ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
120

To samo dotyczy pomocy od hektara w odniesieniu do ryżu. W istocie, Komisja słusznie podkreśla, że państwo członkowskie nie może usprawiedliwić opóźnionych płatności, powołując się na uchybienia w ramach procedur krajowych oraz na wynikające z nich skargi. Argument oparty na strajku, na który władze greckie się powołują jako na przypadek siły wyższej, nie zasługuje na uwzględnienie. Jedynym dokumentem, który się do tego odnosi, jest pismo z prefektury Imathii z dnia 25 października 2001 r. zaadresowane do ministerstwa rolnictwa, tłumaczące, że strajk ten spowodował opóźnioną wysyłkę wyników rozpatrywania skarg. Jednakże strajk ten doprowadził do opóźnienia w rozpatrywaniu skarg z powodu błędów w dokonywaniu płatności pomocy, a za tę komplikację odpowiedzialne jest państwo członkowskie. Rząd grecki nie przedstawia zresztą żadnych dowodów co do długości wspomnianego strajku ani co do tego, czy był on spodziewany, czy nie. Niniejszy zarzut nieważności należy zatem oddalić.
107

Wynika z tego jej zdaniem, że ogłoszenia o konkursach opublikowane przed dniem 1 maja 2004 r. stały się bezprzedmiotowe, jeśli chodzi o zatrudnienie w określonej grupie zaszeregowania, ponieważ sporne konkursy dotyczyły określonej ścieżki kariery (dwie grupy zaszeregowania) zgodnie z art. 5 dawnego regulaminu. W istocie od tej chwili nie można się już odwoływać do „ścieżek kariery”, jako że wszelka wzmianka o tym pojęciu zniknęła z art. 5 regulaminu. Prawodawca musiał więc wypełnić tę lukę, przyjmując „zasady przejściowe kwalifikowania do grupy zaszeregowania”, to znaczy określając samemu (nową) grupę zaszeregowania urzędnika zatrudnionego w następstwie konkursu, o którym ogłoszenie zostało opublikowane przez dniem 1 maja 2004 r. Artykuł 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego stanowi jej zdaniem właśnie taką „zasadę przejściową kwalifikowania do grupy zaszeregowania”.
51

Z tego wynika, że niektórzy konsumenci dostrzegają istnienie ścisłego związku pomiędzy odzieżą, obuwiem i nakryciami głowy należącymi do klasy 25 i dodatkami do ubrań, którymi są niektóre „wyroby ze skóry i imitacji skóry nieujęte w innych klasach” należące do klasy 18, wobec czego konsumenci ci mogą myśleć, że towary te zostały wyprodukowane przez to samo przedsiębiorstwo. W związku z tym towary oznaczone znakiem towarowym, o którego rejestrację wniesiono, należące do klasy 25 i dodatki do ubrań będące „wyrob[ami] ze skóry i imitacji skóry nieujęty[mi] w innych klasach” należącymi do klasy 18 wykazują stopień podobieństwa, którego nie można uznać za nieznaczny.
1)

Stwierdza się nieważność rozporządzenia Rady (WE) nr 945/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 658/2002 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji i rozporządzenie (WE) nr 132/2001 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego, między innymi, z Ukrainy w następstwie częściowego przeglądu tymczasowego przeprowadzonego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96.
320

W odniesieniu do noty informacyjnej dotyczącej Eurostatu, opartej na drugim raporcie tymczasowym sporządzonym przez SAI, trzeba podkreślić, że również nie formułuje ona żadnych bezpośrednich zarzutów pod adresem skarżących. Według skarżących dokument ten zawiera informacje szkodliwe w szczególności dla Y. Francheta, ponieważ wskazuje on na brak przejrzystości i komunikacji pomiędzy byłym dyrektorem generalnym Eurostatu a członkiem Komisji sprawującym kontrolę. Ponadto podkreślają oni, że stwierdzono, iż „brak kontroli w zakresie zarządzania tymi środkami finansowymi prowadzi do narażenia się, w stopniu nie do zaakceptowania, na nadużycia finansowe i nieprawidłowości”. Jednakże Sąd podnosi, że skarżący pomijają następne zdanie, zgodnie z którym „[b]iorąc pod uwagę charakter mandatu SAI, [nie jest możliwe] rozstrzyganie co do zaistnienia nadużycia finansowego prowadzącego do osobistego wzbogacenia”. Należy stwierdzić, że dowody te nie wystarczają do wykazania, że skarżący winni byli zostać przesłuchani w tym względzie przed sporządzeniem tego raportu ani że przekazanie go Parlamentowi wyrządziło im jakąkolwiek szkodę. W każdym razie raport SAI, na którym oparta była ta nota, nie był jeszcze raportem końcowym. Ponadto nie można uznać, by chodziło o akt niekorzystny.
1)

