ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
71

W tych okolicznościach należy stwierdzić, że odmawiając Zjednoczonemu Królestwu prawa do wzięcia udziału w przyjmowaniu rozporządzenia nr 2007/2004 ze względu na to, iż to państwo członkowskie nie zostało uprzednio dopuszczone do udziału w dziedzinie współpracy, w której ramy wpisuje się to rozporządzenie, Rada nie dokonała błędnej wykładni i błędnego stosowania art. 5 ust. 1 akapit drugi protokołu z Schengen.
56

Wreszcie odnosząc się do argumentu Republiki Włoskiej, jakoby stosowanie przepisów w dziedzinie odpadów oznaczało, że przedsiębiorstwa zajmujące się unieszkodliwianiem odpadów lub posiadające zezwolenie na ich przewóz czy zbiórkę musiałyby uczestniczyć w omawianych pracach, co mogłoby prowadzić do podwyższenia kosztów, Komisja słusznie podkreśliła, że powodem powstania tej sytuacji jest ustawodawstwo włoskie, a nie dyrektywa. Bez uszczerbku dla obowiązków w dziedzinie rejestracji, lub jak w niniejszym przypadku — uzyskania zezwolenia, posiadacz odpadów może sam dokonać ich odzysku lub unieszkodliwienia zgodnie z przepisami ustawy. Należy dodać w tym względzie, że dyrektywa ma zastosowanie nie tylko do unieszkodliwiania i odzysku odpadów przez wyspecjalizowane przedsiębiorstwa, ale również do unieszkodliwiania i odzysku odpadów przez przedsiębiorstwa, które je wytwarzają, w miejscu produkcji (ww. wyrok w sprawie Inter-Environnement Wallonie, pkt 29).
50

W tym względzie należy stwierdzić, że jak wynika z pkt 68 dziś ogłoszonego wyroku w sprawie C-77/05 Zjednoczone Królestwo przeciwko Radzie (Zb.Orz. str. I-11459), wykładni art. 5 ust. 1 akapit drugi protokołu z Schengen należy dokonywać w ten sposób, że postanowienie to stosuje się jedynie do propozycji i inicjatyw opartych na jednej z dziedzin dorobku Schengen, do udziału w których Zjednoczone Królestwo lub Irlandia zostały dopuszczone w trybie art. 4 tego protokołu.
1)

Przepisy załącznika VI części C, zatytułowanej „Niemcy” pkt 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., są niezgodne z zasadą swobodnego przepływu osób, a w szczególności z art. 42 WE, w zakresie w jakim umożliwiają one, w okolicznościach takich jak te w postępowaniu przed sądem krajowym, uzależnienie, do celów wypłaty świadczeń emerytalnych, uwzględnienia okresów składkowych ukończonych w latach 1937–1945 na częściach terytorium, na którym obowiązywały ustawy zabezpieczenia społecznego Rzeszy Niemieckiej, lecz znajdujących się poza terytorium Republiki Federalnej Niemiec, od wymogu posiadania przez uprawnionego miejsca zamieszkania na terytorium tego państwa członkowskiego.
55

Poza tym wbrew temu, co twierdzi Republika Włoska, nie można traktować dyrektywy jako mającej jedynie nikłe zastosowanie w porównaniu z przepisami wspólnotowymi i krajowymi w dziedzinie bezpieczeństwa żywności. Nawet jeśli cele niektórych przepisów tych uregulowań mogą ewentualnie realizować w części cele dyrektywy, to pozostają one od nich zdecydowanie różne. Ponadto poza przypadkami, do których wyraźnie odnosi się art. 2 ust. 1 dyrektywy, żaden jej przepis nie stanowi, by nie znajdowała ona łącznego zastosowania z innymi przepisami.
40

Rozpatrując kwestię dotyczącą tego, czy art. 12 WE i 49 WE, jak również dyrektywa 96/71 stoją na przeszkodzie temu, by organizacje związkowe próbowały poprzez akcję zbiorową zmusić pracodawcę zagranicznego, który deleguje pracowników do Szwecji do stosowania szwedzkiego układu zbiorowego, Arbetsdomstolen postanowił w dniu29 kwietnia 2005 r. zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym. W postanowieniu odsyłającym z dnia 15 września 2005 r. sąd ten stawia następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy próba zmuszenia przez organizacje związkowe, za pomocą akcji protestacyjnej w postaci blokady, zagranicznego usługodawcy do zawarcia w państwie przyjmującym układu zbiorowego w zakresie warunków pracy i zatrudnienia, tego rodzaju jak [układ zbiorowy w sektorze budownictwa], jest zgodna z zasadami traktatu WE dotyczącymi swobody świadczenia usług i zakazu wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową oraz z dyrektywą 96/71 […], jeżeli w państwie przyjmującym ustawodawstwo dokonujące transpozycji tej dyrektywy nie zawiera wyraźnych norm dotyczących określania warunków pracy i zatrudnienia w układach zbiorowych? 2) [MBL] zakazuje organizacji związkowej podejmowania akcji protestacyjnych skierowanych przeciwko stosowaniu układu zbiorowego zawartego między innymi partnerami społecznymi. Zakaz ten stosuje się jednak, zgodnie ze szczególnym przepisem stanowiącym część ustawy zwanej „lex Britannia”, wyłącznie do podjętych przez organizację związkową akcji protestacyjnych związanych z warunkami pracy, do których [MBL] znajduje bezpośrednie zastosowanie, co w praktyce oznacza, że zakaz ten nie ma zastosowania do akcji skierowanych przeciwko przedsiębiorstwom zagranicznym wykonującym czasowo działalność w Szwecji przy pomocy własnego personelu. Czy postanowienia traktatu WE dotyczące swobody świadczenia usług i zakazu dyskryminacji ze względu na przynależność państwową oraz dyrektywa 96/71 stoją na przeszkodzie stosowaniu tej ostatniej reguły — która łącznie z pozostałymi przepisami lex Britannia powoduje, że w praktyce szwedzkie układy zbiorowe znajdują zastosowanie i mają pierwszeństwo przed zawartymi wcześniej zagranicznymi układami zbiorowymi — w stosunku do akcji protestacyjnej w postaci blokady podjętej przez szwedzkie organizacje związkowe przeciwko usługodawcy działającemu czasowo w Szwecji?”.
17

Po pierwsze, odniesienia w ust. 1 lit. a) i b) spornego przepisu odpowiednio do „czynności unieszkodliwiania lub odzyskiwania” i „operacji unieszkodliwiania lub odzyskiwania” w zakresie, w jakim towarzyszy im zastrzeżenie „zgodnie z załącznikami B i C dekretu z mocą ustawy [nr 22/97]”, wprowadzają według Komisji rozróżnienie pomiędzy unieszkodliwianiem lub odzyskiwaniem pojmowanymi w ogólny sposób a unieszkodliwianiem lub odzyskiwaniem przewidzianymi w sposób wyraźny w załącznikach B i C do wspomnianego dekretu z mocą ustawy. Wszystkie materiały, substancje lub towary, których dotyczy załącznik A do dekretu z mocą ustawy nr 22/97, a które ich posiadacz poddaje, przeznacza lub zamierza przeznaczyć czy to do operacji unieszkodliwiania, innych niż wymienione w załączniku B do tego dekretu z mocą ustawy, czy to do operacji odzyskiwania innych niż wymienione w załączniku C do tego dekretu, nie są zatem objęte pojęciem odpadów i w konsekwencji w ogóle nie są objęte ustawodawstwem w zakresie gospodarowania odpadami.
15

Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie odwołał się od tego wyroku do Raad van State, która — uznając, iż prawo europejskie nie daje jednoznacznej odpowiedzi na problem zaistniały w zawisłym przed nią sporze — postanowiła zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) a) W sytuacji gdy obywatel państwa trzeciego jest uważany w przyjmującym państwie członkowskim za członka rodziny pracownika w rozumieniu art. 10 rozporządzenia nr 1612/681 […] i nie upłynął jeszcze termin ważności zezwolenia na pobyt wydanego przez to państwo członkowskie, czy oznacza to, że państwo członkowskie, którego obywatelem jest pracownik, nie może w związku z tym odmówić temu obywatelowi państwa trzeciego prawa wjazdu i pobytu w razie powrotu tego pracownika? b) W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy oznacza to, że w chwili przybycia tego obywatela państwa trzeciego na jego terytorium państwo członkowskie ma prawo samo decydować, czy zostały spełnione warunki wjazdu i pobytu określone w przepisach krajowych, czy powinno najpierw ocenić, czy obywatel ten, jako członek rodziny pracownika, korzysta jeszcze z uprawnień wynikających z prawa wspólnotowego? 2) Czy odpowiedź na dwa pytania poprzedzające mogłaby być odmienna w przypadku, gdyby przed pobytem w przyjmującym państwie członkowskim temu obywatelowi państwa trzeciego nie przysługiwało prawo pobytu na podstawie przepisów krajowych w państwie członkowskim, którego obywatelem jest pracownik? 3) a) W sytuacji gdy państwo członkowskie, którego obywatelem jest pracownik (osoba, od której prawo jest wywodzone), jest uprawnione w chwili jego powrotu do dokonania oceny, czy zostały spełnione wymogi prawa wspólnotowego dotyczące wydania zezwolenia na pobyt w charakterze członka rodziny, to czy obywatel państwa trzeciego będący członkiem rodziny osoby, od której prawo jest wywodzone, która w celu poszukiwania zatrudnienia powraca z przyjmującego państwa członkowskiego do państwa, którego jest obywatelem, korzysta z prawa pobytu w tym państwie członkowskim, a jeśli tak, to przez jaki okres? b) Czy uprawnienie to istnieje również w sytuacji, gdy osoba, od której prawo jest wywodzone, nie wykonuje w tym państwie członkowskim żadnej rzeczywistej i efektywnej działalności i nie może lub dłużej nie może być uważana za osobę poszukującą zatrudnienia w ramach dyrektywy Rady 90/364/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie prawa pobytu ze względu na okoliczność, że z uwagi na posiadanie obywatelstwa niderlandzkiego osoba ta korzysta ze świadczeń pomocy społecznej? 4) Jakie znaczenie dla celów odpowiedzi na powyższe pytania ma okoliczność, że obywatel państwa trzeciego jest członkiem rodziny obywatela Unii, który skorzystał z uprawnienia, jakie przyznaje mu art. 18 traktatu WE, i powraca do państwa członkowskiego, którego jest obywatelem?”.
43

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału chociaż to do państw członkowskich należy podjęcie środków zmierzających do zagwarantowania ich bezpieczeństwa zewnętrznego i wewnętrznego, nie wynika z tego, że takie środki nie są wcale objęte zastosowaniem prawa wspólnotowego (zob. podobnie wyroki: z dnia 26 października 1999 r. w sprawie C-273/97 Sirdar, Rec. s. I-7403, pkt 15; z dnia 11 stycznia 2000 r. w sprawie C-285/98 Kreil, Rec. s. I-69, pkt 15). Jak bowiem orzekł już Trybunał, traktat ustanawia wyraźne odstępstwa mające zastosowanie w okolicznościach zagrażających bezpieczeństwu publicznemu wyłącznie w art. 30 WE, 39 WE, 46 WE, 58 WE, 64 WE, 296 WE i 297 WE, które odnoszą się do wyjątkowych i w wyraźny sposób ograniczonych przypadków. Z artykułów tych nie można wysnuć wniosku, że traktat zawiera na stałe wpisany weń ogólny wyjątek wyłączający wszelkie środki podejmowane ze względów bezpieczeństwa publicznego z zakresu prawa wspólnotowego. Uznanie istnienia takiego wyjątku, bez względu na określone w traktacie szczególne wymogi, mogłoby zagrozić wiążącemu charakterowi prawa wspólnotowego i jego jednolitemu stosowaniu (zob. wyrok z dnia 11 marca 2003 r. w sprawie C-186/01 Dory, Rec. s. I-2479, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo).
45

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału chociaż to do państw członkowskich należy podjęcie środków zmierzających do zagwarantowania ich bezpieczeństwa zewnętrznego i wewnętrznego, nie wynika z tego, że takie środki nie są wcale objęte zastosowaniem prawa wspólnotowego (zob. podobnie wyroki: z dnia 26 października 1999 r. w sprawie C-273/97 Sirdar, Rec. s. I-7403, pkt 15; z dnia 11 stycznia 2000 r. w sprawie C-285/98 Kreil, Rec. s. I-69, pkt 15). Jak bowiem orzekł już Trybunał, traktat ustanawia wyraźne odstępstwa mające zastosowanie w okolicznościach zagrażających bezpieczeństwu publicznemu wyłącznie w art. 30 WE, 39 WE, 46 WE, 58 WE, 64 WE, 296 WE i 297 WE, które odnoszą się do wyjątkowych i w wyraźny sposób ograniczonych przypadków. Z artykułów tych nie można wysnuć wniosku, że traktat zawiera na stałe wpisany weń ogólny wyjątek wyłączający wszelkie środki podejmowane ze względów bezpieczeństwa publicznego z zakresu prawa wspólnotowego. Uznanie istnienia takiego wyjątku, bez względu na określone w traktacie szczególne wymogi, mogłoby zagrozić wiążącemu charakterowi prawa wspólnotowego i jego jednolitemu stosowaniu (zob. wyrok z dnia 11 marca 2003 r. w sprawie C-186/01 Dory, Rec. s. I-2479, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo).
34

