ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
24

W tych okolicznościach Varhoven administrativen sad (najwyższy sąd administracyjny) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 151 i 153 TFUE oraz art. 3, 4, 11 i 12 dyrektywy [2008/94] należy interpretować w ten sposób, że dopuszczają one przepis krajowy taki jak art. 4 ust. 1 [ustawy o ochronie roszczeń pracowników], na mocy którego z zakresu ochrony dotyczącej wymagalnych należności za pracę wyłączono osoby, których stosunki pracy zostały rozwiązane przed określonym trzymiesięcznym terminem przed wpisem postanowienia o wszczęciu postępowania upadłościowego pracodawcy? 2) W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy zasadę autonomii procesowej państw członkowskich, nakreśloną zasadami równoważności, skuteczności i proporcjonalności, w kontekście zamierzonego w art. 151 i 153 TFUE i w dyrektywie [2008/94] celu socjalnego należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza ona jako zgodny środek krajowy taki jak art. 25 [ustawy o ochronie roszczeń pracowników], na mocy którego z upływem dwumiesięcznego terminu od daty wpisu postanowienia o wszczęciu postępowania upadłościowego wygasa również uprawnienie do dochodzenia oraz uprawnienie do otrzymania gwarantowanych należności, jeżeli w prawie wewnętrznym państwa istnieje przepis taki jak art. 358 ust. 1 pkt 3 kodeksu pracy, na mocy którego termin do dochodzenia wymagalnych należności za pracę jest trzyletni, licząc od daty, w której należało wypłacić należność, a otrzymanych po tym terminie płatności nie uważa się za nienależnie uiszczone? 3) Czy art. 20 [karty] należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza on podobne rozróżnienie z jednej strony między pracownikami z niezaspokojonymi należnościami, których stosunki pracy zostały rozwiązane przed ustalonym trzymiesięcznym terminem przed wpisem postanowienia o wszczęciu postępowania upadłościowego pracodawcy, i pracownikami, których stosunki pracy zostały rozwiązane w ustalonym trzymiesięcznym terminie, a z drugiej strony pracownikami mającymi w wypadku rozwiązania ich stosunków pracy prawo do ochrony w odniesieniu do niezaspokojonych należności w trzyletnim terminie od daty, w której należało wypłacić należność, zgodnie z art. 358 ust. 1 pkt 3 kodeksu pracy? 4) Czy art. 4 w związku z art. 3 dyrektywy [2008/94] i z zasadą proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że dopuszczają one przepis taki jak art. 25 [ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych], na mocy którego automatycznie i bez możliwości indywidualnej oceny istotnych okoliczności z upływem dwumiesięcznego terminu od daty wpisu postanowienia o wszczęciu postępowania upadłościowego wygasa również uprawnienie do dochodzenia oraz uprawnienie do otrzymania gwarantowanych należności za pracę?”.
10

Sporna decyzja dotyczy należności celnych przywozowych z tytułu dokonanego przywozu tkanin lnianych do Unii Europejskiej przez Niemcy w okresie od 10 grudnia 1999 r. do dna 10 czerwca 2002 r. przez spółkę Combaro SA, co do których to tkanin nie zostało wykazane łotewskie preferencyjne pochodzenie.
1)

Artykuł 21 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on państwo członkowskie, którego przynależność państwową posiada obywatel Unii, do ułatwienia udzielenia zezwolenia na pobyt będącemu obywatelem państwa trzeciego niezarejestrowanemu partnerowi, z którym ten obywatel Unii pozostaje w stałym, należycie poświadczonym związku, jeżeli rzeczony obywatel Unii, po skorzystaniu z prawa do swobodnego przemieszczania się w celu podjęcia pracy w drugim państwie członkowskim zgodnie z warunkami określonymi w dyrektywie 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, powraca wraz z partnerem do państwa członkowskiego, którego przynależność państwową posiada, by w nim przebywać.
5

Część pierwsza CN zawiera zbiór przepisów wstępnych. Zawarty w niej w sekcji I, poświęconej ogólnym regułom, pkt A, zatytułowany „Ogólne reguły interpretacji [CN]”, stanowi: „Klasyfikacja towarów w [CN] podlega następującym regułom: 1. Tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami: […] 6. Klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej”.
50

