ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
122.

W świetle powyższych rozważań proponuję Trybunałowi, by na pytania prejudycjalne odpowiedział w sposób następujący: 1. W celu ustalenia, czy osoba fizyczna lub prawna „na mocy prawa krajowego sprawuje publiczne funkcje administracyjne” w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313/EWG, należy uwzględnić wyłącznie prawo Unii, jeżeli chodzi o definicję pojęcia „publicznych funkcji administracyjnych”; do prawa państw członkowskich należało zaś będzie ustalenie, które osoby fizyczne lub prawne są ewentualnie uprawnione do sprawowania tych funkcji. 2. Do sądu odsyłającego należy ocena, czy zainteresowane przedsiębiorstwa wodociągowe mogą nakładać obowiązki na jednostki bez potrzeby uzyskania ich zgody, korzystając tym samym z pozycji zasadniczo równoważnej pozycji organów administracji na podstawie formalnego i stanowczego aktu prawnego powierzającego im uprawnienia charakterystyczne dla władzy publicznej 3. Jednostka „podlega organowi lub osobie, o których mowa w lit. a) lub b)” art. 2 ust. 2 dyrektywy 2003/4, jeżeli jej działanie poddane jest kontroli tych organów i jednostek w takim stopniu, który uniemożliwia jej rzeczywiście niezależne działanie w stosunkach prywatnych, sprowadzając ją do roli instrumentu woli państwa, czego ustalenie spoczywa na sądzie odsyłającym. 4. Osoby lub organy, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2003/4, są zobowiązane do udostępniania informacji w taki sam sposób jak jest do tego zobowiązana władza publiczna w ścisłym znaczeniu. Ten sam obowiązek spoczywa na organach lub osobach, o których mowa w lit. c) tego przepisu, wówczas gdy ich działalność ogranicza się świadczenia usług w takich warunkach, które pozwalają na uznanie ich za „organ władzy publicznej” w rozumieniu dyrektywy 2003/4. Niemniej jednak te organy lub osoby, które poza tego rodzaju świadczeniem, prowadzą również całkowicie inną działalność, nie są zobowiązane do udostępniania informacji uzyskanych w związku z jej wykonywaniem. Wątpliwości w tym względzie należy rozstrzygać uznając pierwszeństwo obowiązku udostępniania informacji.
64.

W istocie sądy krajowe powinny co do zasady uwzględnić wniosek o zwrot pomocy wypłaconych z naruszeniem art. 108 ust 3 TFUE ( 58 ). Mają one bowiem obowiązek zapewnić, że z naruszenia art. 108 ust. 3 zdanie ostatnie TFUE zostaną wyciągnięte wszelkie konsekwencje zgodnie z prawem krajowym, tak w odniesieniu do ważności aktów wykonawczych dotyczących środków pomocowych, jak i w odniesieniu do zwrotu wsparcia finansowego przyznanego z naruszeniem tego postanowienia ( 59 ).
77.

Wnosząca odwołanie uważa natomiast, że ta możliwość nie jest skuteczna, gdyż w ten sposób nie ma zapewnionego dostępu do sądu Unii. Po pierwsze, jej zdaniem brak jest pewności co do tego, czy możliwe jest w ogóle wszczęcie sporu na poziomie krajowym ( 36 ). Po drugie, procedura prejudycjalna nie jest porównywalna z wszczętym na podstawie art. 263 TFUE postępowaniem skargowym z uwagi na brak pewności co do tego, czy przedłożone zostanie pytanie w trybie prejudycjalnym, oraz z uwagi na długość i warunki takiego postępowania.
40.

