ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Rada jest zobowiązana, gdy przyjmuje środki ograniczające, do poszanowania praw podstawowych stanowiących integralną część porządku prawnego Unii, do których zaliczają się w szczególności poszanowanie prawa do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej.

W związku z tym na Radzie spoczywa obowiązek, by przed oparciem swojej decyzji na decyzji władzy państwa trzeciego zweryfikować, czy decyzja ta została wydana z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.

W tym względzie konieczność przeprowadzenia wspomnianej weryfikacji wynika w szczególności z przewidzianego w art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931 w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu, wymogu, zgodnie z którym pierwotne umieszczenie osoby lub podmiotu w wykazie musi się opierać na decyzji wydanej przez właściwą władzę. Celem tego wymogu jest bowiem ochrona zainteresowanych osób i podmiotów poprzez zapewnienie, że ich pierwotne umieszczenie w tym wykazie będzie miało miejsce wyłącznie na wystarczająco solidnej podstawie faktycznej. Cel ten może zaś zostać osiągnięty, tylko jeśli decyzje państw trzecich, na których Rada opiera pierwotne wpisy osób lub podmiotów do wspomnianego wykazu, są przyjmowane z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.

Ponadto uwzględniając cel wymogu, zgodnie z którym pierwotne umieszczenie osoby lub podmiotu w wykazie dotyczącym zamrożenia środków musi się opierać na decyzji wydanej przez właściwą władzę, gdy Rada opiera to umieszczenie na decyzji państwa trzeciego, gwarancja, że decyzja ta została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej, ma kluczowe znaczenia dla systematyki wspomnianego umieszczenia i następujących po nim decyzji o zamrożeniu środków finansowych. Rada jest zatem zobowiązana do przedstawienia w uzasadnieniach dotyczących tych decyzji wskazówek umożliwiających uznanie, że zweryfikowała poszanowanie tych praw.

W tym względzie obowiązek uzasadnienia ma na celu umożliwienie zainteresowanej osobie w pełni świadomego podjęcia decyzji, czy celowe jest wniesienie sprawy do właściwego sądu. W tym celu wystarczy, by Rada w uzasadnieniu dotyczącym decyzji o zamrożeniu środków finansowych wskazała w zwięzły sposób powody, dla których uważa, że decyzja państwa trzeciego, na której Rada zamierza się oprzeć, została przyjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.

Tymczasem takie uzasadnienie nie może stanowić ingerencji w sprawy wewnętrzne danego państwa trzeciego.

(zob. pkt 24–26, 31, 33, 34)
W celu zagwarantowanie oddzielenia zarządzania infrastrukturą kolejową od działalności transportu kolejowego, w celu by w szczególności pomoc publiczna wypłacona na jedną z tych dwóch działalności nie mogła być przenoszona z jednej do drugiej, art. 6 ust. 1 dyrektywy 91/440 w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych, narzuca prowadzenie oddzielnego rachunku zysków i strat oraz bilansu a także publikowanie sprawozdań rachunkowych dotyczących obu rodzajów działalności. Co się tyczy zwłaszcza pomocy publicznej, prawodawca Unii zamierzał nałożyć na przedsiębiorstwa świadczące usługi transportu kolejowego i zarządzające infrastrukturą kolejową nie tylko wpisanie tej pomocy do kont umożliwiające ich księgowe skontrolowanie, lecz także publikację tych kont szczególnie w celu zapewnienia ujawniania informacji dotyczących tej pomocy, co powinno pozwolić na obiektywną weryfikację braku subwencjonowania skrośnego między działalnością w zakresie zarządzania infrastrukturą kolejową i transportu kolejowego. Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 91/440 realizuje bowiem cel dokładnego ujęcia rachunkowego pozwalającego w szczególności nie tylko na zidentyfikowanie pomocy publicznej uzyskanej przez przedsiębiorstwa kolejowe, lecz także na zewnętrzną przejrzystość wykorzystania tej pomocy.

Artykułu 6 ust. 1 dyrektywy 91/440 nie zatem można interpretować jako ograniczającego obowiązki przedsiębiorstw kolejowych jedynie do zaksięgowania w ich rachunkowości otrzymanej przez nie pomocy publicznej, nawet gdyby takie zaksięgowanie pozwalało w ramach rachunkowości wewnętrznej tych spółek na monitorowanie zakazu przenoszenia tej pomocy.

