ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
131

Nawet jeśli bowiem przyjęcie spornej metody spowodowało, że Komisja obliczyła dla wszystkich tych typów produktu identyczny lub co najmniej bardzo podobny margines dumpingu, to prawdą jest, iż uwzględnienie tych typów produktu miało wpływ na całkowity margines dumpingu. W tym względzie należy przypomnieć, że – jak wskazano w pkt 93 powyżej – w celu uzyskania całkowitego marginesu dumpingu Komisja dodała kwoty dumpingu uzyskane w odniesieniu do każdego rodzaju produktu i osiągnęła w ten sposób całkowitą kwotę dumpingu w odniesieniu do całego produktu objętego postępowaniem, a następnie odniosła je do całkowitej kwoty transakcji wywozu dokonanych przez skarżącą. W konsekwencji nawet jeśli w odniesieniu do każdego z tych produktów stwierdzono identyczny lub bardzo podobny margines dumpingu, kwoty dumpingu uzyskane w odniesieniu do typów produktów niemających odpowiednika, które zostały dodane do kwot dumpingu względem innych typów produktu, miały niewątpliwie wpływ na całkowity margines dumpingu. Nie można wykluczyć, jak to twierdzi Komisja, że zastosowanie spornej metody przyczyniło się wręcz do obniżenia poziomu całkowitego marginesu dumpingu.
174

W drugiej kolejności, w zakresie, w jakim argumenty skarżących dotyczą istnienia błędu, jakim obarczone jest rozumowanie Komisji, która postanowiła przychylić się do zaleceń ECHA (zob. pkt 130 powyżej), należy zauważyć, że w tym kontekście skarżące ograniczają się do wskazania, iż stwierdzenia Komisji nie są zgodne z wytycznymi ECHA wynikającymi z poradnika na temat ogólnego podejścia z dnia 28 maja 2010 r., podczas gdy w piśmie z dnia 18 września 2015 r. Komisja odwołała się do tego poradnika. Otóż należy stwierdzić, że w piśmie tym Komisja nie odwołała się do poradnika na temat ogólnego podejścia z dnia 28 maja 2010 r., lecz do poradnika na temat oceny pierwszeństwa z dnia 10 lutego 2014 r. Ponadto należy oddalić argument skarżących dotyczący tego, że w przypisie nr 3 do załącznika do tego pisma oraz w dokumencie referencyjnym dotyczącym bromku n‑propylu z dnia 1 lipca 2015 r. odwołano się do poradnika na temat ogólnego podejścia z dnia 28 maja 2010 r. W tym względzie wystarczy stwierdzić, że aktualnie hiperłącza zawarte w tych dokumentach, do których odwołują się skarżące, nie odsyłają do poradnika na temat ogólnego podejścia z dnia 28 maja 2010 r., lecz do poradnika na temat oceny pierwszeństwa z dnia 10 lutego 2014 r., oraz że skarżące nie przedstawiają żadnego argumentu mającego na celu wykazanie, że miejsce, do którego odsyłają owe hiperłącza, zostało zmienione. Argument skarżących opiera się zatem na błędnym założeniu, zgodnie z którym Komisja i ECHA oparły się na poradniku na temat ogólnego podejścia z dnia 28 maja 2010 r. W tym kontekście należy również zauważyć, że zgodnie z poradnikiem na temat oceny pierwszeństwa z dnia 10 lutego 2014 r. stwierdzenia dotyczące grupowania nie są ograniczone się do różnych form tej samej substancji, lecz mogą również uwzględniać potencjalną zamienność.
Dokładniej rzecz ujmując, jak podniosła Republika Francuska, czego skarżąca nie zakwestionowała w sposób w sposób uzasadniony i poparty dowodami, zgodnie z opinią EFSA z dnia 25 marca 2015 r., szereg badań opublikowanych od 2010 r. dotyczących mechanizmu działania bisfenolu A świadczy bowiem o tym, że substancja ta zmienia funkcjonowanie układu hormonalnego poprzez działanie receptorów biochemicznych, które przekazują komórkom sygnały hormonalne wśród innych sposobów sygnalizacji. Jak wskazała ECHA w odpowiedzi na skargę, na s. 449 sprawozdania z badania EFSA dotyczącego bisfenolu A panel EFSA CEF uznał, że badania te zawierały istotne informacje. W odniesieniu do badania Jenkins (2009) panel EFSA CEF stwierdził, „że [to] badanie nie może być stosowane do oceny ryzyka w odniesieniu do nowotworów, lecz jako dowód na poparcie spowodowania przez [bisfenol A] rozprzestrzeniania się w następstwie narażenia na tę substancję w trakcie karmienia piersią i in utero”. Podobnie, jeśli chodzi o opracowanie Tharp i in. (2012), panel ten twierdził, że „wyniki tego badania mogły być wykorzystane na poparcie spowodowania rozprzestrzeniania się przez [bisfenol A]”. Wreszcie w odniesieniu do badania Ayyanan (2011) panel ten stwierdził, co następuje:

