ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Unia celna – Procedura odprawy czasowej ze zwolnieniem z należności celnych – Odprawa czasowa pojazdów drogowych do użytku handlowego – Zmiana na obszarze celnym Wspólnoty ciągnika przyczepy w trakcie transportu kończącego się poza tym obszarem – Odmowa przyznania możliwości skorzystania z procedury odprawy czasowej

(rozporządzenie Komisji nr 2454/93, art. 670 lit. p) i art. 718 ust. 3 lit. d))

Summary

Artykuł 718 ust. 3 lit. d) i art. 670 lit. p) rozporządzenia nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny – z których ten ostatni przepis definiuje pojęcie „ruchu wewnętrznego” w ramach odprawy czasowej ze zwolnieniem z należności celnych przywozowych, a pierwszy określa warunek, od spełnienia którego uzależnione jest skorzystanie z procedury odprawy czasowej pojazdów drogowych do użytku handlowego – należy interpretować w ten sposób, że zabraniają one używania ciągnika siodłowego zarejestrowanego poza obszarem celnym Wspólnoty do transportu naczepy z miejsca znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty, gdzie została ona załadowana, do innego miejsca na obszarze celnym Wspólnoty, gdzie zostaje ona jedynie zaparkowana, w celu przewiezienia jej następnie do odbiorcy towarów mającego siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty przy użyciu innego ciągnika siodłowego.

Możliwość skorzystania z procedury odprawy czasowej jest bowiem bezpośrednio uzależniona od wykonywania przy użyciu danego pojazdu ściśle określonego przewozu, tj. przewozu związanego z przekroczeniem przez ten pojazd i przewożone towary lub osoby zewnętrznej granicy obszaru celnego Wspólnoty, tak więc to sama operacja przewozu wykonywana przy użyciu danego środka transportu jest czynnikiem rozstrzygającym, a nie miejsce przeznaczenia przewożonych towarów lub osób.

(zob. pkt 18, 20, 26 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Pojęcie – Obywatel Państwa Członkowskiego zatrudniony przez organizację międzynarodową – Włączenie – Granica – Pracownik, którego cała działalność zawodowa miała miejsce na terytorium Państwa Członkowskiego, którego jest obywatelem

(art. 39 WE)

2. Państwa Członkowskie – Zobowiązania – Obowiązek lojalnej współpracy z instytucjami wspólnotowymi – Nieuwzględnienie stażu pracy w ramach Wspólnot Europejskich w celu nabycia prawa do wcześniejszej emerytury na podstawie przepisów krajowych – Niedopuszczalność

(art. 10 WE; regulamin pracowniczy, załącznik VIII, art. 11 ust. 2)

Summary

1. Urzędnik Wspólnot Europejskich pracujący w jednym z Państw Członkowskich, innym niż państwo pochodzenia, ma status pracownika przemieszczającego się. Nie traci on bowiem statusu pracownika w rozumieniu art. 39 ust. 1 WE z tego tylko względu, iż zajmuje on stanowisko w ramach organizacji międzynarodowej, nawet jeśli warunki jego wjazdu i pobytu w państwie zatrudnienia są przedmiotem szczególnej regulacji mocą konwencji międzynarodowej.

Postanowienia Traktatu w sprawie swobodnego przepływu pracowników, a zwłaszcza art. 39 WE, nie mogą jednak mieć zastosowania do sytuacji wewnętrznych, ograniczonych do jednego Państwa Członkowskiego. Nie podlega zatem tym postanowieniom pracownik, którego cała działalność zawodowa miała miejsce na terytorium Państwa Członkowskiego, którego jest obywatelem, najpierw w charakterze pracownika, a następnie, aż do momentu osiągnięcia wieku emerytalnego, w charakterze urzędnika Wspólnot Europejskich.

(por. pkt 37, 39–40, 43)

2. Wykładni art. 10 WE w związku z przepisami regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich należy dokonywać w ten sposób, iż przepis prawa krajowego, który nie pozwala na zaliczenie stażu pracy obywatela Unii w służbie instytucji wspólnotowej w celu nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z krajowego systemu emerytalnego, jest sprzeczny z tym artykułem Traktatu.

