Wobec tego w sytuacji gdy Komisja stwierdza niezgodność systemu bezprawnie przyznanej pomocy ze wspólnym rynkiem i nakazuje zwrot wypłaconej pomocy, decyzja Komisji dotyczy wszystkich rzeczywistych beneficjentów tego systemu indywidualnie. Fakt należenia do zamkniętego kręgu rzeczywistych beneficjentów systemu pomocy, których obowiązek odzyskania wypłaconej pomocy dotyczy w sposób szczególny, wystarczy do odróżnienia tych beneficjentów od wszelkich innych osób. Indywidualizacja ta wynika w danym przypadku z faktu, że nakaz odzyskania pomocy naruszył w szczególny sposób interesy członków tego zamkniętego kręgu, których można było bez żadnych przeszkód zidentyfikować.

Nie jest jednak wykluczone, że w pewnych okolicznościach postanowienia aktu o charakterze generalnym mogą dotyczyć niektórych osób fizycznych i prawnych w sposób indywidualny w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE, w sytuacji gdy mają one wpływ na ich sytuację ze względu na określone, właściwe im cechy lub na sytuację faktyczną, która odróżnia je od wszelkich innych osób.

Decyzja Komisji w przedmiocie bezprawnego systemu pomocy państwa nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy ma w odniesieniu do rzeczywistych beneficjentów tego systemu charakter generalny ze względu na to, iż ma ona zastosowanie do określonych obiektywnie sytuacji i pociąga za sobą w odniesieniu do beneficjentów tego systemu określone w sposób generalny i abstrakcyjny skutki prawne. Sama bowiem okoliczność, że można zidentyfikować rzeczywistych beneficjentów takiego systemu, nie powoduje powstania po stronie Komisji obowiązku uwzględnienia ich sytuacji indywidualnej. Decyzja w przedmiocie systemu pomocy opiera się zatem co do zasady na ogólnej i abstrakcyjnej kontroli danego systemu, która to kontrola sama w sobie stanowi akt o charakterze generalnym.

W tych okolicznościach wyrównywanie kosztów wynikających ze strukturalnie niekorzystnej sytuacji pozwala na odstąpienie od uznania za pomoc jedynie w pewnych szczególnych sytuacjach. I tak korzyść przyznana przedsiębiorstwu w celu zmiany niekorzystnej z punktu widzenia konkurencji sytuacji nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE, w sytuacji gdy jest ona uzasadniona względami gospodarczymi i nie wprowadza dyskryminacji między podmiotami gospodarczymi mającymi siedzibę w różnych państwach członkowskich. W tego rodzaju sytuacji sąd wspólnotowy stosuje w rzeczywistości kryterium prywatnego podmiotu gospodarczego działającego w warunkach gospodarki rynkowej. Podobnie pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE nie stanowi przyznana przedsiębiorstwu korzyść, która zmniejsza nałożone zwykle na jego budżet obciążenia, jeżeli celem tej korzyści jest zaradzenie temu, iż przedsiębiorstwo jest narażone na dodatkowe, wynikające z systemu odstępstw, obciążenia, których nałożenia unikają przedsiębiorstwa podlegające prawu powszechnemu w normalnych warunkach rynkowych.

Okoliczność, że państwo członkowskie dąży przez zastosowanie jednostronnych działań do zbliżenia warunków konkurencji istniejących w danym sektorze gospodarczym do warunków panujących w innych państwach członkowskich, nie pozbawia tych działań charakteru pomocy państwa.

Komisja powinna jednak, w interesie prawidłowego stosowania podstawowych postanowień traktatu dotyczących pomocy państwa, przeprowadzić w ramach stosowania art. 88 WE sumienne i bezstronne badanie rozpatrywanego środka pomocowego. W szczególności w ramach formalnego postępowania wyjaśniającego zasada dobrej administracji, należąca do zasad ogólnych państwa prawa, wspólnych tradycjom konstytucjonalnym państw członkowskich, nakłada na Komisję obowiązek przestrzegania zasady równego traktowania zainteresowanych stron.

W przypadku istnienia systemu pomocy państwa Komisja nie jest co do zasady zobowiązana do badania pomocy przyznanej w przypadkach indywidualnych. Może ona ograniczyć się do zbadania ogólnych cech rozpatrywanego systemu, bez obowiązku badania każdego szczególnego przypadku jego zastosowania.

Wymogi dotyczące uzasadnienia i analizy przez Komisję wpływu danego środka stanowiącego pomoc państwa na wymianę handlową między państwami członkowskimi i konkurencję są w bardzo logiczny sposób zróżnicowane w zależności od indywidualnego lub ogólnego charakteru tego środka.

W przypadku odniesieniu do wielosektorowych systemów pomocy Komisja może ograniczyć się do zbadania cech danego systemu, aby ocenić, czy ze względu na wysokie kwoty lub udziały procentowe pomocy, cechy wspomaganych inwestycji lub inne ustanowione przez ten system tryby postępowania zapewnia on swym beneficjentom, w porównaniu z ich konkurentami, znaczną korzyść i prowadzi zasadniczo do uprzywilejowania przedsiębiorstw uczestniczących w wymianie handlowej pomiędzy państwami członkowskimi. A zatem w przypadku systemu pomocy mającego zastosowanie do wszystkich znajdujących się na danym obszarze przedsiębiorstw nie można wymagać od Komisji, aby na podstawie choćby pobieżnego badania sytuacji na rynkach wykazała przewidywalny wpływ tego systemu na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową i na konkurencję we wszystkich sektorach, których dotyczy pomoc.

W tym zakresie do danego państwa członkowskiego, zgodnie z jego obowiązkiem współpracy z Komisją, oraz do zainteresowanych osób trzecich, należycie wezwanych do przedstawienia swych uwag zgodnie z art. 88 ust. 2 WE, należy podniesienie wszelkich argumentów i dostarczenie Komisji wszelkich informacji mogących wyjaśnić jej wszystkie aspekty sprawy.

W przypadku wielosektorowego systemu pomocy Komisja jest zobowiązana jedynie do skontrolowania na podstawie konkretnych dowodów, czy w pewnych określonych sektorach rozpatrywany środek spełnia dwie przesłanki zastosowania art. 87 ust. 1 WE, a mianowicie czy może wywierać wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi i na konkurencję ? o ile w trakcie postępowania administracyjnego zostały jej dostarczone w tym celu wystarczające, mające znaczenie dla sprawy informacje.

Zakres ciążącego na Komisji obowiązku uzasadnienia jest w przypadku wielosektorowego systemu pomocy uzależniony, w szczególności w odniesieniu do wpływu tego systemu na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową i na konkurencję, od danych i informacji, jakie zostały podane do wiadomości tej instytucji w kontekście postępowania administracyjnego.

(por. pkt 227, 230, 231, 233, 235, 237)