Zachowanie spółki zależnej na rynku pozostaje co do zasady pod decydującym wpływem spółki dominującej także wtedy, gdy posiada ona jedynie uprawnienie do określania lub zatwierdzania określonych strategicznych decyzji handlowych, w niektórych przypadkach poprzez obecność swoich przedstawicieli w organach spółki zależnej, podczas gdy uprawnienie do określania polityki handlowej sensu stricto spółki zależnej zostaje przyznane członkom kierownictwa odpowiedzialnym za zarządzanie operacyjne tą spółką, wybranym przez spółkę dominującą oraz reprezentującym i popierającym jej interesy gospodarcze.

W dziedzinie konkurencji Komisja nie może, w celu przypisania antykonkurencyjnego zachowania wspólnego przedsiębiorstwa dwóm spółkom dominującym, które posiadają je w równych częściach, na podstawie art. 81 WE, oprzeć się jedynie na istnieniu możliwości wywierania decydującego wpływu, co jest dopuszczalne w ramach stosowania rozporządzenia nr 139/2004 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, bez potrzeby sprawdzenia, czy wpływ ten był rzeczywiście wywierany. Wręcz przeciwnie, na Komisji spoczywa w zasadzie obowiązek wykazania takiego decydującego wpływu na podstawie całokształtu okoliczności faktycznych. Wśród tych okoliczności figurują łączenie stanowisk przez te same osoby fizyczne w zarządzie spółki dominującej i zarządzie jej spółki zależnej lub wspólnego przedsiębiorstwa lub fakt, że wspomniane spółki były zobowiązane stosować się do wytycznych wydanych przez ich jednolite kierownictwo, nie mogąc przyjąć na rynku autonomicznego zachowania.

Ponadto wywieranie decydującego wpływu przez jedną lub kilka spółek dominujących na zachowanie handlowe wspólnego przedsiębiorstwa może być również wykazane poprzez badanie trybu podejmowania decyzji przez to przedsiębiorstwo. Nawet jeśli uprawnienie do określania decyzji handlowych wspólnego przedsiębiorstwa lub taka możliwość opierają się jako takie tylko na samej zdolności do wywierania decydującego wpływu na zachowanie handlowe tego przedsiębiorstwa i tym samym wchodzą w zakres pojęcia „kontroli” w rozumieniu rozporządzenia nr 139/2004, to Komisja i sąd Unii mogą domniemywać, że przepisy ustawowe i postanowienia porozumień dotyczących funkcjonowania tego przedsiębiorstwa, a w szczególności postanowienia umowy ustanawiającej wspólne przedsiębiorstwo i umowy akcjonariuszy dotyczącej prawa głosu, zostały wprowadzone w życie i były przestrzegane. W takim stopniu badanie rzeczywistego wywierania decydującego wpływu na zachowanie handlowe wspólnego przedsiębiorstwa może polegać na abstrakcyjnej analizie dokumentów podpisanych przed początkiem jego funkcjonowania, na wzór analizy dotyczącej kontroli. Niemniej z uwagi na to, że badanie dotyczące rzeczywistego wywierania decydującego wpływu jest retrospektywne i może zatem opierać się na konkretnych okolicznościach, zarówno Komisja, jak i zainteresowane strony mogą przedstawić dowód, że decyzje handlowe wspólnego przedsiębiorstwa były ustalane według innych zasad, aniżeli zasady wynikające z samego abstrakcyjnego badania porozumień dotyczących funkcjonowania wspólnego przedsiębiorstwa.

Wpływ spółek dominujących na zarządzanie operacyjne wspólnym przedsiębiorstwem wywierany za pośrednictwem członków zarządu tego przedsiębiorstwa nominowanych przez te spółki dominujące jest w pełni istotny dla oceny istnienia jednostki gospodarczej między tymi spółkami i tymże wspólnym przedsiębiorstwem. Jednakże Komisja nie wykazała, że przedmiotowe wspólne przedsiębiorstwo było zarządzane w ścisłej współpracy przez obie spółki dominujące i że decyzje podejmowane w tym zarządzie odzwierciedlały wolę każdej ze spółek dominujących pociągniętych do odpowiedzialności. Tego rodzaju stwierdzenia nie można wywieść z abstrakcyjnego badania porozumień regulujących funkcjonowanie wspólnego przedsiębiorstwa. Komisja nie przedstawiła również żadnych konkretnych dowodów faktycznych, takich jak między innymi protokoły zebrań zarządu.

Wynika z tego, że w sytuacji gdy jedna ze spółek dominujących przytoczyła istotne okoliczności faktyczne w odniesieniu do braku wspólnego kierownictwa nad wspólnym przedsiębiorstwem, Komisja nie może, w celu wykazania takiego wspólnego kierownictwa, oprzeć swojej oceny wyłącznie na podstawie postanowień porozumienia w sprawie wspólnego przedsiębiorstwa.

(por. pkt 101, 102, 107, 108, 114, 115, 119, 123, 124)