ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
11

Wspomniane rozporządzenie wykonawcze zmieniło załącznik 11 do rozporządzenia nr 2454/93, zatytułowany „Wykaz procesów obróbki lub przetworzenia nadających status lub nienadających statusu pochodzenia wytwarzanym produktom, gdy są one przeprowadzane na materiałach niepochodzących – Produkty inne niż materiały i wyroby włókiennicze objęte sekcją XI”, wprowadzając do rzeczonego załącznika dwie nowe pozycje (ex 85 01 i ex 85 41) o następującym brzmieniu: „ex 85 01 Moduły lub panele fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego Wytwarzanie z materiałów objętych dowolną pozycją, z wyjątkiem pozycji, do której zaklasyfikowano produkt, oraz pozycji 8541. Jeśli produkt jest wytworzony z materiałów zaklasyfikowanych do pozycji 8501 lub 8541, status pochodzenia tych materiałów jest także statusem pochodzenia produktu. Jeśli produkt jest wytworzony z materiałów zaklasyfikowanych do pozycji 8501 lub 8541, pochodzących z więcej niż jednego kraju, status pochodzenia największej pod względem wartości części tych materiałów jest także statusem pochodzenia produktu”;

„ex 85 41 Ogniwa, moduły lub panele fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego Wytwarzanie z materiałów objętych jakąkolwiek pozycją, oprócz pozycji, do której zaklasyfikowano produkt. Jeśli produkt jest wytworzony z materiałów zaklasyfikowanych do pozycji 8541, status pochodzenia tych materiałów jest również statusem pochodzenia produktu. Jeśli produkt jest wytworzony z materiałów zaklasyfikowanych do pozycji 8541, pochodzących z więcej niż jednego kraju, status pochodzenia największej pod względem wartości części tych materiałów jest również statusem pochodzenia produktu”.
b)

w przypadku przeniesienia się usługodawcy – jeżeli wykonywał zawód w co najmniej jednym państwie członkowskim przez co najmniej jeden rok w okresie dziesięciu lat poprzedzających świadczenie usług, jeżeli dany zawód nie jest regulowany w państwie członkowskim siedziby. Wymóg wykonywania zawodu przez co najmniej jeden rok nie ma zastosowania, jeżeli zawód lub kształcenie i szkolenie prowadzące do wykonywania danego zawodu są regulowane.
Punkt 11 zdanie pierwsze załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorca „zapłacił” w rozumieniu tego przepisu za promocję produktu za pomocą publikacji treści publicystycznej, w przypadku gdy przedsiębiorca ten przyznał wynagrodzenie o wartości majątkowej w związku z tą publikacją, czy to w formie zapłaty kwoty pieniężnej, czy to w każdej innej formie, jeżeli istnieje niewątpliwy związek między przyznaną w ten sposób zapłatą przez wspomnianego przedsiębiorcę a ową publikacją. Ma to miejsce w szczególności w sytuacji bezpłatnego udostępnienia przez tego przedsiębiorcę zdjęć objętych prawem autorskim, na których widoczne są lokale handlowe przedsiębiorcy i produkty oferowane przez niego do sprzedaży.
22

Mailem z dnia 8 stycznia 2020 r. urząd skarbowy ds. przestępstw podatkowych w Münsterze poinformował prokuraturę w Trydencie, że europejski nakaz dochodzeniowy nie musi zostać zatwierdzony przez organ wymiaru sprawiedliwości. Wyjaśnił on bowiem, że zgodnie z § 399 ust. 1 ordynacji podatkowej wykonuje on zadania prokuratury w postępowaniach dotyczących przestępstw podatkowych i że należy zaklasyfikować go jako organ wymiaru sprawiedliwości w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy 2014/41.
28

