ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawa C-373/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Penafiel (Portugalia) w dniu 7 czerwca 2018 r. – Prosa – Produtos e Serviços Agrícolas / Autoridade Tributária e Aduaneira

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Penafiel (Portugalia) w dniu 7 czerwca 2018 r. – Prosa – Produtos e Serviços Agrícolas / Autoridade Tributária e Aduaneira

(Sprawa C-373/18)

Sąd odsyłający

Tribunal Administrativo e Fiscal de Penafiel

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Prosa – Produtos e Serviços Agrícolas

Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

Pytania prejudycjalne

Czy pozycja 26.1 Tabela Geral do Imposto do Selo (ogólnej tabeli opłaty skarbowej) w brzmieniu nadanym przez art. 3 dekretu z mocą ustawy nr 322-B/2001 z dnia 14 grudnia, przewidująca pobór Imposto do Selo (opłaty skarbowej) w przypadku utworzenia spółki kapitałowej (spółki akcyjnej), której kapitał zakładowy został w całości pokryty wkładami pieniężnymi, narusza art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady nr 69/335/EWG ( 1 ) z dnia 17 lipca 1969 r. w brzmieniu nadanym dyrektywą Rady nr 85/303/EWG ( 2 ) z dnia 10 czerwca 1985 r.?

( 1 ) Dyrektywa Rady z dnia 17 lipca 1969 r. dotycząca podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. 1969 r., L 249, s. 25).

( 2 ) Dyrektywa Rady z dnia 10 czerwca 1985 r. zmieniająca dyrektywę 69/335/EWG dotyczącą podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. 1985 r., L 156, s. 23).
Sprawa C-407/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Višje sodišče v Mariboru (Słowenia) w dniu 21 czerwca 2018 r. – Aleš Kuhar, Jožef Kuhar / Addiko Bank d.d.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Višje sodišče v Mariboru (Słowenia) w dniu 21 czerwca 2018 r. – Aleš Kuhar, Jožef Kuhar / Addiko Bank d.d.

(Sprawa C-407/18)

Sąd odsyłający

Višje sodišče v Mariboru

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Aleš Kuhar, Jožef Kuhar

Druga strona postępowania: Addiko Bank d.d.

Pytanie prejudycjalne

Czy, biorąc pod uwagę zasadę skuteczności prawa Unii Europejskiej, dyrektywę Rady 93/13/EWG ( 1 ) należy interpretować w ten sposób, że w ramach postępowania egzekucyjnego sąd wykonawczy jest zobowiązany z urzędu odmówić egzekucji ze względu na nieuczciwy warunek zawarty w akcie notarialnym stanowiącym podstawę do bezpośredniego wszczęcia egzekucji (tytuł wykonawczy), w przypadku takim jak rozpatrywany w niniejszej sprawie, w którym przepis proceduralny państwa członkowskiego nie przyznaje sądowi wykonawczemu możliwości wstrzymania lub zawieszenia egzekucji (na wniosek dłużnika lub z urzędu) do chwili ostatecznego orzeczenia co do istoty w przedmiocie nieuczciwego charakteru warunku, wydanego w wyniku postępowania rozpoznawczego wszczętego przez dłużnika jako konsumenta?

( 1 ) Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).
1)

Czy art. 2 ust. 2 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 11 stycznia 2016 r. (SA.37667), zgodnie z którym „[w]szystkie kwoty (uznanej za niezgodną z prawem pomocy udzielonej przez Belgię spółce Tekelec International BVBA w postaci zwolnienia z podatku tzw. »nadmiernych zysków« w odniesieniu do lat obrotowych 2009, 2010, 2011 i 2012, przyznanej przez Rulingcommissie van de Belgische fiscus [organ ds. interpretacji indywidualnych belgijskiej administracji skarbowej] decyzją z dnia 1 lipca 2008 r.), których nie odzyskano od beneficjentów w wyniku procesu odzyskiwania pomocy określonego w ust. 1, odzyskuje się od grupy przedsiębiorstw, do której należy beneficjent”, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku przejęcia beneficjenta pomocy (spółki Tekelec International BVBA) przez nową grupę przedsiębiorstw (grupę Oracle) po zakończeniu środka pomocy (środek pomocy dotyczył lat obrotowych 2009, 2010, 2011 i 2012, a przejęcie nastąpiło w dniu 10 czerwca 2013 r.) i przed rozpoczęciem przez Komisję Europejską postępowania w sprawie dopuszczalności środka pomocy (wszczętego pismem z dnia 19 grudnia 2013 r.) „grupą przedsiębiorstw, do której należy beneficjent” staje się grupa przedsiębiorstw nabywcy czy pozostaje nią grupa przedsiębiorstw zbywcy?
—

