ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
11

W uzasadnieniu do rozporządzenia wskazano w odniesieniu do art. 45 ust. 3: „Ocena co do tego, czy faktycznie ma dojść do wykluczenia i jak długo ma ono obowiązywać, biorąc pod uwagę ogólne zasady dyrektywy, winna być zawsze proporcjonalna i przeprowadzana w sposób niedyskryminujący. Określenie »proporcjonalna« oznacza, że wykluczenie i jego czas trwania powinny być proporcjonalne do wagi przewinienia. Podobnie wykluczenie i czas jego trwania powinny być proporcjonalne do wielkości zamówienia publicznego. Ustalenie bezwzględnego terminu, w którym przedsiębiorstwo działające niezgodnie z prawem jest od razu wykluczone ze wszystkich organizowanych przez państwo przetargów publicznych, nie jest zatem zgodne z zasadą proporcjonalności. Oznacza to również, że jest to zawsze działanie dopasowane, gdyż instytucje zamawiające powinny badać w każdym przypadku, dla każdego zamówienia publicznego, czy należy w konkretnym przypadku wykluczyć dane przedsiębiorstwo (w zależności od charakteru i wielkości zamówienia publicznego, rodzaju i zakresu wykroczenia oraz środków, które zostały przyjęte w międzyczasie przez przedsiębiorstwo)”.
28

W tych okolicznościach tribunal administratif (sąd administracyjny) zastanawia się, czy warunek przewidziany w art. 2 bis ustawy z dnia 22 czerwca 2000 r. ze zmianami nie ma nadmiernego charakteru. Zauważa on, że dyskryminacja pośrednia jest co do zasady zakazana, chyba że jest obiektywnie uzasadniona, to znaczy jest właściwa do zapewnienia realizacji prawnie uzasadnionego celu i nie wykracza poza to, co jest konieczne dla jego osiągnięcia. W tym względzie sąd ten wskazuje, że rząd luksemburski podnosi jako uzasadnienie konieczność upewnienia się, iż istnieje więź pomiędzy pracownikiem przygranicznym a społeczeństwem luksemburskim, która pozwala zakładać, że po skorzystaniu z pomocy państwa na sfinansowanie studiów student będący dzieckiem takiego pracownika powróci do Luksemburga w celu wykorzystania nabytej wiedzy na rzecz rozwoju gospodarki tego państwa członkowskiego.
5

Zgodnie z art. 17 ust. 2 i 5 wspomnianej dyrektywy: „2. O ile towary i usługi są używane do celów zawieranych transakcji podlegających opodatkowaniu, podatnik jest uprawniony do odliczenia od podatku, który zobowiązany jest zapłacić, następujących kwot: a) należnego lub zapłaconego podatku od wartości dodanej od towarów lub usług dostarczonych lub, które mają być podatnikowi dostarczone przez innego podatnika. […] 5. W odniesieniu do towarów i usług, które mają być wykorzystane przez podatnika tak w przypadku transakcji określonych w ust. 2 i 3, dla których podatek od wartości dodanej podlega odliczeniu, jak też transakcji, dla których podatek nie podlega odliczeniu, odliczenie będzie dotyczyło tylko takiej części podatku od wartości dodanej, jaki przypada na kwotę tych pierwszych transakcji. Ta część podlegająca odliczeniu zostanie ustalona, zgodnie z art. 19, dla wszystkich transakcji przeprowadzanych przez podatnika. Jednakże państwa członkowskie mogą: a) upoważnić podatnika do określenia proporcjonalnej części każdego obszaru jego działalności, pod warunkiem że dla każdego z tych obszarów będzie prowadzona osobna rachunkowość; b) zobowiązać podatnika do stosowania specjalnej stawki podlegającej odliczeniu dla każdego z obszarów jego działalności i do prowadzenia osobnych rozliczeń dla każdego z sektorów; c) upoważnić lub zobowiązać podatnika do stosowania odliczenia na podstawie wykorzystania całości lub części towarów i usług; d) upoważnić lub zobowiązać podatnika do stosowania odliczenia zgodnie z przewidzianą zasadą ustanowioną w ust. 1, w stosunku do wszystkich towarów i usług używanych dla transakcji tam wymienionych; e) przewidzieć, że kwota podatku od wartości dodanej, która nie podlega odliczeniu przez podatnika, nie jest uwzględniana, jeżeli jest bardzo niska”.
19