Takie przepisy prawa krajowego mogą bowiem ograniczyć i częściowo również zniechęcić do wykonywania działalności zawodowej w ramach instytucji Unii Europejskiej, w zakresie w jakim przyjmując stanowisko w jednej z takich instytucji pracownik uprzednio należący do krajowego systemu emerytalnego ryzykuje utratę możliwości skorzystania ze świadczenia emerytalnego należnego mu w ramach systemu krajowego, do którego prawo zachowałby, gdyby stanowiska nie przyjął.

Tego rodzaju skutki są niedopuszczalne ze względu na nałożony na Państwa Członkowskie obowiązek współpracy i lojalnego wsparcia Wspólnoty, znajdujący szczególny wyraz w sformułowanym w art. 10 WE obowiązku ułatwiania Wspólnocie wypełniania jej zadań.

(por. pkt 47–49 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Polityka społeczna – Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy – Dyrektywa 80/987 – Zakres stosowania – Pojęcie wynagrodzenia – Zastosowanie prawa krajowego – Ustawodawstwo krajowe obejmujące odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy – Dopuszczalność

(dyrektywa Rady 80/987, art. 2 ust. 2)

2. Polityka społeczna – Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy – Dyrektywa 80/987 – Zakres stosowania – Pojęcie wynagrodzenia – Ustawodawstwo krajowe obejmujące odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy przyznane orzeczeniem sądowym lub decyzją administracyjną, a wyłączające roszczenia ustalone w trakcie postępowania pojednawczego – Naruszenie zasady równości traktowania – Obowiązki i uprawnienia sądu krajowego

(dyrektywa Rady 80/987, art. 2 ust. 2)

Summary

1. Zgodnie z art. 2 ust. 2 dyrektywy 80/987 w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy do prawa krajowego należy określenie pojęcia „wynagrodzenie” i określenie jego treści.

W związku z tym fakt, iż dyrektywa wiąże zapłatę wynagrodzenia z określonymi okresami, nie wyłącza jej zastosowania do odszkodowania z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy. Stąd, jeśli pojęcie „wynagrodzenie”, w sposób zdefiniowany w prawie krajowym, obejmuje także te odszkodowania, to należą one do zakresu stosowania dyrektywy 80/987, również w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie zmian wprowadzonych dyrektywą 2002/74, zmieniającą dyrektywę 80/987.

(por. pkt 31–33 oraz pkt 1 sentencji)

2. W ramach stosowania dyrektywy 80/987 w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy, jeżeli zgodnie z prawem krajowym przyznane orzeczeniem sądowym lub decyzją administracyjną roszczenia o odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę mieszczą się w pojęciu wynagrodzenia, wówczas identyczne roszczenia ustalone w ugodzie również powinny zostać uznane za roszczenia pracownicze wynikające z umowy o pracę lub stosunku pracy w rozumieniu tej dyrektywy. W istocie pracownicy, z którymi niezgodnie z prawem rozwiązano stosunek pracy, znajdują się w podobnej sytuacji w zakresie, w jakim przysługuje im prawo do odszkodowania, w przypadku gdy nie zostaną ponownie przyjęci do pracy.

Sąd krajowy nie powinien stosować przepisu krajowego, który, naruszając zasadę równości, wyłącza te roszczenia z pojęcia „wynagrodzenie” w rozumieniu tego przepisu.

(por. pkt 35, 38oraz pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Państwa Członkowskie – Zobowiązania – Wykonanie dyrektyw – Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego – Uzasadnienie dotyczące porządku wewnętrznego – Niedopuszczalność

(art. 226 WE)

Summary

Państwo Członkowskie nie może powoływać się na przepisy, zwyczaje lub sytuacje istniejące w jego wewnętrznym porządku prawnym, włączając w to okoliczności wynikające ze struktury federalnej, dla usprawiedliwienia nieprzestrzegania zobowiązań nałożonych przez dyrektywę i terminów w niej wyznaczonych. W tym względzie państwo federalne nie może argumentować, że jego prawo konstytucyjne zakazuje mu dokonywania transpozycji dyrektywy w zastępstwie kraju wchodzącego w skład federacji i że jedynie niekorzystny wyrok Trybunału uzasadniłby kompetencję władz federalnych do rozpoczęcia transpozycji.

