ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Czy art. 3 ust. 1 i art. 17 rozporządzenia (WE) nr 2201/2003 należy interpretować w ten sposób, że sąd z urzędu może lub zobowiązany jest stwierdzić brak jurysdykcji międzynarodowej sądów rumuńskich w przedmiocie „rozwodu małżonków posiadających nieletnie dziecko” przy braku porozumienia między stronami mającymi miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim [Unii Europejskiej] (w niniejszej sprawie – Włochy) co do wyboru sądu właściwego (z konsekwencją w postaci odrzucenia pozwu jako niepodlegającego właściwości sądów rumuńskich), co ma pierwszeństwo przed przepisami art. 915 ust. 2 Codul del procedură civilă (kodeksu postępowania cywilnego), zgodnie z którymi można podnieść zarzut braku wyłącznej właściwości miejscowej Judecătoria Rădăuţi (sądu pierwszej instancji w Rădăuţi) [z tym skutkiem, że jego właściwość w zakresie rozpoznania sprawy zostaje zanegowana i właściwy do rozpoznania sprawy co do istoty jest Judecătoria Sectorului 5 Bucureşti (sąd pierwszej instancji sektora 5 w Bukareszcie, Rumunia)], tym bardziej że te przepisy są mniej korzystne względem przepisu prawa krajowego (art. 915 ust. 2 Codul de procedură civilă)?
—

oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności, złożonej przez drugą stronę postępowania odwoławczego do Sądu Unii Europejskiej, oraz wydanie ostatecznego orzeczenia w kwestiach, które są przedmiotem niniejszego odwołania, lub, jeżeli stan postępowania nie pozwala na wydanie przez Trybunał orzeczenia w sprawie, przekazanie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania;
1)

Czy wykładni dyrektywy 2006/112 (1), w szczególności jej art. 24, 28, 167 i 168 lit. a) należy dokonywać w ten sposób, że w ramach sprzedaży nieruchomości, które nie są wpisane do krajowego rejestru nieruchomości (księgi wieczystej) i nie są wpisane do ewidencji gruntów w chwili zbycia, kupujący będący podatnikiem, który na mocy umowy zobowiązuje się do dokonania na własny koszt czynności niezbędnych do pierwszego wpisu nieruchomości do krajowego rejestru nieruchomości, dokonuje świadczenia usług wobec sprzedającego, czy też nabycia usług związanych ze swoją inwestycją w nieruchomości, w związku z którym należy uznać jego prawo do odliczenia podatku VAT?
Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Federalna Niemiec

(Sprawa C-718/18)

(2019/C 54/09)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Noll-Ehlers, O. Beyne)

Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

Żądania strony skarżącej

1. Stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE (1) oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE (2), ponieważ nienależycie przetransponowała — art. 2 pkt 21 dyrektywy 2009/72/WE i art. 2 pkt 20 dyrektywy 2009/73/WE; — art. 19 ust. 3 w związku z art. 19 ust. 8 dyrektyw 2009/72/WE i 2009/73/WE; — art. 19 ust. 5 dyrektyw 2009/72/WE i 2009/73/WE; — art. 37 ust. 1 lit. a) i ust. 6 lit. a) i b) dyrektywy 2009/72/WE oraz art. 41 ust. 1 lit. a) i ust. 6 lit. a) i b) dyrektywy 2009/73/WE;

2. obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarga dotyczy nieprawidłowej transpozycji do prawa niemieckiego dyrektyw 2009/72 i 2009/73 odnoszących się, odpowiednio, do rynku wewnętrznego energii elektrycznej i rynku wewnętrznego gazu ziemnego w drodze Energiewirtschaftsgesetz (ustawy o zapatrzeniu w energię i gaz, zwanej dalej „EnWG”). Zdaniem Komisji transpozycja za pomocą EnWG została dokonana w niedostateczny sposób w czterech punktach. Po pierwsze, definicja przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo określająca, które przedsiębiorstwa podlegają zawartym w dyrektywach przepisom dotyczącym rozdzielenia określonych rodzajów działalności (unbundling), została przetransponowana do prawa niemieckiego jedynie w ograniczony sposób. Po drugie, przepisy w odniesieniu do okresów przejściowych dotyczących zmiany funkcji w ramach przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo nie zostały w pełni przetransponowane. Po trzecie, także przepisy, które zakazują posiadania określonych interesów w jakiejkolwiek części przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo lub otrzymywania od niej korzyści finansowych, zostały przetransponowane tylko w ograniczony sposób. Wreszcie przyznanie kompetencji w EnWG narusza wyłączne kompetencje krajowego organu regulacyjnego, które to kompetencje są przewidziane w dyrektywach.

