ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
8

Według sądu odsyłającego operacje wypłaty gotówki odbywały się w następujący sposób. Gdy posiadacz rachunku bankowego wprowadzał swoją kartę bankową do bankomatu, specjalne oprogramowanie odczytywało dane z tej karty. Cardpoint sprawdzał je i przesyłał zapytanie do Bank-Verlag GmbH o autoryzację żądanej wypłaty. Ta ostatnia spółka przesyłała następnie zapytanie do sieci międzybankowej, która z kolei przekazywała je do banku, który wydał daną kartę bankową. Ów bank kontrolował pokrycie konta posiadacza i za pomocą tej samej sieci transmisyjnej przesyłał z powrotem uznanie lub odmowę wypłaty. W przypadku uznania Cardpoint dokonywał wypłaty z bankomatu i generował jej zarejestrowanie. Przekazywał to zarejestrowanie jako polecenie zaksięgowania do swojego klienta, tj. banku, który obsługiwał dany bankomat. Tenże bank wysyłał te zbiory danych niezmienione do systemu Deutsche Bundesbank (niemieckiego banku federalnego, zwanego dalej „BBK”). Cardpoint generował również niepodlegający zmianom wykaz dzienny zawierający wszystkie operacje z dnia, który także był przekazywany do BBK. Takie zbiory danych pozwalały na ustalenie roszczenia banku obsługującego dany bankomat wobec banku posiadacza rachunku, który dokonał wypłaty, oraz kosztów poniesionych z tego tytułu.
1)

Artykuł 168 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on odmówieniu podatnikowi uczestniczącemu w łańcuchu żywnościowym prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej (VAT) z tego tylko powodu – przy założeniu, że zostało to należycie udowodnione, a czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego – iż ów podatnik nie przestrzegał ciążących na nim na mocy art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności obowiązków związanych z identyfikacją jego dostawców w celu umożliwienia śledzenia przemieszczania środków spożywczych. Niewykonanie tych obowiązków może jednak stanowić jeden z elementów, które łącznie w spójny sposób wskazują na to, że podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że uczestniczy w transakcji związanej z oszustwem w zakresie VAT, co podlega ocenie sądu odsyłającego.
3)

Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że dotycząca zarządzania udziałem w spółce komandytowej klauzula umowy powierniczej, takiej jak umowy sporne w postępowaniu głównym, zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem, która to klauzula nie była indywidualnie negocjowana i zgodnie z którą prawem właściwym jest prawo państwa członkowskiego siedziby spółki komandytowej, jest nieuczciwa w rozumieniu tego przepisu, jeśli wprowadza konsumenta w błąd, dając mu do zrozumienia, że jedynie prawo tego państwa członkowskiego znajduje zastosowanie do umowy, nie informując go o tym, że korzysta on, na podstawie art. 5 ust. 2 Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych oraz art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 593/2008, również z ochrony zapewnianej mu przez bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa krajowego, które znajdowałoby zastosowanie w braku tej klauzuli.
44

W istocie bowiem rozporządzenie nr 2419/2001 zmierza do zwalczania nieprawidłowości i nadużyć w ramach wdrażania różnego rodzaju systemów pomocy należących do systemu zintegrowanego, a to w celu ochrony interesów finansowych Unii. Środkiem do osiągnięcia tego celu jest stosowanie obniżek i włączeń uwzględniających wagę nieprawidłowości, jakich dopuszczono się we wniosku o przyznanie pomocy, a które to obniżki i wyłączenia mogą polegać nawet na całkowitym wyłączeniu na określony czas z jednego lub kilku systemów pomocy (wyrok z dnia 2 października 2014 r., Van Den Broeck, C‑525/13, EU:C:2014:2254, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo).
15

Ermira Bajratari zaskarżyła decyzję Home Office (ministerstwa spraw wewnętrznych) do First-tier Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) [sądu pierwszej instancji (wydział ds. imigracji i azylu), Zjednoczone Królestwo], który w dniu 8 czerwca 2015 r. oddalił jej skargę. W dniu 6 października 2016 r. Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) [sąd wyższej instancji (wydział ds. imigracji i azylu), Zjednoczone Królestwo] oddalił drugą skargę E. Bajratari. Wówczas wystąpiła ona do Court of Appeal in Northern Ireland (sądu apelacyjnego Irlandii Północnej) z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wniesienie odwołania od wyroku Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) [sądu wyższej instancji (wydział ds. imigracji i azylu)].
104

