ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
99

Z orzecznictwa Sądu wynika, że w ramach postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku właściciel wcześniejszego prawa własności przemysłowej, w szczególności wcześniejszego prawa do znaku towarowego, powinien wykazać, że może on zabronić używania spornego unijnego znaku towarowego nie tylko w dacie zgłoszenia lub pierwszeństwa tego znaku towarowego, lecz także w dniu, w którym EUIPO rozstrzyga w przedmiocie wniosku o unieważnienie prawa do znaku [zob. podobnie wyrok z dnia 2 czerwca 2021 r., Style & Taste/EUIPO – The Polo/Lauren Company (Przedstawienie gracza w polo), T‑169/19, EU:T:2021:318, pkt 29, 30]. Powyższe odnosi się tym bardziej do postępowania w sprawie sprzeciwu [wyrok z dnia 14 lutego 2019 r., Beko/EUIPO – Acer (ALTUS), T‑162/18, niepublikowany, EU:T:2019:87, pkt 41–43].
41

W uzasadnieniu skargi o stwierdzenie nieważności skarżący podnosi pięć zarzutów. Pierwszy zarzut dotyczy błędów popełnionych przez OUZU przy stosowaniu kryteriów oceny kandydata do przedłużenia umowy na czas nieokreślony, braku decyzji w sprawie reorganizacji i braku określenia nowych wymagań dotyczących zakresu obowiązków, drugi – naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, trzeci – uprzedzeń co do zdolności skarżącego do należytego wypełniania przyszłych obowiązków, niezbadania jego kwalifikacji, naruszenia obowiązku dobrej administracji i uzasadnionego prawa skarżącego do bycia ocenionym, czwarty – oczywistego błędu w ocenie przy ocenie profilu skarżącego i jego kwalifikacji, oraz piąty – nadużycia prawa i naruszenia obowiązku dbałości. […]
117

Skarżący nie zgadza się jednak z tym, że plan działania ma zastosowanie do bezpaństwowców należących do mniejszości narodowych. Plan działania skierowany jest do migrantów i obywateli Unii wywodzących się ze środowisk migracyjnych, lecz nie odnosi się do bezpaństwowców. Ponadto treść planu działania nie jest w stanie zaspokoić potrzeb bezpaństwowców należących do mniejszości narodowych. Plan działania koncentruje się bowiem na integracji i włączeniu migrantów i obywateli Unii wywodzących się ze środowisk migracyjnych, lecz nie uwzględnia szczególnej sytuacji tych bezpaństwowców. W przeciwieństwie do osób przybyłych niedawno do Unii z państw trzecich bezpaństwowcy, których dotyczy wniosek 6, należą do mniejszości narodowych, które od dawna mieszkają na terytorium europejskim i należą do ludności autochtonicznej. Co więcej, bezpaństwowcy ci stają w obliczu problemów związanych z brakiem dokumentów urzędowych i arbitralnym pozbawieniem ich obywatelstwa, co uniemożliwia im uczestnictwo w życiu gospodarczym, społecznym i politycznym w państwie członkowskim ich urodzenia lub w przyjmującym państwie członkowskim. Tym samym zdaniem skarżącego Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, gdy zrównała sytuację bezpaństwowców należących do mniejszości narodowych z sytuacją migrantów i obywateli Unii wywodzących się ze środowisk migracyjnych, podczas gdy ich sytuacje są odmienne.
92

