ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Stwierdzenie częściowej nieważności wspólnotowego aktu prawnego jest możliwe jedynie w przypadku, gdy części, o których stwierdzenie nieważności wniesiono, mogą zostać oddzielone od reszty aktu. Wymóg rozdzielności nie jest spełniony, jeśli konsekwencją stwierdzenia częściowej nieważności aktu jest zmiana jego istoty.

Istotą rozporządzenia nr 1572/2006 zmieniającego rozporządzenie nr 824/2000 ustanawiające procedury przejęcia zbóż przez agencje interwencyjne oraz metody analizy do oznaczania jakości zbóż jest podniesienie jakości kukurydzy dopuszczonej do skupu interwencyjnego. Dla zrealizowania tego celu rozporządzenie przewiduje dwa rodzaje środków w postaci z jednej strony zaostrzenia kryteriów jakości kukurydzy przewidzianych wcześniej w załączniku I do rozporządzenia nr 824/2000, co do których skarżąca nie wnosi o stwierdzenie nieważności, a z drugiej strony wprowadzenia nowego kryterium ciężaru właściwego dla kukurydzy, w trosce o zachowanie spójności z systemami znajdującymi zastosowanie do innych zbóż kwalifikujących się do objęcia systemem skupu interwencyjnego. Zważywszy, iż te dwa rodzaje środków nie są związane ze sobą w sposób nierozerwalny, ewentualne stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 1572/2006 w części, w jakiej wprowadza ono nowe kryterium ciężaru właściwego dla kukurydzy, nie zmienia istoty przepisów, które nie są przedmiotem tego ewentualnego stwierdzenia nieważności. W tym zakresie — w odróżnieniu od nowego kryterium ciężaru właściwego dla kukurydzy — kryteria jakościowe kukurydzy, których zaostrzenie przewidziane jest w rozporządzeniu (to jest maksymalna wilgotność kukurydzy, maksymalny odsetek ziaren połamanych i odsetek ziaren przegrzanych podczas suszenia), obowiązywały już pod rządami poprzedniej regulacji, która nie przewidywała kryterium ciężaru właściwego.

(por. pkt 39–41)
Sprawa T-28/06

RheinfelsQuellen H. Hövelmann GmbH & Co. KG

przeciwko

Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego

(znaki towarowe i wzory) (OHIM)

„Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VOM URSPRUNG HER VOLLKOMMEN — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94”

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 6 listopada 2007 r. II - 4415

Streszczenie wyroku

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c))

Z punktu widzenia przeciętnego konsumenta niemieckojęzycznego oznaczenie słowne VOM URSPRUNG HER VOLLKOMMEN, o którego rejestrację wniesiono dla „piwa; wód mineralnych i gazowanych oraz innych napojów bezalkoholowych; napojów owocowych i soków owocowych; syropów i innych preparatów do produkcji napojów; mieszanek tych napojów” oraz „napojów alkoholowych (z wyjątkiem piwa)”, należących do klas 32 i 33 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, ma charakter opisowy względem towarów zawartych w zgłoszeniu wspólnotowego znaku towarowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

W istocie slogan odwołuje się wyraźnie do czystości i doskonałości substancji podstawowych napojów, a w szczególności do użytej wody, a przecież czystość i doskonałość substancji podstawowych ma szczególne znaczenie w przypadku towarów z klas 32 i 33. Jeśli chodzi o wody mineralne, doskonałe pochodzenie użytej wody źródlanej ma decydujące znaczenie dla jakości napoju, zarówno pod względem smaku, jak i walorów zdrowotnych. W przypadku soków owocowych, piwa i innych napojów alkoholowych pochodzenie substancji podstawowych także jest czynnikiem o dużym znaczeniu dla jakości tych produktów.

A zatem użyte słowa, zarówno pojedynczo, jak i łącznie, odnoszą się bezpośrednio i wyraźnie do właściwości omawianych towarów. Można rozsądnie przyjąć, iż czystość i doskonałość pochodzenia podstawowych substancji wchodzących w skład napojów są właściwościami branymi pod uwagę przez zainteresowanego konsumenta przy dokonywaniu wyboru. W rezultacie z punktu widzenia zainteresowanego kręgu odbiorców istnieje dostatecznie bezpośredni i konkretny związek między omawianym połączeniem słownym a towarami z klas 32 i 33.

