ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 4 lit. a) i c) i art. 5 ust. 1 i 2 dyrektywy 91/250 w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych należy interpretować w ten sposób, że o ile pierwotny nabywca kopii programu komputerowego objętego licencją na nieograniczone używanie jest uprawniony do odsprzedaży dalszemu nabywcy tej używanej kopii i swojej licencji, o tyle nie może on natomiast – gdy oryginalny nośnik materialny kopii, którą początkowo mu wydano, jest uszkodzony, zniszczony lub został zagubiony – dostarczyć temu dalszemu nabywcy swojej kopii zapasowej tego programu bez zezwolenia uprawnionego.

Uprawniony nabywca kopii programu komputerowego – który posiada licencję na nieograniczone używanie tego programu, lecz nie dysponuje już oryginalnym nośnikiem materialnym, na którym początkowo dostarczono mu tę kopię, ponieważ został on zniszczony, uszkodzony lub zagubiony – nie może bowiem wyłącznie z tego względu zostać pozbawiony wszelkiej możliwości odsprzedaży wspomnianej używanej kopii osobie trzeciej, pod rygorem pozbawienia skuteczności (effet utile) określonego w art. 4 lit. c) dyrektywy 91/250 wyczerpania prawa dystrybucji.

A zatem uprawniony nabywca licencji na nieograniczone używanie kopii używanego programu komputerowego powinien mieć możliwość pobrania tego programu z witryny internetowej uprawnionego z tytułu prawa autorskiego, ponieważ wspomniane pobranie stanowi powielenie programu komputerowego konieczne do umożliwienia mu korzystania z tego programu zgodnie z zamierzonym celem.

Jednakże pierwotny nabywca kopii programu komputerowego, w odniesieniu do której prawo dystrybucji uprawnionego z tytułu prawa autorskiego zostało wyczerpane zgodnie z art. 4 lit. c) dyrektywy 91/250, który odsprzedaje tę używaną kopię, powinien – aby uniknąć naruszenia przysługującego temu uprawnionemu wyłącznego prawa do powielania jego programu komputerowego, o którym to prawie mowa w art. 4 lit. a) tej dyrektywy – dezaktywować w chwili odsprzedaży wszelką będącą w jego posiadaniu kopię tego programu.

(por. pkt 53–55, 57; sentencja)
Artykuł 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2201/2003 dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie nr 1347/2000 należy interpretować w ten sposób, że powództwo o unieważnienie małżeństwa wniesione przez osobę trzecią po śmierci jednego z małżonków jest objęte zakresem stosowania rozporządzenia nr 2201/2003.

W istocie, po pierwsze, w odniesieniu do brzmienia tego przepisu, wśród kwestii, które są objęte zakresem stosowania tego rozporządzenia, wymienia on między innymi unieważnienie małżeństwa, przy czym nie wprowadza rozróżnienia w zależności od daty wniesienia takiego powództwa w odniesieniu do śmierci jednego z małżonków lub w zależności od tożsamości osoby uprawnionej do wniesienia takiego powództwa do sądu.

Po drugie, taką wykładnię potwierdza kontekst, w jaki wpisuje się ten przepis. W tym względzie, art. 1 ust. 3 tego rozporządzenia wymienia w sposób wyczerpujący sprawy wyłączone z zakresu stosowania tego rozporządzenia. Tymczasem, powództwo o unieważnienie małżeństwa wniesione przez osobę trzecią po śmierci jednego z małżonków, nie figuruje wśród tych spraw wyłączonych z zakresu stosowania.

