ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 49 WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, takim jak przepisy rozpatrywane w sprawie przed sądem krajowym, na mocy których wynagrodzenie za świadczenia lub usługi, wypłacone przez podatnika krajowego na rzecz spółki zagranicznej, nie jest uznawane za podlegający odliczeniu koszt uzyskania przychodu w sytuacji, gdy ta spółka, na rzecz której wypłacono wynagrodzenie, nie podlega w państwie członkowskim swojej siedziby podatkowi dochodowemu albo też podlega, w odniesieniu do rozpatrywanych dochodów, systemowi podatkowemu znacząco korzystniejszemu niż system, jakiemu podlegają dochody tego rodzaju w tym pierwszym państwie członkowskim, chyba że zainteresowany podatnik wykaże, że wynagrodzenie to odpowiada rzeczywistym i prawidłowym transakcjom oraz że nie przekracza zwyczajnej miary, podczas gdy, wedle zasady ogólnej, tego rodzaju wynagrodzenie podlega odliczeniu w charakterze kosztu uzyskania przychodu w sytuacji, gdy jest ono niezbędne do uzyskania lub zachowania dochodu podlegającego opodatkowaniu, co do którego podatnik wykaże jego zgodność ze stanem rzeczywistym oraz jego wysokość.
6

ISF towarzyszy mechanizm maksymalnej dopuszczalnej stawki opodatkowania opisany w art. 885 V CGI. Rzeczony artykuł ma następującą treść: „[ISF] zobowiązanego mającego miejsce zamieszkania dla celów podatkowych we Francji pomniejsza się o różnicę między z jednej strony, sumą kwot tego podatku i innych podatków należnych we Francji i zagranicą z tytułu dochodów i przychodów za rok poprzedni, obliczonych przed zastosowaniem odliczeń oraz podatkowi u źródła nie zwalniającemu od zapłaty podatku, a z drugiej strony, wartością stanowiącą 85% sumy dochodów netto za rok poprzedni po odliczeniu strat dozwolonych przez art. 156 [CGI], a także przychodów zwolnionych od podatków uzyskanych w tym samym roku we Francji lub poza Francją i przychodów podlegających opodatkowaniu u źródła zaliczanemu na poczet podatku. Obniżenie nie może przekroczyć kwoty równej 50% kwoty podatku wynikającej z zastosowania art. 885 V albo, gdy jest ona wyższa, kwoty podatku odpowiadającego majątkowi podlegającemu opodatkowaniu równemu górnej granicy trzeciego progu opodatkowania określonego w art. 885 U. Przyrost wartości określa się bez uwzględnienia progów, odliczeń i obniżenia przewidzianych w niniejszym kodeksie. Przy stosowaniu akapitu pierwszego, jeżeli podatek dochodowy obliczony został od dochodów osób, których majątek nie wchodzi do podstawy opodatkowania [ISF] zobowiązanego, to podatek ten jest obniżany według stosunku odnośnego dochodu tych osób do ich całego dochodu”.
1)

Nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszelkich środków koniecznych do wykonania decyzji Komisji 2009/610/WE z dnia 2 lipca 2008 r. dotyczącej pomocy C 16/04 (ex NN 29/04, CP 71/02 i CP 133/05) przyznanej przez Grecję przedsiębiorstwu Hellenic Shipyards SA oraz nie przedstawiając Komisji Europejskiej w wyznaczonym terminie informacji wymienionych w art. 19 tej decyzji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2, 3, 5, 6, 8, 9 i 11–19 owej decyzji.
17

Uznając, iż brzmienie art. 66 rozporządzenia nr 44/2001 nie pozwala na jednoznaczne określenie czasowego zakresu obowiązywania tego aktu prawnego, Nejvyšší soud postanowił zawiesić postępowanie i wystąpić do Trybunału Sprawiedliwości z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 66 ust. 2 rozporządzenia [nr 44/2001] należy interpretować w ten sposób, że aby to rozporządzenie miało zastosowanie, koniecznie jest, by w chwili wydania orzeczenia rozporządzenie to obowiązywało zarówno w państwie, którego sąd wydał orzeczenie, jak i w państwie, w którym strona wnosi o uznanie i wykonanie tego orzeczenia?”.
29

W tych okolicznościach The Person Appointed by the Lord Chancellor under Section 76 Trade Marks Act 1994, on Appeal from the Registrar of Trade Marks postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „Biorąc pod uwagę przepisy dyrektywy 2008/95 […]: 1) Czy niezbędne jest, by poszczególne towary lub usługi objęte zgłoszeniem znaku towarowego zostały wskazane w sposób wyraźny i dokładny [jasny i precyzyjny], a jeśli tak, to w jakim stopniu? 2) Czy można posługiwać się ogólnymi określeniami zaczerpniętymi z nagłówków klas […] [klasyfikacji nicejskiej] […] dla potrzeb wskazywania poszczególnych towarów lub usług objętych zgłoszeniem znaku towarowego? 3) Czy wykładnia tego rodzaju ogólnych określeń zaczerpniętych z nagłówków klas wskazanej […] [klasyfikacji] […] powinna być oparta […] na zaleceniach komunikatu nr 4/03 […]?”.
94

W drugiej kolejności Komisja wnosi o oddalenie zarzutu drugiego. Przede wszystkim w odniesieniu do kwestii, czy selektywność spornego systemu podatkowego mogła być uzasadniona logiką systemu, Komisja kwestionuje twierdzenie wnoszących odwołanie, zgodnie z którym selektywny charakter danego środka państwowego należy oceniać w odniesieniu do celu, któremu środek ten służy. Zdaniem Komisji twierdzenie to jest sprzeczne z orzecznictwem Trybunału. Co więcej, Sąd nie poprzestał na twierdzeniu, że sporna decyzja nie dotyczyła instytucji przekazujących, lecz zaznaczył również, iż okoliczność, że mogą one podlegać opodatkowaniu, nie uzasadnia przyznania korzyści spółkom przejmującym aktywa.
76

W tym względzie należy przede wszystkim przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w ramach postępowania, o którym mowa w art. 267 TFUE, opartego na wyraźnym rozdziale zadań sądów krajowych i Trybunału, ocena stanu faktycznego sprawy oraz wykładnia i zastosowanie prawa krajowego należą wyłącznie do sądu krajowego. Tak samo jedynie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za przyszły wyrok, należy – przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy – zarówno ocena, czy sądowi temu do wydania wyroku jest niezbędne uzyskanie orzeczenia prejudycjalnego, jak i ocena znaczenia pytań, które zadaje on Trybunałowi. W konsekwencji, jeśli zadane pytania dotyczą wykładni prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia (wyroki: z dnia 12 kwietnia 2005 r. w sprawie C-145/03 Keller, Zb.Orz. s. I-2529, pkt 33; z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie C-119/05 Lucchini, Zb.Orz. s. I-6199, pkt 43; a także z dnia 11 września 2008 r. w sprawie C-11/07 Eckelkamp i in., Zb.Orz. s. I-6845, pkt 27, 32).
1)

Artykuł 14 pkt 1 lit. a) oraz art. 14a pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 647/2005 z dnia 13 kwietnia 2005 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby nieposiadające właściwości na podstawie tych przepisów państwo członkowskie przyznało świadczenia na dziecko w oparciu o swoje prawo krajowe na rzecz pracownika migrującego wykonującego pracę tymczasową na jego terytorium w okolicznościach takich jak rozpatrywane w sprawach przed sądem krajowym, w tym jeżeli zostało ustalone, po pierwsze, że skorzystanie ze swobody przepływu przez pracownika nie spowodowało dla niego żadnej niekorzyści pod względem prawnym, ponieważ zachował prawo do świadczeń rodzinnych o tym samym charakterze we właściwym państwie członkowskim, oraz po drugie, że ani pracownik, ani dziecko, w odniesieniu do którego zwrócono się o przyznanie świadczenia, nie mają miejsca zwykłego pobytu w państwie członkowskim, w którym praca tymczasowa była wykonywana.
17

