W każdym razie okoliczności, że w swym pozwie do sądu orzekającego w sprawach unijnych znaków towarowych właścicielka unijnego znaku towarowego ograniczyła się do zażądania stwierdzenia naruszenia i nie zażądała nakazania jego zaprzestania, nie można uznać za „szczególny powód” w rozumieniu art. 102 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.

W tym zakresie należy przypomnieć, że na mocy art. 101 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 sąd orzekający w sprawach unijnych znaków towarowych stosuje, o ile to rozporządzenie nie stanowi inaczej, przepisy proceduralne odnoszące się do tego samego rodzaju powództwa jak w przypadku krajowego znaku towarowego w państwie członkowskim, w którym ma swoją siedzibę.

Artykuł 102 ust. 1 rozrządzenia nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, by na podstawie pewnych zasad prawa krajowego w zakresie postępowania sąd orzekający w sprawach unijnych znaków towarowych powstrzymał się od wydania postanowienia zakazującego osobie trzeciej kontynuowania działań stanowiących naruszenie z tego względu, że właściciel danego znaku towarowego nie przedstawił przed sądem żądania o takiej treści.

Artykuł 9 ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on możliwości dochodzenia przez właściciela unijnego znaku towarowego odszkodowania w odniesieniu do działań podjętych przez osobę trzecią przed opublikowaniem zgłoszenia znaku towarowego. W odniesieniu do działań osoby trzeciej podjętych po opublikowaniu zgłoszenia znaku towarowego, ale przed opublikowaniem jego rejestracji, znajdujące się w tym przepisie pojęcie „odpowiedniego odszkodowania” obejmuje zwrot korzyści rzeczywiście uzyskanych przez osoby trzecie w wyniku używania tego znaku towarowego we wspomnianym okresie. Natomiast z zakresu pojęcia „odpowiedniego odszkodowania” wykluczone jest naprawienie szkody o szerszym zakresie, którą właściciel wspomnianego znaku towarowego mógł ponieść, w tym – w odpowiednim przypadku – zadośćuczynienie na krzywdę.

Ponieważ art. 9 ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009 zawiera ściśle określony wyjątek od zasady, zgodnie z którą prawa przyznane przez unijny znak towarowy nie są skuteczne wobec stron trzecich przed dniem opublikowania jego rejestracji, to na podstawie tego przepisu nie można dochodzić żadnego odszkodowania za działania podjęte przed opublikowaniem zgłoszenia takiego znaku towarowego.

Ponadto skoro art. 9 ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009 zmierza do powiązania ze znakiem towarowym praw o charakterze warunkowym od dnia opublikowania jego zgłoszenia i jeszcze przed opublikowanie jego rejestracji, to „odpowiednie odszkodowanie” w rozumieniu tego przepisu powinno mieć mniejszy zakres niż odszkodowanie, jakiego może dochodzić właściciel unijnego znaku towarowego w odniesieniu do naruszeń popełnionych po opublikowaniu rejestracji tego znaku i którego celem jest co do zasady naprawienie rzeczywiście poniesionej szkody w całości, które może w stosownym przypadku obejmować zadośćuczynienie za krzywdę.

W celu ustalenia „odpowiedniego odszkodowania” w rozumieniu art. 9 ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009 należy zatem przyjąć kryterium dotyczące zwrotu korzyści i wykluczyć z tego odszkodowania naprawienie szkody o szerszym zakresie, jaką może ponieść właściciel danego znaku towarowego ze względu na jego używanie, które to naprawienie może obejmować także zadośćuczynienie za krzywdę.

Kryterium dotyczące zwrotu korzyści, w zakresie, w jakim dotyczy zwrotu korzyści niesłusznie uzyskanych przez osoby trzecie w wyniku używania danego znaku towarowego w okresie, o którym mowa w art. 9 ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009, wpisuje się w cel, do osiągnięcia którego zmierza ten przepis i który polega na uniemożliwieniu osobom trzecim uzyskania niesłusznie korzyści z odrębnej wartości ekonomicznej, jaką posiada samo zgłoszenie znaku towarowego, w przypadku gdy należy uznać, że te osoby trzecie wiedziały o tym zgłoszeniu w wyniku jego opublikowania.

(por. pkt 44, 56–59; pkt 2 sentencji)