ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 428/4

Odwołanie od wyroku Sądu (w składzie jednego sędziego) wydanego w dniu 1 czerwca 2016 r. w sprawie T-34/15, Wolf Oil Corp./Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 4 sierpnia 2016 r. przez Wolf Oil Corp.

(Sprawa C-437/16 P)

(2016/C 428/05)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Wolf Oil Corp. (przedstawiciele: P. Maeyaert, J. Muyldermans, advocaten)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

Żądania wnoszącej odwołanie

— uchylenie orzeczenia Sądu z dnia 1 czerwca 2016 r. w sprawie T-34/15;

— obciążenie EUIPO i interwenienta w pierwszej instancji własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Wolf Oil.

Zarzuty i główne argumenty

W ramach odwołania wnosząca je (Wolf Oil) zwraca się do Trybunału o uchylenie wyroku Sądu z dnia 1 czerwca 2016 r. w sprawie T-34/15 (zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”), w którym Sąd oddalił skargę wniesioną przez Wolf Oil na decyzję Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 31 października 2014 r. (sprawa 1596/2013–5). Odwołanie opiera się na dwóch zarzutach.

W ramach zarzutu pierwszego Wolf Oil kwestionuje zaskarżony wyrok z uwagi na brak właściwego uzasadnienia i przeinaczenie dowodów w zakresie, w jakim nie przedstawiono w nim żadnej odpowiedzi na szereg argumentów i niespójności przywołanych przez Wolf Oil na poparcie zarzutu, że EUIPO nie zastosował poprawnie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd [art. 8 ust. 1 lit. b)] z rozporządzenia (WE) w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (1) (zmienionego niedawno rozporządzeniem 2015/2424 (2)).

W ramach zarzuty drugiego Wolf Oil podnosi, że zaskarżonym wyrokiem naruszano art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej poprzez błędne zastosowanie zasad dotyczących prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Zarzut dzieli się na trzy części. Pierwsze dwie części zarzutu drugiego dotyczą niepoprawnej interpretacji dobrze utrwalonej w orzecznictwie Sądu i Trybunału zasady, zgodnie z którą różnice konceptualne pomiędzy dwoma znakami towarowymi mogą w pewnym zakresie neutralizować istniejące między nimi podobieństwa wizualne i fonetyczne. Trzecia część zarzutu drugiego kwestionuje zaskarżony wyrok w zakresie, w jakim w ramach całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd nie wzięto w nim pod uwagę faktycznego używania znaków towarowych na rynku.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2424 z dnia 16 grudnia 2015 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz uchylające rozporządzenie Komisji (WE) nr 2869/95 w sprawie opłat na rzecz Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Dz.U. L 341, s. 21).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 428/5

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 11 sierpnia 2016 r. – Roland Becker/Hainan Airlines Co. Ltd

(Sprawa C-447/16)

(2016/C 428/06)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Roland Becker

Strona pozwana: Hainan Airlines Co. Ltd

Pytania prejudycjalne

Vorlagefrage

Czy w przypadku przewozu osób w ramach dwóch lotów bez dłuższego przebywania w przesiadkowych portach lotniczych należy uznać miejsce odlotu pierwszej części trasy za miejsce wykonania zobowiązania w rozumieniu art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 44/2001 (1) również wtedy, gdy podniesione w powództwie roszczenie o odszkodowanie, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (2), jest oparte na zakłóceniu, które miało miejsce w drugiej części trasy i powództwo to jest skierowane przeciwko stronie umowy przewozu, która jest wprawdzie przewoźnikiem lotniczym obsługującym drugi lot, jednakże nie pierwszy lot?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. L 12, s. 1.

(2) Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1.
2)

W zakresie, w jakim art. 5 pkt 1 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 ma zastosowanie: Czy w przypadku przewozu osób w ramach dwóch lotów bez dłuższego przebywania w przesiadkowym porcie lotniczym miejsce docelowe pasażera należy uznać za miejsce wykonania zobowiązania również w rozumieniu art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 44/2001 również wtedy, gdy dochodzone w skardze roszczenie o odszkodowanie, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, jest oparte na zakłóceniu, które miało miejsce na pierwszej części trasy i skarga jest skierowana przeciwko przewoźnikowi lotniczemu obsługującemu pierwszy lot, który nie jest stroną umowy przewozu?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 419/32

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 5 września 2016 r. – Fidelity Funds/Skatteministeriet

(Sprawa C-480/16)

