ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wyrok Sądu (piąta izba) z dnia 29 września 2011 r. – Ryanair przeciwko Komisji

(sprawa T‑442/07)

Pomoc państwa – Sektor lotniczy – Pomoc przyznana przez władze włoskie na rzecz Alitalii, Air One i Meridiany – Skarga na bezczynność – Niezajęcie stanowiska przez Komisję – Obowiązek działania

1. Skarga na bezczynność – Wezwanie instytucji do działania – Warunki – Wyraźne i precyzyjne żądanie – Pismo wzywające Komisję do działania, informujące o istnieniu różnych środków pomocy niezgodnych ze wspólnym rynkiem i wyliczające je – Dopuszczalność (art. 87 WE, art. 88 ust. 2 WE, art. 232 WE) (por. pkt 22–26, 41)

2. Skarga na bezczynność – Spoczywający na Komisji obowiązek działania – Obowiązek zbadania informacji dotyczących pomocy, której zgodność z prawem jest kwestionowana – Obowiązek poinformowania zainteresowanej strony w przypadku niewystarczających powodów albo przyjęcia decyzji po przeprowadzeniu wstępnego etapu badania – Bezczynność (art. 232 WE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 4, art. 10 ust. 1, art. 20 ust. 2) (por. pkt 28–30, 37, 38, 50–52, 67, 68)

3. Pomoc przyznawana przez państwa – Badanie skarg – Obowiązki Komisji – Obowiązek zbadania informacji dotyczących pomocy, której zgodność z prawem jest kwestionowana – Brak wymogów formalnych do złożenia skargi (art. 87 WE, 88 WE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 10 ust. 1) (por. pkt 32–34)

4. Skarga na bezczynność – Spoczywający na Komisji obowiązek działania – Obowiązek zbadania informacji dotyczących pomocy, której zgodność z prawem jest kwestionowana – Warunki – Istnienie skargi – Podnoszony bezprawny charakter rozpatrywanych środków pomocy, który powinien wynikać z informacji dostarczonych przez zainteresowaną stronę (art. 232 WE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 10 ust. 1) (por. pkt 45–47, 62–64, 74–76)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia bezczynności Komisji ze względu na to, że instytucja ta bezprawnie nie zajęła stanowiska w przedmiocie złożonych do niej przez skarżącą skarg dotyczących, po pierwsze, pomocy przyznanej zdaniem skarżącej przez Republikę Włoską Alitalii, Air One i Meridianie oraz, po drugie, podnoszonego przez skarżącą naruszenia prawa konkurencji.

Sentencja

1) Komisja Wspólnot Europejskich uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy traktatu WE ze względu na to, że nie wydała decyzji w przedmiocie transferu 100 pracowników Alitalii, o którym mowa w skierowanym do niej piśmie Ryanair z dnia 16 czerwca 2006 r., w przedmiocie odszkodowania przyznanego w następstwie zamachów z dnia 11 września, o którym mowa w skierowanych do niej pismach Ryanair z dnia 3 listopada i 13 grudnia 2005 r. oraz w przedmiocie obniżek opłat lotniskowych stosowanych w kluczowych portach lotniczych, z których skorzystała przede wszystkim Alitalia, o których mowa w ww. pismach z dnia 3 listopada i dnia 13 grudnia 2005 r.

2) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.
Wyrok Sądu (siódma izba) z dnia 15 września 2011 r. – CMB i Christof przeciwko Komisji

(sprawa T‑407/07)

Zamówienia publiczne na dostawy – Przetarg EAR – Dostawa sprzętu do gospodarki odpadami medycznymi – Odrzucenie oferty – Skarga o stwierdzenie nieważności – Właściwość Sądu – Termin do złożenia skargi – Uprzednia skarga administracyjna – Usprawiedliwiony błąd – Kryteria udzielania zamówienia – Przepisy proceduralne – Obowiązek uzasadnienia – Zasada dobrej administracji – Odpowiedzialność pozaumowna

