ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Postanowienie Sądu (pierwsza izba) z dnia 14 grudnia 2018 r. –

GM i in./Komisja

(sprawa T‑539/16)

Służba publiczna – Urzędnicy – Nowelizacja regulaminu pracowniczego – Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 1023/2013 – Kategorie stanowisk – Przepisy przejściowe dotyczące przypisania do kategorii stanowisk – Artykuł 31 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego – Asystent w okresie przejściowym – Awans na podstawie art. 45 regulaminu pracowniczego dozwolony jedynie w ramach ścieżki kariery odpowiadającej kategorii zajmowanego stanowiska – Wyłączenie urzędników AST 9 z postępowania w sprawie awansu – Brak niekorzystnego aktu – Akt potwierdzający – Zawisłość sporu – Oczywista niedopuszczalność – Artykuł 129 regulaminu postępowania – Zarzut niedopuszczalności – Artykuł 130 regulaminu postępowania

1. Skargi urzędników – Przesłanki dopuszczalności – Bezwzględna przesłanka procesowa – Badanie z urzędu przez sąd Unii (art. 270 TFUE) (zob. pkt 33)

2. Skargi urzędników – Akt niekorzystny – Pojęcie – Akt wyłącznie potwierdzający – Wykluczenie (regulamin pracowniczy urzędników, art. 90 ust. 2, art. 91 ust. 1) (zob. pkt 34–38)

3. Postępowanie sądowe – Zarzut zawisłości sporu – Tożsamość stron, przedmiotu i zarzutów w dwóch skargach – Niedopuszczalność skargi wniesionej w drugiej kolejności (zob. pkt 39)

4. Skarga o stwierdzenie nieważności – Właściwość sądu Unii – Żądanie stwierdzenia nieważności aktu indywidualnego wywołującego niekorzystne skutki – Brak właściwości sądu Unii w zakresie stwierdzenia niezgodności z prawem przepisu o charakterze generalnym w sentencji wyroków (art. 263, 277 TFUE; regulamin pracowniczy urzędników zmieniony rozporządzeniem nr 1023/2013, art. 45, załącznik I) (zob. pkt 41–44)

Przedmiot

Skarga na podstawie art. 270 TFUE mająca na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, na mocy których organ powołujący tej instytucji zaklasyfikował skarżących do kategorii stanowisk „asystent w okresie przejściowym”, co spowodowało utratę przez nich prawa do awansu do wyższej grupy zaszeregowania począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r.

Sentencja

1) Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

2) Komisja Europejska pokrywa własne koszty postępowania oraz połowę kosztów poniesionych przez GM, GN, GO i GP.

3) GM, GN, GO i GP pokrywają połowę własnych kosztów postępowania.
Postanowienia wiceprezesa Sądu z dnia 15 lutego 2019 r. –

Aresu/Komisja

(sprawa T‑524/16 R)

Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Służba publiczna – Urzędnicy – Nowelizacja regulaminu pracowniczego z dnia 1 stycznia 2014 r. – Zmniejszona liczba dni corocznego urlopu wypoczynkowego – Zastąpienie czasu podróży urlopem na podróż do miejsca pochodzenia – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Brak pilnego charakteru

1. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Zawieszenie wykonania – Środki tymczasowe – Przesłanki zastosowania – Fumus boni iuris – Pilny charakter – Poważna i nieodwracalna szkoda – Charakter kumulatywny – Kolejność badania i sposób weryfikacji – Swobodna ocena przysługująca sędziemu orzekającemu w przedmiocie środków tymczasowych – Wyważenie wszystkich spornych interesów (art. 256 ust. 1, art. 278, 279 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 156 § 4) (zob. pkt 19–22)

2. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Zawieszenie wykonania – Środki tymczasowe – Przesłanki zastosowania – Pilny charakter – Poważna i nieodwracalna szkoda – Ciężar dowodu – Szkoda czysto hipotetyczna, oparta na wystąpieniu zdarzeń przyszłych i niepewnych – Charakter niewystarczający do uzasadnienia pilnego charakteru (art. 278, 279 TFUE) (zob. pkt 32, 33)

Przedmiot

Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE, zmierzający, po pierwsze, do zawieszenia wykonania decyzji zmniejszającej liczbę dni dodatkowego urlopu, z których korzysta wnioskodawca, z pięciu do dwóch i pół dnia, zgodnie z art. 7 załącznika V do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1023/2013 z dnia 22 października 2013 r. (Dz.U. 2013, L 287, s. 15), a po drugie, do przyjęcia środków tymczasowych umożliwiających wnioskodawcy dalsze korzystanie – na zasadzie tymczasowej – z takiej samej liczby dni dodatkowego urlopu, do którego był uprawniony z tytułu czasu podróży przed 1 stycznia 2014 r., z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia wydania orzeczenia w postępowaniu głównym lub, jeśli nastąpi to wcześniej, do dnia przejścia skarżącego na emeryturę.

