Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Przedmiot sporu – Określenie w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi

(art. 226 WE)

2. Środki własne Wspólnot Europejskich – Ustalenie i udostępnienie przez państwa członkowskie

(rozporządzenia Rady nr 2913/92, art. 243 ust. 1 i 2, i nr 1150/2000, art. 6 ust. 3 lit. a) i b), art. 9, 10 i 11)

3. Państwa członkowskie – Zobowiązania – Nadzór powierzony Komisji – Obowiązki państw członkowskich – Współpraca w postępowaniach wyjaśniających w dziedzinie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego

(art. 10 WE i 226 WE; rozporządzenie Rady nr 1552/89, art. 18)

Summary

1. W ramach skargi o stwierdzenie uchybienia o ile wnioski zawarte w skardze nie mogą co do zasady zostać rozszerzone ponad uchybienia zarzucane w sentencji uzasadnionej opinii i w wezwaniu do usunięcia uchybienia, to jednak dopuszczalna jest skarga Komisji o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom, które wynikają z pierwotnej wersji aktu prawa wspólnotowego, następnie zmienionego lub uchylonego, i które zostały utrzymane w nowych przepisach. Jednakże przedmiot sporu nie może zostać rozszerzony o zobowiązania wynikające z nowych przepisów, które nie mają odpowiedników w pierwotnej wersji danego aktu prawa, co stanowiłoby istotne naruszenie prawidłowości postępowania o stwierdzenie uchybienia.

(por. pkt 35)

2. W rezultacie państwa członkowskie są zobowiązane do stwierdzenia roszczeń Wspólnot do środków własnych z chwilą, w której organy celne mogą obliczyć kwotę należności wynikającej z długu celnego i ustalić dłużnika i w związku z tym uwzględnić kwoty tych roszczeń w rachunkach, zgodnie z art. 6 rozporządzenia nr 1150/2000 wykonującego decyzję 94/728 w sprawie systemu środków własnych Wspólnot.

Jeśli chodzi o uprawnienie państw członkowskich do zapisania stwierdzonych tytułów na odrębnym rachunku, o którym mowa w art. 6 ust. 3 lit. b) tego rozporządzenia (rachunek B), to sam brak zapłaty kwot nie może być równoważny zakwestionowaniu roszczeń w rozumieniu tego przepisu. Zgodnie bowiem z art. 243 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny zakwestionowanie takie powinno nastąpić w odwołaniu złożonym w państwie członkowskim, w którym decyzja została wydana lub w którym wystąpiono z wnioskiem o jej wydanie do organów celnych, a następnie do niezależnej instytucji. Wymóg dotyczący formalnego odwołania, sformułowany w ten sposób, jest konieczny ze względu na pewność prawa oraz zapewnia staranne i jednolite stosowanie przepisów w sprawach celnych w celu szybkiego udostępnienia środków własnych Wspólnot.

Błędne wykazanie tytułów na rachunku B może spowodować opóźnienie w zapisaniu odnośnych środków własnych na rachunku Komisji, co zgodnie z art. 9 i 10 rozporządzenia nr 1150/2000 powinno nastąpić w tym samym terminie co termin przewidziany do uwzględnienia tych roszczeń na rachunku A na podstawie art. 6 ust. 3 lit. a) tego rozporządzenia. Na podstawie art. 11 rozporządzenia nr 1150/2000 wszelkie opóźnienie w zapisaniu środków na rachunek, o którym mowa w art. 9 ust. 1 tego samego rozporządzenia, prowadzi do zapłaty przez dane państwo członkowskie odsetek za zwłokę, naliczanych za cały okres zwłoki. Odsetki za zwłokę są wymagalne bez względu na przyczynę opóźnienia, z którym te środki zostały wpłacone na rachunek Komisji.

(por. pkt 63, 68, 73, 74)

3. Z art. 10 WE wynika, że państwa członkowskie mają obowiązek współpracy w dobrej wierze we wszelkich postępowaniach wyjaśniających wszczętych przez Komisję w trybie art. 226 WE oraz dostarczania Komisji wszelkich informacji żądanych przez nią w tym kontekście.

Jeśli chodzi o zobowiązanie państw członkowskich do podejmowania w lojalnej współpracy z Komisją działań pozwalających zapewnić zastosowanie przepisów wspólnotowych dotyczących ustalenia ewentualnych środków własnych, z tego zobowiązania – któremu w szczególności w odniesieniu do inspekcji poświęcony jest art. 18 rozporządzenia nr 1552/89 wykonującego decyzję 88/376 w sprawie systemu środków własnych Wspólnot – wynika w szczególności, że jeśli Komisja jest w dużej mierze zdana na informacje przekazane przez dane państwo członkowskie, to musi ono udostępnić Komisji w odpowiedni sposób wszelkie dowody i inne użyteczne dokumenty, tak aby mogła ona sprawdzić, czy i w jakim zakresie sporne kwoty odpowiadają środkom własnym Wspólnot.

(por. pkt 82, 83)