ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Ponieważ odwołanie wniesione do Hövrätten för Välstra Sverige (sądu apelacyjnego Szwecji Zachodniej) również zostało oddalone, K. Rosengren zwrócił się do Högsta domstolen. Sąd ten, mając wątpliwości co do zgodności zakazu wynikającego z rozdziału 4 art. 2 ustawy alkoholowej z art. 28 WE i 31 WE, postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

„1) Czy zakaz przywozu do celów prywatnych, o którym mowa wyżej, może zostać uznany za element sposobu działania monopolu sprzedaży detalicznej, w związku z czym nie jest zakazany przez art. 28 WE i może być rozpatrywany wyłącznie na gruncie art. 31 WE?

2) W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy wspomniany zakaz przywozu do celów prywatnych jest zgodny z warunkami art. 31 WE dotyczącymi monopoli państwowych o charakterze handlowym?

3) W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy art. 28 WE powinien być interpretowany w ten sposób, że co do zasady sprzeciwia się zakazowi przywozu do celów prywatnych, pomimo ciążącego na Systembolaget obowiązku nabywania, na żądanie, napojów alkoholowych, których nie ma na stanie?

4) W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie, czy taki zakaz przywozu do celów prywatnych może zostać uznany za uzasadniony i proporcjonalny w celu ochrony zdrowia i życia ludzkiego?”.
156.

Z kolei ostatni akapit noty zawierającej odpowiedź przesłaną w dniu 14 października 1992 r. przez ambasadę Stanów Zjednoczonych Ameryki w Hadze do niderlandzkiego ministra spraw zagranicznych ma następujące brzmienie: „I have the honour to inform Your Excellency, on behalf of the Government of the United States of America, that it accepts the above proposal of the Government of the Kingdom of the Netherlands and to confirm that Your Excellency’s note and this reply shall constitute an agreement between our two governments, the terms of which shall be applied provisionally from the date of this note and which shall enter into force upon a subsequent exchange of notes following the completion of all necessary internal procedures of the Government of the Kingdom of the Netherlands”.
67.

Z powyższego wynika, iż uregulowanie to stanowi, co do zasady, przeszkodę dla swobodnego przepływu kapitału. Ponieważ uzasadnienia, na które państwo członkowskie mogłoby się powoływać w celu obrony swego uregulowania, są co do istoty takie, jak te powołane w kontekście wykładni zasad dotyczących swobody wykonywania działalności gospodarczej, nie można ich uwzględnić.
3.

W dniu 10 listopada 2005 r. ogłoszona została opinia rzecznika generalnego A. Tizzana, który zaproponował, by artykuły 56 WE i 58 WE interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu przepisów, takich jak przepisy sporne w postępowaniu przed sądem krajowym. Ponadto zaproponował on, aby skutki wyroku ograniczyć w czasie w taki sposób, by orzeczenie o niezgodności spornych uregulowań krajowych z przepisami wspólnotowymi było skuteczne od daty wyroku w sprawie C-35/98 Verkooijen. Nie można by się zatem było powoływać na tę niezgodność, aby uzyskać zaliczenie na poczet podatku odnoszące się do dywidend otrzymanych przed wydaniem wyroku w sprawie Verkooijen, z zastrzeżeniem jednak praw tych osób, które w okresie do dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej komunikatu o postanowieniu odsyłającym, które spowodowało wszczęcie niniejszego postępowania — czyli do dnia 11 września 2004 r. — złożyły wniosek o zaliczenie na poczet podatku lub zaskarżyły stosowną decyzję odmowną. Jednakże zawsze pod warunkiem, że ich roszczenia nie uległy przedawnieniu stosownie do przepisów prawa krajowego.
59.

To właśnie taki rozwój wydarzeń dostarcza argumentów na poparcie tezy o „ryzyku poważnych reperkusji finansowych”, ze względu na które zaproponowałem ograniczenie skutków wyroku w czasie. Uwzględniając powyższe, gdyby dies ad quem miała być data wyroku w sprawie, niemal wszystkie wnioski nadawałyby się do uwzględnienia: nie tylko te złożone przez osoby, które otrzymały dywidendę po wyroku w sprawie Verkooijen, ale także przed tym wyrokiem i to zarówno w przypadku wniosku złożonego przed tymże wyrokiem jak i w przypadku wniosku złożonego dzień przed wyrokiem w niniejszej sprawie. W konsekwencji doprowadziłoby to do niemal powszechnego zwrotu podatku, a suma zwrotów osiągnęłaby poziom, jakiego obawiało się państwo, pozbawiając proponowane ograniczenie jakiejkolwiek skuteczności.
2.