Sentencja

1) Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.
Postanowienie Sądu (czwarta izba) z dnia 30 stycznia 2019 r. – Spliethoff’s Bevrachtingskantoor/Komisja

(sprawa T‑149/16)

Skarga o stwierdzenie nieważności – Pomoc finansowa w ramach instrumentu „Łącząc Europę” – Sektor transportu na lata 2014–2020 – Zawisłość sporu – Niedopuszczalność

Postępowanie sądowe – Zarzut zawisłości sporu – Tożsamość stron, przedmiotu i zarzutów w dwóch skargach – Niedopuszczalność skargi wniesionej w drugiej kolejności

(zob. pkt 28, 32, 33)

Przedmiot

Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2015) 5274 final z dnia 31 lipca 2015 r. ustalającej wykaz wniosków wybranych do uzyskania pomocy finansowej Unii Europejskiej w odniesieniu do instrumentu „Łącząc Europę”(CEF) – sektor transportu, w wyniku zaproszeń do składania wniosków ogłoszonych w dniu 11 września 2014 r. w oparciu o wieloletni program prac.

Sentencja

1) Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.
Postanowienie prezesa Sądu z dnia 20 marca 2019 r. –

Hércules Club de Fútbol/Komisja

(sprawa T‑766/16 R-RENV)

Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Pomoc państwa – Pomoc udzielona przez Hiszpanię na rzecz profesjonalnych klubów piłkarskich – Gwarancja państwa udzielona przez organ administracji – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym – Wniosek o zawieszenie wykonania – Rozpatrzenie skargi po myśli sprawy głównej – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania

Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Zawieszenie wykonania – Rozpatrzenie skargi po myśli sprawy głównej – Wniosek, który stał się bezprzedmiotowy – Brak potrzeby orzekania

(art. 278, 279 TFUE)

(zob. pkt 1–9)

Przedmiot

Żądanie oparte na art. 278 i 279 TFUE i zmierzające do zawieszenia wykonania decyzji Komisji (UE) 2017/365 z dnia 4 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz niektórych klubów piłkarskich [SA.36387 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2013/CP)].

Sentencja

1) Postępowanie w sprawie wniosku w przedmiocie środków tymczasowych zostaje umorzone

2) Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Hércules Club de Fútbol, SAD w ramach postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.
Wyrok Sądu (ósma izba) z dnia 19 listopada 2018 r. –

Credito Fondiario/CRU

(sprawa T‑661/16)

Skarga o stwierdzenie nieważności – Unia gospodarcza i walutowa – Unia bankowa – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych (SRM) – Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) – Ustalenie składki ex ante za rok 2016 – Termin do wniesienia skargi – Przekroczenie terminu – Zarzut niezgodności z prawem – Oczywista niedopuszczalność

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Termin – Rozpoczęcie biegu terminu – Akt nieopublikowany i niedoręczony skarżącemu – Dokładne zapoznanie się z treścią i uzasadnieniem – Obowiązek zażądania przedstawienia całego tekstu w rozsądnym terminie od chwili dowiedzenia się o jego istnieniu – Dochowanie rozsądnego terminu – Kryteria oceny (art. 263 akapit szósty TFUE) (zob. pkt 36, 42–44, 49)

2. Zarzut niezgodności z prawem – Charakter incydentalny – Niedopuszczalność skargi głównej – Niedopuszczalność zarzutu (art. 277 TFUE) (zob. pkt 51)

Przedmiot

Skarga na podstawie, po pierwsze, art. 263 TFUE, zmierzająca do stwierdzenia nieważności decyzji SRB wydanej na sesji wykonawczej z dnia 15 kwietnia 2016 r. w sprawie składek ex ante za rok 2016 na jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2016/06) i decyzji SRB wydanej na sesji wykonawczej z dnia 20 maja 2016 r. w sprawie korekty składek ex ante za 2016 r. na jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, uzupełniającej decyzję SRB z dnia 15 kwietnia 2016 r. (SRB/ES/SRF/2016/13), w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej, a po drugie, art. 277 TFUE.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona jako oczywiście niedopuszczalna.