(zob. pkt 61–65, 68)
Artykuł 6 TUE i art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, w którym przewidziano zakaz łączenia emerytury netto w sektorze publicznym z dochodami uzyskiwanymi z działalności wykonywanej na rzecz instytucji publicznych, gdy wysokość tej emerytury przekracza określony próg.

W tym względzie należy przede wszystkim zauważyć, że – jak wynika z brzmienia art. 2 ustawy nr 329/2009 – ustawa ta ma charakter wyjątkowy i w założeniu ma być tymczasowa. Ponadto nie podważa ona samej zasady prawa do emerytury, lecz ogranicza korzystnie z niego w ściśle określonych i ograniczonych okolicznościach, a mianowicie gdy emerytura jest łączona z działalnością wykonywaną na rzecz instytucji publicznych i gdy emerytura przekracza pewien próg. Co się tyczy w szczególności rozpatrywanego w postępowaniu głównym ustawodawstwa krajowego, zmierza ono do realizacji zarówno celu w postaci obniżenia wydatków personalnych w sektorze publicznym, jak i celu związanego z reformą systemu emerytalnego, jakie zostały określone w decyzji 2009/459 oraz w protokole ustaleń w celu zmniejszenia trudności z bilansem płatniczym, które to trudności skłoniły Rumunię do ubiegania się o pomoc finansową Unii, a Unię do udzielenia jej tej pomocy. Takie cele stanowią cele interesu ogólnego.

Co się tyczy właściwego charakteru rozpatrywanego w postępowaniu głównym ustawodawstwa krajowego oraz konieczności jego przyjmowania, należy przypomnieć, że – przy uwzględnieniu szczególnego kontekstu gospodarczego – państwa członkowskie dysponują szerokim zakresem uznania, gdy przyjmują decyzje w dziedzinie gospodarczej, oraz to one mogą najlepiej określić środki mogące zrealizować zamierzony cel.

(zob. pkt 55–57, 60; pkt 3 sentencji)
Dopóki na etapie poprzedzającym wniesienie skargi w dochodzeniu prowadzonym w ramach postępowania EU Pilot istnieje ryzyko zmiany charakteru postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, zmiany jego przebiegu lub naruszenia celów tego postępowania, dopóty stosowanie do dokumentów wymienianych między Komisją a danym państwem członkowskim ogólnego domniemania poufności jest uzasadnione. Ryzyko to istnieje aż do chwili zamknięcia postępowania EU Pilot i ostatecznego wykluczenia wszczęcia formalnego postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Komisja, powołując się na wyjątek dotyczący procedur dochodzeniowych przewidziany w art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, może zatem oprzeć się na ogólnym domniemaniu poufności mającym zastosowanie do niektórych kategorii dokumentów, by odmówić dostępu do dokumentów związanych z postępowaniem EU Pilot, bez przeprowadzania konkretnego i indywidualnego badania żądanych dokumentów.

(zob. pkt 45, 51)
Artykuł 51 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi w związku z art. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by po upływie terminu zgłoszeń do udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego wykonawca przekazał instytucji zamawiającej, w celu wykazania, że spełnia on warunki uczestnictwa w postępowaniu w sprawie udzielenia zamówienia publicznego, dokumenty, których nie zawierała jego pierwotna oferta, takie jak umowa zamówienia zrealizowanego przez podmiot trzeci oraz jego zobowiązanie do oddania do dyspozycji tego wykonawcy zdolności i środków niezbędnych do realizacji rozpatrywanego zamówienia.

Takie wyjaśnienia z pewnością zaś nie są jedynie zwykłym wyjaśnieniem szczegółów lub sprostowaniem oczywistej omyłki w rozumieniu orzecznictwa przypomnianego w pkt 38 niniejszego wyroku i stanowią de facto istotną i znaczącą zmianę pierwotnej oferty, przypominającą raczej przedstawienie nowej oferty. W tych okolicznościach, gdyby instytucja zamawiająca dopuściła, by dany wykonawca złożył omawiane dokumenty w celu uzupełnienia swej pierwotnej oferty, w sposób nieuzasadniony potraktowałaby tego wykonawcę korzystniej w stosunku do innych kandydatów i tym samym naruszyłaby zasady równego i niedyskryminacyjnego traktowania wykonawców, a także wynikający z nich obowiązek przejrzystości, którym podlegają zgodnie z art. 2 dyrektywy 2004/18 instytucje zamawiające.

(zob. pkt 42, 44, 45; pkt 1 sentencji)
–

jeżeli chodzi o ocenę przez sąd krajowy nieuczciwego charakteru warunku dotyczącego wcześniejszej wymagalności zapłaty całego długu w przypadku niewywiązywania się przez dłużnika przez określony czas z ciążących na nim zobowiązań, sąd odsyłający musi sprawdzić, czy przysługujące przedsiębiorcy uprawnienie do uznania całego kredytu za wymagalny jest uzależnione od niewywiązania się przez konsumenta ze zobowiązania o zasadniczym dla danego stosunku umownego znaczeniu, czy uprawnienie takie przysługuje w przypadkach, w których takie niewywiązanie się ma charakter wystarczająco poważny w stosunku do kwoty kredytu i okresu, na który go udzielono, czy uprawnienie to stanowi odstępstwo od mających zastosowanie w tym zakresie przepisów prawa powszechnie obowiązującego na wypadek braku szczególnego uregulowania w umowie oraz czy prawo krajowe przewiduje odpowiednie i skuteczne środki umożliwiające konsumentowi, w odniesieniu do którego stosowany jest taki warunek umowy, usunięcie skutków owej wymagalności kredytu. (zob. pkt 64–67; pkt 3 sentencji)
W pkt 61 wyroku z dnia 19 czerwca 2012 r., Chartered Institute of Patent Attorneys (C‑307/10, EU:C:2012:361), Trybunał stwierdził, że aby spełnić przywołane powyżej wymogi jasności i precyzyjności, nałożone w dyrektywie 2008/95/WE mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, zgłaszający krajowy znak towarowy – który posługuje się wszystkimi ogólnymi określeniami nagłówków klas klasyfikacji nicejskiej w celu wskazania towarów lub usług, w odniesieniu do których wniesiono o ochronę wynikającą ze znaku towarowego – powinien sprecyzować, czy zgłoszenie do rejestracji obejmuje wszystkie towary lub usługi ujęte w wykazie alfabetycznym konkretnej klasy, czy też tylko niektóre z tych towarów lub usług. W wypadku gdy zgłoszenie dotyczy jedynie niektórych z omawianych towarów lub usług, zgłaszający jest zobowiązany do sprecyzowania, których towarów lub usług należących do tej klasy dotyczy to zgłoszenie.

Jednakże po pierwsze, pkt 61 tego wyroku nie dotyczy właścicieli już zarejestrowanego znaku towarowego, lecz jedynie zgłaszających znaki towarowe.

Po drugie, we wspomnianym pkt 61 wyroku z dnia 19 czerwca 2012 r., Chartered Institute of Patent Attorneys, Trybunał ograniczył się do uściślenia wymogów, jakim podlegają zgłaszający nowe krajowe znaki towarowe, którzy posługują się ogólnymi określeniami nagłówka danej klasy w celu zidentyfikowania towarów i usług, dla których wnoszą o ochronę w odniesieniu do znaku towarowego. Takie wymogi umożliwiają zapobieganie sytuacji, w której nie byłoby możliwe określenie z pewnością zakresu wynikającej ze znaku towarowego ochrony, gdy zgłaszający posługuje się wszystkimi określeniami zawartymi w nagłówku klasy.

Nie można zatem uznać, że Trybunał w wyroku z dnia 19 czerwca 2012 r., Chartered Institute of Patent Attorneys, zamierzał podważyć przedstawione w komunikacie nr 4/03 prezesa Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie używania nagłówków klas w wykazach towarów i usług dla potrzeb zgłoszeń wspólnotowych znaków towarowych, stanowiska, zgodnie z którym użycie wszystkich ogólnych określeń wymienionych w nagłówku określonej klasy stanowi zastrzeżenie wszystkich towarów i usług przynależących do tej klasy. W konsekwencji wskazana w pkt 61 wspomnianego wyroku reguła nie ma zastosowania do rejestracji znaku towarowego LAMBRETTA, która to rejestracja miała miejsce przed wydaniem tego wyroku.

(zob. pkt 28–31)
W odniesieniu do podziału ról między wnoszącym o unieważnienie prawa do znaku, właściwymi instancjami Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej i Sądem, zasada 37 rozporządzenia nr 2868/95 wykonującego rozporządzenie nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego przewiduje, iż do wnioskodawcy należy dostarczenie szczegółowych danych wskazujących na to, iż na mocy obowiązującego ustawodawstwa krajowego jest on uprawniony do dochodzenia wcześniejszego prawa, chronionego na podstawie przepisów krajowych. Zasada ta nakłada na wnioskodawcę ciężar przedstawienia Urzędowi nie tylko szczegółowych danych wykazujących, że spełnia on przesłanki wymagane zgodnie z ustawodawstwem krajowym, o którego zastosowanie wnosi, aby otrzymać możliwość zakazania używania unijnego znaku towarowego z uwagi na wcześniejsze prawo, lecz również szczegółowych danych określających treść tego ustawodawstwa.

Po drugie, co się konkretniej tyczy obowiązków nałożonych na Urząd, Trybunał orzekł, że w przypadku gdy wniosek o unieważnienie prawa unijnego znaku towarowego oparty jest na wcześniejszym prawie chronionym przez normę prawa krajowego, w pierwszej kolejności do właściwych instancji Urzędu należy dokonanie oceny znaczenia i zakresu przedstawionych przez wnioskodawcę szczegółowych danych celem ustalenia treści tej normy. Ponadto, skoro wydana przez właściwe instancje Urzędu decyzja może skutkować pozbawieniem właściciela znaku towarowego przyznanego mu prawa, skutek takiej decyzji oznacza nieuchronnie, że rola instancji wydającej decyzję nie jest ograniczona do prostego potwierdzenia prawa krajowego, jakie zostało przedstawione przez wnoszącego o unieważnienie prawa do znaku.

Po trzecie, zgodnie z art. 65 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej, Sąd jest właściwy do przeprowadzenia pełnej kontroli zgodności z prawem dokonanej przez Urząd oceny w przedmiocie szczegółowych danych przedstawionych przez wnioskodawcę w celu ustalenia treści ustawodawstwa krajowego, na którego objęcie ochroną wnioskodawca ten się powołuje

Co więcej, skoro stosowanie prawa krajowego w rozpatrywanym kontekście proceduralnym może skutkować pozbawieniem właściciela unijnego znaku towarowego przysługującego mu prawa, konieczne jest, by pomimo ewentualnych luk w dokumentach przedłożonych na dowód mającego zastosowanie prawa krajowego Sąd miał rzeczywistą możliwość wykonywania skutecznej kontroli. W tym celu musi zatem mieć możliwość weryfikacji, nie tylko na podstawie przedłożonych dokumentów, treści, przesłanek stosowania i zakresu przepisów prawa, na które powołuje się wnoszący o unieważnienie prawa do znaku. W rezultacie kontrola sądowa wykonywana przez Sąd powinna spełniać wymogi wynikające z zasady skutecznej ochrony sądowej.

(zob. pkt 35–38)
Tymczasem, zawieszenie tymczasowo i ex nunc skutków rozwiązania umowy – zawartej przez publiczne przedsiębiorstwo wytwarzające energię elektryczną i spółkę przed przystąpieniem państwa członkowskiego do Wspólnot Europejskich, przyznającej preferencyjną taryfę opłat za energię elektryczną – przez sąd krajowy orzekającym w przedmiocie środków tymczasowych, przywracając tym samym stosowanie tej taryfy przez pewien okres, wywarło skutek w postaci zmiany granic czasowych stosowania owej taryfy, które zostały uzgodnione w tej umowie a zatem granic czasowych systemu pomocy zatwierdzonego przez Komisję. W konsekwencji to postanowienie w przedmiocie środków tymczasowych należy uznać za stanowiące zmianę istniejącej pomocy.

Stosowanie unijnych reguł w dziedzinie pomocy państwa oparte jest na obowiązku lojalnej współpracy między sądami krajowymi z jednej strony a Komisją i sądami Unii z drugiej strony, w ramach której każdy z tych organów wykonuje funkcje powierzone mu przez traktat TFUE. W ramach tej współpracy sądy krajowe powinny zastosować wszelkie właściwe środki ogólne lub szczególne w celu zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z prawa Unii i powstrzymać się od wszelkich działań mogących zagrozić realizacji celów traktatu, jak wynika z art. 4 ust. 3 TUE. Zatem sądy krajowe powinny w szczególności powstrzymać się od wydawania rozstrzygnięć naruszających decyzję Komisji.