Po trzecie, wykładnia ta znajduje potwierdzenie również w celu, którego realizacji służy omawiane rozporządzenie, które przyczynia się do utworzenia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w ramach której zapewniony jest swobodny przepływ osób. Tymczasem wykluczenie powództwa o unieważnienie małżeństwa wniesionego przez osobę trzecią po śmierci jednego z małżonków, z zakresu stosowania rozporządzenia nr 2201/2003 stanowiłoby przeszkodę dla osiągnięcia wspomnianego celu, ponieważ takie wyłączenie mogłoby zwiększyć brak pewności prawa związany z brakiem jednolitych ram prawnych w tej dziedzinie, tym bardziej że rozporządzenie nr 650/2012 w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego nie obejmuje ani kwestii związanych ze stanem cywilnym osób fizycznych, ani tych dotyczących stosunków rodzinnych.

(zob. pkt 27–30, 32–34, 37; pkt 1 sentencji)
Sprawa C‑92/15

Sven Mathys

przeciwko

De Grave Antverpia NV

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez hof van beroep te Antwerpen)

„Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 96/75/WE — Systemy czarterowania i wyznaczania stawek przewozowych w żegludze śródlądowej — Zakres — Artykuł 1 lit. b) — Pojęcie „przewoźnika” — Artykuł 2 — Swoboda zawierania umów i negocjowania stawek”

Streszczenie – wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 października 2016 r.

Transport – Transport żeglugą śródlądową – Dyrektywa 96/75 – Systemy czarterowania i wyznaczania stawek w dziedzinie transportu towarów – Przewoźnik – Pojęcie – Uregulowanie krajowe umożliwiające osobie, która nie odpowiada definicji przewoźnika, na zawarcie umowy przewozu w charakterze przewoźnika – Dopuszczalność

[dyrektywa Rady 96/75, art. 1 lit. b), art. 2]

W ramach działalności w zakresie przewozu towarów w żegludze śródlądowej art. 1 lit. b) dyrektywy 96/75 w sprawie systemów czarterowania i wyznaczania stawek przewozowych w krajowej i międzynarodowej żegludze śródlądowej we Wspólnocie, definiujący przewoźnika jako właściciela lub armatora jednego lub kilku statków żeglugi śródlądowej, i art. 2 tej dyrektywy, stanowiący, że w tej dziedzinie umowy między określonymi stronami zawierane są w sposób swobodny, należy interpretować w ten sposób, że przepisy te nie sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, które pozwalałoby osobie, która nie odpowiada tej definicji, na zawarcie umowy przewozu w charakterze przewoźnika.

W istocie dyrektywa 96/75 w ogóle nie reguluje w żaden sposób interwencji pośredników czarterowych lub osób, które nie posiadając własnych środków do prowadzenia działalności w zakresie przewozów w żegludze śródlądowej, mimo to zobowiązują się osobiście do realizacji takiego przewozu, przewidując skorzystanie z usług przewoźnika żeglugi śródlądowej. Zakwalifikowanie w prawie krajowym jednej ze stron takich umów jako pośrednika czarterowego lub czarterującego nie ma zatem znaczenia dla wykładni wspomnianej dyrektywy.

(zob. pkt 34, 36; sentencja)
Na mocy art. 65 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej, Sąd może stwierdzić nieważność lub dokonać zmiany decyzji izby odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej wyłącznie w wypadku „braku właściwości, naruszenia istotnego wymogu proceduralnego, naruszenia traktatu, [omawianego] rozporządzenia lub każdego przepisu prawnego dotyczącego ich stosowania lub nadużycia władzy”. Wynika z tego, że Sąd może stwierdzić nieważność lub dokonać zmiany decyzji będącej przedmiotem skargi wyłącznie wtedy, gdy w dacie wydania była ona objęta jedną z tych podstaw stwierdzenia nieważności lub dokonania zmiany. Sąd nie może natomiast stwierdzić nieważności lub dokonać zmiany wspomnianej decyzji z uwagi na podstawy, które zaistniały po jej wydaniu

Mając na względzie powyższe rozważania, a także w zakresie, w jakim faktyczna data wygaśnięcia prawa do wcześniejszego znaku towarowego, na którym oparto sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego, jest późniejsza od decyzji izby odwoławczej w sprawie sprzeciwu, w ramach kontroli zgodności z prawem tej decyzji Sąd nie jest zobowiązany do uwzględnienia decyzji Urzędu, w której stwierdzono to wygaśnięcie.

