ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty zaskarżalne – Akty wywołujące skutki prawne – Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do wdrażanego środka krajowego uznanego tymczasowo za nową pomoc – Akt zaskarżalny – Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego dotyczącego tych samych środków, co te, które były przedmiotem decyzji o wszczęciu wcześniejszego postępowania – Niedopuszczalność w przypadku niezakończenia pierwszego postępowania

(art. 87 ust. 1 WE, art. 88 ust. 2, 3 WE, art. 230 WE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 7)

Summary

Aktami lub decyzjami, które mogą być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności, są w rozumieniu art. 230 WE jedynie akty wywołujące wiążące skutki prawne mogące wywierać wpływ na interesy skarżącego poprzez istotną zmianę jego sytuacji prawnej. Tak jest w przypadku decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa w sytuacji, gdy Komisja zakwalifikuje obowiązujący środek jako nową pomoc, i to zarówno wówczas, gdy władze danego państwa członkowskiego uznają ten środek za pomoc istniejącą, jak i wtedy, gdy kwestionują one, iż jest on objęty zakresem stosowania art. 87 ust. 1 WE.

Decyzja o wszczęciu procedury formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie środka obowiązującego i zakwalifikowanego przez Komisję jako nowa pomoc zmienia bowiem nieuchronnie zakres prawny danego środka, jak również sytuację prawną przedsiębiorstw z niego korzystających, w szczególności jeśli chodzi o dalsze jego stosowanie. Na taką decyzję można powołać się również przed sądem krajowym, który jest zobowiązany do wyciągnięcia wszystkich konsekwencji wynikających z naruszenia art. 88 ust. 3 zdanie ostatnie WE. Wreszcie może ona skłonić przedsiębiorstwa korzystające ze środka do odmowy przyjęcia nowych wpłat lub korzyści albo do zaoszczędzenia kwot pieniężnych koniecznych na pokrycie przyszłego rozrachunku finansowego. Środowisko przedsiębiorców bierze także pod uwagę we wzajemnych stosunkach z beneficjentami pomocy ich osłabioną sytuację prawną i finansową.

Natomiast tego rodzaju decyzja nie może wywołać autonomicznych skutków prawnych i nie może zatem stanowić decyzji zaskarżalnej w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności, ponieważ dotyczy tych samych środków co te, które były przedmiotem decyzji o wszczęciu wcześniejszego postępowania, jeśli formalne postępowanie wyjaśniające w przedmiocie tych środków nie zostało zakończone i jeśli w ramach tego postępowania Komisja wspominała już, że sporne środki mogą wchodzić w zakres stosowania zakazu z art. 87 ust. 1 WE.

W takim bowiem przypadku związane z formalnym postępowaniem wyjaśniającym autonomiczne skutki prawne zostały już wywołane wskutek wydania pierwszej decyzji o wszczęciu postępowania.

(por. pkt 49–51, 61, 63)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Postępowanie – Reprezentacja stron – Pełnomocnictwo ad litem – Wymagany stopień dokładności (regulamin postępowania przed Sadem, art. 44 § 5) (por. pkt 52–59)

2. Postępowanie – Replika – Wymogi formalne – Podpis złożony przez adwokata lub radcę prawnego – Replika zawierająca pisma sporządzone przez skarżących bez udziału adwokata i bezpośrednio złożone przez nich w Sądzie – Pisma kontrasygnowane następnie przez adwokata lub radcę prawnego – Niedopuszczalność (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 19 akapity trzeci, czwarty; regulamin postępowania przed Sadem, art. 43 § 1) (por. pkt 63–68)

3. Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Badanie skarg – Uwzględnienie interesu wspólnotowego w związku z badaniem sprawy – Kryteria oceny – Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji – Granice – Kontrola sądowa (art. 81 WE, 82 WE; komunikat Komisji 2004/C 101/05) (por. pkt 73–75)

