ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 205/24

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 12 lutego 2015 r. w sprawie T-570/11, Tarif Akhras/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 27 kwietnia 2015 r. przez Tarifa Akhrasa

(Sprawa C-193/15 P)

(2015/C 205/32)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Tarif Akhras (przedstawiciele: S. Millar, S. Ashley, solicitors, D. Wyatt, QC, R. Blakeley, barrister)

Pozostali uczestnicy postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— częściowe uchylenie wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 12 lutego 2015 r. w sprawie T-579/11 Tarif Akhras/Rada Unii Europejskiej;

— stwierdzenie nieważności zakwestionowanych w sprawie T-579/11 środków z dnia 23 marca 2012 r. i późniejszych w zakresie, w jakim stosują się do wnoszącego odwołanie;

— obciążenie Rady kosztami postępowania odwoławczego i kosztami postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi dwa zarzuty.

Po pierwsze, Sąd naruszył prawo, uznając, że Rada była uprawniona do zastosowania domniemania, zgodnie z którym wnoszący odwołanie czerpał korzyści z reżimu lub wspierał go, oraz Sąd nie zastosował właściwego kryterium, mającego na celu stwierdzenie, czy ustalone okoliczności stanowiły łańcuch wystarczająco konkretnych, precyzyjnych i spójnych poszlak umożliwiający wykazanie, że wnoszący odwołanie czerpał korzyści z reżimu lub go wspierał.

Po drugie, Sąd naruszył prawo poprzez przeinaczenie dowodów odnoszących się do kwestii, czy wnoszący odwołanie czerpał korzyści z reżimu lub wspierał go, które gdyby nie zostały przeinaczone w ten sposób, wykazałyby, że wnoszący odwołane nie wspierał reżimu ani nie czerpał z niego korzyści.

Gdyby Sąd nie zastosował domniemania lub gdyby zastosował właściwe kryterium lub gdyby nie przeinaczył dowodów, o których mowa powyżej, stwierdziłby nieważność zakwestionowanych w sprawie T-579/11 środków z dnia 23 marca 2012 r. i późniejszych.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 205/15

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sächsisches Oberverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 19 marca 2015 r. – Lidl Dienstleistungs-GmbH & Co. KG/Freistaat Sachsen

(Sprawa C-134/15)

(2015/C 205/20)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Sächsisches Oberverwaltungsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Lidl Dienstleistungs-GmbH & Co. KG

Strona pozwana: Freistaat Sachsen

Pytania prejudycjalne

1) Czy art. 5 ust. 4 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 543/2008 (1) jest zgodny z art. 6 ust. 1 akapit pierwszy 1 Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 15 ust. 1 i art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

2) Czy art. 5 ust. 4 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 543/2008 jest zgodny z art. 40 ust. 2 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 543/2008 z dnia 16 czerwca 2008 r. wprowadzające szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego (Dz.U. L 157, s. 46).
2) b)

Czy dla odpowiedzi na pytanie 2 a) ma znaczenie to, czy osoba wstawiająca hiperłącze wie lub powinna wiedzieć o tym, iż strona, do której odsyła hiperłącze, nie jest łatwa do znalezienia dla ogólnej społeczności internetowej?
1)

Czy art. 18 akapit pierwszy i art. 21 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że do celów stosowania umowy o ekstradycji zawartej między państwem członkowskim a państwem trzecim w przypadku ekstradycji do państwa, które nie jest członkiem Unii Europejskiej, obywatel któregokolwiek z państw członkowskich Unii Europejskiej powinien korzystać z tego samego poziomu ochrony co przysługujący obywatelom państwa członkowskiego, do którego wpłynął wniosek o ekstradycję?
1)

Czy sytuacja taka jak niniejsza, w której węgiel przechowywany jest na składzie węgla, w którym dochodzi do emisji CO2 wskutek samozagrzewania, centralny punkt składu znajduje się w odległości około 800 m od granicy elektrowni węglowej, obie działki oddzielone są drogą publiczną a węgiel z miejsca składowania transportowany jest do elektrowni przenośnikiem taśmowym przebiegającym ponad drogą publiczną, jest objęta pojęciem instalacji w rozumieniu art. 3 lit. e) dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (1)?
2)

Czy jest zgodne z art. 10a ust. 1 i 4 dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji, aby przy obliczaniu międzysektorowego współczynnika korygującego dla przemysłu przypisać całość emisji powstałych w procesie wytwarzania ciepła w instalacjach kogeneracyjnych w celu dalszej dostawy do instalacji objętych systemem handlu emisjami (zwanych dalej „instalacjami ETS” od ang. emission trading system) do puli aukcji, a nie do limitu dla przemysłu, mimo iż emisje pochodzące z wytwarzania ciepła kwalifikują się do przydziału bezpłatnych uprawnień na mocy art. 10a ust. 4 dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji?
1)

