ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 65/18

Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2012 r. — Kreyenberg przeciwko OHIM — Komisji (MEMBER OF €e euro experts)

(Sprawa T-3/12)

2012/C 65/35

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Heinrich Kreyenberg (Ratingen, Niemcy) (przedstawiciel: J. Krenzel, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 października 2011 r. w sprawie R 1804/2010-2 oraz

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „MEMBER OF €e euro experts” dla towarów z klas 9, 16, 35, 36, 39, 41, 42, 44 i 45.

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżący

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Komisja Europejska

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) w zw. z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 ze względu na podnoszoną możliwość wprowadzenia w błąd odnośnie do jakości towarów i usług objętych znakiem towarowym. Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nr 207/2009 ze względu na podnoszone ujawnienie w znaku towarowym imitacji — z punktu widzenia heraldycznego — flagi europejskiej złożonej w WIPO (okólnik nr 3556) zgodnie z art. 6 ter Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej. Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. i) rozporządzenia nr 207/2009 ze względu na zmonopolizowanie przez znak towarowy skarżącego symbolu „€”, którego przedstawienie graficzne jest ustalone w komunikacie Komisji COM(97) 418 wersja ostateczna.

Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie.

Decyzja Izby Odwoławczej: odwołanie zostało uwzględnione.

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. i) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ brak jest niezbędnego dla zastosowania tego przepisu odtworzenia w identyczny sposób oficjalnego oznaczenia „€” oraz, subsydiarnie i w każdym razie, ponieważ warunki dotyczące odstępstw z art. 6 ter ust. 1 lit. c) Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej zostały spełnione, gdyż odbiorcy nie wychodzą z założenia istnienia związku między graficznym znakiem towarowym skarżącego a europejską unią walutową (lub Unią europejską). Subsydiarnie — naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) i lit. g) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ we wniosku o unieważnienie Komisja Europejska wprost powołała się na art. 7 ust. 1 lit. c), w związku z czym można jedynie przyjąć, że chodzi tu o błędne zredagowanie wniosku, a powołanie się na art. 7 ust. 1 lit. g), które miało miejsce dopiero na etapie postępowania odwoławczego, należy uznać za spóźnione i niedopuszczalne.
2)

Zarzut drugi, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczy naruszenia art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE ze względu na to, że Komisja uzależniła zgodność przedmiotowego środka od spełnienia warunku określonego w art. 2 spornej decyzji. Zarzut drugi dzieli się na dwie części: — w części pierwszej skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE poprzez uznanie, iż konkurencyjnie równoważna stopa nie została w niniejszym wypadku osiągnięta z powodu nieuwzględnienia ryzyk, które nie są powszechne, przy obliczaniu świadczenia płatnego przez France Télécom w następstwie wejścia w życie ustawy z 1996 r. — w części drugiej tytułem ewentualnym skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, ponieważ odmówiła oceny niewystarczającego charakteru konkurencyjnie równoważnej stopy w świetle zapłaty przez France Télécom ryczałtowego świadczenia o charakterze wyjątkowym i ponieważ stwierdziła, że przedsiębiorstwo to nie zostało postawione w sytuacji całkowitej równowagi w stosunku do jego konkurentów do 2043 r.
—

Rada naruszyła art. 2 ust. 10, a w szczególności lit. j), rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) w wykładni zgodnej z art. 2.4 i 2.4.1. Porozumienia WTO o stosowaniu artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. w ten sposób, że odmówiła zezwolenia na dostosowanie kursów wymiany walut, o które to dostosowanie ubiegały się skarżące w odniesieniu do sprzedaży dokonywanej w EUR w okresie od stycznia do czerwca 2010 r. ze względu na utrzymującą się aprecjację INR wobec EUR przez istotną część okresu objętego dochodzeniem.
2)

W drodze zarzutu drugiego podnosi się naruszenie obowiązku uzasadnienia; poprzez okoliczność, że Rada w zaskarżonych działaniach ograniczyła się do nieuzasadnionych twierdzeń, naruszyła ona ten obowiązek, który nałożono na instytucje Unii Europejskiej w art. 6 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „Konwencją o ochronie praw człowieka”), art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. W tym względzie zwraca się uwagę na użycie niejasnego pojęcia uczestnictwa w systemie, w odniesieniu do którego działania odnoszące się do sytuacji w Syrii nie zawierały jakiejkolwiek definicji legalnej. Brak jasnego i dokładnego uzasadnienia Rady powoduje, że Trybunał napotyka na utrudnienia w zbadaniu zgodności z prawem zaskarżonych działań.
1)

