ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
9

W motywach 6, 8, 28 i 31 dyrektywy w sprawie odpadów wskazano, co następuje: „(6) Głównym celem każdej polityki w dziedzinie odpadów powinno być zmniejszenie negatywnych skutków wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi dla zdrowia ludzkiego i środowiska. Polityka dotycząca odpadów powinna również zmierzać do ograniczenia wykorzystania zasobów oraz sprzyjać praktycznemu zastosowaniu hierarchii postępowania z odpadami. […] (8) Konieczna jest zatem zmiana dyrektywy 2006/12/WE w celu wyjaśnienia kluczowych pojęć, takich jak definicje odpadów, odzysku i unieszkodliwiania, aby wzmocnić środki konieczne do przeciwdziałania powstawaniu odpadów, wprowadzić podejście uwzględniające cały cykl życia produktów i materiałów, a nie tylko fazę odpadu, oraz skupić się na zmniejszaniu oddziaływania na środowisko, jakie wywiera wytwarzanie odpadów i gospodarowanie nimi, co podniesie wartość ekonomiczną odpadów. Ponadto powinno zachęcać się do poddawania odpadów odzyskowi oraz wykorzystywania odzyskanych materiałów w celu ochrony zasobów naturalnych. W celu zachowania przejrzystości i czytelności, dyrektywę 2006/12/WE należy uchylić i zastąpić nową dyrektywą. […] (28) Niniejsza dyrektywa powinna pomóc UE zbliżyć się do »społeczeństwa recyklingu«, dążącego do eliminacji wytwarzania odpadów i do wykorzystywania odpadów jako zasobu. W szczególności szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska wymaga stosowania środków, których celem jest zapewnienie segregacji u źródła, zbieranie oraz recykling priorytetowych strumieni odpadów. Zgodnie z tym celem, a jednocześnie jako środek ułatwiający lub usprawniający potencjał odzysku, odpady powinny być zbierane selektywnie, jeżeli jest [to] wykonalne technicznie, ekonomicznie i z punktu widzenia środowiska, zanim zostaną poddane czynnościom odzysku prowadzącym do najlepszego dla środowiska wyniku całkowitego. Państwa członkowskie powinny zachęcać do oddzielania związków niebezpiecznych od strumieni odpadów, jeżeli jest to konieczne do stworzenia racjonalnej ekologicznie gospodarki odpadami. […] (31) Hierarchia postępowania z odpadami zasadniczo ustanawia kolejność priorytetów tego, co stanowi najlepsze z punktu widzenia środowiska całościowe rozwiązanie w zakresie prawodawstwa i polityki dotyczących odpadów, zaś odstępstwo od takiej hierarchii może być konieczne w przypadku określonych strumieni odpadów, jeżeli jest to uzasadnione między innymi wykonalnością techniczną, opłacalnością ekonomiczną i ochroną środowiska”.
11

Artykuł 71 ust. 1, 2 i 4 tej ustawy stanowi: „1. Obowiązek rejestracji do celów VAT oraz naliczania VAT i jego zapłaty do budżetu państwa ciąży na podatnikach dostarczających towary na terytorium państwa […]. Osoba, na której ciąży obowiązek rejestracji do celów VAT, powinna złożyć wniosek o rejestrację do celów VAT. 2. Niezależnie od przepisów ust. 1 podatnik z siedzibą w Republice Litewskiej nie jest obowiązany do złożenia wniosku o rejestrację do celów VAT i naliczania VAT oraz jego zapłaty do budżetu państwa w sposób określony niniejszą ustawą w odniesieniu do dostarczanych towarów […] lub usług świadczonych na terytorium państwa, gdy całkowita roczna kwota wynagrodzenia otrzymanego za dostarczone towary lub świadczone usługi w ramach wykonywania działalności gospodarczej nie przekracza 155000 litów litewskich (LTL) w ostatnich 12 miesiącach. VAT zacznie być naliczany począwszy od miesiąca, w którym ten limit zostanie przekroczony. VAT nie zostanie naliczony od dostarczonych towarów i świadczonych usług, za które kwota do zapłaty nie przekroczy wskazanej sumy 155000 LTL […]. […] 4. Niezłożenie wniosku o rejestrację do celów VAT nie zwalnia podatnika z obowiązku naliczania VAT od dostarczanych przez niego towarów lub świadczonych przez niego usług”.
6

