ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (pierwsza izba)

z dnia 21 lipca 2016 r.

António Gaspar Pinto Ferreira

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Urzędnicy — Kara dyscyplinarna — Artykuł 9 ust. 2 załącznika IX do regulaminu pracowniczego — Wstrzymanie wypłaty części emerytury — Działalność wykonywana poza strukturami Unii, na którą nie zostało wydane pozwolenie — Brak wniosku o udzielenie uprzedniego pozwolenia”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której António Gaspar Pinto Ferreira żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 16 grudnia 2014 r. w sprawie wymierzenia mu na podstawie art. 9 ust. 2 załącznika IX do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) kary dyscyplinarnej w postaci dokonywanego co miesiąc potrącania 185 EUR z jego emerytury przez okres dwunastu miesięcy, ze skutkiem od dnia jego przejścia na tę emeryturę, czyli z dniem 1 listopada 2015 r.

Orzeczenie:

Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 16 grudnia 2014 r., na mocy której organ powołujący Komisji Europejskiej wymierzył Antóniowi Gasparowi Pincie Ferreirze karę przewidzianą w art. 9 ust. 2 załącznika IX do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej. Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez A. Pinta Ferreirę.

Streszczenie

Urzędnicy – Środki dyscyplinarne – Kara – Wymierzenie czynnemu zawodowo urzędnikowi kary przewidzianej wyłącznie wobec urzędników pobierających emeryturę lub rentę – Niezgodność z prawem (regulamin pracowniczy, załącznik IX, art. 9 ust. 1, 2) Urzędnicy – Regulamin pracowniczy – Rozszerzenie per analogiam stosowania przepisu regulaminu pracowniczego – Wyłączenie
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (druga izba)

z dnia 19 lipca 2016 r.

HG

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Urzędnicy — Urzędnicy pełniący służbę w państwie trzecim — Miejsce zakwaterowania udostępnione przez administrację — Obowiązek zamieszkiwania w nim — Postępowanie dyscyplinarne — Kara dyscyplinarna — Artykuł 9 ust. 1 lit. c) załącznika IX do regulaminu pracowniczego — Zawieszenie przyniesienia o stopień wyżej — Naprawienie szkody — Artykuł 22 regulaminu pracowniczego”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której HG żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o ukaraniu go zawieszeniem przyniesienia o stopień wyżej na 18 miesięcy i zobowiązaniu go do naprawienia szkody poniesionej przez Komisję w kwocie 108596, 35 EUR.

Orzeczenie:

Skarga zostaje oddalona. HG pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

Streszczenie

Urzędnicy – Środki dyscyplinarne – Kara – Uznanie przysługujące organowi powołującemu – Ocena rzeczywistego wystąpienia czynów rozpatrywanych w postępowaniu dyscyplinarnym – Opinia komisji dyscyplinarnej – Zakres – Granice (regulamin pracowniczy, załącznik IX, art. 18, 22) Urzędnicy – Środki dyscyplinarne – Postępowanie dyscyplinarne – Uchybienie obowiązkowi – Uchybienie temu samemu obowiązkowi przez innego urzędnika – Brak wpływu (regulamin pracowniczy, załącznik IX, art. 22) Urzędnicy – Prawa i obowiązki – Obowiązek lojalności – Zakres – Stwierdzenie uchybienia – Kryteria oceny (regulamin pracowniczy, art. 11)
Komisja konkursowa jest zobowiązana ustalić, czy kandydaci posiadają umiejętności i doświadczenie zawodowe konieczne do wykonywania zadań na danym stanowisku, wymienionych w danym ogłoszeniu o konkursie. Jest również zobowiązana do porównania umiejętności i przydatności kandydatów w celu wyłonienia osób najbardziej przydatnych do wykonywania obowiązków na danym stanowisku.

W tym kontekście komisja konkursowa zobowiązana jest zapewnić, by jej oceny w stosunku do wszystkich egzaminowanych kandydatów wydawane były w warunkach równości i obiektywizmu oraz by kryteria oceny były jednolite i stosowane w sposób spójny wobec wszystkich kandydatów.

W przypadku gdy komisja konkursowa przystępuje do ponownego rozpatrzenia kandydatur, powinna wywiązywać się z tego zadania z wymaganą starannością i szczególną pieczołowitością.

