ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
mmarcjePostanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 26 października 2016 r. –

Inditex / EUIPO

(sprawa C‑575/15 P) ( *1 )

„Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Znak towarowy ZARA — Usługi transportowe — Rzeczywiste używanie — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) — Przeinaczenie dowodów — Prawo do obrony”

1. Odwołanie — Zarzuty — Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów — Niedopuszczalność — Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów — Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (zob. pkt 22, 56)

2. Odwołanie — Zarzuty — Brak określenia podnoszonego naruszenia prawa — Oczywista niedopuszczalność (art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (zob. pkt 31)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone.

2) Industria de Diseño Textil, SA (Inditex) zostaje obciążona kosztami postępowania.

( *1 ) Dz.U. C 38 z 1.2.2016.
Artykuł 23 i art. 30 ust. 1 dyrektywy 2008/48 w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę 87/102 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, które to przepisy wymagają od kredytodawcy, pod rygorem sankcji karnych, przestrzegania obowiązków dotyczących zmiennej stopy oprocentowania w odniesieniu do umów o kredyt obowiązujących w dniu wejścia w życie tych przepisów, ponieważ te umowy o kredyt nie należą do przedmiotowego zakresu stosowania owej dyrektywy, a ponadto obowiązki te nie stanowią transpozycji tej dyrektywy.

(zob. pkt 35; sentencja)
W wypadku gdy przeprowadzenie przez Sąd kontroli zgodności z prawem decyzji stwierdzającej naruszenie art. 101 ust. 1 TFUE i nakładającej grzywnę za to naruszenie, pociąga za sobą stwierdzenie nieważności tej decyzji w zakresie w jakim nakłada ona grzywnę, okoliczność ta nie skutkuje w żaden sposób tym, że Sąd jest z tego powodu pozbawiony przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania. Sąd ten bowiem w pełni zajmuje się kwestią oceny kwoty grzywny, ponieważ spółki, których dotyczy owa grzywna wnoszą w swojej skardze o obniżenie tej kwoty, ze względu na brak po ich stronie zdolności płatniczej w rozumieniu pkt 35 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003.

W ramach wykonywania nieograniczonego prawa orzekania jedynie Sądowi przysługuje zatem uprawnienie do nałożenia kary na te spółki i, co za tym idzie, jest on – na podstawie materiału dowodowego przedstawionego przez strony i z uwzględnieniem zasady kontradyktoryjności – uprawniony do zmiany kwoty grzywny nałożonej na nie w spornej decyzji. Ponieważ, jeśli chodzi o uprawnienie do nakładania sankcji, Sąd wielokrotnie zastępował już ocenę Komisji własną oceną, okoliczność polegająca na tym, że ostatecznie uznał on za właściwe przyjąć kwotę grzywnę wysokości identycznej jak grzywna nałożona w decyzji Komisji, jest bez znaczenia dla kwestii tego, czy to wykonanie uprawnienia było zgodne z prawem. W tych ramach sąd Unii jest uprawniony do uwzględnienia wszystkich okoliczności, które uzna za mające znaczenie dla sprawy, niezależnie od tego, czy zaistniały one przed wydaniem decyzji czy też już po nim.

(por. pkt 30–34, 38–40, 43)
Zakres stosowania porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w załączniku do dyrektywy 1999/70 dotyczącej porozumienia ramowego UNICE, CEEP i ETUC w sprawie pracy na czas określony, zgodnie z brzmieniem klauzuli 2.1 tego porozumienia został szeroko zakreślony, ponieważ obejmuje w sposób ogólny „pracowników zatrudnionych na czas określony, na podstawie umowy lub w ramach stosunku pracy określonego przez ustawodawstwo, układy zbiorowe lub praktykę obowiązującą w każdym z państw członkowskich”. Ponadto definicja pojęcia pracowników zatrudnionych na czas określony zawarta w klauzuli 3.1 tego porozumienia ramowego obejmuje wszystkich pracowników, bez różnicy, czy pracodawca, z którym są związani, jest podmiotem publicznym, czy prywatnym. Z uwagi na to, że porozumienie ramowe nie wyłącza żadnego szczególnego sektora działalności z zakresu swego zastosowania, znajduje zatem ono zastosowanie również do obszaru kontroli sanitarno‑weterynaryjnych.

