ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
21

D. Sahin zaskarżył decyzję Bundesminister für Inneres do Verwaltungsgerichtshof, który postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) a) Czy art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 2, jak również art. 7 ust. 1 lit. d) oraz art. 7 ust. 2 dyrektywy 2004/38 […] należy interpretować w ten sposób, że obejmują one swoim zakresem także tych członków rodziny w rozumieniu art. 2 pkt 2 dyrektywy, którzy niezależnie od obywatela Unii przybyli do przyjmującego państwa członkowskiego (art. 2 pkt 3 dyrektywy) i dopiero tam nabyli status członka rodziny obywatela Unii lub stworzyli z nim wspólnotę rodzinną? b) W przypadku odpowiedzi twierdzącej czy dodatkowym warunkiem jest to, aby członek rodziny w chwili nabycia statusu członka rodziny lub stworzenia wspólnoty rodzinnej przebywał zgodnie z prawem w przyjmującym państwie członkowskim? Jeśli tak, to czy do uznania pobytu za zgodny z prawem wystarczy, że członek rodziny jest wyłącznie uprawniony do pobytu ze względu na swoją pozycję osoby ubiegającej się o azyl? c) Jeśli z odpowiedzi na pytanie pierwsze a) i b) nie wynika na podstawie dyrektywy żadne prawo pobytu dla członka rodziny, uprawnionego do pobytu jedynie ze względu na »sam« fakt ubiegania się o azyl, który niezależnie od obywatela Unii przybył do przyjmującego państwa członkowskiego i dopiero tam nabył status członka rodziny lub stworzył wspólnotę rodzinną z obywatelem Unii, to czy niemniej jednak jest możliwe wyprowadzenie prawa pobytu z art. 18 WE lub art. 39 WE w świetle podstawowego prawa do poszanowania życia rodzinnego w sytuacji, którą charakteryzuje fakt, że członek rodziny od blisko czterech lat przebywa w przyjmującym państwie członkowskim i od roku żyje tam w związku małżeńskim z obywatelem Unii, z którym prawie od trzech i pół roku prowadzi wspólne życie i z którym ma dwudziestomiesięczne dziecko? 2) Czy art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 1 dyrektywy sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym członkowie rodziny obywatela Unii, którzy nie posiadają obywatelstwa jednego z państw członkowskich i którym na mocy prawa wspólnotowego, w szczególności na mocy art. 7 ust. 2 dyrektywy, przysługuje prawo pobytu, nie mogą uzyskać karty pobytowej (»Karty pobytowej członka rodziny obywatela Unii«) jedynie z tego względu, że posiadają (tymczasowe) zezwolenie na pobyt w przyjmującym państwie członkowskim na podstawie przepisów azylowych tego państwa?”.
1.

Odwołanie — Zarzuty — Błędne zastosowanie art. 230 akapit piąty WE dotyczącego terminu do wniesienia skargi (art. 230 akapit piąty WE) (por. pkt 19–26)
Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 3 lipca 2008 r. — Pitsiorlas przeciwko Radzie i EBC

(sprawa C-84/08 P)

„Odwołanie — Termin — Niedopuszczalność”

1. Postępowanie — Termin do wniesienia skargi — Prekluzja — Odwołanie (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 56; regulamin Trybunału, art. 37 § 6, art. 81 § 2; regulamin Sądu, art. 44 § 2) (por. pkt 8–12)

2. Postępowanie — Termin do wniesienia skargi — Prekluzja — Siła wyższa — Pojęcie (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 45) (por. pkt 14, 15)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 27 listopada 2007 r. w sprawach połączonych T-3/00 i T-337/04 Pitsiorlas przeciwko Radzie i EBC stwierdzającego nieważność decyzji rady prezesów z dnia 21 października 1999 r. odmawiającej dostępu do pewnych dokumentów dotyczących porozumienia Bâle/Nyborg oraz oddalającego żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady z dnia 30 lipca 1999 r. odmawiającej skarżącemu dostępu do tych dokumentów, a także skarga o odszkodowanie mająca na celu naprawienie szkody, którą skarżący miał ponieść w następstwie decyzji Rady i EBC odmawiających mu dostępu do pewnych dokumentów dotyczących porozumienia Bâle/Nyborg (1987), których zażądał on w związku z przygotowywaniem jego pracy doktorskiej

Sentencja

1) Odwołanie zostaje odrzucone.

2) A. Pitsiorlas ponosi koszty własne.

Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 3 lipca 2008 r. — Pitsiorlas przeciwko Radzie i EBC

(sprawa C-84/08 P)

„Odwołanie — Termin — Niedopuszczalność”

1. Postępowanie — Termin do wniesienia skargi — Prekluzja — Odwołanie (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 56; regulamin Trybunału, art. 37 § 6, art. 81 § 2; regulamin Sądu, art. 44 § 2) (por. pkt 8–12)

2. Postępowanie — Termin do wniesienia skargi — Prekluzja — Siła wyższa — Pojęcie (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 45) (por. pkt 14, 15)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 27 listopada 2007 r. w sprawach połączonych T-3/00 i T-337/04 Pitsiorlas przeciwko Radzie i EBC stwierdzającego nieważność decyzji rady prezesów z dnia 21 października 1999 r. odmawiającej dostępu do pewnych dokumentów dotyczących porozumienia Bâle/Nyborg oraz oddalającego żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady z dnia 30 lipca 1999 r. odmawiającej skarżącemu dostępu do tych dokumentów, a także skarga o odszkodowanie mająca na celu naprawienie szkody, którą skarżący miał ponieść w następstwie decyzji Rady i EBC odmawiających mu dostępu do pewnych dokumentów dotyczących porozumienia Bâle/Nyborg (1987), których zażądał on w związku z przygotowywaniem jego pracy doktorskiej

Sentencja

1) Odwołanie zostaje odrzucone.
Keywords

Summary



Keywords

1. Umowy międzynarodowe – Umowy zawarte przez Wspólnotę – Bezpośrednia skuteczność

(protokół dodatkowy do układu stowarzyszeniowego EWG–Turcja, art. 37; decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja, art. 10 ust. 1)

2. Umowy międzynarodowe – Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja – Pracownicy – Równość traktowania

(protokół dodatkowy do układu stowarzyszeniowego EWG–Turcja, art. 37; decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja, art. 10 ust. 1)

Summary

1. Brzmienie art. 37 protokołu dodatkowego załączonego do układu stowarzyszeniowego EWG–Turcja nie różni się zasadniczo od art. 38 ust. 1 tiret pierwsze układu stowarzyszeniowego Wspólnota–Słowacją i art. 23 ust. 1 umowy o partnerstwie Wspólnota–Rosja, które ustanawiają w jasnym, precyzyjnym i bezwarunkowym sformułowaniu skierowany do każdego państwa członkowskiego zakaz traktowania w sposób dyskryminujący ze względu na obywatelstwo pracowników poszczególnych krajów trzecich w porównaniu z obywatelami danego państwa członkowskiego w odniesieniu do warunków pracy, wynagrodzenia lub zwolnienia. Jednostki mogą się zatem powoływać na te przepisy przed sądami tych państw członkowskich.

Ponadto art. 10 ust. 1 decyzji nr 1/80, który przejmuje przepis art. 37 wspomnianego protokołu dodatkowego, ustanawia w jasnym, precyzyjnym i bezwarunkowym sformułowaniu skierowany do każdego państwa członkowskiego zakaz traktowania w sposób dyskryminujący ze względu na obywatelstwo tureckich pracowników migrujących zatrudnionych legalnie na rynku pracy tych państw w odniesieniu do wynagrodzenia i innych warunków pracy.

(por. pkt 28, 29)

2. Zakaz dyskryminacji pracowników tureckich legalnie zatrudnionych na rynku pracy państw członkowskich w odniesieniu do wynagrodzenia i innych warunków pracy, wyrażony w art. 37 protokołu dodatkowego załączonego do układu stowarzyszeniowego EWG–Turcja, a także w art. 10 ust. 1 przyjętej przez Radę Stowarzyszenia utworzonego wspomnianą umową decyzji nr 1/80 w sprawie rozwoju stowarzyszenia, należy interpretować w taki sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu względem profesjonalnego sportowca obywatelstwa tureckiego, legalnie zatrudnionego przez klub mający siedzibę w państwie członkowskim, przepisu wydanego przez związek sportowy tego państwa, zgodnie z którym kluby w meczach organizowanych na poziomie krajowym mogą wystawiać jedynie ograniczoną liczbę zawodników pochodzących z państw trzecich, które nie są stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

(por. pkt 32; sentencja)
1)

Wykładni rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się ono obowiązywaniu przepisów krajowych zakazujących uprawy i posiadania konopi przeznaczonych do produkcji włókna, o których mowa w omawianym rozporządzeniu.
1.

