ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
33

Wydaje się, że ze względu na konieczność zapewnienia spójności wykładni różnych przepisów decyzji ramowej podejście to można co do zasady zastosować do art. 8 ust. 1 lit. c) tej decyzji ramowej. Przepis ten należy zatem interpretować w ten sposób, że pojęcie „orzeczenia sądowego” oznacza decyzje organów uczestniczących w sprawowaniu w państwach członkowskich wymiarze sprawiedliwości w sprawach karnych, z wyłączeniem służb policji.
22

W tych okolicznościach Spetsializiran nakazatelen sad (wyspecjalizowany sąd karny) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy zgodne z art. 3 i 6 dyrektywy 2016/343 (dotyczącymi domniemania niewinności i ciężaru dowodu w ramach postępowania karnego) jest orzecznictwo krajowych sądów, a mianowicie wiążąca uchwała Varhoven [kasatsionen] sad (najwyższego sądu kasacyjnego) (wydana po przyjęciu tej dyrektywy, lecz przed upływem terminu do dokonania jej transpozycji), zgodnie z którą to uchwałą Varhoven [kasatsionen] sad (najwyższego sądu kasacyjnego) – po stwierdzeniu przez niego niezgodności między art. 5 ust. 4 w związku z art. 5 ust. 1 lit. с) europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności a prawem krajowym (art. 270 ust. 2 NPK), odnoszącej się do rozpatrzenia lub pominięcia istnienia uzasadnionego przypuszczenia popełnienia przestępstwa (w ramach postępowania sądowego dotyczącego kontroli przedłużenia środka zapobiegawczego polegającego na „tymczasowym aresztowaniu” w trakcie sądowego etapu postępowania karnego) – przyznał sądom orzekającym co do istoty swobodę oceny, czy będą one przestrzegać europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, czy też nie?”.
Artykuł 26 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że środki takie jak areszt domowy w wymiarze dziewięciu godzin na dobę w godzinach nocnych, połączony z dozorem elektronicznym danej osoby za pomocą opaski elektronicznej, z obowiązkiem stawiennictwa codziennie lub kilka razy w tygodniu w komisariacie policji w określonych godzinach, a także z zakazem występowania o wydanie dokumentów umożliwiających podróż za granicę, nie są co do zasady – uwzględniając rodzaj, czas trwania, skutki i sposób wykonania całokształtu tych środków – do tego stopnia ograniczające, by wywierały skutek w postaci pozbawienia wolności porównywalny z osadzeniem i tym samym zostały zakwalifikowane jako „zatrzymanie” w rozumieniu wspomnianego przepisu, czego sprawdzenie należy jednak do sądu odsyłającego.
21

Jednakże pojęcie to nie jest niejednoznaczne i powinno być rozumiane w jego znaczeniu potocznym, to znaczy jako odnoszące się do przemieszczenia się osoby fizycznej z miejsca nienależącego do terytorium Unii do miejsca należącego do tego terytorium lub z tego ostatniego miejsca do miejsca nienależącego to wspomnianego terytorium.
20

Sąd odsyłający powziął wątpliwości w przedmiocie skuteczności środków prawnych wskazanych przez krajowy organ ochrony danych w celu uzyskania danych osobowych. W tym względzie uściślił on, po pierwsze, że jeśli we wniosku skierowanym do ewidencji ludności nie wskazano nazwiska pasażera taksówki, jest możliwe, iż ten pasażer nie będzie mógł zostać zindywidualizowany bez numeru dokumentu tożsamości, ponieważ takie same imiona i nazwiska może nosić wiele osób. Po drugie, sąd odsyłający jest zdania, że – mając na względzie krajowe przepisy dotyczące gromadzenia dowodów – aby wnieść powództwo cywilne, powód musi przynajmniej znać miejsce zamieszkania pozwanego.
Nota wyjaśniająca do HS dotycząca pozycji 9021 wskazuje:

„Przyrządy stosowane przy złamaniach używane są […] do unieruchomienia kontuzjowanych części ciała (do naciągania lub ochrony) [lub] do nastawiania złamań […].

Niektóre z tych artykułów są przeznaczone do przymocowania na pacjencie (np. druciane, cynkowe lub drewniane kołyski do trzymania kończyn, szyny do opaski gipsowej, przyrządy stosowane przy złamaniach żeber itp.); inne przeznaczone są do przymocowania do łóżka, stołu lub innej podpory (ochronne wyścielone kołyski, wyciągi do unieruchamiania złamań wykonane z rurek, stosowane zamiast szyn lub kołysek itp.).

