Chociaż poszukiwanie pewnej estetycznej harmonii w ubiorze stanowi wspólną cechę całego sektora odzieżowego i mody, to wciąż jest to czynnik zbyt ogólny, aby móc samodzielnie uzasadnić komplementarność towarów takich jak biżuteria i zegarki z jednej strony oraz artykuły odzieżowe z drugiej strony.

Należy jednak podkreślić, że istnienie między towarami stosunku estetycznej komplementarności nie wystarcza do stwierdzenia podobieństwa tych towarów. Aby można było dokonać takiego stwierdzenia, konieczne jest jeszcze, by konsumenci uważali za zwyczajne sprzedawanie tych towarów pod tym samym znakiem towarowym, co w normalnych warunkach oznacza, że towary te mają w znacznej mierze tych samych wytwórców lub dystrybutorów.

Towary komplementarne to towary, pomiędzy którymi istnieje ścisły związek polegający na tym, że jedne są nieodzowne lub istotne z punktu widzenia użycia drugich, wobec czego konsumenci mogą myśleć, że za produkcję tych towarów odpowiedzialne jest to samo przedsiębiorstwo. Z definicji towary kierowane do różnych kręgów odbiorców nie mogą mieć charakteru komplementarnego.

Z uwagi na brak podobieństwa rozpatrywanych towarów w odczuciu ogółu odbiorców prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego nie istnieje w przypadku graficznego oznaczenia B, o którego rejestrację w charakterze wspólnotowego znaku towarowego wniesiono dla „optycznych okularów przeciwsłonecznych” oraz „odzieży i butów”, należących, odpowiednio, do klas 9 i 25 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, i w przypadku graficznego znaku towarowego przedstawiającego dwa rozpostarte skrzydła zarejestrowanego wcześniej jako międzynarodowy znak towarowy wywołujący skutki między innymi w Niemczech, w Austrii, w Beneluksie, w Bułgarii, w Hiszpanii, w Estonii, we Francji, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Łotwie, na Litwie, w Portugalii, w Republice Czeskiej, w Rumunii, w Słowacji i w Słowenii, oznaczającego między innymi towary należące do klasy 14 i odpowiadające następującemu opisowi: „zegarki, mechanizmy do zegarków, obudowy, tarcze, paski do zegarków, przybory zegarmistrzowskie; czasomierze; chronografy; urządzenia sportowego pomiaru czasu; zegary z wahadłem, miniaturowe zegary i budziki; wszystkie urządzenia do pomiaru czasu, zegarki, wyroby jubilerskie i biżuteria; instalacje wskazujące rozkład godzinowy, przyrządy i tablice wskazujące czas”. Brak podobieństwa rozpatrywanych towarów nie może zostać zrekompensowany w ramach całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd przez fakt, że sporne znaki towarowe są podobne czy wręcz identyczne, i to niezależnie od poziomu ich znajomości wśród właściwych konsumentów.

Ponadto renoma wcześniejszego graficznego znaku towarowego w rozumieniu art. 8 ust. 5 wspomnianego rozporządzenia nie została wykazana. Chociaż bowiem używanie złożonego znaku towarowego tworzonego przez wcześniejszy graficzny znak towarowy i słowo „longines” ma charakter trwały oraz istotny pod względem jakościowym i ilościowym, to jednak właśnie to ostatnie słowo przykuwa uwagę konsumentów i pozostaje rzeczywiście w ich pamięci, natomiast nie zostało wykazane, by znacząca część właściwego kręgu odbiorców z jednego lub więcej niż jednego państwa członkowskiego Unii, w stosunku do których powoływano się na renomę, również znała sam wcześniejszy graficzny znak towarowy i bez wysiłku kojarzyła go z artykułami zegarmistrzowskimi i czasomierzami, dla których powoływano się na ową renomę.

(por. pkt 84, 121)