ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Dyrektywa Rady 93/104 dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy

(dyrektywa Rady 93/104, art. 3, 5 i art. 17 ust. 1)

Summary

Uchybia zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 17 ust. 1, art. 3 i 5 dyrektywy 93/104 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy, zmienionej dyrektywą 2000/34, państwo członkowskie stosujące wobec pracowników, których część czasu pracy nie jest mierzona lub wcześniej określona lub może być określona przez samego pracownika, odstępstwa, o którym mowa w tymże art. 17 ust. 1, oraz niepodejmujące kroków niezbędnych do zagwarantowania pracownikom prawa do odpoczynku dziennego i tygodniowego.

W odniesieniu do tego ostatniego pełna skuteczność (effet utile) uprawnień przyznanych pracownikom przez dyrektywę 93/104 wiąże się nierozerwalnie z obowiązkiem państw członkowskich zagwarantowania przestrzegania prawa do rzeczywistego odpoczynku. Państwo członkowskie – które w przepisie krajowym dokonującym transpozycji tejże dyrektywy przewiduje, że pracownicy mogą skorzystać z takiego uprawnienia do odpoczynku i które w wytycznych dotyczących realizacji tych uprawnień, skierowanych do pracodawców i pracowników, stwierdza, że pracodawca jednakże nie ma obowiązku zagwarantowania, by pracownicy rzeczywiście korzystali z tego uprawnienia – nie zapewnia przestrzegania zarówno wymogów minimalnych ustanowionych w art. 3 i 5 tej dyrektywy, jak i jej zasadniczego celu. Dając do zrozumienia, że o ile pracodawcy nie mogą utrudniać korzystania z minimalnych okresów odpoczynku przez pracowników, to nie mają w ogóle obowiązku dokładania starań, aby ci ostatni faktycznie byli w stanie korzystać z tego uprawnienia, wytyczne niewątpliwie mogą pozbawić znaczenia uprawnienia przyznane pracownikom przez art. 3 i 5 tej dyrektywy i nie są zgodne z celem tej dyrektywy, która uznaje okresy minimalne odpoczynku za nieodzowne w ochronie bezpieczeństwa i zdrowia pracowników.

(por. pkt 40, 42, 44, 47 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Postanowienia traktatu – Zakres stosowania

(art. 43 WE)

2. Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Przepisy podatkowe

(art. 43 WE)

3. Prawo wspólnotowe – Prawa przyznane jednostkom – Naruszenie przez państwo członkowskie

Summary

1. Może powoływać się na art. 43 WE obywatel wspólnotowy, który po zmianie miejsca zamieszkania mieszka w jednym państwie członkowskim, a który posiada wszystkie udziały lub akcje w spółkach mających siedzibę w innym państwie członkowskim.

(por. pkt 30 oraz pkt 1 sentencji)

2. Artykuł 43 WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwo członkowskie systemu opodatkowania zysków kapitałowych z tytułu uczestnictwa w spółkach w przypadku przeniesienia przez podatnika miejsca zamieszkania poza to państwo członkowskie, który uzależnia udzielenie odroczenia terminu płatności tego podatku od ustanowienia zabezpieczeń i który nie uwzględnia w pełni utraty wartości, jaka może wystąpić po zmianie miejsca zamieszkania przez zainteresowanego, nieuwzględnionej przez przyjmujące państwo członkowskie.

(por. pkt 55 oraz pkt 2 sentencji)

3. Przeszkoda wynikająca z ustanowienia zabezpieczenia wymaganego z naruszeniem prawa nie może być usunięta ze skutkiem wstecznym przez samo zwolnienie tego zabezpieczenia. Forma aktu, na podstawie którego zabezpieczenie zostało zwolnione, nie ma żadnego znaczenia dla tej oceny. Jeżeli państwo członkowskie przewiduje zapłatę odsetek za zwłokę w przypadku zwolnienia zabezpieczenia wymaganego z naruszeniem prawa wewnętrznego, odsetki te należą się również w przypadku naruszenia prawa wspólnotowego. Ponadto do sądu krajowego należy dokonanie oceny, zgodnie z wytycznymi podanymi przez Trybunał i z poszanowaniem zasad równoważności i skuteczności, czy dane państwo członkowskie ponosi odpowiedzialność za szkodę wynikającą z obowiązku ustanowienia zabezpieczenia.

