ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
53.

Twierdzenie to ma zastosowanie również do przypadków, gdy przepływ zysków przewidziany przez fińską ustawę o przepływach pieniężnych wewnątrz grupy zostanie poszerzony o przepływy transgraniczne. Jeżeli podatnicy mogliby dowolnie wybrać państwo członkowskie, w którym zamierzają opodatkować swoje zyski, i odliczaliby od podstawy opodatkowania zyski jednej ze spółek w celu doliczenia ich do podstawy opodatkowania innej spółki należącej do grupy mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, doszłoby do naruszenia podziału władztwa podatkowego opartego na zasadzie terytorialności.
40.

W pkt 29 powyżej, w którym także powołano odpowiednią część mojej opinii w sprawie Hartmann w tej kwestii, wskazałem już, że zasiłek wychowawczy służy długookresowym celom demograficznym poprzez przyznanie wynagrodzenia osobom korzystającym z przerwy w zatrudnieniu lub niepodejmującym działalności zawodowej, aby mogły one opiekować się swoimi dziećmi w najwcześniejszym okresie dzieciństwa. Tym samym zmierza do stymulowania liczby urodzeń w Niemczech. W świetle tego celu jest całkowicie oczywiste, że warunki przewidziane w § 1 ust. 1 BErzGG nie są związane z zatrudnieniem. Podzielam zdanie Bundessozialgericht w zakresie, w jakim stwierdza on, że wymóg wykonywania w Niemczech działalności zawodowej, przekraczającej wymiar zajęcia dodatkowego jest raczej nielogiczny w stosunku do zasiłku wychowawczego, w szczególności dlatego, że celem tego zasiłku jest umożliwienie skorzystania z przerwy w zatrudnieniu oraz że oczywista jest sprzeczność we współistnieniu wyłączenia osób wykonujących pracę w pełnym wymiarze czasu pracy oraz wymogu polegającego na tym, że pracownicy przygraniczni muszą wykonywać działalność zawodową przekraczającą wymiar zajęcia dodatkowego.
57.

Nie jest łatwo zająć stanowisko w tej kwestii, ponieważ sporne sformułowanie zawarte w okólniku jest trudne do interpretacji. Stanowi ono, iż: „w odniesieniu do niemożności łączenia prowadzenia agencji windykacji wierzytelności z innymi rodzajami działalności […] uważa się, iż agencje te nie są uprawnione do wykonywania działalności finansowej regulowanej przepisami dekretu ustawodawczego nr 385/93, które są zastrzeżone wyłącznie dla pośredników finansowych wyraźnie wpisanych do rejestru ad hoc ministra skarbu”. Termin „niemożność łączenia”, który został tu zastosowany, na pierwszy rzut oka przemawia za interpretacją dokonaną przez Komisję, ponieważ wskazuje on na prawną niemożność równoczesnego wykonywania ( 43 ) działalności w zakresie windykacji wierzytelności oraz działalności bankowej i kredytowej. Nawet jeżeli, jak twierdzi pozwana, termin ten jest niewłaściwy, może on w każdym razie prowadzić przedsiębiorstwa bankowe i finansowe mające siedziby w innym państwie członkowskim do przekonania, że nie mogą one prowadzić we Włoszech działalności w zakresie windykacji wierzytelności i zniechęcać je do składania w tym celu wniosku o zezwolenie do włoskiej policji. Tymczasem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem „zasady pewności prawna i ochrony jednostek wymagają jednoznacznego sformułowania, które pozwoliłoby zainteresowanym osobom zapoznanie się z ich prawami i obowiązkami w sposób jasny i dokładny, a organom sądowym pozwoliłoby na zapewnienie ich przestrzegania” ( 44 ). Zgodnie ze wspomnianym orzecznictwem, Trybunał orzekł konkretnie, iż niepewność prawna, jeśli chodzi o kryteria, które muszą być spełnione, jest czynnikiem zniechęcającym przedsiębiorców do świadczenia usług ( 45 ).
15.

