Choć ani art. 287 WE, ani rozporządzenie nr 17 nie określają wyraźnie, jakie informacje poza tajemnicą handlową są objęte tajemnicą zawodową, to z otwartego sformułowania art. 287 WE, z art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 2842/98 w sprawie przesłuchania stron w określonych procedurach na podstawie art. [81 WE] i [82 WE] i z orzecznictwa wynika, że pojęcie „informacje objęte tajemnicą zawodową” obejmuje także oprócz tajemnic handlowych inne poufne informacje. Z przyjęcia szerokiego znaczenia pojęcia „informacji objętych tajemnicą zawodową” wynika, że art. 21 rozporządzenia nr 17 i art. 9 decyzji 2001/462 w sprawie zakresu uprawnień funkcjonariuszy ds. przesłuchań w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji należy interpretować w ten sposób, że mają one zastosowanie w świetle art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 2842/98 zarówno do tajemnicy handlowej, jak i innych poufnych informacji. Ponadto poufny charakter informacji, które chroni tajemnica zawodowa na podstawie art. 287 WE, może także wynikać z innych przepisów pierwotnego, jak i wtórnego prawa wspólnotowego, takich jak art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji lub z takich przepisów jak art. 286 WE i z rozporządzenia nr 45/2001 o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych.

Ogólnie, jeśli chodzi o charakter tajemnicy handlowej i innych informacji objętych tajemnicą zawodową, przede wszystkim konieczne jest, by tajemnice handlowe lub poufne informacje były znane jedynie ograniczonej liczbie osób. Następnie musi chodzić o informacje, których ujawnienie może wyrządzić poważną szkodę osobie, która ich dostarczyła, lub osobie trzeciej. Wreszcie konieczne jest, by interesy, które mogą zostać naruszone na skutek ujawnienia informacji, zasługiwały obiektywnie na ochronę. Ocena poufnego charakteru informacji wymaga zatem wyważenia uzasadnionych interesów, które sprzeciwiają się ich ujawnieniu, oraz interesu ogólnego, który wymaga, by działania instytucji Wspólnoty miały miejsce z możliwie najwyższym poszanowaniem zasady otwartości.

Z tego wynika z jednej strony, że gdy funkcjonariusz ds. przesłuchań podejmuje decyzję na podstawie art. 9 akapit trzeci decyzji 2001/462, nie może się on ograniczyć do zbadania, czy wersja decyzji Komisji wydanej na podstawie rozporządzenia nr 17 i przeznaczonej do publikacji zawiera tajemnice handlowe lub inne informacje korzystające z podobnej ochrony, ale musi on również zbadać, czy ta wersja zawiera inne informacje, które nie mogą zostać ujawnione opinii publicznej bądź ze względu na przepisy prawa wspólnotowego przyznające im szczególną ochronę, bądź ze względu na to, że dotyczą one informacji, które z uwagi na swój charakter są objęte tajemnicą zawodową. Z drugiej strony w ramach kontroli jej zgodności z prawem Sąd musi czuwać nad tym, aby funkcjonariusz ds. przesłuchań przestrzegał granic uprawnień, które zostały w ten sposób określone, i musi sprawdzić, czy prawidłowo zastosował on ochronę tajemnicy zawodowej w konkretnym przypadku. Natomiast Sąd nie może zarzucać funkcjonariuszowi ds. przesłuchań, że nie naprawił ewentualnych uchybień popełnionych przez Komisję przy wydaniu decyzji będącej przedmiotem publikacji, zważywszy, że nie jest on uprawniony do kontroli takich uchybień. W ten sposób Sąd nie może podważyć ani pod względem formalnym, ani pod względem merytorycznym decyzji przeznaczonej do publikacji, nawet jeśli zawiera ona poważne błędy.

(por. pkt 63–66)