Zdaniem Komisji powyższe uchybienia stanowią naruszenie art. 2 pkt 21 dyrektywy 2009/72/WE i art. 2 pkt 20 dyrektywy 2009/73/WE, art. 19 ust. 3 w związku z art. 19 ust. 8 dyrektyw 2009/72/WE i 2009/73/WE, art. 19 ust. 5 dyrektyw 2009/72/WE i 2009/73/WE oraz art. 37 ust. 1 lit. a) i ust. 6 lit. a) i b) dyrektywy 2009/72/WE, jak również art. 41 ust. 1 lit. a) i ust. 6 lit. a) i b) dyrektywy 2009/73/WE.

(1) Dz.U. 2009, L 211, s. 55.

(2) Dz.U. 2009, L 211, s. 94.
C 82/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de commerce de Paris (Francja) w dniu 24 grudnia 2018 r. – Trendsetteuse SARL / DCA SARL

(Sprawa C-828/18)

(2019/C 82/19)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal de commerce de Paris

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Trendsetteuse SARL

Strona pozwana: DCA SARL

Pytania prejudycjalne

Czy art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek (1) należy interpretować w ten sposób, że pośrednik pracujący na własny rachunek, który działa w imieniu i na rachunek zleceniodawcy, jednak nie posiada umocowania do zmiany cen i warunków umownych umowy sprzedaży narzuconych przez zleceniodawcę, nie jest umocowany do pośredniczenia przy zawarciu tych umów w rozumieniu tego przepisu i w związku z tym nie może zostać uznany za przedstawiciela handlowego i korzystać ze statusu wynikającego z dyrektywy?

(1) Dyrektywa Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek (Dz.U. 1986, L 382, s. 17).
C 82/16

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd Trnava (Słowacja) w dniu 21 grudnia 2018 r. – DHL Logistics (Slovakia), spol. s r.o. / Finančné riaditeľstvo SR

(Sprawa C-810/18)

(2019/C 82/17)

Język postępowania: słowacki

Sąd odsyłający

Krajský súd Trnava

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: DHL Logistics (Slovakia), spol. s r.o.

Strona przeciwna: Finančné riaditeľstvo SR

Pytanie prejudycjalne

Czy podpozycję 8525 80 91 nomenklatury scalonej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (1) z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym z not wyjaśniających opublikowanych na mocy tego rozporządzenia w 2011 r. (2) (komunikat Komisji 2011/C 137/01) należy interpretować w ten sposób, że towar taki jak wideokamery cyfrowe (będące przedmiotem postępowania głównego) może zostać zaklasyfikowany do tej podpozycji także wtedy, gdy ma zdolność utrwalania i rejestrowania nagrań wideo jedynie w rozdzielczości poniżej 800 x 600 pikseli, a mianowicie 720 × 576 pikseli, a inna funkcja towaru – utrwalanie i rejestrowanie nieruchomych obrazów – jest ograniczona rozdzielczością nieruchomych obrazów wynoszącą 1 600 × 1 200 pikseli (1,92 megapiksela)?

(1) Dz.U. 1987, L 256, s. 1.

(2) Dz.U. 2011, C 137, s. 1.
4.

Sąd nie wziął pod uwagę krajowych przepisów i orzecznictwa w odniesieniu do zakresu i skutków krajowych znaków certyfikujących. Warunki i sposoby stosowania przepisów państw członkowskich dotyczących znaków certyfikujących nie zostały zharmonizowane na mocy dyrektyw w sprawie znaków towarowych 89/104 (1) czy 2008/95 (2), a mimo to rozporządzenie w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej stanowi, że takie krajowe znaki towarowe mogą stanowić podstawę dla wcześniejszych praw, które uniemożliwiają rejestrację znaków towarowych. Prawa takie należy rozpatrywać w świetle orzecznictwa krajowego i przepisów krajowych, analogicznie do różnych praw krajowych wynikających z art. 8 ust. 4 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (które to prawa również nie są zharmonizowane i różnią się znacznie pod względem charakteru, zakresu i skutków w poszczególnych państwach członkowskich).
2)

