ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4)

Czy art. 101 ust. 3 TFUE (dawny art. 81 ust. 3 WE) można interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie także do porozumienia zakazanego na mocy art. 101 ust. 1 TFUE (dawnego art. 81 ust. 1 WE), które z samej natury wywołuje skutek w postaci wykluczenia z rynku indywidualnie określonego konkurenta (przedsiębiorcy), w odniesieniu do którego stwierdzono następnie, iż przeprowadzał transakcje w zagranicznej walucie na rynku płatności bezgotówkowych nie posiadając pozwolenia na taką działalność, wymaganego przez przepisy krajowe?
1)

Czy art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. (1) ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), obejmuje prawo osoby fizycznej do zaskarżenia nie tylko decyzji odmawiającej wjazdu do kraju, lecz także naruszeń popełnionych w trakcie postępowania w sprawie wydania decyzji, którą zezwala się na wjazd?
1)

Za pomocą niniejszej skargi Komisja zwraca się do Trybunału z żądaniem stwierdzenia nieważności „decyzji Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej zebranych w Radzie” z dnia 16 czerwca 2011 r. (decyzji 2011/708/UE, zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), która została wydana w dziedzinie przewozu lotniczego. Zaskarżona decyzja dotyczy podpisania i tymczasowego stosowania umowy w przedmiocie przystąpienia Islandii i Królestwa Norwegii do Umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, jak również w przedmiocie podpisania i tymczasowego stosowania umowy dodatkowej do tej umowy.
2)

Czy wyżej wymienione art. 43 i 49 traktatu WE należy interpretować w ten sposób, że zasadniczo stoją one na przeszkodzie również przepisom krajowym takim jak art. 38 ust. 2 dekretu ustawodawczego nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r., przekształconego przez ustawę nr 248/2006 zgodnie z którym „Artykuł 1 ust. 287 ustawy nr 311 z dnia 30 grudnia 2004 r. przyjmuje następujące brzmienie: »287. Na mocy decyzji niezależnego urzędu ds. monopolu państwa przy ministerstwie gospodarki i finansów wprowadza się nowe sposoby dystrybucji gier dotyczących wydarzeń innych niż wyścigi konne według następujących kryteriów: […] określenie zasad ochrony koncesjonariuszy przyjmujących zakłady o stałych stawkach na wydarzenia inne niż wyścigi konne, uregulowane w rozporządzeniu, o którym mowa w dekrecie ministra gospodarki i finansów nr 111 z dnia 1 marca 2006 r.«”. Powyższe pytanie dotyczy w szczególności tego, że ww. art. 38 ust. 2 przewiduje ogólną tendencję ochrony koncesji wydanych przed zmianą przepisów, szereg ograniczeń i środków, które w rzeczywistości mogłyby doprowadzić do zapewnienia utrzymania wcześniej istniejących pozycji rynkowych, na co wskazują wymogi otwierania nowych punktów sprzedaży w określonej odległości od już wyznaczonych punktów sprzedaży oraz ogólnej interpretacji art. 38 ust. 2 przedstawionej przez niezależny urząd ds. monopolu państwa, który włączył do umów koncesyjnych wyżej wymienioną klauzulę cofnięcia koncesji w przypadku bezpośredniego lub pośredniego prowadzenia zbliżonej działalności transgranicznej;
1)

Czy art. 2 rozporządzenia nr 44/2001 (1), ewentualnie w związku z art. 5 pkt 1 lit. a) lub b), należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi jurysdykcyjnemu — takiemu, jaki jest zawarty w art. 4 belgijskiej ustawy z dnia 27 lipca 1961 r. — który przewiduje jurysdykcję sądów belgijskich, gdy wyłączny dystrybutor ma siedzibę na terytorium Belgii i gdy uprawnienie do sprzedaży wyłącznej wywiera całość lub część skutków na tymże terytorium, niezależnie od miejsca siedziby udzielającego prawa do sprzedaży wyłącznej, gdy ten jest pozwanym?
1)