(por. pkt 67 oraz pkt 3 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Oleje i tłuszcze – Oliwa z oliwek – Normy handlowe

(rozporządzenie Komisji nr 1019/2002, zmienione rozporządzeniem nr 1176/2003, art. 2 akapit pierwszy)

2. Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Oleje i tłuszcze – Oliwa z oliwek – Normy handlowe

(rozporządzenie Komisji nr 1019/2002, zmienione rozporządzeniem nr 1176/2003, art. 2 akapit pierwszy)

Summary

1. Rozporządzenie nr 1019/2002 w sprawie norm handlowych w odniesieniu do oliwy z oliwek, zmienione rozporządzeniem nr 1176/2003, a w szczególności jego art. 2 akapit pierwszy, który stanowi, że oliwę z oliwek i oliwę z wytłoczyn z oliwek należy oferować konsumentom końcowym w opakowaniach o maksymalnej pojemności pięciu litrów, których jednokrotne otwarcie uniemożliwia już ponowne zapieczętowanie i które są oznaczone zgodnie z pewnymi szczególnymi dla tych produktów zasadami etykietowania, należy interpretować w ten sposób, że oliwę z oliwek i oliwę z wytłoczyn z oliwek można oferować konsumentom końcowym wyłącznie w opakowaniu spełniającym wymagania ustanowione w tym przepisie.

(por. pkt 33 oraz pkt 1 sentencji)

2. Artykuł 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1019/202 w sprawie norm handlowych w odniesieniu do oliwy z oliwek, zmienionego rozporządzeniem Komisji nr 1176/2003, który stanowi, że oliwę z oliwek i oliwę z wytłoczyn z oliwek należy oferować konsumentom końcowym w opakowaniach o maksymalnej pojemności pięciu litrów, których jednokrotne otwarcie uniemożliwia już ponowne zapieczętowanie i które są oznaczone zgodnie z pewnymi szczególnymi dla tych produktów zasadami etykietowania, należy interpretować w ten sposób, że zabrania on takiego sposobu sprzedaży, jak metodą zwaną „bag in the box”, który nie spełnia warunków ustanowionych w tym przepisie. W istocie ze względu na konieczność przelania oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn z oliwek na miejscu sprzedaży z pojemnika, który jest otwarty lub który trzeba otworzyć, do naczynia zakupionego lub przyniesionego przez konsumenta końcowego, taki sposób sprzedaży nie spełnia ustanowionego w art. 2 akapit pierwszy wymogu dotyczącego sposobu zamknięcia, który oznacza, że w celu zapewnienia autentyczności oliwy z oliwek konsument końcowy sam może otworzyć opakowanie.

(por. pkt 40–42, 45 oraz pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego

(dyrektywa Rady 77/388, art. 17)

Summary

W przypadku gdy dostawa jest realizowana na rzecz podatnika, który nie wiedział i nie mógł wiedzieć o tym, że dana transakcja była wykorzystana do celów oszustwa, które zostało popełnione przez sprzedawcę, art. 17 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej przez dyrektywę 95/7, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby przepis prawa krajowego, zgodnie z którym stwierdzenie nieważności umowy sprzedaży na mocy przepisu prawa cywilnego, który powoduje bezwzględną nieważność umowy jako sprzecznej z zasadami porządku publicznego z powodu sprzecznej z prawem kauzy po stronie sprzedawcy, powodował utratę prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej zapłaconego przez tego podatnika. W tym przypadku bez znaczenia jest to, czy nieważność ta wynika z popełnienia oszustwa w podatku od wartości dodanej, czy też powstała ona na skutek innych oszustw.

Natomiast gdy na podstawie obiektywnych okoliczności zostanie ustalone, że dostawa została zrealizowana na rzecz podatnika, który wiedział lub powinien był wiedzieć, że nabywając towar, uczestniczył w transakcji wykorzystanej do popełnienia oszustwa w podatku od wartości dodanej, stwierdzenie niemożności skorzystania z prawa do odliczenia należy do sądu krajowego.

