ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
93

W zarzucie siódmym Królestwo Hiszpanii podnosi, że art. 18 ust. 2 akapit drugi zaskarżonego rozporządzenia przyznaje państwom członkowskim możliwość jednostronnego podjęcia decyzji w kwestii stosowania do nich tego rozporządzenia. Jeżeli zatem państwo członkowskie postanowi nie ratyfikować porozumienia JSP, rozporządzenie to nie miałoby zastosowania do tego państwa i Jednolity Sąd Patentowy nie nabyłby wyłącznej właściwości do rozstrzygania w przedmiocie patentów europejskich o jednolitym skutku na jego terytorium, wobec czego patenty europejskie o jednolitym skutku nie wywoływałyby jednolitego skutku w odniesieniu do tego państwa członkowskiego, wskutek czego doszłoby do naruszenia zasad autonomii i jednolitego stosowania prawa Unii.
20

W tym celu art. 31 owej dyrektywy przewiduje w ust. 1, że przed zawarciem umowy ubezpieczenia ubezpieczającemu przekazuje się co najmniej informacje wymienione w pkt A załącznika II do rzeczonej umowy, a w ust. 2, że przez cały okres obowiązywania umowy ubezpieczający jest powiadamiany o wszelkich zmianach dotyczących informacji wymienionych w pkt B załącznika II do tejże dyrektywy. Artykuł 31 ust. 3 trzeciej dyrektywy w sprawie ubezpieczeń na życie, jedyny przepis wskazany we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, przewiduje, że państwo członkowskie zobowiązania może wymagać od zakładu ubezpieczeń dostarczenia informacji dodatkowych względem tych wymienionych w załączniku II do tej dyrektywy jedynie wtedy, gdy jest to konieczne do właściwego zrozumienia przez ubezpieczającego istotnych elementów zobowiązania.
58

W odniesieniu do zasady proporcjonalności z orzecznictwa Trybunału wynika, iż przewidziane w uregulowaniu krajowym środki nie powinny wykraczać poza to, co odpowiednie i konieczne do realizacji uzasadnionych celów tego uregulowania, przy czym tam, gdzie istnieje możliwość wyboru spośród większej liczby odpowiednich rozwiązań, należy stosować najmniej dotkliwe, a wynikające z tego niedogodności nie mogą być nadmierne w stosunku do zamierzonych celów (zob. wyroki: ERG i in., C‑379/08 i C‑380/08, EU:C:2010:127, pkt 86; Urbán, C‑210/10, EU:C:2012:64, pkt 24; a także Texdata Software, C‑418/11, EU:C:2013:588, pkt 52).
1)

Artykuł 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionym rozporządzeniem nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 18 grudnia 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że osoba zamieszkała w państwie członkowskim, która objęta jest zakresem stosowania tego rozporządzenia, ze zmianami, i na podstawie umowy o pracę dorywczą jest zatrudniona na terytorium innego państwa członkowskiego w wymiarze kilku dni miesięcznie, podlega z tego tytułu ustawodawstwu państwa zatrudnienia zarówno podczas dni, w których wykonuje pracę najemną, jak i podczas dni, w których nie wykonuje tej pracy.
78

Ostatecznie zadaniem sądu odsyłającego, do którego wyłącznej właściwości należy ocena okoliczności faktycznych zawisłego przed nim sporu oraz dokonanie wykładni przepisów krajowych, jest zbadanie, czy w niniejszym przypadku przez zastosowanie własnych przepisów Republika Federalna Niemiec nie odmawia w rzeczywistości bezterminowo uznania prawa jazdy S. Aykul. W tej sytuacji do sądu tego należy także zweryfikowanie, czy przewidziane w prawie niemieckim warunki, na podstawie których osoba będąca w sytuacji S. Aykul może odzyskać uprawnienie do kierowania na terytorium niemieckim, są zgodne z zasadą proporcjonalności, a w szczególności czy nie wykraczają one poza to, co jest odpowiednie i konieczne do realizacji celów dyrektywy 2006/126 polegających na poprawie bezpieczeństwa ruchu drogowego.
17

Coty Germany wniosła skargę kasacyjną do Bundesgerichtshof (federalnego trybunału sprawiedliwości), podtrzymując swoje żądania. Powziąwszy wątpliwości co do tego, jak należy interpretować dyrektywę 2004/48, a w szczególności jej art. 8, Bundesgerichtshof postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 8 ust. 3 lit. e) dyrektywy 2004/48 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi krajowemu, który w przypadku takim jak w postępowaniu głównym zezwala instytucji bankowej na odmowę przedstawienia informacji, stosownie do art. 8 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy, dotyczącej nazwiska i adresu posiadacza rachunku, z powołaniem się na tajemnicę bankową?”.
1)

