ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
W dziedzinie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, ponieważ przed sądem Unii nie wykazano którejkolwiek z przyczyn stwierdzenia nieważności, o których mowa w art. 263 TFUE, sąd ten popełnia błąd co do prawa orzekając, że przy przyjmowaniu pierwszego aktu nakładającego środki ograniczające skierowane przeciwko podmiotom uważanym za zaangażowane w rozprzestrzenianie broni jądrowej Rada jest zobowiązana do zbadania znaczenia i zasadności informacji i dowodów, które zostały jej przedłożone przez państwo członkowskie lub przez wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa.

Z art. 60 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości wynika, że odwołanie nie ma skutku zawieszającego. Jednakże akapit drugi tego artykułu przewiduje, że – na zasadzie odstępstwa od art. 280 TFUE – orzeczenia Sądu o nieważności rozporządzenia stają się skuteczne dopiero po upływie terminu, w którym można wnieść odwołanie, bądź, jeśli w terminie tym wniesiono odwołanie, od daty jego oddalenia.

Rozporządzenia przewidujące zamrożenie środków finansowych osób i podmiotów wymienionych w wykazach podobne są zarówno do aktów o charakterze generalnym, ponieważ zabraniają adresatom określonym w sposób ogólny i abstrakcyjny w szczególności udostępniania środków finansowych i zasobów gospodarczych osobom i podmiotom wymienionym w wykazach zawartych w załącznikach do tych aktów, jak i do zbioru indywidualnych decyzji stosowanych wobec takich osób i podmiotów.

Indywidualny charakter tych aktów umożliwia, zgodnie z art. 275 akapit drugi TFUE i art. 263 akapit czwarty TFUE, dostęp osób fizycznych i prawnych do sądu Unii.

Jednakże okoliczność, iż osoby i jednostki, których dotyczą środki ograniczające nałożone spornym rozporządzeniem, są imiennie wskazane, w ten sposób, że rozporządzenie wydaje się dotyczyć ich bezpośrednio i indywidualnie, w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE, nie oznacza, że akt ten nie ma charakteru generalnego w rozumieniu art. 288 akapit drugi TFUE i że nie można zakwalifikować go jako rozporządzenia.

Tymczasem rozporządzenie nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu, w tym załącznik IX do niego, ma charakter rozporządzenia, ponieważ jego art. 51 akapit drugi przewiduje, że wiąże ono w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich, co odpowiada skutkom rozporządzenia przewidzianym w art. 288 TFUE.

(por. pkt 118–121)
Naruszenie przez sąd Unii wynikającego z art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej obowiązku do wydania w rozsądnym terminie orzeczenia w sprawach do niego skierowanych powinno spotkać się z sankcją w postaci skargi o odszkodowanie wniesionej przed Sąd, ponieważ taka skarga stanowi skuteczny ku temu środek.

Z powyższego wynika, że żądanie naprawienia szkody spowodowanej nieprzestrzeganiem przez Sąd rozsądnego terminu do wydania orzeczenia nie może być bezpośrednio przedłożone Trybunałowi w ramach odwołania, lecz należy je złożyć do samego Sądu. Jednakże, ponieważ w przypadku gdy jest oczywiste, bez konieczności przedstawienia przez strony materiału dowodowego, że Sąd dopuścił się wystarczająco istotnego naruszenia ciążącego na nim obowiązku do wydania orzeczenia w rozsądnym terminie – Trybunał może dokonać takiego stwierdzenia.

W konsekwencji bez uszczerbku dla obowiązku wniesienia do Sądu przez strony skarżące skargi o odszkodowanie należy stwierdzić naruszenie owej zasady, gdy ani charakter, ani złożoność sprawy czy jej kontekst nie mogą tłumaczyć czasu trwania postępowania przed Sądem, a mianowicie niemal pięciu lat i dziewięciu miesięcy, obejmującego w szczególności okres czterech lat i jednego miesiąca, który upłynął bez żadnego pisma procesowego, od zakończenia procedury pisemnej do rozprawy. Jest tak w szczególności, gdy ani z zaskarżonego wyroku, ani z dowodów przedstawionych przez strony nie wynika, że ten okres bezczynności okazuje się obiektywnie uzasadniony lub że wnoszące odwołanie do niego się przyczyniły.

