ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Czy wykładni wymienionego w art. 3 ust. 1 i pkt 1.2 tabeli zamieszczonej w rozdziale 1 załącznika I do rozporządzenia nr 2073/2005 (1) drugiego kryterium mikrobiologicznego „nie wykryto w 25 g” – przy uwzględnieniu tego rozporządzenia i ochrony zdrowia publicznego, a także celów realizowanych w ramach rozporządzeń nr 178/2002 (2) i 882/2004 (3) – należy dokonywać w ten sposób, że jeżeli przedsiębiorstwo sektora spożywczego nie było w stanie w wystarczającym stopniu wykazać przed właściwym organem, że żywność gotowa do spożycia, w której możliwy jest wzrost L. monocytogenes, niebędąca żywnością przeznaczoną dla niemowląt ani żywnością specjalnego medycznego przeznaczenia nie przekracza limitu 100 jtk/g w okresie przydatności do spożycia, kryterium mikrobiologiczne „nie wykryto w 25 g” znajduje w każdym razie zastosowanie również do wprowadzonych do obrotu produktów w okresie przydatności do spożycia?
C 110/24

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 18 stycznia 2021 r. – Istituto nazionale per l’assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL), Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS) / Ryanair DAC

(Sprawa C-33/21)

(2021/C 110/26)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte suprema di cassazione

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Istituto nazionale per l’assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL), Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

Druga strona postępowania: Ryanair DAC

Pytania prejudycjalne

Czy pojęcie „osoby zatrudnionej w przeważającej mierze na terytorium państwa członkowskiego, w którym zamieszkuje”, zawarte w art. 14 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) [rozporządzenia nr 1408/71 (1) w brzmieniu zmienionym], w obszarze lotnictwa i personelu latającego [rozporządzenie (EWG) nr 3922/91 (2)] można interpretować analogicznie do pojęcia, które art. 19 pkt 2 lit. a) [rozporządzenia (WE) nr 44/2001 (3)] (w zakresie współpracy sądowej w sprawach cywilnych, sprawach jurysdykcyjnych oraz indywidualnych umów o pracę [rozporządzenie (WE) nr 44/2001]) określa jako „miejsce, w którym pracownik zazwyczaj świadczy pracę”, zgodnie z orzecznictwem TSUE przytoczonym w uzasadnieniu?

(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. 1971, L 149, s. 2).

(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3922/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie harmonizacji wymagań technicznych i procedur administracyjnych w dziedzinie lotnictwa cywilnego (Dz.U. 1991, L 373, s. 4).

(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1).
—

stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej (1), a w każdym razie nie przekazując tych przepisów do wiadomości Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 29 ust. 1 i 2 tej decyzji ramowej;
C 148/13

Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2021 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

(Sprawa C-166/21)

(2021/C 148/17)

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: C. Perrin i M. Siekierzyńska, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że pozbawiając importera alkoholu etylowego używanego do produkcji leków obowiązkowego zwolnienia z podatku akcyzowego w przypadku, gdy nie wybierze on procedury zawieszenia poboru akcyzy, Rzeczpospolita Polska nie wypełniła zobowiązań wynikających z art. 27 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (1) i z zasady proporcjonalności;

— obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Rzeczpospolita Polska wprowadziła przepisy krajowe, zgodnie z którymi importer alkoholu etylowego używanego do produkcji leków jest pozbawiony zwolnienia z podatku akcyzowego w przypadku, gdy nie wybierze on procedury zawieszenia poboru akcyzy.

Zdaniem Komisji stanowi to uchybienie zobowiązaniom wynikającym z art. 27 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych i z zasady proporcjonalności.

Zgodnie z tym przepisem dyrektywy, w przypadku gdy alkohol używany jest do produkcji lekarstw, państwa członkowskie mają obowiązek zwolnić go z podatku akcyzowego na warunkach, które są przez nie określone w celu zagwarantowania prawidłowego i uczciwego stosowania takich zwolnień oraz zapobiegania wszelkim ewentualnym wypadkom uchylania się od tych przepisów, ich omijania lub naruszania. W opinii Komisji uzależnienie zwolnienia z podatku akcyzowego od zastosowania procedury zawieszenia poboru akcyzy nie jest konieczne w celu zagwarantowania prawidłowego i uczciwego stosowania zwolnienia ani zapobiegania wszelkim ewentualnym wypadkom uchylania się od tych przepisów, ich omijania lub naruszania. Jest to także sprzeczne z zasadą proporcjonalności.

