Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Przedmiot – Decyzja w dziedzinie kontroli koncentracji – Decyzja Komisji opierająca się na wielu podstawach rozumowania, z których każda wystarczyłaby do uzasadnienia jej sentencji – Skarżący, który podnosi zarzuty odnoszące się jedynie do błędów lub innego rodzaju niezgodności z prawem dotyczącej tylko jednej z podstaw rozumowania – Skarga nieuzasadniona

(rozporządzenie Rady nr 4064/89, art. 2 ust. 3)

2. Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne – Określenie przedmiotu sporu – Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów – Analogiczne wymogi w odniesieniu do argumentów podniesionych na poparcie zarzutów – Argumenty niepodniesione w skardze – Odwołanie się do innych pism załączonych do skargi – Niedopuszczalność – Dopuszczalność odwołania się do pism przedstawionych przed tym samym sądem w innej sprawie – Ocena każdego konkretnego przypadku z osobna – Decydujący warunek – Tożsamość stron, a zwłaszcza skarżących w dwóch sprawach

(statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21; regulamin Sądu, art. 43 § 1 i art. 44, § 1)

3. Postępowanie – Połączenie dwóch spraw wniesionych przez różnych skarżących – Brak wpływu na zakres skargi złożonej osobno przez każdego z nich

(regulamin Sądu, art. 50)

4. Konkurencja – Koncentracje – Ocena zgodności ze wspólnym rynkiem – Brak stworzenia lub umocnienia pozycji dominującej utrudniającej konkurencję – Wielość danych rynków – Niespełnienie przesłanki dla jednego z rynków – Zakaz

(rozporządzenie Rady nr 4064/89, art. 2 ust. 3)

5. Konkurencja – Koncentracje – Postępowanie administracyjne – Brak obowiązku wskazania przez Komisję stanu swoich rozważań nad ewentualnym rozwiązaniem uprzednio stwierdzonych problemów pomiędzy wysłaniem zawiadomienia w sprawie przedstawienia zarzutów a wydaniem ostatecznej decyzji

6. Skarga o stwierdzenie nieważności – Zarzuty – Pojęcie – Elementy skargi o stwierdzenie nieważności opisane w części stanowiącej jej streszczenie – Włączenie – Przesłanka – Podważenie w sposób jasny i jednoznaczny prawdziwości stwierdzeń zawartych w zaskarżonej decyzji

Summary

1. W przypadku gdy pewne argumenty, na których opiera się decyzja, same w sobie uzasadniają ją w sposób wystarczający pod względem prawnym, błędy, którymi mogłyby być dotknięte inne argumenty tego aktu w każdym razie nie mają wpływu na jej treść. Poza tym w sytuacji, gdy osnowa decyzji Komisji opiera się na wielu podstawach rozumowania, z których każda wystarczyłaby na jej uzasadnienie, stwierdzić nieważność tego aktu można byłoby tylko wtedy, gdyby każda z tych podstaw była dotknięta bezprawnością. W tym przypadku błąd lub inna bezprawność, które dotyczyłyby tylko jednej z podstaw rozumowania, nie wystarczyłyby do uzasadnienia stwierdzenia nieważności spornej decyzji, ponieważ nie mogłyby mieć decydującego wpływu na rozstrzygnięcie przyjęte przez instytucję. W tym zakresie należy również przypomnieć, że, w przypadku gdy podstawa rozumowania wystarczająca dla uzasadnienia osnowy aktu nie była podważana przez jedną ze skarżących w jej skardze o stwierdzenie nieważności, należy uznać tę podstawę, jak i w związku z tym akt, który się na niej opiera, za zgodne z prawem i ważne w odniesieniu do tej skarżącej.

Zasada ta znajduje zastosowanie szczególnie w kontekście decyzji w sprawach kontroli koncentracji. Nie ma zatem powodu do stwierdzenia nieważności decyzji o zakazie z tego powodu, iż skarżąca wykazała istnienie jednego lub kilku błędów, jakie dotknęły analizę utrzymaną w stosunku do jednego lub kilku rynków, ponieważ, jak wynika jednak z decyzji o zakazie, zgłoszona koncentracja spełnia kryteria uzasadniające zakaz wskazane w art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 4064/89 w stosunku do jednego lub kilku rynków. W szczególności, ponieważ argumenty dotyczące tych innych rynków nie są podważane w skardze, dla celów przedmiotowej skargi należy uznać, że są uzasadnione z tym skutkiem, że skargę należy uznać za nieuzasadnioną w całości.

(por. pkt 48–50, 96)

2. Z art. 21 statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 44 § 1 regulaminu Sądu wynika, że każdy zarzut, który nie jest dostatecznie wyszczególniony w skardze wszczynającej postępowanie, należy uznać za niedopuszczalny. Ponieważ chodzi o bezwzględną przeszkodę procesową, ta niedopuszczalność może być w razie potrzeby podniesiona z urzędu przez Sąd.

Zwięzłe przedstawienie zarzutów skarżącej powinno być dostatecznie zrozumiałe i precyzyjne, aby pozwolić pozwanej na przygotowanie obrony i Sądowi na rozstrzygnięcie skargi w danej sprawie bez pomocy innych informacji. Podobne wymogi są przewidziane, gdy argument jest powołany na poparcie zarzutu.

Ponadto, aby zagwarantować pewność prawa i dobrą administrację wymiaru sprawiedliwości, dla dopuszczalności skargi konieczne jest, aby istotne okoliczności faktyczne i prawne na jej poparcie wynikały przynajmniej zwięźle, ale w sposób spójny i zrozumiały, z treści samej skargi. W tym względzie wprawdzie treść skargi co do poszczególnych punktów może być poparta i uzupełniona poprzez odwołania do załączonych do niej wyciągów z dokumentów, jednakże ogólne odwołanie do innych pism, także wówczas, gdy stanowią one załączniki do skargi, nie rekompensuje braku zasadniczych elementów argumentacji prawnej, które muszą być zawarte w skardze na podstawie powołanych wyżej przepisów. Do Sądu nie należy bowiem wyszukiwanie i identyfikowanie w załącznikach podstaw skargi i argumentów, na których może się ona opierać, ponieważ załączniki pełnią funkcję czysto dowodową i pomocniczą.

Prawdą jest, że niezależnie od tych wymogów sąd wspólnotowy czasami dopuszczał możliwość, że zarzuty są podnoszone poprzez odwołanie do innej sprawy, odmawiając takiej możliwości w innych sprawach, nie wskazując jednakże, w każdym razie explicite, rozstrzygającego kryterium w stosunku do tego wyboru, jako że uwzględnia on konkretne okoliczności każdego przypadku. Należy jednak uznać w każdym razie, że tożsamość stron, a szczególnie skarżącej, w dwóch sprawach jest decydującym warunkiem dopuszczalności zarzutów, co do których twierdzi się, że zostały podniesione poprzez odwołanie się do pism w innej sprawie.

Uznanie dopuszczalności zarzutów nieprzedstawionych w wyraźny sposób w skardze z tej przyczyny, iż zostały one podniesione przez osobę trzecią przed tym samym sądem w innej sprawie, do której odwołano się w skardze, pozwoliłoby na obejście nadrzędnych wymogów art. 44 § 1 regulaminu Sądu.

(por. pkt 54–59, 61, 64, 67)

3. Z art. 50 regulaminu Sądu wynika, że zarządzenie połączenia nie narusza niezależności i autonomicznego charakteru objętych nim spraw, ponieważ zawsze jest możliwa decyzja o ich rozłączeniu. Zatem fakt połączenia dwóch spraw, w których są różni skarżący, nie może zmienić zakresu skargi złożonej osobno przez każdego z nich pod groźbą naruszenia niezależności i autonomii ich odrębnych skarg. Dopuszczenie przeciwnego rozwiązania skutkowałoby tym, że proceduralna decyzja prezesa wynikająca z jego swobodnej oceny mogłaby rozszerzyć zakres skargi, a w konsekwencji byłaby rozstrzygająca dla wyniku postępowania sądowego, co wprowadzałoby do tej ostatniej element arbitralności.

(por. pkt 70–72, 75)

4. Z art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 4064/89 wynika, iż w dziedzinie koncentracji, jeżeli transakcja między przedsiębiorstwami działającymi na różnych rynkach, która została jej zgłoszona, stwarza lub umacnia pozycję dominującą na pojedynczym rynku, w wyniku czego rzeczywista konkurencja na wspólnym rynku zostałaby znacząco utrudniona, Komisja w zasadzie powinna jej zakazać, nawet zakładając, że koncentracja nie powoduje żadnego innego utrudnienia konkurencji. Gdy kolejno bada ona kilka rynków i dochodzi do wniosku, iż na wielu z nich powstała lub umocniła się pozycja dominująca, w wyniku czego rzeczywista konkurencja zostanie istotnie utrudniona, należy stwierdzić, że bez wyraźnego wskazania czegoś przeciwnego w decyzji Komisja uznaje, iż sytuacja na każdym z tych rynków wynikająca z koncentracji sama w sobie uzasadniałaby zakaz zgłoszonej koncentracji.

(por. pkt 79)

5. W dziedzinie kontroli koncentracji Komisja nie może być ponownie zobowiązana do przedstawienia zarzutów, które podtrzymała w zawiadomieniu, i uzupełnienia ich w przypadku, gdyby następnie postanowiła podnieść nowe zarzuty, wskazać stan swoich rozważań nad ewentualnym rozwiązaniem uprzednio stwierdzonych problemów pomiędzy wysłaniem tego zawiadomienia a wydaniem ostatecznej decyzji.

(por. pkt 99)

6. Wprawdzie okoliczności opisane w skardze o stwierdzenie nieważności pod tytułem „streszczenie decyzji” na pierwszy rzut oka nie mogą stanowić niezależnych zarzutów mogących prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, lecz raczej opis kwestionowanego aktu, niemniej nie jest możliwe wykluczenie a priori możliwości, że ta część skargi mogłaby zawierać przedstawienie jednego lub kilku zarzutów nieważności. Jednakże tylko w sytuacji, gdy z fragmentu znajdującego się pod tym tytułem wynikałoby w sposób jasny i jednoznaczny, że oprócz swojej opisowej funkcji fragment ten kwestionuje prawdziwość stwierdzeń zawartych w zaskarżonej decyzji, można by ewentualnie uznać, że stanowi on zarzut, bez względu na konstrukcję skargi i jego miejsce w jej ogólnej strukturze.

(por. pkt 106)