ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
5.

Zarzut piąty: Komisja naruszyła art. 41 karty, zasadę prawa do obrony oraz art. 14 i 27 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu, a także art. 11, 12 i 14 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 Traktatu WE, ponieważ przesłuchanie zorganizowane w trakcie postępowania nie mogło naprawić niezgodności z prawem stwierdzonej przez Trybunał w wyroku wydanym w sprawie C-85.15 P.
—

stwierdzenie nieważności decyzji PMO z dnia 30 listopada 2018 r. dotyczącej sposobu obliczania uprawnień emerytalnych oraz, co do zasady, zastosowania przepisów regulaminu pracowniczego dotyczących uprawnień emerytalnych w odniesieniu do skarżącej w chwili przejścia na emeryturę;
Skarga wniesiona w dniu 17 września 2019 r. – Welter’s/EUIPO (Kształt uchwytu z włosiem)

(Sprawa T-624/19)

(2019/C 399/95)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Welter’s Co. Ltd (Touliu, Tajwan) (przedstawiciel: adwokat T. Meinke)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego (Kształt uchwytu z włosiem) w kolorze białym – zgłoszenie nr 17 902 351

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lipca 2019 r. w sprawie R 2428/2018-5

Żądania

Strona skarżąca kwestionuje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem i wnosi do Sądu o nakazanie EUIPO wpisu zgłoszonego znaku towarowego do rejestru unijnych znaków towarowych także dla następujących towarów należących do klasy 21: szczotki; materiały do pędzli; wykałaczki; grzebienie; szczoteczki do zębów; szczoteczki do czyszczenia powierzchni międzyzębowych.

Podniesiony zarzut
2.

Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem decyzji z dnia 16 maja 2000 r. i art. 6 ogłoszenia o naborze, ponieważ naruszają one zasady dobrej administracji, pewności prawa i zakazu dyskryminacji oraz naruszają art. 27 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej. W każdym razie stosowana w tym przypadku procedura rekrutacyjna jest niezgodna z prawem z tych samych powodów. — Po pierwsze, organowi powołującemu nie doręczono pełnej opinii komitetu na temat osiągnięć kandydatów w czasie, gdy miał on wydać decyzję o powołaniu i w konsekwencji dokonać wyboru. Oznacza to, że wspomniane osiągnięcia nie zostały ocenione ani przez komitet, ani przez organ powołujący w sposób obiektywny i przejrzysty na podstawie wcześniej ustalonych (czy tym bardziej przekazanych) kryteriów. — Po drugie, rekomendacje załączone do sprawozdania z rozmów kwalifikacyjnych nie zostały w inny sposób określone. Komitet ogranicza się do sporządzenia sprawozdania z rozmów kwalifikacyjnych, ale decyzja z dnia 16 maja 2000 r. nie przewiduje przeprowadzenia przez komitet porównania osiągnięć w trakcie rozmów kwalifikacyjnych. Decyzja z dnia 16 maja 2000 r. nie uściśla również, czy Prezydium, jako organ powołujący, musi przyjąć kryteria w tym celu, tym bardziej, że nie wydaje się, aby miało dostęp do kryteriów ustanowionych przez komitet, gdyby takie istniały, a tak nie jest. — Po trzecie, decyzja z dnia 16 maja 2000 r. nie uściśla, czy organ powołujący posiada wszystkie akta kandydatów. Chociaż strona pozwana twierdzi, że członkowie Prezydium mieli do dyspozycji akta osobowe kandydatów, to jednak nie twierdzi, że owi członkowie rzeczywiście zapoznali się z tymi aktami, a w szczególności z aktami skarżącego. — Po czwarte, decyzja z dnia 16 maja 2000 r. nie przewiduje informowania kandydatów o kryteriach ustalonych przez komitet i organ powołujący w celu dokonania przez nich oceny i porównania osiągnięć.
—

