ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 183/25

Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Cooperação e Desenvolvimento Regional, SA

(sprawa T-174/08)

(2008/C 183/48)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: M. Afonso, pełnomocnik)

Strona pozwana: Cooperação e Desenvolvimento Regional, SA

Żądania strony skarżącej

— zasądzenie od strony pozwanej zwrotu na rzecz Komisji kwoty głównej w wysokości 63 349,27 EUR powiększonej o kwotę 28 940,70 EUR odpowiadającą wysokości odsetek za zwłokę należnych w dniu 5 maja 2008 r.;

— zasądzenie od strony pozwanej zapłaty odsetek należnych za okres pomiędzy 6 maja 2008 r. i dniem zwrotu całości wierzytelności w wysokości 10,91 EUR za każdy dzień zwłoki;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga została wniesiona na podstawie art. 238 WE.

W ramach projektu „European Network of Centres for the Advancement of Telematics in Urban and Rural Areas” (Europejska sieć ośrodków na rzecz rozwoju telematyki w obszarach miejskich i wiejskich — ENCATA), Wspólnota Europejska reprezentowana przez Komisję zawarła umowę nr SU 1001 (SU) ENCATA z dwunastoma kontrahentami, jednym z których była strona pozwana.

Na mocy tej umowy Komisja zobowiązywała się do zapewnienia pomocy finansowej w wykonaniu wspomnianego projektu grupie kontrahentów, wśród których była strona pozwana.

Przewidywany czas trwania projektu wynosił 18 miesięcy.

Realizacja projektu rozpoczęła się w dniu 1 stycznia 1996 r.

Komisja zobowiązała się do pokrycia nie więcej niż 50 % kosztów projektu.

25 września 1997 r. strony zdecydowały o dokonaniu pierwszej zmiany treści umowy.

Czas trwania projektu przedłużono z 18 do 36 miesięcy, począwszy od dnia 1 stycznia 1996 r.

29 czerwca 1998 r. strony zdecydowały o drugiej zmianie treści umowy, skracając czas trwania projektu z 36 do 30 miesięcy, bez zmiany daty rozpoczęcia projektu, przewidzianej na dzień 1 stycznia 1996 r.

Ostateczne koszty projektu zatwierdzone przez Komisję były niższe od kwot wpłaconych przez nią wcześniej w ramach wstępnego finansowania przewidzianego w umowie nr SU 1001 (SU) ENCATA.

W konsekwencji Komisja zażądała zwrotu nadpłaty, do której doszło przy okazji wstępnego finansowania.

Kwota należna od strony pozwanej opiewa na 63 349,27 EURO powiększone o odsetki za zwłokę.

Przez wiele lat Komisja regularnie przypominała stronie pozwanej o istnieniu długu i wielokrotnie kierowała do niej żądania zapłaty. Pozwana ze swej strony konsekwentnie uznawała istnienie długu i dawała wyraz woli jego spłaty kiedy tylko będzie to możliwe, jednak do dziś nie zwróciła Komisji nawet ułamka kwoty dłużnej powiększonej o odsetki za zwłokę, wynikającej z nadpłaty na jej rzecz, do której doszło w związku ze wstępnym finansowaniem projektu ENCATA.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 183/28

Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2008 r. — Ziegler przeciwko Komisji

(Sprawa T-199/08)

(2008/C 183/53)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Ziegler SA (przedstawiciel: J.-L. Lodomez, avocat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych), która nakłada na skarżącą grzywnę w wysokości 9 200 000 EUR;

— tytułem żądania ewentualnego uchylenie wspomnianej grzywny;

— tytułem dalszego żądania ewentualnego znaczne obniżenie wysokości tej grzywny;

— w każdym razie obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 926 wersja ostateczna z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych, w której Komisja stwierdziła, że niektóre przedsiębiorstwa, w tym skarżąca, naruszyły art. 81 ust. 1 WE i art. 53 ust. 1 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, ustalając ceny usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w Belgii, dzieląc między siebie część tego rynku i manipulując postępowaniem przetargowym.

Na poparcie swoich żądań skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła oczywiste błędy w zakresie oceny i naruszyła prawo przy określaniu rynku właściwego, a także przy ocenie jego wielkości i udziałów w rynku każdego z omawianych przedsiębiorstw.

