ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
64

Po czwarte, takie rozumienie odpowiada treści wyroków Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (regionalnego sądu administracyjnego dla Lacjum) i Consiglio di Stato (rady stanu) (zob. pkt 27 i 29 powyżej), co do którego skarżące twierdzą bezpodstawnie, że zasadniczo uznano w nich, iż decyzja Banku Włoch o wszczęciu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banca delle Marche nie była „autonomiczna”, lecz „narzucona” przez Komisję. Fragmenty tych wyroków powołane przez skarżące ograniczają się bowiem do przypomnienia w istocie pewnych okoliczności faktycznych, które zostały przedstawione w pkt 52 i nast. powyżej, nie dokonując jednak takiej kwalifikacji prawnej. Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (regionalny sąd administracyjny dla Lacjum) przypomniał wprawdzie wypowiedzi Banku Włoch, który „wyraźnie wskazał w osnowie decyzji w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, że interwencja [FITD] nie mogła mieć miejsca, ponieważ Komisja […] wyraziła sprzeciw, jako że owa interwencja nie była zgodna z przepisami z dziedziny pomocy państwa, oraz że interwencję [FITD] należało uprzednio zgłosić [Komisji] […] w sposób formalny w celu zbadania jej zgodności z tymi przepisami”. Jednak wbrew temu, co skarżące podniosły na rozprawie w odpowiedzi na pytanie Sądu, przypomnienie tych wypowiedzi nie wskazuje na to, że Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (regionalny sąd administracyjny dla Lacjum) był zdania, iż Bank Włoch nie miał już żadnego pola manewru wyłącznie z powodu stanowiska Komisji. W ramach własnej oceny i kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych sąd ten podkreślił różne elementy i dane ekonomiczne, które uzasadniały uznanie, że w chwili wydania decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banca delle Marche był u progu upadłości, a w konsekwencji postępowanie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji było zarówno racjonalne, jak i zgodne z zasadą proporcjonalności. Zresztą z kolei w swym wyroku Consiglio di Stato (rada stanu), podkreśliwszy wprawdzie fakt, że zgodnie ze swoim podejściem w sprawie dotyczącej Banca Tercas Komisja uznała interwencje FITD za pomoc państwa (pkt 8.3, 8.4), nie dokonała pogłębionej oceny tych okoliczności faktycznych i prawnych, lecz ograniczyła się do odrzucenia dowodu na istnienie związku przyczynowego między niewszczęciem postępowania w celu ratowania Banca delle Marche a podnoszoną szkodą i jej rzeczywistym charakterem (pkt 8.5 i 9).
39

W pierwszej kolejności skarżący zaprzecza, by był wiodącym przedsiębiorcą działającym w Syrii. W tym względzie kwestionuje on okoliczności uwzględnione przez Radę na potrzeby umieszczenia jego nazwiska w spornych wykazach. W szczególności skarżący podnosi, że istnieje wyraźna różnica między zajmowanym przez niego stanowiskiem szefa dyrektorów wykonawczych Aman Holding JSC a stanowiskiem wiceprezesa. Ponadto skarżący podnosi, że zrezygnował z tego stanowiska ze skutkiem natychmiastowym. Następnie przyznaje on, że jest założycielem i większościowym akcjonariuszem Fly Aman LLC, ale utrzymuje, że dokonał przeniesienia wszystkich swoich udziałów. Co więcej, zakwalifikowanie skarżącego przez Radę jako „przedsiębiorcy działającego w różnych sektorach w Syrii i za granicą” nie zostało jego zdaniem potwierdzone, ponieważ dokument WK 47/2019 INIT wspomina jedynie o dwóch spółkach z siedzibą w Syrii, w odniesieniu do których Rada jest w stanie udowodnić zarówno, że w nich pracował, jak i przypisywany mu status. Skarżący twierdzi, że nie jest bezpośrednio lub pośrednio zaangażowany w projekt Marota City, w związku z czym nie mógł wykorzystywać wywłaszczonych gruntów należących do osób wysiedlonych z powodu konfliktu w Syrii, co miało im uniemożliwić powrót do domów. Ponadto zadania powierzone skarżącemu jako pracownikowi Aman Holding, akcjonariusza Aman Damascus JSC (zwanej dalej „Aman Dimashq”), odpowiedzialnej za prawa do zabudowy części gruntów Marota City, nigdy nie obejmowały nadzoru nad działalnością tej ostatniej, który był zastrzeżony dla innego pracownika, Bashara Assiego. Wreszcie, zdaniem skarżącego, projekt Marota City nie dotyczy w żadnym wypadku wykorzystywania wywłaszczonych terenów, wobec czego ani projektu Marota City jako całości, ani Aman Dimashq nie można uznać za przedsiębiorstwa korzystające ze wsparcia państwa.
56

