ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
18

Artykuł 62 Lei n.° 50/2012 aprova o regime jurídico da actividade empresarial local e das participações locais e revoga as Leis n.os 53‑F/2006, de 29 de dezembro, e 55/2011, de 15 de novembro (ustawy nr 50/2012 zatwierdzającej system prawny prowadzenia działalności gospodarczej i lokalnego uczestnictwa i uchylającej ustawy nr 53‑F/2006 z dnia 29 grudnia i nr 55/2001 z dnia 15 listopada) z dnia 31 sierpnia 2012 r. (Diário da República, 1. seria, nr 169 z dnia 31 sierpnia 2012 r.), w brzmieniu obowiązującym w sporze w postępowaniu głównym, dotyczący rozwiązania przedsiębiorstw miejscowych, stanowi: „1. Bez uszczerbku dla art. 35 kodeksu spółek handlowych decyzja o rozwiązaniu przedsiębiorstwa miejscowego musi zostać obowiązkowo wydana w terminie sześciu miesięcy w przypadku wystąpienia jednej z następujących sytuacji: […] 5. Postanowienia umowy o pracę mają zastosowanie do osób faktycznie wykonujących obowiązki w przedsiębiorstwach miejscowych, które znalazły się w jednej z sytuacji określonych w ust. 1 i które nie podlegają zakresowi stosowania środków mobilności zawodowej, o których mowa w ustawie nr 12‑A/2008 z dnia 27 lutego 2008 r., bez uszczerbku dla poniższego ustępu. 6. Przedsiębiorstwa miejscowe w trakcie likwidacji mogą przenosić do podmiotów publicznych posiadających w nich udziały pracowników zatrudnionych na podstawie przepisów dotyczących umów o pracę, zgodnie z art. 58 ustawy nr 12‑A/2008 z dnia 27 lutego 2008 r., w zakresie, w jakim pracownicy ci są przydzielani do zadań integracyjnych lub wewnątrzzakładowych i są niezbędni do ich realizacji. […] 11. Ustępy 6–10 mają zastosowanie wyłącznie do pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, zawartej co najmniej na rok przed datą wydania decyzji o rozwiązaniu przedsiębiorstwa miejscowego, którym to osobom w przypadku nawiązania stosunku pracy w sektorze publicznym na czas nieokreślony nie jest wypłacane odszkodowanie z tytułu likwidacji poprzedniego stanowiska pracy. […]”.
16

Na poparcie swojej skargi stowarzyszenie to podniosło w szczególności, że przepisy zarządzenia z dnia 1 grudnia 2016 r. są objęte zakresem pojęcia „planów i programów” w rozumieniu albo dyrektywy siedliskowej, albo dyrektywy SOOŚ. Jego zdaniem pojęcie to ma zastosowanie nie tylko w odniesieniu do planów i programów, które mogą być szkodliwe dla środowiska, lecz również do tych, które mogą być dla niego korzystne. Uważa ono ponadto, że konsultacje społeczne powinny były zostać przeprowadzone na całym terytorium regionu Walonii, a nie wyłącznie w gminach, na terenie których znajdują się obszary Natura 2000.
23

Otóż w sprawach zakończonych postanowieniem z dnia 27 listopada 2008 r., Renta (C‑151/08, niepublikowanym, EU:C:2008:662) i wyrokiem z dnia 20 marca 2014 r., Caixa d’Estalvis i Pensions de Barcelona (C‑139/12, EU:C:2014:174), Trybunał zajął stanowisko w przedmiocie zgodności z art. 33 ust. 1 szóstej dyrektywy uregulowania krajowego dotyczącego podatku od odpłatnego przeniesienia własności, mającego cechy podobne do cech podatku będącego przedmiotem postępowania głównego. Trybunał, przypomniawszy wywodzące się z jego orzecznictwa cztery zasadnicze cechy VAT, jakimi są: powszechne stosowanie podatku do czynności, których przedmiotem są towary lub usługi, ustalenie kwoty podatku w sposób proporcjonalny do ceny otrzymanej przez podatnika jako świadczenie wzajemne za dostarczone towary lub usługi, pobór podatku na każdym etapie procesu produkcji i dystrybucji, w tym na etapie sprzedaży detalicznej, niezależnie od liczby wcześniejszych transakcji oraz odliczenie od podatku należnego kwot zapłaconych na poprzednich etapach procesu produkcji i dystrybucji, co oznacza, że podatek na danym etapie stosuje się wyłącznie do wartości dodanej na tym etapie oraz że końcowe obciążenie podatkowe ponosi ostatecznie konsument, uznał, że taki podatek odróżnia się od VAT w sposób taki, że nie można zakwalifikować go jako podatku mającego charakter podatku obrotowego w rozumieniu art. 33 ust. 1 szóstej dyrektywy (postanowienie z dnia 27 listopada 2008 r., Renta, C‑151/08, niepublikowane, EU:C:2008:662, pkt 32, 45; a także wyrok z dnia 20 marca 2014 r., Caixa d’Estalvis i Pensions de Barcelona, C‑139/12, EU:C:2014:174, pkt 29).
65

