Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

1. Skargi urzędników – Interes prawny – Skarga o stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny wniesiona przez członka personelu tymczasowego po zakończeniu służby – Zachowanie interesu prawnego

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

2. Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z oceny – Obowiązek uzasadnienia – Zakres

(Karta praw podstawowych Unii Europejskiej; regulamin pracowniczy, art. 43)

3. Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z oceny – Zakres uznania przysługujący oceniającym – Kontrola sądowa – Granice – Oczywisty błąd w ocenie – Ciężar dowodu

(regulamin pracowniczy, art. 43)

4. Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z oceny – Niezbędna zgodność między uwagami opisowymi a oceną wyrażoną liczbowo – Stwierdzenie nieważności wyłącznie w razie oczywistego braku spójności

(regulamin pracowniczy, art. 43)

1. Strona skarżąca, aby mogła w sposób ważny wnieść skargę na mocy art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego, musi wykazać istniejący i aktualny interes w uzyskaniu stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, który podlega ocenie na chwilę wniesienia skargi i powinien trwać do chwili wydania orzeczenia przez sąd, pod rygorem umorzenia postępowania.

Sprawozdanie z oceny jest dokumentem o zasadniczym znaczeniu dla oceny zatrudnianego przez instytucje personelu, ponieważ umożliwia sporządzenie oceny kompetencji, wydajności i zachowania urzędnika lub pracownika i stanowi dokonywaną przez przełożonych wartościującą ocenę sposobu, w jaki urzędnik lub pracownik wykonywał powierzone mu obowiązki, oraz jego zachowania w ramach służby w danym okresie. Tym samym każdy urzędnik ma prawo do tego, by jego praca została poddana sporządzonej rzetelnie i sprawiedliwie ocenie, a zgodnie z prawem do skutecznej ochrony sądowej urzędnikowi powinno w każdym wypadku przysługiwać prawo do podważenia sprawozdania z dotyczącej go oceny z uwagi na treść sprawozdania lub z tego względu, że nie zostało ono sporządzone według reguł ustalonych w regulaminie pracowniczym. Podobnie powinno być w przypadku pracownika podlegającego warunkom zatrudnienia innych pracowników, który był poddany ocenie.

Do celów oceny osobistego i aktualnego interesu prawnego byłego członka personelu tymczasowego w dochodzeniu stwierdzenia nieważności swego sprawozdania z oceny należy mieć na względzie jego wolę, zważywszy na nabyte doświadczenie w służbach swojej agencji, by z czasem ponownie wstąpić w szeregi pracowników Unii, oraz interes, jaki mógłby mieć w powołaniu się w tym celu na sprawozdanie z oceny obejmujące ostatni rok służby w charakterze członka personelu tymczasowego, oraz by nie było ono obarczone nieprawidłowościami. Ponadto fakt, iż w razie ponownego stania się członkiem personelu Unii kariera zawodowa omawianej osoby wznowiłaby swój bieg, również może dowodzić, że ma ona uzasadniony interes prawny w zaskarżeniu spornego sprawozdania z oceny.

(zob. pkt 16, 17, 21)

Odesłanie:

Trybunał: sprawy połączone od 81/74 do 88/74 Marenco i in. przeciwko Komisji, 29 października 1975 r., pkt 6; sprawa C‑198/07 P Gordon przeciwko Komisji, 22 grudnia 2008 r., pkt 42, 43, 45

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑49/91 Turner przeciwko Komisji, 18 czerwca 1992 r., pkt 24; sprawa T‑147/04 Ross przeciwko Komisji, 28 czerwca 2005 r., pkt 24, 25 i przytoczone tam orzecznictwo

Sąd Unii Europejskiej: sprawa T‑80/09 P Komisja przeciwko Q, 12 lipca 2011 r., pkt 162; sprawy połączone T‑118/11, T‑123/11 i T‑124/11 Attey i in. przeciwko Radzie, 4 czerwca 2012 r., pkt 28

2. Do gwarancji przyznanych przez prawo Unii w postępowaniu administracyjnym zalicza się w szczególności zasada dobrej administracji, wyrażona w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, na którą składa się między innymi zapisany w art. 41 ust. 2 lit. c) „obowiązek administracji uzasadniania swoich decyzji”.

Obowiązek uzasadnienia decyzji niekorzystnych stanowi istotną zasadę prawa Unii, od której można odstąpić wyłącznie z nadrzędnych względów.

Aby ocenić, czy sprawozdanie z oceny jest wystarczająco uzasadnione, należy brać pod uwagę wszystkie informacje, które przekazano zainteresowanemu urzędnikowi lub pracownikowi, a nie tylko informacje zawarte w omawianym sprawozdaniu.

