ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Na podstawie wyraźnych i jednoznacznych postanowień art. 5 ust. 4 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego zarówno konkurs prowadzący do przeniesienia z jednej kategorii do innej, jak i konkurs wewnętrzny, muszą skutkować umożliwieniem laureatowi takiego konkursu zmianę kategorii, na co nie pozwala zwykle pomyślne przejście konkursu otwartego.

W istocie ścisła wykładnia literalna tego przepisu wymaga szczególnego zwrócenia uwagi na to, że po pierwsze, nie odnosi się on do członków personelu tymczasowego, którzy są laureatami konkursu otwartego, ponieważ taki konkurs nie może zwykle prowadzić do zatrudnienia danej osoby z jednoczesnym przejściem do innej kategorii, oraz po drugie, jego brzmienie nie pozostawia administracji żadnego zakresu swobodnego uznania co do odmiennej interpretacji i odmiennego stosowania.

Co więcej, na podważenie tej oceny nie pozwala teologiczna i systematyczna wykładnia wspomnianego przepisu. O ile bowiem możliwość skorzystania z tego przejściowego przepisu szczególnego jest zastrzeżona dla członków personelu tymczasowego będących laureatami konkursu prowadzącego do przeniesienia z jednej kategorii do innej lub konkursu wewnętrznego, o tyle ma to na celu zachęcenie tych członków do udziału w tego rodzaju konkursach, po to by osiągnęli oni powołanie w charakterze urzędnika wraz z przejściem do innej kategorii. Natomiast w konkursie otwartym może wziąć udział ogół zainteresowanych, również osoby spoza instytucji, w związku z czym nie ma on na celu powiązania zatrudnienia i powołania z przejściem do innej kategorii.

W tych okolicznościach nie ma podstaw do uznania, że prawodawca pragnął przyznać możliwość skorzystania z systemu określonego w art. 5 ust. 4 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego członkom personelu tymczasowego będącym laureatami konkursu otwartego.

(zob. pkt 46, 48, 49)

Trybunał: sprawa 176/73 Van Belle przeciwko Radzie, 5 grudnia 1974 r., Rec. s. 1361, pkt 8

Sąd: sprawa T‑237/00 Reynolds przeciwko Parlamentowi, 8 grudnia 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑385, II‑1731, pkt 101
Nie istnieje w odczuciu ogółu odbiorców w Unii prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku oznaczenia słownego HELLIM, o którego rejestrację jako wspólnotowego znaku towarowego wystąpiono, między innymi, w odniesieniu do „mleka i przetworów mlecznych” należących do klasy 29 w rozumieniu porozumienia nicejskiego oraz słownego znaku towarowego HALLOUMI zarejestrowanego wcześniej jako wspólnotowy znak wspólny w odniesieniu do należącego do tej samej klasy „sera”.

Wobec braku podobieństwa fonetycznego i wizualnego kolidujących ze sobą oznaczeń, mimo identyczności lub podobieństwa rozpatrywanych towarów, w odczuciu docelowego kręgu odbiorców nie może istnieć prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, ponieważ istnienie podobieństwa konceptualnego między kolidującymi ze sobą oznaczeniami nie pozwala w przypadku opisowego wcześniejszego znaku towarowego na wyciągnięcie wniosku o istnieniu takiego prawdopodobieństwa.

(por. pkt 22, 54)
WYROK SĄDU (izba ds. odwołań)

z dnia 3 lipca 2012 r.

Luigi Marcuccio

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Zwrot kosztów leczenia — Akt niekorzystny — Dorozumiana odmowa”

Przedmiot:

Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 6 października 2010 r. w sprawie F‑2/10 Marcuccio przeciwko Komisji.

