Keywords

Summary



Keywords

1. Swoboda przedsiębiorczości – Ograniczenia – Uregulowanie krajowe wymagające uprzedniego zezwolenia administracyjnego na otwieranie nowych aptek w danym regionie

(art. 49 TFUE)

2. Swoboda przedsiębiorczości – Ograniczenia – Uregulowanie krajowe wymagające uprzedniego zezwolenia administracyjnego na otwieranie nowych aptek w danym regionie

(art. 49 TFUE; dyrektywa Rady 85/432, art. 1 ust. 1, 2; dyrektywa 2005/36 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 45 ust. 2 lit. e), g))

Summary

1. Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on zasadniczo na przeszkodzie przepisom krajowym narzucającym limity wydawania zezwoleń na założenie nowych aptek, które stanowią, że:

- w każdym rejonie farmaceutycznym na jednostkę zaludnienia wynoszącą 2800 mieszkańców można utworzyć co do zasady jedną aptekę;

- dodatkową aptekę można utworzyć dopiero, gdy ten stosunek jest wyższy, dla grupy ludności powyżej 2000 mieszkańców; oraz

- poszczególne apteki muszą pozostawać w minimalnej odległości od istniejących już aptek, wynoszącej zgodnie z ogólną zasadą 250 m.

Jednakże art. 49 TFUE stoi na przeszkodzie powyższym przepisom krajowym, o ile podstawowe zasady 2800 mieszkańców lub 250 m uniemożliwiają w jakimkolwiek rejonie o szczególnych cechach demograficznych utworzenie wystarczającej liczby aptek mogących zapewnić odpowiednią opiekę farmaceutyczną, a zadanie sprawdzenia, czy tak jest, należy do sądu krajowego.

W tych okolicznościach państwo członkowskie może uznać, że istnieje ryzyko wystąpienia niedoboru aptek w niektórych częściach jego terytorium, a w związku z tym braku pewnego i należytej jakości zaopatrzenia w produkty lecznicze i w następstwie może przyjąć, zważywszy na wspomniane ryzyko, przepisy stanowiące, że w stosunku do określonej liczby mieszkańców może zostać utworzona tylko jedna apteka, tak aby doprowadzić do rozmieszczenia aptek na terytorium krajowym w sposób równomierny. W celu ustalenia czy omawiane uregulowanie krajowe realizuje w sposób spójny i systematyczny cel polegający na zapewnieniu pewnego i należytej jakości zaopatrzenia ludności w produkty lecznicze, do sądu krajowego należy zbadanie czy właściwe władze korzystają z przewidzianych w omawianym uregulowaniu środków dostosowawczych oraz pozwalających po pierwsze, złagodzić konsekwencje stosowania podstawowej zasady 2800 mieszkańców, po drugie, w zależności od gęstości zaludnienia, zezwolić na zmniejszenie odległości między aptekami, a w ten sposób zwiększyć liczbę aptek dostępnych w bardzo silnie zagęszczonych skupiskach ludności, oraz po trzecie interpretować ogólną zasadę jako zasadę pozwalającą na wydanie zezwolenia na utworzenie apteki w odległości mniejszej niż 250 m nie tylko w zupełnie nadzwyczajnych sytuacjach, lecz za każdym razem, gdy ścisłe stosowanie ogólnej zasady 250 m groziłoby tym, że nie zapewni się odpowiedniego dostępu do opieki farmaceutycznej w niektórych silnie zagęszczonych skupiskach ludności.

Ponadto biorąc pod uwagę, że zważywszy na uznanie przysługujące państwom członkowskim w dziedzinie ochrony zdrowia publicznego, państwo członkowskie może uznać, że system „a minima” nie umożliwia osiągnięcia – z taką samą skutecznością, co obecny system – celu zapewnienia pewnego i należytej jakości zaopatrzenia ludności w produkty lecznicze w mało atrakcyjnych rejonach, nie można uznać, że omawiane przepisy wykraczają poza to, co niezbędne do osiągnięcia zamierzonego celu.

(por. pkt 75-76, 78, 84, 95, 98, 100-102, 105-106, 112-113, pkt. 1 sentencji )

2. Artykuł 49 TFUE w związku z art. 1 ust. 1 i 2 dyrektywy 85/432 dotyczącej koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie niektórych rodzajów działalności w dziedzinie farmacji oraz art. 45 ust. 2 lit. e) i g) dyrektywy 2005/36 w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie kryteriom w uregulowaniu krajowym, zgodnie z którymi dokonuje się wyboru osób uprawnionych do prowadzenia nowych aptek i polegających po pierwsze, na powiększeniu o 20% kwalifikacji zawodowych w zakresie wykonywania zawodu uzyskanych na określonej części terytorium krajowego i po drugie, na tym, że w razie równej liczby punktów uzyskanej w wyniku zastosowania skali oceny zezwoleń udziela się w porządku dającym pierwszeństwo farmaceutom, którzy wykonywali zawód na wspomnianej części terytorium krajowego.

W istocie tego rodzaju kryterium jest oczywiście łatwiejsze do spełnienia przez farmaceutów krajowych, którzy wykonują działalność gospodarczą najczęściej na terytorium krajowym, niż przez farmaceutów będących obywatelami innych państw członkowskich, którzy częściej wykonują tę działalność w innym państwie członkowskim.

(por. pkt 21, 122-125 oraz pkt 2 sentencji)