1. Prawo Unii – Zasady – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Stosowanie do aktów wydanych przez agencje ustanowione na podstawie prawa wtórnego wywołujących skutki prawne wobec osób trzecich (art. 230 WE) (por. pkt 57, 58)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty zaskarżalne – Akty wywołujące wiążące skutki prawne – Decyzje wydawane przez Europejską Agencję Odbudowy w ramach procedur udzielania zamówień publicznych – Zaliczenie (art. 230 akapit pierwszy WE) (por. pkt 59–61)

3. Skarga o stwierdzenie nieważności – Skarga na decyzję utrzymującą w mocy wcześniejszą decyzję niezaskarżoną w terminie – Niedopuszczalność – Pojęcie decyzji potwierdzającej – Decyzja wydana w następstwie wniosku, w którym powołano się na nowe istotne okoliczności faktyczne – Wyłączenie (art. 263 TFUE) (por. pkt 89–93)

4. Postępowanie – Termin do wniesienia skargi – Prekluzja – Usprawiedliwiony błąd – Pojęcie – Procedury polubownego rozwiązywania sporów przewidziane w postępowaniach przetargowych – Skorzystanie przez oferenta z takiej procedury – Włączenie (por. pkt 99, 103)

5. Zamówienia publiczne Unii Europejskiej – Udzielenie zamówienia w wyniku przetargu – Uprawnienia dyskrecjonalne instytucji – Kontrola sądowa – Granice (por. pkt 115)

6. Budżet Unii Europejskiej – Rozporządzenie finansowe – Przepisy mające zastosowanie do procedur udzielania zamówień publicznych – Zakres stosowania – Zamówienia publiczne udzielane przez jednostki organizacyjne stworzone przez Wspólnoty, posiadające osobowość prawną i otrzymujące subwencje z rzeczonego budżetu – Włączenie (rozporządzenia: Rady nr 2988/95, art. 167 ust. 1; nr 2666/2000, art. 7 ust. 1; Komisji nr 2343/2002, art. 74) (por. pkt 153–157)

7. Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Decyzja o nieprzyjęciu oferty wydana w ramach procedury udzielania zamówień publicznych na usługi (art. 253 WE) (por. pkt 170–172, 177)

Przedmiot

Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EAR w sprawie odrzucenia oferty skarżących w przetargu EuropeAid/124192/D/SUP/YU na dostawę sprzętu do gospodarki odpadami medycznymi (Dz.U. 2006 S 233–248823) oraz w sprawie udzielenia zamówienia innemu oferentowi, a po drugie, żądanie odszkodowania.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 14 września 2011 r. – Olive Line International przeciwko OHIM – Knopf (O-live)

(sprawa T‑485/07)

Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego O-live – Wcześniejsza nazwa handlowa Olive line – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009] – Prawo do zakazania używania późniejszego znaku towarowego – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 7 ustawy hiszpańskiej o znakach towarowych i art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009

1. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie handlowym – Warunki – Wykładnia w świetle prawa wspólnotowego – Ocena w świetle kryteriów ustanowionych przez prawo krajowe, któremu podlega oznaczenie, na które się powołano (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 4) (por. pkt 49–51)

2. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie handlowym (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 4) (por. pkt 67, 103–107)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 września 2007 r. (sprawa R 1478/2006‑2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Olive Line International, SL a Reinhardem Knopfem.

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 26 września 2007 r. (sprawa R 1478/2006‑2).

2) OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.
290

Po drugie, jeśli chodzi o argument skarżących, jakoby Komisja w swojej ocenie zachowania Telefóniki zawartej w zaskarżonej decyzji weszła w kompetencje KOR i odwołała się do pojęć o charakterze regulacyjnym, takich jak „drabina inwestycyjna”, należy wskazać, że skarżące ograniczyły się do stwierdzenia, iż pojęcie to, którego użycie w ramach stosowania art. 82 WE jest ich zdaniem pozbawione podstaw, nie odzwierciedla ewolucji rynku hiszpańskiego ani ewolucji strategii konkurencyjnej operatorów alternatywnych. Choć skarżące twierdzą, że to pojęcie o charakterze regulacyjnym nie wchodzi w zakres prawa konkurencji, to jednak nie wyjaśniają one, dlaczego posłużenie się przez Komisję tą koncepcją ekonomiczną w celu opisania ewolucji hiszpańskiego rynku usług szerokopasmowych od czasu zliberalizowania sektora telekomunikacji miałoby świadczyć o przekroczeniu przez Komisję jej uprawnień lub o zastosowaniu przez nią art. 82 WE „dla celów regulacyjnych”, wobec czego ich twierdzenie nie może zostać uwzględnione. Ponadto, jak wynika z motywu 180 zaskarżonej decyzji, Telefónica sama w piśmie do Komisji z dnia 2 marca 2005 r. odwołała się do koncepcji „drabiny inwestycyjnej”, aby opisać ewolucję hiszpańskiego rynku Internetu od 2001 r., i potwierdziła, że „hiszpański rynek szerokopasmowy ewoluował w tempie oczekiwanym zgodnie z teorią »drabiny inwestycyjnej«”. Choć skarżące twierdzą, że odwołanie się przez nie do tego pojęcia spowodowało, iż Komisja pominęła okoliczność, że operatorzy alternatywni korzystali z optymalnego połączenia produktów hurtowych lub że – o czym świadczy przykład Jazztel – mogli i mogą dokonywać istotnych inwestycji bez posiadania znacznej bazy klientów, argument ten, który również nie służy wykazaniu, że Komisja przekroczyła swoje uprawnienia, nie może zostać uwzględniony z powodów wskazanych w pkt 120 i 201–211 powyżej.
106

Królestwo Hiszpanii twierdzi co do istoty, że wydając zaskarżoną decyzję, Komisja naruszyła zasadę pewności prawa, ponieważ decyzja ta pociąga za sobą zmianę ex post koncepcji ram regulacyjnych określonych ex ante. Zaskarżona decyzja narusza ramy regulacyjne, na jakich operatorzy sektora łączności elektronicznej zaplanowali znaczne inwestycje długoterminowe, co powoduje wielką niepewność podmiotów gospodarczych. Poprzez wydanie zaskarżonej decyzji Komisja staje się organem uprawnionym do kontroli działań administracyjnych krajowych organów regulacyjnych, co skutkuje podwójną regulacją cen. W Hiszpanii istniały również w rozważanym okresie szeroko zakrojone ramy regulacyjne ex ante i na Komisji ciążył, zgodnie z art. 7 dyrektywy ramowej, obowiązek kontrolowania przyjętych przez CMT regulacji. Ani w corocznych sprawozdaniach z realizacji, ani w drodze skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego skierowanej przeciwko Królestwu Hiszpanii Komisja nie sprzeciwiła się stworzonym przez CMT instrumentom regulacyjnym ani jej działaniu na rynku. Naruszenie pewności prawa ma również „przyszłe konsekwencje”, zważywszy na wyrażone w zaskarżonej decyzji różnice dotyczące definicji rynków lub metodologii przeprowadzania analizy, które mogą wykorzystywać krajowe organy regulacyjne w ramach regulacji ex ante.
Wyrok Sądu (ósma izba) z dnia 29 marca 2012 r. – Słowacja przeciwko Komisji

(sprawa T‑247/07)

Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Środki, jakie należy przyjąć w związku z przystąpieniem nowych państw członkowskich – Akt o przystąpieniu z 2003 r. – Określenie nadwyżki zapasów produktów rolnych innych niż cukier oraz skutki finansowe ich eliminacji – Cel założony w przepisie prawa pierwotnego – Decyzja 2007/361/WE

1. Przystąpienie nowych państw członkowskich do Wspólnot – Akt o przystąpieniu z 2003 r. – Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Środki przejściowe odnoszące się do handlu produktami rolnymi – Opłaty od nadmiernych zapasów – Złagodzenie obowiązku eliminacji nadmiernych zapasów (akt o przystąpieniu z 2003 r., załącznik IV, rozdz. 4 pkt 2; rozporządzenie Komisji nr 1972/2003) (por. pkt 30)

2. Przystąpienie nowych państw członkowskich do Wspólnot – Akt o przystąpieniu z 2003 r. – Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Środki przejściowe odnoszące się do handlu produktami rolnymi – Eliminacja nadmiernych zapasów przez nowe państwa członkowskie – Pojęcie – Swobodne uznanie przysługujące Komisji (akt o przystąpieniu z 2003 r., załącznik IV, rozdz. 4 pkt 2) (por. pkt 40–48)