Zarzut pierwszy: Naruszenie praw skarżącej do obrony — W tym względzie skarżąca podnosi, że Rada naruszyła jej prawo do skutecznej obrony i w szczególności wymóg uzasadnienia poprzez brak podania wystarczającego uzasadnienia dla ponownego umieszczenia nazwy skarżącej w wykazie osób, organów i podmiotów, wobec których zgodnie z art. 19 i 20 decyzji 2010/413/WPZiB (3) i art. 16 rozporządzenia (UE) nr 961/2010 (4) znajdują zastosowanie środki ograniczające. — Ponadto, skarżąca podnosi, że pomimo jej wyraźnego żądania Rada nie rozpatrzyła ponownie kwestii ponownego umieszczenia skarżącej w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami. — Dodatkowo, Rada naruszyła prawo skarżącej do zajęcia stanowiska poprzez brak udzielenia jej możliwości przedstawienia uwag w przedmiocie ponownego umieszczenia skarżącej w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami i w związku z tym doprowadzenia do ponownego rozpatrzenia tej kwestii przez Radę.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 80/24

Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2012 r. — Piotrowski przeciwko OHIM (MEDIGYM)

(Sprawa T-33/12)

2012/C 80/40

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Elke Piotrowski (Viernheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Albrecht)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie R 734/2011-4;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „MEDIGYM” dla towarów należących do klasy 10

Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ decyzja Izby Odwoławczej została oparta o względy, w przedmiocie których skarżąca nie miała możliwości wypowiedzenia się, a także naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009, gdyż w odniesieniu do zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego odmówiono przyznania ochrony na podstawie art. 154 ust. 3 i art. 37 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009, pomimo tego że nie zachodzą w jego przypadku podstawy wymienione w art. 7 ust. 1 lit. b) i w art. 7 ust. 1 lit. c).
b)

nie uniknęła podwójnego odliczenia zysku od ceny eksportowej; odliczyła najpierw marżę hipotetyczną w wysokości 5 % w odniesieniu do zysku spółki ICOF E zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, a następnie drugą marżę hipotetyczną w wysokości 5 % w odniesieniu do zysku spółki ICOF S, tym samym odliczając sprzeczną z zasadami rozsądku całkowitą marżę hipotetyczną w wysokości 10 % w odniesieniu do transakcji sprzedaży dokonanej w ramach grupy spółek, co w sposób oczywisty pozostaje w sprzeczności zarówno ze stanem faktycznym sprawy, jak i z praktyką właściwą dla tego typu operacji gospodarczych, czego Komisja, jako organ prowadzący dochodzenie, powinna była mieć świadomość; Rada popełniła zatem oczywisty błąd w ocenie stanu faktycznego w odniesieniu do zysku osiąganego w obrębie grupy spółek, a także zastosowała art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego w sposób błędny, mający charakter dyskryminacji oraz sprzeczny z zasadami rozsądku.
3)

Zarzut trzeci dotyczący tego, że w przypadku, w którym Trybunał uzna, iż pomoc została przyznana beneficjentowi bezprawnie, winien on stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakazuje odzyskanie kwot pieniężnych od skarżącej, a to ze względu na to, że to odzyskanie naruszałoby: a) art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 659/1999 (1), zgodnie z którym odzyskanie winno dotyczyć pomocy otrzymanej przez beneficjenta, ponieważ pozwana nie określiła właściwie w zaskarżonej decyzji kwoty pomocy, którą miał otrzymać beneficjent; b) art. 14 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 659/1999, ponieważ odzyskanie narusza w tym przypadku ogólne zasady prawa Unii, a w szczególności: zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadę pewności prawa i zasadę proporcjonalności.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych oraz art. 906a rozporządzenia Komisji nr 2454/93/EWG (1) w ten sposób, że pozwana naruszyła prawa skarżącej do obrony w postępowaniu prowadzącym do wydania art. 1 ust. 2 zaskarżonej decyzji, że pozwana wydała decyzję wpływającą niekorzystnie na prawa skarżącej bez umożliwienia jej przedstawienia swego stanowiska co do okoliczności stanowiących podstawę do jej wydania, to jest co do twierdzenia pozwanej, że władze Zjednoczonego Królestwa nie popełniły błędu w odniesieniu do przywozów mających miejsce w okresie od dnia 1 grudnia 2006 r. do dnia 24 lipca 2007 r.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie faktów stanowiących podstawę decyzji. Skarżąca podnosi w tym miejscu, że zaskarżona decyzja oparta jest na błędnych faktach. Dotyczy to w szczególności powołanego w załączniku I pkt 48 zaskarżonej decyzji założenia przyjętego przez pozwaną, zgodnie z którym skarżąca jest częścią wskazanego przez UE przedsiębiorstwa Sakhte Turbopomp va Kompressor (SATAK) (alias Turbo Compressor Manufacturer, TCMFG). Skarżąca nie uczestniczy w sposób bezpośredni ani pośredni poprzez przedsiębiorstwo, w którym posiada udziały, w działaniach nuklearnych niosących za sobą ryzyko rozpowszechniania lub w rozwoju nośników broni jądrowej albo innej broni. Brak jest faktów uzasadniających decyzję pozwanej i idącej z tym w parze ingerencji w prawa podstawowe zagwarantowane skarżącej przez Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej (karta praw podstawowych). Skarżąca powołuje się w tym kontekście na ingerencję w zagwarantowaną w art. 16 karty praw podstawowych wolność prowadzenia działalności gospodarczej oraz na ingerencję w zagwarantowane w art. 17 karty praw podstawowych prawo do używania nabytej w Unii Europejskiej, zgodnie z prawem, własności i do rozporządzania tym prawem, jak również na naruszenie ustanowionych w art. 20 i art. 21 karty praw podstawowych zasad równego traktowania oraz niedyskryminacji.
2)

