ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
65.

W pierwszej kolejności ETPC określa, czy na podstawie obiektywnych i stosownych okoliczności faktycznych ustalono, że osoba oskarżona zrezygnowała ze swojego prawa do stawiennictwa i z obrony lub że miała ona zamiar uchylać się od wymiaru sprawiedliwości. Europejski Trybunał Praw Człowieka wymaga w tym względzie, aby sądy krajowe wykazały się należytą starannością poprzez doręczenie oskarżonemu do rąk własnych ciążącego na nim oskarżenia i wezwanie go do stawiennictwa w sposób prawem przepisany ( 29 ). W braku doręczenia urzędowego zawiadomienia niektóre okoliczności faktyczne i ustalenia mogą zdaniem ETPC pozwalać na wykazanie w sposób niebudzący wątpliwości, że osoba oskarżona jest poinformowana o postępowaniu karnym, które jest przeciwko niej prowadzone, że zna charakter oraz podstawę oskarżenia i że nie ma zamiaru brać udziału w rozprawie lub zamierza uchylać się od ścigania ( 30 ). To w tym kontekście ETPC bada, czy właściwe organy krajowe wykazały się należytą starannością w wysiłkach zmierzających do ustalenia miejsca pobytu oskarżonego i do poinformowania go o postępowaniu karnym ( 31 ), w szczególności poprzez przeprowadzenie stosownych poszukiwań ( 32 ). W wyroku w dnia 11 października 2012 r. w sprawie Abdelali przeciwko Francji ( 33 ) ETPC przypomniał, że sama nieobecność skarżącego w jego miejscu zamieszkania lub w miejscu zamieszkania jego rodziców nie wystarczała do przyjęcia, iż skarżący miał świadomość, że jest ścigany i że toczy się przeciwko niemu postępowanie, oraz iż „zbiegł”.
78.

W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pytania prejudycjalne przedstawione przez Conseil d’État (radę stanu) w następujący sposób: Artykuł 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/60/WE z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej należy interpretować w ten sposób, że nie pozwala on państwom członkowskim na to, aby przy dokonywaniu oceny zgodności konkretnego programu lub przedsięwzięcia z celem zapobiegania pogarszaniu jakości wód nie brały one pod uwagę ich krótkotrwałego, przejściowego i niewywołującego skutków w odległej perspektywie oddziaływania na stan wód powierzchniowych. Jeżeli w ramach procedury udzielania pozwolenia na program lub przedsięwzięcie właściwe organy krajowe stwierdzą, że ów plan lub owo przedsięwzięcie może doprowadzić do „pogorszenia się” stanu części wód powierzchniowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) ppkt (i) tej dyrektywy i zgodnie z jej wykładnią dokonaną przez Trybunał, to na ów program lub owo przedsięwzięcie można udzielić pozwolenia jedynie wtedy, gdy spełnione są warunki przewidziane w art. 4 ust. 7 lit. a)–d) wspomnianej dyrektywy.
82.

Inaczej bowiem niż w przypadku kontroli sądowej, która umożliwia jednostce wniesienie sprawy do sądu w razie naruszenia któregokolwiek z jej praw, racją bytu i głównym celem tego nadzoru administracyjnego nie jest ochrona indywidualnych praw użytkowników przestrzeni powietrznej, lecz, w szerszym ujęciu, zagwarantowanie, aby instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej wypełniały zadania powierzone im przez państwa członkowskie. Otóż zgodnie z art. 7 ust. 7 rozporządzenia nr 550/2004 zadaniem państwowych władz nadzorujących jest monitorowanie tych instytucji pod względem „zgodnoś[ci] ze wspólnymi wymogami oraz z warunkami dołączonymi do [warunkami przyznania] certyfikatów”, przy czym owe władze są uprawnione do zastosowania sankcji w postaci cofnięcia przyznanego tym instytucjom certyfikatu. Natomiast „wspólne wymogi” dotyczące zapewniania służb żeglugi powietrznej, które zdefiniowano w art. 6 rozporządzenia nr 550/2004, odnoszą się głównie do aspektów technicznych, organizacyjnych i operacyjnych charakterystycznych dla funkcji pełnionych przez instytucje zapewniające te służby i – jak się wydaje – nie mają one bezpośredniego związku z prawami przewoźników lotniczych ( 28 ). Uważam zatem, że ze względu na charakter tego nadzoru, jego cel i zamierzony rezultat nie może on być porównywany z kontrolą sądową ani kwalifikowany jako taka kontrola.
69.

