ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3)

Czy art. 6 dyrektywy Rady z dnia 22 marca 1977 r. mającej na celu ułatwienie skutecznego korzystania przez prawników ze swobody świadczenia usług (77/249/EWG) (1) stanowiący, że „Każde państwo członkowskie może wyłączyć prawników, którzy otrzymują wynagrodzenie i są zatrudniani przez instytucję publiczną lub prywatną, z wykonywania czynności związanych z reprezentowaniem lub obroną tej instytucji podczas postępowania sądowego, jeżeli prawnikom prowadzącym działalność zawodową w tym państwie członkowskim zabrania się wykonywania tych czynności” należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przyjęciu takich przepisów krajowych jak art. 1 i 2 ustawy nr 339 z dnia 25 listopada 2003 r., które ponownie stanowią, że wykonywanie zawodów prawniczych przez urzędników pracujących w systemie part-time jest z nimi niezgodne a urzędnicy ci, mimo iż posiadają oni uprawnienia do wykonywania zawodu adwokata nie mogą go wykonywać ze względu na przewidziane we wspomnianych przepisach wykreślenie z listy adwokatów w drodze decyzji właściwej okręgowej rady adwokackiej, chyba że zdecydują się na rozwiązanie wiążącego ich stosunku pracy, w sytuacji gdy te przepisy krajowe stosuje się także do adwokatów będących urzędnikami, którzy wykonują zawód prawniczy w ramach swobody świadczenia usług?
2)

Sąd krajowy dąży do ustalenia w odniesieniu do art. 10 decyzji ramowej Rady 2001/220/WSiSW, w rozumieniu którego „[k]ażde państwo członkowskie dąży do promowania mediacji w sprawach karnych w odniesieniu do przestępstw, dla których uzna taki środek za właściwy”, czy wykładni pojęcia „przestępstwa” można dokonywać w ten sposób, że obejmuje ono wszystkie przestępstwa, których określone w ustawie znamię czynu zabronionego jest w istocie analogiczne.
1)

Czy wykładni art. 17 i 19 dyrektywy 98/71/WE należy dokonywać w ten sposób, że na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego (transponującego do wewnętrznego porządku prawnego wspomnianą dyrektywę), przysługująca temu państwu członkowskiemu możliwość ustalenia w sposób niezależny zakresu i warunków, zgodnie z którymi ochrona praw autorskich do wzorów przemysłowych jest przyznana obejmuje także wyłączenie tej ochrony w odniesieniu do wzorów, co do których należy uznać, że mimo spełniania przez nie przesłanek ochrony ustanowionych w prawie autorskim stały się one własnością publiczna przed wejściem w życie przepisów krajowych transponujących dyrektywę z tego względu, że nie zostały nigdy zarejestrowane jako wzory lub ich rejestracja utraciła już ważność?
—

uchylenie wyroku Sądu z dnia 31 marca 2009 r. w sprawie T-405/06 ArcelorMittal Luxembourg i in. przeciwko Komisji w zakresie, w jakim uchyla on grzywny nałożone w decyzji Komisji C (2006) 5342 wersja ostateczna z dnia 8 listopada 2006 r. (1) na ArcelorMittal Belval & Differdange SA (dawniej ProfilARBED) i na ArcelorMittal International SA (dawniej TradeARBED);
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 193/5

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice in Northern Ireland, Queen's Bench Division (Zjednoczone Królestwo) w dniu 19 maja 2009 r. — Seaport (NI) Limited przeciwko Department of the Environment for Northern Ireland

(Sprawa C-182/09)

2009/C 193/05

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

High Court of Justice in Northern Ireland, Queen's Bench Division

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Seaport (NI) Limited

Strona pozwana: Department of the Environment for Northern Ireland

Pytania prejudycjalne

1) Jaki jest zakres przyznanego państwom członkowskim na mocy art. 13 ust. 3 dyrektywy 2001/42/WE (1) w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie oceny wpływu na środowisko”) uprawnienia do podjęcia decyzji o niewykonalności oceny wpływu na środowisko w odniesieniu do planu lub programu, dla którego pierwszy formalny akt przygotowawczy miał miejsce przed dniem 21 lipca 2004 r. i jakie zagadnienia władze krajowe winny w konkretnych przypadkach brać pod uwagę przy wydawaniu takiej decyzji?

2) Czy po podjęciu w 2004 r. decyzji o tym, że zapewnienie spełnienia przez plan wymogów przewidzianych w dyrektywie w sprawie oceny wpływu na środowisko było wykonalne (i wobec podtrzymania takiego stanowiska w późniejszym czasie, także w postępowaniu przed sądem krajowym), organ władzy krajowej państwa członkowskiego mógł zmienić tą decyzję i uznać w listopadzie 2007 r., że zapewnienie, aby plan ten spełniał wymogi przewidziane w dyrektywie w sprawie oceny wpływu na środowisko jest niewykonalne?

3) Czy proces decyzyjny opisany w pytaniu drugim prowadzi do podjęcia retrospektywnej decyzji o niewykonalności oceny wpływu na środowisko, a jeśli tak, to czy art. 13 ust. 3 dyrektywy w sprawie oceny wpływu na środowisko dopuszcza podejmowanie takich retrospektywnych decyzji, a jeśli tak, to na jakich warunkach?

4) Czy czynniki wzięte w niniejszej sprawie pod uwagę przez organ władzy krajowej przy podejmowaniu w dniu 6 listopada 2007 r. decyzji o niewykonalności przeprowadzania oceny wpływu na środowisko w odniesieniu do projektu North Area Plan stanowiły zagadnienia, które organ ten był uprawniony wziąć pod uwagę przy podejmowaniu takiej decyzji na podstawie art. 13 ust. 3 dyrektywy w sprawie oceny wpływu na środowisko?

(1) Dz.U. L 197, s. 30
1.

Czy art. 2 ust. 1 i 2 Pierwszej Dyrektywy Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EEC) (1) w zw. z art. 2, art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 17 ust. 1 i 2 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) (2) wyłącza możliwość wprowadzenia czasowej utraty prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę stanowiącą równowartość 30 % kwoty podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług w stosunku do podatników dokonujących sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz osób prowadzących działalność gospodarczą w formie indywidualnych gospodarstw rolnych, którzy naruszają obowiązek ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących, stosownie do art. 111 ust. 2 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm.)?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 220/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 15 maja 2009 r. — I. NV SGS Belgium przeciwko Belgisch Interventie- en Restitutiebureau, NV Firme Derwa i NV Centraal Beheer Achmea oraz II. NV Firme Derwa i NV Centraal Beheer Achmea przeciwko SGS Belgium NV i Belgisch Interventie- en Restitutiebureau

(Sprawa C-218/09)

2009/C 220/31

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Hof van beroep te Brussel

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

I. SGS Belgium NV przeciwko Belgisch Interventie- en Restitutiebureau Firme Derwa NV Centraal Beheer Achmea NV

II. Firme Derwa NV Centraal Beheer Achmea NV przeciwko SGS Belgium NV Belgisch Interventie- en Restitutiebureau

Pytanie prejudycjalne

Czy pojęcie „siła wyższa” zawarte w art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 (1) z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych należy interpretować w ten sposób, że zepsucie się wołowiny podczas transportu w prawidłowym opakowaniu w kontenerze chłodniczym, w którym stale utrzymywano przepisaną temperaturę, należy co do zasady uznać za przypadek siły wyższej?

(1) Dz.U. L 351, s. 1
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 220/18

Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

(Sprawa C-226/09)

2009/C 220/33

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Konstantinidis, A.-A. Gilly, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Irlandia

Żądania strony skarżącej:

— stwierdzenie, że przypisując wagę kryteriom udzielenia zamówienia po upływie terminu na złożenie ofert jak też zmieniając ją następnie po wstępnym zbadaniu ofert, Irlandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z zasad równego traktowania oraz przejrzystości w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości.

— obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W ramach rozważanego postępowania w sprawie udzielenia zamówienia instytucja zamawiająca sporządziła dokument dotyczący przetargu, z którego można było w uzasadniony sposób wywnioskować, że kryteria udzielenia zamówienia będą stosowane w kolejności przyznanego im znaczenia. Po upływie terminu na składanie ofert zdecydowała ona o przyznaniu względnej wagi kryteriom udzielenia zamówienia. Po wstępnym zbadaniu przedłożonych ofert zespół oceniający instytucji zamawiającej rozważał możliwość zastąpienia tej wagi i ewentualnie jej zmiany.

Nadanie względnej wagi kryteriom udzielenia zamówienia po przedłożeniu ofert i wstępnej ocenie spowodowało zmianę znaczenie kryteriów udzielenia zamówienia i przyznanie im względnego znaczenia istotnie odmiennego od tego jakie oferent mógł w uzasadniony sposób wywnioskować z dokumentacji dotyczącej zamówienia.

Ponieważ omawiane postępowanie przetargowe dotyczyło świadczenia usług, które nie są wymienione w załączniku IIA do dyrektywy 2004/18/WE (1), szczególne procedury przewidziane w dyrektywie nie znajdowały zastosowania. Zastosowania nie znajdował również art. 40 dyrektywy, zgodnie z którym instytucja zamawiająca najpóźniej w zaproszeniu do składania ofert określa względną wagę kryteriów udzielenia zamówienia lub kolejność tych kryteriów od najważniejszego do najmniej ważnego. Jednakże zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości instytucja zamawiająca jest zobowiązana do zachowania podstawowych zasad traktatu, w tym zasady równego traktowania i zasady przejrzystości.

Komisja twierdzi, że zmieniając kryteria udzielenia zamówienia w toku postępowania przetargowego instytucja zamawiająca, zobowiązana do zachowania podstawowych przepisów i zasad traktatu WE, naruszyła zasady równego traktowania i przejrzystości w świetle wykładni Trybunału Sprawiedliwości.

(1) Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi

Dz.U. L 134, s. 114.
3)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy załącznik IV rozdział 5 pkt 1 aktu o przystąpieniu do Unii Europejskiej należy rozumieć w te sposób, że w przypadku, gdy dany towar, który jest przewożony w rozszerzonej Wspólnocie, po dokonaniu formalności procesowych nie został dopuszczony do swobodnego obrotu, towar ten nie jest zwolniony z ceł i innych opłat celnych, pomimo iż brak jest wątpliwości co do tego, że towar ten posiada status towaru wspólnotowego? Innymi słowy, czy dla postępowania przed sądem krajowym decydujące znaczenie ma to, czy zakończono procedurę celną dopuszczenia do swobodnego obrotu?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 220/23

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 10 lipca 2009 r. — Bianca Purrucker przeciwko Guillermowi Vallésowi Pérezowi

(Sprawa C-256/09)

2009/C 220/46

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Bianca Purrucker

Strona pozwana: Guillermo Vallés Pérez

Pytanie prejudycjalne

Czy przepisy art. 21 i następnych rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2201/2003”) dotyczące uznawania i wykonywania orzeczeń wydanych w innych państwach członkowskich zgodnie z art. 2 pkt 4 rozporządzenia nr 2201/2003 znajdują zastosowanie także do wykonalnych środków tymczasowych w odniesieniu do prawa do opieki nad dzieckiem w rozumieniu art. 20 rozporządzenia nr 2201/2003?

(1) Dz.U. L 338, s. 1
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 220/23

Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

(Sprawa C-258/09)

2009/C 220/47

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i A. Marghelis, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Belgii

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że zezwalając na funkcjonowanie w regionie walońskim istniejących instalacji, które nie spełniały wymogów przewidzianych w art. 3,7,9, 10, 13, art. 14 lit. a) i b) oraz art. 15 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (1), pomimo upływu przypadającego na dzień 30 października 2007 r. terminu przewidzianego w art. 5 ust. 1 tej dyrektywy, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy wskazanej dyrektywy;

— obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Termin na dostosowanie do wymogów dyrektywy istniejących instalacji, których eksploatacja może mieć wpływ na emisję do powietrza, środowiska wodnego lub gleby oraz na zanieczyszczenie, upłynął w dniu 30 października 2007 r., na mocy art. 5 ust. 1 dyrektywy 2008/1/WE. Tymczasem na dzień wniesienia niniejszej skargi strona pozwana nie podjęła jeszcze wszelkich środków koniecznych do spełnienia tego wymogu w regionie walońskim, a w każdym razie nie poinformowała o tym Komisji.

(1) Dz.U. L 24, s. 8.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 220/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 18 czerwca 2009 r. — Kronospan Mielec sp. z o.o./Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie

(Sprawa C-222/09)

2009/C 220/32

Język postępowania: polski

Sąd krajowy

Naczelny Sąd Administracyjny

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Kronospan Mielec sp. z o.o.

Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie

Pytanie prejudycjalne

czy unormowania wynikające z art.9 ust.2 lit.e) tiret (iii) Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku — 77/388/EWG, (publ. Dz.U.UE.L.77.145.1 ze zm.; dalej VI Dyrektywa) (1) — oraz aktualnie odpowiednio art.56 ust.1 lit.c) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (publ. Dz.U.UE.L.06.347.1 ze zm.; dalej Dyrektywa 112) — należy interpretować w ten sposób, iż wymienione w nich usługi inżynierów świadczone na rzecz podatnika VAT, wykonującego zlecenie obejmujące te usługi na rzecz usługobiorcy mającego siedzibę w innym państwie Wspólnoty opodatkowane są w miejscu, w którym usługobiorca (zlecający usługę) posiada siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, czy też należy przyjąć, iż usługi te jako odnoszące się do działalności naukowej opodatkowane są w miejscu, gdzie usługi te faktycznie są wykonywane, stosownie do art.9 ust.2 lit.c) tiret (i) VI Dyrektywy (aktualnie odpowiednio art.52 lit.a Dyrektywy 112), — przy przyjęciu założenia, że usługi te mają charakter prac obejmujących badania i pomiary emisji, o których mowa w przepisach o ochronie środowiska, w tym prowadzenie badań związanych z emisją dwutlenku węgla (C02) i handlem emisjami CO2, sporządzanie oraz nadzór nad dokumentacją wyżej wymienionych prac oraz analizowanie źródeł potencjalnych zanieczyszczeń, dokonywanych w celu zdobycia nowych doświadczeń i wiedzy technologicznej, ukierunkowanej na wyprodukowanie nowych materiałów, wyrobów i urządzeń, a także zastosowanie nowych procesów technologicznych w procesie produkcji?

(1) Polskie wydanie specjalne Rozdział 09 Tom 01 P. 23
1)

„Czy wykładni art. 17, 39 i 42 traktatu i odpowiednich przepisów rozporządzenia nr 1408/71 należy dokonywać w ten sposób zasada sumowania wszystkich okresów ubezpieczeniowych dla celów powstania, nadania i utrzymania uprawnienia do świadczeń — zasada wykonana poprzez przyjęcie przez Radę rozporządzenia nr 1408/71 — znajduje zastosowanie we wszystkich przypadkach, w których niezbędne jest zastosowanie systemu sumowania i metody pro rata, celem uznania uprawnienia do danego świadczenia, z tym skutkiem, że należy uwzględnić w tym celu okresy ubezpieczeniowe uzyskane w ramach przepisów każdego państwa członkowskiego oraz okresy ubezpieczeniowe uzyskane w ramach systemu zabezpieczenia społecznego mającego zastosowanie do pracowników instytucji wspólnotowych.”
4)

W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy wykładni art. 3 i 4 decyzji ramowej należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, by organy sądowe państwa członkowskiego odmówiły wykonania europejskiego nakazu aresztowania, jeśli istnieją poważne podstawy, by sądzić, że wykonanie europejskiego nakazu aresztowania mogłoby doprowadzić do naruszenia podstawowych praw zainteresowanej osoby określonych w art. 6 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 233/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Roma (Włochy) w dniu 24 lipca 2009 r. — Aduo Pisaneschi przeciwko Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

(Sprawa C– 287/09)

2009/C 233/15

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Corte d'appello di Roma (Włochy)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Aduo Pisaneschi.

Strona pozwana: Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

Pytania prejudycjalne

„Czy wykładni art. 17, 39 i 42 traktatu i odpowiednich przepisów rozporządzenia nr 1408/71 należy dokonywać w ten sposób zasada sumowania wszystkich okresów ubezpieczeniowych dla celów powstania, nadania i utrzymania uprawnienia do świadczeń — zasada wykonana poprzez przyjęcie przez Radę rozporządzenia nr 1408/71 — znajduje zastosowanie we wszystkich przypadkach, w których niezbędne jest zastosowanie systemu sumowania i metody pro rata, celem uznania uprawnienia do danego świadczenia, z tym skutkiem, że należy uwzględnić w tym celu okresy ubezpieczeniowe uzyskane w ramach przepisów każdego państwa członkowskiego oraz okresy ubezpieczeniowe uzyskane w ramach systemu zabezpieczenia społecznego mającego zastosowanie do pracowników instytucji wspólnotowych.”
1)

a) Czy art. 56 i 43 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską należy interpretować w taki sposób, że sprzeciwiają się one systemowi podatkowemu mającemu na celu wyeliminowanie podwójnego opodatkowania dywidend w znaczeniu ekonomicznym, który i) pozwala spółce dominującej zaliczyć na poczet podatku od dochodów kapitałowych, do zapłaty którego jest zobowiązana z tytułu redystrybucji swoim akcjonariuszom dywidend wypłaconych jej przez spółki zależne, kwoty obniżki podatku związanej z wypłatą tych dywidend, jeżeli wypłacone one zostały przez spółkę zależną mającą swoją siedzibę we Francji, ii) ale nie dają takiego uprawnienia, w sytuacji, kiedy dywidendy zostały wypłacone przez spółkę zależną mającą swoją siedzibę w innym państwie członkowskim Wspólnoty Europejskiej, bowiem system ten, w tym przypadku, nie daje uprawnienia do obniżki podatku związanej z wypłatą dywidend przez tę spółkę zależną na tej podstawie, iż taki system sam w sobie stanowiłby naruszenie, wobec spółki dominującej, zasad swobodnego przepływu kapitału lub swobody działalności gospodarczej? b) W przypadku negatywnej odpowiedzi na pierwszy punkt, czy postanowienia te należy interpretować w taki sposób, że jednakże sprzeciwiają się takiemu systemowi w zakresie, w jakim należałoby również uwzględnić sytuację akcjonariuszy, bowiem, po zapłaceniu podatku od dochodów kapitałowych, kwota dywidend wypłaconych przez spółki zależne, a następnie wypłaconych przez spółkę dominującą swoim akcjonariuszom jest różna w zależności od tego, czy spółki zależne mają swoje siedziby we Francji czy w innym państwie członkowskim Wspólnoty, i w taki sposób ten system może zniechęcać akcjonariuszy do inwestowania w spółkę dominującą, a tym samym skutkowałby utrudnieniem w pozyskiwaniu kapitału przez tą spółkę i może również zniechęcać spółkę dominującą do inwestowania kapitału w spółki zależne mające swoje siedziby w innych państwach członkowskich, poza granicami Francji, lub też do tworzenia spółek zależnych w tych państwach?
b)

Czy art. 87 ust. 2 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (ze zmianami i uzupełnieniami) należy interpretować w ten sposób, że zabrania on publikowania w reklamie produktu leczniczego informacji niezgodnych z opisem cech produktu, ale nie nakazuje, by wszystkie informacje w reklamie produktu leczniczego były zawarte w opisie cech produktu lub by mogły one zostać wywiedzione z danych w opisie cech produktu?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 220/29

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 16 lipca 2009 r. — Olivier Martinez, Robert Martinez przeciwko Société MGN Ltd.

(Sprawa C-278/09)

2009/C 220/56

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Tribunal de grande instance de Paris

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Olivier Martinez, Robert Martinez

Strona pozwana: Société MGN Limited

Pytania prejudycjalne

Czy wykładni art. 2 i art. 5 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy dokonywać w ten sposób, że przyznają jurysdykcję sądowi państwa członkowskiego do orzekania w przedmiocie skargi wniesionej w związku z naruszeniem praw osobistych, do którego miałoby dojść w wyniku umieszczenia w internecie informacji lub zdjęć na stronie internetowej utworzonej w innym państwie członkowskim przez spółkę z siedzibą w tym drugim państwie lub też w innym państwie, różnym w każdym razie od tego pierwszego:

— wyłącznie pod warunkiem, że ta strona internetowa może być przeglądana w tym pierwszym państwie,

— czy też, wyłącznie jeżeli między zdarzeniem wywołującym szkodę oraz terytorium tego pierwszego państwa istnieje dostateczny, istotny lub znaczący związek i jeżeli, w tym drugim przypadku, związek ten może wynikać z: — wagi połączeń ze sporną stroną wykonanych z tego pierwszego państwa członkowskiego w sposób bezwzględny lub względny w stosunku do ogółu wszystkich połączeń z rzeczoną stroną, — miejsca zamieszkania, czy też przynależności państwowej osoby, która podnosi naruszenie jej praw osobistych lub ogólnie, zainteresowanych osób; — języka w jakim są rozpowszechniane sporne informacje lub wszelkich innych elementów mogących wskazywać na chęć wydawcy strony skierowania się w szczególności do odbiorców w tym pierwszym państwie, — miejsca, w którym miały miejsce opisywane zdarzenia lub w którym zostały zrobione zdjęcia zamieszczone ewentualnie w internecie, — innych kryteriów?

(1) Dz.U. 2001, L 12, s. 1.
—

stwierdzenie, że poprzez brak przyjęcia przepisów krajowych niezbędnych dla dostosowania się do art. 10 i 12 rozporządzenia (WE) nr 273/2004 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych, lub poprzez brak powiadomienia o ich przyjęciu zgodnie z art. 16 tego rozporządzenia, a także poprzez brak przyjęcia przepisów krajowych koniecznych dla dostosowania się do art. 26 ust. 3 i art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 111/2005 (2) z dnia 22 grudnia 2004 r. określającego zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy wspomnianych rozporządzeń nr 273/2004 oraz nr 111/2005.