„Wskazano, że w szeregu badań (takich jak Markey i in., 2001; Murray i in., 2007; Ayyanan i in., 2011; Vandenberg i in., 2013c) przedstawiono niemonotoniczną zależność dawka-odpowiedź w odniesieniu do rozprzestrzeniania się (sekcja 4.3). Panel [EFSA] CEF stwierdził jednak, że skutki przemawiały za tezą spowodowanego przez bisfenol A wpływu na gruczoły mlekowe”.
208

Tak więc wprawdzie Trybunał przyznał w swoim orzecznictwie, że cele związane z danym ogólnym systemem podatkowym, takie jak te zmierzające do unikania podwójnego opodatkowania lub do zapobiegania nadużyciom, mogą stanowić uzasadnienie dla a priori selektywnego systemu podatkowego (zob. podobnie wyroki: z dnia 29 kwietnia 2004 r., GIL Insurance i in., C‑308/01, EU:C:2004:252, pkt 74–76; z dnia 8 września 2011 r., Paint Graphos i in., od C‑78/08 do C‑80/08, EU:C:2011:550, pkt 64–76; z dnia 19 grudnia 2018 r., A‑Brauerei, C‑374/17, EU:C:2018:1024, pkt 50–53), lecz odmawiał on niezmiennie przyjęcia, że cele zewnętrzne względem systemu podatkowego, takie jak chęć zachowania konkurencyjności na arenie międzynarodowej lub ochrony zatrudnienia w pewnych sektorach, czy też sprzyjanie podmiotom istotnym na płaszczyźnie społecznej, mogą uzasadniać środek a priori selektywny i wyłączyć go z tego względu z zakresu stosowania art. 107 ust. 1 TFUE (zob. podobnie wyroki: z dnia 17 czerwca 1999 r., Belgia/Komisja, C‑75/97, EU:C:1999:311, pkt 37–39; z dnia 8 listopada 2001 r., Adria-Wien Pipeline i Wietersdorfer & Peggauer Zementwerke, C‑143/99, EU:C:2001:598, pkt 54; z dnia 10 stycznia 2006 r., Cassa di Risparmio di Firenze i in., C‑222/04, EU:C:2006:8, pkt 136–138).
282