W celu dopuszczenia do rybołówstwa statki rybackie potrzebują licencji połowowej, która jest wydawana dla danego statku. Prawo wspólnotowe przewidziało taką licencję po raz pierwszy w art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury ( 2 ) (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie rybołówstwa”): „1. Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 traktatu Rada ustanowi do dnia 31 grudnia 1993 roku wspólnotowy system znajdujący zastosowanie najpóźniej od dnia 1 stycznia 1995 roku i ustalający zasady odnośnie minimum informacji, jakie mają być zawarte w licencjach połowowych wystawianych i zarządzanych przez państwa członkowskie. Od dnia wejścia w życie systemu wspólnotowego państwa członkowskie są zobowiązane do stosowania krajowych regulacji dotyczących licencji połowowych. O ile nie jest przewidziane inaczej, wszystkie statki rybackie muszą posiadać licencję połowową, która jest wydawana dla danego statku. Przepisy te mają zastosowanie bez uszczerbku dla wszelkich regulacji szczególnych, które mogą obowiązywać na poziomie wspólnotowym lub są nakazane w ramach aktualnych i przyszłych umów międzynarodowych. 2. Systemy licencji stosowane są do wszystkich statków rybackich Wspólnoty prowadzących połowy we wspólnotowej strefie połowowej, na wodach krajów trzecich lub na otwartym morzu. Przepisy wspólnotowe dotyczące minimum informacji znajdują zastosowanie również do statków krajów trzecich, które na podstawie umów międzynarodowych prowadzą połowy we wspólnotowej strefie połowowej” [tłumaczenie nieoficjalne podobnie jak wszystkie cytaty z tego rozporządzenia poniżej].
21.

Bundesfinanzhof uważa, że wynikająca z niemieckich przepisów podatkowych różnica w traktowaniu dotycząca ustalania przychodów pomiędzy, z jednej strony, osobą podlegającą nieograniczonemu opodatkowaniu, i, z drugiej strony, osobą podlegającą ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, budzi wątpliwości co do swej zgodności z prawem wspólnotowym. Dokładniej, zdaniem sądu krajowego wspomniana różnica w traktowaniu może być sprzeczna ze swobodą świadczenia usług zagwarantowaną przez art. 59 traktatu WE oraz art. 60 traktatu WE (obecnie art. 50 WE) i w konsekwencji sprzeczna ze stanowiskiem Trybunału wynikającym z wyroku z dnia 12 czerwca 2003 r. w sprawie Gerritse ( 9 ).
40.

Po pierwsze, Komisja i Rada nie zgadzają się z tym, że — ich zdaniem — rzecznik generalny F.G. Jacobs w nieuprawniony sposób powołuje się na postanowienia art. 141 WE. Postanowienie to nie ma ich zdaniem zastosowania do sytuacji będącej przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego. W szczególności art. 141 WE dotyczy zasady równości wynagrodzeń za taką samą pracę. Trybunał traktował emeryturę jako formę odroczonego wynagrodzenia, w sytuacji gdy była ona wypłacana w związku ze stosunkiem pracy, jaki łączył uposażonego z jego byłym pracodawcą. Jednak wzrost wysokości emerytury, do jakiego uprawniona będzie M.L. Lindorfer w wyniku przeniesienia praw emerytalnych do systemu wspólnotowego, nie będzie wypłacany na tej podstawie. Nie można go zatem traktować jako odroczonego wynagrodzenia. Z kolei M.L. Lindorfer pozostaje na stanowisku, że art. 141 WE jest istotny i że znajduje on zastosowanie do przenoszenia praw emerytalnych do systemu wspólnotowego.
20.