Ponadto prawo do skutecznej ochrony sądowej, wyrażone w art. 47 karty, wymaga, by zainteresowany miał możliwość zapoznania się z powodami wydanej w stosunku do niego decyzji, czy to poprzez lekturę samej decyzji, czy to poprzez powiadomienie go o tych powodach na jego żądanie, bez uszczerbku dla uprawnienia właściwego sądu do zażądania podania tych powodów od właściwego organu, co pozwoli zainteresowanemu na obronę jego praw w najlepszych możliwych warunkach oraz na w pełni świadome podjęcie decyzji, czy celowe jest wniesienie sprawy do właściwego sądu, a sądowi w pełni umożliwi dokonanie kontroli zgodności z prawem danej decyzji (zob. wyroki: z dnia 18 lipca 2013 r., Komisja i in./Kadi, C‑584/10 P, C‑593/10 P i C‑595/10 P, EU:C:2013:518, pkt 100 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 21 stycznia 2016 r., Makhlouf/Rada, T‑443/13, niepublikowany, EU:T:2016:27, pkt 38).
82

W pierwszej kolejności skarżący zaprzecza, by był prominentnym przedsiębiorcą działającym w Syrii. W tym względzie kwestionuje on okoliczności uwzględnione przez Radę na potrzeby umieszczenia jego nazwiska w spornych wykazach. W szczególności skarżący podnosi, że jest on zwykłym pracownikiem zatrudnionym przez Aman Holding JSC. Przyznaje on, że w ramach swoich obowiązków był odpowiedzialny za reprezentowanie Aman Holding w zarządzie Aman Damascus JSC (zwanej dalej „Aman Dimashq”) i pełnił funkcję prezesa zarządu tej ostatniej spółki. Jednakże twierdzi on, że zrezygnował ze stanowiska w Aman Holding i że w związku z tym w ramach swoich obowiązków nie reprezentuje już tej spółki jako członek zarządu Aman Dimashq. W tym względzie podnosi on, że Aman Dimashq nie jest spółką joint venture korzystającą ze wsparcia reżimu i że w ramach projektu Marota City nie wykorzystywała wywłaszczonych gruntów należących do osób wysiedlonych z powodu konfliktu w Syrii, co miało im uniemożliwić powrót do domów. W replice podnosi on, że grunty, na których będzie realizowany projekt Marota City, nie były miejscem starć między siłami opozycji a reżimem syryjskim oraz że dzielnice Damaszku (Syria) znajdujące się na tym obszarze nigdy nie zostały zniszczone w czasie konfliktu zbrojnego, który toczył się w Syrii. Wreszcie zaprzecza on, by posiadał jakiekolwiek udziały w spółce joint venture Aman Dimashq. Ponadto skarżący twierdzi, po pierwsze, że nie posiada udziału we Fly Aman, a po drugie, że nie jest partnerem założycielem tej spółki, ponieważ zanim utworzenie Fly Aman stało się skuteczne, doszło do zastąpienia skarżącego jako założyciela i akcjonariusza.
108

