ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawa T-298/18: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2018 r. – Banco Comercial Português i in. / Komisja

Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2018 r. – Banco Comercial Português i in. / Komisja

(Sprawa T-298/18)

Strony

Strona skarżąca: Banco Comercial Português (Porto, Portugalia), Banco ActivoBank S.A. (Lizbona, Porugalia) i Banco de Investimento Imobiliário S.A. (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: C. Botelho Moniz, L. do Nascimento Ferreira, F. C. Laprévote, A. Champsaur i D. Oda, prawnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(217/N) z dnia 11 października 2017 r. (Pomoc państwa SA.49275) w zakresie, w jakim uznaje ona contingent capital agreement (kontyngentowe porozumienia kapitałowe, zwane dalej „CCA”) zawarte i obowiązujące pomiędzy Portuguese Resolution Fund (zwanym dalej „Resolution Fund”) i Lone Star group (zwaną dalej „Lone Star”), w kontekście sprzedaży Novo Banco, S.A. (zwanego dalej „Novo Banco”), przez pierwszy na rzecz drugiej, za pomoc państwa zgodną ze wspólnym rynkiem, i

— obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżących.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

1. Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo uznając, że restrukturyzacja 2014 Banco Espírito Santo, S.A. (zwanego dalej „BES”) została podjęta wyłącznie na podstawie prawa portugalskiego i przed wejściem w życie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (zwanej dalej „BRRD”);

2. Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo uznając, ze BRRD miała zastosowanie jedynie od dnia 1 stycznia 2015 r.;

3. Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo uznając, że w celu zachowania jedności i wdrożenia początkowego procesu restrukturyzacyjnego BES sprzedaż Novo Banco powinna zostać dokonana według prawa krajowego obowiązującego przed implementacją BRRD;

4. Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo błędnie stwierdzając, że brak jest nierozerwalnego związku pomiędzy postanowieniami BRRD dotyczącymi oceny CCA;

5. Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez Komisję art. 101 i 44 BRRD;
3.

Zarzut trzeci dotyczy naruszenia praw podstawowych skarżącego zagwarantowanych mu przez europejską Konwencję o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Skarżący twierdzi w tym względzie, że nałożenie na niego ograniczeń naruszyło jego prawo do sprawiedliwego procesu, do domniemania niewinności, a także do ochrony własności prywatnej.
Sprawa T-292/18: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2018 r. – Portugalia / Komisja

Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2018 r. – Portugalia / Komisja

(Sprawa T-292/18)

Strony

Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo, P. Estevão i J. Saraiva de Almeida, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/304 z dnia 27 lutego 2018 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie w jakim decyzja ta wyłącza z finansowania przez Unię Europejką wydatki poniesione przez Republikę Portugalską w wysokości 1052101,05 EUR, ponieważ stanowią one „Należności błędnie przedstawione w tabeli w załączniku III, unikanie stosowania zasady 50/50”;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzut naruszenia przepisów art. 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 ( 1 ) praz art. 54 rozrządzenia (UE) nr 1306/2013 ( 2 ).

( 1 ) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 2005, L 209, s. 1).

( 2 ) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549).
1.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa do dobrej administracji. Skarżący uzasadnia swoją skargę między innymi tym, że Rada Unii Europejskiej nie działała przy przyjmowaniu decyzji (WPZiB) 2018/333 z dnia 5 marca 2018 r. z wymaganą starannością, gdyż przed przyjęciem zaskarżonej decyzji nie wzięła pod uwagę twierdzeń skarżącego ani przedstawionych przez niego dowodów, które świadczą na jego korzyść, a opierała się co do zasady na zwięzłym streszczeniu sporządzonym przez prokuraturę generalną Ukrainy i nie zażądała informacji uzupełniających o przebiegu dochodzenia na Ukrainie. @@
—

Zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów wynikających z obowiązku uzasadniania, z którego to względu narusza ona obowiązek uzasadniania ustanowiony w art. 296 TFUE oraz prawo do dobrej administracji ustanowione w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. W istocie bowiem zaskarżona decyzja nie wskazuje żadnych powodów, dla których Komisja uznała, że w odniesieniu do trzeciej części inicjatywy istnieje odpowiednia podstawa prawna i kompetencja prawodawcza Unii, to znaczy, że spełniona została przesłanka ustanowiona w art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 211/2011 w stosunku do rejestracji.
1.

Zarzut pierwszy dotyczy braku podstawy prawnej. W tym względzie skarżąca twierdzi, że sporna decyzja stwarza nową zasadę o zasięgu ogólnym, która wyraźnie wykracza poza ramy prawne regulujące wykonywanie przez skarżącą zadań nadzoru ostrożnościowego. Ponadto, wydając decyzję przyjętą bez uprzedniej analizy ryzyka wypłacalności i płynności i nie uwzględniając profilu ryzyka skarżącej strona pozwana przekroczyła uprawnienia przewidziane przez art. 4 ust. 1 lit. f) i art. 16 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1024/2013”). Wreszcie skarżąca uważa, że art. 16 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 1024/2013 nie upoważnia EBC do działania w celu zapewnienia „lepszej informacji dotyczącej ryzyk” oraz że art. 4 ust. 1 lit. f) i art. 16 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 1024/2013 nie uprawniają do przyjęcia środków ostrożnościowych wobec składników pozabilansowych.
Sprawa T-328/18: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2018 r. – Gas Natural/Komisja

Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2018 r. – Gas Natural/Komisja

(Sprawa T-328/18)

Strony

Strona skarżąca: Gas Natural SDG, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: F. González Díaz i V. Romero Algarra, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie, że zarzuty podniesione w niniejszej skardze są dopuszczalne i zasadne;

— stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności decyzji Komisji z dnia 27 listopada 2017 r. o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE w sprawie SA.47912 (2017/NN) w odniesieniu środka zachęcającego do inwestycji środowiskowych, przyznanego przez Królestwo Hiszpanii na rzecz elektrowni węglowych;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej sprawie Komisja wszczyna w zaskarżonej decyzji formalne postępowanie wyjaśniające przewidziane w art. 108 ust. 2 TFUE w odniesieniu do środka zachęcającego do inwestycji środowiskowych, przyznanego przez Królestwo Hiszpanii na rzecz elektrowni węglowych.

Zdaniem skarżącej z zaskarżonej decyzji wynika, że Komisja żywi wątpliwości co do tego, czy wartości graniczne emisji nałożone na instalacje, które korzystają z rzeczonej zachęty do inwestycji środowiskowych, mają po prostu na celu przestrzeganie poziomów ochrony wymaganych przez uregulowania Unii, a w szczególności przez dyrektywę 2001/80/WE, która miała zastosowanie do elektrowni węglowych. Jeśli tak jest, to środek zachęcający do inwestycji środowiskowych nie zawiera żadnego elementu zachęty. Ponadto ów środek zachęcający do inwestycji środowiskowych jest sprzeczny z zasadą obowiązującą w dziedzinie pomocy państwa, zgodnie z którą państwa członkowskie nie mogą przyznać pomocy publicznej przedsiębiorstwom po to, aby owe przedsiębiorstwa mogły spełnić wiążące normy Unii.

Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1. Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do selektywnego charakteru środka — Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja nie dostarcza żadnej wskazówki pozwalającej zrozumieć w sposób jasny i jednoznaczny, dlaczego rozpatrywany środek ma charakter selektywny w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. W szczególności Komisja nie wyjaśnia, czy elektrownie węglowe znajdują się w sytuacji faktycznej i prawnej porównywalnej z sytuacją pozostałych elektrowni oraz, jeśli tak jest, czy omawiany środek zachęcający może sprzyjać „niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów” w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE w zestawieniu z innymi przedsiębiorstwami, które znajdują się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej, zważywszy na cel zamierzony przez ów środek.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Rady do przyjęcia zaskarżonej decyzji, jako że Unia i Królestwo Marokańskie nie mają kompetencji do zawierania umów międzynarodowych obejmujących Saharę Zachodnią w miejsce narodu zamieszkującego to terytorium reprezentowanego przez Front Polisario.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady jednolitości prawnej, jako że Francja znajduje się w sytuacji ściśle podobnej do sytuacji panującej na Słowacji, w odniesieniu do której Sąd orzekł, że „w świetle celu zarobkowego, do osiągnięcia którego dążą zakłady ubezpieczeń zdrowotnych, oraz istnienia silnej konkurencji w odniesieniu do jakości i oferty usług działalność polegająca na zapewnieniu obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego na Słowacji ma charakter gospodarczy” (wyrok z dnia 5 lutego 2018 r., Dôvera zdravotná poist’ovňa/Commission, T-216/15, niepublikowany, EU:T:2018:64, pkt 68). Zdaniem strony skarżącej nie można orzec inaczej w odniesieniu do Francji.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja była aktem przyjętym z naruszeniem art. 155 ust. 2 TFUE. Komisja nie miała uprawnień do odmowy przedstawienia wniosku, aby Rada wdrożyła porozumienie w drodze decyzji Rady, w braku sprzeciwu ani wobec reprezentatywnego statusu stron porozumienia, ani wobec zgodności z prawem porozumienia. — Skarżący twierdzą, że decyzja Komisji, aby nie przedstawiać Radzie wniosku w sprawie wdrożenia porozumienia w drodze decyzji Rady, narusza art. 155 ust. 2 TFUE, a także jest sprzeczna z wymogiem poszanowania autonomii partnerów społecznych, zgodnie z art. w art. 152 TFUE. — Skarżący twierdzą również, że Komisja miała obowiązek przedstawić Radzie wniosek, o ile nie przedstawiła ona uzasadnionej podstawy do stwierdzenia, że partnerzy społeczni, którzy byli stronami porozumienia, nie byli wystarczająco reprezentatywni, lub że porozumienie nie było zgodne z prawem. — Skarżący utrzymują ponadto, że Komisja dokonała oceny stosowności umowy, która nie należy do jej kompetencji.
Sprawa T-410/18: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2018 r. – Silgan Closures i Silgan Holdings/Komisja

Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2018 r. – Silgan Closures i Silgan Holdings/Komisja

(Sprawa T-410/18)

Strony

Strona skarżąca: Silgan Closures GmbH (Monachium, Niemcy), Silgan Holdings Inc. (Stamford, Connecticut, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: Rechtsanwälte H. Wollmann, D. Seeliger, R. Grafunder i V. Weiss)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 264 TFUE w zakresie dotyczącym skarżącej

— obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

W drodze niniejszej skargi skarżące występują z żądaniem stwierdzenia nieważności w części decyzji Komisji C(2018) 2466 final z dnia 19 kwietnia 2018 r. w sprawie wszczęcia postępowania zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 ( 1 ) w sprawie AT.40522 – Pandora.

Skarga oparta jest na następujących zarzutach:

1. Naruszenie zasady subsydiarności W ramach zarzutu pierwszego skarżące zarzucają, że Komisja w drodze zaskarżonej decyzji pozbawia podstawy prawnej postępowanie, które w tym momencie jest już od ponad trzech lat zawisłe w tej samej sprawie przed niemieckim federalnym urzędem ds. karteli i było na etapie zdolności do wydania rozstrzygnięcia.

2. Naruszenie zasady proporcjonalności W ramach zarzutu drugiego skarżące zarzucają, że zaskarżona decyzja ani nie była konieczna w celu przeprowadzenia przez Komisję zamierzonych czynności kontrolnych, ani nie była proporcjonalna ze względu na związane z nią dla skarżących niekorzyści przy wyważeniu interesów obydwu stron.

3. Brak dostatecznego uzasadnienia W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca kwestionuje, że Komisja w zaskarżonej decyzji, wbrew art. 296 TFUE, nie przytoczyła żadnych podstaw, dlaczego uznała w świetle zasad subsydiarności i proporcjonalności wszczęcie postępowania za konieczne i uzasadnione.

4. Nadużycie uprawnień dyskrecjonalnych W ramach zarzutu czwartego skarżące podnoszą, że Komisja wszczęła postępowanie mając na celu nałożenie sankcji na skarżące zgodnie z systemem sankcji rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 ( 2 )

( 1 ) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 Traktatu WE (Dz.U. 2004, L 123, s. 18).

( 2 ) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).
—

stwierdzenie nieważności art. 1–4 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 4 października 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.38944 (2014/C) (ex 2014/NN) wdrożonej przez Luksemburg na rzecz Amazona, zgodnie z którą to decyzją w okresie od maja 2006 r. do czerwca 2014 r. Luksemburg przyznał LuxOpCo niezgodną z prawem pomoc państwa na podstawie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego udzielonej w 2003 r. ( 1 );
1.

Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja przekroczyła swe kompetencje w zakresie pobierania podatków w dziedzinie bezpieczeństwa lotniczego. Skarżąca podnosi, że „opłaty” za samoloty kategorii od 2000 kg do 5700 kg stały się podatkami z powodu „drastycznego wzrostu”„opłaty ryczałtowej” o ponad 1700 %. W tym konkretnym przypadku usługi świadczone przez pozwaną na rzecz obywateli, są tak znikome (minimalne), że nie sposób uznać uiszczanych za nie „opłat” za wynagrodzenie za usługę, ale raczej one stanowią rodzaj opodatkowania. Komisja nie ma jednak uprawnień do nakładania podatków w dziedzinie bezpieczeństwa lotniczego. Z tych względów rozporządzenie Komisji (EU) nr 319/2014, które przewiduje opłatę ryczałtową w wysokości 263800 EUR za procedurę certyfikacji statków powietrznych, takich jak należące do skarżącej, która w znacznym stopniu pozostaje bez związku z czynnościami wykonywanymi przez pozwaną, przez co nie może być traktowana jako ekwiwalent świadczonej usługi, narusza zasadę kompetencji powierzonych.
—

Mimo że w pkt 25 zasad ramowych UOIG z 2012 r. i w załączniku I część B do dyrektywy pocztowej wprowadzono wymóg, by przy obliczaniu kosztu netto świadczenia usługi powszechnej ocenić korzyści, w tym korzyści niematerialne, osiągane przez operatora świadczącego usługę powszechną (uwzględnić wszelkie korzyści niematerialne i korzyści rynkowe dla operatora świadczącego usługę powszechną), załącznik A.1 do decyzji Komisji dotyczył jedynie korzyści niematerialnych.
2.

Zarzut drugi dotyczy tego, że zaskarżona decyzja narusza prawo do obrony skarżącej, gdy sugeruje ona w art. 1, że skarżąca sama uczestniczyła w stwierdzonym naruszeniu, podczas gdy nie zostało to stwierdzone, a nawet zasugerowane w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów. Co więcej, to stwierdzenie byłoby błędne pod względem prawnym i faktycznym oraz zawierało niespójne stwierdzenie i uzasadnienie, w zakresie w jakim równocześnie przyznaje (ale kwalifikuje jako nieistotne), że NEC Corporation nie była świadoma naruszenia i uważa, że NEC Corporation jest wyraźnie odpowiedzialna za podmiot dominujący (rzekomo) sprawujący kontrolę nad Tokin Corporation w pewnym określonym.
Sprawa T-393/18: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2018 r. – Mellifera/Komisja

Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2018 r. – Mellifera/Komisja

(Sprawa T-393/18)

Strony

Strona skarżąca: Mellifera e.V., Vereinigung für wesensgemäße Bienenhaltung (Rosenfeld, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt A. Willand)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności wydanej przez Komisję decyzji Ares (2018) 2087165 z dnia 19 kwietnia 2018 r., którą skarżący otrzymał w dniu 19 kwietnia 2018 r.;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujący zarzut.

Naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 ( 1 ) oraz Konwencji z Arhus ( 2 )

— Strona skarżąca podnosi, że odnowienie zatwierdzenia substancji czynnej Glyphosat stanowi akt administracyjny, który może zostać poddany kontroli w postępowaniu na podstawie art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006.

— Ponadto podnosi się w szczególności, że odnowienie zatwierdzenia stanowi „indywidualnie adresowany akt [orzeczenie w konkretnej sprawie]”, ponieważ w ramach postępowania w sprawie zatwierdzenia wydaje się decyzję względem wnioskodawcy.

— Dalej podnosi się, że zatwierdzenie substancji czynnej Glyphosat zgodnie z obowiązującymi przepisami mogło zostać wydane wyłącznie przy odpowiednich ograniczeniach i w warunkach ochrony bioróżnorodności.

— Strona skarżąca kwestionuje wreszcie uchybienie proceduralne w przedmiocie odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej Glyphosat.

( 1 ) Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13).

