ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
87.

W pkt 64 zaskarżonego wyroku, cytowanym w pkt 61 powyżej, Sąd zbadał uzasadnienie odmowy ujawnienia nazw państw członkowskich, które przekazały dokumenty. Co do obowiązku Rady w przedmiocie ujawnienia nazw danych państw członkowskich Sąd orzekł, co następuje: „91 Na wstępie należy zauważyć, że argumentacja skarżącego jest oparta zasadniczo na wcześniejszym orzecznictwie związanym ze zbiorem zasad postępowania z dnia 6 grudnia 1993 r. dotyczącym publicznego dostępu do dokumentów Rady i Komisji (Dz.U. L 340, str. 41, zwanym dalej »zbiorem zasad postępowania«), wprowadzonym decyzją Rady 93/731/WE z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Rady (Dz.U. L 340, str. 43) oraz decyzją Komisji 94/90/EWWiS, WE, Euratom z dnia 8 lutego 1994 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Komisji (Dz.U. L 46, str. 58). 92 Na mocy tego zbioru zasad postępowania, jeśli dokument będący w posiadaniu instytucji został sporządzony przez osobę trzecią, wniosek o jego udostępnienie musiał być skierowany bezpośrednio do tej osoby. Trybunał stwierdził w tym względzie, że instytucja była zobowiązana podać zainteresowanemu tożsamość autora dokumentu, tak aby mógł on skierować wniosek bezpośrednio do niego (ww. w pkt 59 wyrok w sprawie Interporc przeciwko Komisji, pkt 49). 93 Natomiast na podstawie art. 4 ust. 4 i 5 rozporządzenia nr 1049/2001 instytucja jest zobowiązana sama przeprowadzić konsultacje z autorem dokumentu będącym osobą trzecią, chyba że odpowiedź pozytywna lub negatywna na wniosek o udzielenie dostępu sama się narzuca. W przypadku państw członkowskich mogą one zażądać, aby instytucja zwróciła się do nich o zgodę. 94 Zasada autora przedstawiona w zbiorze zasad postępowania uległa zatem w rozporządzeniu nr 1049/2001 fundamentalnej zmianie. Wynika z tego, że tożsamość autora ma obecnie dużo mniejsze znaczenie niż w poprzednim systemie. 95 Ponadto dla dokumentów niejawnych art. 9 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 przewiduje, że dokumenty te »zostaną ujęte w rejestrze lub ujawnione wyłącznie za zgodą instytucji, która je stworzyła«. Należy zatem stwierdzić, że dokumenty niejawne korzystają z systemu wyłączenia, którego przedmiotem w sposób oczywisty jest zapewnienie tajności ich zawartości, jak również ich istnienia. 96 W konsekwencji Rada nie była zobowiązana ujawnić sporządzonych przez państwa przedmiotowych dokumentów związanych z przyjęciem decyzji 2002/848, włączając w to tożsamość ich autorów, gdyż, po pierwsze, dokumenty te były niejawne, a po drugie, państwa, które je sporządziły, odmówiły ich ujawnienia”.
48.

Wreszcie, w odniesieniu do orzeczenie Trybunału w sprawie Ospelt i Schlössle Weissenberg, zgodnie z którym przepisy dotyczące swobodnego przepływu kapitału zakazują odmowy udzielenia zezwolenia na nabycie gruntów rolnych „w każdym przypadku”, gdy nabywca sam nie uprawia tych gruntów w ramach gospodarstwa rolnego i nie zamieszkuje tego gospodarstwa, moim zdaniem stwierdzenie to należy postrzegać w świetle szczególnych okoliczności owej sprawy. Gospodarstwo rolne, którego dotyczył ten wyrok, było mianowicie już przed będącym przedmiotem sporu zbyciem na rzecz fundacji uprawiane przez rolnika będącego dzierżawcą. Przeniesienie własności na rzecz fundacji nie zmieniłoby niczego w tej sytuacji, ponieważ zobowiązała się ona do zachowania warunków uprawy gruntów przez tego samego dzierżawcę. Ponieważ Trybunał w tej sprawie uwzględnił cel rozpatrywanego środka, polegający na zapewnieniu rolniczego użytkowania i dalszej uprawy gruntów — przez rolników lub osoby prawne, takie jak zrzeszenia rolników — odmowa spornego zezwolenia z powodu niewypełnienia przez fundację obowiązku bezpośredniej uprawy i wymogu zamieszkiwania wykraczałaby poza to, co jest konieczne do osiągnięcia wymienionych celów ( 20 ).
84.

