ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 czerwca 2016 r. –

L’Oréal / EUIPO

(sprawa C‑611/15 P)

„Odwołanie — Słowny unijny znak towarowy AINHOA — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) — Dowód używania — Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 — Artykuł 22 i art. 40 ust. 5 — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne”

1. Odwołanie — Zarzuty — Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów — Niedopuszczalność — Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów — Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 16)

2. Znak towarowy Unii Europejskiej — Procedura — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Okoliczności faktyczne i dowody nieprzedstawione w wyznaczonym w tym celu terminie — Uwzględnienie — Uznanie przysługujące izbie odwoławczej [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 51 ust. 1 lit. a), art. 57 ust. 1, art. 76 ust. 2; rozporządzenie Komisji nr 2868/95, art. 1, zasada 40 ust. 5] (por. pkt 24–27)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje odrzucone.
Wyrok z dnia 13 lutego 2014 r., Sokoll-Seebacher (C‑367/12), należy rozumieć w ten sposób, że kryterium dotyczącego rygorystycznego limitu liczby „osób do zaopatrzenia na stałe” wprowadzonego rozpatrywanym w postępowaniu głównym uregulowaniem krajowym nie należy stosować w celu weryfikacji istnienia potrzeby utworzenia nowej apteki, ogólnie, w każdej konkretnej sytuacji podlegającej weryfikacji.

W istocie ustawodawstwo krajowe jest odpowiednie do zapewnienia realizacji zamierzonego celu wyłącznie wówczas, gdy rzeczywiście odzwierciedla ono troskę o osiągnięcie go w sposób spójny i systematyczny.

Tymczasem pomimo przewidzianego przez ustawodawstwo krajowe środka dostosowawczego zastosowanie kryterium dotyczącego liczby „osób do zaopatrzenia na stałe” powoduje ryzyko, iż nie zostanie zapewniony równy i odpowiedni dostęp do usług farmaceutycznych pewnym osobom zamieszkującym obszary o pewnych szczególnych cechach lokalnych, takie jak obszary wiejskie i odizolowane, położone poza strefami zaopatrzenia istniejących aptek, w szczególności w zakresie dotyczącym osób o ograniczonej sprawności ruchowej.

Niemniej jednak, odnosząc się do obszarów wiejskich lub odizolowanych, a także do osób mających trudności z poruszaniem się, Trybunał nie miał w żaden sposób zamiaru ograniczyć zakresu jego oceny spójności uregulowania krajowego do tego rodzaju obszarów, czy też tych kategorii osób.

Ze względu bowiem na rygorystyczny limit liczby „osób do zaopatrzenia na stałe”, który ustanawia uregulowanie krajowe, uregulowanie owo nie pozwala właściwemu organowi należycie uwzględnić specyfiki każdej badanej sytuacji i zapewnić w ten sposób realizację w sposób spójny i systematyczny głównego celu wyznaczonego przez to uregulowanie, polegającego na zapewnieniu pewnego i należytej jakości zaopatrzenia ludności w produkty lecznicze.

Mając to na uwadze, Trybunał uznał, że uregulowanie państwa członkowskiego, które ustanawia jako podstawowe kryterium weryfikacji istnienia potrzeby utworzenia nowej apteki rygorystyczny limit liczby „osób do zaopatrzenia na stałe”, jest sprzeczne z art. 49 TFUE, a zwłaszcza z wymogiem spójności w realizacji zamierzonego celu, gdy właściwe organy krajowe nie mają możliwości odstępstwa od tego ograniczenia w celu uwzględnienia szczególnych uwarunkowań lokalnych, czyli w ostateczności specyfikę różnych konkretnych sytuacji, z których każda odrębnie podlega weryfikacji.

Z powyższego wynika, że brak spójności związany ze stosowaniem kryterium dotyczącego rygorystycznego limitu liczby „osób do zaopatrzenia na stałe” ma charakter systemowy. Wobec tego wywołane taką oceną ryzyko może wpływać na ocenę całej szczególnej sytuacji.

(por. pkt 27, 31–36; sentencja)
Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 22 czerwca 2016 r. –

Matratzen Concord / EUIPO

(sprawa C‑295/15 P) ( 1 )

„Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Znak towarowy Unii Europejskiej — Słowny unijny znak towarowy ARKTIS — Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) — Postać, w jakiej używany jest znak towarowy — Dowód używania znaku towarowego — Zgoda właściciela — Częściowe oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku”

Odwołanie — Zarzuty — Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów — Niedopuszczalność — Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów — Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 28)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje odrzucone.

