ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
77.

Nie rozumiem dlaczego osoba, która nie jest czynna zawodowo, podlegająca art. 18 WE, może korzystać z prawa do przebywania i zamieszkiwania na terytorium państw członkowskich, podczas gdy pracownik z powodu swego statusu jest go pozbawiony. Wszelkie uprawnienia wynikające z art. 18 WE znajdują, jak wspomniałem wyżej, swój szczególny wyraz w art. 39 WE i 43 WE.
63.

W konsekwencji podchodząc do kwestii w sposób bardziej realistyczny, właściwsza jest moim zdaniem analiza, zgodnie z którą w okolicznościach takich jak okoliczności niniejszej sprawy posiadacz pozostałości żywności co do zasady usuwa je lub zamierza je usunąć, dokonując następnie ich odzysku jako odpadów w drodze recyklingu lub ponownego wykorzystania w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) dyrektywy 75/442. Można dodać, że załącznik IIB do dyrektywy wylicza działania mogące prowadzić do odzysku, wymieniając między innymi recykling i regenerację substancji organicznych.
46.

Następnie odnosząc się do twierdzenia rządu włoskiego, złożonego w trakcie rozprawy, że sporne czynności, które zasadniczo należą do dziedziny robót publicznych takich jak tworzenie nasypów i tuneli, są regulowane ogromną ilością przepisów krajowych, należy wskazać, że może to tylko prowadzić do wyłączenia omawianych materiałów z zakresu dyrektywy, jeżeli należałyby do jednej z kategorii odpadów, o których mowa w art. 2 ust. 1 dyrektywy. Niemniej jednak wyraźnie nie dzieje się tak w tym przypadku, ponieważ gleba i kamienie z urobku nie stanowią odpadów „wynikających z poszukiwania, wydobywania, przetwarzania oraz składowania zasobów mineralnych” lub z „działalności odkrywkowej” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) ppkt ii).
W świetle całości powyższych rozważań proponuję Trybunałowi, aby odpowiedział w następujący sposób na pytania prejudycjalne postawione przez Arbetsdomstolen:

„W sytuacji, w której państwo członkowskie nie posiada systemu uznawania zbiorowych umów za powszechnie stosowane, dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług i art. 49 WE powinny być interpretowane w ten sposób, że stoją na przeszkodzie temu, by organizacje związków zawodowych usiłowały, poprzez podejmowanie działań zbiorowych w formie blokady lub działania solidarnościowego, zmusić usługodawcę innego państwa członkowskiego do przystąpienia do stawki płac, określonej zgodnie z porozumieniem o przystąpieniu do umowy zbiorowej, faktycznie stosowanej do przedsiębiorstw krajowych tego samego sektora działalności znajdujących się w podobnej sytuacji, zawartej w pierwszym państwie członkowskim, na terytorium którego delegowani są czasowo pracownicy innego państwa członkowskiego, o ile działania zbiorowe są uzasadnione względami interesu ogólnego, takimi jak ochrona pracowników oraz walka z dumpingiem socjalnym, i nie są prowadzone w sposób nieproporcjonalny w stosunku do realizacji tych celów.

W ramach badania proporcjonalności działań zbiorowych sąd krajowy powinien między innymi zweryfikować, czy warunki pracy i zatrudnienia, przewidziane w umowie zbiorowej rozpatrywanej w sprawie przed sądem krajowym i od jakich organizacje związkowe uzależniły stosowanie ww. stawki płac, są zgodne z art. 3 ust. 10 dyrektywy 96/71 oraz czy inne warunki, którym podlega także stosowanie tejże stawki, oznaczają rzeczywistą korzyść, która przyczyniałaby się w znacznym stopniu do ochrony socjalnej pracowników delegowanych oraz nie pokrywają się z ewentualną ochroną, identyczną lub zasadniczo porównywalną do tej, jaka jest oferowana tym pracownikom przez ustawodawstwo lub umowę zbiorową znajdujące zastosowanie do usługodawcy w państwie członkowskim, w którym posiada on siedzibę”.
101.