Rozporządzenie to stanowi: „Artykuł 1 Tematyka Niniejsze rozporządzenie wyznacza maksymalny roczny nakład połowowy dla każdego państwa członkowskiego oraz dla każdego obszaru i łowiska, określonych w art. 3 i 6 rozporządzenia [nr 1954/2003]. Artykuł 2 Maksymalne poziomy 1. Maksymalne poziomy rocznych nakładów połowowych w odniesieniu do gatunków, obszaru i łowisk oraz do państwa członkowskiego, dla obszarów, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia [nr 1954/2003], są ustalone w załączniku I do niniejszego rozporządzenia. 2. Maksymalne poziomy rocznych nakładów połowowych w odniesieniu do gatunków, obszaru i łowisk oraz do państwa członkowskiego dla obszaru, o którym mowa w art. 6 ust. 1 rozporządzenia [nr 1954/2003], są ustalone w załączniku II do niniejszego rozporządzenia. Artykuł 3 Przepłynięcie przez obszar 1. Każde państwo członkowskie zapewnia, aby stosowanie nakładów połowowych w odniesieniu do obszarów określonych w art. 3 i 6 rozporządzenia [nr 1954/2003] nie wiązało się z większą ilością czasu spędzonego na połowach w porównaniu z poziomami nakładów połowowych w okresie odniesienia. 2. Nakładów połowowych ustalonych w wyniku przepływania statków przez obszar, na którym nie dokonano żadnych połowów podczas okresu odniesienia, nie stosuje się do celów przeprowadzania połowów na tym obszarze. Każde państwo członkowskie z osobna rejestruje takie nakłady połowowe. Artykuł 4 Metodologia Każde państwo członkowskie zapewnia, aby metoda stosowana do rejestracji nakładów połowowych była taka sama jak ta stosowana w ocenianiu poziomów nakładów połowowych, o których mowa w art. 3 i 6 rozporządzenia [nr 1954/2003]. Artykuł 5 Zgodność z innymi systemami ograniczającymi nakłady połowowe Maksymalne poziomy rocznego nakładu połowowego ustalone w załącznikach I i II nie stanowią uszczerbku dla ograniczeń nakładów połowowych ustalonych na podstawie programów naprawczych lub innych środków zarządzania na podstawie prawa wspólnotowego, pod warunkiem że przestrzegany jest środek z niższą kwotą nakładu połowowego. Artykuł 6 Wejście w życie Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich”.
109.

Komisja zarzuca Włochom po pierwsze naruszenie zasady równego traktowania w związku z opisanym systemem, jako że deweloper uzyskuje podwójną przewagę nad pozostałymi uczestnikami przetargu, nawet jeśli jego początkowa propozycja jest mniej odpowiednia, ponieważ automatycznie bierze udział w postępowaniu i ma pierwszeństwo przy wyborze. Można by darować to naruszenie, gdyby podobne przywileje dotyczyły wszystkich uczestników i znaliby oni kryteria wyboru, lecz przepisy nie wymagają, by było to zawarte w początkowym ogłoszeniu; po drugie, jako że ogłoszenie jest obowiązkowe dopiero od dnia 18 sierpnia 2002 r., kiedy to weszła w życie ustawa nr 166/2002, postępowania, które już zostały wszczęte prowadzą do decyzji niezgodnych z ogólnymi zasadami wspólnotowymi.
29.

Co więcej, w kontekście niniejszej sprawy należy zauważyć, że jak to słusznie podkreślił rząd polski, specjalne uprawnienia Comune di Milano wynikają z zastosowania przepisów prawa krajowego, które zezwalają na wprowadzenie do statutu sprywatyzowanej spółki specjalnych uprawnień na rzecz państwa lub podmiotów publicznych. Jednakże, w przypadku gdy państwo członkowskie wydaje przepisy mające na celu umożliwienie państwu lub jego organom zajęcie uprzywilejowanej pozycji w stosunku do innych akcjonariuszy, w zakresie kontroli nad sprywatyzowaną spółką, dochodzi do naruszenia wymogu spójności.
80.

W tym względzie należy stwierdzić po pierwsze, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawierało nawiązania do wierzyciela prywatnego, który pomimo zalegania z zapłatą przez Sniace zrzekł się odzyskania swoich zabezpieczonych wierzytelności. Brakowało zatem decydującego elementu umożliwiającego stwierdzenie, że ocena Komisji doprowadziła do wiarygodnego wyniku. Nawet jeśli Komisja nawiązałaby do wyżej powołanego elementu, nie wystarczałoby to, aby uzasadnić wystarczająco jej decyzję, ponieważ do tej pory nie mogła ona wskazać, czy wspomniany wierzyciel znajdował się w analogicznej sytuacji. Zgodnie z podkreśleniem Sądu zawartym w pkt 158 zaskarżonego wyroku Komisja dotąd nie wyjaśniła tej kwestii.
59.