Czy osoba, która nabyła program komputerowy z „używaną” licencją na płycie CD, która nie jest oryginalna, ale działa i nie jest wykorzystywana przez żadnego innego użytkownika, może zgodnie z art. 5 ust. 1 i art. 4 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24 (1) powoływać się na wyczerpanie prawa do dystrybucji egzemplarza (kopii) tego programu komputerowego, którego pierwszy nabywca dokonał zakupu od podmiotu praw autorskich do oryginalnego dysku, którego stan się pogorszył, wobec czego pierwszy nabywca usunął swój egzemplarz (kopię) lub już go nie używa?
1)

Czy w przypadku opakowań jednostkowych porcji miodu, które [są zawarte] w opakowaniu zbiorczym opatrzonym różnymi elementami w zakresie etykietowania, włącznie ze wskazaniem państwa pochodzenia i które jako takie nie są sprzedawane jako opakowania jednostkowych porcji konsumentom finalnym oraz nie są przekazywane oddzielnie do zakładów żywienia zbiorowego, chodzi o „paczkowane środki spożywcze” w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2000/13 (1) oraz art. 2 ust. 2 lit. e) rozporządzenia nr 1169/2011 (2), które podlegają obowiązkowi etykietowania albo czy [Or. 3] tego rodzaju opakowania jednostkowych porcji miodu nie stanowią paczkowanych środków spożywczych z uwagi na brak przymiotu pojedynczej sztuki przeznaczonej do prezentacji konsumentowi finalnemu?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 198/26

Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2015 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii

(Sprawa C-172/15)

(2015/C 198/34)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Nicolae i J. Rius, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie zgodnie z art. 258 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, że nie zatwierdziwszy jeszcze całości ocen i planów ochrony portów wszystkich hiszpańskich portów objętych zakresem stosowania dyrektywy 2005/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie wzmocnienia ochrony portów (1), Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 2 ust. 3, art. 6, 7 wspomnianej dyrektywy, które stanowią odpowiednio, że państwa członkowskie określają granice każdego z portów i zatwierdzają właściwe oceny stanu ochrony portu oraz plany ochrony portu;

— obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W dniu 5 września 2014 r. Królestwo Hiszpanii przyznało, że z 67 portów, których dotyczy przedmiotowe uregulowanie, 3 oceny stanu ochrony portu i 18 planów ochrony portu były jeszcze w toku zatwierdzenia.

Od tego dnia do dzisiaj władze hiszpańskie regularnie kontynuowały przekazywanie informacji o postępach we wdrażaniu w praktyce dyrektywy 2005/65/WE. Najnowsze sprawozdanie z postępu prac wpłynęło w dniu 14 kwietnia 2015 r. Ze sprawozdania tego wynika, że z 67 portów, których dotyczy przedmiotowe uregulowanie, jedna ocena stanu ochrony portu i osiem planów ochrony portu są jeszcze w toku zatwierdzenia.

Komisja stwierdza zatem, że na dzień otrzymania przez Komisję najnowszego sprawozdania z postępu prac, Królestwo Hiszpanii nie wywiązało się z ciążących na nim zobowiązań do określenia granic każdego z portów do celów dyrektywy 2005/65/WE ani ze zobowiązań do opracowania i zatwierdzenia oceny stanu ochrony wszystkich portów, do których ma zastosowanie dyrektywa 2005/65/WE, jak również opracowania i zatwierdzenia planów ochrony wspomnianych portów.

(1) Dz.U L 310, s. 28.
1)

Czy art. 4 dyrektywy 2002/47/WE (1), dotyczący wykonania zabezpieczenia finansowego, rozpatrywany w świetle motywów 1 i 4 tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie wyłącznie do rachunków wykorzystywanych w systemach rozrachunku papierów wartościowych, czy też w ten sposób, że ma on zastosowanie również do jakiegokolwiek rachunku założonego w banku, w tym do rachunku bieżącego, który nie jest używany do rozrachunku papierów wartościowych?
—

stwierdzenie, że przyznając zwolnienie z podatku VAT na wynajem miejsc przeznaczonych do cumowania i składowania łodzi na rzecz członków stowarzyszeń sportów wodnych, które w ramach świadczenia tych usług nie zatrudniają jednej, względnie większej liczby osób, w odniesieniu do nawigowania oraz rekreacji, które to czynności nie mogą zostać uznane za związane z uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, ciążącym na nim na mocy art. 2 ust. 1 i art. 24 ust. 1, a także art. 133 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) (dyrektywy VAT) w związku z art. 132 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 228/4

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 21 kwietnia 2015 r. – Daimler AG/Együd Garage Gépjárműjavító és Értékesítő Kft.

