ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Żaden przepis rozporządzenia nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE nie przyznaje Komisji uprawnienia do wznowienia zakończonego formalnego postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 88 ust. 2 WE, i do wydania nowej decyzji bez uchylenia decyzji kończącej postępowanie bądź cofnięcia jej.

Wznowienie takie nie jest co prawda wyraźnie zabronione przez rozporządzenie nr 659/1999, byłoby ono jednak sprzeczne z zasadą pewności prawa oraz z duchem wspomnianego rozporządzenia, w którego motywie 3 wskazuje się, iż potrzeba zwiększenia pewności prawa stanowiła jedną z przyczyn przyjęcia tego aktu, zaś w motywie 9 wskazuje się, że formalne postępowanie wyjaśniające zostaje zakończone w drodze ostatecznej decyzji.

Z jednej strony bowiem takie wznowienie oznaczałoby współistnienie w porządku prawnym dwóch niezgodnych ze sobą decyzji. Z drugiej strony przyznanie Komisji uprawnienia do wznowienia formalnego postępowania wyjaśniającego, które zostało zakończone, oraz do wydania nowej decyzji bez wcześniejszego uchylenia albo cofnięcia decyzji kończącej postępowanie pozwoliłoby Komisji na wzruszenie w dowolnym momencie takiej decyzji, pozbawiając strony zainteresowane zakończonym postępowaniem wyjaśniającym jakiejkolwiek pewności co do ich sytuacji prawnej.

W konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji kończącej formalne postępowanie wyjaśniające przez sąd Unii należy uznać, wobec braku cofnięcia albo uchylenia tej decyzji, za konieczną przesłankę formalną, która musi zostać spełniona przed wznowieniem wspomnianego postępowania. Strony zainteresowane formalnym postępowaniem wyjaśniającym znajdowałyby się w przeciwnym wypadku w sytuacji niepewności co do charakteru decyzji o wznowieniu postępowania, co byłoby niezgodne z potrzebą zwiększenia pewności prawa, która stanowi jedną z przyczyn przyjęcia rozporządzenia nr 659/1999.

(por. pkt 50–52, 62)
348.

Mieliśmy już okazję przedstawić nasze wnioski co do przedmiotowego materiału. Naszym daniem, dokładna kontrola tego materiału prowadzi do następujących konkluzji: 348.1. Oprócz wyjątkowego zdarzenia w maju 2002 r., OMPI nie dokonywała aktów terrorystycznych w Iranie lub w innych państwach od sierpnia 2001 r. 348.2. Nawet jeżeli OMPI mogła posiadać wojskową strukturę dowodzenia w Iranie, to posiadany materiał dowodzi, że taka struktura przestała istnieć (najpóźniej) z końcem 2002 r. 348.3. Nawet jeżeli uznamy, że trzy raporty z 2002 można potraktować jako gloryfikację [terroryzmu] w rozumieniu art. 3 ust. 5 lit. c) [Terrorism Act 2000], to taka działalność ustała przed sierpniem 2002 r. 348.4. W maju 2003 r. OMPI została rozbrojona. 348.5. Nie istnieje dowód na to, że OMPI zdobyła lub dążyła do zdobycia broni lub odtworzenia w inny sposób swoich zdolności wojskowych, pomimo że mogła to uczynić w okresie późniejszym niż maj 2003 r. 348.6. Ponadto nie istnieje dowód, który wskazywałby, że OMPI próbowała rekrutować lub szkolić swoich członków dla potrzeb terrorystycznych działań wojskowych. Podsumowując, nie ma żadnego dowodu na to, żeby w jakimkolwiek momencie od 2003 r. OMPI próbowała odtworzyć strukturę zdolną do przeprowadzania lub wspierania aktów terrorystycznych w jakiejkolwiek postaci. Nie ma żadnego dowodu na próbę „przygotowania” aktu terrorystycznego. Nie ma dowodu na mobilizację innych osób w celu przeprowadzenia aktu terrorystycznego. Nie istnieje też dowód, który pozwoliłby wierzyć, że OMPI „w inny sposób uczestniczyła w aktach terrorystycznych” w momencie wydania decyzji we wrześniu 2006 r. W odniesieniu do okresu późniejszego niż maj 2003 r. organizacji tej nie można właściwie opisać jako „po prostu nieaktywnej” w przeciwieństwie do tego, co sugeruje Home Secretary w swojej decyzji. Materiał dowodowy wykazał, że nie istnieje już pion wojskowy ani w Iraku, ani w Iranie, ani w innym miejscu i nie było żadnej próby ze strony OMPI, żeby go przywrócić.
7

