Zatem projekt, który przewiduje wybudowanie jednej sieci kanałów połączonych z węzłem centralnym, tak że poszczególne odcinki tego projektu pełnią, jako całość, tę samą rolę gospodarczą i techniczną, jaką jest dystrybucja wody pitnej na tym samym obszarze zamieszkałym, realizowana z jednego punktu zaopatrzenia, stanowi tego rodzaju jeden obiekt budowlany. Podobnie jeżeli chodzi o roboty budowlane polegające na przesyłaniu dobra użyteczności publicznej na konkretny obszar geograficzny, okoliczność, iż ta sieć kanałów służy do zaopatrywania w wodę kilku gmin, nie podważa wniosku, że jako całość pełni ona tę samą rolę gospodarczą i techniczną. Wreszcie elementy takie jak ewidentne powiązanie czasowe między udzieleniem dwóch zamówień, fakt, że zamówienia te dotyczą tego samego okręgu i że oba zamówienia zostały udzielone przez ten sam podmiot zamawiający, chociaż nie przesądzają same w sobie o istnieniu jednolitego obiektu budowlanego, stanowią dodatkowe przesłanki przemawiające za wnioskiem, że w tym wypadku chodzi o jeden obiekt budowlany.

W dziedzinie zamówień publicznych na roboty budowlane istnienie obiektu budowlanego w rozumieniu art. 1 lit. c) dyrektywy 93/37 w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane należy oceniać na podstawie gospodarczej i technicznej roli wyniku robót wykonanych w ramach danych zamówień publicznych. Ponadto, aby wynik odrębnych robót mógł zostać uznany za obiekt budowlany w rozumieniu art. 1 lit. c) dyrektywy 93/37, wystarczy, by roboty te pełniły albo tę samą rolę gospodarczą, albo tę samą rolę techniczną. Stwierdzenie tożsamości gospodarczej i tożsamości technicznej ma więc charakter alternatywny, a nie kumulatywny. Jednoczesność zainicjowania zamówień, podobieństwo ogłoszeń o zamówieniu, tożsamość obszaru geograficznego, na którym zamówienia zostały zainicjowane, oraz tożsamość podmiotu udzielającego zamówień stanowią dodatkowe przesłanki przemawiające za uznaniem, że odrębne zamówienia na roboty dotyczą w rzeczywistości jednego obiektu budowlanego.

Dla stwierdzenia, iż dokonano podziału zamówienia z naruszeniem art. 6 ust. 4 dyrektywy 93/37 w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, nie jest konieczne wykazanie subiektywnego zamiaru obejścia tych przepisów. Jeżeli ustalenie takie zostało dokonane, bez znaczenia jest to, czy naruszenie jest wynikiem zamierzonego działania państwa członkowskiego, któremu jest ono przypisywane, jego niedbalstwa czy też trudności technicznych, z którymi państwo to się zmaga.

Chociaż nie ulega wątpliwości, że przepisy dyrektyw w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych nie mają zastosowania do zamówień, których wartość nie osiągnęła określonego w nich progu, to jednak nie oznacza to, że te ostatnie z wymienionych zamówień są wyłączone z zakresu stosowania prawa Unii. W zakresie dotyczącym udzielania zamówień, które ze względu na swoją wartość nie są objęte procedurami przewidzianymi w regulacjach Unii dotyczących procedur udzielania zamówień publicznych, instytucje zamawiające są bowiem jednak zobowiązane do przestrzegania podstawowych norm i ogólnych zasad traktatu, a w szczególności zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową.

Jednakże stosowanie ogólnych zasad traktatów do procedur udzielania zamówień publicznych o wartości niższej od progu stosowania dyrektyw zakłada, że zamówienia te mają niewątpliwe znaczenie transgraniczne. Na istnienie takiego znaczenia mogą wskazywać obiektywne kryteria, takie jak w szczególności relatywnie wysoka kwota danego zamówienia w związku z miejscem wykonania robót, w szczególności w przypadku niedużej odległości tego miejsca od obszaru granicznego mogącej wzbudzić zainteresowanie podmiotów mających siedziby w innym państwie członkowskim. Natomiast możliwe jest również wykluczenie zaistnienia takiego znaczenia, np. w przypadku bardzo ograniczonego znaczenia ekonomicznego danego zamówienia.

Ponadto jeżeli chodzi o zasadę niedyskryminacji, wynikającą z traktatu FUE, a w szczególności z podstawowych swobód, wymaga ona nie tylko wyeliminowania wszelkiej dyskryminacji wykonawców robót lub usług ze względu na ich przynależność państwową, lecz również zniesienia jakichkolwiek ograniczeń, nawet gdy obowiązują one bez różnicy w stosunku zarówno do krajowych wykonawców, jak i do wykonawców z innych państw członkowskich, jeżeli są w stanie uniemożliwić lub w inny sposób ograniczyć działalność wykonawcy mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, w którym zgodnie z przepisami świadczy on takie same usługi. Wynika z tego, że stosując kryterium doświadczenia we własnym państwie członkowskim przy udzielaniu zamówienia publicznego przedmiotowe władze krajowe naruszają zasadę niedyskryminacji.

(por. pkt 109–111, 114, 115, 119, 121)