(por. pkt 37–40)
Z uwagi na to, iż art. 87 ust. 2 lit b) WE stanowi odstępstwo od ustanowionej w art. 87 ust. 1 WE ogólnej zasady niezgodności pomocy państwa ze wspólnym rynkiem, jego wykładnia powinna być dokonywana w sposób ścisły. Zgodnie zatem z tym postanowieniem mogą być naprawione jedynie szkody ekonomiczne bezpośrednio spowodowane klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi. Musi więc istnieć bezpośredni związek między szkodami spowodowanymi nadzwyczajnymi zdarzeniami a pomocą państwa, a także konieczne jest możliwie dokładne oszacowanie poniesionych szkód. Wynika z tego, że w przypadku gdy środek pomocowy spełnia powyższe przesłanki, musi on zostać uznany za zgodny ze wspólnym rynkiem, nawet jeśli w wydanym wcześniej komunikacie w przedmiocie takiego środka Komisja zajęła odmienne stanowisko. A zatem, choć zgodnie z tym komunikatem odszkodowanie wypłacone na podstawie art. 87 ust. 2 lit. b) WE może dotyczyć jedynie kosztów poniesionych w określonym okresie, pomoc stanowiąca odszkodowanie za szkodę powstałą po tym okresie, lecz dokładniej obliczoną i pozostającą w bezpośrednim związku przyczynowym z nadzwyczajnym zdarzeniem, powinna zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem.

(por. pkt 52, 53)
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) z dnia 8 października 2008 r. — Helkon Media przeciwko Komisji

(sprawa T-122/06)

„Klauzula arbitrażowa — Program wspierający rozwój, rozpowszechnianie i promocję europejskich utworów audiowizualnych (MEDIA Plus) — Wniosek o udzielenie wsparcia finansowego — Istnienie klauzuli arbitrażowej — Potrącenie — Niedopuszczalność”

Postępowanie — Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej — Zakwestionowanie ważności decyzji o potrąceniu (art. 230 WE, 238 WE, 249 WE; rozporządzenie Rady nr 1605/2002) (por. pkt 43–53)

Przedmiot

Skarga na podstawie art. 238 WE mająca na celu nakazanie Komisji zapłaty na rzecz skarżącej kwoty pieniężnej, do której zapłaty Komisja jest zdaniem skarżącej zobowiązana na mocy umowy dotyczącej wspólnotowego wsparcia finansowego przyznanego projektowi „Dark Blue World” (projekt 2002-4212-0103DI010006DE)

Sentencja

1) Skarga zostaje odrzucona.

2) Helkon Media AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) z dnia 8 października 2008 r. — Helkon Media przeciwko Komisji

(sprawa T-122/06)

„Klauzula arbitrażowa — Program wspierający rozwój, rozpowszechnianie i promocję europejskich utworów audiowizualnych (MEDIA Plus) — Wniosek o udzielenie wsparcia finansowego — Istnienie klauzuli arbitrażowej — Potrącenie — Niedopuszczalność”

Postępowanie — Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej — Zakwestionowanie ważności decyzji o potrąceniu (art. 230 WE, 238 WE, 249 WE; rozporządzenie Rady nr 1605/2002) (por. pkt 43–53)

Przedmiot

Skarga na podstawie art. 238 WE mająca na celu nakazanie Komisji zapłaty na rzecz skarżącej kwoty pieniężnej, do której zapłaty Komisja jest zdaniem skarżącej zobowiązana na mocy umowy dotyczącej wspólnotowego wsparcia finansowego przyznanego projektowi „Dark Blue World” (projekt 2002-4212-0103DI010006DE)

Sentencja

1) Skarga zostaje odrzucona.
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 26 września 2006 r. (sprawy R 353/2006-1, R 354/2006-1, R 355/2006-1 i R 356/2006-1) w zakresie, w jakim na ich mocy odmówiono rejestracji zgłoszonych znaków towarowych dla towarów i usług należących do klas 6, 7, 16, 20, 35, 39 i 42 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zm., z wyjątkiem odmowy w odniesieniu do „palet załadowczych metalowych”, „urządzeń do transportu ładunków”, „palet załadowczych metalowych do pakowania i transportu” i „palet transportowych metalowych”, należących do klasy 6, „palet załadowczych niemetalowych”, „urządzeń do transportu ładunków” i „palet załadowczych niemetalowych do pakowania i transportu” oraz „palet transportowych niemetalowych”, należących do klasy 20, jak również usług „wypożyczania palet załadowczych”, należących do klasy 39.
Sprawa T-218/06

Neurim Pharmaceuticals (1991) Ltd

przeciwko

Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Neurim PHARMACEUTICALS — Wcześniejsze słowne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe EURIM-PHARM — Język postępowania odwoławczego — Termin — Dopuszczalność odwołania w postępowaniu przed izbą odwoławczą — Zasada proporcjonalności — Kontynuacja postępowania — Przywrócenie stanu poprzedniego — Artykuły 59, 78 i 78a rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Zasada 48 ust. 1 lit. c), zasada 48 ust. 2, zasada 49 ust. 1 i zasada 96 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95”

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 17 września 2008 r. II ‐ 2278

Streszczenie wyroku

Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze – Termin do wniesienia odwołania i jego forma (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 59; rozporządzenie Komisji nr 2868/95, art. 1 zasada 48 ust. 1 lit. c), zasada 48 ust. 2, zasada 49 ust. 1, zasada 96 ust. 1) Akty instytucji – Domniemanie zgodności z prawem (art. 249 WE) Wspólnotowy znak towarowy – Języki Urzędu (rozporządzenie Rady nr 2868/95, art. 1 zasada 96 ust. 1) Wspólnotowy znak towarowy – Procedura – Przywrócenie stanu poprzedniego (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 78 ust. 2)
Wszelka pomoc finansowa udzielona z funduszy strukturalnych powinna być realizowana zgodnie z decyzją, którą została zatwierdzona i, w szczególności, zgodnie z tabelą finansową załączoną do tej decyzji, ponieważ stanowi ona instrument programowania będący odzwierciedleniem stanowiska przyjętego na podstawie wspólnego porozumienia przez Komisję i władze krajowe. Modyfikacje zatwierdzonego przez Komisję planu finansowania realizowane bez jej zgody skutkują co do zasady obniżeniem pomocy przyznanej danemu programowi i to niezależnie od ich znaczenia jakościowego lub ilościowego.

W tym kontekście wytyczne Komisji dotyczące zamknięcia finansowego pomocy operacyjnej (1994–1999) z funduszy strukturalnych zezwalające na transfery funduszy między różnymi środkami programu, na który została przyznana pomoc finansowa, o ile całkowita kwota podprogramu określona w obowiązującym planie finansowania nie zostanie zwiększona, powinny być rozumiane jako mające na celu ułatwienie zamknięcia programów w taki sposób, by Komisja, korzystając z zakresu swobodnego uznania, który art. 24 rozporządzenia nr 4253/88 ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi, zmienionego rozporządzeniem nr 2082/93, przyznaje jej w odniesieniu do podjęcia decyzji, czy należy obniżyć lub zawiesić pomoc wspólnotową, akceptowała pewną elastyczność i by w konsekwencji modyfikacje, które spełniały określone warunki, nie powodowały obniżki, nawet jeśli modyfikacje te nie zostały Komisji przedłożone do zatwierdzenia. Z powyższego wynika, że pkt 6.2 wytycznych ustanawiający powyższą klauzulę elastyczności należy interpretować w sposób restrykcyjny. Rozporządzenie nr 4253/88 określa bowiem w art. 25 ust. 5 formalną procedurę dotyczącą modyfikacji planów finansowania, która obowiązuje zarówno państwa członkowskie, jak i Komisję, tak że liczba przypadków, w których państwa członkowskie mogłyby zostać zwolnione ze stosowania tej procedury bez ryzyka, iż zostanie dokonane obniżenie pomocy, powinna być ograniczona w takim stopniu, w jakim jest to możliwe.

