ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Czy art. 3 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 785/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wymogów w zakresie ubezpieczenia w odniesieniu do przewoźników lotniczych i operatorów statków powietrznych (1) należy interpretować w ten sposób, że osoba, — która znajduje się poza pokładem śmigłowca przewoźnika lotniczego Wspólnoty, ale podczas lotu śmigłowca jest zawieszona na linie dźwigowej jako integralnym wyposażeniu (czy też jako części składowej) śmigłowca i która uniosła się wraz ze śmigłowcem (wskutek zawieszenia na linie dźwigowej); — która była przewożona na podstawie bezpłatnego przewozu wykonywanego przez państwo (państwowy śmigłowiec używany w służbach policyjnych) jako przewoźnika w ramach „umowy przewozu” między przewoźnikiem lotniczym (eskadrą państwową) a pracodawcą osoby wykonującej zadanie specjalne [mianowicie na podstawie uznesenie vlády Slovenskej republiky č. 411/2006 Z.z., z 10. mája 2006 k návrhu zásad vykonávania letov lietadiel v policajných službách (uchwały rządu Republiki Słowackiej nr 411/2006 z dnia 10 maja 2006 r. w sprawie projektu zasad wykonywania lotów statków powietrznych w służbach policyjnych) i nariadenie Ministerstva vnútra Slovenskej republiky č. 50/2012 zo dňa 14 marca 2012 o vyžadovaní a schvaľovaní letov (zarządzenia ministerstwa spraw wewnętrznych Republiki Słowackiej nr 50/2012 z dnia 14 marca 2012 r. w sprawie zapotrzebowania na loty i ich zatwierdzenia), które przewidywały, że statek powietrzny przewoźnika lotniczego będzie wykonywał loty w celu zapewnienia realizacji zadań pracodawcy danej osoby]; — celem przewozu było wykonanie zadania specjalnego, takiego jak zadanie będące przedmiotem postępowania głównego {realizacja zadania służbowego polegającego na specjalistycznym szkoleniu funkcjonariuszy Hasičský a záchranný zbor (jednostki gaśniczo-ratowniczej) przy użyciu sprzętu lotniczego (śmigłowca) w postaci ćwiczenia wciągania dźwigiem ratownika i [ratowanego]}, i — która uczestniczyła w wykonaniu zadania jako szkolący się członek modułu gaśniczego, przymocowany na polecenie pilota i operatora śmigłowca do śmigłowca za pomocą liny dźwigowej jako integralnego wyposażenia (czy też części składowej) śmigłowca, i podczas wykonywanego lotu miała zostać wciągnięta dźwigiem na pokład śmigłowca, a) jest pasażerem czy b) należy do członków załogi statku powietrznego albo członków personelu pokładowego?
1)

Czy art. 47 [akapit pierwszy karty] w związku z art. 19 [ust. 1 akapit drugi TUE] i art. 2 pkt 4 w związku z art. 9 ust. 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, podpisanej w Aarhus (Dania) w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE (1) z dnia 17 lutego 2005 r., należy interpretować w ten sposób, że do zakresu pojęcia „społeczeństwo” zalicza się podmiot prawny, jakim jest zawodowe stowarzyszenie adwokatów, które nie powołuje się na naruszenie jakiegokolwiek prawa lub interesu tego podmiotu prawnego, ale raczej na naruszenie praw i interesów osób fizycznych, adwokatów tworzących tę formę organizacji zawodu, [oraz] czy taki podmiot może być zrównany, w rozumieniu art. 2 pkt 4 konwencji, z grupą osób fizycznych działających poprzez stowarzyszenie lub organizację?
1)

Czy art. 14 ust. 1 pkt c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie, aby właściciel znaku towarowego/sąd zakazał osobie trzeciej używania w obrocie handlowym oznaczenia identycznego lub łudząco podobnego do unijnego znaku towarowego, w odniesieniu do części zamiennych samochodu (osłon chłodnicy powietrza/grilli), jeżeli stanowi ono mocowanie do akcesorium samochodowego (emblematu odzwierciedlającego unijny znak towarowy), oraz: — gdy z technicznego punktu widzenia istnieją możliwości zamontowania oryginalnego emblematu odzwierciedlającego unijny znak towarowy na części zamiennej samochodu (osłonie chłodnicy powietrza/grillu) bez odwzorowania na tej części znaku identycznego lub łudząco podobnego do unijnego znaku towarowego; albo w sytuacji — gdy z technicznego punktu widzenia nie jest możliwe zamontowanie oryginalnego emblematu odwzorowującego unijny znak towarowy na części zamiennej samochodu (osłonie chłodnicy powietrza/grillu) bez odwzorowania na tej części znaku identycznego lub łudząco podobnego do unijnego znaku towarowego? — w przypadku odpowiedzi pozytywnej na którekolwiek z pytań z punktu 1
C 318/20

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 17 marca 2022 r. – Lineas – Concessões de Transportes SGPS, S.A./Autoridade Tributária e Aduaneira

(Sprawa C-207/22)

(2022/C 318/28)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Lineas – Concessões de Transportes SGPS, S.A.

Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira

Pytanie prejudycjalne

Czy za „instytucję finansową” w rozumieniu dyrektywy 2013/36/UE (1) i rozporządzenia (UE) nr 575/2013 (2) można uznać spółkę holdingową, której wyłącznym przedmiotem działalności jest zarządzanie udziałami w innych spółkach, stanowiące pośrednią formę prowadzenia działalności gospodarczej, i która w tym zakresie nabywa i trwale posiada owe udziały odpowiadające co do zasady co najmniej 10 % kapitału zakładowego spółek, w których posiada ona udziały, przy czym działalność tych spółek polega na zarządzaniu infrastrukturą transportową i obejmuje projektowanie i budowę dróg lub autostrad oraz zarządzanie nimi?

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. 2013, L 176, s. 338).

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1).
2)

Czy przy ocenie kwestii tego, czy w chwili rozwiązania umowy o udział w imprezie turystycznej w miejscu docelowym podroży lub jego najbliższym sąsiedztwie występują nieuniknione i nadzwyczajne okoliczności, jak również tego, czy w znaczącym stopniu wpływają one na realizację imprezy turystycznej: (i) pod uwagę należy brać jedynie okoliczności obiektywne, mianowicie czy znaczący stopień wpływu na realizację imprezy turystycznej jest związany wyłącznie z obiektywnym brakiem możliwości realizacji takiej imprezy oraz czy należy go rozumieć w ten sposób, iż odnosi się on jedynie do przypadków, w których wykonanie umowy staje się jednocześnie faktycznie i prawnie niemożliwe, czy też odnosi się on również do przypadków, w których wykonanie umowy nie jest niemożliwe, lecz (w niniejszym przypadku z uwagi na uzasadnioną obawę przed zakażeniem się COVID-19) staje się skomplikowane lub gospodarczo nieefektywne (ze względu na bezpieczeństwo podróżnych, zagrożenie dla ich zdrowia lub życia, możliwość zrealizowania celów związanych z podróżą wakacyjną); (ii) znaczenie mają czynniki subiektywne, takie jak podróżowanie razem z dziećmi poniżej 14. roku życia, przynależność do grupy podwyższonego ryzyka ze względu na wiek lub stan zdrowia podróżnego itp.? Czy podróżny ma prawo do rozwiązania umowy o udział w imprezie turystycznej, jeżeli wskutek pandemii i związanych z nią okoliczności przeciętny podróżny uważa, że podróż do miejsca docelowego i z powrotem staje się niebezpieczna, powoduje niedogodności dla podróżnego lub wywołuje u niego uzasadnioną obawę przed zagrożeniem dla zdrowia lub zakażeniem się niebezpiecznym wirusem?
3)

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze i odpowiedzi przeczącej na pytania drugie lit. a), drugie lit. b) lub drugie lit. c): Czy roszczenie, o którym mowa w art. 15 ust. 3 zdanie pierwsze RODO, w stosunku lekarz – pacjent obejmuje roszczenie o przekazanie kopii wszystkich części dokumentacji medycznej zawierających dane osobowe pacjenta, czy też dotyczy ono jedynie wydania kopii danych osobowych pacjenta jako takich, pozostawiając jednocześnie do uznania lekarza przetwarzającego dane, w jaki sposób zestawia on dane dla danego pacjenta?
—

podstawą art. 1 pkt 2 lit. (q)/(r) i art. 1 pkt 3 lit. q)/r) decyzji jest kompetencja Komisja w zakresie stosowania art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w odniesieniu do usług lotniczego przewozu towarów w ramach połączeń przychodzących do UE/EOG, i w konsekwencji obniżenie wysokości grzywny nałożonej na stronę wnoszącą odwołanie do 64 600 000 EUR lub do takiej kwoty, jaką Sąd uzna za właściwą;
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München (Niemcy) w dniu 1 lipca 2022 r. – Generalstaatsanwaltschaft München/HF

(Sprawa C-435/22)

(2022/C 326/19)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberlandesgericht München

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Generalstaatsanwaltschaft München

