ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
13

W wyroku z dnia 17 listopada 2010 r. High Court of Justice uznał się za właściwy do rozpoznania pozwu Football Dataco i in. jako zmierzającego do ustalenia solidarnej odpowiedzialności Sportradar i jej klientów korzystających z ich strony internetowej w Zjednoczonym Królestwie z powodu naruszenia przysługującego Football Dataco i in. prawa sui generis poprzez czynności pobierania lub wtórnego wykorzystania danych. Jednakże sąd ten uznał się za niewłaściwy do rozpoznania pozwu Football Dataco i in., w zakresie, w jakim dotyczy on ustalenia głównej odpowiedzialności Sportradaru z tytułu takiego naruszenia.
45

Wobec tego Republika Czeska niesłusznie utrzymuje, że Komisja swą skargą zamierzała powołać się wobec niej na swe własne uchybienie. To państwo członkowskie nie kwestionuje bowiem, że pomazánkové máslo nie spełnia wymogów koniecznych na podstawie części A dodatku do załącznika XV do rozporządzenia nr 1234/2007 do wprowadzenia do obrotu pod nazwą handlową „masło”. Ponadto bezsporne jest, że wykaz zawarty w załączniku I do rozporządzenia nr 445/2007 nie obejmuje produktu o nazwie „pomazánkové máslo”.
11

W dniu 18 lutego 2008 r. H. Neuman i A. Galdeano del Sel złożyli do OHIM, na podstawie art. 25 ust. 1 lit. b) i e) rozporządzenia nr 6/2002, wniosek o unieważnienie prawa do zaskarżonego wzoru. We wniosku tym wskazali po pierwsze, że zaskarżony wzór nie jest nowy oraz że pozbawiony jest indywidualnego charakteru w rozumieniu art. 4 w związku z art. 5 i 6 wspomnianego rozporządzenia oraz, po drugie, że we wzorze zostało użyte oznaczenie posiadające zdolność odróżniającą w rozumieniu art. 25 ust. 1 lit. e) tego rozporządzenia.
32

W związku z tym na pytania pierwsze i drugie należy odpowiedzieć tak, iż art. 44 ust. 2 i art. 47 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2004/18 należy interpretować w ten sposób, że instytucja zamawiająca ma prawo nakładać minimalne wymogi dotyczące sytuacji ekonomicznej i finansowej, posługując się jednym lub kilkoma konkretnymi elementami bilansu, pod warunkiem że są one obiektywnie odpowiednie do tego, by dostarczyć informacji na temat zdolności do wykonania zamówienia przez wykonawcę, a ustanowiony w ten sposób próg musi być dostosowany do wagi danego zamówienia w tym sensie, że obiektywnie stanowi on pozytywne wskazanie istnienia bazy ekonomicznej i finansowej wystarczającej do wykonania tego zamówienia, lecz nie wykracza poza to, co jest racjonalnie w tym celu niezbędne. Zasadniczo nie można odmówić możliwości nakładania minimalnych wymogów dotyczących sytuacji ekonomicznej i finansowej z tego tylko powodu, że ich spełnienie należy poświadczyć, posługując się przy tym elementem bilansu, co do którego mogą istnieć rozbieżności między uregulowaniami różnych państw członkowskich.
9

Artykuł 12 ust. 111 omawianej ustawy stanowi jednak, że VID ma prawo do odroczenia zwrotu nadpłaconego podatku bądź to jeżeli wydano decyzję o wszczęciu dochodzenia w przedmiocie kwot podlegających zapłaceniu przez podatnika w odniesieniu do transakcji, do których zbadania są wymagane dodatkowe informacje, bądź to jeżeli osoby spowinowacone z podatnikiem w rozumieniu art. 1 ust. 18 Likums „Par nodokļiem un nodevām” (ogólnej ustawy o podatkach) mają wobec skarbu państwa dług podatkowy dotyczący podatku VAT, bądź też jeżeli osoba nie może wykazać przy pomocy dokumentów, że jej wniosek o zastosowanie stawki 0% jest uzasadniony.
13

