ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
14

Paragraf 29/A ust. 1, 4, 6 i 7 ustawy o opłatach drogowych, wprowadzony do tej ustawy ustawą nr LIV z 2014 r., która weszła w życie w dniu 9 listopada 2014 r., stanowi, co następuje: „(1) W przypadkach przewidzianych w ust. 2–4 wnioskodawcy składający do organu odpowiedzialnego za pobieranie opłat za przejazd (zwanego dalej »podmiotem odpowiedzialnym za pobieranie opłat za przejazd«), wniosek zgodnie z ust. 6 i 7 (zwany dalej »wnioskiem«), są zgodnie z wymogami przewidzianymi przez niniejszą ustawę zwolnieni z uiszczenia grzywny nałożonej z powodu korzystania z drogi bez zezwolenia w rozumieniu § 14 lit. a) niniejszej ustawy, które miało miejsce pomiędzy 1 lipca 2013 r. a 31 marca 2014 r. […] (4) Na podstawie uzasadnionego wniosku, zgodnie z ust. 7, wnioskodawca jest zwolniony z uiszczenia grzywny nałożonej za naruszenie § 14 lit. a), w wypadku gdy nałożenie grzywny miało miejsce – w okresie ważności biletu drogowego i nie więcej niż raz w miejscu kontroli określonym dla każdego kierunku ruchu drogowego – na płatnym odcinku drogi lub na drodze dojazdowej do niego, którą uznaje się za funkcjonalnie równoległą w stosunku do odcinka drogi, w odniesieniu do którego rozpatrywany pojazd posiadał w tym samym okresie zezwolenie na przejazd, którego nie wykorzystano w okresie jego ważności. […] (6) Ponadto, poza postanowieniami ust. 2–4, aby uzyskać zwolnienie z grzywny konieczne jest, by przed złożeniem wniosku wnioskodawca zapłacił podmiotowi odpowiedzialnemu za pobieranie opłaty drogowej za każdą grzywnę koszty usługi w wysokości 12000 HUF [około 39 EUR], w tym podatek od wartości dodanej, a także aby udowodnił tę zapłatę w chwili złożenia wniosku […]. (7) Wniosek można złożyć w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie ustawy nr LIV z 2014 r. o zmianie [ustawy o opłatach drogowych]. Podmiot odpowiedzialny za pobieranie opłat za przejazd na podstawie złożonego wniosku, pod warunkiem że treść wniosku jest zgodna z niniejszą ustawą i nie jest sprzeczna z informacjami zawartymi w bazie danych podmiotu odpowiedzialnego za pobieranie opłat za przejazd, wydaje zaświadczenie, wskazując, czy wnioskodawca może być zwolniony z uiszczenia grzywny, ponieważ zostały spełnione przesłanki ust. 2–4. Zaświadczenia takiego nie wydaje się w przypadku, gdy dane we wniosku nie są zgodne z informacjami wymienionymi w bazie danych podmiotu odpowiedzialnego za pobieranie opłat za przejazd. Podmiot odpowiedzialny za pobieranie opłat drogowych wydaje zaświadczenie w terminie 120 dni od dnia otrzymania wniosku […]”.
69

W tym względzie należy zaznaczyć, że przepis krajowy, taki jak art. 12 ust. 2 rozporządzenia międzyresortowego z dnia 23 stycznia 2012 r., gwarantuje identyfikowalność produktu w łańcuchu produkcyjnym i transportowym, jak też spełnianie przezeń kryteriów zrównoważonego rozwoju celem uniknięcia ewentualnego przetworzenia lub fałszowania oleju palmowego. Pośrednik taki jak Movendi, który nabywa biopłyn będący przedmiotem postępowania głównego wraz z jego własnością prawną oraz całą istotną dokumentacją, zanim sprzeda go użytkownikowi końcowemu, może bowiem zmienić jego cechy, udostępnić go osobom trzecim i zmieszać z innymi niecertyfikowanymi płynami lub biopłynami. Tym samym poprzez objęcie wszystkich podmiotów łańcucha dostaw biopłynów wspomniany przepis krajowy przyczynia się do zapobiegania ryzyku oszustwa dotyczącego spełniania przez ten biopłyn kryteriów zrównoważonego rozwoju. W konsekwencji stanowi on środek proporcjonalny do osiągnięcia zgodnego z prawem celu, od którego zmierza.
34

