Uchybia zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy dyrektywy 89/48 w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata, zmienionej dyrektywą 2001/19, państwo członkowskie, które nie uznaje dyplomów wydanych przez właściwe władze innego państwa członkowskiego w wyniku szkolenia odbytego w ramach umowy, na mocy której szkolenie prowadzone przez instytucję prywatną w tym państwie członkowskim jest uznawane przez rzeczone władze. Z zastrzeżeniem art. 4 wspomnianej dyrektywy, art. 3 akapit pierwszy lit. a) tej dyrektywy przyznaje każdemu wnioskodawcy, który posiada „dyplom” w rozumieniu tej dyrektywy umożliwiający mu wykonywanie regulowanego zawodu w państwie członkowskim, prawo wykonywania tego samego zawodu w każdym innym państwie członkowskim.

Chociaż istotnie definicja pojęcia „dyplom” znajdująca się w art. 1 lit. a) dyrektywy 89/48 zawiera pewne zastrzeżenia dotyczące stosowania tej dyrektywy w odniesieniu do kwalifikacji nabytych w państwach trzecich, to jednak ani art. 1 lit. a) wspomnianej dyrektywy, ani żaden inny jej przepis nie zawierają jakiegokolwiek ograniczenia, jeśli chodzi o państwo członkowskie, w którym wnioskodawca powinien nabyć kwalifikacje zawodowe. Z rzeczonego art. 1 lit. a) akapit pierwszy wynika wyraźnie, że wystarczające jest, aby szkolenie zostało odbyte „głównie na terenie Wspólnoty”. Wyrażenie to obejmuje zarówno szkolenie odbyte całkowicie w państwie członkowskim, które wydało dokument poświadczający dane szkolenie, jak i szkolenie odbyte częściowo lub całkowicie w innym państwie członkowskim.

Ponadto nic nie może uzasadnić takiego ograniczenia, gdyż zasadniczą kwestią dla rozstrzygnięcia możliwości stosowania dyrektywy 89/48 jest ustalenie, czy wnioskodawca jest, czy też nie jest, uprawniony do wykonywania regulowanego zawodu w państwie członkowskim. Zgodnie z systemem ustanowionym na podstawie dyrektywy dyplom nie jest uznawany ze względu na samoistną wartość szkolenia, po ukończeniu którego jest przyznawany, lecz z uwagi na fakt, że pozwala na podjęcie zawodu regulowanego w państwie członkowskim, w którym został wydany lub uznany. Różnice co do czasu trwania lub treści programu szkolenia odbytego w innym państwie członkowskim w porównaniu ze szkoleniem oferowanym w przyjmującym państwie członkowskim nie mogą zatem wystarczyć do uzasadnienia odmowy uznania danych kwalifikacji zawodowych. Co najwyżej, jeśli różnice te są znaczące, mogą uzasadniać, że zgodnie z art. 4 omawianej dyrektywy, przyjmujące państwo członkowskie ustanowi wymóg poddania się przez wnioskodawcę jednemu ze środków wyrównawczych przewidzianych w tym przepisie.

Ponadto zgodnie z brzmieniem samej dyrektywy 89/48 szkolenie nie musi być odbyte na uniwersytecie lub w instytucji szkolnictwa wyższego. Zgodnie z art. 1 lit. a) tiret drugie tej dyrektywy wystarczy bowiem, że miało ono miejsce w „instytucji o zbliżonym poziomie”. W rezultacie ustanowiony w tym przepisie wymóg nie ma na celu zapewnienia, że instytucja nauczania spełnia formalne warunki dotyczące jej charakteru, ale odnosi się zasadniczo do poziomu prowadzonego szkolenia. Wymóg ten jest ściśle związany z cechami wydawanego dyplomu. Ocena w tym zakresie powinna być w rezultacie dokonywana przez właściwe władze wydające dyplom, które muszą mieć pewność, że dyplom jest przyznawany wyłącznie osobom, które posiadają wystarczające kwalifikacje dla wykonywania zawodu regulowanego, do którego daje on dostęp.

Ogólny system uznawania dyplomów szkolnictwa wyższego ustanowiony dyrektywą 89/48 jest bowiem oparty na wzajemnym zaufaniu, jakie mają państwa członkowskie w odniesieniu do przyznawanych przez nie kwalifikacji zawodowych. System ten ustanawia w istocie domniemanie, zgodnie z którym kwalifikacje wnioskodawcy uprawnionego do wykonywania zawodu regulowanego w państwie członkowskim są wystarczające dla wykonywania tego samego zawodu w innych państwach członkowskich. Istotną cechą tego systemu, który nie dokonuje harmonizacji szkoleń zapewniających dostęp do zawodów regulowanych, jest to, że wyłącznie do właściwych władz wydających dyplomy zapewniające taki dostęp należy sprawdzenie, w świetle przepisów znajdujących zastosowanie w ramach ich systemu szkolenia zawodowego, czy spełnione są warunki wymagane dla jego wydania. Artykuł 8 ust. 1 dyrektywy 89/48 wyraźnie zobowiązuje przyjmujące państwo członkowskie do zaakceptowania w każdym przypadku wydanych przez właściwe władze innych państw członkowskich zaświadczeń i dokumentów w charakterze dowodu, że warunki uznania dyplomu są spełnione. Uchybia zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 1 i 3 dyrektywy 89/48, przyjmujące państwo członkowskie, które nie uznaje dyplomów wydanych przez właściwe władze innego państwa członkowskiego w wyniku szkolenia odbytego w ramach umowy, na podstawie której szkolenie prowadzone przez instytucję prywatną w przyjmującym państwie członkowskim jest uznawane przez rzeczone władze.

(por. pkt 26–31, 34, 35, 76; pkt 1 sentencji)