Co się tyczy, w pierwszej kolejności, odpowiedniego charakteru takiego przepisu dla zapewnienia realizacji zamierzonego celu, z postanowienia odsyłającego wynika, że przepis krajowy będący przedmiotem postępowania głównego ma na celu uwzględnienie zdolności do integracji małoletnich dzieci pragnących skorzystać z prawa do łączenia rodzin. W tym względzie Trybunał uściślił już, że wiek stanowi jeden z czynników charakteryzujących osobistą sytuację dziecka, które mogą mieć wpływ na jego integrację w danym państwie członkowskim (zob. podobnie wyrok z dnia 12 kwietnia 2016 r., Genc, C‑561/14, EU:C:2016:247, pkt 61). Integracja dzieci w przyjmującym państwie członkowskim jest bowiem ułatwiona, jeżeli przybywają one do tego państwa w jak najmłodszym wieku. Takie przybycie pozwala w szczególności zainteresowanym dzieciom na odbycie edukacji szkolnej w tym państwie członkowskim oraz na uzyskanie znajomości języka niezbędnej dla ich integracji.
6

Artykuł 86 dyrektywy 2001/83, zawarty w jej tytule VIII, zatytułowanym „Reklama”, przewiduje: „1. Do celów niniejszego tytułu »reklama produktów leczniczych« obejmuje dowolną formę obwoźnej informacji, działalności agitacyjnej lub motywowania ukierunkowanego na zachęcanie do przepisywania, dostarczania, sprzedaży lub konsumpcji produktów leczniczych; w szczególności obejmuje: – reklamę produktów leczniczych adresowaną do ogółu społeczeństwa, – reklamę produktów leczniczych wobec osób uprawnionych do przepisywania lub dostarczania tych produktów, – wizyty przedstawicieli handlowych ds. sprzedaży produktów leczniczych składane osobom uprawnionym do przepisywania [lub dostarczania produktów leczniczych], – dostarczanie próbek, – dostarczanie zachęt do przepisywania lub dostarczania produktów leczniczych poprzez upominki, propozycje lub obietnicę dowolnej korzyści lub gratyfikacji, w formie pieniężnej lub w naturze, z wyjątkiem sytuacji, gdy ich rzeczywista wartość jest znikoma, – sponsorowanie promocyjnych spotkań z udziałem osób uprawnionych do przepisywania lub do dostarczania produktów leczniczych, – sponsorowanie kongresów naukowych z udziałem osób uprawnionych do przepisywania lub do dostarczania produktów leczniczych, w szczególności pokrywanie związanych z tym kosztów podróży i zakwaterowania. 2. Niniejszy tytuł nie obejmuje: – etykietowania opakowań i ulotek załączonych do nich, z zastrzeżeniem przepisów tytułu V, – korespondencji, z załączonymi do niej być może materiałami nieposiadającymi charakteru promocyjnego, koniecznej dla udzielenia odpowiedzi na szczególne pytanie dotyczące konkretnego produktu leczniczego, – opartych na faktach, bogatych w informacje ogłoszeń i materiałów referencyjnych, odnoszących się na przykład do zmian opakowania, ostrzeżenia na temat niepożądanego działania jako części ogólnych zabezpieczeń leków, katalogów handlowych i cenników, o ile nie zawierają odniesienia do właściwości konkretnego produktu, – informacji odnoszących się do zdrowia ludzkiego lub chorób, o ile nie ma odniesienia, nawet pośredniego, do produktów leczniczych”.
6