Skarżąca podnosi ponadto zarzuty oparte na naruszeniu obowiązku uzasadnienia, prawa do obrony, prawa dostępu do akt sprawy, prawa do rzetelnego postępowania oraz ogólnej zasady dobrej administracji.

Jeśli chodzi o nałożoną grzywnę i jej wysokość, skarżąca podnosi, że:

— Komisja nie wykazała, iż omawiane praktyki miały istotny wpływ na handel między państwami członkowskimi;

— wysokość grzywny jest nieproporcjonalna w porównaniu z faktycznym zakresem praktyk i ich rzeczywistym wpływem na rynek; i

— praktyka polegająca na sporządzaniu fikcyjnych kosztorysów była od dawna znana i tolerowana przez Komisję; brak reakcji ze strony Komisji miał ten skutek, że skarżąca sądziła, iż praktyka była zgodna z prawem.

Wreszcie, skarżąca utrzymuje, że Komisja nie uwzględniła w ramach okoliczności łagodzących faktu, iż skarżąca zaprzestała od dłuższego czasu uzgodnionej praktyki i że fikcyjne kosztorysy były odpowiedzią na popyt na rynku, a nie wynikiem kartelu czy uzgodnionej praktyki. Skarżąca wskazuje też na naruszenie zasady równego traktowania.
2.

Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie oraz naruszyła art. 253 WE twierdząc, że publikowane stawki stosowane przez Microsoft są nierozsądne i sprzeczne z decyzją z 2004 r., a nie biorąc pod uwagę, że a) celem tych publikowanych stawek było wyraźnie ułatwienie negocjacji między Microsoft a przyszłymi licencjobiorcami oraz, że b) Microsoft w porozumieniu z Komisją stworzyła mechanizm, w ramach którego wyznaczony pełnomocnik kontrolowałby proponowane przez Microsoft stawki w sytuacji, gdy któremuś z przyszłych licencjobiorców nie udałoby się osiągnąć porozumienia, który to mechanizm był praktycznie identyczny, jak stworzony przez samą Komisję mechanizm w sprawie NDC Health/IMS Health: środki tymczasowe („IMS Health”) (3). Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie a) nie przypisując odpowiedniego znaczenia temu, że te ustalone przez Microsoft opublikowane stawki były niższe niż stawki uznane za rozsądne przez niezależnego biegłego; b) nie przypisując odpowiedniego znaczenia temu, że nie zdarzyło się, iż przyszłemu licencjobiorcy nie udało się osiągnąć porozumienia z Microsoft oraz c) nie biorąc pod uwagę tego, że licencjobiorcy „niepatentowi” także uzyskują prawa do korzystania z patentów Microsoft.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 171/46

Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2008 r. — Komisja przeciwko Atlantic Energy

(Sprawa T-182/08)

(2008/C 171/88)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A.M. Rouchaud-Joët, S. Lejeune, pełnomocnicy i M. Jarvis, Barrister)

Strona pozwana: Atlantic Energy Ltd (Truro, Zjednoczone Królestwo)

Żądania strony skarżącej

— zasądzenie od strony pozwanej na rzecz Komisji kwoty 383 081,19 EURO, z tego 226 010,00 EURO tytułem kwoty głównej i 76 233,61 EURO tytułem odsetek za zwłokę w płatności naliczonych według stopy procentowej EBC +2 % od kwoty głównej za okres od 1 czerwca 1996 r. do 28 lutego 2002 r. i 84 448,11 EURO tytułem odsetek za zwłokę w płatności naliczonych od kwoty głównej i odsetek należnych za okres do dnia 28 lutego 2002 r. według stopy procentowej EBC + 1.5 % za okres od 16 lipca 2002 r. do 31 maja 2008 r., pomniejszonej o kwotę 3 610,53 EURO;

— zasądzenie od strony pozwanej kwoty 39,33 EURO za każdy dzień tytułem odsetek naliczonych za okres od dnia 31 maja 2008 r. do dnia spłaty całości wierzytelności;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Dnia 29 marca 1996 r. Wspólnota Europejska reprezentowana przez Komisję zawarła z Sidney C. Banks Plc i Jenbacher Energiesysteme AG umowę — oznaczoną jako BU 183/95 UK/AT — o wykonanie projektu „Advanced automated gasifier with CHP using waste wood as fuel” w ramach działalności Wspólnoty w dziedzinie energii nienuklearnej (1). Zgodnie z jednym z postanowień umowy Komisja dokonała wpłaty zaliczki wskazanemu koordynatorowi umowy, Sydney C. Banks Plc., na poczet wkładu do budżetu projektu.

