ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
123

Argument Republiki Włoskiej jakoby selektywny charakter środka należy oceniać wyłącznie porównując, z jednej strony sytuacje, które obejmuje, z drugiej zaś strony sytuacje, które wyklucza, a nie poprzez porównanie między sobą sytuacji, do których odnosi się sporny środek. Należy przypomnieć w tym względzie, że art. 87 ust. 1 WE zakazuje wszelkiej pomocy, która sprzyja „niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów” i definiuje środek pomocy w zależności do jego skutków. Nic nie stoi zatem na przeszkodzie, jak słusznie podkreśla Komisja, by środek już ograniczony do niektórych konkretnych tematów — w niniejszej sprawie, do spółek notowanych na giełdzie — sprzyjał w szerszym zakresie niektórym beneficjentom — jak w niniejszej sprawie spółkom włoskim, dla których zwolnienia podatkowe mają zastosowanie do zysków realizowanych na rynkach światowych, niż innym spółkom również korzystającym z systemu pomocy, mianowicie spółkom zagranicznym w stosunku do których ulgi podatkowe mają zastosowanie wyłącznie do zysków realizowanych we Włoszech.
300

Jeśli chodzi o okoliczność, że nowy model mógłby być atrakcyjniejszy dla klientów z innych państw niż dla klientów niderlandzkich, należy stwierdzić, że nie wydaje się również, by mogła mieć wpływ na wzrost wywozów równoległych u dealerów niderlandzkich w porównaniu ze sprzedażą krajową. Tym samym okoliczność podnoszona przez skarżące, że silniki Diesla były niedoceniane przez konsumentów niderlandzkich, lecz bardzo cenione przez konsumentów francuskich, o ile oczywiście może prowadzić do tego, że większość ewentualnych wywozów równoległych do Francji obejmowała silniki Diesla, nie wydaje się jednak, by mogła spowodować wzrost niderlandzkich wywozów równoległych w stosunku do niderlandzkiej sprzedaży krajowej. Nic nie pozwala bowiem na uznanie a priori, a skarżące nie przedstawiają w każdym razie dowodów w tym zakresie, że podnoszona preferencja konsumenta francuskiego odnośnie do silnika Diesla miałaby szczególnie skłaniać go do zwrócenia się o zakup samochodu do dealera francuskiego. Dokonanie zakupu przez tego konsumenta za granicą zależy ostatecznie od korzyści finansowej, jaką może on uzyskać z takiej operacji.
1)

Punkt 1 sentencji wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. w sprawie T‑348/05 JSC Kirovo‑Chepetsky Khimichesky Kombinat przeciwko Radzie należy interpretować w ten sposób, że stwierdza się nieważność rozporządzenia Rady (WE) nr 945/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 658/2002 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji i rozporządzenie (WE) nr 132/2001 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego, między innymi, z Ukrainy, w następstwie częściowego przeglądu tymczasowego przeprowadzonego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 w zakresie dotyczącym JSC Kirovo‑Chepetsky Khimichesky Kombinat.
43

Zgodnie z wytycznymi dotyczącymi postępowań przed OHIM (część C zatytułowana „Sprzeciw”), na które pragnie powołać się skarżąca, wśród różnych przywołanych aktów prawa krajowego Markengesetz (niemiecka ustawa o znakach towarowych) uznaje tę ochronę przed późniejszym znakiem towarowym, który niesie za sobą prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd co do rozpatrywanych tytułów, jeżeli mają one charakter odróżniający i są używane w obrocie handlowym. Podobna ochrona jest przyznana przez prawo szwedzkie tytułom odróżniającym utworów literackich i artystycznych. Jednakże wbrew twierdzeniom skarżącej i zgodnie ze wspomnianymi wytycznymi, które skarżąca przytacza na dowód praw przyznanych przez krajowe porządki prawne, prawo greckie przyznaje podobną ochronę wyłącznie tytułom wydawnictw periodycznych, a prawa hiszpańskie, francuskie, włoskie i niderlandzkie nie przyznają tytułom dzieł artystycznych odrębnej ochrony, niezależnej od ochrony przyznanej w prawie autorskim. Ponadto ani te wytyczne, ani pozostała część przedstawionej dokumentacji nie pozwalają stwierdzić, na jakich warunkach instytucja „passing off” przewidywałaby w prawie Zjednoczonego Królestwa inną ochronę dla oznaczeń Dr. No i Dr. NO niż ochrona przyznana przez prawo autorskie. Z tego względu na prawa te nie można się powoływać w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu.
91

