Dalsze trwanie takiego interesu prawnego strony skarżącej musi zostać ocenione in concreto przy uwzględnieniu w szczególności skutków zarzucanej niezgodności z prawem oraz charakteru szkody, której poniesienie się podnosi.

Interes ten wynika przede wszystkim z faktu, że skarżąca jest zainteresowaną stroną składającą skargę do Komisji, oraz z częściowego oddalenia tej skargi co do meritum zaskarżonym przepisem.

Skarżąca jest bowiem „zainteresowaną stroną” w rozumieniu art. 1 lit. h) rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [108 TFUE] (Dz.U. 1999, L 83, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 8, t. 1, s. 339), ze zmianami, „na któr[ej] interesy może mieć wpływ przyznanie pomocy”, która tym samym z definicji ma „interes” w formalnym postępowaniu wyjaśniającym, mającym prowadzić do wydania decyzji przez Komisję, oraz, jednocześnie, przy uwzględnieniu oddalenia wspomnianą decyzją jej skargi do Komisji, interes we wniesieniu skargi na tę decyzję, która nie jest dla niej korzystna. Jest ona ponadto zainteresowaną stroną, której skarga do Komisji zainicjowała wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego i która w ramach tej skargi do Komisji wyjaśniła powody jej złożenia.

Nawet jeśli zaskarżona decyzja, a tym samym zaskarżony przepis, nie stanowiła wyraźnej odpowiedzi ma złożoną przez skarżącą do Komisji skargę, to jednak, wbrew temu, co w skardze do Komisja wskazuje skarżąca, Komisja nie uznała w niej, że sporny system mógł nadal być stosowany w pewnych określonych tam sytuacjach. Tymczasem takie oddalenie wniosku wystarczy, aby wykazać interes prawny skarżącej w niniejszej sprawie, ponieważ stwierdzenie nieważności tego oddalenia na podstawie jedynego podniesionego przez nią zarzutu może przynieść jej korzyść w postaci uznania spornego systemu za niezgodny z prawem i niedozwolony, również w sytuacjach, o których mowa w zaskarżonym przepisie.

Jak z tego wynika, podnoszona przez Komisję rzekomo zaistniała po wniesieniu rozpatrywanej skargi okoliczność, że jej konkurentka nie mogła skorzystać ze spornego systemu uznanego w zaskarżonej decyzji za niezgodny z prawem, nie może podważyć istnienia interesu prawnego skarżącej w podjęciu działania przeciwko zaskarżonemu przepisowi. Gdyby było inaczej, a zwłaszcza gdyby od zainteresowanych stron, w szczególności tych, które spowodowały wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego, było wymagane, aby ponadto wykazały one, że są konkurentami rzeczywistego beneficjenta spornego systemu badanego w zaskarżonej decyzji, prowadziłoby to do pomylenia pierwszej i podstawowej przesłanki dopuszczalności każdej skargi, jaką jest interes prawny, i przesłanki legitymacji czynnej, stanowiących jednak odrębne przesłanki, które osoba fizyczna lub prawna powinna spełnić w sposób łączny.

Następnie należy stwierdzić, że skarżąca zachowuje również interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, co umożliwi uniknięcie powtórzenia się w przyszłości niezgodności z prawem zarzucanej tej decyzji. Należy podkreślić w tym zakresie, że zarzucana niezgodność z prawem może powtórzyć się w przyszłości niezależnie od okoliczności, które spowodowały wniesienie rozpatrywanej skargi, ponieważ podważa ona, abstrahując od tych okoliczności, wykładnię ogólnych warunków stosowania zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i czasowy zakres ochrony, jaki może zostać przyznany zgodnie z tą zasadą.

(zob. pkt 22–32)