W odniesieniu do zarzutu Rumunii przedstawionego w pkt 95–97 powyżej, zgodnie z którym Komisja nie uwzględniła wszystkich informacji dostarczonych przez organizatorów w ramach proponowanej inicjatywy będącej przedmiotem sporu i zasadniczo nie określiła prawidłowo treści tej proponowanej inicjatywy, należy na wstępie zauważyć, że zgodnie z orzecznictwem informacje dotyczące przedmiotu i celów proponowanej inicjatywy obywatelskiej, których to informacji organizatorzy udzielają jej, obligatoryjnie bądź fakultatywnie, na podstawie załącznika II do rozporządzenia nr 211/2011, muszą być uwzględniane przez Komisję podczas przeprowadzania badania na podstawie między innymi art. 4 ust. 2 lit. b) tego rozporządzenia (wyrok z dnia 7 marca 2019 r., Izsák i Dabis/KomisjaC‑420/16 P, EU:C:2019:177, pkt 51, 54). Ponadto wyjaśniono, że gdy zgodnie z wyżej wymienionym załącznikiem II organizatorzy udzielają w załączniku do proponowanej inicjatywy obywatelskiej, tak jak uczynili to w niniejszej sprawie, bardziej szczegółowych informacji na temat przedmiotu, celów i kontekstu tej propozycji, Komisja jest zobowiązana do zbadania tych informacji, z zachowaniem staranności i bezstronności (wyrok z dnia 12 września 2017 r., Anagnostakis/Komisja, C‑589/15 P, EU:C:2017:663, pkt 35).
48

W tym względzie skarżąca tłumaczy w istocie, że wyszukiwanie za pomocą wyszukiwarki Google wpisu „TC0100201 – Thick telephone coil rubber band”, pojawiającego się na zrzucie ekranu strony internetowej faneaccessories.blogspot oraz wpisu „SWIRLIDO OR SWIRLIDO’T?”, pojawiającego się na zrzucie ekranu strony internetowej nouveaucheap.blogspot nie daje żadnych wyników, jeśli zawężamy to wyszukiwanie do dat zbliżonych domniemanym datom publikacji tych dwóch wpisów. Zdaniem skarżącej ten brak wyniku wyszukiwania za pomocą wyszukiwarki Google budzi wątpliwości co do rzeczywistej daty publikacji wskazanych powyżej wpisów, a w konsekwencji publicznego udostępnienia wzorów Fancy Fane i SwirliDo. Gdyby bowiem dwa wspomniane wpisy zostały faktycznie opublikowane, odpowiednio, w dniu 29 listopada 2009 r. i w dniu 1 listopada 2009 r., to z dużym prawdopodobieństwem zostałyby one zindeksowane przez wyszukiwarkę Google w datach zbliżonych do ich domniemanych dat publikacji, a zatem pojawiłyby się w wynikach dokonanego w Google wyszukiwania. Na poparcie tej argumentacji skarżąca przedłożyła załączniki od A.9 do A.13 do skargi.
180

W zakresie, w jakim Tempus powołuje się na pkt 43 wytycznych, należy przypomnieć, że przepis ten uwzględnia ewentualną konieczność wyważenia „[ś]rodk[a] mając[ego] na celu rozwiązanie problemu wystarczalności mocy wytwórczych […] z cel[em]ochrony środowiska, przewidujący[m] stopniowe wycofywanie dotacji szkodliwych dla środowiska lub gospodarki, w tym [dotacji na] paliw[a] kopaln[e]”. Zatem nie wynika z tego bezwzględny priorytet celu środowiskowego jako takiego, który byłby nierozerwalnie związany z premią ekologiczną, w tym znaczeniu, że powinien on być ogólnie dostępny dla każdego podmiotu stosującego technologie emitujące niewielkie ilości CO2, takie jak technologie zarządzania popytem. Podobnie w pkt 221 wytycznych ograniczono się do ustanowienia w odniesieniu do zainteresowanego państwa członkowskiego wymogu jasnego określenia dokładnego celu, jakiemu służą środki pomocy na rzecz zapewnienia wystarczalności produkcji, co ma miejsce w niniejszej sprawie zarówno w odniesieniu do celu leżącego we wspólnym interesie (zob. pkt 89 i nast. powyżej), jak i w odniesieniu do premii ekologicznej (zob. pkt 171 powyżej). Wreszcie także wymóg przyznania poprzez te środki preferencji producentom emitującym, przy równoważnych parametrach technicznych i ekonomicznych, niewielkie ilości węgla [pkt 233 lit. c) wytycznych] nie powinien być rozumiany jako bezwzględny, lecz podlega on również wspomnianemu powyżej wymogowi wyważenia. […]
101