Strona pozwana: HF

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 54 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w Schengen w dniu 19 czerwca 1990 r. (zwanej dalej „KWUS”), w związku z art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (1) należy interpretować w ten sposób, że przepisy te stoją na przeszkodzie ekstradycji obywatela państwa trzeciego niebędącego obywatelem Unii w rozumieniu art. 20 TFUE przez organy państwa będącego stroną tej konwencji i państwa członkowskiego Unii do państwa trzeciego, jeżeli osoba, której dotyczy wniosek, została już prawomocnie skazana przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej za te same przestępstwa, do których odnosi się wniosek o ekstradycję, i wyrok został wykonany, a decyzja o odmowie ekstradycji tej osoby do państwa trzeciego byłaby możliwa tylko w przypadku zaakceptowania naruszenia dwustronnej umowy o ekstradycji zawartej z tym państwem trzecim?

(1) Dz.U. 2000, C 364, s. 1.
—

jeżeli uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego stwierdzone zgodnie z pkt 1 będzie się utrzymywać do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie, zasądzenie od Republiki Łotewskiej na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wysokości 1 145,34 EUR za każdy dzień opóźnienia, licząc od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia zastosowania się przez Republikę Łotewską do zobowiązań ciążących na niej na mocy wspomnianej dyrektywy;
Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2022 r. – Komisja Europejska / Rzeczpospolita Polska

(Sprawa C-452/22)

(2022/C 326/22)

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: L. Malferrari, E. Manhaeve, U. Małecka, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

Żądania strony skarżącej

Komisja wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o:

(1) stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiającej Europejski kodeks łączności elektronicznej (1), a w każdym razie poprzez niepoinformowanie Komisji o takich przepisach, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy;

(2) nakazanie Rzeczypospolitej Polskiej zapłaty na rzecz Komisji ryczałtu w oparciu o dzienną kwotę 13 180,5 EUR dziennie, przy czym minimalna kwota ryczałtu powinna wynosić 3 270 000 EUR;

(3) jeżeli uchybienie zobowiązaniom stwierdzone w pkt 1 trwa do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie, nakazanie Rzeczypospolitej Polskiej zapłaty na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wysokości 59 290,5 EUR za każdy dzień od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do momentu, kiedy wywiąże się z zobowiązań wynikających z dyrektywy; oraz

(4) obciążenie Rzeczypospolitej Polskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 ustanawia ramy regulacyjne dla sektora telekomunikacyjnego. Termin transpozycji dyrektywy przewidziano na dzień 21 grudnia 2020 r.

Komisja wystosowała do Rzeczypospolitej Polskiej wezwanie do usunięcia uchybienia w dniu 3 lutego 2021 r. W dniu 23 września 2021 r., Komisja wystosowała do Rzeczypospolitej Polskiej uzasadnioną opinię. Mimo tego, środki transponujące nie zostały jeszcze przyjęte przez Rzeczpospolitą Polską, a w każdym razie, nie zostały one zgłoszone Komisji.

(1) Dz.U. 2018, L 321, s. 36.
4)

Czy orzecznictwo krajowe jest sprzeczne z art. 3 ust. 1, art. 4 i 5 dyrektywy 93/13/EWG z uwagi na fakt, że szczególna regulacja IRPH stanowi nieuczciwą praktykę polegającą na niestosowaniu ujemnego spreadu pomimo konieczności wynikającej z preambuły okólnika Banco de España, ponieważ wskaźnik ten jest mniej korzystny od wszystkich istniejących RSSO, a IRPH został wprowadzony do obrotu tak, jakby był produktem tak samo korzystnym jak EURIBOR bez uwzględnienia potrzeby dodania ujemnego spreadu, i w związku z tym, czy możliwe byłoby odstąpienie od umowy uznając za nieważne warunki umowne przewidujące jego zastosowanie oraz powstrzymanie się przez banki w przyszłości od jego stosowania, ponieważ wprowadzenie do obrotu tej usługi wobec konsumentów znajdujących się w trudnej sytuacji ekonomicznej może mieć wpływ na ich zachowania gospodarcze i zadeklarowanie niewłączania go do nieuczciwych umów handlowych, ponieważ został włączony do ceny odsetek niezgodnie z dyrektywą 2005/29/WE?
3)