I tak pasażerowie odwołanego lotu zostali przewiezieni do Helsinek lotem w dniu następnym o tej samej godzinie, oraz innym specjalnie wyczarterowanym w tym celu lotem w tym samym dniu o godz. 21.40. W następstwie tej reorganizacji część pasażerów, którzy wykupili bilet na lot w dniu 29 lipca 2006 r. o godz. 11.40, musiała czekać na przewóz do Helsinek do dnia 30 lipca 2006 r., kiedy to zostali przewiezieni w ramach regularnego połączenia o godz. 11.40 oraz w ramach lotu o godz. 21.40, specjalnie wyczarterowanego na tę okazję. Podobnie niektórzy pasażerowie, a wśród nich T. Lassooy, którzy wykupili bilet na lot w dniu 30 lipca 2006 r. o godz. 11.40 i którzy stawili się prawidłowo do wejścia na pokład, zostali przewiezieni do Helsinek specjalnym lotem o godz. 21.40.
25

Należy w tej kwestii podkreślić, że zasady przewidziane w dyrektywie w zakresie korekty mają na celu zwiększenie stopnia dokładności odliczeń w sposób zapewniający neutralność podatku VAT z tym skutkiem, że transakcje dokonane we wcześniejszym stadium obrotu nadal będą uprawniać do odliczenia tylko w takim zakresie, w jakim służą do świadczeń objętych takim podatkiem. Zasady te mają więc na celu wprowadzenie ścisłego i bezpośredniego związku między prawem do odliczenia naliczonego podatku VAT a przeznaczeniem towarów lub usług, których to odliczenie dotyczy, do celów dalszych transakcji opodatkowanych (zob. ww. wyrok w sprawie Centralan Property, pkt 57).
Artykuł 14 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem (WE) nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym osoba, która na podstawie kolejnych umów o pracę wskazujących jako miejsce jej świadczenia terytorium kilku państw członkowskich pracuje w rzeczywistości w okresie obowiązywania każdej z tych umów w jednym czasie wyłącznie na terytorium jednego z tych państw, nie może być objęta zakresem pojęcia „osoby zwykle zatrudnionej na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich” w rozumieniu tego przepisu.
1)

Artykuł 32 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że artykuł ten stosuje się także do orzeczeń, w których sąd państwa członkowskiego uznaje się za niewłaściwy do rozpoznania sprawy ze względu na istnienie klauzuli jurysdykcyjnej, niezależnie od kwalifikacji tego rodzaju orzeczenia w prawie innego państwa członkowskiego.
Artykuł 13 część A ust. 1 lit. g) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, interpretowany w świetle zasady neutralności podatkowej, stoi na przeszkodzie temu, aby zwolnienie z podatku od wartości dodanej pozaszpitalnej opieki sprawowanej przez komercyjne placówki opieki zdrowotnej było uzależnione od takiego warunku, jaki jest przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, zgodnie z którym koszty związane z tą opieką powinny być pokryte w poprzednim roku kalendarzowym w co najmniej dwóch trzecich przypadków w całości lub w przeważającej części przez ustawowe instytucje ubezpieczeń społecznych lub pomocy socjalnej, jeżeli warunek ten nie jest tego rodzaju, by zapewnić równość traktowania w ramach uznawania do celów tego przepisu charakteru socjalnego podmiotów innych niż podmioty prawa publicznego.
80

Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy nie oznacza bowiem, że doszło do naruszenia prawa własności intelektualnej ani w odniesieniu do osoby, która wszczęła to postępowanie, ponieważ nie będąc właścicielem prawa własności intelektualnej, z definicji nie może szkodzić jej żadne naruszenie tego prawa, ani w odniesieniu do właściciela prawa własności intelektualnej, przeciwko któremu zostało skierowane to postępowanie, gdyż wniesienie przeciw niemu środka kwestionującego zgodnie z prawem istnienie jego prawa własności intelektualnej nie może z definicji zostać uznane za naruszenie.
1)

