Keywords

Summary



Keywords

1. Środowisko naturalne – Odpady – Dyrektywa 75/442 – Pojęcie – Substancje usuwane – Odchody zwierzęce – Wyłączenie – Przesłanki – Zwłoki zwierząt hodowlanych, które padły w gospodarstwie – Włączenie

(dyrektywa Rady 75/442, zmieniona dyrektywą 91/156, art. 1 lit. a))

2. Środowisko naturalne – Odpady – Dyrektywa 75/442 – Pojęcie „innych przepisów” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) – Ustawodawstwo wspólnotowe lub krajowe – Przesłanki

(dyrektywa Rady 75/442, zmieniona dyrektywą 91/156, art. 2 ust. 1 lit. b))

3. Środowisko naturalne – Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne – Dyrektywa 85/337 – Poddanie ocenie przedsięwzięć należących do klas wymienionych w załączniku II – Uprawnienia dyskrecjonalne państw członkowskich – Zakres i ograniczenia

(dyrektywa Rady 75/442, zmieniona dyrektywą 97/11, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 2 oraz załącznik II)

4. Środowisko naturalne – Ochrona wód przed zanieczyszczeniami azotanami pochodzenia rolniczego – Dyrektywa 91/676 – Zakres stosowania – Odchody zwierzęce – Włączenie – Wykorzystanie odchodów zwierzęcych jako nawozów rolniczych – Wyłączenie z systemu ochrony wód gruntowych ustanowionego dyrektywą 80/68

(dyrektywa Rady 80/68, art. 5; dyrektywa Rady 91/676)

Summary

1. Zakres stosowania pojęcia „odpadu” w rozumieniu dyrektywy 75/442 w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą Rady 91/156, zależy od znaczenia pojęcia „usuwać” w rozumieniu art. 1 lit. a) akapit pierwszy tej dyrektywy.

W związku z tym w pewnych sytuacjach rzecz, materiał lub surowiec pochodzący z procesu wytwarzania lub wydobywania, którego celem nie było zasadniczo ich wyprodukowanie, nie stanowi pozostałości, lecz produkt uboczny, którego przedsiębiorstwo nie chce „usuwać” w rozumieniu tego przepisu, ale który zamierza, bez uprzedniego przetworzenia, zużytkować lub zbyć na korzystnych dla siebie warunkach. W takim przypadku rzeczy, materiały lub surowce, których ekonomiczna wartość odpowiada wartości towarów, niezależnie od jakiegokolwiek przetworzenia, i które są jako takie poddane uregulowaniom znajdującym zastosowanie do tego rodzaju towarów, nie podlegają przepisom tej dyrektywy, które regulują unieszkodliwianie lub odzyskiwanie odpadów, pod warunkiem że ich ponowne wykorzystanie będzie miało charakter nie potencjalny, lecz pewny, bez wcześniejszego przetworzenia i w ramach ciągłego procesu produkcji.

W związku z tym pod takimi samymi warunkami odpady z hodowli mogą nie być zakwalifikowane jako odpady, jeśli używane są jako nawóz gruntowy w ramach zgodnego z prawem rolniczego wykorzystania na wyraźnie określonych terenach i jeśli ich przechowywanie ma miejsce wyłącznie dla potrzeb tego rolniczego wykorzystania. Okoliczność, że takie odpady nie są wykorzystywane na terenach należących do tego samego gospodarstwa rolnego, które je wytworzyło, lecz dla potrzeb innych przedsiębiorców, nie ma w tym zakresie znaczenia.

Natomiast zwłoki zwierząt hodowlanych, które padły w gospodarstwie, nie zaś wskutek ich uboju dla celów spożycia przez człowieka, nie mogą być w żadnym razie użytkowane w okolicznościach, które pozwoliłyby na uniknięcie zakwalifikowania ich do definicji odpadów w rozumieniu tej dyrektywy. Posiadacz takich zwłok jest zobowiązany do ich usunięcia z uwagi na to, że stanowią one odpady.

(por. pkt 57, 58, 60–62, 64)

2. Pojęcie „innych przepisów” widniejące w art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 75/442 w sprawie odpadów zmienionej dyrektywą 91/156 może oznaczać zarówno przepisy wspólnotowe, jak i przepisy krajowe dotyczące kategorii odpadów wymienionych w tym przepisie, pod warunkiem że takie przepisy krajowe lub wspólnotowe dotyczą gospodarowania tymi odpadami oraz że zapewniają ochronę środowiska w stopniu przynajmniej takim, jaki wynika z tej dyrektywy.

(por. pkt 69)

3. Przepis art. 4 ust. 2 dyrektywy 85/337 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne zmienionej dyrektywą 97/11 stanowi, iż państwa członkowskie określają za pomocą badania indywidualnego lub za pomocą ustalonych przez nie progów lub kryteriów, czy przedsięwzięcia wymienione w załączniku II do tej dyrektywy podlegają ocenie skutków środowiskowych. Przepis ten ma co do zasady ten sam zakres zastosowania co art. 4 ust. 2 dyrektywy 85/337 w jej pierwotnym brzmieniu. Nie zmienia on ogólnej zasady zawartej w art. 2 ust. 1 tej dyrektywy, zgodnie z którą przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko naturalne, między innymi z powodu ich charakteru, rozmiarów lub lokalizacji, podlegają ocenie skutków środowiskowych.

(por. pkt 91, 92)

4. System ochrony wód przed zanieczyszczeniami pochodzącymi z odchodów zwierzęcych nie opiera się na szczeblu wspólnotowym na dyrektywie 80/68 w sprawie ochrony wód gruntowych przed zanieczyszczeniem spowodowanym przez niektóre substancje niebezpieczne, lecz na dyrektywie 91/676 w sprawie ochrony wód przed zanieczyszczeniami spowodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego. Celem tej ostatniej dyrektywy jest właśnie walka z zanieczyszczeniem wód będącym wynikiem rozprowadzania lub zrzutów ścieków hodowlanych i nadmiernego stosowania nawozów. System ochrony ustanowiony w tej dyrektywie zawiera szczegółowe zasady gospodarowania, które państwa członkowskie zobowiązane są narzucić osobom prowadzącym gospodarstwa rolne. Zasady te uwzględniają mniej lub bardziej podatny charakter środowisk, do których odpady są odprowadzane. Gdyby bowiem art. 5 dyrektywy 80/68 interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie obowiązane są poddać uprzedniemu badaniu, obejmującemu między innymi analizę hydrogeologiczną, wszelkie wykorzystanie odchodów zwierzęcych jako nawozu rolniczego, to system ochrony ustanowiony dyrektywą 80/68 zastąpiony zostałby w części systemem ustanowionym dyrektywą 91/676.

(por. pkt 101, 102)