WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(druga izba)

z dnia 9 września 2015 r.

Stéphane De Loecker

przeciwko

Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych (ESDZ)

„Służba publiczna — Personel ESDZ — Członek personelu tymczasowego — Szef delegatury w państwie trzecim — Utrata zaufania — Przeniesienie do siedziby ESDZ — Wcześniejsze rozwiązanie umowy o pracę — Wypowiedzenie — Uzasadnienie decyzji — Artykuł 26 regulaminu pracowniczego — Prawo do obrony — Prawo do bycia wysłuchanym”

Przedmiot

:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której S. De Loecker żąda: stwierdzenia nieważności decyzji Wysokiego Przedstawiciela Unii Europejskiej do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (zwanego dalej „wysokim przedstawicielem”) z dnia 20 grudnia 2013 r. o rozwiązaniu z nim ze skutkiem od 31 marca 2014 r. umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego; stwierdzenia nieważności odmownych decyzji wysokiego przedstawiciela: w sprawie wysłuchania go w następstwie skargi na mobbing, którą złożył na dyrektora generalnego ds. administracyjnych Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ), w sprawie rozpatrzenia wniosku o wyznaczenie zewnętrznego bardzo wysokiego rangą prowadzącego dochodzenie celem zbadania tej skargi, w sprawie potraktowania skargi jako wniosku o udzielenie wsparcia przez właściwe służby Komisji Europejskiej, jak również żąda przyjęcia środków organizacji postępowania.

Orzeczenie

:

Skarga zostaje oddalona. Stéphane De Loecker pokrywa własne koszty i zostaje obciążony całością kosztów poniesionych przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych.

Streszczenie

Skargi urzędników — Personel tymczasowy — Akt niekorzystny — Pojęcie — Odmowa odbycia spotkania z zainteresowanym celem poinformowania go o konkretnych powodach przeniesienia go z urzędu — Decyzja o przeniesieniu będąca już przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności — Wyłączenie

Aktami niekorzystnymi, a w rezultacie zaskarżalnymi, są jedynie takie środki, które wywołują wiążące skutki prawne mogące wpłynąć na interesy strony skarżącej, zmieniając w istotny sposób jej sytuację prawną. W związku z tym, odmowa odbycia spotkania przez organ upoważniony do zawierania umów o pracę z członkiem personelu tymczasowego, który wnosi o bycie wysłuchanym celem uzyskania informacji o konkretnych powodach przeniesienia go ze stanowiska, na które został zatrudniony na inne stanowisko nie stanowi aktu niekorzystnego, ponieważ decyzja o przeniesieniu była już przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności przed sądem Unii. Taka odmowa jest bowiem zgodna z decyzją o przeniesieniu zainteresowanego z urzędu i wydaje się być jedynie prostym środkiem zapobiegawczym mającym na celu podtrzymanie tej decyzji w kontekście postępowania, wówczas w toku, o stwierdzenie nieważności tej decyzji. (zob. pkt 46–48) Odesłanie Sąd Pierwszej Instancji, postanowienie z dnia 13 lipca 2004 r., Comunidad Autónoma de Andalucía/Komisja,T‑29/03, EU:T:2004:235, pkt 29; wyrok z dnia 4 października 2006 r., Tillack/Komisja,T‑193/04, EU:T:2006:292, pkt 67 Sąd Unii Europejskiej, wyrok z dnia 20 maja 2010 r., Komisja/Violetti i in., T‑261/09 P, EU:T:2010:215, pkt 46 Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok z dnia 26 lutego 2013 r., Labiri/KESE,F‑124/10, EU:F:2013:21, pkt 42

Artykuł 26 regulaminu pracowniczego, znajdujący zastosowanie do personelu tymczasowego na podstawie art. 11 warunków zatrudnienia innych pracowników, ma na celu zagwarantowanie urzędnikom i pracownikom prawa do obrony poprzez uniknięcie sytuacji, w której decyzje wydawane przez organ upoważniony do zawierania umów o pracę, mające wpływ na ich sytuację administracyjną oraz karierę zawodową, nie byłyby oparte na okolicznościach dotyczących ich kwalifikacji, wyników pracy oraz zachowania, niewymienionych w ich aktach osobowych. Z tego wynika, że decyzja oparta na takich okolicznościach faktycznych jest sprzeczna z gwarancjami zawartymi w regulaminie pracowniczym i należy stwierdzić jej nieważność ze względu na to, że została wydana w następstwie niezgodnej z prawem procedury. Jednakże naruszenie art. 26 akapit pierwszy lit. a) regulaminu pracowniczego pociąga za sobą stwierdzenie nieważności aktu jedynie wtedy, gdy zostanie wykazane, że dane dokumenty mogły mieć decydujący wpływ na rozpatrywany akt. Sama okoliczność, że takie dokumenty nie zostały włączone do akt osobowych urzędnika, nie może uzasadniać stwierdzenia nieważności decyzji niekorzystnej, jeżeli zainteresowany został o nich faktycznie powiadomiony. Z art. 26 akapit drugi regulaminu pracowniczego wynika bowiem, że niemożność powoływania się wobec urzędnika na dokumenty odnoszące się do jego sytuacji administracyjnej dotyczy wyłącznie dokumentów, które nie zostały podane uprzednio do jego wiadomości. Niemożność powołania się na dokumenty nie dotyczy dokumentów, które, mimo że zostały podane do wiadomości urzędnika, nie zostały jeszcze włączone do jego akt osobowych. W sytuacji, gdyby instytucja nie włączyła takich dokumentów do akt osobowych urzędnika, mógłby on zawsze złożyć o to wniosek na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego a w razie odrzucenia tego wniosku – zażalenie w drodze administracyjnej. Jednak w żadnym razie nie można instytucji zabronić wydania decyzji w interesie służby w oparciu o dokumenty uprzednio przedstawione do wiadomości zainteresowanego z tego tylko względu, że nie zostały one włączone do jego akt osobowych. (zob. pkt 74, 84) Odesłanie Trybunał, wyrok z dnia 12 listopada 1996 r., Ojha/Komisja,C‑294/95 P, EU:C:1996:434, pkt 68 Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok z dnia 28 czerwca 2007 r., Bianchi/ETF,F‑38/06, EU:F:2007:117, pkt 45

Artykuł 26 akapit pierwszy lit. a) regulaminu pracowniczego sam w sobie nie zobowiązuje administracji do włączenia do akt osobowych jakiegokolwiek dokumentu dotyczącego urzędnika. Dokonuje tym samym rozróżnienia między z jednej strony „dokumentami”, które powinny znajdować się w aktach osobowych tylko, gdy dotyczą sytuacji administracyjnej danego urzędnika i „sprawozdaniami”, które powinny tam się znaleźć wyłącznie, jeśli dotyczą jego kwalifikacji, wyników pracy czy zachowania, a z drugiej strony, każdym innym dokumentem dotyczącym danego urzędnika. Artykuł 26 akapit pierwszy lit. a) regulaminu pracowniczego przy określaniu takich sprawozdań odnosi się do dokumentów formalnych o konotacji urzędowej mających za przedmiot kwalifikacje, wyniki pracy czy zachowanie urzędnika. Jednakże art. 26 regulaminu pracowniczego w żadnym razie nie zakazuje instytucji wszczęcia dochodzenia i stworzenia w tym celu akt i wyłącznie dokumenty dotyczące tego dochodzenia, które powinny zostać załączone do akt urzędnika stanowią ewentualne decyzje w sprawie kary wydane w oparciu o te akta. W tym względzie z art. 26 regulaminu pracowniczego nie wynika, że administracja jest zobowiązana włączyć do akt osobowych urzędnika, po powiadomieniu go, sprawozdanie z dochodzenia administracyjnego, które toczyło się wobec niego. Na podstawie art. 2 ust. 2 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, obowiązek administracji do celów dochodzenia polega na poinformowaniu zainteresowanego o wnioskach ze sprawozdania z dochodzenia i jedynie na wniosek tego ostatniego i pod warunkiem ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich administracja przekazuje mu ponadto wszelkie dokumenty, które maja bezpośredni związek z twierdzeniami formułowanymi pod jego adresem. Każdy dokument mogący mieć decydujący wpływ na decyzję niekorzystną powinien zasadniczo zostać podany do wiadomości danego urzędnika, a następnie włączony do jego akt osobowych. Niezależnie od tego, że nie stanowi on sprawozdania dotyczącego kwalifikacji, wyników pracy czy zachowania danego urzędnika w rozumieniu art. 26 regulaminu pracowniczego, to podanie do wiadomości i włączenie do akt osobowych jest niemniej jednak wymagane w odniesieniu do sprawozdania z zadania oceny wykazującej poważne braki danego urzędnika, skoro sprawozdanie to może wywołać decydujący wpływ na decyzję o zwolnieniu. (zob. pkt 75, 77, 78, 83) Odesłanie Trybunał, wyrok z dnia 12 listopada 1996 r., Ojha/Komisja,EU:C:1996:434, pkt 67 Sąd Pierwszej Instancji, wyroki: z dnia 2 kwietnia 1998 r., Apostolidis/Trybunał Sprawiedliwości, T‑86/97, EU:T:1998:71, pkt 36; z dnia 20 września 2001 r., Recalde Langarica/Komisja,T‑344/99, EU:T:2001:237, pkt 66; z dnia 5 października 2009 r., de Brito Sequeira Carvalho i Komisja/Komisja i de Brito Sequeira Carvalho, T‑40/07 P i T‑62/07 P, EU:T:2009:382, pkt 96 Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: z dnia 13 listopada 2014 r., De Loecker/SEAE,F‑78/13, EU:F:2014:246, pkt 50; z dnia 15 kwietnia 2015 r., Pipiliagkas/Komisja,F‑96/13, EU:F:2015:29, pkt 48