Keywords

Summary



Keywords

1. Odwołanie – Zarzuty – Zarzut dotyczący dokonywanej przez Sąd oceny spoczywającego na instytucjach obowiązku staranności – Kwestia prawna

(art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy)

2. Pomoc przyznawana przez państwa – Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem – Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji

3. Pomoc przyznawana przez państwa – Pojęcie – Zastosowanie kryterium inwestora prywatnego – Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji

4. Pomoc przyznawana przez państwa – Postępowanie administracyjne – Obowiązki Komisji – Sumienne i bezstronne badanie

(art. 88 ust. 2 WE)

5. Pomoc przyznawana przez państwa – Decyzja Komisji – Ocena zgodności z prawem w oparciu o informacje dostępne w momencie wydania decyzji

Summary

1. Kwestia, czy Sąd może uznać na podstawie faktów, które ma ocenić, że instytucje wspólnotowe naruszyły ciążący na nich obowiązek zachowania staranności lub go nie naruszyły, stanowi kwestię prawną, która podlega kontroli Trybunału w ramach postępowania odwoławczego.

(zob. pkt 62)

2. W dziedzinie kontroli pomocy państwa, Komisji przysługuje szeroki zakres uznania, z którego korzystanie implikuje dokonywanie ocen ekonomicznych, jakie należy przeprowadzać w kontekście Unii Europejskiej. Nie oznacza to jednak, że sąd Unii winien zrezygnować z kontroli interpretacji danych o charakterze ekonomicznym dokonanej przez Komisję.

Sąd Unii powinien bowiem w szczególności dokonać nie tylko weryfikacji materialnej prawidłowości przytoczonych dowodów, ich wiarygodności i spójności, ale także kontroli tego, czy te dowody stanowią zbiór istotnych danych, które należy wziąć pod uwagę w celu oceny złożonej sytuacji, i czy mogą one stanowić poparcie dla wniosków wyciągniętych na ich podstawie.

Jednakże w ramach tej kontroli sąd Unii nie może zastąpić oceny ekonomicznej dokonanej przez Komisję swoją własną oceną. Kontrola, jaką sprawują sądy Unii nad dokonywanymi przez Komisję złożonymi ocenami ekonomicznymi, jest bowiem kontrolą o zawężonym zakresie, która musi się ograniczać do sprawdzenia, czy przestrzegane były przepisy proceduralne oraz zasady dotyczące obowiązku uzasadnienia, a także czy dokonano prawidłowych ustaleń faktycznych, czy nie wystąpił oczywisty błąd w ocenie i czy nie doszło do nadużycia władzy.

(por. pkt 64-66)

3. W celu ustalenia, czy sprzedaż działki osobie prywatnej przez władze publiczne stanowi pomoc państwa, Komisja winna zastosować kryterium inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej, aby sprawdzić, czy cena zapłacona przez domniemywanego beneficjenta pomocy odpowiada cenie, jaką inwestor prywatny działający w normalnych warunkach konkurencji mógłby ustalić. Zasadniczo posłużenie się tym kryterium wymaga dokonania przez Komisję złożonej oceny ekonomicznej.

W takim wypadku, Sąd przekracza zakres sprawowanej przez niego kontroli sądowej, jeżeli poprzestaje po prostu na stwierdzeniu, iż Komisja, naruszyła ciążący na niej obowiązek zachowania staranności, przy czym nie wykazuje, że pominięte w ten sposób elementy mogły doprowadzić do odmiennej oceny dotyczącej oszacowania kwoty pomocy i gdy nie stwierdza, że Komisja popełniła oczywisty błędu w ocenie.

(por. pkt 68-72)

4. Komisja jest zobowiązana – w interesie prawidłowego stosowania podstawowych postanowień traktatu WE dotyczących pomocy państwa – do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie kwestionowanych środków w sposób staranny i bezstronny, tak aby dysponowała w chwili wydania ostatecznej decyzji możliwie najbardziej kompletnymi i wiarygodnymi informacjami, by to uczynić.

Komisja nie jest zobowiązana ani do uwzględnienie dokumentów, które nie zostały jej przekazane w trakcie postępowania administracyjnego lecz które dotarły doń w chwili upływu terminu wyjątkowo przedłużonego, a nawet po upływie tego terminu, i które zresztą zawierają jedynie niejasne stwierdzenia, ani też do ponownego otwarcia postępowania wyjaśniającego.

(por. pkt 90, 95)

5. Zgodność z prawem decyzji w sprawie pomocy państwa powinna być oceniana przez sąd Unii w świetle informacji, którymi Komisja mogła dysponować w momencie jej wydania.

(por. pkt 91)