(zob. pkt 27, 30)
Świadczenie takie jak składnik z tytułu „niesamodzielności” zasiłku na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności (disability living allowance) stanowi świadczenie w razie choroby w rozumieniu rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i znowelizowanym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 307/1999 z dnia 8 lutego 1999 r.

Okoliczność bowiem, że dla celów przyznania składnika DLA z tytułu „niesamodzielności” ograniczenie możliwości przemieszczania się powinno obejmować istotny okres, nie zmienia celu tego zasiłku, który polega na ułatwieniu życia osób niesamodzielnych (zob. analogicznie wyrok z dnia 18 października 2007 r., Komisja/Parlament i Rada, C‑299/05, EU:C:2007:608, pkt 63).

Ponadto Trybunał orzekł, że należy uznać za świadczenia w razie choroby w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71 świadczenia takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym odnoszące się do ryzyka niesamodzielności, mimo że – w odróżnieniu od świadczeń w razie choroby stricto sensu – nie są one co do zasady wypłacane krótkookresowo i że mogą one posiadać – zwłaszcza ze względu na swój sposób stosowania – cechy, które faktycznie zbliżają je również w pewnym zakresie do działów dotyczących ryzyka niezdolności do pracy i starości (zob. podobnie wyrok z dnia 30 czerwca 2011 r., da Silva Martins, C‑388/09, EU:C:2011:439, pkt 47, 48).

(zob. pkt 53–55; pkt 1 sentencji)
Analiza pytania trzeciego nie wykazała istnienia żadnych okoliczności, które mogłyby wpłynąć na ważność zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i w załącznikach VI i VII do rozporządzenia Komisji (WE) nr 543/2008 z dnia 16 czerwca 2008 r. wprowadzającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego, zmienionego rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1239/2012 z dnia 19 grudnia 2012 r., norm zawartości wody w mięsie drobiowym.

Artykuł 15 ust. 1 rozporządzenia nr 543/2008, a także załączniki VI i VII do tego rozporządzenia definiują w przejrzysty sposób treść i zakres wymogów, które przewidują. Przepisy te określają jednoznacznie zarówno produkty, do których się odnoszą, mianowicie kurczaki mrożone i głęboko mrożone, a także nieprzekraczalne normy zawartości wody.

Ponieważ załączniki VI i VII do rozporządzenia nr 543/2008 zmienionego rozporządzeniem wykonawczym nr 1239/2012 są wystarczająco dokładne, by dokonać przeprowadzania kontroli kurczaków mrożonych i głęboko mrożonych przeznaczonych do wywozu z prawem do refundacji wywozowej, okoliczność, że państwo członkowskie nie przyjęło praktycznych środków, których przyjęcie zostało przewidziane w art. 18 ust. 2 tego rozporządzenia, nie czyni tych kontroli bezskutecznymi wobec danych przedsiębiorstw.

(zob. pkt 23, 30, 52; pkt 1, pkt 3 sentencji)
Sprawy połączone C‑680/15 i C‑681/15

Asklepios Kliniken Langen-Seligenstadt GmbH

przeciwko

Ivanowi Felji

i

Asklepios Dienstleistungsgesellschaft mbH

przeciwko

Vittorii Graf

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht)

Odesłanie prejudycjalne – Przejęcie przedsiębiorstwa – Ochrona praw pracowniczych – Dyrektywa 2001/23/WE – Artykuł 3 – Umowa o pracę – Ustawodawstwo państwa członkowskiego zezwalające na zawarcie klauzul odsyłających do układów zbiorowych pracy zawieranych po przejęciu przedsiębiorstwa – Sprzeciw przejmującego

Streszczenie – wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 kwietnia 2017 r.

