ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji — skarżący uzasadnia swoją skargę między innymi tym, że Rada Unii Europejskiej nie działała przy przyjmowaniu decyzji (WPZiB) 2017/381 z dnia 3 marca 2017 r. z wymaganą starannością, gdyż przed przyjęciem zaskarżonej decyzji nie wzięła pod uwagę twierdzeń skarżącego ani przedstawionych przez niego dowodów, które świadczą na jego korzyść, a opierała się co do zasady na zwięzłym streszczeniu sporządzonym przez prokuraturę generalną Ukrainy i nie zażądała informacji uzupełniających o przebiegu dochodzenia na Ukrainie.
—

nakazanie stronie pozwanej zapłaty na rzecz CSJU kwoty 359 913,75 EUR tytułem umowy o dotację dla partnerów nr 325940 „EULOSAM – Design and Manufacturing of Baseline Low-Speed, Low-Sweep Wind Tunnel Model” oraz kwoty 2 105,25 EUR tytułem odsetek za zwłokę obliczonych według stopy 3,5 % za okres od dnia 31 stycznia do dnia 1 kwietnia 2017 r.;
—

nakazanie stronie pozwanej zapłaty na rzecz CSJU kwoty 189 128,26 EUR tytułem umowy o udzielenie dotacji dla partnerów nr 632456 „WITTINESS-WindTunnel Tests on an Innovative regional A/C for Noise assessment” oraz kwoty 979,32 EUR tytułem odsetek za zwłokę obliczonych według stopy 3,5 % należnych za okres od dnia 7 lutego 2017 r. do dnia 1 kwietnia 2017 r.;
—

nakazanie stronie pozwanej zapłaty na rzecz CSJU kwoty 433 485,93 EUR tytułem umowy o udzielenie dotacji dla partnerów nr 325954 „ESICAPIA-Experimental Subsonic Investigation of a Complete Aircraft Propulsion system Installation and Architecture power plant optimization” oraz kwoty 2 244,63 EUR tytułem odsetek za zwłokę obliczonych według stopy 3,5 % należnych za okres od dnia 7 lutego 2017 r. do dnia 1 kwietnia 2017 r.;
—

nakazanie stronie pozwanej zapłaty na rzecz CSJU kwoty 101 370,94 EUR tytułem umowy o udzielenie dotacji dla partnerów nr 632462 „EASIER-Experimental Acoustic Subsonic wind tunnel Investigation of the advanced geared turbofan Regional aircraft integrating HLD innovative low-noise design” oraz kwoty 524,91 EUR tytułem odsetek za zwłokę obliczonych według stopy 3,5 % należnych za okres od dnia 7 lutego 2017 r. do dnia 1 kwietnia 2017 r.;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 231/53

Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2017 r. – Steifer/EKES

(Sprawa T-331/17)

(2017/C 231/68)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Guy Steifer (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. A. Lucas)

Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora ds. zasobów ludzkich i finansowych EKES z dnia 21 października 2002 r. odrzucającej wniosek skarżącego z dnia 2 października 2002 r. w sprawie zwrotu powiększonej o obowiązujące odsetki nieuwzględnionej części jego uprawnień emerytalnych w Belgii, przeniesionych do systemu wspólnotowego;

— stwierdzenie nieważności decyzji nr 360/03 A z dnia 15 grudnia 2003 r. ustalającej uprawnienia emerytalne skarżącego, w zakresie w jakim wyłączono w niej lub powstrzymano się od ustalenia zwrotu zaległych płatności odpowiadających świadczeniom emerytalnym, które powinny być przekazane przez Office national des pensions du Royaume de Belgique (państwowy urząd ds. emerytur Królestwa Belgii) na konto bankowo EKES ze skutkiem na dzień 1 stycznia 2004 r. tytułem przeniesienia uprawnień emerytalnych;

— nakazanie EKES zwrotu skarżącemu sumy zaległych płatności okresowych przekazywanych przez ONP Komitetowi od dnia 1 stycznia 2004 r. tytułem przeniesienia uprawnień emerytalnych, powiększonych o odsetki za opóźnienie w wysokości ustalonej przez EBC dla jego podstawowych operacji refinansujących, powiększonej o dwa punkty, od chwili, w której ten zwrot powinien nastąpić aż do pełnej spłaty;

— nakazanie EKES zwrotu skarżącemu w każdym miesiącu sumy zaległych płatności okresowych, które jeszcze w przyszłości będą przekazywane przez ONP na konto bankowe Komitetu;

— obciążenie EKES kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia zasady zakazu bezpodstawnego wzbogacenia Unii Europejskiej, prawa własności oraz art. 11 ust. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego interpretowanego w świetle jego celów, ponieważ zaskarżone decyzje wyłączają lub nie przewidują prawa strony skarżącej do zwrotu krajowych świadczeń emerytalnych, która nie przyczyniły się do powstania jego emerytury w Unii Europejskiej.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 231/29

Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2017 r. – António Conde & Companhia/Komisja

(Sprawa T-244/17)

(2017/C 231/36)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: António Conde & Companhia, SA (Gafanha de Nazaré, Portugalia) (przedstawiciel: J. García-Gallardo Gil-Fournier, lawyer)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie, że Komisja Europejska nie działała zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1386/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego środki ochrony zasobów i jej egzekwowania mające zastosowanie na obszarze podlegającym regulacji Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku (Dz.U. 2007, L 318, s. 1), żądając od Portugalii przedstawienia jej listy statków pływających pod banderą Portugalii, którym zezwolono na połowy na obszarze podlegającym regulacji NAFO w okresie połowowym 2017, co wyklucza statek rybacki CALVÃO, wskutek czego nie przekazała ona Sekretariatowi NAFO listy zawierającej ten statek;

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, twierdząc, że Komisja naruszyła art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1386/2007, gdyż nie przekazała – działając przy tym w sposób niezgodny z prawem – listy statków zawierającej statek rybacki należący do skarżącej, CALVÃO, celem uzyskania zezwolenia na prowadzenie połowów na obszarze podlegającym regulacji NAFO w okresie połowowym 2017.

Skarżąca podnosi, że Komisja nie jest uprawniona do uczestniczenia w opracowaniu listy dopuszczonych statków, gdyż jest to wyłączna kompetencja państw członkowskich. Skarżąca zwróciła się do Komisji, by ta odstąpiła od ingerowania w opracowanie przedmiotowej listy i wezwała ją do wypełnienia ciążących na niej zobowiązań dotyczących przekazania Sekretariatowi NAFO listy zawierającej statek rybacki CALVÃO.
3.

Zarzut trzeci, zgodnie z którym należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ze względu na fakt, że ustalenia dotyczące udziału strony skarżącej w naruszeniu opierają się dowodach, które odnoszą się wyłącznie do kontaktów pomiędzy członkami sojuszu WOW – sojuszu linii lotniczych w dziedzinie lotniczego przewozu towarów. Zdaniem story skarżącej zaskarżona decyzja opiera się na błędnym kryterium prawnym zastosowanym w celu oceny pełnej współpracy w ramach sojuszu linii lotniczych, skutkującym podstawowymi błędami w ocenie sposobu funkcjonowania sojuszu WOW. Strona skarżąca podnosi również, że jej kontakty z partnerami w ramach sojuszu WOW były wpisane w prawdziwy wysiłek zmierzający do stworzenia odnoszącego sukcesy sojuszu, wobec czego nie były one przejawem jednolitego schematu lub planu, który miał być podstawą jednolitego i ciągłego naruszenia.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 239/51

Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2017 r. – Buck-Chemie/EUIPO – Henkel (Przedstawienie kulek czyszczących do toalet)

(Sprawa T-296/17)

(2017/C 239/64)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Buck-Chemie GmbH (Herrenberg, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte C. Schultze, J. Ossing, R.D. Härer, C. Weber, H. Ranzinger, C. Brockmann i C. Gehweiler)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Henkel AG & Co. KGaA (Düsseldorf, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego wzoru: Henkel AG & Co. KGaA

Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 1663618-0003

Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 marca 2017 r. w sprawie R 2113/2015-3

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie EUIPO i Henkel AG & Co. KGaA kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniach przed Sądem i przed Izbą Odwoławczą.

Podniesione zarzuty

— Naruszenie art. 62 i 63 rozporządzenia nr 6/2002;

— Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 6/2002;

— Naruszenie art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 6/2002;

— Naruszenie art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002;
2.

Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa do obrony, braku uzasadnienia oraz naruszenia istotnych wymogów proceduralnych. Zdaniem strony skarżącej Komisja Europejska naruszyła prawo strony skarżącej do obrony i) nie przedstawiając stosownego uzasadnienia lub jakiegokolwiek uzasadnienia na poparcie swej tezy o jednolitym i ciągłym naruszeniu dotyczącym wszystkich połączeń, ii) nie definiując charakteru i zakresu naruszenia ze szczegółowością wymaganą prawem oraz iii) nie usuwając wewnętrznej sprzeczności istniejącej pomiędzy jednolitym i ciągłym naruszeniem a czterema odrębnymi naruszeniami, które stały się podstawą stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2010) 7694 final z dnia 9 listopada 2010 r., co stanowi wystarczającą podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w całości.
1.

