ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
101

Należy przypomnieć, że w myśl orzecznictwa skuteczność kontroli sądowej gwarantowanej przez art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wymaga między innymi, by sąd Unii upewnił się, że decyzja o przyjęciu lub utrzymaniu w mocy środków ograniczających, która ma dla zainteresowanej osoby czy zainteresowanego podmiotu znaczenie indywidualne, opiera się na wystarczająco solidnej podstawie faktycznej. Oznacza to konieczność sprawdzenia okoliczności faktycznych podnoszonych w uzasadnieniu, które leży u podstaw wspomnianej decyzji, tak aby kontrola sądowa nie była ograniczona do oceny abstrakcyjnego prawdopodobieństwa przywołanych powodów, ale by dotyczyła tego, czy powody te – lub co najmniej jeden z nich, uważany za sam w sobie wystarczający do wsparcia tejże decyzji – są wykazane (zob. podobnie wyrok z dnia 18 lipca 2013 r., Komisja i in./Kadi, C‑584/10 P, C‑593/10 P i C‑595/10 P, EU:C:2013:518, pkt 119).
117

Dopuszczenie możliwości, w której w przypadku braku porozumienia pomiędzy lekarzem wyznaczonym przez organ powołujący a lekarzem wyznaczonym przez ubezpieczonego co do wyznaczenia „innego lekarza” należy skorzystać z procedury przewidzianej w art. 22 ust. 1 akapit drugi zasad ubezpieczenia, niosłoby ze sobą ryzyko zmiany zakresu stosowania procedury konsultacyjnej w stosunku do zamierzeń jej autorów. Ponadto, jak wynika z preambuły do zasad ubezpieczenia, to nie do Sądu, ale do instytucji należy przyjęcie za wspólnym porozumieniem zasad ubezpieczenia, a w konsekwencji ustanowienie w razie potrzeby takiej procedury lub wyraźne odesłanie do art. 22 ust. 1 akapit drugi zasad ubezpieczenia.
36

Jak wynika bowiem z pierwszego żądania skarżącej, jej zarzut niezgodności z prawem odnosi się do art. 16 rozporządzenia nr 517/2014. Ponadto należy zaznaczyć, że art. 16 rozporządzenia nr 517/2014 odsyła do załącznika V do tego rozporządzenia i że załączniki V i VI do tego rozporządzenia odsyłają z kolei do art. 16 tego aktu prawego, wobec czego zarzut niezgodności z prawem należy rozumieć w ten sposób, że jest on wymierzony przeciwko art. 16 wskazanego rozporządzenia w związku z załącznikami V i VI do tego aktu prawnego. Wreszcie, z treści skargi jasno wynika, że skarżąca twierdzi, iż system przydziału kontyngentów HFC jest niezgodny z prawem ze względu na to, że dyskryminuje on przedsiębiorstwa, które nie zadeklarowały wprowadzenia do obrotu HFC w latach 2009–2012 (zwane nalej „nowymi uczestnikami rynku”), w stosunku do przedsiębiorstw, które we wspomnianym okresie zadeklarowały wprowadzenie do obrotu HFC (zwanych dalej „przedsiębiorstwami od dawna obecnymi na rynku”). W ten sposób skarżąca odnosi się do całego systemu ustanowionego w art. 16 rozporządzenia nr 517/2014 w związku z załącznikami V i VI do tego rozporządzenia.
61

W tym względzie, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, ze względu na szerokie uprawnienia dyskrecjonalne, jakimi dysponuje organ upoważniony do zawierania umów o pracę w wypadku naruszenia obowiązków mogącego uzasadnić zwolnienie pracownika tymczasowego, nic nie zobowiązuje go do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko temu pracownikowi – zamiast skorzystania z możliwości jednostronnego rozwiązania umowy przewidzianej w art. 47 lit. c) WZIP – i jedynie w sytuacji, gdy organ upoważniony do zawierania umów o pracę zamierza zwolnić pracownika tymczasowego bez wypowiedzenia, w wypadku poważnego naruszenia jego obowiązków, należy wszcząć, zgodnie z art. 49 ust. 1 WZIP, postępowanie dyscyplinarne uregulowane w załączniku IX do regulaminu pracowniczego w odniesieniu do urzędników, mające przez analogię zastosowanie do pracowników tymczasowych (zob. wyrok z dnia 2 kwietnia 2019 r., Fleig/SEAE, T‑492/17, niepublikowany, EU:T:2019:211, pkt 97 i przytoczone tam orzecznictwo).
259