Stwierdza się nieważność art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 428/2005 z dnia 10 marca 2005 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz włókien poliestrowych z Chińskiej Republiki Ludowej i Arabii Saudyjskiej, wprowadzającego zmiany do rozporządzenia (WE) nr 2852/2000 nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz włókien poliestrowych z Republiki Korei i kończącego postępowanie antydumpingowe w odniesieniu do przywozu z Tajwanu, w zakresie w jakim cło antydumpingowe nałożone na wywóz do Wspólnoty Europejskiej towarów produkowanych i wywożonych przez Huvis Corp. przekracza cło, które znalazłoby zastosowanie, gdyby dokonano korekty normalnej wartości z tytułu opłat importowych i podatków pośrednich w zastosowaniu metody „input” stosowanej w pierwotnym okresie dochodzenia.
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 9 lipca 2008 r. – Coffee Store przeciwko OHIM (THE COFFEE STORE)

(sprawa T‑323/05)

Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego THE COFFEE STORE – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c)) (por. pkt 42, 43)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 czerwca 2005 r. (sprawa R 855/2004‑2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego THE COFFEE STORE jako wspólnotowego znaku towarowego.

Informacje dotyczące sprawy

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: The Coffee Store GmbH Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy THE COFFEE STORE dla towarów i usług z klas 30, 32 i 43 Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania





Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
83

W związku z tym Sąd uważa, że istnieje duże prawdopodobieństwo, iż używanie zgłoszonego znaku towarowego CITI przez agencje celne, a zatem w odniesieniu do działalności pośrednictwa finansowego w zarządzaniu zasobami finansowymi i nieruchomościami na rzecz klientów, może prowadzić do pasożytowania, czyli czerpania nienależnej korzyści z ugruntowanej renomy znaku towarowego CITIBANK i z istotnych środków finansowych zainwestowanych przez skarżących w celu osiągnięcia tej renomy. To używanie zgłoszonego znaku towarowego CITI mogłoby także wywołać przekonanie, że interwenient jest zrzeszony ze skarżącymi lub że do nich należy, co w rezultacie mogłoby ułatwić oferowanie usług oznaczonych zgłoszonym znakiem. Ryzyko to jest tym większe, że skarżącym przysługują prawa do kilku znaków towarowych zawierających element „citi”.
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 11 marca 2008 r. – Guigard przeciwko Komisji

(sprawa T‑301/05)

Odpowiedzialność pozaumowna – Nieprzedłużenie umowy o pracę finansowanej ze środków EFR – Brak bezprawnego działania ze strony Komisji – Właściwość Sądu

1. Postępowanie – Skarga o odszkodowanie (art. 225 WE, 235 WE, 238 WE, 240 WE) (por. pkt 33–40)

2. Odpowiedzialność pozaumowna – Przesłanki – Bezprawność – Szkoda – Związek przyczynowy – Niespełnienie jednej z przesłanek (art. 288 akapit drugi WE) (por. pkt 43, 44)

3. Odpowiedzialność pozaumowna – Przesłanki – Wystarczająco istotne naruszenie prawa wspólnotowego (art. 288 WE) (por. pkt 55, 56)

4. Odpowiedzialność pozaumowna – Bezprawne zachowanie instytucji (art. 288 WE) (por. pkt 55–80, 82–86)

Przedmiot

Skarga o odszkodowanie mająca na celu naprawienie szkody, jaką zdaniem skarżącego poniósł on w wyniku błędnego działania Komisji polegającego na nieprzedłużeniu umowy o pracę, zawartej z nim w ramach współpracy technicznej między Wspólnotą a rządem Republiki Nigru, finansowanej ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR).

