Zbiór Orzeczeń  
OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO 
MANUELA CAMPOSA SÁNCHEZA-BORDONY 
przedstawiona w dniu 30 kwietnia 2019 r. 1 
Sprawy połąc zone C-5 0 8 / 1 8 i C-8 2 / 1 9 PPU  
Minister for Justice and Equality  
pr zeciwko  
O.G.  
i  
P.I.  
[wnioski o w ydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Supreme Court (sąd najw yższy, 
Irlandia) oraz High Court (w ysoki trybunał, Irlandia) 
Odesłanie prejudycjalne –Współpraca sądowa i policyjna w sprawach karnych –Decyzja ramowa 
2002 /584/WSiSW –Artykuł 6 ust. 1 –Europejski nakaz aresztowania –Pojęcie „organu sądowego”– 
Prokuratura –Niezależność od władzy w ykonawczej 
1. W opinii przedstawionej w sprawie Özçelik 2 stwierdziłem, że „[c]hociaż można by się pokusić 
o udzielenie ogólnej odpowiedzi na pytanie dotyczące uprawnień prokuratur państw członkowskich 
w zakresie w ydawania europejskich nakazów aresztowania, nie sądzę, by niniejsze odesłanie 
prejudycjalne było do tego odpowiednią okazją”, chodziło bowiem wówczas o ustalenie, czy prokurator 
mógł zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej 2002 /584/WSiSW 3 w ydać krajow y nakaz 
aresztowania (KNA). 
2. Okazja ku temu pojawiłasię obecnie w związku z przedstawieniem przez sądy irlandzkie dwóch serii 
pytań prejudycjalnych, w których zwróciłysię one o w yjaśnienie, czy niemiecką prokuraturę można 
uznać za „organ sądow y” w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej, a jeżeli tak, to czy jest on 
uprawniony do w ydania europejskiego nakazu aresztowania (ENA). 
I. Ramy prawne 
A. Prawo Unii. Decyzja ramowa 2002 /584 
3. W moty wach 5, 6 i 10 wskazano, że: 
„(5) Cel Unii, jakim jest ustanowienie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, prowadzi 
do zniesienia ekstradycji między państwami członkowskimi i zastąpienia jej systemem 
przekazy wania osób między organami sądow ymi […]. 
1Język oryginału: hiszpański.  
2C-453/16 PPU , EU:C:2016 :783, pkt 45.  
3 Decyzja Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami  
członkowskimi (Dz.U. 2002 , L 190, s. 1), zmieniona decyzją ramową Rady 2009 /299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r. (Dz.U. 2009 , L 81, s. 24) 
(zwana dalej „decyzją ramową”). 
PL 
ECLI:EU:C:2019 :337 1 
OPINIA M. CAMPOSA SÁNCHEZA-BORDONY – SPRAWY POŁĄCZONE C-508/18 I C-82/19 PPU 
O.G. I P.I. (PROKURATURY W LUBECE I W ZWICKAU) 
(6) Europejski nakaz aresztowania, przewidziany w niniejszej decyzji ramowej, stanowi pierwszy 
konkretny środek w dziedzinie prawa karnego wprowadzający zasadę wzajemnego uznawania, 
którą Rada Europejska określa jako »kamień węgielny« współpracy sądowej. 
[…] 
(10) Mechanizm europejskiego nakazu aresztowania opiera się na w ysokim stopniu zaufania 
w stosunkach między państwami członkowskimi. Jego w ykonanie można zawiesić jedynie 
w przypadku poważnego i trwałego naruszenia przez jedno z państw członkowskich zasad 
określonych w art. 6 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, ustalonych przez Radę na podstawie 
art. 7 ust. 1 w ymienionego Traktatu ze skutkami określonymi w jego art. 7 ust. 2”. 
4. Zgodnie z art. 1 zatytułowanym „Definicja europejskiego nakazu aresztowania i zobowiązania do 
jego w ykonania”: 
„1. Europejski nakaz aresztowania stanowi decyzję sądową w ydaną przez państwo członkowskie w celu 
aresztowania i przekazania przez inne państwo członkowskie osoby, której dotyczy wniosek, w celu 
przeprowadzenia postępowania karnego lub w ykonania kary pozbawienia wolności bądźśrodka 
zabezpieczającego. 
2. Państwa członkowskie w ykonują każdy europejski nakaz aresztowania w oparciu o zasadę 
wzajemnego uznawania i zgodnie z przepisami niniejszej decyzji ramowej. 
3. Niniejsza decyzja ramowa nie skutkuje modyfikacją obowiązku poszanowania praw podstawow ych 
i podstawow ych zasad prawnych określonych w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej”. 
5. Artykuł 6, zatytułowany „Właściwe organy sądowe”, stanowi: 
„1. Wydającym nakaz organem sądow ym jest organ sądow y w ydającego nakaz państwa 
członkowskiego, właściwego dla w ydania europejskiego nakazu aresztowania na mocy prawa 
obowiązującego w tym państwie. 
2. Wykonującym nakaz organem sądow ym jest organ sądow y w ykonującego nakaz państwa 
członkowskiego, właściwego dla w ykonania europejskiego nakazu aresztowania na mocy prawa 
obowiązującego w tym państwie. 
3. Każde państwo członkowskie powiadamia Sekretariat Generalny Rady o właściw ym w świetle jego 
prawa organie sądow ym”. 
B. Prawo krajowe. Gerichtsverfas sungsgesetz 4 
6. Zgodnie z § 146: 
„Urzędnicy prokuratury są zobowiązani w ykony wać polecenia służbowe przełożonych”. 
7. Paragraf 147 stanowi: 
„Prawo nadzoru i kierownictwa przysługuje: 
1. federalnemu ministrowi sprawiedliwości wobec federalnego prokuratora generalnego 
i prokuratorów federalnych; 
4 Ustawa o ustroju sądów, zwana dalej „GVG”. 
ECLI:EU:C:2019 :337 2 
OPINIA M. CAMPOSA SÁNCHEZA-BORDONY – SPRAWY POŁĄCZONE C-508/18 I C-82/19 PPU 
O.G. I P.I. (PROKURATURY W LUBECE I W ZWICKAU) 
2. administracji w ymiaru sprawiedliwości kraju związkowego wobec wszystkich urzędników 
prokuratury danego kraju związkowego; 
3. najw yższemu rangą urzędnikowi prokuratury przy w yższych sądach krajow ych oraz sądach 
krajow ych wobec wszystkich urzędników prokuratury ich okręgu. 
[…]”. 
8. Paragraf 150 stanowi: 
„Prokuratura jest niezależna od sądów w w ykony waniu swoich zadań”. 
9. Zgodnie z § 151: 
„Prokuratorzy nie mogą pełnić funkcji sędziowskich. Nie wolno im także powierzać nadzoru 
służbowego nad sędziami”. 
II. Okolic zności faktyc zne leżące u podstaw sporów i pytania prejudycjalne 
A. Sprawa C-508/18 
10. W dniu 13 maja 2016 r. prokuratura przy Landgericht Lübeck (sądzie krajow ym w Lubece, 
Niemcy) w ydała ENA przeciwko O.G., oby watelowi litewskiemu zamieszkałemu w Irlandii, w celu 
ścigania go za przestępstwo „zabójstwa, ciężkiego uszkodzenia ciała”, które miał popełnić w 1995 r. 
11. O.G. wniósł wobec swojego przekazania sprzeciw do High Court (w ysokiego trybunału, Irlandia), 
podnosząc m.in., że prokuratura w Lubece nie jest „organem sądow ym” w rozumieniu art. 6 ust. 1 
decyzji ramowej. 
12. High Court (w ysoki trybunał) w w yroku z dnia 20 marca 2017 r. odrzucił zarzut podniesiony przez 
O.G., wskazując, że prawo niemieckie przewiduje niezależność prokuratury, a władza w ykonawcza 
może ingerować w jej działania jedynie w w yjątkow ych okolicznościach, które nie miały miejsca 
w niniejszej sprawie. 
13. Wyrok sądu pierwszej instancji został utrzymany w postępowaniu apelacyjnym przez Court of 
Appeal (sąd apelacyjny, Irlandia), który zastosował kryteria „niezależności funkcjonalnej” oraz „de facto 
niezależności operacyjnej” zgodnie z w yrokiem Supreme Court of the United Kingdom (sądu 
najw yższego, Zjednoczone Królestwo) w sprawie Assange v Swedish Prosecution Authority 5. 
14. Po zaskarżeniu tego w yroku do Supreme Court (sądu najw yższego) sąd ten przedstawił 
Trybunałowi Sprawiedliwości, na podstawie art. 267 TFUE, następujące pytania: 
„1) Czy o niezależności prokuratora od władzy w ykonawczej należy rozstrzygać w oparciu o pozycję, 
jaką zajmuje on we właściw ym krajow ym systemie prawnym? Jeśli nie, na podstawie jakich 
kryteriów należy rozstrzygać o niezależności od władzy w ykonawczej? 
