Sprawa T-143/06

MTZ Polyfilms Ltd

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej

„Dumping — Przywóz folii z politereftalanu polietylenu pochodzącej z Indii — Rozporządzenie kończące przegląd okresowy — Zobowiązania do minimalnych cen importowych — Określenie ceny eksportowej — Zastosowanie metody innej niż metoda stosowana w pierwotnym okresie dochodzenia — Wybór podstawy prawnej — Artykuł 2 ust. 8 i 9 oraz art. 11 ust. 3 i 9 rozporządzenia (WE) nr 384/96”

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 17 listopada 2009 r. II ‐ 4135

Streszczenie wyroku

Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Przegląd okoliczności, które uzasadniły nałożenie ceł antydumpingowych – Metoda określania ceny eksportowej

(art. 5 WE; rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 2 ust. 8, 9, art. 11 ust. 3, 9)

Artykuł 11 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antydupmpingowego nr 384/96 nie przewiduje, by Rada miała prawo do zastosowania w ramach przeglądu okresowego, niezgodnej z wymogami ustanowionymi w art. 2 ust. 8 i 9 rozporządzenia podstawowego metody określenia ceny eksportowej, powołując się na konieczność dokonania oceny cen stosowanych przez zainteresowanych eksporterów w przyszłości. Z art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego wynika bowiem, że zasadniczo w ramach przeglądu instytucje są zobowiązane do stosowania tej samej metody — włącznie z metodą określania ceny eksportowej na podstawie art. 2 ust. 8 i 9 rozporządzenia podstawowego — która została użyta przy pierwotnym dochodzeniu prowadzącym do nałożenia cła antydumpingowego.

Ten sam przepis przewiduje odstępstwo umożliwiające instytucjom zastosowanie innej metody niż metoda użyta podczas pierwotnego dochodzenia wyłącznie wówczas, gdy nastąpiła zmiana okoliczności, odstępstwo, które należy jednak interpretować ściśle. Ponadto z art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego wynika, że przy stosowaniu danej metody należy uwzględnić przepisy art. 2 i 17 rozporządzenia podstawowego.

Ponadto skuteczność art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego jest w dużej mierze zapewniona w związku z faktem, że instytucje dysponują szerokim zakresem uznania w ramach badania konieczności utrzymania istniejących środków włącznie z możliwością dokonania oceny polityki cenowej zainteresowanych eksporterów w przyszłości. Jeżeli natomiast została przeprowadzona ocena tej konieczności i instytucje postanowiły zmienić istniejące środki, to przy określaniu nowych środków są one związane art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, który udziela im kompetencji i wyraźnego obowiązku do stosowania metody przewidzianej w art. 2 tego rozporządzenia.

Z powyższego wynika po pierwsze, że w ramach określania ceny eksportowej rzekoma kompetencja instytucji do dokonywania oceny na przyszłość nie jest konieczna dla zapewnienia skuteczności art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, a nawet jest wykluczona na mocy art. 11 ust. 9 tego rozporządzenia, i po drugie, że rzekoma kompetencja wynikająca z pierwszego ze wskazanych przepisów nie ma pierwszeństwa przed wyraźnymi kompetencjami przewidzianymi w drugim z tych przepisów w związku z art. 2 rozporządzenia podstawowego. W konsekwencji art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego nie może stanowić podstawy prawnej, która w ramach określania ceny eksportowej dawałaby instytucjom prawo do odstąpienia od zastosowania metody ustanowionej w art. 2 ust. 8 i 9 rozporządzenia podstawowego.

(por. pkt 41, 42, 45, 48–51)