Swobodny przepływ osób — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Postanowienia traktatu — Brak możliwości zastosowania w odniesieniu do sytuacji o charakterze wyłącznie wewnętrznym dla danego państwa członkowskiego (art. 12 WE, 43 WE, 49 WE) (por. pkt 19–24; pkt 1 sentencji)
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 19 czerwca 2008 r. — US Steel Košice przeciwko Komisji

(sprawa C-6/08 P)

„Odwołanie — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych — Zapobieganie i zmniejszenie zanieczyszczeń — Republika Słowacji — Akt przystąpienia — Rozdział uprawnień do emisji — Okres 2008–2012 — Przesłanki — Bezpośrednie oddziaływanie aktu — Niedopuszczalność”

Skarga o stwierdzenie nieważności — Osoby fizyczne lub prawne — Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie (art. 230 akapit czwarty WE; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87) (por. pkt 60, 61, 75)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 1 października 2007 r. w sprawie T-27/07 US Steel Košice s.r.o. przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 listopada 2006 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych, notyfikowanego przez Słowację za okres od 2008 do 2012 r. zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 275, s. 32) — Osoby fizyczne i prawne — Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie — Bezpośrednie oddziaływanie na sytuację prawną osób — Kryteria

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) US Steel Košice s.r.o. ponosi koszty postępowania.

Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 19 czerwca 2008 r. — US Steel Košice przeciwko Komisji

(sprawa C-6/08 P)

„Odwołanie — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych — Zapobieganie i zmniejszenie zanieczyszczeń — Republika Słowacji — Akt przystąpienia — Rozdział uprawnień do emisji — Okres 2008–2012 — Przesłanki — Bezpośrednie oddziaływanie aktu — Niedopuszczalność”

Skarga o stwierdzenie nieważności — Osoby fizyczne lub prawne — Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie (art. 230 akapit czwarty WE; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87) (por. pkt 60, 61, 75)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 1 października 2007 r. w sprawie T-27/07 US Steel Košice s.r.o. przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 listopada 2006 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych, notyfikowanego przez Słowację za okres od 2008 do 2012 r. zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 275, s. 32) — Osoby fizyczne i prawne — Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie — Bezpośrednie oddziaływanie na sytuację prawną osób — Kryteria

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.
2.

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Prawo do wnoszenia skarg zastrzeżone dla Komisji i państw członkowskich — Skarga osoby fizycznej lub prawnej — Niedopuszczalność (art. 226 WE, 227 WE) (por. pkt 9, 10)
Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 marca 2009 r. — Cheminova i in. przeciwko Komisji

(sprawa C-60/08 P(R))

„Odwołanie — Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Cofnięcie zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające malation — Dopuszczalność — Pilny charakter”

1. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zawieszenie wykonania — Środki tymczasowe — Przesłanki zastosowania — Pilny charakter — Poważna i nieodwracalna szkoda — Ciężar dowodu (por. pkt 36–38)

2. Odwołanie — Zarzuty (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58) (por. pkt 71)

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie T-326/07 R Cheminova i in. przeciwko Komisji — Cheminova A/S i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich oddalającego wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji 2007/389/WE z dnia dotyczącej niewłączenia malationu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję (Dz.U. L 146, s. 19).

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Cheminova A/S, Cheminova Agro Italia Srl, Cheminova Bulgaria EOOD, Agrodan SA i Lodi SAS zostają obciążone kosztami postępowania.

3) European Crop Protection Association (ECPA) pokrywa koszty własne.

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 marca 2009 r. — Cheminova i in. przeciwko Komisji

(sprawa C-60/08 P(R))

„Odwołanie — Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Cofnięcie zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające malation — Dopuszczalność — Pilny charakter”

1. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zawieszenie wykonania — Środki tymczasowe — Przesłanki zastosowania — Pilny charakter — Poważna i nieodwracalna szkoda — Ciężar dowodu (por. pkt 36–38)

2. Odwołanie — Zarzuty (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58) (por. pkt 71)

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie T-326/07 R Cheminova i in. przeciwko Komisji — Cheminova A/S i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich oddalającego wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji 2007/389/WE z dnia dotyczącej niewłączenia malationu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję (Dz.U. L 146, s. 19).