Dyrekcja generalna co do istoty utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji, stwierdzając, że kredyty udzielone na zakup aktywów obrotowych stanowiły nieodłączne elementy usługi zintegrowanej współpracy świadczonej przez Stock ‘94. W konsekwencji dyrekcja generalna uznała, że do aktywów obrotowych i kredytów należało stosować tę samą stawkę podatku VAT. Niemniej jednak obniżyła ona kwotę podlegającą zapłacie do 17588000 HUF (ok. 56500 EUR).
29

Ponadto należy zauważyć, jak stwierdził rzecznik generalny w pkt 84 opinii, że rozwiązanie to zostało przyjęte przez znaczną większość państw członkowskich przed transpozycją z jednej strony dyrektywy Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r. zmieniającej dyrektywę VAT w odniesieniu do miejsca świadczenia usług (Dz.U. 2008, L 44, s. 11), która od dnia 1 stycznia 2010 r. ustanowiła zasadę ogólną dla świadczenia usług na rzecz podatnika, zgodnie z którą miejscem świadczenia jest miejsce, w którym odbiorca posiada siedzibę, a z drugiej strony transpozycją dyrektywy Rady 2010/23/UE z dnia 16 marca 2010 r. zmieniającej dyrektywę VAT w zakresie fakultatywnego i tymczasowego stosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia w związku z dostawami niektórych usług podatnych na oszustwa (Dz.U. 2010, L 72, s. 1), która wprowadziła do dyrektywy VAT art. 199a, stanowiący, że państwa członkowskie mogą przewidzieć, iż osobą zobowiązaną do zapłaty VAT jest podatnik, na rzecz którego przenoszone są pozwolenia na emisję gazów cieplarnianych, o których mowa w art. 3 dyrektywy 2003/87.
45

W tym względzie, w zakresie, w jakim wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczą zgodności uregulowania będącego przedmiotem postępowania głównego z postanowieniami traktatu FUE w dziedzinie swobody świadczenia usług, należy stwierdzić, że nie mają one zastosowania do sytuacji, w której wszystkie elementy ograniczają się do obrębu jednego państwa członkowskiego (zob. podobnie postanowienie z dnia 12 maja 2016 r., Security Service i in., od C‑692/15 do C‑694/15, EU:C:2016:344, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo; wyrok z dnia 15 listopada 2016 r., Ullens de Schooten, C‑268/15, EU:C:2016:874, pkt 47).
56

Noty wyjaśniające do HS dotyczące pozycji 8543 tego systemu stanowią bowiem że za „maszyny lub urządzenia” w rozumieniu tej pozycji należy uważać urządzenia elektryczne mające indywidualną funkcję. Noty te przypominają również, że owe maszyny i urządzenia to głównie zespoły wyrobów elektrycznych lub części (lamp elektronicznych, transformatorów, kondensatorów, cewek indukcyjnych, rezystorów) działające wyłącznie elektrycznie, jednakże pozycja ta obejmuje również wyroby elektryczne z urządzeniami mechanicznymi, pod warunkiem, że urządzenia te spełniają wyłącznie funkcje pomocnicze względem elektrycznych funkcji maszyny lub aparatury. Ponadto punkt ten precyzuje, że postanowienia noty wyjaśniającej do HS do pozycji 8479 dotyczące maszyn i urządzeń mających indywidualną funkcję stosuje się mutatis mutandis do maszyn i aparatury objętych pozycją HS 8543.
14