(1) Dz. U. 1992, L 316 s. 21.
2)

Czy art. 1 ust. 3 Umowy między Unią Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii w sprawie procedury przekazywania osób pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej a Islandią i Norwegią, art. 21 ust. 1 i art. 67 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także art. 6 i art. 45 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej dopuszczają, by państwo członkowskie, do którego skierowano nakaz aresztowania, wydało dla celów tego samego postępowania karnego ponowne rozstrzygnięcie w przedmiocie przekazania tej samej osoby – czego odmówiło już inne państwo członkowskie Unii – jeśli poszukiwana osoba skorzystała z przysługującego jej prawa do swobodnego przemieszczania się i przemieściła się z państwa, w którym odmówiono przekazania, do państwa, do którego skierowano nowy nakaz aresztowania?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Liège (Belgia) w dniu 15 lutego 2021 r. – VW / Agence fédérale pour l'Accueil des demandeurs d'asile (Fedasil)

(Sprawa C-92/21)

(2021/C 138/28)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal du travail de Liège

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: VW

Strona przeciwna: Agence fédérale pour l’Accueil des demandeurs d’asile (Fedasil)

Pytania prejudycjalne

Czy środek zaskarżenia przysługujący na gruncie prawa krajowego osobie ubiegającej się o azyl, której nakazano udać się do innego państwa członkowskiego w celu rozpatrzenia złożonego przez nią wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, stanowi skuteczny środek zaskarżenia w rozumieniu art. 27 rozporządzenia Dublin III (1), jeżeli jego wniesienie pozbawione jest wszelkiego skutku zawieszającego i wstrzymuje wykonanie zaskarżonej decyzji jedynie w wypadku, gdy wnioskującego pozbawiono wolności w celu nieuchronnego przekazania do innego państwa członkowskiego?

Czy zapewnienie skutecznego środka zaskarżenia, o którym mowa w art. 27 rozporządzenia Dublin III, należy rozumieć w ten sposób, że wymaga ono wstrzymania jedynie przymusowego wykonania decyzji o przekazaniu, do czasu rozpatrzenia skargi złożonej na tę decyzję przez zainteresowanego, czy też wymaga wstrzymania wszelkich czynności przygotowawczych zmierzających do wydalenia, takich jak przeniesienie do ośrodka przeznaczonego dla osób ubiegających się o azyl, objętych nakazem udania się do innego państwa członkowskiego w celu rozpatrzenia ich wniosku?

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180, s. 31).
—

orzeczenie, że Rzeczpospolita Polska: — umożliwiając wydłużenie terminu obowiązywania koncesji na wydobywanie węgla brunatnego o 6 lat bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy 2011/92 (1) w związku z art. 4 ust. 4–6, art. 5 ust. 1 i 2, art. 6, 7, 8 i 9 tej dyrektywy; — umożliwiając wyłączenie zainteresowanej społeczności z procedury udzielania koncesji na działalność wydobywczą uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 6 ust. 2–7, art. 7 ust. 5, art. 8, art. 9 i art. 11 ust. 1 dyrektywy 2011/92; — nadając decyzji OOŚ rygor natychmiastowej wykonalności uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2011/92; — nie włączając do decyzji OOŚ ewentualnej procedury na wypadek braku udzielenia zgody na zastosowanie w odniesieniu do wskazanych części wód odstępstw przewidzianych w art. 4 ust. 5 dyrektywy 2000/60 (2) uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 4 ust. 1 lit. a) pkt ii) oraz lit. b) pkt ii) dyrektywy 2000/60; — uniemożliwiając dopuszczenie zainteresowanej społeczności i Republiki Czeskiej do udziału w procedurze udzielenia koncesji wydobywczej obowiązującej do 2026 r. uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 6 ust. 2–7, art. 7 ust. 1, 2 i 5 oraz art. 8 dyrektywy 2011/92; — nie publikując koncesji wydobywczej obowiązującej do 2026 r. i nie podając jej do wiadomości Republice Czeskiej w zrozumiałej formie uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 9 ust. 1 i 2 dyrektywy 2011/92; — uniemożliwiając wszczęcie sądowej procedury odwoławczej od koncesji wydobywczej obowiązującej do 2026 r. uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2011/92; — nie publikując koncesji wydobywczej obowiązującej do 2026 r. uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 7 dyrektywy 2003/4 (3); — nie udzielając kompletnych informacji związanych z procedurą udzielenia koncesji wydobywczej obowiązującej do 2026 r. uchybiła zobowiązaniom wynikającym z zasady lojalnej współpracy z art. 4 ust. 3 TUE; — nie uwzględniając w wystarczającym stopniu w koncesji wydobywczej obowiązującej do 2026 r. decyzji OOŚ uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 2 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2011/92; — nie uwzględniając w koncesji wydobywczej obowiązującej do 2026 r. w dostatecznym stopniu wszystkich warunków dotyczących środowiska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 8a ust. 1 lit. b) dyrektywy 2011/92;
3)

