ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 104/45

Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2018 – Polska przeciwko Komisji

(Sprawa T-21/18)

(2018/C 104/58)

Język postępowania: Polski

Strony

Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/2014 z dnia 8 listopada 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (notyfikowanej jako dokument nr C(2017) 7263) (Dz. Urz. UE L 292 z 10.11.2017 r., str. 61), w części wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej kwoty netto 48 317 806,79 EUR i 26 638 201,22 EUR, wydatkowane przez agencję płatniczą akredytowaną przez Rzeczpospolitą Polską,

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 52 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 (1) poprzez zastosowanie korekty finansowej w oparciu o błędne ustalenia faktyczne i błędną wykładnię prawa, pomimo że wydatki zostały dokonane przez Rzeczpospolitą Polską zgodnie z przepisami unijnymi.

2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 52 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 poprzez zastosowanie korekty ryczałtowej w wysokości rażąco nadmiernej w stosunku do ryzyka ewentualnej straty finansowej dla budżetu Unii.

3. Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 296 akapit drugi TFUE poprzez niewystarczające uzasadnienie zastosowanej korekty.

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549, ze zm.).
—

Stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263, decyzji Rady podjętej podczas 3579 zebrania Rady w składzie do spraw ogólnych w dniu 20 listopada 2017 r. - 14559/17 i dotyczącej wyboru nowej siedziby Europejskiej Agencji Leków (EMA), opublikowanej w komunikacie prasowym zawierającym sprawozdanie z niego [Outcome of the Council meeting (3579th Council meeting), Presse 65, provisional version], w części w której postanowiono, że nowa siedziba Europejskiej Agencji Leków zostanie umieszczona w Amsterdamie.
—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/1982 z dnia 31 października 2017 r. nakładające ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu i wyprodukowanych przez Dongguan Luzhou Shoes Co. Ltd, Dongguan Shingtak Shoes Co. Ltd, Guangzhou Dragon Shoes Co. Ltd, Guangzhou Evervan Footwear Co. Ltd, Guangzhou Guangda Shoes Co. Ltd, Long Son Joint Stock Company i Zhaoqing Li Da Shoes Co., Ltd, wykonującego wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz. U. 2017 L 285, s. 14);
1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie co do faktów i co do prawa w odniesieniu do stwierdzenia, iż operatorzy portów lotniczych działali jedynie w charakterze „pośredników” władz regionalnych Sardynii, a zatem, że środki finansowe przekazane przez nich skarżącej obejmowały zasoby państwowe i można przypisać je państwu.
—

unieważnienie praw właściciela do unijnego znaku towarowego nr 8 121 675 „LITTLE LAMB” przynajmniej w odniesieniu do „odzieży” i „akcesoriów do odzieży”;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 83/22

Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2018 r. – OCU / EBC

(Sprawa T-15/18)

(2018/C 083/33)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Organización de Consumidores y Usuarios (OCU) (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Martínez Martínez i C. López-Mélida de Ramón)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

— Nakazanie EBC przekazania na rzecz skarżącej żądanej dokumentacji w pełnym brzmieniu lub w wersji poufnej.

— Obciążenie Europejskiego Banku Centralnego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Przedmiotem niniejszej skargi jest stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 listopada 2017 r., opatrzonej numerem rejestru LS/MD/17/428, oddalającej złożony przez skarżącą w dniu 14 września 2017 r.„Wniosek potwierdzający o dostęp do dokumentów EBC” oraz nakazanie bezzwłocznego przekazania żądanej dokumentacji dotyczącej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotu Banco Popular Español S.A.

W uzasadnieniu skarżąca podnosi jeden zarzut, oparty na prawie podstawowym określonym w art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a mianowicie na prawie do dobrej administracji wyrażonym w dostępie do dokumentów w celu prawidłowego wykonywania prawa do obrony.
1.

SRB w decyzji z dnia 8 listopada 2017 r. wyraźnie myli ogólne prawo dostępu do dokumentów, na które mogą powoływać się wszyscy obywatele Unii Europejskiej z bardziej konkretnym prawem dostępu do akt, na które mogą powoływać się jedynie osoby, których dotyczy postępowanie będące przedmiotem tych akt. SRB utrzymuje zaś, że na podstawie tych praw wykaz dokumentów, do których wnioskodawca może mieć dostęp, jest taki sam, które to twierdzenie jest sprzeczne z prawem. Prawo dostępu do akt jest prawem w sposób oczywisty odmiennym od prawa dostępu do dokumentów. O ile pierwsze z nich jest jednym z praw składających na „prawo do dobrej administracji” przewidziane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, o tyle drugie jest autonomicznym prawem o znacznie bardziej ogólnym charakterze, związanym z zasadą przejrzystości publicznej
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 72/46

Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2018 r. – inforsacom Informationssysteme/EUIPO (Business and technology working as one)

(Sprawa T-7/18)

(2018/C 072/59)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: inforsacom Informationssysteme GmbH (Neu-Isenburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i M. Alber)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Business and technology working as one” – zgłoszenie nr 15 272 586

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 października 2017 r. w sprawie R 808/2017-1

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

— Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001;
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia przepisów materialnych rozporządzenia (UE) nr 305/2011 — Po pierwsze, zaskarżone decyzje naruszają art. 17 ust. 5 akapity pierwszy i drugi rozporządzenia (UE) nr 305/2011. Wbrew wspomnianym przepisom wydaje się, że pozwana nie oceniła, w jakim zakresie dane normy zharmonizowane są zgodne z odpowiednimi mandatami. W konsekwencji nie wzięła pod uwagę, że brak było tej zgodności. — Po drugie, zaskarżone decyzje naruszają art. 18 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 17 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 305/2011. Pozwana nie dostrzegła, że kwestionowane normy zharmonizowane nie zawierają procedur i kryteriów oceny właściwości użytkowych w odniesieniu do zasadniczych charakterystyk nośności i stateczności oraz wytrzymałości na rozerwanie i nośności zbiorników dla objętego zakresem stosowania norm wykorzystania na obszarach, na których występują trzęsienia ziemi lub powodzie, a tym samym są niekompletne w odniesieniu do trzech istotnych cech wyrobów budowlanych i w konsekwencji zagrożone jest spełnienie podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych. — Po trzecie, pozwana popełniła błąd w ocenie, odrzucając jako niedopuszczalne podniesione przez skarżącą żądanie umieszczenia zastrzeżenia przy publikacji odniesień do kwestionowanych norm zharmonizowanych niezgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 305/2011. — W końcu przy wydaniu zaskarżonych aktów pozwana popełniła kolejny błąd w ocenie, oddalając podniesione posiłkowo przez skarżącą żądanie skreślenia odniesienia do danych norm z Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, wskazując na istniejącą zdaniem Komisji możliwość wprowadzenia ograniczenia i zakazu przez państwa członkowskie.
6.

Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 18 i art. 24 ust. 4 TFUE, art. 22 Karty praw podstawowych Unii, art. 2 rozporządzenia nr 1/58 i art. 1d ust. 1 i 6 regulaminu pracowniczego urzędników w zakresie w jakim poprzez postanowienie, że zgłoszenia do udziału w konkursie muszą być wysłane w języku angielskim, francuskim lub niemieckim i że w tym samym języku EPSO wysyła do kandydatów informacje dotyczące przebiegu konkursu, naruszone zostało prawo obywateli europejskich do porozumiewania się w ich własnym języku z instytucjami i nastąpiła dalsza dyskryminacja osób, które nie znają biegle tych trzech języków.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017)3777 final z dnia 29 maja 2017 r. o uznaniu koncentracji zmierzającą do nabycia New NP przez EDF za zgodną z rynkiem wewnętrznym (sprawa COMP/M.7764-EDF/Areva reactor bussines (Dz.U.2017, c 377, s. 5) oraz
II.

Stosując wynoszącą 546 351,91 EUR korektę z tytułu niedociągnięć w kluczowych i dodatkowych mechanizmach kontroli Komisja Europejska naruszyła art. 52 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 ze względu na to, że, decydując o wadze niezgodności, charakterze naruszenia i wielkości poniesionej przez Unię straty finansowej: 1. nie uwzględniła ona dokonanych przez odpowiednie władze Republiki Litewskiej obliczeń dotyczących wielkości poniesionej przez Unię straty finansowej, co pozostaje w związku z istniejącymi w systemie kar rozbieżnościami odnoszącymi się do naruszeń zasad identyfikacji i rejestracji zwierząt, które nie zostały przewidziane w odpowiednich unijnych przepisach odnośnie roku składania wniosków 2014; 2. nie uwzględniła ona dokonanych przez odpowiednie władze Republiki Litewskiej obliczeń dotyczących wielkości poniesionej przez Unię straty finansowej, co pozostaje w związku z nadmiernie pobłażliwą oceną faktu nieprzestrzegania zasad identyfikacji i rejestracji zwierząt odnośnie roku składania wniosków 2014; 3. a także, przyjmując błędną wykładnię art. 51 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1122/2009, instytucja ta błędnie stwierdziła, iż przeprowadzona na Litwie analiza ryzyka nie spełnia ustanowionych w tym rozporządzeniu wymogów ze względu na to, iż nie obejmowała ona czynników ryzyka związanych ze zwierzętami; 4. jak również, przyjmując błędną wykładnię art. 84 rozporządzenia (UE) nr 1122/2009, instytucja ta błędnie stwierdziła, iż przeprowadzony na Litwie monitoring wyników kontroli nie spełniał określonych w tym rozporządzeniu zasad ze względu na to, że dane statystyczne nie zostały w pełni przedstawione w wymaganym przez Komisję formacie.
—

