ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 26 czerwca 2019 r. – W.Ż.

(Sprawa C-487/19)

(2019/C 337/04)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Najwyższy

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: W.Ż.

Pozostali uczestnicy: Prokurator Generalny zastępowany przez Prokuraturę Krajową, Rzecznik Praw Obywatelskich

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 2, art. 6 ust. 1 i 3 oraz art. 19 ust. 1 drugi akapit Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie jest sądem niezawisłym, bezstronnym i ustanowionym uprzednio na mocy ustawy w rozumieniu prawa Unii Europejskiej sąd, w którego jednoosobowym składzie zasiada osoba powołana do pełnienia urzędu sędziego z rażącym naruszeniem reguł prawa Państwa Członkowskiego dotyczących powoływania sędziów, w szczególności polegającym na powołaniu tej osoby do pełnienia urzędu sędziego mimo uprzedniego zaskarżenia do właściwego sądu krajowego (Naczelnego Sądu Administracyjnego) uchwały organu krajowego (Krajowej Rady Sądownictwa) obejmującej wniosek o jej powołanie do pełnienia urzędu sędziego, mimo wstrzymania wykonania tej uchwały zgodnie z prawem krajowym oraz mimo niezakończenia postępowania przed właściwym sądem krajowym (Naczelnym Sądem Administracyjnym) przed doręczeniem aktu powołania?
2)

Jeżeli tak, to – w sytuacji, w której wykonujące nakaz państwo członkowskie przyjęło w swoim ustawodawstwie krajowym fakultatywne przesłanki odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania wyrażone w art. 4 ust. 1 i art. 4 ust. 7 lit. b) decyzji ramowej – w jaki sposób wykonujący nakaz organ sądowy powinien wydać rozstrzygnięcie w odniesieniu do przestępstwa uznanego za popełnione w państwie trzecim, gdy okoliczności towarzyszące temu przestępstwu świadczą o podjęciu w wydającym nakaz państwie czynności mających stworzyć warunki do jego popełnienia?
—

oddalenie skarg Rzeczpospolitej Polskiej przeciwko Komisji w sprawie T-836/16 o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2016) 5596 final z 19 września 2016 w sprawie pomocy państwa SA. 44351 (2016/C) (ex 2016/NN) wszczynającej formalne postępowanie wyjaśniające i zawierającej nakaz zawieszenia co do polskiego podatku od sprzedaży detalicznej oraz w sprawie T-624/17 o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2018/160 z dnia 30 czerwca 2017r. w sprawie pomocy państwa SA. 44351 (2016/C) (ex 2016/NN) wdrożonej przez Polskę w odniesieniu do podatku od sprzedaży detalicznej oraz o obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania w pierwszej instancji i w obecnym postępowaniu;
4)

Czy sytuacja, w której obywatelowi Unii Europejskiej korzystającemu z prawa do swobodnego przemieszczania się odmawia się prawa do korzystania z publicznej opieki zdrowotnej pokrywanej z budżetu państwa we wszystkich państwach członkowskich, których dotyczy niniejsza sprawa, jest zgodna z art. 11 ust. 3 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 883/2004?
3)

Trzecia wątpliwość odnosi się do tego, czy w przypadku uznania za zgodny z prawem europejskim wniosku, że drugie lub kolejne powództwo przeciwegzekucyjne w celu podniesienia w nim nieuczciwego charakteru warunku nie może zostać wniesione przez stronę, która mogła powołać się na nieuczciwy charakter warunku wcześniej z uwagi na to, że konieczne elementy faktyczne i prawne zostały już określone, okoliczność ta może stanowić podstawę do zastosowania przez sąd jako środka do tego, aby, po otrzymaniu informacji o tym nieuczciwym charakterze, sąd mógł wykonywać swoje uprawnienia w zakresie kontroli z urzędu?
2.

Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy po tym, jak lekarz należący do systemu ubezpieczenia zdrowotnego państwa członkowskiego miejsca zamieszkania postawił diagnozę i wskazał leczenie ubezpieczonego, na które z powodów, które mogą zostać uznane za właściwe, ubezpieczony nie wyraża zgody, ubezpieczony przemieszcza się do innego państwa członkowskiego w celu uzyskania drugiej opinii lekarskiej, a opinia ta przewiduje przeprowadzenie innego leczenia, które jest co najmniej równie skuteczne, lecz ma tę zaletę, że nie powoduje niepełnosprawności, na które to leczenie ubezpieczony wyraża zgodę i spełnia ono wymogi określone w art. 20 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 883/2004, ubezpieczony jest również zobowiązany do złożenia wniosku o zezwolenie określone w art. 20 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia, aby uzyskać zwrot kosztów wynikających ze wspomnianego ostatniego leczenia?
C 357/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 19 czerwca 2019 r. – UBS Real Estate Kapitalanlagegesellschaft mbH/Agenzia delle Entrate

(Sprawa C-479/19)

(2019/C 357/13)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte suprema di cassazione

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: UBS Real Estate Kapitalanlagegesellschaft mbH

Strona pozwana: Agenzia delle Entrate

Pytanie prejudycjalne

Czy przepisy prawa wspólnotowego – a w szczególności postanowienia traktatu dotyczące swobody przedsiębiorczości i swobody przepływu kapitału, w wykładni Trybunału – sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisu prawa krajowego, takiego jak przepis, o którym mowa w art. 35 ust. 10b decreto-legge n. 223/2006 (rozporządzenia z mocą ustawy nr 223/2006), w części, w której ogranicza on zastosowanie ulgi dotyczącej opłat za wpis do księgi wieczystej do zamkniętych funduszy nieruchomości?
C 357/13

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo per il Lazio (Włochy) w dniu 3 lipca 2019 r. – Go Sun Srl, Malby Energy 4 Srl/Ministero dello Sviluppo Economico i in.

(Sprawa C-512/19)

(2019/C 357/19)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Go Sun Srl, Malby Energy 4 Srl

Strona pozwana: Ministero dello Sviluppo Economico i in.

Pytanie prejudycjalne

Czy prawo Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego, takiego jak ten, o którym mowa w art. 26 ust. 2 i 3 decreto-legge (dekretu z mocą ustawy) nr 91/2014, w brzmieniu nadanym ustawą nr 116/2014, który w znaczący sposób ogranicza lub opóźnia wypłatę zachęt przyznanych już z mocy prawa i określonych na podstawie specjalnych umów zawartych przez producentów energii elektrycznej pochodzącej z konwersji fotowoltaicznej z Gestore dei servizi energetici s.p.a., spółką publiczną odpowiedzialną za to zadanie;

w szczególności, czy taki przepis krajowy jest zgodny z ogólnymi zasadami prawa Unii Europejskiej: zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadą pewności prawa, zasadą lojalnej współpracy i zasadą skuteczności; z art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; z dyrektywą 2009/28/WE (1) i przewidzianym tam uregulowaniem systemów wsparcia; z art. 216 ust. 2 TFUE, w szczególności w związku z Traktatem w sprawie Europejskiej Karty Energetycznej?

(1) DyrektywaParlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. 2009, L 140, s. 16).
1)

Czy a) art. 4 ust. 1 dyrektywy 2010/13/UE (1), b) obowiązującą w prawie Unii zasadę równego traktowania oraz c) przepisy art. 56 TFUE dotyczące swobodnego świadczenia usług należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który zakazuje regionalnej emisji reklamy w programach radiowych i telewizyjnych dopuszczonych do emisji w całym państwie członkowskim?
2)