2) Czy prokurator, który zgodnie z prawem krajow ym bezpośrednio lub pośrednio podlega 
ewentualnym poleceniom lub instrukcjom ze strony ministerstwa sprawiedliwości, jest 
w ystarczająco niezależny od władzy w ykonawczej, aby uznać go za organ sądow y w rozumieniu 
art. 6 ust. 1 decyzji ramowej? 
5 Wyrok z dnia 13 maja 2012 r., [2012 ] UKSC 22. 
ECLI:EU:C:2019 :337 3 
OPINIA M. CAMPOSA SÁNCHEZA-BORDONY – SPRAWY POŁĄCZONE C-508/18 I C-82/19 PPU 
O.G. I P.I. (PROKURATURY W LUBECE I W ZWICKAU) 
3) Czy w takim przypadku prokurator musi być również funkcjonalnie niezależny od władzy 
w ykonawczej i na podstawie jakich kryteriów należy rozstrzygać o funkcjonalnej niezależności? 
4) Czy w w ypadku spełnienia przesłanki niezależności od władzy w ykonawczej prokurator, którego 
rola ogranicza się do wszczynania i prowadzenia śledztw oraz zapewnienia ich obiekty wności 
i zgodności z prawem, wnoszenia aktów oskarżenia, w ykony wania orzeczeń sądow ych oraz ścigania 
przestępstw i który nie w ydaje krajow ych nakazów aresztowania i nie może pe łnić funkcji 
sędziowskich, jest »organem sądow ym« w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej? 
5) Czy prokuratura w Lubece jest organem sądow ym w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 
[…]?”. 
B. Sprawa C-82/19 PPU 
15. W dniu 15 marca 2018 r. prokuratura w Zwickau (Niemcy) w ydała ENA przeciwko P.I. w celu 
ścigania go w związku z popełnieniem łącznie siedmiu przestępstw krad zieży, za które grozi kara do 
dziesięciu lat pozbawienia wolności. 
16. W dniu 12 września 2018 r. High Court (w ysoki trybunał) w yraził zgodę na w ykonanie ENA, 
a w rezultacie w dniu 15 października 2018 r. P.I. został aresztowany i od tego czasu jest on 
pozbawiony wolności. 
17. P.I. sprzeciwia się przekazaniu, podnosząc zarzut, że prokuratura w Zwickau nie jest „organem 
sądow ym” w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej. 
18. W związku z tym High Court (w ysoki trybunał) przedstawił Trybunałowi Sprawiedliwości pięć 
pytań takich samych jak przedstawione przez Supreme Court (sąd najw yższy) w sprawie C-508/18, 
a jedyna różnica polega na tym, że pytanie nr 5 odnosi się do prokuratury w Zwickau. 
III. Postępowanie pr zed T rybunałem Sprawiedliwości 
19. Wnioski o w ydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym wpłynęły do Trybunału Sprawiedliwości 
odpowiednio w dniach 6 sierpnia 2018 r. i 5 lutego 2019 r. Podlegają one rozpatrzeniu w trybie 
przyspieszonym (C-508/18) oraz w pilnym trybie prejudycjalnym (C-82/19 PPU ). 
20. Uwagi na piśmie przedstawili O.G., P.I., Minister for Justice and Equality (minister sprawiedliwości 
i równości, Irlandia), a takżerządy niemiecki, austriacki, francuski, węgierski, litewski, niderlandzki 
i polski oraz Komisja. Na rozprawie w dniu 26 marca 2019 r., która odbyłasięłącznie w rozprawą 
w sprawie C-509/18, P.F. (Prokurator generalny Litw y), stawiłysię wszystkie podmioty, które 
przedstawiły uwagi na piśmie, oprócz rządów węgierskiego i polskiego, a takżerządy duński i włoski. 
IV. Analiza 
A. Uwagi wstępne 
21. Cztery pierwsze pytania, o takiej samej treści, przedstawione przez Supreme Court (sąd najw yższy) 
i High Court (w ysoki trybunał) znajdują podsumowanie w piątym pytaniu przedstawionym w każdej ze 
spraw: czy prokuratury w Lubece i Zwickau można uznać za „organ […]sądow y […] w rozumieniu 
art. 6 ust. 1 decyzji ramowej”. 
ECLI:EU:C:2019 :337 4 
OPINIA M. CAMPOSA SÁNCHEZA-BORDONY –SPRAWY POŁĄCZONE C-508/18 I C-82/19 PPU 
O.G. I P.I. (PROKURATURY W LUBECE I W ZWICKAU) 
22. Zdaniem obu sądów odsyłających kluczow ym kryterium dla udzielenia odpowiedzi na to pytanie 
jest kwestia niezależności prokuratury od władzy w ykonawczej. Zwracają się w związku z tym 
o w yjaśnienie, jakie okoliczności powinny być brane pod uwagę przy dokony waniu oceny tej 
niezależności, i wskazują następujące: 
– pozycję prokuratury w prawie krajow ym (pytanie pierwsze), 
– podleganie ewentualnym instrukcjom ze strony ministerstwa sprawiedliwości (pytanie drugie) oraz 
– stopień „funkcjonalnej niezależności”od ministerstwa sprawiedliwości (pytanie trzecie). 
23. W przypadku uznania, że prokuratura jest niezależna od władzy w ykonawczej, sądy odsyłające 
zwracają się dodatkowo o w yjaśnienie, czy niemiecka prokuratura, jako organ, który prowadzi 
śledztwa, wnosi akty oskarżenia i w ykonuje orzeczenia sądowe, lecz nie w ydaje krajow ych nakazów 
aresztowania ani nie pełni funkcji sądow ych, jest „organem sądow ym”w rozumieniu art. 6 ust. 1 
decyzji ramowej (pytanie czwarte). 
24. Niezawisłość jest bowiem charakterystyczną cechą instytucjonalną organu sądowego w państwie 
prawa 6. Chodzi o pewną cechę nadawaną organom sądow ym (i w ymaganą od nich) w celu właściwego 
w ykony wania przez nie określonych funkcji, które państwo powierzyłow yłącznie im zgodnie z zasadą 
podziałuwładz. Jest to cecha instrumentalna, opisująca funkcję, do której jest przypisana, i niezbędna 
dla istnienia rzeczy wistego państwa prawa. 
25. W celu uznania prokuratury za organ sądow y w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej należy 
przede wszystkim zbadać, czy w ykonuje ona funkcje istotnie porówny walne z funkcjami przypisanymi 
władzy sądowniczej. Jeśli tak jest, to należy przeanalizować, czy jest w stanie je w ykony wać w sposób 
niezawisły 7. 
26. W w ydanych w tym zakresie w yrokach Trybunału Sprawiedliwości można napotkać pewne 
nieścisłości (czasem w yłącznie terminologiczne), których skutkiem, przynajmniej częściowo, są 
wątpliwości obu sądów odsyłających. Uważam, żewątpliwości te można rozstrzygnąć,jeżeli –jak 
sugeruję –weźmie się pod uwagę przede wszystkim typową treść funkcji sądowniczej. 
27. Rozpatrując pojęcie „organu sądowego”w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej, Trybunał 
Sprawiedliwości stwierdził, że „w ymaga [ono] autonomicznej i jednolitej w całej Unii w ykładni”8i że 
„nie mo[że] zostać pozostawion[a] ocenie każdego z państw członkowskich”9. 
28. W celu zarysowania tego autonomicznego pojęcia Trybunał Sprawiedliwości wskazał, że zawarty 
w tym przepisie termin „organ sądow y”„nie oznacza w yłącznie sędziów lub sądów państwa 
członkowskiego, ale może obejmować, w szerszym sensie, organy uczestniczące w sprawowaniu 
w ymiaru sprawiedliwości w ramach danego porządku prawnego”10. 
6 Spośród wielu klasyków można przytoczyć D. Simon, Die Unabhängigkeit des Richters, Darmstadt, WBG 1975 . 
7 Bycie niezależnym nie oznacza po prostu działania obiektywnego lub niearbitralnego. Inne władze publiczne, jak administracja publiczna, 
również muszą przestrzegać zasad obiektywizmu i bezstronno ści, jednak nie można przypisać im cechy niezależności. Ta ostatnia jest bowiem 
instytucjonalną gwarancją pozwalającą władzy sądowniczej działać wyłącznie w oparciu o przepisy prawa. Niezawisłość sądowa jest 
nieporównywalna ze statusem innych instytucji, które muszą prowadzić działania zarówno zgodnie z przepisami prawa, jak i z wytycznymi 
o charakterze politycznym pochodzącymi od legalnego rządu, co jest właściwe dla funkcjonowania państwa demokratycznego. 
8 Wyrok z dnia 10 listopada 2016 r., Poltorak, C-452/16 PPU , EU:C:2016 :858 (zwany dalej „wyrokiem w sprawie Poltorak”), pkt 32. 
9 Wyrok w sprawie Poltorak, pkt 31. Wynika to z powodów przedstawionych w pkt 24–30 tego wyroku. 
10 Wyrok w sprawie Poltorak, pkt 33, oraz wyrok z dnia 10 listopada 2016 r., Kovalkovas, C-477/16 PPU , EU:C:2016 :861 (zwany dalej „wyrokiem 
w sprawie Kovalkovas”), pkt 34. 
ECLI:EU:C:2019 :337 5 
OPINIA M. CAMPOSA SÁNCHEZA-BORDONY – SPRAWY POŁĄCZONE C-508/18 I C-82/19 PPU 
O.G. I P.I. (PROKURATURY W LUBECE I W ZWICKAU) 
29. Ewentualne rozszerzenie treści tego pojęcia nie może jednak prowadzić do objęcia nim służb 
policyjnych 11 lub organu władzy w ykonawczej 12. 
30. Po w yjaśnieniu powodów, które uniemożliwiają uznanie policji lub organu władzy w ykonawczej za 
„organ sądow y”, Trybunał Sprawiedliwości wskazał dwie przesłanki, które muszą zostać spełnione 
łącznie, aby daną instytucję można było uznać za „organ sądow y” 13: 
– po pierwsze, musi to być organ „uczestnicząc[y] w sprawowaniu w ymiaru sprawiedliwości”,co 
w yklucza zgodnie z zasadą podziałuwładz przy wołane już organy administracji lub służby policji 14; 
– po drugie, musi on być w stanie zapewnić, że „orzeczenia dotyczące europejskiego nakazu 
aresztowania korzystają z wszelkich gwarancji typow ych dla tego rodzaju orzeczeń, w tym tych 
w ynikających z praw podstawow ych”, oraz zagwarantować, aby „cała procedura przekazy wania 
osób między państwami członkowskimi […]była w ykony wana pod kontrolą sądową” 15. 
31. Ta druga przesłanka ma decydujące znaczenie dla zagwarantowania „w ykonującemu organowi 
sądowemu pewności, że europejski nakaz aresztowania podlegał […] kontroli sądowej” 16. Spełniony 
zostaje w ten sposób warunek leżący u podstaw zasady wzajemnego uznawania ustanowionej w art. 1 
ust. 2 decyzji ramowej 17. 
32. Moim zdaniem pierwsza z tych przesłanek, to jest uczestnictwo w sprawowaniu w ymiaru 
sprawiedliwości, w ystarcza, aby odmówić uznania za „organy sądowe” tych instytucji, których 
przypisanie do organów władzy w ykonawczej jest powszechnie znane (jak policja lub organy 
administracji rządowej). Jednakże, niezależnie tego, czy przesłanka ta umożliwia określenie 
zewnętrznych granic tego pojęcia (a zatem zdefiniowanie go w kategoriach negaty wnych), jej 
użyteczność dla w ypracowania pojęcia pozyty wnego (w celu zdefiniowania jego treści) wiążesię 
z drugą przesłanką: zagwarantowaniem w odpowiedni sposób praw podstawow ych związanych 
z postępowaniem w przedmiocie w ydania i w ykonania ENA. 
B. Uczestnictwo w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości 
33. „Sprawowanie w ymiaru sprawiedliwości” w najściślejszym rozumieniu oznacza „w ykony wanie 
kompe tencji orzeczniczych”, to jest rozstrzyganie (ius dicere), co w państwie prawa jest zastrzeżone 
w yłącznie dla sądów i trybunałów, które tworzą władzę sądowniczą państwa 18. 
34. W dziedzinie prawa karnego sprawowanie jurysdykcji przez sądy i trybunałymożebyć jednak 
uzależnione od działań innych podmiotów i instytucji. Na przykład osoba, która składa skargę, lub 
organy policji, które prowadzą dochodzenie (lub, a fortiori, w ykonują sądow y nakaz doprowadzenia 
albo jakikolwiek inny nakaz sądu), nie biorą udziału w sprawowaniu w ymiaru sprawiedliwości, lecz 
współpracują w jego w ykony waniu. 
11 Wyrok w sprawie Poltorak, pkt 34.  
12 Wyrok w sprawie Kovalkovas, pkt 35.  
13 Trybunał Sprawiedliwości odwołuje się w związku z tym do kontekstu, w który wpisuje się art. 6 ust. 1 decyzji ramowej, oraz celów tego  
przepisu. Przy dokonywaniu wykładni prawa Unii należy brać pod uwagę te dwie wskazówki interpretacyjne wraz z literalnym brzmieniem 
przepisu. Zobacz podobnie wyrok z dnia 17 kwietnia 2018 r., Egenberger, C-414/16, EU:C:2018 :257, pkt 45. 
14 Wyrok w sprawie Poltorak, pkt 35, oraz wyrok w sprawie Kovalkovas, pkt 36. 
15 Wyrok w sprawie Kovalkovas, pkt 37. 
16 Wyrok w sprawie Poltorak, pkt 45. 
17 Wyrok w sprawie Kovalkovas, pkt 43. 
18 Podkreśla to Komisja w pkt 28 uwag na piśmie przedstawionych w sprawie C-508/18. Czyni to również rząd francuski w pkt 25 uwag na piśmie 
przedstawionych w tej samej sprawie i rządwęgierski, który podkreśla szczególnie rolę prokuratora w strukturze systemu sądowego (pkt 26 
uwag na piśmie rządu węgierskiego). 
ECLI:EU:C:2019 :337 6 
OPINIA M. CAMPOSA SÁNCHEZA-BORDONY – SPRAWY POŁĄCZONE C-508/18 I C-82/19 PPU 
O.G. I P.I. (PROKURATURY W LUBECE I W ZWICKAU) 
35. Funkcja prokuratury różni się zasadniczo od funkcji tych podmiotów, bowiem w ykonuje ona 
prerogaty w y władzy publicznej i jest w tym zakresie uprawniona na mocy ustaw y do kształtowania 
w określonych granicach sytuacji prawnej oby wateli bądź poprzez ograniczanie ich praw i wolności, 
bądź, przeciwnie, poprzez umożliwianie im korzystania z tych praw i wolności. 
36. Jak już wskazałem w opinii w sprawie Özçelik 19, charakterystyczną cechą prokuratury jest jej 
„zdolność – o ile tylko pozwalają na to w ymogi konstytucyjne lub prawne poszczególnych państw 
członkowskich – do uczestniczenia w sprawowaniu w ymiaru sprawiedliwości jako instrumentu aparatu 
państwowego, który wszczyna postępowania karne i może nawet w ydawać, przynajmniej tymczasowo 
i na ograniczony okres, nakazy zatrzymania i aresztowania lub równoważne decyzje, zanim te 
zatrzymane osoby zostaną przekazane sądowi, który z kolei zadecyduje, czy winny one być zwolnione, 
czy też pozbawione wolności”. 
37. Zasady udziału prokuratury w sprawowaniu w ymiaru sprawiedliwości są zróżnicowane i nie należy 
mechanicznie lub automatycznie przenosić rozwiązań przewidzianych dla określonych działań na inne 
działania o odmiennym charakterze. 
38. Tytułem przykładu art. 2 dyrekty w y 2014 /41/UE 20 w ymienia prokuratorów wśród tych organów, 
które w ydają europejski nakaz dochodzeniow y 21. W moty wie 47 dyrekty w y (UE) 2016 /800 22 uznano 
prokuraturę za „organ sądow y”, aczkolwiek jedynie dla celów nakłaniania rzeczy wistych organów 
sądow ych do przeprowadzania okresow ych kontroli aresztowań dzieci 23. 
39. Odniesienia te należy dokładnie przeanalizować. Jak podniosłem w opinii w sprawie Özçelik 24, „nie 
można zrównać działania prokuratury w jednym i drugim obszarze (tzn. tym dotyczącym wolności, 
która zostaje odebrana na drodze aresztowania, oraz tym dotyczącym uzyskania materiału 
dowodowego). Mam na myśli to, że uznanie prokuratury za organ sądow y w rozumieniu dyrekty w y 
2014 /41/UE w odniesieniu do nakazów dochodzeniow ych niekoniecznie oznacza, że takie uznanie 
winno być rozszerzone na decyzję ramową w odniesieniu do europejskich nakazów aresztowania”. 
40. Jak w yjaśniłem w tym kontekście, chodzi o „fakt normaty wny [, który] zdecydowanie popiera 
jednak tezę nadania szerokiej w ykładni pojęciu »organu sądowego« w kontekście zasad współpracy 
w sprawach karnych (w tym współpracy dotyczącej europejskiego nakazu aresztowania), o której mowa 
w art. 82 TFUE, która pozwalałaby na objęcie zakresem tego pojęcia prokuratury” 25. 