W pkt 7 orzeczenia nr 399413 z dnia 9 marca 2018 r. Conseil d’État (rada stanu) dodała, że wykonywanie tych zadań z zakresu regulacji instytucji kredytowych wymaga koniecznie, aby CNCM miało kompetencje do wydawania oddziałom lokalnym wiążących poleceń, do czuwania nad przestrzeganiem przez nie przepisów mających do nich zastosowanie oraz do nakładania na nie odpowiednich sankcji w przypadku uchybień tych przepisom. W pkt 20 tego orzeczenia Conseil d’État (rada stanu) orzekła, że aby „zapewnić płynność i wypłacalność sieci”, za które odpowiadają, organy centralne są uprawnione, na podstawie art. L. 511–31 kodeksu pieniężnego i finansowego, do podejmowania „wszelkich niezbędnych środków”, a w szczególności do wprowadzania pomiędzy członkami sieci wiążących mechanizmów solidarności, które nie mogą ograniczać się jedynie do ustanowienia mechanizmów prefinansowanych takich jak fundusze gwarancyjne.
16

Po drugie, rząd węgierski ma wątpliwości co do tego, czy art. 12/A ust. 1 ustawy o MŚP znajduje zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym, ponieważ zgodnie z ust. 2 tego artykułu skorzystanie z upomnienia jest wykluczone, gdy dane zachowania mogą zagrażać życiu lub integralności osób. Otóż, jak wynika z dyrektywy 2006/22, naruszenia przepisów dotyczących używania tachografu powinny zostać zaklasyfikowane do kategorii najpoważniejszych naruszeń. W związku z tym, i to niezależnie od ewentualnej różnicy w traktowaniu na Węgrzech MŚP będących rezydentami i niebędącymi rezydentami, zastąpienie grzywny upomnieniem nie jest możliwe. Pytanie prejudycjalne ma więc zdaniem rządu węgierskiego charakter hipotetyczny.
2)

Artykuł 3 ust. 3 dyrektywy 93/13 w związku z pkt 1 lit. q) załącznika do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że, z jednej strony, nie dotyczy on warunku, którego celem lub skutkiem jest wywołanie u konsumenta racjonalnego przekonania, że jest on zobowiązany do wykonania wszystkich swoich zobowiązań umownych, nawet jeśli uzna, iż niektóre świadczenia nie są należne, ponieważ klauzula ta nie osłabia pozycji prawnej konsumenta, biorąc pod uwagę mające zastosowanie przepisy krajowe, i, z drugiej strony, że dotyczy on warunku, którego celem lub skutkiem jest utrudnienie korzystania przez konsumenta z powództw lub środków odwoławczych, w przypadku gdy kwota pozostała do zapłaty jest ustalona przez akt notarialny mający moc dowodową, umożliwiający wierzycielowi zakończenie sporu w sposób jednostronny i ostateczny.
18

Następnie wystąpił on do Landgericht Frankfurt am Main (sądu okręgowego we Frankfurcie nad Menem, Niemcy) o nakazanie spółce KIA udostępnienia mu oraz jego członkom tych informacji w wymaganym formacie. Sąd ten nałożył na spółkę KIA obowiązek zachowania się zgodnie z wnioskami Gesamtverband. Oberlandesgericht Frankfurt am Main (wyższy sąd krajowy we Frankfurcie nad Menem, Niemcy), do którego KIA wniosła apelację od wyroku sądu pierwszej instancji, uznał, że art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 715/2007 nie nakłada na spółkę KIA obowiązku udzielenia na rzecz Gesamtverband i jego członków dostępu do tych informacji w formacie umożliwiającym przetwarzanie elektroniczne. Orzekł on, że w odniesieniu do niezależnych podmiotów należało zapewnić dostęp do tych informacji jedynie w zakresie obejmującym zwykły odczyt, ponieważ ta forma udostępniania nie stanowi dyskryminacji pomiędzy tymi podmiotami a autoryzowanymi punktami sprzedaży i stacjami obsługi związanymi umownie z KIA. Gesamtverband wniósł kasację (Revision) do sądu odsyłającego, Bundesgerichtshof (federalnego trybunału sprawiedliwości, Niemcy) od wyroku wydanego w postępowaniu apelacyjnym.
29

