ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 67 ust. 3 rozporządzenia nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 118/97, zmienionego rozporządzeniem nr 592/2008, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie odmówiło sumowania okresów zatrudnienia niezbędnych, aby umożliwić ubieganie się o zasiłek dla bezrobotnych mający na celu uzupełnienie dochodów z zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy, gdy świadczenie pracy w ramach tego zatrudnienia nie było poprzedzone żadnym okresem ubezpieczenia ani zatrudnienia w tym państwie członkowskim.

(por. pkt 29; pkt 1 sentencji)
Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 1006/2011, należy interpretować w ten sposób, że celem stwierdzenia, czy mieszaninę olejów roślinnych ciekłych nieprzetworzonych nielotnych, złożoną z oleju rzepakowego (88%) i oleju słonecznikowego (12%), należy sklasyfikować raczej jako jadalną mieszaninę olejów roślinnych do podpozycji CN 1517 90 91, czy jako niejadalną mieszaninę olejów roślinnych do podpozycji CN 1518 00 31, należy wziąć pod uwagę wszystkie istotne aspekty w zakresie dotyczącym obiektywnych cech i właściwości owego produktu.

Wśród istotnych elementów, mogących uzasadniać zakwalifikowanie takiej mieszaniny jako „niejadalnej”, należy rozpatrywać informacje dostarczone przez producenta mieszaniny w ramach jego zgłoszenia celnego, zgodnie z którymi z powodu cech technologii produkcji nie można wykluczyć obecności w tej mieszaninie szkodliwych substancji. W tym względzie fakt, że analiza próbek pobranych z takiej mieszaniny olejów roślinnych nie wykazała obecności w niej żadnej szkodliwej substancji, sam w sobie nie wystarczy, by podważyć kwalifikację tej mieszaniny jako „niejadalnej”. Skutek taki wymaga istnienia innych istotnych dowodów, mogących podważyć prawdziwość dostarczonych przez producenta informacji dotyczących technologii produkcji omawianej mieszaniny, zawartych w tym zgłoszeniu, zgodnie z przepisami art. 62, 68 i 71 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem nr 648/2005.

(por. pkt 57; sentencja)
Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz zasady równoważności i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów, które zwalniają osoby prawne prawa publicznego z opłat sądowych przy wnoszeniu przez nie powództwa opozycyjnego w ramach postępowania egzekucyjnego mającego na celu wykonanie orzeczenia sądowego nakazującego zwrot podatków pobranych z naruszeniem prawa Unii i które zwalniają te podmioty z obowiązku wniesienia kaucji przewidzianej przy składaniu wniosków o zawieszenie takiego postępowania egzekucyjnego, w sytuacji gdy wnioski składane przez osoby fizyczne i osoby prawne prawa prywatnego w ramach tych postępowań podlegają co do zasady opłatom sądowym.

W tym względzie, po pierwsze, opłaty sądowe przyczyniają się co do zasady do dobrego funkcjonowania systemu sądowego, ponieważ stanowią źródło finansowania działalności sądowej państw członkowskich. Ustanowione przez takie uregulowanie krajowe, zwolnienie z opłaty sądowej, z którego korzystają osoby prawne prawa publicznego nie przyznaje samo w sobie tym osobom prawnym korzyści procesowej, w zakresie w jakim uiszczenie tej opłaty przez takie osoby obciąża skonsolidowany budżet krajowy, z którego finansowane są również usługi świadczone przez sądy.

Co się tyczy po drugie, zwolnienia z obowiązku wpłacenia kaucji wymaganej przy składaniu wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego dotyczącego wierzytelności podatkowych, z którego korzystają osoby prawne prawa publicznego państwa członkowskie zgodnie z prawem unijnym są co do zasady zobowiązane do dokonania zwrotu podatków pobranych z naruszeniem prawa Unii wraz z odsetkami. Nie można zatem uznać, że państwo członkowskie jako dłużnik może powołać się na brak środków w celu uzasadnienia niemożności wykonania orzeczenia sądowego przyznającego jednostce prawo do zwrotu podatków pobranych z naruszeniem prawa Unii wraz z odsetkami. Ryzyko, w odniesieniu do którego została ustanowiona kaucja, nie może urzeczywistnić się w postępowaniu, w którym pozwanym jest osoba prawna prawa publicznego.