Czy drewniane płyty i listwy będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, których profil i dekoracyjne wykończenie obiektywnie wskazują na ich przewidywane zastosowanie do produkcji drzwi, futryn drzwiowych i progów, ale które przed montażem drzwi muszą zostać ucięte w celu dostosowania ich długości oraz w których należy wykonać otwory do mocowania, a w razie potrzeby należy wykonać otwory przeznaczone na zawiasy i zamki, powinny zostać zaklasyfikowane do podpozycji 4418 20, czy też, w zależności od charakteru konkretnych płyt lub listew, do pozycji 4411 i 4412 Nomenklatury scalonej?
2)

Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, to czy w sytuacji gdy wniosek o świadczenie z zabezpieczenia społecznego został nieprawidłowo skierowany do państwa członkowskiego pochodzenia, podczas gdy powinien był zostać skierowany do drugiego państwa członkowskiego, obowiązek drugiego państwa członkowskiego na podstawie art. 81 rozporządzenia nr 883/2004 (w szczególności obowiązek uznania wniosku złożonego w państwie członkowskim pochodzenia za dopuszczalny w drugim państwie członkowskim) należy interpretować w ten sposób, że jest on całkowicie niezależny od obowiązku podania przez wnioskodawczynię prawidłowych informacji dotyczących jej miejsca zamieszkania na mocy art. 76 ust. 4 rozporządzenia nr 883/2004, wobec czego wniosek złożony nieprawidłowo w państwie członkowskim pochodzenia musi zostać uznany za dopuszczalny przez drugie państwo członkowskie dla celów art. 81, niezależnie od braku podania przez zainteresowaną prawidłowych informacji dotyczących jej miejsca zamieszkania zgodnie z art. 76 ust. 4, w terminie na złożenie wniosku przewidzianym przez prawo drugiego państwa członkowskiego?
—

nie podejmując do dnia 11 czerwca 2010 r. działań niezbędnych do zapewnienia zgodności z dopuszczalnymi wartościami PM10 w strefie/aglomeracji ΕL0004 Salonik, uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 23 ust. 1 dyrektywy 2008/50 (w związku z sekcją A załącznika XV do wspomnianej dyrektywy), w szczególności przewidzianemu w art. 23 ust. 1 akapit drugi tej dyrektywy zobowiązaniu określenia odpowiednich działań, tak aby okres, w którym nie są one dotrzymane, był jak najkrótszy.
3)

Czy prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem – zagwarantowane w art. 47 karty w związku z art. 6 karty i art. 53 karty oraz w świetle art. 15 ust. 2 zdanie wprowadzające i lit. b) dyrektywie powrotowej, art. 9 ust. 3 dyrektywy w sprawie przyjmowania i art. 28 ust. 4 rozporządzenia dublińskiego – oznacza, że w przypadku, gdy cudzoziemiec zwraca się do sądu o zniesienie wobec niego środka detencyjnego i zwolnienie go, sąd każdej instancji musi uzasadnić każde orzeczenie w przedmiocie takiego wniosku w sposób merytoryczny, jeżeli ten środek prawny jest w pozostałym zakresie ukształtowany w taki sposób, jak ma to miejsce w tym państwie członkowskim? Jeżeli Trybunał uzna, że krajowa praktyka prawna, w ramach której sąd drugiej, a zatem najwyższej instancji może poprzestać na wydaniu orzeczenia bez jakiegokolwiek merytorycznego uzasadnienia, jest niezgodna z prawem Unii w świetle tego, w jaki sposób ten środek prawny jest w pozostałym zakresie ukształtowany w tym państwie członkowskim, to czy oznacza to zatem, że takie uprawnienie sądu, który orzeka w drugiej, a zatem najwyższej instancji w sprawach azylowych oraz w zwykłych sprawach cudzoziemców, również musi zostać uznane za niezgodne z prawem Unii biorąc pod uwagę szczególnie delikatną sytuację cudzoziemca, istotne znaczenie postępowań z zakresu spraw cudzoziemców oraz okoliczność, że postępowania te, w odróżnieniu od wszystkich innych postępowań administracyjnych, w zakresie ochrony prawnej przewidują tak samo ograniczone gwarancje proceduralne, jak postępowanie w przedmiocie środka detencyjnego? Czy w świetle art. 24 ust. 2 karty odpowiedź na te pytania byłaby inna, gdyby cudzoziemiec, który odwołuje się od orzeczenia z zakresu spraw cudzoziemców, był małoletni?
2)

Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy zasada pierwszeństwa prawa Unii przed prawem krajowym wymaga, by organ wydający nakaz nie dokonywał takiego powiadomienia, a także – jeśli pomimo braku takiego powiadomienia poszukiwana osoba wystąpi z żądaniem uchylenia krajowego nakazu aresztowania – czy wymaga ona, by wydający nakaz organ sądowy rozpatrzył co do istoty to żądanie dopiero po przekazaniu poszukiwanej osoby?
1.1.

Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy art. 273 dyrektywy 2006/112 i art. 52 ust. 1 karty należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszczają one krajowego uregulowania prawnego takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, na mocy którego można kumulować postępowanie administracyjne dotyczące stosowania przymusowego środka administracyjnego i postępowanie karnoadministracyjne dotyczące nałożenia sankcji majątkowej za ten sam czyn przeciwko tej samej osobie, polegający na braku zarejestrowania i naliczenia sprzedaży towarów poprzez wystawienie dokumentu sprzedaży, w sytuacji gdy w uregulowaniu tym nie ustanowiono równocześnie obowiązku organów właściwych do przeprowadzenia obydwu postępowań i sądów, dotyczącego kontroli skutecznego stosowania zasady proporcjonalności, przy uwzględnieniu ogólnego ciężaru skumulowanych środków w stosunku do ciężaru konkretnego naruszenia?
—

stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 i 5, a także art. 2, 3, 4, 5, 7, 9 i 10 decyzji wykonawczej Komisji C(2020) 8797 z dnia 18 grudnia 2020 r. zezwalającej częściowo na określone zastosowania trójtlenku chromu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1) (Chemservice GmbH i in.), w zakresie, w jakim wskazane przepisy tej decyzji przewidują zezwolenia na zastosowania 2, 4 i 5 (oraz zastosowanie 1 w związku ze sporządzaniem mieszanin dla zastosowań 2, 4 i 5) oznaczone sygnaturami od REACH/20/18/0 do REACH/20/18/27;
2.

Czy art. 39 decyzji Rady 2007/533/WSiSW z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II), w szczególności jego ust. 3, należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on państwo członkowskie, które odnalazło przedmiot, w odniesieniu do którego dokonano wpisu zgodnie z art. 38 ust. 1 owej decyzji, do wprowadzenia w prawie krajowym uregulowań zakazujących podejmowania jakichkolwiek działań dotyczących odnalezionego przedmiotu innych aniżeli działania zmierzające do urzeczywistnienia celu wskazanego w art. 38 (zajęcie lub wykorzystanie jako dowód w postępowaniu karnym)?
1)

Czy opóźnione udzielenie przez zarządzającego ruchem lotniczym zezwolenia na start stanowi samo w sobie nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 (1), czy też należy w tym względzie udzielić odpowiedzi przeczącej z uwagi na to, że opóźnienia w udzielaniu przez zarządzającego ruchem lotniczym zezwoleń na start, tzw. przesunięcia przydzielonego czasu na start, nie stanowią zdarzenia, które w ruchu lotniczym „wykracza ponad przeciętność”, lecz zdarzenie należące do zwykłego i przewidywalnego przebiegu i ramowych warunków funkcjonowania międzynarodowego przewozu lotniczego, ponieważ jest to zdarzenie będące nieodłączonym elementem normalnego wykonywania działalności przewoźników lotniczych?
1.

Zakresu uznania przyznanego Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) przy dokonywaniu oceny substancji do celów zidentyfikowania ich jako substancji wzbudzających szczególnie duże obawy zgodnie z art 57 lit. f) rozporządzenia (WE) 1907/2006 (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem REACH”) nie można interpretować w taki sposób, aby pozostawić ECHA całkowitą i niepodważalną swobodę popełniania oczywistych błędów przy wyborze i ocenie „dowodów naukowych” na podstawie wspomnianego art. 57 lit. f). Sąd jednak zgodził się na to, orzekając, że oczywisty błąd w ocenie można bowiem stwierdzić tylko wtedy, gdy ECHA całkowicie i błędnie pominęła wiarygodne badanie, którego uwzględnienie zmieniłoby całościową ocenę dowodów w taki sposób, że ostateczna decyzja zostałaby pozbawiona wiarygodności. Sąd przyznał ponadto, że ECHA mogła opierać się na niewiarygodnych badaniach i że ich niska wiarygodność nie wykluczała ich uwzględnienia. Sąd posunął się jeszcze dalej, akceptując poleganie na niewiarygodnych i mało przekonujących badaniach naukowych, kiedy ich wyniki potwierdzały docelową hipotezę ECHA dotyczącą rzekomych niebezpiecznych właściwości substancji. Postępując tak, Sąd naruszył prawo i zasadę wysokich standardów naukowych.
3)