Zgodnie z art. 4 omawianego rozporządzenia, zatytułowanym „Rejestracja i zatwierdzanie zakładów”: „1. Przedsiębiorstwa sektora spożywczego wprowadzają do obrotu produkty pochodzenia zwierzęcego wytwarzane we Wspólnocie wyłącznie w przypadku, gdy zostały one przygotowane oraz poddane obróbce w zakładach: a) spełniających odpowiednie wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004, wymogi określone w załącznikach II i III do niniejszego rozporządzenia oraz stosowne wymogi prawa żywnościowego; oraz b) zarejestrowanych przez właściwy organ lub, w przypadku gdy jest to wymagane zgodnie z ust. 2, zatwierdzonych. 2. Bez uszczerbku dla art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 zakłady poddające obróbce produkty pochodzenia zwierzęcego, dla których wymogi ustanawia załącznik III do niniejszego rozporządzenia, nie mogą podejmować działalności do czasu uzyskania zatwierdzenia właściwego organu zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu, z wyjątkiem zakładów zajmujących się wyłącznie: […] b) transportem; […]. 3. Zakład podlegający zatwierdzeniu zgodnie z ust. 2 nie podejmuje działalności, chyba że zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi właściwy organ: a) udzielił zakładowi zgody na działalność w następstwie wizyty w miejscu; […]. 4. Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 854/2004 przedsiębiorstwa sektora spożywczego zobowiązane są współpracować z właściwymi władzami. W szczególności przedsiębiorstwa sektora spożywczego zobowiązane są zapewnić zaprzestanie działalności zakładu w przypadku wycofania zatwierdzenia przez właściwy organ lub w przypadku nieprzedłużenia bądź nieprzyznania pełnego zatwierdzenia, w odniesieniu do zatwierdzenia warunkowego. […]”.
19

W tym względzie zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, z jednej strony, zasada równego traktowania wymaga, by wszyscy oferenci mieli takie same szanse przy formułowaniu swych ofert, z czego wynika wymóg, by oferty wszystkich oferentów były poddane tym samym warunkom. Z drugiej strony, obowiązek przejrzystości, który wprost wynika z rzeczonej zasady, ma na celu wyeliminowanie ryzyka faworyzowania i arbitralnego traktowania ze strony instytucji zamawiającej. Obowiązek ten obejmuje wymóg, by wszystkie warunki i zasady postępowania w sprawie udzielenia zamówienia były określone w sposób jasny, precyzyjny i jednoznaczny w ogłoszeniu o zamówieniu lub w specyfikacji istotnych warunków zamówienia, tak by, po pierwsze, umożliwić wszystkim rozsądnie poinformowanym i wykazującym zwykłą staranność oferentom zrozumienie ich dokładnego zakresu i dokonanie ich wykładni w taki sam sposób, a po wtóre, by umożliwić instytucji zamawiającej rzeczywistą weryfikację, czy oferty złożone przez oferentów odpowiadają kryteriom wyznaczonym dla danego zamówienia (wyrok z dnia 2 czerwca 2016 r., Pizzo, C‑27/15, EU:C:2016:404, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo).
– sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje rozszerzenie zakresu wyłączenia prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) po przystąpieniu danego państwa członkowskiego do Unii Europejskiej i oznacza, że od wejścia w życie tego rozszerzenia zakresu wyłączenia podatnik świadczący usługi turystyki jest pozbawiony prawa do odliczenia VAT naliczonego od nabycia usług noclegowych i gastronomicznych, które podatnik ten refakturuje na rzecz innych podatników w ramach świadczenia usług turystyki, oraz – nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje wyłączenie prawa do odliczenia VAT naliczonego od nabycia usług noclegowych i gastronomicznych, wprowadzone przed przystąpieniem danego państwa członkowskiego do Unii i utrzymane po tym przystąpieniu zgodnie z art. 176 akapit drugi dyrektywy VAT, i oznacza, że podatnik nieświadczący usług turystyki jest pozbawiony prawa do odliczenia VAT naliczonego od nabycia takich usług noclegowych i gastronomicznych, które podatnik ten refakturuje na rzecz innych podatników.
31

W niniejszej sprawie z wyjaśnień przedstawionych przez sąd odsyłający wynika, że postanowienia sformułowane w umowach zawartych przez skarżącą w postępowaniu głównym przewidują prawo zamawiającego do zweryfikowania zgodności wykonanych prac budowlanych lub budowlano-montażowych, zanim zostaną one zaakceptowane, i obowiązek usługodawcy polegający na dokonaniu koniecznych zmian, by rezultat rzeczywiście odpowiadał temu, co zostało uzgodnione. W tym względzie spółka Budimex podniosła w swoich uwagach na piśmie, że często było dla niej niemożliwe określenie podstawy opodatkowania i kwoty podatku należnego przed odbiorem robót przez zamawiającego.
Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1754 z dnia 6 października 2015 r., należy interpretować w ten sposób, że urządzenie wielofunkcyjne w rodzaju stosowanych w pojazdach silnikowych, takie jak sporne w postępowaniu głównym, które zawiera w tej samej obudowie, w ramach funkcji podstawowej monitor do radionawigacji w związku z zainstalowanymi fabrycznie aplikacjami do nawigacji GPS, oraz, pomocniczo aparaturę odbiorczą do nadawania radiofonii, aparaturę do odtwarzania audio i wideo oraz ekran o przekątnej 5 cali (12,7 cm) należy klasyfikować do podpozycji 85269120 tej nomenklatury.
3

Zgodnie z motywami 32 i 33 dyrektywy 2012/27: „(32) Wpływ przepisów w sprawie opomiarowania i rozliczeń zawartych w dyrektywach 2006/32/WE [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie efektywności końcowego wykorzystania energii i usług energetycznych oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/76/EWG (Dz.U. 2006, L 114, s. 64)], [Parlamentu Europejskiego i Rady] 2009/72/WE [z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. 2009, L 211, s. 55)] i [Parlamentu Europejskiego i Rady] 2009/73/WE [z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE (Dz.U. 2009, L 211, s. 94)] na oszczędność energii jest ograniczony. W wielu częściach Unii przepisy te nie doprowadziły do tego, że [by] odbiorcy otrzymują [otrzymywali] aktualne informacje na temat swojego zużycia energii ani że otrzymują [by otrzymywali] rozliczenia w oparciu o rzeczywiste zużycie z częstotliwością, która zgodnie z badaniami jest potrzebna, by umożliwić odbiorcom regulowanie ich zużycia energii. W sektorach ogrzewania pomieszczeń i ciepłej wody w budynkach wielomieszkaniowych niewystarczająca jasność tych przepisów również doprowadziła do licznych skarg obywateli. (33) Aby zwiększyć uprawnienia odbiorców końcowych w odniesieniu do dostępu do informacji na temat opomiarowania i rozliczeń ich indywidualnego zużycia energii, pamiętając o możliwościach związanych z procesem realizacji inteligentnych systemów pomiarowych i z rozpowszechnianiem inteligentnych liczników w państwach członkowskich, należy zwiększyć jasność wymogów prawa unijnego w tym obszarze. Powinno to pomóc w zmniejszaniu kosztów realizacji inteligentnych systemów pomiarowych wyposażonych w funkcje zwiększające oszczędność energii oraz wspierać rozwój rynków usług energetycznych i zarządzania popytem. Wdrożenie inteligentnych systemów pomiarowych umożliwia częste rozliczanie w oparciu o rzeczywiste zużycie. Trzeba jednak także sprecyzować wymogi dotyczące dostępu do informacji oraz sprawiedliwego i dokładnego rozliczania w oparciu o rzeczywiste zużycie w przypadkach, gdy inteligentne liczniki nie będą dostępne do 2020 r., w tym wymogi związane z opomiarowaniem i rozliczaniem indywidualnego zużycia w budynkach wielolokalowych ciepła, chłodu i ciepłej wody dostarczanych przez systemy ciepłownicze i chłodnicze lub własny wspólny system ogrzewania zainstalowany w takich budynkach”.
13

Mając wątpliwości co do zgodności z prawem Unii interpretowanego w ten sposób wspomnianego przepisu, Juzgado de lo Mercantil no 3 de Madrid (sąd gospodarczy nr 3 w Madrycie) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 7 ust. 1 i art. 8 [dyrektywy 97/67] sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym gwarancja udzielona operatorowi wyznaczonemu do świadczenia powszechnej usługi pocztowej polega na tym, że jest on jedynym podmiotem upoważnionym do dystrybucji innych znaków opłat za przesyłkę niż znaczki pocztowe? 2) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie poprzedzające, czy zgodne z uregulowaniem pocztowym Unii Europejskiej jest wymaganie od prywatnych operatorów pocztowych posiadania fizycznych dostępnych powszechnie placówek w celu dystrybucji i sprzedaży znaków opłat za przesyłkę innych niż znaczki pocztowe?”.
33

Należy z jednej strony przypomnieć, że zgodnie z art. 170 lit. a) dyrektywy VAT w związku z jej art. 169 oraz art. 3 i 5 dyrektywy 2008/9 każdy podatnik, który nie ma siedziby w państwie członkowskim, w którym dokonuje zakupów towarów i usług lub przywozu towarów podlegających VAT, ma prawo otrzymać zwrot tego podatku, o ile te towary i usługi są wykorzystywane albo do transakcji związanych z działalnością określoną w art. 9 ust. 1 akapit drugi pierwszej z tych dyrektyw, dokonywanych poza terytorium państwa członkowskiego, w którym podatek ten jest należny lub został zapłacony, i które dawałyby prawo do odliczenia, gdyby zostały dokonane na terytorium tego państwa członkowskiego, albo w odniesieniu do transakcji zwolnionych, o których mowa we wspomnianym art. 169 lit. b) i c). Z drugiej strony art. 171 dyrektywy VAT odsyła do dyrektywy 2008/9 w odniesieniu do szczegółowych zasad wykonywania tego prawa.
23

W tych okolicznościach Juzgado de lo Mercantil no 1 de Gerona (sąd gospodarczy nr 1 w Gironie, Hiszpania) postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy przewidziana i uregulowana w art. 26 [rozporządzenia nr 1215/2012] zasada dorozumianego ugruntowania jurysdykcji wymaga, we wszystkich swych aspektach, dokonania autonomicznej i jednolitej dla wszystkich państw członkowskich wykładni i czy w związku z tym nie można uzależniać tej wykładni od ograniczeń ustanowionych w państwach członkowskich w drodze zasad regulujących właściwość sądów krajowych? 2) Czy dorozumiane ugruntowanie jurysdykcji przewidziane i uregulowane w art. 26 [rozporządzenia nr 1215/2012] stanowi »czystą« zasadę jurysdykcji międzynarodowej, na mocy której sądy danego państwa członkowskiego rozpoznają sprawę, ale to prawo procesowe tego państwa członkowskiego określa, który konkretny sąd jest właściwy miejscowo, czy, przeciwnie, jest to zasada odnosząca się zarówno do jurysdykcji międzynarodowej, jak i miejscowej? 3) Czy w świetle okoliczności niniejszej sprawy, w której lot został uznany za obsługiwany przez przewoźnika lotniczego z siedzibą w innym państwie członkowskim, ale mający miejsce odlotu i przylotu w państwie członkowskim, w którym ma on filię świadczącą usługi dodatkowe na rzecz tego przewoźnika, za pośrednictwem której bilety nie zostały zakupione, spór może zostać uznany za wynikający z działalności filii, agencji lub jakiegokolwiek innego oddziału, który uzasadniałby istnienie łącznika przewidzianego przez zasadę jurysdykcyjną ustanowioną w art. 7 ust. 5 [rozporządzenia nr 1215/2012]?”.
37

Do celów dyrektywy 2007/64 pojęcie „usług płatniczych” zostało zdefiniowane w art. 4 pkt 3 jako oznaczające „wszelką działalność gospodarczą wymienioną w załączniku”. W załączniku tym wskazano, w pkt 3, że pojęcie to obejmuje wykonywanie „transakcji płatniczych”, które zgodnie z art. 4 pkt 5 dyrektywy są działaniami zainicjowanymi przez płatnika lub w imieniu płatnika lub przez odbiorcę, polegającymi na złożeniu, transferze lub wypłacie środków pieniężnych, niezależnie od leżących u ich podstawy zobowiązań między płatnikiem a odbiorcą. Transakcje te obejmują, stosownie do pkt 3 tiret pierwsze tego załącznika, realizację usług polecenia zapłaty, w tym jednorazowych poleceń zapłaty. Zgodnie z definicją z art. 4 pkt 28 omawianej dyrektywy „polecenie zapłaty” jest to co do istoty „usługa płatnicza polegająca na obciążeniu rachunku płatniczego płatnika, w przypadku gdy transakcja płatnicza została zainicjowana przez odbiorcę na podstawie zgody udzielonej przez płatnika”, natomiast zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 7 „płatnik” oznacza w szczególności „osobę fizyczną lub prawną, która jest właścicielem rachunku płatniczego i składa zlecenie płatnicze z tego rachunku płatniczego”.
39