Należy przypomnieć, że rozporządzenie nr 1215/2012 ma na celu ujednolicenie przepisów o jurysdykcji w sprawach cywilnych i handlowych, ustanawiając w wysokim stopniu przewidywalne przepisy o jurysdykcji. Rozporządzenie to dąży zatem do osiągnięcia celu, którym jest wzmocnienie ochrony prawnej osób zamieszkujących na terenie Unii lub mających na terenie Unii swoją siedzibę, umożliwiając jednocześnie powodowi łatwe zidentyfikowanie sądu, do którego może on wnieść powództwo, a pozwanemu racjonalne przewidzenie sądu, przed jakim może być pozwany (zob. podobnie wyrok z dnia 14 lipca 2016 r., Granarolo, C‑196/15, EU:C:2016:559, pkt 16 i przytoczone tam orzecznictwo).
108

Po drugie, należy przypomnieć, że jeżeli nie istnieje żaden środek zaskarżenia wyroku sądu krajowego, to sąd ten jest co do zasady zobowiązany wystąpić do Trybunału zgodnie z art. 267 akapit trzeci TFUE, w sytuacji gdy podniesiona została przed nim kwestia dotycząca interpretacji traktatu FUE (zob. wyrok z dnia 15 marca 2017 r., Aquino, C‑3/16, EU:C:2017:209, pkt 42).
10

Artykuł 15 rozporządzenia nr 2201/2003, zatytułowany „Przekazanie do sądu lepiej umiejscowionego dla osądzenia sprawy”, brzmi: „1. W drodze wyjątku, sądy państwa członkowskiego, do których jurysdykcji należy rozpoznanie sprawy co do istoty, jeżeli uznają, że sąd innego państwa członkowskiego, z którym dziecko ma szczególny związek, mógłby lepiej osądzić sprawę lub jej określoną część, oraz jeśli jest to zgodne z dobrem dziecka: a) zawieszają rozpoznanie sprawy lub odnośnej jej części i wzywają strony do wniesienia pozwu lub wniosku do sądu tego innego państwa członkowskiego zgodnie z ust. 4; lub b) wzywają sąd innego państwa członkowskiego do uznania swojej jurysdykcji zgodnie z ust. 5. 2. Ust[ęp] 1 ma zastosowanie: a) na wniosek jednej ze stron; lub b) z urzędu; lub c) na wniosek sądu innego państwa członkowskiego, z którym dziecko ma szczególny związek, zgodnie z ust. 3. Przekazanie z urzędu lub na wniosek sądu innego państwa członkowskiego musi zostać zaakceptowane przez co najmniej jedną ze stron. 3. Przyjmuje się, że dziecko ma szczególny związek z państwem członkowskim w rozumieniu ust. 1, jeżeli: a) dziecko uzyskało w tym państwie członkowskim zwykły pobyt po wszczęciu postępowania przed sądem, o którym mowa w ust. 1; lub b) dziecko miało wcześniej zwykły pobyt w tym państwie członkowskim; lub c) dziecko posiada obywatelstwo tego państwa członkowskiego; lub d) podmiot odpowiedzialności rodzicielskiej ma zwykły pobyt w tym państwie członkowskim; lub e) majątek dziecka znajduje się na terytorium tego państwa członkowskiego, a sprawa dotyczy środków ochrony dziecka w związku z zarządem, zabezpieczeniem lub rozporządzaniem tym majątkiem. 4. Sąd państwa członkowskiego, do którego jurysdykcji należy rozpoznanie sprawy co do istoty, określa termin, w którym wszczyna się postępowanie przed sądami innego państwa członkowskiego zgodnie z ust. 1. Jeżeli postępowanie przed tymi sądami nie zostanie wszczęte przed upływem tego terminu, sąd rozpoznający sprawę ma nadal jurysdykcję zgodnie z art. 8–14. 5. Sądy tego innego państwa członkowskiego, z uwagi na szczególne okoliczności sprawy, o ile jest to zgodne z dobrem dziecka, mogą uznać swoją jurysdykcję w ciągu sześciu tygodni po wszczęciu postępowania zgodnie z ust. 1 lit. a) lub b). W tym przypadku sąd, przed którym wcześniej wszczęto postępowanie, uznaje brak swojej jurysdykcji. W przeciwnym razie sąd, przed którym wcześniej wszczęto postępowanie, ma nadal jurysdykcję zgodnie z art. 8–14. 6. Sądy współpracują do celów niniejszego artykułu, bezpośrednio lub za pośrednictwem organów centralnych wyznaczonych zgodnie z art. 53”.
Artykuł 38 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by przepis prawa krajowego taki jak przepis sporny w postępowaniu głównym, przewidujący zastosowanie terminu na wykonanie postanowienia o zajęciu zabezpieczającym, znajdował zastosowanie do postanowienia o zajęciu zabezpieczającym wydanego w innym państwie członkowskim i wykonalnego w wezwanym państwie członkowskim.
29