Zarzut drugi dotyczący zakresu stosowania obowiązku publikowania w językach urzędowych Unii Europejskiej. Strona skarżąca podnosi, że omawiany obowiązek znajduje zastosowanie również do konsultacji publicznych rozpoczętych przez stronę pozwaną a nie tylko do sprawozdania rocznego, do programu pracy oraz do wytycznych i zaleceń strony pozwanej.
—

nakazanie stronie pozwanej przedstawienia kwestionariuszy, jakie wysłała ona do osób trzecich w pierwszej i drugiej fazie swego dochodzenia w przedmiocie planowanego przejęcia przez Seagate działalności Samsung Electronics Co. Ltd w dziedzinie produkcji twardych dysków;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 165/26

Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2012 r. — Teva Pharma i Teva Pharmaceuticals Europe przeciwko Komisji

(Sprawa T-140/12)

2012/C 165/45

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Teva Pharma BV (Utrecht, Niderlandy) i Teva Pharmaceuticals Europe BV (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciele: D. Anderson, QC (Queen’s Counsel), K. Bacon, Barrister, G. Morgan i C. Drew, solicitors)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych z dnia 24 stycznia 2012 r. oddalającej wniosek skarżących o udzielenie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący powołują jeden zarzut, wedle którego odmowa uwzględnienia ich wniosku o dopuszczenie do obrotu generycznej wersji sierocego produktu leczniczego stanowi naruszenie art. 8 rozporządzenia (WE) nr 141/2000 (1) poddanego prawidłowej wykładni. W szczególności, niezgodne z brzmieniem i skutkami art. 8, a także względami politycznymi leżącymi u podstaw tego rozporządzenia oraz przebiegiem prac przygotowawczych nad tym rozporządzeniem, jest wykluczenie generycznej wersji sierocego produktu leczniczego z rynku przez okres dłuższy niż lat 10, określony w art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia. Skarżący twierdzą ponadto, że art. 8 ust. 3 pozwala na udzielenie pozwolenia na produkt podobny przed upływem 10-letniego okresu, a to na zasadzie wyjątku od art. 8 ust. 1 w szczegółowo określonych wypadkach. Takie pozwolenie nie powinno jednak prowadzić do wydłużenia okresu wyłączności rynkowej pierwszego produktu sierocego.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych (Dz.U. L 18, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 165/25

Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2012 r. — Ben Ali przeciwko Radzie

(Sprawa T-133/12)

2012/C 165/43

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Mehdi Ben Tijani Ben Haj Hamda Ben Haj Hassen Ben Ali (Saint-Étienne-du-Rouvray, Francja) (przedstawiciel: A. de Saint Remy, adwokat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— zarządzenie środka organizacji postępowania w trybie art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem mającego spowodować udostępnienie przez Komisję „wszystkich dokumentów dotyczących przyjęcia” zaskarżonego rozporządzenia;

— stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia w części dotyczącej strony skarżącej;

— zasądzenie od Rady Unii Europejskiej na rzecz strony skarżącej łącznej kwoty 50 000 euro tytułem naprawienia wszystkich rodzajów szkód;

— zasądzenie od Rady Unii Europejskiej na rzecz strony skarżącej– oprócz kosztów adwokackich podlegających zwrotowi na podstawie art. 91 regulaminu postępowania — kwoty 7 500 euro tytułem kosztów adwokackich związanych z wniesieniem niniejszego pisma;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W swojej skardze strona skarżąca wnosi po pierwsze o stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/50/WPZiB z dnia 27 stycznia 2012 r. w sprawie zmiany decyzji 2011/72/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (1), a po drugie o nakazanie naprawienia szkody, jaką w swoim przekonaniu poniosła.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 7 zarzutów, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-301/11 (2) Ben Ali przeciwko Radzie lub do nich podobne

(1) Dz.U. L 27, s. 11.

