ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
W obszarze podatków procedura szczególna ma na celu uproszczenie zasad opodatkowania podatkiem od wartości dodanej mających zastosowanie do biur podróży. Ma na celu także zrównoważony podział wpływów pochodzących z poboru tego podatku pomiędzy państwa członkowskie, zapewniający, po pierwsze, przypisanie wpływów z podatku od wartości dodanej odnoszących się do danej indywidualnej usługi państwu członkowskiemu konsumpcji tej usługi, a po drugie, przypisanie wpływów z podatku od marży biura podróży państwu członkowskiemu, w którym biuro to ma siedzibę.

Podejście oparte na „kliencie” jest najbardziej zdatne do osiągnięcia tych dwóch celów, gdyż zezwala biurom podróży na korzystanie z uproszczonych zasad niezależnie od rodzaju klienta, na rzecz którego wykonują oni usługi, a tym samym sprzyja zrównoważonemu podziałowi wpływów pomiędzy państwa członkowskie.

Okoliczność, że w 1977 r. – w czasie gdy przyjmowana była procedura szczególna dla biur podróży – większość tych biur sprzedawała swoje usługi bezpośrednio konsumentowi końcowemu, nie oznacza, że prawodawca pragnął ograniczyć stosowanie tej procedury do tego typu sprzedaży i wykluczyć z niego sprzedaż na rzecz innych podmiotów gospodarczych.

Przepisy art. 306–310 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować jako zgodne z podejściem opartym na kliencie.

(por. pkt 59–61, 69)
Artykuł 5 dyrektywy 89/104 w sprawie znaków towarowych stoi na przeszkodzie temu, by właściciel znaków towarowych, który w ramach współkorzystania z osobą trzecią zgodził się na używanie przez tę osobę trzecią oznaczeń identycznych z jego znakami towarowymi w odniesieniu do określonych towarów należących do klas, dla których znaki te zostały zarejestrowane, i który nie zgadza się już na taką formę ich wykorzystania, był pozbawiony wszelkiej możliwości przeciwstawienia tej osobie trzeciej praw wyłącznych przysługujących mu z tytułu wspomnianych znaków oraz samodzielnego wykonywania tych praw wyłącznych w odniesieniu do towarów identycznych z tymi należącymi do rzeczonej osoby trzeciej.

Jeżeli chodzi o ograniczenia prawa wyłącznego wynikające w sposób nieodłączny z samego brzmienia art. 5 dyrektywy 89/104, wyłączne prawo przewidziane w tym przepisie zostało przyznane właścicielowi znaku, aby umożliwić mu ochronę jego szczególnych interesów jako właściciela znaku, to znaczy umożliwić mu zadbanie o to, aby znak mógł spełniać właściwe dla niego funkcje. Wykonywanie tego prawa powinno być w rezultacie zastrzeżone dla przypadków, w których używanie oznaczenia przez osoby trzecie wpływa lub może negatywnie wpływać na pełnione przez znak funkcje. Owe funkcje obejmują nie tylko podstawową funkcję znaku towarowego, jaką jest zagwarantowanie konsumentom wskazania pochodzenia towaru lub usługi, lecz również inne jego funkcje, takie jak funkcja polegająca na zagwarantowaniu jakości tego towaru lub usługi czy też funkcja komunikacyjna, inwestycyjna lub reklamowa.

Prawdą jest, co znajduje potwierdzenie w zawartym w motywie szóstym dyrektywy 89/104 odesłaniu do prawa krajowego regulującego odpowiedzialność cywilną, że sąd krajowy może nałożyć na właściciela znaku towarowego sankcję lub zobowiązać go do naprawienia wyrządzonej szkody, jeżeli ustali, że właściciel ten w sposób niewłaściwy cofnął swoją zgodę na używanie przez osobę trzecią oznaczeń identycznych z jego znakami towarowymi. Jednakże stwierdzenie takiego zachowania nie może prowadzić do utrzymania przez orzeczenie sądowe i przez nieokreślony czas wspólnego korzystania ze wspomnianych znaków, mimo braku wspólnej woli spółek co do dalszego korzystania z nich w tej formie.