(por. pkt 52, 59–61 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Przepisy wspólnotowe –Przedmiotowy zakres stosowania – Świadczenia należące do zakresu stosowania rozporządzenia nr 1408/71 i świadczenia z niego wyłączone

(rozporządzenie Rady nr 1408/71)

2. Obywatelstwo Unii Europejskiej – Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Przywileje socjalne

(art. 18 WE)

Summary

1. Świadczenie można uznać za świadczenie zabezpieczenia społecznego, o ile przyznawane jest uprawnionym w oderwaniu od jakiejkolwiek indywidualnej i uznaniowej oceny ich osobistych potrzeb i na podstawie prawnie określonej sytuacji oraz jeżeli odnosi się ono do jednego z ryzyk enumeratywnie wyliczonych w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71.

W związku z tym świadczenie dla bezrobotnych, którzy ukończyli 50 lat, którego przyznanie nie ma charakteru uznaniowego i które ma za zadanie objęcie ryzyka związanego z niezależną od woli pracownika utratą zatrudnienia przy zachowaniu przez uprawnionego zdolności do pracy, a uprawnieni do niego muszą spełnić takie same warunki jak inni pracownicy ubiegający się o zasiłek dla bezrobotnych, winno być uznane za zasiłek dla bezrobotnych, do którego ma zastosowanie rozporządzenie nr 1408/71, nawet jeżeli wskutek unormowania krajowego uprawniony zwolniony jest z obowiązku zarejestrowania się jako poszukujący pracy.

(por. pkt 22, 29, 34)

2. Swoboda przemieszczania się i pobytu gwarantowana każdemu obywatelowi Unii Europejskiej przez art. 18 WE nie stanowi przeszkody w narzuceniu bezrobotnemu, który ukończył 50 lat, zwolnionemu z obowiązku wykazania gotowości do podjęcia pracy, wymogu posiadania miejsca zamieszkania jako przesłanki utrzymania jego uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych. O ile środek taki stanowi ograniczenie wolności gwarantowanych przez art. 18 WE każdemu obywatelowi Unii Europejskiej, uzasadnia go konieczność kontroli sytuacji zawodowej i rodzinnej bezrobotnych. W istocie wymóg taki pozwala służbom kontrolnym władz krajowych sprawdzić, czy sytuacja uprawnionego do zasiłku dla bezrobotnych nie uległa zmianom wpływającym na przyznane świadczenie. Sytuacja taka jest zatem uzasadniona obiektywnymi przesłankami interesu ogólnego niezwiązanymi z obywatelstwem osób, których dotyczą. Mniej restrykcyjne środki, jak np. przedkładanie dokumentów lub zaświadczeń, pozbawiłyby kontrolę elementu zaskoczenia i uczyniłoby ją mniej skuteczną, co powoduje, że środek, o którym mowa, jest zdatny do osiągnięcia zamierzonego celu i nie wykracza poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia.

(por. pkt 39, 41–43, 45–48 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Sektor telekomunikacji – Wspólne przepisy ramowe dotyczące ogólnych zezwoleń i indywidualnych zezwoleń– Dyrektywa 97/13

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 97/13)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Sektor telekomunikacji – Wspólne przepisy ramowe dotyczące ogólnych zezwoleń i indywidualnych zezwoleń – Dyrektywa 97/13

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 97/13, art. 11)

Summary

1. Dyrektywa 97/13 w sprawie wspólnych przepisów ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych zezwoleń w dziedzinie usług telekomunikacyjnych stosuje się co do zasady nie tylko do publicznych sieci i usług telekomunikacyjnych, lecz także do prywatnych sieci telekomunikacyjnych, które nie zostały udostępnione dla ogółu ludności i które zarezerwowane są dla zamkniętej grupy użytkowników, oraz do usług świadczonych w sieciach prywatnych.

(por. pkt 28)

2. Sprzeczne z art. 11 dyrektywy 97/13 w sprawie wspólnych przepisów ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych zezwoleń w dziedzinie usług telekomunikacyjnych są uregulowania krajowe, które nakładają na spółkę posiadającą indywidualne zezwolenie na udostępnianie publicznej sieci telekomunikacyjnej – z tytułu którego spółka ta uiściła opłatę przewidzianą w tym artykule – obowiązek uiszczenia dodatkowej opłaty z tytułu korzystania z tej sieci dla celów prywatnych, naliczanej na podstawie kryteriów, które nie odpowiadają kryteriom zawartym tym artykule.

