ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 129/16

Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2009 r. — Ravensburger przeciwko OHIM — Educa Borras (MEMORY)

(Sprawa T-108/09)

2009/C 129/27

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ravensburger AG (Ravensburg, Niemcy) (przedstawiciele: R. Kunze, adwokat i solicitor oraz G. Würtenberger, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Educa Borras S.A. (Sant Quirze del Valles, Hiszpania)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 stycznia 2009 r. w sprawie R 305/2008-2; oraz

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „MENORY” dla towarów z klas 9 i 28

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Educa Borras S.A.

Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust 1 lit. b) i c) w związku z art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, że Izba Odwoławcza błędnie uznała, że słowo „memory” miało charakter opisowy oraz że było pozbawione charakteru odróżniającego w okresie, kiedy toczyło się postępowanie w sprawie unieważnienia, a tym samym w sposób błędny nie uznała, że należało wziąć pod uwagę jedynie okoliczności, jakie zostały przedstawione w czasie dokonywania rejestracji rozpatrywanego znaku towarowego; naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) w związku z art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 40/94, ze względu na to, że Izba Odwoławcza błędnie uznała, iż używanie słowa „memory” miało charakter opisowy, opierając się jedynie na dwóch przypadkach tego używania we Wspólnocie Europejskiej i nie ustalając dogłębniej czy przypadki te odnosiły się do używania o charakterze opisowym, a tym samym nie uwzględniła ona długoterminowego i niekwestionowanego używania rozpatrywanego znaku towarowego zarejestrowanego dla gier wprowadzanych na konkurencyjny nastawiony na konsumenta rynek. Izba Odwoławcza błędnie oparła swoją decyzję, która potwierdzała opisowy charakter i brak charakteru odróżniającego rozpatrywanego zarejestrowanego znaku towarowego na niezbadanych i pochodzących z krajów z poza Unii Europejskiej źródłach; naruszenie art. 75 rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, że Izba odwoławcza naruszyła prawo odmawiając uwzględnienia złożonego przez skarżącą wniosku o przeprowadzenie postępowania ustnego.
—

zmiana zaskarżonej decyzji w części dotyczącej niedopuszczalności odwołania poprzez stwierdzenie jego dopuszczalności i nakazanie Izbie Odwoławczej, by w konsekwencji rozpatrzyła je co do istoty,
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2008) 8573 z dnia 15 grudnia 2008 r. zmniejszającej pomoc finansową z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) przyznaną na rzecz Grecji w ramach realizacji celu 1 programu operacyjnego „Dostępność i drogi główne” na mocy decyzji Komisji C (94) 3579 z dnia 16 grudnia 1994 r. zatwierdzającej pomoc finansową z EFRR, CCI nr 94.08.09.019, w zakresie, w jakim decyzja ta zmniejsza wysokość pomocy finansowej poprzez wprowadzenie korekt finansowych w kwotach 11 946 583,53 EUR i 17 488 622 EUR, co opisano bliżej w treści skargi;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 129/19

Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2009 r. — Epcos przeciwko OHIM — Epco Sistemas (EPCOS)

(Sprawa T-132/09)

2009/C 129/33

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Epcos AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat L. von Zumbusch)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Epco Sistemas, SL (Constanti, Hiszpania)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej R 1088/2008-2 z dnia 19 stycznia 2009 r.;

— stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów nr B 979 767 z dnia 22 maja 2008 r. w zakresie w jakim uwzględnia ona sprzeciw w odniesieniu do towarów „termistory-NTC”, „termistory-PTC” i „czujniki” oraz odrzucenie sprzeciwu w całości;

— obciążenie pozwanego względnie zgłaszającej sprzeciw kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „EPCOS” dla towarów i usług należących do klas 6 i 9 (zgłoszenie nr 4 133 799)

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Epco Sistemas, SL

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: hiszpański graficzny znak towarowy „E epco SISTEMAS” dla towarów należących do klasy 9

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 oraz zasady 19 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (1), ponieważ przeciwstawiony znak towarowy nie był używany w okresie 5 lat przed publikacją zgłoszonego znaku towarowego a w odniesieniu do przeciwstawianych znaków nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. L 303 s 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 129/14

Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2009 r. — Pollmeier Massivholz przeciwko Komisji