Ponadto w odniesieniu do pisma z dnia 1 lipca 2020 r. (zob. pkt 14 i 41 powyżej) EPSO wyjaśniło w nim, że „w świetle niedawnych zmian i polityk przyjętych przez państwa członkowskie w odniesieniu do sytuacji w zakresie COVID‑19 [urząd] postanowił zaplanować podjęcie [postępowania] w ośrodkach oceny zintegrowanej w przybliżeniu w drugiej połowie września”. I tak o ile w piśmie tym rzeczywiście wyjaśniono, że „[k]andydaci, którzy zdawali już [egzaminy] w ramach oceny zintegrowanej, nie będą ponownie wzywani”, o tyle informacja ta jest wyraźnie uzależniona od polepszenia się opisanej wcześniej sytuacji epidemiologicznej i dotyczy podjęcia postępowania w ramach oceny zintegrowanej w trybie obecności osobistej, to jest na zasadach określonych w ogłoszeniu o konkursie. Taka warunkowość nie może prowadzić do powstania po stronie skarżącego uzasadnionych oczekiwań co do kontynuowania postępowania w trybie obecności osobistej, w odniesieniu do przypadku gdyby sytuacja epidemiologiczna uległa pogorszeniu, a okoliczności siły wyższej wymagały konieczności adaptacji postępowania w celu umożliwienia jego kontynuacji.
145

Ponadto zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 102 powyżej Komisja przy ustalaniu kwoty grzywny nakładanej z tytułu naruszenia reguł konkurencji nie jest co do zasady zobowiązana do uwzględniania deficytowej sytuacji finansowej przedsiębiorstwa, ponieważ uznanie istnienia takiego obowiązku sprowadzałoby się do uzyskania przez przedsiębiorstwa najmniej przystosowane do warunków rynkowych nieuzasadnionej przewagi nad konkurencją.
57

Tymczasem w niniejszej sprawie wrażenie dotykowe, jakie wywołuje oznaczenie, o którego rejestrację wniesiono, nie wynika w sposób precyzyjny i kompletny z przedstawienia graficznego samego w sobie tego oznaczenia, lecz co najwyżej z załączonego do niego opisu. W konsekwencji opis ten nie precyzuje przedstawienia graficznego wspomnianego oznaczenia w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 56 powyżej, lecz przeciwnie, może budzić wątpliwości co do przedmiotu i zakresu tego przedstawienia graficznego, jako że zmierza do rozszerzenia przedmiotu żądanej ochrony, jak podnosi w istocie EUIPO.
40

Dlatego też, zarówno w odniesieniu do analizy kwestii dopuszczenia informacji o stanie faktycznym lub dowodów przedstawionych po raz pierwszy przed izbą odwoławczą, jak i badania kwestii co do istoty sprawy, zaskarżona decyzja powinna spełniać wymogi obowiązku uzasadnienia przewidzianego między innymi w art. 41 karty, zatytułowanym „Prawo do dobrej administracji”, a konkretnie w ust. 1 i ust. 2 lit. c) wspomnianego artykułu, których naruszenie również podnosi skarżąca.
13

