ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Zezwalając, aby kutry rybackie miały maksymalną moc silnika wyższą niż dozwolona w art. 29 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 2166/2005 z dnia 20 grudnia 2005 r., Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 23 rozporządzenia Rady (WE) 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa i art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 768/2005 z dnia 26 kwietnia 2005 r.
22

Paragraf 3 ust. 7 UVP-G 2000 stanowi: „Organ administracji stwierdzi, na wniosek podmiotu ubiegającego się o przedsięwzięcie, współdziałającego organu administracji lub Umweltanwalt, czy dla danego przedsięwzięcia wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko na mocy niniejszej ustawy federalnej oraz która z przesłanek wymienionych w załączniku I lub § 3a ust. 1–3 jest spełniona przez to przedsięwzięcie. Stwierdzenie to może również zostać dokonane z urzędu. Sprawa powinna zostać rozstrzygnięta w drodze decyzji w terminie sześciu tygodni, zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji. Podmiot ubiegający się o przedsięwzięcie, współdziałający organ administracji, Umweltanwalt i właściwa gmina są stronami postępowania. Przed wydaniem decyzji należy zasięgnąć opinii urzędu do spraw planowania gospodarki wodnej. Treść decyzji wraz z uzasadnieniem organ administracji ogłasza w należyty sposób lub udostępnia publicznie do wglądu. Właściwej gminie przysługuje prawo zaskarżenia decyzji do Verwaltungsgerichtshof. Umweltanwalt oraz współdziałający organ administracji są zwolnieni z obowiązku zwrotu wydatków”.
22

Należy dodać, że o ile odpowiednie akty prawa wtórnego należy interpretować w świetle porozumień zawartych w ramach WTO (zob. podobnie wyroki: z dnia 14 grudnia 2000 r. w sprawach połączonych C-300/98 i C-392/98 Dior i in, Rec. s. I-11307, pkt 47; a także z dnia 16 listopada 2004 r. w sprawie C-245/02 Anheuser-Busch, Zb.Orz. s. I-10989, pkt 55), to porozumienie w sprawie reguł pochodzenia wprowadza obecnie jedynie program prac harmonizacyjnych w okresie przejściowym. Skoro porozumienie to nie stanowi pełnej harmonizacji, to członkowie WTO mają swobodę uznania w zakresie przyjęcia swych reguł pochodzenia. W tym zakresie, jak wynika ze sprawozdania grupy specjalnej WTO wydanego w dniu 20 czerwca 2003 r. (Stany Zjednoczone) — Reguły pochodzenia dotyczące tekstyliów i odzieży (DS243), pkt 6.23 i 6.24, członkowie WTO mają swobodę w określaniu kryteriów ustalania pochodzenia, dokonywaniu zmiany tych kryteriów wraz z upływem czasu lub stosowania różnych kryteriów do różnych produktów.
14

Yaesu Europe wniosła rewizję do Bundesfinanzhof, w której podniosła co do zasady, że Finanzgericht dokonał błędnej interpretacji pojęcia „podpis”, o którym mowa we wzorze załącznika A do ósmej dyrektywy, i powołała w tym zakresie przykłady kilku państw członkowskich, które wyraźnie zezwalają na podpisanie wniosku o zwrot przez osobę umocowaną na podstawie pełnomocnictwa. Twierdzi ponadto, że wspomniane pojęcie powinno być interpretowane w sposób jednolity we Wspólnocie Europejskiej.
10

Artykuł 2 ust. 2 FLAG stanowi, że prawo do zasiłku rodzinnego na dziecko ma osoba, do której gospodarstwa domowego należy dziecko. Osoba, do której gospodarstwa domowego dziecko nie należy, a która jednak głównie ponosi koszty utrzymania dziecka, ma prawo do zasiłku rodzinnego wtedy, gdy żadna inna osoba nie jest uprawniona do tego zasiłku na podstawie zdania pierwszego tego ustępu.
16

Uważając, że w postępowaniu toczącym się przed sądem krajowym pojawiają się kwestie dotyczące zgodności szwedzkich przepisów będących przedmiotem postępowania przed sądem krajowym z dyrektywą 93/42, a w danym przypadku, z art. 29 WE i 30 WE, Svea hovrätt postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) a) Czy przepisy dyrektywy [93/42] należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu krajowego zakazu wywozu z omawianego kraju, w celach handlowych, amalgamatu stomatologicznego zawierającego rtęć, który to zakaz jest oparty na względach ochrony środowiska i ochrony zdrowia? b) Czy okoliczność, że omawiany produkt nosi oznaczenie CE, ma jakiekolwiek znaczenie dla tej wykładni? 2) Jeżeli na pierwsze pytanie zostanie udzielona odpowiedź przecząca, czy art. 8 i 11 [rozporządzenia 1998:944] oparte na względach wskazanych powyżej są zgodne z art. 29 WE i 30 WE, w przypadku gdy przepisy te są stosowane do amalgamatu stomatologicznego zawierającego rtęć, noszącego oznaczenie CE?”.
85

