ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
60.

W związku z powyższym proponuję, aby na pytania, z którymi zwrócił się do niego College van Beroep voor het Bedrijfsleven (sąd apelacyjny ds. postępowania administracyjnego w sprawach gospodarczych, Niderlandy), Trybunał udzielił następujących odpowiedzi: 1) Zmiana okresu ważności pozwolenia na handel równoległy wydanego na podstawie art. 52 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG nie wynika w sposób automatyczny z decyzji o ponownej rejestracji środka referencyjnego. Wręcz przeciwnie: takie przedłużenie musi być przedmiotem decyzji właściwego organu wydanej po przeprowadzeniu procedury, w ramach której właściwy organ zweryfikuje, czy środek, dla którego wydano pozwolenie na handel równoległy, jest nadal identyczny ze środkiem referencyjnym, zgodnie z warunkami określonymi w art. 52 ust. 3 rozporządzenia nr 1107/2009. Decyzja ta może być podjęta przez właściwy organ z urzędu lub na wniosek posiadacza pozwolenia na handel równoległy. 2) Jeżeli środek referencyjny – cały środek – jest wytwarzany przez przedsiębiorstwo korzystające z takiego samego procesu produkcyjnego co proces wykorzystywany do wytwarzania przywożonego środka ochrony roślin i odbywa się to za zgodą producenta tego środka w ramach stabilnej relacji biznesowej, to środki te należy uznać za posiadające to samo pochodzenie w rozumieniu art. 52 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 1107/2009. W tym względzie sama zmiana miejsca produkcji środka referencyjnego lub zmiana nazwy środka bądź nieznaczna zmiana składu środka referencyjnego, która nie powoduje dostrzegalnych konsekwencji w odniesieniu do efektów działania środka, nie ma znaczenia, jeżeli cały środek jest w dalszym ciągu wytwarzany za zgodą producenta przywożonego środka ochrony roślin. 3) Obowiązkiem wnioskodawcy występującego o pozwolenie na handel równoległy jest przedstawienie informacji, o których mowa w art. 52 ust. 4 rozporządzenia nr 1107/2009, w celu wykazania, że środek ochrony roślin spełnia warunki określone w art. 52 ust. 3 rozporządzenia nr 1107/2009, przy czym nie powoduje to uszczerbku dla możliwości zebrania przez właściwy organ informacji z państwa członkowskiego pochodzenia, które są konieczne do oceny identyczności danych środków, jak również sprawdzenia, czy warunki są spełnione. Z drugiej strony w razie ewentualnej skargi lub odwołania od decyzji w przedmiocie wydania pozwolenia na handel równoległy to do posiadacza zezwolenia na wprowadzanie środka referencyjnego do obrotu należy uzasadnienie, zgodnie z zasadą autonomii proceduralnej, dlaczego jego zastrzeżenia są zasadne.
54.

W czwartej i ostatniej kolejności należy wykluczyć możliwość zastosowania – w okolicznościach takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym – zasady pro rata temporis zawartej w klauzuli 4 pkt 2 umowy ramowej dotyczącej pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy. Bez konieczności rozważenia kwestii, czy, jak twierdzi rząd austriacki, zasada ta ma zastosowanie tylko do świadczeń, które mają charakter wynagrodzenia, pragnę zauważyć, że zastosowanie tej zasady przewidziane jest przez tę klauzulę tylko wówczas, gdy jest to „właściwe”. Tymczasem, jak słusznie twierdzi ten rząd, ścisłe stosowanie tej zasady w odniesieniu do określenia maksymalnego czasu trwania stosunków pracy na czas określony mających zastosowanie do pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy prowadziłoby do ustalenia wyjątkowo długiego czasu trwania stosunków pracy dla pracowników, których cotygodniowa liczba godzin pracy jest niższa, co byłoby niedopuszczalne w świetle ograniczeń wynikających z klauzuli 5 umowy ramowej w sprawie pracy na czas określony.
92.