W istocie o ile każde Państwo Członkowskie ma wolny wybór co do podziału według własnego uznania kompetencji normatywnych w swoim systemie wewnętrznym, o tyle jednak, na mocy art. 226 WE, ponosi ono wyłączną odpowiedzialność za przestrzeganie zobowiązań wynikających z prawa wspólnotowego.

(por. pkt 12–13)
Keywords

Summary



Keywords

1. Odwołanie – Zarzuty – Błąd w ustaleniach faktycznych – Niedopuszczalność – Oddalenie – Kwalifikacja prawna okoliczności faktycznych – Dopuszczalność

(art. 225 WE)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty podlegające zaskarżeniu – Pojęcie – Akty wywołujące skutki prawne – Milczenie lub brak działania instytucji – Zwrot nadpłaconej kwoty pobranej tytułem grzywny bez zajęcia stanowiska odnośnie do żądania zapłaty odsetek przedstawionego przez przedsiębiorstwo będące wierzycielem – Wyłączenie

(art. 230 WE)

Summary

1. O ile Trybunał nie jest uprawniony do kontrolowania oceny okoliczności faktycznych dokonanej przez Sąd, to jest jednak uprawniony, zgodnie z art. 225 WE, do kontroli kwalifikacji prawnej tych okoliczności i skutków prawnych, które Sąd wyprowadził na ich podstawie.

(por. pkt 36)

2. Aktami lub decyzjami, które mogą być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności w trybie art. 230 WE, są działania, które wywołują wiążące skutki prawne, mogące wpłynąć na interesy skarżącego, zmieniając w określony sposób jego sytuację prawną. Zasadniczo samo milczenie instytucji nie może być traktowane na równi z domniemaną odmową, chyba że taki skutek został przewidziany w sposób wyraźny przepisem prawa wspólnotowego. Nie wykluczając wprawdzie, że zasada ta w pewnych okolicznościach szczególnych może nie znaleźć zastosowania, wobec czego milczeniu lub niepodjęciu działania przez instytucję można przypisać, w drodze wyjątku, znaczenie domniemanej decyzji odmownej, należy uznać, że w przypadku wyroku Sądu obniżającego grzywnę, w wyniku czego skarżący zwrócił się pisemnie do Komisji o zwrot nienależnej części grzywny oraz odsetek za zwłokę narosłych od tej kwoty, zapłata przez Komisję jedynie kwoty głównej bez zajęcia wyraźnego stanowiska odnośnie do żądania zapłaty odsetek nie stanowi domniemanej decyzji o odrzuceniu tego żądania.

(por. pkt 44–45)
Keywords

Summary



Keywords

1. Środowisko naturalne – Ochrona dzikiego ptactwa – Dyrektywa 79/409 – Wykonanie przez Państwa Członkowskie – Odstępstwa od zakazu zabijania czy chwytania gatunków chronionych – Zapobieganie poważnym szkodom w uprawach – Warunek – Brak innego zadowalającego rozwiązania

(dyrektywa Rady 79/409, art. 9 ust. 1 lit. a))

2. Środowisko naturalne – Ochrona dzikiego ptactwa – Dyrektywa 79/409 – Wykonanie przez Państwa Członkowskie – Odstępstwa od zakazu zabijania czy chwytania gatunków chronionych – Warunek – Chwytanie w małych ilościach – Kryteria

(dyrektywa Rady 79/409, art. 9 ust. 1 lit. c))

Summary

1. Odstępstwo od przepisów art. 8 dyrektywy 79/409 w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, który zabrania wykorzystywania wszelkich środków, sposobów lub metod wykorzystywanych do nieselektywnego lub na dużą skalę chwytania lub polowania na ptactwo, można przyznać na podstawie art. 9 ust. 1 tej dyrektywy, jedynie gdy nie ma innego zadowalającego rozwiązania oraz jedynie ze ściśle określonych przyczyn, wymienionych w tymże art. 9 ust. 1 lit. a) i c), w tym z powodu zapobiegania poważnym szkodom w uprawach.

