ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 368/26

Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2022 r. – QQ/Komisja

(Sprawa T-461/22)

(2022/C 368/45)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: QQ (przedstawiciele: adwokaci S. Gemas Donário i S. Soares)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2020) 8550 final z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie systemu pomocy SA.21259 (2018/C) (ex 2018/NN) wdrożonego przez Portugalię na rzecz Zona Franca de Madeira (ZFM) [wolnego obszaru celnego Madery] – Schemat III,

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

Zarzut pierwszy dotyczący błędu w ocenie w zakresie przesłanek, jakie należy spełnić, aby Schemat III wolnego obszaru celnego (zwanego dalej „ZFM”) był zgodny z rynkiem wewnętrznym, w szczególności w odniesieniu do pochodzenia zysków i tworzenia oraz utrzymywania miejsc pracy w regionie.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja w nieuzasadniony sposób zwlekała ze zmianą kolejnych wersji systemu ZFM, jeśli chodzi o kryterium odnoszące się do obliczenia liczby utworzonych/utrzymanych miejsc pracy.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia z tego względu, że wydana decyzja zawiera niewystarczające uzasadnienie w odniesieniu do tego, co należy rozumieć przez miejsca pracy ZFM i działalność faktycznie i fizyczne prowadzoną na Maderze.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do rzetelnego procesu sądowego i naruszenia zasady równości broni ze względu na to, że Komisja zwlekała ze skorygowaniem elementów systemu prawnego ZFM oraz z uwagi na krótki termin wyznaczony stronie skarżącej w celu skorzystania przez nią z prawa do obrony.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia uzasadnionych oczekiwań ze względu na to, że Komisja zwlekała z działaniem i z uwagi na treść zaskarżonej decyzji.

Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasady pewności prawa, ze względu na to, że Komisja zwlekała z działaniem i że zmieniono obowiązujący system pomocy państwa dla danego okresu regulacyjnego.
—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2022/692 z dnia 16 lutego 2022 r. zmieniającego, w celu dostosowania do postępu naukowo-technicznego, rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”) (1) w zakresie, w jakim wprowadza zharmonizowaną klasyfikację i oznakowanie trzech substancji, a mianowicie N-karboksymetyloiminobis(etylenonitrylo)tetra (kwasu octowego) oraz jego soli pentasodowych i pentapotasowych (zwanych dalej razem „DTPA” lub „substancją”), to jest motywów 2 i 3, art. 1 i 2 i załącznika do zaskarżonego rozporządzenia w zakresie, w jakim dotyczą DTPA a w szczególności zapisów wprowadzonych załącznikiem do zaskarżonego rozporządzenia w części 3 załącznika VI do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniającego i uchylającego dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (zwanego dalej „rozporządzeniem CLP”) (2) dla poszczególnych substancji: — N-karboksymetyloiminobis(etylenonitrylo)tetra (kwasu octowego); — (karboksylanometylo)iminobis(etylenonitrylo)tetraoctan pentasodu; — 2,2’,2”,2”’,2””(etano-1,2-diylonitrylo)pentaoctan pentapotasu.
3.

Zarzut trzeci, w myśl którego nawet gdyby uznać, że audyt mieścił się w zakresie umowy, a ciężar dowodu spoczywał co do zasady na skarżącej, to odrzucenie kosztów oddelegowania na etapie weryfikacji ex post pod kątem błędów systematycznych niewłaściwych dla takiej weryfikacji jako odnoszącej się do finansowania ryczałtowego, nastąpiło z naruszeniem zasady dobrej wiary nie tylko przy stosowaniu rozporządzenia finansowego 2018/1046 (1), obowiązującego w czasie audytu (art. 181 ust. 2), ale także przy wykonywaniu umowy w ogólności: podejmując niezgodne z prawem, arbitralne działania, jednostka przeprowadzająca audyt zanegowała wystarczalność kontroli wykonania zadań na potrzeby finansowania ryczałtowego, mając ocenić ją na podstawie certyfikowanych i podlegających kontroli danych historycznych beneficjenta, a zamiast tego uprzywilejowała rodzaje dowodów odnoszących się do zdarzeń generujących działania objęte finansowaniem ryczałtowym. Takie odwrócenie kolejności dowodów pozbawiło stronę skarżącą prawa do interpretowania ciążących na niej zobowiązań umownych na swoją korzyść w kontekście prawnym, w którym panowała niejasność pojęć mająca swe źródło w obowiązującym wówczas rozporządzeniu finansowym (966/2012) (2), a także w sprzecznych zachowaniach strony pozwanej w związku z kontrolą wykonywania umowy.
C 389/18

Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2022 r. – Aldi/EUIPO – Heredero de Navarra (LYTTOS)

(Sprawa T-517/22)

(2022/C 389/20)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Deutschland) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, C. Fürsen, M. Minkner i A. Starcke)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Heredero de Navarra, SL (Mendavia, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy LYTTOS – zgłoszenie nr 18 126 191

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 maja 2022 r. w sprawie R 146282021–2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

— Naruszenie art. 47 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;
—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2022/692 z dnia 16 lutego 2022 r. zmieniającego, w celu dostosowania do postępu naukowo-technicznego, rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, a także poprawienie tego rozporządzenia w zakresie, w jakim wprowadza ono zharmonizowaną klasyfikację i zharmonizowane oznakowanie substancji 1,1,1-trimetylo-N-(trimetylosililo)-silanoamina, produkty hydrolizy z krzemionką pirogeniczny, syntetyczny i amorficzny, poddany obróbce powierzchniowej ditlenek krzemu w postaci nanocząsteczkowej (zwanej dalej „substancją” lub „SAS-HMDS”) (CAS nr 68909–20–6) (rozporządzenie to zwane jest dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”) (1)
—

stwierdzenie nieważności decyzji, prawidłowo doręczonej stronie skarżącej w dniu 18 lipca 2022 r., oddalającej wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/2049 z dnia 24 listopada 2021 r. w sprawie odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej cypermetryna jako substancji kwalifikującej się do zastąpienia, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (1);
—

Naruszenie zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa z uwagi na to, że decyzja EUIPO, w której stwierdzono, że wniosek dowodowy skierowany przez Prolactal nie spełnia wymogów art. 10 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 i w związku z tym jest on niedopuszczalny, jest nieproporcjonalna do jej skutków;
1.

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że wyłączenie z finansowania Unii wydatków związanych z przyznanym jej przez władze czeskie wsparciem finansowym w kwocie 30 606,96 EUR jest niewystarczająco uzasadnione, to znaczy pozbawione jakiegokolwiek uzasadnienia, co stanowi naruszenie art. 296 TFUE i art. 1 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący nieposzanowania przez Radę do orzecznictwa Trybunału wypływającego z wyroku z dnia 19 listopada 2019 r., A.K. i in. (Niezależność Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego), C-585/18, C-624/18 i C-625/18, EU:C:2019:982, wyroku z dnia 15 lipca 2021 r., Komisja/Polska (System odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów) (C-791/19, EU:C:2021:596), postanowienia z dnia 8 kwietnia 2020 r., Komisja/Polska (C-791/19 R, EU:C:2020:277); a także naruszenia art. 2 i art. 13 ust. 2 TUE. Ponadto w ramach tego zarzutu strona skarżąca podnosi, że Rada przekroczyła swoje uprawnienia w zakresie, w jakim zamierzała ustalić, w jaki sposób Polska powinna zastosować się do orzecznictwa Trybunału dotyczącego Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego w Polsce (zwanej dalej „Izbą Dyscyplinarną”).
—

stwierdzenie również wygaśnięcia prawa do znaku w odniesieniu do wymienionych powyżej towarów należących do klasy 5;
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddala wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego w odniesieniu do należących do klasy 25 towarów „koszule polo” i „swetry”;
—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2022/1214 z dnia 9 marca 2022 r. zmieniającego rozporządzenie delegowane (UE) 2021/2139 w odniesieniu do działalności gospodarczej w niektórych sektorach energetycznych oraz rozporządzenie delegowane (UE) 2021/2178 w odniesieniu do publicznego ujawniania szczególnych informacji w odniesieniu do tych rodzajów działalności gospodarczej (1);
3.

Zarzut trzeci, dotyczący tego, że zaskarżona decyzja nie została wystarczająco uzasadniona w odniesieniu do liczby bezpłatnych uprawnień do emisji przydzielonych instalacjom Carmeuse, ponieważ nie przedstawia ona szczegółowo procesu decyzyjnego, ani powodów odrzucenia argumentów Carmeuse, a także nie odnosi się do istotnych powodów, dla których zastosowana w ten sposób przez Komisję formuła zastępuje obowiązujące przepisy.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że strona skarżąca jest uprawniona do odzyskania kwoty odsetek za zwłokę w wysokości 3 382 129,97 EUR lub ewentualnie odsetek naliczonych za taki okres i według takiej stopy, jakie Sąd uzna za odpowiednie, w ramach roszczenia na podstawie art. 266 akapit pierwszy TFUE, ze względu na to, że Komisja była zobowiązana do zapłaty takich odsetek w celu zastosowania się do wyroku Sądu w sprawie T-341/17. W tym względzie strona skarżąca powołuje się tytułem ewentualnym na art. 277 TFUE, na wypadek gdyby Komisja zamierzała oprzeć się na akcie prawa wtórnego i gdyby taki akt był interpretowany w sposób sprzeczny z uprawnieniami traktatowymi strony skarżącej.
1.