Z zastrzeżeniem postanowień uwagi 1 [lit.] f) do niniejszego działu, niniejsza pozycja obejmuje także płytki, gwoździe itp., które są wstawione [wprowadzane] chirurgicznie wewnątrz [do] ciała człowieka, aby trzymać razem dwie części złamanej kości lub do podobnych metod leczenia złamań”.
4

Artykuł 6 ust. 3 i 4 dyrektywy siedliskowej przewiduje: „3. Każdy plan lub przedsięwzięcie, które nie jest bezpośrednio związane lub konieczne do zagospodarowania terenu, ale które może na nie w istotny sposób oddziaływać, zarówno oddzielnie, jak i w połączeniu z innymi planami lub przedsięwzięciami, podlega odpowiedniej ocenie jego skutków dla danego terenu z punktu widzenia założeń jego ochrony. W świetle wniosków wynikających z tej oceny oraz bez uszczerbku dla przepisów ust. 4 właściwe władze krajowe wyrażają zgodę na ten plan lub [to] przedsięwzięcie dopiero po upewnieniu się, że nie wpłyną one niekorzystnie na [integralność] dan[ego] terenu[u] oraz, w stosownych przypadkach, po uzyskaniu opinii całego społeczeństwa. 4. Jeśli pomimo negatywnej oceny skutków dla danego terenu oraz braku rozwiązań alternatywnych plan lub przedsięwzięcie musi [muszą] jednak zostać zrealizowane z powodów o charakterze zasadniczym wynikających z nadrzędnego interesu publicznego, w tym interesów mających charakter społeczny lub gospodarczy, państwo członkowskie stosuje wszelkie środki kompensujące konieczne do zapewnienia ochrony ogólnej spójności »Natury 2000«. O przyjętych środkach kompensujących państwo członkowskie informuje Komisję. Jeżeli dany teren obejmuje typ siedliska przyrodniczego lub jest zamieszkały przez gatunek o znaczeniu priorytetowym, jedyne względy, na które można się powołać, to względy odnoszące się do zdrowia ludzkiego lub bezpieczeństwa publicznego, korzystnych skutków o podstawowym znaczeniu dla środowiska lub, po wyrażeniu opinii przez Komisję, innych powodów o charakterze zasadniczym wynikających z nadrzędnego interesu publicznego”.
35

W konsekwencji ograniczenie wykluczenia obszaru leśnego kwalifikującego się do uzyskania wsparcia z „Natury 2000” z możliwości otrzymania rekompensaty w ramach takiego wsparcia wyłącznie do działki lub wyłącznie do hektara, którego część należy do państwa, a nawet całkowity brak wykluczenia, gdy wspomniana cześć jest niewielka, jest zgodne z zasadą proporcjonalności, w przeciwieństwie do całkowitego wykluczenia tego obszaru, z kompletnym pominięciem stosunku między powierzchnią tego obszaru należącego do państwa a powierzchnią obszaru należącego do osoby prywatnej.
Mając na względzie całość powyższych rozważań, na zadane pytanie należy odpowiedzieć, że art. 14 i art. 15 ust. 1 dyrektywy 2008/98 powinny być interpretowane w ten sposób, iż na obecnym etapie rozwoju prawa Unii przepisy te nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak uregulowanie będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, które w celu finansowania usługi gospodarowania odpadami miejskimi i ich unieszkodliwiania przewiduje cenę obliczaną na podstawie szacunkowej objętości odpadów wygenerowanej przez użytkowników tej usługi, a nie na podstawie ilości odpadów rzeczywiście wytworzonych i przekazanych przez nich do punktu zbioru, jak również uiszczenie przez użytkowników, występujących jako posiadacze odpadów, opłaty dodatkowej, z której przychód jest przeznaczony na finansowanie inwestycji kapitałowych niezbędnych do przetwarzania odpadów, w tym ich recyklingu. Do sądu odsyłającego należy jednak sprawdzenie, na podstawie okoliczności faktycznych i prawnych, które zostały mu przedstawione, czy nie prowadzi to do obciążenia niektórych „posiadaczy” kosztami ewidentnie nieproporcjonalnymi do objętości lub rodzaju odpadów, które mogą oni wytworzyć. W tym celu sąd krajowy będzie mógł w szczególności uwzględnić kryteria związane z rodzajem nieruchomości zajmowanych przez użytkowników, z powierzchnią tych nieruchomości oraz ich przeznaczeniem, ze zdolnością „posiadaczy” do wytwarzania odpadów, z objętością pojemników udostępnionych użytkownikom, jak również z częstotliwością zbiórki w zakresie, w jakim parametry te mogą wpływać bezpośrednio na kwotę kosztów gospodarowania odpadami.
5