W „zawiadomieniu dla importerów” (Dz.U. 2002, C 152, s. 14) Komisja ogłosiła w dniu 26 czerwca 2002 r., że zaistniała uzasadniona wątpliwość co do prawidłowego stosowania zasad preferencyjnych ustanowionych w odniesieniu do cukru pochodzącego w szczególności z Chorwacji. Komisja stwierdziła również, że preferencyjny przywóz cukru pochodzącego z Chorwacji i państw bałkańskich zwiększył się w znaczący sposób, podczas gdy w zainteresowanych państwach jeszcze niedawno występował deficyt produkcji cukru. Komisja wezwała zatem podmioty gospodarcze do podjęcia wszystkich należnych środków ostrożności, gdyż dopuszczenie do swobodnego obrotu wskazanych towarów mogłoby spowodować powstanie długu celnego i być źródłem nadużyć finansowych naruszających interesy skarbowe Wspólnoty.
Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

Trójwymiarowy znak towarowy opisany w następujący sposób: „trójwymiarowa całość złożona z dużej liczby cylindrycznych metalowych słupów umieszczonych w szeregu w pewnej odległości, spiczastych i znacząco wygiętych, z których każdy posiada podstawę przymocowaną do podłoża, wertykalną, a także część z otwartym końcem lekko wygiętą ku górze, kilku metalowych elementów cylindrycznych umieszczonych od siebie w pewnej odległości i względem siebie równoległych, przymocowanych do wygiętych końców tych słupów, oraz pokrywy dającej cień, przymocowanej do tychże cylindrycznych elementów; całość tworzy zacienione schronienie” dla towarów z klas 6 i 19 – zgłoszenie nr 4837746
5

Towary objęte rejestracjami wcześniejszych znaków towarowych należą do klasy 9 w rozumieniu porozumienia nicejskiego i odpowiadają następującemu opisowi: „urządzenia i przyrządy elektryczne i elektroniczne; urządzenia do nagrywania, transmisji lub reprodukcji dźwięku lub obrazu; magnetyczne nośniki danych; płyty (dyski) do nagrywania; sprzęt do przetwarzania danych; materiały dydaktyczne i instruktażowe; komputery; oprogramowanie komputerowe; sprzęt komputerowy; komputerowe urządzenia peryferyjne; wszelkie urządzenia i przyrządy do nagrywania, wytwarzania, transmisji, edycji lub przetwarzania sygnałów audio lub wideo; urządzenia do przetwarzania dźwięku; sprzęt audio-wideo o wysokiej wierności odtwarzania; głośniki, przetworniki, radia, systemy nawigacji i terminale komunikacyjne; urządzenia i przyrządy audio do samochodów; radia z wbudowanym telefonem do samochodów, systemy nawigacji, terminale komunikacyjne (łącza elektroniczne między pojazdem mechanicznym a satelitą), odtwarzacze CD, odtwarzacze MP3 lub dostęp do Internetu; sprzęt do przetwarzania sygnałów; sprzęt do przetwarzania sygnałów cyfrowych; procesory cyfrowych sygnałów głosowych; procesory dźwięku, wzmacniacze, przedwzmacniacze, wzmacniacze mocy, odbiorniki, odbiorniki audio-wideo; tunery, sprzęt kina domowego, odtwarzacze DVD, odtwarzacze dysków kompaktowych, mechanizmy do transportu dysków kompaktowych i płyt DVD, odtwarzacze i mechanizmy do transportu dysków optycznych; odtwarzacze MP3; urządzenia zdalnego sterowania, woofery, mikrofony, słuchawki, wbudowane systemy dźwięku, telewizory, ekrany wideo, zestawy kina domowego; konsole do miksowania dźwięku; kompresory i procesory dźwięku; korektory; telefony; części i osprzęt do wszystkich uprzednio wymienionych towarów; żadne z uprzednio wymienionych towarów nie są kablami lub nie stanowią części lub osprzętu kabli”.
53

W przeciwieństwie do tego, co twierdzi OHIM, jedyne ustalenie Izby Odwoławczej w ramach dokonanej przez nią oceny charakteru opisowego oznaczenia FUN, że słowo „fun” należy do podstawowego słownictwa języka angielskiego, nie wystarczy do tego, aby ustalić brak charakteru odróżniającego zgłoszonego do rejestracji znaku towarowego, i nie wskazuje, że przeprowadzono odrębne badanie na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.
5

W dniu 20 października 1998 r., na podstawie art. 42 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94, Kaul GmbH wniosła sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego w odniesieniu do „produktów chemicznych przeznaczonych do konserwowania żywności”, zaliczanych do klasy 1. Sprzeciw został uzasadniony istnieniem wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego zarejestrowanego w dniu 24 lutego 1998 r. pod numerem 49106. Znak ten stanowi oznaczenie słowne CAPOL i obejmuje towary określone jako „produkty chemiczne do konserwowania żywności, to znaczy surowce do zamrażania oraz konserwowania gotowych produktów żywnościowych, w szczególności słodyczy”, zaliczane do klasy 1. Na poparcie sprzeciwu skarżąca powołała się na względną podstawę odmowy rejestracji, o której mowa w art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) z dnia 26 listopada 2008 r. – New Look przeciwko OHIM (NEW LOOK)

(sprawa T‑435/07)

Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego NEW LOOK – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania – Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 3) (por. pkt 18, 23–26)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2007 r. (sprawa R 670/2007‑2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego NEW LOOK jako wspólnotowego znaku towarowego.

Informacje dotyczące sprawy

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: New Look Ltd Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy NEW LOOK dla towarów i usług z klas 3, 9, 14, 16, 18, 25, 26 i 35 – zgłoszenie nr 2932606 Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania





Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (izba ds. odwołań)

z dnia 20 października 2008 r.

Sprawa T‑278/07 P

Luigi Marcuccio

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnicy – Zabezpieczenie społeczne – Wypadek przy pracy – Decyzja o zakończeniu postępowania na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego – Brak aktu niekorzystnego – Odwołanie bezzasadne

Przedmiot: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 11 maja 2007 r. w sprawie F‑2/06 Marcuccio przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego postanowienia.

Orzeczenie: Odwołanie zostaje oddalone. Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję w postępowaniu odwoławczym.

Streszczenie

1. Odwołanie – Zarzuty – Błąd w ustaleniach faktycznych – Niedopuszczalność – Odrzucenie – Kwalifikacja prawna okoliczności faktycznych

(art. 225 A WE)

2. Postępowanie – Orzeczenie w drodze postanowienia z uzasadnieniem – Zastosowanie środków organizacji postępowania – Środki niestanowiące przeszkody w wydaniu takiego postanowienia

(regulamin Sądu Pierwszej Instancji, art. 64, 111; decyzja Rady 2004/752, art. 3 ust. 4)

1. Podstawą odwołania mogą być wyłącznie zarzuty dotyczące naruszenia norm prawnych, a jakakolwiek ocena okoliczności faktycznych jest wykluczona. Sąd do spraw Służby Publicznej jest wyłącznie właściwy, po pierwsze, do dokonania ustaleń faktycznych, chyba że nieprawidłowość tych ustaleń wynika z przedłożonych mu akt sprawy, a po drugie, do dokonania oceny stanu faktycznego. Gdy jednak Sąd do spraw Służby Publicznej ustalił okoliczności faktyczne lub dokonał ich oceny, Sąd Pierwszej Instancji jest na podstawie art. 225 A WE właściwy w zakresie kontroli kwalifikacji prawnej wspomnianych okoliczności faktycznych oraz skutków prawnych, jakie wywiódł z nich Sąd do spraw Służby Publicznej.

(zob. pkt 20)

Odesłanie: Trybunał, sprawa C‑270/99 P Z przeciwko Parlamentowi, 27 listopada 2001 r., Rec. s. I‑9197, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo

2. Zastosowanie środków organizacji postępowania określonych w art. 64 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, takich jak próba polubownego rozstrzygnięcia sporu, nie może jako takie stanąć na przeszkodzie wydaniu postanowienia z uzasadnieniem na podstawie art. 111 wspomnianego regulaminu, o ile zostały spełnione określone w wymienionym przepisie przesłanki.

(zob. pkt 41, 42)

Odesłanie: Trybunał, sprawa C‑547/03 P AIT przeciwko Komisji, 19 stycznia 2006 r., Zb.Orz. s. I‑845, pkt 30
109

Odnosząc się do przywołanego przez stronę skarżącą zarzutu braku analizy rynku, należy wskazać, że wystarczy, by Komisja ustaliła, że sporna pomoc wpływa na wyminę handlową pomiędzy państwami członkowskimi i zakłóca konkurencję lub grozi jej zakłóceniem, bez konieczności, wbrew temu co twierdzi strona skarżąca, określenia zakresu rynku, którego to zakłócenie dotyczy (zob. podobnie: wyrok Trybunału z dnia 17 września 1980 r. w sprawie 730/79 Philip Morris Holland przeciwko Komisji, Rec. s. 2671, pkt 9–12; wyrok Sądu z dnia w sprawach połączonych T-298/97, T-312/97, T-313/97, T-315/97, od T-600/97 do T-607/97, T-1/98, od T-3/98 do T-6/98 i T-23/98 Alzetta i in. przeciwko Komisji, Rec. s. II-2319, pkt 95).
36

W pierwszej kolejności, co do twierdzenia, jakoby plan finansowania załączony do decyzji o przyznaniu pomocy miał indykatywny i prowizoryczny charakter, należy odesłać do pkt 60–64 wyroku Sądu z dnia 9 września 2008 r. w sprawach połączonych T-349/06, T-371/06, T-14/07, T-15/07 i T-332/07 Niemcy przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-2181, w którym argumentacja nieróżniąca się co do istoty od argumentacji przedstawionej przez Republikę Federalną Niemiec w niniejszej sprawie została odrzucona (zob. podobnie, w zakresie możliwości uzasadnienia przez sąd wspólnotowy orzeczenia poprzez odesłanie do wcześniejszego orzeczenia w przedmiocie kwestii zasadniczo identycznych, wyrok Trybunału z dnia w sprawie C-229/04 Crailsheimer Volksbank, Zb.Orz. s. I-9273, pkt 47–49, i wyrok Sądu z dnia w sprawie T-47/03 Sison przeciwko Radzie, niepublikowany w Zbiorze, pkt 102). W wyroku tym Sąd orzekł, że z właściwych przepisów prawa — zgodnie z ich wykładnią dokonaną w orzecznictwie — wynika, iż wszelka pomoc finansowa udzielona z funduszy strukturalnych powinna być realizowana zgodnie z decyzją, którą została ona zatwierdzona, a zwłaszcza zgodnie z tabelą finansową załączoną do tej decyzji, oraz że w związku z tym zmiany zatwierdzonego przez Komisję planu finansowania realizowane bez jej zgody skutkują, co do zasady, obniżeniem pomocy przyznanej danemu programowi.
65

Jak zostało wskazane powyżej, sama okoliczność, że usługi interwenienta oznaczone spornym znakiem są świadczone wyłącznie w Internecie, nie wystarczy, by móc stwierdzić podobieństwo między tymi usługami a towarami i usługami objętymi rejestracją wcześniejszego znaku towarowego. A zatem wbrew temu, co podnosi skarżąca, zawarte w zaskarżonej decyzji odesłanie do wyżej wskazanego wyroku Oberlandesgericht Dresden w żadnym wypadku nie dowodzi błędnego charakteru wniosku dotyczącego braku podobieństwa towarów i usług oznaczonych kolidującymi ze sobą znakami, w związku z czym nie ma potrzeby badania, czy w wyroku tym prawidłowo zastosowano orzecznictwo Bundesgerichtshof, co zresztą wykracza poza właściwość Sądu i tak czy inaczej pozbawione jest znaczenia w ramach niniejszego sporu.
243

W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem decyzja niekoniecznie musi być dokładnym powtórzeniem pisma w sprawie przedstawienia zarzutów (wyrok Trybunału z dnia 29 października 1980 r. w sprawach połączonych od 209/78 do 215/78 i 218/78 van Landewyck i in. przeciwko Komisji, Rec. s. 3125, pkt 68). Komisja powinna bowiem mieć możliwość uwzględnienia we wspomnianej decyzji odpowiedzi zainteresowanych przedsiębiorstw na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów. W związku z tym musi ona mieć możliwość nie tylko przyjęcia lub odrzucenia argumentów tych przedsiębiorstw, ale także przeprowadzenia własnej analizy okoliczności faktycznych przez nie przedstawionych, albo w celu wycofania zarzutów, które okazały się bezzasadne, albo w celu korekty lub uzupełnienia, zarówno pod względem faktycznym, jak i prawnym, swej argumentacji na poparcie zarzutów, które podtrzymuje (ww. w pkt 225 wyrok w sprawie ACF Chemiefarma przeciwko Komisji, pkt 92; zob. podobnie także wyrok Trybunału z dnia w sprawach połączonych od 40/73 do 48/73, 50/73, od 54/73 do 56/73, 111/73, 113/73 i 114/73 Suiker Unie i in. przeciwko Komisji, Rec. s. 1663, pkt 437, 438). I tak naruszenie prawa do obrony należy stwierdzić tylko w przypadku, gdy decyzja końcowa obciąża zainteresowane przedsiębiorstwa odpowiedzialnością za naruszenia inne niż te, o których mowa w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów lub uwzględnia inne okoliczności faktyczne (ww. w pkt 225 wyrok w sprawie ACF Chemiefarma przeciwko Komisji, pkt 94; zob. podobnie także ww. w pkt 225 wyrok w sprawach połączonych CB i Europay przeciwko Komisji, pkt 49–52). Nie jest tak w przypadku, gdy jak w niniejszej sprawie podnoszone różnice pomiędzy pismem w sprawie przedstawienia zarzutów a decyzją końcową nie dotyczą zachowań innych te, co do których zainteresowane przedsiębiorstwa już przedstawiły swe stanowisko i które w związku z tym nie wiążą się z żadnym nowym zarzutem (zob. podobnie ww. w pkt 113 wyrok w sprawach połączonych Limburgse Vinyl Maatschappij i in. przeciwko Komisji, pkt 103).
15

Odnosząc się do zasad ogólnych, OHIM podnosi, że wniosek o przedstawienie dowodu używania musi zostać sformułowany w sposób wyraźny z dwóch podstawowych powodów. Po pierwsze, złożenie formalnego wniosku o przedstawienie dowodu używania przenosi ciężar dowodu w tej kwestii na właściciela wcześniejszego znaku towarowego. Po drugie, w następstwie tego wniosku OHIM staje się właściwy do ustalenia, czy rzeczone używanie było rzeczywiste, czy też nie. Kwestia ta musi zostać rozpatrzona przed wydaniem rozstrzygnięcia co do istoty w przedmiocie sprzeciwu lub wniosku o unieważnienie. Z chwilą nabycia przez OHIM tej właściwości będzie on w stanie dokonać zważenia przedstawionych dowodów i wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie ich wartości, nie będąc związanym ewentualnym porozumieniem stron odnośnie do danej kwestii. Nie ma znaczenia, czy skarżąca kwestionuje bądź nie wartość dowodową dowodów używania przedstawionych przez wnoszącą o unieważnienie w odpowiedzi na wniosek o przedstawienie dowodu używania, gdyż OHIM jest upoważniony do skonstruowania własnej opinii w przedmiocie tych dowodów i do odrzucenia wniosku o unieważnienie, jeśli uzna, że dowody te nie wskazują na rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego. W przeciwnym wypadku, gdy wniosek o przedstawienie dowodów używania nie doprowadził do skutku w postaci ustanowienia właściwości OHIM do zbadania dowodu używania, nie będzie mógł on zająć stanowiska w tej kwestii i będzie zmuszony przyjąć, że wcześniejszy znak towarowy jest używany.
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) z dnia 18 czerwca 2009 r. – LIBRO przeciwko OHIM – Causley (LiBRO)

(sprawa T‑418/07)

Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego LiBRO – Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy LIBERO – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] – Częściowa odmowa rejestracji – Wniosek o unieważnienie złożony przez interwenienta – Artykuł 134 § 3 regulaminu Sądu – Podpis składany na piśmie przedstawiającym podstawy odwołania wnoszonego do izby odwoławczej – Dopuszczalność odwołania wnoszonego do izby odwoławczej

1. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 49–50, 59, 70–73)

2. Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie przed instancjami Urzędu – Przekazywanie powiadomień Urzędowi – Przekazywanie faksem – Nieczytelny podpis (rozporządzenie Komisji nr 2868/95, art. 1 zasada 80 ust. 3) (por. pkt 30)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2007 r. (sprawa R 1454/2005‑4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Dagmar Causley a LIBRO Handelsgesellschaft mbH.

Informacje dotyczące sprawy

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: LIBRO Handelsgesellschaft mbH Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowno-graficzny znak towarowy LiBRO dla towarów i usług z klas 2, 9, 14, 16, 18, 20, 25, 28, 35, 38, 41 i 42 – zgłoszenie nr 2616753 Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Dagmar Causley Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy LIBERO dla towarów i usług z klas 9, 38 i 42 – wspólnotowy znak towarowy nr 401141 Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe odrzucenie zgłoszenia Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów





Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Wniosek Dagmar Causley zostaje oddalony.

3) LIBRO Handelsgesellschaft mbH zostaje obciążona kosztami postępowania, z wyjątkiem kosztów poniesionych przez Dagmar Causley.
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 17 czerwca 2009 r. – Korsch przeciwko OHIM (PharmaResearch)

(sprawa T‑464/07)

Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PharmaResearch – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] – Ograniczenie towarów wskazanych w zgłoszeniu znaku towarowego

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c)) (por. pkt 30, 37, 42)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 października 2007 r. (sprawa R 924/2007-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego PharmaResearch jako wspólnotowego znaku towarowego.

Informacje dotyczące sprawy

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Korsch AG Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy PharmaResearch dla towarów i usług z klasy 9 – zgłoszenie nr 5309836 Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania





Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
75

Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że postanowienie to nie stanowiło podstawy do uznania, że znak towarowy skarżącej uprawniał ją na podstawie prawa Zjednoczonego Królestwa do zakazania używania późniejszego znaku towarowego, uzasadniając to tym, że High Court of Justice zarządził na jego mocy jedynie środek tymczasowy, nie rozstrzygając co do istoty, oraz tym, że postanowienie to zostało wydane bez przeprowadzenia pogłębionej analizy.
5

W dniu 8 kwietnia 2003 r. DSR touristik GmbH wniosła o unieważnienie tej rejestracji na podstawie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009) ze względu na to, że objęta ona była bezwzględnymi podstawami unieważnienia przewidzianymi w art. 7 ust. 1 lit. b) i c) omawianego rozporządzenia (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009). Podniosła ona również, że w sytuacji gdyby nawet sporny znak towarowy nie został uznany za posiadający charakter opisowy w odniesieniu do oznaczonych nim towarów i usług to i tak winien on zostać unieważniony na podstawie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94 w związku z art. 7 ust. 1 lit. g) (obecnie art. 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 207/2009) ze względu na to, że wprowadza on w błąd odbiorców.