(por. pkt 58, 61, 62; sentencja)
Analiza art. 69 rozporządzenia nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, przepisu, który przyznaje państwom członkowskim możliwość zatrzymania do 10% składowej krajowych pułapów każdego sektora w celu dokonania dodatkowej płatności z tytułu określonych rodzajów gospodarowania, które mają istotne znaczenie dla ochrony lub poprawy środowiska naturalnego lub dla poprawy jakości i sprzedaży produktów rolnych, w świetle art. 34 WE nie wykazała niczego, co mogłoby podważyć jego ważność.

W istocie należy stwierdzić, że w samym art. 69 rozporządzenia nr 1782/2003 nie ustanowiono odmiennych wymogów w zależności od państwa członkowskiego lub producenta, lecz poprzestano na przyznaniu wszystkim państwom, na tych samych warunkach i zasadach, pewnego zakresu swobody uznania przy dokonywaniu dodatkowych płatności w ramach reformy wspólnej polityki rolnej. To upoważnienie przyznane państwom członkowskim z jednej strony jest ściśle ograniczone i uzależnione od szeregu warunków o charakterze zarazem materialnym i proceduralnym, a z drugiej strony stanowi tymczasowy środek mający na celu ułatwienie przejścia na system płatności jednolitych. Okoliczność, iż przyjęcie środka w kontekście organizacji wspólnego rynku może mieć odmienne następstwa dla niektórych producentów z uwagi na ich indywidualną produkcję lub dotyczące ich uwarunkowania miejscowe, nie może być uznawana za dyskryminację zakazaną traktatem WE, gdy pomiar został przeprowadzony w oparciu o kryteria obiektywne przystosowane do ogólnego funkcjonowania organizacji wspólnego rynku. Ponadto zakaz dyskryminacji nie dotyczy ewentualnych różnic w traktowaniu, jakie mogą wynikać w różnych państwach członkowskich z rozbieżności występujących między przepisami poszczególnych państw członkowskich, jeżeli przepisy te dotyczą wszystkich osób, do których znajdują zastosowanie.

(por. pkt 20, 23, 29, 34, 35, 44; sentencja)
Artykuł 2 lit. c) dyrektywy 2002/21 w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej powinien być interpretowany w ten sposób, że usługa polegająca na dostarczaniu pakietu podstawowego programów radiowych i telewizyjnych dostępnego drogą kablową, za którą wystawiany jest rachunek obejmujący zarówno koszty transmisji jak i wynagrodzenie stacji nadawczych oraz opłaty na rzecz organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi w związku z rozpowszechnieniem treści utworów, wchodzi w zakres pojęcia „usługa łączności elektronicznej”, a zatem należy do przedmiotowego zakresu stosowania zarówno tej dyrektywy jak i dyrektywy 97/66 dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej, dyrektywy 2002/19 w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń, dyrektywy 2002/20 w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej i dyrektywy 2002/22 w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, stanowiących nowe ramy prawne dotyczące usług łączności elektronicznej, pod warunkiem że usługa ta obejmuje głównie przekaz treści telewizyjnych w sieci telewizji kablowej do odbiornika konsumenta końcowego.

(por. pkt 47; pkt 1 sentencji)
Jeżeli instytucja zastosuje jedno z odstępstw przewidzianych w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, to jej zadaniem jest zestawienie i wyważenie konkretnego interesu, który powinien podlegać ochronie poprzez brak ujawnienia danego dokumentu, i ogólnego interesu, by dokument ten został udostępniony, biorąc pod uwagę korzyści płynące, jak głosi motyw 2 rozporządzenia nr 1049/2001, ze wzmożonej przejrzystości, czyli większego uczestnictwa obywateli w procesie podejmowania decyzji, a także większej legitymizacji, skuteczności i odpowiedzialności administracji względem obywateli w systemie demokratycznym.