Zarzut pierwszy, dotyczy naruszenia zakazu arbitralności oraz zasady równego traktowania. — strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła zakaz arbitralności, ponieważ w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji nie wymienia przedsiębiorstw, które zgodnie z jej uzasadnieniem uczestniczyły w tym samym zachowaniu co adresaci zaskarżonej decyzji. — strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła zasadę równego traktowania, ponieważ w zaskarżonej decyzji stosuje wobec strony skarżącej sankcję za naruszenie, wymierzając jej grzywnę oraz pociągając ją do odpowiedzialności cywilnej, podczas gdy w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji nie wymienia przedsiębiorstw, które zgodnie z jej uzasadnieniem uczestniczyły w tym samym zachowaniu co jej adresaci.
3.

Zarzut trzeci (podniesiony posiłkowo): brak skorzystania z zakresu uznania i nieproporcjonalność — Decyzja o odzyskaniu przyznanej pomocy finansowej została wydana przez pozwaną w oparciu o błędne założenie, że jest ona związana zaleceniem Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) co do odzyskania środków. Oznacza to, że pozwana nie skorzystała z przysługującego jej zakresu uznania, wobec czego odzyskanie środków jest bezprawne. — Odzyskanie części należności w kwocie 643 627,27 EUR jest ponadto niezgodne z prawem, ze względu na naruszenie zasady proporcjonalności przewidzianej w art. 5 ust. 4 TFUE. Wykracza ono poza to, co konieczne do ochrony budżetu, a wobec uwieńczonej sukcesem realizacji przedsięwzięcia pomocowego jest ono nieproporcjonalne w stosunku do nałożonego na stronę skarżącą obciążenia.
4.

Zarzut czwarty, zgodnie z którym Komisja dopuściła się rażącego naruszenia prawa i oczywistego błędu co do okoliczności faktycznych, przypisując stronie skarżącej odpowiedzialność za naruszenie dotyczące połączeń określone w art. 1 ust. 1, 3 i 4 zaskarżonej decyzji i nie uzasadniając tego ustalenia w sposób wystarczający. — Strona skarżąca podnosi, że ustalenia Komisja co do udziału strony skarżącej w zarzucanym kartelu jest obarczone brakiem dowodów. — Strona skarżąca podnosi w dalszej kolejności, że ustalenie to opiera się na błędnym założeniu, że dane naruszenie dotyczyło wszystkich połączeń. — Strona skarżąca twierdzi następnie, że przedmiot ustaleń Komisji wykracza poza jej kompetencje i prowadzi do dwuznaczności jeśli chodzi o geograficzny zakres zarzucanego naruszenia. — Wreszcie, strona skarżąca podnosi, że ustalenie to wprowadza rozbieżności pomiędzy uzasadnieniem a rozstrzygnięciem zaskarżonej decyzji w odniesieniu do jej przedmiotu, co uniemożliwia stronie skarżącej zrozumienie charakteru i zakresu zarzucanego naruszenia.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia praw podstawowych, prawa do nienaruszalności miru domowego i prawa do skutecznej ochrony sądowej, ze względu na brak skutecznego środka zaskarżenia w odniesieniu do warunków wykonywania decyzji w przedmiocie kontroli.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący zarzutu niezgodności z prawem decyzji z dnia 13 lipca 2016 r., ze względu na to, że została ona wydana w zastosowaniu art. 2 ust. 2 akapit 3 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, który narusza zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub urodzenie, zasadę równości, prawo do edukacji, ochronę interesów dzieci, zasadę proporcjonalności i legalności odstępstw od praw zapisanych w Karcie.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem decyzji Komisji Europejskiej z dnia 9 lutego 2017 r. nakazującej stronie skarżącej poddanie się kontroli na podstawie art. 20 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003 L 1, s.1) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”). Zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem w zakresie, w jakim została oparta na przepisach niezgodnych z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej (zwaną dalej „kartą”) i europejską konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwaną dalej „ECKP”). W tym względzie podnosi ona, że: — Artykuł 20 rozporządzenia nr 1/2003 narusza prawo do skutecznego środka prawnego gwarantowane przez art. 47 katy i art. 6 EKPC w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości skutecznego środka prawnego przeciwko przeprowadzeniu kontroli przez Komisję. — Artykuł 20 rozporządzenia nr 1/2003 narusza również zasadę równości broni gwarantowaną przez art. 47 karty i art. 6 EKPC w zakresie, w jakim nie przewiduje dostępu do dokumentów stanowiących podstawę wydania decyzji w sprawie kontroli ani jej doręczenia.
4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa strony skarżącej do należytych i sprawiedliwych warunków pracy (art. 31 karty), Decyzji Memorandum z dnia 26 stycznia 2011 r. (propozycja wprowadzenia oceny umiejętności w zakresie kierowania pojazdami) oraz wymogów określonych w wezwaniu do wniesienia wkładu z 2014 r., jak również prawa do dobrej administracji.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący błędnej oceny projektu „Uruchomienie produkcji nowej generacji silnika diesla przez Volkswagen Motor Polska” poprzez przyjęcie, że projekt ten nie zapewnia spójności z priorytetami programu operacyjnego „Innowacyjna Gospodarka” (osią priorytetową IV tego programu), a w konsekwencji że nie spełnia wymogów art. 41 ust. 1 rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. 2006, L 210, str. 25), a to ze względu na brak innowacyjności.
—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/423 z dnia 9 marca 2017 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu i wyprodukowanych przez Fujian Viscap Shoes Co. Ltd, Vietnam Ching Luh Shoes Co. Ltd, Vinh Thong Producing-Trading-Service Co. Ltd, Qingdao Tae Kwang Shoes Co. Ltd, Maystar Footwear Co. Ltd, Lien Phat Company Ltd, Qingdao Sewon Shoes Co. Ltd, Panyu Pegasus Footwear Co. Ltd, PanYu Leader Footwear Corporation, Panyu Hsieh Da Rubber Co. Ltd, An Loc Joint Stock Company, Qingdao Changshin Shoes Company Limited, Chang Shin Vietnam Co. Ltd, Samyang Vietnam Co. Ltd, Qingdao Samho Shoes Co. Ltd, Min Yuan, Chau Giang Company Limited, Foshan Shunde Fong Ben Footwear Industrial Co. Ltd i Dongguan Texas Shoes Limited Co., wykonującego wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz. U. 2017, L 64, s. 72);
—