Faksem z dnia 25 września 1996 r. Sidney C. Banks Plc poinformował Komisję o zamiarze wycofania się z projektu. Dnia 17 kwietnia 1998 r. Wspólnota Europejska reprezentowana przez Komisję podpisała Załącznik nr 1 do umowy, zgodnie z którym spółka Atlantic Energy Ltd wstąpiła w miejsce Sidney C. Banks Plc jako strona i koordynator wykonania umowy.

Zgodnie z klauzulą 2 Załącznika w kwietniu 1998 r. Sidney C. Banks Plc przekazał spółce Atlantic Energy Ltd zaliczkę otrzymaną od Komisji (powiększoną o odsetki).

Komisja domaga się zasądzenia od spółki Atlantic Energy Ltd kwoty zaliczki powiększonej o odsetki, powołując się na fakt, że realizacji projektu nie rozpoczęto, a jeśli nawet, to została ona przerwana przez Komisję.

(1) Decyzja Rady 94/806/WE z dnia 23 listopada 1994 r. w sprawie przyjęcia specjalnego programu badań i rozwoju technologicznego, obejmującego prezentację, w dziedzinie energii nienuklearnej (1994–1998) (Dz.U. L 334 z 22.12.1994, str. 87) [tłumaczenie nieoficjalne].
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 171/45

Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2008 r. — Schräder przeciwko CPVO — Hansson (Sumost 01)

(Sprawa T-177/08)

(2008/C 171/85)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Ralf Schräder (Lüdinghausen, Niemcy) (przedstawiciele: T. Leidereiter i W.-A. Schmidt, adwokaci)

Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Odmian Roślin

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Jørn Hansson (Søndersø, Dania)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej pozwanego z dnia 9 grudnia 2007 r. (sprawa A 005/2007)

— obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin, którego dotyczy wniosek: prawo obejmujące odmianę „Sumost 01” (wniosek nr 2001/1758)

Posiadacz: skarżący

Wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin, na które powołano się w sprzeciwie: prawo obejmujące odmianę „Lemon Sympony”

Posiadacz: Jørn Hansson

Zaskarżona do Izby Odwoławczej decyzja Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin: odrzucenie wniosku o wspólnotową ochronę odmian roślin

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty:

— naruszenie art. 59 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1239/95 (1) z uwagi na to, iż skarżący nie został prawidłowo wezwany na rozprawę;

— naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 2100/94 (2) z uwagi na to, iż zaskarżona decyzja została oparta na podstawach i dowodach w odniesieniu do których skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się;

— naruszenie art. 81 ust. 2 w związku z art. 48 rozporządzenia nr 2100/94 z uwagi na zarzucaną stronniczość pracownika pozwanego, którego wypowiedzi zostały uwzględnione przy wydawaniu decyzji;

— naruszenie art. 60 rozporządzenia nr 1239/95 z uwagi na brak wydania urzędowej decyzji w przedmiocie środka dowodowego w postaci wysłuchania pracownika pozwanego;

— naruszenie art. 62 rozporządzenia nr 2100/94 z uwagi na niewystarczającą i błędną ocenę stanu faktycznego w odniesieniu do charakteru odróżniającego;

— naruszenie art. 48 rozporządzenia nr 2100/94 z uwagi na zarzucaną stronniczość jednego z członków Izby Odwoławczej.

(1) Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1239/95 z dnia 31 maja 1995 r. ustanawiające zasady wykonawcze stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w odniesieniu do postępowania przed Wspólnotowym Urzędem Odmian Roślin (Dz.U. L 121, str. 37).