Artykuł 7 rzeczonej dyrektywy stanowi: „1. Praktykę handlową uznaje się za wprowadzającą w błąd, jeżeli w konkretnym przypadku, biorąc pod uwagę wszystkie jej cechy i okoliczności oraz ograniczenia środka przekazu, pomija ona istotne informacje potrzebne przeciętnemu konsumentowi, stosownie do okoliczności, do podjęcia świadomej decyzji dotyczącej transakcji i tym samym powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął. 2. Za wprowadzające w błąd uznaje się również zaniechanie, jeżeli, uwzględniając szczegółowe postanowienia ust. 1, przedsiębiorca zataja lub w sposób niejasny, niezrozumiały, dwuznaczny lub z opóźnieniem przekazuje istotne informacje, o których mowa w tym ustępie, lub nie ujawnia komercyjnego celu praktyki, jeżeli nie wynika on jasno z kontekstu i jeżeli powoduje to lub może spowodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął. 3. W przypadku gdy środek przekazu stosowany dla danej praktyki handlowej nakłada ograniczenia przestrzenne lub czasowe, ograniczenia te i wszystkie środki podjęte przez przedsiębiorcę w celu udostępnienia informacji konsumentom w inny sposób zostaną uwzględnione przy rozstrzyganiu, czy doszło do pominięcia informacji. 4. W przypadku zaproszenia do dokonania zakupu za istotne uważa się następujące informacje, jeżeli nie wynikają one jasno z kontekstu: a) istotne cechy produktu, w takim zakresie, w jakim jest to właściwe dla danego środka przekazu i produktu; b) adres i tożsamość przedsiębiorcy, np. nazwa firmy [firma] i, w stosownych przypadkach, adres i tożsamość przedsiębiorcy, na którego rzecz [na którego rachunek] działa; c) cena wraz z podatkami lub, w przypadku gdy charakter produktu nie pozwala w sposób racjonalny na wcześniejsze obliczenie ceny, sposób, w jaki cena jest obliczana, jak również, w odpowiednich przypadkach, wszelkie dodatkowe opłaty za transport, dostawę lub usługi pocztowe lub, w sytuacji gdy wcześniejsze obliczenie tych opłat nie jest w sposób racjonalny możliwe, informacja o możliwości powstania takich dodatkowych kosztów; d) uzgodnienia dotyczące sposobu płatności, dostawy lub wykonania oraz procedury rozpatrywania reklamacji, jeżeli odbiegają one od wymogów staranności zawodowej; e) w odniesieniu do produktów i transakcji obejmujących prawo odstąpienia lub unieważnienia – istnienie takiego prawa. 5. Wymogi informacyjne ustanowione w prawie wspólnotowym dotyczące komunikacji handlowej, w tym reklamy i marketingu, których niewyczerpujący wykaz zamieszczono w załączniku II, uznaje się za istotne”.
24

