WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(w składzie jednego sędziego)

z dnia 14 grudnia 2010 r.





Sprawa F-1/10





Luigi Marcuccio

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Urzędnicy – Zabezpieczenie społeczne – Ubezpieczenie zdrowotne – Wnioski o zwrot kosztów leczenia – Brak niekorzystnego aktu – Niedopuszczalność – Brak uzasadnienia

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, mającego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy art. 106a EWEA, w której L. Marcuccio żąda między innymi: w pierwszej kolejności, stwierdzenia nieważności odmownych decyzji Komisji w sprawie, po pierwsze, jego dwóch wniosków z dnia 25 grudnia 2008 r. o zwrot w normalnej wysokości różnych kosztów leczenia, a po drugie, wniosku z dnia 27 grudnia 2008 r. o zwrot dodatkowy, to znaczy do 100%, tych samych kosztów leczenia, w drugiej kolejności, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 21 września 2009 r. oddalającej zażalenie na omawiane decyzje, w trzeciej kolejności, zasądzenia od Komisji na jego rzecz tytułem zwrotu w 100% wspomnianych kosztów kwoty 2 519,08 EUR lub niższej, jaką Sąd uzna za słuszną i sprawiedliwą w tym względzie, powiększonej o odsetki w stosunku 10% rocznie z roczną kapitalizacją, w czwartej kolejności, zasądzenia od Komisji na jego rzecz albo kwoty odpowiadającej różnicy pomiędzy kosztami leczenia, jakie poniósł w okresie od dnia 1 grudnia 2000 r. do dnia 30 listopada 2008 r., a zwrotem otrzymanym z tego tytułu ze wspólnego systemu ubezpieczenia chorobowego, albo każdej innej kwoty, jaką Sąd uzna za słuszną i sprawiedliwą w niniejszym przypadku, powiększonej o odsetki w stosunku 10% rocznie z roczną kapitalizacją.

Orzeczenie: Stwierdza się nieważność dorozumianych decyzji odmownych Komisji w sprawie wniosków skarżącego z dnia 25 grudnia 2008 r. o zwrot określonych kosztów leczenia w normalnej wysokości. Pozostałe żądania skargi zostają odrzucone. Każda ze stron pokrywa własne koszty.





Streszczenie





1. Urzędnicy – Skarga – Akt niekorzystny – Pojęcie – Pismo administracji informujące zainteresowanego o zamiarze rozpatrzenia wniosku – Wyłączenie

(regulamin pracowniczy, art. 73, 90, 91)

2. Postępowanie – Zarzut zawisłości sporu

3. Urzędnicy – Decyzja niekorzystna – Obowiązek uzasadnienia

(regulamin pracowniczy, art. 25 akapit drugi)





1. Aktem niekorzystnym jest akt, który wywołuje wiążące skutki prawne mogące bezpośrednio i natychmiastowo wpłynąć na interesy urzędnika, zmieniając w istotny sposób jego sytuację prawną, przy czym taki akt powinien pochodzić od właściwego organu i zawierać ostateczne stanowisko administracji. Tym samym odpowiedź, w której administracja informuje zainteresowanego, że jego wniosek jest rozpatrywany, nie stanowi aktu niekorzystnego. Informacje udzielone przez biuro rozliczeniowe wspólnego systemu ubezpieczenia chorobowego na temat wniosku o zwrot kosztów leczenia, z których wynika, że decyzja zostanie podjęta w późniejszym czasie, tym bardziej nie odpowiadają definicji aktu niekorzystnego.

(zob. pkt 46, 47)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-38/91 Coussios przeciwko Komisji, 1 października 1991 r., Rec. s. II-763, pkt 31; sprawy połączone T-33/89 i T-74/89 Blackman przeciwko Parlamentowi, 16 marca 1993 r., Rec. s. II-249, pkt 27, 29, 30; sprawa T-46/90 Devillez i in. przeciwko Parlamentowi, 30 czerwca 1993 r., Rec. s. II-699, pkt 13, 14; sprawa T-183/95 Carraro przeciwko Komisji, 17 marca 1998 r., RecFP s. I-A-123, II-329, pkt 19–22; sprawy połączone T-66/96 i T-221/97 Mellett przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, 21 lipca 1998 r., RecFP s. I-A-449, II-1305, pkt 83

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F-101/05 Grünheid przeciwko Komisji, 28 czerwca 2006 r., Zb.Orz.SP s. I-A-1-55, II-A-1-199, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo; sprawa F-52/06 Pimlott przeciwko Europolowi, 29 listopada 2007 r., Zb.Orz.SP s. I-A-1-395, II-A-1-2197, pkt 50; sprawa F-106/07 Giaprakis przeciwko Komitetowi Regionów, 10 marca 2009 r., Zb.Orz.SP s. I-A-1-53, II-A-1-231, pkt 43





2. Skargę wniesioną przez tego samego skarżącego, który już wcześniej wniósł skargę, na odmowne rozstrzygnięcie tej samej instytucji w sprawie uznania, że jego dolegliwości mają charakter ciężkiej choroby, opartą na tych samych zarzutach, należy odrzucić jako niedopuszczalną ze względu na zawisłość sporu.

(zob. pkt 53, 54)

Odesłanie:

Trybunał: sprawy połączone 58/72 i 75/72 Perinciolo przeciwko Radzie, 17 maja 1973 r., Rec. s. 511, pkt 3–5; sprawy połączone 172/83 i 226/83 Hoogovens Groep przeciwko Komisji, 19 września 1985 r., Rec. s. 2831, pkt 9

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-68/07 Landtag Schleswig-Holstein przeciwko Komisji, 14 czerwca 2007 r., niepublikowana w Zbiorze, pkt 16

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F-80/06 Duyster przeciwko Komisji, 25 stycznia 2008 r., Zb.Orz.SP s. I-A-1-7, II-A-1-15, pkt 52

3. Wyłącznie w sytuacji, gdy kwestionowana decyzja zawiera co najmniej zaczątek uzasadnienia przed wniesieniem skargi, administracja ma prawo przedstawić dodatkowe informacje w toku postępowania i wywiązać się ze swego obowiązku uzasadnienia. Taka możliwość nie istnieje w wypadku dorozumianej decyzji odmownej w sprawie wniosku o zwrot kosztów leczenia związanych z chorobą zawodową, która to decyzja jest całkowicie pozbawiona uzasadnienia.

(zob. pkt 65)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-37/89 Hanning przeciwko Parlamentowi, 20 września 1990 r., Rec. s. II-463, pkt 41, 44