Polityka społeczna – Zbliżanie ustawodawstw – Przejęcia przedsiębiorstw – Ochrona praw pracowniczych – Dyrektywa 2001/23 – Prawa i obowiązki w rozumieniu art. 3 – Indywidualna umowa o pracę odwołująca się do układu zbiorowego – Ustawodawstwo krajowe zezwalające na zawarcie klauzul odsyłających do układów zbiorowych pracy zawieranych po przejęciu przedsiębiorstwa – Dopuszczalność – Przesłanka – Wymóg przewidzenia w prawie krajowym na rzecz przejmującego, opartej na porozumieniu stron i jednostronnej możliwości dopasowania umowy o pracę

(Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 16; dyrektywa Rady 2001/23, art. 3)

Wykładni art. 3 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstwa, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów w związku z art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że w wypadku przejęcia zakładu dalsze przestrzeganie praw i obowiązków wynikających dla zbywającego z umowy o pracę rozciąga się na klauzulę tej umowy, którą zbywający i pracownik uzgodnili w oparciu o zasadę autonomii woli stron, a na której podstawie ich stosunek pracy jest regulowany nie tylko układem zbiorowym obowiązującym w dniu przejęcia, ale również uzupełniającymi go, zmieniającymi go lub zastępującymi go układami zawieranymi po tym przejęciu, jeżeli prawo krajowe przewiduje na rzecz przejmującego zarówno oparte na porozumieniu stron, jak i jednostronne możliwości dopasowania umowy o pracę.

(zob. pkt 29; sentencja)
Sprawa C‑527/15

Stichting Brein

przeciwko

Jackowi Frederikowi Wullemsowi

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Midden-Nederland)

Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna i przemysłowa – Dyrektywa 2001/29/WE – Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych – Artykuł 3 ust. 1 – Publiczne udostępnianie – Pojęcie – Sprzedaż odtwarzacza multimedialnego – Dodatkowe moduły do programu komputerowego (wtyczki) – Udostępnienie utworu bez zezwolenia podmiotu praw autorskich – Dostęp do serwisów streamingowych – Artykuł 5 ust. 1 i 5 – Prawo do zwielokrotniania – Wyjątki i ograniczenia – Legalne korzystanie

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2017 r.

Zbliżanie ustawodawstw–Prawo autorskie i prawa pokrewne–Dyrektywa 2001/29–Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym–Publiczne udostępnianie–Pojęcie–Sprzedaż odtwarzacza multimedialnego z preinstalowanymi, dostępnymi w Internecie, wtyczkami zawierającymi hiperłącza prowadzące do utworów chronionych prawem autorskim umieszczonych bez zezwolenia podmiotów tych praw–Włączenie (dyrektywa 2001/29 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 3 ust. 1) Zbliżanie ustawodawstw–Prawo autorskie i prawa pokrewne–Dyrektywa 2001/29–Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym–Prawo do zwielokrotniania–Tymczasowe czynności zwielokrotniania–Pojęcie–Tymczasowe czynności zwielokrotniania na odtwarzaczu multimedialnym z preinstalowanymi, dostępnymi w Internecie, wtyczkami zawierającymi hiperłącza, utworu chronionego prawem autorskim w drodze przesyłania strumieniowego z witryny internetowej należącej do osoby trzeciej, oferującej te utwory bez zgody podmiotów praw autorskich–Wyłączenie (dyrektywa 2001/29 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 5 ust. 1, 5)
Artykuł 32 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1791/2006 z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że po pierwsze, nie nakazuje on, aby kwota honorariów, tantiem autorskich i opłat licencyjnych była ustalona w chwili zawarcia umowy licencyjnej lub w chwili powstania długu celnego, aby te honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne zostały uznane za dotyczące towarów, dla których ustalana jest wartość celna a, po drugie, dopuszcza on, aby rzeczone honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne „dotyczyły towarów, dla których ustalana jest wartość celna”, nawet jeżeli owe honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne pozostają jedynie częściowo w związku z tymi towarami.