19 Opinia w sprawie C-453/16 PPU , EU:C:2016 :783, pkt 52. 
20 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych 
(Dz.U. 2014 , L 130, s. 1) [sprostowanie do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2014 /41/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie 
europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych (Dz.U. 2015 , L 143, s. 16)]. Odwołują się do niej rządy austriacki i polski w swoich 
uwagach na piśmie w sprawie C-508/18 (odpowiednio pkt 35 i 17). 
21 Artykuł 1 dyrektywy 2014 /41 definiuje europejski nakaz dochodzeniowy w sprawach karnych jako „[…] orzeczenie sądowe wydane lub 
zatwierdzone przez organ wymiaru sprawiedliwości jednego państwa członkowskiego (zwanego dalej »państwem wydającym«) w celu wezwania 
innego państwa członkowskiego (zwanego dalej »państwem wykonującym«) do przeprowadzenia jednej lub kilku określonych czynności 
dochodzeniowych w celu uzyskania materiału dowodowego zgodnie z niniejszą dyrektywą”. Zgodnie z art. 2 lit. c) ppkt (i) tej dyrektywy „[n]a 
użytek niniejszej dyrektywy […] »organ wydający« oznacza […]sędziego, sąd, sędziego śledczego lub prokuratora właściwego w danej sprawie 
[…]”. Wyróżnienie własne. 
22 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie gwarancji procesowych dla dzieci będących podejrzanymi lub 
oskarżonymi w postępowaniu karnym (Dz.U. 2016 , L 132, s. 1). 
23 W motywie tym stwierdza się,iż „[a]resztowanie dziecka powinno być przedmiotem okresowej kontroli dokonywanej przez sąd, który może 
również występować w osobie jednego sędziego. Powinna istnieć możliwość przeprowadzania takiej okresowej kontroli z urzędu przez sąd lub 
na wniosek dziecka, adwokata dziecka lub organu sądowego, który nie jest sądem, w szczególności prokuratora”. Wyróżnienie własne. 
24 C-453/16 PPU , EU:C:2016 :783, pkt 51. 
25 Ibidem. 
ECLI:EU:C:2019 :337 7 
OPINIA M. CAMPOSA SÁNCHEZA-BORDONY – SPRAWY POŁĄCZONE C-508/18 I C-82/19 PPU 
O.G. I P.I. (PROKURATURY W LUBECE I W ZWICKAU) 
41. Prokuratura może zatem brać udział w sposób kwalifikowany w karnym postępowaniu sądow ym, 
czy to poprzez oddanie określonych osób do dyspozycji sądu na warunkach, do których odniosę się 
w dalszej części opinii, czy to poprzez dostarczenie sądowi materiału dowodowego, który może 
stanowić podstawę skazania. W pierwszym przypadku prokuratura korzysta z prerogaty w władzy 
publicznej w celu stosowania środków ograniczenia wolności, aczkolwiek jedynie tymczasowo i przez 
ograniczony okres. 
42. Wszystkie te czynności muszą być przeprowadzane z zastosowaniem zasady legalności 
i w szczególności z poszanowaniem 26 praw jednostek, które muszą być należycie respektowane przy 
stosowaniu wobec nich środków ograniczających korzystanie z ow ych praw. 
43. Chodzi tu w szczególności o to, czy sądowy charakter prokuratury, który w dziedzinie uzyskiwania 
dowodów (lub w innych dziedzinach współpracy karnej) nie jest kwestionowany, utrzymuje się również 
w przypadku w ydawania ENA, to jest w kontekście art. 6 ust. 1 decyzji ramowej. 
44. Uważam, że odpowiedź na to pytanie musi być przecząca. 
45. Oczy wiście, w w yroku z dnia 10 listopada 2016 r., Özçelik 27, Trybunał Sprawiedliwości uznał, że 
KNA w ydany przez prokuraturę stanowi „orzeczenie sądowe” w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. c) decyzji 
ramowej, ponieważ jest to orzeczenie w ydane przez podmiot, który należy uznać za „organ sądow y” 28. 
46. Prawdą jest również, że twierdzenie to opierałosię na potrzebie zapewnienia spójności pomiędzy 
tym przepisem a art. 6 ust. 1 decyzji ramowej. W odniesieniu do tego ostatniego Trybunał 
Sprawiedliwości przypomniał, przy wołując w yrok w sprawie Poltorak, iż „pojęcie »organu sądowego« 
należy rozumieć w ten sposób, że oznacza ono organy uczestniczące w sprawowaniu w państwach 
członkowskich w ymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych, z w yłączeniem służb policji” 29. 
47. Jednakże w rzeczy wistości w w yroku w sprawie Poltorak Trybunał Sprawiedliwości zdefiniował 
w kategoriach negaty wnych pojęcie „organu sądowego” 30 w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrekty w y ramowej 
w celu zastosowania go przy w ykładni art. 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej. 
48. Uważam natomiast, że w celu zdefiniowania zakresu tego pojęcia w kategoriach pozyty wnych 
w w yroku w sprawie Özçelik Trybunał Sprawiedliwości nie mógł oprzeć się na w yroku w sprawie 
Poltorak. W tym zakresie w w yroku w sprawie Özçelik samodzielnie w yprowadzono wniosek, że 
„ponieważ prokurator jest organem powołanym do udziału w sprawowaniu w państwie członkowskim 
w ymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych […], decyzja takiego organu powinna zostać uznana za 
»orzeczenie sądowe« w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej” 31. 
49. Moim zdaniem jednak poza przypadkiem w yłączenia służb policyjnych 32 wnioski sformułowane 
w odniesieniu do art. 8 ust. 1 lit. c) niekoniecznie są zasadne w odniesieniu do art. 6 ust. 1 decyzji 
ramowej 33. 
26 Tytułem przykładu uwagi na piśmie rządu węgierskiego, pkt 26.  
27 C-453/16 PPU , EU:C:2016 :860 (zwanym dalej „wyrokiem w sprawie Özçelik”).  
28 Trybunał Sprawiedliwości uznał, jak wskazałem w opinii w sprawie Poltorak, C-452/16 PPU , EU:C:2016 :782, pkt 34, że „istnieje ścisły związek  
między charakterem orzeczenia sądowego a rodzajem organu sądowego, które je wydaje”. 
29 Wyrok w sprawie Özçelik, pkt 32. 
30 Wyrok w sprawie Poltorak, pkt 38. 
31 Wyrok w sprawie Özçelik, pkt 34. 
32 Oraz „organu władzy wykonawczej państwa członkowskiego, takiego jak ministerstwo”, jak wskazano w wyroku w sprawie Kovalkovas, pkt 35. 
33 Uważa tak jednak rząd niemiecki, który w pkt 76 uwag na piśmie przedstawionych w sprawie C-508/18 wyw odzi, iż w wyroku w sprawie 
Özçelik w sposób dorozumiany stwierdzono, że prokuratura jest organem sądowym w rozumieniu (wszystkich przepisów) decyzji ramowej. 
Podobnie wypowiada się również rząd niderlandzki w pkt 14 uwag na piśmie przedstawionych w sprawie C-508/18. Bardzo krytycznie co do tej 
koncepcji: M. Rodríguez-Piñero, Bravo-Ferrer, Resolución judicial y autoridad judicial en la orden de detención europea, Diario La Ley, n. 8876 , 
2016 . 
ECLI:EU:C:2019 :337 8 
OPINIA M. CAMPOSA SÁNCHEZA-BORDONY – SPRAWY POŁĄCZONE C-508/18 I C-82/19 PPU 
O.G. I P.I. (PROKURATURY W LUBECE I W ZWICKAU) 
50. Chciałbym wskazać,iż o ile można z łatwością stwierdzić, że prokuraturę – w zakresie, w jakim 
uczestniczy ona w sprawowaniu w ymiaru sprawiedliwości – można uznać za organ, który 
w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej w ydaje „orzeczenia sądowe”, takie jak KNA, o tyle 
niekoniecznie należy tak postąpić w odniesieniu do art. 6 ust. 1 tej decyzji ramowej. Wręcz 
przeciwnie, nie wolno tego robić. 
51. Innymi słow y, rozumiem to w ten sposób, że – jak wskazałem w opinii w sprawie Özçelik – 
prokurator może w ydać KNA, lecz uważam także, iż nie może on w ydać ENA. Choć na pierwszy rzut 
oka stanowisko to w ydaje się rozbieżne z tym, które wówczas przedstawiłem 34, to postaram jednak się 
w yjaśnić, dlaczego tak nie jest. 
C. Rola sądu w postępowaniu prowadzonym na podstawie decyzji ramowej 
52. W sprawie Özçelik należało ustalić, czy decyzję węgierskiego prokuratora, który zatwierdził nakaz 
aresztowania w ydany przez policję,można uznać za „orzeczenie sądowe” w rozumieniu art. 8 ust. 1 
lit. c) decyzji ramowej. 