W tym względzie należy w szczególności zauważyć, że o ile skarżący naraził się na ryzyko kary dyscyplinarnej od momentu zawieszenia go w dniu 21 października 2014 r. do czasu wydania decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy w dniu 7 maja 2019 r., o tyle równocześnie toczyło się względem niego kilka postępowań karnych. Skarżący był zatem objęty postępowaniem przygotowawczym w sprawie oszustwa i fałszowania dokumentów w rozumieniu § 263 ust. 1 oraz § 267 niemieckiego kodeksu karnego w związku z rachunkami za fizjoterapię (zob. pkt 7 powyżej). Oba te przestępstwa były zagrożone karą pozbawienia wolności do lat pięciu. Ponadto, w dniu 16 października 2014 r., dokonano przeszukania w jego domu. Następnie postępowanie przygotowawcze zostało rozszerzone na część sprawy dotyczącą potwierdzeń zapłaty za produkty farmaceutyczne. W dniu 12 września 2016 r. prokurator sporządził wobec skarżącego przekazany następnie sądowi karnemu akt oskarżenia, w którym o ile umorzono część sprawy dotyczącą potwierdzeń zapłaty za produkty farmaceutyczne, o tyle formalnie postawiono mu zarzut oszustwa i fałszowania dokumentów w zakresie dotyczącym rachunków za fizjoterapię (zob. pkt 7 powyżej). Wyrokiem Landgericht Frankfurt am Main (sądu krajowego we Frankfurcie nad Menem) z dnia 18 października 2017 r. skarżący został uniewinniony w tym zakresie (zob. pkt 14 powyżej). Jednakże jednocześnie skarżący był ścigany za oszustwo w odniesieniu do rachunków za korepetycje. Został poinformowany o zakończeniu prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego dopiero pismem prokuratury z dnia 30 kwietnia 2019 r. (zob. pkt 23 powyżej), informującym go o umorzeniu postępowania względem tej ostatniej części sprawy.
5

Decyzją 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. zmieniającą decyzję 2010/413 (Dz.U. 2011, L 319, s. 71) Rada zmieniła tę decyzję w celu zastosowania rzeczonych środków ograniczających do innych osób i podmiotów, których nazwiska i nazwy zostały dodane do wykazu zawartego w załączniku II do tej decyzji. Nazwisko skarżącego, Sayed Shamsuddin Borborudi, oraz data umieszczenia jego nazwiska w tym wykazie, tj. w dniu 1 grudnia 2011 r., zostały dodane do załącznika II do decyzji 2010/413 wraz z następującymi powodami: „Zastępca szefa wskazanej przez ONZ Irańskiej Organizacji Energii Atomowej [IOEA], w ramach której podlega wskazanemu przez ONZ Feridunowi Abbasi Davaniemu. Uczestniczy w irańskim programie jądrowym od co najmniej 2002 roku, w tym jako były szef dział zamówień i logistyki w [planie] AMAD; odpowiadał tam za używanie firm-przykrywek, takich jak Kimia Madan, do sprowadzania sprzętu i materiałów na potrzeby irańskiego programu broni jądrowej”. […]
2

W § 9 ust. 1 VerpackV ustanowiony został system kaucji pobieranej przy zakupie napojów w niektórych opakowaniach jednorazowych (zwany dalej „systemem kaucji”). Przewiduje on w szczególności, co następuje: „Dystrybutorzy wprowadzający do obrotu napoje w opakowaniach jednorazowych o pojemności od 0,1 litra do 3 litrów są zobowiązani do pobierania od odbiorców kaucji w wysokości co najmniej 0,25 EUR od opakowania, obejmującej podatek od wartości dodanej. Zdanie pierwsze powyżej nie ma zastosowania do opakowań sprzedawanych konsumentom końcowym poza terytorialnym zakresem stosowania VerpackV. Kaucja jest pobierana przez każdego kolejnego dystrybutora, na wszystkich etapach dystrybucji, aż do sprzedaży tego opakowania konsumentowi końcowemu. Dystrybutorzy wskazują na opakowaniu napojów sprzedawanych w opakowaniach jednorazowych podlegających obowiązkowi kaucji na podstawie zdania pierwszego niniejszego paragrafu, przed ich wprowadzeniem do obrotu, w sposób wyraźnie widoczny i czytelny, że podlegają one obowiązkowi kaucji, oraz uczestniczą w ustanowionym na szczeblu federalnym systemie kaucji umożliwiającym jego uczestnikom rozliczanie między nimi roszczeń o zwrot kwoty kaucji. Kwota ta jest zwracana przy zwrocie opakowania. Nie może ona zostać zwrócona w braku zwrotu opakowania […]”.
2)

Naruszenia umów o udzielenie dotacji: nr 225023 dotyczącej wykonania projektu zatytułowanego „ElDeRly-friEndly Alarm handling and monitorING (Dreaming)” i nr 250449 dotyczącej wykonania projektu zatytułowanego „Health monitoring and sOcial integration environMEnt for Supporting WidE ExTension of independent life at HOME (HOME SWEET HOME)” popełnione przez Health Information Management (HIM) stanowią nieprawidłowości w rozumieniu pkt II.1 ogólnych warunków owych umów.
26

Ponadto, po pierwsze, należy zauważyć, że użycie czasu teraźniejszego w art. 52 rozporządzenia nr 40/94 sugeruje, że EUIPO powinno sprawdzić, czy przesłanki unieważnienia prawa do unijnego znaku towarowego na podstawie tego przepisu są spełnione w dniu, w którym orzeka ono w przedmiocie wniosku o unieważnienie prawa do znaku. I tak, art. 52 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi zatem, że prawo do unijnego znaku towarowego może zostać unieważnione, w przypadku gdy „istnieje” wcześniejsze prawo określone w tym przepisie i jeżeli „spełnione są” odnośne warunki, jak zresztą słusznie zauważa EUIPO w swoich wytycznych dotyczących art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001. Podobnie art. 52 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 stanowi, że prawo do takiego znaku towarowego może zostać unieważnione, gdy jego używanie „może zostać zabronione”. Ponadto należy również stwierdzić, że zasada 37 lit. b) ppkt (iii) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie nr 40/94 (Dz.U. 1995, L 303, s. 1) przewiduje, że w ramach wniosku o unieważnienie prawa do znaku złożonego na podstawie art. 52 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 wnoszący o unieważnienie musi wykazać, że „jest właścicielem” jednego z praw wskazanych w tym przepisie lub że „jest on uprawniony” do dochodzenia takiego prawa.
391

Z całości powyższych rozważań wynika, że przyjmując zaskarżoną decyzję, Rada nie uwzględniła w wystarczającym stopniu wszystkich istotnych okoliczności dotyczących sytuacji Sahary Zachodniej i niesłusznie uznała, iż dysponuje zakresem uznania przy podejmowaniu decyzji, czy należy zastosować się do wymogu, zgodnie z którym lud tego terytorium powinien wyrazić zgodę na stosowanie spornego porozumienia do tego terytorium, jako podmiot trzeci wobec tego porozumienia, zgodnie z przyjętą przez Trybunał wykładnią zasady względnej skuteczności traktatów w związku z zasadą samostanowienia. W szczególności, po pierwsze, Rada i Komisja niesłusznie uznały, że obecna sytuacja tego terytorium nie pozwala na upewnienie się co do istnienia tej zgody, w szczególności za pośrednictwem skarżącego. Po drugie, uznając, że konsultacje prowadzone przez Komisję i ESDZ, których przedmiotem nie było uzyskanie takiej zgody i nie miały na celu zwrócenia się do „organów reprezentatywnych” dla wspomnianego ludu, umożliwiły dostosowanie się do zasady względnej skuteczności traktatów w wykładni nadanej jej przez Trybunał w pkt 106 wyroku Rada/Front Polisario, Rada popełniła błąd zarówno co do zakresu tych konsultacji, jak i co do zakresu wymogu określonego w tym punkcie. Po trzecie, Rada niesłusznie uznała, że mogła oprzeć się na piśmie doradcy prawnego ONZ z dnia 29 stycznia 2002 r. w celu zastąpienia tego wymogu kryteriami rzekomo ustanowionymi w tym piśmie. Z powyższego wynika, że niniejsza część zarzutu trzeciego jest zasadna i może prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.
377

Ze swej strony skarżący twierdzi, że zaskarżone rozporządzenie dotyczy go bezpośrednio i indywidualnie. Jeśli chodzi, po pierwsze, o bezpośrednie oddziaływanie na niego, podnosi on, że skoro rozporządzenie to ma na celu rozdzielenie między państwami członkowskimi uprawnień do połowów, które dotyczą bezpośrednio eksploatacji zasobów rybnych ludu Sahary Zachodniej, wpływa ono na ten lud, a zatem wywiera bezpośredni wpływ na jego własną sytuację prawną jako jedynego przedstawiciela tego ludu. Ponadto wykonanie wspomnianego rozporządzenia ma charakter czysto automatyczny. Po drugie, jeśli chodzi o indywidualne oddziaływanie na niego, twierdzi on, że jak wynika z orzecznictwa Trybunału, jedynie wspomniany lud może zgodzić się na umowę międzynarodową mającą zastosowanie do jego terytorium i zasobów naturalnych. Jego zdaniem uprawnienie to obejmuje prawo danego ludu do sprzeciwienia się podziałowi, bez jego zgody, uprawnień do połowów jego zasobów rybnych. Tymczasem, biorąc pod uwagę jego rolę w wyrażeniu tej zgody, posiada on szczególne dla niego cechy, które mogą go charakteryzować w stosunku do każdej innej osoby, w związku z czym zaskarżone rozporządzenie dotyczy go indywidualnie.
66

Jednakże gdy skarżący domaga się stwierdzenia nieważności decyzji o niewnoszeniu zastrzeżeń, kwestionuje on tym samym podjęcie przez Komisję decyzji w przedmiocie spornej pomocy bez wszczęcia przez tę instytucję formalnego postępowania wyjaśniającego, a co za tym idzie – z naruszeniem przysługujących mu uprawnień procesowych. Aby wniesiona przez skarżącego skarga o stwierdzenie nieważności została uwzględniona, może on podnieść wszelkie zarzuty mogące wykazać, że ocena informacji i danych posiadanych przez Komisję podczas wstępnego etapu badania zgłoszonego środka powinna była wzbudzić wątpliwości co do zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym. Wykorzystanie takich argumentów nie prowadzi przy tym do zmiany przedmiotu sporu ani do zmiany przesłanek dopuszczalności. Przeciwnie, istnienie wątpliwości co do tej zgodności stanowi właśnie dowód, jaki powinien zostać przeprowadzony, aby wykazać, że Komisja zobowiązana była wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające (zob. wyrok z dnia 24 maja 2011 r., Komisja/Kronoply i Kronotex, C‑83/09 P, EU:C:2011:341, pkt 59).
1)

Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 1 decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2019/583 z dnia 3 kwietnia 2019 r. potwierdzającej lub zmieniającej wstępne obliczenia średnich indywidualnych poziomów emisji CO2 oraz docelowych indywidualnych poziomów emisji dla producentów samochodów osobowych w roku kalendarzowym 2017 oraz dla niektórych producentów należących do grupy Volkswagena w latach kalendarzowych 2014, 2015 i 2016 zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 443/2009 w związku z tabelami 1 i 2, kolumny D i I, załącznika I do tej decyzji w zakresie, w jakim wskazuje on w odniesieniu do Daimler AG średni indywidualny poziom emisji CO2 i oszczędności CO2 wynikające z zastosowania ekoinnowacji.
10

Jeśli chodzi o pokrycie kosztów omawianych robót, Republika Włoska zaproponowała krzyżowe finansowanie robót dotyczących autostrady A33 Asti – Cuneo z przychodów z autostrady SATAP A4 Torino – Milano, przy zastosowaniu ograniczenia stawek opłat za przejazd po obu wspomnianych autostradach. Tymczasem zdaniem Republiki Włoskiej ograniczenie to prowadzi do utraty dochodów przez koncesjonariuszy. Tak więc w podobny sposób do tego, co zaproponowała w odniesieniu do autostrad zarządzanych przez Autostrade per l’Italia (zob. pkt 7 powyżej), Republika Włoska wyraziła zamiar, po pierwsze, dostosowania okresu obowiązywania tych dwóch koncesji, a po drugie, ustanowienia odszkodowania z tytułu przejęcia należnego odchodzącemu koncesjonariuszowi w wypadku nieprzedłużenia koncesji po ich wygaśnięciu od ewentualnego nowego koncesjonariusza. W szczególności okres obowiązywania koncesji na autostradę SATAP A4 Torino – Milano został przedłużony o cztery lata do dnia 31 grudnia 2030 r., podczas gdy okres obowiązywania koncesji na autostradę A33 Asti – Cuneo został skrócony, aby zakończyć się również w dniu 31 grudnia 2030 r., zamiast w roku 2043 (zob. pkt 8 powyżej). Takie rozwiązanie umożliwia przeprowadzenie nowego wspólnego przetargu na koncesję na te dwie autostrady na okres od 1 stycznia 2031 r. Ponadto odszkodowanie z tytułu przejęcia jest ograniczone do 1,4 raza nadwyżki operacyjnej brutto, którą powinien wypłacić dotychczasowemu koncesjonariuszowi ewentualny następca koncesjonariusza od dnia 1 stycznia 2031 r. (pkt 25–31 zaskarżonej decyzji).
81

W tych okolicznościach należy uwzględnić zarzut drugi i stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, bez konieczności badania pozostałych zarzutów skarżącego, a także wniosków dowodowych i złożonego przez niego w replice wniosku o zastosowanie środka organizacji postępowania dotyczącego w szczególności przedstawienia pełnomocnictwa ad litem przedstawicieli Eurofound. Ponadto, co się tyczy wniosku dowodowego przedstawionego przez Eurofound w dniu 25 listopada 2020 r., dotyczącego zażalenia w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, złożonego przez skarżącego w dniu 13 listopada 2020 r. w kontekście sprawozdania z jego oceny, wystarczy stwierdzić, że nie dotyczy on żadnego z zarzutów, których zbadanie Sąd uznał za użyteczne w kontekście stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, w związku z czym nie ma potrzeby jego badania. To samo odnosi się do załączników 9, 10 i 13 do repliki, w odniesieniu do których Eurofound podnosi zarzut niedopuszczalności w duplice.
66

W tym względzie należy zauważyć, że art. 95 ust. 10 WE, będący podstawą prawną dyrektywy 2006/42, stanowi, że przyjęte na tej podstawie środki harmonizujące obejmują, w odpowiednich przypadkach, klauzulę ochronną upoważniającą państwa członkowskie do podjęcia, z jednego lub więcej powodów pozagospodarczych, o których mowa w art. 36 TFUE, „środków tymczasowych poddanych unijnej procedurze kontrolnej”. Zgodnie z orzecznictwem wynika stąd, że choć rzeczywiście to państwa członkowskie powinny prawidłowo wdrożyć dyrektywę 2006/42, w szczególności pod względem zasady proporcjonalności, i dopilnować, by wprowadzane do obrotu i oddawane do użytku na ich terytorium maszyny spełniały zawarte w jej przepisach wymagania, w razie potrzeby podejmując środki takie jak te, o których mowa w art. 11 wspomnianej dyrektywy, niemniej to Komisja powinna kontrolować, czy środki te są uzasadnione, zwłaszcza poprzez upewnienie się co do zasadności względów prawnych i faktycznych, które były powodem ich przyjęcia, a także, w szczególności, co do proporcjonalności podjętych środków. Wynik tej kontroli warunkuje ostateczne utrzymanie danego środka krajowego w tym sensie, że państwo członkowskie może go utrzymać wyłącznie wtedy, gdy Komisja stwierdzi, że jest on uzasadniony, zaś w przeciwnym razie musi go znieść (zob. podobnie wyrok z dnia 3 maja 2018 r., Grizzly Tools/Komisja, T‑168/16, niepublikowany, EU:T:2018:246, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo).
152

Na poparcie swojego jedynego zarzutu skarżący podnosi, że wbrew temu, co zostało wskazane w drugiej zaskarżonej decyzji, pierwsza zaskarżona decyzja stanowi akt dla niego niekorzystny, co tym bardziej uzasadniało konieczność uzyskania pełnego dostępu do sprawozdania z dochodzenia. Ponadto zdaniem skarżącego nie można powoływać się na wyjątki przewidziane w art. 41 ust. 2 lit. b) karty praw podstawowych i w art. 20 rozporządzenia nr 45/2001, ponieważ dochodzenie zostało zakończone. Skarżący podkreśla również, że niektórzy świadkowie wyrazili zgodę co do tego, aby uzyskał on dostęp do sprawozdania z ich przesłuchań, wobec czego nie można powoływać się także na wyjątek przewidziany w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001. Co więcej, w przekonaniu skarżącego konkretne i rzeczywiste naruszenie chronionych interesów nie zostało wykazane. W tych okolicznościach bardzo ograniczony dostęp do sprawozdania z dochodzenia, który skarżący uzyskał na miejscu w dniu 12 września 2018 r., nie jest jego zdaniem równoznaczny z prawidłowym dostępem, zgodnym z art. 41 karty praw podstawowych. Wreszcie skarżący wyjaśnia, że nie podziela wniosków zawartych w decyzji Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 6 czerwca 2019 r., w szczególności w odniesieniu do analizy dotyczącej ochrony danych osobowych. W toku rozprawy skarżący dodał, że zeznania zostały już zanonimizowane w wersji sprawozdania z dochodzenia, która została przekazana dyrektorce.
210

