Sprawy połączone C-191/09 P i C-200/09 P

Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT) i Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT)

„Odwołania — Cła antydumpingowe — Rozporządzenie (WE) nr 954/2006 — Przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali pochodzących z Chorwacji, Rumunii, Rosji i Ukrainy — Rozporządzenie (WE) nr 384/96 — Artykuł 2 ust. 10 lit. i), art. 3 ust. 2, 3, 5-7, art. 18 ust. 3 i art. 19 ust. 3 — Obliczenie wartości normalnej i ustalenie szkody — Pojęcie jednego podmiotu gospodarczego — Prawo do obrony — Brak uzasadnienia”

Streszczenie wyroku

Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Margines dumpingu – Porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej – Dostosowania – Ciężar dowodu (rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 2 ust. 10) Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Margines dumpingu – Obliczanie ceny eksportowej – Okoliczności, jakie należy przyjąć – Cena stosowana w trackie normalnych operacji handlowych (rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 2 ust. 10 lit. i)) Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Uprawnienia dyskrecjonalne instytucji – Kontrola sądowa – Granice (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58) Prawo wspólnotowe – Zasady – Prawo do obrony – Przestrzeganie w ramach postępowania administracyjnego – Antydumping – Spoczywający na instytucjach obowiązek ujawnienia informacji zainteresowanym przedsiębiorstwom – Zakres (rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 2 ust. 10, art. 20 ust. 2) Odwołanie – Zarzuty – Niewystarczające uzasadnienie – Podanie przez Sąd uzasadnienia dorozumianego – Dopuszczalność – Przesłanki (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 51) Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Szkoda – Badanie przez Komisję – Ciężar dowodu – Uprawnienia do prowadzenia dochodzenia (rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 3 ust. 2, 3, 5, 6, 7, art. 18 ust. 3) Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Szkoda – Wykorzystanie marginesu szkody w celu określenia stawki cła antydumpingowego – Warunek (rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 9 ust. 4) Odwołanie – Zarzuty – Błąd w ustaleniach faktycznych – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Procedura antydumpingowa – Wykorzystanie poufnych danych – Oddziaływanie na prawo do obrony – Przesłanki (rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 19)

Określenie wartości normalnej oraz ceny eksportowej podlega odrębnym zasadom i z tego względu koszty sprzedaży, wydatki administracyjne oraz inne koszty ogólne nie muszą koniecznie być traktowane w taki sam sposób w jednym i drugim wypadku. Niemniej jednak ewentualne różnice pomiędzy tymi dwoma wartościami mogą być uwzględniane w ramach dostosowań przewidzianych w art. 2 ust. 10 rozporządzenia nr 384/96 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej. Zarówno z treści, jak i systematyki art. 2 ust. 10 tego rozporządzenia wynika, że dostosowanie ceny eksportowej lub wartości normalnej może być dokonane wyłącznie w celu uwzględnienia różnic w zakresie czynników wpływających na obydwie ceny, takich jak prowizje, to jest różnic w prowizjach naliczanych przy danej sprzedaży i które wpływają zatem na porównywalność cen, w celu zapewnienia, że porównanie dokonane jest na tym samym etapie obrotu. Kwestia dostosowania ceny eksportowej w ramach stosowania art. 2 ust. 10 rozporządzenia nr 384/96 wymaga zatem przede wszystkim zbadania etapu obrotu, na jakim cena eksportowa została określona. Co się tyczy ciężaru dowodu świadczącego o występowaniu czynnika, w oparciu o który żąda się lub dokonuje danego dostosowania jeżeli strona na podstawie art. 2 ust. 10 omawianego rozporządzenia żąda dostosowania mającego zapewnić porównywalność wartości normalnej i ceny eksportowej w celu określenia marginesu dumpingu, powinna ona przedstawić dowód, że jej żądanie jest uzasadnione. W istocie ciężar dowodu, że muszą być dokonane szczególne dostosowania wymienione w art. 2 ust. 10 lit. a)–k) rozporządzenia nr 384/96, spoczywa na tych, którzy powołują się na tę okoliczność, niezależnie od ich statusu. A zatem w przypadku gdy producent żąda dokonania dostosowania, co do zasady w dół, wartości normalnej lub co za tym idzie, w górę cen eksportowych, na tym podmiocie spoczywa obowiązek wskazania i wykazania, że zostały spełnione wymogi dokonania takiego dostosowania. Natomiast jeżeli Rada i Komisja twierdzą, że należy dokonać dostosowania w dół ceny eksportowej z tego względu, że spółka zajmująca się sprzedażą związana z producentem wykonuje funkcje podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji, na tych instytucjach spoczywa obowiązek przedstawienia co najmniej zbieżnych wskazówek wykazujących, że ta przesłanka jest spełniona. (por. pkt 51, 53, 57, 58, 60, 61) Nic w treści art. 2 ust. 10 rozporządzenia nr 384/96 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej i w szczególności lit. i) tego przepisu nie uniemożliwia stosowania pojęcia jednego podmiotu gospodarczego przy ostatecznym określeniu ceny eksportowej w celu dokonania obiektywnego porównania zgodnie z tym artykułem. Jeżeli zatem producent dokonuje wywozu swych produktów do Unii za pośrednictwem odrębnej prawnie spółki, którą jednak kontroluje na płaszczyźnie ekonomicznej, żaden nadrzędny wzgląd natury prawnej czy ekonomicznej nie sprzeciwia się uznaniu, że te dwa podmioty tworzą jeden podmiot gospodarczy. Chociaż pojęcie jednego podmiotu gospodarczego zostało wypracowane w celu określenia wartości normalnej to jednak nie wynika stąd, że pojęcie to znajduje zastosowanie wyłącznie w ramach rynku wewnętrznego producentów eksporterów. Jeżeli bowiem producent rozprowadza swe produkty w Unii za pośrednictwem spółki prawnie odrębnej, lecz kontrolowanej przez niego pod względem ekonomicznym, wymóg dokonania ustalenia, które odzwierciedla rzeczywistość gospodarczą stosunków pomiędzy tym producentem i tą spółką zajmującą się sprzedażą, przemawia raczej na rzecz zastosowania pojęcia jednego podmiotu gospodarczego w ramach obliczenia ceny eksportowej. (por. pkt 54, 55) W dziedzinie środków ochrony handlowej, instytucje Unii dysponują szerokim zakresem swobodnego uznania ze względu na złożoność sytuacji gospodarczych, politycznych i prawnych, których oceny muszą dokonać. Jeżeli chodzi o kontrolę sądową takiej oceny, musi się ona ograniczyć do weryfikacji poszanowania zasad proceduralnych, prawidłowości ustaleń okoliczności faktycznych będących podstawą zaskarżonych decyzji, braku oczywistego błędu w ocenie tych okoliczności faktycznych oraz braku nadużycia władzy. Sąd nie przekracza granicy kontroli legalności stwierdzając, że okoliczności przedstawione przez instytucję w celu uzasadnienia dokonanego dostosowania nie są wystarczająco przekonujące i wobec tego nie mogą być uznane za wskazówki pozwalające ustalić istnienie czynnika uzasadniającego dokonanie dostosowania i określić jego wpływ na porównywalność cen. W tej sytuacji Sąd nie nałożył na instytucje żadnego szczególnego ciężaru dowodu z wyjątkiem konieczności wykazania, że przesłanki dokonania takiego dostosowania były spełnione. Ponadto przeprowadzona przez Sąd kontrola mająca zweryfikować, czy niektóre przedstawione dokumenty stanowią wystarczający dowód, nie stanowi nowej oceny okoliczności faktycznych zastępującej ocenę instytucji. Przeprowadzona w ten sposób kontrola nie może być uznana za naruszającą szeroki zakres swobodnego uznania