Należy również wskazać, że Komisja nie kwestionuje tego, że przepisy przejściowe SGB V są właściwe do zagwarantowania realizacji dwojakiego celu opisanego w pkt 95 powyżej. W szczególności Komisja przyznaje — moim zdaniem słusznie — że odwołując się do postępowania psychoterapeutów przed dniem wejścia w życie systemu limitów wprowadzonego ustawą z dnia 16 czerwca 1998 r., to znaczy do uczestniczenia w świadczeniu opieki psychoterapeutycznej w okresie referencyjnym, przepisy przejściowe SGB V zapobiegają wszelkim próbom ze strony zainteresowanych do szybkiego dostosowania się, jeszcze na krótko przed chwilą lub w samej chwili wejścia w życie ustawodawstwa wprowadzającego ten system limitów, do przesłanek dających prawo do uzyskania pozwolenia niezależnie od rzeczywistego zapotrzebowania na opiekę medyczną. Jak to wyjaśnia Komisja, krąg uprawnionych jest zatem ograniczony do psychoterapeutów, którzy nie dostosowywali się w zamierzony sposób do nowych przepisów, lecz wykonywali już w przeszłości działalność na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej niezależnie od mającego wejść w życie w dniu 1 stycznia 1999 r. systemu limitów stosowanych do ich zawodu.
4.

Zgodnie z art. 55 WE, art. 45 WE stosuje się do swobody świadczenia usług ustanowionej w art. 49 WE. Artykuł 45 akapit pierwszy WE stanowi: „Postanowienia niniejszego rozdziału nie mają zastosowania do działalności, która w jednym z państw członkowskich jest związana, choćby przejściowo, z wykonywaniem władzy publicznej”.
56.

Niemniej jednak od powyższego przypadku należy odróżnić możliwość zakwestionowania przed sądami krajowymi zgodności z prawem decyzji Komisji zezwalającej na pomoc. Możliwość ta istnieje co do zasady wtedy ( 34 ), gdy jednostka nie była zobowiązana do wystąpienia do sądów wspólnotowych w terminie do wniesienia skargi ( 35 ). Taki przypadek nie zachodzi tutaj choćby z tego powodu, że zgodnie z dotychczasowymi ustaleniami skarga nie była dopuszczalna. Ewentualnie sąd krajowy musi w tym przypadku zwrócić się do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w kwestii ważności decyzji ( 36 ).
16.

W związku z tym Hovrätten för Övre Norrland postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 9 ust. 3 dyrektywy […] zezwala państwom członkowskim na wyłączenie mazutu za pomocą przepisu o charakterze generalnym z zakresu stosowania art. 8 dyrektywy z takim skutkiem, że państwo członkowskie może postanowić, iż jednostka, która sama i dla własnego użytku nabyła mazut w innym państwie członkowskim, gdzie produkt ten został dopuszczony do obrotu, i która sama przetransportowała go do państwa członkowskiego przeznaczenia, jest zobowiązana do zapłacenia podatku akcyzowego w tym ostatnim państwie członkowskim niezależnie od sposobu przetransportowania mazutu? 2) W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie pierwsze — czy art. 9 ust. 3 dyrektywy […] jest zgodny z podstawowymi zasadami traktatu dotyczącymi swobodnego przepływu towarów, jak również z zasadą proporcjonalności wobec tego, że celem art. 9 ust. 3 dyrektywy wydaje się być zniechęcanie jednostek do transportowania olejów mineralnych poprzez ustanowienie wyjątku od zasady ogólnej, zgodnie z którą, w przypadku towarów nabytych przez jednostki dla własnego użytku i przez nie transportowanych podatek akcyzowy jest pobierany w państwie członkowskim, gdzie towary te zostały nabyte? Czy taki cel jest zgodny z podstawą prawną dyrektywy wskazaną przez Radę, czy też art. 9 ust. 3 dyrektywy jest niezgodny z prawem? 3) W przypadku przeczącej odpowiedzi na pytanie pierwsze — czy dokonany przez jednostkę transport 3000 litrów mazutu w trzech kontenerach powszechnie zwanych kontenerami »na produkty płynne luzem« — które mogą być dopuszczone do transportu substancji niebezpiecznych, zwłaszcza płynnych, w ramach wykonywania działalności gospodarczej — umieszczonych na ciężarówce stanowi nietypowy środek transportu w rozumieniu art. 9 ust. 3 dyrektywy […]? 4) Czy jest zgodne z art. 7 ust. 4 dyrektywy […] wydanie przez państwo członkowskie przepisu, na podstawie którego jednostka, która sama nabyła dla własnego użytku mazut w innym państwie członkowskim, gdzie produkt ten został dopuszczony do obrotu, i która sama przetransportowała go do docelowego państwa członkowskiego nietypowym środkiem transportu w rozumieniu art. 9 ust. 3 dyrektywy, jest zobowiązana do ustanowienia zabezpieczenia zapłaty podatku akcyzowego, jak również do posiadania w trakcie dokonywania transportu uproszczonego dokumentu towarzyszącego oraz dowodu ustanowienia zabezpieczenia zapłaty podatku akcyzowego?”.
111.