(por. pkt 24)

2. Przy ocenie, czy odstępstwo przyznane przez Państwo Członkowskie na podstawie art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy 79/409 w sprawie ochrony dzikiego ptactwa spełnia warunek chwytania ptactwa w małych ilościach, Trybunał może, w braku jakiegokolwiek naukowego dowodu, który by to kryterium podważał, odwołać się jako do punktu odniesienia, z racji poważania, jakim cieszą się w nauce, do opinii komitetu ORNIS, tj. Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Naukowo‑Technicznego tej dyrektywy, ustanowionego na podstawie jej art. 16. Jest tak w przypadku opinii proponującej kryterium małej ilości, mimo iż nie jest ona prawnie wiążąca dla Państw Członkowskich.

(por. pkt 41)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Produkty lecznicze – Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu – Hybrydowa procedura uproszczona – Produkt leczniczy odniesienia w trakcie badania wniosku o pozwolenie – Uprawnienie właściwych władz odwołania się do nowej postaci farmaceutycznej produktu leczniczego wprowadzonego co najmniej od sześciu lub dziesięciu lat do obrotu we Wspólnocie

(dyrektywa 2001/83 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 10 ust. 1 lit. a) ppkt iii))

Summary

Wniosek o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu C może zostać złożony zgodnie z hybrydową procedurą uproszczoną ustanowioną w art. 10 ust. 1 lit. a) ppkt iii) dyrektywy 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, jeżeli we wniosku tym wykazuje się, że produkt C jest zasadniczo podobny do produktu B, przy czym produkt B jest nową postacią farmaceutyczną produktu A i produkt A, w przeciwieństwie do produktu B, jest wprowadzony do obrotu we Wspólnocie przez przewidziany w tym przepisie okres co najmniej sześciu lub dziesięciu lat.

(por. pkt 30 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego – Prawo Komisji do wniesienia skargi – Wykonywanie uprawnień dyskrecjonalnych – Granice

(art.141 EWEA)

2. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego – Przedmiot sporu – Określenie w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi – Fundamentalna zmiana właściwych przepisów krajowych pomiędzy chwilą upływu terminu wyznaczonego do zastosowania się do uzasadnionej opinii a złożeniem skargi – Nowa uzasadniona opinia

(art. 141 EWEA)

Summary

1. W systemie ustanowionym przez art. 141 EWEA Komisji przysługują uprawnienia dyskrecjonalne jeżeli chodzi o wniesienie skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, a do Trybunału nie należy ocena prawidłowości ich wykonywania. Do tego ostatniego należy za to ocena, jeśli zajdzie taka potrzeba, czy skarga wniesiona w trybie wspomnianego artykułu jest niedopuszczalna z uwagi na jej spóźnione złożenie lub dlatego że stanowi nadużycie proceduralne.

(por. pkt 16–17)

2. Prawidłowość postępowania poprzedzającego wniesienie skargi przewidzianego w art. 141 EWEA stanowi gwarancję o zasadniczym znaczeniu wymaganą przez traktat nie tylko dla ochrony praw danego Państwa Członkowskiego, ale także dla zapewnienia, by ewentualne sądowe postępowanie sporne miało za przedmiot jasno określony spór.

Tak więc ponieważ właściwe przepisy krajowe zmieniły się w sposób fundamentalny pomiędzy chwilą upływu terminu wyznaczonego do zastosowania się do uzasadnionej opinii a złożeniem skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, zmiana ta może pozbawić wyrok, który ma być wydany przez Trybunał, znacznej części jego użyteczności. W takiej sytuacji korzystniej byłoby, gdyby Komisja nie sporządzała skargi, lecz wydała nową uzasadnioną opinię, precyzującą zarzuty, które pragnie podtrzymać w związku ze zmienionymi okolicznościami.

