ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Stosowanie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego w odniesieniu do przeniesienia do systemu emerytalno-rentowego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innym systemie emerytalnym, o które to przeniesienie wystąpiono przed przyjęciem tych przepisów, lecz które zrealizowano po ich wejściu w życie, nie jest niezgodne z art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

W tym względzie, zgodnie z powszechnie przyjętą zasadą, nowa norma znajduje natychmiast zastosowanie, o ile nie obowiązuje wyjątek, do mających powstać sytuacji, a także do przyszłych skutków sytuacji, które już powstały – lecz nie ukonstytuowały się w pełni – pod rządami dawnej normy. Nie dotyczy to jedynie sytuacji powstałych i ostatecznie zrealizowanych pod rządami dawnej normy, kreującej prawa nabyte. Prawo jest uważane za nabyte, gdy okoliczność powodująca jego powstanie zaistnieje przed zmianą przepisów. Nie jest tak jednak w przypadku prawa, którego przesłanka powstania nie zrealizowała się w pełni pod rządami przepisu, który został zmieniony.

Tymczasem, po pierwsze, art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego nie sprzeciwia się takiemu natychmiastowemu stosowaniu nowych ogólnych przepisów wykonawczych.

Po drugie, ani przekazanie urzędnikowi lub pracownikowi, który złożył taki wniosek o przeniesienie do systemu emerytalno-rentowego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innym systemie, propozycji doliczenia lat uprawniających do emerytury, ani tym bardziej samo złożenie takiego wniosku nie zmieniają sytuacji prawnej zainteresowanego i nie wywołują wiążących skutków prawnych. Tak więc dla urzędnika lub pracownika nie istniały prawa nabyte, które mogły zostać naruszone zastosowaniem w jego przypadku nowych przepisów.

Ponadto uprawienie urzędnika lub pracownika do tego, by mu doliczono lata uprawniające do emerytury, staje się w pełni ukonstytuowane dopiero po przekazaniu do systemu emerytalno-rentowego Unii wartości kapitałowej jego uprawnień nabytych w innym systemie.

Jednostki nie mogą ponadto powoływać się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań w celu podważenia zgodności z prawem nowego przepisu regulaminu pracowniczego, w szczególności w dziedzinie, w której prawodawcy przysługuje szeroki zakres uznania.

(zob. pkt 25–28, 30, 36)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyrok z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, pkt 151–154, 170 i przytoczone tam orzecznictwo
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ (druga izba)

z dnia 20 lipca 2016 r.

Rosalba Polizzi

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych — Propozycja doliczenia lat uprawniających do emerytury — Akt niewywołujący niekorzystnych skutków — Niedopuszczalność skargi — Wniosek o wydanie orzeczenia bez rozpatrywania sprawy co do istoty — Artykuł 83 regulaminu postępowania”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której Rosalba Polizzi żąda zasadniczo stwierdzenia nieważności propozycji Komisji Europejskiej z dnia 17 lutego 2014 r. ustalającej na jej wniosek liczbę dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury podlegających zaliczeniu w systemie emerytalno-rentowym Unii wynikającej z przeniesienia uprawnień emerytalnych, które nabyła ona w krajowym systemie emerytalnym przed rozpoczęciem służby w Komisji.

Orzeczenie:

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. Rosalba Polizzi pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

Streszczenie

Skargi urzędników – Akt niekorzystny – Pojęcie – Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury w kontekście przeniesienia do systemu Unii uprawnień emerytalnych nabytych w krajowym systemie emerytalnym przed podjęciem służby w Unii – Wyłączenie

(regulamin pracowniczy, art. 91 ust. 1; załącznik VIII, art. 11 ust. 2)

Propozycja doliczenia lat uprawniających do emerytury, przedstawiona urzędnikowi w kontekście przeniesienia do systemu emerytalnego Unii Europejskiej uprawnień emerytalnych nabytych w ramach innego systemu, nie wywiera wiążących skutków prawnych mających bezpośredni i natychmiastowy wpływ na sytuację prawną jej adresata, zmieniając w istotny sposób jego sytuacją prawną.