Artykuł 7 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2362/98 z dnia 28 października 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do przywozów bananów do Wspólnoty, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1632/2000 z dnia 25 lipca 2000 r., w związku z art. 11 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że warunek, według którego jednostka gospodarcza musi prowadzić działalność handlową jako importer „na własny rachunek i jako podmiot niezależny”, jest wymagany nie tylko dla rejestracji tej jednostki gospodarczej jako „nowego” podmiotu gospodarczego w rozumieniu tego przepisu, ale również dla zachowania tego statusu w celu przywozu bananów w ramach kontyngentów taryfowych przewidzianych przez rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów, zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającym i uchylającym niektóre rozporządzenia.
1)

Artykuł 44 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 oraz art. 34 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 należy interpretować w ten sposób, że powierzchnia użytków rolnych wykorzystywana jako strefy bezpieczeństwa wokół lotniskowych dróg startowych, dróg kołowania oraz zabezpieczeń przerwanego startu, które podlegają szczególnym zasadom i ograniczeniom, stanowi obszar kwalifikujący się do objęcia rozpatrywaną pomocą, pod warunkiem że, po pierwsze, rolnik, który wykorzystuje ten obszar, posiada przy tym wystarczającą samodzielność, by prowadzić działalność rolniczą, a po drugie, że jest on w stanie prowadzić tę działalność na wspomnianym obszarze, mimo ograniczeń wynikających z prowadzenia na tym właśnie obszarze działalności pozarolniczej.
3

Z dniem 1 stycznia 2009 r. rozporządzenie nr 73/2009 uchyliło i zastąpiło rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1; sprostowanie, Dz.U. 2004, L 94, s. 70).
65

Ponadto stosowanie teorii klas stanu prowadziłoby do osłabienia ochrony wód należących do klas najwyższych. Zważywszy na fakt, że klasyfikacja wód jest określana według najgorszej wartości stosowanych parametrów, wyraźne pogorszenie pozostałych elementów nie zmieniałoby niczego w zakresie zaklasyfikowania danej części wód, dopóki nie wynikałoby z tego zaklasyfikowanie do niższej klasy.
57

Jeżeli taka wykładnia zgodna nie jest możliwa, to – co należy podkreślić – we wszystkich wypadkach, w których przepisy dyrektywy z punktu widzenia ich treści okazują się bezwarunkowe i wystarczająco precyzyjne, jednostki mogą powoływać się na nie wobec państwa przed sądami krajowymi, jeśli państwo to nie przetransponowało dyrektywy do prawa krajowego w odpowiednim terminie albo jeśli dokonało jego niewłaściwej transpozycji (wyrok Dominguez, C‑282/10, EU:C:2012:33, pkt 33).
34

W związku z wątpliwościami co do zgodności ustawodawstwa łotewskiego z art. 12 dyrektywy 2006/126, a także z celami w niej wyznaczonymi, określonymi w jej motywie 2, polegającymi na poprawie bezpieczeństwa na drogach i usprawnieniu swobodnego przepływu osób osiedlających się w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, w którym wydano prawo jazdy, Administratīvā apgabaltiesa postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 12 dyrektywy 2006/126 w związku z motywem 2 zdanie pierwsze tej dyrektywy powinien być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, które stanowi, że jedynym sposobem wykazania, że dana osoba ma miejsce zamieszkania w tym państwie (Łotwa), jest zgłoszone miejsce zamieszkania tej osoby? Przez »zgłoszone miejsce zamieszkania« należy rozumieć obowiązek danej osoby zgodnie z uregulowaniem krajowym wpisania się do rejestru krajowego w celu podania do wiadomości jej dostępności pod zgłoszonym adresem dla celów jej stosunków prawnych z państwem i organami administracji lokalnej”.
191

Spółka Weichert także podnosi, że jeśli żądania przedstawienia informacji kreowałyby zobowiązanie prawne do udzielenia na nie odpowiedzi, to zastosowanie miałoby prawo do nieoskarżania samego siebie i nie można by już bronić twierdzenia Sądu, że spółka Weichert nie mogła powoływać się na to prawo. Gdyby od spółki Weichert zażądano, by wyjaśniła, co dokładnie było przedmiotem dwustronnej wymiany informacji poprzedzającej ustalanie cen, w sytuacji, w której Komisja podejrzewała, że celem tej wymiany informacji było ograniczenie konkurencji, zadanie pytań byłoby bowiem równoznaczne ze zmuszeniem spółki Weichert do przyznania się do popełnienia naruszenia, podczas gdy udowodnienie tej okoliczności jest zadaniem Komisji.
95

Jednakże należy podkreślić w tym zakresie, że uchodźca, któremu cofnięto zezwolenie na pobyt na podstawie art. 24 ust. 1 dyrektywy 2004/83 zachowuje swój status uchodźcy, co najmniej do tego czasu, dopóki nie zostanie tego statusu pozbawiony. Tym samym, nawet jeśli zainteresowany zostanie pozbawiony zezwolenia na pobyt, pozostaje on uchodźcą i zachowuje na tej podstawie prawo do świadczeń, jakie rozdział VII tej dyrektywy gwarantuje każdemu uchodźcy, w szczególności prawo do ochrony przed odesłaniem, do utrzymania jedności rodziny, prawo do otrzymania dokumentu podróży, do dostępu do zatrudnienia i kształcenia, do opieki społecznej, do opieki zdrowotnej i zakwaterowania, do swobodnego przemieszczania się w danym państwie członkowskim oraz do dostępu do ułatwień integracyjnych. Innymi słowy państwu członkowskiemu nie przysługuje żaden margines uznania w zakresie dalszego przyznawania temu uchodźcy zasadniczych świadczeń gwarantowanych na mocy omawianej dyrektywy czy odmówienia mu ich.
36

W ramach audytu końcowego programu operacyjnego „Kraj Basków” Komisja wybrała próbę losową 37 przedsięwzięć spośród 3348 na kwotę 266765981 EUR, co odpowiada 36,98% zadeklarowanych wydatków końcowych, stosując tę samą metodę, którą zastosowała do programu operacyjnego „Andaluzja”. Wyniki i wnioski z tego audytu zostały przekazane władzom hiszpańskim w raportach z dni 17 sierpnia 2005 r. i 24 września 2007 r. Po wielu wymianach uwag i informacji między Komisją i władzami hiszpańskimi miało miejsce przesłuchanie w Brukseli w dniach 22 i 23 stycznia 2009 r. Przesłuchanie to doprowadziło do zobowiązania się władz hiszpańskich do przedstawienia informacji dotyczących kwalifikowalności danych operacji w terminie trzech tygodni. Te informacje uzupełniające zostały przekazane w piśmie z dnia 16 lutego 2009 r. i wiadomościach elektronicznych z dni 10, 23 i 24 lutego 2009 r. Komisja skierowała swoje wnioski końcowe do władz hiszpańskich pismem z dnia 29 lipca 2009 r., na które odpowiedziały one pismem z dnia 15 września 2009 r.
38

Ponadto okoliczność, że usługodawca ma prawo ustalić liczbę pracowników, którą uzna za odpowiednią do wysłania do przyjmującego państwa członkowskiego, co wydaje się mieć miejsce w przypadku postępowania głównego oraz co podczas rozprawy podnosili pozwani w postępowaniu głównym, może wskazywać na to, że przedmiotem omawianego świadczenia usług nie jest przemieszczenie pracowników do przyjmującego państwa członkowskiego, ale że to przemieszczenie ma charakter uboczny w stosunku do wykonania usługi określonej w rozpatrywanej umowie, a zatem chodzi o oddelegowanie pracowników w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. a) dyrektywy 96/71.
28

Należy na wstępie przypomnieć, że zasada proporcjonalności, zaliczająca się do podstawowych zasad prawa Unii, wymaga, by środki wprowadzane w drodze danego przepisu były zdatne do realizacji zamierzonego celu oraz by nie wykraczały poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia [zob. w szczególności wyroki: British American Tobacco (Investments) i Imperial Tobacco, C‑491/01, EU:C:2002:741, pkt 122; a także Digital Rights Ireland i in., C‑293/12 i C‑594/12, EU:C:2014:238, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo].
8