W takim przypadku, wbrew temu, co twierdzi Novartis w swych uwagach, ani odmienny system prawny mający zastosowanie do generycznych i referencyjnych produktów leczniczych, ani ich odmienne postrzeganie przez pracowników służby zdrowia lub pacjentów nie byłyby wystarczające dla uzasadnienia prawa właściciela znaków towarowych dla tych produktów leczniczych do sprzeciwienia się zastąpieniu znaku towarowego używanego w państwie członkowskim wywozu znakiem towarowym używanym w państwie członkowskim przywozu. W sytuacji gdy takie zastąpienie byłoby niezbędne, aby podmiot prowadzący handel równoległy uzyskał dostęp do rynku tego drugiego państwa członkowskiego, taka możliwość pozwoliłaby właścicielowi na podział rynków poprzez wprowadzanie do obrotu tego samego produktu zarówno jako referencyjnego produktu leczniczego, jak i generycznego produktu leczniczego, a następnie utrudnianie jego swobodnego przepływu w Unii. Identyczność produktów do celów wyczerpania prawa do znaku towarowego należy zatem oceniać jedynie na podstawie swoistych cech produktów.
62.

Drugą wskazówką, że treść przepisu nie jest sama w sobie przesądzająca dla zrozumienia jego znaczenia, jest tłumaczenie na język angielski terminu „visées [wskazane]” użytego we francuskiej wersji wyroków Trybunału. Wystarczy wspomnieć o tłumaczeniu wyroku wydanego w wyniku szczególnej procedury kontroli orzeczeń, które pokazuje trudność pozostania wiernym zarówno tekstowi, jak i osobie interpretującej go. W pkt 33 tego wyroku w wersji w języku angielskim użyto wyrażenia „any person referred to in these Regulations [jakąkolwiek inną osobę, do których odnosi się ten regulamin]” ( 11 ). W pkt 34 i 42 tego wyroku w wersji angielskiej posłużono się wyrażeniem „persons covered by [osoby objęte]” ( 12 ), zaś w pkt 50 użyto wyrażenia „persons mentioned in the Staff Regulations [osoby, o których wspomina regulamin pracowniczy]” ( 13 ). We francuskiej wersji językowej we wszystkich przytoczonych punktach używany był jedynie termin „visées [wskazane]”.
73.

Należy wskazać, że ponieważ jednym z celów rozporządzenia nr 1169/2011 jest zapewnienie konsumentowi finalnemu podstawy do dokonywania świadomych wyborów, rozporządzenie to zmierza do zapewnienia, aby konsument ten łatwo rozumiał informacje zamieszczone na etykiecie produktu spożywczego. Na przykład w motywie 37 rozporządzenia nr 1169/2011 stwierdza się, że właściwe jest stosowanie na etykiecie produktu spożywczego określenia „sól” zamiast odpowiadającego mu określenia składnika odżywczego – „sód”. Chociaż motyw ten odnosi się do informacji podawanych w informacji o wartości odżywczej, to takie samo rozumowanie należy także zastosować do oznaczania substancji w obowiązkowym wykazie składników. Również w tym przypadku nazwy rodzajowe witamin same w sobie, a nie w połączeniu z formami chemicznymi witamin określonymi w załączniku II do rozporządzenia nr 1925/2006, wydają się bardziej odpowiednie do osiągnięcia tego celu.
83.

W wywodzie prowadzącym do tego wniosku Trybunał najpierw stwierdził, że taka reklama jest trudna do przyjęcia w świetle konieczności przeciwdziałania wszelkiej reklamie nadmiernej lub niewłaściwie przygotowanej, która może wpływać na zdrowie publiczne. Następnie Trybunał wskazał, że art 87 ust. 3 dyrektywy 2001/83 potwierdza tę konieczność, stawiając wymóg, aby reklama produktów leczniczych zachęcała do racjonalnego ich stosowania ( 39 ). Wreszcie, podzielając opinie przedstawione przez kilka rządów, Trybunał stwierdził, że reklama produktu leczniczego w formie losowania nagród zachęca do nieracjonalnego i nadmiernego stosowania tego produktu, przedstawiając go jako upominek lub nagrodę, wypaczając w ten sposób obiektywną ocenę konsumenta co do konieczności zażywania rzeczonego produktu leczniczego ( 40 ).
87.

