Wynika stąd, że art. 31 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 konwencji montrealskiej należy interpretować w ten sposób, że wymagają one, aby skarga została złożona w formie pisemnej i przedstawiona przewoźnikowi lotniczemu w terminach przewidzianych w art. 31 ust. 2 tej konwencji. Ponadto, ze względu na szczególny związek między art. 31 ust. 2 a art. 31 ust. 3 konwencji montrealskiej, o którym wspomniano w pkt 26 niniejszego wyroku, skargi nie można uznać za skutecznie wniesioną do przewoźnika lotniczego w przewidzianych terminach w rozumieniu ust. 4 tego artykułu, jeżeli nie została ona wniesiona w formie pisemnej, zgodnie z wymogiem określonym w ust. 3 wskazanego artykułu.

Postanowienia zawarte w art. 31 ust. 2 i 3 konwencji montrealskiej mają natomiast charakter uzupełniający. O ile w art. 31 ust. 2 tej konwencji ograniczono się do ustalenia terminów, w których różne rodzaje skarg powinny być zgłaszane przewoźnikowi lotniczemu, o tyle w art. 31 ust. 3 tej konwencji wyjaśniono, po pierwsze, w jaki sposób skargi te należy zgłaszać przewoźnikowi, a po drugie, w jakiej formie owe skargi powinny być wnoszone, przy czym uściślenie to pozostaje bez wpływu na obowiązek dochowania terminów przewidzianych w art. 31 ust. 2.

W tym względzie należy przede wszystkim wskazać, że z art. 31 ust. 2 konwencji montrealskiej wynika w szczególności, że w przypadku powstania szkody osoba posiadająca tytuł do dostawy musi wnieść skargę do przewoźnika bezzwłocznie po odkryciu szkody i najpóźniej w przewidzianych w tym postanowieniu terminach, odpowiednio dla bagażu i ładunku. Ponadto zgodnie z art. 31 ust. 3 tej konwencji każda skarga musi mieć formę pisemną i zostać przekazana lub wysłana w przewidzianych dla jej wniesienia terminach.

Artykuł 31 ust. 2 i 3 Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, zawartej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby wymóg formy pisemnej uznać za spełniony, w sytuacji gdy przedstawiciel przewoźnika lotniczego zapisuje za wiedzą pasażera zgłoszenie szkody albo na papierze, albo elektronicznie poprzez wprowadzenie go do systemu informatycznego tego przewoźnika, pod warunkiem że pasażer ten może zweryfikować prawidłowość treści skargi, która została zapisana i wprowadzona do tego systemu, a w stosownym wypadku poprawić, uzupełnić lub całkowicie zmienić jej treść przed upływem terminu przewidzianego w art. 31 ust. 2 tej konwencji.

Chociaż złożenie skargi leży wyłącznie w gestii pasażera, to z treści art. 31 konwencji montrealskiej nie wynika wcale, że przy wnoszeniu swej skargi nie może on korzystać z pomocy innych osób. Przysługujące pasażerowi uprawnienie do skorzystania z pomocy innych osób pozwala mu także – jak miało to miejsce w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym – na skorzystanie z pomocy przedstawiciela przewoźnika lotniczego, polegającej na ujęciu złożonego przezeń oświadczenia ustnego w formie pisemnej i wprowadzeniu go do utworzonego w tym celu systemu informatycznego tego przewoźnika.

Nie można zaprzeczyć, że odpowiednie interesy pasażera i przewoźnika lotniczego, którego ów przedstawiciel jest pracownikiem, są odmienne, a wręcz przeciwstawne. Ten pierwszy podnosi bowiem, że w jego bagażu powstała szkoda, za którą odpowiedzialność ma ponosić ten drugi. Cel ochrony interesów konsumentów w międzynarodowym transporcie lotniczym, jak też potrzeba zapewnienia, aby ustne oświadczenie pasażera zostało spisane wiernie i uczciwie, mogą zostać w wystarczający sposób zagwarantowane poprzez zapewnienie, aby dany pasażer mógł sprawdzić prawidłowość tekstu skargi, ujętej w formie pisemnej i wprowadzonej do systemu informatycznego przez przedstawiciela przewoźnika lotniczego, oraz aby w stosownym wypadku mógł on poprawić, uzupełnić lub całkowicie zmienić jej treść przed upływem terminu przewidzianego w art. 31 ust. 2 konwencji montrealskiej.

(zob. pkt 42, 44–47; pkt 3 sentencji)