ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
60.

Ponadto przed dokonaniem oceny, czy mamy do czynienia ze środkiem ograniczającym swobodę świadczenia usług, należy wskazać na kilka szczególnych cech niniejszej sprawy. Po pierwsze, sporny środek nie dotyczy całkowitego zakazu reklamy czy też zakazu określonego rodzaju reklamy, ale środka, który uniemożliwia lekarzom realizowanie reklam sprzecznych z wizerunkiem korporacji lub z etyką zawodową. Dotyczy to zatem wymogu co do treści mającego zastosowanie do sposobów reklamy regulowanej działalności zawodowej. Po drugie, należy również wskazać, że ograniczenie nie dotyczy przepisu zawodowego, ale jego zastosowania w takim jak w niniejszej sprawie przypadku, polegającym na tym, że lekarz świadczący transgraniczne usługi medyczne na terenie Niemiec naraża się na karę dyscyplinarną za to tylko, że ogłasza się w Internecie, używając określeń: „instytut europejski” lub „instytut niemiecki”.
4.

Artykuł 17 szóstej dyrektywy ( 6 ) stanowi: „1. Prawo do odliczenia powstaje w momencie, w którym odliczany podatek staje się wymagalny [z chwilą powstania obowiązku podatkowego]. 2. O ile towary i usługi są używane do celów zawieranych transakcji podlegających opodatkowaniu, podatnik jest uprawniony do odliczenia od podatku, który zobowiązany jest zapłacić, następujących kwot: a) należnego [podlegającego zapłacie] lub zapłaconego podatku [VAT] od towarów lub usług dostarczonych lub które mają być podatnikowi dostarczone przez innego podatnika; b) podatku od wartości dodanej należnego [podlegającego zapłacie] lub zapłaconego od towarów przywożonych; c) podatku [VAT], który jest należny [podlegającego zapłacie] na podstawie art. 5 ust. 7 lit. a) i art. 6 ust. 3. 3. Państwa członkowskie przyznają ponadto każdemu podatnikowi prawo do odliczenia lub zwrotu kwoty podatku od wartości dodanej, określonej w ust. 2, w zakresie, w jakim towary i usługi są częścią: a) transakcji związanych z działalnością gospodarczą określoną w art. 4 ust. 2, przeprowadzanych w innym kraju, które kwalifikowałyby się do odliczenia podatku, jeśli miałyby miejsce na terytorium kraju; b) transakcji zwolnionych od podatku zgodnie z art. 14 ust. 1 lit. i), art. 15, art. 16 ust. 1 pkt B, C lub D lub art. 16 ust. 2; c) transakcji zwolnionych od podatku zgodnie z art. 13 część B lit. a) i d), ust. 1–5, w przypadku gdy klient ma przedsiębiorstwo [siedzibę] poza Wspólnotą lub gdy te transakcje są bezpośrednio związane z towarami przeznaczonymi do wywozu do kraju spoza Wspólnoty”. […] 5. W odniesieniu do towarów i usług, które mają być wykorzystane przez podatnika tak w przypadku transakcji określonych w ust. 2 i 3, dla których podatek podlega odliczeniu, jak też transakcji, dla których podatek nie podlega odliczeniu, odliczenie będzie dotyczyło tylko takiej części podatku [VAT], jaki przypada na kwotę tych pierwszych transakcji. Ta część podlegająca odliczeniu zostanie ustalona, zgodnie z art. 19, dla wszystkich transakcji przeprowadzanych przez podatnika. Jednakże państwa członkowskie mogą: a) upoważnić podatnika do określenia proporcjonalnej części każdego obszaru jego działalności, pod warunkiem że dla każdego z tych obszarów będzie prowadzona osobna rachunkowość; b) zobowiązać podatnika do stosowania specjalnej stawki podlegającej odliczeniu dla każdego z obszarów jego działalności [do określenia proporcjonalnej części każdego obszaru jego działalności] i do prowadzenia osobnych rozliczeń dla każdego z sektorów; c) upoważnić lub zobowiązać podatnika do stosowania odliczenia na podstawie wykorzystania całości lub części towarów i usług; d) upoważnić lub zobowiązać podatnika do stosowania odliczenia zgodnie z przewidzianą zasadą ustanowioną w ust. 1 [w akapicie pierwszym], w stosunku do wszystkich towarów i usług używanych dla transakcji tam wymienionych; e) przewidzieć, że kwota podatku [VAT], która nie podlega odliczeniu przez podatnika, nie jest uwzględniana, jeżeli jest bardzo niska”.
83.

