ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
159

Ponadto konkretne dowody przedstawione przez skarżącą na poparcie jej twierdzenia o niewystarczających mocach wytwórczych elektrowni wykorzystujących węgiel krajowy nie pozbawiają wiarygodności ustalenia co do odpowiedniego charakteru środków przyjętych na rzecz tych elektrowni w świetle zamierzonego celu. Zamierzonym celem nie jest bowiem zapewnienie dostaw energii elektrycznej zaspokajających całe zapotrzebowanie na energię elektryczną, ale zapewnienie bezpieczeństwa dostaw, to znaczy posiadanie elektrowni zdolnych do produkcji energii elektrycznej niezależnie od warunków klimatycznych i politycznych. Dyrektywa 2005/89/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. dotycząca działań na rzecz zagwarantowania bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej i inwestycji infrastrukturalnych (Dz.U. L 33, s. 22), której przedmiotem jest harmonizacja środków zmierzających do zapewnienia bezpieczeństwa dostaw, wyjaśnia zatem w motywie 1, że owe środki nie powinny prowadzić do powstania mocy wytwórczych w wielkości przekraczającej wielkość niezbędną do zapobiegania nieuzasadnionym przerwom w dostawach energii elektrycznej dla odbiorców końcowych. Ilość wytworzonej energii elektrycznej nie jest w związku z tym w niniejszym przypadku decydującym kryterium oceny, czy sporny środek jest odpowiedni do realizowanego celu.
146

Kwestia ta przedstawia się w ten sposób tym bardziej, że jak wynika z przedmiotowego zestawienia zbiorczego, większość rozpatrywanego spadku wiąże się, w liczbach bezwzględnych, z przedsięwzięciami w Iranie. Natomiast z wyłączeniem pisma spółki Siemens z załącznika A.21 do repliki, zbadanego w pkt 143 powyżej, większość pozostałych konkretnych dowodów przedstawionych przez skarżącą dotyczy przedsięwzięć zagranicznych. W konsekwencji te ostatnie dowody nie mogą w sposób użyteczny uzupełnić innych dokumentów załączonych do uwag skarżącej z dnia 20 lutego 2014 r. w celu wyciągnięcia wystarczająco solidnych wniosków co do istnienia i stopnia związku przyczynowego między środkami ograniczającymi zastosowanymi wobec skarżącej oraz spadkiem jej obrotów.
153

Republika Włoska niesłusznie utrzymuje, że inwentaryzacje miałyby nie być konieczne z tego powodu, iż zostały one w każdym wypadku przeprowadzone obowiązkowo w chwili przyjęcia zapasów do magazynu i wydania ich z magazynu i że składowane ilości cukru zostały określone w tej właśnie chwili. Nie może ona bowiem nie uwzględnić zobowiązania do dokonania co najmniej raz w roku kontroli każdego magazynu polegającej na kontroli fizycznej, który to obowiązek wynika z art. 4 rozporządzenia nr 2148/96. W tym względzie potrzeba przeprowadzenia kontroli rocznej, a nie tylko kontroli w chwili przyjęcia do magazynu i wydania z magazynu zapasów, uzasadniona jest faktem, że warunki składowania mogą prowadzić do zmiany składowanych ilości. Kontrola bieżącego stanu zapasów podczas kontroli rocznej pozwala tym samym na zapobieżenie temu, by niepotrzebne koszty składowania, to jest koszty związane z ilościami cukru, które nie istnieją lub już nie istnieją, były ponoszone z funduszy Unii (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 2 lutego 2012 r., Grecja/Komisja, T‑469/09, EU:T:2012:50, pkt 127, 128).
370