W pierwszej kolejności, Republika Federalna Niemiec podnosi, że Rada Odwoławcza nie wzięła pod uwagę istotnego kryterium związanego z zasadą proporcjonalności. Istotną kwestią jest to, czy, w zależności od stanu regulacji toksykologicznych, należy uznać przeprowadzenie badania za rozsądne i właściwe. Innymi słowy, należy ustalić, czy za pomocą tego badania można zidentyfikować ryzyko pomimo tego, że jego użyteczność w konkretnym przypadku nie jest pewna. Żądania dodatkowych informacji nie mają bezpośredniego wpływu na wartość handlową benpatu, lecz stanowią jedynie etap pośredni przed ewentualnym zastosowaniem środków zarządzania ryzykami. Zważywszy na cel rozporządzenia nr 1907/2006, jakim jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego oraz przestrzeganie zasady ostrożności, ryzyka te powinny być szczególnie łatwe i możliwe do zidentyfikowania. Nie można zatem wymagać zbyt dużego prawdopodobieństwo w odniesieniu do możliwości użycia badań do identyfikacji danej własności, ponieważ, w przeciwnym razie, dozwolone byłoby przeprowadzanie tylko tych badań, których wyniki byłyby stosunkowo przewidywalne. Jedynie w wyjątkowych przypadkach można by było przed przeprowadzeniem badania przewidzieć, że pozwoli ono rzeczywiście uzyskanie poszukiwanych informacji lub to, że do ustalenia istnienia ryzyka konieczne jest przeprowadzenie innych badań. Zdaniem Republiki Federalnej Niemiec wspomniana rada powinna była ograniczyć się do sprawdzenia, czy za pomocą danego środka można zrealizować zamierzony cel i czy jest on odpowiedni do jego osiągnięcia, analizując jedynie to, czy wnioski wyciągnięte przez komitet państw członkowskich były w oczywisty sposób błędne.
260

W pkt 153 i 155–158 zaskarżonej decyzji Rada Odwoławcza rozpatrzyła argumenty, za pomocą których skarżąca zmierzała do wykazania, że ECHA nie wykazała istnienia potencjalnego ryzyka tego, że triclosan może okazać się neurotoksyczny. W pkt 153 tej decyzji wskazała ona, że w swojej decyzji ECHA odniosła się do mnogości istniejących informacji, w szczególności do przeprowadzonych in vitro i in vivo badań na szczurach i ludziach. To właśnie na podstawie tych informacji ECHA doszła do wniosku, że substancja, o której mowa w niniejszym przypadku, może w szczególności w przypadku ludzi być inhibitorem tyroksyny, powodując niepożądane skutki neurologiczne u potomstwa. W pkt 155–158 wspomnianej decyzji rada ta przeanalizowała i oddaliła argumenty, za pomocą których skarżąca zamierzała podważyć wnioski wyciągnięte na podstawie stwarzanego przez triklosan potencjalnego ryzyka neurotoksyczności. W tym kontekście wskazała ona w istocie, że skarżąca ograniczyła się do zasygnalizowania tego, iż nie zgadza się ona z wnioskami, jakie ECHA wyciągnęła na podstawie dostępnych danych, co byłoby równoważne rozbieżności opinii naukowych i przypomniała, odsyłając do rozważań przedstawionych w pkt 134 tej decyzji, że za pomocą takich argumentów nie można wykazać, iż w zaskarżonej decyzji dopuszczono się błędu. Odrzuciła ona również argument oparty na badaniu Axelstad (2013), podnosząc w szczególności, że skarżąca nie wykazała, iż wnioski ECHA były błędne, lecz ograniczyła się do podniesienia, że nie zgadza się z dokonaną przez tę agencję interpretacją istniejących danych. Powołując się na tego rodzaju argumenty nie można zakwestionować tego, że żądanie przeprowadzenia na szczurach pogłębionej analizy neurotoksyczności jest zgodne z prawem. Co się tyczy argumentów skarżącej opartych na tym, że, ze względu na różnice między szczurami i ludźmi, ECHA opierając się na wynikach badań przeprowadzonych na szczurach nie powinna była stwierdzić, iż zachodzi potencjalne ryzyko tego, że triklosan jest neurotoksyczną, rada ta wskazała, że argumenty te należy odrzucić ze względu na przedstawione w pkt 163–165 omawianej decyzji rozważania, w których zostały przeanalizowane argumenty zmierzające do podważenia wyciągniętych przez ECHA wniosków dotyczących stosowności żądania przeprowadzenie na szczurach pogłębionego badania neurotoksyczności.
125