Jeśli chodzi o pierwszy aspekt, to rząd polski podnosi, że orzecznictwo Trybunału w tej dziedzinie nie jest na tyle wyczerpujące i jednoznaczne, by wykluczało możliwość, że to, co może być uznane przez państwo członkowskie za obiektywne kryterium stosowania zróżnicowanych stawek podatku do różnych produktów ( 30 ), może nie być uznane za takie przez Trybunał. Podkreśla on również, że Komisja została w pełnym zakresie poinformowana o szczegółach dotyczących podatku akcyzowego, kiedy został on wprowadzony w dniu 1 maja 2004 r., lecz o tym, że jest zdania, iż podatek ten jest niezgodny z prawem wspólnotowym, poinformowała rząd polski dopiero w dniu 13 lipca 2005 r., czyli po dacie wydania przez sąd krajowy postanowienia o wystąpieniu z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w niniejszej sprawie.
52.

Komisja słusznie zauważyła, że skarżący mógłby złożyć wniosek o przyznanie uprawnień na podstawie art. 95b rozporządzenia nr 1408/71 i art. 51 ust. 1 lit. b) i f) rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 ( 24 ). Drugi z wymienionych przepisów ma następujące brzmienie: „Jeżeli korzystający w szczególności: […] b) ze świadczeń z tytułu starości, przyznawanych w przypadku niezdolności do pracy, […] f) ze świadczeń przyznawanych, pod warunkiem że środki uprawnionego nie przekraczają ustalonej wysokości, przebywa lub zamieszkuje terytorium innego państwa członkowskiego niż to, w którym znajduje się instytucja zobowiązana do wypłaty świadczeń, to kontroli administracyjnej i lekarskiej dokonuje, na wniosek tej instytucji, instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania uprawnionego, zgodnie z warunkami przewidzianymi przez ustawodawstwo stosowane przez tę ostatnią instytucję. Jednakże instytucja zobowiązana do wypłaty świadczenia zachowuje prawo przeprowadzenia badania beneficjenta przez wybranego przez nią lekarza”.
46.

O ile użyte w przepisie sformułowanie „sposób obliczania progów zatrudnienia” może, jak się wydaje, odnosić się do tego, co można by nazwać „przepisami dotyczącymi progów”, przez co należałoby rozumieć sposoby obliczania okresu referencyjnego uwzględnianego dla celów ustalenia, czy progi zostały przekroczone (na przykład dany punkt w czasie, okres pracy wynoszący kilka miesięcy lub lat lub średnia z kilku miesięcy lub lat pracy), równie dobrze można by zasugerować, co zrobiły skarżące oraz Komisja, że sformułowanie to odnosi się również do sposobu obliczania liczby pracowników zakładu (przez co należy rozumieć przepisy odnoszące się do sposobu uwzględniania w ogólnej liczbie pracowników tych pracowników, którzy są związani z zakładem różnego rodzaju umowami o pracę, w szczególności umowami o pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy lub umowami o pracę na czas określony), gdyż progi te wyrażone są w odniesieniu do określonej liczby pracowników. Nawiązując do tych ostatnich przepisów, w dalszej części mojej opinii będę używał dla uproszczenia sformułowania „przepisy dostosowawcze”.
20.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem jedynie do sądu krajowego należy ocena na podstawie szczególnych okoliczności danej sprawy, zarówno tego, czy do wydania wyroku konieczne jest wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, jak i znaczenia dla sprawy pytań prejudycjalnych przedstawionych Trybunałowi. Nieuwzględnienie przez Trybunał przedstawionego przez sąd krajowy wniosku jest możliwe jedynie wówczas, gdy jest oczywiste, że wykładnia prawa wspólnotowego, o którą wnioskowano, nie ma żadnego związku z rzeczywistością lub przedmiotem postępowania przed sądem krajowym lub że pytanie jest ogólne lub hipotetyczne oraz gdy Trybunał nie dysponuje elementami stanu faktycznego albo prawnego, które są konieczne do udzielenia użytecznej odpowiedzi na pytania ( 12 ). Poza takimi sytuacjami Trybunał jest co do zasady zobowiązany do udzielenia odpowiedzi na pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni norm prawa wspólnotowego ( 13 ).
44.