( 2 ) Konwencja Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ (EKG ONZ) o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa w zakresie kwalifikacji jako jednolite i ciągłe naruszenie. Zarzut drugi dotyczy rzekomych błędów, jakich dopuściła się Komisja zarówno w odniesieniu do kwalifikacji kontaktów zidentyfikowanych jako naruszenia o charakterze jednolitym i ciągłym, jak i w odniesieniu do odpowiedzialności skarżącej za takie naruszenie. Po pierwsze, Komisja nie wykazała w wymagany prawem sposób zakresu jednolitego i ciągłego naruszenia. Po drugie, Komisja błędnie uznała skarżącą za odpowiedzialną za kontakty, w których nie uczestniczyła. Po trzecie, Komisja błędnie wywnioskowała co do okoliczności, że naruszenie trwało nieprzerwanie przed dniem 7 listopada 2003 r. Po czwarte, Komisja popełniła błąd przyjmując odpowiedzialność skarżącej nieprzerwany udział w jednolitym i ciągłym naruszeniu po dniu 10 listopada 2008 r. W związku z tym Komisja nie miała możliwości nałożenia kar na skarżącą. Po piąte, Komisja błędnie uznała, że udział skarżącej w jednolitym i ciągłym naruszeniu nadal trwał pomimo wyraźnego zdystansowania się skarżącej.
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim uchylono w niej decyzję Wydziału Unieważnień z dnia 16 lutego 2017r.) (postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności 12 336 C) i stwierdzono, że utrzymuje się w mocy rejestrację unijnego znaku towarowego nr 9 155 698, businessNavi (graficznego znaku towarowego), dla następujących usług należących do klasy 42: aktualizacja oprogramowania komputerowego, usługi doradztwa komputerowego, doradztwo odnośnie do oprogramowania komputerowego, analizy systemów komputerowych, projektowanie systemów komputerowych, zarządzanie danymi na serwerach, usługi programisty w zakresie elektronicznego przetwarzania danych, doradztwo w zakresie elektronicznego przetwarzania danych (usługi informatyka), tworzenie programów do przetwarzania danych, doradztwo w zakresie sprzętu i oprogramowania komputerowego, implementowanie programów w zakresie elektronicznego przetwarzania danych w sieciach, instalacja i konserwacja oprogramowania do dostępów do Internetu, instalowanie programów komputerowych, konfigurowanie sieci komputerowych przez oprogramowanie, kontrola pracy i analiza pracy sieci, administrowanie serwera, techniczne zarządzanie projektami w zakresie elektronicznego przetwarzania danych;
1.

Zarzut pierwszy dotyczący utrzymywanego naruszenia prawa do bycia wysłuchanym oraz naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej Skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła jej prawo do bycia wysłuchanym poprzez nieprzyznanie dostępu do wszystkich dokumentów sprawy, na które powołała się w zaskarżonej decyzji, poprzez niedostarczenie wszystkich dowodów potencjalnie uniewinniających, poprzez niedostarczenie dodatkowego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów służącego zaradzeniu brakom pierwotnego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, zamiast przysłania pisma przedstawiającego okoliczności faktyczne oraz poprzez brak odpowiedniego dostępu do protokołów ze spotkań z pozostałymi stronami.
1.

Zarzut pierwszy, w którym strona skarżąca w uzasadnieniu żądania stwierdzenia nieważności twierdzi, że Unia jest zobowiązana normami wyższego rzędu do zapobiegania szkodom spowodowanym zmianami klimatu zgodnie z międzynarodowym prawem zwyczajowym zakazującym państwom wyrządzania szkody i zobowiązującym je do zapobiegania szkodom na podstawie art. 191 TFUE. Podobnie Unia jest zobowiązana do zapobiegania naruszeniom praw podstawowych chronionych na gruncie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wynikających ze zmian klimatu. Prawa te obejmują prawo do życia i do poszanowania integralności fizycznej, prawo do wykonywania działalności zawodowej, prawo własności, praw dziecka i prawo do równego traktowania.
Sprawa T-385/18: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2018 r. – Aldi / EUIPO – Crone (CRONE)

Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2018 r. – Aldi / EUIPO – Crone (CRONE)

(Sprawa T-385/18)

Strony

Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i M. Minkner)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Christoph Michael Crone (Krefeld, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszając: Christoph Michael Crone

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego nr 14 854 533

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 marca 2018 r. w sprawie R 1100/2017-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty