ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Jako że wystosowane na podstawie art. 17 rozporządzenia nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 TFUE pismo Komisji wyrażające wątpliwości co do zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym i proponujące stosowne środki stanowi etap procedury opracowania decyzji stwierdzającej niezgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym, to w przypadku gdy wątpliwości te znajdują potwierdzenie w tej decyzji, skarżącemu nie można odmówić możliwości podniesienia na poparcie skargi skierowanej przeciwko tej decyzji niezgodności z prawem, jaką dotknięta jest ocena zawarta w owym piśmie.

Choć państwo członkowskie dysponuje szerokim zakresem uznania co do określenia tego, co uważa za usługę w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG), nie zwalnia go to jednak od wykazania w wystarczający pod względem prawnym sposób, że zakres danej UOIG jest konieczny i współmierny do rzeczywistego zapotrzebowania na usługę publiczną. Ciężar dowodu w zakresie wykazania, iż UOIG jest określona w sposób wystarczająco jasny, spoczywa bowiem na władzach krajowych. Brak udowodnienia przez państwo członkowskie, że te kryteria zostały spełnione, lub niespełnienie przez nie tych kryteriów może stanowić oczywisty błąd w ocenie, który Komisja jest zobowiązana wziąć pod uwagę.

W świetle, po pierwsze, szerokiego zakresu uznania, którym dysponuje państwo członkowskie w dziedzinie zdefiniowania zadania polegającego na świadczeniu UOIG i warunków wprowadzenia go w życie, i po drugie, ograniczonego do oczywistego błędu zakresu kontroli, którą Komisja jest uprawniona przeprowadzić w tym zakresie, kontrola sprawowana przez Sąd nad oceną dokonaną w tym względzie przez Komisję także nie może pójść dalej i w związku z tym kontrola ta powinna ograniczyć się do zbadania, czy Komisja słusznie stwierdziła popełnienie przez państwo członkowskie oczywistego błędu lub też je wykluczyła.

(zob. pkt 81, 82, 98)
Nawet jeśli w sentencji wyroku wydanego w postępowaniu odwoławczym orzeczono, że wyrok Sądu zostaje uchylony bez określenia zakresu tego uchylenia, nie stoi to na przeszkodzie temu, by sentencję wyroku wydanego w postępowaniu odwoławczym odczytywać w odniesieniu do uzasadnienia zawartego we wspomnianym wyroku. W celu bowiem dostosowania się do wyroku i jego pełnego wykonania instytucja jest zobowiązana przestrzegać nie tylko sentencji wyroku, lecz również uzasadnienia, które do niej doprowadziło i które stanowi jej niezbędny filar, w tym znaczeniu, że jest ono nieodzowne do określenia dokładnego znaczenia tego, co sąd orzekł w sentencji. To właśnie uzasadnienie wskazuje, po pierwsze, konkretny przepis uznany za niezgodny z prawem, a po drugie, przedstawia szczegółowe względy, z powodu których orzeczono w sentencji niezgodność z prawem i które zainteresowana instytucja powinna uwzględnić, zastępując akt, którego nieważność została stwierdzona.

(por. pkt 36, 37)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw – Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin – Dyrektywa 91/414 – Procedura włączenia substancji czynnych wchodzących w skład tych środków do załącznika I do tej dyrektywy – Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji – Kontrola sądowa – Zakres (dyrektywa Rady 91/414, załącznik I) (por. pkt 24–27)

2. Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw – Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin – Dyrektywa 91/414 – Decyzja Komisji dotycząca niewłączenia substancji czynnej do załącznika I do tej dyrektywy – Brak wystarczających informacji umożliwiających stwierdzenie braku zagrożenia – Oczywisty błąd w ocenie – Brak – Naruszenie zasady dobrej administracji i prawa do obrony – Brak (rozporządzenie nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 3 ust. 3; rozporządzenie Komisji nr 33/2008, art. 15; dyrektywa Rady 91/414, art. 5 ust. 1, 2, załącznik I, II) (por. pkt 31–48)

3. Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw – Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin – Dyrektywa 91/414 – Decyzja Komisji dotycząca niewłączenia substancji czynnej do załącznika I do tej dyrektywy – Naruszenie zasady niedyskryminacji – Brak (dyrektywa Rady 91/414, art. 5 ust. 1, załącznik I) (por. pkt 52–59)

4. Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw – Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin – Dyrektywa 91/414 – Decyzja Komisji dotycząca niewłączenia substancji czynnej do załącznika I do tej dyrektywy – Brak wystarczających informacji umożliwiających stwierdzenie braku zagrożenia – Naruszenie zasady proporcjonalności – Brak (dyrektywa Rady 91/414, art. 5 ust. 1, załącznik I) (por. pkt 63–74)

Subject of the case

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2010/355/UE z dnia 25 czerwca 2010 r. dotyczącej niewłączenia trifluraliny do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG (Dz.U. L 160, s. 30)

Sentencja

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Dow AgroSciences Ltd i Dintec Agroquímica – Produtos Químicos, L da pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.
Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 lutego 2010 r. (sprawa R 230/2009‑1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Teco Electric & Machinery Co. Ltd a Graf-Syteco GmbH & Co. KG.
Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 6 października 2011 r. – Seven przeciwko OHIM – Seven for all mankind (SEVEN FOR ALL MANKIND)

(sprawa T‑176/10)

Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SEVEN FOR ALL MANKIND – Wcześniejsze graficzne, wspólnotowe i międzynarodowy, znaki towarowe zawierające element słowny „seven” – Względna podstawa odmowy rejestracji – Podobieństwo oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 50, 55)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 stycznia 2010 r. (sprawa R 1514/2008–2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Seven SpA a Seven for all mankind LLC.

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 28 stycznia 2010 r. (sprawa R 1514/2008–2).

2) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3) OHIM zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Seven SpA w postępowaniu przed Sądem oraz kosztami, które Seven SpA poniosła w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.
15

Po drugie, opierając się na własnej interpretacji art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, skarżąca podnosi, że wbrew temu, co uznała Izba Odwoławcza, zawarte w art. 7 ust. 1 lit. f) tego aktu pojęcia porządku publicznego i dobrych obyczajów muszą być rozumiane jako odniesienie do porządku publicznego i dobrych obyczajów w Unii. Treść tych pojęć powinna zatem być analizowana poprzez odniesienie do prawa Unii, podstawowych założeń i zasad, na których ona bazuje i które są wspólne wszystkim państwom członkowskim, a także do umów międzynarodowych takich jak Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzona w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (zwana dalej „EKPC”). Natomiast ustawodawstwo, porządek publiczny i dobre obyczaje poszczególnych państw członkowskich, które mogą odbiegać od tych istniejących na poziomie Unii, nie są tutaj istotne.
Wyrok Sądu (ósma izba) z dnia 8 grudnia 2011 r. – Aktieselskabet af 21. november 2001 r. przeciwko OHIM – Parfums Givenchy (only givenchy)

(sprawa T‑586/10)

Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego only givenchy – Wcześniejsze słowne, wspólnotowy i krajowe, znaki towarowe ONLY – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Renoma – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 23, 24, 35–37, 48, 53)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 października 2010 r. (sprawa R 1556/2009‑2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Aktieselskabet af 21. november 2001 a Parfums Givenchy SA

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
Wyrok Sądu (trzecia izba) z dnia 22 listopada 2011 r. – mPAY24 przeciwko OHIM – Ultra (MPAY24)

(sprawa T‑275/10)

Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny wspólnotowy znak towarowy MPAY24 – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Sprostowanie decyzji przez izbę odwoławczą – Akt nieistniejący – Zasada 53 rozporządzenia (WE) nr 2868/95

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)) (por. pkt 42, 50, 51, 58–60)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 marca 2010 r. (sprawa R 1102/2008‑1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Ultra d.o.o. Proizvodnja elektronskih naprav a mPAY24 GmbH.

