ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 175/33

Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2020 r. – Ighoga Region 10 / Komisja

(Sprawa T-161/20)

(2020/C 175/43)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Ighoga Region 10 eV (Ingolstadt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Bartosch)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie, że strona pozwana naruszyła ciążące na niej obowiązki wynikające z TFUE, gdyż mimo upływu niemalże 2 ¾ lat od złożenia do niej skargi przez stronę skarżącą i po tym, jak została ona wezwana do wydania decyzji końcowej w celu zamknięcia postępowania, strona pozwana nie przyjęła formalnej decyzji zgodnie z jedną z możliwych alternatyw przewidzianych w art. 4 tzw. reguł postępowania w przypadkach pomocy państwa, lecz pozostała raczej bezczynna.

Zarzuty i główne argumenty

Skarga została wniesiona na bezczynność Komisji w związku z niewydaniem decyzji w sprawie skargi strony skarżącej złożonej do tej instytucji w dniu 4 lipca 2017 r. dotyczącej pomocy państwa uregulowanej w prawie Unii Europejskiej w przypadku SA.48582 – domniemana pomoc państwa dla Maritim-Gruppe i KHI Immobilien GmbH.
—

zasądzenie od EASO zapłaty, tytułem odszkodowania, na rzecz strony skarżącej – wraz z odsetkami – kwoty odpowiadającej wynagrodzeniu, które otrzymałaby ona, gdyby zachowała stanowisko zajmowane w EASO, czyli od dnia 1o czerwca 2019 r. do dnia ponownego objęcia jej funkcji w EASO, bądź ewentualnie do końca jej umowy z EASO lub do zatrudnienia na innym stanowisku z odpowiednim wynagrodzeniem w wysokości 7 534,03 EUR miesięcznie (do dnia 15 lipca 2019 r.) i w wysokości 7 777,25 EUR miesięcznie (od dnia 16 lipca 2019 r.),
—

stwierdzenie, że instytucje Unii Europejskiej poważnie naruszyły swoje obowiązki i wyrządziły skarżącemu szkodę, ponieważ: — Komisja Europejska przyjęła rozporządzenie (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) w formie, w której m.in. przekracza prawne upoważnienie wynikające z traktatów, nie zapewnia przestrzegania konstytucyjnych zasad dotyczących wyjątkowego i uzasadnionego charakteru ingerowania w konkurencję, które ma wpływ na wspólny rynek, oraz niezgodnie z prawem umożliwiła wprowadzenie w życie pomocy państwa w ramach programu subwencji (Operacyjny program „Przedsiębiorczość i innowacje”, zwany dalej „OPPI”), która to pomoc przyniosła szkodę działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego; — Komisja Europejska decyzją z dnia 3 grudnia 2007 r. przyjęła program operacyjny sprzeczny z traktatami i kartą praw podstawowych i nie opublikowała tej decyzji; — Komisja Europejska nie postępowała w sposób właściwy przy rozpatrywaniu wniesionej do niej przez skarżącego skargi na niezgodność OPPI z prawem, ponieważ ani nie zbadała okoliczności ustanowienia i wprowadzenia w życie OPPI, ani nie uzasadniła należycie odrzucenia skargi wniesionej do niej przez skarżącego; — Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej odmówił rozpatrzenia sprawy co do istoty w ramach skargi o stwierdzenie nieważności ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych i oddalił skargę jako oczywiście bezzasadną, przez co naruszył swój prawny obowiązek przestrzegania zasady proporcjonalności i poprzez nadmiernie formalistyczne jednostronne podejście naruszył konstytucyjne prawo skarżącego do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu;
1.

Zarzut pierwszy, zgodnie z którym zaskarżony akt narusza art. 3, 12 i 16 rozporządzenia ramowego (2), a Komisja działała ultra vires, wprowadzając niespójne wymogi w odniesieniu do dokumentacji technicznej, którą dostawcy mają obowiązek zamieścić w bazie danych, oraz w stosunku do procedury weryfikacyjnej do przeprowadzenia, której uprawnione są organy nadzoru rynku.
1.

