Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Termin wyznaczony państwu członkowskiemu w uzasadnionej opinii – Późniejsze zaprzestanie uchybienia – Interes w kontynuowaniu postępowania

(art. 226 WE)

2. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi – Okoliczności przedstawione w odpowiedzi na uzasadnioną opinię – Brak uwzględnienia w skardze – Naruszenie prawa do obrony – Brak

(art. 226 WE)

3. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Badanie zasadności przez Trybunał – Brak ujemnych konsekwencji zarzucanego uchybienia – Brak istotności dla sprawy

(art. 226 WE)

4. Polityka społeczna – Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej – Dostęp do zatrudnienia i warunki pracy – Równość traktowania – Dyrektywa w sprawie wykonania porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego – Przerwanie urlopu rodzicielskiego przez inny urlop gwarantowany prawem wspólnotowym – Wiążące się z tym skrócenie urlopu rodzicielskiego – Niedopuszczalność

(dyrektywa 96/34, załącznik, klauzula 2, pkt 1)

5. Polityka społeczna – Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej – Dostęp do zatrudnienia i warunki pracy – Równość traktowania – Dyrektywa w sprawie wykonania porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego – Podmiotowy zakres stosowania – Dodanie przez państwo członkowskie warunków nieprzewidzianych dyrektywą – Niedopuszczalność

(dyrektywa 96/34, załącznik, klauzula 2, pkt 1)

Summary

1. Komisja posiada interes we wniesieniu skargi na podstawie art. 226 WE, nawet jeśli zarzucane państwu członkowskiemu naruszenie zostało usunięte po upływie terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii.

(por. pkt 18–19)

2. Państwo członkowskie nie może opierać się ani na braku uwzględnienia jego odpowiedzi na uzasadnioną opinię, ani na przekroczeniu terminu przekazania tejże odpowiedzi do sekretariatu generalnego Komisji, aby uzasadnić podnoszony przez nie zarzut niedopuszczalności skargi. W istocie nawet przy założeniu, że postępowanie sporne zostało wszczęte w drodze skargi Komisji z nieuwzględnieniem ewentualnych nowych okoliczności faktycznych lub prawnych przytoczonych przez zainteresowane państwo członkowskie w jego odpowiedzi na uzasadnioną opinię, prawo tego państwa do obrony nie zostaje z tego powodu naruszone.

(por. pkt 21)

3. Nieprzestrzeganie obowiązku nałożonego przez normę prawa wspólnotowego stanowi samo w sobie uchybienie zobowiązaniom, a twierdzenie, że to nieprzestrzeganie nie pociągnęło za sobą ujemnych konsekwencji, pozbawione jest znaczenia. W istocie taka okoliczność ma wpływ nie na istnienie zarzucanego uchybienia, ale na jego zakres.

(por. pkt 35)

4. Klauzula 2 pkt 1 porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego, załączonego do dyrektywy 96/34 w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC przyznaje pracownikom, mężczyznom i kobietom, indywidualne prawo do trwającego przynajmniej trzy miesiące urlopu rodzicielskiego. Urlop ten nie może ulec skróceniu, jeśli zostaje przerwany przez inny urlop, taki jak urlop macierzyński mający odmienny niż urlop rodzicielski cel. Gwarantowany prawem wspólnotowym urlop nie może wpływać na uprawnienie do skorzystania z innego gwarantowanego przez to prawo urlopu. Stąd przewidując, że powstające w trakcie urlopu rodzicielskiego uprawnienia do urlopu macierzyńskiego lub do urlopu z racji przysposobienia zastępują urlop rodzicielski, który w ten sposób winien ulec zakończeniu, bez umożliwienia rodzicowi przeniesienia części urlopu rodzicielskiego, z którego nie mógł on skorzystać, państwo członkowskie uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

(por. pkt 31, 33, 52 oraz pkt 1 sentencji)

5. Dyrektywa 96/34 w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC przyznaje prawo do urlopu rodzicielskiego wszystkim rodzicom, którzy posiadają dziecko w wieku nieprzekraczającym określonej granicy wiekowej. Ze względu na to, że dyrektywa ta przewiduje, iż prawo do urlopu rodzicielskiego przysługuje w pewnym okresie, do momentu, kiedy dziecko nie osiągnie wieku określonego przez zainteresowane państwo członkowskie, okoliczność, czy dziecko narodziło się przed ostatecznym terminem przewidzianym do dokonania transpozycji tejże dyrektywy, czy też po nim, nie ma w tym względzie znaczenia. Ograniczając przyznanie prawa do urlopu rodzicielskiego do rodziców dzieci narodzonych po dacie transpozycji dyrektywy lub co do których wszczęto po tej dacie postępowanie o przysposobienie, państwo członkowskie uzależnia skorzystanie z urlopu rodzicielskiego od dodatkowego niedozwolonego przez tę dyrektywę warunku i uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

(por. pkt 47–48, 52 oraz pkt 1 sentencji)