(Sprawa C-179/15)

(2015/C 228/05)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Fővárosi Törvényszék

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Daimler AG

Strona pozwana: Együd Garage Gépjárműjavító és Értékesítő Kft.

Pytania prejudycjalne

Czy art. 5 ust. 1 lit. b) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG (1) z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego ma prawo występować przeciwko osobie trzeciej wskazanej w ogłoszeniu w internecie, zawierającym oznaczenie, które można pomylić z jego znakiem towarowym, dotyczące usługi tej osoby trzeciej identycznej z towarami lub usługami, dla których znak ten został zarejestrowany, przez co w powszechnym odbiorze może zostać wywołane błędne wrażenie, że przedsiębiorstwo tej osoby trzeciej łączą z właścicielem znaku oficjalne stosunki handlowe, nawet w sytuacji, gdy ogłoszenie to nie zostało zamieszczone w internecie przez wskazaną w nim osobę ani na jej rachunek, lub gdy można uzyskać dostęp do tego ogłoszenia w internecie, mimo że wskazana w nim osoba podjęła w sposób, którego można od niej racjonalnie wymagać, działania w celu jego usunięcia, jednak bez powodzenia?

(1) Dz.U. 1989, L 40, s. 1.
—

Stwierdzenie, że Komisja ponosi odpowiedzialność pozaumowną w odniesieniu do Rose Vision poprzez zarejestrowanie Rose Vision na poziomie W 2 systemu wczesnego ostrzegania (SWO) ustanowionego decyzją 2008/969/WE, Euratom, w sprawie systemu wczesnego ostrzegania do użytku urzędników zatwierdzających Komisji oraz agencji wykonawczych (1) i poprzez zawieszenie płatności i z tego powodu jest zobowiązana do naprawienia wskazanych w pkt 122 odwołania szkód majątkowych lub uszczerbku gospodarczego i zadośćuczynienia krzywdzie.
2)

W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy przechowywanie może być jednak dozwolone, gdy: a) dostęp organów krajowych do przechowywanych danych jest ustalony w sposób [opisany we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym] oraz b) wymogi w zakresie bezpieczeństwa są regulowane w sposób [opisany we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym], a także c) wszystkie dane dotyczące ruchu maja być przechowywane przez sześć miesięcy, licząc od dnia zakończenia łączności a następnie usuwane w sposób [opisany we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym]?
4.

Niezależnie od odpowiedzi na powyższe pytania: 4.1. Czy zawarte w ogólnych warunkach umownych postanowienie, zgodnie z którym do umowy zawartej w obrocie elektronicznym pomiędzy konsumentem oraz przedsiębiorstwem mającym siedzibę w innym państwie członkowskim należy stosować prawo państwa siedziby przedsiębiorstwa, jest nieuczciwe w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (3)? 4.2. Czy przetwarzanie danych osobowych przez przedsiębiorstwo, które zawiera umowy w obwodzie elektronicznym z konsumentami zamieszkującymi w innych państwach członkowskich, podlega zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (4), niezależnie od prawa właściwego do pozostałych kwestii, wyłącznie prawu państwa członkowskiego, w którym znajduje się oddział przedsiębiorstwa, w ramach którego ma miejsce przetwarzanie, czy też przedsiębiorstwo to powinno przestrzegać również przepisów dotyczących ochrony danych państwa członkowskiego, na które nakierowana jest jego działalności gospodarcza?
1)

Czy wynikająca z art. 285 Code des impôts sur les revenus 1992 (kodeksu podatków dochodowych 1992) zasada prawa, uznająca w sposób milczący podwójne opodatkowanie dywidend zagranicznych w odniesieniu do osoby fizycznej będącej rezydentem Belgii, jest zgodna z zasadami prawa wspólnotowego określonymi w art. 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 4 Traktatu o Unii Europejskiej, w zakresie, w jakim zezwala ona Belgii na uprzywilejowanie według swego uznania – zgodnie z przepisami prawa belgijskiego, do których odsyła zawarta przez Belgię umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, a mianowicie w zakresie w jakim odsyła ona do art. 285, który określa warunki zaliczenia lub do art. 286, który określa wyłącznie wysokość zaliczenia ryczałtowej kwoty podatku – inwestycji w państwach trzecich (Stany Zjednoczone), ze szkodą dla inwestycji, które mogłyby zostać zrealizowane w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Polska)?
2)