Nawet jeśli rachunki oszczędnościowe co do zasady nie wchodzą w zakres definicji pojęcia „rachunku płatniczego”, to jednak takie wyłączenie nie jest bezwzględne. Z rzeczonego motywu 12 wynika bowiem, po pierwsze, że samo określenie rachunku jako „rachunku oszczędnościowego” nie wystarczy do wykluczenia uznania go za „rachunek płatniczy”, a po drugie, że kryterium decydujące do celów tej ostatniej kwalifikacji opiera się na uprawnieniu do dokonywania bieżących transakcji płatniczych z tego rachunku.
58

W niniejszym zaś przypadku w następstwie tego opracowywania technicznego wspólny projekt rocznego budżetu Unii na rok 2017 został udostępniony Parlamentowi dopiero po południu w dniu 24 listopada 2016 r., czyli w ostatnim dniu zwyczajnej sesji plenarnej w listopadzie 2016 r. i to tylko w wersji w języku angielskim. W tych okolicznościach zgodnie z art. 156 i 158 regulaminu wewnętrznego debata i głosowanie nad tym projektem nie mogły zostać dopisane do porządku dziennego odnoszącego się do wspomnianego dnia 24 listopada 2016 r. Zgodnie z tymi przepisami debata i głosowanie nad tekstem mogą bowiem zostać otwarte tylko w odniesieniu do tekstu zredagowanego w językach urzędowych Unii, który został udostępniony posłom co najmniej dwadzieścia cztery godziny wcześniej. Przestrzeganie tych minimalnych wymogów jest niezbędne dla przygotowania debaty i głosowania na sesji plenarnej dotyczącej wspólnego projektu rocznego budżetu z koniecznymi tu uwagą, starannością i pełnym zaangażowaniem, a zwłaszcza biorąc pod uwagę wymogi związane z wielojęzycznością.
Artykuł 15 ust. 1 i 4 dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak to w sprawie w postępowaniu głównym, które umożliwia oddalenie wniosku o wydanie samoistnego dokumentu pobytowego, złożonego przez obywatela państwa trzeciego przebywającego dłużej niż pięć lat na terytorium danego państwa członkowskiego w ramach łączenia rodzin, z tego powodu, że obywatel ten nie wykazał zdania egzaminu z integracji społecznej w zakresie języka i społeczeństwa tego państwa członkowskiego, jeżeli konkretne szczegółowe zasady dotyczące obowiązku zdania tego egzaminu nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu polegającego na ułatwieniu integracji obywateli państw trzecich, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.
1)

Na podstawie art. 267 TFUE Trybunał jest właściwy do dokonania wykładni art. 15 dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin w sytuacjach takich jak te w sprawach w postępowaniach głównych, w których sąd odsyłający powinien wydać orzeczenie w przedmiocie wydania samoistnego dokumentu pobytowego obywatelowi państwa trzeciego będącemu członkiem rodziny obywatela Unii Europejskiej, który to obywatel Unii nie skorzystał z prawa do swobodnego przemieszczania się, jeżeli przepis ten znalazł zastosowanie do takich sytuacji, w sposób bezpośredni i bezwarunkowy, poprzez prawo krajowe.
80

W drugiej kolejności, co się tyczy kumulatywnych przesłanek wymienionych w art. 15 ust. 3 dyrektywy 2006/123, dotyczą one, po pierwsze, niedyskryminującego charakteru odnośnych wymogów, które nie mogą prowadzić do bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub, w przypadku spółek, ze względu na miejsce statutowej siedziby, po drugie, ich koniecznego charakteru, co oznacza, że wymogi muszą być uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym, a po trzecie, ich proporcjonalnego charakteru, gdyż wymogi te muszą być odpowiednie dla zapewnienia osiągnięcia wyznaczonego celu i nie mogą wykraczać poza to, co niezbędne do jego osiągnięcia, jak też nie może istnieć możliwość zastąpienia tych wymogów innymi, mniej restrykcyjnymi środkami, za pomocą których można osiągnąć ten sam skutek.
5