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
62

Co się tyczy obowiązku określonego w pkt C8 załącznika 6 do wytycznych dla wnioskodawców, do którego odwołuje się Komisja, a zgodnie z którym „wszystkie koszty i działania administracyjne, linia budżetowa D4 winny” […] figurować we wniosku o przyznanie dotacji w celu zarządzania i koordynacji projektu, należy dodać, że obowiązek ten może mieć zastosowanie wyłącznie do kwalifikowanych wydatków bezpośrednich. W istocie bowiem wzmianka „linia budżetowa D4” podkreśla, że chodzi tu o kwalifikowane wydatki bezpośrednie w zakresie kosztów administracji. W tym względzie należy wskazać, że koszty ogólne nie są ich częścią, zakładając, że modelowy preliminarz budżetowy określa to w sposób wyraźny, jak zresztą zostało to podkreślone w poprzedzającym punkcie, że są one traktowane jako kwalifikowane wydatki pośrednie.
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 16 stycznia 2008 r. – Scippacercola i Terezakis przeciwko Komisji

(sprawa T‑306/05)

Konkurencja – Nadużycie pozycji dominującej – Zarzut nadmiernych opłat stosowanych przed podmiot zarządzający międzynarodowym portem lotniczym w Atenach – Oddalenie skargi złożonej do Komisji – Brak interesu wspólnotowego

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie – Decyzja kończąca postępowanie wszczęte w następstwie skargi dotyczącej naruszenia reguł konkurencji (art. 230 WE; rozporządzenia Rady: nr 17, art. 3 ust. 2 lit. b); nr 1/2003, art. 7 ust. 2) (por. pkt 66–70)

2. Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Badanie skarg – Określenie priorytetów przez Komisję (art. 81 WE, 82 WE, art. 85 ust. 1 WE, art. 253 WE; rozporządzenia Rady: nr 17, art. 3 ust. 2; nr 1/2003, art. 7 ust. 2) (por. pkt 91–97, 129, 130, 149, 174, 180, 191, 192)

3. Skarga o stwierdzenie nieważności – Skarga na decyzję Komisji dotyczącą umorzenia postępowania w sprawie skargi z zakresu konkurencji – Zarzut oparty na niezajęciu stanowiska w kwestii jednego z aspektów skargi – Brak będący podstawą skargi na bezczynność – Bezprzedmiotowość skargi w zakresie wspomnianego zarzutu (art. 230 WE, 232 WE) (por. pkt 160)

4. Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Badanie skarg – Uwzględnienie interesu wspólnotowego w związku z badaniem sprawy – Kryteria oceny (rozporządzenia Rady: nr 17, art. 3 ust. 2; nr 1/2003, art. 7 ust. 2) (por. pkt 133, 134, 148, 187, 189)

Przedmiot

Skarga o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji z dnia 2 maja 2005 r. wydanej na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszącego się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 traktatu WE (Dz.U. L 123, s. 18), w sprawie oddalenia skargi COMP/D3/38469 dotyczącej niektórych opłat pobieranych przez podmiot zarządzający międzynarodowym portem lotniczym Ateny – Spata i przez Olympic Fuel Company.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
157

Należy na wstępie wskazać, że pierwsza część tego zarzutu ma na celu wykazanie niespójności pomiędzy pismem w sprawie przedstawienia zarzutów i decyzją w zakresie kwalifikacji światowych i europejskich aspektów działań jako jednolitego i ciągłego naruszenia. Ta część zarzutu stanowi odrębny zarzut oparty na naruszeniu praw do obrony BASF, który w razie konieczności trzeba będzie przeanalizować po zbadaniu zarzutu opartego na błędzie co do prawa przy kwalifikacji działań światowych i europejskich jako jednolitego i ciągłego naruszenia. W przypadku bowiem gdy Sąd uzna, że ta kwalifikacja jest błędna i z tego względu powinna być odrzucona, ewentualne ustalenie naruszenia praw do obrony będzie pozbawione konsekwencji (zob. podobnie wyroki Sądu z dnia 15 marca 2000 r. w sprawach połączonych T-25/95, T-26/95, od T-30/95 do T-32/95, od T-34/95 do T-39/95, od T-42/95 do T-46/95, T-48/95, od T-50/95 do T-65/95, od T-68/95 do T-71/95, T-87/95, T-88/95, T-103/95 i T-104/95 Cimenteries CBR i in. przeciwko Komisji, zwanych dalej „wyrokiem w sprawie Ciment”, Rec. str. II-491, pkt 3436 i z dnia 14 grudnia 2005 r. w sprawie T-210/01 General Electric przeciwko Komisji, Zb.Orz. str. II-5575, pkt 633).
Należy zaznaczyć, że zgodnie z brzmieniem części wstępnej schematu kompetencji:

„Szczegółowe wytyczne i instrukcje (prawdopodobnie ze względów, które nie zostały wymienione w schemacie kompetencji Akzo Nobel) są zawarte w odrębnych dyrektywach i/lub statutach lub są określane w wyniku porozumienia pomiędzy dyrektorem każdej jednostki lub podjednostki biznesowej i odpowiednim członkiem Board.

Jeśli chodzi o spółki zależne, w których kapitale Akzo Nobel nie posiada bezpośrednio lub pośrednio wszystkich udziałów, wspomniany podział kompetencji musi być stosowany w całości w takim zakresie, w jakim jest to możliwe”.

[Detailed authorities and instructions (possibly also for items not mentioned in the Akzo Nobel Authority Schedules) are laid down in separate directives and/or charters or are agreed upon between the BU/SU manager and the responsible Board Member.

As to subsidiaries not wholly owned by Akzo Nobel, either directly or indirectly, this allocation of authorities shall be integrally enforced as much as possible.]
5

Na podstawie art. 30 ust. 3 i art. 53 ust. 2 rozporządzenia ogólnego Komisja przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1685/2000 z dnia 28 lipca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 w odniesieniu do warunków, jakie muszą spełniać wydatki na działania współfinansowane z funduszy strukturalnych (Dz.U. L 193, str. 39). Rozporządzenie to weszło w życie w dniu 5 sierpnia 2000 r. Zostało ono następnie zmienione, ze skutkiem wstecznym od dnia jego wejścia w życie, w zakresie przepisów mających związek z niniejszym sporem, rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1145/2003 z dnia 27 czerwca 2003 r. (Dz.U. L 160, str. 48). Następnie Komisja przyjęła rozporządzenie (WE) nr 448/2004 z dnia 10 marca 2004 r. (Dz.U. L 72, str. 66), uchylające rozporządzenie nr 1145/2003 i zmieniające załącznik do rozporządzenia nr 1685/2000, zastępując go przepisami figurującymi w załączniku do tego rozporządzenia (zwanego dalej „załącznikiem do rozporządzenia nr 448/2004”). Rozporządzenie nr 448/2004 weszło w życie w dniu 11 marca 2004 r. Zgodnie z przepisami art. 3 ma ono zastosowanie z mocą wsteczną od dnia 5 lipca 2003 r., tj. daty wejścia w życie rozporządzenia nr 1145/2003, z wyjątkiem między innymi pkt 1.3, 2.1, 2.2 i 2.3 zasady nr 1 jego załącznika, które mają zastosowanie od dnia 5 sierpnia 2000 r., tj. daty wejścia w życie rozporządzenia nr 1685/2000.
23

W niniejszym przypadku skarżąca uzasadniła wniosek o przedłużenie terminu przy użyciu sformułowań zacytowanych w pkt 7 powyżej. Pełnomocnik skarżącej wyjaśnił zatem, że ta ostatnia nie przekazała mu jeszcze koniecznych dokumentów i zobowiązał się do przypomnienia jej, iż powinna ona tego dokonać szybko. Wskazał on zatem przyczynę, dla której on sam nie był w stanie przekazać OHIM w terminie dokumentów dowodzących używania wcześniejszych znaków towarowych. Natomiast nie przedstawił powodów, dla których skarżąca nie była w stanie jemu przekazać wspomnianych dokumentów. To jest właśnie informacja, której należało dostarczyć Wydziałowi Sprzeciwów, by mógł on ocenić, czy zaistniały okoliczności uzasadniające ewentualne przedłużenie terminu. Chociaż skarżąca wyjaśniła w piśmie z dnia 9 września 2002 r., że osoba zajmująca się tą sprawą w ramach spółki w chwili wygaśnięcia terminu znajdowała się w podróży, to należy wskazać — niezależnie od kwestii, czy okoliczność taka wystarczy, by uzasadnić przedłużenie terminu — że wyjaśnienie to dotarło do OHIM w dwa miesiące po wniosku o przedłużenie terminu, który został złożony w dniu wygaśnięcia tego terminu. Należy zatem stwierdzić, że we wniosku o przedłużenie terminu skarżąca nie wskazała przyczyn, dla których przedłużenie to było konieczne. W konsekwencji uzasadnienie przedstawione przez skarżącą we wniosku nie spełniało przypomnianych powyżej wymogów zasady 71 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 2868/95.
170