W tym względzie Sąd stwierdza po pierwsze, że skarżący w żaden sposób nie udowodnili swej tezy, że oświadczenia te prawie bez wyjątku pochodzą od podmiotów pozostających bezpośrednio bądź pośrednio w sferze wpływów Sovion lub HMG. W odniesieniu do czterech z tych oświadczeń, a mianowicie oświadczeń zawartych w załącznikach B.4 b), B.4. d), B.6. a) i B.6. b), skarżący ograniczają się do stwierdzenia, że kwestia ich pochodzenia nie wymaga „żadnego komentarza”. W odniesieniu do zawartych w załącznikach B.4. a) i B.6. c) oświadczeń przedstawionych przez dwa związki niderlandzkich przedsiębiorstw, skarżący wskazują na istnienie rzekomego „pokrywania się interesów” między tymi związkami a stronami koncentracji, nie popierając jednak tych twierdzeń żadnymi dowodami. Jeśli chodzi o oświadczenie zawarte w załączniku B.4 e), skarżący ograniczyli się do przedstawienia w załączniku do repliki komunikatu prasowego, który wskazywał co najwyżej na istnienie powiązań handlowych między autorem oświadczenia a HMG i to dopiero po zatwierdzeniu koncentracji, gdyż dokument ten odnosił się do daty 13 czerwca 2005 r. Jedynym oświadczeniem, w odniesieniu do którego wykazano, że pochodzi ono od przedsiębiorstwa powiązanego ze stronami koncentracji, jest oświadczenie Hypor BV. Mimo iż skarżący nie przedstawili w tym względzie żadnych dowodów, Komisja potwierdziła bowiem okoliczność przynależności tego przedsiębiorstwa do grupy Nutreco, do której należy także HMG.
241

Artykuł 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, zmieniony rozporządzeniem (WE) nr 1972/2002 Rady z dnia 5 listopada 2002 r. (Dz.U. L 305, s. 1), przewiduje: „Cenę eksportową porównuje się w sposób obiektywny z normalną wartością. Porównania dokonuje się na tym samym poziomie obrotu, w odniesieniu do sprzedaży dokonanych w jak najbardziej zbliżonych terminach oraz z uwzględnieniem różnic wpływających na porównywalność cen. W przypadku gdy ustalona normalna wartość i ustalona cena eksportowa nie dają się porównać, uwzględnia się w każdym przypadku, w formie dostosowania, różnice stwierdzonych czynników, które zostały zgłoszone i co do których wykazano, że mogą wpłynąć na ceny oraz ich porównywalność. Unika się powtórnych dostosowań, w szczególności w przypadkach różnic dotyczących bonifikat, rabatów, ilości stadium komercjalizacji. W przypadku spełnienia określonych warunków czynniki, co do których dokonuje się dostosowania, są następujące: […] i) Marża [prowizja] Dokonuje się dostosowania ze względu na różnice marż [prowizji] naliczanych przy danej sprzedaży. Pojęcie »marże« [»prowizje«] należy rozumieć również jako obejmujące narzut uzyskiwany przez podmiot gospodarczy od produktu lub od produktu podobnego, jeżeli funkcje takiego podmiotu gospodarczego są podobne do funkcji przedstawiciela pracującego [agenta działającego] na zasadzie prowizji. […]”.
148

Skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja nie zawiera żadnych wskazań umożliwiających zrozumienie wyboru Komisji, by uzależnić zgodność zgłoszonego środka od zobowiązań zaproponowanych przez Republikę Francuską. W przeciwieństwie do tego, co twierdzi Komisja, skarżąca nie myli zarzutów w stosunku do uzasadnienia z zarzutami w stosunku do zasadności zaskarżonej decyzji, lecz ogranicza się do podniesienia, że zaskarżona decyzja jest niewystarczająco uzasadniona konkretnie w aspekcie tych zobowiązań. Ponadto obstaje ona następnie przy tym, iż ów brak uzasadnienia jest tym bardziej godzien ubolewania, że stanowi on ukoronowanie postępowania wszczętego przed ponad dziesięciu laty. Skarżąca wskazuje, że nie poruszając kwestii zasadności, ogranicza się do stwierdzenia niedostateczności wyjaśnień dostarczonych w zaskarżonej decyzji, która po 65 ustępach poświęconych stwierdzeniu, iż system opłaty abonamentowej nie zawiera gwarancji, które wystarczałyby do zapewnienia jej zgodności ze wspólnym rynkiem, akceptuje w siedmiu ustępach, bez dalszego wyjaśnienia, zobowiązania podjęte przez Republikę Francuską.
6