W rzeczywistości bowiem, z tego że w przypadku, kiedy producent stosuje procedurę oceny zgodności, o której mowa w załączniku III akapit drugi dyrektywy 1999/5, i zharmonizowane normy w celu określenia zestawów testów, o których mowa we wspomnianym akapicie, nie jest on zobowiązany zwrócić się do jednostki notyfikowanej i, co za tym idzie, nie jest zobowiązany dołączyć do oznakowania CE numeru identyfikacyjnego tej jednostki, wynika, że dany producent nie może zostać zobowiązany do dołączenia do oznakowania CE numeru identyfikacyjnego takiej jednostki, jeżeli zwrócił się do niej z własnej woli.
11

Artykuł 14 Convenio colectivo estatal de las empresas de seguridad (państwowego układu zbiorowego pracy dla przedsiębiorstw ochrony, BOE nr 99 z dnia 25 kwietnia 2013 r., s. 31668, zwanego dalej „układem zbiorowym dla przedsiębiorstw ochrony”) przewiduje: „Z uwagi na charakter i specyficzne okoliczności wykonywania działalności, które wymagają mobilności pracowników z jednego stanowiska pracy na drugie, celem tego przepisu jest zagwarantowanie stabilności zatrudnienia pracowników tego sektora, lecz nie stabilności stanowiska pracy, na podstawie następujących przepisów wykonawczych znajdujących zastosowanie do usług ochroniarskich, systemów ochrony, ochrony osobistej i szczególnych usług ochrony na wsi: A) Przepisy wykonawcze. W sytuacji gdy po wyłonieniu w drodze przetargu nowego podmiotu świadczącego usługi na rzecz przedsiębiorstwa publicznego lub prywatnego ze względu na rozwiązanie, niezależnie od przyczyn, tej umowy o świadczenie usług, dane przedsiębiorstwo przekazuje wykonanie tego zamówienia nowemu podmiotowi, któremu udzielono zamówienia, podmiot przejmujący jest zobowiązany do wstąpienia w prawa i obowiązki wynikające z umów zawartych z pracownikami przydzielonymi do świadczenia pracy, której dotyczy to zamówienie i w miejscu, w którym jest ono realizowane, niezależnie od rodzaju umowy, na podstawie której pracownicy ci wykonują tę pracę, czy też grupy pracowniczej, do której należą, jeśli przez okres co najmniej siedmiu miesięcy poprzedzających wstąpienie w prawa i obowiązki pozostawali oni rzeczywiście przydzieleni do świadczenia usługi, której dotyczy przeniesienie, który to okres obejmuje ustawowe nieobecności pracownika świadczącego przejętą usługę, ustalone w art. 45, 46 i 50 niniejszego układu zbiorowego pracy, sytuacje tymczasowej niezdolności do pracy i dyscyplinarne zawieszenia w pełnieniu obowiązków zawodowych, niezależnie od ich przyczyny, z wyraźnym wyłączeniem przewidzianego w art. 48 urlopu bezpłatnego, z wyjątkiem pracowników zatrudnionych do wykonania określonego zadania lub świadczenia określonej usługi. […] B) Zobowiązania przedsiębiorstw, które zaprzestają świadczyć usługę, i przedsiębiorstwa, któremu udzielono zamówienia. B.1 Przedsiębiorstwo, które zaprzestaje być wykonawcą: przedsiębiorstwo, które zaprzestaje świadczyć usługę: […] 3) pozostaje jedynym zobowiązanym z tytułu: a) należności wynikających ze świadczenia pracy aż do momentu, kiedy zaprzestaje być wykonawcą oraz b) wszelkich innych wierzytelności, w tym również urlopowych, gdyż w ramach wstąpienia w prawa i obowiązki nowy wykonawca zamówienia jest jedynie zobowiązany do dalszego zatrudnienia pracowników, których to zamówienie dotyczy”.
20

Wynika z tego, że aby towar można było uznać za towar używany w rozumieniu tego przepisu, musi on spełniać kilka przesłanek, a mianowicie, po pierwsze, być rzeczą ruchomą, ponadto nadawać się do dalszego użytku w aktualnym stanie lub po naprawie, i wreszcie nie może on należeć do kategorii dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków ani metali szlachetnych lub kamieni szlachetnych.
2)

Pojęcie „wybrzeża […] lub […] interesów związanych [z wybrzeżem]” zawarte w art. 220 ust. 6 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza i pojęcie „wybrzeża lub związanych z tym [nim] interesów” użyte w art. 7 ust. 2 dyrektywy 2005/35, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2009/123, należy interpretować w ten sposób, że mają one co do zasady to samo znaczenie co sformułowanie „wybrzeża lub związane z nimi interesy” zawarte w art. I ust. 1 i w art. II ust. 4 Konwencji w sprawie interwencji na morzu pełnym z 1969 r., sporządzonej w Brukseli w dniu 29 listopada 1969 r., przy czym art. 220 ust. 6 stosuje się również do nieożywionych zasobów morza terytorialnego państwa nadbrzeżnego i do wszystkich zasobów wyłącznej strefy ekonomicznej tego państwa.
1)

Artykuł 93 ust. 1 i art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 oraz załącznik II do niego należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się temu, by państwo członkowskie nakładało w postaci normy dotyczącej dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, o której mowa w tym załączniku II, obowiązek zachowania na użytkach rolnych mogił oznaczonych kamieniami, których przemieszczenie prowadzi do naruszenia takiej normy, a w konsekwencji do obniżenia płatności należnych danemu rolnikowi.
5

Artykuł 64 rzeczonej dyrektywy stanowi: „1. Właściwym organom przyznaje się wszelkie uprawnienia nadzorcze do interwencji w działalność instytucji, które to uprawnienia są niezbędne do wykonywania przez te organy ich funkcji, w tym w szczególności prawo do cofnięcia zezwolenia zgodnie z art. 18, uprawnienia wymagane zgodnie z art. 102 oraz uprawnienia określone w art. 104 i 105. 2. Właściwe organy wykonują swoje uprawnienia nadzorcze i uprawnienia do nakładania sankcji zgodnie z niniejszą dyrektywą i przepisami krajowymi, w dowolny z następujących sposobów: a) bezpośrednio; b) we współpracy z innymi organami; c) na swoją odpowiedzialność, oddelegowując uprawnienia na rzecz tych organów; d) poprzez złożenie wniosku do właściwych organów sądowych”.
30

W drugiej kolejności, jeżeli chodzi o wyrażenie „zwyczajowo”, należy zaznaczyć, że wyrażenie to w swym potocznym znaczeniu może zostać zrozumiane jako odsyłające bądź to do pewnej regularności w czasie przedmiotowej działalności, bądź to do normalnego charakteru, jaki przybiera prowadzenie tej działalności w przedmiotowym miejscu. W konsekwencji znaczenie tego wyrażenia w języku potocznym nie umożliwia samo w sobie nadania mu od razu jednoznacznej wykładni.
–

w imieniu Viking Motors AS, TKM Beauty Eesti OÜ, TKM King AS, Kaubamaja AS i Selver AS przez E. Talura i L. Naaber‑Kivisoo, vandeadvokaadid,
39

Wynika stąd, że stosując prawo krajowe, sąd krajowy musi przy dokonywaniu jego wykładni uwzględnić całość norm tego prawa i w oparciu o uznane w porządku krajowym metody wykładni uczynić wszystko, by możliwie w jak najszerszym zakresie interpretować je w świetle treści i celów danej dyrektywy, tak by doprowadzić do osiągnięcia zamierzonego przez nią skutku, realizując tym samym normę ustanowioną w art. 288 akapit trzeci TFUE (zob. w szczególności wyroki: z dnia 5 października 2004 r., Pfeiffer i in., od C‑397/01 do C‑403/01, EU:C:2004:584, pkt 113, 114; z dnia 19 stycznia 2010 r., Kücükdeveci,C‑555/07, EU:C:2010:21, pkt 48; a także z dnia 19 kwietnia 2016 r., DI, C‑441/14, EU:C:2016:278, pkt 31).
36

