ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
87.

Dodam, że wbrew temu, co podnosił rząd francuski przed Trybunałem, moim zdaniem przeznaczenie energii elektrycznej i ciepłej wody wytwarzanych przez urządzenia takie jak te dostarczane i montowane przez Solar Electric Martinique nie ma bezpośredniego znaczenia dla celów zakwalifikowania jednej złożonej transakcji jako „dostawy towarów” lub „robót budowlanych” na potrzeby VAT. Jak bowiem wynikało z dyskusji toczonej przed Trybunałem, przyjęcie takiego kryterium, w szczególności jeśli chodzi o panele fotowoltaiczne, prowadziłoby do znacznej niepewności prawa, zarówno dla przedsiębiorców, jak i dla ich klientów, w szczególności wówczas, gdy przeznaczenie wytwarzanej energii elektrycznej jest mieszane lub gdy ma ulec zmianie w trakcie obowiązywania umowy. Według mnie na zmianę analizy co do kryterium odnoszącego się do elementów dominujących mogłoby raczej wpłynąć znaczenie jakościowe montażu w porównaniu do dostawy urządzeń w ramach ogólnej oceny jednej złożonej transakcji, w szczególności koszt montażu w porównaniu do kosztu dostawy, a więc zastosowany sposób montażu, jak również dostosowanie tych urządzeń do szczególnych potrzeb klientów ( 31 ).
4.

Artykuł 45 („Podmiotowa sytuacja kandydata lub oferenta”), stanowi: „1. Z udziału w zamówieniu wykluczany jest każdy kandydat lub oferent, który został skazany prawomocnym wyrokiem sądu z powodu dopuszczenia się co najmniej jednego z poniższych czynów i który znany jest instytucji zamawiającej [o czym wie instytucja zamawiająca]: a) udział w organizacji przestępczej, zgodnie z definicją takiej organizacji zawartą w art. 2 ust. 1 wspólnego działania Rady 98/733/WSiSW; b) korupcja, zgodnie z definicją zawartą odpowiednio w art. 3 aktu Rady z dnia 26 maja 1997 r. oraz art 3 ust. 1 wspólnego działania Rady 98/742/WSiSW; c) oszustwo w rozumieniu art. 1 Konwencji o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich; d) udział w praniu pieniędzy, zgodnie z definicją art. 1 dyrektywy Rady 91/308/EWG z dnia 10 czerwca 1991 r. w sprawie uniemożliwienia korzystania z systemu finansowego w celu prania pieniędzy [Dz.U. 1991, nr 166, s. 77 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 9, t. 1, s. 153]. Państwa członkowskie określają, zgodnie ze swoim prawem krajowym oraz uwzględniając prawo wspólnotowe, warunki wykonania przepisów niniejszego ustępu. Mogą one przewidzieć możliwość odstąpienia od przestrzegania wymogu, o którym mowa w akapicie pierwszym, z uwagi na interes ogólny. Do celów niniejszego ustępu instytucje zamawiające, o ile jest to właściwe, proszą kandydatów lub oferentów o dostarczenie dokumentów, o których mowa w ust. 3, i mogą w przypadku wątpliwości co do podmiotowej sytuacji takich kandydatów lub oferentów zwrócić się do właściwych organów z wnioskiem o udzielenie wszelkich niezbędnych informacji dotyczących podmiotowej sytuacji tych kandydatów lub oferentów. W przypadku gdy informacja taka dotyczy kandydata lub oferenta posiadającego siedzibę lub miejsce zamieszkania w innym państwie niż to, w którym znajduje się siedziba instytucji zamawiającej, instytucja ta może zwrócić się o współpracę do właściwych organów. Uwzględniając krajowe przepisy prawa państwa członkowskiego, w którym znajdują się siedziby lub miejsca zamieszkania kandydatów lub oferentów, wnioski takie odnoszą się do osób prawnych lub fizycznych, w tym, stosownie, dyrektorów przedsiębiorstw oraz wszelkich osób posiadających uprawnienia do reprezentowania, decydowania lub sprawowania kontroli nad kandydatem lub oferentem. 2. Z udziału w zamówieniu można wykluczyć każdego wykonawcę, który: […] c) został skazany prawomocnym wyrokiem, zgodnie z krajowymi przepisami, za przestępstwo związane z jego działalnością zawodową; d) jest winny poważnego wykroczenia zawodowego, udowodnionego dowolnymi środkami przez instytucje zamawiające. […] g) jest winny poważnego wprowadzenia w błąd w zakresie przekazania lub nieprzekazania informacji, wymaganych na mocy niniejszej sekcji dyrektywy”.
16.