Państwa członkowskie nie mogą bowiem nakładać innych opłat z tytułu postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia niż przewidziane dyrektywą 97/13.

(por. pkt 35, 38 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Sterylne płatki polidimetylosiloksanu

Summary

Załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniem nr 2388/2000, należy interpretować w ten sposób, że produkt taki jak polidimetylosiloksan, składający się ze sterylnych płatków, opracowany specjalnie i używany wyłącznie do wszczepiania do organizmu w celu leczenia schorzenia, który w chwili przedstawienia organom celnym pakowany jest w jednokilogramowych torebkach, należy uznać za urządzenie wszczepiane do organizmu, które powinno zostać zaklasyfikowane do pozycji 9021 Nomenklatury Scalonej. Taki produkt, który nie ma na celu zastąpienia organu, ale który ma umożliwić wytworzenie się w wadliwym mięśniu tkanki łącznej, powinien zostać zaklasyfikowany do podpozycji 9021 90 90 Nomenklatury Scalonej.

(por. pkt 57 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Sektor telekomunikacji – Usługa powszechna i prawa użytkowników – Dyrektywa 2002/22

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22, art. 30 ust. 2)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Sektor telekomunikacji – Ramy regulacyjne sieci i usług łączności elektronicznej – Dyrektywa 2002/21

(dyrektywa 2002/21 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 4)

Summary

1. Ceny połączeń wzajemnych związane z zapewnieniem przenoszenia numerów, o których mowa w art. 30 ust. 2 dyrektywy 2002/22 w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, dotyczą kosztów ruchu związanych z przeniesionymi numerami oraz kosztów założenia poniesionych przez operatorów sieci telefonii ruchomej w celu realizacji wniosków o przeniesienie numeru.

Artykuł ten nie sprzeciwia się przyjęciu środka krajowego, za pomocą którego ustala się określoną metodę obliczania kosztów oraz w którym z góry określa się przy pomocy teoretycznego modelu dotyczącego kosztów maksymalne ceny, których może żądać dotychczasowy operator od nowego operatora tytułem kosztów założenia, jeżeli ceny są ustalane w zależności od kosztów w ten sposób, że nie zniechęca się konsumentów do korzystania z usługi przenoszenia numerów.

(por. pkt 30, 37 oraz pkt 1 i 2 sentencji)

2. Artykuł 4 dyrektywy 2002/21 w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej należy interpretować w ten sposób, że organ powołany do rozpoznania odwołania od decyzji krajowego organu regulacyjnego powinien dysponować wszelkimi informacjami potrzebnymi do zbadania jego zasadności, w tym w razie potrzeby informacjami poufnymi, które organ regulacyjny brał pod uwagę przy wydaniu decyzji będącej przedmiotem odwołania. Jednakże do organu odwoławczego należy zapewnienie zachowania poufności tych informacji, z jednoczesnym poszanowaniem wymogów skutecznej ochrony prawnej i zagwarantowaniem prawa do obrony stron sporu.

(por. pkt 43 oraz pkt 3 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Środowisko naturalne – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Dyrektywa 92/43 – Pozwolenie na plan lub przedsięwzięcie na terenie chronionym

(dyrektywa Rady 92/43, art. 6 ust. 3)

2. Środowisko naturalne – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Dyrektywa 92/43 – Specjalne obszary ochrony

(dyrektywa Rady 92/43, art. 6 ust. 3 i 4)

Summary

1. Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy 92/43 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory ustanawia procedurę, która za pomocą wstępnego badania ma zapewnić, aby zgody na realizację planu lub przedsięwzięcia – które nie są bezpośrednio związane lub konieczne do zagospodarowania danego terenu, ale które mogą w istotny sposób na niego oddziaływać – udzielano jedynie wówczas, gdy ten plan lub przedsięwzięcie nie wpłyną niekorzystnie na dany teren. Zezwolenie to może zatem zostać udzielone jedynie pod warunkiem, że właściwe władze krajowe uzyskają w chwili wydania zezwolenia na plan lub przedsięwzięcie pewność, iż plan ten lub przedsięwzięcie nie będą miały negatywnych skutków dla terenu, którego dotyczą. Okoliczność, że po jego ukończeniu przedsięwzięcie nie powodowało takich skutków jest bez znaczenia dla rzeczonej oceny. W istocie bowiem to w momencie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedsięwzięcia nie może ono budzić z naukowego punktu widzenia żadnych racjonalnych wątpliwości, co do braku możliwości wystąpienia szkodliwych skutków w odniesieniu do danego terenu.

