Organowi powołującemu przysługuje jednak zakres uznania odnośnie do przeprowadzenia porównania osiągnięć z zastosowaniem procedury lub metody, którą uzna on za najwłaściwszą. Ze względu bowiem na szeroki zakres uznania, jaki przysługuje danej instytucji przy realizacji, stosownie do jej własnych potrzeb organizacyjnych i zarządzania personelem, celów art. 45 regulaminu pracowniczego, nie jest ona zobowiązana do ustanawiania szczególnego systemu oceny i awansu.

Organowi powołującemu przysługuje szeroki zakres uznania w odniesieniu do procedury porównania osiągnięć urzędników przedstawionych do awansu, o której mowa w art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego. Jednakże przysługujący w ten sposób organowi powołującemu szeroki zakres uznania jest ograniczony koniecznością przeprowadzenia porównania akt kandydatów w sposób skrupulatny i bezstronny, w interesie służby i zgodnie z zasadą równego traktowania. W praktyce porównanie winno być prowadzone na zasadzie równości i na podstawie porównywalnych źródeł informacji.

Wyłączna odpowiedzialność za decyzje w sprawie awansu oraz w sprawie porównania osiągnięć, o których mowa w art. 45 regulaminu pracowniczego, spoczywa na organie powołującym.

W związku z tym, po pierwsze, o ile art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego ustanawia po stronie organu powołującego obowiązek przeprowadzenia, przed podjęciem decyzji o awansie, porównania osiągnięć wszystkich urzędników przedstawionych do awansu, o tyle organ ten może jednak korzystać ze wsparcia służb administracyjnych na różnych szczeblach hierarchii, zgodnie z zasadami nierozerwalnie związanymi z funkcjonowaniem jakiejkolwiek hierarchicznej struktury administracyjnej. Tym samym organ powołujący może zdecydować o uprzednim badaniu akt osobowych urzędników, mających prawo ubiegać się o awans, w ramach każdej dyrekcji generalnej, nawet jeżeli takie uprzednie badanie nie może skutkować zastąpieniem porównania osiągnięć, które musi następnie zostać przeprowadzone, jeśli jest przewidziane, przez komitet ds. awansów, a potem w każdym razie przez organ powołujący na koniec postępowania w sprawie awansu w celu wydania decyzji o awansie lub jego braku, przy czym tylko to ostatnie porównanie osiągnięć zostało wyraźnie przewidziane w regulaminie pracowniczym.

W ramach postępowania w sprawie awansu przewidzianego w przyjętych przez Komisję ogólnych przepisach wykonawczych z pewnością nie można przyjąć, że organ powołujący zadowoli się zbadaniem osiągnięć urzędników, którzy są najwyżej umiejscowieni na listach utworzonych przez różne służby czy dyrekcje generalne. Jednak w kontekście zdecentralizowanej na poziomie dyrekcji generalnych instytucji identyfikacji urzędników przedstawionych do awansu, którzy na tym etapie powinni zostać zaproponowani do awansu organowi powołującemu, skorzystanie przez urzędników, którzy nie zostali zgłoszeni do awansu na wspomnianym etapie przez swoich dyrektorów generalnych i szefów służb, z przewidzianego w ogólnych przepisach wykonawczych prawa do złożenia odwołania od tych decyzji o niezaproponowaniu ich do awansu do wspólnego komitetu ds. awansów pozwala tym urzędnikom skorzystać z możliwości przeprowadzenia przed tym wspólnym organem porównania ich osiągnięć nie tylko na poziomie odpowiednich dyrekcji generalnych, ale także na poziomie instytucji jako całości.

Po drugie, organ powołujący może dopuścić do udziału na etapie przygotowawczym swoich decyzji w obszarze awansów wspólny organ doradczy, taki jak wspólny komitet ds. awansów, a ponadto może również zdecydować, aby organ ten korzystał ze wsparcia innego, także wspólnego, organu, którego projekty opinii z uzasadnieniem może uwzględniać. Tymczasem poprzez składanie odwołań urzędnicy mogący ubiegać się o awans, ale do niego nie zaproponowani przez swych dyrektorów generalnych i szefów służb, zyskują w ramach procedury odwoławczej możliwość zwrócenia uwagi organu powołującego na swój przypadek i zmuszenia go na podstawie swych zarzutów, wspomnianych projektów opinii z uzasadnieniem, a w stosownych przypadkach zaleceń wspólnego komitetu ds. awansów do szczegółowego zbadania swojej sytuacji w ramach porównania osiągnięć wszystkich urzędników mogących ubiegać się o awans, które organ ten ostatecznie przeprowadza na zakończenie postępowania w sprawie awansu w celu przyjęcia decyzji w obszarze awansu.

(zob. pkt 48–51)

Odesłanie

Trybunał, wyrok z dnia 4 lutego 1987 r., Bouteiller/Komisja, 324/85, EU:C:1987:59, pkt 11

Sąd Pierwszej Instancji, wyrok z dnia 30 listopada 1993 r., Tsirimokos/Parlament, T‑76/92, EU:T:1993:106, pkt 17

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: z dnia 22 września 2015 r., Silvan/Komisja, F‑83/14, EU:F:2015:106, pkt 48, 50 i przytoczone tam orzecznictwo, odwołanie w toku przed Sądem Unii Europejskiej, sprawa T‑698/15 P; z dnia 15 grudnia 2015 r., Bonazzi/Komisja, F‑88/15, EU:F:2015:150, pkt 83, 89 i przytoczone tam orzecznictwo