ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej C(2018) 6642 final z dnia 4 października 2018 r. o odmowie dostępu do dokumentów dotyczących przestrzegania lub nieprzestrzegania przez Irlandię jej zobowiązań wynikających z decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej, decyzji ramowej Rady 2008/947/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków i decyzji w sprawie zawieszenia lub warunkowego zwolnienia w celu nadzorowania przestrzegania warunków zawieszenia i obowiązków wynikających z kar alternatywnych i decyzji ramowej Rady 2009/829/WSiSW z dnia 23 października 2009 r. w sprawie stosowania przez państwa członkowskie Unii Europejskiej zasady wzajemnego uznawania do decyzji w sprawie środków nadzoru stanowiących alternatywę dla tymczasowego aresztowania.
C 230/26

Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – Korporaciya „Masternet” / EUIPO – Stayer Ibérica (STAYER)

(Sprawa T-681/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy STAYER - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 18 ust. 1 i art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Dowód rzeczywistego używania - Kwalifikacja towarów, co do których wykazano rzeczywiste używanie)

(2020/C 230/33)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: ZAO Korporaciya „Masternet” (Moskwa, Rosja), (przedstawiciel: adwokat N. Bürglen)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Söder, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Stayer Ibérica, SA (Pinto, Hiszpania)

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 września 2018 r. (sprawa R 1940/2017-5) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Korporaciya „Masternet” a Stayer Ibérica.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Każda ze stron pokrywa własne koszty.

(1) Dz.U. C 25 z 21.1.2019.
Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. – Repsol/EUIPO – Basic (BASIC)

(Sprawa T-722/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy BASIC - Wcześniejsze krajowe nazwy handlowe basic i basic AG - Względne podstawy odmowy rejestracji - Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny - Artykuł 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 i art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Częściowe unieważnienie prawa do znaku - Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniejszej decyzji - Przekazanie sprawy izbie odwoławczej do ponownego rozpoznania - Brak właściwości organu dokonującego przekazania - Artykuł 1d rozporządzenia (WE) nr 216/96 - Skarga wzajemna)

(2021/C 35/54)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Repsol, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.B. Devaureix i J.C. Erdozain López)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: H. O’Neill i V. Ruzek, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Basic AG Lebensmittelhandel (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Altenburg)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 sierpnia 2018 r. (sprawa R 178/2018-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Basic Lebensmittelhandel a Repsol.

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 22 sierpnia 2018 r. (sprawa R 178/2018-2).

2) Postępowanie w sprawie skargi wzajemnej zostaje umorzone.

3) EUIPO i Basic AG Lebensmittelhandel pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Repsol, SA.

(1) Dz.U. C 54 z 11.2.2019.
1)

Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji C(2018) 4831 wersja ostateczna z dnia 17 lipca 2018 r., na mocy której odmówiono pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi Aplidin – plitidepsine na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję Leków.
Wyrok Sądu z dnia 28 października 2020 r. – Ben Ali / Rada

(Sprawa T-151/18) (1)

(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające stosowane w związku z sytuacją w Tunezji - Środki przyjęte względem osób odpowiedzialnych za sprzeniewierzenie państwowych środków finansowych oraz osób i podmiotów z nimi powiązanych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Rozsądny termin na wydanie orzeczenia - Wystarczająca podstawa faktyczna - Termin do wniesienia skargi - Pomoc prawna - Skutek zawieszający - Dopuszczalność - Przesłanki)

(2020/C 443/22)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Slim Ben Tijani Ben Haj Hamda Ben Ali (Verneuil-l’Étang, Francja) (przedstawiciel: adwokat K. Lara)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Lejeune, A. Jaume i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/141 z dnia 29 stycznia 2018 r. zmieniającej decyzję 2011/72/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. 2018, L 25, s. 38), decyzji Rady (WPZiB) 2019/135 z dnia 28 stycznia 2019 r. zmieniającej decyzję 2011/72/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. 2019, L 25, s. 23) oraz decyzji Rady (WPZiB) 2020/117 z dnia 27 stycznia 2020 r. zmieniającej decyzję 2011/72/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. 2020, L 22, s. 31) w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącego.

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2018/141 z dnia 29 stycznia 2018 r. zmieniającej decyzję 2011/72/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji oraz decyzji Rady (WPZiB) 2019/135 z dnia 28 stycznia 2019 r. zmieniającej decyzję 2011/72/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji w zakresie, w jakim te decyzje dotyczą Slima Bena Tijaniego Bena Haja Hamdy Bena Alego.

2) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3) Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez S. Bena Alego.

