ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
12

W wyroku z dnia 25 maja 2016 r. Městský soud v Praze (sąd miejski w Pradze) orzekł, że Corporate Companies podlegała art. 2 ust. 1 lit. h) pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy. W tym względzie sąd ten podkreślił, że ów przepis ma zastosowanie do osób, które w ramach swej działalności gospodarczej tworzą osoby prawne dla swych klientów, niezależnie od tego, czy odbywa się to na wniosek klienta lub czy są one tworzone w celu włączenia do puli ofert dla potencjalnych klientów. W konsekwencji Městský soud v Praze (sąd miejski w Pradze) oddalił skargę Corporate Companies.
29

Owo państwo członkowskie zaznacza z jednej strony, że właśnie na podstawie decyzji 2012/541 ogłoszono w dniu 19 lipca 2012 r. upadłość spółki United Textiles i że z tego powodu nie prowadzi ona żadnej działalności na rynku, wobec czego nie występuje już żadne zakłócenie konkurencji na tym rynku. Z drugiej strony organy greckie utrzymywały ze służbami Komisji stały kontakt, tak aby dostarczyć wszelkich przydatnych informacji co do postępowania upadłościowego, a w szczególności co do wpisu wierzytelności dotyczącej zwrotu bezprawnie przyznanej pomocy na listę wierzytelności, co do sklasyfikowania wierzytelności na tej liście i co do zakończenia działalności spółki United Textiles. Republika Grecka twierdzi tym samym, że podjęła wszelkie środki niezbędne do odzyskania pomocy przyznanej bezprawnie spółce United Textiles w toku postępowania upadłościowego tej spółki.
56

W zakresie, w jakim pisemne odpowiedzi udzielone przez osobę przystępującą do egzaminu zawodowego i naniesione przez egzaminatora komentarze odnoszące się do tych odpowiedzi mogą zostać poddane weryfikacji, w szczególności pod kątem ich prawidłowości i potrzeby ich przechowywania w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. d) i e) dyrektywy 95/46, i mogą zostać sprostowane lub usunięte na podstawie art. 12 lit. b) tej dyrektywy, należy stwierdzić, że udzielenie osobie przystępującej do egzaminu prawa do dostępu do tych odpowiedzi i tych komentarzy na mocy art. 12 lit. a) tej dyrektywy służy realizacji przewidzianego w niej celu polegającego na zagwarantowaniu ochrony prawa do życia prywatnego egzaminowanego w zakresie przetwarzania dotyczących go danych (zob. a contrario wyrok z dnia 17 lipca 2014 r., YS i in., C‑141/12 i C‑372/12, EU:C:2014:2081, pkt 45, 46), i to niezależnie od tego, czy osobie przystępującej do egzaminu takie prawo dostępu przysługuje również na podstawie mających zastosowanie do procedury egzaminacyjnej przepisów krajowych.
12

Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92 (Dz.U. 1993, L 253, s. 1), zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 881/2003 z dnia 21 maja 2003 r. (Dz.U. 2003, L 134, s. 1) (zwane dalej „rozporządzeniem wykonawczym”), przewiduje w sekcji 1 rozdziału 2, zatytułowanego „Zgłoszenie dopuszczenia do swobodnego obrotu”, w tytule IX, „Procedury uproszczone”, przepisy mające zastosowanie do zgłoszeń niekompletnych. Artykuł 256 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego stanowi, co następuje: „Termin udzielony przez organy celne zgłaszającemu na przekazanie danych lub dokumentów brakujących przy przyjmowaniu zgłoszenia nie może przekraczać miesiąca, licząc od dnia tego przyjęcia. W przypadku dokumentu wymaganego do wniosku o zredukowaną lub zerową stawkę celną w przywozie, jeżeli władze celne mają dobry powód, by wierzyć, że towary objęte niepełnym zgłoszeniem mogą kwalifikować się do takiej zredukowanej lub zerowej stawki celnej, okres na przedłożenie dokumentu, dłuższy niż ten przewidziany w pierwszym akapicie, może zostać przyznany na wniosek zgłaszającego, jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami. Okres ten nie może przekraczać czterech miesięcy od daty przyjęcia zgłoszenia. Nie może on być przedłużony. W przypadku gdy brakujące dane lub dokumenty, które mają być dostarczone, dotyczą wartości celnej, organy celne mogą, o ile jest to absolutnie konieczne, wyznaczyć dłuższy termin lub przedłużyć uprzednio wyznaczony termin. Całkowity wyznaczony termin uwzględnia terminy przepisane prawem”.
36

Pierwsza z tych części została oparta na przekroczeniu granicy kontroli oczywistego błędu, do jakiego doszło przy badaniu różnych aktów dotyczących określenia i powierzenia zadania UOIG. Druga z nich dotyczy naruszenia prawa ze względu na to, że zaskarżone wyroki ograniczają zakres uznania przysługującego państwom członkowskim odnośnie do określania w definicji UOIG szczegółowych zasad świadczenia tych usług. Trzecia z nich odnosi się do naruszeń prawa, jakich miał dopuścić się Sąd, analizując przepisy prawa krajowego odnoszące się do określenia UOIG. Część czwarta dotyczy naruszenia prawa ze względu na to, że Sąd pominął to, iż do określenia i powierzenia zadania UOIG przedsiębiorstwom lub jednemu z nich może dojść w drodze szeregu aktów. Część piąta dotyczy naruszenia prawa ze względu na to, że Sąd nie rozstrzygnął, że określenie i powierzenie zadania UOIG nie wymaga użycia określonego sformułowania czy też wyrażenia. W części szóstej tego jedynego zarzutu odwołań wnoszące je podnoszą, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa ze względu na to, iż uznał, że protokół nr 29 w sprawie systemu publicznego nadawania w państwach członkowskich nie ma zastosowania.
31

A zatem poprzez cztery pytania, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2008/95, rozpatrywany w świetle art. 36 TFUE, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby właściciel krajowego znaku towarowego sprzeciwiał się przywozowi identycznych towarów oznaczonych tym samym znakiem towarowym pochodzących z innego państwa członkowskiego, w którym ten znak towarowy, który należał początkowo do tego samego właściciela, jest odtąd w posiadaniu osoby trzeciej, która nabyła prawa do niego w drodze przeniesienia, w sytuacji gdy zaistniało jedna lub szereg następujących okoliczności: – właściciel wspiera wizerunek globalnego znaku towarowego związanego z państwem członkowskim pochodzenia towarów, w odniesieniu do którego zamierza zakazać przywozu; – właściciel i osoba trzecia koordynują swoją strategię dotyczącą znaku towarowego, aby w sposób zamierzony wspierać, na całym obszarze EOG, wygląd lub wizerunek jednolitego i globalnego znaku towarowego; – ustanowiony w ten sposób wizerunek jednolitego i globalnego znaku towarowego wprowadza w błąd przeciętnego konsumenta w odniesieniu do pochodzenia handlowego towarów oznaczonych tym znakiem towarowym; – właściciel i osoba trzecia utrzymują intensywne relacje handlowe i gospodarcze, choć, co do istoty, nie pozostają w zależności w zakresie wspólnego korzystania ze znaku towarowego; – właściciel wyraźnie lub w sposób dorozumiany zgodził się na to, aby towary takie same jak towary, co do których zamierza zakazać przywozu, były przywożone do jednego lub szeregu pozostałych państw członkowskich, w których posiada on jeszcze prawa do znaku towarowego.
65

Z ogółu powyższych rozważań wynika, że na drugie pytanie należy odpowiedzieć w ten sposób, iż art. 49 i 56 TFUE oraz zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które ustanawiają w odniesieniu do podmiotów będących już koncesjonariuszami w sektorze telematycznego zarządzania dozwolonymi grami nowe warunki wykonywania działalności, w drodze aneksu do istniejącej już umowy, o ile sąd odsyłający stwierdzi, że przepisy te mogą być uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego, są odpowiednie do zagwarantowania realizacji zamierzonych celów i nie wykraczają poza to, co koniecznie do ich osiągnięcia.
Prawo każdej osoby do bycia wysłuchanym przed wydaniem jakiejkolwiek decyzji mogącej mieć niekorzystny wpływ na jej interesy należy interpretować w ten sposób, że prawo do obrony adresata decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego wydanej przez organy celne w braku uprzedniego wysłuchania zainteresowanego nie zostało naruszone, jeżeli przepisy krajowe, które umożliwiają zainteresowanemu zaskarżenie tego aktu w ramach odwołania w trybie administracyjnym ograniczają się do ustanowienia możliwości złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania tego aktu do czasu jego ewentualnej zmiany poprzez odesłanie do art. 244 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r., i nie przewidują, aby wniesienie odwołania w trybie administracyjnym automatycznie wstrzymywało wykonanie tego aktu, o ile stosowanie art. 244 akapit drugi rzeczonego rozporządzenia przez organy celne nie ogranicza przyznania wstrzymania wykonania, jeżeli istnieją powody, by sądzić, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z przepisami prawa celnego, lub gdy istnieje obawa spowodowania nieodwracalnej szkody dla osoby zainteresowanej.
31

Tak więc zakresem pojęcia „warunków zatrudnienia” w rozumieniu klauzuli 4 pkt 1 porozumienia ramowego objęte są dodatki trzyletnie za wysługę lat (zobacz podobnie wyroki: z dnia 13 września 2007 r., Del Cerro Alonso, C‑307/05, EU:C:2007:509, pkt 47; z dnia 22 grudnia 2010 r., Gavieiro Gavieiro i Iglesias Torres, C‑444/09 i C‑456/09, EU:C:2010:819, pkt 50–58; a także z dnia 9 lipca 2015 r., Regojo Dans, C‑177/14, EU:C:2015:450, pkt 43), sześcioletnie dodatki do wynagrodzenia za kształcenie ustawiczne (zob. podobnie postanowienie z dnia 9 lutego 2012 r., Lorenzo Martínez, C‑556/11, niepublikowane, EU:C:2012:67, pkt 38), krajowe unormowania dotyczące okresów zatrudnienia wymaganych do tego, by pracownik mógł zostać zaklasyfikowany do wyższej grupy wynagrodzenia lub naliczania okresów służby wymaganych do tego, by pracownik mógł podlegać co roku sprawozdaniu z oceny (zob. podobnie wyrok z dnia 8 września 2011 r., Rosado Santana, C‑177/10, EU:C:2011:557, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo), prawo do udziału w programach oceny oraz prawo do związanych z nim dodatków finansowych (postanowienie z dnia 21 września 2016 r., Álvarez Santirso, C‑631/15, EU:C:2016:725, pkt 36), a także prawo do skrócenia o połowę wymiaru czasu pracy oraz towarzyszącego mu obniżenia wynagrodzenia (postanowienie z dnia 9 lutego 2017 r., Rodrigo Sanz, C‑443/16, EU:C:2017:109, pkt 33).
14

Paragraf 107 Gesetz über das Verfahren in Familiensachen und in den Angelegenheiten der freiwilligen Gerichtsbarkeit (ustawy o postępowaniu w sprawach rodzinnych i sprawach niespornych, zwanej dalej „FamFG”), zatytułowany „Uznawanie zagranicznych orzeczeń w sprawach małżeńskich”, stanowi, co następuje: „(1) Orzeczenia wydane za granicą, na mocy których unieważniono […] lub rozwiązano […] małżeństwo, są uznawane wyłącznie wtedy, gdy organ wymiaru sprawiedliwości kraju związkowego stwierdził, iż zostały spełnione przesłanki uznania. Uznanie orzeczenia nie zależy od ustalenia organu wymiaru sprawiedliwości kraju związkowego, jeżeli orzeczenie zostało wydane przez sąd lub organ państwa, którego obywatelami byli w chwili wydania orzeczenia oboje małżonkowie. (2) Właściwy jest organ wymiaru sprawiedliwości kraju związkowego, w którym jeden z małżonków ma miejsce zwykłego pobytu […]. (3) Rządy krajów związkowych mogą w drodze aktu rangi podustawowej przekazać kompetencje przyznane na mocy niniejszych przepisów organom wymiaru sprawiedliwości krajów związkowych jednemu lub kilku prezesom Oberlandesgericht [wyższych sądów krajowych] […]. (4) Orzeczenie jest wydawane na wniosek. Z wnioskiem o uznanie orzeczenia zagranicznego może wystąpić każdy, kto ma w tym interes prawny. (5) Jeżeli organ wymiaru sprawiedliwości kraju związkowego oddali wniosek, wnioskodawca może zwrócić się do Oberlandesgericht o wydanie orzeczenia. (6) Jeżeli organ wymiaru sprawiedliwości kraju związkowego stwierdzi, że przesłanki uznania orzeczenia sądu zagranicznego zostały spełnione, małżonek, który nie złożył wniosku, może wystąpić do Oberlandesgericht o wydanie orzeczenia. Orzeczenie organu wymiaru sprawiedliwości kraju związkowego wywołuje skutki od chwili doręczenia go wnioskodawcy. Jednakże organ wymiaru sprawiedliwości kraju związkowego może wskazać w orzeczeniu, że wywoła ono skutki po upływie określonego w nim terminu. (7) Właściwy w tym zakresie jest wydział cywilny Oberlandesgericht, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ wymiaru sprawiedliwości kraju związkowego. Wniosek o wydanie orzeczenia przez sąd nie ma skutku zawieszającego. Sekcje 4 i 5 oraz § 14 ust. 1 i 2 i § 48 ust. 2 stosuje się odpowiednio do tego postępowania. (8) Powyższe przepisy stosuje się odpowiednio do wniosków o ustalenie, że przesłanki uznania orzeczenia sądu zagranicznego nie zostały spełnione. (9) Stwierdzenie, że przesłanki uznania zostały lub nie zostały spełnione, jest wiążące dla sądów i organów administracji. […]”.
36

Trybunał orzekł już, że sytuacja niewywiązania się z płatności ceny zakupu, w rozumieniu art. 90 dyrektywy VAT, nie przywraca stron do ich sytuacji wyjściowej. Jeśli bowiem niewywiązaniu się z płatności całości lub części ceny zakupu nie towarzyszy rozwiązanie lub anulowanie umowy, to nabywca pozostaje zobowiązany do uiszczenia uzgodnionej ceny, zaś sprzedawcy, mimo że nie jest on już właścicielem towaru, nadal zasadniczo przysługuje wierzytelność, której może dochodzić na drodze sądowej. Ponieważ nie można jednak wykluczyć, że wierzytelność taka w rzeczywistości stanie się całkowicie nieściągalna, prawodawca Unii chciał pozostawić każdemu państwu członkowskiemu możliwość zdecydowania, czy przypadek niewywiązania się z płatności ceny zakupu daje prawo do stosownego obniżenia podstawy opodatkowania na określonych przez dane państwo warunkach, czy też w opisanej sytuacji obniżenie takie nie jest dopuszczalne (wyrok z dnia 12 października 2017 r., Lombard Ingatlan Lízing, C‑404/16, EU:C:2017:759, pkt 29).
113

W odniesieniu do tych czterech stref skutkiem decyzji Komisji było to, że Rzeczpospolita Polska była zobowiązana do zagwarantowania, w myśl art. 22 ust. 2 dyrektywy 2008/50, że do dnia 11 czerwca 2011 r. nie będą przekraczane dobowe wartości dopuszczalne dla stężenia PM10 w otaczającym powietrzu powiększone o margines tolerancji na poziomie 50%, zgodnie z załącznikiem XI do tej dyrektywy.
51

W tym względzie należy stwierdzić, że chociaż w art. 10a dyrektywy 2003/87 i w decyzji 2011/278 przyznano niektórym prowadzącym instalacje, takim jak INEOS, prawo do skorzystania z bezpłatnych uprawnień do emisji w okresie 2013–2020, to w niniejszej sprawie przedsiębiorstwo to nie podniosło wcale, że ten nieznacznie przekraczający trzy miesiące termin był zbyt krótki do złożenia wniosku o przydział umożliwiającego przyznanie tego prawa, zresztą przedsiębiorstwo to złożyło ów wniosek we wskazanym terminie. Co więcej, jak wskazał rzecznik generalny w pkt 87 opinii, z żaden z elementów przedłożonych Trybunałowi akt nie daje podstaw, by sądzić, że badany termin zawity praktycznie uniemożliwił lub nadmiernie utrudnił skorzystanie z tego prawa.
Nowy pojazd użytkowy z napędem na cztery koła, z silnikiem tłokowym wewnętrznego spalania o zapłonie samoczynnym (wysokoprężnym) o pojemności skokowej 720 cm3, o masie netto (włącznie z płynami) w przybliżeniu 630 kg, o uciągu 750 kg bez hamulca i o wymiarach w przybliżeniu 300 cm × 160 cm. Pojazd ma otwartą kabinę z dwoma siedzeniami (włącznie z kierowcą) wyposażoną w pełną ramę ochronną, platformę ładunkową zbudowaną z mocnej ramy stalowej ze skrzynią wywrotki z solidną płaską podłogą, z ręcznym wywrotem i o ładowności 0,4 m3 lub, w przybliżeniu, 400 kg. Ma on wysoki prześwit (27 cm) i rozstaw osi 198 cm. Jest on wyposażony w opony do poruszania się w terenie, hamulce tarczowe mokre, urządzenie sprzęgające i przedni zaczep. Pojazd ma ograniczoną prędkość do 25 km/h oraz wysoką zdolność hamowania. Pojazd przeznaczony jest do użytku w terenie, w szczególności na wyboistym terenie. Pojazd jest przedstawiany do używania w różnych celach, na przykład do pchania, ciągnięcia przyczep, przemieszczania zwierząt, transportu roślin, skrzyń, wody i urządzeń, transportu amunicji i przewozu pasz dla zwierząt.

8704 21 91
108

Z całości powyższych rozważań wynika, że należy zobowiązać Republikę Grecką do zapłaty na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wysokości 3276000 EUR za każde pół roku zwłoki we wprowadzeniu w życie środków niezbędnych do zastosowania się do wyroku z dnia 24 czerwca 2004 r., Komisja/Grecja (C‑119/02, niepublikowanego, EU:C:2004:385), począwszy od daty ogłoszenia niniejszego wyroku do momentu pełnego wykonania wyroku z dnia 24 czerwca 2004 r., Komisja/Grecja (C‑119/02, niepublikowanego, EU:C:2004:385), przy czym rzeczywistą kwotę okresowej kary pieniężnej należy obliczać co sześć miesięcy i obniżać, w razie potrzeby, całkowitą kwotę odnoszącą się do każdego z tych okresów o procent odpowiadający odsetkowi liczby jednostek RLM, których dotyczy rzeczywiste zastosowanie się do wyroku z dnia 24 czerwca 2004 r., Komisja/Grecja (C‑119/02, niepublikowanego, EU:C:2004:385) w regionie Thriasio Pedio w momencie upływu danego okresu, w stosunku do liczby jednostek RLM, dla których nie nastąpiło zastosowanie się do wyroku z dnia 24 czerwca 2004 r., Komisja/Grecja (C‑119/02, niepublikowanego, EU:C:2004:385), w tym regionie w dniu ogłoszenia niniejszego wyroku.
21

W tych okolicznościach Bundesfinanzgericht (federalny sąd do spraw finansowych) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy w przypadkach takich jak w postępowaniu głównym – w których podatnik X1 rozporządzał towarami składowanymi w państwie członkowskim A i sprzedał te towary podatnikowi X2, a X2 wyraził wobec X1 zamiar przewiezienia towarów do państwa członkowskiego B i X2 przedstawił X1 numer identyfikacyjny do celów VAT nadany mu przez państwo członkowskie B, – X2 odsprzedał te towary podatnikowi X3, X2 uzgodnił z X3, że X3 zleci lub zrealizuje transport towarów z państwa członkowskiego A do państwa członkowskiego B i X3 zlecił lub zrealizował transport towarów z państwa członkowskiego A do państwa członkowskiego B, a X3 mógł rozporządzać towarami jak właściciel już w państwie członkowskim A, – X2 nie poinformował jednak X1, że sprzedał już towary, zanim opuściły one państwo członkowskie A, – i X1 nie mógł również rozpoznać, że to nie X2 będzie zlecał lub realizował transport towarów z państwa członkowskiego A do państwa członkowskiego B, prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że miejsce dostawy towaru przez X1 do X2 ustalane jest zgodnie z art. 32 akapit pierwszy dyrektywy VAT i że w związku z tym dostawa towarów przez X1 do X2 stanowi dostawę wewnątrzwspólnotową (tak zwaną dostawę »z transportem«)? 2) W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: czy wówczas prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że X3 może mimo to odliczyć VAT państwa członkowskiego B wykazany na fakturze wystawionej mu przez X2, jeżeli X3 wykorzystuje otrzymane towary na potrzeby swoich opodatkowanych transakcji w państwie członkowskim B, a X3 nie można zarzucić noszącego znamiona oszustwa skorzystania z prawa do odliczenia? 3) W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: jeżeli X1 następnie dowie się, że X3 zlecił transport i mógł rozporządzać towarami jak właściciel już w państwie członkowskim A, to czy wówczas prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że dostawa towarów przez X1 do X2 traci z mocą wsteczną swój charakter wewnątrzwspólnotowy (że należy ją więc oceniać z mocą wsteczną jako tak zwaną dostawę »spoczywającą«)?”.
2

Decyzja Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r. ustanawiająca przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego (Dz.U. 2009, C 159, s. 1), w brzmieniu obowiązującym po dniu 21 października 2010 r. (Dz.U. 2010, C 283, s. 9) (zwana dalej „przepisami wykonawczymi do statutu”), w art. 68 ust. 1, zatytułowanym „Zwrot nienależnych kwot”, przewiduje: „Wszelkie kwoty wypłacone [nienależnie] na podstawie niniejszych przepisów wykonawczych podlegają zwrotowi. Sekretarz generalny wydaje polecenie w celu odzyskania powyższych kwot od posła”.
14

Na mocy zaskarżonego postanowienia wydanego w zastosowaniu art. 130 ust. 1 regulaminu postępowania przed Sądem Sąd uwzględnił zarzut niedopuszczalności bez rozpatrywania sprawy co do istoty. Sąd orzekł bowiem, że sporne zalecenie nie wywołuje i nie ma na celu wywoływania wiążących skutków prawnych, w związku z czym nie można go zakwalifikować jako „aktu zaskarżalnego” w rozumieniu art. 263 TFUE. W konsekwencji odrzucił on skargę jako niedopuszczalną i w związku z tym postanowił o umorzeniu postępowania w zakresie dotyczącym wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów.
2

Motyw 8 dyrektywy 2008/118 ma następujące brzmienie: „W związku z tym, że dla właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego konieczne jest, aby pojęcie i warunki wymagalności akcyzy były takie same we wszystkich państwach członkowskich, należy doprecyzować na poziomie Wspólnoty, kiedy wyroby akcyzowe zostają dopuszczone do konsumpcji i kto jest zobowiązany do zapłaty podatku akcyzowego”.
76

Ponadto z motywów tych wynika, że jeżeli co do zasady wymogi dotyczące dostępu powinny zapewnić każdemu dostawcy usług płatniczych, na warunkach ustanowionych w dyrektywie 2015/2366, dostęp do usług związanych z infrastrukturą techniczną systemów płatności, to prawodawca Unii zamierzał również wprowadzić różne traktowanie dostawców usług płatniczych, w sytuacji gdy takie różnice między nimi są uzasadnione. W związku z tym o ile prawodawca Unii uznał za właściwe zwolnienie zamkniętych trójstronnych systemów kart płatniczych z tych wymogów w zakresie dostępu w celu podbudzenia konkurencji między systemami płatniczymi, o tyle uznał on, że w przypadku gdy trójstronny system kart płatniczych decyduje się otworzyć poprzez włączenie zewnętrznego wobec grupy dostawcy usług lub podmiotu trzeciego, jakim jest agent, którego funkcja może być zrównana z funkcją takiego dostawcy usług, działanie tego systemu upodabnia się do działania klasycznego czterostronnego sytemu płatności, tak że traci ważność argument, iż konieczność pobudzania rzeczonej konkurencji uzasadnia, aby był on zwolniony z wymogów dotyczących dostępu.
68

W odniesieniu do możliwości zastosowania tych uregulowań do trójstronnych systemów kart płatniczych z motywu 28 rozporządzenia 2015/751 wynika, że to w celu potwierdzenia istnienia „ukrytych opłat interchange” i przyczynienia się do stworzenia „równych warunków działania” prawodawca Unii uznał, że konieczne jest, aby w niektórych przypadkach systemy te były uznawane za czterostronne systemy kart płatniczych i kierowały się tymi samymi zasadami co te ostatnie.