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 22 marca 2010 r. (sprawa R 1102/2008‑1).
Wyrok Sądu (piąta izba) z dnia 24 listopada 2011 r. – Saupiquet przeciwko Komisji

(sprawa T‑131/10)

Prawo celne – Zwrot należności celnych przywozowych – Tuńczyk w konserwach pochodzący z Tajlandii – Kontyngent taryfowy – Data otwarcia – Niedziela – Wyczerpanie kontyngentu – Artykuł 239 Wspólnotowego kodeksu celnego – Artykuły 308a–308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 – Rozporządzenie (WE) nr 975/2003

1. Środki własne Unii Europejskiej – Przeznaczenia celne – Dopuszczenie do swobodnego obrotu – Zarządzanie kontyngentami taryfowymi – Kontyngent taryfowy otwarty w niedzielę, dzień zamknięcia urzędów celnych w danym państwie członkowskim, i wyczerpany w tym samym dniu – Wykluczenie z wyczerpanego w ten sposób kontyngentu podmiotu gospodarczego mającego siedzibę w tym państwie członkowskim – Dopuszczalność (rozporządzenie Rady nr 2913/92 zmienione rozporządzeniem nr 2700/2000, art. 239; rozporządzenie Komisji nr 2454/93, zmienione rozporządzeniem nr 214/2007, art. 308a–308c) (por. pkt 27, 28)

2. Środki własne Unii Europejskiej – Przeznaczenia celne – Dopuszczenie do swobodnego obrotu – Zarządzanie kontyngentami taryfowymi – Wykluczenie importera z Unii z otwartego w niedzielę kontyngentu taryfowego z powodu zamknięcia w niedzielę urzędów celnych w państwie członkowskim, w którym ten importer ma siedzibę – Naruszenie przez Komisję obowiązku wydania przepisów wykonawczych koniecznych do zapewnienia równego i niedyskryminacyjnego dostępu do kontyngentu taryfowego – Brak (Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 20, 21; rozporządzenia: Rady nr 2913/92, zmienione rozporządzeniem nr 2700/2000, art. 247, art. 247a; nr 975/2003, art. 7; Komisji nr 2454/93, zmienione rozporządzeniem nr 214/2007, art. 308a–308c) (por. pkt 30–32, 35–38, 43–45)

Przedmiot

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2009) 10005 wersja ostateczna z dnia 16 grudnia 2009 r., w której stwierdzono, że zwrot skarżącej należności celnych przywozowych z tytułu przywozu tuńczyka w konserwach pochodzącego z Tajlandii nie jest uzasadniony.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
Wyrok Sądu (druga izba) z dnia 23 listopada 2011 r. – Geemarc Telecom przeciwko OHIM – Audioline (AMPLIDECT)

(sprawa T‑59/10)

Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny wspólnotowy znak towarowy AMPLIDECT – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Charakter opisowy – Brak charakteru odróżniającego – Uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania – Dowód

Wspólnotowy znak towarowy – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Rejestracja z naruszeniem art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009 – Wyjątek – Uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. b), c), art. 52 ust. 1 lit. a)) (por. pkt 34, 35, 67, 69, 81)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 listopada 2009 r. (sprawa R 913/2009‑2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Audioline GmbH a Geemarc Telecom International Ltd.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 15 listopada 2011 r. – Abbott Laboratories przeciwko OHIM (RESTORE)

(sprawa T‑363/10)

Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RESTORE – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 – Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 75 zdania pierwsze i drugie rozporządzenia nr 207/2009

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)) (por. pkt 29, 36, 37)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 czerwca 2010 r. (sprawa R 1560/2009‑1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego RESTORE jako wspólnotowego znaku towarowego.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
30

Jak jednak zauważa skarżąca, analiza przeprowadzona przez właściwy krąg odbiorców nie wywoła skutku w postaci tego, że krąg ten będzie się zastanawiał nad dokładnym umiejscowieniem różnych przedstawień słoni w spornym znaku towarowym lub nad różnicami między słoniem azjatyckim i słoniem afrykańskim. W konsekwencji okoliczności, iż z jednej strony sporny znak towarowy zawiera przebiegające przekątnie rzędy słoni i z drugiej strony słonie przedstawione we wspomnianym znaku towarowym ewentualnie nie należą do tego samego gatunku co słonie przedstawione we wcześniejszych graficznych znakach towarowych, są w odniesieniu do postrzegania kolidujących ze sobą znaków towarowych przez właściwy krąg odbiorców pozbawione znaczenia.
Wyrok Sądu (piąta izba) z dnia 19 stycznia 2012 r. –

Xeda International i Pace International przeciwko Komisji

(sprawa T‑71/10)

Środki ochrony roślin – Substancja czynna difenyloamina – Niewłączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG – Cofnięcie zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję – Skarga o stwierdzenie nieważności – Legitymacja procesowa – Dopuszczalność – Proporcjonalność – Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 91/414 – Prawo do obrony – Artykuł 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1095/2007

1. Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw – Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin – Dyrektywa 91/414 – Procedura włączenia substancji czynnych wchodzących w skład tych środków do załącznika I do tej dyrektywy – Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji – Kontrola sądowa – Zakres (dyrektywa Rady 91/414, załącznik I) (por. pkt 69–71)

2. Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw – Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin – Dyrektywa 91/414 – Procedura włączenia substancji czynnych wchodzących w skład tych środków do załącznika I do tej dyrektywy – Utrzymujący się brak pewności z naukowego punktu widzenia co do istnienia lub zakresu zagrożenia dla zdrowia ludzkiego – Stosowanie zasady ostrożności – Zakres – Granice (art. 174 ust. 2 WE; dyrektywa Rady 91/414, art. 5 ust. 1 lit. b), załącznik I) (por. pkt 74–76)

3. Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – Ocena naukowa ryzyka – Wymóg w zakresie podwyższonego poziomu ochrony zdrowia – Zakres (art. 152 ust. 1 akapit pierwszy WE) (por. pkt 77, 78)

4. Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw – Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin – Dyrektywa 91/414 – Decyzja Komisji dotycząca niewłączenia substancji czynnej do załącznika I do tej dyrektywy – Brak wystarczających informacji umożliwiających stwierdzenie braku zagrożenia – Naruszenie zasady proporcjonalności – Brak (dyrektywa Rady 91/414, art. 5 ust. 1, załącznik I) (por. pkt 126–128, 132, 137)

Przedmiot

Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2009/859/WE z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącej niewłączenia difenyloaminy do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję (Dz.U. L 314, s. 79)

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 24 lutego 2010 r. (sprawa R 1590/2008‑1) w zakresie, w jakim unieważnia ona wspólnotowy znak towarowy nr 3693116 dla „wyrobów jubilerskich, w tym pierścionków, kółek do kluczy, klamer oraz kolczyków, spinek do mankietów, bransoletek, breloczków, broszek, naszyjników, spinek do krawatów, ozdób, medalionów; przyrządów zegarmistrzowskich oraz instrumentów i aparatów chronometrycznych, w tym zegarków, kopert zegarków, budzików; dziadków do orzechów z metali szlachetnych, ich stopów lub platerowanych, świeczników z metali szlachetnych, ich stopów lub platerowanych”, należących do klas 14, oraz towarów „ze skóry i imitacji skóry” i „parasolek”, należących do klasy 18.
106

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zasada skutecznej ochrony sądowej stanowi jedną z zasad ogólnych prawa Unii, która wynika ze wspólnych tradycji konstytucyjnych państw członkowskich i która została usankcjonowana przez art. 6 i 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności zawartej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. Skuteczność kontroli sądowej wymaga, by odpowiedni organ Unii przedstawił powody zastosowania środka ograniczającego podmiotowi, którego środek ten dotyczy, o ile to tylko możliwe, w momencie podejmowania rzeczonego środka albo przynajmniej możliwie jak najszybciej po jego podjęciu, w celu umożliwienia podmiotowi, którego środek ten dotyczy, skorzystania w terminie z prawa do wniesienia skargi. Przestrzeganie obowiązku informowania o tych powodach jest bowiem konieczne zarówno w celu umożliwienia adresatom środków ograniczających obronę ich praw w możliwie najlepszych warunkach oraz podjęcia decyzji przy pełnej znajomości sprawy o celowości wystąpienia do sądu Unii, jak i w celu zapewnienia, by sąd był w pełni w stanie dokonać kontroli zgodności z prawem danego aktu, do czego jest zobowiązany (zob. podobnie i analogicznie ww. w pkt 92 wyrok w sprawach połączonych Kadi i Al Barakaat International Foundation przeciwko Radzie Komisji, pkt 335–337 i przytoczone tam orzecznictwo).
Wyrok Sądu (piąta izba) z dnia 28 marca 2012 r. – Egan i Hackett przeciwko Parlamentowi