Co się tyczy terytorialnego zakresu stosowania dyrektywy 95/46/WE i w konsekwencji hiszpańskiego ustawodawstwa ochrony danych osobowych: 1.1. Czy należy uznać, iż ma miejsce „działalność gospodarcza” w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 95/46/WE (1), gdy zachodzi jeden lub kilka z następujących przypadków: — gdy przedsiębiorstwo będące dostawcą wyszukiwania ustanawia w danym państwie członkowskim biuro lub oddział, których celem jest promocja i sprzedaż powierzchni reklamowych w wyszukiwarce, której działalność jest skierowana do osób zamieszkujących to państwo, lub — gdy spółka dominująca wyznacza oddział znajdujący się w tym państwie członkowskim jako swojego przedstawiciela i jednocześnie jako administratora danych odpowiedzialnego za przetwarzanie dwóch określonych zbiorów, które wykazują związek z danymi klientów, którzy zamówili usługi reklamowe w rzeczonym przedsiębiorstwie, lub — gdy biuro lub oddział ustanowione w danym państwie członkowskim przekazują swojej spółce dominującej znajdującej się poza Unią Europejską, wnioski i żądania kierowane do niej zarówno przez osoby, których dane dotyczą, jak i przez właściwe organy w związku z przestrzeganiem prawa do ochrony danych osobowych, nawet jeśli taka współpraca jest dobrowolna? 1.2. Czy art. 4 ust. 1 lit. c) dyrektywy 95/46/WE należy interpretować w ten sposób, że „wykorzyst[anie] środk[ów] znajdując[ych] się na terytorium wymienionego państwa członkowskiego” następuje w sytuacji, gdy wyszukiwarka korzysta z robotów internetowych lub tzw. „pająków”, by zlokalizować i zindeksować treści stron internetowych umieszczonych na serwerach znajdujących w tym państwie członkowskim, lub gdy wyszukiwarka posługuje się nazwą domeny przypisaną do danego państwu członkowskiemu i porządkuje wyszukiwanie i wyniki z uwzględnieniem języka tego państwa członkowskiego? 1.3. Czy można uznać za wykorzystanie środków w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c) dyrektywy 95/46/WE czasowe przechowywanie informacji zindeksowanych przez wyszukiwarki internetowe? Jeżeli odpowiedź na to ostatnie pytanie będzie twierdząca, czy można uznać, iż ten łącznik występuje, gdy przedsiębiorstwo odmawia wskazania miejsca przechowywania tych indeksów, powołując się na względy konkurencyjności? 1.4. Niezależnie od odpowiedzi na wcześniejsze pytania i w szczególności w przypadku, gdyby Trybunał Sprawiedliwości Unii uznał, że nie występują łączniki przewidziane w art. 4 dyrektywy: Czy należy stosować dyrektywę 95/46/WE w sprawie ochrony danych, z uwzględnieniem art. 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w tym państwie członkowskim, w którym mieści się punkt ciężkości konfliktu, tak, by umożliwić bardziej skuteczną ochronę praw obywateli Unii Europejskiej?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 184/2

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 8 marca 2012 r. — Edgar Brück przeciwko Agentur für Arbeit Villingen-Schwenningen — Familienkasse

(Sprawa C-126/12)

2012/C 184/03

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesfinanzhof

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Edgar Brück

Strona pozwana: Agentur für Arbeit Villingen-Schwenningen — Familienkasse

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 13 ust. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71 (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wypłaceniu przez państwo członkowskie miejsca zamieszkania kwoty różnicy między świadczeniami rodzinnymi w przypadkach, w których osoba uprawniona do zasiłku rodzinnego — podobnie jak drugi rodzic — jest zatrudniona w Szwajcarii jako pracownik transgraniczny i tam otrzymuje na rzecz swoich dzieci mieszkających w państwie członkowskim miejsca zamieszkania świadczenia rodzinne, które są mniejsze niż zasiłek rodzinny przewidziany w państwie członkowskim zamieszkania?

(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, Dz.U. L 149, s. 2 (polskie wydanie specjalne: Rozdział 05 Tom 01 s. 35–82), w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., Dz.U. L 28, s. 1, zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 647/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r., Dz.U. L 117, s. 1.
1)

Czy w sytuacji gdy postępowanie sądowe jest postępowaniem upadłościowym otwartym w wyniku stwierdzenia niewypłacalności dłużnika, to artykuł 199 ust. 1.lit. g) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, stanowiący, że „1. Państwa członkowskie mogą postanowić, że osobą zobowiązaną do zapłaty VAT jest podatnik — odbiorca następujących transakcji: (…) g) dostawa nieruchomości zbywanych przez dłużnika z tytułu wyroku w ramach procedury przymusowej sprzedaży” należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on jedynie transakcje, które ściśle odpowiadają likwidacyjnemu charakterowi tego postępowania czy też etapowi likwidacyjnemu, na którym to postępowanie się znajduje, w taki sposób, że sprzedaż rzeczonych nieruchomości musi mieć miejsce wskutek całkowitej likwidacji majątku dłużnika, czy też biorąc pod uwagę to, iż postępowanie upadłościowe może doprowadzić, jako jedna z opcji, do likwidacji upadłego przedsiębiorstwa, to wskazany powyżej przepis dyrektywy obejmuje także jakiekolwiek zbycie nieruchomości dokonane przez dłużnika postawionego w stan upadłości w toku postępowania upadłościowego?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 227/6

Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-291/04, Enviro tech Europe Ltd, Enviro Tech International, Inc. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 5 marca 2012 r. przez Enviro Tech Europe Ltd

(Sprawa C-118/12 P)

2012/C 227/10

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Enviro Tech Europe Ltd (przedstawiciele: C. Mereu, K. Van Maldegem, avocats)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Enviro Tech International, Inc.

Żądania wnoszącej odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-291/04 w odniesieniu do podniesionego przez wnoszącą odwołanie żądania naprawienia szkody;

— uznanie strony pozwanej odpowiedzialną za szkody poniesione przez wnoszącą odwołanie;

— tytułem posiłkowym, ponowne skierowanie sprawy do Sądu w celu orzeczenia w przedmiocie podniesionego przez wnoszącą odwołanie żądania naprawienia szkody, oraz

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania (w tym również kosztami postępowania przed Sądem).

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie podnosi, że oddalając podniesione przez nią żądanie naprawienia szkody ze względu na to, iż wnosząca odwołanie nie wykazała istnienia niezgodnego z prawem działania Komisji, Sąd naruszył prawo Unii Europejskiej. W szczególności wnosząca odwołanie wskazuje, że Sąd dokonał niewłaściwej wykładni wyroku Trybunału w sprawie C-425/08 i w konsekwencji naruszył prawo poprzez niezbadanie części trzeciej podniesionego przez nią zarzutu pierwszego dotyczącego „normalnego obchodzenia się lub użycia” oraz poprzez uznanie, że żądanie odszkodowawcze powinno zostać oddalone.

Z tych powodów wnosząca odwołanie twierdzi, że wyrok Sądu w sprawie T-291/04 powinien zostać uchylony w zakresie, w jakim dotyczy podniesionego przez nią żądania naprawienia szkody, i że strona pozwana powinna zostać uznana za odpowiedzialną za szkody poniesione przez wnoszącą odwołanie.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 165/10

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-152/09 Bernhard Rintisch przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 5 marca 2012 r. przez Bernharda Rintischa

(Sprawa C-122/12 P)

2012/C 165/17

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Bernhard Rintisch (przedstawiciel: A. Dreyer, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Valfleuri Pâtes alimentaires SA

Żądania wnoszącego odwołanie

— stwierdzenie nieważności orzeczenia siódmej izby Sądu (Sądu Pierwszej Instancji) z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-152/09;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok należy uchylić na tej podstawie, że Sąd naruszył art. 74 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (1) [obecnie art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (2)], oraz ze względu na nadużycie uprawnień. Według wnoszącego odwołanie Sąd dokonał błędnej wykładni art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94, stwierdzając, że Izba Odwoławcza słusznie nie wzięła pod uwagę dokumentów i dowodów przedstawionych przez wnoszącego odwołanie. Sąd błędnie orzekł, że Izba Odwoławcza zgodnie z prawem odmówiła skorzystania ze swobodnego uznania, sprzeciwiając się wzięciu pod uwagę wspomnianych dokumentów.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).

(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 165/9

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-62/09 Bernhard Rintisch przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 5 marca 2012 r. przez Bernharda Rintischa

(Sprawa C-120/12 P)

2012/C 165/15

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Bernhard Rintisch (przedstawiciel: A. Dreyer, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Bariatrix Europe Inc., SAS

Żądania wnoszącego odwołanie

— stwierdzenie nieważności orzeczenia siódmej izby Sądu (Sądu Pierwszej Instancji) z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-62/09;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok należy uchylić na tej podstawie, że Sąd naruszył art. 74 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (1) [obecnie art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (2)], oraz ze względu na nadużycie uprawnień. Według wnoszącego odwołanie Sąd dokonał błędnej wykładni art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94, stwierdzając, że Izba Odwoławcza słusznie nie wzięła pod uwagę dokumentów i dowodów przedstawionych przez wnoszącego odwołanie. Sąd błędnie orzekł, że Izba Odwoławcza zgodnie z prawem odmówiła skorzystania ze swobodnego uznania, sprzeciwiając się wzięciu pod uwagę wspomnianych dokumentów.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).