(Sprawa T-89/09)

2009/C 129/25

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Pollmeier Massivholz GmbH & Co. KG (Creuzburg, Niemcy) (przedstawiciele: J. Heithecker i F. von Alemann, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 21 października 2008 r. wydanej w postępowaniu „Pomoc państwa N 512/2007 — Niemcy, Abalon Hardwood GmbH”;

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 15 grudnia 2008 r. wydanej w postępowaniu „CP 195/2007 — Abalon Hardwood Hessen GmbH”;

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 21 października 2008 r. wydaną w postępowaniu „Pomoc państwa N 512/2007 — Niemcy, Abalon Hardwood Hessen GmbH”, w której Komisja nie wniosła żadnych zastrzeżeń co do szeregu środków pomocowych przeznaczonych na budowę nowego tartaku, przyznanych na rzecz Abalon Hardwood Hessen GmbH — bezpośredniego konkurenta skarżącej — a także decyzję Komisji z dnia 15 grudnia 2008 r. — którą Komisja umorzyła toczące się przed nią w tej sprawie postępowanie odwoławcze CP 195/2007.

W uzasadnieniu swej skargi skarżąca podnosi siedem zarzutów.

Po pierwsze zaskarżone decyzje naruszają art. 88 ust. 2 i 3 WE, a także rozporządzenie (WE) nr 659/1999 (1), ponieważ dokonując oceny zgłoszonych środków pomocowych pozwana błędnie oceniła stan prawny istniejący na dzień zatwierdzania pomocy, przez co doszła do wniosków sprzecznych z obowiązującym prawem.

W drugiej kolejności skarżąca podnosi — na wypadek, gdyby Sąd oddalił zarzut pierwszy — że pozwana naruszyła art. 88 ust. 3 WE oraz rozporządzenie nr 659/1999 przez to, że w odniesieniu do zgłoszonej pomocy prowadziła postępowanie na podstawie art. 4 rozporządzenia nr 659/1999, mimo iż pomoc ta została już przyznana.

Po trzecie pozwana naruszyła art. 88 ust. 2 i 3 WE przez to, że mimo wystąpienia poważnych trudności w zakresie oceny nie wszczęła ona formalnego postępowania dowodowego.

Po czwarte pozwana naruszyła ciążący na niej obowiązek starannego i bezstronnego rozpoznania sprawy, gdyż najwyraźniej w ogóle nie rozważyła ona szeregu istotnych argumentów podniesionych przez skarżącą.

Po piąte zaskarżone decyzje zawierają braki w uzasadnieniu.

Po szóste pozwana naruszyła prawo skarżącej do rzeczywistego uczestnictwa w postępowaniu, jako że nie poinformowała ona skarżącej o tym, jaki rodzaj postępowania został przez nią wybrany.

Po siódme pozwana naruszyła art. 87 ust. 1 i art. 88 ust. 3 WE poprzez błędne obliczenie wartości pomocy udzielonej w formie poręczeń.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 129/16

Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2009 r. — PromoCell bioscience alive przeciwko OHIM (SupplementPack)

(Sprawa T-113/09)

2009/C 129/28

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: PromoCell bioscience alive GmbH Biomedizinische Produkte (Heidelberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Mende)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 15 stycznia 2009 r. w sprawie R 996/2008-4;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „SupplementPack” dla towarów i usług z klas 1, 3, 5, 41 i 42 (zgłoszenie nr 5 433 883)

Decyzja eksperta: oddalenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94, ponieważ zgłoszony znak towarowy wykazuje wymagany charakter odróżniający i w odniesieniu do niego nie występuje konieczność zachowania do swobodnego używania przez wszystkich.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 113/43

Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2009 r. — Al Shanfari przeciwko Radzie i Komisji

(Sprawa T-121/09)

2009/C 113/87

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Thamer Al Shanfari (przedstawiciele: P. Saini, QC, T. Nesbitt i B. Kennelly, barristers oraz A. Patel, N. Sheikh i K. Mehta, solicitors)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 314/2004, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 77/2009, w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącego;

— obciążenie Rady i Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 314/2004 (1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 77/2009 (2) (zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”), ogół funduszy skarżącego znajdujących się na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej został zamrożony, co uniemożliwiło mu prowadzenie działalności gospodarczej na terytorium UE, a także napiętnowało go jako osobę powiązaną z represyjnym reżimem w Zimbabwe oraz jako osobę uwikłaną w działania w poważny sposób podważające demokrację, przestrzeganie praw człowieka oraz zasadę państwa prawnego. Co więcej, na skarżącego nałożono także zakaz podróży na mocy art. 4 wspólnego stanowiska Rady 2004/161/WPZiB (3).

