ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 205/45

Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2009 r. — Defense Technology przeciwko OHIM — DEF-TEC Defense Technology (FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR)

(Sprawa T-262/09)

2009/C 205/83

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Defense Technology Corporation of America (Jacksonville, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: R. Kunze, adwokat i solicitor)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: DEF-TEC Defense Technology GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 maja 2009 r. w sprawie R 493/2002-4 (II); oraz

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: DEF-TEC Defense Technology GmbH

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR” dla towarów z klas 5, 8 i 13 -zgłoszenie nr 643 668

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Stanach Zjednoczonych słowny znak towarowy „FIRST DEFENSE” dla towarów z klasy 13; zarejestrowane w Stanach Zjednoczonych dwa graficzne znaki towarowe dla towarów z klasy 13; wcześniejszy powszechnie znany w Belgii, Niemczech i Francji znak towarowy „FIRST DEFENSE”; wcześniejszy powszechnie znany w Belgii, Niemczech i Francji znak towarowy „FIRST DEFENSE AND DESIGN”; wcześniejszy niezarejestrowany słowny znak towarowy „FIRST DEFENSE” objęty ochroną w Niemczech i we Francji; wcześniejszy niezarejestrowany w Belgii, Niemczech i Francji znak towarowy „FIRST DEFENSE AND DESIGN”; objęta ochroną w Niemczech nazwa handlowa „FIRST DEFENSE”

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i oddalenie sprzeciwu

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 207/2009 z uwagi na to, iż Izba Odwoławcza nieprawidłowo zastosowała wyżej wymieniony przepis i ponadto wydała błędną decyzję opartą na błędnym zrozumieniu przedstawionego stanu faktycznego; naruszenie art. 65, 75 i 76 rozporządzenia Rady nr 207/2009, ze względu na to, że Izba Odwoławcza nie podjęła działań niezbędnych w celu zastosowania się do wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 6 września 2006 r. w sprawie T-6/05 DEF-TEC Defense Technology przeciwko OHIM — Defense Technology (FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 205/42

Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2009 r. — Ralf Schräder przeciwko Wspólnotowemu Urzędowi Ochrony Odmian Roślin — Hansson (Lemon Symphony)

(Sprawa T-242/09)

2009/C 205/77

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Ralf Schräder (Lüdinghausen, Niemcy) (przedstawiciele: T. Leidereiter i W.-A. Schmidt, adwokaci)

Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Jørn Hansson (Søndersø, Dania)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej z dnia 23 stycznia 2009 r.;

— obciążenie CPVO kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin, którego dotyczy wniosek: prawo obejmujące odmianę Lemon Symphony

Posiadacz: Jørn Hansson

Zaskarżona do Izby Odwoławczej decyzja Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin: odmowa unieważnienia wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin obejmującego odmianę Lemon Symphony zgodnie z art. 20 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2100/94 (1).

Wnoszący odwołanie do Izby Odwoławczej: Ralf Schräder

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty:

— naruszenie art. 76 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 i zasad proceduralnych ogólnie przyjętych na podstawie art. 81 rozporządzenia nr 2100/94, ponieważ Izba Odwoławcza dokonała ustaleń w zaskarżonej decyzji nie zgromadziwszy wystarczającego materiału dowodowego podlegającego ocenie;

— naruszenie art. 20 ust. 1 lit. a) i art. 7 rozporządzenia nr 2100/94, ponieważ Izba Odwoławcza uznała widocznie w sposób nieprawidłowy, że skarżący nie mógł wykazać, iż przesłanki z art. 20 ust. 1 lit. a) zostały spełnione i z tego względu naruszyła ona zakres tego przepisu;

— naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 2100/94 poprzez to, że Izba Odwoławcza oparła swoją decyzję na względach, w przedmiocie których strona skarżąca nie mogła się wypowiedzieć przed wydaniem tej decyzji;

— naruszenie art. 63 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1239/95 (2) poprzez to, że nie został sporządzony odpowiedni protokół z postępowania ustnego.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (Dz. U. L 227, s. 1).