Odesłanie sprawy do Sądu celem ponownego rozpoznania co do istoty;
3)

Czy art. 52a rozporządzenia (WE) nr 2419/2001, który przewiduje retroaktywne stosowanie przepisu dotyczącego przedawnienia zawartego w art. 49 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001, może być także analogicznie stosowany do art. 49 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001? Jeżeli art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95 znajduje zastosowanie (pytanie pierwsze), nie ma potrzeby udzielenia odpowiedzi na dalsze pytania; jeżeli przepis ten nie znajduje zastosowania, pytanie trzecie staje się bezprzedmiotowe, o ile na pytanie drugie zostanie udzielona odpowiedź twierdząca.
1a.

Czy art. 66 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 508/2014 ( 1 ) z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (WE) nr 2328/2003, (WE) nr 861/2006, (WE) nr 1198/2006 i (WE) nr 791/2007 oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1255/2011 (zwane dalej „rozporządzeniem 508/2014”), który stanowi, że Europejski Fundusz Morski i Rybacki „wspiera” opracowywanie i realizację [wdrażanie] planów produkcji i obrotu, o których mowa w art. 28 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1379/2013 ( 2 ) z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury, zmieniającego rozporządzenia Rady (WE) nr 1184/2006 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 (zwanego dalej „rozporządzeniem 1379/2013”), sprzeciwia się temu, aby państwo członkowskie odmówiło organizacji producentów, która złożyła wniosek o udzielenie takiej dotacji, z tego powodu, że państwo to nie przewidziało w zatwierdzonym przez Komisję Europejską programie operacyjnym, ani w krajowych przepisach ustalających kwalifikowalność wydatków, możliwości złożenia takiego wniosku w momencie jego złożenia w zakresie określonych kategorii wydatków (w niniejszym przypadku: kosztów opracowania i realizacji planu produkcji i obrotu) lub określonego przedziału czasowego (w niniejszym przypadku: roku 2014)?
1)

stwierdzenie, że — nie zapewniając, na terenie obszaru ograniczania rozprzestrzeniania, natychmiastowego usunięcia przynajmniej wszystkich roślin zakażonych Xylella fastidiosa, jeżeli znajdują się w strefie zakażonej w odległości 20 km od granicy tej strefy zakażonej z pozostałą częścią terytorium Unii, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 7 ust. 2 lit. c) decyzji wykonawczej (UE) 2015/789 ( 1 ); — nie zapewniając, również na terenie obszaru ograniczania rozprzestrzeniania, monitorowania obecności Xylella fastidiosa poprzez coroczne badania prowadzone w odpowiednich okresach, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 6 ust. 7 decyzji wykonawczej (UE) 2015/789; — nie interweniując ponadto stale natychmiast, aby uniknąć rozprzestrzeniania się Xylella fastidiosa, przez kolejne naruszenia określonych obowiązków, o których mowa w decyzji (UE) 2015/789, dotyczących stref zakażonych, co umożliwiło późniejsze rozprzestrzenianie się choroby, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 6 ust. 2, 7 i 9 oraz art. 7 ust. 2 lit. c) i art. 7 ust. 7 decyzji wykonawczej (UE) 2015/789, zobowiązaniom, o których mowa w art. 16 ust. 1 dyrektywy 2000/29/WE ( 2 ) i obowiązkowi lojalnej współpracy wyrażonemu w art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej;
2)