Skarżące nie przedstawiły żadnego dowodu na poparcie swego twierdzenia, że rozpatrywany środek jest uzasadniony ze względu na realizowany przez niego cel, jakim jest mianowicie — zdaniem skarżących — zapewnienie, by inwestorzy zróżnicowali swój portfel inwestycyjny, subskrybując jednostki uczestnictwa w wyspecjalizowanych instytucjach inwestycyjnych, a zdaniem władz włoskich — sprzyjanie kapitalizacji tychże spółek. Należy przypomnieć w tym względzie, że gdyby należało uznać, iż środek o charakterze selektywnym może uniknąć objęcia go zakresem stosowania art. 87 ust. 1 WE ze względu na realizowany przez ów środek cel polityki gospodarczej lub przemysłowej, jak na przykład zachęcanie do inwestycji, przepis ten utraciłby wszelką skuteczność. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem należy więc stwierdzić, że cel realizowany przez dany środek nie może pozwolić mu uniknąć uznania go za pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE (ww. w pkt 152 wyrok w sprawach połączonych Diputación Foral de Álava i in. przeciwko Komisji, pkt 51).
Skarga o odszkodowanie, zgodnie z art. 235 WE i art. 288 akapit drugi WE, oparta, tytułem głównym, na nielegalnym działaniu Rady i Komisji w ramach opracowywania uregulowań dotyczących przywozu bananów do Wspólnoty oraz, tytułem ewentualnym, na odpowiedzialności Wspólnoty wobec braku nielegalnego działania tych dwóch instytucji.
126

Otóż wersja spornej decyzji załączona do skargi i dokument Komisji PERS (2004) 203, do którego odsyła wersja spornej decyzji załączona do protokołu z 1678. posiedzenia Komisji, odwołują się w ogólny sposób odpowiednio do „możliwości dokonywania tłumaczeń przez dyrekcję generalną tłumaczeń”, względnie do „nadmiaru pracy bieżącej” w tej dyrekcji generalnej, a nie tylko do możliwości dokonywania tłumaczeń na nowe języki. Odwołanie w dwóch wyżej wymienionych dokumentach do dokumentu SEC (2004) 638/6 z dnia 26 maja 2004 r., który dotyczy możliwości dokonywania tłumaczeń na nowe języki urzędowe, nie prowadziłoby do innego wniosku, ponieważ nie chodzi tylko o uzasadnienie środka przyjętego przez sporną decyzję.
66

Należy dodać, że z argumentów podnoszonych przez skarżącego przed komisją prawa nie wynika, że czas trwania śledztwa, a tym samym opóźnienie, z jakim stanął on przed sądem karnym, świadczą o chęci zaszkodzenia jego działalności posła europejskiego. Uwagi przedstawione przez A.N. Mote’a stanowią bowiem odpowiedź na twierdzenia Attorney general, iż czas trwania śledztwa wynikał z zatajania przez niego informacji, w szczególności na temat konta bankowego na wyspie Man oraz z niewystarczającego stopnia współpracy z jego strony. A.N. Mote podniósł, że zaprzecza, by odmawiał współpracy z organami śledczymi, i że pragnął on zachować milczenie, zgodnie z tym, na co pozwala mu prawo do obrony. Uważał on ponadto, że prowadzący śledztwo dopuścili się nieuzasadnionego opóźnienia w skierowaniu zapytania do banku Barclays na wyspie Man. Żadna z tych okoliczności nie dowodziła jakiegokolwiek zamiaru zaszkodzenia jego działalności poselskiej.
55