Sąd odsyłający uważa, że rozpatrywany znak towarowy nie jest zwykłym dwuwymiarowym znakiem towarowym, ponieważ jest on nierozerwalnie związany z podeszwą buta. Zauważa on, że jakkolwiek ustalono, iż sporny znak towarowy stanowi część towaru, to jednak nie jest oczywiste, czy pojęcie „kształtu” w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. e) ppkt (iii) dyrektywy 2008/95 ograniczone jest jedynie do trójwymiarowych cech towaru, takich jak kontury, wymiar i objętość towaru, z wyłączeniem kolorów.
56.

Jednakże argumentacja HX nie jest skuteczna co do dalszego istnienia interesu prawnego w odniesieniu do stwierdzenia nieważności decyzji z 2015 r po upływie jej mocy obowiązującej. Decyzja z 2015 r. ograniczała się bowiem w stosunku do HX do przedłużenia mocy obowiązującej decyzji z 2013 r., w jej brzmieniu uzyskanym na mocy decyzji wykonawczej z 2014 r., do dnia 1 czerwca 2016 r. W związku z tym stwierdzenie nieważności decyzji z 2015 r. po ustaniu jej mocy wiążącej nie mogłoby przynieść HX żadnej korzyści wykraczającej poza to, co mógł osiągnąć poprzez stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej z 2014 r.
70.

W szczególności, jeśli nie zostało stwierdzone, że stan ochrony danych typów siedlisk i gatunków jest w danym TZW właściwy, swoboda wyboru środków służących ochronie potencjału odtworzeniowego w danym TZW może zostać nawet całkowicie wyeliminowana. W takim wypadku państwo członkowskie co do zasady nie może, w konsekwencji zastosowania zakazu pogarszania stanu wyprowadzanego z art. 6 ust. 2 dyrektywy siedliskowej, zanegować ekologicznego znaczenia obszarów, które zostały włączone do TZW z uwagi na ich potencjał odtworzeniowy dla osiągnięcia celu polegającego na zachowaniu siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory. Nie można bowiem wykluczyć, że obszary te będą jeszcze potrzebne, jeżeli okaże się, iż inne środki odtworzeniowe nie są wystarczające. W związku z powyższym obszary te nie mogą jeszcze w tym momencie utracić swojego statusu ochronnego.
22.

W dniu 4 lipca 2013 r. Tigers przedłożył fakturę z podpisanym oświadczeniem CWCI w oryginale oraz złożył wniosek o zwrot cła antydumpingowego, ponieważ uważał, że zapłacił go zbyt dużo ze względu na to, że zastosowano do niego ostateczną stawkę cła antydumpingowego w wysokości 36,1% odnoszącą się do wszystkich pozostałych przedsiębiorstw niewymienionych w rozporządzeniu wykonawczym nr 412/2013, a nie stawkę wynoszącą 17,9% mającą zastosowanie do przywozu pochodzącego od przedsiębiorstw wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia wykonawczego.
88.

Jednocześnie należy uwzględnić, że ścisła ochrona tajemnicy zawodowej zgodnie z art. 54 dyrektywy może prowadzić do tego, że adresat obciążającego środka otrzyma w celu swojej obrony jedynie te informacje, które zostaną mu udzielone przez ten sam organ nadzoru, który przyjął zaskarżony środek. W wyniku powyższego organ nadzoru mógłby ograniczyć zakres procesowego prawa do obrony adresata jego środka. Mniej wątpliwości można byłoby mieć, gdyby istniała organizacyjna rozdzielność pomiędzy organem nadzoru a organem przyjmującym obciążający środek. W niniejszej sprawie CSSF jest właściwa do nadzoru nad przedsiębiorstwami inwestycyjnymi, przyjmuje odpowiednie środki i decyduje o dostępie do informacji ( 44 ). Z uwagi na okoliczność, że na poziomie postępowania administracyjnego mogą istnieć wątpliwości co do bezstronności organu, konieczne jest zapewnienie efektywnej kontroli sądowej jego decyzji ( 45 ).
68.

Po pierwsze, stosownie do art. 16 ust. 2 dyrektywy ramowej, „jeżeli – zgodnie […] z art. 8 dyrektywy o dostępie – [KOR] zobowiązany jest podjąć decyzję w sprawie nałożenia, utrzymania, zmiany lub cofnięcia wymogów w odniesieniu do przedsiębiorstw, winien on na podstawie analizy rynku, o której mowa w ust. 1 tego samego artykułu, stwierdzić, czy na danym rynku właściwym występuje skuteczna konkurencja”. Artykuł 16 ust. 1 dyrektywy ramowej stanowi, że możliwie niezwłocznie po uchwaleniu przez Komisję zalecenia w sprawie właściwych rynków produktów i usług podlegających regulacji ex ante (co Komisja dotychczas uczyniła trzykrotnie) ( 30 ), KOR powinny przeprowadzić analizę rynków wskazanych przez Komisję w tymże zaleceniu. W związku z powyższym uważam, że art. 16 ust. 2 dyrektywy ramowej nie zobowiązuje KOR do przeprowadzenia ponownej analizy rynku, w sytuacji gdy zmierzają one do rozstrzygnięcia, czy należy „dokonać zmian” uprzednio nałożonego obowiązku. Przeciwnie, art. 16 ust. 2 wymaga jedynie, aby KOR powołał się na pierwotną analizę rynku, która doprowadziła do nałożenia, na przykład, obowiązku określania cen w zależności od ponoszonych kosztów oraz do zweryfikowania, czy w świetle aktualnych danych o kosztach obowiązek ten jest nadal stosowny.
50.

W świetle powyższych rozważań proponuję Trybunałowi, by na pytanie prejudycjalne skierowane przez Tribunale di Novara (sąd w Novarze, Włochy) udzielił następującej odpowiedzi: W sytuacji gdy w ramach egzekucji poprzez zajęcie wierzytelności wobec trzeciodłużnika wnosi się do organu państwa członkowskiego o zajęcie kwot, które są od tego organu należne beneficjentowi na realizację przedsięwzięcia wspieranego w ramach programu operacyjnego Europejskiego Funduszu Społecznego także ze środków Unii Europejskiej, nie jest wymagane uprzednie upoważnienie Trybunału na podstawie art. 1 zdanie trzecie Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej. Do zadań sądu krajowego należy ocena, w ramach krajowego postępowania w przedmiocie zajęcia egzekucyjnego, przy uwzględnieniu zasad równoważności i efektywności, czy przepisy prawa Unii sprzeciwiają się wnioskowanemu zajęciu lub czy zajęcie to utrudniałoby należyte funkcjonowanie polityki wzmacniania spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej Unii.
82.

W świetle powyższych uwag jestem zdania, że należy uchylić zaskarżone postanowienie, oddalić podniesiony przez Parlament zarzut niedopuszczalności skargi i przekazać sprawę Sądowi do ponownego rozpoznania celem orzeczenia co do istoty sprawy.
80.

Z drugiej strony należy stwierdzić, że w pkt 69 zaskarżonego wyroku Sąd podniósł, iż Rada nie była w stanie, ani w pismach, ani na rozprawie, sprecyzować, jakie informacje – dodatkowe w stosunku do dostarczonych przez Giant w trakcie postępowania dotyczącego spółek należących do grupy Jinshan – mogły okazać się niezbędne do obliczenia ceny eksportowej grupy Giant. To także na podstawie tego ustalenia Sąd stwierdził, że nie można zarzucać Giantowi, iż nie podał pewnych informacji, które na podstawie niejasnych twierdzeń można było uznać za niezbędne, a to tym bardziej, że brak związku pomiędzy Giantem i spółkami należącymi do grupy Jinshan wyraźnie podważał twierdzenia co do niezbędnego charakteru odpowiedzi na pytania z kwestionariusza antydumpingowego dotyczącego tych ostatnich spółek. W tym względzie zauważam także, że kiedy na rozprawie przed Trybunałem takie samo pytanie zadano Radzie, również nie była ona w stanie na nie odpowiedzieć w zadawalający sposób.
90.

Jeśli sąd krajowy stwierdzi, że zasada wyrażona w § 10 ust. 1 pkt 1 lub zasada wyrażona w § 10 ust. 3 pkt 3 stanowią tylko zwykłe wyjaśnienie właściwych przepisów, które zastąpiły, wówczas nie będą one stanowić i nie będą one mogły stanowić podlegających zgłoszeniu przepisów technicznych ( 35 ). W tym względzie zaznaczam, że jak to wynika z pytań sądu odsyłającego, fragment uwag do projektu nowelizacji z 2003 r., który szczególnie odnosi się do celu zasady wyrażonej w § 10 ust. 3 pkt 3, stanowi, że przepis ten „odpowiada” [„overensstemmelse”] przepisowi istniejącemu już w ustawie o zakładach na wyścigi konne i stanowi „wyjaśnienie” [„præcisering”] przepisu ustawy o zakładach i loteriach ( 36 ). Ponadto podczas rozprawy potwierdzono, że oba te obowiązujące wcześniej przepisy były „neutralne medialnie”, w tym sensie, że nie odnosiły się one wyraźnie do konkretnego środka przekazu (druk, radio, telewizja, Intenret itd.).
58.

Pod tym względem niniejszy przypadek jest podobny do sprawy, w której Trybunał odmówił rozszerzenia prawa dostępu do danych na projekt analizy prawnej wniosku azylowego, uzasadniając, iż służyłoby to w rzeczywistości nie celom przewidzianym w dyrektywie 95/46, lecz ustanawiałoby prawo dostępu do dokumentów administracyjnych ( 13 ). W niniejszej sprawie można by zakładać, iż dostęp do informacji odnoszących się do oceny pracy egzaminacyjnej należy w pierwszej kolejności uzyskiwać w ramach postępowania egzaminacyjnego czy też szczególnego postępowania dotyczącego sprzeciwu przeciwko decyzjom egzaminacyjnym, nie zaś – na podstawie prawa o ochronie danych.
30.

Sporne zamówienia na druk stanowią całkowicie bezspornie zamówienia publiczne na usługi zgodnie z mającymi zastosowanie we właściwym okresie przepisami prawa Unii dotyczącymi udzielania zamówień publicznych. Konkretnie wynika to w odniesieniu do okresu do dnia 31 stycznia 2006 r. z pkt 15 załącznika IA do dyrektywy 92/50 i w odniesieniu do okresu późniejszego z pkt 15 części A załącznika II dyrektywy 2004/18, gdzie „[u]sługi w zakresie publikowania i drukowania – wykonywane za wynagrodzeniem lub na podstawie umowy” są przyporządkowane do dziedziny usług priorytetowych. W odniesieniu do takich usług obie dyrektywy udzielają instytucjom zamawiającym szczegółowych wytycznych dotyczących procedur udzielania zamówień, które mają mieć zastosowanie.
46.

