ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ (trzecia izba)

z dnia 11 grudnia 2008 r.

Sprawa F-92/07

Pascal Evraets

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Postępowanie w sprawie awansu za 2006 r. – Umiejętność pracy w trzecim języku

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której P. Evraets żąda między innymi stwierdzenia nieważności decyzji o nieprzyznaniu mu awansu w postępowaniu w sprawie awansu za 2006 r.

Orzeczenie: Stwierdza się nieważność decyzji o nieprzyznaniu skarżącemu awansu w postępowaniu w sprawie awansu za 2006 r. Komisja zostaje obciążona własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez skarżącego. Rada Unii Europejskiej, występująca w charakterze interwenienta po stronie Komisji, pokrywa własne koszty.

Streszczenie

1. Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne –Nieprzedłożenie zaskarżonego aktu

(statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21; regulamin Sądu Pierwszej Instancji, art. 44 § 3–6)

2. Urzędnicy – Awans – Przesłanki – Wykazanie się umiejętnością pracy w trzecim języku

(regulamin pracowniczy, art. 45 ust. 2; załącznik III, art. 7; załącznik XIII, art. 11)

1. Jeżeli wbrew art. 44 § 6 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji sekretarz nie wezwał skarżącego, który nie załączył spornej decyzji do skargi, do jej uzupełnienia, sąd nie może pozbawić go takiej możliwości uzupełnienia, uznając skargę za niedopuszczalną ze względu na niespełnienie wymogów z art. 44 § 4 regulaminu.

(zob. pkt 21)

Odesłanie:

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑48/06 Avanzata i in. przeciwko Komisji, 5 listopada 2008 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 49, 50

2. Artykuł 45 ust. 2 regulaminu pracowniczego w brzmieniu nadanym rozporządzeniem nr 723/2004 zmieniającym Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, w którym ustanowiono obowiązek wykazania się przez urzędnika umiejętnością pracy w trzecim języku, zanim otrzyma pierwszy awans, ma zastosowanie dopiero od wejścia w życie wspólnych przepisów wykonawczych, przyjętych przez instytucje na mocy porozumienia.

Skoro bowiem prawodawca wykluczył, w każdym razie na podstawie art. 11 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, zastosowanie art. 45 ust. 2 do awansów przyznanych ze skutkiem przed dniem 1 maja 2006 r., powyższego przepisu nie można stosować przed wejściem w życie wspomnianych wspólnych przepisów wykonawczych na warunkach wymaganych przez prawodawcę, tj. z gwarancją jednolitego stosowania w poszczególnych instytucjach oraz przy powiązaniu tego nowego obowiązku wynikającego z regulaminu z umożliwieniem urzędnikom podjęcia nauki trzeciego języka. Tym samym instytucja nie może stosować omawianego artykułu regulaminu pracowniczego według określonych tylko przez siebie reguł.

(zob. pkt 35–38)
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(pierwsza izba)

z dnia 27 października 2009 r.

Sprawa F‑61/07

Gerhard Bauch

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Personel tymczasowy – Odprawa – Charakter prawny

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której G. Bauch żąda stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Komisji z dnia 9 października 2006 r. w sprawie jego wniosku mającego w istocie na celu dokonanie zmiany wydanego mu zaświadczenia o odprawie, którą otrzymał w 1994 r. po wygaśnięciu umowy o pracę w charakterze pracownika tymczasowego.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron pokrywa własne koszty

Streszczenie

1. Urzędnicy – Personel tymczasowy – Odprawa – Związek z uprawnieniami emerytalnymi

(regulamin pracowniczy, załącznik VIII, art. 11 ust. 1, art. 12)

2. Urzędnicy – Personel tymczasowy – Odprawa – Obliczanie

1. Jakkolwiek odprawa jako taka nie ma charakteru emerytury, z art. 12 załącznika VIII do dawnego regulaminu pracowniczego wynika, że odprawa przysługuje urzędnikom lub pracownikom, którzy z racji miesięcznych składek odprowadzanych z ich wynagrodzenia nabyli zalążek uprawnień emerytalnych, lecz nie mogą korzystać ani z faktycznej wypłaty emerytury wspólnotowej ze względu na staż pracy krótszy niż 10 lat, ani z przepisów art. 11 ust. 1 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego w wersji obowiązującej do dnia 30 kwietnia 2004 r. Ponadto kwota wypłacana na podstawie art. 12 lit. b) załącznika VIII do przywołanego regulaminu pracowniczego, która stanowi jedną z dwóch części składowych odprawy dla pracowników tymczasowych, obliczana jest na podstawie sumy kwot potrąconych z wynagrodzenia podstawowego tych pracowników tytułem składek na poczet emerytury, wraz z odsetkami składanymi według stawki 3,5% rocznie. Nie można więc przyjąć, że odprawa pozbawiona jest jakiegokolwiek związku z uprawnieniami emerytalnymi.