Skarżąca kwestionuje odmowę Komisji uwzględnienia w motywie 118 zaskarżonego rozporządzenia wykazów cen łączników rur i przewodów rurowych spawanych i bez szwów stosowanych przez chińskich producentów przedstawionych przez CCCMC w celu dokonania dostosowań kosztu wytworzenia niektórych produktów wytwarzanych w Tajwanie w celu uwzględnienia różnic w wykorzystywanych surowcach [motyw 117 lit. a)] oraz różnic w gatunkach stali [motyw 117 lit. b)] w stosunku do produktów eksportowanych do Unii przez chińskich producentów. Skarżąca podnosi, że okoliczność, iż Komisja posłużyła się danymi dotyczącymi kosztów wytworzenia przemysłu unijnego w celu dostosowania kosztów wytworzenia produktów tajwańskich, skutkowała zwielokrotnieniem poziomu marginesu dumpingu przypisanego skarżącej. W replice skarżąca zaznaczyła, że przedstawione przez CCCMC dane dotyczące chińskiego rynku nie miały na celu wykazania ceny stosowanej przy ustalaniu wartości normalnej w Tajwanie, lecz dostarczenie Komisji wskazówek odnośnie do relatywnej różnicy pomiędzy kosztami rur spawanych i bez szwów jako surowców i wykazanie, że różnica podniesiona przez producentów Unii była nadmierna. Skarżąca podnosi, że dane przedstawione przez CCCMC dotyczyły cen surowców stosowanych przy produkcji łączników rur i przewodów rurowych, to znaczy rur i łączników dostarczanych przez chińskich producentów łączników rur i przewodów rurowych jako materiał do produkcji. Podkreśla, że unijni producenci i większość producentów chińskich sami nie produkują rur będących podstawą dla produkcji ich łączników rur i przewodów rurowych, a tym samym muszą kupować te surowce jako materiał do produkcji. W ten sposób dane przedstawione przez CCCMC będą miały bezpośrednio znaczenie przy obliczaniu kosztów produkcji łączników rur i przewodów rurowych na rynkach Unii i Chin. Skarżąca zauważa, że dane przedstawione przez CCCMC wskazują, że koszt rur bez szwów wynosił 1,3 raza tyle, co koszty rur spawanych, podczas gdy Komisja ostatecznie ustaliła, że koszt rur bez szwów był od 2,12 do 2,97 raza wyższy niż koszt rur spawanych.
131

Należy jednak zauważyć, że z załączonego do akt dokumentu zatytułowanego „Comments on the rationale for a non-divergent position between EFSA conclusions on 4‑chloroaniline (PCA) and EMA’s CHMP/ICH conclusions” [Uwagi uzasadniające brak rozbieżności między stanowiskiem EFSA w przedmiocie 4‑chloroaniliny (PCA) a stanowiskiem CHMP/ICH przedstawionym przez EMA] wynika, że obie agencje potwierdziły z jednej strony, że zasadniczo nie było między nimi żadnych rozbieżnych pod względem naukowym opinii, jako że obie one twierdziły, iż PCA należy uznać za substancję genotoksyczną i rakotwórczą na podstawie obecnie dostępnych danych, a z drugiej strony, że różne podejścia przyjęte przez te agencje są uzasadnione odmiennymi kontekstami, w których należało zbadać PCA.
190

Skarżąca nie wskazuje jednak podstaw swego wniosku o ponowne badanie, które jej zdaniem nie zostały wzięte pod uwagę, ani tego, jakie błędy w ustaleniach faktycznych dotyczące szczególnego wskazania do stosowania Omniscanu do obrazowania perfuzji mięśnia sercowego zostały popełnione. Nie określa także błędów w ustaleniach faktycznych dotyczących poziomu gadolinu w mózgu, czasu, przez jaki gadolin się odkłada, oraz dawkowania środków kontrastowych, które miały nie zostać skorygowane. Nie określa ona również kwestii dotyczących ograniczeń badań nad MRI oraz niespójności w zbieraniu danych, co do których to kwestii PRAC, CHMP ani Komisja miały się nie wypowiedzieć. Skarżąca ogranicza się, w odniesieniu do wszystkich zastrzeżeń, do odesłania do załączników do skargi. Tymczasem do Sądu nie należy wyszukiwanie i identyfikowanie w załącznikach zarzutów i argumentów, które mógłby uznać za podstawę skargi, ponieważ załączniki pełnią funkcję czysto dowodową i pomocniczą (zob. wyrok z dnia 31 maja 2018 r., Kaddour/Rada, T‑461/16, EU:T:2018:316, pkt 113 i przytoczone tam orzecznictwo). Przedmiotowe zastrzeżenia są zatem po prostu wymienione, ale nie są poparte argumentacją, co jest niezgodne z zasadą przewidzianą w art. 76 lit. d) regulaminu postępowania. Wynika stąd, że zastrzeżenia skarżącej należy uznać za niedopuszczalne. Ponadto okoliczność, że nie udzielono w szczególności odpowiedzi na zarzut skarżącej dotyczący przekonania, jakie najwyraźniej miał PRAC, że niektóre publikacje były sponsorowane przez posiadaczy PDO, nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, ponieważ EMA wyjaśniła, że, ze skutkiem od dnia 16 sierpnia 2017 r., sponsorowanie nie powinno być samo w sobie uznane za mające wpływ na wyniki badania.
83