W konsekwencji, takie uregulowanie nie stawia osób fizycznych i prawnych prawa prywatnego w wyraźnie mniej korzystnej sytuacji w stosunku do strony przeciwnej, którą są osoby prawne prawa publicznego i w związku z tym nie wpływa negatywnie na rzetelność takiego postępowania.

(por. pkt 49–53, 54, 59; sentencja)
Sprawa C‑291/15

EURO 2004. Hungary Kft.

przeciwko

Nemzeti Adó- és Vámhivatal Nyugat-dunántúli Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Zalaegerszegi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság)

„Odesłanie prejudycjalne — Unia celna — Wspólna taryfa celna — Wartość celna — Ustalanie wartości celnej — Wartość transakcyjna — Cena faktycznie zapłacona — Wątpliwości co do prawdziwości zadeklarowanej ceny — Cena zadeklarowana niższa od ceny zapłaconej w ramach innych transakcji obejmujących towary podobne”

Streszczenie – wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 czerwca 2016 r.

Unia celna – Wspólna taryfa celna – Wartość celna – Wartość transakcyjna – Ustalenie – Istnienie wątpliwości co do prawdziwości zadeklarowanej ceny – Odniesienie do wartości transakcyjnej towarów podobnych – Dopuszczalność – Przesłanka

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, zmienione rozporządzeniem nr 82/97, art. 30, 31; rozporządzenie Komisji nr 2454/93, zmienione rozporządzeniem nr 3254/94, art. 181a)

Artykuł 181a rozporządzenia nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem nr 3254/94, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie stosowaniu przez organy celne praktyki tego rodzaju co stanowiąca metodę wskazaną w art. 30 rozporządzenia nr 2913/92 zmienionego rozporządzeniem nr 82/97 praktyka polegająca na ustalaniu wartości celnej przywożonych towarów na podstawie wartości transakcyjnej towarów podobnych, jeżeli zadeklarowana wartość transakcyjna została uznana za nienormalnie niską w porównaniu ze średnią statystyczną cen zakupu stosowanych w przywozie towarów podobnych, mimo że organy celne nie podważyły ani nie zakwestionowały w inny sposób autentyczności faktury i świadectwa przelewu bankowego przedłożonych w celu wykazania ceny faktycznie zapłaconej za przywożone towary, przy czym importer nie przedstawił na żądanie organów celnych dodatkowych dowodów lub informacji w celu wykazania prawidłowości zgłoszonej wartości transakcyjnej.

Organy celne mogą bowiem, celem ustalenia wartości celnej, odrzucić zadeklarowaną cenę przywiezionych towarów i zastosować podrzędne metody określania wartości celnej przywożonych towarów, tak jak zostały one przewidziane w art. 30 i 31 rozporządzenia nr 2913/92, w szczególności cenę sprzedaży towarów podobnych, jeżeli utrzymują się ich wątpliwości dotyczące wartości transakcyjnej po zażądaniu przedstawienia wszelkich uzupełniających informacji i dokumentów oraz po zapewnieniu zainteresowanej osobie odpowiedniej możliwości przedstawienia jej stanowiska co do podstaw, na których opierają się te wątpliwości. W tym względzie, w okolicznościach gdy okazuje się, że zadeklarowana cena jest o ponad 50% niższa od statystycznej średniej ceny, należy stwierdzić, że taka różnica w cenie jest wystarczająca, by uzasadnić wątpliwości powzięte przez organ celny i odrzucenie przez niego zadeklarowanej wartości celnej danych towarów.