(zob. pkt 51–56)

2. Sam fakt, że odprawa wypłacana jest tytułem rekompensaty pracownikom, którzy nabyli zalążek uprawnień emerytalnych, lecz nie mogą faktycznie korzystać z wypłaty emerytury, nie musi oznaczać, że wysokość takiej odprawy powinna odpowiadać ekwiwalentowi aktuarialnemu ich uprawnień emerytalnych.

(zob. pkt 60)
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(druga izba)

z dnia 24 września 2009 r.

Sprawa F-94/07

Jean Rebizant i in.

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Postępowanie za 2006 r. – Mnożnik – Artykuł 6 ust. 2 regulaminu pracowniczego – Artykuł 9 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego – Próg awansu

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której J. Rebizant, G. Vlandas i V. Vocino żądają stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o nieprzyznaniu im awansu do grupy zaszeregowania AD 13 w postępowaniu w sprawie awansu za 2006 r.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Skarga o stwierdzenie nieważności – Zarzuty – Zarzut nieistotny dla sprawy

W ramach skargi o stwierdzenie nieważności zarzut należy uznać za bezskuteczny, jeśli – przy założeniu, że jest zasadny – nie jest on odpowiedni do tego, by doprowadzić do dochodzonego przez skarżącego stwierdzenia nieważności. Tym samym, jeśli urzędnik wynagradzany ze środków jednej z części budżetu ogólnego wnosi skargę na decyzję Komisji o nieprzyznaniu mu awansu, chociaż nie mógł zostać awansowany z uwagi na niewystarczającą całkowitą liczbę zgromadzonych punktów awansu, należy uznać, że nie ma on uzasadnionego interesu w uzyskaniu stwierdzenia nieważności decyzji, co do której z góry wiadomo, że w zakresie go dotyczącym jej treść mogłaby być jedynie powtórzona.

(zob. pkt 61, 62)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa C‑46/98 P EFMA przeciwko Radzie, 21 września 2000 r., Rec. s. I‑7079, pkt 37, 38; sprawa C‑76/01 P Eurocoton i in. przeciwko Radzie, 30 września 2003 r., Rec. s. I‑10091, pkt 52

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑432/04 Parlante przeciwko Komisji, 6 czerwca 2007 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑2‑0000, II‑A‑2‑0000, pkt 38
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

Urzędnicy – Konkurs – Warunki dopuszczenia

(regulamin pracowniczy, art. 27 akapit pierwszy)

Organ powołujący posiada szeroki zakres uznania w odniesieniu do określania kryteriów dotyczących umiejętności, których wymagają obsadzane stanowiska, i w odniesieniu do wyszczególnienia, na podstawie tych kryteriów i ogólnie w interesie służby, warunków i sposobu organizacji konkursu. Jednakże korzystanie z uprawnień dyskrecjonalnych, jakie posiadają instytucje w zakresie organizacji konkursów, w szczególności w odniesieniu do określania warunków dopuszczalności kandydatur, jest ograniczone przez wymóg zgodności z bezwzględnie obowiązującymi przepisami art. 27 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego. W rzeczywistości bowiem art. 27 akapit pierwszy w sposób bezwzględny określa cel każdej rekrutacji. Przepis ten nie przestaje obowiązywać organu powołującego i zarówno wymogi związane ze stanowiskami, które podlegają obsadzeniu, jak i interes służby mogą być określane jedynie z pełnym poszanowaniem tego przepisu. Jednakże, chociaż klauzule warunkujące zgłoszenie kandydatów do konkursu mogą ograniczać możliwości rekrutowania przez instytucję najlepszych kandydatów w rozumieniu art. 27 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego, to z powyższego nie wynika jednak, że każda klauzula dotycząca takiego ograniczenia jest sprzeczna ze wspomnianym artykułem. Uprawnienia dyskrecjonalne administracji w zakresie organizacji konkursu, a bardziej ogólnie interes służby dają bowiem instytucji prawo określenia warunków, jakie uzna za stosowne i które, ograniczając dostęp kandydatów do konkursu, a zatem siłą rzeczy liczbę zgłoszonych kandydatów, nie powodują jednak ryzyka podważenia celu zapewnienia zgłoszenia kandydatów spełniających najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości w rozumieniu art. 27 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego.