Zarzut pierwszy, oparty na naruszeniu przepisu dotyczącego stosowania traktatów i art. 4 i 19 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 ( 2 ) Pozwana, opierając się na wydanej przez Komitet ds. Produktów Biobójczych opinii dotyczącej zatwierdzenia substancji czynnej zeolitu srebrowo-miedziowego dla produktów należących do grup produktowych 2 i 7, doszła do wniosku, że ta substancja nie może zostać zatwierdzona ze względu na to, iż nie wykazano jej wystarczającej skuteczności. Niemniej jednak, zdaniem skarżącej, ocena tej skuteczności została przeprowadzona w sposób błędny w stosunku do wyrobu poddanego działaniu produktów biobójczych. Podnosi ona, że pozwana, badając skuteczność zeolitu srebrowo-miedziowego, w swej ocenie i wnioskach w przedmiocie skuteczności tej substancji błędnie zinterpretowała i zastosowała odpowiednie przepisy prawa.
3.

Zarzut trzeci, zgodnie z którym Komisja naruszyła prawo skarżącej do obrony a także zasadę niedyskryminacji, opierając swą końcową decyzję na dwóch nowych okolicznościach faktycznych, co do których skarżąca nie mogła odnieść się w toku dochodzenia przeglądowego.
—

nakazanie Komisji zapłatę odsetek naliczonych od kwoty określonej w punkcie powyżej, czyli od odszkodowania odpowiadającego odsetkom za zwłokę naliczonym od tej części grzywny, która została uchylona. Odsetki te należy naliczyć według stawki odpowiadającej znajdującej zastosowanie stopy refinansowania EBC, powiększonej o 3,5 punkta procentowego (co daje kwotę 300 637,32 EUR czy też 28,83 EUR w przeliczeniu na dzień), czy też, alternatywnie, według stawki, którą Komisja uzna za właściwą. Odsetki te należy naliczyć w odniesieniu do okresu zaczynającego się wraz ze zwrotem przez Komisję kwoty głównej w dniu 11 grudnia 2019 r., czy też, alternatywnie, od dnia wydania przez Sąd wyroku w niniejszej sprawie, czy też, alternatywnie, w odniesieniu do okresu rozpoczynającego się z dniem, który Komisja uzna za właściwy;
2.

Zarzut drugi dotyczący odwrócenia ciężaru dowodu. W tym względzie skarżący twierdzi, że to nie on powinien przedstawić dowody wykonywania pracy przez swojego asystenta parlamentarnego, lecz to Parlament powinien przedstawić dowód przeciwny.
1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa, jakiego zdaniem skarżącej miała się dopuścić Rada Odwoławcza ECHA rozstrzygając w zaskarżonej decyzji, że ECHA powinna była wziąć pod uwagę badanie Schönholzer (1997), choć badanie to nie zostało podane do jej wiadomości w trakcie procedury oceny substancji. W tym względzie skarżąca podnosi następujące zarzuty szczegółowe: — po pierwsze, naruszenie art. 47 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1907/2006 z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1); — po drugie, uchybienie spoczywającemu na producentach i importerach substancji chemicznych obowiązku dostarczania wszystkich istotnych informacji i dostępnych na temat zagrożeń stwarzanych przez te substancje, który to obowiązek stanowi jedną z głównych osi ustanowionego w tym rozporządzeniu systemu ochrony; — po trzecie, zastosowanie nieodpowiedniego poziomu kontroli trzech wydanych przez ECHA decyzji w przedmiocie oceny rozpatrywanych substancji.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym oraz naruszenia decyzji z dnia 4 lutego 2019 r., zatytułowanej „EASME Policy for Management of employment contracts”.
—