(por. pkt 55–59)
Sprawa C-454/13

Proximus SA

przeciwko

Commune d’Etterbeek

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym

złożony przez tribunal de première instance de Bruxelles)

„Odesłanie prejudycjalne — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/20/WE — Artykuł 12, 13 — Opłaty administracyjne — Opłata za prawo do instalowania urządzeń — Zakres stosowania — Uregulowania gminne — Opłata od anten telefonii ruchomej”

Streszczenie – wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 grudnia 2015 r.

Zbliżanie ustawodawstw — Sektor telekomunikacji — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Zezwolenie — Dyrektywa 2002/20 — Opłaty i należności stosowane do przedsiębiorstw świadczących usługi lub udostępniające sieć łączności elektronicznej — Pojęcie — Opłata nałożona na podmioty prawa do anten telefonii ruchomej — Włączenie — Warunki

(dyrektywa 2002/20 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 12, art. 13)

Artykuły 12 i 13 dyrektywy 2002/20 w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by opłata taka została nałożona na każdą osobę fizyczną lub prawną będącą podmiotem prawa rzeczowego lub prawa użytkowania anteny telefonii ruchomej.

W istocie, pomimo że opłata sporna w postępowaniu głównym jest nakładana na każdą osobę fizyczną lub prawną będącą podmiotem prawa rzeczowego lub prawa użytkowania anteny telefonii ruchomej, która stanowi fizyczną infrastrukturę umożliwiającą udostępnianie sieci i świadczenie usług łączności elektronicznej, nie wydaje się, by omawiana opłata wykazywała cechy opłaty, którą nakłada się na przedsiębiorstwa udostępniające sieci oraz świadczące usługi w dziedzinie łączności elektronicznej w zamian za prawo do instalowania urządzeń. Ponadto obowiązek zapłaty takiej opłaty nie wydaje się być związany z procedurą wydawania zezwolenia ogólnego uprawniającego przedsiębiorstwa do udostępniania sieci i do świadczenia usług łączności elektronicznej, co powinien stwierdzić sąd krajowy.

(por. pkt 26, 28, 29; sentencja)
63

Z całości poprzedzających rozważań wynika, że wpis do bazy danych E‑Bacchus, dokonany przez Komisję na mocy art. 73 ust. 1 rozporządzenia nr 607/2009 w odniesieniu do nazw wina uznawanych przez państwa członkowskie za nazwę pochodzenia lub oznaczenie geograficzne do dnia 1 sierpnia 2009 r., które nie zostały opublikowane przez Komisję zgodnie z art. 54 ust. 5 rozporządzenia nr 1493/1999, nie ma żadnego wpływu na automatyczną ochronę, z której nazwy te korzystają na poziomie Unii. Komisja nie jest bowiem upoważniona do przyznania ochrony ani do decydowania, która nazwa wina powinna zostać wpisana do bazy danych E‑Bacchus na mocy wspomnianego art. 73 ust. 1. Zatem nie ma potrzeby rozróżniania pomiędzy skutkami wpisu na listy win gatunkowych psr publikowane w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej a skutkami wpisu do bazy danych E‑Bacchus.
Zgodnie z art. 5 lovbekendtgørelse nr. 1047 om anvendelse af Det Europæiske Fællesskabs forordning om toldmyndighedernes indgriben over for varer, der mistænkes for at krænke visse intellektuelle ejendomsrettigheder, og om de foranstaltninger, som skal træffes over for varer, der krænker sådanne rettigheder (rozporządzenia ujednolicającego nr 1047 w sprawie stosowania rozporządzenia europejskiego dotyczącego towarów podejrzanych o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów) z dnia 20 października 2005 r.:

„[1.] W ramach postępowania wszczętego na podstawie art. 9 [rozporządzenia celnego] odbiorca towaru może zwrócić się do sądu o ustalenie, czy spełnione zostały warunki zawieszenia dopuszczenia tego towaru do obrotu. Sąd może nakazać dopuszczenie towaru do obrotu.

