Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 8 lipca 2008 r. — Huvis przeciwko Radzie

(sprawa T-221/05)

„Dumping — Przywóz włókien poliestrowych z Korei — Rozporządzenie kończące przegląd okresowy — Zastosowanie metody innej niż metoda stosowana w pierwotnym okresie dochodzenia — Konieczność zmiany okoliczności — Korekta żądana z tytułu kosztów kredytu — Termin zapłaty — Ciężar dowodu — Zasada dobrej administracji — Artykuł 2 ust. 10 lit. b) i g) oraz art. 11 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 384/96”

1. Wspólna polityka handlowa — Ochrona przed praktykami dumpingowymi — Procedura rewizji — Zmiana metody obliczania kwoty korekty dokonanej z tytułu przywozowych należności celnych i podatków pośrednich (rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 2 ust. 10, art. 11 ust. 9, art. 17) (por. pkt 39, 41, 42, 48–51, 55, 60)

2. Wspólna polityka handlowa — Ochrona przed praktykami dumpingowymi — Margines dumpingu — Żądanie dokonania korekty na podstawie art. 2 ust. 10 lit. g) rozporządzenia nr 384/96 — Ciężar dowodu (Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 41; Porozumienie o stosowaniu art. VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu, „kodeks antydumpingowy z 1994 r.”, art. 2 ust. 4; rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 2 ust. 10 lit. g)) (por. pkt 71–78, 82, 92, 98–101)

Przedmiot

Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 428/2005 z dnia 10 marca 2005 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz włókien poliestrowych z Chińskiej Republiki Ludowej i Arabii Saudyjskiej, wprowadzającego zmiany do rozporządzenia (WE) nr 2852/2000 nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz włókien poliestrowych z Republiki Korei i kończącego postępowanie antydumpingowe w odniesieniu do przywozu z Tajwanu (Dz.U. L 71, s. 1) oraz, po drugie, żądanie, na podstawie art. 241 WE, stwierdzenia niemożności stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996, L 56, s. 1), w zakresie w jakim są one podstawą zakwestionowanych wniosków zawartych w rozporządzeniu nr 428/2005

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 428/2005 z dnia 10 marca 2005 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz włókien poliestrowych z Chińskiej Republiki Ludowej i Arabii Saudyjskiej, wprowadzającego zmiany do rozporządzenia (WE) nr 2852/2000 nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz włókien poliestrowych z Republiki Korei i kończącego postępowanie antydumpingowe w odniesieniu do przywozu z Tajwanu, w zakresie, w jakim cło antydumpingowe nałożone na wywóz do Wspólnoty Europejskiej towarów produkowanych i wywożonych przez Huvis Corp. przekracza cło, które znalazłoby zastosowanie, gdyby dokonano korekty normalnej wartości z tytułu opłat importowych i podatków pośrednich w zastosowaniu metody „input” stosowanej w pierwotnym okresie dochodzenia.

2) Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

3) Rada pokrywa koszty własne oraz 70% kosztów poniesionych przez Huvis Corp.

4) Komisja pokrywa koszty własne.

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 8 lipca 2008 r. — Huvis przeciwko Radzie

(sprawa T-221/05)

„Dumping — Przywóz włókien poliestrowych z Korei — Rozporządzenie kończące przegląd okresowy — Zastosowanie metody innej niż metoda stosowana w pierwotnym okresie dochodzenia — Konieczność zmiany okoliczności — Korekta żądana z tytułu kosztów kredytu — Termin zapłaty — Ciężar dowodu — Zasada dobrej administracji — Artykuł 2 ust. 10 lit. b) i g) oraz art. 11 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 384/96”

1. Wspólna polityka handlowa — Ochrona przed praktykami dumpingowymi — Procedura rewizji — Zmiana metody obliczania kwoty korekty dokonanej z tytułu przywozowych należności celnych i podatków pośrednich (rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 2 ust. 10, art. 11 ust. 9, art. 17) (por. pkt 39, 41, 42, 48–51, 55, 60)

2. Wspólna polityka handlowa — Ochrona przed praktykami dumpingowymi — Margines dumpingu — Żądanie dokonania korekty na podstawie art. 2 ust. 10 lit. g) rozporządzenia nr 384/96 — Ciężar dowodu (Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 41; Porozumienie o stosowaniu art. VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu, „kodeks antydumpingowy z 1994 r.”, art. 2 ust. 4; rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 2 ust. 10 lit. g)) (por. pkt 71–78, 82, 92, 98–101)

Przedmiot

Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 428/2005 z dnia 10 marca 2005 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz włókien poliestrowych z Chińskiej Republiki Ludowej i Arabii Saudyjskiej, wprowadzającego zmiany do rozporządzenia (WE) nr 2852/2000 nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz włókien poliestrowych z Republiki Korei i kończącego postępowanie antydumpingowe w odniesieniu do przywozu z Tajwanu (Dz.U. L 71, s. 1) oraz, po drugie, żądanie, na podstawie art. 241 WE, stwierdzenia niemożności stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996, L 56, s. 1), w zakresie w jakim są one podstawą zakwestionowanych wniosków zawartych w rozporządzeniu nr 428/2005

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 428/2005 z dnia 10 marca 2005 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz włókien poliestrowych z Chińskiej Republiki Ludowej i Arabii Saudyjskiej, wprowadzającego zmiany do rozporządzenia (WE) nr 2852/2000 nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz włókien poliestrowych z Republiki Korei i kończącego postępowanie antydumpingowe w odniesieniu do przywozu z Tajwanu, w zakresie, w jakim cło antydumpingowe nałożone na wywóz do Wspólnoty Europejskiej towarów produkowanych i wywożonych przez Huvis Corp. przekracza cło, które znalazłoby zastosowanie, gdyby dokonano korekty normalnej wartości z tytułu opłat importowych i podatków pośrednich w zastosowaniu metody „input” stosowanej w pierwotnym okresie dochodzenia.

2) Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

3) Rada pokrywa koszty własne oraz 70% kosztów poniesionych przez Huvis Corp.