ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 409/49

Skarga wniesiona w dniu 15 sierpnia 2014 r. – Diapharm przeciwko Komisji

(Sprawa T-620/14)

2014/C 409/70

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Diapharm GmbH & Co. KG (Münster, Niemcy) (przedstawiciele: M. Weidner, N. Hußmann i T. Guttau, Rechtsanwälte)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie, że pozwana z naruszeniem art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz.U. L 404/09) zaniechała zlecenia Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności przeprowadzenia naukowej oceny oświadczeń zdrowotnych dotyczących substancji roślinnych w celu przyjęcia wspólnotowego wykazu dopuszczalnych oświadczeń zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 oraz wszystkich koniecznych warunków w celu stosowania tych oświadczeń

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.

Zarzut: naruszenie art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 (1)

Zgodnie ze stanowiskiem skarżącej bezczynność Komisji stanowi naruszenie art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006, który nakłada stały termin wykonania na dzień 31 stycznia 2010 r. Skarżąca zarzuca, że Komisja nie dopilnowała tego terminu. Skarżąca podnosi w tym kontekście, że Komisja nie jest uprawniona do bezterminowego zawieszenia dokonania oceny naukowej oświadczeń zdrowotnych odnośnie do substancji roślinnych. Bezczynność pozwanej stanowi zdaniem skarżącej wsparcie dla rozdrobnienia prawa na skalę całej Unii i pozostaje w sprzeczności z podstawowym celem rozporządzenia polegającym na utworzeniu w Europie jednolitych reguł.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz.U. L 404, s.9)
—

stwierdzenie nieważności postanowień komunikatu Komisji z dnia 28 czerwca 2014 r. – Wytycznych w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014–2020 (Dz.U. C 200, s. 1), dotyczących oceny zgodności na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE w rozdziale 3.3.2. odnoszącym się do koncepcji systemów wsparcia na rzecz energii ze źródeł odnawialnych, zatytułowanym „Pomoc operacyjna na energię ze źródeł odnawialnych”;
1.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia rozporządzenia w sprawie oznakowania ekologicznego UE (2), polegającego na tym, że w ramach kryterium 1 część B kryterium B3 lit. e) załącznika do zaskarżonej decyzji Komisja określiła niezmienny limit stężenia pozostałych monomerów wynoszący 100 ppm. Strona skarżąca utrzymuje, że wymogi ustanowione w ramach wskazanego kryterium: — naruszają art. 6 ust. 3 rozporządzenia w sprawie oznakowania ekologicznego UE i załącznik I do tego rozporządzenia, gdyż nie zostały ustalone w oparciu o podstawę naukową; — naruszają art. 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie oznakowania ekologicznego UE i załącznik I do tego rozporządzenia, gdyż nie uwzględniają one najnowszych celów strategicznych UE w dziedzinie środowiska naturalnego; — naruszają art. 6 ust. 3 lit. b) rozporządzenia w sprawie oznakowania ekologicznego UE, gdyż Komisja nie rozważyła, czy są one wykonalne.
3.

Po trzecie, skarżąca podnosi, że nawet jeśli Sąd ustali, iż porozumienie to jest objęte zakresem art. 101 ust. 1 TFUE, to Sąd powinien dojść do wniosku, że Komisja nie przeanalizowała we właściwy sposób przedstawionych przez skarżącą argumentów i dowodów wzrostu efektywności oraz spełnienia przez porozumienie wszystkich przesłanek z art. 101 ust. 3 TFUE.
4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 41 rozporządzenia nr 1083/2006 z tego powodu, że Komisja, w dokonanej ocenie, wyszła poza kryteria określone we właściwym programie operacyjnym, stwierdzając, że wsparcie powinny uzyskać „najnowocześniejsze rozwiązania” oraz „najbardziej innowacyjne i najnowsze rozwiązania”. Tymczasem program operacyjny odnosi się jedynie do nowych i nowoczesnych rozwiązań, co należy interpretować w świetle obecnego poziomu rozwoju przemysłu i handlu w Polsce oraz w świetle ogólnego celu wspierania rozwoju w odnośnym regionie.
—

W odniesieniu do ryczałtowej korekty finansowej odnoszącej się do pomocy na przetwórstwo pomidorów za rok budżetowy 2008 Włochy powołują się na naruszenie art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, s. 1) oraz na naruszenie art. 28 i 31 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2003 z dnia 29 sierpnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych (Dz.U. L 218, s. 14). W ramach tego zarzutu skarżąca kwestionuje zastosowanie korekt finansowych dokonanych w zaskarżonej decyzji w wysokości 5 % poniesionych wydatków, twierdząc, że korekty te zostały dokonane mimo dowodu braku odczuwalnej szkody finansowej.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartych w jej piśmie z dnia 12 czerwca 2014 r. skierowanym do skarżącej, odnoszących się odpowiednio do dwóch skarg złożonych jedna po drugiej przez skarżącą do pozwanej w związku z bezprawnie przyznaną pomocą państwa wynikającą pierwotnie z wykonania decyzji nr 346/2012 greckiego organu regulacyjnego w sektorze energii, a następnie z orzeczenia specjalnego sądu arbitrażowego w ramach stałego arbitrażu wspomnianego organu regulacyjnego w sektorze energii, jako że obie te decyzje zobowiązywały skarżącą do dostarczania energii elektrycznej spółce „Alouminion AE” po cenie poniżej kosztów produkcji, a mówiąc dokładniej, wyraźnej decyzji pozwanej, by nie prowadzić już dalej dochodzenia w przedmiocie drugiej z wyżej wymienionych skarg skarżącej uzasadnionej tym, że nie wykazano żadnego naruszenia przepisów dotyczących pomocy państwa, oraz dorozumianej decyzji, by nie prowadzić dalszego dochodzenia w przedmiocie pierwszej z wyżej wymienionych skarg;
1.

Zarzut pierwszy jest oparty na naruszeniu art. 108 ust. 2 TFUE i art. 14 rozporządzenia nr 659/1999 (1). Skarżąca utrzymuje, że Komisja doszła w zaskarżonej decyzji do wniosku, iż zgłoszona przez państwo greckie sprzedaż niektórych aktywów NOWEGO LARKO – które są wymienione w decyzji – nie będzie skutkowała ciągłością gospodarczą między tą spółką a właścicielem lub właścicielami aktywów, które zostaną sprzedane. Przede wszystkim skarżąca twierdzi, iż Komisja błędnie uważa, że aktywa podlegające sprzedaży stanowią tylko niewielką część działalności NOWEGO LARKO, gdyż w rzeczywistości stanowią one główną część jego działalności, zaś aktywa, które pozostaną jego własnością, są w znacznej części pozbawione wartości z gospodarczego punktu widzenia i nie mogą zostać wykorzystane samodzielnie. Na przykład zakład w Larymnie (którego sprzedaż jest przewidziana w ramach planu prywatyzacji) stanowi główny składnik majątkowy NOWEGO LARKO, gdyż między innymi całość rudy wydobytej w całej Grecji jest przewożona do tego zakładu i jest przetwarzana tylko w tym jednym zakładzie. Po drugie, zaskarżona decyzja jest także obarczona błędem w części, w której Komisja stwierdziła w niej, iż aktywa, które mają zostać sprzedane na licytacji, nie będą należeć do NOWEGO LARKO, lecz do państwa greckiego, podczas gdy prawdą jest, że zakład hutniczy w Larymnie oraz inne instalacje do przetwarzania rud, jak również instalacje pomocnicze nigdy nie staną się własnością państwa greckiego, lecz pozostaną własnością NOWEGO LARKO nawet po możliwym wygaśnięciu umowy dzierżawy praw górniczych, ponieważ należą w pełni do tej spółki. Bezpośrednim skutkiem powyższych rozważań jest, że zarządzanie NOWYM LARKO zostanie przejęte przez nowego nabywcę, a zatem niedopuszczalne jest, by ten nabywca mógł zostać zwolniony z zobowiązania do zapłaty skarżącej kwot, które jest mu dłużny sprzedawca NOWE LARKO.
—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2014) 6030 final z dnia 19 sierpnia 2014 r. dotyczącej zezwoleń na wprowadzenie do obrotu, na podstawie art. 31 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, produktów leczniczych do użytku miejscowego stosowanych u ludzi, o wysokim stężeniu estradiolu, w zakresie, w jakim decyzja ta zobowiązuje państwa członkowskie do przestrzegania przewidzianych w niej obowiązków w odniesieniu do produktów leczniczych do użytku miejscowego zawierających 0,01 % estradiolu w swej masie, wymienionych i niewymienionych w załączniku I, z wyjątkiem ograniczenia, w myśl którego wskazane produkty lecznicze do użytku miejscowego zawierające 0,10 % estradiolu w swej masie mogą jeszcze być stosowane tylko dopochwowo;
—

stwierdzenie nieważności decyzji C(2014) 3192 (final) z dnia 26 maja 2014 r. przyjętej w sprawie pomocy państwa SA.38517 (2014/NN) – Micula przeciwko Rumunii (ICSID orzeczenie sądu arbitrażowego) nakazującej Rumunii zawieszenie wszelkich działań obejmujących wykonanie lub zastosowanie się do orzeczenia z dnia 11 grudnia 2013 r. wydanego przez sąd arbitrażowy utworzony w ramach Międzynarodowego Centrum Rozstrzygania Sporów Inwestycyjnych (ICSID) w sprawie Ioan Micula, Viorel Micula i inni przeciwko Rumunii (ICSID sprawa nr ARB/05/20), w zakresie w jakim Komisja uważa, że wykonanie tego orzeczenia stanowi niezgodną z prawem pomoc państwa, do czasu przyjęcia przez Komisję ostatecznej decyzji co do zgodności takiej pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym.
—

Skarżąca podnosi ponadto, że pozwana naruszyła art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, ograniczając w oczywiście błędny sposób skutek zachęcający i proporcjonalność pomocy do oszacowanej ex ante kwoty różnicy kosztów między lokalizacjami w Monachium i Lipsku wynoszącej 17 mln EUR.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przysługującego skarżącemu prawa dostępu do informacji Skarżący podnosi, że w przypadku spornego „Operating Plan on Bulgaria” nie zachodzi żaden z wyjątków od przysługującego skarżącemu ogólnego prawa dostępu do informacji, określonych art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1). Skarżący wskazuje w tym kontekście, że odmowa dostępu do informacji nie może w szczególności zostać uzasadniona ochroną obrad mających na celu opracowanie dokumentu, przewidzianą przez art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ „Operating Plan” został ukończony. Ponadto „Operating Plan on Bulgaria” nie jest dokumentem osoby trzeciej w rozumieniu art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ strona pozwana i Bułgaria opracowały ten plan wspólnie. W konsekwencji „Operating Plan” nie pochodzi także od tego państwa członkowskiego w rozumieniu art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001.
5.

Zarzut piąty, podniesiony w dalszej kolejności pomocniczo, dotyczący tego, że decyzja zawiera oczywiste błędy w zakresie ustaleń prawnych i faktycznych oraz brakuje jej uzasadnienia, co się tyczy ustalenia wysokości grzywien w tej sprawie, ponieważ decyzja (i) nie zawiera wyjaśnienia co do sposobu obliczenia grzywien, (ii) podkreśla wagę zarzucanych naruszeń, odwołując się do czynników, które nie stanowią poparcia w tym względzie, (iii) zalicza do czasu trwania naruszenia okresy, które Komisja wykluczyła w innych sprawach, opierając się na błędnym założeniu, iż Marine Harvest nie była wystarczająco pomocna w okresie poprzedzającym zgłoszenie, (iv) ustala grzywny na poziomie, który jest nieproporcjonalny do czasu trwania i wagi zarzucanego naruszenia oraz celów, jakie mają zostać osiągnięte, oraz (v) pomija okoliczności łagodzące, w tym przejrzystość i współpracę w toku postępowania w sprawie kontroli koncentracji, brak znaczących precedensów oraz usprawiedliwiony błąd polegający na popełnieniu zarzucanego naruszenia.
—

W zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia wspomnianych zasad, które wymagały, aby przynajmniej zaczekano na wynik postępowań sądowych w pierwszej instancji, w ramach których zaskarżona została decyzja C(2012) wersja ostateczna z dnia 19 grudnia 2012 r., co doprowadziło do przedwczesnego wpłynięcia na funkcjonowanie przedsiębiorstwa będącego w fazie rozruchu.
—

Wnoszący odwołanie podnosi, że sąd w wyroku nie przeprowadził właściwej ani zasadnej oceny hiszpańskich przepisów – Ley de Universidades 6/2001 (ustawa o szkolnictwie wyższym) – w zakresie dyplomu wyższej uczelni posiadanego przez B. Montaguta do celów umieszczenia go na liście rezerwy kadrowej, ani nie postąpił zgodnie ze swym własnym orzecznictwem dotyczącym podobnych przypadków (Thomé/Komisja, F-97/12), ani też nie przestrzegał warunków ogłoszenia o konkursie zgodnie z normami dotyczącymi postanowień tytułu 3 pkt 2 załącznika do ogłoszenia o konkursie.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 409/45

Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2014 r. – One of Us i in. przeciwko Parlamentowi i in.

(Sprawa T-561/14)

2014/C 409/65

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: European Citizens’ Initiative One of Us i in. (przedstawiciel: adwokat C. de La Hougue)

Strona pozwana: Parlament Europejski, Komisja Europejska I Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenia nieważności komunikatu Komisji COM (2014) 355 wersja ostateczna;

— tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 10 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 211/2011;

— obciążenie pozwanych kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1. Zarzut pierwszy, w którym podnosi, że odpowiedź Komisji na wniosek skarżących dotyczący wydania aktu prawnego oraz na poruszane przez skarżących w inicjatywie obywatelskiej „One of us” kwestie jest niezadowalająca, ponieważ Komisja i) nie odpowiedziała na fakt, że ludzki zarodek jest istotą ludzką, oraz ii) nie ustosunkowała się do oczywistych sprzeczności.

2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia demokratycznej procedury, z uwagi na to, że Komisja: — nie podała prawnych podstaw odmowy przekazania wniosku skarżących do Parlamentu; — błędnie rozumie wymogi określone w rozporządzeniu nr 211/2011 (1) i utrzymuje monopol na procedurę legislacyjną wbrew postanowieniom traktatów o dialogu międzyinstytucjonalnym; — nie przedstawiła oddzielnie swoich wniosków prawnych i politycznych zgodnie z wymogami rozporządzenia nr 211/2011.

3. Zarzut trzeci dotyczący braku zgodności rozporządzenia nr 211/2011 z traktatami. Skarżący podnoszą, że: — przeciwdziała się określonym w traktacie z Lizbony celom poprawy demokratycznej legitymizacji instytucji i nakłonienia obywateli europejskich do udziału w procesie demokratycznym, jeżeli inicjatywa obywatelska może zostać odrzucona przez Komisję z subiektywnych lub arbitralnych powodów bez jej zbadania przez Parlament; — zasada praworządności ulega naruszeniu, jeżeli decyzja Komisji nie podlega kontroli prawnej.

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej.
1)

Stwierdzenie nieważności: a) stwierdzenie nieważności pisma Komisji Europejskiej z dnia 3 lipca 2014 r. w sprawie COMP/38354 – Worki przemysłowe – Trioplast Industrier AB; b) umorzenie lub obniżenie odsetek za zwłokę w kwocie 6 74 033,32 EUR nałożonych na skarżącą we wskazanym piśmie Komisji; c) zobowiązanie Komisji do zwrotu stronie skarżącej wydatków w kwocie 4 686,64 EUR poniesionych w związku z ustanowieniem zabezpieczenia zapłaty odsetek za zwłokę.
3.

Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej w odniesieniu do uzasadnienia przepisów, braku dowodów na przedstawione powody, oraz prawa do obrony i własności, jako że nie były przestrzegane wymogi dotyczące uzasadnienia i przedstawienia rzeczywistych dowodów, co wpływa na pozostałe prawa. Prawo do obrony zostało w szczególności naruszone w ten sposób, że Rada, mimo odpowiedniego i szybkiego wniosku, bardzo późno przedstawiła akta dotyczące naruszenia, które można było w krótkim czasie i w prosty sposób przygotować, uniemożliwiając w ten sposób stronie skarżącej odpowiednie przygotowanie obrony.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 7/39

Skarga wniesiona w dniu 26 września 2014 r. – Novar przeciwko OHIM

(Sprawa T-726/14)

(2015/C 007/44)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Novar GmbH (Albstadt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Weede)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— zasądzenie od pozwanego urzędu kwoty 2 498,00 EUR wraz z odsetkami w wysokości 5 % podstawowej stopy procesowej od momentu zawiśnięcia sporu;

— obciążenie pozwanego urzędu kosztami postępowania, w tym kosztami reprezentacji procesowej skarżącej.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden tylko zarzut.

Podstawa skargi: Odpowiedzialność pozaumowna na podstawie art. 118 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009

Skarżąca podnosi, że w niniejszym wypadku istnieje wystarczająco poważne naruszenie normy prawnej mającej na celu przyznanie uprawnień jednostkom oraz związek przyczynowy między czynem a szkodą. Skarżąca wskazuje, że bezprawną czynność stanowi decyzja w sprawie oddalenia sprzeciwu z dnia 14 maja 2013 r. Wystarczająco poważne naruszenie wynika z tego, że wbrew informacjom zawartym w piśmie z dnia 22 czerwca 2012 r. dotyczącym dokumentów podlegających przedstawieniu w celu wykazania praw wcześniejszych w postępowaniu w sprawie sprzeciwu B002027251 w decyzji z dnia 14 maja 2013 r. OHIM uznał, że w odniesieniu do dowodu na okoliczność istnienia praw wcześniejszych istnieją dodatkowe wymogi, i z tego względu nie uwzględnił praw wcześniejszych skarżącej. Naruszenie to zmusiło skarżącą do poniesienia dodatkowych kosztów reprezentacji w związku z postępowaniem prowadzonym w wyniku wniesienia odwołania od decyzji z dnia 14 maja 2013 r., która to decyzja została sprostowana decyzją Wydziału Sprzeciwów z dnia 17 października 2013 r.
4.

Zarzuty czwarty do dwunastego dotyczące oczywistych błędów w ocenie i naruszenia prawa, ponieważ Komisja błędnie uznała ugody zawarte przez skarżące ze spółkami Niche, Matrix, Teva, Krka i Lupin za naruszenie art. 101 TFUE. — Skarżące twierdzą w szczególności, że w celu uznania porozumień za ograniczenia ze względu „na cel” Komisja oparła się na trzech czynnikach określonych tak szeroko, iż są one bez znaczenia dla odróżnienia zgodnych z prawem ugód od porozumień antykonkurencyjnych (istnienie przeniesienia wartości mające na celu zachęcenie laboratorium farmaceutycznego produkującego generyczne produkty lecznicze do zawarcia ugody odpowiadającej wszelkim zyskom z jakiejkolwiek działalności gospodarczej, ograniczenie konkurencji odpowiadające wszelkim ograniczeniom swobody gospodarczej laboratorium farmaceutycznego produkującego generyczne produkty lecznicze oraz potencjalna konkurencja pomiędzy stronami odpowiadająca brakowi przeszkody całkowicie uniemożliwiającej wejście w przyszłości laboratorium farmaceutycznego produkującego generyczne produkty lecznicze na rynek). — Ponadto, przeinaczając uzasadniony cel i kontekst porozumień (w szczególności, nie uwzględniając pomimo stanu faktycznego istnienia poważnych trudności technicznych i regulacyjnych uniemożliwiających laboratoriom farmaceutycznym produkującym generyczne produkty lecznicze wejście na rynek oraz istnienie równoległych postępowań), Komisja popełniła szereg błędów w ocenie w wyciągniętym przez siebie wniosku polegającym na uznaniu, że porozumienia miały na celu ograniczenie konkurencji. — Wreszcie analiza „skutków” porozumień jest wadliwa ze względu na sprzeczność w uzasadnieniu i ze względu na to, że Komisja nie zastosowała realistycznego alternatywnego scenariusza. Zaskarżona decyzja opiera się bowiem w całości na analizie ex-ante hipotetycznych skutków, powtarzając niemal analizę ze względu na cel z naruszeniem orzecznictwa, efektem czego stwierdzono istnienie skutków antykonkurencyjnych pomimo braku jakiegokolwiek rzeczywistego wpływu na rynek
3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Komisję postanowień umownych zawartych w art. I.11 („Other Special conditions”) umowy o udzieleniu dotacji w ramach projektu Take it up. — W odniesieniu w szczególności do umów dotyczących programu CIP, a zwłaszcza umowy odnoszącej się do projektu Take it up Komisja naruszyła art.I.11, biorąc pod uwagę, że instytucja ta w utrzymujący się sposób nie przyjęła jakiejkolwiek formalnej lub dorozumianej decyzji o odrzuceniu metody zaproponowanej przez Meta przy wykonywaniu tych postanowień umowy.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Komisji Według Republiki Słowackiej, Komisja nie ma kompetencji do wydania zaskarżonej decyzji. Żaden przepis prawa UE nie przyznaje Komisji uprawnienia do działania w sposób, w jaki działała wydając zaskarżoną decyzję, czyli prawa do zobowiązania, w następstwie obliczenia kwoty utraconych tradycyjnych zasobów własnych pod postacią niepobranych należności celnych przywozowych, państwa członkowskiego, które nie było odpowiedzialne za ustalenie i pobranie rzeczonych należności celnych, aby udostępniło ono zasoby finansowe w ustalonej przez nią kwocie, która jej zdaniem odpowiada rzeczonej stracie.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że przyjmując zaskarżoną decyzję EFSA naruszyła art. 4 ust. 4 Konwencji Narodów Zjednoczonych o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (zwanej dalej „konwencją z Aarhus”) zatwierdzonej decyzją Komisji 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. L 124, s. 1), art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13) oraz art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43). Z naruszeniem tych przepisów EFSA nie potwierdziła w zaskarżonej decyzji ciążącego na niej obowiązku ujawnienia zawartych w żądanych dokumentach informacji dotyczących emisji do środowiska.
—

Strona skarżąca twierdzi, że zaskarżone przepisy są niespójne z zasadą proporcjonalności i prawami podstawowymi. Zaskarżone przepisy stanowią nieproporcjonalną ingerencję w przysługującą stronie skarżącej swobodę prowadzenia działalności gospodarczej oraz w prawa własności strony skarżącej, gdyż nie są one odpowiednie do osiągnięcia swoich celów (i z tego powodu są one również niepotrzebne), a w każdym razie nakładają ciężar, który w bardzo znacznej mierze przeważa nad ewentualnymi korzyściami.
—

zasądzenie od Komisji wypłaty odszkodowania na rzecz skarżących z uwagi na utratę możliwości bycia zaklasyfikowanym na pierwszej pozycji w związku z częścią 1–3 umowy ramowej, która to szkoda jest szacowana na kwotę w wysokości ośmiuset tysięcy EUR (8 00 000 EUR) w odniesieniu do części 1, czterystu tysięcy EUR (4 00 000 EUR) w odniesieniu do części 2 i dwustu tysięcy EUR (2 00 000 EUR) w odniesieniu do części 3, wraz z odsetkami od dnia ogłoszenia wyroku; oraz
5.

Zarzut piąty dotyczący popełnienia przez Radę oczywistego błędu w ocenie. Odmiennie niż wskazuje na to jedyny przedstawiony powód umieszczenia nazwy skarżącej w wykazie, brak jest informacji lub dostępnych dowodów na to, że skarżąca faktycznie „wspiera reżim syryjski” oraz że czerpie zyski z reżimu. Rada błędnie zidentyfikowała również skarżącą jako „Tri Ocean Trading alias Tri-Ocean Energy”, sugerując, że obydwie osoby prawne to ten sam podmiot. Skarżąca jest odrębną spółką, inną niż Tri Ocean Trading.
—

przekazanie sprawy do właściwego organu EUNB w celu zbadania co do istoty zażalenia SV Capital OÜ z dnia 24 października 2012 r. (uzupełnionego);