ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Postanowienie Sądu (dziesiąta izba) z dnia 13 marca 2020 r. –

Aurora/CPVO – SESVanderhave (M 02205)

(sprawa T‑278/19)

Skarga o stwierdzenie nieważności – Odmiany roślin – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do ochrony – Odmiana buraka cukrowego M 02205 – Decyzja o przekazaniu sprawy do właściwej służby CPVO w celu dalszego postępowania w przedmiocie odwołania – Artykuł 72 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 – Brak interesu prawnego – Kompetencje o charakterze reformatoryjnym – Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Interes prawny – Konieczność posiadania istniejącego i aktualnego interesu prawnego (zob. pkt 49)

2. Rolnictwo – Jednolite ustawodawstwo – Ochrona odmian roślin – Postępowanie odwoławcze – Odwołanie do izby odwoławczej od decyzji Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin – Uznanie przysługujące izbie odwoławczej w odniesieniu do prowadzenia sprawy (rozporządzenie Rady nr 2100/94, art. 72) (zob. pkt 54)

3. Rolnictwo – Jednolite ustawodawstwo – Ochrona odmian roślin – Postępowanie odwoławcze – Decyzja Izby Odwoławczej Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin w sprawie skargi – Przekazanie sprawy właściwej służbie Urzędu – Tożsamość personelu zajmującego się ponownym rozpatrzeniem sprawy – Naruszenie prawa do rzetelnego procesu – Brak (karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 41 ust. 1; rozporządzenie Rady nr 2100/94, art. 72) (zob. pkt 59, 60)

4. Rolnictwo – Jednolite ustawodawstwo – Ochrona odmian roślin – Postępowanie odwoławcze – Odwołanie do izby odwoławczej od decyzji Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin – Badanie stanu faktycznego z urzędu – Obowiązek zbadania w sposób staranny i bezstronny wszystkich istotnych okoliczności – Zakres (rozporządzenie Rady nr 2100/94, art. 76) (zob. pkt 72)

5. Rolnictwo – Jednolite ustawodawstwo – Ochrona odmian roślin – Postępowanie odwoławcze – Skarga do sądu Unii – Uprawnienie Sądu do zmiany zaskarżonej decyzji – Granice (rozporządzenie Rady nr 2100/94, art. 73 ust. 3) (zob. pkt 78–80)

Przedmiot

Skarga na decyzję Izby Odwoławczej CPVO z dnia 27 lutego 2019 r. (sprawa A 10/2013 RENV) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do ochrony między Aurora a SESVanderhave.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
Postanowienie Sądu (pierwsza izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. –

Vanhoudt i in./EBI

(sprawa T‑294/19)

Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie – Służba publiczna – Personel EBI – Reforma systemu wynagradzania i awansu płacowego EBI – Narzędzie symulacji wynagrodzenia – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Akt wyłącznie potwierdzający – Brak nowych istotnych okoliczności faktycznych – Krzywda – Brak związku przyczynowego – Skarga w części niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna

1. Skargi urzędników – Akt niekorzystny – Decyzja podjęta po ponownym rozpatrzeniu decyzji wcześniejszej – Brak podniesienia we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nowych istotnych okoliczności faktycznych – Akt potwierdzający decyzję niezaskarżoną w terminie – Niedopuszczalność (regulamin pracowniczy urzędników, art. 90, 91) (zob. pkt 32, 33, 39, 40)

2. Skargi urzędników – Pracownicy Europejskiego Banku Inwestycyjnego – Termin – Wymóg dochowania rozsądnego terminu – Wniesienie skargi po przeprowadzeniu postępowania pojednawczego – Złożenie wniosku o przeprowadzenie postępowania pojednawczego z nieuzasadnionym 13-miesięcznym opóźnieniem – Niedopuszczalność odwołania (regulamin pracowniczy Europejskiego Banku Inwestycyjnego) (zob. pkt 46, 47, 49–51, 58, 64)