Czy art. 8 ust. 2 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że są z nim zgodne przepisy krajowe (lub przepis krajowy) lub wykładnia i stosowanie w praktyce wspomnianych przepisów (lub przepisu), na podstawie których przewidziane we wspomnianym przepisie traktowanie pod względem podatkowym dla celów podatku dochodowego od osób prawnych nie ma zastosowania do podziału przez wydzielenie, w przypadku gdy dana spółka przekazująca jest jednoosobową spółką handlową, to znaczy w przypadku, w którym w wyniku podziału przez wydzielenie założyciel spółki przekazującej utrzymuje w niezmienionej postaci 100 % swoich udziałów we wspomnianej spółce lub w przypadku, w którym kapitał subskrybowany przekazującej spółki handlowej pozostaje zupełnie niezmieniony?
2)

Czy art. 17 dyrektywy 2016/680 (1) jest zgodny z art. 47 i art. 8 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stosownie do ich wykładni dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości w zakresie, w jakim przepis ten zobowiązuje organ nadzorczy – wykonujący prawa osoby, której dane dotyczą, wobec administratora – jedynie do poinformowania tej osoby „o fakcie przeprowadzenia wszelkich niezbędnych weryfikacji lub przeglądów” oraz „o przysługującym jej prawie do wniesienia środka prawnego do sądu”, w sytuacji gdy udzielenie takiej informacji nie umożliwia żadnej kontroli a posteriori działania podjętego i oceny dokonanej przez organ nadzorczy w odniesieniu do danych osoby, której dane dotyczą, oraz obowiązków spoczywających na administratorze?
3)

Jeżeli dodatkowy podatek od podgrzewanego tytoniu nie jest innym podatkiem pośrednim dla szczególnych celów od wyrobów akcyzowych w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118: czy art. 14 ust. 1 akapit pierwszy lit. b) i ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy Rady 2011/64 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie regulacji krajowej państwa członkowskiego dotyczącej poboru podatku od podgrzewanego tytoniu, która w zakresie obliczania tego podatku przewiduje, że należy go ustalić na podstawie proporcjonalnej stawki podatkowej oraz specyficznej stawki podatkowej opartej na wadze i liczbie sztuk wkładów tytoniowych?
7)

Czy jest zgodne z celami dyrektywy 2006/123 i art. 49 [Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej] orzeczenie przez sąd krajowy dotyczące istnienia, w sposób generalny i abstrakcyjny, wymogu dotyczącego niewątpliwego znaczenia transgranicznego odnoszącego się tout court do całego terytorium kraju, czy też przeciwnie, biorąc pod uwagę, że we Włoszech jest to kompetencja poszczególnych gmin, oceny tej nie należy rozumieć jako odnoszącej się do terytorium nadbrzeżnego każdej gminy i w związku z tym zastrzeżonej do kompetencji gmin?
1)

Czy art. 29 ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem [UE] nr 1305/2013”) należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza on przepis prawa krajowego taki jak art. 11 ust. 5 (uprzednio ust. 4) Naredba No. 4 ot 24.02.2015 za prilagane na myarka 11 „Biologichno zemedelie” ot Programata za razvitie na selskite rayoni za perioda 2014–2020 (rozporządzenia nr 4 z dnia 24 lutego 2015 r. w sprawie stosowania działania 11 „Rolnictwo ekologiczne” Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014–2020), który ogranicza możliwość udzielenia wsparcia finansowego dla produkcji ekologicznej w trakcie konwersji do okresu nieprzekraczającego minimalnych okresów konwersji wskazanych w art. 36 ust. 1, art. 37 ust. 1 i art. 38 rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli (2)?
II.