W tych okolicznościach Amtsgericht München (sąd rejonowy w Monachium) postanowił zawiesić podjęcie decyzji o wydaniu postanowienia o zastosowaniu tymczasowego aresztowania i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi, których treść została sformułowana identycznie dla spraw C‑124/16 i C‑213/16: „1) Czy art. 2 i art. 6 ust. 1 i 3 dyrektywy 2012/13 sprzeciwiają się przepisowi państwa członkowskiego, zgodnie z którym w ramach postępowania karnego oskarżony, który nie ma miejsca zamieszkania w tym państwie członkowskim, ma obowiązek ustanowienia pełnomocnika do doręczeń dla celów wydanego wobec niego wyroku nakazowego, nawet jeżeli w następstwie tego oskarżony nie ma możliwości wykorzystania w całości terminu na wniesienie sprzeciwu od wyroku nakazowego, ale nie ma on także adresu, pod który można mu doręczyć wyrok nakazowy w sposób możliwy do udowodnienia, a imienne wskazanie pełnomocnika do doręczeń umożliwia mu informowanie na bieżąco pełnomocnika do doręczeń, pod jaki adres może być wysłany wyrok nakazowy za pisemnym potwierdzeniem odbioru? 2) Czy art. 2 ust. 1 i art. 6 ust. 1 i 3 dyrektywy 2012/13 sprzeciwiają się przepisowi państwa członkowskiego, zgodnie z którym w ramach postępowania karnego oskarżony, który nie ma miejsca zamieszkania w tym państwie członkowskim, ma obowiązek ustanowienia pełnomocnika do doręczeń dla celów wydanego wobec niego wyroku nakazowego, a bieg terminu do wniesienia sprzeciwu rozpoczyna się już z chwilą doręczenia pełnomocnikowi do doręczeń, jeżeli oskarżony w przypadku tak obliczonego uchybienia terminu może wnosić o przywrócenie terminu, a za uzasadnienie wystarczy to, że wyrok nakazowy został mu przekazany, i po przekazaniu wniósł on w terminie sprzeciw, czyli jeżeli może on później skorzystać z nieskróconego terminu do wniesienia sprzeciwu dzięki przywróceniu terminu, nawet jeżeli ustawa przewiduje zasadę wykonalności wyroku nakazowego z upływem terminu?”.
2)

Artykuł 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 2700/2000, należy interpretować w ten sposób, że w sprawie takiej jak w postępowaniu głównym, z informacji zawartych w sprawozdaniu Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) można wywnioskować, że importer nie może na podstawie tego przepisu zasadnie powoływać się na uzasadnione oczekiwania w celu sprzeciwienia się retrospektywnemu zaksięgowaniu ceł przywozowych. Niemniej jednak, jeśli sprawozdanie to zawiera jedynie ogólny opis rozpatrywanej sytuacji, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego, nie może ono samo wystarczyć do wykazania w wymagany prawem sposób, że przesłanki te są pod wszelkimi względami faktycznie spełnione w szczególności, jeżeli chodzi o mające znaczenie zachowanie eksportera. W tych okolicznościach zasadniczo do organów celnych państwa przywozu należy wykazanie, w drodze dodatkowych środków dowodowych, że wydanie przez organy celne państwa wywozu nieprawidłowego świadectwa pochodzenia na formularzu A można przypisać przedstawieniu nieprawidłowych okoliczności faktycznych przez eksportera. Niemniej jednak, w wypadku gdy organy celne państwa przywozu nie są w stanie przedstawić rzeczonego dowodu, wykazanie, że rzeczone świadectwo zostało wydane na podstawie okoliczności faktycznych prawidłowo przedstawionych przez eksportera, należy do importera.
20

Co się tyczy art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29, stanowi on, że państwa członkowskie powinny zapewnić autorom wyłączne prawo do zezwalania, lub zabraniania, na jakiekolwiek publiczne udostępnianie ich utworów, drogą przewodową lub bezprzewodową, włączając podawanie do publicznej wiadomości ich utworów w taki sposób, że osoby postronne mają do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie.
14

W szczególności wątpliwości sądu odsyłającego dotyczą tego, czy zastosowanie art. 96 ust. 1 TFUE w sporze zawisłym przed tym sądem, w zakresie, w jakim postanowienie to dotyczy „transportu wykonywanego wewnątrz Unii”, zakłada, że przewóz ten powinien mieć zasięg międzynarodowy. Sąd ten wskazuje, że usługi przewozu osób, których dotyczy zawisły przed nim spór, ze względu na międzynarodowy charakter dworca i portu lotniczego, których owe usługi dotyczą, nie są wyłącznie świadczone na rzecz obywateli belgijskich. Sąd ten ma również wątpliwości co do wykładni pojęcia „stawek i warunków” zawartego w treści tego postanowienia oraz co do tego, czy ochrona poszczególnych gałęzi przemysłu, jaką postanowienie to zakłada, znajduje zastosowanie do branży przewozowej, w ramach której taksówki oferują swe usługi.
24