Artykuł 11 wspomnianego rozporządzenia, zatytułowany „Zasady ogólne”, zamieszczony w jego tytule II, zatytułowanym „Określanie mającego zastosowanie ustawodawstwa”, stanowi: „1. Osoby, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, podlegają ustawodawstwu tylko jednego państwa członkowskiego. Ustawodawstwo takie określane jest zgodnie z przepisami niniejszego tytułu. 2. Do celów stosowania przepisów tego tytułu osoby otrzymujące świadczenia pieniężne z powodu lub w konsekwencji swej [pracy najemnej lub] na własny rachunek uważane są za wykonujące wspomnianą pracę. Nie dotyczy to świadczeń z tytułu inwalidztwa, emerytur ani rent rodzinnych, ani też rent z tytułu wypadków przy pracy lub chorób zawodowych lub świadczeń pieniężnych z tytułu choroby obejmujących leczenie przez czas nieokreślony. 3. Zgodnie z przepisami art. 12 do 16: a) osoba wykonująca w państwie członkowskim pracę najemną lub pracę na własny rachunek podlega ustawodawstwu tego państwa członkowskiego; b) urzędnik służby cywilnej podlega ustawodawstwu państwa członkowskiego, jakiemu podlega zatrudniająca go administracja; c) osoba otrzymująca zasiłek dla bezrobotnych zgodnie z przepisami art. 65 na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego zamieszkania podlega ustawodawstwu tego państwa członkowskiego; d) osoba powołana lub odwołana ze służby w siłach zbrojnych lub służby cywilnej w państwie członkowskim podlega ustawodawstwu tego państwa członkowskiego; e) każda inna osoba, do której nie mają zastosowania przepisy lit. a) do d) podlega ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania, bez uszczerbku dla innych przepisów niniejszego rozporządzenia, gwarantujących jej świadczenia na podstawie ustawodawstwa jednego lub kilku innych państw członkowskich. […]”.
15

W okresie mającym znaczenie dla postępowania głównego M. Božičevič Ježovnik przywoził do Słowenii banany pochodzące z państw trzecich. Na podstawie 30 zgłoszeń celnych złożonych we właściwym urzędzie celnym w Koprze (Słowenia) w okresie od 26 sierpnia 2009 r. do 26 stycznia 2011 r. importowane banany zostały objęte procedurą zwaną „procedurą celną 42”, która pozwalała na ich dopuszczenie do swobodnego obrotu ze zwolnieniem z podatku VAT od przywozu. W celu wykazania, iż wspomniane banany były przeznaczone do transportu do innego państwa członkowskiego, M. Božičevič Ježovnik przedstawił deklaracje o przeznaczeniu i o miejscu końcowego przeznaczenia, opatrzone pieczęcią zadeklarowanych odbiorców towarów.
6

