Keywords

Summary



Keywords

1. Odwołanie – Dopuszczalność – Decyzje zaskarżalne w drodze odwołania – Część wyroku Sądu Pierwszej Instancji oddalająca wyraźnie zarzut niedopuszczalności przed oddaleniem skargi jako bezzasadnej

(Statut WE Trybunału Sprawiedliwości, art. 49 akapit pierwszy)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty podlegające zaskarżeniu – Odmowa zbadania przez Komisję złożonej do niej skargi wzywającej ją do podjęcia działania na podstawie art. 90 ust. 3 Traktatu (obecnie art. 86 ust. 3 WE) – Wykluczenie

(Traktat WE, art. 90 ust. 1 i 3 (obecnie art. 86 ust. 1 i 3 WE) i art. 173 akapit czwarty (obecnie, po zmianie, art. 230 akapit czwarty WE))

Summary

1. Orzeczenia kończące postępowanie w sprawie w kwestii incydentalnej dotyczącej zarzutu niedopuszczalności w rozumieniu art. 49 akapit pierwszy Statutu WE Trybunału Sprawiedliwości są orzeczeniami, które są niekorzystne dla jednej ze stron, gdyż uwzględniają bądź oddalają ów zarzut niedopuszczalności. Zatem dopuszczalne jest wniesione przez Komisję odwołanie od wyroku Sądu w jego części wyraźnie nie uwzględniającej zarzutu niedopuszczalności, podniesionego przez nią w odpowiedzi na skargę przeciwko decyzji o odrzuceniu złożonej do Komisji skargi, nawet jeśli w dalszej części tego wyroku Sąd oddalił wniesioną do niego skargę jako bezzasadną.

(por. pkt 50)

2. Artykuł 90 ust. 3 Traktatu nakłada na Komisję obowiązek czuwania nad wypełnianiem przez Państwa Członkowskie ciążących na nich obowiązków w odniesieniu do przedsiębiorstw, o których mowa w art. 90 ust. 1 Traktatu, i wyposaża ją wyraźnie w kompetencje interweniowania w tym celu za pomocą dyrektyw i decyzji. Komisja ma moc stwierdzenia, że jakiś określony środek publiczny jest sprzeczny z zasadami traktatowymi, i wskazania środków, które państwo będące adresatem musi przyjąć celem zastosowania się do zobowiązań wynikających z prawa wspólnotowego.

Podmiot prywatny może w odpowiednich przypadkach dysponować uprawnieniem do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności decyzji, którą Komisja skierowała do Państwa Członkowskiego na podstawie art. 90 ust. 3 Traktatu, jeśli spełnione zostały przesłanki przewidziane w art. 173 akapit czwarty Traktatu (obecnie, po zmianie, art. 230 akapit czwarty WE). Niemniej z brzmienia art. 90 ust. 3 Traktatu, jak również z logiki całości dyspozycji tego artykułu wynika, że ponieważ Komisja nie ma obowiązku podejmowania działania w rozumieniu owych przepisów, podmioty prywatne nie mogą wymagać od niej, aby zajęła stanowisko określonego rodzaju. Okoliczność, iż skarżący ma indywidualny i bezpośredni interes prawny w stwierdzeniu nieważności odmownej decyzji Komisji w przedmiocie nadania dalszego biegu złożonej prze niego skardze nie jest tego rodzaju, aby mogła stanowić podstawę jego uprawnienia do zaskarżenia tej decyzji. Skarżący nie może też powoływać się na uprawnienie do wniesienia skargi wynikające z rozporządzenia nr 17, które nie znajduje zastosowania do art. 90 Traktatu. Stwierdzenie to nie narusza ani zasady dobrej administracji, ani żadnej innej zasady ogólnej prawa wspólnotowego. W istocie żadna zasada ogólna prawa wspólnotowego nie nakłada obowiązku przyznania przedsiębiorstwu legitymacji do wystąpienia do sądu wspólnotowego celem zaskarżenia odmowy Komisji w przedmiocie podjęcia działań wobec Państwa Członkowskiego na podstawie art. 90 ust. 3 Traktatu.

(por. pkt 66, 68–72)