(zob. pkt 16)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyroki: z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, pkt 73; Komisja/Cocchi i Falcione, T‑103/13 P, EU:T:2015:777, pkt 65; Teughels/Komisja, T‑131/14 P, EU:T:2015:778, pkt 69
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ (druga izba)

z dnia 20 lipca 2016 r.

Wanda Gaj

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych — Propozycja doliczenia lat uprawniających do emerytury — Akt niewywołujący niekorzystnych skutków — Wniosek o wydanie orzeczenia bez rozpatrywania sprawy co do istoty — Artykuł 83 regulaminu postępowania — Skarga w części niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej — Artykuł 81 regulaminu postępowania”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której Wanda Gaj żąda zasadniczo stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Komisji Europejskiej z dnia 19 sierpnia 2013 r. kończącej postępowanie w sprawie przeniesienia uprawnień emerytalnych, jakie nabyła ona we francuskim systemie emerytalnym przed podjęciem służby w Komisji, a po drugie, propozycji Komisji z dnia 18 września 2013 r. ustalającej na jej wniosek liczbę dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury podlegających zaliczeniu w systemie emerytalno-rentowym Unii wynikającej z przeniesienia tych uprawnień emerytalnych.

Orzeczenie:

Skarga zostaje odrzucona jako w części niedopuszczalna, a w części oczywiście bezzasadna. Wanda Gaj pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

Streszczenie

Skargi urzędników – Akt niekorzystny – Pojęcie – Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury w kontekście przeniesienia do systemu Unii uprawnień emerytalnych nabytych w krajowym systemie emerytalnym przed podjęciem służby w Unii – Wyłączenie

(regulamin pracowniczy, art. 91 ust. 1; załącznik VIII, art. 11 ust. 2)

Propozycja doliczenia lat uprawniających do emerytury, przedstawiona urzędnikowi w kontekście przeniesienia do systemu emerytalnego Unii Europejskiej uprawnień emerytalnych nabytych w ramach innego systemu, nie wywiera wiążących skutków prawnych mających bezpośredni i natychmiastowy wpływ na sytuację prawną jej adresata, zmieniając w istotny sposób jego sytuacją prawną.

(zob. pkt 23)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyroki: z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, pkt 73; Komisja/Cocchi i Falcione, T‑103/13 P, EU:T:2015:777, pkt 65; Teughels/Komisja, T‑131/14 P, EU:T:2015:778, pkt 69
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ (trzecia izba)

z dnia 21 lipca 2016 r.

Anne-Claire Simon

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Uprawnienia emerytalne nabyte w krajowym systemie emerytalnym przed podjęciem służby w Unii — Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii — Propozycja doliczenia lat uprawniających do emerytury — Pojęcie aktu niekorzystnego — Oczywista niedopuszczalność — Artykuł 81 regulaminu postępowania”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której Anne-Claire Simon i Silvia Cobo Benito żądają stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego Komisji Europejskiej ustalających ostatecznie, w ramach systemu emerytalnego Unii Europejskiej, ich uprawnienia emerytalne nabyte przed podjęciem służby w Unii.

Orzeczenie:

Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Anne-Claire Simon pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

Streszczenie

Skargi urzędników – Akt niekorzystny – Pojęcie – Propozycja doliczenia lat służby uprawniających do emerytury do celów przeniesienia do systemu Unii uprawnień emerytalnych nabytych przed podjęciem służby w Unii – Wyłączenie

(regulamin pracowniczy, art. 91 ust. 1; załącznik VII, art. 11 ust. 2)

Propozycja doliczenia lat uprawniających do emerytury przedstawiona urzędnikowi do celów przeniesienia do systemu emerytalno-rentowego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innym systemie nie wywołuje wiążących skutków prawnych wywierających bezpośredni i natychmiastowy wpływ na sytuację prawną adresata, zmieniając w istotny sposób jego sytuację prawną. Co za tym idzie, nie stanowi ona aktu niekorzystnego w rozumieniu art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego.