stwierdzenie nieważności części decyzji wykonawczej Komisji C(2017) 7263 final z dnia 8 listopada 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), notyfikowanej rządowi francuskiemu w dniu 9 listopada 2017 r., w zakresie, w jakim: — zawiera ona korektę w wysokości 2 246 700 EUR z powodu uwzględnienia szczególnych cech topograficznych w ramach GAEC rzekomo niezgodnego z przepisami, co się tyczy „Niedociągnięć w LPIS” w odniesieniu do lat składania wniosków 2013 i 2014; — zawiera korektę zryczałtowaną dotyczącą wszystkich gruntów obejmujących co najmniej jedną działkę zakwalifikowaną jako „landes et parcours” [wrzosowiska i drogi pastwiskowe], a nie tylko działki uznane za „obszary niekwalifikowalne (fr. landes et parcours)” w odniesieniu do lat składania wniosków 2013 i 2014; — dotyczy „ELPP-FEADER SIGC – 2014-2020” w ramach dochodzenia CEB/2016/047; i — stosuje korektę zryczałtowaną w wysokości 100 % do departamentu Górnej Korsyki, w odniesieniu do lat składania wniosków 2013 i 2014, co się tyczy „Systemu kontroli z poważnymi brakami”.
2.

Zmiana rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/408 (4) w odniesieniu do włączenia substancji do wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia. — Prawo do obrony / uzasadnione oczekiwania / oczywisty błąd w ocenie: naruszenie i niezastosowanie wymogów dotyczących wpisania do wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia zgodnie z pkt 4 załącznika II do rozporządzenia nr 1107/2009: pozwana nie przeprowadziła badania w zakresie narażenia w celu ustalenia, czy wyjątek z pkt 4 załącznika II mógł zostać zastosowany do omawianej substancji. Pozwana naruszyła w ten sposób obowiązujące przepisy rozporządzenia nr 1107/2009, jak również prawo skarżącej do obrony oraz jej uzasadnione oczekiwania. Dopuściła się ona też oczywistego błędu w ocenie.
—

Komisja naruszyła oraz błędnie zastosowała art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 oraz art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 nie dokonując szczegółowej i jednostkowej oceny dokumentów, do których odnosił się wniosek o udzielenie dostępu i nie uzasadniając w odniesieniu do każdego, konkretnego dokumentu z jakiego powodu dokument ten nie może zostać ujawniony, a także nie dokonując wystarczająco ścisłej interpretacji powodów odmowy przewidzianych w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001. Ponadto Komisja naruszyła wyżej wymienione przepisy, ponieważ nie zachowała równowagi pomiędzy szczególnym interesem, polegającym na ochronie procesu podejmowania decyzji a interesem ogólnym, polegającym na ujawnianiu informacji o środowisku, a także z tego względu, że niewystarczająco uzasadniła swą odmowę.
2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja była zobowiązana wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE na mocy testu „poważnych trudności”. O poważnych trudnościach Komisji w przyjęciu zaskarżonej decyzji, a zatem o naruszeniu gwarancji proceduralnych przewidzianych w art. 108 ust. 2 TFUE, świadczy poniższe: — Komisja naruszyła prawo poprzez uznanie, że żadna korzyść nie została udzielona z zasobów państwa, ponieważ Komisja nie zaobserwowała, że Finlandia nadużyła zakresu uznania w odniesieniu do uprawnień regulacyjnych, co z kolei doprowadziło do zaprzepaszczenie zasobów państwowych; — Komisja naruszyła prawo poprzez niestwierdzenie selektywnej korzyści, jako że Komisja nie dokonała w sposób właściwy kwalifikacji „zadań specjalnych” jako usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG); — Komisja nie zebrała informacji na etapie badania wstępnego; — Badanie wstępne było niezasadnie długie (prawie 30 miesięcy); — Komisja odwołała się do bezprecedensowej definicji prawnej „specjalnych zadań”; — W trakcie trwania badania wstępnego Finlandia wprowadziła zmiany w jej ustawie o uniwersytetach, na podstawie której to ustawy Finlandia zwracała podatek dochodowy od osób prawnych i opłatę za aptekę uiszczane przez Yliopiston Apteekki Oy na rzecz Uniwersytetu w Helsinkach i która to ustawa stanowiła główną regulację jednego ze wskazanych środków pomocy państwa.
—

