2

Okoliczności powstania sporu zostały przedstawione w pkt 1–9 zaskarżonego postanowienia: „1 W wyniku postępowania przetargowego dotyczącego obsługi połączeń morskich Marsylia–Bastia, Marsylia–Ajaccio, Marsylia–Balagne (Ile‑Rousse i Calvi), Marsylia–Porto Vecchio oraz Marsylia–Propriano konsorcjum, w którego skład wchodzą Société nationale Corse Méditerranée (SNCM) oraz Compagnie méridionale de navigation (CMN), francuskie podmioty gospodarcze świadczące usługi w dziedzinie transportu morskiego, zapewnia – w okresie od dnia 1 lipca 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., w ramach umowy w sprawie zlecenia świadczenia usług użyteczności publicznej (zwanej dalej »CDSP«) podpisanej z samorządem terytorialnym Korsyki (zwanym dalej »CTC«) oraz korsykańskim urzędem ds. transportu (Office des Transports de Corse, zwanym dalej »OTC«) – obsługę tych pięciu połączeń morskich. Obaj zleceniobiorcy otrzymują od OTC roczny wkład jako rekompensatę za usługę »pasażerską i towarową«, jaką muszą zapewniać nieprzerwanie przez cały rok (zwaną dalej »usługą podstawową«), oraz za dodatkową usługę »pasażerską«, jaką muszą świadczyć w okresie szczytu, a mianowicie w okresie świąt Bożego Narodzenia, w lutym, w okresie wiosenno‑jesiennym lub w okresie letnim w ramach połączeń Marsylia–Ajaccio, Marsylia–Bastia oraz Marsylia–Propriano (zwaną dalej »usługą dodatkową«). 2 Zgodnie z CDSP ostateczna roczna rekompensata finansowa dla każdego ze zleceniobiorców ograniczona jest do kwoty deficytu eksploatacyjnego powstałego na skutek wykonywania zobowiązań określonych w specyfikacji, przy uwzględnieniu umiarkowanej rentowności włożonego kapitału żeglugowego w stosunku do liczby dni jego rzeczywistego wykorzystania w ramach rejsów odpowiadających tym zobowiązaniom. W przypadku gdyby osiągnięte dochody były niższe od przewidywanych dochodów określonych przez zleceniobiorców w ich ofercie, CDSP przewiduje dostosowanie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych. CDSP została zmieniona po jej podpisaniu w ten sposób, że ponad 100 rejsów rocznie między Korsyką a Marsylią zostało wycofanych, roczna wysokość referencyjnej rekompensaty finansowej dla obu zleceniobiorców uległa zmniejszeniu o 6,5 mln EUR, a mechanizm rocznego dostosowania dochodów każdego zleceniobiorcy został ograniczony górnym pułapem. 3 Co się tyczy połączeń morskich między Korsyką a portami w Nicei i Tulonie, są one obsługiwane głównie przez francuską spółkę Corsica Ferries, która również brała udział w postępowaniu przetargowym wspomnianym w pkt 1 powyżej, lecz której oferta przetargowa nie została wybrana. Na tych połączeniach spółka Corsica Ferries podlega obowiązkowi świadczenia usług publicznych na mocy art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczącego stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie państw członkowskich (kabotaż morski) (Dz.U. L 364, s. 7) wprowadzającemu w szczególności wymóg minimalnej liczby rejsów tygodniowo w zależności od okresu. Ponadto w odniesieniu do tych połączeń istnieje system pomocy o charakterze społecznym dla kwalifikujących się pasażerów. 4 Jeśli chodzi o ogólną obsługę połączeń z Francji kontynentalnej na Korsykę, charakteryzuje się ona od wielu lat znaczną sezonowością, gdyż zasadnicza część ruchu pasażerskiego odbywa się w miesiącach letnich. W pierwszym dziesięcioleciu XXI w. najważniejszą tendencją na rynkach transportowych między Korsyką a Francją kontynentalną był rozwój oferty transportowej z Tulonu, który stał się pierwszym pod względem liczby przewozów portem świadczącym usługi połączeń z Korsyką. Ta tendencja polegająca na zwiększeniu ruchu z Tulonu łączy się ze zwiększeniem udziału w rynku spółki Corsica Ferries. 