(1) Dz.U. C 263 z 5.8.2019.
C 399/25

Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Crédit agricole i in. / EBC

(Sprawa T-144/18) (1)

(Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Składki na rzecz systemu gwarancji depozytów lub jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w postaci nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty - Zadania powierzone EBC - Szczególne uprawnienia nadzorcze EBC - Artykuł 4 ust. 1 lit. f), art. 16 ust. 1 lit. c) i art. 16 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 - Środek nakładający obowiązek odliczenia skumulowanej kwoty wartości nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty od kapitału podstawowego Tier I - Brak przeprowadzenia indywidualnego przeglądu)

(2020/C 399/35)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Crédit agricole (Montrouge, Francja) i 69 pozostałych skarżących, wymienionych w załączniku (przedstawiciele: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, avocats)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: E. Koupepidou, R. Bax i F. Bonnard, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji EBC: ECB/SSM/2017-969500TJ5KRTCJQWXH05/380 z dnia 19 grudnia 2017 r. oraz ECB-SSM-2019-FRCAG-17 z dnia 14 lutego 2019 r.

Sentencja

1) Stwierdzona zostaje nieważność pkt 9 decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) ECB/SSM/2017-969500TJ5KRTCJQWXH05/380 z dnia 19 grudnia 2017 r. i art. 3 załącznika A do tej decyzji, a także pkt 9 decyzji ECB-SSM-2019-FRCAG-17 z dnia 14 lutego 2019 r. i art. 3 załącznika do tej decyzji.

2) EBC zostaje obciążony kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 161 z 7.5.2018.
C 399/26

Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Confédération nationale du Crédit mutuel i in. / EBC

(Sprawa T-145/18) (1)

(Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Składki na rzecz systemu gwarancji depozytów lub jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w postaci nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty - Zadania powierzone EBC - Szczególne uprawnienia nadzorcze EBC - Artykuł 4 ust. 1 lit. f), art. 16 ust. 1 lit. c) i art. 16 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 - Środek nakładający obowiązek odliczenia skumulowanej kwoty wartości nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty od kapitału podstawowego Tier I - Brak przeprowadzenia indywidualnego przeglądu)

(2020/C 399/36)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Confédération nationale du Crédit mutuel (Paryż, Francja) i 37 pozostałych skarżących, wymienionych w załączniku (przedstawiciele: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, avocats)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: E. Koupepidou, R. Bax i F. Bonnard, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji EBC: ECB/SSM/2017-9695000CG7B84NLR5984/207 z dnia 19 grudnia 2017 r. oraz ECB-SSM-2019-FRCMU-4 z dnia 14 lutego 2019 r.

Sentencja

1) Stwierdzona zostaje nieważność pkt 8 decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) ECB/SSM/2017-9695000CG7B84NLR5984/207 z dnia 19 grudnia 2017 r. oraz pkt 5 decyzji ECB-SSM-2019-FRCMU-4 z dnia 14 lutego 2019 r.

2) EBC zostaje obciążony kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 161 z 7.5.2018.
C 399/27

Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Arkéa Direct Bank i in. / EBC

(Sprawa T-149/18) (1)

(Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Składki na rzecz systemu gwarancji depozytów lub jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w postaci nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty - Zadania powierzone EBC - Szczególne uprawnienia nadzorcze EBC - Artykuł 4 ust. 1 lit. f), art. 16 ust. 1 lit. c) i art. 16 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 - Środek nakładający obowiązek odliczenia skumulowanej kwoty wartości nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty od kapitału podstawowego Tier I - Brak przeprowadzenia indywidualnego przeglądu)

(2020/C 399/38)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Arkéa Direct Bank (Puteaux, Francja) i 9 pozostałych skarżących, wymienionych w załączniku (przedstawiciele: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, avocats)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: E. Koupepidou, R. Bax i F. Bonnard, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji EBC: ECB/SSM/2017–9695000CG7B84NLR5984/207 z dnia 19 grudnia 2017 r. oraz ECB-SSM-2019-FRCMU-4 z dnia 14 lutego 2019 r.

Sentencja

1) Stwierdzona zostaje nieważność pkt 8 decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) ECB/SSM/2017–9695000CG7B84NLR5984/207 z dnia 19 grudnia 2017 r. oraz pkt 5 decyzji ECB-SSM-2019-FRCMU-4 z dnia 14 lutego 2019 r.