rejestrację unijnego znaku towarowego „upgrade your personality” dla następujących towarów należących do klas 9 i 28: klasa 9 – programy komputerowe nagrane; programy komputerowe [oprogramowanie do pobrania]; oprogramowanie; oprogramowanie gier; oprogramowanie do gier wideo; programy komputerowe do przetwarzania danych; komputerowe oprogramowanie graficzne; oprogramowanie gier rzeczywistości wirtualnej; oprogramowanie rzeczywistości wirtualnej; optyczne nośniki danych zawierające nagrane oprogramowanie; nagrane magnetyczne nośniki danych; kasety z grami wideo; taśmy wideo; wstępnie nagrane taśmy video; klasa 28 – konsole do gier.
6.

Zarzut szósty dotyczący nadużycia władzy przez komisję odwoławczą w zakresie, w jakim odmówiła stronie skarżącej w zaskarżonej decyzji pełnego dostępu do planu z 2016 r., twierdząc, że jest on „w całości objęty wyjątkami przewidzianymi w art. 4 ust. 1 lit. a), tiret trzecie, art. 4 ust. 1 lit. c) i art. 4 ust. 2 [decyzji w sprawie dostępu]”, gdy w rzeczywistości istnieje uzasadnione podejrzenie, że jedynym celem wspomnianej odmowy jest ukrycie błędów, braków i niedociągnięć, którymi obarczony jest wspomniany plan.
3.

Zarzut trzeci dotyczący nieprawidłowości prac komisji dyscyplinarnej, polegających na tym, że nie tylko skierowano do niego nieprawidłowo sprawę bez uprzedniego wysłuchania strony skarżącej, ale w dodatku przez cały czas trwania postępowania nie przestrzegał on prawa do obrony.
—

uchylenie Decyzji PIO i zobowiązanie Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (dalej: EUIPO) do ponownego rozpatrzenia zgłoszenia znaku towarowego UE w celu rejestracji znaku słownego „200 PANORAMICZNYCH”, numer zgłoszenia 015299688, w szczególności pod kątem usunięcia obecnie występujących nieprawidłowości, a to uznania, iż: oznaczenie słowne „200 PANORAMICZNYCH” nie spełnia przesłanek z art. 7 ust.1, w szczególności lit. b) i c) RZTUE, a zatem nie istnieją żadne bezwzględne podstawy odmowy rejestracji;
—

uchylenie Decyzji PIO i zobowiązanie Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (dalej: EUIPO) do ponownego rozpatrzenia zgłoszenia znaku towarowego UE w celu rejestracji znaku słownego „500 PANORAMICZNYCH”, numer zgłoszenia 015299712, w szczególności pod kątem usunięcia obecnie występujących nieprawidłowości, a to uznania, iż: oznaczenie słowne „500 PANORAMICZNYCH” nie spełnia przesłanek z art. 7 ust.1, w szczególności lit. b) i c) RZTUE, a zatem nie istnieją żadne bezwzględne podstawy odmowy rejestracji;
—

stwierdzenie nieważności decyzji kadr ENISA z dnia 25 lipca 2017 r. o odrzuceniu zgłoszenia skarżącego na stanowisko Head of Finance and Procurement (kierownik ds. finansów i zamówień) w ENISA, złożonego w odpowiedzi na ogłoszenie o naborze „ENISA-TA16-AD-2017-03”, po to, by agencja ponownie przeprowadziła ocenę kandydatury skarżącego w rzetelny i przejrzysty sposób;
—

posiłkowo, stwierdzenie nieważności decyzji zaskarżonej ze względu na niespójność, naruszenie prawa do obrony i naruszenie pewności prawnej strony skarżącej, ponieważ możliwość przedstawienia kompletnego tłumaczenia cieszącego się pierwszeństwem znaku towarowego, na którym oparto sprzeciw, została wyraźnie odrzucona w ramach postępowania odwoławczego R 1095/2017-4, co jest niezgodne z jednym z podstawowych celów przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez izbę odwoławczą EUIPO w następstwie wyroku Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. w sprawie T-548/15 i kolejne przekazanie sprawy izbie odwoławczej EUIPO do ponownego rozpoznania celem usunięcia tego uchybienia, a w rezultacie rozstrzygnięcia sporu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 152/46

Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2018 r. – GranoSalus / Komisja