Gdyby Sąd wziął pod uwagę fakt notoryjny, że słowo „PRIMA” ma znaczenie zachwalające (co zostało stwierdzone w postępowaniu w sprawie sprzeciwu i przez wnoszącego odwołanie), oznaczające „pierwszy, najważniejszy/najlepszy, główny”, doszedłby do odmiennego wniosku w odniesieniu do prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd pomiędzy znakami towarowymi ES-2578815 „PRIMA” oraz unijnym znakiem towarowym nr 013682299 „PRIMART MAREK ŁUKASIEWICZ”, czyli doszedłby do wniosku, że brak jest prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd pomiędzy tymi znakami towarowymi. a. Rozpatrywane znaki towarowe pokrywają się ze sobą w zakresie jednego elementu, który ma mało odróżniający charakter i nie odgrywa niezależnej roli w podważanym znaku towarowym. Ta okoliczność, w połączeniu ze średnim stopniem podobieństwa wizualnego, brakiem podobieństwa pod względem konceptualnym oraz niskim stopniem (a nawet brakiem) podobieństwa pod względem fonetycznym wyklucza prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd pomiędzy tymi znakami towarowymi.
Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 25 września 2018 r. w sprawie T-328/17, Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi / EUIPO, wniesione w dniu 5 grudnia 2018 r. przez Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi

(Sprawa C-766/18 P)

(2019/C 82/11)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (przedstawiciele: S. Malynicz QC, S. Baran, Barrister, V. Marsland, Solicitor)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, M.J. Dairies EOOD

Żądania wnoszącego odwołanie

— stwierdzenie dopuszczalności odwołania od wyroku Sądu w sprawie Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO, (T-328/17, EU:T:2018:594) oraz uwzględnienie skargi wnoszącej odwołanie o stwierdzenie nieważności;

— obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie.

Zarzuty i główne argumenty

1. Sąd naruszył prawo w związku z tym, że nie przyznał zbiorowemu znakowi towarowemu HALLOUMI statusu i ochrony, których wymaga rozporządzenie w sprawie znaku towarowego, z naruszeniem art. 74 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego.

2. W szczególności Sąd naruszył prawo, gdy zastosował całkowicie niezmodyfikowane podejście do oceny charakteru odróżniającego zbiorowego znaku towarowego HALLOUMI z naruszeniem art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 74 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego.

3. Sąd błędnie ocenił i zastosował skutki rozstrzygnięcia Trybunału w wyroku The Tea Board/EUIPO (C-673/15 P do C-676/15 P, EU:C:2017:702), i postanowienia z uzasadnieniem z dnia 21 marca 2013 r. Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/OHIM (C-393/12 P, EU:C:2013:178), i nie wykonał w sposób właściwy wyroku z dnia 24 maja 2012 r. Formula One Licensing/OHMI (C-196/11 P, EU:C:2012:314).
2)

Czy w razie takiego uznania, definicja członka rodziny mająca zastosowanie na podstawie art. 1 lit. i) rozporządzenia nr 883/2004 (2) stoi na przeszkodzie rozszerzonej definicji członka rodziny określonej w art. 2 pkt 2) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (3) [z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG], w sytuacji, w której ten ostatni przepis wyklucza wszelką autonomię państwa członkowskiego w definiowaniu pojęcia członka rodziny, przeciwnie do tego, co wynika z rozporządzenia w sprawie koordynacji, oraz posiłkowo wyklucza pojęcie głównego ciężaru utrzymania. Czy definicja członka rodziny w rozumieniu art. 1 lit. i) rozporządzenia 883/2004 powinna zatem mieć pierwszeństwo ze względu na jej szczególny charakter w ramach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, a w szczególności, czy państwo członkowskie zachowuje właściwość, aby definiować pojęcie członków rodziny dla celów przyznania prawa do dodatku rodzinnego?
C 82/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 15 listopada 2018 r. – Segler-Vereinigung Cuxhaven e.V. / Finanzamt Cuxhaven

(Sprawa C-715/18)

(2019/C 82/08)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesfinanzhof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Segler-Vereinigung Cuxhaven e.V.

Strona pozwana: Finanzamt Cuxhaven

Pytanie prejudycjalne

Czy obniżenie stawki podatku w odniesieniu do wynajmu miejsc kempingowych i miejsc do parkowania dla przyczep kempingowych zgodnie z art. 98 ust. 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) w związku z załącznikiem III pkt 12 dyrektywy obejmuje także wynajem miejsc do cumowania łodzi?