W tym względzie, o ile aby uzasadnić odmowę udzielenia dostępu do dokumentu, nie wystarczy co do zasady powołać się na okoliczność, że dokument ten ma związek z czynnościami lub interesem wymienionymi w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ właściwa instytucja powinna również wyjaśnić, w jaki sposób dostęp do tego dokumentu mógłby stanowić konkretne i rzeczywiste zagrożenie interesu chronionego wyjątkiem przewidzianym w tym przepisie, o tyle jednak jest dopuszczalne, by instytucja ta oparła się w tym względzie na ogólnych założeniach mających zastosowanie do niektórych kategorii dokumentów, ponieważ podobne względy natury ogólnej mogą mieć zastosowanie do wniosków o ujawnienie dotyczących dokumentów o tym samym charakterze. W takim przypadku do właściwej instytucji należy jednak uściślenie, na jakich względach natury ogólnej opiera ona domniemanie, że ujawnienie tych dokumentów wpłynęłoby negatywnie na interesy chronione odstępstwami przewidzianymi w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, i to bez konieczności przeprowadzenia konkretnej oceny treści każdego z tych dokumentów.

(por. pkt 32, 72, 73)
Artykuł 10 dyrektywy 2003/87 ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę 96/61 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on stosowaniu krajowych przepisów, których celem i skutkiem jest obniżanie wynagrodzenia za działalność związaną z produkcją energii elektrycznej o kwotę, o którą wynagrodzenie to podwyższyło się w związku z wliczeniem wartości bezpłatnie przydzielonych uprawnień do cen ofert sprzedaży na hurtowym rynku energii elektrycznej.

W istocie państwa członkowskie mogą co do zasady ustanawiać środki polityki gospodarczej, takie jak kontrola cen stosowanych na rynkach niektórych niezbędnych towarów i zasobów, określające sposób, w jaki wartość uprawnień bezpłatnie przydzielonych producentom jest przerzucana na konsumentów, pod warunkiem że ustanowienie takich środków nie neutralizuje zasady bezpłatnego przydziału uprawnień do emisji ani nie narusza celów dyrektywy 2003/87.

Co się tyczy pierwszego zasady bezpłatnego przydziału uprawnień do emisji, pojęcie bezpłatności określone w art. 10 dyrektywy 2003/87 sprzeciwia się nie tylko bezpośredniemu ustalaniu ceny za przydział uprawnień do emisji, lecz również pobraniu a posteriori opłaty za przydział rzeczonych uprawnień.

Jednakże bezpłatny przydział uprawnień do emisji nie miał na celu przyznania dotacji określonym producentom, lecz złagodzenie skutków ekonomicznych natychmiastowe i jednostronne wprowadzenie przez Unię Europejską uprawnień do emisji, przy uniknięciu utraty konkurencyjności niektórych sektorów produkcji objętych zakresem tej dyrektywy. Mechanizm bezpłatnego przydziału uprawnień do emisji nie wymaga zatem, by producenci energii elektrycznej mogli przerzucać wartość tych uprawnień na ceny energii elektrycznej i osiągać w ten sposób nadzwyczajne zyski.

Co się tyczy braku naruszenia celów dyrektywy 2003/8, kompensując nadzwyczajne zyski wynikające z bezpłatnego przydziału uprawnień, przepisy krajowe nie naruszają celu tego systemu wprowadzonego dyrektywą 2003/87 polegającego na zmniejszeniu emisji, opartego na wliczeniu kosztów ochrony środowiska przy obliczaniu cen produktów, ponieważ, po pierwsze, bezpłatny przydział uprawnień do emisji stanowił środek przejściowy mający na celu uniknięcie utraty konkurencyjności przedsiębiorstw z powodu ustanowienia systemu handlu uprawnieniami do emisji i nie dotyczy zatem bezpośrednio celu ochrony środowiska polegającego na zmniejszeniu emisji, po drugie, dane uregulowanie ma wpływ nie na rynek uprawnień do emisji, lecz na nadzwyczajne zyski pobierane przez wszystkich producentów energii elektrycznej z powodu wliczania wartości wspomnianych uprawnień przy obliczaniu ceny ofert uwzględnianych w celu ustalenia ceny na hurtowym rynku energii elektrycznej, mając na uwadze, że rynek ten jest rynkiem kasowym, i po trzecie, omawiane przepisy, mimo że mogą osłabić zachętę do zmniejszania emisji gazów cieplarnianych, nie eliminują jej całkowicie, przez co nie godzą w cel ochrony środowiska realizowany przez dyrektywę 2003/87 polegający na wspieraniu zmniejszania emisji.

