ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 30 maja 2018 r. – Yanchev

(sprawa C‑481/17) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – System pomocy dozwolony przez Komisję Europejską – Pomoc na inwestycje w sektorze rolnym – Zwolnienie podatkowe – Umorzenie podatku od osób prawnych – Przesłanki – Odmowa przyznania pomocy indywidualnej na podstawie tego systemu pomocy

1. Pytanie prejudycjalne–Odpowiedź, która może zostać w sposób jednoznaczny wyprowadzona z orzecznictwa–Stosowanie art. 99 regulaminu postępowania (art. 267 TFUE; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 99) (zob. pkt 19)

2. Pomoc przyznawana przez państwa–Ogólny system pomocy zatwierdzony przez Komisję–Pomoc na inwestycje w sektorze rolnym–Umorzenie podatku od osób prawnych–Uregulowanie krajowe nieprzyznające żadnej pomocy podatnikom mającym długi względem państwa–Dopuszczalność (art. 108 ust. 3 TFUE) (zob. pkt 22, 24; sentencja)

Sentencja

Decyzję Komisji Europejskiej z dnia 11 lutego 2011 r. С (2011) 863 w sprawie przyznania pomocy państwa w ramach art. 107 i 108 TFUE i zezwalającej na system pomocy nr 546/2010 ustanowiony przez Republikę Bułgarii na rzecz inwestycji w gospodarstwa rolne poprzez odstąpienie od wymiaru podatku dochodowego od osób prawnych należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona przeszkody temu, aby to państwo członkowskie odmówiło przyznania pomocy w ramach tego systemu z tego powodu, że wnioskodawca nie spełnia przesłanki przewidzianej w prawie krajowym, zgodnie z którą podatnikowi, który ma dług względem państwa nie przysługuje prawo do pomocy i to niezależnie od okoliczności, że ta decyzja wyraźnie nie przewiduje takiej przesłanki.

( 1 ) Dz.U. C 369 z 30.10.2017.
Sprawa C‑640/17

Luís Manuel dos Santos

przeciwko

Fazenda Pública

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Coimbra)

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Podatki wewnętrzne – Zakaz dyskryminującego opodatkowania – Artykuł 110 TFUE – Jednolity podatek od ruchu pojazdów samochodowych – Ustalenie stawki opodatkowania w zależności od daty pierwszej rejestracji pojazdu w państwie członkowskim opodatkowania – Używane pojazdy samochodowe przywożone z innych państw członkowskich – Brak uwzględnienia daty pierwszej rejestracji w innym państwie członkowskim

Streszczenie – postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 17 kwietnia 2018 r.

Postanowienia podatkowe – Podatki wewnętrzne – Jednolity podatek od ruchu pojazdów samochodowych – Ustalenie stawki opodatkowania w zależności od daty pierwszej rejestracji pojazdu w państwie członkowskim opodatkowania – Stosowanie do używanych pojazdów samochodowych przywożonych z innych państw członkowskich – Brak uwzględnienia daty pierwszej rejestracji w innym państwie członkowskim – Niedopuszczalność

(art. 110 TFUE)

Artykuł 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, na podstawie którego ustanowiony przez nie jednolity podatek od ruchu drogowego pobierany jest od lekkich pojazdów samochodowych przeznaczonych do transportu pasażerów, zarejestrowanych lub wpisanych do ewidencji we wspomnianym państwie członkowskim, bez uwzględniania daty pierwszej rejestracji pojazdu, jeżeli miała ona miejsce w innym państwie członkowskim, co skutkuje tym, że opodatkowanie pojazdów przywożonych z innego państwa członkowskiego jest wyższe niż opodatkowanie podobnych pojazdów, które nie zostały przywiezione.

(zob. pkt 22; sentencja)
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 12 lipca 2018 r. –

Pinzaru i Cirstinoiu

(sprawa C‑707/17) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Kontrola środków pieniężnych wwożonych do Unii Europejskiej lub wywożonych z Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 1889/2005 – Naruszenie obowiązku złożenia deklaracji – Sankcje przewidziane w prawie krajowym – Konfiskata niezadeklarowanej kwoty na rzecz państwa – Pozbawienie wolności – Grzywna określona w wysokości podwójnej kwoty wartości przedmiotu przestępstwa – Proporcjonalność

Swobodny przepływ kapitału i płatności–Kontrola środków pieniężnych wwożonych do Unii Europejskiej lub wywożonych z Unii Europejskiej–Rozporządzenie nr 1889/2005–Obowiązek złożenia deklaracji–Naruszenie–Sankcje–Uregulowanie krajowe przewidujące po pierwsze, konfiskatę niezadeklarowanej kwoty na rzecz państwa i po drugie, karę pozbawienia wolności do lat 6 lub grzywnę określoną w wysokości podwójnej kwoty wartości przedmiotu przestępstwa–Niedopuszczalność–Naruszenie zasady proporcjonalności

(rozporządzenie nr 1889/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 3, art. 9 ust. 1)

(zob. pkt 30–33, 35; sentencja)

Sentencja

Artykuł 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1889/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, w którym – w celu sankcjonowania naruszenia obowiązku złożenia deklaracji określonego w art. 3 tego rozporządzenia – przewidziano, po pierwsze, konfiskatę na rzecz państwa niezadeklarowanej kwoty, oraz po drugie, karę pozbawienia wolności do lat 6 lub grzywnę określoną w wysokości podwójnej kwoty wartości przedmiotu przestępstwa.

( 1 ) Dz.U. C 94 z 12.3.2018.
Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 20 stycznia 2021 r. –

Rada/Gul Ahmed Textile Mills

(sprawa C‑100/17 P- DEP)

Ustalenie kosztów

1. Postępowanie sądowe – Koszty – Żądanie zwrotu – Termin złożenia – Obowiązek złożenia w rozsądnym terminie żądania zwrotu – Ustalenie – Brak terminu na złożenie wniosku o ustalenie kosztów (regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 145) (zob. pkt 20–23)

2. Postępowanie sądowe – Koszty – Ustalenie – Koszty podlegające zwrotowi – Niezbędne wydatki poczynione przez strony – Honoraria wypłacane przez instytucję jej adwokatowi – Włączenie – Okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę w celu ustalenia kosztów [statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 19 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 144 lit. b)] (zob. pkt 25–29, 32–35)

3. Postępowanie sądowe – Koszty – Ustalenie – Koszty podlegające zwrotowi – Okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę – Niezbędne wydatki związane z postępowaniem w sprawie ustalenia kosztów – Włączenie [regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 144 lit. b)] (zob. pkt 30, 44)

4. Postępowanie sądowe – Koszty – Ustalenie – Koszty podlegające zwrotowi – Udział kilku adwokatów – Brak wpływu – Ocena z uwzględnieniem głównie całkowitej liczby godzin pracy obiektywnie niezbędnych w związku z postępowaniem – Kryteria [regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 144 lit. b)] (zob. pkt 37, 39–41)

5. Postępowanie sądowe – Koszty – Ustalenie – Odsetki za zwłokę (regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 91) (zob. pkt 47, 48)

Sentencja

Łączną kwotę kosztów, jakie Gul Ahmed Textile Mills Ltd musi zwrócić Radzie Unii Europejskiej w sprawie C‑100/17 P, ustala się w wysokości 15681,92 EUR, do której to kwoty zostaną dodane, począwszy od dnia doręczenia niniejszego postanowienia aż do dnia zapłaty całkowitej kwoty, odsetki za zwłokę w oparciu o stopę procentową stosowaną przez Europejski Bank Centralny (EBC) do jego ostatniej głównej operacji refinansowania przeprowadzonej przed pierwszym dniem miesiąca, w którym upływa termin zapłaty, powiększone o 3,5%.
Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 maja 2019 r. –

Acea Energia i in.

(sprawy połączone od C‑406/17 do C‑408/17 i C‑417/17) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Dyrektywa 2005/29/WE – Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym – Dyrektywa 2009/72/WE – Rynek wewnętrzny energii elektrycznej – Dyrektywa 2009/73/WE – Rynek wewnętrzny gazu ziemnego – Dyrektywa 2011/83/UE – Agresywne praktyki handlowe – Zawieranie umów o dostawę energii elektrycznej i gazu ziemnego, które nie zostały zażądane przez konsumentów – Zawieranie umów o dostawę na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa z naruszeniem praw konsumentów – Organ właściwy do nakładania sankcji w związku z tego rodzaju praktykami

1. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Ustalenie istotnych przepisów prawa Unii – Przeformułowanie pytań (art. 267 TFUE) (zob. pkt 42, 43)

2. Ochrona konsumentów – Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów – Dyrektywa 2005/29 – Zakres stosowania – Artykuł 3 ust. 4 – Pojęcie kolizji (zob. pkt 49)

3. Ochrona konsumentów – Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów – Dyrektywy 2005/29 i 2011/83 – Zakres stosowania (dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady: 2005/29, art. 3 ust. 4; 2011/83, art. 3 ust. 2) (zob. pkt 62; sentencja)

Sentencja

Artykuł 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz art. 3 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym, zgodnie z którymi zachowania tego rodzaju jak zachowania rozpatrywane w postępowaniu głównym, polegające na zawieraniu umów o dostawy, które nie były zażądane przez konsumentów lub polegały na zawieraniu umów na odległość i poza lokalem przedsiębiorstwa z naruszeniem praw konsumentów, należy oceniać w świetle przepisów, odpowiednio, dyrektyw 2005/29 i 2011/83, w związku z czym zgodnie z tymi przepisami krajowymi sektorowy organ regulacyjny w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE nie jest właściwy do nakładania sankcji w związku z tego rodzaju praktykami.

( 1 ) Dz.U. C 338 z 9.10.2017.
Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich oraz art. 10 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwiają się one przepisom krajowym takim jak te będące przedmiotem postępowania głównego, pozwalającym na wydanie nakazu zapłaty na podstawie wyciągu z ksiąg bankowych jako elemencie świadczącym o istnieniu wierzytelności wynikającej z umowy kredytu konsumenckiego, w wypadku gdy sąd rozpoznający pozew o wydanie nakazu zapłaty nie jest uprawniony do zbadania potencjalnie nieuczciwego charakteru warunków tej umowy oraz do sprawdzenia, czy zawarto w niej informacje, o których mowa w tym art. 10, jeżeli sposób wykonania prawa do wniesienia zarzutów od takiego nakazu nie pozwala na zapewnienie przestrzegania praw przysługujących konsumentowi na mocy tych dyrektyw.

Tak więc przepisy proceduralne takie jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym w zakresie, w jakim, po pierwsze, stawiają one konsumentowi wymóg przedstawienia, w terminie dwóch tygodni od doręczenia nakazu zapłaty, okoliczności faktycznych i dowodów pozwalających sędziemu na przeprowadzenie takiej oceny, i po drugie, penalizują go ze względu na sposób obliczania kosztów sądowych, zwiększają znacznie prawdopodobieństwo tego, że uczestniczący w tym postępowaniu konsumenci nie przedstawią wymaganych zarzutów (zob. podobnie wyrok z dnia 13 września 2018 r., Profi Credit Polska, C‑176/17, EU:C:2018:711, pkt 69, 70).

(zob. pkt 48, 53; sentencja)
Postanowienie Wiceprezesa Trybunału z dnia 5 września 2018 r. –

Minority SafePack – one million signatures for diversity in Europe / Rumunia i Komisja

(sprawa C‑717/17 P)

Odwołanie – Interwencja – Artykuł 40 akapit drugi zdanie drugie statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – Spór między państwem członkowskim a instytucją Unii Europejskiej – Europejska inicjatywa obywatelska „Minority SafePack – one million signatures for diversity in Europe” – Wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta organizatorów tej europejskiej inicjatywy obywatelskiej – Odrzucenie

1. Postępowanie sądowe – Interwencja – Osoby zainteresowane – Wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożony przez osoby fizyczne lub prawne w sprawach pomiędzy państwem członkowskim a instytucją Unii – Niedopuszczalność (art. 13 ust. 1 TUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 40 akapit drugi) (zob. pkt 23, 24, 33, 37)

2. Obywatelstwo Unii – Prawa obywatelskie – Przedstawienie inicjatywy obywatelskiej – Rozporządzenie nr 211/2011 – Projekt inicjatywy obywatelskiej, który nie może być zrównany z propozycjami mającymi na celu przyjęcia aktów prawnych instytucji Unii (art. 24 akapit pierwszy TFUE; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 211/2011) (zob. pkt 30, 31)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Comitetul cetăţenilor ai iniţiativei cetăţeneşti europene Minority SafePack – one million signatures for diversity in Europe ponosi, poza własnymi kosztami, także koszty poniesione przez Rumunię
5

Legge n. 208 – Disposizioni per la formazione del bilancio annuale e pluriennale dello Stato (ustawa nr 208 w sprawie przepisów dotyczących opracowywania rocznego i wieloletniego budżetu państwa) z dnia 28 grudnia 2015 r. (dodatek zwyczajny do GURI nr 302 z dnia 30 grudnia 2015 r.) zmieniła ustawę nr 89/2001. W szczególności do ustawy tej wprowadzony został art. 5 sexies, który stanowi, co następuje: „1. W celu uzyskania zapłaty ustalonych kwot zgodnie z przepisami niniejszej ustawy wierzyciel kieruje do organu administracji będącego dłużnikiem oświadczenie […] o braku odebrania rzeczonych kwot należnych z tego tytułu, o skorzystaniu z postępowań prawnych dla tej samej wierzytelności, o wysokości kwot, które organ administracyjny jest ciągle zobowiązany do zapłaty, o wybranym trybie windykacji na podstawie ust. 9 niniejszego artykułu, jak również przekazuje niezbędną dokumentację na mocy dekretów, o których mowa w ust. 3. 2. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, zachowuje ważność przez okres sześciu miesięcy i musi zostać odnowione na żądanie organu administracji publicznej. 3. W dekretach ministerstwa gospodarki i finansów oraz ministerstwa sprawiedliwości, podlegających wydaniu do dnia 30 października 2016 r., dokonuje się zatwierdzenia wzorów oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, oraz określa się dokumentację, która ma zostać przekazana organowi administracyjnemu będącemu dłużnikiem, na mocy wyżej wskazanego ust. 1. Organy administracyjne publikują na swoich stronach instytucjonalnych formularze, o których mowa w zdaniu poprzednim. 4. W przypadku braku przekazania oświadczenia lub dokumentacji, o których mowa w poprzednich ustępach, lub przekazania ich w sposób niepełny albo nieprawidłowy, nakaz płatności nie może zostać wydany. 5. Organ administracyjny dokonuje płatności w terminie sześciu miesięcy od dnia, w którym obowiązki przewidziane w poprzednich ustępach zostały w całości spełnione. Termin, o którym mowa w zdaniu poprzednim, nie rozpoczyna biegu w przypadku braku przekazania oświadczenia lub dokumentacji, o których mowa w ustępach poprzedzających, lub przekazania ich w sposób niepełny albo nieprawidłowy. […] 7. Przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 5, wierzyciele nie są uprawnieni do dokonania zajęcia egzekucyjnego, doręczenia wezwania do zapłaty długu ani złożenia powództwa o nakazanie wykonania orzeczenia. […]”.
31

Ponadto należy dodać, że o ile rozporządzenie Rady (WE) 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. 2003, L 338, s. 1) odnosi się do – zgodnie z jego art. 1 ust. 1 lit. a) – spraw cywilnych dotyczących rozwodu, o tyle ma ono wyłącznie zastosowanie, jak wynika z jego motywu 8, do rozwiązania małżeństwa, a nie do takich kwestii, jak przyczyny rozwodu, skutki majątkowe małżeństwa lub inne możliwe kwestie uboczne.
2

Odrębnym aktem, złożonym w sekretariacie Trybunału w dniu 20 lipca 2017 r., Komisja złożyła również wniosek o zastosowanie środków tymczasowych na podstawie art. 279 TFUE i art. 160 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, zmierzający do nakazania Rzeczypospolitej Polskiej, aby w oczekiwaniu na wyrok Trybunału rozstrzygający sprawę co do istoty zaprzestała, z wyjątkiem sytuacji zagrażających bezpieczeństwu publicznemu, aktywnych działań gospodarki leśnej na siedliskach 91D0 – bory i lasy bagienne i 91E0 – łęgi wierzbowe, topolowe, olszowe i jesionowe oraz w drzewostanach ponadstuletnich na siedlisku grądu subkontynentalnego 9170, a także na siedliskach dzięcioła białogrzbietego, dzięcioła trójpalczastego, sóweczki, włochatki, trzmielojada, muchołówki małej, muchołówki białoszyjej i gołębia siniaka oraz na siedliskach chrząszczy saproksylicznych wymienionych w pkt 1 tiret trzecie niniejszego postanowienia, jak również aby zaprzestała usuwania ponadstuletnich martwych świerków oraz wycinki drzew w ramach zwiększonego etatu pozyskiwania drewna na obszarze Natura 2000 Puszcza Białowieska, które to działania wynikają z decyzji z dnia 25 marca 2016 r. i z decyzji nr 51.
19

W tych okolicznościach Corte suprema di cassazione (sąd kasacyjny) postanowił zawiesić postępowanie w każdej z tych spraw i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy zasada niedyskryminacji ze względu na płeć, przewidziana w dyrektywie 2006/54 i karcie (art. 21) stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 7 dekretu z mocą ustawy nr [64/2010], zgodnie z którym »wiek emerytalny w przypadku pracowników branży artysytcznej należących do kategorii tancerzy wynosi w odniesieniu do mężczyzn i kobiet 45 lat, przy zastosowaniu do pracowników, do których w pełni znajduje zastosowanie system składkowy lub mieszany współczynnika przeliczeniowego, o którym mowa w art. 1 ust. 6 ustawy nr 335 z dnia 8 sierpnia 1995 r., odnoszącego się do wyższego wieku. W okresie dwóch lat po wejściu w życie niniejszego przepisu pracownicy, o których mowa w niniejszym ustępie, zatrudnieni na czas nieokreślony, którzy osiągnęli lub przekroczyli wiek emerytalny, mogą skorzystać z odnawialnej corocznie możliwości pozostania w stosunku pracy. Następuje to w drodze formalnego wniosku złożonego do ente nazionale di previdenza e assistenza per i lavoratori dello spettacolo (ENPALS) (krajowego organu opieki i zabezpieczeń społecznych pracowników branży artystycznej) w terminie dwóch miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego przepisu lub co najmniej trzech miesięcy przed nabyciem uprawnień emerytalnych, przy czym maksymalny wiek emerytalny wynosi 47 lat dla kobiet i 52 lata dla mężczyzn?«”.
39

Ponadto należy stwierdzić, że Tribunal de Contas (trybunał obrachunkowy) nie ustalił niezbędnych elementów umożliwiających Trybunałowi zbadanie, czy w sprawie w postępowaniu głównym istnieje niewątpliwe znaczenie transgraniczne. Tymczasem, jak zostało przypomniane w pkt 23–25 niniejszego postanowienia, z art. 94 regulaminu postępowania wynika, że Trybunał musi mieć możliwość odnalezienia we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym omówienia okoliczności faktycznych, na których pytania są oparte, oraz związku istniejącego w szczególności pomiędzy tymi danymi i pytaniami. W konsekwencji ustalenie niezbędnych elementów umożliwiających zbadanie istnienia niewątpliwego znaczenia transgranicznego, podobnie jak, ogólnie rzecz ujmując, wszystkich okoliczności, których ustalenie należy do sądów krajowych i od których zależy stosowanie aktu prawa pochodnego lub prawa pierwotnego Unii, powinno mieć miejsce przed wystąpieniem do Trybunału (zob. wyrok z dnia 11 grudnia 2014 r., Azienda sanitaria locale n. 5 Spezzino i in., C‑113/13, EU:C:2014:2440, pkt 47).
18

W niniejszej sprawie z postanowienia odsyłającego wynika, że omawiany w postępowaniu głównym jednolity podatek od ruchu drogowego jest pobierany corocznie między innymi od każdego lekkiego pojazdu samochodowego przeznaczonego do przewozu pasażerów zarejestrowanego lub wpisanego do ewidencji w Portugalii, przy czym wyjaśniono, że jego kwota różnicuje się w szczególności w zależności od daty pierwszej rejestracji danego pojazdu w Portugalii. W ten sposób podatek ten znajduje zastosowanie zarówno do pojazdów nowych, jak i do pojazdów używanych, oraz do pojazdów przywożonych z innych państw członkowskich i po raz pierwszy rejestrowanych w Portugalii, jak i do pojazdów już obecnych na rynku krajowym.
52

W związku z tym, że w pierwszym etapie postępowania sąd krajowy nie dysponuje elementami pozwalającymi mu na upewnienie się, że obowiązek poinformowania konsumentów, w rozumieniu art. 10 dyrektywy 2008/48, został spełniony, nakaz zapłaty jest wydawany wyłącznie na podstawie kontroli tego, czy wyciąg z ksiąg bankowych spełnia wymogi formalne, i, ze względu na to, że szczegółowe zasady wykonywania prawa do wniesienia zarzutów wobec takiego nakazu zapłaty nie pozwalają, z tych samych powodów, co te przedstawione w pkt 46–48 niniejszego postanowienia, na zapewnienie poszanowania praw przyznanych konsumentowi na mocy tej dyrektywy, art. 10 dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu takiemu jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym.
23

Po drugie, Komisja uważa, że korzystanie z pomocy 13 adwokatów w okresie od 7 marca 2017 r. do 16 stycznia 2019 r. jest przesadne. Okres pracy, jaki należy uwzględnić, wynosił zaledwie sześć miesięcy i rozpoczynał się w dniu doręczenia odwołania spółce UPS, aby zakończyć się w dniu złożenia dupliki przez tę spółkę. Stawki godzinowe stosowane przez dwóch głównych adwokatów, a mianowicie 862 EUR za godzinę oraz od 695 EUR do ponad 820 EUR za godzinę, również są nadmierne w świetle honorariów wahających się od 360 EUR do 495 EUR za godzinę, które Trybunał, wydaje się, dopuścił we wcześniejszych sprawach. Spółka UPS domaga się zwrotu za 878,4 godziny pracy adwokatów według średniej stawki godzinowej wynoszącej 600 EUR za godzinę, podczas gdy w prowadzeniu sprawy uczestniczyło wielu adwokatów o niewielkim stażu pracy oraz aplikantów. Komisja uważa, że powinna zostać przyjęta średnia stawka w wysokości 350 EUR za godzinę. Skorzystanie z pomocy 13 ekonomistów, których praca trwała – co Komisja wywiodła poprzez dodanie wartości przedstawionych w rubrykach zamieszczone przez spółkę UPS w załącznikach –363,5 godziny, za średnią stawkę 824 EUR za godzinę, jest również nieproporcjonalne.