Wystąpienie uchybienia w zakresie poszanowania tego prawa może prowadzić do stwierdzenia nieważności rozporządzenia ustanawiającego cło antydumpingowe jedynie wówczas, gdy istnieje możliwość, że z powodu tego uchybienia postępowanie administracyjne mogłoby doprowadzić do innego wyniku, co w konkretny sposób wpływałoby na prawo zainteresowanej strony do obrony. Nie można jednak zobowiązać tej strony do wykazania, że decyzja Komisji miałaby inną treść, lecz jedynie że ewentualności tej nie można całkowicie wykluczyć, ponieważ wspomniana strona miałaby możliwość lepszego zagwarantowania swej obrony w braku zgłoszonego uchybienia proceduralnego (wyrok z dnia 10 kwietnia 2019 r., Jindal Saw i Jindal Saw Italia/Komisja, T‑301/16, EU:T:2019:234, pkt 66, 67; zob. także podobnie wyrok z dnia 16 lutego 2012 r., Rada i Komisja/Interpipe Niko Tube i Interpipe NTRP, C‑191/09 P i C‑200/09 P, EU:C:2012:78, pkt 78, 79).
118

W każdym razie, jak wynika z art. 5 ust. 3 lit. b) konwencji z Aarhus, wdrożonego przez art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1367/2006, obowiązek aktywnego rozpowszechniania informacji dotyczących środowiska jest ograniczony do tekstu prawa Unii, który dotyczy środowiska lub się do niego odnosi, jak również do dokumentów politycznych, planów i programów dotyczących środowiska. Tymczasem, mimo że rozpatrywane normy zharmonizowane stanowią część prawa Unii, to jednak nie należą one do prawa Unii, które jest ściśle uregulowane w traktatach i należy do wyłącznej kompetencji samych instytucji Unii, którym powierzono kompetencje w tym zakresie. Wynika z tego, że twierdzenie skarżących, zgodnie z którym Komisja była zobowiązana do aktywnego rozpowszechniania norm zharmonizowanych, których dotyczył wniosek, opiera się na błędnym założeniu, zgodnie z którym wspomniane zharmonizowane normy należą do kategorii „przepisów Unii dotyczących środowiska lub odnoszących się do niego”.
53

W ten sposób nazwisko skarżącego zostało umieszczone w spornych wykazach, decyzją 2018/90 i rozporządzeniem wykonawczym 2018/88, z tym uzasadnieniem, że zajmował on stanowisko szefa rządu okręgu stołecznego i do dnia 21 czerwca 2017 r. zajmował stanowisko generalnego dowódcy Boliwariańskiej Gwardii Narodowej oraz że był zaangażowany w represje wobec wenezuelskiego społeczeństwa obywatelskiego i wenezuelskiej opozycji demokratycznej, był odpowiedzialny za poważne naruszenia praw człowieka popełnione pod jego dowództwem przez Boliwariańską Gwardię Narodową, a jego działania i strategie jako generalnego dowódcy Boliwariańskiej Gwardii Narodowej, w tym dopuszczenie do tego, by Boliwariańska Gwardia Narodowa przewodziła działaniom policyjnym wobec demonstracji politycznych oraz fakt, że publicznie nawoływał do tego, by sądy wojskowe sprawowały jurysdykcję nad ludnością cywilną, podważyły praworządność w Wenezueli.
73

W niniejszej sprawie z akt sprawy EUIPO, a w szczególności z pisma skarżącej przedstawiającego podstawy odwołania od decyzji eksperta, wynika, że przedstawione przez Izbę Odwoławczą wyjaśnienie, zgodnie z którym istnieje konieczność pozostawienia dźwięków tworzących zgłoszony znak towarowy do swobodnego używania, wpisuje się w ciąg wymiany stanowisk między stronami w toku postępowania administracyjnego przed Izbą Odwoławczą. Jak słusznie twierdzi EUIPO, Izba Odwoławcza nie podnosi żadnego nowego elementu i ogranicza się do ustosunkowania się do odwołania skarżącej, a konkretniej do argumentu opartego w istocie na tym, że rejestracja zgłoszonego znaku towarowego nie uniemożliwiłaby innym podmiotom gospodarczym używania ich oznaczeń dla celów sprzedaży różnych płynów z rozpylaczem piany.