Okoliczność, że dochodzenie związane ze stosowaniem art. 101 TFUE jest prowadzone przez organ publiczny państwa członkowskiego, a nie przez instytucję Unii, jest bez znaczenia dla objęcia dokumentów przekazanych Komisji przez wspomniany organ na podstawie art. 11 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003 zakresem stosowania art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji. Z brzmienia tego przepisu nie wynika bowiem, że omawiane kontrola, dochodzenie lub audyt są tylko czynnościami instytucji Unii, w przeciwieństwie do tego, co ma miejsce w odniesieniu do art. 4 ust. 3 tego rozporządzenia, który ma na celu ochronę procesu podejmowania decyzji przez instytucję. Otóż ponieważ ochrona uzasadnionych interesów państw członkowskich może w odpowiednim przypadku zostać zagwarantowana za pomocą wyjątków przedmiotowych przewidzianych w art. 4 ust. 1–3 tego rozporządzenia, owe wyjątki powinny być analizowane jako mające na celu nie tylko ochronę czynności Unii, ale także interesów, które są istotne dla państwa członkowskiego, na przykład ochronę czynności kontroli, dochodzenia lub audytu, które wykonywane są przez służby podległe organowi tego państwa członkowskiego.

Co się tyczy postępowania wszczętego przez krajowy organ ochrony konkurencji na podstawie art. 101 TFUE, w przypadku gdy organ ten sprawdza, czy jedno przedsiębiorstwo lub kilka przedsiębiorstw brało udział w ukartowanych zachowaniach, które mogły w znacznym stopniu wpłynąć na konkurencję, zbiera on mające szczególne znaczenie informacje handlowe dotyczące strategii handlowej przedsiębiorstw uczestniczących w tych zachowaniach, ich kwot sprzedaży, udziałów w rynku lub kontaktów handlowych, efektem czego dostęp do dokumentów takiego postępowania kontrolnego może naruszyć ochronę interesów handlowych tych przedsiębiorstw w rozumieniu art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

Istnieje ogólne domniemanie, zgodnie z którym ujawnienie dokumentów przekazanych na podstawie art. 11 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003 zasadniczo stwarza zagrożenie zarówno dla ochrony interesów handlowych przedsiębiorstw, których dotyczą sporne informacje, jak również ściśle z nią powiązanej ochrony celów dochodzenia prowadzonego przez dany krajowy organ ochrony konkurencji w rozumieniu art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

Rozporządzenie nr 1/2003 dotyczy bowiem w szczególności zapewnienia poufności informacji i poszanowania tajemnicy zawodowej w postępowaniach na podstawie art. 101 TFUE, zwłaszcza w ramach mechanizmu służącego informacji ustanowionego w sieci władz publicznych zapewniających przestrzeganie reguł Unii w dziedzinie konkurencji. Cel taki uzasadniony jest zwłaszcza okolicznością, że w postępowaniach tych rozpatrywane są potencjalnie mające szczególne znaczenie informacje handlowe, jak przypomniano w motywie 32 rozporządzenia nr 1/2003. Rozporządzenie to realizuje zatem w dziedzinie dostępu do dokumentów cel odrębny od celu rozporządzenia nr 1049/2001, które ma przyczynić się do ułatwienia w jak największym stopniu korzystania z prawa do dostępu do dokumentów oraz do promowania dobrych praktyk administracyjnych poprzez zapewnienie jak największej możliwej przejrzystości procesu podejmowania decyzji przez władze publiczne i informacji, na których oparte są wydawane przez te władze decyzje.

Ponadto owo domniemanie znajduje zastosowanie również po ostatecznym zakończeniu postępowań prowadzonych przez krajowy organ ochrony konkurencji. W pierwszej kolejności bowiem prawidłowe funkcjonowanie mechanizmu wymiany informacji, ustanowionego w sieci władz publicznych zapewniających przestrzeganie reguł Unii w dziedzinie konkurencji, oznacza, że wymienione w ten sposób informacje pozostają poufne. W drugiej kolejności ograniczenie okresu, w którym znajduje zastosowanie domniemanie ogólne, nie mogłoby w tym szczególnym kontekście być uzasadnione uwzględnieniem prawa do odszkodowania, z którego korzystają podmioty poszkodowane w wyniku naruszenia art. 101 TFUE. Otóż, co się tyczy spornych dokumentów, a mianowicie decyzji, jaką zamierza wydać krajowy organ ochrony konkurencji, i streszczenia sprawy, których przekazanie przewidziane jest w art. 11 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003, to nie w tych dokumentach, lecz właśnie w aktach dochodzenia wspomnianego krajowego organu ochrony konkurencji mogłyby w danym przypadku być zawarte dowody niezbędne do uzasadnienia wniosku o odszkodowanie, nawet gdyby dokumenty te odnosiły się do takich dowodów.

(por. pkt 60–62, 64, 77–79, 82)