ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawa C‑497/16

postępowanie karne

przeciwko

Jurajowi Sokáčowi

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud)

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Prekursory narkotykowe – Rozporządzenie (WE) nr 273/2004 – Artykuł 2 lit. a) – Pojęcie „substancji sklasyfikowanej” – Wyłączenie produktów leczniczych – Dyrektywa 2001/83/WE – Artykuł 1 pkt 2 – Pojęcie „produktu leczniczego” – Produkt leczniczy zawierający efedrynę lub pseudoefedrynę – Rozporządzenie (WE) nr 111/2005 – Artykuł 2 lit. a) – Pojęcie „substancji sklasyfikowanej” – Załącznik – Włączenie produktów leczniczych zawierających efedrynę lub pseudoefedrynę – Brak wpływu na zakres stosowania rozporządzenia (WE) nr 273/2004

Streszczenie – postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 2 marca 2017 r.

Zbliżanie ustawodawstw – Kontrola obrotu prekursorami narkotyków – Rozporządzenia nr 273/2004 i nr 111/2005 – Zakres stosowania – Substancje sklasyfikowane – Pojęcie – Produkty lecznicze w rozumieniu dyrektywy 2001/83 – Wyłączenie

[rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady: nr 273/2004 zmienione rozporządzeniem nr 1258/2013, art. 2 lit. a); nr 1259/2013; dyrektywa 2001/83 Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniona dyrektywą 2004/27, art. 1 pkt 2]

„Produkty lecznicze” w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r., w skład których wchodzą „substancje sklasyfikowane” w rozumieniu art. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych, zmienionego rozporządzeniem (UE) nr 1258/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 2013 r., takie jak efedryna i pseudoefedryna, pozostają wyłączone z zakresu stosowania tego rozporządzenia po wejściu w życie rozporządzenia nr 1258/2013 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1259/2013 z dnia 20 listopada 2013 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 111/2005 określające zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Unią a państwami trzecimi.

(zob. pkt 35; sentencja)
mmarcjePostanowienie Wiceprezesa Trybunału z dnia 18 października 2016 r. –

EMA / Pari Pharma

[sprawa C‑406/16 P(R)]

„Odwołanie — Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego — Zawieszenie wykonania aktu zaskarżonego przed Sądem — Zmiana okoliczności — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Znajdujące się w posiadaniu Europejskiej Agencji Leków (EMA) dokumenty przedstawione w związku z wnioskiem o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego — Decyzja o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do dokumentów”

Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zawieszenie wykonania — Środki tymczasowe — Przesłanki przyznania — Pilny charakter — Poważna i nieodwracalna szkoda — Decyzja Europejskiej Agencji Leków o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do informacji przedstawionych przez przedsiębiorstwo w złożonym przez nie wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego — Przyznanie środków tymczasowych przez sąd Unii — Zawarcie, w następstwie, umowy pomiędzy wnioskodawcą a osobą trzecią w sprawie nieujawniania informacji — Środki tymczasowe, które stały się bez znaczenia — Stwierdzenie nieważności (art. 278 TFUE, 279 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 160) (zob. pkt 55–61)

Sentencja

1) Postanowienie Prezesa Sądu Unii Europejskiej z dnia 23 maja 2016 r. w sprawie Pari Pharma/EMA (T 235/15 R, niepublikowane, EU:T:2016:309) zostaje uchylone.

2) Postanowienie Prezesa Sądu Unii Europejskiej z dnia 1 września 2015 r. w sprawie T235/15 R Pari Pharma/EMA (T 235/15 R, EU:T:2015:587) zostaje uchylone.
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 24 października 2017 r. –

Belu Dienstleistung i Nikless

(sprawa C‑474/16) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Identyczne pytania prejudycjalne – Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Właściwe ustawodawstwo – Zaświadczenie A1 – Moc dowodowa

1. Pytania prejudycjalne–Pytania identyczne z już rozstrzygniętymi przez orzecznictwo–Stosowanie art. 99 regulaminu postępowania (art. 267 TFUE; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 99) (zob. pkt 14–16)

2. Zabezpieczenie społeczne–Pracownicy migrujący–Właściwe ustawodawstwo–Pracownicy delegowani do państwa członkowskiego innego niż państwo prowadzenia działalności przez pracodawcę–Zaświadczenie A 1 wydane przez właściwy organ państwa członkowskiego siedziby–Wartość dowodowa w stosunku do instytucji zabezpieczenia społecznego innych państw członkowskich oraz ich sądów–Warunki działalności wykonywanej przez pracownika niewchodzące w zakres przedmiotowy stosowania rozporządzenia nr 883/2004–Brak wpływu (rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady: nr 883/2004, art. 12, art. 1, art. 2; nr 987/2009, art. 19) (zob. pkt 17–20; sentencja)

Sentencja

Artykuł 19 rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że zaświadczenie A1, wydane zgodnie z art. 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego przez instytucję wyznaczoną przez właściwą władzę państwa członkowskiego, jest wiążące zarówno dla instytucji zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego, w którym praca jest wykonywana, jak i dla sądów tego państwa członkowskiego, nawet jeżeli stwierdzą one, że warunki działalności danego pracownika najemnego w sposób oczywisty nie są objęte przedmiotowym zakresem zastosowania tego przepisu rozporządzenia (WE) nr 883/2004.

( 1 ) Dz.U. C 441 z 28.11.2016.
2.

Postępowanie sądowe–Termin do wniesienia skargi–Skarga wniesiona za pośrednictwem faksu–Termin do złożenia podpisanego oryginału–Rozpoczęcie biegu terminu–Data otrzymania faksu, a nie data upływu terminu do wniesienia skargi [regulamin postępowania przed Sądem (1991 r.), art. 43 § 6, art. 102 § 2] (zob. pkt 32)
1.

Odwołanie–Przedmiot–Odwołanie dotknięte tą samą wadą formalną co skarga wniesiona do Sądu–Kwestia prawna dotycząca dopuszczalności odwołania–Badanie co do istoty–Dopuszczalność (art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE) (zob. pkt 16)
Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. –

Zumex Group/Comercializadora Eloro

(sprawa C‑71/16 P-DEP)

Ustalenie kosztów

1. Postępowanie sądowe – Koszty – Ustalenie – Koszty podlegające zwrotowi – Okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę – Swobodna ocena przysługująca Trybunałowi – Koszty poniesione w ramach odwołania [regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 144 lit. b), art. 184 § 1] (zob. pkt 21–27)

2. Postępowanie sądowe – Koszty – Ustalenie – Koszty podlegające zwrotowi – Okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę – Koszty poniesione w ramach odwołania – Zarzuty podnoszące kwestie niemające ani szczególnego interesu dla prawa Unii, ani niezwykłej trudności dla sporu (zob. pkt 28–36)

3. Postępowanie sądowe – Koszty – Ustalenie – Koszty podlegające zwrotowi – Ocena z uwzględnieniem głównie całkowitej liczby godzin pracy obiektywnie niezbędnych w związku z postępowaniem [regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 144 lit. b)] (zob. pkt 37–42)

4. Postępowanie sądowe – Koszty – Ustalenie – Koszty podlegające zwrotowi – Okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę – Koszty poniesione w ramach odwołania – Interes ekonomiczny sporu (zob. pkt 43)

5. Postępowanie sądowe – Koszty – Ustalenie – Koszty podlegające zwrotowi – Okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę – Niezbędne wydatki związane z postępowaniem w sprawie ustalenia kosztów – Standardowe postępowanie charakteryzujące się brakiem jakiejkolwiek trudności [regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 144 lit. b)] (zob. pkt 44–47)

Sentencja

Łączną kwotę kosztów, jakie Comercializadora Eloro SA musi zwrócić Zumex Group SA w sprawie C‑71/16 P, ustala się w wysokości 4462,50 EUR, do której to kwoty dodane zostają, począwszy od dnia doręczenia niniejszego postanowienia aż do pełnej zapłaty kosztów, odsetki w oparciu o stopę procentową stosowaną przez Europejski Bank Centralny do jego ostatniej głównej operacji refinansowania przeprowadzonej przed pierwszym dniem miesiąca, powiększone o 3,5%.
Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 lipca 2019 r. –

Bankia

(sprawa C‑486/16) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Artykuły 6 i 7 – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Zawarty w umowie warunek dotyczący natychmiastowej wymagalności kredytu hipotecznego – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Pytanie identyczne z pytaniem, w którego przedmiocie Trybunał już orzekał lub na które odpowiedź można w sposób jednoznaczny wywieść z orzecznictwa – Uprawnienia sądu krajowego w przypadku warunku uznanego za „nieuczciwy” – Zastąpienie nieuczciwego warunku w umowie przepisem prawa krajowego – Zasada skuteczności – Zasada autonomii proceduralnej

1. Prawo Unii Europejskiej – Bezpośrednia skuteczność – Krajowe przepisy proceduralne – Warunki stosowania – Poszanowanie zasad równoważności i skuteczności (zob. pkt 37, 39)

2. Ochrona konsumentów – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Dyrektywa 93/13 – Postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką – Orzeczenie sądu krajowego drugiej instancji nakazujące wszczęcie postępowania egzekucyjnego w związku z uchybieniem zobowiązaniom wynikającym z umowy kredytu hipotecznego, wiążące sąd krajowy pierwszej instancji – Umowa zawierająca warunek umowny uznany za nieuczciwy we wcześniejszym prawomocnym orzeczeniu niemającym powagi rzeczy osądzonej – Dopuszczalność – Zgodność z zasadą skuteczności (dyrektywa Rady 93/13, art. 7 ust. 1) (zob. pkt 44–50; sentencja)

Sentencja

Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich oraz zasadę skuteczności należy, w okolicznościach takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, żeby sąd krajowy pierwszej instancji był związany orzeczeniem wydanym przez sąd apelacyjny, które zobowiązuje do wszczęcia postępowania egzekucyjnego z uwzględnieniem powagi uchybienia konsumenta zobowiązaniom wynikającym z umowy kredytu hipotecznego, nawet jeżeli wspomniana umowa zawierałaby warunek umowny uznany za nieuczciwy we wcześniejszym prawomocnym orzeczeniu, które nie ma w prawie krajowym powagi rzeczy osądzonej.

( 1 ) Dz.U. C 441 z 28.11.2016.
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 11 stycznia 2018 r. –

Amber Capital Italia i in.

(sprawy połączone C‑654/16, C‑657/16 i C‑658/16) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Prawo spółek – Dyrektywa 2004/25/WE – Publiczne oferty przejęcia – Artykuł 5 ust. 4 akapit drugi – Możliwość zmiany ceny oferty w jasno określonych okolicznościach i na podstawie jasno określonych kryteriów – Uregulowanie krajowe przewidujące ustalenie ceny oferty na poziome ceny stwierdzonej w przypadku zmowy pomiędzy oferentem lub osobami działającymi z nim w porozumieniu a jednym lub kilkoma zbywcami – Pojęcie „jasno ustalonego kryterium”

Swoboda przedsiębiorczości–Spółki–Dyrektywa 2004/25–Publiczne oferty przejęcia–Ochrona akcjonariuszy mniejszościowych, obowiązkowa oferta i uczciwa cena–Przysługująca państwom członkowskim możliwość umożliwienia ich organom nadzoru zmiany ceny oferty w jasno określonych okolicznościach i na podstawie jasno określonych kryteriów–Uregulowanie krajowe umożliwiające podwyższenie ceny publicznej oferty przejęcia w wypadku zmowy pomiędzy oferentem lub osobami działającymi z nim w porozumieniu a jednym lub kilkoma zbywcami–Odniesienie do ceny stwierdzonej przez organ kontrolny–Dopuszczalność–Przesłanka–Cena wynikająca z tego uregulowania w sposób wystarczająco jasny, precyzyjny i przewidywalny

(dyrektywa 2004/25 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 5 ust. 4 akapit drugi)

(zob. pkt 34–39; sentencja)

Sentencja

Artykuł 5 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które pozwala krajowemu organowi nadzoru na podwyższenie ceny oferty przejęcia w przypadku zmowy pomiędzy oferentem lub osobami działającymi z nim w porozumieniu a jednym lub kilkoma zbywcami, wskazując jedynie, w odniesieniu do ceny, do poziomu której oferta ta może być w ten sposób dostosowana, że odpowiada ona cenie stwierdzonej przez tenże organ krajowy, o ile może być ona wywiedziona w sposób wystarczająco jasny, precyzyjny i przewidywalny na podstawie ogółu przepisów krajowych przy zastosowaniu metod interpretacyjnych uznanych w prawie krajowym.

( 1 ) Dz.U. C 121 z 18.4.2017.
1)

Artykuł 34 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy w związku z art. 53 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, należy interpretować w ten sposób, że Komisja Europejska nie jest zobowiązana do podjęcia środków nadzwyczajnych w rozumieniu tego ostatniego artykułu, w sytuacji gdy państwo członkowskie poinformuje ją oficjalnie, zgodnie z art. 54 ust. 1 tego ostatniego rozporządzenia, o potrzebie podjęcia takich środków, jeżeli nie jest oczywiste, że produkt zatwierdzony przez rozporządzenie nr 1829/2003 lub zgodnie z nim najprawdopodobniej niesie ze sobą istotne ryzyko dla zdrowia ludzkiego, zdrowia zwierząt lub środowiska.
2)

Artykuł 3 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich należy interpretować w ten sposób, że program operacyjny w rozumieniu art. 9 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych, taki jak program operacyjny „Rolnictwo i rozwój obszarów wiejskich” zatwierdzony decyzją Komisji C(2000) 2878 z dnia 30 października 2000 r. nie wchodzi w zakres pojęcia „programu wieloletniego” w rozumieniu pierwszego z tych przepisów, chyba że w programie tym wskazano już konkretne zaplanowane działania, co powinien zbadać sąd odsyłający.
3.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych–Wspólny system podatku od wartości dodanej–Zwolnienia–Zwolnienia dotyczące innych czynności–Negocjacja–Pojęcie–Pozyskiwanie klientów i promocja usług dotyczących prawa do korzystania z nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży–Włączenie–Warunki–Działalność pośrednika wynagradzanego za świadczenie usługi na rzecz jednej ze stron umowy dotyczącej transakcji finansowych obejmujących papiery wartościowe–Usługa prowadząca do podpisania umowy między stronami, bez własnego interesu pośrednika–Ustalenie spoczywające na sądzie krajowym [dyrektywa Rady 2006/112, art. 15 ust. 2, art. 135 ust. 1 lit. f)] (zob. pkt 47; sentencja)
14

Zdaniem sądu odsyłającego sporne w wyżej wymienionej sprawie minimalne koszty prowadzenia działalności zostały ustalone przez ośrodek monitorujący – organ składający się głównie z przedstawicieli zainteresowanych podmiotów gospodarczych, podczas gdy w sprawie przed sądem odsyłającym przedmiotem sporu są minimalne koszty ustalone przez ministra infrastruktury i transportu. Twierdzi on tym samym, że rozwiązania przyjęte w wyroku z dnia 4 września 2014 r., API i in. (od C‑184/13 do C‑187/13, C‑194/13, C‑195/13 i C‑208/13, EU:C:2014:2147) nie mogą zostać zastosowane do przepisów spornych w postępowaniu głównym.
4

Artykuł 19 ust. 1 i 3 tego rozporządzenia stanowi: „1. Jeżeli pozwy lub wnioski o rozwód, separację albo unieważnienie małżeństwa między tymi samymi stronami zostały wniesione do sądów różnych państw członkowskich, sąd, do którego pozew lub wniosek wniesiono później, zawiesza z urzędu postępowanie do czasu ustalenia jurysdykcji sądu, do którego najpierw wniesiono pozew lub wniosek. […] 3. Jeżeli ustalona została jurysdykcja sądu, do którego najpierw wniesiono pozew lub wniosek, sąd, do którego pozew lub wniosek wniesiono później, stwierdza brak swej jurysdykcji na rzecz tego sądu. W takim przypadku strona, która wniosła pozew lub wniosek do sądu, przed którym wszczęto postępowanie później, może wnieść ten pozew lub wniosek do sądu, do którego najpierw wniesiono pozew lub wniosek”.
8

Sąd odsyłający ma wątpliwości co do zgodności owych przepisów z protokołem nr 1 i art. 17 ust. 1 karty. Przepisy te poprzez ograniczenia podmiotowe co do podstaw dziedziczenia gospodarstwa rolnego pozbawiają bowiem spadkobierców należnego im spadku. Spadkobierca nieposiadający kwalifikacji niezbędnych do dziedziczenia gospodarstwa rolnego zostaje faktycznie wywłaszczony przez państwo polskie z tego składnika majątku spadkodawcy.
24

Takie poważne problemy i niedogodności występują wyłącznie jeżeli to międzylądowanie powoduje, że statek powietrzny odbywający dany lot ląduje w miejscu przeznaczenia z opóźnieniem co najmniej trzygodzinnym w stosunku do przewidzianej godziny lądowania, która to sytuacja co do zasady daje pasażerowi prawo do odszkodowania przewidzianego w art. 5 ust. 1 lit. c) i art. 7 rozporządzenia nr 261/2004, zgodnie z wykładnią Trybunału (zob. podobnie, wyrok z dnia 26 lutego 2013 r., Folkerts, C‑11/11, EU:C:2013:106, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo).
45

Pojęcie to wymaga, by stwierdzona różnica w traktowaniu była uzasadniona istnieniem szczegółowo określonych i konkretnych okoliczności charakteryzujących warunek zatrudnienia, do którego się odnosi, w szczególnym kontekście, w który się ona wpisuje, oraz w oparciu o obiektywne i przejrzyste kryteria, tak by upewnić się, czy ta nierówność odpowiada rzeczywistej potrzebie, może prowadzić do osiągnięcia realizowanego celu i jest do tego niezbędna. Okoliczności te mogą w szczególności wynikać ze specyfiki zadań, do których wykonania zawarto umowy na czas określony, oraz ich swoistych cech lub w odpowiednim przypadku z realizacji słusznych celów polityki społecznej państwa członkowskiego (wyroki: z dnia 13 września 2007 r., Del Cerro Alonso, C‑307/05, EU:C:2007:509, pkt 53, 58; z dnia 22 grudnia 2010 r., Gavieiro Gavieiro i Iglesias Torres, C‑444/09 i C‑456/09, EU:C:2010:819, pkt 55; z dnia 8 września 2011 r., Rosado Santana, C‑177/10, EU:C:2011:557, pkt 73; z dnia 14 września 2016 r., de Diego Porras, C‑596/14, EU:C:2016:683, pkt 45; a także postanowienie z dnia 21 września 2016 r., Álvarez Santirso, C‑631/15, EU:C:2016:725, pkt 51).
25

Natomiast w ramach niniejszego zarzutu, po pierwsze wnoszący odwołanie nie przedstawiają żadnego dokładnego argumentu prawnego zmierzającego do wykazania, że doszło do naruszenia prawa przez Sąd. Ograniczają się oni bowiem do podważenia w sposób ogólny zasadności pkt 47–52 zaskarżonego wyroku, przy czym ograniczają się zresztą w dużej części do powtórzenia argumentów podniesionych przed Sądem. To samo dotyczy domniemanego naruszenia przez Komisję art. 17 TUE, naruszenia, które Sąd niesłusznie wykluczył w pkt 68 tego wyroku. Otóż wnoszący odwołanie nie przedstawiają żadnego konkretnego argumentu zmierzającego do wskazania naruszenia popełnionego przez Sąd w owych punktach zaskarżonego wyroku.
25

Natomiast w ramach niniejszego zarzutu, po pierwsze, wnoszący odwołanie nie przedstawia żadnego dokładnego argumentu prawnego zmierzającego do wykazania, że doszło do naruszenia prawa przez Sąd. Ogranicza się on bowiem do podważenia w sposób ogólny zasadności pkt 47–52 zaskarżonego wyroku, przy czym ogranicza się zresztą w dużej części do powtórzenia argumentów podniesionych przed Sądem. To samo dotyczy domniemanego naruszenia przez Komisję art. 17 TUE, naruszenia, które Sąd niesłusznie wykluczył w pkt 68 tego wyroku. Jednakże wnoszący odwołanie nie przedstawia żadnego konkretnego argumentu zmierzającego do wskazania naruszenia popełnionego przez Sąd w owych punktach zaskarżonego wyroku.
23

Poza tym w pkt 49–51 zaskarżonego wyroku Sąd uznał między innymi, że wskazane w załączniku VII do aktu przystąpienia strategia reformy sądownictwa oraz plan działania 2010, nie odsyłają jedynie do strategii reformy sądownictwa 2011–2015 i do planu działania 2010, gdyż plan ten określał zasadniczo cele krótkoterminowe, które miały zostać osiągnięte w 2010, i w konsekwencji wymagał on nowego planu aż do daty rzeczywistego przystąpienia i że ze zobowiązania nr 1 nie wynika zatem, iż na władzach chorwackich spoczywa obowiązek utworzenia funkcji komornika publicznego.
13

W tym okresie do zadań MVM należało zarządzanie strategiczne grupą. Korzystał on w tym celu z usług prawnych, konsultingowych i w zakresie public relations w pierwszej kolejności na własną rzecz, jako że usługi te były świadczone w ramach jego działalności wynajmu elektrowni i sieci światłowodowych, która to działalność podlegała jako taka podatkowi VAT, w drugiej kolejności na rzecz całej grupy, a w trzeciej kolejności na rzecz każdego członka grupy. MVM dokonał odliczenia podatku VAT związanego z całością tych usług. Jednakże nawet jeśli wskazane usługi służyły interesowi całej grupy lub odnosiły się bezpośrednio do opodatkowanej działalności innych członków tej grupy, MVM nie wystawiał za nie faktur, z kilkoma wyjątkami, swym spółkom zależnym. MVM nie pobierał w ramach grupy spółek ogólnych opłat z tytułu zarządzania strategicznego, w związku z czym zarządzanie to było dokonywane nieodpłatnie.
Z motywów 2, 3 i 7 rozporządzenia nr 1259/2013 wynika, że do dnia wejścia w życie tego rozporządzenia produkty lecznicze były wyłączone z zakresu definicji „substancji sklasyfikowanej” w rozumieniu rozporządzenia nr 111/2005, wobec czego nie były objęte systemem kontroli międzynarodowego handlu ustanowionym tym drugim rozporządzeniem. Poprzez zmiany wprowadzone do rozporządzenia nr 111/2005 rozporządzeniem nr 1259/2013 prawodawca Unii zamierzał wzmocnić kontrolę produktów leczniczych zawierających efedrynę lub pseudoefedrynę wywożonych z obszaru celnego Unii lub będących w tranzycie przez obszar celny Unii, jednakże bez zakłócania legalnego handlu tymi produktami, po to by zapobiec ich wykorzystywaniu do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych, gdyż produkty lecznicze zawierające te dwie substancje są wykorzystywane do nielegalnego wytwarzania narkotyków poza terytorium Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 5 lutego 2015 r., M. i in., C‑627/13 i C‑2/14, EU:C:2015:59, pkt 64, 65).