53. Trybunał Sprawiedliwości odpowiedział na to pytanie w sposób twierdzący, ponieważ 
w okolicznościach tej spraw y „zatwierdzenie krajowego nakazu aresztowania [policyjnego] przez 
prokuratora daje w ykonującemu nakaz organowi sądowemu pewność, że europejski nakaz 
aresztowania opiera się na orzeczeniu, które podlegało kontroli sądowej” 35. 
54. Moim zdaniem „kontrola sądowa”, której dokonuje prokurator w odniesieniu do nakazu 
aresztowania w ydanego przez policję, nie w ykracza poza ustalenie, czy spełnione zostały ustawowe 
przesłanki ku temu, aby bez w yraźnego nakazu sądowego można było zatrzymać daną osobę. Z reguły 
we wszystkich państwach członkowskich zatrzymanie lub aresztowanie zatwierdzone przez prokuratora 
jest możliwe jedynie na krótki czas, przed którego upły wem zatrzymany powinien zostać zwolniony lub 
postawiony przed sądem 36. Innymi słow y, prokurator nie mógłby według mnie zatwierdzić zatrzymania 
policyjnego, jeśli jego warunki i skutki w ykraczałyby poza warunki i skutki zatrzymania, które on sam 
może zarządzić. 
55. Prokurator, działając jako gwarant legalności, a więc również praw jednostek, musi zapewnić, aby 
osoba, która ma być przekazana w związku z postępowaniem karnym, „już od pierwszego etapu 
postępowania mo[gła] korzystać z gwarancji procesow ych i praw podstawow ych, których ochronę 
musi zapewnić organ sądow y w ydający nakaz zgodnie ze swoim prawem, w szczególności chcąc w ydać 
krajow y nakaz aresztowania” 37. 
56. Zatem tę gwarancję pierwotną lub wstępną powinna uzupełniać druga gwarancja, która dotyczy 
w ydania ENA. Jak wskazano w w yroku Bob-Dogi, „do ochrony sądowej przysługującej [tej osobie] na 
etapie w ydawania orzeczenia krajowego, takiego jak [KNA], dochodzi ochrona, jaką należy jej 
zapewnić na drugim etapie, czyli etapie w ydawania [ENA], który to etap w danym w ypadku może 
nastąpić krótko po w ydaniu wspomnianego orzeczenia krajowego” 38. 
34 Niektórzy z uczestników niniejszego postępowania prejudycjalnego dokonali takiej wykładni mojej opinii w sprawie Özçelik, która nie 
odpowiada jej rzeczywistej treści. 
35 Wyrok w sprawie Özçelik, pkt 36. 
36 Przesłanki te, które opisałem w opinii w sprawie Özçelik, C-453/16 PPU , EU:C:2016 :783, pkt 56, można co do zasady odnieść do wszystkich 
państw członkowskich. 
37 Wyrok z dnia 1 czerwca 2016 r., Bob-Dogi, C-241/15, EU:C:2016 :385, pkt 55. 
38 Ibidem, pkt 56. 
ECLI:EU:C:2019 :337 9 
OPINIA M. CAMPOSA SÁNCHEZA-BORDONY – SPRAWY POŁĄCZONE C-508/18 I C-82/19 PPU 
O.G. I P.I. (PROKURATURY W LUBECE I W ZWICKAU) 
57. Ochrona, którą należy zapewnić na tym drugim poziomie – w ydania ENA – musi jednak 
uwzględniać kluczow y czynnik, który nie istnieje na pierwszym etapie postępowania: możliwość 
znacznie dłuższego pozbawienia wolności w państwie członkowskim w ykonującym nakaz. Jest to 
istotna okoliczność, która sama w sobie uzasadnia, moim zdaniem, zastrzeżenie prawa do w ydawania 
ENA dla sądów i trybunałów z w yłączeniem prokuratora, co w yjaśnię w dalszej części opinii. 
58. Zgodnie z decyzją ramową osoba, przeciwko której skierowany jest ENA, może zostać zatrzymana 
wpaństwie członkowskim w ykonania na okres, który w określonych okolicznościach może w ynosić 
nawet 120 dni 39. 
59. Jest to bowiem okres znacznie w ykraczający poza ten, który zw ykle dotyczy aresztowań 
dokony wanych przez prokuratora, które zawsze podlegają niemal natychmiastowej decyzji sędziego lub 
sądu. 
60. Nie w ydaje mi się to, powtarzam, kwestią nieistotną. Minister for Justice and Equality (minister 
sprawiedliwości i równości) podniósł 40, że choć znaczenia niezależności każdego organu, który w ydaje 
ENA, nie należy umniejszać, to w ymogi w tym względzie powinny być mniej rygorystyczne niż 
w w ypadku decyzji w przedmiocie winy lub niewinności danej osoby. 
61. Nie podzielam tego poglądu. Uważam, że sama możliwość pozbawienia wolności na tak długi czas, 
jaki możewiązać się z w ykonaniem ENA, w ystarcza, aby w ymagać od organu, który go w ydaje, 
niezależności tak bezwzględnej jak ta, którą mogą zapewnić jedynie sądy sensu stricto. 
62. W przypadku KNA pozbawienie wolności zarządzone początkowo przez prokuratora musi 
podlegać w krótkim okresie kontroli i zatwierdzeniu przez sędziego lub sąd. Sędzia lub sąd badają 
przy tym bezpośrednio i niezwłocznie okoliczności uzasadniające decyzję o pozbawieniu wolności 
postawionej przed nimi aresztowanej osoby. 
63. Natomiast w przypadku ENA organ sądow y państwa członkowskiego w ykonującego nakaz musi 
przede wszystkim wziąć pod uwagę, w odniesieniu do osobistej sytuacji osoby, której dotyczy nakaz, 
cel, którym jest zapewnienie przekazania. Oczy wiście decyzja w przedmiocie warunkowego zwolnienia 
powinna być zgodna z prawem krajow ym państwa członkowskiego w ykonującego nakaz 41, lecz 
w odniesieniu do zbioru przyczyn uzasadniających KNA organ sądow y w ykonujący nakaz może 
polegać jedynie na ocenie dokonanej przez podmiot, który w związku z podjęciem się w ykonania KNA 
zdecydował się na w ydanie ENA 42. 
64. W tym celu, aby ENA mógł zapewnić organowi sądowemu w ykonującemu nakaz odpowiednie 
gwarancje, konieczne jest, aby podmiot, który go w ydał, mógł potwierdzić prawidłowość KNA 
stanowiącego jego podstawę, a w szczególności, że został on w ydany z należytym poszanowaniem 
gwarancji procesow ych i praw podstawow ych. Mogą to zapewnić jedynie podmioty w ykonujące 
kompe tencje orzecznicze. 
39 Jeżeli osoba, której dotyczy ENA, nie wyraża zgody na przekazanie, może ona zostać pozbawiona wolności przez okres 60 dni od dnia 
aresztowania (art. 17 ust. 3 decyzji ramowej), który to okres może zostać przedłużony o kolejne 30 dni (art. 17 ust. 4 decyzji ramowej). Do 
okresu tego należy także doliczyć okres 10 dni na dokonanie przekazania po uprawomocnieniu się decyzji w sprawie wykonania ENA (art. 23 
ust. 2 decyzji ramowej), który może zostać przedłużony o 20 kolejnych dni (art. 23 ust. 3 i 4 decyzji ramowej). 
40 Punkt 30 jego uwag na piśmie przedstawionych w sprawie C-508/18. Inne strony zajęły w czasie rozprawy to samo stanowisko. 
41 Artykuł 12 decyzji ramowej. Jak wskazano w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 lutego 2019 r., TC, C-492/18 PPU , EU:C:2019 :108, 
pkt 46, „jakkolwiek art. 12 decyzji ramowej […] dopuszcza możliwość, pod pewnymi warunkami, tymczasowego zwolnienia osoby zatrzymanej 
na podstawie [ENA], to jednak przepis ten, ani żaden inny przepis tej decyzji ramowej, nie przewiduje, że po upływie terminów określonych 
w art. 17 decyzji ramowej wykonujący nakaz organ sądowy jest zobowiązany do takiego tymczasowego zwolnienia albo a fortiori do 
ostatecznego zwolnienia tej osoby”, bowiem w przeciwnym razie „może [to] ograniczyć skuteczność systemu przekazywania wprowadzonego 
w tej decyzji ramowej, a w konsekwencji stworzyć przeszkodę dla realizacji celów, do realizacji których ona dąży” (ibidem, pkt 47). 
42 Chodzi tu o zaufanie (motyw 10 decyzji ramowej) będące podstawą zasady wzajemnego uznawania, „kamienia węgielnego” współpracy sądowej 
(motyw 6 decyzji ramowej). 