(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 165/10

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-109/09 Bernhard Rintisch przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 5 marca 2012 r. przez Bernharda Rintischa

(Sprawa C-121/12 P)

2012/C 165/16

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Bernhard Rintisch (przedstawiciel: A. Dreyer, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Valfleuri Pâtes alimentaires SA

Żądania wnoszącego odwołanie

— stwierdzenie nieważności orzeczenia siódmej izby Sądu (Sądu Pierwszej Instancji) z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-109/09;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok należy uchylić na tej podstawie, że Sąd naruszył art. 74 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (1) [obecnie art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (2)], oraz ze względu na nadużycie uprawnień. Według wnoszącego odwołanie Sąd dokonał błędnej wykładni art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94, stwierdzając, że Izba Odwoławcza słusznie nie wzięła pod uwagę dokumentów i dowodów przedstawionych przez wnoszącego odwołanie. Sąd błędnie orzekł, że Izba Odwoławcza zgodnie z prawem odmówiła skorzystania ze swobodnego uznania, sprzeciwiając się wzięciu pod uwagę wspomnianych dokumentów.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).

(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).
—

w konsekwencji uwzględnienia powyższych żądań, tytułem żądania głównego orzeczenie co do istoty w przedmiocie skargi oraz obciążenie kosztami postępowania strony przegrywającej lub tytułem ewentualnym przekazanie skargi do Sądu aby wydał on stosowne orzeczenie.
1)

Czy art. 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (1), aktualnie art. 51 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (2), nakładając na sektor cukru-buraków cukrowych opłatę w wysokości 12 EUR/tonę cukru kwotowego, jest nieważny: — ponieważ podstawą prawną ustanowienia tego przepisu zastosowaną przez ustawodawcę jest dawny art. 37 ust. 2 akapit trzeci traktatu WE (obecnie art. 43 ust. 2 traktatu FUE); — ponieważ uzasadniając opłatę jako środek przeznaczony na finansowanie wydatków WOR cukru, chociaż w rzeczywistości finansuje ona dopłaty bezpośrednie lub ma na celu zachować neutralność budżetową reformy cukrowej 2006 r., ustawodawca nie przedstawia jasno i jednoznacznie uzasadnienia dla wprowadzenia opłaty, jak wymaga się tego w art. 296 traktatu FUE (dawny art. 253 traktatu WE); — ponieważ ze względu na to, że branża cukrowniczo-buraczana jest jedynym sektorem, na który nałożono taką opłatę wpływającą do budżetu ogólnego UE, opłatę należy uznać za dyskryminującą zarówno między plantatorami, którzy utrzymali produkcję buraków cukrowych, jak i tymi, którzy jej zaprzestali, jak też między branżą cukrowniczo-buraczaną i każdym innym sektorem rolnym lub nierolnym; — ponieważ opłatę należy uznać za naruszającą zasadę proporcjonalności, gdyż opłata ta nie jest ani odpowiednia, ani niezbędna do finansowania wydatków WOR cukru, ani też proporcjonalna do rzeczywistych kosztów i perspektyw wydatków WOR cukru?
—

Stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec nie wprowadziła w życie przepisów ustawowych i administracyjnych wzgl. nie poinformowała o tym Komisji, które są konieczne zastosowania się do art. 1, art. 2, art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 2, 5, 6 i 8, art. 6 ust. 1, 2, 3, 9 i 10, art. 7, 8 i 9, art. 11 ust. 4 i 5, art. 12, art. 13 ust. 5, art. 15, 16 i 17, art. 18 ust. 1, 2, 4 i 5, art. 19 ust. 3, art. 20 -27, art. 28 ust. 4 i 6, art. 32-35 oraz do załączników I-IX dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/57/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie interoperacyjności systemu kolei we Wspólnocie (1);
—

uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji i w związku z tym stwierdzenie nieważności cła antydumpingowego nałożonego na wnoszącą odwołanie na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 826/2009 z dnia 7 września 2009 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1659/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów cegieł magnezytowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1), w zakresie w jakim ustanowione w nim cło antydumpingowe przekracza cło, jakie znajdowałoby zastosowanie, jeżeli zostałoby określone na podstawie metody obliczeń stosowanej w dochodzeniu pierwotnym do uwzględnienia braku zwrotu chińskiego podatku od wartości dodanej (VAT) przy wywozie zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego (2);
2)