W ramach zarzutu czwartego UEFA utrzymuje, że Sąd naruszył prawo, uznając z jednej strony, że sam fakt, iż mistrzostwa Europy mogą zostać uznane za jedno i to samo wydarzenie o doniosłym znaczeniu, wystarczy do tego, aby naruszenie prawa własności UEFY w odniesieniu do każdego z licznych meczów mistrzostw Europy musiało być proporcjonalne. Tymczasem, zdaniem UEFY, rozumowanie to jest błędne. W rzeczywistości Zjednoczone Królestwo zareagowałoby w sposób proporcjonalny, gdyby ograniczyło swój wykaz krajowy do najważniejszych meczów mistrzostw Europy. Z drugiej strony Sąd naruszył prawo w sposób bardziej fundamentalny, nie oceniając skali ograniczeń ustanowionych w odniesieniu do prawa własności UEFY, co przeszkodziło mu w przeprowadzeniu odpowiedniej analizę kwestii, czy niekorzystne skutki spowodowane przez rozpatrywane przepisy były nieproporcjonalne w stosunku do realizowanych celów. Tymczasem skala ograniczeń była znaczna, ponieważ środki podjęte przez Zjednoczone Królestwo spowodowały w praktyce, iż jedynym sposobem, w jaki UEFA może uzyskać jakiekolwiek świadczenie w zamian za swoje prawa do transmisji w Zjednoczonym Królestwie, jest sprzedaż na aukcji, w której uczestniczyłby tylko jeden potencjalny kupujący, a mianowicie konsorcjum BBC/ITV składające wspólną ofertę, co znacznie obniżyłoby wysokość świadczenia oferowanego w zamian za rzeczone prawa.
109.

Ogólnie rzecz ujmując, jak wynika to z ww. wyroku w sprawie Komisja przeciwko Verhuizingen Coppens, jeżeli przedsiębiorstwo uczestniczyło bezpośrednio w jednym lub większej liczbie zachowań antykonkurencyjnych stanowiących naruszenie jednolite i ciągłe, ale nie zostało wykazane, że poprzez swoje własne zachowanie zamierzało ono przyczynić się do realizacji wspólnych celów wyznaczonych przez pozostałych uczestników kartelu i że znało wszystkie zachowania stanowiące naruszenie, planowane lub wdrażane przez inne przedsiębiorstwa dla realizacji tych samych celów, lub że w sposób rozsądny mogło je przewidzieć oraz że było gotowe ponieść związane z tym ryzyko, Komisja jest uprawniona do przypisania mu odpowiedzialności jedynie za zachowania, w których uczestniczyło ono bezpośrednio, i za zachowania planowane lub wdrażane przez innych uczestników dla realizacji tych samych celów, co cele tego przedsiębiorstwa, co do których wykazano, że wiedziało ono o nich lub że w sposób rozsądny mogło je przewidzieć i było gotowe ponieść związane z tym ryzyko ( 41 ).
7.

