Po drugie, w wypadku gdy udostępnienie konia do celów jego udziału w wyścigu konnym nie skutkuje wypłatą żadnej premii za udział ani innego bezpośredniego wynagrodzenia i gdy tylko właściciele koni sklasyfikowanych na odpowiednim miejscu zajętym w wyścigu otrzymują nagrodę, nie można uznać, że udostępnienie konia skutkuje rzeczywistą zapłatą. Po trzecie jednak, gdyby sam udział konia w wyścigu skutkował bezpośrednią zapłatą z tytułu wypłaty premii za udział przez organizatora wyścigu, niezależnie od sklasyfikowania danego konia w wyścigu, udostępnienie tego konia przez jego właściciela można by zakwalifikować jako odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112. Przy tym scenariuszu bowiem, wynagrodzenie oferowane przez organizatora wyścigu właścicielowi konia stanowiłoby bezpośrednią zapłatę za usługę świadczoną organizatorowi wyścigu przez właściciela konia w postaci zgody na wzięcie przez konia udziału w wyścigu.

Możliwość zaklasyfikowania świadczenia usług jako odpłatnej transakcji zakłada bowiem jedynie istnienie bezpośredniego związku pomiędzy tym świadczeniem a zapłatą rzeczywiście otrzymaną przez podatnika. Tego rodzaju bezpośredni związek ma miejsce, gdy pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych, gdyż zapłata otrzymywana przez usługodawcę stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie wartości usługi świadczonej usługobiorcy. W tym względzie, po pierwsze, udostępnienie konia przez właściciela organizatorowi wyścigu konnego nie może znajdować rzeczywistej zapłaty w świadczonej przez organizatora wyścigu usłudze polegającej na umożliwieniu temu właścicielowi wystawienia konia w wyścigu. Usługa ta bowiem z jednej strony zostaje wynagrodzona ze względu na zapłatę przez właściciela konia kosztów rejestracji i wpisowego odzwierciedlających faktyczną równowartość udziału w wyścigu. Z drugiej strony nawet gdyby właściciel konia ewentualnie mógł uzyskać korzyść z tego udziału dzięki wzrostowi wartości konia w razie odpowiedniego sklasyfikowania lub reklamy, jaki przyznaje mu ten udział, korzyść ta jest trudna do zmierzenia i niepewna, bowiem zasadniczo zależy od wyniku wyścigu. Nie można zatem brać pod uwagę tej korzyści w celu określenia rzeczywistej zapłaty za to udostępnienie.

Dyrektywę 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, należy interpretować w ten sposób, że prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego w ramach transakcji dotyczących przygotowania i udziału w wyścigach koni należących do podatnika, który hoduje i trenuje własne i cudze konie wyścigowe, przysługuje na tej podstawie, że koszty tych transakcji są zawarte w ogólnych kosztach związanych z jego działalnością gospodarczą, pod warunkiem że koszty poniesione na każdą z danych transakcji wykazują bezpośredni i ścisły związek z całością tej działalności. Może tak być, jeżeli tak poniesione koszty dotyczą koni wyścigowych faktycznie przeznaczonych do sprzedaży lub jeżeli udział tych koni w wyścigach z obiektywnego punktu widzenia stanowi środek promowania działalności gospodarczej, czego zweryfikowanie w danym wypadku należy do sądu krajowego. Jeżeli takie prawo do odliczenia istnieje, nagroda ewentualnie uzyskana przez podatnika za miejsce zajęte przez jednego z jego koni w wyścigu nie powinna być uwzględniona w podstawie opodatkowania podatkiem od wartości dodanej.

Aby ocenić istnienie bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy z jednej strony, kosztami poniesionymi z tytułu każdej z transakcji związanej z przygotowaniem tych koni i ich uczestnictwem w wyścigach a z drugiej strony, całością tej działalności gospodarczej, sąd krajowy powinien w szczególności zbadać, czy konie należące do prowadzącego stajnię rzeczywiście są przeznaczone do sprzedaży lub czy ich uczestnictwo w wyścigach konnych z obiektywnego punktu widzenia stanowi środek promocji działalności gospodarczej tej stajni. Jeżeli tak jest, koszty poniesione z tytułu przygotowania tych koni do wyścigów i udziału w nich wykazują bezpośredni i ścisły związek z całością działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu takiej stajni. Z jednej strony jest bowiem bezsporne, że cena sprzedaży konia wyścigowego jest zależna od stanu jego przygotowania do wyścigów i doświadczenia, a także renomy, jaką w danym wypadku nabył w wyniku uczestnictwa w wyścigach. Z drugiej strony sukcesy odniesione przez konie w wyścigach mogą przynieść prowadzącemu stajnię zwiększoną renomę, reklamę lub rozpoznawalność, które mogą mieć wpływ na cenę usług trenowania koni należących do innych właścicieli, czego zweryfikowanie w danym wypadku należy do sądu krajowego.

Do celów tej oceny nie ma natomiast znaczenia, że transakcje związane z przygotowaniem i uczestnictwem w wyścigach koni należących do prowadzącego stajnię pozwalają mu na poprawę i rozwój metod treningu, wyżywienia i opieki nad końmi, a tym samym usług świadczonych osobom trzecim. Taka okoliczność odzwierciedla bowiem tylko pośredni związek między tymi transakcjami a danę działalnością gospodarczą. Ponadto nawet jeśli transakcje związane z przygotowaniem i uczestnictwem w wyścigach koni należących do prowadzącego stajnię mają na celu promowanie jego prywatnych interesów, transakcji tych nie można uważać za mające bezpośredni i ścisły związek z całością działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu takiej stajni.

(zob. pkt 48–51, 55; pkt 2 sentencji)