ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
100.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w braku odpowiednich przepisów prawa unijnego to do kompetencji każdego państwa członkowskiego należy naprawienie skutków szkody spowodowanej naruszeniem prawa unijnego zgodnie z krajowym prawem dotyczącym odpowiedzialności cywilnej. Konieczne jest jedynie zapewnienie z jednej strony, aby zasady dotyczące naprawienia szkody, ustanowione przez prawo krajowe, nie były mniej korzystne niż zasady dotyczące podobnych, wyłącznie krajowych środków prawnych (zasada równoważności). Z drugiej strony nie mogą być one tak skonstruowane, by w praktyce czynić otrzymanie odszkodowania niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym (zasada skuteczności) ( 66 ). Dotyczy to również, co do zasady, określenia zakresu roszczenia o odszkodowanie ( 67 ).
2)

Artykuł 4 dyrektywy 2000/31 należy intepretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on zastosowaniu do usługodawcy świadczącego usługi społeczeństwa informacyjnego systemu zezwoleń mającego zastosowanie do usługodawców świadczących usługi równoważne pod względem ekonomicznym, które nie stanowią usług społeczeństwa informacyjnego. Artykuły 9 i 10 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym należy intepretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one zastosowaniu takiego systemu zezwoleń, chyba że jest on zgodny z kryteriami ustanowionymi w tych przepisach, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego. System zezwoleń jest niezgodny z kryteriami określonymi w art. 10 dyrektywy 2006/123, jeżeli wydanie zezwolenia jest uzależnione od wymogów technologicznie nieodpowiednich dla usługi zamierzonej przez wnioskodawcę. Artykuł 3 dyrektywy 2000/31, art. 16 dyrektywy 2006/123 oraz art. 56 TFUE nie mają zastosowania w sytuacji usługodawcy zamierzającego świadczyć usługi społeczeństwa informacyjnego w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę.
37.

Należy jednak stwierdzić, że Trybunał dysponuje niewieloma informacjami na temat elementów składowych zachowania noszącego znamiona naruszenia, badanego w ramach sporu w postępowaniu głównym. Nie posiada on informacji na przykład na temat ewentualnych spotkań lub kontaktów o charakterze zmowy, które byłyby kontynuowane po podpisaniu umowy. Z dodatkowych informacji dostarczonych Trybunałowi w pisemnych odpowiedziach na jego pytania wynika jedynie, że manipulowanie postępowaniem przetargowym polegało na porozumieniu zawartym z innym uczestniczącym w kartelu przedsiębiorstwem co do ustalonej ceny, jaką miano zaproponować, przy czym drugi uczestnik miał zaproponować cenę siłą rzeczy wyższą niż cena proponowana przez Eltel. Fingrid otrzymała w sumie jedynie cztery oferty. W tych okolicznościach, jeśli przyjąć, że kartel dotyczył tylko tego zamówienia, podpisanie umowy po rozstrzygnięciu przetargu stanowi nie tylko konkretyzację wprowadzenia kartelu w życie, punkt szczytowy wynikającego z niego ograniczenia konkurencji (potencjalni konkurenci do tego zamówienia zostali bowiem w ten sposób wykluczeni), lecz również koniec okresu, w którym „obowiązywały” ceny wynikające ze zmowy w rozumieniu orzecznictwa Quinn Barlo i in./Komisja ( 35 ).
35.

Posługiwanie się w orzecznictwie wyrażeniem „stosunek prawny” wydaje mi się nieco niefortunne. Mogą mieć miejsce transakcje wynikające ze „stosunku prawnego”, które nie są objęte zakresem stosowania art. 2 dyrektywy VAT. Sprawa Apple and Pear Development Council niewątpliwie dotyczyła „stosunku prawnego” pomiędzy komercyjnymi producentami jabłek i gruszek w Anglii i Walii a podmiotem mającym ustawowe zadanie ochrony ich interesów (do którego przynależność jest obowiązkowa), mimo że Trybunał orzekł, iż corocznie uiszczana opłata przez każdego producenta jabłek i gruszek nie była wystarczająco proporcjonalna do indywidualnej „korzyści” uzyskanej z działalności tego podmiotu ( 10 ). Oznacza to, że pojęcie „stosunku prawnego” jest szersze niż może się to na pierwszy rzut oka wydawać.
115.

