ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
127

Jeżeli – jak zauważa Trybunał – decydująca kwestia na etapie kontroli decyzji o zastosowaniu środka restrykcyjnego to ta, czy od czasu wpisania odnośnej osoby na listę podmiotów, których fundusze zostały zamrożone, względnie od czasu poprzedniej kontroli, stan faktyczny uległ takiej zmianie, że nie pozwala on już na dalsze trwanie przy konkluzji o zaangażowaniu tej osoby w działalność terrorystyczną (ww. w pkt 85 wyrok Al‑Aqsa/Rada i Niderlandy/Al‑Aqsa, EU:C:2012:711, pkt 82), co w konsekwencji oznacza, że Rada może, w danym przypadku i w ramach szerokiego zakresu swobodnego uznania, zdecydować o utrzymaniu osoby na liście podmiotów, których fundusze zostały zamrożone, w sytuacji braku zmian stanu faktycznego, niemniej jednak każdy nowy akt terrorystyczny, który Rada dodaje do swojego uzasadnienia przy okazji kontroli decyzji o zastosowaniu środka restrykcyjnego w celu uzasadnienia utrzymania danej osoby na liście podmiotów, których fundusze zostały zamrożone, musi w ustanowionym przez wspólne stanowisko 2001/931 dwupoziomowym systemie kompetencji do podejmowania decyzji i wobec braku możliwości przeprowadzenia dochodzenia przez Radę zostać zbadany i stanowić przedmiot decyzji właściwej władzy w rozumieniu tego wspólnego stanowiska (ww. pkt 120 wyrok LTTE/Rada, EU:T:2014:885, pkt 204).
120

W niniejszej sprawie, mając na względzie wszystkie okoliczności sprawy, a w szczególności to, że po postępowaniach w kilku instancjach Rada zasadniczo przegrała sprawę, należy obciążyć ją poniesionymi przez skarżącą i nią samą kosztami związanymi z niniejszym postępowaniem oraz z postępowaniami w sprawach T‑271/10, T‑271/10 R, T‑271/10 RENV, C‑455/14 P i C‑413/18 P. W odniesieniu do żądania skarżącej zmierzającego do tego, by koszty zostały powiększone o odsetki w wysokości 8%, wystarczy stwierdzić, że żądanie to jest przedwczesne i że należy je w stosownym przypadku rozstrzygnąć w ramach postępowania w sprawie ustalenia kosztów.
315