(Sprawa T-125/18)

(2018/C 152/56)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Associazione Nazionale Granosalus – Liberi – Cerealicoltori & Consumatori (Foggia, Włochy) (przedstawiciel: G. Dalfino, avvocato)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/2324 z dnia 12 grudnia 2017 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia15 grudnie 2017 r., w sprawie odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej glifosat, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 168, 169 i 191 TFUE w związku z art. 35 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, rozporządzenia (WE) 2009/1107, rozporządzenia (UE) 2016/429 i rozporządzenia UE 2013/1305 zmienionego rozporządzeniem UE 2017/2393, dyrektywy 98/83/WE i dyrektywy UE 2015/1787; naruszenia zasady ostrożności, zasady proporcjonalności, zasady racjonalności, zasady dobrej administracji oraz zasady uczciwości i przejrzystości w administracji; nadużycia uprawnień poprzez przeinaczenie okoliczności faktycznych, niewystarczające i pozorne postępowanie dowodowe i uzasadnienie; oczywistego braku logiki, fałszywego założenia i niewłaściwego zastosowania rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/2324. Na poparcie tego zarzutu strona skarżąca podnosi: — niezgodność rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/2324 z zasadami i środkami ochrony ustanowionymi przez rozporządzenie (WE) nr 2009/1107 dla ochrony ludzkiego zdrowia, konsumentów, zwierząt i środowiska.; — naruszenie zasady ostrożności i niezgodność z orzecznictwem Sądu i Trybunału Sprawiedliwości; — brak badań nad skutkami glifosatu, w szczególności dla zwierząt i wód gruntowych, oraz naruszenie procedur ustanowionych w rozporządzeniu WE nr 2009/1107 — niezgodność z prawem specyfikacji z rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 2017/2324, ponieważ zostały pozostawione swobodnej ocenie państw członkowskich bez określenia żadnych parametrów odniesienia;
—

unieważnienie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin w odniesieniu do odmiany jabłoni Cripps Pink ze względu na brak nowości, zgodnie z art. 10 w związku z art. 20 rozporządzenia (WE) nr 2100/94;
—

co do istoty – stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2016) 4621 final z dnia 20 lipca 2016 r. dotyczącej wyrażenia zgody, w rozumieniu art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, na operację „ASL / Arianespace”, sprawa COMP/M.7724;
—

uchylenie Decyzji PIO i zobowiązanie Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (dalej: EUIPO) do ponownego rozpatrzenia zgłoszenia znaku towarowego UE w celu rejestracji znaku słownego „1000 PANORAMICZNYCH”, numer zgłoszenia 015299671, w szczególności pod kątem usunięcia obecnie występujących nieprawidłowości, a to uznania, iż: oznaczenie słowne „1000 PANORAMICZNYCH” nie spełnia przesłanek z art. 7 ust.1, w szczególności lit. b) i c) RZTUE, a zatem nie istnieją żadne bezwzględne podstawy odmowy rejestracji;
5.

Zarzut piąty dotyczy naruszenia art. 5 ust. 1 i 4 TUE z powodu przyjęcia aktu wykraczającego poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celów.
—

uchylenie Decyzji PIO i zobowiązanie Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (dalej: EUIPO) do ponownego rozpatrzenia zgłoszenia znaku towarowego UE w celu rejestracji znaku słownego „300 PANORAMICZNYCH”, numer zgłoszenia 015299696, w szczególności pod kątem usunięcia obecnie występujących nieprawidłowości, a to uznania, iż: oznaczenie słowne „300 PANORAMICZNYCH” nie spełnia przesłanek z art. 7 ust.1, w szczególności lit. b) i c) RZTUE, a zatem nie istnieją żadne bezwzględne podstawy odmowy rejestracji;
2.

W odniesieniu do żądania o uchylenie, skarżąca powołuje się na: — brak uzasadnienia, ponieważ Komisja ograniczyła się do stwierdzenia, iż zostały stwierdzone określone błędy o systemowym charakterze przy sprawdzaniu audytu finansowego przeprowadzonego zgodnie z umową będącą przedmiotem zaskarżonej decyzji, bez wyjaśnienia jednak na czym polegają te błędy; — naruszenie prawa w zakresie, w jakim poprzez automatyczne przeniesienie wniosków z audytu finansowego przeprowadzonego w dziedzinie stosunku umownego i innych stosunków umownych, Komisja naruszyła art. 135 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia nr 966/2012 (1) jak również ogólnie, podstawową zasadę umów administracyjnych, oraz w szczególności zamówień publicznych, to znaczy niematerialności klauzuli dotyczącej wynagrodzenia.