Ponieważ, jak to wynika z pkt 74 niniejszego wyroku, na pierwsze pytanie prejudycjalne udzielona została odpowiedź, że art. 43 WE i 49 WE sprzeciwiają się przepisom prawa krajowego takim jak sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, to na drugie pytanie prejudycjalne należy odpowiedzieć, że w tych okolicznościach zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego zobowiązuje sąd krajowy do stosowania prawa wspólnotowego i do odstąpienia od stosowania sprzecznych z nim przepisów krajowych, niezależnie od wyroku krajowego sądu konstytucyjnego, który odracza utratę mocy obowiązującej tych przepisów, uznanych za niekonstytucyjne.
7

Ustawa nr 4 Regione Sardegna z dnia 11 maja 2006 r. ustanawiająca przepisy różne w sprawie przychodów, reklasyfikacji wydatków, polityki społecznej i rozwoju, w brzmieniu nadanym przez art. 3 ust. 3 ustawy nr 2 Regione Sardegna z dnia 29 maja 2007 r. ustanawiającej przepisy w sprawie opracowania rocznego i wieloletniego budżetu regionu — Ustawa budżetowa na 2007 r. (zwana dalej „ustawą regionalną nr 4/2006”) zawiera art. 4, zatytułowany „Podatek regionalny od postoju w celach turystycznych statków powietrznych i rekreacyjnych jednostek pływających” o następującym brzmieniu: „1. Począwszy od 2006 r. ustanowiony zostaje podatek regionalny od postoju w celach turystycznych statków powietrznych i rekreacyjnych jednostek pływających. 2. Podatkiem objęte są: a) lądowanie na lotniskach położonych na terytorium regionu statków powietrznych lotnictwa ogólnego w rozumieniu art. 743 i nast. Codice della navigazione, przeznaczonych do transportu prywatnego osób w okresie od dnia 1 czerwca do dnia 30 września; b) zawijanie do portów, do przystani i do kotwicowisk znajdujących się na terytorium regionu oraz do osprzętowanych kotwicowisk znajdujących się na morzu terytorialnym wzdłuż wybrzeża Sardynii przez rekreacyjne jednostki pływające, o których mowa w Decreto legislativo 18 luglio 2005, n. 171 (Codice della nautica da diporto), lub w każdym razie jednostek pływających wykorzystywanych do celów rekreacyjnych, o długości przekraczającej 14 metrów, mierzonych według zharmonizowanych norm EN/ISO/DIS 8666, zgodnie z art. 3 lit. b) wspomnianego decreto legislativo, w okresie od dnia 1 czerwca do dnia 30 września. 3. Opodatkowaniu podlega osoba fizyczna lub prawna mająca rezydencję podatkową poza terytorium regionu, która eksploatuje statek powietrzny w rozumieniu art. 874 i nast. Codice della navigazione lub która eksploatuje rekreacyjną jednostkę pływającą w rozumieniu art. 265 i nast. Codice della navigazione. 4. Podatek regionalny, o którym mowa w ust. 2 lit. a), jest należny od każdego lądowania, zaś podatek przewidziany w ust. 2 lit. b) jest należny rocznie. […] 6. Z podatku zwolnione są: a) łodzie, które zawijają do portu w celu udziału w regatach o charakterze sportowym, w zlotach łodzi z epoki, łodzi monotypowych oraz w imprezach żeglarskich, także niesportowych, o których organizatorzy zawiadomili wcześniej władze morskie; ARASE [Agenzia della Regione autonoma della Sardegna per le entrate (agencja autonomicznego regionu Sardynii ds. przychodów)] musi zostać poinformowana o dokonanym powiadomieniu przed wpłynięciem jednostki; b) rekreacyjne jednostki pływające, które stacjonują przez cały rok w regionalnych strukturach portowych; c) postój techniczny, ograniczony do czasu koniecznego dla dokonania naprawy. W drodze szczególnego zarządzenia ARASE wskazane zostają szczegółowe zasady zaświadczania o przyczynach zwolnienia. 7. Podatek jest płacony: a) w momencie wylądowania statków powietrznych, o których mowa w ust. 2 lit. a); b) w ciągu 24 godzin od przybicia rekreacyjnej jednostki pływającej do portu, do przystani i do kotwicowisk znajdujących się wzdłuż wybrzeża Sardynii; na zasadach ustalonych w zarządzeniu ARASE. […]”.
7

