ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 389/3

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto Portgás (Portugalia) w dniu 18 września 2012 r. — Portgás — Sociedade de Produção e Distribuição de Gás, SA przeciwko Ministério do Ambiente, do Ordenamento do Território e do Desenvolvimento Regional

(Sprawa C-425/12)

2012/C 389/04

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto Portgás.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Portgás — Sociedade de Produção e Distribuição de Gás, SA.

Strona pozwana: Ministério do Ambiente, do Ordenamento do Território e do Desenvolvimento Regional.

Pytania prejudycjalne

Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 93/38/EWG (1) z dnia 14 czerwca 1993 r. oraz art. 14 ust. 1 lit. c), i) tej dyrektywy w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 98/04/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r., jak również i pozostałe przepisy owych dyrektyw lub właściwe ogólne zasady prawa wspólnotowego mogą być interpretowane w ten sposób, że tworzą one obowiązki wobec podmiotów będących koncesjonariuszami usług publicznych [w szczególności wobec podmiotu objętego art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 93/38/EWG], jeżeli dyrektywa ta nie została transponowana do prawa krajowego przez państwo portugalskie, przy czym brak przestrzegania owych obowiązków może zostać podniesione przeciwko owemu podmiotowi będącemu koncesjonariuszem przez samo państwo portugalskie, za pomocą decyzji ministerstw tego państwa?

(1) Dyrektywa Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. L 199, s. 84).
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 kwietnia 2011 r. wykluczającej konieczność wszczęcia w stosunku do Rumunii postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom w związku z naruszeniem zasad i dyrektyw wspólnotowych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych oraz „Practical Guide to contract procedures financed from the General Budget of the European Communities in the context of external actions”;
Wreszcie, Komisja uważa, że Węgry nie podały we właściwy sposób do wiadomości zainteresowanych zamiaru zmiany zezwoleń ogólnych oraz praw i warunków [korzystania i instalacji], ani nie wyznaczyły wystarczającego terminu dla zainteresowanych do przedstawienia ich stanowisk w kwestii proponowanych zmian. Postępując w ten sposób Węgry naruszyły obowiązki ciążące na nich na mocy art. 14 dyrektywy.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 9/30

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 11 października 2012 r. — Werner Krieger przeciwko ERGO Lebensversicherung AG

(Sprawa C-459/12)

2013/C 9/50

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Hamburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Werner Krieger

Strona pozwana: ERGO Lebensversicherung AG

Pytania prejudycjalne

Czy art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze drugiej dyrektywy Rady 90/619/EWG z dnia 8 listopada 1990 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług oraz zmieniającej dyrektywę 79/267/EWG (druga dyrektywa w sprawie ubezpieczeń na życie) (1), przy uwzględnieniu art. 31 ust. 1 dyrektywy 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie oraz zmieniającej dyrektywy 79/267/EWG i 90/619/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń na życie) (2), należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi takiemu jak § 5a ust. 2 zdanie czwarte Versicherungsvertragsgesetz (ustawy o umowach ubezpieczenia) w brzmieniu ustalonym Drittes Gesetz zur Durchführung versicherungsrechtlicher Richtlinien des Rates der Europäischen Gemeinschaften (trzecią ustawą wprowadzającą w życie dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich w dziedzinie prawa ubezpieczeń) z dnia 21 lipca 1994 r., który stanowi, że prawo odstąpienia lub sprzeciwu wygasa najpóźniej rok po dokonaniu zapłaty pierwszej składki ubezpieczeniowej, nawet w sytuacji, gdy ubezpieczający nie został pouczony o prawie do odstąpienia lub sprzeciwu?

(1) Dz.U. L 330, s. 50.

(2) Dz.U. L 360, s. 1.
1)

Czy dyrektywę 2004/38/ WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającą rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającą dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG należy stosować przez analogię w odniesieniu do przesłanek prawa do swobodnego przemieszczania się członków rodziny obywatela Unii, którzy mają obywatelstwo państwa trzeciego, tak jak w wyrokach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C 370/90 Singh (2) i w sprawie C 291/05 Eind (3), w sytuacji gdy obywatel Unii wraca do państwa członkowskiego, którego obywatelstwo posiada, po tym jak przebywał w innym państwie członkowskim w ramach art. 21 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz jako odbiorca usług w rozumieniu art. 56 tego traktatu?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 379/17

Skarga wniesiona w dniu 9 października 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-453/12)