Ponadto zadaniem sądów krajowych jest zbadanie, czy zasady stosowania programu pomocy nie zostały zmienione i jeżeli okazałoby się, iż zmiany te spowodowały rozszerzenie zakresu tego programu, konieczne może być uznanie, że mamy do czynienia z pomocą nową, co skutkowałoby tym, iż zastosowanie znalazłaby procedura notyfikacji przewidziana w art. 108 ust. 3 TFUE.

Wobec powyższego sąd krajowy, przed którym zawisł spór dotyczący umowy, jest zobowiązany – ze względu na to, iż orzeka on w przedmiocie środków tymczasowych – do zgłoszenia Komisji, zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE wszelkich środków mających wpływ na interpretację i wykonanie wspomnianej umowy, które mogą mieć wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego, na konkurencję lub po prostu na faktyczny czas trwania w określonym okresie pomocy, która pozostaje co do zasady istniejącą.

Przyznanie sądom krajowym orzekającym w przedmiocie środków tymczasowych możliwości uniknięcia obowiązków ciążących na nich w ramach kontroli pomocy państwa ustanowionej w art. 107 i 108 TFUE skutkowałoby bowiem tym, że sądy te naruszałyby granice swych własnych kompetencji, służące zapewnieniu przestrzegania prawa Unii w dziedzinie pomocy państwa, a także nie wywiązywałyby się z obowiązku lojalnej współpracy z instytucjami Unii, a zatem, niezaprzeczalnie, miałoby niekorzystny wpływ na skuteczność (effet utile) wskazanych postanowień.

(zob. pkt 105–108)
25

W powyższych okolicznościach Corte suprema di cassazione postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy stosunek zlecenia z mocy prawa istniejący pomiędzy administracją państwową i spółdzielniami rolniczymi (stosunek, na podstawie którego powstała wierzytelność scedowana następnie przez spółdzielnie na Federconsorzi, a przez nią na jej wierzycieli w ramach postępowania upadłościowego), dotyczącego zaopatrzenia w produkty rolne i ich dystrybucji, wynikający z dekretu ustawodawczego nr 169 z dnia 23 stycznia 1948 r. i z ustawy nr 1294 z dnia 22 grudnia 1957 r. mieści się w zakresie definicji transakcji handlowej określonej w art. 2 dyrektywy 2000/35/WE i art. 2 dyrektywy 2011/7/UE? 2) W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: czy obowiązek transponowania dyrektyw 2000/35/WE (art. 6 ust. 2) i 2011/7/UE (art. 12 ust. 3), z możliwością utrzymania w mocy korzystniejszych przepisów, oznacza obowiązek niedokonywania zmiany na niekorzyść lub wręcz wykluczenia stopy procentowej za opóźnienia w płatnościach mającej zastosowanie do stosunków już istniejących w momencie wejścia w życie tych dyrektyw? 3) W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: czy obowiązek niedokonywania zmiany na niekorzyść stopy procentowej za opóźnienia w płatnościach mającej zastosowanie do stosunków już istniejących należy rozumieć jako mający zastosowanie do jednolitego uregulowania odsetek, przewidującego do pewnego momentu (w wypadku niniejszej sprawy od dnia 31 stycznia1982 r. do dnia 31 grudnia 1995 r.) przyjęcie pozaustawowej stopy procentowej i kapitalizacji odsetek, choćby tylko rocznej, a nie półrocznej, jak żąda wierzyciel, zaś po upływie tego momentu jedynie zapłatę odsetek ustawowych – poprzez unormowanie, które w świetle okoliczności niniejszego sporu […] nie jest koniecznie niekorzystne dla wierzyciela? 4) Czy obowiązek transponowania dyrektyw 2000/35/WE (art. 6) i 2011/7/UE (art. 12), w części, w której w związku z zakazem nadużywania swobody umów na szkodę wierzyciela przewidują one, odpowiednio w art. 3 ust. 3 i w art. 7, nieskuteczność nieuczciwych warunków umowy lub praktyk, oznacza zakaz oddziaływania przez państwo poprzez uregulowania, które wykluczają zapłatę odsetek za opóźnienia w płatnościach, na stosunki, których stroną jest państwo i które istniały w momencie wejścia w życie tych dyrektyw? 5) W razie udzielenia na pytanie czwarte odpowiedzi twierdzącej: czy obowiązek nieoddziaływania na istniejące stosunki, których stroną jest państwo, ma zastosowanie do jednolitego uregulowania odsetek, przewidującego do pewnego momentu (w wypadku niniejszej sprawy od dnia 31 stycznia 1982 r. do dnia 31 grudnia 1995 r.) przyjęcie pozaustawowej stopy procentowej i kapitalizacji odsetek, choćby tylko rocznej, a nie półrocznej, jak żąda wierzyciel, zaś po upływie tego momentu jedynie zapłatę odsetek ustawowych – poprzez unormowanie, które w świetle okoliczności niniejszego sporu […] nie jest koniecznie niekorzystne dla wierzyciela?”.
51

