ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
40

W tych okolicznościach Szegedi Ítélőtábla, uznawszy, że rozstrzygnięcie zawisłego przed nim sporu zależy od wykładni prawa wspólnotowego, postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy sąd drugiej instancji rozstrzygający w sprawie odwołania wniesionego od postanowienia wydanego przez sąd rejestrowy w postępowaniu w sprawie wniosku o zmianę [danych spółki] jest upoważniony do skierowania wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 234 WE wówczas, gdy ani postępowanie w sprawie wydania postanowienia przez sąd [pierwszej instancji], ani postępowanie odwoławcze nie mają charakteru kontradyktoryjnego? 2) Jeżeli sąd drugiej instancji ma, na mocy art. 234 WE, prawo do wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem prejudycjalnym, czy sąd ten powinien zostać uznany za sąd orzekający w ostatniej instancji, który jest zobowiązany na podstawie art. 234 WE do wystąpienia do Trybunału z pytaniami dotyczącymi wykładni prawa wspólnotowego? 3) Czy regulacja krajowa, która umożliwia wniesienie środka odwoławczego na podstawie przepisów prawa krajowego od postanowienia o odesłaniu prejudycjalnym, ogranicza, i czy może ograniczyć, prawo sądów węgierskich do wystąpienia z pytaniami prejudycjalnymi wynikające bezpośrednio z art. 234 WE, jeżeli w trakcie tego postępowania odwoławczego sąd wyższej instancji może zmienić owo postanowienie, czyniąc bezskutecznym wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym i nakazując sądowi, który wydał postanowienie, wznowienie zawieszonego postępowania? 4) a) Czy w sytuacji, gdy spółka utworzona na Węgrzech na podstawie węgierskiego prawa i wpisana do węgierskiego rejestru handlowego zamierza przenieść swoją siedzibę do innego państwa członkowskiego Unii [Europejskiej], kwestia ta uregulowana jest w prawie wspólnotowym, czy też wobec braku harmonizacji ustawodawstw właściwe jest wyłącznie prawo krajowe? b) Czy spółka węgierska może wnosić o przeniesienie siedziby do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, powołując się bezpośrednio na prawo wspólnotowe (art. 43 WE i 48 WE)? W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy można uzależnić zmianę siedziby od spełnienia jakiejkolwiek przesłanki lub zezwolenia wymaganych ze strony państwa członkowskiego pochodzenia lub państwa członkowskiego przyjmującego? c) Czy wykładni art. 43 WE i 48 WE należy dokonywać w ten sposób, że na ich podstawie sprzeczna z prawem wspólnotowym jest regulacja lub praktyka krajowa, które wprowadzają rozróżnienie pomiędzy spółkami handlowymi w dziedzinie wykonywania praw takich spółek w zależności od tego, w którym państwie członkowskim mają one swoją siedzibę? [d)] Czy wykładni art. 43 WE i 48 WE należy dokonywać w ten sposób, że na ich podstawie sprzeczna z prawem wspólnotowym jest regulacja lub praktyka krajowa, która uniemożliwia spółce [z danego państwa członkowskiego] przeniesienia siedziby do innego państwa członkowskiego […]?”.
5

Na podstawie art. 158 ust. 1 Real decreto legislativo 1564/1989 por el que se aprueba el texto refundido de la Ley de Sociedades Anónimas (królewskiego dekretu ustawodawczego ujednolicającego ustawę o spółkach akcyjnych, zwanego dalej: „LSA”) z dnia 22 grudnia 1989 r. (BOE nr 310 z dnia 27 grudnia 1989 r., s. 679), w brzmieniu mającym zastosowanie do niniejszego sporu: „W przypadku podwyższenia kapitału zakładowego w drodze emisji nowych akcji zwykłych lub uprzywilejowanych akcjonariusze i posiadacze obligacji zamiennych na akcje mogą, w terminie wyznaczonym im przez organ zarządzający spółki […], wykonać swe prawo do objęcia liczby akcji proporcjonalnej do wartości nominalnej akcji, które już posiadają, lub w przypadku posiadaczy obligacji zamiennych do tych akcji, które posiadaliby gdyby w tym momencie wykonali swe prawo do zamiany [obligacji zamiennych na akcje]”.
2

Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1) zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 3288/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. (Dz.U. L 349, s. 83) (zwane dalej „rozporządzeniem nr 40/94”) stanowi w swoim art. 8, zatytułowanym „Względne podstawy odmowy rejestracji”: „1. W wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego, zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli: […] b) z powodu identyczności lub podobieństwa do wcześniejszego znaku towarowego, identyczności lub podobieństwa towarów lub usług istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej [odbiorców] na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia z wcześniejszym znakiem towarowym. 2. Do celów ust. 1 »wcześniejsze znaki towarowe« oznaczają: a) znaki towarowe następujących rodzajów, w odniesieniu do których data złożenia wniosku o rejestrację jest wcześniejsza od daty wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego, biorąc pod uwagę, w odpowiednim przypadku, prawo pierwszeństwa w odniesieniu do tych znaków towarowych: i) wspólnotowe znaki towarowe; […] c) znaki towarowe, które w dniu dokonania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego lub odpowiednio w dniu zastrzeżenia pierwszeństwa dla zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, są powszechnie znane w państwie członkowskim w znaczeniu, w jakim wyrażenie »powszechnie znane« jest używane w art. 6a konwencji paryskiej. […] 5. Ponadto w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego w rozumieniu ust. 2 zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli jest on identyczny lub podobny do wcześniejszego znaku i jest zarejestrowany dla towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których wcześniejszy znak jest zarejestrowany, jeżeli w przypadku wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego, cieszy się on renomą we Wspólnocie i w przypadku wcześniejszego krajowego znaku towarowego, cieszy się on renomą w danym państwie członkowskim, i jeżeli używanie bez uzasadnionego powodu tego znaku towarowego przynosiłoby nienależyte korzyści z tego powodu lub byłoby szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy takiego znaku [prowadziłoby do czerpania nienależnych korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego lub też działałoby na ich szkodę]”.
21

Należy zauważyć, że — po pierwsze — art. 17 ust. 3 ustawy nr 7/1996, w brzmieniu zmienionym ustępem 1 drugiego przepisu końcowego ustawy nr 3/2004, dopuszcza, w odniesieniu do produktów spożywczych, które nie są świeże ani szybko psujące się, oraz do towarów masowego użytku możliwość przedłużenia do 60 dni 30-dniowego terminu płatności mającego zastosowanie, na mocy art. 17 ust. 1 w braku wyraźnej umowy między stronami. Po drugie, art. 17 ust. 3 zdanie drugie, którego dotyczą zarzuty Komisji, dopuszcza możliwość dodatkowego przedłużenia tego terminu 30 dni do 90 dni na podstawie wyraźnej umowy między stronami przewidującej na rzecz dostawcy rekompensatę ekonomiczną odpowiadającą dłuższemu terminowi zapłaty.
1)

Nie ustanawiając zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2–4 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r., wszelkich przepisów koniecznych w celu zapewnienia, by przed wydaniem zezwolenia przedsięwzięcia, które mogą wywierać istotne skutki dla środowiska naturalnego, i które należą do kategorii przedsięwzięć ujętych w pkt 1 lit. a)–c) i f) załącznika II do tej dyrektywy były poddane procedurze oceny ich oddziaływania w tym względzie, zgodnie z art. 5–10 tej dyrektywy, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.
77

Królestwo Hiszpanii podnosi, że o ile w administracji ogólnej państwa każdy urzędnik może co do zasady zostać zatrudniony na różnego rodzaju stanowiskach, to jednak stanowiska są obsadzane nie według określonych kwalifikacji zawodowych, lecz według posiadanych stopni akademickich, to znaczy stopnia doktora, magistra, czy dyplomów inżyniera lub architekta. Decyzja o uznaniu pozwalająca na uzyskanie dostępu do zawodu regulowanego nie daje żadnej wskazówki co do wymaganego stopnia akademickiego. W tych okolicznościach niezbędna jest nostryfikacja, jako pozwalająca na określenie stopnia akademickiego kandydata, który uzyskał kwalifikacje w innym państwie członkowskim.
81

Niemniej jednak należy zbadać, czy ograniczenie to może być uzasadnione. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem środek ograniczający podstawowe swobody zagwarantowane traktatem może być uzasadniony, jedynie gdy dąży on do osiągnięcia słusznego, zgodnego z traktatem celu i jest uzasadniony nadrzędną racją interesu ogólnego. W takim przypadku konieczne jest, aby taki środek zapewniał ponadto realizację wspomnianego celu i nie wykraczał poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia (zob. w szczególności wyroki: z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie C-109/04 Kranemann, Zb.Orz. s. I-2421, pkt 33, z dnia w sprawie C-40/05 Lyyski, Zb.Orz. s. I-99, pkt 38).
9

Standesamt Niebüll zwrócił się do Amtsgericht Niebüll (sądu rejonowego w Niebüll) o wydanie orzeczenia w przedmiocie przeniesienia prawa do ustalenia nazwiska rodowego Leonharda Matthiasa na jednego z jego rodziców zgodnie z § 1617 ust. 2 i 3 BGB. Amtsgericht Niebüll zawiesił postępowanie i wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 234 WE. W wyroku z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie C-96/04 Standesamt Stadt Niebüll, Zb.Orz. s. I-3561, Trybunał stwierdził, że Amtsgericht Niebüll, który rozpoznawał sprawę w postępowaniu niespornym, działał jako organ administracyjny, nie mając przy tym obowiązku rozstrzygania sporu, zatem nie mógł być postrzegany jako wykonujący funkcję sądowniczą. Z tego względu Trybunał stwierdził brak swojej właściwości do udzielenia odpowiedzi na skierowane do niego pytanie.
46

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału chociaż to do państw członkowskich należy podjęcie środków zmierzających do zagwarantowania ich bezpieczeństwa zewnętrznego i wewnętrznego, nie wynika z tego, że takie środki nie są wcale objęte zastosowaniem prawa wspólnotowego (zob. podobnie wyroki: z dnia 26 października 1999 r. w sprawie C-273/97 Sirdar, Rec. s. I-7403, pkt 15; z dnia 11 stycznia 2000 r. w sprawie C-285/98 Kreil, Rec. s. I-69, pkt 15). Jak bowiem orzekł już Trybunał, traktat ustanawia wyraźne odstępstwa mające zastosowanie w okolicznościach zagrażających bezpieczeństwu publicznemu wyłącznie w art. 30 WE, 39 WE, 46 WE, 58 WE, 64 WE, 296 WE i 297 WE, które odnoszą się do wyjątkowych i w wyraźny sposób ograniczonych przypadków. Z artykułów tych nie można wysnuć wniosku, że traktat zawiera na stałe wpisany weń ogólny wyjątek wyłączający wszelkie środki podejmowane ze względów bezpieczeństwa publicznego z zakresu prawa wspólnotowego. Uznanie istnienia takiego wyjątku, bez względu na określone w traktacie szczególne wymogi, mogłoby zagrozić wiążącemu charakterowi prawa wspólnotowego i jego jednolitemu stosowaniu (zob. podobnie wyrok z dnia 11 marca 2003 r. w sprawie C-186/01 Dory, Rec. s. I-2479, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo).
162

GSK podnosi w odpowiedzi, że przedmiotem kontroli sądowej nie jest rozstrzyganie, czy Komisja powinna była uwzględnić wniosek o wyłączenie. Zgodnie z rozporządzeniem nr 17 jedynie Komisja uprawniona jest do sformułowania takiej oceny, co wyjaśnia, dlaczego Sąd uzależnił analizę drugiej, trzeciej i czwartej przesłanki zastosowania art. 81 ust. 3 WE od wyniku analizy przesłanki pierwszej. Sąd słusznie uznał w pkt 309 zaskarżonego wyroku, że „zarówno ze [spornej decyzji], jak i z toczących się debat wynika, że uproszczone wnioski, do których doszła Komisja w przedmiocie istnienia reperkusji, jakie wywołuje na osobie użytkownika niezbędny charakter art. 4 porozumienia, i brak eliminacji konkurencji, opierają się na wniosku w przedmiocie istnienia wzrostu wydajności”, a w pkt 310 wyroku, że „o ile [ten ostatni] wniosek jest sprzeczny z prawem w zakresie, w jakim odnosi się on do istnienia wkładu w popieranie postępu technicznego, o tyle wnioski te są same w sobie nieważne”.
49

Sąd krajowy zastanawia się, czy obywatel turecki taki jak T. Sahin spełnia ustanowiony w art. 13 decyzji nr 1/80 wymóg zgodności z prawem, jeśli chodzi o jego przebywanie i zatrudnienie na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego. Sąd ten stwierdza, że zainteresowany, po pierwsze, pozostawał w zgodzie nie tylko z właściwymi normami prawa krajowego dotyczącymi pierwszego wjazdu na terytorium Niderlandów, lecz również, do dnia 2 października 2002 r., z normami dotyczącymi pobytu na tym terytorium, i po drugie, do tego dnia ten obywatel turecki był tam zatrudniony legalnie z punktu widzenia prawa wewnętrznego. Niemniej jednak sąd ten zwraca się do Trybunału z pytaniem, czy w odniesieniu do późniejszego okresu T. Sahin wciąż może skutecznie powoływać się na art. 13 decyzji nr 1/80, ponieważ na podstawie prawa krajowego upływ okresu ważności udzielonego mu zezwolenia na pobyt oraz złożenie po terminie wniosku o przedłużenie tego zezwolenia związane ze spóźnionym uiszczeniem opłaty należnej za rozpatrzenie tego wniosku spowodowały, że jego pobyt i zatrudnienie stały się niezgodne z właściwymi przepisami krajowymi, a ponadto nie spełniał on jeszcze wymogów uprawniających go do korzystania z konkretnych praw w zakresie zatrudnienia i pobytu w przyjmującym państwie członkowskim na podstawie art. 6 ust. 1 tej decyzji.
35

W tym kontekście Komisja odsyła do różnych aktów wspólnotowych, które zostały ustanowione w oparciu o podwójną podstawę prawną w postaci art. 113 traktatu EWG (po zmianie art. 113 traktatu WE, obecnie, po zmianie, art. 133 WE) oraz art. 130S traktatu EWG, w szczególności do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3254/91 z dnia 4 listopada 1991 r. zakazującego używania potrzasków we Wspólnocie oraz wprowadzania do Wspólnoty skór i innych towarów wytwarzanych z niektórych gatunków dzikich zwierząt, pochodzących z państw, w których chwyta się je za pomocą potrzasków lub metod odłowu niespełniających międzynarodowych norm odłowu humanitarnego (Dz.U. L 308, s. 1), do decyzji Rady 98/392/WE z dnia 23 marca 1998 r. dotyczącej zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji Narodów Zjednoczonych z dnia 10 grudnia 1982 r. o prawie morza i Porozumienia z dnia 28 lipca 1994 r. odnoszącego się do stosowania jego części XI (Dz.U. L 179, s. 1), jak również do rozporządzenia Rady (WE) nr 1420/1999 z dnia 29 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne zasady i procedury stosowane do wysyłki niektórych rodzajów odpadów do niektórych krajów nienależących do OECD (Dz.U. L 166, s. 6). Tym samym Rada dopuściła już możliwość przyjęcia aktów prawnych w oparciu o sporną podwójną podstawę prawną. W stopniu, w jakim zaskarżone rozporządzenie zawiera przepisy analogiczne do przepisów ustanowionych rozporządzeniem nr 1420/1999, Komisja uważa, że brak zgody ze strony Rady na oparcie całości systemu przemieszczania odpadów przeznaczonych do odzysku w krajach niebędących członkami OECD na podwójnej podstawie prawnej, oznaczałby sprzeczność z tym, co Rada uznała, ustanawiając wspomniane rozporządzenie.
150

Tytułem wstępu należy podkreślić, jak to uczynił rzecznik generalny w pkt 221 i 222 opinii, że sama treść pkt B lit. b) komunikatu w sprawie współpracy nie wymaga, by „pierwsze” przedsiębiorstwo dostarczyło całości dowodów na okoliczność szczegółów funkcjonowania kartelu. Zgodnie z tym przepisem, aby zostać za takie uznane wystarczy, by przedsiębiorstwo dostarczyło „pewnych” dowodów przesądzających dla udowodnienia istnienia kartelu. Treść tego przepisu nie wymaga również, by dostarczone dowody były same w sobie wystarczające dla opracowania pisma w sprawie przedstawienia zarzutów lub dla wydania ostatecznej decyzji stwierdzającej zajście naruszenia. O ile dowody, o których mowa w pkt B lit. b), nie muszą koniecznie być same w sobie wystarczające, aby wykazać istnienie kartelu, o tyle muszą jednak mieć w tym zakresie charakter przesądzający. Chodzi tu zatem nie tyle o proste źródło pozwalające ukierunkować dochodzenie prowadzone przez Komisję, ile o dowody, które mogą zostać bezpośrednio użyte jako podstawowa wartość dowodowa dla wydania decyzji stwierdzającej naruszenie.
16

Jednakże według tych dwóch państw członkowskich treść rozpatrywanej umowy wykracza poza to, co przewiduje „zamówienie na usługi” w rozumieniu dyrektywy 92/50, ponieważ w zamian za przetwarzanie odpadów w zakładzie w Rugenberger Damm zobowiązuje ona wymienione Landkreise do udostępnienia Stadtreinigung Hamburg, według uzgodnionej stawki, zdolności składowania, których same nie wykorzystują, celem wyrównywania braku zdolności składowania, któremu sprostać musi miasto Hamburg.
88

W konsekwencji wydaje się, że uregulowania krajowe są właściwe, by zagwarantować osiągnięcie celu, w jakim zostały ustanowione i nie wykraczają poza to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia. A zatem należy przyznać, że ograniczenia wynikające z tych uregulowań mogą być uzasadnione dążeniem do osiągnięcia tego celu.
—

jeśli ta spółka, w celu skłonienia konsumenta do zawarcia umowy, skierowała do niego przesyłkę imienną mogącą wzbudzić w nim przekonanie, że nagroda zostanie mu przyznana, gdy zwróci się o jej zapłatę i odeśle „certyfikat uprawniający do żądania nagrody” dołączony do tej przesyłki,
7

W dniu 19 maja 2004 r. Komisja wydała sporną decyzję. Jeżeli chodzi o odpowiedź na pytanie, czy pierwsza i druga pomoc (zwane dalej „sporną pomocą”) są „pomocą państwa” w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE, w motywach 75–79 spornej decyzji wskazano: „(75) [Sporna pomoc była] realizowana za pomocą dotacji z finansów publicznych, w formie pożyczek uprzywilejowanych [o obniżonym oprocentowaniu], udzielanych konkretnemu przedsiębiorstwu, a mianowicie WAM SpA. Dotacje te prowadzą do poprawy sytuacji finansowej beneficjenta pomocy. Jeśli chodzi o potencjalny wpływ na handel pomiędzy państwami członkowskimi, Europejski Trybunał Sprawiedliwości podkreślił, iż nawet jeśli pomoc skierowana jest na wywóz poza obszar UE, niemniej jednak może to mieć wpływ na wymianę wewnątrzwspólnotową. Ponadto mając na uwadze zależność pomiędzy rynkami, na których działają przedsiębiorstwa wspólnotowe, istnieje możliwość, iż pomoc taka mogłaby zaburzyć konkurencję w ramach Wspólnoty. (76) WAM SpA ma filie na całym świecie. Niektóre z nich mają swoje siedziby niemal we wszystkich państwach członkowskich UE, tj. we Francji, Holandii, Finlandii, Wielkiej Brytanii, Danii, Belgii oraz Niemczech. W szczególności podmiot wnoszący skargę podkreślił, [że] między nim a WAM Engineering, która jest filią WAM SpA. na Wielką Brytanię [Zjednoczone Królestwo] i Irlandię, panuje zacięta konkurencja na rynku wewnątrzwspólnotowym oraz że traci on wiele zamówień na rzecz włoskiej spółki. Ponadto, jeśli chodzi o konkurencję skierowaną na zewnątrz wśród przedsiębiorstw wspólnotowych, okazało się, że program finansowany przez [drugą pomoc], mający na celu wsparcie penetracji handlowej w Chinach, musiał być realizowany wspólnie przez WAM SpA. oraz »WAM Bulk Handling Machinery Shangai Co Ltd«, która jest miejscową firmą kontrolowaną w 100% przez WAM SpA. (77) Według prawa precedensowego ETS, nawet jeśli beneficjent wywozi niemal całą produkcję poza obszar UE, EOG oraz [krajów przystępujących], dotowanie czynności wywozowych może jednak wpływać na handel pomiędzy państwami członkowskimi. (78) Ponadto w omawianym przypadku ustalono, iż sprzedaż za granicą stanowiła, od roku 1995 do 1999, 52–57,5% całkowitego rocznego obrotu WAM SpA., z czego dwie trzecie odbywało się na obszarze UE (w bezwzględnych danych liczbowych, około 10 mln EUR w stosunku do 5 mln EUR). (79) Zatem bez względu na to, czy [sporna pomoc] wspiera wywóz do innych państw członkowskich UE lub poza UE, może wywierać potencjalny wpływ na handel pomiędzy państwami członkowskimi, a zatem podlega art. 87 ust. 1 [WE]”.
47

Jeśli chodzi o wskazywany przez Republikę Włoską cel dotyczący ochrony właścicieli pojazdów, Komisja przyznaje, że obowiązek ubezpieczenia przyczynia się do zapewnienia tego, aby właściciel pojazdu był w stanie znaleźć zakład ubezpieczeń skłonny do zawarcia polisy w zakresie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Jednakże jej zdaniem obowiązek ubezpieczenia wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu, którym jest ochrona konsumentów, gdyż obowiązek ten jest nałożony na zakłady ubezpieczeń w odniesieniu do wszystkich właścicieli pojazdów na całym terytorium włoskim, podczas gdy Republika Włoska wskazała na trudności ze znalezieniem zakładu ubezpieczeń skłonnego do zawarcia polisy w zakresie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w odniesieniu do ścisłego obszaru geograficznego i konkretnej kategorii osób, czyli południa Włoch i nowych kierowców.
27

Decyzję tego rodzaju jak sporna decyzja należy rozważać w ramach przepisu art. 4 dyrektywy siedliskowej, który przewiduje procedurę klasyfikacji terenów przyrodniczych jako specjalne obszary ochrony (zwane dalej „SOO”), co jak wynika to z art. 2 ust. 2 wspomnianej dyrektywy, ma w szczególności na celu stworzenie spójnej europejskiej sieci SOO, określanej jako „Natura 2000”, w skład której wchodzą tereny, na których występują siedliska naturalne wymienione w załączniku I do dyrektywy oraz siedliska gatunków wymienionych w załączniku II do dyrektywy, tak aby umożliwić ich utrzymanie albo gdy zajdzie taka konieczność, odtworzenie we właściwym stanie ochrony i siedlisk naturalnych oraz siedlisk gatunków w granicach ich zasięgu (zob. podobnie wyrok z dnia 7 listopada 2000 r. w sprawie C-371/98 First Corporate Shipping, Rec. s. I-9235, pkt 19, 20).
65

Co się tyczy możliwości, by wykorzystany w ten sposób środek prawny doprowadził do wniosku do wydania orzeczenia w trybie prejudycjalnym i jego wpływu na racjonalny charakter tego środka, należy przypomnieć, że w świetle utrwalonego orzecznictwa procedura przewidziana w art. 234 WE jest instrumentem współpracy pomiędzy Trybunałem i sądami krajowymi, dzięki któremu Trybunał dostarcza sądom krajowym elementów wykładni prawa wspólnotowego, które są niezbędne dla rozstrzygnięcia przedstawionych im sporów (zob. wyroki: z dnia 16 lipca 1992 r. w sprawie C-83/91 Meilicke, Rec. s. I-4871, pkt 22; z dnia w sprawie C-380/01 Schneider, Rec. s. I-1389, pkt 20). Uzyskane w ten sposób przez sąd krajowy wyjaśnienia pozwalają mu zatem na ułatwienie stosowania prawa wspólnotowego, ponieważ zastosowanie tego instrumentu współpracy w żaden sposób nie przyczynia się do zbyt daleko idącego utrudnienia w korzystaniu przez jednostkę z wywodzonych przez nią z prawa wspólnotowego uprawnień. Zatem nie byłby rozsądny brak wykorzystania środka prawnego tylko z tego względu, że prowadzi on prawdopodobnie do zadania pytania prejudycjalnego.
149

Tak więc uznanie możliwości skorzystania z okoliczności łagodzącej w sytuacji, gdy przedsiębiorstwo jest stroną porozumienia ewidentnie niezgodnego z prawem, jeżeli przedsiębiorstwo to wiedziało lub nie mogło nie wiedzieć, że owo porozumienie stanowiło naruszenie, mogłoby być dla przedsiębiorstw zachętą do kontynuowania tajnego porozumienia tak długo jak to możliwe z nadzieją, że ich zachowanie nigdy nie zostanie wykryte, wiedząc, że gdyby ich zachowanie zostało wykryte, mogłyby one skorzystać z obniżenia grzywny, przerywając wówczas naruszenie. Takie uznanie pozbawiłoby nałożoną grzywnę wszelkiego skutku odstraszającego i godziłoby w skuteczność art. 81 ust. 1 WE.
39

Republika Grecka podnosi ponadto, że Ethnikos Organismos Farmakon wydał przecież okólnik 19384, a także jego wznowienie w dniu 19 stycznia 2006 r., na temat tego, jak należy oceniać wyroby medyczne mające stanowić przedmiot dostaw. Powziął on zatem środki niezbędne do tego, by zapewnić ścisłe stosowanie prawa wspólnotowego. Dodatkowo to państwo członkowskie wyjaśnia, że powodem, dla którego nie nałożono jeszcze sankcji na szpitale niestosujące się do właściwych przepisów wspólnotowych, jest okoliczność, że inspektorzy służby zdrowia i zapobiegania (Soma Epitheoriton Ypiresion Ygeias kai Pronoias) nadal prowadzą dochodzenie w tym przedmiocie.