Następnego dnia Parlament przyjął zaskarżoną rezolucję, która ma, między innymi, następujące brzmienie: „Odmowa udzielenia absolutorium w 2018 r., konflikt interesów, molestowanie, sygnalizowanie nieprawidłowości [Parlament] 66. przypomina, że kilku pracowników przez długi czas było nękanych psychicznie przez ówczesnego przewodniczącego Grupy I; ubolewa, że mimo wprowadzonych w Komitecie środków przeciwdziałania molestowaniu nie udało się wcześniej położyć kresu tej sprawie ze względu na wysokie stanowisko jego członka; […] potępia fakt upływu długiego czasu, jaki zajęło Komitetowi wprowadzenie niezbędnych środków, aby dostosować regulamin wewnętrzny i kodeks postępowania Komitetu w celu uniknięcia takiej sytuacji w przyszłości; […] 68. podkreśla, że uchybienia Komitetu w tej sprawie doprowadziły do istotnej straty środków publicznych w związku z kosztami obsługi prawnej, zwolnieniami chorobowymi, ochroną ofiar, ograniczoną produktywnością, posiedzeniami prezydium i innych organów itp.; uważa zatem, że jest to sprawa budząca niepokój w odniesieniu do rozliczalności, kontroli budżetowej i dobrego zarządzania zasobami ludzkimi w instytucjach, organach i jednostkach organizacyjnych Unii; […] 69. przypomina, że Parlament odmówił udzielenia sekretarzowi generalnemu Komitetu absolutorium za rok budżetowy 2018 r., między innymi z powodu rażącego naruszenia obowiązku staranności i braku działań ze strony administracji, a także z powodu konsekwencji finansowych; przypomina Komitetowi, że odmowa udzielenia absolutorium to poważna sprawa, która wymaga natychmiastowego działania; głęboko ubolewa z powodu braku zdecydowanego działania, szczególnie w kwestii zapobiegania i środków naprawczych, ze strony byłego dyrektora działu zasobów ludzkich i finansów, a obecnie sekretarza generalnego, przed odmową udzielenia absolutorium za 2018 r.; 70. zauważa, że w procedurach udzielania absolutorium za 2018 r. i częściowo za 2019 r. sekretarz generalny nie był w stanie przedstawić Komisji Kontroli Budżetowej Parlamentu dostatecznych, przejrzystych i wiarygodnych informacji, […] 75. […] jest zaniepokojony, że jeden z członków, który został uznany za winnego molestowania, po wydaniu przez OLAF zalecenia był nadal aktywnym członkiem prezydium i zdołał opóźnić przyjęcie nowego kodeksu postępowania członków […] 80. […] jest jednak poważnie zaniepokojony faktem, że sprawca został powołany przez Radę na członka na nową kadencję, a ofiarom i sygnalistom grozi odwet ze strony tego członka lub osób wspierających go w Komitecie; podkreśla, że nie przyznał się on do swoich czynów ani nie wyraził żalu, co świadczy o zupełnym braku autorefleksji i szacunku dla ofiar; […] 83. zauważa, że na sesji plenarnej Komitetu 15 i 16 lipca 2020 r. potwierdzono decyzję prezydium z 9 czerwca 2020 r. dotyczącą przyłączenia się Komitetu w charakterze strony cywilnej do postępowania, które zostanie wszczęte przez brukselskiego inspektora pracy przed sądem karnym w Brukseli; zauważa, że brukselskiego inspektora pracy poinformowano o uchyleniu immunitetu członka, lecz do tej pory nie otrzymano żadnych dalszych informacji o postępowaniu. […]”
41

Tymczasem, jak stwierdzono w pkt 36–39 powyżej, w art. 197 ust. 2 lit. c) rozporządzenia finansowego w związku z art. 196 ust. 1 lit. c) rozporządzenia finansowego nie przewidziano, by elementy mogące wykazać zdolność finansową podmiotów nieposiadających osobowości prawnej ograniczały się do dowodów poświadczających, iż podmioty te dysponują rocznymi sprawozdaniami finansowymi (bilansem lub rachunkiem zysków i strat) lub kontem bankowym.
9

W drugiej kolejności skarżąca podniosła, że § 18 ustawy zmieniającej jest sprzeczny z zasadą równego traktowania, ponieważ prowadzi on do preferencyjnych cen faworyzujących niektórych producentów w stosunku do innych, znajdujących się w analogicznej sytuacji pod względem istotnych jej elementów, przy czym nie jest to uzasadnione obiektywnymi powodami. Po pierwsze, dyskryminacja ta przejawiała się między poszczególnymi podmiotami objętymi zakresem stosowania przepisów § 18 ustawy zmieniającej, ponieważ podmioty-właściciele instalacji energetycznych, które zostały zbudowane i oddane do użytku w różnych okresach, po różnych kosztach inwestycyjnych i przy różnych stopach zwrotu (ceny instalacji fotowoltaicznych znacznie spadły w okresie 2009–2014), korzystali z tej samej preferencyjnej ceny zakupu energii elektrycznej. Po drugie, dyskryminacja ta przejawia się w stosunku do właścicieli instalacji energetycznych, których wnioski o subwencje zostały złożone po wejściu w życie ustawy o energii ze źródeł odnawialnych oraz w stosunku do innych kategorii producentów energii odnawialnej, którzy również korzystali z pomocy przed wejściem w życie ustawy o energii ze źródeł odnawialnych. Paragraf 18 ustawy zmieniającej narusza zatem zasadę równego traktowania i zasadę niedyskryminacji zagwarantowane w art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
87

