ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego – Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi – Zdefiniowanie przedmiotu sporu – Uzasadniona opinia – Szczegółowe przedstawienie zarzutów – Zarzut podniesiony w skardze, ale nie powtórzony w uzasadnionej opinii pomimo przedstawienia go w piśmie wzywającym do wykonania zobowiązania – Niedopuszczalność

(art. 226 WE)

2. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego – Badanie zasadności przez Trybunał – Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę – Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii

(art. 226 CE)

Summary

1. Choć w kontekście skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego pismo wzywające do wykonania zobowiązania, które stanowi pierwszy zwięzły opis zarzucanego uchybienia, może być przydatne dla zrozumienia uzasadnionej opinii, to jednak obowiązkiem Komisji jest precyzyjne określenie w owej opinii zarzutów, które już podniosła w sposób bardziej ogólny w piśmie wzywającym do wykonania zobowiązania i które podtrzymuje wobec danego Państwa Członkowskiego, po zapoznaniu się z ewentualnymi uwagami przedstawionymi przez owo państwo w trybie art. 226 akapit pierwszy WE. Taki wymóg jest konieczny dla jasnego zdefiniowania przedmiotu sporu przed ewentualnym wszczęciem postępowania spornego przewidzianego w art. 226 akapit drugi WE oraz dla zapewnienia, aby dane Państwo Członkowskie miało pełną świadomość zarzutów podnoszonych wobec niego przez Komisję oraz aby mogło położyć kres zarzucanym uchybieniom lub przedstawić argumenty w swej obronie przed ewentualnym wniesieniem przez Komisję sprawy do Trybunału.

Zatem podniesienie w skardze Komisji zarzutu przedstawionego w piśmie wzywającym do wykonania zobowiązania bez powtórzenia go w uzasadnionej opinii należy uznać za nieprawidłowe.

(por. pkt 21 i 28)

2. W kontekście skargi w trybie art. 226 WE istnienie uchybienia należy oceniać w zależności od sytuacji, jaka ma miejsce w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii.

(por. pkt 31)
Keywords

Summary



Keywords

Prawo wspólnotowe – Skutek bezpośredni – Podatki krajowe niezgodne z prawem wspólnotowym – Zwrot – Tryby postępowania – Stosowanie prawa krajowego – Przesłanki – Poszanowanie zasad równoważności i skuteczności – 90-dniowy termin zawity – Dopuszczalność

Summary

W braku uregulowań wspólnotowych w przedmiocie zwrotu krajowych podatków pobranych nienależnie do wewnętrznego porządku prawnego każdego Państwa Członkowskiego należy wyznaczenie właściwych sądów oraz uregulowanie trybów odwołań do nich, mających zapewnić ochronę praw jednostek wynikających z prawa wspólnotowego w taki sposób, aby, z jednej strony, zasady te nie były mniej korzystne od zasad dotyczących podobnych środków w prawie krajowym (zasada równoważności), a z drugiej strony, aby nie czyniły one wykonywania praw przyznanych przez wspólnotowy porządek prawny praktycznie niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym (zasada skuteczności).

Jeśli chodzi o zasadę skuteczności, to jest zgodne z prawem wspólnotowym ustalenie rozsądnych terminów do wniesienia środków prawnych pod rygorem prekluzji, w interesie bezpieczeństwa prawnego chroniącego jednocześnie podatnika i administrację podatkową. W tym kontekście krajowy termin zawity wynoszący 90 dni, liczony od upływu terminu dobrowolnego uiszczenia podatku wydaje się rozsądny, albowiem jest on wystarczająco długi, aby pozwolić podatnikowi na podjęcie, z pełną znajomością rzeczy, decyzji o wniesieniu skargi o stwierdzenie nieważności i zebranie w tym celu wszystkich koniecznych argumentów faktycznych i prawnych.

Wynika z tego, że w przypadku żądania zwrotu podatku pobranego z naruszeniem prawa wspólnotowego zasada skuteczności prawa wspólnotowego nie stoi na przeszkodzie ustaleniu 90-dniowego terminu zawitego, liczonego od upływu terminu dobrowolnego uiszczenia tego podatku.

(por. pkt 17-18, 21-22 i 26 oraz sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Konwencja o jurysdykcji i wykonaniu orzeczeń sądowych – Jurysdykcja szczególna – Jurysdykcja „w przypadku odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego” – Miejsce, gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę – Pojęcie – Miejsce zamieszkania powoda, który poniósł szkodę majątkową w związku z ulokowaniem kapitału w innym umawiającym się państwie – Wyłączenie

(konwencja z dnia 27 września 1968 r., art. 5 pkt 3)

Summary

Artykuł 5 pkt 3 Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, zmienionej przez Konwencję z dnia 9 października 1978 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii, Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Konwencję z dnia 25 października 1982 r. w sprawie przystąpienia Republiki Greckiej, Konwencję z dnia 26 maja 1989 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej oraz przez Konwencję z dnia 29 listopada 1996 r. w sprawie przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji należy interpretować w ten sposób, że wyrażenie „miejsce, gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę” nie oznacza miejsca zamieszkania powoda, w którym znajduje się „ośrodek jego interesów majątkowych” wyłącznie z tego powodu, że poniósł on szkodę finansową w wyniku utraty składników jego majątku, która nastąpiła w innym umawiającym się państwie.

W istocie pojęcie „miejsca, gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę” nie może być interpretowane w tak szeroki sposób, że oznaczałoby ono każde miejsce, w którym mogą być odczuwalne negatywne konsekwencje zdarzenia, które spowodowało szkodę rzeczywiście powstałą w innym miejscu. Z jednej strony, wykładnia taka powodowałaby, że ustalenie właściwej jurysdykcji zależałoby od niepewnych okoliczności, takich jak „ośrodek interesów majątkowych” poszkodowanego, i w konsekwencji pozostawałaby w sprzeczności z postulatem wzmocnienia ochrony prawnej osób zamieszkałych we Wspólnocie, pozwalającym powodowi w prosty sposób określić sąd, przed który może on wytoczyć powództwo, i jednocześnie pozwanemu ustalić sąd, przed który może on zostać pozwany, stanowiącym jeden z celów konwencji. Z drugiej strony mogłaby ona uzasadniać najczęściej jurysdykcję sądów miejsca zamieszkania powoda, czemu, zdaje się, poza przypadkami wyraźnie w niej wskazanymi, sprzeciwiać sama konwencja.

(por. pkt 19-21 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Polityka społeczna – Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej – Równość wynagrodzeń – Pojęcie wynagrodzenia – Korzyść polegająca na uwzględnieniu przy obliczaniu odprawy okresu służby wojskowej lub obowiązkowej zastępczej służby cywilnej – Zaliczenie

(art. 141 WE)

2. Polityka społeczna – Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej – Równość wynagrodzeń – Artykuł 141 WE i dyrektywa 75/117 – Uwzględnienie przy obliczaniu odprawy okresów zasadniczej służby wojskowej lub zastępczej służby cywilnej, odbywanej głównie przez mężczyzn, przy jednoczesnym niewliczaniu do stażu pracy okresów urlopu rodzicielskiego, z którego korzystają przeważnie kobiety – Dopuszczalność

(art. 141 WE; dyrektywa Rady 75/117)

Summary

1. Korzyść, która przysługuje osobom odbywającym zasadniczą służbę wojskową lub obowiązkową zastępczą służbę cywilną z możliwością jej dobrowolnego przedłużenia, polegająca na uwzględnianiu okresu danej służby przy obliczaniu wysokości odprawy, do której osoby te mogłyby być następnie uprawnione, należy traktować jako składnik ich wynagrodzenia w rozumieniu art. 141 WE.

(por. pkt 39 oraz pkt 1 sentencji)

2. Artykuł 141 WE i dyrektywa 75/117 w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących stosowania zasady równości wynagrodzeń dla pracowników płci męskiej i żeńskiej nie stoją na przeszkodzie wliczaniu do stażu pracy, od którego zależy wysokość odprawy, okresów zasadniczej służby wojskowej lub zastępczej służby cywilnej odbywanej głównie przez mężczyzn, przy jednoczesnym niewliczaniu do stażu pracy okresów urlopu rodzicielskiego, z którego korzystają najczęściej kobiety.

(por. pkt 65 oraz pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Swobodne świadczenie usług – Ubezpieczenie bezpośrednie inne niż ubezpieczenie na życie – Dyrektywa 92/49 – Swoboda ustalania taryf składek – System bonus‑malus nieprowadzący do bezpośredniego ustalania składek przez państwo – Dopuszczalność

(dyrektywa Rady 92/49)

Summary

Nie może być traktowany na równi ze stanowiącym naruszenie zasady swobody ustalania taryf składek systemem obejmującym wymóg zatwierdzenia taryf składek przewidzianej w dyrektywie 92/49 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającej dyrektywy 73/239 i 88/357 system bonus‑malus obowiązujący w przypadku umów ubezpieczenia komunikacyjnego od odpowiedzialności cywilnej, który wpływa co prawda na wysokość składek nie prowadząc jednak do bezpośredniego ustalania składek przez państwo, ponieważ ubezpieczyciele dysponują swobodą ustalenia wysokości składek bazowych.

W tym względzie, w braku odpowiedniej jasno wyrażonej woli ustawodawcy wspólnotowego, nie można domniemywać pełnej harmonizacji w dziedzinie taryf składek na ubezpieczenie, z wyjątkiem ubezpieczeń na życie, która wykluczałaby jakiekolwiek środki krajowe mogące wpływać na taryfy składek.

(por. pkt 24‑25)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Swobodne świadczenie usług – Ubezpieczenie bezpośrednie inne niż ubezpieczenie na życie – Dyrektywa 92/49 – Swoboda ustalania taryf składek – System bonus-malus nieprowadzący do bezpośredniego ustalania składek przez państwo – Dopuszczalność

(dyrektywa Rady 92/49)

Summary

Nie może być traktowany na równi ze stanowiącym naruszenie zasady swobody ustalania taryf składek systemem obejmującym wymóg zatwierdzenia taryf składek przewidzianej w dyrektywie 92/49 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającą dyrektywy 73/239 i 88/357 system bonus-malus obowiązujący w przypadku umów ubezpieczenia komunikacyjnego od odpowiedzialności cywilnej, który wpływa co prawda na wysokość składek, nie prowadząc jednak do bezpośredniego ustalania składek przez państwo, ponieważ ubezpieczyciele dysponują swobodą ustalenia wysokości składek bazowych.

W tym względzie, w braku odpowiedniej jasno wyrażonej woli ustawodawcy wspólnotowego, nie można domniemywać pełnej harmonizacji w dziedzinie taryf składek na ubezpieczenie, z wyjątkiem ubezpieczeń na życie, która wykluczałaby jakiekolwiek środki krajowe mogące wpływać na taryfy składek.

(por. pkt 23–24)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Unieszkodliwianie olejów odpadowych – Dyrektywa 75/439 – Obowiązek zapewnienia przez Państwa Członkowskie priorytetowego charakteru przetwarzaniu olejów odpadowych przez ich regenerację – Granice – Ograniczenia techniczne, ekonomiczne lub organizacyjne – Pojęcie

(dyrektywa Rady 75/439, art. 3 ust. 1)

Summary

Z art. 3 ust. 1 dyrektywy 75/439 w sprawie unieszkodliwiania olejów odpadowych, zmienionej dyrektywą 87/101 wynika, że odniesienie do „technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych ograniczeń”, o których mowa w tym przepisie, stanowi część przepisu wyrażającego w sposób ogólny obowiązek nałożony na Państwa Członkowskie oraz że przez to odniesienie wspólnotowy ustawodawca nie zamierzał wprowadzić konkretnych wyjątków od reguły o zastosowaniu ogólnym, lecz określić zakres zastosowania i treść pozytywnego obowiązku zapewnienia priorytetowego charakteru przetwarzaniu olejów odpadowych przez ich regenerację.

Wynika z tego, że definicja tych ograniczeń nie może być pozostawiona swobodnej ocenie Państw Członkowskich. W konsekwencji interpretacja dokonywana wyłącznie przez Państwa Członkowskie byłaby niezgodna z zasadą jednolitej wykładni i stosowania prawa wspólnotowego, a poza tym czyniłaby ze zgodności przetwarzania przez regenerację z technicznymi, ekonomicznymi i organizacyjnymi ograniczeniami warunek, którego realizacja byłaby zależna wyłącznie od oceny jego dogodności dla danego Państwa Członkowskiego.

Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 75/439 dotyczący „ograniczeń technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych” powinien być rozumiany jako wyraz zasady proporcjonalności, z której wynika, że Państwa Członkowskie są zobowiązane podjąć odpowiednie i proporcjonalne do celu kroki zmierzające do nadania priorytetowego charakteru przetwarzaniu olejów odpadowych przez regenerację, tak iż granicę pozytywnego obowiązku stanowi istnienie rzeczonych ograniczeń. Uznanie bowiem okoliczności technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych istniejących w Państwie Członkowskim za stanowiące automatycznie przeszkodę we wprowadzeniu środków przewidzianych w tym przepisie oznaczałoby pozbawienie tego przepisu jakiegokolwiek znaczenia praktycznego, jako że obowiązek Państwa Członkowskiego sprowadzałby się do utrzymywania status quo, z tym skutkiem, że nie istniałoby realne zobowiązanie Państw Członkowskich do podjęcia niezbędnych kroków na rzecz przetwarzania olejów odpadowych przez ich regenerację.

(por. pkt 20–23)
Keywords

Summary



Keywords

Polityka społeczna – Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej – Równość wynagrodzeń – Uregulowanie krajowe przewidujące dla nauczycieli zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy oraz nauczycieli zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu wynagrodzenie z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych jedynie w przypadku przekroczenia identycznej liczby godzin dla tych dwóch kategorii – Niedopuszczalność – Przesłanki – Pośrednia dyskryminacja pracowników płci żeńskiej zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy

(art. 141 WE; dyrektywa Rady 75/117, art. 1)

Summary

Artykuł 141 WE i art. 1 dyrektywy 75/117 w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących stosowania zasady równości wynagrodzeń dla pracowników płci męskiej i żeńskiej należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym nauczyciele zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy nie otrzymują – podobnie jak nauczyciele zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy – żadnego wynagrodzenia z tytułu godzin nadliczbowych, gdy praca w godzinach nadliczbowych nie przekracza trzech godzin w miesiącu kalendarzowym, jeżeli ta różnica w traktowaniu dotyczy w znacznie większym stopniu kobiet niż mężczyzn i jeżeli takiej różnicy w traktowaniu nie można uzasadnić celem niezwiązanym w jakikolwiek sposób z przynależnością do określonej płci lub nie jest ona konieczna dla osiągnięcia zamierzonego celu.

(por. pkt 19 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Mleko i przetwory mleczne – Dodatkowa opłata wyrównawcza na mleko – Przepisy krajowe zastępujące regulację uznaną przez Trybunał za dyskryminującą– Zastosowanie ze skutkiem wstecznym do produkcji mających miejsce pod rządami uchylonych przepisów – Naruszenie zasad pewności praw i niedziałania prawa wstecz – Brak

(rozporządzenia Rady nr 856/84 i 857/84)

2. Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – Cele – Racjonalny rozwój produkcji mleka i gwarancja należnego dochodu dla producentów – Ustanowienie dodatkowej opłaty wyrównawczej na mleko – Zgodność z prawem

(rozporządzenia Rady nr 856/84 i 857/84)

Summary

1. Podstawowe zasady prawa wspólnotowego: zasada pewności prawa oraz niedziałania prawa wstecz nie sprzeciwiają się temu, by Państwo Członkowskie – w celu stosowania uregulowań wspólnotowych określających kwoty produkcji takie, jak wprowadzone na mocy rozporządzeń: nr 856/84 zmieniającego rozporządzenie nr 804/68 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych oraz nr 857/84 w sprawie ogólnych zasad stosowania opłaty wyrównawczej przewidzianej w artykule 5 c rozporządzenia nr 804/68 – ustanowiło, w miejsce pierwotnej regulacji uznanej przez Trybunał za dyskryminującą, nową regulację obowiązującą ze skutkiem wstecznym w stosunku do przekroczeń kwot produkcji, które miały miejsce po wejściu w życie tych rozporządzeń, lecz pod rządami zastąpionej regulacji krajowej.

2. Z jednej bowiem strony cel zamierzony przez taką regulację krajową wymaga, by z uwagi na prawidłowe i skuteczne wprowadzenie systemu opłat wyrównawczych od mleka regulacja ta była stosowana z mocą wsteczną. Z drugiej strony podmioty gospodarcze nie powinny oczekiwać, iż producenci nie będą podlegali dodatkowej opłacie wyrównawczej od nadwyżek mleka, skoro właściwe organy krajowe nigdy nie pozostawiały najmniejszych wątpliwości co do faktu, że dyskryminujące przepisy krajowe zostaną zastąpione nową regulacją obowiązującą z mocą wsteczną.

(por. pkt 27, 32-33, 38 i sentencja)

3. Opłata wyrównawcza od mleka przewidziana rozporządzeniem nr 856/84 zmieniającym rozporządzenie nr 804/68 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych oraz nr 857/84 w sprawie ogólnych zasad stosowania opłaty wyrównawczej przewidzianej w artykule 5 c rozporządzenia nr 804/68 nie może być traktowana jak sankcja o charakterze podobnym do kar przewidzianych w art. 3 i 4 rozporządzenia nr 536/93 ustalającego szczegółowe zasady stosowania opłaty wyrównawczej w sektorze mleka i przetworów mlecznych.

Stanowi ona bowiem ograniczenie wynikające z przepisów dotyczących polityki rynkowej lub strukturalnej, ponieważ stanowi ona część mechanizmu interwencyjnego mającego na celu uregulowanie ryków rolnych i jest przeznaczona na finansowanie wydatków w sektorze mleka. Co za tym idzie, poza swoim oczywistym celem – tj. zobowiązaniem producentów mleka do przestrzegania przydzielonym im ilości referencyjnych – opłata wyrównawcza ma także cel gospodarczy, mianowicie zapewnienie Wspólnocie niezbędnych środków do zbycia nadwyżki mleka wyprodukowanej z przekroczeniem kwot mlecznych.

(por. pkt 36-37)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Zwolnienia od podatku stosowane do przywozu na stałe majątku prywatnego osób fizycznych – Dyrektywa 83/183 – Przeniesienie przez właściciela pojazdu miejsca zamieszkania z jednego Państwa Członkowskiego do innego – Podatek pobrany przez Państwo Członkowskie przeznaczenia przy rejestracji pojazdu bądź dopuszczeniu go do ruchu – Dopuszczalność – Granice

(art. 18 WE; dyrektywa Rady 83/183, art. 1)

Summary

Artykuł 1 dyrektywy 83/183 w sprawie zwolnień od podatku stosowanych do przywozu na stałe z Państw Członkowskich majątku prywatnego osób fizycznych należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby w przypadku przeniesienia przez właściciela pojazdu miejsca zamieszkania z jednego Państwa Członkowskiego do innego podatek został pobrany przed zarejestrowaniem lub dopuszczeniem pojazdu do ruchu w Państwie Członkowskim, do którego przeniesiono miejsce zamieszkania. Tego rodzaju podatek nie może być uważany za podatek związany z przywozem i podlegający zakresowi stosowania zwolnienia, o którym mowa w tym przepisie.

Jednakże w związku z wymogami wynikającymi z art. 18 WE do sądu krajowego należy zbadanie, czy stosowanie prawa krajowego nie doprowadzi do tego, że sytuacja właściciela pojazdu w zakresie przedmiotowego podatku będzie mniej korzystna od sytuacji obywateli mających w tym państwie stałe miejsce zamieszkania, a jeżeli tak, to czy taka różnica traktowania jest uzasadniona względami obiektywnymi i niezależnymi od miejsca zamieszkania osób, których dotyczy, a także proporcjonalna do słusznego celu, jakiemu przepisy krajowe mają służyć.

(por. pkt 26, 36 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Pomoc przyznawana przez państwa – Plany pomocy – Notyfikowanie Komisji – Zakres obowiązku – Notyfikacja, która winna zawierać informację o sposobie finansowania z uwagi na jego wpływ na dopuszczalność tejże pomocy

[Traktat WE, art. 93 ust. 3 (obecnie art. 88 ust. 3 WE)]

2. Pomoc przyznawana przez państwa – Plany pomocy – Przyznanie pomocy z naruszeniem zakazu ustanowionego w art. 93 ust. 3 Traktatu (obecnie art. 88 ust. 3 WE) – Obowiązek ochrony praw podmiotów prawnych przez sądy krajowe – Uprawnienie do dokonania wykładni pojęcia pomocy

[Traktat WE, art. 92 ust. 1 (obecnie, po zmianie, art. 87 ust. 1 WE) i art. 93 ust. 3 (obecnie art. 88 ust.3 WE)]

3. Pomoc przyznawana przez państwa – Pojęcie – Regulacje wydane przez korporację zawodową prawa publicznego w celu finansowania kampanii reklamowej ze środków pochodzących z nałożonych na jej członków i pobranych obowiązkowych składek z przeznaczeniem na finansowanie tej kampanii – Wyłączenie

[Traktat WE, art. 92 ust. 1 (obecnie, po zmianie, art. 87 ust. 1 WE) i art. 93 ust. 3 (obecnie art. 88 ust. 3 WE)]

Summary

1. Jeśli sposób finansowania pomocy państwa, w szczególności w drodze obowiązkowych składek, stanowi integralną część środka pomocy, Komisja badając dany środek powinna koniecznie wziąć pod uwagę ten sposób finansowania. W takim przypadku obowiązek notyfikacji środka pomocy przewidziany w art. 93 ust. 3 Traktatu (obecnie art. 88 ust. 3 WE) powinien dotyczyć także sposobu jego finansowania, tak aby Komisja mogła przeprowadzić jego badanie w oparciu o kompletne informacje. W braku takiej informacji nie można wykluczyć, że dany środek pomocy zostanie uznany za zgodny ze wspólnym rynkiem, co nie miałoby miejsca w przypadku posiadania przez Komisję informacji dotyczących sposobu jego finansowania.

(por. pkt 29-30)

2. Do sądów krajowych należy ochrona praw podmiotów prawnych przed możliwością niewykonania przez władze krajowe obowiązków wynikających dla Państw Członkowskich z art. 93 ust. 3 Traktatu (obecnie art. 88 ust. 3 WE). W celu określenia, czy dany środek państwowy został przyjęty z naruszeniem tego postanowienia, sąd krajowy może stanąć przed koniecznością dokonania wykładni pojęcia pomocy, o której mowa w art. 92 ust. 1 Traktatu (obecnie, po zmianie, art. 87 ust. 1 WE).

(por. pkt 31)

3. Artykuł 92 ust. 1 Traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 87 ust. 1 WE) i art. 93 ust. 3 Traktatu WE (obecnie art. 88 ust. 3 WE) należy interpretować w ten sposób, że regulacje wydane przez korporację zawodową prawa publicznego w celu finansowania kampanii reklamowej, o której zadecydowali sami członkowie, zorganizowanej na ich rzecz ze środków pochodzących z nałożonych na nich i pobranych obowiązkowych składek z przeznaczeniem na finansowanie tej kampanii, nie stanowią integralnej części pomocy w rozumieniu wyżej wymienionych postanowień i nie podlegają obowiązkowi uprzedniej notyfikacji Komisji, jako że wykazano, iż finansowanie nastąpiło ze środków, którymi korporacja zawodowa prawa publicznego nie mogła w żadnym momencie swobodnie dysponować.

(por. pkt 41 i sentencja)