W istocie żadne sformułowanie zawarte w art. 1 ust. 1 akapit pierwszy, lit. a) dyrektywy 98/59 nie sugeruje, że należy nadać odmienne znaczenie terminom „zakład” lub „zakłady” znajdującym się w tym samym akapicie tego przepisu. Okoliczność, że prawodawca oferuje państwom członkowskim wybór pomiędzy rozwiązaniami alternatywnymi i co do zasady równoważnymi, przewidzianymi odpowiednio w art. 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (i) i ppkt (ii) dyrektywy 98/59, wskazuje, że pojęcie zakładu nie może mieć znaczenia całkowicie różnego w zależności od wyboru dokonanego przez dane państwo członkowskie, oraz że różnica o takim znaczeniu byłaby sprzeczna z podkreśloną w motywie 7 dyrektywy 98/59 koniecznością popierania zbliżania ustawodawstw państw członkowskich w sprawie zwolnień grupowych. Pojęcie zakładu, które nie jest zdefiniowane w dyrektywie 98/59, stanowi pojęcie prawa Unii i nie może być definiowane poprzez odesłanie do przepisów krajowych państw członkowskich. Należy zatem zapewnić mu autonomiczną i jednolitą wykładnię w porządku prawnym Unii.

Pojęcie zakładu, zawarte w art. 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (ii) dyrektywy 98/59 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, należy interpretować w ten sam sposób co pojęcie znajdujące się w art. 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (i) tej dyrektywy.

Artykuł 1 ust. 1 akapit pierwszy, lit. a) ppkt (ii) dyrektywy 98/59. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się przepisowi krajowemu, który przewiduje obowiązek poinformowania pracowników i przeprowadzenia z nimi konsultacji w przypadku zwolnienia w okresie 90 dni co najmniej 20 pracowników w jednym zakładzie przedsiębiorstwa, a nie w przypadku gdy łączna liczba zwolnień we wszystkich zakładach lub w niektórych zakładach przedsiębiorstwa w tym samym okresie osiąga lub przekracza próg 20 pracowników.

W tym względzie orzeczono już, że w przypadku, gdy przedsiębiorstwo obejmuje kilka jednostek spełniających kryteria określone w wyroku w sprawie Rockfon (C‑449/93) i wyroku Athinaïki Chartopoiïa (C‑270/05), to właśnie ta jednostka, do których przypisani są pracownicy objęci zwolnieniami w celu wykonywania swoich zadań, stanowi zakład w rozumieniu art. 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 98/59.

Wykładnia pojęcia zakładu jako wszystkich zakładów przedsiębiorstwa, po pierwsze, jest sprzeczna z celem polegającym na zapewnieniu porównywalnej ochrony praw pracowników we wszystkich państwach członkowskich, a po drugie prowadzi do powstania bardzo różnych obciążeń dla przedsiębiorstw, które muszą wypełniać zobowiązania w zakresie informowania i przeprowadzania konsultacji na mocy art. 2–4 tej dyrektywy, w zależności od wyboru dokonanego przez dane państwo członkowskie, co także jest sprzeczne z celem wyznaczonym przez prawodawcę Unii, polegającym na zapewnieniu porównywalności tych ciężarów we wszystkich państwach członkowskich.

Z powyższego wynika, że definicja znajdująca się w art. 1 ust. 1 akapit pierwszy, lit. a) ppkt (i) i lit. a) ppkt (ii) dyrektywy 98/59 wymaga uwzględnienia zwolnień przeprowadzonych w każdym zakładzie rozpatrywanym odrębnie.

(por. pkt 33, 42, 44, 49, 53; sentencja)