(zob. pkt 28–31)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑218/02 Napoli Buzzanca przeciwko Komisji, 29 września 2005 r., pkt 57 i przytoczone tam orzecznictwo; sprawa T‑404/06 P ETF przeciwko Landgren, 8 września 2009 r., pkt 148 i przytoczone tam orzecznictwo

Sąd Unii Europejskiej: sprawa T‑387/09 Applied Microengineering przeciwko Komisji, 27 września 2012 r., pkt 76

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑4/10 Nastvogel przeciwko Radzie, 13 września 2011 r., pkt 61; sprawa F‑46/11 Tzirani przeciwko Komisji, 11 lipca 2013 r., pkt 136

3. Oceniającym przysługuje szeroki zakres uznania w odniesieniu do wyrażanych przez nich sądów na temat pracy osób podlegających ich ocenie. Tym samym kontrola sądowa sprawowana przez sąd Unii w przedmiocie treści sprawozdań z oceny ogranicza się do kontroli ich prawidłowości pod względem proceduralnym, prawidłowości ustaleń faktycznych, a także braku oczywistych błędów w ocenie lub nadużycia władzy. Zadaniem Sądu do spraw Służby Publicznej nie jest kontrola zasadności dokonanej przez administrację oceny umiejętności zawodowych urzędnika lub pracownika, ponieważ zawiera ona złożone oceny wartościujące, które przez sam swój charakter nie mogą podlegać obiektywnemu sprawdzeniu.

Ponadto kontrola sądu Unii dotycząca istnienia oczywistego błędu w ocenie urzędników powinna ograniczać się do zbadania tego, czy w świetle sposobów i środków, przy zastosowaniu których administracja mogła dokonać oceny, utrzymała się ona w rozsądnych granicach i czy nie skorzystała ze swego uprawnienia w sposób oczywiście błędny.

Dowody, które powinna dostarczyć strona skarżąca, aby wykazać, że administracja popełniła oczywisty błąd w ocenie stanu faktycznego, mogący uzasadniać stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny, muszą być wystarczające, by zaprzeczyć wiarygodności oceny dokonanej przez organ administracji. Innymi słowy, jeżeli mimo przedstawionych przez skarżącego dowodów podważaną ocenę można jednak uznać za prawdziwą lub wiarygodną, zarzut oczywistego błędu należy oddalić.

(zob. pkt 39, 40)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 280/80 Bakke-d’Aloya przeciwko Radzie, 3 grudnia 1981 r., pkt 10; sprawa C‑277/01 P Parlament przeciwko Samperowi, 3 kwietnia 2003 r., pkt 35

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑547/93 Lopes przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, 29 lutego 1996 r., pkt 133; sprawa T‑380/94 AIUFFASS i AKT przeciwko Komisji, 12 grudnia 1996 r., pkt 59; sprawa T‑289/03 BUPA i in. przeciwko Komisji, 12 lutego 2008 r., pkt 221

Sąd Unii Europejskiej: sprawa T‑175/09 P Rada przeciwko Stolsowi, 16 grudnia 2010 r., pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo; sprawa T‑281/11 P Canga Fano przeciwko Radzie, 16 maja 2013 r., pkt 41

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑114/07 Wenning przeciwko Europolowi, 29 września 2009 r., pkt 111; sprawa F‑7/09 Faria przeciwko OHIM, 23 lutego 2010 r., pkt 44; sprawa F‑113/10 AT/EACEA, 15 lutego 2012 r., pkt 74; sprawa F‑109/11 Lebedef przeciwko Komisji, 12 grudnia 2012 r., pkt 61, odwołanie w toku przed Sądem Unii europejskiej, sprawa T‑117/13 P

4. Uwagi o charakterze opisowym zawarte w sprawozdaniu z oceny mają na celu uzasadnienie dokonanej w sprawozdaniu klasyfikacji według skali ocen i służą za podstawę dla sporządzenia ogólnej oceny, pozwalając urzędnikowi lub pracownikowi zrozumieć poszczególne otrzymane przez niego oceny. W konsekwencji w świetle ich zasadniczej roli przy sporządzaniu sprawozdania z oceny uwagi opisowe winny być spójne z przyznanymi ocenami w taki sposób, że wystawianie ocen winno stanowić przełożenie tych uwag na oceny wyrażone liczbowo lub według przyjętej skali ocen. Z uwagi na szeroki zakres uznania przysługujący oceniającym ewentualny brak spójności w takim sprawozdaniu z oceny nie może jednak uzasadniać stwierdzenia nieważności tego sprawozdania, chyba że jest ona oczywista.

(zob. pkt 41)

Odesłanie:

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑28/06 Sequeira Wandschneider przeciwko Komisji, 13 grudnia 2007 r., pkt 109, 110; sprawa F‑68/10 Behnke przeciwko Komisji, 13 września 2011 r., pkt 78