ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż decyzja organu władzy krajowej rozszerzająca na wszystkie należące do branży rolnej przedsiębiorstwa zakres stosowania porozumienia, które ustanawia składkę w ramach uznanej przez organ władzy krajowej organizacji międzybranżowej, która to składka staje się w ten sposób obowiązkowa, a której celem jest umożliwienie prowadzenia działań informacyjnych, promocyjnych, z zakresu stosunków zewnętrznych, zapewnienie jakości i badań oraz działań mających na celu obronę interesów danego sektora nie stanowi pomocy państwa.

W istocie organy krajowe nie mogą faktycznie przeznaczyć zasobów pochodzących z takich składek na wsparcie niektórych przedsiębiorstw. To zainteresowana organizacja międzybranżowa decyduje o przeznaczeniu tych zasobów, które są w całości poświęcone na określone przez nią samą cele. Podobnie zasoby te nie znajdują się stale pod kontrolą publiczną i nie znajdują się w dyspozycji organów państwowych.

Ponadto państwo działa wyłącznie jako instrument, który czyni obowiązkowymi składki ustanowione przez organizacje międzybranżowe dla zapewnienia realizacji celów, które organizacje te same określają. Zatem ani z uprawnienia państwa do uznania organizacji międzybranżowej, ani z uprawnienia tegoż państwa do rozszerzenia na wszystkie należące do danej branży przedsiębiorstwa zakresu stosowania porozumienia międzybranżowego nie można wywnioskować, że prowadzone przez organizację międzybranżową działania można przypisać państwu.

Wreszcie zasoby prywatne wykorzystywane przez organizacje międzybranżowe nie stają się zasobami publicznymi wyłącznie dlatego, że są wykorzystywane łącznie z kwotami pochodzącymi ewentualnie z budżetu państwa.

(por. pkt 36, 40, 41, 44, 45; sentencja)
W ramach postepowania przewidzianego w art. 260 ust. 2 TFUE ryczałt powinien w każdym przypadku być nakładany na podstawie całokształtu istotnych elementów związanych z naturą stwierdzonego uchybienia oraz z postawą danego państwa członkowskiego. W tym zakresie postanowienie to przyznaje Trybunałowi znaczną swobodę oceny w odniesieniu do decyzji o nałożeniu bądź braku nałożenia takiej sankcji. Zatem propozycje Komisji nie mogą wiązać Trybunału i stanowią jedynie użyteczny punkt odniesienia. Podobnie wytyczne takie jak te zawarte w komunikatach Komisji nie wiążą Trybunału, lecz przyczyniają się do zagwarantowania przejrzystości, przewidywalności i pewności prawa w zakresie działań podejmowanych przez Komisję.

W ramach postepowania ustanowionego w art. 260 ust. 2 TFUE zadaniem Trybunału jest określenie wysokości ryczałtu w ten sposób, by była ona z jednej strony stosowna do okoliczności sprawy, a z drugiej strony proporcjonalna do stwierdzonego uchybienia oraz do możliwości płatniczych danego państwa członkowskiego Do istotnych w tym zakresie względów należą czynniki takie jak waga naruszenia i okres, przez jaki podnoszone uchybienie trwało jeszcze po wydaniu stwierdzającego je wyroku.

(por. pkt 45, 46)
Państwo członkowskie, w którym przebywa osoba ubiegająca się o azyl, nie jest w trakcie procesu określania odpowiedzialnego państwa członkowskiego zobowiązane do zwrócenia się o opinię do Urzędu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców (UNHCR), w sytuacji gdy z dokumentów tej organizacji wynika, że państwo członkowskie, które kryteria wymienione w rozdziale III rozporządzenia nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego wskazują jako odpowiedzialne, narusza prawo Unii w dziedzinie azylu.

W istocie o ile art. 8 ust. 2 lit. b) i art. 21 dyrektywy 2005/85 w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich przewidują różne formy współpracy między UNHCR i państwami członkowskimi, gdy rozpatrują one wniosek o udzielenie azylu, o tyle, jak zaznaczono w motywie 29 tej dyrektywy, przepisy te nie mają zastosowania w procesie określania odpowiedzialnego państwa członkowskiego uregulowanym w rozporządzeniu nr 343/2003. Jednakże nic nie stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie zwróciło się o opinię do UNHCR, jeżeli uzna to za celowe.