Pierwszy zarzut: Naruszenie istotnych przepisów proceduralnych ze względu na niekompletne podanie do wiadomości zaskarżonej decyzji Zaskarżona decyzja nie została w całości podana do wiadomości skarżącej, z z naruszeniem art. 1 ust. 2 TUE, art. 15, art. 296 i art. 298 TFUE oraz art. 42 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”). Znajomość niezakomunikowanych danych, jako centralnego elementu decyzji, jest konieczna, aby zrozumieć, w jaki sposób indywidualna sytuacja skarżącej została uwzględniona przy obliczaniu składek, biorąc pod uwagę sytuację wszystkich innych instytucji, których to dotyczy.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości strony pozwanej ze względu na naruszenie zasady subsydiarności Strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana nie jest organem właściwym do przeprowadzenia postępowania przeciwko Silgan ani do wydania zaskarżonej decyzji. Ze względu na przeprowadzenie szczegółowego dochodzenia oraz na fakt, że postępowanie było już na tak zaawansowanym etapie, że możliwe było wydanie ostatecznej decyzji, Bundeskartellamt (niemiecki urząd ochrony konkurencji) był w stanie doprowadzić postępowanie w niniejszej sprawie do końca. Strona pozwana nie była lepiej usytuowana do przeprowadzenia tego postępowania.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa w odniesieniu do kryterium dotyczącego „działalności prowadzonej rzeczywiście i materialnie na Maderze”, które było prawidłowo interpretowane i stosowane w schemacie III ZFM. Strona skarżąca powołuje się na błąd Komisji w wykładni kryterium „zyski będą pochodzić z działalności prowadzonej rzeczywiście i materialnie na Maderze”. Zyski przedsiębiorstw zarejestrowanych w ZFM, które mogą zostać objęte systemem korzyści podatkowych nie ograniczają się do zysków osiągniętych z działalności podlegającej dodatkowym kosztom związanym peryferyjnego położenia, np. działalności prowadzonej wyłącznie na terytorium geograficznym RAM. Z uwagi na cele i kontekst Schematu III ZFM, prawidłowa wykładnia tego kryterium dopuszcza, aby za działalność prowadzoną rzeczywiście i materialnie na Maderze była uważana działalność, która obejmuje przedsiębiorstwa mające licencję na ZFM, które mają tam swój ośrodek decyzyjny, niezależnie od tego, czy prowadzą one działalność międzynarodową.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący sprzecznego z prawem Unii przekroczenia zakresu delegacji bądź nadużycia delegacji przez pozwaną poprzez wydanie art. 2 ust. 3 rozporządzenia delegowanego (UE) 2022/973 (1) na podstawie upoważnienia zawartego w art. 42 ust. 7 zdanie pierwsze rozporządzenia (UE) 2019/1009 (2) Zgodnie z art. 42 ust. 7 zdanie pierwsze rozporządzenia (UE) 2019/1009 pozwana mogła przyjąć akty delegowane wyłącznie do celów efektywności agronomicznej i bezpieczeństwa. Natomiast pozwana ustaliła w art. 2 ust. 3 lit. a) i c) rozporządzenia delegowanego (UE) 2022/973 wartości dopuszczalne dla całkowitego chromu i wanadu do celów ochrony zdrowia i środowiska. Ustalenie wartości dopuszczalnych dla całkowitego chromu i wanadu nie wchodzi w zakres podstawy upoważnienia zawartej w art. 42 ust. 7 zdanie pierwsze rozporządzenia (UE) 2019/1009.
C 441/29

Skarga wniesiona w dniu 6 października 2022 r. – Van Oosterwijck/Komisja

(Sprawa T-622/22)

(2022/C 441/41)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Viviane Van Oosterwijck (Kontich, Belgia) (przedstawiciel: F. Moyse, avocat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 7 lipca 2022 r., oraz – w razie potrzeby – decyzji z dnia 15 grudnia 2021 r., na mocy których Komisja wydała odmowę przyznania skarżącej renty rodzinnej;

