W odniesieniu do ciężaru dowodu i postępowania dowodowego, jeżeli właściciel znaku towarowego pragnie powołać się na podstawę odmowy rejestracji określoną w art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej, zasada 19 rozporządzenia nr 2868/94 wykonującego rozporządzenie nr 40/94 w sprawie znaku towarowego przewiduje w ust. 1 i ust. 2 lit. c), że Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) daje stronie wnoszącej sprzeciw możliwość przedstawienia faktów, dowodów i argumentów na poparcie jej sprzeciwu – w szczególności dowodu potwierdzającego, że wcześniejszy znak towarowy cieszy się renomą – lub uzupełnienia tych, które zostały już przedstawione. Jako że rozporządzenia nr 207/2009 i 2868/95 nie wymieniają środków dowodowych, jakie strona wnosząca sprzeciw może przedstawić, aby wykazać istnienie renomy wcześniejszego znaku towarowego, może ona co do zasady swobodnie wybrać formę dowodu, jaki uzna za stosowne przedstawić Urzędowi w ramach sprzeciwu opartego na prawie wcześniejszym, a Urząd jest zobowiązane przeanalizować dowody przedstawione przez stronę wnoszącą sprzeciw, przy czym nie może od razu odrzucić dowodu pewnego rodzaju ze względu na jego formę.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) jest zobowiązane wykonywać swe kompetencje w zgodzie z ogólnymi zasadami prawa Unii, w tym zasadami równego traktowania i dobrej administracji.

Trybunał sprecyzował, że Urząd musi w świetle wspomnianych zasad brać pod uwagę wydane już przez siebie decyzje w odniesieniu do podobnych zgłoszeń i ze szczególną uwagą rozważyć, czy w danym przypadku rozstrzygnięcie winno brzmieć podobnie, przy czym stosowanie tych zasad musi pozostawać w zgodzie z przestrzeganiem zasady legalności, co oznacza, iż każde zgłoszenie do rejestracji musi zostać rozpatrzone w sposób dokładny i kompletny, a owo badanie musi mieć miejsce w każdym konkretnym przypadku.

O ile jest bowiem prawdą, że zasady te zostały sformułowane przez Trybunał w sprawie dotyczącej bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji, a mianowicie podstawy określonej w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, o tyle Trybunał wyraźnie uznał następnie, że mają one również zastosowanie w ramach postępowań w sprawie sprzeciwu opartych na względnej podstawie odmowy rejestracji.

Trybunał wyjaśnił już także – jak wskazał Sąd w pkt 18 i 19 zaskarżonego wyroku – że zgodnie z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawo do dobrej administracji obejmuje w szczególności obowiązek uzasadnienia przez organy administracji swoich decyzji. Obowiązek ten, który wynika także z art. 75 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej, zmierza do osiągnięcia dwojakiego celu: po pierwsze, umożliwienia zainteresowanym poznania przyczyn, dla których wydano dany akt, w celu przygotowania obrony ich praw, i po drugie, umożliwienia sądowi Unii przeprowadzenia kontroli zgodności danej decyzji z prawem.

Ponadto obowiązek ów ma ten sam zakres co obowiązek wynikający z art. 296 akapit drugi TFUE, który wymaga, by uzasadnienie przedstawiało w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie autora aktu, przy czym nie jest konieczne, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne, ponieważ kwestia ustalenia, czy uzasadnienie aktu spełnia wspomniane wymogi, musi jednak zostać oceniona w świetle nie tylko jego brzmienia, lecz również jego kontekstu i ogółu norm prawnych dotyczących przedmiotowej dziedziny.

Z powyższego wynika, że w sytuacji gdy strona wnosząca sprzeciw powołuje się przed Wydziałem Sprzeciwów dokładnie – jako na dowód renomy, w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009, wcześniejszego znaku towarowego przywołanego na poparcie sprzeciwu – na wcześniejsze decyzje Urzędu dotyczące renomy tego samego znaku, jego instancje muszą wziąć pod uwagę wydane już przez siebie decyzje i ze szczególną uwagą rozważyć, czy w danym przypadku rozstrzygnięcie winno brzmieć podobnie, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym powyżej. Gdy instancje te postanawiają przyjąć inną ocenę od tej przyjętej w poprzednich decyzjach, są obowiązane przy uwzględnieniu kontekstu, w jakim wydają one nową decyzję – przy czym przywołanie takich wcześniejszych decyzji stanowi część tego kontekstu – wyraźnie uzasadnić tę rozbieżność w stosunku do wspomnianych decyzji.

(zob. pkt 60, 61, 63–66)