(1) Dz.U. 2006, L 347, s. 1.
1.

a) Czy dostawca usługi hostingu współdzielonego, za pośrednictwem której użytkownicy udostępniają publicznie pliki zawierające treści chronione prawem autorskim bez zgody podmiotów praw autorskich, dokonuje czynności udostępniania w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE (1), jeżeli — proces wgrywania odbywa się automatycznie i bez uprzedniego podglądu lub kontroli dostawcy, — dostawca wskazuje w warunkach korzystania z usługi, że zamieszczanie treści naruszających prawa autorskie jest niedozwolone, — osiąga on przychody z tytułu świadczenia usługi, — usługa jest wykorzystywana do legalnych celów, ale dostawca wie, że dostępna jest także znaczna ilość treści naruszających prawa autorskie (ponad 9 500 utworów), — dostawca nie oferuje spisu treści ani funkcji wyszukiwania, ale udostępniona przez dostawcę nieograniczona ilość linków do pobrania jest umieszczana przez osoby trzecie w Internecie w zbiorach linków, które zawierają informacje o zawartości plików i umożliwiają wyszukiwanie określonych treści, — dostawca zachęca, poprzez ustalenie płatnego przez niego i zależnego od ilości pobrań wynagrodzenia za pobranie plików, do wgrywania treści chronionych prawem autorskim, które w innej sytuacji są dostępne dla użytkowników jedynie za opłatą, oraz — poprzez umożliwienie anonimowego wgrywania plików zwiększa się prawdopodobieństwo, że użytkownicy nie zostaną pociągnięci do odpowiedzialności za naruszenia praw autorskich? b) Czy ocena ta ulegnie zmianie, jeżeli od 90 do 96 % z całkowitego wykorzystania usługi hostingu współdzielonego stanowią oferty naruszające prawa autorskie?
C.

Wreszcie, co się tyczy części zaskarżonego wyroku dotyczącej oddalenia zarzutów szóstego i siódmego skargi odnoszących się do korekty finansowej nałożonej w odniesieniu do środka 121 Rozwój obszarów wiejskich, Republika Grecka podnosi zarzut szósty odwołania, który składa się z dwóch części i dotyczy błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 73 rozporządzenia nr 817/2004 (6), niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonego wyroku i przeinaczenia dowodów.
4)

Czy można założyć, że dana osoba dokonuje przywozu towarów opatrzonych znakiem towarowym w rozumieniu art. 5 ust. 3 lit. c) dyrektywy w sprawie znaków towarowych, jeżeli towary nie zostały przywiezione na zlecenie tej osoby, jednak udostępniła ona swój adres odsprzedawcy towarów i na jego rzecz odebrała dopuszczone do swobodnego obrotu towary w państwie członkowskim, była w posiadaniu tych towarów przez kilka tygodni i przekazała je w celu przemieszczenia do kraju trzeciego niebędącego członkiem Unii Europejskiej w celu odsprzedaży na jego terytorium?
1)

Jeżeli zbywca nieruchomości, zgodnie z przepisami wprowadzonymi przez państwo członkowskie na podstawie art. 188 ust. 2 dyrektywy VAT (1), nie dokonał korekty odliczenia podatku naliczonego, ponieważ nabywca zamierzał wykorzystywać nieruchomość wyłącznie w transakcjach objętych prawem do odliczania podatku, czy stoi to na przeszkodzie późniejszemu nałożeniu na nabywcę w okresie korekty obowiązku dokonania korekty w momencie kolejnego zbycia nieruchomości podmiotowi, który nie zamierza wykorzystywać nieruchomości do takich transakcji?
1.

Czy pisemna umowa dotycząca przekazania przez organ administracji publicznej oprogramowania innemu organowi administracji publicznej, która jest powiązana z umową o współpracy, stanowi „zamówienie publiczne” w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 dyrektywy 2014/24/UE (1) lub – przynajmniej co do zasady, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 4 lit. a) do c) – wchodzącą w zakres zastosowania tej dyrektywy umowę w rozumieniu jej art. 12 ust. 4 w przypadku, gdy przejmujący oprogramowanie nie jest zobowiązany do zapłaty ceny ani zwrotu kosztów oprogramowania, ale powiązana z przekazaniem oprogramowania umowa o współpracy przewiduje, że każda jej strona – a tym samym również przejmujący oprogramowanie – bezpłatnie udostępni drugiej stronie wszelkie opracowane przez siebie w przyszłości rozwinięcia tego oprogramowania, nie mając jednakże obowiązku jego rozwijania?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Kassel Zweigstelle Hofgeismar (Niemcy) w dniu 27 kwietnia 2018 r. – Petra Breyer, Heiko Breyer / Sundair GmbH