O ile oczywiście, jak wskazano już w pkt 40 niniejszego wyroku, w ramach wdrażania klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego państwo członkowskie jest uprawnione do uwzględnienia szczególnych potrzeb określonego sektora, o tyle tego uprawnienia nie można jednak rozumieć w ten sposób, że umożliwia ono państwu członkowskiemu zwolnienie się z przestrzegania w odniesieniu do tego sektora obowiązku przewidzenia odpowiedniego środka, aby zapobiec nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony oraz aby w danym wypadku sankcjonować to nadużywanie. Zezwolenie państwu członkowskiemu na powoływanie się na cel – taki jak elastyczność wynikająca z zawierania umów o pracę na czas określony – na potrzeby zwolnienia się przez to państwo członkowskie z tego obowiązku, byłoby bowiem niezgodne z jednym z celów realizowanych przez porozumienie ramowe wspomnianym w pkt 35 i 36 niniejszego wyroku, a mianowicie stabilnością zatrudnienia postrzeganą jako podstawowy element ochrony pracowników, oraz mogłoby także ograniczyć w istotny sposób kategorie osób mogących skorzystać ze środków ochronnych określonych w klauzuli 5 porozumienia ramowego.
17

Poprzez swoje pytanie sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 10 dyrektywy 2003/87, w zakresie, w jakim zobowiązuje państwa członkowskie do rozdziału co najmniej 90% uprawnień do emisji gazów cieplarnianych bezpłatnie w latach 2008–2012, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie zastosowaniu podatku od darowizn takiego jak ten, o którym mowa w postępowaniu głównym.
53

Parlament twierdzi, że nie można się powołać na żaden racjonalny powód prawny w celu utworzenia dla substancji promieniotwórczych w wodzie przeznaczonej do spożycia przez ludzi na podstawie traktatu EWEA oddzielnego systemu mającego za przedmiot takie same przepisy dotyczące ochrony i monitorowania jak te, o których mowa w części C załącznika I i załącznika II do dyrektywy 98/83. Przepisy dotyczące ochrony i monitorowania, o których mowa w części C załącznika II do dyrektywy 98/83, dotyczyły niewątpliwie promieniowania, ale były tylko jednym z elementów składowych ogólnych ram środków ochronnych ustanowionych dyrektywą 98/83, z którymi to ramami mają taki sam, przewidziany w art. 191 ust. 1 TFUE ostateczny cel, a mianowicie ochronę środowiska przed promieniowaniem jonizującym i ochronę zdrowia ludzkiego.
20

Sąd odsyłający zwraca uwagę, że czas trwania okresu próbnego przewidzianego w art. 4 ust. 3 ustawy 3/2012 różni się od tego, który co do zasady obowiązuje w prawie hiszpańskim i nie ma żadnego związku z kwalifikacjami zawodowymi pracownika. Przepis ten wprowadził do hiszpańskiego porządku prawnego nietypowy rodzaj umowy na czas określony zawieranej na okres roku, która po zakończeniu okresu próbnego może przekształcić się w umowę zawartą na czas nieokreślony. Ponadto w trakcie okresu próbnego pracownikowi nie przysługuje ochrona prawna przed ewentualnym wypowiedzeniem umowy, w szczególności w odniesieniu do formy wypowiedzenia, wskazania przyczyny wypowiedzenia oraz w ramach ewentualnej kontroli sądowej działań przedsiębiorcy.