ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Pojazdy silnikowe – Procedura wspólnotowej homologacji typu – Dyrektywy 92/61, 2002/24

(dyrektywy: Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/24; Rady 92/61)

2. Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym

(art. 34 TFUE, 36 TFUE)

Summary

1. Dyrektywę 92/61 w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów mechanicznych oraz dyrektywę 2002/24 w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów mechanicznych i uchylającą dyrektywę 92/61 należy interpretować w ten sposób, że jeżeli pojazd lub dotyczące go część lub oddzielny zespół nie korzystają z wprowadzanej przez rzeczone dyrektywy procedury homologacji typu, w szczególności z tego powodu, iż nie wchodzą one w zakres stosowania wskazanych dyrektyw, ich przepisy nie sprzeciwiają się temu, aby dla owego pojazdu, części lub oddzielnego zespołu państwo członkowskie w ramach swojego prawa krajowego ustanowiło analogiczny mechanizm uznawania kontroli przeprowadzanych przez inne państwa członkowskie. W tym względzie w świetle obecnego stanu prawa Unii nie może korzystać z mechanizmu homologacji na poziomie Unii część lub oddzielny zespół, których celem jest modyfikacja właściwości technicznych motoroweru w taki sposób, że nie będzie on już odpowiadał definicji nadanej mu przez dyrektywy 92/61 i 2002/24, w szczególności w odniesieniu do jego mocy.

W każdym wypadku przepis taki powinien respektować prawo Unii, w szczególności art. 34 TFUE i 36 TFUE.

(por. pkt 40, 48; sentencja)

2. Ogólny zakaz sprzedaży lub używania sprzętu umożliwiającego zwiększenie mocy lub prędkości motorowerów może utrudniać swobodny przepływ tych towarów. Takie utrudnienie jest zakazane przez art. 34 TFUE, jeżeli nie może być uzasadnione jednym ze względów interesu ogólnego wymienionych w art. 36 TFUE lub nadrzędnymi wymogami. Wprawdzie taki zakaz może znaleźć uzasadnienie, w szczególności w celu zagwarantowania bezpieczeństwa drogowego, jednak przepis taki musi być odpowiedni dla zapewnienia realizacji założonego celu i nie wykraczać poza to, co niezbędne do jego osiągnięcia. W tym względzie ponieważ ogólny zakaz sprzedaży i używania sprzętu pozwalającego na zwiększenie mocy lub prędkości motorowerów poruszających się po drogach publicznych skutkuje siłą rzeczy utrudnieniem ich wykorzystywania zwłaszcza do celów sportowych poza ruchem publicznym, należy zastanowić się w szczególności nad istnieniem środka mniej ograniczającego niż ogólny zakaz, umożliwiającego zagwarantowanie bezpieczeństwa drogowego w sposób równie skuteczny, przy czym ocena tego należy do sądu krajowego.

(por. pkt 44-47)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Skarga o stwierdzenie nieważności – Termin – Rozpoczęcie biegu terminu – Data publikacji danego aktu – Osoba zainteresowana, której później dotyczy dany akt – Brak wpływu (art. 230 akapit piąty WE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 102 § 1) (por. pkt 37-40)

2. Postępowanie – Termin do wniesienia skargi – Prekluzja – Nieprzewidywalne okoliczności lub siła wyższa – Pojęcia, które nie mogą dotyczyć rozpoczęcia biegu terminu (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 45 akapit drugi) (por. pkt 40, 43)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 14 listopada 2008 r. w sprawie T‑45/08 Transportes Evaristo Molina przeciwko Komisji, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/446/WE z dnia 12 kwietnia 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/B-1/38348 – Repsol CPP) (streszczenie opublikowane w Dz.U. L 176, s. 104), uznającej za wiążące zobowiązania podjęte przez Repsol CPP, wydanej na podstawie art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 [WE] i 82 [WE] (Dz.U. 2003, L 1, s. 1)

Sentencja

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Transportes Evaristo Molina SA zostaje obciążona kosztami postępowania.
Keywords

Summary



Keywords

Polityka społeczna – Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej – Dostęp do zatrudnienia i warunki pracy – Równość traktowania – Dyrektywa 76/207 – Przepisy krajowe wprowadzające ułatwienia w zwalnianiu pracowników, którzy nabyli prawa emerytalne

(dyrektywa Rady 76/207, art. 3 ust. 1 lit. c))

Summary

Artykuł 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 76/207 w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy ze zmianami wprowadzonymi dyrektywą 2002/73 należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe, które w celu promowania dostępu osób młodszych do zatrudnienia zezwalają pracodawcy na zwolnienie pracowników, którzy nabyli prawa emerytalne, w sytuacji gdy w przypadku kobiet wiek, z którym wiąże się nabycie takich praw, jest o pięć lat niższy niż w przypadku mężczyzn, stanowi dyskryminację bezpośrednią ze względu na płeć, która została zakazana we wspomnianej dyrektywie.

(por. pkt 46; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Procedury udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi – Dyrektywa 2004/18 – Zakres stosowania

(dyrektywa 2004/18 Parlamentu Europejskiego i Rady)

Summary

Dyrektywę 2004/18 w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że jeżeli instytucja zamawiająca zawiera z niezależną od niej spółką prywatną umowę przewidującą utworzenie wspólnego przedsiębiorstwa w formie spółki akcyjnej, którego przedmiotem działalności jest świadczenie usług w zakresie ochrony zdrowia i dobrego samopoczucia w miejscu pracy, udzielanie przez tę instytucję zamawiającą zamówienia dotyczącego usług na rzecz osób przez nią zatrudnionych, którego wartość przekracza próg przewidziany w tej dyrektywie i które jest możliwe do oddzielenia od umowy ustanawiającej tę spółkę, powinno odbywać się zgodnie z przepisami tej dyrektywy odnoszącymi się do usług objętych załącznikiem II B do niej.

W istocie o ile utworzenie przez instytucję zamawiającą i prywatny podmiot gospodarczy wspólnego przedsiębiorstwa nie należy jako takie do zakresu stosowania dyrektywy 2004/18, o tyle transakcja kapitałowa nie może ukrywać, w rzeczywistości zawarcia z partnerem prywatnym umów mogących zostać zakwalifikowane jako zamówienia publiczne lub koncesje. Ponadto fakt współpracy podmiotu prywatnego i podmiotu zamawiającego w ramach podmiotu z kapitałem mieszanym nie może uzasadniać nieprzestrzegania przepisów dotyczących zamówień publicznych podczas udzielania takich zamówień temu podmiotowi prywatnemu lub podmiotowi z kapitałem mieszanym. Zatem gdy konieczność zawarcia umowy mieszanej z jednym partnerem nie jest obiektywnie wykazana a część umowy mieszanej polegająca na zobowiązaniu się przez instytucję zamawiającą do powierzenia wspólnemu przedsiębiorstwu świadczenia usług zdrowotnych na rzecz osób przez nie zatrudnionych można w konsekwencji oddzielić od tej umowy, przepisy dyrektywy 2004/18 znajdują zastosowanie do przyznania tej części umowy.

(por. pkt 33, 34, 45-47; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Pomoc przyznawana przez państwa – Pojęcie – Sprzedaż przez władze publiczne gruntów do użytku rolnego i leśnego – Uregulowanie krajowe przewidujące metody obliczeniowe do określenia wartości gruntów – Dopuszczalność – Przesłanki

(art. 87 WE)

Summary

Pojęcie pomocy może obejmować nie tylko świadczenia pozytywne, lecz również interwencje, które w różnych formach zmniejszają ciężary spoczywające normalnie na budżecie przedsiębiorstwa i które tym samym, nie będąc subwencjami w ścisłym rozumieniu tego słowa, mają taki sam charakter i identyczne skutki. Nie można więc co do zasady wykluczyć, że sprzedaż gruntów publicznych po cenie niższej od rynkowej może stanowić pomoc państwa.

Może zatem zawierać w sobie elementy pomocy państwa sprzedaż przez władze publiczne gruntów lub budynków przedsiębiorstwu lub osobie fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą taką jak rolnictwo czy leśnictwo, w szczególności kiedy owa sprzedaż nie odpowiada wartości rynkowej, to znaczy cenie, jaką mógłby ustalić inwestor prywatny działający w normalnych warunkach konkurencji. W konsekwencji w sytuacji gdy prawo krajowe ustanawia reguły obliczania wartości rynkowej gruntów do ich sprzedaży przez władze publiczne, aby reguły te były zgodne z art. 87 WE, ich stosowanie powinno prowadzić we wszystkich przypadkach do ustalenia ceny jak najbliższej wartości rynkowej. Ponieważ wartość rynkowa jest teoretyczna, z wyjątkiem sprzedaży oferującemu najwyższą cenę należy koniecznie tolerować margines rozbieżności otrzymanej ceny od ceny teoretycznej.

Należy jednak zauważyć, że w kontekście wspólnej polityki rolnej nie każda sprzedaż gruntów publicznych po cenie niższej od rynkowej musi być koniecznie uznana za niezgodną z traktatem. W ramach szerokiego zakresu uznania, którym prawodawca Unii dysponuje w dziedzinie wspólnej polityki rolnej, przyjął on nowe specyficzne reguły dotyczące przyznawania pomocy w dziedzinie polityki rolnej, w tym szczególności pomoc na inwestycje w gospodarstwach rolnych, najpierw w drodze rozporządzenia nr 950/97 w sprawie poprawy efektywności struktur rolniczych, mającego zastosowanie ratione temporis do okoliczności faktycznych sprawy przed sądem krajowym, a następnie rozporządzenia nr 1257/99 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.

W każdym wypadku artykuł 87 WE nie stoi na przeszkodzie obowiązywaniu regulacji krajowej przewidującej metody obliczeniowe do określenia wartości gruntów do użytku rolnego i leśnego wystawionych na sprzedaż przez władze publiczne w ramach planu prywatyzacji, o ile metody te przewidują aktualizację cen w przypadkach ich znacznego wzrostu, w taki sposób że cena faktycznie zapłacona przez kupującego będzie jak najbliższa wartości rynkowej tych gruntów.

(por. pkt 30-35, 43, 54; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Przepisy przejściowe dotyczące opodatkowania handlu między państwami członkowskimi – Zwolnienie dostawy towarów wysłanych lub transportowanych wewnątrz Wspólnoty

(dyrektywa Rady 77/388, art. 28c część A lit. a) akapit pierwszy)

Summary

Jeżeli towar jest przedmiotem dwóch następujących po sobie dostaw między różnymi podatnikami, działającymi w takim charakterze, ale jednocześnie jest przedmiotem tylko jednego transportu wewnątrzwspólnotowego, ustalenie czynności, której należy przypisać ten transport, tj. pierwszej lub drugiej dostawy − zważywszy, że czynność ta jest wobec tego objęta pojęciem wewnątrzwspólnotowej dostawy w rozumieniu art. 28c część A lit. a) akapit pierwszy szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 96/95, w związku z art. 8 ust. 1 lit. a) i b), art. 28a ust. 1 lit. a) akapit pierwszy oraz art. 28b część A ust. 1 tejże dyrektywy − następuje w świetle całościowej oceny wszystkich okoliczności sprawy w celu ustalenia, która z tych dwóch dostaw spełnia wszystkie przesłanki związane z dostawą wewnątrzwspólnotową.

W tym względzie gdy pierwszy nabywca, jaki uzyskał prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na terytorium państwa członkowskiego pierwszej dostawy, wskazuje na zamiar przetransportowania tego towaru do innego państwa członkowskiego i przedstawia swój numer identyfikacyjny nadany do celów podatku od wartości dodanej przez to ostatnie państwo, transport wspólnotowy powinien zostać przypisany pierwszej dostawie, pod warunkiem że prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostało przeniesione na drugiego nabywcę w państwie członkowskim przeznaczenia transportu wewnątrzwspólnotowego, czego zbadanie należy do sądu krajowego.

(por. pkt 44, 45; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Fermentowany napój na bazie świeżych winogron, do którego w trakcie produkcji dodany został cukier buraczany oraz alkohol kukurydziany – Klasyfikacja do pozycji 2206 Nomenklatury Scalonej

(rozporządzenia: Rady nr 2658/87, załącznik I, pozycja 2206; Komisji nr 1719/2005)

Summary

Wykładni rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniem nr 1719/2005, należy dokonywać w ten sposób, iż fermentowany napój na bazie świeżych winogron sprzedawany w butelkach o pojemności 0,75 l, o objętościowej mocy alkoholu od 15,8% do 16,1%, do którego w trakcie produkcji dodany został cukier buraczany oraz alkohol kukurydziany, należy klasyfikować do pozycji 2206 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do wspomnianego rozporządzenia.

Nie budzi wątpliwości, że przeznaczenie produktu rzeczywiście może stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji, o ile jest ono właściwe dla tego produktu, co daje się ocenić na podstawie jego obiektywnych cech i właściwości. Niemniej jednak przeznaczenie produktu jest kryterium znaczącym, jedynie jeśli klasyfikacji nie można dokonać na samej tylko podstawie obiektywnych cech i właściwości produktu.

(por. pkt 47, 48; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Umowy międzynarodowe – Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja – Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Zasada standstill zawarta w art. 13 decyzji Rady Stowarzyszenia nr 1/80 – Zakres – Nowe ograniczenie – Pojęcie

(decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja, art. 13)

Summary

W odniesieniu do pracowników tureckich, którzy pracowali w państwie członkowskim, w którym 1 grudnia 1980 r. weszła w życie decyzja nr 1/80 w sprawie rozwoju stowarzyszenia, przyjęta przez Radę Stowarzyszenia utworzoną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Turcji, art. 13 owej decyzji należy interpretować w następujący sposób: nowym ograniczeniem w rozumieniu tego artykułu jest zaostrzenie przepisu owego państwa członkowskiego dotyczącego uzyskiwania zezwolenia na pobyt przez pracowników tureckich, który wprowadzono po dniu 1 grudnia 1980 r. i który przewidywał złagodzenie przepisu obowiązującego w dniu 1 grudnia 1980 r., nawet jeśli zaostrzenie to nie pogarsza warunków uzyskania zezwolenia na pobyt w stosunku do warunków wynikających z przepisu obowiązującego w dniu 1 grudnia 1980 r., czego sprawdzenie należy do sądu krajowego.

W tym względzie należy zauważyć, że ponieważ brzmienie art. 13 decyzji nr 1/80 nie wskazuje na żadną konkretną datę, począwszy od której zasada „standstill” ma zastosowanie, istnienie nowych ograniczeń w rozumieniu tego artykułu można oceniać w stosunku do dnia wejścia w życie przepisów, w których się pojawia, w niniejszym przypadku dnia wejścia w życie decyzji nr 1/80.

Jednakże nie wynika z tego, że tylko ta data ma znaczenie. Zatem aby ustalić zakres wyrażenia „nowe ograniczenia”, w rozumieniu art. 13 owej decyzji nr 1/80, należy odnieść się do celu, do którego zmierza ten artykuł. Ma on na celu stworzenie warunków korzystnych do stopniowego ustanowienia swobodnego przepływu pracowników poprzez nakładanie na władze krajowe zakazu wprowadzania nowych przeszkód w zakresie owej swobody, tak aby nie utrudniać stopniowej jej realizacji pomiędzy państwami członkowskimi a Republiką Turcji. Należy uznać, że zakres obowiązku „standstill” zawartego w art. 13 obejmuje analogicznie każdą nową przeszkodę w wykonywaniu swobody przepływu pracowników polegającą na pogorszeniu warunków istniejących w danym dniu.

Należy zatem się upewnić, że państwa członkowskie nie oddalają się od zakładanego celu, przywracając przepisy, które przyjęły na rzecz swobodnego przepływu pracowników tureckich po wejściu w życie decyzji nr 1/80 na ich terytorium. Wynika z tego, że datą, począwszy od której należy ocenić, czy wprowadzenie nowych przepisów skutkuje nowymi ograniczeniami, jest dzień, w którym przepisy takie zostały przyjęte.

(por. pkt 49-52, 54-56, 62; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym – Uregulowanie krajowe zakazujące przywozu krwi lub składników krwi oddanej nie w całości nieodpłatnie – Względy uzasadniające – Ochrona zdrowia publicznego – Niedopuszczalność

(art. 28 WE i 30 WE; dyrektywa 2002/98 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 20 ust. 1, art. 21)

Summary

Artykuł 28 WE w związku z art. 30 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym, które przewidują, iż przywóz krwi lub składników krwi pochodzących z innego państwa członkowskiego jest dozwolony tylko pod warunkiem, mającym zastosowanie także do produktów krajowych, że krew, z której pozyskiwane są owe produkty, została oddana w ten sposób, iż dawcy nie tylko nie otrzymali wynagrodzenia, lecz także nie uzyskali zwrotu kosztów poniesionych w celu oddania krwi.

Takie uregulowanie mające na celu po pierwsze zagwarantowanie, aby krew i składniki krwi wprowadzane do obrotu w danym państwie członkowskim odpowiadały tym kryteriom wysokiej jakości i bezpieczeństwa i po drugie osiągnięcie celu ugruntowanego w art. 20 ust. 1 dyrektywy 2002/98, ustanawiającej normy jakości i bezpiecznego pobierania, testowania, przetwarzania, przechowywania i dystrybucji krwi ludzkiej i składników krwi, czyli zachęcania do dobrowolnego nieodpłatnego oddawania krwi, odpowiada trosce o zdrowie publiczne takiej, jaka została uznana w art. 30 WE. Cele te mogą zatem zasadniczo uzasadnić utrudnienia w swobodnym przepływie towarów.

Jednakże rozważany oddzielnie obowiązek, zgodnie z którym oddawanie krwi powinno być przeprowadzone bez jakiegokolwiek zwrotu kosztów poniesionych przez dawcę, nie jest konieczny w celu zagwarantowania jakości i bezpieczeństwa krwi i składników krwi. Stwierdzenie to wzmacnia okoliczność, że ani dyrektywa 2002/98 ani zalecenie nr R (95) 14 Komitetu Ministrów Rady Europy dla państw członkowskich, na które rzeczona dyrektywa się powołuje, nie zobowiązują do całkowitej nieodpłatności krwiodawstwa, lecz przewidują, że drobne dowody uznania, napoje i zwrot kosztów podróży związane z oddawaniem krwi są zgodne z pojęciem dobrowolnego nieodpłatnego oddawania krwi, tak że nie można uważać tych elementów za mogące zagrażać jakości i bezpieczeństwu tego krwiodawstwa oraz ochronie zdrowia publicznego.

Przepisy takie wykraczają zatem poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu, czyli zagwarantowania jakości i bezpieczeństwa krwi i składników krwi.

(por. pkt 33, 43-46; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice

(art. 267 TFUE)

Summary

Konieczne jest, aby Trybunał posiadał informacje co do stanu faktycznego i prawnego postępowania przed sądem krajowym, ponieważ informacje przedstawione w postanowieniach odsyłających nie tylko powinny umożliwić Trybunałowi udzielenie pomocnych odpowiedzi, lecz także pozwolić rządom państw członkowskich i innym zainteresowanym na przedstawienie uwag zgodnie z art. 23 statutu Trybunału Sprawiedliwości. Do Trybunału należy czuwanie nad zapewnieniem tej możliwości przy uwzględnieniu faktu, że na mocy wskazanego postanowienia zainteresowanym doręcza się jedynie postanowienia odsyłające. W związku z tym o ile Trybunał powinien być w stanie w jak największym stopniu oprzeć się na ocenie sądu krajowego co do niezbędności kierowanych do Trybunału pytań prejudycjalnych, to należy mu umożliwić dokonanie wszelkiej oceny związanej z wykonywaniem przez niego jego własnych zadań, w szczególności w celu zbadania w razie potrzeby, do czego zobowiązane są wszystkie sądy, jego własnej jurysdykcji.