(sprawa T‑190/10)

Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Rejestry asystentów byłych członków Parlamentu Europejskiego – Odmowa dostępu – Wyjątek dotyczący ochrony życia prywatnego i integralności jednostki – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania ich danych osobowych – Rozporządzenie (WE) nr 45/2001

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty zaskarżalne – Pojęcie – Akty wywołujące wiążące skutki prawne – Odpowiedź Parlamentu na pierwotny wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów – Zaniechanie przez Parlament poinformowania zainteresowanego o prawie do złożenia wniosku potwierdzającego – Dopuszczalność skargi w drodze wyjątku (art. 263 TFUE; rozporządzenie nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 7, 8) (por. pkt 42–46)

2. Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne [rozporządzenie nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 7, 8; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c)] (por. pkt 49–52)

3. Unia Europejska – Instytucje – Prawo publicznego dostępu do dokumentów – Rozporządzenie nr 1049/2001 – Wyjątki od prawa dostępu do dokumentów – Ochrona życia prywatnego i integralności jednostki – Zakres stosowania wyjątku – Dokumenty, które były, lecz nie są już publicznie dostępne – Włączenie [rozporządzenie nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 4 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 74–76)

4. Unia Europejska – Instytucje – Prawo publicznego dostępu do dokumentów – Rozporządzenie nr 1049/2001 – Wyjątki od prawa dostępu do dokumentów – Ochrona życia prywatnego i integralności jednostki – Obowiązek przeprowadzenia przez instytucję konkretnej analizy każdego dokumentu – Obowiązek uzasadnienia – Zakres [rozporządzenie nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 4 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 88–101)

Przedmiot

Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2010 r. w zakresie, w jakim odmawia skarżącym wnioskowanego dostępu do publicznych rejestrów asystentów byłych członków Parlamentu Europejskiego

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2010 r. w zakresie, w jakim odmawia ona Katheleen Egan i Margaret Hackett wnioskowanego dostępu do publicznych rejestrów asystentów byłych członków Parlamentu Europejskiego.

2) Parlament zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez K. Egan i M. Hackett, a także zobowiązany do zwrotu kwot wypłaconych zaliczkowo przez kasę Sądu tytułem pomocy prawnej na rzecz K. Egan.
87

Zasada skutecznej ochrony sądowej stanowi jedną z zasad ogólnych prawa Unii, która wynika ze wspólnych tradycji konstytucyjnych państw członkowskich i która została usankcjonowana przez art. 6 i 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności zawartej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r., a także przez art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2007, C 303, s. 1). Skuteczność kontroli sądowej wymaga, by odpowiedni organ Unii przedstawił powody zastosowania środka ograniczającego podmiotowi, którego środek ten dotyczy, o ile to tylko możliwe, w momencie podejmowania rzeczonego środka albo przynajmniej możliwie jak najszybciej po jego podjęciu, w celu umożliwienia podmiotowi, którego środek ten dotyczy, skorzystania w terminie z prawa do wniesienia skargi. Przestrzeganie obowiązku informowania o tych powodach jest bowiem konieczne zarówno w celu umożliwienia adresatom środków ograniczających obronę ich praw w możliwie najlepszych warunkach oraz podjęcia decyzji przy pełnej znajomości sprawy o celowości wystąpienia do sądu Unii, jak i w celu zapewnienia, by sąd był w pełni w stanie dokonać kontroli zgodności z prawem danego aktu, do czego jest zobowiązany (zob. podobnie i analogicznie ww. w pkt 80 wyrok w sprawach połączonych Kadi i Al Barakaat International Foundation przeciwko Radzie Komisji, pkt 335–337 i przytoczone tam orzecznictwo).