4

Okoliczności powstania sporu przedstawione są w pkt 2–19 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którymi: „2 Skarżąca, Usha Martin Ltd, jest spółką prawa indyjskiego, która produkuje kable i liny stalowe i eksportuje je między innymi do Unii Europejskiej. Skarżąca oraz spółka Wolf utworzyły wspólne przedsiębiorstwo Brunton Wolf Wire & Ropes z siedzibą w Dubaju (Zjednoczone Emiraty Arabskie). Brunton Wolf Wire & Ropes również produkuje kable i liny stalowe, które eksportuje do Unii. 3 W dniu 12 sierpnia 1999 r. Rada Unii Europejskiej przyjęła rozporządzenie (EWG) nr 1796/1999 nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym poborze nałożonego cła tymczasowego na przywóz stalowych lin i drutu pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Węgier, Indii, Meksyku, Polski, Południowej Afryki i Ukrainy oraz kończące postępowanie antydumpingowe w odniesieniu do przywozu pochodzącego z Republiki Korei (Dz.U. L 217, s. 1). […] 5 Indywidualna stawka cła antydumpingowego nałożona na skarżącą na mocy motywu 86 i art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 1796/199 wynosiła 23,8%. Zgodnie z art. 2 rozporządzenia nr 1796/1999 drut i liny stalowe wywożone przez spółki, których propozycje zobowiązań zostały przyjęte przez Komisję Europejską, w tym przez skarżącą, zostały zwolnione z powyższego cła antydumpingowego. 6 W swoim zobowiązaniu zaproponowanym zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego skarżąca zobowiązała się między innymi do przestrzegania cen minimalnych określonych dla wywozu kabli i lin do Unii, w celu wyeliminowania wyrządzających szkodę skutków dumpingu. 7 Skarżąca zobowiązała się również, że przy każdej sprzedaży wskazanego produktu wystawiana będzie faktura zgodna ze zobowiązaniem (zwana dalej »ważną fakturą«), czyli zawierająca informacje opisane w załączniku VI do zobowiązania (pkt 4.1 zobowiązania). Na mocy pkt 4.2 zobowiązania skarżąca nie mogła wystawiać ważnych faktur na »produkty nieobjęte zobowiązaniem«. Zgodnie z pkt 4.3 zobowiązania skarżąca »jest świadoma, że w przypadku gdy okaże się, iż wystawiła ważne faktury z naruszeniem postanowień [niniejszego] zobowiązania, Komisja będzie miała prawo do uznania zamieszczonego [przez siebie] na danej fakturze oświadczenia o zgodności za nieważne, a w konsekwencji do poinformowania o tym właściwych organów celnych państw członkowskich, bez uszczerbku dla możliwości zastosowania przez instytucje wspólnotowe wszelkich środków przewidzianych [w pkt] 8 [tego] zobowiązania«. 8 Skarżąca zobowiązała się ponadto do informowania Komisji, w szczegółowych kwartalnych sprawozdaniach, zgodnie z określonymi wymaganiami technicznymi, o każdej sprzedaży kabli i lin stalowych w Unii, włącznie ze sprzedażą kabli i lin stalowych nieobjętych zobowiązaniem, oraz do współpracy z Komisją w drodze przekazywania jej wszelkich informacji, jakie ta ostatnia uzna za niezbędne, w celu zapewnienia przestrzegania zobowiązania (pkt 5 zobowiązania i załączniki II, III, IV i V do niego). 9 Ponadto, na mocy pkt 6 zobowiązania, skarżąca przyjęła na siebie obowiązek niepodejmowania działań mających na celu obchodzenie postanowień zobowiązania, na przykład polegających na bezpośrednim lub pośrednim zawieraniu z klientami w Unii porozumień kompensacyjnych. 10 Wreszcie pkt 8 zobowiązania, zatytułowany »Naruszenie lub wycofanie zobowiązania«, przewiduje: »[Skarżąca] jest świadoma, że bez uszczerbku dla [pkt] 8.3: — nieprzestrzeganie niniejszego zobowiązania lub brak współpracy z Komisją [...] w jego nadzorowaniu będzie traktowane jako naruszenie zobowiązania; obejmuje to nieprzedstawienie sprawozdań wymaganych na podstawie [pkt] 5 w przewidzianych terminach, z wyłączeniem przypadków siły wyższej; — w przypadku gdy Komisja będzie miała podstawy do uznania, że zobowiązanie zostało naruszone [...], będzie ona mogła niezwłocznie nałożyć tymczasowe cło antydumpingowe w oparciu o najlepsze dostępne informacje, zgodnie z art. 8 ust. 10 rozporządzenia podstawowego; — na podstawie art. 8 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, w