2. Odbiorca towaru nie może zaskarżyć wydanej przez administrację celno‑podatkową decyzji o zawieszeniu dopuszczenia towaru do obrotu w wyższej instancji administracyjnej”.
35

Obowiązek poszanowania prawa do obrony adresatów decyzji, które w znaczący sposób dotykają ich interesów, ciąży w ten sposób zasadniczo na organach administracyjnych państw członkowskich wówczas, gdy podejmują one decyzje wchodzące w zakres stosowania prawa Unii. W sytuacji takiej, jaka ma miejsce w niniejszym przypadku, gdy ani przesłanki zapewnienia poszanowania prawa do obrony obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium państwa członkowskiego, ani konsekwencje naruszenia tego prawa nie są określone w prawie Unii, owe przesłanki i konsekwencje mieszczą się w zakresie prawa krajowego, o ile uchwalone w tym celu przepisy są takie same jak przepisy, z których korzystają jednostki w porównywalnych sytuacjach w prawie krajowym (zasada równoważności), a także nie uczynią one wykonywania praw przyznanych przez porządek prawny Unii praktycznie niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym (zasada skuteczności) (zob. podobnie w szczególności wyroki: z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie C-349/07 Sopropé, Zb.Orz. s. I-10369, pkt 38; z dnia 19 maja 2011 r. w sprawie C-452/09 Iaia i in., Zb.Orz. s. I-4043, pkt 16).
71

Wynika stąd, że art. 27 ust. 4 i art. 28 ust. 3 lit. c) decyzji ramowej należy interpretować w ten sposób, że nakładają one wymóg, by orzeczenia organu sądowego, który rozstrzyga o wyrażeniu zgody bądź na ściganie, skazanie lub aresztowanie osoby w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub środka zapobiegawczego związanego z pozbawieniem wolności za przestępstwo popełnione przed jej przekazaniem na podstawie europejskiego nakazu aresztowania, inne niż to, które uzasadniało jej przekazanie, bądź na przekazanie osoby państwu członkowskiemu innemu niż wykonujące nakaz państwo członkowskie na podstawie europejskiego nakazu aresztowania wydanego w związku z przestępstwem popełnionym przed jej przekazaniem, były wydawane co do zasady w terminie trzydziestu dni, licząc od otrzymania wniosku.
Spoczywający na Sądzie obowiązek uzasadniania swych wyroków nie może, co do zasady, obejmować obowiązku uzasadnienia rozstrzygnięcia przyjętego w sprawie w odniesieniu do rozstrzygnięcia przyjętego w innej sprawie, nawet jeśli dotyczy ona tej samej decyzji Komisji dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE.

Przedsiębiorstwo uczestniczące w jednolitym i złożonym naruszeniu reguł konkurencji w drodze swoich własnych zachowań, które były objęte pojęciami porozumienia lub praktyki uzgodnionej mającej cel antykonkurencyjny w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE i które miały przyczynić się do realizacji naruszenia w jego całości, może być również odpowiedzialne za zachowania innych przedsiębiorstw w ramach tego samego naruszenia przez cały okres jego udziału w tym naruszeniu. Jest tak w wypadku ustalenia, że przedsiębiorstwo to zamierzało przyczynić się własnym zachowaniem do osiągnięcia wspólnych celów realizowanych przez wszystkich uczestników i że wiedziało o noszących znamiona naruszenia zachowaniach planowanych lub wprowadzanych w życie przez inne przedsiębiorstwa w dążeniu do tych samych celów lub że mogło je racjonalnie przewidzieć oraz że było gotowe zaakceptować związane z nimi ryzyko.

Co się tyczy kontroli sądowej decyzji Komisji nakładającej grzywnę za naruszenie reguł konkurencji, kontrolę legalności ustanowioną w art. 263 TFUE dopełnia zgodnie z art. 261 TFUE nieograniczone prawo orzekania, które zostało przyznane sądom Unii, na podstawie art. 31 rozporządzenia nr 1/2003. Prawo to, poza zwykłą kontrolą zgodności sankcji z prawem, upoważnia sąd do zastąpienia oceny Komisji własną oceną i w konsekwencji do uchylenia, zmniejszenia lub podwyższenia nałożonej grzywny lub okresowej kary pieniężnej.