(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1239/95 z dnia 31 maja 1995 r. ustanawiające zasady wykonawcze stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w odniesieniu do postępowania przed Wspólnotowym Urzędem Odmian Roślin (Dz.U. L 121, s. 37).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 205/44

Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2009 r. — Wilo przeciwko OHIM (Kształt obudowy silnika)

(Sprawa T-253/09)

2009/C 205/80

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Wilo SE (Dortmund, Niemcy) (przedstawiciel: G. Braun, Rechtsanwalt)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 marca 2009 r. w sprawie R 1184/2008-1;

— obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający obudowę silnika pompy grzewczej dla towarów z klasy 7 i 11 (zgłoszenie nr 5 805692)

Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207-2009 (1)) ze względu na to, że zgłoszony znak towarowy wykazuje wymagane minimum charakteru odróżniającego.

(1) Rozporządzenie (WE) Rady nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).
—

tytułem żądania ewentualnego, w razie uznania przez Sąd pisma Sekretariatu Generalnego Komisji z dnia 15 kwietnia 2009 r., w sprawie niemożności ustosunkowania się do wniosku skarżącej o udzielenie dostępu do dokumentów Komisji (nr ref. GESTDEM 6159/2008), za decyzję, stwierdzenie jej nieważności w całości lub w części, wyciągnięcie wszelkich koniecznych należnych konsekwencji w zakresie dostępu skarżącej do wnioskowanych dokumentów;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 193/24

Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2009 r. — British Telecommunications przeciwko Komisji

(Sprawa T-226/09)

2009/C 193/39

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: British Telecommunications plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: G. Robert and M. M. Newhouse, solicitors)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2009) 685 wersja ostateczna z dnia 11 lutego 2009 r. uznającej za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc udzieloną przez władze brytyjskie na rzecz skarżącej w postaci gwarancji państwowej dla funduszu emerytalnego BT [pomoc państwa nr C 55/2007 (ex NN 63/2007, CP 106/2006)].

W uzasadnieniu swych żądań strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

Po pierwsze strona skarżąca podnosi, iż uznawszy, że skarżąca uzyskała selektywną korzyść gospodarczą, Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywisty błąd w zakresie oceny, jako że nieprawidłowo zastosowała art. 87 ust. 1 WE oraz pojęcie pomocy państwa. Skarżąca twierdzi, że Komisja nie uwzględniła pełnego kontekstu gospodarczego i faktycznego, w którym skarżąca prowadzi działalność.

Po drugie skarżąca utrzymuje, iż uznawszy, że skarżąca uzyskała selektywną korzyść gospodarczą ze względu na to, że zarządzający (trustees) systemem emerytalnym BT (BTPS) nie uiszczali składek na fundusz ochrony świadczeń emerytalnych (PPF) w odniesieniu do objętych gwarancją państwową emerytur członków BTPS, Komisja popełniła oczywisty błąd w zakresie oceny i naruszyła zasadę równego traktowania, gdyż nie porównała ze sobą podobnych sytuacji. Według skarżącej Komisja nie wzięła pod uwagę różnic między podlegającymi PPF systemami sektora prywatnego a przejętym przez skarżącą w procesie prywatyzacji systemem typowym dla służby cywilnej.

Po trzecie skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła prawo i zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań przez to, że zmieniła kwalifikację środka, który nie stanowił pomocy w czasie, gdy został wprowadzony, wskazując jako „przesłankę uzasadniającą” taką zmianę okoliczność, że dwadzieścia lat później środek ten należy uznać za pomoc, ponieważ w międzyczasie uchwalono stosowny przepis prawny.

Po czwarte skarżąca twierdzi, że formułując pod adresem zarządców BTPS wymóg uiszczania składek na rzecz PPF, Komisja naruszyła zasady równego traktowania i proporcjonalności.

Po piąte podnosi ona, że Komisja popełniła oczywisty błąd w zakresie oceny i nie przeprowadziła stosownego dochodzenia w odniesieniu do kwestii, czy uzyskana zdaniem Komisji selektywna korzyść gospodarcza zakłóca konkurencję i wpływa na wymianę handlową w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE.

Po szóste skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w zakresie ustaleń faktycznych i prawnych uznając, że nastąpiło tu zbycie zasobów państwowych.

Po siódme podnosi ona, że Komisja naruszyła art. 253 WE, gdyż nie przedstawiła uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
—

Niezgodność z prawem unieważnienia, jeśli chodzi o towary należące do klasy 29, która nie jest objęta zakresem międzynarodowego znaku towarowego należącego do Mangini & C. Srl, i o towary należące do klasy 30, które nie są zbliżone do karmelków.
—

odesłanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej w celu wydania przezeń ponownego rozstrzygnięcia co do istoty.
—

Naruszenie art. 230 WE. W tej kwestii podniesione zostało, że jeżeli państwa członkowskie z uwagi na wniesienie skargi do sądu musiałyby obawiać się obniżenia kolejnych płatności pośrednich, to nie mogłyby skorzystać z podstawowego prawa do ochrony prawnej.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 220/39

Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2009 r. — Verband Deutscher Prädikats- und Qualitätsweingüter przeciwko OHIM (GG)

(Sprawa T-278/09)

2009/C 220/82

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Verband Deutscher Prädikats- und Qualitätsweingüter eV (Gau-Algesheim, Niemcy) (przedstawiciel: N. Schindler, Rechtsanwalt)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 30 kwietnia 2009 r. (sprawa R 1568/2008-1);

— obciążenie OHIM własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez skarżącego.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „GG” dla towarów z klasy 33 (zgłoszenie nr 6 388 284)

Decyzja eksperta: oddalenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 75 z powodu niedostatecznego uzasadnienia decyzji oraz art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy posiada wymagane minimum charakteru odróżniającego i nie ma konieczności pozostawienia tworzącego go oznaczenia do swobodnego używania przez wszystkich

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)
a)

uznawszy, że warunkowe obniżki udzielone przez Intel jej klientom miały per se charakter abuzywny ze względu na to, że były one warunkowe, nie wykazawszy jednak, jakoby mogły one rzeczywiście prowadzić do wyeliminowania konkurencji;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 220/36

Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2009 r. — Tecnoprocess przeciwko Komisji i Delegacji Komisji Europejskiej w Maroku

(Sprawa T-264/09)

2009/C 220/76

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Tecnoprocess Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: A. Majoli, avvocato)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich i Delegacja Komisji Europejskiej w Maroku

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, na podstawie art. 232 WE, bezczynności Delegacji UE w Rabacie oraz Komisji Europejskiej;

— Stwierdzenie, na podstawie art. 288 WE, odpowiedzialności pozaumownej Delegacji i Komisji względem skarżącej spółki oraz zasądzenie od nich solidarnie na rzecz skarżącej spółki zapłaty odszkodowania w wysokości 1 000 000,00 EUR (słownie: jednego miliona euro).

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca w niniejszej sprawie prowadzi działalność gospodarczą w różnych działach rynku przemysłowego. Od roku 2002 spółka Tecnoprocess prowadzi działalność na rynku zarządzanych przez EuropAid w imieniu Komisji procedur przyznawania projektów mających na celu udzielanie pomocy zewnętrznej dla krajów rozwijających się, finansowanych z budżetu UE lub z budżetu Europejskiego Funduszu Rozwoju. Za pomocą niniejszej skargi, skarżaca spółka pragnie poddać kontroli Sądu zachowanie pozwanych w zakresie wykonania następujących umów:

— Umowa EuropeAid nr 1144205/D/S/MA (przetarg nr 14/2003/meda/b7 — 4100/ib/96/0587) — RISTORAZIONE;

— Umowa EuropeAid nr 114194/D/S/MA (przetarg nr 15/2003/meda/b7 — 4100/ib/96/0587) — FREDDO;

— Umowa EuropeAid nr 114194/D/S/MA (przetarg nr 16/2003/meda/b7 — 4100/ib/96/0587) — FREDDO;

— Umowa EuropeAid nr 12088/D/S/MA — Centre Assistance Technique des Industriels des Equipements pour véhicules (Cetiev) części 3 i 6.

