ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Ponadto domniemanie istotności związane z pytaniami prejudycjalnymi przedkładanymi przez sądy krajowe może zostać obalone jedynie w wyjątkowych przypadkach, gdy oczywiste jest, że wnioskowana wykładnia przepisów prawa wspólnotowego, o które chodzi w pytaniach, nie ma żadnego związku z realiami bądź przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym. Tak jest w przypadku pytań, w odniesieniu do których sąd krajowy nie wskazuje na czym polegałby związek między elementami prawa krajowego a przepisami prawa wspólnotowego, o których wykładnię wnosi, oraz nie dostarcza wyjaśnień co do użyteczności przeprowadzenia przez Trybunał analizy kodeksu deontologii lekarskiej oraz praktyki interpretacyjnej w dziedzinie reklamy zabiegów leczniczo-chirurgicznych w zakresie zabiegów estetycznych dla rozstrzygnięcia sporu przed sądem krajowym.

Artykuły 43 WE i 49 WE w związku z art. 48 WE i 55 WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które zakazują reklamy w stacjach telewizyjnych o zasięgu ogólnokrajowym zabiegów leczniczo-chirurgicznych w zakresie zabiegów estetycznych wykonywanych w prywatnych placówkach medycznych, przy równoczesnym dopuszczeniu, pod pewnymi warunkami, możliwości nadawania takiej reklamy w lokalnych stacjach telewizyjnych.

W istocie taki reżim prawny zawiera zakaz reklamy szerszy niż ustanowiony w art. 14 ust. 1 dyrektywy 89/552 w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej. Mimo że art. 3 ust. 1 tej dyrektywy daje państwom członkowskim możliwość wprowadzenia bardziej szczegółowych lub surowszych przepisów w dziedzinach nią objętych, kompetencja ta powinna być wykonywana z poszanowaniem podstawowych swobód zagwarantowanych przez traktat WE.

Tymczasem taki reżim dotyczący reklamy może ograniczać lub zmniejszać atrakcyjność korzystania z podstawowych swobód zagwarantowanych przez art. 43 WE i 49 WE. W istocie dla spółek, które ustanowiły działalność w państwach członkowskich innych niż dane państwo członkowskie, zakaz stanowi poważną przeszkodę w prowadzeniu ich działalności za pośrednictwem filii założonej w tym ostatnim państwie członkowskim i w konsekwencji utrudnia tym podmiotom gospodarczym dostęp do rynku danego państwa członkowskiego. Ponadto ten reżim dotyczący reklamy stanowi ograniczenie swobody świadczenia usług w zakresie, w jakim uniemożliwia on spółkom z innych państw członkowskich korzystanie z usług reklamy telewizyjnej.

O ile przepisy dotyczące reklamy telewizyjnej zabiegów leczniczych i chirurgicznych wykonywanych w prywatnych placówkach medycznych mogą być uzasadnione w świetle celu ochrony zdrowia publicznego, o tyle reżim zakazujący nadawania takich reklam w ogólnokrajowych stacjach telewizyjnych, przy równoczesnym jej dopuszczeniu pod pewnymi w lokalnych stacjach telewizyjnych, wykazuje niespójność, a zatem nie może skutecznie zapewnić realizacji wspomnianego celu, którego osiągnięciu służy.