Czy art. 61 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia (UE) 2018/858, zgodnie z którym informacje podaje się „w przystępny sposób w formacie nadającym się do odczytu maszynowego i przetwarzania elektronicznego zbiorów danych” oraz art. 61 ust. 2 akapit drugi, zgodnie z którym dla niezależnych podmiotów innych niż stacje obsługi, „informacje podaje się również w formacie nadającym się do odczytu maszynowego, możliwym do elektronicznego przetwarzania za pomocą ogólnodostępnych narzędzi informatycznych i oprogramowania, co pozwala niezależnym podmiotom realizować działania związane z ich działalnością w łańcuchu dostaw na rynku wtórnym”. należy interpretować w ten sposób, że producent pojazdu wypełnia swoje odpowiednie obowiązki tylko poprzez to, iż 1. udostępnia informacje w Internecie w odpowiedzi na sterowane maszynowo zapytanie poprzez interfejs bazy danych z możliwością pobrania wyników, czy też wystarczy, że umożliwia on na stronie internetowej jedynie manualne wyszukiwanie przez użytkownika na ekranie i ogranicza wynik zapytania do widocznej zawartości stron ekranu? oraz 2. umożliwia wyszukiwanie w bazie danych wszystkich informacji związanych z numerami identyfikacyjnymi pojazdów (VIN) na podstawie tych VIN, które zostaną dostarczone przez niego w postaci oddzielnej listy i niezależnie od nich — również na podstawie innych cech identyfikacyjnych pojazdu zgodnie z pkt 6.1 akapit trzeci załącznika X do rozporządzenia — jak również na podstawie innych pojęć używanych przez niego dla kategorii (takich jak kategorie komponentów, części zamiennych, instrukcji napraw i konserwacji oraz ilustracji technicznych) i innych wpisów do bazy danych w dowolnych połączeniach czy też wystarczy, że producent oferuje wyszukiwanie wyłącznie w formie indywidualnego zapytania opartego na VIN jednego, konkretnego pojazdu, nie udostępniając jednocześnie aktualnej listy wszystkich VIN swoich pojazdów? oraz 3. tworzy zbiory danych w postaci plików, których format jest przeznaczony do bezpośredniego elektronicznego (dalszego) przetwarzania zawartych w nich zbiorów danych, ze wskazaniem odpowiedniego opisu zbioru danych (w przypadku tekstów i tabel), czy też wystarczająca jest w tym celu możliwość wyświetlenia samego widoku ekranu w dowolnym standardowym formacie pliku, np. pliku PDF?
1)

Czy prawo Unii, w szczególności rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1821 (1) zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie praktyce państwa członkowskiego, zgodnie z którą przeprowadzenie procesu prażenia, niezbędnego do usunięcia heksanu (stosowanego do ekstrakcji oleju i szkodliwego dla zdrowia zwierząt i ludzi) z pozostałości po ekstrakcji oleju z nasion soi przy użyciu rozpuszczalnika heksanu, jest uważane za przetworzenie ostateczne, które służy jako podstawa do klasyfikacji tego produktu do pozycji 2309 nomenklatury i które wyklucza jego klasyfikację do pozycji 2304 nomenklatury?
—

przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania co do istoty w celu rozpatrzenia skargi Airoldi Metalli SpA;
1)

„Czy art. 2 lit. j) i art. 23 »dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (1)« należy interpretować w ten sposób, że mają one zastosowanie do ojca dwojga dzieci urodzonych w Belgii i uznanych tam za uchodźców, w sytuacji gdy wspomniany art. 2 lit. j) uściśla że członkowie rodziny beneficjenta ochrony międzynarodowej, o których mowa w dyrektywie 2011/95/UE, są tak określani »o ile rodzina istniała już w kraju pochodzenia«”?
Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Słowenii

(Sprawa C-457/22)

(2022/C 326/24)

Język postępowania: słoweński

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Kocjan, L. Malferrari, E. Manhaeve, U. Małecka, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Słowenii

Żądania strony skarżącej

Komisja wnosi o:

— stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów prawnych i administracyjnych, które są konieczne dla wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiającej Europejski kodeks łączności elektronicznej (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tym Komisji, Republika Słowenii uchybiła swoim zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy rzeczonej dyrektywy;

— zasądzenie do Republiki Słowenii na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE zapłaty dziennej okresowej kary pieniężnej w kwocie dziennej 6 256,17 EUR od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie z powodu uchybienia obowiązkowi poinformowania o środkach podjętych w celu transpozycji dyrektywy (UE) 2018/1972;

— zasądzenie od Republiki Słowenii na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE zapłaty ryczałtu w kwocie dziennej 1 390,77 EUR pomnożonej przez liczbę dni kiedy trwa naruszenie, co najmniej jednak ryczałtu w wysokości 383 000 EUR oraz

— obciążenie Republika Słowenii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiająca Europejski kodeks łączności elektronicznej ustanawia ramy prawne regulujące realizację sieci łączności elektronicznej i usługi łączności elektronicznej na poziomie Unii. Termin transpozycji rzeczonej dyrektywy upłynął w dniu 21 grudnia 2020 r.

Po upływie tego terminu Republika Słowenii nie powiadomiła Komisji o środkach przyjętych w celu dokonania transpozycji rzeczonej dyrektywy. Z tego względu Komisja wystosowała do Republiki Słowenii w dniu 4 lutego 2021 r. wezwanie do usunięcia uchybień, a w dniu 23 września 2021 r. – uzasadnioną opinię. Pomimo to Republika Słowenii nadal nie przyjęła środków koniecznych do dokonania transpozycji rzeczonej dyrektywy, a w każdym razie nie powiadomiła o tym Komisji.

(1) (wersja przekształcona) Tekst mający znaczenie dla EOG, Dz.U. 2018, L 321, s. 36.