(por. pkt 45–47; pkt 2 sentencji)
Artykuł 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on na uznanie, z tytułu miejsca wystąpienia zdarzenia wywołującego szkodę, przypisywanego jednemu z domniemanych sprawców szkody niebędącemu stroną w sporze, jurysdykcji wobec innego domniemanego sprawcy tej szkody, który nie działał na obszarze właściwości sądu, przed którym zawisł spór.

Jako że właściwość sądu miejsca, w którym nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę, stanowi regułę jurysdykcji szczególnej, podlega ona ścisłej wykładni, która nie może wykraczać poza wypadki wyraźnie określone w rozporządzeniu nr 44/2001.

W okolicznościach gdzie tylko jeden spośród większej liczby domniemanych sprawców podnoszonej szkody jest pozywany przed sąd, na którego obszarze właściwości nie działał, łącznik oparty na działaniu pozwanego z definicji nie występuje.

Rozwiązanie polegające na uzależnieniu identyfikacji łącznika od kryteriów oceny wywodzących się z krajowego prawa materialnego byłoby niezgodne z celem pewności prawa, ponieważ w zależności od prawa właściwego działania danej osoby podjęte w innym państwie członkowskim niż państwo sądu, przed którym zawisł spór, mogłyby zostać zakwalifikowane jako zdarzenie wywołujące szkodę do celów ustalenia jurysdykcji na mocy art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 albo nie. Takie rozwiązanie nie pozwalałoby w istocie pozwanemu na racjonalne przewidzenie, przed który sąd może zostać pozwany. Ponadto, ponieważ takie właśnie rozwiązanie prowadziłoby to tego, że z tytułu zdarzenia wywołującego szkodę można by pozywać domniemanego sprawcę szkody przed sąd państwa członkowskiego, na którego obszarze właściwości on nie działał, rozwiązanie to wykraczałoby poza hipotezy wyraźnie przewidziane w omawianym rozporządzeniu, a przez to stałoby w sprzeczności z jego systematyką i celami.

(por. pkt 24, 30, 35, 36, 41; sentencja)
Artykuł 3 dyrektywy 2001/23 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwo członkowskie uregulowania, zgodnie z którym, w razie przejęcia przedsiębiorstwa, wobec przejmującego można powoływać się na klauzule dynamiczne odsyłające do układów zbiorowych wynegocjowanych i przyjętych po dniu przejęcia, jeżeli przejmujący nie miał możliwości uczestniczenia w procesie negocjowania takich układów zbiorowych zawartych po dniu przejęcia.

W istocie ta dyrektywa odnosząca się do ochrony praw pracowniczych nie ma na celu wyłącznie ochrony interesów pracowników przy przejęciu przedsiębiorstwa, lecz powinna zapewnić wyważenie z jednej strony słusznych interesów pracowników, a z drugiej strony – słusznych interesów przejmującego. Przy przejęciu przedsiębiorstwa z sektora publicznego do sektora prywatnego dynamiczna klauzula odsyłająca do układów zbiorowych wynegocjowanych i przyjętych po dniu przejęcia danego przedsiębiorstwa, mających regulować ewolucję stosunków pracy w sektorze publicznym, może znacząco ograniczyć zakres swobody koniecznej dla wprowadzenia przez prywatnego przejmującego rzeczonych dostosowań i zmian. Tego rodzaju klauzula może zatem naruszać słuszną równowagę między interesami przejmującego jako pracodawcy oraz interesami pracowników.

(por. pkt 25, 27–29, 37; sentencja)
W dziedzinie konkurencji nawet jeżeli określenie rynku właściwego w celu ustalenia odczuwalnego wpływu na handel między państwami członkowskimi w rozumieniu art. 81 WE byłoby zbędne w pewnych okolicznościach, to jest wtedy, gdy nawet w braku takiego określenia jest możliwe ustalenie, czy omawiany kartel może wpływać na handel między państwami członkowskimi oraz czy jego celem lub skutkiem jest zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji na wspólnym rynku, analiza tego, czy przekroczony został próg udziału w rynku, nie może z definicji zostać przeprowadzona przy braku jakiejkolwiek definicji tego rynku. W tym względzie pkt 55 wytycznych w sprawie pojęcia wpływu na rynek znajdującego się w art 81 i 82 traktatu przewiduje logicznie, że aby zastosować próg udziału w rynku, należy określić właściwy rynek, i odsyła do komunikatu w sprawie definicji rynku, o którym mowa w przypisie do tego samego pkt 55. Komisja jest zatem zobowiązana w ramach tych wytycznych do określenia rynku właściwego.

