Sprawa C-248/05

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Irlandii

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Ochrona wód podziemnych przed zanieczyszczeniem spowodowanym niebezpiecznymi substancjami — Dyrektywa 80/68/EWG”

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 października 2007 r. I - 9265

Streszczenie wyroku

(art. 10 WE, 211 WE, 226 WE)

Zgodnie z art. 3 lit. a) dyrektywy 80/68 w sprawie ochrony wód podziemnych przed zanieczyszczeniem spowodowanym przez niektóre substancje niebezpieczne państwa członkowskie zobowiązane są do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do zapobieżenia wprowadzaniu do wód podziemnych substancji wymienionych w wykazie I. Artykuł 4 ust. 2 akapit drugi tej dyrektywy stanowi zatem, że państwo członkowskie może wydać zezwolenie na zrzut pośredni tych substancji tylko wówczas, jeśli zastosowane zostały wszelkie techniczne środki ostrożności mające zapewnić, że substancje te nie dostaną się do innych systemów wodnych ani nie wyrządzą szkody innym ekosystemom. Warunek ten nie jest spełniony, gdyż zrzuty te nie są ograniczone do wód podziemnych, jeśli system wodny, do którego należy rzeka, której źródłem nie są wody podziemne pod obiektem miejskiego składowiska odpadów, jest faktycznie narażony na pośrednie zrzuty substancji wymienionych w wykazie I, i jeśli zgodnie z analizą hydrogeologiczną istniało inne rozwiązanie niż to, które zostało przyjęte, które pozwoliłoby uniknąć zwiększenia się zanieczyszczenia tej rzeki. (por. pkt 34, 35, 37, 41, 42)

Środowisko, do którego odprowadzane są zrzuty, jest przedmiotem uprzedniego badania, o którym mowa w art. 4 i 5 dyrektywy 80/68 w sprawie ochrony wód podziemnych przed zanieczyszczeniem spowodowanym przez niektóre substancje niebezpieczne. Ze względu na ów szczególny przedmiot art. 7 dyrektywy wymaga, by badania te również miały szczególny cel, to jest sprawdzenie warunków hydrogeologicznych na danym obszarze, ewentualnych zdolności samooczyszczania się gleby i podglebia oraz ryzyka zanieczyszczenia i zmiany przez zrzut jakości wód podziemnych, aby ustalić, czy wprowadzenie substancji do wód podziemnych jest rozwiązaniem zadowalającym z punktu widzenia środowiska. Artykuł 7 uzależnia w ten sposób udzielanie zezwoleń od konkretnych i szczegółowych warunków, które należy uznać za konieczne do tego, aby osiągnąć cel dyrektywy. Aby w pełni osiągnąć cel, który w taki sposób ustawodawca wspólnotowy chce osiągnąć, uprzednie badanie, które stanowi warunek wydania zezwolenia, powinno pozwolić na pełne i szczegółowe zapoznanie się ze stanem środowiska, do którego odprowadzane są zrzuty, choć nie ma obowiązku, by zawierało ono wyraźne odniesienie do dyrektywy. (por. pkt 53, 54)

Komisja może wnosić do Trybunału o stwierdzenie uchybienia przepisom dyrektywy wynikającego z przyjętej przez władze danego państwa członkowskiego niezgodnej z tą dyrektywą powszechnej praktyki, ilustrując tę praktykę konkretnymi sytuacjami. Aby zachowanie państwa polegające na praktyce administracyjnej sprzecznej z wymogami prawa wspólnotowego mogło stanowić uchybienie w rozumieniu art. 226 WE, to taka praktyka administracyjna powinna wykazywać w pewnym stopniu charakter trwały i powszechny. (por. pkt 64, 65)