(2) Dz.U. C 226, s. 29
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 89/28

Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2012 r. — IDT Biologika przeciwko Komisji

(Sprawa T-30/12)

2012/C 89/46

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: IDT Biologika GmbH (Dessau-Roßlau, Niemcy) (przedstawiciele: R. Gross i T. Krupa, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji delegacji Unii Europejskiej w Republice Serbii z dnia 5 października 2011 r., mocą której odrzucono ofertę IDT Biologika GmbH, że spółka ta dostarczy w ramach przetargu oznaczonego jako EuropAid/130686/C/SUP/RS Re-Launch LOT 1, polegającego na dostawie szczepionki przeciwko wściekliźnie na rzecz ministerstwa rolnictwa, leśnictwa i gospodarki wodnej Republiki Serbii w związku z zamówieniem nr 1 oraz udzielono przedmiotowego zamówienia różnym firmom pod kierownictwem „Biovet a. s.”;

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca na poparcie swojej skargi podnosi naruszenie art. 252 ust. 3 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002 (1), ponieważ oferta, która otrzymała zamówienie w opinii skarżącej nie odpowiada technicznym wymogom specyfikacji przetargu zarówno pod kątem wymogu braku wirulencji szczepionki dla człowieka, jak i z punktu widzenia wymaganych zezwoleń w ten sposób, że nie powinna być brana pod uwagę.

Ponadto uwzględnienie przyjętej oferty konsorcjum pod kierownictwem „Biovet a. s.” jest wyrazem nierównego traktowania pod kątem porównania cen, ponieważ oferta skarżącej jest jedyną, która odpowiada wszystkim wymogom faktycznie sformułowanym w specyfikacji przetargu i stąd stanowi jedyną ważnie złożoną ofertę.

(1) Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot europejskich (Dz.U. L 357, s. 1)
3)

Zarzut trzeci, zgodnie z którym niewywiązanie się przez stronę pozwaną z obowiązku uzasadnienia doprowadziło do naruszenia prawa do obrony strony skarżącej a w szczególności jej prawa do bycia wysłuchaną i prawa do skutecznej kontroli sądowej.
—

stwierdzenie, że co do zasady Unia Europejska zobowiązana jest do pokrycia szkód poniesionych przez stronę skarżącą ze względu na fakt, że rozporządzenie Komisji (WE) nr 1131/2011 zmieniające załącznik II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 dopuszcza glikozydy stewiolowe uzyskiwane z liści rośliny Stevia rebaudiana Bertoni do wykorzystania tylko jako dodatek do żywności, a nie jako roślinny składnik spożywczy pochodzenia rolniczego lub środek aromatyzujący, zaś inne przedsiębiorstwa w dalszym ciągu stosują glikozydy stwwiolowe do wytwarzania swych konwencjonalnych produktów mlecznych, co prowadzi do wykluczenia strony skarżącej z rynku, podczas gdy przepisy rozporządzeń (WE) nr 834/2007 i 889/2008 zakazują stronie skarżącej, jako mleczarni ekologicznej i producentowi wyrobów ekologicznych, stosowania glikozydów stewiolowych jako dodatków do żywności, także wówczas, gdy uzyskiwane są one w drodze ekstrakcji z ekologicznie uprawianych liści stewii, zgodnie z procedurą zatwierdzoną przez prawo Unii w dziedzinie produktów ekologicznych.
2)

