16

W tych okolicznościach Østre Landsret postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy jest zgodne z dyrektywą [2001/29] ustawodawstwo państw członkowskich gwarantujące podmiotom praw autorskich rekompensatę za zwielokrotnianie dokonywane przy użyciu jednego z następujących źródeł: a) plików, na których używanie zezwoliły podmioty praw autorskich i za które klient zapłacił (treść licencjonowana pochodząca np. ze sklepów online); b) plików, na których używanie zezwoliły podmioty praw autorskich, ale za które klient nie zapłacił (treść licencjonowana np. w związku z akcją marketingową); c) z DVD, CD-ROM, odtwarzacza MP3, komputera itd. użytkownika, gdy nie są zastosowane skuteczne środki technologiczne; d) z DVD, CD-ROM, odtwarzacza MP3, komputera itd. użytkownika, gdy są zastosowane skuteczne środki technologiczne; e) z DVD, CD-ROM, odtwarzacza MP3, komputera itd. lub innego urządzenia osoby trzeciej; f) nielegalnie skopiowanych utworów z Internetu lub z innych źródeł; g) plików skopiowanych zgodnie z prawem w inny sposób np. z Internetu (z dozwolonych źródeł, ale bez udzielenia licencji). 2) W jaki sposób należy uwzględniać skuteczne środki technologiczne (zob. art. 6 dyrektywy [2001/29]) w ustawodawstwie państw członkowskich dotyczącym godziwej rekompensaty dla podmiotów praw autorskich […]? 3) Co należy rozumieć przy obliczaniu [godziwej rekompensaty] przez wspomniane w motywie 35 dyrektywy »przypadki, gdy szkoda poniesiona przez podmiot praw autorskich jest niewielka«, skutkujące tym, że nie byłoby zgodne z dyrektywą [2001/29] ustawodawstwo państw członkowskich przewidujące rekompensatę na rzecz podmiotów praw autorskich za takie kopiowanie na użytek prywatny […]? 4) a) Przy założeniu, że pierwszorzędną lub podstawową funkcją kart pamięci w telefonach komórkowych nie jest kopiowanie na użytek prywatny, czy jest zgodne z dyrektywą [2001/29] ustawodawstwo państw członkowskich gwarantujące rekompensatę podmiotom praw autorskich za kopiowanie na karty pamięci telefonów komórkowych? b) Przy założeniu, że kopiowanie na użytek prywatny jest jedną z kilku pierwszorzędnych lub podstawowych funkcji kart pamięci w telefonach komórkowych, czy jest zgodne z dyrektywą [2001/29] ustawodawstwo państw członkowskich gwarantujące rekompensatę podmiotom praw autorskich za kopiowanie na karty pamięci telefonów komórkowych? 5) Czy jest zgodne z pojęciem »właściwej równowagi«, o którym mowa w motywie 31 tej dyrektywy, oraz z jednolitą wykładnią pojęcia »godziwej rekompensaty« zawartego w art. 5 ust. 2 lit. b) wspomnianej dyrektywy, która to wykładnia musi opierać się na »szkodzie«, ustawodawstwo państw członkowskich przewidujące pobieranie opłaty za karty pamięci, podczas gdy nie pobiera się opłaty za pamięć wewnętrzną w przypadku odtwarzaczy MP3 lub iPodów, które są przeznaczone i głównie używane do celów przechowywania kopii na użytek prywatny? 6) a) Czy dyrektywa [2001/29] sprzeciwia się temu, by ustawodawstwo państw członkowskich przewidywało pobieranie opłaty reprograficznej od producenta lub importera, który sprzedaje karty pamięci podmiotom gospodarczym odsprzedającym te karty pamięci zarówno klientom prywatnym, jak i prowadzącym działalność gospodarczą, przy czym producent lub importer nie wie, czy karty pamięci zostały sprzedane klientom prywatnym czy prowadzącym działalność gospodarczą? b) Czy na odpowiedź na pytanie szóste lit. a) ma wpływ to, czy w ustawodawstwie państwa członkowskiego ustanowione są przepisy skutkujące tym, że producenci, importerzy lub dystrybutorzy nie muszą uiszczać opłaty za karty pamięci używane do celów zawodowych; to, czy w przypadku gdy opłata została jednak uiszczona, producenci, importerzy i dystrybutorzy mogą uzyskać zwrot opłaty za karty pamięci, o ile są one używane do celów zawodowych; i to, czy producenci, importerzy lub dystrybutorzy mogą sprzedawać karty pamięci bez uiszczania opłaty innym przedsiębiorstwom zarejestrowanym przez organizację zarządzającą opłatami? c) Czy na odpowiedź na pytanie szóste lit. a) lub lit. b) ma wpływ to: i) czy w ustawodawstwie państwa członkowskiego ustanowione są przepisy skutkujące tym, że producenci, importerzy lub dystrybutorzy nie muszą uiszczać opłaty za karty pamięci używane do celów zawodowych, [w sytuacji gdy] pojęcie »celów zawodowych« interpretowane jest jako przyznające uprawnienie do odliczenia stosujące się wyłącznie do przedsiębiorstw zatwierdzonych przez Copydan, podczas gdy musi być uiszczana opłata za karty pamięci używane zawodowo przez innych klientów prowadzących działalność gospodarczą, którzy nie zostali zatwierdzeni przez Copydan? ii) czy w ustawodawstwie państwa członkowskiego ustanowione są przepisy skutkujące tym, że w przypadku gdy opłata została faktycznie uiszczona, (teoretycznie) producenci, importerzy lub dystrybutorzy mogą uzyskać zwrot opłaty za karty pamięci, gdy są one używane do celów zawodowych, [podczas gdy] w praktyce tylko nabywca karty pamięci może uzyskać zwrot opłaty, [i tenże] nabywca karty pamięci musi złożyć do Copydan wniosek o zwrot opłaty? iii) czy w ustawodawstwie państwa członkowskiego ustanowione są przepisy skutkujące tym, że producenci, importerzy lub dystrybutorzy mogą sprzedawać karty pamięci na rzecz innych przedsiębiorstw zarejestrowanych w organizacji zarządzającej opłatami bez uiszczenia opłaty, [w sytuacji gdy] organizacją zarządzającą opłatami jest Copydan, [a] zarejestrowane przedsiębiorstwa nie wiedzą, czy karty pamięci zostały sprzedane klientom prywatnym czy prowadzącym działalność gospodarczą?”.