Paragraf B1/2.4 Vc 2000 stanowi: „[…] Prawo pobytu, które ze swej natury ma charakter tymczasowy, należy uznać za tymczasowe prawo pobytu. Kwestia, czy prawo pobytu ma ze swej natury charakter tymczasowy, czy nie ma takiego charakteru, jest istotna wyłącznie w przypadku, gdy obcokrajowiec znajduje się w posiadaniu zezwolenia na pobyt na czas określony w rozumieniu art. 14 Vw [2000]. Takie zezwolenie na pobyt może dotyczyć prawa pobytu tymczasowego lub nietymczasowego. Okres przysługiwania prawa pobytu nie ma żadnego związku z okolicznością, że zezwolenie na pobyt na czas określony zostało wydane na maksymalny okres pięciu lat. Okres przysługiwania prawa pobytu nie ma też związku z faktem, że zezwolenie na pobyt przez cały czas zawierało warunki. Zezwolenie na pobyt na czas określony uprawnia jego posiadacza albo do pobytu tymczasowego, albo do pobytu nietymczasowego. To, czy prawo pobytu ma charakter tymczasowy czy nietymczasowy, wynika wyłącznie z zastosowania art. 3.5 [Vb 2000]. Jeżeli zezwolenie na pobyt wydano z ograniczeniem wymienionym w [ust.] 2, pobyt cudzoziemca ma ze swej natury charakter tymczasowy. Jeżeli zezwolenie na pobyt wydano z innym ograniczeniem, pobyt cudzoziemca co do zasady nie ma ze swej natury charakteru tymczasowego. […]”.
13

W odpowiedzi z dnia 10 września 2009 r. wiceprzewodniczący Komisji przyznał, że w myśl dyrektywy 2004/38 wszelkie ograniczenia swobody przemieszczania się muszą być zgodne z zasadą proporcjonalności, że zgodnie z art. 27 ust. 2 tej dyrektywy muszą one wynikać z indywidualnego zachowania zainteresowanego oraz że powinny zostać podane do jego wiadomości w sposób określony w art. 30 tej dyrektywy, z dokładnym i kompletnym wyjaśnieniem powodów takiej decyzji. Uznał on również, że zapewnienie poszanowania zasad określonych w dyrektywie 2004/38 należy w pierwszej kolejności do sądów krajowych. Podkreślił, że należy uczynić wszystko, by zapobiec podobnym sytuacjom w przyszłości, i wyraził ufność, że dwustronny, konstruktywny dialog między oboma państwami pozwoli na rozwiązanie konfliktu.
2)

O ile ograniczenie swobodnego świadczenia usług wynikające z uregulowania krajowego takiego jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym wypływa z obowiązku dokonania poboru u źródła ze względu na to, iż oznacza dodatkowe obciążenie administracyjne i związane z nim ryzyka w dziedzinie odpowiedzialności, o tyle ograniczenie to może być uzasadnione koniecznością zapewnienia skutecznego poboru podatku i nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu, nawet biorąc pod uwagę możliwości wzajemnej pomocy przy windykacji roszczeń dotyczących podatków stwarzane przez dyrektywę Rady 76/308/EWG z dnia 15 marca 1976 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy windykacji roszczeń dotyczących niektórych opłat, ceł, podatków i innych środków, zmienioną dyrektywą Rady 2001/44/WE z dnia 15 czerwca 2001 r. Późniejsza rezygnacja z poboru u źródła będącego przedmiotem postępowania przed sądem krajowym nie przesądza ani o jego odpowiednim charakterze do osiągnięcia zamierzonego celu, ani o jego proporcjonalności, które to cechy należy oceniać jedynie w świetle zamierzonego celu.
13

Sąd krajowy podkreśla przede wszystkim, że ZDDPO-1 ma na celu transpozycję przepisów dyrektywy 90/434 do słoweńskiego porządku prawnego. Stwierdza on następnie, że wprawdzie wniosek pozwalający na skorzystanie z ulg podatkowych należy złożyć na mocy art. 363 ust. 2 ZDavP-1 przynajmniej 30 dni przed planowaną operacją, jednakże ustawa ta nie precyzuje, w jakim momencie owa operacja jest uważana za zrealizowaną. W tym względzie sąd krajowy przypomina, że administracja podatkowa opiera się na art. 533 Zakon o gospodarskih družbah (ustawy o spółkach handlowych, Uradni list RS št. 30/1993, w wersji mającej zastosowanie do okoliczności faktycznych), na mocy której właściwy sąd wpisuje jednocześnie do rejestru spółek handlowych podział i utworzenie nowej spółki. Sąd krajowy wnioskuje z tego, że data czynności odpowiada dacie wpisu zmian statutu do tego rejestru. Sąd krajowy uważa wreszcie, że dyrektywa 90/434 nie dostarcza żadnej podstawy umożliwiającej odmowę skorzystania z ulg podatkowych spółce będącej podatnikiem bez zbadania, czy ta ostatnia spełnia przesłanki uzasadniające przyznanie takich ulg.
9

