ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
18

Zgodnie z art. 3 tej dyrektywy, zatytułowanym „Prawo do publicznego udostępniania utworów i prawo podawania do publicznej wiadomości innych przedmiotów objętych ochroną”: „1. Państwa członkowskie powinny zapewnić autorom wyłączne prawo do zezwalania lub zabraniania na jakiekolwiek publiczne udostępnianie ich utworów, drogą przewodową lub bezprzewodową, włączając podawanie do publicznej wiadomości ich utworów w taki sposób, że osoby postronne mają do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie. 2. Państwa członkowskie powinny przewidzieć wyłączne prawo do zezwalania lub zabraniania na jakiekolwiek podawanie do publicznej wiadomości utworów, drogą przewodową lub bezprzewodową, w taki sposób, że osoby postronne mają do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie: […] d) dla organizacji radiowych i telewizyjnych – w odniesieniu do utrwaleń ich programów, niezależnie od tego, czy programy te są transmitowane przewodowo lub [czy] bezprzewodowo, włączając drogę kablową lub satelitarną. […]”.
Należy zatem stwierdzić, że prawo pobytu obywatela państwa trzeciego na podstawie art. 20 TFUE, jako członka rodziny obywatela Unii, jest uzasadnione tym, że taki pobyt jest konieczny, aby ten obywatel Unii mógł skutecznie korzystać z istoty praw przyznanych przez ten status dopóty, dopóki trwa stosunek zależności ze wspomnianym obywatelem państwa trzeciego. O ile oczywiście taki stosunek zależności z reguły ustaje wraz z upływem czasu, o tyle co do zasady nie ma on być krótkoterminowy. W związku z tym przyczyna pobytu na terytorium państwa członkowskiego na podstawie art. 20 TFUE nie może uniemożliwić trwałego osiedlenia się obywatela państwa trzeciego na terytorium tego państwa członkowskiego. Stosunek zależności uzasadniający taki pobyt, którego główne cechy zostały przypomniane w pkt 37–40 niniejszego wyroku, może bowiem rozciągać się na znaczny okres, a w szczególności w odniesieniu do obywatela państwa trzeciego, który jest rodzicem dziecka będącego obywatelem Unii, co do zasady do momentu osiągnięcia przez to dziecko pełnoletności, a nawet dłużej, gdy zachodzą motywujące to okoliczności.
84

Należy zauważyć, że uregulowanie państwa członkowskiego, które wymagałoby bez żadnych wyjątków, aby programy nauczania szkolnictwa wyższego były prowadzone w języku urzędowym tego państwa członkowskiego, wykraczałoby poza to, co jest konieczne i proporcjonalne do realizacji celu zamierzonego przez to uregulowanie, a mianowicie ochrony i wspierania tego języka. Takie uregulowanie prowadziłoby bowiem w rzeczywistości do ustanowienia w sposób bezwzględny obowiązku używania tego języka we wszystkich programach nauczania szkolnictwa wyższego, z wyłączeniem wszelkich innych języków i bez wzięcia pod uwagę względów mogących uzasadniać oferowanie różnych programów nauczania kształcenia wyższego w innych językach.
68

W świetle całości powyższych rozważań na pytanie drugie należy odpowiedzieć, że art. 16 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2003/86 należy interpretować w ten sposób, że samo bycie wstępnym pierwszego stopnia w prostej linii nie wystarcza, aby uznać, iż istnieją faktyczne więzi rodzinne w rozumieniu tego przepisu w przypadku dołączenia rodzica do małoletniego dziecka, które uzyskało status uchodźcy, jeżeli dziecko to osiągnęło pełnoletność przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie wniosku o wjazd i pobyt w celu łączenia rodziny złożonego przez tego rodzica. Nie jest jednak konieczne, by dziecko będące członkiem rodziny rozdzielonej i dany rodzic zamieszkiwali razem w tym samym gospodarstwie domowym lub mieszkali pod jednym dachem, aby rodzic ten mógł skorzystać z prawa do łączenia rodziny. Okazjonalne odwiedziny, o ile są one możliwe, i regularne kontakty jakiegokolwiek rodzaju mogą wystarczyć do uznania, że osoby te odtwarzają relacje osobiste i uczuciowe, oraz do poświadczenia istnienia faktycznych więzi rodzinnych. Ponadto nie można również wymagać, aby dziecko będące członkiem rodziny rozdzielonej i dany rodzic udzielali sobie wzajemnego wsparcia finansowego.
104