(zob. pkt 35–37)

Odesłanie

Trybunał, wyrok z dnia 28 lutego 1989 r., Basch i in./Komisja, 100/87, 146/87, 153/87, EU:C:1989:97, pkt 16

Sąd Pierwszej Instancji, wyrok z dnia 17 stycznia 2001 r., Gerochristos/Komisja, T‑189/99, EU:T:2001:12, pkt 19

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: z dnia 24 kwietnia 2013 r., BX/Komisja, F‑88/11, EU:F:2013:51, pkt 39; z dnia 22 września 2015 r., Gioria/Komisja, F‑82/14, EU:F:2015:108, pkt 50
Zważywszy na szeroki zakres uznania przysługujący administracji przy ocenie i porównaniu osiągnięć kandydatów we wszelkich postępowaniach selekcyjnych, a w szczególności w postępowaniu certyfikacyjnym określonym w art. 45a regulaminu pracowniczego, kontrola Sądu do spraw Służby Publicznej w tej dziedzinie winna ograniczać się do tego, czy w świetle danych, na których podstawie administracja mogła oprzeć swoją ocenę, trzymała się ona w rozsądnych granicach i nie skorzystała ze swego uznania w sposób oczywiście błędny lub do celów innych niż te, w których jej je przyznano. Wspomniany Sąd nie może zatem zastąpić oceny osiągnięć i kwalifikacji kandydatów dokonanej przez administrację swoją oceną, gdy żadne dane zawarte w aktach nie pozwalają stwierdzić, że przy ocenie tych osiągnięć i kwalifikacji administracja popełniła oczywisty błąd.

Naruszenie zasady równego traktowania, mającej zastosowanie do prawa służby publicznej Unii, następuje w przypadku, gdy dwie kategorie osób, których sytuacja faktyczna i prawna nie przedstawia zasadniczych różnic, są traktowane odmiennie i gdy takie odmienne traktowanie nie jest obiektywnie uzasadnione.

W tym względzie odmienne traktowanie, uzasadnione na podstawie obiektywnego i rozsądnego kryterium, proporcjonalne do celu realizowanego przez rozpatrywane rozróżnienie, nie stanowi naruszenia zasady równego traktowania.

W tym przypadku, zważywszy na to, że zainteresowany nie ukończył przynajmniej rocznego kursu, prowadzonego przez placówkę uniwersytecką lub samorząd zawodowy, który to kurs potwierdzony by był dyplomem uznanym przez państwo członkowskie, a tym samym nie otrzymał żadnych punktów za to kryterium w ramach siatki punktacji zawartej w zaproszeniu do zgłaszania kandydatur do procedury certyfikacyjnej, znajduje się on w innej sytuacji faktycznej od kandydata, który może wykazać, iż ukończył taki kurs. W związku z tym organ powołujący nie naruszył zasady równego traktowania.

(zob. pkt 26–28)

Odesłanie

Trybunał, wyrok z dnia 22 grudnia 2008 r., Centeno Mediavilla i in./Komisja, C‑443/07 P, EU:C:2008:767, pkt 60, 76

Sąd Pierwszej Instytucji, wyrok z dnia 16 marca 2004 r., Afari/EBC, T‑11/03, EU:T:2004:77, pkt 65

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: z dnia 23 stycznia 2007 r., Chassagne/Komisja, F‑43/05, EU:F:2007:14, pkt 91; z dnia 25 lutego 2010 r., Pleijte/Komisja, F‑91/08, EU:F:2010:13, pkt 36
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

Postępowanie – Koszty – Ustalenie – Okoliczności jakie należy wziąć pod uwagę

(regulamin Sądu Pierwszej Instancji, art. 91 lit. b); decyzja Rady 2004/752, art. 3 ust. 4)

Jeśli chodzi o ocenę, na użytek określania wysokości kosztów podlegających zwrotowi, nakładu pracy, jakiego wymagało postępowanie sporne, to sąd wspólnotowy musi wziąć pod uwagę łączną liczbę godzin pracy, które mogą wydawać się być obiektywnie niezbędne dla celów postępowania. W tym zakresie wysokość kosztów pomocy prawnej nie może zależeć od objętości pism procesowych przygotowanych przez pełnomocnika procesowego. Zwięzłość pism procesowych może bowiem być tak wyrazem zdolności ich autora do syntezy czy chęci oszczędzenia czasu pracy sędziego i strony przeciwnej, jak oznaczać, że praca została wykonana szybko. Zwięzłość pisma procesowego nie może co do zasady być rozumiana jako wyraz pracy pospiesznej lub pobieżnej jej wykonawcy.