Undis, spółka zainteresowana omawianym w postępowaniu głównym zamówieniem na usługi, złożył skargę do Tribunale amministrativo regionale per l’Abruzzo (regionalnego sądu administracyjnego dla Abruzji) na decyzję o udzieleniu tego zamówienia oraz na decyzję o przyjęciu projektu porozumienia międzygminnego, o którym mowa w pkt 12 niniejszego wyroku. Powołując się na naruszenie art. 2 decreto legislativo n. 163 – Codice dei contratti pubblici relativi a lavori, servizi e forniture in attuazione delle direttive 2004/17/CE e 2004/18/CE (dekretu z mocą ustawy ustanawiającego kodeks zamówień publicznych na roboty budowlane, usługi i dostawy w wykonaniu dyrektyw 2004/17/WE i 2004/18/WE) z dnia 12 kwietnia 2006 r. (dodatek zwyczajny do GURI nr 100 z dnia 2 maja 2006 r.), a także na art. 43, 49 i 86 TFUE, Undis twierdził, że nie zostały spełnione dwa warunki wymagane do tego, aby wspomniane zamówienie na usługi zostało udzielone jako zamówienie „in house”.
g)

»całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta« oznacza wszystkie koszty łącznie z odsetkami, prowizjami, podatkami oraz wszelkimi innymi opłatami, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt, które to koszty znane są kredytodawcy, z wyjątkiem kosztów notarialnych; uwzględniane są tu także koszty usług dodatkowych związanych z umową o kredyt, w szczególności składki z tytułu ubezpieczenia, jeżeli, dodatkowo, zawarcie umowy dotyczącej usługi jest niezbędne do uzyskania kredytu lub do uzyskania go na oferowanych warunkach;
5

Artykuł 9 dyrektywy 2000/60, zatytułowany „Zwrot kosztów za usługi wodne”, stanowi: „1. Państwa członkowskie uwzględniają zasadę zwrotu kosztów usług wodnych, włączając koszty ekologiczne i materiałowe, uwzględniając analizę ekonomiczną wykonaną zgodnie z załącznikiem III oraz w szczególności zgodnie z zasadą »zanieczyszczający płaci«. Do końca 2010 r. państwa członkowskie zapewnią, że [by]: — polityki opłat za wodę przewidują [przewidywały] odpowiednie działania zachęcające użytkowników do wykorzystywania zasobów wodnych efektywnie oraz przyczyniają [przyczyniały] się do osiągnięcia celów środowiskowych niniejszej dyrektywy, — odpowiedni jest [był] wkład różnych użytkowników wody, podzielonych przynajmniej na przemysł, gospodarstwa domowe i rolnictwo, do zwrotu kosztów usług wodnych, opartych na analizie ekonomicznej wykonanej zgodnie z załącznikiem III i przy uwzględnieniu zasady »zanieczyszczający płaci«. Państwa członkowskie mogą w tym przypadku uwzględniać skutki społeczne, ekologiczne i ekonomiczne zwrotu kosztów, jak również warunki geograficzne i klimatyczne określonego regionu lub regionów. 2. Państwa członkowskie składają w planach gospodarowania wodami w dorzeczach sprawozdanie o planowanych krokach podjętych dla wdrożenia ust. 1, które przyczyniać się będą do osiągnięcia celów środowiskowych niniejszej dyrektywy, i o wkładzie uczynionym przez różnych użytkowników do zwrotu kosztów usług wodnych. 3. Przepisy niniejszego artykułu nie mogą uniemożliwiać finansowania poszczególnych środków ochronnych i zaradczych podejmowanych dla osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy. 4. Państwa członkowskie nie naruszają niniejszej dyrektywy, jeśli zdecydują się, zgodnie z ustalonymi praktykami, nie stosować przepisów ust. 1 zdanie drugie, i do tego celu stosownych przepisów ust. 2, dla danego korzystania z wody, gdzie to nie naraża zamiarów i osiągnięcia celów [nie kwestionuje to założeń i nie stanowi zagrożenia dla realizacji celów] niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie składają sprawozdanie z przyczyn niestosowania w pełni ust. 1 zdanie drugie w planach gospodarowania wodami w dorzeczach”.
36

W tych okolicznościach Juzgado de lo Social no 33 de Barcelona (sąd pracy nr 33 w Barcelonie) postanowił zawiesić postępowanie i przedłożyć Trybunałowi następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy określony w art. 21 ust. 1 karty zakaz wszelkiej dyskryminacji należy interpretować w ten sposób, że może on obejmować swoim zakresem zakazu i ochrony decyzję pracodawcy o zwolnieniu pracownika, dotychczas postrzeganego pozytywnie, jedynie ze względu na fakt jego czasowej niezdolności do pracy – o nieokreślonym czasie trwania – spowodowanej wypadkiem przy pracy, w okresie gdy pracownik ten korzysta ze świadczeń opieki zdrowotnej i świadczeń pieniężnych z zabezpieczenia społecznego? 2) Czy art. 30 karty należy interpretować w ten sposób, że ochrona, którą należy objąć pracownika zwolnionego w sposób oczywisty arbitralnie i bezzasadnie, powinna być przewidziana w uregulowaniach krajowych we wszystkich wypadkach zwolnień naruszających prawo podstawowe? 3) Czy decyzja pracodawcy o zwolnieniu pracownika, dotychczas postrzeganego pozytywnie, jedynie ze względu na fakt jego czasowej niezdolności do pracy – o nieokreślonym czasie trwania – spowodowanej wypadkiem przy pracy, w okresie gdy pracownik ten korzysta ze świadczeń opieki zdrowotnej i świadczeń pieniężnych z zabezpieczenia społecznego, jest objęta zakresem stosowania art. 3, 15, 31, art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 karty (lub jedynie zakresem stosowania jednego lub kilku z tych przepisów)? 4) W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na trzy poprzednie pytania (lub na któreś z nich) oraz orzeczenia przez Trybunał, że decyzja o zwolnieniu pracownika, dotychczas postrzeganego pozytywnie, jedynie ze względu na fakt jego czasowej niezdolności do pracy – o nieokreślonym czasie trwania – spowodowanej wypadkiem przy pracy, w okresie gdy pracownik ten korzysta ze świadczeń opieki zdrowotnej i świadczeń pieniężnych z zabezpieczenia społecznego, jest objęta zakresem stosowania jednego lub kilku artykułów [karty]: czy artykuły te mogą być stosowane przez sąd krajowy w celu rozstrzygnięcia sporu między jednostkami, czy to ze względu na to, że – w zależności od tego, czy chodzi o »prawo« lub »zasadę« – należy stwierdzić, iż mają one horyzontalną skuteczność, czy też ze względu na to, że należy stosować »zasadę wykładni zgodnej«? 5) W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na cztery poprzednie pytania: czy pojęcie »bezpośredniej dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność«, jako podstawa dyskryminacji, o której mowa w art. 1, 2 i 3 dyrektywy 2000/78, obejmuje decyzję pracodawcy o zwolnieniu pracownika, dotychczas postrzeganego pozytywnie, jedynie ze względu na fakt jego czasowej niezdolności do pracy – o nieokreślonym czasie trwania – spowodowanej wypadkiem przy pracy?”.
35

Otóż „mogłoby się wydawać”, że gdy rozpatrywane decyzje inwestycyjne są analizowane w kontekście sytuacji sprzed lipca 2002 r., nie przestrzegają one wspomnianej zasady (motyw 228 spornej decyzji). W tym okresie FT znajdowało się w trudnej sytuacji ekonomicznej i straciło zaufanie rynków, a władze francuskie nie podjęły jeszcze żadnego działania w kierunku poprawy zarządzania FT i jego wyników ani też nie zleciły pogłębionego audytu, ani nie obsadziły stanowisk nową ekipą kierowniczą, ani nawet nie przygotowały planu naprawczego przedsiębiorstwa. W tych okolicznościach jest „nieprawdopodobne, aby inwestor prywatny, począwszy od lipca [2002 r.], utrzymywał [składał] deklaracje podobne do tych, jakie zostały sformułowane przez rząd francuski, a które mogłyby – z czysto ekonomicznego punktu widzenia – poważnie narazić jego wiarygodność i reputację, a z prawnego punktu widzenia byłyby w stanie zobowiązać go, począwszy od tej daty, do finansowego wspierania, w każdym wypadku, [FT]”. Działając w opisany sposób, inwestor taki podjąłby samodzielnie i bez żadnej rekompensaty bardzo poważne ryzyko względem FT. Otóż nawet akcjonariusz referencyjny, posiadający te same informacje co informacje, jakimi w tamtym czasie dysponowały władze francuskie, nie złożyłby oświadczenia w sprawie wsparcia dla FT w lipcu 2002 r. bez uprzedniego przeprowadzenia pogłębionego audytu sytuacji finansowej tego przedsiębiorstwa oraz bez podjęcia niezbędnych środków naprawczych, by móc ocenić zakres ryzyka oraz perspektywy przypadającego w udziale wynagrodzenia wynikającego z takiego działania. W każdym razie taki akcjonariusz referencyjny potrzebowałby udziału rynków finansowych, by naprawić sytuację FT. Tymczasem wspomniane rynki „w tym czasie […] nie wydawały się skłonne inwestować lub udzielać większych kredytów przedsiębiorstwu FT [darzyć FT dużym zaufaniem]” (motyw 229 spornej decyzji).
5

Zgodnie z art. 7 decyzji ramowej 2008/909, zatytułowanym „Podwójna karalność”: „1. Następujące przestępstwa stanowią podstawę uznania orzeczenia i wykonania wyroku skazującego na karę pozbawienia wolności zgodnie z niniejszą decyzją ramową bez weryfikacji podwójnej karalności czynu, jeżeli w państwie wydającym są one zagrożone karą pozbawienia wolności lub zastosowaniem środka polegającego na pozbawieniu wolności w maksymalnym wymiarze co najmniej trzech lat, zgodnie z definicją tych przestępstw w systemie prawnym państwa wydającego: — udział w organizacji przestępczej; — terroryzm; — handel ludźmi; — wykorzystywanie seksualne dzieci i pornografia dziecięca; — nielegalny obrót środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi; — nielegalny obrót bronią, amunicją i materiałami wybuchowymi; — korupcja; — nadużycia finansowe […]; — pranie korzyści [materialnych pochodzących] z przestępstwa; — fałszowanie pieniędzy […]; — przestępstwa komputerowe; — przestępstwa przeciwko środowisku […]; — udzielanie pomocy w nielegalnym przekroczeniu granicy lub w nielegalnym pobycie; — zabójstwo, ciężkie uszkodzenie ciała; — nielegalny obrót organami i tkankami ludzkimi; — uprowadzenie osoby, bezprawne pozbawienie wolności i wzięcie zakładników; — rasizm i ksenofobia; — kradzież w formie zorganizowanej lub rozbój z użyciem broni; — nielegalny obrót dobrami kultury […]; — oszustwo; — wymuszenie rozbójnicze; — podrabianie i piractwo produktów; — fałszowanie dokumentów urzędowych i obrót takimi dokumentami; — fałszowanie środków płatniczych; — nielegalny obrót hormonami i innymi substancjami wzrostu; — nielegalny obrót materiałami jądrowymi i radioaktywnymi; — obrót kradzionymi pojazdami; — zgwałcenie; — podpalenie; — przestępstwa należące do właściwości Międzynarodowego Trybunału Karnego; — porwanie statku wodnego lub powietrznego; — sabotaż. […] 3. W odniesieniu do przestępstw innych niż określone w ust. 1 państwo wykonujące może uzależnić uznanie wyroku i wykonanie kary od tego, czy odnoszą się one do czynów stanowiących przestępstwo także w świetle prawa państwa wykonującego, niezależnie od znamion przestępstwa, czy jego opisu [kwalifikacji]. 4. Każde państwo członkowskie może przy przyjęciu niniejszej decyzji ramowej lub później stwierdzić w oświadczeniu złożonym w Sekretariacie Generalnym Rady, że nie będzie stosowało ust. 1. Oświadczenie takie można wycofać w dowolnym czasie. Oświadczenia takie oraz informacje o ich wycofaniu podlegają publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej”.
10

W dniu 21 sierpnia 2012 r. skarżący złożył w Komisji ponowny wniosek o udzielenie dostępu na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001. Przy tej okazji uściślił on również, że jego wniosek nie zmierzał do tego, by EPSO utworzyło nowy dokument łączący informacje pochodzące z istniejących dokumentów, lecz do uzyskania dostępu do szeregu dokumentów przechowywanych przez EPSO w formacie elektronicznym, pozbawionych wszelkich informacji objętych zakresem jednego z wyjątków od prawa dostępu przewidzianych w art. 4 tego rozporządzenia.
90

Z pkt 22 i 23 wyroku z dnia 19 września 2000 r., Niemcy/Komisja (C‑156/98, EU:C:2000:467) wynika bowiem, że w sprawie, która doprowadziła do wydania owego wyroku, Komisja uznała rozpatrywany środek za selektywny w odniesieniu do niektórych geograficznie wyznaczonych przedsiębiorstw, w które inwestorzy prywatni reinwestowali zyski pochodzące ze sprzedaży dóbr gospodarczych, a nie w odniesieniu do samych inwestorów, o których mowa, co do których instytucja ta uznała, że ów środek nie stanowi pomocy, ponieważ korzystały z niego jako ogólnego środka wszystkie podmioty gospodarcze bez zróżnicowania; ocena ta nie została zresztą zakwestionowana przed Trybunałem, w związku z czym nie był on obowiązany orzekać w jej przedmiocie.
123

W tych okolicznościach to do zainteresowanego państwa członkowskiego, w tym przypadku do Irlandii, należy zapewnienie we wszelki właściwy i zgodny z ustawodawstwem krajowym oraz prawem Unii sposób, by ewentualne środki krajowe zmierzające do zwrotu podatku niektórym przedsiębiorstwom nie skutkowały nową pomocą niezgodną z postanowieniami traktatu FUE na korzyść przedsiębiorstw, które skorzystają z tego zwrotu.
1)

Dyrektywę Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którym pracodawca – wobec braku porozumienia z przedstawicielami pracowników dotyczącego projektu zwolnienia grupowego – może dokonać takiego zwolnienia jedynie pod warunkiem, że właściwy krajowy organ publiczny, któremu należy notyfikować ten projekt, nie przyjął, w terminie określonym we wspomnianym uregulowaniu i po rozpatrzeniu akt sprawy oraz dokonaniu oceny warunków na rynku pracy, sytuacji przedsiębiorstwa i interesu gospodarki krajowej, uzasadnionej decyzji w sprawie nieudzielenia zezwolenia na dokonanie zamierzonych zwolnień w całości lub w części. Jednakże odmienna sytuacja ma miejsce, gdy okaże się, co powinien w danym wypadku rozpatrzyć sąd odsyłający, że – przy uwzględnieniu trzech kryteriów oceny, do których odsyła to uregulowanie, i konkretnego stosowania tego uregulowania przez wspomniany organ publiczny pod kontrolą właściwych sądów – wspomniane uregulowanie skutkuje pozbawieniem przepisów tej dyrektywy ich skuteczności (effet utile). Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak wskazane w zdaniu pierwszym akapit pierwszy niniejszego punktu.
Jeśli chodzi o badanie tego zarzutu co do meritum, to przede wszystkim należy przypomnieć, że gdy skarżący domaga się stwierdzenia nieważności decyzji o niewnoszeniu zastrzeżeń, kwestionuje zasadniczo podjęcie przez Komisję decyzji w przedmiocie spornej pomocy bez wszczynania przez tę instytucję formalnego postępowania wyjaśniającego, a co za tym idzie – z naruszeniem przysługujących skarżącemu uprawnień proceduralnych. Aby wniesiona przez skarżącego skarga o stwierdzenie nieważności została uwzględniona, może on podnieść wszelkie zarzuty wykazujące, że ocena informacji i danych posiadanych przez Komisję podczas wstępnego etapu badania zgłoszonego środka powinna była wzbudzić wątpliwości co do zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem. Wykorzystanie takich argumentów nie może jednak prowadzić do zmiany przedmiotu skargi ani do zmiany przesłanek jej dopuszczalności. Przeciwnie, istnienie wątpliwości co do tej zgodności stanowi właśnie dowód, jaki powinien zostać przeprowadzony, aby wykazać, że Komisja była zobowiązana wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 108 ust. 2 TFUE i art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 (wyrok z dnia 27 października 2011 r., Austria/Scheucher-Fleisch i in., C‑47/10 P, EU:C:2011:698, pkt 50).