(por. pkt 29–31, 39, 41, 44–46, 48, 58, 59; sentencja)
Datą odniesienia dla oceny istnienia uchybienia w rozumieniu art. 260 ust. 1 TFUE jest data upływu terminu wyznaczonego w wezwaniu do usunięcia uchybienia wydanego na podstawie tego postanowienia. Jednakże jeśli postępowanie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego wszczęto na podstawie art. 228 ust. 2 WE, datą odniesienia dla oceny istnienia uchybienia jest data upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii wystosowanej przed wejściem w życie traktatu z Lizbony, to znaczy przed dniem 1 grudnia 2009 r.

Zasądzenie okresowej kary pieniężnej od państwa członkowskiego, które uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 260 ust. 1 TFUE, jest co do zasady uzasadnione tylko w zakresie, w jakim uchybienie wynikające z niewykonania wcześniejszego wyroku trwa do czasu oceny okoliczności faktycznych przez Trybunał. Jeżeli w dniu rozprawy środki niezbędne do wykonania poprzedniego wyroku nie zostały jeszcze podjęte w pełnym zakresie, nakazanie temu państwu członkowskiemu zapłaty okresowej kary pieniężnej stanowi odpowiedni środek finansowy do zapewnienia pełnego wykonania tego wyroku.

Natomiast w wypadku ciągłego postępu w zakresie pełnego wykonania poprzedniego wyroku nie można wykluczyć, że w dniu ogłoszenia wyroku stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom poprzedni wyrok zostanie w pełni wykonany. W związku z tym okresowa kara pieniężna zostanie nałożona tylko w przypadku, gdy uchybienie będzie trwało w dniu ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie.

(por. pkt 64–67)
W istocie, w sytuacji gdy pracownik zakładu ubezpieczeń wykonuje działalność w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego poza stosunkiem podporządkowania, jaki wiąże go z tym zakładem, należy zasadniczo uznać, że zakład ten nie ponosi odpowiedzialności za jego działanie, a tym samym, że działa on jako pośrednik ubezpieczeniowy w rozumieniu art. 2 pkt 5 dyrektywy 2002/92, z takim skutkiem, iż powinien spełnić wymogi wymienione w art. 4 tej dyrektywy. Okoliczność, że zakład ubezpieczeń wykonuje pewien nadzór nad jego czynnościami, nie wystarczy, by zwolnić tego pośrednika z obowiązku spełnienia omawianych wymogów zawodowych przewidzianych w dyrektywie.

Wykładni przepisów art. 2 pkt 3 akapit drugi w związku z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/92 w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by pracownik zakładu ubezpieczeń nieposiadający kwalifikacji wymaganych na podstawie tego ostatniego przepisu wykonywał okazjonalnie i poza swą główną działalnością zawodową działalność pośrednictwa ubezpieczeniowego, jeśli pracownik taki nie działa w ramach stosunku podporządkowania względem tego zakładu, lecz zakład jednak nadzoruje jego czynności.

Dyrektywa 2002/92 w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego realizuje podwójny cel: pierwszym jest zbudowanie i właściwe funkcjonowanie jednolitego rynku usług ubezpieczeniowych poprzez wyeliminowanie barier w swobodzie przedsiębiorczości i swobodzie świadczenia usług, a drugim – poprawienie ochrony konsumentów w tym zakresie.

Tymczasem wykładnia pozwalająca określonej kategorii osób oferować usługi pośrednictwa przy niespełnieniu warunków przewidzianych w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/92 w tym zakresie naruszałaby ten podwójny cel. Po pierwsze, odwołanie się do takiej wykładni omawianej dyrektywy tworzyłoby znaczne różnice pomiędzy pośrednikami działającymi na jednolitym rynku usług ubezpieczeniowych, gdyż pośrednicy, którzy spełniają wymogi, i ci, którzy ich nie spełniają, mogliby wykonywać działalność pośrednictwa w odniesieniu do tych samych rodzajów umów ubezpieczeniowych. Wykładnia taka naruszałaby ponadto cel polegający na zapewnieniu równego traktowania wszystkich kategorii pośredników ubezpieczeniowych. Po drugie, taka wykładnia nie pozwalałaby na zapewnienie wysokiego poziomu ochrony konsumentów na rynku ubezpieczeń, czyli ubezpieczonych. Nie można bowiem uznać, by pracownicy zakładu ubezpieczeń, którzy zajmują się bezpośrednią sprzedażą usług ubezpieczeniowych w ramach tego zakładu, posiadali, w każdym przypadku, właściwe umiejętności i zdolności niezbędne do indywidualnego wykonywania pośrednictwa ubezpieczeniowego i by mogli tym samym gwarantować jakość takiego pośrednictwa. Nie można również zakładać, że tacy pracownicy są w stanie, nie posiadając wspomnianych umiejętności i zdolności, przedstawić klientom przy zawieraniu umowy ubezpieczenia, jej zmianie lub wznowieniu, informacje przewidziane w art. 12 dyrektywy 2002/92.

