Strony

Motywy wyroku

Sentencja



Strony

W sprawie C‑236/05

mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, wniesioną w dniu 30 maja 2005 r.,

Komisja Wspólnot Europejskich , reprezentowana przez K. Banks, działającą w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

strona skarżąca,

przeciwko

Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej , reprezentowanemu przez S. Nwaokolo, działającą w charakterze pełnomocnika, wspieraną przez D. J. Rhee, barrister,

strona pozwana,

TRYBUNAŁ (trzecia izba),

w składzie: A. Rosas, prezes izby, A. Tizzano (sprawozdawca), A. Borg Barthet, J. Malenovský i A. Ó Caoimh, sędziowie,

rzecznik generalny: M. Poiares Maduro,

sekretarz: R. Grass,

uwzględniając procedurę pisemną,

podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,

wydaje następujący

Wyrok

Motywy wyroku

1. W skardze Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że przekazując ze znacznym opóźnieniem dane wymagane na podstawie art. 19i tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 261, str. 1), zmienionego po raz ostatni rozporządzeniem Rady (WE) nr 1954/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. (Dz.U. L 289, str. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2847/93”), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tego rozporządzenia.

2. Na podstawie art. 19i tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia nr 2847/93:

„Każde państwo członkowskie powiadamia Komisję przy użyciu skomputeryzowanych środków, zgodnie z procedurą ustanowioną w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 109/94 [z dnia 19 stycznia 1994 r. dotyczącym rejestru statków rybackich Wspólnoty (Dz.U. L 19, str. 5)], o zbiorczych danych w zakresie zrealizowanego nakładu połowowego:

– w poprzednim miesiącu dla każdego odnośnego obszaru połowowego, w odniesieniu do gatunków przydennych, przed piętnastym dniem każdego miesiąca,

[…]

– w poprzednim kwartale dla każdego obszaru połowowego określonego w art. 19a w odniesieniu do gatunków pelagicznych, przed końcem pierwszego miesiąca każdego kwartału kalendarzowego”.

Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi

3. W dniu 21 listopada 2001 r. Komisja wystosowała do Zjednoczonego Królestwa wezwanie do usunięcia uchybień, w którym wskazała, że informacje wymagane na mocy art. 19i tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia nr 2847/93 za lata 1999, 2000 i 2001 nie zostały jej przekazane.

4. W piśmie z dnia 11 stycznia 2002 r. Zjednoczone Królestwo wyjaśniało, że napotkało trudności techniczne w zgromadzeniu i przekazaniu rzeczonych danych oraz że wszystkie informacje dotyczące okresu od 1999 r. do listopada 2001 r. włączenie zostały już przekazane do wiadomości Komisji.

5. W dniu 15 lipca 2004 r., stwierdziwszy, że braki lub opóźnienia w przekazaniu danych miały również miejsce w latach 2002 i 2003, Komisja wystosowała do władz brytyjskich uzasadnioną opinię, w której podniosła, że „nie podając do wiadomości danych wymaganych na podstawie art. 19i tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia nr 2847/93, lub czyniąc to często ze znacznym opóźnieniem, Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tego przepisu”. Komisja wezwała tym samym to państwo członkowskie do podjęcia koniecznych kroków w celu zastosowania się do uzasadnionej opinii w terminie dwóch miesięcy od jej doręczenia.

6. Pismem z dnia 9 września 2004 r. rząd Zjednoczonego Królestwa przyznał istnienie opóźnienia. Zaznaczył jednak, iż pewne dane zostały przekazane z mniejszym opóźnieniem niż wskazane w uzasadnionej opinii. Zwrócił następnie uwagę, że zostały wdrożone procedury mające na celu zapewnienie, by Zjednoczone Królestwo przestrzegało rozporządzenia nr 2847/93 i czyniło tak w przyszłości.

7. Wziąwszy pod uwagę fakt, iż opóźnienia w przekazywaniu danych miały miejsce również w 2004 r. i 2005 r., Komisja podjęła decyzję o wniesieniu niniejszej skargi.

W przedmiocie skargi

W przedmiocie dopuszczalności skargi

8. Na wstępie, w odpowiedzi na skargę Zjednoczone Królestwo podnosi dwa zarzuty niedopuszczalności bazujące odpowiednio na zmianie przedmiotu skargi i jej bezprzedmiotowości.

Co do zmiany przedmiotu skargi

9. Władze Zjednoczonego Królestwa podnoszą, że wezwanie do usunięcia uchybień z dnia 21 listopada 2001 r. formułuje zarzuty wyłącznie w odniesieniu do lat 1999, 2000 i 2001. Uzasadniona opinia natomiast dotyczy również lat 2002 i 2003, a skarga lat 2004 i 2005. Skarga jest w związku z tym niedopuszczalna, ponieważ włącza do przedmiotu sporu uchybienia zaistniałe po dacie wezwania do usunięcia uchybień.