w razie potrzeby, w ramach środków organizacji postępowania lub środków dowodowych w przedmiotowej sprawie, nakazanie Parlamentowi Europejskiemu ujawnienia opinii wydanych przez służby prawne Parlamentu Europejskiego, które zostały sporządzone w dniach 16 lipca 2018 r. i 3 grudnia 2018 r., niezależnie od dokładnej daty ich sporządzenia, ale w każdym razie przed wydaniem decyzji Prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r. zmieniającej przepisy wykonawcze do statutu posła do Parlamentu Europejskiego (2018/C 466/02, Dz.U. z 28 grudnia 2018 r., C 466/8);
2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżone środki naruszają prawa podstawowe skarżącego, w tym prawo do zdrowia, prawo do życia rodzinnego, prawo własności i prawo do skutecznej obrony, zagwarantowane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Zaskarżone środki nie są ani konieczne, ani właściwe dla osiągnięcia jakiegokolwiek uzasadnionego celu i stanowią nieograniczoną oraz nieproporcjonalną ingerencję w prawa podstawowe skarżącego.
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w zakresie, w jakim włącza on 4-tert-butylofenolu (PTBP) jako substancję wzbudzającą szczególnie duże obawy na kandydacką listę substancji do ewentualnego włączenia do załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (1).
C 406/36

Skarga wniesiona w dniu 27 września 2019 r. – Sasol Germany i in./Komisja

(Sprawa T-661/19)

(2019/C 406/46)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Sasol Germany GmbH (Hamburg, Niemcy), SI Group - Béthune (Béthune, Francja), BASF SE (Ludwigshafen am Rhein, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu, P. Sellar i S. Saez Moreno)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

— stwierdzenie nieważności decyzja wykonawczej Komisji (UE) 2019/1194 z dnia 5 lipca 2019 r. w sprawie identyfikacji 4-tert-butylofenolu (PTBP) jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy zgodnie z art. 57 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2019, L 187, s. 41);

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, które są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-640/19, Sasol Germany i in./ECHA lub do nich podobne.
—

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, potwierdzonej decyzją Komisji Odwoławczej, stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 i 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zobowiązuje ona stronę skarżącą do unieważnienia fazy wiążącej wprowadzania do obrotu nowej zdolności przesyłowej na poziomie oferty I i II projektu HUAT oraz art. 2 ust. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zobowiązuje stronę skarżącą do realizacji projektu HUAT, pod warunkiem pozytywnego wyniku testu ekonomicznego;
3.

Zarzut trzeci oparty na sprzeczności z prawem zaskarżonej decyzji z powodu braku kompetencji Niezależnie od kwestii ważności z punktu widzenia prawa publicznego przyjętego przez Komisję rozporządzenia stanowiącego podstawę prawną decyzji ACER, wspomniana agencja nie była również uprawniona do przyjęcia zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów prawnych wskazanych jako podstawa prawna jej decyzji ponieważ: i) na podstawie rozporządzenia 2017/459 może ona wykonywać jedynie i wyłącznie te uprawnienia decyzyjne, które zostały expressis verbis wymienione w art. 28 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia, i ii) na podstawie art. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 713/2009 (3) regulującego status ACER, obowiązującego w chwili przyjęcia zaskarżonej decyzji, ACER miał wyłącznie prawo do przyjęcia indywidualnej decyzji, która: a) należałaby do zakresu kompetencji krajowych organów regulacyjnych; b) odnosiłaby się do dostępu i bezpieczeństwa eksploatacyjnego.
C 406/39

Skarga wniesiona w dniu 11 października 2019 r. – Flaqui/Parlament

(Sprawa T-695/19)

(2019/C 406/48)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Enrico Flaqui (Florencja, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Sorrentino i A. Sandulli)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonych not i o zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wypłacenia jej kwot niesłusznie wstrzymanych do czasu wydania wyroku.

Zarzuty i główne argumenty

Skarga jest skierowana przeciwko notom Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego D309417 z dnia 8 lipca 2019 r. i D (2019) 14406 z dnia 11 kwietnia 2019 r. nr D (2019) 14406 z dnia 11 kwietnia 2019 r. dotyczącym ponownego ustalenia świadczenia emerytalnego przysługującego skarżącemu jako byłemu posłowi do Parlamentu Europejskiego, a także, jeżeli jest to konieczne, przeciwko opinii służby prawnej Parlamentu Europejskiego z dnia 11 stycznia 2019 r.

