ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
37.

Dokładnie dlatego, że dwa pierwsze warunki określone w wyroku w sprawie Salumi dotyczą przepisu, który bezsprzecznie posiada skutki materialnoprawne (których zaskarżony przepis nie posiada), trudno jest uznać, że zostały one spełnione w niniejszej sprawie. Artykuł 3 ust. 1 akapit pierwszy w związku z szerokimi definicjami określonymi w art. 1 ust. 1 niewątpliwie należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do wszystkich sytuacji objętych rozporządzeniem. Domniemanie to mogłoby zostać obalone jedynie poprzez wykazanie, że treść tego przepisu w oczywisty sposób wskazuje na coś innego. Tak jednak nie jest. Mimo to nie jest to wystarczające, aby stwierdzić, iż prawodawca niewątpliwie zamierzał przypisać art. 3 ust. 1 skutek retroaktywny.
96.

W przeciwieństwie do tego, co twierdzą te rządy, fakt, że przepisy art. 2 ust. 1 dyrektywy 77/799 przyznają właściwej władzy państwa członkowskiego prawo do zwrócenia się z wnioskiem do właściwej władzy innego państwa członkowskiego o przekazanie określonych informacji wskazanych w art. 1 ust. 1 tej dyrektywy „w szczególnej sprawie”, tzn. informacji koniecznych dla prawidłowego ustalenia wymiaru podatku danego podatnika, włączywszy w to możliwość przyznania mu zwolnienia podatkowego ( 36 ), nie oznacza, że przepis ten można ograniczyć jedynie do żądania konkretnych informacji lub informacji dotyczących wyłącznie wysokości podatku należnego od podatnika.
65.

Do celów stosowania art. 10 ust. 2 dyrektywy 2006/116 należy wywieść [pytanie drugie, lit. a)], że czyni on aluzję do wszystkich przepisów materialnoprawnych danego krajowego prawa autorskiego i praw pokrewnych, wraz z ich cechami wyróżniającymi, włączając w to właściwe — dwustronne lub wielostronne — umowy międzynarodowe ( 46 ). A zatem zadaniem sądu krajowego jest weryfikacja, czy dany przedmiot, w przypadku niniejszej sprawy sporne nagrania Boba Dylana, spełnia przesłanki ustanowione w jego prawie krajowym. Jeżeli przedmiot ten jest objęty prawem innego państwa członkowskiego, sąd państwa członkowskiego, w którym ochrona jest poszukiwana, musi orzec na podstawie obcego prawa zgodnie z własnymi zasadami procesowymi dotyczącymi dowodu z prawa obcego. Pierwsza hipoteza art. 10 ust. 2 tej dyrektywy nie odnosi się zatem do przepisów krajowych dotyczących ochrony cudzoziemców spoza Wspólnoty.
58.

Mając na względzie przedstawione powyżej uwagi, proponuję, by na pytanie prejudycjalne Conseil d’État udzielić następującej odpowiedzi: Punkt 6.6. lit. a) załącznika I do dyrektywy Rady nr 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli, który dotyczy instalacji przeznaczonych do intensywnej hodowli drobiu o ponad 40000 miejsc, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on swym zakresem zastosowania przepiórki, kuropatwy i gołębie oraz że są z nim sprzeczne przepisy krajowe prowadzące do obliczania progów, od których wymagane jest uzyskanie pozwolenia, w oparciu o system równoważników zwierzęcych polegający na ważeniu liczby zwierząt na jedno miejsce w zależności od gatunku, po to by określić wartość emisji azotu generowaną przez różne gatunki, jeżeli system ten prowadzi do wyłączenia z zakresu zastosowania dyrektywy 96/61, a w szczególności ustanowionej tą dyrektywą procedury udzielania pozwoleń na eksploatację, instalacji do intensywnej hodowli drobiu, które liczą ponad 40000 miejsc, jako że system ten w rzeczywistości nie odpowiada również celowi określonemu ustawodawstwem krajowym, zgodnemu z celem realizowanym przez dyrektywę 96/61, którym jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony środowiska w jego całości.
54.

