Dyrektywa 96/9 w sprawie ochrony prawnej baz danych nie ma na celu ustanowienia ochrony przez prawo sui generis regulowane przez jednolite prawo na szczeblu Unii. Cel tej dyrektywy polega na zniesieniu w drodze zbliżenia przepisów krajowych rozbieżności istniejących pomiędzy tymi przepisami w dziedzinie ochrony prawnej baz danych, które stanowiłyby niebezpieczeństwo dla funkcjonowania rynku krajowego, dla swobody przepływu towarów i usług w Unii, a także dla rozwoju rynku informacyjnego w jej ramach. W tym celu dyrektywa wymaga od wszystkich państw członkowskich przewidzenia w ich prawie krajowym ochrony bazy danych przez prawo sui generis. W tym kontekście ochrona przez prawo sui generis przewidziana w przepisach państwa członkowskiego jest zasadniczo ograniczona do terytorium tego państwa, tak że osoba korzystająca z tej ochrony może się na nią powoływać jedynie wobec niedozwolonych czynności wtórnego wykorzystania, które miały miejsce na tym terytorium.

Sama tylko dostępność na terytorium danego kraju strony internetowej zawierającej odnośne dane, chronione prawem sui generis na podstawie dyrektywy 96/9 w sprawie ochrony prawnej baz danych nie wystarczy do tego, aby można było stwierdzić, że prowadzenie tej strony jest równoznaczne z czynnością wtórnego wykorzystania regulowaną przez prawo krajowe właściwe na tym terytorium. W rzeczywistości bowiem, jeżeli sama tylko taka dostępność pozwalałaby na stwierdzenie istnienia czynności wtórnego wykorzystania, strony i dane, które pomimo iż w sposób oczywisty są przeznaczone dla osób znajdujących się poza terytorium danego państwa członkowskiego, są jednak technicznie dostępne na terytorium danego państwa, zostałyby niesłusznie poddane zastosowaniu prawa obowiązującego w tej dziedzinie na jego terytorium.

Artykuł 7 dyrektywy 96/9 w sprawie ochrony prawnej baz danych powinien być interpretowany w ten sposób, że przesłanie przez osobę za pomocą serwera położonego w państwie członkowskim A danych, wcześniej pobranych przez tę osobę z bazy danych chronionej przez prawo sui generis na podstawie tej samej dyrektywy, na komputer innej osoby znajdującej się w państwie członkowskim B i na jej wniosek w celu ich przechowywania w pamięci tego komputera i wyświetlania ich na jego ekranie, stanowi czynność „wtórnego wykorzystania” rzeczonych danych przez osobę, która dokonała tego przesłania. Czynność ta ma miejsce w państwie członkowskim B, o ile przynajmniej istnieją przesłanki pozwalające na stwierdzenie, że taka czynność objęta jest zamiarem skierowania jej przez jej autora do klientów zamieszkałych lub mających siedzibę w tym państwie członkowskim, co należy do oceny sądu krajowego.

Przesłanką taką może być okoliczność, iż wśród danych, które zawiera dany serwer znajdują się dane dotyczące imprez sportowych odbywających się w drugim państwie członkowskim a czynności przesyłania są wynikiem woli przyciągnięcia uwagi klientów w tym drugim państwie członkowskim, oraz w odniesieniu do tej spółki przyznanie prawa dostępu do swojego serwera spółkom oferującym usługi przyjmowania zakładów przeznaczone dla rzeczonych klientów. Wreszcie okoliczność, że dane umieszczone przez te spółkę są dostępne dla internautów z drugiego państwa członkowskiego, którzy są klientami owych spółek, w ich języku, który jest inny niż język zwyczajowo używany w państwie członkowskim, z którego spółka ta prowadzi swoją działalność, może w odpowiednim przypadku potwierdzać przesłanki zmierzające do ustalenia istnienia zamiaru dotyczącego w szczególności klientów z drugiego państwa członkowskiego.

(por. pkt 40–42, 47; sentencja)