Trybunał orzekł w szczególności, że okoliczność, iż ograniczenia fizyczne związane z zaawansowaną ciążą i okresem poporodowym zobowiązują kobietę do zaprzestania pracy najemnej w okresie koniecznym dla jej rehabilitacji, nie może co do zasady pozbawiać jej statusu „pracownika” w rozumieniu art. 45 TFUE. Okoliczność bowiem, że taka osoba nie była faktycznie obecna na rynku pracy państwa członkowskiego przez kilka miesięcy, nie oznacza, iż osoba ta przestała należeć do tego rynku w tym okresie, pod warunkiem że powróci ona do pracy lub znajdzie inną pracę w rozsądnym terminie po porodzie (wyrok z dnia 19 czerwca 2014 r., Saint Prix (C‑507/12, EU:C:2014:2007, pkt 40, 41).
83

Biorąc pod uwagę całość powyższych rozważań, na zadane pytanie należy odpowiedzieć, że: – Artykuł 3 lit. k) i art. 11 ust. 1 dyrektywy 2011/24 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, na mocy którego nie jest dozwolone, by apteka w tym państwie członkowskim wydawała produkty lecznicze wymagające recepty lekarskiej na podstawie formularza zamówienia, w razie gdy ten formularz zamówienia został wystawiony przez pracownika służby zdrowia uprawnionego do przepisywania produktów leczniczych i do wykonywania działalności w innym państwie członkowskim, podczas gdy takie wydawanie jest dozwolone, gdy taki formularz zamówienia został wystawiony przez pracownika służby zdrowia uprawnionego do wykonywania działalności w tym pierwszym państwie członkowskim, a zgodnie z tym uregulowaniem takie formularze zamówienia nie zawierają nazwiska danego pacjenta. – Artykuły 35 i 36 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie takiemu uregulowaniu państwa członkowskiego w zakresie, w jakim uregulowanie to jest uzasadnione celem ochrony zdrowia i życia ludzi, jest odpowiednie do osiągnięcia tego celu i nie wykracza poza to, co konieczne do jego osiągnięcia, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.
7

Zgodnie z brzmieniem art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 987/2009: „Wniosek o przyznanie świadczeń rodzinnych kierowany jest do instytucji właściwej. Do celów stosowania art. 67 i 68 rozporządzenia podstawowego uwzględnia się – w szczególności w odniesieniu do prawa danej osoby do ubiegania się o takie świadczenia – sytuację całej rodziny, tak jak gdyby wszystkie osoby zainteresowane podlegały ustawodawstwu zainteresowanego państwa członkowskiego i miały miejsca zamieszkania w tym państwie. W przypadku gdy osoba uprawniona do ubiegania się o świadczenia nie wykonuje swego prawa, instytucja właściwa państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie, uwzględnia wniosek o przyznanie świadczeń rodzinnych złożony przez drugiego rodzica, osobę traktowaną jak rodzic lub przez osobę lub instytucję występującą jako opiekun dziecka lub dzieci”.
Artykuł 8 ust. 1 i 6 dyrektywy Rady 2009/133/WE z dnia 19 października 2009 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, podziałów przez wydzielenie, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich oraz przeniesienia statutowej siedziby SE lub SCE z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego oraz art. 8 ust. 1 i art. 8 ust. 2 akapit drugi dyrektywy Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich, należy interpretować w ten sposób, że w ramach czynności wymiany papierów wartościowych wymagają one zastosowania do zysku kapitałowego związanego z wymienionymi papierami wartościowymi i objętego odroczeniem opodatkowania, jak również do zysku kapitałowego wynikającego ze zbycia papierów wartościowych otrzymanych w wyniku wymiany, takiego samego traktowania pod względem podatkowym w odniesieniu do stawki opodatkowania i zastosowania kwoty wolnej od podatku w celu uwzględnienia okresu posiadania papierów wartościowych, jak to, które odnosiłoby się do zysku kapitałowego, który zostałby osiągnięty przy zbyciu papierów wartościowych istniejących przed czynnością wymiany, gdyby ta ostatnia nie miała miejsca.
1)