Mając na względzie powyższe rozważania, proponuję, aby na pytania prejudycjalne zadane przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (administracyjny sąd apelacyjny do spraw gospodarczych, Niderlandy) Trybunał odpowiedział w następujący sposób: 1) Artykuł 66 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 508/2014 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (WE) nr 2328/2003, (WE) nr 861/2006, (WE) nr 1198/2006 i (WE) nr 791/2007 oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1255/2011 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby przepisy państwa członkowskiego, takie jak te będące przedmiotem postępowania głównego, nie przewidywały finansowania z Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (EFMR) przygotowywania i wdrażania planów produkcji i wprowadzania do obrotu, o których mowa w art. 28 rozporządzenia (UE) nr 1379/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze produktów rybołówstwa i akwakultury, zmieniającego rozporządzenia Rady (WE) nr 1184/2006 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000, w odniesieniu do wydatków poniesionych począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r. 2) Artykuł 66 ust. 1 rozporządzenia nr 508/2014 daje organizacjom producentów produktów rybołówstwa i organizacjom producentów produktów akwakultury prawo do żądania udzielenia wsparcia finansowego z EFMR na wydatki w związku z przygotowaniem planu produkcji i wprowadzania do obrotu poniesione począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r. Do zainteresowanego państwa członkowskiego należy zatem sprawdzenie tego, czy przestrzegany jest przewidziany w art. 66 ust. 2 tego rozporządzenia warunek przyznania objętej wnioskiem dotacji, i ustalenie, w ramach zakresu uznania przysługującego temu państwu zgodnie z art. 66 ust. 3 rzeczonego rozporządzenia, kwoty tego współfinansowania. 3) Artykuł 65 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przyznaniu, na podstawie art. 66 ust. 1 rozporządzenia nr 508/2014, wsparcia finansowego na wydatki poniesione począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r. w celu przygotowania i wdrożenia planu produkcji i wprowadzania do obrotu, w przypadku gdy wniosek o dotację został złożony już po przygotowaniu i wdrożeniu tego planu.
122.

W motywie 5 orzeczenia Conseil d’État (rady państwa) z dnia 13 grudnia 2016 r. sąd ten wyjaśnił, że „ustawodawca, przyjmując przepisy zawarte w art. L.511‑31 […] […], powierzył [CNCM], zadania dotyczące zapewnienia spójności sieci [Crédit mutuel], sprawowania kontroli administracyjnej, technicznej i finansowej nad organizacją i zarządzania każdym z oddziałów lokalnych, jak również podejmowania wszelkich środków, jakie są niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania sieci. […] Nadto, zgodnie z art. L.511‑31 tego kodeksu, CNCM może, gdy jest to uzasadnione sytuacją finansową instytucji, których to dotyczy, niezależnie od jakichkolwiek przepisów lub postanowień przeciwnych, postanowić o połączeniu dwóch lub kilku lokalnych oddziałów powiązanych z siecią, zbyciu ich przedsiębiorstwa, jak również o ich rozwiązaniu. Jak wynika z tych przepisów ustawowych i wykonawczych, niezależnie od tego, jaki jest stan relacji w ramach sieci Crédit mutuel pomiędzy utworzonymi w jej ramach ugrupowaniami, to CNCM jest prawnie obowiązane do wdrożenia środków, które wpisują się w ramy systemowej regulacji systemu bankowego w odniesieniu do całej grupy Crédit mutuel oraz powinno, jako »spółka dominująca na obszarze Unii« dysponować planem ochronnym i naprawczym dla tej grupy”.
88.

W tamtej sprawie Trybunał, stosując rozumowanie rozwinięte w orzecznictwie dotyczącym wykładni rozporządzenia poprzedzającego rozporządzenie nr 561/2006 ( 35 ), uznał, że odstępstwa wymienione w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 mogą odnosić się tylko do tych pojazdów, które są używane do świadczenia „powszechnych usług użyteczności publicznej”. Na tej podstawie Trybunał orzekł, że pojazdy używane do transportu na budowę żwiru przeznaczonego do prac związanych z utrzymaniem dróg, ze względu na to, że usługi te nie mają charakteru akcesoryjnego w stosunku do prac związanych z utrzymaniem dróg, nie wchodzą w zakres pojęcia „pojazdów używanych w związku z utrzymaniem dróg”, zawartego w art. 13 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nr 561/2006. Zdaniem Trybunału bowiem dokonanie wykładni rozszerzającej zakres stosowania tego odstępstwa w ten sposób, że obejmuje ono również pojazdy prywatnego usługodawcy, który wykonuje wyłącznie transport na budowę żwiru przeznaczonego do prac związanych z utrzymaniem dróg, „sprowadzałoby się do przyznania [temu usługodawcy] przewagi konkurencyjnej nad innymi prowadzącymi działalność w tym sektorze usługodawcami ze względu na to, że oszczędzałby on na kosztach związanych z instalacją [tachografów] w tych pojazdach i z ich utrzymaniem” ( 36 ).
W szczególności art. 4 dyrektywy 2016/343, którego wykładni dotyczy niniejsza sprawa, zatytułowany „Publiczne wypowiedzi o winie”, stanowi:

„1. Państwa członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia, by do czasu udowodnienia podejrzanemu lub oskarżonemu winy zgodnie z prawem organy publiczne w swoich wypowiedziach publicznych oraz w orzeczeniach sądowych innych niż rozstrzygające o winie nie odnosiły się do takiej osoby jako do winnej. Powyższe stosuje się z zastrzeżeniem czynności oskarżyciela, które zmierzają do wykazania winy podejrzanego lub oskarżonego, oraz z zastrzeżeniem wstępnych decyzji o charakterze procesowym, które są podejmowane przez organy sądowe lub inne właściwe organy i które opierają się na podejrzeniu lub obciążającym materiale dowodowym.

2. W przypadku naruszenia określonego w ust. 1 niniejszego artykułu zobowiązania do nieodnoszenia się do podejrzanych lub oskarżonych jako do winnych państwa członkowskie zapewniają dostępność odpowiednich środków zgodnie z niniejszą dyrektywą, a w szczególności zgodnie z art. 10.

3. Określone w ust. 1 zobowiązanie do nieodnoszenia się do podejrzanych lub oskarżonych jako do winnych nie stanowi przeszkody dla podawania przez organy publiczne do wiadomości publicznej informacji o postępowaniu karnym, gdy jest to bezwzględnie konieczne z powodów związanych z postępowaniem przygotowawczym w sprawie karnej lub interesem publicznym”.
54.

Wobec całości powyższych rozważań proponuję udzielić następującej odpowiedzi na pytania prejudycjalne skierowane do Trybunału przez Hoge Raad der Nederlanden (sąd najwyższy Niderlandów): 1) Artykuł 3 ust. 2–5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1484/95 ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzania systemu dodatkowych należności celnych przywozowych oraz ustalającego dodatkowe należności celne przywozowe w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i uchylającego rozporządzenie nr 163/67/EWG jest nieważny w świetle art. 141 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) oraz art. 5 ust. 1 lit. b) Porozumienia w sprawie rolnictwa, zawartego w załączniku 1A do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu. 2) W sytuacji gdy organy celne powezmą wątpliwość co do prawidłowości zadeklarowanej przez importera ceny importowej CIF, winny one ustalić podstawę obliczenia wysokości dodatkowych należności celnych, o których mowa w art. 141 rozporządzenia nr 1234/2007, zgodnie z art. 29–31 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny.
12.

W dniu 19 września 2012 r. Komisja zwróciła się do władz irlandzkich z żądaniem przedstawienia dalszych szczegółowych informacji na temat notyfikowanych środków ustawodawczych w celu oceny ich zgodności z wyrokiem Komisja/Irlandia. Ponadto, dowiedziawszy się o wątpliwościach co do gotowości operatora parku wiatrowego w Derrybrien do złożenia wniosku o wydanie zezwolenia zastępczego, Komisja zwróciła się do władz irlandzkich o przeanalizowanie tej kwestii. Pismem z dnia 13 października 2012 r. władze irlandzkie potwierdziły, że ówczesny operator parku wiatrowego w Derrybrien odmówił poddania się procedurze zastąpienia z uwagi zarówno na związane z tym koszty, jak i ze względu na obawy związane z ewentualnym cofnięciem zezwoleń. W tym samym piśmie wyjaśniono, że po pogłębionej analizie przepisów prawa Unii władze irlandzkie doszły do przekonania, że przepisy te nie wymagają podważenia zezwoleń wydanych już do celów budowy parku wiatrowego w Derrybrien (w międzyczasie stały się one prawomocne) oraz że zasady pewności prawa i niedziałania prawa wstecz, jak również orzecznictwo Trybunału dotyczące autonomii proceduralnej państw członkowskich stoją na przeszkodzie rozwiązaniu, które obejmowałoby cofnięcie takich zezwoleń. W takich okolicznościach władze irlandzkie uznały, że jakakolwiek podjęta przez państwo irlandzkie próba zmuszenia operatora parku wiatrowego w Derrybrien do poddania się procedurze zastąpienia prawie na pewno zostałaby zablokowana przez organ sądowy, który dałby pierwszeństwo prawom tego operatora zagwarantowanym w konstytucji irlandzkiej. Z tych powodów władze irlandzkie doszły do wniosku, że korygująca ocena oddziaływania parku wiatrowego w Derrybrien na środowisko mogłaby zostać uzyskana jedynie pod warunkiem dobrowolnej współpracy ze strony operatora parku. Stanowisko to zostało potwierdzone w piśmie władz irlandzkich do Komisji z dnia 21 grudnia 2012 r.
64.

