ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Środowisko naturalne – Odpady – Rozporządzenie nr 259/93 w sprawie przesyłania odpadów – Odpady przeznaczone do odzysku – Błędna klasyfikacja planu wysyłki przez zgłaszającego – Właściwość organu wysyłki w zakresie dokonania z urzędu zmiany klasyfikacji tej wysyłki i odmowy przesłania listu przewozowego – Brak – Obowiązek tego organu, by poinformowania zgłaszającego o swoich sprzeciwach wobec klasyfikacji

(rozporządzenie Rady nr 259/93, art. 6 ust. 8 i art. 7 ust. 2)

Summary

Rozporządzenie Rady nr 259/93 w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar zmienione decyzjami 98/368 i 1999/816, należy interpretować w ten sposób, iż w przypadku gdy Państwo Członkowskie korzysta, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 8 powołanego rozporządzenia, ze szczególnej procedury zgłoszenia, pozwalającej właściwemu organowi wysyłki na samodzielne przekazanie zgłoszenia do właściwego organu miejsca przeznaczenia listu przewozowego sporządzonego w celu wysyłki odpadów przeznaczonych do odzysku, ten właściwy organ wysyłki – jeśli uzna za konieczne wniesienie sprzeciwu wobec wysyłki z powodu jej błędnej klasyfikacji przez zgłaszającego – nie może dokonać z urzędu zmiany klasyfikacji tej wysyłki. Jest on obowiązany zgłosić ten list przewozowy innym organom, jak również odbiorcy, oraz przy użyciu wszelkich stosownych środków i przed upływem terminu przewidzianego w art. 7 ust. 2 powyższego rozporządzenia poinformować zgłaszającego oraz inne właściwe organy o swoim sprzeciwie.

(por. pkt 35 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Rolnictwo – Jednolite ustawodawstwo – Ochrona odmian roślin – Artykuł 14 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 i art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1768/95 – Uprawnienie posiadacza wspólnotowego prawa do ochrony odmiany roślin do żądania informacji w przypadku istnienia przesłanek świadczenia przez podmiot usług przygotowawczych do uprawy chronionego produktu

(rozporządzenie Rady nr 2100/94, art. 14 ust. 2 i 3; rozporządzenie Komisji nr 1768/95, art. 9)

Summary

Przepisy art. 14 ust. 3 tiret szóste rozporządzenia nr 2100/94 w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin w związku z art. 9 rozporządzenia nr 1768/95 ustanawiającego przepisy wykonawcze w zakresie odstępstwa rolnego przewidzianego w art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 2100/94 uprawniają posiadacza wspólnotowego prawa do ochrony odmiany roślin do żądania od podmiotu świadczącego usługi przygotowawcze określonych informacji, które ten uzyskał w ramach normalnego wykonywania swych zadań, bez dodatkowych opłat ani kosztów, w sytuacji, gdy posiadacz nie dysponuje przesłankami wskazującymi, że ten ostatni przygotowywał lub zamierza przygotowywać do uprawy materiał ze zbioru uzyskany przez rolników z uprawy materiału rozmnożeniowego odmiany należącej do posiadacza i objętej wspólnotowym prawem do ochrony odmian roślin, ale nie będącej mieszańcem lub odmianą syntetyczną, i należącej do jednego z gatunków roślin uprawnych wymienionych w art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94.

W takim przypadku podmiot ten jest zobowiązany przekazać posiadaczowi wspólnotowego prawa istotne informacje dotyczące nie tylko rolników, co do których istnieją takie przesłanki, ale także informacje dotyczące innych rolników, na których rzecz świadczył lub zamierza świadczyć takie usługi, jeżeli odmiana ta została mu zgłoszona albo jeżeli uzyskał on informacje o niej z innych źródeł.

