ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
10.

Prawo Unii Europejskiej — Zasady — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Zamrożenie funduszy osób, podmiotów lub organów związanych z reżimem syryjskim — Obowiązek podania do wiadomości indywidualnych i szczególnych powodów uzasadniających wydane decyzje — Zakres [art. 6 ust. 1 TUE; art. 296 akapit drugi TFUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 41 ust. 2 lit. a), art. 47, 48; decyzje Rady: 2013/255/WPZiB, 2013/760/WPZiB; rozporządzenie Rady nr 363/2013] (por. pkt 103–106)
Wyrok Sądu (czwarta izba) z dnia 6 listopada 2014 r. – ANKO przeciwko Komisji

(sprawa T‑17/13)

„Klauzula arbitrażowa — Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (2007–2013) — Umowa dotycząca projektu Pocemon — Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki — Pismo zapowiadające sporządzenie noty obciążeniowej — Ponaglenie — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność”

1. Postępowanie sądowe — Bezwzględne przeszkody procesowe — Badanie z urzędu przez sąd — Konieczność istnienia interesu prawnego do czasu ogłoszenia orzeczenia sądowego (regulamin postępowania przed Sądem, art. 113, art. 114 § 3, 4) (por. pkt 30)

2. Postępowanie sądowe — Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej — Właściwość Sądu określona wyłącznie na mocy art. 272 TFUE i klauzuli arbitrażowej — Stosowanie przepisów krajowych o właściwości i dopuszczalności — Wyłączenie (art. 272 TFUE) (por. pkt 31)

3. Postępowanie sądowe — Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej — Umowy zawarte w ramach szczegółowego programu w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji — Jednostronne rozwiązanie przez Komisję ze względu na niewykonanie zobowiązań umownych — Wniosek o zwrot zaliczek — Skarga wniesiona przez beneficjenta na pismo Komisji zapowiadające jej zamiar sporządzenia noty obciążeniowej — Nieustalenie warunków zapłaty i terminu płatności — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność skargi (art. 272 TFUE; rozporządzenia: Rady nr 1605/2002, art. 71 ust. 2; Komisji nr 2342/2002, art. 78, 79) (por. pkt 38, 39, 46–51, 53)

Przedmiot

Skarga wniesiona na podstawie art. 272 TFUE mająca na celu stwierdzenie przez Sąd, po pierwsze, że skarżąca nie jest zobowiązana do zwrotu całości kwoty wypłaconej jej przez Komisję za projekt Pocemon, na który zawarto umowę w ramach siódmego programu ramowego w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (2007–2013), po drugie, że skarżąca nie jest zobowiązana do zapłaty zryczałtowanego odszkodowania za ten projekt, po trzecie, że Komisja nie jest uprawniona do potrącenia kwot należnych skarżącej

Sentencja

1) Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.
Postanowienie Sądu (trzecia izba) z dnia 21 listopada 2014 r. – Kinnarps przeciwko OHIM (MAKING LIFE BETTER AT WORK)

(sprawa T‑697/13)

„Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MAKING LIFE BETTER AT WORK — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej, a w części oczywiście niedopuszczalna”

1. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego — Pojęcie [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 14, 15)

2. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego — Znaki towarowe tworzone przez slogany reklamowe — Charakter odróżniający — Zastosowanie szczególnych kryteriów oceny — Niedopuszczalność [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 17–19)

3. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego — Znaki towarowe tworzone przez slogany reklamowe — Slogan reklamowy mający fantazyjny charakter [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 20)

4. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego — Znaki towarowe tworzone przez slogany reklamowe — Sformułowanie reklamowe o charakterze zachwalającym [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 21)

5. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego — Słowny znak towarowy MAKING LIFE BETTER AT WORK [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 24, 27–37)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 października 2013 r. (sprawa R 2272/2012‑2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego MAKING LIFE BETTER AT WORK jako wspólnotowego znaku towarowego

Sentencja

1) Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.
6.

Prawo Unii Europejskiej — Zasady — Prawo do obrony — Środki ograniczające wobec Syrii — Zakaz wjazdu i przejazdu oraz zamrożenie środków finansowych niektórych osób i podmiotów odpowiedzialnych za brutalne represje wobec ludności cywilnej — Prawo dostępu do dokumentów — Prawo uzależnione od złożenia w tym celu wniosku do Rady (decyzja Rady 2013/255/WPZiB) (por. pkt 47)
Postanowienie Sądu (dziewiąta izba) z dnia 21 kwietnia 2015 r.– Real Express / OHIM – MIP Metro (real)

(sprawa T‑580/13)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego real — Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe Real i Real mark — Oddalenie sprzeciwu — Zasada 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Zasada 20 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95”

Postępowanie — Pismo wszczynające postępowanie — Wymogi formalne — Określenie przedmiotu sporu — Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów — Ogólne odesłanie do innych pism załączonych do skargi — Niedopuszczalność [regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c), art. 130 § 1, art. 132 § 1] (por. pkt 30, 31)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 września 2013 r. (sprawa R 1519/2012‑4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Real Express SRL a MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co.

Sentencja

1) Skarga zostaje odrzucona jako w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.
W ramach skargi wniesionej przez osoby fizyczne lub prawne na podstawie drugiej i trzeciej hipotezy przewidzianej w art. 263 akapit czwarty TFUE przesłanka dotycząca bezpośredniego oddziaływania wymaga łącznego spełnienia dwóch kryteriów, mianowicie, by, po pierwsze, zaskarżony akt wywoływał bezpośredni wpływ na sytuację prawną jednostki i, po drugie, nie pozostawiał żadnego zakresu uznania swoim adresatom, których obowiązkiem jest go wykonać, a wykonanie to ma mieć charakter automatyczny i wynikać z samego aktu Unii bez stosowania innych przepisów pośrednich. Na powyższe przesłanki nie ma wpływu prawo jednostek do skutecznej ochrony sądowej.

Wydana na podstawie art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej decyzja przyjmująca zobowiązanie eksportera produktów objętych cłami antydumpingowymi na mocy rozporządzeń Komisji i Rady nakładających, odpowiednio, cła tymczasowe i cła ostateczne nie wywołuje skutków prawnych, które mogą wpłynąć bezpośrednio na sytuację prawną unijnych producentów. Z systemu ustanowionego w rozporządzeniu nr 1225/2009 wynika bowiem, że to nie z powodu wydania decyzji przyjmującej zobowiązanie przywóz objęty tym zobowiązaniem został zwolniony z cła antydumpingowego. Otóż zwolnienie wynika z przepisów przyjętych bądź to przez Komisję w rozporządzeniu nakładającym tymczasowe cła antydumpingowe, bądź przez Radę w rozporządzeniu nakładającym ostateczne cła antydumpingowe, w celu wdrożenia omawianych zobowiązań.

O ile prawdą jest, iż art. 8 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 1225/2009 przewiduje, że jeżeli Komisja przyjmuje taką ofertę oraz tak długo, jak dane zobowiązania są obowiązujące, cła tymczasowe lub ostateczne nie mają zastosowania do odnośnego przywozu przedmiotowych towarów wytwarzanych przez przedsiębiorstwa, o których mowa w decyzji Komisji o przyjęciu zobowiązań, o tyle wspomniany przepis wymaga jednak, w okresie, w którym zobowiązanie obowiązuje, zwolnienia z cła antydumpingowego, które wynika z przepisów przyjętych bądź to przez Komisję w rozporządzeniu nakładającym tymczasowe cła antydumpingowe, bądź to przez Radę w rozporządzeniu nakładającym ostateczne cła antydumpingowe.

(por. pkt 40, 48, 51, 52, 54)
Za osobę niezdolną do pracy w rozumieniu art. 73 regulaminu pracowniczego należy uznać osobę, która w wyniku wypadku lub choroby zawodowej nie jest już w stanie, całkowicie lub częściowo, prowadzić normalnego, aktywnego życia. Z przepisu tego jasno wynika, że jakiekolwiek skaleczenie skóry nie może skutkować orzeczeniem, że dana osoba jest w określonym stopniu psychicznie lub fizycznie niezdolna do pracy. Przepisowi temu podlegają jedynie takie skaleczenia, które stoją na przeszkodzie całkowitemu lub częściowemu prowadzeniu aktywnego, normalnego życia.

Punkt X europejskiej skali oceny fizycznej i psychicznej niezdolności do pracy do celów medycznych (AIPP) stanowiącej załącznik A do wspólnych przepisów dotyczących ubezpieczenia od ryzyka wypadków i chorób zawodowych urzędników dotyczy oparzeń, które są głębokie, lub blizn chorobowych, ponieważ użycie spójnika „lub” uściśla jedynie, że rozpatrywana rana nie musi być zarazem głębokim oparzeniem i blizną chorobową do celów orzeczenia o niezdolności do pracy na podstawie AIPP. Natomiast jakiekolwiek niegłębokie oparzenie czy blizna, która nie jest chorobowa, nie kwalifikują się do otrzymania świadczenia.

(zob. pkt 61)
POSTANOWIENIE SĄDU (izba ds. odwołań)

z dnia 14 lipca 2014 r.

Sprawa T‑356/13 P

Giorgio Lebedef

przeciwko

Komisji Europejskiej

Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnicy – Postępowanie dyscyplinarne – Kara dyscyplinarna – Obniżenie grupy zaszeregowania – Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne

Przedmiot:

Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 24 kwietnia 2013 r., Lebedef/Komisja (F‑56/11, Zb.Orz.SP, EU:F:2013:49).

Orzeczenie:

Odwołanie zostaje odrzucone. Giorgio Lebedef pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

Streszczenie

Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Zarzut niezgodności z prawem – Akty, na których niezgodność z prawem można się powołać – Decyzja dyscyplinarna, która stała się ostateczna, wydana przed zaskarżoną decyzją dyscyplinarną – Wyłączenie

(art. 263 TFUE, 277 TFUE; regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

W ramach skargi na decyzję wymierzającą urzędnikowi karę dyscyplinarną Sąd do spraw Służby Publicznej nie może badać co do istoty zarzutu niezgodności z prawem wydanej uprzednio decyzji dyscyplinarnej, w sytuacji gdy ta decyzja nie stanowi podstawy prawnej spornej decyzji i gdy urzędnikowi przysługuje prawo do wniesienia skargi na tę pierwszą decyzję dyscyplinarną zgodnie z art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego w terminach przewidzianych w tych przepisach.

Artykuł 277 TFUE wyraża bowiem ogólną zasadę gwarantującą każdej ze stron prawo do podważenia w sposób incydentalny – w celu uzyskania stwierdzenia nieważności aktu prawnego, na który może wnieść skargę – ważności wcześniejszego aktu prawnego instytucji stanowiącego podstawę prawną zaskarżonego aktu, jeśli osoba ta nie była uprawniona do wniesienia skargi bezpośredniej na podstawie art. 263 TFUE na ten akt, którego skutki w ten sposób ponosi, nie będąc w stanie żądać stwierdzenia jego nieważności.

W tym względzie terminy do złożenia zażalenia i do wniesienia skargi mają charakter bezwzględnie wiążący i ani strony, ani sąd nie mogą nimi rozporządzać, ponieważ zostały one ustanowione w celu zapewnienia jasności i pewności sytuacji prawnych. Umożliwienie urzędnikowi podważenia pierwszej decyzji dyscyplinarnej w sposób incydentalny przy okazji skargi na drugą decyzję dyscyplinarną byłoby nie do pogodzenia z zasadami regulującymi wprowadzone w regulaminie pracowniczym środki zaskarżenia i naruszałoby stabilność tego systemu, jak również zasadę pewności prawa, która mu przyświeca.

(zob. pkt 23, 24, 31, 32)

Odesłanie

Trybunał, wyroki: Simmenthal/Komisja, 92/78, EU:C:1979:53, pkt 39; Andersen i in./Parlament, 262/80, EU:C:1984:18, pkt 6

Sąd, postanowienie Meister/OHIM, T‑284/09 P, EU:T:2010:246, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo
Artykuł 43 § 6 regulaminu postępowania przed Sądem, znajdujący zastosowanie do odwołań od orzeczeń Sądu do spraw Służby Publicznej na mocy art. 138 § 1 ostatni akapit tego samego regulaminu, stanowi, że data wpływu do sekretariatu Sądu, za pośrednictwem faksu, kopii podpisanego oryginału pisma procesowego jest dla celów zachowania terminów procesowych datą wpływu, o ile podpisany oryginał pisma procesowego zostanie złożony w tym sekretariacie nie później niż dziesięć dni po wpłynięciu faksu.

Nie można uwzględnić argumentacji, zgodnie z którą określony w art. 43 § 6 regulaminu postępowania dziesięciodniowy termin rozpoczyna bieg od dnia upływu terminu dwóch miesięcy i dziesięciu dni, wynikającego z art. 9 akapit pierwszy załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 101 § 1 lit. a) i b) regulaminu postępowania przed Sądem, znajdujących zastosowanie do odwołań od orzeczeń Sądu do spraw Służby Publicznej na mocy art. 144 tego samego regulaminu, oraz z art. 102 § 2 tego regulaminu postępowania, bez względu na datę wpłynięcia faksu. W szczególności w przypadku gdy faks otrzymano wcześniej niż dziesięć dni przed upływem terminu przewidzianego do wniesienia odwołania do Sądu, przepisy art. 43 § 6 regulaminu postępowania nie wywołują skutku w postaci przedłużenia tego terminu.

(zob. pkt 13, 17)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa C‑325/03 P Zuazaga Meabe przeciwko OHIM, 18 stycznia 2005 r., Zb.Orz. s. I‑403, pkt 18
Postanowienie Sądu (ósma izba) z dnia 15 lutego 2016 r. – Ezz i in. / Rada

(sprawa T‑279/13)

„Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Egipcie — Środki przyjęte względem osób odpowiedzialnych za sprzeniewierzenie państwowych środków finansowych oraz osób i podmiotów z nimi powiązanych — Zamrożenie środków finansowych — Umieszczenie skarżących w wykazie osób, wobec których są one stosowane — Podstawa prawna — Nieprzestrzeganie kryteriów umieszczenia w wykazie — Naruszenie prawa — Błąd dotyczący okoliczności faktycznych — Prawo własności — Naruszenie reputacji — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Obowiązek uzasadnienia — Dostosowanie żądań i zarzutów — Zawisłość sporu — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej”

1. Postępowanie sądowe — Zarzut zawisłości sporu — Tożsamość stron, przedmiotu i zarzutów w dwóch skargach — Niedopuszczalność skargi wniesionej w drugiej kolejności (por. pkt 22, 28, 30)

2. Postępowanie sądowe — Żądania skargi — Dostosowanie w trakcie postępowania — Zrównanie z wniesieniem skargi w drodze pisma wszczynającego postępowanie (por. pkt 23)

3. Skarga o stwierdzenie nieważności — Interes prawny — Pojęcie — Skarga mogąca przynieść korzyść skarżącemu — Interes, który powinien trwać do ogłoszenia orzeczenia sądowego (art. 263 akapit czwarty TFUE) (por. pkt 32)

4. Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Oddalenie skargi co do istoty bez orzekania w przedmiocie dopuszczalności — Swobodna ocena przysługująca sądowi Unii (art. 263 TFUE) (por. pkt 38)

5. Postępowanie sądowe — Pismo wszczynające postępowanie — Wymogi formalne — Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów — Zarzuty prawne niepodniesione w skardze — Odesłanie do wszystkich załączników — Niedopuszczalność [statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21 akapit pierwszy, art. 53 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Sądem, art. 76 lit. d)] (por. pkt 74)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2011/172/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. L 76, s. 63), zmienionej decyzją Rady 2013/144/WPZiB z dnia 21 marca 2013 r. (Dz.U. L 82, s. 54), a po drugie, rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011, „którego ważność została przedłużona decyzją Rady notyfikowaną skarżącym pismem z dnia 22 marca 2013 r.”, z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. L 76, s. 4), w zakresie, w jakim akty te mają zastosowanie względem skarżących

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
4

W wyborach parlamentarnych we Włoszech, które odbyły się w dniach 9 i 10 kwietnia 2006 r., A. Di Pietro został wybrany na posła do parlamentu Republiki Włoskiej i zdecydował się na przyjęcie mandatu krajowego ze skutkiem od dnia 28 kwietnia 2006 r. Ponieważ zgodnie z art. 7 ust. 2 aktu dotyczącego wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich, dołączonego do decyzji Rady 76/787/EWWiS, EWG, Euratom z dnia 20 września 1976 r. (Dz.U. L 278, s. 1), w brzmieniu i z numeracją zmienionymi decyzją Rady 2002/772/WE, Euratom z dnia 25 czerwca 2002 r. i 23 września 2002 r. (Dz.U. L 283, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 1, t. 4, s. 137) funkcji tej nie można łączyć z mandatem posła do Parlamentu Europejskiego, Parlament Europejski stwierdził wakat w odniesieniu do rozpatrywanego mandatu.
13

Po pierwsze, skarżąca przyznaje, że nie jest zarejestrowana w żadnym z państw członkowskich Unii Europejskiej i uważa, że skoro ma główną siedzibę w Irlandii, powinna być uznana za podmiot posiadający osobowość prawną na gruncie prawa irlandzkiego, gdyż prawo to nie przewiduje obowiązku rejestracji przez władze krajowe. Skarżąca nawiązuje w tym względzie do przepisów art. 37 ust. 4 lit. c)–e) Planning and Development Act 2000 (ustawy z 2000 r. o zagospodarowaniu terenu i rozwoju przestrzennym), zmienionej przez Planning and Development (Strategic Infrastructure) Act 2006 [ustawę z 2006 r. o zagospodarowaniu terenu i rozwoju przestrzennym (infrastruktura strategiczna)] (zwanej dalej „ustawą z 2000 r. o zagospodarowaniu terenu i rozwoju przestrzennym, ze zmianami”). Skarżąca dodaje ponadto, że pomimo adresu wskazanego w skardze jej faktyczna siedziba znajduje się w Irlandii. Wskazanie w skardze adresu we Francji jest błędne, gdyż ów adres odpowiada adresowi prezesa skarżącej oraz zarejestrowanej we Francji organizacji pozarządowej, która jest jednym z jej członków.
49

Wreszcie, w tym kontekście, konieczne jest rozpatrzenie twierdzenia skarżących, zawartego w pkt 80 wniosku, zgodnie z którym Komisja błędnie zrozumiała podstawową zasadę zaproponowanego przez nich podejścia do obsady kadrowej, które, w rzeczywistości, przewidywało udostępnienie większej liczby pracowników przez pierwszy rok lub pierwsze dwa lata wykonywania usług, z zamierzeniem znacznego ograniczenia obsady kadrowej w 3. i 4. roku w następstwie istotnego wzrostu efektywności poprzez zastosowanie innowacyjnych metod konsolidacji. Ponieważ zarzut ten można uznać za sprzeczny z ustaleniami w pkt 44–46 powyżej, możliwe jest wyłącznie jego oddalenie. W szczególności, pomimo tego, że nie można wykluczyć, iż innowacyjne działania na rzecz konsolidacji w pierwszych latach mogłyby spowodować, że mniejsza liczba pracowników obsługiwałaby większą liczbę użytkowników w kolejnych latach, podając w wątpliwość zasadność modelu, zgodnie z którym od oferentów wymaga się jedynie określenia obsady kadrowej dla 4. roku, z automatyczną kalkulacją dla roku 1., 2. i 3., uwzględniającą mniejszą liczbę użytkowników, skarżące nie przedstawiły dowodów na poparcie twierdzenia, iż istotnie w swojej ofercie zaproponowały metody, które były ponadto przejrzyste, logiczne, spójne, podlegające kontroli, kompletne i praktyczne, zgodnie z wymogami określonymi w specyfikacji istotnych warunków zamówienia (część 1–5-0 „Metoda obsady kadrowej – aspekty finansowe”, rozdział 2.2). Jedyny element zwiększający efektywność, o którym skarżące wspominają w swoich ustnych wyjaśnieniach to fakt, iż zaproponowały system, w ramach którego użytkownicy zamawialiby sprzęt IT za pośrednictwem platformy internetowej, zamiast korzystać z innych środków telekomunikacji. Niemniej jednak, o ile argument tego rodzaju można poddać ocenie bez potrzeby poparcia go dowodami, wydaje się, że jeżeli takie środki mogłyby przyczynić się do poprawy efektywności zarządzania czasem przez użytkowników usługi, nie wydaje się, w braku dalszego uzasadnienia, aby w znacznym stopniu wpłynęły one na efektywność pracowników oferentów, tym bardziej, że jak dotąd nie stwierdzono żadnych szczególnych innowacji jeżeli chodzi o zadanie polegające na udostępnianiu zamawianego sprzętu.
8

Procedurę przyznania członkowi EMS wsparcia na rzecz stabilności określa w następujący sposób art. 13 traktatu EMS: „1. Członek EMS może zwrócić się do przewodniczącego rady gubernatorów z wnioskiem o udzielenie wsparcia na rzecz stabilności. Wniosek wskazuje instrument lub instrumenty pomocy finansowej, jakie można zastosować. Z chwilą otrzymania wniosku przewodniczący rady gubernatorów zleca Komisji Europejskiej we współpracy z [Europejskim Bankiem Centralnym] następujące zadania: a) ocenę zagrożenia dla stabilności finansowej strefy euro w całości lub jej państw członkowskich, chyba że [Europejski Bank Centralny] przedstawił już analizę zgodnie z art. 18 ust. 2; b) ocenę równowagi zadłużenia publicznego. Oczekuje się, że ocena ta zostanie przeprowadzona we współpracy z [Międzynarodowym Funduszem Walutowym], jeżeli jest to użyteczne i możliwe; c) ocenę rzeczywistych i potencjalnych potrzeb członka EMS w zakresie finansowania. 2. Na podstawie wniosku członka EMS oraz oceny, o której mowa w ust. 1, rada gubernatorów może podjąć decyzję o przyznaniu temu członkowi EMS co do zasady wsparcia na rzecz stabilności w postaci programu pomocy finansowej. 3. W razie podjęcia decyzji na podstawie ust. 2 rada gubernatorów zleca Komisji Europejskiej – we współpracy z [Europejskim Bankiem Centralnym] oraz, jeżeli jest to możliwe, wspólnie z [Międzynarodowym Funduszem Walutowym] – uzgodnienie z zainteresowanym członkiem EMS protokołu ustaleń określającego szczegółowo warunki korzystania z programu pomocy finansowej. Protokół uwzględnia powagę stwierdzonych trudności oraz charakter wybranego instrumentu pomocy finansowej. Jednocześnie dyrektor generalny EMS sporządza projekt umowy w sprawie programu pomocy finansowej określającej zasady finansowe pomocy oraz wybrane instrumenty; projekt podlega akceptacji rady gubernatorów. Protokół ustaleń musi być w pełni zgodny ze środkami koordynacji polityki gospodarczej przewidzianymi w [traktacie FUE], w szczególności z wszelkimi aktami prawa Unii Europejskiej, w tym z opiniami, ostrzeżeniami, zaleceniami i decyzjami skierowanymi do zainteresowanego członka EMS. 4. Komisja Europejska podpisuje protokół ustaleń w imieniu EMS, jeżeli jest on zgodny z warunkami, o których mowa w ust. 3, i po zatwierdzeniu przez radę gubernatorów. 5. Rada dyrektorów zatwierdza umowę w sprawie programu pomocy finansowej, która określa zasady udzielonego wsparcia na rzecz stabilności oraz ewentualnie sposób wypłaty pierwszej transzy pomocy. […] 7. Komisja Europejska – we współpracy z [Europejskim Bankiem Centralnym] oraz, jeżeli jest to możliwe, wspólnie z [Międzynarodowym Funduszem Walutowym] – zapewnia przestrzeganie warunków korzystania z programu pomocy finansowej”.