ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
5.

Zarzut piąty podniesiony tytułem ewentualnym i dotyczący błędnej kwalifikacji prawnej zawartej w uzasadnieniu W zarzucie piątym podniesionym w stosunku do innych zarzutów tytułem ewentualnym skarżące podnoszą, że nawet gdyby Sąd ostatecznie zgodził się z pozwaną, że sporne dokumenty powinny zostać ujawnione innym przedsiębiorstwom, to nadal należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji z powodu błędów zawartych w uzasadnieniu. Pozwana powołała się na pkt 35 obwieszczenia w sprawie postępowania ugodowego w celu udostępnienia spornych dokumentów. Punkt 35 odnosi się jedynie do propozycji ugodowych, a nie do dokumentów ugodowych, który jest terminem używanym w zaskarżonej decyzji. W celu zapewnienia wewnętrznej spójności uzasadnienia zaskarżona decyzja powinna zostać przeredagowana w taki sposób, aby dokumenty te zostały uznane za stanowiące część propozycji ugodowej.
C 122/24

Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2019 r. — BMC/Komisja i Wspólne Przedsięwzięcie „Czyste Niebo 2”

(Sprawa T-71/19)

(2019/C 122/27)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: BMC Srl (Medicina, Włochy) (przedstawiciele: S. Dindo i L. Picotti, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska i Wspólne Przedsięwzięcie „Czyste Niebo 2”

Żądania strony skarżącej

Skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji jednostki „Czyste Niebo 2” z dnia 6 grudnia 2018 r. potwierdzającej decyzję z dnia 10 października 2018 r., na mocy której „Czyste Niebo 2” uznało za niemożliwy do sfinansowania wniosek nr 831874 złożony w związku z zaproszeniem do składania wniosków H2020-CS2-CFP08-2018-01 dotyczących systemu wentylacji wyciągowej dla silników oraz systemów przeciwoblodzeniowych dla łopatek obrotowych.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca zgłosiła swój udział w odpowiedzi na zaproszenie do składania wniosków H2020-CS2- Fp08-2018-01 (Clean Sky 2 Call for proposals 08) organizowane przez „Czyste Niebo 2” (program Czyste Niebo 2), którego przedmiotem był rozwój systemu wentylacji wyciągowej dla silników oraz systemów przeciwoblodzeniowych dla łopatek obrotowych (integrating a removable anti-ice system).

Skarżąca twierdzi, że jest jedynym przedsiębiorstwem na świecie, które w chwili obecnej posiada rozwiązanie problemu bezpieczeństwa lotu śmigłowca w warunkach oblodzenia.

W tym zakresie stwierdzone zostało, że chociaż zaproszenie do składania wniosków dotyczyło właśnie wniosków odnoszących się do rozwoju systemów przeciwoblodzeniowych, Clean Sky 2 (a w szczególności jednostka wyznaczona do rozpatrywania wniosków) uznała, że wniosek skarżącej nie osiągnął progu przewidzianego w zaproszeniu.

Decyzja ta jest obarczona wadą z uwagi na naruszenie zasad proceduralnych z następujących powodów:

1. Naruszenie art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1290/2013 zatytułowanego „Kryteria wyboru i przyznania dotacji” (również w ramach przyznania ocen pośrednich w odniesieniu do kryteriów przewidzianych w przepisie), oraz obowiązku uzasadnienia, o którym mowa w art. 296 TFUE i art. 41 Karty praw podstawowych.

2. Wystąpienie w niniejszym przypadku nadużycia władzy z uwagi na przyznanie każdemu z trzech kryteriów punktacji (pośredniej), nieprzewidzianej w skali ocen mającej zastosowanie do przedkładanych wniosków.
—

stwierdzenie nieważności ww. decyzji wydanej przez Prezydium Parlamentu w dniu 10 grudnia 2018 r. w sprawie zmiany przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego w zakresie, w jakim zmienia ona art. 76 przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego (motywy 5 i 6, art. 1 ust. 7 i art. 2 w zakresie, w jakim dotyczy art. 76 przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego ww. decyzji), a jeśli nie, jeżeli ww. elementy nie zostaną uznane za możliwe do oddzielenia od pozostałej części zaskarżonego aktu, stwierdzenie nieważności ww. decyzji w całości;
Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2019 r. — Syriatel Mobile Telecom/Rada

