ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wyrok Sądu (pierwsza izba) z dnia 16 czerwca 2015 r. – H.P. Gauff Ingenieure / OHIM – Gauff (Gauff THE ENGINEERS WITH THE BROADER VIEW)

(sprawa T‑586/13)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Gauff THE ENGINEERS WITH THE BROADER VIEW — Wcześniejsze graficzne i słowne wspólnotowe i krajowe znaki towarowe GAUFF — Względne podstawy odmowy rejestracji — Częściowa odmowa rejestracji — Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego — Artykuł 81 rozporządzenia (WE) nr 207/2009”

1. Wspólnotowy znak towarowy — Procedura — Przywrócenie stanu poprzedniego — Przesłanki — Należyta staranność wymagana przez okoliczności — Zdarzenia o charakterze wyjątkowym i w rezultacie niemożliwe do przewidzenia (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 81 ust. 1) (por. pkt 23–25)

2. Wspólnotowy znak towarowy — Procedura — Przywrócenie stanu poprzedniego — Przesłanki stosowania — Ścisła wykładnia (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 81 ust. 1) (por. pkt 26)

3. Wspólnotowy znak towarowy — Decyzje Urzędu — Zasada równego traktowania — Zasada dobrej administracji — Wcześniejsza praktyka decyzyjna Urzędu — Zasada legalności (por. pkt 33)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 września 2013 r. (sprawa R 118/2013‑1) dotyczącą wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) H.P. Gauff Ingenieure GmbH & Co. KG – JBG pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
Z punktu widzenia odbiorców niemieckojęzycznych oznaczenie słowne Tafel nie ma charakteru opisowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do usług „gromadzenie, odbieranie, transportowanie i rozdzielanie towarów codziennego użytku, w tym artykułów spożywczych, dla osób trzecich, zwłaszcza dla potrzebujących”, należących do klasy 39 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, oraz „usług osobistych i socjalnych w zakresie indywidualnych potrzeb oferowanych przez osoby trzecie”, należących do klasy 45 wspomnianego porozumienia.

Niemieckie słowo „Tafel” w znaczeniu „stół” nie wykazuje ze wskazanymi powyżej usługami bezpośredniego i konkretnego związku, który mógłby pozwolić danemu kręgowi odbiorców na dostrzeżenie w nim natychmiast i bez głębszego zastanowienia opisu wspomnianych usług. Nawet jeśli w niektórych wypadkach miejscem świadczenia owych usług może być stół, zwłaszcza gdy chodzi o usługi restauracyjne, to nie musi być to jednak regułą. Powyższa ocena pozostaje bez uszczerbku dla tego, co mogłoby zostać orzeczone w odniesieniu do innych znaczeń niemieckiego słowa „Tafel”, które nie zostały poddane analizie przez Izbę Odwoławczą,

(por. pkt 21, 31, 34, 35, 37)
1.

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub ze wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi — Cel — Konieczność pozostawienia do swobodnego używania [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)] (por. pkt 15)
Graficzny znak towarowy HOT nie powinien był zostać zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy dla „olejków do masażu, żeli”, należących do klasy 3 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, oraz dla „środków nawilżających do celów farmaceutycznych”, należących do klasy 5 w rozumieniu wspomnianego porozumienia, ze względu na występowanie bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji określonej w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 20/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

Słowo „hot” odnosi się bowiem z punktu widzenia właściwego kręgu odbiorców składającego się z odbiorców anglojęzycznych do efektu wywoływanego przez „olejki do masażu, żele” oraz „środki nawilżające do celów farmaceutycznych”. Wszystkie te towary, niezależnie od tego, czy są stosowane w celach leczniczych, są rozcierane na skórze za pomocą mniej lub bardziej powtarzalnych ruchów wywołujących uczucie ciepła.

Natomiast wspomniany znak nie ma charakteru opisowego dla „środków wybielających i innych substancji stosowanych w praniu; mydeł”, należących do klasy 3 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, oraz dla „dodatków odżywczych do celów leczniczych”, należących do klasy 5 w rozumieniu wspomnianego rozporządzenia. Nie można bowiem uznać, że słowo „hot” oznacza wysoką temperaturę tych towarów. Owe towary, służące do prania, pielęgnacji i żywienia ludzi, nie mają z natury wysokiej temperatury. Przeciwnie, w przypadku niektórych z nich, jak na przykład mydła, wysoka temperatura niesie za sobą ryzyko ich zmiany.

Słowo „hot” nie odnosi się też do temperatury, w jakiej używa się tych towarów. Otóż o ile niektóre z nich można używać w wysokiej temperaturze, jak na przykład „środki wybielające i piorące”, czy też „dodatki odżywcze”, o tyle wysoka temperatura nie jest warunkiem ich używania, gdyż towary te mogą być używane także w niskich temperaturach.

Wreszcie pozytywne skojarzenia związane z innymi znaczeniami słowa „hot”, a mianowicie „będący w modzie”, „pociągający” czy „seksowny”, związane są raczej z niejednoznacznym i pośrednim, aniżeli bezpośrednim i natychmiastowym wskazaniem jakości lub cechy danych towarów.

(por. pkt 37, 40, 49–51)
Zasada powagi rzeczy osądzonej, zgodnie z którą nie można podważać ostatecznego charakteru orzeczenia sądowego, nie ma zastosowania do stosunku między ostateczną decyzją w sprawie sprzeciwu a wnioskiem o unieważnienie, zważywszy w szczególności na to, że po pierwsze, postępowania przed Urzędem Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) mają charakter administracyjny, a nie sądowy, i po drugie, że art. 53 ust. 4 i art. 100 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego nie przewidują podobnej zasady. Powyższe odnosi się także do sytuacji odwrotnej, a mianowicie do stosunku między postępowaniem zakończonym ostateczną decyzją w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia lub unieważnienia prawa do znaku a postępowaniem w sprawie sprzeciwu. Pozostaje jednak faktem, że ustalenia dokonane w decyzji kończącej postępowanie w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia lub unieważnienia prawa do znaku nie mogą zostać całkowicie pominięte przez Urząd przy rozstrzyganiu w przedmiocie sprzeciwu w postępowaniu toczącym się między tymi samymi stronami, dotyczącym tego samego przedmiotu i opartym na tych samych podstawach, pod warunkiem że na owe ustalenia lub rozstrzygnięte kwestie nie wpływają nowe okoliczności faktyczne, dowody lub zarzuty. Powyższe twierdzenie jest bowiem jedynie szczególnym wyrazem orzecznictwa, zgodnie z którym wcześniejsza praktyka decyzyjna Urzędu stanowi czynnik, który może zostać wzięty pod uwagę przy ocenie, czy dane oznaczenie posiada zdolność rejestrową.

A zatem izba odwoławcza nie jest zobowiązana wiernie podążać za rozważaniami i ustaleniami przyjętymi w decyzji Wydziału Unieważnień. Gdyby było inaczej, zostałaby narażona skuteczność (effet utile) odrębnych środków odwoławczych w postaci sprzeciwu wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego z jednej strony i stwierdzenia wygaśnięcia lub unieważnienia prawa do zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego z drugiej strony, mimo że na podstawie rozporządzenia nr 207/2009 wniesienie tych środków kolejno po sobie lub równolegle jest możliwe. Ocena ta znajduje potwierdzenie w fakcie, że zgodnie z art. 42 ust. 2 i art. 57 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, w zależności od tego, czy pod uwagę zostanie wzięta data wniesienia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia lub o unieważnienie prawa do znaku, czy też data publikacji zgłoszenia do rejestracji, okres pięciu lat, w odniesieniu do których wymagany jest dowód rzeczywistego używania wspólnotowego znaku towarowego, może być różny.

(por. pkt 38, 39)
1.

Zbliżanie ustawodawstw — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu — Procedura uproszczona — Ogólne zezwolenie na dopuszczenie do obrotu — Zakres — Rozwój produktu leczniczego będący przedmiotem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i nadania nowej nazwy — Zaliczenie — Nieprzyznanie okresu ochrony prawnej (rozporządzenie nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady; rozporządzenie Rady nr 2309/93; rozporządzenia Komisji: nr 1085/2003, nr 1234/2008; dyrektywa 2001/83 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 1) (por. pkt 45, 46, 52, 54, 56, 59)
4.