5 W 2007 r. do Komisji Europejskiej wpłynęła skarga spółki Corsica Ferries w przedmiocie niezgodnej z prawem i ze wspólnym rynkiem pomocy państwa, z której SNCM i CMN miały podobno korzystać na podstawie CDSP. Na podstawie dodatkowych informacji przekazanych przez wnoszącą skargę oraz w wyniku wymiany korespondencji z władzami francuskimi pismem z dnia 27 czerwca 2012 r. Komisja poinformowała Republikę Francuską o swojej decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE w sprawie ewentualnej pomocy na rzecz SNCM i CMN przewidzianej w CDSP (Dz.U. C 301, s. 1). W wyniku tego postępowania w dniu 2 maja 2013 r. Komisja wydała [sporną] decyzję. 6 W dniu 3 maja 2013 r. [sporna] decyzja została doręczona Republice Francuskiej. 7 Aby ustalić, czy rekompensata przyznana na rzecz SNCM i CMN stanowiła pomoc państwa, Komisja zbadała w [spornej] decyzji, czy kryteria ustanowione przez Trybunał w wyroku z dnia 24 lipca 2003 r. w sprawie C-280/00 Altmark Trans i Regierungspräsidium Magdeburg, Rec. s. I-7747, (zwane dalej »kryteriami określonymi w wyroku w sprawie Altmark«) zostały w niniejszym przypadku spełnione. Otóż stwierdziła ona, że usługa podstawowa, świadczona przez SNCM i CMN, odpowiadała faktycznemu zapotrzebowaniu na usługę użyteczności publicznej, natomiast usługa dodatkowa, świadczona wyłącznie przez SNCM, nie była ani konieczna, ani proporcjonalna, aby zaspokoić taką potrzebę, a następnie doszła do wniosku, że wyłącznie usługa podstawowa spełniała pierwsze kryterium określone w wyroku w sprawie Altmark. Ponadto Komisja, uznawszy, że warunki przetargu (zob. pkt 1 powyżej) nie umożliwiały wyboru wykonawcy mogącego świadczyć tego rodzaju usługi jak najmniejszym kosztem dla społeczeństwa oraz że władze francuskie nie dostarczyły jej żadnej informacji pozwalającej na wykazanie, iż rekompensata została obliczona na podstawie modelu przeciętnego przedsiębiorstwa, dobrze zarządzanego i odpowiednio wyposażonego, stwierdziła, że czwarte kryterium określone w wyroku w sprawie Altmark nie zostało spełnione w przypadku żadnej z tych dwóch usług. Według Komisji przedmiotowa rekompensata stanowiła zatem pomoc państwa (art. 1 [spornej] decyzji). 8 W odniesieniu do zgodności badanej pomocy z rynkiem wewnętrznym Komisja uznała, że usługa podstawowa stanowiła usługę świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym, natomiast usługa dodatkowa taką usługą nie była. W związku z tym Komisja uznała za zgodną z rynkiem wewnętrznym wyłącznie rekompensatę wypłacaną na rzecz SNCM i CMN z tytułu usługi podstawowej (art. 2 ust. 2 [spornej] decyzji), natomiast rekompensata wypłacana wyłącznie na rzecz SNCM z tytułu usługi dodatkowej została uznana za niezgodną z rynkiem wewnętrznym (art. 2 ust. 1 [spornej] decyzji). 9 W konsekwencji w art. 3 [spornej] decyzji Komisja nakazała natychmiastowe wstrzymanie wypłaty rekompensaty w odniesieniu do usługi dodatkowej oraz odzyskanie od beneficjenta przyznanej już na ten cel pomocy, której kwota wynosi w przybliżeniu 220 mln EUR, i dodała, że owo odzyskanie winno być bezzwłoczne i skuteczne oraz że władze francuskie powinny zapewnić wykonanie tej decyzji w terminie czterech miesięcy od dnia jej doręczenia (art. 4 [spornej] decyzji), a mianowicie do dnia 3 września 2013 r. Władze francuskie zobowiązane były przekazać Komisji w terminie dwóch miesięcy od doręczenia [spornej] decyzji w szczególności następujące informacje: łączną kwotę podlegającą odzyskaniu od beneficjenta, szczegółowy opis środków już podjętych oraz środków planowanych w celu wykonania tej decyzji, a także dokumenty potwierdzające, że beneficjentowi nakazano zwrot pomocy (art. 5)”.