Artykuł 11 Wet op de omzetbelasting 1968 (ustawy z 1968 r. o podatku obrotowym) w brzmieniu obowiązującym w 1999 r. (zwanej dalej „ustawą o podatku obrotowym”) stanowi: „1. Na zasadach określonych w ogólnym przepisie wykonawczym zwolnione z podatku są: a) dostawa nieruchomości oraz praw do nich, z wyjątkiem: 1) dostawy budynku lub części budynku i gruntu, na którym stoi, przed lub najpóźniej dwa lata po pierwszym zasiedleniu oraz dostawa działek budowlanych; 2) dostaw, innych niż dostawy wskazane w pkt 1, dla osób wykorzystujących nieruchomość w celach rodzących prawo do całkowitego lub prawie całkowitego odliczenia podatku na mocy art. 15, pod warunkiem iż przedsiębiorca dokonujący dostawy oraz przedsiębiorca, na rzecz którego jest ona dokonywana, skierowali w tym względzie wspólny wniosek do inspektora, zachowując warunki ustalone w rozporządzeniu ministerialnym; […] 3. W celu stosowania ust. 1 lit. a) pkt 1: a) przez budynek rozumie się dowolną konstrukcję trwale związaną z gruntem lub osadzoną w gruncie; b) przez pierwsze zasiedlenie rozumie się zasiedlenie budynku po dokonaniu zmian lub po odnowieniu, jeżeli przez dokonanie zmian lub odnowienie stworzono przekształconą nieruchomość; c) przez grunt, na którym stoi budynek, rozumie się działkę uważaną powszechnie za przynależącą do budynku lub przez ten [budynek] wykorzystywaną. 4. W celu stosowania ust. 1 lit. a) pkt 1 przez działkę budowlaną rozumie się każdą działkę niezabudowaną: a) na której są lub były prowadzone prace; b) na której są lub były prowadzone prace zbrojeniowe do wyłącznego użytku gruntu; c) w okolicach której są lub były prowadzone prace zbrojeniowe lub d) dla której wydano pozwolenie na budowę, celem wzniesienia konstrukcji na gruncie”.
a)

»dostęp« oznacza udostępnianie urządzeń lub usług innemu przedsiębiorstwu, na ściśle określonych warunkach, na zasadzie wyłączności albo braku wyłączności, celem świadczenia usług łączności elektronicznej. Obejmuje to m.in.: dostęp do elementów sieci i urządzeń towarzyszących, co może się wiązać z podłączeniem wyposażenia za pomocą stacjonarnych albo niestacjonarnych środków (w szczególności obejmuje to dostęp do pętli lokalnej oraz urządzeń i usług niezbędnych do obsługi pętli lokalnej), dostęp do fizycznej infrastruktury, w tym budynków, przewodów i masztów; dostęp do odpowiednich systemów oprogramowania, w tym do systemów operacyjnego wspierania, dostęp do translacji numerów albo systemów zapewniających ekwiwalentną funkcjonalność, dostęp do stacjonarnych i ruchomych sieci, a w szczególności do roamingu, dostęp do systemów warunkowego dostępu do usług telewizji cyfrowej, dostęp do sieciowych usług wirtualnych;
28