Artykuł 9 dyrektywy 2003/87 ma następujące brzmienie: „1. W odniesieniu do każdego okresu określonego w art. 11 ust 1 i 2 każde państwo członkowskie opracowuje krajowy plan przydziałów [krajowy plan rozdziału uprawnień] wskazujący całkowitą ilość [liczbę] pozwoleń, które ma zamiar rozdzielić w odniesieniu do tego okresu, oraz sposób, w jaki proponuje je rozdzielić. Plan opiera się na kryteriach celowości oraz przejrzystości, w tym na kryteriach wymienionych w załączniku III, należycie uwzględniając opinie społeczeństwa. Komisja, bez uszczerbku dla postanowień traktatu, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2003 r. opracuje wskazania [wytyczne] dotyczące wprowadzenia w życie kryteriów wymienionych w załączniku III. Na okres określony w art. 11 ust. 1 plan zostaje opublikowany oraz notyfikowany Komisji oraz innym państwom członkowskim najpóźniej do dnia 31 marca 2004 r. W odniesieniu do dalszych okresów plan zostaje opublikowany oraz notyfikowany Komisji oraz innym państwom członkowskim przynajmniej na 18 miesięcy przed rozpoczęciem odpowiedniego okresu. 2. […] 3. W ciągu trzech miesięcy od notyfikacji krajowego planu rozmieszczenia [rozdziału uprawnień] przez państwo członkowskie na podstawie ust. 1 Komisja może odrzucić ten plan, [lub] jakikolwiek jego aspekt [z jego elementów], na podstawie tego, iż jest on niezgodny z kryteriami wymienionymi w załączniku III lub z artykułem 10. Państwo członkowskie podejmuje decyzję wyłącznie na podstawie art. 11 ust. 1 lub 2, jeśli proponowane zmiany są przyjęte przez Komisję. Podaje się powody odrzucenia decyzji przez Komisję”.
Paragraf 22a, § 78a ust. 2 i 3, § 78b ust. 2 i § 167 ust. 1 Eisenbahngesetz 1957 (ustawy o kolei z 1957 r. zwanej dalej „EisbG”), dodane na mocy Bundesgesetz (ustawy federalnej) BGBl. nr 25/2010, mają, w zakresie istotnym dla postępowania, następujące brzmienie:

„Warunki przyznawania odszkodowań

§ 22a.

(1) Taryfy za świadczenie usług transportu kolejowego na głównych liniach kolejowych i należących do sieci drugorzędnych liniach kolejowych muszą zawierać również warunki przyznawania odszkodowań w celu stosowania przepisów dotyczących odszkodowania zgodnie z § 2 Bundesgesetz zur Verordnung (EG) Nr. 1371/2007 über die Rechte und Pflichten der Fahrgäste im Eisenbahnverkehr [ustawy federalnej w sprawie rozporządzenia (WE) nr 1371/2007 dotyczącego praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym] BGBl. 1 nr 25/2010, oraz zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1371/2007 dotyczącego praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym (Dz.U. L 315 z dnia 3 grudnia 2007 r. s. 14).

Organ arbitrażowy

§ 78a (1)

[…]

(2) Nie naruszając właściwości sądów powszechnych bądź organów, władze lokalne lub regionalne, grupy reprezentujące określone interesy oraz klienci uprawnieni są do składania skarg do Schienen‑Control GmbH w trybie § 22a w sprawie zarzucanego naruszenia mających zastosowanie przepisów rozporządzenia (WE) nr 1371/2007 oraz w sprawie przepisów zawartych w warunkach przyznawania odszkodowań, co do których podnoszony jest zarzut, iż są one nieprawidłowe albo nieracjonalne dla pasażerów.

(3) W przypadku skarg zarówno w trybie ust. (1), jak i ust. (2) Schienen‑Control GmbH zobowiązana jest do poszukiwania polubownego rozstrzygnięcia pomiędzy zainteresowanymi stronami. W przeciwnym wypadku zobowiązana jest do przedstawienia zainteresowanym stronom swojego stanowiska oraz może przedłożyć niewiążące i niezaskarżalne zalecenia w przedmiocie rozstrzygnięcia sprawy. Schienen‑Control GmbH zobowiązana jest do określenia w formie wytycznych trybu postępowania w sprawach określonych w ust. (1) i ust. (2) oraz do opublikowania ich na swojej witrynie internetowej. Zainteresowane przedsiębiorstwa zobowiązane są do współpracy w tej sprawie oraz do przedłożenia na żądanie Schienen‑Control GmbH wszelkich informacji i dokumentacji niezbędnej do dokonania oceny stanu faktycznego związanego ze skargą.