Otóż w niniejszej sprawie wyraźnie wynika, że dokonana przez klienta zaliczkowa zapłata tytułem zadatku nie następuje bez przyjęcia zobowiązania przez Société thermale wraz z zapłatą tej kwoty. Po pierwsze, Société thermale dokonuje rezerwacji, to jest przyjmuje zobowiązanie do oddania do dyspozycji klienta pokoju w uzgodnionej dacie. Wykonanie usługi rezerwacji logicznie oznacza obowiązek powstrzymania się od zawarcia umowy z osobą trzecią z naruszeniem tego zobowiązania oraz obowiązek poszanowania prawa klienta do odwołania rezerwacji. Po drugie, Société thermale nie przyjmuje na siebie zobowiązania, że klienci będą mieli całkowicie bezpłatny dostęp do określonych urządzeń i usług w uzgodnionym momencie. W rzeczywistości w celu przyznania takiej korzyści wymaga zapłaty określonej kwoty, którą będzie mogła zatrzymać w przypadku odwołania rezerwacji. Wydaje się oczywiste, że istnieje dwustronny, wzajemny związek pomiędzy ową usługą rezerwacji a zapłatą dokonaną przez klienta.
Prawdą jest, że w wyroku w sprawie Meints Trybunał jednoznacznie oddalił twierdzenia rządów dwóch państw członkowskich, że rozporządzenie nr 1612/68 nie przewiduje możliwości przenoszenia przywilejów socjalnych. Przy tej okazji Trybunał powołał się na wyżej wymieniony motyw czwarty preambuły tego rozporządzenia i na fakt, że art. 7 odnosi się bez ograniczeń do pracowników będących obywatelami państwa członkowskiego ( 40 ). Pomimo że Trybunał ujął to dosyć ogólnie, wydaje mi się, że reakcja Trybunału w związku z tym zagadnieniem była spowodowana szczególnym charakterem rozpatrywanego w niniejszej sprawie świadczenia socjalnego, które było niewątpliwie związane z zatrudnieniem, i co za tym idzie, mogło być uznane za podlegające przenoszeniu. Odwołanie Trybunału do preambuły nie oznacza moim zdaniem, że pracownik przygraniczny korzysta z równego traktowania w odniesieniu do wszelkich przywilejów socjalnych dostępnych w państwie członkowskim miejsca pracy, tak jak wskazałem w pkt 52 powyżej. W tym względzie zgadzam się z rzecznikiem generalnym C.O. Lenzem, który w swojej opinii w sprawie Meints stwierdził:

„Moim zdaniem nie są uzasadnione obawy […], że biorąc pod uwagę taką ocenę sytuacji pracownika przygranicznego, świadczenia pomocy społecznej będą mogły być przenoszone, czemu wyraźnie stara się zapobiec rozporządzenie nr 1408/71, a rozporządzenie nr 1612/68 w sposób dorozumiany.

[…] Konkretna umowa o pracę powinna stanowić warunek przyznania przywileju socjalnego. Co do zasady przynajmniej wymóg ten został uwzględniony przez Trybunał w postaci odniesienia do obiektywnego statusu pracownika i do umowy o pracę przy definiowaniu przywilejów socjalnych. Nie ma zatem powodu do wypłaty w przyszłości świadczeń pomocy społecznej poza granice państwa w wyniku stosowania art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1612/68. Warunek posiadania statutu pracownika i umowy o pracę powodują wyłączenie klasycznych świadczeń z pomocy społecznej” ( 41 ).
68.

Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, co następuje: Aby dokonać w konkretnym przypadku w całości lub w części odmowy stosowania lub cofnąć stosowanie tytułu II dyrektywy 90/434, nie jest konieczny konkretny przepis mający na celu transpozycję art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 90/434. W tym celu należy raczej odwołać się do przepisów ogólnych prawa krajowego, w tym do ogólnych zasad krajowego prawa konstytucyjnego lub administracyjnego, pod warunkiem że będą one interpretowane i stosowane zgodnie z prawem wspólnotowym, a w szczególności zgodnie z celami dyrektywy 90/434, jak również z art. 11 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy. Bezpośrednie stosowanie art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 90/434 na niekorzyść jednostki jest natomiast niedopuszczalne w takim samym stopniu jak bezpośrednie stosowanie określonego w prawie wspólnotowym ogólnego zakazu nadużycia prawa.
82.

Stoję na stanowisku, że w niniejszej sprawie obie te przesłanki zostały spełnione. Przede wszystkim na początku procedury Industrias Químicas del Vallés próbowała bezowocnie współdziałać z Syngentą, ponieważ ta ostatnia wycofała się z procedury. Industrias Químicas del Vallés starała się więc, również bezskutecznie, nabyć badania i analizy od Syngenty. Ponadto, opierając się na piśmie, które zostało do niej przesłane w październiku 1999 r. przez państwo członkowskie sprawozdawcę, skarżąca mogła zasadnie spodziewać się, że nie będzie od niej wymagane, by dokończyła dokumentację ( 37 ), ale by dostarczyła badania i dodatkowe informacje konieczne do dokonania oceny po tym, jak zbadana zostanie cała dostępna dokumentacja, w tym badania przedstawione przez Syngentę. W takich warunkach żądanie z lutego 2001 r., by dostarczyła państwom członkowskim i Komisji do dnia 15 marca 2001 r. uaktualnioną dokumentację skróconą i, na żądanie, dokumentację kompletną, stanowi zdarzenie, które chociaż nie mieści się w pojęciu siły wyższej, do takiego się zbliża, ponieważ było niemożliwe do przewidzenia i znajdowało się poza zakresem wpływu decyzji Industrias Químicas del Vallés, przez co stało się niemożliwe do wykonania.
61.

Mając na uwadze powyższe rozważania, proponuję, by Trybunał udzielił na pytanie Rechtbank van eerste aanleg te Hasselt następującej odpowiedzi: Artykuł 43 WE sprzeciwia się uregulowaniu dotyczącemu podatku od spadków regionu państwa członkowskiego, zgodnie z którym udziały w spółce rodzinnej lub wierzytelności wobec takiej spółki są zwolnione od podatku, jeśli spółka ta w okresie trzech lat poprzedzających śmierć spadkodawcy zatrudniała co najmniej pięciu pracowników oraz jeśli spadkobiercy utrzymają to zatrudnienie przez kolejne pięć lat, lecz zwolnienie to ograniczone jest do przypadku, gdy pracownicy zatrudnieni są w tymże regionie.
14.

W opinii wyżej wymienionych stron wynika to tak z brzmienia samego rozporządzenia, jak i jego przedmiotu i celów. Powołując się na orzecznictwo Trybunału ( 6 ), podnoszą one, co do zasady, że rozporządzenie wyłącza jedynie opłaty bezpośrednio i nieodłącznie związane z wypłacanymi kwotami, co nie zachodzi w niniejszym przypadku. Niektóre spośród przywołanych stron na poparcie swych twierdzeń powołują się na obecnie obowiązujące rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych ( 7 ), które uchyliło rozporządzenie nr 4253/88, a które precyzuje, między innymi, iż „[n]ie mają miejsca żadne potrącenia, wstrzymania lub późniejsze szczególne opłaty, które mogłyby obniżyć powyższe kwoty” (podkreślenie moje).
96.

Co więcej, środowisko to nie jedyna „horyzontalna” kwestia (art. 6 WE), o której mówi traktat WE — wystarczy choćby wspomnieć o równości płci (art. 3 ust. 2 WE), zakazie dyskryminacji (art. 12 ust. 1 WE) czy zdrowiu publicznym (art. 152 ust. 1 WE) — i absolutnie nie znajduję powodu, dla którego ten właśnie przymiot miałby — jak twierdzi Rada i kilka państw członkowskich — być uznany za decydujący w odniesieniu do kompetencji do zobowiązywania do penalizacji określonych czynów.
48.