(por. pkt 35, 38, 39, 44; sentencja)
Wykładni art. 2 pkt 35 lit. g) ppkt (iii) rozporządzenia nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, zmienionego rozporządzeniem nr 255/2013, należy dokonywać w taki sposób, że przemieszczanie odpadów – takich jak wymienione w załączniku III do tego rozporządzenia, przeznaczonych do odzysku – należy uznać za nielegalne w rozumieniu tego przepisu, w przypadku gdy dokument, o którym mowa w załączniku VII do tego rozporządzenia, dotyczący tego przemieszczania, zawiera błędne lub niespójne informacje odnoszące się do importera/odbiorcy, instalacji odzysku i państw zainteresowanych niezależnie od prawidłowego oznaczenia tych informacji w innych dokumentach udostępnionych właściwym organom, zamiaru wprowadzenia tych organów w błąd oraz wszczęcia przez wspomniane organy postępowania przewidzianego w art. 24 tego rozporządzenia.

W istocie w przypadku, gdy dokument, o którym mowa w załączniku VII do rozporządzenia nr 1013/2006, zawierałby informację takiego rodzaju, błędną lub niespójną, zadania z zakresu nadzoru i kontroli nie mogłyby być wykonywane zgodnie ze wspomnianym rozporządzeniem, ponieważ owe organy, nie będąc należycie poinformowane co do szczegółowego sposobu przemieszczania odpadów, nie mogłyby zapewnić mu odpowiedniego monitorowania, tak aby uniknąć szkód dla środowiska, jak również działań szkodliwych dla zdrowia ludzi. W tym względzie, co się tyczy obecności w innych dokumentach informacji, których podanie jest wymagane w dokumencie, o którym mowa we wspomnianym załączniku VII, dokument taki jest ustanawiany przez przepisy szczególne i zmierza do realizacji celów właściwych przepisom w dziedzinie przemieszczania odpadów, podczas gdy inne dokumenty takie jak międzynarodowy list przewozowy czy faktura handlowa nie mają takiego celu. Ponadto, bez względu na to, czy błąd w tym dokumencie został popełniony umyślnie, czy nie, kiedy skutkuje nieścisłością danych, zmusza organy kontrolne danego państwa członkowskiego do przeprowadzenia w jego następstwie kontroli, uniemożliwiając w ten sposób bezpośrednią kontrolę przemieszczania wyłącznie na podstawie załącznika VII do rozporządzenia nr 1013/2006 – z tym skutkiem, że te dwa rodzaje błędów powinny być traktowane, przynajmniej do czasu kwalifikacji naruszenia, w ten sam sposób. Wreszcie, co się tyczy braku wszczęcia postępowania przewidzianego w art. 24 tego rozporządzenia, ani ten artykuł, ani żaden inny przepis tego rozporządzenia nie ustanawiają związku pomiędzy tym postępowaniem a definicją nielegalnego przemieszczania odpadów, w związku z czym taki brak wszczęcia owych postępowań nie może mieć wpływu na kwalifikację danego przemieszczania odpadów jako nielegalnego przemieszczania w rozumieniu art. 2 pkt 35 tego rozporządzenia.

(por. pkt 36, 42, 45–47; pkt 1 sentencji)
Artykuł 5 ust. 4 lit. b) rozporządzenia nr 543/2008 wprowadzającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia nr 1234/2007 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego, jest ważny w świetle wolności prowadzenia działalności gospodarczej przewidzianej w art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

W istocie, o ile obowiązek etykietowania przewidziany w tym artykule może ograniczać wykonywanie wolności prowadzenia działalności gospodarczej, ponieważ nakłada on na jego adresata ciężar, który ogranicza swobodne korzystanie z należących do niego zasobów, jako że zobowiązuje go do podjęcia kroków, które mogą wiązać się dla niego z kosztami i mogą mieć wpływ na organizację jego działalności, o tyle wolność prowadzenia działalności gospodarczej nie jest jednak uprawnieniem bezwzględnym, lecz powinna być rozpatrywana w świetle swojej funkcji społecznej.

Co się tyczy przydatności obowiązku etykietowania do zapewnienia realizacji celów założonych w uregulowaniach Unii, prawodawca może uznać, że obowiązek ten z jednej strony pozwala na zapewnienie wiarygodnej informacji dla konsumenta dzięki danym umieszczonym na opakowaniu, a z drugiej strony może zachęcić go do zakupu mięsa drobiowego, co poprawi perspektywy sprzedaży tego produktu i w konsekwencji zwiększy dochody producentów.