(por. pkt 54, 66 oraz pkt 1–2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Urzędnicy – Pracownicy Europejskiego Banku Centralnego – Charakter stosunku pracy – Umowny, a nie regulaminowy

2. Urzędnicy – Pracownicy Europejskiego Banku Centralnego – Organizacja służb – Definiowanie i ponowne definiowanie zadań powierzonych personelowi – Uznanie administracyjne – Granice – Interes służby – Poszanowanie stopni służbowych i zaszeregowania

Summary

1. Stosunek pracy między Europejskim Bankiem Centralnym a jego pracownikami ma charakter umowny, a nie regulaminowy. Jednakże umowa o pracę została zawarta z organem wspólnotowym, któremu powierzona została misja interesu publicznego i który jest uprawniony do ustanawiania – w drodze regulaminu – przepisów mających zastosowanie do jego personelu. Wynika z tego, że wola stron takiej umowy znajduje siłą rzeczy swoje granice w obowiązkach, niezależnie od ich charakteru, które wynikają z tych szczególnych zadań i które spoczywają zarówno na organach kierowniczych Banku, jak i jego pracownikach.

(por. pkt 33–34)

2. Instytucje Wspólnoty mają szeroki zakres uznania w zakresie organizacji ich służb w zależności od powierzonych im zadań oraz – mając na uwadze te zadania – w zakresie przydziału do pracy personelu pozostającego do ich dyspozycji, jednakże pod warunkiem że przydział ten odbywa się w interesie służby i w poszanowaniu równoważności stanowisk pracy. Europejski Bank Centralny musi dysponować – na tej samej zasadzie – szerokim uznaniem w zakresie organizacji swoich służb stosownie do powierzonych mu zadań, jak również, w konsekwencji, mając na uwadze te zadania, w zakresie definiowania lub ponownego definiowania zadań powierzonych personelowi, pod warunkiem że uznanie to jest wykonywane jedynie w interesie służby oraz w poszanowaniu stopni służbowych i zaszeregowania, o które każdy pracownik może się ubiegać na podstawie warunków zatrudnienia.

(por. pkt 42–43)
Keywords

Summary



Keywords

1. Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Uzasadnienie względami porządku publicznego – Niezbędny i proporcjonalny charakter działań – Istnienie różnych systemów ochrony w innych Państwach Członkowskich – Brak wpływu

(art. 46 WE i 49 WE)

2. Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Uregulowania krajowe zakazujące wykorzystywania do celów handlowych gier opartych na symulacji zabijania ludzi – Uzasadnienie – Ochrona porządku publicznego – Poszanowanie godności ludzkiej jako ogólna zasada prawa

(art. 46 WE i 49 WE)

Summary

1. O ile przepisy ograniczające swobodę świadczenia usług mogą być uzasadnione względami porządku publicznego jedynie wtedy, gdy są niezbędne dla ochrony interesów, które mają zapewnić, i gdy cele te nie mogą zostać osiągnięte innymi, mniej restrykcyjnymi środkami, o tyle nie jest przy tym niezbędne, aby przepis o charakterze ograniczenia wydany przez organy Państwa Członkowskiego odpowiadał koncepcji wspólnej dla wszystkich Państw Członkowskich, jeżeli chodzi o sposoby ochrony określonego prawa podstawowego lub uzasadnionego interesu. Zatem niezbędny i proporcjonalny charakter przepisów przyjętych w określonej dziedzinie nie jest wykluczony tylko z tego powodu, że jedno Państwo Członkowskie wybrało odmienny system ochrony niż przyjęty przez inne państwo.

(por. pkt 36–38)

2. Prawo wspólnotowe nie stoi na przeszkodzie wydaniu przez władze krajowe zakazu prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na wykorzystywaniu do celów handlowych gier opartych na symulacji zabijania ludzi, uzasadnionego ochroną porządku publicznego w związku z naruszeniem w ramach tej działalności godności ludzkiej.

