Artykuł 11 ust. 2 dyrektywy 2008/115 w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który uzależnia ograniczenie czasu obowiązywania zakazu wjazdu od wystąpienia przez danego obywatela państwa trzeciego z wnioskiem o przyznanie mu możliwości skorzystania z takiego ograniczenia.

Artykuł 11 ust. 2 dyrektywy 2008/115 w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by naruszenie zakazu wjazdu i pobytu na terytorium jednego z państw członkowskich, który to zakaz został orzeczony na ponad pięć lat przed datą ponownego wjazdu danego obywatela państwa trzeciego na to terytorium albo przed datą wejścia w życie krajowych przepisów dokonujących transpozycji tej dyrektywy, prowadziło do nałożenia sankcji karnej, chyba że obywatel ten stanowi poważne zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub bezpieczeństwa narodowego.

Dyrektywę 2008/115 w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich należy interpretować w ten sposób, że zakazuje ona państwom członkowskim ustanawiania przepisów, na podstawie których środek w przedmiocie wydalenia lub doprowadzenia do granicy, obowiązujący od co najmniej pięciu lat przed okresem między dniem, do którego należało dokonać transpozycji tej dyrektywy, a dniem, w którym faktycznie doszło do owej transpozycji, może następnie ponownie stanowić podstawę postępowania karnego, w przypadku gdy ów środek opierał się na skazaniu karnym w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) omawianej dyrektywy, a dane państwo członkowskie skorzystało z możliwości przewidzianej w tym przepisie.

W istocie konsekwencją skorzystania przez państwo członkowskie z możliwości przewidzianej w art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2008/115 najpóźniej w momencie upływu terminu do dokonania transpozycji tego aktu jest to, że obywatele państw trzecich, o których mowa w tym przepisie, w ogóle nie są objęci zakresem stosowania omawianej dyrektywy. Natomiast tak długo, jak państwo członkowskie nie skorzystało z tej możliwości po upływie terminu do dokonania transpozycji, w szczególności z tego powodu, że nie dokonało jeszcze transpozycji dyrektywy 2008/115 do swojego prawa krajowego, nie może ono powoływać się na ograniczenie podmiotowego zakresu stosowania tej dyrektywy na podstawie art. 2 ust. 2 lit. b) tego aktu wobec osób, do których mają już zastosowanie skutki wywoływane przez ten akt.

W tych okolicznościach wprowadzone na podstawie wspomnianego art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2008/115, jednak dopiero po upływie terminu do dokonania transpozycji, ograniczenie podmiotowego zakresu stosowania owej dyrektywy nie może być przeciwstawiane osobie, wobec której wydano środek w przedmiocie doprowadzenia do granicy, który obowiązywał od co najmniej pięciu lat, i która to osoba wjechała na terytorium tego państwa członkowskiego po wejściu w życie przepisów krajowych przewidujących skorzystanie z ustanowionej w powyżej wskazanym przepisie możliwości. Dopuszczenie przeciwstawienia faktu skorzystania z możliwości przewidzianej w art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2008/115 wobec takiej osoby, która mogła już bezpośrednio powoływać się na odpowiednie przepisy tej dyrektywy, prowadziłoby do pogorszenia sytuacji owej osoby.

(por. pkt 52–56; pkt 3 sentencji)