Punkt B załącznika I do dyrektywy 91/271, zatytułowany „Zrzuty z oczyszczalni ścieków komunalnych do wód, do których odprowadzane są ścieki”, określa wymagania, jakie powinny spełniać zrzuty z oczyszczalni ścieków komunalnych odprowadzane do wód, do których odprowadzane są ścieki. Powołany w poprzednim punkcie przypis do pkt A załącznika I do tej dyrektywy został powtórzony w pkt B załącznika I do rzeczonej dyrektywy.
4

Artykuł 4 ust. 2 tej dyrektywy stanowi: „Państwa członkowskie uznają, że wyroby nadają się do wykorzystania, jeżeli umożliwiają one działania, do których zostały przeznaczone, pod warunkiem że są odpowiednio zaprojektowane i wykonane, tak by spełnić wymogi zasadnicze określone w art. 3, w przypadku gdy wyroby te mają oznakowanie CE wskazujące, że spełniają wszystkie przepisy niniejszej dyrektywy, łącznie z procedurami oceny zgodności ustanowionymi w rozdziale V i procedurą ustanowioną w rozdziale III. Oznakowanie CE wskazuje, [że]: a) są one zgodne ze stosowanymi normami krajowymi stanowiącymi transpozycję norm zharmonizowanych, których wykaz opublikowano w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich; państwa członkowskie powinny publikować wykazy tych norm krajowych; b) są one zgodne z Europejskim Zatwierdzeniem Technicznym [europejską aprobatą techniczną], wydanym [wydaną] zgodnie z procedurą, o której mowa w rozdziale III; lub c) są one zgodne z krajowymi specyfikacjami technicznymi, określonymi w ust. 3, w przypadku gdy brak jest ustaleń zharmonizowanych; wykaz tych ustaleń krajowych jest sporządzany zgodnie z procedurą wymienioną w art. 5 ust. 2”.
27

Komisja uważa, że w odniesieniu do dziedziny ochrony praw pracowników w interesie spójnego podejścia dyrektywę 98/59 i dyrektywę Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. L 82, s. 16) należy interpretować jako mające ten sam zakres stosowania. Nawiązując do art. 1 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2001/23 uchylającej dyrektywę Rady 77/187/EWG z dnia 14 lutego 1977 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. L 61, s. 26) oraz wyroku z dnia 6 września 2011 r. w sprawie C-108/10 Scattolon, Zb.Orz. s. I-7491, pkt 56, 57, Komisja podnosi, że dyrektywy 98/59 i 2001/23 mają obie zastosowanie do przedsiębiorstw publicznych prowadzących działalność o charakterze gospodarczym, natomiast nie mają one zastosowania do reorganizacji organów administracji publicznej ani do przeniesienia funkcji administracyjnych między organami administracji publicznej.
5

Paragraf 20 ust. 2 Bundes-Verfassungsgesetz (federalnej ustawy konstytucyjnej, zwanej dalej „BVG”) w brzmieniu zmienionym z dnia 1 stycznia 2008 r. stanowi, co następuje: „Ustawa może zwolnić organy z obowiązku przestrzegania instrukcji wydawanych przez organy naczelne: […] 2) nadzorujące przestrzeganie obowiązujących ustaw przez organy administracji oraz udzielanie zamówień publicznych, 3) rozstrzygające w ostatniej instancji, jeżeli są one zorganizowane w sposób kolegialny, w ich skład wchodzi co najmniej jeden sędzia, a ich decyzje nie mogą być unieważnione ani zmienione w trybie administracyjnym, […] 8) jeżeli wymaga tego prawo Unii Europejskiej. Ustawa konstytucyjna kraju związkowego może tworzyć inne niezależne organy. Ustawa przewiduje stosowne prawo nadzoru zadań wykonywanych przez niezależny organ przez organy naczelne, co najmniej prawo do uzyskania informacji na temat wszelkich aspektów zarządzania organami niezależnymi – a w odniesieniu do organów innych niż te, o których mowa w pkt 2, 3 i 8 – prawo odwołania organów niezależnych z ważnego powodu”.
1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonujące sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006, w zakresie jego przepisów innych niż przepisy art. 3, które zostały już uchylone w wyniku stwierdzenia nieważności art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1686/2005 z dnia 14 października 2005 r. ustalającego kwoty opłat produkcyjnych oraz współczynnik dodatkowej opłaty w sektorze cukru na rok gospodarczy 2004/2005 wyrokiem Sądu Unii Europejskiej z dnia 29 września 2011 r. w sprawie T-4/06 Polska przeciwko Komisji, jest nieważne.
48