(2016/C 419/42)

Język postępowania: duński

Sąd odsyłający

Østre Landsret

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Fidelity Funds

Strona pozwana: Skatteministeriet

Interwenient: NN (L) SICAV

Pytanie prejudycjalne

Czy reżim podatkowy taki jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, w ramach którego zagraniczne przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) objęte dyrektywą Rady 85/611/EWG (1) (dyrektywą UCITS) są opodatkowane u źródła odnośnie dywidend wypłacanych przez duńskie spółki, jest sprzeczny z art. 56 TWE (art. 63 TFUE) o swobodnym przepływie kapitału czy też z art. 49 TWE (art. 56 TFUE) o swobodzie świadczenia usług, w sytuacji, gdy stanowiące ich duńskie odpowiedniki przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) mogą uzyskać zwolnienie z opodatkowania u źródła albo z tego względu, że rzeczywiście dokonują one wypłaty minimalnej na rzecz swych uczestników w zamian za potrącenie podatku u źródła albo ze względu na to, że dokonuje się teoretycznego obliczenia kwoty tej wypłaty minimalnej, w odniesieniu do której należy potrącić podatek u źródła na poziomie uczestników UCITS?

(1) Dyrektywa Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Dz.U. 1985, L 375, s. 3, polskie wydanie specjalne: rozdział 06 tom 001 s. 139-154)
1)

Czy art. 4 dyrektywy 2004/83/WE (1) w świetle art. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, że w odniesieniu do wnioskujących o azyl należących do grupy LGBTI (grupy obejmującej lesbijki, gejów, biseksualistów, transseksualistów i interseksualistów) zarządza się przeprowadzenie opinii biegłego psychologa sądowego opartej o testy wykazujące osobowość i jej ocenę, jeżeli w celu jej przeprowadzenia nie są zadawane pytania dotyczące zwyczajów seksualnych wnioskującego o azyl ani też wnioskujący nie jest poddawany badaniu fizycznemu?
3)

Czy art. 2, 3, 4 i 5 dyrektywy 79/1072/EWG w związku z art. 17 ust. 2 i 3 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG można interpretować w ten sposób, że prawa do zwrotu podatku VAT można odmówić gdy przewidziana dalsza czynność, w której kontekście miały być wykorzystane towary objęte przywozem, nie dochodzi do skutku? Czy w takich okolicznościach znaczenia nabiera faktyczne przeznaczenie towarów, czyli okoliczność czy zostały one w każdym razie wykorzystane, w jaki sposób i na jakim terytorium, a mianowicie na terytorium państwa członkowskiego, w którym zapłacono podatek VAT lub poza tym państwem?
2

Czy jest objęty wspomnianym pojęciem ruchu pojazdów w rozumieniu art. 3 ust. 1 ww. pierwszej dyrektywy 72/166 unieruchomiony w posiadłości na płaskiej drodze z ubitej ziemi traktor rolniczy, który był, jak zazwyczaj, używany do wykonywania prac rolniczych (spryskiwanie winorośli herbicydami) z włączonym silnikiem w celu uruchomienia pompy zbiornika, w którym znajdował się herbicyd, i który w tych okolicznościach w wyniku obsunięcia się ziemi na skutek działania następujących czynników: — ciężaru traktora, — drgania spowodowanego silnikiem traktora i pompy przy ujściu ze spryskiwacza, do niego doczepionego, — obfitego deszczu, stoczył się, w kierunku czterech pracowników, którzy byli zajęci wykonywaniem pracy na niższych terasach, powodując śmierć pracownicy, która trzymała wąż służący do spryskiwania?
I.

Czy art. 43 w związku z art. 48 WE (obecnie art. 49 w związku z art. 54 TFUE) stoi na przeszkodzie krajowemu przepisowi podatkowemu takiemu jak przepis będący przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, który odmawia spółce dominującej będącej nierezydentem, której jedyny udziałowiec ma miejsce zamieszkania na terytorium kraju, zwolnienia z podatku od dochodów kapitałowych z tytułu wypłaconych jej dywidend, o ile udziały w tej spółce posiadają osoby, którym zwrot lub zwolnienie nie przysługiwałyby, gdyby uzyskały one bezpośrednio dochody oraz (1) brak jest gospodarczych lub innych znaczących powodów dla włączenia spółki dominującej będącej nierezydentem albo (2) spółka dominująca będąca nierezydentem uzyskuje z własnej działalności gospodarczej nie więcej niż 10 % całkowitego przychodu brutto w danym roku gospodarczym (co między innymi nie ma miejsca, gdy spółka zagraniczna uzyskuje przychody brutto z zarządzania aktywami) albo (3) spółka dominująca będąca nierezydentem nie uczestniczy w obrocie gospodarczym przy wykorzystaniu zakładu urządzonego odpowiednio do jej przedmiotu działalności, podczas gdy spółkom dominującym będącym rezydentami zwolnienie z podatku dochodowego zostaje przyznane bez względu na wymienione wyżej warunki?
2)

