ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
8

Landgericht Dortmund uwzględnił wniosek Bundesverband. Odrzucił go natomiast sąd apelacyjny. Sąd ten uznał, że podanie numeru telefonu nie jest niezbędne do tego, by umożliwić bezpośrednie porozumiewanie się klienta z usługodawcą. Taki rodzaj porozumiewania się można bowiem zapewnić za pośrednictwem formularza on-line, przy którym jakakolwiek postronna osoba nie włącza się do komunikacji między potencjalnym klientem a DIV. Ponadto ze względu na to, że DIV odpowiada na zadane przez klientów pytania w czasie wynoszącym 30–60 minut, spełnienie wymogu szybkiego porozumiewania się również jest zagwarantowane.
26

Co się tyczy tej procedury legislacyjnej, należy zauważyć, że — jak wynika z uwag na piśmie Komisji Wspólnot Europejskich — w pierwotnym projekcie zmiany dyrektywy 80/987 przygotowanym przez tę instytucję figurowało wyrażenie „przedsiębiorstwo posiadające zakłady na terytorium co najmniej dwóch państw członkowskich” oraz że w projekcie tym „zakład” zdefiniowany był jako „każde miejsce wykonywania działalności, w którym pracodawca wykonuje działalność gospodarczą niemającą charakteru tymczasowego, przy wykorzystaniu zasobów ludzkich i majątkowych”. Należy zaś przypomnieć, po pierwsze, że podczas analizy tego projektu przez Radę Unii Europejskiej Komisja zaproponowała zastąpienie pojęcia „zakład” pojęciem „działalność” i to sformułowanie zostało ostatecznie przyjęte, a po drugie, że wymieniona wyżej definicja również nie pojawia się w ostatecznej wersji dyrektywy 2002/74. Ta zmiana brzmienia art. 8a wskazuje na wolę prawodawcy wspólnotowego rozszerzenia zakresu stosowania tego przepisu i nieograniczania go do przedsiębiorstw posiadających oddziały lub zakłady w kilku państwach członkowskich.
23

W tych okolicznościach Juzgado de lo Mercantil no 3 de Barcelona postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy gwarancję, że przejmujący, który nabywa przedsiębiorstwo w upadłości lub jednostkę produkcyjną tego przedsiębiorstwa, nie odpowiada za zadłużenie wynikłe z umów o pracę lub stosunków pracy, jeżeli postępowanie upadłościowe powoduje uruchomienie ochrony co najmniej równorzędnej do tej, która jest przewidziana w dyrektywach wspólnotowych, należy rozumieć jako dotyczącą wyłącznie zobowiązań bezpośrednio związanych z umowami o pracę lub stosunkami pracy, czy też, w kontekście pełnej ochrony praw pracowniczych i utrzymania zatrudnienia, gwarancja ta powinna obejmować również inne umowy, niebędące ściśle umowami o pracę, lecz dotyczące lokali, w których prowadzona jest działalność przedsiębiorcy lub określonych środków lub narzędzi produkcji niezbędnych do kontynuowania tej działalności? 2) W tym samym kontekście gwarancji praw pracowniczych, czy nabywca jednostki produkcyjnej może uzyskać gwarancję sądu prowadzącego postępowanie upadłościowe i dokonującego przysądzenia nie tylko w odniesieniu do uprawnień wynikających z umów o pracę, ale również innych umów lub zobowiązań upadłego niezbędnych dla zapewnienia kontynuacji działalności? 3) Czy ten, kto nabywa przedsiębiorstwo w upadłości lub jego jednostkę produkcyjną, zobowiązując się do utrzymania wszystkich lub niektórych umów o pracę i przejmując wynikające z nich zobowiązania, uzyskuje gwarancję, że nie będzie można żądać od niego spełnienia lub przenieść na niego innych zobowiązań zbywającego związanych z umowami lub stosunkami, w które wstąpił, w szczególności podatkowych lub wynikających z zadłużenia wobec instytucji zabezpieczenia społecznego, lub praw, jakie mogą być wykonywane przez uprawnionych i zobowiązanych z umów zawartych przez upadłego i przeniesionych na nabywcę jako całość lub w postaci jednostki produkcyjnej? 4) Reasumując, czy dyrektywę 23/2001, w części dotyczącej przenoszenia jednostek produkcyjnych lub przedsiębiorstw, co do których w trybie sądowym lub administracyjnym orzeczono niewypłacalność i likwidację, można rozumieć w ten sposób, że zezwala ona na ochronę nie tylko umów o pracę, ale także innych umów, mogących mieć bezpośredni wpływ na utrzymanie umów o pracę? 5) Na koniec, czy redakcja art. 149 ust. 2 prawa upadłościowego, w części dotyczącej przejęcia przedsiębiorstwa, nie jest sprzeczna z art. 5 ust. 2 lit. a) ww. dyrektywy 23/2001 w zakresie, w jakim przejęcie przenosi na przejmującego zobowiązania upadłego lub niewypłacalnego wynikające z umów o pracę i z umowami tymi związane, w szczególności zadłużenie wobec instytucji zabezpieczenia społecznego, jakie mogło ciążyć na upadłym?”.
33

