ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
9

Artykuł 16 owego rozporządzenia stanowi: „1. Uprawnienia do połowów przydzielone państwom członkowskim zapewniają względną stabilność działalności połowowej każdego państwa członkowskiego w odniesieniu do każdego stada lub rodzaju rybołówstwa. Przy przydzielaniu nowych uprawnień do połowów uwzględnia się interesy każdego państwa członkowskiego. 2. Gdy wprowadzony zostaje obowiązek wyładunku w odniesieniu do danego stada ryb, uprawnienia do połowów ustala się przy uwzględnieniu przejścia od ustalania uprawnień do połowów, które odzwierciedlają wyładunki, do ustalania uprawnień do połowów, które odzwierciedlają połowy, na podstawie tego, że w pierwszym roku i kolejnych latach nie będzie już dozwolone dokonywanie odrzutów w przypadku tego stada. 3. Gdy nowe dowody naukowe wskazują, że istnieją znaczne rozbieżności pomiędzy uprawnieniami do połowów, które zostały ustalone dla konkretnego stada, a faktycznym stanem tego stada, państwa członkowskie mające bezpośredni interes w zarządzaniu mogą zwrócić się z uzasadnionym wnioskiem do Komisji o przedstawienie wniosku mającego na celu zniwelowanie tych rozbieżności, przy poszanowaniu celów określonych w art. 2 ust. 2. 4. Uprawnienia do połowów ustala się zgodnie z celami określonymi w art. 2 ust. 2 oraz w sposób zgodny z wymiernymi celami, ramami czasowymi i marginesami ustalonymi zgodnie z art. 9 ust. 2 i art. 10 ust. 1 lit. b) i c). […]”.
(5)

Postanowienie, w wyniku którego konsument zobowiązany jest do uiszczenia opłaty za to, że kontaktuje się on z przedsiębiorcą w związku z pytaniami lub wyjaśnieniami dotyczącymi zawartej między nimi umowy za pomocą udostępnianego przez przedsiębiorcę w takich celach numeru, jest nieważne, jeśli należna za to połączenie opłata przekracza tę należną za zwykłe korzystanie z usługi telekomunikacyjnej. Jeżeli na mocy zdania poprzedzającego postanowienie jest nieważne, konsument nie jest zobowiązany do uiszczenia opłaty za to połączenie również wobec operatora telekomunikacyjnego. Operator ten jest uprawniony do domagania się od przedsiębiorcy, który zawarł to nieważne porozumienie z konsumentem, uiszczenia opłaty za zwykłe korzystanie z usługi telekomunikacyjnej.
1)

Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich należy interpretować w ten sposób, iż termin przedawnienia przewidziany w tym artykule stosuje się względem dochodzenia wierzytelności z tytułu odsetek takich jak te w postępowaniu głównym, należnych na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 495/97 z dnia 18 marca 1997 r., i art. 5a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3002/92 z dnia 16 października 1992 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania lub przeznaczenia produktów z interwencji, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 770/96 z dnia 26 kwietnia 1996 r.
16

Uznawszy, że wykładni sekcji 73 CDPA należy dokonać w świetle art. 9 dyrektywy 2001/29, Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) [sąd apelacyjny (Anglia i Walia) (wydział cywilny), Zjednoczone Królestwo] postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „[W odniesieniu do] wykładni art. 9 dyrektywy 2001/29, a konkretnie sformułowania »[n]iniejsza dyrektywa nie narusza [przepisów dotyczących] w szczególności […] dostępu drogą kablową do usług radiowych i telewizyjnych«: 1) Czy cytowane sformułowanie pozwala na dalsze stosowanie przepisu prawa krajowego ze zdefiniowanym w tym prawie zakresem terminu »kabel«, czy też zakres wymienionej części art. 9 jest wyznaczony definicją terminu »kabel« zawartą w prawie Unii? 2) Jeśli termin »kabel« zawarty w art. 9 został zdefiniowany w prawie Unii, jakie jest jego znaczenie? W szczególności: a) Czy ma on technologicznie konkretne znaczenie, ograniczone do tradycyjnych sieci kablowych eksploatowanych przez działające w oparciu o tradycyjną technologię podmioty świadczące usługi drogą kablową? albo b) Czy ma on technologicznie neutralne znaczenie, które obejmuje funkcjonalnie podobne usługi transmitowane przez Internet? c) W obu przypadkach, czy termin ten obejmuje przekazywanie energii mikrofalowej pomiędzy stałymi punktami naziemnymi? 3) Czy cytowane sformułowanie ma zastosowanie do przepisów, które wymagają, by łącza kablowe retransmitowały pewne przekazy, albo przepisów, które pozwalają na retransmisję przekazów drogą kablową, w przypadku gdy retransmisje są równoczesne i ograniczone do obszarów, na których przekazy były przeznaczone do odbioru, lub w przypadku gdy chodzi o retransmisje przekazów w kanałach, które podlegają pewnym obowiązkom z tytułu świadczenia usługi publicznej? 4) Jeśli zakres terminu »kabel« zawartego w art. 9 jest zdefiniowany w prawie krajowym, czy właściwy przepis prawa krajowego podlega następującym zasadom Unii Europejskiej: zasadzie proporcjonalności oraz zasadzie sprawiedliwego wyważenia pomiędzy prawami właścicieli praw autorskich, prawami właścicieli łączy kablowych oraz interesem publicznym? 5) Czy art. 9 ogranicza się do przepisów prawa krajowego obowiązujących w dniu, w którym uzgodniono treść dyrektywy 2001/29; w dniu, w którym dyrektywa ta weszła w życie; w ostatnim dniu przewidzianym na wykonanie dyrektywy, czy też ma on również zastosowanie do kolejnych przepisów prawa krajowego, które dotyczą dostępu drogą kablową do usług radiowych i telewizyjnych?”.
13

Hoge Raad der Nederlanden (sąd najwyższy Niderlandów) w pierwszej kolejności wyraża wątpliwości co do kwestii, czy przedmiotowy zakres stosowania art. 64 ust. 1 TFUE zostaje ograniczony przez przedmiot danych przepisów krajowych, czy też przez transakcję, która jest ograniczona przez te przepisy krajowe. W tym względzie stwierdza on z jednej strony, że odniesienie do „stosowania” ograniczeń zawarte w art. 64 ust. 1 TFUE wydaje się być argumentem przemawiającym za tą ostatnią możliwością. Ponadto uznaje on, że pierwsza możliwość mogłaby prowadzić do pozbawienia tego postanowienia istoty jego skuteczności (effet utile). Z drugiej strony zauważa on, że wyrok z dnia 14 grudnia 1995 r., Sanz de Lera i in. (C‑163/94, C‑165/94 i C‑250/94, ECLI:EU:C:1995:451) mógłby dostarczyć argumentu za pierwszą możliwością. W wyroku tym Trybunał orzekł, że uregulowanie, które obowiązuje ogólnie dla każdego wywozu bilonu, banknotów lub czeków na okaziciela, włącznie z tymi, które w państwach trzecich nie dotyczą inwestycji bezpośrednich związanych z przedsiębiorczością, świadczeniem usług finansowych lub dopuszczaniem papierów wartościowych na rynki kapitałowe, nie wchodzi w zakres art. 73 C ust. 1 traktatu WE (obecnie art. 64 ust. 1 TFUE).
38

Jeśli chodzi o art. 14 układu stowarzyszeniowego, to z pewnością z samego brzmienia tego przepisu, jak również z celu omawianego układu wynika, że zasady przewidziane w art. 45 i 46 TFUE, a także w ramach postanowień traktatu dotyczących swobodnego świadczenia usług, powinny zostać transponowane, o ile to możliwe, w odniesieniu do obywateli tureckich, aby wyeliminować pomiędzy umawiającymi się stronami ograniczenia w swobodnym świadczeniu usług (wyrok z dnia 21 października 2003 r., Abatay i in., C‑317/01 i C‑369/01, EU:C:2003:572, pkt 112 i przytoczone tam orzecznictwo).
24

W tym kontekście w celu sprawdzenia, czy jest uprawniony do zwrócenia się do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, Secretario Judicial del Juzgado de Violencia sobre la Mujer Único de Terrassa (sekretarz sądu ds. przemocy wobec kobiet w Terrassie) zastanawia się również wstępnie, czy można go uznać za „sąd” w rozumieniu art. 267 TFUE, jako że zgodnie z prawem wewnętrznym, jak wynika z art. 440 LOPJ, jest on zwykłym urzędnikiem w służbie administracji wymiaru sprawiedliwości, podległym ministerstwu sprawiedliwości, a postępowania, w których wykonuje swoje zadania, zostały uznane za mające charakter administracyjny, a nie sądowy, przez Tribunal de Conflictos de Jurisdicción (trybunał ds. sporów o właściwość, Hiszpania) w wyroku nr 4/2011 z dnia 28 września 2011 r. w odniesieniu do postępowania o zapłatę wynagrodzenia oraz przez Tribunal Constitucional (trybunał konstytucyjny, Hiszpania) w postanowieniu nr 163/2013 z dnia 9 września 2013 r. i wyroku nr 58/2016 z dnia 17 marca 2016 r., dotyczących Ley 29/1998 reguladora de la Jurisdicción Contencioso-administrativa (ustawy 29/1998 o sądownictwie administracyjnym) z dnia 13 lipca 1998 r. (BOE nr 167, z dnia 14 lipca 1998 r., s. 23516).
22

W niniejszej sprawie zakres przewidzianego w art. 8 ust. 3 dyrektywy 2006/115 prawa do publicznego udostępniania jest równoważny z zakresem prawa przewidzianego w art. 13 lit. d) konwencji rzymskiej, który ogranicza ów zakres, zgodnie ze zwrotem powtórzonym we wspomnianym art. 8 ust. 3, do „miejsc dostępnych publicznie za opłatą” (zob. podobnie wyrok z dnia 4 września 2014 r., Komisja/Rada, C‑114/12, EU:C:2014:2151, pkt 94–96). Wolą prawodawcy Unii było bowiem – co potwierdza zmieniony wniosek dotyczący dyrektywy z dnia 30 kwietnia 1992 r. [COM(92) 159 wersja ostateczna, s. 12], który zaowocował przyjęciem dyrektywy Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (Dz.U. 1992, L 346, s. 61), uchylonej i ujednoliconej dyrektywą 2006/115 – powielenie w znacznej mierze postanowień konwencji rzymskiej ustanawiającej minimalny wymagany poziom ochrony celem osiągnięcia jednolitego minimalnego wymaganego poziomu ochrony w Unii, a poprzez ukształtowanie art. 6a ust. 3 dyrektywy będącej przedmiotem wniosku na wzór art. 13 lit. d) konwencji rzymskiej – zapewnienie wyłącznego prawa do publicznego udostępniania programów telewizyjnych na warunkach przewidzianych w tej konwencji.
41

Pomimo to należy przypomnieć, że na podstawie sekcji 3.2, 3.3 i 4.1–4.3 załącznika II do dyrektywy 93/42 jednostka notyfikowana jest zobowiązana po pierwsze do rozpatrzenia wniosku o zbadanie dokumentacji przedstawionego przez wytwórcę projektu, który to wniosek powinien zawierać opis projektu, produkcji i parametrów danego wyrobu, i po drugie do ustalenia, czy stosowanie systemu jakości przewidzianego przez wytwórcę zapewnia, że produkty odpowiadają postanowieniom tej dyrektywy. Ponadto z pkt 5.1 tego załącznika wynika, że jednostka notyfikowana powinna upewnić się, że wytwórca należycie wypełnia zobowiązania wynikające z zatwierdzonego systemu jakości.
Artykuł 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, oraz art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych należy interpretować w ten sposób, że w sprawie takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym sądy państwa członkowskiego, które wydały prawomocne orzeczenie w sprawie dotyczącej odpowiedzialności rodzicielskiej i zobowiązań alimentacyjnych w odniesieniu do małoletniego dziecka, nie mają już jurysdykcji do rozpoznania żądania dotyczącego zmiany rozstrzygnięć zawartych w tym orzeczeniu, jeśli miejsce zwykłego pobytu tego dziecka znajduje się na terytorium innego państwa członkowskiego. Jurysdykcję do rozpoznania tego żądania mają sądy tego innego państwa członkowskiego.
5

Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej dokonało transpozycji art. 13 część A ust. 1 lit. n) szóstej dyrektywy dopiero w dniu 1 czerwca 1996 r., w którym to dniu weszła w życie Group 13 of Schedule 9 of the Value Added Tax Act 1994 (grupa 13 załącznika 9 do ustawy z 1994 r. o VAT).
4