Jednak zgodnie z informacjami, którymi dysponuje Trybunał, należy przypuszczać, że przyjęte rozporządzenie nie zawierało żadnych istotnych zmian w stosunku do notyfikowanego projektu. Wydaje się, że notyfikowany pierwotnie projekt zawierał zakaz co do zasady użytkowania skuterów wodnych poza drogami wodnymi. Wygląda na to, że ostatecznie przyjęta zmiana polegała na dodaniu do rozporządzenia jedynie zobowiązania władz lokalnych do wyznaczenia dalszych obszarów wodnych do użytku przez skutery wodne. Zmiana ta nie stanowi „zmiany wpływającej w istotny sposób” w rozumieniu dyrektywy informacyjnej. Zmiana ta bowiem nie tylko nie sprawiła, że przepisy stały się bardziej surowe, lecz nawet je złagodziła, również z punktu widzenia ewentualnego wpływu na przepływ towarów, którego ochronę, za pomocą prewencyjnej kontroli, ma na celu dyrektywa. Jednak to do sądu krajowego należy rozstrzygnięcie, czy w niniejszym przypadku nastąpiły istotne zmiany w notyfikowanym projekcie, które nie zostały ponownie notyfikowane, ponieważ to on jest właściwy do udzielania wykładni prawa krajowego oraz może ustalić daty i treść poszczególnych notyfikacji, niezbędne do tego rozstrzygnięcia.
17.

Jednakże Komisja nie otrzymała żadnych dalszych informacji dotyczących przyjęcia wspomnianych zmian i w związku z tym w dniu 19 grudnia 2003 r. skierowała do Republiki Włoskiej uzasadnioną opinię, wzywając ją do podjęcia działań niezbędnych w celu zastosowania się do zobowiązań, które na niej ciążą na mocy art. 28 WE w terminie dwóch miesięcy od daty jej doręczenia. Ponieważ opinia ta pozostała bez odpowiedzi, Komisja, pismem, które wpłynęło do sekretariatu Trybunału w dniu 4 marca 2005 r., wniosła w trybie art. 226 WE niniejszą skargę.
52.

W dniu 16 września 2008 r. wydany został wyrok w sprawie Sot. Lélos Kai Sia ( 29 ). Trybunał orzekł w nim, że chociaż art. 82 WE ma zastosowanie do praktyk przedsiębiorstw farmaceutycznych zajmujących pozycję dominującą mających na celu uniknięcie wszelkiego wywozu równoległego z danego państwa członkowskiego do innych państw członkowskich, przedsiębiorstwa takie powinny jednak móc podjąć rozsądne i proporcjonalne środki, jeżeli wymaga tego ochrona ich własnych interesów handlowych ( 30 ). Można tu zwrócić uwagę, iż w sprawie Loendersloot (która nie dotyczyła oczywiście produktów farmaceutycznych) Trybunał orzekł, że jeżeli wykazano, że właściciel znaku towarowego umieścił na opakowaniu lub na etykiecie produktu oznaczonego jego marką numery identyfikacyjne w celach, które z punktu widzenia prawa wspólnotowego są uzasadnione (takich jak wywiązanie się z przewidzianego prawem zobowiązania, ułatwienie zwrotu produktów wadliwych lub zwalczanie fałszerstw), lecz także po to, by zapewnić sobie możliwość wykrycia słabych punktów organizacji sprzedaży, a przez to zwalczać równoległy obrót handlowy jego produktami, to zgodnie z postanowieniami traktatu dotyczącymi konkurencji podmioty zaangażowane w równoległy obrót handlowy winny domagać się ochrony przed działaniami tego drugiego rodzaju ( 31 ).
16.

