ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że pozwana dokonała oczywiście błędnej oceny zgodności koncentracji z zasadami konkurencji, również z powodu braków w dochodzeniu. — Pozwana popełniła oczywisty błąd przy definiowaniu rynku produktowe w zakresie sprzedaży na rzecz gospodarstw domowych i małych odbiorców instytucjonalnych, nie definiując dostaw energii do gospodarstw domowych i małych odbiorców instytucjonalnych na podstawie dostaw podstawowych i specjalnych klientów kontraktowych jako jednego rynku. — Pozwana systematycznie błędnie interpretuje siłę rynkową E.ON w zakresie dostaw energii dla gospodarstw domowych i małych odbiorców instytucjonalnych, ponieważ – z uwagi na fakt, iż jest ona już niesłusznie ograniczona do dostaw w ramach umów specjalnych – błędnie zakłada rynek krajowy zamiast wielości rynków lokalnych. W ten sposób pomija się (rosnący) udział E.ON w rynku lokalnym, który w wielu przypadkach wynosi 70 % i więcej. — Pozwana błędnie uznaje również za nie do zaakceptowania rozległą obecność i przewagę E.ON w konkurencji o koncesje sieciowe, przy czym w szczególności negatywne skutki konkurencyjne wyeliminowania konkurencji z innogy zostały błędnie ocenione. — Poprzez nieprawidłowe rozróżnienie pomiędzy różnymi rynkami produktowymi w zakresie pomiarów powoduje, że siła rynkowa E.ON nie jest uznawana, co oznacza również niedocenianie szkód konkurencyjnych dla innowacyjnej działalności. To samo dotyczy obszaru elektromobilności, gdzie dostrzega się jedynie wybiórcze negatywne konsekwencje dla funkcjonowania stacji ładowania na autostradach. — Pozwana popełnia oczywisty błąd, nie uwzględniając antykonkurencyjnych skutków, które wynikałyby z lepszego dostępu E.ON do jeszcze większej ilości danych. — Strona pozwana dokonała błędnej oceny, że podział etapów łańcucha wartości w przemyśle energetycznym pomiędzy E.ON i RWE, który został uzgodniony w ramach ogólnej koncentracji, stanowi ograniczenie konkurencji niezgodne z art. 101 TFUE. — Wreszcie minimalne warunki narzucone przez pozwaną, które ograniczają się do niszowych na rynku niemieckim segmentów energii cieplnej i stacji ładowania na autostradach, nie są odpowiednie dla usunięcia istniejących problemów w zakresie konkurencji. Nie dotyczą one rynków, na które koncentracja wywiera wpływ i nie są istotne dla ochrony konkurencji.
Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2021 r. – ClientEarth / Komisja

(Sprawa T-52/21)

(2021/C 128/49)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: ClientEarth AISBL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat O. Brouwer)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji strony pozwanej z dnia 16 listopada 2020 r., w której odmówiła ona udzielenia dostępu do niektórych wnioskowanych dokumentów dotyczących kontroli rybołówstwa na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) i rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (2);

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden jedyny zarzut, twierdząc, że nie kierując do strony skarżącej wyraźnej decyzji w sprawie jej wniosku o udzielenie dostępu w terminach do rozpatrzenia ponownych wniosków przewidzianych w art. 8 ust. 1 i art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001, strona pozwana w sposób dorozumiany odmówiła dostępu w rozumieniu art. 8 ust. 3 tego rozporządzenia. Zdaniem strony skarżącej dorozumiana decyzja w sprawie odmowy dostępu nie została uzasadniona, w związku z czym twierdzi ona, że należy stwierdzić nieważność tej decyzji z powodu naruszenia przez Komisję ciążącego na niej obowiązku uzasadnienia zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001, art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 296 TFUE.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

(2) Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13).
1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa do obrony. Skarżący podnosi kilka zarzutów szczegółowych odnoszących się do naruszenia prawa do obrony w trakcie procedur, w wyniku których Rada zdecydowała przedłużyć stosowanie wobec niego środków ograniczających, a w szczególności podnosi naruszenie jego prawa do bycia wysłuchanym w możliwych do przyjęcia warunkach.
2.

Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w założeniach decyzji. Skarżąca twierdzi między innymi, że wysłane w dniu 29 listopada 2019 r. przez rząd portugalski do Rady pismo zawierało dwa poważne błędy, do których przyznał się sam rząd portugalski. Polegały one na określeniu wybranego przez rząd portugalski kandydata jako „o Procurador-Geral Adjunto José Guerra” [zastępca prokuratora generalnego José Guerra] oraz na twierdzeniu, że ów prokurator pełnił funkcje śledcze i oskarżycielskie w ważnym postępowaniu w dziedzinie przestępstw godzących w interesy finansowe Unii Europejskiej. Tymczasem, prokurator powołany w zaskarżonym akcie ani nie był zastępcą prokuratora generalnego, ani też nie uczestniczył we wspomnianym postępowaniu na etapie śledztwa. Oczywiście Rada zaprzecza znaczeniu owych dwóch błędów w podjętej decyzji, jak również nie powołała się ona na nie, poprawiając je, opierając się na pozostałych argumentach rządu portugalskiego w zaskarżonym piśmie. W rzeczywistości Rada rozpatrzyła jedynie kwestię błędów dopiero po tym, jak omawiane okoliczności ujrzały światło dzienne, uzyskując duży rozgłos zarówno w Portugalii, jak i w Europie.
2.

Zarzut drugi oparty na twierdzeniu, że zaskarżona decyzja narusza art. 4 rozporządzenia (WE) nr 507/2006 ze względu na: — brak pozytywnej równowagi ryzyko – korzyć w rozumieniu art. 1 pkt 28a) dyrektywy 2001/83/WE (2); — niespełnienie wymogu określnego w art. 4 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 507/2001 ze względu na to, że wnioskodawca prawdopodobnie nie jest w stanie dostarczyć wyczerpujących danych klinicznych; — niespełnienie wymogu określonego w art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 507/2006, jako że nie istnieją niezaspokojone potrzeby medyczne, które mogłyby zostać spełnione dzięki dopuszczonemu produktowi leczniczemu; — niespełnienie wymogu określonego w art. 4 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 507/2006.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 45 i 48 TFUE, które przewidują swobodny przepływ pracowników i ochronę praw socjalnych w ramach swobodnego przepływu pracowników, a konkretnie chodzi o naruszenie ochrony praw socjalnych obywatela Unii Europejskiej, który świadczył pracę na rzecz organizacji międzynarodowej, korzystając ze swobody przemieszczania się w Unii Europejskiej. Zdaniem skarżącego naruszenie to wyraża się również w naruszeniu innych norm prawa Unii Europejskiej, m.in. — rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. 1971, L 149, s. 2); — art. 7 i 11 ust. 2 załącznika VIII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej; oraz — art. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2004, L 166, s. 1).
Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2021 r. – Suez/Komisja

(Sprawa T-121/21)

(2021/C 138/66)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Suez (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci O. Billard, I. Simic, Y. Trifounovitch, G. Fabre, G. Vatin, D. Théophile, G. Aubron i O. Chriqui)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie Komisji ogółem kosztów postępowania w instancji;

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi na decyzję Komisji C(2020) 8969 final z dnia 17 grudnia 2020 r., oddalającą jej żądanie, z jednej strony – stwierdzenia, że Veolia Environnement S.A. naruszyła art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 (1), nabywając 29,9 % udziałów w kapitale spółki Suez bez uprzedniego uzyskania zezwolenia Komisji, a z drugiej strony – zastosowania środków tymczasowych wobec tej spółki na podstawie art. 8 ust. 5 lit. a) tego rozporządzenia, skarżąca podnosi dwa zarzuty.