Co się tyczy pytania prejudycjalnego dotyczącego wykładni dyrektywy 2003/55 dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30, zadanego w ramach sporu o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej taryfy za przesyłanie gazu, sprzecznej z ustawodawstwem krajowym, Trybunał nie jest już w stanie orzekać co do przedstawionego mu pytania, gdy po wystąpieniu z wnioskiem o wydanie orzeczenia prejudycjalnego z jednej strony trybunał konstytucyjny danego państwa członkowskiego stwierdza nieważność takiego ustawodawstwa i tym samym ramami prawnymi, w które wpisuje się postępowanie przed sądem krajowym, nie są już ramy prawne opisane przez sąd odsyłający a z drugiej strony skarżąca zrzeka się swoich zarzutów dotyczących ustawodawstwa krajowego, którego naruszenie podnosiła.

(por. pkt 30, 31, 33, 34)
Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Handel elektroniczny – Dyrektywa 2000/31

(dyrektywa 2000/31 Parlamentu Europejskiego i Rady)

2. Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym

(art. 34 TFUE, 36 TFUE; dyrektywa 2000/31 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 3 ust. 4)

Summary

1. Przepisy krajowe dotyczące sprzedaży soczewek kontaktowych należą do zakresu zastosowania dyrektywy 2000/31 w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego („dyrektywy o handlu elektronicznym”), jako że dotyczą sprzedaży tych soczewek przez Internet, to znaczy w szczególności oferowania on-line oraz zawierania umów drogą elektroniczną. Z kolei przepisy krajowe dotyczące dostawy rzeczonych soczewek nie należą do zakresu zastosowania tej dyrektywy.

(por. pkt 28, 31, 77; sentencja)

2. Artykuły 34 TFUE i 36 TFUE, a także dyrektywa 2000/31 w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego („dyrektywy o handlu elektronicznym”), powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, które zezwala na sprzedaż soczewek kontaktowych jedynie w specjalistycznych punktach sprzedaży wyrobów medycznych.

W istocie takie uregulowanie stanowi środek o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi zakazany przez art. 34 TFUE, ponieważ zakaz sprzedaży soczewek kontaktowych przez Internet, który zeń wynika ma zastosowanie do soczewek pochodzących z innych państw członkowskich, które stanowią przedmiot sprzedaży wysyłkowej i dostawy do miejsca zamieszkania konsumentów na terenie kraju oraz pozbawia podmioty gospodarcze pochodzące z innych państw członkowskich szczególnie skutecznego rodzaju sprzedaży tych towarów, znacznie utrudniające w ten sposób dostęp tych podmiotów rynku danego państwa członkowskiego.

Nie budzi wątpliwości, że poprzez zastrzeżenie wydawania soczewek kontaktowych na rzecz sklepów optycznych oferujących usługi wykwalifikowanego optyka, takie uregulowanie jest właściwe dla zagwarantowania realizacji celu zmierzającego do zapewnienia ochrony zdrowia użytkowników soczewek kontaktowych. Jednakże przyjmując takie uregulowanie, ustawodawca krajowy przekracza przysługujące mu granice swobodnego uznania w dziedzinie ochrony zdrowia publicznego i uregulowanie to należy uznać za wykraczające poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia celu, na który się ono powołuje, ponieważ cel może zostać osiągnięty za pomocą mniej restrykcyjnych środków, niż środki wynikające z omawianego uregulowania, polegających na poddaniu pewnym ograniczeniom tylko pierwszej dostawy soczewek i na nakazaniu zainteresowanym podmiotom gospodarczym postawienia do dyspozycji klienta wykwalifikowanego optyka.

Z tych samych powodów rzeczone uregulowanie, jako że zawiera ono zakaz sprzedaży soczewek kontaktowych przez Internet, nie może zostać uznane za proporcjonalne z punktu widzenia celu ochrony zdrowia publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 4 dyrektywy 2000/31.

(por. pkt 58, 64, 74-76, 78; sentencja)