(zob. pkt 54; pkt 1 sentencji)
Artykuł 199 ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie do dostaw nieruchomości zbywanych przez dłużnika z tytułu wyroku w ramach procedury przymusowej licytacji.

Przepisy dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2010/45, oraz zasady neutralności podatkowej, skuteczności i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, aby w sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym nabywca towaru został pozbawiony prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej, jaki nienależnie zapłacił sprzedawcy na podstawie faktury wystawionej zgodnie z ogólnym systemem podatku od wartości dodanej, podczas gdy właściwa transakcja podlegała mechanizmowi odwrotnego obciążenia, jeżeli sprzedawca uiścił ów podatek na rzecz skarbu państwa. Zasady te wymagają jednak, aby nabywca miał możliwość skierowania swojego wniosku o zwrot bezpośrednio do organu podatkowego, jeżeli zwrot podatku od wartości dodanej nienależnie wykazanego na fakturze przez sprzedawcę na rzecz nabywcy staje się niemożliwy lub nadmiernie utrudniony, w szczególności w wypadku niewypłacalności tego sprzedawcy.

Ponieważ, co do zasady, do państw członkowskich należy ustanowienie warunków, na jakich można uregulować VAT nienależnie wykazany w fakturze, Trybunał przyznał, iż system, zgodnie z którym, po pierwsze, sprzedawca towaru, który błędnie wpłacił VAT na rzecz organów podatkowych, może żądać jego zwrotu, a po drugie, nabywca tego towaru może wnieść przeciwko sprzedawcy powództwo cywilne o zwrot nienależnego świadczenia, jest zgodny z zasadami neutralności i skuteczności. W istocie system taki umożliwia temu nabywcy, który poniósł ciężar podatku wykazanego w fakturze w wyniku błędu, otrzymanie zwrotu kwot zapłaconych nienależnie (zob. podobnie wyrok z dnia 15 marca 2007 r., Reemtsma Cigarettenfabriken, C‑35/05, EU:C:2007:167, pkt 38, 39 i przytoczone tam orzecznictwo).

Jeśli jednak zwrot VAT okaże się niemożliwy lub nadmiernie utrudniony, w szczególności w przypadku upadłości sprzedawcy, rzeczone zasady mogą wymagać, by nabywca danego towaru mógł skierować żądanie zwrotu bezpośrednio do organów podatkowych. Zatem państwa członkowskie w celu przestrzegania zasady skuteczności powinny określić środki i zasady proceduralne niezbędne dla umożliwienia owemu nabywcy odzyskania podatku nienależnie wykazanego na fakturze (zob. podobnie wyrok z dnia 15 marca 2007 r., Reemtsma Cigarettenfabriken, C‑35/05, EU:C:2007:167, pkt 41).

(zob. pkt 51, 53, 57; pkt 2 sentencji)
Sprawa C‑652/15

Furkan Tekdemir

przeciwko

Kreis Bergstraße

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Darmstadt)

Odesłanie prejudycjalne – Układ stowarzyszeniowy między Unią Europejską a Turcją – Decyzja nr 1/80 – Artykuł 13 – Klauzula standstill – Prawo pobytu członków rodziny tureckiego pracownika należącego do legalnego rynku pracy państwa członkowskiego – Ewentualne istnienie nadrzędnego względu interesu ogólnego uzasadniającego nowe ograniczenia – Skuteczne zarządzanie przepływami migracyjnymi – Zobowiązanie obywateli państw trzecich w wieku poniżej 16 lat do posiadania zezwolenia na pobyt – Proporcjonalność

Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 marca 2017 r.