Pierwsze trzy umowy zostały zawarte w ramach programu MEDA 1 i miały one na celu zapewnienie wyposażenia i oprzyrządowania dla służb stołówkowych i restauracyjnych należących do Office de la Formation professionnelle et de la Promotion du Travail (Urzędu Kształcenia Zawodowego i Promocji Zatrudnienia, zwanego dalej „urzędem OFPPT”) z siedzibą w Rabacie.

W ramach wykonywania tych umów, urząd OFPPT odmówił podpisania protokołów zdawczo-odbiorczych towarów, pomimo faktu, iż urząd ten wykorzystywał sporne produkty, które zostały prawidłowo dostarczone przez skarżącą spółkę.

Podobne trudności wyłoniły się także w odniesieniu do czwartej umowy, która została zawarta w ramach programu MEDA 2 i miała ona na celu dostarczenie specjalistycznych urządzeń, mających na celu badanie filtrów samochodowych.

Zdaniem skarżącej spółki, bezczynność pozwanych polegająca na tym, iż nie znalazły one rozwiązania, które mogłoby zaspokoić interes skarżącej związany z poważnym niewykonaniem przedmiotowych umów, prowadzi do powstania odpowiedzialności pozaumownej po stronie Wspólnoty.

Skarżąca spółka zarzuca także naruszenie art. 56 rozporządzenia finansowego, zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasady proporcjonalności oraz prawa do prywatności.
—

nakazanie, by pozwana zwróciła na rzecz skarżącej kwotę 157 238,07 Eur wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 81 686,22 Eur do dnia 1 czerwca 2009 r. oraz dalszymi odsetkami w wysokości 21,73796 Eur/dzień od dnia 2 czerwca 2009 r. do dnia całkowitej zapłaty długu,
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 220/35

Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 28 kwietnia 2009 r. w sprawach połączonych F-5/05 Violetti i in. przeciwko Komisji i F-7/05 Schmit przeciwko Komisji wniesione w dniu 6 lipca 2009 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-261/09 P)

2009/C 220/75

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i J.P. Keppenne, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Antonello Violetti (Cittiglio, Włochy), Nadine Schmit (Ispra, Włochy), Rada Unii Europejskiej, Anna Bassi Perucchini (Reno di Leggiuno, Włochy), Marco Basso (Varano Borghi, Włochy), Ernesto Brognieri (Barasso, Włochy), Sergio Brusorio (Sesto Calende, Włochy), Natale Cao (Ispra), Renato Cazzaniga (Ispra), Elvidio Flammini (Varèse, Włochy), Luigi Magistri (Ispra), Reginella Molinari Canale (Ispra), Giuseppe Morelli (Besozzo, Włochy), Nadia Valentini (Varèse) i Giuseppe Zara (Ispra)

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 28 kwietnia 2009 r. w sprawach połączonych F-5/05 i F-7/05 Violetti i in. przeciwko Komisji w zakresie, w jakim w tym wyroku stwierdzono dopuszczalność skarg o stwierdzenie nieważności decyzji OLAF o przekazaniu informacji władzom włoskim;

— wydanie orzeczenia w niniejszych sprawach przez sam Sąd, stwierdzenie niedopuszczalności skarg o stwierdzenie nieważności wniesionych przez skarżących;

— obciążenie skarżących w pierwszej instancji kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszym odwołaniu Komisja wnosi o uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 28 kwietnia 2009 r. wydanym w sprawach połączonych F-5/05 i F-7/05 Violetti i in. przeciwko Komisji, na mocy którego SSP stwierdził nieważność decyzji Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) o przekazaniu informacji dotyczących skarżących w pierwszej instancji włoskim organom sądowym i zasądził od Komisji kwotę 3 000 EUR na rzecz każdego ze skarżących tytułem odszkodowania.