(por. pkt 31–33, 37–39; sentencja)
Artykuł 25 WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu ustawowemu, zgodnie z którym krajowi odbiorcy energii elektrycznej zobowiązani są do uiszczania na rzecz swojego operatora systemu przesyłowego stanowiącej opłatę dopłaty do ceny za ilość energii elektrycznej wyprodukowanej w państwie członkowskim i przywożonej, następnie im dostarczonej, jeżeli dopłata ta podlega przekazaniu przez tego operatora na rzecz spółki wyznaczonej w tym celu przez ustawodawcę, a spółka ta jest spółką zależną krajowych producentów energii elektrycznej i uprzednim operatorem kosztów całości energii elektrycznej wyprodukowanej i przywiezionej, oraz że dopłata ta musi w całości zostać przeznaczona na pokrycie kosztów osieroconych, za które osobiście odpowiada ta spółka, co w konsekwencji oznacza, że kwoty uzyskane przez tę spółkę w całości równoważą opłatę obciążającą krajową przesyłaną energię elektryczną. Jest tak również w przypadku, gdy krajowi producenci energii elektrycznej zobowiązani są pokryć te koszty oraz, na podstawie obowiązujących umów, poprzez zapłatę ceny zakupu energii elektrycznej wyprodukowanej w państwie członkowskim, poprzez wypłatę dywidendy różnym krajowym producentom energii elektrycznej, których spółką zależną jest wyznaczona spółka, lub w każdy inny sposób, korzyść, którą stanowi ta dopłata, może być w całości przeniesiona przez wyznaczoną spółkę na krajowych producentów energii elektrycznej.

Artykuł 90 WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu samemu uregulowaniu w okolicznościach, w których dochód uzyskany z opłaty za przesyłaną energię elektryczną jedynie częściowo przeznaczany jest na pokrycie kosztów osieroconych, co oznacza, że kwota uzyskana przez wyznaczoną spółkę jedynie częściowo równoważy obciążenia ponoszone przez przesyłaną krajową energię elektryczną.

(por. pkt 47, 57; pkt 1 sentencji)
W braku szczególnego uregulowania wspólnotowego to do państw członkowskich należy ustalenie zasad i metod zaokrąglania kwot podatku od wartości dodanej, przy czym państwa te są zobowiązane w trakcie tego ustalania do przestrzegania zasad, na których opiera się wspólny system tego podatku, w szczególności zasady neutralności podatkowej oraz zasady proporcjonalności.

(por. pkt 33; pkt 1 sentencji)
Sprawy połączone od C-334/06 do C-336/06

Matthias Zerche i in.

przeciwko

Landkreis Mittweida i Landkreis Mittlerer Erzgebirgskreis

(wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Verwaltungsgericht Chemnitz)

„Dyrektywa 91/439/EWG — Wzajemne uznawanie praw jazdy — Cofnięcie prawa jazdy przez państwo członkowskie z powodu używania narkotyków lub alkoholu — Nowe prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim — Odmowa uznania uprawnienia do kierowania pojazdami w pierwszym państwie członkowskim — Miejsce zamieszkania niezgodne z dyrektywą 91/439/EWG”

Opinia rzecznika generalnego Y. Bota przedstawiona w dniu 14 lutego 2008 r. I - 4693

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 czerwca 2008 r. I - 4694

Streszczenie wyroku

Transport – Transport drogowy – Prawa jazdy – Dyrektywa 91/439

(dyrektywa Rady 91/439, zmieniona rozporządzeniem nr 1882/2003, art. 1 ust. 2, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 2, 4)

Artykuł 1 ust. 2, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/439 w sprawie praw jazdy, zmienionej rozporządzeniem nr 1882/2003, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby państwo członkowskie odmówiło uznania na swoim terytorium uprawnienia do kierowania wynikającego z prawa jazdy wydanego później przez inne państwo członkowskie poza okresem zakazu ubiegania się o nowe prawo jazdy nałożonego na zainteresowaną osobę, a zatem ważności tego prawa jazdy, dopóki jego posiadacz nie spełni warunków wymaganych w tym pierwszym państwie członkowskim do wydania nowego prawa jazdy w następstwie cofnięcia wcześniejszego prawa jazdy, w tym badania zdolności do kierowania potwierdzającego, że nie istnieją już powody uzasadniające to cofnięcie.

W tych samych okolicznościach przepisy te nie sprzeciwiają się temu, aby państwo członkowskie odmówiło uznania na swoim terytorium uprawnienia do kierowania wynikającego z prawa jazdy wydanego później przez inne państwo członkowskie, jeżeli na podstawie figurujących w nim wzmianek lub innych niepodważalnych informacji pochodzących z państwa członkowskiego wydającego wiadome jest, że gdy to prawo jazdy zostało wydane, jego posiadacz, wobec którego na terytorium pierwszego państwa członkowskiego zastosowano środek polegający na cofnięciu poprzedniego prawa jazdy, nie miał normalnego miejsca zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego wydającego.