Jak w takim przypadku należy stosować ww. art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 784/2004 (1), zgodnie z którym zwiększenie o ponad 20 % pierwotnego budżetu istniejącego systemu pomocy stanowi zmianę tego systemu pomocy, a w szczególności: a) jak to się ma do obowiązku dokonania wcześniejszego zgłoszenia systemu pomocy, przewidzianego w art. 88 ust. 3 WE, obecnie art. 108 TFUE? b) jeżeli przekroczenie progu 20 % pierwotnego budżetu istniejącego systemu pomocy, przewidzianego w ww. art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 784/2004 uzasadnia nowe zgłoszenie, czy oceny tego progu należy dokonywać na podstawie kwoty dochodów przeznaczonych na system pomocy, czy też na podstawie środków rzeczywiście przyznanych beneficjentom, z wyłączeniem kwot zatrzymanych lub pobranych na rzecz państwa? c) zakładając, że przestrzeganie tego progu 20 % należy oceniać na podstawie środków przeznaczonych na system pomocy, czy takiej oceny należy dokonywać w drodze porównania ogólnego pułapu wydatków znajdującego się w decyzji zatwierdzającej z budżetem ogólnym przeznaczonym później na całość pomocy przez podmiot przyznający środki finansowe, czy w drodze porównania pułapów zgłoszonych z tytułu każdej kategorii pomocy wskazanej w tej decyzji z odpowiednią linią budżetową tego podmiotu?
2)

Czy zgodna z konkurencją na wspólnym rynku jest pomoc państwa w formie ulgi podatkowej, która to pomoc jest inwestowana w aktywa wykorzystywane przy wytwarzaniu produkcji, której część jest wywożona do państw trzecich lub do państw członkowskich?
I.1.

Czy art. 65, 66, 69 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007 (1) z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw oraz (od 23 czerwca 2011 r.) art. 64, 65, 68 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 534/2011 (2) z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw wymagają, aby decyzja dotycząca zatwierdzenia programu operacyjnego i kwot funduszy tudzież zmiana tej decyzji oraz decyzja dotycząca „zatwierdzonej kwoty pomocy” nie była wydawana jako zwykłe powiadomienie, lecz formalnie (przynajmniej tymczasowo) wiążąca decyzja, zaskarżalna przez wnioskodawcę już a priori, tj. niezależnie od zaskarżenia decyzji końcowej (zgodnie z art. 70 rozporządzenia 1580/2007 lub art. 69 rozporządzenia 543/2011) w sprawie wniosku o (ostatecznie obliczoną) wypłatę pomocy?
1)

Czy artykuł 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1610/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla środków ochrony roślin (1) należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy we wniosku o wydanie dodatkowego świadectwa ochronnego na podstawie tego rozporządzenia lub rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (2)„data wydania pierwszego zezwolenia na wprowadzenie produktu do obrotu w [Unii Europejskiej]” została ustalona bez uwzględnienia wykładni prawa przyjętej w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej C-471/14, a zatem taka data jest nieprawidłowa i w związku z tym należy sprostować datę wygaśnięcia dodatkowego świadectwa ochronnego, nawet jeśli decyzja o wydaniu wspomnianego świadectwa została wydana przed ogłoszeniem tego wyroku i upłynął już termin zaskarżenia tej decyzji?
1)