2) Credito Fondiario SpA zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB).
Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 marca 2018 r. –

Hércules Club de Fútbol / Komisja

(sprawa T‑766/16 R)

Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Pomoc państwa – Pomoc udzielona przez Hiszpanię na rzecz profesjonalnych klubów piłkarskich – Gwarancja państwa udzielona przez organ administracji – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru

1. Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych–Zawieszenie wykonania–Środki tymczasowe–Przesłanki zastosowania–Fumus boni iuris–Pilny charakter–Poważna i nieodwracalna szkoda–Charakter kumulatywny–Wyważenie wszystkich spornych interesów–Kolejność badania i sposób weryfikacji–Swobodna ocena przysługująca sędziemu orzekającemu w przedmiocie środków tymczasowych (art. 256 ust. 1 TFUE, art. 278 TFUE, 279 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 156 § 4) (zob. pkt 26–29)

2. Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych–Zawieszenie wykonania–Środki tymczasowe–Przesłanki zastosowania–Pilny charakter–Poważna i nieodwracalna szkoda–Ciężar dowodu–Szkoda finansowa–Obowiązek dostarczenia konkretnych i precyzyjnych wskazówek wspartych szczegółowymi dowodami z dokumentów–Sytuacja, która może stanowić zagrożenie dla istnienia skarżącej spółki–Ocena w kontekście sytuacji grupy, do której przynależy–Interes publiczny związany z wykonywaniem decyzji wydanych przez instytucje Unii wykraczający poza osobisty interes akcjonariuszy skarżącej spółki–Brak pilnego charakteru (art. 278 TFUE, 279 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 156 § 4) (zob. pkt 32–39, 44–47, 53, 56)

Przedmiot

Żądanie oparte na art. 278 i 279 TFUE i zmierzające do zawieszenia wykonania decyzji Komisji (UE) 2017/365 z dnia 4 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.36387 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2013/CP) wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz Valencia Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva, Hércules Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva oraz Elche Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva (Dz.U. 2017, L 55, s. 12).

Sentencja

1) Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

2) Postanowienie z dnia 11 listopada 2016 r., Hércules Club de Fútbol/Komisja (T‑766/16 R) zostaje uchylone.
Wreszcie w zakresie, w jakim Królestwo Belgii twierdzi, iż należy złagodzić przesłankę dotyczącą pilnego charakteru sprawy, w sytuacji gdy wykazany fumus boni iuris ma szczególnie poważny charakter, należy stwierdzić, że wniosek o zastosowanie środka tymczasowego daleki od powołania fumus boni iuris o takim charakterze, odwołuje się do orzecznictwa, zgodnie z którym przesłanka związana z fumus boni iuris jest spełniona, jeżeli co najmniej jeden z zarzutów powołanych przez stronę skarżącą na poparcie skargi w postępowaniu głównym wydaje się na pierwszy rzut oka istotny, a w każdym razie niepozbawiony podstaw, ponieważ ujawnia on istnienie delikatnej kwestii prawnej, której rozwiązanie nie nasuwa się od razu i w związku z tym wymaga dokładnego badania, które powinno się odbyć w toku postępowania głównego. Co więcej, we wniosku o zastosowanie środka tymczasowego po podsumowaniu pięciu zarzutów podniesionych w uzasadnieniu skargi w postępowaniu głównym Królestwo Belgii jest zdania, że odpowiedź na pytania prawne podniesione w ten sposób nie nasuwa się od razu i wymaga dokładnego badania, które wchodzi w zakres rozpatrywania sprawy co do istoty co pozwala prezesowi Sądu „uznać skargę za niebędącą oczywiście bezzasadną, gdy kwestie, które są jej przedmiotem, są dostatecznie istotne i poważne, aby ustalić fumus boni iuris”.
3