W aktach od lipca 2011 r. do lipca 2014 r. Rada, aby pozostawić nazwę skarżącego w wykazach osób i podmiotów objętych zamrożeniem środków finansowych, poza utrzymaniem decyzji organów amerykańskich i Zjednoczonego Królestwa, podniosła następujące fakty: – „od 1988 r. Hamas oraz jego odłam Hamas-Izz al-Din al-Kassem regularnie dopuszczał się zamachów na cele izraelskie, w szczególności uprowadzeń, ataków przy użyciu broni białej i palnej na cywilów oraz samobójczych ataków bombowych w transporcie publicznym i w miejscach publicznych, a także przyznawał się do nich. Hamas organizował zamachy zarówno po izraelskiej stronie zielonej linii, jak i na terytoriach okupowanych” (akty od lipca 2011 r. do lipca 2014 r.); – „w dniu 21 września 2005 r. bojówka Hamasu porwała, a później zamordowała Izraelczyka. Na nagraniu wideo Hamas potwierdził, iż uprowadził tego człowieka, aby podjąć próbę wynegocjowania uwolnienia więźniów palestyńskich przetrzymywanych w Izraelu” (akty od lipca 2011 r. do lipca 2014 r.); – „bojownicy Hamasu uczestniczyli w ostrzale rakietowym południowego Izraela ze Strefy Gazy” (akty od lipca 2011 r. do lipca 2014 r.); – „w przeszłości do ataków terrorystycznych na ludność cywilną w Izraelu Hamas werbował zamachowców samobójców, proponując wsparcie dla ich rodzin” (akty od lipca 2011 r. do lipca 2014 r.); – „w czerwcu 2006 r. Hamas (oraz jego odłam Hamas-Izz al-Din al-Kassem) był wmieszany w operację, która doprowadziła do uprowadzenia żołnierza izraelskiego Gilada Szalita, który dalej przetrzymywany jest jako zakładnik” (akty z lipca 2011 r.). „W dniu 18 października 2011 r. po pięciu latach przetrzymywania został on uwolniony przez Hamas w ramach wymiany więźniów z Izraelem” (akty z grudnia 2011 r. do lipca 2014 r.); – „w dniu 20 sierpnia 2011 r. Hamas przyznał się do ostrzału rakietowego w południowym Izraelu, który zranił dwie osoby pośród ludności izraelskiej” (akty z grudnia 2011 r. do lipca 2014 r.); – „7 kwietnia 2011 r. jedna osoba cywilna zginęła w wyniku przeprowadzonego przez Hamas ataku rakietowego na autobus szkolny” (akty z grudnia 2011 r. do lipca 2014 r.); – „w dniu 2 września 2010 r. ostrzelany został pojazd, rannych zostało dwóch Izraelczyków (akty z lipca 2011 r. do lipca 2014 r.); – „w dniu 31 sierpnia 2010 r. mieszkańcy Hebronu zamordowali czterech izraelskich osadników” (akty z lipca 2011 r. do lipca 2014 r.); – „14 czerwca 2010 r. – domniemana komórka Hamasu zabiła policjanta, a zraniła dwóch innych na Południowych Wzgórzach Hebronu” (akty z lipca 2011 r. do lipca 2014 r.); – „w dniu 26 marca 2010 r. zginęło dwóch żołnierzy izraelskich w Strefie Gazy” (akty z lipca 2011 r. do lipca 2014 r.); – „w dniu 5 stycznia 2010 r. egipski strażnik graniczny zginął w starciach zbrojnych w północnej części Synaju” (akty z lipca 2011 r. do lipca 2014 r.).
125

Poprzez zarzut czwarty skarżące podnoszą, że wśród stosownych środków, które Komisja zaproponowała władzom niderlandzkim, ustanowiła ona wymóg, by ograniczyły one definicję mieszkania socjalnego do określonej grupy gospodarstw domowych znajdujących się w niekorzystnej sytuacji. Z pisma na podstawie art. 17, a w szczególności z odesłania do decyzji Komisji z dnia 3 lipca 2001 r. w sprawie pomocy państwa N 209/01 dotyczącej gwarancji pożyczek Housing Finance Agency w Irlandii (Dz.U. 2002, C 67, s. 33) wynika, że Komisja uznała, iż ograniczenie to może zostać dokonane jedynie w drodze pułapu dochodowego. Państwom członkowskim przysługuje duży zakres uznania przy określaniu zakresu ich UOIG w kontekście mieszkalnictwa socjalnego, a Komisja nie ma kompetencji do wprowadzenia kryterium dotyczącego określenia grupy docelowej.
109

Fragment tej odpowiedzi poświęcony spornemu systemowi ma następujące brzmienie: „W niniejszym przypadku Komisja nie podjęła dotychczas decyzji co do zgodności ze wspólnym rynkiem, w odniesieniu do pomocy państwa, hiszpańskich przepisów podatkowych dotyczących odliczenia finansowej wartości firmy, które nie wydają się sprzeczne z przepisami czwartej dyrektywy o rachunkowości […]. Komisja w każdym razie podkreśla, że nie można przesądzać o wyniku jakiegokolwiek późniejszego postępowania w sprawie kontroli środków pomocy, do których odnosi się Pan Poseł. W tym względzie Komisja przypomina, że na mocy swoich uprawnień w dziedzinie pomocy państwa może ona wymagać odzyskania wszelkich środków pomocowych niezgodnych z rynkiem wewnętrznym i przyznanych bezprawnie, w celu pozbawienia ich beneficjenta przewagi, z której korzystał na rynku w stosunku do swoich konkurentów, i przywrócenia stanu konkurencji sprzed wypłacenia pomocy” [tłumaczenie nieoficjalne]. (In this case, the Commission has yet to give its opinion on the compatibility, from a state aid point of view, of the Spanish goodwill write-off provisions; they do not, however, appear to be contrary to the Fourth Accounting Directive. […] In any case, the Commission would point out that it is impossible to predict the outcome of any subsequent investigation of the possible aid measures referred to by the Honourable Member. In this regard, the Commission would reiterate that it may, by virtue of its state aid control powers, order the recovery of any incompatible or illegally granted aid so as to deprive the recipient of any advantage it may have enjoyed over its competitors, thereby restoring the pre-aid competitive market situation).
68