Wbrew stanowisku A Oy, ze swobód podstawowych nie wynika jednak, że opodatkowanie powinno być koniecznie przesunięte do momentu „prawdziwej” realizacji cichych rezerw. Z uwagi na okoliczność, że późniejsza realizacja, i to na dodatek przez podmiot trzeci (spółkę przejmującą), nie jest pewna – na przykład w wypadku późniejszej utarty wartości lub zniszczenia aktywów – i co do zasady nie może być kontrolowana przez Finlandię, postulat ten jest sprzeczny z zasadą zachowania rozdziału kompetencji podatkowych pomiędzy państwami członkowskimi, gdyż prowadziłoby to do tego, że także późniejsza utrata wartości powinna być uwzględniana poza własnym władztwem podatkowym ( 21 ). Z zasady terytorialności w związku z dominującą w prawie podatkowym zasadą określonego dnia wynika, że w momencie utraty kompetencji podatkowej dopuszczalne jest opodatkowanie cichych rezerw, także bez ich realizacji – i do tego przez podmiot trzeci. Zasada proporcjonalności stoi jedynie na przeszkodzie natychmiastowemu opodatkowaniu.
28.

W tym kontekście z okoliczności, że powództwo wniesione przez spółkę Hanssen Beleggingen zmierza w szczególności do uzyskania od T. Prast-Knipping rezygnacji z jej rejestracji jako właściciela znaku towarowego, nie można wywodzić, że postępowanie główne jest objęte pojęciem „sprawy, której przedmiotem jest rejestracja lub ważność znaków towarowych” w rozumieniu wymienionego przepisu. W rzeczywistości żądanie to jest jedynie związane z żądaniem głównym, a ono zmierza do ustalenia, że sporny znak towarowy nie należy do T. Prast-Knipping ze względu na zawarte kontrakty, które miały przewidywać cesję praw do tego znaku towarowego na rzecz spółki Hanssen Belegginngen ( 16 ). Jak to już wyjaśniłem w poprzednim punkcie opinii, taki spór nie dotyczy ważności, istnienia lub wygaśnięcia tegoż znaku towarowego ani zastrzeżenia prawa pierwszeństwa z tytułu wcześniejszego zgłoszenia znaku.
1.

Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co. KG (zwana dalej „spółką Boehringer”) jest producentem produktów leczniczych na początku łańcucha dostaw, który zgodnie z ustawowymi przepisami prawa niemieckiego jest zobowiązany do udzielenia, po dokonaniu dostawy, rabatu cenowego indeksowanego w stosunku do ceny jego produktów. Postępowanie główne wiąże się z ustaleniem, czy zgodnie z prawem Unii Finanzamt Bingen-Alzey (urząd podatkowy dla Bingen-Alzey, zwany dalej „organem podatkowym państwa członkowskiego”) może zezwolić spółce Boehringer na uwzględnienie tego rabatu cenowego przy obliczaniu podstawy opodatkowania VAT‑em w odniesieniu do dostaw produktów leczniczych dokonanych w kontekście powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego, a nie w kontekście prywatnego ubezpieczenia zdrowotnego.
96.

W świetle powyższych argumentów proponuję Trybunałowi, by na pytania przedstawione mu przez Tribunale di Bolzano/Landesgericht Bozen (sąd rejonowy w Bolzano, Włochy) odpowiedział w następujący sposób: Dyrektywa Rady 75/363/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. dotycząca koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie działalności lekarzy, zmieniona dyrektywą Rady 82/76/EWG z dnia 26 stycznia 1982 r. zmieniającą dyrektywę 75/362/EWG dotyczącą wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw oraz innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie medycyny, obejmującą środki ułatwiające skuteczne wykonywanie prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, oraz dyrektywę 75/363/EWG dotyczącą koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie działalności lekarzy, nie sprzeciwia się, w okolicznościach sprawy zawisłej przed sądem odsyłającym, przepisowi prawa krajowego, który uzależnia wypłatę stypendium dla lekarzy odbywających szkolenie specjalistyczne od zobowiązania do świadczenia przez co najmniej 5 lat pracy na rzecz publicznej służby zdrowia prowincji w okresie 10 lat od dnia uzyskania specjalizacji i który w wypadku całkowitego niewykonania zobowiązania wyraźnie przyznaje prowincji, jako podmiotowi finansującemu stypendium, roszczenie o zwrot do 70% przyznanej pomocy finansowej wraz z ustawowymi odsetkami. Artykuły 45 i 49 TFUE nie sprzeciwiają się przepisowi krajowemu takiemu jak przepis mający zastosowanie w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym, który uzależnia wypłatę stypendium dla lekarzy odbywających szkolenie specjalistyczne od zobowiązania do świadczenia przez co najmniej 5 lat pracy na rzecz publicznej służby zdrowia prowincji w okresie 10 lat od dnia uzyskania specjalizacji oraz który w wypadku całkowitego niewykonania zobowiązania wyraźnie przyznaje prowincji, jako podmiotowi finansującemu stypendium, roszczenie o zwrot do 70% przyznanej pomocy finansowej wraz z ustawowymi odsetkami.
80.

Podobnie jak Komisja, uważam, że wymóg skuteczności sankcji nie stanowi ograniczenia prawa do ne bis in idem zawartego w art. 50 karty. Zobowiązanie do stosowania skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji spoczywa na państwach członkowskich w sposób ogólny i niezależnie od tego, czy przyjmą one w celu karania za nadużycia na rynku system dwóch dróg postępowania (karnego i administracyjnego) czy jednego postępowania (karnego). Niezależnie od tego, jaki mechanizm zostanie wybrany, system stosowania sankcji musi być skuteczny i w każdym przypadku musi on respektować zawarte w art. 50 karty prawo do ne bis in idem.
15.

Załącznik II określa sekcje, które karta musi zawierać. W załączniku tym, pod lit. f) zawarte jest oświadczenie o nastęującej treści: „Prawo podróżowania do innego państwa członkowskiego z jedną bądź większą liczbą sztuk broni palnej sklasyfikowanych w kategoriach B, C lub D, wymienionych w niniejszej karcie wymaga uprzedniego uzyskania odpowiedniego pozwolenia wydanego przez odwiedzane państwo członkowskie. To lub te pozwolenia mogą zostać odnotowane w niniejszej karcie. Uprzednie pozwolenie wymienione powyżej, nie jest co do zasady konieczne w celu odbycia podróży z bronią palną sklasyfikowaną w kategoriach C lub D, jeśli ma być wykorzystana w celach łowieckich, oraz z bronią sklasyfikowaną w kategoriach B, C lub D, jeśli ma być wykorzystana do strzelectwa sportowego, pod warunkiem że podróżny posiada przy sobie broń palną i może określić cel podróży. W wypadku poinformowania pozostałych państw członkowskich przez dane państwo członkowskie, zgodnie z art. 8 ust. 3, że posiadanie pewnych rodzajów broni palnej sklasyfikowanej w kategoriach B, C lub D jest niedozwolone lub wymaga pozwolenia, dodaje się jedno z poniższych oświadczeń: »Podróż do … (państwo(-a) przeznaczenia) z bronią palną … (identyfikacja) jest zakazana.« »Podróż do … (państwo(-a) przeznaczenia) z bronią palną … (identyfikacja) wymaga uzyskania pozwolenia.«”.
31.

Co się tyczy zasady neutralności podatkowej, Trybunał orzekł, że przepis krajowy wykracza poza to, co jest niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru podatku, jeśli uzależnia on w istocie prawo do zwolnienia z VAT od spełnienia obowiązków formalnych, nie uwzględniając wymogów materialnych, a w szczególności nie biorąc pod uwagę kwestii, czy zostały one spełnione. Trybunał orzekł bowiem, że transakcje powinny być opodatkowane przy uwzględnieniu ich cech obiektywnych. W konsekwencji zasada neutralności podatkowej wymaga, aby zwolnienie z VAT było przyznawane, gdy zostały spełnione wymogi materialne, nawet jeżeli niektóre wymogi formalne zostały pominięte przez podatnika ( 9 ).
67.