Dyrektywa 92/98 wprowadza do dyrektywy 90/684 art. 10 ust. 1–3, który stanowi, co następuje: „1. Z wyjątkiem art. 4 ust. 6 i 7, rozdział II [dotyczący pomocy operacyjnej] nie znajduje zastosowania do budowy i przebudowy statków w stoczniach działających na terenie dawnej Niemieckiej Republiki Demokratycznej w dniu 1 lipca 1990 r. 2. Do dnia 31 grudnia 1993 r. pomoc operacyjna na rzecz budowy i przebudowy statków w stoczniach, do której odnosi się ust. 1, może zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem, pod warunkiem że: a) pomoc przeznaczona na umożliwienie stoczniom dalszego prowadzenia działalności w tym okresie nie przekroczy, w odniesieniu do żadnej z nich, maksymalnego pułapu równego 36% średniego rocznego obrotu w zakresie budowy i przebudowy statków, określonego na podstawie trzech ostatnich lat, po restrukturyzacji; pomoc ta winna zostać wypłacona do dnia 31 grudnia 1993 r.; b) nie została udzielona pomoc produkcyjna w odniesieniu do umów zawartych pomiędzy dniem 1 lipca 1990 r. a dniem 31 grudnia 1993 r.; c) [Republika Federalna Niemiec] wyrazi zgodę na postępowanie wedle zatwierdzonego przez Komisję harmonogramu, a w każdym razie, przed dniem 31 grudnia 1995 r., przystąpi do rzeczywistego i nieodwołalnego zmniejszenia zdolności produkcyjnej, równego 40% netto istniejącej w dniu 1 lipca 1990 r. zdolności produkcyjnej, wynoszącej 545000 [wyrażonych w skompensowanych tonach brutto]; d) [Republika Federalna Niemiec] przedstawi Komisji dowody w postaci sprawozdań rocznych sporządzonych przez niezależnego biegłego księgowego, na okoliczność, że wypłacona pomoc została wykorzystana wyłącznie na działalność stoczni znajdujących się na terenie dawnej Niemieckiej Republiki Demokratycznej; pierwsze ze sprawozdań winno zostać przedłożone Komisji najpóźniej pod koniec lutego 1993 r. 3. Komisja zapewnia, by pomoc, o której mowa w powyższych przepisach, nie wpłynęła na wymianę handlową w sposób sprzeczny ze wspólnym interesem” [tłumaczenie nieoficjalne].
1)

Stwierdza się nieważność decyzji sekretarza generalnego Komisji z dnia 17 stycznia 2005 r. odmawiającej dostępu do pewnych dokumentów i zapisów dźwiękowych sporządzonych w ramach trzydziestego dostosowania do postępu technicznego dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych.
Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji sekretarza generalnego Komisji z dnia 21 lutego 2005 r. odmawiającej dostępu do pewnych dokumentów i zapisów dźwiękowych sporządzonych w ramach trzydziestego dostosowania dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych do postępu technicznego (Dz.U. 1967, 196, s. 1).
226

Tymczasem okoliczność, że początkowo uznano, iż dokumentacja skarżącej nie zawiera braków w zakresie istotnych danych i że została zbadana we wstępnym stadium oceny, nie może spowodować powstania uzasadnionych oczekiwań, że specyfikacja zawarta w jej dokumentacji stanowić będzie podstawę do włączenia chlorotalonilu do załącznika I do dyrektywy 91/414. Zważywszy bowiem na zasady przedmiotowego postępowania, określone w pkt 104 powyżej, okoliczność, że we wstępnym stadium oceny dokumentacja skarżącej została uznana za niezawierającą istotnych braków, nie implikuje w żaden sposób, by dokumentacja ta zawierała wszelkie niezbędne dane do przyjęcia, iż sporny produkt spełnia wymogi określone w art. 5 ust. 1 dyrektywy 91/414.
164

