ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 436/29

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 24 września 2018 r. – UTEP 2006. SRL / Vas Megyei Kormányhivatal Hatósági Főosztály, Hatósági, Építésügyi és Oktatási Osztály

(Sprawa C-600/18)

(2018/C 436/40)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: UTEP 2006. SRL.

Druga strona postępowania: Vas Megyei Kormányhivatal Hatósági Főosztály, Hatósági, Építésügyi és Oktatási Osztály.

Pytania prejudycjalne

Czy postanowienia [art.] 92 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie wykładni art. 12/A kis- és középvállalkozásokról, fejlődésük támogatásáról szóló 2004. [évi] XXXIV. törvény (ustawy XXXIV z 2004 r. dotyczącej małych i średnich przedsiębiorstw oraz pomocy na ich rozwój, zwanej dalej „ustawą KKV”) i praktyce organów władzy stosowanej w związku z tym przepisem, zgodnie z którymi nie jest możliwe stosowanie art. 12/A ustawy KKV do przedsiębiorstw (podmiotów prawnych), które nie są zarejestrowane na Węgrzech, lecz w innym państwie członkowskim, ale które w pozostałym zakresie są zgodne z pojęciem małego i średniego przedsiębiorstwa, określonym we wspomnianej ustawie?
1)

Czy w okolicznościach takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, w których organizacja producentów w rozumieniu art. 11 ust. 1 i art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2200/96”) (1) dokonuje dostawy towarów na rzecz zrzeszonych w niej producentów i otrzymuje od nich w zamian za to płatność nie pokrywającą ceny nabycia, a) należy przyjąć występowanie zamiany z obowiązkiem dopłaty, ponieważ producenci w zamian za transakcję zobowiązali się umownie wobec organizacji producentów do dokonywania przez okres związania celem projektu dostaw owoców i warzyw w ten sposób, że podstawą opodatkowania takiej transakcji jest cena nabycia dóbr inwestycyjnych uiszczona przez organizację producentów na rzecz poddostawców? b) kwota, która faktycznie wypłacana jest z funduszu operacyjnego dla celów transakcji, jest w pełnej wysokości „subwencją związaną bezpośrednio z ceną takich dostaw [transakcji]” w rozumieniu art. 11 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (zwanej dalej „dyrektywą 77/388/EWG”) (2) w ten sposób, że podstawa opodatkowania obejmuje również pomoc finansową w rozumieniu art. 15 rozporządzenia nr 2200/96, która została przyznana przez właściwe władze na rzecz funduszu operacyjnego w związku z danym programem operacyjnym?
1)

stwierdzenie, że przekraczając w sposób systematyczny i ciągły wartości stężenia PM10, które to przekroczenie nadal ma miejsce, a) w odniesieniu do dopuszczalnej wartości dobowej: — od 2008 r. w następujących strefach: IT1212 (strefa Doliny Sacco); IT1215 (aglomeracja Rzymu); IT1507 (dawna strefa IT1501, strefa rehabilitacji – obszar Neapolu i Caserty); IT0892 (Emilia-Romania, równina zachodnia); strefa IT0893 (Emilia-Romania, równina wschodnia); IT0306 (aglomeracja Mediolanu); IT0307 (aglomeracja Bergamo); IT0308 (aglomeracja Brescii); IT0309 (Lombardia, nizina o wysokim stopniu urbanizacji A); IT0310 (Lombardia, nizina o wysokim stopniu urbanizacji B); IT0312 (Lombardia, dolina D); IT0119 (Nizina Piemoncka); strefa IT0120 (wzgórze Piemontu); — od 2009 r. w następujących strefach: IT0508 i IT0509 (dawna strefa IT0501, aglomeracja Wenecja-Treviso); IT0510 (dawna strefa IT0502, aglomeracja Padwy); IT0511 (dawna strefa IT0503, aglomeracja Vicenzy), IT0512 (dawna strefa IT0504, aglomeracja Werony); IT0513 e IT0514 (dawna strefa IT0505; strefa A1 – prowincja Wenecja Euganejska); — w strefie IT0907 (strefa Prato Pistoia) od 2008 r. do 2013 r. i, ponownie, od 2015 r.; w strefach IT0909 (strefa Doliny Arno, Pisano i wyżyny Lukki) i IT0118 (aglomeracja Turynu) od 2008 r. do 2012 r. oraz, ponownie, od 2014 r.; w strefach IT1008 ((strefa dorzecza Terni) i IT1508 (dawna strefa IT1504, strefa górzystego nabrzeża Benewentu), od 2008 r. do 2009 r. oraz, ponownie, od 2011 r; w strefie IT1613 (Apulia – strefa przemysłowa), w 2008 r. oraz, ponownie, od 2011 r; w strefie IT1911 (aglomeracja Palermo), od 2008 r. do 2012 r., w 2014 r. i od 2016 r; oraz b) w odniesieniu do dopuszczalnej wartości rocznej w strefach: IT1212 (dolina Sacco od 2008 r. i bez przerwy co najmniej do 2016 r.; IT0508 i IT0509 (dawna strefa IT0501, aglomeracja Wenecja-Treviso) w 2009r., w 2011 r. i od 2015 r.; IT0511 (dawna strefa IT0503, aglomeracja Vicenzy), w 2011, w 2012 r. i od 2015 r.; IT0306 (aglomeracja Mediolanu), IT0308 (aglomeracja Brescii), IT0309 (Lombardia, nizina o wysokim stopniu urbanizacji A) i IT0310 (Lombardia, nizina B) od 2008 r. do 2013 r. i od 2015 r.; IT0118 (aglomeracja Turynu) od 2008 r. do 2012 r. i od 2015 r., Republika Włoska uchybiła zobowiązaniu ciążącemu na niej na podstawie art. 13 w związku z załącznikiem XI do dyrektywy 2008/50/WE; oraz
Skarga wniesiona w dniu 5 października 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Słowenii

(Sprawa C-628/18)

(2018/C 427/41)

Język postępowania: słoweński

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Scharf, G. von Rintelen, B. Rous Demiri)

Strona pozwana: Republika Słowenii

Żądania strony skarżącej

Komisja wnosi do Trybunału o:

— stwierdzenie, że nie przyjmując (wszystkich) przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniającej dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1034 z dnia 23 czerwca 2016 r. zmieniającej dyrektywę 2014/65/UE w sprawie rynków instrumentów finansowych, a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o takich przepisach Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 93 dyrektywy 2014/65/UE, w brzmieniu nadanym art. 1 dyrektywy (UE) 2016/1034,

— zasądzenie od Republiki Słowenii, na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE, okresowej kary pieniężnej w wysokości 7 224 EUR za każdy dzień, licząc od dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie z uwagi na naruszenie obowiązku zgłoszenia środków transponujących dyrektywy 2014/65/UE i 2016/1034/UE,

— zasądzenie od Republiki Słowenii, na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE ryczałtu w kwocie dziennej w wysokości 1 978 EUR pomnożonego przez liczbę dni trwania naruszenia, a w kwocie nie niższej niż 496 000 EUR, oraz

— obciążenie Republiki Słowenii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgodnie z art. 93 dyrektywy 2014/65/UE, w brzmieniu nadanym art. 1 dyrektyw 2016/1034/UE państwa członkowskie były zobowiązane do przyjęcia i publikacji do dnia 3 lipca 2017 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania tej dyrektywy oraz niezwłocznego przekazania Komisji tekstu tych przepisów. Ponieważ Republika Słowenii do dnia upływu tego terminu nie zgłosiła Komisji środków transponujących wskazane dyrektywy, Komisja wniosła skargę do Trybunału.

W swojej skardze Komisja wnosi do Trybunału o zasądzenie od Republiki Słowenii ryczałtu oraz okresowej kary pieniężnej.

Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 3 lipca 2017 r.
1)

Czy art. 19 ust. 1 zdanie 2 w związku z art. 4 ust. 3 zdanie 3 i art. 2 TUE, art. 267 akapit 3 TFUE oraz art. 47 KPP należy interpretować w ten sposób, że do naruszenia zasady nieusuwalności sędziów będącej elementem zasady skutecznej ochrony sądowej oraz zasady państwa prawnego dochodzi w każdym przypadku obniżenia przez ustawodawcę krajowego wieku przejścia w stan spoczynku (wieku emerytalnego) sędziów sądu ostatniej instancji Państwa Członkowskiego (na przykład z 70 lat do 65 lat) i zastosowania nowego niższego wieku emerytalnego do sędziów w służbie czynnej, bez pozostawienia decyzji o skorzystaniu z niższego wieku emerytalnego wyłącznie w gestii zainteresowanego sędziego?
—

stwierdzenie, że obniżając wiek przejścia w stan spoczynku sędziów Sądu Najwyższego i stosując go do sędziów powołanych do Sądu Najwyższego przed dniem 3 kwietnia 2018 r., a także przyznając Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej dyskrecjonalne prawo do przedłużenia czynnej służby sędziów Sądu Najwyższego, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
C 427/4

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 19 lipca 2018 r. – IN / Belgische Staat

(Sprawa C-469/18)

(2018/C 427/07)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hof van Cassatie

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: IN

Strona przeciwna: Belgische Staat

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w sprawach dotyczących podatku od wartości dodanej w każdych okolicznościach sprzeciwia się on wykorzystaniu środków dowodowych uzyskanych z naruszeniem zagwarantowanego w art. 7 Karty prawa do poszanowania życia prywatnego, czy też dopuszcza on stosowanie uregulowania krajowego, zgodnie z którym sąd rozstrzygający w przedmiocie dopuszczalności posłużenia się takim środkiem dowodowym jako podstawą poboru podatku VAT musi dokonać wyważenia, o którym mowa w pkt 4 postanowienia odsyłającego?
C 445/6

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-419/14, The Goldman Sachs Group / Komisja Europejska, wniesione w dniu 21 września 2018 r. przez The Goldman Sachs Group Inc.

(Sprawa C-595/18 P)

(2018/C 445/07)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: The Goldman Sachs Group Inc. (przedstawiciele: A. Mangiaracina, avvocatessa, J. Koponen, advokat)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Prysmian SpA, Prysmian Cavi e Sistemi Srl

Żądania wnoszącej odwołanie

— uchylenie zaskarżonego wyroku;

— stwierdzenie nieważności w całości lub w części (np. od maja 2007 r. lub od listopada 2007 r., kiedy GS Group i zależne od niej podmioty posiadały odpowiednio tylko około 45 % i 26 % udziałów w spółce Prysmian), art. 1, 2, 3 i 4 decyzji Komisji C(2014) 2139 (1) z dnia 2 kwietnia 2014 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona wnoszącej odwołanie; lub

— obniżenie grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie w art. 2 decyzji Komisji C(2014) 2139 z dnia 2 kwietnia 2014 r.; oraz

— obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji i w postepowaniu odwoławczym.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzut pierwszy: Sąd błędnie zastosował art. 101 TFUE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia 1/2003 (2), uznając, że wnosząca odwołanie ponosi odpowiedzialność za naruszenie popełnione przez Prysmiana w okresie od 29 lipca 2005 r. do 3 maja 2007 r. („okres poprzedzający datę POP”).

Zarzut drugi: Wnosząca odwołanie nie wywierała decydującego wpływu w wymaganym w orzecznictwie w znaczeniu w okresie od 3 maja 2007 r. do 28 stycznia 2009 r. („okres następujący po dacie POP”).

Zarzut trzeci: Wniosek, aby Trybunał Sprawiedliwości zastosował względem wnoszącej odwołanie wszelkie obniżki grzywny przyznane Prysmianowi.

(1) Decyzja Komisji C(2014) 2139 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotycząca postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa AT.39610 – Kable elektryczne)

(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Session, Edynburg (Zjednoczone Królestwo) w dniu 3 października 2018 r. – Andy Wightman i in. / Secretary of State for Exiting the European Union

(Sprawa C-621/18)

(2018/C 445/12)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Court of Session, Edynburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Andy Wightman; Ross Greer; Alyn Smith; David Martin; Catherine Stihler; Jolyon Maugham; Joanna Cherry

Strona pozwana: Secretary of State for Exiting the European Union

Pozostali uczestnicy postępowania: Chris Leslie; Tom Brake

Pytania prejudycjalne

Czy w przypadku, gdy zgodnie z art. 50 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej państwo członkowskie notyfikowało Radzie Europejskiej zamiar wystąpienia z Unii Europejskiej, prawo Unii dopuszcza jednostronne wycofanie tej notyfikacji przez to państwo członkowskie; jeśli tak, to na jakich warunkach i z jakim skutkiem dla pozostania tego państwa członkowskiego w Unii Europejskiej?
—

Po pierwsze Sąd dopuścił się błędu co do prawa stwierdzając, że unijny kodeks celny (1) oraz związane z nim rozporządzenia delegacyjne i wykonawcze nie przyznają Komisji uprawnienia do przyjęcia decyzji wiążących dla krajowych organów celnych przy badaniu warunków ekonomicznych.
Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2018 r. – Komisja Europejska / Irlandia

(Sprawa C-550/18)

(2018/C 436/28)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, T. Scharf, G. von Rintelen, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Irlandia

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że w odniesieniu do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniająca rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (Dz.U. 2015, L 141, s. 73), Irlandia nie uchwaliła, najpóźniej do dnia 26 czerwca 2017 r., wszystkich przepisów transponujących tę dyrektywę, a w każdym razie nie powiadomiła Komisji o takich przepisach, skutkiem czego Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 67 ust. 1 tej dyrektywy;

— zobowiązanie Irlandii zgodnie z art. 260 ust. 3 TFEU do zapłaty okresowej kary pieniężnej za uchybienie obowiązkowi poinformowania o środkach transpozycji dyrektywy 2015/849/EU w wysokości 17 190,60 EUR i naliczanej od dnia ogłoszenia wyroku Trybunału w niniejszej sprawie.

— zobowiązanie Irlandii zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE do zapłaty ryczałtu o dziennej stawce 4 701,20 EUR za każdy dzień trwania naruszenia, a minimum 1 685 000 EUR; oraz

— obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na mocy art. 67 ust. 1 dyrektywy 2015/849/EU państwa członkowskie były zobowiązane do wprowadzenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania tej dyrektywy do dnia 26 czerwca 2017 r. oraz do niezwłocznego przekazania Komisji tekstu tych przepisów. Ponieważ wspomniana dyrektywa nadal nie została transponowana do krajowego porządku prawnego, Komisja zdecydowała o wszczęciu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości.
3)

W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, a zatem jeżeli państwo członkowskie może stosować inne wymogi oprócz wymogu określonego w art. 10 ust. 2 (pozostawania „na utrzymaniu uchodźcy”), czy oznacza to, że państwo członkowskie jest uprawnione do wprowadzenia, jeżeli uzna to za stosowne, dowolnego wymogu, w tym wymogów określonych w art. 4 ust. 2 i 3 w odniesieniu do innych członków rodziny, czy też może stosować wyłącznie wymóg określony w art. 4 ust. 3 dyrektywy? Jaką sytuację faktyczną oznacza wówczas wymóg „objectively unable to provide for their own needs on account of their state of health” z art. 4 ust. 3 dyrektywy? Czy należy go interpretować w ten sposób, że członek rodziny nie może „zaspokoić własnych potrzeb” czy że „nie jest w stanie” zadbać „o siebie”, czy też należy go w danym przypadku interpretować jeszcze inaczej?
1)

Czy art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 (1) z dnia 23 października 2007 r. należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on właściwy organ, który zamierza wydać decyzję o bezpośrednim udzieleniu zamówienia, do podjęcia niezbędnych środków w celu opublikowania lub przekazania informacji wszystkim podmiotom potencjalnie zainteresowanym świadczeniem usługi, niezbędnych do przygotowania poważnej i racjonalnej oferty?
1)

Czy przepisy dotyczące wniosków niedopuszczalnych z art. 33 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (1) (wersja przekształcona) (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie procedur”) należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym wniosek w ramach procedury azylowej jest niedopuszczalny, jeżeli wnioskodawca przybył do tego państwa członkowskiego, na Węgry, przez państwo, w którym nie jest on narażony na prześladowanie lub na ryzyko poważnej krzywdy lub w którym zapewniony jest odpowiedni poziom ochrony?
C 436/22

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 31 sierpnia 2018 r. – Eurowings GmbH / JJ i KI

(Sprawa C-557/18)

(2018/C 436/30)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Hamburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Eurowings GmbH

Strona pozwana: JJ, KI

Pytanie prejudycjalne

Czy do celów obliczenia prawa do odszkodowania na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy uwzględnić całkowitą długość lotu także wtedy, gdy z powodu opóźnienia lub odwołania lotu łączonego pasażer ma opóźnienie wynoszące trzy godziny lub więcej w miejscu docelowym, jednakże lot pośredni odbył się o czasie, obydwa loty zostały zrealizowane przez różnych przewoźników lotniczych, a rezerwacja została potwierdzona przez biuro podróży, które zestawiło loty dla swojego klienta?

(1) Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).
C 436/24

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 11 września 2018 r. – Caseificio Cirigliana Srl i in. / Ministero delle Politiche agricole, alimentari e forestali i in.

(Sprawa C-569/18)

(2018/C 436/34)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca w pierwszej instancji i wnosząca odwołanie: Caseificio Cirigliana Srl, Mail Srl, Sorì Italia Srl

Strona przeciwna w pierwszej instancji i druga strona postępowania: Ministero delle Politiche agricole, alimentari e forestali, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero della Salute

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 3, 26, 32, 40-41 TFUE i art. 1, 3–5 i 7 rozporządzenia 1151/2012/UE (1), wprowadzającego przepisy dotyczące chronionych nazw pochodzenia (ChNP), które zobowiązują państwa członkowskie do zapewnienia zarówno wolnej konkurencji produktów w Unii Europejskiej, jak i ochrony systemów jakości w celu wsparcia obszarów rolnych o niekorzystnych warunkach gospodarowania, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie, aby na mocy prawa krajowego [art. 4 decreto legge (dekretu z mocą ustawy) nr 91 z dnia 24 czerwca 2014 r., zastąpionego ustawą nr 116 z dnia 11 sierpnia 2014 r.] zostało ustanowione ograniczenie działalności produkcyjnej sera Mozzarella di Bufala Campana ChNP, która ma być prowadzona w zakładach przeznaczonych wyłącznie do tej produkcji i w których zakazane jest posiadanie oraz przechowywanie mleka z gospodarstw nieobjętych systemem kontroli sera Mozzarella di Bufala Campana ChNP?

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. 2012, L 343, s. 1).
1)

Czy art. 7 dyrektywy 2003/96/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że jego zakresem zastosowania objęte są wszystkie publiczne lub prywatne przedsiębiorstwa oraz podmioty prowadzące działalność w sektorze przewozu osób autobusem, w tym w zakresie wynajmu autobusu wraz z kierowcą, oraz czy przepis ten sprzeciwia się przepisom krajowym transponującym tę dyrektywę w zakresie, w jakim nie zaliczają one do podmiotów wykorzystujących olej gazowy do celów handlowych również podmiotów wykonujących działalność w zakresie wynajmu autobusu wraz z kierowcą?
1)

Czy pojęcie „produkt biobójczy” w rozumieniu art. 3 rozporządzenia 528/2012 (1) należy interpretować w ten sposób, że odnosi się ono również do środków, które zawierają jeden lub więcej rodzajów bakterii, enzymów lub innych składników, jeżeli z uwagi na swój specyficzny sposób działania nie mają one bezpośredniego wpływu na szkodliwe organizmy, które mają zwalczać, lecz na powstanie lub odpowiednio istnienie ewentualnego środowiska życia tych organizmów szkodliwych i jakie wymogi muszą być zatem w stosownych wypadkach sformułowane w odniesieniu do takiego działania?
—

przekazanie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania w celu wydania orzeczenia co do istoty; oraz
3)

Czy wspomniane spółki są zobowiązane do przeprowadzenia postępowań o udzielenie zamówienia publicznego tylko w celu rozstrzygnięcia przetargów, które są związane z działalnością prowadzoną w sektorach specjalnych na podstawie dyrektywy 2014/25/UE, jako instytucje zamawiające, wobec których należy uznać, że ich status podmiotów prawa publicznego jest ujęty w zasadach części II Codice degli appalti (kodeksu zamówień publicznych), natomiast w odniesieniu do działalności kontraktowej niezwiązanej ze wspomnianymi sektorami mają one pełną swobodę działania wyłącznie zgodnie z zasadami prawa prywatnego, biorąc pod uwagę zasady określone w motywie 21 i art. 16 dyrektywy 2014/23/UE?