WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(druga izba)

z dnia 15 lutego 2012 r.

Sprawa F-113/10

AT

przeciwko

Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego

Służba publiczna – Członek personelu tymczasowego – Sprawozdanie z oceny –Ostateczny charakter – Termin do wniesienia skargi – Przekroczenie terminu – Wcześniejsze rozwiązanie umowy zawartej na czas określony z powodu nienależytego wykonywania obowiązków – Kontrola sądowa – Oczywisty błąd w ocenie

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której AT żąda w istocie stwierdzenia nieważności swojego sprawozdania z oceny dotyczącego okresu od dnia 1 czerwca do dnia 31 grudnia 2008 r. oraz decyzji Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA) z dnia 12 lutego 2010 r. w sprawie wcześniejszego rozwiązania z nim umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego zawartej na czas określony, a także zasądzenia od EACEA odszkodowania za szkodę i zadośćuczynienia za krzywdę.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Skarżący pokrywa całość kosztów podstępowania.

Streszczenie

1. Urzędnicy – Skarga – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – Termin – Rozpoczęcie biegu terminu – Zapoznanie się z treścią decyzji przez adresata – Ciężar dowodu – Dowód wynikający z napisanej przez zainteresowanego wiadomości elektronicznej

(regulamin pracowniczy, art. 90 ust. 2; warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 46)

2. Urzędnicy – Personel tymczasowy – Skarga – Skarga na decyzję w sprawie rozwiązania umowy o pracę – Zarzut dotyczący nieprawidłowości sprawozdania z oceny niezakwestionowanego w terminie – Niedopuszczalność

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

3. Urzędnicy – Personel tymczasowy – Rozwiązanie umowy zawartej na czas określony z powodu nienależytego wykonywania obowiązków – Uznanie administracyjne – Zakres – Oczywisty błąd w ocenie – Ciężar dowodu

1. Zgodnie z art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, mającym zastosowanie do personelu tymczasowego na mocy art. 46 warunków zatrudnienia innych pracowników, zażalenie powinno zostać złożone w terminie trzech miesięcy od dnia doręczenia decyzji adresatowi, a w każdym razie najpóźniej od dnia, w którym zainteresowany dowiedział się o decyzji, jeżeli jest to akt o charakterze indywidualnym.

Do strony, która powołuje się na przekroczenie terminu, należy przedstawienie dowodu na to, kiedy omawiany termin rozpoczął bieg. W tym względzie, o ile dowód ten nie może wynikać ze zwykłych wskazówek pozwalających przypuszczać, że skarżący otrzymał decyzję wcześniej, niż twierdzi, o tyle dowód na to, kiedy zapoznał się on z omawianą decyzją, może wynikać z innych okoliczności niż oficjalne doręczenie decyzji. W szczególności może wynikać z wiadomości elektronicznej od skarżącego, z której wynika niezbicie, że zapoznał się on skutecznie z rzeczoną decyzją przed podawaną przez niego datą.

(zob. pkt 38, 39)

Odesłanie:

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F-101/08 Pappas przeciwko Komisji, 7 października 2009 r., pkt 43, 44, 51–53

2. Przyzwolenie na to, by członek personelu tymczasowego, który dopuścił do upływu przewidzianych w art. 90, 91 regulaminu pracowniczego terminów zawitych, nie kwestionując w tym czasie swojego sprawozdania z oceny, zaskarżył go w drodze skargi wpadkowej wraz ze skargą na decyzję w sprawie rozwiązania umowy, przy której wydaniu sprawozdanie z oceny pełniło funkcję aktu przygotowawczego, jest nie do pogodzenia z zasadami regulującymi stosowanie środków odwoławczych ustanowionych w regulaminie pracowniczym i stanowiłoby naruszenie stabilności tego systemu, a także zasady pewności prawa, którą się kieruje.

(zob. pkt 70)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-547/93 Lopes przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, 29 lutego 1996 r., pkt 128; sprawa T-156/05 Lantzoni przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, 27 września 2006 r., pkt 103

Błąd w ocenie jest oczywisty, gdy jest łatwy do zauważenia i może zostać wykryty w świetle kryteriów, od których prawodawca uzależnił wydanie decyzji administracji stanowiącej przedmiot skargi. Aby wykazać, że administracja popełniła taki błąd, skarżący musi przedstawić dowody wystarczające do pozbawienia wiarygodności dokonanej przez administrację oceny. Dowody te nie są wystarczające, jeżeli podważaną ocenę administracji można uznać za prawdziwą lub wiarygodną. Dotyczy to szczególnie sytuacji, gdy sporna decyzja obarczona jest błędami w ocenie, które rozpatrywane jako całość mają mało istotny charakter, który nie mógł przesądzić o decyzji administracji.

Przy zwolnieniu z powodu nienależytego wykonywania obowiązków przez członka personelu tymczasowego dowody należy uznać za niewystarczające w szczególności, jeżeli decyzja o rozwiązaniu umowy z pracownikiem została przyjęta jednomyślnie, jeżeli decyzja nie została nigdy zakwestionowana, jeżeli pracownik pracował pod stałym uważnym kierownictwem i był w taki sposób monitorowany i oceniany przez swoich przełożonych, oraz jeżeli stwierdzono, że jego wydajność i umiejętności są ciągle niewystarczające i że ma on trudności w nawiązaniu współpracy na poziomie wymaganym ze względu na pełnione funkcje. Ponadto, o ile pracownik może skutecznie utrzymywać, że nie mógł wykonywać zadowalająco swojej pracy z racji mobbingu, lub podnieść, że sprawca mobbingu, którego był ofiarą, uczestniczył w opracowaniu lub wydaniu dotyczącej go decyzji, aby mu zaszkodzić, o tyle w każdym razie musi dostarczyć dokumenty na poparcie tych twierdzeń.

(zob. pkt 73–77, 82, 84)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 56/77 Agence européenne d’intérims przeciwko Komisji, 23 listopada 1978 r., pkt 20

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-19/95 Adia interim przeciwko Komisji, 8 maja 1996 r., pkt 49; sprawa T-380/94 AIUFFASS i AKT przeciwko Komisji, 12 grudnia 1996 r., pkt 59; sprawa T-289/03 BUPA i in. przeciwko Komisji, 12 lutego 2008 r., pkt 221; sprawa T-495/04 Belfass przeciwko Radzie, 21 maja 2008 r., pkt 63; sprawa T-139/99 AICS przeciwko Parlamentowi, 6 lipca 2000 r., pkt 39

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F-2/09 Menghi przeciwko ENISA, 24 lutego 2010 r., pkt 70, 71; sprawa F-104/09 Canga Fano przeciwko Radzie, 24 marca 2011 r., pkt 35