(por. pkt 70; sentencja)
W istocie do państw członkowskich należy ustalenie w ich regulacjach krajowych warunków wykonania i transpozycji prawa do corocznego płatnego urlopu w drodze sprecyzowania konkretnych okoliczności, w których pracownicy mogą korzystać z tego prawa, jednak bez możliwości poddania jakimkolwiek warunkom samego istnienia tego prawa bezpośrednio wynikającego z omawianej dyrektywy.

Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy powinien być interpretowany w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom lub praktykom krajowym, zgodnie z którymi pracownik przebywający na zwolnieniu chorobowym nie jest uprawniony do skorzystania z corocznego płatnego urlopu w okresie objętym zwolnieniem chorobowym.

Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy powinien być interpretowany w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom lub praktykom krajowym przewidującym wygaśnięcie prawa do corocznego płatnego urlopu wraz z końcem okresu rozliczeniowego lub okresu dozwolonego przeniesienia ustalonego przez prawo krajowe, nawet jeśli pracownik przebywał na zwolnieniu chorobowym przez całość lub część okresu rozliczeniowego, a jego niezdolność do pracy trwała aż do ustania stosunku pracy, ze względu na co nie mógł skorzystać ze swojego prawa do corocznego płatnego urlopu.

(por. pkt 49, 52; pkt 2 sentencji)
Uchybia zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 29 ust. 1 i 6 drugiej dyrektywy 77/91 w zakresie prawa spółek, państwo członkowskie, które przyznaje prawo pierwszeństwa do objęcia akcji, w przypadku podwyższenia subskrybowanego kapitału poprzez wniesienie wkładów pieniężnych, nie tylko akcjonariuszom, lecz także posiadaczom obligacji zamiennych na akcje, i które przyznaje prawo pierwszeństwa subskrypcji obligacji zamiennych na akcje nie tylko akcjonariuszom, lecz także posiadaczom obligacji zamiennych na akcje poprzednich emisji.

W istocie jak wynika z brzmienia wspomnianego art. 29 ust. 1 i 6, oferta nowych akcji oraz obligacji zamiennych na akcje nie jest skierowana jednocześnie do akcjonariuszy i do posiadaczy obligacji, lecz „z zachowaniem pierwszeństwa” do akcjonariuszy. W związku z tym tylko w przypadku gdy nie wykonali oni prawa pierwszeństwa, te akcje i obligacje mogą być oferowane innym nabywcom, wśród których znajdują się w szczególności posiadacze obligacji zamiennych na akcje.

(por. pkt 39, 40, 46; pkt 1 sentencji)
1)

Nie ustanawiając zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2–4 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia , wszelkich przepisów koniecznych w celu zapewnienia, by przed wydaniem zezwolenia przedsięwzięcia, które mogą wywierać istotne skutki dla środowiska naturalnego, i które należą do kategorii przedsięwzięć ujętych w pkt 1 lit. a)–c) i f) załącznika II do tej dyrektywy były poddane procedurze oceny ich oddziaływania w tym względzie, zgodnie z art. 5–10 tej dyrektywy, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.
W istocie z brzmienia art. 28 ust. 4 wspomnianej dyrektywy wynika jasno, że istnienie zagrożenia dla zdrowia publicznego, w rozumieniu jej art. 29 ust. 1, stanowi jedyny powód, który państwo członkowskie może przywołać w celu sprzeciwienia się uznaniu pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wydanego przez inne państwo członkowskie. Ponadto państwo członkowskie, które zamierza powołać się na ten powód, ma obowiązek zastosować się do specjalnie w tym celu ustanowionych procedur informacyjnych, uzgodnieniowych i arbitrażowych, specjalnie przewidzianych we wspomnianym art. 29.