2) Matratzen Concord GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

( 1 ) Dz.U. C 302 z 14.9.2015.
Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 26 maja 2016 r. –

Dairek Attoumi / EUIPO

(sprawa C‑578/15 P)

„Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Wzory wspólnotowe — Zarejestrowany wzór wspólnotowy DIESEL — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy DIESEL — Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 — Artykuł 25 ust. 1 lit. c) — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku”

1. Odwołanie — Zarzuty — Zarzuty oczywiście niedopuszczalne lub oczywiście bezzasadne — Oddalenie na każdym etapie postępowania, w drodze postanowienia z uzasadnieniem, bez otwierania ustnego etapu postępowania (regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 181) (por. pkt 20, 21)

2. Odwołanie — Zarzuty — Zakwestionowanie decyzji zaskarżonej przed Sądem, nie zaś wydanego przezeń wyroku — Niedopuszczalność [art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 168 § 1 lit. b)] (por. pkt 26, 36)

3. Odwołanie — Zarzuty — Brak wystąpienia z konkretnym zarzutem wobec elementu rozumowania Sądu i podstaw prawnych na poparcie odwołania — Niedopuszczalność [art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 168 § 1 lit. d), art. 169] (por. pkt 28, 31, 38)

4. Odwołanie — Zarzuty — Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów — Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 41)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone.
Sprawa C‑281/15

Soha Sahyouni

przeciwko

Raji Mamischowi

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München)

„Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (UE) nr 1259/2010 — Zakres stosowania — Uznanie prywatnego wyroku rozwodowego wydanego przez sąd wyznaniowy w państwie trzecim — Oczywisty brak właściwości Trybunału”

Streszczenie – postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 maja 2016 r.

Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Przepisy prawa Unii, które znalazły zastosowanie poprzez prawo krajowe w sposób bezpośredni i bezwarunkowy do sytuacji nieobjętych ich zakresem stosowania – Włączenie – Warunek – Konieczność wskazania przez sąd krajowy istnienia takiego odwołania – Brak takiego wskazania – Oczywisty brak właściwości Trybunału

(art. 267 TUE; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 53 § 2; rozporządzenia Rady: nr 2201/2003, nr 1259/2010)

Rozporządzenie nr 1259/2010 w sprawie wprowadzenia w życie wzmocnionej współpracy w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodu i separacji prawnej zawiera wyłącznie normy kolizyjne mające zastosowanie przy rozstrzyganiu konfliktów między prawami regulującymi kwestie rozwodu i separacji prawnej, nie regulując kwestii uznania w państwie członkowskim już wydanego orzeczenia. Natomiast to rozporządzenie nr 2201/2013 dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie nr 1347/2000, ustanawia w szczególności normy dotyczące uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich. Rozporządzenie to nie stosuje się jednak do orzeczeń wydanych w państwie trzecim. W rezultacie kwestia uznawania wyroków rozwodowych wydanych w państwie trzecim pozostaje poza zakresem regulacji prawa Unii.

W sytuacji gdy ani przepisy rozporządzenia nr 1259/2010 podnoszone przez sąd krajowy, ani przepisy rozporządzenia nr 2001/2003, ani też żaden inny akt prawa Unii nie mają zastosowania w sporze rozpatrywanym w postępowaniu głównym, dokonanie przez Trybunał wykładni przepisów prawa Unii jest uzasadnione, gdy przepisy te znalazły zastosowanie do takich sytuacji poprzez prawo krajowe w sposób bezpośredni i bezwarunkowy w celu zapewnienia identycznego traktowania tych sytuacji i sytuacji objętych zakresem stosowania prawa Unii. Trybunał musi zatem zbadać, czy istnieją wystarczające przesłanki, aby stwierdzić, że w danej sprawie zachodzi takie odesłanie do prawa Unii.

Jednakże Trybunał nie ma obowiązku podejmować inicjatywy dokonania wykładni prawa Unii, jeżeli z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym nie wynika, by sąd krajowy faktycznie wykazał istnienie takiego odesłania. Nie jest tak, gdy sąd krajowy przyjmuje, że rozporządzenie nr 1259/2010 ma zastosowanie do rozpatrywanych okoliczności, bez przedstawienia żadnych innych informacji, z których wynikałoby, że rozporządzenie nr 1259/2010 bądź też jakiekolwiek inne przepisy prawa Unii mają zastosowanie do wspomnianych okoliczności faktycznych.