(2) Rozporządzenie Rady (WE) NR 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (Dz.U. Dz 227, str. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 197/32

Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2008 r. — Amertranseuro International Holdings i in. przeciwko Komisji

(Sprawa T-212/08)

(2008/C 197/55)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Amertranseuro International Holdings Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Trans Euro Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i Team Relocations Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: L. Gyselen, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności art. 2 lit. i) decyzji Komisji z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w części, w jakiej stanowi on, że skarżące ponoszą solidarną odpowiedzialność za rzekome naruszenie przez Team Relocations NV art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG w okresie od stycznia 1997 r. do września 2003 r.;

— tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności art. 2 lit. i) wspomnianej decyzji Komisji w zakresie, w jakim nie ogranicza on faktycznie solidarnej odpowiedzialności Amertranseuro Ltd do kwoty 1,3 mln EUR;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące wnoszą na podstawie art. 230 WE o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2008) 926 wersja ostateczna z dnia 11 marca 2008 r. (Sprawa COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) w sprawie postępowania na podstawie art. 81 ust. 1 WE i art. 53 ust. 1 porozumienia EOG. Konkretnie skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności art. 2 lit. i) zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stanowi on, że skarżące ponoszą solidarną odpowiedzialność za rzekomy udział Team Relocations NV (zwanej dalej „TRNV”) w naruszeniu, o którym mowa w art. 1 zaskarżonej decyzji.

Na poparcie żądań skarżące podnoszą dwa zarzuty.

Po pierwsze, skarżące twierdzą, że Komisja popełniła błąd, uznając, że wszystkie trzy ponoszą odpowiedzialność, podczas gdy skarżące nie wiedziały ani nie mogły wiedzieć, iż TRNV uczestniczyła w zarzucanym naruszeniu. Po drugie, skarżące podnoszą, że Komisja nadużyła uprawnień, nakładając na nie grzywnę, której skarżące nie są w stanie zapłacić.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 197/32

Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2008 r. — Paul Alfons Rehbein przeciwko OHIM — Hervé Dias Martinho i Manuel Dias Martinho (Outburst)

(Sprawa T-214/08)

(2008/C 197/56)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Paul Alfons Rehbein (GmbH & Co.) KG (Glinde, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T.E. Lampel)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Uczestnikami postępowania przed Izbą Odwoławczą byli również: Hervé Dias Martinho i Manuel Carlos Dias Martinho (Le Plessis Trévise, Francja)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 marca 2008 r. w sprawie R 1261/2007-2;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: uczestnicy postępowania przed Izbą Odwoławczą.

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Outburst” dla towarów z klas 16, 18 i 25 — zgłoszenie nr 4 318 333.

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca.

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny krajowy znak towarowy „Outburst” dla towarów z klasy 25 — niemiecka rejestracja znaku towarowego nr 399 40 713.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości.

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady nr 40/94, z uwagi na to, że wcześniejszy krajowy znak towarowy był rzeczywiście używany w związku z towarami i usługami, dla których został zarejestrowany; naruszenie art. 76 ust. 1 lit. f) tego rozporządzenia, z uwagi na to, że Izba Odwoławcza nieprawidłowo nie wzięła pod uwagę zaświadczenia wystawionego przez dyrektora zarządzającego skarżącej; naruszenie art. 74 ust. 2 tego rozporządzenia i zasady 22 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 (1), z uwagi na to, że dopuszczalne jest przedstawienie nowych dowodów na etapie postępowania odwoławczego w sprawie sprzeciwu i dowody te powinny być wzięte pod uwagę przy ocenie rzeczywistego charakteru używania znaku wskazanego w sprzeciwie; naruszenie prawa skarżącej do bycia wysłuchaną, z uwagi na to, że Izba Odwoławcza powinna była wziąć pod uwagę dowody używania przedstawione po upływie terminu.