(por. pkt 60, 64, 72)
Sprawa T-363/06

Honda Motor Europe Ltd

przeciwko

Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MAGIC SEAT — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy SEAT — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94”

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 9 września 2008 r. II ‐ 2219

Streszczenie wyroku

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))

W odczuciu właściwego kręgu odbiorców, składającego się z jednej strony z dealerów samochodowych, właścicieli serwisów i mechaników, i z drugiej strony z przeciętnych konsumentów, którzy przy okazji wymiany lub naprawy wszelkich elementów mogących mieć związek z siedzeniami samochodowymi będą dokonywać zakupu prawdopodobnie z pomocą mechanika lub innego kompetentnego specjalisty, w przypadku kolidujących ze sobą oznaczenia słownego MAGIC SEAT, o którego rejestrację w charakterze wspólnotowego znaku towarowego wniesiono dla „siedzeń samochodowych i mechanizmów dla siedzeń samochodowych oraz części zamiennych, części składowych tych towarów, jak również akcesoriów do nich”, należących do klasy 12 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, oraz graficznego znaku towarowego SEAT, zarejestrowanego wcześniej w Hiszpanii dla „pojazdów lądowych, sprzęgieł stałych i przekładni oraz innych elementów i części zamiennych dla pojazdów lądowych nieujętych w innych klasach; aparatury do poruszania się drogą lądową, powietrzną lub wodną”, należących do tej samej klasy wspomnianego porozumienia, istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

W istocie towary, do których odnoszą się te dwa oznaczenia, są identyczne, a te dwa znaki towarowe są ogólnie podobne. Ponadto wcześniejszy znak towarowy ma w Hiszpanii ze względu na swoją renomę charakter wysoce odróżniający, w wyniku czego cieszy się on bardziej rozszerzoną ochroną niż znaki, których charakter jest mało odróżniający. Z powyższego wynika, że istnieje prawdopodobieństwo, iż właściwy krąg odbiorców może uznać, że dane towary pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub ewentualnie z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo.

(por. pkt 21, 55–57)
Choć sąd wspólnotowy uznaje, że organowi administracji przysługuje pewien zakres swobodnego uznania w dziedzinie ekonomicznej lub technicznej, nie oznacza to, że powinien on powstrzymać się od kontroli interpretacji danych o takim charakterze dokonanej przez ten organ. Sąd wspólnotowy powinien bowiem dokonać przede wszystkim weryfikacji nie tylko materialnej dokładności przywołanego materiału dowodowego oraz jego ścisłości i spójności, ale także kontroli tego, czy ten materiał stanowi zbiór istotnych danych, które należy wziąć pod uwagę w celu oceny złożonej sytuacji, i czy może on stanowić uzasadnienie dla wniosków wyciągniętych na jego podstawie. Jednakże w ramach tej kontroli sąd wspólnotowy nie może zastępować oceny ekonomicznej lub technicznej dokonanej przez organ administracji swoją własną oceną.

Złożoność naukowo-techniczna oceny odrębnego charakteru odmiany rośliny według kryteriów sformułowanych w art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 2100/94 w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin może uzasadniać ograniczenie zakresu kontroli sądowej. Ocena taka wymaga bowiem doświadczenia i szczególnej wiedzy technicznej, zwłaszcza w dziedzinie botaniki i genetyki. Natomiast ocena istnienia innej odmiany powszechnie znanej zgodnie z kryteriami z art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia nie wymaga szczególnej wiedzy technicznej i nie przedstawia trudności mogących uzasadnić ograniczenie zakresu kontroli sądowej.

(por. pkt 61, 63–65)
1.