4. EWWiS – Przepisy dotyczące dyskryminacji ze względu na cenę i inne warunki zakupu – Artykuł 4 lit. b) – Czasowy zakres stosowania – Samodzielne stosowanie po wygaśnięciu traktatu EWWiS – Bezpośrednia skuteczność (art. 4 lit. b) EWWiS, art. 63 ust. 1 EWWiS; art. 81 WE, 82 WE; rozporządzenia Rady: nr 17; nr 1/2003) (por. pkt 84–90)

5. Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Badanie skarg – Decyzja o umorzeniu uzasadniona możliwością zwrócenia się przez składającego skargę do sądu krajowego – Zgodność z prawem – Przesłanki (art. 81 WE, 82 WE) (por. pkt 92–94)

6. Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Badanie skarg – Ocena interesu wspólnotowego związanego z badaniem sprawy – Uwzględnienie faktu zaprzestania opisanych w skardze praktyk – Warunki (art. 81 WE, 82 WE; komunikat Komisji 2004/C 101/05) (por. pkt 98)

7. Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Badanie skarg – Obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego i rozstrzygnięcia o istnieniu naruszenia w drodze decyzji – Brak (rozporządzenia: Rady nr 1/2003; Komisji nr 773/2004) (por. pkt 112–116)

8. Postępowanie – Koszty – Obciążenie strony, która wygrała sprawę, jej własnymi kosztami oraz kosztami skarżących (regulamin postępowania przed Sadem, art. 87 § 3, 4) (por. pkt 154–158)

Subject of the case

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji SG Greffe (2007) D/203626 z dnia 18 czerwca 2007 r. wydanej na podstawie art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszącego się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 [WE] i art. 82 [WE] (Dz.U. L 123, s. 18) odrzucającej skargę skarżących do Komisji, dotyczącą naruszenia postanowień traktatu EWWiS (sprawa COMP/37.037 – SWSMA).

Sentencja

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Glena Jonesa i Daphne Jones oraz koszty poniesione przez Fforch-Y-Garon Coal Co. Ltd.

3) Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, E.ON UK plc i International Power plc pokrywają własne koszty.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Skarga na bezczynność – Wezwanie instytucji do działania – Warunki – Wyraźne i precyzyjne żądanie – Pismo wzywające Komisję do działania, informujące o istnieniu różnych środków pomocy niezgodnych ze wspólnym rynkiem i wyliczające je – Dopuszczalność (art. 87 WE, art. 88 ust. 2 WE, art. 232 WE) (por. pkt 22–26, 41)

2. Skarga na bezczynność – Spoczywający na Komisji obowiązek działania – Obowiązek zbadania informacji dotyczących pomocy, której zgodność z prawem jest kwestionowana – Obowiązek poinformowania zainteresowanej strony w przypadku niewystarczających powodów albo przyjęcia decyzji po przeprowadzeniu wstępnego etapu badania – Bezczynność (art. 232 WE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 4, art. 10 ust. 1, art. 20 ust. 2) (por. pkt 28–30, 37, 38, 50–52, 67, 68)

3. Pomoc przyznawana przez państwa – Badanie skarg – Obowiązki Komisji – Obowiązek zbadania informacji dotyczących pomocy, której zgodność z prawem jest kwestionowana – Brak wymogów formalnych do złożenia skargi (art. 87 WE, 88 WE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 10 ust. 1) (por. pkt 32–34)

4. Skarga na bezczynność – Spoczywający na Komisji obowiązek działania – Obowiązek zbadania informacji dotyczących pomocy, której zgodność z prawem jest kwestionowana – Warunki – Istnienie skargi – Podnoszony bezprawny charakter rozpatrywanych środków pomocy, który powinien wynikać z informacji dostarczonych przez zainteresowaną stronę (art. 232 WE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 10 ust. 1) (por. pkt 45–47, 62–64, 74–76)

Subject of the case

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia bezczynności Komisji ze względu na to, że instytucja ta bezprawnie nie zajęła stanowiska w przedmiocie złożonych do niej przez skarżącą skarg dotyczących, po pierwsze, pomocy przyznanej zdaniem skarżącej przez Republikę Włoską Alitalii, Air One i Meridianie oraz, po drugie, podnoszonego przez skarżącą naruszenia prawa konkurencji.