Wreszcie okoliczność, że postępowanie w sprawie przyjęcia środka zaskarżenia do rozpoznania dotyczy, w niniejszym przypadku, etapu odwołania do sądu drugiej instancji, jest decydująca dla obowiązku uzasadnienia. Z uwagi bowiem na tę okoliczność stanowisko – całkowicie rozsądne – Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, zgodnie z którym orzeczenie wydane w ramach postępowania filtrującego na etapie postępowania kasacyjnego („drugie odwołanie” do sądów najwyższych, na ogół ograniczone do kwestii prawnych) niekoniecznie musi być uzasadnione ( 22 ), nie może być logicznie stosowane do postępowania w sprawie przyjęcia środka zaskarżenia do rozpoznania na etapie odwołania do sądu drugiej instancji, jeżeli postępowanie to stanowi w rzeczywistości pierwszy środek zaskarżenia umożliwiający uwzględnienie podstaw odmowy wykonania wyroku wydanego w innym państwie członkowskim.
114.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zasada proporcjonalności zalicza się do ogólnych zasad prawa Unii. Wymaga ona, aby środki były odpowiednie do realizacji zgodnych z prawem celów zamierzonych przez dane uregulowanie i nie wykraczały poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów. Zasada proporcjonalności wymaga, aby środki były odpowiednie do realizacji zgodnych z prawem celów zamierzonych przez dane uregulowanie i nie wykraczały poza to, co konieczne do realizacji tych celów ( 36 ), przy czym tam, gdzie istnieje możliwość wyboru spośród większej liczby odpowiednich rozwiązań, należy stosować te najmniej dotkliwe, a wprowadzone obciążenia nie mogą być nadmierne w stosunku do zamierzonych celów ( 37 ).
49.

Jest jednak bezsporne, że skarżący nigdy nie skorzystał z przysługujących mu na mocy art. 45 TFUE praw do „swobody przepływu”. W związku z tym choć powołanie się na wydany przez Trybunał wyrok Tas-Hagen i Tas byłoby uzasadnione w ramach sporu między obywatelem czeskim a czeskim organem zabezpieczenia społecznego, który stanowiłby konsekwencję odmowy wypłaty dodatku wskutek skorzystania przez obywatela Czech z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się w drodze obrania miejsca zamieszkania w państwie członkowskim innym niż Republika Czeska, w tym w Republice Słowackiej, to taka sytuacja nie zachodzi w postępowaniu głównym. Stronami postępowania głównego są obywatel czeski, który nigdy nie skorzystał z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się, oraz jego państwo członkowskie zamieszkania (tj. Słowacja), w którym mieszkał on zawsze od chwili przystąpienia owego państwa członkowskiego do Unii.
49.

Z orzecznictwa nie wynika jednak jednoznacznie, do jakiej konkretnej chwili to się odnosi. Można by uznać, że odpowiednią chwilą może być oficjalne zawiadomienie właściwego organu o zarzucie popełnienia przestępstwa ( 26 ). Jednakże takie powiadomienie o wszczęciu postępowania przygotowawczego nie jest przewidziane we wszystkich systemach prawnych. Jeżeli postępowanie przygotowawcze zostaje umorzone, podejrzany może nawet nie dowiedzieć się, że było przeciwko niemu prowadzone postępowanie przygotowawcze. Jeżeli należałoby się oprzeć o takie zawiadomienie, to w gestii organów dochodzeniowych leżałoby określenie chwili, od której stosuje się prawa podstawowe karty.
61.

Jeśli chodzi o sprawę G.S., zezwolenie na pobyt udzielone mu jako członkowi rodziny obecnemu już na terytorium Unii, mogłoby zostać wycofane przez organy niderlandzkie ze względów dotyczących porządku publicznego, jeżeli stanowiłby on zagrożenie dla porządku publicznego. Aby to uczynić, organy te posłużyły się ruchomą skalą umożliwiającą ustalenie, czy gdy zapadł prawomocny wyrok skazujący, można rozważyć wycofanie zezwolenia. Skala ta opiera się na porównaniu surowości kary z okresem pobytu. Innymi słowy, im dłużej obywatel państwa trzeciego przebywał legalnie w Niderlandach, tym silniej jest chroniony przed decyzją cofającą zezwolenie na pobyt. Zdaniem rządu niderlandzkiego przedmiotem całościowej oceny mającej na celu ustalenie, czy należy wycofać zezwolenie na pobyt, są wyłącznie te przypadki, w których został osiągnięty jeden z określonych progów, tak więc nie ma, jak się wydaje, „automatycznej” zależności pomiędzy wymierzeniem kary, której czas odbywania okazałby się znaczny w stosunku do okresu pobytu w Niderlandach, a wycofaniem zezwolenia. Istnieją trzy różne ruchome skale, z których jedna odnosi się do drobnych przestępstw (mniej niż sześć lat pozbawienia wolności), jedna do poważnych przestępstw (ponad sześć lat pozbawienia wolności), a jeszcze jedna do przypadków przestępstw popełnianych w warunkach recydywy. Jeżeli pobyt trwał dłużej niż dziesięć lat, zezwolenie na pobyt może zostać wycofane wyłącznie w przypadku bardzo poważnego przestępstwa. W sytuacji G.S. wycofanie mogło być brane pod uwagę wyłącznie w przypadku prawomocnego skazania na karę nie niższą niż trzy lata pozbawienia wolności, jeżeli pobyt w Niderlandach trwał co najmniej trzy lata. Rząd niderlandzki podkreśla fakt, że nawet w takich okolicznościach wycofanie nie jest automatyczne oraz że ruchome skale służą wyłącznie do wskazania przypadków, w których istnieje możliwość wycofania, natomiast nie zwalniają one organów krajowych z obowiązku wyważenia w następnej kolejności, przed wydaniem decyzji, występujących interesów, w szczególności poprzez ocenę kryteriów wypracowanych przez ETPC w odniesieniu do art. 8 EKPC. Zadaniem sądu odsyłającego jest upewnienie się co do niewystępowania tego rodzaju automatyzmu oraz co do tego, że decyzja cofająca zezwolenie na pobyt jest rzeczywiście uzasadniana w oparciu o fakty i okoliczności specyficzne dla danej sprawy. Z zastrzeżeniem tej weryfikacji art. 6 ust. 2 dyrektywy 2003/86 w związku z art. 17 tej dyrektywy nie wydaje się zatem sprzeciwiać zdefiniowanym w prawie niderlandzkim ramom prawnym służącym ocenie, którymi ma kierować się organ krajowy, wydając decyzję.
46.

Następnie – i być może przede wszystkim – jak przypomniałem powyżej, całość KGS sytuuje się, co oczywiste, pod egidą praw podstawowych i zasady proporcjonalności ( 75 ). Jak obrazuje Komisja, nie będzie można uznać, że ta ostatnia zasada jest przestrzegana, jeżeli jedynym podejrzeniem, na którym opierają się organy krajowe, aby stwierdzić zakończenie legalnego pobytu, jest przykładowo podejrzenie naruszenia kodeksu drogowego. Kontrola przestrzegania zasady proporcjonalności należy, in fine, do sądu krajowego. Ograniczę się zatem do wskazania, że należy brać pod uwagę warunki, w jakich powstało podejrzenie. W przypadku E.P., według wszelkiego prawdopodobieństwa, doszło do ujęcia na gorącym uczynku przestępstwa. Chodzi zatem o rodzaj mocnego podejrzenia, wykluczającego a priori ryzyko arbitralnego zatrzymania lub oskarżenia.
8.