2) EBC zostaje obciążony kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 161 z 7.5.2018.
C 399/26

Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – BPCE i in. / EBC

(Sprawa T-146/18) (1)

(Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Składki na rzecz systemu gwarancji depozytów lub jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w postaci nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty - Zadania powierzone EBC - Szczególne uprawnienia nadzorcze EBC - Artykuł 4 ust. 1 lit. f), art. 16 ust. 1 lit. c) i art. 16 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 - Środek nakładający obowiązek odliczenia skumulowanej kwoty wartości nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty od kapitału podstawowego Tier I - Brak przeprowadzenia indywidualnego przeglądu)

(2020/C 399/37)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: BPCE (Paryż, Francja) i 36 pozostałych skarżących, wymienionych w załączniku (przedstawiciele: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, avocats)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: E. Koupepidou, R. Bax i F. Bonnard, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji EBC: ECB/SSM/2017–9695005MSX1OYEMGDF46/338 z dnia 19 grudnia 2017 r. oraz ECB-SSM-2019-FRBPC-22 z dnia 14 lutego 2019 r.

Sentencja

1) Stwierdzona zostaje nieważność pkt 4 decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) ECB/SSM/2017–9695005MSX1OYEMGDF46/338 z dnia 19 grudnia 2017 r. oraz pkt 3.4–3.7 decyzji ECB-SSM-2019-FRBP C 22 z dnia 14 lutego 2019 r.

2) EBC zostaje obciążony kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 161 z 7.5.2018.
C 378/27

Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Société générale / EBC

(Sprawa T-143/18) (1)

(Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Składki na rzecz systemu gwarancji depozytów lub jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w postaci nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty - Zadania powierzone EBC - Szczególne uprawnienia nadzorcze EBC - Artykuł 4 ust. 1 lit. f), art. 16 ust. 1 lit. c) i art. 16 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 - Środek nakładający obowiązek odliczenia skumulowanej kwoty wartości nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty od kapitału podstawowego Tier I - Brak przeprowadzenia indywidualnego przeglądu)

(2020/C 378/31)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Société générale (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: E. Koupepidou, R. Bax i F. Bonnard, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga oparta na art. 263 TFUE i zmierzająca do stwierdzenia częściowej nieważności, po pierwsze, decyzji EBC ECB/SSM/2017-O2RNE8IBXP4R0TD8PU41/174 z dnia 19 grudnia 2017 r., a po drugie, decyzji EBC ECB-SSM-2019-FRSOG-10 z dnia 14 lutego 2019 r.

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność pkt 5 decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) ECB/SSM/2017-O2RNE8IBXP4R0TD8PU41/174 z dnia 19 grudnia 2017 r., a także art. 3 załącznika A do niej oraz pkt 5 decyzji EBC ECB-SSM-2019-FRSOG-10 z dnia 14 lutego 2019 r. i art. 3 załącznika do niej, w zakresie w jakim dotyczą Société générale.

2) EBC zostaje obciążony kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 161 z 7.5.2018.
Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2021 r. – Jareš Procházková i Jareš / EUIPO– Elton Hodinářská (MANUFACTURE PRIM 1949)

(Sprawa T-656/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy MANUFACTURE PRIM 1949 - Brak wcześniejszego prawa nabytego na podstawie prawa krajowego - Artykuł 52 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 60 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])

(2021/C 79/38)

Język postępowania: Czech

Strony

Strona skarżąca: Hana Jareš Procházková (Praga, Republika Czeska), Antonín Jareš (Praga) (przedstawiciel: adwokat M. Kyjovský)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik).

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Elton Hodinářská a.s. (Nowe Miasto nad Metują, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat T. Matoušek)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 września 2018 r. (sprawa R 1159/2017-4), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między H. Jareš Procházkovą i M. Jarešem, z jednej strony, oraz, Elton Hodinářská, z drugiej strony.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Hana Jareš Procházková i M. Antonín Jareš pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

3) Elton Hodinářská a.s. pokrywa własne koszty.

(1) Dz.U. C 4 z 7.1.2019.
Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2021 r. – ABLV Bank / SRB

(Sprawa T-758/18) (1)

(Unia gospodarcza i walutowa - Unia bankowa - Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych przedsiębiorstw inwestycyjnych (SRM) - Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) - Ustalanie składek ex ante za lata 2015 i 2018 - Oddalenie żądania ponownego obliczenia i zwrotu składek - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt podlegający zaskarżeniu - Dopuszczalność - Instytucja, której zezwolenie na prowadzenie działalności cofnięto - Artykuł 70 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 - Pojęcie „zmiany statusu” - Artykuł 12 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63)

(2021/C 72/29)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: ABLV Bank AS (Ryga, Łotwa) (przedstawiciel: adwokat O. Behrends)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) (przedstawiciele: J. Kerlin i P. Messina, pełnomocnicy, których wspierali adwokaci B. Meyring, S. Schelo, T. Klupsch i S. Ianc)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou, A. Nijenhuis i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności pisma SRB z dnia 17 października 2018 r., w którym SRB oddaliło żądanie skarżącej zmierzające, po pierwsze, do uzyskania ponownego obliczenia składki ex ante za rok 2018 i zwrotu nadpłaty oraz, po drugie, do uzyskania zwrotu części składki ex ante za rok 2015 w związku z cofnięciem przez Europejski Bank Centralny (EBC) jej zezwolenia na prowadzenie działalności.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) ABLV Bank AS zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB).

3) Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

(1) Dz.U. C 82 z 4.3.2019.
C 62/25

Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Fakro/Komisja

(Sprawa T-515/18) (1)

(Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Rynek okien dachowych i kołnierzy uszczelniających - Decyzja o oddaleniu skargi do Komisji - Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 773/2004 - Dostęp do akt - Zasada dobrej administracji - Rozsądny termin - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia - Brak interesu Unii - Prawdopodobieństwo ustalenia istnienia naruszenia - Drapieżne ceny - „Marki walczące” - Rabaty - Wyłączność)

(2021/C 62/30)

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Fakro sp. z o.o. (Nowy Sącz, Polska) (przedstawiciele: adwokaci A. Radkowiak-Macuda i Z. Kiedacz)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Farley, I. Rogalski i J. Szczodrowski, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę skarżącą: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, M. Wiącek i M. Rzotkiewicz, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparta na art. 263 TFUE skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2018) 3864 final z dnia 14 czerwca 2018 r. oddalającej skargę do Komisji złożoną przez skarżącą w sprawie podnoszonych naruszeń art. 102 TFUE na rynku okien dachowych i kołnierzy uszczelniających (sprawa AT.40026 – Velux).

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Fakro sp. z o.o., Komisja Europejska i Rzeczpospolita Polska pokrywają własne koszty.

(1) Dz.U. C 427 z 26.11.2018.
Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – PlasticsEurope / ECHA

(Sprawa T-207/18) (1)

(REACH - Ustalenie listy substancji zidentyfikowanych w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 - Uzupełnienie wpisu dotyczącego substancji bisfenol A na tej liście - Artykuły 57 i 59 rozporządzenia nr 1907/2006 - Oczywisty błąd w ocenie - Podejście oparte na mocy dowodowej przedstawionych dowodów - Badania rozpoznawcze - Zastosowania w charakterze półproduktu - Proporcjonalność)

(2021/C 53/40)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: PlasticsEurope (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci R. Cana, E. Mullier i F. Mattioli)

Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (przedstawiciele: M. Heikkilä, W. Broere i C. Buchanan, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller, D. Klebs i S. Heimerl, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: A.-L. Desjonquères, J. Traband, E. Leclerc i W. Zemamta, pełnomocnicy), ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat P. Kirch)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ECHA ED/01/2018 z dnia 3 stycznia 2018 r., na mocy której istniejący wpis substancji bisfenol A na listę substancji zidentyfikowanych w celu ewentualnego włączenia do załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2007, L 136, s. 3), zgodnie z art. 59 tego rozporządzenia, został uzupełniony w ten sposób, że bisfenol A został zidentyfikowany również jako substancja zaburzająca gospodarkę hormonalną i powodująca prawdopodobne poważne skutki dla środowiska dające powody do obaw równoważnych obawom stwarzanym przez pozostałe substancje wymienione w art. 57 lit. a)–e) wspomnianego rozporządzenia, w rozumieniu art. 57 lit. f) tego rozporządzenia.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) PlasticsEurope pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA) i przez ClientEarth.

3) Republika Federalna Niemiec i Republika Francuska pokrywają własne koszty.

(1) Dz.U. C 190 z 4.6.2018.
Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Pareto Trading/EUIPO – Bikor i Bikor Professional Color Cosmetics (BIKOR EGYPTIAN EARTH)

(Sprawa T-438/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy BIKOR EGYPTIAN EARTH - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Zła wiara - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])

(2021/C 53/43)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Pareto Trading Co., Inc. (Carlstadt, New Jersey, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci I. Sempere Massa, C. Martínez-Tercero Molina i V. Balaguer Fuentes)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Gája, H. O’Neill, V. Ruzek i S. Hanne, pełnomocnicy).

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Elżbieta Korbut Bikor (Gdańsk, Polska), Bikor Professional Color Cosmetics Małgorzata Wedekind (Gdańsk)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 kwietnia 2018 4. (sprawa R 1826/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Pareto Trading, z jednej strony, a E. Bikor i Bikor Professional Color Cosmetics Małgorzata Wedekind, z drugiej strony.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Pareto Trading Co., Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 319 z 10.9.2018.