Komisja uznała, że odpowiedzi te nie były satysfakcjonujące i w dniu 1 lipca 2002 r. skierowała do Republiki Greckiej uzasadnioną opinię, a w dniu dodatkowo uzupełnienie do uzasadnionej opinii, wzywając to państwo członkowskie do podjęcia niezbędnych działań do zastosowania się do tych opinii w terminie dwóch miesięcy od ich doręczenia. Republika Grecka odpowiedziała na opinie pismami z dnia , z dnia i z dnia
Pogląd sugerujący, że niniejsza sprawa dotyczy „kwestii politycznej”, w odniesieniu do której najmniejszy nawet przejaw ingerencji sądowej byłby niewłaściwy, nie nadaje się według mnie do obrony. Twierdzenie, że dany środek jest konieczny dla utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa, nie może prowadzić do całkowitego odstępstwa od ogólnych zasad prawa wspólnotowego ani do pozbawienia jednostek ich praw podstawowych. Nie umniejsza to doniosłości interesu polegającego na utrzymaniu międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa; oznacza to po prostu, że obowiązkiem sądów pozostaje ocena zgodności z prawem środków mogących sprzeciwiać się równie doniosłym interesom, których ochrona powierzona została tym sądom. Sędzia Murphy, zajmując odrębne stanowisko w sprawie Korematsu toczącej się przed Sądem Najwyższym Stanów Zjednoczonych, trafnie spostrzegł, że:

„Podobnie jak inne twierdzenia stojące w sprzeczności z prawami konstytucyjnymi dochodzonymi przez jednostkę, twierdzenie [to] winno podlegać procedurze kontroli sądowej zmierzającej do ustalenia jego zasadności oraz do wyeliminowania jego sprzeczności z innymi interesami. Dopuszczalne granice [swobodnego uznania] oraz ocena, czy w konkretnym przypadku zostały one przekroczone, są kwestiami natury prawnej” ( 40 ).
87.

Dokonując powyższego stwierdzenia, sąd krajowy nie zrozumiał myśli przewodniej i celu systemu pomocy wspólnotowej. Zasadnicze znaczenie ma również to, że nie zdecydował się on na złożenie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym. Nie był on oczywiście do tego zobowiązany, gdyż nie jest on sądem, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu, co wówczas wiązałoby się z bardziej surowymi wymogami art. 234 akapit ostatni WE (wydaje się również, że Tribunale civile di Roma kierował swoją uwagę na niewłaściwy aspekt zagadnienia, zadając sobie pytanie, czy odesłanie prejudycjalne jest „niezbędne”). Wskutek powyższego Trybunał nie miał na tym etapie możliwości zbadania struktury i celów rozporządzenia nr 2499/82. Jeżeli miałby taką możliwość, to uważam że prawdopodobnie doszedłby on do tego samego wniosku co Sąd Pierwszej Instancji, to znaczy, że istnieje luka prawna w rozporządzeniu nr 2499/82 prowadząca do odmiennego traktowania producentów wina w zależności od tego, czy ich państwo członkowskie wybrało procedurę na podstawie art. 9 czy też na podstawie art. 10; że ta odmienność w traktowaniu nie jest uzasadniona; zaś odpowiedzialność za to naruszenie spoczywa na instytucji wspólnotowej, która opracowała rozporządzenie nr 2499/82, to znaczy na Komisji ( 45 ). Choć odpowiedzi udzielone sądowi krajowemu spowodowałyby (w sposób nieunikniony), że skarżące nie odzyskałyby należnej im pomocy wspólnotowej w drodze ich interwencji w postępowaniu przed sądem krajowym, to jednak wówczas powzięłyby w sposób obiektywny świadomość, że roszczenie należy skierować przeciwko Komisji. Jest zatem oczywiste, że dla celów wniesienia skargi o naprawienie szkody na podstawie art. 235 WE przedawnienie rozpoczęłoby bieg w odniesieniu do nich od tego momentu.
76.

