ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 12 rozporządzenia nr 1/2003 dąży do osiągnięcia szczególnego celu w postaci uproszczenia i wspierania współpracy organów w ramach Europejskiej Sieci Konkurencji poprzez ułatwienie wymiany informacji. W tym względzie artykuł ten stanowi w ust. 1, że w celu stosowania art. 101 [TFUE] i 102 [TFUE] Komisja i organy ochrony konkurencji państw członkowskich mają uprawnienia do wzajemnego przekazywania i wykorzystywania jako dowodu wszelkiego rodzaju materiałów o charakterze faktycznym lub prawnym, w tym informacji poufnych, przy czym w szczególności w ust. 2 tego artykułu uściślono warunki, w jakich informacje te mogą zostać wykorzystane.

W celu oceny czy porozumienie cechuje się samo w sobie stopniem szkodliwości wystarczającym do tego, aby można było uznać je za ograniczenie konkurencji ze względu na cel, należy skupić się na treści postanowień spornego porozumienia, na celach, do których osiągnięcia ono zmierza, a także na kontekście gospodarczym i prawnym, w jaki porozumienie to się wpisuje. Co się tyczy porozumień w sprawie ustalania cen, które stanowią szczególnie poważne naruszenia konkurencji, analiza kontekstu gospodarczego i prawnego, w jaki wpisuje się dana praktyka, może zatem ograniczyć się do tego, co jest ściśle konieczne w celu stwierdzenia ograniczenia konkurencji ze względu na cel.

(zob. pkt 105–107)
Sprawa C‑535/15

Freie und Hansestadt Hamburg

przeciwko

Jostowi Pinckernellemu

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht)

Odesłanie prejudycjalne – Rejestracja, ocena, udzielanie zezwoleń i stosowanie ograniczeń w zakresie chemikaliów – Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenie REACH) – Ogólny obowiązek rejestracji i wymagania dotyczące informacji – Substancje chemiczne niezarejestrowane – Wywóz poza terytorium Unii Europejskiej substancji chemicznych niezarejestrowanych

Streszczenie – wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 kwietnia 2017 r.

Zbliżanie ustawodawstw – Rejestracja, ocena i udzielanie zezwoleń w zakresie chemikaliów – Rozporządzenie REACH – Obowiązek rejestracji w Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) – Zakres – Obowiązek rejestracji substancji przeznaczonych do wywozu poza Unię – Brak

(rozporządzenie nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 3 pkt 12, art. 5)

Artykuł 5 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE, w związku z art. 3 pkt 12 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że substancje, które nie zostały zarejestrowane zgodnie z owym rozporządzeniem podczas ich przywozu na terytorium Unii Europejskiej, mogą zostać wywiezione poza to terytorium.

(zob. pkt 49; sentencja)
Sprawa C‑465/15

Hüttenwerke Krupp Mannesmann GmbH

przeciwko

Hauptzollamt Duisburg

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf)

Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej – Dyrektywa 2003/96/WE – Zakres stosowania – Artykuł 2 ust. 4 lit. b) – Energia elektryczna wykorzystywana zasadniczo do celów redukcji chemicznej – Pojęcie

Streszczenie – wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 września 2017 r.

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej – Dyrektywa 2003/96 – Energia elektryczna wykorzystywana zasadniczo do celów redukcji chemicznej – Pojęcie – Energia elektryczna wykorzystywana do zasilania dmuchaw przeznaczonych do sprężania powietrza, które następnie jest stosowane w procesie produkcji w drodze redukcji chemicznej – Wyłączenie

[dyrektywa Rady 2003/96, art. 2 ust. 4 lit. b) tiret trzecie]

Artykuł 2 ust. 4 lit. b) tiret trzecie dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że energia elektryczna wykorzystywana do zasilania dmuchaw przeznaczonych do sprężania powietrza, które następnie jest stosowane w wielkim piecu w procesie produkcji surówki hutniczej w drodze redukcji chemicznej rudy żelaza, nie stanowi „energii elektrycznej wykorzystywanej zasadniczo do celów redukcji chemicznej” w rozumieniu tego przepisu.