O ile warunki ograniczające dostęp kandydatów do konkursu powodują ryzyko podważenia celu zapewnienia zgłoszenia kandydatów posiadających najwyższe kwalifikacje, rozpatrywane warunki są uznane za sprzeczne z art. 27 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego. Każda klauzula dotycząca dopuszczenia do konkursu, aby była zgodna z prawem, powinna spełniać podwójny warunek – po pierwsze, musi być uzasadniona wymogami związanymi ze stanowiskami, które podlegają obsadzeniu, a ogólniej interesem służby, a po drugie, musi być zgodna z celem art. 27 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego. Chociaż te dwa elementy najczęściej w dużym stopniu pokrywają się, to odpowiadają one jednak odrębnym koncepcjom.

(zob. pkt 27–30, 32, 35)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑56/89 Bataille i in. przeciwko Parlamentowi, 8 listopada 1990 r., Rec. s. II‑597, pkt 48; sprawy połączone T‑40/96 i T‑55/96 de Kerros i Kohn-Bergé przeciwko Komisji, 6 marca 1997 r., RecFP s. I‑A‑47, II‑135, pkt 40, 51; sprawa T‑256/01 Pyres przeciwko Komisji, 15 lutego 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑23, II‑99, pkt 36; sprawa T‑420/04 Blackler przeciwko Parlamentowi, 27 września 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑2‑185, II‑A‑2‑943, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(trzecia izba)

z dnia 4 maja 2010 r.





Sprawa F-100/08





Alessandro Petrilli

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Urzędnicy – Emerytury i renty – Pojęcie miejsca zamieszkania – Główne miejsce zamieszkania – Dokumenty potwierdzające

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i art. 152 EWEA, w której A. Petrilli żąda w szczególności stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego z dnia 16 września 2008 r. oddalającej jego zażalenie złożone na podstawie art. 90 ust. 2 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej na odmowną decyzję biura administracji i rozliczania uprawnień indywidualnych z dnia 18 kwietnia 2008 r. w sprawie uznania Włoch za główne miejsce jego zamieszkania i zastosowania do jego emerytury współczynnika korygującego dla Włoch.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Skarżący zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

Streszczenie

Urzędnicy – Emerytury i renty – Współczynnik korygujący

(regulamin pracowniczy, art. 82)

Pojęcie miejsca zamieszkania w rozumieniu art. 82 regulaminu pracowniczego w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 kwietnia 2004 r., przewidujące zastosowanie do emerytur współczynnika korygującego dla państwa, co do którego osoba otrzymująca emeryturę lub rentę wykazała, że posiada w nim swe miejsce zamieszkania, dotyczy miejsca, w którym dawny urzędnik faktycznie ustanowił ośrodek swych interesów, czyli miejsca, w którym zainteresowany ustanowił, z zamiarem nadania mu trwałego charakteru, stały bądź zwykły ośrodek swych interesów życiowych, i w którym uważa się, że ponosi on koszty utrzymania. Ponadto pojęcie miejsca zamieszkania oznacza, niezależnie od wyłącznie ilościowego kryterium czasu spędzanego przez daną osobę na terytorium określonego państwa, pomijając kwestię fizycznego przebywania w pewnym miejscu, zamiar nadania tej okoliczności ciągłości wynikającej z ustalonego trybu życia i utrzymywania zwykłych stosunków społecznych. Omawiane pojęcie miejsca zamieszkania jest właściwe wspólnotowej służbie publicznej i niekoniecznie zbiega się z rozumieniem tego terminu na szczeblu krajowym.