Orzeczenie:

Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 6 października 2010 r. w sprawie F‑2/10 Marcuccio przeciwko Komisji zostaje uchylone. Sprawa zostaje przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpoznania. Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Streszczenie

Urzędnicy – Skarga – Akt niekorzystny – Pojęcie – Brak ostatecznej odpowiedzi w sprawie wniosku – Dorozumiana decyzja odmowna

(regulamin pracowniczy, art. 90)

Pismo, w drodze którego zainteresowana osoba zostaje poinformowana o tym, że jej wniosek jest rozpatrywany, nie pociąga za sobą akceptacji tego wniosku, nawet jeśli przedmiotowe pismo wskazuje, iż wniosek zostanie prawdopodobnie przyjęty. W takim wypadku brak ostatecznej odpowiedzi w sprawie wniosku w terminie przewidzianym w art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego jest równoznaczny z dorozumianą decyzją odmowną, na którą można złożyć zażalenie w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. Rozwiązanie polegające bowiem na stwierdzeniu, że istnienie tego pisma wyklucza dorozumianą decyzję odmowną, skutkowałoby tym, że zainteresowany zostałby pozbawiony jakiegokolwiek środka prawnego w wypadku, gdyby administracja unikała zajęcia stanowiska w sprawie rozpatrywanego wniosku. Byłoby to sprzeczne zarówno z literą, jak i z duchem art. 90 regulaminu pracowniczego.

(zob. pkt 21, 22)
Decyzja Komisji, w której stwierdzono istnienie pomocy państwa na rzecz danego przedsiębiorstwa w postaci nieograniczonej gwarancji i uznano tę pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem, zmierza niechybnie do wywarcia wiążących skutków prawnych, wobec czego jest ona aktem zaskarżalnym w rozumieniu art. 263 TFUE

W tym względzie należy zauważyć, że chociaż prawdą jest, iż państwo członkowskie samo z siebie i bez jakiejkolwiek presji ze strony Komisji postanowiło znieść środek uznany w decyzji Komisji za istniejącą pomoc kilka miesięcy przed wydaniem tego aktu, to jednak owo państwo członkowskie było prawnie zobowiązane do wykonania zaskarżonej decyzji. Okoliczność, że przy wykonywaniu zaskarżonej decyzji mogła zachodzić zbieżność interesów Komisji z interesami tego państwa członkowskiego, nie może stać na przeszkodzie wniesieniu przez to państwo skargi o stwierdzenie nieważności rzeczonej decyzji. W istocie taka przeszkoda prowadziłaby do uzależnienia karania państw członkowskich od tego, czy mogły one mieć własny interes w wykonaniu decyzji Komisji, czy też nie, i miałaby silnie subiektywny charakter. Tymczasem analiza kwestii, czy dany akt może być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności ze względu na to, że wywiera on bądź ma wywierać wiążące skutki prawne mogące wpłynąć na interesy skarżącego, powinna opierać się na obiektywnej ocenie treści tego aktu.

(por. pkt 38,40)
Postępowanie sądowe – Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej – Skarga wniesiona przeciwko spółce wykreślonej z rejestru handlowego i spółek – Ocena dopuszczalności w świetle obowiązującego prawa krajowego

(statut Trybunału, art. 21 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c))

Postępowanie sądowe – Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej – Właściwość Sądu określona wyłącznie na mocy art. 272 TFUE i klauzuli arbitrażowej – Stosowanie przepisów krajowych o jurysdykcji – Wyłączenie

Postępowanie sądowe – Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej – Stosowanie klauzuli do osoby trzeciej poprzez postanowienie umowne na jej rzecz – Dopuszczalność – Możliwość jednostronnego rozwiązania – Granice

Postępowanie sądowe – Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymóg co do formy klauzuli – Forma pisemna

(art. 272 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 5a)
Zgodnie z art. 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego po rozpatrzeniu odwołania co do istoty izba odwoławcza podejmuje decyzję w sprawie odwołania i może, czyniąc to, „skorzystać z uprawnień w granicach kompetencji posiadanych przez instancję, która wydała zaskarżoną decyzję”, to znaczy w danym przypadku rozstrzygnąć sama w przedmiocie sprzeciwu, oddalając bądź uwzględniając go, i w rezultacie potwierdzając zaskarżoną decyzję bądź ją uchylając.

