ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
36

W tym względzie trzeba zauważyć, że przepisy krajowe, które opierają się na analizie obiektywnych i możliwych do zweryfikowania elementów w celu ustalenia, czy dana transakcja stanowi sztuczną konstrukcję do celów podatkowych, należy uznać za niewykraczające poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia celów związanych z koniecznością ochrony zrównoważonego podziału władztwa podatkowego pomiędzy państwa członkowskie oraz z koniecznością zapobiegania unikaniu opodatkowania, gdy po pierwsze, w każdym przypadku gdy istnieje podejrzenie, że transakcja wykracza poza to, co zainteresowane spółki uzgodniłyby w warunkach pełnej konkurencji, podatnikowi umożliwia się bez przesadnych utrudnień administracyjnych przedstawienie dowodów na istnienie ewentualnych względów handlowych, dla których transakcja ta została zawarta. Po drugie, gdy weryfikacja takich okoliczności doprowadzi do wniosku, że przedmiotowa transakcja wykracza poza to, co zainteresowane spółki uzgodniłyby w warunkach pełnej konkurencji, korygujący środek podatkowy musi ograniczać się do części, która wykracza poza to, co uzgodniono by w braku sytuacji współzależności między tymi spółkami (wyrok z dnia 21 stycznia 2010 r., SGI, C‑311/08, EU:C:2010:26, pkt 71, 72).
–

sporządzenie opinii w zakresie potrzeby opieki przez niezależnego eksperta dla służby medycznej kasy ubezpieczenia pielęgnacyjnego, które to opinie kasa ta wykorzystuje do celów oceny zakresu praw do świadczeń opieki i pomocy społecznej, z których mogą skorzystać jej ubezpieczeni, stanowi świadczenie usług ściśle związane z opieką i pomocą społeczną, pod warunkiem że jest ono niezbędne do zapewnienia prawidłowej realizacji transakcji dotyczących tej dziedziny;
21

W tym względzie z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że jedynie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za wydanie orzeczenia, należy – przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy – zarówno ocena, czy do wydania wyroku jest mu niezbędne uzyskanie orzeczenia prejudycjalnego, jak i ocena znaczenia pytań, które przedkłada Trybunałowi. W związku z tym, jeśli postawione pytania dotyczą wykładni przepisu prawa Unii, Trybunał jest w zasadzie zobowiązany do wydania orzeczenia [wyrok z dnia 19 listopada 2019 r., A.K. i in. (niezależność izby dyscyplinarnej sądu najwyższego), C‑585/18, C‑624/18 i C‑625/18, EU:C:2019:982, pkt 97 i przytoczone tam orzecznictwo].
34

Podczas gdy produkt leczniczy Impromen 5 mg nadal korzysta z pozwolenia na dopuszczenie do obrotu we Włoszech, to pozwolenie na dopuszczenie do obrotu w Niemczech produktu leczniczego Consilium 5 mg (Impromen 5 mg) wygasło w dniu 30 czerwca 2010 r. Z orzecznictwa przytoczonego w pkt 28–32 niniejszego wyroku wynika jednak, że wygaśnięcie owego referencyjnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu nie może oznaczać, iż pozwolenie na przywóz równoległy do Niemiec, z którego korzysta spółka kohlpharma, może zostać uznane przez to państwo członkowskie za automatycznie wygasłe, w szczególności dlatego, że pozwolenie na przywóz równoległy przyznane spółce kohlpharma pozostaje nadal ważne, co potwierdził federalny instytut produktów leczniczych w odpowiedzi na pytanie zadane przez Trybunał.
17

Ze swej strony organ celny, który, choć nie był inicjatorem apelacji wniesionej do sądu odsyłającego, przedstawił swoje uwagi w ramach postępowania, nie podnosi, że towary zostały skonsumowane. Jego zdaniem należy raczej ustalić, czy zostały one „użyte” w rozumieniu art. 124 ust. 1 lit. k) kodeksu celnego. Tymczasem pojęcie „użytych towarów”, które nie zostało zdefiniowane w przepisach celnych Unii, może być rozumiane na dwa sposoby, a mianowicie albo że towary zostały użyte zgodnie z ich przeznaczeniem, albo że zostały użyte w jakikolwiek sposób, co oznaczałoby, że zostały przetworzone. Podstawową ideą procedury uszlachetniania czynnego jest to, że towary są przetwarzane w jakikolwiek sposób. W niniejszej sprawie spółka Combinova powinna była, według pozwolenia na uszlachetnianie czynne, naprawić i skalibrować różne instrumenty, co zgodnie z art. 5 pkt 37 kodeksu celnego należy do procesów przetwarzania.
Artykuł 121 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on zastosowaniu preferencyjnego środka taryfowego prowadzącego do zastosowania obniżonej stawki celnej, obowiązującego w chwili przyjęcia zgłoszenia o objęcie towarów procedurą uszlachetniania czynnego, który to środek był jednak zawieszony w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie tych towarów do swobodnego obrotu.
31