Prawdą jest, jak wskazuje EASA, że obowiązek uzasadnienia nie pozwala na ujawnienie poufnych informacji. Niemniej jednak EASA nie podnosi, że nie było możliwości przedstawienia, na wyraźne żądanie, odpowiedniego uzasadnienia poprzez sparafrazowanie poufnych szczegółowych informacji lub też dostarczenia uzasadnienia bardziej jasnego i użytecznego niż częściowo utajnione fragmenty. Jeżeli pewne dane nie mogą zostać ujawnione, to co do zasady możliwe jest przedstawienie co najmniej charakteru lub rodzaju tych danych czy też dostarczenie wartości procentowych pozwalających na porównanie danych cen z wartościami odniesienia. W orzecznictwie uznano zatem, że powody mogące wyjaśniać istotne różnice między cenami – tytułem przykładu – mogą być następujące: korzystanie z podwykonawców przez stronę skarżącą w 35%, podczas gdy wybrany oferent dysponował personelem do realizacji wszystkich zadań; okoliczność, że strona skarżąca była nowym podmiotem, który wchodził na rynek, nie znał przedmiotu usług i był w związku z tym zmuszony stosować wyższą marżę niż wybrany oferent; porównanie z wcześniejszymi umowami w odniesieniu do ceny i jakości (zob. podobnie wyrok z dnia 8 października 2015 r., Secolux/Komisja, T‑90/14, niepublikowany, EU:T:2015:772, pkt 64, 65).
140

Co się tyczy argumentacji skarżącej, opartej na analogii do orzecznictwa w dziedzinie konkurencji, a dokładniej do wyroku z dnia 29 czerwca 1995 r., ICI/Komisja (T‑36/91, EU:T:1995:118), w którym Sąd orzekł w pkt 111, że „do Komisji nie należy samodzielne decydowanie, czy dane dokumenty mogą wykazywać brak winy po stronie odnośnego przedsiębiorstwa”; że „[z]asada równości broni i jej pochodna w sprawach z zakresu konkurencji, równy poziom informacji, którymi powinny dysponować Komisja oraz obrona, wymagają, aby skarżąca była w stanie ocenić wartość dowodową dokumentacji pochodzącej od [danego przedsiębiorstwa], których Komisja nie załączyła do pisma w sprawie przedstawienia zarzutów” oraz że „nie można przyjąć, że „Komisja, podejmując decyzję w sprawie naruszenia, jako jedyna dysponowała [odnośnymi] dokumentami i w związku z tym mogła samodzielnie zdecydować o ewentualnym wykorzystaniu ich do celów ustalenia naruszenia, podczas gdy skarżąca nie miała do nich dostępu i nie mogła zatem podjąć stosownej decyzji co do ich wykorzystania dla swej obrony”, należy ją odrzucić.
26

