Sprawa C‑43/14

ŠKO-Energo s. r. o.

przeciwko

Odvolací finanční ředitelství

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud)

„Odesłanie prejudycjalne — Ochrona warstwy ozonowej — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej — Metoda przydziału uprawnień — Przydział bezpłatnych uprawnień — Stosowanie do takiego przydziału podatku od darowizn”

Streszczenie – Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 lutego 2015 r.

Środowisko naturalne – Zanieczyszczenie powietrza – Dyrektywa 2003/87 – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – Metoda przydziału uprawnień – Przydział bezpłatnych uprawnień – Zasada – Zakres – Stosowanie do takiego przydziału podatku od darowizn – Niedopuszczalność

(dyrektywa 2003/87 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 10)

Artykuł 10 dyrektywy 2003/87 ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę 96/61 należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie stosowaniu podatku od darowizn, jeżeli podatek ten przekracza pułap 10% odpłatnego przydziału uprawnień do emisji przewidzianego w tym artykule, co powinien zweryfikować sąd odsyłający.

Państwa członkowskie mogą bowiem co do zasady ustanawiać środki polityki gospodarczej, takie jak kontrola cen stosowanych na rynkach niektórych towarów lub ważnych zasobów, określające sposób, w jaki wartość uprawnień do emisji gazów cieplarnianych przydzielonych bezpłatnie jest przerzucana na konsumentów. Ustanowienie takich środków nie może jednakże neutralizować zasady bezpłatnego przydziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych ani naruszać celów dyrektywy 2003/87. W tym względzie zasada bezpłatności przewidziana w art. 10 dyrektywy 2003/87 sprzeciwia się nie tylko bezpośredniemu ustalaniu ceny za przydział uprawnień do emisji gazów cieplarnianych, lecz również pobraniu a posteriori opłaty za przydział rzeczonych uprawnień.

Ponadto poszanowanie pułapu 10% liczby uprawnień, które mogą być przedmiotem odpłatnego przydziału, powinno być oceniane z punktu widzenia podmiotów każdego z rozpatrywanych sektorów, a nie w stosunku do wszystkich uprawnień wydanych przez państwo członkowskie, przy poszanowaniu zasady równości.

(por. pkt 20–22, 28, 30; sentencja)

Sprawa C‑43/14

ŠKO-Energo s. r. o.

przeciwko

Odvolací finanční ředitelství

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud)

„Odesłanie prejudycjalne — Ochrona warstwy ozonowej — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej — Metoda przydziału uprawnień — Przydział bezpłatnych uprawnień — Stosowanie do takiego przydziału podatku od darowizn”

Streszczenie – Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 lutego 2015 r.

Środowisko naturalne — Zanieczyszczenie powietrza — Dyrektywa 2003/87 — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Metoda przydziału uprawnień — Przydział bezpłatnych uprawnień — Zasada — Zakres — Stosowanie do takiego przydziału podatku od darowizn — Niedopuszczalność

(dyrektywa 2003/87 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 10)

Artykuł 10 dyrektywy 2003/87 ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę 96/61 należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie stosowaniu podatku od darowizn, jeżeli podatek ten przekracza pułap 10% odpłatnego przydziału uprawnień do emisji przewidzianego w tym artykule, co powinien zweryfikować sąd odsyłający.

Państwa członkowskie mogą bowiem co do zasady ustanawiać środki polityki gospodarczej, takie jak kontrola cen stosowanych na rynkach niektórych towarów lub ważnych zasobów, określające sposób, w jaki wartość uprawnień do emisji gazów cieplarnianych przydzielonych bezpłatnie jest przerzucana na konsumentów. Ustanowienie takich środków nie może jednakże neutralizować zasady bezpłatnego przydziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych ani naruszać celów dyrektywy 2003/87. W tym względzie zasada bezpłatności przewidziana w art. 10 dyrektywy 2003/87 sprzeciwia się nie tylko bezpośredniemu ustalaniu ceny za przydział uprawnień do emisji gazów cieplarnianych, lecz również pobraniu a posteriori opłaty za przydział rzeczonych uprawnień.

Ponadto poszanowanie pułapu 10% liczby uprawnień, które mogą być przedmiotem odpłatnego przydziału, powinno być oceniane z punktu widzenia podmiotów każdego z rozpatrywanych sektorów, a nie w stosunku do wszystkich uprawnień wydanych przez państwo członkowskie, przy poszanowaniu zasady równości.

(por. pkt 20–22, 28, 30; sentencja)