Co prawda, jak zaznaczyła rzecznik generalna w pkt 91 opinii, zarządzenie z dnia 14 kwietnia 2016 r. zawiera w szczególności w art. 15 pewną liczbę zakazów, jednak do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy zakazy te odnoszą się wyłącznie do przedsięwzięć, które nie wymagają zezwolenia.
14

W tym względzie należy przypomnieć, że jeżeli przed sądem krajowym została podniesiona kwestia ważności aktu przyjętego przez instytucje Unii, do tego sądu należy ocena, czy rozstrzygnięcie tej kwestii jest niezbędne dla wydania orzeczenia i czy w konsekwencji należy zwrócić się do Trybunału o orzeczenie w tym zakresie. W konsekwencji, w sytuacji gdy pytania zadane przez sąd krajowy dotyczą ważności przepisu prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia [wyroki: z dnia 11 listopada 1997 r., Eurotunnel i in., C‑408/95, EU:C:1997:532, pkt 19; z dnia 10 grudnia 2002 r., British American Tobacco (Investments) i Imperial Tobacco, C‑491/01, EU:C:2002:741, pkt 34; a także z dnia 28 marca 2017 r., Rosneft, C‑72/15, EU:C:2017:236, pkt 49].
9

Artykuł 66 tego rozporządzenia stanowi: „1. Przepisy niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie wyłącznie do postępowań sądowych wszczętych, do formalnie sporządzonych lub zarejestrowanych dokumentów urzędowych oraz do ugód sądowych zatwierdzonych lub zawartych w dniu 10 stycznia 2015 r. lub po tej dacie. 2. Niezależnie od art. 80 rozporządzenie (WE) nr 44/2001 nadal ma zastosowanie do orzeczeń wydanych w postępowaniach sądowych wszczętych, [do] dokumentów urzędowych formalnie sporządzonych lub zarejestrowanych oraz do ugód sądowych zatwierdzonych lub zawartych przed dniem 10 stycznia 2015 r., objętych zakresem zastosowania tego rozporządzenia”.
3

Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997, L 28, s. 1), ostatnio zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 592/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. (Dz.U. 2008, L 177, s. 1) (zwane dalej „rozporządzeniem nr 1408/71”), w art. 14c lit. b), zawartym w jego tytule II, stanowiło: „Osoba będąca równocześnie pracownikiem najemnym na terytorium jednego państwa członkowskiego i prowadząca działalność na własny rachunek na terytorium innego państwa członkowskiego podlega: […] b) w przypadkach wymienionych w załączniku VII: – ustawodawstwu państwa członkowskiego, na którego terytorium wykonuje pracę za wynagrodzeniem, przy czym ustawodawstwo to jest ustalane zgodnie z przepisami art. 14 ust. 2 lub 3, jeżeli jest zatrudniona na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich, oraz – ustawodawstwu państwa członkowskiego, na którego terytorium prowadzi działalność na własny rachunek, przy czym ustawodawstwo to jest ustalane zgodnie z art. 14a ust. 2, 3 lub 4, jeżeli prowadzi tę działalność na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich”.
10

Zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia: „[…] 6. Okowita z wytłoków z winogron lub wytłoki z winogron a) Okowita z wytłoków z winogron lub wytłoki z winogron to napój spirytusowy spełniający następujące warunki: (i) jest wytwarzany wyłącznie z wytłoków z winogron sfermentowanych i destylowanych bezpośrednio z parą wodną albo po dodaniu wody; (ii) do wytłoków z winogron można dodać osady drożdżowe w ilości nieprzekraczającej 25 kg na 100 kg użytych wytłoków z winogron; (iii) ilość alkoholu z osadów drożdżowych nie może przekraczać 35% całkowitej zawartości alkoholu w wyrobie gotowym; (iv) destylację wykonuje się w obecności samych wytłoków do poniżej 86% obj.; (v) dozwolona jest redestylacja do tej samej zawartości alkoholu; (vi) zawierający ilość substancji lotnych równą lub przekraczającą 140 gramów w hektolitrze alkoholu 100% obj. i przy maksymalnej zawartości metanolu w ilości 1000 gramów w hektolitrze alkoholu 100% obj. b) Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w okowicie z wytłoków z winogron lub w wytłokach z winogron wynosi 37,5%. c) Nie dodaje się alkoholu zgodnie z definicją w załączniku I pkt 5, rozcieńczonego lub nie. d) Okowita z wytłoków z winogron lub wytłoki z winogron nie są aromatyzowane. Nie wyklucza to tradycyjnych metod produkcji. e) Okowita z wytłoków z winogron lub wytłoki z winogron mogą zawierać wyłącznie dodatek karmelu służący dostosowaniu barwy. […] 28. Anis a) Anis to napój spirytusowy anyżowy, którego charakterystyczny smak pochodzi wyłącznie z anyżu (Pimpinella anisum L.) lub z anyżu gwiazdkowatego (Illicum verum Hook f.), lub kopru włoskiego (Foeniculum vulgare Mill.). b) Minimalna zawartość alkoholu w anis wynosi 35% obj. c) Do przyrządzania anis można używać wyłącznie naturalnych środków i preparatów aromatyzujących określonych w art. 1 ust. 2 lit. b) ppkt (i) oraz w art. 1 ust. 2 lit. c) dyrektywy 88/388/EWG. 29. Anis destylowany a) Anis destylowany to anis zawierający alkohol destylowany z udziałem nasion, o których mowa w kategorii 28 lit. a), a w przypadku oznaczeń geograficznych przy użyciu mastyksu i innych aromatycznych nasion, roślin lub owoców, pod warunkiem że taki alkohol stanowi co najmniej 20% zawartości alkoholu w anis destylowanym. b) Minimalna zawartość alkoholu w anis destylowanym wynosi 35% obj. c) Do przyrządzania anis destylowanego można używać wyłącznie naturalnych środków i preparatów aromatyzujących określonych w art. 1 ust. 2 lit. b) ppkt (i) oraz w art. 1 ust. 2 lit. c) dyrektywy 88/388/EWG. […]”.
7

Artykuł 8 rozporządzenia nr 261/2004, zatytułowany „Prawo do zwrotu należności lub zmiany planu podróży”, stanowi w ust. 1 i 2: „1. W przypadku odwołania do niniejszego artykułu, pasażerowie mają prawo wyboru pomiędzy: a) – zwrotem w terminie siedmiu dni, za pomocą środków przewidzianych w art. 7 ust. 3, pełnego kosztu biletu po cenie, za jaką został kupiony, za część lub części nieodbytej podróży oraz za część lub części już odbyte, jeżeli lot nie służy już dłużej jakiemukolwiek celowi związanemu z pierwotnym planem podróży pasażera, wraz z, gdy jest to odpowiednie, – lotem powrotnym do pierwszego miejsca odlotu, w najwcześniejszym możliwym terminie; b) zmianą planu podróży, na porównywalnych warunkach, do ich miejsca docelowego, w najwcześniejszym możliwym terminie; lub c) zmianą planu podróży, na porównywalnych warunkach, do ich miejsca docelowego, w późniejszym terminie dogodnym dla pasażera, w zależności od dostępności wolnych miejsc. 2. Ustęp 1 lit. a) ma również zastosowanie do pasażerów, których lot stanowi część imprezy turystycznej, z wyjątkiem prawa do zwrotu należności, gdy to prawo wynika z dyrektywy 90/314/EWG”.
14