Artykuł 3 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia Komisji (WE) nr 967/2006 z dnia 29 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do pozakwotowej produkcji cukru należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy właściwy organ państwa członkowskiego wysyła danemu producentowi cukru powiadomienie o nadwyżce cukru w terminie określonym w tym przepisie, termin ten ma co do zasady również zastosowanie do sprostowania takiego powiadomienia wynikającego z kontroli przeprowadzonej na podstawie art. 10 rozporządzenia Komisji (WE) nr 952/2006 z dnia 29 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do zarządzania rynkiem wewnętrznym cukru oraz systemu kwot, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 707/2008 z dnia 24 lipca 2008 r. Przekroczenie tego terminu może być jednak dopuszczalne, jeżeli właściwy organ krajowy, z wyjątkiem przypadku niedbalstwa z jego strony, nie miał wiedzy o szczegółach produkcji cukru danego przedsiębiorstwa, i że ten brak wiedzy można racjonalnie przypisać wspomnianemu przedsiębiorstwu, ponieważ nie działało ono w dobrej wierze i nie przestrzegało wszystkich istotnych przepisów. Ustalenie, czy taka sytuacja ma miejsce w postępowaniu głównym, w świetle ogółu okoliczności postępowania głównego, należy do sądu odsyłającego.
84

Wynika stąd, że państwa członkowskie dysponują pewnym zakresem swobody co do kwestii, czy skierować użytkowników systemu do tego czy innego rodzaju sieci i w związku z tym co do określania rodzaju sieci, do której zostanie dokonane przyłączenie, pod warunkiem jednak, że przyłączenie to zostanie dokonane na niedyskryminacyjnych i obiektywnych warunkach. Użytkownicy nie mają zatem możliwości wyboru według własnego uznania rodzaju sieci, do której chcą zostać przyłączeni (zob. podobnie wyrok z dnia 9 października 2008 r., Sabatauskas i in., C‑239/07, EU:C:2008:551, pkt 46–49).
69

Z uwagi na ogół powyższych rozważań na przedstawione pytania trzeba odpowiedzieć, iż dyrektywę VAT, zasadę poszanowania prawa do obrony oraz art. 47 karty należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie sprzeciwiają się one uregulowaniu lub praktyce danego państwa członkowskiego, zgodnie z którymi w trakcie weryfikacji wykonanego przez podatnika prawa do odliczenia VAT organ podatkowy jest związany ustaleniami faktycznymi i kwalifikacjami prawnymi dokonanymi już przez siebie w ramach powiązanych postępowań administracyjnych wszczętych przeciwko dostawcom tego podatnika, na których zostały oparte decyzje, które stały się ostateczne, stwierdzające istnienie oszustwa w zakresie VAT popełnionego przez dostawców, z zastrzeżeniem, po pierwsze, że nie zwalniają one organu podatkowego z obowiązku zapoznania podatnika z dowodami, w tym z dowodami pochodzącymi z owych powiązanych postępowań administracyjnych, na podstawie których zamierza on wydać decyzję, oraz że podatnik ten nie zostaje w ten sposób pozbawiony prawa do skutecznego zakwestionowania w trakcie toczącego się przeciwko niemu postępowania owych ustaleń faktycznych i kwalifikacji prawnych, po drugie, że wspomniany podatnik może w trakcie tego postępowania uzyskać dostęp do wszystkich dowodów zebranych w trakcie owych powiązanych postępowań administracyjnych lub w jakimkolwiek innym postępowaniu, na których to dowodach wspomniany organ zamierza oprzeć swą decyzję lub które to dowody mogą zostać wykorzystane przy wykonywaniu prawa do obrony, chyba że cele leżące w interesie ogólnym uzasadniają ograniczenie tego dostępu, oraz po trzecie, że sąd rozpoznający skargę na tę decyzję może skontrolować zgodność z prawem uzyskania i wykorzystania owych dowodów oraz ustaleń, które mają decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia skargi, dokonanych w decyzjach administracyjnych wydanych względem wspomnianych dostawców.
9