Sentencja

Sentencja

1) Komisja Wspólnot Europejskich uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy traktatu WE ze względu na to, że nie wydała decyzji w przedmiocie transferu 100 pracowników Alitalii, o którym mowa w skierowanym do niej piśmie Ryanair z dnia 16 czerwca 2006 r., w przedmiocie odszkodowania przyznanego w następstwie zamachów z dnia 11 września, o którym mowa w skierowanych do niej pismach Ryanair z dnia 3 listopada i 13 grudnia 2005 r. oraz w przedmiocie obniżek opłat lotniskowych stosowanych w kluczowych portach lotniczych, z których skorzystała przede wszystkim Alitalia, o których mowa w ww. pismach z dnia 3 listopada i dnia 13 grudnia 2005 r.

2) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3) Każda ze stron postępowania, w tym Air One SpA, pokrywa własne koszty.
Naruszenie zasady przestrzegania rozsądnego terminu nie uzasadnia co do zasady stwierdzenia nieważności decyzji wydanej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego. Jeśli bowiem nie zostało wykazane, że nadmierny upływ czasu wpłynął na zdolność zainteresowanych przedsiębiorstw do skutecznej obrony, naruszenie zasady rozsądnego terminu nie będzie miało wpływu na ważność postępowania administracyjnego.

W dziedzinie procedury rozliczania rachunków EFOGR tylko wówczas gdy z powodu upływu czasu, w szczególności opóźnienia przy wydawaniu decyzji przez Komisję w sprawie rozliczenia rachunków i zmiany obowiązujących przepisów, konsekwencjami finansowymi nieprawidłowości obciążono w 50% EFOGR i w 50% dane państwo członkowskie i gdy zatem zbytnia przewlekłość miała wpływ na samą treść decyzji wydanej po zakończeniu postępowania administracyjnego, nieprzestrzeganie zasady rozsądnego terminu stanowi podstawę stwierdzenia częściowej nieważności tej decyzji.

(por. pkt 80, 85, 86)
Pojęcie jednolitego naruszenia odnosi się do sytuacji, w której kilka przedsiębiorstw uczestniczyło w naruszeniu polegającym na zachowaniu o charakterze ciągłym, któremu przyświeca jeden cel gospodarczy w postaci zakłócenia konkurencji, lub złożonym z pojedynczych naruszeń powiązanych ze sobą tożsamością przedmiotu (ten sam cel wszystkich zachowań) i podmiotów (te same zainteresowane przedsiębiorstwa, świadome tego, że działają we wspólnym celu).

Pojęcie jednolitego celu nie może zostać zdefiniowane za pomocą ogólnego odniesienia do zakłócenia konkurencji na rynku, którego dotyczy naruszenie, ponieważ wpływ na konkurencję jako cel lub skutek jest elementem współistniejącym wraz z wszelkim zachowaniem wchodzącym w zakres stosowania art. 81 ust. 1 WE. Taka definicja pojęcia jednolitego celu mogłaby pozbawić pojęcie jednolitego i ciągłego naruszenia części jego znaczenia, ponieważ w przypadku wystąpienia więcej niż jednego zachowania dotyczącego danego sektora gospodarki, które jest zakazane przez art. 81 ust. 1 WE, pociągałaby za sobą konieczność automatycznego zakwalifikowania tych poszczególnych zachowań, jako elementów składających się na jednolite naruszenie. Zatem, aby zakwalifikować różne działania jako jednolite i ciągłe naruszenie, należy zbadać, czy istnieje między nimi związek komplementarności w tym znaczeniu, że każde z nich miało być odpowiedzią na jedną lub kilka konsekwencji normalnego działania konkurencji, a wzajemnie oddziałując, każde z nich przyczyniało się do realizacji całości skutków antykonkurencyjnych zamierzonych przez ich sprawców w ramach całościowego planu mającego jednolity cel. W tym względzie trzeba uwzględnić wszelkie okoliczności mogące wykazać lub podważyć ten związek, takie jak okres stosowania, treść (w tym zastosowane metody) i jednocześnie cel każdego z rozpatrywanych działań.