Aby spełnić wymogi związane z przeprowadzaniem kontroli w ramach wykonywania nieograniczonego prawa orzekania w rozumieniu art. 47 Karty w zakresie dotyczącym grzywny, sąd Unii jest przy wykonywaniu uprawnień określonych w art. 261 i 263 TFUE zobowiązany do przeanalizowania wszystkich zarzutów natury prawnej czy faktycznej, za pomocą których podnoszące je strony chcą wykazać, iż kwota grzywny nie jest dostosowana do wagi i okresu trwania naruszenia. Wykonywanie tego nieograniczonego prawa orzekania nie jest natomiast równoznaczne z przeprowadzeniem kontroli z urzędu, a postępowanie przed sądami Unii jest postępowaniem kontradyktoryjnym. To do strony skarżącej należy co do zasady podniesienie skierowanych przeciwko zaskarżonej decyzji zarzutów oraz przedstawienie dowodów na poparcie tych zarzutów.

Ten brak kontroli z urzędu całości zaskarżonej decyzji nie narusza zasady skutecznej ochrony sądowej. Dla przestrzegania tej zasady nie jest bowiem niezbędne, by Sąd – z pewnością zobowiązany do ustosunkowania się do podniesionych zarzutów oraz do przeprowadzenia kontroli, pod względem zarówno prawnym, jak i faktycznym – miał obowiązek dokonać ponownie z urzędu kompletnego badania akt sprawy.

(zob. pkt 67–71)
W tym względzie cel określony poprzez ustanowienie w art. 23 ust. 2 górnej granicy 10% obrotu każdego przedsiębiorstwa uczestniczącego w naruszeniu polega w szczególności na uniknięciu sytuacji, w której ustalenie grzywny w kwocie przewyższającej tę górną granicę przekracza możliwości płatnicze tego przedsiębiorstwa w dniu stwierdzenia przez Komisję jego odpowiedzialności z tytułu naruszenia i nałożenia na to przedsiębiorstwo sankcji pieniężnej. Konstatacja ta jest wsparta brzmieniem art. 23 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1/2003, który odnośnie do górnej granicy 10% ustanawia wymóg obliczenia tej granicy w oparciu o obrót uzyskany w roku obrotowym poprzedzającym decyzję, w której Komisja wymierza karę za naruszenie. Tymczasem taki wymóg jest w pełni spełniony w przypadku, gdy ta górna granica jest ustalona wyłącznie na podstawie obrotu spółki zależnej w odniesieniu do grzywny nałożonej wyłącznie na nią za okres poprzedzający jej nabycie przez spółkę dominującą.

Okoliczność, że przedsiębiorstwo nie należało do „rdzenia” kartelu w szczególności z tego względu, że nie uczestniczyło w jego zawiązaniu i utrzymaniu, nie pozwala w żadnym razie na udowodnienie, że Sąd powinien był uznać, iż współczynniki „wagi naruszenia” i „kwoty dodatkowej” w wysokości 15% nie są odpowiednie lub są zbyt wysokie, ponieważ taka wartość wyrażona procentowo była uzasadniona ze względu na sam charakter rozpatrywanego naruszenia, mianowicie z uwagi na koordynowanie podwyżek cen. Takie naruszenie zalicza się bowiem do najpoważniejszych ograniczeń konkurencji w rozumieniu pkt 23 i pkt 25 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003, a taka stawka 15% odpowiada najniższej stawce w skali grzywien przewidzianej dla takich naruszeń na mocy owych wytycznych.

Choć w celu dokonania oceny wagi naruszenia przepisów art. 101 TFUE, a następnie ustalenia kwoty grzywny, która ma zostać nałożona, można uwzględnić między innymi zasięg geograficzny tego naruszenia okoliczność, że naruszenie ma większy zasięg geograficzny w porównaniu z innym naruszeniem, nie może sama w sobie koniecznie oznaczać, że to pierwsze naruszenie, rozpatrywane jako całość, a zwłaszcza w świetle jego charakteru, musi zostać uznane za poważniejsze naruszenie niż to drugie i za uzasadniające tym samym ustalenie współczynników „wagi naruszenia” i „kwoty dodatkowej” wyższych od współczynników przyjętych do obliczenia grzywny stanowiącej karę za to drugie naruszenie.

(zob. pkt 68)
Co się tyczy kontroli sądowej decyzji Komisji nakładających grzywnę za naruszenie reguł konkurencji, do sądu Unii należy przeprowadzenie kontroli legalności, której dokonuje na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę skarżącą na poparcie podniesionych zarzutów. W trakcie tej kontroli sąd nie może polegać na zakresie uznania, którym dysponuje Komisja, ani w odniesieniu do wyboru aspektów uwzględnionych w ramach stosowania kryteriów wymienionych w wytycznych, ani w odniesieniu do oceny tych aspektów, aby zrezygnować z przeprowadzenia pogłębionej kontroli faktycznej i prawnej.

