Osoba, która po przejściu na emeryturę opuszcza państwo członkowskie, którego jest obywatelem i w którym wykonywała całość swej działalności zawodowej, w celu osiedlenia się w innym państwie członkowskim, korzysta ze statusu obywatela Unii zgodnie z art. 17 ust. 1 WE i w związku z tym może ewentualnie powoływać się na prawa wynikające z tego statusu. W istocie wykonuje ona prawo do swobodnego przemieszczania się i prawo pobytu na terytorium państw członkowskich kreślone w art. 18 ust. 1 WE przysługujące wszystkim obywatelom Unii.

Artykuł 18 ust. 1 WE stoi na przeszkodzie stosowaniu ustawodawstwa państwa członkowskiego, które uzależnia przyznanie prawa do obniżenia kwoty podatku dochodowego o zapłacone składki na ubezpieczenie zdrowotne od warunku, by składki te były odprowadzone w tym państwie członkowskim na podstawie prawa krajowego, i które prowadzi do odmowy przyznania tego rodzaju ulgi podatkowej w przypadku, gdy składki nadające się do odliczenia od kwoty podatku dochodowego należnego w tym państwie członkowskim zostały odprowadzone w ramach systemu obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego innego państwa członkowskiego.

Przepisy takie wprowadzają różnicę w traktowaniu pomiędzy podatnikami będącymi rezydentami, ponieważ prawo do obniżenia podatku przysługuje tylko podatnikom, których składki na ubezpieczenie zdrowotne są płacone w państwie członkowskim opodatkowania. Tymczasem w odniesieniu do opodatkowania ich dochodu w danym państwie członkowskim podatnicy będący rezydentami, którzy płacą składki w systemie ubezpieczeń zdrowotnych owego państwa członkowskiego, oraz podatnicy objęci systemem obowiązkowych ubezpieczeń zdrowotnych owego innego państwa członkowskiego nie znajdują się w obiektywnie różnych sytuacjach, co mogłoby uzasadniać tego rodzaju różnice w traktowaniu w zależności od miejsca płacenia składek, ponieważ podlegają nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w państwie członkowskim opodatkowania. Tego rodzaju przepisy krajowe, stawiające w niekorzystnej sytuacji podatników, którzy skorzystali z przysługującej im swobody przemieszczania się i opuścili państwo członkowskie, w którym wykonywali całość swej działalności zawodowej, w celu osiedlenia się w danym państwie członkowskim, stanowią ograniczenie swobód przyznanych każdemu obywatelowi Unii na mocy art. 18 ust. 1 WE.

Okoliczność, że po pierwsze, instytucja obowiązkowych ubezpieczeń z innego państwa członkowskiego pokrywa tylko koszty świadczeń rzeczywiście udzielonych podatnikowi płacącemu składki na obowiązkowe ubezpieczenie zdrowotne na rzecz tej instytucji, a po drugie, gdy nie korzysta on ze świadczeń opieki zdrowotnej, to nie przyczynia się do finansowania systemu ubezpieczeń zdrowotnych danego państwa członkowskiego, nie może uzasadniać takiego ograniczenia. W istocie w zakresie, w jakim zasady dotyczące zarówno przynależności do określonego systemu zabezpieczeń społecznych obywateli korzystających ze swobody pobytu, jak i zapłaty składek na zabezpieczenie społeczne w ramach tego systemu wynikają bezpośrednio z rozporządzenia nr 1408/71, należy stwierdzić, że państwo członkowskie nie może mniej korzystnie traktować pobytu i opodatkowania podatników będących rezydentami, którzy na podstawie przepisów tego rozporządzenia płacą składki do systemu zabezpieczeń społecznych innego państwa członkowskiego.

(por. pkt 67–69, 72, 73, 78, 85, 87; sentencja)