Czy przepis zawarty w § 50 ust. 2 pkt 2 lit. c) ppkt aa) Rechtsanwaltsordnung (2) (ustawy o adwokaturze, Austria) oraz oparty na nim przepis zawarty w § 26 akapit pierwszy pkt 8 Satzung Teil A 2018 (statutu cześć A 2018, Austria) są dopuszczalne w świetle prawa Unii, czy też naruszają prawo Unii i prawa gwarantowane w prawie Unii, przewidując, że przesłanką przyznania prawa do emerytury jest zrzeczenie się wykonywania zawodu adwokata odpowiednio w kraju i za granicą [§ 50 ust. 2 lit. c) aa)] czy też gdziekolwiek jest on wykonywana [§ 26 akapit pierwszy pkt 8 Satzung Teil A 2018 (statutu cześć A 2018)]?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 12 lutego 2021 r. – „Romega” UAB / Valstybinė maisto ir veterinarijos tarnyba

(Sprawa C-89/21)

(2021/C 163/20)

Język postępowania: litewski

Sąd odsyłający

Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

Strona w postępowaniu głównym

Wnosząca odwołanie: „Romega” UAB

Druga strona postępowania: Valstybinė maisto ir veterinarijos tarnyba

Pytania prejudycjalne

Czy art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (1) oraz art. 14 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (2) należy interpretować w ten sposób, że przyznają one właściwym organom nadzoru państwa członkowskiego margines uznania w zakresie stwierdzenia, że świeże mięso drobiowe spełniające wymogi określone w wierszu l.28 rozdziału 1 załącznika I do rozporządzenia nr 2073/2005 nie spełnia wymogów art. 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 178/2002 w sytuacji, gdy produkt spożywczy należący do tej kategorii żywności jest zanieczyszczony serotypami Salmonella innymi niż serotypy określone w wierszu l.28 rozdziału 1 załącznika I do rozporządzenia nr 2073/2005, jak to stwierdzono w niniejszej sprawie?

(1) Dz.U. 2005 L 338, s. 1.

(2) Dz.U. 2002 L 31, s. 1
1.

Sąd Pierwszej Instancji naruszył wymóg bezstronności ustanowiony w art. 63 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (1), stwierdzając, że nie można było wykluczyć wszelkich uzasadnionych wątpliwości co do ewentualnej tendencyjności, która mogła wpłynąć na bezstronność ekspertów uczestniczących w pracach naukowej grupy doradczej wyłącznie ze względu na ich stosunek zatrudnienia ze szpitalem uniwersyteckim.
C 148/12

Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2021 r. – Parlament Europejski/Komisja Europejska

(Sprawa C-137/21)

(2021/C 148/16)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: P. López-Carceller, J. Rodrigues, S. Alonso de León, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

— stwierdzenie, że nie przyjmując aktu delegowanego zgodnie z art. 7 lit. f) rozporządzenia 2018/1806 (1) Komisja naruszyła traktat;

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżąca podnosi jeden zarzut, a mianowicie naruszenie traktatów.

Zdaniem Parlamentu Komisja była zobowiązana do przyjęcia aktu delegowanego zgodnie z art. 7 lit. f) rozporządzenia 2018/1806. Rezolucją z dnia 22 października 2020 r. Parlament wezwał Komisję do przyjęcia przedmiotowego aktu. Ponieważ Komisja nie przyjęła aktu delegowanego do dnia 22 grudnia 2020 r., Parlament postanowił wnieść skargę na bezczynność na podstawie art. 265 TFUE.

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1806 z dnia 14 listopada 2018 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. 2018, L 303, s. 39).
—

stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do decyzji ramowej Rady 2009/829/WSiSW z dnia 23 października 2009 r. w sprawie stosowania przez państwa członkowskie Unii Europejskiej zasady wzajemnego uznawania do decyzji w sprawie środków nadzoru stanowiących alternatywę dla tymczasowego aresztowania (1), a w każdym razie nie przekazując tych przepisów do wiadomości Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 27 tej decyzji ramowej;