Keywords

Summary



Keywords

1. Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Gry losowe – Uregulowanie krajowe ustanawiające monopol na urządzanie gier udostępnianych odpłatnie przez Internet – Sankcje karne za naruszenie tego monopolu – Dopuszczalność – Przesłanki

(art. 49 WE)

2. Swoboda świadczenia usług – Postanowienia traktatu – Zakres stosowania – Usługi z zakresu gier losowych udostępniane odpłatnie przez Internet – Wykorzystanie pośredników mających siedzibę w tym samym państwie członkowskim co usługobiorcy zagranicznego usługodawcy – Brak wpływu

(art. 49 WE)

3. Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Gry losowe – Uregulowanie krajowe ustanawiające monopol na urządzanie gier udostępnianych odpłatnie przez Internet – Względy uzasadniające

(art. 49 WE, art. 55 WE)

4. Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Gry losowe – Uregulowanie krajowe ustanawiające monopol na urządzanie gier udostępnianych odpłatnie przez Internet – Możliwość prowadzenia polityki ekspansji przez posiadającego monopol – Względy uzasadniające

(art. 49 WE)

5. Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Gry losowe – Podmiot działający na podstawie wydanego przez przyjmujące państwo członkowskie zezwolenia na oferowanie usługi gier losowych – Niemożność oferowania przez ten podmiot takich usług przez Internet w innym państwie członkowskim, ze względu na monopol w owej dziedzinie

(art. 49 WE)

Summary

1. Prawo Unii, a w szczególności art. 49 WE, stoi na przeszkodzie ustanowieniu sankcji karnych za naruszenie monopolu w zakresie urządzania gier losowych, takiego jak monopol na urządzanie gier w kasynach udostępnianych odpłatnie przez Internet przewidziany w krajowych przepisach, jeżeli przepisy te nie są zgodne z przepisami tego prawa.

W istocie prawo Unii nakłada ograniczenia na kompetencje państw członkowskich w dziedzinie prawa karnego, ustawodawstwo w tym zakresie nie może bowiem ograniczać podstawowych swobód zagwarantowanych prawem Unii. Zatem w sytuacji gdy monopol jest niezgodny z art. 49 WE, naruszenie go przez podmiot gospodarczy nie może być przedmiotem sankcji karnej.

(por. pkt 31, 32, 43; pkt 1 sentencji)

2. Artykuł 49 WE powinien być interpretowany w ten sposób, że znajduje on zastosowanie do usług z zakresu gier losowych udostępnianych odpłatnie przez Internet na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego przez podmiot z siedzibą w innym państwie członkowskim, pomimo że podmiot ten:

– utworzył w przyjmującym państwie członkowskim określoną infrastrukturę wsparcia informatycznego, taką jak serwer, oraz

– korzysta z pomocy technicznej świadczonej przez usługodawcę z siedzibą w przyjmującym państwie członkowskim, aby dostarczać swe usługi na rzecz konsumentów w tym samym państwie członkowskim.

W istocie art. 49 WE ma zastosowanie do podmiotu urządzającego gry losowe z siedzibą w danym państwie członkowskim, który oferuje swe usługi w innym państwie członkowskim, jeżeli posługuje się w tym zakresie pośrednikami posiadającymi siedziby w tym samym państwie członkowskim co ich usługobiorcy. A fortiori to samo postanowienie znajduje zastosowanie w przypadku, gdy podmiot urządzający gry losowe nie posługuje się pośrednikami, ale usługodawcą usług z zakresu wsparcia informatycznego w przyjmującym państwie członkowskim.