10. Należy w tym względzie przypomnieć z jednej strony, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przedmiot skargi o stwierdzenie uchybienia na podstawie art. 226 WE winien być określony w uzasadnionej opinii Komisji (zob. wyrok z dnia 18 marca 1992 r. w sprawie C‑29/90 Komisja przeciwko Grecji, Rec. str. I‑1971, pkt 12, oraz wyrok z dnia 2 grudnia 1992 r. w sprawie C‑280/89 Komisja przeciwko Irlandii, Rec. str. I‑6185, pkt 7), w związku z czym skarga winna opierać się na tym samym uzasadnieniu i zarzutach, co uzasadniona opinia (zob. wyrok z dnia 16 czerwca 2005 r. w sprawie C‑456/03 Komisja przeciwko Włochom, Zb.Orz. str. I‑5335, pkt 35 oraz przywoływane tam orzecznictwo, jak również wyrok z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C‑33/04 Komisja przeciwko Luksemburgowi, Zb.Orz. str. I‑10629, pkt 36).

11. Z drugiej strony, Trybunał jednocześnie stwierdził, iż wymóg ten nie sięga tak daleko, aby w każdym przypadku nakładać obowiązek zachowania identycznej treści zarzutów w wezwaniu do usunięcia uchybienia, zarzutów uzasadnionej opinii i żądaniach skargi, jeśli przedmiot sporu określony w uzasadnionej opinii nie został rozszerzony ani zmieniony (zob. wyrok z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie C‑433/03 Komisja przeciwko Niemcom, Zb.Orz. str. I‑6985, pkt 28, i wyrok z dnia 7 września 2006 r. w sprawie C‑484/04 Komisja przeciwko Zjednoczonemu Królestwu, Zb.Orz. str. I‑7471, pkt 25).

12. Trybunał stwierdził w szczególności, iż przedmiotem skargi mogą być również fakty zaistniałe po wystosowaniu uzasadnionej opinii, o ile mają one ten sam charakter i stanowią element tego samego postępowania co fakty, do których odnosi się opinia (zob. wyroki z dnia 22 marca 1983 r. w sprawie C‑42/82 Komisja przeciwko Francji, Rec. str. 1013, pkt 20, z dnia 4 lutego 1988 r. w sprawie C‑113/86 Komisja przeciwko Włochom, Rec. str. 607, pkt 11 oraz z dnia 18 maja 2006 r. w sprawie C‑221/04 Komisja przeciwko Hiszpanii, Zb.Orz. str. I‑4515, pkt 28).

13. Należy zatem stwierdzić, że w niniejszej sprawie przedmiot skargi nie został zmieniony w trakcie toczącego się postępowania.

14. W istocie bowiem zarówno w sentencji uzasadnionej opinii, jak i w żądaniach skargi, Komisja czyni Zjednoczonemu Królestwu zarzut uchybienia ciążącym na nim zobowiązaniom w sposób trwały, poprzez przekazywanie z opóźnieniem danych wymaganych na postawie art. 19i tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia nr 2847/93.

15. Ponadto Komisja podkreśla w skardze, iż w momencie jej wniesienia uchybienie miało nadal miejsce, ponieważ rząd Zjednoczonego Królestwa nie przekazał do tej pory większości danych dotyczących 2004 r. i żadnych danych odnoszących się do 2005 r.

16. Z powyższego wynika, że Komisja nie odnosi się w skardze do konkretnych czynności mających miejsce w określonym czasie, ale do ciągłego i powtarzającego się uchybienia Zjednoczonego Królestwa zobowiązaniu do przekazywania przedmiotowych danych w terminie przewidzianym rozporządzeniem nr 2847/93.

17. Należy zatem uznać, iż w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest przejawiające się w ciągłych opóźnieniach niedotrzymywanie przez władze Zjednoczonego Królestwa wyżej wymienionych terminów, z uwagi na co nie ma potrzeby wyłączenia faktów zaistniałych po wystosowaniu uzasadnionej opinii (zob. ww. wyrok z dnia 4 lutego 1988 r.w sprawie Kmisja przeciwko Włochom).

18. Pierwszy zarzut niedopuszczalności skargi podniesiony przez Zjednoczone Królestwo podlega zatem oddaleniu.

Co do bezprzedmiotowości skargi

19. Rząd Zjednoczonego Królestwa utrzymuje, że zastosował się do uzasadnionej opinii, przekazując wszystkie wymagane dane przed datą określoną w opinii, oraz że w związku z tym Komisja nie miała podstaw do wniesienia niniejszej skargi.