3. Skargi urzędników – Zarzut niezgodności z prawem – Charakter incydentalny – Skarżący posiadający prawo wszczęcia skargi na akt będący przedmiotem zarzutu, lecz który nie skorzystał z tego prawa – Brak możliwości incydentalnego powołania tej niezgodności z prawem (art. 277 TFUE) (zob. pkt 60)

4. Urzędnicy – Pracownicy Europejskiego Banku Inwestycyjnego – Odpowiedzialność pozaumowna – Przesłanki – Niezgodność z prawem – Związek przyczynowy – Przesłanki kumulatywne – Niespełnienie jednej z tych przesłanek – Odrzucenie skargi o odszkodowanie w całości (art. 340 akapit drugi TFUE) (zob. pkt 70)

5. Urzędnicy – Pozaumowna odpowiedzialność instytucji – Przesłanki – Związek przyczynowy – Ciężar dowodu (art. 340 akapit drugi TFUE) (zob. pkt 71, 72)

Przedmiot

Oparte na art. 270 TFUE i art. 50a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej żądanie zmierzające, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji EBI z dnia 31 stycznia 2019 r. utrzymującej w mocy decyzję komisji pojednawczej, która stwierdziła bezskuteczność postępowania pojednawczego dotyczącego wniosków skarżących o udostepnienie im wydrukowanego urzędowego wyciągu z wyników narzędzia symulacji wynagrodzenia używanego do obliczenia wpływu reformy oraz ugodowego regulaminu w celu kompensaty strat rzekomo poniesionych w wyniku reform, oraz po drugie, do uzyskania zadośćuczynienia za krzywdy moralne, jakie rzekomo ponieśli skarżący w wyniku decyzji z dnia 31 stycznia 2019 r.

Sentencja

1) Skarga zostaje odrzucona jako częściowo niedopuszczalna i częściowo pozbawiona w oczywisty sposób jakiejkolwiek podstawy prawnej.
3.

Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty podlegające zaskarżeniu – Pojęcie – Akty wywołujące wiążące skutki prawne – EFRR – Program operacyjny – Decyzja Komisji o przerwaniu terminów płatności, zawieszeniu płatności związanych z zaproszeniem do składania wniosków lub stwierdzeniu nieważności wszystkich lub części wkładów do danego programu – Wniosek ze strony organizacji broniących i reprezentujących osoby niepełnosprawne – Skutek w odniesieniu do państwa członkowskiego – Odmowa zawieszenia zaproszenia do składania wniosków organizacji obrony i reprezentacji osób niepełnosprawnych – Skarga tych organizacji na tą decyzję – Niedopuszczalność (art. 263 TFUE; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1303/2013, motyw 87, art. 4 ust. 1) (zob. pkt 36–41, 44)
4.

Znak towarowy Unii Europejskiej – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi – Cel – Konieczność pozostawienia do swobodnego używania [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c), art. 52 ust. 1 lit. a)] (zob. pkt 25, 45)
Postanowienie Sądu (ósma izba) z dnia 14 lipca 2020 r. –

Sasol Germany i in./ECHA

(sprawa T‑640/19)

Skarga o stwierdzenie nieważności – REACH – Substancje wzbudzające szczególnie duże obawy – Ustalenie listy substancji zidentyfikowanych w celu ich ewentualnego umieszczenia w załączniku XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 – Decyzja identyfikująca 4-tert-butylofenol jako substancję spełniającą kryteria włączenia na listę – Zarzut niedopuszczalności – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Akt czysto wykonawczy – Brak interesu prawnego – Niedopuszczalność

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty podlegające zaskarżeniu – Pojęcie – Akty wywołujące wiążące skutki prawne – Akt Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) włączający substancję jako wzbudzającą szczególnie duże obawy na listę substancji zidentyfikowanych w celu ewentualnego umieszczenia w załączniku XIV do rozporządzenia nr 1907/2006 – Wykluczenie (art. 263 akapit czwarty TFUE; rozporządzenie nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 59) (zob. pkt 28–30, 33, 34, 36, 41–43)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Skarga na decyzję potwierdzającą wcześniejszą decyzję niezaskarżoną w terminie – Niedopuszczalność – Pojęcie decyzji potwierdzającej – Akt Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) włączający substancję jako wzbudzającą szczególnie duże obawy na listę substancji zidentyfikowanych w celu ewentualnego umieszczenia w załączniku XIV do rozporządzenia nr 1907/2006 – Wykluczenie (art. 263 akapit czwarty TFUE; rozporządzenie nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 59) (zob. pkt 44–47)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji ED/71/2019 ECHA w zakresie, w jakim włącza ona 4-tert-butylofenol jako substancję wzbudzającą szczególnie duże obawy na listę substancji zidentyfikowanych w celu ewentualnego umieszczenia w załączniku XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2007, L 136, s. 3).