Drugi sposób proponowany Trybunałowi polegałby raczej na działaniu secundum legem i przyjęciu konstruktywnej wykładni art. 230 WE, która dawałaby pierwszeństwo duchowi tego przepisu, a nie jego brzmieniu. Należałoby wyjść od celu art. 230 WE, którym jest, wynikające w prostej linii z prawa do skutecznej ochrony sądowej, przyznanie prawa do skargi wszystkim zainteresowanym jednostkom, to jest instytucjom i państwom członkowskim, których interes prawny jest domniemany, lub osobom prawnym będącym adresatami, lub osobom, których zaskarżony akt dotyczy bezpośrednio i indywidualnie. Co prawda to prawo do wniesienia skargi jest ograniczone terminem dwóch miesięcy od notyfikacji lub publikacji tego aktu. Niemniej art. 230 WE wychodzi z założenia, że w chwili zajścia zdarzenia stanowiącego dies a quo zaskarżony akt dotyczy danej jednostki; jeżeli tak nie jest, nie ma ona legitymacji do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności. Innymi słowy art. 230 akapit piąty WE jako początek biegu terminu do wniesienia skargi ustala datę notyfikacji lub publikacji kwestionowanego aktu, ponieważ w tej dacie sytuacja skarżącego w odniesieniu do tego aktu, a w konsekwencji jego legitymacja do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności, mogą być określone w sposób niewątpliwy i ostateczny. W niniejszej sprawie natomiast mamy do czynienia z przypadkiem, w którym akt wspólnotowy przyjęty po podpisaniu instrumentów akcesyjnych może ewentualnie dotyczyć przyszłego państwa członkowskiego wyłącznie pod warunkiem i od chwili wejścia w życie traktatu akcesyjnego, które determinuje zastosowanie tego aktu względem niego. Dopiero w tej dacie możliwe jest określenie, czy kwestionowany przez to państwo akt go dotyczy. Przyszłe państwo członkowskie powinno zatem mieć możliwość żądania stwierdzenia nieważności aktów wspólnotowych przyjętych w okresie pomiędzy podpisaniem a wejściem w życie traktatu akcesyjnego w terminie dwóch miesięcy od wejścia w życie tego traktatu akcesyjnego. Jako że to w tej dacie uzyskuje ono status państwa członkowskiego, a tym samym powoda uprzywilejowanego, państwo to powinno mieć możliwość kwestionowania tych aktów bez obowiązku wykazywania interesu prawnego i możliwość uzasadniania swojej skargi dowolnymi zarzutami.
39.

Wspierające Grecję Królestwo Hiszpanii podnosi wobec IBA 2000, że inwentarz ten został sporządzony przez organizacje pozarządowe. Jakkolwiek jest to prawdą, nie poddaje to jednak w wątpliwość jego wartości naukowej ( 22 ). Wydawcą jest BirdLife International, stowarzyszenie krajowych organizacji ochrony ptactwa, które pod nazwą Międzynarodowa Rada Ochrony Ptaków brało właśnie udział w IBA 89. Uczestnicząca wtedy również Europejska Grupa Ochrony Ptaków była jedną ze stworzonych ad hoc grup ekspertów tej rady. Zbieranie danych do greckiej części IBA 2000 opierało się na udziale dużej grupy ornitologów. Wielu z nich jest członkami greckiego stowarzyszenia ochrony ptaków EOE, które wspiera rząd grecki w identyfikacji i wyznaczaniu granic ewentualnych OSO. Uznanie, jakim cieszą się autorzy greckiej części, przejawia się zwłaszcza w tym, że w szczególności państwo greckie poprzez ministerstwo ochrony środowiska wspierało sporządzenie tego inwentarza ( 23 ). Ponadto także Niderlandy, poprzez swoją ambasadę w Grecji, oraz brytyjska organizacja ochrony ptaków, Royal Society for the Protection of Birds, wspierały te prace.
19.