Zasada ciągłości umów i innych aktów prawnych oraz cel neutralności przy przejściu na euro w zakresie kwot podlegających wymianie wymagają w konsekwencji, by dostosowanie wraz z podniesieniem kwoty opłaty, takiej jak ta w niniejszej sprawie, gdy miały one miejsce w tym samym momencie co wymiana na euro tej kwoty i w tym samym akcie prawnym, były dokonane z zachowaniem całkowitej przejrzystości dla podmiotów gospodarczych. W związku z tym, jeśli podniesienie kwoty opłaty miało miejsce w tym samym czasie co wymiana tej kwoty na euro, akt prawny, który wprowadził jednocześnie wymianę i podniesienie, musi w sposób wyraźny i przejrzysty rozróżnić, w przypadku każdej kwoty poddanej jednocześnie takiej wymianie i podniesieniu, co stanowi wynik wymiany na euro, a co wynik decyzji organów władzy publicznej o podniesieniu kwoty tej opłaty. W świetle poprzedzających uwag do sądu krajowego należy zbadanie, czy rozporządzenie nr 2000–916 zapewniało taką przejrzystość, w szczególności w zakresie wymiany na euro i podniesienia opłaty od mąki.
70.

Mając na uwadze podstawowy cel tych wspólnotowych aktów prawnych, jakim jest usunięcie przeszkód wynikających z krajowych regulacji dotyczących wjazdu i pobytu, które mogłyby zniechęcić obywatela państwa członkowskiego do przeniesienia się do innego państwa członkowskiego w celu prowadzenia tam działalności gospodarczej, można bronić stanowiska, że powinna być w takim przypadku brana pod uwagę sytuacja rodzinna istniejąca w chwili, gdy obywatel Wspólnoty postanawia przenieść się do innego państwa członkowskiego. Kiedy obywatel ten przeniósł się już i zamieszkuje w innym państwie członkowskim, powstaje nowa sytuacja, w której jego status prawny powinien być podobny do statusu obywateli przyjmującego państwa członkowskiego, którzy nie skorzystali z prawa do swobodnego przepływu. Jeśli osoba należąca do drugiej z wymienionych kategorii pragnie, aby członek jej rodziny będący obywatelem państwa trzeciego mógł do niej dołączyć spoza Wspólnoty, ten członek rodziny musi spełniać warunki wynikające z krajowego prawa imigracyjnego. To samo musi odnosić się do obywatela, który już skorzystał z prawa do swobodnego przepływu, i najwyraźniej odmowa przyjęcia członków jego rodziny będących obywatelami państwa trzeciego nie miała negatywnego wpływu na jego decyzję. Innymi słowy nie można powiedzieć, że w prawie wspólnotowym istnieje stałe prawo obywateli Wspólnoty do połączenia w każdej chwili z rodziną spoza Wspólnoty. W tej sytuacji nie uważam, aby art. 10 rozporządzenia nr 1612/68 i art. 1 ust. 1 dyrektywy 73/148 musiały być rozumiane jako podstawa prawna dla połączenia ex post facto obywateli państw członkowskich i ich krewnych lub powinowatych spoza terytorium Wspólnoty.
54.

Z pewnością należy stwierdzić, analogicznie do klasycznego przypadku wymogu miejsca zamieszkania, że wymóg zatrudnienia w szkole szwedzkiej co do zasady łatwiejszy jest do spełnienia dla obywateli danego państwa lub obywateli danego państwa, którzy nie skorzystali ze swojej swobody przepływu i nie podjęli zatrudnienia w szkole w innym państwie członkowskim. Jednak moim zdaniem nie należy na tej podstawie wyciągać pochopnego wniosku co do występowania pośredniej dyskryminacji.
85.

Dlatego proponuję, aby na pytania skierowane przez College van beroep voor het bedrijfsleven, Niderlandy, udzielić następujących odpowiedzi: Pytania 1 i 2 Zgodnie z art. 4 i 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 876/68 z dnia 28 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych, oraz art. 16–18 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych ostateczne prawo do wypłaty refundacji zróżnicowanej zostaje ustalone, jeżeli wykazano, że dane towary: — są pochodzenia wspólnotowego, — zostały wywiezione ze Wspólnoty, — dotarły do miejsca przeznaczenia, dla którego refundacja zróżnicowana została ustalona, oraz — zostały przewiezione do państwa trzeciego w terminie 12 miesięcy od przyjęcia zgłoszenia wywozowego, poprzez dokonanie formalności celnych celem dopuszczenia do obrotu w państwie trzecim. Jednakże, w celu zachowania korzyści wynikającej z ostatecznego przyznania refundacji zróżnicowanej, eksporter nie mógł postępować w sposób, który można właściwie scharakteryzować jako nieuczciwą praktykę. Ustalenie istnienia nieuczciwej praktyki wymaga, po pierwsze, połączenia obiektywnych okoliczności, w których pomimo formalnego przestrzegania warunków ustalonych w przepisach wspólnotowych cel tych przepisów nie został osiągnięty, a po drugie, subiektywnego elementu polegającego na zamiarze uzyskania korzyści z przepisów wspólnotowych poprzez stworzenie w sposób sztuczny warunków ustalonych dla ich osiągnięcia. Do sądu krajowego należy wykazanie istnienia tych dwóch elementów, którego dowód musi być przytoczony zgodnie z przepisami prawa krajowego, o ile nie naruszy to skuteczności prawa wspólnotowego. W czasie istotnym dla niniejszej sprawy, ustalenie, iż eksporter stosował nieuczciwą praktykę, było jedyną podstawą, na jakiej ostatecznie wypłacona refundacja mogła być uznana za błędnie wypłaconą. Pytanie 3 Nieprawidłowości należy uznać za ciągłe i powtarzające się w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, jeśli wykazują one podobny schemat działań naruszających ten sam przepis wspólnotowy. Muszą one również umożliwiać temu samemu podmiotowi gospodarczemu czerpanie korzyści ekonomicznych na skutek zastosowania przepisów wspólnotowych. W tym kontekście jest bez znaczenia, jaka część operacji w danym okresie jest obciążona nieprawidłowościami i czy nieprawidłowości przeplatają się ze zwykłymi operacjami.
20.

Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 249 akapit trzeci traktatu WE dyrektywa wiąże każde państwo członkowskie, do którego jest kierowana w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków wdrożenia danej dyrektywy do prawa wewnętrznego. Jednakże zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ( 8 ) transpozycja dyrektywy do prawa wewnętrznego nie wymaga bezwzględnie, aby jej treść została formalnie i dosłownie przejęta i wystarczyć mogą ogólne ramy prawne, pod warunkiem że zapewni to rzeczywiście pełne stosowanie dyrektywy w sposób wystarczająco jasny i precyzyjny.
29.