(zob. pkt 32; sentencja)
Sprawa C‑633/15

London Borough of Ealing

przeciwko

Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber)]

Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Zwolnienia usług ściśle związanych z uprawianiem sportu – Artykuł 133 – Wykluczenie zwolnienia w wypadku ryzyka zakłócenia konkurencji na niekorzyść przedsiębiorstw komercyjnych podlegających VAT – Usługi świadczone przez podmioty prawa publicznego nienastawione na osiąganie zysku

Streszczenie – wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 lipca 2017 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych–Wspólny system podatku od wartości dodanej–Zwolnienia–Zwolnienia dotyczące określonych czynności wykonywanych w interesie ogólnym–Świadczenie usług ściśle związanych z uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym–Wykluczenie zwolnienia w wypadku ryzyka zakłócenia konkurencji–Podmioty prawa publicznego świadczące te usługi–Uregulowanie krajowe przewidujące stosowanie tego wykluczenia do owych podmiotów prawa publicznego–Dopuszczalność [dyrektywa Rady 2006/112, art. 132 ust. 1 lit. m), art. 133 akapit pierwszy lit. d), art. 133 akapit drugi] Harmonizacja ustawodawstw podatkowych–Wspólny system podatku od wartości dodanej–Zwolnienia–Zwolnienia dotyczące określonych czynności wykonywanych w interesie ogólnym–Świadczenie usług ściśle związanych z uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym–Wykluczenie zwolnienia w wypadku ryzyka zakłócenia konkurencji–Podmioty prawa publicznego nienastawione na osiąganie zysku świadczące te usługi–Uregulowanie krajowe przewidujące stosowanie tego wykluczenia jedynie do podmiotów prawa publicznego nienastawionych na osiąganie zysku–Niedopuszczalność [dyrektywa Rady 2006/112, art. 132 ust. 1 lit. m), art. 133 akapit pierwszy lit. d), art. 133 akapit drugi]
Sprawy połączone C‑588/15 P i C‑622/15 P

LG Electronics Inc.

i

Koninklijke Philips Electronics NV

przeciwko

Komisji Europejskiej

Odwołanie – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Światowy rynek kineskopów do telewizorów i monitorów komputerowych – Porozumienia i uzgodnione praktyki w dziedzinie cen, podziału rynków i klientów oraz ograniczeń produkcji – Prawo do obrony – Wysłanie pisma w sprawie przedstawienia zarzutów jedynie do spółek dominujących wspólnego przedsiębiorstwa, nie zaś do tego przedsiębiorstwa – Grzywna – Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien (2006) – Punkt 13 – Ustalenie wartości sprzedaży mającej związek z naruszeniem – Sprzedaż wewnętrzna danego produktu poza Europejskim Obszarem Gospodarczym (EOG) – Uwzględnienie sprzedaży w EOG wyrobów gotowych, w których został zainstalowany dany produkt – Równość traktowania

Streszczenie – wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 września 2017 r.

Konkurencja–Postępowanie administracyjne–Poszanowanie prawa do obrony–Pismo w sprawie przedstawienia zarzutów–Wysłanie jedynie do spółek dominujących wspólnego przedsiębiorstwa, również zaangażowanego w kartel, nie zaś do tego przedsiębiorstwa–Wspólne przedsiębiorstwo, którego nie dotyczy postępowanie administracyjne–Dopuszczalność (Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 41 ust. 2; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 27 ust. 1) Konkurencja–Grzywny–Kwota–Ustalenie–Ustalenie kwoty podstawowej–Ustalenie wartości sprzedaży–Uczestnicy kartelu należący do przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo–Montowanie produktów objętych kartelem w produktach przetworzonych w ramach przedsiębiorstwa zintegrowanego–Uwzględnienie wartości sprzedaży produktów przetworzonych jedynie w odniesieniu do wartości produktów objętych kartelem–Dopuszczalność (art. 101 ust. 1 TFUE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 2; komunikat Komisji 2006/C 210/02, pkt 13) Konkurencja–Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki–Przedsiębiorstwo–Pojęcie–Jednostka gospodarcza–Utworzenie wspólnego przedsiębiorstwa–Koncentracja mająca na celu lub skutkująca koordynacją zachowań konkurencyjnych przedsiębiorstw, które pozostają samodzielne–Zgodność z rynkiem wewnętrznym–Ocena (art. 101 TFUE; rozporządzenie Rady nr 139/2004, art. 2 ust. 4, art. 3) Prawo Unii Europejskiej–Zasady–Równość traktowania–Obowiązek przestrzegania zasady legalności–Niemożność powołania się na niezgodne z prawem działanie dokonane na rzecz innej osoby
Ogólne pozwolenie, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2001/83 w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, obejmuje tylko jeden okres prawnej ochrony danych, który ma zastosowanie zarówno do danych dotyczących pierwotnego produktu leczniczego, jak też do danych przedstawionych do jego zmian, takich jak dodatkowe moce, postacie farmakologiczne, drogi podawania, prezentacja oraz zmiany i rozszerzenia linii. Rzeczony okres rozpoczyna wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu (PDO) pierwotnego produktu leczniczego.

W tym względzie, wprowadzone przez posiadacza PDO zmiany w mocach i wskazaniach terapeutycznych produktu leczniczego stanowią zmiany w rozumieniu rozporządzenia nr 1085/2003 dotyczącego badania zmian w warunkach pozwoleń na dopuszczenie do obrotu dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i weterynaryjnych produktów leczniczych wchodzących w zakres rozporządzenia nr 2309/93, czyli zmiany tego produktu leczniczego, o których mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2001/83, z uwagi na co przyznanie PDO dla takich zmian nie skutkuje samodzielnym okresem ochrony prawnej danych. W tym kontekście, art. 6 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2001/83 nie wprowadza rozróżnienia między zmianą pierwotnego produktu leczniczego zatwierdzoną w drodze uzyskania odrębnego PDO a zmianą pierwotnego produktu leczniczego, która została zatwierdzona w drodze zmiany brzmienia pierwotnego PDO. Z powyższego wynika, że pojęcie ogólnego pozwolenia w rozumieniu tego przepisu obejmuje wszelkie późniejsze zmiany pierwotnego produktu leczniczego niezależnie od ich procedur wydawania pozwoleń, czyli poprzez zmianę pierwotnego PDO tego produktu leczniczego lub w drodze uzyskania odrębnego PDO.

(zob. pkt 65, 69, 71, 72)
Podobnie, aby uznać postępowanie za dochodzenie, nie jest niezbędne, by stanowisko zajęte przez Komisję w celu wypełnienia jej obowiązków miało formę decyzji w rozumieniu art. 288 akapit czwarty TFUE. Takie stanowisko może przybrać formę między innymi sprawozdania albo zalecenia. W tym względzie to, czy Komisja sama zwraca się o informacje do państw członkowskich, czy też otrzymuje je na podstawie jakiegoś uregulowania, nie ma znaczenia w celu ustalenia, czy dane postępowanie należy uznać za dochodzenie.

Zawarte w art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, pojęcie dochodzenia jest pojęciem autonomicznym prawa Unii, które należy interpretować z uwzględnieniem w szczególności jego potocznego rozumienia, a także kontekstu, w jaki się wpisuje. W tym względzie dochodzenie w rozumieniu tego przepisu, stanowi takie działanie prowadzone przez Komisję sformalizowane postępowanie o określonej strukturze, mające na celu gromadzenie i analizę informacji po to, by instytucja ta mogła zająć stanowisko w ramach wykonywania swoich obowiązków przewidzianych traktatami UE i FUE. Celem tego postępowania nie musi być wykrywanie lub ściganie naruszenia czy nieprawidłowości. Pojęcie dochodzenia może obejmować także działalność Komisji zmierzającą do ustalenia okoliczności faktycznych w celu oceny danej sytuacji.

Chociaż leżący u podstaw dyrektywy 98/34 ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, wymóg przejrzystości nie wyklucza tego, by Komisja mogła, w zależności od okoliczności danej sprawy, oprzeć się na art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, w celu odmowy udzielenia dostępu do szczegółowej opinii wydanej na podstawie art. 9 ust. 2 dyrektywy 98/34, to jednak Komisja musi wykazać, że udzielenie dostępu do szczegółowej opinii, o której mowa, stanowi konkretne i faktyczne naruszenie celu polegającego na zapobieganiu przyjęciu normy technicznej niezgodnej z prawem Unii. W tym względzie, żaden przepis dyrektywy 98/34 nie przewiduje zachowania poufności szczegółowych opinii Komisji. W tych okolicznościach, wymóg przejrzystości leżący u podstaw owej dyrektywy co do zasady znajduje zastosowanie do tych szczegółowych opinii.