(por. pkt 141, 144)
3.

Przystąpienie nowych państw członkowskich do Wspólnot — Akt o przystąpieniu z 2003 r. — Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Środki przejściowe odnoszące się do handlu produktami rolnymi — Obowiązek eliminacji nadmiernych zapasów przez nowe państwa członkowskie — Decyzja Komisji nakładająca obowiązek zapłaty niemający na celu pokrycia kosztów eliminacji nadwyżek z rynku wewnętrznego — Niezgodność z rozdz. 4 pkt 2 załącznika IV do aktu przystąpienia — Stwierdzenie nieważności (akt o przystąpieniu z 2003 r., załącznik IV, rozdz. 4 pkt 2) (por. pkt 49–52, 74–76, 78, 79)
5.

Konkurencja — Normy Unii — Naruszenia — Przypisanie — Spółka dominująca i spółki zależne — Jednostka gospodarcza — Kryteria oceny — Domniemanie decydującego wpływu wywieranego na spółki zależne przez spółkę dominującą posiadającą całość lub prawie całość ich kapitału — Obowiązek przedstawienia dowodów przez spółkę chcącą obalić to domniemanie — Dowody niewystarczające do obalenia domniemania (art. 81 WE) (por. pkt 165–167, 191, 207, 208, 214, 330)
18.

Konkurencja — Grzywny — Kwota — Stosowność — Kontrola sądowa — Kwestie, które mogą zostać uwzględnione przez sąd Unii — Informacje niezawarte w decyzji nakładającej grzywnę i niewymagane do jej uzasadnienia — Zaliczenie — Kwestie dotyczące stwierdzenia naruszenia — Zaliczenie (art. 229 WE, 253 WE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23) (por. pkt 619–624)
6.

Konkurencja — Normy Unii — Naruszenia — Przypisanie — Spółka dominująca i spółki zależne — Jednostka gospodarcza — Kryteria oceny — Domniemanie decydującego wpływu wywieranego na spółki zależne przez spółkę dominującą posiadającą całość lub prawie całość ich kapitału — Obowiązek przedstawienia dowodów przez spółkę chcącą obalić to domniemanie — Dowody niewystarczające do obalenia domniemania (art. 81 WE) (por. pkt 156–158, 166, 179–182, 186, 189, 196, 197, 204, 207)
2.

Konkurencja — Postępowanie administracyjne — Pismo w sprawie przedstawienia zarzutów — Konieczna treść — Decyzja Komisji stwierdzająca naruszenie — Rozbieżność między decyzją a pismem w sprawie przedstawienia zarzutów — Naruszenie prawa do obrony — Przesłanka (art. 81 WE, 82 WE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 27 ust. 1) (por. pkt 47–50)
15

Wymóg istnienia interesu prawnego w każdym powództwie wynika, zdaniem skarżącej, po pierwsze, z przepisów proceduralnych rozporządzenia nr 40/94. W szczególności, zdaniem skarżącej, ponieważ wymóg interesu prawnego nie wynika jasno z brzmienia art. 55 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94, Izba Odwoławcza powinna była, na podstawie art. 79 rozporządzenia nr 40/94, odwołać się do ogólnych zasad prawnych mających zastosowanie w państwach członkowskich. We wszystkich bez wyjątku państwach członkowskich możliwość wniesienia powództwa przysługuje tym, którzy mają uzasadniony interes w uwzględnieniu lub oddaleniu roszczenia. Po drugie, wymóg interesu prawnego w każdym powództwie wynika z traktatu WE, a w szczególności z art. 230 WE, 232 WE i 236 WE, jak również z odnoszącego się do tych postanowień orzecznictwa Trybunału i Sądu.
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 2 lipca 2008 r. – Ashoka przeciwko OHIM (DREAM IT, DO IT!)

(sprawa T‑186/07)

Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DREAM IT, DO IT! – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 37, 38)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 marca 2007 r. (sprawa R 635/2006‑1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego DREAM IT, DO IT! jako wspólnotowego znaku towarowego.

Informacje dotyczące sprawy

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Ashoka Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy DREAM IT, DO IT! dla usług z klas 35, 36, 41 i 45 – zgłoszenie nr 3 844 792 Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania





Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (izba ds. odwołań)

z dnia 18 czerwca 2008 r.

Sprawa T‑164/07 P

Asa Sundholm

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnicy – Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej – Postępowanie w sprawie oceny za 2003 r. – Prawo do obrony – Odwołanie niedopuszczalne – Odwołanie bezzasadne

Przedmiot: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 1 marca 2007 r. w sprawie F‑30/05 Sundholm przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego wyroku.

Orzeczenie: Odwołanie zostaje częściowo odrzucone, a częściowo oddalone. Asa Sundholm pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję w ramach niniejszej instancji.

Streszczenie

1. Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej – Prawo do obrony – Zakres

(regulamin pracowniczy, art. 43)

2. Odwołanie – Zarzuty – Zarzut podniesiony po raz pierwszy w odwołaniu – Niedopuszczalność

(statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 51)

1. W ramach wprowadzonego przez Komisję systemu oceny, zasięgnięcie przez oceniającego w postępowaniu odwoławczym opinii oceniającego lub współpracowników ocenianego urzędnika bez wysłuchania jego stanowiska w tym względzie nie może zostać uznane za naruszenie zasady przestrzegania prawa do obrony, pod warunkiem że tak uzyskane informacje nie różnią się od informacji służących za podstawę wyrażonych wcześniej przez oceniającego i zatwierdzającego ocen lub – jeśli tak jest – że oceniający w postępowaniu odwoławczym nie zamierza wykorzystać tych informacji na niekorzyść ocenianego.

(zob. pkt 28, 29)

Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑308/04 Ianniello przeciwko Komisji, 20 listopada 2007, dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 73

2. Podniesienie przed Sądem Pierwszej Instancji, że wniosek Sądu do spraw Służby Publicznej jest błędny, na podstawie przesłanki faktycznej różniącej się od przesłanki, w przedmiocie której miał wypowiedzieć się Sąd do spraw Służby Publicznej, jest równoznaczne z przedstawieniem nowego zarzutu, który poszerza zakres przedmiotu sporu, a który nie może zostać po raz pierwszy przedstawiony na etapie postępowania odwoławczego. Tymczasem w postępowaniu odwoławczym kompetencje sądu są ograniczone do oceny prawnego rozstrzygnięcia w kwestii zarzutów, które były roztrząsane w pierwszej instancji.

(zob. pkt 41, 42)

Odesłanie: Trybunał, sprawa C‑266/05 P Sison przeciwko Radzie, 1 lutego 2007 r., Zb.Orz. s. I‑1233, pkt 95 i przytoczone tam orzecznictwo
Należy zatem zbadać czy w okolicznościach niniejszej sprawy Izba Odwoławcza mogła słusznie dojść do wniosku, że istniało takie ograniczenie w odniesieniu do wniosku o rejestrację a w konsekwencji, mogła ograniczyć przeprowadzone przez nią badanie jedynie do płaszczy kąpielowych należących do klasy 25. Jak potwierdził to w odpowiedzi na pytanie pisemne Sądu OHIM, punkt 16 uzasadnienia zaskarżonej decyzji opiera się na cytowanym powyżej w pkt 9 piśmie skarżącej z dnia 12 lipca 2006 r. Pisma tego, które nie wspomina o objętych zgłoszeniem towarach należących do klasy 24 nie należy jednak interpretować w taki sposób, iż wyraża ona wolę skarżącej do wycofania jej wniosku o rejestrację w stosunku do tych towarów. Należy zatem dojść do wniosku, że wniesione przez skarżącą do Izby Odwoławczej odwołanie odnosiło się do całości decyzji wydanej przez Wydział Sprzeciwów, w tym do odmowy rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla towarów należących do klasy 24, a nie jedynie do części tejże decyzji.
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) z dnia 12 marca 2008 r. – Suez przeciwko OHIM (Delivering the essentials of life)

(sprawa T‑128/07)

Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Delivering the essentials of life – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 27–29)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 lutego 2007 r. (sprawa R 811/2006‑1) dotyczącą rejestracji słownego znaku towarowego Delivering the essentials of life jako wspólnotowego znaku towarowego.