Zbadania wymaga w pierwszej kolejności, czy wymieniony termin do wystąpienia o udostępnienie brzmienia aktu stosuje się również, gdy skarżącym jest instytucja, jako skarżący uprzywilejowany ( 12 ). Przeciwko temu można by argumentować, że w przypadku zaskarżonej decyzji nie chodzi o „akt dotyczący” Parlamentu w rozumieniu tego orzecznictwa. Parlamentu nie dotyczy on w takim zakresie bezpośrednio, jak na przykład prywatnego przedsiębiorstwa. Odpowiednio w przypadku przedsiębiorstwa znacznie prostsze jest stwierdzenie, że został wydany akt, który go dotyczy, wymagający zapoznania się z pełnym jego brzmieniem. Sytuacja Parlamentu jako uprzywilejowanego skarżącego nie daje się porównać z taką sytuacją, gdyż liczne spośród wydawanych decyzji mogłyby potencjalnie dać podstawę do ich zaskarżenia przez Parlament. W przypadku, gdy istniejąca wiedza o potencjalnie zaskarżalnym akcie rodzi dla Parlamentu obowiązek wystąpienia o udostępnienie jego brzmienia to obowiązek ten ustanawia jednocześnie niebagatelne wymagania dla organizacji pracy parlamentarnej. Tym samym obowiązywanie terminu do wystąpienia o udostępnienie brzmienia aktu może stanowić dodatkową przeszkodę w efektywnym wykonaniu prawa do wniesienia skargi przez Parlament.
88.

Po drugie, rzecznik generalny Trabucchi w opinii przedstawionej w przywołanej wyżej sprawie Bresciani podkreślił, że incydentalne zastosowanie dyspozycji prawa międzynarodowego, takiego jak Konwencja z Yaoundé z roku 1963, okazało się konieczne w celu określenia zakresu zobowiązania przyjętego przez państwo członkowskie, pomimo pojawienia się wątpliwości co do właściwości Trybunału Sprawiedliwości do wyjścia poza prostą egzegezę i stwierdzenie ważności aktu wspólnotowego ( 56 ).
136.

Należy jednak podkreślić, iż co do zasady, w okolicznościach takich jak te w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy uchwalona zostanie dyrektywa, jako akt wspólnotowego prawa wtórnego, może ona być interpretowana w kontekście leżących u jej podstaw zasad ogólnych i z zasadami tymi konfrontowana. Dlatego ogólne zasady prawa — do których odwołuje się Trybunał na podstawie art. 220 WE jako do części pierwotnego prawa wspólnotowego — znajdują swój wyraz i urzeczywistnienie w konkretnych aktach prawa wspólnotowego. Podejście takie zostało w istocie przyjęte przez Trybunał w wyroku wydanym w sprawie Caballero ( 56 ), do którego odwołuje się wyrok w sprawie Mangold ( 57 ). Także i w tej sprawie ogólna zasada równości i niedyskryminacji nie jest stosowana w sposób autonomiczny, lecz w drodze wykładni dyrektywy Rady 80/987/EWG ( 58 ).
66.

Wspólnotowe prawo celne w odniesieniu do szeregu towarów przewiduje obniżenie należności celnych lub zwolnienie z cła ze względu na ich przeznaczenie (procedura ostatecznego przeznaczenia). Zastosowanie obniżonej stawki celnej opiera się zasadniczo na Nomenklaturze Scalonej zawartej w załączniku I sekcja II do rozporządzenia nr 2658/87, prawie stosowanym ratione temporis. Przewidywała ona, że zawieszenie poboru należności celnych w odniesieniu do towarów przeznaczonych do włączenia do statków, łodzi lub pozostałych jednostek pływających wymienionych w rozporządzeniu, do celów ich budowy, naprawy, konserwacji lub przebudowy oraz w odniesieniu do towarów przeznaczonych do umieszczenia w takich statkach, łodziach lub pozostałych jednostkach pływających lub do ich wyposażenia.
Już w swojej propozycji rozporządzenia nr 647/2005 ( 24 ) Komisja wezwała Parlament Europejski oraz Radę do sprawdzenia pozycji załącznika. W projekcie uzasadnienia Rady odnośnie do przyjęcia wspólnego stanowiska ( 25 ) Rada wyjaśnia, iż starała się uzyskać zgodność co do kryteriów wprowadzania pozycji do załącznika IIa oraz na tej podstawie dojść do porozumienia w sprawie klasyfikacji większości pozycji ( 26 ). Nie można było osiągnąć jednomyślności odnośnie do propozycji Komisji, by usunąć niektóre pozycje z załącznika IIa, ponieważ zainteresowane państwa członkowskie twierdziły, że pozycje spełniały wymagania art. 4 ust. 2a rozporządzenia nr 1408/71 w nowym brzmieniu ( 27 ). Jednak w celu umożliwienia przyjęcia rozporządzenia Rada zgodziła się:

