Sprawa C‑291/12

Michael Schwarz

przeciwko

Stadt Bochum

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Gelsenkirchen)

„Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Paszport biometryczny — Odciski palców — Rozporządzenie (WE) nr 2252/2004 — Artykuł 1 ust. 2 — Ważność — Podstawa prawna — Procedura przyjęcia — Artykuły 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Prawo do poszanowania życia prywatnego — Prawo do ochrony danych osobowych — Proporcjonalność”

Streszczenie – wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 października 2013 r.

[art. 62 pkt 2 lit. a) WE, art. 67 ust. 1 WE]

Z brzmienia art. 62 pkt 2 lit. a) WE, który wchodził w skład tytułu IV traktatu WE, oraz celu tego postanowienia łącznie wynika, że upoważniało ono Radę do regulowania przebiegu przeprowadzanych na granicach zewnętrznych Unii Europejskiej kontroli mających na celu sprawdzanie tożsamości przekraczających je osób. Skoro takie sprawdzanie w sposób konieczny wiązało się z okazaniem dokumentów pozwalających na ustalenie tej tożsamości, to art. 62 pkt 2 lit. a) WE w konsekwencji uprawniał Radę do przyjmowania aktów normatywnych dotyczących takich dokumentów, w szczególności paszportów. Co się tyczy kompetencji prawodawcy Unii w tym obszarze, należy, po pierwsze, zwrócić uwagę, że przepis ten, odnoszący się do kontroli „osób”, bez dalszych uściśleń obejmował nie tylko obywateli państw trzecich, ale także obywateli Unii, a konsekwencji również paszporty tych ostatnich. Po drugie, harmonizacja norm dotyczących bezpieczeństwa paszportów obywateli Unii może okazać się konieczna w celu uniknięcia sytuacji, w której paszporty posiadałyby zabezpieczenia mniej zaawansowane niż te przewidziane dla wiz w jednolitym formacie i dla jednolitych wzorów dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich. W tych okolicznościach należy uznać, że prawodawca Unii posiada kompetencję do wprowadzenia do paszportów obywateli Unii równoważnych elementów dotyczących bezpieczeństwa, ponieważ kompetencja taka pozwala na uniknięcie sytuacji, w której paszporty te stałyby się obiektem fałszerstw i bezprawnego używania. (por. pkt 17–19)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 21, 22)

Artykuł 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej przewiduje, że każdy ma prawo do poszanowania życia prywatnego. Zgodnie z art. 8 ust. 1 karty każdy ma prawo do ochrony danych osobowych, które go dotyczą. Z postanowień tych, czytanych łącznie, wynika, że zasadniczo każde przetwarzanie danych osobowych przez osobę trzecią może stanowić naruszenie rzeczonych praw. Odciski palców mieszczą się w tym pojęciu, jako że obiektywnie zawierają one unikalne informacje o osobach fizycznych i pozwalają na ich dokładne zidentyfikowanie. Stosowanie art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2252/2004 w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie oznacza, że organy pobierają odciski palców zainteresowanych osób oraz że odciski te są przechowywane na nośniku pamięci stanowiącym integralną część paszportu. Środki takie należy uznać za przetwarzanie danych osobowych i naruszenie praw do poszanowania życia prywatnego oraz do ochrony danych osobowych. (por. pkt 24, 25, 27, 29, 30)