(por. pkt 63, 64)
W ramach przyjmowania środków ochrona przed przenośnymi encefalopatiami gąbczastymi na podstawie rozporządzenia nr 999/2001 ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii, zgodnie z art. 24a tego rozporządzenia wprowadzonym przez rozporządzenie nr 1923/2006, decyzje podejmowane zgodnie z jedną z procedur, o których mowa w art. 24 rozporządzenia nr 999/2004 opierają się na odpowiedniej ocenie potencjalnych zagrożeń dla zdrowia ludzi i zwierząt oraz, z uwzględnieniem dostępnej wiedzy naukowej, prowadzą do utrzymania lub, jeżeli jest to naukowo uzasadnione, do zwiększenia poziomu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt zapewnianej w Unii.

W tym względzie, chociaż motywy rozporządzenia nr 1923/2006 nie wyjaśniają celów przyjęcia tego przepisu, z prac przygotowawczych wynika, że wspomniany art. 24a miał być gwarancją mającą na celu uniknięcie sytuacji, w której w ramach procedury komitetowej przyjęte zostaną środki mogące zmniejszyć poziomu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt w Unii. Nie wynika z tego jednak, że wskazany art. 24a wyklucza jakąkolwiek możliwość złagodzenia wcześniejszych środków zapobiegawczych. W istocie po pierwsze, art. 24a rozporządzenia nr 999/2001 nie ustanawia jako kryterium okoliczności, że należy przeprowadzić porównanie w stosunku do poziomu ochrony wynikającego z wcześniej przyjętych w tej samej dziedzinie środków zapobiegawczych, lecz powołuje się w sposób ogólny na poziom ochrony zdrowia zapewnianej w Unii. Po drugie, zarówno z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 178/2002 ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, jak i z orzecznictwa Trybunału wynika, że tymczasowe środki zarządzania ryzykiem przyjęte w kontekście braku pewności naukowej winny zostać poddane w rozsądnym terminie ponownej analizie w celu zagwarantowania, iż są one proporcjonalne i nie stanowią ograniczenia dla handlu w większym stopniu, niż jest to wymagane w celu osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony zdrowia określanego w Unii.

W związku z tym poziom ochrony ludzkiego zdrowia pozostaje w ścisłym związku z poziomem ryzyka uznanym za dopuszczalny dla społeczeństwa, który to poziom jest z kolei uzależniony od dostępnej w danym momencie wiedzy naukowej. Nie jest zaś wykluczone, że biorąc pod uwagę rozwój wiedzy naukowej, możliwe będzie zapewnienie tego samego poziomu ochrony za pomocą mniej restrykcyjnych środków.

(por. pkt 131–136)
Artykuł 2 pkt 1 dyrektywy 84/450 dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej, zmienionej dyrektywą 2005/29, oraz art. 2 lit. a) dyrektywy 2006/114 dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej należy interpretować w ten sposób, że pojęcie reklamy, tak jak zostało zdefiniowane w tych przepisach, obejmuje używanie nazwy domeny lub metatagi, składające się ze słów kluczowych („keyword metatags”), które odwołują się do określonych towarów lub określonych usług bądź też do nazwy handlowej spółki i stanowią przekaz skierowany do potencjalnych konsumentów i sugerujący im, że pod tą nazwą znajdą stronę internetową w związku z rzeczonymi towarami lub usługami czy też z rzeczoną spółką.

W istocie pojęcie reklamy w rozumieniu dyrektyw 84/450 i 2006/114 nie może być interpretowane i stosowane w ten sposób, że kroki podjęte przez przedsiębiorcę w celu promocji sprzedaży jego produktów lub usług, które mogą wpływać na zachowanie gospodarcze konsumentów, a zatem mieć wpływ na konkurentów tego przedsiębiorcy, nie są objęte zasadami uczciwej konkurencji nałożonymi przez te dyrektywy.

Pojęcie to nie obejmuje natomiast rejestracji, jako takiej, nazwy domeny. W istocie jest to akt czysto formalny, który sam w sobie niekoniecznie musi oznaczać możliwość poznania nazwy domeny przez potencjalnych konsumentów i który w konsekwencji nie wywiera wpływu na wybór tych ostatnich.

(por. pkt 39, 43, 48, 53, 60; sentencja)
Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 72/166 w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności, w związku z art. 1 ust. 4 dyrektywy 84/5 w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych, należy interpretować w ten sposób, że obowiązki nałożone na państwa członkowskie na mocy tego przepisu nie obejmują obowiązku utworzenia instytucji gwarantującej wypłatę odszkodowania poszkodowanym w wypadkach drogowych, w sytuacji gdy wprawdzie osoby odpowiedzialne za szkody zawarły umowę ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, ale ubezpieczyciel stał się niewypłacalny. W istocie działanie ze strony takiej instytucji zostało ustanowione jako środek ostateczny, przewidziany wyłącznie w przypadku, gdy szkody zostały spowodowane przez niezidentyfikowany pojazd lub pojazd, co do którego nie wypełniono obowiązku w zakresie ubezpieczenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pierwszej dyrektywy 72/166. Natomiast niewypłacalność ubezpieczyciela nie należy do tych jasno określonych okoliczności.

(por. pkt 30, 32, 33, 35; sentencja)
Środki konieczne w celu przywrócenia normalnej sytuacji w ruchu przyjęte na mocy art. 29 dyrektywy 2001/14 w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej, nie mogą być uznane za środki dotyczące bezpośrednio podstawowej funkcji obejmującej przydzielanie tras pociągów w rozumieniu art. 14 ust. 2 tej dyrektywy, która to funkcja powinna być powierzona niezależnemu organowi alokującemu. Chodzi bardziej o jednorazowe środki, które powinny być przyjęte w nagłych przypadkach jako reakcja na szczególną sytuację i które powinny zapewniać, że prawa do zdolności przepustowej w postaci tras pociągów mogą być rzeczywiście wykorzystane przez użytkownika zgodnie z rozkładem jazdy. Przyjęcie takich środków jest zatem związane z zarządzaniem ruchem i nie jest objęte wymogiem niezależności, co oznacza, że można powierzyć tę funkcję zarządcy infrastruktury, który jest jednocześnie przedsiębiorstwem kolejowym.

Jednakże mimo iż odwołanie tras pociągów w przypadku zakłóceń w ruchu nie jest uważane za funkcję podstawową, ponowne przyznanie tych tras powinno być jako takie uznane za stanowiące część funkcji podstawowych, które mogą być wykonywane wyłącznie przez niezależnego zarządcę lub przez organ alokujący w zakresie, w jakim, w przeciwieństwie do zarządzania ruchem, które nie wiąże się z podejmowaniem decyzji w rozumieniu załącznika II do dyrektywy 91/440 w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych, ponowne przyznanie tras pociągów wymaga podjęcia decyzji w zakresie przyznawania tras pociągów.

(por. pkt 34, 36–38)
W dziedzinie konkurencji zachowanie spółki zależnej może zostać przypisane spółce dominującej, w szczególności, jeżeli pomimo posiadania przez ową spółkę zależną odrębnej osobowości prawnej, nie określa ona samodzielnie swojego zachowania na rynku, lecz co do zasady stosuje się do wskazówek udzielanych jej przez spółkę dominującą, przy uwzględnieniu w szczególności powiązań gospodarczych, organizacyjnych i prawnych łączących te dwa podmioty prawne.

Ograniczając się do zbadania materiałów dowodowych dotyczących każdej ze spółek zależnych i nie badając zarzutu opartego na zakwestionowaniu uznania spółki dominującej i jej spółek zależnych za jedno przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 81 WE Sąd dopuścił się naruszenia prawa.

(por. pkt 26–29)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ towarów – Tranzyt wspólnotowy – Wspólnotowy tranzyt zewnętrzny – Towary składowane czasowo – Towary niewspólnotowe – Przyjęcie zgłoszenia celnego – Chwila objęcia procedurą tranzytu zewnętrznego i nadania przeznaczenia celnego – Data zwolnienia towarów

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 4 pkt 20, art. 37 ust. 2, art. 50, 67, 73, art. 82 ust. 1)

Summary

Artykuły 50, 67 i 73 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem nr 648/2005, należy interpretować w ten sposób, że towary niewspólnotowe, które były przedmiotem zgłoszenia celnego przyjętego przez organy celne w celu objęcia ich procedurą celną wspólnotowego tranzytu zewnętrznego i mające status towarów składowanych czasowo, zostają objęte tą procedurą celną i tym samym zostaje nadane im przeznaczenie celne, w chwili udzielenia zwolnienia tychże towarów.