(Sprawa T-56/19)

(2019/C 139/63)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Syriatel Mobile Telecom (Joint Stock Company) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

— w konsekwencji nakazanie Unii Europejskiej naprawienia w całości szkody poniesionej przez stronę skarżącą w wysokości, jaką Sąd określi na podstawie zasady słuszności;

— posiłkowo, nakazanie wyznaczenia eksperta w celu ustalenia całkowitego zakresu szkody poniesionej przez stronę skarżącą;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzut główny i zarzut posiłkowy, dotyczące szkody, jaką miała ponieść i za której wyrządzenie odpowiedzialność ma ponosić Rada Unii Europejskiej.

Zarzut główny dotyczy niezgodności z prawem spornych środków ograniczających, czyli decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii oraz wydanych następnie aktów wykonawczych do tej decyzji. Po pierwsze, zdaniem strony skarżącej akty te naruszają obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 TFUE i w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a po drugie, naruszają prawo własności skarżącej oraz prawo do poszanowania jej dobrego imienia. Według strony skarżącej naruszenie to było bezpośrednią przyczyną wyrządzonej jej znacznej krzywdy i szkody, polegających, odpowiednio, na naruszeniu jej dobrego imienia oraz na zerwaniu umów, utracie wyposażenia oraz utracie dochodów, w odniesieniu do których ma ona prawo do zadośćuczynienia i odszkodowania.

Zarzut posiłkowy dotyczy natomiast istnienia systemu odpowiedzialności niezależnej od winy Unii Europejskiej.
Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2019 r. — Cham Holding i Bena Properties/Rada

(Sprawa T-55/19)

(2019/C 139/62)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Cham Holding Co. SA (Damaszek, Syria) oraz Bena Properties Co. SA (Damaszek) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

— w konsekwencji nakazanie Unii Europejskiej naprawienia szkody poniesionej przez skarżących w wysokości, jaką Sąd określi na podstawie zasady słuszności;

— posiłkowo, nakazanie wyznaczenia eksperta w celu ustalenia całkowitego zakresu szkody poniesionej przez skarżących;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżący podnoszą zarzut główny i zarzut posiłkowy, dotyczące szkody, jaką mieli ponieść i za której wyrządzenie odpowiedzialność ma ponosić Rada Unii Europejskiej.

Zarzut główny dotyczy niezgodności z prawem spornych środków ograniczających, czyli decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii oraz wydanych następnie aktów wykonawczych do tej decyzji. Po pierwsze, zdaniem skarżących akty te naruszają obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 TFUE i w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a po drugie, naruszają prawo własności skarżących oraz prawo do poszanowania ich dobrego imienia. Według skarżących naruszenie to było bezpośrednią przyczyną wyrządzonej im znacznej krzywdy i szkody, polegających, odpowiednio, na naruszeniu ich dobrego imienia oraz na zerwaniu umów, utracie wyposażenia oraz utracie dochodów, w odniesieniu do których mają one prawo do zadośćuczynienia i odszkodowania.

Zarzut posiłkowy dotyczy natomiast istnienia systemu odpowiedzialności niezależnej od winy Unii Europejskiej.
Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2019 r. — Almashreq Investment Fund/Rada

(Sprawa T-62/19)

(2019/C 139/68)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Almashreq Investment Fund (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi skarżącej;

— w konsekwencji, nakazanie Unii Europejskiej naprawienia całej szkody wyrządzonej skarżącej, której wysokość Sąd określi według zasad słuszności;

— posiłkowo, wyznaczenie biegłego w celu ustalenia rozmiaru szkody wyrządzonej skarżącej;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżąca podnosi zarzut główny i zarzut posiłkowy, dotyczące szkody, która miała zostać wyrządzona skarżącej i za którą odpowiedzialność ponosi Rada Unii Europejskiej.

