Sprawa T‑35/01

Shanghai Teraoka Electronic Co. Ltd

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej

Dumping – Nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego – Wagi elektroniczne pochodzące z Chin – Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej – Ustalenie szkody – Związek przyczynowy – Prawo do obrony





Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w składzie powiększonym) z dnia 28 października 2004 r. ?II–0000

Streszczenie wyroku

1. Wspólna polityka handlowa — Ochrona przed praktykami dumpingowymi — Indywidualna procedura dla przedsiębiorstw eksportujących z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej — Przesłanki — Uprawnienia dyskrecjonalne instytucji — Kontrola sądowa — Granice

(rozporządzenie Rady nr 384/96)

2. Wspólna polityka handlowa — Ochrona przed praktykami dumpingowymi — Margines dumpingu — Ustalenie wartości normalnej — Przywóz z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej, o których mowa w art. 2 ust.7 lit. b) rozporządzenia nr 384/96 — Zastosowanie przepisów dotyczących państw o gospodarce rynkowej — Zastosowanie ograniczone do producentów spełniających przesłanki łączne wskazane w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia nr 384/96 — Ciężar dowodu spoczywający na producentach

(rozporządzenia Rady nr 384/96, art. 2 ust. 7 i nr 905/98)

3. Wspólna polityka handlowa — Ochrona przed praktykami dumpingowymi — Szkoda — Ocena wskaźników szkody poprzez analizę poszczególnych segmentów rynku dla danego produktu — Przesłanki

(rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 3)

4. Prawo wspólnotowe — Wykładnia — Metody — Wykładnia w świetle umów międzynarodowych zawartych przez Wspólnotę — Wykładnia rozporządzenia nr 384/96 w świetle kodeksu antydumpingowego GATT z 1994 r.

(Porozumienie o stosowaniu art. VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu, "kodeks antydumpingowy z 1994"; rozporządzenie Rady nr 384/96)

5. Wspólna polityka handlowa — Ochrona przed praktykami dumpingowymi — Szkoda — Pojęcie „przywóz towarów po cenach dumpingowych” — Uwzględnienie całego przywozu pochodzącego z tego samego kraju określonego jako stosujący praktyki dumpingowe — Granice

(rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 3)

6. Wspólna polityka handlowa — Ochrona przed praktykami dumpingowymi — Szkoda — Różnica między danymi wstępnymi a ostatecznymi branymi pod uwagę przy określeniu szkody — Dopuszczalność

(rozporządzenie Rady nr 384/96)

7. Wspólna polityka handlowa — Ochrona przed praktykami dumpingowymi — Szkoda — Przywóz — Obowiązek porównania marginesu dumpingu i marginesu podcięcia cenowego produktów przywożonych po cenie dumpingowej — Brak

(rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 3)

8. Wspólna polityka handlowa — Ochrona przed praktykami dumpingowymi — Pojęcie „przemysł wspólnotowy” — Zakres

(rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 4 ust. 1)

9. Wspólna polityka handlowa — Ochrona przed praktykami dumpingowymi — Szkoda —Okres, który należy uwzględnić — Uprawnienia dyskrecjonalne instytucji

(rozporządzenie Rady nr 384/96)

10. Prawo wspólnotowe — Zasady — Prawo do obrony — Przestrzeganie w ramach postępowania administracyjnego — Antydumping — Spoczywający na instytucjach obowiązek ujawnienia informacji zainteresowanym przedsiębiorstwom — Zakres — Sposób przekazania — Uchybienie dziesięciodniowemu terminowi — Wpływ — Przesłanki

(rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 20)

11. Wspólna polityka handlowa — Ochrona przed praktykami dumpingowymi — Przebieg postępowania — Czas trwania przekraczający jeden rok — Dopuszczalność — Przesłanka — Zachowanie wiążącego piętnastomiesięcznego terminu

(rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 6 ust. 9)

1. W dziedzinie środków ochrony handlowej instytucje wspólnotowe dysponują szerokim zakresem swobodnego uznania ze względu na złożoność okoliczności gospodarczych, politycznych i prawnych, których oceny muszą dokonać.

Z tego względu kontrola dokonywana przez sąd wspólnotowy musi ograniczyć się do weryfikacji poszanowania zasad proceduralnych, prawidłowości ustaleń okoliczności faktycznych będących podstawą zaskarżonych decyzji, braku oczywistego błędu w ocenie tych okoliczności faktycznych oraz braku nadużycia władzy. Dotyczy to również sytuacji faktycznej, prawnej i politycznej występującej w państwie objętym postępowaniem, której oceny muszą dokonać instytucje wspólnotowe w celu ustalenia, czy eksporter działa w warunkach rynkowych bez znacznej interwencji państwa, a zatem czy może korzystać ze statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej.

(por. pkt 48–49)

2. Zatem z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego nr 384/96, dotyczącego ochrony przed dumpingiem, jak również z preambuły rozporządzenia nr 905/98 go zmieniającego, wynika po pierwsze, że instytucje wspólnotowe są, w przypadku importu z Chin, zobowiązane do dokonania indywidualnej oceny każdego przypadku, ponieważ to państwo nie może jeszcze być uważane za państwo o gospodarce rynkowej. Wartość normalna produktu pochodzącego z Chin może zatem zostać ustalona zgodnie z regułami mającymi zastosowanie do państw o gospodarce rynkowej wyłącznie, jeżeli zostanie wykazane, że warunki gospodarki rynkowej przeważają w przypadku tego producenta lub tych producentów.

Po drugie, z przepisu tego wynika, że ciężar dowodu spoczywa na producencie eksportującym, który chce skorzystać ze statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej. Zatem na instytucjach wspólnotowych nie spoczywa ciężar udowodnienia, że producent eksportujący nie spełnia przesłanek przewidzianych dla korzystania z tego statusu. Do instytucji wspólnotowych należy natomiast dokonanie oceny, czy dowody przedstawione przez producenta eksportującego są wystarczające dla wykazania, że spełnione zostały przesłanki przewidziane w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, a do sądu wspólnotowego kontrola czy ocena ta nie jest dotknięta oczywistym błędem.

Wreszcie wynika z niego, że przesłanki wskazane w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego są łączne, tak że dany producent musi spełnić je wszystkie, aby skorzystać ze statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej

(por. pkt 52–54)

3. Jeżeli chodzi o ustalenie szkody na podstawie art. 3 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96, z ust. 8 tego artykułu nie wynika, by analiza poszczególnych segmentów dla danego towaru była wykluczona, a metoda uśrednionego obliczenia wymagana. Instytucje wspólnotowe mogą przeprowadzić analizę poszczególnych segmentów rynku dla danego towaru w celu oceny różnych wskaźników szkody, w szczególności jeśli rezultaty uzyskane na podstawie innej metody są z jakiegokolwiek powodu zniekształcone, i o ile rozpatrywany produkt w całości zostanie należycie wzięty pod uwagę.

Zgodnie ze zjawiskiem dobrze znanym statystykom, gdy produkt dzieli się na różne kategorie, obliczenie globalnej zmiany cen (oparte na zmianie wielkości i wartości sprzedaży) jest zniekształcone, jeżeli ceny i trendy dotyczące wielkości sprzedaży znacznie się różnią w ramach poszczególnych kategorii. W takim przypadku, Komisja dokonała obliczenia zmiany cen dla każdej kategorii produktu.

(por. pkt 127, 196)

4. Wykładni prawa wspólnotowego należy w najszerszym możliwym zakresie dokonywać w świetle prawa międzynarodowego, w szczególności gdy wyraźnie przewiduje ono wykonanie umowy międzynarodowej zawartej przez Wspólnotę, jak ma to miejsce w przypadku podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96, które zostało ustanowione w celu zadośćuczynienia zobowiązaniom międzynarodowym wynikającym z kodeksu antydumpingowego z 1994 r.

(por. pkt 138)

5. Pojęcie „przywóz towarów po cenach dumpingowych”, zawarte w art. 3 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96, obejmuje ogół transakcji po cenach dumpingowych. Ponieważ nie jest możliwe zbadanie wszystkich transakcji indywidualnych, dla celów analizy szkody należy uwzględnić wszelki przywóz dokonywany przez jakiegokolwiek producenta eksportującego, jeśli stwierdzono, że dopuszcza się praktyk dumpingowych. Natomiast przywóz pochodzący od producenta eksportującego, w odniesieniu do którego stwierdzono zerowy lub de minimis margines dumpingowy, nie może zostać uznany za „przywóz towarów po cenach dumpingowych” dla celów analizy szkody.

Wykładni ustępu 4 tego artykułu należy dokonywać w ten sposób, że pozwala on na uwzględnienie przywozu pochodzącego z pewnego państwa wyłącznie w zakresie, w jakim jest dokonywany przez producenta eksportującego, co do którego stwierdzono, że dopuszcza się dumpingu. W konsekwencji przywóz pochodzący z państwa, w odniesieniu do którego stwierdzono margines dumpingu wyższy od poziomu de minimis, może zostać uwzględniony w całości wyłącznie w zakresie, w jakim przywóz ten nie pochodzi od żadnego z producentów eksportujących, w odniesieniu do których stwierdzono zerowy lub de minimis margines dumpingu.

Stąd też w świetle przedmiotu i celu art. 3 rozporządzenia podstawowego należy stwierdzić, że pojęcie „przywóz towarów po cenach dumpingowych” nie obejmuje przywozu towarów producenta eksportującego, który nie stosuje dumpingu, pomimo jego przynależności do państwa, w odniesieniu do którego stwierdzono margines dumpingu wyższy od poziomu de minimis.





(por. pkt 158–162)

6. Jeżeli chodzi o możliwą różnicę pomiędzy wstępnymi i ostatecznymi danymi, branymi pod uwagę przy określeniu szkody wynikłej z praktyk dumpingowych, należy stwierdzić, że dochodzenie antydumpingowe jest w istocie procesem ciągłym, w toku którego liczne ustalenia podlegają ciągłej rewizji. Nie można zatem wykluczyć, że dokonane przez instytucje wspólnotowe ostateczne ustalenia będą odmienne od ustaleń poczynionych na pewnym etapie dochodzenia. Ponadto dane tymczasowe mogą z definicji ulec zmianom w toku dochodzenia. Wynika stąd, że przedsiębiorstwo nie ma podstaw, by twierdzić, że sprzeczność pomiędzy wstępnymi i ostatecznymi ustaleniami dotyczącymi szkody byłaby w jakikolwiek sposób ilustracją braku obiektywizmu i rzetelności tych danych. Wreszcie należy podkreślić, że szkoda musi zostać wykazana w odniesieniu do momentu przyjęcia ewentualnego aktu wprowadzającego środki ochronne.

(por. pkt 182)

7. Co do ustalenia szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu żaden przepis podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96 nie zobowiązuje do porównywania marginesu dumpingu z marginesem podcięcia cenowego towarów będących przedmiotem dumpingu odnośnie do podobnych produktów wspólnotowych ani do wnioskowania z tego porównania, gdy ukazuje ono, że margines dumpingu jest niższy od marginesu podcięcia cenowego, że szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy nie jest spowodowana dumpingiem, lecz innymi czynnikami, takimi jak naturalna przewaga w zakresie kosztów eksporterów, którym zarzuca się dumping.

(por. pkt 219)

8. Według art. 4 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96 pojęcie „przemysł wspólnotowy” obejmuje wszystkich wspólnotowych producentów podobnych produktów lub tych producentów, których łączna produkcja stanowi większą część całkowitej wspólnotowej produkcji tych towarów. Pojęcie to nie obejmuje zatem wyłącznie producentów wspólnotowych biorących udział w dochodzeniu.

(por. pkt 257)

9. Dla ustalenia okresu, który należy uwzględnić w celu stwierdzenia szkody w ramach postępowania antydumpingowego, instytucje wspólnotowe dysponują znacznym zakresem swobodnego uznania.

(por. pkt 277)

10. Zasada poszanowania prawa do obrony jest podstawową zasadą prawa wspólnotowego. W świetle tej zasady, której wymogi znajdują wyraz w art. 20 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96, przedsiębiorstwa objęte dochodzeniem poprzedzającym przyjęcie rozporządzenia antydumpingowego muszą mieć możliwość skutecznego przedstawienia w toku postępowania antydumpingowego swych opinii do co prawdziwości i znaczenia dla sprawy powołanych okoliczności faktycznych oraz dowodów przedstawionych przez Komisję na poparcie jej zarzutów co do występowania praktyk dumpingowych i spowodowanej nimi szkody po stronie przemysłu wspólnotowego.

Odnośnie ostatecznego ujawnienia dotyczącego najważniejszych faktów i ustaleń, na podstawie których Komisja zamierza zalecić Radzie przyjęcie środków ostatecznych, o którym mowa w art. 20 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, niepełny charakter ostatecznego ujawnienia prowadzi do bezprawności rozporządzenia ustanawiającego ostateczne cło antydumpingowe, wyłącznie jeżeli z powodu tego zaniechania przedsiębiorstwa, których dotyczy postępowanie administracyjne, nie mogły skutecznie bronić swych interesów.

Podobnie brak wskazania w dokumencie w przedmiocie ujawnienia pewnych okoliczności nie stanowi naruszenia prawa przedsiębiorstw do obrony, jeśli zostanie wykazane, że zapoznały się z nimi przy innej okazji, w czasie pozwalającym im na skuteczne przedstawienie swego stanowiska w tym zakresie przed przyjęciem przez Komisję projektu zaskarżonego rozporządzenia.