3. Przystąpienie nowych państw członkowskich do Wspólnot – Akt o przystąpieniu z 2003 r. – Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Środki przejściowe odnoszące się do handlu produktami rolnymi – Obowiązek eliminacji nadmiernych zapasów przez nowe państwa członkowskie – Decyzja Komisji nakładająca obowiązek zapłaty niemający na celu pokrycia kosztów eliminacji nadwyżek z rynku wewnętrznego – Niezgodność z rozdz. 4 pkt 2 załącznika IV do aktu przystąpienia – Stwierdzenie nieważności (akt o przystąpieniu z 2003 r., załącznik IV, rozdz. 4 pkt 2) (por. pkt 49–52, 75–77, 79, 80)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2007/361/WE z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie określenia nadwyżki zapasów produktów rolnych innych niż cukier oraz w sprawie skutków finansowych ich eliminacji w związku z przystąpieniem Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U. L 138, s. 14) w zakresie, w jakim dotyczy Republiki Słowackiej

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2007/361/WE z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie określenia nadwyżki zapasów produktów rolnych innych niż cukier oraz w sprawie skutków finansowych ich eliminacji w związku z przystąpieniem Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji w zakresie, w jakim dotyczy Republiki Słowackiej.

2) Komisja Europejska zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Republikę Słowacką.
Wyrok Sądu (ósma izba) z dnia 29 marca 2012 r. – Polska przeciwko Komisji

(sprawa T‑243/07)

Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Środki, jakie należy przyjąć w związku z przystąpieniem nowych państw członkowskich – Akt o przystąpieniu z 2003 r. – Określenie nadwyżki zapasów produktów rolnych innych niż cukier oraz skutki finansowe ich eliminacji – Cel założony w przepisie prawa pierwotnego – Decyzja 2007/361/WE

1. Przystąpienie nowych państw członkowskich do Wspólnot – Akt o przystąpieniu z 2003 r. – Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Środki przejściowe odnoszące się do handlu produktami rolnymi – Opłaty od nadmiernych zapasów – Złagodzenie obowiązku eliminacji nadmiernych zapasów (akt o przystąpieniu z 2003 r., załącznik IV, rozdz. 4 pkt 2; rozporządzenie Komisji nr 1972/2003) (por. pkt 30)

2. Przystąpienie nowych państw członkowskich do Wspólnot – Akt o przystąpieniu z 2003 r. – Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Środki przejściowe odnoszące się do handlu produktami rolnymi – Eliminacja nadmiernych zapasów przez nowe państwa członkowskie – Pojęcie – Swobodne uznanie przysługujące Komisji (akt o przystąpieniu z 2003 r., załącznik IV, rozdz. 4 pkt 2) (por. pkt 40–48)

3. Przystąpienie nowych państw członkowskich do Wspólnot – Akt o przystąpieniu z 2003 r. – Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Środki przejściowe odnoszące się do handlu produktami rolnymi – Obowiązek eliminacji nadmiernych zapasów przez nowe państwa członkowskie – Decyzja Komisji nakładająca obowiązek zapłaty niemający na celu pokrycia kosztów eliminacji nadwyżek z rynku wewnętrznego – Niezgodność z rozdz. 4 pkt 2 załącznika IV do aktu przystąpienia – Stwierdzenie nieważności (akt o przystąpieniu z 2003 r., załącznik IV, rozdz. 4 pkt 2) (por. pkt 49–52, 74–76, 78, 79)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2007/361/WE z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie określenia nadwyżki zapasów produktów rolnych innych niż cukier oraz w sprawie skutków finansowych ich eliminacji w związku z przystąpieniem Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U. L 138, s. 14) w zakresie, w jakim dotyczy ona Rzeczypospolitej Polskiej

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2007/361/WE z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie określenia nadwyżki zapasów produktów rolnych innych niż cukier oraz w sprawie skutków finansowych ich eliminacji w związku z przystąpieniem Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji w zakresie, w jakim dotyczy ona Rzeczypospolitej Polskiej.