Zarzut drugi dotyczący stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na to, że: — przekazanie High Court of England and Wales zawartych w tych dokumentach informacji niejawnych po to, aby sąd ten mógł je wykorzystać w postępowaniu prowadzonym według prawa angielskiego, nie jest uzasadnione na gruncie art. 4 ust. 3 TUE ze względu na to, że ujawnienie podobnych informacji zniechęci przedsiębiorstwa w przyszłości do współpracy z Komisją w ramach prowadzonych przez nią dochodzeń i zagrozi możliwości stosowania przez tą instytucję prawa konkurencji; — przekazanie High Court of England and Wales zawartych w tych dokumentach informacji niejawnych podczas gdy ten sąd wyraźnie powiadomił Komisję o swym zamiarze ujawnienia ich należącym do kręgu osób zaufanych podmiotom trzecim jest niezgodne z pkt 25 komunikatu o współpracy; — ochrona zapewniona w niniejszym przypadku przez krąg osób zaufanych nie osiąga poziomu wymaganego przez art. 339 TFUE oraz pkt 25 komunikatu o współpracy, a przekazując High Court of England and Wales te informacje niejawne Komisja uchybiła obowiązkom ciążącym na niej na mocy tych przepisów.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszeń prawa w ramach przedstawionego przez SSP rozumowania podczas badania podniesionego w pierwszej instancji zarzutu naruszenia art. 24a i 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej w związku z tym, że Rada nie uwzględniła, przy porównywaniu osiągnięć a w szczególności dokształcania zawodowego, okoliczności, iż zainteresowany pomyślnie przeszedł egzaminy w programie szkolenia przewidzianym w ramach procedury certyfikacji urzędników należących do grupy funkcyjnej AST celem przeniesienia do grupy funkcyjnej AD (pkt 23–32 zaskarżonego wyroku). Rada utrzymuje, że stwierdzenie dokonane w pkt 28 wyroku, jakoby certyfikacja urzędników należących do grupy funkcyjnej AST z definicji wchodziła w zakres dokształcania zawodowego jest z prawnego punktu widzenia niewłaściwe lub co najmniej nieprecyzyjne.
2)

Zarzut drugi dotyczący tego, że zakwestionowany akt de jure albo de facto narzuci wymóg posiadania siedziby na systemy rozliczeniowe z udziałem kontrpartnera centralnego (CCP), które będą chciały przeprowadzać operacje rozliczeniowe lub rozrachunkowe w euro, a których codzienne obroty przekraczają pewien wolumen. Zakwestionowany akt narusza art. 48, 56 i 63 TFUE, wszystkie razem lub część z nich, ze względu na to, że: — CCP z siedzibami w państwach członkowskich spoza obszaru euro, takich jak Wielka Brytania, będą zobowiązane do przeniesienia ich ośrodków administracyjnych i kontrolnych do państw członkowskich, które są członkami Eurosystemu. Będą one także zobowiązane do ukonstytuowania się ponownie jako osoby prawne według przepisów prawa wewnętrznego innego państwa członkowskiego; — w razie gdy wspomniane CCP nie przeniosą siedziby tak, jak jest to wymagane, nie będą mieć dostępu do rynków finansowych w państwach członkowskich Eurosystemu na takich samych zasadach jak CCP z siedzibami na tym obszarze albo w ogóle; — wspomniane CCP z siedzibami poza obszarem euro nie będą uprawnione do udogodnień oferowanych przez EBC lub krajowe banki centralne („KBC”) Eurosystemu na takich samych zasadach lub w ogóle; — w rezultacie możliwość oferowania klientom w Unii przez wspomniane CCP usług rozliczeniowych lub rozrachunkowych w euro będzie ograniczona, a nawet całkowicie wykluczona.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony skarżącego — Rada naruszyła prawo skarżącego do skutecznej ochrony, a w szczególności obowiązek uzasadnienia poprzez bark przedstawienia wystarczającego uzasadnienia wpisania skarżącego na listę w załączniku do zaskarżonej decyzji oraz zaskarżonego rozporządzenia. — Rada nie odpowiedziała na wyraźnie żądanie skarżącego o wskazanie podstaw lub względów oraz przedstawienie odpowiednich dowodów uzasadniających wpisanie skarżącego do załącznika zaskarżonej decyzji oraz zaskarżonego rozporządzenia. — Rada naruszyła prawo skarżącego do bycia wysłuchanym poprzez nieprzyznanie przewidzianej w art. 24 ust. 3 i 4 zaskarżonej decyzji oraz w art. 36 ust. 3 zaskarżonego rozporządzenia możliwości ustosunkowania się do wpisu na listę sankcji i w ten sposób do spowodowania weryfikacji przez Radę.
2)

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE poprzez stwierdzenie, że „dotacja do emerytur” wyrównała koszty, które „zwykle” ciążą na przedsiębiorstwach „Dotacja do emerytur” wyrównuje w pełni nietypowe w konkurencji koszty socjalne, które „zwykle” nie ciążą na przedsiębiorstwach. Koszty wyrównane „dotacją do emerytur” stanowią ponadto „szczególne obciążenie” w rozumieniu wyroku w sprawie Combus (1).