Akapity szósty, ósmy i dziewiąty preambuły do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.U. 2020, L 29, s. 7, zwanej dalej „umową o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa”), która została przyjęta w dniu 17 października 2019 r. i weszła w życie w dniu 1 lutego 2020 r., stanowią: „Uznając, że konieczne jest zapewnienie, na zasadzie wzajemności, ochrony obywatelom Unii i obywatelom Zjednoczonego Królestwa, a także członkom ich rodzin, w przypadku gdy przed datą określoną w niniejszej Umowie korzystali oni z prawa do swobodnego przemieszczania się, jak również zapewnienie, by ich prawa wynikające z niniejszej Umowy były egzekwowalne i oparte na zasadzie niedyskryminacji; uznając również, że należy chronić prawa wynikające z okresów podlegania ubezpieczeniu społecznemu, […] Uwzględniając, że w interesie zarówno Unii, jak i Zjednoczonego Królestwa leży ustanowienie okresu przejściowego lub okresu wdrażania, w trakcie którego – niezależnie od wszelkich konsekwencji wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii jeżeli chodzi o udział Zjednoczonego Królestwa w instytucjach, organach i jednostkach organizacyjnych Unii, a w szczególności wygaśnięcie, z dniem wejścia w życie niniejszej Umowy, mandatów wszystkich członków instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii mianowanych, powołanych lub wybranych w związku z członkostwem Zjednoczonego Królestwa w Unii – prawo Unii, w tym umowy międzynarodowe, powinno mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i na jego terytorium, zasadniczo z takim samym skutkiem jak w odniesieniu do państw członkowskich, w celu uniknięcia zakłóceń w okresie, w którym negocjowane będą umowa lub umowy dotyczące przyszłych stosunków, Uznając, że nawet jeżeli w okresie przejściowym prawo Unii będzie mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i na jego terytorium, szczególna sytuacja Zjednoczonego Królestwa jako państwa, które wystąpiło z Unii, oznacza, że dla Zjednoczonego Królestwa istotna będzie możliwość podejmowania działań mających na celu przygotowanie i zawarcie nowych umów międzynarodowych we własnym imieniu, w tym w dziedzinach należących do wyłącznej kompetencji Unii, pod warunkiem że umowy te nie wejdą w życie ani nie będą stosowane w tym okresie, chyba że Unia wyrazi na to zgodę”.
4

Artykuł 13 tej dyrektywy, zatytułowany „Warunki dostępu do usług”, w ust. 2 i 6 przewiduje: „2. Operatorzy obiektów infrastruktury usługowej zapewniają wszystkim przedsiębiorstwom kolejowym, na niedyskryminacyjnych zasadach, dostęp, w tym również dostęp do torów, do obiektów, o których mowa w załączniku II pkt 2, oraz do usług świadczonych w tych obiektach. […] 6. W przypadku gdy obiekt infrastruktury usługowej, o którym mowa w załączniku II pkt 2, nie był używany przez okres co najmniej dwóch kolejnych lat i na podstawie wykazanych potrzeb przedsiębiorstwa kolejowe zgłosiły operatorowi tego obiektu infrastruktury usługowej zainteresowanie dostępem do tego obiektu, jego właściciel podaje do publicznej wiadomości, że obiekt i jego obsługa przeznaczone są [obiekt przeznaczony jest] do wynajęcia lub dzierżawy jako obiekt kolejowej infrastruktury usługowej, w całości lub w części, chyba że operator tego obiektu infrastruktury usługowej wykaże, że toczący się proces restrukturyzacji uniemożliwia jego użycie przez jakiekolwiek przedsiębiorstwo kolejowe”.
132

Z etapów od drugiego do czwartego metody obliczania składek ex ante na rzecz SRF, przewidzianych w załączniku I do wspomnianego rozporządzenia delegowanego, wynika, że dostosowanie to jest zapewnione zasadniczo, w pierwszej kolejności, poprzez przypisanie, w odniesieniu do większości czynników ryzyka każdej z odnośnych instytucji, do „przedziału”, grupującego szereg instytucji uważanych za podobne na podstawie wartości surowego wskaźnika dotyczącego rozpatrywanego czynnika ryzyka i poprzez przyznanie instytucjom należącym do tego samego „przedziału” wspólnej wartości przeskalowanego wskaźnika.
34

Oznacza to, że państwa członkowskie nie mogą stosować innych łączników jurysdykcyjnych aniżeli te wynikające z art. 7 pkt 2. Należy jednakże sprecyzować, że wytyczenie granic obszaru właściwości, w którym znajduje się miejsce, w którym urzeczywistniła się szkoda w rozumieniu analizowanego przepisu, należy, co do zasady, do kompetencji w zakresie organizacji systemu sądownictwa państwa członkowskiego, do którego sąd ów należy.
17

W tej sytuacji tribunal de première instance du Luxembourg (sąd pierwszej instancji dla prowincji Luksemburg) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 45 TFUE sprzeciwia się uregulowaniu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, powtórzonemu bądź nie w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania, zgodnie z którym podatnik traci w ramach obliczenia podatków dochodowych w państwie miejsca zamieszkania część korzyści ze zwolnionej z podatku kwoty wspomnianego dochodu i z jego innych osobistych ulg podatkowych (takich jak ulga podatkowa z tytułu oszczędności długoterminowych, a mianowicie składek płaconych w wykonaniu indywidualnej umowy ubezpieczenia na życie czy też ulga podatkowa z tytułu wydatków dokonanych w celu oszczędzania energii) z uwagi na to, że uzyskał on w danym roku podatkowym wynagrodzenie w innym państwie członkowskim, które zostało w nim opodatkowane? 2) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze – czy odpowiedź na to pytanie pozostaje twierdząca, jeżeli podatnik nie uzyskuje znaczącego dochodu – kwotowo lub proporcjonalnie – w państwie miejsca zamieszkania, ale państwo to może mimo to przyznać mu te ulgi podatkowe? 3) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie – czy odpowiedź pozostaje twierdząca, jeżeli na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między państwem miejsca zamieszkania a innym państwem podatnik skorzystał w tym innym państwie w odniesieniu do dochodów podlegających opodatkowaniu w tym drugim państwie z osobistych ulg podatkowych przewidzianych przez przepisy podatkowe tego innego państwa, ale ulgi te nie obejmują niektórych ulg podatkowych, do których podatnik ma co do zasady prawo w państwie miejsca zamieszkania? 4) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie – czy odpowiedź pozostaje twierdząca, jeżeli pomimo tej ostatniej różnicy podatnik otrzymuje w tym innym państwie ulgę podatkową co najmniej taką jak ta, którą utracił w państwie miejsca zamieszkania? 5) Czy odpowiedzi na te pytania są identyczne w świetle [art. 63 ust. 1 i art. 65 ust. 1 lit. a) TFUE] w odniesieniu do uregulowania takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, powtórzonego bądź nie w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania, zgodnie z którym podatnik traci w ramach obliczenia podatków dochodowych w państwie miejsca zamieszkania część korzyści ze zwolnionej z podatku kwoty wspomnianego dochodu i z innych jego osobistych ulg podatkowych (takich jak ulga podatkowa z tytułu oszczędności długoterminowych, a mianowicie składek płaconych w wykonaniu indywidualnej umowy ubezpieczenia na życie czy też ulga podatkowa z tytułu wydatków dokonanych w celu oszczędzania energii) z uwagi na to, że uzyskał on w danym roku podatkowym dochody z najmu nieruchomości, której jest właścicielem, w innym państwie członkowskim, które zostały w nim opodatkowane)?”.
17

Poprzez pytanie prejudycjalne sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 14 pkt 6 dyrektywy 2006/123 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu przewidującemu obecność w organie kolegialnym właściwym do wydania opinii w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności handlowej ekspertów reprezentujących środowisko gospodarcze na danym obszarze oddziaływania handlowego, którzy nie biorą udziału w głosowaniu w sprawie wniosku o wydanie zezwolenia i których rola ogranicza się do przedstawienia sytuacji owego środowiska gospodarczego i wpływu danego projektu na to środowisko.
–

po drugie, uważa się, że strony indywidualnej umowy o pracę dysponują co do zasady swobodą wyboru prawa właściwego mającego zastosowanie do owej umowy, nawet jeśli klauzula wyboru prawa została zredagowana przez pracodawcę, a pracownik ograniczył się do jej zaakceptowania.
75

Co się tyczy rozporządzenia wykonawczego 2019/262, zmieniającego, w następstwie wyroku z dnia 12 lipca 2018 r., Profit Europe (C‑397/17 i C‑398/17, EU:C:2018:564), rozporządzenie ostateczne, należy stwierdzić, że zmiany wprowadzone przez to rozporządzenie wykonawcze do przepisów rozporządzenia ostatecznego służyły jedynie dostosowaniu odesłań do kodów CN i TARIC do prawidłowej wykładni podpozycji CN 73071110, 73071910 i 73071990 przedstawionej w tym wyroku w odniesieniu do produktów, które od początku były objęte rozporządzeniami antydumpingowymi.
23

W tych okolicznościach Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (najwyższy sąd administracyjny Litwy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 10 lit. b) dyrektywy [2005/36], w świetle celu tej dyrektywy określonego w jej art. 1, należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie w sytuacji, w której dana osoba nie uzyskała dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, ponieważ choć potencjalnie spełniła wymogi niezbędne dla uzyskania kwalifikacji zawodowych, to miało to miejsce w kilku państwach członkowskich Unii, a nie w jednym państwie? Czy w takiej sytuacji, w której dana osoba nie uzyskała dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, ponieważ spełniła potencjalnie wymogi niezbędne dla uzyskania kwalifikacji zawodowych w kilku, a nie w jednym państwie członkowskim Unii Europejskiej, rozdział I (Ogólny system uznawania dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji) w tytule III dyrektywy [2005/36] powinno się interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on instytucję uznającą kwalifikacje do oceny treści wszystkich dokumentów złożonych przez tę osobę, które mogą potwierdzić kwalifikacje zawodowe oraz ich zgodność z wymogami przewidzianymi dla uzyskania kwalifikacji zawodowych w przyjmującym państwie członkowskim, a także – w razie potrzeby – do zastosowania środków wyrównawczych? [2)] Czy w sytuacji takiej jak ta występująca w niniejszej sprawie, w której strona skarżąca potencjalnie spełniła wymogi niezbędne dla uzyskania kwalifikacji zawodowych farmaceuty w rozumieniu art. 44 w sekcji 7 [tytułu III] rozdziału III dyrektywy [2005/36], ale wymogi te zostały spełnione w kilku państwach członkowskich Unii, a nie w jednym, w związku z czym strona skarżąca nie posiada dokumentu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe określonego w pkt 5.6.2 załącznika V do dyrektywy [2005/36], art. 45 i 49 TFUE oraz art. 15 karty powinno się interpretować w ten sposób, że zobowiązują one właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego do oceny kształcenia zawodowego strony skarżącej i porównania go z kształceniem zawodowym wymaganym w państwie przyjmującym, a także do oceny treści złożonych dokumentów, które mogą potwierdzić kwalifikacje zawodowe oraz ich zgodność z wymogami przewidzianymi dla uzyskania kwalifikacji zawodowych w przyjmującym państwie członkowskim, a także – w razie potrzeby – do zastosowania środków wyrównawczych?”.
59

W świetle powyższego na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, że przepisy dyrektywy 2001/14, a w szczególności jej art. 4 ust. 5 i art. 30 należy interpretować w ten sposób, że stoją ona na przeszkodzie temu, by sąd powszechny orzekł w przedmiocie powództwa o pociągnięcie państwa do odpowiedzialności wniesionego przez przedsiębiorstwo kolejowe z powodu wadliwej transpozycji tej dyrektywy, leżącej u podstaw domniemanej nadpłaconej opłaty na rzecz zarządcy infrastruktury, w sytuacji gdy organ regulacyjny i, w stosownym wypadku, sąd właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych od decyzji tego organu nie rozstrzygnęły jeszcze w przedmiocie zgodności z prawem tej opłaty. Artykuł 30 ust. 2, 5 i 6 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że wymaga on, by przedsiębiorstwo kolejowe uprawnione do dostępu do infrastruktury kolejowej miało prawo zakwestionować kwotę opłat indywidualnych ustalonych przez zarządcę infrastruktury przed organem regulacyjnym, by organ ten wydał decyzję w związku z zakwestionowaniem tych opłat oraz by decyzja ta mogła zostać skontrolowana przez właściwy sąd.
11

Wyrokiem z dnia 4 maja 2018 r. Retten i Odense (sąd rejonowy w Odense, Dania) wymierzył VAS Shipping za to przestępstwo karę grzywny w wysokości 1500000 koron duńskich (DKK) (około 201407 EUR). W uzasadnieniu swego orzeczenia sąd ten stwierdził, że uregulowanie duńskie, w zakresie w jakim przewiduje obowiązek posiadania zezwolenia na pracę mający zastosowanie bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości zapisanej w art. 49 TFUE w związku z art. 54 TFUE. Jednak Retten i Odense (sąd rejonowy w Odense) uznał, że ograniczenie to jest uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego związanymi ze stabilnością duńskiego rynku pracy i że nie wykracza poza to co niezbędne do osiągnięcia zamierzonego celu. Zdaniem tego sądu, z uwagi na różnice w poziomie wynagrodzeń między obywatelami państw trzecich będącymi członkami załogo statku a pracownikami duńskimi, wymóg posiadania zezwolenia na pracę jest skutecznym i właściwym środkiem do uniknięcia zakłóceń na krajowym rynku pracy.
6

Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy stanowi: „Żaden produkt leczniczy nie może być wprowadzony do obrotu w państwie członkowskim bez [PDO] wydanego przez właściwe organy tego państwa członkowskiego zgodnie z niniejszą dyrektywą lub pozwolenia udzielonego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 726/2004 [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającym wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającym Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004, L 136, s. 1)] w związku z rozporządzeniem (WE) nr 1901/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady [z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie produktów leczniczych stosowanych w pediatrii oraz zmieniającym rozporządzenie (EWG) nr 1768/92, dyrektywę 2001/20/WE, dyrektywę 2001/83/WE i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 (Dz.U. 2006, L 378, s. 1)] oraz rozporządzeniem (WE) nr 1394/2007 [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie produktów leczniczych terapii zaawansowanej i zmieniającym dyrektywę 2001/83/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 726/2004 (Dz.U. 2007, L 324, s. 121)]”.
30

Co się tyczy wątpliwości sądu odsyłającego co do momentu, w którym poświadczony odpis europejskiego poświadczenia spadkowego powinien być ważny, by móc wywrzeć skutki w rozumieniu art. 69 rozporządzenia nr 650/2012, a w szczególności co do upływu okresu ważności tego odpisu w toku postępowania, należy zauważyć, że żaden przepis analizowanego rozporządzenia nie rozstrzyga bezpośrednio tej kwestii.
16

Pierwszy wniosek o udzielenie informacji został złożony do właściwych organów Rzeczypospolitej Polskiej, państwa członkowskiego, w którym towary te zostały nabyte przez ARGUS Plus, co doprowadziło do zawieszenia kontroli podatkowej w okresie od 26 sierpnia 2014 r. do 11 marca 2015 r., a organ podatkowy uchylił to zawieszenie dopiero po otrzymaniu odpowiedzi władz polskich, co nastąpiło już po upływie trzymiesięcznego terminu przewidzianego w art. 10 rozporządzenia nr 904/2010. Ponadto art. 11 i 12 tego rozporządzenia nie zostały zastosowane.
29

Na wstępie należy zauważyć, że wersje językowe art. 392 dyrektywy VAT różnią się między sobą. Otóż francuska wersja tego przepisu odnosi się wyłącznie do braku „prawa do odliczenia” bez uściślenia, czy brak tego prawa wynika wyłącznie z faktu, iż pierwotna transakcja nie podlegała VAT, czy też że transakcja ta podlegała VAT, nie dając jednak następnie prawa do odliczenia. Z kolei angielska wersja językowa wspomnianego przepisu odnosi się jednak konkretnie do „VAT z tytułu nabycia”, uściślając, że podatek te „nie podlegał odliczeniu” („the VAT on the purchase was not deductible”), nie pozostawiając tym samym wątpliwości, że transakcja nabycia takich terenów powinna co do zasady podlegać VAT.