ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sąd do spraw Służby Publicznej jest właściwy do przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem aktów wydanych przez Europejski Urząd Doboru Kadr na podstawie postanowień ogłoszenia o konkursie, lecz nie jest właściwy do rozpoznania skargi o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez instytucję na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001.

Właściwość odpowiednio Sądu do spraw Służby Publicznej i Sądu Unii Europejskiej, w szczególności w dziedzinie dostępu do dokumentów, powinna opierać się na obiektywnych kryteriach i nie może zależeć od kwalifikacji aktów dokonywanej przez strony, a zwłaszcza od woli wszczęcia przez stronę skarżącą tego lub innego postępowania administracyjnego poprzedzającego wniesienie skargi, ani od woli rozpoznania przez instytucję wniosku o udzielenie dostępu do dokumentu na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001, a nie regulaminu pracowniczego.

Tym samym kryterium decydującym o właściwości sądu jest podstawa prawna uprawnienia do żądania przez skarżącego dostępu do dokumentów.

Wniosek skarżącego o podanie mu pytań z testów wstępnych jest związany ze stosowaniem art. 6 załącznika III do regulaminu pracowniczego oraz pkt 6.2 przewodnika dotyczącego konkursów otwartych, jest zatem oczywiste, że wniosek ten wchodzi w ramy sporu, w którym kwestionowane jest wykluczenie skarżącego z konkursu. Tym samym, skoro przedmiotem skargi jest odmowna decyzja instytucji w sprawie udzielenia skarżącemu dostępu do spornych pytań, to żąda on stwierdzenia nieważności aktu niekorzystnego na podstawie art. 90 ust. 2 i art. 91 regulaminu pracowniczego, nie zaś decyzji w rozumieniu rozporządzenia nr 1049/2001.

(zob. pkt 17, 19–27)

Odesłanie:

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑96/09 Cuallado Martorell przeciwko Komisji, 18 września 2012 r., pkt 60; sprawa F‑49/12 Pachtitis przeciwko Komisji, 2 grudnia 2013 r., pkt 22

Sąd Unii Europejskiej: sprawy połączone T‑197/11 P i T‑198/11 P Komisja przeciwko Strack, 13 grudnia 2012 r., pkt 54
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(pierwsza izba)

z dnia 11 lutego 2014 r.

Sprawa F‑65/12

Enrico Maria Armani

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Wynagrodzenie – Dodatki rodzinne – Prawo do dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu – Dziecko pozostające na utrzymaniu – Dziecko małżonki skarżącego

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której E.M. Armani wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności odmownej decyzji Komisji Europejskiej w sprawie uznania, że dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu przysługuje skarżącemu na dziecko jego małżonki.

Orzeczenie: Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 17 sierpnia 2011 r., na mocy której Komisja Europejska odmówiła E.M. Armaniemu prawa do dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu na dziecko jego małżonki. W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez E.M. Armaniego.

Streszczenie

Urzędnicy – Wynagrodzenie – Dodatki rodzinne – Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu – Warunki przyznania – Rzeczywiste łożenie na utrzymanie – Pojęcie

(regulamin pracowniczy, załącznik VII, art. 2 ust. 2)

Pojęcie rzeczywistego łożenia na utrzymanie dziecka, zawarte w art. 2 ust. 2 akapit pierwszy załącznika VII do regulaminu pracowniczego, oznacza faktyczne pokrywanie wszystkich lub części podstawowych potrzeb dziecka, w szczególności w zakresie mieszkania, wyżywienia, odzieży, kształcenia, opieki zdrowotnej i kosztów leczenia.

Z związku z tym, jeżeli urzędnik pokrywa faktycznie wszystkie podstawowe potrzeby dziecka swojego współmałżonka lub ich część, należy uznać, że łoży on rzeczywiście na utrzymanie tego dziecka, a więc pozostaje ono na jego utrzymaniu w rozumieniu art. 2 ust. 2 akapit pierwszy załącznika VII do regulaminu pracowniczego. W tym względzie ani wskazany przepis, ani żaden inny przepis regulaminu pracowniczego nie uzależniają wyraźnie tego, by dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu urzędnik otrzymywał na dziecko współmałżonka, od warunku, by współmałżonek nie był urzędnikiem lub pracownikiem Unii. Nie można też wywodzić istnienia takiego warunku z systematyki regulaminu pracowniczego.

(zob. pkt 31, 32, 40, 41)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑134/99 Skrzypek przeciwko Komisji, 11 lipca 2000 r., pkt 69; sprawa T‑87/04 Arranz Benitez przeciwko Parlamentowi, 10 października 2006 r., pkt 42
53

Co za tym idzie, skarżąca nie może utrzymywać, że skorzystanie z prawa do urlopu macierzyńskiego i do urlopu rodzicielskiego stanowiło obiektywną przeszkodę w podjęciu przez nią działań zmierzających do uzyskania zatrudnienia w instytucji Unii. Zresztą należy zauważyć, że art. 1862 § 1 polskiego kodeksu pracy nie wyklucza możliwości, by pracownik przebywający na urlopie wychowawczym wykonywał działalność zawodową, a więc tym bardziej tego, by brał udział w postępowaniu w sprawie naboru.
Celem art. 71 regulaminu pracowniczego, który przewiduje, że urzędnik jest uprawniony do zwrotu poniesionych przez niego kosztów w związku z przeniesieniem, jest uniknięcie sytuacji, w której urzędnik sam ponosi koszty powstałe w związku z wykonywaniem swoich obowiązków.

To właśnie w świetle tego celu należy stosować art. 10 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, który przewiduje przyznanie diety dziennej urzędnikowi, który wykazał, że był zmuszony do zmiany miejsca zamieszkania w celu spełnienia wymogów określonych w art. 20 regulaminu pracowniczego, czyli zamieszkiwania w miejscowości, w której jest zatrudniony, lub w takiej odległości od niej, by nie utrudniało to wykonywania jego obowiązków.

Przyznanie diety dziennej uzależnione jest od spełnienia dwóch przesłanek: po pierwsze, zmiany miejsca zamieszkania w celu spełnienia wymogów określonych w art. 20 regulaminu pracowniczego, a po drugie, poniesienia kosztów lub niedogodności powstałych w związku z koniecznością przemieszczenia się lub tymczasowego osiedlenia się w miejscu zatrudnienia. Ponieważ obie te przesłanki są kumulatywne, dieta dzienna nie może w szczególności zostać przyznana urzędnikowi, który nie wykazał poniesienia takich kosztów czy niedogodności.

Natomiast prawodawca Unii nigdy nie uzależniał przyznania diety dziennej od spełnienia przesłanki wykazania przez danego urzędnika, że był on zobowiązany do tymczasowego utrzymania miejsca zamieszkania w miejscu pochodzenia lub w miejscu poprzedniego zatrudnienia, które również tymczasowo generowało koszty. Wymaganie przez instytucję spełnienia dodatkowego warunku „drugich” kosztów po to, aby zainteresowani mogli korzystać z diety dziennej, stanowiłoby zatem naruszenie podstawowej zasady pewności prawa, jak również brzmienia art. 10 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego.

Ponadto nie można uznać, by tylko osoby związane z instytucjami niepewnym stosunkiem pracy (urzędnicy na okresie próbnym, personel tymczasowy lub kontraktowy, oddelegowani eksperci krajowi) mogły być uznane za osiedlające się tymczasowo w miejscu zatrudnienia do momentu przeprowadzki, chyba że automatycznie wykluczy się z kręgu uprawnionych do diety dziennej, z naruszeniem regulaminu pracowniczego, urzędników na czas nieokreślony. Rozstrzygający w tym względzie nie jest bowiem niepewny charakter stosunku pracy, lecz niepewna sytuacja lokalowa, w jakiej znajduje się osoba zobowiązana na gruncie regulaminu pracowniczego do zamieszkiwania w miejscu zatrudnienia, w którym ma wykonywać swe obowiązki w instytucji, podmiocie lub jednostce organizacyjnej Unii. Niepewność lokalowa jest bowiem pojęciem odrębnym od niepewności zatrudnienia. Urzędnik zatrudniony na czas nieokreślony, który zmienia miejsce pracy, powinien zatem móc być uznany za tymczasowo osiedlającego się w nowym miejscu zatrudnienia.

(zob. pkt 27–29, 39, 44)
Przysługująca komisji odwoławczej Europejskiego Banku Inwestycyjnego w obszarze oceny członków personelu możliwość unieważnienia jakiegokolwiek stwierdzenia zawartego w sprawozdaniu z oceny członka personelu Banku oznacza, że komisja ta jest upoważniona do dokonania ponownej oceny zasadności poszczególnych stwierdzeń przed ich uchyleniem. Zakres tej kompetencji jasno wykracza tym samym poza samo uprawnienie do kontroli zgodności z prawem i do unieważnienia części dyspozytywnej aktu, ponieważ obejmuje on możliwość unieważnienia uzasadnienia, na którego podstawie przyjęto dane rozstrzygnięcie, bez względu na jego wagę w ogólnym kontekście systemowym uzasadnienia tego aktu. To pełne uprawnienie kontrolne komisji odwoławczej znajduje potwierdzenie w wyraźnie przyznanej jej kompetencji do zmiany końcowej oceny osiągnięć wynikającej z ogólnej oceny wyników pracy składającego odwołanie. Zmiana oceny za osiągnięcia zainteresowanego oznacza bowiem, że omawiana komisja kontroluje szczegółowo wszystkie oceny osiągnięć zawarte w kwestionowanym sprawozdaniu pod kątem ewentualnych błędów w ocenie okoliczności faktycznych lub prawnych i że może ona w razie potrzeby zastąpić oceniającego w celu dokonania ponownej oceny osiągnięć.

Ostatecznie komisja odwoławcza powinna dokonać pełnej kontroli przedłożonego jej sprawozdania z oceny w przedmiocie zasadności każdej z ocen zawartych w tym sprawozdaniu, ponieważ jej kontrola nie ogranicza się do sprawdzenia, czy wystąpił oczywisty błąd w ocenie.

(zob. pkt 47–49)

Sąd Unii Europejskiej, wyroki: z dnia 27 kwietnia 2012 r., De Nicola/EBI, T‑37/10 P, EU:T:2012:205, pkt 41; z dnia 16 września 2013 r., De Nicola/EBI, T‑618/11 P, EU:T:2013:479
Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok z dnia 11 listopada 2014 r., De Nicola/EBI, F‑52/11 , EU:F:2014:243 , pkt 144 , 145

Zgodnie z brzmieniem pkt 3.6.1 kodeksu postępowania Europejskiego Banku Inwestycyjnego mobbing to powtarzające się na przestrzeni dość długiego okresu wypowiedzi ustne, zachowania, wrogie lub niewłaściwe działania wyrażane lub podejmowane przez jednego lub więcej pracowników w stosunku do innego pracownika. Polityka w zakresie godności w pracy Banku precyzuje, że nie jest istotne, czy dane zachowania są umyślne. Decydujące znaczenie ma to, że molestowanie i zastraszanie stanowią zachowania niepożądane i nieakceptowalne, godzące w poczucie własnej wartości i pewność siebie osoby będącej celem takiego zachowania.

Z tego wynika, że stosownie do przepisów wewnętrznych Banku, mobbing, powodujący powstanie po stronie Banku obowiązku udzielenia wsparcia istnieje w sytuacji, gdy wypowiedzi ustne, zachowania lub działania sprawcy mobbingu obiektywnie, a więc poprzez swoją treść, godzą w poczucie własnej wartości i pewność siebie osoby, która była celem mobbingu w ramach Banku, bez konieczności wykazania istnienia umyślności po stronie sprawcy mobbingu.

Z tymi wiążącymi przepisami wewnętrznymi nie jest zgodna opinia komisji dochodzeniowej do spraw mobbingu, wymagająca, by zachowanie było umyślne, aby mogło stanowić mobbing.

(por. pkt 53, 54, 56)

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok z dnia 11 listopada 2014 r., De Nicola/EBI, F‑52/11, EU:F:2014:243, pkt 154
W odniesieniu do przedłużenia zawartej na czas określony umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego organ upoważniony do zawierania umów powinien zbadać, gdy otrzyma wyraźny wniosek o przedłużenie przekraczające w sumie okres sześciu lat, określonym w decyzji wewnętrznej o charakterze generalnym, istnienie interesu służby uzasadniającego odstępstwo od zasady sześciu lat.