Jednakże jeżeli w celu ustalenia istnienia naruszenia w postępowaniu na podstawie art. 81 ust. 1 WE Komisja zamierza oprzeć się na fragmencie odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów lub załączonym do takiej odpowiedzi dokumencie, inne strony biorące udział w tym postępowaniu powinny mieć możliwość wypowiedzenia się na temat takiego środka dowodowego. W takich okolicznościach dany fragment odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów lub załączony do tej odpowiedzi dokument jest w rzeczywistości dowodem obciążającym inne przedsiębiorstwa, które uczestniczyły w popełnieniu naruszenia (zob. wyrok Sądu z dnia 15 marca 2000 r. w sprawach połączonych T-25/95, T-26/95, od T-30/95 do T-32/95, od T-34/95 do T-39/95, od T-42/95 do T-46/95, T-48/95, od T-50/95 do T-65/95, od T-68/95 do T-71/95, T-87/95, T-88/95, T-103/95 i T-104/95 Cimenteries CBR i in. przeciwko Komisji, Rec. s. II-491, pkt 386; ww. wyrok w sprawie Avebe przeciwko Komisji, pkt 50 i przytoczone tam orzecznictwo).
W ramach żądania głównego, wniosek o stwierdzenie nieważności art. 1 lit. d), art. 2 lit. c), art. 3 i art. 4 pkt 9 decyzji Komisji C(2004) 4876 wersja ostateczna z dnia 19 stycznia 2005 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/E‑1/37.773 – MCAA), oraz w ramach żądania ewentualnego, wniosek o stwierdzenie nieważności art. 2 lit. c) rzeczonej decyzji, oraz w ramach dalszego żądania ewentualnego, wniosek o zmianę art. 2 lit. c) tejże decyzji.
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 8 września 2009 r. – AceaElectrabel przeciwko Komisji

(sprawa T‑303/05)

Pomoc państwa – Sektor energetyczny – Pomoc inwestycyjna na budowę miejskiej sieci ciepłowniczej – Decyzja uznająca pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem – Obowiązek uprzedniego zwrotu przez przedsiębiorstwo beneficjenta przyznanej bezprawnie wcześniejszej pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem – Pojęcie jednostki gospodarczej

1. Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Decyzja Komisji w dziedzinie pomocy państwa – Określenie znamion naruszenia konkurencji i wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi (art. 87 ust. 1 WE, art. 253 WE) (por. pkt 42–45, 51)

2. Pomoc przyznawana przez państwa – Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi – Naruszenie konkurencji – Środek przynoszący korzyści lokalnej działalności w zliberalizowanym sektorze gospodarki (art. 87 ust. 1 WE) (por. pkt 59–61, 70, 71)

3. Pomoc przyznawana przez państwa – Zakaz – Odstępstwa – Pomoc, która może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem – Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji (art. 87 ust. 3 WE, art. 88 WE) (por. pkt 101–103, 110)

4. Pomoc przyznawana przez państwa – Zakaz – Odstępstwa – Decyzja Komisji uzależniająca przekazanie pomocy od wcześniejszego zwrotu przez dane przedsiębiorstwo pomocy przyznanej mu wcześniej niezgodnie z prawem (art. 87 ust. 3 lit. c) WE, art. 88 ust. 2 WE) (por. pkt 165–167)

Przedmiot

Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/598/WE z dnia 16 marca 2005 r. w sprawie pomocy państwa, którą Włochy (region Lazio) zamierzają udzielić celem ograniczenia emisji gazów cieplarnianych (Dz.U. 2006, L 244, s. 8).

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) AceaElectrabel Produzione SpA zostaje obciążona kosztami postępowania, z wyjątkiem kosztów określonych w pkt 3 poniżej.
340

Republika Estońska podnosi, że zaskarżone rozporządzenie narusza uznane i chronione w ramach wspólnego rynku rolnego prawo własności, którego ograniczenia są możliwe jedynie pod warunkiem, iż odpowiadają one interesowi ogólnemu realizowanemu przez Wspólnotę i nie stanowią niewspółmiernej i niemożliwej do przyjęcia interwencji, która naruszyłaby samą istotę tego prawa. Tymczasem zobowiązanie obywateli estońskich do eliminacji cukru zakupionego w celu spożycia stanowiłoby taką interwencję, albowiem cukier ten nie może powodować ryzyka spekulacji lub zakłócenia rynku. Stanowiłoby to ponadto swego rodzaju wywłaszczenie, przy czym gospodarstwa domowe, zwykli konsumenci, nie mogliby bezpośrednio skorzystać ze wspólnej organizacji rynku cukru. Wreszcie gdyby przedsiębiorcy zostali zobowiązani do eliminacji ilości cukru przewyższających ich indywidualne nadmierne zapasy, to stanowiłoby to również naruszenie prawa własności.
1)

Stwierdza się nieważność załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 909/2005 z dnia 16 czerwca 2005 r. ustalającego refundacje wywozowe w sektorze mleka i przetworów mlecznych, w zakresie w jakim zalicza się w nim Ceutę i Melillę do miejsc przeznaczenia kategorii L 01.
1)

Zasądza się od Dane-Elec Memory na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich kwotę 55878 EUR tytułem kwoty głównej wraz z odsetkami: — według stopy 4,75% rocznie za okres od dnia 16 marca 2004 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.; — według stopy 5% rocznie za okres od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.; — według stopy 5,25% rocznie za okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia całkowitej zapłaty długu.
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Artykuł 95 WE – Udzielanie zgody na wprowadzenie przepisów krajowych stanowiących odstępstwo

(Artykuł. 95 ust. 5 WE)

Summary

W celu wprowadzenia przepisów krajowych stanowiących odstępstwo w dziedzinach, w których wspólnotowy środek harmonizacji został już przyjęty, państwo członkowskie winno zgodnie z art. 95 ust. 5 WE móc uzasadnić, że przepisy krajowe są oparte na nowych dowodach naukowych i są reakcją na specyficzny problem tego państwa, który pojawił się po przyjęciu środka harmonizacji. Przepis ten ma w szczególności zastosowanie do sytuacji, w których na całym lub części terytorium państwa członkowskiego pojawia się, wpływając negatywnie na środowisko naturalne lub środowisko pracy, nowe zjawisko, które nie mogło być uwzględnione na etapie przygotowywania przepisów harmonizujących i któremu należy niezwłocznie zaradzić na szczeblu krajowym, nie czekając na zmianę przepisów wspólnotowych. Regulacja na poziomie wspólnotowym mogłaby być w istocie niewłaściwa do rozwiązania stwierdzonego problemu z uwagi na czysto lokalny charakter zjawiska lub też z powodu szczególnej postaci, jaką przybiera ono lokalnie, której nie sposób pogodzić z terminami negocjacji i wejścia w życie nowych harmonizujących norm.

Obejmując swym zakresem sytuację pojawienia się po przyjęciu wspólnotowego środka harmonizacji specyficznego problemu dla danego państwa członkowskiego, art. 95 ust. 5 WE wyklucza możliwość stanowienia na jego podstawie przepisów krajowych stanowiących odstępstwo od norm zharmonizowanych, by zaradzić zagrożeniu środowiska naturalnego o powszechnym charakterze we Wspólnocie. Każdy problem, który występuje, ogólnie rzecz biorąc, w podobny sposób we wszystkich państwach członkowskich i może w konsekwencji podlegać harmonizacji na szczeblu wspólnotowym, ma charakter powszechny, a zatem nie jest specyficzny w rozumieniu art. 95 ust. 5 WE.

Aby dokonać prawidłowej wykładni art. 95 ust. 5 WE, należy zatem przeanalizować wymóg krajowej specyfiki problemu zasadniczo pod tym kątem, czy harmonizacja właściwych przepisów na szczeblu wspólnotowym jest odpowiednia, by we właściwy sposób zmierzyć się z trudnościami o charakterze lokalnym. Stwierdzenie braku takiej odpowiedniości uzasadnia ustanowienie przepisów krajowych.

(por. pkt 59, 61–64)
Zagadnienie zastosowania art. 6 ter ust. 1 pkt a) konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej do znaków usługowych stanowi kwestię wstępną, której rozstrzygnięcie jest niezbędne, by zapewnić prawidłowe stosowanie rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 7 ust. 1 lit. h) tego rozporządzenia. W celu ustalenia bowiem, czy zgłoszony znak, w zakresie w jakim odnosi się do usług, stanowi znak, którego rejestracja byłaby ewentualnie niezgodna z art. 6 ter ust. 1 pkt a) konwencji paryskiej, konieczne jest ustalenie, czy postanowienie to znajduje zastosowanie do znaków usługowych. Jeżeli nie ma to miejsca, odmówienie przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) rejestracji tego znaku dla usług faktycznie stanowiłoby naruszenie art. 7 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nr 40/94, i to nawet bez potrzeby zbadania, czy zgłoszony znak zawiera elementy określone w art. 6 ter ust. 1 lit. a) konwencji paryskiej.