2) Komisja Europejska zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Rzeczpospolitą Polską.
Wyrok Sądu (ósma izba) z dnia 29 marca 2012 r. –

Republika Czeska przeciwko Komisji

(sprawa T‑248/07)

Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Środki, jakie należy przyjąć w związku z przystąpieniem nowych państw członkowskich – Akt o przystąpieniu z 2003 r. – Określenie nadwyżki zapasów produktów rolnych innych niż cukier oraz skutki finansowe ich eliminacji – Cel założony w przepisie prawa pierwotnego – Decyzja 2007/361/WE

1. Przystąpienie nowych państw członkowskich do Wspólnot – Akt o przystąpieniu z 2003 r. – Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Środki przejściowe odnoszące się do handlu produktami rolnymi – Opłaty od nadmiernych zapasów – Złagodzenie obowiązku eliminacji nadmiernych zapasów (akt o przystąpieniu z 2003 r., załącznik IV, rozdz. 4 pkt 2; rozporządzenie Komisji 1972/2003) (por. pkt 30)

2. Przystąpienie nowych państw członkowskich do Wspólnot – Akt o przystąpieniu z 2003 r. – Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Środki przejściowe odnoszące się do handlu produktami rolnymi – Eliminacja nadmiernych zapasów przez nowe państwa członkowskie – Pojęcie – Swobodne uznanie przysługujące Komisji (akt o przystąpieniu z 2003 r., załącznik IV, rozdz. 4 pkt 2) (por. pkt 40–48)

3. Przystąpienie nowych państw członkowskich do Wspólnot – Akt o przystąpieniu z 2003 r. – Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Środki przejściowe odnoszące się do handlu produktami rolnymi – Obowiązek eliminacji nadmiernych zapasów przez nowe państwa członkowskie – Decyzja Komisji nakładająca obowiązek zapłaty niemający na celu pokrycia kosztów eliminacji nadwyżek z rynku wewnętrznego – Niezgodność z rozdz. 4 pkt 2 załącznika IV do aktu przystąpienia – Stwierdzenie nieważności (akt o przystąpieniu z 2003 r., załącznik IV, rozdz. 4 pkt 2) (por. pkt 49–52, 75–77, 79, 80)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2007/361/WE z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie określenia nadwyżki zapasów produktów rolnych innych niż cukier oraz w sprawie skutków finansowych ich eliminacji w związku z przystąpieniem Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U. L 138, s. 14)

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2007/361/WE z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie określenia nadwyżki zapasów produktów rolnych innych niż cukier oraz w sprawie skutków finansowych ich eliminacji w związku z przystąpieniem Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji.

2) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3) Komisja Europejska zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Republikę Czeską.
56

Niemniej do zapasów, które należy usunąć zgodnie z tym przepisem ze względu na to, że przekraczają ilość, którą można uznać za normalny poziom zapasów, nie należą niektóre produkty, które można zidentyfikować od momentu przystąpienia. Nie jest bowiem możliwe rozróżnienie wśród zapasów produktu rolnego, dla którego stwierdzono istnienie nadwyżek, zapasów lub części zapasów nadmiernych od tych, które nadmiernymi nie są. Należy więc uznać, że rozdział 4 pkt 2 załącznika IV do aktu przystąpienia zobowiązuje do eliminacji ilości produktów rolnych równoważnej ilości, co do której stwierdzono charakter nadwyżkowy, a nie pewnych jednostek tych produktów, które są możliwe do zidentyfikowania. Nie ma w tym względzie znaczenia, czy ta równoważna ilość została zakupiona bądź wyprodukowana przed akcesją lub po akcesji.
Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji SG Greffe (2007) D/203626 z dnia 18 czerwca 2007 r. wydanej na podstawie art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszącego się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 [WE] i art. 82 [WE] (Dz.U. L 123, s. 18) odrzucającej skargę skarżących do Komisji, dotyczącą naruszenia postanowień traktatu EWWiS (sprawa COMP/37.037 – SWSMA).
23

W ramach środków organizacji postępowania na podstawie art. 64 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r. Sąd zwrócił się do stron z pytaniami, a strony udzieliły na nie odpowiedzi w wyznaczonym terminie. Sąd zamierzał zwłaszcza, ze względu na prawidłowe administrowanie wymiarem sprawiedliwości oraz w celu optymalnego zarządzania trzema toczącymi się przed nim sprawami między skarżącą a Komisją, a mianowicie, po pierwsze, niniejszą sprawą, po drugie, sprawą T‑388/11, Deutsche Post/Komisja, oraz po trzecie, sprawą T‑152/12, Deutsche Post/Komisja, zapoznać się z opinią stron na temat tego, co mogłoby lub powinno stanowić priorytet, jeśli chodzi o kolejność rozpatrywania wymienionych spraw, oraz na temat możliwości zawieszenia jednego lub kilku postępowań do czasu wydania rozstrzygnięcia w pozostałych sprawach. W sprawie T‑388/11, Deutsche Post/Komisja, skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 3081 wersja ostateczna z dnia 10 maja 2011 r. w sprawie rozszerzenia toczącego się formalnego postępowania wyjaśniającego dotyczącego pomocy państwa przyznanej skarżącej przez Niemcy tytułem rekompensaty za wykonywanie zobowiązań z zakresu usługi powszechnej o subwencje przekazane przez władze niemieckie na rzecz skarżącej w celu pokrycia kosztu emerytur pracowników mających status urzędników [pomoc państwa C 36/27 (ex NN 25/07)]. W sprawie T‑152/12, Deutsche Post/Komisja, skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności art. 1, 2 i 4–6 decyzji 2012/636/UE Komisji z dnia 25 stycznia 2012 r. w sprawie środka C 36/07 (ex NN 25/07) wdrożonego przez Niemcy na rzecz skarżącej (Dz.U. L 289, s. 1).
94

Należy stwierdzić również, że przypadki przewidziane wyraźnie lub w sposób dorozumiany w art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego zakładają z definicji, że pięćdziesięcioprocentowy próg przewidziany przez art. 5 ust. 4 tego rozporządzenia nie jest już osiągany. W związku z tym, jak słusznie podniosła Rada w odpowiedzi na jedno z pisemnych pytań Sądu oraz w trakcie rozprawy, przy wykonywaniu szerokiego zakresu swobodnego uznania w sytuacji, gdy instytucje wybierają definiowanie przemysłu wspólnotowego za pomocą drugiej części alternatywy przewidzianej w art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, odesłanie w tym przepisie do art. 5 ust. 4 tego rozporządzenia zasadniczo w odniesieniu do wyrażenia „znacząc[a] część produkcji […] w całej Wspólnocie” może być rozumiane tylko jako odesłanie do minimalnego dwudziestopięcioprocentowego progu, a nie do progu pięćdziesięcioprocentowego. Rozwiązanie takie nasuwa się tym bardziej, że wymóg, zgodnie z którym przemysł wspólnotowy powinien stanowić znaczącą część całkowitej produkcji wspólnotowej, zmierza do zagwarantowania, iż łączna produkcja producentów włączonych do tego przemysłu będzie wystarczająco reprezentatywna. Tymczasem reprezentatywność ta zależy raczej od udziału produkcji owych producentów w łącznej produkcji wspólnotowej niż od stanowiska, jakie producenci, którzy nie zostali zaliczeni do przemysłu wspólnotowego na podstawie art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, zajęli wobec wniosku lub wniosku o przegląd. W ten sposób w niniejszej sprawie, tak jak to w trakcie rozprawy bardzo słusznie podniosła Rada, bez znaczenia w odniesieniu do kwestii, czy produkcja Osram jest wystarczająco reprezentatywna dla produkcji wspólnotowej, jest to, czy Sylvania była neutralna w stosunku do utrzymania środków antydumpingowych, czy też była mu przeciwna. Otóż w pierwszym przypadku, w przeciwieństwie do drugiego, nie uwzględniłaby ona produkcji Sylvanii w celu ustalenia, czy pięćdziesięcioprocentowy próg przewidziany przez ww. przepis został osiągnięty i czy produkcja Osram byłaby jedyną produkcją spełniającą ten warunek. Podobna uwaga dotyczyłaby również GE Hungary, jeżeli spółka ta wybrałaby neutralność, a nie sprzeciw wobec wniosku o przegląd.