W tych okolicznościach Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa) [sąd arbitrażowy do spraw podatkowych (centrum arbitrażu administracyjnego)] postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 44, 45, art. 132 ust. 1 lit. f), art. 167–169, 178, 179,[192a–194] i 196 dyrektywy VAT […], art. 10 i 11 rozporządzenia wykonawczego nr 282/2011 oraz zasadę neutralności należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby portugalska administracja podatkowa odmawiała skorzystania z prawa do odliczenia VAT oddziałowi spółki prawa niemieckiego w następujących okolicznościach: – owa spółka prawa niemieckiego uzyskała w Portugalii, jako niebędący rezydentem podmiot bez stałego zakładu, numer identyfikacji podatkowej celem przeprowadzenia jednorazowej transakcji polegającej na nabyciu udziałów; – następnie oddział spółki prawa niemieckiego został zarejestrowany w Portugalii i został mu nadany odrębny numer identyfikacji podatkowej jako stałemu zakładowi tej spółki; – następnie owa spółka prawa niemieckiego, korzystając z pierwszego z numerów identyfikacji podatkowej, zawarła z innym przedsiębiorstwem umowę założycielską ZIG celem wykonania umowy na roboty budowlane w Portugalii; – następnie oddział ten, używając własnego numeru identyfikacji podatkowej, zawarł z ZIG umowę podwykonawstwa, która przewidywała świadczenia wzajemne pomiędzy tym oddziałem a ZIG oraz to, że ZIG będzie refakturował poniesione przez niego koszty w uzgodnionych proporcjach; – ZIG wskazał numer identyfikacji podatkowej oddziału w wysłanych do niego notach debetowych i naliczył na tej podstawie VAT; – oddział ten odliczył zapłacony na podstawie tych not VAT; – na transakcje ZIG (w drodze podwykonawstwa) składają się transakcje oddziału oraz innego przedsiębiorstwa będącego członkiem ZIG, przy czym oba te podmioty wystawiły ZIG faktury w odniesieniu do całości przychodów, które zgrupowanie to zafakturowało inwestorowi?”.
29

W tych okolicznościach Latvijas Republikas Satversmes tiesa (sąd konstytucyjny) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy mając na uwadze kompetencje dzielone między Unię Europejską i państwa członkowskie w obszarze rolnictwa, przepisy rozporządzenia nr 1257/1999, w świetle jednego z jego celów – by rolnicy uczestniczyli w środku wsparcia w postaci wcześniejszej emerytury w gospodarce rolnej – należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by w ramach środków wykonawczych do tego rozporządzenia państwo członkowskie przyjęło uregulowania umożliwiające dziedziczenie wsparcia w postaci wcześniejszej emerytury w gospodarce rolnej? 2) Czy w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie prejudycjalne, czyli takiej, że przepisy rozporządzenia nr 1257/1999 wykluczają możliwość dziedziczenia wsparcia przechodzenia na wcześniejszą emeryturę w gospodarce rolnej, możliwe jest, by w sytuacji, w której norma prawna państwa członkowskiego została uznana przez Komisję Europejską w toku odpowiedniego postępowania za zgodną z przepisami rozporządzenia nr 1257/1999, a rolnicy przystąpili do środka wsparcia przechodzenia na wcześniejszą emeryturę w gospodarce rolnej zgodnie z praktyką krajową, nabyte zostało prawo podmiotowe do dziedziczenia wsparcia przyznanego w ramach tego środka? 3) Czy w przypadku odpowiedzi twierdzącej na drugie pytanie prejudycjalne, czyli takiej, że możliwe jest, by nastąpiło nabycie takiego prawa podmiotowego, można uznać, że wniosek wypracowany na posiedzeniu Komitetu ds. Rozwoju Obszarów Wiejskich w dniu 19 października 2011 r., zgodnie z którym wsparcie przechodzenia na wcześniejszą emeryturę w gospodarce rolnej nie może przejść na spadkobierców osoby przekazującej gospodarstwo, stanowi podstawę przedterminowego wygaśnięcia wyżej wspomnianego nabytego prawa podmiotowego?”.
23

