Keywords

Summary



Keywords

1. Pytania prejudycjalne – Wystąpienie do Trybunału – Sąd krajowy w rozumieniu art. 234 WE – Pojęcie

(art. 234 WE)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Odmowa lub stwierdzenie nieważności rejestracji – Podstawy wygaśnięcia prawa do znaku towarowego– Znaki towarowe mogące zwieść odbiorców

(dyrektywa Rady 89/104, art. 3 ust. 1 lit. g) i art. 12 ust. 2 lit. b))

Summary

1. Aby ocenić, czy dany organ ma charakter sądu w rozumieniu art. 234 WE, co jest kwestią, którą należy rozstrzygać wyłącznie w świetle prawa wspólnotowego, należy uwzględnić szereg kryteriów, takich jak istnienie organu na podstawie ustawy, jego stałość, obowiązkowy charakter jego jurysdykcji, sporny charakter postępowania, stosowanie przez organ przepisów prawnych oraz jego niezawisłość. Spełnia te kryteria osoba wyznaczona przez Lord Chancellor na podstawie ustawy brytyjskiej w sprawie znaków towarowych do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie odwołania od decyzji rejestru znaków towarowych. Chodzi tu bowiem o organ stały, który stanowi co do prawa, stosując ustawę o znakach towarowych i działa zgodnie z regułami postępowania określonymi przez rozporządzenie z 2000 r. w sprawie znaków towarowych. Ponadto postępowanie jest postępowaniem spornym, decyzje osoby wyznaczonej mają moc wiążącą i są co do zasady ostateczne, z zastrzeżeniem sytuacji, w których podlegają one wyjątkowo kontroli ich zgodności z prawem w postępowaniu wszczętym na podstawie skargi. Wreszcie w czasie wykonywania swojego mandatu osoba wyznaczona korzysta z tych samych gwarancji niezawisłości, które przysługują sędziom.

(por. pkt 19, 23, 24)

2. Nie można odmówić rejestracji znaku towarowego, a prawa właściciela tego znaku nie mogą podlegać wygaśnięciu na tej podstawie, że znak ten wprowadzałby odbiorców w błąd w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. g) i art. 12 ust. 2 lit. b) dyrektywy Rady 89/104 mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, tylko z tego powodu, że znak ten odpowiada nazwie projektanta i pierwszego producenta towarów tym znakiem oznaczanych, w szczególności jeśli klientela przywiązana do tego znaku – zarejestrowanego wcześniej w innej postaci graficznej – była przedmiotem przeniesienia wraz z przedsiębiorstwem wytwarzającym towary tym znakiem oznaczane.

Przyjmuje się bowiem, że w sytuacjach, w których należy odmówić rejestracji, i spełnione są przesłanki wygaśnięcia, o których mowa w przywoływanych przepisach, konsument jest rzeczywiście wprowadzany w błąd lub istnieje dostatecznie wysokie prawdopodobieństwo wprowadzenia go w błąd. Jeśli chodzi o znak towarowy odpowiadający nazwisku osoby, nawet gdyby na decyzję przeciętnego konsumenta o zakupie towaru oznaczonego tymże znakiem towarowym mogło mieć wpływ jego wyobrażenie, że ta osoba uczestniczyła w jego projektowaniu, określone cechy tego towaru i jego jakość gwarantowane są przez przedsiębiorstwo będące właścicielem tego znaku towarowego.

Do sądu krajowego należy natomiast zbadanie, czy w sposobie przedstawienia znaku towarowego nie wyraża się intencja przedsiębiorstwa wnioskującego o rejestrację tego znaku, aby zasugerować konsumentowi, że osoba, której nazwisku odpowiada znak towarowy, cały czas jest projektantem towarów oznaczanych tym znakiem bądź też uczestniczy w ich projektowaniu. W takim wypadku mielibyśmy do czynienia z zabiegiem, który można uznać za podstęp, lecz którego nie można potraktować jako wprowadzania w błąd w rozumieniu art. 3 dyrektywy 89/104 i który nie miałby w związku z tym wpływu na sam znak, a co za tym idzie – także na możliwość jego rejestracji.

(por. pkt 47, 48, 50, 51, 53 oraz pkt 1–2 sentencji)