Skarżący domaga się stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia na wskazanych niżej podstawach.

Skarżący twierdzi po pierwsze, iż zaskarżone rozporządzenie pozbawione jest odpowiedniej podstawy prawnej, gdyż ani art. 60 WE, ani art. 301 WE nie przyznają Radzie prawa do zamrażania ogółu funduszy należących do osoby niepowiązanej z rządem Zimbabwe.

Po drugie, w świetle twierdzeń skarżącego, poprzez przyjęcie zaskarżonego rozporządzenia, Rada i Komisja uchybiły ciążącemu na nich na mocy art. 235 WE obowiązkowi uzasadnienia, gdyż krótkie stwierdzenie dotyczące skarżącego, zawarte w załączniku III, jest oczywiście niewystarczające, a wspólne stanowisko Rady, które nakłada na skarżącego zakaz podróży, nie wskazuje żadnych dalszych szczegółów.

Skarżący twierdzi, po trzecie, iż zaskarżone rozporządzenie narusza jego prawa podstawowe poprzez ograniczenie jego prawa do skutecznego środka prawnego oraz do sprawiedliwego rozpatrzenia jego sprawy, a także poprzez nieproporocjalne ograniczenie prawa do spokojnego korzystania z należącego do niego mienia.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 314/2004 z dnia 19 lutego 2004 r. dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe (Dz.U. L 55, s. 1).

(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 77/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 314/2004 dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe (Dz.U. L 23, s. 5).

(3) Wspólne stanowisko Rady 2004/161/WPZiB z dnia 19 lutego 2004 r. odnawiające środki ograniczające w odniesieniu do Zimbabwe (Dz.U. L 50, s. 66).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 153/39

Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2009 r. — Al-Barakaat International Foundation przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-45/09)

2009/C 153/77

Język postępowania: szwedzki

Strony

Strona skarżąca: Al-Barakaat International Foundation (Spånga, Szwecja) (przedstawiciele: L. Silbersky i T.Olsson, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1190/2008 w zakresie w jakim dotyczy ono Al-Barakaat International Foundation

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca żąda stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1190/2008 z dnia 28 listopada 2008 r. zmieniającego po raz 101. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami (1), które przewiduje umieszczenie skarżącej w wykazie osób i podmiotów, których fundusze i inne środki gospodarcze zostały zamrożone na podstawie rozporządzenia nr 881/2002 (2). Rozporządzenie (WE) nr 1190/2009 zostało przyjęte w następstwie wydanego w dniu 3 września 2008 r. przez Trybunał Sprawiedliwości wyroku w sprawach połączonych C-402/05 P i C-415/05 P Kadi i Al-Barakaat International Foundation przeciwko Radzie i Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze) na mocy którego unieważniono poprzedni wykaz w którym umieszczona była nazwa skarżącej.

Skarżąca podnosi następujące zarzuty na poparcie swojej skargi.

Komisja przekroczyła swoje uprawnienia, ponieważ obowiązek naprawienia nieprawidłowości w postępowaniu administracyjnym nie upoważnia Komisji do dokonania zmiany czy uzupełnienia wykazu.

Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia, zasadę staranności, prawo do obrony jak również prawo do skutecznej skargi ze względu na to, że uzasadnienie pozostawienia skarżącej w wykazie nie określiło dokładnie zarzucanego związku między, z jednej strony, skarżącą a, z drugiej strony, siecią Al-Kaida, Osamą bin Ladenem i talibami.

Komisja naruszyła zakaz niedziałania prawa wstecz, ponieważ wpisanie skarżącej do wykazu opiera się na wydarzeniach które miały miejsce 10 lat wcześniej.

Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, ponieważ zamrożenie funduszy określone w spornym rozporządzeniu stanowi nieproporcjonalną i niemożliwą do zaakceptowania ingerencję naruszającą prawo poszanowania czyjejś własności.

