ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
48.

W świetle powyższych rozważań proponuję, aby na pytanie Vestre Landsret (sądu apelacyjnego dla regionu zachodniego, Dania) odpowiedzieć w następujący sposób: Artykuł 43 WE w związku z art. 48 WE nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które odmawia spółce będącej rezydentem owego państwa prawa do zwolnienia z podatku dochodu z tytułu odsetek, w przypadku gdy spółka należąca do tej samej grupy, będąca rezydentem w innym państwie członkowskim, nie miała prawa do odliczenia odpowiednich wydatków z tytułu odsetek ze względu na obowiązujące w tym innym państwie członkowskim przepisy dotyczące ograniczenia prawa do odliczania odsetek w przypadku niedostatecznej kapitalizacji, podczas gdy przyznaje ona spółce mającej status rezydenta zwolnienie podatkowe w odniesieniu do dochodów z tytułu odsetek, w sytuacji gdy będąca rezydentem spółka należąca do tej samej grupy kapitałowej nie ma prawa do odliczenia od podatku odpowiednich wydatków z tytułu odsetek w związku z przepisami krajowymi dotyczącymi ograniczenia prawa do odliczenia odsetek w przypadku niedostatecznej kapitalizacji.
69.

Jak wcześniej wskazałem, osobą trzecią, do której odnosi się Bundesgerichtshof (federalny trybunał sprawiedliwości) jest dostawca dostępu do sieci. Z punktu widzenia usługodawcy to do tej właśnie osoby trzeciej jest najlepiej zwrócić się po szczegółowe dane dodatkowe, jeżeli pragnie on zidentyfikować w sposób bardziej efektywny, praktyczny i bezpośredni użytkownika, który miał dostęp do jego strony internetowej przy użyciu dynamicznego adresu IP. Nie chodzi tu bynajmniej o hipotetyczną osobę trzecią, nieznaną i niedostępną, lecz główne ogniwo połączenia z Internetem, o którym wiadomo, że z pewnością jest w posiadaniu danych, jakich potrzebuje usługodawca do identyfikacji użytkownika. Jak bowiem wskazuje sąd odsyłający, chodzi tu o konkretną osobą trzecią, do której ma zamiar zwrócić się pozwana w sprawie głównej w celu uzyskania potrzebnych jej danych dodatkowych.
55.

Co się tyczy skuteczności, jest oczywiste, że wymóg proceduralny taki jak ten wynikający z art. 2711 ust. 1 OUG nr 34/2006 sam w sobie bezwzględnie ogranicza prawo dostępu do postępowań odwoławczych od decyzji instytucji zamawiających. Wymóg ten stanowi warunek wstępny zbadania środka zaskarżenia co do istoty ( 58 ). Co więcej, wprawdzie podmiot wnoszący środek zaskarżenia odzyska gwarancję należytego postępowania po rozpatrzeniu tego środka zaskarżenia, jednak samo wpłacenie owej organizacji wiąże się koniecznie z obciążeniem finansowym dla tego podmiotu. Tak więc art. 2711 ust. 3 zdanie pierwsze OUG nr 34/2006 określa dwa sposoby ustanowienia gwarancji należytego postępowania Jeśli podmiot wnoszący środek zaskarżenia dokonuje przelewu bankowego, zostaje on pozbawiony możliwości korzystania z potencjalnie znaczącej kwoty przez cały okres od dnia wniesienia środka zaskarżenia do dnia, w którym decyzja CNSC staje się ostateczna lub wyrok właściwego sądu staje się prawomocny. Tym samym podmiot wnoszący środek zaskarżenia ponosi koszty związane z niemożnością wykorzystania tych środków na inne cele. Jeżeli natomiast ów podmiot wybierze instrument gwarancyjny wydany przez bank lub zakład ubezpieczeń, to jest on zobowiązany do poniesienia kosztów związanych z przedmiotowym instrumentem ( 59 ).
11.

Artykuł 7 rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynków, zatytułowany „Progi referencyjne”, ujęty w „Przepisach wprowadzających” tego rozporządzenia, przewiduje: „1. Ustala się następujące progi referencyjne: a) w odniesieniu do sektora zbóż: 101,31 EUR za tonę – dotyczy etapu sprzedaży hurtowej towarów dostarczonych do magazynu, przed ich wyładowaniem; b) w odniesieniu do ryżu niełuskanego: 150 EUR za tonę w przypadku ryżu standardowej jakości określonej w załączniku III pkt A – dotyczy etapu sprzedaży hurtowej towarów dostarczonych do magazynu, przed ich wyładowaniem; c) w odniesieniu do cukru standardowej jakości określonej w załączniku III pkt B – dotyczy cukru luzem, EXW: (i) w odniesieniu do cukru białego: 404,4 EUR za tonę; (ii) w odniesieniu do cukru surowego: 335,2 EUR za tonę; d) w odniesieniu do sektora wołowiny i cielęciny: 2224 EUR za tonę tusz bydła płci męskiej o klasie uformowania/okrywy tłuszczowej R3 według unijnej skali klasyfikacji tusz bydła w wieku ośmiu miesięcy lub więcej, o której mowa w załączniku IV część A; e) w odniesieniu do sektora mleka i przetworów mlecznych: (i) w odniesieniu do masła: 246,39 EUR za 100 kg; (ii) w odniesieniu do odtłuszczonego mleka w proszku: 169,80 EUR za 100 kg; f) w odniesieniu do sektora wieprzowiny 1509,39 EUR za tonę tusz wieprzowych standardowej jakości określonych pod względem masy i zawartości chudego mięsa na podstawie unijnej skali klasyfikacji tusz wieprzowych, o której mowa w załączniku IV część B: (i) tusze ważące od 60 kg do mniej niż 120 kg: klasa E; (ii) tusze ważące od 120 kg do 180 kg: klasa R; g) w odniesieniu do sektora oliwy z oliwek: (i) 1779 EUR za tonę oliwy z oliwek najwyższej jakości z pierwszego tłoczenia; (ii) 1710 EUR za tonę oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia; (iii) 1524 EUR za tonę oliwy z oliwek typu lampante o kwasowości wynoszącej dwa stopnie, która to kwota podlega obniżeniu o 36,70 EUR za tonę za każdy dodatkowy stopień kwasowości. 2. Komisja poddaje progi referencyjne przewidziane w ust. 1 przeglądowi na podstawie obiektywnych kryteriów, w szczególności w świetle zmian w produkcji, zmian kosztów produkcji (zwłaszcza środków produkcji) i zmian sytuacji na rynku. W razie konieczności progi referencyjne aktualizuje się zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą w świetle zmian w produkcji i sytuacji na rynku”.
71.

Gdyby władze polskie nie poinformowały Komisji o zmianach, jakie zaszły odnośnie do wskazanych w załączniku 7 do KDT jednostek wytwórczych, musiałyby one trzymać się treści tego załącznika w wersji, jaka została zatwierdzona przez Komisję w decyzji 2009/287. Stosując coroczne korekty rekompensat, władze te nie mogą same stosować metodologii kosztów osieroconych, gdyż byłoby to równoznaczne z przeinaczeniem decyzji 2009/287.
42.

W tym kontekście rechtbank van eerste aanleg te Brussel (sąd pierwszej instancji w Brukseli) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 28 WE i 30 WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie regulacji państwa członkowskiego – w niniejszej sprawie dekretowi w sprawie energii elektrycznej w związku z rozporządzeniem z dnia 4 kwietnia 2003 r. – która ogranicza bezpłatną dystrybucję do wprowadzania do sieci zielonej energii elektrycznej wytwarzanej w zakładach produkcyjnych podłączonych do sieci dystrybucji znajdujących się w regionie Flandria i wyklucza z bezpłatnej dystrybucji energię elektryczną wytwarzaną w zakładach produkcyjnych, które nie są podłączone do sieci dystrybucji w regionie Flandria? 2) Czy art. 28 WE i 30 WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie regulacji państwa członkowskiego – w niniejszej sprawie dekretowi w sprawie energii elektrycznej w związku z rozporządzeniem z dnia 5 marca 2004 r. w zastosowaniu przez [organ regulujący] – która ogranicza bezpłatną dystrybucję do zielonej energii elektrycznej wytwarzanej w zakładach produkcyjnych bezpośrednio wprowadzających ją do sieci dystrybucji znajdującej się w Belgii i wyklucza z bezpłatnej dystrybucji energię elektryczną wytwarzaną w zakładach produkcyjnych, które nie wprowadzają jej bezpośrednio do sieci dystrybucji znajdującej się w Belgii? 3) Czy regulacja prawa krajowego, o której mowa w pytaniach pierwszym i drugim jest zgodna z zasadą równego traktowania i zakazem dyskryminacji, ustanowionymi w szczególności w art. 12 WE i w art. 3 ust. 1 i 4 wówczas obowiązującej dyrektywy 2003/54?”.
105.

Proponuję, by na pytania prejudycjalne Trybunał odpowiedział następująco: 1) Poufne traktowanie informacji, które zostały przedstawione w ramach postępowań w sprawie wydania zezwoleń na podstawie dyrektywy 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin lub na podstawie dyrektywy 98/8/WE dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych, nie wymaga zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy 2003/4/WE w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska wcześniejszego złożenia wniosku o to poufne traktowanie na podstawie art. 14 dyrektywy 91/414, art. 19 dyrektywy 98/8 lub art. 63 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin. 2) Wykładni pojęcia „informacji dotyczących emisji do środowiska” występującego w art. 4 ust. 2 zdanie czwarte dyrektywy 2003/4 należy dokonywać w ten sposób, że obejmuje ono informacje o uwalnianiu substancji, organizmów, mikroorganizmów, wibracji, ciepła lub hałasu do środowiska, w szczególności do powietrza, wody lub gleby, wskutek działalności człowieka, jak również informacje o skutkach tych emisji, lecz nie informacje wymienione w art. 63 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009. 3) Pojęcie „informacji dotyczących emisji do środowiska” w rozumieniu art. 4 ust. 2 zdanie czwarte dyrektywy 2003/4 obejmuje w szczególności: — dane, które zawierają ocenę uwolnienia do środowiska środka, jego substancji czynnej (czynnych) i jego innych składników w następstwie zastosowania tego środka, niezależnie od tego, czy wymienione dane zostały zgromadzone w drodze badań (semi‑)polowych lub w drodze badań innego rodzaju (jak na przykład badań laboratoryjnych lub badań dotyczących translokacji); — informacje dotyczące badań laboratoryjnych, w przypadku których dana próba ma na celu zbadanie w znormalizowanych warunkach odrębnych aspektów i została przeprowadzona z wyłączeniem wielu czynników (takich jak na przykład wpływ oddziaływań klimatycznych) i często przy zastosowaniu wysokich – w stosunku do rzeczywistego użycia – dawek; — pozostałości wykrywalne po zastosowaniu danego środka w środowisku badawczym, na przykład w powietrzu lub w glebie, w liściach, w pyłkach lub w nektarze rośliny (wyrosłej z nasion poddanych działaniu tego środka), w miodzie lub w organizmach niebędących przedmiotem zwalczania; — pomiar znoszenia (rozpylanej substancji) przy stosowaniu środka w środowisku badawczym oraz — źródło informacji w całości, a nie tylko dane (pomiarowe), które mogą ewentualnie z niego wynikać.
97.

Mając na względzie całość wcześniejszych rozważań proponuję Trybunałowi, by na pytanie przedstawione przez Bundesfinanzgericht (federalny trybunał ds. finansowych) odpowiedział następująco: Program pomocy, który z naruszeniem art. 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) nie zawiera odesłania do tego rozporządzenia przez zamieszczenie jego tytułu i danych dotyczących publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej nie spełnia warunków, by móc skorzystać ze zwolnienia z obowiązku zgłoszenia przewidzianego w art. 108 ust. 3 TFUE (dawniej art. 88 ust. 3 traktatu WE). Program pomocy w formie ulgi od podatku energetycznego w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, w ramach którego beneficjent odprowadza podatek przynajmniej na poziomie minimalnego wspólnotowego opodatkowania określonego we wspomnianej dyrektywie i którego okres ważności jest ograniczony do dziesięciu lat, mieści się w zakresie stosowania art. 25 rozporządzenia nr 800/2008. Program pomocy, który nie przestrzega maksymalnego dziesięcioletniego okresu przyznania pomocy wymaganego zgodnie z art. 25 ust. 3 rozporządzenia nr 800/2008 nie spełnia warunków skorzystania z wyłączenia przewidzianego w tym rozporządzeniu. Wymóg taki nie oznacza bezwzględnie, że okres ów widnieje w samym tekście spornego programu.
40.

Punkt 7 tego samego załącznika, dotyczący częściowej rewizji załącznika D (CUV), ma następujące brzmienie: „[…] Kompetencja: dzielona. Wykonywanie praw głosu: Unia. Zalecane stanowisko Unii: należy poprzeć zmiany w art. 2 i 9, ponieważ doprecyzowują one rolę posiadacza oraz podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie, zgodnie z prawem Unii [dyrektywa 2008/110]. Jednakże proponowana zmiana w art. 7, przedłożona przez [Republikę Francuską], dotycząca odpowiedzialności osoby, która przekazała pojazd do użytkowania jako środek transportu w przypadku szkody wynikającej z wad pojazdu, wymaga dalszych analiz w ramach Unii, zanim zostanie podjęta decyzja w OTIF. W związku z tym Unia nie może poprzeć tej propozycji zmiany na przedmiotowym posiedzeniu Komisji Rewizyjnej i proponuje odroczenie decyzji do najbliższego posiedzenia Zgromadzenia Ogólnego, aby ocenić tę kwestię bardziej szczegółowo. Unia zajmuje takie samo stanowisko, tzn. odroczenie decyzji do najbliższego posiedzenia Zgromadzenia Ogólnego, aby ocenić tę kwestię bardziej szczegółowo, w odniesieniu do wniosku [Republiki Federalnej Niemiec] dotycząc[ego] nowego art. 1a przedstawionego OTIF podczas unijnej koordynacji. Dodatkowe zalecane stanowisko [Unii]: W dokumencie CR 25/7 ADD 1, s. 6, na końcu ust. 8a dodać: »The amendment to Article 9, paragraph 3, first indent, does not affect the existing allocation of liabilities between ECM and the keeper of the vehicles« [Zmiana art. 9 ust. 3 akapit pierwszy nie ma wpływu na aktualny podział odpowiedzialności między ECM (podmiotem odpowiedzialnym za utrzymanie) a posiadaczem pojazdu]”.
40.

Pismem doręczonym Komisji w dniu 17 kwietnia 2013 r. Królestwo Belgii w odpowiedzi na żądanie Komisji podniosło w pierwszej kolejności, że wiele brakowało do osiągnięcia krajowych pułapów pomocy de minimis odnoszących się do produkcji pierwotnej, ponieważ w okresie między 2004 r. a 2006 r. na dopuszczalną kwotę 22077000 EUR, można jeszcze było wypłacić 18737738 EUR. Jeżeli chodzi o wyszczególnione w spornej decyzji kategorie beneficjentów inne niż sektor produkcji pierwotnej, państwo to wskazało, że pułap de minimis był w każdym razie o wiele wyższy, to jest 200000 EUR na trzy lata dla przedsiębiorcy w miejsce 3000 EUR. Następnie Królestwo Belgii wskazało, że średnia kwota nadwyżki ponad dozwolone 40 EUR za badanie, w tym wypadku 12,34 EUR, rozdzielona na sześć rozpatrywanych sektorów (2,06 EUR na sektor) i stosowana do średniej liczby zwierząt poddawanych corocznie ubojowi, w tym wypadku 380738 zwierząt, niezależnie od rozpatrywanej hipotezy mogła świadczyć o tym, że próg de minimis nie był osiągnięty, ponieważ do przekroczenia tego progu mogło dojść wyłącznie w przypadku gospodarstw, w których ubojowi poddano ponad 1458 zwierząt w ciągu tego samego roku. Wreszcie Królestwo Belgii podkreśliło, że ostatnie zarejestrowane powiązanie pomiędzy badanym zwierzęciem a instalacją służącą do hodowli nie musi oznaczać, że to również ta instalacja jest beneficjentem pomocy, gdyż w okresie ośmiu dni poprzedzających ubój zwierzę może zmienić właściciela, co nie musi zostać odnotowane w bazach danych.
105.

W świetle ogółu powyższych rozważań proponuję Trybunałowi, aby na pytania Curtea de Apel Alba Iulia (sądu apelacyjnego w Alba Iulia, Rumunia) udzielił następującej odpowiedzi: 1) Protokół ustaleń między Wspólnotą Europejską a Rumunią, zawarty w Bukareszcie i w Brukseli w dniu 23 czerwca 2009 r., należy uważać za akt przyjęty przez instytucje Unii w rozumieniu art. 267 TFUE; Trybunał jest właściwy do dokonania jego wykładni. 2) Protokół ten należy interpretować w ten sposób, iż nie nakazuje on ustanowienia krajowego ustawodawstwa takiego jak rozpatrywane w sporze w postępowaniu głównym, przewidującego zakaz łączenia emerytury netto w sektorze publicznym z dochodami uzyskiwanymi z działalności wykonywanej dla instytucji publicznych, jeśli wysokość tej emerytury przekracza wysokość średniego krajowego wynagrodzenia brutto, które służyło jako podstawa ustalenia budżetu zabezpieczenia społecznego państwa. 3) Artykuł 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w sporze w postępowaniu głównym, które przewiduje zakaz łączenia emerytury netto w sektorze publicznym z dochodami uzyskiwanymi z działalności wykonywanej dla instytucji publicznych, jeśli wysokość tej emerytury przekracza określony próg. 4) Artykuł 2 ust. 2 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do ustawodawstwa krajowego takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje dla osób zatrudnionych w sektorze publicznym zakaz łączenia emerytury netto w sektorze publicznym z dochodami uzyskiwanymi z działalności wykonywanej dla instytucji publicznych, jeśli wysokość tej emerytury przekracza wysokość średniego krajowego wynagrodzenia brutto, które służyło jako podstawa ustalenia budżetu zabezpieczenia społecznego państwa. 5) Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jak również zasady równoważności i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym sąd krajowy nie miał możliwości wznowienia postępowania w odniesieniu do prawomocnego orzeczenia sądowego wydanego w sprawie cywilnej, gdy orzeczenie to jest niezgodne z interpretacją prawa Unii dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, chociaż możliwość taka istnieje w wypadku niezgodnych z prawem Unii prawomocnych orzeczeń sądowych, które zostały wydane w sprawach administracyjnych.
51.

Stosowanie, jak w niniejszym przypadku, niezmienionego przepisu prawa krajowego w taki sposób, w jaki jest ono interpretowane przez sądy krajowe w momencie wydawania orzeczenia przez Sąd, pozostaje natomiast w zgodzie z zasadą, że sądowa wykładnia przepisu prawa znajduje co do zasady – to jest jeżeli wyjątkowo nie odstępuje się od niej wprost – zastosowanie ze skutkiem ex post. Wykładnia taka ogranicza się bowiem do wyjaśnienia, jak taki przepis „powinien lub powinien był być rozumiany i stosowany od chwili jego wejścia w życie” ( 37 ). Kwestia ogólnego obowiązywania tej zasady prawnej – czemu EUIPO przeczy – nie wymaga w niniejszej sprawie dalej idących wyjaśnień, gdyż brak jest jakichkolwiek wskazówek co do tego, że zasada ta nie znajdowałaby zastosowania we właściwym w niniejszej sprawie prawie francuskim. Przeciwnie, informacje przedłożone przez G. Szajnera wskazują na to, że znajduje ona zastosowanie właśnie w odniesieniu do orzecznictwa francuskiego Cour de cassattion (trybunału kasacyjnego) ( 38 ). Jak słusznie wskazał na to Sąd, wyrok Cœur de princesse w żaden sposób nie wskazuje na to, że Cour de cassation pragnął ograniczyć ratione temporis zakres stosowania wykładni dokonanej w tym wyroku ( 39 ).
Proponuję, aby Trybunał udzielił na pytania Krajowej Izby Odwoławczej następujących odpowiedzi:

Pytania od pierwszego do trzeciego: Artykuł 51 dyrektywy nr 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi w związku z deklarowaną w art. 2 tej dyrektywy zasadą równego i niedyskryminacyjnego traktowania wykonawców oraz zasadą przejrzystości nie zezwalają na to, aby wykonawca w ramach wyjaśnienia lub uzupełnienia dokumentów mógł wskazać przykłady realizacji zamówień przez inne podmioty, których nie wskazał w wykazie dostaw załączonym do oferty, ani na to, by przedstawił zobowiązanie takiego podmiotu do oddania oferentowi do dyspozycji zasobów.