przypadku naruszenia zobowiązania albo wycofania go przez Komisję [...] lub [skarżącą], może zostać nałożone ostateczne cło antydumpingowe w oparciu o okoliczności faktyczne ustalone w ramach dochodzenia, które doprowadziło do przyjęcia zobowiązania, pod warunkiem że [skarżąca] będzie miała możliwość przedstawienia swych uwag, chyba że zobowiązanie zostanie wycofane przez nią samą«. […] 12 Decyzją 1999/572/WE z dnia 13 sierpnia 1999 r. przyjmującą zobowiązania zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu lin i kabli z drutu stalowego pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Węgier, Indii, Republiki Korei, Meksyku, Polski, Afryki Południowej i Ukrainy (Dz.U. L 217, s. 63) Komisja przyjęła między innymi zobowiązanie zaproponowane przez skarżącą. 13 W ramach dochodzenia mającego na celu sprawdzenie przestrzegania zobowiązania, zgodnego z pkt 5.1 i 5.4 zobowiązania, Komisja dokonała inspekcji w lokalach skarżącej w Indiach i w Zjednoczonych Emiratach Arabskich w styczniu i lutym 2005 r. 14 Pismem z dnia 12 maja 2005 r. Komisja powiadomiła skarżącą, że w wyniku dochodzenia uznaje, iż skarżąca trzykrotnie naruszyła zobowiązanie oraz iż w konsekwencji zamierza wycofać akceptację tego zobowiązania. 15 Pismami z dnia 20 maja, 29 sierpnia i 6 września 2005 r. skarżąca przedstawiła swe uwagi w przedmiocie stwierdzenia naruszenia zobowiązania i zamierzonego wycofania akceptacji przez Komisję. 16 W dniu 8 listopada 2005 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1858/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz stalowych lin i kabli pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indii, Republiki Południowej Afryki i Ukrainy w następstwie przeglądu wygaśnięcia środków zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego (Dz.U. L 299, s. 1). Na mocy rozporządzenia nr 1858/2005 Rada postanowiła, że obowiązywanie środków antydumpingowych stosowanych do przywozu spornych produktów pochodzących między innymi z Indii, wprowadzonych rozporządzeniem nr 1796/1999, zostaje przedłużone na pięć kolejnych lat. 17 [Sporną decyzją] Komisja postanowiła o wycofaniu [akceptacji] zobowiązania dotyczącego przywozu lin i kabli stalowych złożonego przez skarżącą, a w konsekwencji – o zmianie decyzji 1999/572 o przyjęciu zobowiązania. Równocześnie Komisja w dniu 23 grudnia 2005 r. przedstawiła [Radzie] projekt rozporządzenia […] mającego na celu wycofanie akceptacji zobowiązania i wprowadzenie ostatecznych ceł antydumpingowych wobec skarżącej [dokument COM(2005) 541 wersja ostateczna]. 18 W [spornej] decyzji Komisja wskazała trzy naruszenia zobowiązania. Po pierwsze, badanie dokumentów księgowych skarżącej wykazało, że w sprawozdaniach kwartalnych ze sprzedaży przedłożonych Komisji pominięto znaczne ilości produktu objętego postępowaniem, do którego zobowiązanie nie ma zastosowania, wbrew temu, co przewidziano w pkt 5.2 zobowiązania i załączniku VI akapit pierwszy do niego. Po drugie, Komisja stwierdziła, że skarżąca sprzedawała towary, o których mowa, z naruszeniem pkt 4.2 i 4.3 zobowiązania, powiązanym importerom w Zjednoczonym Królestwie i Danii i uwzględniała je w ważnych fakturach. Po trzecie, inspekcje w lokalach Brunon Wolf Wire & Ropes w Dubaju wykazały, że niektóre liny z drutu stalowego zostały wywiezione ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich do Unii i zgłoszone jako pochodzące ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich, chociaż w rzeczywistości pochodziły z Indii. 19 W tych okolicznościach Rada przyjęła [sporne] rozporządzenie […]. Na mocy art. 1 [spornego] rozporządzenia skarżąca została wykreślona z listy spółek zwolnionych z ostatecznych ceł antydumpingowych. W konsekwencji ostateczne cło antydumpingowe o stawce 23,8% zastosowane wobec skarżącej na mocy motywu 86 i art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 1796/1999 oraz przedłużone na mocy art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 1858/2005 zostało nałożone na przywóz spornych produktów wytwarzanych przez skarżącą i eksportowanych do Unii”.