ECLI:EU:C:2019 :337 10 
OPINIA M. CAMPOSA SÁNCHEZA-BORDONY – SPRAWY POŁĄCZONE C-508/18 I C-82/19 PPU 
O.G. I P.I. (PROKURATURY W LUBECE I W ZWICKAU) 
65. Oczy wiście na pierwszym poziomie ochrony – podczas w ydania KNA – prokurator może udzielić 
gwarancji w tym zakresie, lecz jedynie tymczasowo i tak długo, jak długo jego decyzja nie została 
zatwierdzona przez sędziego lub sąd, jedyny organ właściw y do udzielenia skutecznego środka 
prawnego, o którym mowa w art. 47 karty. 
66. Skuteczny środek prawny jest co do zasady środkiem stosowanym przez podmioty w ykonujące 
kompe tencje orzecznicze. Chodzi tu o organy, które, stosując w sposób nieodwołalny prawo w danym 
przypadku, zapewniają, aby prowadzone postępowanie karne oraz proces decyzyjny prowadzące do 
finalnego zastosowania przepisów prawa obowiązujących w danym porządku prawnym (ius dicere) 
zostały przeprowadzone w sposób ustanowiony w tym porządku prawnym. 
67. W państwie prawa funkcja ta jest zastrzeżona dla sądów, a nie dla innych władz, w tym również 
tych podmiotów, które – jak prokuratorzy – biorą udział w sprawowaniu w ymiaru sprawiedliwości. 
Prokuratorzy nie podlegają bowiem, w przeciwieństwie do sądów, w yłącznie ustawie i nie są niezawiśli 
w tym samym stopniu co sądy 43, a ponadto zawsze podlegają rozstrzygnięciom sądów 44. 
68. Jeżeli KNA podlega w ykonaniu w danym państwie członkowskim, działania prokuratora podlegają 
zatwierdzeniu ex post przez sędziego lub sąd, przed którym postawiono aresztowaną osobę, o ile nie 
została ona wcześniej zwolniona. Jeżeli KNA nie może zostać w ykonany, ponieważ osoba, której 
dotyczy, znajduje się w innym państwie członkowskim, i konieczne jest w ydanie ENA, kontrola 
sądowa prawidłowości w ydania KNA jest dokony wana w chwili podejmowania decyzji o w ydaniu 
ENA. W jednym i drugim przypadku gwarancje sądowe przewidziane w art. 47 karty muszą być 
wpełni respektowane. 
69. W przeciwnym w ypadku, gdyby prokurator mógł w ydać ENA, drugi poziom ochrony w ramach 
postępowania na podstawie decyzji ramowej byłby realizowany w warunkach pilności i tymczasowości, 
które są właściwe dla gwarancji udzielanych przez prokuratora. 
70. Ponadto możliwa byłaby wówczas sytuacja, kiedy decyzja, taka jak ENA, mogąca skutkować 
istotnym pozbawieniem wolności osoby, której dotyczy nakaz w państwie członkowskim w ykonującym 
nakaz, została w ydana przez podmiot mogący wpaństwie członkowskim w ydającym nakaz zarządzić 
podobne aresztowanie jedynie na bardzo krótki okres i z zastrzeżeniem niezwłocznej kontroli sądowej. 
71. Do pow yższego należy dodać,iż jedynie sąd jest w stanie odpowiednio w y w ażyć proporcjonalność 
w ydania ENA 45. 
72. Oczy wiście, w świetle dyskusji, która miała miejsce podczas rozpraw y, w przypadku w ydania ENA 
przez prokuratora możliwe jest jego zaskarżenie do sądu państwa, w którym nakaz ten został w ydany. 
Jednakże możliwość ta pociągałaby za sobą konsekwencje, które moim zdaniem czynią ją niewskazaną. 
73. Po pierwsze, jest tak ze względu na trudności, jakie powodowałoby to dla osoby, której dotyczy 
nakaz w zakresie w ykony wania prawa od obrony. Z jednej strony dlatego, że ze względu na jej 
nieobecność dowiedziałaby się o w ydaniu ENA najprawdopodobniej dopiero wtedy, kiedy zostałaby 
aresztowana w państwie członkowskim w ykonującym nakaz. Z drugiej strony dlatego, że musiałaby 
w ykony wać swoje prawo do obrony bez gwarancji niezwłoczności. 
43 Nie są nimi w tym znaczeniu, że możetobyć tylko organ władzy sądowniczej. W tym zakresie wypowiem się w opinii w sprawie C-509/18, 
którą przedstawię w tym samym dniu. Zobacz również w tym względzie pkt 73 i nast. poniżej. 
44 Zobacz I. de Otto, Estudios sobre el Poder Judicial,w: Obras completas, Madrid , Universidad de Oviedo i CEPC 2010 , oraz J.L. Requejo Pagés, 
Jurisdicción e independencia judicial, Madrid , CEPC 1989 . 
45 Podobnie jak w opinii w sprawie Poltorak, C-452/16 PPU , EU:C:2016 :782, przypis 21, odsyłam do opinii rzecznika generalnego Y. Bota 
w przedmiocie proporcjonalności w ramach ENA w sprawie Aranyosi i Căldăraru, C-404/15 i C-659/15 PPU , EU:2016 :140, pkt 137 i nast., 
w szczególności w zakresie dotyczącym organu sądowego wydającego nakaz, pkt 145–155. 
ECLI:EU:C:2019 :337 11 
OPINIA M. CAMPOSA SÁNCHEZA-BORDONY – SPRAWY POŁĄCZONE C-508/18 I C-82/19 PPU 
O.G. I P.I. (PROKURATURY W LUBECE I W ZWICKAU) 
74. Po drugie, jest tak dlatego, że m ożliwość zaskarżenia nakazu skutkowałaby dodatkow ym 
opóźnieniem postępowania w przedmiocie przekazania, co miałoby wpły w na wolność osoby, której 
dotyczy wniosek, w przypadku gdyby wpłynął ENA i w celu jego w ykonania został w ydany nakaz 
aresztowania zabezpieczającego. 
75. Wszystkich tych trudności można z łatwością uniknąć,jeżeli zamiast zastrzegania na rzecz sądów 
państwa w ydającego nakaz jedynie uprawnienia do kontroli ENA w ydanego przez prokuratora przyzna 
się bezpośrednio im uprawnienie do w ydawania ENA, co jest zgodne z celami decyzji ramowej. 
76. Sądy odsyłające opierają się na założeniu, że niemiecki prokurator nie może w ydać KNA 46.Rząd 
niemiecki stwierdził to w yraźnie na rozprawie, wskazując, że jest to uprawnienie zastrzeżone dla 
sądów. Jeżeli zatem prokurator w Niemczech nie może w ydać KNA ani w ykony wać funkcji sądow ych, 
nie rozumiem, dlaczego miałby on być uprawniony do w ydania decyzji o skutkach mogących wiązać się 
wpaństwie członkowskim w ykonującym nakaz z istotnym pozbawieniem wolności osoby, której 
dotyczy wniosek, co ma miejsce w przypadku ENA. Byłoby parad oksem, gdyby nie mógł on w ykonać 
uprawnienia o mniejszym zakresie (w ydać KNA na krótki okres), a mógł w ykonać większe (w ydać 
ENA, który może skutkować dużodłuższym okresem pozbawienia wolności). 
77. Gdyby było przeciwnie, jak ma to miejsce w innych państwach członkowskich, i niemiecki 
prokurator był uprawniony do w ydania nakazu aresztowania danej osoby, choć w w yjątkow ych 
okolicznościach i z pewnymi ograniczeniami, rezygnacja z tych ograniczeń w celu w ydania ENA 
oznaczałaby, że prokurator miałby większe uprawnienia w państwie członkowskim w ykonującym 
nakaz, niż posiada w państwie członkowskim w ydającym nakaz. 
78. Wreszcie, zgodnie z innym tokiem rozumowania, jak wskazałem w opinii w sprawie Özçelik 47 
i przypomniałem w opinii w sprawie C-509/18 48, dokumenty przygotowawcze dotyczące art. 6 ust. 1 
decyzji ramowej w ydają się wskazy wać, że wolą prawodawcy byłow yłączenie prokuratora z definicji 
organu sądowego w rozumieniu tego przepisu. Aczkolwiek zdaję sobie sprawę ze spójności 
argumentów tych, którzy są przeciwnego zdania (usunięcie odniesienia do prokuratora, które zawierała 
pierwsza wersja tego artykułu, oznaczałoby rozszerzenie pojęcia „organu sądowego”), uważam za 
bardziej racjonalne interpretowanie tej okoliczności jako zawężenia treści tego przepisu. 
D. Gwarancja niezależności 
79. Rząd niemiecki podniósł, że dla Trybunału Sprawiedliwości kryterium decydującym jest nie tyle 
całkowita niezależność prokuratora, ile jego przynależność do władzy sądowniczej 49. Jego zdaniem nie 
należy mylić niezależności prokuratora z niezawisłością sądownictwa, bowiem w przeciwieństwie do 
czynności sądów czynności prokuratora nie w ymagają całkowitego oddzielenia od działalności władzy 
w ykonawczej w tym znaczeniu, że zabronione miałoby być sprawowanie nadzoru lub udzielanie 
instrukcji 50. 