Jeżeli chodzi o to, czy wymogi te są przestrzegane, jeżeli tak jak w postępowaniu przed sądem krajowym państwo członkowskie nakłada na dostawcę wymóg przekazania numeru identyfikacji dla celów podatku VAT nabywcy, to nie można zaprzeczyć, że ów numer identyfikacji podatkowej jest ściśle związany ze statusem podatnika w systemie ustanowionym przez szóstą dyrektywę. Artykuł 22 ust. 1 lit. c) tiret pierwsze i trzecie szóstej dyrektywy w brzmieniu wynikającym z jej art. 28h nakłada w ten sposób na państwa członkowskie wymóg ustanowienia przepisów koniecznych do tego, aby podatnik został zidentyfikowany za pomocą indywidualnego numeru.
2)

Artykuł 34 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001, do którego odsyła art. 45 ust. 1 owego rozporządzenia, powinien być interpretowany w ten sposób, że sąd wezwanego państwa członkowskiego nie może na podstawie klauzuli porządku publicznego udzielić odmowy wykonania zaocznego orzeczenia sądowego, w którym rozstrzygnięto spór co do istoty bez zbadania zarówno przedmiotu pozwu, jak i jego zasadności, oraz które nie zawiera żadnej argumentacji dotyczącej zasadności pozwu, chyba że po dokonaniu całościowej oceny postępowania i przy uwzględnieniu wszystkich istotnych okoliczności stwierdzi on, że orzeczenie to stanowi oczywiste i nieproporcjonalne naruszenie prawa pozwanego do sprawiedliwego procesu, wskazanego w art. 47 akapit drugi karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ze względu na brak możliwości wniesienia odpowiednio i skutecznie środka zaskarżenia od owego orzeczenia.
82

Skoro warunki przewidziane w tym planie muszą być przestrzegane, to w sposób nieunikniony należy uznać, że normy zawarte w pkt 1.1 i 2.1 części II załącznika do zaskarżonej decyzji zostały ustanowione po to, by wywierały obligatoryjne skutki prawne.
11

Artykuł 546 akapity pierwszy i drugi rozporządzenia wykonawczego stanowi: „[Decyzja organów celnych w przedmiocie zezwolenia na zastosowanie procedury] określa, czy produkty kompensacyjne lub towary w niezmienionym stanie mogą zostać dopuszczone do swobodnego obrotu bez zgłoszenia celnego, bez uszczerbku dla środków zakazu i ograniczeń. W takim przypadku są one uważane za dopuszczone do swobodnego obrotu, jeśli nie zostało im przypisane przeznaczenie celne w momencie wygaśnięcia okresu rozliczenia [terminu zakończenia]. Do celów art. 218 ust. 1 akapit pierwszy kodeksu [celnego] zgłoszenie o dopuszczeniu towarów do swobodnego obrotu uważa się za złożone i przyjęte, a dopuszczenie za przyznane w momencie przedstawienia kwitu rozliczenia [rozliczenia procedury]”.
77

Ponadto wbrew temu, co utrzymują Rada, Republika Francuska oraz Komisja, z powyższej analizy w żaden sposób nie wynika, by art. 337 TFUE przestał w każdych okolicznościach stanowić ważną podstawę prawną aktów Unii mających na celu ustanowienie systemu zbierania informacji w ramach jakiejś polityki sektorowej Unii, co całkowicie pozbawiłoby to postanowienie jego istoty. Jak bowiem wynika z pkt 65–68 niniejszego wyroku, użycie tego postanowienia jako podstawy byłoby wymagane w szczególności, gdyby zaskarżonego rozporządzenia nie można było uznać za niezbędne do osiągnięcia szczególnych celów określonych w art. 194 ust. 1 TFUE w odniesieniu do polityki energetycznej Unii.
3

