Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych – Dyrektywa 95/46 – Pełna harmonizacja – Zamknięty wykaz przypadków legalnego przetwarzanie danych osobowych

(dyrektywa 95/46 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 7)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych – Dyrektywa 95/46 – Zasady legalności przetwarzania danych osobowych

(Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 7, 8; dyrektywa 95/46 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 5, 7 lit. f))

3. Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych – Dyrektywa 95/46 – Zakres swobodnego uznania jakim dysponują państwa członkowskie – Zakres

(dyrektywa 95/46 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 5)

4. Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych – Dyrektywa 95/46 – Zasady legalności przetwarzania danych osobowych

(Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 7, 8; dyrektywa 95/46 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 7 lit. f))

5. Prawa podstawowe – Poszanowanie życia prywatnego – Ochrona danych osobowych – Ograniczenia tolerowane w oparciu o Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej

(Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 7, 8, 52 ust. 1)

6. Akty instytucji – Dyrektywy – Bezpośrednia skuteczność – Przesłanki

(art. 249 akapit trzeci WE; dyrektywa 95/46 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 7 lit. f))

Summary

1. Harmonizacja ustawodawstw krajowych, których dotyczy dyrektywa 95/46 w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, nie ogranicza się do minimalnego jej zakresu, lecz prowadzi do harmonizacji, która jest co do zasady pełna. W tym właśnie celu owa dyrektywa ma zapewnić swobodny przepływ danych osobowych, gwarantując równocześnie wysoki poziom ochrony praw i interesów osób, których dane te dotyczą. W konsekwencji, z owego wynika, że art. 7 owej dyrektywy przewiduje zamknięty i wyczerpujący wykaz przypadków, w których przetwarzanie danych osobowych może zostać uznane za legalne. W związku z tym państwa członkowskie nie mogą dodawać nowych kryteriów legalności przetwarzania danych osobowych względem kryteriów ustanowionych w art. 7 omawianej dyrektywy, ani też ustanawiać dodatkowych wymogów, które doprowadziłyby do modyfikacji zakresu jednego z sześciu kryteriów przewidzianych we wspomnianym artykule.

Wykładni tej nie podważa przysługująca państwom członkowskim, na podstawie art. 5 dyrektywy 95/46, możliwość określenia warunków ustalania legalności przetwarzania danych osobowych. W istocie państwa członkowskie nie mogą w oparciu o zakres swobodnego uznania, jakim dysponują na mocy przywołanego art. 5, innych kryteriów legalności przetwarzania danych osobowych niż kryteria ustanowione w art. 7 tej dyrektywy, ani też modyfikować, za pomocą dodatkowych wymogów, zakresu kryteriów o których mowa we wspomnianym art. 7.

(por. pkt 29, 30, 32, 33, 35, 36)

2. Artykuł 7 lit. f) dyrektywy 95/46 w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które w braku zgody osoby, której dotyczą dane, i celem dopuszczenia przetwarzania jej danych osobowych niezbędnego dla realizacji potrzeb wynikających z uzasadnionych interesów administratora danych lub osoby trzeciej lub osób trzecich, którym dane są ujawniane, wymagają, poza poszanowaniem podstawowych praw i wolności tej osoby, by dane te były zawarte w powszechnie dostępnych źródłach, wykluczając tym samym w sposób kategoryczny i ogólny wszelką możliwość przetwarzania danych niezawartych w takich źródłach.

W istocie z jednej strony, z celu owej dyrektywy jakim jest zapewnienie swobodnego przepływu danych osobowych, gwarantując równocześnie wysoki poziom ochrony praw i interesów osób, których dane te dotyczą, wynika że jej art. 7 przewiduje zamknięty i wyczerpujący wykaz przypadków, w których przetwarzanie danych osobowych może zostać uznane za legalne. Co za tym idzie, państwa członkowskie nie mogą wprowadzać nowych kryteriów legalności przetwarzania danych osobowych, ani też modyfikować, za pomocą dodatkowych wymogów, zakresu kryteriów przewidzianych we wspomnianym art. 7.

Z drugiej strony, w celu przewidzianego na mocy art. 7 lit. f) tej dyrektywy, ważenia przeciwstawnych praw i interesów występujących w danym przypadku państwa członkowskie mogą ustanowić wytyczne. Mogą one również uwzględnić okoliczność, że powaga naruszenia praw podstawowych osoby, której przetwarzanie dotyczy, może różnić się w zależności od tego, czy sporne dane figurują już w powszechnie dostępnych źródłach. W tym ostatnim wypadku będzie to naruszenie o większej wadze.

Nie chodzi jednakże już o doprecyzowanie lecz o dodatkowy wymóg zakazany na mocy art. 7 lit. f) tej dyrektywy, jeżeli przepisy krajowe wykluczają w odniesieniu do określonych kategorii danych osobowych możliwość ich przetwarzania, określając w stosunku do nich w sposób ostateczny rezultat ważenia przeciwstawnych praw i interesów, tym samym nie dopuszczając do innego rezultatu będącego wynikiem szczególnych okoliczności konkretnego przypadku.

(por. pkt 29, 30, 32, 36, 44–49; pkt 1 sentencji)

3. Dyrektywa 95/46 w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, zawiera przepisy charakteryzujące się pewną elastycznością i w szeregu przypadków pozostawia państwom członkowskim zadanie ustalenia szczegółów lub dokonania wyboru między istniejącymi opcjami. Należy zatem dokonać rozróżnienia pomiędzy przepisami krajowymi, które przewidują dodatkowe wymogi zmieniające zakres kryterium, o którym mowa w art. 7 tej dyrektywy, z jednej strony, a przepisami krajowymi, które dokonują zwykłego doprecyzowania jednego z tych kryteriów, z drugiej strony. Pierwszy rodzaj przepisów krajowych jest niedozwolony. Tylko w ramach drugiego rodzaju przepisów krajowych państwa członkowskie dysponują, na mocy art. 5 omawianej dyrektywy, zakresem swobodnego uznania.

(por. pkt 35)

4. Artykuł 7 lit. f) dyrektywy 95/46 w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, zawiera dwie kumulatywne przesłanki legalności przetwarzania danych osobowych, a mianowicie, po pierwsze, wymóg, by przetwarzanie było konieczne dla realizacji potrzeb wynikających z uzasadnionych interesów administratora danych lub osoby trzeciej lub osób trzecich, którym dane są ujawniane, a po drugie, wymóg, by pierwszeństwa nie znajdowały podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą. Druga z tych przesłanek wymaga wyważenia przeciwstawnych w sprawie praw i interesów, które zależy co do zasady od konkretnych okoliczności indywidualnego przypadku i w ramach którego osoba lub instytucja dokonująca wyważenia musi brać pod uwagę doniosłość praw osoby, której dane dotyczą, wynikających z art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

(por. pkt 38, 40)

5. Poszanowanie życia prywatnego w kontekście przetwarzania danych osobowych, uznane w art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, odnosi się do wszelkich informacji dotyczących zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Niemniej z art. 8 ust. 2 i art. 52 ust. 1 karty wynika, że pod pewnymi warunkami prawo to może podlegać ograniczeniom.

(por. pkt 42)

6. W każdym przypadku, gdy przepisy dyrektywy okazują się, ze względu na swoją treść, bezwarunkowe i wystarczająco precyzyjne, jednostki mają prawo powoływać się na nie przed sądami krajowymi wobec państwa, zarówno gdy państwo nie dokonało w terminie transpozycji dyrektywy do prawa krajowego, jak i gdy dokonana transpozycja jest nieprawidłowa. Jest tak w wypadku art. 7 lit. f) dyrektywy 95/46 w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych. O ile owa dyrektywa przyznaje państwom członkowskim mniej lub bardziej szeroki zakres uznania dotyczący wdrażania niektórych jej przepisów, o tyle wspomniany art. 7 lit. f) jako taki przewiduje obowiązek bezwarunkowy.

(por. pkt 51, 52, 55; pkt 2 sentencji)