Należy jednak zauważyć, że pkt 50 następuje bezpośrednio po wspomnianym wyżej pkt 49, w którym Trybunał – jak wskazano w pkt 66 i 67 powyżej – podkreślił cechy rozwiniętej w orzecznictwie instytucji pre-pack w prawie niderlandzkim, w świetle których to cech stwierdził on, że takie transakcje wykraczają poza zakres stosowania drugiej przesłanki określonej w art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23. Wynika z tego, że moim zdaniem weryfikacja przez sąd krajowy, o której Trybunał wspomniał w pkt 50 wyroku Smallsteps, nie odnosi się do okoliczności, że sąd ten może ocenić, w każdym indywidualnym przypadku, czy pre-pack ma na celu likwidację, czy też nie, zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23. Wyrażenie to odnosi się raczej do zbadania przez sąd krajowy, czy transakcja będąca przedmiotem zawisłej przed nim sprawy pokrywa się z transakcją opisaną w pkt 49 wyroku Smallsteps ( 52 ), czego w ramach odesłania prejudycjalnego – jak zauważono w pkt 85 powyżej – może dokonać jedynie sąd krajowy jako uprawniony do dokonania ustaleń faktycznych.
73.

W preambule umowy o wystąpieniu uznano, że konieczne jest zapewnienie, na zasadzie wzajemności, ochrony obywatelom Unii i obywatelom brytyjskim, a także członkom ich rodzin, w przypadku, gdy korzystali oni z przysługującego im prawa do swobodnego przemieszczania się. To właśnie w tym kontekście Komisja Europejska zwraca między innymi uwagę na dokument negocjacyjny zatytułowany „The United Kingdom’s Exit from the European Union – Safeguarding the Position of EU Citizens Living in the UK and UK Nationals Living in the EU” („Wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej – Ochrona statusu obywateli Unii zamieszkujących w Zjednoczonym Królestwie i obywateli Zjednoczonego Królestwa zamieszkujących w Unii”) z czerwca 2017 r. Wynika z niego, że Zjednoczone Królestwo nie dążyło do zagwarantowania obywatelom brytyjskim zamieszkującym w Unii możliwości korzystania z praw politycznych po jego wystąpieniu z Unii w zamian za przyznanie wzajemnych praw obywatelom Unii zamieszkującym w Zjednoczonym Królestwie ( 51 ).
31.

Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do dokonywania wykładni prawa Unii w nowym państwie członkowskim jedynie w odniesieniu do stosowania tego prawa od dnia przystąpienia tego państwa do Unii Europejskiej ( 12 ). Co do zasady prawo Unii nie może być automatycznie stosowane do zdarzeń sprzed przystąpienia nowego państwa członkowskiego. Jednocześnie akt przystąpienia nowego państwa członkowskiego jest oparty w istocie na zasadzie natychmiastowego i pełnego stosowania przepisów prawa Unii do danego państwa członkowskiego, a odstępstwa są dopuszczalne jedynie wtedy, gdy zostały wyraźnie przewidziane w przepisach przejściowych ( 13 ). O ile traktat o przystąpieniu nowego państwa członkowskiego nie stanowi inaczej, prawo Unii stosuje się zatem co do zasady od dnia przystąpienia również do przyszłych skutków sytuacji powstałych przed przystąpieniem ( 14 ).
5.