A zatem, podobnie jak uznano już w orzecznictwie, a mianowicie że osoba fizyczna nie może posiadać, w przeciwieństwie do przedsiębiorstwa, osobistego interesu w maksymalizowaniu noszącego znamiona naruszenia zachowania konkurentów tego przedsiębiorstwa (zob. podobnie ww. w pkt 339 wyrok w sprawie Siemens/Komisja, pkt 70), należy uznać, że o ile prawdą jest, że Chiquita, jako wnioskodawca ubiegający się o zwolnienie z grzywny, nie miała interesu w ukryciu okoliczności faktycznych składających się na naruszenie, o tyle możliwe jest, że pan C1, jako osoba fizyczna, nie podchodził zbyt entuzjastycznie do koncepcji przyznania się do osobistego uczestnictwa w naruszeniu, w szczególności ze względu na to, że nie powiadomił o naruszeniu w wyznaczonym terminie (zob. pkt 365 powyżej), i to pomimo działań ze strony spółki Chiquita służących zachęceniu go do ujawnienia wszystkich aspektów kontaktów z panem P1. Osoba fizyczna może bowiem odczuwać pewną niechęć do przyznania się do zachowania, które można uznać za niekorzystne z zawodowego lub też osobistego punktu widzenia, tym bardziej w sytuacji takiej, jak w niniejszym przypadku, gdy tylko jednemu człowiekowi w przedsiębiorstwie zarzuca się uczestnictwo w naruszeniu (zob. w tym względzie oświadczenie pana C1 podczas przesłuchania, w którym uznaje, że jest mu „przykro” z powodu tego, co się stało, i że nie działałby w ten sposób, gdyby był świadom, że w ten sposób narusza prawo europejskie).
76

W niniejszej sprawie skarżący wielokrotnie powołują się na konieczność dostępu Technionu do spornych dokumentów w celu skutecznej obrony swoich praw w ramach kontradyktoryjnego postępowania audytowego. Tymczasem ten interes, na który powołują się skarżący, stanowi prywatny interes Technionu, a zatem jest on nieistotny w ramach wyważenia interesów przewidzianego w art. 4 ust. 2 in fine rozporządzenia nr 1049/2001 (zob. pkt 75 powyżej). Nawet przy założeniu, że Technion – jak utrzymują skarżący – ma prawo dostępu do spornych dokumentów, wystarczy w istocie zauważyć, że prawo to nie może być wykonywane konkretnie przy użyciu mechanizmów publicznego dostępu do dokumentów wprowadzonego rozporządzeniem nr 1049/2001 (zob. analogicznie wyrok z dnia 1 lutego 2007 r., Sison/Rada, C‑266/05 P, Zb.Orz., EU:C:2007:75, pkt 48). Poza tym należy przypomnieć, że w piśmie z dnia 4 października 2010 r. (zob. pkt 9 powyżej) Komisja przekazała Technionowi indywidualnie, a nie na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001, PMR dotyczące projektów Qualeg i Mosaica, dostarczając tym samym – jej zdaniem – dowody istnienia czynów zarzucanych panu K.
W tym względzie należy przypomnieć, że okres ważności listy przydatności do pracy, na której znajdowało się nazwisko skarżącej, upłynął w dniu 1 czerwca 2007 r. W dniu 15 maja 2007 r. skarżąca zwróciła się do sekretarza generalnego Parlamentu o przedłużenie ważności wspomnianej listy. W dniu 6 czerwca 2007 r. służby Parlamentu odpowiedziały na jej pismo. Wskazały one, że na wniosek Rzecznika sekretarz generalny Parlamentu wystąpił o wszczęcie procedury przedłużenia ważności listy przydatności do pracy kandydatów w ramach konkursu EUR/A/151/98 do dnia 31 sierpnia 2007 r. W dniu 17 lipca 2007 r. sekretariat generalny Parlamentu poinformował skarżącą o tym, że na wniosek Rzecznika, w oczekiwaniu na wyniki dokonanego przez niego badania jej akt, sekretarz generalny Parlamentu postanowił przedłużyć ważność tej listy do dnia 31 sierpnia 2007 r. Wreszcie w pkt 2.6 decyzji z dnia 22 października 2007 r. Rzecznik stwierdził, co następuje:

„Wreszcie, w odniesieniu do pisma [skarżącej] z dnia 21 maja 2007 r., w którym zaznacz[yła] ona, że w dniu 15 maja 2007 r skontaktowała się z [sekretarzem] generalnym Parlamentu […], domagając się przedłużenia ważności listy przydatności do pracy [kandydatów w ramach konkursu EUR/A/151/98], Rzecznik przypomina, że w ramach poprzedniej skargi uznał on, iż wyznaczenie przez organ powołujący daty wygaśnięcia ważności listy przydatności do pracy leżało w gestii organów administracji. W tym względzie Rzecznik z zadowoleniem przyjął fakt, że Parlament zadeklarował gotowość przedłużenia ważności przedmiotowej listy przydatności do pracy kandydatów celem umożliwienia mu przeprowadzenia dochodzenia w niniejszej sprawie”.
26

W sprawie żądań ewentualnych zmierzających do częściowego uchylenia ww. w pkt 11 wyroku Total i Elf Aquitaine (EU:T:2011:250) Trybunał orzekł, jak następuje: „78 Argumentacja [wnoszącch odwołanie] powinna zostać oddalona jako oczywiście bezzasadna wobec tego, że nie podważa ona wniosku Sądu […], wedle którego fakt, iż Arkema opuściła grupę [wnoszących odwołanie] po okresie naruszenia, o które chodzi, ale przed wydaniem decyzji [w sprawie metakrylanów], nie może mieć znaczenia dla zastosowania mnożnika w odniesieniu do innych spółek tej grupy, wśród których figurują zwłaszcza wnoszące odwołanie. Sąd doszedł do tej konkluzji ze względu na fakt, że sprzedaż Arkemy, której obrót wynosił w 2005 r. około 5,7 miliardów EUR, nie mogła pociągnąć za sobą znaczącego zmniejszenia obrotu grupy [wnoszących odwołanie], wziętego pod uwagę przez Komisję dla określenia mnożnika 3, a mianowicie około 143 miliardów EUR dla tego samego roku, w taki sposób, aby ów mnożnik stał się bezzasadny wobec wnoszących odwołanie. […] 81 […] należy stwierdzić, że oświadczenia wnoszących odwołanie dotyczące naruszenia »niepodzielnego charakteru grzywny« i konieczności rozciągnięcia na ich korzyść rozwiązania przyjętego przez Sąd [w wyroku Arkema] wynikają z błędnego rozumienia przez wnoszące odwołanie zarówno prawa materialnego jak i prawa procesowego. 82 Z jednej strony bowiem, ponieważ celem o charakterze odstraszającym jest właśnie upewnienie się, że ze względu na rozmiar i zdolność finansową zainteresowanego przedsiębiorstwa sankcja nie pozostanie bez znaczenia, jest oczywiste, że po sprzedaży Arkemy cel ten pozostał ważny tak wobec wnoszących odwołanie, jak wobec Arkemy. Skoro zaś ta ostatnia miała rozmiar daleko mniejszy niż wnoszące odwołanie i nie stanowiła już w chwili wydania decyzji [w sprawie metakrylanów] części grupy wnoszących odwołanie, rozmiar tej ostatniej nie mógł być brany pod uwagę dla określenia mnożnika o charakterze odstraszającym do celów obliczenia grzywny nałożonej na Arkemę. Ta obiektywna różnica sytuacji, w jakiej znalazły się Arkema oraz wnoszące odwołanie, uzasadniała, w każdym stanie rzeczy, aby do tych ostatnich został zastosowany odmienny mnożnik. 83 Z drugiej strony w tym przypadku nic nie uzasadnia rozszerzenia na wnoszące odwołanie zakresu powagi rzeczy osądzonej wyroku [Arkema]. Mnożnik stosujący się do nich oraz do Arkemy jest bowiem różny. Sama okoliczność, że spółki te musiały zapłacić grzywnę, za którą są [solidarnie] odpowiedzialne, nie może stanowić elementu uzasadniającego rozszerzenie zakresu powagi rzeczy osądzonej. W tej kwestii wystarczy podnieść, jak wyjaśniła to Komisja w piśmie z dnia 8 lipca 2011 r. […], że obniżenie grzywny nałożonej na Arkemę na mocy [wyroku Arkema] pozostawiło niezmienioną wysokość grzywny nałożonej na skarżące […]”.
21

