Zasada nullum crimen, nulla poena sine lege wymaga, aby prawo jasno określało naruszenia i związane z nimi kary. Warunek ten jest spełniony, jeśli zainteresowany na podstawie treści przepisu i w razie potrzeby na podstawie wykładni dokonanej przez sądy jest w stanie określić, jakie działania i zaniechania grożą pociągnięciem go do odpowiedzialności karnej. W tym względzie termin „prawo” wykorzystany w art. 7 ust. 1 EKPC odpowiada terminowi „ustawa” zawartemu w innych artykułach tej konwencji i obejmuje zarówno prawo pochodzące od ustawodawcy, jak i wynikające z orzecznictwa.

Prawo konkurencji Unii opiera się bowiem na zasadzie odpowiedzialności osobistej podmiotu gospodarczego, który popełnił naruszenie. Jeśli spółka dominująca jest częścią tego podmiotu gospodarczego, to spółka ta uważana jest za odpowiedzialną solidarnie, wraz z innymi podmiotami prawa tworzącymi daną jednostkę, za naruszenie prawa konkurencji. Nawet jeśli spółka dominująca nie bierze bowiem bezpośredniego udziału w naruszeniu, to w takiej sytuacji wywiera decydujący wpływ na spółkę lub spółki zależne uczestniczące w naruszeniu. W tym kontekście nie można zatem uważać odpowiedzialności spółki dominującej za odpowiedzialność niezależną od winy. We wskazanej sytuacji spółka dominująca skazywana jest za naruszenie, którego miała dopuścić się sama.

Komisja nie jest bowiem sądem w rozumieniu art. 6 EKPC i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Ponadto okoliczność, że żaden z członków kolegium Komisji nie uczestniczył w przesłuchaniu danego przedsiębiorstwa, nie może podważać prawidłowości postępowania administracyjnego przed Komisją. W postępowaniu administracyjnym w dziedzinie konkurencji nic nie stoi na przeszkodzie, aby członkowie Komisji odpowiedzialni za podejmowanie decyzji nakładających grzywny byli informowani o wynikach przesłuchania przez osoby, które Komisja upoważniła do przeprowadzenia przesłuchania. Rozwiązanie to, oparte nie na sądowym, lecz na administracyjnym charakterze postępowania przed Komisją zastosowano w kontekście rozporządzenia nr 773/2004 odnoszącego się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 101 TFUE i 102 TFUE, a ściślej w kontekście jego art. 14 ust. 1.

W toku postępowania administracyjnego w dziedzinie konkurencji Komisja jest zobowiązana przestrzegać ogólnych zasad prawa Unii, do których należy prawo do rzetelnego procesu wyrażone w art. 6 EKPC i w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i którego wyrazem jest wymóg bezstronności. Jednakże okoliczność, że Komisja, będąca organem administracyjnym, pełni jednocześnie funkcje w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego i wymierzania sankcji za naruszenia art. 101 TFUE, nie stanowi naruszenia rzeczonego wymogu bezstronności, ponieważ jej decyzje podlegają kontroli sądu Unii. Okoliczność, że nowa decyzja została wydana przez Komisję po stwierdzeniu przez sąd Unii nieważności pierwszej decyzji, nie podważa wcale zasadności tej oceny.

W ramach postępowania w przedmiocie naruszenia reguł konkurencji Unii nie sposób doszukiwać się stronniczości w okoliczności, że Komisja ponownie podjęła postępowanie w stadium, którego dotyczyła stwierdzona niezgodność z prawem pierwszej decyzji, ponieważ postępowanie mające na celu zastąpienie aktu, którego nieważność stwierdzono, może co do zasady zostać podjęte na nowo dokładnie od tego momentu, w którym wystąpiła niezgodność z prawem.

O ile przekroczenie rozsądnego terminu może uzasadniać pod pewnymi warunkami stwierdzenie nieważności decyzji stwierdzającej naruszenie reguł konkurencji, o tyle nie ma to miejsca wówczas, gdy kwestionowana jest wysokość grzywien nałożonych na podstawie tej decyzji, ponieważ uprawnienie Komisji do nakładania grzywien określone jest w przepisach, które przewidują w tym względzie termin przedawnienia.

W tym względzie spółka dominująca jest zobowiązana, przy sprzedaży spółki zależnej, do przechowywania w swoich rejestrach i archiwach, bądź w innej formie – na przykład poprzez zapewnienie sobie prawa dostępu do zbytych archiwów – dokumentów pozwalających na dotarcie do informacji o działalności jej spółki zależnej, w celu posiadania dowodów koniecznych w przypadku postępowań sądowych lub administracyjnych. A zatem w przypadku gdy przedsiębiorstwo twierdzi, że nie miało możliwości obrony przed zarzutami postawionymi mu w drugim postępowaniu administracyjnym jako spółce dominującej, ponieważ zbyła spółkę zależną wraz z jej archiwami, to niemożność ta w żadnym razie nie jest skutkiem upływu czasu od zakończenia naruszenia do wystosowania drugiego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, ani uchybień Komisji, ale wynika ona jedynie z okoliczności, które można przypisać wyłącznie tej spółce dominującej.

Celem art. 25 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 jest zdefiniowanie zakresu działań Komisji, które skutkują przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Przepis ten ogranicza wyraźnie ten zakres do czynności dochodzenia i ścigania podanych do wiadomości (co najmniej) jednemu z przedsiębiorstw, które uczestniczyły w naruszeniu, czyli w istocie przedsiębiorstwu zdefiniowanemu jako takie w decyzji nakładającej sankcje za to naruszenie.

Jeśli chodzi o art. 25 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003, to stanowi on, że przerwanie biegu terminu przedawnienia wywiera skutek w stosunku do „wszystkich” przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw, które uczestniczyły w naruszeniu. Celem powyższego przepisu jest zatem zdefiniowanie kategorii przedsiębiorstw, względem których przerwanie biegu terminu przedawnienia wywiera skutek. Określenie „wszystkie”, którym posłużono się w tym przepisie, ma na celu podkreślenie, że znaczenie ma obiektywny udział danego przedsiębiorstwa w naruszeniu, niezależnie od tego więc, w jakim charakterze przedsiębiorstwo to uczestniczyło w naruszeniu, czy przedsiębiorstwo to było znane Komisji przed wystosowaniem pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, czy było ono, czy też nie, adresatem aktu przerywającego bieg terminu przedawnienia przed wystosowaniem pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, czy też wreszcie od tego, czy nieważność pierwszej decyzji Komisji nakładającej na to przedsiębiorstwo sankcje została stwierdzona także w stosunku do tego przedsiębiorstwa.

W rezultacie w sytuacji gdy dane przedsiębiorstwo uczestniczyło w naruszeniu, czyli, w istocie, gdy zostało ono zidentyfikowane jako takie w zaskarżonej decyzji, przerwanie biegu terminu przedawnienia, wynikające z podania do wiadomości aktu dochodzenia lub ścigania co najmniej jednemu przedsiębiorstwu (temu bądź innemu), zidentyfikowanemu również jako przedsiębiorstwo, które uczestniczyło w naruszeniu, wywiera skutek w odniesieniu do tego przedsiębiorstwa.

(por. pkt 198, 199, 201–203, 205)