Poza tym, w pkt 97 wyroku DT i w pkt 117 wyroku ST Sąd słusznie przypomniał, że gdy przepisy dotyczące sektora telekomunikacyjnego określają ramy prawne mające zastosowanie w jego przypadku, i ponieważ w ten sposób przyczyniają się one do określenia warunków konkurencji, w jakich przedsiębiorstwo prowadzi swoją działalność na rynkach właściwych, stanowią one istotny element z punktu widzenia możliwości zastosowania art. 102 TFUE do zachowań tego przedsiębiorstwa, zarówno jeżeli chodzi o określenie rynków właściwych, ocenę tego, czy takie zachowania stanowią naruszenie, jak i o ustalenie kwoty grzywien ( 34 ).
66.

Dokonując analizy zgodności przepisów prawa krajowego z zasadą skuteczności, należy uwzględnić, gdy jest to właściwe, zasady leżące u podstaw krajowego systemu sądowniczego, takie jak zasada ochrony prawa do obrony, zasada pewności prawa oraz zasada prawidłowego przebiegu postępowania. Od konsumenta można zatem wymagać dochowania określonej należytej staranności w odniesieniu do ochrony jego interesów, co nie prowadzi do naruszenia zasady skuteczności. Z tego punktu widzenia wyznaczenie rozsądnych terminów do wniesienia środków zaskarżenia pod rygorem prekluzji w interesie pewności prawa nie uniemożliwia ani nie czyni nadmiernie utrudnionym wykonywania praw przyznanych w porządku prawnym Unii. Jednakże terminu nie można uznać za rozsądny, jeżeli powoduje on znaczne ryzyko zniechęcenia konsumenta do skutecznego dochodzenia swoich praw przed sądem, przed który powództwo wytoczył przedsiębiorca. Innymi słowy, rozsądny termin powinien być materialnie wystarczający, aby umożliwić konsumentowi przygotowanie i wniesienie skutecznego środka zaskarżenia ( 33 ).
55.

Z tego powodu należy oddalić argumentację Słowenii, zgodnie z którą EBC zrzeka się dokumentu, jeżeli przekazuje go lub wysyła do krajowych banków centralnych, przez co dokument ten miałby nie być już objęty ochroną, o której mowa w art. 2 i 22 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej. Jeżeli jest to bowiem dokument, który wiąże się z działalnością ESBC, w związku z przekazaniem go krajowemu bankowi centralnemu nie opuszcza on ram tego systemu. Dopóki dany dokument znajduje się natomiast w przewidzianych ramach ESBC, musi być też co do zasady objęty systemem ochrony określonym w Protokole w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej w odniesieniu do archiwów EBC.
84.

W tym względzie szczególnie ważne jest, aby zauważyć, że rozpatrywany przepis nie zawiera żadnego zakazu reklamy towarów lub marki powódki w postępowaniu głównym. Jego skutki ograniczają się do tego, że powódka nie może się reklamować jedynie poprzez jeden kanał komunikacji, mianowicie ogólnokrajowe kanały telewizyjne za pomocą reklamy regionalnej. Chociaż chodzi o najbardziej opłacalny zdaniem powódki środek reklamowy, to jednak ma ona do dyspozycji inne kanały reklamowe, w szczególności reklamę w Internecie, którą powódka sama przedstawia jako do pewnego stopnia równoważną reklamie telewizyjnej. Tak więc, co się tyczy wolności wypowiedzi powódki, należy uznać, że rozpatrywany przepis krajowy nie narusza istoty jej praw ( 31 ). Co najwyżej narusza on jej możliwości handlowe.
104.

W takim przypadku, gdy w ramach analizy ex ante, to znaczy w odniesieniu do chwili przyjęcia systemu podatkowego, nie jest możliwe ustalenie dokładnego zakresu tych elementów, a zatem ich wpływu na obciążenie podatkowe, ponieważ zakres ten zależy od wystąpienia elementów niezwiązanych z systemem i zmiennych w poszczególnych latach podatkowych ( 67 ), które wystąpią dopiero po przyjęciu samego systemu, nie będzie możliwe ustalenie ex ante, czy owe elementy będą w stanie zrównoważyć w każdym roku podatkowym korzyść wynikającą z zastosowania preferencyjnej stawki opodatkowania przewidzianej w spornym systemie. Innymi słowy – jeżeli nie jest możliwe ustalenie ex ante zakresu odliczeń, nie będzie możliwe ustalenie ex ante, czy odliczenia te będą w stanie równoważyć we wszystkich latach podatkowych korzyść wynikającą z zastosowania preferencyjnej stawki opodatkowania. Nie będzie zatem możliwe wykluczenie ex ante istnienia takiej korzyści we wszystkich właściwych latach podatkowych.
1)