Wykładni klauzuli 5.1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, które stanowi załącznik do dyrektywy 1999/70 dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC należy dokonywać w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, w którego świetle zawieranie kolejnych umów o pracę na czas określony w sektorze publicznym uznaje się za uzasadnione obiektywnymi powodami w rozumieniu tej klauzuli z tego tylko względu, że obowiązki w zakresie kontroli sprawowane przez personel zatrudniony w obszarze sanitarno-weterynaryjnym nie mają stałego charakteru z uwagi na wahania zakresu działalności zakładów poddawanych kontroli, chyba że, czego sprawdzenie jest zadaniem sądu odsyłającego, zawieranie kolejnych umów ma faktycznie na celu zaspokojenie szczególnej potrzeby w danym sektorze, przy czym względy budżetowe nie mogą jednak występować u jej podstaw. Ponadto okoliczność, że zawieranie kolejnych umów o pracę na czas określony odbywa się w oczekiwaniu na zakończenie postępowań konkursowych nie może wystarczyć ku temu, by uregulowanie to uznać za zgodne z omawianą klauzulą, jeśli okaże się, że konkretne zastosowanie tego uregulowania prowadzi, w świetle okoliczności faktycznych, do nadużyć w korzystaniu z kolejnych umów o pracę na czas określony, czego sprawdzenie również jest zadaniem sądu krajowego.

(por. pkt 69; sentencja)
mmarcjePostanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 28 września 2016 r. – Durante

(sprawa C‑438/15) ( *1 )

„Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Identyczne pytania prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Gry losowe — Ograniczenia — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność — Warunki udziału w przetargu i ocena sytuacji ekonomicznej i finansowej — Wykluczenie oferenta z powodu nieprzedstawienia zaświadczeń na temat jego sytuacji ekonomicznej i finansowej wystawionych przez dwie oddzielne instytucje bankowe”

1. Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Ograniczenia — Gry losowe — Uregulowanie krajowe uzależniające udział w przetargu mającym na celu przyznanie koncesji w dziedzinie gier i zakładów od obowiązku przedstawienia oświadczeń bankowych potwierdzających sytuację ekonomiczną i finansową podmiotu — Niedopuszczalność — Względy uzasadniające — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Cel polegający na zwalczaniu przestępczości — Obowiązek spełnienia przesłanki proporcjonalności — Ocena przez sąd krajowy (art. 49 TFUE, 56 TFUE) (por. pkt 10–13, 15; sentencja)

2. Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Postanowienia traktatu — Zakres stosowania — Uregulowanie krajowe uzależniające udział w przetargu mającym na celu przyznanie koncesji w dziedzinie gier i zakładów od obowiązku przedstawienia oświadczeń bankowych potwierdzających sytuację ekonomiczną i finansową podmiotu — Włączenie — Brak autonomicznej oceny w świetle przepisów regulujących swobodny przepływ kapitału (art. 49 TFUE, 56 TFUE, 63 TFUE) (por. pkt 14)

Sentencja

Artykuły 49 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie istnieniu przepisu krajowego takiego jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, który nakłada na podmioty pragnące zgłosić się do udziału w przetargu mającym na celu przyznanie koncesji w dziedzinie gier i zakładów obowiązek przedstawienia dowodu ich sytuacji ekonomicznej i finansowej w postaci oświadczeń wydanych przez co najmniej dwie instytucje bankowe i który nie zezwala przy tym na wykazanie tej sytuacji w inny sposób, pod warunkiem że taki przepis może spełniać określone w orzecznictwie Trybunału przesłanki proporcjonalności, co powinien sprawdzić sąd odsyłający.