Co się tyczy niezbędnego charakteru takiego uregulowania, prawodawca Unii ma podstawy, by uznać, że uregulowanie przewidujące jedynie umieszczenie ceny na półkach nie umożliwia osiągnięcia zamierzonego celu w sposób równie skuteczny, jak art. 5 ust. 4 lit. b) rozporządzenia nr 543/2008, gdyż jedynie wskazanie ceny łącznej i ceny za jednostkę masy w wypadku produktów, których jednostki opakowaniowe mogą nie mieć tej samej masy, pozwala na dostarczenie wystarczającej informacji konsumentowi. Obowiązek taki nie jest poza tym nieproporcjonalny względem zamierzonych celów, tym bardziej że wskazanie ceny łącznej i ceny za jednostkę masy przewidziane w art. 5 ust. 4 rozporządzenia nr 543/2008 jest zgodnie z tym przepisem tylko jedną z informacji, które powinny być umieszczone na opakowaniu jednostkowym lub na przymocowanej doń etykiecie.

(por. pkt 29, 30, 38, 39, 41; pkt 1 sentencji)
W celu oceny pojęcia obciążeń, jakim zazwyczaj podlega budżet przedsiębiorstwa, i w konsekwencji oceny selektywności środka w celu określenia go jako pomoc państwa dodatkowe koszty, jakie przedsiębiorstwa ponoszą ze względu na mające zastosowanie do działalności gospodarczej obowiązki o charakterze prawnym, wykonawczym lub umownym, stanowią ze względu na swój charakter takie obciążenia. Okoliczność, że takie obowiązki pochodzą od organów władzy publicznej, nie powinna zatem sama z siebie mieć wpływu na ocenę charakteru innych interwencji tych samych organów w celu ustalenia, czy uprzywilejowują one przedsiębiorstwa w stopniu wykraczającym ponad normalne warunki rynku.

Bez znaczenia dla kwalifikacji obciążeń, jakie normalnie muszą ponosić przedsiębiorstwa, są okoliczności, że ciężary te wynikają z interwencji władz publicznych w ramach wykonywania ich uprawnień władczych lub że państwa członkowskie mają swobodę w zakresie przejmowania tych kosztów przy braku harmonizacji w danej dziedzinie.

Ponadto i w każdym razie okoliczność, że brak jest harmonizacji, jeśli chodzi o finansowanie danych środków, jest bez znaczenia dla kwalifikacji korzyści gospodarczej, jaką może stanowić takie finansowanie. W istocie, nawet w dziedzinach należących do kompetencji państw członkowskich owe państwa muszą wykonywać te kompetencje z poszanowaniem prawa Unii, a zwłaszcza wymogów wynikających z art. 107 i 108 TFUE.

(por. pkt 35, 36, 38, 39)
Artykuł 35 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniom jednostki sfederowanej państwa członkowskiego nakładającym na każde przedsiębiorstwo, którego miejsce prowadzenia działalności znajduje się na terytorium tej jednostki, obowiązek redagowania wszystkich danych figurujących na fakturach dotyczących transakcji transgranicznych wyłącznie w języku urzędowym rzeczonej jednostki pod rygorem nieważności tych faktur stwierdzanej przez sąd z urzędu.

W istocie takie uregulowanie nie może być uzasadnione ani celem zakładającym wspieranie i stymulowanie używania jednego z języków urzędowych danego państwa członkowskiego, ani koniecznością zachowania skuteczności kontroli podatkowych, ponieważ wykracza ono poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów i nie może zatem zostać uznane za proporcjonalne.

(por. pkt 47, 50, 51, 56, 57; sentencja)
Pomimo użycia sformułowania „konwencje, których państwa członkowskie są stronami”, sugerującego, że jedynie konwencje zawarte przez wszystkie państwa członkowskie są objęte art. 71 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, z brzmienia art. 71 ust. 2 lit. a) wynika, że wskazane konwencje obejmują także konwencje, które zostały zawarte jedynie przez niektóre państwa członkowskie. Ponadto z art. 69 rozpatrywanego w związku z art. 71 rozporządzenia nr 44/2001 wynika, że tego ostatniego przepisu nie należy interpretować w ten sposób, iż stosuje się go do konwencji wiążących kilka państw członkowskich, jedynie pod warunkiem, że jedno państwo trzecie lub kilka państw trzecich także są stronami takich konwencji.