Po trzecie, skarżąca twierdzi, że nawet gdyby przyznać – jak zasugerował to Trybunał w wyroku z dnia 14 listopada 2013 r., LPN i Finlandia/Komisja (C‑514/11 P i C‑605/11 P, EU:C:2013:738) – iż informacje dotyczące postępowania w sprawie naruszenia mogą korzystać z wyjątku dotyczącego ochrony celów czynności dochodzenia, nie jest jej znane żadne postępowanie w sprawie naruszenia, które zostałoby wszczęte przeciwko Republice Słowackiej po wydaniu decyzji 2015/1826. W tym względzie należy stwierdzić, że z tego względu, iż państwo to jest zobowiązane odzyskać pomoc państwa na podstawie decyzji 2015/1826 oraz że zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE Komisja może wnieść sprawę bezpośrednio do Trybunału w przypadku nieprzestrzegania obowiązku odzyskania tej pomocy, nie ma w ogóle potrzeby, by zostało „wszczęte” nowe postępowanie w rozumieniu art. 108 ust. 2 TFUE lub by zostało „wszczęte” postępowanie na podstawie art. 258 TFUE przeciwko temu państwu. Ponadto, wbrew temu, co twierdzi także skarżąca, Komisja nie czyni w swoich pismach procesowych odniesienia do postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego wszczętego przeciwko Republice Słowackiej w odniesieniu do wykonania decyzji 2015/1826.
82

Jeśli chodzi o niewykonanie zalecenia zawartego w tej decyzji, skarga do Komisji nie zawierała żadnego dowodu na okoliczność, że to niewykonanie można było przypisać blokadzie ze strony Gazpromu, który nie jest odpowiedzialny za owo niewykonanie. Na poparcie tego twierdzenia Gazprom podkreśla, po pierwsze, że zgodnie z prawem polskim decyzja certyfikacyjna jest ostateczna i przyznaje Gaz-Systemowi uprawnienia, których wykonania nie może on utrudniać, po drugie, że Gaz-System jest jedynym adresatem decyzji certyfikacyjnej, a tym samym że tylko to przedsiębiorstwo jest zobowiązane do jej wykonania, podczas gdy nie istnieje żaden powód, by wymagać od EuRoPolu (lub od niego samego), by wykonał on tę decyzję, oraz po trzecie, że w wypadku niewykonania URE może, a nawet powinno, dochodzić wykonania owej decyzji, w szczególności poprzez nałożenie sankcji finansowych, a nawet cofnięcie decyzji.
236

Prawo do bycia wysłuchanym jest chronione nie tylko przez art. 47 i 48 karty praw podstawowych, które gwarantują przestrzeganie prawa do obrony oraz prawa do rzetelnego procesu we wszystkich postępowaniach sądowych, ale również w art. 41 tej karty, który zapewnia prawo do dobrej administracji.
26

Jednak Trybunał orzekł, że w sytuacji gdy przedsiębiorca nie złożył oferty ze względu na to, że jego zdaniem w dokumentacji przetargowej lub w specyfikacji warunków zamówienia znajdowały się dyskryminujące go specyfikacje, stanowiące przeszkodę dla tego, by był on w stanie zrealizować wszystkie żądane świadczenia, przesadą byłoby żądać od niego, by – zanim będzie mógł użyć określonych w dyrektywie 89/665 procedur odwoławczych przeciwko takim specyfikacjom – złożył w danym postępowaniu o udzielenie zamówienia ofertę, choć jego szanse uzyskania zamówienia są zerowe z racji istnienia tych specyfikacji (zob. wyrok z dnia 28 listopada 2018 r., Amt Azienda Trasporti e Mobilità i in., C‑328/17, EU:C:2018:958, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo).
124