(1) Dz.U. L 322, s. 25

(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie (Dz.U. L 139, s. 9).
—

wydano ją z naruszeniem art. 300 ust. 7 WE oraz postanowień części XII Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z 1982 r. (UNICLOS), Konwencji o ochronie Morza Śródziemnego podpisanej w Barcelonie w 1976 r. oraz protokołu z 1995 r. do tejże konwencji, gdyż zażądano od Hiszpanii wypełnienia w stosunku do części brytyjskich wód terytorialnych Gibraltaru uwzględnionych w ramach terenu ES6120032 tych samych zobowiązań w zakresie ochrony środowiska, które na tym samym obszarze winny zostać wypełnione przez Zjednoczone Królestwo i Gibraltar;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 141/56

Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2009 r. — Martinet przeciwko Komisji

(Sprawa T-163/09)

2009/C 141/113

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Yvon Martinet (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat J.L. Fourgoux)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji o odrzuceniu kandydatury Y. Martineta na stanowisko zastępcy członka Rady Odwoławczej Europejskiej Agencji Chemikaliów;

— nakazanie Komisji Europejskiej, Dyrekcji Generalnej ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu, Komisji Preselekcyjnej Rady Odwoławczej Europejskiej Agencji Chemikaliów rzeczywistego i merytorycznego rozpatrzenia kandydatury Y. Martineta w celu naprawienia w naturze szkody poniesionej ze względu na utratę szansy;

— w każdym razie obciążenie Komisji Europejskiej, Dyrekcji Generalnej ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu, Komisji Preselekcyjnej Rady Odwoławczej Europejskiej Agencji Chemikaliów wszystkimi kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o odrzuceniu jego kandydatury na stanowisko zastępcy członka Rady Odwoławczej Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) ze względu na to, że jego kandydatura nie została wzięta pod uwagę, ponieważ nie została dopuszczona przez służbę zajmującą się postępowaniem selekcyjnym z powodu przesłania wiceprzewodniczącemu Komisji, G. Verheugenowi, pod adresem innym niż dokładny adres wskazany w zaproszeniu do wyrażenia zainteresowania opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, C 2008, 41 A, s. 8.

W uzasadnieniu swojej skargi skarżący podnosi w odniesieniu do żądania stwierdzenia nieważności:

— niedopełnienie obowiązku uzasadnienia zaskarżonej decyzji stanowiącego istotną formalność, która powinna być spełniona;

— oparcie zaskarżonej decyzji na istotnej nieprawidłowości ustaleń faktycznych, jako że kandydatura został przesłana pod adresem wskazanym w zaproszeniu do składania kandydatur;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 141/53

Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2009 r. — Dover przeciwko Parlamentowi

(Sprawa T-149/09)

2009/C 141/108

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Densmore Ronald Dover (Borehamwood, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: D. Vaughan, QC barrister, M. Lester, barrister i M. French, solicitor)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— przyjęcie, na podstawie art. 64 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, środków organizacji postępowania wskazanych w skardze;

— obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi w niniejszej sprawie przez skarżącego.

Zarzuty i główne argumenty

Za pomocą niniejszej skargi skarżący żąda stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu nr D(2009) 4639 z dnia 29 stycznia 2009 r. w przedmiocie windykacji diet asystenckich.

Na poparcie swej skargi, skarżący podnosi pięć argumentów co do prawa.

Po pierwsze, twierdzi on, iż Parlament dokonał niewłaściwej wykładni oraz niewłaściwie zastosował art. 14 Przepisów dotyczących zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego (zwanych dalej „przepisami KDP”) między innymi poprzez dążenie do narzucenia skarżącemu, ze skutkiem wstecznym, uciążliwych wymagań, podczas gdy w odnośnym czasie wymaganie takie nie były nigdy stawiane posłom do Parlamentu Europejskiego, a także poprzez brak dokładnego wskazania, który dokładnie wydatek uznaje się za nienależycie poczyniony.

Po drugie, podnosi on, iż Parlament oparł się na rzekomym „konflikcie interesów”, naruszając tym samym zasadę pewności prawa, gdyż działał on w sposób niezgodny z wcześniejszymi zwyczajami i praktykami, w sposób niespójny z jego opublikowanymi przepisami, a także bez wskazania jasnych i przejrzystych standardów. Skarżący twierdzi, iż decyzja Parlamentu pozbawiona jest jakiejkolwiek podstawy prawnej lub faktycznej.