Gdy jednak jest to wniosek o przedłużenie na czas określony, mieszczące się w okresie sześciu lat, organ upoważniony do zawierania umów nie jest zobowiązany do wypowiadania się w kwestii takiego odstępstwa.

Nic jednak nie stoi na przeszkodzie wystąpieniu przez zainteresowanego pracownika na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego z wnioskiem o zbadanie możliwości przedłużenia mu w interesie służby umowy z przekroczeniem okresu sześciu lat.

(zob. pkt 54, 57, 62)

Sąd Pierwszej Instancji, postanowienie Vakalopoulou/Komisja, T‑97/00, EU:T:2001:38, pkt 14

Sąd Unii Europejskiej, wyrok Komisja/Petrilli, T‑143/09 P, EU:T:2010:531

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok BR/Komisja, F‑13/12, EU:F:2013:39
39

W związku z tym, że zarzut pierwszy jest zasadny i że wynika z niego, iż AHCC powinien był ograniczyć się do zbadania, czy doświadczenie zawodowe skarżącego mogło zostać zakwalifikowane jako „odpowiednie” do wykonywania opisanych w ogłoszeniu obowiązków asystenta ds. finansowych w grupie funkcyjnej III, Sąd nie może, pod rygorem oparcia uzasadnienia na nieścisłym założeniu co do prawa, ustalić, czy Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, gdy uznała, że nie mógł on powoływać się na doświadczenie zawodowe „równorzędne [z zadaniami mieszczącymi się w grupie funkcyjnej] III”.
60

Sąd przypomina na wstępie, że na podstawie orzecznictwa, zgodnie z zasadą proporcjonalności, zgodność z prawem regulacji Unii uzależniona jest od warunku, by wprowadzane przez nią środki były właściwe do realizacji uzasadnionych celów i nie wykraczały poza to, co konieczne do ich osiągnięcia, przy założeniu, że w razie możliwości wyboru pomiędzy kilkoma odpowiednimi środkami należy co do zasady zastosować środek najmniej dolegliwy (wyrok Sądu z dnia 28 marca 2012 r. w sprawie F‑36/10 Rapone przeciwko Komisji, pkt 50).
4

W dniu 13 sierpnia 2000 r., w czasie odbywania praktyki, skarżąca wzięła w Rzymie (Włochy) ślub z X, narodowości włoskiej i polskiej, który pracował w tym czasie we Włoszech. W dniu 10 października 2000 r. rada adwokacka w Lublinie zezwoliła skarżącej, w ramach drugiego roku aplikacji adwokackiej, na odbycie za granicą części aplikacji wynoszącej jeden rok, od dnia 1 listopada 2000 r. Tym samym skarżąca odbywała drugi rok aplikacji adwokackiej we Włoszech, w dniach od 1 listopada 2000 r. do 31 października 2001 r., najpierw w Rzymie, a następnie w Mediolanie (Włochy), kiedy jej mąż przeniósł się do pracy w tym mieście. Jednocześnie skarżąca zapisała się na rok akademicki 2000/2001 na uniwersytet Tor Vergata w Rzymie i uzyskała włoski dyplom prawa w dniu 23 grudnia 2002 r. W dniach od 1 grudnia 2001 r. do 28 lutego 2002 r. skarżąca odbywała dalszy ciąg aplikacji adwokackiej w dziale prawnym polskiego konsulatu generalnego w Mediolanie. W dniu 1 marca 2002 r. skarżąca wróciła do Polski, aby kontynuować aplikację. W dniu 9 maja 2003 r. złożyła egzamin adwokacki. W dniu 13 maja 2003 r. skarżąca wróciła do Włoch, gdzie w dniu 13 czerwca 2003 r. urodziła swoje pierwsze dziecko.
16