„pozostawić te pozycje w załączniku IIa do momentu wyjaśnienia odpowiednich kryteriów w drodze dalszego orzecznictwa Trybunału, co potem ewentualnie może doprowadzić do zmiany tego załącznika” ( 28 ).
134.

W pytaniu czwartym sąd krajowy w istocie dąży do ustalenia, czy Francja, po zawarciu z jednym z państw konwencji obejmującej klauzulę o niedyskryminacji umożliwiającej osobom prawnym mającym siedzibę w tym państwie skuteczne ubieganie się o przyznanie zwolnienia przewidzianego w art. 990E ust. 3 CGI, musi na podstawie art. 56 WE i 43 WE rozciągnąć tę korzyść podatkową w taki sposób, aby obejmowała ona osoby prawne mające siedzibę w innym państwie członkowskim, np. w Luksemburgu, które nie jest związane z Francją konwencją zawierającą taką klauzulę o niedyskryminacji, wówczas gdy takie osoby prawne posiadają nieruchomość we Francji. Innymi słowy, pytanie ma na celu ustalenie, czy art. 56 WE i 43 WE wywierają skutek w postaci rozciągnięcia na osoby prawne, które dla celów celów podatkowych są rezydentami innych państw członkowskich i które posiadają nieruchomości we Francji, korzyści podatkowych wynikających z klauzuli o niedyskryminacji występującej w umowie zawartej pomiędzy Francją a innym państwem członkowskim albo państwem trzecim.
99.

W wyroku w sprawie Océano Grupo Editorial i Salvat Editores Trybunał — choć nie powołał się wprost na orzecznictwo przywołane powyżej w pkt 94 — uznał w odniesieniu do klauzuli jurysdykcyjnej wpisanej do umowy zawartej między konsumentem a sprzedawcą lub dostawcą w rozumieniu dyrektywy 93/13, że skuteczną ochronę konsumenta można osiągnąć jedynie wtedy, gdy sąd krajowy ma możliwość uwzględnienia z urzędu nieuczciwego charakteru tej klauzuli w rozumieniu tej dyrektywy ( 38 ). Do wniosku tego Trybunał doszedł w owej sprawie na podstawie następujących rozważań przedstawionych w pkt 26 owego wyroku: „Celu art. 6 dyrektywy [93/13], który nakłada na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia, by konsumenci nie byli związani nieuczciwymi klauzulami umów, nie dałoby się osiągnąć, gdyby konsumenci mieli obowiązek sami podnieść kwestię nieuczciwości tych klauzul. W sporach o wartości często niewielkiej wynagrodzenia za usługi prawne mogą przewyższać wartość wchodzących w grę interesów, co może odwieść konsumenta od sprzeciwienia się stosowaniu nieuczciwej klauzuli. Choć w sporach tego rodzaju przepisy procesowe wielu państw członkowskich zezwalają jednostkom na samodzielne stawanie w sprawie, to istnieje niebagatelne ryzyko, że głównie z powodu niewiedzy konsument nie podniesie kwestii nieuczciwości powołanej przeciw niemu klauzuli”.
46.