Artykuł 28 dyrektywy 2001/83 w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi stoi na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie, które otrzymało wniosek o wzajemne uznanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi wydanego przez inne państwo członkowskie w ramach procedury skróconej, przewidzianej w art. 10 ust. 1 lit. a) ppkt iii) tej dyrektywy, mogło odrzucić ten wniosek z tego powodu, że wspomniany produkt leczniczy nie jest zasadniczo podobny do referencyjnego produktu leczniczego.

Przy założeniu, że państwo członkowskie nie musi dokonywać wyborów legislacyjnych i korzysta ze znacznie ograniczonego, wręcz nieistniejącego zakresu uznania, jakiekolwiek naruszenie prawa wspólnotowego może wystarczyć do stwierdzenia istnienia wystarczająco istotnego naruszenia prawa wspólnotowego. Tymczasem art. 28 dyrektywy 2001/83 w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi przyznaje państwu członkowskiemu, które otrzymało wniosek o wzajemne uznanie, jedynie bardzo ograniczony zakres uznania w odniesieniu do powodów, dla których państwo to jest uprawnione do odmowy uznania danego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu. W szczególności, co się tyczy wszelkich analiz wykraczających poza ocenę ważności wniosku w świetle przesłanek ustanowionych w art. 28, zainteresowane państwo członkowskie ma obowiązek — z wyjątkiem przypadku zagrożenia dla zdrowia publicznego — przyjąć analizy i naukowe oceny przeprowadzone przez referencyjne państwo członkowskie.

Brak uznania przez państwo członkowskie, zgodnie ze wspomnianym art. 28 pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi wydanego przez inne państwo członkowskie w ramach procedury skróconej, przewidzianej w art. 10 ust. 1 lit. a) ppkt iii) tej dyrektywy, z tego powodu, że wspomniany produkt leczniczy nie jest zasadniczo podobny do referencyjnego produktu leczniczego lub że należy do kategorii produktów leczniczych, których uznanie za zasadniczo podobne do referencyjnego produktu leczniczego jest, zgodnie z ogólną praktyką zainteresowanego państwa członkowskiego, niemożliwe, stanowi zatem wystarczająco istotne naruszenie prawa wspólnotowego mogące skutkować uznaniem odpowiedzialności tego państwa członkowskiego.

(por. pkt 38, 41, 46; pkt 2)
Sprawa C-277/06

Interboves GmbH

przeciwko

Hauptzollamt Hamburg-Jonas

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg)

„Dyrektywa 91/628/EWG — Refundacje wywozowe — Ochrona zwierząt podczas transportu — Transport morski bydła pomiędzy dwoma punktami we Wspólnocie — Pojazd załadowany na statek bez wyładunku zwierząt — Czas transportu — 12-godzinny okres odpoczynku — Obowiązek”

Opinia rzecznika generalnego P. Mengozziego przedstawiona w dniu 13 marca 2008 r. I ‐ 7435

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 października 2008 r. I ‐ 7449

Streszczenie wyroku

Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Refundacje wywozowe – Warunki przyznania – Poszanowanie uregulowań wspólnotowych dotyczących opieki podczas transportu nad żywymi zwierzętami z gatunku bydła

(dyrektywa Rady 91/628, zmieniona dyrektywą 95/29, załącznik, pkt 48 ppkt 4 lit. d), pkt 48 ppkt 5, pkt 48 ppkt 7 lit. a), b))

Punkt 48 ppkt 7 lit. a) załącznika do dyrektywy 91/628 w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu, zmienionej dyrektywą Rady 95/29, należy interpretować w ten sposób, że ustanawia on zasady ogólne stosowane do transportu morskiego, włączając w to transport stałym i bezpośrednim połączeniem między dwoma punktami geograficznymi Wspólnoty przy użyciu pojazdów załadowywanych na pokład statków bez wyładowania zwierząt, z wyjątkiem — jeżeli chodzi o ten rodzaj statków — okresów odpoczynku zapewnionych zwierzętom po ich wyładowaniu, które są przewidziane w pkt 48 ppkt 7 lit. b) tego załącznika.