Kwestia utraty interesu prawnego przez skarżącego w trakcie postępowania w pierwszej instancji, a w związku z tym to, czy spór stał się bezprzedmiotowy, z całą pewnością może być przedmiotem postępowania odwoławczego przed Trybunałem. Wprawdzie zgodnie z art. 225 ust. 1 WE oraz art. 58 ust. 1 statutu Trybunału odwołanie jest ograniczone do kwestii prawnych ( 15 ), czyli że wyłącznie Sąd jest właściwy do dokonywania ustaleń i oceny istotnych okoliczności faktycznych. Co się zaś tyczy interesu prawnego i kwestii uznania sprawy głównej za bezprzedmiotową, to chodzi tu o kwalifikację prawną okoliczności ustalonych przez Sąd. Trybunał z całą pewnością jest uprawniony do kontroli tej kwalifikacji prawnej w postępowaniu odwoławczym ( 16 ).
74.

Zwolnienie od podatku kapitałowego spółek kapitałowych w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 69/335 jest możliwe jedynie przy spełnieniu restrykcyjnych przesłanek określonych w art. 8 i 9 dyrektywy. Przesłanki te nie zostały jednak w niniejszym przypadku spełnione. Po pierwsze, żegluga nie należy do gałęzi gospodarki, w odniesieniu do których art. 8 przewiduje możliwość zwolnień sektorowych. Po drugie, przesłanki określone w art. 9 również nie zostały spełnione. Jeśli bowiem państwo członkowskie rozważa zastosowanie środków przewidzianych w art. 9, powinno ono wnieść sprawę do Komisji we właściwym czasie, mając na uwadze stosowanie art. 97 WE. Grecja nie zastosowała tej procedury w odniesieniu do spornych zwolnień. Ponieważ Grecja nie zastosowała procedury przewidzianej w art. 9, nie ma w niniejszym przypadku znaczenia to, czy zgodnie z art. 9 zwolnienia sektorowe są w ogóle dopuszczalne.
107.

Nie sądzę, aby dla pozwanego istniała istotna różnica pomiędzy jedną dostawą a wieloma dostawami, które mogą spowodować, iż w tym samym państwie członkowskim właściwych będzie wiele sądów. Zasadnicza trudność dla spółki lub osoby fizycznej będącej stroną pozwaną w międzynarodowym sporze polega na zapewnieniu obrony swoich interesów w państwie innym niż własne. Taka spółka czy też osoba fizyczna są zmuszone do wyboru doradcy prawnego, z którym mogą się one porozumieć i który zna język, postępowanie i zasady funkcjonowania sądów tego innego państwa. O ile pozwany znalazł takiego doradcę i zdecydował się mu powierzyć swoją sprawę, kwestia ustalenia, czy doradca ten ma go reprezentować we wspomnianym państwie przed sądem w tym czy innym mieście, ma rzeczywisty wpływ jedynie na wysokość jego wydatków.
83.

W tej kwestii Trybunał w wyroku w sprawie Weigel zwrócił z jednej strony uwagę na to, że również niedyskryminujące podatki krajowe od pojazdów do użytku prywatnego mogłyby zniechęcić pracownika migrującego do korzystania z jego prawa do swobodnego przemieszczania się ( 71 ). Z drugiej strony podkreślił jednak, że traktat WE nie gwarantuje pracownikowi, że przeniesienie jego działalności do innego państwa członkowskiego pozostanie bez skutków w zakresie opodatkowania. Biorąc pod uwagę rozbieżności w przepisach prawnych państw członkowskich w tym przedmiocie, przeniesienie takie może w danym przypadku być bardziej lub mniej korzystne dla pracownika pod względem opodatkowania pośredniego ( 72 ). Zwróciłam na to uwagę już wyżej, w innym kontekście ( 73 ).
63.

