Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Skarga na decyzję – Wydanie w trakcie postępowania decyzji równoznacznej z uchyleniem zaskarżonej decyzji – Skarga, która stała się bezprzedmiotowa – Umorzenie postępowania

(art. 230 WE)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty zaskarżalne – Pismo Komisji skierowane do państwa członkowskiego, dotyczące warunków zakwalifikowania do wsparcia zaliczek na pomoc finansową wypłacanych przez instytucje krajowe w ramach systemów pomocy państwa

(art. 230 WE)

3. Spójność gospodarcza i społeczna – Pomoc strukturalna – Finansowanie wspólnotowe – Zakwalifikowanie wydatków dokonanych przez instytucje krajowe do wsparcia – Warunek – Dowód dokonania wydatków w ramach finansowego projektu – Wyjątek – Zaliczki nieprzekraczające określonego progu

(rozporządzenie Rady nr 1260/1999, art. 32 ust. 2; rozporządzenie Komisji nr 1685/2000, załącznik, zasada 1 pkt 1 i 2)

4. Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres

(art. 253 WE)

5. Postępowanie – Zarzut zawisłości sporu – Tożsamość stron, przedmiotu i zarzutów w dwóch skargach – Niedopuszczalność skargi wniesionej w drugiej kolejności

Summary

1. Poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w trakcie postępowania skarżący osiąga jedyny cel, do jakiego doprowadzić mogła jego skarga wniesiona na podstawie art. 230 WE, odpada zatem podstawa prawna do wydania przez Trybunał orzeczenia w sprawie. W ramach takiej skargi Trybunał może bowiem orzec wyłącznie o stwierdzeniu nieważności aktu, który jest jej przedmiotem. Wobec tego skarga staje się bezprzedmiotowa i postępowanie podlega umorzeniu.

(por. pkt 25, 26)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności może zostać skierowana przeciwko wszelkim aktom wydanym przez instytucje, bez względu na ich charakter lub formę, jeżeli tylko rodzą one skutki prawne. Jest tak w przypadku pisma Komisji skierowanego do państwa członkowskiego, którego celem jest zapoznanie adresata z punktem widzenia tej instytucji w przedmiocie niemożności zakwalifikowania pewnych zaliczek wypłaconych przez państwa członkowskie w ramach systemów pomocy państwa do wsparcia z funduszy strukturalnych.

O ile nie budzi wątpliwości, iż w pierwszej części tego pisma Komisja potwierdziła swoje stanowisko w przedmiocie niemożności zakwalifikowania zaliczek wypłaconych przez państwa członkowskie do wsparcia z funduszy strukturalnych, wyrażone w nocie dotyczącej wykładni art. 32 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 1260/1999 ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych, o tyle jasne jest, iż w celu uzasadnienia zwrotu zaliczek przyznanych do określonego dnia ochroną uzasadnionych oczekiwań państw członkowskich odnosi się ona w sposób wyraźny do wątpliwości, które mogłyby się pojawić co do konkretnego statusu obowiązujących przepisów. Jako że nie ma ono zatem wyłącznie charakteru potwierdzenia noty dotyczącej wykładni, pismo to należy uznać za ostateczny wynik ponownej oceny sytuacji.

(por. pkt 32, 33, 36, 37)

3. System płatności w ramach systemów pomocy państwa ustanowiony przez art. 32 rozporządzenia nr 1260/1999 ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych, jak również zasada nr 1 załącznika do rozporządzenia nr 1685/2000 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 1260/1999 są oparte się na zasadzie zwrotu kosztów. Oznacza to, że co do zasady kwalifikacja do wsparcia z funduszy strukturalnych wydatków poczynionych przez instytucje krajowe jest uzależniona od przedstawienia służbom Komisji dowodu na ich wykorzystanie w ramach projektu finansowanego przez Unię Europejską.

Jedynie w przypadku płatności dokonanej przez Komisję tytułem zaliczki wynoszącej 7% wkładu funduszy strukturalnych dla danej pomocy przewidzianej w art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1260/1999, organy krajowe nie są zobowiązane do przedstawienia, już na tym etapie, dokumentów uzasadniających poniesione wydatki. Zaliczki wypłacone przez instytucje krajowe, nieprzekraczające kwoty 7% wkładu wskazanych funduszy, mogą w ten sposób zostać przyznane bez konieczności przedstawienia dowodu ich wykorzystania. Natomiast, jeśli zaliczki przekraczają wskazaną kwotę, ich zwrot a posteriori przez Komisję zależy od przedstawienia zapłaconych faktur lub, jeśli to okazuje się niemożliwe, dokumentów rachunkowych o równoważnej wartości dowodowej. W tym ostatnim przypadku płatność dokonana przez Komisję nie przybierze formy zaliczki, ale raczej płatności tymczasowej lub płatności salda końcowego w rozumieniu ww. art. 32, co wymaga w konsekwencji przedstawienia dokumentów uzasadniających wykorzystanie przedmiotowych kwot.

(por. pkt 45–49)

4. Uzasadnienie, jakiego wymaga art. 253 WE, powinno być dostosowane do charakteru aktu i przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie instytucji, która wydała akt, co pozwoli zainteresowanym poznać podstawy podjętej decyzji, a właściwemu sądowi dokonać jej kontroli.

Wymóg ten należy oceniać w odniesieniu do konkretnej sytuacji, w szczególności do treści aktu, charakteru powołanych argumentów, a także interesu, jaki w uzyskaniu informacji mogą mieć adresaci aktu lub inne osoby, których dotyczy on bezpośrednio i indywidualnie. Nie ma wymogu, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne elementy faktyczne i prawne, ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu spełnia wymogi art. 253 WE, winna opierać się nie tylko na jego brzmieniu, ale także uwzględniać okoliczności jego wydania, jak również całość przepisów prawa regulującego daną dziedzinę.

(por. pkt 54, 55)

5. Skarga wniesiona w sprawie, w której toczy się już spór pomiędzy tymi samymi stronami, oparta na tej samej podstawie prawnej i zmierzająca do stwierdzenia nieważności tego samego aktu prawnego, winna zostać odrzucona jako niedopuszczalna ze względu na zawisłość sporu.

(por. pkt 64)