W tym względzie, po pierwsze, Komisja stwierdziła, że od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r. obowiązkowe badania przesiewowe na obecność BSE były w całości finansowane przez skarb państwa, a od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. przez BIRB, publiczną instytucję federalną mającą osobowość prawną, pozostającą pod nadzorem belgijskiego ministra rolnictwa i średnich klas, oraz otrzymuje dotację rządową przewidzianą w budżecie organu sprawującego nad nim nadzór na szczeblu federalnym oraz określonymi dochodami własnymi. Ponadto zaznaczyła ona, że od dnia 1 lipca do dnia 30 listopada 2004 r. obowiązkowe badania przesiewowe na obecność BSE były finansowane przez Agence fédérale pour la sécurité de la chaîne alimentaire (federalną agencję ds. bezpieczeństwa łańcucha żywnościowego) (zwaną dalej „AFSCA”), czyli przez publiczną instytucję mającą osobowość prawną, która w zastosowaniu ustawy z dnia 4 lutego 2000 r. dotyczącej utworzenia AFSCA była finansowana różnymi dochodami, takimi jak opłaty (to jest należności), składki (to jest opłaty parafiskalne), dochód z podatków, darowizny i spadki itp. Wreszcie w odniesieniu do okresu od dnia 1 grudnia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Komisja stwierdziła, że obowiązkowe badania przesiewowe na obecność BSE zostały sfinansowane opłatą w wysokości 10,70 EUR za zbadaną sztukę bydła uiszczaną przez rzeźnie i przerzucaną na klientów rzeźni oraz finansowaniem z AFSCA z rezerw i z zaliczki zwrotnej udostępnionej przez skarb państwa.
31

Ten szeroki zakres uznania powoduje, że kontrola ze strony sądu Unii jest ograniczona. Konsekwencją wspomnianego zakresu uznania jest bowiem to, że kontrola sądu co do istoty ogranicza się do zbadania, czy skorzystanie przez instytucje z ich uprawnień nie jest dotknięte oczywistym błędem, nie stanowi nadużycia władzy lub też czy instytucje w sposób oczywisty nie przekroczyły granic przysługującego im uznania (wyroki: z dnia 9 września 2003 r., Monsanto Agricoltura Italia i in., C‑236/01, Rec, EU:C:2003:431, pkt 135; z dnia 15 października 2009 r. Enviro Tech (Europe), C‑425/08, Zb.Orz., EU:C:2009:635, pkt 47; z dnia 9 września 2011 r., Francja/Komisja, T‑257/07, Zb.Orz., EU:T:2011:444, pkt 85).
139

W motywie 907 zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że przy badaniu wagi naruszenia uwzględniła okoliczność, iż nie wszystkie elementy zachowania TP o znamionach nadużycia występowały w tym samym czasie. Komisja wyjaśniła, że wspomniana okoliczność była logiczną konsekwencją tego, iż na proces uzyskania dostępu do hurtowych produktów dostępu do Internetu szerokopasmowego operatora zasiedziałego składało się wiele odrębnych, następujących po sobie etapów. Komisja streściła te etapy w przypisie nr 1258 do zaskarżonej decyzji, zaliczając do nich przede wszystkim etap negocjacji umów dotyczących warunków dostępu do sieci, następnie etap uzyskania fizycznego dostępu do sieci i wreszcie etap aktywacji łączy abonenckich oraz uzyskania informacji ogólnych. Komisja dodała, że tym samym OA nie mógł na przykład zetknąć się z problemami odnoszącymi się do fizycznego dostępu do sieci TP przed podpisaniem umowy dotyczącej warunków dostępu do tej sieci. Podobnie problemy napotkane przez OA na etapie uzyskania fizycznego dostępu do sieci TP albo na etapie aktywacji łączy abonenckich zaczynały się dopiero po zakończeniu długich negocjacji umów dotyczących warunków dostępu. Poza tym, zarówno przed, jak i po podpisaniu umów, rozwój przez OA strategii handlowych był udaremniony przez złą jakość i niekompletne informacje ogólne dotyczące sieci TP, które spółka ta była zobowiązana przekazać.
131