(zob. pkt 23, 24)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑290/94 DEP Kaysersberg przeciwko Komisji, 30 października 1998 r., Rec. str. II‑4105, pkt 20; sprawa T‑171/00 DEP Spruyt przeciwko Komisji, 20 listopada 2002 r., RecFP str. I‑A‑225, II‑1127, pkt 29
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

Postępowanie – Wniosek o przyznanie pomocy w zakresie kosztów postępowania – Koszty pokryte

(regulamin Sądu, art. 94, 95; decyzja Rady 2004/752, art. 3 ust. 4)

Z art. 94 i 95 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji wynika, że pomoc w zakresie kosztów postępowania musi co do zasady ograniczać się do pokrycia kosztów postępowania poniesionych wraz ze złożeniem wniosku o przyznanie pomocy w zakresie kosztów postępowania lub po jego złożeniu. Z wyjątkiem bowiem szczególnych okoliczności możliwość pokrycia w ramach pomocy w zakresie kosztów postępowania z mocą wsteczną kosztów poniesionych przed tą datą nie jest zgodna z literą i z duchem tych przepisów, jak również nie leży w interesie dobrego administrowania wymiarem sprawiedliwości. W przypadku kosztów poniesionych przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy w zakresie kosztów postępowania, do czasu wykazania, że jest inaczej, domniemywa się, że wnioskodawca mógł je ponieść, a tym samym jeden z warunków przyznania pomocy w zakresie kosztów postępowania nie został spełniony.

(zob. pkt 16)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑49/04 AJ Hassan przeciwko Radzie i Komisji, 3 kwietnia 2006 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 21; sprawa T‑318/01 AJ Othman przeciwko Radzie i Komisji, 27 października 2006 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 31
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

Urzędnicy – Skarga – Interes prawny

(regulamin pracowniczy urzędników, art. 90, 91)

Urzędnik nie może występować w interesie prawa lub instytucji i nie może podnosić na poparcie swojej skargi o stwierdzenie nieważności zarzutów innych niż o charakterze osobistym. Z tego względu w oczywisty sposób niedopuszczalna jest skarga urzędnika mająca na celu stwierdzenie nieważności listy urzędników awansowanych do wyższej grupy zaszeregowania w ramach postępowania w sprawie awansu w zakresie, w jakim lista ta nie zawiera nazwiska skarżącego, w sytuacji gdy skarżący nie wykazał, na czym polega jego osobisty interes we wniesieniu skargi, ograniczając się jedynie do podniesienia niezgodności z prawem niektórych rodzajów punktów awansu, nie przedstawiając jednak w swoich pismach żadnych konkretnych informacji dotyczących jego sytuacji osobistej w związku z danym postępowaniem w sprawie awansu, a w szczególności takich, jak ilość punktów awansu danej kategorii, które otrzymał. Stwierdzenia tego nie zmienia fakt, że ilość punktów awansu tego rodzaju wynikała z dokumentu załączonego w odpowiedzi na skargę, ponieważ skarżący miał obowiązek wykazać w swoich pismach, że posiada interes prawny i odpowiednio odesłać do informacji przedstawionych w załącznikach.

(zob. pkt 31, 32)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 85/82 Schloh przeciwko Radzie, 30 czerwca 1983 r., Rec. str. 2105, pkt 14

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑436/04 Sanchez Ferriz przeciwko Komisji, 22 listopada 2006 r., Zb.Orz.SP str. I‑A‑2‑277, II‑A‑2‑1439, pkt 35; sprawa T‑422/04 Lavagnoli przeciwko Komisji, 23 listopada 2006 r., nieopublikowana w Zbiorze, pkt 31
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(trzecia izba)

z dnia 18 listopada 2009 r.