Skarga o stwierdzenie nieważności — Akty zaskarżalne — Akty wywołujące skutki prawne — Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do wdrażanego środka krajowego uznanego tymczasowo za nową pomoc (art. 87 ust. 1 WE, art. 88 ust. 2, 3 WE, art. 230 WE) (por. pkt 34–36)
W tej sytuacji, o ile w dziedzinie środków obrony handlowej, a w szczególności środków antydumpingowych, sąd wspólnotowy nie może ingerować w ocenę zastrzeżoną dla władz wspólnotowych, to jednak musi on upewnić się, że instytucje uwzględniły wszystkie istotne okoliczności i oceniły dowody zawarte w aktach sprawy ze starannością wymaganą do stwierdzenia, że normalna wartość skonstruowana została ustalona w rozsądny sposób.

Choć w ramach podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96 to na Komisji, jako instytucji prowadzącej dochodzenie, ciąży obowiązek stwierdzenia, czy produkt objęty postępowaniem antydumpingowym jest sprzedawany po cenach dumpingowych i wyrządza szkodę podczas wprowadzania go do swobodnego obrotu we Wspólnocie, a wobec tego instytucja ta nie może w tych ramach zwolnić się częściowo ze spoczywającego na niej ciężaru dowodu, to jednak rozporządzenie to nie nadaje Komisji żadnych uprawnień dochodzeniowych pozwalających na przymuszenie przedsiębiorstw do udziału w dochodzeniu lub do udzielania informacji. W tych okolicznościach Rada i Komisja muszą polegać na dobrowolnej współpracy stron w zakresie dostarczenia im niezbędnych informacji we wskazanych terminach. W tym kontekście odpowiedzi tych stron na kwestionariusz, zgodnie z art. 6 ust. 2 omawianego rozporządzenia, mają istotny wpływ na przebieg postępowania antydumpingowego.

Mimo że strony postępowania antydumpingowego są co do zasady zobowiązane, na mocy art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 384/96, do udzielenia odpowiedzi na kwestionariusz Komisji, to z treści art. 18 ust. 3 tego rozporządzenia wynika, że informacje przedstawione w innej formie lub w innym dokumencie nie mogą być pominięte, jeśli ewentualne braki nie spowodują nadmiernych trudności w dokonywaniu ustaleń o uzasadnionej dokładności oraz są one właściwe i terminowo przekazane oraz weryfikowalne, a zainteresowana strona działała, dokładając wszelkich starań.

I tak, jeżeli strona nie udzieliła odpowiedzi na omawiany kwestionariusz, lecz przedstawiła informacje w innym dokumencie, nie można zarzucić jej braku współpracy, jeśli te cztery przesłanki zostaną spełnione. Nie można uznać, że strona ta nie współpracowała, jeśli braki w przedstawionych danych nie mają istotnego znaczenia dla przebiegu dochodzenia. W tej sytuacji nie można zarzucić Radzie popełnienia oczywistego błędu w ocenie, jeśli przyjmuje ona, że nieudzielenie odpowiedzi na kwestionariusz nie zafałszowało ani określenia szkody, ani obliczenia marginesu szkody.

(por. pkt 87, 88, 90–92, 98)
1)

Od Premium SA zostaje zasądzona na rzecz Komisji kwota główna 57605,74 EUR, powiększona o następujące odsetki za zwłokę: — w wysokości 3,36% rocznie za okres od dnia 1 października do dnia 31 grudnia 1998 r.; — w wysokości 3,47% rocznie za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 1999 r.; — w wysokości 2,74% rocznie za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2000 r.; — w wysokości 4,26% rocznie za okres od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.; — w wysokości 3,29% rocznie za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2003 r.; — w wysokości 2,27% rocznie za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2004 r.; — w wysokości 2,05% rocznie za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r.; — w wysokości 2,11% rocznie za okres od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia wydania niniejszego wyroku; — w wysokości obowiązującej zgodnie z francuskim prawem za okres od dnia wydania niniejszego wyroku do dnia całkowitej spłaty kwoty głównej.
Sprawa T-125/06

Centro Studi Antonio Manieri Srl

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej

„Zamówienia publiczne na usługi — Przetarg dotyczący pełnego zarządzania żłobkiem — Decyzja o skorzystaniu z usług Urzędu Infrastruktury i Logistyki (OIB) i o odstąpieniu od przetargu”

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 28 stycznia 2009 r. II ‐ 72