Poza tym zgodnie z pkt 6 ust. 1 lit. c) wytycznych dotyczących struktury dowodzenia i kontroli kontrola operacyjna (OPCON) została zdefiniowana jako „uprawnienia nadane odpowiedzialnemu za WPBiO w odniesieniu do wyznaczonych osób, zespołów i jednostek, tak aby mógł on/[mogła] ona wypełniać swe szczególne funkcje lub zadania, które co do zasady są ograniczone przez funkcję, a także w czasie i do określonego miejsca; w odniesieniu do ich rozmieszczenia i w odniesieniu do zachowania lub oddelegowania kontroli operacyjnej lub dowodzenia taktycznego lub kontroli, która może zostać uznana za konieczną”.
547

W szczególności jeżeli określony akt stanowi odpowiedź na wniosek, w którym powołano się na nowe istotne okoliczności faktyczne i w którym zwrócono się do administracji o dokonanie ponownego rozpatrzenia wcześniejszej decyzji, to akt ten nie może być uznany za mający wyłącznie potwierdzający charakter w zakresie, w jakim stanowi on decyzję w przedmiocie tych okoliczności, a zatem w porównaniu do wcześniejszej decyzji zawiera nową okoliczność (wyroki: z dnia 7 lutego 2001 r., Inpesca/Komisja, T‑186/98, EU:T:2001:42, pkt 46; z dnia 22 maja 2012 r., Sviluppo Globale/Komisja, T‑6/10, niepublikowany, pkt 24; z dnia 2 października 2014 r., Euro-Link Consultants i European Profiles/Komisja, T‑199/12, niepublikowany, EU:T:2014:848, pkt 42).
15

Decyzją z dnia 24 marca 2010 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Pierwsza Izba Odwoławcza OHIM uwzględniła odwołanie i uchyliła decyzję Wydziału Sprzeciwów. Uznała ona, że właściwy w tym wypadku krąg odbiorców składał się z ogółu odbiorców w Unii Europejskiej. Jej zdaniem należące do klasy 33 towary oznaczone zgłoszonym znakiem towarowym, a mianowicie „alkohole wysokoprocentowe, zwłaszcza whisky”, nie były podobne do oznaczonych wcześniejszymi znakami towarowymi towarów należących do klas 29 i 31 (pkt 20 i 21 zaskarżonej decyzji). W ocenie Izby Odwoławczej między oznaczonymi zgłoszonym znakiem towarowym towarami należącymi do klasy 33 a oznaczonymi wcześniejszymi znakami towarowymi towarami należącymi do klasy 32 występował niski stopień podobieństwa (zob. pkt 22–28 zaskarżonej decyzji). Ponadto kolidujące ze sobą oznaczenia wykazywały przeciętny stopień podobieństwa na płaszczyznach wizualnej (pkt 33 zaskarżonej decyzji) i fonetycznej (pkt 34 zaskarżonej decyzji), natomiast pod względem konceptualnym były one różne (pkt 35–37 zaskarżonej decyzji). Co się tyczy charakteru odróżniającego wcześniejszych znaków towarowych, Izba Odwoławcza uznała w istocie, że był on nieco słabszy od przeciętnego ze względu na obecność wyrazu „gold”, który ma charakter słabo odróżniający (pkt 38–40 zaskarżonej decyzji). Wreszcie wskazała ona, że wyważenie wszystkich okoliczności niniejszej sprawy w ramach oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd prowadziło do stwierdzenia jego braku w przypadku kolidujących ze sobą oznaczeń (pkt 41–47 zaskarżonej decyzji).
326