(zob. pkt 26)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyroki: z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, pkt 62; Teughels/Komisja, T‑131/14 P, EU:T:2015:778, pkt 58
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ (druga izba)

z dnia 20 lipca 2016 r.

Claudio Belis

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych — Propozycja doliczenia lat uprawniających do emerytury — Akt niewywołujący niekorzystnych skutków — Niedopuszczalność skargi — Wniosek o wydanie orzeczenia bez rozpatrywania sprawy co do istoty — Artykuł 83 regulaminu postępowania”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której Claudio Belis żąda głównie stwierdzenia nieważności propozycji z dnia 16 stycznia 2014 r., w której Komisja Europejska ustala na jego wniosek liczbę lat doliczanych do okresu uprawniającego do emerytury w systemie emerytalnym Unii wynikającą z przeniesienia uprawnień emerytalnych nabytych w krajowym systemie emerytalnym przed podjęciem służby w Komisji.

Orzeczenie:

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. Claudio Belis pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

Streszczenie

Skargi urzędników – Akt niekorzystny – Pojęcie – Propozycja doliczenia lat służby uprawniających do emerytury do celów przeniesienia do systemu Unii uprawnień emerytalnych nabytych przed podjęciem służby w Unii – Wyłączenie

(regulamin pracowniczy urzędników, art. 91 ust. 1)

Propozycja doliczenia lat uprawniających do emerytury przedstawiona urzędnikowi na jego wniosek nie wywołuje wiążących skutków prawnych wywierających bezpośredni i natychmiastowy wpływ na sytuację prawną adresata, zmieniając ją w istotny sposób, i nie można jej zakwalifikować jako aktu niekorzystnego w rozumieniu art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego.

(zob. pkt 16)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyroki: z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, pkt 73; Komisja/Cocchi i Falcione, T‑103/13 P, EU:T:2015:777, pkt 65; Teughels/Komisja, T‑131/14 P, EU:T:2015:778, pkt 69
Wprawdzie uczestnik konkursu ma prawo powołać się na nieprawidłowości, jakie wystąpiły w przebiegu konkursu, w tym nieprawidłowości, których przyczyny można doszukiwać się w samej treści ogłoszenia o konkursie, włączając w to przewodnik stanowiący część składową tego ogłoszenia o konkursie, przy okazji skargi na decyzję o nieumieszczeniu go na liście rezerwy kadrowej, jednak w braku ścisłego związku między samym uzasadnieniem zaskarżonej decyzji a zarzutem niezgodności z prawem ogłoszenia o konkursie, czy też stanowiącego jego część przewodnika, który nie został zakwestionowany, gdy należało, zarzut ten należy uznać za niedopuszczalny.

Naruszenie zasady równego traktowania ma miejsce wtedy, gdy dwie kategorie osób, których sytuacja faktyczna i prawna nie różni się w znaczący sposób, traktuje się odmiennie bądź też gdy odmienne sytuacje traktuje się identycznie. Poszanowanie zasady równego traktowania musi pozostawać w zgodzie z zasadą legalności, zgodnie z którą nikt nie może wywodzić korzyści z niezgodnego z prawem działania dokonanego na rzecz innej osoby.

W ramach konkursu dotyczącego dwóch różnych dziedzin nie zachodzi naruszenie zasady równego traktowania, jeżeli komisja konkursowa umieści na liście dla jednej dziedziny liczbę laureatów przewyższającą liczbę dostępnych miejsc, a nie zrobi tego dla dziedziny wybranej przez zainteresowanego kandydata. Gdy zdecydował się on zgłosić się do udziału w jednej z dziedzin konkursu, nie znajdował się on w tej samej sytuacji co kandydaci z drugiej dziedziny i nie może powoływać się na argument naruszenia zasady równego traktowania.

