POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(druga izba)

z dnia 5 grudnia 2012 r.

Sprawa F‑109/12

Sabine Scheidemann

przeciwko

Parlamentowi Europejskiemu

Służba publiczna – Urzędnicy – Przeniesienie międzyinstytucjnalne w trakcie postępowania w sprawie awansu, w ramach którego urzędnik był przedstawiony do awansu w pierwotnie zatrudniającej go instytucji – Żądanie przyznania awansu z mocą wsteczną – Wyraźna decyzja odmowna, wydana po decyzji dorozumianej – Termin na złożenie zażalenia – Przekroczenie terminu – Oczywista niedopuszczalność

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której S. Scheidemann, urzędniczka Komisji Europejskiej, żąda zasadniczo stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 20 grudnia 2011 r. oddalającej jej wniosek o przyznanie jej awansu z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2010 r.

Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Skarżąca pokrywa własne koszty postępowania.

Streszczenie

1. Skargi urzędników – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – Termin – Bezwzględna przesłanka procesowa – Badanie z urzędu przez sąd

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

2. Skargi urzędników – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – Dorozumiana decyzja odmowna w sprawie wniosku niezakwestionowana w terminie – Późniejsza wyraźna decyzja – Akt potwierdzający

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

1. Trzymiesięczny termin do wniesienia zażalenia na akt niekorzystny, przewidziany w art. 90 regulaminu pracowniczego, ma charakter bezwzględnie wiążący i nie może być zmieniany przez strony ani sąd, gdyż wprowadzony został w celu zapewnienia przejrzystości i pewności stosunków prawnych, jak również zapewnienia pewności prawa. Sąd Unii musi zatem zbadać z urzędu, czy termin ten został dochowany.

Okoliczność, że instytucja nie podniosła na etapie udzielania odpowiedzi na zażalenie w drodze administracyjnej, że zostało ono złożone z przekroczeniem terminu, a tym samym jest niedopuszczalne, czy że sama wyraźnie informowała skarżącego, że może on jeszcze wnieść skargę do sądu, pozostaje bez znaczenia dla kwestii dopuszczalności skargi w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. Takie okoliczności nie mogą bowiem skutkować odstępstwem od bezwzględnie obowiązujących terminów określonych w art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego ani tym bardziej zwolnieniem Sądu do spraw Służby Publicznej ze spoczywającego na nim obowiązku zbadania dochowania terminów regulaminowych.

(zob. pkt 17, 20)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑358/03 Krahl przeciwko Komisji, 7 września 2005 r., pkt 35 i przytoczone tam orzecznictwo; sprawa T‑306/08 P Braun-Neumann przeciwko Parlamentowi, 15 stycznia 2009 r., pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo

2. Wyraźna decyzja o odmownym rozstrzygnięciu wniosku po dorozumianym odmownym rozstrzygnięciu tego wniosku ma charakter wyłącznie potwierdzający, który nie może zezwalać zainteresowanemu urzędnikowi na kontynuację postępowania poprzedzającego wniesienie skargi poprzez ponowne otwarcie terminu do złożenia zażalenia. Ponadto, choć art. 91 ust. 3 tiret drugie regulaminu pracowniczego stanowi, że wyraźna decyzja o odmownym rozstrzygnięciu zażalenia wydana po jego dorozumianym odmownym rozstrzygnięciu, lecz przed upływem terminu do wniesienia skargi, powoduje, że termin do wniesienia skargi zaczyna biec od początku, to przepis ten dotyczy jedynie terminu do wniesienia skargi na decyzję oddalającą zażalenie, a nie znajduje zastosowania do terminu do złożenia zażalenia na odmowną decyzję w sprawie wniosku. Artykuł 91 ust. 3 tiret drugie regulaminu pracowniczego stanowi bowiem przepis szczególny, dotyczący zasad obliczania terminu do wniesienia skargi, który winien być interpretowany dosłownie i rygorystycznie.

(zob. pkt 18, 19)

Odesłanie:

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑73/10 Coedo Suárez przeciwko Radzie, 5 lipca 2011 r., pkt 37, 38 i przytoczone tam orzecznictwo