W tej kwestii należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wyłącznie do sądu krajowego, przed którym wytoczono powództwo i który musi wziąć odpowiedzialność za wydane w następstwie tego orzeczenie, należy ocena, w świetle okoliczności konkretnej sprawy, zarówno konieczności wystąpienia z pytaniami prejudycjalnymi, do celów wydania swego orzeczenia, jak również znaczenia pytań, które przedkłada on Trybunałowi. W konsekwencji, jeśli postawione pytania dotyczą wykładni prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia. (wyrok z dnia 6 marca 2018 r., SEGRO i Horváth, C‑52/16 i C‑113/16, EU:C:2018:157, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo).
33

W tym względzie należy przypomnieć, że stosowanie łagodniejszej ustawy karnej siłą rzeczy zakłada zmianę ustawodawstwa w czasie i opiera się na stwierdzeniu, że ustawodawca zmienił zdanie albo co do karalności danych czynów, albo co do kary, którą zagrożony jest czyn zabroniony (wyrok z dnia 6 października 2016 r., Paoletti i in., C‑218/15, EU:C:2016:748, pkt 27).
27

W tym względzie należy przypomnieć, że w ramach procedury, o której mowa w art. 267 traktatu, opartej na jasnym podziale zadań między sądami krajowymi a Trybunałem, wszelka ocena stanu faktycznego należy do kompetencji sądu krajowego. W szczególności wyłącznie Trybunał jest upoważniony do wypowiadania się w zakresie wykładni lub ważności aktu Unii na podstawie okoliczności faktycznych przedstawionych mu przez sąd krajowy. Do sądu krajowego należy zatem ustalenie okoliczności leżących u podstawy sporu oraz dokonanie oceny ich wpływu na rozstrzygnięcie, o które zwrócono się do tego sądu (wyrok z dnia 8 maja 2008 r., Danske Svineproducenter, C‑491/06, EU:C:2008:263, pkt 23).
52

W tym względzie należy przypomnieć, iż Trybunał orzekł, że zasada, zgodnie z którą inicjatywa procesowa należy do stron, co oznacza, że sąd związany jest obowiązkiem trzymania się przedmiotu sporu, oparcia swego rozstrzygnięcia na przedstawionych mu okolicznościach oraz powstrzymania się od działania z urzędu, poza wyjątkowymi przypadkami w celu ochrony interesu publicznego, chroni prawo do obrony i zapewnia prawidłowy przebieg postępowania, w szczególności zapobiegając powstawaniu opóźnień wynikających z konieczności rozpatrzenia nowych zarzutów (zob. podobnie wyroki: z dnia 14 grudnia 1995 r., van Schijndel i van Veen, C‑430/93 i C‑431/93, EU:C:1995:441, pkt 20, 21; a także z dnia 7 czerwca 2007 r., van der Weerd i in., od C‑222/05 do C‑225/05, EU:C:2007:318, pkt 34, 35).
52

W świetle powyższych rozważań odpowiedź na pytanie drugie winna brzmieć: art. 12, 13 i 14 dyrektywy 2000/31 należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w nich ograniczenia odpowiedzialności znajdują zastosowanie do podmiotu świadczącego usługę dzierżawy i rejestracji adresów IP pozwalającą na korzystanie z nazw domen internetowych w sposób anonimowy, taką jak usługa będąca przedmiotem sprawy w postępowaniu głównym, pod warunkiem że usługa ta należy do kategorii usług, o których mowa w tych artykułach, i spełnia wszystkie odpowiednie przesłanki, czyli że działalność tego usługodawcy ma charakter czysto techniczny, automatyczny i bierny, co oznacza, że nie posiada on wiedzy na temat informacji przekazywanych lub przechowywanych przez jego klientów ani kontroli nad nimi oraz że nie odgrywa on aktywnej roli poprzez umożliwienie tym klientom optymalizacji ich działalności polegającej na sprzedaży online, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.
45