[…]

Bezskuteczność warunków przyznawania odszkodowań

§ 78b (1)

[…]

(2) Schienen‑Control‑Kommission [Komisja Nadzoru Sieci Kolejowej] uznaje z urzędu:

1. […]

2. warunki przyznawania odszkodowań, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1371/2007, w całości lub w części za bezskuteczne, jeżeli przedsiębiorstwo kolejowe ustala je niezgodnie z kryteriami określonymi w art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1371/2007.

[…]

§ 167 Popełnia wykroczenie administracyjne i podlega karze grzywny w wysokości do 2180 EUR nakładanej przez Bezirksverwaltungsbehörde ten,

1. kto nie podaje do publicznej wiadomości warunków przyznawania odszkodowań zgodnie z § 22a ust. 1,

[…]”.
70.

Jeżeli jednak oparcie się na kryterium wieku jest najłagodniejszym środkiem do osiągnięcia zamierzonych zgodnych z przepisami celów, to pozostaje jeszcze zbadać, czy uregulowanie to nie powoduje nadmiernego naruszenia interesów młodszych pracowników. Z zasady proporcjonalności wynika bowiem, że środki naruszające uprawnienia zagwarantowane prawem Unii – w niniejszej sprawie zakaz dyskryminacji ze względu na wiek – nie mogą powodować dla jednostek niedogodności nieproporcjonalnych do zamierzonych celów ( 40 ).
11.

W sześciu językach, w których szósta dyrektywa została pierwotnie napisana (duński, niderlandzki, angielski, francuski, niemiecki i włoski), słowo „voyageur” (podróżny) lub jego odpowiednik było użyte w całym art. 26 poza wersją angielską, która raz użyła słowa „customer” (klient) w celu określenia zakresu art. 26 ust. 1: „where the travel agents deal with customers in their own name and use the supplies and services of other taxable persons in the provision of travel facilities” ( 7 ) (w przypadkach, gdy biura te występują względem klientów w ich własnym imieniu oraz w celu zapewnienia usług turystycznych korzystają z dostaw i usług innych podatników).
71.

Wreszcie niezależnie od kwestii, w jakim aspekcie działalność optyczna mogłaby być zrównana z działalnością farmaceutyczną do celów przeprowadzenia analizy ograniczeń swobody przedsiębiorczości, należy w każdym razie zbadać, czy regionalne ustawodawstwo sycylijskie jest właściwe do zapewnienia realizacji celu ochrony zdrowia publicznego i nie wykracza poza to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia.
68.

Dla osiągnięcia tych celów porozumienia EOG niezbędne jest unowocześnienie i uproszczenie obowiązujących wewnątrz Unii uregulowań w przedmiocie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, jakie miało miejsce w przypadku uchylenia rozporządzenia nr 1408/71 przez rozporządzenie nr 883/2004 ( 40 ), także na poziomie EOG. Bez zastąpienia odesłania do starego rozporządzenia odesłaniem do nowego rozporządzenia w załączniku VI (Zabezpieczenia społeczne) i w protokole 37 do porozumienia EOG swoboda przepływu osób w EOG nie byłaby wykonywana na tych samych warunkach socjalnych co wewnątrz Unii. Powstałoby wówczas ryzyko, że podstawowy cel EOG, polegający na ustanowieniu równych warunków konkurencji w myśl tych samych zasad w jednorodnym obszarze gospodarczym, zostałby zagrożony.
79.