Instytucje Unii Europejskiej — Prawo publicznego dostępu do dokumentów — Rozporządzenie nr 1049/2001 — Wyjątki od prawa dostępu do dokumentów — Ochrona opinii prawnych — Nadrzędny interes publiczny uzasadniający ujawnienie dokumentów — Pojęcie — Ryzyko zmniejszenia zdolności instytucji do obrony jej stanowiska w postępowaniach sądowych — Wyłączenie (rozporządzenie nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 4 ust. 2 tiret drugie) (por. pkt 31)
6.

Prawo Unii Europejskiej — Zasady — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Środki ograniczające wobec Iranu — Zamrożenie środków finansowych osób, podmiotów lub organów zaangażowanych w rozprzestrzenianie broni jądrowej lub udzielających wsparcia takim działaniom — Prawo do bycia wysłuchanym przed przyjęciem tych środków — Brak — Prawa zagwarantowane za pomocą kontroli sądowej wykonywanej przez sąd Unii i możliwości przesłuchania po przyjęciu tych środków — Obowiązek przekazania dowodów obciążających — Zakres (Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47; decyzja Rady 2012/829/WPZiB; rozporządzenie Rady nr 1264/2012) (por. pkt 89–92, 95, 107)
Jeżeli chodzi o sprawowaną przez sąd Unii kontrolę decyzji Komisji w dziedzinie konkurencji, nieograniczone prawo orzekania uprawnia ten sąd do zmiany zaskarżonego aktu, nawet jeżeli nie stwierdza jego nieważności, z uwzględnieniem wszelkich okoliczności faktycznych, aby zmienić na przykład wysokość grzywny.

Jednak wykonywanie nieograniczonego prawa orzekania nie może prowadzić, przy ustalaniu kwoty grzywien, do dyskryminacji pomiędzy przedsiębiorstwami, które wzięły udział w porozumieniu sprzecznym z art. 101 ust. 1 TFUE. Jeżeli Sąd postanowił, konkretnie w odniesieniu do jednego z tych przedsiębiorstw, odstąpić od zastosowania przyjętej przez Komisję i niezakwestionowanej metody obliczania, musi on wyjaśnić w wyroku, dlaczego tak postąpił.

(por. pkt 155, 156)
Wyrok Sądu (siódma izba) z dnia 23 września 2015 r. – L’Oréal / OHIM – Cosmetica Cabinas (AINHOA)

(sprawa T‑426/13)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy AINHOA — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 15 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Postać różniąca się co do elementów, które nie wpływają na charakter odróżniający”

1. Wspólnotowy znak towarowy — Procedura — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Okoliczności faktyczne i dowody nieprzedstawione w wyznaczonym w tym celu terminie — Uwzględnienie — Swobodna ocena przysługująca izbie odwoławczej (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 51 ust. 1 lit. a), art. 76 ust. 2; rozporządzenie Komisji nr 2868/95, art. 1 zasada 40 ust. 5) (por. pkt 12, 13, 16)

2. Wspólnotowy znak towarowy — Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie — Podstawy wygaśnięcia — Brak rzeczywistego używania znaku towarowego — Wykorzystanie znaku towarowego w postaci różniącej się co do elementów niewpływających na jego charakter odróżniający — Przedmiot i zakres stosowania art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 15 ust. 1 lit. a), art. 51 ust. 1 lit. a)] (por. pkt 24, 25, 29)

3. Wspólnotowy znak towarowy — Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie — Podstawy wygaśnięcia — Brak rzeczywistego używania znaku towarowego — Wykorzystanie znaku towarowego w postaci różniącej się co do elementów niewpływających na jego charakter odróżniający — Słowny znak towarowy AINHOA [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 15 ust. 1 lit. a), art. 51 ust. 1 lit. a)] (por. pkt 28, 30–32)

4. Wspólnotowy znak towarowy — Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie — Podstawy wygaśnięcia — Brak rzeczywistego używania znaku towarowego — Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego — Rzeczywiste używanie — Kryteria oceny [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 51 ust. 1 lit. a); rozporządzenie Komisji nr 2868/95, art. 1 zasada 22 ust. 3] (por. pkt 35, 37–40)

5. Wspólnotowy znak towarowy — Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie — Podstawy wygaśnięcia — Brak rzeczywistego używania znaku towarowego — Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego — Rzeczywiste używanie — Pojęcie [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 51 ust. 1 lit. a); rozporządzenie Komisji nr 2868/95, art. 1 zasada 22 ust. 3] (por. pkt 36)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 czerwca 2013 r. (sprawa R 1642/2012‑1) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między L’Oréal a Cosmetica Cabinas, SL