Motywy 1006–1009 zaskarżonej decyzji mają następujące brzmienie: „(1006) […] Socitrel [odwołuje się] do faktu, że [odpowiedziała] szybko i precyzyjnie na skierowane przez Komisję żądania udzielenia informacji. (1007) W niniejszym przypadku Komisja oceniła to, czy zgodnie z orzecznictwem zasadne byłoby obniżenie grzywny w świetle tego, czy współpraca z jednym z przedsiębiorstw umożliwiła tej instytucji łatwiejsze stwierdzenie naruszenia. Jak ma to zazwyczaj miejsce w przypadku karteli, ocena taka jest w rzeczywistości dokonywana na podstawie komunikatu w sprawie łagodzenia sankcji (zob. [pkt] 19.4 poniżej). W tym kontekście Komisja zwraca uwagę na to, że Austria Draht, Trame, Socitrel, Fapricela, Proderac, spółki Ovako, Itas i CB nie złożyły oficjalnie wniosku o złagodzenie sankcji i nie przekazały informacji stanowiących istotną wartość dodaną. (1008) Komisja, po uwzględnieniu argumentów stron oraz ograniczonego zakresu i wartości ich współpracy, uważa, że nie istnieją inne okoliczności, które prowadziłyby do obniżenia grzywny na gruncie innym niż komunikatu w sprawie łagodzenia sankcji, które to okoliczności zresztą w przypadku tajnego kartelu mogą mieć jedynie charakter wyjątkowy. Szybka i precyzyjna odpowiedź na skierowane przez Komisję żądanie udzielenia informacji nie stanowi sama w sobie okoliczności łagodzącej, ponieważ strony były zobowiązane do udzielenia odpowiedzi na te pytania w określonym terminie. (1009) Brak podważenia okoliczności faktycznych nie wystarcza sam w sobie do uzasadnienia obniżenia grzywny na podstawie [pkt] 29 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r., szczególnie zaś w przypadku, gdy fakty te zostały ustalone na podstawie licznych dowodów. Komisja zauważa w tym względzie w sposób ogólny, że nie jest związana swą wcześniejszą praktyką i że z obniżenia grzywny za niepodważenie okoliczności faktycznych, które było przewidziane w komunikacie w sprawie łagodzenia sankcji z 1996 r., później zrezygnowano. Samo tylko niepodważenie, z wyjątkiem sytuacji nadzwyczajnych, nie ułatwia pracy Komisji, ponieważ Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że nawet w tej sytuacji Komisja musi dowieść owych faktów, a przedsiębiorstwo może przedstawiać wszelkie argumenty, które uważa za właściwe do swej obrony, w dogodnym czasie, a w szczególności w trakcie postępowania przed Sądem. Inaczej jest tylko w przypadku przyznania przez dane przedsiębiorstwo, że dane okoliczności faktyczne miały miejsce. Ponieważ obowiązujący komunikat w sprawie łagodzenia sankcji, a mianowicie ten z 2002 r., nie przewidywał obniżenia grzywny z tytułu samego tylko przyznania faktów (ani, a fortiori, ich niepodważenia), nie powstały żadne uzasadnione oczekiwania co do przyznania na tej podstawie obniżenia. To, że niektóre strony przyznają niektóre fakty, nie ułatwiło to pracy Komisji, ponieważ dysponowała już ona szeregiem dowodów wystarczających do udowodnienia kwestionowanych faktów. Za niepodważenie okoliczności faktycznych nie może zatem zostać przyznana żadna obniżka grzywny”.
320

Skarżące twierdzą, że nawet gdyby Sąd orzekł, że naruszenia zasad staranności administracji i zachowania rozsądnych terminów nie doprowadziły do naruszenia ich prawa do obrony, wobec czego zarzut ten nie mógłby uzasadniać stwierdzenia nieważności całości zaskarżonej decyzji, to jednak Sąd powinien wziąć pod uwagę rzeczone naruszenia i znacznie obniżyć, w wykonaniu nieograniczonego prawa orzekania, wysokość nałożonych grzywien lub przynajmniej obniżyć te grzywny o 1%, jak postąpiła Komisja w zaskarżonej decyzji w odniesieniu do wszystkich innych przedsiębiorstw.
Przesłanka identyczności oznaczenia oraz znaku towarowego winna podlegać wykładni zawężającej ze względu na konsekwencje wynikające z takiej identyczności. W niniejszym przypadku zgodnie z art. 34 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 właściciel wspólnotowego znaku towarowego, dla którego zastrzeżono starszeństwo wcześniejszego krajowego znaku towarowego, będzie mógł, w przypadku gdyby zrzekł się praw do wcześniejszego znaku towarowego lub pozwolił na ich wygaśnięcie, korzystać z tych samych praw, jakie by mu przysługiwały, gdyby wcześniejszy znak towarowy nadal był zarejestrowany.

Nie można skorzystać z zastrzeżenia starszeństwa krajowego graficznego znaku towarowego JUSTING w odniesieniu do graficznego wspólnotowego znaku towarowego justing na podstawie art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, ze względu na to, iż te znaki towarowe nie są identyczne. Do elementu słownego „justing” użyto w przypadku każdego znaku towarowego odmiennej czcionki. W przypadku wcześniejszego krajowego znaku towarowego użyto czcionki standardowej, podczas gdy w przypadku zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego użyto czcionki gotyckiej, która nadaje słowu „justing” szczególny graficzny i stylistyczny charakter. Ponadto elementy graficzne obu znaków towarowych są różne. We wcześniejszym bowiem krajowym znaku towarowym widnieją z obu stron elementu słownego symbole płci, podczas gdy w zgłoszonym znaku towarowym element graficzny znajdujący się nad elementem słownym przedstawia pierścień, otoczony promieniami z literą „j” wewnątrz.

(por. pkt 21–23)
Jeżeli właściciel powierza zadanie administrowania kwestiami swojego wspólnotowego znaku towarowego zawodowemu przedstawicielowi i należycie informuje o tym Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Urząd również ma obowiązek poszanowania tego wyboru poprzez przesyłanie swoich oficjalnych zawiadomień służbom wspomnianego wyznaczonego pełnomocnika w taki sposób, aby umożliwić temu pełnomocnikowi obronę interesów jego mocodawcy z zachowaniem wyższego stopnia staranności, którym pełnomocnik musi się wykazać jako podmiot dysponujący kwalifikacjami zawodowymi. W tym względzie Urząd nie może się powołać na art. 47 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i na zasadę 29 rozporządzenia nr 2868/95 wykonującego rozporządzenie nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i utrzymywać, że przepisy te wymagają, aby poinformował on właściciela wspólnotowego znaku towarowego, a nie jego wyznaczonego pełnomocnika zawodowego, o tym, że rejestracja wspomnianego znaku wkrótce wygaśnie. Argument ten jest bowiem sprzeczny z zasadą 67 rozporządzenia nr 2868/95, zgodnie z którą jeżeli wyznaczono pełnomocnika, zawiadomienia kierowane są do niego.

Z art. 81 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego wynika, że przywrócenie stanu poprzedniego jest uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek: po pierwsze, strona musi działać z zachowaniem należytej staranności wymaganej przez okoliczności, i po drugie, uchybienie musi mieć bezpośredni wpływ na utratę prawa lub środków odwoławczych.

