ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawa C-344/08

Postępowanie karne

przeciwko

Tomaszowi Rubachowi

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Kościanie)

„Ochrona gatunków dzikiej fauny i flory — Gatunki wymienione w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 338/97 — Dowód zgodnego z prawem pozyskania okazów tych gatunków — Ciężar dowodu — Domniemanie niewinności — Prawo do obrony”

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2009 r. I ‐ 7035

Streszczenie wyroku

Środowisko naturalne – Międzynarodowy handel dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem – Gatunki wymienione w załączniku B do rozporządzenia nr 338/97

(rozporządzenie Rady nr 338/97, art. 8 ust. 5, załącznik B)

Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi należy interpretować w ten sposób, że w ramach postępowania karnego toczącego się przeciwko osobie oskarżonej o naruszenie tego przepisu wszelkie środki dowodowe, na które w tego rodzaju postępowaniach zezwala prawo procesowe danego państwa członkowskiego, są co do zasady dopuszczalne do celów orzekania w przedmiocie zgodności z prawem pozyskania okazów gatunków wymienionych w załączniku B do tego rozporządzenia. W świetle zasady domniemania niewinności taka osoba może również skorzystać z wszystkich tych środków dowodowych w celu wykazania, że w posiadanie rzeczonych okazów weszła zgodnie z prawem, spełniając wymogi określone we wspomnianym przepisie.

Do organów krajowych należy zatem ustalenie, na określonych w ich prawie krajowym zasadach znajdujących zastosowanie w zakresie przeprowadzenia dowodu, czy w konkretnym zawisłym przed nim postępowaniu oraz w świetle zaistniałych okoliczności należy uznać za dowiedzione, że wymogi określone w art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 338/97 zostały spełnione. Omawiane rozporządzenie nie zawiera ograniczenia środków dowodowych, których użycie może być pomocne w ustaleniu zgodnego z prawem pozyskania wspomnianych okazów.

(por. pkt 28, 29, 34; sentencja)
Sprawa C-204/08

Peter Rehder

przeciwko

Air Baltic Corporation

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof)

„Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Artykuł 5 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 1 lit. a) — Konwencja montrealska — Artykuł 33 ust. 1 — Transport lotniczy — Roszczenia pasażerów wobec przedsiębiorstw lotniczych o odszkodowanie w przypadku odwołania lotu — Miejsce wykonania świadczenia — Jurysdykcja w przypadku transportu lotniczego pomiędzy dwoma państwami członkowskimi, dokonywanego przez przedsiębiorstwo lotnicze z siedzibą w trzecim państwie członkowskim”

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 lipca 2009 r. I ‐ 6076

Streszczenie wyroku

Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie nr 44/2001 – Jurysdykcja szczególna – Sąd miejsca wykonania zobowiązania umownego, które stanowi podstawę powództwa – Umowa o świadczenie usług – Wielość miejsc świadczenia usług w różnych państwach członkowskich – Właściwość sądu miejsca głównego świadczenia usług (rozporządzenie Rady nr 44/2001, art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie) Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie nr 44/2001 – Jurysdykcja szczególna – Sąd miejsca wykonania zobowiązania umownego, które stanowi podstawę powództwa – Umowa o świadczenie usług – Lotniczy przewóz osób do państwa członkowskiego przeznaczenia z innego państwa członkowskiego – Wniosek o odszkodowanie za odwołany lot, oparty na rozporządzeniu nr 261/2004 – Właściwość sądów miejsc odlotu i przylotu samolotu zależnie od wyboru dokonanego przez powoda (rozporządzenia: Parlamentu Europejskiego i Rady nr 261/2004; Rady nr 44/2001, art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie)
W istocie prawodawca wspólnotowy miał zamiar objęcia zakresem szczególnego reżimu prawnego przewidzianego w art. 14 ust. 3 rozporządzenia specyficzne rodzaje stosunków umownych, a mianowicie stosunki pracy, co wyklucza stosowanie tego ustępu do innych stosunków umownych, a więc również takich, które odnoszą się do wzorów wspólnotowych opracowanych na zlecenie.

Artykuł 14 ust. 3 rozporządzenia nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych, zgodnie z którym prawo do wzoru wspólnotowego przysługuje pracodawcy, w przypadku gdy wzór opracowany jest przez pracownika w ramach wykonywania jego obowiązków lub wykonywania instrukcji udzielonych przez pracodawcę, o ile inaczej nie uzgodniono lub nie określono na mocy prawa krajowego, nie stosuje się do wzorów wspólnotowych opracowanych na zlecenie.

W sytuacji gdy z jednej strony mamy do czynienia z niezarejestrowanym wzorem wspólnotowym opracowanym na zlecenie, a z drugiej strony ustawa krajowa nie zrównuje takich wzorów z wzorami opracowanymi w ramach stosunku pracy, art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych należy interpretować w ten sposób, że prawo do wzoru wspólnotowego przysługuje twórcy, o ile nie zostało przezeń przeniesione na jego następcę prawnego w drodze umowy.

Możliwość umownego przeniesienia praw do wzoru wspólnotowego z twórcy na jego następcę prawnego w rozumieniu art. 14 ust. 1 tego rozporządzenia z jednej strony wynika z brzmienia tego artykułu, a z drugiej strony jest zgodna z celami, których osiągnięciu służy wspomniane rozporządzenie. W tym zakresie przystosowanie systemu ochrony wzorów wspólnotowych do potrzeb wszystkich sektorów gospodarki we Wspólnocie poprzez możliwość umownego przeniesienia praw do wzoru wspólnotowego może przyczynić się do osiągnięcia podstawowego celu, jakim jest skuteczne wykonywanie praw związanych ze wzorem wspólnotowym na całym terytorium Wspólnoty. Ponadto rozszerzona ochrona wzoru przemysłowego nie tylko promuje udział poszczególnych twórców w całokształcie osiągnięć wspólnotowych w tym zakresie, lecz również wspiera innowację i rozwój nowych produktów i inwestycji w ich produkcję.

Jednakże to na sądzie krajowym spoczywa zadanie przeanalizowania treści takiej umowy i ustalenia, czy w danym przypadku prawo do niezarejestrowanego wzoru wspólnotowego zostało skutecznie przeniesione z twórcy na jego następcę prawnego, poprzez zastosowanie w ramach wspomnianej analizy przepisów odnoszących się do umów w celu określenia, komu zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia przysługuje prawo do niezarejestrowanego wzoru wspólnotowego.

(por. pkt 62, 77–82; pkt 2 sentencji)
Sprawa C-302/08

Zino Davidoff SA

przeciwko

Bundesfinanzdirektion Südost

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München)

„Znaki towarowe — Rejestracja międzynarodowa — Protokół do porozumienia madryckiego — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 146 — Wywoływanie przez rejestrację międzynarodową i rejestrację wspólnotową identycznych skutków we Wspólnocie — Rozporządzenie (WE) nr 1383/2003 — Artykuł 5 ust. 4 — Towary podejrzane o naruszenie praw do znaku towarowego — Działania organów celnych — Właściciel wspólnotowego znaku towarowego — Prawo do domagania się podjęcia działań również w jednym lub kilku z państw członkowskich innych niż państwo, w którym został złożony wniosek — Rozszerzenie na uprawnionego z rejestracji międzynarodowej”

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 2 lipca 2009 r. I ‐ 5673

Streszczenie wyroku

Wspólna polityka handlowa – Środki mające na celu niedopuszczenie do wprowadzania do obrotu towarów podrabianych i towarów pirackich – Rozporządzenie nr 1383/2003 – Działania organów celnych

(rozporządzenia Rady: nr 40/94, art. 146; nr 1383/2003, art. 5 ust. 4; nr 1992/2003)

Artykuł 5 ust. 4 rozporządzenia nr 1383/2003 dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa, w związku z art. 146 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, zmienionego rozporządzeniem nr 1992/2003, należy interpretować w ten sposób, że pozwala on uprawnionemu z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego domagać się, na równi z właścicielem wspólnotowego znaku towarowego, podjęcia działań przez organy celne również w jednym lub kilku z państw członkowskich innych niż państwo, w którym złożył on wniosek.

W istocie art. 146 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94, wprowadzony rozporządzeniem nr 1992/2003, stanowi, że międzynarodowa rejestracja znaku wskazującego Wspólnotę Europejską ma ten sam skutek co rejestracja znaku jako wspólnotowego znaku towarowego. Wynika z tego, że prawodawca wspólnotowy pragnął w ten sposób zrównać znaki objęte rejestracją międzynarodową ze wspólnotowymi znakami towarowymi pod względem wywoływanych przez nie skutków. W następstwie tego zrównania należy bezwzględnie dopuścić, by — zgodnie z wolą prawodawcy wspólnotowego wyrażoną w rozporządzeniu nr 1992/2003 — również uprawniony z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego mógł korzystać z zastosowania art. 5 ust. 4 rozporządzenia nr 1383/2003.

(por. pkt 21, 22, 25, 26; sentencja)
Sprawa C-7/08

Har Vaessen Douane Service BV

przeciwko

Staatssecretaris van Financiën

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden)

„Zwolnienie z należności celnych przywozowych — Rozporządzenie (EWG) nr 918/83 — Artykuł 27 — Towary o niewielkiej wartości pojedynczej wysyłane w przesyłce łącznej — Przesyłki wysyłane bezpośrednio z państwa trzeciego do odbiorcy we Wspólnocie”

Opinia rzecznika generalnego J. Kokott przedstawiona w dniu 23 kwietnia 2009 r. I ‐ 5583

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 lipca 2009 r. I ‐ 5596

Streszczenie wyroku

Wspólna Taryfa Celna – Zwolnienie z należności celnych przywozowych

(rozporządzenia Rady: nr 918/83, art. 27; nr 3357/91)

Przepis art. 27 rozporządzenia nr 918/83 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, zmienionego na mocy rozporządzenia nr 3357/91, nie sprzeciwia się objęciu zwolnieniem z należności celnych przywozowych przesyłek łącznych, obejmujących towary, których całkowita rzeczywista wartość przekracza pułap określony we wskazanym art. 27, ale z których każdy towar ujęty oddzielnie przedstawia niewielką wartość, pod warunkiem iż każda paczka wchodząca w skład przesyłki łącznej zaadresowana jest indywidualnie do odbiorcy znajdującego się we Wspólnocie Europejskiej.

W celu objęcia towarów zwolnieniem bez znaczenia jest okoliczność, iż paczki o wartości indywidualnej mniejszej niż przewidziana w art. 27 przedstawiane są organom celnym łącznie w celu ich wysyłki we Wspólnocie, jeżeli od chwili, gdy opuszczają one państwo trzecie nadania, tożsamość odbiorcy każdej z tych paczek jest znana. Bez znaczenia jest także okoliczność, że kontrahent tychże odbiorców sam ma siedzibę we Wspólnocie, jeżeli towary przesyłane są do wskazanych odbiorców bezpośrednio z państwa trzeciego. W tym względzie sama okoliczność, że kontrahent ma siedzibę we Wspólnocie Europejskiej, nie pozwala sama przez się na uznanie, by przesyłki towarów objęte zostały inną procedurą celną przed ich dopuszczeniem do swobodnego obrotu we Wspólnocie, co pozwalałoby na ich nieobjęcie zwolnieniem z należności celnych przywozowych w celu zapobiegania nadużywaniu tego zwolnienia.

(por. pkt 38, 42, 43, 49; sentencja)
Sprawa C-111/08

SCT Industri AB i likvidation

przeciwko

Alpenblume AB

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen)

„Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń — Zakres stosowania — Upadłość”

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 lipca 2009 r. I ‐ 5657

Streszczenie wyroku

Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie nr 44/2001 – Zakres stosowania – Dziedziny wyłączone – Upadłość, układy i inne podobne postępowania

(rozporządzenie Rady nr 44/2001, art. 1 ust. 2 lit. b))

Wyjątek przewidziany w art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do orzeczenia wydanego przez sąd państwa członkowskiego A, dotyczącego wpisania prawa własności udziałów w spółce mającej siedzibę w państwie członkowskim A i stwierdzającego nieważność sprzedaży tych udziałów, ze względu na to, że sąd państwa członkowskiego A nie uznaje uprawnień syndyka z państwa członkowskiego B w ramach postępowania upadłościowego przeprowadzonego i zakończonego w państwie członkowskim B.

W istocie powództwo, które doprowadziło do wydania takiego orzeczenia, zostało wytoczone bezpośrednio na podstawie postępowania upadłościowego i jest z nim blisko związane. Po pierwsze, związek istniejący pomiędzy powództwem a postępowaniem upadłościowym okazuje się szczególnie bliski, gdy dotyczy on wyłącznie własności udziałów w kapitale spółki, sprzedanych w ramach postępowania upadłościowego przez syndyka masy upadłościowej na podstawie przepisów takich jak przepisy państwa członkowskiego B o prawie upadłościowym, odbiegających od ogólnych przepisów prawa cywilnego i w szczególności od przepisów prawa własności. I tak sprzedaż i powództwo rewindykacyjne dotyczące prawa własności, powstałego w następstwie tej sprzedaży, stanowią bezpośrednią i nieodłączną konsekwencję wykonania przez syndyka uprawnienia, które przysługuje mu jedynie po wszczęciu postępowania upadłościowego i które wywodzi on bezpośrednio z krajowych przepisów prawa regulujących postępowania upadłościowe. Po drugie, treść i zakres orzeczenia stwierdzającego nieważność owej sprzedaży udziałów są blisko związane z przebiegiem postępowania upadłościowego, ponieważ powodem orzeczenia nieważności sprzedaży udziałów jest dokładnie i wyłącznie zakres uprawnień tego syndyka w ramach postępowania upadłościowego.

(por. pkt 25–28, 30, 31, 33; sentencja)
Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 czerwca 2009 r. — Komisja przeciwko Austrii

(sprawa C-356/08)

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swoboda świadczenia usług — Swoboda przedsiębiorczości — Swobodny przepływ kapitału — Przepisy krajowe wprowadzające obowiązek otwarcia przez lekarzy prowadzących działalność w landzie Górna Austria rachunku bankowego w określonym banku”

1. Swobodny przepływ osób — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Postanowienia traktatu — Zakres stosowania (art. 43 WE, 49 WE) (por. pkt 37)

2. Swoboda świadczenia usług — Ograniczenia — Uregulowanie samorządu lekarskiego nakładające na swoich członków prowadzących działalność na terenie kraju obowiązek otwarcia konta bankowego w określonym banku (art. 49 WE) (por. pkt 40–49, 51; pkt 1 sentencji)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 WE, 49 WE i 56 WE — Przepisy krajowe nakładające na lekarzy prowadzących działalność na terenie landu Górna Austria obowiązek otwarcia konta bankowego w banku Oberösterreichische Landesbank.

Sentencja

1) Wprowadzając obowiązek otwarcia przez każdego lekarza podejmującego działalność w landzie Górna Austria rachunku bankowego w Oberösterreichische Landesbank w Linz, na który powinno być wpłacane wynagrodzenie otrzymywane od kas chorych za świadczenia rzeczowe w ramach wykonywania przez lekarzy działalności zawodowej, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 43 WE.

2) Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 czerwca 2009 r. — Komisja przeciwko Austrii

(sprawa C-356/08)

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swoboda świadczenia usług — Swoboda przedsiębiorczości — Swobodny przepływ kapitału — Przepisy krajowe wprowadzające obowiązek otwarcia przez lekarzy prowadzących działalność w landzie Górna Austria rachunku bankowego w określonym banku”

1. Swobodny przepływ osób — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Postanowienia traktatu — Zakres stosowania (art. 43 WE, 49 WE) (por. pkt 37)

2. Swoboda świadczenia usług — Ograniczenia — Uregulowanie samorządu lekarskiego nakładające na swoich członków prowadzących działalność na terenie kraju obowiązek otwarcia konta bankowego w określonym banku (art. 49 WE) (por. pkt 40–49, 51; pkt 1 sentencji)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 WE, 49 WE i 56 WE — Przepisy krajowe nakładające na lekarzy prowadzących działalność na terenie landu Górna Austria obowiązek otwarcia konta bankowego w banku Oberösterreichische Landesbank.

Sentencja

1) Wprowadzając obowiązek otwarcia przez każdego lekarza podejmującego działalność w landzie Górna Austria rachunku bankowego w Oberösterreichische Landesbank w Linz, na który powinno być wpłacane wynagrodzenie otrzymywane od kas chorych za świadczenia rzeczowe w ramach wykonywania przez lekarzy działalności zawodowej, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 43 WE.
Sprawa C-277/08

Francisco Vicente Pereda

przeciwko

Madrid Movilidad SA

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 23 de Madrid)

„Dyrektywa 2003/88/WE — Organizacja czasu pracy — Prawo do corocznego płatnego urlopu — Zwolnienie chorobowe — Urlop coroczny zbiegający się ze zwolnieniem chorobowym — Prawo do wykorzystania corocznego urlopu w innym terminie”

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 września 2009 r. I ‐ 8407

Streszczenie wyroku

Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Organizacja czasu pracy – Prawo do corocznego płatnego urlopu

(dyrektywa 2003/88 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 7 ust. 1)

Wykładni art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisów krajowych lub układów zbiorowych przewidujących, że pracownik, który w okresie urlopu wypoczynkowego ustalonego w planie urlopów zatrudniającego go przedsiębiorstwa przebywa na zwolnieniu chorobowym, po odzyskaniu zdolności do pracy nie ma prawa do wykorzystania corocznego urlopu w innym terminie niż początkowo ustalony, w razie potrzeby poza właściwym okresem rozliczeniowym.

W istocie prawo do corocznego płatnego urlopu ma na celu umożliwienie pracownikowi odpoczynku oraz zapewnienie mu okresu wytchnienia i wolnego czasu. Cel ten różni się w tym względzie od prawa do zwolnienia chorobowego, które udzielane jest pracownikowi w celu umożliwienia mu powrotu do zdrowia. Z powyższego — a w szczególności z celu prawa do corocznego płatnego urlopu — wynika, że pracownikowi, który przebywa na zwolnieniu chorobowym w czasie wcześniej wyznaczonego terminu urlopu, przysługuje, na jego wniosek i w celu umożliwienia mu rzeczywistego skorzystania z corocznego urlopu, prawo do wykorzystania tego urlopu w terminie innym niż termin pokrywający się ze zwolnieniem chorobowym. Wyznaczanie nowego terminu corocznego urlopu, którego długość będzie równoważna z okresem pokrywania się wcześniej wyznaczonego terminu urlopu i zwolnienia chorobowego, podlega przepisom i procedurom krajowym obowiązującym w dziedzinie ustalania urlopów pracowniczych, z uwzględnieniem istnienia różnych interesów, w szczególności nadrzędnych względów związanych z interesami przedsiębiorstwa. W przypadku gdy takie interesy stoją na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku pracownika dotyczącego nowego terminu corocznego urlopu, pracodawca ma obowiązek zgodzić się na inny termin zaproponowany przez pracownika, zgodny z tymi interesami, nie zakładając a priori, że ten termin nie może znaleźć się poza okresem rozliczeniowym dla danego urlopu.

(por. pkt 21–23, 26; sentencja)
W ramach współpracy ustanowionej na mocy art. 234 WE wyłącznie do sądu krajowego, przed którym toczy się spór i który wobec tego musi przyjąć na siebie odpowiedzialność za wydane orzeczenie, należy ocena, w świetle konkretnych okoliczności sprawy, zarówno potrzeby orzeczenia prejudycjalnego dla wydania wyroku, jak i istotnego charakteru pytań skierowanych do Trybunału. W związku z tym, jeśli postawione pytania dotyczą wykładni prawa wspólnotowego, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia.

(por. pkt 33)
Artykuł 25 ust. 2 rozporządzenia nr 1346/2000 w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, że sformułowanie „jeżeli konwencja ta znajduje zastosowanie” oznacza, iż aby móc uznać, że przepisy rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych dotyczące uznawania i wykonywania orzeczeń znajdują zastosowanie do innych orzeczeń niż orzeczenia określone w art. 25 ust. 1 rozporządzenia nr 1346/2000, należy uprzednio zbadać, czy orzeczenia te nie są wyłączone z przedmiotowego zakresu stosowania rozporządzenia nr 44/2001.

Weryfikacja taka jest niezbędna, ponieważ nie jest wykluczone, że do orzeczeń, o których mowa w art. 25 ust. 2 rozporządzenia nr 1346/2000, a które nie są objęte zakresem stosowania tego rozporządzenia, należą również orzeczenia, które także nie są objęte zakresem stosowania rozporządzenia nr 44/2001. W związku z tym z treści art. 25 ust. 2 wynika, że zastosowanie rozporządzenia nr 44/2001 do orzeczenia w rozumieniu tego przepisu zależy od spełnienia przesłanki, zgodnie z którą orzeczenie to objęte jest zakresem stosowania tego ostatniego rozporządzenia. Wynika z tego, że jeżeli dane orzeczenie nie zostało wydane w sprawach cywilnych i handlowych lub jeżeli zastosowanie znajduje wyłączenie z zakresu stosowania rozporządzenia nr 44/2001 ustanowione w art. 1 tego rozporządzenia, rzeczone rozporządzenie nie może być stosowane.

(por. pkt 17, 18, 20; pkt 1 sentencji)
Z brzmienia art. 3–5 dyrektywy 87/344 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczenia ochrony prawnej, a także z jej kontekstu wynika, że prawo do swobodnego wyboru przedstawiciela prawnego przysługuje każdej osobie ubezpieczonej w sposób ogólny i autonomiczny w zakresie określonym przez każdy z tych artykułów.

Zatem art. 4 ust. 1 dyrektywy 87/344 przyznaje ubezpieczonemu prawo do wyboru przedstawiciela prawnego. Jednakże przepis ten ogranicza to prawo do postępowań sądowych i administracyjnych, z wyjątkiem przypadków wystąpienia sprzeczności interesów. Użycie ogólnego sformułowania „umowa ubezpieczenia” oraz czas, w którym użyto czasownika „stwierdzać”, wskazują na ogólny zasięg i obowiązkowy charakter tego przepisu. Co więcej, w przepisie tym określa się minimalny zakres swobody, którą należy przyznać osobie ubezpieczonej niezależnie od tego, do której z opcji przewidzianych w art. 3 ust. 2 dyrektywy zastosował się zakład ubezpieczeń.

(por. pkt 46–48)
Trybunałowi nie przysługuje w ramach art. 234 WE kompetencja do orzekania w przedmiocie ewentualnego naruszenia przez jedno z umawiających się państw członkowskich przepisów dwustronnych umów zawartych przez państwa członkowskie w celu zniesienia lub złagodzenia negatywnych skutków wynikających ze współistnienia krajowych systemów podatkowych. Trybunał nie może badać również relacji pomiędzy przepisem krajowym a przepisami umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, ponieważ kwestia ta nie należy do zakresu wykładni prawa wspólnotowego.

(por. pkt 22)