Zarzuty Komisji można streścić w następujący sposób. Rozpatrywane koncesje na przyjmowanie zakładów są koncesjami na świadczenie usług publicznych w rozumieniu prawa wspólnotowego. Jako takie nie wchodzą one w zakres regulacji dyrektywy 92/50, ale podlegają ogólnym wymogom dotyczącym niedyskryminacji, przejrzystości i ogłaszania, które wynikają z art. 43 i 49 WE. Zwykłe odnowienie 329 pozostających w mocy koncesji bez przeprowadzania żadnego postępowania przetargowego kłóci się z tymi wymogami. Jedynie przyczyny określone w art. 45 i 46 WE mogą uzasadniać odstępstwo od tych wymogów, a żadna z tych przyczyn w niniejszej sprawie nie zachodzi. W odniesieniu do omawianych 329 koncesji w ciągu dwumiesięcznego okresu wyznaczonego w uzasadnionej opinii przesłanej w dniu 18 października 2002 r., a nawet do dnia wniesienia skargi w niniejszej sprawie, co nastąpiło 18 miesięcy później, władze włoskie nie dostosowały swych praktyk tak, by były one zgodne z prawem wspólnotowym.
36.

Pkt 83 brzmi następująco: ( 11 ) „Po drugie — w każdym przypadku — stosowanie czynników różniących się w zależności od płci i wieku do wyliczeń liczby dodatkowych lat uprawniających do emerytury jest obiektywnie uzasadnione potrzebą zapewnienia racjonalnego zarządzania finansowego wspólnotowym systemem emerytalnym. Urzędnik, który zgodnie z art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego przenosi do budżetu wspólnotowego ekwiwalent aktuarialny albo zryczałtowaną wartość wykupu praw do emerytury nabytych przed podjęciem zatrudnienia we Wspólnotach, otrzymuje w zamian prawo do przyszłych świadczeń ze wspólnotowego systemu emerytalnego w formie przyznania dodatkowych lat uprawniających do emerytury, przy czym zakres tego prawa zależy od liczby takich dodatkowych lat uprawniających do emerytury. W celu określenia aktualnej wartości tego prawa dana instytucja wspólnotowa musi uwzględnić szereg czynników, w tym przewidywaną długość okresu, w którym przeniesiony kapitał będzie obecny w budżecie wspólnotowym, przewidywany rozwój kariery danego urzędnika, prawdopodobieństwo tego, iż odpowiednie świadczenia zostaną wypłacone oraz przewidywaną długość okresu, w którym płatności te będą realizowane. Jest oczywiste, że czynniki te zależą w szczególności od płci urzędnika oraz jego wieku w momencie przystąpienia do wspólnotowego systemu emerytalnego. Z jednej strony to, że kobiety statystycznie żyją dłużej niż mężczyźni jest ustalonym faktem. Z drugiej strony prawdopodobieństwo tego, że osoba podejmująca służbę we Wspólnotach na długo przed wiekiem emerytalnym umrze przed osiągnięciem tego wieku, jest większe niż w przypadku osoby zatrudnionej w wieku bliskim momentu, w którym będzie mogła domagać się wypłaty świadczeń emerytalnych. Ponadto osoba taka pozostawia przeniesiony kapitał w dyspozycji budżetu wspólnotowego dłużej niż urzędnik bliższy wieku emerytalnego. Innymi słowy, takie czynniki jak czas trwania służby od daty zatrudnienia przez Wspólnoty do daty przejścia na emeryturę oraz obliczona statystycznie przewidywana długość okresu, w którym urzędnik będzie otrzymywać emeryturę wspólnotową, mają bezpośredni wpływ na finansowe zobowiązania Wspólnoty wobec każdego danego urzędnika z osobna, a racjonalne zarządzanie finansowe wspólnotowym systemem emerytalnym wymaga, aby czynniki te były brane pod uwagę i właściwie szacowane. Rada ma zatem słuszność, uwzględniając w stosowanym przez siebie wzorze przeliczeniowym czynniki aktuarialne związane z wiekiem i płcią urzędnika”.
75.

Komisja zarzuca, że § 9 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego do ustawy Karyntii o łowiectwie ustala w odniesieniu do następujących gatunków ptactwa okresy polowań, które wypadają w okresie wylęgu i wychowu młodych: głuszec (od 10 maja do 31 maja zamiast od 1 października do 28 lutego), cietrzew (od 10 maja do 31 maja zamiast od 21 września do 31 marca), łyska (Fulica atra) (od 16 sierpnia do 31 stycznia zamiast od 21 września do 10 marca), słonka (od 1 września do 31 grudnia i od 16 marca do 10 kwietnia zamiast od 11 września do 19 lutego), gołąb grzywacz (od 1 sierpnia do 31 grudnia i od 16 marca do 10 kwietnia zamiast od 1 września do 31 stycznia) i sierpówka (od 1 sierpnia do 31 grudnia i od 16 marca do 10 kwietnia zamiast od 21 października do 20 lutego).
138.

Jeżeli natomiast podatnik nabywa prawa do korzystania z częstotliwości od podmiotu prywatnego, to tylko w szczególnych jednostkowych przypadkach, a nawet wtedy w niewielkim stopniu, nabycie to będzie mniej atrakcyjne niż nabycie od państwa, ponieważ istnieje możliwość niezwłocznego odliczenia podatku VAT jako podatku naliczonego lub jego zwrotu w krótkim okresie. Koszty związane ze wstępnym finansowaniem mogą wprawdzie stanowić większe kwoty w ujęciu bezwzględnym, jednak w odniesieniu do całkowitych nakładów związanych z nabyciem praw do korzystania z częstotliwości, koszty te nie osiągają co do zasady wysokości, która mogłaby spowodować znaczące zakłócenie konkurencji.
90.

Gdyby więc zamiast wyznaczenia stref według NUTS chciano zastosować inne regiony odniesienia, wynikające z tego kryterium należałoby tak ukształtować, by prowadziło to do podobnie dobrze powiązanej sieci OSO. Odpowiedni podział terytorium Hiszpanii pod względem ornitologicznym mógłby z pewnością zostać przeprowadzony przy koniecznym nakładzie naukowym i następnie użyty do identyfikacji OSO ( 60 ). Hiszpania nie podjęła jednak tego wysiłku, lecz powołała się jedynie na regiony biogeograficzne, które nie stanowią porównywalnej ze wspólnotami autonomicznymi podstawy stworzenia równomiernej sieci.
21.

Sąd krajowy uznał, że zastosowana przez ministra zawężająca wykładnia pojęcia „dostępny” nie jest jasna na tyle, żeby nie pozostawiała wątpliwości. Uznawszy, że rozstrzygnięcie sporu uzależnione jest od wykładni tego pojęcia, College van Beroep voor het bedrijfsleven postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy art. 12 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 oraz art. 2 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3887/92 należy interpretować w ten sposób, że obszar uprawy paszowej nie może zostać uznany za »dostępny«, jeżeli w jakimkolwiek momencie danego okresu obszar ten był zalany? 2) Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, czy przywołane powyżej przepisy są wiążące, szczególnie biorąc pod uwagę ich konsekwencje? 3) Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest przecząca, jakie kryteria należy stosować dla ustalenia, czy dany obszar czasowo zalany jest »dostępny« w rozumieniu art. 12 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 i art. 2 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3887/92?”.
47.

Ocenia on jednak, że podejście funkcjonalne, w świetle którego wody terytorialne Wspólnoty stanowiłyby wszystkie wody naturalne, które mogą być uczęszczane przez statki morskie, zbytnio ingeruje ze swej natury w prawa państw członkowskich. W rzeczywistości, poza wodami morskimi, statki morskie mogą wykorzystywać wszystkie drogi wodne w Niemczech, które mają odpowiednią głębokość. Oprócz odcinka Łaby do Hamburga byłoby to możliwe także w odniesieniu do Wezery na odcinku do Bremy, Hunte na odcinku do Oldenburga, kanału kilońskiego (Nord-Ostsee-Kanal), Ems na odcinku do Leer i Renu na odcinku do Duisburga. Jeśli taka wykładnia zostałaby przyjęta, Republika Federalna Niemiec powinna zwolnić na podstawie art. 8 ust. 1 lit. c) dyrektywy 92/81 z podatku olej mineralny używany jako paliwo na wspomnianych wyżej drogach wodnych, które Hauptzollamt uważa za wodne drogi śródlądowe.
1.

W niniejszym postępowaniu Bundesfinanzhof (Niemcy) zwrócił się do Trybunału z zapytaniem, czy artykuł 52 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 43 WE) powinien być rozumiany w taki sposób, że stoi na przeszkodzie temu, by ustawodawstwo krajowe odmawiało podatnikowi będącemu rezydentem prawa do wspólnego opodatkowania z małżonkiem, z uzasadnieniem, że małżonek ten ma miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, w którym uzyskał dochody uznawane za niepodlegające opodatkowaniu w tym państwie.