Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Sieci i usługi łączności elektronicznej – Usługa powszechna i prawa użytkowników – Dyrektywa 2002/22 – Publiczne rozpowszechnianie audycji radiowych lub telewizyjnych – Mieszczące się w granicach rozsądku obowiązki rozpowszechniania („must curry”)

(art. 56 TFUE; dyrektywa 2002/22 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 31 ust. 1)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Sieci i usługi łączności elektronicznej – Usługa powszechna i prawa użytkowników – Dyrektywa 2002/22 – Publiczne rozpowszechnianie audycji radiowych lub telewizyjnych – Mieszczące się w granicach rozsądku obowiązki rozpowszechniania („must curry”)

(art. 56 TFUE; dyrektywa 2002/22 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 31 ust. 1)

3. Zbliżanie ustawodawstw – Sieci i usługi łączności elektronicznej – Usługa powszechna i prawa użytkowników – Dyrektywa 2002/22 – Publiczne rozpowszechnianie audycji radiowych lub telewizyjnych – Mieszczące się w granicach rozsądku obowiązki rozpowszechniania („must curry”)

(art. 56 TFUE; dyrektywa 2002/22 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 31 ust. 1)

Summary

1. Zgodnie z art. 31 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy 2002/22 w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, obowiązek rozpowszechniania może zostać nałożony jedynie wówczas, kiedy są konieczne do zrealizowania jasno określonych celów związanych z interesem ogółu i muszą być proporcjonalne i przejrzyste.

Tymczasem cel zapewnienia pluralizmu i różnorodności kulturowej, w imię polityki kulturalnej, stanowi cel w postaci interesu ogólnego związany z podstawowym prawem wolności wyrażania opinii. Jednakże chociaż władze krajowe mają szeroki zakres uznania w tym zakresie, to wymagania wynikające ze środków służących wdrożeniu takiej polityki nie mogą w żadnym razie być nieproporcjonalne do tego celu, a sposób ich stosowania nie może wiązać się z dyskryminacją wobec obywateli innych państw członkowskich. Zatem status programu korzystającego z obowiązku rozpowszechniania musi być ściśle ograniczony do tych programów, których ogólna treść programowa jest odpowiednia do osiągnięcia zamierzonego celu interesu ogólnego.

Tymczasem samo sformułowanie takiego celu ogólnej polityki, niepoparte żadnym dodatkowym elementem mogącym umożliwić operatorom określenie z góry charakteru i zasięgu szczegółowych warunków, jaki należy spełnić ubiegając się o przyznanie statusu beneficjenta obowiązku rozpowszechniania, nie określa jasno kryteriów, na podstawie których władze krajowe dokonują wyboru programów telewizyjnych korzystających z obowiązku rozpowszechniania, i nie jest wystarczająco szczegółowe, aby zapewnić, że w ten sposób wybrane zostaną programy, których ogólna treść programowa jest w stanie zapewnić osiągnięcie zamierzonego celu interesu ogólnego o charakterze kulturalnym.

(por. pkt 50, 52-55)

2. Przepis krajowy, który nie określa żadnego obiektywnego i znanego z wyprzedzeniem kryterium, na podstawie którego władze danego państwa członkowskiego wyznaczają programy wspomnianych nadawców jako beneficjentów obowiązku rozpowszechniania nie umożliwia niepublicznym nadawcom, którzy mogliby korzystać z obowiązku rozpowszechniania poznania kryteriów, jakie należy spełnić w celu uzyskania statusu beneficjenta i nie jest zatem zgodny z zasadą przejrzystości, o której mowa w art. 31 ust. 1 drugie zdanie dyrektywy 2002/22 w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników.. Taka zgodność z ową zasadą nie ma miejsca również wtedy gdy przepis taki nie stanowi w sposób wystarczająco jasny, że przywilej obowiązku rozpowszechniania może zostać przyznany wyłącznie wyznaczonym programom telewizyjnym, stosownie do wymogów wspomnianego art. 31 ust. 1. Z postanowienia tego wynika bowiem, że statusu beneficjenta tego obowiązku nie można przyznawać automatycznie wszystkim programom telewizyjnym rozpowszechnianym przez tego samego prywatnego nadawcę, lecz musi on być ściśle ograniczony do tych programów, których ogólna treść programowa jest w stanie zapewnić osiągnięcie zamierzonego celu interesu ogólnego.

Ponadto kryteria przyznawania statusu beneficjenta obowiązku rozpowszechniania muszą być niedyskryminacyjne. W szczególności przyznanie tego statusu nie może być poddane prawnemu ani faktycznemu wymogowi posiadania siedziby na terytorium krajowym. Przepis krajowy, który nie pozwala wykluczyć, że przyznanie tego statusu uzależnione jest, na gruncie prawnym lub faktycznym, od posiadania przez niepublicznych nadawców, którzy mogliby korzystać z owego statusu, siedziby w danym państwie członkowskim również nie wystarcza, aby spełniony był warunek przejrzystości przewidziany we wspomnianym art. 31 ust. 1 dyrektywy 2002/22.

(por. pkt 59, 60, 63, 66-68)

3. Obowiązek rozpowszechniania wynikający z art. 31 ust. 1 dyrektywy 2002/22 w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, może być nakładany na operatorów sieci komunikacji elektronicznej jedynie w przypadku, gdy znacząca liczba użytkowników końcowych tych sieci wykorzystuje je jako swój główny sposób odbierania audycji radiowych i telewizyjnych. Państwo członkowskie, które przewiduje dla swoich władz krajowych, możliwość zwolnienia z obowiązku rozpowszechniania operatorów sieci, których liczba użytkowników końcowych wykorzystujących je jako główny sposób odbierania programów rozpowszechniania telewizyjnego nie jest wystarczająca, nie dokonuje prawidłowej transpozycji owego przepisu. System ten umożliwia władzom, w razie odmowy tego zwolnienia, nałożenie rzeczonych obowiązków na tych operatorów oraz wymaganie od nich udowodnienia, że przesłanki uzyskania zwolnienia są spełnione.

(por. pkt 73-75)