Poza tym, jeśli chodzi o podstawy jurysdykcji ustanowione w art. 4 i 5 rozporządzenia nr 4/2009, to choć żaden element z akt sprawy, którymi dysponuje Trybunał, nie wskazuje, by miały one zastosowanie w postępowaniu głównym, należy w szczególności najpierw wyjaśnić, że przewidziany w art. 4 tego rozporządzenia wybór sądu jest w każdym razie na podstawie ust. 3 tego artykułu wykluczony w przypadku sporów dotyczących zobowiązań alimentacyjnych wobec dzieci poniżej 18. roku życia, a poza tym, jeśli chodzi o jurysdykcję opierającą się na art. 5 wymienionego rozporządzenia, z akt tych nie wynika, by pozwany w postępowaniu głównym dobrowolnie wdał się w spór w innym celu niż zakwestionowanie jurysdykcji sądu państwa członkowskiego, przed którym zawisł spór. Natomiast nie można by wykluczyć, że sądy Republiki Portugalskiej mogłyby w danym przypadku oprzeć swoją jurysdykcję na art. 6 tegoż rozporządzenia, biorąc pod uwagę wspólne portugalskie obywatelstwo ojca i jego dzieci, o ile dzieci te są stronami postępowania dotyczącego żądania alimentacyjnego jako wierzyciele takiego zobowiązania alimentacyjnego, czego zbadanie należy jednak do sądu odsyłającego.
Artykuł 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym obywatelowi Unii będącemu obywatelem innego państwa członkowskiego, który ustanowił miejsce zwykłego pobytu na terytorium pierwszego państwa członkowskiego i jest bierny zawodowo, ponieważ nie wykonuje tam działalności zarobkowej, odmawia się korzystania ze „świadczeń rodzinnych” w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. j) tego rozporządzenia w związku z art. 1 lit. z) tego rozporządzenia w ciągu pierwszych trzech miesięcy pobytu na terytorium tego państwa członkowskiego, podczas gdy bierny zawodowo obywatel omawianego państwa członkowskiego korzysta z takich świadczeń również w ciągu pierwszych trzech miesięcy od chwili powrotu do tego państwa członkowskiego po skorzystaniu z prawa do przemieszczania się i pobytu w innym państwie członkowskim na podstawie prawa Unii.
12

Punkt 2 komunikatu Komisji w sprawie prowadzenia postępowań ugodowych w związku z przyjęciem decyzji na mocy art. 7 i 23 rozporządzenia nr 1/2003 w sprawach kartelowych (Dz.U. 2008, C 167, s. 1) stanowi: „Jeżeli strony postępowania gotowe są przyznać się do udziału w kartelu naruszającym art. [101 TFUE] oraz do odpowiedzialności za jego funkcjonowanie, mogą się także przyczynić do przyśpieszenia postępowania prowadzącego do przyjęcia odpowiedniej decyzji na mocy art. 7 i 23 [rozporządzenia nr 1/2003] w sposób określony w niniejszym [komunikacie] i z zastosowaniem zabezpieczeń w nim przewidzianych. W takich przypadkach Komisja, jako organ prowadzący dochodzenie i strażnik Traktatu upoważniony do przyjęcia decyzji egzekucyjnych podlegających kontroli sądowej ze strony [unijnych] trybunałów, podtrzymuje wprawdzie zarzut naruszenia prawa [Unii], które podlega odpowiedniej karze, może jednak nagrodzić współpracę opisaną w niniejszym [komunikacie]”.
20