Uchybienie zobowiązaniom ustanowionym w art. 5 dyrektywy 2000/60/WE w związku z pkt 2.2 załącznika II tej dyrektywy W art. 5 dyrektywy 2000/60/WE ustanowiona została procedura do przeprowadzenia celem określenia obszarów dorzeczy, w ramach której należy każdorazowo przeprowadzać analizę cech charakterystycznych danego obszaru, przegląd wpływu działalności człowieka na środowisko i analizę ekonomiczną korzystania z wód. Jeśli po przeprowadzeniu początkowej analizy cech charakterystycznych zostanie stwierdzone, że dane wody stwarzają ryzyko, państwa członkowskie winny, zgodnie z pkt 2.2. załącznika II do tej dyrektywy, sporządzić dla nich charakterystykę dodatkową. Zdaniem Komisji Królestwo Hiszpanii nie zastosowało prawidłowo art. 5 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE w związku z pkt 2.2 załącznika II do tej dyrektywy ze względu na to, że nie sporządziło charakterystyki dodatkowej stwarzających ryzyko wód podziemnych regionu Doñana, bez równoczesnego ustalenia koniecznych środków. Z tego powodu instytucja ta doszła do wniosku, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 5 dyrektywy 2000/60/WE w związku z pkt 2.2 załącznika II tej dyrektywy.
—

Po drugie, Sąd błędnie stwierdził w pkt 84-90 zaskarżonego wyroku, że Komisja błędnie określiła cel podatku od reklam, w stosunku do którego należy dokonać porównania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału decydujący dla oceny porównywalności jest wyłącznie przedmiot podatkowy środka, to znaczy cel podatkowy określony przez zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego. Inne cele, takie jak zdolność finansowa, mają znaczenie jedynie dla oceny, czy rozróżnienie dokonane w ramach podatku jest obiektywnie uzasadnione, pod warunkiem że cele te są powiązane z charakterem podatku. W konsekwencji błędem prawnym jest to, że dokonując oceny porównywalności Sąd przyjął jako decydujące kryterium rzekomy cel redystrybucji podatku od reklam.
2)

Jeżeli nie należy brać pod uwagę jedynie obszaru działań, na którym bezpaństwowiec miał miejsce rzeczywistego pobytu w momencie wyjazdu: Czy należy zawsze i niezależnie od innych przesłanek brać pod uwagę wszystkie obszary działań wchodzące w zakres obszaru objętego mandatem? Jeżeli nie: Czy inne obszary działań należy uwzględniać wyłącznie wtedy, gdy bezpaństwowiec miał z danym obszarem działań istotny związek (terytorialny)? Czy dla wystąpienia takiego związku konieczne jest, by bezpaństwowiec miał miejsce zwykłego pobytu na tym obszarze w momencie wyjazdu lub wcześniej? Czy przy badaniu istotnego związku (terytorialnego) należy uwzględnić inne okoliczności? Jeśli tak, to jakie? Czy zależy to od tego, czy w momencie opuszczenia obszaru objętego mandatem UNRWA bezpaństwowiec miał racjonalną możliwość wjazdu na odnośny obszar działań?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Straubing (Niemcy) w dniu 19 czerwca 2019 r. – B & L Elektrogeräte GmbH/GC

(Sprawa C-465/19)

(2019/C 348/03)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Straubing

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: B & L Elektrogeräte GmbH

Strona pozwana: GC

Pytanie prejudycjalne

Czy w sytuacji gdy przedsiębiorca znajdujący się na targach na stoisku sprzedaży albo przed nim, które to stoisko stanowi lokal przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 9 dyrektywy 2011/83/EU (1), nawiązuje kontakt z konsumentem, który stoi w hali targowej na targach konsumenckich w przejściu przed stoiskiem sprzedaży i nie komunikuje się z przedsiębiorcą, a następnie umowa zostaje zawarta na stoisku sprzedaży, umowę tę należy traktować jako umowę zawartą poza lokalem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 8 lit. c) dyrektywy 2011/83/UE, co skutkuje istnieniem prawa do odstąpienia na podstawie art. 9 dyrektywy 2011/83/UE?