W uzasadnieniu odwołania Komisja podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia art. 90a regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich ze względu na to, że jej zdaniem SSP naruszył prawo wspólnotowe i popełnił błędy w uzasadnieniu, nie uwzględniając utrwalonego orzecznictwa, zgodnie z którym działania przygotowawcze, takie jak wszczęcie dochodzenia przez OLAF, raport końcowy OLAF oraz wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, nie są działaniami mającymi skutki negatywne. Komisja podnosi, że orzecznictwo to ma zastosowanie do art. 90a regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich dotyczącego wniesienia zażalenia na działania OLAF.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 220/39

Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2009 r. — Antonino Aiello przeciwko OHIM (100 % Capri)

(Sprawa T-279/09)

2009/C 220/83

Język, w jakim została wniesiona skarga: włoski

Strony

Strona skarżąca: Antonino Aiello (Vico Equense, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Coccia i L. Pardo)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Cantoni ITC SpA (Mediolan, Włochy)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 kwietnia 2009 r., doręczonej za pośrednictwem faksu w dniu 14 maja 2009 r., wydanej w postępowaniu R 1148/2008-1 pomiędzy Antonino Aiello a spółką Cantoni ITC S.p.A oraz, po jej zmianie, oddalenie sprzeciwu B 856 163 w sprawie zgłoszenia znaku towarowego „100 % CAPRI” dla towarów należących do klas 3, 18 i 25 (nr 003563848)

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżący

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy, zawierający element słowny i numeryczny „100 % CAPRI” (zgłoszenie nr 3 563 848) dla towarów należących do klas 3, 18 i 25.

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: CANTONI I.T.C S.p.A.

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowy graficzny znak towarowy (zgłoszenie nr 2 689 891) oraz krajowy znak towarowy, zawierający element słowny „CAPRI” dla towarów należących do klas 3, 18 i 25.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia wszystkich spornych towarów.

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, jak również art. 50 ust. 1 i art. 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (zastąpione rozporządzeniem nr 207/2009).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 220/38

Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2009 r. — Sepracor Pharmaceuticals (Ireland) przeciwko Komisji

(Sprawa T-275/09)

2009/C 220/81

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Sepracor Pharmaceuticals (Ireland) Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: I. Dodds-Smith, Solicitor, D. Anderson, QC i J. Stratford, Barrister)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W ramach niniejszej skargi skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 230 WE, decyzji Komisji, na mocy której ta ostatnia, potwierdzając opinię Komitetu ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi Europejskiej Agencji Leków (EMEA), wydała pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu skarżącej o nazwie „Lunivia”, lecz uznała, że zawarty w nim „eszopiklon” nie jest nową substancją aktywną w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 726/2004 (1).

Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi dwa zarzuty.

Po pierwsze, skarżąca twierdzi, że pozwana nie zastosowała właściwych kryteriów prawnych w celu wskazania nowej substancji aktywnej, przez co naruszyła przepisy, a konkretnie art. 10 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/83 (2) oraz załącznik I, Część 2, sekcja trzecia, do niej, jak również obowiązujące wytyczne, takie jak Informacje dla wnioskodawców (w szczególności części 2A i 3). Skarżąca twierdzi również, że przyjęte przez pozwaną w zaskarżonej decyzji stanowisko co do przesłanki, jaką powinna spełniać substancja aktywna, aby zostać zakwalifikowana jako nowa, narusza przedmiot i cel przepisów, które opierają się nie na pojęciu „wartości dodanej” lub porównawczej skuteczności, lecz na obiektywnych standardach jakości, bezpieczeństwa i skuteczności.

Po drugie, zdaniem skarżącej pozwana naruszyła jej podstawowe prawa proceduralne, ponieważ EMEA otrzymała i uwzględniła oświadczenia podmiotu trzeciego bez poinformowania skarżącej o ich istnieniu i dania możliwości ustosunkowania się do nich.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. L 136, s. 1).

(2) Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi

(Dz.U. L 311, s. 67).