Informacje dotyczące sprawy

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Suez Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy Delivering the essentials of life dla towarów i usług z klas 1, 9, 11, 16 i 35–42 – zgłoszenie nr 4102497 Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania





Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
75

Co się tyczy uwag, w tym samym piśmie, dotyczących zastosowania ostatniego zdania art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego oraz ww. wyroku w sprawie Nanjing Metalink przeciwko Radzie, to nie miały one, w każdym razie, charakteru mogącego wpłynąć na treść zaskarżonego rozporządzenia, gdyż, jak zostało również stwierdzone w ramach pierwszego zarzutu, odmowa przyznania statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej była oparta na zastosowaniu przesłanek materialnych zawartych w art. 2 ust. 7 lit. c) akapit pierwszy tiret drugie rozporządzenia podstawowego (zob. pkt 48 i 49 powyżej).
Wyrok Sądu (pierwsza izba) z dnia 17 września 2019 r. –

Irlandia i Aughinish Alumina/Komisja

(sprawy połączone T‑129/07 i T‑130/07)

Pomoc państwa – Dyrektywa 2003/96/WE – Podatek akcyzowy od olejów mineralnych – Oleje mineralne wykorzystywane jako paliwo przy produkcji tlenku glinu – Zwolnienie z podatku akcyzowego – Charakter selektywny środka – Wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego z 2001 r.

1. Pomoc przyznawana przez państwa – Pojęcie – Charakter selektywny środka – Odstępstwo od powszechnego systemu podatkowego – Względy uzasadniające wynikające z charakteru i struktury systemu – Ciężar dowodu – Zwolnienie z podatku akcyzowego od ciężkiego oleju opałowego wykorzystywanego przy produkcji tlenku glinu – Brak elementów wykazujących te względy uzasadniające (art. 87 ust. 1 WE) (zob. pkt 55, 56, 60, 61,65, 69–72, 89–93)

2. Postępowanie sądowe – Pismo wszczynające postępowanie – Wymogi formalne – Jasne i precyzyjne przedstawienie powołanych zarzutów – Analogiczne wymogi w odniesieniu do zarzutów szczegółowych powoływanych na poparcie zarzutu – Ogólne odesłanie do wspólnej deklaracji Rady i Komisji przy okazji przyjęcia dyrektywy – Dopuszczalność [statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21 akapit pierwszy, art. 53 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Sądem (1991 r.), art. 44 § 1 lit. c)] (zob. pkt 80–86)

3. Pomoc przyznawana przez państwa – Zakaz – Odstępstwa – Pomoc, która może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem – Pomoc na ochronę środowiska – Wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego – Pomoc w formie zwolnienia podatkowego – Kryteria oceny (art. 6, art. 87 ust. 3 WE; komunikat Komisji 2001/C 37/03, pkt 51 ust. 1) (zob. pkt 102–109, 111)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądania stwierdzenia nieważności – w całości lub w części – decyzji Komisji 2007/375/WE z dnia 7 lutego 2007 r. w sprawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w Gardanne, w regionie Shannon oraz na Sardynii wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy [C 78/2001 (ex NN 22/01), C 79/2001 (ex NN 23/01) i C 80/2001 (ex NN 26/01)] (Dz.U. 2007, L 147, s. 29), w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w niej istnienie pomocy państwa przyznanej przez Irlandię od dnia 1 stycznia 2004 r. na podstawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionie Shannon (Irlandia) oraz nakazuje Irlandii odzyskanie rzeczonej pomocy lub anulowanie czy wstrzymanie jej wypłaty.

Sentencja

1) Skargi zostają oddalone.

2) Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania w sprawie T‑129/07.