W dniu 19 czerwca 2017 r. skarżący złożył zażalenie w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego w odniesieniu do RN 2016 i do decyzji oceniającego w postępowaniu odwoławczym z dnia 10 kwietnia 2017 r. do zarządu EUIPO, działającego w charakterze organu powołującego. W uzasadnieniu zażalenia podniósł kwestie dotyczące, po pierwsze, naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, a po drugie, oczywistego błędu w ocenie, który doprowadził do przeinaczenia okoliczności faktycznych. W szczególności w odniesieniu do naruszenia istotnych wymogów proceduralnych skarżący powołał się na dwa naruszenia zasad postępowania w sprawie oceny, które podniósł już wcześniej w swoich dodatkowych uwagach dotyczących RN 2016, a mianowicie, po pierwsze, że oceniający wyraźnie odmówił przeprowadzenia kontroli oceny dokonanej przez byłego przełożonego skarżącego za okres od 1 stycznia do 16 października 2016 r., a po drugie, że oceniający w postępowaniu odwoławczym przedwcześnie zakończył dialog w ramach toczącego się przed nim postępowania. Zarzucił też EUIPO brak niezależnej kontroli jego oceny za rok 2016, co wynikało z faktu, że oceniającym w postępowaniu odwoławczym za tamten rok był jego były przełożony, który w sposób decydujący przyczynił się do zredagowania RN 2016, co stanowiło naruszenie procedury przewidzianej w instrukcji służbowej EUIPO. Skarżący uznał również, że oceniający w postępowaniu odwoławczym bez uzasadnienia odrzucił znaczną część jego zastrzeżeń wobec RN 2016.
96

W tym względzie, nawet jeśli Parlament przyznaje, że nie przekazał skarżącej odnośnej „uzupełniającej opinii” jako takiej przed przyjęciem zaskarżonej decyzji dotyczącej roku budżetowego 2017, należy zaznaczyć, że noty sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 10 listopada i 5 grudnia 2016 r. wzywające Prezydium do przyjęcia zaskarżonych decyzji, przedstawione przez samą skarżącą, wskazywały na wątpliwości audytorów zewnętrznych co do stabilności finansowej skarżącej. Zapytana podczas rozprawy skarżąca twierdziła, że otrzymała kopię noty sekretarza generalnego z dnia 10 listopada 2016 r. w tym samym miesiącu. Ponadto owe wątpliwości co do stabilności finansowej skarżącej zostały wyrażone również w sprawozdaniu z audytu zewnętrznych audytorów z dnia 18 kwietnia 2016 r., z którym się ona zapoznała, jak sama skarżąca przyznaje w piśmie z dnia 10 maja 2016 r. skierowanym do audytorów zewnętrznych.
206

Następnie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zasada proporcjonalności, stanowiąca jedną z ogólnych zasad prawa Unii, wymaga, by akty instytucji nie wykraczały poza to, co odpowiednie i konieczne do realizacji uzasadnionych celów, którym mają służyć dane przepisy, przy czym w przypadku gdy istnieje możliwość wyboru spośród większej liczby odpowiednich rozwiązań, należy stosować to najmniej dotkliwe, a wynikające z tego niedogodności nie mogą być nadmierne w stosunku do zamierzonych celów (wyroki: z dnia 11 września 2002 r., Pfizer Animal Health/Rada, T‑13/99, EU:T:2002:209, pkt 411; z dnia 7 marca 2013 r., Acino/Komisja, T‑539/10, niepublikowany, EU:T:2013:110, pkt 85; zob. również podobnie wyrok z dnia 18 listopada 1987 r., Maizena i in., 137/85, EU:C:1987:493, pkt 15).
47

Natomiast, jak podnosi Komisja, żądanie stwierdzenia bezczynności jest niedopuszczalne w zakresie, w jakim skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie, że Komisja niezgodnie z prawem zaniechała wydania aktu skierowanego indywidualnie do Inmarsatu i mającego na celu uniemożliwienie mu korzystania z pasma częstotliwości 2 GHz na potrzeby jego systemu powietrze‐ziemia zapewniającego łączność na pokładzie statków powietrznych. W odpowiedzi na pisemne pytanie Sądu i podczas rozprawy skarżąca wskazała bowiem, że jednym z aktów, do których wydania Komisja jest uprawniona zgodnie z wezwaniem do działania, jest skierowane do Inmarsatu „wezwanie do usunięcia uchybienia” zakazujące mu korzystania z pasma częstotliwości 2 GHz w celu eksploatacji systemu EAN. Jednak ani w wezwaniu do usunięcia uchybienia skierowanym do Komisji w dniu 22 grudnia 2016 r., ani w piśmie z dnia 2 sierpnia 2016 r., do którego to wezwanie odsyła, skarżąca nie wezwała Komisji do wydania takiego aktu skierowanego do Inmarsatu. Wezwania do działania w tym zakresie nie można również wywieść z kontekstu, w jakim wspomniane wezwanie do usunięcia uchybienia i wspomniane pismo zostały skierowane przez skarżącą do Komisji, który to kontekst w jasny sposób dotyczył wydania aktu mającego na celu uniemożliwienie KOR‑om udzielenia Inmarsatowi zezwoleń, w szczególności ze względu na korzystanie z tego pasma częstotliwości w sposób, który zdaniem skarżącej jest niezgodny ze zharmonizowanymi celami i z decyzją o selekcji.
6

Artykuł 3 Protokołu (nr 36) w sprawie postanowień przejściowych (Dz.U. 2016, C 202, s. 321, zwanego dalej „protokołem nr 36”) stanowi: „1. Zgodnie z artykułem 16 ustęp 4 [TUE] postanowienia tego ustępu i postanowienia artykułu 238 ustęp 2 [TFUE], dotyczące definicji większości kwalifikowanej w Radzie Europejskiej i w Radzie, stają się skuteczne 1 listopada 2014 roku. 2. Między 1 listopada 2014 roku a 31 marca 2017 roku, jeżeli przyjęcie aktu wymaga większości kwalifikowanej, członek Rady może zażądać, by akt ten został przyjęty większością kwalifikowaną określoną w ustępie 3. W takim przypadku stosuje się ustępy 3 i 4. 3. Bez uszczerbku dla artykułu 235 ustęp 1 akapit drugi [TFUE] do 31 października 2014 roku obowiązują następujące postanowienia. Jeżeli przyjęcie aktu przez Radę Europejską i Radę wymaga większości kwalifikowanej, głosy członków ważone są następująco: Belgia 12 Bułgaria 10 Republika Czeska 12 Dania 7 Niemcy 29 Estonia 4 Irlandia 7 Grecja 12 Hiszpania 27 Francja 29 Chorwacja 7 Włochy 29 Cypr 4 Łotwa 4 Litwa 7 Luksemburg 4 Węgry 12 Malta 3 Niderlandy 13 Austria 10 Polska 27 Portugalia 12 Rumunia 14 Słowenia 4 Słowacja 7 Finlandia 7 Szwecja 10 Zjednoczone Królestwo 29 Jeżeli na mocy traktatów akty przyjmowane są na wniosek Komisji, wymagają one do ich przyjęcia co najmniej 260 głosów »za«, oddanych przez większość członków. W innych przypadkach akty wymagają do ich przyjęcia co najmniej 260 głosów »za«, oddanych przez co najmniej dwie trzecie członków. Jeżeli akt ma zostać przyjęty przez Radę Europejską lub Radę większością kwalifikowaną, członek Rady Europejskiej lub Rady może zażądać sprawdzenia, czy państwa członkowskie stanowiące tę większość kwalifikowaną reprezentują co najmniej 62% ogółu ludności Unii. Jeżeli okaże się, że warunek ten nie został spełniony, dany akt nie zostaje przyjęty. 4. Do 31 października 2014 roku, w przypadku gdy w zastosowaniu traktatów nie wszyscy członkowie Rady biorą udział w głosowaniu, czyli w przypadkach gdy zastosowanie ma większość kwalifikowana określona zgodnie z artykułem 238 ustęp 3 [TFUE], większość kwalifikowana jest określona jako taki sam udział głosów ważonych i taki sam udział liczby członków Rady oraz, w stosownym przypadku, taki sam udział procentowy ludności danych państw członkowskich, jak te ustalone w ustępie 3 niniejszego artykułu”.