(por. pkt 19, 20, 22, 23, 27, 28, 30, 31)
Przepisy traktatu FUE w dziedzinie swobody przedsiębiorczości i swobodnego przepływu usług nie mają zastosowania do sytuacji, w której wszystkie elementy ograniczają się do obrębu jednego państwa członkowskiego Jednakże w niektórych ściśle określonych przypadkach czysto wewnętrzny charakter danej sytuacji nie stanowi przeszkody dla tego, by Trybunał udzielił odpowiedzi na pytanie zadane w trybie art. 267 TFUE.

Może tak być zwłaszcza wówczas, gdy prawo krajowe wymaga od sądu krajowego umożliwienia obywatelom państwa członkowskiego, którego organem jest ten sąd, skorzystania z takich samych praw, jakie w tej samej sytuacji przysługiwałyby na mocy prawa Unii obywatelowi innego państwa członkowskiego, lub gdy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy przepisów prawa Unii, do których prawo krajowe odsyła w celu ustalenia norm mających zastosowanie do sytuacji czysto wewnętrznej tego państwa.

Jednakże, jakkolwiek Trybunał może w takich okolicznościach dokonać żądanej wykładni, nie należy do niego podejmowanie takich działań, jeżeli z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym nie wynika, by sąd odsyłający faktycznie miał taki obowiązek.

(por. pkt 23, 26–28)
1)

Artykuły 49 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te nie stoją na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, który nakłada na podmioty pragnące zgłosić się do udziału w przetargu mającym na celu przyznanie koncesji w dziedzinie gier i zakładów obowiązek przedstawienia dowodu ich sytuacji ekonomicznej i finansowej w postaci oświadczeń wydanych przez co najmniej dwie instytucje bankowe i który nie zezwala przy tym na wykazanie tej sytuacji w inny sposób, ponieważ taki przepis może spełniać określone w orzecznictwie Trybunału przesłanki proporcjonalności, co powinien sprawdzić sąd odsyłający.
Na mocy motywu dziesiątego dyrektywy 93/13 jednolite normy prawne dotyczące nieuczciwych warunków powinny bowiem odnosić się do wszelkich umów zawieranych pomiędzy przedsiębiorcami a konsumentami, zgodnie z definicjami zawartymi w art. 2 lit. b) i c) owej dyrektywy. W tym względzie przedmiot umowy jest, z zastrzeżeniem wyjątków wyliczonych w owym motywie, bez znaczenia dla określenia zakresu stosowania tej dyrektywy Tak więc dyrektywa 93/13 definiuje umowy, do jakich ma zastosowanie, poprzez odniesienie do statusu kontrahentów, w zależności od tego, czy działają oni w ramach swojej działalności zawodowej, czy też nie.

Artykuł 1 ust. 1 i art. 2 lit. b) dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że dyrektywa ta może mieć zastosowanie do umowy zabezpieczenia na nieruchomości zawartej pomiędzy osobami fizycznymi a instytucją kredytową w celu zabezpieczenia spełnienia zobowiązań spółki handlowej zaciągniętych względem rzeczonej instytucji w ramach umowy kredytu, jeżeli takie osoby fizyczne działały w celach niezwiązanych z ich działalnością zawodową i nie miały powiązań funkcjonalnych z tą spółką, co powinien sprawdzić sąd krajowy.

Pojęcie konsumenta w rozumieniu art. 2 lit. b) dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich ma charakter obiektywny i należy je oceniać w świetle kryterium funkcjonalnego, polegającego na ocenie, czy dany stosunek umowny wpisuje się w ramy działalności niezwiązanej z wykonywaniem zawodu. Do sądu krajowego rozpoznającego spór dotyczący umowy mogącej wchodzić w zakres stosowania omawianej dyrektywy należy sprawdzenie, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy i dowodów, czy danego kredytobiorcę można zakwalifikować jako „konsumenta” w rozumieniu tej dyrektywy.