Sąd odsyłający wskazuje jednak, że skarga złożona na ten wyrok przed Raad van State (radą stanu) nie została rozpatrzona ani co do istoty, ani nawet jeśli chodzi o jej dopuszczalność, ponieważ ze względu na to, iż nie wniesiono o dalsze prowadzenie postępowania w terminie ustawowym liczonym od doręczenia sprawozdania audytora, stwierdzono istnienie domniemania ustawowego dotyczącego cofnięcia skargi przez skarżącego w postępowaniu głównym. Powstaje zatem kwestia, czy w takich okolicznościach powinno się uznać, iż wspomniany wyrok został wydany przez sąd orzekający w ostatniej instancji, ze względu na fakt, że w postępowaniu odwoławczym nie przeprowadzono oceny co do istoty. Żądanie skarżącego w postępowaniu głównym mające na celu skierowanie przez Raad voor Vreemdelingenbetwistingen (radę ds. sporów dotyczących cudzoziemców) odesłania prejudycjalnego do Trybunału zostało bowiem odrzucone ze względu na to, że zostało ono przedstawione w piśmie procesowym, które nie mogło zostać uwzględnione ze względu na datę jego złożenia.
2)

Wykładni art. 13 rozporządzenia nr 1346/2000 należy dokonywać w ten sposób, że strona, na której spoczywa ciężar dowodu, musi wykazać, iż w wypadku gdy lex causae pozwala na zaskarżenie czynności, co do której przyjmuje się, że została dokonana z pokrzywdzeniem wierzycieli, warunki wymagane do tego, by można było uwzględnić skargę wniesioną na tę czynność, które różnią się od warunków przewidzianych przez lex fori concursus, nie zostały faktycznie spełnione.
Artykuł 3 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy Komisji 2008/69/WE z dnia 1 lipca 2008 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia do niej klofentezyny, dikamby, difenokonazolu, diflubenzuronu, imazachinu, lenacylu, oksadiazonu, pikloramu i pyriproksyfenu jako substancji czynnych należy interpretować w ten sposób, że przewidziana w nim data 31 grudnia 2008 r. odpowiada – w odniesieniu do dopuszczonego już środka ochrony roślin zawierającego jedną z substancji czynnych wymienionych w załączniku do tej dyrektywy – ostatecznemu terminowi, przed upływem którego wszystkie substancje czynne zawarte w rzeczonym środku ochrony roślin, inne niż substancje czynne wymienione w załączniku do dyrektywy 2008/69, powinny zostać wpisane do wykazu znajdującego się w załączniku I do dyrektywy Rady 91/414 z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, aby powstało zobowiązanie do dokonania ponownej oceny tego środka przewidzianej w tym art. 3 ust. 2 akapit pierwszy.
19

Zdaniem sądu odsyłającego z art. 2 pkt 1 dyrektywy 2011/7 wynika, że o ile każda umowa jest transakcją handlową, o tyle nie każda transakcja handlowa musi być umową. Zatem kilka indywidualnych transakcji handlowych mogłoby tworzyć jedną umowę ramową. Ponadto ochrona prawa wierzyciela do otrzymania terminowej płatności w transakcji handlowej powinna skłaniać nie do zawężania tej ochrony do umów, lecz do rozszerzenia jej na operacje handlowe.
2

Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. [108 TFUE] (Dz.U. 1999, L 83, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 8, t. 1, s. 339), które obowiązywało w momencie wydania decyzji z dnia 12 czerwca 2014 r., w art. 4, zatytułowanym „Wstępne badanie zgłoszenia i decyzje Komisji”, stanowiło: „1. Komisja bada zgłoszenie bezzwłocznie po jego otrzymaniu. Z zastrzeżeniem art. 8 Komisja podejmuje decyzję zgodnie z ust. 2, 3 lub 4. 2. W przypadku gdy Komisja po przeprowadzeniu badania wstępnego stwierdza, że środek będący przedmiotem zgłoszenia nie stanowi pomocy, ustalenie to zostaje stwierdzone w formie decyzji. 3. W przypadku gdy Komisja po przeprowadzeniu badania wstępnego stwierdza, że nie ma żadnych wątpliwości co do zgodności środka będącego przedmiotem zgłoszenia [z rynkiem wewnętrznym], w stopniu, w jakim mieści się on w zakresie art. [107 ust. 1 TFUE], Komisja podejmuje decyzję, że środek jest zgodny [z rynkiem wewnętrznym] (zwaną dalej »decyzją o niewnoszeniu zastrzeżeń«). W decyzji określone zostaje, który z przewidzianych traktatem wyjątków zastosowano. 4. W przypadku gdy po przeprowadzeniu wstępnego badania Komisja stwierdza, że zaistniały wątpliwości co do zgodności środka będącego przedmiotem zgłoszenia [z rynkiem wewnętrznym], Komisja podejmuje decyzję o wszczęciu postępowania zgodnie z art. [108 ust. 2 TFUE] (zwaną dalej »decyzją o wszczęciu formalnej procedury dochodzenia [formalnego postępowania wyjaśniającego]«). […]”.
25

Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem przesłanki, jakie musi spełnić działanie, by mogło wchodzić w zakres pojęcia pomocy w rozumieniu art. 107 TFUE, nie są spełnione, jeżeli przedsiębiorstwo będące beneficjentem mogłoby uzyskać taką samą korzyść co korzyść przysporzona mu przy użyciu zasobów państwowych w okolicznościach, które odpowiadają normalnym warunkom rynkowym. W wypadku gdy wierzyciel należący do sektora publicznego przyznaje udogodnienia w spłacie długu należnego mu od przedsiębiorstwa, oceny tej dokonuje się, co do zasady, na podstawie kryterium wierzyciela prywatnego (zob. w szczególności wyroki: z dnia 24 stycznia 2013 r., Frucona Košice/Komisja, C‑73/11 P, EU:C:2013:32, pkt 70, 71; z dnia 21 marca 2013 r., Komisja/Buczek Automotive, C‑405/11 P, niepublikowany, EU:C:2013:186, pkt 31, 32).
23

Z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi wynika, że korzystanie z komunikacji elektronicznej jest dozwolone w niektórych postępowaniach, w tym w niektórych postępowaniach w sprawach karnych lub w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, w których reprezentowanie strony przez adwokata nie jest obowiązkowe, to jest w postępowaniach, których dotyczy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym. Dostęp do takiego środka komunikacji jest zastrzeżony dla adwokatów wpisanych na listę prowadzoną przez francuską izbę adwokacką. W czasie wystąpienia okoliczności faktycznych sprawy w postępowaniu głównym, dostęp do tego środka komunikacji był co do zasady zastrzeżony dla adwokatów z okręgu sądu właściwego dla izby adwokackiej, do której należą. Dla adwokatów prowadzących działalność w innym państwie członkowskim jedynymi dozwolonymi sposobami komunikacji są złożenie pisma w sekretariacie sądu lub nadanie go na poczcie.
40

Z łącznej lektury art. 7 ust. 1 i art. 10 ust. 1 dyrektywy 86/653 wynika niemniej, że chociaż przedstawiciel handlowy ma prawo do otrzymania prowizji w przypadku zawarcia transakcji z pozyskanymi przez niego klientami, do konkretyzacji tego prawa dochodzi dopiero w momencie wykonania tych transakcji albo w momencie, w którym dana transakcja powinna zostać wykonana. Z powołanych przepisów można zatem wywnioskować, że prowizja staje się należna w miarę wykonywania tej umowy, co, w przypadku długoterminowych umów o charakterze ciągłym, takich jak umowa ubezpieczenia rozpatrywana w niniejszym przypadku, rozciągnięte jest w czasie. Tymczasem, chociaż prowizja staje się należna tylko w wysokości proporcjonalnej do zrealizowanej części transakcji, prawo do prowizji wygasa, jeżeli transakcje te nie zostaną zrealizowane. Artykuł 11 ust. 1 tiret pierwsze tej dyrektywy należy zatem interpretować jako regulujący zarówno przypadki całkowitego niewykonania umowy, jak i przypadki częściowego jej niewykonania.
26

Po pierwsze, zdaniem Republiki Portugalskiej z brzmienia tego przepisu wynika, że o terminie na wniesienie skargi decyduje publikacja spornej decyzji w Dzienniku Urzędowym. Wyrażenie „stosownie do przypadku” wskazuje bowiem według niej, że rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia skargi powinno zostać określone zgodnie ze wskazanym w tym przepisie porządkiem form publikacji. Uważa ona, że oznacza to, iż notyfikacja jest subsydiarna w stosunku do publikacji, nawet w przypadku decyzji, których publikacja nie jest obowiązkowa. Według niej taka wykładnia znajduje potwierdzenie w wyroku z dnia 10 marca 1998 r., Niemcy/Rada (C‑122/95, EU:C:1998:94), i umożliwia przestrzeganie zasady pewności prawa oraz uniknięcie wszelkiej dyskryminacji między państwami członkowskimi.