6

Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu zostały przedstawione w zaskarżonym postanowieniu w następujący sposób: „6 Skarżąca jest organizacją pozarządową (NGO) prawa niemieckiego, która wspomaga uchodźców, ofiary wojen i katastrof. W latach 1993?1997 złożyła ona do Komisji sześć wniosków o współfinansowanie działalności. 7 Podczas analizy pierwszych wniosków służby Komisji uznały, że ponieważ skarżąca nie spełnia ogólnych warunków dotyczących współfinansowania projektów, nie kwalifikuje się do korzystania z pomocy przyznawanej na rzecz NGO. Skarżąca została o tym poinformowana pismem z dnia 12 października 1993 r. Pismem z dnia 29 lipca 1996 r. Komisja wyjaśniła główne przyczyny, które skłoniły ją do uznania, że skarżąca nie kwalifikuje się do korzystania z pomocy przyznawanej na rzecz NGO. 8 W dniu 5 grudnia 1996 r. skarżąca złożyła Komisji nowy projekt. Zmieniona wersja tego projektu została przedłożona Komisji jako nowy wniosek we wrześniu 1997 r. Komisja nie podjęła decyzji w przedmiocie tych nowych wniosków o współfinansowanie, uznając, że nadal obowiązywała decyzja z dnia 12 października 1993 r. stwierdzająca, że skarżąca nie kwalifikuje się do korzystania z pomocy. 9 Skarżąca wniosła zatem trzy skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich, jedną w 1998 r. [skarga nr 338/98/VK] i dwie pozostałe w 2000 r. [skargi nr 1160/2000/GG i nr 1613/2000/GG]. Skargi te dotyczyły co do zasady dwóch aspektów, to jest kwestii dostępu skarżącej do akt i pytania, czy Komisja prawidłowo zbadała wnioski skarżącej. 10 W odniesieniu do dostępu do akt w decyzji z dnia 30 listopada 2001 r. rzecznik stwierdził, że lista dokumentów przedłożona skarżącej do konsultacji przez Komisję była niekompletna, że Komisja bezpodstawnie zatrzymała niektóre dokumenty i że w konsekwencji takie działanie Komisji mogło stanowić przypadek niewłaściwego administrowania. Zaproponował on Komisji przyznanie [skarżącej] odpowiedniego dostępu do akt; zostały one udostępnione w pomieszczeniach Komisji w dniu 26 października 2001 r. Ponadto rzecznik stwierdził przypadek niewłaściwego administrowania w tym, że skarżąca nie miała możliwości bycia formalnie wysłuchaną w przedmiocie otrzymanych przez Komisję od osób trzecich informacji, które zostały wykorzystane do wydania decyzji [niekorzystnej dla] skarżącej. 11 W odniesieniu do kwestii tego, czy wnioski skarżącej były przedmiotem prawidłowej analizy, w dalszej decyzji, również wydanej w dniu 30 listopada 2001 r., rzecznik stwierdził brak takiej analizy w zakresie uwzględnienia przez Komisję określonych informacji pochodzących od osób trzecich. Ponadto w swojej decyzji z dnia 11 lipca 2000 r. rzecznik krytycznie odniósł się do tego, że Komisja pozwoliła na zbyt długi upływ czasu, zanim dostarczyła na piśmie powody, dla których w 1993 r. doszła do wniosku, że skarżąca nie kwalifikuje się do korzystania z pomocy. Wreszcie w odniesieniu do faktu, że Komisja nie podjęła formalnej decyzji w przedmiocie wniosków złożonych przez skarżącą w grudniu 1996 r. i we wrześniu 1997 r., w swojej decyzji z dnia 19 lipca 2001 r. rzecznik zalecił Komisji rozstrzygnięcie tych wniosków przed dniem 31 października 2001 r. 12 W celu wykonania zalecenia rzecznika Komisja wysłała skarżącej pismo z dnia 16 października 2001 r. odrzucające dwa projekty, przedstawione w grudniu 1996 r. i we wrześniu 1997 r., z tego powodu że skarżąca nie kwalifikuje się do korzystania ze współfinansowania. 13 Pismem złożonym w dniu 15 grudnia 2001 r. skarżąca wniosła skargę na pismo z dnia 16 października 2001 r. Wyrokiem z dnia 18 września 2003 r. w sprawie T-321/01 Internationaler Hilfsfonds przeciwko Komisji, Rec. str. II-3225, Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji z dnia 16 października 2001 r. w sprawie odrzucenia wniosków skarżącej o współfinansowanie z grudnia 1996 r. i września 1997 r. i obciążył pozwaną kosztami postępowania. 14 W swojej skardze skarżąca wniosła również o zwrot przez pozwaną kosztów poniesionych w postępowaniu przed rzecznikiem. W swoim wyroku Sąd rozstrzygnął, że koszty postępowania przed rzecznikiem nie są uważane za niezbędne wydatki w rozumieniu art. 91 lit. b) regulaminu Sądu, a zatem nie podlegają zwrotowi”.