30

W tych okolicznościach Østre Landsret (sąd apelacyjny regionu wschodniego) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy zasadę »standstill« zawartą w art. 13 decyzji nr 1/80 lub zasadę »standstill« zawartą w art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego należy interpretować w ten sposób, że nowe, bardziej restrykcyjne warunki dostępu do instytucji łączenia rodzin dla nieaktywnych zawodowo członków rodzin – w tym małoletnich dzieci – aktywnych zawodowo obywateli tureckich mających miejsce zamieszkania i zezwolenie na pobyt w państwie członkowskim, są objęte obowiązkiem »standstill«, jeśli uwzględni się: a) wykładnię zasady »standstill« przyjętą przez Trybunał w wyrokach Derin (C‑325/05, EU:C:2007:442), Ziebell (C‑371/08, EU:C:2011:809), Dülger (C‑451/11, EU:C:2012:504), a także Demirkan (C‑221/11, EU:C:2013:583), b) cel i treść układu stowarzyszeniowego w wykładni przyjętej w szczególności w wyrokach Ziebell (C‑371/08, EU:C:2011:809) i Demirkan (C‑221/11, EU:C:2013:583), uwzględniając przy tym: — okoliczność, że układ stowarzyszeniowy oraz związane z nim protokoły i decyzje nie zawierają postanowień w przedmiocie łączenia rodzin, oraz — okoliczność, że instytucja łączenia rodzin w ramach ówczesnej Wspólnoty, a obecnie – Unii Europejskiej, była zawsze uregulowana w prawie wtórnym, obecnie w dyrektywie 2004/38/WE [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/965/EWG (Dz.U. L 158, s. 77 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 5, s. 46)]? 2) W ramach odpowiedzi na pytanie pierwsze Trybunał jest proszony o wskazanie, czy pochodne prawo do łączenia rodzin mogące przysługiwać członkom rodziny aktywnych zawodowo obywateli tureckich mających miejsce zamieszkania i zezwolenie na pobyt w państwie członkowskim ma zastosowanie w przypadku członków rodzin tureckich pracowników w rozumieniu art. 13 decyzji nr 1/80, czy też prawo to znajduje zastosowanie jedynie w przypadku członków rodzin obywateli tureckich pracujących na własny rachunek w rozumieniu art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego? 3) W przypadku udzielenia na pytania pierwsze i drugie odpowiedzi twierdzącej Trybunał jest proszony o wskazanie, czy ustanowioną w art. 13 ust. 1 decyzji nr 1/80 zasadę »standstill« należy interpretować w taki sposób, że nowe ograniczenia (ponad te, które wynikają z art. 14 decyzji nr 1/80) »uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego, […] właściwe do zapewnienia realizacji zasługującego na ochronę celu i niewykracza[jące] poza to, co konieczne do jego osiągnięcia« są zgodne z prawem? 4) W przypadku udzielenia na pytanie trzecie odpowiedzi twierdzącej Trybunał jest proszony w szczególności o wskazanie: a) wytycznych, zgodnie z którymi należy przeprowadzać ocenę tych ograniczeń i tego, czy są one proporcjonalne. Trybunał proszony jest o wskazanie, czy należy przy tej ocenie stosować zasady takie same jak te ustanowione w orzecznictwie Trybunału dotyczącym łączenia rodzin w związku ze swobodnym przepływem obywateli Unii znajdującym oparcie w dyrektywie 2004/38 i postanowieniach traktatu TFUE, czy też należałoby przeprowadzić ocenę innego rodzaju? b) jeżeli należałoby przeprowadzić ocenę innego rodzaju niż ta wynikająca z orzecznictwa Trybunału dotyczącego łączenia rodzin w związku ze swobodnym przepływem obywateli Unii, Trybunał jest proszony o wskazanie, czy należy odwołać się do oceny proporcjonalności dokonywanej w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w kontekście art. 8 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r., w którym to przepisie jest mowa o prawie do poszanowania życia rodzinnego – a jeżeli nie, to jakie zasady należałoby przyjąć? c) niezależnie od sposobu oceny, który należy zastosować, czy przepis taki jak § 9 ust. 13 duńskiej ustawy o cudzoziemcach – zgodnie z którym warunkiem łączenia rodziny w przypadku obywatela państwa trzeciego mającego miejsce zamieszkania i zezwolenie na pobyt w Danii i jego małoletniego dziecka, gdy dziecko wraz z drugim rodzicem zamieszkują w państwie pochodzenia lub w innym państwie, jest wytworzenie lub możliwość wytworzenia przez dziecko więzi z Danią wystarczających dla umożliwienia udanej integracji – może zostać uznany za ograniczenie, które »jest uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego, […] właściwe do zapewnienia realizacji zasługującego na ochronę celu i nie wykracza poza to, co konieczne do jego osiągnięcia«?”.