Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ kapitału – Ograniczenia – Przepisy podatkowe – Podatek od przeniesienia własności nieruchomości

(art. 56 WE; porozumienie EOG, art. 40)

Summary

Państwo członkowskie, które utrzymuje w mocy ustawodawstwo zgodnie z którym, dla obliczenia ulgi podatkowej przy zakupie nieruchomości przeznaczonej na nowe główne miejsce zamieszkania kwota opłaty rejestracyjnej uiszczonej przy zakupie poprzedniej nieruchomości stanowiącej główne miejsce zamieszkania brana jest pod uwagę tylko wówczas, gdy poprzednia nieruchomość była położona w konkretnym regionie tego państwa, a nie w wypadku była położona innym państwie członkowskim lub w państwie członkowskim Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu, nie uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 18 WE, 43 WE i 56 WE oraz art. 31 i 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG).

Niewątpliwie taka regulacja stanowi ograniczenie w rozumieniu art. 56 WE gdy wyłączając z możliwości skorzystania z ulgi podatkowej obywateli państw członkowskich innych niż dane państwo członkowskie, którzy przemieszczają swoje główne miejsce zamieszkania z innego państwa członkowskiego na obszar regionu danego państwa członkowskiego i wykorzystują fundusze uzyskane ze sprzedaży nieruchomości stanowiącej poprzednie główne miejsce zamieszkania do sfinansowania swojej nowej nieruchomości położonej w tym regionie, nie można wykluczyć, że brak możliwości odliczenia opłat rejestracyjnych uiszczonych w innym państwie członkowskim może w pewnych przypadkach zniechęcić osoby korzystające z prawa swobodnego przepływu do zakupu nieruchomości w danym regionie.

W szczególności utworzona w ten sposób różnica dotyczy sytuacji, które są obiektywnie porównywalne, bowiem w odniesieniu do spornej opłaty rejestracyjnej, jedyna różnica między sytuacją nierezydentów, w tym obywateli krajowych, którzy skorzystali ze swojego prawa do swobodnego przepływu w Unii, a sytuacją rezydentów danego regionu, obywateli krajowych lub innego państwa członkowskiego, nabywających nieruchomość mającą stanowić nowe główne miejsce zamieszkania w tym regionie dotyczy położenia ich wcześniejszego głównego miejsca zamieszkania. W tych dwóch sytuacjach osoby te kupiły bowiem nieruchomość w danym regionie, aby się tam osiedlić, a przy okazji zakupu nieruchomości stanowiącej uprzednie główne miejsce zamieszkania jedne zapłaciły podatek o podobnym charakterze do opłaty rejestracyjnej w państwie, w którym to miejsce zamieszkania było położone, podczas gdy inne uiściły wspomnianą opłatę w rozpatrywanym regionie.

Jednakże to ograniczenie swobodnego przepływu kapitału jest uzasadnione względami dotyczącymi zachowania spójności systemu podatkowego. W istocie ponieważ dane państwo członkowskie nie dysponuje żadnym uprawnieniem do opodatkowania transakcji zakupu, która uprzednio została dokonana w innym państwie członkowskim przez osoby postanawiające ustanowić swoje nowe główne miejsce zamieszkania w danym regionie, konfiguracja tej ulgi podatkowej odzwierciedla symetryczną logikę. Jeśliby bowiem osoby te miały skorzystać z systemu przenoszalności przy nabyciu nieruchomości w danym regionie, uzyskałyby nienależną korzyść z systemu opodatkowania, któremu nie podlegało uprzednie nabycie przez te osoby nieruchomości poza danym państwem członkowskim. Wynika z tego, że w ramach takiego systemu istnieje związek między ulgą podatkową a początkowym obciążeniem. Chodzi tu bowiem, po pierwsze, o tego samego podatnika, który już uiścił rozpatrywaną opłatę i który jest uprawniony do odliczenia, a po drugie, o ulgę przysługującą w ramach tego samego opodatkowania.

Ponadto rozpatrywane ograniczenie jest odpowiednie dla osiągnięcia takiego celu w zakresie, w jakim działa ono w sposób całkowicie symetryczny, gdyż mogą zostać odliczone jedynie opłaty rejestracyjne uprzednio uiszczone w ramach krajowego systemu podatkowego. Ponadto ograniczenie to jest rzeczywiście proporcjonalne do zamierzonego celu, ponieważ rozpatrywane przepisy ograniczają do maksymalnej precyzyjnie określonej wysokości kwotę odliczenia przysługującego od opłaty rejestracyjnej, którą winna jest uiścić osoba kupująca nieruchomość mającą stanowić nowe główne miejsce zamieszkania w danym regionie. W istocie przewidując takie ograniczenie, sporne uregulowanie zachowuje bowiem charakter ulgi podatkowej i nie upodabnia się do zawoalowanego zwolnienia podatkowego.

Ponieważ postanowienia art. 40 porozumienia EOG mają to samo znaczenie prawne co zasadniczo identyczne przepisy art. 56 WE całość powyższych rozważań ma odpowiednie zastosowanie do rzeczonego art. 40.

(por. pkt 42, 44, 45, 59, 60, 73–75, 80–83)