ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 352/17

Skarga wniesiona w dniu 20 września 2013 r. — Urb Rulmenti Suceava przeciwko OHIM — Adiguzel (URB)

(Sprawa T-506/13)

2013/C 352/32

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Urb Rulmenti Suceava SA (Suczawa, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat I. Burdusel)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Harun Adiguzel (Diosd, Węgry)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 lipca 2013 r. w sprawie R 1309/2012-4;

— obciążenie OHIM kosztami niniejszego postępowania; oraz

— obciążenie drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami poniesionymi w postępowaniu przed OHIM.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „URB” dla towarów z klas 6 i 7 — wspólnotowy znak towarowy nr 7 380 009

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Harun Adiguzel

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: bezwzględne podstawy unieważnienia prawa do znaku określone w art. 52 ust. 1 lit b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i względne podstawy unieważnienia prawa do znaku określone w art. 8 ust. 1 lit. b) w związku z art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b), art. 53 ust. 1 lit. a) i art. 72 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 352/17

Skarga wniesiona w dniu 20 września 2013 r. — Rząd Malezji przeciwko OHIM — Vergamini (HALAL MALAYSIA)

(Sprawa T-508/13)

2013/C 352/33

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Rząd Malezji (Putrajaya, Malezja) (przedstawiciele: R. Volterra, Solicitor, R. Miller, Barrister, V. von Bomhard i T. Heitmann, prawnicy)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Paola Vergamini (Castelnuovo di Garfagnana, Włochy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 czerwca 2013 r. wydanej w sprawie R 326/2012-1; oraz

— obciążenie kosztami postępowania strony pozwanej oraz drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą, jeśli przystąpi do sprawy w charakterze interwenienta.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Oznaczenie graficzne zawierające elementy słowne „HALAL MALAYSIA” dla towarów i usług należących do klas 5, 18, 25, 29, 30, 31, 32 i 43 — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 169 343

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Niezarejestrowane oznaczenie graficzne zawierające element słowne „HALAL MALAYSIA”, które jest dobrze znane we wszystkich 27 państwach członkowskich Unii Europejskiej w rozumieniu art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego w związku z art. 6a konwencji paryskiej a do celów art. 8 ust. 4 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego niezarejestrowane oznaczenie graficzne w Zjednoczonym Królestwie

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu w całości

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 352/19

Skarga wniesiona w dniu 23 września 2013 r. — Future Enterprises przeciwko OHIM — McDonald's International Property (MACCOFFEE)

(Sprawa T-518/13)

2013/C 352/36

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Future Enterprises Pte Ltd (Singapur, Singapur) (przedstawiciele: J. Olsen, B. Hitchens, R. Sharma i M. Henshall, solicitors)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: McDonald’s International Property Co. Ltd (Wilmington, Stany Zjednoczone)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 czerwca 2013 r. w sprawie R 1178/2012-1; oraz

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „MACCOFFEE” dla towarów z klas 29, 30 i 32 — wspólnotowy znak towarowy nr 7 307 382

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: McDonald’s International Property Co. Ltd

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: wniosek o unieważnienie prawa do znaku został oparty na podstawach określonych w art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. a) i b), art. 8 ust. 2 lit. c) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Wydziału Unieważnień: uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku w całości

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 5 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.
2)

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1535/2007, art. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1) i art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 794/2004 w sprawie wykonania rozporządzenia nr 659/1999 (Dz.U. L 140, s. 1) oraz dotyczący braku uzasadnienia. — W zaskarżonej decyzji zastosowano wspomniany art. 3 ust. 2 — który dotyczy łącznej pomocy objętej systemem de minimis — w przypadku, w którym pomoc de minimis dochodziła do pomocy istniejącej. Ponadto w decyzji błędnie zakwalifikowano kwestionowany środek jako zmianę istniejącej pomocy zgodnie z art. 1 lit. c) rozporządzenia nr 659/1999. W rzeczywistości półroczne odroczenie terminu jednej z rat rocznych stanowiło odrębny środek i nie powodowało bynajmniej istotnej zmiany istniejącej pomocy. Poza tym nie stanowiło ono podwyżki wyższej niż 20 % pierwotnej istniejącej pomocy i nie wpływało na ocenę zgodności takiego systemu. W każdym razie Komisja nie dała wystarczającego uzasadnienia tych kwestii.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej ‒ Dyrekcji Generalnej ds. Środowiska ‒ z dnia 24 czerwca 2013 r. oraz ‒ Sekretariatu Generalnego ‒ z dnia 3 września 2013 r., którymi to decyzjami odmówiono dostępu do pisma Komisji z dnia 30 maja 2013 r. dotyczącego wezwania do usunięcia uchybienia w celu wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego nr 2013/4000 przeciwko Republice Federalnej Niemiec;
3)

Zarzut trzeci dotyczący tego, że zachowanie pełniącego obowiązki dyrektora Cedefop co najmniej budzi wątpliwości, gdy twierdzi on, że wątpliwe jest, czy protokoły spotkań grupy pilotażowej systemu zarządzania wiedzą, należące do dokumentów objętych wnioskiem, kiedykolwiek istniały, gdyż powinno mu być wiadome, czy istniały one (czy też nie), jako że był on zastępcą dyrektora Cedefop przez długi okres (jeden rok), w którym dokumenty te były sporządzane. Takie zachowanie sprawia, że koniecznej jest przeszukanie pomieszczeń Cedefop przez właściwe organy krajowe.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że poprzez przyjęcie zaskarżonego środka Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1), twierdząc i dochodząc do wniosku, że zarówno akapit pierwszy, jak i drugi art. 4 ust. 3 tego rozporządzenia (które wykluczają się wzajemnie) mogą jednocześnie stosować się do tego samego zbioru rozpatrywanych okoliczności.
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dopuszcza ona międzynarodową rejestracji nr 1016724 dotyczącą ochrony w Unii Europejskiej znaku towarowego „Kenzo Estate” dla oleju z oliwek (do celów spożywczych); oleju z pestek winogron (do celów spożywczych); jadalnych olejów i tłuszczy; rodzynek; konserwowanych warzyw i owoców; mrożonych warzyw; mrożonych owoców; surowych roślin strączkowych; konserwowanych produktów mięsnych; konserwowanych owoców morza z klasy 29; ciast, chleba i bułek, octu winnego, oleju do sałatek, ulepszaczy smaku (innych niż przyprawy), przypraw, kanapek, pizz, hot dogów (kanapek), sufletów mięsnych i ravioli z klasy 30 i winogron (świeżych), oliwek (świeżych,) owoców (świeżych), warzyw (świeżych), nasion i cebulek z klasy 31;
1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję Europejską art. 36 aktu dotyczącego warunków przystąpienia (załącznik VII pkt 1), stanowiącego część Traktatu dotyczącego przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej zawartego między Republiką Chorwacką a państwami członkowskimi Unii Europejskiej [Narodne novine — Međunarodni ugovori no 2/12 (dziennik urzędowy — traktaty międzynarodowe)], ze względu na to, że nie zapobiegła uchyleniu ustaw, na mocy których utworzono i uregulowano zawód komornika sądowego, które Republika Chorwacji przyjęła w trakcie negocjacji w sprawie przystąpienia do Unii Europejskiej. Artykuł 36 aktu dotyczącego warunków przystąpienia zobowiązuje Komisję do monitorowania (monitoring) wszystkich zobowiązań podjętych przez Republikę Chorwacji podczas negocjacji akcesyjnych, a zatem zobowiązań prawnych podjętych przez Republikę Chorwacji w zakresie utworzenia służby komorników sądowych i wszystkich niezbędnych warunków do pełnego włączenia tej służby do chorwackiego porządku prawnego najpóźniej do dnia 1 stycznia 2012 r.
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 lipca 2013 r. w zakresie, w jakim w części uwzględnione w niej zostały żądania interwenienta i odrzucono zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego dla towarów z klasy 18: wyroby ze skóry i z imitacji skóry, w szczególności portmonetki, teczki oraz etui dla kluczy, o ile należą one do klasy 18 i z klasy 25: ubrania, w szczególności rękawiczki, o ile należą one do klasy 25;
2)

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności stanowiącej jedną z zasad państwa prawa Zdaniem skarżącej zachodzi naruszenie zasady proporcjonalności, ponieważ objęcie jej zaskarżonymi aktami prawnymi nie pozostaje w żadnym zrozumiałym związku z celem tych aktów prawnych polegającym na zapobieżeniu podejmowania działań stwarzających zagrożenie rozprzestrzeniania broni jądrowej, handlowi lub rozwojowi systemów przenoszenia broni jądrowej lub innych systemów broni przez Islamską Republikę Iranu. Ponadto pozwana nie wykazuje, że wykluczenie skarżącej z obrotu gospodarczego z Unią Europejską jest odpowiednie, a w szczególności, że środek ten nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu. Skarżąca podnosi poza tym, że w oczywisty sposób nie wyważono stosunku pomiędzy znacznym naruszeniem praw podstawowych skarżącej i celem rzekomo realizowanym przez pozwaną.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 359/17

Skarga wniesiona w dniu 3 października 2013 r. — Litwa przeciwko Komisji

(Sprawa T-533/13)

2013/C 359/34

Język postępowania: litewski

Strony

Strona skarżąca: Republika Litwy (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas, R. Krasuckaitė i A. Karbauskas, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej Komisji C(2013) 4487 wersja ostateczne z dnia 19 lipca 2013 r. zezwalającej na przyznanie w Litwie krajowej pomocy przejściowej w 2013 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”);

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

1) Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 39 TFUE w związku z art. 40 ust. 2 akapit pierwszy TFUE oraz zasady niedyskryminacji. Przyjmując art. 1 ust. 4 zaskarżonej decyzji, Komisja naruszyła art. 39 TFUE w związku z art. 40 ust. 2 akapit pierwszy TFUE, ponieważ nie poszanowała celów wspólnej polityki rolnej określonych w TFUE [w szczególności art. 39 ust. 1 lit. b) TFUE] ani kryteriów wspólnej polityki rolnej, a także naruszyła zasadę niedyskryminacji.

2) Zarzut drugi dotyczący naruszenia rozporządzenia nr 73/2009 Przyjmując art. 1 ust. 4 zaskarżonej decyzji bez podstawy prawnej, Komisja naruszyła rozporządzenie nr 73/2009 (1) poprzez nieprawidłowe zastosowanie art. 10a ust. 4 tego rozporządzenia.

3) Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie Komisji. Przyjmując art. 1 ust. 4 zaskarżonej decyzji, Komisja popełniła błąd w ocenie, gdyż błędnie oszacowała poziomy płatności bezpośrednich w starych i nowych państwach członkowskich w 2012 r. i oparła obliczenie krajowej pomocy przejściowej przyznanej na podstawie takiego błędnego oszacowania.

4) Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji. Przyjmując art. 1 ust. 4 zaskarżonej decyzji, Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji, gdyż nie zastosowała się do swojego obowiązku użycia za podstawę nowych informacji dostarczonych przez Republikę Litwy odnośne do poziomów płatności bezpośrednich w państwach członkowskich i nie oszacowała rzeczywistej wysokości płatności bezpośrednich dla gospodarstw litewskich.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003, Dz.U. L 30, s. 16, ze zmianami.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że strona pozwana dopuściła się oczywistego błędu w ocenie co do tego, że skarżący spełnia kryteria do znalezienia się w wykazie zawartym w zaskarżonych aktach.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący niewłaściwego zastosowania warunków przyznawania premii i pomocy — zapłata ceny minimalnej Strona skarżąca podnosi naruszenie art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1258/99 (1) oraz art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 (2) w związku z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1868/94 (3), art. 11 rozporządzenia (WE) nr 97/95 (4), art. 10 rozporządzenia (WE) nr 2236/2003 (5) i art. 26 rozporządzenia (WE) nr 2237/2003 (6) w ten sposób, że wydatki są wyłączone z finansowania mimo spełnienia warunków przyznania premii i pomocy, ponieważ za wnioskowaną ilość została zapłacona cena minimalna.
7)

Zarzut siódmy dotyczący tego, ze Komisja nie wyjaśniła we właściwy sposób obaw, które skłoniły ją do zwrócenia się do EFSA o dokonanie przeglądu zatwierdzenia fipronilu. Komisja nie wyjaśniła również, dlaczego odrzuciła argumenty i dowody przedstawione przez stronę skarżącą. Zaskarżone rozporządzenie również nie ukazuje jasno głównego realizowanego przez Komisję celu jego przyjęcia.
1)

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia przez Komisję zasady dobrej wiary i uczciwych praktyk handlowych. W szczególności skarżąca twierdzi, że Komisja zażądała różnych kwot, nie podając konkretnych i szczegółowych podstaw takich żądań, i że jej postępowanie handlowe jest sprzeczne z przepisami Karty praw podstawowych. Ponadto skarżąca podnosi, że uchybienie przez Komisję jej obowiązkom umownym wynika też z jej zamiaru dochodzenia praw opartych na ogólnych warunkach mających zastosowanie do innego typu umów (FP6), to znaczy innych niż ogólne warunki mające zastosowanie do spornej umowy REACH 112 (CPI).
—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 14/2007 z dnia 10 stycznia 2007 r. zmieniającego po raz 74. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 (Dz.U. L 6, s. 6) w zakresie, w jakim stosuje się ono do skarżącego, i decyzji Komisji z dnia 6 marca 2013 r. o utrzymaniu umieszczenia w wykazie;
4)

Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia, w zakresie dotyczącym trzeciego kryterium udzielenia zamówienia, zasady proporcjonalności i wymogu stosowania kryteriów udzielenia zamówienia w taki sposób, aby nie stały się one tożsame z kryteriami wyboru oferentów. W tym względzie skarżąca podnosi, że, przy założeniu, iż trzecie kryterium udzielenia zamówienia umożliwia dokonanie oceny opartej jedynie na liczbie zatrudnionych osób, to kryterium jest nieproporcjonalne i niewłaściwe w stosunku do celu polegającego na wyborze oferty najkorzystniejszej gospodarczo oraz narusza wymóg zastosowania, w celu dokonania analizy porównawczej ofert, kryteriów udzielenia zamówienia w taki sposób, aby nie stały się one tożsame z kryteriami wyboru oferentów.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 367/31

Odwołanie wniesione w dniu 20 września 2013 r. przez AN od wyroku wydanego w dniu 11 lipca 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-111/10 AN przeciwko Komisji

(Sprawa T-512/13 P)

2013/C 367/55

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: AN (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci É. Boigelot i R. Murru)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania

Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

— uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 11 lipca 2013 r. w sprawie F-111/10 AN przeciwko Komisji Europejskiej;

— przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej;

— obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.

1) Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia podczas dokonanego przez SSP badania podniesionego w pierwszej instancji zarzutu odnoszącego się do uchybień w dochodzeniu skierowanym wobec wnoszącego odwołanie, gdyż uzasadnienie przedstawione przez SSP w pkt 95 i 96 zaskarżonego wyroku jest błędne lub co najmniej niewystarczające i niekompletne.
—

skarżące twierdzą, że Komisja naruszyła art. 296 TFUE, ze względu na to, że nie umotywowała należycie odmowy obniżenia grzywny z powodu braku zdolności płatniczej, ponieważ nie przeanalizowano konkretnie przesłanek, które zgodnie z praktyką decyzyjną Komisji Europejskiej [w szczególności zgodnie z pkt 35 Wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (1), zwanych dalej „wytycznymi”] oraz z orzecznictwem sądów Unii Europejskiej dotyczącym upadłości należy spełnić w celu uzyskania obniżenia grzywny w tych ramach, oraz ze względu na to, że nie rozpatrzono należycie podnoszonych przez CP w toku spornego postępowania przed Komisją Europejską argumentów w odniesieniu do spełnienia przez grupę COMPANHIA PREVIDENTE tych przesłanek.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 24/33

Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2013 r. — BlackRock przeciwko OHIM (SO WHAT DO I DO WITH MY MONEY)

(Sprawa T-609/13)

2014/C 24/61

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: BlackRock, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister, K. Gilbert i M. Blair, solicitors)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 września 2013 r. w sprawie R 572/2013-4;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SO WHAT DO I DO WITH MY MONEY” dla usług z klas 35 i 36 — zgłoszenie nr 11 144 748

Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia w całości

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009
3)

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 174 TFUE i rozporządzenia (WE) nr 1059/2003 (2) Skarżący uważają ponadto, że regiony mające specyficzne cechy narodowościowe, językowe i kulturowe w każdym razie zaliczają się do kategorii „regionów, o których mowa”, wskazanych w art. 174 TFUE, do których znajduje zastosowanie polityka spójności Unii, gdyż zgodnie z prawem pochodnym Unii kultura stanowi ważny czynnik spójności terytorialnej, społecznej i gospodarczej. Ich zdaniem znajduje to potwierdzenie w art. 3 ust. 5 i w dziesiątym motywie rozporządzenia nr 1059/2003.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 24/34

Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2013 r. — Australian Gold przeciwko OHIM — Effect Management & Holding (HOT)

(Sprawa T-611/13)

2014/C 24/63

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Australian Gold LLC (Indianapolis, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Effect Management & Holding GmbH (Vöcklabruck, Austria)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 września 2013 r. w sprawie R 1881/2012-4;

— obciążenie strony pozwanej i drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, w przypadku wstąpienia przez nią w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „HOT”, zarejestrowany dla towarów z klas 3, 5, 16 i 25 — międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską nr 797 277

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Effect Management & Holding GmbH

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Podstawa unieważnienia prawa do znaku określona w art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009

Decyzja Wydziału Unieważnień: Częściowe uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. a), b) i c) oraz art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009
2)

Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 907 rozporządzenia EWG nr 2454/93 oraz Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności jej art. 41 dotyczącego prawa do dobrej administracji. Skarżąca podnosi, że Komisja niezgodnie z prawem zażądała informacji i zawiesiła dziewięciomiesięczny termin, aby uniknąć przyszłego zastosowania art. 909 rozporządzenia EWG nr 2454/93, lub by je przynajmniej opóźnić. Sytuacja, w której, Komisja w odniesieniu do kwestii, dla której zasadniczo obowiązuje dziewięciomiesięczny termin, przypisuje sobie prawo przeprowadzenia w roku 2013 szczegółowego badania związanego z wnioskiem o umorzenie złożonym pod koniec roku 2007 i dotyczącym przywozów z roku 1999 stanowi jednocześnie naruszenie zasady prawidłowej administracji.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa w odniesieniu do celu postępowania poprzedzającego wniesienie skargi i zasady dobrej administracji, ponieważ SSP nie zastosował sankcji w stosunku do okoliczności, że decyzja oddalająca zażalenie zawierała uzasadnienie identyczne, słowo w słowo, z uzasadnieniem decyzji oddalającej wniosek, na którą wniesiono zażalenie i to pomimo tego, że w zażaleniu powołano się na inne argumenty od zawartych we wniosku (dot. pkt 44 i 65-67 zaskarżonego wyroku).