Po trzecie, skarżący argumentuje, iż Parlament nie przestrzegał podstawowych wymogów proceduralnych określonych w art. 27 przepisów KDP, między innymi dotyczących: uprzedniego zasięgnięcia opinii kwestorów, uzasadnienia okoliczności wskazujących na „nadzwyczajny przypadek”, wysłuchania skarżącego przed wydaniem decyzji, jak również wymogu, by decyzję podjęło Biuro.

Po czwarte, twierdzi on, iż strona pozwana bez podstawy prawnej dążyła do odzyskania podatku VAT od skarżącego.

Na koniec skarżący twierdzi, iż Parlament przedwcześnie przedstawił sprawę skarżącego OLAF-owi, naruszając tym samym prawo skarżącego do obrony oraz bez podstawy prawnej ani uzasadnienia.
—

w razie potrzeby, stwierdzenie, że Sąd do spraw Służby Publicznej dopuścił się błędu co do prawa, ponieważ zakwalifikował pewne żądania sformułowane w dokumencie wszczynającym postępowanie w pierwszej instancji, w rozpatrywanej sprawie, jako „demande de taxation des dépens” (sic, pkt 16 zaskarżonego postanowienia);
—

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 lutego 2009 r., z powodu naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. L 11 s 1) [zastąpionego przez rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz. U. L 78 s 1] lub nadużycia kompetencji, w części, w której decyzja ta częściowo uwzględnia odwołanie i uchyla decyzję Wydziału Sprzeciwów OHIM, w zakresie w jakim odrzucała ona sprzeciw dotyczący „skóry i imitacji skóry, wyrobów z tych materiałów nieujętych w innych klasach; waliz i toreb podróżnych; parasolek, parasoli i lasek”, należących do klasy 18, i wszystkich towarów należących do klasy 25, a w efekcie całkowite utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez Wydział Sprzeciwów OHIM w dniu 22 lutego 2008 r. w ramach postępowania B 909 350;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 141/52

Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2009 r. — Trelleborg przeciwko Komisji

(Sprawa T-148/09)

2009/C 141/107

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Trelleborg AB (Trelleborg, Szwecja) (przedstawiciele: J. Joshua, barrister, i E. Aliende Rodríguez, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie częściowej nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącej, a w każdym razie w zakresie, w jakim uznano w nim, że skarżąca dopuściła się jakiegokolwiek naruszenia prawa przed dniem 21 czerwca 1999 r.;

— obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w art. 2, w celu usunięcia oczywistych błędów, którymi dotknięta jest ta decyzja;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2009) 428 wersja ostateczna z dnia 28 stycznia 2009 dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie COMP/39406 — Przewody morskie w zakresie, w jakim uznano w niej, iż skarżąca uczestniczyła w popełnieniu jednego ciągłego naruszenia prawa w sektorze przewodów morskich na terenie EOG, polegającego na koordynowaniu przetargów, ustalaniu cen, ustalaniu kwot, ustalaniu warunków sprzedaży, dokonywaniu geograficznego podziału rynku, a także wymianie poufnych informacji dotyczących cen, wielkości sprzedaży i ofert przetargowych. Ponadto skarżąca domaga się obniżenia kwoty nałożonej na nią grzywny.

W uzasadnieniu swych żądań skarżąca podnosi dwa zarzuty.

Po pierwsze podnosi ona, iż uprawnienie Komisji do nakładania grzywien w odniesieniu do wszelkich okresów poprzedzających dzień 21 czerwca 1999 r. uległo przedawnieniu zgodnie z art. 25 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003, gdyż według skarżącej Komisja popełniła oczywisty błąd co do okoliczności faktycznych oraz naruszyła prawo uznając, że skarżąca dopuściła się jednego ciągłego naruszenia prawa.

Po drugie skarżąca utrzymuje, iż po stronie Komisji nie istnieje uzasadniony interes w deklaratywnym ustalaniu popełnienia naruszenia prawa w odniesieniu do pierwszego okresu, który zakończył się w maju 1997 r.