W tym względzie krytyka dotycząca zastosowania przez Komisję ogólnego wskaźnika cen w zakresie produkcji przemysłowej w celu dostosowania wartości rozpatrywanych terenów do inflacji, która miała miejsce do 2003 r., w zakresie, jakim wskaźnik ten ma zastosowanie do dóbr przemysłowych, a nie do terenów, na których dobra te zostały wytworzone, nie wydaje się przekonywająca. Po pierwsze bowiem, do Komisji należało poszukiwanie wartości wspomnianych terenów nie w 1995 r., lecz w momencie dokonywania spornej sprzedaży, czyli w 2003 r., a po drugie, ponieważ nie istniał indeks cen gruntów przemysłowych, do Komisji należało zastosowanie bądź wskaźnika cen nieruchomości komercyjnych, bądź ogólnego wskaźnika cen w zakresie produkcji przemysłowej, który został zastosowany w niniejszym przypadku. Poza tym należy stwierdzić, że wybór ten był raczej korzystny dla skarżących, ponieważ w konsekwencji uzyskano cenę niższą od ceny, którą uzyskano by w wyniku zastosowania wskaźnika cen nieruchomości komercyjnych. W takich okolicznościach Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie w wyniku zastosowania ogólnego wskaźnika cen w zakresie produkcji przemysłowej. W konsekwencji należy stwierdzić, że w niniejszym przypadku Komisja uzyskała wartość odpowiadającą – z wystarczającą precyzją – wartości z grudnia 2003 r., czego wymaga mające zastosowanie orzecznictwo (ww. w pkt 130 wyrok Scott/Komisja, EU:T:2003:113, pkt 100).
233

W pierwszej kolejności, w odniesieniu do finansowania skarżącej z opłat abonamentowych, twierdzi ona, że w niniejszej sprawie chodzi o program finansowania istniejący przed przystąpieniem Królestwa Danii do Unii. Był on nadal stosowany po tym przystąpieniu i został dostosowany w następstwie utworzenia TV2 po to, by przedsiębiorstwo to mogło skorzystać z takiego samego finansowania, z jakiego korzystało DR. Rozszerzenie to nie zmieniło jednak w żadnym stopniu charakteru pomocy i nie oznacza, że wspomniany program został zmieniony w sposób mogący wpływać na ocenę zgodności rozpatrywanej pomocy. Chodzi o pomoc przyznaną przedsiębiorstwu tego samego rodzaju, a mianowicie publicznemu przedsiębiorstwu telewizyjnemu. TV2 podjęło się bowiem tych samych zobowiązań z zakresu usług publicznych co DR, operator, który był pierwotnie jedynym beneficjentem pomocy. Wniosku tego nie może podważyć ani okoliczność polegająca na tym, że TV2 zostało utworzone jako odrębne przedsiębiorstwo, a nie – jako nowy kanał w ramach DR, ani też okoliczność polegająca na tym, że pomoc pochodząca z opłat abonamentowych była przekazywana TV2 za pośrednictwem Funduszu TV2 i nie była jedynym zasobem finansowym, z którego przedsiębiorstwo to korzystało.
249

W pkt 1 lit. c) zaskarżonej decyzji ECHA stwierdziła, że „żądany dokument nie znajduje się ani w bazach danych, ani w jej dokumentacjach” oraz że rozporządzenie nr 1049/2001 nie nakłada obowiązku sporządzania dokumentów, aby udzielić odpowiedzi na wnioski o dostęp do dokumentów. Otóż, aby móc doręczyć skarżącej taki dokument – przyjmując założenie, że wnioski o rejestrację zostały rzeczywiście złożone w odniesieniu do wszystkich rozpatrywanych substancji – ECHA musiałaby zebrać informacje zawarte we wszystkich dokumentacjach rejestracji i obliczyć całkowite zakresy wielkości obrotów rozpatrywanymi substancjami. Uściśliła ona, że taka sama sytuacja ma miejsce w wypadku dostępu do określonego skumulowanego zakresu wielkości obrotu dotyczącego każdej z substancji wskazanych we wniosku, w sytuacji gdyby wniosek ten należało interpretować w ten sposób. ECHA dodała jednak, iż nakazała zebranie informacji przedstawionych w odniesieniu do zakresu wielkości obrotu z indywidualnych dokumentacji wymienionych we wniosku substancji. Do swojego pisma załączyła tabelę zawierającą owe informacje, uściślając że „[m]etoda przyjęta dla ustalenia całkowitego zakresu wielkości obrotu jest […] aktualnie opracowywana” oraz że „nie może [ona] zatem zapewnić prawidłowości wspomnianych opracowywanych fizycznie informacji”.
66

W tym zakresie na wstępie należy przypomnieć, że prawo do bycia wysłuchanym, które jest istotnym składnikiem prawa do obrony, stanowi podstawową zasadę prawa Unii Europejskiej, której to zasady należy przestrzegać w każdym postępowaniu, nawet o charakterze administracyjnym, zwłaszcza jeżeli może ono doprowadzić do nałożenia sankcji, w szczególności grzywien, i że zasada ta oznacza w szczególności, iż zainteresowanemu przedsiębiorstwu stworzono w toku postępowania administracyjnego możliwość skutecznego przedstawienia jego stanowiska (zob. podobnie wyroki: z dnia 13 lutego 1979 r., Hoffmann‑La Roche/Komisja, 85/76, Rec, EU:C:1979:36, pkt 9; z dnia 7 czerwca 1983 r., Musique Diffusion française i in./Komisja, od 100/80 do 103/80, EU:C:1983:158; z dnia 7 stycznia 2004 r., Aalborg Portland i in./Komisja, C‑204/00 P, C‑205/00 P, C‑211/00 P, C‑213/00 P, C‑217/00 P i C‑219/00 P, Rec, EU:C:2004:6, pkt 64–66).
54

W niniejszym przypadku nie istnieje ponadto, wbrew twierdzeniom skarżących, wzmocniony obowiązek uzasadnienia ze strony OP, z uwagi na to, że w postępowaniu przetargowym wystąpiły błędy, co doprowadziło komisję przetargową do wydania zmienionej decyzji o udzieleniu zamówienia. Po pierwsze, stwierdzić należy, że popełniony błąd, wskutek którego wydano poprawioną decyzję o udzieleniu zamówienia, nie dotyczył części nr 3 i 4 (zob. pkt 12 powyżej). Po drugie, jeśli chodzi o część nr 1, której ten błąd dotyczył, Komisja wskazała, że chodziło o błąd rachunkowy we wzorze stosowanym do oceny oferty mającej najlepszy stosunek jakości do ceny (zob. pkt 12 powyżej). Na rozprawie, w odpowiedzi na pytanie Sądu, Komisja wyjaśniła, że oceny nie uległy wcale zmianie, co potwierdza dokument pt. „Corrigendum to Report of works of the Evaluation Committee evaluating offers submitted in response to the call for tenders No 10340 lot 1” (corrigendum do sprawozdania z prac komisji przetargowej oceniającej oferty złożone w odpowiedzi na ogłoszenie o przetargu nr 10340 część nr 1), który został włączony do akt sprawy (zob. pkt 21 powyżej). Błąd ten nie dotyczył więc punktacji ofert przy ich ocenie w świetle technicznych kryteriów udzielenia zamówienia.
42

Co się tyczy w szczególności wiążących skutków prawnych decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, o której mowa w art. 108 ust. 2 TFUE, w odniesieniu do środka będącego w trakcie wdrażania i uznanego za nową pomoc, taka decyzja zmienia siłą rzeczy sytuację prawną danego środka, jak też sytuację przedsiębiorstw będących jego beneficjentami, zwłaszcza w odniesieniu do dalszego wdrażania tego środka. Po wydaniu takiej decyzji istnieją co najmniej poważne wątpliwości co do zgodności tego środka z prawem, co powinno skłonić państwo członkowskie do zawieszenia płatności, ponieważ wszczęcie postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE wyklucza możliwość podjęcia natychmiastowej decyzji uznającej ten środek za zgodny ze wspólnym rynkiem, co pozwoliłoby kontynuować wdrażanie tego środka w sposób zgodny z prawem. Na taką decyzję można powołać się przed sądem krajowym, który jest zobowiązany do wyciągnięcia wszystkich konsekwencji wynikających z naruszenia art. 108 ust. 3 zdanie ostatnie TFUE. Decyzja taka może wreszcie, w każdym razie, skłonić przedsiębiorstwa będące beneficjentami danego środka do odmowy przyjęcia nowych płatności lub do pozostawienia w rezerwie kwot niezbędnych do realizacji ewentualnych późniejszych zwrotów. Również kręgi biznesowe będą uwzględniać w swych relacjach z tymi przedsiębiorstwami ich osłabioną sytuację prawną i finansową (zob. wyrok z dnia 24 października 2013 r., Deutsche Post/Komisja, C‑77/12 P, niepublikowany, EU:C:2013:695, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo; postanowienie z dnia 22 maja 2015 r., Autoneum Germany/Komisja, T‑295/14, niepublikowane, EU:T:2015:350, pkt 17).s
54

Po trzecie, należy podkreślić, że Trybunał wskazał, że o ile pojęcie „informacji dotyczących emisji do środowiska” w rozumieniu art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1367/2006 nie obejmuje informacji dotyczących emisji czysto hipotetycznych, o tyle pojęcia tego nie można ograniczyć wyłącznie do informacji dotyczących emisji rzeczywiście uwolnionych do środowiska przy okazji kontaktu danego środka ochrony roślin lub danej substancji czynnej z roślinami lub z glebą, które to emisje zależą w szczególności od ilości produktu faktycznie wykorzystanego przez rolników oraz od dokładnego składu wprowadzonego do obrotu produktu końcowego (wyrok w przedmiocie odwołania, pkt 73). W związku z tym Trybunał stwierdził, że zakresem tego pojęcia objęte są informacje o przewidywalnych emisjach danego środka ochrony roślin lub danej substancji czynnej do środowiska w normalnych lub realistycznych warunkach użytkowania tego środka lub tej substancji, odpowiadających warunkom, w oparciu o które wydano zezwolenie na wprowadzenie do obrotu owego środka lub owej substancji czynnej i które przeważają na danym obszarze, gdzie ten środek lub ta substancja ma być użytkowana (wyrok w przedmiocie odwołania, pkt 74). Stwierdził on ponadto, że o ile wprowadzenie do obrotu środka lub substancji co do zasady nie wystarczy, aby uznać, że ten środek lub ta substancja będą z pewnością powodowały zanieczyszczenie środowiska oraz że informacje dotyczące tego środka lub tej substancji odnoszą się do „emisji do środowiska”, o tyle inaczej dzieje się w stosunku do środka takiego jak środek ochrony roślin i w stosunku do substancji, które środek ten zawiera i które w warunkach normalnego użytkowania muszą zostać uwolnione do środowiska z powodu samej ich funkcji. W tym przypadku w normalnych i realistycznych warunkach użytkowania danego środka lub substancji czynnych, które środek ten zawiera, przewidywalne emisje do środowiska nie są hipotetyczne i są objęte zakresem pojęcia „emisji do środowiska” w rozumieniu art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1367/2006 (wyrok w przedmiocie odwołania, pkt 75).