Artykuł 4 a Magyar Méhészeti Nemzeti Program alapján a 2016–2019 közötti végrehajtási időszakokban a központi költségvetés, valamint az Európai Mezőgazdasági Garancia Alap társfinanszírozásában megvalósuló támogatások igénybevételének szabályairól szóló 4/2017 (I. 23) FM rendelet (rozporządzenia ministra rolnictwa i rozwoju wsi nr 4/2017 dotyczącego zasad korzystania z pomocy, na podstawie węgierskiego programu krajowego dotyczącego sektora pszczelarskiego, przyznawanej przy współfinansowaniu z budżetu centralnego i Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji w odniesieniu do okresów wykonania 2016–2019) z dnia 23 stycznia 2017 r. (Magyar Közlöny 2017/8) stanowi: „[…] 10) W przypadku środków, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. a) pkt ae), lit. b) pkt ba) i bb), lit. c) pkt cb), oraz pomocy na zakup identyfikatorów radiowych w ramach środka określonego w lit. c) pkt ca), a także w przypadku pomocy na wsparcie zasiedlania uli z użyciem odpowiedniego materiału reprodukcyjnego zarówno z weterynaryjnego, jak i z genetycznego punktu widzenia w kontekście środka, o którym mowa w lit. e), prawo do skorzystania z pomocy jest oparte na liczbie kolonii pszczół: a) określonej podczas jesiennej kontroli sanitarnej pszczół w odniesieniu do odpowiedniego okresu wykonania, b) zgłoszonej zgodnie z przepisami a tartási helyek, a tenyészetek és az ezekkel kapcsolatos egyes adatok országos nyilvántartási rendszeréről szóló 119/2007 (X. 18) FVM rendelet [dekretu ministra rolnictwa i rozwoju wsi nr 119/2007 z dnia 18 października 2007 r. w sprawie krajowego rejestru miejsc i ośrodków hodowli oraz różnych dotyczących ich danych] i zarejestrowanej w systemie informacji o hodowlach (TIR) wskazanym w dekrecie nr 119/2007 FVM na podstawie oświadczeń złożonych we właściwym terytorialnie organie administracji państwowej w komitacie w ciągu trzydziestu dni od daty wejścia w życie niniejszego dekretu w odniesieniu do pierwszego okresu wykonania, do dnia 15 listopada 2017 r. w odniesieniu do drugiego okresu wykonania i do dnia 15 listopada 2018 r. w odniesieniu do trzeciego okresu wykonania, oraz c) jeśli te kolonie pozostają własnością wnioskodawcy w dniu złożenia wniosku o wypłatę pomocy”.
70

O ile wprawdzie przepis ten prowadzi do objęcia pocztowych usług w obrocie zagranicznym pojęciem „usługi powszechnej” zdefiniowanej w art. 3 dyrektywy 97/67, o tyle z tego tylko powodu nie można interpretować go w ten sposób, że wyłącza z zakresu stosowania tego pojęcia krajowe usługi takie jak będące przedmiotem postępowań głównych, ze względu na to, że oferta w zakresie tych usług proponowana przez danego operatora nie obejmuje usług w obrocie zagranicznym. Wystarczy bowiem zauważyć, że – jak wynika z pkt 62 niniejszego wyroku – okoliczność, iż państwo członkowskie może wyznaczyć kilku operatorów w celu zapewnienia wybranych świadczeń w ramach usługi powszechnej lub pokrycia różnych obszarów terytorium kraju, oznacza, że to państwo członkowskie może zdecydować, aby powierzyć danemu podmiotowi jedynie usługę formalnego doręczania pism będącą przedmiotem postępowań głównych, która obejmowałaby wyłącznie terytorium danego państwa członkowskiego.
52

Jak już stwierdził Trybunał, gdy prawodawca Unii chciał zezwolić państwom członkowskim na odstąpienie od tego reżimu obowiązkowego zwolnienia ustanowionego przez dyrektywę 2003/96, przewidział to w sposób wyraźny, odpowiednio w art. 14 ust. 1 lit. a) zdanie drugie tej dyrektywy, zgodnie z którym państwa te, ze względów polityki ochrony środowiska, mogą poddać opodatkowaniu produkty energetyczne wykorzystywane do produkcji energii elektrycznej, oraz w art. 21 ust. 5 akapit trzeci zdanie drugie tej dyrektywy, na mocy którego państwa członkowskie zwalniające drobnych producentów energii elektrycznej muszą opodatkować produkty energetyczne wykorzystywane do produkcji tej energii elektrycznej (wyrok z dnia 7 marca 2018 r., Cristal Union, C‑31/17, EU:C:2018:168, pkt 27).
10

Paragraf 10 UStG stanowi: „(1) W przypadku dostaw i innych świadczeń (§ 1 ust. 1 pkt 1 zdanie pierwsze) […] obrót ustala się na podstawie wynagrodzenia. Wynagrodzenie obejmuje wszelkie nakłady odbiorcy świadczenia konieczne do uzyskania tego świadczenia, jednakże po odliczeniu podatku obrotowego. Wynagrodzenie obejmuje również to, co osoba inna niż odbiorca świadczenia przekazuje przedsiębiorcy w zamian za świadczenie. […] (2) […] W przypadku zamiany (§ 3 ust. 12 zdanie pierwsze) [i] transakcji zbliżonych do zamiany (§ 3 ust. 12 zdanie drugie) […] wartość każdej transakcji stanowi wynagrodzenie za drugą transakcję. Podatek obrotowy nie jest składnikiem wynagrodzenia. […] (4) Obrót oblicza się: 1. w przypadku przemieszczenia towarów […] – na podstawie ceny nabycia towarów lub towarów podobnych, powiększonej o koszty dodatkowe, lub w braku ceny nabycia – na podstawie kosztów wytworzenia, każdorazowo w chwili dokonania transakcji; […] Podatek obrotowy nie wchodzi do podstawy opodatkowania. (5) Ustęp 4 stosuje się odpowiednio do: 1. dostaw i innych świadczeń, których osoby prawne i zrzeszenia osób w rozumieniu § 1 ust. 1 pkt 1–5 Körperschaftsteuergesetz (ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zwanej dalej „KStG”), zrzeszenia osób nieposiadające zdolności prawnej oraz wspólnoty dokonują w ramach działalności swojego przedsiębiorstwa na rzecz swoich udziałowców, wspólników, członków, uczestników lub podmiotów powiązanych oraz których indywidualni przedsiębiorcy dokonują na rzecz swoich podmiotów powiązanych; 2. […] jeżeli podstawa opodatkowania zgodnie z ust. 4 przewyższa wynagrodzenie na podstawie ust. 1”.
15

Postanowieniem Amtsgericht Saarbrücken (sądu rejonowego w Saarbrücken, Niemcy) z dnia 5 lutego 2014 r. wszczęto postępowanie upadłościowe wobec dłużniczki. W tym kontekście ustanowiony w sprawie syndyk ściągnął od luksemburskiego pracodawcy upadłej część jej wynagrodzenia w wysokości 13901,64 EUR i złożył tę kwotę do depozytu sądowego w Amtsgericht Merzig (sądzie rejonowym w Merzig, Niemcy). Syndyk uzasadnił złożenie do depozytu niepewnością co do tożsamości wierzyciela z tytułu tej kwoty, jako że każda ze stron postępowania głównego powoływała się na swoje uprzywilejowanie, w przypadku TeamBanku w odniesieniu do wierzytelności w wysokości 71091,54 EUR, a w przypadku BNP – wierzytelności w wysokości 31942,95 EUR.
18

Co się tyczy, po trzecie, okresów zatrudnienia po przyjęciu przez dany program emerytalny środków przywracających równe traktowanie, to art. 119 traktatu WE nie stoi na przeszkodzie temu, aby korzyści przysługujące osobom wcześniej uprzywilejowanym zostały obniżone do poziomu korzyści przysługujących osobom znajdującym się wcześniej w mniej korzystnej sytuacji z uwagi na to, iż postanowienie to wymaga jedynie, by pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej otrzymywali takie samo wynagrodzenie za taką samą pracę, nie nakładając przy tym żadnego wymogu co do określonego poziomu tego wynagrodzenia (zob. podobnie wyroki: z dnia 28 września 1994 r., Coloroll Pension Trustees, C‑200/91, EU:C:1994:348, pkt 33; z dnia 28 września 1994 r., Avdel Systems, C‑408/92, EU:C:1994:349, pkt 21; z dnia 28 września 1994 r., van den Akker, C‑28/93, EU:C:1994:351, pkt 19).
55

W tych okolicznościach, w świetle aspektów, o których mowa w pkt 51–54 niniejszego wyroku, nie można wykluczyć, że środki ograniczające stosowane przez region stołeczny Brukseli w odniesieniu do zarządzania przez fundusz jego aktywami i pasywami są wystarczająco istotne, by uzasadnić uznanie go za jednostkę finansową typu captive w rozumieniu ESA 2010, należącą do sektora instytucji rządowych i samorządowych. Do sądu odsyłającego należy jednak ustalenie, czy ma to miejsce w niniejszej sprawie w świetle wszystkich okoliczności postępowania głównego.