Również z punktu widzenia reklamy nie wydaje się przekonujące twierdzenie Maselli, że w przypadku stwierdzenia wygaśnięcia przysługującego jej prawa, korzyści płynące z jej ogłoszeń reklamowych dotyczących znaku towarowego WELLNESS będą czerpane przez konkurenta, który następnie zarejestruje znak dla siebie. Nawet gdyby tak było, to stanowiłoby to bardziej logiczne następstwo niż odmowa stwierdzenia wygaśnięcia z tego powodu, że przedsiębiorstwo reklamowało towary, których następnie nie sprzedawało, ponieważ przy tym założeniu starania mające na celu upowszechnienie tego napoju nie przyniosłyby korzyści również samemu przedsiębiorstwu, zważywszy na to, że jest ono nieobecne na rynku napojów bezalkoholowych.
16.

Jednakże w drodze do Turcji, w Trieście, jedno ze zwierząt zdechło. LAGRA poinformowała Hauptzollamt o tym fakcie i wniosła o odpowiednią zmianę wniosku o wypłatę refundacji, tak aby obejmował on 30 zamiast 31 zwierząt (ich łączna waga uległa zatem zmniejszeniu z 21413 kg do 20715 kg). Hauptzollamt najwyraźniej przeoczył ten wniosek. W dniu 19 kwietnia 1996 r. przyznał on refundację wywozową w odniesieniu do wszystkich 31 sztuk bydła ( 7 ).
22.

Kilka aspektów systemu austriackiego może powodować powstanie kwestii dotyczących prawa wspólnotowego: a) dotyczy obywateli „nowych” państw członkowskich; b) uniemożliwiając im rejestrację spółek osobowych i kapitałowych c) zakazując im wykonywania działalności; d) w wyniku zaklasyfikowania ich jako pracowników; e) co objęte jest domniemaniem i w celu obalenia go wymagane jest przeprowadzenie przez służby ds. rynku pracy postępowania w sprawie orzeczenia. Prowadzi to do ograniczenia prawa podejmowania i wykonywania działalności, które ponadto nakładane są jedynie na niektórych obywateli Wspólnoty.
103.

Wreszcie, środki podjęte przez przyjmujące państwo członkowskie ze względów porządku publicznego powinny przestrzegać zasady proporcjonalności ( 40 ), tzn. powinny być właściwe do zapewnienia realizacji zamierzonego celu oraz nie mogą wykraczać ponad to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia.
66.

Moim zdaniem, na Trybunale Sprawiedliwości nie spoczywa jednak zadanie wypełnienia tej luki prawnej. W istocie rzadko zdarza się, aby Trybunał Sprawiedliwości określał wiążący termin, zastępując w ten sposób prawodawcę. Miało to miejsce w sprawie Grundig Italiana ( 29 ), który to wyrok skrytykowałem w opinii w sprawie Recheio — Cash & Carry z dnia 11 grudnia 2003 r. ( 30 ), ponieważ do Trybunału Sprawiedliwości należy wykładnia prawa wspólnotowego, dostarczająca sędziom krajowym precyzyjnych wskazówek do jego stosowania, jednakże w żaden sposób nie jest upoważniony do „dokonywania tej ostatniej czynności sądowniczej, gdyż stanowiłoby to naruszenie podstaw tego mechanizmu współpracy pomiędzy organami sądowymi, która wymaga ścisłego przestrzegania granic kompetencji każdego z nich. W rzeczywistości, wydając orzeczenia o takim charakterze, Trybunał Sprawiedliwości postępuje tak jak w przypadku skargi bezpośredniej, przyznając sobie, poza postanowieniami traktatu, uprawnienie do wyrokowania w pełnym zakresie, przez co wkracza tym samym znacznie w niezależne kompetencje sędziego krajowego do rozstrzygnięcia głównego sporu” (pkt 35).
14.

Bardziej szczegółowo, użytkowanie udziałów przyznaje jedynie prawo do korzystania, a mianowicie prawo do zysków pochodzących z udziału, a nie do kapitału, który on reprezentuje. Zatem udziałowiec będący użytkownikiem nie ma praw do innych zysków wypracowanych przez spółkę poza prawem do otrzymywania podzielonej dywidendy. Nie ma on też żadnych praw do rezerw. Mimo że udziałowiec będący właścicielem nie otrzymuje takich rezerw, niemniej zwiększają one jego kapitał, a jeżeli spółka podlega likwidacji w stanie wypłacalności, w rezultacie otrzyma on udział w łącznych rezerwach. W zasadzie i z zastrzeżeniem umowy lub statutu spółki, sam właściciel może wykonywać prawa głosu związane z udziałami. Wreszcie, użytkownik nie ma prawa do rozporządzenia nimi, które pozostaje przy udziałowcu będącym właścicielem.
97.

Z powodów przedstawionych powyżej uważam, że odpowiedź na pytania zadane przez Audiencia Provincial de Barcelona powinna brzmieć w następujący sposób: 1. Artykuł 12 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1984/83 z dnia 22 czerwca 1983 r. sprawie stosowania art. 85 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień w sprawie wyłącznego zakupu powinien być interpretowany w ten sposób, że wśród przesłanek zastosowania tego przepisu nie ma wymogu, by dostawca był właścicielem gruntu, na którym na własny koszt wybudował stację paliw, którą oddał odsprzedawcy w dzierżawę; odnosi się to również do sytuacji, gdy dostawca jest właścicielem stacji paliw dzięki prawu powierzchni przyznanemu mu przez odsprzedawcę w stosunku do jego gruntu. Natomiast do obowiązków sądu krajowego należy zbadanie na podstawie obiektywnych kryteriów, czy sporne czynności w zawisłej przed nim sprawie zostały dokonane w ramach zwykłych transakcji handlowych, czy też w sposób stanowiący nadużycie jedynie w celu obejścia przewidzianego w art. 12 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 1984/83 maksymalnego dziesięcioletniego okresu obowiązywania, który co do zasady ma zastosowanie do porozumień w sprawie wyłącznego zakupu w ramach porozumień dotyczących stacji paliw. 2. Artykuł 5 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2790/1999 z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych należy interpretować w ten sposób, iż do tego, by zobowiązania do niekonkurowania zawarte w porozumieniach wertykalnych mogły zostać uzgodnione na okres dłuższy niż pięć lat, zgodnie z tym przypisem wymagane jest między innymi to, że dostawca towarów lub usług objętych umową jest właścicielem pomieszczeń i gruntów, na których kupujący wykonuje swoją działalność. Ten wymóg obowiązuje od dnia lub w przypadku porozumień obowiązujących w dniu , które spełniają przesłanki wyłączenia przewidziane w rozporządzeniu nr 1984/83, a w szczególności przesłanki określone w art. 12 ust. 2 tego rozporządzenia, obowiązuje on od dnia Do sądu krajowego należy zbadanie, która z tych dwóch sytuacji występuje w rozpoznawanej przez niego sprawie. 3. Zarówno pod rządami rozporządzenia nr 1984/83, jak i rozporządzenia nr 2790/1999 narzucanie przez dostawcę, w sposób bezpośredni lub pośredni, ceny detalicznej stałej lub minimalnej, tzn. takiej, poniżej której dystrybutorowi nie wolno zejść, nie może korzystać z zastosowania odpowiednich przepisów ww. rozporządzeń w sprawie wyłączeń grupowych. Do sądu krajowego należy zbadanie zarówno w świetle klauzul umownych wiążących strony toczącego się przed nim postępowania, jak i w świetle szczególnych okoliczności toczącego się przed nim postępowania, czy dostawca narzucił dystrybutorowi w sposób pośredni stałą lub minimalną cenę sprzedaży detalicznej.
196.

Ostatecznie należy odrzucić argument wnoszących odwołanie, zgodnie z którym w art. 87 ust. 2 WE nie ma mowy o respektowaniu celów określonych we wspólnotowych ramach prawnych odnoszących się do udzielania licencji na UMTS. Chodzi tu o zbadanie kwestii, czy istnieje korzyść o charakterze selektywnym w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE, nie zaś kwestii zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem w świetle art. 87 ust. 2 WE.
81.

Na zakończenie, nie wolno zapominać, iż F. Damgaard powołał się na swój status dziennikarza ( 38 ), którą to okoliczność będzie musiał zweryfikować sąd krajowy, i jeśli się okaże, że tak jest, okoliczność ta będzie musiała zostać wzięta pod uwagę, bowiem zapewniłaby ona oskarżonemu wyższy poziom ochrony prawa do swobodnego wyrażania opinii. Wynika to z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, który w wyroku w sprawie The Observer i The Guardian przeciwko Zjednoczonemu Królestwu ( 39 ) stwierdził, iż kiedy władze krajowe przyjmują środki zdolne do odstraszenia prasy od przedstawiania informacji dotyczących spraw należących do usprawiedliwionego interesu publicznego, sąd powinien przeprowadzić staranną analizę proporcjonalności tych środków. Chodzi o logiczną konsekwencję funkcji „psa stróżującego”, pełnioną przez media w ramach systemu demokratycznego, co pozwala opinii publicznej na kontrolę władzy publicznej ( 40 ).
74.

Dodał on również, iż system uprzednich zezwoleń na dokonywanie zagranicznych inwestycji bezpośrednich ( 49 ) lub inne systemy w postaci weta a posteriori ( 50 ), które ograniczają się do ogólnego zdefiniowania operacji finansowych, do których mają one zastosowanie z uwagi ich na wpływ na porządek publiczny lub bezpieczeństwo publiczne, nie pozwalają zainteresowanym zapoznać się z konkretnymi okolicznościami, w których konieczne jest uzyskanie zezwolenia ex ante lub w których może mieć miejsce sprzeciw; sam Trybunał Sprawiedliwości krytycznie odniósł się do takiej nieprecyzyjności praw i obowiązków jednostek wynikających z art. 56 WE, podnosząc jej sprzeczność z zasadą pewności prawa.
22.

Strony nie są zgodne co do tego, czy koncepcja słuszności może funkcjonować w ten sposób, by zwiększać, jak również zmniejszać wysokość świadczenia wyrównawczego przyznanego przedstawicielowi handlowemu. Skarżący twierdzi, że podstawowym czynnikiem określającym kwotę świadczenia wyrównawczego jest kwota korzyści uzyskanych przez zleceniodawcę oraz że wysokość utraconych prowizji winna być uznawana jedynie za element oceny w świetle zasad słuszności, które mogą powodować podwyższenie lub obniżenie kwoty świadczenia wyrównawczego. Rząd włoski podnosi również, że koncepcja słuszności funkcjonuje zarówno jako „dolna granica”, która może prowadzić do podwyższenia kwoty świadczenia, jak i „górna granica”, która może prowadzić do jej obniżenia. Z drugiej strony pozwany podnosi, że elementy wymienione w art. 17 ust. 2 lit. a) mają charakter kumulatywny oraz wzajemnie się ograniczający oraz że każdy z nich działa jako „górna granica” ograniczająca wysokość przyznawanej kwoty do najniższej z trzech kwot.
4.

Sporna decyzja Hauptzollamt dotyczy pojazdów dopuszczonych do swobodnego obrotu w lipcu 2000 r. Decyzją z dnia 27 maja 2004 r. Hauptzollamt uwzględnił częściowo wniosek Mitsui & Co. z dnia dotyczący zwrotu należności celnych w zakresie świadczeń z tytułu gwarancji. Uwzględnił on jedynie dostosowania ceny dokonane do lutego 2002 r. i odmówił uznania dostosowań ceny dokonanych od marca 2002 r. do czerwca 2003 r., powołując się na art. 145 ust. 2 i 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny ( 2 ), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 444/2002 z dnia r ( 3 ).
133.

W świetle powyższych rozważań proponuję, by Trybunał odpowiedział na przedstawione przez Verwaltungsgerichtshof pytania w następujący sposób: Artykuły 43 WE i 48 WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego uzależniającym tworzenie i prowadzenie zakładu opieki zdrowotnej w formie samodzielnego ambulatorium dentystycznego od uzyskania uprzedniego zezwolenia administracyjnego w oparciu o zapotrzebowanie ludności w zakresie ochrony zdrowia. W odniesieniu do takich przepisów jak przepisy będące przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym na sądzie krajowym spoczywa jednak zadanie dokonania oceny, czy są one zdolne do tego, by osiągnąć zamierzone w nich cele, skoro ustanowienie grupowej praktyki dentystycznej na terytorium Republiki Austrii jest dozwolone bez konieczności przeprowadzania oceny zapotrzebowania ludności w zakresie ochrony zdrowia.
76.

Zatem w przeciwieństwie do tego, co zdaje się sugerować Age Concern England, dyrektywa daje większe możliwości uzasadnienia różnic w traktowaniu ze względu na wiek niż z innych względów wymienionych w jej art. 1. Nie oznacza to jednak, że dyskryminacja ze względu na wiek znajduje się na dole pozornej „hierarchii” względów wymienionych w dyrektywie 2000/78, z powodu których może dojść do dyskryminacji. Stanowi to raczej wyraz różnicy między tymi względami zarówno o charakterze merytorycznym, jak i w zakresie sposobu ich funkcjonowania. Nie jest to kwestia wartości czy znaczenia, lecz kwestia odpowiedniego wyznaczenia zakresu zakazu dyskryminacji.
15.

Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (zwani dalej „HMRC”) wydali przewodnik po VAT (Notice 700, okólnik 700) dla podatników. Ustępy 17.5 i 17.6 dotyczą zaokrągleń i mają następujące brzmienie: „17.5. Obliczanie podatku VAT i jego wykazywanie na fakturach — zaokrąglanie Uwaga: Zezwolenie na zaokrąglanie w dół kwot podatku VAT dotyczy przedsiębiorców wystawiających faktury i ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy ta sama kwota podatku VAT, którą przerzuca się na klienta, jest płacona na rzecz Customs and Excise. Zezwolenie na zaokrąglanie w dół co do zasady nie ma zastosowania do drobnych podatników (detalistów), do których stosuje się pkt 17.6. Podatnik może zaokrąglić całkowitą kwotę podatku VAT należnego od towarów i usług wykazanych na fakturze VAT do pełnego pensa. Podatnik może pominąć kwoty mniejsze niż jeden pens. 17.5.1. Obliczanie oparte na rodzaju towarów i usług Jeżeli podatnik zamierza naliczyć VAT odrębnie od każdego rodzaju towarów lub usług, które zostały wykazane wraz z innymi towarami i usługami na jednej fakturze, powinien obliczyć odrębne kwoty podatku VAT poprzez: — albo zaokrąglenie w dół do jednej dziesiątej części pensa — na przykład kwota 86,76 byłaby zaokrąglana wówczas do 86,7 pensa; — albo poprzez podwyższenie do jednego pensa lub do połowy pensa — na przykład kwota 86,76 byłaby zaokrąglana do 87 pensów. Podatnik musi się konsekwentnie posługiwać wybraną metodą zaokrąglania. Końcowa całkowita kwota podatku VAT może być zaokrąglona w dół do jednego pensa. 17.6. Obliczanie podatku VAT przez detalistów Większość detalistów oblicza podatek VAT zgodnie z systemem przewidzianym dla sprzedaży detalicznej. W przypadku stosowania takiego systemu obliczania podatku VAT niniejszy punkt nie ma zastosowania. Coraz częściej detaliści używają wysokiej technologii kas rejestrujących dla ustalania podatku VAT przy każdej transakcji i wystawianiu faktur. Jeżeli podatnik nie stosuje systemu przewidzianego dla sprzedaży detalicznej, lecz oblicza podatek na poziomie rodzaju towaru[ ( 8 )] lub na poziomie faktury, nie może on zaokrąglać w dół kwoty podatku VAT. Niemniej jednak może zaokrąglać (w dół lub w górę) każde wyliczenie podatku VAT”.
16.

Dyrektywa 2001/18 zawiera cztery części oraz szereg załączników. Część A określa zobowiązania nałożone na państwa członkowskie w związku z zatwierdzaniem zamierzonego uwalniania GMO do środowiska naturalnego. Części B i C zawierają szczegółowe przepisy dotyczące procedury zatwierdzania zamierzonego uwalniania w jakimkolwiek innym celu niż wprowadzenie do obrotu (część B) oraz w celu wprowadzenia GMO do obrotu w charakterze lub w składzie produktów (część C). Część D zawiera szereg przepisów końcowych, które, podobnie jak przepisy zawarte w części A, są powszechnie obowiązujące. Załączniki w sposób bardziej szczegółowy precyzują zobowiązania ustanowione w głównych częściach dyrektywy.
34.

Wymóg związku indywidualnego zmierza zatem do stworzenia założenia, zgodnie z którym osoba będąca celem przemocy ze względu na przyczyny dla niej specyficzne lub przynależność do danej grupy narażona jest na szczególne ryzyko naruszenia jej praw podstawowych. Co więcej, dyskryminacja, która jest ściśle nierozdzielnie związana z taką indywidualizacją lub przynależnością do danej grupy społecznej i im właściwa, zwiększa stopień naruszenia praw podstawowych. Trudno jest bowiem zaprzeczyć, że zgodnie z podobna logiką, mogą istnieć okoliczności, w których znaczne naruszenie praw podstawowych może nastąpić nawet w braku jakiejkolwiek dyskryminacji. To ostatnie założenie odsyła do sytuacji, których objęcie jest zamiarem art. 15, a w szczególności art. 15 lit. c), to jest sytuacji przemocy nieselektywnej, których intensywność jest taka, że każda osoba znajdująca się w zasięgu takiej przemocy musi liczyć się z ryzykiem poważnych zagrożeń przeciwko integralności swojej osoby lub życiu. Ryzyko to, jeżeli należałoby je zmierzyć, odpowiada w rzeczywistości ryzyku, na które narażone są osoby, które mogą ubiegać się o status uchodźcy na podstawie art. 15 lit. a) lub b).
12.

Tak jak to wynika z powyżej wymienionych wyroków, wymóg zaproszenia do ubiegania się o zamówienie ma swoje korzenie w pierwotnym prawie wspólnotowym i w sposób oczywisty powinien on być przestrzegany. Udzielenie zamówienia bez wcześniejszego ogłoszenia o przetargu może wiązać się ze szkodą nie tylko dla potencjalnych oferentów, lecz także dla obywateli, którzy poprzez podatki finansują udzielenie zamówienia, oraz może zakłócać konkurencyjny charakter sektora zamówień publicznych, umniejszając skuteczność traktatowych zasad dotyczących wspólnotowych podstawowych swobód. Z tego też powodu przepis, który pozwala zamawiającemu organowi na odstępstwo od zaproszenia do ubiegania się o zamówienie, powinien być skonstruowany w sposób ścisły. Artykuł 20 ust. 2 dyrektywy 93/38 jest takim przepisem. Rozpoczyna się stwierdzeniem, iż organ zamawiający może udzielić zamówienia bez wcześniejszego zaproszenia do ubiegania się o zamówienie, a następnie zawiera wyczerpujące wyliczenie przypadków, w których jest to możliwe. Trybunał orzekł już o podejściu, które należy zastosować przy interpretacji tego przepisu w sprawie Komisja przeciwko Grecji, która dotyczyła lit. c) i d) tego przepisu, a tym samym odpowiednio zamówień, które z przyczyn technicznych lub artystycznych mogą być wykonane tylko przez określonego dostawcę, oraz przypadków niezbędnej konieczności: „w tym względzie należy na wstępie przypomnieć, że jako odstępstwa od zasad odnoszących się do procedur udzielania zamówień publicznych przepisy art. 20 ust. 2 lit. c) i d) dyrektywy 93/38 powinny być interpretowane w sposób ścisły” ( 10 ). Niniejsza sprawa powinna być rozpatrywana w świetle lit. a) (nie wpłynęły oferty lub wpłynęły oferty nieprawidłowe), która powinna być interpretowana w ten sam ścisły sposób co lit. c) i d), ponieważ brak jest czegokolwiek w treści lub założeniu lit. a) art. 20 ust. 2, lub w wyroku Trybunału w sprawie Komisja przeciwko Grecji, co uzasadniałoby inne podejście interpretacyjne.
72.

Wprawdzie zatrudniony farmaceuta rzeczywiście ma obowiązek przestrzegania obowiązujących przepisów dotyczących wykonywania zawodu oraz zasad deontologii, jednak ze względu na to, że nie decyduje on w sprawach polityki handlowej apteki i że w praktyce musi się stosować do wytycznych pracodawcy, nie jest wykluczone, że farmaceuta zatrudniony w aptece prowadzonej przez niefarmaceutę zostanie skłoniony do przedkładania interesu gospodarczego apteki nad wymogi związane z wykonywaniem działalności farmaceutycznej. Nie mogę zatem wykluczyć, że prowadzącego aptekę niefarmaceutę, nieposiadającego kwalifikacji zawodowych wystarczających do tego, by ocenić, czego wymaga czynność wydawania produktów leczniczych, opanuje chęć ograniczenia działalności polegającej na udzielaniu porad pacjentom lub zlikwidowaniu mało dochodowych rodzajów działalności, takich jak sporządzanie leków recepturowych. Skutkowałoby to obniżeniem jakości czynności wydawania produktów leczniczych, któremu trudno byłoby się przeciwstawić zatrudnionemu farmaceucie, zobowiązanemu do stosowania się do zaleceń pracodawcy.