Rozdział IV tej dyrektywy, zatytułowany „Swoboda świadczenia usług i określone odstępstwa”, zawiera art. 16, który nosi tytuł „Swoboda świadczenia usług”. Artykuł ten stanowi: „1. Państwa członkowskie uznają prawo usługodawców do świadczenia usług w państwie członkowskim innym niż to, w którym prowadzą oni przedsiębiorstwo. Państwo członkowskie, w którym świadczona jest usługa, zapewnia możliwość swobodnego podjęcia i prowadzenia działalności usługowej na swoim terytorium. Państwa członkowskie nie uzależniają możliwości podejmowania lub prowadzenia działalności usługowej na ich terytorium od spełnienia wymogów sprzecznych z następującymi zasadami: a) niedyskryminacja: wymóg nie może ani bezpośrednio, ani pośrednio dyskryminować ze względu na przynależność państwową, lub w przypadku osób prawnych ze względu na państwo członkowskie, w którym prowadzą przedsiębiorstwo; b) konieczność: wymóg musi być uzasadniony względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, zdrowia publicznego lub ochrony środowiska naturalnego; c) proporcjonalność: wymóg musi być odpowiedni dla osiągnięcia wyznaczonego celu i nie może wykraczać poza to, co niezbędne do jego osiągnięcia. 2. Państwa członkowskie nie mogą ograniczać swobody świadczenia usług przez usługodawcę prowadzącego przedsiębiorstwo w innym państwie członkowskim, poprzez nałożenie któregokolwiek z następujących wymogów: a) obowiązek prowadzenia przez usługodawcę przedsiębiorstwa na ich terytorium; […] 3. Przepisy niniejszego artykułu nie stanowią przeszkody dla państwa członkowskiego, do którego usługodawca udaje się w celu świadczenia usługi, do nałożenia wymogów w odniesieniu do świadczenia działalności usługowej, gdy są one uzasadnione względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, zdrowia publicznego lub ochrony środowiska naturalnego, zgodnie z ust. 1 […]”.
69

Następnie, jak Trybunał już orzekł, z prawa do bycia wysłuchanym przed wydaniem decyzji nakazującej powrót wynika, że właściwe organy krajowe mają obowiązek umożliwienia zainteresowanemu wypowiedzenia się co do szczegółowych zasad jego powrotu, takich jak termin wyjazdu oraz dobrowolność lub przymusowość powrotu (zob. wyrok Boudjlida, C‑249/13, EU:C:2014:2431, pkt 51). Ponadto, jak wynika z motywów 2, 6, 11 i 24 dyrektywy 2008/115, jak również z jej art. 5, zgodnie z zasadami ogólnymi prawa Unii, w tym zasadą proporcjonalności, decyzje wydawane na podstawie tej dyrektywy powinny być podejmowane indywidualnie i należycie uwzględniać prawa podstawowe zainteresowanej osoby.
2

Wniosek ten został złożony w ramach, po pierwsze, sporu między comité d’entreprise de Nortel Networks SA (radą zakładową spółki Nortel Networks SA, zwanej dalej „spółką NNSA”) i in. a C. Rogeau, działającym w charakterze syndyka we wtórnym postępowaniu upadłościowym wszczętym we Francji wobec spółki NNSA (zwanym dalej „postępowaniem wtórnym”), dotyczącego powództwa mającego na celu w szczególności zapłatę odprawy, oraz po drugie, sporu między C. Rogeau, działającym w charakterze syndyka w postępowaniu wtórnym, a A.R. Bloomem, A.M. Hudsonem, S.J. Harrisem oraz C.J. Wilkinsonem Hillem, działającymi w charakterze syndyków działających łącznie („joint administrators”, zwanych dalej „syndykami działającymi łącznie”) w głównym postępowaniu upadłościowym wszczętym w Zjednoczonym Królestwie wobec spółki NNSA (zwanym dalej „postępowaniem głównym”), dotyczącego przypozwania.
19

Obydwa sądy odsyłające pragną zatem ustalić, czy rozpatrywane w postępowaniach głównych spory wchodzą w zakres spraw cywilnych i handlowych w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 1393/2007. W ich przekonaniu odpowiedź na to pytanie zależy od kwalifikacji zawisłych przed nimi sporów. W niniejszej sprawie, z jednej strony, powodowie w postępowaniach głównych wytoczyli powództwa oparte na prawie cywilnym, zmierzające w istocie do uzyskania czy to odszkodowania z tytułu nieposzanowania praw wywodzonych z posiadania i własności, czy wykonania zobowiązań wynikających z pierwotnych obligacji, których termin wykupu zapadł, czy w końcu naprawienia szkody. Z drugiej strony warunki umowne emisji obligacji skarbu państwa greckiego zostały zmienione przez ustawę nr 4050/2012, co mogłoby przemawiać za tezą, że państwo to działało w ramach sprawowania władzy publicznej.
41

W świetle powyższego na przedstawione pytanie należy odpowiedzieć, że art. 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisom podatkowym państwa członkowskiego, na mocy których co do zasady zwolniony z podatku od osób prawnych jest zysk osiągnięty z tytułu udziałów do celów działalności gospodarczej, a jednocześnie wykluczona jest możliwość odliczenia straty powstałej z tytułu tych udziałów, nawet jeśli strata ta wynika ze straty kursowej.
59