Artykuł 71 („Podwykonawstwo”) stanowi: „1. Przestrzeganie przez podwykonawców obowiązków, o których mowa w art. 18 ust. 2, zapewnia się za pomocą odpowiednich działań podejmowanych przez właściwe organy krajowe działające w zakresie ich obowiązków i kompetencji. 2. W dokumentach zamówienia instytucja zamawiająca może zażądać albo zostać zobowiązana przez państwo członkowskie do zażądania od oferenta, aby wskazał on w swojej ofercie ewentualną część zamówienia, której wykonanie zamierza zlecić osobom trzecim w ramach podwykonawstwa, a także aby podał ewentualnych proponowanych podwykonawców. […] 4. Przepisy ust. 1–3 pozostają bez uszczerbku dla kwestii odpowiedzialności głównego wykonawcy. […] 6. Aby uniknąć przypadków naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 18 ust. 2, można podjąć stosowne środki, takie jak: a) w przypadku gdy przepisy krajowe państwa członkowskiego przewidują mechanizm wspólnej [solidarnej] odpowiedzialności między podwykonawcami a głównym wykonawcą, dane państwo członkowskie zapewnia stosowanie odpowiednich przepisów zgodnie z warunkami określonymi w art. 18 ust. 2; b) instytucje zamawiające mogą, zgodnie z art. 59, 60 i 61 sprawdzić lub zostać zobowiązane przez państwa członkowskie do sprawdzenia, czy istnieją podstawy wykluczenia podwykonawców na mocy art. 57. W takich przypadkach instytucja zamawiająca wymaga, by wykonawca zastąpił podwykonawcę, w odniesieniu do którego weryfikacja wykazała, że istnieją obowiązkowe podstawy wykluczenia. Instytucja zamawiająca może wymagać lub zostać zobowiązana przez państwa członkowskie do wymagania, by wykonawca zastąpił podwykonawcę, w odniesieniu do którego weryfikacja wykazała, że istnieją nieobowiązkowe podstawy wykluczenia. 7. Państwa członkowskie mogą przewidzieć w ramach prawa krajowego bardziej rygorystyczne przepisy dotyczące odpowiedzialności lub podjąć dalej idące środki na mocy prawa krajowego w odniesieniu do bezpośrednich płatności na rzecz podwykonawców, przykładowo wprowadzając przepisy dotyczące bezpośrednich płatności na rzecz podwykonawców, bez konieczności występowania przez podwykonawców z żądaniem takiej bezpośredniej płatności. 8. Państwa członkowskie, które postanowiły wprowadzić środki na mocy ust. 3, 5 lub 6, określają warunki wykonania tych środków w drodze przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych i z uwzględnieniem prawa unijnego. Państwa członkowskie mogą przy tym ograniczyć możliwość stosowania tych przepisów, np. do określonych rodzajów zamówień, określonych kategorii instytucji zamawiających lub wykonawców lub wprowadzając dolny limit kwoty”.
4.

Artykuł 1 ust. 1 lit. a) stanowi, że dyrektywa 2001/23 ma zastosowanie do każdego przypadku przejęcia przedsiębiorstwa, zakładu lub części przedsiębiorstwa lub zakładu przez innego pracodawcę w wyniku prawnego przeniesienia własności lub łączenia. Zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. b) „[…] przejęcie w rozumieniu [dyrektywy 2001/23] następuje wtedy, kiedy przejmowana jest jednostka gospodarcza, która zachowuje swoją tożsamość, oznaczającą zorganizowane połączenie zasobów, którego celem jest prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy jest to działalność podstawowa czy pomocnicza”. Artykuł 1 ust. 1 lit. c) stanowi, że dyrektywę stosuje się do przedsiębiorstw prywatnych i publicznych, prowadzących działalność gospodarczą, bez względu na to, czy działają one dla osiągnięcia zysku, czy też nie. Zgodnie z art. 1 ust. 2 dyrektywę 2001/23 stosuje się, o ile przedsiębiorstwo, zakład lub część przedsiębiorstwa lub zakładu, który stanowi przedmiot przejęcia, położony jest na obszarze objętym zakresem terytorialnym traktatu.