Jeśli chodzi konkretnie o to, w jaki sposób sprawozdania z oceny urzędnika sporządzone przez instytucję, z której przyszedł, powinny zostać uwzględnione przez organ powołujący w związku z jego przeniesieniem do innej instytucji, to nie można jej zarzucać, że w ramach szerokiego zakresu uznania w dziedzinie awansów oparła swą ocenę osiągnięć tego urzędnika na syntetycznym ujęciu całości jego sprawozdań z oceny odnoszących się w całości lub w części do okresu jego oceny od chwili jego awansu, przyjętych zarówno przez organ powołujący nowej instytucji jak i przez instytucję, z której przyszedł. Nie można także zarzucać organowi powołującemu, że przeprowadził porównanie osiągnięć tego urzędnika z zastosowaniem ogólnej procedury i metodologii, nowo przyjętych przez nową instytucję w ramach swego uznania dla wszystkich swoich mogących ubiegać się o awans urzędników, przy czym należy podkreślić, że nowa instytucja nie jest zobowiązana do przyjęcia uregulowań odnoszących się w szczególny sposób do sytuacji urzędników, którzy się przenieśli.

W celu ochrony perspektyw kariery zawodowej urzędników, którzy postanowią skorzystać z zasady mobilności zawodowej między instytucjami, instytucje Unii powinny po pierwsze upewnić się, że przeniesienie się do innej instytucji nie przeszkadza w przebiegu kariery zawodowej korzystających z niego urzędników, a po drugie, dokonać porównania sytuacji urzędnika, który przeniósł się do innej instytucji, w celu zweryfikowania, że urzędnik ten nie był poszkodowany w postępowaniu w sprawie oceny.

Organ powołujący posiada jednak kompetencje do przeprowadzenia porównania osiągnięć z zastosowaniem procedury lub metody, którą uzna za najwłaściwszą. Ze względu bowiem na szeroki zakres uznania, jaki przysługuje danej instytucji przy realizacji, stosownie do jej własnych potrzeb organizacyjnych i zarządzania personelem, celów art. 45 regulaminu pracowniczego, nie jest ona zobowiązana do ustanawiania jakiegoś szczególnego systemu oceny i awansu.

Decyzje w sprawie awansów i porównanie osiągnięć, o którym mowa w art. 45 regulaminu pracowniczego, leżą w wyłącznej gestii organu powołującego.

W tym względzie, po pierwsze, jakkolwiek art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego zobowiązuje organ powołujący do przeprowadzenia przed wydaniem jakiejkolwiek decyzji w sprawie awansu porównania osiągnięć wszystkich mogących ubiegać się o awans urzędników, to jednak może on skorzystać z pomocy służb administracji różnego szczebla, zgodnie z zasadami właściwymi dla funkcjonowania wszelkich zhierarchizowanych struktur administracyjnych. Tym samym organ powołujący może zarządzić uprzednie zbadanie w każdej dyrekcji generalnej akt mogących ubiegać się o awans urzędników, nawet jeżeli takie uprzednie badanie nie może skutkować tym, że zastąpi ono porównanie osiągnięć, które powinien potem przeprowadzić, jeżeli jest ono przewidziane, komitet ds. awansów, a następnie, w każdym razie, to które powinien przeprowadzić organ powołujący na zakończenie postępowania w sprawie awansów, przy podejmowaniu decyzji w sprawie przyznania lub nieprzyznawania awansów.

W kontekście postępowania w sprawie awansów określonego w przyjętych przez Komisję ogólnych przepisach wykonawczych wprawdzie nie można dopuścić, by organ powołujący poprzestał na zbadaniu osiągnięć urzędników, którzy plasują się najwyżej na listach sporządzanych na szczeblu dyrekcji generalnych i poszczególnych służb, jednak skorzystanie przez urzędników, którzy nie zostali przedstawieni do awansu przez swojego dyrektora generalnego, z przewidzianego w ogólnych przepisach wykonawczych prawa odwołania się do wspólnego komitetu ds. awansów od decyzji dyrektora generalnego, żeby nie przestawiać ich do awansu, daje tym urzędnikom możliwość, by przed tym organem wspólnym ich osiągnięcia podlegały porównaniu nie tylko na szczeblu ich dyrekcji generalnej, lecz również na poziomie całej instytucji.

Po drugie, na etapie przygotowania swoich decyzji w dziedzinie awansów organ powołujący może zaangażować doradczy organ wspólny, taki jak wspólny komitet ds. awansów, oraz może przewidzieć, że komitet ten będzie wspierany przez inny organ, również wspólny, którego projekty uzasadnionych opinii organ powołujący może brać pod uwagę. Zaś poprzez swoje odwołania mogący ubiegać się o awans urzędnicy, którzy nie zostali przedstawieni do awansu przez swoich dyrektorów generalnych i kierowników służb, mają sposobność zwrócenia uwagi organu powołującego na swój przepadek, zmuszając go, na podstawie swoich sprzeciwów, wspomnianych projektów uzasadnionych opinii i – w odpowiednim razie – zaleceń komisji wspólnej ds. awansów, do szczegółowego zbadania ich sytuacji w ramach porównania osiągnięć wszystkich mogących ubiegać się o awans urzędników, które przeprowadza na końcu, po zakończeniu postępowania w sprawie awansów w celu wydania decyzji w sprawie awansów.

(zob. pkt 54–57)

Odesłanie

Trybunał, wyrok z dnia 4 lutego 1987 r., Bouteiller/Komisja, 324/85, EU:C:1987:59, pkt 11

Sąd Pierwszej Instancji, wyrok z dnia 30 listopada 1993 r., Tsirimokos/Parlament, T‑76/92, EU:T:1993:106, pkt 17

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: z dnia 22 września 2015 r., Silvan/Komisja, F‑83/14, EU:F:2015:106, pkt 48, 50 i przytoczone tam orzecznictwo, odwołanie w toku przed Sądem Unii Europejskiej, sprawa T‑698/15 P; z dnia 15 grudnia 2015 r., Bonazzi/Komisja, F‑88/15, EU:F:2015:150, pkt 83, 89 i przytoczone tam orzecznictwo