Należy zatem stwierdzić nieważność decyzji Komisji odmawiającej dostępu do szczegółowej opinii przez nią wydanej, zgodnie z którą to decyzją ryzyko osłabienia współpracy państw członkowskich stanowi wystarczające uzasadnienie w świetle art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, aby oddalić wniosek o udzielenie dostępu do rozpatrywanej szczegółowej opinii.

(zob. pkt 78, 81–83)
Sprawa C‑625/15 P

Schniga GmbH

przeciwko

Wspólnotowemu Urzędowi Ochrony Odmian Roślin (CPVO)

Odwołanie – Wspólnotowa ochrona odmian roślin – Wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony – Odmiana jabłka Gala Schnitzer – Badanie techniczne – Wytyczne dotyczące badania wydane przez radę administracyjną Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin (CPVO) – Rozporządzenie (WE) nr 1239/95 – Artykuł 23 ust. 1 – Uprawnienia prezesa CPVO – Dodanie cechy charakterystycznej w następstwie badania technicznego – Trwałość cechy w ciągu dwóch cykli upraw

Streszczenie – wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 czerwca 2017 r.

Rolnictwo–Jednolite ustawodawstwo–Ochrona odmian roślin–Postępowanie odwoławcze–Odwołanie do Izby Odwoławczej od decyzji Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin–Uznanie przysługujące izbie odwoławczej w odniesieniu do prowadzenia sprawy–Granice

Zadanie Urzędu Ochrony Odmian Roślin (CPVO) cechuje się złożonością naukową i techniczną warunków rozpoznawania wniosków o ochronę wspólnotową, tak iż należy przyznać mu szeroki zakres uprawnień dyskrecjonalnych przy wykonywaniu jego zadań. Ten szeroki zakres uprawnień obejmuje w szczególności sprawdzenie odrębnego charakteru odmiany w rozumieniu art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 2100/94 w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin. Niemniej jednak szerokie uprawnienia dyskrecjonalne, które przysługują CPVO przy wykonywaniu jego zadań nie mogą mu pozwolić na uchylenie się od obowiązku przestrzegania przepisów technicznych regulujących przebieg badań technicznych bez naruszania obowiązku dobrej administracji oraz ciążącego na nim obowiązku staranności i bezstronności. Co więcej, ich wiążący charakter, również dla CPVO, jest potwierdzony w art. 56 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94, który wprowadza wymóg przeprowadzania badania technicznego zgodnie z tymi przepisami. W związku z powyższym Izba Odwoławcza słusznie stwierdza, że CPVO przyznało prawo do ochrony odmian roślin w odniesieniu do zgłoszonej odmiany na podstawie nieprawidłowego badania technicznego, ponieważ ochrona ta została przyznana bez posiadania przez CPVO danych wykazujących, że cecha dodatkowa zgłoszonej odmiany została zbadana w ciągu dwóch następujących po sobie cyklów wegetacyjnych, z naruszeniem protokołów technicznych przyjętych przez CPVO. (zob. pkt 46, 78–80)