— w konsekwencji – przyznanie skarżącej prawa do renty rodzinnej na mocy art. 19 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego;

— w każdym wypadku – obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżąca podnosi jeden zarzut oparty na niezgodności z prawem art. 20 załącznika VIII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) ze względu na naruszenie zasad równego traktowania i niedyskryminacji w zależności od długości jej relacji z mężem. Skarżąca podnosi w szczególności, że zróżnicowanie, które należy stwierdzić w niniejszym przypadku – a mianowicie fakt, że przesłanka dotycząca minimalnego stażu małżeństwa jest, w sytuacjach objętych wspomnianym art. 20, znacznie bardziej surowa niż w odniesieniu do sytuacji podlegających art. 19 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, podczas gdy wszystkie te sytuacje są porównywalne – powinno zostać uznane za arbitralne lub oczywiście nieadekwatne w świetle założonego przez prawodawcę i wspólnego tym dwóm przepisom celu.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia przewidzianych w art. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej i w art. 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zasad w dziedzinie dostępu do aktów instytucji Unii przewidzianego w art. 1 i art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 – istnienie interesu publicznego w dostępie do uzupełniającego wezwania do usunięcia uchybienia z dnia 15 lipca 2022 r. — Strona skarżąca twierdzi w tym względzie, że istnieje nadrzędny interes publiczny w prawie do informacji, a mówiąc dokładniej, w zapoznaniu się z działaniem Komisji i Republiki Włoskiej w dziedzinie niezależności sądownictwa, istotnego warunku praworządności, co skutkuje tym, że przepisy dotyczące wyjątku od prawa do dostępu należy interpretować zawężająco. — Całkowicie nieodpowiedni charakter całego systemu przepisów, które regulują we Włoszech honorowe sądownictwo, a w szczególności honorowych sędziów pokoju, został już stwierdzony przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyrokach z dnia 16 lipca 2020 r. i z dnia 7 kwietnia 2022 r., przy czym ma miejsce naruszenie zasady warunkowości. — Sprzeczne z przepisami w dziedzinie przejrzystości i ujawniania dokumentów instytucji Unii jest negowanie istnienia nadrzędnego interesu publicznego w zapoznaniu się nie z poufnymi aktami i dyskusjami między Republiką Włoską a Komisji, lecz z zarzutami sformułowanymi w wezwaniu do usunięcia uchybienia z dnia 15 lipca 2022 r., na które zwróciła uwagę prasa krajowa i które było przedmiotem zawierającego streszczenie komunikatu wydanego przez samą Komisję.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa i nadużycia władzy w związku z brakiem uzasadnienia/niewystarczającym uzasadnieniem oraz brakiem odpowiedniego dochodzenia. — W zaskarżonej decyzji odmówiono udzielenia dostępu w związku z wyjątkiem, o którym mowa w art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, lecz w niniejszym przypadku uzasadnienie jest jedynie pozorne. — Z naruszeniem prawa odmówiono udzielenia dostępu do wnioskowanego dokumentu bez wyjaśnienia, w jaki sposób mogłoby to naruszyć ochronę postępowania sądowego, ani nie wykazano, że ryzyko szkody jest rozsądnie przewidywalne, a nie tylko hipotetyczne, przy czym nie wskazano, do jakiego krajowego postępowania sądowego odnosi się decyzja. — Nie wyjaśniono, dlaczego ujawnienie dokumentu spółce Veritas miałoby zagrozić zasadzie równości broni w nieokreślonym bliżej postępowaniu sądowym, w którym spółka Veritas nie została nawet wskazana jako strona. — W decyzji brakuje odpowiedniego stwierdzenia co do istnienia „należycie uzasadnionego” sprzeciwu państwa członkowskiego, które sprzeciwia się ujawnieniu dokumentu, oraz co do rzeczywistego istnienia konieczności ochrony, o której mowa w art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.
—

Skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja zakłada zdolność SRB do przyjmowania wiążących ustaleń co do statusu niewypłacalności jej spółki zależnej. Kwestia ta należy do wyłącznej kompetencji sądów krajowych.
—

zawieszenie postępowania na podstawie art. 69 lit. c) i d) regulaminu postępowania przed Sądem do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w przedmiocie skarg w sprawach: T-413/18 (1), T-481/19 (2), T-339/20 (3), T-424/20 (4) i T-360/21 (5) albo do czasu zakończenia tych postępowań w inny sposób;
—

tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej w sprawie: — udzielenia zamówienia na część 7 zamówienia zatytułowanego „PE/ITEC-ITS19-External Provision of IT Services” trzem pierwszym, wskazanym poniżej oferentom: — pozycja 1: OneCode – konsorcjum, którego liderem jest NTT Data Spain S.L.U. oddział w Belgii, a uczestnikami są ARHS Developments S.A., SWORTechnologies S.A. i SOGETI Luxembourg SA; siedziba konsorcjum: B-1000 Bruxelles (Belgia), rue de Spa 8; — pozycja 2: Konsorcjum APC – konsorcjum, którego liderem jest spółka Atos Luxembourg PSF, a uczestnikami są PWC EU Services i Computer Resources International Luxembourg; siedziba konsorcjum: L-3364 Leudelange (Luksemburg), rue Château d’Eau 12; — pozycja 3: FACI2T Consortium – konsorcjum, którego liderem jest CTG IT Solutions S.A., a uczestnikami są Fujitsu Technology Solutions N.V./S.A., Netcompany Intrasoft S.A., i AXIANSEU – DIGITAL SOLUTIONS S.A., siedziba konsorcjum: L-8070 Bertrange (Luksemburg), rue Mérovingiens 7; — nieudzielania tego zamówienia konsorcjum InfraExpert, do którego należą skarżące, utworzonemu w celu złożenia oferty w ramach spornego postępowania w sprawie udzielenia zamówienia, a także podpisania i wykonania umowy ramowej oraz umów szczegółowych, które mogą zostać podpisane w następstwie udzielenia zamówienia – decyzja o odmowie udzielenia zamówienia została doręczona skarżącym listem poleconym z dnia 3 października 2022 r., o sygnaturze GEDA (2022) 27063;
1.

Zarzut pierwszy, zgodnie z którym zaskarżona decyzja zawiera błędy proceduralne i materialne z powodu następujących szczególnych uchybień w niej zawartych: — Zaskarżona decyzja narusza art. 22 ust. 6 i art. 28 ust. 2 rozporządzenia SRM (1), ponieważ: a) koszty nie stanowią uzasadnionych kosztów właściwych poniesionych w związku z zastosowaniem instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub w związku z wykonaniem uprawnień w tym zakresie; b) SRB nie podjęła właściwej decyzji co do sposobu, w jaki koszty są przez nią odzyskiwane oraz powinna była obciążyć kosztami instytucję objętą restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, a zatem pośrednio nabywcę; c) art. 28 ust. 2 rozporządzenia SRM zezwala jedynie SRB na wydawanie krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instrukcji dotyczących aspektów wykonania programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, podczas gdy koszty, do których odnosi się zaskarżona decyzji są kosztami związanymi z postępowaniem prowadzącym do wydania decyzji w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji; oraz d) rozporządzenie SRM nie upoważnia SRB do uzyskania porady prawnej lub innej porady na koszt jednostki poddanej nadzorowi lub jej udziałowców. — Odwołanie się do zewnętrznych doradców narusza art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który stanowi, że każdy ma prawo do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia swojej sprawy przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii, a nie przez zewnętrznych doradców. — Koszty, którymi została obciążona strona skarżąca na mocy zaskarżonej decyzji zostałyby w każdym razie pokryte przez regularne składki na wydatki administracyjne SRB wnoszone przez każdą nadzorowaną instytucję. — Ze szczególnych zasad umożliwiających odzyskanie kosztów z tytułu doradztwa prawnego w określonych okolicznościach wynikałoby a contrario, że takie koszty co do zasady nie mogą być odzyskane. — Koszty nie zostały poniesione we właściwy i racjonalny sposób. — Niektóre koszty dotyczą kwestii związanych z prawem słoweńskim. Wyłącznie krajowe władze i krajowe organy sądowe są upoważnione do wykładni i stosowania prawa słoweńskiego. — Niektóre koszty dotyczą kwestii związanych z sankcjami, które nie są objęte uprawnieniami SRB.
1.

W odniesieniu do pierwszego zaskarżonego okresu, skarżący podnosi trzy zarzuty, wskazując na naruszenie zasady pewności prawa i napuszenie art. 3.6 załącznika X do regulaminu pracowniczego, naruszenie obowiązku wskazania przyczyn i prawa do sprawnej administracji, naruszenia obowiązku dbałości.