Artykuł 1 dyrektywy Rady 93/42/WE z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych (Dz.U. 1993, L 169, s. 1), zmienionej dyrektywą 2007/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. (Dz.U. 2007, L 247, s. 21) (zwanej dalej „dyrektywą 93/42”) stanowi: „1. Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do wyrobów medycznych oraz ich wyposażenia [akcesoriów]. Do celów niniejszej dyrektywy wyposażenie jest [akcesoria są] traktowane jak wyroby medyczne na swoich własnych prawach. Zarówno wyroby medyczne, jak i wyposażenie [akcesoria] są w dalszej części określane jako wyroby. 2. Do celów niniejszej dyrektywy są stosowane następujące definicje: a) »wyrób medyczny« oznacza jakiekolwiek narzędzie, przyrząd, urządzenie, oprogramowanie, materiał lub inny artykuł, stosowane samodzielnie lub w połączeniu, wraz z wszelkim wyposażeniem [wszelkimi akcesoriami], w tym oprogramowaniem przeznaczonym przez jego wytwórcę do używania specjalnie w celach diagnostycznych lub terapeutycznych i niezbędnym do jego właściwego stosowania, przeznaczone przez wytwórcę do stosowania u ludzi w celu: – diagnozowania, zapobiegania, monitorowania, leczenia lub łagodzenia przebiegu chorób, […] i który nie osiąga swojego głównego zamierzonego działania w lub na ciele człowieka za pomocą środków farmakologicznych, immunologicznych ani metabolicznych, lecz który może być wspomagany w swoich funkcjach przez takie środki; […] 3. W przypadku gdy wyrób jest przeznaczony do podawania produktu leczniczego w rozumieniu art. 1 dyrektywy [2001/83], wyrób ten podlega niniejszej dyrektywie bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy [2001/83] dotyczących produktu leczniczego. Jeżeli jednak taki wyrób jest wprowadzany do obrotu w taki sposób, że wyrób i produkt leczniczy tworzą pojedynczy nierozdzielny produkt, przeznaczony wyłącznie do stosowania w danym połączeniu i który nie nadaje się do ponownego użycia, ten pojedynczy produkt podlega dyrektywie [2001/83]. Odpowiednie zasadnicze wymogi załącznika I do niniejszej dyrektywy stosuje się w takim stopniu, w jakim dotyczą one cech wyrobu związanych z bezpieczeństwem i działaniem. 4. Jeśli wyrób zawiera jako integralną część substancję, która używana oddzielnie może być uważana za produkt leczniczy w rozumieniu art. 1 dyrektywy [2001/83] i która działa na ciało w sposób pomocniczy do działania wyrobu, to taki wyrób zostaje oceniony i zatwierdzony zgodnie z niniejszą dyrektywą. […] 5. Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do: […] c) produktów leczniczych objętych zakresem dyrektywy [2001/83]. Przy podejmowaniu decyzji o tym, czy dany produkt jest objęty zakresem powyższej dyrektywy lub niniejszej dyrektywy, zwraca się szczególną uwagę na zasadniczy sposób działania produktu; […]”.
65

Wynika stąd, że przypadku gdy dochodzi do nadużyć wynikających z zawierania kolejnych umów o pracę lub z nawiązywania kolejnych stosunków pracy na czas określony, musi istnieć możliwość zastosowania środka stanowiącego skuteczną i równorzędną gwarancję ochrony pracowników, by zastosować odpowiednią sankcję i usunąć konsekwencje naruszenia prawa Unii (zob. podobnie wyroki: z dnia 26 listopada 2014 r., Mascolo i in., C‑22/13, od C‑61/13 do C‑63/13 i C‑418/13, EU:C:2014:2401, pkt 79 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 7 marca 2018 r., Santoro, C‑494/16, EU:C:2018:166, pkt 31).
6

Artykuł 42 omawianej dyrektywy, zatytułowany „Specyfikacje techniczne”, stanowi: „1. Specyfikacje techniczne zdefiniowane w załączniku VII pkt 1 określa się w dokumentach zamówienia. W specyfikacjach technicznych określa się wymagane cechy robót budowlanych, usług lub dostaw. Cechy te mogą również odnosić się do określonego procesu lub metody produkcji lub realizacji wymaganych robót budowlanych, dostaw lub usług lub do konkretnego procesu innego etapu ich cyklu życia, nawet jeżeli te czynniki nie są ich istotnym elementem, pod warunkiem że są one związane z przedmiotem zamówienia oraz są proporcjonalne do jego wartości i celów. […] 2. Specyfikacje techniczne zapewniają równy dostęp wykonawców do postępowania o udzielenie zamówienia i nie tworzą nieuzasadnionych przeszkód dla otwarcia zamówienia publicznego na konkurencję. 3. Bez uszczerbku dla obowiązujących krajowych reguł technicznych, w zakresie, w jakim są one zgodne z prawem unijnym, specyfikacje techniczne formułuje się w jeden z poniższych sposobów: a) w kategoriach wymagań wydajnościowych lub funkcjonalnych, w tym aspektów środowiskowych, pod warunkiem że parametry są dostatecznie precyzyjne, aby umożliwić oferentom ustalenie przedmiotu zamówienia, a instytucjom zamawiającym udzielenie zamówienia; b) poprzez odniesienie do specyfikacji technicznych oraz, w kolejności preferencji, do: norm krajowych przenoszących normy europejskie, europejskich ocen technicznych, wspólnych specyfikacji technicznych, norm międzynarodowych, innych systemów referencji technicznych ustanowionych przez europejskie organy normalizacyjne lub – w przypadku ich braku – do norm krajowych, krajowych aprobat technicznych lub krajowych specyfikacji technicznych dotyczących projektowania, wyliczeń i realizacji robót budowlanych oraz wykorzystania dostaw; każdemu odniesieniu towarzyszą słowa »lub równoważne«; c) w kategoriach wymagań wydajnościowych lub funkcjonalnych, o których mowa w lit. a), z odniesieniem do specyfikacji technicznych wymienionych w lit. b) stanowiących środek domniemania zgodności z tego rodzaju wymaganiami wydajnościowymi lub funkcjonalnymi; d) poprzez odniesienie do specyfikacji technicznych wymienionych w lit. b) w zakresie określonych cech oraz poprzez odniesienie do wymagań wydajnościowych lub funkcjonalnych, o których mowa w lit. a), w zakresie innych cech. 4. Jeżeli nie uzasadnia tego przedmiot zamówienia, specyfikacje techniczne nie zawierają odniesienia do konkretnej marki lub źródła ani do szczególnego procesu, który charakteryzuje produkty lub usługi dostarczane przez konkretnego wykonawcę, ani do znaku handlowego, patentu, typu bądź konkretnego pochodzenia lub produkcji, które to odniesienie mogłoby prowadzić do uprzywilejowania lub wyeliminowania pewnych przedsiębiorstw lub produktów. W wyjątkowych przypadkach dopuszcza się stosowanie takich odniesień, jeżeli niemożliwe jest opisanie przedmiotu zamówienia w wystarczająco precyzyjny i zrozumiały sposób zgodnie z ust. 3. Takim odniesieniom towarzyszą słowa »lub równoważne«. […]”.
8

