Keywords

Summary



Keywords

1. Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda świadczenia usług – Ubezpieczenie na życie – Dyrektywa 2002/83 – Obowiązujący system podatkowy – Państwo członkowskie zobowiązania – Pojęcie

[dyrektywa 2002/83 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 1 ust. 1 lit. g), art. 32, 50]

2. Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda świadczenia usług – Ubezpieczenie na życie – Dyrektywa 2002/83 – Podatek od składek – Opodatkowanie w państwie członkowskim zobowiązania – Ubezpieczający, który przeniósł miejsce stałego zamieszkania do innego państwa członkowskiego niż państwo zawarcia umowy – Pobór podatku w państwie członkowskim zwykłego miejsca zamieszkania ubezpieczonego – Dopuszczalność

(dyrektywa 2002/83 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 50 ust. 1)

Summary

1. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 38–40)

2. Artykuł 50 dyrektywy 2002/83 dotyczącej ubezpieczeń na życie należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, aby państwo członkowskie pobierało podatek pośredni od składek ubezpieczenia na życie płaconych przez ubezpieczających będących osobami fizycznymi, którzy mają miejsce stałego pobytu w tym państwie członkowskim, jeżeli dane umowy ubezpieczenia zostały zawarte w innym państwie członkowskim, w którym rzeczeni ubezpieczający w dacie zawarcia mieli miejsce stałego pobytu.

W istocie interpretacja „dynamiczna” pojęcia państwa członkowskiego zobowiązania, o którym mowa art. 50 ust. 1 dyrektywy 2002/83, najlepiej pozwala osiągnąć cele unikania podwójnego opodatkowania i zakłóceń konkurencji, przy czym jest zgodna z ogólnym celem tej dyrektywy dotyczącym dopełnienia rynku wewnętrznego w dziedzinie ubezpieczeń na życie, w szczególności w zakresie swobody świadczenia usług.

Przewidując, że każda umowa ubezpieczenia podlega wyłącznie podatkom pośrednim i opłatom o fiskalnym charakterze od składek ubezpieczeniowych w państwie członkowskim zobowiązania, wspomniany art. 50 ust. 1 ma na celu przyznanie kompetencji do opodatkowania składek na ubezpieczenia na życie jednemu państwu członkowskiemu w celu wyeliminowania w ten sposób podwójnego opodatkowania takich składek. W tym względzie nic nie wskazuje, że przyznanie kompetencji dokonane według tych kryteriów powinno pozostać niezmienione przez cały okres obowiązywania umowy. Gdy chodzi o podatki pośrednie obciążające składki ubezpieczeniowe, zdarzeniem powodującym powstanie obowiązku podatkowego jest nie zawarcie umowy ubezpieczenia, lecz zapłata składek ubezpieczeniowych. Wynika z tego, że państwem członkowskim właściwym do opodatkowania składek ubezpieczeniowych powinno być państwo członkowskie, z którego terytorium ubezpieczający wykazuje związek w dacie zapłaty tych składek w formie miejsca stałego pobytu.

Poprzez powiązanie kompetencji do opodatkowania składek ubezpieczeniowych z miejscem stałego pobytu ubezpieczającego dyrektywa 2002/83 ma na celu zagwarantowanie, aby oferta umów ubezpieczenia na życie dostępna u ubezpieczającego została objęta tym samym systemem podatkowym, niezależnie od państwa członkowskiego siedziby zakładu ubezpieczeń, oraz w konsekwencji, aby na wybór świadczącego usługi ubezpieczeń na życie nie wpływały argumenty dotyczące opodatkowania tych składek. Zakłady ubezpieczeń nie są zatem uprzywilejowane ani dyskryminowane przez opodatkowanie bardziej lub mniej korzystne w ich państwie członkowskim pochodzenia i mogą uczestniczyć w grze konkurencji na równej stopie z zakładami ubezpieczeń mającymi siedzibę w państwie członkowskim miejsca stałego pobytu ubezpieczającego. Tymczasem tylko interpretacja „dynamiczna” art. 50 ust. 1 dyrektywy 2002/83 pozwala zagwarantować taką równość i uniknąć zakłóceń konkurencji poprzez zapewnienie, że ten sam system podatkowy ma zastosowanie do obowiązującej umowy i do ewentualnej nowej umowy.

Wykładnia taka jest wreszcie zgodna jest zgodna z ogólnym celem dyrektywy 2002/83, która ma na celu dopełnienie rynku wewnętrznego w dziedzinie ubezpieczeń na życie, w zakresie zarówno prawa przedsiębiorczości, jak i swobody świadczenia usług w państwach członkowskich, tak aby ułatwić pokrywanie zobowiązań ze zdarzeń ubezpieczeniowych powstałych w Unii zakładom ubezpieczeń na życie posiadającym siedzibę zarządu na obszarze Unii oraz umożliwić ubezpieczającym korzystanie z usług nie tylko ubezpieczycieli prowadzących działalność w ich własnym kraju, ale również ubezpieczycieli, których siedziba zarządu znajduje się na obszarze Unii i którzy prowadzą działalność w innych państwach członkowskich.

(por. pkt 48, 49, 52, 53, 58, 59, 62, 68, 69; sentencja)