ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
23

W tych okolicznościach Hoge Raad der Nederlanden (sąd najwyższy Niderlandów) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) a) Czy art. 47 [karty] w związku z art. 4 ust. 3 TUE należy interpretować w ten sposób, że zainteresowana strona może kwestionować zgodność z prawem – podlegającej wykonaniu przez organy krajowe – decyzji instytucji Unii, powołując się na naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, naruszenie traktatów, jakiejkolwiek reguły prawnej związanej z ich stosowaniem lub nadużycie władzy? b) Czy art. 47 [karty] w związku z art. 4 ust. 3 TUE należy interpretować w ten sposób, że instytucje Unii uczestniczące w wydaniu decyzji, której ważność jest kwestionowana w postępowaniu toczącym się przed sądem krajowym, są zobowiązane do przedstawienia temu sądowi na jego żądanie wszelkich informacji, którymi dysponują i które na etapie wydawania owej decyzji zostały wzięte pod uwagę, względnie powinny były zostać wzięte pod uwagę? c) Czy art. 47 [karty] należy interpretować w ten sposób, że prawo do skutecznego środka prawnego obejmuje gwarancje zbadania przez sąd w nieograniczonym zakresie spełnienia przesłanek stosowania art. 13 rozporządzenia [podstawowego]? Czy art. 47 karty skutkuje w szczególności tym, że sąd jest właściwy do dokonania całościowej oceny, czy stan faktyczny został ustalony w pełnym zakresie i adekwatnie do celów uzasadnienia dochodzonego skutku prawnego? Czy art. 47 karty skutkuje w szczególności również tym, że sąd jest właściwy do dokonania całościowej oceny, czy fakty, w odniesieniu do których twierdzi się, że nie zostały wzięte pod uwagę na etapie wydawania decyzji, ale które mogły mieć wpływ na skutek prawny powiązany z ustalonym stanem faktycznym, powinny były zostać wzięte pod uwagę? 2) a) Czy występujące w art. 15 ust. 2 rozporządzenia [podstawowego] pojęcie »istotnych informacji« należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono – dotyczące ustalenia dokonanego przez Komisję – stanowisko, zajęte przez mającego siedzibę w Unii Europejskiej niezależnego importera towarów objętych opisanym w tym przepisie dochodzeniem, gdy importer ten został poinformowany przez Komisję o prowadzeniu tego dochodzenia, udostępnił Komisji żądane informacje i, po tym, jak stworzona mu została ku temu możliwość, we właściwym czasie ustosunkował się do ustaleń Komisji? b) Jeżeli na pytanie drugie lit. a) należy odpowiedzieć twierdząco, czy importer ten może powołać się na naruszenie art. 15 ust. 2 rozporządzenia [podstawowego], gdy zakomunikowane przez niego stanowisko nie zostało przedstawione Komitetowi Doradczemu co najmniej 10 dni roboczych przed rozpoczęciem przez niego obrad? c) Jeżeli na pytanie drugie lit. b) należy odpowiedzieć twierdząco, czy naruszenie art. 15 ust. 2 rozporządzenia [podstawowego] skutkuje niezgodnością wydanej decyzji z prawem, co wymaga odstąpienia od jej stosowania?”.
16

W tych okolicznościach Grondwettelijk Hof (trybunał konstytucyjny, Belgia) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy wykładni art. 132 ust. 1 lit. c) dyrektywy [2006/112] należy dokonywać w taki sposób, że zgodnie z tym przepisem zawarte w nim zwolnienie zastrzeżone jest – zarówno w odniesieniu do konwencjonalnych, jak i niekonwencjonalnych praktyk – dla osób wykonujących podlegający krajowym przepisom o zawodach z zakresu ochrony zdrowia zawód medyczny lub paramedyczny, które to osoby spełniają wymogi określone w owych krajowych przepisach, podczas gdy osoby niespełniające tych wymogów, jednakże należące do zrzeszenia zawodowego chiropraktyków i osteopatów i spełniające wymogi ustanowione przez to zrzeszenie, nie mogą korzystać z takiego zwolnienia? 2) Czy wykładni art. 132 ust. 1 lit. b), c) i e), art. 134 i art. 98 dyrektywy [2006/112] w związku z pkt 3 i 4 załącznika III do tej dyrektywy, w szczególności z perspektywy zasady neutralności podatkowej, należy dokonywać w taki sposób: a) że sprzeciwiają się one przepisowi krajowemu przewidującemu zastosowanie obniżonej stawki VAT w odniesieniu do produktów farmaceutycznych i wyrobów medycznych przepisywanych przy okazji zabiegu lub leczenia o charakterze terapeutycznym, podczas gdy produkty farmaceutyczne i wyroby medyczne przepisywane przy okazji zabiegu lub leczenia o charakterze wyłącznie estetycznym i ściśle z nimi związane, podlegają opodatkowaniu podstawową stawką VAT; b) czy też że zezwalają one na równe traktowanie obu wymienionych powyżej przypadków względnie nakazują takie ich traktowanie? 3) Czy Grondwettelijk Hof [trybunał konstytucyjny] jest zobowiązany do czasowego utrzymania w mocy skutków przepisów prawnych, których nieważność ma zostać stwierdzona [z powodu wcześniejszego stwierdzenia ich niezgodności z dyrektywą 2006/112], oraz przepisów, które w takim wypadku miałyby zostać uznane za nieważne w całości lub w części, w przypadku gdyby z odpowiedzi na pierwsze i drugie pytanie prejudycjalne wynikało, iż są one sprzeczne z prawem Unii Europejskiej, tak aby umożliwić ustawodawcy [krajowemu] zapewnienie ich zgodności z tym prawem?”.
64

Artykuł 15 dyrektywy 2008/50 w związku z art. 2 pkt 20 i 23 oraz sekcją A załącznika XIV do tej dyrektywy potwierdza to stanowisko. Zgodnie bowiem z owym art. 15 państwa członkowskie ustanawiają wskaźnik średniego narażenia dla PM2,5. Wskaźnik ten nie jest określany w zależności od przeciętnego poziomu zanieczyszczenia w odniesieniu do wszystkich punktów pomiarowych danej strefy lub aglomeracji, lecz opiera się na wartościach otrzymanych wyłącznie w punktach mierzących zanieczyszczenie tła miejskiego, które zgodnie ze wspomnianym art. 15 ust. 4 powinny odzwierciedlać stopień narażenia całej ludności na działanie PM2,5 zgodnie z załącznikiem III do dyrektywy 2008/50.
91

O ile art. 14 dyrektywy 2005/36 przewiduje, że art. 13 tej dyrektywy nie stoi na przeszkodzie temu, by przyjmujące państwo członkowskie nałożyło „środki wyrównawcze” polegające na odbyciu stażu adaptacyjnego lub przystąpieniu do testu umiejętności w stosunku do osób pragnących uzyskać dostęp do zawodu regulowanego i wykonywać go, to jednak, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 56 opinii, ten sam art. 14 ogranicza tę możliwość do sytuacji wymienionych w jego ust. 1.
12

Artykuł 6 Overleveringswet (ustawy o przekazywaniu osób) z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Stb. 2004, nr 195, zwanej dalej „OLW”), która dokonuje transpozycji decyzji ramowej 2002/584 do prawa niderlandzkiego, stanowi: „1. Przekazanie obywatela niderlandzkiego jest dopuszczalne, jeżeli ma nastąpić do celów postępowania karnego prowadzonego przeciwko niemu oraz jeżeli w przekonaniu wykonującego nakaz organu sądowego zostało zapewnione, że w przypadku skazania go na bezwarunkową karę pozbawienia wolności w państwie członkowskim wydającym nakaz ze względu na czyny, w związku z którymi przekazanie jest dopuszczalne, będzie on mógł odbyć tę karę w Niderlandach. 2. Przekazanie obywatela niderlandzkiego jest niedopuszczalne, jeżeli tego przekazania żąda się w celu wykonania kary pozbawienia wolności, która została wymierzona temu obywatelowi w prawomocnym wyroku. […] 4. Prokurator powiadamia niezwłocznie właściwego ministra o każdej odmowie przekazania dokonanej wraz z oswiadczeniem, o której mowa w ust. 3, dotyczącą gotowości Niderlandów do przejęcia wykonania zagranicznego wyroku. 5. Ustępy 1–4 stosuje się również do cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt na czas nieokreślony, jeżeli może on być ścigany w Niderlandach za czyny, które leżą u podstaw ENA, oraz jeżeli można oczekiwać, iż nie utraci on swego prawa pobytu w Niderlandach na skutek kary lub środka orzeczonych wobec niego w wyniku jego przekazania”.
11

Spółka ta wniosła do Skatterättsnämnden (komisji ds. prawa podatkowego, Szwecja) o wydanie pisemnej interpretacji w celu ustalenia, czy po zakończeniu likwidacji będzie ona uprawniona na podstawie orzecznictwa zapoczątkowanego wyrokiem Marks & Spencer do zastosowania w Szwecji grupowej ulgi podatkowej z tytułu tych strat, które w przeciwnym razie nie podlegałyby odliczeniu ani w Hiszpanii, a to ze względu na brak możliwości prawnej przeniesienia strat spółki zlikwidowanej w roku likwidacji, ani w Szwecji, a to ze względu na warunek bezpośredniego należenia spółki zależnej wykazującej ostateczne straty do spółki dominującej.
21

W pkt 55 wspomnianego wyroku Trybunał wyjaśnił jednak, że pomimo iż chodzi o co do zasady uzasadnione ograniczenie, to jednak nieproporcjonalne jest wykluczenie przez państwo siedziby spółki dominującej możliwości podatkowego uwzględnienia przez nią na swoim poziomie strat spółki zależnej niebędącej rezydentem, które zostały zaklasyfikowane jako ostateczne, w sytuacji gdy: – spółka zależna niebędąca rezydentem wyczerpała możliwości uwzględnienia poniesionych strat w państwie, w którym jest rezydentem, w danym roku podatkowym w drodze wniosku o udzielenie ulgi, jak również w poprzednich latach podatkowych, w razie potrzeby poprzez przeniesienie tych strat na osobę trzecią lub odliczenie tych strat od zysków osiągniętych przez spółkę zależną w poprzednich latach podatkowych; oraz – nie istnieje możliwość uwzględnienia strat zagranicznej spółki zależnej w państwie, w którym jest ona rezydentem, w kolejnych latach podatkowych przez nią samą bądź przez osobę trzecią, w szczególności w przypadku zbycia spółki zależnej na rzecz tej osoby trzeciej.
16

W szczególności w piśmie z dnia 28 grudnia 2016 r. RF podniosła, że skarga w wersji papierowej została wysłana w tym samym dniu, w którym została ona przekazana Sądowi za pośrednictwem faksu, a zatem najszybciej, jak to było możliwe w stosunku do tej ostatniej daty. Zdaniem wnoszącej odwołanie można było rozsądnie uznać, że skarga w wersji papierowej dotrze do Sądu przed upływem dziesięciodniowego terminu. Okoliczność, że Sąd otrzymał ją dopiero w dniu 5 grudnia 2016 r. należy uznać za nadzwyczajne opóźnienie, objęte zakresem art. 45 ust. 2 w związku z art. 53 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Znajduje to potwierdzenie w fakcie, że dziesięciodniowy termin został także uznany za rozsądny zarówno w regulaminie postępowania przed Sądem, jak i w praktycznych przepisach wykonawczych do tego regulaminu postępowania (pkt 80). RF uznała, że skargę należy uznać za wniesioną w terminie.
12

Paragraf 9 ust. 6 KraftStG stanowi, co następuje: „W odniesieniu do pojazdów krajowych roczny podatek [od pojazdów samochodowych] ulega obniżeniu (zwolnieniu) dla 1) pojazdów osobowych o pojemności 100 cm3 lub jej części, a) jeżeli zachowują one wiążące wartości dopuszczalne według tabeli 2 w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 715/2007 [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. 2007, L 171, s. 1)] i są napędzane aa) silnikami z zapłonem iskrowym – o 2,32 EUR, bb) silnikami z zapłonem samoczynnym – o 5,32 EUR, b) jeżeli zachowują one wiążące wartości dopuszczalne według tabeli 1 w załączniku I do rozporządzenia [nr 715/2007] lub wersu B odnoszącego się do klasy pojazdu M tabeli w pkt 5.3.1.4 załącznika I do dyrektywy [Rady 70/220/EWG z dnia 20 marca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez spaliny z silników o zapłonie iskrowym pojazdów silnikowych (Dz.U. 1970, L 76, s. 1)] w wersji obowiązującej do dnia 1 stycznia 2013 r. i są napędzane aa) silnikami z zapłonem iskrowym – o 2 EUR, bb) silnikami z zapłonem samoczynnym – o 5 EUR, c) jeżeli nie spełniają wymogów wymienionych w lit. a) i b) i są napędzane aa) silnikami z zapłonem iskrowym – o 6,50 EUR, bb) silnikami z zapłonem samoczynnym – o 9,50 EUR, jednak łącznie nie więcej niż o 130 EUR; 2) samochodów kempingowych o dopuszczalnej masie całkowitej 200 kg lub części tej masy – o 16 EUR, jednak łącznie nie więcej niż o 130 EUR; 3) pojazdów osobowych i samochodów kempingowych z a) numerem rejestracyjnym przyznanym pojazdom zabytkowym – o 130 EUR, b) sezonowym numerem rejestracyjnym przyznanym na każdy dzień okresu użytkowania – o proporcjonalną część rocznej kwoty według pkt 1–pkt 3 lit. a). Kwota zwolnienia na podstawie zdania pierwszego jest każdorazowo ograniczona do kwoty podatku rocznego według ust. 1 pkt 2 i 2a, a także ust. 4 pkt 2, w wypadku sezonowego numeru rejestracyjnego do proporcjonalnej części rocznej kwoty według danego okresu użytkowania”.
29

Ze względu na to, że sąd ten uwzględnił ów pozew, Ellinika Nafpigeia wniosła apelację do Efeteio Athinon (sądu apelacyjnego w Atenach, Grecja). Sąd ten utrzymał w mocy orzeczenie wydane w pierwszej instancji, stwierdzając w szczególności, że ETYE nigdy nie była podmiotem samodzielnym organizacyjnie. Sąd ten stwierdził, po pierwsze, że ETYE nie była samodzielną jednostką produkcyjną z tego powodu, że do produkcji i remontów taboru kolejowego niezbędny był udział czterech wydziałów produkcyjnych Ellinika Nafpigeia i że gdyby Ellinika Nafpigeia zaprzestała wszelkiej działalności, ETYE nie byłaby w stanie budować i remontować taboru kolejowego. Po drugie, ETYE nie posiada własnego wsparcia administracyjnego, ponieważ zapewnia je Ellinika Nafpigeia, a po trzecie, ETYE nie ma samodzielności finansowej, ponieważ to Ellinika Nafpigeia zarządza środkami finansowymi. Efeteio Athinon (sąd apelacyjny w Atenach) wywiódł z powyższego, że nie doszło do przejęcia przedsiębiorstwa, zakładu lub części zakładu i że, w konsekwencji, Ellinika Nafpigeia nadal jest pracodawcą skarżących.
58

Stwierdzenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do dwóch znaków towarowych prowadzi bowiem wyłącznie do udzielenia ochrony określonej kombinacji elementów, nie chroniąc jednak samego elementu opisowego zawartego w tej kombinacji (zob. analogicznie postanowienia: z dnia 15 stycznia 2010 r., Messer Group/Air Products and Chemicals, C‑579/08 P, niepublikowane, EU:C:2010:18, pkt 73; z dnia 30 stycznia 2014 r., Industrias Alen/The Clorox Company, C‑422/12 P, EU:C:2014:57, pkt 45). W konsekwencji właściciel złożonego znaku towarowego w żadnym wypadku nie może powoływać się na prawo wyłączne tylko w odniesieniu do części tego znaku towarowego, niezależnie od złożenia przewidzianego w prawie krajowym oświadczenia o zrzeczeniu się prawa wyłącznego.
4

Zgodnie z art. 2 tej dyrektywy, zatytułowanym „Definicje”: „Do celów niniejszej dyrektywy: […] e) »istotne zniekształcenie zachowania gospodarczego konsumentów« oznacza wykorzystanie praktyki handlowej w celu znacznego ograniczenia zdolności konsumenta do podjęcia świadomej decyzji i skłonienia go tym samym do podjęcia decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął; […] j) »bezprawny nacisk« oznacza wykorzystanie przewagi względem konsumenta w celu wywarcia na niego presji, także bez użycia siły fizycznej lub groźby jej użycia, w sposób znacznie ograniczający zdolność konsumenta do podjęcia świadomej decyzji; k) »decyzja dotycząca transakcji« oznacza każdą podejmowaną przez konsumenta decyzję co do tego, czy, jak i na jakich warunkach dokona zakupu, zapłaci za produkt w całości lub w części, zatrzyma produkt, rozporządzi nim lub wykona uprawnienie umowne związane z produktem, bez względu na to, czy konsument postanowi dokonać czynności, czy też powstrzymać się od jej dokonania; […]”.
20

W takich właśnie okolicznościach Budai Központi Kerületi Bíróság (centralny sąd rejonowy w Budzie, Węgry) postanowił zawiesić postępowanie i przedstawić Trybunałowi następujące pytanie: „Czy jest zgodne z kompetencjami Unii Europejskiej przyznanymi w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumentów, z zasadami podstawowymi prawa Unii: równości wobec prawa, prawa do skutecznego środka prawnego przed sądem oraz do rzetelnego procesu, a także z różnymi fragmentami preambuły dyrektywy [93/13] [a mianowicie motywami od ósmego do dwunastego i dwudziestym tej dyrektywy] […] i wreszcie z art. 4 ust. 2 i art. 5 [tej dyrektywy] orzecznictwo krajowe o charakterze normatywnym, które – nie nakłada na kontrahenta konsumenta, jako przesłanki ważności umowy, obowiązku umożliwienia konsumentowi zapoznania się przed zawarciem umowy z warunkami umownymi, sporządzonymi prostym i zrozumiałym językiem, stanowiącymi główny przedmiot rzeczonej umowy – w tym z kursem walutowym mającym zastosowanie do wypłaty środków z tytułu kredytu w walucie obcej – w celu uniknięcia nieważności umowy, oraz – zezwala, by kontrahent konsumenta jedynie poinformował konsumenta (na przykład w odrębnym dokumencie) o warunkach umownych, sporządzonych prostym i zrozumiałym językiem, stanowiących główny przedmiot rzeczonej umowy – w tym z kursem walutowym mającym zastosowanie do wypłaty środków z tytułu kredytu w walucie obcej – dopiero po zaciągnięciu przez konsumenta nieodwołalnego zobowiązania do wykonania umowy, a sytuacja taka nie była uważana za podstawę nieważności umowy?”.
55

Rozważania te mają co do zasady znaczenie wyłącznie w odniesieniu do warunków nadawania statusu uchodźcy oraz treści tego statusu, gdyż system przewidziany w konwencji genewskiej stosuje się wyłącznie do uchodźców, a nie do beneficjentów statusu ochrony uzupełniającej. Jednakże motywy 8, 9 i 39 dyrektywy 2011/95 wskazują, że odpowiadając na zawarty w programie sztokholmskim apel, prawodawca Unii zmierzał do ustanowienia jednolitego statusu dla wszystkich beneficjentów ochrony międzynarodowej, i że w rezultacie postanowił on przyznać beneficjentom statusu ochrony uzupełniającej takie same prawa i świadczenia, z jakich korzystają beneficjenci statusu uchodźcy, z zastrzeżeniem koniecznych i obiektywnie uzasadnionych odstępstw (zob. podobnie wyrok z dnia 1 marca 2016 r., Alo i Osso, C‑443/14 i C‑444/14, EU:C:2016:127, pkt 31, 32).
24

W protokole z dnia 7 czerwca 2017 r. M. Margoński, zastępca notarialny, dokonujący czynności notarialnych w kancelarii prowadzonej przez notariusz P. Bac, odmówił wydania wypisu aktu poświadczenia dziedziczenia opatrzonego którymkolwiek z żądanych zaświadczeń. Podniósł on, że taki akt poświadczenia dziedziczenia jest „orzeczeniem” w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 650/2012, ale z powodu niedokonania przez Rzeczpospolitą Polską notyfikacji wobec Komisji – stosownie do art. 3 ust. 2 tego rozporządzenia – nie mógł on wystawić zaświadczenia według wzoru formularza znajdującego się w załączniku 1 do rozporządzenia wykonawczego nr 1329/2014. Jeśli chodzi o wniosek alternatywny wnioskodawczyni, zastępca notarialny wskazał, że uznanie aktu poświadczenia dziedziczenia za „orzeczenie” wyklucza uznanie go za „dokument urzędowy”, tak iż – choć warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. i) rozporządzenia nr 650/2012 zostały spełnione – wystawienie odpowiedniego zaświadczenia według wzoru formularza znajdującego się w załączniku 2 do rozporządzenia wykonawczego nr 1329/2014 nie było możliwe.
61

Oprócz rozważań przedstawionych w pkt 43, 53 i 55 niniejszego wyroku dotyczących wspomnianego art. 48, należy podkreślić, że taka wykładnia nie uwzględniałaby również systematyki rozporządzenia nr 1069/2009, które ustanawia przepisy proporcjonalne do zagrożenia związanego z przewozem różnych kategorii produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, i prowadziłaby, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 66 i 67 opinii, do paradoksalnego rezultatu. Taka wykładnia prowadziłaby bowiem do stosowania do przewozu między dwoma państwami członkowskimi produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego kategorii 3, które są najmniej niebezpieczne, wymogów rozporządzenia nr 1013/2006, które są bardziej rygorystyczne niż te mające zastosowanie, zgodnie z art. 48 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009, do wysyłki z jednego państwa członkowskiego do drugiego innych produktów ubocznych kategorii 1 i 2. Tym samym przemieszczanie między dwoma państwami członkowskimi produktów ubocznych kategorii 3 podlegałoby przepisom równie surowym, jak przepisy mające zastosowanie, na podstawie art. 48 ust. 6 tego ostatniego rozporządzenia, do przemieszczania materiałów kategorii 1 i 2, które zostały zmieszane z odpadami uznanymi za niebezpieczne w decyzji 2000/532 lub które zostały zanieczyszczone takimi odpadami.
126

Zgodnie z samym brzmieniem tego postanowienia pozbawienie własności może nastąpić jedynie „w przypadkach i na warunkach przewidzianych w ustawie, za słusznym odszkodowaniem za jej utratę wypłaconym we właściwym terminie”, wobec czego odszkodowanie to, stanowiące jeden z warunków, od których karta uzależnia takie pozbawienie, powinno być przewidziane ustawą. Wynika z tego, że przepisy krajowe prowadzące do pozbawienia własności powinny przewidywać w sposób jasny i precyzyjny, że pozbawienie to uprawnia do odszkodowania, oraz warunki tego odszkodowania. Tymczasem należy stwierdzić, że kwestionowane uregulowanie nie zawiera żadnego przepisu przewidującego odszkodowanie dla posiadaczy prawa użytkowania, którzy zostali go pozbawieni, i regulującego zasady jego uzyskania.
106

Przy uwzględnieniu powyższych rozważań na pytania piąte i szóste należy odpowiedzieć, iż art. 2 lit. h) i art. 7 lit. a) dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której operator witryny internetowej umieszcza we wspomnianej witrynie wtyczkę społecznościową umożliwiającą przeglądarce osoby odwiedzającej tę witrynę pobieranie treści od dostawcy wspomnianej wtyczki i przekazywanie w tym celu rzeczonemu dostawcy danych osobowych osoby odwiedzającej, zgoda, o której mowa w tych przepisach, powinna zostać uzyskana przez tego operatora wyłącznie w odniesieniu do operacji lub do zestawu operacji przetwarzania danych osobowych, której lub których cele i sposoby wspomniany operator określa. Ponadto art. 10 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że w takiej sytuacji obowiązek informacyjny przewidziany w tym przepisie ciąży również na wspomnianym operatorze, przy czym jednak informacja, jaką ten ostatni musi przedstawić osobie, której dane dotyczą, powinna odnosić się wyłącznie do operacji lub do zestawu operacji przetwarzania danych osobowych, której lub których cele i sposoby on określa.
77

W konsekwencji należy stwierdzić, że jeżeli w niniejszej sprawie, jak zdaje się wynikać z informacji zawartych w postanowieniu odsyłającym, sąd odsyłający faktycznie zapewnił w wyroku z dnia 25 lutego 2017 r. pełne rozpatrzenie ex nunc „potrzeby zapewnienia [A. Torubarovi] ochrony międzynarodowej” na podstawie dyrektywy 2011/95, w świetle wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych, w wyniku czego sąd ten orzekł, że taka ochrona powinna mu zostać przyznana, lecz jego orzeczenie zostało zignorowane przez urząd imigracyjny, przy czym sporna decyzja nie zawiera w tym względzie informacji o ujawnieniu się owych okoliczności faktycznych wymagających przeprowadzenia nowej oceny, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego, to w takiej sytuacji sąd ten powinien na podstawie art. 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32 w związku z art. 47 karty zmienić przedmiotową decyzję, która nie jest zgodna z jego wyrokiem, i zastąpić tę decyzję własnym rozstrzygnięciem w przedmiocie ochrony międzynarodowej, której należy udzielić A. Torubarovi na podstawie dyrektywy 2011/95, poprzez odstąpienie od stosowania przepisów prawa krajowego, które co do zasady zakazują mu takiego działania (zob. analogicznie wyroki: z dnia 17 kwietnia 2018 r., Egenberger, C‑414/16, EU:C:2018:257, pkt 79; z dnia 5 czerwca 2018 r., Kolev i in., C‑612/15, EU:C:2018:392, pkt 66).