O ile relacja między określonymi w rozporządzeniu nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, przepisami jurysdykcyjnymi a przepisami jurysdykcyjnymi zawartymi w niektórych konwencjach zawartych między państwami członkowskimi była regulowana, na rzecz stosowania tych konwencji, przez art. 71 rozporządzenia nr 44/2001, o tyle przepis ten nie dawał państwom członkowskim możliwości wprowadzenia – poprzez zawarcie nowych konwencji szczególnych lub zmianę konwencji już obowiązujących – przepisów, które miałyby pierwszeństwo przed przepisami tego rozporządzenia

Ograniczenie zakresu stosowania art. 71 rozporządzenia nr 44/2001 w odniesieniu do art. 57 konwencji brukselskiej z dnia 27 września 1986 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, który zastępuje, znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie, zgodnie z którym w miarę wprowadzania przepisów wspólnych państwa członkowskie nie są już uprawnione do zawierania porozumień międzynarodowych dotyczących tych przepisów. To ograniczenie obowiązuje także w odniesieniu do umów, które państwa członkowskie zawierają między sobą.

(por. pkt 51–54)
Artykuł 48 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) tiret drugie dyrektywy 2004/18 w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, iż spełnia on przesłanki do tego, by nadawać jednostkom, w braku transpozycji do prawa krajowego, prawa, na które mogą się one powołać przed sądami krajowymi wobec instytucji zamawiającej, o ile ta jest organem publicznym lub na podstawie aktu władzy publicznej i pod jej kontrolą powierzono jej wykonywanie usług użyteczności publicznej i o ile w tym celu dysponuje ona uprawnieniami wykraczającymi poza normy obowiązujące w stosunkach między jednostkami.

(por. pkt 27; pkt 1 sentencji)
Wykładni art. 119 traktatu WE (następnie art. 141 WE), art. 1 dyrektywy 75/117/ w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet, art. 11 pkt 2 lit. b) dyrektywy 92/85 w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią, a także art. 11 pkt 3 dyrektywy 92/85 należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji gdy dane państwo członkowskie nie przewidziało zachowania wszystkich składników wynagrodzenia, do których sędzia miała prawo przed swym urlopem macierzyńskim, przepisy te nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym w wypadku okresu obowiązkowego urlopu macierzyńskiego przypadającego przed dniem 1 stycznia 2005 r. sędzia sądu powszechnego jest wykluczona z kręgu uprawnionych do dodatku związanego z obciążeniami, jakie sędziowie sądów powszechnych ponoszą przy wykonywaniu obowiązków zawodowych, pod warunkiem że wspomniana pracownica korzystała podczas tego okresu z dochodu w wysokości co najmniej równej wysokości przewidzianego przez ustawodawstwo krajowe w obszarze zabezpieczenia społecznego zasiłku, który otrzymywałaby w wypadku przerwy w pracy spowodowanej stanem zdrowia, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

W istocie pojęcie płatności ujęte w art. 11 dyrektywy 92/85 obejmuje, na wzór definicji określonej w art. 119 traktatu WE (następnie art. 141 WE), korzyści wypłacane przez pracodawcę bezpośrednio lub pośrednio podczas urlopu macierzyńskiego z tytułu zatrudnienia pracownicy. Natomiast pojęcie zasiłku, do którego także odwołuje się ów art. 11, obejmuje wszelkie dochody, które pracownica otrzymuje podczas urlopu macierzyńskiego, a które nie są wypłacane przez jej pracodawcę z tytułu stosunku pracy.

Tym samym należy odróżnić płatności wymienione w art. 11 pkt 2 i 3 dyrektywy 92/85 od pełnego wynagrodzenia pobieranego w sytuacji, gdy pracownica faktycznie pozostaje na stanowisku pracy, które to wynagrodzenie w niniejszym wypadku obejmuje specjalny dodatek sądowy, związany z obciążeniami, jakie sędziowie sądów powszechnych ponoszą przy wykonywaniu swoich obowiązków zawodowych.