przysługującego instytucjom. (por. pkt 62, 63, 67, 68) Poszanowanie prawa do obrony ma zasadnicze znaczenie w postępowaniach obejmujących dochodzenia antydumpingowe. W tym względzie zainteresowane przedsiębiorstwa w toku postępowania administracyjnego muszą mieć możliwość skutecznego przedstawienia swego stanowiska dotyczącego prawidłowości i znaczenia przywołanych faktów i okoliczności oraz dowodów, na których Komisja oparła swoje twierdzenia w przedmiocie wystąpienia praktyki antydumpingowej i wynikającej z niej szkody. Ponadto nie można zobowiązać zainteresowanego przedsiębiorstwa do wykazania, że decyzja Komisji miałaby inną treść, lecz jedynie, że ewentualności tej nie można całkowicie wykluczyć, w razie gdyby strony te miały możliwość lepszego zagwarantowania swej obrony w braku uchybień proceduralnych. Jednakże występowanie uchybienia w zakresie prawa do obrony może prowadzić do stwierdzenia nieważności rozporządzenia nr 954/2006 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali pochodzących z Chorwacji, Rumunii, Rosji i Ukrainy, jedynie wtedy, jeżeli istnieje możliwość, że z powodu tego uchybienia postępowanie administracyjne mogłoby doprowadzić do innego wyniku. (por. pkt 76–79, 83) Obowiązek uzasadnienia nie nakazuje Sądowi dokonania wyjaśnienia w sposób wyczerpujący punkt po punkcie argumentacji przedstawionej przez strony sporu, ponieważ uzasadnienie może być dorozumiane, pod warunkiem że umożliwia ono zainteresowanym poznanie powodów, dla których przedsięwzięte zostały dane środki. (por. pkt 105) W ramach dochodzenia antydumpingowego z art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 384/96 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej wynika, iż informacje przedstawione w innej formie lub w innym dokumencie niż odpowiedź na kwestionariusz Komisji nie mogą być pominięte, o ile spełnione są przesłanki wymienione w tym przepisie. Jeżeli strona nie udzieliła odpowiedzi na kwestionariusz, lecz przedstawiła informacje w innym dokumencie, nie można zarzucić jej braku współpracy, o ile, po pierwsze, ewentualne braki nie spowodują nadmiernych trudności w dokonywaniu ustaleń o uzasadnionej dokładności, po drugie, informacje te są przekazane w odpowiednim terminie, po trzecie, są one weryfikowalne, a po czwarte, strona działała, dokładając najlepszych starań. Ponadto nie można uznać, iż producent objęty próbą nie współpracował, jeżeli braki w przedstawionych danych, wynikające z nieudzielenia odpowiedzi na kwestionariusz Komisji przez powiązaną z nim spółkę, nie mają istotnego znaczenia dla przebiegu dochodzenia. W konsekwencji dane dotyczące takiego producenta nie powinny być automatycznie wykluczone spośród danych uwzględnionych w celu obliczenia szkody poniesionej przez przemysł Unii. (por. pkt 150–152) Na mocy art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 384/96 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, który ustanawia zasadę niższego cła, margines szkody jest wykorzystywany w celu określenia stawki cła antydumpingowego tylko, jeżeli margines dumpingu jest od niego wyższy. (por. pkt 153) Nie jest zadaniem Trybunału w ramach rozpatrywania odwołania zastąpienie własną oceną dowodów oceny dowodów dokonanej przez Sąd. W tym kontekście nie jest zadaniem Trybunału kwestionowanie wyboru dokonanego przez Sąd w ramach tego badania, w szczególności gdy postanawia on oprzeć się na niektórych dowodach poddanych jego ocenie i odrzucić inne, chyba że stwierdza się, iż Sąd wypaczył rzeczone dowody, zniekształcając świadectwo wynikające z ich treści. (por. pkt 160) Artykuł 19 ust. 3 rozporządzenia nr 384/96 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej reguluje stosunki pomiędzy zainteresowaną stroną, która dostarcza poufne informacje i nie chce ich ujawnić nawet w formie streszczenia, a instytucją prowadzącą dochodzenie antydumpingowe, która można postanowić o pominięciu tych informacji, chyba że można w przekonujący sposób wykazać w oparciu o inne źródła, że te informacje są prawidłowe. Tymczasem, jeśli instytucja prowadząca dochodzenie postanowiła wykorzystać dane informacje, na co pozwala jej rozporządzenie nr 384/96, do rozstrzygnięcia pozostaje właśnie kwestia, w odniesieniu do innych zainteresowanych stron uczestniczących w dochodzeniu, czy wykorzystanie tych informacji może naruszyć ich prawo do obrony. W związku z tym wykorzystanie przez instytucję informacji, których żadne jawne streszczenie nie zostało przedstawione, może być powołane jako uzasadnienie stwierdzenia nieważności środka antydumpingowego przez strony takiego postępowania tylko w przypadku, gdy są one w stanie wykazać, że wykorzystanie tych informacji stanowiło naruszenie ich prawa do obrony. Prawo do obrony nie zostaje naruszone, gdy stwierdzone zostanie, że ujawnienie jednym spółkom jawnych wersji odpowiedzi innej spółki na kwestionariusz nie mogło w żaden sposób doprowadzić do innego wyniku postępowania administracyjnego, zważywszy, że informacje te nie miały znaczenia dla określenia szkody. (por. pkt 165, 166, 171)