W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej, jakie wymogi dotyczące uzasadnienia obowiązują zatem zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 2003/86/WE […] w przypadku cofnięcia dokumentu pobytowego członka rodziny lub odmowy przedłużenia jego ważności ze względu na porządek publiczny? Czy art. 6 ust. 2 dyrektywy 2003/86/WE […] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on takiej praktyce krajowej, zgodnie z którą dokument pobytowy członka rodziny może zostać cofnięty lub można odmówić przedłużenia jego ważności ze względu na porządek publiczny, jeżeli kara lub środek, na który dany członek rodziny został skazany, są wystarczająco wysokie w odniesieniu do okresu legalnego pobytu w Niderlandach („ruchoma skala”), przy czym na podstawie kryteriów określonych w wyrokach Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (ETPCz) z dnia 2 sierpnia 2001 r. Boultif przeciwko Szwajcarii, ECLI:CE:ECHR:2001:0802JUD005427300 i z dnia 18 października 2006 r., Üner przeciwko Niderlandom, ECLI:CE:ECHR:2006:1018JUD004641099 dokonuje się wyważenia interesu danego członka rodziny w wykonaniu w Niderlandach prawa do łączenia rodzin z jednej strony i interesu państwa niderlandzkiego w ochronie porządku publicznego z drugiej strony?
8)

Czy rozporządzenie zobowiązuje pasażerów do wyszukania innych lotów do ich miejsca przeznaczenia oraz do zażądania od przedsiębiorstwa lotniczego znalezienia dostępnych miejsc na takie loty, czy też przedsiębiorstwo lotnicze jest z urzędu zobowiązane do znalezienia najbardziej korzystnego rozwiązania dla pasażera, aby przewieźć go do miejsca przeznaczenia?
Sprawa C-399/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 18 czerwca 2018 r. – Vereniging Gasopslag Nederland, TAQA Onshore BV, TAQA Piek Gas BV / Autoriteit Consument en Markt

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 18 czerwca 2018 r. – Vereniging Gasopslag Nederland, TAQA Onshore BV, TAQA Piek Gas BV / Autoriteit Consument en Markt

(Sprawa C-399/18)

Sąd odsyłający

College van Beroep voor het Bedrijfsleven

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Vereniging Gasopslag Nederland, TAQA Onshore BV, TAQA Piek Gas BV

Strona pozwana,: Autoriteit Consument en Markt

Pytania prejudycjalne

Czy z art. 13 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 715/2009 z dnia 13 lipca 2009 ( 1 ) r. w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1775/2005 (rozporządzenia w sprawie gazu) jest zgodne stosowanie jednolitej taryfy dla zdolności przesyłowej, w ramach której przeprowadza się zróżnicowanie nie na podstawie rodzaju użytkownika sieci, lecz na podstawie zakontraktowanej zdolności przesyłowej?

( 1 ) Dz.U. 2009, L 211, s. 36.
Sprawa C-398/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 15 czerwca 2018 r. – Antonio Bocero Torrico / Instituto Nacional de la Seguridad Social y Tesorería General de la Seguridad Social

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 15 czerwca 2018 r. – Antonio Bocero Torrico / Instituto Nacional de la Seguridad Social y Tesorería General de la Seguridad Social

(Sprawa C-398/18)

Sąd odsyłający

Tribunal Superior de Justicia de Galicia

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Antonio Bocero Torrico

Strona pozwana: Instituto Nacional de la Seguridad Social y Tesorería General de la Seguridad Social

Pytania prejudycjalne

Czy art. 48 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu krajowego, który wymaga w celu skorzystania z wcześniejszej emerytury, by kwota należnej emerytury była wyższa od minimalnej emerytury, która przysługiwałaby zainteresowanemu na podstawie prawa krajowego, przy czym pojęcie „emerytury należnej” interpretowane jest jako emerytura faktycznie wypłacana tylko we właściwym państwie członkowskim (w tym przypadku w Hiszpanii), bez uwzględnienia faktycznie przysługującej emerytury, którą zainteresowany może otrzymywać z tytułu innego świadczenia takiego samego rodzaju w innym państwie członkowskim lub w innych państwach członkowskich?
4)