Na wstępie należy wskazać, że Komisja, powołując się na okoliczność, iż kwota jej długu została ustalona przez Sąd wyłącznie w ramach przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania w wyroku z dnia 13 grudnia 2018 r., Deutsche Telekom/Komisja (T‑827/14, EU:T:2018:930), nadal utrzymuje, że nie była zobowiązana do zapłaty odsetek za zwłokę na rzecz skarżącej za okres od dnia zapłaty grzywny do dnia dokonanego przez nią zwrotu. Argumentację tę należy jednak odrzucić z powodów przedstawionych w pkt 71–95 powyżej. Należy dodać, że obowiązek zapłaty przez Komisję odsetek za zwłokę na rzecz skarżącej wynika bezpośrednio z art. 266 akapit pierwszy TFUE, tak iż – wbrew temu, co twierdzi Komisja – skarżąca nie jest zobowiązana do złożenia wniosku o płatność zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 111 rozporządzenia delegowanego nr 1268/2012.
209

W niniejszej sprawie, jak wynika z pkt 156 i 157 powyżej, skarżący własnymi siłami uzyskał dostęp do utajnionych fragmentów dokumentu D 7.3, zapoznał się zatem z informacjami, do których dostępu odmówiono mu w zaskarżonej decyzji, i opublikował otrzymaną w ten sposób pełną wersję dokumentu D 7.3 na swej stronie internetowej. Postępując w ten sposób, skarżący nie uszanował procedur przewidzianych w prawie Unii odnoszącym się do dostępu do dokumentów i nie oczekiwał również na rozstrzygnięcie niniejszego sporu, aby dowiedzieć się, czy mógł on w sposób zgodny z prawem uzyskać dostęp do pełnej wersji wskazanego dokumentu. Sąd uważa, że przy podziale kosztów należy wziąć pod uwagę to zachowanie skarżącego. Zważywszy bowiem, że przedłożenie tego dokumentu przez skarżącego w piśmie z dnia 23 marca 2021 r. jest pozbawione wszelkiego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszego sporu, naraził on w ten sposób REA na nieuzasadnione koszty związane z przygotowaniem uwag na piśmie w przedmiocie przedłożonego dokumentu, których to kosztów można by uniknąć, gdyby skarżący działał z poszanowaniem reguł niniejszego postępowania sądowego, zaczekał na jego wynik i, w razie potrzeby, w legalny sposób uzyskał dostęp do rzeczonych informacji lub niektórych z nich, zgodnie z wyrokiem Sądu. W konsekwencji, na podstawie art. 135 § 2 regulaminu postępowania, skarżącego należy obciążyć kosztami związanymi ze złożeniem pisma z dnia 23 marca 2021 r. oraz kosztami związanymi ze przedstawieniem przez REA uwag na piśmie z dnia 20 maja 2021 r.
184