2012/C 379/29

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, D. Martin, J.-P. Keppenne, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że nie przyjmując przedłożonego przez Komisję projektu rozporządzenia Rady w sprawie dostosowania stawki składki na system emerytalno-rentowy dla urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej od dnia 1 lipca 2011 r. Rada uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy regulaminu pracowniczego urzędników oraz przewidzianego w nim systemu funduszu umownego;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze strona skarżąca podnosi, że Rada naruszyła art. 83 i 83a regulaminu pracowniczego oraz przepisy załącznika XII do regulaminu pracowniczego, za względu na to, że odmówiła przyjęcia przełożonego przez Komisję projektu rozporządzenia, zawierającego propozycję dostosowania stawki składki na system emerytalno-rentowy dla urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej od dnia 1 lipca 2011 r., mimo iż z wiążącego brzmienia przywołanych artykułów wynika, że coroczne dostosowanie wspomnianej stawki przebiega zgodnie z automatyczną procedurą, niepozostawiającą Radzie żadnych uprawnień dyskrecjonalnych.

Zdaniem skarżącej odmowa przyjęcia przez Radę przedłożonego przez Komisję projektu rozporządzenia, a wraz z nim dostosowania w dół stawki składki urzędników, narusza nie tylko art. 83 ust. 2 regulaminu pracowniczego, gdyż zmusza to urzędników do odprowadzania zbyt wysokiej składki, lecz również art. 83a ust. 1 regulaminu pracowniczego, ponieważ zagraża to równowadze systemu funduszu umownego, który zapewnia emerytury i renty dla urzędników i innych pracowników.

Wreszcie, w ocenie Komisji, prawodawca Unii, wydając w załączniku XII do regulaminu pracowniczego dokładnie określone przepisy w zakresie sposobu obliczania stawki składki urzędników i pracowników, nie pozostawił Radzie żadnych uprawnień dyskrecjonalnych i zobowiązał ją do przyjęcia przedkładanych przez Komisję projektów w rozsądnym terminie.
1)

Czy pozycję 7321 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1) zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. (2) należy interpretować w ten sposób, że opisane bliżej w uzasadnieniu zestawy rur do pieców mogą zostać uznane za części pieców, kuchni, rusztów i kuchenek?
1)

Czy art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie (Dz.U. L 385, s. 1) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 444/2009 z dnia 28 maja 2009 r. zmieniającym rozporządzenie Rady (WE) nr 2252/2004 (Dz.U. L 142, s.1) jest ważny w świetle art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 8 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności?
2)

Czy — o ile z odpowiedzi na pytanie pierwsze wynika, że rozporządzenie Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie (Dz.U. L 385, s. 1) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 444/2009 z dnia 28 maja 2009 r. zmieniającym rozporządzenie Rady (WE) nr 2252/2004 (Dz.U. L 142, s. 1) stosuje się do dowodów tożsamości takich, jak niderlandzki dowód tożsamości biorąc pod uwagę możliwości wykorzystania go jako dokumentu podróży — art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia jest ważny w świetle art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 8 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności?
1)

Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy 87/344/EWG (1) zezwala na to, aby ubezpieczyciel ochrony prawnej, który umieścił w umowie ubezpieczenia warunek, że obsługa prawna postępowań sądowych i administracyjnych jest co do zasady zapewniana przez pracowników ubezpieczyciela, zawarł w tej umowie również postanowienie, że koszty związane z obsługą prawną przez wybranego przez ubezpieczonego adwokata lub przedstawiciela prawnego są pokrywane tylko wówczas, gdy ubezpieczyciel jest zdania, iż ta obsługa winna zostać zlecona prawnikowi zewnętrznemu?
(i)

nie ma zastosowania do przedsiębiorców mających siedzibę na dworcach kolejowych lub w jednostkach oddziałów spółek transportu publicznego, do sprzedaży na lotniskach i w strefach portowych służących międzynarodowym przewozom podróżnych, do sprzedaży na stacjach paliw lub w jednostkach oddziałów znajdujących się na obszarze autostrad, a także do przedsiębiorców mających siedzibę w innych miejscach,
a)

Czy art. 203 i 204 kodeksu celnego (1) w związku z art. 859 [w szczególności pkt 2 lit. c)] rozporządzenia wykonawczego do kodeksu celnego należy interpretować w ten sposób, że (samo) przekroczenie terminu tranzytu wyznaczonego zgodnie z art. 356 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do kodeksu celnego (2) nie prowadzi do powstania długu celnego z powodu usunięcia spod dozoru celnego w rozumieniu art. 203 kodeksu celnego, lecz do długu celnego na podstawie art. 204 kodeksu celnego?
6)