Zatem brak wyraźnego powołania się przez skarżącą w jej odpowiedzi na odwołanie do Izby Odwoławczej na wzmocnienie charakteru odróżniającego wcześniejszych znaków towarowych w wyniku ich używania nie ma wpływu na ciążący na Izbie Odwoławczej w ramach rozpatrywania przez nią samą sprzeciwu obowiązek przeprowadzenia ponownej i kompletnej oceny tego sprzeciwu co do istoty, pod kątem okoliczności zarówno faktycznych, jak i prawnych.

Zakres badania decyzji będącej przedmiotem odwołania, które izba odwoławcza jest zobowiązana przeprowadzić, nie jest bowiem co do zasady ograniczony do zarzutów sformułowanych przez stronę wnoszącą odwołanie. Tym bardziej zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą nie może być ograniczony brakiem precyzji określonych zarzutów podnoszonych przez obronę w postępowaniu przed nią.

(por. pkt 71, 80)
Właściciel znaku towarowego, o którym mowa w art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, może powoływać się na podstawę unieważnienia przewidzianą w art. 53 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, nawet jeśli rzeczony znak towarowy był jedynie przedmiotem rejestracji w państwie niebędącym członkiem Unii Europejskiej. W przeciwieństwie bowiem do art. 8 ust. 1, 2, 4 i 5 rozporządzenia nr 207/2009 art. 8 ust. 3 tego rozporządzenia nie odnosi się do znaków towarowych zarejestrowanych lub wywołujących skutki w państwie członkowskim. Ponadto gdyby rejestracja znaku towarowego w państwie członkowskim była warunkiem zastosowania art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009, przepis ten byłby powieleniem art. 8 ust. 1 i 5 tego rozporządzenia.

Stosowanie art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego wymaga, by zgłaszający znak towarowy do rejestracji był w danej chwili lub wcześniej agentem lub przedstawicielem właściciela znaku towarowego, by zgłoszenie zostało dokonane w imieniu agenta lub przedstawiciela bez zgody właściciela i bez istnienia usankcjonowanych prawnie powodów usprawiedliwiających działania agenta lub przedstawiciela. Przepis ten ma na celu unikanie nadużywania znaku towarowego przez przedstawiciela właściciela tego znaku, ponieważ przedstawiciel może wykorzystywać wiedzę i doświadczenie zdobyte w okresie trwania stosunków handlowych łączących go z właścicielem, a w konsekwencji czerpać nienależne korzyści z wysiłków i nakładów poczynionych przez samego właściciela znaku towarowego. Co się tyczy ewentualnej zgody na dokonanie przez przedstawiciela lub agenta zgłoszenia znaku towarowego do rejestracji na swoją rzecz, musi ona być wyraźna, precyzyjna i bezwarunkowa.

(por. pkt 22, 23)
Zgodnie z art. 53 ust. 1 lit. c) w związku z art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego istnienie oznaczenia innego niż znak towarowy pozwala uzyskać unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego, jeśli oznaczenie to spełnia łącznie cztery przesłanki: oznaczenie to musi być używane w obrocie handlowym; musi ono mieć znaczenie większe niż lokalne; prawo do tego oznaczenia powinno być nabyte zgodnie z prawem państwa członkowskiego, w którym oznaczenie było używane przed dniem dokonania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego; wreszcie uprawniony do tego oznaczenia powinien mieć przyznaną możliwość zakazania używania późniejszego znaku towarowego. Te cztery przesłanki ograniczają liczbę oznaczeń innych niż znaki towarowe, na które można się powoływać w celu podważenia ważności wspólnotowego znaku towarowego na całości terytorium Unii zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009. Zważywszy, że przesłanki określone w art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 są kumulatywne, niespełnienie nawet jednej z nich wystarcza do odrzucenia wniosku o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego.

Dwie pierwsze przesłanki, czyli te dotyczące używania i zasięgu większego niż lokalny oznaczenia, na które się powołano, wynikają z samego brzmienia art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 i powinny być zatem interpretowane w świetle prawa Unii. I tak, rozporządzenie nr 207/2009 określa jednolite standardy dotyczące używania oznaczeń i ich zasięgu, zgodne z zasadami, które leżą u podstaw systemu ustanowionego przez to rozporządzenie.