W związku z tym należy stwierdzić, że poprzez oba swoje pytania, które trzeba rozpatrywać łącznie, sąd odsyłający dąży zasadniczo do ustalenia, czy art. 3 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2008/95 należy interpretować w ten sposób, że charakter odróżniający oznaczenia, o którego rejestrację jako znaku towarowego dla usługi wystąpiono, które to oznaczenie składa się z kolorowych motywów i jest przeznaczone do wyłącznego i systematycznego umieszczania w określony sposób na dużej części towarów używanych do świadczenia tej usługi, należy oceniać w odniesieniu do tych towarów i poprzez zbadanie, czy oznaczenie to odbiega w sposób znaczący od normy lub zwyczajów danego sektora gospodarki.
10

Zgodnie z art. 37 tej dyrektywy, zatytułowanym „Obowiązki i uprawnienia organu regulacyjnego”: „1. Do obowiązków organu regulacyjnego należy: […] b) zapewnienie dopełnienia przez operatorów systemów przesyłowych i dystrybucyjnych oraz, w stosownych przypadkach, właścicieli systemu, jak również przez wszelkie przedsiębiorstwa energetyczne, ich obowiązków zgodnie z niniejszą dyrektywą i z innymi właściwymi przepisami [Unii], w tym również w odniesieniu do kwestii transgranicznych; […] h) monitorowanie zgodności [przestrzegania] oraz dokonywanie przeglądu dotychczasowego funkcjonowania zasad dotyczących bezpieczeństwa i niezawodności sieci, a także ustalanie i zatwierdzanie standardów i wymogów [dotyczących] jakości usług oraz dostaw lub przyczynianie się do tego wraz z innymi właściwymi organami; […] m) monitorowanie czasu potrzebnego operatorom systemów przesyłowych i dystrybucyjnych do wykonania połączeń i napraw; n) pomoc w zapewnieniu, przy udziale innych właściwych organów, aby środki z zakresu ochrony konsumenta, w tym środki określone w załączniku A, były skuteczne i egzekwowane; […] 4. Państwa członkowskie zapewniają, aby organy regulacyjne otrzymały uprawnienia umożliwiające im wykonywanie obowiązków, o których mowa w ust. 1, 3 i 6, w sposób skuteczny i szybki. W tym celu organ regulacyjny ma przynajmniej następujące uprawnienia: a) do wydawania wiążących decyzji w odniesieniu do przedsiębiorstw energetycznych; […] d) do nakładania skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji na przedsiębiorstwa energetyczne, które nie spełniają swoich obowiązków zgodnie z niniejszą dyrektywą lub ze wszelkimi właściwymi prawnie wiążącymi decyzjami organów regulacyjnych lub Agencji, lub do zaproponowania właściwemu sądowi nałożenia takich sankcji. Obejmuje to uprawnienie do nakładania lub do zaproponowania nałożenia na operatora systemu przesyłowego grzywny w wysokości do 10% rocznych obrotów operatora systemu przesyłowego lub, w stosownych przypadkach, na przedsiębiorstwo zintegrowane pionowo w wysokości do 10% rocznych obrotów przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo, odpowiednio za nieprzestrzeganie ich obowiązków zgodnie z niniejszą dyrektywą; oraz e) stosowne prawa do prowadzenia dochodzeń oraz odpowiednie uprawnienia do wydawania instrukcji w zakresie rozstrzygania sporów zgodnie z ust. 11 i 12. […] 11. Każda ze stron zgłaszających skargę na operatora systemu przesyłowego lub dystrybucyjnego, odnoszącą się do obowiązków tego operatora określonych na mocy niniejszej dyrektywy, może przekazać skargę do organu regulacyjnego, który, działając jako organ rozstrzygający spory, wydaje decyzję w terminie dwóch miesięcy od otrzymania skargi. Termin ten może zostać przedłużony o dwa miesiące, jeżeli urzędy regulacji zażądają dodatkowych informacji. Termin ten może zostać dalej przedłużony za zgodą strony skarżącej. Decyzja organu regulacyjnego jest wiążąca, jeżeli nie zostanie unieważniona w wyniku odwołania. […]”.
28

W tej względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału w ramach współpracy pomiędzy Trybunałem a sądami krajowymi ustanowionej w art. 267 TFUE jedynie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za przyszły wyrok, należy, z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy, zarówno ocena, czy dla wydania wyroku jest mu niezbędne uzyskanie orzeczenia prejudycjalnego, jak i ocena znaczenia pytań, które zadaje on Trybunałowi. W związku z tym jeśli postawione pytania dotyczą wykładni prawa Unii, Trybunał jest w zasadzie zobowiązany do wydania orzeczenia (wyrok z dnia 4 grudnia 2018 r., Minister for Justice and Equality i Commissioner of An Garda Síochána, C‑378/17, EU:C:2018:979, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo).
36

Co za tym idzie, zważywszy, że krajowe przepisy mające zastosowanie w postępowaniu głównym do MO przewidują, że wydalenie w rozumieniu tych przepisów przebywającego na terytorium Hiszpanii obywatela państwa trzeciego może zostać nakazane wyłącznie w obliczu dodatkowych obciążających go okoliczności nakładających się na jego nielegalny pobyt i jeżeli przepisy te nie mogą być przedmiotem wykładni zgodnej z dyrektywą 2008/115, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego, to państwo członkowskie nie może oprzeć się na tej dyrektywie w celu przyjęcia w odniesieniu do MO decyzji nakazującej powrót w rozumieniu wspomnianej dyrektywy ani wykonać tej decyzji, nawet w braku owych okoliczności obciążających.
10

Artykuł 25 wspomnianej dyrektywy, zatytułowany „Rekomendacje w zakresie bezpieczeństwa”, stanowi w ust. 2 i 3: „2. Rekomendacje są skierowane do władzy [organu ds.] bezpieczeństwa lub, jeżeli wymaga tego charakter zaleceń, do innych podmiotów lub władz [organów] w państwie członkowskim lub do innych państw członkowskich. Państwa członkowskie i ich władze [organy ds.] bezpieczeństwa podejmują niezbędne działania w celu zapewnienia, że rekomendacje w zakresie bezpieczeństwa wydane przez organ dochodzeniowy zostały właściwie potraktowane i, gdzie to właściwe, zrealizowane. 3. Władza [Organ ds.] bezpieczeństwa i inne władze [organy] lub podmioty lub, jeżeli to właściwe, inne państwa członkowskie, do których skierowano rekomendacje, przedstawiają organowi dochodzeniowemu zwrotne raporty, przynajmniej corocznie, o środkach podjętych bądź planowanych do podjęcia jako reakcja na rekomendacje”.
17

W tym względzie wspomniany sąd wskazuje, że zgodnie z orzecznictwem sądów austriackich każdy ze współwłaścicieli może wnieść powództwo zmierzające do spowodowania powstrzymania się od działania lub zaniechania działania przez współwłaściciela, który samowolnie, bez zgody pozostałych członków lub bez prawomocnego orzeczenia sądu zastępującego taką zgodę, dokonuje zmiany, w tym zmiany przeznaczenia, rzeczy znajdującej się w obrębie nieruchomości objętej reżimem współwłasności. Wskazuje on również, że takie działanie nie należy do kwestii administracyjnych, w stosunku do których wspólnota wszystkich współwłaścicieli posiada osobowość prawną, oraz że przeznaczenie lokalu znajdującego się w obrębie nieruchomości objętej reżimem współwłasności jako mieszkania lub lokalu handlowego, opiera się na umowie prawa prywatnego zawartej przez wszystkich współwłaścicieli, która co do zasady przyjmuje formę umowy współwłasności. Pod tym względem korzystanie do celów turystycznych z lokalu znajdującego się w obrębie nieruchomości objętej reżimem współwłasności, co do którego uzgodniono przeznaczenie na cele mieszkaniowe, stanowi zmianę przeznaczenia tej rzeczy. Sąd ten dodaje, że przeznaczenie lokalu znajdującego się w obrębie nieruchomości objętej reżimem współwłasności oraz poszanowanie tego przeznaczenia stanowią aspekty prawa, które przysługuje każdemu współwłaścicielowi i korzysta z ochrony erga omnes.
4