Zgodnie z tym ostatnim przepisem istnienie związku między okresem transportu drogowego poprzedzającego okres transportu stałym i bezpośrednim połączeniem między dwoma punktami geograficznymi Wspólnoty przy użyciu pojazdów załadowywanych na pokład statków bez wyładowania zwierząt i następującego po nim zależy od ewentualnego przekroczenia maksymalnego czasu 28 godzin transportu promem typu ro-ro, o którym mowa w pkt 48 ppkt 4 lit. d) załącznika do dyrektywy 91/628.

Jeżeli czas transportu stałym i bezpośrednim połączeniem między dwoma punktami geograficznymi Wspólnoty przy użyciu pojazdów załadowywanych na pokład statków bez wyładowania zwierząt nie przekracza czasu maksymalnego wynoszącego 28 godzin, okres transportu drogowego może rozpocząć się bezpośrednio po przybyciu statku do portu przeznaczenia. W celu obliczenia długości tego okresu należy uwzględnić okres transportu drogowego, który poprzedził transport promem typu ro-ro, chyba że okres odpoczynku przez co najmniej 24 godziny, zgodnie z pkt 48 ppkt 5 załącznika do dyrektywy 91/628, zneutralizował okres transportu drogowego poprzedzającego transport morski. Do sądu krajowego należy ocena, czy w zawisłej przed nim sprawie rozpatrywany przewóz spełnia wspomniane wymogi.

(por. pkt 41 i sentencja)
Sprawa C-360/06

Heinrich Bauer Verlag BeteiligungsGmbH

przeciwko

Finanzamt für Großunternehmen in Hamburg

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg)

„Swoboda przedsiębiorczości — Przepisy podatkowe — Podatek dochodowy od osób prawnych — Wycena nienotowanych udziałów w spółkach kapitałowych”

Opinia rzecznika generalnego V. Trstenjak przedstawiona w dniu 10 stycznia 2008 r. I ‐ 7335

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 października 2008 r. I ‐ 7352

Streszczenie wyroku

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Przepisy podatkowe – Podatek majątkowy

(traktat EWG, art. 52 (po zmianie art. 52 traktatu WE, obecnie, po zmianie, art. 43 WE), art. 58 (po zmianie art. 58 traktatu WE, obecnie art. 48 WE))

W braku odpowiedniego uzasadnienia art. 52 traktatu EWG (po zmianie art. 52 traktatu WE, obecnie, po zmianie, art. 43 WE) oraz art. 58 traktatu EWG (po zmianie art. 58 traktatu WE, obecnie art. 48 WE) sprzeciwiają się temu, by w ramach wyceny nienotowanych udziałów w spółce kapitałowej dla celów określenia kwoty podatku od majątku należnego od spółki będącej spółką dominująca wobec danej spółki kapitałowej przepisy podatkowe państwa członkowskiego przypisywały udziałowi tej spółki kapitałowej w spółce osobowej z siedzibą w innym państwie członkowskim wyższą wartość niż jej udziałowi w spółce osobowej z siedzibą w tym samym państwie członkowskim, pod warunkiem jednak, że udział ten może przyznawać spółce kapitałowej rzeczywisty wpływ na decyzje spółki osobowej z siedzibą w innym państwie członkowskim i pozwalać na określanie jej działalności.

W istocie ponieważ tego rodzaju różnica w traktowaniu wywołuje niekorzystną sytuację podatkową spółki, będącej spółką dominującą wobec danej spółki kapitałowej i do której ta ostatnia należy w całości, owa spółka kapitałowa mogłaby zostać zniechęcona do objęcia udziału w kapitale spółki osobowej z siedzibą w innym państwie członkowskim.

Konieczność zachowania spójności systemu podatkowego nie może uzasadniać wynikającego z takich przepisów ograniczenia, ponieważ aby argument oparty na takim uzasadnieniu był skuteczny, należy wykazać istnienie bezpośredniego związku pomiędzy daną ulgą podatkową a wyrównaniem tej ulgi przez określone obciążenie podatkowe.

Przepisów takich nie może uzasadniać także argument oparty na skuteczności kontroli podatkowych, ponieważ organy podatkowe mogą żądać od podatników samodzielnego dostarczenia dowodów, które uznają za niezbędne w celu obliczenia wartości udziałów posiadanych przez owych podatników w spółkach z siedzibą w innych państwach członkowskich.