Przepisu tego nie można bowiem uznać za stanowiący nieuzasadnione naruszenie swobody świadczenia usług, po pierwsze, ponieważ ochrona praw podstawowych, jako że stwierdzone zostało, iż wspólnotowy porządek prawny bezspornie zmierza do zapewnienia poszanowania godności ludzkiej jako ogólnej zasady prawa, stanowi co do zasady wystarczające uzasadnienie ograniczenia zobowiązań nałożonych przez prawo wspólnotowe, nawet w ramach podstawowej swobody gwarantowanej przez Traktat, takiej jak swobodne świadczenie usług, i po drugie, ponieważ przepis ten odpowiada poziomowi ochrony godności ludzkiej, do którego zapewnienia na terytorium danego Państwa Członkowskiego dąży konstytucja krajowa i nie wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia zamierzonego celu.

(por. pkt 34–35, 39–41 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Maty ochronne pod krzesła na kółkach – Klasyfikacja do podpozycji 3918 10 90 Nomenklatury Scalonej, odnoszącej się do pokryć podłogowych i bardziej szczegółowej niż ta odnosząca się do mebli

Summary

Nomenklaturę Scaloną, zawartą w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w wersji ze zmianami wprowadzonymi kolejno rozporządzeniem nr 1734/96, nr 2086/97, nr 2261/98 i nr 2204/99 należy interpretować w ten sposób, że w sporze o to, czy maty ochronne pod krzesła na kółkach, na które składają się dywany z tworzywa sztucznego o różnych kształtach, przeznaczone specjalnie do podkładania w miejscach, po których jeżdżą krzesła na kółkach, i mające ułatwić im poruszanie się, chroniąc jednocześnie podłogę przez zużyciem, zaliczają się do podpozycji 3918 10 90 czy też do podpozycji 9403 70 90, przyznaje się pierwszeństwo podpozycji 3918 10 90.

(por. pkt 26 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Instytucje kredytowe – Przepisy krajowe zakazujące oprocentowania rachunków depozytowych a vista – Niedopuszczalność – Względy uzasadniające – Brak

(art. 43 WE)

Summary

Artykuł 43 WE stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów Państwa Członkowskiego zakazujących instytucji kredytowej, filii spółki z innego Państwa Członkowskiego, oprocentowania wyrażonych w euro rachunków depozytowych a vista otwartych przez osoby mające stałe miejsce zamieszkania na terytorium tego pierwszego Państwa Członkowskiego.

Taki zakaz, który stanowi dla spółek z innych Państw Członkowskich poważną przeszkodę w wykonywaniu ich działalności za pośrednictwem filii, wpływając na ich dostęp do rynku, stanowi w istocie ograniczenie w rozumieniu art. 43 WE. Ograniczenie to nie może być uzasadnione nadrzędnymi wymogami interesu publicznego wynikającymi z ochrony konsumentów czy też popierania średnio‑ i długoterminowego oszczędzania, ponieważ wykracza poza zakres niezbędny do osiągnięcia tych celów.

(por. pkt 12, 17, 21, 23–24 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Transport – Transport lotniczy – Dostęp do rynku usług obsługi naziemnej w portach lotniczych Wspólnoty – Prawo Państw Członkowskich do zapewnienia odpowiedniego poziomu ochrony socjalnej dla personelu przedsiębiorstw świadczących usługi obsługi naziemnej – Ograniczenia

(dyrektywa Rady 96/67)

2. Polityka społeczna – Zbliżanie ustawodawstw – Przejęcia przedsiębiorstw – Ochrona praw pracowniczych – Dyrektywa 2001/23 – Przejęcie – Pojęcie – Przepis krajowy przewidujący zapewnienie utrzymania poziomu zatrudnienia i kontynuację stosunków pracy personelu podlegającego wcześniejszemu zarządzającemu w przypadku przejęcia działalności niezależnie od cech szczególnych danej operacji – Wyłączenie

(dyrektywa Rady 2001/23)

Summary

1. Prawo do zapewnienia odpowiedniego poziomu ochrony socjalnej dla personelu przedsiębiorstw świadczących usługi obsługi naziemnej, które zachowują Państwa Członkowskie na podstawie dyrektywy 96/67 w sprawie dostępu do rynku usług obsługi naziemnej w portach lotniczych Wspólnoty, nie zawiera nieograniczonej kompetencji ustawodawczej i powinno być wykonywane w taki sposób, aby nie zagrażać pełnemu skutkowi dyrektywy 96/67 i celom, którym ona służy. Dyrektywa ta w istocie służy zapewnieniu otwarcia rynku obsługi naziemnej, które powinno w szczególności przyczynić się do obniżenia kosztów operacyjnych przedsiębiorstw lotniczych.

(por. pkt 31–32)

2. Przepis krajowy przewidujący zapewnienie utrzymania poziomu zatrudnienia i kontynuację stosunków pracy personelu podlegającego wcześniejszemu zarządzającemu, który ma zastosowanie, niezależnie od cech szczególnych danej operacji, do „wszelkiego przejęcia działalności” w danym sektorze, w sposób oczywisty wykracza poza koncepcję przejęcia ustanowioną przez dyrektywę 2001/23 w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów, jaka wynika z wykładni dokonanej przez Trybunał. W istocie jedynie przy uwzględnieniu cech szczególnych każdego przejęcia działalności można ustalić, czy dana transakcja stanowi przejęcie w rozumieniu dyrektywy 2001/23.

(por. pkt 41–42)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym –Uregulowania krajowe, które systematycznie uzależniają sprzedaż środków spożywczych wzbogaconych substancjami odżywczymi od istnienia potrzeby żywieniowej ludności – Niedopuszczalność – Względy uzasadniające – Ochrona zdrowia publicznego – Brak – Naruszenie zasady proporcjonalności

(Traktat WE, art. 30 i 36 (obecnie, po zmianie, art. 28 WE i 30 WE))

Summary

Państwo Członkowskie, które stosuje praktykę administracyjną polegającą na tym, że środki spożywcze przeznaczone do normalnego spożycia wzbogacone w witaminę A (w postaci retinoidów), witaminę D, kwas foliowy, selen, miedź lub cynk, które są legalnie wyprodukowane lub sprzedawane w innych Państwach Członkowskich, nie mogą być sprzedawane na jego terytorium nie będąc substytutami ani środkami uzupełnionymi w rozumieniu uregulowań krajowych, jeżeli wzbogacenie to nie odpowiada potrzebie żywieniowej ludności tego Państwa Członkowskiego, nie sprawdzając ponadto, czy te środki nie są predysponowane do tego, żeby zastąpić już sprzedawane środki, do których obowiązkowo dodaje się te same substancje odżywcze, uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 30 Traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 28 WE).

O ile bowiem prawo wspólnotowe nie sprzeciwia się temu, by w imię zasady ostrożności uregulowania w danym Państwie Członkowskim zabraniały sprzedaży bez uprzedniego zezwolenia środków spożywczych, jeżeli zostały do nich dodane substancje odżywcze inne niż substancje, których dodawanie jest legalnie dopuszczone w tych przepisach skoro – wobec braku harmonizacji oraz w stopniu, w jakim na obecnym poziomie badań naukowych wciąż istnieją wątpliwości – do Państw Członkowskich należy podjęcie decyzji o poziomie ochrony zdrowia i życia osób, który chcą zapewnić, o tyle korzystanie z owej swobody oceny musi uwzględniać zasadę proporcjonalności. Do obowiązków władz krajowych należy ponadto w każdym przypadku udowodnienie, że w świetle krajowych zwyczajów żywieniowych i z uwzględnieniem wyników międzynarodowych badań naukowych ich uregulowania są niezbędne dla zapewnienia ochrony zdrowia publicznego, a w szczególności że sprzedaż danych produktów stanowi rzeczywiste dlań zagrożenie.

W tych warunkach systematyczny charakter zakazu sprzedaży wzbogaconych środków, wynikający z praktyki administracyjnej danego Państwa Członkowskiego, nie pozwala przestrzegać prawa wspólnotowego w zakresie rozpoznania i oceny rzeczywistego zagrożenia zdrowia publicznego, które dla każdego przypadku oddzielnie wymaga pogłębionej analizy skutków, które mógłby wywołać dodatek przedmiotowych witamin i soli mineralnych do tego środka.

(por. pkt 42, 44, 46–47, 63, 70 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Polityka społeczna – Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej – Dostęp do zatrudnienia i warunki pracy – Równość traktowania – Układ zbiorowy przewidujący zaszeregowanie do wyższej kategorii po przepracowaniu wymaganego okresu – Uwzględnienie urlopów macierzyńskich – Odmowa, z uwagi na jego długość, uwzględnienia całości urlopu macierzyńskiego wykorzystanego na podstawie ustawodawstwa byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej – Niedopuszczalność

(dyrektywa Rady 76/207)

Summary

Dyrektywa nr 76/207 w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy stoi na przeszkodzie temu, aby układ zbiorowy wykluczał zaliczenie na poczet wymaganego okresu zatrudnienia, umożliwiającego zaszeregowanie do wyższej kategorii, części okresu, podczas którego pracownica, zgodnie z ustawodawstwem byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej, korzystała z urlopu macierzyńskiego w wymiarze przekraczającym okres ochronny przewidziany ustawodawstwem Republiki Federalnej Niemiec, o którym mowa we wspomnianym układzie zbiorowym, jeśli cele każdego z tych dwóch urlopów odpowiadają celowi ochrony kobiety w związku z ciążą i macierzyństwem, ochrony gwarantowanej przepisem art. 2 ust 3 dyrektywy.

(por. pkt 59 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Środowisko naturalne – Odpady – Dyrektywa 75/442 zmieniona dyrektywą 91/156 – Pojęcie – Substancje usuwane – Poddanie czynnościom unieszkodliwiania lub odzyskiwania przewidzianym w załącznikach II A i II B – Niewystarczalność

(dyrektywa Rady 75/442 zmieniona dyrektywą 91/156, art. 1 lit. a) akapit pierwszy oraz załączniki II A i II B)

2. Środowisko naturalne– Odpady – Dyrektywa 75/442 zmieniona dyrektywą 91/156 – Pojęcie – Możliwość zaliczenia pozostałości z produkcji lub konsumpcji, które są lub mogą być poddawane ponownemu wykorzystaniu

(dyrektywa Rady 75/442 zmieniona dyrektywą 91/156, art. 1 lit. a) akapit pierwszy)

Summary

1. Wykładnia definicji odpadów podanej w art. 1 lit. a) akapit pierwszy dyrektywy 75/442/EWG w sprawie odpadów, w brzmieniu nadanym przez dyrektywę 91/156/EWG, a także przez decyzję 96/350/WE, nie może być dokonywana w ten sposób, że oznacza wyłącznie substancje lub przedmioty skierowane do unieszkodliwiania lub odzyskiwania lub im poddane, zgodnie z załącznikami II A i II B tej dyrektywy lub wykazami równoważnymi, lub też których posiadacz ma wolę lub obowiązek przeznaczenia ich do unieszkodliwiania lub odzyskiwania.

(por. pkt 40 oraz pkt 1 sentencji)

2. Wykładnia pojęcia odpadów w rozumieniu art. 1 lit. a) akapit pierwszy dyrektywy 75/442 w sprawie odpadów zmienionej dyrektywą 91/156 oraz decyzją 96/350 nie może być dokonywana w ten sposób, iż wyłączone są z niego wszelkie pozostałości z produkcji lub konsumpcji, które są lub mogą być poddawane ponownemu wykorzystaniu w cyklu produkcyjnym lub konsumpcyjnym, bądź to bez wcześniejszej obróbki i w sposób przyjazny dla środowiska, bądź to po wcześniejszej obróbce, ale bez konieczności poddania odzyskiwaniu w rozumieniu załącznika II B do tej dyrektywy.

(por. pkt 53 oraz pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Rolnictwo – Harmonizacja ustawodawstw – Kryteria zatwierdzania lub uznawania organizacji lub związków, które prowadzą lub zakładają księgi stadne dla zwierząt z rodziny koniowatych – Decyzja 92/353 – Uprawnienie władz krajowych do odmowy zatwierdzenia lub uznania – Prawo podmiotowe istniejącego związku czy organizacji do uzyskania od tych władz odmowy uznania czy zatwierdzenia nowego związku lub organizacji – Brak

(decyzja Komisji 92/353, art. 2 ust. 2 lit. a))

Summary

Artykuł 2 ust. 2 lit. a) decyzji 92/353 ustanawiającej kryteria zatwierdzania lub uznawania organizacji lub związków, które prowadzą lub zakładają księgi stadne dla zwierząt z rodziny koniowatych przewiduje, iż właściwe organy Państwa Członkowskiego mogą odmówić uznania nowej organizacji lub związku, jeśli powodują one zagrożenie dla zachowania danej rasy lub zagrażają funkcjonowaniu już istniejącej organizacji lub związku albo działaniom poprawy lub programom selekcji prowadzonym przez już istniejącą organizację lub związek. Wykładni tego artykułu nie należy dokonywać w ten sposób, iż przyznaje on temu związkowi lub organizacji prawo podmiotowe żądania wobec właściwych organów, aby odmówiły one uznania lub zatwierdzenia nowego związku lub organizacji, gdy zaistnieje któraś z okoliczności wskazanych w tym przepisie. Przyjęcie takiej interpretacji prowadziłoby do odebrania swobody uznania, przyznanej właściwym organom Państw Członkowskich na mocy tego przepisu.

W tych okolicznościach przepisy Państwa Członkowskiego, na mocy których istniejącym związkom lub organizacjom, które wypowiedziały się przeciwko uznaniu nowego związku lub organizacji, nie przyznano prawa zaskarżenia na drodze sądowej decyzji o uznaniu nowej organizacji wydanej przez właściwe organy krajowe, nie są sprzeczne z prawem wspólnotowym.

(por. pkt 35–37, 40 oraz pkt 1–2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Polityka społeczna – Zbliżanie ustawodawstw – Przejęcia przedsiębiorstw – Ochrona praw pracowniczych – Dyrektywa 77/187 – Przejęcie przez państwo działalności wykonywanej uprzednio przez osobę prawną prawa prywatnego – Możliwość zastosowania się państwa do przepisów krajowych dotyczących pracowników administracji publicznej – Istotne zmniejszenie wynagrodzenia – Poważna zmiana warunków pracy – Pracodawca uważany za odpowiedzialnego za rozwiązanie umowy

(dyrektywa Rady 77/187, art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 2)

Summary

Wykładni dyrektywy 77/187 w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części zakładów należy dokonywać w ten sposób, że w przypadku przejęcia przez państwo przedsiębiorstwa osoby prawnej prawa prywatnego nie stoi ona zasadniczo na przeszkodzie temu, aby państwo to, jako nowy pracodawca, dokonało zmniejszenia kwoty wynagrodzenia zainteresowanych pracowników w celu zastosowania się do obowiązujących przepisów krajowych dotyczących pracowników administracji publicznej. Jednakże właściwe władze powołane do stosowania i dokonywania wykładni wspomnianych przepisów mają obowiązek czynić to, w miarę wszelkich możliwości, w świetle celu wspomnianej dyrektywy, uwzględniając w szczególności staż pracy pracownika, w sytuacji gdy przepisy krajowe regulujące status pracowników państwowych biorą pod uwagę staż pracy pracownika państwowego przy obliczaniu jego wynagrodzenia. W przypadku gdy takie obliczenie prowadzi do istotnego zmniejszenia wynagrodzenia zainteresowanego, takie zmniejszenie stanowi poważną zmianę warunków pracy na niekorzyść pracowników objętych przejęciem, z takim skutkiem, że pracodawcę uważa się w takim przypadku za odpowiedzialnego za rozwiązanie ich umów o pracę zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy 77/187.

(por. pkt 35 i sentencja)