80. Nie przekonuje mnie takie rozumowanie. 
46 Stwierdza się tak w pkt 4.3 postanowienia odsyłającego Supreme Court (sądu najwyższego), przywołując §§ 150 i 151 GVG.  
47 Sprawa C-453/16 PPU , EU:C:2016 :783, pkt 39–42.  
48 Sprawa P.F. (Prokurator generalny Litwy), C-509/18.  
49 Punkt 95 jego uwag na piśmie przedstawionych w sprawie C-508/18.  
50 Ibidem, pkt 97.  
ECLI:EU:C:2019 :337 12 
OPINIA M. CAMPOSA SÁNCHEZA-BORDONY –SPRAWY POŁĄCZONE C-508/18 I C-82/19 PPU 
O.G. I P.I. (PROKURATURY W LUBECE I W ZWICKAU) 
81. Podobnie jak –na co wskazałem w opinii w sprawie Poltorak (C-452/16 PPU , EU:C:2016 :782), 
pkt 34 –„istnieje ścisły związek między charakterem orzeczenia sądowego a rodzajem organu 
sądowego, które je w ydaje”, istnieje równieżścisły związek między niezależnością danego organu 
a charakterem jego orzeczeń. Innymi słow y, sądowy charakter danego organu jest uzależniony od cech 
charakterystycznych tego organu i zakresu jego niezawisłości. 
82. Uważam, że w ymagany poziom niezależności zależy od rodzaju w ykony wanych czynności. 
Niezawisłość w ymagana od organu w ydającego KNA może nie być tak rygorystyczna, jak w ymagana od 
sądu, właśnie dlatego, że KNA w każdym przypadku podlega ostatecznej i niezwłocznej kontroli 
sądowej. 
83. Wydanie ENA wiążesię ze wszczęciem postępowania, które, jak już wskazałem, może prowadzić 
do bardzo agresy wnej interwencji w obszarze wolności danej osoby. Kontrola sądowa, która ma być 
przeprowadzona w państwie członkowskim w ykonującym ENA, nie może osiągnąć takiego stopnia 
bezpośredniości, kompletności i intensy wności, jaki powinien zapewnić sąd w ydający ENA 
w odniesieniu do KNA, który leży u jego podstaw. 
84. Niezależność podmiotu, który w ydaje ENA, powinna mieć zatem zakres maksymalny, to znaczy tak 
duży, jak tylko jest to możliwe w przypadku sądu w ścisłym tego słowa znaczeniu 51. Wynika to stąd, że 
organ sądow y w ykonujący nakaz może zatwierdzić jedynie taki ENA, który zapewnia wszelkie 
gwarancje orzeczenia sądowego. Chodzi zatem o orzeczenie w ydane przez organ sądow y, który cieszy 
się charakterystyczną dla władzy sądowniczej i zastrzeżoną dla niej niezależnością. 
85. Trybunał Sprawiedliwości podniósł szczególnie rygorystycznie w w yroku z dnia 25 lipca 2018 r., 
Minister for Justice and Equality (Nieprawidłowości w systemie sądownictwa), że „nie tylko orzeczenie 
w sprawie w ykonania europejskiego nakazu aresztowania, ale także orzeczenie dotyczące w ydania 
takiego nakazu [powinny być] w ydawane przez organ sądow y spełniający w ymogi skutecznej ochrony 
sądowej –w tym gwarancji niezawisłości”52. 
86. W w yroku tym zawarto również kategoryczne stwierdzenia dotyczące niezawisłości organów 
biorących udział w w ydawaniu i odbieraniu ENA: 
–„[u] podstaw w ysokiego poziomu zaufania między państwami członkowskimi, na którym opiera się 
mechanizm [ENA], leży[…]założenie, żesądy karne innych państw członkowskich […] spełniają 
w ymogi skutecznej ochrony sądowej, które obejmują w szczególności niezawisłość i bezstronno ść 
53; tych sądów”
–„dla zagwarantowania tej ochrony rzeczą kluczową jest zachowanie niezawisłości takich organów, 
co potwierdza art. 47 akapit drugi karty, w którym wśród w ymogów związanych z prawem 
podstawow ym do skutecznego środka prawnego w ymieniono dostęp do »niezawisłego« sądu 
(w yrok z dnia 27 lutego 2018 r., Associação Sindical dos Juízes Portugueses, C-64/16, 
EU:C:2018 :117, pkt 41)”54. 
51 Niezawisłość władzy sądowniczej służy, podobnie jak sam wymiar sprawiedliwości, wyłącznie zapewnieniu integralności porządku prawnego. 
Z kolei niezależność przypisywana innym instytucjom powinna wiązać się z zagwarantowaniem szczególnych interesów, jak ochrona legalności 
lub obiektywność działań organów administracji. Chodzi tu o szczególne interesy, które można realizować zgodnie z prawem jedynie w ramach 
porządku prawnego, lecz które nie mają własnego i wyłącznego celu w postaci jego ochrony. O ile dla tych szczególnych interesów porządek 
prawny jest środkiem zapewniającym ich realizację, o tyle dla interesu, któremu służą sądy, porządek prawny jest jedynym właściwym celem, 
a zatem jego zachowanie wymaga niezawisłości, która nie dopuszcza żadnych wyjątków ani niuansów. 
52 Wyrok C-216/18 PPU , EU:C:2018 :586, pkt 56. 
53 Ibidem, pkt 58. 
54 Ibidem, pkt 53. 
ECLI:EU:C:2019 :337 13 
OPINIA M. CAMPOSA SÁNCHEZA-BORDONY – SPRAWY POŁĄCZONE C-508/18 I C-82/19 PPU 
O.G. I P.I. (PROKURATURY W LUBECE I W ZWICKAU) 
87. Niezawisłość organu krajowego, który w ydaje ENA, w ymaga bowiem, aby „dany organ w ypełniał 
swoje zadania w pełni autonomicznie, bez podległości w ramach hierarchii służbowej, bez 
podporządkowania komukolwiek, w sposób wolny od nakazów czy wytycznych z jakiegokolwiek źródła, 
oraz pozostając pod ochroną przed ingerencją i naciskami z zewnątrz, które mogą zagrozić 
niezależności osądu jego członków i wpły wać na ich rozstrzygnięcia” 55. 
88. Stwierdzeń tych, tak kategorycznych, jak istotnych w sytuacji, kiedy niezawisłość sądów mogłaby 
być zagrożona, nie można pominąć w odniesieniu do orzeczeń sądow ych mających wpły w na wolność 
danych osób. Byłoby parad oksem, gdyby po ostatnich w yrokach Trybunału Sprawiedliwości w ydanych 
w odniesieniu do niezawisłości sądów obniżyć poziom tych w ymogów, akceptując jako niezawisły 
organ sądow y podmiot, który możebyć zobowiązany do w ykony wania instrukcji innych władz. 
89. Zdaniem Komisji 56 w ymóg, aby podmiot, który w ydaje ENA, nie podlegał wskazówkom lub 
instrukcjom, w ynika nie tyle z konieczności, aby był to organ w yposażony w niezawisłość sądową 
(który jej zdaniem nie mieści się w zakresie pojęcia „organu sądowego” w rozumieniu decyzji 
ramowej), ile z woli prawodawcy decyzji ramowej, aby odpolitycznić postępowanie w przedmiocie ENA 
w porównaniu z tradycyjną ekstradycją. 
90. Celem decyzji ramowej było bowiem zastąpienie tradycyjnego systemu ekstradycji, który 
charakteryzował się znacznym politycznym elementem dogodności systemem w ydawania osób między 
organami sądow ymi opartym na zasadzie wzajemnego uznawania i na w ysokim stopniu zaufania 
pomiędzy państwami członkowskimi 57. 
91. Związek pomiędzy organem sądow ym a niezawisłością może zostać rozerwany jedynie w tych 
fazach postępowania w przedmiocie w ydania ENA, w których organ niesprawujący w ymiaru 
sprawiedliwości daje w ystarczające gwarancje, aby można go było uznać za „organ sądow y” z przyczyn 
przedstawionych w pkt 36–50 niniejszej opinii. W takim przypadku w ystarczą bezstronno ść 
i obiekty wność charakterystyczne dla prokuratora. 
92. Jednakże, jeśli chodzi o przyjmowanie środków, które mają największy wpły w na wolność 
jednostek, postępowanie w przedmiocie ich w ydania może mieć jedynie charakter sądow y we 
właściw ym tego słowa znaczeniu, a w rezultacie musi pozostać zastrzeżone dla władzy sądowniczej, 
czyli władzy niezawisłej sensu stricto. 