Co więcej, rejestrowanie programu telewizyjnego umożliwia, po pierwsze, obejrzenie tego programu poza przedziałem czasowym, w którym został on zaprogramowany, i po drugie, zatrzymanie jego kopii, aby obejrzeć go ponownie lub przenieść na inny sprzęt niż odbiornik telewizyjny, na przykład na urządzenie przenośne. Stanowi to zatem dodatkową usługę w stosunku do pierwotnej transmisji drogą radiowo-telewizyjną. Organizacje telewizyjne mogłyby same zechcieć świadczyć tego rodzaju usługę, wykorzystując w ten sposób utwory, do których mają prawa, i czerpiąc z tego dodatkowe dochody. Okoliczność, że usługa ta jest świadczona przez VCAST bez zgody tych organizacji telewizyjnych stanowi zatem naruszenie tego rodzaju formy wykorzystania utworów.
Pojazdy stosowane podczas sprawdzianów umiejętności i zachowań muszą spełniać podane poniżej minimalne kryteria. Państwa członkowskie mogą wymagać spełnienia ostrzejszych kryteriów oraz dodawać nowe kryteria.

[…]

Kategoria C:

Pojazd kategorii C o dopuszczalnej masie całkowitej co najmniej 12000 kg, długości co najmniej 8 m, szerokości co najmniej 2,40 m, rozwijający prędkość co najmniej 80 km/h; wyposażony w hamulce z przeciwblokadą, skrzynię biegów z co najmniej 8 przełożeniami w jeździe do przodu oraz urządzenia rejestrujące określone w rozporządzeniu […] 3821/85[ ( 21 )]; przedział ładunkowy obejmuje zamkniętą skrzynię ładunkową o szerokości i wysokości co najmniej takiej samej jak kabina; rzeczywista całkowita masa pojazdu wynosi co najmniej 10000 kg;

[…]

Kategoria C1:

Pojazd podkategorii C1 o dopuszczalnej masie całkowitej co najmniej 4000 kg, długości co najmniej 5 m, rozwijający prędkość co najmniej 80 km/h; wyposażony w hamulce z przeciwblokadą oraz urządzenia rejestrujące zgodnie z rozporządzeniem […] 3821/85; przedział ładunkowy obejmuje zamkniętą skrzynię ładunkową o szerokości i wysokości co najmniej takiej samej jak kabina;

[…]

Kategoria D:

Pojazd kategorii D o długości co najmniej 10 m i szerokości co najmniej 2,40 m, rozwijający prędkość co najmniej 80 km/h; wyposażony w hamulce z przeciwblokadą oraz urządzenia rejestrujące zgodnie z rozporządzeniem […] 3821/85;

[…]

Kategoria D1:

Pojazd podkategorii D1 o dopuszczalnej masie całkowitej co najmniej 4000 kg, długości co najmniej 5 m, rozwijający prędkość co najmniej 80 km/h; wyposażony w hamulce z przeciwblokadą oraz urządzenia rejestrujące zgodnie z rozporządzeniem […] 3821/85”.
21.

Sąd krajowy wyjaśnia, że „urlop związany z pełnieniem specjalnych funkcji” (czego żąda M.I. Vega González) „skutkuje zawieszeniem stosunku służbowego i zachowaniem statusu urzędnika i miejsca pracy, efektem czego, gdy nie są już spełnione przesłanki doprowadziły do przyznania tego urlopu związanego z pełnieniem specjalnych funkcji (w niniejszym przypadku, w sytuacji gdy wygasa mandat parlamentarny), urzędnik może wrócić do pracy w administracji”. Dodaje on, iż art. 64 ust. 2 ustawy 3/1985 stanowi, że „[u]rzędnicy, których sytuację uznano za sytuację związaną z pełnieniem specjalnych funkcji, mają prawo do zachowania statusu urzędnika i miejsca pracy, a okres, w którym znajdowali się w takiej sytuacji, zostanie uwzględniony do celów dodatku trzyletniego i awansu w ich grupie zaszeregowania”. Z powyższego opisu wynika w sposób oczywisty, że urzędnik mianowany zachowuje określone korzyści wynikające z leżącego u podstaw stosunku pracy przez okres, w którym znajduje się on na urlopie związanym z pełnieniem specjalnych funkcji. Wspomniane korzyści dotyczą samego zatrudnienia (zagwarantowane stanowisko pracy), jak również awansów na ścieżce kariery i wysokości wynagrodzenia.