(zob. pkt 32)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawy połączone T-124/01 i T-320/01 Del Vaglio przeciwko Komisji, 4 czerwca 2003 r., RecFP s. I-A-157, II-767, pkt 70 i przytoczone tam orzecznictwo, pkt 71, 72; sprawa T-320/04 Dionyssopoulou przeciwko Radzie, 12 września 2005 r., niepublikowana w Zbiorze, pkt 39; sprawa T-416/04 Kontouli przeciwko Radzie, 27 września 2006 r., Zb.Orz.SP s. I-A-2-181, II-A-2-897, pkt 71

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F-134/06 Bordini przeciwko Komisji, 8 kwietnia 2008 r., Zb.Orz.SP s. I-A-1-87, II-A-1-435
PL
ZbiórOrzeczeń
ECLI:EU:F:2010 :7 1WYROK SĄDU D O SPRAW S ŁUŻBY PU BLICZNEJ
(druga izba)
z dnia 4 lutego 2010 r.
Sprawa F-15/08
Valérie W iame
pr zeciwko
Komisji Europejskiej
Służba publiczna — Konkurs otwarty — Niewpisanie na listę rezerw y kadr owej — 
Ocena niedostateczna — Ogłoszenie o konkursie otwartym EPSO/AST/7/05 — Rozkład ciężaru 
dowodu — Interes prawny
Pr zedmiot:Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i art. 152 EWEA, w której V. Wiame ż ąda 
stwierdzenia n ieważności decyzji ko misji kon kursowej kon kursu E PSO/AST/7/05 
o przyznaniu jej oceny niedostatecznej do wpisania na listę rezerw y kadr owej.
Or zec zenie:Skarga zostaje oddalona. Skarżąca pokry wa w łasne ko szty. Komisja pokry wa w łasne 
koszty.
Stresz c zenie
1. Urzędnicy — Skarga — Akt niekorzystny — Decyzja wydana po ponownym zbadaniu wc ześniejszej 
decyzji
(regulamin pracowniczy, art. 90 u st. 2, art. 91 u st. 1)
2. Akty instytucji — Domniemanie zgodności z prawem — Przesłanki mo gące podważyć zgodność z aktu 
prawem
1. W sytuacji gdy ka ndydat, kt órego w niosek o dopuszczenie do kon kursu w spólnotowego został 
oddalony, domaga się ponownego rozpatrzenia tej decyzji, to aktem n iekorzystnym jest w y łącznie 
decyzja ko misji kon kursowej w ydana po ponownym rozpatrzeniu. Tym samym ka ndydat kieruje swoje 
żądania właśnie przeciwko n iej.
(zob. pkt 20)
Odesłanie:
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-173/05 H eus przeciwko K omisji, 13 grudnia 2006 r., Zb.Orz.SP s. I-A-2-329, 
II-A-2-1695 , pkt 19
Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F-73/06 V an Neyghem p rzeciwko K omisji, 13 grudnia 2007 r., Zb.Orz.SP 
s. I-A-1-441, II-A-1-2515 , pkt 39
2 ECLI:EU:F:2010 :7STRESZCZ ENIE–SPRAWAF-15/08
WIAMEPRZECIWKOKOMISJA
2. Po pierwsze, akt ad ministracyjny ko rzysta z domniemania zgodności z prawem, a po dr ugie, ciężar 
dowodu ciąży zasadniczo na tym, kto w y suwa twierdzenia, a więc do skarżącego należy przedstawienie 
przesłanek c o n ajmniej w y starczająco d okładnych, o biekty wnych i spójnych, u zasadniających 
prawdziwość lub prawdopodobieństwo faktów podnoszonych na poparcie jego żądań. W rezultacie, 
skarżący n iedysponujący ani dowodem, ani przynajmniej zespołem p rzesłanek w inien p rzyjąć 
domniemanie zgodności z prawem d ecyzji w y danych w sprawie kon kursu i nie m oże w y magać od 
Sądu do spraw Służby Publicznej, by ten sam analizował zgłoszenia laureatów w celu zbadania, czy 
niektórzy laureaci nie zostali dopuszczeni do kon kursu niezgodnie z prawem.
(zob. pkt 21)
Odesłanie:
Trybunał: sprawa C-274/99 P Conno lly przeciwko K omisji, 6 marca 2001 r., Rec. s. I-1611 , pkt 113, 114
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-272/94 B rulant przeciwko P arlamentowi, 19 listopada 1996 r., RecFP s. I-A-513, 
II-1397 , pkt 35; sprawa T-157/99 G riesel przeciwko R adzie, 13 lipca 2000 r., RecFP s. I-A-151, II-699, pkt 25
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(druga izba)

z dnia 4 lutego 2010 r.