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) L’Oréal zostaje obciążona kosztami postępowania.
3)

Skutki decyzji 2012/635 i rozporządzenia wykonawczego nr 945/2012 utrzymuje się w mocy w odniesieniu do Iran Liquefied Natural Gas do chwili upływu terminu do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 56 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, albo jeśli odwołanie zostanie wniesione w tym terminie, do chwili oddalenia odwołania.
3)

Skutki decyzji 2012/829 i rozporządzenia wykonawczego nr 1264/2012 zostają utrzymane w mocy w odniesieniu do Oil Pension Fund Investment Company do dnia upływu terminu do wniesienia odwołania wskazanego w art. 56 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub, jeśli odwołanie zostanie wniesione w tym terminie, do chwili oddalenia odwołania.
1.

Postępowanie sądowe — Pismo wszczynające postępowanie — Wymogi formalne — Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów — Ogólne odesłanie do innych pism załączonych do skargi — Dopuszczalność — Przesłanki [statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21; regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c)] (por. pkt 32–36, 91, 102, 172–174)
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 11 września 2013 r. (sprawa R 1387/2012-2) w odniesieniu to towarów oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym i należących do klasy 25 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, oraz „usług detalicznej sprzedaży bielizny osobistej damskiej i artykułów bieliźnianych damskich, perfum, wody toaletowej i kosmetyków, bielizny domowej i kąpielowej” oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym i należących do klasy 35 w rozumieniu wspomnianego porozumienia.
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 17 września 2013 r. (sprawa R 1501/2012-2) w odniesieniu to towarów oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym i należących do klasy 25 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, oraz „usług detalicznej sprzedaży bielizny osobistej damskiej i artykułów bieliźnianych damskich, perfum, wody toaletowej i kosmetyków, bielizny domowej i kąpielowej” oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym i należących do klasy 35 w rozumieniu wspomnianego porozumienia.
Gdyby Sąd musiał stwierdzić, że izba odwoławcza Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) popełniła oczywisty błąd w ocenie, odmawiając zawieszenia toczącego się przed nią postępowania odwoławczego w sprawie decyzji Wydziału Sprzeciwów do chwili wydania decyzji w przedmiocie złożonego do Urzędu wniosku o unieważnienie prawa do wcześniejszego znaku towarowego, zostałby nieuchronnie zakwestionowany ogół ocen, których izba ta dokonała w przedmiocie zasadności skargi. Izba odwoławcza nie mogłaby bowiem zbadać skargi i uwzględnić częściowo żądań skarżącego, gdyby zawiesiła postępowanie odwoławcze. Ponadto gdyby decyzja o odmowie zawieszenia została uchylona, izba odwoławcza, rozpatrując ponownie sprawę, byłaby zobowiązana do zawieszenia postępowania odwoławczego, a po upływie okresu zawieszenia do wyciągnięcia konsekwencji z postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wcześniejszego znaku towarowego w odniesieniu do analizy zasadności ogółu argumentów przywołanych przez stronę skarżącą przeciwko decyzji Wydziału Sprzeciwów.

Wynika z tego, że decyzja o odmowie zawieszenia nie może zostać oddzielona od motywów, za pomocą których izba odwoławcza orzekła co do zasadności skargi. W rezultacie gdyby został uwzględniony zarzut, dotyczący niezgodności z prawem odmowy zawieszenia postępowania, Sąd byłby zmuszony zakwestionować zaskarżoną decyzję w całości i tym samym – w zakresie, w jakim skierowano do niego tylko żądania stwierdzenia częściowej nieważności – orzec ultra petita. Skoro Sąd rozpatrujący skargę o stwierdzenie nieważności nie może orzekać ultra petita, orzeczone przez niego stwierdzenie nieważności nie może wykraczać poza to, czego żądała strona skarżąca. Tego rodzaju zarzut autonomiczny, który nie wspiera żądań dotyczących częściowej nieważności należy zatem odrzucić jako niedopuszczalny.

