62

W tych okolicznościach Landgericht Ravensburg (sąd krajowy w Ravensburgu) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 10 ust. 2 lit. a) dyrektywy [2008/48] należy interpretować w ten sposób, że rodzaj kredytu powinien wskazywać w stosownych przypadkach, że dana umowa jest umową o kredyt wiązany lub umową o kredyt na czas określony? 2) Czy art. 10 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku umów o kredyt wiązany na sfinansowanie nabywanego towaru, gdy kwota kredytu jest wypłacana sprzedawcy, warunki dokonywania wypłat kredytu powinny wskazywać, że kredytobiorca jest zwolniony z obowiązku zapłaty ceny do wysokości wypłaconej kwoty i że sprzedawca musi mu wydać nabywany towar, o ile cena została zapłacona w całości? 3) Czy art. 10 ust. 2 lit. l) dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że: a) należy podać stopę oprocentowania dla odsetek za opóźnienie obowiązującą w chwili zawarcia umowy o kredyt wyrażoną jako wartość bezwzględna, a przynajmniej należy podać tak wyrażoną obowiązującą stopę referencyjną (w tym przypadku stopę bazową zgodnie z § 247 BGB), z której wynika obowiązująca stopa oprocentowania dla odsetek za opóźnienie, obliczana poprzez dodanie odpowiedniej wartości (w tym przypadku pięciu punktów procentowych zgodnie z § 288 ust. 1 zdanie drugie BGB)? b) mechanizm dokonywania zmian stopy oprocentowania dla odsetek za opóźnienie musi być konkretnie określony, a przynajmniej należy wskazać przepisy krajowe, z których wynikają zmiany stopy oprocentowania dla odsetek za opóźnienie (§ 247 i § 288 ust. 1 zdanie drugie BGB)? 4) a) Czy art. 10 ust. 2 lit. r) dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że w umowie o kredyt należy podać konkretną, zrozumiałą dla konsumenta metodę obliczania rekompensaty należnej w przypadku przedterminowej spłaty kredytu, tak aby konsument mógł przynajmniej w przybliżeniu obliczyć wysokość rekompensaty należnej w przypadku wcześniejszego wypowiedzenia umowy? b) [na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 4 lit. a)] Czy art. 10 ust. 2 lit. r) i art. 14 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy 2008/48 stoją na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu prawnemu, które w przypadku niepełnych informacji w rozumieniu art. 10 ust. 2 lit. r) dyrektywy 2008/48 przewiduje, że termin do odstąpienia rozpoczyna bieg mimo wszystko z chwilą zawarcia umowy, a jedynie kredytodawcy nie przysługuje roszczenie o rekompensatę za przedterminową spłatę kredytu? 5) Czy art. 10 ust. 2 lit. s) dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że a) w umowie o kredyt należy również podać określone w prawie krajowym prawa stron do wypowiedzenia umowy, w szczególności także prawo kredytobiorcy do wypowiedzenia z ważnego powodu na podstawie § 314 BGB umowy o kredyt zawartej na czas określony, a przepis, w którym jest uregulowane to prawo do wypowiedzenia, musi być wyraźnie wskazany? b) [na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 5 lit. a)]: nie stoi on na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu prawnemu przewidującemu, że wskazanie szczególnego prawa do rozwiązania umowy zgodnie z prawodawstwem krajowym stanowi obowiązkową informację w rozumieniu art. 10 ust. 2 lit. s) dyrektywy 2008/48? c) w umowie o kredyt odnośnie do wszelkich praw do wypowiedzenia tej umowy należy wskazać przewidziane dla wykonania danego prawa termin do złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu i formę takiego oświadczenia? 6) Czy art. 10 ust. 2 lit. t) dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że istotne wymogi formalne dotyczące reklamacji lub odwołania w ramach pozasądowego postępowania reklamacyjnego lub odwoławczego muszą być podane do wiadomości w umowie kredytowej? Czy w tym zakresie niewystarczające jest odwołanie się do dostępnego w Internecie regulaminu pozasądowego postępowania reklamacyjnego lub odwoławczego? 7) Czy w wypadku umowy o kredyt konsumencki wykluczona jest możliwość podniesienia przez kredytodawcę zarzutu utraty prawa w odniesieniu do wykonania prawa do odstąpienia od umowy przez konsumenta od umowy zgodnie z art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/48 a) jeśli część przewidzianych w art. 10 ust. 2 dyrektywy 2008/48 obowiązkowych informacji ani nie została prawidłowo wskazana w umowie o kredyt, ani następnie nie została prawidłowo udostępniona, w związku z czym termin do odstąpienia, zgodnie z art. 14 ust. 1 dyrektywy 2008/48, nie rozpoczął biegu? b) [na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 7 lit. a)]: jeśli utrata prawa w znacznym stopniu opiera się na upływie czasu od chwili zawarcia umowy lub na całkowitym wykonaniu umowy przez obydwie strony, lub na okoliczności, że kredytodawca dysponuje zwróconą kwotą kredytu, lub na zwrocie zabezpieczeń kredytu, lub (w wypadku umowy sprzedaży powiązanej z umową o kredyt) na używaniu lub na sprzedaży sfinansowanego towaru przez konsumenta, lecz w istotnym okresie i w chwili wystąpienia istotnych okoliczności konsument nie wiedział o nadal obowiązującym prawie do odstąpienia i nie ponosi on winy za brak tej wiedzy, a kredytodawca również nie mógł przyjąć, że konsument dysponuje odpowiednimi informacjami? 8) Czy w wypadku umowy o kredyt konsumencki wykluczona jest możliwość podniesienia przez kredytodawcę zarzutu nadużycia prawa w odniesieniu do wykonania prawa do odstąpienia przez konsumenta od umowy zgodnie z art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/48 a) jeśli część przewidzianych w art. 10 ust. 2 dyrektywy 2008/48 obowiązkowych informacji ani nie została prawidłowo wskazana w umowie o kredyt, ani następnie nie została prawidłowo udostępniona, w związku z czym termin do odstąpienia, zgodnie z art. 14 ust. 1 dyrektywy 2008/48, nie rozpoczął biegu? b) [na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 8 lit. a)]: jeśli nadużycie prawa w znacznym stopniu opiera się na upływie czasu od chwili zawarcia umowy lub na całkowitym wykonaniu umowy przez obydwie strony, lub na okoliczności, że kredytodawca dysponuje zwróconą kwotą kredytu, lub na zwrocie zabezpieczeń kredytu, lub (w wypadku umowy sprzedaży powiązanej z umową o kredyt) na używaniu lub na sprzedaży sfinansowanego towaru przez konsumenta, lecz w istotnym okresie i w chwili wystąpienia istotnych okoliczności konsument nie wiedział o nadal obowiązującym prawie do odstąpienia i nie ponosi on winy za brak tej wiedzy, a kredytodawca również nie mógł przyjąć, że konsument dysponuje odpowiednimi informacjami?”.