(zob. pkt 63–65)

Trybunał, wyrok z dnia 4 lipca 1985 r., Williams/Trybunał Obrachunkowy, 134/84, EU:C:1985:297, pkt 14

Sąd Pierwszej Instancji, wyrok z dnia 22 grudnia 2005 r., Gorostiaga Atxalandabaso/Parlament, T‑146/04, EU:T:2005:584, pkt 141

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok z dnia 18 maja 2015 r., Dupré/ESDZ, F‑11/14, EU:F:2015:47, pkt 69
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ (trzecia izba)

z dnia 17 listopada 2015 r.

Antonio Ayres de Abreu

przeciwko

Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu (EKES)

„Służba publiczna — Oczywista niedopuszczalność — Reprezentowanie przez adwokata — Strona skarżąca posiadająca status adwokata — Niemożność reprezentowania strony skarżącej przez adwokata, który nie jest osobą trzecią”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której A. Ayres de Abreu żąda zasadniczo stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 10 lutego 2015 r., na mocy której Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) odrzucił jego wniosek o przejście na emeryturę.

Orzeczenie:

Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Antonio Ayres de Abreu pokrywa własne koszty postępowania.

Streszczenie

Procedura — Pismo wszczynające postępowanie — Wymogi formalne — Skarga wniesiona bez pośrednictwa adwokata — Skarżący będący adwokatem uprawnionym do występowania przed sądem krajowym — Brak wpływu — Niedopuszczalność

(statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 19 akapit trzeci i czwarty; regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 45 § 2 akapit pierwszy, art. 50)

Z art. 19 akapit trzeci statutu Trybunału Sprawiedliwości, a w szczególności z użycia terminu „reprezentowane”, a także z art. 45 § 2 akapit pierwszy regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej wynika, że aby wnieść skargę do rzeczonego Sądu, „strona” w rozumieniu tych przepisów musi skorzystać z usług osoby trzeciej, uprawnionej do występowania przed sądem państwa członkowskiego lub państwa, które jest stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i że skargę do Sądu można wnieść w sposób ważny wyłącznie wtedy, gdy jest ona podpisana przez taką osobę trzecią. Ponieważ w statucie Trybunału ani we wskazanym regulaminie postępowania nie zostało przewidziane żadne odstępstwo od tego obowiązku, złożenie skargi podpisanej przez samego skarżącego, nawet będącego adwokatem uprawnionym do występowania przed sądem krajowym, nie wystarczy do celów wniesienia skargi.

Tego rodzaju nieprawidłowość nie zalicza się do tych, które mogą zostać poprawione na podstawie art. 50 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, przez co powoduje ona oczywistą niedopuszczalność skargi.

(zob. pkt 6–8, 12, 13)

Odesłanie

Trybunał, postanowienia: z dnia 5 grudnia 1996 r., Lopes/Trybunał Sprawiedliwości, C‑174/96 P, EU:C:1996:473, pkt 8–11; z dnia 27 listopada 2007 r., Diy-Mar Insaat Sanayi ve Ticaret i Akar/Komisja, C‑163/07 P, EU:C:2007:717, pkt 25, 26

Sąd Pierwszej Instancji, postanowienie z dnia 13 stycznia 2005 r., Sulvida/Komisja,T‑184/04, EU:T:2005:7, pkt 4, 8

Sąd do spraw Służby Publicznej, postanowienia: z dnia 30 października 2008 r., Ortega Serrano/Komisja,F‑48/08, EU:F:2008:131, pkt 41, utrzymane w mocy po wniesieniu odwołania postanowieniem z dnia 9 marca 2010 r., Ortega Serrano/Komisja,T‑583/08 P, EU:T:2010:79,; z dnia 13 lutego 2012 r., Ayres de Abreu/EKES,F‑123/11, EU:F:2012:17, pkt 11, 17
Artykuł 91 ust. 3 regulaminu pracowniczego, który stanowi, że „jeśli po dorozumianym odmownym rozstrzygnięciu zażalenia, przed upływem terminu do wniesienia skargi, zostanie wydana wyraźna decyzja o jego odmownym rozstrzygnięciu, termin wniesienia skargi zaczyna biec od początku”, nie może znajdować zastosowania na etapie wniosku i przed złożeniem zażalenia. Ten przepis szczególny, dotyczący zasad obliczania terminu do wniesienia skargi winien bowiem być interpretowany dosłownie i rygorystycznie. Z tego wynika, że wyraźna decyzja o odmownym rozstrzygnięciu wniosku po dorozumianym odmownym rozstrzygnięciu tego wniosku, mająca charakter wyłącznie potwierdzający, nie może zezwalać zainteresowanemu urzędnikowi na kontynuację postępowania poprzedzającego wniesienie skargi poprzez przywrócenie terminu do złożenia zażalenia.