Artykuły 76 A, 76 B i 76 C CIRC miały następujące brzmienie: „Artykuł 76 A Przeniesienie rezydencji podatkowej 1. Do celów określenia podlegającego opodatkowaniu zysku w roku podatkowym, w którym następuje zaprzestanie działalności podmiotu, którego siedziba lub faktyczny zarząd znajdujące się na terytorium Portugalii są przenoszone poza jej terytorium, w tym spółki europejskiej i spółdzielni europejskiej, różnice między istotną do celów podatkowych wartością rynkową a wartością księgową składników jego aktywów w dniu zaprzestania działalności stanowią zyski lub straty. 2. Przepisów ust. 1 nie stosuje się do aktywów, które pozostają rzeczywiście przydzielone do stałego zakładu tego podmiotu i przyczyniają się do tworzenia jego podlegającego opodatkowaniu zysku, o ile przesłanki przewidziane w art. 68 ust. 3 są spełnione mutatis mutandis w odniesieniu do tych aktywów. 3. Przepisy art. 68 ust. 4 stosuje się mutatis mutandis do określania podlegającego opodatkowaniu zysku stałego zakładu. 4. W przypadku określonym w ust. 2 straty podatkowe uprzednie względem zaprzestania działalności mogą zostać odliczone od podlegającego opodatkowaniu zysku przypisywanego stałemu zakładowi podmiotu niebędącego rezydentem, w sposób i na warunkach przewidzianych w art. 15. 5. Szczególnego reżimu przewidzianego w ust. 2, 3 i 4 nie stosuje się do przypadków, o których mowa w art. 67 ust. 10 CIRC. Artykuł 76 B Zaprzestanie działalności stałego zakładu Przepisy art. 76 A ust. 1 stosuje się mutatis mutandis do określania podlegającego opodatkowaniu zysku przypisywanego znajdującemu się w Portugalii stałemu zakładowi podmiotu niebędącego rezydentem: a) w przypadku zaprzestania działalności tego zakładu na terytorium Portugalii; b) w przypadku przeniesienia poza terytorium Portugalii aktywów przydzielonych stałemu zakładowi, niezależnie od przesłanek materialnych lub prawnych tego przeniesienia. Artykuł 76 C Reżim mający zastosowanie do wspólników 1. W odniesieniu do roku podatkowego, w którym następuje przeniesienie siedziby statutowej i faktycznego zarządu poza terytorium Portugalii, do celów opodatkowania wspólników uwzględnia się różnicę między wartością netto aktywów na dzień przeniesienia a ceną nabycia odpowiadających im udziałów, przy zastosowaniu mutatis mutandis przepisów art. 75 ust. 2 i 4. 2. Do celów stosowania przepisów ust. 1 wycenę aktywów przeprowadza się w oparciu o ich wartość rynkową. 3. Przeniesienie siedziby spółki europejskiej lub spółdzielni europejskiej samo w sobie nie pociąga stosowania przepisów ust. 1”.
3)

Komisja Europejska pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Alliance One International Inc., Standard Commercial Tobacco Co. Inc. i Trans-Continental Leaf Tobacco Corp. Ltd w związku z odwołaniem w sprawie C-14/11 P.
22

Za pomocą zadanych pytań, które należy rozpoznać łącznie, sąd odsyłający zmierza do ustalenia, co do istoty, czy jest zgodne z prawem Unii, by – w sytuacji takiej jak będąca przedmiotem postępowania krajowego, w której kwota podatku VAT nadpłaconego ze względu na brak poszanowania prawa Unii została zwrócona danemu podatnikowi – prawo krajowe przewidywało zapłatę od tej kwoty odsetek prostych, czy też prawo Unii wymaga, by prawo krajowe przewidywało zapłatę odsetek składanych, jako miernika wartości użytkowej nadpłaconych kwot, lub utraty ich wartości użytkowej, czy też jeszcze inny środek zaradczy, o którego wskazanie w stosownym przypadku wnosi się do Trybunału. W razie stwierdzenia niezgodności mającej zastosowanie normy krajowej z prawem Unii, sąd odsyłający pragnie dowiedzieć się, jakie konsekwencje powinien on wyciągnąć z takiej niezgodności.