Czy przyznanie odszkodowania wynoszącego od 2,5-krotności do 12-krotności ostatniego miesięcznego wynagrodzenia (art. 32 ust. 5 ustawy nr 183/2010) urzędnikowi państwowemu, poszkodowanemu wskutek nadużywania zawierania kolejnych umów o pracę na czas określony, który może uzyskać pełne odszkodowanie wyłącznie jeżeli udowodni utratę innych możliwości zatrudnienia lub udowodni, że w razie ogłoszenia oficjalnego konkursu, zostałby jego laureatem, stanowi skuteczny i równoważny środek w znaczeniu nadanym w wyrokach Trybunału Sprawiedliwości w sprawach Mascolo [i in. (C-22/13 od C-61/13 do C-63/13 i C-418/13)] i Marrosu [i Sardino] (C-53/04)?
—

stwierdzenie, że nie przyjmując, najpóźniej do dnia 1 czerwca 2015 r., przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/27/UE z dnia 26 lutego 2014 r. zmieniającej dyrektywy Rady 92/58/EWG, 92/85/EWG, 94/33/WE, 98/24/WE oraz dyrektywę 2004/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu dostosowania ich do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o takich przepisach, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 6 ust. 1 tejże dyrektywy;
3)

Jeżeli odpowiedź na wcześniejsze pytanie byłaby taka, iż przyczyną zwolnienia było przejęcie, a tym samym, że przyczyna ta była sprzeczna z dyrektywą 2001/23/WE, to czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, iż zakazuje on, aby prawo krajowe zakazywało sądom lub trybunałom rozstrzygania co do istoty zarzutów pracownika, który zaskarża swoje zwolnienie w postępowaniu indywidualnym, które to zwolnienie nastąpiło w ramach zwolnienia grupowego, w celu obrony praw wynikających ze stosowania dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów oraz dyrektywy Rady nr 98/59/WE (2) z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, z tego powodu, że uprzednio zapadł prawomocny wyrok dotyczący zwolnienia grupowego w postępowaniu, w którym pracownik nie mógł uczestniczyć, pomimo że jego uczestnikami mogli być i byli związki zawodowe działające u pracodawcy lub przedstawiciele prawni grup pracowników?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 14/19

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti (Włochy) w dniu 12 października 2016 r. – Istituto Nazionale della Previdenza Sociale/Francesco Faggiano

(Sprawa C-524/16)

(2017/C 014/25)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte dei Conti

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Istituto Nazionale della Previdenza Sociale

Druga strona postępowania: Francesco Faggiano

Pytania prejudycjalne

1) Czy uregulowanie wspólnotowe wynikające z rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/1971 z dnia 14 czerwca 1971 r. (1) i z rozporządzenia Rady (WE) nr 1606/1998 r. z dnia 29 czerwca 1998 r. (2), należy interpretować w ten sposób, że jest wykluczone, aby wniosek o zsumowanie składek na ubezpieczenie społeczne naliczonych w różnych funduszach ubezpieczeniowych, w szczególności w państwie przynależności i w innym państwie Unii Europejskiej, mógł zostać złożony przez podmiot będący już beneficjentem świadczenia emerytalnego?

2) Czy art. 49 ust. 1 lit. b) ppkt ii) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis prawa włoskiego zawarty w art. 71 ustawy nr 388 z dnia 23 grudnia 2000 r., zgodnie z którym, wniosek o zsumowanie składek na ubezpieczenie społeczne naliczonych w różnych funduszach ubezpieczeniowych, w szczególności w państwie przynależności i w innym państwie Unii Europejskiej, jest ograniczony tylko na rzecz tych osób, które nie nabyły jeszcze prawa do świadczenia emerytalnego w żadnym funduszu ubezpieczeniowym?

(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2).

(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1606/98 z dnia 29 czerwca 1998 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz rozporządzenie (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w celu objęcia nimi specjalnych systemów dla urzędników służby cywilnej (Dz.U. L 209, s. 1).
1)

Czy przy prawidłowej wykładni art. 2 ust. 1, art. 24, art. 62, art. 63, art. 65 i art. 73 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem odsyłającym: a) emitowanie kredytów dla użytkowników przez Madbid w zamian za płatność pieniężną stanowi: (i) „transakcję uprzednią” znajdującą się poza zakresem stosowania art. 2 ust. 1, taką jak określona przez Trybunał w wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r., MacDonald Resorts Ltd/Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs, C-270/09, EU:C:2010:780, pkt 23-42; czy też (ii) świadczenie usług przez Madbid w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. c), a mianowicie przyznanie prawa do udziału w aukcjach internetowych; b) w przypadku, gdy przyznanie prawa do udziału w aukcjach internetowych stanowi świadczenie usług przez Madbid, jest ono świadczeniem „odpłatnym” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. c), a mianowicie dokonywanym w zamian za płatność (tj. pieniądze otrzymane przez Madbid od użytkownika w zamian za kredyty); c) czy odpowiedź na pkt b) jest inna, jeśli płatność za kredyty rodzi również uprawnienie użytkownika do nabycia towarów o takiej samej wartości w przypadku niewygrania aukcji przez użytkownika; d) jeżeli emitując kredyty Madbid nie dokonuje odpłatnego świadczenia usług na rzecz użytkowników w zamian za płatność pieniężną, czy dokonuje ona takiego świadczenia w innym momencie; i jakie zasady należy zastosować przy ustalaniu odpowiedzi na te pytania?
(i)

Czy w przypadku gdy w postępowaniu o ukaranie zostaną udowodnione lub wskazane okoliczności dotyczące ewentualnej praktyki polegającej na dyskryminującym stosowaniu taryf przez przedsiębiorstwo mające pozycję dominującą wobec jednego z przedsiębiorstw detalicznych, które to praktyki stawiają to przedsiębiorstwo w mniej korzystnej pozycji konkurencyjnej w porównaniu z jego konkurentami, kwalifikacja jako stwarzanie niekorzystnych warunków konkurencji w rozumieniu art. 102 lit. c) TFUE zależy od dodatkowej oceny powago, istotności lub znaczenia tych skutków dla pozycji konkurencyjnej lub zdolności konkurencyjnej dotkniętego tą praktyką przedsiębiorstwa, w szczególności w odniesieniu do zdolności wyrównania różnicy kosztów poniesionych w ramach usługi detalicznej?
2

a) Czy dyrektywa 2002/92 obejmuje swoim zakresem zastosowania porady gospodarcze bądź inne porady udzielane w związku z pośrednictwem ubezpieczeniowym, które to porady same w sobie nie dotyczą jednak samego podpisania lub przedłużenia umowy ubezpieczenia? Jakie w tym względzie przepisy mają zastosowanie, w szczególności w odniesieniu do porad w przedmiocie lokowania kapitału w ramach ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym? b) Czy porady, jak te, o których mowa w pytaniu 2 a), w sytuacji, gdy z definicji stanowią one doradztwo inwestycyjne w rozumieniu dyrektywy 2004/39 (2), wchodzą również w zakres zastosowania przepisów tejże dyrektywy, czy też wchodzą wyłącznie w zakres jej zastosowania zamiast w zakres zastosowania dyrektywy 2002/92? Jeżeli porady takie wchodzą również w zakres zastosowania dyrektywy 2004/39, to wówczas przepisy której z dyrektyw mają pierwszeństwo?
1)

Czy organizmy uzyskane w drodze mutagenezy stanowią organizmy zmodyfikowane genetycznie w rozumieniu art. 2 dyrektywy 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. (1), choć na podstawie art. 3 i załącznika I B do tej dyrektywy wyłączone są od obowiązków przewidzianych dla uwolnienia i wprowadzenia na rynek organizmów zmodyfikowanych genetycznie? Czy w szczególności techniki mutagenezy, zwłaszcza nowe techniki mutagenezy kierowanej wykorzystujące procesy inżynierii genetycznej, mogą być uważane za techniki wymienione w załączniku I A, do którego odsyła art. 2? Czy w konsekwencji art. 2 i 3 dyrektywy 2001/18 z dnia 12 marca 2001 r. oraz załączniki I A i I B do niej należy interpretować w ten sposób, że wyłączają one od stosowania środków ostrożności, oceny wpływu i identyfikowalności wszystkie organizmy i materiał siewny zmodyfikowane genetycznie uzyskane w drodze mutagenezy, czy tylko organizmy uzyskane metodami konwencjonalnymi mutagenezy przypadkowej przez promieniowanie jonizujące lub ekspozycję na mutageny chemiczne, istniejącymi przed przyjęciem tych przepisów?
3)

W przypadku gdy w pewnych okolicznościach dokumenty, o których mowa w art. 19 rozporządzenia (WE) nr 987/2009, mają ograniczoną moc wiążącą: Czy jest sprzeczna z zawartym w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 zakazem zastępowania pracownika sytuacja, w której zastąpienie nie następuje w formie delegowania przez tego samego pracodawcę, lecz przez innego pracodawcę? Czy ma w tym względzie znaczenie to, a) czy ten pracodawca ma siedzibę w tym samym państwie członkowskim co pierwszy pracodawca lub b) czy między pierwszym i drugim delegującym pracodawcą istnieją powiązania personalne lub organizacyjne?