Czy art. 89 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 należy interpretować w ten sposób, że do roszczeń o zniszczenie, o udzielenie informacji oraz o odszkodowanie podnoszonych w odniesieniu do całego terytorium Unii z powodu naruszenia niezarejestrowanego wzoru wspólnotowego należy stosować prawo państwa członkowskiego, w którym naruszenie miało miejsce?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 26/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 24 października 2012 r. — Hogan Lovells International LLP przeciwko Bayer CropScience K.K.

(Sprawa C-477/12)

2013/C 26/39

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundespatentgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Hogan Lovells International LLP

Strona pozwana: Bayer CropScience K.K.

Pytanie prejudycjalne

Czy zastosowanie art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1610/96 (1) zależy wyłącznie od zezwolenia na wprowadzenie produktu do obrotu wydanego zgodnie z art. 4 dyrektywy 91/414/EWG, czy świadectwo może być wydane także na podstawie zezwolenia na wprowadzenie produktu do obrotu wydanego zgodnie z art. 8 ust. 4 dyrektywy 91/414?

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1610/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. dotyczące stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla środków ochrony roślin, Dz.U. L 198, s. 30.
2)

W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: czy klauzulę 4 pkt 1 porozumienia ramowego załączonego do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin (Dz.U. 1998, L 14, s. 9, poprawionej w Dz.U. 1998, L 128, s. 71, zmienionej dyrektywą 98/23/WE, Dz.U. 1998, L 131, s. 10) należy interpretować w ten sposób, że nierówne traktowanie pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy poprzez proporcjonalne zmniejszenie roszczenia o dodatek na dzieci w stosunku do czasu pracy — uwzględniając szeroki zakres uznania przedstawicieli pracowników i pracodawców przy ustalaniu konkretnego celu z zakresu polityki społecznej i gospodarczej oraz środki nadające się do jego osiągnięcia — jest obiektywnie uzasadnione przy założeniu, że zakaz świadczeń proporcjonalnych a) utrudnia lub uniemożliwia zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy w formie niepełnego wymiaru czasu pracy rodziców lub drobne zatrudnienia w czasie urlopu macierzyńskiego lub b) prowadzi do zniekształcenia konkurencji poprzez wyższe finansowe obciążenia pracodawców zatrudniających dużą liczbę pracowników w niepełnym wymiarze czasu pracy oraz do zmniejszenia gotowości pracodawców do zatrudniania pracowników w niepełnym wymiarze czasu pracy lub c) prowadzi do uprzywilejowania pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, którzy pozostają w innych stosunkach pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy i mają wielokrotne roszczenie o świadczenia na podstawie układu zbiorowego pracy, takie jak dodatek na dziecko lub d) prowadzi do uprzywilejowania pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, ponieważ dysponują oni większą ilością czasu wolnego od pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy i w związku z tym mają lepsze możliwości sprawowania opieki nad dzieckiem?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 26/22

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Feldkirch (Austria) w dniu 24 października 2012 r. — Armin Maletic, Marianne Maletic przeciwko lastminute.com GmbH i TUI Österreich GmbH

(Sprawa C-478/12)

2013/C 26/40

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landesgericht Feldkirch

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Armin Maletic, Marianne Maletic

Strona pozwana: lastminute.com GmbH, TUI Österreich GmbH

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) dotyczący ustanowienia jurysdykcji sądu miejsca, w którym konsument ma miejsce zamieszkania należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy, druga strona (tutaj pośrednik turystyczny mający siedzibę za granicą) posługuje się swoim kontrahentem (tutaj organizatorem podróży mającym siedzibę w kraju), w odniesieniu do powództw skierowanych przeciwko obu tym podmiotom art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 ma zastosowanie również do kontrahenta mającego siedzibę na terytorium krajowym?

