ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))

Summary

1. Nie istnieje w odczuciu przeciętnego konsumenta z Hiszpanii, Francji, Włoch, Austrii, Portugalii oraz z krajów Beneluksu prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do oznaczenia słownego ECHINAID, o którego rejestrację jako wspólnotowego znaku towarowego wniesiono dla „witamin, suplementów żywnościowych, preparatów na bazie roślin, preparatów medycznych i farmaceutycznych” należących do klasy 5 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, oraz w odniesieniu do słownego znaku towarowego ECHINACIN, zarejestrowanego wcześniej jako międzynarodowy znak towarowy skuteczny na terenie Hiszpanii, Francji, Włoch, Austrii, Portugalii oraz w krajach Beneluksu dla „chemicznych produktów farmaceutycznych” należących do tej samej klasy, z uwagi na to, iż po pierwsze przedrostek „echin‑” lub „echina‑” odnosi się w oczach danych przeciętnych konsumentów do składu produktu, a nie do jego pochodzenia handlowego, skoro słowo „echinacea” jest łacińskim terminem naukowym na określenie rośliny wykorzystywanej w sektorach produktów farmaceutycznych i zielarskim, oraz po drugie właściwe końcówki będących w konflikcie oznaczeń, mianowicie „‑id” i „‑cin”, należy uznać za elementy odróżniające i dominujące, które przyciągają uwagę konsumentów.

W tym kontekście całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd powinna być przeprowadzona w sposób obiektywny i nie mogą mieć na nią wpływu argumenty niezwiązane z pochodzeniem handlowym towaru, takie jak ewentualne negatywne skutki niewłaściwego używania produktu farmaceutycznego. W istocie te ewentualne skutki wynikają z możliwego pomylenia się konsumenta co do tożsamości towaru lub co do jego właściwości, nie zaś co do jego pochodzenia handlowego w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, w którym wymieniona została podstawa odmowy rejestracji. Ponadto jeśli chodzi o produkty farmaceutyczne, przy dokonywaniu wyboru produktu konsumenci korzystają z pomocy wysoko wykwalifikowanych specjalistów, jeśli zaś chodzi o produkty zielarskie – konsumentów uważa się za dostatecznie poinformowanych, uważnych, rozsądnych i przyzwyczajonych do korzystania z produktów, których znak towarowy zawiera przedrostek „echina‑”, tak że ewentualne ryzyko, że błędny wybór i – co za tym idzie – niewłaściwe używanie produktu wywołają negatywne skutki, kompensowane jest tym, że dany przeciętny konsument jest w wysokim stopniu poinformowany i uważny.

(por. pkt 31–33, 45, 55)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług

(rozporządzenie Rady nr 40/94 art. 8 ust. 1 lit. b))

Summary

W odczuciu przeciętnego niemieckiego konsumenta istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do graficznego oznaczenia zawierającego element słowny „FERRÓ”, o którego rejestrację jako wspólnotowego znaku towarowego wniesiono dla „kawy, herbaty, kakao, cukru, ryżu, tapioki, sago, surogatów kawy, mąki i preparatów ze zbóż, chleba, biszkoptów, wyrobów cukierniczych i słodyczy, lodów spożywczych, miodu, syropu, drożdży, proszku do pieczenia, soli, musztardy, różnego rodzaju wyrobów z chleba, pieprzu, octu, sosów (przypraw), lodu spożywczego do chłodzenia, syropu z melasy” należących do klasy 30 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, oraz w odniesieniu do słownego znaku towarowego FERRERO zarejestrowanego wcześniej w Niemczech dla towarów należących do tej samej klasy, ponieważ po pierwsze towary oznaczone spornymi znakami towarowymi są po części identyczne i po części podobne, i po drugie porównanie dominującego elementu słownego zgłoszonego znaku towarowego „ferró” z takimże elementem wcześniejszego znaku towarowego „ferrero” ukazuje pewien stopień wizualnego i fonetycznego podobieństwa między nimi.

(por. pkt 43, 44, 53, 62)
Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Przedmiotowy zakres stosowania

(art. 230 WE, 238 WE i 249 WE)

2. Konkurencja – Grzywny – Przedawnienie przewidziane w rozporządzeniu nr 2988/74

(rozporządzenie Rady nr 2988/74, art. 4)

3. Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty zaskarżalne – Decyzja – Pojęcie

(art. 230 WE i 249 WE)

Summary

1. Wezwanie do zapłaty należnego salda grzywny za naruszenie reguł konkurencji nałożonej decyzją Komisji w rozumieniu art. 249 WE wraz z zawiadomieniem o przystąpieniu do wykonania praw z gwarancji bankowej stanowi formę wykonania tej decyzji i należy je uważać za akt o charakterze administracyjnym.

Nawet jeśli istnieje stosunek umowny, a mianowicie gwarancja bankowa, między bankiem a Komisją, którego kauzę stanowi zobowiązanie skazanego przedsiębiorstwa wobec Komisji, i jeśli rzeczona gwarancja bankowa zawiera klauzulę arbitrażową w rozumieniu art. 238 WE, zakwestionowanie rzeczonego wezwania nie ma charakteru sporu dotyczącego stosunku umownego wynikającego z gwarancji bankowej, skutkującego wyłączeniem stosowania rozporządzenia nr 2988/74 dotyczącego okresów przedawnień w postępowaniach i wykonywaniu sankcji w dziedzinie prawa konkurencji.

Wynika z tego, że skarga o stwierdzenie nieważności złożona na podstawie art. 230 WE stanowi skargę służącą kontroli ich legalności.

(por. pkt 39–42)

2. Rozporządzenie nr 2988/74 dotyczące okresów przedawnień w postępowaniach i wykonywaniu sankcji w dziedzinie prawa konkurencji ustanowiło całościową regulację określającą w sposób szczegółowy terminy, w których Komisja może, nie naruszając podstawowego wymogu pewności prawa, wykonywać decyzje nakładające grzywny na przedsiębiorstwa.

Wynika z tego, że samo istnienie stosunku umownego między bankiem a Komisją, a mianowicie gwarancji bankowej w celu zapłaty grzywny nałożonej za naruszenie reguł konkurencji, nie wyklucza ewentualnego przedawnienia kompetencji Komisji do wykonania decyzji nakładającej grzywnę następującego po upływie terminu przewidzianego w art. 4 tego rozporządzenia.

Z tego względu bez znaczenia jest to, czy gwarancję bankową należy zakwalifikować jako akcesoryjną w stosunku do zobowiązania podstawowego, którego zabezpieczenie stanowi, czy też przeciwnie, jako autonomiczne zobowiązanie, z uwagi na zawartą w niej klauzulę zapłaty na pierwsze żądanie.

(por. pkt 45, 46)

3. Decyzję w rozumieniu art. 249 WE stanowi każdy akt kształtujący w oznaczony i definitywny sposób sytuację prawną adresata, do którego jest skierowany.

Jest tak w przypadku wezwania do zapłaty pozostałej części należności z tytułu nałożonej za naruszenie reguł konkurencji grzywny obejmującego zapowiedź przystąpienia do wykonywania uprawnień z gwarancji bankowej, w sytuacji gdy kompetencja Komisji do wykonania decyzji nakładającej rzeczoną grzywnę ulegnie przedawnieniu.

(por. pkt 54–57)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Rolnictwo – Wspólna organizacja rynku – Wino – Opis i prezentacja win – Rozporządzenia nr 1493/1999 i 753/2002 (rozporządzenie Rady nr 1493/1999; rozporządzenia Komisji nr 753/2002 i 316/2004) (por. pkt 35–40)

2. Postępowanie – Podnoszenie nowych zarzutów w toku postępowania (regulamin Sądu, art. 48 § 2) (por. pkt 64))

3. Rolnictwo – Wspólna organizacja rynku – Wino – Opis i prezentacja win – Rozporządzenia nr 1493/1999 i 753/2002 (rozporządzenie Rady nr 1493/1999, załącznik VII, część B pkt 1 lit. b); rozporządzenie Komisji nr 753/2002, art. 23 i 24) (por. pkt 72)

4. Umowy międzynarodowe – Zawarcie – Dyrektywy skierowane przez Radę do Komisji w celu zawarcia umów dwustronnych (art. 300 ust. 1 WE; rozporządzenia Komisji nr 753/2002 i 316/2004) (por. pkt 74–78)

5. Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Wino – Opis i prezentacja win – Rozporządzenia nr 1493/1999 i 753/2002 (rozporządzenie Rady nr 1493/1999; rozporządzenia Komisji nr 753/2002 i 316/2004) (por. pkt 86–88)

6. Skarga o stwierdzenie nieważności – Zarzuty (art. 230 WE; rozporządzenie Komisji nr 316/2004) (por. pkt 100–103)

Subject of the case

Przedmiot

Wniosek o stwierdzenie nieważności części rozporządzenia Komisji (WE) nr 316/2004 z dnia 20 lutego 2004 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 753/2002 ustanawiające niektóre zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 odnośnie do opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina (Dz.U. L 55, str. 16) w zakresie, w jakim zmienia ono art. 24, 36 i 37 rozporządzenia Komisji (WE) nr 753/2002 z dnia 29 kwietnia 2002 r. (Dz.U. L 118, str. 1) w odniesieniu do ochrony tradycyjnych oznaczeń.

Sentencja

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.
Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólnotowy znak towarowy – Procedura

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 81 ust. 4)

2. Wspólnotowy znak towarowy – Procedura

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 81 ust. 4)

Summary

1. Z brzmienia art. 81 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego wynika, że izbie odwoławczej przysługuje szeroki zakres swobodnego uznania w odniesieniu do podziału kosztów w decyzji o umorzeniu postępowania. W takich okolicznościach sąd wspólnotowy nie może zastąpić oceny dokonanej przez izbę odwoławczą własną oceną. Do niego należy niemniej zbadanie, czy w świetle rozważań, które mogły stanowić podstawę dokonanej przez nią oceny, izba odwoławcza nie przekroczyła granic przysługującego jej swobodnego uznania i nie skorzystała z tego uprawnienia w sposób oczywiście błędny.

(por. pkt 18)

2. Z uwagi na to, iż równolegle toczące się postępowania w sprawie sprzeciwu dotyczą odmiennych stanów faktycznych, ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w każdym z tych postępowań zakłada rozpatrzenie wszystkich okoliczności stanu faktycznego i prawnego wskazanych w każdym z tych przypadków przez strony. A zatem okoliczność uwzględnienia jednego sprzeciwu, nawet jeśli pozbawia równolegle toczące się postępowania przedmiotu, w żaden sposób nie pozwala na stwierdzenie, która ze stron w tych równolegle toczących się postępowaniach jest stroną przegrywającą. W istocie wskazanie strony przegrywającej dane postępowanie musi opierać się na przedmiocie oraz ramach faktycznych i prawnych tego postępowania, tak jak zostały one zdefiniowane w żądaniach stron. Ponadto obciążenie na podstawie art. 81 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego zgłaszającego znak towarowy, którego rejestracji odmówiono, kosztami poniesionymi we wszystkich ewentualnie równolegle toczących się postępowaniach nie może wynikać automatycznie z decyzji uwzględniającej jeden ze sprzeciwów wniesionych wobec tego zgłoszenia.

(por. pkt 21–23)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Postępowanie

–

Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej (art. 238 WE) (por. pkt 21

–

23)

Subject of the case

Przedmiot

Skarga Komisji o nakazanie IAMA Consulting Srl zwrotu kwot, które Komisja nienależnie wypłaciła w ramach wykonania umów Regis 22337 i Refiag 23200 wynikających z programu wspólnotowego Esprit.

Sentencja

Sentencja

1) IAMA Consulting Srl zostaje zobowiązana do wypłaty na rzecz Komisji kwoty 31 757 EUR z odsetkami w wysokości 4,78530 EUR za każdy dzień, licząc od dnia 16 maja 2004 r. aż do zapłaty końcowego salda w odniesieniu do umowy Refiag, którą należy pomniejszyć o kwoty zapłacone dotychczas przez IAMA, oraz kwoty 164 345 EUR wraz z odsetkami w wysokości 24,76432 EUR za każdy dzień, licząc od dnia 16 maja 2004 r. aż do zapłaty końcowego salda w odniesieniu do umowy Regis, którą należy pomniejszyć o kwoty zapłacone dotychczas przez IAMA.

2) IAMA Consulting pokryje koszty własne, a także połowę kosztów poniesionych przez Komisję.

3) Komisja pokryje połowę własnych kosztów.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy

–

Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego

–

Względne podstawy odmowy rejestracji

–

Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 70)

Subject of the case

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 kwietnia 2004 r. (sprawy połączone R 547/2003-1 i R 604/2003-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Jabones Pardo, SA a Quimi Romar, SL

Informacje dotyczące sprawy

>lt>1

Sentencja

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 23 kwietnia 2004 r. (sprawy połączone R 547/2003‑1 i R 604/2003‑1) w zakresie, w jakim uwzględnione w niej zostało odwołanie interwenienta odnośnie do „mydeł, środków perfumeryjnych, olejków eterycznych, kosmetyków, płynów do pielęgnacji włosów i środków do czyszczenia zębów” należących do klasy 3 oraz „środków sanitarnych” należących do klasy 5, wymienionych w zgłoszeniu wspólnotowego znaku towarowego.

2) OHIM pokrywa koszty własne oraz połowę kosztów poniesionych przez Jabones Pardo, SA.

3) Quimi Romar, SL, pokrywa koszty własne.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie (art. 230 akapit czwarty WE; rozporządzenie Rady nr 881/2002, zmienione rozporządzeniem nr 2049/2003) (por. pkt 53–58)

2. Międzynarodowe prawo publiczne – Karta Narodów Zjednoczonych – Decyzje Rady Bezpieczeństwa (por. pkt 92)

3. Wspólnoty Europejskie – Kontrola sądowa zgodności z prawem aktów instytucji (rozporządzenie Rady nr 881/2002) (por. pkt 92)

4. Wspólnoty Europejskie – Kontrola sądowa zgodności z prawem aktów instytucji (rozporządzenie Rady nr 881/2002, zmienione rozporządzeniem nr 561/2003; rozporządzenie Komisji nr 2049/2003) (por. pkt 92, 96, 99)

5. Wspólnoty Europejskie – Kontrola sądowa zgodności z prawem aktów instytucji (rozporządzenie Rady nr 881/2002, zmienione rozporządzeniem nr 2049/2003)(por. pkt 92)

6. Skarga o stwierdzenie nieważności – Akt wspólnotowy wykonujący rezolucje Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych – Rozporządzenie nr 881/2002 (art. 230 WE; rozporządzenie Rady nr 881/2002) (por. pkt 92)

7. Wspólnoty Europejskie – Akt wykonujący rezolucje Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych – Rozporządzenie nr 881/2002 (art. 6 UE; rozporządzenie Rady nr 881/2002) (por. pkt 115–120, 122)

8. Wspólnoty Europejskie – Kontrola sądowa zgodności z prawem aktów instytucji – Akt wykonujący rezolucje Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych – Rozporządzenie Rady nr 881/2002 i 2049/2003 (rozporządzenie Rady nr 881/2002; rozporządzenie Komisji nr 2049/2003) (por. pkt 126–128)

9. Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21; regulamin Sądu, art. 44 § 1 lit. c)) (por. pkt 139, 140)

Subject of the case

Przedmiot

Po pierwsze, skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie (Dz.U. L 139, str. 9), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2049/2003 z dnia 20 listopada 2003 r. zmieniającym po raz dwudziesty piąty rozporządzenie nr 881/2002 (Dz.U. L 303, str. 20), a po drugie, skarga o odszkodowanie.

Sentencja

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Skarżący zostaje obciążony kosztami postępowania.
Keywords

Summary



Keywords

1. Postępowanie – Podnoszenie nowych zarzutów w toku postępowania

(regulamin Sądu, art. 44 § 1 lit c) i art. 48 § 2)

2. Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Szkoda

(rozporządzenia Rady: nr 384/96, art. 3 ust. 5 i nr 2229/2003)

3. Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Szkoda

(rozporządzenia Rady: nr 384/96, art. 3 ust. 3, 6 i 7 i nr 2229/2003)

Summary

1. Z art. 44 § 1 lit. c) w związku z art. 48 § 2 regulaminu Sądu wynika, iż skarga musi wskazywać przedmiot sporu oraz zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów oraz że nie można podnosić nowych zarzutów w toku postępowania, chyba że ich podstawą są okoliczności prawne i faktyczne ujawnione dopiero w toku postępowania. Jednakże zarzut, jak również argument stanowiący rozszerzenie zarzutu podniesionego wcześniej w skardze, bezpośrednio lub pośrednio, który pozostaje z nim w ścisłym związku, należy uznać za dopuszczalny.

(por. pkt 60, 61)

2. Rada przekracza granice przysługującej jej znacznej swobody uznania w odniesieniu do stwierdzenia w ramach postępowania antydumpingowego istnienia znacznej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy, jeśli dopuszcza się błędu w ustaleniach faktycznych co do zmian udziału przemysłu wspólnotowego podczas okresu uznanego za okres, w którym szkoda była najbardziej wyraźna, a w związku z tym opiera się na oczywiście błędnych podstawach, by stwierdzić występowanie wspomnianej szkody, która powinna zgodnie z art. 3 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96 wynikać z oceny wagi zmian − zarówno pozytywnych, jak i negatywnych − czynników uznanych za istotne.

(por. pkt 43, 44, 66)

3. Niezależnie od przysługującej jej znacznej swobody uznania w odniesieniu do stwierdzenia w ramach postępowania antydumpingowego występowania związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych a zarzucaną znaczną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy, Rada narusza podstawowe rozporządzenie antydumpingowe 384/96, a konkretnie jego art. 3 ust. 3, 6 i 7, jeśli dopuszcza się oczywistych błędów w ocenie, nie uwzględniając nieuchronnego wpływu w okresie objętym dochodzeniem – po pierwsze, zmniejszenia popytu na wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego, po drugie, zwiększenia udziału tego przemysłu w rynku i wielkości jego sprzedaży na poziom stosowanych cen, i po trzecie, zmiany struktury sprzedaży – na wielkość obniżki średniej ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego, które to błędy skłaniają ją niewątpliwie do przypisania przywozowi objętemu dochodzeniem niekorzystnych dla przemysłu wspólnotowego skutków, których źródło jest od niego niezależne.

(por. pkt 71, 116)
Sprawa T-167/04

Asklepios Kliniken GmbH

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

„Pomoc państwa — Szpitale publiczne — Rekompensata strat operacyjnych i udzielenie gwarancji — Skarga do Komisji — Niezajęcie stanowiska przez Komisję — Skarga na bezczynność — Legitymacja procesowa — Dopuszczalność — Rozsądny termin — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999”

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 11 lipca 2007 r. II - 2382

Streszczenie wyroku

(art. 88 ust. 2 WE, art. 232 akapit drugi WE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 20)

(art. 88 ust. 2, 3 WE, art. 230 WE, 232 WE)

Jako że art. 230 WE i 232 WE sprowadzają się do jednego i tego samego środka zaskarżenia, wynika z tego, że jeśli dopuszczalna jest — wniesiona przez aktualnego lub potencjalnego konkurenta beneficjenta pomocy państwa celem zabezpieczenia jego praw proceduralnych jako strony zainteresowanej, które wywodzi on z art. 88 ust. 2 WE — skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w przedmiocie zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem wydanej bez wszczynania formalnego postępowania wyjaśniającego, to dopuszczalna jest skarga wniesiona przez niego celem stwierdzenia bezczynności Komisji w zakresie wydania decyzji na podstawie art. 88 ust. 3 WE w następstwie jego skargi, przy czym dla przyznania mu statusu strony zainteresowanej nie jest konieczne, aby wykazał on istnienie stosunku konkurencji między nim a każdym z beneficjentów pomocy, o której poinformowano, a na dopuszczalności takiej skargi na bezczynność nie może zaważyć liczba beneficjentów pomocy przyznanej rzekomo bezprawnie, o ile została ona rzeczywiście wypłacona i o ile nie stanowi ona programu pomocowego o ogólnym charakterze. (por. pkt 45, 48, 50, 55, 56)

Wydanie przez Komisję decyzji o charakterze generalnym określającej abstrakcyjne kryteria oceny zgodności z prawem finansowania państwowego porównywalnego z tym, które stanowi przedmiot konkretnej skargi informującej o środkach krajowych mogących stanowić bezprawną pomoc państwa, nie może stanowić, samo w sobie, zajęcia przez Komisję stanowiska w przedmiocie tej skargi, bowiem jedynie konkretne zastosowanie przez Komisję tych kryteriów w odniesieniu do sytuacji, o których poinformowano może stanowić zajęcie stanowiska w rozumieniu art. 232 akapit drugi WE. Podobnie nie można zrównać z wszczęciem formalnego postępowania wyjaśniającego z art. 88 ust. 2 WE okoliczności, że zainteresowane strony, w tym podmiot składający skargę, miały możliwość zajęcia stanowiska w przedmiocie treści projektu takiej decyzji o charakterze generalnym. (por. pkt 77, 78)
Nie ma wymogu, by uzasadnienie aktu wyszczególniało wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne, ponieważ należy je oceniać z uwzględnieniem okoliczności jego wydania, jak również całości przepisów prawa regulującego daną dziedzinę. Zatem, o ile Komisja zobowiązana jest podać zainteresowanemu w sposób odpowiedni przyczyny, dla których okoliczności faktyczne i prawne przywołane w skardze, którą wniósł on celem poinformowania jej o pomocy państwa, nie były wystarczające do wykazania wystąpienia takiej pomocy, o tyle jednak nie jest ona zobowiązana do ustosunkowywania się do okoliczności oczywiście nieistotnych, pozbawionych znaczenia lub czysto drugorzędnych. Jest zatem uzasadniona w wystarczający sposób decyzja Komisji oddalająca skargę wniesioną do niej na krajowy przepis zrównujący opłaty należne od operatorów z tytułu przyznania licencji na Universal Mobile Telecommunications System (UMTS) z powodu braku jednego z kumulatywnych elementów charakteryzujących pojęcie pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE, a mianowicie przyznania korzyści beneficjentowi, bez podawania uzasadnienia tego oddalenia w odniesieniu do pozostałych elementów składających się na to pojęcie, oraz z tego powodu, że przepis ten wykonuje dyrektywę wspólnotową, a w szczególności ustanowioną w niej zasadę niedyskryminacji.

(por. pkt 53–55)