(por. pkt 20, 22, 24, 29, 30)
W przypadku środków ograniczających podjętych wobec Iranu Rada nie ma swobody arbitralnego wyboru sposobu powiadomienia zainteresowanych osób o swoich decyzjach. Wyłącznie w wypadku, gdy niemożliwe jest indywidualne powiadomienie zainteresowanego o treści aktu, w którym przyjęto lub utrzymano w mocy dotyczące go środki ograniczające, opublikowanie ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym skutkuje rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia skargi.

W tym względzie okoliczność, że takie ogłoszenie nie zawiera żadnego wskazania co do możliwości wniesienia przez osoby i podmioty objęte środkami ograniczającymi skargi do Sądu zgodnie z postanowieniami art. 275 akapit drugi TFUE i art. 263 akapity czwarty i szósty TFUE, nie może podważyć ustalenia, że ogłoszenie to umożliwiło zainteresowanemu pozyskanie informacji o treści uzasadnienia umieszczenia go w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi wobec Iranu.

W braku wyraźnego przepisu prawa Unii nie można bowiem uznać, że na instytucjach Unii ciąży ogólny obowiązek informowania jednostek o dostępnych drogach odwołania oraz o warunkach, na jakich mogą z nich skorzystać.

Rozporządzenie nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 961/2010 nie zawiera zaś żadnego przepisu nakładającego na Radę obowiązek wskazania w związku z powiadamianiem w drodze opublikowania ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym dostępnych środków prawnych i warunków, na jakich można z nich skorzystać. W szczególności art. 46 ust. 3 tego rozporządzenia, który dotyczy powiadamiania o uzasadnieniu przyjęcia środków restrykcyjnych wobec zainteresowanych osób i podmiotów, nie zawiera żadnego obowiązku w tym znaczeniu.

(por. pkt 43, 67–69)
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 17 września 2013 r. (sprawa R 1502/2012‑2) w odniesieniu to towarów oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym i należących do klasy 25 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, oraz „usług detalicznej sprzedaży bielizny osobistej damskiej i artykułów bieliźnianych damskich, perfum, wody toaletowej i kosmetyków, bielizny domowej i kąpielowej” oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym i należących do klasy 35 w rozumieniu wspomnianego porozumienia.
1)

Stwierdza się nieważność rozporządzenia Komisji (UE) nr 944/2013 z dnia 2 października 2013 r. dostosowującego do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin w zakresie, w jakim klasyfikuje pak, smołę węglową wysokotemperaturową (WE nr 266-028-2) do substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410).
W ramach rozpatrywaniu sprzeciwu wniesionego przez właściciela niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie handlowym na podstawie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego kwestia, w jakim zakresie oznaczenie chronione w jedynym państwie członkowskim przyznaje swemu właścicielowi prawo do zakazania używania późniejszego znaku towarowego, musi być rozpatrywana w świetle właściwego prawa krajowego.

W takich okolicznościach Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) musi z urzędu, za pomocą środków, które w tym przypadku uzna za stosowne, zasięgnąć informacji o tym prawie krajowym, o ile takie informacje są niezbędne do oceny przesłanek zastosowania rozpatrywanej podstawy odmowy rejestracji, co oznacza, że będzie on brał pod uwagę – poza faktami wyraźnie przedstawionymi przez strony w trakcie postępowania w sprawie sprzeciwu – fakty notoryjne, to znaczy fakty, które mogą być powszechnie znane lub wynikają z powszechnie dostępnych źródeł. Powyższy obowiązek zasięgnięcia w razie potrzeby z urzędu informacji o prawie krajowym ciąży na Urzędzie, gdy dysponuje on już wskazaniami dotyczącymi prawa krajowego – albo w postaci twierdzeń co do jego treści, albo w postaci dowodów, które przedstawiono na rozprawie i na których moc dowodową się powołano.

W tym względzie Urząd powinien wykorzystać wszelkie środki dostępne w ramach przysługującego mu uprawnienia do dokonania weryfikacji, tak aby zasięgnąć informacji na temat właściwego prawa krajowego i przeprowadzić pogłębione badanie w przedmiocie treści i zakresu przepisów przywołanego prawa krajowego pod kątem argumentów wysuniętych stronę przez skarżącą, i to albo z urzędu, albo poprzez wezwanie strony skarżącej do potwierdzenia jej twierdzeń.

(por. pkt 24, 31, 35)