Bruno Aubriet, zamieszkały we Francji, jest bowiem pracownikiem przygranicznym, który wykonywał pracę najemną w Luksemburgu z dłuższymi lub krótszymi przerwami od dnia 1 października 1991 r. I tak, wykonywał w Luksemburgu działalność zawodową w charakterze pracownika najemnego przez dziesięć lat od dnia 1 października 1991 r. do dnia 30 września 2001 r. Po okresie bezrobocia do dnia 5 lutego 2002 r. B. Aubriet ponownie podjął pracę na terytorium Luksemburga i wykonywał ją przez sześć lat, czyli od dnia 6 lutego 2002 r. do dnia 14 stycznia 2008 r. W okresie od dnia 15 stycznia 2008 r. do dnia 16 grudnia 2012 r. wykonywał działalność zawodową we Francji. Po ponownym wykonywaniu działalności zawodowej w Luksemburgu od dnia 17 grudnia 2012 r. do dnia 30 września 2014 r. ponownie znalazł się na bezrobociu wskutek rozwiązania stosunku pracy ze względów ekonomicznych.
54

W świetle powyższych rozważań na pytanie drugie należy odpowiedzieć, że art. 2 ust. 1 lit. d) i art. 30 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, iż w sytuacji gdy dany towar został wprowadzony na terytorium Unii, aby móc uznać, że towar ten wszedł do obrotu gospodarczego Unii w danym państwie członkowskim, nie wystarcza, by w odniesieniu do tego towaru doszło do naruszenia przepisów celnych w tym państwie, które to naruszenie spowodowało powstanie w tym samym państwie długu celnego w przywozie, jeżeli zostanie ustalone, że wspomniany towar został przewieziony do innego państwa członkowskiego, ostatecznego miejsca jego przeznaczenia, w którym to państwie był przedmiotem konsumpcji i w związku z tym zobowiązanie w zakresie VAT w przywozie powstaje wyłącznie w tym drugim państwie członkowskim.
27

Kuršu zeme wniósł zatem skargę kasacyjną do Augstākā tiesa (sądu najwyższego, Łotwa), podnosząc, że VID, administratīvā rajona tiesa (rejonowy sąd administracyjny) i Administratīvā apgabaltiesa (regionalny sąd administracyjny) stwierdzając, że brał on udział w sztucznie utworzonym łańcuchu transakcji w celu uzyskania korzyści podatkowej, nie wskazały, jaką to korzyść podatkową uzyskali on lub pozostałe spółki biorące udział w omawianych transakcjach. Zdaniem Kuršu zeme nawet w przypadku, gdyby nabył on sporne towary bezpośrednio od Baltfishera, to i tak na podstawie art. 10 ust. 7 ustawy o VAT miałby on prawo do odliczenia VAT dotyczącego nabycia tych towarów, ponieważ stanowiłoby ono „wewnątrzwspólnotowe nabycie”.
46

Uściślając – Trybunał stosował to rozwiązanie jedynie w bardzo szczególnych okolicznościach, zwłaszcza gdy istniało ryzyko wystąpienia poważnych skutków finansowych ze względu między innymi na znaczną liczbę stosunków prawnych nawiązanych w dobrej wierze na podstawie przepisów uważanych za skuteczne i obowiązujące, a także gdy okazywało się, że osoby prywatne oraz organy krajowe dopuściły się zachowań niezgodnych z prawem Unii ze względu na istnienie obiektywnej i istotnej niepewności co do znaczenia przepisów prawa Unii, do której to niepewności przyczyniło się ewentualnie również samo zachowanie innych państw członkowskich bądź Komisji (wyrok z dnia 14 marca 2019 r.Skanska Industrial Solutions i in., C‑724/17, EU:C:2019:204, pkt 57 i przytoczone tam orzecznictwo).
18

Komisja uważa, że wyszła poza to, co była zobowiązana uczynić, aby ustosunkować się do stanowiska Icap, które to przedsiębiorstwo stoi na stanowisku, że padło ofiarą różnicy w traktowaniu w stosunku do przedsiębiorstwa R.P. Martin, któremu również nakazano zapłatę grzywien w związku z jego rolą podmiotu ułatwiającego funkcjonowanie tego samego kartelu, lecz które, w przeciwieństwie do Icap, skorzystało z możliwości przeprowadzenia postępowania ugodowego.
45