Natomiast z wyrażenia „w przypadku i w zakresie, w jakim zgodnie z prawem państwa członkowskiego regulującym taki znak” wynika, że dwie pozostałe przesłanki wymienione w art. 8 ust. 4 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009 stanowią warunki określone przez rozporządzenie, których ocena w odróżnieniu od poprzednich jest dokonywana według kryteriów ustalonych przez prawo rządzące przywołanym oznaczeniem. To odesłanie do prawa rządzącego oznaczeniem, na które się powołano, znajduje swoje uzasadnienie w przewidzianej przez rozporządzenie nr 207/2009 możliwości powołania się na oznaczenia spoza systemu wspólnotowego znaku towarowego przeciwko wspólnotowemu znakowi towarowemu. Z tego względu tylko prawo rządzące oznaczeniem, na które się powołano, pozwala ustalić, czy oznaczenie to jest wcześniejsze od wspólnotowego znaku towarowego i czy może uzasadniać zakaz używania późniejszego znaku towarowego.

(por. pkt 54–56, 70)
Artykuł 277 TFUE wyraża ogólną zasadę gwarantującą każdej ze stron prawo do podważenia – w celu uzyskania stwierdzenia nieważności decyzji, której jest adresatem lub która dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie – ważności wcześniejszych aktów instytucjonalnych, które nawet jeżeli nie mają formy rozporządzenia, stanowią podstawę prawną spornej decyzji, o ile stronie tej nie przysługiwało prawo do wniesienia na podstawie art. 263 TFUE skargi bezpośredniej przeciwko aktom, których konsekwencje ponosi, a wobec których nie mogła zażądać stwierdzenia nieważności. Zważywszy, że celem art. 277 TFUE nie jest umożliwienie stronie zakwestionowania stosowania jakiegokolwiek aktu o charakterze generalnym przy okazji jakiejkolwiek skargi, akt generalny, którego niezgodność z prawem jest podnoszona, powinien mieć zastosowanie bezpośrednio lub pośrednio do przypadku, którego dotyczy skarga, powinien też istnieć bezpośredni związek prawny między zaskarżoną decyzją indywidualną i danym aktem o charakterze generalnym.

Jeżeli chodzi o obwieszczenie Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (zwane dalej „komunikatem w sprawie współpracy”), Komisja, po pierwsze, określiła w jego pkt 8–27 w sposób generalny i abstrakcyjny kryteria, jakie przedsiębiorstwa powinny spełnić, aby skorzystać ze zwolnienia z grzywien za naruszenia art. 101 TFUE lub z ich obniżenia, a po drugie, wskazała w jego pkt 29, że komunikat ten jest źródłem uzasadnionych oczekiwań przedsiębiorstw. Chociaż Komisja nie wydaje decyzji stwierdzających naruszenie reguł konkurencji na podstawie komunikatu w sprawie współpracy, jako że podstawę tych decyzji stanowi art. 7 rozporządzenia nr 1/2003, to jednak między takimi decyzjami a aktem o charakterze generalnym, jakim jest komunikat w sprawie współpracy, może istnieć bezpośredni związek prawny. Może być tak w szczególności w wypadku, gdy na podstawie wniosków o obniżenie grzywny złożonych przez konkurentów danego przedsiębiorstwa w ramach komunikatu w sprawie współpracy Komisja uzyskała informacje, które umożliwiły jej przeprowadzenie kontroli i zgromadzenie dowodów, które doprowadziły do wydania decyzji.

Zważywszy, że przedsiębiorstwo nie jest uprawnione do żądania stwierdzenia nieważności komunikatu w sprawie współpracy, będącego aktem generalnym, komunikat ten może być przedmiotem zarzutu niezgodności z prawem.

(por. pkt 48–52)
W dziedzinie konkurencji naruszenie art. 101 ust. 1 TFUE może wynikać nie tylko z pojedynczych porozumień czy praktyk uzgodnionych, które winny zostać ukarane jako odrębne naruszenia, lecz również z szeregu działań czy też z zachowania o charakterze ciągłym, efektem czego te składowe mogą zostać słusznie uznane za elementy stanowiące jednolite naruszenie.