Nawet jeżeli przedsiębiorstwa te powinny były dysponować minimalnym okresem dziesięciu dni na przedstawienie ewentualnych uwag co do okoliczności, których nie zawarto w przekazanym im dokumencie w przedmiocie ujawnienia, a termin ten nie został zachowany, okoliczność ta nie może sama w sobie prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia. Należy bowiem jeszcze ustalić, czy okoliczność, że instytucje wspólnotowe nie wyznaczyły przedsiębiorstwom terminu przewidzianego w art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego na przedstawienie ewentualnych uwag w zakresie powyżej wskazanych dodatkowych informacji przekazanych na ich żądanie, miała konkretny wpływ na ich prawo do obrony w ramach omawianego postępowania.

(por. pkt 287–290, 292, 330–331)

11. Artykuł 6 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96 zawiera termin instrukcyjny (termin roczny) jak również termin wiążący (termin piętnastomiesięczny). Z tych dwóch terminów wynika, że jeżeli instytucje wspólnotowe nie zakończą dochodzenia w terminie instrukcyjnym jednego roku, aby zadośćuczynić zasadom proceduralnym rozporządzenia podstawowego, wystarczające jest zakończenie go w terminie wiążącym piętnastu miesięcy, bez potrzeby badania czy okres przekraczający termin instrukcyjny, lecz pozostający w ramach terminu wiążącego, jest rozsądny w świetle okoliczności sprawy.

(por. pkt 348)

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (czwarta izba w składzie powiększonym)

z dnia 28 października 2004 r.( )

Dumping – Nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego – Wagi elektroniczne pochodzące z Chin – Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej – Ustalenie szkody – Związek przyczynowy – Prawo do obrony

W sprawie T‑35/01

Shanghai Teraoka Electronic Co. Ltd, z siedzibą w Szanghaju (Chiny), reprezentowana przez adwokata P. Waera,

strona skarżąca,

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez S. Marquardta, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego początkowo przez G. Berrischa oraz P. Nehla, a następnie przez G. Berrischa, adwokatów,

strona pozwana,

popieranej przez

Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez V. Kreuschitza, S. Meany oraz T. Scharfa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

interwenient,

mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2605/2000 z dnia 27 listopada 2000 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajwanu (Dz.U. L 301, str. 42),

SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI

WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (czwarta izba w składzie powiększonym),

w składzie: V. Tiili, prezes, J. Pirrung, P. Mengozzi, A. W. H. Meij i Vilaras, sędziowie,

sekretarz: J. Plingers, administrator,

uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 6 marca 2003 r.,

wydaje następujący

Wyrok

Ramy prawne

1 Artykuł 1 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996, L 56, str. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) stanowi:

„Do celów […] rozporządzenia [podstawowego] »podobny produkt« oznacza produkt, który jest identyczny, to jest, który przypomina pod wszystkimi względami rozpatrywany produkt lub, w braku takiego produktu, inny produkt, który wprawdzie nie przypomina go pod każdym względem, ale którego właściwości są bardzo zbliżone do cech danego produktu”.

2 Artykuł 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 905/98 z dnia 27 kwietnia 1998 r. (Dz.U. L 128, str. 18, ze sprostowaniem w Dz.U. 2000, L 263, str. 34) stanowi:

„a) W przypadku przywozu z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej […], normalną wartość określa się w oparciu o cenę lub wartość skonstruowaną w warunkach gospodarki rynkowej państwa trzeciego lub cenę z takiego kraju przeznaczoną dla innych krajów, łącznie ze Wspólnotą, a w przypadku gdy jest to niemożliwe, w oparciu o inną uzasadnioną metodę, w tym na podstawie ceny faktycznie płaconej lub należnej we Wspólnocie za produkt podobny, gdy jest to niezbędne, odpowiednio zmodyfikowanej tak, aby uwzględniała odpowiednią marżę zysku.

Wyznaczone zostanie państwo trzecie posiadające gospodarkę rynkową w oparciu o uzasadnioną metodę, z odpowiednim uwzględnieniem wiarygodnych informacji dostępnych w czasie wyznaczania. Uwzględnia się także ograniczenia czasowe. Gdy jest to możliwe, wykorzystuje się państwo trzecie o gospodarce rynkowej, będące przedmiotem tego samego dochodzenia.

Wkrótce po wszczęciu dochodzenia jego strony informuje się o wyznaczeniu państwa trzeciego o gospodarce rynkowej, pozostawiając 10 dni na skomentowanie wyboru.

b) W postępowaniach antydumpingowych dotyczących przywozu z [Rosji] i [Chin] normalną wartość ustala się zgodnie z ust. 1–6, jeżeli zostanie wykazane, na podstawie właściwie uzasadnionych wniosków jednego producenta lub więcej, w stosunku do których toczy się postępowanie, oraz zgodnie z kryteriami i procedurami określonymi w lit. c), że warunki gospodarki rynkowej przeważają w przypadku tego producenta lub tych producentów w odniesieniu do produkcji oraz sprzedaży rozpatrywanego produktu podobnego. Jeśli nie zachodzi taka sytuacja, stosuje się przepisy określone w lit. a).

c) Wniosek na mocy lit. b) składa się w formie pisemnej oraz zawiera [Wniosek, o którym mowa w lit. b) musi być sporządzony w formie pisemnej i zawierać] wystarczające dowody, że producent działa w warunkach gospodarki rynkowej, to jest w takich warunkach, gdzie:

– decyzje przedsiębiorstw dotyczące cen, kosztów i nakładów, włączając na przykład surowce, koszty technologii i pracy, produkcję, sprzedaż i inwestycje, podejmowane są w odpowiedzi na sygnały rynkowe odzwierciedlające podaż i popyt oraz bez poważnej ingerencji w tym zakresie ze strony państwa, a koszty ważniejszych nakładów właściwie odzwierciedlają wartości rynkowe,

– przedsiębiorstwa posiadają jeden wyraźny zestaw podstawowej dokumentacji księgowej, która jest niezależnie kontrolowana zgodnie z międzynarodowymi standardami księgowości oraz jest stosowana pod każdym względem,

– koszty produkcji i sytuacja finansowa przedsiębiorstw nie podlegają znaczącym wahaniom, wynikającym z przejścia od byłego nierynkowego systemu gospodarki, w szczególności w odniesieniu do amortyzacji środków trwałych, innych odpisów, wymiany barterowej oraz płatności poprzez rekompensatę długów,

– rozpatrywane przedsiębiorstwa podlegają przepisom ustawowym dotyczącym upadłości i własności, które gwarantują pewność i stabilność prawną działania tych przedsiębiorstw, oraz

– przeliczenie kursów walutowych dokonywane jest według kursów rynkowych.

Ustalenia, czy producent spełnia wyżej wymienione kryteria, dokonuje się w terminie trzech miesięcy od rozpoczęcia postępowania, po przeprowadzeniu szczególnych konsultacji z Komitetem Doradczym oraz po umożliwieniu przedsiębiorstwom wspólnotowym przedstawienia uwag. Ustalenie takie pozostaje w mocy przez cały okres postępowania”.

3 Artykuł 3 rozporządzenia podstawowego stanowi:

„Ustalenie szkody

1. Zgodnie z […] rozporządzeniem [podstawowym] termin »szkoda« oznacza, jeżeli nie określono inaczej, znaczną szkodę dla przemysłu wspólnotowego, zagrożenie znaczną szkodą dla przemysłu wspólnotowego lub znaczne opóźnienie powstawania takiego przemysłu oraz jest interpretowany zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.

2. Ustalenie szkody odbywa się na podstawie istniejących dowodów, po dokonaniu obiektywnej oceny zarówno: a) wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych i jego wpływu na ceny produktów podobnych na rynku Wspólnoty, oraz b) wpływu tego przywozu na przemysł wspólnotowy.

3. W odniesieniu do wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych uwzględnia się fakt, czy nastąpił jego znaczny wzrost w wartościach bezwzględnych albo w stosunku do produkcji lub konsumpcji we Wspólnocie. W odniesieniu do wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na ceny uwzględnia się fakt, czy nastąpiły znaczne redukcje cenowe przywozu towarów po cenach dumpingowych w stosunku do cen podobnych produktów w przemyśle wspólnotowym lub czy przywóz ten ma w inny sposób spowodować znaczne obniżki cen bądź zapobiec ich znacznym podwyżkom, które w innych warunkach miałyby miejsce. Żaden z powyższych czynników nie musi stanowić decydującej wskazówki.

4. Jeżeli przedmiotem dochodzenia antydumpingowego jest jednocześnie przywóz produktów z szeregu krajów, skutki tego przywozu ocenia się w sposób skumulowany wyłącznie w przypadku stwierdzenia, że: a) ustalony margines dumpingu w przywozie z każdego kraju przekracza de minimis poziom zdefiniowany w art. 9 ust. 3, zaś wielkość przywozu z poszczególnych krajów jest nieznaczna, oraz b) kumulacyjna ocena skutków przywozu jest właściwa w świetle warunków konkurencji między produktami przywożonymi oraz warunków konkurencji między produktami przywożonymi a wspólnotowym produktem podobnym.

5. Ocena wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na dany przemysł wspólnotowy obejmuje ocenę istotnych czynników ekonomicznych i wskaźników znaczących dla stanu przemysłu, w tym: faktu, czy przemysł wciąż przechodzi proces odbudowy po skutkach poprzedniego dumpingu lub subwencji, rozmiarów faktycznego marginesu dumpingu, faktycznego i potencjalnego spadku sprzedaży, zysków, produkcji, udziału na rynku, rentowności, zwrotu inwestycji, wykorzystania mocy produkcyjnych, czynników wpływających na ceny wspólnotowe, faktycznych i potencjalnych skutków dla przepływu gotówki, zapasów, zatrudnienia, wynagrodzeń, rozwoju, zdolności do pozyskania kapitału lub inwestycji. Wykaz ten nie jest wyczerpujący, a żaden z tych czynników nie musi stanowić decydującej wskazówki.

6. Należy wykazać, na podstawie informacji zgromadzonych w związku z ust. 2, że przywóz towarów po cenach dumpingowych powoduje szkody w rozumieniu […] rozporządzenia [podstawowego]. Obejmuje to w szczególności wykazanie, że wielkości i/lub poziomy cen, ustalone na podstawie ust. 3, wywierają wpływ na przemysł wspólnotowy, zgodnie z ust. 5, oraz że wpływ ten można uznać za istotny.

7. Znane czynniki, inne niż przywóz towarów po cenach dumpingowych, w tym samym czasie powodujące szkody dla przemysłu wspólnotowego, również poddaje się ocenie, w celu stwierdzenia, czy spowodowane przez nie szkody nie zostały przypisane przywozowi towarów po cenach dumpingowych, na mocy ust. 6. Czynniki, które można w tym kontekście poddać ocenie, to m.in. wielkość i ceny towarów wywozowych [ilość i ceny towarów przywiezionych] niesprzedanych po cenach dumpingowych, zmniejszenie popytu, zmiana modelu konsumpcyjnego, restrykcyjne praktyki handlowe i konkurencja między producentami zagranicznymi i producentami wspólnotowymi, postęp techniczny, działalność wywozowa i rentowność przemysłu wspólnotowego.

8. Skutki przywozu towarów po cenach dumpingowych ocenia się w odniesieniu do wyrobu produktów podobnych w przemyśle wspólnotowym, o ile dostępne dane umożliwiają oddzielną identyfikację tej produkcji na podstawie takich kryteriów, jak proces produkcyjny oraz obroty i zyski producenta. Jeżeli oddzielna identyfikacja tej produkcji nie jest możliwa, skutki dumpingu ocenia się poprzez zbadanie najbardziej zbliżonego zestawu lub zakresu produktów, obejmującego produkt podobny, dla którego dostępne są niezbędne informacje.

9. Zagrożenie znaczną szkodą ustala się na podstawie faktów, a nie tylko zarzutów, przypuszczeń bądź ewentualnych możliwości. Zmiany okoliczności mogących spowodować sytuację, w której dumping doprowadziłby do powstania szkód, powinny być jednoznacznie przewidziane i nieuchronne.

Ustalając zagrożenie znaczną szkodą, należy uwzględnić takie czynniki, jak m.in.:

a) znaczna stopa wzrostu przywozu towarów po cenach dumpingowych na rynek Wspólnoty, wskazująca na możliwość znacznego wzrostu przywozu;

b) swobodnie kontrolowany lub nieuchronny, znaczny wzrost wydajności eksportera, wskazujący na możliwość znacznego rozwoju wywozu towarów po cenach dumpingowych do Wspólnoty, przy uwzględnieniu dostępności innych rynków wywozowych, mogących wchłonąć dodatkowy wywóz;

c) fakt, czy przywóz jest prowadzony w cenach mogących w znacznym stopniu spowodować obniżki cen lub zapobiec ich podwyżkom, które w innych warunkach miałyby miejsce, oraz w cenach mogących zwiększyć popyt na dalszy przywóz; oraz

d) fakt, czy zbadano stan zapasów produktu.

Żaden z czynników wymienionych powyżej nie musi stanowić decydującej wskazówki, ale wszystkie uwzględnione czynniki powinny doprowadzić do wniosku, że dalszy wywóz towarów po cenach dumpingowych jest nieuchronny i w przypadku braku działań ochronnych spowodowana zostanie istotna szkoda.”

4 Zgodnie z art. 6 ust. 9 rozporządzenia podstawowego:

„Przy postępowaniach wszczętych na podstawie art. 5 ust. 9 dochodzenie zamyka się w ciągu jednego roku, jeżeli tylko jest to możliwe. W każdym przypadku dochodzenia te zamyka się w ciągu 15 miesięcy od daty wszczęcia, zgodnie z ustaleniami dokonanymi na podstawie art. 8 dla zobowiązań lub art. 9 dla podjęcia działań ostatecznych”.

