Keywords

Summary



Keywords

1. Konkurencja – Reguły wspólnotowe – Przedsiębiorstwo – Pojęcie – Spółka „uśpiona” – Wyłączenie

(art. 81 ust. 1 WE)

2. Konkurencja – Grzywny – Odpowiedzialność solidarna za zapłatę – Przesłanki

(art. 81 ust. 1 WE)

3. Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Kryteria – Odstraszający charakter grzywny

(art. 81 WE; komunikat Komisji 98/C 9/03, pkt 1 A akapity czwarty, piąty)

Summary

1. Wspólnotowe prawo konkurencji dotyczy działalności przedsiębiorstw. Pojęcie przedsiębiorstwa obejmuje każdy podmiot wykonujący działalność gospodarczą, niezależnie od jego statusu prawnego i sposobu jego finansowania. Działalność gospodarczą stanowi każda działalność polegająca na oferowaniu towarów lub usług na danym rynku.

Spółka „uśpiona” w rozumieniu angielskiego prawa spółek, nieprowadząca żadnej działalności gospodarczej ani nieosiągająca żadnych przychodów nie może zatem zostać uznana za bezpośredniego uczestnika kartelu, ani za odpowiedzialną za naruszenia popełnione w jej imieniu przez inne podmioty z grupy spółek do której ona należy.

(por. pkt 46-49, 74, 86, 87)

2. Komisja ma możliwość przypisania odpowiedzialności za noszące znamiona naruszenia zachowanie spółce dominującej, spółce zależnej lub spółce dominującej solidarnie z jej spółką zależną.

Solidarna odpowiedzialność dwóch przedsiębiorstw oznacza, że zapłata całości kwoty grzywny przez jedno z nich powoduje wygaśnięcie obowiązku zapłaty tej grzywny przez drugie przedsiębiorstwo.

Przedsiębiorstwom może zostać przypisana solidarna odpowiedzialność nawet wówczas, gdy podmioty prawne, które tworzyły przedsiębiorstwo w czasie trwania naruszenia, nie należą już do tej samej grupy. Okoliczność, że przedsiębiorstwo, które prowadziło niezgodne z prawem działania, po zaprzestaniu naruszenia rozpadło się, ponieważ tworzące je podmioty prawne zostały rozdzielone, nie ma zatem wpływu na ich solidarną odpowiedzialność za popełnione naruszenie.

(por. pkt 100, 101, 103, 106)

3. Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 traktatu EWWiS przewidują, że należy uwzględnić rzeczywiste możliwości ekonomiczne wyrządzenia przez sprawców naruszenia znacznej szkody innym podmiotom działającym na rynku, w szczególności konsumentom, oraz określić kwotę grzywny na poziomie, który zapewni jej wystarczająco odstraszający charakter. Można również wziąć pod uwagę fakt, iż duże przedsiębiorstwa posiadają zazwyczaj prawną i gospodarczą wiedzę oraz infrastrukturę, które umożliwiają im łatwiejsze zdanie sobie sprawy, że ich działanie stanowi naruszenie, i mogą być świadome konsekwencji wynikających z prawa konkurencji.

W zakresie dotyczącym tego pierwszego czynnika, zasoby finansowe przedsiębiorstwa powinny być oceniane na dzień nałożenia grzywny. Jeżeli chodzi o drugi czynnik, obrót, na podstawie którego Komisja określa rozmiar badanych przedsiębiorstw, powinien odnosić się do ich sytuacji w czasie trwania naruszenia. Chociaż oba te elementy są bezpośrednio związane z rozmiarem przedsiębiorstwa, chodzi o dwa odrębne powody zwiększenia kwoty wyjściowej grzywny.

Spośród tych dwóch czynników Komisja ma prawo dokonać wyboru tego, który uważa za najistotniejszy dla swojej oceny. Jednakże rozdzielenie tych dwóch czynników i osobne zastosowanie ich do wchodzących w skład jednego podmiotu gospodarczego dwóch spółek, z których jedna jest spółką dominującą drugiej i tylko z tego powodu została uznana za odpowiedzialną za naruszenie, jest sprzeczne z pojęciem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 81 WE. Oczywiście przy obliczaniu kwoty wyjściowej grzywny Komisja może wziąć pod uwagę obrót z roku poprzedzającego wydanie decyzji stwierdzającej to naruszenie (stosując pierwsze kryterium) lub ten z czasu trwania naruszenia (stosując drugie kryterium). Jednakże Komisja nie może przyjąć jako podstawy jednego kryterium, stosując je wyłącznie do jednego z dwóch podmiotów, które uprzednio składały się na podmiot gospodarczy, który popełnił naruszenie. Jeżeli w momencie wydania decyzji, na mocy której zostaje na nie nałożona grzywna za popełnione naruszenie, spółka dominująca i jej spółka zależna nie stanowią już jednego podmiotu gospodarczego w rozumieniu art. 81 WE, Komisja nie może przyjąć obrotu dawnej spółki dominującej osiągniętego w roku poprzedzającym wydanie tej decyzji jako podstawy w celu określenia czynnika odstraszającego mającego zastosowanie do obu spółek stanowiących w okresie wystąpienia okoliczności faktycznych jedno przedsiębiorstwo, które jednak w międzyczasie zostało podzielone. Obrót ten nie odzwierciedla bowiem rzeczywistych możliwości ekonomicznych wyrządzenia przez to przedsiębiorstwo znacznej szkody innym podmiotom w czasie trwania naruszenia.

(por. pkt 123-125, 129, 132, 133)