Sąd odsyłający zmierza przede wszystkim do ustalenia, czy przepisy UGB zmienione w wyniku nowelizacji z 2011 r., dotyczące postępowania związanego z wymierzeniem sankcji za uchybienie obowiązkom ujawnienia dokumentów księgowych spółek kapitałowych, nadmiernie utrudniają tym spółkom korzystanie z praw wynikających ze swobody przedsiębiorczości i czy nie są zatem sprzeczne z zasadą skutecznej ochrony sądowej. Sąd odsyłający wymienia szereg „braków strukturalnych” ‐ będą one szczegółowo analizowane poniżej w pkt 87 i następnych ‐ które mogą powodować sprzeczność przepisów krajowych z zasadą skuteczności. W odniesieniu do tych domniemanych „braków strukturalnych” sąd odsyłający zmierza również do ustalenia, czy sporne przepisy krajowe nie są niezgodne z zasadą poszanowania prawa do obrony. Sąd odsyłający zwraca się zatem do Trybunału z pytaniem, czy nie jest on zobowiązany do odstąpienia od zastosowania nowych przepisów wprowadzonych przez nowelizację z 2011 r.
76.

Na pierwszy rzut oka wydaje się, że tak nie jest w przypadku spornego przepisu. Na podstawie ustawy o emeryturach dla urzędników urzędnik jest uprawniony do emerytury proporcjonalnie do czasu zatrudnienia go w tej służbie. W okresie, w którym urzędnik miałby co do zasady prawo do wynagrodzenia za pozostawanie w dyspozycji pracodawcy, ale nie jest ono wypłacane ze względu na wiek, nabywany jest ponadto staż emerytalny. W okresie trzech lat, w którym teoretycznie istniałoby prawo do wynagrodzenia za pozostawanie do dyspozycji pracodawcy, nie dochodzi więc do utraty stażu emerytalnego.
86.

Zasada 37 rozporządzenia wykonawczego omawia bardziej szczegółowo wymagania wobec wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku, to jest uzasadnione oświadczenie na piśmie, o którym mowa w art. 56 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009. W szczególności angielska wersja zasady 37 lit. b) pkt iv) przewiduje, że wniosek musi zawierać „an indication of the facts, evidence and arguments presented in support of [the grounds on which the application is based]” ( 22 ). Użyte określenia wydają się sugerować, że przedstawienie wszystkich tych okoliczności stanu faktycznego i dowodów nie jest konieczne, chociaż zgadzam się, że inne wersje językowe tej zasady mogą być odczytywane odmiennie ( 23 ).
85.

Tymczasem o ile Trybunał w postanowieniu przytoczonym przez Sąd ( 61 ) orzekł, że przepisy dotyczące terminów do wniesienia skargi nie wiążą się ze szczególnymi trudnościami interpretacyjnymi, to odniósł się on wyłącznie do zasad obliczania wspomnianych terminów. Z tego postanowienia nie można wywieść, że kwestia obliczania terminów do wniesienia skargi na akty instytucji, organów i agencji opublikowanych wyłącznie w Internecie jest w pełni jasna i nie rodzi żadnych uzasadnionych wątpliwości.
66.

Jednakże zgadzam się z Komisją co do tego, że przy próbach sformułowania kryteriów do określenia, czy w konkretnej sprawie domniemanie, że instrumenty regulacyjne nie są objęte wyjątkiem z art. 2 pkt 2, zostało obalone, niezbędne jest odniesienie się do celów dyrektywy 2003/4. Moim zdaniem przejrzystość i możliwość kontroli społecznej jest zagwarantowana w sytuacji, gdy a) procedury prowadzące do przyjęcia instrumentu regulacyjnego spełniają cel zidentyfikowany przez Trybunał, to jest zagwarantowanie prawa dostępu do informacji dotyczących środowiska znajdujących się w posiadaniu organu władzy publicznej, oraz b) rozpowszechnianie i udostępnianie takich informacji społeczeństwu ( 31 ) jest realizowane w sposób porównywalny ze sposobem dotyczącym uchwalania ustawodawstwa pierwotnego. W takiej sytuacji stosowanie wyjątku zawartego w art. 2 pkt 2 dyrektywy 2003/4 nie podważałoby skuteczności dyrektywy. Do sądu odsyłającego należy określenie, czy kryteria te zostały w danym przypadku spełnione. Ciężar dowodu na wykazanie, że jest tak w istocie, obciąża organ władzy publicznej chcącej się powołać na tenże wyjątek.
1)

Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 3 pkt 7 i art. 4 pkt 4 dyrektywy 2003/35/WE z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE przez to: — że uprawnienia dyskrecjonalne sądów do przyznania ochrony przed nadmiernymi kosztami nie są związane z celem tej ochrony i że podlegające zastosowaniu w tym względzie kryteria są sprzeczne z wymienionymi przepisami, — że w postępowaniach określonych w tych przepisach sądy mogą orzec wzajemną ochronę przed nadmiernymi kosztami, która w razie skuteczności skargi uniemożliwia nałożenie na stronę przeciwną kosztów odpowiedniego wynagrodzenia uzależnionego od wygranej z tytułu reprezentacji wymienionych w tych przepisach osób i stowarzyszeń, oraz — że sądy w Anglii i Walii, w tym w Gibraltarze, oraz w Irlandii Północnej mogą uzależnić przyznanie niezbędnych środków ochrony tymczasowej w postępowaniach określonych w tych przepisach od zobowiązania do naprawienia szkody.
89.

Należy pamiętać, że Deltafina potencjalnie narażona była na ukaranie grzywną z uwagi na poważne naruszenie reguł konkurencji i w myśl zasady odpowiedzialności osobistej zobowiązana była ponieść za to odpowiedzialność ( 64 ). Niemniej jednak z powodów, o których mowa we wstępie do komunikatu w sprawie współpracy z 2002 r. ( 65 ), Komisja mogła przyznać zwolnienie z grzywny. W tym względzie Komisja pismem z dnia 6 marca 2002 r. podpisanym przez członka Komisji w tamtym okresie odpowiedzialnego za kwestie dotyczące konkurencji potwierdziła fakt przyznania Deltafinie warunkowego zwolnienia z grzywny. W świetle powyższych rozważań oświadczenia złożone przez urzędnika podczas spotkania lub w ramach późniejszych kontaktów nie mogły stanowić jednoznacznego dowodu na to, że Komisja zgodziła się na zmianę czynnika, który ma podstawowe znaczenie przy ustalaniu zasad współpracy z przedsiębiorstwem określonych w ramach systemu łagodzenia kar. Aby móc stwierdzić, że Komisja wyraziła zgodę na zmianę warunków porozumienia dla celów określonych w komunikacie w sprawie współpracy z 2002 r., zainteresowane przedsiębiorstwo musiałoby uzyskać od tej instytucji formalne potwierdzenie zatwierdzone na odpowiednim szczeblu. Sugerowałabym, że zatwierdzenia musiałaby dokonać ta sama osoba, która dokonała potwierdzenia warunkowego zwolnienia z grzywien (lub jej następca). Wydaje mi się, że wynika to z faktu, iż decyzjom podejmowanym w ramach systemu łagodzenia kar przypisuje się duże znaczenie oraz z potrzeby zagwarantowania, by decyzje te stanowiły punkt odniesienia oraz zapewniały skarżącym pewność prawa niezbędną do zapewnienia konsekwentnego stosowania przepisów dotyczących łagodzenia kar. Gdyby dopuścić dowolność w kształtowaniu warunków przyznawania zwolnienia z grzywien przez urzędników bez potrzeby uzyskania potwierdzenia zgody ze strony właściwych w hierarchii członków Komisji, wspomniane wyżej założenia nie byłyby spełnione.
62.