Wreszcie, po trzecie, w wyroku z dnia 13 lutego 2014 r., Svensson i in. (C‑466/12, EU:C:2014:76, pkt 27, 28), w celu uznania, że udostępnienie rozpatrywane w sprawie zakończonej wydaniem tego wyroku nie zostało dokonane wśród nowej publiczności, Trybunał podkreślił, że brak aktywnego udziału podmiotu zarządzającego stroną internetową, na której został umieszczony link, w który można było kliknąć, pozwalał na dostęp do odnośnych utworów na stronie, na której były one pierwotnie udostępnione za zgodą podmiotu praw autorskich.
89

W świetle powyższych rozważań na postawione pytania należy odpowiedzieć, że art. 7 decyzji nr 2/76 należy interpretować w ten sposób, że przepis prawa krajowego, taki jak będący przedmiotem postępowania głównego, wprowadzony w okresie od 20 grudnia 1976 r. do 30 listopada 1980 r., uzależniający wydanie zezwolenia na pobyt w celu łączenia rodzin obywatelom państw trzecich, którzy są członkami rodziny pracownika tureckiego legalnie zamieszkującego w danym państwie członkowskim, od uzyskania przez tych obywateli, przed wjazdem na terytorium krajowe, wizy w celu wspomnianego łączenia rodzin, stanowi „nowe ograniczenie” w rozumieniu tego przepisu. Taki przepis może jednak być uzasadniony względami wchodzącymi w zakres skutecznej kontroli imigracji i zarządzania przepływami migracyjnymi, lecz może zostać dopuszczony jedynie pod warunkiem, że jego szczegółowe zasady wykonania nie wykraczają poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia zamierzonego celu, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.
3

Rozporządzenie Rady (WE) nr 479/2008 z dnia 29 kwietnia 2008 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, (WE) nr 1782/2003, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 3/2008 oraz uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2392/86 i (WE) nr 1493/1999 (Dz.U. 2008, L 148, s. 1) zostało uchylone mocą rozporządzenia Rady (WE) nr 491/2009 z dnia 25 maja 2009 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (Dz.U. 2009, L 154, s. 1). W momencie wystąpienia okoliczności faktycznych stanowiących podstawę sporu w postępowaniu głównym rozporządzenie nr 479/2008 pozostawało jednak w mocy. Artykuł 3 tego rozporządzenia, który znajduje się w rozdziale 1, zatytułowanym „Programy wsparcia”, w ramach tytułu II tego aktu, stanowi: „Niniejszy rozdział ustanawia zasady regulujące przyznawanie funduszy Wspólnoty państwom członkowskim oraz ich wykorzystanie przez państwa członkowskie w ramach krajowych programów wsparcia (zwanych dalej »programami wsparcia«) w celu finansowania szczególnych środków wsparcia przeznaczonych dla sektora wina”.
51

W tym kontekście należy również zauważyć, że art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009, zgodnie ze zmianą wprowadzoną rozporządzeniem 2015/2424, który znajduje zastosowanie do stanu faktycznego w postępowaniu głównym począwszy od dnia 23 marca 2016 r., upoważnia obecnie właściciela do uniemożliwienia wszystkim osobom trzecim wprowadzania towarów – w ramach obrotu handlowego – na terytorium Unii, bez dopuszczania ich tam do swobodnego obrotu, w przypadku gdy towary te, w tym opakowania, pochodzą z państw trzecich i opatrzone są – bez zezwolenia – znakiem towarowym, który jest identyczny z unijnym znakiem towarowym zarejestrowanym w odniesieniu do takich towarów lub którego nie można odróżnić – pod względem jego istotnych cech – od tego znaku towarowego. To prawo właściciela wygasa jedynie wówczas, gdy w toku postępowania służącego ustaleniu, czy doszło do naruszenia prawa do znaku towarowego, zgłaszający lub posiadacz towarów udowodnią, że właścicielowi nie przysługuje prawo do zakazania wprowadzania towarów na rynek w państwie końcowego przeznaczenia.