Artykuł 9 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1768/95 z dnia 24 lipca 1995 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w zakresie odstępstwa rolnego przewidzianego w art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2605/98 z dnia 3 grudnia 1998 r., powinien być interpretowany w ten sposób, że obowiązek dostarczenia informacji, który ciąży na podmiocie świadczącym usługi przygotowawcze w odniesieniu do odmian chronionych, powstaje wtedy, gdy żądanie udzielenia informacji odnoszące się do danego roku gospodarczego zostało przedstawione przed upływem tego roku. Niemniej taki obowiązek może istnieć w odniesieniu do informacji odnoszących się aż do trzech lat gospodarczych poprzedzających bieżący rok gospodarczy, pod warunkiem że posiadacz prawa do ochrony odmian wystosował pierwsze żądanie dotyczące tych samych odmian do tego samego podmiotu w trakcie pierwszego z poprzednich lat gospodarczych, których dotyczy żądanie udzielenia informacji.
1)

Artykuł 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, iż w zakresie pojęcia dzierżawy i najmu nieruchomości mieści się najem barki mieszkalnej, wraz z przylegającymi do niej przestrzenią i pomostem, która to barka jest unieruchomiona przy pomocy mocowań, których nie można łatwo zdemontować, umocowanych do nabrzeża i do koryta rzeki, stoi w wydzielonym i dającym się wyodrębnić miejscu na wodach rzeki i jest przeznaczona wyłącznie, zgodnie z treścią umowy najmu, na stałe prowadzenie w niej restauracji z dyskoteką w tej właśnie lokalizacji. Wspomniany najem stanowi jednolite objęte zwolnieniem świadczenie, przy czym nie należy dokonywać rozróżnienia między najmem barki mieszkalnej i najmem pomostu.
21

Powództwo spółki Kurcums Metal zostało oddalone zarówno w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu apelacyjnym. W wyroku z dnia 27 grudnia 2010 r. Administratīvā apgabaltiesa (okręgowy sąd administracyjny) orzekł między innymi, że argumenty stron w przedmiocie cech spornych lin nie były wystarczająco przekonujące, by ustalić zasadniczy charakter tego towaru, a co za tym idzie – zgodnie z regułą 3 lit. c) ogólnych reguł interpretacji CN – liny te należy zaklasyfikować do pozycji CN występującej w kolejności numerycznej jako ostatnia z tych, które jednakowo zasługują na uwzględnienie, czyli do pozycji CN 7312. W odniesieniu do szakli takielunkowych sąd ten orzekł, że nie mają one cech ostro zakończonych klamer, a skoro ani one same, ani żaden inny wyrób z nimi związany nie został uwzględniony w żadnej innej pozycji działu CN 73, VID prawidłowo zaklasyfikował je do podpozycji CN 7326 90 98.
64

Co się tyczy zastrzeżenia pozwanych w postępowaniu głównym, dotyczącego powierzenia kontroli sądowej Trybunałowi, którego niezawisłość podważona jest przez fakt, iż jest on instytucją Unii, wystarczy stwierdzić, że jest ono pozbawione wszelkich podstaw ze względu, po pierwsze, na ogół zapisanych w traktatach gwarancji, które zapewniają niezawisłość i bezstronność Trybunału, oraz, po drugie, na fakt, że wszystkie organy sądowe muszą z konieczności stanowić część organizacji państwowej lub ponadnarodowej, do której należą, co samo w sobie nie może stanowić naruszenia art. 47 karty praw podstawowych i art. 6 EKPC.
4

Artykuł 220 kodeksu celnego stanowi, co następuje: „1. Jeżeli kwota należności wynikających z długu celnego nie została zaksięgowana […] lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej, to zaksięgowania kwoty należności do pokrycia lub pozostającej do pokrycia należy dokonać w terminie dwóch dni, licząc od dnia, w którym organy celne dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczyć kwotę prawnie należną, jak również określić dłużnika (zaksięgowanie retrospektywne). [...] 2. [...] zaksięgowania retrospektywnego nie dokonuje się, gdy: [...] b) kwota opłat celnych należnych zgodnie z przepisami prawa nie została wykazana w rachunkach w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia opłat celnych działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Jeżeli preferencyjny status towaru potwierdzony został w ramach systemu współpracy administracyjnej z udziałem organów państwa trzeciego, wydanie przez te organy świadectwa, o ile stwierdzono jego nieprawidłowość, stanowi błąd, którego w racjonalny sposób nie można było wykryć w rozumieniu pierwszego akapitu. Jednakże wydanie nieprawidłowego świadectwa nie stanowi błędu, jeżeli świadectwo zostało wystawione na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera, z wyjątkiem przypadku, gdy w szczególności jest oczywiste, że organy wydające świadectwo wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towary nie spełniają warunków wymaganych do korzystania z preferencji. Osoba odpowiedzialna za uiszczenie opłat celnych może powołać się na dobrą wiarę, jeżeli może udowodnić, że w okresie przedmiotowych operacji handlowych zachowała należytą staranność, aby upewnić się, czy spełnione zostały wszystkie warunki korzystania z preferencji. [...]”.
15