Kontroli legalności dopełnia nieograniczone prawo orzekania, które zostało przewidziane w art. 31 rozporządzenia nr 1/2003 zgodnie z art. 261 TFUE. Prawo to, poza zwykłą kontrolą zgodności sankcji z prawem, upoważnia sąd do zastąpienia oceny Komisji własną oceną i w konsekwencji do uchylenia, zmniejszenia lub podwyższenia nałożonej grzywny lub okresowej kary pieniężnej.

Wykonywanie tego nieograniczonego prawa orzekania nie jest natomiast równoznaczne z przeprowadzeniem kontroli z urzędu, a postępowanie przed sądami Unii jest postępowaniem kontradyktoryjnym. Z wyjątkiem bezwzględnych przeszkód procesowych, które sąd ma obowiązek rozpatrzyć z urzędu, takich jak brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji, do strony skarżącej należy podniesienie zarzutów dotyczących tej decyzji oraz przedstawienie dowodów wspierających te zarzuty.

(zob. pkt 32–34)
Wynika stąd, że ustalenie w stosunku do wszystkich przedsiębiorstw skazanych z udział w tym samym naruszeniu grzywien na poziomie 10% ich odnośnych obrotów, które to ustalenie nie wynika z zastosowania pułapu przewidzianego w art. 23 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1/2003, nie może stanowić naruszenia zasad proporcjonalności i równego traktowania.

Granica 10% obrotu przewidziana w art. 23 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1/2003 służy uniknięciu nakładania grzywien, których przedsiębiorstwa przewidywalnie nie będą w stanie zapłacić ze względu na ich wielkość określoną na podstawie całkowitego obrotu, choćby w sposób przybliżony i niedoskonały Chodzi zatem o granicę mającą jednolite zastosowanie do wszystkich przedsiębiorstw i uzależnioną od wielkości każdego z nich, która służy uniknięciu nadmiernych i nieproporcjonalnych grzywien. Ta górna granica, w przeciwieństwie do kryteriów wagi i czasu trwania naruszenia, służy zatem odrębnemu i niezależnemu celowi.

Wprawdzie aby ocenić wagę naruszenia, a następnie ustalić kwotę grzywny podlegającej nałożeniu, można uwzględnić między innymi zasięg geograficzny naruszenia oraz liczbę podgrup produktów objętych tym naruszeniem, jednak okoliczność, że dane naruszenie ma szerszy zasięg geograficzny lub obejmuje większą liczbę produktów w porównaniu z innym naruszeniem, nie może sama w sobie koniecznie oznaczać, że to pierwsze naruszenie rozpatrywane w całości należy uznać za poważniejsze niż to drugie i za uzasadniające tym samym ustalenie współczynnika „kwoty dodatkowej”, który będzie wyższy od współczynnika przyjętego w celu obliczenia grzywny nałożonej za to drugie naruszenie.

(zob. pkt 101)
W celu udowodnienia istnienia naruszenia art. 101 ust. 1 TFUE konieczne jest, by Komisja przedstawiła poważne, dokładne i spójne dowody. Niemniej nie każdy z dowodów dostarczonych przez Komisję musi koniecznie odpowiadać tym kryteriom w odniesieniu do każdego elementu naruszenia. Wystarczy, żeby materiał dowodowy, na którym opiera się ta instytucja, oceniany całościowo, odpowiadał temu wymogowi.

Spoczywający na Sądzie obowiązek uzasadniania swych wyroków nie może, co do zasady, obejmować obowiązku uzasadnienia rozstrzygnięcia przyjętego w sprawie w odniesieniu do rozstrzygnięcia przyjętego w innej sprawie, nawet jeśli dotyczy ona tej samej decyzji Komisji dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE.

(zob. pkt 107)
Okoliczność, że przedsiębiorstwo nie należało do „rdzenia” kartelu w szczególności z tego względu, że nie uczestniczyło w jego zawiązaniu i utrzymaniu, nie pozwala w żadnym razie na udowodnienie, że Sąd powinien był uznać, iż współczynniki „wagi naruszenia” i „kwoty dodatkowej” w wysokości 15% nie są odpowiednie lub są zbyt wysokie, ponieważ taka wartość wyrażona procentowo była uzasadniona ze względu na sam charakter rozpatrywanego naruszenia, mianowicie z uwagi na koordynowanie podwyżek cen. Takie naruszenie zalicza się bowiem do najpoważniejszych ograniczeń konkurencji w rozumieniu pkt 23 i pkt 25 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003, a taka stawka 15% odpowiada najniższej stawce w skali grzywien przewidzianej dla takich naruszeń na mocy owych wytycznych.

Choć w celu dokonania oceny wagi naruszenia przepisów art. 101 TFUE, a następnie ustalenia kwoty grzywny, która ma zostać nałożona, można uwzględnić między innymi zasięg geograficzny tego naruszenia okoliczność, że naruszenie ma większy zasięg geograficzny w porównaniu z innym naruszeniem, nie może sama w sobie koniecznie oznaczać, że to pierwsze naruszenie, rozpatrywane jako całość, a zwłaszcza w świetle jego charakteru, musi zostać uznane za poważniejsze naruszenie niż to drugie i za uzasadniające tym samym ustalenie współczynników „wagi naruszenia” i „kwoty dodatkowej” wyższych od współczynników przyjętych do obliczenia grzywny stanowiącej karę za to drugie naruszenie.

(zob. pkt 64)
Przedsiębiorstwo uczestniczące w jednolitym i złożonym naruszeniu reguł konkurencji w drodze swoich własnych zachowań, które były objęte pojęciami porozumienia lub praktyki uzgodnionej mającej cel antykonkurencyjny w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE i które miały przyczynić się do realizacji naruszenia w jego całości, może być również odpowiedzialne za zachowania innych przedsiębiorstw w ramach tego samego naruszenia przez cały okres jego udziału w tym naruszeniu. Jest tak w wypadku ustalenia, że przedsiębiorstwo to zamierzało przyczynić się własnym zachowaniem do osiągnięcia wspólnych celów realizowanych przez wszystkich uczestników i że wiedziało o noszących znamiona naruszenia zachowaniach planowanych lub wprowadzanych w życie przez inne przedsiębiorstwa w dążeniu do tych samych celów lub że mogło je racjonalnie przewidzieć oraz że było gotowe zaakceptować związane z nimi ryzyko. Ponieważ owa dwa ostatnie warunki są alternatywami, nie należy do Sądu badanie czy to przedsiębiorstwo mogło w rozsądny sposób przewidzieć te zachowania i zaakceptowało związane z nimi ryzyko, skoro uznaje on, że przedsiębiorstwo o tym wiedziało.

(zob. pkt 23, 30)
Co się tyczy ustalania kwoty grzywny za naruszenie reguł konkurencji, nie można stosować różnych metod obliczeniowych, prowadzących do dyskryminacji wśród przedsiębiorstw, które uczestniczyły w porozumieniu lub w uzgodnionej praktyce sprzecznych z art. 101 ust. 1 TFUE.

Wymagane zróżnicowanie kwot grzywien na podstawie zasady równego traktowania przedsiębiorstw – z uwagi na szeroki zakres uznania przyznany Komisji do celów obliczania wysokości grzywny – nie musi koniecznie następować w ramach ustalania współczynników „wagi naruszenia” i „kwoty dodatkowej”, lecz różnice i okoliczności swoiste dla zainteresowanych przedsiębiorstw mogą zostać w stosownym przypadku uwzględnione w innym stadium obliczania grzywny, jak na przykład w ramach dostosowania kwoty podstawowej w zależności od okoliczności obciążających i łagodzących stosownie do pkt 28 i 29 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1/2003, bądź też w ramach wartości sprzedaży branej pod uwagę do obliczenia kwoty podstawowej grzywny, jako że wartość ta odzwierciedla w przypadku każdego z uczestniczących przedsiębiorstw znaczenie jego udziału w spornym naruszeniu zgodnie z pkt 13 wytycznych z 2006 r. Celem tego ostatniego powyżej jest bowiem przyjęcie za punkt wyjścia, przy obliczaniu kwoty grzywny nakładanej na przedsiębiorstwo, kwoty, która odzwierciedla gospodarcze znaczenie naruszenia i stopień zaangażowania tego przedsiębiorstwa w danym naruszeniu.

(zob. pkt 38, 56, 57)