Jeżeli chodzi o kwestię tego, czy osobę fizyczną, która zobowiązuje się zagwarantować zobowiązania spółki handlowej powzięte względem instytucji bankowej w ramach umowy kredytu, można uważać za konsumenta, należy zaznaczyć, że chociaż taką umowę gwarancji lub poręczenia można ze względu na przedmiot określić jako umowę akcesoryjną względem umowy głównej będącej źródłem długu, który zabezpiecza, to z punktu widzenia stron umowy przedstawia się ona jako umowa odrębna, gdyż zawarta jest pomiędzy osobami innymi aniżeli strony umowy głównej. To więc w odniesieniu do stron umowy gwarancji lub poręczenia należy oceniać charakter, w jakim strony te działały. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy owa osoba fizyczna działała w ramach swej działalności zawodowej, bądź to z powodu powiązań funkcjonalnych, jakie ma ze spółką, wobec której wystąpiła jako poręczyciel, takich jak zarządzanie, bądź to z uwagi na znaczący udział w jej kapitale zakładowym, czy też działała w celach prywatnych.

(por. pkt 31–34)
Należy uznać za oczywiście niedopuszczalny wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczący postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na usługi, o wartości nieprzekraczającej progu określonego w dyrektywie 2004/18 w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, zmienionej rozporządzeniem nr 1251/2011, gdy sąd krajowy nie dostarczył żadnych danych umożliwiających Trybunałowi uzyskanie informacji na temat istnienia niewątpliwego znaczenia transgranicznego. Tymczasem, jak wynika z art. 94 regulaminu postępowania, Trybunał musi mieć możliwość odnalezienia we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym okoliczności faktycznych, na jakich oparte są pytania, oraz związku pomiędzy tymi danymi i pytaniami. W konsekwencji ustalenie okoliczności niezbędnych, aby możliwe było zbadanie istnienia niewątpliwego znaczenia transgranicznego, podobnie jak, ogólnie rzecz ujmując, wszystkich okoliczności, których ustalenie należy do sądów krajowych i od których zależy stosowanie aktu prawa pochodnego lub prawa pierwotnego Unii, powinno mieć miejsce przed wystąpieniem do Trybunału.

W tym względzie, wprawdzie zdarza się, że Trybunał, bez wyraźnych informacji ze strony sądu odsyłającego w tej kwestii, może wywieść z danych postanowienia odsyłającego ewentualne istnienie niewątpliwego znaczenia transgranicznego, inaczej jest jednak, gdy w braku jakichkolwiek danych tego rodzaju w postanowieniu odsyłającym, Trybunał uznaje, że nie może dokonać takiej dedukcji. W tych okolicznościach Trybunał nie jest w stanie udzielić użytecznej odpowiedzi na pytania przedstawione przez sąd odsyłający w celu rozstrzygnięcia zawisłego przed nim sporu, co jest celem współpracy ustanowionej w art. 267 TFUE.

(por. pkt 29–32; sentencja)
3)

Skutki stwierdzenia nieważności art. 4 i załącznika II do decyzji 2013/448 są ograniczone w czasie w ten sposób, że, po pierwsze, owo stwierdzenie wywołuje skutki dopiero po upływie okresu dziesięciu miesięcy, liczonego od daty ogłoszenia wyroku z dnia 28 kwietnia 2016 r., Borealis Polyolefine i in. (C‑191/14, C‑192/14, C‑295/14, C‑389/14 i od C‑391/14 do C‑393/14, EU:C:2016:311), w celu umożliwienia Komisji Europejskiej przyjęcia koniecznych środków oraz, po drugie, że środki przyjęte do tego terminu w oparciu o nieważne przepisy nie mogą być kwestionowane.
2.

Konkurencja — Przedsiębiorstwa publiczne i przedsiębiorstwa korzystające ze specjalnych lub z wyłącznych praw przyznanych im przez państwa członkowskie — Stworzenie pozycji dominującej — Brak niezgodności samej w sobie z art. 82 WE (art. 82 WE, art. 86 ust. 1 WE) (por. pkt 34, 35)
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 30 maja 2018 r. –

Simba Toys/EUIPO i Seven Towns

(sprawa C‑30/15 P-DEP)

Ustalenie kosztów

1. Postępowanie sądowe–Koszty–Ustalenie–Koszty podlegające zwrotowi–Postępowanie przed Trybunałem w ramach odwołania–Niezbędne wydatki w związku z tym postępowaniem [regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 144 lit. b)] (zob. pkt 20)

2. Postępowanie sądowe–Koszty–Ustalenie–Koszty podlegające zwrotowi–Okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę–Honoraria, które strony winne są swoim adwokatom–Ustalenie honorariów, które mogą zostać zwrócone przez stronę, która ponosi koszty [regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 144 lit. b)] (zob. pkt 21)