W tym względzie, co się tyczy stwierdzenia istnienia jednolitego naruszenia, to do Komisji należy wykazanie, że dane porozumienia lub uzgodnione praktyki, choć dotyczą różnych towarów, usług czy też obszarów, wpisują się w jeden całościowy plan, który uczestniczące w nich przedsiębiorstwa świadomie wprowadzają w życie, aby osiągnąć jednolity antykonkurencyjny cel. Związki komplementarności łączące porozumienia lub praktyki stanowią obiektywne przesłanki przemawiające za istnieniem całościowego planu. Komisja jest zobowiązana do przeanalizowania wszelkich okoliczności faktycznych mogących wykazać lub podważyć fakt istnienia tego całościowego planu.

Komisja nie narusza prawa, w przypadku gdy stwierdza istnienie jednolitego naruszenia, dokonawszy ustalenia dotyczącego całościowego planu realizowanego przez dane przedsiębiorstwa, takiego jak ten, którego jednolity cel polega na umożliwieniu wytwórcom trzech podgrup produktów uzupełniających się wzajemnie koordynacji – w ramach tego samego trzypoziomowego systemu dystrybucji – podwyżek cen fakturowanych hurtownikom, którzy są ich wspólnymi klientami i dysponują znacznymi możliwościami negocjacyjnymi.

Powyższego wniosku nie podważa podnoszony brak tożsamości przedsiębiorstw uczestniczących w niedozwolonych praktykach. Taka tożsamość nie stanowi bowiem warunku istnienia naruszenia jako takiego, a jest jedynie jedną z przesłanek, jakie Komisja musi uwzględnić w ramach ustalania, czy istnieje całościowy plan, czy też raczej odrębne naruszenia. Co więcej, okoliczność, że dane przedsiębiorstwa dostarczają produkty należące do odrębnych rynków i nie są względem siebie substytucyjne, nie musi wykluczać istnienia jednolitego naruszenia. Stwierdzenie istnienia takiego naruszenia z definicji zakłada bowiem różnorodność produktów lub terytoriów, których dane zachowania antykonkurencyjne dotyczą. To samo odnosi się do okoliczności, że niedozwolone praktyki były zapoczątkowane w różnych momentach, w zależności od danego państwa członkowskiego i danej podgrupy produktów, ponieważ w przypadku rozpatrywanych produktów dochodziło do pokrywania się niedozwolonych praktyk pod względem przedmiotowym, geograficznym i czasowym.

(por. pkt 21–23, 29, 32, 59, 67, 79)
W ramach badania, czy dane niezgodne z prawem praktyki stanowią kilka naruszeń, czy jedno jednolite naruszenie, należy zbadać nie to, czy przedmiotowe praktyki dotyczyły produktów należących do jednego i tego samego rynku, tylko to, czy same przedsiębiorstwa postrzegały te praktyki jako wpisujące się w tego rodzaju całościowy plan.

W dziedzinie konkurencji, jak wynika z pkt 9–11 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003, metoda stosowana przez Komisję do ustalenia wysokości grzywien przewiduje dwa etapy. Najpierw Komisja określa kwotę podstawową dla każdego przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw. Następnie Komisja może stosownie podwyższyć lub obniżyć tę kwotę podstawową odpowiednio do okoliczności obciążających lub łagodzących, które charakteryzują udział każdego z przedsiębiorstw uczestniczących w naruszeniu.

Dokładnie rzecz ujmując, co się tyczy pierwszego etapu metody ustalania grzywien, zgodnie z pkt 21–23 wytycznych z 2006 r. odsetek branej pod uwagę wartości sprzedaży (współczynnik „wagi naruszenia”) jest ustalany na poziomie od 0 do 30% wartości sprzedaży, przy uwzględnieniu szeregu czynników, takich jak charakter naruszenia, łączny udział w rynku, jakim dysponują dane przedsiębiorstwa, zakres geograficzny naruszenia oraz fakt, czy naruszenie zostało wprowadzone w życie, czy też nie, przy czym porozumienia dotyczące ustalania cen, podziału rynku i ograniczenia produkcji zaliczają się ze względu na swój charakter do najpoważniejszych ograniczeń konkurencji. W pkt 25 wytycznych zostało wskazane, że w celu odstraszenia Komisja dołączy do kwoty podstawowej grzywny kwotę dodatkową (współczynnik „kwoty dodatkowej”), której wysokość wynosi od 15 do 25% wartości sprzedaży, przy uwzględnieniu wyżej wskazanych czynników.