Sprawa F-15/08

Valérie Wiame

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Konkurs otwarty – Niewpisanie na listę rezerwy kadrowej – Ocena niedostateczna – Ogłoszenie o konkursie otwartym EPSO/AST/7/05 – Rozkład ciężaru dowodu – Interes prawny

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i art. 152 EWEA, w której V. Wiame żąda stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AST/7/05 o przyznaniu jej oceny niedostatecznej do wpisania na listę rezerwy kadrowej.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Skarżąca pokrywa własne koszty. Komisja pokrywa własne koszty.

Streszczenie

1. Urzędnicy – Skarga – Akt niekorzystny – Decyzja wydana po ponownym zbadaniu wcześniejszej decyzji

(regulamin pracowniczy, art. 90 ust. 2, art. 91 ust. 1)

2. Akty instytucji – Domniemanie zgodności z prawem – Przesłanki mogące podważyć zgodność z aktu prawem

1. W sytuacji gdy kandydat, którego wniosek o dopuszczenie do konkursu wspólnotowego został oddalony, domaga się ponownego rozpatrzenia tej decyzji, to aktem niekorzystnym jest wyłącznie decyzja komisji konkursowej wydana po ponownym rozpatrzeniu. Tym samym kandydat kieruje swoje żądania właśnie przeciwko niej.

(zob. pkt 20)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-173/05 Heus przeciwko Komisji, 13 grudnia 2006 r., Zb.Orz.SP s. I-A-2-329, II-A-2-1695, pkt 19

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F-73/06 Van Neyghem przeciwko Komisji, 13 grudnia 2007 r., Zb.Orz.SP s. I-A-1-441, II-A-1-2515, pkt 39

2. Po pierwsze, akt administracyjny korzysta z domniemania zgodności z prawem, a po drugie, ciężar dowodu ciąży zasadniczo na tym, kto wysuwa twierdzenia, a więc do skarżącego należy przedstawienie przesłanek co najmniej wystarczająco dokładnych, obiektywnych i spójnych, uzasadniających prawdziwość lub prawdopodobieństwo faktów podnoszonych na poparcie jego żądań. W rezultacie, skarżący niedysponujący ani dowodem, ani przynajmniej zespołem przesłanek winien przyjąć domniemanie zgodności z prawem decyzji wydanych w sprawie konkursu i nie może wymagać od Sądu do spraw Służby Publicznej, by ten sam analizował zgłoszenia laureatów w celu zbadania, czy niektórzy laureaci nie zostali dopuszczeni do konkursu niezgodnie z prawem.

(zob. pkt 21)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa C-274/99 P Connolly przeciwko Komisji, 6 marca 2001 r., Rec. s. I-1611, pkt 113, 114

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-272/94 Brulant przeciwko Parlamentowi, 19 listopada 1996 r., RecFP s. I-A-513, II-1397, pkt 35; sprawa T-157/99 Griesel przeciwko Radzie, 13 lipca 2000 r., RecFP s. I-A-151, II-699, pkt 25
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(druga izba)

z dnia 4 czerwca 2009 r.

Sprawa F-52/08

Wolfgang Plasa

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Urzędnicy – Organizacja służb – Obsadzanie stanowisk – Delegatura Komisji w Algierii – Artykuł 7 ust. 1 regulaminu pracowniczego – Przeniesienie z urzędu do Brukseli – Uzasadnienie – Interes służby

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i art. 152 EWEA, w której W. Plasa żąda stwierdzenia nieważności decyzji dyrektora generalnego dyrekcji generalnej ds. stosunków zewnętrznych Komisji z dnia 8 maja 2008 r. w sprawie jego przeniesienia z urzędu do siedziby w Brukseli (Belgia) z dniem 1 sierpnia 2008 r. oraz odszkodowania.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Skarżący pokrywa całość kosztów postępowania.

Streszczenie

Urzędnicy – Organizacja służb – Obsadzanie stanowisk – Uznanie administracyjne

(regulamin pracowniczy, art. 7 ust. 1, art. 10a, załącznik X)

Instytucje korzystają z szerokiego zakresu uznania w zakresie organizacji swoich służb w zależności od zadań, jakie zostały im powierzone, oraz – z uwagi na ich realizację – w obsadzaniu stanowisk pracownikami personelu pozostającego w ich dyspozycji, pod warunkiem jednakże, że odbywa się to w interesie służby i przy poszanowaniu równoważności pomiędzy stanowiskiem a grupą zaszeregowania. Przeniesienie z urzędu w interesie służby nie wymaga zgody urzędnika. Taki warunek skutkowałby niemożliwym do przyjęcia ograniczeniem swobody instytucji w zakresie organizacji swoich służb i dostosowania tej organizacji do rozwoju potrzeb.

