Sprawa C‑326/12

Rita van Caster

i

Patrick van Caster

przeciwko

Finanzamt Essen-Süd

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf)

„Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ kapitału — Artykuł 63 TFUE — Opodatkowanie zysków z funduszy inwestycyjnych — Obowiązki informowania i publikacji niektórych informacji przez fundusz inwestycyjny — Ryczałtowe opodatkowanie zysków z funduszy inwestycyjnych, które nie dochowują obowiązków informacji i publikacji”

Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 października 2014 r.

Swobodny przepływ kapitału i płatności – Ograniczenia – Przepisy podatkowe – Podatek dochodowy – Opodatkowanie zysków z funduszy inwestycyjnych – Uregulowanie krajowe nakładające na fundusze będące rezydentami i niebędące rezydentami obowiązki informacji i publikacji – Ryczałtowe opodatkowanie zysków z tych funduszy w wypadku nieprzestrzegania owych obowiązków – Ograniczenie – Względy uzasadniające – Warunki – Uregulowanie krajowe nieumożliwiające podatnikom przedstawienia dowodów lub informacji mogących wykazać rzeczywistą wysokość zysków – Niedopuszczalność

(art. 63 TFUE)

Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym, które przewidują, że brak dochowania przez fundusz inwestycyjny niebędący rezydentem obowiązków informowania i publikacji niektórych informacji określonych w tych przepisach mających zastosowanie bez różnicy do funduszy będących rezydentami i niebędących rezydentami prowadzi do ryczałtowego opodatkowania zysków osiągniętych przez podatnika z owych funduszy inwestycyjnych, o ile przepisy te nie umożliwiają podatnikowi przedstawienia dowodów lub informacji mogących wykazać rzeczywistą wysokość owych zysków.

W istocie obowiązki te prawdopodobnie nie będą dochowywane przez fundusz inwestycyjny, który nie działa na rynku państwa członkowskiego miejsca opodatkowania i który nie kieruje swej oferty w sposób aktywny na ten rynek. W związku z tym, że tego rodzaju fundusze na ogół nie są rezydentami, takie przepisy krajowe mogą zniechęcić inwestora będącego rezydentem danego państwa członkowskiego do nabywania udziałów w funduszu inwestycyjnym niebędącym rezydentem, ponieważ tego rodzaju inwestycja może skutkować dla niego niekorzystnym opodatkowaniem ryczałtowym bez możliwości przedstawienia dowodów lub informacji mogących wykazać wysokość rzeczywistych zysków.

Omawiane przepisy stanowią więc ograniczenie swobodnego przepływu kapitału, co do zasady zakazane przez art. 63 TFUE.

Nie budzi wątpliwości, że konieczność zapewnienia zarówno skuteczności kontroli podatkowych, jak i skutecznego poboru podatku są nadrzędnymi względami interesu ogólnego, które mogą uzasadniać takie ograniczenie.

Jednakże uregulowanie krajowe w sposób bezwzględny uniemożliwiające podatnikom, którzy nabyli udziały w funduszach inwestycyjnych niebędących rezydentami, dostarczenia dowodów odpowiadających innym kryteriom – w szczególności przedstawienia – niż przewidziane dla inwestycji krajowych przez przepisy pierwszego państwa członkowskiego wykracza poza to, co jest konieczne do realizacji skuteczności kontroli podatkowych.

Nie można wykluczyć a priori, iż owi podatnicy są w stanie przedłożyć odpowiednie dowody, na podstawie których organy podatkowe państwa członkowskiego opodatkowania mogłyby w sposób jasny i precyzyjny zweryfikować wymagane informacje celem prawidłowego określenia opodatkowania zysków z funduszy inwestycyjnych. Prawdą jest, że owi podatnicy mogą sami nie posiadać wszystkich wymaganych informacji, jednakże nie można wykluczyć, że mogą oni je uzyskać od danych funduszy inwestycyjnych niebędących rezydentami i przekazać je organom podatkowym.

(por. pkt 36–38, 46, 49–51, 58; sentencja)

Sprawa C‑326/12

Rita van Caster

i

Patrick van Caster

przeciwko

Finanzamt Essen-Süd

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf)

„Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ kapitału — Artykuł 63 TFUE — Opodatkowanie zysków z funduszy inwestycyjnych — Obowiązki informowania i publikacji niektórych informacji przez fundusz inwestycyjny — Ryczałtowe opodatkowanie zysków z funduszy inwestycyjnych, które nie dochowują obowiązków informacji i publikacji”

Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 października 2014 r.

Swobodny przepływ kapitału i płatności — Ograniczenia — Przepisy podatkowe — Podatek dochodowy — Opodatkowanie zysków z funduszy inwestycyjnych — Uregulowanie krajowe nakładające na fundusze będące rezydentami i niebędące rezydentami obowiązki informacji i publikacji — Ryczałtowe opodatkowanie zysków z tych funduszy w wypadku nieprzestrzegania owych obowiązków — Ograniczenie — Względy uzasadniające — Warunki — Uregulowanie krajowe nieumożliwiające podatnikom przedstawienia dowodów lub informacji mogących wykazać rzeczywistą wysokość zysków — Niedopuszczalność

(art. 63 TFUE)

Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym, które przewidują, że brak dochowania przez fundusz inwestycyjny niebędący rezydentem obowiązków informowania i publikacji niektórych informacji określonych w tych przepisach mających zastosowanie bez różnicy do funduszy będących rezydentami i niebędących rezydentami prowadzi do ryczałtowego opodatkowania zysków osiągniętych przez podatnika z owych funduszy inwestycyjnych, o ile przepisy te nie umożliwiają podatnikowi przedstawienia dowodów lub informacji mogących wykazać rzeczywistą wysokość owych zysków.

W istocie obowiązki te prawdopodobnie nie będą dochowywane przez fundusz inwestycyjny, który nie działa na rynku państwa członkowskiego miejsca opodatkowania i który nie kieruje swej oferty w sposób aktywny na ten rynek. W związku z tym, że tego rodzaju fundusze na ogół nie są rezydentami, takie przepisy krajowe mogą zniechęcić inwestora będącego rezydentem danego państwa członkowskiego do nabywania udziałów w funduszu inwestycyjnym niebędącym rezydentem, ponieważ tego rodzaju inwestycja może skutkować dla niego niekorzystnym opodatkowaniem ryczałtowym bez możliwości przedstawienia dowodów lub informacji mogących wykazać wysokość rzeczywistych zysków.

Omawiane przepisy stanowią więc ograniczenie swobodnego przepływu kapitału, co do zasady zakazane przez art. 63 TFUE.

Nie budzi wątpliwości, że konieczność zapewnienia zarówno skuteczności kontroli podatkowych, jak i skutecznego poboru podatku są nadrzędnymi względami interesu ogólnego, które mogą uzasadniać takie ograniczenie.

Jednakże uregulowanie krajowe w sposób bezwzględny uniemożliwiające podatnikom, którzy nabyli udziały w funduszach inwestycyjnych niebędących rezydentami, dostarczenia dowodów odpowiadających innym kryteriom – w szczególności przedstawienia – niż przewidziane dla inwestycji krajowych przez przepisy pierwszego państwa członkowskiego wykracza poza to, co jest konieczne do realizacji skuteczności kontroli podatkowych.

Nie można wykluczyć a priori, iż owi podatnicy są w stanie przedłożyć odpowiednie dowody, na podstawie których organy podatkowe państwa członkowskiego opodatkowania mogłyby w sposób jasny i precyzyjny zweryfikować wymagane informacje celem prawidłowego określenia opodatkowania zysków z funduszy inwestycyjnych. Prawdą jest, że owi podatnicy mogą sami nie posiadać wszystkich wymaganych informacji, jednakże nie można wykluczyć, że mogą oni je uzyskać od danych funduszy inwestycyjnych niebędących rezydentami i przekazać je organom podatkowym.

(por. pkt 36–38, 46, 49–51, 58; sentencja)