Sprawy połączone C-191/09 P i C-200/09 P

Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT) i Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT)

„Odwołania — Cła antydumpingowe — Rozporządzenie (WE) nr 954/2006 — Przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali pochodzących z Chorwacji, Rumunii, Rosji i Ukrainy — Rozporządzenie (WE) nr 384/96 — Artykuł 2 ust. 10 lit. i), art. 3 ust. 2, 3, 5-7, art. 18 ust. 3 i art. 19 ust. 3 — Obliczenie wartości normalnej i ustalenie szkody — Pojęcie jednego podmiotu gospodarczego — Prawo do obrony — Brak uzasadnienia”

Streszczenie wyroku

Wspólna polityka handlowa — Ochrona przed praktykami dumpingowymi — Margines dumpingu — Porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej — Dostosowania — Ciężar dowodu (rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 2 ust. 10) Wspólna polityka handlowa — Ochrona przed praktykami dumpingowymi — Margines dumpingu — Obliczanie ceny eksportowej — Okoliczności, jakie należy przyjąć — Cena stosowana w trackie normalnych operacji handlowych (rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 2 ust. 10 lit. i)) Wspólna polityka handlowa — Ochrona przed praktykami dumpingowymi — Uprawnienia dyskrecjonalne instytucji — Kontrola sądowa — Granice (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58) Prawo wspólnotowe — Zasady — Prawo do obrony — Przestrzeganie w ramach postępowania administracyjnego — Antydumping — Spoczywający na instytucjach obowiązek ujawnienia informacji zainteresowanym przedsiębiorstwom — Zakres (rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 2 ust. 10, art. 20 ust. 2) Odwołanie — Zarzuty — Niewystarczające uzasadnienie — Podanie przez Sąd uzasadnienia dorozumianego — Dopuszczalność — Przesłanki (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 51) Wspólna polityka handlowa — Ochrona przed praktykami dumpingowymi — Szkoda — Badanie przez Komisję — Ciężar dowodu — Uprawnienia do prowadzenia dochodzenia (rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 3 ust. 2, 3, 5, 6, 7, art. 18 ust. 3) Wspólna polityka handlowa — Ochrona przed praktykami dumpingowymi — Szkoda — Wykorzystanie marginesu szkody w celu określenia stawki cła antydumpingowego — Warunek (rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 9 ust. 4) Odwołanie — Zarzuty — Błąd w ustaleniach faktycznych — Niedopuszczalność — Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów — Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) Wspólna polityka handlowa — Ochrona przed praktykami dumpingowymi — Procedura antydumpingowa — Wykorzystanie poufnych danych — Oddziaływanie na prawo do obrony — Przesłanki (rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 19)