Artykuł 3 ust. 3 decyzji ramowej Rady 2008/675/WSiSW z dnia 24 lipca 2008 r. w sprawie uwzględniania w nowym postępowaniu karnym wyroków skazujących zapadłych w państwach członkowskich Unii Europejskiej w świetle motywu 14 tej decyzji ramowej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on co do zasady na przeszkodzie temu, by sąd państwa członkowskiego uwzględnił w toku nowego postępowania karnego stanowiącego postępowanie o wydanie wyroku łącznego, takiego jak postępowanie główne, uprzedni wyrok skazujący wydany przez sąd innego państwa członkowskiego, przekazany do wykonania w państwie członkowskim, w którym toczy się to postępowanie, zgodnie z przepisami przewidzianymi w decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r. Do sądu, przed którym toczy się postępowanie o wydanie wyroku łącznego, należy natomiast sprawdzenie w ramach badania indywidualnego przypadku, w zależności od konkretnej sytuacji, że postępowanie to nie skutkuje naruszeniem, uchyleniem lub rewizją w państwie członkowskim, w którym toczy się wspomniane postępowanie, tych uprzednich wyroków skazujących lub jakichkolwiek decyzji związanych z ich wykonaniem. W szczególności przeprowadzenie postępowania o wydanie wyroku łącznego nie może prowadzić ani do nałożenia kary łącznej niższej od pierwotnej kary wynikającej z wyroku skazującego wydanego przez sąd innego państwa członkowskiego, ani do uchylenia skutków tego wyroku.
Ponadto art. 16 regulaminu wewnętrznego stanowi, co następuje:

„W odniesieniu do pracownika okres gotowości do pracy może zostać określony na podstawie procesu produkcji i rocznego podziału pracy na poziomie jednostek organizacyjnych (JO) lub programowych jednostek produkcji (PJP). Gotowość do pracy oznacza, że można się skontaktować z pracownikiem poza godzinami pracy drogą telefoniczną lub za pomocą innych środków, tak aby w razie potrzeby mógł on stawić się w miejscu pracy. Maksymalny dopuszczalny czas dotarcia do miejsca pracy wynosi jedną godzinę. Polecenie gotowości do pracy musi być wydane na piśmie i uzgodnione z pracownikiem z co najmniej dwudniowym wyprzedzeniem. Polecenie pisemne (formularz 5) dotyczące okresu gotowości do pracy może być wydawane raz w miesiącu, raz w tygodniu lub codziennie.

W odniesieniu do pracowników okresy pozostawania w gotowości do pracy nie są wliczane do czasu pracy”.
8.

Zgodnie z art. 4f dyrektywy 2005/36, wprowadzonym dyrektywą 2013/55 i zatytułowanym „Dostęp częściowy”: „1. Właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego po indywidualnym rozpatrzeniu każdego wniosku przyznaje dostęp częściowy do działalności zawodowej na terytorium tego państwa wyłącznie wtedy, gdy są spełnione wszystkie następujące warunki: a) specjalista jest w pełni uprawniony do wykonywania w rodzimym państwie członkowskim [państwie członkowskim pochodzenia] działalności zawodowej, w odniesieniu do której ma mieć przyznany dostęp częściowy w przyjmującym państwie członkowskim; b) różnice między daną działalnością zawodową legalnie wykonywaną w rodzimym państwie członkowskim [państwie członkowskim pochodzenia] i danym zawodem regulowanym w przyjmującym państwie członkowskim są na tyle znaczne, że zastosowanie środków wyrównawczych oznaczałoby konieczność ukończenia przez wnioskodawcę pełnego programu kształcenia i szkolenia wymaganego w przyjmującym państwie członkowskim do posiadania pełnego dostępu do zawodu regulowanego w przyjmującym państwie członkowskim; c) daną działalność zawodową można w sposób obiektywny oddzielić od innych rodzajów działalności objętych danym zawodem regulowanym w przyjmującym państwie członkowskim. Na użytek lit. c) właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego bierze pod uwagę, czy działalność zawodowa może być wykonywana niezależnie w rodzimym państwie członkowskim [państwie członkowskim pochodzenia]. 2. Przyznania dostępu częściowego można odmówić, jeżeli taka odmowa jest uzasadniona nadrzędnymi względami interesu ogólnego, odpowiednio służy zapewnieniu osiągnięcia realizowanego celu i nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu. 3. Wnioski dotyczące stałego prowadzenia działalności zawodowej w przyjmującym państwie członkowskim są analizowane zgodnie z tytułem III rozdziały I i IV. 4. Wnioski dotyczące tymczasowego i okazjonalnego świadczenia usług w przyjmującym państwie członkowskim odnoszące się do rodzajów działalności zawodowej mających wpływ na zdrowie lub bezpieczeństwo publiczne są analizowane zgodnie z tytułem II. 5. Na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 4 akapit szósty i art. 52 ust. 1 po przyznaniu dostępu częściowego działalność zawodowa jest wykonywana w ramach tytułu zawodowego obowiązującego w rodzimym państwie członkowskim [państwie członkowskim pochodzenia]. Przyjmujące państwo członkowskie może wymagać używania tego tytułu zawodowego w językach przyjmującego państwa członkowskiego. Specjaliści mający dostęp częściowy wyraźnie wskazują usługobiorcom zakres swojej działalności zawodowej. 6. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do specjalistów korzystających z automatycznego uznania kwalifikacji zawodowych na mocy tytułu III rozdziały II, III i IIIa”.
1)