Sekcja I tej dyrektywy, zatytułowana „Definicje i zakres”, składa się z art. 1, którego ust. 1 stanowi: „Dla celów niniejszej dyrektywy: a) »zwolnienia grupowe« oznaczają zwolnienia dokonywane przez pracodawcę z jednego lub więcej powodów niezwiązanych z poszczególnym[i] pracownik[ami], w przypadku gdy, w zależności od wyboru państw członkowskich, liczba zwolnień wynosi: i) bądź, w okresie trzydziestu dni: – co najmniej 10 w przedsiębiorstwach zatrudniających zwykle więcej niż 20, a mniej niż 100 pracowników, – co najmniej 10% liczby pracowników w przedsiębiorstwach zatrudniających zwykle co najmniej 100, a mniej niż 300 pracowników; – co najmniej 30 w przedsiębiorstwach zatrudniających zwykle co najmniej 300 pracowników; ii) bądź, w okresie dziewięćdziesięciu dni, co najmniej 20, niezależnie od liczby pracowników zwykle zatrudnionych w tych przedsiębiorstwach; b) […] Do celów obliczenia liczby zwolnień przewidzianych w lit. a) jako zwolnienia traktuje się inne formy [rozwiązania] umowy o pracę, które następują z inicjatywy pracodawcy, z jednego lub więcej powodów niezwiązanych z poszczególnym[i] pracownik[ami], pod warunkiem że zwolnień tych jest co najmniej pięć”.
Artykuł 2 lit. h) i art. 7 lit. a) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, a także art. 4 pkt 11 i art. 6 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych), należy interpretować w ten sposób, iż to do administratora danych należy wykazanie, że osoba, której dane dotyczą, poprzez czynne zachowanie wyraziła zgodę na przetwarzanie swych danych osobowych i że uprzednio uzyskała ona dotyczące wszelkich okoliczności związanych z przetwarzaniem tych danych informacje mające zrozumiałą i łatwo dostępną formę, wyrażone jasnym i prostym językiem oraz umożliwiające tej osobie łatwe ustalenie konsekwencji jej zgody, w efekcie czego uzyskuje się gwarancję, że zgoda ta została udzielona przy pełnej znajomości stanu rzeczy. Umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych zawierająca klauzulę stwierdzającą, że osoba, której dane dotyczą, została poinformowana o skopiowaniu i przechowywaniu kopii swego dokumentu tożsamości do celów identyfikacji i wyraziła na to zgodę, nie pozwala wykazać, że osoba ta skutecznie wyraziła zgodę, w rozumieniu wskazanych przepisów, na sporządzenie tej kopii i jej przechowywanie, gdy:
24