Zarzut pierwszy dotyczy braku uzasadnienia wymaganego art. 296 TFUE. Skarżąca twierdzi, że Komisja nie spełniła wymogów określonych w art. 296 TFUE, wydając decyzję, której uzasadnienie nie pozwala ani jej, ani Sądowi zrozumieć powodów, które skłoniły Komisję do uznania, że automatyczne odstępstwo z art. 7 ust. 2 rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw znajdowało zastosowanie w tej sprawie. Skarżąca zarzuca również, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji w odniesieniu do możliwości zastosowania art. 7 ust. 1 rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw do nabycia 29,9 % udziałów w kapitale skarżącej jest dotknięte wewnętrzną sprzecznością. Wreszcie skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja bez wystarczającego uzasadnienia odeszła od utrwalonego orzecznictwa sądów Unii dotyczącego zasady ścisłej wykładni wyjątku od skutku zawieszającego przewidzianego w art. 7 ust. 2 rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw.

Zarzut drugi, dotyczy naruszenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Skarżąca uważa w tym względzie, że Komisja naruszyła ten przepis uznając, po pierwsze, że wyjątek przewidziany w tym przepisie powinien znajdować zastosowanie do pojedynczej koncentracji planowanej przez Veolię, podczas gdy wyjątek ten był oczywiście nieistotny i w związku z tym nie miał zastosowania do tej koncentracji, a po drugie, że wszystkie czynności prawne składające się na jednolitą koncentrację powinny na podstawie tego przepisu podlegać temu samemu reżimowi prawnemu. Skarżąca uważa również, że zastosowanie przez Komisję przewidzianego w tym przepisie wyjątku dotyczącego prywatnego nabycia papierów wartościowych od jednego zbywcy stanowi kolejne naruszenie tego przepisu. Wreszcie skarżąca zarzuca Komisji, że uznała, iż Veolia spełniła warunek dotyczący niezwłocznego zgłoszenia koncentracji.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, Dz.U. 2004, L 24, s. 1).
C 182/59

Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2021 r. – QK / EBC

(Sprawa T-133/21)

(2021/C 182/80)

Język postępowania: łotewski

Strony

Strona skarżąca: QK (przedstawiciel: adwokat A. Bērziņš)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie skargi za dopuszczalną i rozpoznanie jej co do istoty.

— zasądzenie od EBC na rzecz strony skarżącej odszkodowania w kwocie 15 583 195 EUR.

— nakazanie EBC pokrycia wszystkich kosztów poniesionych przez stronę skarżącą.

— obciążenie BCE kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi, wniesionej na podstawie art. 268 TFUE i art. 340 akapit trzeci TFUE, strona skarżąca podnosi jeden zarzut. Twierdzi w nim, że wydając zaskarżoną w skardze decyzję z dnia 3 marca 2016 r. w sprawie cofnięcia zezwolenia udzielonego AS Trasta Komercbanka (1) (czyli bankowi, którego strona skarżąca była współwłaścicielem), EBC stał się odpowiedzialny za utratę wartości akcji tego podmiotu posiadanych przez skarżącą.

(1) Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (EBC) BCE/SSM/2016 — 529900WIP0INFDAWTJ81/1 WOANCA-2016-0005 z dnia 3 marca 2016 r. w sprawie cofnięcia zezwolenia Trasta Komercbanka, zastąpiona decyzją Europejskiego Banku Centralnego (EBC) BCE/SSM/2016 — 529900WIPOINFDAWTJ81/2 z dnia 11 lipca 2016 r., w odniesieniu do której toczy się przed Sądem postępowanie o stwierdzenie nieważności w sprawie T-698/16, Trasta Komercbanka i in./BCE, T-698/16 (Dz.U. 2016, C 441, s. 29; sprostowanie w Dz.U. 2017, C 6, s. 57).
3.

Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasady równego traktowania i niedyskryminacji, pewności prawa i przewidywalności, ze względu na to, że ocenę doświadczenia zawodowego stosowano do skarżącego ściśle, w odróżnieniu od elastycznego podejścia do innych kandydatów, a także naruszenia art. 27 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący niezgodnego z prawem wykonania przez Komisję uprawnienia do wyłączenia niektórych kwot z finansowania Unii na podstawie art. 52 rozporządzenia nr 1306/2013, co doprowadziło do naruszenia art. 76–78 rozporządzenia nr 1605/2002, art. 40 ust. 3 rozporządzenia nr 1698/2005, art. 12 ust. 6 i 7 rozporządzenia nr 907/2014, a także zasad pewności prawa, uzasadnionych oczekiwań i dobrej administracji — Po zatwierdzeniu metod obliczania wydatków dotyczących podśrodka 1a i jego wyników w drodze wydania decyzji wykonawczej C(2012)3529 final w sprawie zatwierdzenia sprostowania do programie rozwoju obszarów wiejskich w Rumunii na okres programowania 2007–2013, Komisja powinna była wypełnić swe obowiązki w przypadku, w którym w następstwie przeprowadzenia późniejszego audytu finansowego wspomniane metody uznano za sprzeczne z art. 40 ust. 3 rozporządzenia nr 1698/2005. — Równocześnie Komisja błędnie uznała w następstwie przeprowadzenia audytów finansowych, że metody obliczania odnoszące się do cen dotyczących podśrodka 1a mogły doprowadzić do nadmiernej rekompensaty dla beneficjentów i naruszyła w ten sposób art. 40 ust. 3 rozporządzenia nr 1698/2005. — Komisja błędnie zastosowała art. 12 ust. 6 i 7 rozporządzenia nr 907/2014 jak i własne wytyczne w sprawie obliczania korekt finansowych, gdy ustaliła powód zastosowania korekt i charakter odnośnych korekt. — Zaskarżona decyzja narusza zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań w kontekście, w którym, przyjmując decyzję wykonawczą C(2012)3529 final, Komisja spowodowała powstanie uzasadnionych oczekiwań po stronie organów rumuńskich oraz po stronie beneficjentów w odniesieniu do prawidłowości metod obliczania wydatków dotyczących podśrodka 1a i co do ich wyników. — Poprzez swoje zachowanie, które urzeczywistniło się w odrębnych stanowiskach i w udzielonej po terminie odpowiedzi przekazanej organom rumuńskim w związku z sytuacją, której była przyczyną sama Komisja, naruszyła ona zasady pewności prawa i dobrej administracji.
1.

W pierwszej kolejności skarżący zarzucają, że Europejski Bank Centralny (EBC) przyczynił się do określenia obrazu sytuacji i perspektyw banku, w zaufaniu do którego akcjonariusze zainwestowali znaczne środki w kupno akcji banku Carige oraz w związku z subskrypcją kapitału i wpłatami na podwyższenie kapitału. Następnie EBC zniweczył oczekiwania poprzez sprzeczne zachowania i poprzez podejmowanie niespójnych działań, narzucając nieuzasadnione, nieproporcjonalne oraz niezgodne z prawem pod innymi względami środki, które stanowią część całościowego niezgodnego z prawem i szkodliwego postępowania. W tym względzie skarżący powołują się między innymi i w szczególności na: i) oczekiwania, które powstały w odniesieniu do sytuacji banku Carige wskutek dokonania podwyższenia kapitału w 2014 r. i w 2015 r.; ii) mające następnie miejsce zniweczenie tych oczekiwań w wyniku zachowań i działań EBC; iii) niezgodność z prawem tych działań i bezprawność całościowego postępowania, którego część one stanowią; iv) oczekiwania, które powstały w odniesieniu do sytuacji banku Carige wskutek dokonania podwyższenia kapitału w 2017 r.; v) mające następnie miejsce zniweczenie tych oczekiwań w wyniku zachowań i działań EBC; vi) niezgodność z prawem tych działań i bezprawność całościowego postępowania, którego część one stanowią; vii) niezgodność z prawem działań EBC – zwiastunów poważnych szkód polegających na utracie wartości akcji akcjonariuszy banku Carige – które to działania spowodowały konieczność zbycia kredytów o zmniejszonej wartości w nieuzasadniony i nieproporcjonalny sposób oraz w rozmiarze, który jest sprzeczny z zasadą równego traktowania i innymi zasadami.
2.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego. — Skarżący podnosi, że wyrażenie „prac[a] wykonywan[a] dla innego państwa” w rozumieniu art. 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego należy interpretować jako obejmujące wszystkie okoliczności związane z pracą na rzecz innego państwa i nie powinno być ograniczone do pracy na rzecz oficjalnego przedstawicielstwa tego państwa oraz że ani prawo ani orzecznictwo nie przemawiają za tak restrykcyjną oceną dokonaną przez organ powołujący; — Następnie skarżący twierdzi, że KSSiP należy uznać za centralny organ państwa, a co za tym idzie jego pracę świadczoną w czasie delegacji do KSSiP należy uznać za pracę wykonywaną na rzecz państwa polskiego; — Skarżący wskazuje ponadto, że świadczona przez niego praca (1) miała charakter dodatkowy względem stosunku prawnego łączącego go z KSSiP; — Skarżący dodaje, że jego podstawowym zajęciem w okresie odniesienia była jego praca na rzecz KSSiP w Polsce.
—

