W istocie sytuacja, w której zwielokrotnienie dokonywane jest w ramach wyjątku reprograficznego, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/29, przez osobę fizyczną na użytek prywatny oraz w celach bezpośrednio lub pośrednio gospodarczych, nie jest porównywalna, do celów godziwej rekompensaty, do sytuacji, w której zwielokrotnienie dokonywane jest, nadal w ramach wyjątku reprograficznego, przez użytkownika niebędącego osobą fizyczną lub przez osobę fizyczną, ale na użytek inny niż użytek prywatny lub w celach bezpośrednio lub pośrednio gospodarczych, gdyż co do zasady szkody, jakich doznają podmioty praw autorskich w każdej z tych sytuacji, nie są identyczne.

Z uwagi bowiem na to, że, po pierwsze, godziwa rekompensata, należna z tytułu wyjątku reprograficznego, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a), jak też wyjątku dotyczącego kopii na użytek prywatny przewidzianego w art. 5 ust. 2 lit. b), służy naprawieniu szkody, jakiej doznają podmioty praw autorskich z powodu zwielokrotniania ich utworów bez ich zezwolenia, a po drugie, owi wydawcy nie są podmiotami posiadającymi wyłączne prawo do zwielokrotniania w rozumieniu art. 2 dyrektywy 2001/29, wydawcy ci nie ponoszą żadnych szkód z tytułu obu tych wyjątków. Nie powinni oni zatem otrzymywać rekompensaty z tytułu obu tych wyjątków, gdyż pozbawia to podmioty praw autorskich do zwielokrotniania całości lub części godziwej rekompensaty należnej im z tego tytułu.

Artykuł 5 ust. 2 lit. a) i art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29 w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, co do zasady stoją na przeszkodzie istnieniu uregulowania krajowego, które ustanawia niezróżnicowany system poboru godziwej rekompensaty obejmujący też zwielokrotnianie partytur muzycznych, jak również istnieniu takiego uregulowania, które wprowadza niezróżnicowany system poboru godziwej rekompensaty obejmujący też zwielokrotnianie naruszające prawa autorskie sporządzane ze źródeł nielegalnych.

Co się tyczy bowiem, w pierwszej kolejności, partytur muzycznych, z brzmienia art. 5 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/29 wynika, że zostały one wyraźnie wyłączone z zakresu stosowania wyjątku reprograficznego przewidzianego w tym przepisie. Stąd nie muszą one być uwzględniane przy obliczaniu godziwej rekompensaty w ramach tego wyjątku, co dotyczy też sytuacji, w której zwielokrotnienie partytury dokonywane jest przez osobę fizyczną na użytek prywatny oraz w celach bezpośrednio lub pośrednio gospodarczych. Ten sam wniosek co do zasady nasuwa się w odniesieniu do przewidzianego w art. 5 ust. 2 lit. b) owej dyrektywy wyjątku dotyczącego kopii na użytek prywatny. Tymczasem zezwolenie na zwielokrotnianie partytur w ramach jednego z tych wyjątków oraz zakazanie go w ramach drugiego z nich prowadziłoby do tego, że sytuacja normatywna w danym państwie członkowskim byłaby wewnętrznie sprzeczna, co pozwalałoby na obchodzenie zakazu zezwalania na zwielokrotnianie partytur. W tych okolicznościach wyłączenia partytur ustanowione w art. 5 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/29 nie należy postrzegać jako mającego na celu tylko ograniczenie zakresu wyjątku reprograficznego, lecz także ustanowienie regulacji szczególnej dla tego rodzaju obiektów chronionych, w myśl której zwielokrotnianie ich bez zezwolenia podmiotów praw autorskich jest co do zasady zakazane.

Co się tyczy zwielokrotnień naruszających prawa autorskie, dopuszczenie, że zwielokrotnienia dokonywane w ramach wyjątku reprograficznego na użytek prywatny mogą być sporządzane z nielegalnego źródła, wspierałoby obrót sfałszowanymi lub pirackimi egzemplarzami utworów, prowadząc do zmniejszenia rozmiaru sprzedaży chronionych utworów lub innych związanych z nimi transakcji zgodnych z prawem, skutkiem czego doszłoby do naruszenia normalnych form eksploatacji tych utworów. Po drugie mogłoby to prowadzić do powstania nieuzasadnionej szkody po stronie podmiotów praw autorskich.

(por. pkt 51–54, 60, 61, 64; pkt 3 sentencji)