Jak już orzekł Trybunał w pkt 59 wyroku z dnia 23 września 2003 r., Komisja/Zjednoczone Królestwo ( C‑30/01 , EU:C:2003:489 ), wyłączenie Gibraltaru z terytorium celnego Unii przewidziane w art. 29 aktu przystąpienia z 1972 r. w związku z pkt 4 sekcji I załącznika I do owego aktu skutkuje tym, że nie mają do niego zastosowania ani zasady traktatowe dotyczące swobodnego przepływu towarów, ani te przepisy wtórnego prawa Unii, których celem – w odniesieniu do swobodnego przepływu towarów – jest zapewnienie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich zgodnie z art. 94 i 95 traktatu WE, obecnie art. 114 i 115 TFUE.

Artykuł 29 aktu dotyczącego warunków przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i dostosowań w traktatach w związku z pkt 4 sekcji I załącznika I do tego aktu należy interpretować w ten sposób, że art. 12 ust. 2 w związku z art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/51/WE z dnia 21 maja 2008 r. oraz załącznikiem II do niej nie ma zastosowania na terytorium Gibraltaru.

W tym względzie jest bezsporne, że art. 29 aktu przystąpienia z 1972 r. stanowi odstępstwo od zasady przewidzianej w art. 355 ust. 3 TFUE, wedle której prawo Unii ma zastosowanie do Gibraltaru, a odstępstwo to należy – jak podkreślił Trybunał w pkt 43 i 51 wyroku z dnia 21 lipca 2005 r., Komisja/Zjednoczone Królestwo (C‑349/03, EU:C:2005:488) – interpretować w sposób ścisły, w tym znaczeniu, że jego zakres jest ograniczony do tego, co jest ściśle konieczne dla ochrony interesów zabezpieczanych na rzecz Gibraltaru przez to odstępstwo. Należy jednocześnie podkreślić, że w sprawie, w której został wydany wskazany powyżej wyrok, nie zażądano od Trybunału orzeczenia w przedmiocie statusu aktów Unii należących do swobodnego przepływu towarów w kontekście owego wyjątku, a więc inaczej niż miało to miejsce w sprawie, w której został wydany wyrok z dnia 23 września 2003 r., Komisja/Zjednoczone Królestwo (C‑30/01, EU:C:2003:489). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału „towary” w rozumieniu tego postanowienia oznaczają produkty, których wartość może być wyrażona w pieniądzach i które mogą jako takie stanowić przedmiot transakcji handlowych. Postanowienia traktatu FUE dotyczące swobodnego przepływu towarów mają zasadniczo zastosowanie niezależnie od tego, czy dane towary transportowane są przez granice krajowe w celu sprzedaży lub odsprzedaży, czy też raczej do użytku osobistego lub spożycia (zob. podobnie wyroki: z dnia 7 marca 1989 r., Schumacher, 215/87, EU:C:1989:111, pkt 22; a także z dnia 3 grudnia 2015 r., Pfotenhilfe-Ungarn, C‑301/14, EU:C:2015:793, pkt 47).

W związku z tym, jako że prawo wtórne Unii ma zasadniczo ten sam zakres zastosowania co same traktaty (zob. podobnie wyrok z dnia 15 grudnia 2015 r., Parlament i Komisja/Rada, od C‑132/14 do C‑136/14, EU:C:2015:813, pkt 77) i ścisła interpretacja wyłączenia Gibraltaru z wspólnego terytorium celnego Unii nie może – bez zagrożenia jednolitemu stosowaniu prawa Unii – prowadzić do interpretacji, wedle której swobodny przepływ towarów miałby w stosunkach z Gibraltarem zakres bardziej ograniczony niż zakres wynikający z przepisów traktatu FUE, przepisy dyrektywy 91/477 dotyczące transferu broni palnej do użytku cywilnego należy uznawać za objęte swobodnym przepływem towarów, niezależnie od tego, czy ów transfer jest dokonywany w kontekście handlowym, w tym również przy pośrednictwie sprzedawców lub w ramach sprzedaży wysyłkowej, czy też poza tego rodzaju kontekstem, a mianowicie przez osoby prywatne, w szczególności myśliwych i strzelców sportowych dla celów użycia tej broni w ramach ich odpowiednich działalności.

(zob. pkt 63, 64, 67, 68, 73; pkt 1 sentencji)