W tych okolicznościach rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 217 ust. 2 [kodeksu celnego] należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu szczegółowych zasad księgowania kwot należności państwa członkowskie mogą poprzestać na wprowadzeniu do prawa krajowego przepisów, które będą przewidywały jedynie, — że do celów stosowania tego ustawodawstwa krajowego przez »zaksięgowanie« rozumie się »wpisanie do rejestru lub zaewidencjonowanie w inny równoważny sposób kwoty należności odpowiadającej długowi celnemu« (w rozumieniu art. 1,6° [LGDA]) oraz — że przepisy dotyczące księgowania i warunków płatności kwot należności wynikających z długu celnego są określane w rozporządzeniach Wspólnot Europejskich (w rozumieniu art. 3 [LGDA]), czy też państwa członkowskie muszą w wykonaniu art. 217 ust. 2 kodeksu celnego określić w przepisach wewnętrznych szczegółowe zasady księgowania, o których mowa w art. 217 ust. 1 [tego kodeksu], tak aby dłużnik mógł sprawdzić, czy organy celne rzeczywiście dokonały tego zaksięgowania? 2) Czy art. 217 ust. 2 kodeksu celnego należy interpretować w ten sposób, że jeżeli ustawodawstwo krajowe ogranicza się do przewidzenia, — że do celów stosowania tego ustawodawstwa krajowego przez »zaksięgowanie« rozumie się »wpisanie do rejestru lub zaewidencjonowanie w inny równoważny sposób kwoty należności odpowiadającej długowi celnemu« (w rozumieniu art. 1,6° [LGDA]) oraz — że przepisy dotyczące księgowania i warunków płatności kwot należności wynikających z długu celnego są określane w rozporządzeniach Wspólnot Europejskich (w rozumieniu art. 3 [LGDA]), organy celne mogą podnosić, że fakt wpisania przez nie kwoty należności do formularza 1552 B, wprowadzenia do bazy danych długów »paperless douanes et accises« tudzież zaewidencjonowanie przez te organy w inny sposób kwoty należności stanowi zaksięgowanie w rozumieniu art. 217 ust. 1 kodeksu celnego? 3) W przypadku gdyby wpisanie przez organy celne kwoty należności do formularza 1552 B mogło stanowić zaksięgowanie w rozumieniu art. 217 ust.1 kodeksu celnego, czy art. 217 [tego kodeksu] należy rozumieć w ten sposób, że wpisanie do formularza 1552 B dokładnej kwoty należności wynikających z długu celnego stanowi zaksięgowanie w rozumieniu art. 217 ust. 1 [tego kodeksu]?”.
37

Wobec tego dokładna znajomość okoliczności faktycznych sprawy nie należy do przesłanek, które muszą zostać spełnione, by rozpoczął się bieg przedawnienia (ww. postanowienie w sprawie Autosalone Ispra dei Fratelli Rossi przeciwko Komisji, pkt 31; ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko Cantina sociale di Dolianova i in., pkt 61). Również dokonana przez poszkodowanego subiektywna ocena zaistnienia szkody nie może być brana pod uwagę przy określaniu momentu rozpoczęcia biegu przedawnienia roszczenia wynikającego z odpowiedzialności pozaumownej Unii (ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko Cantina sociale di Dolianova i in., pkt 61).
25

