ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 144/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Münster (Niemcy) w dniu 27 grudnia 2016 r. – EV/Finanzamt Lippstadt

(Sprawa C-685/16)

(2017/C 144/23)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Münster

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: EV

Strona pozwana: Finanzamt Lippstadt

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni postanowień dotyczących swobodnego przepływu kapitału i płatności w art. 63 i nast. Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że stoją one w sprzeczności z regulacją § 9 pkt 7 Gewerbesteuergesetz 2002 (ustawy z 2002 r. o podatku od działalności gospodarczej) w wersji Jahressteuergesetz 2008 (rocznej ustawy podatkowej z 2008 r.) z dnia 20 grudnia 2007 r. (BGBl. 2007 I, s. 3150), o ile w kontekście podatku od działalności gospodarczej zmniejszenie zysku wraz z doliczonymi do niego kwotami o zyski z tytułu udziałów w spółce kapitałowej z zarządem i siedzibą poza Republiką Federalną Niemiec podlega surowszym wymogom niż zmniejszenie zysku wraz z doliczonymi do niego kwotami o zyski z tytułu udziałów w niepodlegającej zwolnieniu z opodatkowania krajowej spółce kapitałowej lub o tę część zysku z działalności przedsiębiorstwa krajowego, która przypada na stały zakład nieznajdujący się w kraju?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 121/12

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 19 grudnia 2016 r. – Elliot International Lp, The Liverpool Limited Partnership, Elliot Associates L.P./Commissione Nazionale per le Società e la Borsa

(Sprawa C-658/16)

(2017/C 121/17)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Elliot International Lp, The Liverpool Limited Partnership, Elliot Associates L.P.

Strona pozwana: Commissione Nazionale per le Società e la Borsa

Pytanie prejudycjalne

Czy prawidłowemu zastosowaniu art. 5 ust. 4 akapit pierwszy i drugi dyrektywy 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia (1), w świetle ogólnych zasad ustanowionych w art. 3 ust. 1 tej samej dyrektywy, jak i prawidłowemu zastosowaniu ogólnych zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności, racjonalności, przejrzystości i niedyskryminacji, sprzeciwia się uregulowanie prawa krajowego, takie jak zawarte w art. 106 ust. 3 lit. d) pkt 2 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 58 z dnia 24 lutego 1998 r. (tekst jednolity wszystkich przepisów o pośrednictwie finansowym zgodnie z art. 8 i 21 ustawy nr 52 z dnia 6 lutego 1996 r.) ze zmianami, i w art. 47 octies uchwały Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob) nr 11971 z dnia 14 maja 1999 r. (rozporządzenie wykonawcze do decreto legislativo nr 58 z dnia 24 lutego 1998 r. w przedmiocie uregulowania dotyczącego emitentów) ze zmianami, w zakresie, w jakim przywołane przepisy, upoważniając Consob do podwyższenia ceny oferty przejęcia, o której mowa we wspomnianym art. 106, wobec ustalenia, że pomiędzy oferentem lub osobami, które działają z nim w porozumieniu, a jednym lub kilkoma zbywcami miała miejsce zmowa, odwołują się wyłącznie do kryterium „ceny ustalonej”, bez wyszczególnienia parametrów i kryteriów takiego ustalenia?

(1) Dz.U. L 142, s. 12.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 121/11

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 19 grudnia 2016 r. – Bluebell Partners Limited/Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

(Sprawa C-657/16)

(2017/C 121/16)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Bluebell Partners Limited.

Strona pozwana: Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

Pytanie prejudycjalne

Czy prawidłowemu zastosowaniu art. 5 ust. 4 akapit pierwszy i drugi dyrektywy 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia (1), w świetle ogólnych zasad ustanowionych w art. 3 ust. 1 tej samej dyrektywy, jak i prawidłowemu zastosowaniu ogólnych zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności, racjonalności, przejrzystości i niedyskryminacji, sprzeciwia się uregulowanie prawa krajowego, takie jak zawarte w art. 106 ust. 3 lit. d) pkt 2 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 58 z dnia 24 lutego 1998 r. (tekst jednolity wszystkich przepisów o pośrednictwie finansowym zgodnie z art. 8 i 21 ustawy nr 52 z dnia 6 lutego 1996 r.) ze zmianami, i w art. 47 octies uchwały Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob) nr 11971 z dnia 14 maja 1999 r. (rozporządzenie wykonawcze do decreto legislativo nr 58 z dnia 24 lutego 1998 r. w przedmiocie uregulowania dotyczącego emitentów) ze zmianami, w zakresie, w jakim przywołane przepisy, upoważniając Consob do podwyższenia ceny oferty przejęcia, o której mowa we wspomnianym art. 106, wobec ustalenia, że pomiędzy oferentem lub osobami, które działają z nim w porozumieniu, a jednym lub kilkoma zbywcami miała miejsce zmowa, odwołują się wyłącznie do kryterium „ceny ustalonej”, bez wyszczególnienia parametrów i kryteriów takiego ustalenia?

(1) Dz.U. L 142, s. 12.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 121/10

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 19 grudnia 2016 r. – Hitachi Rail Italy Investments Srl/Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

(Sprawa C-655/16)

(2017/C 121/14)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Hitachi Rail Italy Investments Srl.

Strona pozwana: Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

Pytanie prejudycjalne

Czy prawidłowemu zastosowaniu art. 5 ust. 4 akapit pierwszy i drugi dyrektywy 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia (1), w świetle ogólnych zasad ustanowionych w art. 3 ust. 1 tej samej dyrektywy, jak i prawidłowemu zastosowaniu ogólnych zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności, racjonalności, przejrzystości i niedyskryminacji, sprzeciwia się uregulowanie prawa krajowego, takie jak zawarte w art. 106 ust. 3 lit. d) pkt 2 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 58 z dnia 24 lutego 1998 r. (tekst jednolity wszystkich przepisów o pośrednictwie finansowym zgodnie z art. 8 i 21 ustawy nr 52 z dnia 6 lutego 1996 r.) ze zmianami, i w art. 47 octies uchwały Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob) nr 11971 z dnia 14 maja 1999 r. (rozporządzenie wykonawcze do decreto legislativo nr 58 z dnia 24 lutego 1998 r. w przedmiocie uregulowania dotyczącego emitentów) ze zmianami, w zakresie, w jakim przywołane przepisy, upoważniając Consob do podwyższenia ceny oferty przejęcia, o której mowa we wspomnianym art. 106, wobec ustalenia, że pomiędzy oferentem lub osobami, które działają z nim w porozumieniu, a jednym lub kilkoma zbywcami miała miejsce zmowa, odwołują się wyłącznie do kryterium „ceny ustalonej”, bez wyszczególnienia parametrów i kryteriów takiego ustalenia?

(1) Dz.U. L 142, s. 12.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 121/10

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 19 grudnia 2016 r. – Finmeccanica SpA/Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

(Sprawa C-656/16)

(2017/C 121/15)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Finmeccanica SpA.

Strona pozwana: Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

Pytanie prejudycjalne

Czy prawidłowemu zastosowaniu art. 5 ust. 4 akapit pierwszy i drugi dyrektywy 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia (1), w świetle ogólnych zasad ustanowionych w art. 3 ust. 1 tej samej dyrektywy, jak i prawidłowemu zastosowaniu ogólnych zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności, racjonalności, przejrzystości i niedyskryminacji, sprzeciwia się uregulowanie prawa krajowego, takie jak zawarte w art. 106 ust. 3 lit. d) pkt 2 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 58 z dnia 24 lutego 1998 r. (tekst jednolity wszystkich przepisów o pośrednictwie finansowym zgodnie z art. 8 i 21 ustawy nr 52 z dnia 6 lutego 1996 r.) ze zmianami, i w art. 47 octies uchwały Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob) nr 11971 z dnia 14 maja 1999 r. (rozporządzenie wykonawcze do decreto legislativo nr 58 z dnia 24 lutego 1998 r. w przedmiocie uregulowania dotyczącego emitentów) ze zmianami, w zakresie, w jakim przywołane przepisy, upoważniając Consob do podwyższenia ceny oferty przejęcia, o której mowa we wspomnianym art. 106, wobec ustalenia, że pomiędzy oferentem lub osobami, które działają z nim w porozumieniu, a jednym lub kilkoma zbywcami miała miejsce zmowa, odwołują się wyłącznie do kryterium „ceny ustalonej”, bez wyszczególnienia parametrów i kryteriów takiego ustalenia?

(1) Dz.U. L 142, s. 12.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 112/19

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin (Niemcy) w dniu 18 stycznia 2017 r. – Vincent Pierre Oberle

(Sprawa C-20/17)

(2017/C 112/27)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Kammergericht Berlin

Strony w postępowaniu głównym

Wnioskodawca i wnoszący zażalenie: Vincent Pierre Oberle

Pytania prejudycjalne

Czy art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego (1) należy interpretować w ten sposób, że ustanawia on również wyłączną jurysdykcję krajową do wydawania w państwach członkowskich krajowych poświadczeń spadkowych, których europejskie poświadczenie spadkowe nie zastępuje (zob. art. 62 ust. 3 rozporządzenia nr 650/2012), co skutkuje tym, że odmienne postanowienia wprowadzone przez ustawodawców krajowych w odniesieniu do jurysdykcji krajowej do wydawania krajowych poświadczeń spadkowych – takie jak np. § 105 Gesetz über das Verfahren in Familiensachen und in den Angelegenheiten der freiwilligen Gerichtsbarkeit w Niemczech – są nieskuteczne ze względu na ich sprzeczność z mającym nadrzędny charakter prawem Unii?

(1) Dz.U. L 201, s. 107.
1)

Czy w okolicznościach, jakie zaistniały w niniejszej sprawie, pojęcie „miejsca, gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę”, o którym mowa w art. 5 ust. 3 rozporządzenia Bruksela I (1), należy rozumieć jako miejsce zawarcia niedozwolonego porozumienia pozwanych, naruszającego art. 82 lit. c) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską WE [art. 102 lit. c) TFUE), czy też miejsce popełnienia czynów polegających na wykorzystaniu korzyści majątkowej uzyskanej w wyniku wyżej wymienionego porozumienia, poprzez stosowanie rażąco zaniżonych cen (subsydiowania skrośnego) przy prowadzeniu konkurencji ze skarżącą na tych samych rynkach?
5.

W jedynym podniesionym zarzucie rząd francuski twierdzi, że należy stwierdzić nieważność czterech zaskarżonych dokumentów, ponieważ naruszają one protokół nr 6 załączony do TUE i TFUE oraz protokół nr 3 załączony do traktatu Euratom, które dotyczą ustalenia siedzib instytucji i niektórych organów, jednostek organizacyjnych i służb Unii Europejskiej.
(i)

zastosował prawo do skutecznego środka odwoławczego i prawa do rzetelnego procesu sądowego w rozsądnym terminie dla obywatela Irlandii i Unii Europejskiej w związku z wnioskiem egzekucyjnym (zobacz art. 47 karty oraz art. 6 i 13 EKPCz, którym odpowiadają prawa obywateli wyszczególnione w art. 34 i 38 oraz art. 40 ust. 3 konstytucji irlandzkiej) w okolicznościach, w których właściwa procedura została wyjaśniona [skarżącemu] po raz pierwszy dopiero w „nieoficjalnym tłumaczeniu” na język angielski (jednym z urzędowych języków Irlandii, w której [skarżący] zawsze miał swoje miejsce zamieszkania) w piśmie Ministerstwa Finansów Republiki Greckiej w Pireusie z dnia 29 grudnia 2015 r., skierowanym do irlandzkich władz podatkowych i adwokatów [skarżącego] w Irlandii;
1)

Czy z zakresu wyrażenia „podstawa wymiaru składek w Hiszpanii, która jest czasowo najbliższa okresom odniesienia”, zawartego w załączniku XI [Hiszpania] pkt 2 do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1), należy wyłączyć podstawy składki wynikające z wewnętrznego uregulowania hiszpańskiego, zgodnie z którym powracający pracownik migrujący, którego ostatnie rzeczywiste składki hiszpańskie były wyższe niż podstawy minimalne, może jedynie zawrzeć układ o utrzymaniu składek według podstaw minimalnych, natomiast gdyby był pracownikiem osiadłym, uzyskałby możliwość zawarcia takiego układu w odniesieniu do wyższych podstaw?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 104/36

Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 9 listopada 2016 r. w sprawie T-602/15, Liam Jenkinson/Europejska Służba Działań Zewnętrznych, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Eulex Kosovo, wniesione w dniu 25 stycznia 2017 r. przez Liama Jenkinsona

(Sprawa C-43/17 P)

