Zbiór Orzeczeń 
Sprawa C-5 4 7 / 1 6  
Gasorba SL i in.  
pr zeciwko  
Repsol Comer cial de Productos Petrolíferos SA  
(wniosek o w ydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo) 
Konkurencja – Artykuł 101 TFUE – Porozumienia między przedsiębiorstwami – Stosunki handlowe 
pomiędzy podmiotami prowadzącymi stacje paliw a przedsiębiorstwami paliwow ymi – 
Długoterminowa umowa o w yłączną dostawę paliw – Decyzja, w której Komisja Europejska uznaje 
zobowiązania zaproponowane przez przedsiębiorstwo za wiążące – Stopień związania sądów krajow ych 
w ydaną przez Komisję decyzją w sprawie zobowiązań – Artykuł 9 ust. 1 i art. 16 ust. 1 rozporządzenia 
(WE) nr 1/2003 
Streszczenie – w yrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 listopada 2017 r. 
1. Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Zaprzestanie naruszenia – Decyzja Komisji 
uznająca za wiążące zobowiązania przyjęte na podstawie art. 9 rozporządzenia nr 1/2003 – 
Powstanie uzasadnionych oczekiwań po stronie danych przedsiębiorstw co do zgodności ich 
zachowania z art. 101 TFUE – Brak 
(art. 101 TFUE; rozporządzenie Rady nr 1/2003 , art. 9 ust. 1) 
2. Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Zaprzestanie naruszenia – Decyzja Komisji 
uznająca za wiążące zobowiązania przyjęte na podstawie art. 9 rozporządzenia nr 1/2003 – 
Charakter wiążący wobec sądów krajowych – Zakres 
(art. 4 ust. 3 TUE; art. 101, 102 TFUE; rozporządzenie Rady nr 1/2003 , motywy 13–22, art. 9 
ust. 1, art. 16 ust. 1) 
1. Z brzmienia art. 9 ust. 1 tego rozporządzenia w ynika zaś, że w ydana na jego podstawie decyzja 
skutkuje w szczególności uczynieniem wiążącymi zaproponowanych przez przedsiębiorstwa 
zobowiązań uwzględniających zastrzeżenia w yrażone przez Komisję w przedmiocie konkurencji we 
wstępnej fazie rozpatry wania danej spraw y. Należy stwierdzić, że tego rodzaju decyzja nie świadczy 
o zgodności danej praktyki, co do której Komisja w yraziła zastrzeżenia, z art. 101 TFUE. Wynika 
z tego, że na podstawie w ydanej w oparciu o art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003 decyzji nie można 
ży wić wobec danych przedsiębiorstw uzasadnionych oczekiwań,iż ich zachowanie jest zgodne 
z art. 101 TFUE. 
(zob. pkt 25, 28) 
2. Artykuł 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie 
wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101] i [102 TFUE] należy 
interpretować w ten sposób, że w ydana zgodnie z art. 9 ust. 1 tego rozporządzenia decyzja Komisji 
PL 
ECLI:EU:C:2017 :891 1 
STRESZCZ ENIE – SPRAWA C-547/16  
GASORBA I IN.  
Europejskiej w sprawie zobowiązań odnoszących się do określonych porozumień zawartych pomiędzy 
przedsiębiorstwami nie stoi na przeszkodzie przeprowadzeniu przez sądy krajowe analizy tych właśnie 
porozumień pod kątem ich zgodności z regułami konkurencji oraz ewentualnemu stwierdzeniu ich 
nieważności na podstawie art. 101 ust. 2 TFUE. Ponadto z czytanych łącznie moty wów 13 i 22 
rozporządzenia nr 1/2003 w yraźnie w ynika, że decyzje w sprawie zobowiązań nie mogą stanowić dla 
organów do spraw konkurencji i sądów państw członkowskich przeszkody w rozstrzygnięciu danej 
spraw y i pozostają bez wpły wu na przysługujące im uprawnienie do zastosowania art. 101 i 102 TFUE. 
Tak więcsądy krajowe nie mogą ignorować tego rodzaju decyzji. Takie akty mają bowiem w każdym 
razie charakter decyzyjny. Ponadto, zarówno zgodnie z ustanowioną w art. 4 ust. 3 TUE zasadą lojalnej 
współpracy, jak i w ramach realizacji celu polegającego na skutecznym i jednolitym stosowaniu 
unijnego prawa konkurencji, sąd krajow y ma obowiązek uwzględnienia dokonanej przez Komisję 
wstępnej oceny i uznania za jej przesłankę, a nawet dowód, antykonkurencyjnego charakteru danego 
porozumienia na gruncie art. 101 ust. 1 TFUE. Skoro bowiem, zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia 
nr 1/2003 w związku z moty wem 13 tego rozporządzenia, Komisja może dokonać jedynie „wstępnej 
oceny” danej sytuacji konkurencyjnej, bez rozstrzygania następnie w w ydawanej na podstawie tego 
artykułu decyzji w sprawie zobowiązań, czy miałobądź nadal ma miejsce naruszenie, nie można 
w ykluczyć sytuacji, w której sąd krajow y dojdzie do wniosku, że praktyka, której dotyczy decyzja 
w sprawie zobowiązań, narusza art. 101 TFUE, i w ten sposób, w odróżnieniu od Komisji, stwierdzi 
naruszenie tego postanowienia traktatowego. 
(zob. pkt 26, 27, 29, 30; sentencja) 
ECLI:EU:C:2017 :891 2