Na poparcie swojego stanowiska, zgodnie z którym „dziedzina wykorzystania” towaru lub usługi nie jest tego rodzaju „właściwością”, Sąd Pierwszej Instancji odwołał się w pkt 39 wyroku do wyroku w sprawie CARCARD ( 50 ). Stwierdził w tym wyroku, że: „Nie wydaje się, aby wyraz CARCARD mógł służyć do określania jakichkolwiek cech towarów należących do kategorii określonych jako stacjonarny i przenośny sprzęt do przetwarzania informacji, programy na nośnikach danych przeznaczone do przetwarzania danych lub tekstu lub obrazu, należące do klasy 9. Ponadto, nawet jeśli towary te mogą być używane w sposób, który wiąże się z przyłączeniem karty do samochodu, nie wystarczy to, aby uznać, że wyraz CARCARD może służyć do oznaczania przeznaczenia towarów. Tego rodzaju korzystanie stanowi co najwyżej jedną z wielu możliwych dziedzin ich wykorzystania, a nie ich cel użytkowy w sensie technicznym”.
67.

Artykuł 1 trzeciej dyrektywy przewiduje, że obowiązkowe ubezpieczenie „obejmuje odpowiedzialność z tytułu uszkodzenia ciała wszystkich pasażerów, innych niż kierowca, wynikającą z ruchu pojazdu”, z wyłączeniem osób podróżujących świadomie pojazdem skradzionym. Ponieważ wskazany artykuł pozwala na zidentyfikowanie zarówno beneficjentów, jak i naturę zobowiązania do objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem, okazuje się, że przyznaje zainteresowanym jednostkom prawo jest bezwarunkowe i wystarczająco jasne. Wniosku tego nie podważa przez okoliczność, iż art. 1 trzeciej dyrektywy odsyła do art. 3 ust. 1 pierwszej dyrektywy, która nakłada na państwo członkowskie obowiązek, że „…. podejmie wszelkie stosowne środki, aby zapewnić, że odpowiedzialność cywilna odnosząca się do ruchu pojazdów normalnie przebywających na jego terytorium jest objęta ubezpieczeniem.” W istocie jeżeli kolejne dyrektywy pozostawiły państwom członkowskim pewną swobodę działania w transponowaniu ich przepisów w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia pojazdów mechanicznych, to jednak te dyrektywy zakreśliły treść i zakres obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej pojazdów mechanicznych; odnośnie natomiast do pasażerów, których definicja należy wyłącznie do prawa wspólnotowego, ich sytuacja prawna może zostać określona w świetle trzech kolejno przyjmowanych dyrektyw.
106.

Proponuję zatem Trybunałowi, by na pytanie drugie udzielił następującej odpowiedzi: „Ustalenia, czy między reklamującym a przedsiębiorstwem, do którego reklama się odnosi, istnieje stosunek konkurencji w rozumieniu art. 2 pkt 2a dyrektywy 84/450 nie można dokonywać w oderwaniu od danych towarów lub usług oferowanych przez to przedsiębiorstwo. Należy stwierdzić, że reklamujący i to przedsiębiorstwo są względem siebie w stosunku konkurencji, czy to aktualnej, czy potencjalnej, w odniesieniu do jakiejkolwiek części wachlarza towarów lub usług przez nie oferowanych. Wystarczy w istocie, by między towarem lub usługą reklamującego a towarem lub usługą drugiego przedsiębiorstwa istniał pewien stopień zamienności od strony popytu, choćby był on ograniczony. Aby ocenić, czy ten stosunek konkurencji występuje, krajowy organ nadzoru musi odnieść się do sytuacji istniejącej na tej części terytorium wspólnotowego, na której reklama jest rozpowszechniana i która leży w granicach jego jurysdykcji. Organ ten będzie musiał uwzględnić, pośród innych czynników, także ewentualną zmianę zachowań konsumenckich, szczególne właściwości towarów lub usług będących przedmiotem reklamy oraz wyobrażenie, jakie reklamujący stara się wywołać w odniesieniu do reklamowanego towaru. Kryteria ustalenia, czy istnieje stosunek konkurencji w rozumieniu art. 2 pkt 2a dyrektywy 84/450, i kryteria ustalenia, czy porównanie spełnia wymóg określony w art. 3a ust. 1 lit. b) tej dyrektywy nie są tożsame”.
121.