Wobec oddalenia przez organy podatkowe wniosku o stwierdzenie nadpłaty Elektrownia Pątnów wniosła skargę do sądu administracyjnego. Jako że sąd ten skargę oddalił, Elektrownia Pątnów wszczęła postępowanie kasacyjne. Na tym właśnie etapie Naczelny Sąd Administracyjny postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy w świetle prawa wspólnotowego (w szczególności przepisów dyrektywy 69/335[…]) nakładając podatek kapitałowy na operację podwyższenia kapitału, organy podatkowe zobowiązane są uwzględnić operacje dotyczące tego samego składnika kapitału, które podlegały opodatkowaniu podatkiem kapitałowym przed dniem akcesji Polski do Unii Europejskiej? W szczególności czy mechanizm przewidziany w art. 5 ust. 3 tiret drugie dyrektywy 69/335[…] ma zastosowanie do sytuacji, gdy konwersja pożyczek udzielonych spółce kapitałowej, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. c) dyrektywy, ma miejsce po akcesji, a pożyczki te były już uprzednio, na podstawie ustawodawstwa krajowego obowiązującego do dnia akcesji, opodatkowane na zasadach określonych w polskiej ustawie [pcc]?”.
Postanowienia umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony w sprawie swobodnego przepływu osób, podpisanej w Luksemburgu w dniu 21 czerwca 1999 r., a w szczególności jej art. 1, 5, 7 i 16, jak również art. 12 i 17–19 załącznika I do niej, nie stoją na przeszkodzie istnieniu przepisów państwa członkowskiego wymagających, by osoba będąca obywatelem tego państwa członkowskiego i zatrudniona na jego terytorium podlegała ustawowemu systemowi zabezpieczenia emerytalnego tego państwa, mimo że jest członkiem rady administrującej spółki akcyjnej prawa szwajcarskiego, podczas gdy członkowie zarządu spółki akcyjnej prawa tego państwa członkowskiego nie podlegają obowiązkowi przynależenia do tego systemu zabezpieczenia.
27

Powziąwszy wątpliwości co do klasyfikacji taryfowej produktów będących przedmiotem postępowania przed sądem krajowym oraz co do wykładni rozporządzenia 1972/2003, Tallinna Halduskohus (sąd administracyjny w Tallinie) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy zamrożone [MOM] uzyskane przez mechaniczne usunięcie mięsa z tkanek przylegających do kości kurczaków ([…] zdefiniowane po raz pierwszy w pkt 1.14 załącznika I do rozporządzenia [nr 853/2004]) zgodnie ze stanem prawnym na dzień 1 maja 2004 r. należy objąć kodem CN 02071410, czy też kodem CN 02071499 […])? 2) Jeśli produkt opisany w pytaniu [1] należy objąć kodem CN 02071410 […]: a) Czy art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia [nr 1972/2003] sprzeciwia się ustalaniu stanu nadmiernych zapasów przedsiębiorcy przez automatyczne odjęcie […] (jako zapasów do przeniesienia) średnich zapasów przedsiębiorcy pomnożonych o współczynnik 1,2 w dniu 1 maja ostatnich czterech lat działalności przed 1 maja 2004 r.? b) Jeżeli na pytanie to należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, czy odpowiedź byłaby inna, gdyby przy określaniu stanu zapasów do przeniesienia i nadmiernej nadwyżki można było uwzględnić wzrost wielkości produkcji, przetworzenia lub sprzedaży przedsiębiorcy, czas dojrzewania produktów rolnych, czas tworzenia zapasów oraz inne okoliczności niezależne od przedsiębiorcy? 3) Czy pobieranie opłaty z tytułu nadmiernych zapasów jest zgodne z celem rozporządzenia [nr 1972/2003] również wtedy, gdy u przedsiębiorcy na dzień 1 maja 2004 r. zostanie ustalona nadmierna nadwyżka, ale wykaże on, że ze sprzedaży nadmiernych zapasów po dniu nie uzyskał rzeczywistej korzyści w postaci różnicy cenowej?”.
14

W przypadku nabytych towarów i usług przeznaczonych do użytku mieszanego art. 38 ustawy o podatku VAT przewiduje, że „w odniesieniu do towarów i usług wykorzystywanych przez zarejestrowanego przedsiębiorcę dla celów, z którymi wiąże się prawo do odliczenia zgodnie z art. 37, a także dla innych celów, można dokonać odliczenia tej części podatku, która jest proporcjonalna do obrotu wynikającego z działalności podlegającej rejestracji. Przy obliczaniu kwoty obrotu nie uwzględnia się kwot związanych z dostawą dóbr inwestycyjnych, które zostały wykorzystane dla celów wykonywanej działalności […]. Nie uwzględnia się również kwot dotyczących okazjonalnych transakcji związanych z obrotem nieruchomościami […]”.
c)

operator systemu dystrybucyjnego [sieci dystrybucyjnej] musi mieć skuteczne prawa podejmowania decyzji, niezależnie od zintegrowanego przedsiębiorstwa energetycznego, odnoszące się do środków koniecznych do działania, utrzymania lub rozwoju sieci. Nie powinno to zapobiegać istnieniu właściwych mechanizmów koordynacyjnych, które zapewniają ochronę praw spółki dominującej do nadzoru nad zarządem i działalnością gospodarczą w odniesieniu do rentowności aktywów spółki zależnej, co pośrednio reguluje art. 23 ust. 2. W szczególności umożliwia to spółce dominującej zatwierdzanie rocznego planu finansowego lub innego instrumentu równoważnego operatora systemu dystrybucyjnego [sieci dystrybucyjnej] i ustalenie globalnych limitów poziomów zadłużenia swojej spółki zależnej. Reguły te nie pozwalają spółce dominującej na udzielanie ani poleceń dotyczących bieżących działań, ani w odniesieniu do poszczególnych decyzji dotyczących budowy lub modernizacji linii dystrybucyjnych, które nie przekraczają warunków w zatwierdzonym planie finansowym lub innym instrumencie równoważnym;
2)

Wykładni art. 6 ust. 3 i 4 dyrektywy 92/43, zmienionej dyrektywą 2006/105, należy dokonywać w ten sposób, że bieżące prace konserwacyjne w kanale żeglugowym estuariów, które nie są związane z zagospodarowaniem terenu lub do zagospodarowania konieczne, a które zostały zatwierdzone zgodnie z prawem krajowym jeszcze przed upływem terminu transpozycji dyrektywy 92/43, zmienionej dyrektywą 2006/105, muszą, o ile są przedsięwzięciem i mogą oddziaływać na dany teren w sposób istotny, zostać poddane ocenie oddziaływania na środowisko zgodnie tymi przepisami w przypadku ich kontynuowania po włączeniu danego terenu do wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty w rozumieniu art. 4 ust. 2 akapit trzeci tej dyrektywy. Jeżeli ze względu w szczególności na powtarzalność, charakter i wymogi wykonywania tych prac mogą one być traktowane jako jedna operacja, szczególnie gdy mają na celu utrzymanie pewnej głębokości kanału żeglugowego przy pomocy regularnych i koniecznych do tego celu prac pogłębiania, te prace konserwacyjne mogą być uznane za jedno i to samo przedsięwzięcie w rozumieniu art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43, zmienionej dyrektywą 2006/105.
W tym względzie należy na wstępie przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w ramach współpracy pomiędzy Trybunałem a sądami krajowymi, ustanowionej na mocy art. 234 WE, do sądu krajowego, przed którym sprawa zawisła i na którym spoczywa odpowiedzialność za orzeczenie, które ma w niej zapaść, należy dokonanie oceny, z uwzględnieniem szczególnych okoliczności tej sprawy, czy wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest niezbędne do wydania wyroku w postępowaniu przed sądem krajowym, jak i ocena zasadności pytań, z którymi zwraca się on do Trybunału. Zatem jeżeli pytania zadane przez sądy krajowe dotyczą wykładni przepisu prawa wspólnotowego, Trybunał ma co do zasady obowiązek wydania orzeczenia (zob. w szczególności wyroki: z dnia 13 marca 2001 r. w sprawie C-379/98 PreussenElektra, Rec. s. I-2099, pkt 38; z dnia w sprawie C-18/01 Korhonen i in., Rec. s. I-5321, pkt 19; a także z dnia w sprawie C-295/05 Asemfo, Zb.Orz. s. I-2999, pkt 30).
52

Ponieważ sąd krajowy jest właściwy w zakresie badania prawidłowości doręczenia, to jest on w każdym razie również właściwy dla stwierdzenia, czy wystąpiło ewentualne naruszenie procedury doręczenia na podstawie przepisów obowiązujących w państwie członkowskim, w którym ma on siedzibę. Mając na uwadze wyjaśnienia Nejvyšší správní soudu zawarte w postanowieniu odsyłającym, z jakich powodów uważa on, że przedstawione przez niego pytanie drugie ma znaczenie i że uzyskanie odpowiedzi jest konieczne dla rozstrzygnięcia zawisłego przed nim sporu, pytanie to, wbrew stanowisku rządu czeskiego, jest dopuszczalne.
60

Jeśli rewizja jest co do zasady możliwa, po rozpatrzeniu sprawy organy celne są zobowiązane — z zastrzeżeniem możliwości wniesienia skargi do sądu — albo oddalić wniosek zgłaszającego w drodze decyzji z uzasadnieniem, albo dokonać żądanej rewizji (zob. ww. wyrok w sprawie Overland Footwear, pkt 50).
19