W tym względzie należy przypomnieć po pierwsze, że dyrektywa 75/106 została wydana na podstawie art. 94 WE (dawnego art. 100 traktatu WE) dotyczącego zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, które mają bezpośredni wpływ na ustanowienie lub funkcjonowanie wspólnego rynku. Po drugie, dyrektywa 88/316, za pomocą której dodano do dyrektywy sporne przepisy miała za podstawę prawną art. 95 WE (dawny art. 100a traktatu WE).
Paragraf 4.3 Besluit van de Staatssecretaris van Financiën z dnia 20 czerwca 1995 r., Nr. VB 95/2120 (zwany dalej „komunikatem 38”) ( 8 ) określa następujące wymogi dla dokumentów potwierdzających odbiór towarów w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej:

„Jeśli towary są dostarczane na rzecz odbiorców zagranicznych »z zakładu« lub »z magazynu« (transakcje z odbiorem towarów), to charakter wewnątrzwspólnotowy dostawy nie wynika […] z listu przewozowego lub dokumentów przewozowych dostawcy. Mogą jednak istnieć okoliczności, w których dostawca również w takiej sytuacji może być przekonany, że odbiorca zagraniczny transportuje towary do innego państwa członkowskiego. Zgromadzone przez administrację dokumenty i prowadzone rejestry nie są wystarczające, musi to być stały odbiorca, chyba że dostawca wie, iż wykonane na rzecz tego odbiorcy dostawy wewnątrzwspólnotowe były źródłem problemów, przy czym odbiorca złożył ponadto oświadczenie w tym przedmiocie. Takie oświadczenie na piśmie, które powinno zostać podpisane przez osobę, która odbiera dostarczone towary musi zawierać co najmniej nazwisko odbiorcy, a jeśli odbiorca nie odbiera towarów osobiście nazwisko osoby, która czyni to w imieniu odbiorcy, numer rejestracyjny pojazdu, który służył do transportu towarów, numer faktury, w której dostarczone towary zostały wyszczególnione, miejsce do którego odbiorca będzie transportował towary, jak również potwierdzenie, że odbiorca jest gotowy do udzielenia Belastingdienst szczegółowych informacji dotyczących przeznaczenia towarów. Wzór takiego oświadczenia znajduje się w załączniku.

W odniesieniu do transakcji z odbiorem towarów, w której nie występuje stały odbiorca i zapłata za towary jest dokonywana w gotówce, a dostawca nie dysponuje również dokumentami, które potwierdzają charakter wewnątrzwspólnotowy dostawy, to znaczy w przypadkach, w których poza fakturą wystawioną na rzecz odbiorcy zagranicznego (w której podany został zagraniczny numer identyfikacyjny do celów podatku VAT) nie są dostępne żadne dokumenty z których wynika wewnątrzwspólnotowy charakter dostawy, dostawca nie może skutecznie żądać zastosowania zerowej stawki podatkowej. W tych okolicznościach dostawca może uniknąć groźby zaległości w podatku VAT, wykazując niderlandzki podatek VAT w fakturze wystawionej na rzecz nabywcy. Nabywca jest zobowiązany, w przypadku przemieszczenia tych towarów do innego państwa członkowskiego, powiadomić o tym niderlandzkie organy podatkowe. Na podstawie tego zawiadomienia może on dokonać odliczenia naliczonego niderlandzkiego podatku VAT”.
51.

W tym zakresie nie jest rozstrzygające jedynie to, czy podatnik dążył przy użyciu figuranta na terytorium kraju do przeniesienia dostawy wewnątrzwspólnotowej na późniejszą transakcję w łańcuchu dostaw, przy czym organy podatkowe nie uznały włączenia pośrednika za czynność pozorną (pytanie drugie). Jeśli państwo członkowskie nie określiło w ustawie terminu na udokumentowanie czynności, to w ramach rozstrzygnięcia w przedmiocie zwolnienia od podatku dostawy wewnątrzwspólnotowej tym bardziej należy uwzględnić wszelkie istotne okoliczności danego przypadku. W tym zakresie istotne jest w szczególności ewentualne zawinienie podatnika w odniesieniu do opóźnionego udokumentowania czynności, jak również to, czy niedokonanie zapisów księgowych we właściwym czasie może prowadzić do zagrożenia poboru podatku.
4.