Artykuł 4 tej dyrektywy stanowił: „1. »Podatnikiem« jest każda osoba wykonująca samodzielnie i niezależnie od miejsca zamieszkania działalność gospodarczą określoną w ust. 2, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. […] 4. Użycie słowa »samodzielnie« w ust. 1 wyklucza opodatkowanie pracowników i innych osób, o ile są one związane z pracodawcą przez umowę o pracę lub inny stosunek prawny tworzący więzy między pracodawcą a pracownikiem co do warunków pracy, wynagrodzenia i odpowiedzialności pracodawcy. Z zastrzeżeniem konsultacji przewidzianych w art. 29 każde państwo członkowskie może uznać za jednego podatnika osoby mające swe przedsiębiorstwa na terytorium kraju, które będąc prawnie niezależne, są ściśle związane ze sobą finansowo, ekonomicznie i organizacyjnie. 5. Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy i inne instytucje prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują, i transakcjami, które zawierają jako władze publiczne, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub inne płatności w związku z taką działalnością lub transakcjami. Jednakże jeżeli podejmują one taką działalność i dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tej działalności lub transakcji, w przypadku gdy wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziłoby do znaczącego zakłócenia konkurencji. W każdym przypadku organy te są uważane za podatników w związku z rodzajami działalności wymienionymi w załączniku D, chyba że są prowadzone na tak niewielką skalę, iż są bez znaczenia. Państwa członkowskie mogą uznać działalność tych organów zwolnioną na podstawie art. 13 lub 28 za działalność, którą organy te podejmują jako władza publiczna”.
73.

Po trzecie, sąd ten zwraca uwagę, że o ile ustawodawca krajowy przeprowadzał istotną interwencję dotyczącą waloryzacji emerytur urzędników w 2018 r., o tyle zaniechał on wprowadzenia takiego mechanizmu „społecznej kompensacji” w przypadku czynnych urzędników, wobec których nie zastosowano w jakimkolwiek stopniu degresywności przy waloryzacji wynagrodzeń na 2018 r. Jednak wydaje mi się, że aby zbadać, czy środki wybrane dla realizacji zgodnego z prawem celu polityki społecznej zostały wprowadzone w sposób spójny i systematyczny, należy się odnosić do rozpatrywanej kategorii podmiotów, czyli do urzędników na emeryturze. W tym kontekście sąd odsyłający powinien zbadać czy, jak to podkreśla rząd austriacki, przedmiotowe przepisy są stosowane w ten sam sposób do wszystkich uprawnionych do państwowej emerytury. Jeśli nie, to przedmiotowe przepisy nie wydają się spójne w tym względzie. Jeśli tak, to różnica pomiędzy emeryturami urzędników a wynagrodzeniami czynnych urzędników nie podlega moim zdaniem zakresowi stosowania art. 5 dyrektywy 2006/54, który dotyczy wyłącznie zakazu jakiejkolwiek dyskryminacji pośredniej lub bezpośredniej ze względu na płeć w systemach zabezpieczenia społecznego pracowników.
66.

Nie sposób nie zgodzić z Komisją, że w związku z ograniczonym zakresem jurysdykcji sądu wskazanego w art. 13 rozporządzenia nr 650/2012 uznanie, że złożenie przed nim oświadczenia nie jest wystarczające, oznaczałoby, że art. 13 rozporządzenia nr 650/2012 nie miałby dla spadkobierców żadnej użyteczności. Wydaje się wręcz, że skorzystanie z przewidzianej w tym przepisie możliwości zamiast skrócić czas załatwienia sprawy spadkowej przez spadkobiercę odrzucającego spadek, wydłużałoby go. Istnieje nawet ryzyko, że art. 13 rozporządzenia nr 650/2012 rodziłby po stronie spadkobiercy błędne przekonanie co do ważności czynności dokonanych przed sądem miejsca zwykłego pobytu i przez to narażał go na szkodę. W konsekwencji nie tylko cele rozporządzenia nr 650/2012 wskazane w jego motywach 7 i 32 nie zostałyby osiągnięte, lecz byłoby wręcz przeciwnie: rozporządzenie to przyczyniłoby się do zwiększenia niepewności co do sytuacji prawnej spadkobiercy.
29.

Jednakże w postanowieniu odsyłającym sąd odsyłający wskazuje, że wymóg, aby siedziba i centrum rzeczywistego zarządzania wierzyciela znajdowały się na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do EOG, narusza prawo pierwotne Unii. Stwierdza on, że „§ 32 ust. 5 zdanie pierwsze pkt 1 KStG należy w celu zachowania jego ważności interpretować w taki sposób, że ma on zastosowanie również do spółek mających siedzibę lub centrum rzeczywistego zarządzania w państwach trzecich” oraz że „[w] odniesieniu do przedmiotu sporu oznacza to, że przepis § 32 ust. 5 [KStG] miałby również zastosowanie, gdyby centrum rzeczywistego zarządzania [spółki ACC Silicones] nie znajdowało się w Wielkiej Brytanii”. Ponadto, jak słusznie podnosi rząd niemiecki, w pytaniach przedłożonych Trybunałowi mowa jest w sposób ogólny o spółkach „posiadających rezydencję podatkową za granicą”. Podobnie wątpliwości wyrażane przez sąd odsyłający dotyczą w ogólności „spółek zagranicznych” lub „spółek posiadających rezydencję podatkową za granicą”, a zatem nie ograniczają się tylko do spółek mających siedzibę w innym niż Niemcy państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do EOG.
83.