Sąd wskazuje, że Wydział Unieważnień oparł się, w zakresie dotyczącym Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, na haśle zamieszczonym w słowniku języka angielskiego Collins (wydanie z 1996 r.), zgodnie z którym słowo „manpower” oznacza w tym języku „siłę człowieka; jednostkę mocy opartą na tempie, w jakim człowiek może pracować; około 75 watów; liczbę osób koniecznych lub pozostających do dyspozycji w celu wykonania danej pracy” (power supplied by man; a unit of power based on a rate at which a man can work; roughly 75 watts; the number of people needed or available for a job). Na tej definicji oparł on swe twierdzenie, zgodnie z którym wspomniane słowo jest używane w języku angielskim w kontekście siły roboczej, niuansując i podkreślając, że wyraz „manpower” nie jest w tym języku słowem najczęściej używanym do określania rozpatrywanych usług.
Żądanie zadośćuczynienia na podstawie art. 288 akapit drugi WE za krzywdę doznaną przez skarżącego z powodu wskazania go imiennie w decyzji Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 18 lipca 2002 r. odnoszącej się do skargi zarejestrowanej pod numerem 1288/99/OV oraz z powodu zaniedbań Rzecznika Praw Obywatelskich przy rozpoznawaniu tej skargi i formułowaniu wniosków, do których doszedł we wspomnianej decyzji.
75

Po pierwsze, władze francuskie poinformowały organ pojednawczy, że dla roku winnego 2000–2001 stawki pomocy na restrukturyzację i przekształcenie wahały się NaN,–7170 EUR za hektar, w zależności od kryteriów mających zastosowanie do wnioskodawcy oraz do pochodzenia wykorzystywanych praw do sadzenia. Średnia stawka wynosiła 4751 EUR za hektar, co oznacza kwotę znacząco niższą od 7716 EUR za hektar (kwota odpowiadająca 50% kosztu operacji restrukturyzacji wycenionej na 15432 EUR za hektar). Dla roku winnego 2001–2002 stawki pomocy wahały się 2170–8000 EUR za hektar, zaś średnia stawka wyniosła 6197 EUR za hektar, co oznacza kwotę niższą od 8371 EUR za hektar (kwota odpowiadająca 50% kosztu działań restrukturyzacyjnych oszacowanych na 16743 EUR za hektar). W konsekwencji, zgodnie z informacjami przedstawionymi przez Republikę Francuską, średnia wysokość udzielonej pomocy jest dużo niższa od stawki maksymalnej w wysokości 50% przewidzianej przez rozporządzenie nr 1493/1999.
1)

Należy umorzyć postępowanie w przedmiocie zgodności z prawem decyzji Komisji z dnia 19 listopada 2004 r. odmawiającej w części R. Williams dostępu do niektórych dokumentów dotyczących prac przygotowawczych związanych z uregulowaniami odnoszącymi się do organizmów zmodyfikowanych genetycznie w zakresie, w jakim zawierała ona dorozumianą odmowę dostępu do dokumentów przygotowawczych pochodzących z Dyrekcji Generalnej (DG) ds. Handlu Komisji dotyczących przyjęcia dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG.
69

Procedura dostępu do dokumentów Komisji, unormowana w art. 6–8 rozporządzenia nr 1049/2001, a także w art. 2–4 załącznika do decyzji Komisji 2001/937/WE, EWWiS, Euratom z dnia 5 grudnia 2001 r. zmieniającej jej regulamin wewnętrzny (Dz.U. L 345, s. 94), odbywa się w dwóch etapach. Najpierw wnioskodawca zwraca się do Komisji z wnioskiem pierwotnym w sprawie dostępu do dokumentów. Co do zasady Komisja powinna udzielić odpowiedzi na wniosek pierwotny w ciągu 15 dni roboczych od daty zarejestrowania rzeczonego wniosku. Następnie, w przypadku całkowitej lub częściowej odmowy, wnioskodawca może w ciągu 15 dni roboczych od daty otrzymania pierwotnej odpowiedzi od Komisji złożyć do sekretarza generalnego Komisji wniosek potwierdzający, na który ten powinien, co do zasady, odpowiedzieć w ciągu 15 dni roboczych od daty zarejestrowania rzeczonego wniosku. W przypadku całkowitej lub częściowej odmowy wnioskodawca może wszcząć postępowanie sądowe wobec Komisji lub złożyć skargę u rzecznika praw obywatelskich, zgodnie z warunkami ustalonymi odpowiednio w art. 230 WE i 195 WE.