W świetle wszystkich powyższych rozważań na przedstawione pytania należy udzielić odpowiedzi, iż art. 27 rozporządzenia nr 1408/71 w związku z rubryką R pkt 1 lit. a) i b) załącznika VI do tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym emeryturę osoby uprawnionej należy uważać za należną począwszy od początku okresu, za który ta emerytura była faktycznie wypłacana temu zainteresowanemu, bez względu na dzień, w którym formalnie stwierdzono prawo do wspomnianej emerytury, w tym w danym wypadku, gdy okres ten rozpoczyna bieg przed dniem wydania decyzji o przyznaniu tej emerytury. Artykuły 27 i 84a rozporządzenia nr 1408/71 w związku z rubryką R pkt 1 lit. a) i b) załącznika VI do tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które nie pozwala osobie uprawnionej do emerytury, przyznanej przez to państwo członkowskie z mocą wsteczną na rok wcześniej, przystąpić do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego z tą samą mocą wsteczną i które skutkuje pozbawieniem tej osoby uprawnionej wszelkiej ochrony w dziedzinie zabezpieczenia społecznego, bez uwzględnienia wszystkich istotnych okoliczności, w szczególności tych dotyczących jej sytuacji osobistej.
63

Co do zakresu tego powiadomienia, konsument nie może na tym etapie być zobowiązany do przedstawienia dowodu, że brak zgodności z umową, rzeczywiście wpływa na zakupiony przez niego towar. Uwzględniając to, że konsument znajduje się w gorszym położeniu w stosunku do sprzedawcy, jeśli chodzi o informacje dotyczące jakości tego towaru i jego stanu w dniu sprzedaży, konsument nie może być też zobowiązany do wskazania szczegółowej przyczyny tego braku zgodności. Natomiast, aby zawiadomienie mogło być przydatne sprzedawcy, powinno ono zawierać określone informacje, których stopień szczegółowości będzie różnić się w zależności od szczególnych okoliczności danego przypadku, dotyczących charakteru odnośnego towaru, treści dotyczącej go umowy sprzedaży i konkretnych przejawów podnoszonego braku zgodności z umową.
36

Co się tyczy jednostki przyjmującej, należy do niej faktycznie doręczenie dokumentu adresatowi, jak przewiduje art. 7 rozporządzenia nr 1393/2007. W tym kontekście jednostka ta powinna, po pierwsze, poinformować jednostkę przekazującą o wszystkich istotnych okolicznościach tego doręczenia poprzez przesłanie standardowego formularza zawartego w załączniku I do tego rozporządzenia, a po drugie, zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia, powiadomić adresata, że może on odmówić przyjęcia dokumentu, jeżeli dokument ten nie został sporządzony w jednym z języków, o którym mowa w tym przepisie, czyli w języku, który odbiorca rozumie, lub w języku urzędowym państwa członkowskiego miejsca doręczenia, lub w odpowiednim wypadku, w jednym z języków urzędowych miejsca, w którym ma nastąpić doręczenie, co do których to języków uznaje się, że odbiorca je rozumie, albo jeżeli dokument ów nie został przetłumaczony na jeden z tych języków. Jeżeli adresat skorzystał z prawa do odmowy przyjęcia dokumentu, zadaniem jednostki przyjmującej jest ponadto, na podstawie ust. 2 i 3 tego przepisu, niezwłoczne poinformowanie o tym jednostki przekazującej i zwrócenie wniosku oraz dokumentu, którego tłumaczenia zażądano.
78

W drugiej kolejności, co się tyczy podnoszonego braku płytek ceramicznych o niewielkich rozmiarach na rynku Unii, z którego to braku wynikałoby, że odnośne produkty nie konkurują ze sobą, gdyż nie znajdują się w tym samym segmencie rynku płytek ceramicznych, z akt przedłożonych Trybunałowi wynika, że Komisja, nie dysponując żadnym dowodem potwierdzającym taki brak, słusznie udzieliła Bricmate takiej odpowiedzi w skierowanych do niej pismach z dnia 1 i 27 lipca 2011 r. Zarówno z motywów 144–146 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, jak i z motywów 174 i 175 rozporządzenia nr 917/2011 wynika również, że kwestia ta została poddana analizie przez instytucje Unii. W szczególności z tych ostatnich motywów wynika, że odnośne produkty są wymienne i że importerzy z Unii mają dostęp do szeregu alternatywnych źródeł w zakresie, w jakim płytki ceramiczne będące przedmiotem dumpingu są produkowane także w innych krajach. Wynika stąd, że należy uznać, iż informacje przekazane przez Bricmate zostały należycie zbadane.