(por. pkt 27–30)
Dyrektywę 96/34 w sprawie Porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, przewidzianemu przez układ zbiorowy, na mocy którego pracownicy w ciąży, która przerywa bezpłatny urlop rodzicielski w rozumieniu tej dyrektywy, aby skorzystać ze skutkiem natychmiastowym z urlopu macierzyńskiego w rozumieniu dyrektywy 92/85 w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią, nie przysługuje utrzymanie wynagrodzenia, do którego byłaby uprawniona, gdyby urlop macierzyński był poprzedzony minimalnym okresem wznowienia pracy.

W istocie po pierwsze, chociaż art. 11 pkt 2 i pkt 3 dyrektywy 92/85 nie wprowadza obowiązku pełnego utrzymania wynagrodzenia pracownicy w czasie jej urlopu macierzyńskiego, żaden przepis dyrektywy nie stoi na przeszkodzie temu, by państwa członkowskie lub, w odpowiednim przypadku, partnerzy społeczni uchwalili zachowanie wszystkich składników wynagrodzenia, do których pracownica w ciąży miała prawo przed ciążą i urlopem macierzyńskim. Zasady stosowania systemu przewidującego utrzymanie wynagrodzenia przysługującego pracownicy w trakcie jej urlopu macierzyńskiego muszą być zgodne z przepisami prawa Unii, w tym dotyczącymi urlopu wychowawczego.

Po drugie, dokonany przez pracownicę wybór polegający na skorzystaniu z prawa do urlopu rodzicielskiego nie powinien mieć wpływu na warunki wykonywania prawa do korzystania z innego urlopu, w tym wypadku z urlopu macierzyńskiego. Warunek związany z minimalnym okresem wznowienia pracy narusza skuteczność (effet utile) dyrektywy 96/34 ponieważ jego skutkiem jest zniechęcenie pracownicy do podjęcia decyzji o skorzystaniu z prawa do urlopu rodzicielskiego przy uwzględnieniu skutku, jaki decyzja ta może mieć dla urlopu macierzyńskiego, który następuje podczas tego urlopu wychowawczego, polegającego na utracie części wynagrodzenia.

(por. pkt 36, 37, 47, 48, 51, 52; sentencja)
Statek wycieczkowy jest objęty zakresem zastosowania art. 4a ust. 4 dyrektywy 1999/32 odnoszącej się do redukcji zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych oraz zmieniającej dyrektywę 93/12, zmienionej dyrektywą 2005/33, w świetle kryterium regularnych usług wymienionego w art. 2 pkt 3g tej dyrektywy, pod warunkiem że obsługuje wycieczki po morzu, bez przystanków lub z przystankami, kończące się w porcie wyjściowym lub w innym porcie, o ile wycieczki te są organizowane z określoną częstotliwością, w konkretnych dniach i co do zasady w konkretnych godzinach wypłynięcia i przypłynięcia, a zainteresowani mogą swobodnie wybrać pomiędzy różnymi oferowanymi wycieczkami, co powinien sprawdzić sąd odsyłający.