Streszczenie wyroku

Pojęcia siły wyższej lub nieprzewidywalnych okoliczności w rozumieniu art. 45 statutu Trybunału Sprawiedliwości obejmują, poza obiektywnym elementem dotyczącym nadzwyczajnych i leżących poza sferą zainteresowanego okoliczności, element subiektywny, polegający na obowiązku zabezpieczenia się przez zainteresowanego przed skutkami nadzwyczajnych zdarzeń poprzez przedsięwzięcie odpowiednich środków bez konieczności nadmiernych poświęceń. Zainteresowany powinien zwłaszcza nadzorować starannie przebieg postępowania, a w szczególności wykazać się starannością w celu dochowania przewidzianych terminów. Tak więc pojęcie siły wyższej nie stosuje się do sytuacji, w której staranna i przezorna osoba była obiektywnie w stanie nie dopuścić do upływu terminu na złożenie skargi. (por. pkt 28)

Z art. 88 rozporządzenia nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich i art. 116 ust. 7 rozporządzenia nr 2342/2002 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia finansowego wynika, że świadczenie usług wykluczone jest z zakresu zastosowania reguł dotyczących zamówień publicznych, jeżeli jest przedmiotem porozumienia administracyjnego zawartego pomiędzy departamentami instytucji wspólnotowych. Urząd Infrastruktury i Logistyki (OIB) jest departamentem instytucji wspólnotowych w rozumieniu art. 116 ust. 7. Wynika stąd, że Rada nie była zobowiązana do przestrzegania zasad znajdujących zastosowanie do zamówień publicznych, decydując się skorzystać z usług OIB. (por. pkt 46–48)

Instytucja zamawiająca musi na każdym etapie procedury przetargowej przestrzegać nie tylko zasady równego traktowania oferentów, lecz również zasady przejrzystości. Zasada przejrzystości oznacza zobowiązanie instytucji zamawiającej do podawania do publicznej wiadomości wszelkich szczegółowych informacji dotyczących całego przebiegu procedury. Jednakże ciążące na instytucji zamawiającej wymogi upubliczniania informacji w ramach obowiązku zachowania przejrzystości to po pierwsze wymóg zapewnienia, by wszyscy oferenci mieli równe szanse, a po drugie wymóg ochrony uzasadnionych oczekiwań oferentów, którzy zostali zachęceni do dokonania zawczasu nieodwracalnych inwestycji. (por. pkt 86, 87, 89)
Uzasadnienie, jakiego wymaga art. 253 WE, powinno być dostosowane do charakteru rozpatrywanego aktu i przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie instytucji, która wydała akt, pozwalając zainteresowanym poznać podstawy podjętej decyzji, a właściwemu sądowi dokonać jej kontroli.

Komisja może uznać pomoc za zgodną z art. 87 ust. 3 WE jedynie wówczas, gdy może stwierdzić, że pomoc przyczynia się do realizacji jednego z określonych w nim celów, a celów tych przedsiębiorstwo otrzymujące pomoc nie mogłoby osiągnąć w normalnych warunkach rynkowych za pomocą samodzielnie podejmowanych działań. Nie można zatem zezwolić na dokonywanie przez państwa członkowskie wypłat, które służyłyby poprawie sytuacji przedsiębiorstwa będącego beneficjentem pomocy, jeśli nie są one konieczne dla osiągnięcia ustanowionych w art. 87 ust. 3 WE celów.

Nie można zatem zatwierdzić pomocy, której pewne aspekty, a w szczególności jej kwota, mają skutki ograniczające, wykraczające poza to, co jest konieczne do osiągnięcia przez tę pomoc celów przewidzianych w traktacie.

Pomoc, która nie wymaga od przedsiębiorstwa będącego beneficjentem ani zaoferowania niczego w zamian, ani wkładu w cel stanowiący przedmiot wspólnego zainteresowania, jest pomocą operacyjną na pokrycie bieżących kosztów, które winno to przedsiębiorstwo w normalnym wypadku ponosić samodzielnie, i nie może być zatem zatwierdzona. Tego typu pomoc zakłóca co do zasady warunki konkurencji.

(por. pkt 65, 66, 74, 75)