Czy dyrektywy przywołane w trzecim pytaniu prejudycjalnym, wywodzące się z nich orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, a w szczególności wyroki w sprawach Impresa Pizzarotti (C 213/13), Kapferer (C 234/04), Kühne & Heitz (C 453/00) i Transportes Urbanos y Servicios Generales (C 118/08) w związku z dopuszczeniem skargi rewizyjnej, oraz podstawowe zasady ustanowione przez Trybunał Sprawiedliwości w sprawach C 470/99, C 327/00 i C 241/06 w odniesieniu do terminów ustanowionych przez prawo krajowe dla postępowań odwoławczych w sprawach o udzielenie zamówienia publicznego, należy interpretować w ten sposób, że sądy krajowe działają prawidłowo nie uwzględniając, z uwagi na zbyt późne przywołanie go przez stronę w postępowaniu drugiej instancji, wyroku Trybunału Sprawiedliwości wydanego na wniosek sądu drugiej instancji w toczącym się przed nim postępowaniu lub wyroku Trybunału Sprawiedliwości, którego wersja w języku urzędowym państwa członkowskiego nie była dostępna aż do drugiej instancji, i nie dopuszczając mimo wszystko skargi rewizyjnej złożonej przez tę stronę z przytoczeniem wyroków Trybunału Sprawiedliwości, na które się powołała, które nie zostały jednak uwzględnione, oraz okoliczności faktycznych istotnych dla skutków takich wyroków?
1)

Czy okoliczność, że podatnicy należący do kapitału zagranicznego, którzy prowadzą szereg sklepów poprzez jedną spółkę handlową i którzy wykonują działalność w zakresie handlu detalicznego w sklepach, są faktycznie zobowiązani do uiszczania podatku szczególnego w wysokości odpowiadającej najwyższemu przedziałowi silnie progresywnej stawki podatkowej, podczas gdy podatnicy należący do kapitału krajowego, którzy działają w systemie franczyzy pod jednym szyldem – poprzez sklepy, które co do zasady są odrębnymi spółkami handlowymi – są faktycznie objęci przedziałem zwolnionym z tego podatku lub też stosuje się do nich jedną z niższych stawek następujących po tym przedziale, tak że proporcja pomiędzy podatkiem uiszczonym przez spółki należące do kapitału zagranicznego a całkowitymi wpływami podatkowymi pochodzącymi z podatku szczególnego jest znacząco większa niż w przypadku podatników należących do kapitału krajowego, jest zgodna z postanowieniami traktatu FUE dotyczącymi zasady niedyskryminacji (art. 18 i 26 TFUE), zasady swobody przedsiębiorczości (art. 49 TFUE), zasady równości traktowania (art. 54 TFUE), zasady równych udziałów finansowych w kapitale spółek w rozumieniu art. 54 TFUE (art. 55 TFUE), zasady swobody świadczenia usług (art. 56 TFUE), zasady swobodnego przepływu kapitału (art. 63 i 65 TFUE) oraz zasady równości obciążeń podatkowych przedsiębiorstw (art. 110 TFUE)?
2.