Co się tyczy przywołanego również przez Królestwo Danii obowiązku dochowania tajemnicy wojskowej przewidzianego w art. 296 ust. 1 lit. a) WE, Komisja jest zdania, że argument ten wynika z pomylenia art. 296 ust. 1 WE lit. a), który uprawnia państwa członkowskie do nieujawniania określonych informacji, gdy jest to sprzeczne z podstawowymi interesami jego bezpieczeństwa z art. 296 ust. 1 WE lit. b), który uprawnia państwa członkowskie do przyjęcia, pod pewnymi warunkami, określonych środków, które uważają one za konieczne dla ochrony tych interesów.
45

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału chociaż to do państw członkowskich należy podjęcie środków zmierzających do zagwarantowania ich bezpieczeństwa zewnętrznego i wewnętrznego, nie wynika z tego, że takie środki nie są wcale objęte zastosowaniem prawa wspólnotowego (zob. wyroki z dnia 26 października 1999 r. w sprawie C-273/97 Sirdar, Rec. s. I-7403, pkt 15; z dnia 11 stycznia 2000 r. w sprawie C-285/98 Kreil, Rec. s. I-69, pkt 15). Jak bowiem orzekł już Trybunał, traktat ustanawia wyraźne odstępstwa mające zastosowanie w okolicznościach zagrażających bezpieczeństwu publicznemu wyłącznie w art. 30 WE, 39 WE, 46 WE, 58 WE, 64 WE, 296 WE i 297 WE, które odnoszą się do wyjątkowych i w wyraźny sposób ograniczonych przypadków. Z artykułów tych nie można wysnuć wniosku, że traktat zawiera na stałe wpisany weń ogólny wyjątek wyłączający wszelkie środki podejmowane ze względów bezpieczeństwa publicznego z zakresu prawa wspólnotowego. Uznanie istnienia takiego wyjątku, bez względu na określone w traktacie szczególne wymogi, mogłoby zagrozić wiążącemu charakterowi prawa wspólnotowego i jego jednolitemu stosowaniu (zob. wyrok z dnia 11 marca 2003 r. w sprawie C-186/01 Dory, Rec. s. I-2479, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo).
58

W tej sytuacji, zgodnie z art. 10 WE dotyczącym obowiązku ułatwienia przez państwa członkowskie Komisji wypełnienia zadania polegającego na czuwaniu nad przestrzeganiem traktatu, państwa te są zobowiązane do udostępnienia tej instytucji dokumentów koniecznych do sprawdzenia prawidłowości transferu środków własnych Wspólnoty. Jednakże taki obowiązek, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 168 swojej opinii, nie stoi na przeszkodzie temu, aby państwa członkowskie w poszczególnych przypadkach i wyjątkowo, na podstawie art. 296 WE, mogły ograniczyć przekazywanie informacji do określonych części danego dokumentu lub odmówić zupełnie ich przekazania.
24

Należy przypomnieć, że za środki o „skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych w przywozie” w rozumieniu art. 28 WE należy uznać przyjęte przez państwo członkowskie środki, które mają na celu lub za skutek mniej korzystne traktowanie towarów pochodzących z innych państw członkowskich oraz przeszkody w swobodnym przepływie towarów wynikające, w braku harmonizacji ustawodawstw krajowych, z zastosowania do towarów pochodzących z innych państw członkowskich, w których są zgodnie z prawem produkowane i wprowadzane do obrotu, przepisów określających wymogi, które towary te muszą spełniać, nawet jeśli uregulowania te są stosowane bez rozróżnienia do wszystkich towarów (zob. podobnie wyroki: z dnia 20 lutego 1979 r. w sprawie 120/78 Rewe-Zentral, zwanej „Cassis de Dijon”, Rec. s. 649, pkt 6, 14 i 15; z dnia 26 czerwca 1997 r. w sprawie C-368/95 Familiapress, Rec. s. I-3689, pkt 8; z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie C-322/01 Deutscher Apothekerverband, Rec. s. I-14887, pkt 67). Do tego samego pojęcia należy każdy inny przepis stanowiący przeszkodę w dostępie do rynku jednego z państw członkowskich towarów pochodzących z innych państw członkowskich (zobacz wyrok z dnia 10 lutego 2009 r. w sprawie C-110/05 Komisja przeciwko Włochom, Zb.Orz., s. I-519, pkt 37).
41

Republika Włoska podnosi odnośnie do rzekomego utrudnienia w przywozie, iż zarzucane jej uchybienie dotyczy zakazu ciągnięcia przyczepy przez motocykle zarejestrowane we Włoszech, a nie zakazu rejestracji takiego pojazdu lub przyczepy wyprodukowanych w innym państwie członkowskim i przeznaczonych do sprzedaży na terytorium włoskim. Twierdzi ona, że Komisja myli przesłanki prawne uczestnictwa w ruchu drogowym pojazdu właściwie homologowanego w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim z wprowadzeniem do obrotu we Włoszech samego pojazdu.
2)

Artykuł 7 ust. 2 dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych w brzmieniu zmienionym porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. należy interpretować w ten sposób, że do podmiotu dokonującego przywozu równoległego należy dostarczenie właścicielowi znaku towarowego niezbędnych i wystarczających informacji, tak żeby mógł on sprawdzić, czy przepakowanie produktu oznaczonego tym znakiem towarowym jest konieczne w celu sprzedaży tego produktu w państwie członkowskim przywozu.
7

Zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. b) akapit trzeci dyrektywy 89/48 przyjmujące państwo członkowskie, które nakłada środki wyrównawcze, musi co do zasady udzielić wnioskodawcy prawa wyboru między stażem adaptacyjnym a testem umiejętności. Przyjmujące państwo członkowskie może w drodze odstępstwa od tej zasady wskazać staż adaptacyjny lub test umiejętności w odniesieniu do zawodów, „których wykonywanie wymaga dokładnej znajomości prawa krajowego i w odniesieniu do których udzielanie porad i/lub pomocy związanej z prawem krajowym jest zasadniczą i trwałą cechą działalności zawodowej”. Wprowadzenie odstępstw w zakresie prawa wyboru wnioskodawcy w stosunku do innych zawodów jest uzależnione od zastosowania procedury określonej w art. 10 tej dyrektywy, który przewiduje w szczególności przekazanie Komisji projektu dotyczącego odstępstwa oraz przyznaje Komisji prawo odrzucenia go w terminie trzech miesięcy od jego przekazania.
87

W tym względzie należy zaś wyjaśnić, że Sąd nie wydał żadnego rozstrzygnięcia w przedmiocie takiego zarzutu. Jak bowiem wynika z pkt 35 zaskarżonego wyroku, Sąd ograniczył swą analizę do zbadania drugiego zarzutu wniesionej doń skargi, który to zarzut został oparty na tym, że Komisja błędnie odmówiła wszczęcia ustanowionego w art. 88 ust. 2 WE formalnego postępowania wyjaśniającego. W ramach tego zarzutu, jak wynika z pkt 48 tego wyroku, skarżąca twierdziła, że zezwalając po przeprowadzeniu jedynie badania wstępnego na pomoc przyznaną przez władze niemieckie spółce Glunz, Komisja naruszyła w szczególności art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 659/1999, który zobowiązuje instytucję do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego, jeśli „istnieją wątpliwości” co do jego zgodności ze wspólnym rynkiem.
68

Należy także dodać, że zgłoszenie się przez Cantine w charakterze interwenientów w postępowaniu w sprawie zabezpieczenia wszczętym przez DAI przed sądami włoskimi nie stało na przeszkodzie złożeniu przez nie równolegle skargi dotyczącej odpowiedzialności odszkodowawczej do Trybunału na podstawie art. 235 WE. Przepis ten przyznaje właśnie sądom wspólnotowym wyłączną kompetencję do rozpoznawania skarg o naprawienie szkody w trybie z art. 288 akapit drugi WE wniesionych przeciwko Wspólnocie (zob. na przykład wyrok z dnia 27 września 1988 r. w sprawach połączonych od 106/87 do 120/87 Asteris i in., Rec. s. 5515, pkt 15).
16

Artykuł 18 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31, s. 1), zatytułowany „Monitorowanie”, ma brzmienie następujące: „1. Należy zapewnić możliwość monitorowania żywności, pasz, zwierząt hodowlanych oraz wszelkich substancji przeznaczonych do dodania do żywności lub pasz bądź które można do nich dodać na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji. 2. Podmioty działające na rynku spożywczym i pasz powinny móc zidentyfikować każdą osobę, która dostarczyła im środek spożywczy, paszę, zwierzę hodowlane lub substancję przeznaczoną do dodania do żywności lub pasz bądź którą można do nich dodać. W tym celu podmioty te powinny utworzyć systemy i procedury umożliwiające przekazanie takich informacji na żądanie właściwych władz. 3. Podmioty działające na rynku spożywczym i pasz powinny utworzyć systemy i procedury identyfikacji innych przedsiębiorstw, którym dostarczyły swoje produkty. Informacje te zostaną przekazane na żądanie właściwych władz. 4. Żywność lub pasze wprowadzane na rynek lub które mogą być wprowadzone na ten rynek we Wspólnocie powinny być stosownie etykietowane lub oznakowane w celu ułatwienia ich monitorowania, za pomocą stosownej dokumentacji lub informacji, zgodnie z odnośnymi wymogami lub bardziej szczegółowymi przepisami. […]”.
W spornej decyzji Rada zgodziła się, w odniesieniu do tej opinii, na ujawnienie ustępu wprowadzającego, w którym wskazuje się na to, że opinia ta zawiera opinię Służby Prawnej Rady w kwestii kompetencji Wspólnoty w dziedzinie dostępu obywateli państw trzecich do rynku pracy, jednak w pozostałym zakresie odmówiła zmiany stanowiska. Podtrzymanie odmowy dostępu uzasadniała co do zasady tym, że po pierwsze, opinie jej Służby Prawnej zasługują na szczególną ochronę, gdyż stanowią ważny instrument dający pewność co do zgodności z prawem wspólnotowym aktów prawnych Rady i pozwalający postępować naprzód dyskusji w zakresie spornych kwestii prawnych. Po drugie, ich ujawnienie mogłoby zrodzić brak pewności co do zgodności z prawem aktów prawnych wydawanych w następstwie takich opinii, a przez to zagrozić pewności prawa i stabilności wspólnotowego porządku prawnego. Jeśli chodzi o istnienie przeważającego interesu publicznego, na który powołuje się M. Turco, Rada podniosła, co następuje:

„Rada stoi na stanowisku, że taki przeważający interes publiczny nie wynika z samego tylko faktu, że ujawnienie tych dokumentów zawierających opinię Służby Prawnej w kwestiach prawnych, które powstały w toku prac nad inicjatywą legislacyjną, leży w ogólnym interesie większej przejrzystości i większego otwarcia procesu podejmowania decyzji przez instytucję. W rzeczywistości kryterium to mogłoby być stosowane do wszystkich pisemnych opinii lub podobnych dokumentów Służby Prawnej, co praktycznie uniemożliwiałoby Radzie odmówienia dostępu do jakiejkolwiek opinii Służby Prawnej na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001. Rada uważa, że taki skutek byłby oczywiście sprzeczny z wolą prawodawcy, wyrażoną w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ pozbawiałby tego przepisu jakiejkolwiek praktycznej skuteczności”.
89

Po pierwsze, sama Rada w rezolucji o broni strzeleckiej, wymienionej w pkt 69 niniejszego wyroku, odnosząc się do działania przedsięwziętego przez Unię w ramach WPZiB i przypominając o potrzebie zapewnienia spójności działań Unii dotyczących broni lekkiej, w szczególności w odniesieniu do WPZiB, zaleca jednak w tym samym dokumencie, by w ramach współpracy na rzecz rozwoju Wspólnota i państwa członkowskie przykładały szczególną uwagę do środków mających na celu „włączenie kwestii broni lekkiej do dialogu politycznego z państwami AKP i innymi partnerami Unii we współpracy na rzecz rozwoju, niesienie wsparcia w ramach współpracy na rzecz rozwoju państwom, które życzą sobie skorzystać z pomocy w celu ograniczenia lub likwidacji nadwyżek broni lekkiej […], wprowadzenie innych zachęt do dobrowolnego oddawania broni i jej niszczenia […], w stosownym wypadku rozważenie wsparcia mającego na celu wzmocnienie instytucji rządowych i stosownego ustawodawstwa dla lepszej kontroli broni lekkiej”, dodając, że „[p]ierwsze interwencje mogłyby dotyczyć Afryki Południowej i Afryki Zachodniej(CEDEAO), gdzie zanotowano znaczne postępy oraz gdzie ramy programowe zostały dopracowane i przystosowane do zwalczania rozprzestrzeniania się broni lekkiej”.