Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Uprawnienia dyskrecjonalne instytucji – Kontrola sądowa – Granice

2. Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Margines dumpingu – Ustalenie wartości normalnej – Posłużenie się wartością konstruowaną – Uwzględnienie kosztów produkcji – Obliczanie kosztów w oparciu o zapisy księgowe – Koszty, na które miało wpływ zniekształcenie rynku – Dostosowanie – Dopuszczalność – Kryteria

(rozporządzenia Rady: nr 384/96, art. 2 ust. 3, 5; nr 1225/2009, art. 2 ust. 3, 5)

3. Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Margines dumpingu – Przepisy dotyczące obliczania marginesu dumpingu zawarte w porozumieniu antydumpingowym GATT z 1994 r. – Transpozycja do prawa Unii w drodze podstawowego rozporządzenia antydumpingowego – Wykładnia art. 2 ust. 5 tego rozporządzenia w świetle wspomnianego porozumienia antydumpingowego

(porozumienie o stosowaniu artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu, „kodeks antydumpingowy z 1994 r.”, art. 2.2.1.1; rozporządzenia Rady: nr 384/96, art. 2 ust. 5; nr 1225/2009, art. 2 ust. 5)

4. Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Decyzja o ustaleniu wartości normalnej – Uzasadnienie – Uwzględnienie informacji przekazanych danym przedsiębiorstwom w trakcie postępowania administracyjnego (art. 296 TFUE; rozporządzenia Rady: nr 384/96, art. 2; nr 1225/2009, art. 2)

5. Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Margines dumpingu – Asymetria pomiędzy wartością normalną a ceną eksportową wpływająca na ich porównywalność – Dostosowania – Uwzględnienie prowizji naliczanych przy sprzedaży

(rozporządzenia Rady: nr 384/96, art. 2 ust. 10 lit. i); nr 1225/2009, art. 2 ust. 10 lit. i))

Summary

1. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 31, 32)

2. Artykuł 2 ust. 3 zdanie pierwsze podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96 (obecnie art. 2 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1225/2009) przewiduje metodę obliczania skonstruowanej wartości normalnej, gdy sprzedaż produktu podobnego w zwykłym obrocie handlowym nie istnieje lub jest niewystarczająca, lub gdy z powodu szczególnej sytuacji rynkowej sprzedaż ta nie pozwala na dokonanie właściwego porównania. Zgodnie z art. 2 ust. 5 zdanie pierwsze wspomnianego rozporządzenia (obecnie art. 2 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1225/2009) obliczenie skonstruowanej wartości normalnej odbywa się zazwyczaj w oparciu o koszt produkcji. W tym przypadku koszty oblicza się zazwyczaj w oparciu o zapisy księgowe przechowywane przez stronę postępowania. Zgodnie jednak z tym samym przepisem zapisy księgowe nie stanowią podstawy obliczania wartości normalnej, jeżeli koszty związane z wytwarzaniem produktu będącego przedmiotem dochodzenia nie zostały w sposób właściwy odzwierciedlone w tych zapisach.

Tak jest w przypadku, gdy na koszt produkcji danego produktu miało wpływ zniekształcenie rynku wewnętrznego, tak jak wówczas, gdy cena produktu jest regulowana w kraju wywozu i nie jest zatem wynikiem oddziaływania mechanizmów rynkowych. W tym wypadku kosztu wynikającego z zapisów księgowych nie można uznać za właściwy i instytucje mogą dokonać jego dostosowania poprzez wykorzystanie innych źródeł pochodzących z rynków, które uznały one za bardziej reprezentatywne. Artykuł 2 ust. 5 omawianego rozporządzenia umożliwia bowiem instytucjom w pewnych okolicznościach uwzględnienie informacji pochodzących z innych rynków niż rynek kraju wywozu lub pochodzenia.

(por. pkt 45, 51, 53, 58, 60–62)

3. Porozumienia Światowej Organizacji Handlu (WTO), wobec ich charakteru i struktury, nie znajdują się co do zasady pośród przepisów, w świetle których sąd Unii kontroluje legalność aktów instytucji na podstawie art. 230 akapit pierwszy WE. Jednakże w sytuacji, gdy Unia wyraziła zamiar wykonania szczególnego zobowiązania przyjętego w ramach WTO lub gdy akt Unii wyraźnie odsyła do konkretnych przepisów porozumień WTO, do sądu Unii należy kontrola legalności rozpatrywanego aktu Unii w świetle przepisów WTO.

W tym względzie z motywu 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96 wynika, że przedmiotem owego rozporządzenia jest w szczególności transpozycja do prawa Unii, w możliwym zakresie, nowych i szczegółowych przepisów zawartych w porozumieniu antydumpingowym z 1994 r., pośród których znajdują się w szczególności przepisy dotyczące obliczania marginesu dumpingu. Unia zatem poprzez art. 2 ust. 5 tego rozporządzenia (obecnie art. 2 ust. 5 rozporządzenia nr 1225/2009) zamierzała wykonać szczególne zobowiązania przewidziane w art. 2.2.1.1 porozumienia antydumpingowego z 1994 r. Z powyższego wynika, że art. 2 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego powinien być interpretowany, na ile to możliwe, w świetle art. 2.2.1.1 wspomnianego porozumienia.

Ponadto brzmienie przepisu art. 2.2.1.1 porozumienia antydumpingowego z 1994 r. nie wykazuje znacznych różnic względem tekstu art. 2 ust. 5 akapit pierwszy zdanie pierwsze podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (obecnie art. 2 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1225/2009), zgodnie z którym zapisy powinny być zgodne z zasadami rachunkowości powszechnie przyjętymi w państwie wywozu oraz powinny właściwie dokumentować koszty związane z produkcją i sprzedażą danego produktu.

Natomiast uregulowanie zawarte w art. 2 ust. 5 akapit pierwszy zdanie drugie wspomnianego rozporządzenia (obecnie art. 2 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia nr 1225/2009) nie jest wskazane w porozumieniu antydumpingowym z 1994 r. i nie można go zatem interpretować w świetle tego porozumienia.

(por. pkt 74–78, 81, 82)

4. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 112)

5. Zarówno z brzmienia, jak i z systematyki art. 2 ust. 10 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96 (obecnie art. 2 ust. 10 rozporządzenia nr 1225/2009) wynika, że dostosowanie ceny eksportowej lub wartości normalnej może zostać dokonane wyłącznie w celu uwzględnienia różnic dotyczących czynników wpływających na ceny, a tym samym na ich porównywalność. Innymi słowy, oznacza to, że celem dostosowania jest przywrócenie symetrii pomiędzy wartością normalną a ceną eksportową.

Jeżeli chodzi w szczególności o uwzględnienie prowizji zapłaconych za sprzedaż, o którym mowa w art. 2 ust. 10 lit. i) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (obecnie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia nr 1225/2009), przepis ten stanowi, że prowizje te obejmują również narzut uzyskiwany przez podmiot gospodarczy od produktu lub od produktu podobnego, jeżeli funkcje takiego podmiotu gospodarczego są podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji. Zatem art. 2 ust. 10 lit. i) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego umożliwia dokonanie dostosowania nie tylko z tytułu różnic w prowizjach zapłaconych za rozpatrywaną sprzedaż, lecz także z tytułu marży otrzymanej przez podmioty gospodarcze od produktu, jeżeli spełniają one funkcje podobne do funkcji agenta działającego na zasadzie prowizji.

(por. pkt 124, 125, 127)