20. Należy w tym względzie przypomnieć na wstępie, że w ramach kompetencji, jakie przysługują jej na mocy art. 226 WE, zadaniem Komisji jest czuwanie z urzędu i w interesie publicznym nad stosowaniem prawa wspólnotowego przez państwa członkowskie oraz stwierdzanie ewentualnych uchybień zobowiązaniom, które z niego wynikają, celem spowodowania ich zaprzestania (zob. wyrok z dnia 1 lutego 2001 r. w sprawie C‑333/99 Komisja przeciwko Francji, Rec. str. I‑1025, pkt 23, oraz wyrok z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie C‑394/02 Komisja przeciwko Grecji, Zb.Orz. str. I‑4713, pkt 14 i 15, oraz przywołane tam orzecznictwo).

21. Należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie uchybienie zarzucane Zjednoczonemu Królestwu, jak to zostało podniesione w pkt 16 niniejszego wyroku, polega na fakcie przekazywania z opóźnieniem, w sposób ciągły i powtarzający się, danych wymaganych na podstawie art. 19i tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia nr 2847/93.

22. Należy stwierdzić, że Zjednoczone Królestwo przekazując przed datą określoną w uzasadnionej opinii, przytoczone w niej dane wymagane na mocy rozporządzenia nr 2847/93, nie usunęło tak zdefiniowanego uchybienia, ponieważ przekazanie danych nastąpiło po upływie terminów przewidzianych w rozporządzeniu nr 2847/93.

23. Komisja ma zatem interes w stwierdzeniu zarzucanego uchybienia, aby w szczególności Zjednoczone Królestwo podjęło konieczne działania w celu zapewnienia, by dane były przekazywane we właściwym czasie, jak również w celu zapobieżenia przyszłym naruszeniom.

24. Mając na uwadze poprzedzające uwagi, należy oddalić również drugi zarzut niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji stwierdzić dopuszczalność skargi Komisji.

W przedmiocie zasadności skargi

25. Komisja zarzuca Zjednoczonemu Królestwu przekazywanie danych wymaganych na mocy art. 19i tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia nr 2847/93 znacznie po terminie, jako że ich przekazywanie następowało:

– za lata 1999, 2000 i 2001: dane odnoszące się do tych lat zostały dostarczone dopiero w dniu 14 stycznia 2002 r., z wyłączeniem danych dotyczących lutego, marca, kwietnia i maja 1999 r., przekazanych w dniu 9 czerwca 1999 r. oraz danych odnoszących się do dziesięciu pierwszych miesięcy 2001 r., przekazanych w dniu 29 listopada 2001 r.;

– za rok 2002: dane dotyczące gatunków przydennych, z wyjątkiem pięciu przypadków, zostały również przesłane z opóźnieniem;

– za rok 2003: dane zostały przesłane dopiero w dniu 29 marca 2004 r.;

– za rok 2004: jedynie niektóre dane zostały przesłane do Komisji, ze średnim opóźnieniem rzędu 23 dni w odniesieniu do gatunków pelagicznych i 48 dni w odniesieniu do gatunków przydennych;

– za rok 2005 do momentu wniesienia skargi żadne dane nie zostały przesłane do Komisji.

26. Rząd Zjednoczonego Królestwa nie kwestionuje faktu przekazania po terminie opisanych w ten sposób danych.

27. Podnosi on niemniej jednak, że opóźnienia te są spowodowane trudnościami technicznymi. W szczególności, w odniesieniu do informacji dotyczących lat 2004 i 2005, trudności były spowodowane zmianą systemu zgłaszania danych w konsekwencji wejścia w życie rozporządzenia nr 1954/2003.

28. Nie można przychylić się do tego argumentu. Pozostaje stwierdzić w tym względzie, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem państwo członkowskie nie może powoływać się na okoliczności o charakterze wewnętrznym, w tym na trudności w zakresie stosowania aktu wspólnotowego pojawiające się na etapie jego wykonywania, celem uzasadnienia nieprzestrzegania zobowiązań i terminów wynikających z norm prawa wspólnotowego (zob. wyrok z dnia 4 lipca 2000 r. w sprawie C‑387/97 Komisja przeciwko Grecji, Rec. str. I‑5047, pkt 70, oraz wyrok z dnia 25 kwietnia 2002 r. w sprawach połączonych C‑418/00 i C-419/00 Komisja przeciwko Francji, Rec. str. I‑03969, pkt 59).

29. Zjednoczone Królestwo nie może zatem powoływać się na trudności techniczne w celu uchylenia się od zobowiązań wynikających z prawa wspólnotowego.

30. W świetle poprzedzających uwag należy stwierdzić, iż przekazując po terminie dane wymagane na podstawie art. 19i tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia nr 2847/93, Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tego rozporządzenia.

W przedmiocie kosztów

31. Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja wniosła o obciążenie Zjednoczonego Królestwa kosztami postępowania, a Zjednoczone Królestwo przegrało sprawę w całości, należy je obciążyć kosztami postępowania.

Sentencja

Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:

1) Przekazując po terminie dane wymagane na podstawie art. 19i tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa, zmienionego po raz ostatni rozporządzeniem Rady (WE) nr 1954/2003 z dnia 4 listopada 2003 r., Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tego rozporządzenia.

2) Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami.