Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. – Papalia

Sprawa C‑50/13

„Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70/WE — Klauzula 5 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony — Sektor publiczny — Kolejne umowy — Nadużycie — Naprawienie szkody — Warunki odszkodowania w wypadku niezgodnego z prawem ustanowienia terminu zakończenia umowy o pracę — Zasady równoważności i skuteczności”

1. Polityka społeczna — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Dyrektywa 1999/70 — Środki mające na celu zapobieganie nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony — Przepisy krajowe wyłączające jedynie w sektorze publicznym przekształcenie kolejnych umów o pracę na czas określony mających charakter nadużycia w umowy o pracę na czas nieokreślony — Dopuszczalność — Przesłanka — Istnienie w danym sektorze innego środka skutecznie zapobiegającego nadużywaniu korzystania z takich umów i w razie potrzeby nakładającego sankcje z tego tytułu — Poszanowanie zasad równoważności i skuteczności — Ocena przez sąd krajowy (dyrektywa Rady 1999/70, załącznik, klauzula 5) (por. pkt 16, 17, 21, 22, 25, 30)

2. Polityka społeczna — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Dyrektywa 1999/70 — Środki mające na celu zapobieganie nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony — Przepisy krajowe wyłączające jedynie w sektorze publicznym przekształcenie kolejnych umów o pracę na czas określony mających charakter nadużycia w umowy o pracę na czas nieokreślony — Pracownik chcący uzyskać odszkodowania za szkodę w wypadku stanowiącego nadużycie, wykorzystywania przez jego dawnego pracodawcę publicznego takich umów — Spoczywający na tym pracowniku obowiązek przedstawienia dowodów utraty lepszych szans zatrudnienia — Obowiązek uniemożliwiający w praktyce lub nadmiernie utrudniający korzystanie z praw przyznanych w prawie Unii — Niedopuszczalność — Ocena przez sąd krajowy (dyrektywa Rady 1999/70, załącznik, klauzula 5) (por. pkt 26, 34, 35; sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunale ordinario di Aosta – Interpretacja klauzuli 5 dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43) – Organy administracji publicznej – Odszkodowanie w wypadku niezgodnego z prawem ustanowienia terminu zakończenia umowy o pracę – Warunki – Dowód poniesionej szkody – Konieczność wykazania rezygnacji z lepszych ofert pracy

Sentencja

Porozumienie ramowe sprawie pracy na czas określony zawarte w dniu 18 marca 1999 r., które znajduje się w załączniku do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie przewidzianym w przepisach krajowych środkom takim jak w postępowaniu głównym, które w wypadku nadużywania przez publicznego pracodawcę kolejnych umów o pracę na czas określony przewidują jedynie prawo do uzyskania przez danego pracownika naprawienia poniesionej według niego z tego powodu szkody, z wyłączeniem jakiegokolwiek przekształcenia stosunku pracy na czas określony w stosunek pracy na czas nieokreślony, w sytuacji gdy prawo do wspomnianego naprawienia szkody jest uzależnione od obowiązku przedstawienia przez owego pracownika dowodu, iż musiał zrezygnować z lepszych sposobności zatrudnienia, jeżeli skutkiem tego obowiązku jest praktyczne uniemożliwienie lub nadmierne utrudnienie wykonywania przez rzeczonego pracownika praw przyznanych mu przez prawo Unii.

Do sądu odsyłającego należy ocena, w jakim zakresie przepisy prawa krajowego ustanawiające sankcje za nadużywanie przez organy administracji publicznej kolejnych umów lub stosunków pracy na czas określony są zgodne z powyższymi zasadami.

Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. – Papalia

Sprawa C‑50/13

„Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70/WE — Klauzula 5 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony — Sektor publiczny — Kolejne umowy — Nadużycie — Naprawienie szkody — Warunki odszkodowania w wypadku niezgodnego z prawem ustanowienia terminu zakończenia umowy o pracę — Zasady równoważności i skuteczności”

1. Polityka społeczna — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Dyrektywa 1999/70 — Środki mające na celu zapobieganie nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony — Przepisy krajowe wyłączające jedynie w sektorze publicznym przekształcenie kolejnych umów o pracę na czas określony mających charakter nadużycia w umowy o pracę na czas nieokreślony — Dopuszczalność — Przesłanka — Istnienie w danym sektorze innego środka skutecznie zapobiegającego nadużywaniu korzystania z takich umów i w razie potrzeby nakładającego sankcje z tego tytułu — Poszanowanie zasad równoważności i skuteczności — Ocena przez sąd krajowy (dyrektywa Rady 1999/70, załącznik, klauzula 5) (por. pkt 16, 17, 21, 22, 25, 30)

2. Polityka społeczna — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Dyrektywa 1999/70 — Środki mające na celu zapobieganie nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony — Przepisy krajowe wyłączające jedynie w sektorze publicznym przekształcenie kolejnych umów o pracę na czas określony mających charakter nadużycia w umowy o pracę na czas nieokreślony — Pracownik chcący uzyskać odszkodowania za szkodę w wypadku stanowiącego nadużycie, wykorzystywania przez jego dawnego pracodawcę publicznego takich umów — Spoczywający na tym pracowniku obowiązek przedstawienia dowodów utraty lepszych szans zatrudnienia — Obowiązek uniemożliwiający w praktyce lub nadmiernie utrudniający korzystanie z praw przyznanych w prawie Unii — Niedopuszczalność — Ocena przez sąd krajowy (dyrektywa Rady 1999/70, załącznik, klauzula 5) (por. pkt 26, 34, 35; sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunale ordinario di Aosta – Interpretacja klauzuli 5 dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43) – Organy administracji publicznej – Odszkodowanie w wypadku niezgodnego z prawem ustanowienia terminu zakończenia umowy o pracę – Warunki – Dowód poniesionej szkody – Konieczność wykazania rezygnacji z lepszych ofert pracy

Sentencja

Porozumienie ramowe sprawie pracy na czas określony zawarte w dniu 18 marca 1999 r., które znajduje się w załączniku do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie przewidzianym w przepisach krajowych środkom takim jak w postępowaniu głównym, które w wypadku nadużywania przez publicznego pracodawcę kolejnych umów o pracę na czas określony przewidują jedynie prawo do uzyskania przez danego pracownika naprawienia poniesionej według niego z tego powodu szkody, z wyłączeniem jakiegokolwiek przekształcenia stosunku pracy na czas określony w stosunek pracy na czas nieokreślony, w sytuacji gdy prawo do wspomnianego naprawienia szkody jest uzależnione od obowiązku przedstawienia przez owego pracownika dowodu, iż musiał zrezygnować z lepszych sposobności zatrudnienia, jeżeli skutkiem tego obowiązku jest praktyczne uniemożliwienie lub nadmierne utrudnienie wykonywania przez rzeczonego pracownika praw przyznanych mu przez prawo Unii.

Do sądu odsyłającego należy ocena, w jakim zakresie przepisy prawa krajowego ustanawiające sankcje za nadużywanie przez organy administracji publicznej kolejnych umów lub stosunków pracy na czas określony są zgodne z powyższymi zasadami.