Artykuł 2 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 89/665 przewiduje: „Państwa członkowskie zapewnią wprowadzenie do procedur odwoławczych określonych w art. 1 odpowiednich środków obejmujących prawo do: a) przedsięwzięcia, w możliwie najkrótszym terminie, w drodze postanowienia, środków tymczasowych w celu naprawy domniemanego naruszenia lub zapobieżenia dalszym szkodom wobec podmiotów, których to dotyczy, w tym zawieszenia lub doprowadzenia do zawieszenia procedury udzielania zamówienia publicznego lub wykonania decyzji podjętych przez instytucję zamawiającą; b) uchylenia lub doprowadzenia do uchylenia bezprawnych decyzji, w tym usunięcia dyskryminujących warunków technicznych, ekonomicznych lub finansowych zawartych w zaproszeniu do składania ofert, specyfikacji lub we wszelkich innych dokumentach związanych z procedurą udzielania zamówienia”.
21

Jeśli chodzi, w pierwszej kolejności, o kontekst przedmiotowego przepisu, to należy zauważyć, że z art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 110/2008 wynika, iż napoje spirytusowe odpowiadające specyfikacjom określonym dla produktów zdefiniowanych w kategoriach załącznika II do tego rozporządzenia dotyczą opisu, prezentacji i etykietowania nazw handlowych tam zawartych. Artykuł 9 ust. 2 tego rozporządzenia uściśla, że gdy napoje spirytusowe, które odpowiadają definicji zawartej w art. 2 tego samego rozporządzenia, nie spełniają kryteriów włączenia do kategorii od 1 do 46 tego załącznika, to są opatrzone nazwą handlową „napój spirytusowy”. Z analizy łącznej dwóch pierwszych ustępów tego art. 9 wynika, że definicje napojów spirytusowych zawarte w poszczególnych kategoriach rzeczonego załącznika II do rozporządzenia nr 110/2008 mają charakter ścisły i wyczerpujący.
30

Sąd odsyłający wyjaśnia jednak, że w wyroku z dnia 1 sierpnia 2007 r., ustanawiającym zasadę prawną, orzekł, iż wznowienie postępowania karnego nie jest ograniczone do sytuacji, w której Europejski Trybunał Praw Człowieka uprzednio stwierdził, że orzeczenie lub zarządzenie sądu karnego naruszyło EKPC lub jeden z jej protokołów, ale może do niego dojść też w przypadku stwierdzenia takiego naruszenia przez niego samego. Tak więc, w przypadku gdy Oberster Gerichtshof (sąd najwyższy) rozpatruje sprawę zamiast Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, a nie na podstawie stwierdzenia przez ten ostatni trybunał naruszenia EKPC lub jednego z jej protokołów, rozszerza on, o ile spełnione są przesłanki dopuszczalności mające zastosowanie do skarg składanych do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, to postępowanie na każdego, kto twierdzi, że jedno z jego praw zagwarantowanych przez tę konwencję lub te protokoły zostało naruszone, antycypując w ten sposób orzeczenie co do istoty sprawy Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.