W rezultacie różnica zasięgu geograficznego wynikająca z uczestnictwa przedsiębiorstw z jednej strony w całości jednolitego naruszenia obejmującego sześć krajów Unii, a z drugiej strony wyłącznie na terytorium włoskim, nie uzasadnia zastosowania różnych współczynników „wagi naruszenia” i „kwoty dodatkowej”. Naruszenie obejmujące sześć krajów Unii i dotyczące trzech podgrup produktów nie może być skutecznie uznane za równie poważne jak naruszenie popełnione na terytorium jednego państwa członkowskiego i dotyczące dwóch podgrup produktów. To pierwsze naruszenie, ze względu na zakres jego skutków dla konkurencji w Unii, należy uznać za poważniejsze od tego drugiego naruszenia.

(por. pkt 103, 104, 118)
W dziedzinie konkurencji wydanie przez Komisję wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003, jako że wpisuje się w ramy prawne wyznaczone przez art. 23 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1/2003, przyczyniło się do sprecyzowania granic swobodnego uznania przysługującego Komisji na podstawie tego przepisu i nie naruszyło zasady ustawowej określoności kar, lecz przyczyniło się do jej przestrzegania.

W istocie w pierwszej kolejności wydawanie przez Komisję wytycznych przyczynia się do zapewnienia przestrzegania zasady ustawowej określoności kar. W tym kontekście wytyczne określają w sposób ogólny i abstrakcyjny metodę, jaką Komisja narzuciła sobie dla celów ustalenia kwoty grzywien nakładanych w tej decyzji, i w konsekwencji zapewniają przedsiębiorstwom pewność prawa. W drugiej kolejności z pkt 2 wytycznych wynika, że wpisują się one w ramy prawne przewidziane przez art. 23 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1/2003, który to artykuł spełnia wymogi wynikające z zasady ustawowej określoności kar i zasady pewności prawa. W trzeciej kolejności wreszcie Komisja, wydając wytyczne, nie przekroczyła marginesu uznania przyznanego jej w art. 23 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1/2003.

(por. pkt 68–70, 78, 146)
Zasada poszanowania prawa do obrony wymaga z jednej strony, żeby dowody obciążające zainteresowany podmiot, uwzględnione w celu uzasadnienia niekorzystnego dla niego aktu, zostały podane do jego wiadomości. Z drugiej strony, osobie tej należy umożliwić przedstawienie w skuteczny sposób jej stanowiska w przedmiocie tych okoliczności.

W konsekwencji, jeżeli Rada podejmuje decyzję o zastosowaniu wobec danego podmiotu środków ograniczających w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej, opierając się w tym względzie na informacjach dostarczonych jej przez państwo członkowskie, to przed przyjęciem tych środków jest ona zobowiązana do zapewnienia, by owe informacje mogły zostać przekazane w użytecznym czasie podmiotowi, którego środki te dotyczą, tak aby mógł on skutecznie przedstawić swoje stanowisko. Jednakże przekazanie po terminie dokumentu, na którym Rada oparła się w celu zastosowania lub utrzymania środków ograniczających dotyczących danego podmiotu, stanowi naruszenie prawa do obrony uzasadniające stwierdzenie nieważności uprzednio przyjętych aktów, tylko gdy zostanie ustalone, że środki ograniczające nie mogły zostać słusznie zastosowane lub utrzymane, jeśli dokument przekazany po terminie należało odrzucić jako dowód obciążający.

Jeżeli chodzi o przekazanie dowodów, to zgodnie z zasadą przestrzegania prawa do obrony Rada nie jest zobowiązana do przekazywania informacji i dowodów innych niż te, które zawarte są w jej aktach.

(por. pkt 50–56, 84–87)