5 Wreszcie art. 20 rozporządzenia podstawowego stanowi:

„[…]

2. Strony wymienione w ust. 1 mogą wystąpić z wnioskiem o ostateczne ujawnienie zasadniczych faktów i ustaleń, na podstawie których zalecane jest zastosowanie ostatecznych środków lub zakończenie dochodzenia, bądź postępowanie bez zastosowania takich środków, zwracając szczególną uwagę na ujawnienie faktów i ustaleń odmiennych od wykorzystywanych do celów środków tymczasowych.

3. Wnioski o ostateczne ujawnienie określone w ust. 2 sporządza się w formie pisemnej i przekazuje Komisji, nie później niż w ciągu miesiąca po opublikowaniu informacji o nałożeniu cła, w przypadku zastosowania cła tymczasowego. Jeżeli cło tymczasowe nie zostało nałożone, stronom umożliwia się wystąpienie z wnioskiem o ostateczne ujawnienie w terminie określonym przez Komisję.

4. Ostateczne ujawnienie ma formę pisemną. Sporządza się je bezzwłocznie, przy odpowiedniej ochronie informacji poufnych, zwykle nie później niż jeden miesiąc przed ostateczną decyzją lub przedstawieniem przez Komisję propozycji działań ostatecznych, na podstawie art. 9. W przypadku gdy Komisja nie jest władna ujawnić określonych faktów lub ustaleń w tym terminie, ujawni je bezzwłocznie po jego upłynięciu. Ujawnienie nie narusza żadnej dalszej decyzji, która może zostać podjęta przez Komisję bądź Radę, ale w przypadku gdy decyzja taka będzie oparta na innych faktach i ustaleniach, są one niezwłocznie ujawniane.

5. Oświadczeni[a] złożone po ostatecznym ujawnieniu uwzględnia się wyłącznie w przypadku, gdy zostaną one przekazane w terminie określonym przez Komisję dla każdego przypadku, co najmniej dziesięciodniowym, przy należytym uwzględnieniu pilności sprawy”.

Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu

6 W następstwie skargi złożonej w dniu 30 lipca 1999 r. przez wspólnotowych producentów wag elektronicznych wytwarzających przeważającą część całkowitej produkcji wspólnotowej towaru będącego przedmiotem postępowania, zawiadomieniem opublikowanym w dniu 16 września 1999 r. (Dz.U. C 262, str. 8) Komisja wszczęła na podstawie z art. 5 rozporządzenia podstawowego postępowanie antydumpingowe w sprawie przywozu niektórych wag elektronicznych pochodzących z Chin, Korei Południowej i Tajwanu.

7 Dwaj wspólnotowi producenci wag elektronicznych, Avery Berkel Ltd i Bizerba GmbH, wytwarzający łącznie 39% produkcji wspólnotowej, podjęli od tego momentu współpracę z Komisją w ramach prowadzonego przez nią dochodzenia.

8 Równocześnie ośmiu producentów eksportujących z krajów objętych postępowaniem, w tym skarżąca spółka, czterech importerów, których działalność była związana z omawianą produkcją, jak również producent referencyjny z kraju analogicznego, tj. Indonezji, udzieliło odpowiedzi na kwestionariusze przesłane przez Komisję.

9 Dochodzenie dotyczące dumpingu i wyrządzonej nim szkody objęło okres od dnia 1 września 1998 r. do dnia 31 sierpnia 1999 r. (zwany dalej „okresem objętym dochodzeniem”). Badanie tendencji istotnych dla ustalenia szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 1995 r. do końca okresu objętego dochodzeniem (zwany dalej „badanym okresem”).

10 Shanghai Teraoka Electronic Co. Ltd (zwana dalej „skarżącą” lub „Shanghai Teraoka”) jest spółką prawa chińskiego, utworzoną w 1992 r., w której udziały w całości objęli inwestorzy zagraniczni, produkującą i wywożącą, w szczególności do Wspólnoty, wagi elektroniczne.

11 W dniu 11 października 1999 r. skarżąca wystąpiła do Komisji z wnioskiem o przyznanie jej, w ramach dochodzenia, statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej, o którym mowa w art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego. Faksem z dnia 17 grudnia 1999 r. Komisja poinformowała skarżącą, że nie spełnia przesłanek uznania za przedsiębiorstwo działające w warunkach gospodarki rynkowej przewidzianych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.

12 W odpowiedzi na oddalenie jej wniosku skarżąca przedstawiła Komisji swoje uwagi w dwóch pismach, z dnia 27 grudnia 1999 r. i z dnia 11 stycznia 2000 r.

13 W dniach 4 stycznia i 3 lutego 2000 r., Komisja potwierdziła odmowę przyznania skarżącej statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej.

14 Po spotkaniu w dniu 6 kwietnia 2000 r. między Komisją a reprezentantami objętego postępowaniem przemysłu wspólnotowego, dwaj producenci wspólnotowi przedstawili Komisji w dniach 10 i 14 kwietnia 2000 r. uwagi w zakresie jej wstępnych ustaleń co do występowania szkody po stronie przemysłu wspólnotowego.

15 W dniu 1 sierpnia 2000 r. skarżąca przekazała Komisji uwagi dotyczące kwestii szkody i związku przyczynowego.

16 Faksem z dnia 21 września 2000 r. Komisja poinformowała skarżącą o najważniejszych faktach i ustaleniach, na których zamierzała oprzeć wniosek o nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 13,1% na przywóz niektórych wag elektronicznych produkowanych przez skarżącą.

17 Faksem z dnia 29 września 2000 r. skarżąca wystąpiła o przedstawienie dodatkowych informacji w zakresie istnienia dumpingu i ustalenia powoływanej szkody nim spowodowanej.

18 Komisja odpowiedziała na ten wniosek dwoma pismami, odpowiednio z dnia 29 września 2000 r. i z dnia 4 października 2000 r.

19 Faksem z dnia 4 października 2000 r. skarżąca wniosła o przedłużenie terminu na przedstawienie swych uwag. Faksem z dnia 5 października 2000 r. Komisja oddaliła ten wniosek, uzasadniając to pilnością sprawy.

20 W dniu 10 października 2000 r. skarżąca przestawiła swe uwagi odnośnie do otrzymanych przez nią informacji.

21 Faksem z dnia 11 października 2000 r. Komisja odpowiedziała na uwagi skarżącej i zmniejszyła margines dumpingu z 13,1 do 12,8%.

22 Faksem z dnia 23 października 2000 r. Komisja uzupełniła swą odpowiedź na uwagi skarżącej.

23 Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2605/2000 z dnia 27 listopada 2000 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajwanu (Dz.U. L 301, str. 42, zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”), Rada nałożyła cło antydumpingowe w wysokości 12,8% na wywożone przez skarżącą produkty, które zdefiniowano poniżej. Artykuł 1 zaskarżonego rozporządzenia stanowi:

„1. Wprowadza się niniejszym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz wag elektronicznych o maksymalnej nośności nieprzekraczającej 30 kg do stosowania w sprzedaży detalicznej, które są zaopatrzone w cyfrowy wyświetlacz wagi, ceny jednostkowej i ceny należnej (bez względu na to, czy są wyposażone w urządzenie drukujące czy nie), obecnie klasyfikowanych w symbolach [ramach kodu] CN ex 8423 8150 (kod TARIC 8423 8150 10) i pochodzących z [Chin], Korei [Południowej] i Tajwanu.

2. Cło obliczone na podstawie ceny netto franco na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wynosi [w odniesieniu do skarżącej]: […] 12,8% […]”.

Przebieg postępowania i żądania stron

24 W dniu 16 lutego 2001 r. skarżąca wniosła do Sądu niniejszą skargę.

25 W dniu 12 czerwca 2001 r. Komisja złożyła przed Sądem wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta popierającego żądania strony pozwanej. Postanowieniem z dnia 11 września 2001 r. prezes czwartej izby Sądu w składzie powiększonym przychylił się do tego wniosku.

26 Ponieważ Komisja zrezygnowała z przedstawienia swych uwag, procedura pisemna została zakończona w dniu 28 listopada 2001 r.

27 Na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy Sąd (czwarta izba w składzie powiększonym) postanowił o otwarciu procedury ustnej.

28 W ramach środków organizacji postępowania Sąd wezwał strony do udzielenia odpowiedzi na pytania zadane na piśmie oraz przedstawienia pewnych dokumentów. Strony częściowo zastosowały się do tego wezwania.

29 Na rozprawie w dniu 6 marca 2003 r. Sąd wysłuchał zarówno wystąpień głównych stron sporu, jak i interwenientów, oraz ich odpowiedzi na pytania zadane przez Sąd.

30 Skarżąca wnosi do Sądu o:

– stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonego rozporządzenia w zakresie, w jakim ustanawia on ostateczne cło antydumpingowe na wywożone przez nią wagi elektroniczne;

– obciążenie Rady kosztami postępowania.

31 Rada, popierana przez Komisję, wnosi do Sądu o:

– oddalenie skargi;

– obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

Co do istoty sprawy

32 Skarżąca podnosi zasadniczo cztery zarzuty na poparcie swej skargi. Zarzut pierwszy wskazuje na oczywisty błąd w ocenie przy stosowaniu art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego. Zarzut drugi oparty jest na naruszeniu art. 3 ust. 2, 3, 5 i 8 rozporządzenia podstawowego oraz na oczywistym błędzie w ocenie przy ustaleniu szkody. Zarzut trzeci oparty jest na naruszeniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. Wreszcie zarzut czwarty oparty jest na naruszeniu zasad proceduralnych przewidzianych w rozporządzeniu podstawowym.

A – W przedmiocie zarzutu pierwszego, opartego na oczywistym błędzie w ocenie przy stosowaniu art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego

1. Wstęp

33 Zdaniem skarżącej instytucje wspólnotowe błędnie ustaliły, że nie spełnia ona przesłanek przewidzianych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, dotyczącego przyznania statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej. Twierdzi ona, że przedstawiła wystarczające dowody, iż powinna korzystać ze wskazanego statusu.

34 Rada uzasadnia odmowę przyznania statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej, wskazując motyw 46 zaskarżonego rozporządzenia:

„Komisja stwierdziła, że obie spółki [w tym skarżąca] sprzedawały przez kilka lat swe produkty w Chinach po cenach wyliczonych z mniejszymi lub większymi stratami. Ponadto obie spółki nie miały pełnej swobody w decydowaniu, czy i w jakim stopniu powinny one sprzedawać swoją produkcję na rynku krajowym. Stałą praktyką Komisji było odrzucanie wniosków o przyznanie statusu SGR [przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej] w sytuacjach, kiedy sprzedaż krajowa podlegała ograniczeniom i kiedy ceny dla różnych odbiorców nie ulegały zmianie, w takim stopniu, w jakim [gdyż] taka polityka cenowa może wynikać z centralnie narzuconego systemu kontroli cen. Co więcej, dowody wskazywały, że ceny te były utrzymywane na poziomie powodującym straty przez kilka lat, co również dowodzi, że producenci nie działali w warunkach gospodarki rynkowej”.

35 W konsekwencji Rada stwierdziła w motywie 47 zaskarżonego rozporządzenia, że skarżąca „nie spełniał[a] zatem warunków ustalonych art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego”.

36 Ze swej strony Komisja – jak Sąd przypomniał to w pkt 11 i 13 powyżej – faksem z dnia 17 grudnia 1999 r. oddaliła wniosek skarżącej o przyznanie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej i potwierdziła swą odmowę faksami z dnia 4 stycznia i z dnia 3 lutego 2000 r. Po przedstawieniu rezultatów dochodzenia, Komisja oparła swą analizę na trzech następujących względach. Po pierwsze, skarżąca działała zgodnie z chińską ustawą o cenach z dnia 29 grudnia 1997 r. (zwaną dalej „ustawą o cenach”), która zobowiązywała ją do sprzedaży towarów na rynku chińskim po mniej więcej jednolitych cenach, ze stratą. Po drugie, skarżąca nie miała całkowitej swobody decydowania o dokonywaniu sprzedaży jej towarów na chińskim rynku wewnętrznym bądź na rynkach zagranicznych, ani o proporcjach sprzedaży. Wreszcie skarżąca przedstawiła Komisji nieprawdziwe informacje lub nie przedstawiła jej istotnych dokumentów i w ten sposób utrudniła dochodzenie.

37 W ramach niniejszego zarzutu skarżąca w pierwszej kolejności kwestionuje przyjętą przez Komisję, a następnie przez Radę, wykładnię art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.

38 W drugiej kolejności kwestionuje ona ustalenia Komisji i Rady, które doprowadziły te instytucje do stwierdzenia, że przesłanki przewidziane w art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego nie zostały spełnione. W szczególności skarżąca kwestionuje ustalenia Komisji zawarte w faksie z dnia 17 grudnia 1999 r., w części zatytułowanej „Wyniki dochodzenia”, odnośnie do braku obowiązku po stronie skarżącej stworzenia w bilansie po stronie pasywów rezerwy na pokrycie wątpliwych należności, limitu jej konta dewizowego ustalonego w wysokości kapitału zakładowego, systematycznych sprzedaży ze stratą stwierdzonych na chińskim rynku wewnętrznym, ciążącego na skarżącej w świetle ustawy o cenach zakazu stosowania odmiennych cen w stosunku do podobnych klientów, ograniczeń w zakresie swobody sprzedaży na chińskim rynku wewnętrznym oraz okoliczności, że skarżąca przedstawiła Komisji w toku dochodzenia informacje wprowadzające w błąd.

39 Należy odrzucić całość argumentów skarżącej dotyczących pierwszych dwóch z powołanych w powyższym punkcie okoliczności. Związane z nimi argumenty nie mają znaczenia dla sprawy, ponieważ ani Rada, ani Komisja nie oparły swych ustaleń na tych okolicznościach.