Artykuł 58 omawianej dyrektywy stanowi: „1. Kryteria kwalifikacji mogą dotyczyć: a) kompetencji do prowadzenia danej działalności zawodowej; b) sytuacji ekonomicznej i finansowej; c) zdolności technicznej i zawodowej. Instytucje zamawiające mogą nakładać na wykonawców kryteria, o których mowa w ust. 2, 3 i 4, wyłącznie jako wymogi dotyczące udziału. Ograniczają wymogi do tych, które są odpowiednie do zapewnienia, że kandydat lub oferent posiadają zdolność prawną, finansową, techniczną i zawodową niezbędne do realizacji udzielanego zamówienia. Wszystkie wymagania muszą być związane z przedmiotem zamówienia i proporcjonalne do tego przedmiotu. […] 3. W odniesieniu do sytuacji ekonomicznej i finansowej instytucje zamawiające mogą nakładać wymogi zapewniające posiadanie przez wykonawców zdolności ekonomicznej i finansowej niezbędnej do realizacji zamówienia. W tym celu instytucje zamawiające mogą wymagać w szczególności, aby wykonawcy mieli określony minimalny roczny obrót, w tym określony minimalny obrót w obszarze objętym zamówieniem. Ponadto instytucje zamawiające mogą wymagać, by wykonawcy przedstawili informacje na temat ich rocznych sprawozdań finansowych wykazujących stosunki na przykład aktywów do zobowiązań. Mogą również wymagać posiadania odpowiedniego ubezpieczenia z tytułu ryzyka zawodowego. Minimalny roczny obrót, który muszą wykazać wykonawcy, nie przekracza maksymalnie dwukrotności szacunkowej wartości zamówienia, z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków odnoszących się np. do szczególnych ryzyk związanych z charakterem robót budowlanych, usług lub dostaw. Instytucje zamawiające wskazują główne powody zastosowania takiego wymogu w dokumentach zamówienia lub w indywidualnym sprawozdaniu, o którym mowa w art. 84. Stosunek, przykładowo, aktywów do zobowiązań może być wzięty pod uwagę, gdy instytucja zamawiająca w dokumentach zamówienia określi metody i kryteria takiego uwzględnienia. Tego rodzaju metody i kryteria są przejrzyste, obiektywne i niedyskryminacyjne. Jeżeli zamówienie jest podzielone na części, niniejszy artykuł ma zastosowanie do każdej poszczególnej [odrębnej] części. Instytucja zamawiająca może jednak określić minimalny roczny obrót, który muszą wykazać wykonawcy, poprzez odniesienie do grup części, na wypadek gdyby zwycięskiemu oferentowi przyznano kilka części zamówienia do realizacji w tym samym czasie. W przypadku gdy zamówień opartych na umowie ramowej udziela się po ponownym poddaniu zamówienia procedurze konkurencyjnej, wymóg dotyczący maksymalnego rocznego obrotu, o którym mowa w akapicie drugim niniejszego ustępu, oblicza się na podstawie przewidywanej maksymalnej wielkości konkretnych zamówień, które będą realizowane w tym samym czasie, lub, w przypadku gdy nie jest to wiadome, na podstawie szacunkowej wartości umowy ramowej. W przypadku dynamicznych systemów zakupów wymóg dotyczący maksymalnego rocznego obrotu, o którym mowa w akapicie drugim, wyliczany jest na podstawie przewidywanej maksymalnej wielkości określonych zamówień, które mają zostać udzielone w ramach tego systemu. […]”.
2)

Artykuł 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej należy interpretować w ten sposób, że: nie znajduje on zastosowania w drodze analogii do wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w państwie członkowskim przez małoletniego, jeżeli to nie temu małoletniemu, a jego rodzicom przyznano ochronę międzynarodową w innym państwie członkowskim.
155

Z drugiej strony o ile prawdą jest, że pomimo tego jasnego i wielokrotnie powtarzanego stanowiska Komisja sformułowała w motywach 382 i 384 spornej decyzji kilka ocen, które można rozumieć jako zalążek stosowania zasady podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej, o tyle należy stwierdzić, po pierwsze, że oceny te dotyczą wyłącznie zachowania samego regionu autonomicznego, natomiast zachowanie operatorów portów lotniczych nie było w żadnym momencie badane co do istoty. Po drugie, wspomniane oceny koncentrują się w sposób oczywisty na kwestii, czy region autonomiczny zachował się jak inwestor prywatny zmierzający do uzyskania „dywidend”, „zysków kapitałowych” lub innych „zysków finansowych”, a nie na kwestii, czy działał on tak, jak zrobiłby to prywatny nabywca towarów lub usług w porównywalnej sytuacji. Po trzecie, Komisja, na której spoczywa, w okolicznościach przypomnianych w pkt 111 i 112 niniejszego wyroku, ciężar przedstawienia dowodu na istnienie korzyści, ogranicza się zasadniczo w tych samych rozważaniach do wskazania w kategoryczny sposób, że region „nie [mógł] spodziewać się żadnego zwrotu” lub innej korzyści, którą można by uwzględnić w ramach analizy w świetle zasady prywatnego podmiotu działającego w warunkach gospodarki rynkowej, zarzucając Republice Włoskiej, że „nie zdoła[ła] zidentyfikować żadnego elementu rentowności”, a „w każdym razie” nie dostarczyła informacji„z których jasno wynikałoby”, że region autonomiczny zachował się jak podmiot prywatny działający w warunkach gospodarki rynkowej. Po czwarte, instytucja ta w żadnym momencie nie zbadała dogłębnie informacji, którymi rzeczywiście dysponowała, jak również słusznie twierdzą spółki easyJet i Volotea.
2

Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy GE Aircraft Engine Services Ltd (zwaną dalej „GEAES”) a Commissioners for His Majesty’s Revenue and Customs (organem podatkowym i celnym, Zjednoczone Królestwo, zwanym dalej „organem podatkowym”) w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za okres od grudnia 2013 r. do października 2017 r. z tytułu niezadeklarowanego należnego podatku od wartości dodanej (VAT) od wartości bonów wydawanych przez GEAES pracownikom w ramach ustanowionego przez tę spółkę programu uznawania i nagradzania.
64

Zgodnie bowiem z art. 12 dekretu z mocą ustawy nr 132/2014 urzędnik stanu cywilnego odbiera – osobiście i dwukrotnie – w odstępie co najmniej 30 dni, oświadczenia każdego z małżonków, co oznacza, że upewnia się on co do tego, że ich zgoda na rozwód została wyrażona w sposób ważny, swobodny i świadomy.
101

Wbrew temu, co twierdzi Komisja, Sąd nie nałożył na nią w ten sposób nadmiernych obowiązków w zakresie staranności i ciężaru dowodu, lecz ograniczył się do stwierdzenia, że nie spełniła ona wymogów, które sama sobie narzuciła, wydając rzeczony komunikat. Nie zażądał on bowiem wcale, by instytucja ta przedstawiła dowody na brak istnienia na rynku transakcji o podobnym charakterze, lecz ograniczył się do wskazania, że Komisja nie poparła swojego twierdzenia ani nie skorzystała z przyznanej jej zgodnie z orzecznictwem przypomnianym w pkt 84 niniejszego wyroku możliwości zwrócenia się w toku postępowania administracyjnego do władz hiszpańskich lub zainteresowanych stron z konkretnym żądaniem przedstawienia informacji mających istotne znaczenie dla oceny, jaką instytucja ta miała przeprowadzić. W szczególności Trybunał nie wykluczył, że dla wypełnienia spoczywających na Komisji obowiązków w zakresie staranności i ciężaru dowodu wystarczające mogło być wystosowanie przez tę instytucję takiego konkretnego żądania w ramach wymiany korespondencji, o której mowa w pkt 14 niniejszego wyroku.
87

Aby taki system ochrony zapewniał w skuteczny sposób przestrzeganie rygorystycznych przesłanek zgodności z prawem, jakie musi spełniać środek detencyjny przewidziany w dyrektywie 2008/115, dyrektywie 2013/33 lub rozporządzeniu nr 604/2013, właściwy organ sądowy powinien być w stanie orzekać w przedmiocie wszelkich elementów stanu faktycznego i prawnego istotnych dla zweryfikowania tej zgodności z prawem. W tym celu powinien on móc wziąć pod uwagę elementy stanu faktycznego i dowody przedstawione przez organ administracyjny, który zarządził pierwotny środek detencyjny. Powinien on również móc wziąć pod uwagę okoliczności faktyczne, dowody i uwagi, które ewentualnie zostaną mu przedstawione przez daną osobę. Ponadto musi on być w stanie ustalić każdy inny element istotny dla wydania przezeń orzeczenia, na wypadek, gdyby uznał to za konieczne. Kompetencje, które posiada organ sądowy w ramach kontroli, nie mogą w żadnym przypadku zostać ograniczone do samych tylko elementów przedstawionych przez dany organ administracyjny (zob. podobnie wyroki: z dnia 5 czerwca 2014 r., Mahdi, C‑146/14 PPU, EU:C:2014:1320, pkt 62, 64; z dnia 10 marca 2022 r., Landkreis Gifhorn, C‑519/20, EU:C:2022:178, pkt 65).
20

Paragraf 14f wspomnianej ustawy miał następujące brzmienie: „(1) Organ kontrolny może kontrolować z urzędu: […] 2. przepisy dotyczące wysokości lub struktury opłat za korzystanie z infrastruktury i innych opłat przedsiębiorstwa infrastruktury kolejowej. Organ kontrolny może ze skutkiem w przyszłości 1. zobowiązać przedsiębiorstwo infrastruktury kolejowej do zmiany według jego zaleceń warunków określonych w zdaniu pierwszym pkt 1 lub systemów pobierania opłat określonych w zdaniu pierwszym pkt 2; lub 2. uznaje za nieważne warunki określone w zdaniu pierwszym pkt 1 lub systemy pobierania opłat określone w zdaniu pierwszym pkt 2, w zakresie, w jakim naruszają one przepisy prawa kolejowego dotyczące dostępu do infrastruktury kolejowej. (2) Jeżeli nie zostało zawarte żadne porozumienie co do dostępu określone w § 14 ust. 6 lub umowy ramowej określonej w § 14a, decyzje przedsiębiorstwa infrastruktury kolejowej mogą być kontrolowane przez organ kontrolny na wniosek lub z urzędu. Uprawnionymi do składania wniosku w tym zakresie są podmioty uprawnione do dostępu, których prawo dostępu do infrastruktury kolejowej może być naruszone. Wniosek należy złożyć w terminie, w którym może zostać przyjęta oferta zawarcia porozumień określonych w zdaniu pierwszym. Kontrola może dotyczyć w szczególności: […] 3. wysokości lub struktury opłat za korzystanie z infrastruktury i innych opłat. Organ kontrolny powinien wezwać zainteresowane strony do udzielenia wszelkich niezbędnych informacji w odpowiednim terminie, który nie może przekraczać dwóch tygodni. Po upływie tego terminu organ kontrolny rozstrzyga w przedmiocie wniosku w terminie dwóch miesięcy. (3) Jeśli w przypadku ust. 2 decyzja przedsiębiorstwa infrastruktury kolejowej narusza prawo wnioskodawcy do dostępu do infrastruktury kolejowej, 1. organ kontrolny zobowiązuje przedsiębiorstwo infrastruktury kolejowej do zmiany decyzji; lub 2. organ kontrolny określa warunki umowne, rozstrzyga w przedmiocie obowiązywania umowy i uznaje sprzeczne z nią umowy za nieważne”.
2)

Artykuł 99a lit. r) dyrektywy 2009/65, zmienionej dyrektywą 2014/91, należy interpretować w ten sposób, że: nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym spółka zarządzająca, która nie spełniła, w terminie przewidzianym przez to uregulowanie krajowe, przewidzianego w art. 68–82 tej dyrektywy obowiązku aktualizacji prospektu emisyjnego, w stosunku do kilku przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe, podlega sankcji administracyjnej w odniesieniu do każdego z tych przedsiębiorstw, w sytuacji gdy zmiana, która miała być przedmiotem tej aktualizacji prospektów emisyjnych, dotyczyła jednego elementu, odnoszącego się do składu organu spółki zarządzającej, pod warunkiem że sankcja administracyjna jest nie tylko skuteczna i odstraszająca, ale i proporcjonalna.
29

W tym kontekście należy przypomnieć, że w zakresie, w jakim zgodnie z art. 80 rozporządzenia nr 1215/2012 rozporządzenie to uchyla i zastępuje rozporządzenie nr 44/2001, wykładnia dokonana przez Trybunał w odniesieniu do przepisów tego ostatniego rozporządzenia obowiązuje również w odniesieniu do rozporządzenia nr 1215/2012, gdy przepisy te można uznać za „równoważne” (zob. podobnie wyrok z dnia 29 lipca 2019 r., Tibor‑Trans, C‑451/18, EU:C:2019:635, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo), tym bardziej że art. 80 uściśla, iż „[o]desłania do [rozporządzenia nr 44/2001] należy odczytywać jako odesłania do [rozporządzenia nr 1215/2012], zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku III [do tego ostatniego rozporządzenia]”. Z załącznika tego wynika natomiast, że art. 21 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 odpowiada art. 19 pkt 2 rozporządzenia nr 44/2001. Wynika z tego, że podobnie jak ten ostatni przepis, art. 21 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w sposób autonomiczny.
3

