

O ile bowiem prawdą jest, że traktaty przewidują, iż Parlament i Rada określają pewne normy dotyczące wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję, o tyle prawdą jest również, że przewidziane w traktatach normy szczególne dotyczące przyjmowania przepisów wykonawczych wiążą instytucje na takiej samej zasadzie jak normy dotyczące przyjmowania aktów ustawodawczych i że akty prawa wtórnego nie mogą więc być z nimi sprzeczne.

(por. pkt 42–44)
Artykuł art. 13 rozporządzenia nr 1346/2000 w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie do sytuacji, w której zaskarżona przez zarządcę w postępowaniu upadłościowym wypłata kwoty zajętej w postępowaniu egzekucyjnym przed wszczęciem postępowania upadłościowego została dokonana dopiero po wszczęciu tego postępowania.

W istocie wyjątek od ustanowionej w art. 13 rozporządzenia nr 1346/2000 zasady ogólnej, zgodnie z którą prawem właściwym dla postępowania upadłościowego i jego skutków jest lex fori concursus, należy interpretować ściśle i jego zakres nie może wykraczać poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia jego celu. Interpretowanie tego artykułu w ten sposób, że miałby on również zastosowanie do czynności dokonanych po wszczęciu postępowania upadłościowego, wykraczałoby jednakże poza to, co jest niezbędne do ochrony zaufania oraz pewności obrotu w państwach członkowskich innych niż państwo wszczęcia postępowania. Należy w związku z tym stwierdzić, że art. 13 rozporządzenia nr 1346/2000 co do zasady nie znajduje zastosowania do czynności dokonywanych po wszczęciu postępowania upadłościowego.

Jednakże mimo tego stwierdzenia, wspomniana wypłata nastąpiła w oparciu o prawo rzeczowe i w związku z tym, że owe prawo powstało przed wszczęciem wobec tego dłużnika postępowania upadłościowego, czynność ta mogła zgodnie z, w szczególności art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 1346/2000, korzystać ze szczególnej ochrony. Aby jednak umożliwić wierzycielowi skuteczne dochodzenie przysługującego mu prawa rzeczowego, niezbędne jest, aby wierzyciel ten mógł przystąpić do niego po wszczęciu postępowania upadłościowego co do zasady w oparciu o lex causae.

(por. pkt 34–37, 40, 43; pkt 1 sentencji)