Keywords

Summary



Keywords

1. Odwołanie – Zarzuty – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia

(art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58)

2. Pomoc przyznawana przez państwa – Badanie przez Komisję – Okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę

(art. 87 WE, 88 WE)

3. Pomoc przyznawana przez państwa – Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do środka krajowego – Kontrola sądowa – Granice

(art. 88 ust. 2, 3 WE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 6)

4. Prawo Unii – Zasady – Ochrona uzasadnionych oczekiwań – Decyzja Komisji w dziedzinie pomocy państwa niekwestionująca jej oceny zawartej we wcześniejszej decyzji – Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań – Brak

5. Pomoc przyznawana przez państwa – Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do środka krajowego uznanego wstępnie za nowa pomoc – Obowiązek uzasadnienia – Zakres

(art. 88 ust. 2 WE, art. 253 WE)

6. Pomoc przyznawana przez państwa – Pomoc nowa i pomoc istniejąca – Zmiana wpływająca na istotę środka niezakwalifikowanego początkowo jako pomoc

(art. 87 WE, 88 WE)

7. Pomoc przyznawana przez państwa – Pomoc nowa i pomoc istniejąca – Rozróżnienie odnoszące się do elementów obiektywnych

(art. 87 WE, 88 WE)

Summary

1. Zgodnie z art. 225 WE oraz art. 58 statutu Trybunału Sprawiedliwości ten ostatni nie jest w ramach postępowania odwoławczego właściwy do ustalania oraz oceny istotnych okoliczności faktycznych, z wyjątkiem przypadków ich przeinaczenia Skoro Sąd nie przeinaczył okoliczności faktycznych, ich ocena pozostawała w jego wyłącznej gestii.

(por. pkt 39, 42)

2. Sposób finansowania pomocy może spowodować, iż cały system pomocy, który ma być finansowany, jest niezgodny ze wspólnym rynkiem. W takim wypadku Komisja musi przeanalizować środek pomocowy z uwzględnieniem skutków jego finansowania.

(por. pkt 48)

3. Celem wstępnego etapu badania pomocy przewidzianego w art. 88 ust. 3 WE i uregulowanego w art. 4 i 5 rozporządzenia nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE, jest umożliwienie Komisji wyrobienia sobie wstępnej opinii na temat częściowej lub całkowitej zgodności spornej pomocy ze wspólnym rynkiem. Etap ten różni się od etapu postępowania wyjaśniającego, przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE i uregulowanego w art. 6 i 7 wyżej wspomnianego rozporządzenia, którego celem jest umożliwienie Komisji zebrania wszelkich informacji na temat wszystkich okoliczności sprawy. Jak zaś wynika z art. 6 rozporządzenia nr 659/1999, decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego zawiera wstępną ocenę Komisji odnośnie do charakteru pomocowego proponowanego środka i określa powody, dla których instytucja ta żywi wątpliwości co do jego zgodności ze wspólnym rynkiem.

Komisja ma obowiązek przyjąć taką decyzję o wszczęciu postępowania, gdy przeprowadzając badanie prima facie, nie jest ona w stanie pozbyć się wątpliwości co do tego, czy dany środek jest zgodny ze wspólnym rynkiem i w konsekwencji sprawowana przez Sąd kontrola legalności powinna mieć ograniczony charakter, w tym sensie, że gdy skarżące kwestionują dokonaną przez Komisję ocenę w przedmiocie uznania spornego środka za pomoc państwa, kontrola sprawowana przez sąd Unii w ramach badania skierowanej przeciwko takiej decyzji skargi ogranicza się do sprawdzenia kwestii, czy Komisja nie popełniła oczywistych błędów w ocenie.

(por. pkt 57, 58, 60, 61)

4. Prawo do powoływania się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, dotyczy ono wszystkich jednostek, po stronie których instytucja Unii Europejskiej obudziła nadzieje opierające się na dostarczonych tym jednostkom konkretnych zapewnieniach. Jeżeli jednak rozważny i przezorny przedsiębiorca jest w stanie przewidzieć wydanie przepisu prawa Unii mogącego wpłynąć na jego interesy, nie może on powoływać się na tę zasadę w razie wydania takich przepisów.

W obszarze pomocy państwa zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań może zostać naruszona gdy środek jest przedmiotem zmiany oceny ze strony Komisji, mając za podstawę jedynie bardziej ścisłe stosowanie postanowień traktatu w dziedzinie pomocy państwa. W istocie w takim wypadku, skarżące mogą oczekiwać, że decyzja Komisji dotycząca zmiany swojej wcześniejszej oceny da im niezbędny czas na rzeczywiste uwzględnienie tej zmiany.

Sytuacje tą należy odróżnić od sytuacji, w której Komisja nie kwestionuje oceny dokonanej przez siebie we wcześniejszej decyzji lecz żywi wątpliwości co do danego środka, biorąc pod uwagę, po pierwsze, ograniczenie w czasie swoich wyciągniętych we wcześniejszej decyzji wniosków spowodowane tym, iż były one związane z zachodzącymi w danym momencie okolicznościami oraz, po drugie, zmiany, jakim poddany został badany w tej decyzji środek. W takim wypadku wcześniejsza decyzja nie może zatem spowodować uzasadnionych oczekiwań co do tego, że wyciągnięte przez Komisję w tamtej decyzji wnioski będą także dotyczyć nowego mechanizmu finansowania.

(por. pkt 71–74)

5. Wymóg uzasadnienia, jakiego wymaga art. 253 WE, należy oceniać w odniesieniu do konkretnej sytuacji, w szczególności do treści aktu, charakteru przywołanych argumentów, a także interesu, jaki w uzyskaniu informacji mogą mieć adresaci aktu lub inne osoby, których dotyczy on bezpośrednio i indywidualnie

Jeśli chodzi o etap wstępnego badania środka, który nie był przedmiotem wcześniejszej analizy, Komisja może ograniczyć się do podsumowania odpowiednich kwestii faktycznych i prawnych, przedstawienia swej tymczasowej oceny środka państwowego mającej na celu ustalenie, czy ma on charakter pomocy, oraz przedstawienia powodów, które wzbudzają wątpliwości co do jego zgodności ze wspólnym rynkiem.

(por. pkt 96, 102)

6. Sama okoliczność, że środek, który nie został uznany za pomoc nadal jest stosowany ze względu na przedłużenie obowiązywania ustanawiającego go aktu prawnego, nie może jako taka spowodować przekształcenia go w pomoc państwa. Natomiast jeżeli wprowadzono zmiany co do samej istoty tego środka, jego badanie może odbywać się jedynie w ramach procedury właściwej dla nowej pomocy.

(por. pkt 110–112)

7. Pojęcie istniejącej lub nowej pomocy państwa odpowiada obiektywnej sytuacji i nie powinno zależeć od zachowania lub oświadczeń instytucji.

(por. pkt 125)