Kończąc, chciałbym podkreślić, że nieprzestrzeganie umownej specyfikacji samo w sobie nie oznacza, iż substancję lub produkt należy koniecznie uznać za odpad. Jeżeli przedsiębiorca dostarcza do restauracji mięso mielone będące mieszaniną wołowiny i koniny zamiast czystej wołowiny uzgodnionej pomiędzy stronami, może on być umownie zobowiązany do przyjęcia zwrotu dostawy, co nie oznacza, że staje się ona odpadem. Jednakże, jeżeli powstanie produktu jest wynikiem przypadkowego skażenia wołowiny mięsem końskim w czasie przetwarzania mięsa mielonego, ma on obowiązek usunąć mięso mielone do chwili ustalenia jego szczegółowej charakterystyki, a mięso mielone albo jest usuwane, albo odmiennie klasyfikowane do celów handlowych, na przykład, jako karma dla norek lub jako mieszanka wołowiny i koniny przeznaczona do spożycia przez ludzi, o ile spełnia odpowiednie wymogi określone W przepisach o środkach spożywczych ( 27 ). Mówiąc bardziej ogólnie, wytworzona nieumyślnie mieszanka substancji prima facie stanowi odpad, jeśli zastosowanie, do którego jest przeznaczona, nie jest bezpieczne w przypadku braku znajomości jej składu. Dotyczy to produktów takich jak żywność czy paliwa, których właściwości są ważne dla zdrowia ludzi i środowiska ( 28 ).
80.

Punkt 104 zaskarżonego wyroku dobrze ilustruje tę relację, ponieważ Sąd, stwierdziwszy, że decyzje zezwalające Rady korzystały z domniemania legalności, z którego korzystają wszystkie akty Unii, orzekł, że decyzje te nie pozwalały, co do zasady, Komisji na to, by w spornej decyzji przypisać sporne zwolnienia zainteresowanym państwom członkowskim, a tym samym, by móc je zakwalifikować jako pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE i by móc nakazać częściowe odzyskanie kwot z tytułu zwolnień w zakresie, w jakim uważała je za niezgodne z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 87 ust. 3 WE.
66.

Poprzez pytanie trzecie, odwołując się do wyroku w sprawie N.S. i in., sąd odsyłający zmierza do ustalenia, w jaki sposób sytuacja „państwa członkowskiego, którego system azylowy wykazuje systemowe nieprawidłowości”, zobowiązuje do niewskazywania go jako odpowiedzialnego państwa członkowskiego, pomimo że jest nim na podstawie art. 10 ust. 1 rozporządzenia.
47.

Po wyjaśnieniu, iż to do sądu odsyłającego należy upewnienie się co do statusu zawodowego skarżącego w postępowaniu głównym, należy zatem rozumieć pytanie prejudycjalne jako odnoszące się do art. 49 TFUE, co do czego zgodni są zarówno rząd belgijski, jak i Komisja ( 14 ).
51.

Artykuł 28 karty ustanawia prawo do prowadzenia rokowań zbiorowych. Prawo to powinno być wykonywane „zgodnie z prawem Unii”. Jeżeli postanowienie układu zbiorowego pracy jest sprzeczne z prawem Unii, sąd krajowy winien uchylić stosowanie tego konkretnego postanowienia w zakresie koniecznym do usunięcia niezgodności z prawem. Tak więc, jeżeli Trybunał orzekłby, że prawo Unii wyłącza stosowanie zasady pro rata temporis do dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu, należałoby uchylić stosowanie konkretnego postanowienia stanowiącego, że dodatek powinien być ustalany proporcjonalnie w odniesieniu do pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy (tutaj § 22 ust. 4 układu zbiorowego pracy sektora bankowego). W konsekwencji dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu należałoby wypłacać w całości na podstawie § 22 ust. 1 tego układu.
69.

W sprawie Baláž ( 40 ), obecnie w toku przed Trybunałem, Komisja opowiada się jednak za podejściem formalnym, podobnym do tego, którego broni na poparcie skargi niniejszej sprawie. Sprawa ta dotyczy wykładni pojęcia „sądu właściwego także w sprawach karnych” w rozumieniu art. 1 lit. a) ppkt (iii) decyzji ramowej 2005/214. Zgodnie z tym przepisem, który dotyczy w szczególności przestępstw i wykroczeń wobec przepisów ruchu drogowego, decyzja, która powinna stanowić przedmiot wzajemnego uznania, jest zdefiniowana jako „prawomocne orzeczenie nakazujące osobie fizycznej lub prawnej uiszczenie kary o charakterze pieniężnym, wydane przez […] organ państwa wydającego inny niż sąd w odniesieniu do czynów podlegających karze zgodnie z prawem państwa wydającego jako przestępstwo lub wykroczenie przepisów, pod warunkiem że dana osoba miała możliwość skierowania sprawy do rozstrzygnięcia przez sąd właściwy także w sprawach karnych” ( 41 ). Komisja podnosi w swoich uwagach, że warunek ten jest spełniony, jeśli zainteresowany ma możliwość skierowania sprawy do rozpoznania przez sąd, który rozstrzyga w przedmiocie przestępstw, formalnie za takie uznawanych przez państwa członkowskie. W opinii przedstawionej w dniu 18 lipca 2013 r. w ww. sprawie Baláž rzecznik generalna E. Sharpston stwierdza, że wykładnia zaproponowana przez Komisję nie może zostać uwzględniona, uznając w istocie, że taka wykładnia sprzeciwiałaby się woli prawodawcy unijnego, by włączać do mechanizmu wzajemnego uznawania sankcje pieniężne, niezależnie od tego, czy przestępstwa i wykroczenia, do których mają zastosowanie, zostały zakwalifikowane jako „karne” w zainteresowanych państwach członkowskich ( 42 ). Pogląd ten wykorzystuje podejście funkcjonalne, za którym opowiadam się w niniejszej sprawie.
58.

Drugie pytanie przedstawione przez sąd odsyłający jest ściśle związane z pierwszym. I tak na wypadek przeczącej odpowiedzi na pytanie pierwsze Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber), Londyn, zmierza co do zasady do ustalenia, czy wykładni art. 16 ust. 2 dyrektywy 2004/38 należy dokonywać w ten sposób, że okresy legalnego zamieszkiwania poprzedzające odbywanie kary pozbawienia wolności i następujące po nim mogą podlegać sumowaniu dla celów obliczenia wymaganego pięcioletniego pobytu.
56.

Mając na względzie powyższe rozważania, proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pytania prejudycjalne od drugiego do piątego zadane przez Rechtbank ’s‑Gravenhage (Niderlandy) w sposób następujący: 1) Zrzeczenie się dodatkowego świadectwa ochronnego jest regulowane przez art. 14 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych, a nie przez prawo krajowe. Ponadto z tego powodu, iż zrzeczenie się wywołuje skutki wyłącznie na przyszłość, nie można później uznać, że w następstwie tego zrzeczenia się dany produkt nie był nigdy przedmiotem świadectwa w rozumieniu art. 3 lit. c) wspomnianego rozporządzenia. 2) W przypadku gdy wnioskodawca złożył szereg wniosków o wydanie dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów różnych, lecz chronionych tym samym patentem podstawowym, to ów wnioskodawca powinien zdecydować, który z tych wniosków ma pierwszeństwo, a w braku wyboru do władz krajowych należy wyciągnięcie ewentualnych konsekwencji tego na podstawie prawa krajowego.
73.

W związku z powyższym proponuję dodać do proponowanej odpowiedzi na pytanie dotyczące wykładni art. 70 kodeksu celnego, że art. 78 wspomnianego kodeksu należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, aby organy celne państwa członkowskiego rozciągnęły wyniki kontroli po zwolnieniu towarów przeprowadzonych względem danych zgłoszeń celnych na inne zgłoszenia celne, w tym zgłoszenia wcześniejsze, pod warunkiem że towary objęte wszystkimi wspomnianymi zgłoszeniami są identyczne, a sprostowanie tych zgłoszeń po zwolnieniu towarów nie pozwala wspomnianym organom na naruszenie terminu przedawnienia mającego zastosowanie do powiadomienia dłużnika o długu celnym, zgodnie z art. 221 ust. 3 kodeksu celnego, przy czym zbadanie tej kwestii należy do sądu odsyłającego.
57.

Przed wprowadzeniem IVMDH Komisji przedstawiono pewną liczbę wstępnych pytań do co do zgodności niektórych rozważanych rozwiązań prawnych z prawem Unii. Odpowiedź udzielona przez Komisję umieszczona w aktach moim zdaniem nie potwierdza twierdzeń rządu hiszpańskiego. Zamiast wprowadzić Hiszpanię w błąd skutkujący uznaniem, że projektowane ustawodawstwo będzie zgodne z prawem Unii, w moim rozumieniu Komisja wyraźnie powtórzyła, odnosząc się między innymi do wyroku Trybunału w sprawie EKW i Wein & Co, warunki, które powinny być spełnione, aby podatek pośredni był zgodny z prawem Unii. Kończąc swoją ocenę, nie pozostawiła wątpliwości, że nie uważa, aby przedmiotowy projekt ustawy pozostawał w zgodności z prawem Unii. Wszczęcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Hiszpanii dodatkowo potwierdza pogląd Komisji o niezgodności IVMDH z prawem. Z powyższych względów nie jest moim zdaniem właściwe, by w niniejszej sprawie ograniczać w czasie skutki wyroku Trybunału.
39.

Postępowanie EU Pilot 623/09/TREN wykazuje w tym względzie cechy szczególne. Zostało ono najwyraźniej wszczęte na wstępie przez mającą siedzibę we Włoszech spółkę Federnoleggio. Zgodnie z aktami Trybunału jednak także wiele przedsiębiorstw z tej samej branży spoza Włoch wyraziło (w jednobrzmiących w istocie pismach) wobec jej pełnomocnika, który ponadto występuje jako pełnomocnik skarżących w postępowaniu głównym leżącym u podstaw sprawy C‑162/12, swoje zainteresowanie przyłączeniem się do skargi spółki Federnoleggio. Z wymienionych pism nie wynika jednak powód, który je do tego skłonił. W szczególności nic nie wskazuje na to, że przedsiębiorstwa te zmierzają do prowadzenia działalności we Włoszech, a w konsekwencji uważają, że podważane przepisy ograniczają je w tym zakresie. Warto co więcej zauważyć, że w spornych pismach podkreślono, iż ewentualne koszty postępowania powinny zostać poniesione w całości przez spółkę Federnoleggio. Wywołuje to raczej wrażenie solidarnego poparcia dla włoskiej spółki wnoszącej skargę, nie prowadzi natomiast do wniosku o własnym zaangażowaniu popierających. Z tego względu także udział zagranicznych przedsiębiorstw w przedmiotowym postępowaniu Komisji nie wskazuje konkretnie na to, że zainteresowanie obywateli innych państw członkowskich w wykonywaniu swobody działalności gospodarczej we Włoszech „nie jest wcale wykluczone”.
4.

Artykuł 5 ust. 2 dyrektywy w sprawie znaków towarowych reguluje dodatkowe uprawnienia właściciela znaku towarowego cieszącego się renomą: „Każde państwo członkowskie może również postanowić, że właściciel jest uprawniony do zakazania wszelkim osobom trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym: oznaczenia [...] podobnego do znaku towarowego w odniesieniu do towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których zarejestrowano znak towarowy, w przypadku gdy cieszy się on renomą we Wspólnocie i w przypadku gdy używanie tego oznaczenia bez uzasadnionego powodu stanowi nieuprawnione wykorzystanie jego odróżniającego charakteru lub renomy lub jest dla nich szkodliwe [w przypadku gdy cieszy się on renomą w państwie członkowskim i w przypadku gdy używanie tego oznaczenia bez uzasadnionej przyczyny powoduje czerpanie nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub renomy znaku towarowego bądź też działa na ich szkodę]”.
44.

Ponadto w każdym razie wątpię, aby system taki był zgodny z tym, co Trybunał orzekł w ww. wyroku w sprawach połączonych Robinson‑Steele i in. W wyroku tym Trybunał podważył praktykę pracodawców polegającą na uwzględnieniu zapłaty z tytułu corocznego urlopu wypoczynkowego w wynagrodzeniu godzinowym lub dziennym pracowników (praktyka zwana „rolled‑up holiday pay”). Mówiąc dokładniej, Trybunał orzekł, że art. 7 dyrektywy 93/104 stoi na przeszkodzie temu, by wynagrodzenie za minimalny coroczny płatny urlop w rozumieniu tego przepisu było wypłacane w ratach rozłożonych na odpowiadający temu urlopowi roczny okres pracy razem z wynagrodzeniem za wykonaną pracę, a nie jako wynagrodzenie za dany okres, w trakcie którego pracownik faktycznie skorzystał z urlopu ( 22 ). Rozwiązanie to opiera się na zasadzie, którą przytoczyłem powyżej, zgodnie z którą okres corocznego płatnego urlopu nie może być zastąpiony wypłatą ekwiwalentu pieniężnego, z wyjątkiem przypadku, gdy stosunek pracy ustaje. Ratio legis tego zakazu jest według Trybunału takie, że ma on zagwarantować, by pracownik mógł rzeczywiście korzystać z prawa do odpoczynku, w celu zapewnienia skutecznej ochrony jego bezpieczeństwa i zdrowia ( 23 ). Innymi słowy, zakaz ten ma na celu zapewnienie faktycznego korzystania z corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego przez pracowników.
58.

Ponadto podejście takie wydaje mi się trudne do pogodzenia z wymogami dotyczącymi swobodnej konkurencji i ochrony konsumentów, które leżą u podstaw rozporządzenia nr 1008/2008. Z jednej strony, bez względu na postać, jaką przybrałaby taka definicja, przyjęcie takiego podejścia prowadziłoby do ograniczenia konkurencji w odniesieniu do usługi handlowej, co oczywiście zniweczyłoby skuteczność tego rozporządzenia. Z drugiej strony uniemożliwiałoby to ustalenie taryf proporcjonalnych do zakresu świadczeń, jakich życzy sobie użytkownik, wobec czego pasażer podróżujący wyłącznie z bagażem podręcznym ponosiłby koszty związane z rejestracją bagażu innego pasażera, co według mnie uszczupla ochronę konsumenta.
126.

W rzeczonym punkcie Sąd stwierdza, że „istnienie rachunku zastrzeżonego może zachęcać pracowników SNCM do opuszczenia przedsiębiorstwa, lub co najmniej do opuszczenia go bez negocjowania warunków odejścia, w szczególności w odniesieniu do przyznania ewentualnych dodatkowych odpraw […], co stanowiłoby w każdym przypadku pośrednią korzyść ekonomiczną dla SNCM”.
84.

W ramach posiłkowego żądania wzajemnego SEMEA dochodzi odszkodowania, które co do wysokości odpowiada dochodzonej przez Komisję spornej wierzytelności wraz z odsetkami, i opiera swoje odwołanie głównie na pozaumownej odpowiedzialności Unii i na prawie do dobrej administracji wywodzącym się z praw podstawowych. Komisja miała naruszyć art. 41 karty w ten sposób, że opieszale dochodziła swojej wierzytelności, a zwłaszcza przez to, że pomiędzy pierwszym a drugim ponagleniem do zapłaty minęło około dwunastu lat. W ten sposób narosły między innymi ogromne odsetki za zwłokę, których w przeciwnym razie można było uniknąć.
34.

Prawdą jest również, że w stosunku do dość podobnej sytuacji, o której mowa w art. 13 część A ust. 1 lit. g) ( 20 ), Trybunał utrzymuje, że określenia „instytucja” i „organizacja” nie wykluczają osób fizycznych ( 21 ). Artykuł 13 część A ust. 1 lit. b) odnosi się jednak do instytucji, szpitali, ośrodków i placówek, podczas gdy art. 13 część A ust. 1 lit. c) odnosi się do wykonywania zawodów, co może dotyczyć wyłącznie osób fizycznych. Różni się to od sytuacji, o której mowa w art. 13 część A ust. 1 lit. g), która nie ma odpowiednika w art. 13 część A ust. 1 lit. c). Różnica ta wydaje się przemawiać przeciwko tak szerokiemu interpretowaniu art. 13 część A ust. 1 lit. b), jak art. 13 część A ust. 1 lit. g). Jednak nawet przy założeniu, że państwa członkowskie mogą traktować lekarzy prowadzących indywidualną praktykę medyczną jako „oficjalnie uznane placówki” świadczące usługi „na warunkach społecznych porównywalnych z [tymi dotyczącymi organizacji zarządzanych według prawa publicznego]”, w postanowieniu odsyłającym ani w żadnych uwagach nie zaznaczono, że lekarze, których dotyczy spór, byli traktowani jako takie „oficjalnie uznane placówki”. Z tego, co zostało powiedziane podczas rozprawy, wynika bowiem, że uprawnienie przyznane na mocy § 116 SGB V dotyczyło wyłącznie możliwości świadczenia opieki medycznej w ramach systemu ubezpieczenia zdrowotnego i pozostawało bez jakiegokolwiek innego wpływu na status lekarzy.
68.

Co do art. 47 karty, przypominam, że przewiduje on prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu, co oznacza, w zależności od przypadku, że pomoc prawną przyznaje się tym, którzy nie posiadają dostatecznych środków, w zakresie, w jakim pomoc ta jest konieczna do zapewnienia skuteczności dostępu do wymiaru sprawiedliwości.
66.

Ostatecznie do innego wyniku wykładni nie prowadzi także rozumowanie przytoczone przez sąd odsyłający, w myśl którego w przypadku wygaśnięcia znaku towarowego „Kornspitz” dla gotowych wyrobów piekarniczych konkurenci stosownie do przepisu art. 6 ust. 1 lit. b) dyrektywy mogą opatrzyć mieszanki do pieczenia nazwą „do wyrobu Kornspitzów” i w ten sposób zarejestrowany dla mieszanek do pieczenia znak towarowy Backaldrin będzie tracił na wartości. Ryzyko utraty wartości przez znak towarowy dotyczący produktu wstępnego w wyniku wygaśnięcia znaku towarowego dotyczącego produktu końcowego wynika z decyzji zarejestrowania znaku towarowego dla obu grup produktów i ze specyficznej struktury produkcji i zbytu produktu końcowego, a szczególnie z jego wytwarzania przez piekarzy oraz przyznanej im licencji na sprzedaż produktu końcowego pod tym znakiem towarowym. Decyzje te podjął sam właściciel znaku towarowego, stwarzając przez to takie właśnie ryzyko. Jest on jednak chroniony przez to, że wygaśnięcie znaku towarowego jest wykluczone, o ile przekształcenie w nazwę gatunkową nie wynika z jego działania lub zaniechania.
71.

Łatwo bowiem przyznać, że „obecność” Trybunału Sprawiedliwości przy chronieniu granicy pomiędzy tym, co „istotne” (co nie może być delegowane), a tym, co „inne niż istotne” (co może być delegowane), ma z istoty rzeczy ograniczony charakter: ocena dokonywana przez Trybunał Sprawiedliwości nie może zastępować w żadnym razie oceny dokonanej przez prawodawcę. Podobnie, ograniczona musi być także „obecność” Trybunału Sprawiedliwości przy wyznaczaniu tej drugiej granicy pomiędzy tym, co – posługując się pojęciem użytym przez przedstawiciela rządu francuskiego – można określić jako „zasadnicze” (w każdym razie, inne niż istotne), czyli tym, co w szczególności reguluje art. 290 TFUE, a tym, co w odróżnieniu, ze świadomością, że wyrażenie to nie jest zbyt szczęśliwe, określam jako „uboczne”, czyli tym, co reguluje art. 291 ust. 2 TFUE. Oczywiście ta druga granica nie znajduje się w continuum podobnym do poprzedniego, jako że w tym przypadku mamy do czynienia z innymi rolami. Jednakże również w tym przypadku możliwości kontrolowania każdego z alternatywnych rozwiązań, jakie przyjmuje prawodawca, są ograniczone.
75.

Dotyczy to w szczególności przywołanego przez sąd odsyłający prawa do bycia wysłuchanym. Z jednej strony z istniejącego prawa do bycia wysłuchanym nie wynika jeszcze prawo do uczestnictwa w przesłuchaniu świadków. Prawo to nie służy kontrolowaniu czynności dochodzeniowych organów administracji, lecz umożliwieniu przedstawienia przez zainteresowanego własnego stanowiska. Z drugiej strony prawo do bycia wysłuchanym nie przysługuje podatnikowi również w odniesieniu do informacji dostarczonych przez państwo członkowskie, do którego został skierowany wniosek. W tym względzie odsyłam do moich rozważań w odniesieniu do wniosku o przekazanie informacji ( 41 ), które a fortiori mają zastosowanie również do samych informacji.
22.

Employment Tribunal Newcastle upon Tyne postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 1 ust. 1, art. 2 lit. c), art. 8 ust. 1 lub art. 11 ust. 2 lit. b) dyrektywy 92/85 […] ustanawiają prawo do uzyskania urlopu macierzyńskiego przez matkę [niebędącą matką biologiczną], która posiada dziecko dzięki umowie [na podstawie umowy] o macierzyństwo zastępcze? 2) Czy dyrektywa 92/85 […] zapewnia prawo do otrzymania urlopu macierzyńskiego matce [niebędącej matką biologiczną], która posiada dziecko na podstawie umowy o macierzyństwo zastępcze, jeżeli: a) może ona karmić [dziecko] piersią po urodzeniu lub b) [rzeczywiście] karmi [dziecko] piersią po urodzeniu? 3) Czy nieudzielenie przez pracodawcę urlopu macierzyńskiego matce [niebędącej matką biologiczną], która posiada dziecko na podstawie umowy o macierzyństwo zastępcze, stanowi naruszenie art. 14 w związku z art. 2 ust. 1 lit. a) lub b) lub art. 2 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2006/54/WE […] [w nowym brzmieniu]? 4) Czy nieudzielenie urlopu macierzyńskiego matce [niebędącej matką biologiczną], która posiada dziecko na podstawie umowy o macierzyństwo zastępcze, stanowi, w związku ze stosunkiem pracowni[cy] do matki zastępczej, potencjalne naruszenie art. 14 w związku z art. 2 ust. 1 lit. a) lub b) lub art. 2 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2006/54 […]? 5) Czy mniej korzystne traktowanie matki [niebędącej matką biologiczną], która posiada dziecko na podstawie umowy o macierzyństwo zastępcze, stanowi, z powodu stosunku matki [niebędącej matką biologiczną] do matki zastępczej dziecka, potencjalne naruszenie art. 14 w związku z art. 2 ust. 1 lit. a) lub b) lub art. 2 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2006/54 […]? 6) W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie czwarte, czy status matki [niebędącej matką biologiczną] wystarczy do uprawnienia jej do urlopu macierzyńskiego na podstawie jej stosunku do matki zastępczej dziecka? 7) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na którekolwiek z pytań pierwszego, drugiego, trzeciego i [czy] czwartego: 7.1) Czy dyrektywa 92/85 jest bezpośrednio skuteczna w zakresie istotnym dla sprawy? oraz 7.2) Czy dyrektywa 2006/54 […] [w nowym brzmieniu] jest bezpośrednio skuteczna w zakresie istotnym dla sprawy?”.