W konsekwencji to do państw członkowskich należy określenie daty uznawanej za datę, w której powiadomienie dłużnika o kwocie należności zostało dokonane. Jak już miał okazję uściślić Trybunał, w każdym wypadku to do właściwych organów krajowych należy zapewnienie takiego powiadomienia, które pozwoli podmiotowi zobowiązanemu do zapłaty należności celnej dokładnie poznać swe prawa (zob. podobnie wyrok z dnia 23 lutego 2006 r., Molenbergnatie, C‑201/04, EU:C:2006:136, pkt 53).
21

W tych okolicznościach Østre Landsret (sąd apelacyjny regionu wschodniego) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy w wypadku gdy wobec małżonków wprowadzono »nowe ograniczenia« łączenia rodziny, które prima facie naruszają zasadę status quo (»standstill«) określoną w art. 13 decyzji nr 1/80 i które są uzasadnione »udaną integracją« uznaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej za istotny wzgląd w wyrokach z dnia 12 kwietnia 2016 r., Genc (C‑561/14, EU:C:2016:247), i z dnia 10 lipca 2014 r., Dogan (C‑138/13, EU:C:2014:2066), przepis taki jak § 9 ust. 7 [ustawy o cudzoziemcach] – zgodnie z którym warunkiem łączenia rodzin dla osoby, która jest obywatelem państwa trzeciego i ma zezwolenie na pobyt w Danii, z małżonkiem tej osoby jest to, że więź tej pary z Danią jest silniejsza niż więź łącząca ją z Turcją – może zostać uznany za »uzasadniony nadrzędnym względem interesu ogólnego, właściwy do zapewnienia realizacji [zamierzonego słusznego] celu i niewykraczający poza to, co [jest] konieczne do jego osiągnięcia«? 2) Jeśli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, efektem czego wymóg istnienia wspomnianej więzi jest co do zasady właściwy do zapewnienia realizacji celu w postaci integracji, czy jest w takim przypadku możliwe, bez wchodzenia w kolizję z oceną przeprowadzaną w oparciu o kryterium ograniczenia i wymogiem proporcjonalności: [a)] stosowanie praktyki, zgodnie z którą, jeśli małżonek posiadający zezwolenie na pobyt w państwie członkowskim (członek rodziny rozdzielonej) przybył do Danii po raz pierwszy w wieku lat 12–13 lub później, to podczas dokonywania oceny istnienia wspomnianej więzi łączącej go z państwem członkowskim znaczną wagę przywiązuje się do następujących czynników: – czy osoba ta, albo przez długi okres, około 12 lat, zamieszkiwała legalnie w państwie członkowskim; – albo przebywała w państwie członkowskim i była w nim zatrudniona w sposób stały przez co najmniej cztery lub pięć lat, co w znacznym stopniu wymagało kontaktu i komunikacji ze współpracownikami i ewentualnie klientami w języku tego państwa członkowskiego, co do zasady nieprzerwanie; – albo przebywała i pracowała w sposób stały, ale bez znaczącego kontaktu i komunikacji ze współpracownikami i ewentualnie klientami w języku państwa członkowskiego, co do zasady nieprzerwanie przez okres co najmniej siedmiu do ośmiu lat; [b)] stosowanie praktyki, zgodnie z którą przeciwko uznaniu, że spełniony został wymóg istnienia wspomnianej więzi, przemawia fakt, że członek rodziny rozdzielonej zachowuje istotną więź z państwem pochodzenia poprzez częste lub długoterminowe odwiedziny w tym państwie, podczas gdy krótkie pobyty wakacyjne lub edukacyjne nie przemawiają przeciwko wydaniu zezwolenia; [c)] stosowanie praktyki, zgodnie z którą przeciwko uznaniu, że spełniony został wymóg istnienia wspomnianej więzi z państwem członkowskim, w znacznym stopniu przemawia fakt, iż po uprzednim rozwodzie pary doszło do powtórnego zawarcia małżeństwa?”.
24

W drugiej kolejności, w odniesieniu do naruszenia prawa, jakiego miał dopuścić się Sąd poprzez uznanie wniesionej skargi za mającą „charakter umowny”, VG podnosi w istocie, że Sąd dokonał błędnej kwalifikacji porozumienia o współpracy jako „umowy”, podczas gdy są to raczej określone jednostronnie przez Komisję niewiążące wytyczne regulujące funkcjonowanie sieci Team Europe. Jej zdaniem Komisja nigdy nie twierdziła, że stosunek ten miał charakter umowny, o czym świadczą pkt 21 jej uwag przedstawionych przed Europejskim Rzecznikiem Praw Obywatelskich, a także pkt 15 postanowienia z dnia 3 maja 2016 r., MS/Komisja (T‑17/16 AJ, niepublikowanego, EU:T:2016:446), w którym Sąd wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie złożonego przez MS wniosku o przyznanie pomocy prawnej. Twierdzi on, że porozumienie o współpracy ogranicza się do przedstawienia pokrótce praw i obowiązków związanych z siecią Team Europe i nie regulowało w szczegółowy sposób stosunków między Komisją a MS. Nie przewidywało ono sankcji w przypadku naruszenia jego postanowień, które nie zawierają ani odniesienia do mającego zastosowanie prawa, czy też do właściwych sądów, w związku z czym porozumienie o współpracy odnosi się jedynie do wymogów dotyczących zachowania, nie zaś do rzeczywistych związków prawnych pomiędzy osobami. Komisja zmieniła swoje stanowisko i powołała się na umowny charakter porozumienia o współpracy na późniejszym etapie postępowania. Przyświecający wspólnie stronom zamiar nigdy nie polegał na nakładaniu wzajemnym praw i obowiązków na podstawie umowy. Zamiar stron jest zaś elementem rozstrzygającym o kwalifikacji danego aktu jako mającego charakter umowny. Sąd w szczególności więc błędnie zakwalifikował porozumienie o współpracy jako „umowę” i naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia.
72

Z informacji, którymi dysponuje Trybunał, wynika bowiem, że w ramach rozpatrywanej umowy leasingu leasingodawca zobowiązał się do zakupu nieruchomości wskazanej przez leasingobiorcę, do wybudowania na niej budynku i do jego udostępnienia leasingobiorcy wraz z nieruchomością. W zamian za to leasingobiorca musiał uiszczać miesięczne raty leasingowe w wysokości 833,78 EUR przez okres 132 miesięcy, a wiec jedenastu lat, w celu sfinansowania transakcji zgodnie z harmonogramem płatności załączonym do tej umowy. W drodze porozumienia z dnia 29 października 2010 r. strony ustaliły zresztą, że budowa odnośnej nieruchomości będącej przedmiotem leasingu została zakończona.
2

Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (organem podatkowym i celnym, Zjednoczone Królestwo) (zwanym dalej „organem podatkowym”) a The Chancellor, Master and Scholars of the University of Cambridge (zwanymi dalej „uniwersytetem w Cambridge”) w przedmiocie wydanej przez ten organ odmowy przyznania uniwersytetowi w Cambridge prawa odliczenia podatku od wartości dodanej („VAT”) związanego z kosztami poniesionymi w ramach działalności inwestycyjnej nieobjętej zakresem dyrektywy VAT, lecz z której dochody zostały wykorzystane w celu pokrycia kosztów ogółu działalności tego uniwersytetu.
33

Ponadto, co się tyczy informacji koniecznych do rozpatrzenia wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz równoległy produktu leczniczego, Trybunał stwierdził już, że właściwe władze krajowe dysponują środkami prawodawczymi i administracyjnymi, które mogą zmusić producenta lub jego autoryzowanego przedstawiciela do dostarczenia informacji, którymi ten dysponuje i które uznają one za niezbędne, oraz że zwykła współpraca między władzami państw członkowskich umożliwia im wzajemne udostępnianie dokumentów niezbędnych do dokonania weryfikacji (zob. podobnie wyroki: z dnia 20 maja 1976 r., de Peijper, 104/75, EU:C:1976:67, pkt 26, 27; z dnia 12 listopada 1996 r., Smith & Nephew i Primecrown, C‑201/94, EU:C:1996:432, pkt 27, 28; zob. także, w odniesieniu do środków ochrony roślin, wyrok z dnia 6 listopada 2014 r., Mac, C‑108/13, EU:C:2014:2346, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo).