ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 10 kwietnia 2019 r. –

Rolibérica

(sprawa C‑834/18) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Transport drogowy – Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 – Artykuł 4 lit. i) – Pojęcie tygodnia – Tygodniowe okresy odpoczynku – Metody obliczania

Transport – Transport drogowy – Przepisy socjalne – Rozporządzenie nr 561/2006 – Tygodniowe okresy odpoczynku – Metody obliczania – Tygodniowe okresy odpoczynku, które muszą koniecznie zakończyć się w ciągu tygodnia, czyli w okresie od godziny 00.00 w poniedziałek do godziny 24.00 w niedzielę – Brak obowiązku

[rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 561/2006, art. 4 lit. i), art. 8]

(zob. pkt 27–30; sentencja)

Sentencja

Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 należy interpretować w ten sposób, że „tygodniowe okresy odpoczynku” w rozumieniu art. 8 tego rozporządzenia nie muszą bezwzględnie kończyć się w ciągu „tygodnia”, które to pojęcie zdefiniowano w art. 4 lit. i) rzeczonego rozporządzenia.

( 1 ) Dz.U. C 112 z 25.3.2019.
2.

Instytucje Unii Europejskiej – Prawo publicznego dostępu do dokumentów – Rozporządzenie nr 1049/2001 – Wyjątki od prawa dostępu do dokumentów – Ochrona celów kontroli, dochodzenia i audytu – Zastosowanie do dokumentów dotyczących postępowania EU Pilot – Ogólne domniemanie stosowania wyjątku od prawa dostępu – Dopuszczalność (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1049/2001, art. 4 ust. 2 tiret trzecie) (zob. pkt 5, 6)
W odniesieniu do jurysdykcji sądu odsyłającego w zakresie rozpoznania żądania świadczenia alimentacyjnego należy przypomnieć, że art. 3 lit. d) rozporządzenia nr 4/2009 przewiduje, że jurysdykcję do rozpoznania spraw dotyczących zobowiązań alimentacyjnych w państwach członkowskich może mieć sąd, który zgodnie z prawem sądu jest właściwy do prowadzenia postępowania dotyczącego odpowiedzialności rodzicielskiej, w przypadku gdy sprawa dotycząca zobowiązań alimentacyjnych jest związana z tym postępowaniem, chyba że jurysdykcja ta wynika tylko z obywatelstwa jednej ze stron. Zgodnie z tym przepisem sąd posiadający jurysdykcję na podstawie art. 10 rozporządzenia nr 2201/2003 będzie co do zasady właściwy również do wydania orzeczenia w przedmiocie żądania dotyczącego zobowiązania alimentacyjnego, akcesoryjnego względem wniesionego do tego sądu powództwa dotyczącego odpowiedzialności rodzicielskiej (zob. podobnie wyrok z dnia 12 listopada 2014 r., L, C‑656/13, EU:C:2014:2364, pkt 35; postanowienie z dnia 16 stycznia 2018 r., PM, C‑604/17, niepublikowane, EU:C:2018:10, pkt 32).
1)

Artykuł 3 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr°715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów1 należy interpretować w ten sposób, że program komputerowy zintegrowany ze sterownikiem kontrolującym pracę silnika lub oddziaływujący na ten sterownik, o ile oprogramowanie to wpływa na działanie układu kontroli emisji zanieczyszczeń i zmniejsza jego skuteczność, można uznać za „element konstrukcyjny” w rozumieniu tego przepisu.
2.

Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Wzmocnienie niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym – Dyrektywa 2016/343 – Publiczne wypowiedzi o winie – Przestrzeganie domniemania niewinności – Postępowanie karne wszczęte wobec dwóch osób w związku z naruszeniami prawa dokonanymi we współsprawstwie – Postanowienie wydane przez sąd dopuszczające przyznanie się do winy jednej z osób, przeciwko którym toczy się postępowanie – Postanowienie wspominające drugą osobę, która nie przyznała się do winy jako współsprawca domniemanych naruszeń – Późniejsze skazanie tej ostatniej, przez ten sam sąd, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego odnoszącego się do czynów jej zarzucanych – Dopuszczalność – Przesłanki (Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47 akapit drugi, art. 48; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/343, motyw 16, art. 3, art. 4 ust. 1) (zob. pkt 29–31, 34, 35; sentencja)
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 lutego 2020 r. –

Solak

(sprawa C‑258/18) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja – Artykuł 59 protokołu dodatkowego – Decyzja nr 3/80 – Zabezpieczenie społeczne tureckich pracowników migrujących – Uchylenie klauzul zamieszkania – Artykuł 6 – Świadczenie uzupełniające – Zawieszenie – Zrzeczenie się obywatelstwa przyjmującego państwa członkowskiego – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Specjalne nieskładkowe świadczenia pieniężne – Warunek posiadania siedziby

Umowy międzynarodowe – Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja – Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Decyzja nr 3/80 Rady Stowarzyszenia – Uchylenie klauzul zamieszkania – Świadczenia dodatkowe przyznawane na podstawie przepisów krajowych – Uregulowania krajowe zawieszające wypłatę świadczenia beneficjentom niemającym już miejsca zamieszkania na terytorium krajowym – Stosowanie wobec byłych pracowników tureckich należących do legalnego rynku pracy przyjmującego państwa członkowskiego – Obywatele tureccy, którzy zrezygnowali z obywatelstwa tego państwa członkowskiego i powrócili do swoich krajów pochodzenia – Dopuszczalność

(decyzja nr 3/80 Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja, art. 6 ust. 1 akapit pierwszy; protokół dodatkowy do układu stowarzyszeniowego EWG–Turcja, art. 59)

(zob. pkt 51–53, 55, 57, 59; sentencja)

Sentencja

Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy decyzji nr 3/80 Rady Stowarzyszenia z dnia 19 września 1980 r. o stosowaniu systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Wspólnot Europejskich do pracowników tureckich i członków ich rodzin w związku z art. 59 protokołu dodatkowego, podpisanego w dniu 23 listopada 1970 r. w Brukseli oraz zawartego, zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r. należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, zgodnie z którym wypłata świadczenia zmierzającego do uzupełnienia renty inwalidzkiej celem zapewnienia minimalnego wynagrodzenia, przyznanego na podstawie tego ustawodawstwa, ulega zawieszeniu wobec obywatela tureckiego posiadającego dostęp do legalnego rynku pracy danego państwa członkowskiego, który, po zrzeczeniu się obywatelstwa tego państwa członkowskiego, nabytego w trakcie jego pobytu w tym państwie, powrócił do kraju swojego pochodzenia.

( 1 ) Dz.U. C 276 z 6.8.2018.
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 3 października 2019 r. –

Mitnitsa Burgas

(sprawa C‑652/18) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Kontrola środków pieniężnych wwożonych do Unii Europejskiej lub wywożonych z Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 1889/2005 – Artykuł 3 ust. 1 – Naruszenie obowiązku złożenia deklaracji – Artykuł 9 ust. 1 – Sankcje przewidziane w prawie krajowym – Przepisy krajowe – Grzywna i przepadek niezadeklarowanej kwoty na rzecz państwa – Proporcjonalność

Swobodny przepływ kapitału i płatności – Kontrola środków pieniężnych wwożonych do Unii Europejskiej lub wywożonych z Unii Europejskiej – Rozporządzenie nr 1889/2005 – Obowiązek złożenia deklaracji – Naruszenie – Sankcje – Uregulowanie krajowe przewidujące nałożenie grzywny administracyjnej i przepadek niezadeklarowanej kwoty na rzecz państwa – Niedopuszczalność – Naruszenie zasady proporcjonalności

(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1889/2005, art. 3, art. 4 ust. 2, art. 9 ust. 1)

(zob. pkt 29, 31–34, 36; sentencja)

Sentencja

Artykuł 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1889/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, w którym w celu nałożenia sankcji za naruszenie obowiązku złożenia deklaracji przewidzianego w art. 3 tego rozporządzenia przewidziano, poza wymierzeniem grzywny administracyjnej, przepadek niezadeklarowanej kwoty na rzecz państwa.

( 1 ) Dz.U. C 4 z 7.1.2019.
12

Zgodnie z art. 46 dyrektywy 2013/32: „[…] 5. Bez uszczerbku dla ust. 6 państwa członkowskie zezwalają wnioskodawcom na pozostawanie na terytorium do upływu terminu, w jakim mogą oni skorzystać z prawa do skutecznego środka zaskarżenia, a jeśli z tego prawa skorzystano w przewidzianym terminie, do czasu rozpatrzenia środka zaskarżenia. 6. W przypadku decyzji: a) o uznaniu wniosku za oczywiście bezzasadny zgodnie z art. 32 ust. 2 lub bezzasadny po rozpatrzeniu go zgodnie z art. 31 ust. 8, z wyjątkiem przypadków, gdy decyzje te opierają się na okolicznościach, o których mowa w art. 31 ust. 8 lit. h); […] sąd jest uprawniony do rozstrzygnięcia, czy wnioskodawca może pozostać na terytorium państwa członkowskiego, na wniosek wnioskodawcy albo z urzędu, jeżeli skutkiem tej decyzji jest odebranie wnioskodawcy prawa do pozostawania w państwie członkowskim oraz jeżeli w takich przypadkach prawo krajowe nie przewiduje prawa do pozostawania w państwie członkowskim do czasu rozpatrzenia środka zaskarżenia. […] 8. Państwa członkowskie zezwalają wnioskodawcy na pozostawanie na terytorium do czasu zakończenia postępowania, o którym mowa w ust. 6 i 7, mającego na celu rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca może pozostać na terytorium. […]”.
36

W tym względzie przypomniał on w pkt 44–47 zaskarżonego postanowienia, iż w celu dokonania oceny sytuacji majątkowej przedsiębiorstwa, w szczególności jego stabilności finansowej, należy wziąć pod uwagę cechy charakterystyczne grupy przedsiębiorstw, do której należy ono poprzez powiązania kapitałowe, a w szczególności – zasoby, jakimi dysponuje łącznie ta grupa, co może prowadzić sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych do uznania, że mimo przewidywanej niewypłacalności wnoszącego odwołanie przedsiębiorstwa rozpatrywanego osobno przesłanka pilnego charakteru nie została spełniona. Podkreślił również, że poważny charakter podnoszonej szkody należy oceniać na poziomie grupy, składającej się z osób fizycznych lub prawnych, które ją kontrolują lub są jej członkami, ponieważ zbieżność interesów danego przedsiębiorstwa i tych osób powoduje, że oceny interesu tego przedsiębiorstwa leżącego w kontynuacji jego działalności nie można przeprowadzać w oderwaniu od interesu, jaki w jego przetrwaniu mają te osoby. Dodał, że orzecznictwo to ma zastosowanie nie tylko do osób prawnych, ale również do osób fizycznych, które kontrolują rozpatrywane przedsiębiorstwo.
13

Prezes Sądu zbadał bowiem na wstępie, czy spełniona została przesłanka dotycząca pilnego charakteru. W związku z tym w pkt 39 zaskarżonego postanowienia przypomniał on w szczególności, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału w przypadku złożenia wniosku o zawieszenie wykonania aktu Unii zastosowanie wnioskowanego środka tymczasowego jest uzasadnione tylko wtedy, gdy dany akt stanowi decydującą przyczynę podniesionej poważnej i nieodwracalnej szkody. W pkt 41 tego postanowienia dodał, że jeżeli podniesiona szkoda ma charakter finansowy, wnioskowane środki tymczasowe są uzasadnione, jeśli okaże się, że brak tych środków przed wydaniem orzeczenia kończącego postępowanie co do istoty sprawy mógłby zagrozić stabilności finansowej strony, która o nie wnosi, lub istotnie i bezpowrotnie zmienić jej udział w rynku, zwłaszcza z uwagi na rozmiar jej przedsiębiorstwa i osiąganych przez nie obrotów oraz, w stosownych przypadkach, charakterystykę grupy, do której należy.
16

Po pierwsze, krajowe sądy najwyższe – z uwagi na szczególne funkcje oraz autorytet ich orzeczeń w krajowym porządku prawnym, a także na szczególny obowiązek ciążący na nich na mocy art. 267 akapit trzeci TFUE –odgrywają bowiem centralną rolę w systemie stosowania prawa Unii. Wątpliwości co do poszanowania gwarancji niezawisłości w odniesieniu do takich sądów mogą zaś prowadzić do tego, że sądy te nie będą mogły w pełni wykonywać tej roli. Po drugie, zdaniem Komisji powyższe wątpliwości mogą także naruszać wzajemne zaufanie między państwami członkowskimi i ich właściwymi sądami, które to zaufanie jest nieodzowne dla funkcjonowania zasady wzajemnego uznawania, odgrywającej zasadniczą rolę w przypadku licznych aktów prawnych Unii dotyczących przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
18