(2017/C 104/52)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Liam Jenkinson (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigny, J.-N. Louis)

Druga strona postępowania: Europejska Służba Działań Zewnętrznych, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Eulex Kosovo

Żądania wnoszącego odwołanie

— Uchylenie postanowienia Sądu z dnia 9 listopada 2016 r. w sprawie T-602/15, którym odrzucono skargę wniesioną przez wnoszącego odwołanie i obciążono go kosztami postępowania;

— wydanie orzeczenia w przedmiocie skargi;

— obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania w obu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie kwestionuje okoliczność, że Sąd Unii uznał się za właściwy jedynie w odniesieniu do sporu, którego źródłem jest ostatnia podpisana przez wnoszącego odwołanie umowa na czas określony.

Nawet gdyby odnoszące się do tej kwestii uzasadnienie Sądu było prawidłowe – a zdaniem wnoszącego odwołanie tak nie jest – kwestionuje on także okoliczność, że Sąd nie wypowiedział się w przedmiocie szeregu przedstawionych przezeń żądań, których źródłem jest zakończenie spornego stosunku umownego, a więc ostatnia umowa na czas określony. Niezgodność z prawem zaskarżonego postanowienia wynika bowiem ze zwięzłości uzasadnienia, które jest w tym zakresie lapidarne i nie pozwala zrozumieć, dlaczego Sąd, bez zbadania akt sprawy co do istoty, mógł uznać się za niewłaściwy – z wyjątkiem sporu dotyczącego ostatniej umowy na czas określony – wyłącznie na tej postawie, że istniała klauzula arbitrażowa, mimo iż ważność i zgodność z prawem owej klauzuli była kwestionowana przez wnoszącego odwołanie.

Wnoszący odwołanie kwestionuje także brak uwzględnienia całości jego argumentacji dotyczącej istnienia winy po stronie instytucji, polegającej na braku określenia ram prawnych, które zapewniałyby wnoszącemu odwołanie oraz całemu personelowi misji prawnych Unii gwarancje poszanowania najbardziej podstawowych praw socjalnych, w tym prawa rzeczywistego dostępu do sądu oraz prawa do sprawiedliwego procesu.

Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi zatem, że Sąd Unii dopuścił się naruszeń:

— prawa europejskiego mającego zastosowanie przy określaniu prawa właściwego w sporach dotyczących umów;

— przepisów belgijskiego prawa pracy;

— minimalnych wymogów dotyczących zatrudnienia na czas określony, obowiązujących na poziomie wspólnotowym;

— praw przewidzianych w karcie praw podstawowych;

— obowiązku uzasadnienia;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 95/6

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 12 stycznia 2017 r. – Fédération des entreprises de la beauté/Ministre des Affaires sociales et de la Santé, Ministre de l’éducation nationale, de l’enseignement supérieur et de la recherche, Ministre de l’économie et des finances

(Sprawa C-13/17)

(2017/C 095/12)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d’État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Fédération des entreprises de la beauté

Strona pozwana: Ministre des Affaires sociales et de la Santé, Ministre de l’éducation nationale, de l’enseignement supérieur et de la recherche, Ministre de l’économie et des finances

Pytania prejudycjalne

1) Czy uznanie równorzędnego charakteru kursów, którego to uznania mogą dokonywać państwa członkowskie na podstawie art. 10 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącego produktów kosmetycznych (1), odnosi się jedynie do kursów przeprowadzanych w państwach niebędących członkami Unii Europejskiej?

2) Czy art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 upoważnia państwo członkowskie do określenia dyscyplin, które mogą być uznane za „zbliżone” do medycyny, farmacji lub toksykologii, oraz poziomu kwalifikacji spełniającego wymogi tego rozporządzenia?

3) W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie – według jakich kryteriów można uznać dyscypliny za „zbliżone” do medycyny, farmacji lub toksykologii?

(1) JO L 342, s. 59.
2)

W razie odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie prejudycjalne, czy wskazana powyżej dyrektywa, a w szczególności jej wskazane powyżej artykuły oraz zasada neutralności sprzeciwiają się obowiązywaniu regulacji, z której wynika, że po otrzymaniu dokumentów korygujących pierwotne faktury, wystawionych w następstwie kontroli skarbowej i uiszczenia na rzecz skarbu państwa uzupełniającej kwoty podatku, do celów otrzymania przez zbywającego zapłaty tej uzupełniającej kwoty podatku, gdy upłynął już wspomniany termin na skorzystanie z prawa do odliczenia, nabywca może zgodnie z prawem odmówić zapłaty, ze względu na to, że brak możliwości odliczenia uzupełniającej kwoty podatku uzasadnia odmowę wobec jego przerzucenia?
2)

Zgodnie z definicją w art. II pkt 4 lit. c) wymienionej w pierwszym pytaniu prejudycjalnym konwencji z 1969 r. „interesy związane” oznaczają m.in. dobre warunki bytowe obszaru nadbrzeżnego łącznie z ochroną żywych zasobów morskich, fauny i flory. Czy postanowienie to obowiązuje również w odniesieniu do zachowania zasobów żywych, a także fauny i flory w wyłącznej strefie ekonomicznej, czy też to postanowienie konwencji dotyczy tylko zapewnienia interesów obszaru wybrzeża?
2)

Czy definicja pojęcia „zbioru danych” zawarta w art. 2 lit. c) dyrektywy o ochronie danych powinna być, uwzględniając motywy 26 i 27 tej dyrektywy, interpretowana w ten sposób, że całość danych osobowych, które nie są zbierane w sposób zautomatyzowany w związku z opisaną powyżej działalnością kaznodziejską realizowaną poprzez odwiedzanie kolejnych gospodarstw domowych (nazwisko i adres oraz inne możliwe dane i charakterystyki dotyczące osoby), a) nie stanowi takiego zbioru danych z tego powodu, że kartoteki lub rejestry lub też inne systemy porządkujące służące wyszukiwaniu nie są wyraźnie objęte definicją zawartą w fińskiej ustawie o danych osobowych, lub b) stanowi taki zbiór danych z tego powodu, że z danych tych, uwzględniając ich przeznaczenie, w rzeczywistości łatwo i bez nadmiernych kosztów mogą zostać uzyskane informacje potrzebne do dalszego wykorzystania, tak jak jest to przewiedziane w fińskiej ustawie o danych osobowych?
1)

Czy art. 56 TFUE i dyrektywę 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniającą rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że zakazują one państwu członkowskiemu zobowiązania zleceniodawcy krajowego do wstrzymania płatności i do zapłaty zabezpieczenia w wysokości niewypłaconego wynagrodzenia za wykonane dzieło, jeżeli wstrzymanie płatności i zapłata zabezpieczenia służy wyłącznie zabezpieczeniu ewentualnej kary pieniężnej, która może być nałożona dopiero w osobnym postępowaniu prowadzonym przeciwko usługodawcy z siedzibą w innym państwie członkowskim? W przypadku odpowiedzi przeczącej na to pytanie: a) Czy art. 56 TFUE i dyrektywę 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniającą rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że zakazują one państwu członkowskiemu zobowiązania zleceniodawcy krajowego do wstrzymania płatności i do zapłaty zabezpieczenia w wysokości niewypłaconego wynagrodzenia za wykonane dzieło, jeżeli usługodawcy z siedzibą w innym państwie członkowskim UE, przeciwko któremu wymierzono karę grzywny, nie przysługuje w postępowaniu o zapłatę zabezpieczenia środek prawny przeciwko nałożeniu zabezpieczenia, a odwołanie zleceniodawcy krajowego od tej decyzji nie ma skutku zawieszającego? b) Czy art. 56 TFUE i dyrektywę 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniającą rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że zakazują one państwu członkowskiemu zobowiązania zleceniodawcy krajowego do wstrzymania płatności i do zapłaty zabezpieczenia w wysokości niewypłaconego wynagrodzenia za wykonane dzieło tylko dlatego, że usługodawca ma siedzibę w innym państwie członkowskim Unii? c) Czy art. 56 TFUE i dyrektywę 2014/67/UE z 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniającą rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że zakazują one państwu członkowskiemu zobowiązania zleceniodawcy krajowego do wstrzymania płatności i do zapłaty zabezpieczenia w wysokości niewypłaconego wynagrodzenia za wykonane dzieło, mimo że nie jest ono jeszcze wymagalne, a wysokość ostatecznego wynagrodzenia za wykonane dzieło w związku z należnościami wzajemnymi i prawem zatrzymania nie została jeszcze ustalona?