Consiglio di Stato powołuje się — po pierwsze — na art. 1 lit. c) dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, s. 1), zastąpionej dyrektywą 2004/18, zgodnie z którym to artykułem „»usługodawca« oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która oferuje usługi, włączając w to podmiot publiczny”, i zauważa, że sformułowanie to zdaje się wskazywać na zamiar ograniczenia możliwości zawarcia umowy z instytucją zamawiającą do podmiotów, które „statutowo” prowadzą działalność odpowiadającą świadczeniu, jakie ma zostać spełnione w ramach danego zamówienia. Wychodząc z takiego założenia, w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego — obok prywatnych podmiotów gospodarczych — mogłyby uczestniczyć jedynie te podmioty publiczne, które odpłatnie spełniają świadczenia będące przedmiotem zamówienia, zgodnie z powierzonym im przez prawo zadaniem, z wyłączeniem zatem uniwersytetów. Wydaje się, iż podejście takie potwierdza wyrok Trybunału z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie C-220/05 Auroux i in., Zb.Orz. s. I-385, pkt 44, zgodnie z którym przepisy wspólnotowe w dziedzinie zamówień publicznych stosuje się do zainteresowanego „jako podmiot[u] gospodarcz[ego] prowadząc[ego] działalność na danym rynku”. To samo podejście wydaje się również wynikać z art. 3 ust. 19 dekretu ustawodawczego nr 163/2006, zgodnie z którym usługodawcą jest podmiot gospodarczy, „który oferuje” usługi „na rynku”.
60

Motyw trzydziesty dyrektywy 2003/6 stanowi, że ponieważ dokonanie transakcji rynkowej koniecznie wymaga uprzedniej decyzji ze strony osoby jej dokonującej, dokonanie takiej transakcji „nie stanowi samo w sobie wykorzystania informacji wewnętrznych [samego w sobie dokonania takiej transakcji nie powinno się uważać za stosowanie informacji wewnętrznych]”. W innym wypadku art. 2 ust. 1 tej dyrektywy mógłby w szczególności doprowadzić do zakazania osobie, która postanowiła złożyć ofertę publiczną przejęcia, wykonania tej decyzji, ponieważ jest ona informacją wewnętrzną. Taki wynik nie tylko wykraczałby poza to, co można uznać za odpowiednie i konieczne dla osiągnięcia celów rzeczonej dyrektywy, lecz mógłby wręcz naruszać dobre funkcjonowanie rynków finansowych, uniemożliwiając składanie publicznych ofert przejęcia.
19

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Tribunale amministrativo regionale per la Lombardia postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy prawidłowemu stosowaniu art. 4 dyrektywy 2004/18/WE […] stoją na przeszkodzie przepisy krajowe art. 36 ust. 5 dekretu ustawodawczego nr 163/2006 […], które przewidują: — w przypadku udziału członka konsorcjum — automatyczne wykluczenie z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego podmiotu zrzeszonego wyłącznie z tego powodu, że posiada on określoną formę prawną (formę konsorcjum stałego), w przeciwieństwie do innych form prawnych co do istoty identycznych (konsorcjum spółdzielni produkcyjnych i spółdzielni pracy lub konsorcjum zakładów rzemieślniczych), — a jednocześnie w przypadku udziału konsorcjum stałego, które zadeklarowało jedynie, że działa na rachunek innych przedsiębiorstw i że zleci roboty innym przedsiębiorstwom, jeżeli uzyska zamówienie — automatyczne wykluczenie przedsiębiorstwa wyłącznie z powodu formalnego, że przystąpiło ono do tego konsorcjum? 2) Czy prawidłowemu stosowaniu art. 39 WE, 43 WE, 49 WE i 81 WE stoją na przeszkodzie przepisy krajowe art. 36 ust. 5 dekretu ustawodawczego nr 163/2006, które przewidują: — w przypadku udziału członka konsorcjum — automatyczne wykluczenie z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego podmiotu zrzeszonego wyłącznie z tego powodu, że posiada on określoną formę prawną (formę konsorcjum stałego), w przeciwieństwie do innych form prawnych co do istoty identycznych (konsorcjum spółdzielni produkcyjnych i spółdzielni pracy lub konsorcjum zakładów rzemieślniczych), — a jednocześnie w przypadku udziału konsorcjum stałego, które zadeklarowało jedynie, że działa na rachunek innych przedsiębiorstw i że zleci roboty innym przedsiębiorstwom, jeżeli uzyska zamówienie — automatyczne wykluczenie przedsiębiorstwa wyłącznie z powodu formalnego, że przystąpiło ono do tego konsorcjum?”.