Zarzuty i główne argumenty są takie jak podniesione w sprawie T-347/19, Flaqui/Parlament.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia traktatów i każdej normy prawnej dotyczącej ich stosowania, to znaczy całości przepisów Unii Europejskiej, a w szczególności Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i zasad ogólnych, których przestrzeganie Unia Europejska jest zobowiązana zapewnić i które chronią prawo do ochrony własnego wizerunku, prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego oraz prawo do godności.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa w odniesieniu do stosowania art. 18 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, ponieważ Komisja powinna była dokonać wykładni tych przepisów w ten sposób, że odnoszą się one do wspólnego życia małżeńskiego w parze, bez względu na to, czy para pozostaje w związku małżeńskim, zawarła związek partnerski czy też pozostaje w wolnym związku.
2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo lub popełniła oczywisty błąd w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania CFC. Komisja w motywach 124-126 zaskarżonej decyzji błędnie uznała przepisy części 9A rozdziału 9 brytyjskiej Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] za formę odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego zawartego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.
Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2019 r. – Junqueras i Vies/Parlament

(Sprawa T-734/19)

(2019/C 432/78)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Oriol Junqueras i Vies (Sant Joan de Vilatorrada, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Van den Eynde Adroer)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o uznanie skargi na zaakwestionowany akt wraz z załącznikami do niej za złożoną w terminie, uznanie jej za dopuszczalną oraz – uwzględniając jej żądania – stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu przewodniczącego Parlamentu Europejskiego i obciążenie kosztami postępowania strony pozwanej.

Zarzuty i główne argumenty

Skarga skierowana jest przeciwko decyzji przewodniczącego Parlamentu Europejskiego D. Sassoliego z dnia 22 sierpnia 2019 r., w której uznał się za niewłaściwego i w związku z tym odrzucił petycję złożoną w celu podjęcia, zgodnie z art. 8 regulaminu Parlamentu, działania w trybie pilnym w celu utrzymania immunitetu parlamentarnego O. Junquerasa i Viesa.

Na poparcie skargi skarżący podnosi jedyny zarzut, oparty na naruszeniu art. 8 regulaminu Parlamentu w ten sposób, że przewodniczący Parlamentu Europejskiego uznał się za niewłaściwego do zbadania petycji o ochronę immunitetu Oriola Junquerasa i Viesa złożonej w dniu 4 lipca 2019 r., w sytuacji gdy sprawa budzi poważne wątpliwości prawne co do zgodności z prawem europejskim, zwłaszcza w przedmiocie ochrony immunitetu posłów do Parlamentu Europejskiego – wszystko to to bez żadnego zbadania sprawy i wyłącznie na podstawie komunikatu hiszpańskiej centralnej komisji wyborczej o uznaniu mandatu Oriola Junquerasa i Viesa za wakujący.

W tej kwestii strona skarżąca podnosi, że:

— wymóg ślubowania wierności hiszpańskiej konstytucji, nałożony wewnętrznym uregulowaniem wyborczym, jest istotnym wymogiem, który narusza postanowienia europejskiego aktu wyborczego z 1976 r.

— uznanie mandatu za wakujący przez hiszpańską centralną komisję wyborczą z powodu nieprzewidzianego w europejskim akcie wyborczym z 1976 r. i bez podjęcia działań w celu zapełnienia wakatu narusza art. 13 rzeczonego aktu wyborczego oraz decyzji w sprawie składu Parlamentu Europejskiego.

— decyzja jest nieuzasadniona i arbitralna, ponieważ w odniesieniu do przedstawionych faktów i sytuacji na poważne wątpliwości związane z prawem Unii Europejskiej zwrócili uwagę zarówno izba karna sądu najwyższego Hiszpanii, jak i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, co znalazło wyraz w przedłożeniu i przyjęciu do rozpoznania pytania prejudycjalnego w sprawie C-502/19.
—

O ile dowody używania przedstawione przez obie strony leżącego u podstaw niniejszej skargi postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku nie pozwalają na zastosowanie podnoszonego przez skarżącą wyjątku dotyczącego utraty roszczenia w wyniku tolerowania, o tyle stanowią one jasne dowody na długotrwałe i tolerowane przez stronę pozwaną współistnienie rozpatrywanych znaków towarowych na rynku, co stanowi uzasadnioną przyczynę używania zakwestionowanego znaku towarowego, a ponadto potwierdza nieistnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd na rynku.
—

