Jeśli chodzi o komisję lekarską, o której mowa w art. 22 wspólnych zasad ubezpieczenia urzędników Unii od ryzyka wypadku i choroby zawodowej, to sporządzane przez nią opinie medyczne w ścisłym znaczeniu należy uznać za ostateczne, o ile wydane zostały zgodnie z prawem. Sąd jest uprawniony wyłącznie do sprawdzenia, czy po pierwsze, powołanie i działanie tej komisji przebiegały prawidłowo, i po drugie, czy jej opinia jest zgodna z prawem, a w szczególności czy zawiera uzasadnienie umożliwiające ocenę przesłanek, na podstawie których została wydana, a także czy istnieje w niej zrozumiały związek między medycznymi ustaleniami a wnioskami, jakie zawiera. W sytuacji gdy komisja lekarska bada złożone kwestie o charakterze medycznym dotyczące trudnej diagnozy lub związku przyczynowego między dolegliwościami, na jakie cierpi zainteresowany, a wykonywaną przez niego działalnością zawodową w instytucji, powinna ona między innymi wskazać w swej opinii informacje zawarte w dokumentacji, na których się opiera, a w przypadku znacznych rozbieżności – podać także powody, dla których jej orzeczenie odbiega od poprzednich, korzystniejszych dla zainteresowanego sprawozdań lekarskich.

Sprawozdanie komisji lekarskiej, o której mowa w art. 22 wspólnych zasad ubezpieczenia urzędników Unii od ryzyka wypadku i choroby zawodowej, powinno zawierać uzasadnienie umożliwiające ocenę przesłanek, na podstawie których zostało wydane, a także wykazywać zrozumiały związek między ustaleniami medycznymi, jakie zawiera, a wnioskami, jakie pprzedstawia.

W sytuacji gdy aby uzasadnić ustalenie daty ostatecznego powrotu do zdrowia komisja lekarska ogranicza się do uwag o charakterze administracyjnym oraz między innymi do wskazania daty, w której lekarze odbyli spotkanie i zapoznali się z dokumentacją medyczną, uzasadnienie należy uznać za niewystarczające.

Ponadto w sytuacji gdy komisja lekarska odchodzi w swym sprawozdaniu od wcześniejszych ocen medycznych w ścisłym znaczeniu, nie uściślając jednak powodów o charakterze medycznym, które doprowadziły ją do tych wniosków, uzasadnienie ma charakter wewnętrznie sprzeczny.

Sporządzając w ten sposób niewystarczające i sprzeczne w sobie uzasadnienie, komisja lekarska nie pozwoliła zainteresowanemu uchwycić zrozumiałego związku, jaki miała wykazać pomiędzy swymi ocenami medycznymi a wnioskami, do jakich doszła odnośnie do daty powrotu do zdrowia po powikłaniach.

Tymczasem prawa zainteresowanego do ustalenia stopnia trwałej częściowej niezdolności do pracy, a w rezultacie do przewidzianej w art. 73 ust. 2 regulaminu pracowniczego kwoty odszkodowania, jak również do przewidzianego w art. 13 zasad ubezpieczenia dodatkowego odszkodowania z tytułu trwałej częściowej niezdolności do pracy mogą zostać określone jedynie w zależności od daty powrotu do zdrowia po powikłaniach po jego chorobie zawodowej, biorąc pod uwagę w szczególności wejście w życie w dniu 1 stycznia 2006 r. skali, której zastosowanie wobec zainteresowanego wymaga, by powrót do zdrowia w wyniku urazów nastąpił po tej dacie wejścia w życie, czego uściślenie pozostaje w gestii komisji lekarskiej, z podaniem wystarczającego pod względem prawnym uzasadnienia jej oceny.

W rezultacie stwierdzenie, że uzasadnienie opinii komisji lekarskiej w odniesieniu do daty powrotu do zdrowia było niewystarczające, może prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia tej daty.

(zob. pkt 70–78)

Sąd do spraw Służby Publicznej: ww. sprawa AE przeciwko Komisji, pkt 64 i przytoczone tam orzecznictwo; sprawa F‑31/10 Guittet przeciwko Komisji, 13 czerwca 2012 r., pkt 54, 68 i przytoczone tam orzecznictwo