ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Czy art. 3, 4 i 5 dyrektywy 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. odnoszącej się do jakości benzyny i olejów napędowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 93/12/EWG (1) oraz w odpowiednim wypadku art. 4 ust. 3 traktatu o Unii Europejskiej i art. 26 ust. 2, art. 28 i art. 34-36 traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przyjęciu przepisu ustawowego, na mocy którego zarejestrowane spółki przemysłu naftowego wprowadzające do obrotu dla celów konsumpcji benzynę lub olej napędowy są zobowiązane w tym samym roku kalendarzowym do wprowadzenia do obrotu dla celów konsumpcji również pewnej określonej ilości odnawialnego biopaliwa i to bioetanolu, czystego, bądź w formie bio-ETBE, w ilości co najmniej 4 % (vol/vol) produktów benzyny wprowadzonych do obrotu dla celów konsumpcji i FAME w ilości co najmniej 4 % (vol/vol) produktów oleju napędowego wprowadzonych do obrotu dla celów konsumpcji?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 113/9

Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii

(Sprawa C-74/11)

2011/C 113/18

Język postępowania: fiński

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Koskinen i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Finlandii

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że dopuszczając włączenie do grup podatkowych VAT podmioty niebędące podatnikami podatku VAT i ograniczając system rejestracji grupowych do podmiotów świadczących usługi finansowe i ubezpieczeniowe, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 9 i 11 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1);

— obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgodnie z art. 11 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (VAT) państwa członkowskie mogą uznać za jednego podatnika osoby, które będąc niezależnymi pod względem prawnym, są ściśle powiązane pod względem finansowym, ekonomicznym i organizacyjnym. W art. 9 ust. 1 dyrektywy zdefiniowano pojęcie podatnika.

Zdaniem Komisji dyrektywa 2006/112/WE nie umożliwia włączenia podmiotów niebędących podatnikami VAT do grup podatkowych w zakresie VAT i rozszerzenia w ten sposób praw i obowiązków podatników na podmioty niebędące podatnikami. W związku z tym fińskie przepisy, które dopuszczają włączenie podmiotów niebędących podatnikami do grup podatkowych w zakresie VAT jest sprzeczne z dyrektywą. Wykładnia Komisji jest również zgodna z ratio legis art. 11 polegającym na uproszczeniu administracji i zapobieganiu nadużyć.

System rejestracji grup podatkowych przewidziany w przepisach fińskich narusza ponadto art. 11 dyrektywy 2006/112/WE, ponieważ w ramach fińskiego prawa w dziedzinie podatku VAT zakres zastosowania rejestracji grupowych jest ograniczony do przedsiębiorstw prowadzących działalność w zakresie finansów lub ubezpieczeń. Zdaniem Komisji system rejestracji grupowej powinien mieć zastosowanie do wszystkich przedsiębiorstw mających siedzibę w danym państwie członkowskim, niezależnie od rodzaju wykonywanej działalności. Wspólny system podatku VAT jest systemem jednolitym i wprowadzone do tego systemu uregulowanie szczególne powinno mieć zasadniczo zastosowanie ogólne. Brzmienie art. 11 dyrektywy 2006/112/WE nie wskazuje na to, że dane państwo członkowskie może ograniczyć zastosowanie rejestracji grupowej w zakresie VAT do określonych grup prowadzących określony rodzaj działalności. Ratio legis art. 11 dyrektywy VAT również przemawia za wykładnią, wedle której przepis ten obejmuje wszystkie przedsiębiorstwa, niezależnie od zakresu działalności. W związku z tym, że przepisy fińskie z dziedziny podatku VAT ograniczają rejestrację grupową do określonych grup, nie są one również zgodne z ustanowioną w prawie europejskim ogólną zasadą równego traktowania.

(1) Dz.U. L 347, s. 1.
2)

W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie wymienione w pkt 1: Czy stwierdzenie zamieszczone w przekazie o charakterze komercyjnym w ramach etykietowania lub prezentacji lub w reklamie żywności, która jako taka ma być dostarczana konsumentowi, odnosi się co najmniej także do związanego ze zdrowiem dobrego samopoczucia, czy też jedynie do ogólnego dobrego samopoczucia, jeżeli powołuje się na jedną z funkcji wymienionych w art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 1924/2006 w sposób opisany w art. 2 ust. 2 pkt 5 tego rozporządzenia?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 139/14

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bergamo (Włochy) w dniu 28 lutego 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Survivalowi Godwinowi

(Sprawa C-94/11)

2011/C 139/26

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale di Bergamo.

Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

Survival Godwin

Pytanie prejudycjalne

Czy w świetle zasad lojalnej współpracy oraz skuteczności dyrektyw, artykuły 15 i 16 dyrektywy 2008/115/WE (1) przeciwstawiają się możliwości uznania, że zachowanie obywatela państwa trzeciego, którego pobyt w państwie członkowskim jest nielegalny może, z uwagi na sam brak współpracy z jego strony w postępowaniu dotyczącym wydalenia a w szczególności na samo niezastosowanie się do nakazu wydalenia wydanego przez organ administracji, stanowić przestępstwo i podlegać karze pozbawienia wolności do lat czterech w przypadku niezastosowania się do pierwszego nakazu wydanego przez Questore oraz pozbawienia wolności do lat pięciu w przypadku niezastosowania się do kolejnych nakazów?

(1) Dz.U. L 348, s. 98.
3)

W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie pierwsze: Czy obawa bycia prześladowanym w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy Rady 2004/83/WE zachodzi wówczas, gdy pewne jest, że wnioskodawca będzie po powrocie do swojego państwa pochodzenia uprawiał określone, znajdujące się poza zasadniczą sferą, praktyki religijne, pomimo że prowadzić one będą do zagrożenie dla zdrowia, życia czy wolności fizycznej, czy też można od wnioskodawcy wymagać zaniechania takich praktyk w przyszłości?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 130/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo w dniu 28 stycznia 2011 r. — Amorim Energia BV przeciwko Ministério das Finanças e da Administração Pública

(Sprawa C-38/11)

2011/C 130/16

Język postępowania: portugalski

Sąd krajowy

Supremo Tribunal Administrativo.

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Amorim Energia BV.

Strona pozwana: Ministério das Finanças e da Administração Pública.

Pytania prejudycjalne

Czy art. 63 TFUE oraz art. 65 TFUE (byłe art. 56 WE i 58 WE) sprzeciwiają się przepisom państwa członkowskiego, takim art. 14 ust. 3, art. 89, 46 ust. 1 i 96 ust. 2 i 3 CIRC (Código do Imposto sobre o Rendimento das Pessoas Colectivas (kodeks podatku dochodowego od osób prawnych)), które w dziedzinie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu ekonomicznemu wypłacanych zysków, pomimo że są zgodne z dyrektywą Rady90/435/EWG (1) z dnia 23 lipca 1990 r., nie umożliwiają spółkom będącym akcjonariuszami i rezydentami innego państwa członkowskiego uzyskania zwrotu podatku pobranego u źródła w tych samych okolicznościach, co spółki będące rezydentami portugalskimi, wymagając w tym celu większego minimalnego okresu posiadania minimalnego i większego minimalnego udziału w kapitale zakładowym, czyniąc bardziej długotrwałym lub niemożliwym zniesienie podwójnego gospodarczego opodatkowania?

(1) Dyrektywa Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, s. 6).
—

stwierdzenie, że poprzez brak zasięgnięcia opinii Komitetu ds. VAT oraz wydanie zezwolenia, by podmioty niebędące podatnikami tego podatku przystąpiły do zjednoczenia podatkowego, jak wynika to z decyzji nr VB91/347 z dnia 18 lutego 1991 r., Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy art. 9 i 11 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1)
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 130/13

Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Austrii

(Sprawa C-75/11)

2011/C 130/23

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Kreuschitz i D. Roussanov, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Austrii

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że udzielając zniżki cen za korzystanie z transportu publicznego zasadniczo wyłącznie studentom, którym przyznano austriacki dodatek rodzinny, Republika Austrii naruszyła zobowiązania, które ciążą na niej na mocy przepisów art. 18, 20 i 21 TFUE w związku z art. 24 dyrektywy 2004/38/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG

— obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Obywatele Unii mają prawo do swobodnego przemieszczania się na terytorium państw członkowskich na warunkach i przy zastosowaniu ograniczeń przewidzianych w traktatach oraz w przepisach wykonawczych. Jeżeli obywatele Unii korzystają z tego prawa, powinni oni, co do zasady być traktowani w ten sam sposób, jak obywatele przyjmującego państwa członkowskiego.