(por. pkt 20–21)
Keywords

Summary



Keywords

Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw – Pozostałości pestycydów w produktach pochodzenia roślinnego – Dyrektywa 90/642 – Stosowanie do produktu niewymienionego w załącznikach do dyrektywy – Przesłanka – Wcześniejsza ocena naukowa – Brak stosowania dyrektywy do liści winogron z powodu braku oceny

(dyrektywa Rady 90/642)

Summary

Sam fakt, że produkt nie jest wymieniony w załącznikach do dyrektywy 90/642 w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, nie wyklucza stosowania wspomnianej dyrektywy w odniesieniu do tego produktu. W tym zakresie należy rozważyć, czy ów produkt może zostać przypisany do produktu lub grupy produktów określonych wyraźnie w dyrektywie 90/642 w kontekście uregulowań w przedmiocie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów. Taka ocena wymaga wzięcia pod uwagę głównego celu wspomnianej dyrektywy, który polega na pogodzeniu, z jednej strony, konieczności skutecznej ochrony roślin i produktów roślinnych przed organizmami szkodliwymi i chwastami w celu zapewnienia plonów z produkcji roślinnej we Wspólnocie oraz wydajności w rolnictwie wspólnotowym, a z drugiej strony, konieczności ochrony zdrowia człowieka lub zwierząt oraz środowiska przed szkodliwym oddziaływaniem pestycydów.

Włączenie danego produktu niewymienionego w załącznikach do dyrektywy 90/642 do danej grupy lub podgrupy produktów w nich wymienionych zakłada zatem, że ten niewymieniony produkt powinien być uprzednio przedmiotem naukowej oceny opartej na wyważeniu dwóch wymogów wywiedzionych z głównego celu wspomnianej dyrektywy, z której wynika, w świetle tego podwójnego wymogu, iż dozwolone jest stosowanie do takiego produktu najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów określonych dla tej grupy lub podgrupy produktów, do której przewiduje się jego przypisanie.

Wynika z tego, że dyrektywy 90/642 nie stosuje się do liści winogron, które nie figurują wśród produktów wymienionych w załącznikach do dyrektywy, ponieważ korzystne i niekorzystne oddziaływanie pestycydów na nie nie było dotychczas przedmiotem żadnej naukowej oceny.

(por. pkt 22–24, 26)
Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Sektor komunikacji – Zasada otwartej sieci (ONP) w telefonii głosowej oraz usługi powszechne w telekomunikacji – Dyrektywa 98/10 – Dostarczanie spisów abonentów – Obowiązki podmiotu świadczącego usługi powszechne – Udostępnianie istotnych informacji o abonentach – Pojęcie „istotne informacje”

(dyrektywa 98/10 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 6 ust. 3)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Sektor komunikacji – Zasada otwartej sieci (ONP) w telefonii głosowej oraz usługi powszechne w telekomunikacji – Dyrektywa 98/10 – Dostarczanie spisów abonentów – Obowiązki podmiotu świadczącego usługi powszechne – Udostępnianie istotnych informacji o abonentach – Fakturowanie kosztów – Granice

(dyrektywa 98/10 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 6 ust. 3)

Summary

1. Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy 98/10 w sprawie zastosowania zasady otwartej sieci (ONP) w telefonii głosowej oraz powszechnych usług telekomunikacyjnych w środowisku konkurencyjnym należy interpretować w ten sposób, że termin „istotne informacje” dotyczące abonentów, które powinien udostępnić podmiot świadczący usługi powszechne, oznacza jedynie dane dotyczące abonentów, którzy nie sprzeciwili się umieszczeniu ich w spisie przeznaczonym do publikacji, wystarczające do zidentyfikowania poszukiwanych abonentów przez użytkowników spisu. Dane te to co do zasady: nazwisko i adres z kodem pocztowym abonenta oraz numer lub numery przydzielone mu przez zobowiązany podmiot. Państwa Członkowskie mogą jednakże postanowić, że udostępniane użytkownikom będą dodatkowe dane, jeżeli w szczególnych warunkach krajowych wydają się one niezbędne do identyfikacji abonentów.