(por. pkt 31–33, 37, 39–42; sentencja)
Sprawa C-427/06

Birgit Bartsch

przeciwko

Bosch und Siemens Hausgeräte (BSH) Altersfürsorge GmbH

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht)

„Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Artykuł 13 WE — Dyrektywa 2000/78/WE — Pracowniczy program emerytalny wykluczający prawo do emerytury dla co najmniej 15 lat młodszego małżonka zmarłego pracownika — Dyskryminacja ze względu na wiek — Związek z prawem wspólnotowym”

Opinia rzecznika generalnego E. Sharpston przedstawiona w dniu 22 maja 2008 r. I - 7247

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 września 2008 r. I - 7285

Streszczenie wyroku

Prawo wspólnotowe – Zasady – Równość traktowania – Dyskryminacja ze względu na wiek

(art. 13 WE; dyrektywa Rady 2000/78)

Prawo wspólnotowe nie zawiera zakazu wszelkiej dyskryminacji ze względu na wiek, której przestrzeganie sądy krajowe muszą zagwarantować wtedy, gdy ewentualnie dyskryminujące traktowanie nie ma związku z prawem wspólnotowym. Ponadto taki związek z prawem wspólnotowym nie powstaje na mocy art. 13 WE ani także — w sytuacji, która miała miejsce w sprawie przed sądem krajowym — na mocy dyrektywy 2000/78 ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy przed upływem terminu transpozycji tej dyrektywy wyznaczonego danemu państwu członkowskiemu.

(por. pkt 25; sentencja)
Sprawa C-480/06

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Republice Federalnej Niemiec

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/50/EWG — Brak formalnego postępowania o zasięgu europejskim w zakresie udzielania zamówień publicznych na usługi przetwarzania odpadów — Współpraca pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego”

Opinia rzecznika generalnego J. Mazáka przedstawiona w dniu 19 lutego 2009 r. I ‐ 4749

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 czerwca 2009 r. I ‐ 4762

Streszczenie wyroku

Zbliżanie ustawodawstw – Procedury udzielania zamówień publicznych na usługi – Dyrektywa 92/50 – Zakres stosowania

(dyrektywa Rady 92/50, art. 1)

Umowa stanowiąca zarówno podstawę, jak i ramy prawne dla przyszłej budowy i prowadzenia zakładu służącego wykonywaniu usług publicznych, a mianowicie termicznego odzyskiwania odpadów, nie wchodzi w zakres zastosowania dyrektywy 92/50 odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, jeżeli umowa ta została zawarta przez same władze publiczne bez udziału strony prywatnej i nie przewiduje ani nie przesądza ona o udzieleniu ewentualnie koniecznych zamówień na budowę i prowadzenie zakładu przetwarzania odpadów.

W istocie władza publiczna ma możność wypełniania ciążących na niej w interesie publicznym zadań własnymi środkami lub we współpracy z innymi organami publicznymi bez potrzeby zwracania się do jednostek zewnętrznych nienależących do jej służb. W tym względzie po pierwsze prawo wspólnotowe wcale nie nakazuje władzom publicznym wykorzystania szczególnej formy prawnej dla zapewnienia wspólnego wykonywania ich misji publicznej. Po drugie, taka współpraca pomiędzy władzami publicznymi nie podważa głównego celu zasad wspólnotowych z dziedziny zamówień publicznych, a mianowicie swobody przepływu usług oraz otwarcia na niezakłóconą konkurencję we wszystkich państwach członkowskich, jeżeli ustanowienie tej współpracy określone jest względami i wymogami dążenia do celów leżących w interesie publicznym oraz jeżeli zasada równego traktowania zainteresowanych, o której mowa w dyrektywie 92/50, jest zagwarantowana w taki sposób, że żadne przedsiębiorstwo prywatne nie znajduje się w sytuacji uprzywilejowanej względem swoich konkurentów.

(por. pkt 44, 45, 47)