Jednakże wpływ stałych okresów rozliczeniowych na bezpieczeństwo i zdrowie pracowników zależy od ogółu istotnych okoliczności, takich jak charakter pracy i jej warunki oraz, w szczególności, maksymalny tygodniowy wymiar czasu pracy i czas trwania okresu rozliczeniowego przyjętego przez dane państwo członkowskie. Co do czego bowiem zgodzili się wszyscy uczestnicy postępowania – stałe okresy rozliczeniowe mogą, w przeciwieństwie do ruchomych okresów rozliczeniowych, prowadzić do sytuacji, w których cel ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników może nie zostać osiągnięty.
31

W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na to pytanie sąd odsyłający zastanawia się, czy biorąc pod uwagę, że postępowanie główne dotyczy podmiotów prywatnych i że wykładni art. 49 ust. 1 lit. c) kodeksu pracy nie można dokonać w sposób zgodny z dyrektywą 1999/70 i porozumieniem ramowym, byłoby możliwe uznać – przez analogię z wyrokami: z dnia 22 listopada 2005 r., Mangold (C‑144/04, EU:C:2005:709); z dnia 19 stycznia 2010 r., Kücükdeveci (C‑555/07, EU:C:2010:21); z dnia 13 września 2011 r., Prigge i in. (C‑447/09, EU:C:2011:573); a także z dnia 19 kwietnia 2016 r., DI (C‑441/14,EU:C:2016:278), które to wyroki dotyczą zasady niedyskryminacji ze względu na wiek – że należy odstąpić od stosowania tego przepisu prawa hiszpańskiego, ponieważ jest on sprzeczny z zasadami równości i niedyskryminacji uznanymi w art. 20 i 21 karty.
52

Wniosku tego nie podważa wykładnia zasady proporcjonalności zawarta w pkt 2 sentencji wyroku z dnia 26 marca 2015 r., Macikowski (C‑499/13, EU:C:2015:201), który legł u podstaw drugiego pytania zadanego przez sąd odsyłający. W tym względzie należy przypomnieć, że w owym pkt 2 Trybunał orzekł, iż zasada proporcjonalności nie sprzeciwia się przepisowi prawa krajowego, na podstawie którego komornik sądowy odpowiada całym swoim majątkiem za kwotę VAT od kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości dokonanej w trybie egzekucji, w wypadku gdy nie wykona on obowiązku pobrania i wpłacenia tego podatku, pod warunkiem że faktycznie posiada on wszelkie instrumenty prawne w celu wykonania tego obowiązku. Powyższą odpowiedź należy odczytywać w świetle okoliczności sprawy, w której zapadł wyrok z dnia 26 marca 2015 r., Macikowski (C‑499/13, EU:C:2015:201), które są odmienne od okoliczności sprawy w postępowaniu głównym. W odróżnieniu bowiem od niniejszej sprawy w postępowaniu głównym sprawa, w której zapadł powyższy wyrok, dotyczyła sytuacji komornika sądowego nie jako podatnika VAT, lecz jako osoby zobowiązanej do zapłaty tego podatku na rzecz innego podatnika, który do czasu wyrażenia zgody przez właściwy sąd krajowy nie mógł dysponować kwotą uzyskaną w ramach danej sprzedaży egzekucyjnej i dokonać zapłaty VAT z tego tytułu w terminach przewidzianych prawem krajowym. Ponadto w niniejszej sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym z informacji przekazanych Trybunałowi nie wynika, aby komornik sądowy był pozbawiony środków prawnych pozwalających mu, jako podatnikowi VAT, na spełnienie swego obowiązku podatkowego.
20

We wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym sąd odsyłający stwierdził, że – wbrew stanowisku spółki Skype Communications – spółka ta posiada ofertę skierowaną do osób zamieszkujących w Belgii, co oznacza, że w Belgii istnieje oferta usługi SkypeOut. Sąd ten wskazał ponadto, że strony postępowania głównego nie zgadzają się co do kwestii, czy usługa świadczona przez SkypeOut polega całkowicie lub częściowo na przekazywaniu sygnałów w sieciach łączności elektronicznej. Podkreślił on w tym względzie, że w wyroku z dnia 30 kwietnia 2014 r., UPC DTH (C‑475/12, EU:C:2014:285, pkt 43) Trybunał orzekł, że „okoliczność, iż przesyłanie sygnału następuje za pomocą infrastruktury, która nie należy do [skarżącej], nie ma znaczenia dla klasyfikacji charakteru usługi. W rzeczywistości bowiem w tym zakresie znaczenie ma jedynie okoliczność, że [skarżąca] ponosi odpowiedzialność względem końcowych odbiorców przesyłanego sygnału i jest odpowiedzialna wobec nich za świadczenie usługi, której są abonentami”.
16