Artykuł 73 dyrektywy 2015/2366, zatytułowany „Odpowiedzialność dostawcy usług płatniczych za nieautoryzowane transakcje płatnicze”, ma następujące brzmienie: „1. Państwa członkowskie zapewniają, aby – bez uszczerbku dla art. 71 – w przypadku nieautoryzowanej transakcji płatniczej dostawca usług płatniczych płatnika dokonywał na rzecz płatnika zwrotu kwoty nieautoryzowanej transakcji płatniczej, bezzwłocznie, a w każdym razie nie później niż do końca następnego dnia roboczego, po odnotowaniu danej transakcji lub po otrzymaniu stosownego zgłoszenia, z wyjątkiem sytuacji gdy dostawca usług płatniczych płatnika ma uzasadnione podstawy, by podejrzewać oszustwo, i poinformuje na piśmie o tych podstawach odpowiedni organ krajowy. W stosownych przypadkach dostawca usług płatniczych płatnika przywraca obciążony rachunek płatniczy do stanu, jaki istniałby, gdyby nie miała miejsca nieautoryzowana transakcja płatnicza. Obejmuje to również zapewnienie, by data waluty w odniesieniu do uznania rachunku płatniczego płatnika nie była późniejsza od daty obciążenia tą kwotą. 2. W przypadku gdy transakcja płatnicza jest inicjowana za pośrednictwem dostawcy świadczącego usługę inicjowania płatności, dostawca usług płatniczych prowadzący rachunek zwraca, bezzwłocznie, a w każdym razie nie później niż do końca następnego dnia roboczego, kwotę nieautoryzowanej transakcji płatniczej i, w stosownych przypadkach, przywraca obciążony rachunek płatniczy do stanu, jaki istniałby, gdyby nie miała miejsca nieautoryzowana transakcja płatnicza. Jeżeli dostawca świadczący usługę inicjowania płatności jest odpowiedzialny za nieautoryzowaną transakcję płatniczą, niezwłocznie rekompensuje dostawcy usług płatniczych prowadzącemu rachunek, na jego wniosek, straty poniesione lub sumy zapłacone w wyniku dokonania zwrotu na rzecz płatnika, łącznie z kwotą nieautoryzowanej transakcji płatniczej. Zgodnie z art. 72 ust. 1 na dostawcy świadczącym usługę inicjowania płatności spoczywa ciężar udowodnienia, że – w zakresie jego właściwości – transakcja płatnicza została uwierzytelniona, dokładnie zapisana i że na transakcję płatniczą nie miała wpływu awaria techniczna ani innego rodzaju usterka związana z usługą płatniczą, za którą ten dostawca odpowiada. 3. Dalsze rekompensaty finansowe mogą zostać ustalone zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie do umowy zawartej między płatnikiem a dostawcą usług płatniczych lub, w stosownym przypadku, do umowy zawartej między płatnikiem a dostawcą świadczącym usługę inicjowania płatności”.
1

W odwołaniu Intercept Pharma Ltd i Intercept Pharmaceuticals Inc. wnoszą o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 28 czerwca 2019 r., Intercept Pharma i Intercept Pharmaceuticals/EMA (T‑377/18, niepublikowanego, zwanego dalej zaskarżonym wyrokiem, EU:T:2019:456), w którym Sąd oddalił ich skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Leków (EMA) ASK-40399 z dnia 15 maja 2018 r. udzielającej osobie trzeciej, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43), dostępu do dokumentu zawierającego dane przekazane EMA w ramach wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi zwanego „Ocaliva” (zwaną dalej „sporną decyzją”).
71

W tym względzie rząd łotewski podniósł w uwagach na piśmie, że system uprzedniej zgody, który wdraża art. 8 ust. 1 dyrektywy 2011/24, ma na celu zapewnienie kontroli kosztów oraz wystarczającego i stałego dostępu do zrównoważonego zakresu leczenia wysokiej jakości. Jako że – jak wynika z pkt 46 i 47 niniejszego wyroku – cele te są uzasadnione, sądowi odsyłającemu pozostaje jeszcze sprawdzenie, czy system ten ogranicza się do tego, co jest konieczne i proporcjonalne do ich osiągnięcia.
44

W odniesieniu do konsekwencji zastosowania takiego środka Trybunał orzekł, że państwo członkowskie, które odmawia uznania ważności prawa jazdy w takich okolicznościach, jest właściwe do określenia warunków, jakie posiadacz prawa jazdy musi spełnić, by odzyskać uprawnienie do kierowania pojazdami na terytorium tego państwa. Trybunał wskazał, że zadaniem sądu odsyłającego jest zbadanie, czy przez zastosowanie własnych przepisów rzeczone państwo członkowskie nie odmawia w rzeczywistości bezterminowo uznania prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie, i że w tym kontekście powinien on zbadać, czy warunki przewidziane w prawie pierwszego z tych państw członkowskich nie wykraczają – zgodnie z zasadą proporcjonalności – poza to, co jest odpowiednie i konieczne do realizacji celów dyrektywy 2006/126 polegających na poprawie bezpieczeństwa ruchu drogowego (zob. podobnie wyrok z dnia 23 kwietnia 2015 r., Aykul, C‑260/13, EU:C:2015:257, pkt 84).
7

Paragraf 2 lagen (1960:729) om upphovsrätt till litterära och konstnärliga verk (upphovsrättslagen) [ustawy (1960:729) o prawach autorskich do utworów literackich i artystycznych, zwanej dalej „URL”] stanowi: „Z zastrzeżeniem ograniczeń przewidzianych w niniejszej ustawie prawa autorskie obejmują wyłączne prawo do dysponowania utworem poprzez jego zwielokrotnianie i podawanie do publicznej wiadomości, zarówno w formie oryginalnej, jak i zmodyfikowanej, w tłumaczeniu, w adaptacji na inną formę literacką lub artystyczną czy też w innej technologii. Jakiekolwiek bezpośrednie lub pośrednie, tymczasowe lub stałe zwielokrotnianie utworu, przy wykorzystaniu wszelkich środków i w jakiejkolwiek formie, w całości lub częściowo uważa się za zwielokrotnianie. Utwór jest podawany do publicznej wiadomości w następujących wypadkach: 1. Kiedy utwór podlega publicznemu udostępnianiu. Do publicznego udostępniania dochodzi wówczas, gdy utwór jest podawany do publicznej wiadomości, drogą przewodową lub bezprzewodową, z miejsca innego niż to, w którym publiczność może uzyskać do niego dostęp. Obejmuje to wszelkie udostępnianie dokonywane w taki sposób, aby każdy mógł mieć dostęp do utworu w wybranym przez siebie miejscu i czasie. […] 4. Kiedy egzemplarze utworu oferuje się do sprzedaży, najmu lub wypożyczenia czy też publicznie rozpowszechnia się je w inny sposób. Każde udostępnianie lub wykonywanie utworu skierowane do szerokiej grupy zamkniętej w kontekście zawodowym uważa się za publiczne udostępnianie lub publiczne wykonywanie”.
23

Co się tyczy istotnych dla sprawy przepisów rozporządzenia nr 1407/2013, sąd odsyłający wskazuje przede wszystkim, ze art. 3 ust. 4 tego rozporządzenia, zgodnie z którym pomoc uznaje się za „przyznaną w dniu, w którym przedsiębiorstwo uzyskuje prawo otrzymania takiej pomocy […], niezależnie od terminu wypłacenia pomocy […]”, po pierwsze, nie wydaje się niemożliwy do pogodzenia ze schematem proceduralnym, w którym po pierwszym etapie dopuszczania następuje pogłębiona ocena, po której prawo do dotacji można ostatecznie uznać za „przyznane”. Po drugie, zdaniem sądu odsyłającego ten sam przepis wyjaśnia, że przypadek pomocy „przyznanej” należy rozumieć „zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym”, co pozwala sądzić, że system ten może odpowiadać różnym schematom proceduralnym, które nie są z góry określone. Następnie sąd odsyłający podnosi, że zgodnie z art. 6 ust. 3 tego rozporządzenia wypłata pomocy następuje po upewnieniu się o przestrzeganiu pułapu, co może również prowadzić do wniosku, że prawo do otrzymania dotacji zostaje ostatecznie „przyznane” dopiero w wyniku takiego upewnienia. Wreszcie, z brzmienia art. 6 ust. 1 zdanie ostatnie tego rozporządzenia, a w szczególności z odniesienia do „innej otrzymanej pomocy de minimis […]”, wynika, że oświadczenie powinno zawierać wykaz całej otrzymanej pomocy. Zdaniem sądu odsyłającego należy ustalić, czy decyzja o zrzeczeniu się wcześniejszej dotacji musi koniecznie mieć miejsce, zanim dotacja zostanie faktycznie wypłacona.
56

Uściślając: Trybunał stosował to rozwiązanie jedynie w bardzo szczególnych okolicznościach, zwłaszcza gdy istniało ryzyko wystąpienia poważnych reperkusji gospodarczych ze względu między innymi na znaczną liczbę stosunków prawnych nawiązanych w dobrej wierze na podstawie przepisów uważanych za skuteczne i obowiązujące, a także gdy okazywało się, że osoby prywatne oraz organy krajowe dopuściły się zachowań niezgodnych z prawem Unii ze względu na istnienie obiektywnej i istotnej niepewności co do znaczenia przepisów prawa Unii, do której to niepewności przyczyniło się ewentualnie również samo zachowanie innych państw członkowskich bądź Komisji (wyrok z dnia 14 marca 2019 r., Skanska Industrial Solutions i in., C‑724/17, EU:C:2019:204, pkt 57 i przytoczone tam orzecznictwo)