Zarzut główny dotyczy tego, że sporne środki ograniczające, a mianowicie decyzja Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniająca decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i dalsze akty wykonawcze, są niezgodne z prawem. Po pierwsze, naruszają one obowiązek uzasadnienia określony w art. 296 TFUE i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, oraz po drugie, naruszają prawo własności skarżącej oraz prawo do poszanowania jej dobrego imienia. Powyższe naruszenie stanowi bezpośrednią przyczynę wyrządzenia skarżącej istotnej krzywdy i szkody wynikających odpowiednio, po pierwsze, z naruszenia jej dobrego imienia, oraz po drugie, rozwiązania umów, utraty mienia i dochodów, w odniesieniu do których przysługuje jej prawo do zadośćuczynienia i odszkodowania.

Ze swej strony zarzut posiłkowy dotyczy istnienia reżimu odpowiedzialności niezależnej od winy Unii Europejskiej.
Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2019 r. — Drex Technologies/Rada

(Sprawa T-61/19)

(2019/C 139/67)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Drex Technologies SA (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi skarżącej;

— w konsekwencji, nakazanie Unii Europejskiej naprawienia całej szkody wyrządzonej skarżącej, której wysokość Sąd określi według zasad słuszności;

— posiłkowo, wyznaczenie biegłego w celu ustalenia rozmiaru szkody wyrządzonej skarżącej;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżąca podnosi zarzut główny i zarzut posiłkowy, dotyczące szkody, która miała zostać wyrządzona skarżącej i za którą odpowiedzialność ponosi Rada Unii Europejskiej.

Zarzut główny dotyczy tego, że sporne środki ograniczające, a mianowicie decyzja Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniająca decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i dalsze akty wykonawcze są niezgodne z prawem. Po pierwsze, naruszają one obowiązek uzasadnienia określony w art. 296 TFUE i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, oraz po drugie, naruszają prawo własności skarżącej oraz prawo do poszanowania jej dobrego imienia. Powyższe naruszenie stanowi bezpośrednią przyczynę wyrządzenia skarżącej istotnej krzywdy i szkody wynikających odpowiednio, po pierwsze, z naruszenia jej dobrego imienia, oraz po drugie, rozwiązania umów, utraty mienia i dochodów, w odniesieniu do których przysługuje jej prawo do zadośćuczynienia i odszkodowania.

Ze swej strony zarzut posiłkowy dotyczy istnienia reżimu odpowiedzialności niezależnej od winy Unii Europejskiej.
Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2019 r. — Makhlouf/Rada

(Sprawa T-59/19)

(2019/C 139/66)

Język postępowania: francuski

Strony

Skarżący: Ehab Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi skarżącego;

— w konsekwencji, nakazanie Unii Europejskiej naprawienia całej krzywdy wyrządzonej skarżącemu, której wysokość Sąd określi według zasad słuszności;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi zarzut główny i zarzut posiłkowy, dotyczące krzywdy, która miała zostać wyrządzona skarżącemu i za którą odpowiedzialność ponosi Rada Unii Europejskiej.

Zarzut główny dotyczy tego, że sporne środki ograniczające, a mianowicie decyzja Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniająca decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i dalsze akty wykonawcze są niezgodne z prawem. Po pierwsze, naruszają one obowiązek uzasadnienia określony w art. 296 TFUE i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, oraz po drugie, naruszają prawo własności skarżącego oraz prawo do poszanowania jego dobrego imienia. Powyższe naruszenie stanowi bezpośrednią przyczynę wyrządzenia skarżącemu istotnej krzywdy, polegającej na naruszeniu jego dobrego imienia, którą to krzywdę wyrządzono mu w następstwie wpisu jego nazwiska do wykazów sankcji i w odniesieniu do której przysługuje mu zadośćuczynienie.

Zarzut posiłkowy dotyczy istnienia reżimu odpowiedzialności niezależnej od winy Unii Europejskiej.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 10 grudnia 2018 r. zawartej w piśmie z dnia 12 grudnia 2018 r. o sygnaturze D202862 w przedmiocie ostatecznej dotacji dla skarżącej na 2017 r., w zakresie w jakim: — zmieniła klasyfikację kwoty dotyczącej „Survey on attitude on UK minority groups in the EU”, wynoszącej 108 985,58 EUR, na wydatki niekwalifikowalne podlegające zwrotowi w oparciu o zarzucany brak zgodności z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2004/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. (1) — zmieniła klasyfikację kwoty dotyczącej „UK Trade Partnership Conference”, wynoszącej 122 295,10 EUR, na wydatki niekwalifikowalne podlegające zwrotowi w oparciu o zarzucany brak zgodności z art. 7 rozporządzenia nr 2004/2003; — zmieniła klasyfikację kwoty dotyczącej „Conservative International — Miami Conference of 26-27 May 2017’”, wynoszącej 249 589,17 EUR, na wydatki niekwalifikowalne podlegające zwrotowi w oparciu o zarzucany brak zgodności z art. 8 rozporządzenia nr 2004/2003; — zmieniła klasyfikację kwoty dotyczącej „Conservative International — Kampala Conference of 13-15 July 2017”, wynoszącej 91 546,58 EUR, na wydatki niekwalifikowalne podlegające zwrotowi w oparciu o zarzucany brak zgodności z art. 8 rozporządzenia nr 2004/2003; — stwierdzała, że uiszczenie opłaty członkowskiej w wysokości 133 043,80 EUR przez Prosperous Armenian Party podlega ograniczeniu do 12 000 EUR obowiązującemu w odniesieniu do darowizn; oraz zmuszała skarżącą do zwrotu sumy przekraczającej 12 000 EUR temu członkowi, w kwocie 121 043,80 EUR;
6.

Zarzut szósty, w którym strona skarżąca podnosi, że decyzja Rady 2019/25 jest w stosunku do niej nieważna, ponieważ narusza ona przysługujące stronie skarżącej prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej. Strona skarżąca podnosi w szczególności, że strona pozwana zlekceważyła wyrok z dnia 15 listopada 2018 r., PKK/Rada (T-316/14, EU:T:2018:788) i postępowanie, które doprowadziło do jego wydania.
6.

Zarzut pierwszy, w którym strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest w stosunku do niej nieważna, ponieważ narusza ona prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej skarżącej.
1.

Zarzut pierwszy oparty na tym, że rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/1981 odnawia zatwierdzenie związków miedzi jako substancji kwalifikujących się do zastąpienia w oparciu o niezgodną z prawem podstawę prawną. W szczególności: — Artykuł 24 i pkt 4 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 (3) naruszają prawo Unii, ponieważ: (i) dowody naukowe wskazują na to, że „kryteria PBT”, a w szczególności kryterium trwałości, nie są właściwe dla miedzi; (ii) zastosowanie kryteriów PBT do substancji nieorganicznych nie jest spójne z innymi aktami prawnymi, które zostały wdrożone w dziedzinie regulowanych substancji chemicznych; (iii) w odniesieniu do substancji kwalifikujących się do zastąpienia zastosowanie kryteriów PBT do związków miedzi wykracza poza to, co niezbędne do osiągnięcia celów, którym służy rozporządzenie (WE) nr 1107/2009. Ponadto w rozporządzeniu tym błędnie zinterpretowano zasadę ostrożności.
Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2019 r. — Othman/Rada

(Sprawa T-58/19)

(2019/C 139/65)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Razan Othman (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat, E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

— w konsekwencji nakazanie Unii Europejskiej naprawienia w całości szkody poniesionej przez skarżącą w wysokości, jaką Sąd określi na podstawie zasady słuszności;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżąca podnosi zarzut główny i zarzut posiłkowy, dotyczące szkody, jaką miała ponieść i za której wyrządzenie odpowiedzialność ma ponosić Rada Unii Europejskiej.

Zarzut główny dotyczy niezgodności z prawem spornych środków ograniczających, czyli decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii oraz wydanych następnie aktów wykonawczych do tej decyzji. Po pierwsze, zdaniem skarżącej akty te naruszają obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 TFUE i w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a po drugie, naruszają prawo własności skarżącej oraz prawo do poszanowania jej dobrego imienia. Według skarżącej naruszenie to było bezpośrednią przyczyną wyrządzonej jej znacznej krzywdy i szkody, polegających, odpowiednio, na naruszeniu jej dobrego imienia oraz na zerwaniu umów, utracie wyposażenia oraz utracie dochodów, w odniesieniu do których ma ona prawo do zadośćuczynienia i odszkodowania.

Zarzut posiłkowy dotyczy natomiast istnienia systemu odpowiedzialności niezależnej od winy Unii Europejskiej.
Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2019 r. — Makhlouf/Rada

(Sprawa T-57/19)

(2019/C 139/64)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Rami Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o:

— uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

— w konsekwencji nakazanie Unii Europejskiej naprawienia w całości szkody poniesionej przez skarżącego w wysokości, jaką Sąd określi na podstawie zasady słuszności;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi zarzut główny i zarzut posiłkowy, dotyczące szkody, jaką miał ponieść i za której wyrządzenie odpowiedzialność ma ponosić Rada Unii Europejskiej.

Zarzut główny dotyczy niezgodności z prawem spornych środków ograniczających, czyli decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii oraz wydanych następnie aktów wykonawczych do tej decyzji. Po pierwsze, zdaniem skarżącego akty te naruszają obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 TFUE i w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a po drugie, naruszają prawo własności skarżącego oraz prawo do poszanowania jego dobrego imienia. Według skarżącego naruszenie to było bezpośrednią przyczyną wyrządzonej mu znacznej krzywdy i szkody, polegających, odpowiednio, na naruszeniu jego dobrego imienia oraz na zerwaniu umów, utracie wyposażenia oraz utracie dochodów, w odniesieniu do których ma on prawo do zadośćuczynienia i odszkodowania.

Zarzut posiłkowy dotyczy natomiast istnienia systemu odpowiedzialności niezależnej od winy Unii Europejskiej.
C 148/58

Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2019 r. — Souruh/Rada

(Sprawa T-137/19)

(2019/C 148/57)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Souruh SA (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

— w konsekwencji nakazanie Unii Europejskiej naprawienia szkody poniesionej przez skarżącą w wysokości, jaką Sąd określi na podstawie zasady słuszności;

— posiłkowo, nakazanie wyznaczenia eksperta w celu ustalenia całkowitego zakresu szkody poniesionej przez skarżącą;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzut główny i zarzut posiłkowy, które są co do zasady identyczne jak zarzuty podniesione w sprawie T-55/19, Cham Holding i Bena Properties/Rada, lub do nich podobne.
Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2019 r. — Sabo i in./Parlament i Rada

(Sprawa T-141/19)

(2019/C 148/59)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Peter Sabo (Tulčik, Słowacja) i sześciu innych skarżących (przedstawiciel: R. Smith, Solicitor)

Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności postanowień dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 (1), które umożliwiają uwzględnienie energii pochodzącej z biomasy leśnej do celów, o których mowa w art. 29 ust. 1, a mianowicie: a) wkładu w realizację wspólnego celu na rok 2030; b) kontroli spełnienia obowiązku stosowania energii odnawialne oraz c) kwalifikowalności do wsparcia finansowego

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczy tego, że dyrektywa 2018/2001 narusza art. 191 TFUE, ponieważ nie zachowuje, nie chroni ani nie poprawia jakości środowiska, nie chroni zdrowia ludzkiego i nie wykorzystuje zasobów naturalnych ostrożnie i racjonalnie. Nie stawia sobie za cel wysokiego poziomu ochrony środowiska, nie naprawia szkody u źródła i nie opiera się na zasadzie ostrożności ani na zasadzie „zanieczyszczający płaci”. Nie uwzględnia też dostępnych danych naukowo-technicznych dotyczących wpływu spalania biomasy na zmiany klimatu.

2. Zarzut drugi dotyczy tego, ze dyrektywa 2018/2001 szereg praw skarżących (uznanych w art. 7, 10, 14, 17, 22, 24, 35 i 37 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej), które są powszechne i muszą być przestrzegane zarówno w stosunku do skarżących z Unii Europejskiej jak i spoza niej. Te naruszenia nie mogą być uzasadnione, ponieważ sporne przepisy zaskarżonej dyrektywy nie są konieczne ani racjonalnie powiazanie z celami Unii w zakresie ochrony środowiska, z którymi są sprzeczne.

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (Dz.U. 2018, L 328, s. 82).