(por. pkt 37, 38; pkt 2 sentencji)

3. Artykuł 49 WE powinien być interpretowany w ten sposób, że państwo członkowskie zmierzające do zapewnienia szczególnie wysokiego poziomu ochrony konsumentów w sektorze gier losowych może w sposób zasadny uznać, że jedynie ustanowienie monopolu na rzecz jednego podmiotu, poddanego ścisłej kontroli ze strony organów władzy publicznej może pozwolić zapanować nad przestępczością związaną z tym sektorem i realizować cel polegający na przeciwdziałaniu zachętom do nadmiernych wydatków związanych z grami oraz na zwalczaniu uzależnienia od gier w sposób wystarczająco skuteczny.

(por. pkt 48, 100; pkt 3 sentencji)

4. Artykuł 49 WE powinien być interpretowany w ten sposób, że dla spójności z celem walki z przestępczością, jak również z celem ograniczenia okazji do gry, przepisy krajowe ustanawiające monopol w dziedzinie gier losowych i dopuszczające, by podmiot posiadający monopol prowadził ekspansywną politykę, winny:

– opierać się na przekonaniu, że działalność przestępcza i oszustwa związane z grami oraz uzależnienie od nich stanowią problem na terytorium zainteresowanego państwa członkowskiego, któremu zaradzić może rozwój działalności licencjonowanej i regulowanej; oraz

– dopuszczać wyłącznie współmierną i ściśle ograniczoną działalność reklamową konieczną w celu ukierunkowania konsumentów ku kontrolowanej sieci gier.

Aby osiągnąć ten cel w postaci skanalizowania gier w kontrolowanym obiegu, podmioty działające na podstawie zezwolenia powinny stanowić stabilną, lecz jednocześnie atrakcyjną alternatywę w stosunku do działalności nieregulowanej, co może wymagać szerokiej gamy oferowanych gier, dość szerokiej reklamy i zastosowania nowoczesnych technik dystrybucyjnych.

Ewentualnie prowadzona przez podmiot wykonujący monopol państwowy działalność reklamowa powinna być współmierna i ściśle ograniczona do tego, co jest konieczne, aby ukierunkować konsumentów na sieć gier kontrolowanych. Taka reklama nie może natomiast mieć na celu wzmacniania naturalnej skłonności konsumentów do gry poprzez stymulację ich czynnego w niej udziału, w szczególności poprzez banalizację gry lub kształtowanie pozytywnego jej obrazu związanego z faktem, iż uzyskane przychody przeznacza się na działalność leżącą w interesie ogólnym, lub wreszcie poprzez zwiększenie atrakcyjności gry za pomocą chwytliwych haseł reklamowych kuszących znacznymi wygranymi.

(por. pkt 64, 68, 100; pkt 3 sentencji)

5. Artykuł 49 WE powinien być interpretowany w ten sposób, że okoliczność, że dane państwo członkowskie wybrało odmienny system ochrony niż przyjęty przez inne państwo członkowskie, nie może mieć wpływu na ocenę niezbędnego i proporcjonalnego charakteru przepisów przyjętych w tej dziedzinie, które powinny być oceniane jedynie pod kątem realizacji celów zakładanych przez właściwe organy zainteresowanego państwa członkowskiego oraz zapewnienia zamierzonego poziomu ochrony.

Mając na względzie okoliczność, że przepisy regulujące sektor gier losowych nie zostały poddane harmonizacji na poziomie Unii oraz że w państwach członkowskich istnieją znaczące różnicy pomiędzy celami realizowanymi, jak również poziomem kontroli wymaganej na mocy ich przepisów, okoliczność, iż podmiot oferuje zgodnie z prawem usługi w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę i w którym zasadniczo podlega już wymogom prawnym i kontroli ze strony właściwych organów tego państwa członkowskiego, nie stanowi wystarczającej gwarancji ochrony krajowych konsumentów przed ryzykiem oszustwa i przestępczości w państwie przyjmującym, biorąc pod uwagę trudności, jakie w tym kontekście mogą napotkać organy państwa członkowskiego siedziby przy ocenie profesjonalnych walorów i prawości takiego podmiotu

(por. pkt 96, 97, 100; pkt 3 sentencji)