Pismem złożonym w sekretariacie Sądu za pomocą aplikacji e‑Curia w dniu 29 stycznia 2016 r. skarżąca wniosła niniejszą skargę, w której zażądała stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 19 listopada 2015 r. w sprawie wdrożenia środków naprawczych dotyczących operatorów niebędących operatorami sieci ruchomych, a mianowicie środków naprawczych, które dotyczą operatorów wirtualnej sieci ruchomej oraz operatorów świadczących usługi telefonii ruchomej, z wyłączeniem operatorów sieci ruchomej, którzy są właścicielami ich własnych infrastruktur sieci, takich jak te przewidziane w ostatecznych zobowiązaniach (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”). Na pierwszej stronie tej skargi wskazano, że skarżąca jest reprezentowana przez Jensa-Olrika Muracha, adwokata prowadzącego działalność w Brukseli (Belgia). Ponadto do skargi załączono pełnomocnictwo upoważniające J.O. Muracha do reprezentowania skarżącej. Jednakże złożenie tego pisma za pośrednictwem aplikacji e‑Curia zostało dokonane przez Petera Alexiadisa, solicitor, wpisanego do Law Society of England and Wales (towarzystwa prawniczego Anglii i Walii), współpracującego z J.O. Murachem w ramach kancelarii adwokackiej.
9

Zgodnie z tym oświadczeniem „[Republika Turcji] i Unia […] ponownie potwierdziły swoje zobowiązanie do realizacji wspólnego planu działania uruchomionego 29 listopada 2015 r. [i] uznają, że niezbędne są dalsze szybkie i zdecydowane działania”. Oświadczenie to ma w swej dalszej części następujące brzmienie: „W celu rozbicia modelu biznesowego stosowanego przez przemytników, a także zaoferowania migrantom alternatywy wobec narażania życia, UE i [Republika Turcji] podjęły dzisiaj decyzję o położeniu kresu nieuregulowanej migracji z Turcji do [Unii]. Aby osiągnąć ten cel, uzgodniły następujące dodatkowe działania: 1) Wszyscy nowi migranci o nieuregulowanym statusie przedostający się z Turcji na greckie wyspy począwszy od 20 marca 2016 r. zostaną odesłani do Turcji. Będzie to przebiegało w pełnej zgodzie z prawem [Unii] i międzynarodowym, co wyklucza wszelkiego rodzaju wydalenie zbiorowe. Wszyscy migranci będą objęci ochroną zgodnie ze stosownymi standardami międzynarodowymi oraz z poszanowaniem zasady non-refoulement. Będzie to środek o charakterze tymczasowym i nadzwyczajnym, konieczny do tego, by położyć kres cierpieniu ludzi i przywrócić porządek publiczny. Migranci przybywający na greckie wyspy będą należycie rejestrowani, a wszelkie wnioski o udzielenie azylu będą indywidualnie rozpatrywane przez greckie organy zgodnie z dyrektywą w sprawie procedur azylowych, we współpracy z UNHCR. Migranci, którzy nie będą wnioskować o udzielenie azylu lub których wnioski zostaną uznane za bezzasadne lub niedopuszczalne zgodnie ze wspomnianą dyrektywą, będą odsyłani do Turcji. [Republika Turcji] i [Republika Grecka], wspomagane przez unijne instytucje i agencje, podejmą niezbędne działania i dokonają wszelkich niezbędnych uzgodnień dwustronnych, co dotyczy również obecności tureckich urzędników na greckich wyspach oraz greckich urzędników w Turcji – począwszy od 20 marca 2016 r. – tak by zapewnić łączność i tym samym ułatwić właściwe funkcjonowanie tych uzgodnień. Koszty operacji powrotowych w odniesieniu do migrantów o nieuregulowanym statusie zostaną pokryte przez [Unię]. 2) Każdemu odesłaniu Syryjczyka z wysp greckich do Turcji będzie towarzyszyć przesiedlenie innego Syryjczyka z Turcji do UE, z uwzględnieniem oenzetowskich kryteriów podatności na zagrożenia. Przy wsparciu Komisji, agencji [Unii] i innych państw członkowskich oraz UNHCR zostanie ustanowiony mechanizm, który ma zapewnić, że zasada ta będzie stosowana począwszy od dnia rozpoczęcia odsyłania. Pierwszeństwo będą mieli migranci, którzy nie wjechali uprzednio nielegalnie do [Unii] ani nie podejmowali takich prób. Jeżeli chodzi o [Unię], będzie ona na mocy tego mechanizmu dokonywała przesiedleń, w pierwszej kolejności honorując zobowiązania podjęte przez państwa członkowskie w konkluzjach z posiedzenia przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie 20 lipca 2015 r., w ramach których wciąż pozostaje do wykorzystania 18000 miejsc dla przesiedlanych osób. Wszelkie dalsze potrzeby w zakresie przesiedleń będą zaspokajane poprzez podobny dobrowolny mechanizm, do limitu wynoszącego dodatkowe 54000 osób […]”.
9

Zgodnie z tym oświadczeniem „[Republika Turcji] i Unia […] ponownie potwierdziły swoje zobowiązanie do realizacji wspólnego planu działania uruchomionego 29 listopada 2015 r. [i] uznają, że niezbędne są dalsze szybkie i zdecydowane działania”. Oświadczenie to ma w swej dalszej części następujące brzmienie: „W celu rozbicia modelu biznesowego stosowanego przez przemytników, a także zaoferowania migrantom alternatywy wobec narażania życia, UE i [Republika Turcji] podjęły dzisiaj decyzję o położeniu kresu nieuregulowanej migracji z Turcji do [Unii]. Aby osiągnąć ten cel, uzgodniły następujące dodatkowe działania: 1) Wszyscy nowi migranci o nieuregulowanym statusie przedostający się z Turcji na greckie wyspy począwszy od 20 marca 2016 r. zostaną odesłani do Turcji. Będzie to przebiegało w pełnej zgodzie z prawem [Unii] i międzynarodowym, co wyklucza wszelkiego rodzaju wydalenie zbiorowe. Wszyscy migranci będą objęci ochroną zgodnie ze stosownymi standardami międzynarodowymi oraz z poszanowaniem zasady non-refoulement. Będzie to środek o charakterze tymczasowym i nadzwyczajnym, konieczny do tego, by położyć kres cierpieniu ludzi i przywrócić porządek publiczny. Migranci przybywający na greckie wyspy będą należycie rejestrowani, a wszelkie wnioski o udzielenie azylu będą indywidualnie rozpatrywane przez greckie organy zgodnie z dyrektywą w sprawie procedur azylowych, we współpracy z UNHCR. Migranci, którzy nie będą wnioskować o udzielenie azylu lub których wnioski zostaną uznane za bezzasadne lub niedopuszczalne zgodnie ze wspomnianą dyrektywą, będą odsyłani do Turcji. [Republika Turcji] i [Republika Grecka], wspomagane przez unijne instytucje i agencje, podejmą niezbędne działania i dokonają wszelkich niezbędnych uzgodnień dwustronnych, co dotyczy również obecności tureckich urzędników na greckich wyspach oraz greckich urzędników w Turcji – począwszy od 20 marca 2016 r. – tak by zapewnić łączność i tym samym ułatwić właściwe funkcjonowanie tych uzgodnień. Koszty operacji powrotowych w odniesieniu do migrantów o nieuregulowanym statusie zostaną pokryte przez [Unię]. 2) Każdemu odesłaniu Syryjczyka z wysp greckich do Turcji będzie towarzyszyć przesiedlenie innego Syryjczyka z Turcji do [Unii], z uwzględnieniem oenzetowskich kryteriów podatności na zagrożenia. Przy wsparciu Komisji, agencji [Unii] i innych państw członkowskich oraz UNHCR zostanie ustanowiony mechanizm, który ma zapewnić, że zasada ta będzie stosowana począwszy od dnia rozpoczęcia odsyłania. Pierwszeństwo będą mieli migranci, którzy nie wjechali uprzednio nielegalnie do [Unii] ani nie podejmowali takich prób. Jeżeli chodzi o [Unię], będzie ona na mocy tego mechanizmu dokonywała przesiedleń, w pierwszej kolejności honorując zobowiązania podjęte przez państwa członkowskie w konkluzjach z posiedzenia przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie 20 lipca 2015 r., w ramach których wciąż pozostaje do wykorzystania 18000 miejsc dla przesiedlanych osób. Jakiekolwiek dalsze potrzeby w zakresie przesiedleń będą zaspokajane z zastosowaniem podobnego dobrowolnego uzgodnienia, z zachowaniem limitu dodatkowych 54000 osób […]”.
32

Z drugiej strony Rzeczpospolita Polska twierdzi, że ta możliwość zwiększenia przez Gazprom swojego wykorzystania zdolności przesyłowych oferowanych przez gazociąg OPAL pozwoli mu zmienić jego strategię handlową prowadzącą do istotnego zmniejszenia lub całkowitego wstrzymania dostaw gazu przez to przedsiębiorstwo na rynek niemiecki za pośrednictwem gazociągu Jamał‑Europa i do istotnego wpływu na warunki dostawy gazu na rynek polski za pośrednictwem gazociągów Jamał‑Europa i Braterstwo. Przede wszystkim owo ograniczenie lub zaniechanie eksploatacji przez Gazprom będzie zdaniem Rzeczypospolitej Polskiej skutkowało między innymi, po pierwsze, koniecznością rozdziału kosztów funkcjonowania gazociągu Jamał‑Europa na podstawie mniejszego wolumenu gazu, co spowoduje istotny wzrost opłat przesyłowych, który doprowadzi do niemożności uzyskania przez zainteresowanych operatorów dostępu do tej infrastruktury na największym połączeniu granicznym z kierunku zachodniego [punkt połączenia międzysystemowego Mallnow (Niemcy)]; po drugie, zmniejszeniem możliwości korzystania przez uczestników rynku z usług rewersu wirtualnego na gazociągu Jamał‑Europa, ograniczając tym samym dostęp do polskiego rynku gazu alternatywnych dostawców, którzy chcą sprzedawać gaz zakupiony w Niemczech, w stosunku do Gazpromu; oraz po trzecie, zwiększeniem kosztów dostawy gazu do innych punktów połączeń między Polską a Unią z powodu wzrostu podaży na inne moce transgraniczne. Co więcej, w przekonaniu Rzeczypospolitej Polskiej z powodu wstrzymania dostaw gazu z kierunku zachodniego Gazprom mógłby wykorzystywać swoją pozycję dominującą na rynku polskim i swobodnie decydować o cenach dostaw gazu do Polski, co spowodowałoby wzrost cen dla odbiorców końcowych. Wreszcie, zdaniem Rzeczypospolitej Polskiej udostępnienie dodatkowych mocy na gazociągu OPAL umożliwi Gazpromowi dalsze przekierowanie tranzytu gazu z terytorium Ukrainy na gazociąg Nord Stream 1, powodując tym samym brak możliwości utrzymania dostaw na terytorium Polski przez odnogę gazociągu Braterstwo w punkcie Drozdowicze na granicy polsko‑ukraińskiej, co spowoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa energetycznego Polski poprzez uniemożliwienie zapewnienia ciągłości dostaw do odbiorców południowo‑wschodniej Polski, zasilanych bezpośrednio z kierunku Ukrainy.
12

Na marginesie należy zaznaczyć, że w odróżnieniu od instytucji sprzeciwu, w odniesieniu do postępowania w sprawie powództwa osoby trzeciej przeciwko prawomocnemu orzeczeniu art. 167 regulaminu postępowania wyraźnie stanowi, że zawieszenie wykonania zaskarżonego wyroku lub postanowienia zarządza się na wniosek występujących z takim powództwem osób trzech, na podstawie art. 156–161, a zatem kompetencja w tym zakresie została przyznana prezesowi Sądu, który orzeka w przedmiocie środków tymczasowych, z poszanowaniem postanowień statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Artykuł 42 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie określa bowiem, w odniesieniu do postępowania w przedmiocie powództwa osoby trzeciej przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, jaki skład orzekający jest właściwy do orzekania zawieszenia wyroku, ale ogranicza się do odesłania w sposób ogólny do spraw i warunków określonych w regulaminie postępowania, odmiennie niż w przypadku odnoszącego się do procedury sprzeciwu art. 41 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
40

W tym względzie, po pierwsze, skarżąca obawia się istotnego zwiększenia zdolności przesyłowych dla grupy Gazprom, jak również zmniejszenia wykorzystania zdolności przesyłowych gazociągu Jamał-Europa, którym jest przesyłany gaz z Rosji do Polski przez Białoruś, od roku 2020, a nawet całkowitego wyłączenia mocy przesyłowych tego gazociągu po roku 2022, co wzmocniłoby pozycję dominującą grupy Gazprom i tym samym osłabiło jej własną pozycję na rynku. Po drugie, skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja spowoduje skokowy wzrost stawek przesyłowych gazu pochodzącego z rynku niemieckiego do Polski wskutek zmniejszenia przesyłu gazu przez gazociąg Jamał-Europa, co ograniczy jej możliwości zawarcia umów na eksport gazu z Niemiec do Polski. Po trzecie, skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja powoduje obniżenie jej konkurencyjności na rynkach hurtowym i detalicznym obrotu gazem w Niemczech wobec przedsiębiorstw powiązanych z grupą Gazprom. Po czwarte, skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja – poprzez zwiększenie reglamentowanej eksploatacji gazociągu OPAL – będzie skutkowała ograniczeniem, a wręcz wyłączeniem dostępu do gazociągu OPAL uczestników rynku hurtowego nienależących do grupy Gazprom, w tym jej samej.