W istocie uwaga, którą Komisja zawarła w powyższym komunikacie – zgodnie z którą „[g]rupę VAT można zatem opisać jako fikcyjny twór do celów VAT, w przypadku którego aspekt ekonomiczny jest ważniejszy niż forma prawna. Grupa VAT jest to szczególny rodzaj podatnika, który istnieje tylko do celów VAT. Jest ona oparta na rzeczywistych finansowych, ekonomicznych i organizacyjnych powiązaniach między przedsiębiorstwami. Choć każdy członek grupy zachowuje swoją formę prawną, utworzeniu grupy do celów VAT nadaje się nadrzędne znaczenie – wyłącznie do celów VAT – w stosunku do form prawnych przewidzianych np. w prawie cywilnym lub w prawie spółek. […]” – prawidłowo potwierdza pierwszeństwo prawa Unii w zakresie VAT przed krajowym prawem cywilnym lub prawem spółek (tak też uważa sąd odsyłający, zob. pkt 58 postanowienia odsyłającego).
58.

Proponuję zatem Trybunałowi, by na pytania przedstawione przez Sofiyski rayonen sad (sąd rejonowy w Sofii, Bułgaria) odpowiedział następująco: 1) Informacje przewidziane w tabeli A załącznika I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), zmienionej dyrektywą 2014/91/UE, które znajdują się w prospekcie emisyjnym, stanowią część „zasadniczych elementów prospektu emisyjnego” w rozumieniu art. 72 owej dyrektywy, a zatem podlegają obowiązkowi aktualizacji. 2) Artykuł 99a lit. r) dyrektywy 2009/65/WE należy interpretować w ten sposób, że w razie zaistnienia pojedynczego przypadku nieprzestrzegania obowiązków dotyczących przekazywania informacji inwestorom, nałożonych zgodnie z przepisami krajowymi transponującymi art. 68–82 dyrektywy 2009/65/WE, krajowe przepisy wykonawcze mogą przewidywać nałożenie na spółkę zarządzającą sankcji w odniesieniu do każdego z zarządzanych przez nią funduszy inwestycyjnych.
70.

To rozumowanie przez analogię również nie jest przekonujące, ponieważ owo odniesienie się do zagrożenia dla porządku publicznego dotyczy możliwości ograniczenia pochodnego prawa pobytu wywodzonego z art. 20 TFUE lub jej braku, podczas gdy w niniejszej sprawie E.K. domaga się przyznania odrębnego prawa pobytu osobie korzystającej z tego pochodnego prawa pobytu. Wreszcie, co się tyczy warunku posiadania wystarczających zasobów, który może również służyć ograniczeniu pochodnego prawa pobytu, Trybunał odmówił przeprowadzenia rozumowania przez analogię pomiędzy systemem wynikającym z dyrektywy 2004/38 a systemem wynikającym z art. 20 TFUE, wskazując, że „w sytuacji gdy obywatel Unii i będący członkiem jego rodziny obywatel państwa trzeciego pozostają w stosunku zależności […], art. 20 TFUE stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie wprowadziło wyjątek od pochodnego prawa pobytu przyznanego w tym artykule temu obywatelowi państwa trzeciego z tego jedynie powodu, że rzeczony obywatel Unii nie posiada wystarczających zasobów” ( 38 ). Tak więc nawet przy ocenie ograniczeń pochodnego prawa pobytu (co nie jest przedmiotem niniejszej sprawy) Trybunał odmawia automatycznego przeprowadzenia rozumowania przez analogię.
55.