(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1995 L 303, str. 1).
—

stwierdzenie nieważności sekcji B pkt 4 załącznika do decyzji Rady 2008/475/WE w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim dotyczy on Melli Bank plc;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 197/27

Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2008 r. — Cattin i Cattin przeciwko Komisji

(Sprawa T-194/08)

(2008/C 197/48)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: R. Cattin & Cie (Bimbo, Republika Środkowoafrykańska) i Yves Cattin (Kadyks, Hiszpania) (przedstawiciel: B. Wägenbaur, avocat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— zasądzenie od pozwanej zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 18 946 139 EUR za poniesioną szkodę majątkową,

— zasądzenie od pozwanej zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 100 000 EUR za doznaną krzywdę,

— zasądzenie od pozwanej zapłaty na rzecz skarżącego kwoty 150 000 EUR za doznaną krzywdę,

— zasądzenie odsetek za zwłokę od tych kwot od dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie do dnia zapłaty, według stawki rocznej równej stawce ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, powiększonej o 2 punkty, lecz nieprzekraczającej stawki 6 %,

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą i skarżącego.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca spółka, specjalizująca się w produkcji, przetwarzaniu i wywozie kawy w Republice Środkowoafrykańskiej została wykluczona z finansowania przez Europejski Fundusz Rozwoju (EFR) spłaty wierzytelności posiadanych wobec instytucji państwowej „Soutien Café”, utworzonej w celu utrzymania cen kawy w okresie znaczącego spadku cen pod koniec lat 80-tych. Skarżąca spółka została wykluczona ze spłaty wierzytelności z uwagi na fakt, że zgodnie ze sprawozdaniem z audytu sporządzonym na wniosek władz krajowych, dopuściła się prawdopodobnie defraudacji pewnych kwot na rzecz swych wspólników. Skarżąca spółka musiała w wyniku tego wykluczenia zawiesić swoją działalność i zwolnić ośmiuset pracowników zatrudnionych na stałe na plantacjach

Na poparcie skargi, skarżący podnoszą przede wszystkim naruszenie i) prawa do obrony, w zakresie w jakim skarżąca nie została wysłuchana przy sporządzaniu sprawozdania z audytu stwierdzającego defraudację środków pieniężnych, oraz ii) domniemania niewinności, gdyż żaden dowód nie został przedstawiony na poparcie tego wniosku sprawozdania.

Ponadto skarżący podnoszą zarzut oparty na naruszeniu zasad skutecznej ochrony sądowej, pewności prawa i obowiązku uzasadnienia, gdyż skarżąca spółka została wykluczona ze spłaty wierzytelności, bez przekazania jej jakiejkolwiek decyzji przez Komisję i bez formalnego poinformowania jej o zaleceniach sprawozdania z audytu, które było podstawą tego wykluczenia.

Wreszcie, skarżący twierdzą, że Komisja naruszyła zasady należytej staranności i dobrej administracji, gdyż wnioski skierowane do Komisji przez krajowe władze dotyczące skarżącej spółki pozostały bez odpowiedzi a sprawozdanie z audytu, które oparte było na błędnych danych liczbowych wymagało sporządzenia kontrekspertyzy, co Komisja przyznała, nie przystępując jednak do sporządzenia jej.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 197/27

Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2008 r. — Market Watch przeciwko OHIM — Ares Trading (SEROSLIM)

(Sprawa T-201/08)

(2008/C 197/49)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Market Watch Franchise & Consulting, Inc. (Freeport, Wyspy Bahama) (przedstawiciel: adwokat J.E. Korab)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Ares Trading, SA (Aubonne, Szwajcaria)

Żądania strony skarżącej

— dopuszczenie skargi wniesionej przez skarżącą;

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 marca 2008 r. w sprawie R 0805/2007-2 i odrzucenie wniosku drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, mającego na celu unieważnienie spornego wspólnotowego znaku towarowego;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SEROSLIM” dla towarów i usług z klas 3, 5 i 35 — zgłoszenie nr 4 113 321

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „SEROSTIM” dla towarów z klasy 5 — wspólnotowy znak towarowy nr 2 405 694

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich towarów z klasy 5 oraz w odniesieniu do „mydeł, odżywek w płynie do włosów i past do zębów” z klasy 3

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ najważniejszym elementem oceny istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd jest całościowe wrażenie wywierane na właściwym kręgu odbiorców przez te dwa znaki towarowe. Ponadto istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, które byłoby istotne z punktu widzenia prawa znaków towarowych, zależy w tym kontekście od licznych okoliczności, włączając w to, aczkolwiek niewyczerpująco, rozpoznawalność rozpatrywanego znaku, skojarzenia, jakie używane lub zarejestrowane oznaczenie może wywoływać, jak również stopień podobieństwa między znakiem towarowym a oznaczeniem lub między oznaczonymi towarami i usługami.