Motywy 3, 5, 10, 15 i 18 dyrektywy 2001/86 stanowią: „(3) Aby wspierać wspólnotowe cele społeczne, muszą zostać przyjęte specjalne przepisy, zwłaszcza w zakresie uczestnictwa pracowników, zmierzające do zapewnienia, że ustanowienie SE nie pociągnie za sobą zniknięcia lub ograniczenia uczestnictwa pracowników istniejącego w spółkach uczestniczących w powstaniu SE. Cel ten powinien zostać osiągnięty poprzez ustanowienie zasad w tym zakresie, uzupełniających przepisy [rozporządzenia Rady (WE) nr 2157/2001 z dnia 8 października 2001 r. w sprawie statutu spółki europejskiej (SE) (Dz.U. 2001, L 294, s. 1)]. […] (5) Ogromna różnorodność zasad i praktyk istniejących w państwach członkowskich w odniesieniu do sposobu, w jaki przedstawiciele pracowników uczestniczą w podejmowaniu decyzji w ramach spółek, czyni niewskazanym ustanowienie jednolitego europejskiego modelu partycypacji pracowników właściwego dla SE. […] (10) Zasady głosowania w ramach specjalnego zespołu reprezentującego pracowników w negocjacjach, w szczególności w odniesieniu do zawierania układów dotyczących niższego niż obowiązujący do tej pory poziomu partycypacji w ramach jednej lub kilku spółek uczestniczących, powinny być odpowiednie w stosunku do ryzyka zniknięcia lub osłabienia istniejących systemów i praktyk partycypacji. Ryzyko to jest większe w przypadku SE powstałej w drodze przekształcenia lub łączenia się niż w drodze tworzenia grupy kapitałowej lub spółki zależnej. […] (15) Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć wpływu na inne istniejące prawa dotyczące zaangażowania i nie może wpływać na inne istniejące struktury reprezentacji przewidziane przez prawo wspólnotowe, przepisy prawa krajowego i krajową praktykę. […] (18) Ochrona nabytych praw pracowników w odniesieniu do uczestnictwa w podejmowaniu decyzji przez spółkę jest zasadą podstawową i deklarowanym celem niniejszej dyrektywy. Prawa pracowników istniejące przed utworzeniem spółek europejskich powinny stanowić podstawę praw pracowników w zakresie uczestnictwa w SE (zasada »przed i po«). W konsekwencji takie podejście powinno mieć zastosowanie nie tylko do wstępnego utworzenia SE, ale także do zmian strukturalnych w istniejącej SE oraz do spółek, na które miały wpływ procesy związane ze zmianami strukturalnymi”.
17

Zgodnie z art. 152 ust 1 i 2 rozporządzenia nr 1303/2013: „1. Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na kontynuację albo modyfikację, w tym całkowite lub częściowe anulowanie pomocy zatwierdzonej przez Komisję na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 lub wszelkich innych przepisów prawa mających zastosowanie do tej pomocy na dzień 31 grudnia 2013 r. To rozporządzenie lub takie inne przepisy prawa mające zastosowanie stosują się nadal po dniu 31 grudnia 2013 r. do tej pomocy lub do danych operacji aż do ich zamknięcia. Dla celów niniejszego ustępu pomoc obejmuje programy operacyjne i duże projekty. 2. Wnioski o pomoc złożone lub zatwierdzone na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 zachowują ważność”.
35

Utrzymuje on w tym względzie, że z orzecznictwa Trybunału, a w szczególności z pkt 50 wyroku z dnia 23 kwietnia 2015 r., Franzen i in. (C‑382/13, EU:C:2015:261), wydanego w ramach rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997, L 28, s. 1), zmienionego rozporządzeniem nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 18 grudnia 2006 r. (Dz.U. 2006, L 392, s. 1), które może zostać odpowiednio zastosowane w kontekście rozporządzenia nr 883/2004, wynika, że osoby, które zwykle wykonują swoją działalność zawodową w państwie członkowskim, są objęte zakresem stosowania art. 11 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 883/2004, dopóki nie zaprzestaną definitywnie lub czasowo wykonywania tej działalności, oraz że podlegają one temu ustawodawstwu również w dniach, w których faktycznie nie wykonują tej działalności. Tym samym fakt istnienia stosunku pracy nie ma w tym zakresie decydującego znaczenia. Sąd odsyłający nie wyklucza zatem, że przerwy między świadczeniem przez X i Y pracy tymczasowej, a w szczególności X, nie stanowią w rzeczywistości zakończenia świadczenia pracy najemnej w Niderlandach. Sąd ten zastanawia się nad istotnymi czynnikami, które należy wziąć pod uwagę w tym względzie, w szczególności co do terminu, od którego należy uznać, że osoba, która tak jak X lub Y, nie pozostaje już w stosunku pracy, zaprzestała działalności w państwie członkowskim zatrudnienia.