ustalenie, że szkoda majątkowa wynosi co najmniej 126 mln EUR wraz z odsetkami wyrównawczymi naliczanymi od dnia 3 marca 2016 r. do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie oraz odpowiednimi odsetkami za zwłokę od dnia wydania wyroku do pełnej spłaty; oraz
—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej C(2020) 7930 final z dnia 10 listopada 2020 r. w sprawie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu weterynaryjnego produktu leczniczego „Librela – bedinvetmab”, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 30 grudnia 2020 r. (Dz.U. C 453 z 30.12.2020, s. 1), ponieważ została ona przyjęta z naruszeniem art. 37 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję Leków;
—

stwierdzenie nieważności odmowy udzielenia przez Komisję wglądu, o który skarżący wniósł do dokumentów Komisji, sygn. akt Gestdem 2021/0592, poprzez sporządzenie kopii ze wszystkich protokołów, streszczeń, not do akt, notatek, dokumentów akt na posiedzenia, negocjacje, uchwały, propozycj, odpisy, korespondencji elektronicznej i listowej, protokołów telefonicznych – w szczególności w odniesieniu do Advance Purchase Agreements – i konkretnych umów z przedsiębiorstwami farmaceutycznymi na dostawę szczepionek na Covid19 w celu zwalczania epidemii koronawirusa tzw. „Steering Committees” oraz „Joint Negotiations Teams”. Pod Advance Purchase Agreements rozumie się każdą umowę na zakup, dostawę, zabezpieczenie, rezerwację i opracowanie szczepionek na Covid19 dla państw członkowskich UE;
3.

Zarzut trzeci: art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 nie sprzeciwia się prawu dostępu do spornych informacji. Przepis ten chroni jedynie bieżący proces podejmowania decyzji. Przedmiotem wniosku skarżącego o udzielenie dostępu są natomiast dokumenty dotyczące negocjacji pozwanej dotyczących dostaw szczepionek. Negocjacje te zostały już zakończone. Poza tym istnieje nadrzędny interes publiczny w ujawnieniu spornych informacji, gdyż od tygodni jest on w całej Europie przedmiotem dyskusji i relacji dotyczących nabycia szczepionek przez UE.
—

zaskarżona decyzja narusza art. 1 ust. 6 rozporządzenia 2017/2195 w zakresie, w jakim stwierdza, że aby wnioskodawca mógł uczestniczyć w europejskich platformach wymiany produktów standardowych dla energii bilansującej, jego udział powinien być „konieczny” do rozwiązania problemu bezpieczeństwa systemu wynikającego z nieplanowanych fizycznych przepływów mocy, podczas gdy właściwym kryterium jest to, czy wykluczenie Szwajcarii „może prowadzić do nieplanowanych fizycznych przepływów mocy przez Szwajcarię zagrażających bezpieczeństwu systemu w regionie”.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że decyzja jest błędna, a także narusza art. 107 ust. 1 TFUE w części, w jakiej utrzymuje, że organy zarządzające systemem portowym prowadzą działalność gospodarczą w granicach ustalonych przez Komisję. Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja niesłusznie uznała, że może ona dokonać transpozycji kryteriów wypracowanych w praktyce i w orzecznictwie w odniesieniu do portów w innych państwach członkowskich lub do innych rodzajów infrastruktury, przez co naruszyła także ogólne zasady równego traktowania i dobrej administracji.
2.

Zarzut drugi: zaskarżona decyzja wykonawcza narusza art. 4 rozporządzenia (WE) nr 507/2006 z powodu: — braku pozytywnej równowagi ryzyko – korzyść zgodnie z art. 1 pkt 28a dyrektywy 2001/83/WE (2); — braku przesłanki określonej w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 507/2006, ponieważ prawdopodobne jest, że wnioskodawca nie będzie w stanie dostarczyć wyczerpujących danych klinicznych; — braku przesłanki określonej w art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 507/2006, gdyż nie ma niezaspokojonych potrzeb medycznych, które miałyby być spełnione przez dopuszczony lek; — braku przesłanki określonej w art. 4 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 507/2006.
Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2021 r. – Hangzhou Dingsheng Industrial Group i in. / Komisja

(Sprawa T-150/21)

(2021/C 182/85)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Hangzhou Dingsheng Industrial Group Co., Ltd (Hangzhou, Chiny), Dingheng New Materials Co., Ltd (Rayong, Tajlandia), Thai Ding Li New Materials Co., Ltd (Rayong) (przedstawiciele: G. Coppo i G. Pregno, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/2162 z dnia 18 grudnia 2020 r. wszczynającego dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, nałożonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2015/2384 i rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2017/271 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, przez przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej wysyłanych z Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajlandii, oraz poddającego ten przywóz wymogowi rejestracji, w zakresie w jakim dotyczy ono strony skarżącej;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący naruszania prawa przez Komisji z uwagi na wszczęcie dochodzenia w braku dostatecznych dowodów w rozumieniu art. 13 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.
—

w odniesieniu do pozostałych roszczeń: — stwierdzenie, że skarżący powinni byli zostać zatrudnieni w charakterze członków personelu tymczasowego jednej z trzech pierwszych pozwanych i uznanie, że trzy pierwsze pozwane traktowały skarżących w sposób niezgodny z prawem i dyskryminujący – bez obiektywnego uzasadnienia – co się tyczy ich wynagrodzenia, przysługujących im uprawnień emerytalnych i powiązanych korzyści, a także co się tyczy gwarancji późniejszego zatrudnienia; — zasądzenie od trzech pierwszych pozwanych odszkodowania na rzecz każdego ze skarżących za szkodę poniesioną z uwagi na niezastosowanie wynagrodzenia, uprawnień emerytalnych, dodatków i korzyści wynikających ze stosowania warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, spowodowaną niezgodnym z prawem nierównym traktowaniem; — zasądzenie od nich odsetek od tych kwot; — wyznaczenie stronom terminu na oszacowanie wspomnianego odszkodowania z uwzględnieniem grupy i stopnia, do których skarżący powinni byli zostać odpowiednio zaszeregowani przy zatrudnieniu, przeciętnego wzrostu płacy, rozwoju ich kariery zawodowej, świadczeń, które powinni byli wówczas pobierać na podstawie tych umów o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego, oraz porównanie otrzymanych wyników z wynagrodzeniem faktycznie pobranym przez skarżących;