(por. pkt 36 oraz pkt 1 sentencji)

2. Obowiązek podmiotu świadczącego usługi powszechne udostępnienia osobom trzecim na uczciwych, opartych na kosztach i niedyskryminujących warunkach istotnych informacji o abonentach, przewidziany w art. 6 ust. 3 dyrektywy 98/10 w sprawie zastosowania zasady otwartej sieci (ONP) w telefonii głosowej oraz powszechnych usług telekomunikacyjnych w środowisku konkurencyjnym należy interpretować w ten sposób, że w zakresie danych, takich jak nazwisko i adres osoby oraz przydzielony jej numer telefonu, podmiot świadczący usługi powszechne może obciążać osoby trzecie jedynie rzeczywistymi kosztami udostępnienia im tych danych. Natomiast w zakresie danych dodatkowych, których podmiot ten nie jest zobowiązany udostępniać osobom trzecim, ma on prawo obciążać te osoby, poza kosztami udostępnienia, także kosztami dodatkowymi, jakie sam poniósł w celu uzyskania tych danych, pod warunkiem zapewnienia niedyskryminującego traktowania tych osób trzecich.

(por. pkt 42 oraz pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia przewidziane w szóstej dyrektywie – Zwolnienie najmu nieruchomości – Pojęcie – Przyznanie prawa o charakterze prekaryjnym w zamian za zapłatę wynagrodzenia ustalonego przede wszystkim na podstawie zajmowanej powierzchni – Zaliczenie – Przesłanka – Porozumienia mające za przedmiot pasywne pozostawienie do dyspozycji lokali czy powierzchni nieruchomości w zamian za wynagrodzenie, którego wysokość została powiązana z upływem czasu

(dyrektywa Rady 77/388, art. 13 część B lit. b))

Summary

Wykładnia art. 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych powinna być dokonywana w ten sposób, że transakcje, w ramach których spółka przyznaje jednocześnie, za pomocą różnych umów, związanym z nią spółkom prawo o charakterze prekaryjnym do zajmowania tej samej nieruchomości w zamian za zapłatę wynagrodzenia ustalonego przede wszystkim na podstawie zajmowanej powierzchni i te wykonywane umowy mają za przedmiot pasywne w swej istocie pozostawienie do dyspozycji lokali czy powierzchni nieruchomości w zamian za wynagrodzenie, którego wysokość została powiązana z upływem czasu, a nie świadczenie usługi podlegającej innej kwalifikacji, stanowią transakcje „najmu nieruchomości” w rozumieniu tego przepisu.

(por. pkt 28 oraz sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw – Przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka – Dyrektywa 92/46 – Pojęcie „mleko do wytwarzania produktów na bazie mleka” – Mleczne składniki produktu zawierającego również niedające się od nich oddzielić składniki niemleczne – Wyłączenie

(dyrektywa Rady 92/46, art. 2 pkt 2)

2. Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw – Przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka – Dyrektywa 92/46 – Pojęcie „produkty na bazie mleka” – Półprodukty – Zaliczenie – Kryteria – Obiektywne cechy i właściwości produktu

(dyrektywa Rady 92/46, art. 2 pkt 4)

Summary

1. Wykładni art. 2 pkt 2 dyrektywy 92/46 ustanawiającej przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka należy dokonywać w ten sposób, że pojęcie „mleko do wytwarzania produktów na bazie mleka” nie obejmuje składników mlecznych produktu, który zawiera także inne, niemleczne, składniki, tak że składniki mleczne nie mogą być oddzielone od składników niemlecznych. W istocie przepis ten obejmuje tylko mleko uznane za produkt prosty, którego skład może być zmieniony wyłącznie poprzez dodanie i/lub odjęcie naturalnych składników mleka.

(por. pkt 26, 28 oraz pkt 1 sentencji)

2. Wykładni art. 2 pkt 4 dyrektywy 92/46 ustanawiającej przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka należy dokonywać w ten sposób, że pojęcie „produkty na bazie mleka” obejmuje zarówno produkty końcowe, jak również półprodukty, które muszą jeszcze zostać przetworzone, zanim będą mogły zostać sprzedane konsumentom. W związku z tym należy zbadać, czy mleko zawarte w tym półprodukcie stanowi jego część zasadniczą czy to pod względem ilości, czy pod względem wpływu na jego ostateczny charakter. Aby tego dokonać, należy wziąć pod uwagę obiektywne cechy i właściwości półproduktu w momencie jego przywozu, w szczególności udział mleka lub produktu mlecznego, jaki on zawiera, sposób, w jaki można go wykorzystać lub jego smak.

(por. pkt 34, 37–39 oraz pkt 2 sentencji)