Sentencja

1) Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

2) Postępowanie w przedmiocie wniosków Republiki Federalnej Niemiec, Królestwa Szwecji i Komisji Europejskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

3) Sasol Germany GmbH, SI Group – Béthune i BASF SE zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA), z wyjątkiem kosztów związanych ze złożeniem wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.
3.

Postępowanie sądowe – Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej – Umowa zawarta w ramach szczegółowego programu w zakresie badań i innowacji – Odmowa przez INEA uznania jako kwalifikujące się pewnych kosztów poniesionych w ramach umów o podwykonawstwo – Żądanie zwrotu wspomnianych poniesionych kosztów – Zakwestionowanie przez beneficjenta metody obliczania kosztów kwalifikowalnych – Nadużycie prawa jakoby popełnione przez INEA – Przesłanki – Brak – Podniesienie obowiązku staranności – Zakres – Ciążący na INEA obowiązek zweryfikowania woli lub możliwości beneficjenta w zakresie dostosowania się do określonych w umowie przesłanek kwalifikujących do otrzymania wsparcia – Brak (art. 263, 272 TFUE) (zob. pkt 52, 54, 56–60)
Postanowienie Sądu (siódma izba) z dnia 12 marca 2020 r. –

Comité de Douzelage de Houffalize/Komisja i EACEA

(sprawa T‑236/19)

Skarga o stwierdzenie nieważności – Program „Europa dla Obywateli” (2014–2020) – Zaproszenia do składania kandydatur „Partnerstwo miast 2017, drugi termin” (EACEA 36/2014) – Decyzja EACEA odrzucająca kandydaturę skarżącej ze względu na niespełnienie kryteriów wymagalności – Decyzja Komisji oddalająca skargę administracyjną odnoszącą się do decyzji EACEA – Kandydatura przedstawiona przez stowarzyszenie niemające osobowości prawnej – Zdolność sądowa – Brak dowodu posiadania osobowości prawnej – Niedopuszczalność

Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Legitymacja procesowa – Skarga stowarzyszenia niemającego osobowości prawnej i autonomii koniecznej do działania w charakterze odpowiedzialnej jednostki w stosunkach prawnych – Niedopuszczalność

(art. 263 akapit czwarty TFUE)

(zob. pkt 31–36)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające do stwierdzenia lub zmiany, po pierwsze, wydanej przez EACEA decyzji z dnia 25 czerwca 2018 r. odmawiającej przyznania dotacji na rzecz jej kandydatury przedstawionej w ramach zaproszenia do składania kandydatur „Partnerstwo miast 2017, drugi termin” (EACEA 36/2014), oraz po drugie, decyzji wykonawczej Komisji C(2019) 572 z dnia 4 lutego 2019 r. oddalającej skargę administracyjną wniesioną przez stronę skarżącą na podstawie art. 22 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiającego statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi (Dz.U. 2003, L 11, s. 1).

Sentencja

1) Skarga zostaje odrzucona.

2) Postępowanie w przedmiocie podniesionego przez Agencję Wykonawczą do spraw Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA) zarzutu niedopuszczalności zostaje umorzone.

3) Nie ma potrzeby rozstrzygania w przedmiocie wniosku EACE o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta.

4) Le Comité du Douzelage de Houffalize pokrywa, poza własnymi kosztami, również te poniesione przez Komisję Europejską i EACEA, z wyjątkiem kosztów związanych z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.
Postanowienie Sądu (ósma izba) z dnia 24 marca 2021 r. –

Graanhandel P. van Schelven/Komisja

(sprawa T‑306/19)

Skarga o stwierdzenie nieważności – Polityka rolna – Produkcja ekologiczna – Rozporządzenie (WE) nr 834/2007 – Produkcja i etykietowanie produktów ekologicznych – Produkty ekologiczne przywożone do Unii – Certyfikacja produktów przez jednostkę certyfikującą – Brak interesu prawnego – Brak bezpośredniego oddziaływania – Oczywista niedopuszczalność

Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie – Bezpośrednie oddziaływanie – Kryteria – Decyzja o cofnięciu uznania jednostki certyfikującej wydającej świadectwa kontroli umożliwiające wprowadzania na rynek Unii jako produktów ekologicznych produktów przywożonych z państw trzecich – Ustalenie ewentualnego bezpośredniego oddziaływania tej decyzji na sytuację prawną przedsiębiorstwa zaopatrującego się u dostawców certyfikowanych przez tę jednostkę – Brak bezpośredniego oddziaływania – Niedopuszczalność

(art. 263 akapit czwarty TFUE)

(zob. pkt 25, 27, 45, 59, 60)

Przedmiot

Złożony na podstawie art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/446 z dnia 19 marca 2019 r. w sprawie zmiany i sprostowania rozporządzenia (WE) nr 1235/2008 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w odniesieniu do ustaleń dotyczących przywozu produktów ekologicznych z krajów trzecich (Dz.U. 2019, L 77, s. 67) w zakresie, w jakim przepis ten w związku z pkt 3 załącznika II do tego rozporządzenia wykonawczego przewiduje cofnięcie uznania podmiotu Control Union Certifications za jednostkę certyfikującą uprawnioną do prowadzenia kontroli i wydawania świadectw kontroli umożliwiających wprowadzanie na rynek Unii jako produktów ekologicznych produktów przywożonych z Kazachstanu, Mołdawii, Rosji, Turcji i Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

Sentencja

1) Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

2) Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosków o zastosowanie środków organizacji postępowania i przesłuchania świadków, złożonych przez Graanhandel P. van Schelven BV.
Postanowienie Sądu (pierwsza izba) z dnia 10 września 2020 r. – ADESO/Komisja

(Sprawa T‑529/19)

Skarga o stwierdzenie nieważności – Umowy o udzielenie dotacji dotyczące projektów „Your Environment is Your Life” i „Social Safety Net for Poor and Vulnerable Households in Northern Regions of Somalia/Somaliland Phase II” – Koszty niekwalifikowalne – Noty obciążeniowe – Pismo potwierdzające – Status aktu zaskarżalnego – Umowny charakter sporu – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany – Niedopuszczalność

Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty podlegające zaskarżeniu – Pojęcie – Akty wywołujące wiążące skutki prawne – Skarga dotycząca w rzeczywistości sporu o charakterze umownym – Stwierdzenie nieważności pisma potwierdzającego Komisji – Pismo potwierdzające odzyskanie kwot wskazanych w notach obciążeniowych i zawierające stanowisko zajęte w kwestii prawidłowości postępowań w sprawie audytu i odzyskania – Brak właściwości sądu Unii – Niedopuszczalność

(art. 263, 272, 274, 288, 299 TFUE)

(zob. pkt 18–23, 32, 33, 36, 37, 44, 46, 49, 54, 57–60)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji zawartej jakoby w piśmie z dnia 10 maja 2019 r. dotyczącym odzyskania pewnych kwot wypłaconych w ramach umów o udzielenie dotacji dotyczących projektów „Your Environment is Your Life” (FED/2013/313‑770) i „Social Safety Net for Poor and Vulnerable Households in Northern Regions of Somalia/Somaliland Phase II” (FED/2013/316‑291).

Sentencja

1) Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.
14

Artykuły 9–11 rozporządzenia 2018/1724 przewidują szereg wymogów jakości informacji publikowanych na podstawie art. 2 ust. 2 i art. 4 rozporządzenia 2018/1724 w celu udzielania możliwie jak najdokładniejszych informacji odnoszących się do korzystania z praw i do wszczęcia procedur wymienionych w załącznikach I i II do tego rozporządzenia, takich jak prawo do podróżowania, prawo do podejmowania pracy, prawo do pobytu, prawo do studiowania lub prawo do rozpoczęcia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim, lub też prawo do złożenia w administracji wniosków dotyczących pobytu, studiów lub pracy.
78

Po drugie i w każdym razie, należy przypomnieć, że, jak zostało wskazane w punktach 50–52 i 60 powyżej, Komisja nie jest uprawniona do przyjęcia takich środków w ramach wprowadzania w życie USPO i w każdym razie nie może działać bez wcześniejszej zgody państw członkowskich oraz Rady. Ponadto, jak stwierdził Sąd w pkt 54 powyżej, dla celów rozstrzygania sporów dotyczących interpretacji USPO i jej stosowania, istotne jest, aby instytucje Unii oraz jej państwa członkowskie dysponowały zakresem uznania, jeśli nie dyskrecjonalnym, to przynajmniej tak szerokim, aby pozwalał on na uwzględnienie rozbieżnych interesów wynikających ze stosunków z Konfederacją Szwajcarską oraz przyjęcie najwłaściwszej strategii w odniesieniu do ochrony interesów Unii, jej obywateli oraz podmiotów gospodarczych działających na jej terenie. Z tego względu powstrzymania się przez Komisję od przyjęcia środków, których przyjęcia żądał skarżący, nie można w żadnym razie uznać za oczywiste i poważne naruszenie przez tę instytucję granic określonych w stosunku do przyznanego jest zakresu uznania, a zatem, w konsekwencji, nie można go uznać za wystarczająco istotne naruszenie w rozumieniu orzecznictwa przypomnianego w punkcie 76 powyżej.
4.

Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Środki tymczasowe – Przesłanki dopuszczalności – Środki nieprzesądzające orzeczenia co do istoty – Wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów będący przedmiotem odmownej decyzji zaskarżonej w drodze skargi o stwierdzenie nieważności – Niespełnienie przesłanki – Niedopuszczalność (art. 279 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 156) (zob. pkt 25, 26)
57

Skarżąca utrzymuje, że zaskarżona dyrektywa dotyczy jej indywidualnie, ponieważ należy ona do zamkniętego, ograniczonego kręgu pięciu operatorów, na których oddziałuje ta dyrektywa, a mianowicie właścicieli i operatorów gazociągów już wybudowanych i działających w dniu 23 maja 2019 r., łączących drogą morską państwa trzecie i państwa członkowskie Unii i obejmujących punkt połączenia międzysystemowego znajdujący się na terytorium Unii. Zdaniem skarżącej skutkiem zaskarżonej dyrektywy było poddanie wszystkich tych operatorów całości obowiązków normatywnych wynikających z dyrektywy 2009/73 i obowiązków ustanowionych w krajowych przepisach transponujących, i to w momencie, gdy wszystkie decyzje inwestycyjne dotyczące ich infrastruktury były już od dawna podjęte, a sama infrastruktura była już wybudowana i oddana do użytku. Tak więc w odróżnieniu od operatorów infrastruktury, która zostanie wybudowana w przyszłości z uwzględnieniem nowych ograniczeń regulacyjnych, operatorzy tacy jak skarżąca zostali pozbawieni na podstawie zaskarżonej dyrektywy przysługującego im statusu operatora infrastruktury nieregulowanej. Warunki wykonywania ich działalności są niewątpliwie mniej korzystne niż wcześniej w rozumieniu pkt 61 wyroku z dnia 27 lutego 2014 r., Stichting Woonpunt i in./Komisja (C‑132/12 P, EU:C:2014:100), ponieważ ma na nich wpływ zasadnicza zmiana prawa mająca zastosowanie do ich infrastruktury, co miało istotne skutki zarówno w odniesieniu do struktury finansowania tej infrastruktury, jak i w odniesieniu do ich partnerstwa z dostawcami gazu takimi jak Gazprom export, będącego jedynym klientem skarżącej. Ponadto operatorów tych różni od przyszłych operatorów to, że dla tych ostatnich infrastruktura, którą będą budowali w przyszłości, z definicji nie będzie stanowić infrastruktury działającej w dniu 23 maja 2019 r. w rozumieniu zaskarżonej dyrektywy.
22

Odrębnym pismem złożonym w sekretariacie Sądu również w dniu 29 listopada 2019 r. skarżąca złożyła do Sądu wniosek, na podstawie art. 88 regulaminu postępowania, o zastosowanie środka organizacji postępowania lub ewentualnie środka dowodowego polegającego na wezwaniu „pozwanych” do przedstawienia pewnych dokumentów znajdujących się w posiadaniu Rady (zwany dalej „wnioskiem o zastosowanie środka organizacji postępowania”). W ramach tego wniosku skarżąca podniosła okoliczność, dotychczas nieznaną Radzie, że wnioski, które zostały złożone do tej instytucji w dniach 10 i 13 maja 2019 r. na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001, wskazane przez nią we wniosku incydentalnym, pochodziły w rzeczywistości od jednego z pracowników skarżącej, będącego obywatelem Unii (zwane dalej „wnioskami pracownika skarżącej”). We wnioskach tych ów pracownik zwrócił się o udzielenie dostępu do wszystkich dokumentów będących w posiadaniu Rady zawierających uwagi przedstawione przez państwa członkowskie na temat wniosku Komisji, który doprowadził do przyjęcia zaskarżonej dyrektywy, jak również do szeregu innych konkretnie wskazanych dokumentów roboczych. W pierwotnej odpowiedzi z dnia 5 czerwca 2019 r. Rada odmówiła udzielenia dostępu do tych dokumentów. W następstwie złożenia przez tego pracownika skarżącej w dniu 23 czerwca 2019 r. ponownego wniosku wzywającego Radę do rozpatrzenia na nowo jej stanowiska, decyzją z dnia 8 listopada 2019 r. instytucja ta, z jednej strony, udzieliła pełnego dostępu do 23 żądanych dokumentów oraz częściowego dostępu do 25 pozostałych żądanych dokumentów, a z drugiej strony, odmówiła dostępu do dwóch z żądanych dokumentów.
Postanowienie Sądu (szósta izba) z dnia 16 czerwca 2020 r. –

Walker i in./Parlament i Rada

(sprawa T‑383/19)

Skarga o stwierdzenie nieważności – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii – Rozporządzenie (UE) 2019/592 zmieniające rozporządzenie (UE) 2018/1806 – Zwolnienie na zasadzie wzajemności z obowiązku posiadania wiz krótkoterminowych – Zarzucana utrata obywatelstwa Unii – Brak indywidualnego oddziaływania – Niedopuszczalność

Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie – Indywidualne oddziaływanie aktu o charakterze generalnym – Przesłanki – Rozporządzenie dotyczące skutków wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej w odniesieniu do obowiązku wizowego – Skarga wniesiona przez obywateli brytyjskich, którzy skorzystali z prawa do swobodnego przemieszczania się i nie mogli wziąć udziału w referendum, które doprowadziło do wszczęcia procedury wystąpienia – Brak indywidualnego oddziaływania – Niedopuszczalność

(art. 263 akapit czwarty TFUE; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2019/592)

(zob. pkt 32–34, 36, 39, 41, 43, 44, 48, 50, 54, 56, pkt 1 sentencji)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie mające na celu stwierdzenie nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/592 z dnia 10 kwietnia 2019 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) 2018/1806 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii (Dz.U. 2019, L 103 I, s. 1).

Sentencja

1) Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

2) Postępowanie w przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonych przez Królestwo Hiszpanii i Komisję Europejską zostaje umorzone.

3) Hilary Elizabeth Walker, Jennifer Ann Cording, Douglas Edward Watson, Christopher David Randolph i Michael Charles Strawson pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej, w tym koszty związane z postępowaniem przed Sądem w przedmiocie środków tymczasowych, z wyjątkiem kosztów związanych z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.