40 W trzeciej kolejności skarżąca podnosi, że instytucje wspólnotowe nie przekazały jej dokumentów, na podstawie których następnie odmówiły jej statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej. Również ten zarzut należy odrzucić, jako że instytucje wspólnotowe dokonały swej oceny w tym względzie na podstawie dokumentów, które sama skarżąca przekazała Komisji w ramach odpowiedzi na część D kwestionariusza przesłanego w ramach dochodzenia, jak również na podstawie dokumentów, z którymi Komisja zapoznała się podczas weryfikacji na miejscu.

41 Ponadto należy stwierdzić, że skarżąca nie wyjaśniła o jakie „nowe dane” jej chodzi i ograniczyła się do wskazania informacji zawartych w jej własnych dokumentach. Przyznała ona również w replice, że „[w]szystkie faktury dotyczące ogółu transakcji indywidualnych na [chińskim] rynku wewnętrznym zostały udostępnione prowadzącym dochodzenie w czasie ich weryfikacji na miejscu, podobnie jak wszystkie inne informacje dotyczące księgowości i kosztów produkcji”. Zatem instytucje wspólnotowe nie miały obowiązku przekazania Shanghai Teraoka omawianych dokumentów po tym, jak wyciągnęły wnioski na ich podstawie, ponieważ dokumenty te jako pochodzące od skarżącej były jej znane.

42 Należy dodać, że nowy argument, który skarżąca przedstawiła w replice, oparty na naruszeniu art. 20 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, w świetle którego Rada przedstawiła w toku postępowania przed Sądem dane, z którymi skarżąca nie miała możliwości zapoznać się w toku postępowania administracyjnego, nie ma znaczenia dla sprawy. Argument ten świadczy o niezrozumieniu różnicy pomiędzy postępowaniem w zakresie przyznania statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej a postępowaniem w zakresie nałożenia ostatecznych ceł antydumpingowych. Ponieważ art. 20 ust. 4 rozporządzenia podstawowego dotyczący tej ostatniej procedury nie ma związku z przyznaniem statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej, jego naruszenie nie może w konsekwencji zostać skutecznie powołane przez skarżącą w odniesieniu do dokumentów mających wyłącznie na celu uzyskanie tego statusu.

2. W przedmiocie struktury art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego

a) Argumenty stron

43 Skarżąca kwestionuje dokonaną przez instytucje wspólnotowe wykładnię art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, w szczególności w zakresie ciężaru dowodu. Twierdzi ona, że Rada naruszyła ratio legis zmiany art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, którą jest wola uwzględnienia podstawowych zmian w strukturze gospodarczej Chin.

44 Ponadto skarżąca powołuje się na wyrok Sądu z dnia 26 września 2000 r. w sprawie T‑80/97 Starway przeciwko Radzie, Rec. str. II‑3099, pkt 112, z którego miałoby wynikać, że okoliczność żądania od eksportera przedstawienia dowodu, który nie jest mu dostępny, stanowi naruszenie zasady pewności prawa i poszanowania prawa do obrony.

45 Wreszcie skarżąca uważa, że gdy instytucje wspólnotowe wskazują na wystąpienie pewnych okoliczności faktycznych, spoczywa na nich ciężar wykazania, że okoliczności te istotnie wystąpiły oraz że ustaleń w tym zakresie dokonano w prawidłowy sposób. Skarżąca powołuje w tym względzie wyrok Trybunału z dnia 26 czerwca 2001 r. w sprawie C‑381/99 Brunnhofer, Rec. str. I‑4961, pkt 52.

46 Rada podnosi, że rozumowanie skarżącej oparte jest na błędnej wykładni art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego. W szczególności z preambuły rozporządzenia nr 905/98 wynika, że powyżej cytowany przepis wprowadza w odniesieniu do Chin i Rosji wzruszalne domniemanie braku występowania warunków charakteryzujących gospodarkę rynkową oraz że do objętego postępowaniem producenta eksportującego, a w niniejszej sprawie do skarżącej, należy przedstawienie przeciwnego dowodu. Zdaniem Rady rozumowanie przedstawione przez skarżącą opiera się na odwróceniu ciężaru dowodu. Ponadto instytucje wspólnotowe, jak wynika to z jednej strony z orzecznictwa (wyrok Sądu z dnia 17 lipca 1998 r. w sprawie T‑118/96 Thai Bicycle przeciwko Radzie, Rec. str. II‑2991, pkt 32), a z drugiej strony z pojęć „właściwie uzasadnione wnioski” i „wystarczające dowody”, zawartych w art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia podstawowego, dysponują w tej dziedzinie szerokim zakresem swobodnego uznania.

47 Rada podnosi ponadto, że co do zasady pięć przewidzianych w powołanym powyżej przepisie przesłanek powinno zostać spełnionych łącznie. Podkreśla ona jednakże okoliczność, że przesłanki te nie mają takiej samej wagi. Pierwsza przesłanka, zgodnie z którą decyzje przedsiębiorstw dotyczące cen, kosztów i nakładów podejmowane są w odpowiedzi na sygnały rynkowe odzwierciedlające podaż i popyt oraz bez poważnej ingerencji ze strony państwa, ma w tym zakresie podstawowe znaczenie. Już samo stwierdzenie braku spełnienia przez skarżącą powołanej powyżej przesłanki byłoby zatem wystarczające, by uzasadnić oddalenie jej wniosku o przyznanie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej

b) Ocena Sądu

48 Na wstępie należy przypomnieć, że w dziedzinie środków ochrony handlowej instytucje wspólnotowe dysponują szerokim zakresem swobodnego uznania ze względu na złożoność okoliczności gospodarczych, politycznych i prawnych, których oceny muszą dokonać (wyroki Sądu z dnia 5 czerwca 1996 r. w sprawie T‑162/94 NMB France i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II‑427, pkt 72, z dnia 29 stycznia 1998 r. w sprawie T‑97/95 Sinochem przeciwko Radzie, Rec. str. II‑85, pkt 51, ww. w pkt. 46 wyrok w sprawie Thai Bicycle przeciwko Radzie, pkt 32, i z dnia 4 lipca 2002 r. w sprawie T‑340/99 Arne Mathisen przeciwko Radzie, Rec. str. II‑2905, pkt 53).

49 Z tego względu kontrola dokonywana przez sąd wspólnotowy musi ograniczyć się do weryfikacji poszanowania zasad proceduralnych, prawidłowości ustaleń okoliczności faktycznych będących podstawą zaskarżonych decyzji, braku oczywistego błędu w ocenie tych okoliczności faktycznych oraz braku nadużycia władzy (wyrok Trybunału z dnia 7 maja 1987 r. w sprawie 240/84 Toyo przeciwko Radzie, Rec. str. 1809, pkt 19, ww. w pkt 46 wyrok w sprawie Thai Bicycle przeciwko Radzie, pkt 33, oraz ww. w pkt 48 wyrok w sprawie Arne Mathisen przeciwko Radzie, pkt 54). Dotyczy to również sytuacji faktycznej, prawnej i politycznej wystepującej w państwie objętym postępowaniem, której oceny muszą dokonać instytucje wspólnotowe w celu ustalenia czy eksporter działa w warunkach rynkowych bez znacznej interwencji państwa, a zatem czy może korzystać ze statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 18 września 1996 r. w sprawie T‑155/94 Climax Paper przeciwko Radzie, Rec. str. II‑873, pkt 98).

50 Ponadto należy stwierdzić, że przewidziana w art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego metoda ustalenia wartości normalnej produktu stanowi wyjątek w odniesieniu do szczególnej metody, o której mowa w art. 2 ust. 7 lit. a) tego rozporządzenia, ponieważ ta ostatnia jest co do zasady stosowana do przypadków przywozu z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej. Jest utrwalone w orzecznictwie, że wykładni wszelkich odstępstw i wyjątków od reguł ogólnych należy dokonywać w sposób ścisły (wyroki Trybunału z dnia 12 grudnia 1995 r. w sprawie C‑399/93 Oude Luttikhuis i in., Rec. str. I‑4515, pkt 23, z dnia 18 stycznia 2001 r. w sprawie C‑83/99 Komisja przeciwko Hiszpanii, Rec. str. I‑445, pkt 19, oraz z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie C‑5/01 Belgia przeciwko Komisji, Rec. str. I‑11991, pkt 56).

51 Artykuł 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego został początkowo zmieniony rozporządzeniem nr 905/98, ponieważ Rada stwierdziła, że reformy podjęte w Rosji i Chinach doprowadziły do fundamentalnych zmian w gospodarkach tych państw i powstania przedsiębiorstw działających w warunkach gospodarki rynkowej. Tak więc motyw piąty rozporządzenia nr 905/98 podkreśla wagę dokonania rewizji praktyki antydumpingowej Wspólnoty w odniesieniu do tych państw, w szczególności wskazując, że wartość normalna może zostać ustalona zgodnie z zasadami stosowanymi w państwach o gospodarce rynkowej, jeśli można wykazać, że warunki rynkowe przeważają w przypadku jednego lub więcej producentów objętych dochodzeniem dotyczącym produkcji i sprzedaży danego wyrobu. Motyw szósty tegoż rozporządzenia stanowi, że „konieczne jest określenie, że ocena, czy przeważają warunki rynkowe, będzie dokonywana na podstawie odpowiednio uzasadnionych wniosków jednego producenta lub więcej [większej ilości producentów], w stosunku do których toczy się postępowanie, którzy chcą skorzystać z możliwości ustalania wartości normalnej [produktu objętego postępowaniem] w oparciu o zasady stosowane w państwach o gospodarce rynkowej”.

52 Zatem z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, jak również z cytowanych powyżej motywów rozporządzenia nr 905/98 wynika, po pierwsze, że w sytuacji takiej jak mająca miejsce w niniejszej sprawie instytucje wspólnotowe zobowiązane są do dokonania indywidualnej oceny każdego przypadku, ponieważ Chiny nie mogą jeszcze być uważane za państwo o gospodarce rynkowej. Wartość normalna produktu pochodzącego z Chin może zatem zostać ustalona zgodnie z regułami mającymi zastosowanie do państw o gospodarce rynkowej wyłącznie, „jeżeli zostanie wykazane […], że warunki gospodarki rynkowej przeważają w przypadku tego producenta lub tych producentów […]”.

53 Po drugie, ze wspomnianych powyżej przepisów wynika, że ciężar dowodu spoczywa na producencie eksportującym, który chce skorzystać ze statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej. Artykuł 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego stanowi, że wniosek „zawiera wystarczające dowody”. Zatem na instytucjach wspólnotowych nie spoczywa ciężar udowodnienia, że producent eksportujący nie spełnia przesłanek przewidzianych dla korzystania z tego statusu. Do instytucji wspólnotowych należy natomiast dokonanie oceny, czy dowody przedstawione przez producenta‑eksportera są wystarczające dla wykazania, że spełnione zostały przesłanki przewidziane w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, a do sądu wspólnotowego kontrola, czy ocena ta nie jest dotknięta oczywistym błędem.

54 W celu dokonania oceny czy dowody przedstawione przez zainteresowanego producenta są wystarczające, należy zastosować przesłanki wskazane w art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego. W tym zakresie zarówno z użycia spójnika „oraz” między tiret czwartym i piątym tego przepisu, jak i z charakteru tych przesłanek wynika, że są one łączne. Zatem, aby skorzystać ze statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej, dany producent musi spełnić wszystkie przesłanki wskazane w art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego, a w razie braku spełnienia jednej z nich, jego wniosek musi zostać oddalony.

55 Zatem należy zbadać, czy skarżąca wykazała, że spełnia pierwszą z przesłanek wskazanych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którą decyzje przedsiębiorstw dotyczące cen, kosztów i nakładów muszą być podejmowane w odpowiedzi na sygnały rynkowe odzwierciedlające podaż i popyt oraz bez poważnej ingerencji w tym zakresie ze strony państwa.

3. W przedmiocie pierwszej przesłanki, przewidzianej w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego

a) W przedmiocie stosowania jednolitych cen

Argumenty stron

56 Skarżąca podnosi, że ustalenie, w świetle którego sprzedawała swe produkty w Chinach po jednolitych cenach, jest dotknięte oczywistym błędem. Twierdzi ona, że ustawa o cenach nie ma zastosowania do rynku wag elektronicznych. W każdym razie już samo brzmienie ustawy o cenach nie jest zgodne z opisem Komisji. Skarżąca podkreśla również, że cennik, na którym oparła się Rada nie odzwierciedla rzeczywiście zafakturowanych cen, które są przedmiotem renegocjacji z pośrednikami. Skarżąca dodaje, że okoliczność stosowania identycznych cen w stosunku do partnerów handlowych znajdujących się na tym samym szczeblu dystrybucji świadczy o przestrzeganiu przez nią zasady uczciwej konkurencji, stosowanej również we Wspólnocie Europejskiej w postaci ograniczenia nadużyć pozycji dominującej.

57 Skarżąca przypomina, że wyjaśniła, iż jej ceny były ustalane przez popyt i podaż oraz że rynek chiński był wysoce konkurencyjny. Ponadto instytucje wspólnotowe przyjęły niepełne i nieprecyzyjne podejście, w szczególności poprzez uwzględnienie wyłącznie trzynastu faktur dotyczących sprzedaży na chińskim rynku wewnętrznym, które jednakże dotyczyły 25 701 sztuk produktu w okresie objętym dochodzeniem. Ogół faktur dotyczących wszystkich transakcji indywidualnych na chińskim rynku wewnętrznym wskazujących, że miały miejsce negocjacje cenowe pomiędzy skarżącą a jej klientami, udostępniono prowadzącym dochodzenie urzędnikom Komisji w czasie weryfikacji na miejscu. W tym zakresie instytucje wspólnotowe nie uwzględniły okoliczności, że podczas tych negocjacji nie odnoszono się w żaden sposób do istnienia rządowej kontroli cen. Ponadto skarżąca uważa, że wykazała w swej odpowiedzi na kwestionariusz dotyczący przyznania statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej, że średnia miesięczna cena sprzedaży stosowana na chińskim rynku wewnętrznym cechowała się znacznymi odchyleniami, co potwierdza jej twierdzenie, że ceny indywidualnych transakcji, które zawierała, różniły się w znaczny sposób.