Z tego względu sądzę, że art. 15 ust. 5 rozporządzenia nr 1008/2008 dobrze odzwierciedla takie stanowisko. Przepis ten wskazuje bowiem w szczególności, że niezależnie od postanowień umów dwustronnych między państwami członkowskimi zainteresowane państwo lub państwa członkowskie zezwalają wspólnotowym przewoźnikom lotniczym na łączenie przewozów lotniczych oraz zawieranie porozumień o dzieleniu oznaczeń linii z dowolnym przewoźnikiem lotniczym ( 23 ) w przewozach lotniczych do dowolnych portów lotniczych na swoim terytorium, z dowolnych punktów w państwach trzecich lub do tych punktów. Zgodnie z akapitem drugim tego ustępu państwo członkowskie może nałożyć ograniczenia na porozumienia o dzieleniu oznaczeń linii między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi a przewoźnikami lotniczymi z państw trzecich. Państwo to powinno jednak zapewnić, by ograniczenia nałożone na mocy takich umów nie ograniczały konkurencji i były niedyskryminacyjne względem wspólnotowych przewoźników lotniczych oraz nie były bardziej restrykcyjne niż jest to konieczne.
5.

Jej art. 11 stanowi: „[…] 2) w przypadkach, o których mowa w art. 8, należy zapewnić, co następuje: […] b) utrzymanie płatności [wypłaty wynagrodzenia] lub prawa [prawo] do odpowiednich zasiłków [dla] pracownic w rozumieniu art. 2.[…] 3) zasiłek, o którym mowa w ust. 2 lit. b), uważa się za odpowiedni, jeśli co najmniej odpowiada on dochodom, które pracownica otrzymywałaby w przypadku przerwy w pracy spowodowanej stanem zdrowia, przy czym jego górną granicę ustala ustawodawca krajowy; 4) państwa członkowskie mogą uzależnić prawo do płatności [utrzymania wypłaty wynagrodzenia] lub zasiłku, o których mowa w ust. 1 i [ust.] 2 lit. b), od tego, czy dana pracownica spełnia wymagania przewidziane w krajowych przepisach, konieczne do nabycia prawa do tego zasiłku. Zgodnie z tymi wymaganiami w żadnym wypadku nie można wymagać, aby termin porodu poprzedzał dłuższy niż 12 miesięcy okres aktywności zawodowej”.
83.

W pierwszej kolejności Trybunał uznał okresową karę pieniężną i ryczałt, o których mowa w art. 260 TFUE, za sankcję, w stosunku do której co do zasady znajduje zastosowanie zasada ne bis in idem ( 29 ). Mimo to w opinii w sprawie Komisja przeciwko Luksemburgowi ( 30 ) rzecznik generalna J. Kokott opowiedziała się za możliwością ponownego zastosowania owych środków przymusu. Mając bowiem na uwadze, że postępowanie z art. 260 ust. 2 TFUE ma charakter postępowania egzekucyjnego, przewidziane w nim sankcje można stosować wielokrotnie.
25.

We wszystkich trzech sprawach TVI ponownie stwierdziła, że opłata za wyświetlanie nie powinna być wliczana do podstawy opodatkowania do celów podatku VAT, we wszystkich sprawach podnosząc te same argumenty. TVI stoi między innymi na stanowisku, że zastosowanie powinny znaleźć art. 16 ust. 6 lit. c) CIVA oraz art. 11 część A ust. 3 lit. c) szóstej dyrektywy, gdyż to nie TVI, a reklamodawcy są w rzeczywistości zobowiązani z tytułu opłaty, zaś TVI występuje, na gruncie prawa portugalskiego, jedynie w charakterze ich zastępcy („substytucja podatkowa”). Co więcej, w myśl art. 16 ust. 1 CIVA oraz art. 11 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy opłata za wyświetlanie nie powinna być wliczana do podstawy opodatkowania, jako że nie stanowi świadczenia wzajemnego za usługi TVI, gdyż nie pozostaje z nimi w żadnym bezpośrednim związku. TVI stoi też na stanowisku, że zdarzeniem powodującym naliczenie opłaty jest wyświetlenie reklamy, a więc zdarzenie inne niż to, które powoduje naliczenie podatku VAT, a konkretnie świadczenie szeregu różnych usług, w tym usług wyświetlania.