Mając na uwadze wniosek, do jakiego doszedłem w ramach analizy drugiego zarzutu odwołania, który wystarczyłby do uzasadnienia oddalenia żądań wnoszącej odwołanie, ograniczę się — w odniesieniu do ewentualnego zastosowania wspomnianego przepisu przez Trybunał, w przypadku gdyby uwzględnił on drugi i trzeci zarzut odwołania — do jednej prostej uwagi.
107.

Co prawda w odniesieniu do opodatkowania świadczenia usług na pokładzie statku Trybunał orzekł, że szósta dyrektywa nie sprzeciwia się temu, by państwa członkowskie rozszerzały zakres stosowania ich ustawodawstwa podatkowego poza granice ich terytoriów tak długo, jak nie narusza to kompetencji innych państw członkowskich ( 37 ). Przyznał on również w ww. wyroku w sprawie Köhler, że stwierdzenie to ma także zastosowanie w kontekście opodatkowania dostawy towarów ( 38 ).
88.

Jeśli natomiast wybrana zostanie wykładnia proponowana przez rząd belgijski, zgodnie z którą po minimalne podstawy opodatkowania sięga się jedynie pomocniczo w stosunku do wszystkich innych metod oceny podstawy opodatkowania nierezydentów, to znaczy wówczas, kiedy określenie takiej podstawy okaże się niewykonalne pomimo możliwości, jakie oferują procedury przewidziane w dyrektywie 77/799, to badane przepisy mogą zostać uznane za niezbędne do zapewnienia, by spełniony został nadrzędny wymóg skuteczności kontroli podatkowych. Aby jednak badane przepisy były proporcjonalne względem tego celu, muszą one gwarantować podatnikom będącym nierezydentami możliwość uniknięcia opodatkowania ryczałtowego po przedstawieniu odpowiednich dokumentów lub innych dowodów, które mogą wykazać rzeczywistą wysokość podstawy ich opodatkowania.
51.

Moją rolą nie jest spekulowanie co do szczegółowych skutków, jakie w prawie szwedzkim wywoła konkretne orzeczenie wydane przez konkretny sąd — wiedzę na temat tego zagadnienia oraz właściwość do jego rozstrzygnięcia posiada sąd krajowy. Rząd szwedzki wskazał na rozprawie, że niezależnie od skutków prawnych takiego orzeczenia decyzja sądu krajowego stwierdzająca, że zakaz promocji jest sprzeczny z nadrzędnym przepisem prawa wspólnotowego zostałaby z pewnością bardzo dokładnie zbadana przez rząd, co najprawdopodobniej doprowadziłoby do zmiany prawa krajowego. Bez względu na to, czy istotnie tak by się stało, wydaje się, że na gruncie prawa wspólnotowego, jeżeli spółka Unibet uzyskałaby korzystny dla niej wyrok w postępowaniu odszkodowawczym, lecz nie pociągnęłoby to za sobą zmiany przepisów prawa (co oznaczałoby, że spółka byłaby zmuszona do wnoszenia kolejnych powództw o odszkodowanie), miałaby ona uzasadniony powód by twierdzić, że Szwecja dopuściła się istotnego i oczywistego naruszenia zobowiązań ciążących na tym państwie na mocy prawa wspólnotowego; spółka Unibet byłaby także bezsprzecznie uprawniona do kolejnych odszkodowań. W tych okolicznościach, moim zdaniem, spółka Unibet mogłaby być także uprawniona, w ramach tego samego powództwa, do uzyskania środka tymczasowego dla zapewnienia skutecznej ochrony uprawnień wynikających z prawa wspólnotowego ( 28 ).