Sprawa F-11/05 RENV

Olivier Chassagne

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania po uchyleniu rozstrzygnięcia – Umorzenie postępowania

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i art. 152 EWEA przez O. Chassagne’a, zarejestrowana pod sygnaturą F‑11/05. Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2006 r. w sprawie F‑11/05 Chassagne przeciwko Komisji, Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑65, II‑A‑1‑241, Sąd do spraw Służby Publicznej odrzucił jego skargę jako oczywiście niedopuszczalną. Wydanym w postępowaniu odwoławczym wyrokiem z dnia 19 września 2008 r. w sprawie T‑253/06 P Chassagne przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanym w Zbiorze, Sąd Pierwszej Instancji uchylił ww. postanowienie z dnia 29 czerwca 2006 r. w sprawie Chassagne przeciwko Komisji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej.

Orzeczenie: Umarza się postępowanie w sprawie F‑11/05 RENV Chassagne przeciwko Komisji, która zostaje wykreślona z rejestru Sądu. Komisja zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez skarżącego do czasu wydania wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 września 2008 r. Każda ze stron pokrywa koszty poniesione przez siebie po ogłoszeniu wspomnianego wyroku.

Streszczenie

Postępowanie – Bezczynność strony skarżącej – Skarga, która stała się bezprzedmiotowa – Umorzenie postępowania

(regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 75)

Zważywszy na przedłużającą się bezczynność skarżącego, Sąd do spraw Służby Publicznej powinien, w trosce o prawidłowe administrowanie wymiarem sprawiedliwości, stwierdzić z urzędu, na podstawie art. 75 swojego regulaminu postępowania, bezprzedmiotowość skargi i umorzyć postępowanie.

(zob. pkt 28)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑299/06 Leclercq przeciwko Komisji, 20 czerwca 2008 r., niepublikowana w Zbiorze
POSTANOWIENIE PREZESA PIERWSZEJ IZBY SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

z dnia 29 września 2009 r.

Sprawa F-18/05 RENV

D

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Urzędnicy – Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania po uchyleniu rozstrzygnięcia – Choroba zawodowa – Wniosek o uznanie zawodowego podłoża nasilenia choroby, na którą cierpi skarżący – Artykuł 73 regulaminu pracowniczego – Wykreślenie – Koszty

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i art. 152 EWEA, w której D żąda stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Komisji z dnia 4 maja 2004 r. w sprawie wniosku o uznanie zawodowego podłoża choroby lub nasilenia choroby, na którą cierpi, uniemożliwiającej mu pełnienie obowiązków na stanowisku w swojej kategorii odpowiadającym jego grupie zaszeregowania.

Orzeczenie: Sprawa F‑18/05 RENV D przeciwko Komisji zostaje wykreślona z rejestru Sądu. Komisja pokrywa, poza całością własnych kosztów postępowania przed Sądem i Sądem Pierwszej Instancji, połowę kosztów poniesionych przez skarżącego w tych postępowaniach. Skarżący pokrywa połowę własnych kosztów postępowania przed Sądem i Sądem Pierwszej Instancji. Axa Belgium, występująca w charakterze interwenienta na poparcie żądań Komisji pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Postępowanie – Koszty – Cofnięcie skargi uzasadnione postępowaniem strony przeciwnej

(regulamin Sądu Pierwszej Instancji, art. 87 § 5; regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 122)

Zgodnie z art. 87 § 5 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, mającego zastosowanie odpowiednio w sprawach zawisłych przed Sądem do spraw Służby Publicznej przed wejściem w życie jego własnego regulaminu, strona cofająca skargę zostaje obciążona kosztami, jeżeli strona przeciwna wniosła o to w swoich uwagach dotyczących cofnięcia skargi. Jednakże, na żądanie strony cofającej skargę, koszty pokrywa strona przeciwna, jeśli wydaje się to uzasadnione ze względu na jej postępowanie.

Należy jednak podzielić koszty w przypadku cofnięcia skargi w następstwie decyzji instytucji o zmianie, po upływie czterech lat, swojej zaskarżonej przez skarżącego decyzji odmownej w sprawie uznania zawodowego podłoża choroby, jeżeli skarga została cofnięta zaledwie na trzy dni robocze przed rozprawą i niemal rok po zapadnięciu wspomnianej decyzji, a dla instytucji zapadło korzystne orzeczenie w postępowaniu odwoławczym w tej samej sprawie.

(zob. pkt 10–14)
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(pełny skład)

z dnia 13 lipca 2007 r.

Sprawa F-1/05 INT

Pia Landgren

przeciwko

Europejskiej Fundacji Szkolenia (ETF)

Postępowanie – Wykładnia postanowienia – Przesłanki dopuszczalności wniosku

Przedmiot: Pismo, w którym ETF wnosi, na podstawie art. 129 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, który zgodnie z art. 3 ust. 4 decyzji Rady 2004/752/WE, Euratom z dnia 2 listopada 2004 r. ustanawiającej Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (Dz.U. L 333, str. 7) znajduje odpowiednio zastosowanie do Sądu do spraw Służby Publicznej do czasu wejścia w życie regulaminu tego Sądu, o dokonanie wykładni postanowienia wydanego w dniu 22 maja 2007 r. przez Sąd (pełny skład) w sprawie F-1/05 Landgren przeciwko ETF, Zb.Orz.SP str. I-A-1-0000 i II-A-1-0000.

Orzeczenie: Wniosek o dokonanie wykładni zostaje odrzucony jako niedopuszczalny. ETF zostaje obciążona kosztami niniejszego postępowania.

Streszczenie

Postępowanie – Wykładnia wyroku – Przesłanki dopuszczalności wniosku

(regulamin Sądu Pierwszej Instancji, art. 129; decyzja Rady 2004/752, art. 3 ust. 4)

Aby wniosek o wykładnię wyroku był dopuszczalny, należy wskazać w nim tę część sentencji wyroku, która ma podlegać wykładni w świetle zasadniczych tez uzasadnienia oraz powinien mieć na celu wyeliminowanie niejasności lub wieloznaczności, dotyczących ewentualnie sensu i zakresu samego wyroku, w zakresie, w jakim służy rozstrzygnięciu konkretnego przedstawionego przypadku. Wniosek o wykładnię wyroku jest zatem niedopuszczalny, jeżeli służy uzyskaniu stanowiska rozpoznającego sądu w kwestii stosowania lub wykonania wyroku lub skutków wyroku lub postanowienia wydanego przez ten sąd.

(zob. pkt 8)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 5/55 Assider przeciwko Wysokiej Władzy, 28 czerwca 1955 r., Rec. str. 263, 278; sprawa 70/63 bis Wysoka Władza przeciwko Collotti i Trybunałowi Sprawiedliwości, 7 kwietnia 1965 r., Rec. str. 353, 359; sprawa 110/63 bis Willame przeciwko Komisji, 13 lipca 1966 r., Rec. str. 411, 417; sprawa 206/81 bis Alvarez przeciwko Parlamentowi, 29 września 1983 r., Rec. str. 2865, pkt 8–11; sprawy połączone 146/85 INT i 431/85 INT Maindiaux i in. przeciwko KES i in., 20 kwietnia 1988 r., Rec. str. 2003, pkt 5, 6

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑22/91 INT Raiola-Denti i in. przeciwko Radzie, 14 lipca 1993 r., Rec. str. II‑817, pkt 6; sprawa T‑573/93 (129) Caballero Montoya przeciwko Komisji, 24 lipca 1997 r., RecFP str. I‑A‑271, II‑761, pkt 27
POSTANOWIENIE PREZESA DRUGIEJ IZBY

SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

z dnia 24 maja 2007 r.

Sprawa F‑95/05 AJ

N

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Pomoc w zakresie kosztów postępowania

Przedmiot: Wniosek o przyznanie N pomocy w zakresie kosztów postępowania na podstawie art. 94 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, który zgodnie z art. 3 ust. 4 decyzji Rady 2004/752/WE, Euratom z dnia 2 listopada 2004 r. ustanawiającej Sąd do Spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (Dz.U. L 333, str. 7) znajduje odpowiednio zastosowanie do Sądu do Spraw Służby Publicznej do czasu wejścia w życie regulaminu tego Sądu.

Orzeczenie: N zostaje przyznana pomoc w zakresie kosztów postępowania. Kwota odpowiadająca kosztom poniesionym przez N od momentu złożenia wniosku o przyznanie pomocy w zakresie kosztów postępowania zostanie przekazana adwokatowi odpowiedzialnemu za doradztwo zainteresowanemu, zgodnie z zaświadczeniami i do wysokości 2000 EUR. Na adwokata reprezentującego N wyznaczony został I. Kletzlen.

Streszczenie

Postępowanie – Wniosek o przyznanie pomocy w zakresie kosztów postępowania – Koszty pokryte

(regulamin Sądu, art. 94, 95; decyzja Rady 2004/752, art. 3 ust. 4)

Z art. 94 i 95 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji wynika, że pomoc w zakresie kosztów postępowania musi co do zasady ograniczać się do pokrycia kosztów postępowania poniesionych wraz ze złożeniem wniosku o przyznanie pomocy w zakresie kosztów postępowania lub po jego złożeniu. Z wyjątkiem bowiem szczególnych okoliczności możliwość pokrycia w ramach pomocy w zakresie kosztów postępowania z mocą wsteczną kosztów poniesionych przed tą datą nie jest zgodna z literą i z duchem tych przepisów, jak również nie leży w interesie dobrego administrowania wymiarem sprawiedliwości. W przypadku kosztów poniesionych przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy w zakresie kosztów postępowania, do czasu wykazania, że jest inaczej, domniemywa się, że wnioskodawca mógł je ponieść, a tym samym jeden z warunków przyznania pomocy w zakresie kosztów postępowania nie został spełniony.

(zob. pkt 16)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑49/04 AJ Hassan przeciwko Radzie i Komisji, 3 kwietnia 2006 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 21; sprawa T‑318/01 AJ Othman przeciwko Radzie i Komisji, 27 października 2006 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 31
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(druga izba)

z dnia 2 lipca 2007 r.

Sprawa F-117/05

Carlos Sanchez Ferriz

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Brak wpisu na listę awansowanych urzędników – Postępowanie w sprawie awansu za 2004 r. – Punkty pierwszeństwa – Osiągnięcia – Staż pracy – Dopuszczalność

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której C.S. Ferriz żąda, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 30 listopada 2004 r. ustalającej listę urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu za 2004 r., w zakresie, w jakim lista ta nie zawiera jego nazwiska, i ewentualnie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania punktów pierwszeństwa w ramach tego postępowania.

Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona jako w części oczywiście niedopuszczalna, a w części jako oczywiście bezzasadna. Każda ze stron pokryje własne koszty.

Streszczenie

Urzędnicy – Skarga – Interes prawny

(regulamin pracowniczy urzędników, art. 90, 91)

Urzędnik nie może występować w interesie prawa lub instytucji i nie może podnosić na poparcie swojej skargi o stwierdzenie nieważności zarzutów innych niż o charakterze osobistym. Z tego względu w oczywisty sposób niedopuszczalna jest skarga urzędnika mająca na celu stwierdzenie nieważności listy urzędników awansowanych do wyższej grupy zaszeregowania w ramach postępowania w sprawie awansu w zakresie, w jakim lista ta nie zawiera nazwiska skarżącego, w sytuacji gdy skarżący nie wykazał, na czym polega jego osobisty interes we wniesieniu skargi, ograniczając się jedynie do podniesienia niezgodności z prawem niektórych rodzajów punktów awansu, nie przedstawiając jednak w swoich pismach żadnych konkretnych informacji dotyczących jego sytuacji osobistej w związku z danym postępowaniem w sprawie awansu, a w szczególności takich, jak ilość punktów awansu danej kategorii, które otrzymał. Stwierdzenia tego nie zmienia fakt, że ilość punktów awansu tego rodzaju wynikała z dokumentu załączonego w odpowiedzi na skargę, ponieważ skarżący miał obowiązek wykazać w swoich pismach, że posiada interes prawny i odpowiednio odesłać do informacji przedstawionych w załącznikach.

(zob. pkt 31, 32)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 85/82 Schloh przeciwko Radzie, 30 czerwca 1983 r., Rec. str. 2105, pkt 14

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑436/04 Sanchez Ferriz przeciwko Komisji, 22 listopada 2006 r., Zb.Orz.SP str. I‑A‑2‑277, II‑A‑2‑1439, pkt 35; sprawa T‑422/04 Lavagnoli przeciwko Komisji, 23 listopada 2006 r., nieopublikowana w Zbiorze, pkt 31