W tym względzie zamiarem prawodawcy Unii było zagwarantowanie, by pracownica korzystała podczas swojego urlopu macierzyńskiego z dochodu w wysokości co najmniej równej wysokości zasiłku przewidzianego przez przepisy krajowe w zakresie zabezpieczenia społecznego w przypadku przerwy w pracy spowodowanej stanem zdrowia.

Jeśli pracownica jest nieobecna w pracy, ponieważ korzysta z urlopu macierzyńskiego, minimalna ochrona wymagana przez art. 11 pkt 2 i 3 wspomnianej dyrektywy nie oznacza zatem zachowania prawa zainteresowanej do pełnego wynagrodzenia.

Ponadto sam fakt, że sędzia nie korzysta ze specjalnego dodatku sądowego podczas obowiązkowego urlopu macierzyńskiego, w odróżnieniu od swych czynnych zawodowo kolegów płci męskiej, nie stanowi dyskryminacji ze względu na płeć w rozumieniu art. 119 traktatu WE (następnie art. 141 WE) i art. 1 dyrektywy 75/117.

(por. pkt 30, 32–34, 41, 44; sentencja)
Artykuł 4 dyrektywy 2003/59 w sprawie wstępnej kwalifikacji i okresowego szkolenia kierowców niektórych pojazdów drogowych do przewozu rzeczy lub osób, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniom krajowym, zgodnie z którymi w stosunku do osób korzystających z przewidzianego w tym artykule zwolnienia z wymogu kwalifikacji wstępnej kierowców niektórych pojazdów drogowych do przewozu rzeczy lub osób, w celu wykonywania działalności związanej z prowadzeniem takich pojazdów, wymagane jest uprzednie okresowe szkolenie w wymiarze 35 godzin.

W istocie, dyrektywa 2003/59 dokonuje minimalnej harmonizacji przepisów krajowych dotyczących wstępnej kwalifikacji oraz szkolenia okresowego kierowców niektórych pojazdów drogowych do przewozu rzeczy lub osób. Niepełna harmonizacja nie uniemożliwia państwom członkowskim utrzymania lub przyjęcia bardziej surowych środków, pod warunkiem jednak, że przepisy te nie będą w poważny sposób utrudniać osiągnięcia rezultatu przewidzianego mocą danej dyrektywy. Nie jest tak w wypadku warunku, który w celu wydania świadectwa kompetencji zawodowych (ŚKZ) kierowcy nakłada – poza przewidzianym w dyrektywie 2003/59 posiadaniem prawa jazdy określonych kategorii – obowiązek uczestnictwa w uprzednim okresowym szkoleniu w wymiarze 35 godzin. Analizowany warunek przyczynia się do zapewnienia odpowiedniej jakości kierowców, jak również do poprawy bezpieczeństwa drogowego i bezpieczeństwa kierowcy, stanowiących cele wymienione w motywach 4 i 5 dyrektywy 2003/59. Co więcej takiego dodatkowego wymogu nie można było uznać za wykraczający poza to, co jest konieczne do realizacji tych celów. Ponadto nie należy uznać go za stanowiący naruszenie praw nabytych kierowców, ponieważ, po pierwsze, dyrektywa 76/914 w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia kierowców w transporcie drogowym – uchylona i zastąpiona dyrektywą 2003/59 – przewidywała w swoim art. 1 ust. 3 możliwość ustanowienia przez państwa członkowskie, w celu otrzymania ŚKZ, wymogu szkolenia w szerszym zakresie niż przewidziano to w załączniku do tej pierwszej dyrektywy, oraz po drugie, omawiane uregulowanie krajowe już przed transpozycją dyrektywy 2003/59 przewidywało, że posiadanie odpowiedniego prawa jazdy nie wystarczało do prowadzenia pojazdów, których dotyczy analizowana dyrektywa, i że kierowcy tych pojazdów mieli obowiązek doskonalenia swoich umiejętności w prowadzeniu pojazdów poprzez coroczne szkolenia. Taki dodatkowy wymóg nie narusza również art. 15 karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

(por. pkt 39, 43, 45–47, 50–52; sentencja)