Skarżąca podnosi, że ze względu na to, iż badanie kwestii zgodności spornego systemu pomocy z rynkiem wewnętrznym wiązało się z poważnymi trudnościami, Komisja była zobowiązana do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego i, co za tym idzie, wydając zaskarżoną decyzję, naruszyła prawa proceduralne wyprowadzane przez nią z art. 108 ust. 2 TFUE. Skarżąca uważa w istocie, że z zarzutu pierwszego wynika, iż Komisja nie rozważyła konsekwencji przyjęcia podejścia opartego na ocenie skutków pandemii COVID‑19 na poziomie przedsiębiorstw w przypadku tych z nich, które prowadzą działalność w kilku dziedzinach. W następstwie przyjęcia piątej zmiany ram tymczasowych Komisja zdała sobie sprawę ze znaczenia, jakie ma udzielanie pomocy dużym przedsiębiorstwom, ale podczas analizy zmiany pierwotnego systemu pomocy nie wyciągnęła z tego żadnych wniosków. Świadczy to o niewystarczającym i niekompletnym charakterze tego badania i, co za tym idzie, o istnieniu poważnych trudności mogących wzbudzić wątpliwości co do zgodności spornego systemu z rynkiem wewnętrznym. Wreszcie skarżąca uważa, że niniejszy zarzut jest niezależny pod względem treści od pierwszego.
5

W zaskarżonej decyzji Komisja w pierwszej kolejności opisała najistotniejsze cechy charakterystyczne federalnego systemu odszkodowań. Wynika z niej, że ten system: – przysparza korzyści wszystkim przedsiębiorstwom, z zastrzeżeniem pewnych wyjątków (w tym instytucji finansowych i przedsiębiorstw publicznych); – ma na celu wyrównanie strat wynikających z podjętych ze względu na pandemię COVID‑19 decyzji o zamknięciu gospodarki (zwanych dalej „decyzjami o zamknięciu gospodarki”); – dysponuje tymczasowym budżetem w wysokości około 10 mld EUR na 2021 r., dotyczy strat poniesionych w okresie od dnia 16 marca 2020 r. do dnia 31 grudnia 2021 r. i wynikających wyłącznie z decyzji o zamknięciu gospodarki, będzie miał zastosowanie do całego obszaru Niemiec i ma postać dotacji bezpośrednich, które mogą zostać przyznane przez władze administracyjne zarówno na szczeblu federalnym i regionalnym, jak i na szczeblu lokalnym; – na mocy swego § 2 ust. 1 ma zastosowanie w szczególności do przedsiębiorstw, którym w decyzjach o zamknięciu gospodarki zabroniono prowadzenia działalności, oraz do przedsiębiorstw, których co najmniej 80% obrotów było osiągane dzięki współpracy z przedsiębiorstwami, którym zabroniono prowadzenia działalności na mocy tych decyzji; – uznaje w swym § 2 ust. 2 przedsiębiorstwa prowadzące mieszaną działalność gospodarczą, której części zamknięcie zupełnie nie dotyczyło, za kwalifikujące się do objęcia ich federalnym systemem odszkodowań, w przypadku gdy co najmniej 80% ich obrotów było osiągane dzięki tym rodzajom działalności, której prowadzenia zabroniono; – uznaje w swym art. 3 ust. 1 za kwalifikujące się do objęcia tym systemem wyłącznie straty związane z działalnością, której prowadzenia zabroniono, lub z jej dającą się oddzielić częścią dotkniętą decyzjami o zamknięciu gospodarki; na straty te składają się różnice między wynikami działalności gospodarczej osiąganymi w okresach, których dotyczą te decyzje, a równoważnymi im okresami w 2019 r.; – przewiduje, że należy wziąć pod uwagę przychody wynikające z przeniesienia jednego rodzaju działalności do innego, powiązanego z nim, rodzaju działalności, a to w celu uniknięcia sytuacji, w której przedsiębiorstwa uzyskują korzyść ze względu na to, że uwzględnione zostały jedynie straty poniesione w ramach tych rodzajów działalności, które zostały dotknięte decyzjami o zamknięciu gospodarki; – charakteryzuje się pewnymi cechami mającymi na celu ograniczenie kwoty wypłacanej pomocy do niezbędnego minimum; – przewiduje, że jeżeli pomoc ma być wypłacana na podstawie przewidywanych strat, to to, czy straty te zostały rzeczywiście poniesione, będzie sprawdzane ex post, zaś nadmierna rekompensata będzie podstawą do zażądania zwrotu.
38

W niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż składając w sekretariacie izb odwoławczych dokumenty, o których mowa w pkt 24 powyżej, interwenient wykazał, że był właścicielem wcześniejszego znaku towarowego w chwili wniesienia odwołania do Izby Odwoławczej. Wbrew twierdzeniom skarżącej interwenient złożył również wyjaśnienia co do uczestniczących przedsiębiorstw i różnych używanych firm. Najpierw, jak wynika w szczególności z umowy nabycia przedsiębiorstwa z dnia 4 kwietnia 2019 r., firma Pierre Lang Europe Handelsges.m.b.H. jest firmą poprzednika interwenienta. Następnie umieszczenie firmy Pierre Lang Europe Ges.m.b.H. w piśmie przedstawiającym podstawy odwołania było wynikiem błędu pisarskiego, co interwenient potwierdza w pkt 13 swojej odpowiedzi. Wreszcie, firma Pierre Lang Trading GmbH jest firmą interwenienta. Zgodnie z rzeczonymi dokumentami firma ta jest obecnie wpisana do rejestru jako właściciel wcześniejszego znaku towarowego od dnia 5 stycznia 2021 r.
64

Przede wszystkim wbrew twierdzeniom EIOPA nie można wykluczyć bowiem, że oceniający w postępowaniu odwoławczym, gdyby został należycie poinformowany o odmowie przyjęcia przez skarżącą sprawozdania z jej oceny za rok 2019, które zresztą zawierało ocenę oceniającego podsumowaną jako „zadowalająca”, oraz o uwagach skarżącej, mógłby uwzględnić te uwagi i zmienić wspomniane sprawozdanie lub jego uzasadnienie. W tym względzie w orzecznictwie podkreśla się, że administracja jest zobowiązana do podania wystarczającego i szczegółowego uzasadnienia każdego sprawozdania z oceny oraz do umożliwienia osobie zainteresowanej ustosunkowania się do tego uzasadnienia, przy czym spełnienie tych wymogów jest tym bardziej istotne, gdy ocena jest mniej korzystna w stosunku do poprzedniej oceny, jak to ma miejsce w niniejszym przypadku (zob. podobnie wyrok z dnia 11 grudnia 2014 r., DE/EMA, F‑103/13, EU:F:2014:265, pkt 38). Tym samym, aby nie pozbawiać znaczenia czynności oceny i procedury przewidzianej w art. 7 decyzji Komisji z dnia 16 grudnia 2013 r., należy odrzucić argument EIOPA, zgodnie z którym gdyby środek zaskarżenia skarżącej został wniesiony do organu upoważnionego do zawierania umów i gdyby organ ten wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie tego środka zaskarżenia, potwierdziłby on sprawozdanie z oceny za rok 2019, i zgodnie z którym sprawozdanie to powinno by zostać wówczas uwzględnione na potrzeby procedury przedłużania umowy.
79