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Cheminova A/S, Cheminova Agro Italia Srl, Cheminova Bulgaria EOOD, Agrodan SA i Lodi SAS zostają obciążone kosztami postępowania.
Sprawa C-364/08

Marc Vandermeir

przeciwko

État belge — SPF Finances

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de Première Instance d'Arlon)

„Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 43 WE — Swobodne świadczenie usług — Artykuł 49 WE — Pojazdy samochodowe — Użytkowanie przez osobę zamieszkałą w jednym państwie członkowskim pojazdu zarejestrowanego w innym państwie członkowskim — Opodatkowanie tego pojazdu w pierwszym państwie członkowskim”

Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 24 października 2008 r. I ‐ 8089

Streszczenie postanowienia

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia

(art. 43 WE, 49 WE)

Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniom krajowym państwa członkowskiego, na mocy których osoba prowadząca działalność na własny rachunek, mająca miejsce zamieszkania w tym państwie członkowskim, zobowiązana jest zarejestrować w nim pojazd wzięty w leasing od spółki mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, w sytuacji gdy pojazd ten nie jest ani zasadniczo przeznaczony do stałego użytku na terytorium pierwszego państwa członkowskiego, ani w rzeczywistości nie jest użytkowany w ten sposób.

W istocie państwo członkowskie może ustanowić obowiązek zarejestrowania pojazdu samochodowego wziętego w leasing przez pracownika zamieszkałego w tym państwie członkowskim od spółki mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, wówczas gdy pojazd ten jest zasadniczo przeznaczony do stałego użytku na terytorium pierwszego państwa członkowskiego albo w rzeczywistości jest użytkowany w ten sposób.

Jeżeli natomiast przesłanki te nie są spełnione, związek z danym państwem członkowskim pojazdu zarejestrowanego w innym państwie członkowskim jest mniejszy, co powoduje konieczność wskazania innego uzasadnienia dla ograniczenia tego rodzaju. W tym względzie, gdy pracownik nie użytkuje pojazdu we wskazany sposób, okoliczność, iż wykonuje on swoją działalność na własny rachunek w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, w którym ma miejsce zamieszkania, mając tam jako osoba fizyczna stałe przedsiębiorstwo, a nie jako dyrektor albo menadżer spółki mającej tam siedzibę, ani też fakt, iż osobiście wziął w leasing pojazd od spółki z tego państwa członkowskiego, a nie za pośrednictwem pracodawcy, który następnie udostępniłby mu pojazd, nie mogą uzasadniać obowiązku zarejestrowania pojazdu w państwie członkowskim miejsca zamieszkania danego pracownika.

(por. pkt 32–36; sentencja)
1.

Skarga o stwierdzenie nieważności — Akty zaskarżalne — Pojęcie — Akty wywołujące wiążące skutki prawne — Pismo Komisji oddalające wniosek zmiany terminologicznej art. 234 WE w wersji portugalskiej — Brak kompetencji Komisji do zmiany postanowień traktatu — Skarga oczywiście bezzasadna (art. 230 WE) (por. pkt 14, 15)
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 20 maja 2009 r. — Seaport Investment przeciwko Department of the Environment for Northern Ireland

(sprawa C-454/08)

„Odesłanie prejudycjalne — Niedopuszczalność”

Pytania prejudycjalne — Dopuszczalność — Pytania zadane bez wystarczającego wyjaśnienia kontekstu faktycznego i prawnego — Pytania zadane w kontekście wykluczającym użyteczną odpowiedź — Oczywista niedopuszczalność (art. 234 WE) (por. pkt 8–10)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal in Northern Ireland — Wykładnia art. 6 ust. 2–4 dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197, s. 30) — Wyznaczenie do celów konsultacji organu, którego mogą dotyczyć skutki realizacji planów i programów na środowisko — Warunki informowania i konsultowania się z władzami i opinią publiczną.

Sentencja

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal in Northern Ireland postanowieniem z dnia 8 września 2008 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 20 maja 2009 r. — Seaport Investment przeciwko Department of the Environment for Northern Ireland

(sprawa C-454/08)

„Odesłanie prejudycjalne — Niedopuszczalność”

Pytania prejudycjalne — Dopuszczalność — Pytania zadane bez wystarczającego wyjaśnienia kontekstu faktycznego i prawnego — Pytania zadane w kontekście wykluczającym użyteczną odpowiedź — Oczywista niedopuszczalność (art. 234 WE) (por. pkt 8–10)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal in Northern Ireland — Wykładnia art. 6 ust. 2–4 dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197, s. 30) — Wyznaczenie do celów konsultacji organu, którego mogą dotyczyć skutki realizacji planów i programów na środowisko — Warunki informowania i konsultowania się z władzami i opinią publiczną.

Sentencja

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal in Northern Ireland postanowieniem z dnia 8 września 2008 r. jest oczywiście niedopuszczalny.
6)

Klauzulę 5 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie stoi ona na przeszkodzie temu, aby spory związane z nadużywaniem umów o pracę na czas określony w sektorze publicznym wchodziły w zakres wyłącznej właściwości sądów administracyjnych. Do sądu krajowego należy jednak zbadanie, czy zagwarantowane zostało prawo do skutecznej ochrony sądowej przy poszanowaniu zasad skuteczności i równoważności.
2)

Atlantic Dawn Ltd, Antarctic Fishing Co. Ltd, Atlantean Ltd, Killybegs Fishing Enterprises Ltd, Doyle Fishing Co. Ltd, Western Seaboard Fishing Co. Ltd, O’Shea Fishing Co. Ltd, Aine Fishing Co. Ltd, Brendelen Ltd, Cavankee Fishing Co. Ltd, Ocean Trawlers Ltd, Eileen Oglesby, Noel McGing, Mullglen Ltd, Bradan Fishing Co. Ltd, Larry Murphy, Pauric Conneely i Thomas Flaherty, Carmarose Trawling Co. Ltd oraz Colmcille Fishing Ltd pokrywają własne koszty.
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 3 kwietnia 2009 r. — VDH Projektentwicklung i Edeka Rhein-Ruhr przeciwko Komisji

(sprawa C-387/08 P)

„Odwołanie — Skarga na bezczynność — Dyrektywa 89/665/EWG — Niewdrożenie przez Komisję mechanizmu korygującego przewidzianego w art. 3 ust. 2 — Osoby fizyczne i prawne — Bezpośrednie oddziaływanie aktu — Niedopuszczalność”

Skarga na bezczynność — Osoby fizyczne lub prawne — Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie — Dyrektywa 89/665 (art. 230 akapit czwarty WE, art. 232 akapit trzeci WE; dyrektywa Rady 89/665, art. 3) (por. pkt 20–27)

Przedmiot

Odwołanie wniesione od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 25 czerwca 2008 r. w sprawie T-185/08 VDH Projektentwicklung i Edeka Rhein-Ruhr przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił jako oczywiście niedopuszczalną skargę na bezczynność, mającą na celu stwierdzenie bezczynności Komisji z uwagi na to, iż w odniesieniu do umowy koncesyjnej na roboty budowlane a także w odniesieniu do zawarcia umowy o roboty budowlane nie wdrożyła ona bezzwłocznie mechanizmu korygującego przewidzianego w art. 3 dyrektywy 89/665/EWG i nie skierowała do Republiki Federalnej Niemiec zawiadomienia zgodnie z art. 3 ust. 2 tejże dyrektywy — Skarga na bezczynność osób fizycznych i prawnych — Wymóg, aby akt, w odniesieniu do którego zarzuca się bezczynność danej instytucji, dotyczył skarżącego bezpośrednio.

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) VDH Projektentwicklung GmbH i Edeka Handelsgesellschaft Rhein-Ruhr mbH ponoszą koszty własne.

Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 3 kwietnia 2009 r. — VDH Projektentwicklung i Edeka Rhein-Ruhr przeciwko Komisji

(sprawa C-387/08 P)

„Odwołanie — Skarga na bezczynność — Dyrektywa 89/665/EWG — Niewdrożenie przez Komisję mechanizmu korygującego przewidzianego w art. 3 ust. 2 — Osoby fizyczne i prawne — Bezpośrednie oddziaływanie aktu — Niedopuszczalność”

Skarga na bezczynność — Osoby fizyczne lub prawne — Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie — Dyrektywa 89/665 (art. 230 akapit czwarty WE, art. 232 akapit trzeci WE; dyrektywa Rady 89/665, art. 3) (por. pkt 20–27)

Przedmiot

Odwołanie wniesione od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 25 czerwca 2008 r. w sprawie T-185/08 VDH Projektentwicklung i Edeka Rhein-Ruhr przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił jako oczywiście niedopuszczalną skargę na bezczynność, mającą na celu stwierdzenie bezczynności Komisji z uwagi na to, iż w odniesieniu do umowy koncesyjnej na roboty budowlane a także w odniesieniu do zawarcia umowy o roboty budowlane nie wdrożyła ona bezzwłocznie mechanizmu korygującego przewidzianego w art. 3 dyrektywy 89/665/EWG i nie skierowała do Republiki Federalnej Niemiec zawiadomienia zgodnie z art. 3 ust. 2 tejże dyrektywy — Skarga na bezczynność osób fizycznych i prawnych — Wymóg, aby akt, w odniesieniu do którego zarzuca się bezczynność danej instytucji, dotyczył skarżącego bezpośrednio.

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.