Z przepisu tego wynika również, że obowiązek zachowania należytej staranności ciąży w pierwszym rzędzie na właścicielu znaku towarowego. A zatem jeżeli właściciel zleca dokonanie czynności administracyjnych związanych z przedłużeniem prawa z rejestracji danego znaku towarowego, musi on upewnić się, że wybrana osoba zapewnia konieczne gwarancje pozwalające założyć właściwe wykonanie powierzonego zadania. W wyniku powierzenia takiego zadania również na osobie wybranej, podobnie jak na właścicielu, ciąży obowiązek zachowania należytej staranności. Zważywszy bowiem na to, że taka osoba działa w imieniu i na rachunek właściciela, jej działania winny być uznawane za działania właściciela.

Termin „należyta staranność wymagana przez okoliczności” zawarty w art. 81 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia wymaga w razie zlecenia zadań wyspecjalizowanemu pełnomocnikowi wprowadzenia systemu wewnętrznych kontroli i monitorowania terminów, który to system co do zasady wyklucza nieumyślne uchybienie terminu, jak to przewidują wytyczne Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory). Wynika stąd, że jedynie zdarzenia o wyjątkowym charakterze, a co za tym idzie, niedające się przewidzieć na podstawie doświadczenia, mogą uzasadniać przywrócenie stanu poprzedniego.

(por. pkt 36–38, 41)
Przywrócenie stanu poprzedniego jest uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek: po pierwsze, strona musi działać z zachowaniem należytej staranności wymaganej przez okoliczności, i po drugie, uchybienie strony musi mieć bezpośredni wpływ na utratę prawa lub środków odwoławczych. Obowiązek zachowania należytej staranności ciąży w pierwszym rzędzie na właścicielu znaku towarowego. Tak więc, jeżeli właściciel zleca dokonanie czynności administracyjnych związanych z przedłużeniem prawa z rejestracji danego znaku towarowego, musi on upewnić się, że wybrana osoba zapewnia konieczne gwarancje pozwalające założyć właściwe wykonanie powierzonego zadania. Ponadto w wyniku powierzenia takiego zadania również na osobie wybranej, podobnie jak na właścicielu, ciąży obowiązek zachowania należytej staranności. Zważywszy bowiem na to, że taka osoba działa w imieniu i na rachunek właściciela, jej działania winny być uznawane za działania właściciela.

Określenie „należyta staranność wymagana przez okoliczności” zawarte w art. 81 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego wymaga wprowadzenia systemu wewnętrznych kontroli i monitorowania terminów, który co do zasady wyklucza nieumyślne uchybienie terminu, jak to przewidują wytyczne Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory). Wynika stąd, że jedynie zdarzenia o wyjątkowym charakterze, a co za tym idzie – niedające się przewidzieć mimo zdobytego doświadczenia, mogą uzasadniać przywrócenie stanu poprzedniego. Błędy ludzkie popełniane przy zmechanizowanym zarządzaniu przedłużeniami praw z rejestracji nie mogą zostać uznane za zdarzenia o wyjątkowym charakterze czy też za zdarzenia, których nie da się przewidzieć mimo zdobytego doświadczenia.

W przypadku zlecenia przedłużenia praw z rejestracji wyspecjalizowanej spółce korzystającej ze zinformatyzowanego systemu przypominania o terminach, zachowanie należytej staranności wymaganej przez okoliczności wymaga w szczególności, by system ten pozwalał na wykrycie i skorygowanie wszelkich dających się przewidzieć błędów w funkcjonowaniu systemu informatycznego. Tymczasem „uszkodzenie” lub utrata danych jest błędem, który można przewidzieć, a ryzyko jego wystąpienia jest nierozerwalnie związane z korzystaniem z jakiegokolwiek skomputeryzowanego systemu.