Pytanie czwarte: Artykuł 44 dyrektywy 2004/18 w związku z jej art. 48 ust. 2 lit. a) oraz z deklarowaną w art. 2 dyrektywy 2004/18 zasadą równego traktowania nie zezwala na to, by wykonawca powoływał się na wiedzę i doświadczenie innego podmiotu w rozumieniu art. 48 ust. 3 tej dyrektywy, gdy takie powoływanie się zostało wyraźnie wykluczone przez instytucję zamawiającą. Wykluczenie takie musi jednak być związane z przedmiotem zamówienia i proporcjonalne do niego.

Pytanie piąte: Artykuł 44 i art. 48 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/18 należy interpretować w ten sposób, że wykonawca, który realizował zamówienie jako jeden z grupy wykonawców, jako na własne może powoływać się jedynie na doświadczenie, które sam zdobył realizując dane zamówienie. Wniosek ten pozostaje bez uszczerbku dla możliwości powołania się przez wykonawcę na zdolności innych podmiotów w sposób przewidziany w dyrektywie.

Pytanie szóste: Wykonawcę można uznać za winnego poważnego wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 45 ust. 2 lit. g) dyrektywy 2004/18 tylko w przypadkach, w których zarzucane mu wprowadzenie w błąd może mieć wpływ na decyzję instytucji zamawiającej, aby wykonawca ten nadal brał udział w przetargu w sytuacji, gdy inaczej by w nim dalej nie uczestniczył. Zastosowanie tego przepisu uwarunkowane jest przekazaniem lub nieprzekazaniem informacji wymaganej na podstawie rozdziału VII, sekcja 2 dyrektywy 2004/18. Zastosowanie art. 45 ust. 2 lit. g) dyrektywy nie jest uwarunkowane przekazaniem nieprawdziwej informacji co do okoliczności faktycznych ani żadną konkretną intencją wykonawcy.

Pytanie siódme: Artykuł 44 i art. 48 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/18 w związku z deklarowaną w art. 2 tej dyrektywy zasadą równego traktowania zezwala na takie powoływanie się przez wykonawcę na posiadane doświadczenie, w ramach którego wykonawca powoła się łącznie na dwie lub więcej umów jako jedno zamówienie, chyba że zamawiający wyraźnie wykluczył taką możliwość. Wszelkie takie wykluczenia powinny być związane z przedmiotem zamówienia i proporcjonalne do niego.
58.

Trybunał podzielił badania będące przedmiotem tamtego postępowania na dwie kategorie. Dokonał on rozróżnienia pomiędzy z jednej strony badaniami, które jeszcze przed dniem wydania przez Komisję decyzji odmawiającej pełnego dostępu zostały włączone do akt dotyczących poprzedzającego wniesienie skargi etapu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, wszczętego poprzez skierowanie do zainteresowanego państwa wezwania do usunięcia uchybienia. W przypadku tej kategorii dokumentów ujawnienie naruszyłoby ochronę celu dochodzenia w kontekście postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego ( 57 ). Z drugiej strony Trybunał stwierdził, że Sąd naruszył prawo, przyznając, iż Komisja może rozszerzyć zakres domniemania nieujawniania na drugą kategorię badań, a mianowicie na te, które przed wydaniem tej decyzji nie doprowadziły do skierowania do danego państwa członkowskiego wezwania do usunięcia uchybienia. W tym stadium nie było wciąż jasne, czy badania te doprowadzą do wszczęcia poprzedzającego wniesienie skargi etapu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Komisja była zatem zobowiązana do indywidualnego zbadania każdego wniosku o udzielenie dostępu ( 58 ).