ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Zarzut pierwszy: błędna ocena Komisji w odniesieniu do przyjęcia przez Republikę Grecką środków koniecznych do zastosowania się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE Zdaniem skarżącej pozwana dokonała błędnej oceny i interpretacji środków przyjętych przez Republikę Grecką w celu zastosowania się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości. Republika Grecka utrzymuje, że przyjęła wszystkie środki konieczne do wprowadzenia w życie wyroku Trybunału Sprawiedliwości, uchwalając ustawę nr 4002/2011, która — zgodnie z wymogiem zawartym w wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-65/05 — uchyla sporne artykuły ustawy nr 3037/2002.
—

zobowiązanie UE reprezentowanej przez Komisję do naprawy wszelkich szkód poniesionych przez skarżące w wyniku naruszenia przez Komisję jej zobowiązań prawnych oraz ustalenie wysokości odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżące w okresie od dnia 1 kwietnia 2011 r. do dnia 29 stycznia 2012 r. na kwotę 87 399 257 EUR powiększoną o wysokość wszelkich dalszych strat poniesionych przez skarżące po tej dacie lub wszelkie inne kwoty odzwierciedlające szkodę, jaka została lub zostanie poniesiona przez skarżące, jeśli zostanie to przez nie wykazane w trakcie niniejszego postępowania, w szczególności przy uwzględnieniu w należyty sposób szkód przyszłych;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 217/26

Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2012 r. — Sunrider przeciwko OHIM — Nannerl (SUN FRESH)

(Sprawa T-221/12)

2012/C 217/56

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: The Sunrider Corp. (Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: N. Dontas i E. Markakis, adwokaci)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Nannerl GmbH & Co. KG (Anthering bei Salzburg, Austria)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna;

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 marca 2012 r. w sprawie R 2401/2010-4;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w niniejszym postępowaniu przed Sądem; oraz

— obciążenie OHIM niezbędnymi kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą we wcześniejszym postępowaniu przed Czwartą Izbą Odwoławczą

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Nannerl GmbH & Co. KG

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SUN FRESH” dla towarów należących do klasy 32 — zgłoszenie nr 6171433

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy nr 605014 „SUNNY FRESH” dla towarów należących do klasy 5; graficzny znak towarowy w kolorach czarnym i białym „SUNRIDER SUNNY FRESH” zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie pod nr. 2016689 dla towarów należących do klasy 32; graficzny znak towarowy w kolorach czarnym i białym „SUNRIDER SUNNY FRESH” zarejestrowany w Irlandii pod nr. 169766 dla towarów należących do klasy 32; słowny znak towarowy „SUNNYFRESH” zarejestrowany na Węgrzech pod nr. 144500 dla towarów należących do klasy 5; graficzny znak towarowy w kolorach czarnym i białym „SUNRIDER SUNNY FRESH” zarejestrowany jako znak towarowy w Beneluksie pod nr. 574389 dla towarów należących do klas 5, 29 i 32.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i oddalenie sprzeciwu

Podniesione zarzuty:

— Naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady nr 207/2009

— Naruszenie art. 75 zdanie drugie oraz art. 76 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Rady nr 207/2009
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 151/30

Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2012 r. — Makhlouf przeciwko Radzie

(Sprawa T-98/12)

2012/C 151/50

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Ehab Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: E. Ruchat, adwokat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

— w konsekwencji — stwierdzenie nieważności decyzji 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. oraz rozporządzenia (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. i aktów wykonawczych do nich w zakresie, w jakim dotyczą skarżącego;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami przytoczonymi w sprawie T-433/11 Makhlouf przeciwko Radzie (1) lub do nich podobne.

(1) Dz.U. C 290 z 2011 r., s. 14
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 151/31

Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2012 r. — Cham przeciwko Radzie

(Sprawa T-101/12)

2012/C 151/53

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Cham Holding Co. SA (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: E. Ruchat, adwokat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

— w konsekwencji — stwierdzenie nieważności decyzji 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. oraz rozporządzenia (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. i aktów wykonawczych do nich w zakresie, w jakim dotyczą skarżącego,

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami przytoczonymi w sprawach T-432/11 Makhlouf przeciwko Radzie (1) oraz T-433/11 Makhlouf przeciwko Radzie (2) lub do nich podobne

(1) Dz.U. C 290 z 2011 r., s. 13.

(2) Dz.U. C 290 z 2011 r., s. 14.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 151/31

Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2012 r. — Sorouh przeciwko Radzie

(Sprawa T-102/12)

2012/C 151/54

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Sorouh Joint Stock Company (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: E. Ruchat, adwokat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

— w konsekwencji — stwierdzenie nieważności decyzji 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. oraz rozporządzenia (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. i aktów wykonawczych do nich w zakresie, w jakim dotyczą skarżącego,

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami przytoczonymi w sprawach T-432/11 Makhlouf przeciwko Radzie (1) oraz T-433/11 Makhlouf przeciwko Radzie (2) lub do nich podobne

(1) Dz.U. C 290 z 2011 r., s. 13.

(2) Dz.U. C 290 z 2011 r., s. 14.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 151/29

Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2012 r. — Makhlouf przeciwko Radzie

(Sprawa T-97/12)

2012/C 151/49

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Rami Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: E. Ruchat, adwokat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

— w konsekwencji — stwierdzenie nieważności decyzji 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. oraz rozporządzenia (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. i aktów wykonawczych do nich w zakresie, w jakim dotyczą skarżącego;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami przytoczonymi w sprawie T-432/11 Makhlouf przeciwko Radzie (1) lub do nich podobne.

(1) Dz.U. C 290 z 2011 r., s. 13
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 151/30

Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2012 r. — Almashreq Investment przeciwko Radzie

(Sprawa T-100/12)

2012/C 151/52

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Almashreq Investment Co. (Joint-Stock Holding Company) (Damaszek. Syria) (przedstawiciel(-e): E. Ruchat, adwokat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

— w konsekwencji — stwierdzenie nieważności decyzji 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. oraz rozporządzenia (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. i aktów wykonawczych do nich w zakresie, w jakim dotyczą skarżącego,

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami przytoczonymi w sprawach T-432/11 Makhlouf przeciwko Radzie (1) oraz T-433/11 Makhlouf przeciwko Radzie (2) lub do nich podobne

(1) Dz.U. C 290 z 2011 r., s. 13

(2) Dz.U. C 290 z 2011 r., s. 14
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 151/30

Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2012 r. — Syriatel Mobil Telecom przeciwko Radzie

(Sprawa T-99/12)

2012/C 151/51

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Syriatel Mobil Telecom (Joint Stock Company) (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: E. Ruchat, adwokat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

— w konsekwencji — stwierdzenie nieważności decyzji 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. oraz rozporządzenia (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. i aktów wykonawczych do nich w zakresie, w jakim dotyczą skarżącego,

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami przytoczonymi w sprawach T-432/11 Makhlouf przeciwko Radzie (1) oraz T-433/11 Makhlouf przeciwko Radzie (2) lub do nich podobne

Zarzut czwarty dotyczy naruszenia zasady równości traktowania, skutkującego zakłóceniem konkurencji zarówno wewnątrz Unii Europejskiej jak i w Syrii, a także między tymi dwoma obszarami.

(1) Dz.U. C 290 z 2011 r., s. 13.

(2) Dz.U. C 290 z 2011 r., s. 14.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Eulex — których treść i data są skarżącej nieznane — o udzieleniu, w ramach przetargu oznaczonego jako „EuropeAid/131516/D/SER/XK — Helicopter Support to the EULEX Mission in Kosovo (PROC/272/11)”, zamówienia spółce Starlite Aviation Operations, przekazanych Eulex pismem z dnia 29 marca 2012 r. (doręczonym w tym samym dniu pocztą elektroniczną) a także wszystkich innych aktów poprzedzających, późniejszych lub powiązanych, a w szczególności stosownie do okoliczności noty 2012-DAS-0392 z dnia 17 kwietnia 2012 r., w której Eulex odmówiła skarżącej dostępu do dokumentacji przetargu, o udzielenie którego skarżąca wniosła w dniu 2 kwietnia 2012 r.;
—

W ich opinii naruszona jest także zasada długu państwowego wynikająca z samej struktury Unii Europejskiej, zgodnie z którą to zasadą każde państwo członkowskie odpowiada za swój własny dług i w każdym wypadku dług jednego państwa nie może zagrażać finansom i stabilności wspólnej waluty. Sama struktura Unii Gospodarczej i Walutowej (UGW), tak jak została ona określona w traktacie z Maastricht, nie pozwala na wspólne ponoszenie długów, lecz wręcz przeciwnie zobowiązuje każde państwo członkowskie do utrzymywania w porządku finansów publicznych i do wywiązywania się z ciążących na nim zobowiązań.
—

Aby określić element pomocy odnoszący się do gwarancji, Komisja posłużyła się swoim komunikatem w sprawie zmiany metody ustalania stóp referencyjnych i dyskontowych (1) ze skutkiem wstecznym. To niedozwolone retroaktywne zastosowanie powoduje, że kwota odnoszącego się do gwarancji elementu pomocy, którego odzyskanie zostało nakazane, jest wyższa niż kwota wynikająca z zastosowania właściwego dokumentu, którym zdaniem strony skarżącej jest obwieszczenie w sprawie metody określania stóp referencyjnych i dyskontowych (2), obowiązujące w czasie udzielania gwarancji.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 209/12

Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2012 r. — Viasat Broadcasting UK przeciwko Komisji

(Sprawa T-210/12)

2012/C 209/20

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Viasat Broadcasting UK Ltd (West Drayton, Middlesex, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Kalsmose-Hjelmborg i M. Honoré, lawyers)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 kwietnia 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 19/09, jaką Dania zamierza przyznać w odniesieniu do restrukturacji TV 2 Danmark A/S;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, podnosząc co do istoty, że Komisja naruszyła prawo nie biorąc w swej analizie pod uwagę pomocy przyznanej TV 2 Danmark A/S za pośrednictwem 8 regionalnych stacji nadawczych TV 2.

Skarżąca twierdzi w tym względzie, że programy przekazane bezpłatnie TV 2 Danmark A/S przez regionalne stacje nadawcze, które są finansowane za pomocą opłat licencyjnych, stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFEU. Dodatkowo przypomina ona, że zgodnie z powierzonym TV 2 Danmark A/S przez Ministra Kultury zadaniem z zakresu usługi publicznej TV 2 Danmark A/S należą się dochody z reklam pochodzące z „okienek reklamowych” w programach lokalnych.

Skarżąca twierdzi następnie, że, nie biorąc pod uwagę pomocy państwa przyznanej TV 2 Danmark A/S za pośrednictwem regionalnych stacji nadawczych, pozwana nie przeanalizowała całego spektrum sytuacji finansowej, w jakiej się znajduje TV 2 Danmark A/S.

Ze względu na to uchybienie skarżąca twierdzi, że cała przeprowadzona przez pozwaną ocean planu restrukturyzacyjnego została oparta na błędnych założeniach co do sytuacji finansowej, w jakiej się znajduje TV 2 Danmark A/S. Dlatego skarżąca twierdzi, że pozwana nie mogła twierdzić, że iż spełnione zostały warunki określone w jej własnych wytycznych (1).

Skarżąca twierdzi wreszcie, że pozwana, dokonując oceny pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji TV 2 Danmark A/S, nie spełniła kryteriów ustalonych przez samą siebie w komunikacie Wytyczne wspólnotowe dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw oraz w art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE.

(1) Komunikat Komisji Wytyczne wspólnotowe dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz.U. 2004 C 244, s. 2)
4)

Zarzut czwarty dotyczący tego, że pozwana, niesłusznie przyznając Deutsche Post zwolnienie w odniesieniu do porozumienia CAF, nie uznała we właściwy sposób samoistnej wartości przedstawionych przez skarżące dowodów w ich wniosku o zwolnienie z grzywny/złagodzenie sankcji w odpowiedzi na argumenty Komisji w odniesieniu do porozumienia CAF.
—

należności celne przywozowe zostały zaksięgowane z naruszeniem art. 220 ust. 2 lit. b) wspólnotowego kodeksu celnego (1), albowiem pozwana błędnie przyjęła, iż rozporządzenia antydumpingowe wydane w celu zwalczania przywozu z państw trzecich mają automatycznie zastosowanie w odniesieniu do towarów pozostających w swobodnym obrocie w ramach unii celnej UE-Turcja, wobec czego pozwana błędnie nie poinformowała podmiotów gospodarczych, że rozporządzenie antydumpingowe, którego sprawa dotyczy, miało także zastosowanie do towarów pozostających w swobodnym obrocie w ramach unii celnej UE-Turcja. Tytułem pomocniczym, władze tureckie popełniły błąd, gdy potwierdziły, że cło antydumpingowe nałożone na towary z państw trzecich nie ma zastosowania w odniesieniu do towarów pozostających w swobodnym obrocie w ramach unii celnej UE-Turcja. Następnie hiszpańskie organy celne także popełniły błąd, gdyż przyjęły one, że towary objęte świadectwem A.TR nie mogą być przedmiotem dodatkowych należnosci celnych ani środków ochrony handlu i nie poinformowały podmiotu gospodarczego, że dokonywany przezeń przywóz z Turcji może być objęty takimi środkami, nawet jeżeli towary zostały dopuszczone do swobodnego obrotu.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia praw do obrony strony skarżącej przez to, że przyjmując w zaskarżonej decyzji stanowisko, o którym nie było mowy w decyzji wszczynającej postępowanie, Komisja nie umożliwiła stronie skarżącej skutecznego przedstawienia swojego poglądu co do znaczenia tego stanowiska.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 227/28

Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2012 r. — Versalis przeciwko Komisji

(Sprawa T-241/12)

2012/C 227/48

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Versalis SpA (San Donato Milanese, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Moretti, L. Nascimbene i M. Siragusa)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— Stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu, w którym Komisja stwierdziła, że spełnione są przesłanki ponownego wszczęcia postępowania karnego w stosunku do Versalis SpA. i do Eni SpA., oraz obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarga dotyczy decyzji, która jest jakoby zawarta w piśmie Komisji z dnia 23 kwietnia 2012 r. (D/2012/042050, zatytułowanym COMP/F/38.638 — Kauczuk butadienowy i emulsyjny kauczuk butadienowo styrenowy — Ponowne wydanie), którym Versalis Spa. została powiadomiona o postanowieniu Komisji dotyczącym wznowienia postępowania BR-ESBR w następstwie wyroku Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie T-39/07 Eni przeciwko Komisji, w którym została stwierdzona częściowa nieważność decyzji C(2006) 5700 z dnia 29 listopada 2006 r. wydanej w sprawie COMP/F/38.638 — Kauczuk butadienowy i emulsyjny kauczuk butadienowo styrenowy i obniżona została kwota nałożonej grzywny.

Na poparcie skargi skarżąca podnosi wyłącznie jeden zarzut.

W ramach pierwszego i jedynego zarzutu skarżąca podnosi brak właściwości Komisji do ponownego wszczęcia w stosunku do niej postępowania karnego, mającego na celu wydanie nowej decyzji w sprawie naruszenia. W szczególności skarżąca uważa, że uprawnienia karne Komisji w stosunku do Versalis SpA. w związku z okolicznościami, których dotyczyło postępowanie COMP/F/38.638 — Kauczuk butadienowy i emulsyjny kauczuk butadienowo styrenowy — zostały wyczerpane w następstwie wydania decyzji z dnia 29 listopada 2006 r. (C(2006) 5700 wersja ostateczna), której nieważność została stwierdzona i która została zmieniona wyrokiem Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie T-59/07, zaskarżonego obecnie przed Trybunałem Sprawiedliwości.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 243/24

Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2012 r. — Gamesa Eólica przeciwko OHIM — Enercon (horyzontalne połączenie kolorów zielonych)

(Sprawa T-245/12)

2012/C 243/43

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Gamesa Eólica, SL (Sarriguren, Hiszpania) (przedstawiciele: E. Armijo Chávarri i A. Sanz Cerralbo, adwokaci)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Enercon GmbH (Aurich, Niemcy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 marca 2012 r. w sprawie R 260/2011-1;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy przedstawiający horyzontalne połączenie kolorów zielonych dla towarów z klasy 7 — rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 2346542

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Enercon GmbH

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: strona wnosząca o unieważnienie prawa do znaku składa swój wniosek na podstawie art. 52 ust. 1 lit. a) i art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009

Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie spornej decyzji i oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

Podniesione zarzuty:

— naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009;

— naruszenie art. 62 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego; oraz
1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnego wymogu proceduralnego (obowiązku uzasadnienia), wskutek czego doszło do naruszenia art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, gdyż: — pozwany wskazał tylko na abstrakcyjne i generalne powody przemawiające za odmową dostępu do wszelkich sprawozdań pokontrolnych z zakresu kontroli przeprowadzonych w ECZiKC przez wewnętrzne służby kontrolne Komisji Europejskiej; co więcej, pozwany nie powołał się na nadrzędny interes publiczny przemawiający przeciwko udostępnieniu tych dokumentów; — zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, powody uzasadniające odmowę udostępnienia dokumentów muszą mieć charakter konkretny i indywidualny, muszą być szczegółowe i muszą rzeczywiście opisywać ewentualny interes, który przeważa nad prawem dostępu przysługującym wnioskodawcy, przy równoczesnym wykazaniu, że nie występuje nadrzędny interes publiczny przemawiający za ujawnieniem.
3)

Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżone środki naruszają prawo do obrony i prawo do rzetelnego procesu ze względu na to, że nie zapewniają stronie skarżącej możliwości skutecznego wykonania jej prawa do obrony, w tym prawa do bycia wysłuchaną. Przy uwzględnieniu bliskiego związku między prawem do obrony i prawem do skutecznej kontroli sądowej zostało także naruszone przysługujące stronie skarżącej prawo do skutecznego środka zaskarżenia.
9)

Po dziewiąte, Komisja błędnie zakłada, że skarżąca uczestniczyła od dnia 16 listopada 1999 r. do dnia 3 lipca 2007 r. w (rzekomo) antykonkurencyjnych porozumieniach. Zarzut jednolitego i ciągłego naruszenia od dnia 16 listopada 1999 r. do dnia 3 lipca 2007 r. jest jednak bezzasadny ze względu na autonomiczną podwyżkę cen dla roku 2001 oraz brak porozumienia dla roku 2002. Ewentualnie w decyzji mogą zatem zostać uwzględnione okresy od roku 2003. Niemniej w zakresie, w jakim skarżącej zarzucane jest antykonkurencyjne zachowanie wykraczające poza rynek niemiecki, można ją ewentualnie obarczyć naruszeniem art. 101 TFUE w roku 2007. Skarżąca stoi zatem na stanowisku, że niedopuszczalne jest przyjęcie w odniesieniu do niej naruszenia trwającego siedem lat i siedem miesięcy.
4)

Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 101 ust. 1 i art. 296 TFUE, art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 4, art. 7 i art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 1/2003 oraz zasady osobistej odpowiedzialności i dobrej administracji uznając skarżącą za odpowiedzialną za zachowanie BAX Global Ltd. (UK) i nakładając grzywnę za to zachowanie wyłącznie na skarżącą, chociaż BAX Global Ltd. (UK) była spółką zależną należącą do innego przedsiębiorstwa, na którego czele, przez cały okres trwania zachowania określonego w art. 1 ust. 1 lit. a) zaskarżonej decyzji, stała The Brink’s Company.
—

Komisja naruszyła art. 101 ust. 1 i art. 296 TFUE, art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 4, 7 i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 oraz zasady osobistej odpowiedzialności i dobrej administracji uznając Schenker China Ltd za odpowiedzialną za zachowanie BAX Global (China) Co. Ltd i nakładając grzywnę za to zachowanie wyłącznie na Schenker China Ltd, pomimo że BAX Global (China) Co. Ltd była spółką zależną należącą do innego przedsiębiorstwa, na czele którego, przez cały okres trwania zachowania określonego w art. 1 ust. 3 lit. a) zaskarżonej decyzji, stała określona spółka;