W konsekwencji wspomniana kwestia stanowi jedno z zagadnień prawnych sporu rozstrzyganego przez izbę odwoławczą, nawet jeśli zgłaszający znak towarowy nie przedstawił w tym względzie swego stanowiska i nawet jeżeli izba odwoławcza nie wypowiedziała się w jej przedmiocie. Kwestia ta może zatem zostać podniesiona po raz pierwszy w postępowaniu przed Sądem. Kwestia ta stanowi również jedno z zagadnień prawnych sporu rozstrzyganego przez Sąd i musi zostać przezeń rozpoznana, ponieważ jej rozstrzygnięcie jest niezbędne, by ustosunkować się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 7 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nr 40/94. Orzekając bowiem w przedmiocie żądań stron, do których należy wyznaczenie granic sporu, Sąd nie może być związany wyłącznie argumentami przedstawionymi przez strony na poparcie ich żądań, chyba że rozważania wykraczające poza te argumenty mogłyby prowadzić do oparcia jego rozstrzygnięcia na błędnych stwierdzeniach prawnych.

(por. pkt 22–25)
Z kilku wersji językowych art. 49 ust. 1 rozporządzenia nr 1239/95 ustanawiającego zasady wykonawcze stosowania rozporządzenia nr 2100/94 w odniesieniu do postępowania przed Wspólnotowym Urzędem Odmian Roślin wynika, że obowiązek powiadomienia i wezwania do usunięcia braków jest uzależniony od obiektywnej możliwości usunięcia stwierdzonych braków. A zatem przepis ten zobowiązuje izbę odwoławczą do oceny możliwości uzupełnienia braku przez wnoszącego odwołanie, tak aby ograniczyć kierowane przez nią wezwania do przypadków braków możliwych do usunięcia. Z uwagi na to bowiem, że celem przewidzianego w art. 49 ust. 1 tego rozporządzenia obowiązku powiadomienia i wezwania do uzupełnienia braków jest umożliwienie wnoszącemu odwołanie usunięcia w wyznaczonym terminie braków stwierdzonych przez izbę odwoławczą, braki te muszą być możliwe do usunięcia.

Obowiązek powiadomienia jest powiązany ponadto z obowiązkiem wezwania do uzupełnienia braków, jeżeli to możliwe. W istocie w przeciwnym wypadku, z uwagi na to, że art. 49 ust. 1 rozporządzenia nr 1239/95 zobowiązuje izbę odwoławczą do przeprowadzenia kontroli zgodności odwołania z całością przepisów rozporządzeń podstawowego i wykonawczego, byłaby ona zobowiązana informować wnoszącego odwołanie o wszystkich brakach dotyczących dopuszczalności, włączając te, których nie można usunąć, co z kolei byłoby sprzeczne z celem tego przepisu. Chociaż w szczególnych sytuacjach powiadomienie o braku dotyczącym dopuszczalności, który nie może zostać usunięty, może wprawdzie uchronić wnoszącego odwołanie od wydania decyzji opartej na rozumowaniu, które nie stanowiło przedmiotu wymiany uwag, to tak ogólnie sformułowany obowiązek powiadomienia byłby dla izby odwoławczej uciążliwy i jednocześnie nieskuteczny, ponieważ wnoszący odwołanie nie byłby w stanie usunąć takiego braku.

(por. pkt 34, 37)
Dla przeciętnego konsumenta francuskiego występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do oznaczenia słownego PAGESJAUNES.COM, o którego rejestrację w charakterze wspólnotowego znaku towarowego wniesiono dla „druków, dzienników, periodyków i książek telefonicznych” należących do klasy 16 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, oraz w odniesieniu do graficznego znaku towarowego LES PAGES JAUNES zarejestrowanego wcześniej we Francji dla takich samych towarów, z uwagi na identyczność danych towarów i podobieństwo kolidujących ze sobą oznaczeń zarówno na płaszczyźnie wizualnej i fonetycznej, jak i koncepcyjnej. Konsumenci francuscy mogliby bowiem dojść do przekonania, że zgłoszony znak towarowy PAGESJAUNES.COM jest internetową wersją drukowanej książki telefonicznej oznaczonej znakiem towarowym LES PAGES JAUNES i że — w związku z tym — oba produkty oferowane są przez to samo przedsiębiorstwo.

(por. pkt 64, 72)