Belgijska ustawa o klasyfikacji, poświadczeniach, zaświadczeniach i opiniach bezpieczeństwa z dnia 11 grudnia 1998 r. (Moniteur belge z dnia 7 maja 1999 r., s. 15752), zmieniona ustawą z dnia 3 maja 2005 r. (Moniteur belge z dnia 27 maja 2005 r., s. 24993, zwana dalej „ustawą o poświadczeniu bezpieczeństwa osobowego”) stanowi: „[...] Art[ykuł] 12. Niniejsza ustawa znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy w interesie obrony integralności terytorium krajowego, planów obrony militarnej, zakończenia misji sił zbrojnych, bezpieczeństwa wewnętrznego państwa, w tym w obszarze energii jądrowej, trwałości porządku demokratycznego i konstytucyjnego, bezpieczeństwa zewnętrznego państwa oraz stosunków międzynarodowych, potencjału naukowego lub gospodarczego państwa lub każdego innego podstawowego interesu państwa, bezpieczeństwa obywateli belgijskich za granicą, czy funkcjonowania organów władzy państwowej, lub na podstawie wiążących Belgię traktatów, organ właściwy do regulacji dostępu do zatrudnienia, funkcji czy grupy zaszeregowania, do informacji, dokumentów czy danych, do materiałów, materii czy materii niejawnych, do lokali, budynków czy miejsc, oraz w zakresie organizowania sporządzania czy wykonywania umowy lub przetargu, wymaga posiadania poświadczenia bezpieczeństwa osobowego. [...] Art[ykuł] 22. Po zakończeniu postępowania sprawdzającego władza bezpieczeństwa wydaje w terminie ustalonym przez króla decyzję z uzasadnieniem w przedmiocie przyznania wymaganego poświadczenia bezpieczeństwa osobowego, w oparciu o przedłożone mu przez służby informacji i bezpieczeństwa sprawozdanie z postępowania sprawdzającego. Jeśli władza bezpieczeństwa uzna to za przydatne do rozpatrzeniu sprawozdania z postępowania sprawdzającego, zwraca się ona do tych służb o przekazanie jej kopii pełnych akt postępowania. Może również zwrócić się do tych służb o przekazanie wszystkich dodatkowych informacji, które uzna za użyteczne do rozpatrzeniu sprawozdania z postępowania sprawdzającego. Osobie fizycznej czy prawnej, w odniesieniu do której wymagane jest poświadczenie, decyzję doręcza oficer bezpieczeństwa w terminie ustalonym przez króla. [...]”.
74

Z jednej strony skarżąca utrzymuje, iż poniosła szkodę ze względu na to, że gdyby Rada umieściła ją na liście urzędników uprawnionych do ubiegania się o awans, to biorąc pod uwagę średnią długość stażu pracy w grupie zaszeregowania określoną w regulaminie pracowniczym, staż pracy na stanowisku tłumacza w Radzie, pochwalne sprawozdania z jej oceny, a także okoliczność, że niektórzy urzędnicy na tym samym stanowisku co skarżąca zostali awansowani, miała ona 90% szans na awans. W konsekwencji skarżąca szacuje swoją szkodę na kwotę 30000 EUR, biorąc pod uwagę spowolnienie jej kariery zawodowej oraz jego wpływ na jej wynagrodzenie i uprawnienia emerytalne.
Podstawę wcześniejszego rozwiązania umowy o pracę z członkiem personelu tymczasowego może stanowić zachowanie danego pracownika powodujące utratę zaufania do niego przez organ upoważniony do zawierania umów. Dokonywana przez sąd Unii kontrola zgodności z prawem decyzji o rozwiązaniu umowy ogranicza się do upewnienia się, że nie zachodzi oczywisty błąd lub nadużycie władzy.

Należne od urzędnika poszanowanie powagi swego urzędu nie ogranicza się do konkretnej chwili, gdy wykonuje on takie czy inne konkretne zadanie, lecz obowiązuje w każdych okolicznościach.

Artykuł 12 regulaminu pracowniczego stanowi jeden ze szczególnych wyrazów obowiązku lojalności, wymagającego od urzędnika nie tylko powstrzymania się od zachowań godzących w powagę urzędu i szacunek należny instytucji i jej władzom, lecz również wykazania się, tym bardziej jeśli ma on wysoką grupę zaszeregowania, postępowaniem pozostającym poza wszelkimi podejrzeniami, tak aby stale utrzymywać zaufanie łączące go z instytucją.

Nawet w razie popełnienia przez członka personelu tymczasowego przewinienia dającego podstawy do zwolnienia z powodów dyscyplinarnych organ upoważniony do zawierania umów nie ma żadnego obowiązku wszczęcia przeciwko zainteresowanemu postępowania dyscyplinarnego, zamiast skorzystania z uprawnienia do jednostronnego rozwiązania umowy, o którym mowa w art. 47 lit. c) warunków zatrudnienia innych pracowników. Decyzja o rozwiązaniu umowy z członkiem personelu tymczasowego na podstawie art. 47 lit. c) warunków zatrudnienia innych pracowników zamiast na podstawie art. 49–50a WZIP dotyczących postępowania dyscyplinarnego mieści się w szerokim zakresie uznania administracji.

(zob. pkt 54)

Sąd Pierwszej Instancji: ww. sprawa Dejaiffe przeciwko OHIM, pkt 38

Sąd Unii Europejskiej: ww. sprawa Longinidis przeciwko Cedefopowi, pkt 100 i przytoczone tam orzecznictwo
Prawo do obrony stanowi podstawową zasadę prawa Unii. Na podstawie tej zasady zainteresowany powinien przed wydaniem decyzji, z której wynikają dla niego negatywne skutki mieć możliwość przedstawienia w skuteczny sposób swego stanowiska w kwestii prawdziwości i znaczenia stanu faktycznego oraz w kwestii okoliczności, na których podstawie ta decyzja została wydana. Wspomniana zasada została wpisana do art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zgodnie z którym każda osoba ma prawo do bycia wysłuchaną, zanim zostaną podjęte indywidualne środki mogące negatywnie wpłynąć na jej sytuację.

Przepisem wdrażającym zasadę poszanowania prawa do obrony w kwestii zwolnienia członka personelu tymczasowego po okresie próbnym jest art. 14 akapit trzeci warunków zatrudnienia innych pracowników, zgodnie z którym sprawozdanie sporządzane w odniesieniu do członka personelu tymczasowego na miesiąc przed upływem okresu próbnego na temat jego zdatności do wypełniania zadań należących do zakresu jego obowiązków, wydajności i zachowania w ramach służby przedstawia się osobie zainteresowanej, która ma prawo złożyć uwagi na piśmie.

(zob. pkt 55–57)

Odesłanie

Trybunał, wyrok Komisja/De Bry, C‑344/05 P, EU:C:2006:710, pkt 37

Sąd Unii Europejskiej, wyrok L/Parlament, T‑317/10 P, EU:T:2013:413, pkt 81

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: Sapara/Eurojust, F‑61/06, EU:F:2008:98, pkt 149; CH/Parlament, F‑129/12, EU:F:2013:203, pkt 33
Odmowna decyzja instytucji w sprawie wniosku o odszkodowanie stanowi integralną część postępowania administracyjnego poprzedzającego wniesienie do Sądu do spraw Służby Publicznej skargi o stwierdzenie odpowiedzialności odszkodowawczej, a tym samym żądania stwierdzenia nieważności takiej decyzji nie mogą być oceniane w oderwaniu od żądań odszkodowawczych. Akt, w którym administracja instytucji zajmuje stanowisko w fazie poprzedzającej wniesienie skargi, skutkuje bowiem wyłącznie umożliwieniem stronie, która jakoby poniosła szkodę, zwrócenia się do Sądu do spraw Służby Publicznej z wnioskiem o odszkodowanie.

(zob. pkt 57)

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok Verheyden/Komisja, F‑72/06, EU:F:2009:40, pkt 30
O ile jedna ze stron może działać w drodze skargi o odszkodowanie, nie będąc przy tym zobowiązaną przez jakikolwiek przepis prawa do żądania stwierdzenia nieważności niezgodnego z prawem aktu, który powoduje szkodę, o tyle jednak nie może ona tym sposobem obejść niedopuszczalności wniosku dotyczącego tej samej niezgodności z prawem i mającego te same cele finansowe. Przede wszystkim urzędnik, który nie zaskarżył aktów rzekomo dla niego niekorzystnych poprzez wniesienie w stosownym czasie skargi o stwierdzenie nieważności, nie może za pomocą wniosku o odszkodowanie naprawić tego zaniechania i zorganizować sobie w ten sposób nowego terminu do wniesienia skargi.

(zob. pkt 31)

Sąd Pierwszej Instancji, wyrok Burban/Parlament, T‑59/96, EU:T:1997:75, pkt 26, 27