W ramach skargi na podstawie art. 226 WE do Komisji należy wybór chwili wszczęcia postępowania w przedmiocie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, przy czym względy, które decydują o podjęciu tego wyboru, nie mogą wpływać na dopuszczalność skargi. Normy wyrażone we wspomnianym artykule znajdują zastosowanie bez obowiązku przestrzegania przez Komisję jakiegokolwiek konkretnego terminu, chyba że chodzi o sytuację, w której przewlekłość postępowania przewidzianego w tym postanowieniu może spowodować po stronie państwa wezwanego do usunięcia uchybień większe trudności w odparciu argumentów Komisji i naruszenie tym samym jego prawa do obrony. Do zainteresowanego państwa członkowskiego należy dostarczenie dowodu na tę okoliczność.

Co się tyczy zarzucanego ryzyka obejścia korzystnych dla danego państwa członkowskiego przepisów przejściowych zawartych w akcie o przystąpieniu celem zapobieżenia wystąpieniu poważnych zakłóceń na rynku pracy owego państwa członkowskiego, rozszerzenie na przedsiębiorstwa mające siedzibę w innych państwach członkowskich prawa do zawierania umów o dzieło z przedsiębiorstwami z siedzibą w innym państwie członkowskim będącym stroną umowy, w celu umożliwienia tym pierwszym skorzystania z maksymalnej liczby pracowników pochodzących z tego innego państwa członkowskiego będącego stroną umowy na podstawie omawianej umowy dwustronnej, nie wywołuje takiego skutku, gdyż liczba pozwoleń o pracę udzielonych owym pracownikom w żadnym razie nie ulega w wyniku takiego rozszerzenia zmianie na korzyść przedsiębiorstw z siedzibą w tych innych państwach członkowskich.

Ponadto nie ma podstaw, by uznać, że przedsiębiorstwo z siedzibą w innym państwie członkowskim znajduje się w sytuacji odmiennej niż sytuacja przedsiębiorstwa z siedzibą w tym pierwszym państwie członkowskim w odniesieniu do możliwości zawierania umów o dzieło z przedsiębiorstwami z siedzibą w innym państwie członkowskim będącym stroną umowy w celu świadczenia usług w pierwszym państwie członkowskim.

Sporna praktyka administracyjna nie może być uzasadniona okolicznością, iż dotyczy ona przepisu zawartego w dwustronnej umowie międzynarodowej, ponieważ przy wykonywaniu zobowiązań zaciągniętych na podstawie umów międzynarodowych, zarówno gdy chodzi o umowę zawartą pomiędzy państwami członkowskimi, jak i umowę zawartą pomiędzy państwem członkowskim i państwem trzecim lub kilkoma państwami trzecimi, państwa członkowskie powinny, z zastrzeżeniem postanowień art. 307 WE, przestrzegać zobowiązań, które na nich ciążą na mocy prawa wspólnotowego. Wprawdzie naruszenie równowagi i wzajemności dwustronnej umowy międzynarodowej zawartej pomiędzy państwem członkowskim i państwem trzecim może stanowić obiektywne uzasadnienie odmówienia przez państwo członkowskie będące jej stroną rozszerzenia na obywateli innych państw członkowskich korzyści, które jego obywatele z niej czerpią. Jednakże stosowanie danej umowy dwustronnej, z chwilą akcesji do Unii państwa członkowskiego będącego stroną tej umowy, dotyczy dwóch państw członkowskich, w związku z czym postanowienia tej umowy mogą być stosowane w relacjach między tymi państwami członkowskimi jedynie z poszanowaniem prawa wspólnotowego, a w szczególności zasad traktatowych z dziedziny swobody świadczenia usług.

W istocie taka interpretacja omawianego przepisu ustanawia dyskryminację bezpośrednią pozostającą w sprzeczności z art. 49 WE w odniesieniu do świadczących usługi podmiotów mających siedziby w innych państwach członkowskich pragnących zawrzeć umowę o dzieło z przedsiębiorstwem z siedzibą w innym państwie członkowskim będącym stroną umowy w celu świadczenia usług w pierwszym państwie członkowskim.

Uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 49 WE państwo członkowskie, które w swojej praktyce administracyjnej interpretuje termin „przedsiębiorstwo drugiej strony” użyte w przepisie danej umowy dwustronnej o oddelegowaniu pracowników przedsiębiorstw z siedzibą w innym państwie członkowskim będącym stroną umowy do realizacji umów o dzieło jako „przedsiębiorstwo mające siedzibę w pierwszym państwie członkowskim”.

Rozdział 2 pkt 13 załącznika XII do aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, zezwala Republice Federalnej Niemiec na odstąpienie od art. 49 WE akapit pierwszy traktatu WE w celu ograniczenia czasowego przemieszczania się pracowników, których prawo do podjęcia pracy w Niemczech podlega środkom krajowym w stosunku do świadczenia usług przez przedsiębiorstwa mające siedzibę w Polsce. Takie odstępstwo ma na celu umożliwienie Republice Federalnej Niemiec zmierzenie się z poważnymi zakłóceniami lub też groźbą ich wystąpienia w szczególnych wrażliwych sektorach usług na jej rynku pracy, które to zakłócenia lub groźba ich wystąpienia mogą pojawić się w niektórych regionach w wyniku transgranicznego świadczenia usług, i tak długo jak państwo to stosuje, na mocy środków przejściowych, środki krajowe lub też środki wynikające z porozumień dwustronnych.

Okoliczność, że po podpisaniu traktatu o przystąpieniu, do wykazu rejonów, na obszarze których umowy o dzieło zgodnie z umową niemiecko-polską są zakazane, zostały dodane nowe rejony, nie oznacza naruszenia klauzuli standstill na podstawie omawianego pkt 13.

Klauzula ta przewiduje bowiem zakaz wprowadzania „bardziej restrykcyjnych warunków” dotyczących czasowego przepływu pracowników od tych, które obowiązywały w dniu podpisania traktatu o przystąpieniu. Nie ma to tymczasem miejsca, jeżeli zmniejszenie liczby pracowników polskich, których można oddelegować w celu świadczenia usług w Niemczech, stanowi zwykłą konsekwencję stosowania po tej dacie klauzuli, której treść pozostała identyczna, w odniesieniu do sytuacji faktycznej na rynku pracy, która uległa zmianie. I tak uaktualniany co kwartał wykaz rejonów, których dotyczy wynikający z klauzuli ochrony rynku pracy zawartej w przepisie krajowym zakaz, ma w tym kontekście charakter czysto deklaratywny, natomiast ani sytuacja prawna nie uległa pogorszeniu, ani też niemiecka praktyka administracyjna nie uległa zmianie na niekorzyść. Taką wykładnię potwierdza istota tego rodzaju klauzul standstill, polegająca na zakazie ustanawiania przez państwo członkowskie nowych przepisów, których celem lub skutkiem byłoby wprowadzenie bardziej restrykcyjnych warunków od tych znajdujących zastosowanie przed datą wejścia w życie omawianych klauzul.

(por. pkt 62, 64–66)