Keywords

Summary



Keywords

1. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Określenie przedmiotu pytania

(art. 234 WE)

2. Pytania prejudycjalne – Dopuszczalność – Granice – Pytania pozbawione w sposób oczywisty znaczenia dla sprawy i pytania hipotetyczne zadane w kontekście wykluczającym użyteczną odpowiedź

(art. 234 WE)

3. Umowy międzynarodowe – Umowa o współpracy EWG–państwa członkowskie Umowy z Kartageny – Klauzula największego uprzywilejowania – Bezpośrednia skuteczność – Brak

(umowa o współpracy EWG–państwa członkowskie Umowy z Kartageny, art. 4; rozporządzenie Rady nr 1591/84)

Summary

1. O ile Trybunał nie jest właściwy, na podstawie art. 234 WE, aby zastosować przepis wspólnotowy w określonym sporze, a tym samym dokonać kwalifikacji przepisu prawa krajowego w świetle normy wspólnotowej, o tyle jednak może on, w ramach współpracy sądowej ustanowionej w tym postanowieniu, dostarczać sądom krajowym elementów wykładni prawa wspólnotowego, które mogą być im przydatne do oceny skutków tego przepisu.

(por. pkt 24)

2. Pytania dotyczące wykładni prawa wspólnotowego, z którymi zwrócił się sąd krajowy, w kontekście stanu prawnego i faktycznego, za którego ustalenie jest on odpowiedzialny i którego prawidłowość nie podlega ocenie przez Trybunał, objęte są domniemaniem znaczenia dla sprawy. Odmowa wydania przez Trybunał orzeczenia w trybie prejudycjalnym, o które wnioskował sąd krajowy, jest możliwa tylko wtedy, gdy jest oczywiste, że wykładnia prawa wspólnotowego, o którą wnioskowano, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub przedmiotem sporu przed sądem krajowym, gdy problem jest natury hipotetycznej bądź gdy Trybunał nie dysponuje danymi na temat stanu faktycznego albo prawnego, które są konieczne do udzielenia użytecznej odpowiedzi na pytania, które zostały mu przedstawione.

(por. pkt 27)

3. Artykuł 4 umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, z jednej strony, a Umową z Kartageny i jej państwami członkowskimi – Boliwią, Kolumbią, Ekwadorem, Peru i Wenezuelą, z drugiej strony, zatwierdzonej rozporządzeniem nr 1591/84, ustanawia między umawiającymi się stronami klauzulę największego uprzywilejowania, jednakże postanowienie to nie przyznaje jednostkom praw, na które mogą powołać się przed sądami państwa członkowskiego.

Zastosowana bowiem przez Trybunał w wyroku z dnia 1 marca 2005 r. w sprawie C‑377/02 Van Parys wykładnia, jeśli chodzi o brak bezpośredniego skutku klauzuli największego uprzywilejowania zawartej w umowie ramowej o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Umową z Kartageny i jej państwami członkowskimi – Boliwią, Kolumbią, Ekwadorem, Peru i Wenezuelą, zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty decyzją 98/278, która to umowa zastąpiła wyżej wskazaną umowę o współpracy, jest ważna również w odniesieniu do art. 4 tejże umowy o współpracy. O ile bez wątpienia klauzula największego uprzywilejowania, taka jak zawarta, po pierwsze, w umowie ramowej o współpracy i, po drugie, w umowie o współpracy, jest zredagowana w odmienny sposób, o tyle odmienny sposób jej zredagowania można uznać za element wymagający odmiennej wykładni, jeśli chodzi o jej ewentualny bezpośredni skutek wyłącznie wtedy, jeżeli ogólna systematyka umów i ich cel świadczyłyby o woli umawiających się stron, pozbawienia ze względu na taki odmienny sposób zredagowania, bezpośredniego skutku art. 4 umowy ramowej, który zostałby wcześniej przyznany art. 4 umowy o współpracy.

Tymczasem umowa ramowa o współpracy i w szczególności jej art. 4 nie posiadają cech, które świadczyłyby o fakcie, iż umawiające się strony miałyby się znaleźć w mniej korzystnej sytuacji niż ich sytuacja wynikająca z mocy umowy ramowej, zwłaszcza w odniesieniu do klauzuli największego uprzywilejowania. Wręcz przeciwnie, porównanie tych dwóch umów świadczy o stopniowym wzmocnieniu stopnia współpracy, do którego zobowiązały się strony.

(por. pkt 38, 39, 42, 44, 45; sentencja)