ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F-52/08 R Plasa przeciwko Komisji, 3 lipca 2008 r., pkt 21, 22 i przytoczone tam orzecznictwo; sprawa F-104/10 R de Pretis Cagnodo i Trampuz de Pretis Cagnodo przeciwko Komisji, 15 lutego 2011 r., pkt 16

W ramach takiej całościowej analizy sędziemu orzekającemu w przedmiocie środków tymczasowych przysługuje szeroki zakres swobodnej oceny i ma on – w świetle konkretnych okoliczności danego przypadku – swobodę w określeniu sposobu, w jaki różne przesłanki powinny być zbadane, oraz kolejności ich badania, gdyż żaden przepis prawa nie narzuca mu z góry określonego schematu postępowania przy ocenie konieczności zarządzenia środków tymczasowych.

Zgodnie z przepisami art. 102 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej we wnioskach dotyczących środków tymczasowych należy wskazać w szczególności okoliczności niecierpiące zwłoki, a także uprawdopodobnić z faktycznego i prawnego punktu widzenia konieczność zastosowania wnioskowanego środka (fumus boni iuris).

Celem postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych nie jest zagwarantowanie naprawienia szkody, lecz zapewnienie pełnej skuteczności wyroku co do istoty sprawy. Aby cel ten został osiągnięty, żądane środki muszą mieć charakter niecierpiących zwłoki w tym znaczeniu, że zastosowanie tych środków i wywarcie przez nie skutku przed ogłoszeniem wyroku w postępowaniu głównym jest niezbędne dla uniknięcia poważnej i nieodwracalnej szkody dla interesów skarżącego. Ponadto do strony wnoszącej o zastosowanie środków tymczasowych należy wykazanie, że nie może oczekiwać na rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu głównym bez poniesienia szkody tego rodzaju.

Podnoszona poważna i nieodwracalna szkoda może być brana pod uwagę w ramach badania spełnienia przesłanki pilnego charakteru przez sędziego rozpatrującego wniosek o zastosowanie środków tymczasowych tylko w zakresie, w jakim szkoda ta może być wyrządzona interesom strony, która wnosi o zastosowanie środków tymczasowych.

(zob. pkt 15, 18)

Trybunał: sprawa C-65/99 P(R) Willeme przeciwko Komisji, 25 marca 1999 r., pkt 62

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-173/99 R Elkaïm i Mazuel przeciwko Komisji, 10 września 1999 r., pkt 25; sprawa T-320/02 R Esch-Leonhardt i in. przeciwko EBC, 19 grudnia 2002 r., pkt 27

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F-41/10 R Bermejo Garde przeciwko KESE, 14 lipca 2010 r., pkt 28 i przytoczone tam orzecznictwo
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

Postępowanie sądowe – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne – Odręczny podpis adwokata – Istotny przepis podlegający stosowaniu w sposób ścisły – Skarga wniesiona za pośrednictwem faksu – Podpis adwokata złożony w formie pieczęci lub innego środka powielania – Data otrzymania faksu niepodlegająca uwzględnieniu przy ocenie dochowania terminu do wniesienia skargi – Złożenie należycie podpisanej skargi po terminie – Oczywista niedopuszczalność skargi

(statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21; regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 34 § 1; regulamin pracowniczy, art. 91 ust. 3)

Wymóg odręcznego podpisu na skardze wszczynającej postępowanie, który to podpis może zostać złożony wyłącznie przez reprezentanta strony w rozumieniu art. 34 § 1 akapit pierwszy regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, zmierza, do celów pewności prawnej, do zagwarantowania autentyczności skargi oraz wyeliminowania ryzyka, że w rzeczywistości mogłaby ona nie pochodzić od osoby upoważnionej. Należy więc uznać, że jest to istotny przepis proceduralny, który powinien być stosowany w sposób ścisły, a zatem jego naruszenie pociąga za sobą niedopuszczalność skargi. W tym względzie pośredni i mechaniczny sposób „podpisania”, polegający na złożeniu na skardze wszczynającej postępowanie pieczęci odwzorowującej podpis adwokata upoważnionego przez stronę skarżącą, nie pozwala sam w sobie na stwierdzenie, że to właśnie ten adwokat osobiście podpisał dane pismo procesowe.

W konsekwencji skarga wniesiona za pośrednictwem faksu i podpisana za pomocą pieczęci odwzorowującej podpis adwokata lub innego środka powielania nie jest opatrzona oryginalnym podpisem adwokata skarżącego, wbrew postanowieniom art. 34 § 1 akapit pierwszy regulaminu postępowania przed Sądem, i z tego względu należy stwierdzić jej niedopuszczalność.

Z powyższego wynika, że data otrzymania tego dokumentu za pośrednictwem faksu nie może być uwzględniana przy ocenie, czy dochowany został termin do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 91 ust. 3 regulaminu pracowniczego, i że jedyną skargą, jaka może być brana pod uwagę w tym względzie, jest skarga, która wpłynęła do sekretariatu Sądu do spraw Służby Publicznej i na której widnieje odręczny podpis adwokata skarżącego.

W przypadku gdy wspomniana skarga wpłynęła do sekretariatu po upływie terminu do wniesienia skargi, należy ją uznać za wniesioną z przekroczeniem terminu, co niesie za sobą jej niedopuszczalność.

(zob. pkt 28, 29, 32, 33)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑223/06 P Parlament przeciwko Eistrup, 23 maja 2007 r., pkt 50
Staff case summary

Staff case summary Streszczenie Skargi wnoszone przez urzędników – Ugoda przed Sądem do spraw Służby Publicznej – Wykreślenie z rejestru (regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 69)

POSTANOWIENIE PREZESA TRZECIEJ IZBY SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

z dnia 2 lipca 2013 r.

Bogdi i in.

przeciwko

Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu (EKES)

„Ugodowe rozstrzygnięcie sporu — Artykuł 69 § 1 regulaminu postępowania — Ugoda między stronami zawarta z inicjatywy Sądu — Wykreślenie”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy art. 106a traktatu EWEA, w której skarżący żądają zasadniczo stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie awansowania ich z grupy zaszeregowania AST 5 do grupy zaszeregowania AST 6 w zakresie, w jakim wskutek ich awansu został obniżony z mocą wsteczną mnożnik mający zastosowanie do ich wynagrodzenia począwszy od dnia 1 kwietnia 2011 r.

Orzeczenie:

Sprawa F‑53/12 Bogdi i in. przeciwko EKES zostaje wykreślona z rejestru Sądu. Strony pokrywają koszty zgodnie z postanowieniami zawartej między nimi ugody.

Streszczenie

Skargi wnoszone przez urzędników – Ugoda przed Sądem do spraw Służby Publicznej – Wykreślenie z rejestru

(regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 69)
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

Postępowanie sądowe – Koszty – Ustalenie – Wniesienie skargi mającej ten sam przedmiot co wniosek o ustalenie kosztów – Niedopuszczalność

(art. 270 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 92 § 1; regulamin pracowniczy, art. 91)

Procedura szczególna przewidziana w art. 92 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, mająca na celu ustalenie kosztów, wyklucza roszczenie zwrotu tych samych sum lub sum poniesionych w tych samych celach w ramach skargi wniesionej zgodnie z art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego. Tym samym wniesienie przez skarżącego, na podstawie art. 270 TFUE i art. 91 regulaminu pracowniczego, skargi o odszkodowanie mającej w rzeczywistości ten sam przedmiot co wniosek o ustalenie kosztów jest niedopuszczalne. Ma to zastosowanie nawet w sytuacji, gdy wysokość wierzytelności strony pozwanej nie jest identyczna z kwotą żądaną przez skarżącego z tytułu poniesionej według niego szkody.

(zob. pkt 21, 26)

Odesłanie:

Trybunał, sprawa C‑440/07 P Komisja przeciwko Schneider Electric, 16 lipca 2009 r.

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑351/03 Schneider Electric przeciwko Komisji, 11 lipca 2007 r., pkt 297

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑70/07 Marcuccio przeciwko Komisji, 10 listopada 2009 r., pkt 17
Staff case summary

Staff case summary Streszczenie 1. Skargi urzędników – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – Termin – Prekluzja – Otwarcie na nowo – Przesłanka – Nowa istotna okoliczność faktyczna (regulamin pracowniczy, art. 90, 91) 2. Skargi urzędników – Interes prawny – Konieczność zarzutów o charakterze osobistym (regulamin pracowniczy, art. 91) 1. Wyłącznie zaistnienie nowych, istotnych okoliczności może uzasadnić złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie decyzji, która nie została podważona w terminie. (zob. pkt 25) Odesłanie: Trybunał, sprawa 127/84 Esly przeciwko Komisji, 15 maja 1985 r., pkt 10 2. Urzędnik nie jest uprawniony do działania w interesie prawa i nie może podnosić zarzutów innych niż o charakterze osobistym. (zob. pkt 27) Odesłanie: Trybunał: sprawa 204/85 Stroghili przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, 21 stycznia 1987 r., pkt 9 Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑43/05 Chassagne przeciwko Komisji, 23 stycznia 2007 r., pkt 100 i przytoczone tam orzecznictwo

POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ

(druga izba)

z dnia 4 czerwca 2013 r.

Stefania Marrone

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Urzędnicy — Powołanie — Zasada równoważności karier — Zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych, mniej korzystnych przepisów — Wniosek o zmianę zaszeregowania — Przekroczenie terminu — Nowe okoliczności faktyczne — Brak — Oczywista niedopuszczalność”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której S. Marrone żąda stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez organ powołujący w dniu 10 maja 2012 r., oddalającej jej zażalenie, a także, jeśli zaistnieje taka potrzeba, stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 21 listopada 2011 r. o oddaleniu jej wniosku z dnia 29 czerwca 2011 r., w którym zwracała się zasadniczo o to, by Komisja Europejska odtworzyła jej karierę zawodową od dnia 1 maja 2004 r.

Orzeczenie:

Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Stefania Marrone pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

Streszczenie

Skargi urzędników – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – Termin – Prekluzja – Otwarcie na nowo – Przesłanka – Nowa istotna okoliczność faktyczna (regulamin pracowniczy, art. 90, 91) Skargi urzędników – Interes prawny – Konieczność zarzutów o charakterze osobistym (regulamin pracowniczy, art. 91)
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ

(pierwsza izba)

z dnia 15 kwietnia 2013 r.

Sprawa F‑1/12

Henrik Andersen

przeciwko

Trybunałowi Obrachunkowemu Unii Europejskiej

Służba publiczna – Urzędnicy – Przeniesienie w stan spoczynku z powodu niepełnosprawności – Artykuł 78 regulaminu pracowniczego – Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście bezzasadna

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której H. Andersen żąda zasadniczo stwierdzenia nieważności decyzji sekretarza generalnego Trybunału Obrachunkowego Unii Europejskiej z dnia 21 stycznia 2011 r. oddalającej jego wniosek w sprawie odszkodowania za straty poniesione w wyniku przeniesienia go w stan spoczynku z powodu niezdolności do pracy oraz naprawienia przez Trybunał Obrachunkowy tej szkody.

Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona w części jako oczywiście niedopuszczalna, a w części jako oczywiście bezzasadna. H. Andersen pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej.

Streszczenie

Skargi urzędników – Skarga o stwierdzenie nieważności niewniesiona w terminie – Skarga o odszkodowanie mająca na celu identyczny skutek – Niedopuszczalność

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

Wniosek o odszkodowanie jest niedopuszczalny w sytuacji, gdy urzędnik usiłuje w ten sposób osiągnąć identyczny skutek, jak w przypadku uwzględnienia skargi o stwierdzenie nieważności, której nie wniósł w stosownym terminie.

Urzędnik usiłuje obejść niedopuszczalność zarzutu dotyczącego niezgodności z prawem decyzji odmownej w sprawie żądania stwierdzenia nieważności w sytuacji, gdy okoliczności i zarzuty podnoszone na poparcie żądania stwierdzenia odpowiedzialności instytucji są takie same jak okoliczności i zarzuty, które stanowiły przedmiot wspomnianej decyzji odmownej, na którą urzędnik nie wniósł skargi.

(zob. pkt 27, 29, 35)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 346/87 Bossi przeciwko Komisji, 14 lutego 1989 r., pkt 32

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑84/08 Cerafogli przeciwko EBC, 28 października 2010 r., pkt 50
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(trzecia izba)

z dnia 29 stycznia 2013 r.

Sprawa F‑79/12

Karel Brus

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Urzędnicy – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne – Przedstawienie powołanych zarzutów – Skarga oczywiście niedopuszczalna

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy art. 106a traktatu EWEA, w której K. Brus żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 29 września 2011 r. w sprawie odwołania go ze stanowiska i obniżenia należnej mu kwoty emerytury w następstwie postępowania dyscyplinarnego wszczętego z tytułu naruszenia przezeń obowiązków wynikających z regulaminu pracowniczego.

Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Skarżący pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

Streszczenie

Postępowanie sądowe – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne – Jasne i precyzyjne przedstawienie powołanych zarzutów

[statut Trybunału, art. 21; regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 35 § 1 lit. e)]

Zgodnie z art. 21 statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz z art. 35 § 1 lit. e) regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej skarga powinna wskazywać powołane zarzuty i argumenty co do prawa i stanu faktycznego. Wspomniane zarzuty i argumenty powinny być przedstawione na tyle jasno i precyzyjnie, by umożliwiały pozwanej przygotowanie obrony, a Sądowi rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi, jeśli zajdzie taka potrzeba, bez dodatkowych informacji. W celu zagwarantowania pewności prawa i prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości, aby skarga była dopuszczalna, konieczne jest, by istotne okoliczności faktyczne i prawne, będące podstawą jej złożenia, wynikały w sposób spójny i zrozumiały z samej treści skargi.

(zob. pkt 19)

Odesłanie:

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑102/09 Bennett i in. przeciwko OHIM, 15 września 2011 r., pkt 115; sprawa F‑123/10 Bancale i Buccheri przeciwko Komisji, 1 lutego 2012 r., pkt 38; sprawa F‑12/10 Kerstens przeciwko Komisji, 8 marca 2012 r., pkt 68
W ramach przewidzianej w art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego procedury przenoszenia uprawnień emerytalnych to właśnie decyzja wydana przez organ powołujący po faktycznym dokonaniu przelewu wartości kapitałowej uprawnień emerytalnych nabytych przez zainteresowanego przez rozpoczęciem pełnienia obowiązków w służbie Unii stanowi akt niekorzystny mogący podlegać zaskarżeniu na podstawie art. 270 TFUE i art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego. Natomiast nawet gdyby propozycja zaliczenia dodatkowych lat uprawniających do emerytury została zaakceptowana przez zainteresowanego, nie stanowi ona aktu niekorzystnego mogącego podlegać zaskarżeniu na podstawie art. 270 TFUE i art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego.

Prawo do doliczenia lat uprawniających do emerytury można bowiem przyznać tylko wtedy, gdy urzędnik wyrazi zgodę na kontynuowanie procedury przeniesienia do systemu emerytalnego Unii wartości kapitałowej uprawnień emerytalnych nabytych uprzednio przez zainteresowanego w pozaunijnym systemie emerytalnym, a zgoda ta zostanie wyrażona w oparciu o informacje wynikające z przedstawionej przez organ powołujący propozycji dotyczącej liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury na podstawie prowizorycznie oszacowanej wysokości kapitału przekazanej przez krajowy zakład emerytalny.

W tym względzie, na etapie propozycji doliczenia dodatkowych lat uprawniających do emerytury, dana instytucja zobowiązuje się po prostu do właściwego zastosowania art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego i ogólnych przepisów wykonawczych do sytuacji zainteresowanego. Taki obowiązek po stronie instytucji wynika bezpośrednio z rozpatrywanych przepisów regulaminu pracowniczego, nawet bez wyraźnego zobowiązania instytucji.

Tym samym z takiego zobowiązania, wyrażonego w propozycji dotyczącej liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, nie wynika ani nowy obowiązek spoczywający na rozpatrywanej instytucji, ani w efekcie zmiana sytuacji prawnej zainteresowanego, w szczególności dlatego, że nawet gdy zainteresowany wyraża zgodę na przeniesienie do systemu emerytalnego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innym systemie, instytucja będąca autorem propozycji nie ma obowiązku, po dokonaniu przelewu zapowiedzianej przez krajowy zakład ubezpieczeń emerytalnych wartości kapitałowej, automatycznego przyznania zainteresowanemu liczby dodatkowych lat uprawniających do emerytury, wskazanych w początkowej propozycji, w której kontekście urzędnik potwierdził swoją wolę przeniesienia wspomnianego kapitału do systemu emerytalnego Unii.

(zob. pkt 32–36)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyroki: z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, pkt 50, 52, 53, 74; Komisja/Cocchi i Falcione, T‑103/13 P, EU:T:2015:777, pkt 66; Teughels/Komisja, T‑131/14 P, EU:T:2015:778, pkt 37, 46, 48, 49, 58, 70
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (pierwsza izba)

z dnia 30 września 2015 r.

Peter Schönberger

przeciwko

Trybunałowi Obrachunkowemu Unii Europejskiej

„Służba publiczna — Urzędnicy — Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia — Awans — Postępowanie w sprawie awansu (2011) — Odmowa awansu — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście bezzasadna”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której P. Schönberger żądał zasadniczo stwierdzenia nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego Unii Europejskiej o nieawansowaniu go do grupy zaszeregowania AD 13 w ramach postępowania w sprawie awansu w 2011 r.

Orzeczenie:

Skarga zostaje w części odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna, a w części oddalona jako oczywiście bezzasadna. W sprawach F‑14/12 i F‑14/12 RENV P. Schönberger pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej. W sprawie T‑26/14 P Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez P. Schönbergera.

Streszczenie

Skargi urzędników — Skarga na decyzję odmowna w sprawie awansu — Zarzut dotyczący nieprawidłowości postępowania w sprawie awansu — Ciężar dowodu (regulamin pracowniczy, art. 6 ust. 2, art. 91, załącznik I sekcja B) Urzędnicy — Równość traktowania — Pojęcie — Granice
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ

(trzecia izba)

z dnia 2 lipca 2014 r.

Sprawa F‑62/12

Gian Andrea Bandieri

przeciwko

Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA)

Służba publiczna – Kwestie incydentalne – Zarzut niedopuszczalności – Przekazanie kompetencji delegowanych organowi upoważnionemu do zawierania umów – Skarga skierowana przeciwko organowi delegującemu – Niemożność przypisania zaskarżonego aktu stronie pozwanej – Oczywista niedopuszczalność

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, w której G.A. Bandieri żąda głównie stwierdzenia nieważności propozycji z dnia 14 listopada 2011 r., w której Komisja Europejska ustala na jego wniosek liczbę dodatkowych lat służby zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury w systemie emerytalnym Unii wynikającą z przeniesienia uprawnień emerytalnych nabytych we włoskim systemie emerytalnym.

Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. G.A. Bandieri pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego.

Streszczenie

Skargi urzędników – Status strony pozwanej – Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego – Przekazanie kompetencji delegowanych organowi upoważnionemu do zawierania umów – Skarga skierowana przeciwko organowi delegującemu – Niedopuszczalność

(regulamin pracowniczy, art. 91a)

Skargi dotyczące dziedzin, do których zastosowano art. 2 ust. 2 regulaminu pracowniczego, wnosi się przeciwko tej instytucji, której podlega organ powołujący, któremu te kompetencje powierzono.

Skoro Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) powierzyła Urzędowi Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) kompetencje organu powołującego lub organu upoważnionego do zawierania umów w zakresie przenoszenia uprawnień emerytalnych personelu agencji, skarga skierowana przeciwko Easie na decyzję wydana w tej dziedzinie przez PMO jest oczywiście niedopuszczalna.

(zob. pkt 19–21, 25)

Odesłanie

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok Hall/Komisja i CEPOL, F‑22/12, EU:F:2013:202, pkt 25
Sąd Pierwszej Instancji: sprawy połączone T‑35/05, T‑61/05, T‑107/05, T‑108/05 i T‑139/05, Agne-Dapper i in. przeciwko Komisji i in., 29 listopada 2006 r., pkt 35 i przytoczone tam orzecznictwo

Aby urzędnik lub były urzędnik mógł dochodzić w ramach skargi wniesionej na mocy art. 90, 91 regulaminu pracowniczego stwierdzenia nieważności aktu dla niego niekorzystnego w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, musi on wykazać w chwili wniesienia skargi istniejący, aktualny i wystarczająco istotny interes prawny w uzyskaniu stwierdzenia nieważności takiego aktu, bowiem interes taki wymaga, aby w wyniku uwzględnienia żądań skargi osoba ta mogła osiągnąć jakąś korzyść.

Aby zastosować się do przewidzianego w art. 266 TFUE obowiązku, dana instytucja powinna podjąć środki, których wymaga wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność, korzystając przy tym, pod kontrolą sądu Unii, z przysługującego jej w tym względzie zakresu uznania, z poszanowaniem zarówno sentencji i uzasadnienia wyroku, jak i przepisów prawa Unii.

W kontekście wykonania wyroku stwierdzającego – z uwagi na brak uzasadnienia – nieważność decyzji w sprawie przeniesienia w stan spoczynku z powodu niezdolności do pracy i wydania, w danym wypadku, nowej należycie uzasadnionej decyzji w przedmiocie niezdolności do pracy, to przede wszystkim na zainteresowanej instytucji spoczywa sprawdzenie stanu zdrowia zainteresowanego.

(zob. pkt 33, 34)

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑503/04 Pessoa e Costa przeciwko Komisji, 19 października 2006 r., pkt 69, 70 i przytoczone tam orzecznictwo