środka, o którym mowa w zawiadomieniu Ref. Ares(2019)6551262-23/10/2019 Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Środowiska, Dyrekcja AENV. A – Polityka, Koordynacja, LIFE, Zarządzanie i Zasoby, ENV. A.4. – Zarządzanie LIFE-m, Administracja, IT i Usługi Wsparcia Kierowników Wydziałów, za pomocą którego to środka ustalono wysokość wydatków niekwalifikujących się do objęcia wskazanym wyżej finansowaniem oraz przyznano Comune di Stintino termin 30 dni na wniesienie zastrzeżeń (dok. nr R3);
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym dopuszczenia do rejestracji znaku w odniesieniu do zgłoszonych towarów: „masło do ciała; kremy do twarzy do użytku kosmetycznego; olejki do ciała [kosmetyki]; olejki do twarzy; olejki do celów kosmetycznych”, należących do klasy 3;
C 201/29

Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2020 r. – JA / Parlament

(Sprawa T-156/20)

(2020/C 201/41)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: JA (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

tytułem głównym:

— stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu skarżącego z dnia 4 lipca 2019 r.

— zasądzenie od Parlamentu Europejskiego zadośćuczynienia w kwocie 20 000 EUR;

— obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania;

tytułem subsydiarnym:

— stwierdzenie nieważności decyzji o rozwiązaniu grupy politycznej ENF;

— w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu skarżącego z dnia 4 lipca 2019 r.;

— zasądzenie od Parlamentu Europejskiego zadośćuczynienia w kwocie 20 000 EUR;

— obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi co do zasady pięć zarzutów, które są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-154/20 IY/Parlament lub do nich podobne.

Subsydiarnie skarżący podnosi zarzut niezgodności z prawem rozwiązania europejskiej grupy politycznej ENF. Twierdzi on, że skoro decyzja o rozwiązaniu była niezgodna z prawem, gdyż była obarczona wadami w postaci oczywistego błędu w ocenie i nadużycia władzy, decyzja o zwolnieniu oparta wyłącznie na tym rozwiązaniu jest zatem również niezgodna z prawem i należy stwierdzić jej nieważność.
—

stwierdzenie nieważności wszelkich decyzji o przyznaniu związkom zawodowym, które podpisały porozumienie z dnia 14 października 2019 r., dodatkowych środków w stosunku do tych, którymi dysponowały na podstawie reprezentatywności stwierdzonej w odniesieniu do nich w następstwie wyborów do CLPL z 2016 r.;
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad przejrzystości i równego traktowania. Skarżąca twierdzi, że jej oferta, przygotowana specjalnie do wyświetlania na ekranie, została oceniona na podstawie jej wersji papierowej, wbrew postanowieniom zaproszenia do składania ofert. W rezultacie zasadnicza część oferty została wyłączona z oceny, co pozostaje w sprzeczności z wymogami przejrzystości i równego traktowania.
4.

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca twierdzi, że błędnie przyjęto, iż ACER nie naruszyła zasady przejrzystości przewidzianej w art. 15 TFUE, art. 41 ust. 1 i art. 41 ust. 2 lit.) karty praw podstawowych poprzez swe arbitralne działanie i brak przedstawienia wyjaśnienia co do wymogów analizy przypadku, co wywarło wpływ na przygotowywanie ofert przez platformy rezerwacyjnej zdolności, zanim oferty te zostały złożone.
2.

Uszczerbek na zdrowiu i niezdolność do pracy Skarżący domaga się zasądzenia zadośćuczynienia, ponieważ istnieją dowody, że w następstwie zastosowania tego niezgodnego z prawem środka poniósł on uszczerbek na zdrowiu, przez co uniemożliwiło dalsze wykonywanie przez niego pracy.
—

Skarżący podnosi, że strona pozwana naruszyła art. 13 regulaminu pracowniczego EBI II. Przepisy regulaminu pracowniczego EBI nie zawierają żadnego unormowania, które zobowiązywałoby osobę, z którą EBI zawarł umowę o pracę, i która została uznana przez lekarza medycyny pracy EBI za zdolną do pracy, do podpisania załącznika do umowy o pracę skutkującego wyłączeniem niektórych praw z zakresu zabezpieczenia społecznego (w niniejszym wypadku ochrony ubezpieczeniowej na wypadek śmierci i niezdolności do pracy).
1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia praw do obrony i do rzetelnego procesu, opartych na art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz na art. 6 i 13 konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, jak również na orzecznictwie Trybunału. Skarżący uważa, że należało go wysłuchać, zanim Rada przyjęła wobec niego środki ograniczające, i że w konsekwencji nie było przestrzegane jego prawo do obrony.
—

stwierdzenie nieważności decyzji ECHA z dnia 16 stycznia 2020 r. (ECHA/01/2020), zatytułowanej „Włączenie substancji wzbudzających szczególnie duże obawy do kandydackiej listy substancji do ewentualnego włączenia do załącznika XIV” do rozporządzenia REACH (1), w odniesieniu do umieszczenia na liście „kwasu perfluorobutanosulfonowego (»PFBS«) i jego soli”;
—

w razie potrzeby, tytułem środków organizacji postępowania lub środków dowodowych, że Parlament Europejski jest zobowiązany do przedłożenia opinii wydanych przez służbę prawną Parlamentu Europejskiego, które zdaniem strony skarżącej zostały sporządzone w dniach 16 lipca 2018 r. i 3 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem braku pewności co do dokładnej daty, lecz w każdym razie przed przyjęciem przez Prezydium Parlamentu decyzji z dnia 10 grudnia 2018 r. zmieniającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego (2018/C 466/02, Dziennik Urzędowy z dnia 28 grudnia 2018 r., C 466/8);
8.

Zarzut ósmy, dotyczący naruszenia art. 35 karty praw podstawowych, to jest prawa do zdrowia. Skarżący uważa, że ponieważ umowa o wystąpieniu nie przewiduje żadnego działania ochronnego w odniesieniu do jego prawa do zdrowia, ta kompetencja uzupełniająca zanika w stosunku do Zjednoczonego Królestwa i jego obywateli, narażając ich na niebezpieczeństwo, w szczególności w okresie pandemii i kryzysu zdrowotnego.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza art. 10 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE (1) w związku z art. 10 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy poprzez dopuszczenie produktu leczniczego „Precedex”, w odniesieniu do którego udzielono krajowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w Republice Czeskiej przed przystąpieniem do Unii Europejskiej, jako referencyjnego produktu leczniczego, zważywszy na to, że owo krajowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu nie zostało udzielone (lub zaktualizowane) zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa Unii.
2.

W dniu 23 maja 2017 r. SRB zleciła Deloitte wycenę Banco Popular w czasie, kiedy jego przewodnicząca Elka König przyznała w wywiadzie na rzecz Bloomberg TV, że Banco Popular był pod obserwacja SRB. Z powyższego wynika, że SRB już w dniu 23 maja 2017 r. postanowiła o likwidacji Banco Popular, co podała do wiadomości agencja Reuters w dniu 31 maja, powodując epizod ucieczki depozytów, co spowodowało brak płynności Banco Popular.
1.

Zarzut pierwszy, dotyczący tego, że wydając swą decyzję Komisja dopuściła się naruszenia poszczególnych postanowień TFEU i ogólnych zasad unijnego prawa odnoszących się do zakazu dyskryminacji ze względu na przynależność państwową oraz swobody świadczenia usług, które to zasady stanowią podwaliny dla liberalizacji usług transportu lotniczego w UE począwszy od końca lat 80. Ta liberalizacja rynku transportu lotniczego w UE umożliwiła rozwój prawdziwie transeuropejskich tanich linii lotniczych. Wydając swą decyzję Komisja pominęła role odgrywaną przez takie transeuropejskie linie lotnicze w rozwoju sieci połączeń między państwami członkowskimi UE, pozwalając Szwecji na zastrzeżenie pomocy jedynie dla tych przedsiębiorstw lotniczych, którym to państwo członkowskie udzieliło koncesji na prowadzenie działalności. W art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE przewidziany został wyjątek od przewidzianego w ust. 1 tego postanowienia zakazu udzielania pomocy państwa, niemniej jednak nie przewiduje on wyjątku od innych przewidzianych w TFUE przepisów i zasad.
10.

Zarzut dziesiąty, dotyczący naruszenia prawa do życia prywatnego i rodzinnego, gwarantowanego w konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Skarżący podnoszą, że zaskarżona decyzja narusza ich prawa do życia rodzinnego i prywatnego, ponieważ odbiera im obywatelstwo europejskie, a tym samym prawo do swobodnego zamieszkiwania na terytorium państwa członkowskiego, którego nie są obywatelami, lecz na którego terytorium zbudowali życie rodzinne.
—

część pierwszą, dotyczącą naruszenia prawa skarżącego do obrony, to jest prawa do bycia wysłuchanym oraz zasady kontradyktoryjności;
2.

Zarzut drugi, dotyczący uchybienia obowiązkowi dbałości i zasadzie dobrej administracji, a także naruszenia prawa do poszanowania godności oraz art. 1 i 31 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, z uwagi na to, że poprzez brak zajęcia ostatecznego stanowiska w przedmiocie zaistnienia zgłaszanych przypadków mobbingu, organ upoważniony do zawierania umów zatrudnienia Parlamentu uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi dobrej administracji i dbałości, naruszając tym samym prawo skarżących do poszanowania godności człowieka.
C 215/60

Skarga wniesiona w dniu 1 maja 2020 r. – Da Silva Carreira/Komisja

(Sprawa T-260/20)

(2020/C 215/69)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: José Da Silva Carreira (Olhos de Água, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 26 lipca 2019 r., na mocy której Komisja odmówiła dokonać przeglądu na przyszłość emerytury skarżącego;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi jedyny zarzut dotyczący naruszenia art. 21 i 22 załącznika XIII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”). Podnosi on zwłaszcza, że odmowa dokonania przez Komisję przeglądu na przyszłość jego emerytury jest sprzeczna z art. 41 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego i z zasadą legalności.
Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2020 r. – Oatly / EUIPO (IT'S LIKE MILK BUT MADE FOR HUMANS)

(Sprawa T-253/20)

(2020/C 215/65)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Oatly AB (Malmö, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat M. Johansson)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „IT’S LIKE MILK BUT MADE FOR HUMANS” – zgłoszenie nr 18 035 560

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 lutego 2020 r. w sprawie R 2446/2019-5

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty
—

stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 19 marca 2020 r. w sprawie obliczenia składek ex ante Banco Cooperativo Español S.A., Hypo Vorarlberg Bank AG (dawniej Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG) i Portigon AG do jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji za 2016 r. (SRB/ES/2020/16) [„Decision of the Single Resolution Board of 19 March 2020 on the calculation of the 2016 ex-ante contributions due by Banco Cooperativo Español S.A., Hypo Vorarlberg Bank AG (formerly: Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG), and Portigon AG to the Single Resolution Fund (SRB/ES/2020/16)”], wraz z załącznikami, a w każdym razie w zakresie, w jakim ta decyzja wraz z załącznikami dotyczy składki ciążącej na skarżącej, oraz
4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że naruszono przysługujące skarżącemu prawo do obrony lub że został on pozbawiony skutecznej ochrony sądowej. Rada nie przeprowadziła konsultacji ze skarżącym przed ponownym umieszczeniem jego nazwiska w wykazie, nie przedstawiła skarżącemu wszystkich materiałów, na których się oparła, ani nie umożliwiła skarżącemu w sposób prawidłowy lub słuszny sprostowania błędów lub przedstawienia informacji. Na żadnym etapie skarżącemu nie przedstawiono poważnych, wiarygodnych lub konkretnych dowodów ani rozumowania w celu uzasadniania nałożenia środków ograniczających i nic nie wskazuje na to, że przed podjęciem decyzji Rada uwzględniła odpowiednio uwagi skarżącego.
3.

Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i związanej z nim zasady równości stron postępowania (art. 47 karty praw podstawowych). — Skarżąca podnosi w tym względzie, że komisja konkursowa uzasadniła w sposób nadzwyczaj skrótowy zaskarżoną decyzję o oddaleniu wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie. Poza ogólnymi stwierdzeniami i wskazaniu, że ustalono kryteria wyboru bez wyszczególnienia ich treści, nie podano bowiem żadnych dokładnych wyjaśnień pozwalających skarżącej na zrozumienie powodów podjęcia takich decyzji w stosunku do niej. Można z tego wnioskować zdaniem skarżącej, że nie rozpatrzono ponownie jej kandydatury, z naruszeniem prawa do obrony skarżącej i samego ogłoszenia o konkursie, które przewidywało ponowne rozpatrzenie jako środek chroniący kandydata. — Pozbawiona jakiegokolwiek uzasadnienia była również decyzja organu powołującego z dnia 20 września 2019 r., w której nadal nie wyjaśniono dalszych kryteriów ustalonych przez komisję konkursową ponad te określone w ogłoszeniu, ani nie ma żadnego odniesienia do konkretnego doświadczenia zawodowego skarżącej, mimo jego dokładnego opisu w zgłoszeniu. Ponadto organ powołujący nie oparł się na pełnych ramach faktycznych i prawnych, ponieważ wziął pod uwagę jedynie początkową decyzję z dnia 23 maja 2019 r., a zaniechał analizy i oceny dotyczącej ponownego rozpatrzenia.
—

skarżący twierdzi w tym względzie, że nałożenie na niego ograniczeń naruszyło jego prawo do rzetelnego procesu sądowego, do domniemania niewinności, prawo do obrony, a także do ochrony własności prywatnej.
4.

Zarzut czwarty, dotyczące naruszenia prawa do obrony, ze względu na to, że SRB nadal przetrzymuje określone informacje jako zastrzeżone i utajnione przed akcjonariuszami i wierzycielami Banco Popular, pod pretekstem, że „ich ujawnienie mogłoby naruszyć prawo do obrony podmiotu w toczących się sporach”.
2.

W drugiej kolejności skarżąca zasadniczo twierdzi, że sprawozdanie z wyceny 3 jest sprzeczne z prawem, ponieważ metoda oceny dokonanej przez Deloitte jest błędna, co przesądza o tym, że doszła ona do równie błędnych wniosków, które wyrządzają poważnie szkodliwe skutki skarżącej, którą pozbawia się niesłusznie i niesprawiedliwie odszkodowania, do którego ma ona prawo.
5.

Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zasady domniemania niewinności i obowiązku bezstronności. Zdaniem skarżącego sekretarz generalny napisał do wiceprzewodniczących Komisji, do dwóch członków Komisji, do dyrektora generalnego, któremu podlega, do dyrektora generalnego ds. zasobów ludzkich i do organu powołującego, że dochodzenie „potwierdziło konflikt interesów i ujawniło różne nieprawidłowości po stronie zainteresowanej osoby”, co stanowi naruszenie zasady domniemania niewinności i obowiązku bezstronności.
—

zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez skarżącego, które to zadośćuczynienie można oszacować ex aequo et bono na 20 000 EUR;
—

Naruszenie art. 26 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego lub zasady 1 ust. 1 lit. d) w związku z zasadą 3 ust. 2, 3 i 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Komisji (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego;