Zakwalifikowanie substancji lub przedmiotu w rozumieniu art. 1 lit. a) dyrektywy 75/442 w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą 91/156, wynika przede wszystkim z zachowania posiadacza i ze znaczenia pojęcia „usuwać”. Pojęcia te należy interpretować nie tylko w świetle celu dyrektywy, którym zgodnie z motywem trzecim jest ochrona zdrowia ludzi i środowiska przed szkodliwymi skutkami spowodowanymi przez zbieranie, transport, unieszkodliwianie, magazynowanie oraz składowanie odpadów, ale również w świetle art. 174 ust. 2 WE, który stanowi, że polityka Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego stawia sobie za cel wysoki poziom ochrony oraz opiera się na zasadzie ostrożności oraz na zasadach działania zapobiegawczego. Wynika stąd, że pojęcia te, a co za tym idzie pojęcie „odpady”, nie mogą być interpretowane w sposób zawężający.

Wykaz kategorii odpadów umieszczony w załączniku I do dyrektywy 75/442 w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą 91/156, jak i czynności unieszkodliwiania i odzysku wymienione w jej załącznikach IIA i IIB wskazują, że pojęcie odpadu nie wyłącza co do zasady żadnego rodzaju pozostałości lub innych substancji będących wynikiem procesu produkcyjnego.

Fakt, że dana substancja jest rzeczywiście „odpadem” w rozumieniu art.1 pkt a) dyrektywy 75/442 w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą 91/156, winien zatem być potwierdzony w świetle wszystkich okoliczności, z uwzględnieniem celu tej dyrektywy i jej skuteczności, która nie może zostać podważona. Pewne okoliczności mogą zatem stanowić wskazówkę występowania działania polegającego na „usuwaniu”, zamiaru „usunięcia” lub zobowiązania do „usunięcia” substancji lub przedmiotu w rozumieniu tego przepisu. Ma to miejsce zwłaszcza w przypadku, gdy substancja stanowi pozostałość z produkcji lub z konsumpcji, to jest produkt, który nie był zamierzony jako taki, przy czym metoda przetwarzania lub sposób wykorzystywania substancji nie przesądzają o uznaniu jej za odpad. Poza kryterium opierającym się na tym, czy dana substancja ma charakter pozostałości poprodukcyjnej, czy też nie, stopień prawdopodobieństwa ponownego wykorzystania tej substancji bez jej wstępnego przetwarzania stanowi istotną przesłankę w kontekście oceny, czy jest ona jest odpadem w rozumieniu dyrektywy, czy też nie. Jeżeli poza zwykłą możliwością ponownego wykorzystania danej substancji jej posiadacz może odnieść korzyść ekonomiczną, prawdopodobieństwo to jego ponownego wykorzystania jest wysokie. W takich okolicznościach dana substancja nie może być nadal traktowana jako ciężar, który posiadacz zamierza usunąć, ale winna być traktowana jako rzeczywisty produkt. Ponadto aby materiały te mogły być uznane nie za pozostałości poprodukcyjne, ale jako produkty uboczne, których posiadacz z powodu swej wyraźnej woli ich ponownego wykorzystania nie pragnie usunąć, to owe ponowne wykorzystanie określonego towaru, materiału lub surowca, w tym dla potrzeb przedsiębiorców innych niż ich producent, musi być pewne, a nie tylko ewentualne, nie może wymagać jakiegokolwiek wstępnego przetwarzania i być integralną częścią procesu produkcji lub użytkowania. Stąd z samej okoliczności, że sporne materiały zostaną ponownie wykorzystane, nie można wnioskować, że materiały te nie stanowią „odpadów” w rozumieniu dyrektywy. W istocie to co się stanie z substancją lub przedmiotem w przyszłości nie przesądza samo w sobie o ich ewentualnym statusie jako odpadu, o czym decyduje zgodnie ze wspomnianym art. 1 lit. a) dyrektywy dokonanie czynności usuwania lub zamiar lub też obowiązek usunięcia przedmiotu lub substancji przez ich posiadacza.

(por. pkt 36, 37, 40, 42, 44–46, 48, 49)