(1) Dz.U. 2001, L 12, s. 1.
1)

Czy wykładni art. 13 ust. 1 lit. g) in fine dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (1) należy dokonywać w ten sposób, iż pozostawia on państwom członkowskim swobodę w zakresie ustanowienia bądź nieustanowienia wyłączenia od obowiązku natychmiastowego przekazania informacji, o którym mowa w art. 11 ust. 1, jeżeli jest to konieczne dla zabezpieczenia praw i wolności innych osób, czy też państwa członkowskie podlegają w tym zakresie ograniczeniom?
1)

Czy art. 2 lit. c) dyrektywy ramowej, to znaczy dyrektywy 2002/21/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, zmienionej przez dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE (2) z dnia 25 listopada 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że jako usługę łączności elektronicznej należy uznać usługę, poprzez którą usługodawca gwarantuje za wynagrodzeniem warunkowy dostęp do pakietu programów, obejmującego jednocześnie usługi programów radiowych i telewizyjnych transmitowanych przez satelitę?
1)

W pierwszej kolejności, czy przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 754 z 2004 r. (1) należy zaklasyfikować do pozycji 8471 czy też do pozycji 8528 kolorowy ekran plazmowy o szerokości odpowiadającej przekątnej 106,6 cm, wyposażony w dwa głośniki i pilota zdalnego sterowania oraz posiadający urządzenie wejściowe przystosowane do włożenia karty graficznej (której cena jest bardzo niska, łatwo ją nabyć i zainstalować), nieprzywożonej razem z ekranem, po włożeniu której ekran nadaje się do odbioru zespolonych sygnałów wideo AV i może być podłączony do urządzeń do automatycznego przetwarzania danych oraz do urządzeń do nagrywania i odtwarzania dźwięku, odtwarzaczy DVD, kamer wideo i odbiorników satelitarnych.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 399/14

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Cosenza (Włochy) w dniu 19 października 2012 r. — CCIAA di Cosenza przeciwko Fallimento CIESSE SRL

(Sprawa C-468/12)

2012/C 399/24

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Ordinario di Cosenza.

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura (CCIAA) di Cosenza

Strona pozwana: Fallimento CIESSE SRL

Pytania prejudycjalne

Czy włoskie uregulowania dotyczące sposobów obliczania opłaty rocznej — do zapłaty której zobowiązane są wszystkie podmioty prowadzące działalność gospodarczą — w części, w jakiej przewidują, że przedsiębiorcy indywidualni uiszczają opłatę roczną w stałej wysokości (200 EUR, jeżeli są wpisani do części zwykłej, lub 88 EUR, jeśli są umieszczeni w części szczególnej); że cywilne spółki rolne uiszczają opłatę stałą w wysokości 100 EUR (obok 20 EUR za każdą jednostkę lokalną); że jednostki lokalne lub oddziały spółek mających siedzibę zagranicą uiszczają opłatę stałą w wysokości 110 EUR; że spółki cywilne inne niż spółki rolne uiszczają opłatę stałą w wysokości 200 EUR; że spółki adwokackie uiszczają opłatę stałą w wysokości 200 EUR, podczas gdy wszystkie inne wieloosobowe podmioty prawne (spółki, konsorcja itd.) są zobowiązane do uiszczenia „opłaty proporcjonalnej do obrotów z roku poprzedniego” (mogącej wynieść do 40 tys. EUR), są niezgodne z art. 5 dyrektywy 2008/7/WE (1) z dnia 12 lutego 2008 r., w sytuacji kiedy nakładają znacznie wyższe obciążenie z tytułu prowadzenia działalności przedsiębiorstwa przez spółkę kapitałową (w szerokim rozumieniu ww. dyrektywy wspólnotowej) w porównaniu do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa przez przedsiębiorstwo indywidualne?

(1) Dyrektywa Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotycząca podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U L 46, s. 11)
1)