Umowy międzynarodowe – Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja – Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Zasada standstill zawarta w art. 13 decyzji Rady Stowarzyszenia nr 1/80 – Zakres – Uregulowanie krajowe przewidujące nowe ograniczenia – Zobowiązanie obywateli państw trzecich w wieku poniżej 16 lat do posiadania zezwolenia na pobyt – Uzasadnienie nadrzędnymi względami interesu ogólnego – Skuteczne zarządzanie przepływami migracyjnymi – Naruszenie zasady proporcjonalności – Przesłanki

(decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja, art. 13)

Wykładni art. 13 decyzji Rady Stowarzyszenia nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia, załączonej do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisanego w dniu 12 września 1963 r. w Ankarze przez Republikę Turcji z jednej strony i przez państwa członkowskie EWG oraz Wspólnotę z drugiej strony, zawartego, zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu tej ostatniej decyzją Rady 64/732/EWG z dnia 23 grudnia 1963 r., należy dokonywać w ten sposób, że cel polegający na skutecznym zarządzaniu przepływami migracyjnymi może stanowić nadrzędny wzgląd interesu ogólnego pozwalający uzasadnić środek krajowy wprowadzony po wejściu w życie tej decyzji w danym państwie członkowskim, który to środek nakłada na obywateli państw trzecich w wieku poniżej 16 lat obowiązek posiadania zezwolenia na pobyt do celów wjazdu do tego państwa członkowskiego i pobytu w tym państwie.

Środek taki nie jest jednak proporcjonalny w świetle zamierzonego celu, jeżeli szczegółowe zasady jego wykonania w odniesieniu do dzieci będących obywatelami państwa trzeciego urodzonych w danym państwie członkowskim, których jedno z rodziców jest pracownikiem tureckim zamieszkałym legalnie w tym państwie członkowskim, takich jak skarżący w sprawie w postępowaniu głównym, wykraczają poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia tego celu.

(zob. sentencja)
Aby stwierdzić istnienie wystarczająco istotnego naruszenia spoczywającego na Rzeczniku obowiązku staranności, konieczne jest wykazanie, że nie działając z całą wymaganą rozwagą i ostrożnością, Rzecznik w sposób poważny i oczywisty przekroczył granice swego uznania w kontekście wykonywania przysługujących mu uprawnień dochodzeniowych. W tym celu należy uwzględnić, mając jednocześnie na uwadze omawiany kontekst, wszystkie okoliczności rozpatrywanej sytuacji, a wśród nich w szczególności oczywisty charakter braku staranności, jakim wykazał się Rzecznik w prowadzeniu swego dochodzenia, jego usprawiedliwiony bądź nieusprawiedliwiony charakter, czy też niewłaściwy lub pozbawiony sensu charakter wniosków wyciągniętych z prowadzonego przez niego badania.

W tym względzie zwykłe naruszenie zasady staranności nie wystarcza dla stwierdzenia wystarczająco istotnego naruszenia, mogącego powodować powstanie odpowiedzialności Unii. W istocie tylko wystarczająco istotne, a nie jakiekolwiek naruszenie normy prawa Unii zapewniającej ochronę jednostkom może prowadzić do powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii. Ponadto, w sytuacji gdy danej instytucji lub organowi Unii przysługuje pewien zakres uznania, tylko oczywiste i poważne przekroczenie przez tę instytucję lub organ granic tego uznania może stanowić takie wystarczająco istotne naruszenie prawa Unii. Odnosi się to również do wypadku naruszenia przez Rzecznika obowiązku staranności, które nie może automatycznie stanowić bezprawnego zachowania mogącego powodować powstanie odpowiedzialności Unii, lecz należy je ocenić z uwzględnieniem okoliczności, że na Rzeczniku spoczywa, w ramach wykonywania jego obowiązków, jedynie zobowiązanie starannego działania i że przysługuje mu szeroki zakres uznania w odniesieniu, po pierwsze, do oceny zasadności skarg, jakie do niego wpływają, i do działań, jakie należy w ich przedmiocie podjąć, po drugie, do sposobu prowadzenia wszczętych dochodzeń i przeprowadzania badań, a po trzecie, do analizy zebranych danych, a także wniosków, jakie należy wyciągnąć z tej analizy.

(zob. pkt 36–38, 41)