ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 116/26

Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2008 r. — MasterCard i inni przeciwko Komisji

(Sprawa T-111/08)

(2008/C 116/47)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: MasterCard Inc. (Purchase, Stany Zjednoczone), MasterCard International Inc. (Purchase, Stany Zjednoczone) i MasterCard Europe SPRL (Waterloo, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci B. Amory, V. Brophy i S. McInnes oraz T. Sharpe, QC)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi;

— stwierdzenie nieważności decyzji w całości lub ewentualnie — stwierdzenie nieważności art. 3, 4, 5 i 7 tej decyzji;

— obciążenie Komisji wszystkimi kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007)6474 wersja ostateczna z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawach COMP/34.579 — MasterCard, COMP/36.518 — EuroCommerce, COMP/38.580 — Commercial Cards (MasterCard), a tytułem żądania subsydiarnego, o stwierdzenie nieważności wskazanych przepisów tej decyzji mających związek z nałożonymi w niej środkami, w związku z wadliwością tej decyzji wynikającą z naruszeń prawa, niewystarczającego uzasadnienia lub nawet jego braku oraz oczywistych błędów w ocenie okoliczności faktycznych. Skarga jest ponadto oparta na naruszeniu prawa do obrony skarżących w trakcie dochodzenia Komisji. Skarżące w szczególności podnoszą następujące zarzuty, oparte odpowiednio na art. 229 WE, 230 WE i 253 WE oraz na zasadach prawa wspólnotowego.

W pierwszej kolejności skarżące podnoszą, że Komisja popełniła błędy prawne i faktyczne, po pierwsze, poprzez zaniechanie należytego ustalenia ograniczenia konkurencji w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE oraz art. 53 ust. 1 EOG, a po drugie, poprzez niezastosowanie właściwego kryterium w celu dokonania oceny obiektywnej konieczności w rozumieniu wyżej wymienionych przepisów.

W drugiej kolejności skarżące twierdzą, że Komisja popełniła błędy prawne i faktyczne, stwierdzając, że „organizacja płatnicza MasterCard” jest związkiem przedsiębiorstw w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE i art. 53 ust. 1 EOG oraz że prowizja interchange od transgranicznych transakcji wraz z zasadami jej pobierania stanowiły decyzję tego związku przedsiębiorstw.

W trzeciej kolejności skarżące twierdzą, że Komisja wielokrotnie naruszyła istotne wymogi proceduralne oraz że przepisane środki i sposób ich wykonania mają nieproporcjonalny charakter.

Skarżące podnoszą wreszcie, że Komisja niesłusznie zastosowała zbyt wysoki standard dowodowy w celu spełnienia przesłanek wynikających z art. 81 ust. 3 WE.
—

stwierdzenie, z uwagi na to, że Pierwsza Izba Odwoławcza naruszyła rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 lub zasady prawa dotyczące jego stosowania, że: — decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej pozostaje w mocy co do ostatecznego rozstrzygnięcia Pierwszej Izby Odwoławczej o odrzuceniu sprzeciwu, lecz jest nieważna w tej części, w której odrzucono argumenty skarżącej dotyczące Umowy (w szczególności pkt 18 i 19 zaskarżonej decyzji); — zmianę zaskarżonej decyzji polegającą na: stwierdzeniu w niej, że Umowę stosuje się również do innych znaków towarowych niż zarejestrowane znaki wymienione w niej w sposób wyraźny oraz do przyszłych znaków towarowych; stwierdzeniu, że Umowa stoi na przeszkodzie sprzeciwianiu się przez wnoszącego sprzeciw w jakikolwiek sposób używaniu lub rejestracji przez BSkyB znaków towarowych zawierających element „SKY”, innych niż „SKYROCK” i „SKYZIN”, co do których wypowiedziały się sądy francuskie; stwierdzeniu, że umowa jest ostatecznym i wiążącym porozumieniem między BSkyB i wnoszącym sprzeciw, zgodnie z ustaleniem sądów francuskich (włączając w to najwyższą instancję we Francji); — zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, by odnosiła się ona do wszystkich argumentów podniesionych przez BSkyB w odpowiedzi na sprzeciw; — obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez BSkyB.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 171/46

Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2008 r. — Tay Za przeciwko Radzie

(Sprawa T-181/08)

(2008/C 171/87)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Pye Phyo Tay Za (Yangoon, Związek Myanmar) (Przedstawiciele: D. Anderson QC, M. Lester, Barrister i G. Martin, Solicitor)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia 194/2008 z dnia 25 lutego 2008 r. w całości lub w zakresie dotyczącym skarżącego oraz

— obciążenie Rady kosztami poniesionymi przez skarżącego w tym postępowaniu.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia (WE) nr 194/2008 (1) w dotyczącym go zakresie z czterech powodów:

Po pierwsze, skarżący twierdzi, że zaskarżone rozporządzenie nie ma właściwej podstawy prawnej. W związku z tym podnosi, że ani art. 60 traktatu WE, ani art. 301 traktatu UE nie przyznają Radzie uprawnień do zamrożenia wszystkich funduszy osoby, która nie jest związana z militarnym systemem Birmy/Związku Myanmar. Po drugie, skarżący stwierdza, że rozporządzenie to narusza obowiązek uzasadnienia wynikający z art. 253 WE, ponieważ nie przedstawia ono żadnych powodów, z których nazwisko skarżącego umieszczono w części J załącznika VI do tego rozporządzenia, wymieniającego członków rządu Birmy i osoby z nim związane. Oprócz tego wspólne stanowisko nr 2006/318/CFSP (2) zobowiązujące państwa członkowskie do uniemożliwienia skarżącemu wjazdu i tranzytu przez ich terytoria również nie zawiera uzasadnienia faktu umieszczenia nazwiska skarżącego na tej liście, lecz jedynie umieszcza jego nazwisko w części zatytułowanej „Osoby czerpiące zyski z polityki gospodarczej rządu”. Po trzecie, skarżący twierdzi, że rozporządzenie narusza jego prawa podstawowe, ponieważ w nieproporcjonalny sposób narusza przysługujące mu prawo do pełnego korzystania z jego własności, prawo do przedstawienia stanowiska oraz skutecznej ochrony sądowej. Po czwarte, zdaniem skarżącego, zaskarżone rozporządzenie narusza zasadę proporcjonalności.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 194/2008 z dnia 25 lutego 2008 r. w sprawie przedłużenia obowiązywania i wzmocnienia środków ograniczających wobec Birmy/Związku Myanmar, uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 817/2006 (Dz.U. 2008 L 66, str. 1).

(2) Wspólne stanowisko Rady 2006/318/WPZiB z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie odnowienia środków ograniczających skierowanych przeciwko Birmie/Związkowi Myanmar (Dz.U. 2006 L 116, str. 77), którego obowiązywanie zostało przedłużone do 30 kwietnia 2009 r. w drodze wspólnego stanowiska Rady 2008/349/WPZiB z dnia 29 kwietnia 2008 r. (Dz.U. 2008 L 116, str. 57).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 171/41

Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2008 r. — Arbeitsgemeinschaft Golden Toast przeciwko OHIM (Golden Toast)

(Sprawa T-163/08)

(2008/C 171/79)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Arbeitsgemeinschaft Golden Toast e.V. (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Späth i G. Hasselblatt)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 31 stycznia 2008 r. (sprawa R 761/2007-1);

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Golden Toast” dla towarów i usług z klas 5, 8, 9, 11, 14, 16, 21, 24, 25, 28 — 32, 39 i 41 — 44 (zgłoszenie nr 4 811 171).

Decyzja eksperta: częściowa odmowa rejestracji w odniesieniu do towarów z klas 11 i 30.

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

Podniesione zarzuty: Naruszenie obowiązku uzasadnienia wynikającego z pierwszego zdania art. 73 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji oparte zostało na braku charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, który to charakter odróżniający nie był badany. Ponadto, naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, z uwagi na niezastosowanie się do przesłanek stwierdzenia występowania opisowego charakteru zgłoszonego znaku towarowego.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).
—

uchylenie zaskarżonego postanowienia, wydanego w dniu 6 marca 2008 r. w sprawie F-55/07 i skierowanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej celem ponownego rozpatrzenia i wydania orzeczenia co do istoty sprawy w świetle wskazówek, które zostaną przedstawione przez Sąd Pierwszej Instancji;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 158/18

Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2008 r. — E.ON Energie przeciwko Komisji

(Sprawa T-141/08)