(por. pkt 19, 20, 24)

2. Artykuł 6 ust. 4 dyrektywy 92/43 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, który pozwala, przy spełnieniu pewnych przesłanek, na realizację planu lub przedsięwzięcia ocenianych negatywnie na podstawie art. 6 ust. 3 zdanie pierwsze tej dyrektywy, winien, jako odstępstwo od kryterium udzielenia zezwolenia, wyrażonego w art. 6 ust. 3 zdanie drugie, być interpretowany zawężająco. Tym samym realizacja planu lub przedsięwzięcia na podstawie art. 6 ust. 4 tej dyrektywy jest w szczególności uzależniona od wykazania, iż brak jest rozwiązań alternatywnych.

Wynika stąd, że jeśli państwo członkowskie realizuje przedsięwzięcie mimo negatywnej oceny jego oddziaływania na środowisko i nie wykazując braku rozwiązań alternatywnych względem tego przedsięwzięcia, uchybia ono zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 6 ust. 4 dyrektywy 92/43.

(por. pkt 35, 36, 40)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ kapitału – Ograniczenia

(art. 56 ust. 1 WE)

Summary

Uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 56 ust. 1 WE państwo członkowskie, które posiada akcje specjalne w spółkach przyznające mu szczególne uprawnienia do zatwierdzania określonych bardzo istotnych decyzji zarządczych organów tych spółek, dotyczące zarówno ich działalności, jak i samej ich struktury, które nie ograniczają się jedynie do sytuacji, w których interwencja tego państwa jest konieczna z powodu nadrzędnych względów interesu ogólnego.

W rzeczywistości jako że ustanowienie spornych akcji specjalnych w statutach tych spółek wynikało z decyzji podjętych przez dane państwo, należy je zakwalifikować jako środki państwowe.

Ponadto te akcje specjalne są w stanie zniechęcić inwestorów z innych państw członkowskich do dokonywania inwestycji w kapitał spółek.

W istocie uzależniając decyzje o takim znaczeniu od uprzedniego zatwierdzenia przez dane państwo członkowskie i ograniczając tym samym możliwość rzeczywistego uczestnictwa pozostałych akcjonariuszy w zarządzaniu owymi spółkami, akcje te mogą mieć negatywny wpływ na inwestycje bezpośrednie.

Jednocześnie te akcje specjalne mogą zniechęcać do inwestycji portfelowych. Ewentualna odmowa zatwierdzenia przez dane państwo członkowskie ważnej decyzji, przedstawionej przez organy danej spółki jako odpowiadająca jej interesom, jest w stanie zaważyć na wartości (giełdowej) akcji tej spółki, a tym samym na atrakcyjności inwestycji w takie akcje.

(por. pkt 19, 22–24, 26, 27, 44 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia przewidziane w szóstej dyrektywie

(dyrektywa Rady 77/388, art. 15 pkt 4 lit. a) i art. 15 pkt 5)

2. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia przewidziane w szóstej dyrektywie

(dyrektywa Rady 77/388, art. 15 pkt 8)

3. Prawo wspólnotowe – Zasady – Ochrona uzasadnionych oczekiwań

Summary

1. Artykuł 15 pkt 4 lit. a) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, do którego odwołuje się art. 15 pkt 5 tej dyrektywy, zmienionej dyrektywą 92/111, należy stosować nie tylko do statków, które są wykorzystywane do żeglugi na pełnym morzu oraz przewożą pasażerów za opłatą, lecz również do statków, które są wykorzystywane do żeglugi na pełnym morzu i są używane do celów handlowych, przemysłowych lub rybołówstwa.

W istocie, nawet jeśli niektóre wersje językowe art. 15 pkt 4 lit. a) szóstej dyrektywy prowadzą do rozbieżnych wykładni, struktura i cel tego przepisu przemawiają za stosowaniem kryterium wykorzystywania do żeglugi na pełnym morzu do wszystkich rodzajów statków wymienionych w tym przepisie. Gdyby przepis ten interpretować w ten sposób, że dotyczy on nie tylko statków, które są wykorzystywane do żeglugi na pełnym morzu, art. 15 pkt 4 lit. b), który przewiduje takie zwolnienie dla statków, które są używane do połowu przybrzeżnego ryb, byłby zbyteczny.

(por. pkt 14, 16 oraz pkt 1 sentencji)

2. Artykuł 15 pkt 8 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, iż zwolnienie przewidziane w tym przepisie dotyczy usług świadczonych bezpośrednio na rzecz armatora, przeznaczonych dla zaspokojenia bezpośrednich potrzeb statków morskich.

W celu bowiem zagwarantowania spójnego stosowania szóstej dyrektywy w jej całokształcie zwolnienie przewidziane w art. 15 pkt 8 nie może obejmować usług świadczonych na wcześniejszym etapie obrotu.

(por. pkt 24, 25 oraz pkt 2 sentencji)

3. W ramach wspólnego systemu podatku od wartości dodanej krajowe organy podatkowe są zobowiązane do przestrzegania zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań. Do sądu krajowego należy dokonanie oceny, czy, w przypadku gdy decyzją administracji podatkowej państwa członkowskiego zezwolono podatnikowi na zaniechanie naliczania podatku od wartości dodanej jego partnerowi handlowemu, podatnik mógł powziąć racjonalne przekonanie, że przedmiotowa decyzja została wydana przez właściwy organ.

(por. pkt 26, 36 oraz pkt 3 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym

(art. 28 WE)

Summary

Artykuł 28 WE sprzeciwia się uregulowaniom krajowym poddającym sprzedaż produktów piekarskich poddawanych procesowi „bake‑off” (szybkiemu rozmrożeniu, a następnie odgrzaniu lub wypiekowi dokonywanemu w punktach sprzedaży, produktów całkowicie lub częściowo upieczonych i zamrożonych) takim samym wymogom jak wymogi mające zastosowanie do pełnego procesu produkcji i wprowadzania do obrotu tradycyjnego chleba i tradycyjnych produktów piekarskich.

(por. pkt 28 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Mleko i przetwory mleczne – Opłata dodatkowa od mleka

(rozporządzenie Komisji nr 536/93, art. 7)

2. Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Mleko i przetwory mleczne – Opłata dodatkowa od mleka

(rozporządzenie Komisji nr 536/93, art. 7)

Summary

1. Artykuł 7 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 536/93 ustalającego szczegółowe zasady stosowania opłaty dodatkowej w sektorze mleka i przetworów mlecznych należy interpretować w ten sposób, że daje on uprawnienie państwu członkowskiemu do przyjęcia, o ile jest to konieczne, regulacji nakładającej na producentów mleka mających siedzibę na jego terytorium dodatkowych obowiązków księgowych wykraczających poza zakres obowiązków wynikających z art. 7 ust. 1 lit. f) tego rozporządzenia. Przy wykonywaniu tych uprawnień państwo członkowskie zobowiązane jest do przestrzegania ogólnych zasad prawa wspólnotowego.

(por. pkt 42 oraz pkt 1 sentencji)

2. W ramach systemu dodatkowej opłaty od mleka przewidzianego w rozporządzeniach nr 3950/92 i 536/93 prawo wspólnotowe nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu nakładającemu na producentów mleka obowiązek prowadzenia ewidencji ilości wyprodukowanego masła i sposobu jego wykorzystania, nawet jeżeli zostało ono zniszczone lub przerobione na paszę, jeżeli w danym państwie członkowskim prowadzenie na podstawie samych przepisów wspólnotowych skutecznej kontroli prawidłowości rozliczeń sprzedaży bezpośredniej sporządzanych przez producentów okaże się utrudnione.

(por. pkt 49 oraz pkt 2 sentencji)