Ważności art. 4a ust. 4 dyrektywy 1999/32 odnoszącej się do redukcji zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych oraz zmieniającej dyrektywę 93/12, zmienionej dyrektywą 2005/33, nie można badać w świetle ogólnej zasady prawa międzynarodowego pacta sunt servanda ani zasady lojalnej współpracy ustanowionej w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy TUE ze względu na to, że ten przepis wspomnianej dyrektywy może prowadzić do naruszenia załącznika VI międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki (konwencja Marpol 73/78). W istocie Unia nie jest stroną konwencji Marpol 73/78, w tym protokołu podpisanego w dniu 26 września 1997 r. włączającego do konwencji załącznik VI, i nie jest nią związana. Ważności wspomnianego art. 4a ust. 4 dyrektywy 1999/32 nie można również badać w świetle ogólnej zasady prawa międzynarodowego pacta sunt servanda, gdyż zasada ta jako wiążąca ma zastosowanie tylko do podmiotów prawa międzynarodowego, które są stronami danej umowy międzynarodowej i które z tego powodu są nią związane. Nie wydaje się poza tym, by załącznik VI był wyrazem zasad zwyczajowego prawa międzynarodowego, które jako takie wiążą instytucje Unii i należą do unijnego porządku prawnego.

Co więcej, Trybunał nie jest właściwy do wypowiadania się w kwestii, jaki jest wpływ załącznika VI na zakres art. 4a ust. 4 dyrektywy 1999/32. Dokonywanie wykładni przepisów prawa wtórnego w świetle zobowiązania nałożonego umową międzynarodową, taką jak protokół z 1997 r. włączający załącznik VI do konwencji, która to umowa nie wiąże wszystkich państw członkowskich, oznaczałoby rozszerzenie tego obowiązku na te państwa członkowskie, które nie są stronami takiej umowy. Te ostatnie państwa członkowskie należy jednak uznać za państwa trzecie w odniesieniu do takiej umowy. Takie rozszerzenie byłoby niezgodne z ogólną zasadą względnej skuteczności traktatów w prawie międzynarodowym, wedle której traktaty nie mogą szkodzić ani przynosić korzyści podmiotom trzecim („pacta tertiis nec nocent nec prosunt”).

(por. pkt 37–39, 41, 47, 50, 54; pkt 2, 3 sentencji)
Ponieważ podstawowymi celami dyrektywy 2009/41 w sprawie ograniczonego stosowania [zamkniętego użycia] mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie są ochrona zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego, nic nie stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie w ustawodawstwie krajowym przewidziało szerszą definicję pojęcia awarii niż przewidziana w art. 2 lit. d) dyrektywy 2009/41 obejmującą również awarie dotyczące organizmów zmodyfikowanych genetycznie. Co więcej państwa członkowskie mają prawo wprowadzić bardziej rygorystycznej ochrony w zakresie awarii związanych z takimi organizmami.

Ponieważ żaden przepis dyrektywy 2009/41 w sprawie zamkniętego użycia mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie są ochrona zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego, nie precyzuje okresu zasięgania opinii lub przeprowadzania konsultacji, o których mowa w art. 10 ust. 4 lit. b) owej dyrektywy, państwa członkowskie mogą co do zasady zgodnie z prawem Unii ustalić ten okres, jeżeli uznają to za konieczne.

(por. pkt 127)
Wykładni art. 11 część A: ust. 1 lit. a), ust. 2 lit. a) i ust. 3 lit. c) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych oraz art. 73, art. 78 akapit pierwszy lit. a) i art. 79 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, należy interpretować w ten sposób, że opłata za wyświetlanie przeznaczana na rozwój sztuki kinematograficznej i audiowizualnej powinna być wliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej podlegającym zapłacie od usług wyświetlania reklam handlowych.

W tym względzie zdarzenie powodujące powstanie obowiązku uiszczenia opłaty jest tożsame ze zdarzeniem powodującym obowiązek uiszczenia podatku od wartości dodanej podlegającego zapłacie od usług wyświetlania reklam handlowych. Opłata za wyświetlanie staje się bowiem wymagalna wraz z chwilą świadczenia usług i jedynie w wypadku świadczenia takich usług.

Taka opłata pozostaje w bezpośrednim związku ze świadczeniem usług wyświetlania reklam handlowych, ponieważ zdarzenia powodujące powstanie obowiązku uiszczenia opłaty i podatku od wartości dodanej są tożsame. Opłata wchodzi więc w zakres pojęcia „podatki, cła, opłaty i inne należności”, o którym mowa w art. 11 część A ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy i art. 78 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 2006/112.

(por. pkt 41, 42, 48; sentencja)