127.

Na podstawie wszystkich powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał udzielił następującej odpowiedzi na pytania prejudycjalne zadane przez administratīvā rajona tiesa (rejonowy sąd administracyjny, Łotwa): 1) Artykuł 18 ust. 1 i 3 dyrektywy (UE) 2015/849 w związku z pkt 3 lit. b) załącznika III do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że przepisy te nie zobowiązują automatycznie podmiotu zobowiązanego do przypisania klientowi wyższego stopnia ryzyka i w konsekwencji do podjęcia wobec klienta wzmocnionych środków należytej staranności na tej podstawie, iż klient jest organizacją pozarządową, a osoba upoważniona i zatrudniona przez klienta jest obywatelem państwa trzeciego o wysokim ryzyku korupcji. Jednakże, na podstawie przyznanego państwom członkowskim w dyrektywie 2015/849 zakresu uznania państwo członkowskie może określić w swoim prawie krajowym, że takie okoliczności stanowią czynniki podwyższonego ryzyka, które podmiot zobowiązany ma obowiązek uwzględnić w analizie ryzyka, którą musi przeprowadzić w odniesieniu do swojego klienta. 2) Artykuł 18 dyrektywy 2015/849 w związku z pkt 3 lit. b) załącznika III do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że przepisy te nie nakładają automatycznego obowiązku podejmowania wzmocnionych środków należytej staranności wobec klienta we wszystkich wypadkach, w których partner handlowy klienta, ale nie sam klient, jest w określony sposób powiązany z państwem trzecim o wysokim ryzyku korupcji. Jednakże okoliczność, że klient uzyskuje znaczną część swoich dochodów lub przeprowadza znaczące transakcje handlowe w powiązaniu z takim państwem, stanowi czynnik podwyższonego ryzyka, który podmiot zobowiązany musi wziąć pod uwagę w analizie ryzyka związanego z klientem. 3) Artykuł 13 ust. 1 lit. c) i d) dyrektywy 2015/849 należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie wymaga od podmiotu zobowiązanego, gdy podejmuje on środki należytej staranności wobec klienta, aby koniecznie uzyskał od klienta kopię umowy zawartej między tym klientem a osobą trzecią. Podmiot zobowiązany ma jednak obowiązek przedstawić właściwemu organowi w razie potrzeby odpowiednią dokumentację potwierdzającą, że przeanalizował taką transakcję lub takie stosunki handlowe i należycie wziął je pod uwagę, aby wyciągnąć wnioski dotyczące poziomu ryzyka związanego z klientem. 4) Artykuł 14 ust. 5 dyrektywy 2015/849 należy interpretować w ten sposób, że podmiot zobowiązany ma obowiązek prowadzenia, w rozsądnych granicach, bieżącego monitorowania transakcji i stosunków gospodarczych swoich klientów nawet wtedy, gdy nie upłynął jeszcze określony w prawie państw członkowskich maksymalny termin na zbadanie sytuacji klienta lub nie stwierdzono istotnych zmian w sytuacji klienta. W przypadku gdy podmiot zobowiązany dowie się o okolicznościach, które mogą potencjalnie wpłynąć na ocenę ryzyka dotyczącą klienta, musi on wziąć te okoliczności pod uwagę i w stosownych przypadkach dokonać przeglądu analizy ryzyka oraz ewentualnie poziomu środków należytej staranności zastosowanych wobec tego klienta. Obowiązek ten dotyczy nie tylko klientów o wysokim ryzyku. 5) Artykuł 60 ust. 1 i 2 dyrektywy 2015/849 należy interpretować w ten sposób, że właściwy organ, publikując informacje dotyczące decyzji o nałożeniu kary lub środka administracyjnego za naruszenie przepisów prawa krajowego transponujących tę dyrektywę, obowiązany jest zapewnić ścisłą zgodność opublikowanych informacji z informacjami zawartymi w decyzji.