Jeśli chodzi o powiązania ze Schleswig-Holsteinischer Minister für Justiz (ministrem sprawiedliwości kraju związkowego Szlezwik-Holsztyn, Niemcy), prokuratura w Lubece wskazała, że minister ten nie dysponuje żadnymi uprawnieniami do wydawania jej instrukcji. Zgodnie z prawem krajowym wyłącznie Staatsanwaltschaft beim Schleswig-Holsteinischen Oberlandesgericht (prokurator generalny prokuratury przy wyższym sądzie okręgowym Szlezwiku-Holsztyna, Niemcy) (zwany dalej „prokuratorem generalnym”), który stoi na czele prokuratury tego kraju związkowego, może wydać Leitenden Oberstaatsanwalt der Staatsanwaltschaft Lübeck (pierwszemu prokuratorowi prokuratury w Lubece, Niemcy) instrukcje. Ponadto uprawnienie do wydawania instrukcji jest ograniczone przez ustawę zasadniczą Republiki Federalnej Niemiec i przez zasadę legalności obowiązującą w zakresie postępowania karnego, która to zasada z kolei wynika z zasady państwa prawa. Chociaż wspomniany minister może skorzystać z uprawnienia do wydania instrukcji „zewnętrznych” względem prokuratora generalnego, to ma on obowiązek przestrzegania tych zasad. Ponadto w kraju związkowym Szlezwiku-Holsztynie jest on zobowiązany do poinformowania przewodniczącego Landtag (parlamentu regionalnego, Niemcy), w przypadku gdy wydaje on instrukcje prokuratorowi generalnemu. W niniejszym przypadku, co się tyczy OG, nie zostały wydane żadne instrukcje ani przez ministra prokuratorowi generalnemu, ani przez prokuratora generalnego prokuraturze w Lubece.
24

Zasada ta znajduje odzwierciedlenie w art. 1 ust. 2 tej decyzji ramowej, który ustanawia przepis, zgodnie z którym państwa członkowskie są zobowiązane do wykonania każdego europejskiego nakazu aresztowania w oparciu o wspomnianą zasadę i zgodnie z przepisami wspomnianej decyzji ramowej. Wykonujące nakaz organy sądowe mogą zatem co do zasady odmówić wykonania takiego nakazu wyłącznie w oparciu o przewidziane w art. 3, 4 i 4a tej decyzji ramowej i enumeratywnie wyliczone podstawy odmowy wykonania. Poza tym wykonanie europejskiego nakazu aresztowania można uzależnić wyłącznie od jednego z warunków wyczerpująco określonych w jej art. 5. W konsekwencji wykonanie europejskiego nakazu aresztowania stanowi zasadę, zaś odmowa wykonania, przewidziana jako wyjątek, powinna być interpretowana ściśle [zob. podobnie wyrok z dnia 25 lipca 2018 r., Minister for Justice and Equality (nieprawidłowości w systemie sądownictwa), C‑216/18 PPU, EU:C:2018:586, pkt 41, a także przytoczone tam orzecznictwo].
67

Mając na względzie powyższe rozważania, na pytania piąte i szóste należy odpowiedzieć, iż art. 3 ust. 3 w związku z art. 3 ust. 5 tiret drugie dyrektywy 1999/44 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, konsument, który poinformował sprzedawcę o braku zgodności towaru zakupionego na odległość, którego transport do siedziby sprzedawcy może wiązać się dla niego z ryzykiem istotnych niedogodności i który udostępnił towar sprzedawcy w miejscu swojego zamieszkania w celu doprowadzenia go do stanu zgodności, ma prawo do rozwiązania umowy z powodu braku naprawienia szkody w rozsądnym terminie, jeżeli sprzedawca nie podjął żadnego odpowiedniego środka w celu doprowadzenia tego towaru do stanu zgodności, w tym środka polegającego na poinformowaniu konsumenta o miejscu, w którym towar ten powinien być mu udostępniony do celów tego doprowadzenia do stanu zgodności. W tym względzie do sądu krajowego należy, w drodze wykładni zgodnej z dyrektywą 1999/44, zapewnienie przysługującego temu konsumentowi prawa do rozwiązania umowy.