(Sprawa C-292/18)

(2019/C 93/25)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Kassel Zweigstelle Hofgeismar

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Petra Breyer, Heiko Breyer

Strona pozwana: Sundair GmbH

Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2018 r. Trybunał orzekł, co następuje:

Artykuł 3 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, w związku z art. 2 lit. a) tego rozporządzenia, należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwo takie jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które wystąpiło o wydanie licencji na prowadzenie działalności, ale nie została mu ona jednak jeszcze przyznana w chwili przewidzianej dla wykonania planowanych lotów, nie może być objęte zakresem powyższego rozporządzenia, wobec czego zainteresowani pasażerowie nie mają prawa do odszkodowania na podstawie art. 5 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 1 tego rozporządzenia.
2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy obsługujący przewoźnik lotniczy może powołać się na nadzwyczajne okoliczności w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004, jeżeli po opracowaniu przez producenta samolotu technicznych działań następczych w odniesieniu do samolotów będących już w eksploatacji część, której dotyczy dokument, rzeczywiście jest traktowana jako tzw. część „on condition”, tj. jako część, która jest eksploatowana do czasu wystąpienia usterki, a obsługujący przewoźnik lotniczy przygotował się do wymiany danej części w ten sposób, że stale dysponuje gotową do montażu częścią zamienną?
6.

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie piąte: Czy zobowiązanie takiego naruszającego do wypłaty odszkodowania na podstawie art. 13 ust. 1 dyrektywy 2004/48 może zostać uzależnione od tego, że naruszający działał umyślnie zarówno w odniesieniu do własnego czynu stanowiącego naruszenie, jak i w odniesieniu do czynu osoby trzeciej stanowiącego naruszenie oraz wiedział lub, rozsądnie przyjmując, powinien był wiedzieć, że użytkownicy korzystają z platformy w celu popełnienia konkretnych naruszeń prawa?
1)

Czy właściwe organy zabezpieczenia społecznego pierwszego państwa członkowskiego (w niniejszej sprawie Caisse pour l’avenir des enfants w Luksemburgu) są zobowiązane, zgodnie z ich wspólnotowymi zobowiązaniami wynikającymi z art. 45 TFUE, dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (1), a także rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (2), a w szczególności z art. 4 tego rozporządzenia, do udzielenia świadczeń rodzinnych obywatelowi drugiego państwa członkowskiego, gdy – przy zaistnieniu takich samych warunków przyznania wspomnianych świadczeń – wspomniane właściwe organy uznają, na podstawie dwustronnej umowy międzynarodowej zawartej między pierwszym państwem członkowskim (Luksemburgiem) a państwem trzecim (Brazylią) prawo do świadczeń rodzinnych dla ich własnych obywateli i rezydentów?
3-1:

Czy urządzenie wykrywające wszelkie parametry związane z prowadzeniem procedur homologacji przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 715/2007, po to by uruchomić lub zintensyfikować, w czasie trwania tych procedur, działanie jakiejkolwiek części układu kontroli emisji zanieczyszczeń, tak aby uzyskać homologację pojazdu, stanowi „urządzenie ograniczające skuteczność działania” w rozumieniu art. 3 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 715/2007?
1.

Sąd błędnie orzekł, że interwenient spełnił wymogi związane z używaniem w odniesieniu do wszystkich towarów należących do klasy 25, dla których zarejestrowano wcześniejszy znak towarowy. Wymogi spełniono jedynie w wypadku następujących towarów: „odzież; okrycia wierzchnie [odzież]; bielizna; nakrycia głowy; rękawiczki [odzież]; paski [odzież] i skarpetki; wszystkie wyżej wymienione towary, które mają być używane jako specjalna odzież wierzchnia chroniąca przed warunkami pogodowymi (zimnem, wiatrem lub deszczem, jedynie); okrycia robocze [kombinezony]”. Wbrew temu, co stwierdził Sąd, chodzi o samodzielną podkategorię towarów należących do klasy 25, w związku z czym dowód używania przedstawiono jedynie w odniesieniu do tych towarów z klasy 25.