Co się tyczy stosunków, jakie nawiązywane są w ramach postępowań prowadzonych przez Komisję zgodnie z art. 81 WE i 82 WE, sposoby wykonywania obowiązku lojalnej współpracy, która wynika z art. 10 WE i do której Komisja jest zobowiązana z racji swoich stosunków z państwami członkowskimi, zostały w szczególności określone w art. 11–16 rozporządzenia nr 1/2003 w rozdziale IV zatytułowanym „Współpraca”. Przepisy te nie nakładają na Komisję ani obowiązku skonsultowania się z krajowymi organami regulacyjnymi, ani nie przewidują wskazanej przez Królestwo Hiszpanii możliwości, aby Komisja wszczęła „wspólne działanie” wraz z tymi organami w ramach postępowań, które prowadzi zgodnie z art. 81 WE i 82 WE.

W braku wyraźnego odstępstwa w tym względzie, prawo konkurencji ma zastosowanie do sektorów regulowanych. Ponadto możliwość zastosowania reguł konkurencji nie jest wyłączona, jeżeli rozważane przepisy sektorowe pozostawiają możliwość istnienia konkurencji, która może być uniemożliwiona, ograniczona lub zakłócona poprzez niezależne działania przedsiębiorstw. W każdym razie, nawet przyjmując, że uregulowania sektorowe wynikają z aktów prawa wtórnego Unii, należy zaznaczyć, iż w świetle zasad regulujących hierarchię norm takie akty, w braku upoważniającego do tego postanowienia traktatu, nie mogą wprowadzać odstępstwa od postanowienia traktatu, w tym wypadku od art. 82 WE.

Ponadto oceny Komisji są przeprowadzane w zależności od właściwych dla każdej sprawy okoliczności i decyzje dotyczące innych spraw mają charakter wyłącznie informacyjny z uwagi na to, że okoliczności faktyczne spraw nie są identyczne. W konsekwencji dokonane przez Komisję oceny dotyczące okoliczności faktycznych wcześniejszych spraw nie mogą być transponowane z jednej do drugiej sprawy, gdyż dane te różnią się od siebie.

W ramach weryfikacji przestrzegania reguł konkurencji na rynkach telekomunikacyjnych przeprowadzane przez dany krajowy organ regulacyjny kontrola ex ante i kontrola ex post Komisji mają odrębny przedmiot i cel, ponieważ reguły konkurencji przewidziane w traktacie uzupełniają poprzez kontrolę ex post ramy prawne przyjęte przez prawodawcę Unii w celu uregulowania ex ante tych rynków.

Niemniej, chociaż sąd Unii uznaje, że Komisji przysługuje pewien zakres uznania w dziedzinie ekonomicznej, nie oznacza to, że powinien on powstrzymać się od kontroli dokonanej przez Komisję interpretacji danych o tym charakterze. Sąd Unii powinien bowiem dokonać w szczególności weryfikacji nie tylko materialnej prawidłowości przytoczonych dowodów, ich wiarygodności i spójności, ale także kontroli tego, czy te dowody stanowią zbiór istotnych danych, które należy wziąć pod uwagę w celu oceny złożonej sytuacji, i czy mogą one stanowić poparcie dla wniosków wyciągniętych na ich podstawie.

Podobnie w zakresie, w jakim decyzja Komisji jest wynikiem złożonych ocen technicznych, są one również co do zasady przedmiotem ograniczonej kontroli sądowej, co oznacza, że sąd Unii nie może zastąpić dokonanej przez Komisję oceny okoliczności faktycznych swoją oceną.

Aby ustalić, czy poprzez stosowanie praktyk cenowych przedsiębiorstwo posiadające pozycję dominującą nadużyło tej pozycji, należy poddać ocenie wszystkie okoliczności i zbadać, czy te praktyki mają na celu pozbawienie nabywcy możliwości wyboru źródeł zaopatrzenia lub ograniczenie mu tej możliwości, zamknięcie dostępu do rynku konkurentom, zastosowanie w odniesieniu do partnerów handlowych nierównych warunków do równoważnych świadczeń i stworzenie im przez to niekorzystnych warunków konkurencji lub umocnienie pozycji dominującej wskutek zakłócenia konkurencji. W szczególności praktyka cenowa stosowana przez przedsiębiorstwo dominujące zintegrowane pionowo, niesłuszna, ponieważ rzeczywiście zaniża marże jej konkurentów na rynku detalicznym, a to ze względu na różnicę między cenami jego produktów hurtowych i detalicznych, może stanowić nadużycie pozycji dominującej sprzeczne z art. 82 WE. Zaniżanie marży, ze względu na skutek wykluczenia, jaki może powodować w stosunku do konkurentów co najmniej równie skutecznych jak przedsiębiorstwo dominujące, może bowiem, w braku wszelkiego obiektywnego uzasadnienia, samo w sobie stanowić nadużycie w rozumieniu art. 82 WE.

Artykuł 82 WE dotyczy wyłącznie działań antykonkurencyjnych podjętych przez przedsiębiorstwa z ich własnej inicjatywy. Jeśli działanie antykonkurencyjne zostaje narzucone przedsiębiorstwom przez ustawodawstwo krajowe lub jeśli ustawodawstwo to tworzy ramy prawne, które same z siebie wykluczają wszelkie możliwości konkurencyjnego działania za strony tych przedsiębiorstw, art. 82 WE nie znajduje zastosowania. W takiej sytuacji, jak wynika z tego przepisu, niezależne działania przedsiębiorstw nie stanowią przyczyny ograniczenia konkurencji.

Warunki konieczne, aby stwierdzić wystąpienie odmowy świadczenia stanowiącej nadużycie, nie muszą mieć obowiązkowo zastosowania przy ocenie, czy zachowanie polegające na narzuceniu niekorzystnych warunków świadczenia usług albo sprzedaży towarów, lub warunków, które mogą nie być interesujące dla nabywcy, ma charakter nadużycia. Takie zachowania mogłyby bowiem same w sobie stanowić niezależną formę nadużycia, odmienną od odmowy świadczenia. Odmienna interpretacja oznaczałaby, że po to, aby jakiekolwiek zachowanie przedsiębiorstwa dominującego dotyczące stosowanych przez nie warunków handlowych mogło zostać uznane za nadużycie, za każdym razem konieczne byłoby spełnienie przesłanek wymaganych dla stwierdzenia istnienia odmowy zawarcia umowy, co w sposób niewłaściwy ograniczyłoby skuteczność art. 82 WE.

Wprowadzając zakaz nadużywania pozycji dominującej w zakresie, w jakim może to wpłynąć na handel między państwami członkowskimi, art. 82 WE dotyczy zachowań przedsiębiorstwa zajmującego pozycję dominującą, które na rynku, gdzie ze względu na obecność przedsiębiorstwa zajmującego taką pozycję konkurencja jest już osłabiona, stwarzają, poprzez stosowanie środków odmiennych od tych, które stosuje się w warunkach normalnej konkurencji między towarami lub usługami na podstawie świadczeń podmiotów gospodarczych, przeszkodę w utrzymaniu istniejącego jeszcze na rynku poziomu konkurencji lub w jej rozwoju. Skutek ten nie odnosi się koniecznie do rzeczywistego skutku zaskarżonego zachowania stanowiącego nadużycie. W celu stwierdzenia naruszenia art. 82 WE wystarczy wykazać, że zachowanie przedsiębiorstwa dominującego stanowiące nadużycie zmierza do ograniczenia konkurencji lub, innymi słowy, że zachowanie to może mieć taki skutek. Konieczne jest zatem istnienie antykonkurencyjnego wpływu na rynek rozważanej praktyki cenowej, nie musi on jednak być rzeczywisty, wystarczy wykazanie potencjalnego skutku antykonkurencyjnego mogącego spowodować wykluczenie konkurentów co najmniej równie skutecznych jak przedsiębiorstwo posiadające pozycję dominującą.

Skoro więc art. 82 WE dotyczy nie tylko praktyk mogących wyrządzić bezpośrednią szkodę konsumentom, ale także praktyk, które wyrządzają im szkodę poprzez naruszenie zasad konkurencji, na przedsiębiorstwie zajmującym pozycję dominującą ciąży szczególna odpowiedzialność za to, by swym zachowaniem nie naruszało ono skutecznej i niezakłóconej konkurencji na wspólnym rynku.

Wynika z tego, że art. 82 WE zakazuje w szczególności przedsiębiorstwu zajmującemu pozycję dominującą stosowania praktyk cenowych powodujących skutki w postaci wykluczenia wobec jego równie skutecznych konkurentów, rzeczywistych lub potencjalnych, to znaczy praktyk, które mogą utrudnić, a nawet uniemożliwić konkurentom przedsiębiorstwa zajmującego pozycję dominującą dostęp do rynku oraz utrudnić lub uniemożliwić stronom umowy zawartej z tym przedsiębiorstwem dokonanie wyboru spośród kilku źródeł zaopatrzenia lub partnerów handlowych, wzmacniając w ten sposób jego dominującą pozycję przy użyciu środków innych niż wchodzące w zakres konkurencji między świadczeniami. Z tej perspektywy nie każde konkurowanie cenami może być uznane za zgodne z prawem.

(por. pkt 89, 90, 92, 93)