Rozwiązanie umowy o udzielenie dotacji narusza także zasadę proporcjonalności, gdyż nie był to odpowiedni środek do osiągnięcia uzasadnionego zamierzonego celu; nie było to konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu; ponadto rozwiązanie umowy nałożyło na VERIGRAFT ciężar, który jest jednoznacznie nadmierny w stosunku do zamierzonego celu.
—

Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie dokonała rozróżnienia pomiędzy trzema odrębnymi zwolnieniami przewidzianymi w rozdziale 9 części 9A 9A Taxation (International and Other Other Provisions) Act 2010, które funkcjonują niezależnie, i nie zrozumiała, że zwolnienie dotyczące zasobów kwalifikowalnych i zwolnienie dotyczące zbieżnych interesów nie upoważniają do zastosowania kryterium SPF. Co więcej, istnienie we wskazanym rozdziale 9 zwolnienia dotyczącego zbieżnych interesów świadczy o tym, że strona pozwana popełniła błąd, definiując system odniesienia zbyt wąsko jako przepisy zawarte w części 9A Taxation (International and Other Other Provisions) Act 2010, a nie szerzej, jako brytyjski system podatku od osób prawnych.
C 423/62

Skarga wniesiona w dniu 30 września 2019 r. – Irish Wind Farmers’ Association i in./Komisja

(Sprawa T-680/19)

(2019/C 423/77)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Irish Wind Farmers’ Association Clg (Kilkenny, Irlandia), Carrons Windfarm Ltd (Shanagolden, Irlandia), Foyle Windfarm Ltd (Dublin, Irlandia), Greenoge Windfarm Ltd (Bunclody, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci M. Segura Catalán i M. Clayton)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 5257 final z dnia 9 lipca 2019 r. - SA.44671 (2019/NN) – Irlandia, dotyczącej niezgodnej z prawem pomocy państwa przyznanej jakoby na rzecz sektora paliw kopalnych w formie obniżonej stawki podatku dochodowego od osób prawnych;

— obciążenie Komisji kosztami postepowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, że Komisja nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego na podstawie z art. 108 ust. 2 TFUE oraz art. 4 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2015/1589 (1), mimo wątpliwości co do zaistnienia pomocy państwa, pozbawiając tym samym stronę skarżącą jej praw procesowych.

(1) Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, art. 108 ust. 2 TFUE, art. 296 ust. 2 TFUE, art. 41 ust. 1 i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 TFUE, w zakresie w jakim Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia w odniesieniu do stwierdzenia, że sporne środki posiadają wszystkie elementy pomocy państwa, a w szczególności do kwestii, dlaczego należy je uznać za selektywne.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że przepisy odnoszące się do legitymacji do zaskarżenia bezprawnego aktu instytucji Unii są dyskryminujące w kontekście niepełnosprawności w związku z podstawowym prawem do skutecznej ochrony sądowej. — Skarżące podnoszą, że Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych przewiduje możliwość wniesienia skargi przez osobę trzecią, a skarżące są wystarczająco reprezentatywne, aby wnieść skargę w obronie osób, które nie są w stanie bronić się przed dyskryminacją wynikającą z decyzji Komisji odmawiającej przerwania biegu terminów płatności lub zawieszenia płatności związanych z przedmiotowym zaproszeniem do składania wniosków.
C 10/47

Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2019 r. – Clouds Sky/EUIPO – The Cloud Networks (Wi Fi Powered by The Cloud)

(Sprawa T-738/19)

(2020/C 10/57)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Clouds Sky GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Weil)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: The Cloud Networks Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Wi-Fi Powered by The Cloud – unijny znak towarowy nr 9 436 817

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 września 2019 r. w sprawie R 696/2019-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— zmianę zaskarżonej decyzji;

— obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

— Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

— Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;
2.