Artykuł 67 wspomnianego kodeksu przewiduje oczywiście, że jeżeli szczególne przepisy nie stanowią inaczej, datą, którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne. Niemniej jednak samo przyjęcie zgłoszenia nie wystarcza dla zakończenia składowania czasowego. Artykuł 37 ust. 2 kodeksu celnego stanowi bowiem, że towary wprowadzane na obszar celny Wspólnoty pozostają pod dozorem celnym tak długo, jak jest to niezbędne do określenia ich statusu celnego, a w przypadku towarów niewspólnotowych i bez uszczerbku dla art. 82 ust. 1 tegoż kodeksu, aż do zmiany ich statusu celnego.

Co się tyczy omawianego tranzytu towary mogą znajdować się we wspólnotowym tranzycie zewnętrznym, jedynie jeżeli wszystkie warunki tego tranzytu są spełnione. W istocie konieczność lub możliwość zastosowania przez organy celne środków w celu weryfikacji, zapewnienia tożsamości lub złożenia zabezpieczenia nie pozwalają uznać, iż wszystkie warunki procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego mogą zostać spełnione przez samo przyjęcie zgłoszenia celnego. Ponadto okoliczność, iż towary mogą być objęte procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego dopiero od chwili ich zwolnienia, wynika z definicji zawartej w art. 4 pkt 20 kodeksu celnego akcentującej fakt, że czynność organów celnych umożliwiająca użycie towarów jest podejmowana „w celach określonych przez procedurę celną, jaką zostały objęte”.

(por. pkt 40–42, 46, 53–55; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Unia celna – Wspólna taryfa celna – Pozycje taryfowe – Klasyfikacja towarów – Kryteria – Obiektywne cechy i właściwości produktu

2. Unia celna – Wspólna taryfa celna – Pozycje taryfowe – Klasyfikacja towarów – Kryteria – Obiektywne cechy – Zakres – Przeznaczenie produktu – Zaliczenie

3. Unia celna – Wspólna taryfa celna – Pozycje taryfowe – Produkt składający się z siarczanu lizyny i zanieczyszczeń pochodzących z procesu produkcyjnego – Klasyfikacja do pozycji 2309 Nomenklatury scalonej

(rozporządzenie Rady nr 2658/87, załącznik I, pozycja 2309)

4. Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Cukier – Przyznanie refundacji produkcyjnych w odniesieniu do niektórych produktów wykorzystywanych przez przemysł chemiczny – Otrzymany produkt nieobjęty pozycją taryfową wskazaną w świadectwie – Zażądany przez krajowe organy celne zwrot juz otrzymanych, nienależnie wypłaconych kwot refundacji produkcyjnych – Odmowa przez te organy wypłaty przewidzianych refundacji produkcyjnych – Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań – Brak

(rozporządzenie Komisji nr 1265/2001)

Summary

1. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 27)

2. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 41)

3. Nomenklatura scalona zawarta w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, powinna być interpretowana w ten sposób, że produkt składający się z siarczanu lizyny i zanieczyszczeń pochodzących z procesu produkcyjnego należy sklasyfikować w pozycji CN 2309 jako produkt stosowany do żywienia zwierząt.

(por. pkt 45; pkt 1 sentencji)

4. Zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona temu, by krajowe organy celne, po pierwsze, żądały zwrotu nienależnie wypłaconych kwot refundacji produkcyjnych za siarczan lizyny, które producent już otrzymał, oraz po drugie, by odmówiły producentowi wypłacenia refundacji produkcyjnych za ten produkt, do czego organy te zobowiązały się względem niego.

W istocie na zasadę uzasadnionych oczekiwań nie można powoływać się przeciwko konkretnemu przepisowi prawa Unii, zaś zachowanie organu krajowego, na którym spoczywa obowiązek stosowania prawa Unii, które pozostaje w sprzeczności z tym przepisem, nie może rodzić uzasadnionych oczekiwań po stronie podmiotu gospodarczego, prowadzących do czerpania korzyści z traktowania sprzecznego z prawem Unii.

Oczekiwania podmiotu gospodarczego dotyczące otrzymania refundacji produkcyjnej mogą być chronione jedynie wówczas, gdy wytwarzany przez niego produkt podlega klasyfikacji w pozycji lub dziale Nomenklatury Scalonej wskazanych w świadectwie.

(por. pkt 52, 54, 57; pkt 2 sentencji)