Po pierwsze, dane przedstawione przez skarżącą nie wydają mi się szczególnie znaczące przede wszystkim dlatego, że odnoszą się ogólnie do sprzedaży wina i piwa, przez co nie pozwalają na odrębne rozważenie przebiegu sprzedaży tych dwóch kategorii konkurujących ze sobą produktów. Po drugie, o ile prawdą jest, że z danych statystycznych załączonych przez Komisję wynika, iż w okresie od 1997 do 2003 r. sprzedaż piwa ciągle rosła, o tyle wzrost ten nie był stały. W 1998 r., tj. w rok po obniżeniu stawki podatku akcyzowego, wzrost sprzedaży wyniósł zaledwie 2,8%, co stanowi najmniejszą kwotę w okresie 1997–2003, podczas gdy w 1999 r. zanotowano wzrost sprzedaży o 15,4%, a zatem znacznie wyższy niż wzrost zanotowany w 1997 r. w związku z obniżeniem stawki podatku akcyzowego. Lata następujące po 1999 r., z wyjątkiem 2003 r., wykazują niemal stały wzrost sprzedaży o około 10%. Dane te pozwalają moim zdaniem na wysnucie przypuszczenia, że inne czynniki poza czynnikiem podatkowym wywołały wpływ na przebieg sprzedaży piwa w okresie referencyjnym, a tym samym na rozbieżność w ilości sprzedaży wina i piwa, jaka powstała w owym okresie. Co się tyczy wina, dane statystyczne Systembolaget owszem wykazują załamanie w 1997 r., tj. w roku zastosowania zmniejszonej stawki podatku akcyzowego do piwa, jednakże już w następnym roku sprzedaż wina wzrasta ponownie o 2,7%, czyli w niemal identycznym stopniu co wzrost zanotowany w tym samym roku w odniesieniu do piwa (2,8%). Od 1998 r. przebieg sprzedaży wina wykazywał tendencję zwyżkową, choć nie miała ona charakteru stałego.
58.

Dlatego też wyłączenie to, podobnie jak na przykład wyłączenie zawarte w art. 30 WE, nie może być uznane za wyłączenie automatyczne lub blankietowe, na które państwa członkowskie mogą się powoływać bez względu na konkretne okoliczności. Artykuł 296 WE powinien być przez państwa członkowskie stosowany do każdego przypadku oddzielnie, a w takich okolicznościach jak te ocenie powinno podlegać każde pojedyncze zamówienie. Zgodnie z art. 296 WE środki podejmowane przez państwa członkowskie związane z produkcją lub handlem bronią, amunicją i materiałem wojennym muszą być konieczne w celu ochrony podstawowych interesów jego bezpieczeństwa. Co więcej, art. 296 WE zawiera warunek, iż „środki takie nie mogą negatywnie wpływać na warunki konkurencji na wspólnym rynku w odniesieniu do produktów, które nie są przeznaczone wyłącznie do celów wojskowych” (wyróżnienie własne). Ponadto art. 296 WE ma zastosowanie jedynie do produktów wymienionych na liście zawartej w decyzji Rady z dnia 15 kwietnia 1958 r. ( 29 ).
20.

