Następnie, jeżeli chodzi o kontekst, w jaki wpisuje się owo postanowienie, dla celów jego interpretacji należy analizować je w odniesieniu do ogólnej systematyki konwencji, której część ono stanowi, oraz ogółu zawartych w niej postanowień (zob. podobnie wyrok z dnia 30 kwietnia 1974 r., Haegeman, 181/73 , EU:C:1974:41 , pkt 10 ). W świetle tego wspólnego i solidarnego charakteru odpowiedzialności stowarzyszenia poręczającego w miejsce organu celnego wymogu przewidzianego w art. 8 ust. 7 konwencji TIR, polegającego na żądaniu zapłaty spornych kwot od osoby bezpośrednio odpowiedzialnej, nie można interpretować w ten sposób, że prowadzi on do sytuacji, w której odpowiedzialność stowarzyszenia poręczającego ostatecznie uzyskiwałaby całkowicie pomocniczy charakter względem odpowiedzialności wspomnianej osoby. Tymczasem byłoby tak, gdyby konsekwencją tego wymogu było zobowiązanie właściwego organu celnego do kontynuowania odzyskiwania długu od osoby bezpośrednio odpowiedzialnej do etapu egzekucji.

Przede wszystkim, jeżeli chodzi o brzmienie art. 8 ust. 7 konwencji TIR, która została zredagowana – o czym należy przypomnieć na wstępie – w językach angielskim, francuskim i rosyjskim, przy czym wszystkie trzy teksty są autentyczne, rzeczone postanowienie przewiduje, że w wypadku gdy należności celne i podatkowe wskazane w art. 8 ust. 1 i 2 rzeczonej konwencji stają się wymagalne, właściwe organy powinny, w miarę możliwości, „zażądać ich zapłaty” od osoby lub osób bezpośrednio odpowiedzialnych przed skierowaniem „roszczenia” do stowarzyszenia poręczającego. Nota wyjaśniająca do art. 8 ust. 7 konwencji TIR określa ze swej strony, że działania, które powinny zostać podjęte przez właściwe organy w celu wymagania zapłaty, obejmują „co najmniej zawiadomienie o niezwolnieniu operacji TIR i/lub przekazanie żądania zapłaty posiadaczowi karnetu TIR”. Z powyższego wynika, że ani brzmienie art. 8 ust. 7 konwencji TIR, ani brzmienie noty wyjaśniającej do tego postanowienia nie pozwalają same określić, jakie konkretnie czynności organy celne muszą podjąć względem osoby bezpośrednio odpowiedzialnej za dług, aby uczynić zadość obowiązkowi nałożonemu na nie przez ów art. 8 ust. 7.

Artykuł 203 ust. 3 tiret trzecie i art. 213 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1791/2006 z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż odbiorca nabył lub posiadał towary, co do których wiedział, że zostały one przewiezione z zastosowaniem karnetu TIR, i fakt, że w odniesieniu do tych towarów nie ustalono, iż zostały one przedstawione i zgłoszone przed urzędem celnym przeznaczenia, nie wystarczają same w sobie, aby uznać, że ów odbiorca wiedział lub powinien był wiedzieć, iż towary te zostały usunięte spod dozoru celnego w rozumieniu pierwszego z tych przepisów, i z uwagi na to należy uważać, że jest on solidarnie odpowiedzialny za dług celny na podstawie drugiego z tych przepisów.

W wypadku długu celnego powstałego w wyniku nieprawidłowego usunięcia towarów spod dozoru celnego osoby, które mogą zostać dłużnikami celnymi, zostały określone w art. 203 ust. 3 kodeksu celnego, rozróżniającym cztery kategorie potencjalnych dłużników. Zgodnie z art. 203 ust. 3 tiret trzecie kodeksu celnego zaliczają się do nich osoby, które nabyły lub posiadały towar i które w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie wiedziały bądź powinny były wiedzieć, że jest to towar usunięty spod dozoru celnego.

Artykuł 203 ust. 3 tiret trzecie kodeksu celnego dotyczy zatem osoby, która mimo że nie była sprawcą nieprawidłowego usunięcia spod dozoru celnego, które spowodowało powstanie długu celnego, i sama nie była zobowiązana dokonać odprawy celnej, to jednak była uwikłana w nieprawidłowe usunięcie albo przed jego dokonaniem, albo po nim, z powodu jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie (zob. analogicznie wyrok z dnia 25 stycznia 2017 r., Ultra-Brag, C‑679/15, EU:C:2017:40, pkt 22). Drugi z warunków ustanowionych tak w art. 203 ust. 3 tiret trzecie kodeksu celnego oznacza w praktyce, że w momencie nabycia lub otrzymania danych towarów odbiorca wiedział lub powinien był wiedzieć, że nie zostały one przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia i że w konsekwencji nie uiszczono należności celnych i podatkowych, które były ewentualnie należne. Tak oto status „dłużnika” w rozumieniu art. 203 ust. 3 tiret trzecie kodeksu celnego jest uzależniony od warunków, które opierają się na okolicznościach ocenianych subiektywnie, a mianowicie czy osoby fizyczne lub prawne świadomie uczestniczyły w nabyciu lub znajdowały się w posiadaniu towarów usuniętych spod dozoru celnego (zob. analogicznie wyrok z dnia 3 marca 2005 r., Papismedov i in., C‑195/03, EU:C:2005:131, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo).

W niniejszej sprawie pytanie sądu odsyłającego dotyczy szczególnej kwestii tego, czy okoliczność, iż odbiorca nabył lub posiadał towary, w sytuacji gdy wiedział lub powinien był wiedzieć, w świetle dokumentów otrzymanych lub podpisanych przez niego przy wejściu w posiadanie tych towarów, że zostały one przewiezione z zastosowaniem karnetu TIR, podczas gdy równocześnie nie ustalono, że towary te zostały przedstawione i zgłoszone w urzędzie celnym przeznaczenia, sama w sobie wystarcza, aby uznać, że rzeczony odbiorca wiedział lub powinien był wiedzieć, iż wspomniane towary zostały usunięte spod dozoru celnego w rozumieniu art. 203 ust. 3 tiret trzecie kodeksu celnego. Tymczasem przyjęcie takiej interpretacji w odniesieniu do wspomnianego przepisu byłoby w istocie równoznaczne z wysnuciem wniosku – w oparciu o niewzruszalne domniemanie, jedynie na podstawie okoliczności, iż odbiorca wie lub powinien wiedzieć, że towary, w których posiadanie wszedł, zostały przewiezione z zastosowaniem karnetu TIR – że wiedział on lub powinien był wiedzieć, iż rzeczone towary nie zostały, przy założeniu, że tak było, przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia. Taka interpretacja, która nie odpowiada subiektywnym warunkom wymienionym w art. 203 ust. 3 tiret trzecie kodeksu celnego, jest nie do pogodzenia z zamiarem prawodawcy Unii przypomnianym w pkt 95 niniejszego wyroku, polegającym na całościowym uregulowaniu warunków ustalania osób będących dłużnikami długu celnego, ani z brzmieniem i celem tego rzeczonego przepisu (zob. analogicznie wyrok z dnia 23 września 2004 r., Spedition Ulustrans, C‑414/02, EU:C:2004:551, pkt 39, 40, 42).

(zob. pkt 96, 97, 105, 106, 109–111, 113; pkt 3 sentencji)