Artykuł 2 ust. 1 lit. c) i art. 25 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że podmioty praw autorskich do utworów muzycznych świadczą usługi polegające na przeniesieniu praw do wartości niematerialnych na rzecz użytkownika końcowego, w tym przypadku organizatorów spektakli, którzy są uprawnieni do publicznego udostępniania tych utworów, mimo że wynagrodzenie w zamian za to zezwolenie jest pobierane przez organizację zbiorowego zarządzania we własnym imieniu.
10.

Artykuł 7 tej dyrektywy stanowi: „1. W przypadku gdy osoba zostaje zatrzymana i aresztowana na jakimkolwiek etapie postępowania karnego, państwa członkowskie zapewniają osobom zatrzymanym lub ich obrońcom dostęp do będących w posiadaniu właściwych organów dokumentów, które są związane z konkretną sprawą i mają istotne znaczenie dla skutecznego zakwestionowania, zgodnie z prawem krajowym, legalności zatrzymania lub aresztowania. 2. Państwa członkowskie zapewniają udzielanie osobom podejrzanym lub oskarżonym lub ich obrońcom dostępu przynajmniej do całego będącego w posiadaniu właściwych organów materiału dowodowego, niezależnie od tego, czy jest on na korzyść, czy na niekorzyść osób podejrzanych lub oskarżonych, w celu zagwarantowania rzetelnego postępowania i możliwości przygotowania obrony. 3. Bez uszczerbku dla ust. 1 dostęp do materiału dowodowego, o którym mowa w ust. 2, jest zapewniany w odpowiednim czasie pozwalającym na skuteczne wykonywanie prawa do obrony, a najpóźniej w chwili przekazania podstawy oskarżenia do oceny sądu. W przypadku gdy właściwe organy wejdą w posiadanie dalszego materiału dowodowego, zapewnia się dostęp do niego w odpowiednim czasie, aby umożliwić jego uwzględnienie. 4. Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 i 3 – o ile nie narusza to prawa do rzetelnego procesu – można odmówić dostępu do niektórych materiałów, jeżeli dostęp taki może doprowadzić do poważnego zagrożenia dla życia lub praw podstawowych innej osoby lub jeżeli taka odmowa jest bezwzględnie konieczna dla ochrony ważnego interesu publicznego – na przykład w przypadkach, gdy dostęp mógłby zaszkodzić trwającemu dochodzeniu lub poważnie zaszkodzić bezpieczeństwu narodowemu państwa członkowskiego, w którym toczy się postępowanie karne. Państwa członkowskie zapewniają, aby zgodnie z procedurami określonymi w prawie krajowym decyzja o odmowie dostępu do niektórych materiałów zgodnie z niniejszym ustępem była podejmowana przez organ sądowy lub podlegała przynajmniej kontroli sądowej. 5. Dostęp, o którym mowa w niniejszym artykule, zapewniany jest nieodpłatnie”.
W wyroku Petruhhin Trybunał udzielił na to pytanie odpowiedzi twierdzącej, choć obwarował ją szeregiem zastrzeżeń. Przyjęcie takiego podejścia pozwoliło jednak Trybunałowi uznać też, że sytuacji osoby, która skorzystała z prawa do swobodnego przemieszczania się, nie można całkowicie zrównać z sytuacją obywatela przyjmującego państwa członkowskiego, co wynika właśnie z tego, iż przepisy wewnętrzne państw członkowskich nie przewidują co do zasady wykonywania jurysdykcji w odniesieniu do przestępstw popełnionych poza ich granicami przez osoby niebędące ich obywatelami, a przynajmniej wprowadzają w tym zakresie pewne zastrzeżenia. Trybunał ujął to w następujący sposób:

„[…] o ile […] zakaz ekstradycji własnych obywateli jest ogólnie kompensowany możliwością prowadzenia przez państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek o ekstradycję, postępowania karnego przeciwko własnym obywatelom w odniesieniu do ciężkich przestępstw popełnionych poza jego terytorium, o tyle co do zasady to państwo członkowskie nie jest właściwe, aby orzekać w odniesieniu do takich czynów, gdy ani sprawca, ani pokrzywdzony domniemanym przestępstwem nie są obywatelami wspomnianego państwa członkowskiego” ( 8 ).

To zagadnienie stanowi samo sedno linii orzeczniczej zapoczątkowanej wyrokiem Petruhhin.
86.

W ramach trzeciego argumentu wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, odrzucając argument, zgodnie z którym wykorzystywanie, gromadzenie i przechowywanie informacji uzyskanych w następstwie wniosków o wyciągi telefoniczne skierowanych przez OLAF do władz maltańskich stanowiło niezgodną z prawem ingerencję organu publicznego w wykonywanie prawa do życia prywatnego. W szczególności podnosi on, że podstawa prawna powołana przez OLAF dla celów zwrócenia się do władz maltańskich o ujawnienie tych wyciągów była błędna i w związku z tym nie mogła uzasadniać takiej ingerencji.
60.

Nie sądzę jednak, by Trybunał chciał w ten sposób ustanowić szczególnie wysokie wymagania wobec umowy najmu w rozumieniu przepisów o podatku VAT. Wymagania te nie wykraczają poza zwykle przyjęte w tego typu umowach uprawnienie najemcy do korzystania z przedmiotu najmu i ochrony przed ingerencją w to uprawnienie (i jego wykonywanie) przez nieuprawnione osoby trzecie. Nie wyklucza to natomiast uprawnień, jakie właścicielowi przedmiotu najmu (lub szerzej wynajmującemu) przysługują czy to z mocy prawa, czy też na podstawie umowy zawartej między stronami. Nie wyklucza to również tego, że najemca może mieć określone obowiązki związane z przedmiotem najmu, ciążące na nim na innej podstawie, na przykład na podstawie stosunku pracy łączącego go z wynajmującym.
47.

Byłoby to przede wszystkim sprzeczne z troską o równowagę między powodami a pozwanymi, która leży u podstaw zawężającej wykładni odstępstwa przewidzianego w art. 75 ust. 2 rozporządzenia nr 4/2009 ( 16 ). Po drugie, stanowiłoby to dyskryminację między wierzycielami, którzy decydują się skorzystać z pomocy organów centralnych, a tymi, którzy działają samodzielnie, mimo że Trybunał wyraźnie uznał, że dana osoba ma prawo – ale nie jest w żaden sposób zobowiązana – do złożenia wniosku o pomoc do organów centralnych zgodnie z przepisami rozdziału VII rozporządzenia nr 4/2009 ( 17 ). Z trudem można by zasugerować, że uznanie i wykonanie orzeczenia poprzedzającego przystąpienie do Unii może zdecydować o tym, czy wierzyciel z orzeczenia w sprawie zobowiązań alimentacyjnych faktycznie skorzystał z możliwości przewidzianych w rozdziale VII. Nie ma również, jak podczas rozprawy wskazał pełnomocnik PKF, niczego, co mogłoby sugerować, że – w wyraźnym przeciwieństwie do uregulowań zawartych w rozdziale IV – istnieje jakakolwiek cecha przepisów rozdziału VII, która miała na celu odwołanie się do jurysdykcji.
21.

W szczególności w postanowieniu odsyłającym stwierdzono, że OI POCU MEN wydała tytuł dłużny z powodu nieprzestrzegania przez ASE przepisów dotyczących maksymalnej liczby godzin pracy na dobę: wydaje mi się to wystarczające do uzasadnienia badania przepisów dyrektywy 2003/88 dotyczących dobowego wymiaru czasu pracy. Do sądu odsyłającego należeć będzie zbadanie, czy OI POCU MEN słusznie wydała sporny tytuł dłużny, lecz ze względu na to, iż podniesione kwestie dotyczą wykładni przepisu prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia. Jak bowiem niedawno potwierdził Trybunał, „jedynie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór w postępowaniu głównym i na którym spoczywa odpowiedzialność za wydanie orzeczenia, należy – przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy – zarówno ocena, czy do wydania wyroku jest mu niezbędne uzyskanie orzeczenia prejudycjalnego, jak i ocena znaczenia pytań, które przedkłada on Trybunałowi” ( 3 ).
123.

Należy mieć na uwadze, iż stwierdzenie nieważności danego aktu Unii powoduje usunięcie go z systemu prawnego od dnia, w którym wszedł on w życie, czyli ze skutkiem wstecznym (ex tunc) ( 30 ). Jednakże zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, o którym była mowa w pkt 109–111 zaskarżonego wyroku, art. 264 akapit drugi TFUE umożliwia sądowi Unii złagodzenie skutków wstecznych stwierdzenia nieważności w ten sposób, że sąd może wskazać, jeśli uzna to za niezbędne, które skutki aktu, o którego nieważności orzekł, powinny być uważane za ostateczne. Przepis ten był, między innymi, interpretowany w ten sposób, że pozwala on – ze względu na pewność prawa oraz ze względów mających na celu uniknięcie zerwania ciągłości lub regresu we wdrażaniu polityk prowadzonych lub wspieranych przez Unię, takich jak w dziedzinie zdrowia ludzkiego i ochrony środowiska – na utrzymanie w mocy skutków aktu Unii, którego nieważność stwierdzono, do czasu, gdy zainteresowane instytucje lub organy Unii podejmą odpowiednie środki ( 31 ).
159.

Po czwarte, Komisja twierdzi zasadniczo, iż okoliczność, że zgodnie z art. 96 ust. 1 włoskiej ustawy o bankach przynależność banków włoskich (z wyjątkiem spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych) do FITD jest obowiązkowa ( 63 ), a także okoliczność, że ten sam przepis statutu FITD reguluje zagadnienie wkładów wykorzystywanych na sfinansowanie spornych środków oraz wkładów wykorzystywanych do spłaty deponentów w przypadku przymusowej likwidacji jednego z banków będącego jego członkiem, powinny ( 64 ) – gdyby były rozpatrywane łącznie – doprowadzić Sąd do stwierdzenia, że sporne środki zostały przyznane przy użyciu zasobów państwowych. Moim zdaniem tak nie jest. Jak zostanie wykazane w pkt 177 poniżej, zagadnienie wkładu wykorzystywanego na sfinansowanie spornych środków oraz zagadnienie wkładu wykorzystywanego do spłaty deponentów nie zostały uregulowane tym samym przepisem statutu FITD. W każdym wypadku choć prawdą jest, że przynależność do FITD banków niebędących spółdzielczymi kasami oszczędnościowo-kredytowymi jest obowiązkowa, to pozostaje faktem, że FITD nie jest zobowiązany do przyjmowania środków alternatywnych na rzecz banku będącego jego członkiem w braku przymusowej likwidacji tego banku, w związku z czym obowiązkowy charakter przynależności do FITD nie jest wystarczający do wykazania, że sporne środki zostały przyznane przy użyciu zasobów państwowych.
108.

Niemniej jednak wnosząca odwołanie ogranicza się ponownie do wymienienia pokrótce skutków, jakie miały te środki dla pozycji zajmowanej przez Ryanaira, i podnosi, że wywierają one istotny wpływ na jej pozycję na rynku. Ogranicza się więc ona do przeformułowania argumentów przedstawionych już przed Sądem, aby nakłonić Trybunał do ich ponownego zbadania, co ponownie nie należy do jego właściwości.
89.

Co się tyczy natomiast dokładnie art. 59a akapit pierwszy lit. b) dyrektywy 2006/112, pewne jest, że zastosowanie tego przepisu nie może być uzasadniane chęcią zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, ponieważ prowadzi on w praktyce do opodatkowania świadczenia wspomnianych usług w danym państwie członkowskim.