Artikel 33, leden 1 en 2, van verordening nr. 2038/1999 bepaalde: „1. Vóór het einde van elk verkoopseizoen worden geconstateerd: a) de verwachte hoeveelheden A- en B‑suiker, A- en B‑isoglucose en A- en B‑inulinestroop die voor het lopende verkoopseizoen worden geproduceerd; b) de hoeveelheden suiker, isoglucose en inulinestroop waarvan wordt verwacht dat zij in het lopende verkoopseizoen voor verbruik binnen de Gemeenschap zullen worden afgezet; c) het uit te voeren overschot, berekend door de onder a) bedoelde hoeveelheden te verminderen met de onder b) bedoelde hoeveelheden; d) het verwachte gemiddelde verlies of de verwachte gemiddelde opbrengst per ton suiker voor de voor het lopende verkoopseizoen na te komen uitvoerverbintenissen. Dit gemiddelde verlies of deze gemiddelde opbrengst is gelijk aan het verschil tussen het totale bedrag van de restituties en het totale bedrag van de heffingen, gerelateerd aan de totale omvang van de betrokken uitvoerverbintenissen; e) het verwachte totale verlies of de verwachte totale opbrengst, berekend door vermenigvuldiging van het onder c) bedoelde overschot met het onder d) bedoelde gemiddelde verlies of de onder d) bedoelde gemiddelde opbrengst. 2. Vóór het einde van het verkoopseizoen 2000/2001 en onverminderd het bepaalde in artikel 26, lid 5, worden cumulatief voor de verkoopseizoenen 1995/1996 tot en met 2000/2001 geconstateerd: a) het uit te voeren overschot, uitgaande van de uiteindelijke productie van A- en B‑suiker, A- en B‑isoglucose en, vanaf het verkoopseizoen 1994/1995, A- en B‑inulinestroop, enerzijds, en van de uiteindelijke voor verbruik binnen de Gemeenschap afgezette hoeveelheid suiker, isoglucose en, vanaf het verkoopseizoen 1994/1995, inulinestroop, anderzijds; b) het gemiddelde verlies of de gemiddelde opbrengst per ton suiker, resulterend uit het totaal van de betrokken uitvoerverbintenissen en vastgesteld overeenkomstig de in lid 1, onder d), tweede alinea, aangegeven berekeningsmethode; c) het totale verlies of de totale opbrengst, berekend door vermenigvuldiging van het onder a) bedoelde overschot met het onder b) bedoelde gemiddelde verlies of de onder b) bedoelde gemiddelde opbrengst; d) de totale som van de geïnde basisproductieheffingen en B‑heffingen. Het verwachte totale verlies of de verwachte totale opbrengst als bedoeld in lid 1, onder e), wordt aangepast aan de hand van het verschil tussen de cijfers die zijn geconstateerd als bedoeld onder c) en d).”
17

Sąd odsyłający ma wątpliwości co do zakresu orzecznictwa wynikającego z wyroku z dnia 14 lutego 1995 r., Schumacker (C‑279/93, EU:C:1995:31), ze względu na fakt, że inaczej niż w okolicznościach faktycznych występujących w sprawie, która legła u podstaw tego wyroku, X nie uzyskuje całego lub niemal całego swojego dochodu rodzinnego tylko w jednym państwie członkowskim innym niż państwo jego miejsca zamieszkania właściwym, aby opodatkować ten dochód i które mogłoby zatem uwzględnić jego sytuację osobistą i rodzinną. Sytuacja X charakteryzuje się bowiem tym, że w dniu, który należy uwzględnić w celu obliczenia obciążającego go podatku dochodowego, zamieszkiwał on w Hiszpanii, gdzie nie uzyskał on dochodu, a uzyskał on dochód częściowo w Niderlandach, w wysokości 60% i częściowo w Szwajcarii, w wysokości 40%.
18

Noty wyjaśniające do HS dotyczące jego działu 38 stanowią między innymi: „Uwagi ogólne […] W rozumieniu uwagi 1 b) do tego działu określenie produkty spożywcze lub inne substancje odżywcze obejmuje przede wszystkim produkty nadające się do spożycia z sekcji I–IV. Wyrażenie to obejmuje również pewne rodzaje innych produktów, między innymi produktów z działu 28 wykorzystywanych jako suplementy mineralne w przetworach spożywczych, alkohole-cukry z pozycji 29.05, aminokwasy egzogenne z pozycji 29.22, lecytyny z pozycji 29.23, prowitaminy i witaminy z pozycji 29.36, cukry z pozycji 29.40, wykorzystywane w przetworach spożywczych określone składniki krwi zwierzęcej z pozycji 30.02, kazeinę i kazeiniany z pozycji 35.01, albuminy z pozycji 35.02, jadalną żelatynę z pozycji 35.03, jadalne substancje białkowe z pozycji 35.04, dekstryny i pozostałe jadalne skrobie modyfikowane z pozycji 35.05, sorbit z pozycji 38.24, jadalne produkty z działu 39 (np. amylopektyna i amyloza z pozycji 39.13). Należy podkreślić, że powyższa lista produktów ma charakter przykładowy i nie jest wyczerpująca. Sama obecność w mieszaninie produktów spożywczych lub innych substancji odżywczych nie wystarcza, by wyłączyć tę mieszaninę z działu 38 przez zastosowanie uwagi 1b). Substancje, których wartość odżywcza ma znaczenie poboczne w stosunku do funkcji spełnianych przez nie jako produkty chemiczne, np. jako dodatki do przetworów spożywczych lub czynniki ułatwiające procesy chemiczne, nie zaliczają się do produktów spożywczych lub innych substancji odżywczych w rozumieniu tej uwagi. Mieszaniny podlegające wyłączeniu z działu 38 na podstawie uwagi 1b) należą do tego rodzaju produktów, jakie używane są do przygotowywania przetworów spożywczych i których wartość opiera się na ich właściwościach odżywczych w znaczeniu fizjologicznym”.
35

Inaczej jest jednak w sytuacji, gdy konsument jest poinformowany, że dana reklama porównuje ceny stosowane w należących do sieci reklamodawcy sklepach większych lub większego formatu z cenami podawanymi w należących do konkurencyjnych sieci sklepach mniejszych lub mniejszego formatu, ponieważ konsument wie wówczas, że może uzyskać korzyść wynikającą z różnicy cenowej podkreślanej w reklamie, jedynie kupując dane produkty w należących do sieci reklamodawcy sklepach większych lub większego formatu. W konsekwencji – w kontekście takiej reklamy porównującej ceny stosowane w sklepach należących do sieci, z których każda posiada sklepy różnej wielkości lub różnego formatu – informacja ta jest niezbędna konsumentowi do podjęcia świadomej decyzji o zakupie danych produktów w sklepach reklamodawcy, a nie w sklepach konkurencyjnych, a także do tego, by nie powodować podjęcia przez niego decyzji, której inaczej by nie podjął. A zatem w tym kontekście chodzi o istotne informacje w rozumieniu art. 7 ust. 1 i 2 dyrektywy 2005/29.
26

Ponadto na wypadek ewentualnego utrzymania prawa pani Tolley do emerytury na podstawie ustawodawstwa Zjednoczonego Królestwa po przeprowadzce do Hiszpanii, sąd odsyłający dąży do ustalenia, czy zawarte w art. 13 ust. 2 lit. f) rozporządzenia nr 1408/71 wyrażenie „osoba, która przestaje podlegać ustawodawstwu państwa członkowskiego” odnosi się do całego ustawodawstwa państwa członkowskiego, czy też jedynie do części ustawodawstwa tego państwa dotyczącej danego świadczenia. W wypadku gdyby chodziło jedynie o wspomnianą część ustawodawstwa, sąd ten jest zdania, że można rozważyć, czy pkt 19 lit. c) pozycji O dotyczącej Zjednoczonego Królestwo zawartej w załączniku VI do tego rozporządzenia – w którym uściślono chwilę, w jakiej ustawodawstwo Zjednoczonego Królestwa przestaje być stosowane – odnosi się do faktycznego korzystania ze świadczenia, czy też jedynie do uprawnienia do pobierania go. Należałoby także rozpatrzyć kwestię, czy w pkt 20 tej pozycji O nałożono na Zjednoczone Królestwo obowiązek zapłaty składnika DLA z tytułu „niesamodzielności” zgodnie z przepisami zawartymi w tytule III rozdział 1 wspomnianego rozporządzenia.
89

Po piąte, jeżeli chodzi o redagowanie dokumentów urzędowych, Węgry podnoszą, że owa działalność notariusza jest ściśle regulowana. Władczy charakter dokumentu urzędowego sporządzonego przez notariusza potwierdza ponadto klauzula wykonalności, jaką nadaje on temu dokumentowi, jeżeli spełnione są ustawowe przesłanki. Jako że klauzula ta pozwala na egzekucję wierzytelności poprzez wykorzystanie środków przymusu publicznego na tych samych warunkach i wedle tej samej procedury co środki stosowane w ramach egzekucji orzeczenia sądowego, notariusz pełni tę samą rolę co sędziowie w ramach rozstrzygania sporów i zapobiegania im. Wyrok z dnia 17 czerwca 1999 r., Unibank (C‑260/97, EU:C:1999:312), świadczy, iż wykonalność przysługuje wyłącznie dokumentom wchodzącym w zakres wykonywania władzy publicznej. Ponadto rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) oraz rozporządzenie (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych (Dz.U. 2004, L 143, s. 15) przyznają zobowiązaniom zawartym w dokumentach urzędowych wykonalność podobną do wykonalności przewidzianej dla orzeczeń sądowych.
5

Artykuł 2 ust. 1 i 2 wspomnianej dyrektywy przewiduje: „1. Do celów niniejszej dyrektywy »zasada równego traktowania« oznacza brak jakichkolwiek form bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji z przyczyn określonych w art. 1. 2. Do celów ust. 1: a) dyskryminacja bezpośrednia występuje w przypadku gdy osobę traktuje się mniej przychylnie niż traktuje się, traktowano lub traktowano by inną osobę w porównywalnej sytuacji, z jakiejkolwiek przyczyny wymienionej w art. 1; b) dyskryminacja pośrednia występuje w przypadku, gdy przepis, kryterium lub pozornie neutralna praktyka może doprowadzić do szczególnej niekorzystnej sytuacji dla osób danej religii lub przekonań, niepełnosprawności, wieku lub orientacji seksualnej, w stosunku do innych osób, chyba że: i) taki przepis, kryterium lub praktyka jest obiektywnie uzasadniona zgodnym z prawem celem, a środki mające służyć osiągnięciu tego celu są właściwe i konieczne […] […]”.
5

Artykuł 2 tej dyrektywy głosi: „1. Do celów niniejszej dyrektywy »zasada równego traktowania« oznacza brak jakichkolwiek form bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji z przyczyn określonych w art. 1. 2. Do celów ust. 1: a) dyskryminacja bezpośrednia występuje w przypadku gdy osobę traktuje się mniej przychylnie niż traktuje się, traktowano lub traktowano by inną osobę w porównywalnej sytuacji, z jakiejkolwiek przyczyny wymienionej w art. 1; b) dyskryminacja pośrednia występuje w przypadku, gdy przepis, kryterium lub pozornie neutralna praktyka może doprowadzić do szczególnej niekorzystnej sytuacji dla osób danej religii lub przekonań, niepełnosprawności, wieku lub orientacji seksualnej, w stosunku do innych osób, chyba że: i) taki przepis, kryterium lub praktyka jest obiektywnie uzasadniona zgodnym z prawem celem, a środki mające służyć osiągnięciu tego celu są właściwe i konieczne […] […] 5. Niniejsza dyrektywa nie narusza środków przewidzianych przepisami krajowymi, które w społeczeństwie demokratycznym są niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa publicznego, utrzymania porządku i zapobiegania działaniom podlegającym sankcjom karnym, ochrony zdrowia i ochrony praw i wolności innych osób”.
113

Co się tyczy argumentacji wnoszącej odwołanie opartej na naruszeniu zasady równego traktowania, jej badanie doprowadziłoby Trybunał do wyciągnięcia przedwczesnych wniosków w sprawie badania, którego przeprowadzenie będzie należało do urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające, dotyczącego argumentacji przedstawionej przez wnoszącą odwołanie w toku postępowania administracyjnego, w przedmiocie której urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające powstrzymał się – niesłusznie, jak wynika z badania części pierwszej zarzutu pierwszego odwołania – od wydania rozstrzygnięcia. W tej sytuacji wypowiadanie się w przedmiocie tej argumentacji w ramach niniejszego odwołania nie należy do właściwości Trybunału.