WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (pierwsza izba)

z dnia 22 maja 2014 r.

CU

przeciwko

Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu (EKES)

„Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Umowa na czas nieokreślony — Decyzja o rozwiązaniu umowy”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy art. 106a, w której CU żąda stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (EKES) z dnia 16 października 2012 r. o rozwiązaniu z nią umowy o pracę na czas nieokreślony w charakterze członka personelu tymczasowego i, jeśli zajdzie taka potrzeba, stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 31 stycznia 2013 r. i decyzji z dnia 24 kwietnia 2013 r. oddalających zażalenie, jak również zasądzenia od EKES odszkodowania za poniesioną szkodę i wypłaty kwoty 15000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę.

Orzeczenie:

Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dni 16 października 2012 r. i 31 stycznia 2013 r. w sprawie rozwiązania z CU umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego zawartej na czas nieokreślony. Zasądza się od Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na rzecz CU kwotę 25000 EUR. W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez CU.

Streszczenie

Stanowisko, zgodnie z którym zażalenie złożone przez członka personelu tymczasowego staje się bezprzedmiotowe ze względu na decyzję organu upoważnionego do zawierania umów o pracę o zastąpieniu jego pierwszej decyzji drugą decyzją, mającą, jeśli chodzi o rozwiązanie umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego, tę samą treść sprowadzałoby się do przyznania administracji uprawnienia w zakresie obligowania danego pracownika do składania tylu zażaleń, ile administracja wyda decyzji, celem zaradzenia pewnym nieprawidłowościom, podczas gdy jest to akt niekorzystny, o który chodzi, gdyż jego przedmiot i podstawa pozostają dokładnie te same. (zob. pkt 23)

Zgodnie z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej każda osoba ma prawo do bycia wysłuchaną, zanim zostaną podjęte indywidualne środki mogące negatywnie wpłynąć na jej sytuację. Aby naruszenie prawa do bycia wysłuchanym mogło doprowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu, konieczne jest zbadanie, czy w braku tej nieprawidłowości wynik postępowania mógłby być inny. Skoro instytucja ma wybór pomiędzy rozwiązaniem umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego a jego przejściem na emeryturę, to ma ona tym więcej powodów do jego uprzedniego wysłuchania przed zastosowaniem wobec niego jednego czy drugiego rozwiązania. Tym samym argument instytucji, zgodnie z którym członek personelu tymczasowego był w stanie przedstawić swój punkt widzenia podczas spotkania, które miało miejsce po wydaniu decyzji o zwolnieniu, sprowadzałby się do pozbawienia prawa podstawowego do bycia wysłuchanym jego treści, czyli umożliwienia członkowi personelu tymczasowego przedstawienia swego punktu widzenia na temat środka mającego niekorzystny wpływ na jego sytuację i leżącego po stronie instytucji obowiązku zapoznania się z nim przed wydaniem decyzji, gwarantując w ten sposób, że decyzja, która ma być wydana, nie jest obarczona błędami materialnymi i stanowi wynik właściwego wyważenia interesu służby i interesu danej osoby. (zob. pkt 33, 38–41) Odesłanie: Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑46/11 Tzirani przeciwko Komisji, 11 lipca 2013 r., pkt 136; sprawa F‑129/12 CH przeciwko Parlamentowi, 12 grudnia 2013 r., pkt 33, 38