O ile prawdą jest, że Izba Odwoławcza Urzędu Ochrony Odmian Roślin (CPVO) dysponuje uprawnieniami dyskrecjonalnymi odnośnie do celowości samodzielnego rozstrzygania wniosku lub przekazania sprawy właściwej jednostce CPVO, o tyle jeżeli postanawia ona podejmować wszelkie czynności, które należą do kompetencji CPVO, do niej należy zbadanie w sposób staranny i bezstronny wszystkich istotnych okoliczności wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin i zebranie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych koniecznych dla wykonywania przez niego swobodnego uznania. CPVO jako organ Unii Europejskiej podlega bowiem zasadzie dobrej administracji. Powinien on poza tym upewnić się co do prawidłowego przebiegu i skuteczności prowadzonego przezeń postępowania. (zob. pkt 47, 84)
Wskazany pkt 20 należy interpretować w kontekście pkt 18 tego samego wyroku, w którym Trybunał podkreślił, że jednostki mogą powoływać się na takie przepisy wobec instytucji lub podmiotów, które albo podlegają zwierzchnictwu lub kontroli państwa, albo posiadają uprawnienia wykraczające poza normy obowiązujące w stosunkach między jednostkami. A zatem, jak stwierdziła zasadniczo rzecznik generalna w pkt 53 i 77 opinii, wymogi, aby dany podmiot podlegał, odpowiednio, zwierzchnictwu lub kontroli państwa i aby posiadał uprawnienia wykraczające poza normy obowiązujące w stosunkach między jednostkami, nie mogą mieć charakteru kumulatywnego (zob. podobnie wyroki: z dnia 4 grudnia 1997 r., Kampelmann i in., od C‑253/96 do C‑258/96 , EU:C:1997:585 , pkt 46 , 47 ; a także z dnia 7 września 2006 r., Vassallo, C‑180/04 , EU:C:2006:518 , pkt 26 ).

Artykuł 288 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie wyklucza on sam w sobie tego, aby wobec podmiotu nieposiadającego wszystkich cech wymienionych w pkt 20 wyroku z dnia 12 lipca 1990 r., Foster i in. ( C‑188/89 , EU:C:1990:313 ) i jednocześnie cech wymienionych w pkt 18 wskazanego wyroku można było powoływać się na przepisy dyrektywy wywierające skutek bezpośredni.

Wobec instytucji prawa prywatnego, której państwo członkowskie powierzyło zadanie leżące w interesie publicznym, takie jak zadanie związane z obowiązkiem nałożonym na państwa członkowskie w art. 1 ust. 4 drugiej dyrektywy Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych, zmienionej trzecią dyrektywą Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r., i która to instytucja na mocy ustawy została wyposażona w szczególne uprawnienia, takie jak uprawnienie do nakazania zakładom ubezpieczeń prowadzącym działalność w zakresie ubezpieczeń komunikacyjnych na terytorium danego państwa członkowskiego, aby stały się jej członkami i aby ją finansowały, można powoływać się na przepisy dyrektywy wywierające bezpośredni skutek.

(zob. pkt 42; pkt 2 sentencji)
Artykuł 20 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż do celów przeprowadzenia oceny, czy dziecko będące obywatelem Unii Europejskiej byłoby przymuszone do opuszczenia terytorium Unii rozpatrywanego jako całość i byłoby w ten sposób pozbawione skutecznego korzystania z istoty praw przyznanych mu przez ten artykuł, gdyby jego rodzicowi, będącemu obywatelem państwa trzeciego, odmówiono przyznania prawa pobytu w danym państwie członkowskim, okoliczność, że drugi rodzic, będący obywatelem Unii, jest rzeczywiście zdolny i gotowy do sprawowania samemu faktycznie na co dzień opieki nad dzieckiem, jest elementem istotnym, ale niewystarczającym, by móc stwierdzić pomiędzy rodzicem będącym obywatelem państwa trzeciego a dzieckiem brak takiego stosunku zależności, że dziecko to podlegałoby tego rodzaju przymusowi w przypadku takiej odmowy. Taka ocena musi opierać się na uwzględnieniu, w najlepszym interesie danego dziecka, wszystkich okoliczności danego przypadku, a w szczególności wieku dziecka, stopnia jego rozwoju psychicznego i emocjonalnego, siły związku uczuciowego dziecka zarówno z jego rodzicem będącym obywatelem Unii, jak i z rodzicem będącym obywatelem państwa trzeciego, a także ryzyka, jakie stanowiłoby dla równowagi tego dziecka rozdzielenie z tym ostatnim.

Artykuł 20 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie uzależniało przyznanie prawa pobytu na swym terytorium obywatelowi państwa trzeciego, będącemu rodzicem małoletniego dziecka będącego obywatelem tego państwa członkowskiego, który faktycznie na co dzień nim się opiekuje, od przedstawienia elementów umożliwiających ustalenie, że decyzja odmawiająca prawa pobytu rodzicowi będącemu obywatelem państwa trzeciego pozbawiałaby dziecko skutecznego korzystania z istoty praw związanych ze statusem obywatela Unii, zmuszając je do opuszczenia terytorium Unii rozpatrywanego jako całość. Jednakże do właściwych organów danego państwa członkowskiego należy przeprowadzenie, na podstawie elementów dostarczonych przez obywatela państwa trzeciego, dochodzenia koniecznego do tego, aby móc ocenić w świetle wszystkich okoliczności danego przypadku, czy decyzja odmowna prowadziłaby do takich konsekwencji.

(zob. pkt 78; pkt 2 sentencji)
Artykuł 355 ust. 3 TFUE w związku z art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że świadczenie usług przez podmioty mające siedzibę w Gibraltarze na rzecz osób mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w Zjednoczonym Królestwie stanowi, w świetle prawa Unii, sytuację, której wszystkie elementy ograniczają się do obrębu jednego państwa członkowskiego.

W tym względzie, co prawda, Trybunał orzekł już, jak podnieśli wszyscy zainteresowani, że Gibraltar nie wchodzi w skład Zjednoczonego Królestwa (zob. podobnie wyroki: z dnia 23 września 2003 r., Komisja/Zjednoczone Królestwo, C‑30/01, EU:C:2003:489, pkt 47; z dnia 12 września 2006 r., Hiszpania/Zjednoczone Królestwo, C‑145/04, EU:C:2006:543, pkt 15). Okoliczność ta nie ma jednak charakteru decydującego dla ustalenia, czy w celu zastosowania postanowień dotyczących podstawowych swobód dwa terytoria mogą być traktowane jako jedno państwo członkowskie.

W odniesieniu, w pierwszej kolejności, do warunków, na jakich art. 56 TFUE znajduje zastosowanie do Gibraltaru, prawdą jest, że art. 355 ust. 3 TFUE nie wskazuje, że ów art. 56 stosuje się do Gibraltaru „na tych samych warunkach, jak wobec Zjednoczonego Królestwa”. Warto przy tym przypomnieć, że art. 355 ust. 3 TFUE rozszerza zakres stosowania przepisów prawa Unii na terytorium Gibraltaru, z zastrzeżeniem wyłączeń wyraźnie przewidzianych w akcie przystąpienia z 1972 r., które nie dotyczą niemniej swobody świadczenia usług. Ponadto podniesiony przez rząd Gibraltaru fakt, iż art. 56 TFUE znajduje zastosowanie do Gibraltaru na mocy art. 355 ust. 3 TFUE i do Zjednoczonego Królestwa na mocy art. 52 ust. 1 TUE, nie mają w tym względzie znaczenia.

W drugiej kolejności, brak jest innych elementów pozwalających na uznanie, że stosunki między Gibraltarem a Zjednoczonym Królestwem, do celów art. 56 TFUE, są podobne do tych, które istnieją między państwami członkowskimi. Traktowanie wymian handlowych między Gibraltarem a Zjednoczonym Królestwem w sposób podobny do wymian między państwami członkowskimi prowadziłoby raczej do zaprzeczenia uznanego w art. 355 ust. 3 TFUE związku pomiędzy tym terytorium a tym państwem członkowskim.

(zob. pkt 35, 36, 38–42; sentencja)
Rozporządzenia nr 885/2013 uzupełniające dyrektywę 2010/40 w odniesieniu do zapewniania usług informacyjnych o bezpiecznych i chronionych parkingach dla samochodów ciężarowych i pojazdów użytkowych i nr 886/2013 uzupełniające wspomnianą dyrektywę w odniesieniu do danych i procedur dotyczących dostarczania bezpłatnie użytkownikom, w miarę możliwości, minimalnych powszechnych informacji o ruchu związanych z bezpieczeństwem drogowym nie zawierają żadnego przepisu przewidującego wyraźny obowiązek wdrożenia przez państwa członkowskie aplikacji i usług inteligentnych systemów transportowych na ich terytorium. Z odniesienia do dyrektywy 2010/40 zawartego w art. 1 każdym ze tych rozporządzeń wynika jednoznacznie, że zobowiązują one państwa członkowskie jedynie do podjęcia niezbędnych środków, aby zawarte w tych rozporządzeniach specyfikacje były stosowane do wdrażanych aplikacji i usług inteligentnych systemów transportowych.

(zob. pkt 25, 30)