ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
W sprawie będącej przedmiotem postępowania głównego jest co do zasady kwestionowana ważność spornej decyzji ze względu na to, że Komisja zakwalifikowała w niej ograniczenie dopłaty EEG jako „pomoc państwa” w rozumieniu art. 107 TFUE. Komisja, opierając się na wyroku z dnia 9 marca 1994 r., TWD Textilwerke Deggendorf (C‑188/92, EU:C:1994:90), twierdzi, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest niedopuszczalny na tej podstawie, że skarżące w postępowaniu głównym nie wniosły do Sądu Unii Europejskiej skargi o stwierdzenie nieważności na tę decyzję.

Należy przypomnieć, że w pkt 17 wyroku wydanego w sprawie wykazującej podobieństwo do sprawy w postępowaniu głównym Trybunał orzekł w istocie, że w szczególności ze względów dotyczących pewności prawa jest wykluczona możliwość, by beneficjent pomocy państwa będącej przedmiotem decyzji Komisji skierowanej bezpośrednio tylko do państwa członkowskiego, do którego przynależy beneficjent, który niewątpliwie mógł zaskarżyć tę decyzję na podstawie art. 263 TFUE i dopuścił do upływu terminu określonego w akapicie szóstym tego postanowienia, skutecznie podważył zgodność z prawem wspomnianej decyzji przed sądami krajowymi przy okazji skargi na środki wykonawcze do tej decyzji (zob. także wyroki: z dnia 15 lutego 2001 r., Nachi Europe, C‑239/99, EU:C:2001:101, pkt 30; z dnia 5 marca 2015 r., Banco Privado Português i Massa Insolvente do Banco Privado Português, C‑667/13, EU:C:2015:151, pkt 28).

Niemniej jednak wykluczenie przypomniane w pkt 14 niniejszego wyroku jest uzasadnione także w sytuacji, gdy beneficjent pomocy powołuje się przed sądem krajowym na nieważność decyzji Komisji przed upływem terminu do wniesienia skargi na tę decyzję przewidzianego w art. 263 akapit szósty TFUE.

W ten sposób możliwość powołania się przez podmiot w ramach postępowania wszczętego przed sądem krajowym na nieważność przepisów zawartych w aktach unijnych stanowiących podstawę wydanej wobec niego krajowej decyzji zakłada, że wniósł on także na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE skargę o stwierdzenie nieważności tego aktu Unii bądź że tego nie uczynił, ponieważ bez wątpienia nie był uprawniony do wniesienia takiej skargi (zob. podobnie wyroki: z dnia 29 czerwca 2010 r., E i F, C‑550/09, EU:C:2010:382, pkt 46, 48; z dnia 17 lutego 2011 r., Bolton Alimentari, C‑494/09, EU:C:2011:87, pkt 22, 23; a także z dnia 28 marca 2017 r., Rosneft, C‑72/15, EU:C:2017:236, pkt 67 i przytoczone tam orzecznictwo).

(zob. pkt 12–14, 16, 17)
Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych – Dyrektywa 95/46 – Krajowe organy kontroli – Uprawnienia – Uprawnienia do prowadzenia dochodzenia, uprawnienia interwencyjne i prawo pozywania – Upoważnienie organu kontroli państwa członkowskiego do wykonywania tych uprawnień w stosunku do przedsiębiorstwa znajdującego się na terytorium tego państwa członkowskiego – Przynależność przedsiębiorstwa do grupy, która powierzyła odpowiedzialność za gromadzenie i przetwarzanie danych osobowych oddziałowi położonemu w innym państwie członkowskim – Brak wpływu

(dyrektywa 95/46 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 4, 28)
Z brzmienia art. 12 i art. 30 ust. 1 dyrektywy 2007/46 ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywa ramowa), zmienionej rozporządzeniem nr 371/2010, wynika, że pozostawiają one państwom członkowskim pewien zakres uznania przy określaniu środków niezbędnych w celu zapewnienia, aby pojazdy były zgodne z homologowanym typem.

Analogicznie do art. 29 i 32 dyrektywy 2007/46, w kontekście art. 12 i 30 tej dyrektywy, w sytuacji gdy organy danego państwa członkowskiego zostały poinformowane przez danego producenta pojazdów o istnieniu odstępstwa od zgodności z homologowanym typem, a odstępstwo to jest uzasadnione przedstawieniem przez tego producenta obiektywnych, wiarygodnych i poważnych dowodów świadczących o istnieniu, w przypadku przestrzegania obowiązujących wymogów, poważnego zagrożenia dla zdrowia i bezpieczeństwa ludzi lub dla środowiska, organy te mają podstawy do tego, aby nie nakazywać od razu wycofywania i modyfikacji danych pojazdów lub nie wycofywać od razu danej homologacji typu, ale przystąpić do właściwej oceny tych zagrożeń przed podjęciem decyzji o nakazaniu w stosownym wypadku takiego wycofania pojazdów, ich modyfikacji czy cofnięcia homologacji. Podobnie jak przewidziano w art. 29 i 32 dyrektywy 2007/46, to państwo członkowskie powinno jednak niezwłocznie poinformować Komisję i pozostałe państwa członkowskie o istnieniu poważnego zagrożenia, o którym powzięło ono wiedzę, a także w stosownym wypadku o proponowanych przez producenta środkach zmierzających do neutralizacji owego zagrożenia.

Jeżeli w wyniku tej oceny okaże się, że wskazane poważne ryzyko nie zostało wykazane, wówczas zadaniem tego państwa członkowskiego jest niezwłoczne podjęcie środków koniecznych do zapewnienia, aby zgodność danych pojazdów z homologowanym typem została przywrócona. Ponieważ ustanowiona w dyrektywie 2007/46 procedura homologacji jest bowiem oparta – jak wskazano w motywie 2 tej dyrektywy – na zasadzie całkowitej harmonizacji, zakres uznania przyznany państwom członkowskim w art. 12 i 30 tej dyrektywy nie może umożliwiać im samodzielnej oceny tego, czy istnieje konieczność osiągnięcia tego celu zgodności.

(zob. pkt 69, 71–74)
2)

Artykuł 49 TFUE i art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 90/434 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym tego rodzaju co rozpatrywane w postępowaniu głównym, które w przypadku operacji połączenia transgranicznego poddają udzielenie korzyści podatkowych mających zastosowanie do takiej operacji zgodnie z dyrektywą – w niniejszym przypadku odroczenie opodatkowania zysków kapitałowych związanych z majątkiem wniesionym do spółki z siedzibą w innym państwie członkowskim przez spółkę francuską – procedurze uprzedniego zatwierdzenia, w ramach której celem uzyskania owego zatwierdzenia podatnik powinien wykazać, że dana operacja jest uzasadniona względami ekonomicznymi, że jej zasadniczym celem lub jednym z zasadniczych celów nie jest oszustwo podatkowe lub unikanie opodatkowania i że zasady przeprowadzenia transakcji pozwalają zapewnić opodatkowanie w przyszłości zysków kapitałowych, od których podatek został odroczony, podczas gdy w ramach krajowej operacji połączenia tego rodzaju odroczenie jest udzielane bez poddania podatnika tego rodzaju procedurze.
21

Decyzjami z dnia 18 października 2016 r., o których skarżący w postępowaniu głównym zostali zawiadomieni w dniu 25 października 2016 r., Office des étrangers (urząd do spraw cudzoziemców, Belgia) oddalił ich wnioski. Office des étrangers wyjaśnił w szczególności, że skarżący mają zamiar przebywać w Belgii przez ponad 90 dni, że art. 3 EKPC nie nakłada na państwa strony tej konwencji obowiązku przyjęcia na swoje odpowiednie terytoria „osób znajdujących się w sytuacji katastroficznej” i że belgijskie placówki dyplomatyczne nie należą do organów, w których cudzoziemiec może złożyć wniosek o udzielenie azylu. Zdaniem Office des étrangers zezwolenie na wydanie skarżącym w postępowaniu głównym wiz wjazdowych po to, by mogli oni złożyć wnioski o udzielenie azylu w Belgii, sprowadzałoby się do umożliwienia im przedstawienia takiego wniosku w placówce dyplomatycznej.
24

W tym względzie należy stwierdzić, że dyrektywa 2009/28 nie zawiera odesłania do prawa krajowego odnośnie do znaczenia wyrażenia „hydroenergia” w zakresie, w jakim dotyczy ono energii ze źródeł odnawialnych w rozumieniu tej dyrektywy. Prowadzi to zatem do wniosku, że do celów stosowania tej dyrektywy wyrażenie to należy uznać za autonomiczne pojęcie prawa Unii, które podlega jednolitej wykładni na terytorium wszystkich państw członkowskich.
20

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem procedura przewidziana w art. 267 TFUE stanowi instrument współpracy między Trybunałem i sądami krajowymi. Co za tym idzie, wyłącznie do sądu krajowego, przed którym toczy się spór i który wobec tego musi przyjąć na siebie odpowiedzialność za wydane orzeczenie, należy ocena, w świetle konkretnych okoliczności sprawy, zarówno niezbędności orzeczenia prejudycjalnego do wydania wyroku, jak i znaczenia dla sprawy pytań skierowanych do Trybunału (zob. w szczególności wyroki: z dnia 17 lipca 1997 r., Leur‑Bloem, C‑28/95, EU:C:1997:369, pkt 24; a także z dnia 7 lipca 2011 r., Agafiţei i in., C‑310/10, EU:C:2011:467, pkt 25).
94

Podobnie interpretacji art. 4 karty zawartej w niniejszym wyroku nie podważa wyrok z dnia 10 grudnia 2013 r., Abdullahi (C‑394/12, EU:C:2013:813, pkt 60), w którym Trybunał orzekł zasadniczo, w odniesieniu do rozporządzenia Dublin II, że w okolicznościach takich jak okoliczności sprawy, która leżała u podstaw wydania tego wyroku, osoba ubiegająca się o azyl mogła kwestionować przekazanie jedynie powołując się na systemowe nieprawidłowości w odpowiedzialnym państwie członkowskim. Pomimo bowiem faktu, że Trybunał orzekł, jak zaznaczono to w pkt 62 niniejszego wyroku, że w zakresie dotyczącym praw przyznanych osobom ubiegającym się o azyl rozporządzenie Dublin III różni się w zasadniczych punktach od rozporządzenia Dublin II, to należy przypomnieć, że wyrok ten został wydany w sprawie dotyczącej obywatela, który nie powołał się przed Trybunałem na szczególną okoliczność, która mogłaby wskazać na to, że jego przekazanie mogłoby być samo w sobie sprzeczne z art. 4 karty. Trybunał odniósł się zatem jedynie do swojego poprzedniego wyroku z dnia 21 grudnia 2011 r., N.S. i in. (C‑411/10 i C‑493/10, EU:C:2011:865), dotyczącego niemożliwości wykonania jakiegokolwiek przekazania osób ubiegających się o azyl do państwa doświadczającego systemowych nieprawidłowości w procedurze azylowej lub warunkach ich przyjmowania.
6

Załącznik do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 301/2012 z dnia 2 kwietnia 2012 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej, ustanowiony na mocy art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2658/87, dokonuje klasyfikacji do CN towarów opisanych w pierwszej kolumnie zawartej w nim tabeli w ramach kodu wskazanego w odniesieniu do tych towarów w drugiej kolumnie owej tabeli. W zakresie dotyczącym podpozycji 8703 21 10 we wskazanej tabeli przewidziano, co następuje: „Nowy trzykołowy pojazd silnikowy, z napędem na tylne koło, do przewozu osób, z silnikiem tłokowym wewnętrznego spalania o zapłonie iskrowym, o pojemności skokowej 998 cm3. Rozstaw kół przednich wynosi w przybliżeniu 130 cm. Pojazd nie posiada mechanizmu różnicowego. Pojazd posiada układ kierowniczy typu samochodowego. Kieruje się, używając kierownicy z dwoma uchwytami zawierającymi urządzenia sterujące. Pojazd ma pięć biegów przednich i jeden bieg wsteczny. 8703 21 10 Klasyfikacja wyznaczona jest przez reguły 1 i 6 Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej oraz brzmienie kodów CN 8703, 8703 21 i 8703 21 10. Pojazdy trzykołowe są klasyfikowane do pozycji 8711, pod warunkiem że nie posiadają one cech charakterystycznych pojazdów silnikowych objętych pozycją 8703 (zob. również Noty wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego do pozycji 8711 akapit piąty). Pozycja 8703 obejmuje lekkie pojazdy trzykołowe o prostej budowie, tak jak te wyposażone w silnik motocyklowy oraz koła, które ze względu na swoją konstrukcję mechaniczną mają cechy tradycyjnego samochodu, tj. układ kierowniczy typu samochodowego (zob. również Noty wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego do pozycji 8703 akapit drugi). Ponieważ pojazd posiada układ kierowniczy typu samochodowego, cechę tradycyjnego pojazdu silnikowego objętego pozycją 8703, wyklucza się klasyfikację do pozycji 8711. Zatem pojazd należy klasyfikować do kodu CN 8703 21 10 jako nowy pojazd silnikowy zasadniczo przeznaczony do przewozu osób”.
„1)

Czy art. 131 i art. 138 ust. 1 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów sprzeciwiają się temu, by organ podatkowy państwa członkowskiego odmówił przyznania zwolnienia z VAT przekazującemu towar mającemu miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym państwie członkowskim, gdyż nabywca, mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w innym państwie członkowskim, nie jest zarejestrowany w systemie VIES ani nie jest objęty w tym kraju systemem opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, chociaż w momencie przekazania posiada on ważny numer identyfikacyjny VAT w tym innym państwie członkowskim, który to numer wykorzystano w treści faktur dotyczących transakcji i gdy spełniono materialnoprawne łączne przesłanki wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, to jest gdy uprawnienie do rozporządzania towarem jak właściciel zostało przekazane nabywcy i gdy dostawca wykaże, że rzeczony towar został wysłany lub przewieziony do innego państwa członkowskiego oraz że w wyniku owej wysyłki lub transportu ten sam towar opuścił fizycznie terytorium państwa członkowskiego wysyłki do nabywcy będącego podatnikiem lub osoby prawnej działającej w takim charakterze w państwie członkowskim odmiennym od państwa wysyłki towarów?
1)

Przepisy rozdziału IV rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych, a w szczególności art. 41 ust. 1 tego rozporządzenia, należy interpretować w ten sposób, że wierzyciel świadczeń alimentacyjnych, który uzyskał orzeczenie na swoją korzyść w jednym z państw członkowskich i który zamierza doprowadzić do wykonania tego orzeczenia w innym państwie członkowskim, może przedstawić wniosek bezpośrednio do właściwego organu tego ostatniego państwa członkowskiego, takiego jak wyspecjalizowany sąd, i nie może być zobowiązany do złożenia wniosku do takiego sądu za pośrednictwem organu centralnego państwa członkowskiego wykonania.
5

Dyrektywa 98/34, uchylająca dyrektywę 83/189, stanowiła w art. 1: „Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się poniższe terminy: 1) »produkt« oznacza każdy wyprodukowany przemysłowo produkt lub każdy produkt rolniczy, włącznie z produktami rybnymi; 2) »[u]sługa«: każda usługa społeczeństwa informacyjnego, to znaczy każda usługa normalnie świadczona za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług. […] 3) »specyfikacja techniczna« oznacza specyfikację zawartą w dokumencie, który opisuje wymagane cechy produktu, takie jak: poziom jakości, wydajności, bezpieczeństwa lub wymiary, włącznie z wymaganiami mającymi zastosowanie do produktu w zakresie nazwy, pod jaką jest sprzedawany, terminologii, symboli, badań i metod badania, opakowania, oznakowania i etykietowania oraz procedur oceny zgodności. […] 4) »inne wymagania« oznaczają wymagania inne niż specyfikacje techniczne, nałożone na produkt w celu ochrony, w szczególności konsumentów i środowiska, które wpływają na jego cykl życiowy po wprowadzeniu go na rynek [do obrotu], takie jak warunki użytkowania, powtórne przetwarzanie, ponowne zastosowanie lub składowanie, gdzie takie warunki mogą mieć istotny wpływ na skład lub rodzaj produktu lub jego obrót; 5) »zasada dotycząca usług«[:] wymóg o charakterze ogólnym odnoszący się do podejmowania i wykonywania działalności usługowych, w znaczeniu pkt 2, w szczególności przepisy dotyczące dostawcy usług, usług i odbiorców usług, z wyjątkiem zasad, które szczególnie odnoszą się [nie odnoszą się konkretnie] do usług określonych w tym punkcie. […] 11) »przepisy techniczne«: specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de iure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub stosowania w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 10, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług. […]”.
11

Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2006 r., nr 90, poz. 631), w wersji mającej zastosowanie do okoliczności faktycznych w postępowaniu głównym, w art. 20 przewiduje: „1. Producenci i importerzy: 1) magnetofonów, magnetowidów i innych urządzeń, 2) kserokopiarek, skanerów i innych podobnych urządzeń reprograficznych umożliwiających pozyskiwanie kopii całości lub części egzemplarza opublikowanego utworu, 3) czystych nośników służących do utrwalania, w zakresie własnego użytku osobistego, utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, przy użyciu urządzeń wymienionych w pkt 1 i 2 są obowiązani do uiszczania, określonym zgodnie z ust. 5, organizacjom zbiorowego zarządzania, działającym na rzecz twórców, artystów wykonawców, producentów fonogramów i wideogramów oraz wydawców, opłat w wysokości nieprzekraczającej 3% kwoty należnej z tytułu sprzedaży tych urządzeń i nośników. 2. Z kwoty uzyskanej z tytułu opłat ze sprzedaży magnetofonów i innych podobnych urządzeń oraz związanych z nimi czystych nośników przypada: 1) 50% – twórcom; 2) 25% – artystom wykonawcom; 3) 25% – producentom fonogramów. […] 4. Z kwoty uzyskanej z tytułu opłat ze sprzedaży urządzeń reprograficznych oraz związanych z nimi czystych nośników przypada: 1) 50% – twórcom; 2) 50% – wydawcom. 5. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego po zasięgnięciu opinii organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, stowarzyszeń twórców, artystów wykonawców, organizacji producentów fonogramów, producentów wideogramów oraz wydawców, jak również organizacji producentów lub importerów urządzeń i czystych nośników wymienionych w ust. 1, określa, w drodze rozporządzenia: kategorie urządzeń i nośników oraz wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, kierując się zdolnością urządzenia i nośnika do zwielokrotniania utworów, jak również ich przeznaczeniem do wykonywania innych funkcji niż zwielokrotnianie utworów, sposób pobierania i podziału opłat oraz organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi uprawnione do ich pobierania”.
76

Wreszcie w pkt 99–102 zaskarżonego wyroku Sąd dokonał wykładni terytorialnego zakresu stosowania porozumienia o liberalizacji, wskazując, co następuje: „99 Zgodnie ze wskazanym powyżej artykułem należy uwzględnić między innymi kontekst, w jaki wpisuje się traktat międzynarodowy, taki jak porozumienie, którego dotyczy zaskarżona decyzja. Wszystkie okoliczności wymienione w pkt 77–87 powyżej stanowią część tego kontekstu i świadczą o tym, że instytucje Unii były świadome, że władze marokańskie stosują postanowienia układu o stowarzyszeniu z Marokiem także do części Sahary Zachodniej kontrolowanej przez Królestwo Marokańskie, i nie sprzeciwiły się temu stosowaniu. Wręcz przeciwnie, Komisja współpracowała w pewnym stopniu z władzami marokańskimi do celów tego stosowania i uznała jego wyniki, włączając przedsiębiorstwa z siedzibą w Saharze Zachodniej do przedsiębiorstw ujętych w wykazie wymienionym w pkt 74 powyżej. 100 Należy także przypomnieć, że istnieje rozbieżność w tezach co do międzynarodowego statusu Sahary Zachodniej głoszonych przez Unię i Królestwo Marokańskie. O ile teza Unii została wystarczająco i prawidłowo streszczona przez Radę i Komisję (zob. pkt 74, 75 powyżej), o tyle nie ulega wątpliwości, że Królestwo Marokańskie ma całkiem inną wizję sprawy. Jego zdaniem Sahara Zachodnia stanowi integralną część jego terytorium. 101 A zatem zawarte w art. 94 układu o stowarzyszeniu z Marokiem odesłanie do terytorium Królestwa Marokańskiego mogło być rozumiane przez władze marokańskie jako obejmujące Saharę Zachodnią lub przynajmniej jej najważniejszą część kontrolowaną przez Królestwo Marokańskie. Mimo że instytucje Unii były – jak wskazano – świadome tej teorii bronionej przez Królestwo Marokańskie, układ o stowarzyszeniu z Marokiem nie zawiera klauzuli interpretacyjnej ani żadnego innego postanowienia, w wyniku którego terytorium Sahary Zachodniej zostałoby wyłączone z zakresu stosowania tego układu. 102 Należy także uwzględnić okoliczność, że porozumienie, którego dotyczy zaskarżona decyzja, zostało zawarte 12 lat po wyrażeniu zgody na układ o stowarzyszeniu z Marokiem i że układ ten był zatem stosowany przez cały ten okres. Gdyby instytucje Unii chciały sprzeciwić się stosowaniu do Sahary Zachodniej układu o stowarzyszeniu w postaci zmienionej zaskarżoną decyzją, mogły one były nalegać, by do tekstu porozumienia zatwierdzonego tą decyzją została włączona klauzula wykluczająca takie stosowanie. Ich zaniechanie w tej kwestii świadczy o tym, że akceptują one, przynajmniej w sposób dorozumiany, wykładnię układu o stowarzyszeniu z Marokiem i porozumienia zatwierdzonego zaskarżoną decyzją, zgodnie z którą to wykładnią porozumienia te mają zastosowanie także do części Sahary Zachodniej kontrolowanej przez Królestwo Marokańskie”.
16

Natomiast jeśli założyć, że pojęcia te objęte są zakresem prawa krajowego państw członkowskich, to według sądu odsyłającego państwa te w ramach wykonywania swoich uprawnień dyskrecjonalnych będą zobowiązane do poszanowania prawa Unii. Sąd ten odwołuje się również do zasad wypracowanych przez Trybunał w odniesieniu do prawa do skutecznego środka prawnego w ramach procedury przekazania w wyroku z dnia 30 maja 2013 r., F. (C‑168/13 PPU, EU:C:2013:358, pkt 46, 47) i w odniesieniu do ochrony sądowej, jaka powinna być zapewniona na etapie wydawania europejskiego nakazu aresztowania – w wyroku z dnia 1 czerwca 2016 r., Bob-Dogi (C‑241/15, EU:C:2016:385, pkt 56).
3

Motywy 5–9 decyzji ramowej mają następujące brzmienie: „(5) Cel Unii, jakim jest ustanowienie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, prowadzi do zniesienia ekstradycji między państwami członkowskimi i zastąpienia jej systemem przekazywania osób między organami sądowymi. W dalszej perspektywie wprowadzenie nowego, uproszczonego systemu przekazywania osób skazanych bądź podejrzanych [w sprawach karnych], w celach [w celu] wykonania wyroku lub wszczęcia postępowania prowadzącego do wydania wyroku w sprawach karnych [lub w celu ścigania], stwarza możliwość usunięcia [umożliwia wyeliminowanie] złożoności obecnych procedur ekstradycyjnych i związanej z nimi możliwości [związanego z nimi ryzyka] przewlekania postępowania. Dominująca do dziś między państwami członkowskimi tradycyjna współpraca w zakresie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości powinna zostać zastąpiona przez system swobodnego przepływu orzecznictwa sądowego [orzeczeń] w sprawach karnych, obejmujący zarówno decyzje prawomocne, jak i nieprawomocne [orzeczenia wydane w toku postępowania, jak i kończące postępowanie]. (6) Europejski nakaz aresztowania przewidziany w niniejszej decyzji ramowej stanowi pierwszy konkretny środek w dziedzinie prawa karnego wprowadzający [w życie] zasadę wzajemnego uznawania, którą Rada Europejska określa [określiła] jako kamień węgielny współpracy sądowej. (7) Jako że cel, jakim jest zastąpienie systemu wielostronnej ekstradycji zbudowany [wielostronnego systemu ekstradycji zbudowanego] na fundamencie Europejskiej konwencji o ekstradycji z dnia 13 grudnia 1957 r., nie może zostać w sposób wystarczający osiągnięty przez działające jednostronnie państwa członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii, Rada może przyjąć odpowiednie środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 2 [TUE] i art. 5 [WE]. Zgodnie z zasadą proporcjonalności wymienioną [przewidzianą] w tym ostatnim artykule niniejsza decyzja ramowa nie wykracza poza środki niezbędne dla osiągnięcia tego celu. (8) Decyzje w sprawie wykonywania europejskiego nakazu aresztowania należy poddawać należytym kontrolom, co oznacza, że organ sądowy państwa członkowskiego, na terytorium którego osoba, której wniosek dotyczy, została aresztowana [zatrzymana], zobowiązany jest do podjęcia decyzji w sprawie przekazania tej osoby. (9) Rolę władz [organów] centralnych w wykonywaniu europejskiego nakazu aresztowania należy ograniczyć do pomocy praktycznej i administracyjnej”.