Podobnie zgodnie z orzecznictwem propozycja jest ze swej natury dokonywana w celu jej omówienia i nie musi ona pozostawać niezmieniona w następstwie takiego omówienia. Opinia publiczna jest w stanie doskonale zrozumieć, że autor propozycji może ją z upływem czasu zmienić. Dokładnie z tych samych względów podmiot składający wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów ustawodawczych w ramach toczącego się postępowania będzie w pełni świadomy tymczasowego charakteru zawartych w nich informacji oraz faktu, że informacje te mogą zostać zmienione w toku całych debat w ramach prac przygotowawczych grupy roboczej Rady aż do chwili osiągnięcia porozumienia co do całego tekstu (zob. podobnie wyrok z dnia 22 marca 2018 r., De Capitani/Parlament, T‑540/15, EU:T:2018:167, pkt 102 i przytoczone tam orzecznictwo). Świadczy o tym w szczególności cel, do którego zmierza w niniejszej sprawie wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów, ponieważ skarżący dążył do zapoznania się ze stanowiskami wyrażonymi przez państwa członkowskie w Radzie właśnie po to, by zainicjować debatę w tym względzie, zanim instytucja ta określi swoje stanowisko w ramach odnośnej procedury ustawodawczej (zob. pkt 14 powyżej).
107

Należy jednak stwierdzić, że w pkt 96 wyroku z dnia 22 listopada 2018 r., Portugalia/Komisja (T‑31/17, EU:T:2018:830) zostało wyraźnie wskazane, że w swojej decyzji zatwierdzającej przedmiotowy krajowy program rozwoju obszarów wiejskich Komisja nie wypowiedziała się konkretnie na temat zgodności poddziałania przedmiotowego programu z ogółem przepisów mających zastosowanie w dziedzinie Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG). Co więcej, sentencja decyzji Komisji zatwierdzającej zmiany wspomnianego programu zawiera wyjaśnienie, że zatwierdzenie, którego dokonuje ta decyzja, „nie obejmuje szczegółowych zasad kontroli i kar, które zostaną zbadane w ramach audytów EFRG”. Zatem w świetle treści decyzji zatwierdzającej i w świetle kontekstu prawnego, w jakim została ona przyjęta, Sąd orzekł, że nie można uznać, iż Komisja „dostarczyła władzom portugalskim przy przyjęciu tej decyzji dokładnych, bezwarunkowych i spójnych informacji co do kwalifikowalności do finansowania Unii wydatków związanych z działaniami kontrolnymi, o których mowa w pkt 4.6 załącznika I do podprogramu dla regionu autonomicznego Azorów (Portugalia)”. Oceny dokonane we wspomnianym wyroku nie mogą zatem zostać przeniesione na grunt niniejszej sprawy. Jak bowiem stwierdzono w pkt 84, 101 i 102 powyżej, Komisja w niniejszym przypadku negocjowała w szczególny sposób treść spornego poddziałania. Decyzja zatwierdzająca zmianę KPROW 2007–2013 nie może zatem mieć po prostu „tymczasowego” charakteru.
95

Ponadto klasyfikacja towaru na podstawie innych przepisów prawa Unii nie jest co do zasady rozstrzygająca do celów jego klasyfikacji na potrzeby rejestracji unijnego znaku towarowego. Z jednej strony bowiem z art. 33 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 wynika zasadniczo, że do celów rejestracji unijnego znaku towarowego towary i usługi klasyfikuje się zgodnie z klasyfikacją nicejską. Z drugiej strony zaś, chociaż akty ustawodawcze Unii przytoczone przez skarżącą mają podstawowe znaczenie dla omawianego sektora, ponieważ chronią proces wytwarzania, etykietowania i dystrybucji produktów leczniczych, to niekoniecznie mają one wpływ na sposób, w jaki towary i usługi są klasyfikowane w ramach klasyfikacji nicejskiej. W tym względzie nie należy mylić podstawowej funkcji znaku towarowego z innymi funkcjami, jakie znak może również pełnić w stosownych przypadkach, na przykład z funkcją polegającą na zagwarantowaniu jakości danego towaru. W rezultacie klasyfikacja towaru na podstawie innych przepisów prawa Unii, takich jak dyrektywa 2001/83, nie jest co do zasady rozstrzygająca do celów jego klasyfikacji na potrzeby rejestracji unijnego znaku towarowego [zob. wyrok z dnia 6 października 2021 r., Dermavita Company/EUIPO – Allergan Holdings France (JUVEDERM), T‑372/20, niepublikowany, EU:T:2021:652, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo].
181

Po południu w dniu 24 lutego 2022 r., szereg zaproszonych osób nadal przedstawiało rosyjską ofensywę jako obronne i prewencyjne działanie Federacji Rosyjskiej. Zauważono również, że wybuch konfliktu ponownie przypisano działaniom państw zachodnich, a także prowokacjom ukraińskim. Dziennikarz, przedstawiony jako konsultant wywiadu strategicznego, stwierdził, że „Ukraina [jest] tworem Rosji”. Z wypowiedzi jednego z prelegentów, określonego jako politolog specjalizujący się w Stanach Zjednoczonych, wynika, że: „W Ukrainie jest wiele problemów terytorialnych, jest to państwo, które miało wiele trudności, żeby rzeczywiście się zjednoczyć, stworzyć federację, trzeba to powiedzieć, a jeszcze dzisiaj, jeśli mówimy o Naddniestrzu, jeśli mówimy o Donbasie, czy nawet o Krymie, to są to terytoria, które aspirują do tego, żeby stać się częścią Federacji Rosyjskiej, czy nam się to podoba, czy nie, i ten proces trzeba brać pod uwagę, żeby zrozumieć wszystkie procesy, które leżą u podstaw, zwłaszcza rosyjską ingerencję wojskową”. Według wypowiedzi innego analityka: „Bardzo wyraźnie chodzi o to, żeby samozwańcze republiki Donbasu były bezpieczne i żeby zapobiec prowadzeniu w przyszłości wobec tych dwóch podmiotów przez państwo ukraińskie polityki […], która polegała na ich ciągłym bombardowaniu przez ostatnie osiem lat, więc w gruncie rzeczy chodzi o to, żeby zneutralizować szkodliwość obecnego reżimu ukraińskiego”. Według tego analityka „sanktuaryzacja Donbasu jest bardzo ważna i [jak] powiedział prezydent Putin, jest to neutralizacja Ukrainy, którą od 2014 r. Moskwa postrzega jako wrogi podmiot”. Dodaje on, po pierwsze, że „istnieje wola uregulowania sporu, który nie mógł zostać rozstrzygnięty w drodze negocjacji, w znacznym stopniu zresztą z winy Ukrainy i jej zachodnich sponsorów […], a wówczas Rosja postanawia przejść do działania i zewrzeć szeregi”, a po drugie, że „dla Rosji chodzi o odtworzenie pewnego rodzaju konfiguracji terytorialnej, która uwzględnia obecność licznej mniejszości rosyjskiej”. Według innego gościa, przedstawionego jako konsultant wywiadu strategicznego: „[W]iele osób postrzega to, co się dzieje, jako agresję, ale ja skłaniam się do postrzegania tego jako obrony […] w porozumieniach z 1991 r. Stany Zjednoczone zobowiązały się do zapewnienia, że NATO nie będzie rozszerzać się na wschód, ale przy tym, co dzieje się dzisiaj, w szczególności przy ukraińskiej chęci przystąpienia do NATO, jesteśmy świadkami czegoś przeciwnego”. Zdaniem tego gościa: „[C]hoć istnieją impulsy separatystyczne, które mogłyby pomóc Rosji w zajęciu małego kawałka terytorium, to dzisiaj działa ona w ramach swoistej prewencji, zabezpieczenia się, to usprawiedliwia trochę wszystko, co widzimy”.
3.

Znak towarowy Unii Europejskiej – Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi – Cel – Konieczność pozostawienia do swobodnego używania [rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001, art. 7 ust. 1 lit. c)] (zob. pkt 24)