stwierdzenie nieważności ze skutkiem natychmiastowym pozycji wymienionej pod kodem 2015-CZ-TM-0330-M zatytułowanej multimodalny terminal kontenerowy Paskov – faza III oraz pozycji wymienionej pod kodem 2015-CZ-TM-0406-W zatytułowanej intermodalny terminal transportowy Melnik – fazy 2 i 3 zawartych w załączniku do decyzji wykonawczej Komisji z dnia 5 sierpnia 2016 r. ustalającej – w wyniku zaproszenia do składania wniosków ogłoszonego w dniu 5 listopada 2015 r. w oparciu o wieloletni program prac – wykaz wniosków wybranych do uzyskania pomocy finansowej UE dotyczącej instrumentu „Łącząc Europę” (CEF) – sektor transportu;
2.

Zarzut drugi dotyczy braku kompetencji do stosowania art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG do usług lotniczego przewozu towarów do EOG a także do połączeń pomiędzy Szwajcarią i trzema państwami nie należącymi do UE/EOG.
—

Strona skarżąca podnosi, że Komisja nienależnie rozszerzyła zakrs swych kompetecji, opierając się na dowodach dotyczących okresów przed i) dniem 1 maja 2004 r. w odniesieniu do połączeń pomiędzy państwami członkowskimi EU a państwami trzecimi, b) dniem 19 maja 2005 r. w odniesieniu do połączeń pomiędzy państwami członkowskimi EOG (nie będących członkami UE) a państwami trzecimi oraz c) dniem 1 czerwca 2002 r. w odniesieniu do połączeń pomiędzy państwami członkowskimi UE a Szwajcarią, podniesionych na okoliczność naruszenia art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w odniesieniu do połączeń wewnątrz EOG.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 239/68

Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2017 r. – Hotelbeds Spain/EUIPO – Guidigo Europe (Guidego what to do next)

(Sprawa T-346/17)

(2017/C 239/78)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Hotelbeds Spain, SL (Palma de Mallorca, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Broschat García)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Guidigo Europe SARL (Paryż, Francja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „Guidego what to do next” – zgłoszenie nr 12 944 898

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2017 r. w sprawie R 449/2016-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— uwzględnienie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 12 944 898 w klasach 39, 41 i 43.

Podniesione zarzuty
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 239/56

Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2017 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO – M. J. Dairies (BBQLOUMI)

(Sprawa T-328/17)

(2017/C 239/69)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC i V. Marsland, solicitor)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: M. J. Dairies EOOD (Sofia, Bułgaria)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znaku towarowy: M. J. Dairies EOOD

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „BBQLOUMI” – zgłoszenie nr 13 069 034

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 marca 2017 r. w sprawie R 497/2016-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty
6.

Zarzut szósty, zgodnie z którym Komisja nie posiada kompetencji do stosowania art. 101 TFUE w odniesieniu do zachowań dotyczących lotów przychodzących, to jest, do usług lotniczego przewozu towarów z państw trzecich do Europy.
3.

Zarzut trzeci, zgodnie z którym Komisja narusza art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG, przekracza zakres swych kompetencji oraz narusza prawo strony skarżącej do obrony, stwierdzając jej odpowiedzialność za naruszenie w zakresie połączeń w ramach EOG oraz połączeń pomiędzy EU a Szwajcarią, w okresie, w którym Komisja nie posiadała uprawnień w zakresie wdrażania art. 101 TFUE oraz art. 53 EOG w stosunku do linii lotniczych, które obsługują wyłącznie połączenia pomiędzy EOG i państwami trzecimi, w taki sposób, że zachowanie strony skarżącej w odniesieniu do połączeń pomiędzy EOG a państwami trzecimi było zgodne z prawem.
4.

Zarzut czwarty, zgodnie z którym Komisja nie ma kompetencji do stosowania art. 101 TFUE/art. 53 porozumienia EOG w odniesieniu do zarzucanych ograniczeń konkurencji w zakresie świadczenia usług lotniczego przewozu towarów na połączeniach przychodzących do UE/EOG. Strona skarżąca podnosi w dalszej kolejności, że tego rodzaju ograniczenia nie wchodzą w terytorialny zakres zastosowania art. 101 TFUE ani art. 53 porozumienia EOG.
5.

Zarzut piąty, zgodnie z którym nie równoważąc interesu publicznego w uzyskaniu dostępu do informacji dotyczących środowiska zawartych w badaniach oraz prywatnego interesu przedsiębiorstw w ochronie ich interesów handlowych oraz dopuszczając do tego by przeważyły interesy handlowe przedsiębiorstw, EFSA naruszyła art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001.
1.

Zarzut pierwszy, w którym strona skarżąca utrzymuje, że w decyzji z dnia 2 lutego 2017 r. SA.26763 C (ex 2012/NN) w sprawie systemu pomocy wdrożonej przez Francję na rzecz przedsiębiorstw autobusowych w regionie Île-de-France [C(2017) 439 final] (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) Komisja Europejska stwierdziła, że badany mechanizm stanowił nowy system pomocy. W tym zakresie strona skarżąca podnosi następujące zastrzeżenia: — naruszenie art. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2015/1589”), ponieważ podstawa prawna badanego systemu jest wcześniejsza od traktatu rzymskiego; — niewystarczające uzasadnienie w świetle art. 1 lit. b) ppkt (v) rozporządzenia nr 2015/1589; — błędne ustalenia faktyczne i naruszenia prawa odnośnie do przyjętej daty liberalizacji rynku.
2.

Zarzut drugi dotyczący popełnienia przez Komisję oczywistego błędu w ocenie dotyczącej motywacji do zaangażowania się w zamknięcie dostępu na rynku hurtowego dostarczania płatnych telewizyjnych programów sportowych Premium. — Skarżąca podnosi, że przed połączeniem Ziggo miał już możliwość i motywację, aby zamknąć konkurentom dostęp do najważniejszych treści. Zdaniem skarżącej Komisja wiedziała o tym i wobec tego połączenie pozwala na rozszerzenie wykluczenia na nowe rynki, takie jak rynki stacjonarno-mobilnych usług pakietowych typu multiplay. — Skarżąca podnosi również, że Komisja niesłusznie stwierdziła, iż wykorzystanie treści na urządzeniach ruchomych jest niewielkie i że wobec tego połączenie nie będzie miało wpływu na te rynki. Co więcej, jak twierdzi Skarżąca, Komisja niesłusznie stwierdziła, że rynki stacjonarno-mobilnych usług pakietowych typu multiplay znajdują się w Niderlandach dopiero na wczesnym etapie rozwoju. — Zdaniem skarżącej Komisja niesłusznie doszła wobec tego do wniosku, że połączenie nie będzie miało negatywnych skutków dotyczących zamknięcia dostępu do treści sportowych na rynkach stacjonarno-mobilnych usług pakietowych typu multiplay.
—

zawartego w art. 2 ust. 2 lit. e) załącznika I słowa „także” oraz tekstu „for the purposes of capacity allocation on the affected bidding zone borders until the requirements described in Article 5(3) of this document are fulfilled” („dla celów alokacji zdolności przesyłowej na granicach odnośnego obszaru rynkowego, dopóki wymogi określone w art. 5 ust. 3 tego dokumentu będą spełnione”);