Uzależnienie omawianej zniżki cen za korzystanie z transportu publicznego przez studentów od pobierania austriackiego dodatku rodzinnego prowadzi w większym stopniu do pogorszenia sytuacji obywateli innych państw członkowskich niż do pogorszenia sytuacji obywateli Austrii i narusza w ten sposób zasadę równego traktowania obywateli Unii i obywateli danego państwa członkowskiego.

Wbrew opinii rządu austriackiego, zniżka cen za korzystanie z transportu publicznego nie stanowi świadczenia rzeczowego celem wyrównania ciężarów rodzinnych, ponieważ chodzi najwyraźniej o ulgę przysługującą jedynie zapisanym słuchaczom szkoły wyższej lub uniwersytetu.

Nierówne traktowanie studentów, których rodzice nie mają uprawnienia do austriackiego dodatku rodzinnego nie jest również objęte zakresem odstępstwa uregulowanego w art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38, na podstawie którego przyjmujące państwo członkowskie może w określonych okolicznościach odmówić przyznania studentom pochodzącym z innych państw członkowskich pomocy dla pokrycia kosztów utrzymania w czasie studiów w postaci stypendiów lub pożyczek studenckich.

Każde odstępstwo od zasady równości traktowania powinno być interpretowane w sposób restrykcyjny. W związku z tym zniżka cen za korzystanie z transportu publicznego udzielona studentom nie może stanowić pomocy dla pokrycia kosztów utrzymania w czasie studiów w postaci stypendiów lub pożyczek studenckich. W konsekwencji, wykluczenie z zakresu omawianej zniżki studentów, których rodzice nie mają uprawnienia do austriackiego dodatku rodzinnego narusza prawo Unii.

(1) Dz.U. L 158, s. 77.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 130/12

Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 7 grudnia 2010 r. w sprawie T-11/07 Frucona Košice a.s. przeciwko Komisji Europejskiej, St. Nicolaus — trade a.s., wniesione w dniu 18 lutego 2011 r. przez Frucona Košice a.s.

(Sprawa C-73/11 P)

2011/C 130/22

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Frucona Košice a.s. (przedstawiciele: P. Lasok QC, J. Holmes, Barrister, B. Hartnett, Barrister, O. Geiss, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska, St. Nicolaus — trade a.s.

Żądania wnoszącej odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

1) uchylenie wyroku Sądu z dnia 7 grudnia 2010 r. w sprawie T-11/07 w zakresie, w jakim dotyczy zarzutów czwartego i szóstego podniesionych przez wnoszącą odwołanie w skardze do Sądu;

2) uwzględnienie tych zarzutów jako zasadnych;

3) skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd, tak aby mógł wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie podniesionych przez wnoszącą odwołanie zarzutów piątego, szóstego, siódmego, ósmego i dziewiątego w zakresie, w jakim dotyczą postępowania w sprawie egzekucji należności podatkowych; i

4) obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie następujące dwa zarzuty:

1) Zarzut pierwszy: Sąd nie ocenił zastosowania przez Komisję kryterium wierzyciela prywatnego z naruszeniem wymogów prawnych.

2) Zarzut drugi: Sąd starał się w sposób niedopuszczalny zastąpić rozumowanie Komisji swym własnym rozumowaniem, jeśli chodzi o stosowanie kryterium wierzyciela prywatnego, lub ocenił istniejące dowody dotyczące tego kryterium w sposób ewidentnie nieprawidłowy, przez co wypaczył te dowody.
2)

Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 6/2002 w związku z art. 6 tego rozporządzenia: a) Sąd zastosował błędne kryterium przy dokonywaniu oceny, czy porównywane wzory wywołują na poinformowanym użytkowniku inne wrażenie całościowe. Naruszenie prawa wynika z faktu, że Sąd zbadał, czy podobieństwa i różnice zostaną „zachowane w pamięci” przez poinformowanego użytkownika (zob. pkt 22 i 23 zaskarżonego wyroku). Jednakże porównanie nie może opierać się na wspomnieniu użytkownika. Ponieważ mamy tu do czynienia ze wzorami — a nie znakami towarowymi — prawidłowym kryterium jest określenie, czy podobieństwa i różnice między danymi wzorami prowadzą do tego, że owe wzory przy bezpośrednim porównaniu ich przez użytkownika wywierają inne całościowe wrażenie. b) Sąd przeanalizował jedynie sposób postrzegania danych wzorów przez część właściwego kręgu odbiorców i w żaden sposób nie uzasadnił przyjętego przezeń sposobu, w jaki użytkownicy postrzegają część rozpatrywanych towarów, a mianowicie „druki, w tym publikacje reklamowe”.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 120/7

Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2011 r. — Rada Unii Europejskiej przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

(Sprawa C-77/11)

2011/C 120/12

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Maganza i M. Vitsentzatos, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności aktu przewodniczącego Parlamentu z dnia 14 grudnia 2010 r. stwierdzającego, że budżet Unii na rok budżetowy 2011 został ostatecznie przyjęty, w zakresie w jakim akt ten pokrywa się z aktem ustanawiającym rzeczony budżet,

— ewentualnie oraz w zakresie w jakim stanowiłoby on odrębny od pierwszego akt, stwierdzenie nieważności aktu przewodniczącego Parlamentu z tego samego dnia, na mocy którego miałby zostać przyjęty budżet Unii na rok budżetowy 2011 i miałaby zostać nadana mu moc obowiązująca względem instytucji i państw członkowskich,

— ewentualnie stwierdzenie nieważności aktu przewodniczącego Parlamentu Europejskiego stwierdzającego, że budżet Unii Europejskiej na rok budżetowy 2011 jest ostatecznie przyjęty, w zakresie w jakim nastąpiło to przed zakończeniem procedury budżetowej w 2010 r. (budżet na 2011 r.),

— uznanie skutków budżetu na 2011 r. za ostateczne do czasu ustanowienia tego budżetu aktem ustawodawczym zgodnym z traktatami,

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze Rada twierdzi, że w wyniku wprowadzenia Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w dniu 1 grudnia 2009 r. ustanowienie rocznego budżet Unii Europejskiej oraz budżetów korygujących powinno obecnie nastąpić na mocy aktu ustawodawczego wspólnego dla obu instytucji, czyli Parlamentu Europejskiego i Rady, które są jego autorem. Akt ten powinien zostać podpisany przez przewodniczących tych dwóch instytucji, zgodnie z art. 297 ust. 1 akapit drugi TFUE.

Rada podnosi w rezultacie, że akt ustanawiający budżet roczny na 2011 r. — niezależnie od tego, czy akt ten pokrywa się ze stwierdzeniem przewodniczącego Parlamentu, iż budżet na 2011 r. jest ostatecznie przyjęty czy też jest uznany za odrębny akt — jest niezgodny z prawem, w zakresie w jakim stanowi akt nietypowy, a nie akt ustawodawczy, który został przyjęty i podpisany wyłącznie przez przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z naruszeniem art. 314 TFUE oraz art. 288, art. 289 ust. 2, art. 296 akapit pierwszy i trzeci traktatu, a także art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej. Rada podnosi ponadto, że akt ten jest niegodny z prawem z uwagi na naruszenie istotnych wymogów proceduralnych i naruszenie art. 314 ust. 9 TFUE.

Rada zwraca się w końcu do Trybunału o utrzymanie, stosownie do okoliczności, skutków budżetu opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej do dnia, w którym budżet ten zostanie ustanowiony zgodnie z wyżej wymienionymi artykułami traktatu.
1)

Sąd i Izba Odwoławcza doszły do błędnego wniosku, iż istnienie goodwill (siły przyciągania odbiorców) doprowadziło do powstania prawa o znaczeniu większym niż lokalne. Nie ma to miejsca, chyba że siła przyciągania ma zasięg większy niż lokalny;
2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej: czy w świetle w szczególności art. 7 i 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w rozszerzającej wykładni art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE, dyrektywa ta ma zastosowanie także do tego rodzica, gdy nie towarzyszy lub nie dołącza do swego dziecka, które przeprowadziło się do innego państwa członkowskiego, lecz w dalszym ciągu zamieszkuje w państwie członkowskim pochodzenia dziecka?
6)