Po drugie wnoszący odwołanie twierdzi w uzasadnieniu środka odwoławczego, że w pierwotnym dochodzeniu antydumpingowym zostały zidentyfikowane dwie kategorie eksporterów: eksporterzy współpracujący, tacy jak wnoszący odwołanie, którym przyznano traktowanie na zasadach rynkowych („MET”) zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego oraz eksporterzy niewspółpracujący, którym nie przyznano traktowania na zasadach rynkowych, w stosunku do których instytucje UE stosowały metodologię „faktów dostępnych” zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. W ramach częściowego przeglądu okresowego, który doprowadził do przyjęcia rozporządzenia nr 626/2012, współpracującym eksporterom, takim jak wnoszący odwołanie, instytucje UE odmówiły traktowania na zasadach rynkowych i wartość normalna została ustalona zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do Argentyny, analogicznego państwa wyznaczonego przez Komisję. Ta kategoria eksporterów nie była obecna na etapie pierwotnego dochodzenia. Z tego względu, nawet jeśli art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego miałby zostać skonstruowany w taki sposób, by zapobiec używaniu przez instytucje UE w częściowym przeglądzie okresowym konstruowanej wartości normalnej w przeciwieństwie do rzeczywistej sprzedaży krajowej, co nie miało miejsca w rozpatrywanej sprawie, w dalszym ciągu nie zapobiegłoby to wykorzystywaniu przez instytucje UE konstruowanej wartości normalnej w odniesieniu do nowej klasy eksporterów współpracujących, ale którym nie przyznano traktowania na zasadach rynkowych, zidentyfikowanych po raz pierwszy w ramach częściowego przeglądu okresowego.
—

Odnośnie do uprawnień szefa misji do wydawania decyzji związanych z przeniesieniem personelu oraz roli, jaką odgrywa państwo członkowskie pochodzenia w kontekście przeniesienia oddelegowanego pracownika, wnosząca odwołanie twierdzi, że doszło do naruszenia art. 61 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości w zakresie, w jakim sąd pierwszej instancji nie uwzględnił rozstrzygnięcia w sprawie przekazanej mu do ponownego rozpoznania przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości.
Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 13 kwietnia 2018 r. w sprawie T-119/17, Alba Aguilera/ESDZ, wniesione w dniu 26 czerwca 2018 r. przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych

(Sprawa C-427/18 P)

(2018/C 341/07)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i R. Spac, pełnomocnicy, M. Troncoso Ferrer, abogado, adwokat F.M. Hislaire, S. Moya Izquierdo, abogada)

Druga strona postępowania: Ruben Alba Aguilera, Simone Barenghi, Massimo Bonannini, Antonio Capone, Stéphanie Carette, Alejo Carrasco Garcia, Francisco Carreras Sequeros, Carl Daspect, Nathalie Devos, Jean-Baptiste Fauvel, Paula Cristina Fernandes, Stephan Fox, Birgitte Hagelund, Chantal Hebberecht, Karin Kaup-Laponin, Terhi Lehtinen, Sandrine Marot, David Mogollon, Clara Molera Gui, Daniele Morbin, Charlotte Onraet, Augusto Piccagli, Gary Quince, Pierre-Luc Vanhaeverbeke, Tamara Vleminckx, Birgit Vleugels, Robert Wade, Luca Zampetti

Żądania wnoszącego odwołanie

— stwierdzenie, że odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

— w rezultacie, stwierdzenie nieważności wyroku Sądu z dnia 13 kwietnia 2018 r. w sprawie T-119/17;

— uwzględnienie żądań przedstawionych przez ESDZ w pierwszej instancji;

— obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzut pierwszy odwołania dotyczy naruszenia prawa przez Sąd przy dokonywaniu wykładni art. 1 załącznika X do regulaminu pracowniczego. Zdaniem Sądu przepis ten nakłada obowiązek przyjęcia ogólnych przepisów wykonawczych (OPW) zgodnie z art. 110 regulaminu pracowniczego, który ma zastosowanie do całego załącznika X do regulaminu pracowniczego, w szczególności do art. 10 (pkt. 30 i 31 zaskarżonego wyroku). Tymczasem prawodawca w załączniku X wyraźnie sformułował obowiązek przyjęcia OPW tylko w art. 3. Natomiast w innych przepisach, takich jak art. 2 akapit drugi, art. 5 ust. 2, art. 8 akapit pierwszy lub art. 10 i 21 ten sam prawodawca przewidział jedynie „warunki” lub „zasady wykonania” ustanowione przez organ powołujący.

