ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zarzut pierwszy: naruszenie prawa, wewnętrzna sprzeczność uzasadnienia, jak również niewystarczające uzasadnienie zaskarżonego wyroku w odniesieniu do oceny wyjątku dotyczącego ochrony celów dochodzenia zawartego w art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1).

Sąd dopuścił się naruszenia prawa, uznając, że Komisja zgodnie z prawem oparła się na ogólnym domniemaniu poufności w obliczu wniosku o udzielenie dostępu do konkretnych dokumentów. Dokonana przez Sąd wykładnia wyjątku dotyczącego ochrony celów dochodzenia przewidzianego w art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 wprowadza ograniczenie prawa dostępu do dokumentów (i) nieproporcjonalne do celów przyświecających art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 oraz (ii) nieodpowiednio uzasadnione.

W pierwszym zastrzeżeniu wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd nie może upoważnić Komisji do powołania się na domniemanie ogólne w przypadku wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów w postępowaniu w sprawie pomocy państwa, w którym to wniosku wskazano dokładnie i szczegółowo żądane dokumenty. Odnosi się to tym bardziej do sytuacji, gdy w takim kontekście jak kontekst niniejszej sprawy charakteryzujący się godnymi pożałowania uchybieniami proceduralnymi, które można przypisać Komisji, taki sposób postępowania prowadzi do przekształcenia ogólnego domniemania poufności w domniemanie niewzruszalne bez możliwości zakwestionowania tego przez osobę, która wnosi o udzielenie dostępu do dokumentów, z naruszeniem treści art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001.

W drugim zastrzeżeniu wnosząca odwołanie utrzymuje, że zaskarżony wyrok nie został odpowiednio uzasadniony, gdyż nie wskazano w nim, z jakich powodów Sąd uważa, iż możliwe jest zastosowanie zasady prawnej wyrażonej w wyroku Trybunału z dnia 29 czerwca 2010 r., Komisja/Technische Glaswerke Illmenau, sprawa C-139/07P, EU:C:2010:376, do przypadków, w których mamy do czynienia z wnioskiem o udzielenie dostępu nie do całości akt sprawy, lecz do poszczególnych wyraźnie wskazanych dokumentów.
1.

Czy art. 37, 38, 53 i 54 dyrektywy 2004/17 (1) należy rozumieć i interpretować, łącznie lub osobno (ale bez ograniczenia się do tych przepisów), w ten sposób, że: a) stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym w przypadku gdy podwykonawcom zostało zlecone wykonanie zamówienia na roboty budowlane, wskazana przez instytucję zamawiającą główna część prac powinna być zrealizowana przez dostawcę? b) stoją one na przeszkodzie określonym w dokumentach zamówienia zasadom, takim jak te określone przez instytucję zamawiającą w zaskarżonym postanowieniu specyfikacji zamówienia, dotyczącym łączenia zdolności zawodowych dostawców, które to zasady wymagają, aby część zdolności zawodowych danego podmiotu gospodarczego (partnera działającego na podstawie umowy o prowadzeniu wspólnych działań) odpowiadała części określonych robót, które zostaną przez niego rzeczywiście wykonane zgodnie z zamówieniem publicznym?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 311/34

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Santa Maria Capua Vetere (Włochy) w dniu 10 lipca 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Luciano Baldetti

(Sprawa C-350/15)

(2015/C 311/39)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale di Santa Maria Capua Vetere

Strony w postępowaniu głównym

Luciano Baldetti

Pytania prejudycjalne

Czy jest zgodny z prawem wspólnotowym w rozumieniu art. 4 [Protokołu nr 7 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności] i art. 50 [Karty praw podstawowych Unii Europejskiej] przepis art. 10b decreto legislativo [dekretu ustawodawczego] nr 74/00 w zakresie, w jakim zezwala on na ocenę odpowiedzialności karnej podmiotu, względem którego, za ten sam czyn (niezapłacenie podatku od wartości dodanej), państwowa administracja podatkowa w ostatecznej decyzji uznała, że ponosi on odpowiedzialność oraz nałożyła grzywnę?
—