W szczególności art. 7 ust. 1 regulaminu pracowniczego, dotyczący przydzielania stanowisk urzędnikom w interesie służby, znajduje zastosowanie względem pracowników zatrudnionych poza Unią Europejską. Zgodnie z art. 101a regulaminu pracowniczego szczególne przepisy, stanowiące odstępstwa i mające zastosowanie do urzędników pełniących służbę w państwie trzecim, zawarte w załączniku X do regulaminu pracowniczego, którego art. 2 i 3, dotyczące procedury mobilności odsyłają do szczegółowych zasad ustalonych przez organ powołujący, znajdują bowiem zastosowanie, nie naruszając innych przepisów regulaminu pracowniczego.

(zob. pkt 75–77, 111)

Odesłanie:

Trybunał: sprawy połączone 161/80 i 162/80 Carbognani i Coda Zabetta przeciwko Komisji, 24 lutego 1981 r., Rec. s. 543, pkt 28; sprawa 19/87 Hecq przeciwko Komisji, 23 marca 1988 r., Rec. s. 1681, pkt 6; sprawa C‑294/95 P Ojha przeciwko Komisji, 12 listopada 1996 r., Rec. s. I‑5863, pkt 40

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑73/96 Forcat Icardo przeciwko Komisji, 19 czerwca 1997 r., RecFP s. I‑A‑159, II‑485, pkt 26; sprawa T‑98/96 Costacurta przeciwko Komisji, 22 stycznia 1998 r., RecFP s. I‑A‑21, II‑49, pkt 33, 36, 40
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(druga izba)

z dnia 24 września 2009 r.

Sprawa F-36/08

Arno Schell

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Przyznawanie punktów pierwszeństwa przez dyrektorów generalnych – Postępowanie w sprawie awansu za 2007 r.

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której A. Schell żąda stwierdzenia nieważności sprawozdania z przebiegu swojej kariery zawodowej za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2006 r. oraz formalnych zamiarów przyznania punktów pierwszeństwa przez dyrektora generalnego w ramach postępowania w sprawie awansu za 2007 r.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Skarżący zostaje obciążony całością kosztów.

Streszczenie

Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej

(regulamin pracowniczy, art. 43, 45)

Z art. 8 ust. 7 przyjętych przez Komisję ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego nie można wywieść spoczywającego na administracji obowiązku przeprowadzenia porównania ocenianych urzędników celem sporządzenia sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej. Przepis ten należy bowiem rozumieć w jego kontekście. Przede wszystkim, o ile art. 43 regulaminu pracowniczego stanowi, że przedmiotem oceny sporządzanej co najmniej raz na dwa lata w formie sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej są kwalifikacje, wydajność oraz zachowanie w ramach służby każdego urzędnika, o tyle regulamin pracowniczy nie przewiduje, że ta ocena ma charakter porównawczy jak w przypadku art. 45 regulaminu pracowniczego. Wprost przeciwnie, zgodnie z art. 8 ust. 5 tych ogólnych przepisów wykonawczych oceny dokonuje się w odniesieniu do rubryki „wydajność” w świetle wytyczonych każdemu urzędnikowi celów. Ponadto, sprawdzenie, o którym mowa w art. 8 ust. 7 akapit pierwszy tych ogólnych przepisów wykonawczych, stanowi etap wstępny przed uzgodnieniem, przewidzianym w akapicie drugim tego przepisu, mającym za przedmiot zadbanie w ramach każdej dyrekcji generalnej o zachowanie spójności oceny osiągnięć przeprowadzanej w ramach postępowania w sprawie oceny. Z powyższego wynika, że odniesienie do porównania osiągnięć, zawarte w art. 8 ust. 7 akapit pierwszy ogólnych przepisów wykonawczych, należy rozumieć w ten sposób, że stanowi ono jeden z elementów pozwalających na dokonanie kontroli spójności ocen, a nie w ten sposób, że oznacza ono, że sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej mogą być sporządzone jedynie po porównaniu osiągnięć wszystkich urzędników.

(zob. pkt 37–39, 41)

Odesłanie:

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑42/06 Sundholm przeciwko Komisji, 13 grudnia 2007 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑0000, II‑A‑1‑0000, pkt 31