Keywords

Summary



Keywords

1. Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Dyrektywa 93/104 dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy

(dyrektywy: Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/34; Rady 93/104, art. 17 ust. 3)

2. Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Dyrektywy 93/104 i 2003/88 dotyczące niektórych aspektów organizacji czasu pracy

(dyrektywy: Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/34; 2003/88, art. 17, 18; Rady 93/104, art. 17)

3. Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Dyrektywy 93/104 i 2003/88 dotyczące niektórych aspektów organizacji czasu pracy

(dyrektywy: Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/34; 2003/88, art. 17, 18; Rady 93/104, art. 17)

Summary

1. Artykuł 17 ust. 3 dyrektywy 93/104 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy, zarówno w wersji pierwotnej, jak i zmienionej dyrektywą 2000/34, ma samodzielny zakres w stosunku do art. 17 ust. 2, co oznacza, iż niewymienienie jakiegoś zawodu w powyższym ust. 2 nie stoi na przeszkodzie temu, by zawód ten mógł być objęty zakresem odstępstwa przewidzianego w art. 17 ust. 3 obu wersji dyrektywy 93/104.

(por. pkt 36; pkt 1 sentencji)

2. Nie można bezpośrednio powoływać się przeciwko jednostkom na fakultatywne odstępstwa przewidziane w art. 17 dyrektywy 93/104 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy, zarówno w jej wersji pierwotnej jak i w wersji zmienionej dyrektywą 2000/34, jak również ewentualnie w art. 17 lub/i 18 dyrektywy 2003/88 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy. Przepisy te nie mogą być ponadto interpretowane jako dające bezpośrednio możliwość lub zabraniające stosowania układów zbiorowych wprowadzających odstępstwa od art. 5 owej dyrektywy, ponieważ stosowanie tych konwencji jest kwestią prawa wewnętrznego.

(por. pkt 47, 53, 54, 59; pkt 2 sentencji)

3. Odstępstwa przewidziane w art. 17 dyrektywy 93/104 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy zarówno w jej wersji pierwotnej jak i w wersji zmienionej dyrektywą 2000/34, jak również ewentualnie w art. 17 lub/i 18 dyrektywy 2003/88 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy, mają charakter fakultatywny, prawo Unii nie zobowiązuje państw członkowskich do ich transponowania do prawa krajowego. W celu skorzystania z przewidzianego przez ten przepis uprawnienia do wprowadzenia odstępstw, w określonych okolicznościach, od wymogów między innymi art. 5 owych dyrektyw, państwa członkowskie są zobowiązane dokonać wyboru powoływania się na to uprawnienie.

W tym celu do państw członkowskich należy dokonanie wyboru najodpowiedniejszej ich zdaniem techniki normatywnej, ze świadomością, że zgodnie z brzmieniem analizowanych przepisów dyrektyw, tego rodzaju odstępstwa mogą być wprowadzone w szczególności w drodze układów zbiorowych lub porozumień zawieranych pomiędzy partnerami społecznymi.

W przypadku gdy prawo Unii pozostawia państwom członkowskim możliwość wprowadzenia odstępstw od określonych przepisów dyrektywy, państwa te mają obowiązek wykonywania swych uprawnień dyskrecjonalnych z poszanowaniem ogólnych zasad prawa Unii, w tym zasady pewności prawa. W tym celu przepisy umożliwiające wprowadzenie fakultatywnych odstępstw od reguł ustanowionych w dyrektywie muszą być wprowadzone w życie na tyle dokładnie i jasno, aby zadośćuczynić wymogom wynikającym z powyższej zasady.

(por. pkt 51, 52, 55)