W przypadku gdyby należało zinterpretować artykuł 173 dyrektywy 2006/112 w taki sposób, że przewidziana korekta stosuje się również do przypadków, kiedy towary lub usługi, po ich nabyciu, wykorzystuje się wpierw na potrzeby działalności niepodelgającej opodatkowaniu albo do przypadków, kiedy w ogóle nie są wykorzystywane, lecz zostały włączone do działalności podlegającej opodatkowaniu, czy należy uznać, że państwo członkowskie, zważywszy na ograniczenie na podstawie artykułu 70 ust. 1 pkt 2 bułgarskiej ustawy o podatku od wartości dodanej oraz na okoliczność, że zgodnie z artykułem 79 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, możliwość dokonania korekt ogranicza się do przypadków, kiedy towary, których pierwotne przeznaczenie spełniało wymogi odliczenia podatku, są następnie wykorzystywane w sposób niespełniający już tych wymogów do odliczenia podatku, spełniło swój obowiązek zdefiniowania prawa ogółu podatników do odliczenia podatku naliczonego w sposób możliwie jak najbardziej niezawodny i słuszny?
4)

W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie wnosi się o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie: Czy art. 82 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej tudzież art. 91 ust. 1 lit. c) tego traktatu oraz przyjęte na podstawie tych przepisów środki jak decyzja ramowa Rady 2005/214/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania do kar o charakterze pieniężnym zezwalają na to aby zasada wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych i wyroków tudzież środków mających na celu poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego według uznania państwa członkowskiego — znajdującego wyraz w przyjęciu aktu prawnego, zgodnie z którym przesłanki wniesienia skargi do sądu właściwego także w sprawach karnych oraz zastosowania przepisów procesowych prawa krajowego z dziedziny dostępnych środków procesowych w wypadku oskarżenia o popełnienie czynu karalnego nie podlegają zastosowaniu — nie znajdowała zastosowania do decyzji o nałożeniu kary pieniężnej lub grzywny w związku z naruszeniem przepisów o ruchu drogowym, jeżeli w okolicznościach postępowania przed sądem krajowym do wspomnianej decyzji odnoszą się następujące uwagi: a) czyn jest wypadkiem drogowym, w wyniku którego powstały szkody majątkowe, należy uznać, że został popełniony w sposób zawiniony i że jest karalny jako naruszenie prawa administracyjnego; b) w związku z wysokością przewidzianej kary pieniężnej i grzywny decyzja o ich nałożeniu nie może zostać zaskarżona przed sądem a osoba nie ma możliwości wykazania, iż nie ponosi winy za zarzucony jej czyn; c) zaznaczona w decyzji liczba punktów zostaje odebrana jako automatyczny skutek prawomocności decyzji; d) w ramach wprowadzonego systemu prawa jazdy, przy wydaniu którego przyznaje się określoną liczbę punktów w celu uwzględnienia popełnionych naruszeń odebranie punktów w oparciu o niezaskarżalną decyzję o nałożeniu kary również stanowi automatyczny skutek prawny; e) w razie gdy środek przymusu w postaci odbioru prawa jazdy w związku z utratą prawa do prowadzenia pojazdów, które stanowi automatyczny skutek prawny odbioru przyznanej na początku liczby punktów zostaje zaskarżony przed sądem nie dochodzi do sądowej kontroli zgodności z prawem niezaskarżalnych decyzji o nałożeniu kary, na mocy których punkty zostały odebrane.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 145/10

Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2011 r. — Komisja przeciwko Irlandii

(Sprawa C-85/11)

2011/C 145/14

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: R. Lyal, pełnomocnik)

Strona pozwana: Irlandia

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że Irlandia uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 9 i 11 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), w ten sposób, że zezwoliła, ażeby podmioty niebędące podatnikami podatku VAT mogły być członkami grupy podatkowej VAT (traktowanej jako jeden podatnik dla potrzeb podatku VAT);

— obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Ze względów praktycznych, a także w celu zwalczania ewentualnych nadużyć dyrektywa o podatku VAT zezwala państwom członkowskim na traktowanie dwóch lub więcej podatników jako jednego podatnika. Komisja twierdzi, że dyrektywa nie zezwala państwom członkowskim na włączanie do takiej grupy podmiotów niebędących podatnikami, co prowadzi do rozszerzenia praw i obowiązków podatników podatku VAT na takie podmioty. Przepisy irlandzkie, które zezwalają na włączanie podmiotów niebędących podatnikami do grup podatkowych VAT, są więc niezgodne z dyrektywą.

(1) Dz.U. L 347, s. 1.