ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Wzajemna pomoc władz państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich i pośrednich – Dyrektywa 77/799 – Dziedzina podatku od wartości dodanej i podatków akcyzowych – Stosowanie do terytorium Gibraltaru – Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego

(akt przystąpienia z 1972, art. 28 i 29; dyrektywa Rady 77/799)

Summary

Na mocy art. 28 aktu przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej akty instytucji Wspólnoty dotyczące harmonizacji przepisów państw członkowskich w kwestii podatków obrotowych nie mają zastosowania do Gibraltaru, chyba że Rada, na wniosek Komisji, jednogłośnie zdecyduje inaczej. Nie można uznać za takie akty przepisów, które ograniczają się do ustanowienia współpracy między państwami członkowskimi, pozwalając każdemu z nich na użycie własnych metod pozyskiwania i przekazywania informacji.

Jest tak w przypadku dyrektywy 77/799 dotyczącej wzajemnej pomocy właściwych władz państw członkowskich w zakresie podatków pośrednich i bezpośrednich, zmienionej dyrektywą 79/1070 oraz dyrektywą 92/12 w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, co oznacza, że w zakresie w jakim dotyczy ona podatku od wartości dodanej, dyrektywa ta nie zalicza się do „aktów dotyczących harmonizacji przepisów państw członkowskich w kwestii podatków obrotowych” w rozumieniu art. 28 aktu przystąpienia i wobec tego znajduje ona zastosowanie do Gibraltaru.

W zakresie w jakim dotyczy ona podatków akcyzowych, zmieniona dyrektywa 77/799 również znajduje zastosowanie do Gibraltaru. W istocie ewentualne niestosowanie do tego obszaru przepisów wymagających harmonizacji samych tych podatków na mocy art. 29 aktu przystąpienia w związku z załącznikiem I część I pkt 4 tego aktu, zgodnie z którym Gibraltar jest wyłączony ze wspólnotowego obszaru celnego, nie oznacza w żadnym razie, że Gibraltar zwolniony jest z obowiązku wzajemnej pomocy właściwych władz państw członkowskich przewidzianego w zmienionej dyrektywie 77/799 w dziedzinie podatków akcyzowych.

W związku z tym nie stosując na terytorium Gibraltaru w dziedzinie podatku od wartości dodanej oraz podatków akcyzowych zmienionej dyrektywy 77/799, Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy traktatu.

(por. pkt 42, 44–46, 50, 51, 53, 54, 56 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Swobodny przepływ kapitału – Ograniczenia – Przepisy podatkowe – Podatek majątkowy – Przepisy krajowe odmawiające podatnikom niebędącym rezydentami możliwości skorzystania z ulg przyznanych podatnikom będącym rezydentami – Dopuszczalność – Przesłanka

(art. 56 WE i 58 WE)

2. Swobodny przepływ kapitału – Ograniczenia – Dwustronna umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania – Możliwość skorzystania z odliczeń osobistych zastrzeżonych dla rezydentów państw członkowskich będących stronami tej umowy – Dopuszczalność

(art. 56 WE i 58 WE)

Summary

1. Artykuły 56 i 58 WE nie sprzeciwiają się regulacji podatkowej ustanawiającej podatek majątkowy, która odmawia podatnikom niebędącym rezydentami, którzy posiadają zasadniczą część majątku w państwie, w którym są rezydentami, możliwości skorzystania z odliczeń przyznanych podatnikom będącym rezydentami.

W istocie podatnicy, którzy posiadają jedynie mało istotną część swojego majątku w innym państwie członkowskim niż państwo, w którym są rezydentami, nie znajdują się co do zasady w sytuacji porównywalnej z sytuacją rezydentów tego innego państwa członkowskiego o tyle, że nie tylko zasadnicza część dochodów, ale także zasadnicza część ich majątku, zazwyczaj jest skupiona w państwie, w którym są rezydentami. W rezultacie państwo to jest w stanie w większym stopniu uwzględnić ogólną zdolność podatkową rezydenta i w razie potrzeby zastosować wobec niego odliczenia podatkowe przewidziane w jego ustawodawstwie. Zatem odmowa ze strony danych władz przyznania nierezydentom odliczenia, które przysługuje rezydentom, nie stanowi ich dyskryminacji.

(por. pkt 37, 38, 43 oraz pkt 1 sentencji)

2. Artykuły 56 i 58 WE nie sprzeciwiają się temu, aby zasada przewidziana w dwustronnej umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania, zgodnie z którą osoby fizyczne będące rezydentami jednego z tych dwóch państw korzystają w drugim państwie z ulg osobistych, które są przyznawane przez to państwo jego rezydentom, nie została rozciągnięta na rezydentów państwa członkowskiego niebędącego stroną tej umowy.

Okoliczność, iż owe wzajemne prawa i obowiązki wynikające z takiej umowy znajdują zastosowanie jedynie wobec osób będących rezydentami jednego z dwóch umawiających się państw członkowskich, jest konsekwencją właściwą dwustronnym umowom o unikaniu podwójnego opodatkowania.

(por. pkt 60, 61, 63 oraz pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Badanie zasadności przez Trybunał – Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę – Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii

(art. 226 WE)

2. Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – Produkcja ekologiczna produktów rolnych oraz znakowanie pochodzących z tej produkcji produktów rolnych i środków spożywczych – Rozporządzenie nr 2092/91 – Określenia znajdujące zastosowanie do tej metody produkcji – Używanie tych określeń lub ich pochodnych w stosunku do produktów niepochodzących z takiej metody produkcji – Używanie wyrazów „biológico” i „bio” w Hiszpanii – Dopuszczalność na podstawie wersji zmienionej rozporządzeniem nr 1804/1999

(rozporządzenie Rady nr 2092/91, zmienione rozporządzeniem Rady nr 1804/1999, art. 2)

3. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dowód na istnienie uchybienia – Ciężar dowodu spoczywający na Komisji – Domniemanie – Niedopuszczalność

(art. 226 WE)

Summary

1. Wystąpienie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego należy oceniać z punktu widzenia sytuacji państwa członkowskiego w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii. Zmiany, jakie nastąpiły w okresie późniejszym, nie powinny być brane pod uwagę przez Trybunał.

(por. pkt 31)

2. Lista określeń, które znajdują zastosowanie do metody produkcji ekologicznej, wymienionych w art. 2 rozporządzenia nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania [pochodzących z tej produkcji] produktów rolnych i środków spożywczych, zmienionego w celu włączenia produkcji zwierzęcej rozporządzeniem nr 1804/1999, nie ma charakteru wyczerpującego. Wynika z tego, że państwa członkowskie mogą, w razie zmiany obowiązującego sposobu używania na ich terytorium, wprowadzić do prawa krajowego inne wyrażenie niż znajdujące się na tej liście dla oznaczenia ekologicznej metody produkcji.

Co się tyczy języka hiszpańskiego, to ze względu na to, że jedynie wyrażenie „ecológico”, obejmujące przedrostek „eco”, zostało wymienione na liście zawartej w art. 2 tego rozporządzenia, nie można zarzucać rządowi hiszpańskiemu, że nie zakazał producentom produktów niepochodzących z ekologicznej produkcji używania innych wyrażeń, jak „biológico” lub „bio”. W istocie z brzmienia tego artykułu nie wynika już, że przedrostek „bio” powinien z uwagi na to, że jest wymieniony w art. 2 jako powszechna pochodna, podlegać szczególnej ochronie we wszystkich państwach członkowskich i we wszystkich językach, w tym tych, dla których na liście w tym artykule podane są wyrażenia nieodpowiadające francuskiemu wyrażeniu „biologique”.

(por. pkt 34–36)

3. W ramach skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego do Komisji należy wykazanie zarzucanego uchybienia. To ona powinna dostarczyć Trybunałowi wskazówek pozwalających mu na ocenę, czy uchybienie miało miejsce, bez konieczności opierania się na jakichkolwiek domniemaniach.

(por. pkt 41)
Keywords

Summary



Keywords

Swoboda świadczenia usług – Procedury udzielania zamówień publicznych na usługi – Udzielanie zamówień – Kryteria – Przesłanki dopuszczalności – Dany przypadek

(art. 49 WE)

Summary

Artykuł 49 WE sprzeciwia się temu, aby instytucja zamawiająca zawarła w dokumentacji zamówienia na świadczenie usług zdrowotnych terapii oddechowej w miejscu zamieszkania i innych technik wspomagających oddychanie, po pierwsze, przesłankę dopuszczenia, która zobowiązuje przedsiębiorstwo oferenta do posiadania w chwili składania oferty biura dostępnego dla klientów w stolicy prowincji, w której mają być świadczone te usługi, i, po drugie, kryteria oceny ofert, które uwzględniają, poprzez przyznanie dodatkowych punktów, istnienie w chwili złożenia oferty zakładów produkcyjnych wytwarzających tlen, uzdatniających i napełniających butle tlenem, usytuowanych w odległości mniejszej niż 1000 km od tej prowincji lub biur dostępnych dla klientów w innych miejscowościach tam określonych oraz które w przypadku otrzymania równej ilości punktów przez kilka ofert faworyzują przedsiębiorstwo, które wcześniej świadczyło daną usługę – czyli kryteria, które są stosowane w sposób dyskryminujący, nie są uzasadnione względami interesu publicznego, nie są odpowiednie dla zagwarantowania realizacji celu, któremu służą, lub wykraczają poza to, co jest konieczne dla jego osiągnięcia; okoliczności te powinny zostać zbadane przez sąd krajowy.

(por. pkt 79 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ kapitału – Liberalizacja przepływu kapitału – Transakcje korzystające z zezwoleń ogólnych na ich zawarcie i wykonanie oraz na związane z nimi transfery między rezydentami państw członkowskich na podstawie art. 2 dyrektywy z dnia 11 maja 1960 r. – Nabycie obligacji będących przedmiotem obrotu giełdowego oraz notowanych na giełdzie – Włączenie – Sposób sfinansowania nabycia – Brak wpływu

(dyrektywa Rady z dnia 11 maja 1960 r., art. 2, lista B pkt IV A załącznika I, lista D pkt VI i IX załącznika I)

Summary

Obligacje wyrażone w walucie krajowej o okresie wykupu jednego roku od daty ich emisji, będące przedmiotem obrotu giełdowego oraz notowane na giełdzie, wyemitowane przez bank z siedzibą w państwie członkowskim należący do tego państwa stanowią „papiery wartościowe będące przedmiotem obrotu giełdowego”, o których mowa w liście B pkt IV A załącznika I do dyrektywy z dnia 11 maja 1960 r. w sprawie wykonania art. 67 traktatu, a nie „papiery wartościowe zwykle będące przedmiotem obrotu na rynku pieniężnym”, o których mowa w liście D pkt VI tego załącznika. Nabycie tych obligacji oraz dochód z ich wykupu regulowane są przez art. 2 tej dyrektywy, który odnosi się do listy B załącznika I, który reguluje transfer tego dochodu.

Papiery te mogą zatem w rozumieniu art. 2 korzystać z zezwolenia ogólnego przyznawanego przez dane państwo członkowskie na zawarcie lub wykonanie transakcji, jak również na dokonanie transferów między rezydentami państw członkowskich.

Okoliczność, że nabycie tych obligacji zostało sfinansowane z aktywów znajdujących się na rachunku bieżącym lub w depozycie w instytucji kredytowej, nawet gdyby odpowiadało liście D pkt IX tego załącznika, nie może wpływać na zakwalifikowanie rozpatrywanego przepływu kapitału jako podlegającego liście B pkt IV A.

(por. pkt 27, 34, 37 oraz pkt 1, 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Uchybienie usunięte przed upływem terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii – Niedopuszczalność

(art. 226 akapit drugi WE)

Summary

Zgodnie z brzmieniem art. 226 akapit drugi WE Komisja może wnieść do Trybunału skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego jedynie wtedy, gdy dane państwo członkowskie nie zastosowało się do uzasadnionej opinii w terminie, jaki został mu w tym celu wyznaczony.

Ponadto istnienie uchybienia powinno być oceniane na podstawie sytuacji, w jakiej znajduje się państwo członkowskie w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii.

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego jest zatem dopuszczalna, jeśli stanowiący wyłączny przedmiot tej skargi akt prawa krajowego przestał wywoływać skutki przed upływem terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii, a nawet przed wystosowaniem wezwania do usunięcia uchybienia.

(por. pkt 13, 14, 16, 17)
Keywords

Summary



Keywords

1. Swoboda świadczenia usług – Procedury udzielania zamówień publicznych na usługi – Zamówienia wyłączone z zakresu stosowania dyrektywy 92/50 – Obowiązek przestrzegania podstawowych zasad traktatu

(art. 49 WE; dyrektywa Rady 92/50)

2. Swoboda świadczenia usług – Procedury udzielania zamówień publicznych na usługi – Dyrektywa 92/50 – Przepisy krajowe upoważniające inwestora do delegowania niektórych jego uprawnień – Funkcja pełnomocnika zastrzeżona dla zamkniętego kręgu osób prawnych prawa krajowego – Niedopuszczalność

(art. 49 WE; dyrektywa Rady 92/50)

Summary

1. Postanowienia traktatu WE dotyczące swobodnego przepływu obowiązują w stosunku do zamówień publicznych niepodlegających dyrektywie 92/50 odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi. Chociaż bowiem niektóre umowy wyjęte są spod zakresu przedmiotowego wspólnotowych dyrektyw z dziedziny zamówień publicznych, to instytucje zamawiające, które ich udzielają, muszą przestrzegać podstawowych zasad traktatu, a w szczególności zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową. Dotyczy to w szczególności zamówień publicznych, których wartość jest mniejsza niż progi ustanowione w dyrektywie 92/50. Zamówienia publiczne o niewielkiej wartości nie są bowiem wyłączone z zakresu obowiązywania prawa wspólnotowego przez sam fakt, że ustawodawca wspólnotowy uznał, iż szczególne, rygorystyczne procedury ustanowione w dyrektywach z zakresu zamówień publicznych nie są w ich przypadku odpowiednie.

(por. pkt 32, 33)

2. Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy dyrektywy 92/50 odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, zmienionej dyrektywą 97/52, oraz na mocy art. 49 WE, jeśli chodzi o zamówienia publiczne na usługi nieobjęte zakresem dyrektywy 92/50, państwo członkowskie, które zastrzega dla zamkniętego kręgu osób prawnych prawa krajowego pełnienie funkcji inwestora zastępczego, za pomocą którego instytucja zamawiająca może poprzez umowę zawartą na piśmie i za wynagrodzeniem powierzyć pełnomocnikowi wykonanie w jego imieniu i na jego rachunek wszystkich lub niektórych jego uprawnień.

(por. pkt 64, 71 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólna Taryfa Celna – Wartość celna – Wartość transakcyjna – Ustalenie – Prowizja od zakupu nieodliczona od zadeklarowanej wartości i niewyodrębniona w zgłoszeniu przywozowym z ceny sprzedaży towarów – Włączenie

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 29, 32 i 33)

2. Unia celna – Zgłoszenia celne – Kontrola po zwolnieniu towarów – Wniosek o rewizję – Obowiązki organów celnych – Błędne zawarcie prowizji od zakupu w zadeklarowanej wartości celnej – Zwrot należności celnych od tej prowizji

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 78 i 236)

Summary

1. Artykuły 29, 32 i 33 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że prowizję od zakupu, która jest zawarta w zadeklarowanej wartości celnej i nie jest wyodrębniona w zgłoszeniu przywozowym z ceny sprzedaży towarów należy uznać za część wartości transakcyjnej w rozumieniu art. 29 tego kodeksu celnego, która może w związku z tym zostać obłożona cłem.

(por. pkt 38 oraz pkt 1 sentencji)

2. Artykuły 78 i 236 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że po zwolnieniu towarów organy celne, do których wpłynął przedstawiony przez zgłaszającego wniosek o rewizję zgłoszenia celnego dotyczącego tych towarów, są zobowiązane − z zastrzeżeniem możliwości wniesienia skargi do sądu − albo oddalić wniosek zgłaszającego w drodze decyzji z uzasadnieniem, na przykład, jeżeli weryfikowane elementy zgłoszenia wymagają przeprowadzenia kontroli fizycznej, a w związku ze zwolnieniem towarów niemożliwe jest ich ponowne przedstawienie organom celnym, albo dokonać żądanej rewizji, jeżeli niezbędna weryfikacja nie wymaga przedstawienia towarów, na przykład gdy wniosek o rewizję dotyczy jedynie zbadania dokumentacji księgowej lub kontraktowej.

Zgodnie z art. 78 ust. 3 kodeksu celnego, jeśli z dokonanej rewizji zgłoszenia wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o „nieprawidłowe lub niekompletne dane”, które to pojęcie obejmuje zarówno pomyłki lub braki rzeczowe, jak i błędy w interpretacji stosownych przepisów, takie jak błędne zawarcie prowizji od zakupu w zadeklarowanej wartości celnej, organy celne podejmują niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Jeżeli ostatecznie okaże się, że należności przywozowe uiszczone przez zgłaszającego przekraczają kwotę prawnie należną w chwili ich zapłaty, działanie niezbędne w celu uregulowania sytuacji może polegać jedynie na zwrocie należności celnych od tej prowizji. Zwrotu tego dokonuje się zgodnie z art. 236 kodeksu celnego, jeżeli spełnione zostaną wskazane tam przesłanki, w szczególności brak świadomego działania zgłaszającego oraz zachowanie terminu, co do zasady trzyletniego, na złożenie wniosku o zwrot.

(por. pkt 48, 49, 51–54, 63, 70, 71 oraz pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Procedury udzielania zamówień publicznych na usługi – Dyrektywa 92/50 – Zakres stosowania – Koncesja na świadczenie usług publicznych obejmująca zarządzanie płatnym parkingiem publicznym – Wyłączenie

(dyrektywa Rady 92/50)

2. Prawo wspólnotowe – Zasady – Równość traktowania – Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową – Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda świadczenia usług – Postanowienia traktatu – Zakres stosowania – Umowy koncesyjne na świadczenie usług publicznych – Włączenie – Granice – Dany przypadek

(art. 12 WE, 43 WE i 49 WE)

Summary

1. Udzielenie przez organ władzy publicznej zamówienia na zarządzanie płatnym parkingiem publicznym usługodawcy, w zamian za co ów usługodawca otrzymuje wynagrodzenie w postaci opłat uiszczanych przez osoby trzecie z tytułu korzystania z tego parkingu, stanowi koncesję na świadczenie usług publicznych, do której nie ma zastosowania dyrektywa 92/50 odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi.

(zob. pkt 43 oraz pkt 1sentencji)

2. Organy państwowe zawierające umowy koncesyjne na świadczenie usług publicznych mają ogólny obowiązek przestrzegania podstawowych zasad traktatu WE, w tym w szczególności art. 43 WE i 49 WE oraz zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, ustanowionej w art. 12 WE, który stanowi szczególny przypadek ogólnej zasady równości traktowania. Zasady równości traktowania i niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową pociągają za sobą między innymi obowiązek przejrzystości, który wymaga zagwarantowania wszystkim potencjalnym oferentom odpowiedniego poziomu publiczności otwierającego drogę konkurencji w zakresie ubiegania się o koncesję oraz gwarantującego bezstronność jej udzielania.

Jednak stosowanie reguł ustanowionych w art. 12 WE, 43 WE i 49 WE, jak również ogólnych zasad, których szczególny wyraz stanowią owe reguły, jest wykluczone, w przypadku gdy zarówno kontrola sprawowana nad koncesjonariuszem przez organ władzy publicznej udzielający koncesji jest analogiczna do tej, jaką sprawuje on nad własnymi służbami, jak i podmiot ten wykonuje większą część swej działalności wspólnie z organem władzy, w którego dyspozycji pozostaje.

W tym kontekście powyższe postanowienia i zasady stoją na przeszkodzie temu, aby organ władzy publicznej, bez ogłoszenia o zamówieniu, udzielał koncesji na świadczenie usług publicznych na rzecz powstałej w wyniku przekształcenia specjalnego przedsiębiorstwa tego organu spółki akcyjnej, której przedmiot działalności został rozszerzony na nowe ważne sektory, której kapitał musi obowiązkowo otworzyć się na kapitał zewnętrzny, której zakres działalności został rozszerzony na całe terytorium kraju i zagranicę oraz której zarząd posiada szerokie uprawnienia w zakresie zarządzania spółką, które może sprawować w sposób autonomiczny.

(zob. pkt 46–49, 62, 72 oraz pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Ograniczenia prawa do odliczenia – Ustawodawstwo krajowe ograniczające możliwość odliczenia podatku z tytułu zakupu dóbr inwestycyjnych finansowanych z subwencji – Niedopuszczalność

(dyrektywa Rady 77/388, art. 17 i 19)

Summary

Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy prawa wspólnotowego, a w szczególności na mocy art. 17 i 19 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, państwo członkowskie, które wprowadza przepis szczególny ograniczający możliwość odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego z tytułu zakupu dóbr inwestycyjnych ze względu na to, że zostały one sfinansowane z subwencji.

(por. pkt 37 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Dostawy towarów dokonywane przez podatnika działającego w takim charakterze

(dyrektywa Rady 77/388, art. 2 pkt 1, art. 4 i 5 ust. 1)

Summary

Transakcje, w ramach których podatnik z siedzibą w państwie członkowskim nabywa towary od spółki z siedzibą w tym państwie członkowskim i odsprzedaje je nabywcom z siedzibą w innym państwie członkowskim i które same nie są oszustwem w zakresie podatku od wartości dodanej, stanowią dostawy towarów dokonywane przez podatnika działającego w takim charakterze oraz stanowią działalność gospodarczą w rozumieniu art. 2 pkt 1, art. 4 oraz 5 ust. 1 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, ponieważ spełniają obiektywne kryteria, na których opierają się te pojęcia, niezależnie od zamiaru podmiotu innego niż dany podatnik, uczestniczącego w tym samym łańcuchu dostaw, lub od ewentualnego oszukańczego charakteru – o którym podatnik ten nie wiedział lub nie mógł wiedzieć – innej transakcji wchodzącej w skład owego łańcucha dostaw, wcześniejszej lub późniejszej w stosunku do tej, której dokonał ten podatnik. Prawo podatnika dokonującego takich transakcji do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej nie może również ucierpieć wskutek tego, że w łańcuchu dostaw, którego część stanowią owe transakcje – o czym podatnik ten nie wie lub nie może wiedzieć – inna transakcja, wcześniejsza lub późniejsza w stosunku do tej, która została dokonana przez niego, stanowi oszustwo w zakresie podatku od wartości dodanej.

(por. pkt 51, 52, 55 i sentencja)