Jeśli chodzi o czas trwania określonego w regulaminie pracowniczym postępowania dyscyplinarnego we właściwym znaczeniu, terminy określające czasowe ramy przebiegu postępowania dyscyplinarnego nie mają charakteru prekluzyjnego, lecz stanowią jedynie reguły dobrej administracji, które nakładają na daną instytucję obowiązek starannego prowadzenia postępowania dyscyplinarnego i postępowania tak aby każda czynność postępowania następowała w rozsądnym terminie w stosunku do poprzedniej. Tym samym aby ocenić rozsądny charakter terminu, w którym powinno zostać przeprowadzone postępowanie dyscyplinarne, sąd Unii powinien brać pod uwagę jedynie upływ czasu między poszczególnymi czynnościami postępowania, a ocena ta jest niezależna od całkowitego czasu trwania postępowania dyscyplinarnego.

W tym względzie żaden konkretny przepis prawa Unii nie określa czasu trwania czynności dochodzeniowych prowadzonych przez OLAF. Tak więc to sąd Unii powinien ocenić, czy urząd działał z zachowaniem rozsądnego terminu, a do celów tego badania sąd Unii powinien brać pod uwagę znaczenie sporu dla zainteresowanego, złożoność sprawy oraz zachowanie stron. Nie można w każdym razie zarzucać organowi powołującemu, że oczekiwał na wyniki dochodzenia OLAF‑u, zanim zdecydował się rozważyć wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec zainteresowanego.

Do celów wysłuchania na podstawie art. 3 załącznika IX do regulaminu pracowniczego urzędnik powinien zostać jasno poinformowany o wszystkich czynach, które zarzuca się mu w wezwaniu, oraz o podnoszonych wobec niego przepisach regulaminu pracowniczego.

W tym względzie celem otwarcia postępowania dyscyplinarnego, w którym następuje wysłuchanie zainteresowanego, jest umożliwienie organowi powołującemu zbadania prawdziwości i ciężaru czynów zarzucanych danemu urzędnikowi i wysłuchanie go w tym względzie stosownie do art. 86 i załącznika IX do regulaminu pracowniczego, dla wyrobienia sobie opinii, po pierwsze, co do możliwości czy to zamknięcia postępowania dyscyplinarnego, czy to orzeczenia kary dyscyplinarnej w stosunku do urzędnika, a po drugie, jeżeli zajdzie taka potrzeba, co do konieczności odesłania sprawy, przed orzeczeniem tej kary, przed komisję dyscyplinarną, zgodnie z procedurą określoną w załączniku IX do regulaminu pracowniczego.

Jeżeli po wysłuchaniu zainteresowanego organ powołujący postanowi skierować sprawę do komisji dyscyplinarnej, przekazując jej sprawozdanie, o którym mowa w art. 12 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, po pierwsze, objęty postępowaniem urzędnik może z tego wnioskować, w świetle brzmienia art. 11 tego załącznika, że organ powołujący nie uznał za stosowne udzielić mu, bez zasięgnięcia opinii komisji dyscyplinarnej, zwykłego pisemnego upomnienia lub nagany, tylko uznał, że waga zarzutów wymaga skierowania sprawy do komisji dyscyplinarnej w celu ewentualnego wymierzenia mu którejś z kar wymienionych w art. 9 załącznika IX do regulaminu pracowniczego.

Po drugie, sprawozdanie organu powołującego dla komisji dyscyplinarnej, przyjęte w następstwie wysłuchania zainteresowanego urzędnika, ma jedynie na celu ustalenie okoliczności faktycznych, w szczególności w świetle wyników wysłuchania, oraz ich zestawienie z przewidzianymi regulaminem pracowniczym obowiązkami lub przepisami, których naruszenie zarzuca się urzędnikowi.

Artykuł 12 załącznika IX nie zawiera jednak wymagania – i nie może być interpretowany w ten sposób – że organ powołujący jest obowiązany na tym początkowym etapie postępowania do wskazania w piśmie, w którym kieruje sprawę do komisji dyscyplinarnej, którą z kar wymienionych w art. 9 załącznika IX do regulaminu pracowniczego uznaje za właściwą w niniejszym przypadku. Przeciwnie, sprawozdanie organu powołującego dla komisji dyscyplinarnej nie powinno uprzedzać kontradyktoryjnej debaty, która powinna odbyć się między zainteresowanym a tym organem przed komisją dyscyplinarną. Tymczasem nałożenie na organ powołujący takiego obowiązku przesądzałoby sprawę zainteresowanego urzędnika i godziłoby tym samym zarówno w neutralność wspomnianej kontradyktoryjnej debaty, jak i niezależność wydania przez komisję dyscyplinarną zalecenia w sprawie uważanej przez nią za właściwą kary.

(zob. pkt 128–132)

Odesłanie

Sąd Pierwszej Instancji, wyroki: z dnia 12 września 2000 r., Teixeira Neves/Trybunał Sprawiedliwości, T‑259/97, EU:T:2000:208, pkt 67; z dnia 13 marca 2003 r., Pessoa e Costa/Komisja, T‑166/02, EU:T:2003:73, pkt 36