W pierwszym zarzucie odwołania, wnoszący odwołanie twierdzą, że Sąd błędnie zinterpretował art. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (1) (podstawowego rozporządzenia antydumpingowego) oraz dokonał błędnej oceny prawnej oddalając podniesiony w pierwszej instancji zarzut, iż art. 11 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego oraz odniesienie w nim do art. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego wymagają od instytucji obliczenia marginesu dumpingu we wszystkich przeglądach okresowych dotyczących dumpingu, przez co naruszył również zasady dobrej administracji, przejrzystości i pewności prawa.
i)

W zaskarżonym wyroku Sądu brak jest spójności, ponieważ, mimo tego, że przeciętny konsument – zdefiniowany jako właściwy krąg odbiorców– został scharakteryzowany jako osoba „właściwie poinformowana oraz dostatecznie uważna i rozsądna”, to jednak, w sytuacji, gdy chodzi o dokonanie konkretnej oceny faktycznych możliwości tego konsumenta w zakresie rozróżnienia dwóch w sposób oczywisty różnych znaków towarowych, Sad uznaje go za podmiot całkowicie powierzchowny i niezdolny do przeprowadzenia niezależnych ocen o niewielkim stopniu trudności.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 337/3

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 maja 2015 r. w sprawie T-15/13 Group Nivelles/OHIM, wniesione w dniu 11 lipca 2015 r. przez Easy Sanitary Solutions BV

(Sprawa C-361/15 P)

(2015/C 337/04)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Wnoszący odwołanie: Easy Sanitary Solutions BV (przedstawiciel: adwokat F. Eijsvogels)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i Group Nivelles BVBA

Żądania wnoszącego odwołanie

— częściowe uchylenie przez Trybunał Sprawiedliwości wyroku Sądu z dnia 13 maja 2015 r. w sprawie T-15/13 na podstawie podniesionych zarzutów i towarzyszących im wyjaśnień, a także obciążenie strony przegrywającej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzut pierwszy

Część a):

Stwierdzając i orzekając, że wcześniejszy wzór włączony w inny towar aniżeli nowy wzór lub zastosowany w innym towarze aniżeli nowy wzór co do zasady ma znaczenie dla oceny nowości w rozumieniu art. 5 rozporządzenia nr 6/2002 tego nowego wzoru i że brzmienie ww. przepisu wyklucza uznanie wzoru za nowy jeżeli identyczny wzór został wcześniej udostępniony publicznie, niezależnie od tego, w jaki towar wcześniejszy wzór był włączony, względnie w jakim towarze został on zastosowany, Sąd naruszył art. 25 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 (1). Uznanie przez Sąd, że „dana branża” w rozumieniu art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 nie jest ograniczona do towarów, w które włączono wzór, względnie w których został on zastosowany, narusza prawo.

Część b):

Stwierdzając i orzekając, że wzór wspólnotowy nie może zostać uznany za nowy w rozumieniu art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, jeżeli identyczny wzór został udostępniony publicznie przed wskazaną w tym przepisie datą, nawet jeżeli ten wcześniejszy wzór został włączony w inny produkt, względnie zastosowany w innym produkcie aniżeli towar – czy też towary -, które zgodnie z art. 36 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 są wskazane w zgłoszeniu, Sąd naruszył art. 25 ust. 1 lit. b) w związku z art. 5 rozporządzenia nr 6/2002.

Część c):

Orzekając, że art. 10, art. 19 i art. 36 ust. 6 rozporządzenia nr 6/2002 prowadzą do tego, że właściciel zarejestrowanego wzoru może zakazać osobom trzecim używania bez jego zgody tego wzoru, jak również każdego innego wzoru, który u poinformowanego użytkownika nie wywołuje innego całościowego wrażenia, we wszystkich rodzajach towarów, Sąd naruszył ww. przepisy.

Zarzut drugi

Stwierdzeniem zawartym w ostatnim zdaniu pkt 137 swojego orzeczenia Sąd przekroczył granice kontroli zgodności z prawem i tym samym naruszył art. 61 rozporządzenia nr 6/2002.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002 L 3,. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 337/2

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Balș (Rumunia) w dniu 28 maja 2015 r. – SC Casa Noastră SA/Ministerul Transporturilor – Inspectoratul de Stat pentru Controlul Transportului ISCTR

(Sprawa C-245/15)

(2015/C 337/03)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Judecătoria Balş

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: SC Casa Noastră SA

Strona pozwana: Ministerul Transporturilor – Inspectoratul de Stat pentru Controlul Transportului ISCTR

Pytania prejudycjalne

1) W jakim zakresie wyrażenie „bez względu na to, przez kogo są organizowane”, które zostało użyte w art. 2 pkt 3 rozporządzenia nr 1073/2009 (1), może być interpretowane w ten sposób, że regularne usługi transportowe mogą być organizowane przez podmiot gospodarczy w celu przewozu własnych pracowników do i z miejsca pracy?

2) W jakim zakresie wyrażenie „przewóz osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km”, użyte w art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006 (2), może być interpretowane w ten sposób, że ma ono zastosowanie do pracowników w ramach ich przemieszczania się do lub z miejsca ich pracy?

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz.U. L 300, s. 88).

(2) Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U. L 102, s. 1).
4.

Komisja utrzymuje, iż z uwagi na to, że ścieki komunalne z czterech aglomeracji (Prosotsani, Doxato, Eleftheroupoli i Vagia) nie są poddawane przed odprowadzeniem wtórnemu oczyszczaniu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu, ma miejsce naruszenie art. 4 dyrektywy. Zresztą same władze greckie przyznają, że wspomniane aglomeracje zastosują się w pełni do przepisów dyrektywy dopiero po doprowadzeniu do końca współfinansowanych projektów. Zdaniem Komisji mimo że niezbędne projekty zostały już włączone do priorytetowej osi „02 Ochrona zasobów wodnych i zarządzanie tymi zasobami” programu operacyjnego „Środowisko i trwały rozwój”, nie przewiduje się ukończenia tych projektów we właściwym czasie w przypadku aglomeracji Eleftheroupoli i Prosotsani, zaś w przypadku aglomeracji Vagia i Doxato władze greckie nie podały żadnej dokładnej daty. Z odpowiedzi władz greckich wynika, że funkcjonowanie urządzeń w aglomeracji Galatista jest problematyczne i że należy je zmodernizować, aby funkcjonowały one zgodnie z przepisami dyrektywy.
5)

Jeżeli zastosowanie systemu ryczałtowego dla producentów rolnych należy zasadniczo wykluczyć w odniesieniu do trzech opisanych związków osób, to czy owo wykluczenie powinno nastąpić a) ze skutkiem wstecznym, b) tylko ze skutkiem na przyszłość, c) czy też w ogóle nie jest ono skuteczne?
3)

Jeśli „najlepszy interes dziecka”, o którym mowa w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/2003, odnosi się jedynie do decyzji w przedmiocie sądu właściwego, to jakie czynniki sąd może w ramach tego pojęcia rozważyć, których nie wziął już pod uwagę rozstrzygając, czy inny sąd nie jest „lepiej umiejscowiony”?
1)

Czy art. 1 ust. 3 decyzji ramowej Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (1) (2002/584/WSiSW) należy interpretować w ten sposób, że ekstradycja w celu przeprowadzenia postępowania karnego jest niedopuszczalna, jeżeli istnieją poważne podstawy wskazujące na to, że warunki pozbawienia wolności w państwie wydającym nakaz naruszają prawa podstawowe danej osoby i ogólne zasady zagwarantowane w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej, czy też należy go interpretować w ten sposób, że państwo wykonujące nakaz w tych przypadkach może lub musi uzależnić rozstrzygnięcie o dopuszczalności ekstradycji od uzyskania gwarancji, że zostaną zapewnione odpowiednie warunki pozbawienia wolności? Czy państwo wykonujące nakaz może lub musi sformułować w tym względzie konkretne wymagania minimalne w stosunku do gwarantowanych warunków pozbawienia wolności?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 320/23

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 5 sierpnia 2015 r. – Secretary of State for Work and Pensions/Tolley (zmarła, w której imieniu działa osobisty przedstawiciel)

(Sprawa C-430/15)

(2015/C 320/32)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Supreme Court of the United Kingdom

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca środek odwoławczy: Secretary of State for Work and Pensions

Druga strona postępowania: Tolley (zmarła, w której imieniu działa osobisty przedstawiciel)

Pytania prejudycjalne

1) Czy składnik z tytułu niesamodzielności zasiłku na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności (DLA) w Zjednoczonym Królestwie został poprawnie sklasyfikowany dla celów rozporządzenia nr 1408/71 (1) jako świadczenie z tytułu niepełnosprawności, nie zaś świadczenie pieniężne w razie choroby?

2) (i) Czy osoba, której prawo do zasiłku na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności w Zjednoczonym Królestwie ustaje na podstawie prawa krajowego Zjednoczonego Królestwa z uwagi na przeniesienie się do innego państwa członkowskiego i która zakończyła wszelką działalność zawodową przed tym przeniesieniem, jednakże pozostaje ubezpieczona na wypadek starości w ramach systemu zabezpieczenia społecznego Zjednoczonego Królestwa, przestaje podlegać ustawodawstwu Zjednoczonego Królestwa dla celów art. 13 ust. 2 lit. f) rozporządzenia nr 1408/71? (ii) Czy osoba taka w jakimkolwiek przypadku podlega w dalszym ciągu ustawodawstwu Zjednoczonego Królestwa w świetle pkt 19 lit. c) pozycji dotyczącej Zjednoczonego Królestwa w załączniku VI do rozporządzenia? (iii) Jeżeli przestała ona podlegać ustawodawstwu Zjednoczonego Królestwa w rozumieniu art. 13 ust. 2 lit. f), czy Zjednoczone Królestwo jest zobowiązane, czy też jedynie uprawnione na podstawie pkt 20 załącznika VI do stosowania względem niej przepisów tytułu III rozdział 1 rozporządzenia?

3) (i) Czy szeroka definicja pracownika najemnego zawarta w wyroku Dodl i Oberhollenzer (EU:C:2005:364) znajduje zastosowanie dla celów art. 19–22 rozporządzenia, w sytuacji gdy dana osoba zakończyła wszelką działalność zawodową przed przeniesieniem się do innego państwa członkowskiego, pomimo poczynionego w tytule III rozdział 1 rozróżnienia pomiędzy z jednej strony pracownikami najemnymi i osobami prowadzącymi działalność na własny rachunek a z drugiej strony osobami bezrobotnymi? (ii) Jeżeli znajduje ona zastosowanie, czy osoba taka jest uprawniona do przeniesienia świadczenia na podstawie art. 19 albo art. 22? Czy art. 22 ust. 1 lit. b) stoi na przeszkodzie wyłączeniu uprawnienia skarżącej do składnika DLA z tytułu niesamodzielności poprzez wymóg zamieszkania nałożony przez ustawodawstwo krajowe w przypadku przeniesienia się do innego państwa członkowskiego?

(1) Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2).
1)

Czy, mając na względzie zasady sformułowane w wyroku Trybunału z dnia 4 lipca 2013 r. w sprawie C-100/12 Fastweb SpA (1), art. 1 ust. 3 dyrektywy Rady nr 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (2), zmienionej przez dyrektywę 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniającą dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych (3) (zwanej dalej „dyrektywą 89/665”) należy intepretować w ten sposób, że oferentowi, którego oferta została ostatecznie odrzucona przez instytucję zamawiającą, i który w związku z tym nie jest zainteresowanym oferentem, można odmówić dostępu do odwołania od decyzji o udzieleniu zamówienia (decyzji o zawarciu umowy ramowej) i o zawarciu umowy (obejmującej wymagane na podstawie art. 2 ust. 7 dyrektywy prawo do przyznania odszkodowania), mimo że oferty złożyli tylko dwaj oferenci i oferta wybranego oferenta, któremu udzielono zamówienia, powinna była, zgodnie z twierdzeniem niezainteresowanego oferenta, również zostać odrzucona? W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:
2)

W odniesieniu do sformułowania „u których dietetyczne odżywianie nie może zostać osiągnięte jedynie przez zmianę normalnej diety, przez inne środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego, lub przez kombinację tych powyższych działań” w art. 1 ust. 2 lit. b), w jaki sposób należy oceniać możliwość zmiany normalnej diety? W szczególności: a) czy dla takiej oceny mają znaczenie względy bezpieczeństwa i wykonalności zmiany diety? Jeżeli tak, to w jaki sposób należy je uwzględnić? b) czy taką możliwość zmiany normalnej diety (oraz, odpowiednio, względy bezpieczeństwa i wykonalności) należy oceniać: (i) ogólnie i z góry, poprzez odniesienie do: (i) typowej osoby z typową dietą i typowymi możliwościami takiej osoby w odniesieniu do zmiany jej diety, czy (ii) typowej osoby posiadającej wskazania, z dietą typową dla takiej osoby, i typową dla takiej osoby możliwością zmiany jej diety, czy (iii) innego zespołu cech pacjenta? (ii) indywidualnie i w toku leczenia pacjenta, na podstawie oceny klinicznej nadzorującego lekarza klinicysty, w taki sposób, że wystarczające jest, jeśli w sposób uzasadniony w zamierzeniu producenta produkt ma być klinicznie użyteczny ponieważ nadzorujący klinicysta może w sposób uzasadniony w oparciu o względy właściwe dla danego pacjenta (na przykład mając na uwadze względy bezpieczeństwa i wykonalności dotyczące danego pacjenta) podjąć decyzję, że stosowanie środka spożywczego specjalnego przeznaczenia medycznego jest bardziej korzystne klinicznie dla określonych pacjentów ze wskazaniami niż inne formy zmiany diety? czy (iii) inaczej, a jeśli tak, to w jaki sposób? c) czy „zmiana normalnej diety” obejmuje stosowanie „suplementów żywnościowych” w rozumieniu dyrektywy 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych albo „wzbogacanej żywności” objętej rozporządzeniem (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji? d) w przypadku, gdy grupa pacjentów dotknięta określoną chorobą, zaburzeniem lub stanem chorobowym ma problemy z pamiętaniem o jedzeniu zgodnie z normalną dietą bez przypominania im o tym, czy produkt mający na celu ułatwienie spożywania przez takich pacjentów składników odżywczych, który stanowiłby część ich normalnej diety, może zostać uznany za dietetyczny środek spożywczy specjalnego przeznaczenia medycznego w rozumieniu dyrektywy 1999/21/WE w sprawie dietetycznych środków spożywczych specjalnego przeznaczenia medycznego”.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 354/27

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken (Niemcy) w dniu 28 sierpnia 2015 r. – postępowanie karne przeciwko K.B.

(Sprawa C-458/15)

(2015/C 354/28)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Saarbrücken.

Strona w postępowaniu głównym

K.B.

Pytanie prejudycjalne

Czy wpis Liberation Tigers of Tamil Eelam (Tygrysów – Wyzwolicieli Tamilskiego Ilamu, zwanych dalej „LTTE”) na listę przewidzianą w art. 2 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (1) na okres od 11 sierpnia 2007 r. do 27 listopada 2009 r. włącznie, w szczególności na podstawie decyzji Rady: z dnia 28 czerwca 2007 r. (2007/445/WE) (2), z dnia 20 grudnia 2007 r. (2007/868/WE, w brzmieniu zmienionym sprostowaniem przyjętym tego samego dnia) (3), z dnia 15 lipca 2008 r. (2008/583/WE) (4), z dnia 26 stycznia 2009 r. (2009/62/WE) (5) i na podstawie rozporządzenia (WE) nr 501/2009 z dnia 15 czerwca 2009 r. (6) jest nieważny?

(1) Dz.U. L 344, s. 70.

(2) Dz.U. L 169, s. 58.

(3) Dz.U. L 340, s. 100.

(4) Dz.U. L 188, s. 21.

(5) Dz.U. L 23, s. 25.

(6) Dz.U. L 151, s. 14.
—

Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych i wykonawczych niezbędnych do zastosowania się do przepisów dyrektywy Komisji 2013/28/UE z dnia 17 maja 2013 r. zmieniającej załącznik II do dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (1), a w każdym razie nie przekazując ich do wiadomości Komisji, Rumunia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 ust. 1 tej dyrektywy;
1)

Czy w świetle zasad lojalnej współpracy i skuteczności [effet utile] dyrektywy 89/665, art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 89/665 (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one istnieniu przepisów krajowych takich jak te zawarte w art. 310 ust. 2 ustawy 30/2007 z dnia 30 października 2007 r. o zamówieniach publicznych (obecnie art. 40 ust. 2 dekretu królewskiego z mocą ustawy 3/2011 w sprawie przyjęcia ujednoliconego tekstu ustawy o zamówieniach publicznych), w zakresie, w jakim przepisy te bronią dostępu do szczególnego środka odwoławczego w sprawach zamówień publicznych w odniesieniu do postanowień instytucji zamawiającej, takich jak postanowienie o dopuszczeniu oferty złożonej przez oferenta, co do którego został podniesiony zarzut niespełnienia wymogów dotyczących poświadczenia zdolności technicznych i wypłacalności ekonomicznej określonych w przepisach krajowych i w przepisach Unii?
5.

Sąd dokonał błędnej wykładni ustalonego przez orzecznictwo pojęcia „dostatecznie jednorodnej” kategorii towarów lub usług, co doprowadziło do nienależnego ograniczenia kryteriów uzasadniających jego ocenę. W niniejszej sprawie wspólna cecha wskazana przez izbę odwoławczą pozwala na uznanie, że zgłoszone towary i usługi tworzą kategorię dostatecznie jednorodną, co pozwala na całościowe uzasadnienie.
3)

Czy dyrektywa 2006/123/WE […] w kontekście jej motywu 9 powinna być interpretowana w ten sposób, że nie obowiązuje ona w stosunku do uregulowania krajowego, które wymaga, by zamierzone wykonanie wykopów w związku z układaniem, konserwacją lub usuwaniem przewodów dla publicznej sieci łączności elektronicznej zostało zgłoszone w radzie gminy, podczas gdy rada gminy nie jest uprawniona do zakazania zgłoszonych czynności, jednakże może określić warunki w odniesieniu do miejsca wykonania, terminu wykonania oraz sposobu wykonania prac oraz w odniesieniu do wspierania wspólnego używania urządzeń i koordynacji robót z operatorami innych obiektów budowlanych znajdujących się w gruncie?
2)

Czy należy przyjąć, że prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop istnieje jedynie wówczas, gdy pracownik, który wskutek niezdolności do pracy nie był w stanie wykorzystać urlopu bezpośrednio przed rozwiązaniem stosunku pracy a) poinformował pracodawcę bezzwłocznie (a zatem zasadniczo przed rozwiązaniem stosunku pracy) o swej niezdolności do pracy (np. wskutek choroby) i b) wykazał niezdolność do pracy (np. wskutek choroby) bez zbędnej zwłoki (a zatem zasadniczo przed rozwiązaniem stosunku pracy) (np. poprzez zwolnienie lekarskie)? W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej, czy przepis krajowy stanowiący, że prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop istnieje jedynie wówczas, gdy pracownik, który wskutek niezdolności do pracy nie był w stanie wykorzystać urlopu bezpośrednio przed rozwiązaniem stosunku pracy a) poinformował pracodawcę bezzwłocznie (a zatem zasadniczo przed rozwiązaniem stosunku pracy) o swej niezdolności do pracy (np. wskutek choroby) i b) wykazał niezdolność do pracy (np. wskutek choroby) bez zbędnej zwłoki (a zatem zasadniczo przed rozwiązaniem stosunku pracy) (np. poprzez zwolnienie lekarskie) jest zgodny z art. 7 dyrektywy 2003/88?