Decyzja 2006/105 dotycząca niektórych tymczasowych środków ochronnych w odniesieniu do podejrzewanych przypadków wysoce zaraźliwej ptasiej grypy u dzikiego ptactwa na Węgrzech oraz decyzja 2006/115 dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zaraźliwej ptasiej grypy wśród dzikiego ptactwa we Wspólnocie powinny być interpretowane w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one, po pierwsze, środkom krajowym zarządzającym ustanowienie strefy ochrony na terytorium administracyjnym Csátalja i Nagybaracska (Węgry) oraz zakazującym przewozu drobiu przez tą strefę, oraz po drugie, decyzji administracyjnej odmawiającej przedsiębiorstwu umieszczenia indyków na fermie położonej w tej strefie.

Po pierwsze, że decyzje 2006/105 dotycząca niektórych tymczasowych środków ochronnych w odniesieniu do podejrzewanych przypadków wysoce zaraźliwej ptasiej grypy u dzikiego ptactwa na Węgrzech oraz 2006/115 dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zaraźliwej ptasiej grypy wśród dzikiego ptactwa we Wspólnocie, powinny być interpretowane w ten sposób, że nie zawierają one ani nie odsyłają do przepisów zmierzających do ustanowienia systemu naprawy szkód wyrządzonych przez przewidziane przez nie środki, oraz po drugie, że ocena zgodności z prawem przepisów krajowych, które nie przewidują pełnego odszkodowania, w tym utraconych zysków, za szkody poniesione w wyniku przyjęcia zgodnie z prawem Unii krajowych środków ochrony przed ptasią grypą, w świetle prawa do skutecznego środka prawnego i prawa własności, a także swobody przedsiębiorczości, nie należy do właściwości Trybunału.

W istocie w pierwszej decyzje 2006/105 i 2006/115 nie zawierają żadnego przepisu mającego na celu ustanowienie systemu odszkodowań za szkody wyrządzone podmiotom prywatnym w wyniku wdrożenia przepisów zwalczania grypy ptasiej przewidziane w tych decyzjach. Ponadto żadna kompetencja przyznana Komisji do ustanowienia systemu odszkodowania nie wynika ani z treści ani z celu dyrektywy 89/662 dotyczącej kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego i 90/425 dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego, które stanowiły podstawę wydania decyzji 2006/105 i 2006/115. Wreszcie o ile prawodawca wspólnotowy może w ramach szerokiego zakresu swobodnego uznania w dziedzinie polityki rolnej uznać, iż wskazane jest częściowe lub całkowite odszkodowanie na rzecz właścicieli gospodarstw, w których zwierzęta poddano utylizacji lub ubiciu, o tyle nie można stąd wywieść istnienia w prawie Unii ogólnej zasady, która nakazywałaby przyznawanie odszkodowania we wszelkich okolicznościach.

Z drugiej strony, ponieważ obowiązku naprawy szkody nie można oprzeć na prawie Unii, środek krajowy przewidujący wypłatę przez dane państwo odszkodowania odpowiadającego szkodzie i rzeczywistym kosztom z wyłączeniem utraconych zysków, nie należy do zakresu zastosowania prawa Unii, lecz zależy wyłącznie od wyboru prawodawcy krajowego. Tymczasem w ramach postępowania prejudycjalnego do Trybunału nie należy ocena wykładni przepisów krajowych czy też rozstrzyganie, czy wykładnia nadana im przez sąd krajowy jest prawidłowa. Ponadto zgodnie z art. 51 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, regulującym zakres jej stosowania, postanowienia tej karty mają zastosowanie do państw członkowskich wyłącznie w zakresie, w jakim państwa te stosują prawo Unii. Przepis ten potwierdza utrwalone orzecznictwo Trybunału, zgodnie z którym zagwarantowane przez porządek prawny Unii prawa podstawowe znajdują zastosowanie we wszystkich sytuacjach regulowanych przez prawo Unii, lecz nie mogą być stosowane poza tymi sytuacjami. Jeżeli sytuacja prawna nie należy do zakresu zastosowania prawa Unii, to Trybunał nie jest właściwy do rozpoznania tej sprawy, a ewentualnie przywołane przepisy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej nie mogą same w sobie uzasadniać tej właściwości.

(por. pkt 46–48, 52–54, 57; pkt 2 sentencji)