Tym samym zażalenie złożone ponad trzy miesiące po dorozumianej decyzji odmownej w sprawie wniosku nie stanowi uprzedniego wystąpienia w prawidłowy sposób do organu powołującego, dającego możliwość dalszego prowadzenia postępowania poprzedzającego wniesienie skargi.

Ponadto gdyby należało przystać na to, że samo przekazanie, w drodze omawianej odmownej decyzji w sprawie wniosku, uzasadnienia tej odmowy mogło przywrócić termin do wniesienia skargi, jakakolwiek dorozumiana decyzja administracji, ze swej natury bez uzasadnienia, mogłaby w każdej chwili stać się przedmiotem wniosku o uzasadnienie pozwalającego urzędnikom lub pracownikom uzyskać nowy termin do złożenia zażalenia w terminie trzech miesięcy od chwili otrzymania uzupełnienia uzasadnienia, mimo że braki w uzasadnieniu decyzji w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego mogą, a wręcz powinny być podnoszone w zażaleniu i usunięte ewentualnie przez administrację w decyzji rozstrzygającej w przedmiocie takiego zażalenia.

(zob. pkt 24, 25, 28)

Sąd Pierwszej Instancji, postanowienie z dnia 17 listopada 2000 r., Martinelli/Komisja,T‑200/99, EU:T:2000:269, pkt 11

Sąd Unii Europejskiej, wyroki: z dnia 7 lipca 2011 r., Longinidis/Cedefop,T‑283/08 P, EU:T:2011:338, pkt 72; z dnia 21 maja 2014 r., Mocová/Komisja,T‑347/12 P, EU:T:2014:268, pkt 35

Sąd do spraw Służby Publicznej, postanowienia: z dnia 8 lipca 2009 r., Sevenier/Komisja,F‑62/08, EU:F:2009:88, pkt 33; z dnia 22 kwietnia 2015 r., ED/ENISA,F‑105/14, EU:F:2015:33, pkt 41
Zadaniem ogłoszenia o naborze na stanowisko jest, po pierwsze, poinformowanie zainteresowanych w możliwie najdokładniejszy sposób o charakterze wymogów, które muszą być spełnione, by objąć stanowisko do obsadzenia, po to, by dać im możliwość oceny, czy powinni zgłosić swą kandydaturę, a po drugie, ustanowienie ram prawnych, w których instytucja zamierza dokonać porównania osiągnięć kandydatów. Ponieważ ogłoszenie o naborze określa warunki objęcia stanowiska, o którym mowa w tym ogłoszeniu, organ powołujący – w wypadku urzędników – jest więc zobowiązany ogłoszenie to przestrzegać. Ponadto, tak jak zadaniem ogłoszenia o naborze jest ustanowienie ram prawnych, w których organ powołujący przystąpi do przewidzianego w art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego porównania osiągnięć kandydatów, tak warunki ustalone w ogłoszeniu o przyjmowaniu zgłoszeń do pracy wiążą organ upoważniony do zawierania umów zatrudnienia.