W tym względzie z orzecznictwa Trybunału wynika, że obowiązkiem pracodawcy jest zapewnienie pracownikowi możliwości skorzystania z prawa do corocznego płatnego urlopu ( 31 ). W tym celu Trybunał orzekł, że „przy uwzględnieniu wiążącego charakteru prawa do corocznego płatnego urlopu i w celu zapewnienia skuteczności art. 7 dyrektywy 2003/88 pracodawca jest w szczególności zobowiązany zadbać w konkretny i całkowicie przejrzysty sposób o to, by pracownik miał rzeczywiście możliwość skorzystania z corocznego płatnego urlopu, poprzez zachęcenie go, w razie potrzeby formalnie, do uczynienia tego, informując go – dokładnie i w odpowiednim czasie w celu zapewnienia, by wspomniany urlop nadal służył zagwarantowaniu zainteresowanemu wypoczynku i wytchnienia, do czego ma się przyczyniać – że jeśli z niego nie skorzysta, urlop ten będzie podlegał utracie wraz z upływem okresu rozliczeniowego lub okresu dozwolonego przeniesienia” ( 32 ).
57.

Wynika z tego, że poza dziedzinami, w których prawo podatkowe Unii jest przedmiotem harmonizacji, określenie cech konstytutywnych każdego podatku należy do uprawnień dyskrecjonalnych państw członkowskich, z poszanowaniem ich autonomii podatkowej. Dotyczy to w szczególności wyboru stawki podatku, ale także określenia podstawy opodatkowania i zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego ( 24 ). Te konstytutywne cechy definiują zatem co do zasady system odniesienia lub „normalny” system podatkowy, w odniesieniu do którego należy zbadać przesłankę dotyczącą selektywności ( 25 ).
5.

Zgodnie z art. 3 dyrektywy 2001/29/WE ( 3 ), zatytułowanym „Prawo do publicznego udostępniania utworów i prawo podawania do publicznej wiadomości innych przedmiotów objętych ochroną”: „1. Państwa członkowskie powinny zapewnić autorom wyłączne prawo do zezwalania lub zabraniania na jakiekolwiek publiczne udostępnianie ich utworów, drogą przewodową lub bezprzewodową, włączając podawanie do publicznej wiadomości ich utworów w taki sposób, że osoby postronne mają do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie. 2. Państwa członkowskie powinny przewidzieć wyłączne prawo do zezwalania lub zabraniania na jakiekolwiek podawanie do publicznej wiadomości utworów, drogą przewodową lub bezprzewodową, w taki sposób, że osoby postronne mają do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie: […] d) dla organizacji radiowych i telewizyjnych – w odniesieniu do utrwaleń ich programów, niezależnie od tego, czy programy te są transmitowane przewodowo lub bezprzewodowo, włączając drogę kablową lub satelitarną. 3. Czynności publicznego udostępniania utworów i podawania do publicznej wiadomości określone w niniejszym artykule nie powodują wyczerpania praw określonych w ust. 1 i 2”.
57.

Z całego zdania, z którego zaczerpnięto to sformułowanie, wynika, że – w świetle dowodów przedstawionych Sądowi, mianowicie danych dotyczących znajomości języków wśród członków personelu OLAF‑u – jedynie znajomość angielskiego przynosi wyraźny pożytek jeśli chodzi o gotowość laureatów do niezwłocznego podjęcia obowiązków. W spornym ogłoszeniu EPSO podano, że spośród trzech wskazanych języków jedynie dobra znajomość angielskiego jest niezbędna do wykonywania opisanych obowiązków. W ogłoszeniu tym wskazano, że kandydaci zostaną poddani dodatkowemu testowi znajomości języka angielskiego, zaś ci spośród nich, którzy nie uzyskają wymaganej liczby punktów, zostaną wykluczeni z dalszego postępowania. W pkt 110 zaskarżonego wyroku Sąd nawiązuje do tej dodatkowej oceny. W pkt 111 argumentuje on, że wymóg poddania się testowi z języka angielskiego świadczy o tym, iż, inaczej niż ma to miejsce w przypadku angielskiego, nie istnieje żaden uzasadniony powód przemawiający za tym, by dopuszczalnymi językami miały być także niemiecki i francuski. Wyraźny wymóg posługiwania się angielskim na określonym poziomie skutkuje tym, że kandydat mówiący po francusku i niemiecku może nie być gotowy do niezwłocznego podjęcia obowiązków, mimo iż w świetle spornego ogłoszenia EPSO jest to dopuszczalna kombinacja.