Jeżeli na taki podmiot, jak OTOC, nakłada się ustawowy obowiązek wprowadzenia systemu obowiązkowych szkoleń dla członków, to czy obecny art. 101 TFUE można interpretować w ten sposób, że pozwala on zakwestionować system szkoleń narzucony zgodnie z prawem przez OTOC i przez rozporządzenie, w którym system ten został uregulowany, w zakresie w jakim ogranicza się on do ścisłego wykonania wymogu ustawowego? Czy też przeciwnie, kwestia ta nie jest objęta zakresem przedmiotowym art. 101 i należy ją oceniać na podstawie obecnych art. 56 i nast. TFUE?
1)

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) i orzecznictwa Trybunału dotyczącego tego postanowienia oraz mylnej interpretacji pojęcia jednolitego i ciągłego naruszenia, jak również naruszenia wymogów proceduralnych dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego. Zdaniem wnoszącego odwołanie w zaskarżonym wyroku Sąd dokonał błędnej oceny dowodów przedstawionych przez Komisję w celu zastosowania do ASPLA pojęcia jednolitego i ciągłego naruszenia, zarówno względem zarzucanego wnoszącemu odwołanie uczestnictwa w naruszeniach dotyczących sektorów worków z otworami i toreb klockowych, jak również, w odniesieniu do posiadania przez ASPLA wiedzy na temat działań stanowiących naruszenie, do których doszło w podgrupach, w jakich wnoszący odwołanie nie uczestniczył i włączenie tego rodzaju działań do „ogólnego schematu kartelowego”.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 89/17

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 listopada 2011 r. w sprawie T-79/06 Sachsa Verpackung przeciwko Komisji, wniesione w dniu 27 stycznia 2012 r. przez Gascogne Sack Deutschland GmbH, dawniej Sachsa Verpackung GmbH

(Sprawa C-40/12 P)

2012/C 89/27

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Gascogne Sack Deutschland GmbH, dawniej Sachsa Verpackung GmbH (przedstawiciele: F. Puel i L. François-Martin, adwokaci)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (czwarta izba) wydanego w dniu 16 listopada 2011 r. w sprawie T-79/06 (…) oraz zwrócenie sprawy do Sądu celem ponownego rozpoznania zgodnie ze stanowiskiem Trybunału, w tym w kwestii konsekwencji finansowych dla wnoszącej odwołanie wynikających z upływu czasu ponad rozsądny termin;

— obniżenie kwoty kary przy uwzględnieniu konsekwencji finansowych dla wnoszącej odwołanie wynikających z upływu czasu ponad rozsądny termin;

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania w obu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie podnosi cztery zarzuty na poparcie swojego odwołania.

W ramach pierwszego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo nie wyciągając konsekwencji z wejścia w życie w dniu 1 grudnia 2009 r. traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a w szczególności art. 6, który przyznaje Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej taką samą moc prawną co traktaty.

W drodze drugiego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd niedostatecznie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie odnośnie do zastosowania art. 23 ust. 2 rozporządzenia 1/2003 (1) oraz art. 15 rozporządzenia nr 17 (2).

Poprzez swój trzeci zarzut wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd nie dokonał sądowej kontroli i przeprowadził dostatecznej kontroli uzasadnienia i rozumowania Komisji donośnie do wpływu praktyki na rynek.

W drodze swojego czwartego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi tytułem subsydiarnym, że Sąd nie dochował wymogów proceduralnych naruszając zasadę rozsądnego terminu usankcjonowaną w art. 6 EKPC oraz zasadę skutecznej ochrony sądowej. Zarzut ten prowadzi wnoszącą odwołanie do wystąpienia, tytułem żądania głównego, o uchylenie wyroku oraz, tytułem ewentualnym, o obniżenie kwoty kary przy uwzględnieniu konsekwencji finansowych dla wnoszącej odwołanie wynikających z upływu czasu ponad rozsądny termin.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 (WE) i art. 82 (WE) (Dz.U. 2003, L 1, s. 1)

(2) Rozporządzenie Rady EWG nr 17 pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. (81 WE) i (82 WE) (Dz.U. 1962, 13, s. 204)