58 Rada twierdzi, że skarżąca nie dowiodła istnienia rzeczywistych negocjacji cenowych.

Ocena Sądu

59 Należy zbadać, czy skarżąca dostarczyła w toku dochodzenia dowodów wystarczających do stwierdzenia, że dysponowała swobodą przy ustalaniu cen na chińskim rynku wewnętrznym „w odpowiedzi na sygnały rynkowe odzwierciedlające podaż i popyt oraz bez poważnej ingerencji w tym zakresie ze strony państwa”, zgodnie z wymogiem art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego.

60 Na skarżącej spoczywał w toku dochodzenia również obowiązek dostarczenia Komisji dowodów zróżnicowania cen w zawieranych przez nią indywidualnych transakcjach, na przykład faktur. W tym względzie skarżąca nie może zarzucać instytucjom wspólnotowym, że nie wzięły pod uwagę wszystkich faktur (ponad 25 000) dotyczących poszczególnych sprzedaży produktów w okresie objętym dochodzeniem. Do skarżącej należało wskazanie tych faktur, z których wynikało, że rzeczywiście stosowała różne ceny za ten sam model sprzedawany różnym klientom. Należy przypomnieć, że gdy skarżąca dowiedziała się o ustaleniach Komisji, w świetle których dokonywała sprzedaży po jednolitych cenach, mogła jeszcze w toku postępowania administracyjnego dostarczyć Komisji faktury, które uważała za istotne.

61 Należy następnie zbadać, czy skarżąca spełniła wymogi w zakresie przedstawienia dowodów, w świetle okoliczności, że w czasie weryfikacji na miejscu przedstawiła prowadzącym dochodzenie urzędnikom Komisji zestawienia negocjacyjne (negotiation sheets) oraz umowy (national contracts) w celu wykazania, że miały miejsce negocjacje cenowe z lokalnymi filiami chińskimi Carrefour SA (zwanej dalej „spółką Carrefour”). Należy stwierdzić, że dokumenty te, przedstawione przez skarżącą przed Sądem, będąc dalekie od wykazania zastosowania rabatów na rzecz tego klienta, wskazują, że ceny zafakturowane odpowiadają cenom przyjętym w cenniku dla chińskiego rynku wewnętrznego. Tak więc cena podstawowego modelu sprzedawanego w największych ilościach spółce Carrefour była identyczna z cennikiem skarżącej dla chińskiego rynku wewnętrznego. Porównanie między przedstawionymi dokumentami i cennikiem rozpatrywanego produktu na chińskim rynku wewnętrznym pozwala na stwierdzenie, że cena omawianego modelu (to jest wagi elektronicznej SM‑80SXB należącej do wyższego segmentu) nie różni się od ceny określonej w cenniku, to jest 6 837,61 yuans ren‑min‑bi (CNY), przyjmując, że faktury sporządzone przez spółkę Carrefour i przedstawione przez skarżącą podczas dochodzenia odnoszą się do ceny w wysokości 8 000 CNY, zawierającej 17% podatek od wartości dodanej (VAT) zwiększający cenę określoną w cenniku. Zestawienia negocjacyjne dotyczące spółki Carrefour wskazują cenę 12 000 CNY, co jest ceną określoną w cenniku, plus 17% podatku VAT, powiększoną o dodatkową kwotę tytułem usług w wysokości 4 000 CNY. Ta sama jednolitość dotyczy cen stosowanych w przypadku modelu SM‑80SXP. Wreszcie, w odpowiedzi na pytanie przedstawione na piśmie, Rada przekazała Sądowi fakturę dostarczoną przez spółkę Carrefour, z której wynika, że rzeczywiście fakturowane ceny odpowiadają sumie ceny wskazanej w cenniku, 17% podatku VAT i dodatkowej kwoty w wysokości 4 000 CNY, co również świadczy o tej samej logice, którą ujawniło badanie zestawień negocjacyjnych. Skarżąca potwierdziła ponadto na rozprawie istnienie stałej praktyki wpłacania ryczałtowej kwoty w wysokości 4 000 CNY z tytułu usług.

62 Należy zatem stwierdzić, że ceny wskazane w fakturach, umowach i zestawieniach negocjacyjnych spółki Carrefour nie różnią się od cen wskazanych w cenniku. Z badania zestawień negocjacyjnych wynika, że ta sama zasada ma zastosowanie również odnośnie do cen stosowanych przez skarżącą względem spółki Nanjing Supermarket Ltd, będącej jednym z jej klientów.

63 W konsekwencji przedstawione zestawienia negocjacyjne, umowy ani faktury nie wykazują, że skarżąca stosowała różne ceny względem różnych klientów za ten sam produkt.

64 Stwierdzenia tego nie podważa powołana przez skarżącą okoliczność, że jej główny klient na chińskim rynku wewnętrznym, spółka Shanghai Teraoka Electronic Scales Co. Ltd, wynegocjowała z nią ceny korzystniejsze od cen uzyskanych przez innych klientów. Jak bowiem Komisja słusznie wskazała w swym faksie z dnia 17 grudnia 1999 r., można mieć wątpliwości co do niezależności tego przedsiębiorstwa od skarżącej. Ponadto skarżąca nie podjęła nawet próby zakwestionowania wskazanego powiązania ani w swej korespondencji z Komisją, ani skardze, czy też replice. W swym piśmie z dnia 27 grudnia 1999 r., w którym zakwestionowała ustalenia Komisji przesłane faksem z dnia 17 grudnia 1999 r., nie odniosła się w żaden sposób do argumentu, w świetle którego spółka Shanghai Teraoka Electronic Scales Co. Ltd była z nią powiązana. Podobnie było w przypadku pisma z dnia 11 stycznia 2000 r., w którym skarżąca kwestionowała odpowiedzi przedstawione przez Komisję w piśmie z dnia 4 stycznia 2000 r. na jej uwagi, w których to odpowiedziach powtórnie wyrażono wątpliwości tej instytucji wspólnotowej co do powiązań pomiędzy skarżącą a tą spółką. Jako że skarżąca nie zakwestionowała istnienia powiązań pomiędzy nią a spółką Shanghai Teraoka Electronic Scales Co. Ltd, Komisja mogła zasadnie pominąć w swym badaniu ceny wskazane w fakturach wystawionych przez skarżącą temu przedsiębiorstwu.

65 Należy ponadto zbadać, czy – pomimo okoliczności, że skarżąca nie przedstawiła odpowiednich faktur – dostarczyła ona jednakże ważkich dowodów w swej odpowiedzi znajdującej się w części D kwestionariusza dochodzeniowego Komisji, dotyczącej przyznania statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej. W odpowiedzi skarżąca przekazała Komisji następujące informacje w zakresie swej sprzedaży: miesięczną wielkość sprzedaży rozpatrywanego produktu na chińskim rynku wewnętrznym, średnią cenę sprzedaży w skali miesiąca rozpatrywanego produktu na chińskim rynku wewnętrznym w okresie objętym dochodzeniem, całkowitą wielkość sprzedaży podstawowych produktów zbywanych przez skarżącą na chińskim rynku wewnętrznym w okresie objętym dochodzeniem w ujęciu ilościowym i w rozbiciu na produkty, cennik sprzedaży rozpatrywanego produktu dla chińskiego rynku wewnętrznego, miesięczne ilości sprzedaży eksportowej rozpatrywanego produktu oraz średnią cenę sprzedaży eksportowej rozpatrywanego produktu w skali miesiąca w okresie objętym dochodzeniem, cennik sprzedaży eksportowej rozpatrywanego produktu i listę sprzedaży eksportowych do Wspólnoty, ustaloną na bazie miesięcznej dla trzech podstawowych miesięcy okresu objętego dochodzeniem, to jest września 1998 r., stycznia 1999 r. i marca 1999 r.

66 Na podstawie danych znajdujących się w tabeli załączonej do skargi, zawierających średnie miesięczne ceny sprzedaży rozpatrywanego produktu na chińskim rynku wewnętrznym w okresie objętym dochodzeniem, skarżąca przygotowała nową tabelę przedstawioną w jej replice, wskazującą procentowe odchylenia między najniższą i najwyższą średnią ceną poszczególnych modeli wag elektronicznych, w celu wykazania, że nie stosowała identycznych cen. Należy w tym zakresie przedstawić – na podstawie niezakwestionowanych przez instytucje wspólnotowe danych zawartych w odpowiedzi skarżącej na część D kwestionariusza dochodzeniowego Komisji – tabelę wskazującą ilości i procent sprzedaży na chińskim rynku wewnętrznym każdego z modeli, jak również procentowe odchylenie ceny sprzedaży w okresie objętym dochodzeniem. Należy podkreślić, że w świetle zaskarżonego rozporządzenia rynek wag elektronicznych jest zwykle podzielony na trzy odrębne segmenty: segment niższy, segment średni i segment wyższy.

Model Ilość sprzedana na chińskim rynku wewnętrznym Sprzedaż na chińskim rynku wewnętrznym w % Odchylenie cen sprzedaży na chińskim rynku wewnętrznym w % DS‑685B 13 693 53,28 2,21 DS‑685FB 2 127 8,27 9,72 DS‑685FP 26 0,10 15,86 DS‑688B 3 455 13,44 11,88 DS‑688P 6 0,02 niedostępne DS‑688FB 3 471 13,50 9,54 DS‑688FP 88 0,34 13,47 DS‑650 361 1,40 8,70 DS‑681 189 0,74 68,75 SM‑80/81B 151 0,59 71,89 SM‑80/81P 1 982 7,71 34,55 SM‑90H 18 0,07 21,87 RM‑30 134 0,52 47,64





67 W tabeli tej ujęto osiem modeli (DS‑685FP, DS‑688P, DS‑688FP, DS‑650, DS‑681, SM‑80/81B, SM‑90H i RM‑30), które stanowią ogółem 3,78% sprzedaży skarżącej na chińskim rynku wewnętrznym. Są to w szczególności te modele, których ceny różnią się w największym stopniu. W konsekwencji należy stwierdzić, że biorąc pod uwagę nieznaczną wysokość całkowitej sprzedaży tych modeli, dotyczące ich odchylenia cen nie mogą zostać uznane jako reprezentujące tendencję, która charakteryzowałaby ogół zachowań skarżącej w zakresie ustalania cen stosowanych przez nią w odniesieniu do różnych klientów.

68 Gdy chodzi o odchylenia cen w wysokości 71,89 i 34,55% stwierdzone w przypadku sprzedaży wag elektronicznych SM‑80/81B i SM‑80/81P, które należą do wyższego sektora, zgodnie ze stwierdzeniem Rady, które nie zostało zakwestionowane przez skarżącą, są one przede wszystkim rezultatem okoliczności, że w ramach wskazanych modeli występuje szereg wersji. Okoliczność, że każda z wersji modelu ma inną cenę, prowadzi do odchyleń średnich cen miesięcznych, które są funkcją ilości sprzedaży każdej z wersji w danym okresie, pomimo iż ta sama wersja modelu jest sprzedawana po jednolitej cenie.

69 Z tabeli tej wynika również, że dla modelu sprzedawanego w największych ilościach (to jest dla modelu DS‑685B, stanowiącego 53,28% sprzedaży na wewnętrznym rynku chińskim), średnie ceny miesięczne różnią się o 2,21%. Jednakże należy stwierdzić, że pozostając bardzo nieznacznym, odchylenie to jako takie nie potwierdza stosowania różnych cen w odniesieniu do różnych klientów. Wreszcie odchylenie cen w wysokości 10%, dotyczące każdego z pozostałych trzech modeli, które należy zbadać (to jest modeli DS‑685FB, DS‑688B i DS‑688FB), nie może samo w sobie być uważane za znaczne.

70 Dane przedstawione przez skarżącą dotyczą wyłącznie średniej ceny sprzedaży w skali miesiąca, której zmiana może również wynikać z odchyleń cen w czasie, i nie wyklucza zatem, że jednolite ceny mogły być stosowane w odniesieniu do różnych klientów w tym samym okresie. Należy w konsekwencji stwierdzić, że dane znajdujące się w aktach, a w szczególności zebrane w tabeli przedstawionej powyżej w pkt 66, nie dowodzą, że w odniesieniu do różnych klientów w okresie objętym dochodzeniem rzeczywiście miałyby zostać zafakturowane różne ceny.

71 Ponadto, gdy chodzi o argument skarżącej, zgodnie z którym działała ona w ramach ogólnej konkurencji, kształtując i dostosowując swe ceny do konkurentów, wystarczy stwierdzić, że nie przedstawiła żadnego dowodu na poparcie tych twierdzeń. Ponadto nie wykazała, że warunki, w których stosowanie zróżnicowanych cen mogłoby zostać uznane za nadużycie w świetle prawa konkurencji, zostały spełnione w niniejszej sprawie.

72 Wreszcie, gdy chodzi o argument skarżącej, zgodnie z którym ustawa o cenach nie miała wpływu na jej politykę cenową, wystarczy stwierdzić, że Rada nie oparła się na ewentualnym zastosowaniu tej ustawy, lecz na okoliczności, że skarżąca nie przedstawiła wystarczających dowodów, że ustalała swe ceny oparciu o warunki rynkowe.

73 W konsekwencji, nie dopuszczając się oczywistego błędu w ocenie, Komisja, a następnie Rada mogły stwierdzić, że skarżąca nie przedstawiła w toku dochodzenia wystarczających dowodów wykazujących, że żądała za ten sam produkt różnych cen od różnych klientów.

b) W przedmiocie sprzedaży ze stratą

Argumenty stron

74 Skarżąca podnosi, że stwierdzenie Komisji, w świetle którego skarżąca miałaby systematycznie dokonywać na wewnętrznym rynku chińskim sprzedaży ze stratą, jest przedwczesne i pozbawione znaczenia. Po pierwsze bowiem, Komisja nie zaczekała na przedstawienie jej pełnych danych niezbędnych dla podjęcia decyzji w tym zakresie. Po drugie, z ustaleń Rady wynika, że praktyki takie są powszechnie stosowane przez niektóre podmioty gospodarcze działające w warunkach gospodarki rynkowej. Skarżąca powołuje się w tym zakresie na motywy 30 i 38 zaskarżonego rozporządzenia.

75 Co się tyczy ogólnej oceny zysków i strat, skarżąca kwestionuje ustalenia instytucji wspólnotowych, w świetle których ponosiła znaczne i systematyczne straty na chińskim rynku wewnętrznym i osiągała znaczne zyski na rynkach eksportowych. Skarżąca wskazuje, że na chińskim rynku krajowym sprzedaje znaczną część produktów innych niż wagi elektroniczne. Ogół danych w zakresie sprzedaży na chińskim rynku wewnętrznym zawartych w rachunku zysków i strat dotyczy wszystkich produktów, nie może zatem – podnosi skarżąca – stanowić niezawodnej wskazówki co do rentowności sprzedaży wag elektronicznych na tym rynku. Ponadto bilans nie wykazuje osobno strat i zysków z jednej strony dla sprzedaży eksportowej, a z drugiej strony dla sprzedaży na chińskim rynku krajowym. W tych warunkach zdaniem skarżącej twierdzenie, że rachunek zysków i strat wskazuje jasno wysokie zyski w przypadku wywozu i istotne straty dla sprzedaży na chińskim rynku krajowym, jest nieprawidłowe.

76 Zdaniem skarżącej instytucje wspólnotowe nigdy nie podały do wiadomości obliczeń stanowiących podstawę tego twierdzenia. Skarżąca uważa, że na podstawie założeń, które mogła przyjąć co do wyliczeń dokonanych przez instytucje wspólnotowe, ich rezultaty wskazują, w odniesieniu do sprzedaży dokonanych na chińskim rynku wewnętrznym, zysk w wysokości 1,96% za rok 1997 i stratę – ocenianą przez skarżącą jako nieznaczna – w wysokości 0,73% za rok 1998. Zgodnie z tym samym wyliczeniem jej zyski z wywozu wyniosły 8,68% w 1997 r. i 10,50% w 1998 r. Zdaniem skarżącej Rada dopuściła się zatem oczywistego błędu w ocenie, stwierdzając, że dane te jasno wskazywały na istotne straty w zakresie sprzedaży na chińskim rynku wewnętrznym w ciągu wielu lat.

77 Ponadto – sprzecznie z twierdzeniem Rady ‑ skarżąca kwestionuje, by poniosła „ogromne straty” w zakresie sprzedaży modelu DS‑685B na chińskim rynku wewnętrznym w okresie objętym dochodzeniem i podnosi, że Rada nie ujawniła dowodów, na których oparła się, dochodząc do takiego wniosku. Skarżąca wskazuje, że jej korespondencja z Komisją dowodzi natomiast, że większość jej zysków pochodziła ze sprzedaży na chińskim rynku wewnętrznym, w szczególności ze sprzedaży modeli SM‑80 i SM‑90.

78 Ponadto skarżąca wzywa Radę do przedstawienia danych, które wykorzystała, dochodząc do wniosku, że skarżąca na chińskim rynku wewnętrznym sprzedawała prawie wszystkie modele ze stratą i po jednolitych cenach. W razie gdyby Rada przedstawiła nowe dane, skarżąca pragnie podnieść nowy zarzut co do prawa, zgodnie z którym dane te nie zostały ujawnione w rozumieniu rozporządzenia podstawowego, co stanowi naruszenie art. 20 ust. 4 tego rozporządzenia.

79 Zdaniem Rady z odpowiedzi skarżącej na kwestionariusz dochodzeniowy Komisji jak również z dokumentów zebranych w toku weryfikacji na miejscu wynika, że skarżąca osiągała wysokie zyski z wywozu i ponosiła znaczne straty na chińskim rynku wewnętrznym.

80 Ponadto Rada jest zdania, że wyliczenie przeprowadzone przez skarżącą nie jest właściwe, jako że skarżąca nie uwzględniła otrzymanych przez nią subwencji, jak również – w przypadku roku 1998 – dochodów pochodzących z innych operacji. Zatem zgodnie z wyliczeniem Rady dokonana przez skarżącą sprzedaż na chińskim rynku wewnętrznym przyniosła w istocie, oceniony przez nią jako nieznaczny, zysk w wysokości 0,24% w roku 1997 r. i stratę, którą ocenia jako znaczną, w wysokości 2,59% w roku 1998, podczas gdy zyski ze sprzedaży wyniosły 6,96% w 1997 r. i 8,67% w 1998 r. Rada sporządziła w tym zakresie poniższą tabelę, opartą na tabeli zysków i strat przedstawionej przez skarżącą, włączając do niej otrzymane przez skarżącą subwencje, których kwoty wskazane są pogrubioną czcionką (tabela ta była przedmiotem zmian dokonanych przez Sąd w celu zapewnienia większej jej dokładności).

1998 1997



Ogółem



Wywóz



Rynek wewnętrzny



Ogółem



Wywóz



Rynek wewnętrzny Sprzedaż 123 463 310,37 76 972 132,82 46 491 177,55 106 828 244,78 64 065 349,63 42 762 895,15 Koszty sprzedaży 97 605 947,54 57 656 631,16 39 949 316,38 84 044 953,44 48 673 547,18 35 371 406,26 Inne wydatki i dochody 18 113 541,34

+ 2 273 246,55

+ 150 000,00

20 536 787,89 11 230 395,63

+ 1 409 412,86





12 639 808,49 6 883 145,71

+ 863 833,68





7 746 979,39 16 381 137,64

+ 1 844 989,62





18 226 127,26 9 828 682,58

+ 1 106 993,77





10 935 676,35 6 552 455,06

+ 737 995,84





7 290 450,90 Zysk/strata 7 743 821,49

5 320 574,94 8 085 106,03

6 675 693,17 ‑ 341 284,54

‑1 205 118,22 6 402 153,70

4 557 164,08 5 563 119,87

4 456 126,10 839 033,83

101 037,99 Zysk/strata

% obrotów (sprzedaż) 6,27

4,31 10,50

8,67 ‑ 0,73

‑ 2,59 5,99

4,27 8,68

6,96 1,96

0,24





Ocena Sądu

81 W pierwszej kolejności należy sprawdzić, czy naruszone zostały uprawnienia proceduralne skarżącej w zakresie okoliczności faktycznych, na których instytucje wspólnotowe oparły swe ustalenia co do sprzedaży ze stratą, w drugiej kolejności, czy instytucje wspólnotowe dopuściły się oczywistego błędu w ocenie uznając, że sprzedaż ze stratą stanowi element pozwalający stwierdzić, że skarżąca nie działała w warunkach gospodarki rynkowej, a w trzeciej kolejności, czy instytucje wspólnotowe popełniły oczywisty błąd w ocenie, stwierdzając na podstawie tych okoliczności występowanie sprzedaży ze stratą.

82 Co się tyczy w pierwszej kolejności zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia praw proceduralnych, wystarczające jest odesłanie do pkt 40 powyżej.

83 W drugiej kolejności należy wskazać, że argument skarżącej, w świetle którego niektórzy przedsiębiorcy działający w ramach gospodarki rynkowej czasem również dokonują sprzedaży ze stratą, nie ma jako taki wpływu na okoliczność, że praktyka taka może być uważana za wskazówkę pozwalającą dojść do wniosku – w szczególności wobec występowania innych okoliczność takich jak jednolite ceny i ograniczenia sprzedaży – że przedsiębiorca nie wykazał, iż spełnia pierwszą przesłankę wynikającą z art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.

84 W trzeciej kolejności należy przypomnieć, że Rada uzasadniła odmowę przyznania statusu przedsiebiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej tym, że „dowody wskazywały, że ceny [skarżącej na chińskim rynku wewnętrznym] były utrzymywane na poziomie powodującym straty przez kilka lat”. Należy również podkreślić, że na skarżącej ciąży obowiązek udowodnienia, że działała w warunkach gospodarki rynkowej. Jednakże po uzyskaniu od Komisji informacji zawartej w piśmie z dnia 17 grudnia 1999 r., że ta ostatnia uważa, iż skarżąca systematycznie ponosiła straty na chińskim rynku wewnętrznym, skarżąca, będąc daleka od przedstawienia dowodów przeciw tej tezie, ograniczyła się do stwierdzenia w swych pismach z dnia 27 grudnia 1999 r. i z dnia 11 stycznia 2000 r., że Komisja nie mogła dojść do takich wniosków, nie znajdując się w posiadaniu danych wymaganych wyłącznie w ramach odpowiedzi na część C kwestionariusza dochodzeniowego, dotyczącą w szczególności rentowności przedsiębiorstwa. Jeśli skarżąca uważała, że wnioski Komisji nie były prawidłowe, nic nie przeszkadzało jej w przedstawieniu Komisji istotnych dowodów wykazujących – jeśli miałoby to miejsce – występowanie zysków na chińskim rynku wewnętrznym w rozpatrywanych latach. Jednakże skarżąca nie przedstawiła takich dowodów.

85 Następnie co się tyczy dowodów, na których instytucje wspólnotowe oparły swą ocenę, należy na wstępie stwierdzić, że okoliczność, iż skarżąca sprzedawała oprócz wag elektronicznych również inne produkty, nie oznacza w niniejszej sprawie, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, opierając się na danych zawartych w rachunku zysków i strat skarżącej w celu dokonania oceny jej strat i zysków w zakresie produktu objętego postępowaniem. Na podstawie dokumentów przedstawionych przez skarżącą w toku dochodzenia, można było bowiem ustalić wielkość sprzedaży wag elektronicznych w rzeczywistej kwocie pieniężnej. Należy zauważyć w tym zakresie, że przy dokonywaniu oceny sprzedaży według kryterium wartości pieniężnej, a nie ilości sprzedanych sztuk, stwierdza się, że sprzedaż wag elektronicznych stanowiła około ¾ sprzedaży skarżącej na chińskim rynku wewnętrznym. W świetle bowiem rachunku zysków i strat za rok 1998 obroty skarżącej na chińskim rynku wewnętrznym wynosiły prawie 46,5 miliona CNY (całkowity obrót pomniejszony o obroty eksportowe), podczas gdy według przedstawionej przez skarżącą i nie zakwestionowanej przez Radę tabeli zawierającej średnie ceny sprzedaży w ujęciu miesięcznym i miesięczne wielkości sprzedaży wag elektronicznych na chińskim rynku wewnętrznym w okresie objętym dochodzeniem, wartość sprzedaży wag elektronicznych wyniosła 34,1 miliona CNY.

86 Następnie należy rozstrzygnąć co do prawidłowości wyliczenia skarżącej, w świetle którego jej sprzedaż na chińskim rynku wewnętrznym przyniosła zysk w wysokości 1,96% w roku obrachunkowym 1997, a w roku obrachunkowym 1998 stratę w wysokości 0,73%. W tym względzie Rada słusznie twierdzi, że skarżąca dodała do przychodów ze sprzedaży w okresie 1997–1998 subwencje w wysokości przekraczającej 4 miliony CNY.

87 Okoliczność ta pozwala na podważenie prawidłowości wyliczenia skarżącej. O ile jest bowiem prawdą, że w gospodarce rynkowej również występują subwencje, są one zawsze elementem obcym rynkowi i stanowią interwencję władz publicznych mogącą spowodować odmienne zachowanie przedsiębiorstw niż to, które wynikałoby z gry sił rynkowych. Należy podkreślić, że nawet jeśli wysokość omawianych subwencji była nieznaczna w porównaniu z całkowitymi obrotami skarżącej w okresie dwóch lat, jest ona znaczna w porównaniu z niskimi i sporadycznie osiąganymi zyskami na chińskim rynku wewnętrznym.

88 Po odjęciu subwencji otrzymanych przez skarżącą od osiągniętych przez nią zysków – jak uczyniła to Rada (zob. pkt 80) – stwierdza się bowiem, co wydaje się prawdopodobne, że straty skarżącej na chińskim rynku wewnętrznym wynosiły 2,59% w roku 1998, podczas gdy w roku 1997 jej sytuacja był bliska równowagi przy zysku 0,24%. Wyliczenie takie wskazuje również, że straty skarżącej na chińskim rynku wewnętrznym za dwa omawiane lata mogły przekroczyć 1,1 miliona CNY, podczas gdy jej zyski z wywozu wyniosły ponad 11,1 miliona CNY.

89 W tych okolicznościach należy niewątpliwie stwierdzić, że sformułowania zastosowane w motywach zaskarżonego rozporządzenia wykraczają poza to, co wynika z dowodów, na których oparły się instytucje wspólnotowe. Jednakże instytucje wspólnotowe mogły, nie dopuszczając się oczywistego błędu, stwierdzić na podstawie tych dowodów, że sprzedaż skarżącej w Chinach była ogólnie nierentowna w okresie, za który dostępne były dane.

90 Stanowi to wskazówkę, która w połączeniu z innymi dowodami w tej sprawie mogła uzasadniać stwierdzenie, że skarżąca nie wykazała, iż działała w warunkach gospodarki rynkowej.

91 Wobec takiego wskazania do skarżącej należało bądź dostarczenie w toku postępowania administracyjnego dowodów podważających oparte na nim stwierdzenie instytucji wspólnotowych, bądź przedstawienie konkretnych dowodów wykazujących, że pomimo ogólnego braku rentowności jej operacje sprzedaży w Chinach były zgodne z zachowaniem przedsiębiorstwa działającego w warunkach rynkowych.

92 W tym względzie skarżąca stwierdza jedynie, że na chińskim rynku wewnętrznym większość zysków była osiągana ze sprzedaży modeli SM‑80 i SM‑90 wag elektronicznych. Jednakże osiąganie zysków z tytułu sprzedaży wskazanych modeli, podczas gdy jak stwierdzono, w przypadku ogółu pozostałych wag elektronicznych skarżąca musiała ponosić na chińskim rynku wewnętrznym straty, pozwala na logiczne stwierdzenie występowania wyższych strat w przypadku innych modeli, w szczególności modeli najczęściej sprzedawanych, takich jak należący do niższego segmentu model DS‑685B, co podważa wyliczenie skarżącej, zwłaszcza w odniesieniu do roku 1998. Te same modele z segmentu niższego były wywożone przez skarżącą do Wspólnoty Europejskiej.

93 W tych okolicznościach należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała, że instytucje wspólnotowe dopuściły się oczywistego błędu w ocenie, stwierdzając, że sprzedawała swe produkty w Chinach ze stratą.

c) W przedmiocie współczynnika sprzedaży na chiński rynek wewnętrzny w stosunku do wywozu

Argumenty stron

94 Skarżąca zaprzecza zawartemu w zaskarżonym rozporządzeniu twierdzeniu, w świetle którego nie miała pełnej swobody decyzji w zakresie proporcji między jej sprzedażą na chiński rynek wewnętrzny a sprzedażą eksportową.

95 Skarżąca zaprzecza zarzutom jakoby współczynnik wywozu został jej narzucony – zgodnie z postanowieniami jej statutu i art. 15 szczegółowych przepisów wykonawczych do chińskiej ustawy o spółkach, których udziały zostały w całości objęte przez inwestorów zagranicznych (zwanych dalej „przepisami wykonawczymi”) – umową zawartą między nią a władzami lokalnymi ds. inwestycji. Twierdzi ona, że braku istnienia takiego współczynnika dowodzi z jednej strony certyfikat wydany przez komisję ekonomiczną ds. zagranicznych dla Jinshan (Chiny) z dnia 22 grudnia 1999 r., który przedstawiła na żądanie (zwany dalej „certyfikatem z Jinshan”), a z drugiej strony okoliczność, że dokonywała większości swych operacji sprzedaży na chińskim rynku wewnętrznym. Skarżąca wskazuje, że certyfikat z Jinshan wyraźnie potwierdza, że władze chińskie nie ustaliły żadnego współczynnika w odniesieniu do sprzedaży eksportowej. Zdaniem skarżącej dowód ten jest jedynym dowodem mającym znaczenie dla wykazania, że rząd chiński nie narzucił jej żadnego współczynnika.

96 Skarżąca podważa ustalenia Rady dotyczące polityki rządu chińskiego w tym zakresie. Zdaniem skarżącej nie można poważnie kwestionować istnienia chińskich przedsiębiorstw publicznych produkujących wagi elektroniczne, które rozpoczęły w latach 80. sprzedaż tych wag na chiński rynek wewnętrzny.

97 Rada podnosi, że instytucje wspólnotowe stwierdziły występowanie w okresie między rokiem 1996 a okresem objętym dochodzeniem stałej proporcji pomiędzy sprzedażą eksportową Shanghai Teraoka a sprzedażą dokonywaną przez to przedsiębiorstwo na chiński rynek wewnętrzny oraz że skarżąca nie wyjaśniła, dlaczego pomimo strat ponoszonych na chińskim rynku wewnętrznym utrzymywała tę proporcję, jeżeli żaden współczynnik dotyczący sprzedaży eksportowej nie został jej narzucony.

Ocena Sądu

98 Certyfikat z Jinshan jest sformułowany w następujący sposób:

„My, komisja ekonomiczna ds. zagranicznych dla Jinshan, jesteśmy organem zatwierdzającym utworzenie w Chinach przedsiębiorstwa Shanghai Teraoka Electronic Co. Ltd, którego udziały w całości obejmuje przedsiębiorstwo Teraoka Seiko Co. Ltd, Japonia. Wobec znakomitych negocjacji pomiędzy p. Kazuharu Teraoką, przewodniczącym zarządu, a nami, nie ustaliliśmy współczynnika proporcji sprzedaży eksportowej dla tej spółki. Ponadto w świetle okoliczności, że Shanghai Teraoka Electronic Co. Ltd jest spółką, w której udziały należą w całości do inwestorów zagranicznych, nie wystąpiliśmy o podpisanie umowy”.

99 W celu ustalenia czy dokument ten dowodzi, że skarżąca dysponowała swobodą decydowania na podstawie warunków rynkowych o proporcji sprzedaży swych produktów odpowiednio na chińskim rynku wewnętrznym i na rynkach zagranicznych, należy na wstępie przypomnieć przepisy ustawodawstwa chińskiego dotyczące tworzenia przedsiębiorstw takich jak przedsiębiorstwo skarżącej.

100 Artykuł 15 przepisów wykonawczych stanowi, że wniosek w przedmiocie utworzenia przedsiębiorstwa, którego udziały należą w całości do inwestorów zagranicznych, musi zawierać w szczególności współczynnik sprzedaży na chiński rynek wewnętrzny i rynek międzynarodowy. Na mocy art. 45 tych samych przepisów „przedsiębiorstwo, w którym udziały objęte są w całości przez inwestorów zagranicznych, zobowiązane jest przy dokonywaniu sprzedaży produktów na chińskim rynku [wewnętrznym] do stosowania zatwierdzonego współczynnika sprzedaży” oraz „w przypadku gdy przedsiębiorstwo, w którym udziały zostały w całości objęte przez inwestorów zagranicznych, zamierza sprzedawać więcej swych produktów na chiński rynek [wewnętrzny] niż przewiduje zatwierdzony współczynnik sprzedaży, wymagana jest zgoda władz odpowiedzialnych za badanie i zatwierdzenie”.

101 Co się tyczy istnienia „umowy” zawartej na podstawie art. 15 przepisów wykonawczych, należy stwierdzić, że chodzi w istocie o „wniosek w przedmiocie utworzenia przedsiębiorstwa, w którym udziały zostaną w całości objęte przez inwestorów zagranicznych”, który nakłada obowiązek ustalenia w szczególności współczynnika sprzedaży produktów na chiński rynek wewnętrzny i na rynkach zagranicznych. Jednakże należy stwierdzić, że pomimo żądania Komisji, by przedstawiono ten dokument, nie znajduje się on pośród informacji przekazanych przez skarżącą w toku dochodzenia.

102 Natomiast w odpowiedzi na pytanie na piśmie skarżąca przekazała Sądowi dokumenty dotyczące procedury związanej z jej utworzeniem. Z trzech pierwszych dokumentów, to jest studium wykonalności projektu produkcji i funkcjonowania wykrywaczy wysokiego ciśnienia i jego zastosowania w drodze jednorazowej inwestycji, przedstawionego w dniu 8 sierpnia 1992 r. przez skarżącą, oficjalnej odpowiedzi na projekt udzielonej przez prowincję Jinshan w dniu 3 września 1992 r. i wniosku o zatwierdzenie projektu utworzenia przedsiębiorstwa o udziałach objętych przez inwestorów zagranicznych, zarejestrowanego w komisji ds. handlu zagranicznego i współpracy gospodarczej prowincji Jinshan w dniu 4 września 1992 r. wynika, że 50% produktów musiało zostać sprzedanych za granicą. Pozostałe dokumenty, w szczególności złożone w komisji ds. rozwoju i planowania prowincji Jinshan w dniu 31 sierpnia 1992 r. akta dotyczące nowo utworzonych lub rozbudowanych przedsiębiorstw, raport dotyczący studium wykonalności i postanowień statutowych przedsiębiorstwa, którego udziały są objęte przez inwestorów zagranicznych, sporządzony przez komisję ds. handlu zagranicznego i współpracy gospodarczej prowincji Jinshan w dniu 17 września 1992 r, oraz oficjalna odpowiedź dotycząca studium wykonalności i postanowień statutowych dotyczących przedsiębiorstw, w których udziały objęte są przez inwestorów zagranicznych, udzielona przez prowincję Jinshan w dniu 17 września 1992 r., wspominały jedynie okoliczność, że „część” produkcji byłaby eksportowana. Dokumenty te potwierdzają z jednej strony, że wnosząc wniosek w zakresie utworzenia spółki o udziałach w całości objętych przez inwestorów zagranicznych, skarżąca musiała wskazać proporcję sprzedaży przeznaczonej na wywóz, a z drugiej strony, że proporcja ta była przedmiotem zatwierdzenia ze strony władz prowincji Jinshan w oficjalnej odpowiedzi z dnia 3 września 1992 r. na wniosek w przedmiocie utworzenia skarżącej spółki. Dokumenty te wskazują, że podczas tworzenia skarżącej spółki nie przewidziano, by korzystała ona z pełnej swobody w zakresie podziału swej sprzedaży. Przeczą one zatem treści certyfikatu z Jinshan. W tych okolicznościach certyfikat ten nie jest wystarczający, by wykazać, że skarżąca miała swobodę decydowania, wyłączającą wpływ władz chińskich w tym zakresie, w jakiej proporcji jej produkty będą sprzedawane na chińskim rynku wewnętrznym, a w jakiej wywożone.

103 Należy zatem sprawdzić, czy skarżąca przedstawiła ponadto w toku postępowania administracyjnego dowody pozwalające stwierdzić, że nie został jej narzucony żaden współczynnik podziału sprzedaży między chiński rynek wewnętrzny a rynki zagraniczne oraz że jej decyzje gospodarcze były podejmowane w odpowiedzi na sygnały rynkowe odzwierciedlające podaż i popyt.

104 W tym zakresie należy przedstawić tabelę sporządzoną przez skarżącą, której zawartość nie została zakwestionowana przez Radę, podsumowującą dane, które skarżąca przedstawiła Komisji w swej odpowiedzi na kwestionariusz dochodzeniowy w przedmiocie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej.

1995 1996 1997 1998 OD * Sprzedaż w Chinach 9 020 26 122 23 241 26 183 25 695 Sprzedaż w WE 2 070 9 045 4 407 7 597 5 552 Sprzedaż na świecie ogółem 12 452 43 859 40 882 44 740 42 687 Procent sprzedaży w Chinach względem sprzedaży ogółem 72,44 59,56 56,85 58,52 60,19

* Okres objęty dochodzeniem.

105 Powyższa tabela wykazuje, że pomiędzy rokiem 1996 a końcem okresu objętego dochodzeniem sprzedaż na chińskim rynku wewnętrznym zawsze stanowiła pomiędzy 57 a 60% całości sprzedaży, wskazując w ten sposób na nieznaczne odchylenia. W świetle tej stałej proporcji należy stwierdzić, że występował pewien współczynnik pomiędzy sprzedażą skarżącej na chiński rynek wewnętrzny a jej sprzedażą na rynki zagraniczne i że współczynnik ten był niemal stały. Co się tyczy okoliczności, że sprzedaż na rynek chiński wynosiła w roku 1995 około 72%, należy zauważyć, że sama skarżąca wskazała w toku weryfikacji na miejscu, że rozpoczęła produkcję wag elektronicznych dopiero w roku 1995, a pełną zdolność produkcyjną osiągnęła w roku 1996. Zatem współczynnik stwierdzony dla roku 1995, odmienny od współczynnika w innych latach, nie może być uważany za reprezentatywny z powodu szczególnych okoliczności mających miejsce w tym roku, jako że całkowita sprzedaż wynosiła w roku 1995 jedynie około 1/3 całkowitej sprzedaży odnotowanej w pozostałych latach. Nie ma więc żadnych przeszkód, by uwzględnić wyłącznie późniejsze lata, a w konsekwencji uznać istnienie współczynnika za stwierdzone.

106 Okoliczność, że współczynnik ten nie wynosił 50%, jak ustalono w postanowieniach i ustaleniach dotyczących utworzenia skarżącej spółki, lecz ok. 60%, nie dowodzi jako taka, że podział sprzedaży był rezultatem autonomicznych decyzji skarżącej, podejmowanych na podstawie sygnałów rynkowych, bez żadnego wpływu władz chińskich. Należy bowiem podkreślić, że postanowienia szczegółowe przewidywały możliwość podwyższenia kwoty sprzedaży wewnętrznej przedsiębiorstwa za zgodą właściwych władz.

107 Ponadto należy stwierdzić, że w niniejszym kontekście, który charakteryzuje sprzedaż ze stratą, a w każdym razie sprzedaż niskodochodowa, dokonywana przez skarżącą na chińskim rynku wewnętrznym, oraz przyznane jej subwencje, wniosek, że współczynnik ten nie jest rezultatem sił rynkowych, wydaje się najbardziej wiarygodny i do skarżącej należało przedstawienie przeciwnego dowodu.

108 Na zadane na rozprawie pytanie Sądu dotyczące okoliczności stałej sprzedaży przez Shanghai Teraoka 60% jej produktów na chińskim rynku wewnętrznym, podczas gdy sprzedaż ta przynosiła straty, skarżąca wyjaśniła, że ma powiązaną spółkę w Zjednoczonym Królestwie, produkującą znaczną część towarów przeznaczonych na rynek europejski, i że wobec tego nie było potrzeby, by skarżąca dokonywała wywozu na ten rynek z Chin. Jednakże argument ten nie jest wystarczający, by wyjaśnić dlaczego dokonywała ona sprzedaży na chiński rynek wewnętrzny ze stratą. Jak bowiem podnosi Rada, w warunkach gospodarki rynkowej skarżąca próbowałaby zwiększyć swe ceny na rynku chińskim lub zaprzestać sprzedaży na tym rynku, by skoncentrować się wyłącznie na działalności eksportowej.