Rząd niemiecki wyraża wątpliwość co do dopuszczalności części pytania związanej z wykładnią pojęcia „dostawa wody” w załączniku D pkt 2 do szóstej dyrektywy. Uważa on, iż rozstrzygnięcie postępowania przed sądem krajowym nie jest uzależnione od wykładni załącznika D pkt 2 do szóstej dyrektywy, gdyż jest bezsporne, że skarżący, układając podłączenia domowe wody, prowadził działalność gospodarczą stosownie do art. 2 ust. 3, zdanie pierwsze UStG. Kwestia załącznika D pkt 2 do szóstej dyrektywy pozostaje zatem bez znaczenia dla sprawy oraz ma charakter hipoteczny. Pozwany uważa, iż orzeczenie Trybunału dotyczące załącznika D pkt 2 do szóstej dyrektywy miałoby znaczenie dla sporu w postępowaniu przed sądem krajowym jedynie wówczas, gdyby do Trybunału zwrócono się o rozważenie, czy jeżeli układanie podłączeń domowych wody nie wchodzi w zakres załącznika D pkt 2, to czy skarżący, prowadząc taką działalność, działał jako podatnik stosownie do art. 4 ust. 5 przedmiotowej dyrektywy. Do Trybunału nie zwrócono się jednak z tym pytaniem.
94.

Więzy łączące pacjenta i osobę, która go leczy, są bowiem moim zdaniem mocniejsze niż przywiązanie do jakiegoś produktu wynikające po prostu z przyzwyczajeń konsumenckich. Stosunek ten w dziedzinie leczenia oparty jest na zaufaniu pacjenta do leczącej go osoby lub do placówki ochrony zdrowia i dotyczy usług, dla których wymogi dotyczące jakości są w oczywisty sposób wyższe. Zaufanie to bierze się początkowo z reputacji przedstawiciela danego zawodu lub placówki ochrony zdrowia i, ogólnie rzecz biorąc, wzmacnia się wraz ze świadczeniem pacjentowi usług.
Zgodnie z brzmieniem § 37 TKG, zatytułowanego „Procedura analizy rynku”:

„1. Organ regulacyjny, uwzględniając przepisy Wspólnot Europejskich, przeprowadza z urzędu w regularnych odstępach czasu nieprzekraczających dwóch lat analizę odnośnych rynków zdefiniowanych w rozporządzeniu przewidzianym w § 36 ust. 1. Procedura ta ma na celu, jak już zostanie stwierdzone, czy na danym odnośnym rynku jedno lub więcej przedsiębiorstw posiada znaczną pozycję lub też czy na tym rynku występuje efektywna konkurencja, cofnięcie, utrzymanie, zmiana lub nałożenie specyficznych wymogów regulacyjnych.

2. Jeżeli w ramach tej procedury organ regulacyjny dojdzie do wniosku, że na odnośnym rynku jedno lub więcej przedsiębiorstw posiada znaczną pozycję i że w konsekwencji na rynku tym nie występuje efektywna konkurencja, to jest on zobowiązany do nałożenia na to przedsiębiorstwo lub na te przedsiębiorstwa odpowiednich specyficznych wymogów regulacyjnych, o których mowa w art. 38–46 lub w art. 47 ust. 1. O ile dotyczą one odnośnego rynku, wymogi uprzednio obowiązujące dla przedsiębiorstw podlegają, w zależności od wyniku procedury i mając na względzie cele regulacji, zmianie lub ponownemu nałożeniu przez organ regulacyjny.

3. Jeżeli organ regulacyjny stwierdzi w wyniku procedury, że na odnośnym rynku występuje efektywna konkurencja i że w konsekwencji żadne przedsiębiorstwo nie posiada znacznej pozycji na tym rynku, to nie może on nałożyć wymogów regulacyjnych zgodnie z ust. 2 z zastrzeżeniem art. 47 ust. 2; w tym przypadku procedura w odniesieniu do tego rynku zostaje umorzona na mocy opublikowanej decyzji organu regulacyjnego. O ile na tym rynku specyficzne wymogi regulacyjne wciąż obowiązują przedsiębiorstwa, zostają one uchylone na mocy decyzji. Decyzja ta wyznacza również rozsądny termin, nie dłuższy niż sześć miesięcy, wejścia w życie tego uchylenia.

4. W przypadku rynków ponadpaństwowych wskazanych w decyzji Komisji Europejskiej właściwe krajowe organy regulacyjne przeprowadzą analizę rynku w ścisłej współpracy, mając na uwadze treść wytycznych w sprawie analizy rynku i oceny znacznej pozycji rynkowej, a następnie stwierdzą wspólnie, czy jedno lub więcej przedsiębiorstw ma znaczną pozycję na tym rynku lub czy występuje na nim efektywna konkurencja. Ustępy 1, 2, 3 i 5 stosują się odpowiednio.

5. Status strony mają jedynie przedsiębiorstwa, w odniesieniu do których nałożono, zmieniono lub uchylono specyficzne wymogi regulacyjne.

6. Użytkownicy i operatorzy usług i sieci łączności są zobowiązani do współpracy w ramach procedury przewidzianej w art. 36 i 37 w zakresie określonym w art. 90.

7. Organ regulacyjny publikuje decyzje podjęte na mocy ust. 2, 3 i 4, a ich kopie przekazuje Komisji Europejskiej.

[…]”.
84.

Zanim przejdę do badania rzeczonych trudności pragnę podkreślić, że o ile w niniejszym stanie faktycznym analizowane rozporządzenie stoi na przeszkodzie dokonywaniu wpisu rozpatrywanego przeniesienia własności na rzecz kupującego nr 3, o tyle nie prowadzi ono samo przez się do nieważności czy też rozwiązania umowy sprzedaży i porozumienia w sprawie przeniesienia własności zawartych przez strony przed ujęciem tego kupującego we wspomnianym wykazie, ani tym samym nie powoduje powstania po stronie sprzedających obowiązku zwrotu ceny sprzedaży. Zakaz udostępniania zasobów gospodarczych kupującemu nr 3 jest środkiem o charakterze pilnym i tymczasowym, który obowiązuje dopóty, dopóki obowiązuje system ustanowiony na mocy rozporządzenia w celu zastosowania środków o charakterze tymczasowym przyjętych przez Radę Bezpieczeństwa i dopóty nazwisko owego kupującego figuruje w owym wykazie, które jak już powiedziałem jest okresowo i regularnie uaktualniany. Rozporządzenie dopuszcza zatem sytuacje, w których prawo krajowe łączy z aktami wcześniejszymi, w przypadkach takich jak ten rozpatrywany, skutki inne niż nieważność lub rozwiązanie aktu, a mianowicie stanowi o zawieszeniu postępowania w sprawie dokonania wpisu i uznaniu ich zdolności do stanowienia skutecznej podstawy prawnej dla kupujących do korzystania z tych uprawnień, które nie wymagają wpisu do księgi wieczystej i które zostały już nabyte poprzez ich częściowe wykonanie przed wprowadzeniem zakazu ustanowionego w rozporządzeniu.
53.

Ponadto art. 16a ust. 3 dyrektywy 2001/83 stanowi, że „w przypadkach gdy właściwe organy uznają, że tradycyjny ziołowy produkt leczniczy spełnia kryteria dopuszczenia zgodnie z art. 6 lub wpisu do rejestru [rejestracji] na podstawie art. 14, przepisy [rozdziału 2a dotyczącego przepisów szczególnych, mających zastosowanie do tradycyjnych ziołowych produktów leczniczych] nie mają zastosowania”. Jak wskazuje motyw czwarty dyrektywy 2004/24 „wspomniana procedura uproszczona powinna być stosowana wyłącznie, w przypadku gdy niemożliwe jest uzyskanie zezwolenia [pozwolenia] na dopuszczenie do obrotu w zastosowaniu dyrektywy 2001/83/WE, […]. Podobnie nie powinna ona mieć zastosowania do homeopatycznych produktów leczniczych, podlegających obowiązkowi uzyskania zezwolenia [pozwolenia] na dopuszczenie do obrotu lub do wpisu do rejestru [rejestracji] na mocy [tej] dyrektywy”.