W związku z powyższym Asylgerichtshof postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami: „1) Czy art. 15 rozporządzenia nr 343/2003 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, które na podstawie przepisów art. 6–14 tego rozporządzenia co do zasady nie jest właściwe do prowadzenia postępowania w sprawie osoby ubiegającej się o azyl, staje się obligatoryjnie właściwe, jeżeli przebywa w nim ciężko chora i ze względów kulturowych zagrożona synowa tej osoby lub [jej] nieletnie wnuki wymagające opieki z powodu choroby synowej, a ubiegająca się o azyl chce i jest w stanie udzielić pomocy synowej lub wnukom? Czy jest tak również, jeżeli właściwe co do zasady państwo członkowskie nie złożyło wniosku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 343/2003? 2) Czy art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 343/2003 należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach przedstawionych w pytaniu pierwszym powstaje obligatoryjna właściwość państwa członkowskiego, które co do zasady nie jest właściwe, jeżeli właściwość przewidziana poza tym w przepisach rozporządzenia nr 343/2003 stanowiłaby naruszenie art. 3 lub 8 [europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r.] (art. 4 lub 7 karty)? Czy w tym przypadku w ramach incydentalnej wykładni i stosowania art. 3 lub art. 8 [wspomnianej konwencji] (art. 4 lub 7 karty) należy stosować odbiegające od orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, a mianowicie szersze, pojęcia »nieludzkiego traktowania« lub »rodziny«?”.
19

Mając jednakże wątpliwości co do zgodności takiego rozumowania z prawem Unii, Arbeitsgericht Passau postanowił zawiesić postępowanie i wystąpić to Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 31 ust. 2 [karty] lub art. 7 ust. 1 dyrektywy [2003/88] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom albo praktykom krajowym, zgodnie z którymi w przypadku ograniczenia liczby dni roboczych w tygodniu w wyniku zgodnego z prawem wprowadzenia pracy w skróconym wymiarze czasu prawo pracownika zatrudnionego w skróconym wymiarze czasu pracy do płatnego urlopu rocznego [corocznego urlopu wypoczynkowego] zostaje dostosowane pro rata temporis w stosunku liczby dni roboczych w tygodniu pracy w skróconym wymiarze czasu do liczby dni roboczych w tygodniu pracy w pełnym wymiarze czasu i w związku z tym pracownik zatrudniony w skróconym wymiarze czasu pracy uzyskuje podczas świadczenia pracy w skróconym wymiarze czasu odpowiednio ograniczone prawo do urlopu? 2) W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: Czy art. 31 ust. 2 [karty] lub art. 7 ust. 1 dyrektywy [2003/88] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom albo praktykom krajowym, zgodnie z którymi w przypadku ograniczenia liczby dni roboczych w tygodniu do zera w wyniku zgodnego z prawem wprowadzenia »pracy w zerowym wymiarze czasu« prawo pracownika zatrudnionego w skróconym wymiarze czasu pracy do płatnego urlopu rocznego [corocznego urlopu wypoczynkowego] zostaje dostosowane pro rata temporis do zera, a pracownik zatrudniony w skróconym wymiarze czasu pracy nie uzyskuje w ogóle podczas »pracy w zerowym wymiarze czasu« prawa do urlopu?”.
31

Należy stwierdzić, że przepisy krajowe takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, uzależniające uzyskanie decyzji o umorzeniu zobowiązań od przesłanki miejsca zamieszkania mogą zniechęcać niewypłacalnego pracownika, którego zadłużenie jest tak poważne, że jest praktycznie niemożliwe, aby w przewidywalnej przyszłości mógł on spłacić swoje zobowiązania, do skorzystania z przysługującego mu prawa do swobodnego przepływu. Zostanie on bowiem zniechęcony do opuszczenia swego państwa pochodzenia w celu podjęcia pracy w innym państwie członkowskim, jeżeli pozbawia go to możliwości uzyskania decyzji o umorzeniu zobowiązań w tym państwie pochodzenia.
W tym zakresie należy przypomnieć, że z istotnych cech charakterystycznych podatku VAT wynika, iż znajduje on zastosowanie do wartości dodanej odnośnych towarów lub usług, ponieważ należny podatek VAT od transakcji jest obliczany po odliczeniu podatku, który został zapłacony w trakcie transakcji poprzedzającej (zob. w szczególności wyroki: z dnia 16 grudnia 1992 r. w sprawie C-208/91 Beaulande, Rec. s. I-6709, pkt 14; z dnia 17 września 1997 r. w sprawie C-347/95 UCAL, Rec. s. I-4911, pkt 34; z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-308/01 GIL Insurance i in., Rec. s. I-4777, pkt 33). W związku z tym uprawnienie do zrównania odpłatnej dostawy, której interpretacja została dokonana w poprzedzających punktach niniejszego wyroku, nie może zostać zastosowana w celu poboru kwoty podatku VAT od wartości towarów, które dany podatnik przekazał osobom trzecim, które je wytworzyły lub ulepszyły, jeżeli podatnik ten już wcześniej w ramach uprzedniego opodatkowania zapłacił podatek VAT od tej wartości. Tak jak to podkreśliła Komisja, takie ponowne opodatkowanie byłoby sprzeczne z istotnymi cechami podatku VAT, o których mowa powyżej, a także z celem rzeczonego uprawnienia do zrównania, które polega, oczywiście, na umożliwieniu państwom członkowskim opodatkowania podatkiem VAT przeznaczenia towarów na potrzeby działalności zwolnionej z podatku VAT, lecz nie zmierza w żaden sposób do zezwolenia rzeczonym państwom na wielokrotne opodatkowywanie podatkiem VAT tej samej części wartości tych towarów.
85

Wreszcie, nawet jeżeli, jak twierdzi Republika Grecka, art. 11 ust. 3 ustawy 3631/2008 należy interpretować w ten sposób, iż z przewidzianego w nim uprawnienia do wyrażenia sprzeciwu można skorzystać tylko w celu zapewnienia ciągłości świadczenia usług i funkcjonowania sieci, to jednak w braku precyzyjnego wskazania konkretnych okoliczności, w jakich uprawnienie to może zostać wykonane, inwestorzy nie są w stanie ustalić, kiedy może to nastąpić.
24

W tym względzie należy stwierdzić, po pierwsze, że Ritrama zmierza do zakwestionowania interesu prawnego spółek Folien Fischer i Fofitec w postępowaniu przed sądem krajowym i podważa znaczenie pytania prejudycjalnego. Jak zaś Trybunał już orzekł, tylko sąd krajowy jest kompetentny do ustalania i oceniania okoliczności faktycznych toczącego się przed nim sporu, jak również do interpretowania i stosowania prawa krajowego (zob. wyroki: z dnia 11 września 2008 r. w sprawie C-11/07 Eckelkamp i in., Zb.Orz. s. I-6845, pkt 32; a także z dnia 26 maja 2011 r. w sprawach połączonych od C-165/09 do C-167/09 Stichting Natuur en Milieu i in., Zb.Orz. s. I-4599, pkt 47).
3

Motyw 13 dyrektywy 2000/78 stanowi: „Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do uregulowań w zakresie zabezpieczenia społecznego i ochrony socjalnej, których korzyści nie są tożsame z dochodami w znaczeniu nadanym temu terminowi do celów stosowania artykułu 141 traktatu WE, ani do wszelkiego rodzaju płatności dokonywanych przez państwo, których celem jest dostęp do zatrudnienia lub utrzymanie zatrudnienia”.
22

Według spółki SEPA na pytanie to należy udzielić odpowiedzi przeczącej. Podkreśla ona, że w swych zgłoszeniach wywozowych wskazała, że sporne partie mięsa wołowego pochodzą z rzeźni odizolowanych, załączając do tych zgłoszeń świadectwa zdrowia. Dopiero później, kiedy to spółka ta dowiedziała się o wydanej przez właściwe władze niemieckie instrukcji, wedle której mięso pochodzące z rzeźni odizolowanych nie spełnia wymogu dotyczącego dobrej, uczciwej i handlowej jakości, który to wymóg określono w art. 13 rozporządzenia nr 3665/87, a także kiedy to wniosek ten został potwierdzony w ww. wyroku w sprawie SEPA, spółka ta mogła powziąć wiedzę o okoliczności, że w odniesieniu do zakwestionowanych wywozów nie przysługuje uprawnienie do refundacji. W tym stanie rzeczy nałożenie na nią sankcji przewidzianej w art. 11 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) rzeczonego rozporządzenia jest nieuzasadnione.