(por. pkt 20, 24, 26)
Ani traktat FUE, ani regulamin pracowniczy Europejskiego Banku Inwestycyjnego, uchwalony przez jego zarząd zgodnie z art. 29 regulaminem Banku, nie zawierają żadnej wskazówki na temat terminu do wniesienia skargi stosującego się do sporów pomiędzy Bankiem a jego pracownikami. Pogodzenie z jednej strony prawa do skutecznej ochrony sądowej, zaliczającego się do ogólnych zasad prawa Unii, wymagającego przyznania podmiotowi prawa terminu wystarczającego do tego, by ocenił zgodność z prawem niekorzystnego dla niego aktu, oraz do tego, by przygotował w razie potrzeby skargę, a z drugiej strony – wymogu pewności prawa, wymagającego, by po upływie pewnego okresu wydane przez organy Unii akty stawały się prawomocne, oznacza, że spory te powinny być wnoszone do sądu Unii w rozsądnym terminie.

(zob. pkt 22)

Sąd: sprawy połączone T‑7/98, T‑208/98 i T‑109/99 De Nicola przeciwko EBI, 23 lutego 2001 r., RecFP s. I‑A‑49, II‑185, pkt 97–99; sprawa T‑192/99 Dunnett i in. przeciwko EBI, 6 marca 2001 r., Rec. s. II‑813, pkt 51–53; sprawa T‑275/02 R D przeciwko EBI, 6 grudnia 2002 r., RecFP s. I‑A‑259, II‑1295, pkt 31, 32
Jedyną podstawą prawną, na której Komisja mogła oprzeć rozporządzenie nr 1004/2010 w sprawie wprowadzenia odliczeń od niektórych kwot połowowych na rok 2010 z powodu przełowienia w poprzednim roku, jest art. 105 rozporządzenia nr 1224/2009 ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa. Wykładnia tego artykułu, zgodnie z którą nie miał on zastosowania do przekroczeń kwot, do których doszło przed dniem 1 stycznia 2010 r., prowadziłaby do tego, że przekroczenia te nie mogłyby powodować odliczeń i pozostawałaby bez konsekwencji. Taki skutek byłby wyraźnie sprzeczny z celami rozporządzenia nr 1224/2009, w szczególności z celem zagwarantowania, by limity uprawnień do połowów były w pełni uwzględniane.

Ponadto Komisja jest zobowiązana postępować zgodnie z jasnymi wskazaniami prawodawcy Unii i stosować art. 105 rozporządzenia nr 1224/2009 od dnia 1 stycznia 2010 r. W przypadku gdyby zastosowanie tego artykułu do sytuacji zaistniałych przed jego wejściem w życie lub jego stosowaniem w czasie okazało się problematyczne w świetle zasady pewności prawa, Komisja byłaby zobowiązana interpretować go zwężająco w celu zagwarantowania poszanowania tej zasady prawa pierwotnego.

(por. pkt 32, 34)
Pojęcie poinformowanego użytkownika w rozumieniu art. 6 rozporządzenia nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych nie odnosi się ani do wytwórcy, ani do sprzedawcy produktów, w których rozpatrywane wzory mają być zawarte lub zastosowane. Poinformowany użytkownik jest szczególnie uważny i dysponuje pewną wiedzą na temat stanu sztuki wzorniczej, to znaczy wcześniejszych wzorów związanych z danym produktem, które były udostępnione w dacie dokonania zgłoszenia spornego wzoru.

Co więcej, przymiot „użytkownika” oznacza, że dana osoba używa produktu, w którym zawiera się wzór, zgodnie z przeznaczeniem tego produktu.

Określenie „poinformowany” sugeruje ponadto, że nie będąc twórcą czy ekspertem technicznym, użytkownik zna różne wzory istniejące w danej branży, posiada pewien zakres wiedzy na temat elementów, jakie te wzory zwykle posiadają, i w związku z zainteresowaniem danymi produktami wykazuje stosunkowo wysoki poziom uwagi przy ich używaniu.

Jednak okoliczność ta nie oznacza, że poinformowany użytkownik jest w stanie dokonać rozróżnienia – wychodząc poza doświadczenie, jakie zgromadził w związku z użytkowaniem danego produktu – między aspektami wyglądu produktu podyktowanymi jego funkcją techniczną a tymi, które są dowolne.

(por. pkt 36–39)