93. Ujmując rzecz inaczej, „organ sądow y” oznacza „władzę sądowniczą” (to jest władzę niezawisłą), 
jeżeli w ykony wanie władzy publicznej może skutkować tak znaczą szkodą dla wolności jednostki, jak 
ta związana z procedurą w ykonania ENA, której źródłem koniecznie musi być organ sądow y, który 
w ydał ów nakaz. Pojęcie to może zostać rozszerzone na inne instytucje, jak prokuratura, jeżeli jej 
czynności będą podlegać relaty wnie szybkiej kontroli sądowej, jak ma to miejsce w przypadku KNA 
(lecz nie w przypadku w ydania ENA). 
55 Ibidem, pkt 63. Bez wyróżnienia w oryginale.  
56 Punkt 38 uwag na piśmie Komisji przedstawionych w sprawie C-82/19 PPU .  
57 Zobacz, w znaczeniu ogólnym, wyrok z dnia 16 lipca 2015 r., Laningan, C-237/15 PPU , EU:C:2015 :474, pkt 27.  
ECLI:EU:C:2019 :337 14 
OPINIA M. CAMPOSA SÁNCHEZA-BORDONY – SPRAWY POŁĄCZONE C-508/18 I C-82/19 PPU 
O.G. I P.I. (PROKURATURY W LUBECE I W ZWICKAU) 
94. Sądow y charakter postępowania na podstawie decyzji ramowej, w przeciwieństwie do politycznego 
charakteru klasycznej ekstradycji, słusznie zakłada przypisanie go w yłącznie – co do zasady – władzy 
sądowniczej, co oznacza powierzenie go, z definicji, władzy (całkowicie) niezawisłej 58. Niezależnie od 
tego, zawsze pod warunkiem należytej kontroli sądowej, określone etapy postępowania mogą zostać 
powierzone innym instytucjom. Jest tak na przykład w przypadku w ydawania KNA, który musi 
poprzedzać wszelkie ENA. 
95. Tymczasem rząd niemiecki otwarcie przyznaje, że choć w praktyce zdarza się to w yjątkowo, to 
jednak prokurator może otrzymy wać wskazówki i instrukcje od władzy w ykonawczej 59. Samo istnienie 
takiej możliwości w ystarcza, aby w ykluczyć korzystanie przez niego z niezawisłości sądowej, w samym 
sw ym pojęciu niedającej się pogodzić z otrzymy waniem jakichkolwiek wskazówek lub instrukcji, bez 
względu na to, czy mają one charakter teoretyczny lub w yjątkow y, czy też, przeciwnie, są one 
przekazy wane w ramach sformalizowanej procedury. 
96. Jak już wspomniałem, nie można pogodzić niezawisłości z jakąkolwiek „podległością w ramach 
hierarchii służbowej [czy] podporządkowani[em] komukolwiek”. Organy władzy sądowniczej są 
również niezawisłe od organów władzy sądowniczej w yższego rzędu, które wprawdzie mogą 
kontrolować i uchylać ich orzeczenia a posteriori, nie mogą jednak narzucić im sposobu rozstrzygnięcia 
spraw y. 
97. Natomiast istnienie tego podporządkowania w ynika z hierarchicznej struktury prokuratury 
w Niemczech: zgodnie z § 147 GVG federalne ministerstwo sprawiedliwości lub jego odpowiedniki 
w krajach związkow ych nadzorują działania prokuratury na obszarze swojej właściwości miejscowej 
i kierują nimi. Najw yżsi rangą urzędnicy prokuratury przy w yższych sądach krajow ych oraz sądach 
krajow ych nadzorują ze swej strony działania urzędników prokuratury niższego stopnia i kierują ich 
działaniami 60. 
98. Jak stwierdzono na rozprawie, istnieją istotne różnice między krajami związkow ymi w zakresie 
polityki instytucjonalnej regulującej działalność prokuratury. W jednych krajach związkow ych 
instrukcje dla prokuratury mogą być przekazy wane jedynie pisemnie i w sposób jawny, w innych mogą 
być przekazy wane ustnie. Nie brak również krajów związkow ych, które przyjęły, że nigdy nie będą 
korzystać z tej możliwości. 
99. Różnorodność ta odzwierciedla odmienności istniejące pomiędzy państwami członkowskimi 
w zakresie autonomii instytucjonalnej i funkcjonalnej prokuratury. Wprawdzie w tym zakresie 
w ypowiadam się szerzej w opinii w sprawie C-509/18 61, to jednak różnice pomiędzy systemami 
zmuszałyby organ sądow y w ykonujący nakaz do ustalania każdorazowo, w zależności od państwa 
58 W przypisie 53 do pkt 73 opinii w sprawie Generalstaatsanwaltschaft (Warunki aresztowania na Węgrzech), C-220/18 PPU , EU:C:2018 :547, 
wskazałem, że niemiecki system wydawania osób wydaje się inspirowany „procedurą i zasadami tymi samymi co obowiązujące w przypadku 
ekstradycji. Jak już wynika ze sprawozdania z dnia 31 marca 2009 r. przedłożonego przez Radę państwom członkowskim po czwartej rundzie 
wzajemnych ocen dotyczących praktycznego stosowania ENA, przepisy [uregulowania niemieckiego] w tej dziedzinie – także po reformie 
z 2006 r. – »nie przyczyniają się do zrozumienia, że przekazanie na podstawie ENA nie jest tylko niewiele różniącym się wariantem klasycznej 
ekstradycji, lecz nową formą pomocy opierającą się na zupełnie odmiennych zasadach […]. W tej sytuacji eksperci uważają, że istnieje ryzyko, że 
[niemieckie] organy sądowe będą stosować ustawodawstwo i orzecznictwo dotyczące ekstradycji […]« (ST 7058 2009 REV 2, z dnia 31 kwietnia 
2009 r., Evaluation report on the fourth round of mutual evaluations »The practical application of the European arrest warrant and 
corresponding surrender procedures between Member States«, report on Germany, s. 35)”. 
59 Ta teoretyczna możliwość wynika nie tylko z obecnych instytucjonalnych relacji pomiędzy ministerstwem sprawiedliwości a prokuraturą, lecz 
przede wszystkim z faktu, iż zgodnie z prawem niemieckim prokuratura działa w tym zakresie na podstawie delegacji ministerstwa 
sprawiedliwości (lub jego odpowiedników w krajach związkowych). Jak wskazałem w przypisie 52 do pkt 73 opinii w sprawie 
Generalstaatsanwaltschaft (Warunki aresztowania na Węgrzech), C-220/18 PPU , EU:C:2018 :547, „[w]edług noty przekazanej przez rząd 
niemiecki Sekretariatowi Generalnemu Rady w dniu 7 sierpnia 2006 r. (ST 12509 2006 INIT, z dnia 7 września 2006 r.), »właściwymi organami 
sądowymi na podstawie w art. 6 [decyzji ramowej] są federalne ministerstwo sprawiedliwości oraz ministerstwa sprawiedliwości krajów 
związkowych«”. Potwierdza to pkt 2.7 postanowienia odsyłającego. 
60 Na rozprawie dyskutowano, czy możliwe jest, aby prokurator, który nie zastosował się do instrukcji, został odsunięty od sprawy lub został 
narażony w przyszłości na konsekwencje negatywne dla jego kariery. W tym zakresie istnieją w niemieckiej doktrynie sądowej pewne 
kontrowersje. 
61 Sprawa P.F. (Prokurator generalny Litwy), C-509/18, pkt 32–35. 
ECLI:EU:C:2019 :337 15 
OPINIA M. CAMPOSA SÁNCHEZA-BORDONY – SPRAWY POŁĄCZONE C-508/18 I C-82/19 PPU 
O.G. I P.I. (PROKURATURY W LUBECE I W ZWICKAU) 
członkowskiego, w którym w ydano ENA, stopnia niezawisłości, jakim dysponuje prokurator, który go 
w ydał. W szczególności należałoby zbadać, czy ministerstwo sprawiedliwości może przekazy wać mu 
instrukcje oraz czy ta możliwość została zrealizowana w odniesieniu do konkretnego, rozpatry wanego 
ENA. Nieuniknionym skutkiem byłoby systematyczne przedłużanie się postępowań w przedmiocie 
w ykonania ENA (mogące wpły wać na okres pozbawienia wolności osoby aresztowanej) oraz 
dopuszczenie procedury przeciwdziałającej uproszczeniu, które w zamyśle prawodawcy miało 
cechować mechanizm współpracy między organami w ymiaru sprawiedliwości. 
V. Wnioski 
100. W świetle pow yższego proponuję, aby Trybunał Sprawiedliwości udzielił Supreme Court (sądowi 
najw yższemu, Irlandia) oraz High Court (w ysokiemu trybunałowi, Irlandia) następującej odpowiedzi: 
„Artykuł 6 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002 /584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie 
europejskiego nakazu aresztowania i procedury w ydawania osób między państwami członkowskimi, 
zmienionej decyzją ramową Rady 2009 /299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować 
w ten sposób, że pojęcie »organ sądow y w ydający nakaz« nie obejmuje instytucji prokuratury”. 
ECLI:EU:C:2019 :337 16