( *1 ) Dz.U. C 381 z 16.11.2015.
20

Sprawa wygląda inaczej, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy może zmienić własną sytuację prawną wierzyciela, który wnosi o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze interwenienta popierającego żądania swojego dłużnika. Taki przypadek zachodzi w szczególności, jeżeli owo rozstrzygnięcie ma wpływ na kwalifikację prawną wierzytelności w prawie krajowym, kiedy dana wierzytelność może zostać zaliczona do zobowiązań uprzywilejowanych lub do zobowiązań niezabezpieczonych dłużnika w zależności od wyniku sprawy przed sądem unijnym (postanowienie prezesa Trybunału, Belgia/Komisja, C‑197/99 P, EU:C:2000:720, pkt 29–31). W niniejszym przypadku, chociaż dawna Larko twierdzi, że rozstrzygnięcie sprawy zawisłej przed Sądem może wpłynąć na wartość gospodarczą wierzytelności, które ma ona w stosunku do nowej Larko, to jednak nie przedstawia żadnego argumentu mogącego wykazać, że owo rozstrzygnięcie wpłynie na kwalifikację prawną tych wierzytelności jako taką.
7

W swym odwołaniu comité d’entreprise zarzuca Sądowi dokonanie błędnej interpretacji art. 40 akapit drugi statutu Trybunału. Odwołanie to obejmuje cztery zarzuty, dotyczące odpowiednio: — naruszenia prawa przez Sąd, który w pkt 13 zaskarżonego postanowienia orzekł, że zbiorowy interes pracowników SNCM, który comité d’entreprise reprezentuje, nie może sam w sobie stanowić jego bezpośredniego i faktycznego interesu w rozstrzygnięciu sporu przedłożonego temu sądowi w rozumieniu art. 40 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości; — naruszenia prawa przez Sąd, który w pkt 14 zaskarżonego postanowienia orzekł, że fakt, iż comité d’entreprise mógł być ewentualnie uznany za zainteresowaną stronę w rozumieniu art. 108 ust. 2 TFUE, nie wystarcza do wykazania bezpośredniego i faktycznego interesu w rozstrzygnięciu sporu wniesionego do Sądu zgodnie ze wskazanym art. 40 akapit drugi; — błędów w ocenie popełnionych przez Sąd, który w pkt 15 zaskarżonego postanowienia orzekł, po pierwsze, że comité d’entreprise nie przedstawił żadnego konkretnego elementu mogącego wykazać, że sprawa wniesiona do Sądu ma szczególne znaczenie dla będących w toku inicjatyw ustawodawczych ani że charakteryzują ją szczególne zasadnicze trudności mogące wpłynąć w szczególności na interesy comité d’entreprise, a po drugie, że comité d’entreprise nie wykazał, iż toczące się na szczeblu krajowym postępowanie naprawcze zostałoby zawieszone w przypadku stwierdzenia nieważności spornej decyzji; oraz — błędu w ocenie popełnionego przez Sąd, który w pkt 16–18 zaskarżonego postanowienia orzekł, że interes comité d’entreprise w rozstrzygnięciu zawisłego przed nim sporu nie różnił się od interesu SNCM, w sytuacji gdy posiada on odrębną, choć związaną jednak z tym przedsiębiorstwem osobowość prawną, istotny majątek i budżet, oraz wiążą go zobowiązania i umowy w toku, na które bezpośrednio oddziaływało toczące się postępowanie naprawcze, w ramach którego, zgodnie z prawem francuskim, przysługiwało mu prawo do bycia wysłuchanym.
10

Spowodowało to naruszenie zasady równego dostępu do procedur w zakresie pomocy państwa między dwoma podmiotami wnoszącymi o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta, to znaczy Corsica Ferries France (zwaną dalej „Corsica Ferries”), wnoszącą o dopuszczenie do sprawy T‑1/15 w charakterze interwenienta popierającego żądania Komisji, a Cap Actions, wnoszącym o dopuszczenie do tej sprawy w charakterze interwenienta popierającego żądania SNCM. Cap Actions podkreśla w tym względzie, że w pkt 9 postanowienia SNCM/Komisja (T‑1/15, EU:T:2015:487) Sąd, dopuszczając interwencję Corsica Ferries, odwołał się w szczególności do faktu, że spółka ta, będąca konkurentem SNCM, czynnie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym przed Komisją. Cap Actions twierdzi, że został pozbawiony takiej możliwości z uwagi na odmowę podjęcia przez Komisję, w następstwie stwierdzenia nieważności decyzji 2009/611, formalnego postępowania wyjaśniającego, niezależnie od skierowanych do niej wniosków o takiej treści ze strony Republiki Francuskiej i SNCM.
13

W tych okolicznościach Rechtbank Amsterdam postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 2 ust. 4 i art. 4 pkt 1 decyzji ramowej 2002/584 pozwalają na to, by państwo członkowskie wykonujące nakaz dokonywało transpozycji tych przepisów do prawa krajowego, ustanawiając wymóg, wedle którego czyn nie tylko musi stanowić przestępstwo w rozumieniu prawa tego państwa członkowskiego, lecz także musi być zagrożony karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 12 miesięcy?”.
1

Alcogroup SA (zwana dalej „Alcogroup”) i Alcodis SA (zwana dalej „Alcodis”) wnoszą w odwołaniu o uchylenie postanowienia prezesa Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 czerwca 2015 r., Alcogroup i Alcodis/Komisja (T‑274/15 R, EU:T:2015:389, zwanego dalej „zaskarżonym postanowieniem”), w którym Sąd oddalił ich wniosek o zastosowanie środków tymczasowych, dotyczący, po pierwsze, wstrzymania wykonania decyzji Komisji C(2015) 1769 final z dnia 12 marca 2015 r. (zwanej dalej „pierwszą sporną decyzją”), skierowanej do Alcogroup, jak również do wszystkich przedsiębiorstw bezpośrednio lub pośrednio przez nią kontrolowanych, w tym Alcodis, dotyczącej postępowania na podstawie art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101 TFUE] i [102 TFUE] (Dz.U. L 1, s. 1), jak również decyzji Komisji z dnia 8 maja 2015 r. (zwanej dalej „drugą sporną decyzją”), skierowanej do Alcogroup w ramach dochodzeń AT.40244 – Bioetanol (poprzednio „AQUA VIT”) – i AT.40054 – Oil and Biofuel Markets, oraz po drugie, nakazania Komisji Europejskiej wstrzymania wszystkich czynności dochodzeniowych lub innych prowadzonych w stosunku do nich w ramach postępowań AT.40054 i AT.40244.
56

Należy w tym względzie przypomnieć, że orzeczono już, że niepewność związana z naprawą szkody o charakterze finansowym w ramach ewentualnej skargi o odszkodowanie nie może zostać uznana sama w sobie za okoliczność, jaka może wykazać nieodwracalny charakter takiej szkody. W rzeczywistości bowiem w stadium orzekania co do środków tymczasowych możliwość uzyskania późniejszego naprawienia szkody o charakterze finansowym w ramach ewentualnej skargi o odszkodowanie, która może zostać wniesiona w następstwie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, jest oczywiście niepewna. Tymczasem postępowanie w sprawie środków tymczasowych nie ma na celu zastąpienia takiej skargi o odszkodowanie w celu usunięcia tej wątpliwości, ponieważ jego celem jest zagwarantowanie pełnej skuteczności przyszłego ostatecznego orzeczenia, jakie ma zapaść w postępowaniu co do istoty, z którym jest związany środek tymczasowy, to znaczy w niniejszej sprawie w odniesieniu do skargi o stwierdzenie nieważności [postanowienie prezesa Trybunału Alcoa Trasformazioni/Komisja, C‑446/10 P(R), EU:C:2011:829, pkt 55–57; postanowienie wiceprezesa Trybunału Komisja/Pilkington Group, C‑278/13 P(R), EU:C:2013:558, pkt 53].
26

Jeżeli chodzi o kwestię tego, czy osobę fizyczną, która zobowiązuje się zagwarantować zobowiązania spółki handlowej powzięte względem instytucji bankowej w ramach umowy kredytu, można uważać za „konsumenta” w rozumieniu art. 2 lit. b) dyrektywy 93/13, należy zaznaczyć, że chociaż taką umowę gwarancji lub poręczenia można ze względu na przedmiot określić jako umowę akcesoryjną względem umowy głównej będącej źródłem długu, który zabezpiecza [w kontekście dyrektywy Rady 85/577/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa (Dz.U. L 372, s. 31) zob. wyrok Dietzinger, C‑45/96, EU:C:1998:111, pkt 18], to z punktu widzenia stron umowy przedstawia się ona jako umowa odrębna, gdyż zawarta jest pomiędzy osobami innymi aniżeli strony umowy głównej. To więc w odniesieniu do stron umowy gwarancji lub poręczenia należy oceniać charakter, w jakim strony te działały.
19

Należy przypomnieć, że panuje zgoda co do tego, iż prawo Unii nie narusza kompetencji państw członkowskich w zakresie organizacji ich systemów zabezpieczenia społecznego, przy czym w braku harmonizacji na szczeblu Unii Europejskiej to państwa członkowskie określają w swoich ustawodawstwach krajowych warunki przyznania świadczeń z dziedziny zabezpieczenia społecznego. Jednakże przy wykonywaniu tych kompetencji państwa członkowskie powinny działać w zgodzie z prawem Unii (wyrok Cachaldora Fernández, C‑527/13, EU:C:2015:215, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo).
40

W drugiej kolejności Komisja jest zdania, że przede wszystkim Sąd słusznie uznał, iż rozporządzenie nr 1049/2001 i dotyczące go orzecznictwo nie są, ze względu na zakres ich zastosowania, istotne dla niniejszej sprawy. W niniejszym przypadku nie chodzi bowiem o dostęp do dokumentów, tylko o opublikowanie ustaleń faktycznych dokonanych przez Komisję w ramach uzasadnienia decyzji NWNS. W każdym razie Trybunał w wyroku Komisja/EnBW (C‑365/12 P, EU:C:2014:112) przyznał, że instytucja może oprzeć się na ogólnych domniemaniach odnoszących się do pewnych kategorii dokumentów, lecz jednostki nie mają takiej możliwości. Ponadto opublikowanie tych ustaleń nie uchybia żadnemu z przyjętych przez Komisję zobowiązań. W przypadku bowiem gdyby pkt 32 komunikatu w sprawie współpracy z 2002 r. stworzył uzasadnione oczekiwania co do poufności dokumentów otrzymanych przez Komisję w zastosowaniu tego komunikatu, nie spowodowałby on powstania żadnego uzasadnionego oczekiwania co do tego, że zawarte w tych dokumentach informacje nie zostaną przez nią wykorzystane do opisania mających znamiona naruszenia okoliczności w ramach uzasadnienia decyzji NWNS i co do tego, że nie zostaną one upublicznione w tym kontekście. Tak więc rozróżnienie pomiędzy dokumentami i dokonanymi przez Komisję ustaleniami dotyczącymi okoliczności mających znamiona naruszenia nie ma jedynie formalnego charakteru.
14

W tych okolicznościach Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 8 ust. 8 rozporządzenia nr 561/2006 stanowiący, że jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i znajduje się na postoju, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, które statuuje w § 9 ust. 4 rozporządzenia […] z dnia 19 grudnia 2002 r. ze zmianami – obowiązującego do dnia 28 lutego 2013 r. oraz w § 16 ust. 4 rozporządzenia […] z dnia 29 stycznia 2013 r. […] – obowiązującego od dnia 1 marca 2013 r., co powoduje, że pracownikowi przysługuje zwrot kosztów noclegu na warunkach określonych w § 9 ust. 1–3 rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2002 r. oraz w § 16 ust. 1–3 rozporządzenia z dnia 29 stycznia 2013 r. albo na korzystniejszych warunkach i w wysokości, określonych w umowie o pracę, układzie zbiorowym pracy lub innych przepisach prawa pracy, w przypadku gdy pracodawca (przewoźnik) zapewnił pracownikowi (kierowcy) bezpłatne miejsce do spania w kabinie samochodu? 2) Czy art. 8 rozporządzenia nr 561/2006 należy interpretować w ten sposób, że jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, okresy odpoczynku poza bazą, określone w art. 4 lit. f)–i) tego rozporządzenia, może wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i znajduje się na postoju?”.
8

Gesetz über das Verfahren in Familiensachen und in den Angelegenheiten der freiwilligen Gerichtsbarkeit (ustawa o postępowaniu w sprawach rodzinnych i sprawach niespornych) stanowi, co następuje: „Paragraf 107. Uznawanie orzeczeń zagranicznych w sprawach małżeńskich (1) Zagraniczne orzeczenie o unieważnieniu małżeństwa […] podlega uznaniu tylko pod warunkiem stwierdzenia przez organ wymiaru sprawiedliwości landu [kraju związkowego], że zostały spełnione przesłanki uznania orzeczenia sądu zagranicznego. Uznanie orzeczenia nie zależy od ustalenia organu wymiaru sprawiedliwości landu, jeżeli orzeczenie zostało wydane przez sąd lub organ państwa, którego w chwili wydania orzeczenia oboje małżonkowie byli obywatelami. (2) Właściwy jest organ wymiaru sprawiedliwości landu, w którym jeden z małżonków ma miejsce zwykłego pobytu […]. (3) Rządy landów mogą przekazać, w drodze aktu rangi podustawowej, kompetencje przyznane organom wymiaru sprawiedliwości krajów związkowych (Länder) na mocy niniejszych przepisów jednemu lub kilku prezesom Oberlandesgericht [sądów okręgowych] […]. (4) Orzeczenie o uznaniu orzeczenia sądu zagranicznego wydawane jest na wniosek. Z wnioskiem o uznanie orzeczenia zagranicznego może wystąpić każdy, kto ma w tym interes prawny. […] (6) Jeżeli organ wymiaru sprawiedliwości landu stwierdzi, że przesłanki uznania orzeczenia sądu zagranicznego są spełnione, małżonek, który nie złożył wniosku, może wystąpić o wydanie orzeczenia do Oberlandesgericht […]. (7) Właściwy jest wydział cywilny Oberlandesgericht, na obszarze właściwości którego siedzibę ma organ wymiaru sprawiedliwości landu […]. (8) Powyższe przepisy stosuje się odpowiednio do wniosków o ustalenie, że przesłanki uznania orzeczenia sądu zagranicznego nie zostały spełnione. […] Paragraf 109. Przeszkody w uznaniu orzeczenia 1) Orzeczenie sądu zagranicznego nie podlega uznaniu, jeżeli: 1. zostało wydane przez sąd zagraniczny niemający jurysdykcji na gruncie prawa niemieckiego; […] 4. uznanie orzeczenia miałoby skutki oczywiście sprzeczne z podstawowymi zasadami niemieckiego porządku prawnego, a zwłaszcza naruszałoby prawa podstawowe. […]”.
6

Zamierzając podjąć działalność w prowincji Neapol, spółki świadczące usługi ochroniarskie zwróciły się do prefekta policji w Neapolu o zatwierdzenie ich „technicznego regulaminu świadczenia usług”. W dekretach, odpowiednio, z dnia 10 lutego, 4 września i 7 lipca 2014 r. prefekt policji w Neapolu zatwierdził te regulaminy z zastrzeżeniem w szczególności, że wprowadzą one wymóg, aby spółki te zaangażowały co najmniej dwóch pracowników w odniesieniu do każdego działania obejmującego usługi ochroniarskie w zakresie okazjonalnej ochrony na danym obszarze, usług interwencyjnych w związku z alarmem i transportu środków pieniężnych do kwoty 100000 EUR (zwanych dalej „odnośnymi wymogami”).
5

Sektor, którego dotyczy niniejsza sprawa, to sektor stali sprężającej. Wyrażenie to obejmuje pręty stalowe, splotki z walcówki oraz, w szczególności, stal do strunobetonu, który jest używany do budowy balkonów, pali fundamentowych czy też rur, oraz stal do kablobetonu, który jest z kolei wykorzystywany w budownictwie przemysłowym i podziemnym oraz przy budowie mostów.