Drugi zarzut odwołania dotyczy naruszenia prawa przez Sąd przy dokonywaniu wykładni art. 10 załącznika X, ponieważ stanowi on przepis, któremu na tyle brakuje jasności i precyzji, że nie nadaje się do arbitralnego stosowania, powodując konieczność przyjęcia OPW (pkt 28 i 29 zaskarżonego wyroku). Wnosząca odwołanie uważa, że art. 10 załącznika X zapewnia wystarczająco szczegółowe ramy prawne i nakłada szczególne ograniczenia na uprawnienia dyskrecjonalne organu powołującego.
C 328/29

Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2018 r. – Komisja Europejska/Republika Austrii

(Sprawa C-487/18)

(2018/C 328/39)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Noll-Ehlers, M. Patakia, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Austrii

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że Republika Austrii, nie notyfikując Komisji swego krajowego programu gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 15 ust. 4 w związku z art. 13 ust. 1 dyrektywy Rady 2011/70/Euratom z dnia 19 lipca 2011 r. ustanawiającej ramy wspólnotowe w zakresie odpowiedzialnego i bezpiecznego gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi (1);

— obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Pozwana aż do chwili obecnej przekazała Komisji jedynie projekt programu krajowego. W swych odpowiedziach na żądania udzielenia informacji oraz uzasadnioną opinię wskazała ona, że ten program krajowy wymaga jeszcze przyjęcia przez rząd federalny, do którego jeszcze nie doszło. Notyfikacja programu krajowego jest możliwa dopiero po jego przyjęciu przez rząd federalny. Pozwana nie zareagowała na wezwania do podjęcia działania. Nie notyfikowała ona więc jeszcze programu krajowego i uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 15 ust. 4 w związku z art. 13 ust. 1 dyrektywy.

(1) Dz.U. 2011, L 199, s. 48.
C 328/29

Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska

(Sprawa C-481/18)

(2018/C 328/38)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Szmytkowska, C. Sjödin, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Włoska

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

— stwierdzenie, że Republika Włoska poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla dostosowania się do dyrektywy Komisji 2012/39/UE z dnia 26 listopada 2012 r. zmieniającej dyrektywę 2006/17/WE w odniesieniu do niektórych wymagań technicznych dotyczących badania tkanek i komórek ludzkich, (1) a w każdym razie poprzez brak poinformowania Komisji o takich przepisach, naruszyła zobowiązania ciążące na niej na mocy art. 2 ust. 1 dyrektywy 2012/39/UE;

— obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty:

Na podstawie art. 2 ust. 1 dyrektywy 2012/39/UE państwa członkowskie powinny przyjąć do dnia 17 czerwca 2014 r. przepisy krajowe konieczne dla dostosowania ich porządku prawnego do obowiązków wynikających z tej dyrektywy. Ponieważ Republika Włoska nie przyjęła, a przynajmniej nie poinformowała Komisji o przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla wdrożenia wspomnianej dyrektywy, Komisja postanowiła wystąpić do Trybunału.

(1) Dz.U. 2012, L 327, s. 24.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgerichts Düsseldorf (Niemcy) w dniu 4 czerwca 2018 r. – Cargill Deutschland GmbH / Hauptzollamt Krefeld

(Sprawa C-360/18)

(2018/C 328/33)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Cargill Deutschland GmbH

Strona pozwana: Hauptzollamt Krefeld

Pytanie prejudycjalne

Czy zwrot opłat produkcyjnych dla sektora cukru, dla których na podstawie rozporządzenia Rady (UE) nr 1360/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2001/2002, 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006, współczynnik wymagany do obliczenia dodatkowej opłaty na lata gospodarcze 2001/2002 i 2004/2005 oraz kwoty do zapłacenia przez producentów cukru na rzecz sprzedawców buraków w związku z różnicą między maksymalną opłatą a opłatami do pobrania w odniesieniu do lat gospodarczych 2002/2003, 2003/2004 i 2005/2006 (1), należy dokonać innych obliczeń niż uprzednio, należy dokonać uwzględniając zasady równoważności i skuteczności zgodnie z prawem krajowym i w szczególności stosując uregulowane tam przedawnienie?

(1) Dz.U. 2013, L 343, s. 2.