Artykuł 4 dyrektywy ptasiej zawiera przepisy określające, jakie tereny państwa członkowskie powinny klasyfikować jako OSO ptactwa. Również tam — w ust. 4 zdanie pierwsze — była początkowo uregulowana ochrona tych terenów: „1. Gatunki wymienione w załączniku I podlegają specjalnym środkom ochrony dotyczącym ich naturalnego siedliska w celu zapewnienia im przetrwania oraz reprodukcji na obszarze ich występowania. W związku z powyższym należy brać pod uwagę: a) gatunki zagrożone wyginięciem, b) gatunki podatne na szczególne zmiany w ich naturalnym siedlisku, c) gatunki uznane za rzadkie z uwagi na niewielkie populacje lub ograniczone lokalne występowanie, d) inne gatunki wymagające szczególnej uwagi ze względu na specyficzny charakter ich naturalnego siedliska. Tendencje i wahania w poziomach populacji są uwzględniane przy dokonywaniu oceny. Państwa członkowskie dokonują klasyfikacji przede wszystkim najbardziej odpowiednich obszarów pod względem liczby i powierzchni jako obszarów specjalnej ochrony dla zachowania tych gatunków, z uwzględnieniem wymogów ich ochrony w ramach morskiego i lądowego obszaru geograficznego, do którego niniejsza dyrektywa ma zastosowanie. 2. Państwa członkowskie podejmują podobne środki w odniesieniu do regularnie występujących gatunków wędrownych niewymienionych w załączniku I, mając na uwadze potrzebę ich ochrony w ramach morskiego i lądowego obszaru geograficznego, do którego niniejsza dyrektywa ma zastosowanie, w odniesieniu do obszarów ich wylęgu, pierzenia i zimowania oraz miejsc postoju wzdłuż ich tras migracji. W tym celu państwa członkowskie zwracają szczególną uwagę na ochronę terenów podmokłych, w szczególności tych o znaczeniu międzynarodowym. 3. […] 4. W odniesieniu do obszarów ochrony, określonych w ust. 1 i 2, państwa członkowskie podejmują właściwe kroki w celu uniknięcia powstawania zanieczyszczenia lub pogorszenia warunków naturalnych siedlisk lub jakichkolwiek zakłóceń wpływających na ptactwo, o ile będą mieć one znaczenie w odniesieniu do celów niniejszego artykułu […]”.
W dniu 9 lipca 2004 r. Secretary of State zwrócił się do House of Lords o zezwolenie na wniesienie apelacji od wyroków Court of Appeal w tych połączonych sprawach. Po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 27 października 2004 r. Appellate Committee of the House of Lords postanowił na podstawie art. 234 WE zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:

„Czy art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego do układu stowarzyszeniowego podpisanego w Brukseli w dniu 23 listopada 1970 r. należy interpretować w ten sposób, iż od dnia jego wejścia w życie w państwie członkowskim zabrania on temu państwu członkowskiemu wprowadzania nowych ograniczeń w odniesieniu do warunków i procedury wjazdu na jego terytorium obywatela tureckiego, który zamierza podjąć działalność gospodarczą w tym państwie członkowskim?”.
OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO

CHRISTINE STIX-HACKL

przedstawiona w dniu 21 września 2006 r. ( 1 )

Sprawa C-318/05

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Republice Federalnej Niemiec

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 18 WE, 39 WE, 43 WE, 49 WE — Przepisy w dziedzinie podatku dochodowego — Czesne — Ograniczenie prawa do odliczenia do czesnego płaconego prywatnym instytucjom krajowym”

(zobacz sprawa C-76/05 Zb.Orz. str. I-6849)

( 1 ) Język oryginału: niemiecki.