Jeśli państwo członkowskie uznaje za specjalne fundusze inwestycyjne podmioty wskazane w pkt 2 niniejszego odesłania prejudycjalnego, czy art. 13 część B lit. d) pkt 6 dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru należy interpretować w taki sposób, że pojęcie „specjalne fundusze inwestycyjne, określone przez państwa członkowskie” obejmuje fundusze emerytalne takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym i posiadające następujące cechy charakterystyczne: a) zwrot uzyskiwany przez pracownika (klienta funduszu) jest uzależniony od zwrotu z dokonanych przez fundusz emerytalny inwestycji, b) pracodawca nie ma obowiązku uiszczania dodatkowych składek mających na celu zapewnienie klientowi funduszu zwrotu w konkretnej wielkości, c) fundusz emerytalny dokonuje zbiorowych inwestycji zgromadzonych środków na zasadzie rozłożenia ryzyka, d) przeważająca część wpłat jest dokonywana do funduszu inwestycyjnego na podstawie układów zbiorowych zawartych pomiędzy organizacjami zrzeszającymi pracodawców i pracowników, a nie — wskutek indywidualnych decyzji poszczególnych pracowników, e) poszczególny pracownik może indywidualnie postanowić, że będzie on uiszczać dodatkowe składki na fundusz emerytalny, f) osoby prowadzące samodzielną działalność gospodarczą, pracodawcy i członkowie kadry kierowniczej mogą postanowić, że będą oni uiszczać składki na fundusz emerytalny, g) z góry określona część uzgodnionych w układzie zbiorowym pracowniczych oszczędności emerytalnych jest przeznaczona na dożywotnie świadczenie emerytalne, h) klienci funduszu pokrywają koszty jego funkcjonowania, i) wpłaty do funduszu emerytalnego mogą zostać do pewnego pułapu odliczone od podatku dochodowego, j) wpłaty do indywidualnego (prywatnego) programu emerytalnego, także tego prowadzonego przez instytucję finansową, w ramach którego są mogą one być inwestowane w specjalny fundusz inwestycyjny, mogą zostać odliczone od podatku dochodowego w takim samym zakresie jak wskazano w lit. i) powyżej, k) korelatem odliczeń przysługujących w przypadku uiszczania składki emerytalnej jest opodatkowanie wypłacanych z programów emerytalnych kwot, oraz l) zaoszczędzone środki mogą zostać co do zasady wypłacone po osiągnięciu wieku emerytalnego?
6)

a) Czy dyrektywa sprzeciwia się temu, by ustawodawstwo państw członkowskich przewidywało pobieranie opłat za kopiowanie na użytek prywatny od producenta lub importera, który sprzedaje karty pamięci podmiotom gospodarczym odsprzedającym karty pamięci zarówno klientom prywatnym, jak i prowadzącym działalność gospodarczą, przy czym producent lub importer nie wie, czy karty pamięci zostały sprzedane klientom prywatnym czy prowadzącym działalność gospodarczą? b) Czy na odpowiedź na pytanie 6 a) ma wpływ to, czy w ustawodawstwie państwa członkowskiego ustanowione są przepisy skutkujące tym, że producenci, importerzy lub dystrybutorzy nie muszą uiszczać opłaty za karty pamięci używane do celów zawodowych; to, czy w przypadku gdy opłata została jednak uiszczona, producenci, importerzy i dystrybutorzy mogą uzyskać zwrot opłaty za karty pamięci, o ile są one używane do celów zawodowych; i to, czy producenci, importerzy lub dystrybutorzy mogą sprzedawać karty pamięci bez uiszczania opłaty innym przedsiębiorstwom zarejestrowanym przez organizację zarządzającą opłatami? c) Czy na odpowiedź na pytania 6 a) lub 6 b) ma wpływ to: 1) czy w ustawodawstwie państwa członkowskiego ustanowione są przepisy skutkujące tym, że producenci, importerzy lub dystrybutorzy nie muszą uiszczać opłaty za karty pamięci używane do celów zawodowych, ale pojęcie celów zawodowych interpretowane jest jako przyznające uprawnienie do odliczenia stosujące się wyłącznie do przedsiębiorstw zatwierdzonych przez Copydan, podczas gdy musi być uiszczana opłata za karty pamięci używane zawodowo przez innych klientów prowadzących działalność gospodarczą, którzy nie zostali zatwierdzeni przez Copydan; 2) czy w ustawodawstwie państwa członkowskiego ustanowione są przepisy skutkujące tym, że w przypadku gdy opłata została faktycznie uiszczona (teoretycznie), producenci, importerzy lub dystrybutorzy mogą uzyskać zwrot opłaty za karty pamięci, gdy są one używane do celów zawodowych, ale a) w praktyce tylko nabywca karty pamięci może uzyskać zwrot opłaty, i b) nabywca kart pamięci musi złożyć do Copydan wniosek o zwrot opłaty; 3) czy w ustawodawstwie państwa członkowskiego ustanowione są przepisy skutkujące tym, że producenci, importerzy lub dystrybutorzy mogą sprzedawać karty pamięci bez uiszczenia opłaty innym przedsiębiorstwom zarejestrowanym przez organizację zarządzającą opłatami, ale a) organizacją zarządzającą opłatami jest Copydan i b) zarejestrowane przedsiębiorstwa nie wiedzą, czy karty pamięci zostały sprzedane klientom prywatnym czy prowadzącym działalność gospodarczą?