Zarzut drugi dotyczący przedawnienia podnoszonej wierzytelności, a w każdym razie naruszenia rozsądnego terminu, art. 73a ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 248, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym z 2002 r.”), prawa do dobrej administracji ustanowionego w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPC”). Zdaniem strony skarżącej wierzytelność, którą Komisja uważa posiadać względem strony skarżącej, jest przedawniona, ponieważ upłynął pięcioletni termin przewidziany w art. 73a rozporządzenia finansowego z 2002 r. Artykuł 85b ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 357, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem wykonawczym z 2002 r.) dotyczący przyczyn przerwania biegu terminu przedawnienia jest ponadto nieistotny dla sprawy. W każdym razie, a nawet gdyby bieg terminu przedawnienia był przerywany zgodnie z prawem, termin na wydanie zaskarżonej decyzji i towarzyszącej jej noty debetowej jest oczywiście nierozsądny oraz narusza art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 ust. 1 EKPC (który przewiduje prawo podstawowe stanowiące także ogólną zasadę prawa).
4.

Zarzut czwarty, w którym strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo strony skarżącej do obrony w zakresie, w jakim drugie dodatkowe ustalenia, otrzymane w tym samym dniu co dzień publikacji zaskarżonego rozporządzenia, zawierają nowe okoliczności faktyczne, co do których strona skarżąca nie miała możliwości się ustosunkować.
2.

Zarzut drugi dotyczący przedawnienia podnoszonej wierzytelności, a w każdym razie naruszenia rozsądnego terminu, art. 73a ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 248, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym z 2002 r.”), prawa do dobrej administracji ustanowionego w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPC”). Zdaniem strony skarżącej wierzytelność, którą Komisja uważa posiadać względem strony skarżącej, jest przedawniona, ponieważ upłynął pięcioletni termin przewidziany w art. 73a rozporządzenia finansowego z 2002 r. Artykuł 85b ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 357, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem wykonawczym z 2002 r.”) dotyczący przyczyn przerwania biegu terminu przedawnienia jest ponadto nieistotny dla sprawy. W każdym razie, a nawet gdyby bieg terminu przedawnienia był przerywany zgodnie z prawem, termin na wydanie zaskarżonej decyzji i towarzyszącej jej noty debetowej jest oczywiście nierozsądny i narusza art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 ust. 1 EKPC (który przewiduje prawo podstawowe stanowiące także ogólną zasadę prawa).
C 10/34

Skarga wniesiona w dniu 11 października 2019 r. – Compass Overseas Holdings i in./Komisja

(Sprawa T-702/19)

(2020/C 10/46)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Compass Overseas Holdings Ltd (Chertsey, Zjednoczone Królestwo), Compass Overseas Holdings No.2 Ltd (Chertsey), Hospitality Holdings Ltd (Chertsey) (przedstawiciele: adwokaci A. von Bonin, O. Brouwer i A. Pliego Selie)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo, dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

— obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

1. Zarzut pierwszy oparty na twierdzeniu, że Komisja naruszyła prawo lub dopuściła się oczywistych błędów w ocenie i nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia w związku z określeniem w zaskarżonej decyzji systemu odniesienia.

2. Zarzut drugi oparty na twierdzeniu, że Komisja naruszyła prawo lub dopuściła się oczywistych błędów w ocenie i nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia w związku z błędnym scharakteryzowaniem w zaskarżonej decyzji zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych jako odstępstwa od normalnego funkcjonowania systemu odniesienia.

3. Zarzut trzeci oparty na twierdzeniu, że Komisja naruszyła prawo lub dopuściła się oczywistych błędów w ocenie, uznając w zaskarżonej decyzji, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych skutkuje dyskryminowaniem niektórych podmiotów gospodarczych względem innych.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący jednostronnego ograniczenia zakresu zastosowania pierwotnego wniosku i braku przesłanek. W tym względzie skarżący podnosi, że: — w niniejszym przypadku nie istnieją żadne nadzwyczajne okoliczności, które uzasadniałyby ograniczenie prawa dostępu do wnioskowanych dokumentów, a tym samym prawa jednostki do obrony w postępowaniu karnym wszczętym przeciwko niej w państwie członkowskim; — nakład pracy związany ze sporządzeniem kopii wnioskowanych dokumentów nie jest nieproporcjonalny w stosunku do wskazanego interesu; — orzecznictwo przytoczone w zaskarżonej decyzji nie jest istotne dla sprawy; — w decyzji tej nie wyważono w prawidłowy sposób interesów stron.