3. Postępowanie sądowe–Koszty–Ustalenie–Koszty podlegające zwrotowi–Okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę–Krajowa taryfa ustalająca wysokość wynagrodzenia adwokatów lub radców prawnych–Wykluczenie [regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 144 lit. b)] (zob. pkt 22–24)

Sentencja

Łączną kwotę kosztów jakie Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Seven Towns Ltd muszą zwrócić Simba Toys GmbH & Co. KG ustala się w wysokości 35000 EUR.
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 30 maja 2018 r. –

Simba Toys/EUIPO i Seven Towns

(sprawa C‑30/15 P-DEP2)

Ustalenie kosztów

1. Postępowanie sądowe–Koszty–Ustalenie–Koszty podlegające zwrotowi–Postępowanie przed Trybunałem w ramach odwołania–Niezbędne wydatki w związku z tym postepowaniem [regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 144 lit. b)] (zob. pkt 21)

2. Postępowanie sądowe–Koszty–Ustalenie–Koszty podlegające zwrotowi–Okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę–Honoraria, które strony winne są swoim adwokatom–Ustalenie honorariów, które mogą zostać zwrócone przez stronę, która ponosi koszty [regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 144 lit. b)] (zob. pkt 22)

3. Postępowanie sądowe–Koszty–Ustalenie–Koszty podlegające zwrotowi–Okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę–Krajowa taryfa ustalająca wysokość wynagrodzenia adwokatów lub radców prawnych–Wykluczenie [regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 144 lit. b)] (zob. pkt 23–25)

Sentencja

Łączną kwotę kosztów jakie Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Seven Towns Ltd muszą zwrócić Simba Toys GmbH & Co. KG w związku z postępowaniem w pierwszej instancji ustala się w wysokości 34000 EUR.
Sprawa C‑473/15

Peter Schotthöfer & Florian Steiner GbR

przeciwko

Eugenowi Adelsmayrowi

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bezirksgericht Linz)

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Ekstradycja obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej do państwa trzeciego, w którym jest on narażony na ryzyko poddania go karze śmierci – Obywatelstwo Unii – Artykuły 18 i 21 TFUE – Artykuł 19 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Ochrona przed ekstradycją

Streszczenie – postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 września 2017 r.

Prawa podstawowe–Karta praw podstawowych Unii Europejskiej–Zakres stosowania–Wprowadzanie w życie prawa Unii–Orzeczenie państwa członkowskiego o ekstradycji obywatela Unii, który skorzystał z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się w Unii–Włączenie–Orzeczenie objęte zakresem stosowania art. 18 i art. 21 TFUE (art. 18 TFUE, 21 TFUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 51 ust. 1)

Obywatelstwo Unii–Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich–Skierowany przez państwo trzecie do państwa członkowskiego wniosek o ekstradycję będącego obywatelem innego państwa członkowskiego obywatela Unii, który skorzystał w pierwszym państwie członkowskim z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się–Obowiązek weryfikacji gwarancji określonych w art. 19 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej–Elementy oceny (art. 18 TFUE, 21 TFUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 19 ust. 2)

Obywatelstwo Unii–Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich–Skierowany przez państwo trzecie do państwa członkowskiego wniosek o ekstradycję będącego obywatelem innego państwa członkowskiego obywatela Unii, który skorzystał w pierwszym państwie członkowskim z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się–Obowiązek weryfikacji gwarancji określonych w art. 19 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej–Pojęcie istnienia poważnego ryzyka w rozumieniu tego przepisu–Kara śmierci o którą wniesiono, i która może zostać orzeczona w razie podjęcia postępowania karnego w następstwie jego ekstradycji–Włączenie (art. 18 TFUE, 21 TFUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 19 ust. 2)
1)

Ani z przepisów dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r., rozpatrywanych w świetle art. 15 ust. 3 decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, ani z decyzji Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady nie wynika, że przy ustalaniu maksymalnej rocznej liczby uprawnień do emisji gazów cieplarnianych Komisja Europejska wykluczyła emisje inne niż te, które należy przypisać wytwórcom energii elektrycznej.
4)

VSM Geneesmiddelen BV i European Confederation of Pharmaceutical Entrepreneurs (EUCOPE) pokryją własne koszty związanie z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonym przez European Confederation of Pharmaceutical Entrepreneurs (EUCOPE).