(2008/C 158/30)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: E.ON Energie AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: A. Röhling, C. Krohs i F. Dietrich, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji C(2008) 377 wersja ostateczna z dnia 30 stycznia 2008 r. w sprawie COMP/B-1/39.326 — E.ON Energie;

— ewentualnie zmniejszenie wysokości grzywny nałożonej na skarżącą do właściwej wysokości;

— obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarga jest skierowana przeciwko decyzji Komisji C(2008) 377 wersja ostateczna z dnia 30 stycznia 2008 r. w sprawie COMP/B-1/39.326 — E.ON Energie AG. Decyzją tą Komisja zastosowała wobec skarżącej grzywnę za złamanie pieczęci nałożonej przez przedstawicieli Komisji na podstawie art. 20 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) 1/2003 (1) oraz naruszenie, przynajmniej wskutek zaniedbania, art. 23 ust. 1 lit. e) tego rozporządzenia.

Skarżąca podnosi dziewięć zarzutów na poparcie swej skargi. W pierwszych sześciu zarzutach skarżąca wskazuje na niewystarczające dowody naruszenia prawa. W szczególności twierdzi ona, że nie uwzględniono okoliczności, że ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa w pełni na pozwanej, podnosi naruszenie zasady inkwizycyjności, wskazuje na błędne założenie, że pieczęć została nałożona prawidłowo, na niezgodne z prawdą założenie, co do stanu pieczęci następnego dnia, na błędne założenie, co do zdatności folii zabezpieczającej oraz na brak rozpatrzenia przez pozwaną alternatywnych możliwości.

W siódmym zarzucie wskazano, że nie zastosowano domniemania niewinności, przez co naruszono zasadnicze przepisy proceduralne.

W ósmym zarzucie skarżąca podnosi, że pozwana niesłusznie zarzuciła jej zawinione zachowanie w rozumieniu art. 23 rozporządzenia nr 1/2003.

Wreszcie podnosi ona naruszenie prawa przy ustalaniu wysokości grzywny. Zdaniem skarżącej naruszono zasadę zakazu stosowania arbitralnych środków i przewidziany w art. 253 WE obowiązek przedstawienia uzasadnienia. Okoliczności łagodzące zostały pominięte, niesłusznie natomiast przyjęto domniemanie w zakresie okoliczności zaostrzających odpowiedzialność.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, str. 1).
—

stwierdzenie nieważności ogłoszenia EuropeAid/126111/C/SER/CY dotyczącego udzielenia zamówienia zatytułowanego„Technical Assistance to support the ongoing reform of the primary and secondary education sector”, opublikowanego wyłącznie w języku angielskim w dniu 14 grudnia 2007 r. lub zbliżonej dacie na stronie internetowej http://ec.europa.eu/europaid/tender/data/ oraz stwierdzenie nieważności pkt 5 i 28.2 tego ogłoszenia;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 142/36

Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2008 r. — Beifa Group przeciwko OHIM-Schwan-STABILO Schwanhäußer (wzór przyrządów do pisania)

(Sprawa T-148/08)

(2008/C 142/65)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Beifa Group Co. Ltd (dawniej Ningbo Beifa Group Co. Ltd) (Zhejiang, Chiny) (przedstawiciele: R. Davis, barrister i N. Cordell, solicitor)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Schwan-STABILO Schwanhäußer GmbH & Co. KG (Heroldsberg, Niemcy)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wydanej w dniu 31 stycznia 2008 r. (postępowanie odwoławcze R 1352/2006-3);

— przekazanie sprawy do Wydziału Unieważnień w celu ponownego rozpoznania kwestii podniesionych we wniosku o unieważnienie;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: wzór „przyrządów do pisania”, rejestracja wzoru wspólnotowego nr 352315-0007

Właściciel wzoru wspólnotowego: strona skarżąca

Strona wnosząca o unieważnienie wzoru wspólnotowego: drugi uczestnik postępowania przed Izbą Odwoławczą

Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: graficzny krajowy znak towarowy przedstawiający przyrząd do pisania zarejestrowany w dniu 14 grudnia 2006 r. dla towarów należących do klasy 16 — rejestracja nr DE 30045470

Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie spornego wzoru

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002 (1) w zakresie w jakim Trzecie Izba Odwoławcza oparła się na błędnych kryteriach weryfikacji co do wymaganego przez ten przepis używania znaku przez stronę skarżącą; Trzecia Izba Odwoławczy powinna była ustalić czy używanie znaku przez drugiego uczestnika postępowania przed Izbą Odwoławczą było zgodne zarówno z wymogami art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002 jak i wymogami prawa niemieckiego; wydając decyzję na podstawie art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002 Trzecia Izba Odwoławcza winna była zastosować kryteria określone w prawie niemieckim w zakresie naruszenia prawa do znaku towarowego.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002, L 3, str. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 142/30

Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2008 r. — CBI i Abisp przeciwko Komisji

(Sprawa T-128/08)

(2008/C 142/55)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Coordination Bruxelloise d'Institutions sociales et de santé (CBI) (Bruksela, Belgia) i Association Bruxelloise des Institutions de Soins Privées (Abisp) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: D. Waelbroeck, adwokat, i D. Slater, solicitor)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji;

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 stycznia 2008 r., w której Komisja nie uwzględniła ich skargi wniesionej w dniach 7 września i 17 października 2005 r. na pomoc państwa przyznaną przez Królestwo Belgii publicznym szpitalom sieci IRIS w regionie Bruxelles-Capitale i odmówiła wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do omawianej pomocy na podstawie art. 88 ust. 2 WE.

Skarżące twierdzą w pierwszej kolejności, że zaskarżona decyzja jest dotknięta uchybieniami proceduralnymi, ponieważ powinna zostać wydana kolegialnie przez Komisję, skierowana do państwa członkowskiego będącego jej adresatem i opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Co do istoty skarżące podnoszą, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie i naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia, uznając, że omawiane środki były zgodne z art. 86 ust. 2 WE i że nie zachodziła potrzeba wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 88 ust. 2 WE.

Skarżące twierdzą, że przesłanki stosowania art. 86 ust. 2 WE nie są spełnione w niniejszej sprawie, ponieważ:

— misja świadczenia usługi publicznej przez szpitale korzystające z pomocy nie jest jasno zdefiniowana;

— kryteria rekompensaty nie zostały wcześniej określone;

— rekompensata przewyższa poniesione koszty; i

— nie przeprowadzono porównania między szpitalami korzystającymi z pomocy i porównywalnymi szpitalami prywatnymi.

Skarżące podnoszą ponadto, że w niniejszej sprawie nie zastosowano się do dyrektywy w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi (1).

(1) Dyrektywa Komisji 2006/111/WE z dnia 16 listopada 2006 r. w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi, a także w sprawie przejrzystości finansowej wewnątrz określonych przedsiębiorstw (Dz.U. L 318, str. 17).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 142/32

Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2008 r. — Schräder przeciwko CPVO — Hansson (Lemon Symphony)

(Sprawa T-134/08)

(2008/C 142/58)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Ralf Schräder (Lüdinghausen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Leidereiter i W.A. Schmidt)

Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Odmian Roślin

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Jørn Hansson (Søndersø, Dania)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej pozwanego z dnia 4 grudnia 2007 r. (sprawa A 006/2007);

— obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszona odmiana roślin: Lemon Symphony

Posiadacz wspólnotowego prawa do odmiany rośliny: Jørn Hansson

Zaskarżona do Izby Odwoławczej decyzja Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin: Nieuchylenie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin w odniesieniu do Lemon Symphony na podstawie art. 21 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 (1)

Wnoszący odwołanie do Izby Odwoławczej: Skarżący

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty:

— naruszenie art. 59 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1239/95 (2), ponieważ skarżący nie został prawidłowo wezwany na rozprawę;

— naruszenie art. 71 ust. 1 w związku z art. 21, 67 i 68 rozporządzenia nr 2100/94, ponieważ zasadność odwołania nie została zbadana, tudzież nie została zbadana wyczerpująco;

— naruszenie art. 73 rozporządzenia nr 2100/94 i art. 230 WE, ponieważ zostało naruszone przysługujące skarżącemu prawo do sądowej kontroli działań Urzędu;

— naruszenie art. 48 rozporządzenia nr 2100/94 z uwagi na stronniczość jednego z członków Izby Odwoławczej.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (Dz.U. L 227, str. 1).

(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1239/95 z dnia 31 maja 1995 r. ustanawiające zasady wykonawcze stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w odniesieniu do postępowania przed Wspólnotowym Urzędem Odmian Roślin (Dz.U. L 121, str. 37).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 183/27

Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2008 r. — JOOP! przeciwko OHIM

(Sprawa T-191/08)

(2008/C 183/51)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: JOOP! (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: H. Schmidt-Hollburg, W. Möllering, A. Löhde, H. Leo, A. Witte, T. Frank, A. Theil, H.-P. Rühland, B. Willers i T. Rein, adwokaci)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego wydanej w dniu 6 marca 2008 r. w sprawie R 1822/2007-1;

— obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy przedstawiający wykrzyknik dla towarów z klas 14, 18 i 25 (zgłoszenie nr 5 332 176)

Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) z uwagi na to, iż zgłoszony znak towarowy posiada charakter odróżniający i nie istnieje potrzeba ochrony jego dostępności

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 183/24

Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2008 r. — DEI przeciwko Komisji

(Sprawa T-169/08)

(2008/C 183/47)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Dimosia Epicheirisi Ilektrismou A.E. (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: P. Anestis, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2008) 824 wersja ostateczna z dnia 5 marca 2008 r. w sprawie przyznania lub utrzymania w mocy przez Republikę Grecką na rzecz Dimosia Epicheirisi Ilektrismou praw do wydobywania lignitu.

Skarżąca podnosi następujące zarzuty zmierzającego do stwierdzenia nieważności decyzji.

Po pierwsze, skarżąca twierdzi, że pozwana naruszyła prawo, stosując art. 86 ust. 1 WE w związku z art. 82 WE, jak również popełniła oczywisty błąd w zakresie oceny.

Konkretnie, zdaniem skarżącej, pozwana popełniła błąd, po pierwsze, w odniesieniu do definicji rynków właściwych; po drugie, w odniesieniu do zastosowania teorii rozszerzenia pozycji dominującej, ponieważ nie uwzględniła faktu, iż nawet w wypadku przedsiębiorstw publicznych rozszerzenie powinno opierać się na środkach państwowych przyznających wyłączne lub specjalne prawa; po trzecie, ponieważ przepisy greckie, na podstawie których skarżąca nabyła prawa do eksploatacji złóż lignitu, nie prowadzą do nierówności szans na szkodę konkurentów; po czwarte, ponieważ wspomniane przepisy nie prowadzą do utrzymania lub wzmocnienia pozycji dominującej skarżącej na rynku hurtowym energii elektrycznej; po piąte, pozwana popełniła oczywisty błąd w zakresie oceny, ponieważ nie uwzględniła ostatnich zmian na greckim rynku energii elektrycznej, które miały znaczenie przy udowodnieniu braku naruszenia.

W ramach drugiego zarzutu skarżąca podnosi, że wydając zaskarżoną decyzję, pozwana naruszyła reguły dotyczące uzasadnienia przewidziane w art. 253 WE.

W ramach trzeciego zarzutu skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza ogólne zasady pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz ochrony własności. Ponadto skarżąca uważa, że Sąd powinien orzec, w jakim zakresie pozwana nadużyła swoich uprawnień.

Wreszcie, w ramach czwartego zarzutu skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła zasadę proporcjonalności w odniesieniu do środków zaradczych zaproponowanych w zaskarżonej decyzji.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 183/29

Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2008 r. — Interflon BV przeciwko OHIM — Illinois Tool Works (FOODLUBE)

(Sprawa T-200/08)

(2008/C 183/54)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Interflon BV (Roosendaal, Niderlandy) (przedstawiciel: S. M. Wertwijn, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Illinois Tool Works Inc. (Glenview, Stany Zjednoczone)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 marca 2008 r. wydanej w sprawie R 638/2007-2; oraz

— uwzględnienie wniosku skarżącej o unieważnienie przedmiotowego wspólnotowego znaku towarowego.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „FOODLUBE” dla towarów z klasy 1 i 4 — zgłoszenie nr 1 647 734

Decyzja Wydziału Unieważnień: odrzucenie wniosku o unieważnienie

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit b) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, iż przedmiotowy znak towarowy jest całkowicie pozbawiony charakteru odróżniającego; naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady z uwagi na to, iż przedmiotowy znak towarowy nie umożliwia odróżnienia oznaczonych nim towarów w odniesieniu do ich pochodzenia.