Zezwolenie komisji do spraw naboru i organowi upoważnionemu do zawierania umów o pracę na odejście od ogłoszenia o naborze i dokumentów, które je uzupełniają bez wystarczającego uzasadnienia, które stanowiło przedmiot odpowiedniego ogłoszenia w stosownym czasie pozbawiałoby te dokumenty zasadniczej roli, jaką powinny one odgrywać w postępowaniu rekrutacyjnym, czyli informowania zainteresowanych w możliwie najdokładniejszy sposób o charakterze wymogów, które muszą być spełnione, by objąć stanowisko do obsadzenia.

Nawet jeśli egzamin pisemny stanowił jedynie jeden z elementów oceny osiągnięć kandydatów, tak jak i ich list motywacyjny, życiorys oraz egzamin ustny, jego uchylenie nie może być w żadnym wypadku traktowane jako szczegół, który mógł wynikać z braku wzmianki w wezwaniu kandydatów i z wyjaśnień przedstawionych na początku ich przesłuchania przez komisję do spraw naboru w braku ogłoszenia tego faktu w stosownym czasie, czyli na tyle wcześnie, aby pozwolić zainteresowanym przygotować się do egzaminów, i w razie potrzeby, zmienić kierunek ich przygotowań.

(por. pkt 18, 23, 24)

Sąd Pierwszej Instancji, wyroki: z dnia 5 listopada 2003 r., Cougnon/Trybunał Sprawiedliwości, T‑240/01, EU:T:2003:290, pkt 112, 113; z dnia 21 stycznia 2004 r., Robinson/Parlament,T‑328/01, EU:T:2004:13, pkt 55

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: z dnia 15 kwietnia 2010 r., Angelidis/Parlament,F‑104/08, EU:F:2010:23, pkt 78; z dnia 16 lipca 2015 r., Murariu/EIOPA,F‑116/14, EU:F:2015:89, pkt 74, 75
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (pierwsza izba)

z dnia 30 września 2015 r.

Carlos Nunes

przeciwko

Trybunałowi Obrachunkowemu Unii Europejskiej

„Służba publiczna — Członek personelu kontraktowego — Zakwestionowanie warunków zatrudnienia — Zażalenie złożone z przekroczeniem terminu — Niedopełnienie wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi — Oczywista niedopuszczalność”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której C. Nunes żąda, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego Unii Europejskiej z dnia 19 stycznia 2015 r., oddalającej jego zażalenie z dnia 5 grudnia 2014 r., w którym wnosił o uchylenie decyzji z dnia 29 kwietnia 2009 r. jednostronnie zmieniającej jego wynagrodzenie i status prawny członka personelu tymczasowego, a po drugie, nakazania Trybunałowi Obrachunkowemu dokonania dostosowania jego wynagrodzenia do wynagrodzenia członka personelu tymczasowego z mocą wsteczną od kwietnia 2009 r.

Orzeczenie:

Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. C. Nunes pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Skargi urzędników — Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej — Termin — Bezwzględna przesłanka procesowa — Badanie z urzędu przez sąd

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

Trzymiesięczny termin na złożenie zażalenia na akt niekorzystny, określony w art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, ma charakter bezwzględnie wiążący i ani strony, ani sąd nie mogą nimi rozporządzać, ponieważ został one ustanowiony w celu zapewnienia jasności i pewności sytuacji prawnych oraz pewności prawa. Sąd Unii powinien więc sprawdzić z urzędu, czy został on dotrzymany.

Zażalenie na decyzję w sprawie zatrudnienia w charakterze członka personelu kontraktowego wniesione przeszło pięć lat po wydaniu tej decyzji jest więc oczywiście złożone po terminie. Nawet gdyby decyzję oddalającą to zażalenie uznać za decyzję oddalająca nie zażalenie, tylko wniosek złożony na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego, zainteresowanemu przysługiwał wówczas, zgodnie z art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, trzymiesięczny termin na złożenie zażalenia na tę decyzję odmowną w sprawie wniosku złożonego na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego.

(zob. pkt 13, 15, 16)

Odesłanie

Sąd Pierwszej Instancji, postanowienie z dnia 7 września 2005 r., Krahl/Komisja, T‑358/03, EU:T:2005:301, pkt 35, i przytoczone tam orzecznictwo