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/EU z dnia 25 października 2011 r. z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz.U. 2011, L 304, s. 64.
—

Tytułem głównym Komisja podnosi, że Sąd niesłusznie stwierdził, iż prawo Unii nie ma zastosowania do przyznanego odszkodowania ze względu na to, że okoliczności faktyczne będące podstawą tego odszkodowania zaistniały przed przystąpieniem. W rzeczywistości to przyznanie odszkodowania stanowi późniejsze skutki sytuacji zaistniałej przed przystąpieniem w rozumieniu zasad dotyczących stosowania prawa Unii ratione temporis.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Potsdam (Niemcy) w dniu 11 lipca 2019 r. – Möbel Kraft GmbH & Co. KG/ML

(Sprawa C-529/19)

(2019/C 348/07)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Potsdam

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Möbel Kraft GmbH & Co. KG

Strona pozwana: ML

Pytania prejudycjalne

Czy prawo do odstąpienia od umowy zgodnie z art. 16 lit. c) dyrektywy konsumenckiej (1) jest wyłączone również w sytuacji, kiedy towary są, co prawda, produkowane według specyfikacji konsumenta, ale sprzedawca nie rozpoczął jeszcze produkcji, a dopasowania u klienta dokonałby samodzielnie, nie zaś za pośrednictwem osób trzecich? Czy zależy to od tego, czy towarom można by przywrócić stan sprzed indywidualizacji przy jedynie niewielkich kosztach demontażu, wynoszących ok. 5 % wartości towarów?

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2011, L 304, s. 64).
2)

Czy w oparciu o art. 34 i art. 36 TFUE organ krajowy może odmówić wyrażenia zgody na taką zmianę powołując się na to, że importerzy równolegli są zwolnieni z obowiązku przedkładania okresowych raportów o bezpieczeństwie i, wobec braku krajowego pozwolenia na dopuszczenie referencyjnego produktu do obrotu, organ nie dysponuje aktualnymi danymi o stosunku korzyści do ryzyka, aktualne pozwolenie krajowe dotyczy produktu leczniczego w innej postaci farmaceutycznej, i, w stosunku do pozwolenia dotyczącego tej samej postaci farmaceutycznej produktu leczniczego w kraju wywozu, odnosi się do innej zawartości substancji czynnej, a nadto nie ma możliwości łącznego zawarcia dwóch postaci farmaceutycznych produktu leczniczego w jednym tekście informacyjnym?
—

stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii, nie przyjmując do dnia 6 maja 2018 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylającej decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (1), lub w każdym razie nie powiadamiając Komisji o tych przepisach, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 63 ust. 1 wspomnianej dyrektywy;
2)

Czy z art. 21 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zmienionego w dniu 7 czerwca 2016 r., Dz.U. 2016, C 202 s. 1, 47, zwanego dalej „TFUE”) wynika, że zakazuje się państwom członkowskim zwracania się do państw trzecich w ramach Międzynarodowej Organizacji Policji Kryminalnej – Interpol – z wnioskiem o aresztowanie, jeżeli osoba, wobec której skierowany jest wniosek o aresztowanie, jest obywatelem Unii Europejskiej, a państwo członkowskie, którego obywatelstwo osoba ta posiada, zgłosiło obawy co do zgodności wniosku o aresztowanie z zasadą ne bis in idem owej międzynarodowej organizacji, a tym samym również innym państwom członkowskim?
4.

Czy operatorowi platformy usług Usenet, który dokonuje publicznego udostępnienia i któremu przysługuje skuteczna możliwość powołania się na art. 14 ust. 1 dyrektywy o handlu elektronicznym, można zakazać kontynuacji naruszenia lub też nałożyć na niego inny nakaz, ponad to, co wskazano w art. 14 ust. 3 dyrektywy o handlu elektronicznym, czy też jest to sprzeczne z art. 15 ust. 1 dyrektywy o handlu elektronicznym?
C 357/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 19 czerwca 2019 r. – UBS Real Estate Kapitalanlagegesellschaft mbH/Agenzia delle Entrate

(Sprawa C-478/19)

(2019/C 357/12)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte suprema di cassazione

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: UBS Real Estate Kapitalanlagegesellschaft mbH

Strona pozwana: Agenzia delle Entrate

Pytanie prejudycjalne

Czy przepisy prawa wspólnotowego – a w szczególności postanowienia traktatu dotyczące swobody przedsiębiorczości i swobody przepływu kapitału, w wykładni Trybunału – sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisu prawa krajowego, takiego jak przepis, o którym mowa w art. 35 ust. 10b decreto-legge n. 223/2006 (rozporządzenia z mocą ustawy nr 223/2006), w części, w której ogranicza on zastosowanie ulgi dotyczącej opłat za wpis do księgi wieczystej do zamkniętych funduszy nieruchomości?
1)

Czy art. 101 TFUE należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on porozumień pomiędzy podmiotami gospodarczymi a przedstawicielami pracowników, również w ramach układów zbiorowych, w przypadku gdy określają one przejęcie pracowników związanych z SAGEP (spółką akcyjną zarządzającą portowymi przedsiębiorstwami przeładunkowymi) przez przedsiębiorstwa, które z niej występują oraz sposób, w jaki przejęcie to jest dokonywane?
4)

Czwarte pytanie prejudycjalne zmierza do ustalenia, czy po dokonaniu przybicia i przysądzeniu własności nieruchomości, co potencjalnie może nastąpić na rzecz tego samego wierzyciela, które wywołało nawet skutek przeniesienia prawa własności nieruchomości stanowiącej zrealizowane już zabezpieczenie, zgodna z prawem europejskim […] jest wykładnia, według której w przypadku zakończenia postępowania i osiągnięcia jego celu, jakim jest realizacja zabezpieczenia, możliwe jest złożenie przez dłużnika nowych powództw przeciwegzekucyjnych w celu stwierdzenia nieważności określonego warunku umownego mającego wpływ na postępowanie egzekucyjne, czy też po powstaniu takiego skutku rozporządzającego, który mógł nastąpić na rzecz wierzyciela, dając prawo do wpisu w księdze wieczystej, możliwe jest przeprowadzenie kontroli z urzędu, która to kontrola może doprowadzić do stwierdzenia nieważności całego postępowania egzekucyjnego lub zakończyć się zmianą kwot zabezpieczonych hipoteką, co może mieć wpływ na warunki przedstawianych w licytacji ofert?
C 372/23

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 2 września 2019 r. – JP/Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides

(Sprawa C-651/19)

(2019/C 372/24)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d’État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: JP

Druga strona postępowania: Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides

Pytania prejudycjalne

Czy art. 46 dyrektywy 2013/32/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (1) (wersja przekształcona), zgodnie z którym wnioskodawcy powinni mieć prawo do skutecznego środka zaskarżenia decyzji „podjętej w sprawie ich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej”, i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie krajowemu przepisowi proceduralnemu, takiemu jak art. 39/57 ustawy z dnia 15 grudnia 1980 r. w sprawie wjazdu na terytorium, pobytu, osiedlania się i wydalania cudzoziemców w związku z art. 51/2, 57/6 § 3 akapit pierwszy pkt 5o i art. 57/6/2 § 1 tej samej ustawy, zgodnie z którym termin do wniesienia odwołania od decyzji stwierdzającej niedopuszczalność kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego przez obywatela państwa trzeciego wynosi dziesięć dni „kalendarzowych” od dnia doręczenia tejże decyzji administracyjnej, w szczególności gdy doręczenia dokonano na adres siedziby komisariatu generalnego ds. uchodźców i bezpaństwowców, przyjętego za miejsce zamieszkania skarżącego na podstawie domniemania ustawowego?

(1) Dz.U. 2013, L 180, s. 60.
C 372/26

Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 lipca 2019 r. w sprawie T-405/15, Fulmen/Rada, wniesione w dniu 12 września 2019 r. przez Fulmen

(Sprawa C-680/19 P)

(2019/C 372/28)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnosząca odwołanie: Fulmen (przedstawiciele: adwokaci A. Bahrami i N. Korogiannakis,)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

Żądania wnoszącej odwołanie

Tytułem głównym:

— uchylenie w części zaskarżonego wyroku;

— wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie;

— zasądzenie od Rady na rzecz Fulmen kwoty 6 456 507 EUR z tytułu szkody majątkowej oraz kwoty 100 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, wraz z odsetkami za zwłokę;

— obciążenie Rady całością kosztów postępowania.

Tytułem pomocniczym:

— uchylenie w części zaskarżonego wyroku;

— przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania;

— obciążenie Rady całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Co się tyczy szkody majątkowej, po pierwsze, Sąd naruszył prawo, uchybił zasadzie naprawienia szkody w całości oraz pozbawił skuteczności (effet utile) art. 340 ust. 2 TFUE i art. 41 ust. 3 Karty praw podstawowych. Pomimo istnienia wystarczająco poważnego i istotnego naruszenia prawa Unii poziom dowodu wymagany przez Sąd uczynił niemożliwym wszelkie naprawienie poniesionej szkody. Po drugie, zaskarżony wyrok jest niezgodny z prawem i zawiera wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie. Po trzecie, Sąd wypaczył dowody i okoliczności faktyczne.

Jeśli chodzi o szkodę niemajątkową, zaskarżony wyrok nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia w odniesieniu do kryteriów uwzględnionych przy ocenie ex aequo et bono kwoty zadośćuczynienia.
4)

Czy na ocenę kwestii tego, czy przedłożenie chronionego utworu sądowi stanowi „publiczne udostępnianie” lub „publiczne rozpowszechnianie”, ma wpływ fakt, że prawo krajowe przewiduje ogólną zasadę dostępu do dokumentów publicznych, zgodnie z którą każdy może na wniosek uzyskać dostęp do dokumentów procesowych przedłożonych sądowi, chyba że zawierają one informacje poufne?
2)

Czy art. 168 lit. e) dyrektywy 2006/112/WE […] należy interpretować w ten sposób, że prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej, który podatnik jest zobowiązany zapłacić za towary przywożone, powstaje, tylko jeżeli towary przywożone są wykorzystywane na potrzeby podlegających opodatkowaniu transakcji podatnika w postaci sprzedaży takich towarów na terytorium kraju, dostawy do innego państwa członkowskiego lub wywozu do państwa trzeciego?
4.

Zarzut czwarty, dotyczący sprzeczności w uzasadnieniu oraz naruszenia prawa do brony By uznać za prawidłowe, że dokument nie został przekazany wnoszącemu odwołanie w trakcie spornej procedury, Sąd nadał temu dokumentowi sprzeczne kwalifikacje, czego skutkiem było naruszenie prawa do obrony.
2)

W przypadku gdy odpowiedź na powyższe pytanie będzie przecząca, czy pasażerom przysługuje prawo do uzyskania odszkodowania na podstawie art. 7 rozporządzenia 261/2004 (1)w przypadku gdy na podróż składa się kilka lotów i w wyniku niewielkiego opóźnienia (mniejszego niż trzy godziny) jednego z lotów powstaje duże opóźnienie (powyżej trzech godzin) w miejscu docelowym z powodu utraty połączenia? W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy jeśli poszczególne loty są obsługiwane przez różnych przewoźników, przewoźnik obsługujący lot, który miał niewielkie opóźnienie (poniżej trzech godzin), jednak spowodował utratę połączenia, a przez to duże opóźnienie (powyżej trzech godzin) w miejscu docelowym, jest zobowiązany do zapłaty odszkodowania na podstawie art. 7 rozporządzenia 261/2004?
2)

W przypadku udzielenia na pierwsze pytanie odpowiedzi twierdzącej, gdy organizacje zbiorowego zarządzania otrzymują od organizatorów spektakli wynagrodzenie za prawo do publicznego udostępniania utworów muzycznych, to czy działają one jako podatnik w rozumieniu art. 28 dyrektywy VAT i są zobowiązane do wystawiania faktur zawierających VAT na odpowiednich organizatorów spektakli i czy z kolei autorzy i inne podmioty praw autorskich do utworów muzycznych, gdy otrzymują wynagrodzenie, zobowiązani są do wystawienia faktur zawierających VAT na organizacje zbiorowego zarządzania?