Na pisemnym etapie postępowania Irlandia zauważyła, że w marcu 2017 r. w stosunku do wniosków o wydanie wiz będących przedmiotem postępowania głównego wydano decyzje odmowne. Skargi złożone na te decyzje zostały oddalone, odpowiednio, w lipcu 2017 r. w odniesieniu do małżonki A. Mahmooda, w grudniu 2017 r. w odniesieniu do małżonki i syna M. Ahsana, w lutym 2018 r. w odniesieniu do małżonki M. Haroona i w styczniu 2018 r. w odniesieniu do matki, dwóch synów i czterech wnuków N. Habiba.
77

W tym względzie, wbrew temu, co twierdzi Rzeczpospolita Polska, ryzyko utraty zaufania do polskiego wymiaru sprawiedliwości jest nie fikcyjne czy hipotetyczne, a całkiem realne. Świadczy o tym rozpatrywany w ramach sprawy, w której zapadł wyrok z dnia 25 lipca 2018 r., Minister for Justice and Equality (nieprawidłowości w systemie sądownictwa) (C‑216/18 PPU, EU:C:2018:586), wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (wysoki sąd, Irlandia) w postępowaniu dotyczącym wykonania wystawionych przez polskie sądy europejskich nakazów aresztowania ze względu na powziętą przez ten sąd obawę, że z powodu podnoszonych systemowych nieprawidłowości w zakresie niezależności sądów Rzeczypospolitej Polskiej wynikających z podjętych w tym państwie członkowskim reform ustawodawczych dotyczących sądownictwa, a w szczególności z przyjęcia spornych przepisów prawa krajowego, osoba, wobec której wydano europejski nakaz aresztowania, zostanie narażona, w razie przekazania jej polskim organom sądowym, na naruszenie jej prawa podstawowego do niezawisłego sądu, a w konsekwencji przysługującego jej prawa do rzetelnego procesu sądowego, zagwarantowanego w art. 47 akapit drugi karty praw podstawowych.
13

Jednakże, mimo, iż art. 2 lit. a) rozporządzenia nr 261/2004 definiuje pojęcie „przewoźnika lotniczego” jako „przedsiębiorstw[a] transportu lotniczego posiadające[go] ważną licencję na prowadzenie działalności”, sąd odsyłający ma wątpliwości co do kwestii, czy art. 5 i 7 tego rozporządzenia mają zastosowanie do przedsiębiorstwa, które w chwili rezerwacji danego lotu złożyło wprawdzie wniosek o wydanie licencji na prowadzenie działalności, ale otrzymało ją dopiero po terminie planowanego lotu. Sąd odsyłający zastanawia się bowiem, czy aby wdrożyć cel realizowany przez wspomniane rozporządzenie, którym jest osiągnięcie wysokiego stopnia ochrony pasażerów, nie należałoby interpretować powyższego pojęcia jako mającego zastosowanie również do przedsiębiorstw, które wystąpiły o licencję na przewozy lotnicze i które oferowały następnie loty, zanim ta licencja została im przyznana.
3

Court of Session, Inner House, First Division (Scotland) (naczelny sąd cywilny, izba apelacyjna, pierwszy wydział, Szkocja, Zjednoczone Królestwo) zmierza zasadniczo do ustalenia, czy w sytuacji gdy zgodnie z art. 50 TUE państwo członkowskie notyfikowało Radzie Europejskiej zamiar wystąpienia z Unii, prawo Unii pozwala temu państwu członkowskiemu na jednostronne wycofanie tej notyfikacji przed końcem dwuletniego okresu określonego w tym artykule. Na wypadek odpowiedzi twierdzącej zastanawia się on nad warunkami takiego wycofania oraz skutkami w odniesieniu do pozostania tego państwa członkowskiego w Unii.
7

Artykuł 53 ust. 2 i 3 kodeksu zamówień publicznych stanowi: „2. Bez uszczerbku dla przepisów niniejszego kodeksu dotyczących zamówień udzielanych z zastrzeżeniem wymogów poufności lub zamówień, których realizacja wymaga zachowania szczególnych środków bezpieczeństwa, prawo dostępu jest odroczone: a) do upływu terminu składania ofert w procedurach otwartych w odniesieniu do wykazu podmiotów, które złożyły oferty; b) do upływu terminu składania ofert w procedurach ograniczonych i negocjacyjnych oraz w przetargach nieformalnych w odniesieniu do wykazu podmiotów, które ubiegały się o zaproszenie do udziału lub które wyraziły zainteresowanie udziałem, oraz wykazu podmiotów zaproszonych do składania ofert; podmioty, których wniosek o zaproszenie został odrzucony, mają dostęp do wykazu osób, które ubiegały się o zaproszenie do udziału lub wyraziły zainteresowanie udziałem, po oficjalnym ogłoszeniu przez instytucję zamawiającą nazwisk kandydatów, którzy zostaną zaproszeni; c) do dnia udzielenia zamówienia w odniesieniu do ofert; d) do dnia udzielenia zamówienia w odniesieniu do procedury kontroli nieprawidłowości oferty. 3. Akty wskazane w ust. 2 nie mogą być do dnia upływu terminów w nim przewidzianych przekazywane osobom trzecim lub w jakikolwiek sposób rozpowszechniane”.
34

Konsekwencją tego domniemania jest to, że zainteresowani operatorzy w żadnym wypadku nie mogą odjąć od całkowitej wielkości emisji pochodzących z ich instalacji produkującej węglan sodowy ilości CO2, która została przeniesiona do celów produkcji PCC, mimo że gaz ten nie jest we wszystkich przypadkach uwalniany do powietrza. Brak takiej możliwości oznacza, że do rozliczenia należy przedstawić uprawnienia odnoszące się do całości CO2 przeniesionego do celów produkcji PCC i że nie mogą one już zostać sprzedane jako nadwyżka, co podważa system handlu uprawnieniami w sytuacji, która odpowiada jednak ostatecznemu celowi dyrektywy 2003/87, jakim jest ochrona środowiska naturalnego poprzez ograniczenie emisji gazów cieplarnianych (zob. podobnie wyrok z dnia 19 stycznia 2017 r., Schaefer Kalk, C‑460/15, EU:C:2017:29, pkt 41).
26

W niniejszej sprawie rozpatrywane pytanie różni się od pytania, na które Trybunał udzielił odpowiedzi w wyroku z dnia 12 czerwca 2014 r., Ascendi Beiras Litoral e Alta, Auto Estradas das Beiras Litoral e Alta (C‑377/13, EU:C:2014:1754) tym, że sporny podatek kapitałowy nie ma zastosowania do podwyższenia kapitału zakładowego spółki kapitałowej, lecz do utworzenia takiej spółki, które to czynności zostały wskazane odpowiednio w art. 4 ust. 1 lit. c) i art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 69/335. Taka różnica nie jest jednak w stanie skłonić Trybunału do odstąpienia od wykładni dokonanej przez niego we wspomnianym wyroku.
25

Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa, art. 45 ust. 2 dyrektywy 2004/18 nie ma na celu jednolitego stosowania na poziomie krajowym wymienionych tam podstaw wykluczenia, ponieważ państwa członkowskie mają prawo do niestosowania w ogóle tych podstaw wykluczenia lub też do włączenia ich do przepisów krajowych z różnym stopniem surowości, który może się zmieniać w zależności od sprawy, w oparciu o krajowe względy porządku prawnego, gospodarczego lub społecznego. W tych ramach państwa członkowskie mają prawo do złagodzenia lub uelastycznienia kryteriów ustanowionych w tym przepisie (wyroki: z dnia 10 lipca 2014 r., Consorzio Stabile Libor Lavori Pubblici, C‑358/12, EU:C:2014:2063, pkt 36; z dnia 14 grudnia 2016 r., Connexxion Taxi Services, C‑171/15, EU:C:2016:948, pkt 29).
10

W tym zakresie sąd odsyłający skłania się do uznania, że ów przepis przewiduje również takie zaliczenie na poczet kwoty ryczałtowej. Niemniej jednak zauważa, że motywy 19 i 20 dyrektywy 2011/7 mogą prowadzić do odmiennej wykładni. Można by także przyjąć w przypadku stałej kwoty kosztów prawnika poniesionych w celu odzyskania wierzytelności, że wspomniana stała kwota mogłaby w dużej mierze, to znaczy w całości, zostać pochłonięta, co prowadziłoby do tego, że wierzyciel mógłby ostatecznie dochodzić kwoty odpowiadającej kosztom prawnika poniesionym na etapie przedsądowym.
38

Trybunał przypomniał to orzecznictwo w wyroku z dnia 15 stycznia 2002 r., Gottardo (C‑55/00, EU:C:2002:16, pkt 32), dotyczącym uprawnienia – obywatelki francuskiej, która pracowała we Włoszech, w Szwajcarii i we Francji i nie posiadała praw wystarczających do uzyskania emerytury we Włoszech – do skorzystania z sumowania okresów ubezpieczenia ukończonych przez nią w Szwajcarii i we Włoszech, zgodnie z postanowieniami konwencji dwustronnej zawartej między Republiką Włoską a Konfederacją Szwajcarską w dziedzinie zabezpieczenia społecznego, dotyczącymi obywateli tych dwóch państw. W sprawie, w której wydano ów wyrok, sąd krajowy dążył do ustalenia, czy właściwe włoskie organy zabezpieczenia społecznego powinny, zgodnie z obowiązkami ciążącymi na nich w szczególności na mocy art. 39 WE (obecnie art. 45 TFUE), umożliwić pracownikom będącym obywatelami państw członkowskich innych niż Republika Włoska skorzystanie z uwzględnienia okresów ubezpieczenia ukończonych w Szwajcarii w celu uzyskania prawa do włoskich świadczeń emerytalnych.
5

Artykuł 15 omawianego rozporządzenia, zatytułowany „Przekazanie do sądu lepiej umiejscowionego dla osądzenia sprawy”, brzmi: „1. W drodze wyjątku, sądy państwa członkowskiego, do których jurysdykcji należy rozpoznanie sprawy co do istoty, jeżeli uznają, że sąd innego państwa członkowskiego, z którym dziecko ma szczególny związek, mógłby lepiej osądzić sprawę lub jej określoną część, oraz jeśli jest to zgodne z dobrem dziecka: a) zawieszają rozpoznanie sprawy lub odnośnej jej części i wzywają strony do wniesienia pozwu lub wniosku do sądu tego innego państwa członkowskiego zgodnie z ust. 4; lub b) wzywają sąd innego państwa członkowskiego do uznania swojej jurysdykcji zgodnie z ust. 5. 2. Ustęp 1 ma zastosowanie: a) na wniosek jednej ze stron; lub b) z urzędu; lub c) na wniosek sądu innego państwa członkowskiego, z którym dziecko ma szczególny związek, zgodnie z ust. 3. Przekazanie z urzędu lub na wniosek sądu innego państwa członkowskiego musi zostać zaakceptowane przez co najmniej jedną ze stron. 3. Przyjmuje się, że dziecko ma szczególny związek z państwem członkowskim w rozumieniu ust. 1, jeżeli: a) dziecko uzyskało w tym państwie członkowskim zwykły pobyt po wszczęciu postępowania przed sądem, o którym mowa w ust. 1; lub b) dziecko miało wcześniej zwykły pobyt w tym państwie członkowskim; lub c) dziecko posiada obywatelstwo tego państwa członkowskiego; lub d) podmiot odpowiedzialności rodzicielskiej ma zwykły pobyt w tym państwie członkowskim; lub e) majątek dziecka znajduje się na terytorium tego państwa członkowskiego, a sprawa dotyczy środków ochrony dziecka w związku z zarządem, zabezpieczeniem lub rozporządzaniem tym majątkiem. 4. Sąd państwa członkowskiego, do którego jurysdykcji należy rozpoznanie sprawy co do istoty, określa termin, w którym wszczyna się postępowanie przed sądami innego państwa członkowskiego zgodnie z ust. 1. Jeżeli postępowanie przed tymi sądami nie zostanie wszczęte przed upływem tego terminu, sąd rozpoznający sprawę ma nadal jurysdykcję zgodnie z art. 8–14. 5. Sądy tego innego państwa członkowskiego, z uwagi na szczególne okoliczności sprawy, o ile jest to zgodne z dobrem dziecka, mogą uznać swoją jurysdykcję w ciągu sześciu tygodni po wszczęciu postępowania zgodnie z ust. 1 lit. a) lub b). W tym przypadku sąd, przed którym wcześniej wszczęto postępowanie, uznaje brak swojej jurysdykcji. W przeciwnym razie sąd, przed którym wcześniej wszczęto postępowanie, ma nadal jurysdykcję zgodnie z art. 8–14. 6. Sądy współpracują do celów niniejszego artykułu, bezpośrednio lub poprzez organy centralne wyznaczone na podstawie art. 53”.