Po trzecie, co się tyczy faktu, że wniosek, zgodnie z którym wzrost przywozu prowadził do spadku cen i spadku rentowności w taki sposób, że stanowił on zagrożenie wyrządzenia poważnej szkody, nie jest poparty żadnym dowodem, należy przypomnieć, że zostało przyjęte, iż Komisja przedstawiła wymagany prawem dowód na to, że przemysł unijny znajdował się w trudnej sytuacji (zob. pkt 158–161 powyżej), a zatem w świetle tej sytuacji należy ocenić zasadność wykazania przez Komisję istnienia zagrożenia wyrządzenia poważnej szkody ze względu na wzrost przywozu. W tym kontekście Komisji nie można zarzucić jakiegokolwiek oczywistego błędu w ocenie faktu, że uznała ona, iż w świetle bardzo niskich zysków osiągniętych w rozpatrywanym okresie dodatkowa presja, jaką stanowiło przyspieszenie stwierdzonego wzrostu przywozu w następstwie przyjęcia przez Stany Zjednoczone Ameryki środków podjętych na podstawie sekcji 232, prowadziłaby do spadku cen i spadku rentowności, co groziłoby wyrządzeniem poważnej szkody. W tym względzie rozważania skarżącej dotyczące poprawy rentowności należy oddalić z tych samych powodów, które zostały przedstawione w pkt 158–161 powyżej w związku z pkt 165 powyżej.
57

Skarżąca podnosi, że z brzmienia art. 4 ust. 1 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004 wynika, iż przedwczesne wprowadzenie w życie koncentracji ma miejsce wyłącznie wówczas, gdy doszło do przejęcia kontroli. Nie ulega wątpliwości, że pojęcie „koncentracji” użyte w tych przepisach należy definiować w świetle art. 3 tego rozporządzenia, zgodnie z którym koncentracje są to takie połączenia przedsiębiorstw, które prowadzącą do trwałego przejęcia bezpośredniej lub pośredniej kontroli. Ponadto skarżąca powołuje się na pkt 44 i nast. wyroku z dnia 31 maja 2018 r., Ernst & Young (C‑633/16, EU:C:2018:371), zgodnie z którymi przedwczesne wprowadzenie w życie koncentracji jest ściśle związane z pojęciem koncentracji w rozumieniu art. 3 rozporządzenia nr 139/2004, które wymaga przejęcia kontroli, na pkt 46 wskazanego wyroku, zgodnie z którym jedynie „transakcje przyczyniające się do długotrwałej zmiany kontroli nad przejmowanym przedsiębiorstwem” są objęte zakresem art. 7 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia, oraz na pkt 49 i 60 wskazanego wyroku, w myśl których transakcje „[nie] przyczyniają się do trwałej zmiany kontroli”, jeżeli nie wykazują one „bezpośredniego powiązania funkcjonalnego z […] wprowadzeniem w życie” koncentracji, to znaczy jeżeli nie mają one „jako takie” związku ze zmianą kontroli, przy czym kryterium to wyklucza wszelkie transakcje, które pozostają w „warunkowym powiązaniu z […] koncentracją” w tym sensie, że mają wobec jej wprowadzenia w życie charakter „pomocniczy i przygotowawczy”. Tymczasem w motywie 134 zaskarżonej decyzji Komisja wyraźnie przyznała, że skarżąca nie przejęła kontroli nad TMSC przed udzieleniem przez tę instytucję zgody na koncentrację w dniu 19 września 2016 r. Ponadto skarżąca odsyła do wyroku z dnia 6 lipca 2010 r., Aer Lingus Group/Komisja (T‑411/07, EU:T:2010:281), w myśl którego obowiązek zawieszenia koncentracji zmierza do uniknięcia sytuacji, w której decyzja Komisji o niezgodności wymagałaby uzupełnienia w drodze decyzji o rozwiązaniu kładącej kres przejęciu kontroli dokonanemu zanim jeszcze instytucja ta wypowiedziałaby się w przedmiocie jego wpływu na konkurencję, i dochodzi na tej podstawie do wniosku, że zakres jej stosowania nie powinien wykraczać poza to, co jest konieczne do zapewnienia, aby restrukturyzacja przedsiębiorstw nie powodowała trwałej szkody dla konkurencji. Wreszcie, kontrola koncentracji przez Komisję nie została w żadnym momencie i w żaden sposób utrudniona, ponieważ skarżąca przejęła kontrolę nad TMSC dopiero po uzyskaniu wszystkich zezwoleń właściwych organów ochrony konkurencji, w tym Komisji.
2) Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1579 z dnia 18 października 2018 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych opon pneumatycznych, nowych lub bieżnikowanych, gumowych, w rodzaju stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych, o wskaźniku nośności przekraczającym 121, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz uchylającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/163 w zakresie, w jakim nakłada ostateczne cła antydumpingowe na przywóz produktów wytwarzanych przez następujących producentów eksportujących: – Chaoyang Long March Tyre Co. Ltd; – Triangle Tyre Co. Ltd; – Shandong Wanda Boto Tyre Co. Ltd; – Qingdao Doublestar Tire Industrial Co. Ltd; – Ningxia Shenzhou Tire Co. Ltd; – Guizhou Tyre Co. Ltd; – Aeolus Tyre Co. Ltd; – Shandong Huasheng Rubber Co. Ltd; – Chongqing Hankook Tire Co. Ltd; – Prinx Chengshan (Shandong) Tire Co. Ltd; – Jiangsu Hankook Tire Co. Ltd; – Shandong Linglong Tyre Co. Ltd; – Shandong Jinyu Tire Co. Ltd; – Sailun Jinyu Group Co. Ltd; – Shandong Kaixuan Rubber Co. Ltd; – Weifang Yuelong Rubber Co. Ltd; – Weifang Shunfuchang Rubber And Plastic Products Co. Ltd; – Shandong Hengyu Science & Technology Co. Ltd; – Jiangsu General Science Technology Co. Ltd; – Double Coin Group (Jiang Su) Tyre Co. Ltd; – Hefei Wanli Tire Co. Ltd; – Giti Tire (Anhui) Company Ltd; – Giti Tire (Fujian) Company Ltd; – Giti Tire (Hualin) Company Ltd; – Giti Tire (Yinchuan) Company Ltd; – Qingdao GRT Rubber Co. Ltd.
45

Należy przede wszystkim stwierdzić, że każda ze skarżących zmierza do stwierdzenia częściowej nieważności zaskarżonej decyzji i odnosi się do różnych części sentencji tej decyzji, z których każda dotyczy zupełnie odrębnych i niezależnych środków pomocy, tak że gdyby niektóre z zarzutów podnoszonych przez te strony miały zostać uwzględnione, mogłoby to skutkować jedynie częściową nieważnością zaskarżonej decyzji. Następnie, jak potwierdziły skarżące podczas rozprawy, ich skargi mają na celu wyłącznie stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy on pomocy przyznanej MJN GibCo, a nie pomocy indywidualnej przyznanej beneficjentom czterech pozostałych interpretacji indywidualnych prawa podatkowego, tak że gdyby zarzuty mające na celu stwierdzenie nieważności tego artykułu miały zostać uwzględnione, prowadziłoby to wyłącznie do stwierdzenia nieważności tego artykułu w zakresie, w jakim dotyczy on pomocy, której beneficjentami była MJN GibCo i skarżące. Poza tym gdyby zarzuty mające na celu stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 zaskarżonej decyzji lub art. 2 tej decyzji w zakresie, w jakim ma on zastosowanie do skarżących, miały zostać uwzględnione, prowadziłoby to do stwierdzenia nieważności art. 5 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zmierza on do odzyskania kwot wypłaconych tytułem pomocy, o której mowa w poszczególnych częściach sentencji.
130

Wniosek ten potwierdza uwzględnienie prac przygotowawczych nad rozporządzeniem nr 715/2009. Ze wspólnego stanowiska Rady nr 12/2009 z dnia 9 stycznia 2009 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1775/2005 (Dz.U. 2009, C 75 E/03, s. 38) wynika bowiem, że Rada opowiedziała się za brzmieniem art. 8 ust. 3 lit. b) i art. 16 rozporządzenia nr 715/2009, przytoczonym, odpowiednio, w pkt 112 i w pkt 118 powyżej, nie zaś za brzmieniem zaproponowanym przez Komisję i Parlament Europejski, odrzuciwszy w ten sposób planowane odniesienia do inwestycji w sieci i do tworzenia zdolności przyrostowej.