Sprawy połączone C‑660/11 i C‑8/12

Daniele Biasci i in.

przeciwko

Ministero dell’Interno

i

Questura di Livorno (C‑660/11)

i

Cristian Rainone i in.

przeciwko

Ministero dell’Interno i in. (C‑8/12)

(wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale amministrativo regionale per la Toscana)

„Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Artykuły 43 WE i 49 WE — Gry losowe — Przyjmowanie zakładów — Warunki zezwolenia — Wymóg posiadania zezwolenia wydanego przez policję oraz koncesji — Przepisy krajowe — Minimalne odległości obowiązujące między punktami przyjmowania zakładów — Działalność transgraniczna podobna do działalności objętej koncesją — Zakaz — Wzajemne uznawanie licencji w dziedzinie gier losowych”

Streszczenie – wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 września 2013 r.

(art. 43 WE, 49 WE)

(art. 43 WE, 49 WE)

(art. 43 WE, 49 WE)

(art. 43 WE, 49 WE)

(art. 43 WE, 49 WE)

(art. 45 WE, 46 WE, 55 WE)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 21–25)

Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te nie stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, które nakładają na spółki pragnące wykonywać działalność związaną z grami losowymi obowiązek uzyskania, poza koncesją udzieloną przez państwo na wykonywanie tej działalności, zezwolenia wydanego przez policję i które ograniczają udzielanie takich zezwoleń w szczególności do wnioskodawców posiadających już taką koncesję. W istocie wymóg posiadania zezwolenia policji, mocą którego podmioty gospodarcze działające w tym sektorze oraz ich lokale są poddawane wstępnej kontroli i stałemu nadzorowi, przyczynia się w sposób oczywisty do realizacji celu, jakim jest przeciwdziałanie związkom tych podmiotów z działalnością przestępczą lub dokonywaniem oszustw. Ponadto fakt, że aby móc wejść na rozpatrywany rynek, podmiot powinien posiadać jednocześnie koncesję i zezwolenie policji, sam w sobie nie jest nieproporcjonalny wobec celu zwalczania przestępczości związanej z grami losowymi. (por. pkt 26, 27; pkt 1 sentencji)

Artykuły 43 WE i 49 WE, jak również zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, które z naruszeniem prawa Unii wykluczyło określoną kategorię podmiotów gospodarczych z możliwości uzyskania koncesji na wykonywanie danej działalności gospodarczej i które zmierza do usunięcia tego naruszenia, organizując przetarg na znaczną liczbę nowych koncesji, chroniło pozycję rynkową uzyskaną przez działające już podmioty gospodarcze w szczególności poprzez ustanowienie minimalnych odległości między punktami zakładanymi przez nowych koncesjonariuszy a punktami działających już podmiotów. (por. pkt 32, 38; pkt 2 sentencji)

Z art. 43 WE i 49 WE, zasady równego traktowania, obowiązku przejrzystości oraz zasady pewności prawa wynika, że warunki i zasady przetargu, takiego jak przetarg dotyczący gier losowych, a w szczególności przepisy przewidujące wygaśnięcie koncesji wydanych w wyniku takiego przetargu powinny być sformułowane w sposób jasny, precyzyjny i jednoznaczny, czego ocena należy do sądu krajowego. (por. pkt 33, 38; pkt 2 sentencji)

Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, które faktycznie uniemożliwiają wykonywanie jakiejkolwiek działalności transgranicznej w sektorze gier, niezależnie od formy, w jakiej działalność ta jest prowadzona, a w szczególności w sytuacji, gdy ma miejsce bezpośredni kontakt między konsumentem a podmiotem gospodarczym i gdy pośrednicy przedsiębiorstwa działający na terytorium kraju mogą zostać poddani fizycznej kontroli służącej celom bezpieczeństwa. Da sądu krajowego należy zbadanie, czy jest tak w wypadku przepisów krajowych, które przewidują wygaśnięcie koncesji, w przypadku gdy koncesjonariusz prowadzi bezpośrednio lub pośrednio, na terytorium danego państwa członkowskiego lub za pośrednictwem stanowisk telematycznych znajdujących się poza terytorium kraju, sprzedaż gier zbliżonych do gier publicznych lub innych gier prowadzonych przez właściwy organ krajowy, lub też gier zabronionych w krajowym porządku prawnym. (por. pkt 37, 38; pkt 2 sentencji)