109 W tych okolicznościach należy stwierdzić, że skarżąca nie przedstawiła wystarczających dowodów, by wykazać, że miała swobodę decydowania o sprzedaży na chińskim rynku wewnętrznym i o proporcji tej sprzedaży.

d) Wnioski w przedmiocie pierwszej przesłanki, przewidzianej w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego

110 W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że – jak wynika z pkt 59–73 powyżej – skarżąca nie przedstawiła w toku dochodzenia dowodów w wystarczający sposób wykazujących, że żądała odmiennych cen od różnych klientów i że jej decyzje ekonomiczne podejmowane były w odpowiedzi na sygnały rynkowe odzwierciedlające podaż i popyt.

111 W drugiej kolejności należy stwierdzić, że – jak wynika z pkt 81–93 powyżej – skarżącej nie udało się wykazać, że nie sprzedawała swych produktów w Chinach ze stratą lub że istniały czysto handlowe powody dla jej zachowania.

112 W trzeciej kolejności należy wskazać, że – jak wynika z pkt 98–109 powyżej – skarżąca nie wykazała, że utrzymywała stały współczynnik pomiędzy swymi operacjami sprzedaży na chińskim rynku wewnętrznym a operacjami sprzedaży na rynki zagraniczne ze względów czysto ekonomicznych ani że współczynnik ten nie został jej narzucony przez rozpatrywane przepisy chińskiego prawa. W szczególności nie przedstawiła ona jakiegokolwiek wiarygodnego dowodu wyjaśniającego, dlaczego utrzymywała ten współczynnik pomimo strat na chińskim rynku wewnętrznym, podczas gdy sprzedaż eksportowa przynosiła zyski.

113 Z powyższego wynika, że instytucje wspólnotowe nie dopuściły się oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych, stwierdzając na podstawie dowodów przedstawionych przez skarżącą w toku dochodzenia, że nie wykazała ona, iż spełniła przesłankę przewidzianą w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego i że wobec tego działała w warunkach gospodarki rynkowej.

114 W konsekwencji zarzut pierwszy musi zostać oddalony jako bezzasadny.

B – W przedmiocie zarzutu drugiego, opartego na naruszeniu art. 3 ust. 2, 3, 5 i 8 rozporządzenia podstawowego oraz oczywistym błędzie w ocenie przy ustalaniu szkody

1. Uwagi wstępne

115 Skarżąca podnosi, że instytucje wspólnotowe naruszyły art. 3 ust. 2, 3, 5 i 8 rozporządzenia podstawowego stwierdzając, że przemysł wspólnotowy poniósł znaczną szkodę. Zarzut ten może zostać podzielony na sześć części. Pierwsza oparta jest na naruszeniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, druga na okoliczności uwzględnienia przy ustalaniu szkody przywozu, który nie był dokonywany po cenach dumpingowych, trzecia na stwierdzeniu poniesienia przez przemysł wspólnotowy znacznej szkody, czwarta na oczywistym błędzie instytucji wspólnotowych w ocenie rozmiarów faktycznego marginesu dumpingu, piąty na naruszeniu art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego poprzez uwzględnienie danych Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich (Eurostat), a szósta na naruszeniu art. 3 ust. 2 i 8 rozporządzenia podstawowego, dotyczącego oceny skutków przywozu po cenach dumpingowych w odniesieniu do produkcji wspólnotowej części produktu podobnego.

116 Przed przystąpieniem do badania poszczególnych części zarzutu drugiego należy zbadać podniesiony przez skarżącą w replice zarzut naruszenia art. 48 regulaminu Sądu.

117 Skarżąca podnosi, że Rada naruszyła regulamin w zakresie, w jakim w swej odpowiedzi na skargę przedstawiła nowe okoliczności faktyczne lub ustalenia, o których skarżąca nie została poinformowana w toku postępowania administracyjnego. Skarżąca w szczególności wskazuje na stwierdzenie zawarte w odpowiedzi na skargę, zgodnie z którym „zmiana podziału sprzedaży wynikała w szczególności z mającego niedawno miejsce wzrostu sprzedaży wag elektronicznych w segmencie wyższym”. Należy stwierdzić, że powołanie się na art. 48 regulaminu jest pozbawione znaczenia, gdyż w niniejszej sprawie skarżąca zasadniczo zarzuca Radzie, że dokonała uzupełnienia uzasadnienia zaskarżonego rozporządzenia na etapie odpowiedzi na skargę. W niniejszej sprawie wystarczy stwierdzić, że zarzut skarżącej oparty jest na błędnych podstawach. Jak wynika bowiem z dokumentu z dnia 21 września 2000 r. w przedmiocie ujawnienia, Komisja poinformowała skarżącą o zmianach wielkości sprzedaży oddzielnie dla każdego z segmentów. Zatem zarzut ten musi zostać oddalony.

118 Co do zarzutu drugiego, należy tytułem wstępu przypomnieć, jak Sąd uczynił to w pkt 48 powyżej, że w zakresie oceny złożonych zagadnień gospodarczych instytucje dysponują znaczną swobodą uznania.

119 Na skarżącej ciąży obowiązek przedstawienia dowodów pozwalających Sądowi na stwierdzenie, że Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie przy badaniu szkody (wyroki Sądu z dnia 17 grudnia 1997 r. w sprawie T‑121/95 EFMA przeciwko Radzie, Rec. str. II‑2391, pkt 106, z dnia 28 października 1999 r. w sprawie T‑210/95 EFMA przeciwko Radzie, Rec. str. II‑3291, pkt 58, i z dnia 19 września 2001 r. w sprawie T‑58/99 Mukand i in. przeciwko Radzie, Rec. str. II‑2521, pkt 41).

120 Należy rozpocząć od zbadania szóstej części zarzutu.

2. Szósta część: w przedmiocie naruszenia art. 3 ust. 2 i 8 rozporządzenia podstawowego, dotyczącego oceny skutków przywozu po cenach dumpingowych w odniesieniu do wspólnotowej produkcji części produktu podobnego

a) Argumenty stron

121 Skarżąca twierdzi, że Rada naruszyła art. 3 ust. 8 w związku z art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, dokonując oceny skutków przywozu jedynie w odniesieniu do części produktu podobnego. Zdaniem skarżącej niepozostawiający wątpliwości sposób sformułowania art. 3 ust. 8 nie pozwala na dokonanie oceny przywozu w odniesieniu do produkcji części produktu podobnego, którą w niniejszej sprawie stanowi niższy segment wag elektronicznych. Ponadto skarżąca stwierdza, że Rada oddaliła wnioski w zakresie ustalenia szkody oparte na ocenie dotyczącej jedynie części produktu podobnego. Powołuje się ona w tym zakresie na rozporządzenie Rady (EWG) nr 3482/92 z dnia 30 listopada 1992 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz do Wspólnoty niektórych kondensatorów elektrolitycznych aluminiowych o dużej pojemności pochodzących z Japonii (Dz.U. L 353, str. 1), a w szczególności na motyw 12 tego rozporządzenia.

122 Rada miałaby sobie sama zaprzeczyć, stwierdzając, że omawiane trzy segmenty produktu mają charakter substytutywny, by ostatecznie wyłączyć wskaźniki ekonomiczne dotyczące segmentu średniego i wyższego z zakresu swej analizy dotyczącej ustalenia szkody.

123 Zdaniem skarżącej wzrost sprzedaży modeli z wyższego segmentu w okresie objętym dochodzeniem nie był okolicznością nową dla instytucji wspólnotowych i wskazuje ona, że w toku ostatnio zakończonych dochodzeń instytucje wspólnotowe nie dokonywały osobnej oceny różnych segmentów produktu podobnego. Powołuje się ona w tym zakresie na motywy od 37 do 48 rozporządzenia Rady (WE) nr 468/2001 z dnia 6 marca 2001 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych pochodzących z Japonii (Dz.U. L 67, str. 24) oraz na motywy od 47 do 58 rozporządzenia Rady (WE) nr 469/2001 z dnia 6 marca 2001 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych pochodzących z Singapuru (Dz.U. L 67, str. 37).

124 Gdy chodzi o metodę określaną jako „obliczenie uśrednione”, skarżąca twierdzi, że art. 3 ust. 8 rozporządzenia podstawowego nakłada na instytucje wspólnotowe obowiązek oceny skutków przywozu po cenach dumpingowych w odniesieniu do wspólnotowej produkcji produktu podobnego, którym w niniejszej sprawie są wagi elektroniczne, i podkreśla cel tego przepisu. Żąda ona, by ocena zmian różnych wskaźników szkody wskazanych w art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego oraz ocena wpływu przywozu dokonana przy uwzględnieniu jedynie części rozpatrywanego produktu, zostały uznane za sprzeczne z art. 3 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

125 Rada twierdzi, że metoda analizy poszczególnych segmentów jest zgodna z art. 3 ust. 8 rozporządzenia podstawowego. Wskazuje ona, że wybór takiej metody został podyktowany istotnym wzrostem ilościowym przywozu wag elektronicznych należących do wyższego segmentu. Okoliczność ta wyjaśniałaby różnicę podejścia instytucji wspólnotowych między dochodzeniem, które doprowadziło do przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia, a podejściem, na które wskazuje skarżąca.

b) Ocena Sądu

126 Należy przypomnieć, że z motywu 10 zaskarżonego rozporządzenia wynika – jak przypomniał to również Sąd w pkt 66 powyżej – iż rynek wag elektronicznych jest zwykle podzielony na trzy odrębne segmenty: segment niższy, średni i wyższy.

127 W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że z art. 3 ust. 8 rozporządzenia podstawowego nie wynika, by analiza poszczególnych segmentów była wykluczona, a metoda uśrednionego obliczenia wymagana. Należy stwierdzić, że jak słusznie wskazała Rada, w ramach ustalenia szkody na podstawie art. 3 rozporządzenia podstawowego, instytucje wspólnotowe mogą przeprowadzić analizę poszczególnych segmentów w celu oceny różnych wskaźników szkody, w szczególności jeśli rezultaty uzyskane na podstawie innej metody są z jakiegokolwiek powodu zniekształcone, i o ile rozpatrywany produkt w całości zostanie należycie wzięty pod uwagę.

128 W świetle motywu 11 zaskarżonego rozporządzenia na rozpatrywany produkt składają się połączone trzy segmenty. Motyw 12 zaskarżonego rozporządzenia wskazuje, że wagi elektroniczne wyprodukowane we Wspólnocie są pod każdym względem analogiczne do wag wyprodukowanych i wywiezionych z Chin, Korei Południowej i Tajwanu do Wspólnoty oraz że produkty te stanowią zatem produkty podobne.

129 Ponadto przyjmując, że niższy sektor omawianego produktu stanowi 97% przywozu pochodzącego ze wskazanych krajów w okresie objętym dochodzeniem (zob. motyw 63 zaskarżonego rozporządzenia), jest logiczne, a nawet niezbędne dla prawidłowości wyników dochodzenia, by analiza ta zawierała oddzielną ocenę niższego segmentu produktu. Zatem brak jest jakiejkolwiek sprzeczności pomiędzy definicją rozpatrywanego produktu a oceną szkody.

130 W drugiej kolejności, gdy chodzi o zarzut skarżącej, w świetle którego oceniając odrębnie istotne czynniki takie jak cena sprzedaży, udział w rynku itp., dotyczące segmentu niższego, Rada oparła swą ocenę wyłącznie na części produktu podobnego, należy stwierdzić, że – jak wynika z motywów zaskarżonego rozporządzenia dotyczących szkody – Rada zawsze brała pod uwagę ogół wag elektronicznych, a nie tylko wagi elektroniczne z niższego segmentu (zob. motyw 81 zaskarżonego rozporządzenia). Jako że ogólne badanie opiera się na pojęciu produktu podobnego, zawierającego trzy segmenty wag elektronicznych, a nie wyłącznie segment niższy, należy stwierdzić, że Rada nie naruszyła art. 3 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

131 W konsekwencji należy oddalić część szóstą zarzutu drugiego.

3. Pierwsza część: w przedmiocie naruszenia art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego

a) Argumenty stron

132 Skarżąca zarzuca Radzie, że ta nie dokonała analizy wszystkich istotnych czynników, w szczególności faktu, że przemysł wspólnotowy wciąż przechodzi proces odbudowy po skutkach poprzedniego dumpingu lub subwencji, jak również rozmiarów faktycznego marginesu dumpingu, w celu ustalenia szkody. Zdaniem skarżącej, zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, Rada zobowiązana jest dla celów ustalenia szkody uwzględnić każdy z istotnych czynników i wskaźników ekonomicznych wskazanych w tym przepisie. W tym zakresie skarżąca odsyła do decyzji Organu Rozstrzygania Sporów Światowej Organizacji Handlu (WTO) i powołuje się w szczególności na raport zespołu orzekającego WTO dotyczący ceł antydumpingowych nałożonych na bieliznę pościelową z bawełny pochodzącą z Indii (zwany dalej „raportem w sprawie bielizny pościelowej”).

133 Skarżąca stwierdza, że z jednej strony brzmienie i kontekst art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, a z drugiej strony brzmienie i kontekst art. 3.4. Porozumienia o stosowaniu artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (Dz.U. L 336, str. 103, zwanego dalej „kodeksem antydumpingowym z 1994 r.”), stanowiącego załącznik 1A do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (zwanego dalej „porozumieniem WTO”), zatwierdzonego decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej, w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień bądących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) (Dz.U. L 336, str. 1), są prawie identyczne i że art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego zobowiązuje instytucje wspólnotowe do zbadania każdego z szesnastu cz