Jeżeli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi twierdzącej: czy art. 6 dyrektywy 2006/115 lub inny przepis prawa Unii sprzeciwia się temu, by państwa członkowskie wiązały stosowanie ograniczenia prawa użyczenia, o którym mowa w art. 6 dyrektywy 2006/115, z warunkiem, by oddana przez instytucję do dyspozycji kopia utworu (reprodukcja A) została wprowadzona do obrotu w drodze pierwszej sprzedaży lub innego pierwszego przeniesienia własności tej kopii w Unii przez podmiot praw autorskich lub za jego zezwoleniem w rozumieniu art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/29 (2)?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 213/16

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Liège (Belgia) w dniu 30 marca 2015 r. – Sabrina Wathelet/Garage Bietheres & Fils SPRL

(Sprawa C-149/15)

(2015/C 213/25)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour d'appel de Liège

Strony w postęowaniu głównym

Strona skarżąca: Sabrina Wathelet

Strona pozwana: Garage Bietheres & Fils SPRL

Pytanie prejudycjalne

Czy pojęcie „sprzedawcy” towarów konsumpcyjnych, o którym mowa w art. 1649a belgijskiego kodeksu cywilnego, wprowadzonym ustawą z dnia 1 września 1994 r. zatytułowaną „Ustawa o ochronie konsumentów w ramach sprzedaży towarów konsumpcyjnych”, która dokonuje transpozycji do prawa belgijskiego dyrektyw europejskiej 1999/44/WE z dnia 25 maja 1999 r w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (1), należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono nie tylko przedsiębiorcę, który w charakterze sprzedawcy przenosi własność towaru konsumpcyjnego na konsumenta, lecz również przedsiębiorcę, który działa w charakterze pośrednika w imieniu sprzedawcy niebędącego przedsiębiorcą, niezależnie od tego czy otrzymuje on zapłatę za swoje działanie i czy poinformował on potencjalnego nabywcę o tym, że sprzedawca jest osobą fizyczną?

(1) Dyrektywa 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (Dz.U. L 171, s. 12).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 213/15

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 12 marca 2015 r. – Max-Heinz Feilen przeciwko Finanzamt Fulda

(Sprawa C-123/15)

(2015/C 213/23)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesfinanzhof.

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę rewizyjną: Max-Heinz Feilen.

Druga strona postępowania: Finanzamt Fulda.

Pytania prejudycjalne

Czy swoboda przepływu kapitału wynikająca z art. 63 ust. 1 w związku z art. 65 Traktu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego przewidującemu obniżenie podatku od spadków w przypadku nabycia majątku w drodze dziedziczenia przez osoby należące do określonej grupy podatkowej, jeżeli spadek obejmuje majątek, który został już nabyty przez osoby należące do tej grupy podatkowej w okresie ostatnich dziesięciu lat poprzedzających to nabycie, a z tytułu wcześniejszego nabycia został naliczony w tym państwie członkowskim podatek od spadków, podczas gdy obniżenie podatku jest wyłączone, jeżeli z tytułu wcześniejszego nabycia podatek od spadków został pobrany w innym państwie członkowskim?
2)

In caso di risposta affermativa alla prima questione, se, in assenza di disposizioni nazionali sugli interessi di mora dopo il decorso di 10 giorni dal completamento degli accertamenti fiscali, competa al giudice nazionale stabilire in via di analogia di diritto, nell’ambito del proprio potere discrezionale, un regime giuridico degli interessi che sia adeguato. W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy w braku przepisów krajowych dotyczących odsetek za zwłokę po upływie 10 dni od zakończenia kontroli podatkowej, sąd krajowy ma kompetencję, aby określić w drodze analogii z prawa, w ramach przysługującej mu swobody uznania, odpowiedni reżim prawny dla odsetek?
1)

Czy produkty, w stosunku do których wyniki badania próbek pobranych z różnych partii towaru nie wykazują obecności substancji powodujących denaturalizację lub innych szkodliwych substancji, sprawiających, że produkty te są niezdatne do spożycia przez ludzi, lecz które to produkty zgodnie z informacjami podanymi przez producenta nie mogą być używane w obrocie żywnością (produkcji środków spożywczych i łańcuchu przetwórstwa spożywczego), gdyż, ze względu na cechy procesu produkcyjnego towaru, nie można wykluczyć obecności szkodliwych substancji w tych produktach, należy kwalifikować ogólnie do którejś podpozycji NC załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (1) w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej przewidzianych dla produktów niespożywczych, czy też przeciwnie, tego rodzaju produkty należy kwalifikować ogólnie do którejś z podpozycji NC przewidzianych dla środków spożywczych?
1)

Czy art. 12 ust. 2 dyrektywy 2004/80/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on prawu krajowemu dokonującemu transpozycji, które odsyłając w celu wypłaty kompensat obciążających państwo do przepisów szczególnych przewidzianych na rzecz ofiar przestępstw, nie przyznaje ofierze powszechnego przestępstwa z użyciem przemocy dostępu do materialnego, z założenia ogólnego systemu kompensat i reguluje jedynie aspekty proceduralne w sytuacjach transgranicznych związane z dostępem do tego systemu?
2)

Czy jest zgodne z prawem Unii, w tym również z art. 56 TFUE, by środek krajowy stanowiący niezbędny warunek rejestracji/zapłaty proporcjonalnego podatku od pojazdu, który ma być używany jedynie czasowo a nie stale, wymagał uprzedniego zatwierdzenia albo, że środek ten oznacza, iż: (i) organy wymagają zapłaty pełnej wysokości duńskiego podatku od rejestracji pojazdu, co stanowi niezbędny warunek niezwłocznego jego używania, przy czym jeśli następnie pozwolenie zostanie wydane różnica między pełną wysokością podatku a obliczoną proporcjonalną wysokością podatku zostaje zwrócona wraz z odsetkami; lub, że (ii) organy wymagają zapłaty pełnej wysokości podatku od rejestracji pojazdu, co stanowi niezbędny warunek niezwłocznego jego używania, przy czym w wypadku gdy pozwolenie nie zostanie udzielone wysokość ta nie podlega korekcie, a nadpłata nie zostaje zwrócona wraz z ustaniem czasowego używania pojazdu?
2)

Czy w świetle celu dyrektywy 95/46 pozwala ona, a w szczególności jej art. 28 ust. 3 i 4, na to, by w ramach egzekwowania przewidzianej w tej dyrektywie ochrony osoby indywidualnej przez organy nadzorcze organy krajowe ustanowiły priorytety, które prowadzą do tego, że brak jest tego egzekwowania, w wypadku gdy naruszenie wspomnianej dyrektywy podnoszone jest jedynie przez osobę indywidualną lub małą grupę osób?
3.

W zarzucie trzecim wnoszący odwołanie podnosi naruszenie zasady równości. Obliczanie wartości pomocy udzielonej w formie gwarancji na podstawie zatwierdzonych i niezatwierdzonych systemów pomocy dotyczy w sensie rzeczowym tego samego, co zostało potraktowane w różny sposób bez obiektywnego uzasadnienia. Ponadto Sąd naruszył prawo przez to, że przy zastosowaniu metody 0,5 % błędnie rozróżnił gwarancje na te udzielone przed i po wydaniu komunikatu w sprawie gwarancji z 2000 r. Praktyka Komisji w stosunku do Niemiec jest jednak w niniejszym przypadku bardziej szczegółowa niż ogólny komunikat w sprawie gwarancji, ponadto kwestionowana w tej sprawie metoda obliczenia byłaby dopuszczalna nawet wtedy, gdyby należało ją ocenić według kryteriów komunikatu w sprawie gwarancji z 2000 r.
1)

Czy art. 1 ust. 2, art. 2 ust 1. lit. a) i c), art. 14 ust. 1, art. 24 ust. 1 art. 73, art. 78 lit. b) I art. 135 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) (zwanej dalej „dyrektywą VAT”) należy interpretować w ten sposób, że dostawa towarów i udzielenie pożyczki, których dokonano zgodnie z umową zawartą między instytucją integrującą i integrowanym producentem stanowią odrębne i niezależne transakcje (distinct and independent) dla celów podatku VAT lub w ten sposób, że jest to jednolita (single) transakcja, której podstawa opodatkowania obejmuje, oprócz świadczenia wzajemnego za towary objęte dostawą, odsetki za udzieloną pożyczkę?
2)

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy opłaty licencyjne za znaki towarowe w rozumieniu art. 32 ust. 1 lit. c) WKC mogą odnosić się do przywożonych towarów, mimo że są one płacone również za usługi i użytkowanie rdzenia nazwy wspólnego koncernu?