W odniesieniu do argumentu podniesionego przez Królestwo Hiszpanii, zgodnie z którym zawód kontrolera ruchu lotniczego nie należy do zakresu stosowania dyrektyw 89/48 i 92/51, ponieważ nie jest to „zawód regulowany” z uwagi na brak „dyplomu” w rozumieniu tych dyrektyw, który uprawniałby do wykonywania tego zawodu, należy stwierdzić, że pojęcie zawodu regulowanego w rozumieniu wyżej powołanych dyrektyw należy do prawa wspólnotowego, a z definicji zawartych w art. 1 lit. c) i d) dyrektywy 89/48 i art. 1 lit. e) i f) dyrektywy 92/51 wynika, że określony zawód należy uważać za regulowany, jeżeli dostęp do danej działalności zawodowej lub jej wykonywanie uregulowane jest w przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych ustanawiających system, którego skutkiem jest wyraźne zastrzeżenie tej działalności zawodowej dla osób, które spełniają określone warunki i zamknięcie dostępu dla osób, które tych warunków nie spełniają (zob. podobnie wyrok z dnia 13 listopada 2003 r. w sprawie C-313/01 Morgenbesser, Rec. s. I-13467, pkt 49).
30

Na wzór art. 234 WE, art. 35 UE uzależnia zwrócenie się do Trybunału od tego, aby sąd krajowy „uzna[ł], że decyzja w tej kwestii jest niezbędna do wydania wyroku”, stąd orzecznictwo Trybunału dotyczące dopuszczalności pytań prejudycjalnych przedłożonych w trybie art. 234 WE co do zasady pozostaje aktualne w stosunku do wniosków złożonych do Trybunału w trybie art. 35 UE (zob. w szczególności wyrok z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie C-467/05 Dell’Orto, Zb.Orz. s. I-5557, pkt 39 i przywołane orzecznictwo).
49

Z ogółu powyższych uwag wynika, że na przedłożone pytanie należy odpowiedzieć, iż wykładni art. 20 dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że określa on zobowiązania państw członkowskich jedynie w odniesieniu do dostępu a nie przyłączenia stron trzecich do systemów przesyłowych i dystrybucyjnych energii elektrycznej oraz że nie stanowi on, iż system dostępu do systemów, który państwa członkowskie zobowiązane są wdrożyć, ma umożliwić uprawnionemu odbiorcy możliwość wyboru, według własnego uznania, rodzaju systemu, do którego pragnie zostać przyłączony. Wykładni rzeczonego art. 20 należy dokonywać również w ten sposób, że nie sprzeciwia się obowiązywaniu uregulowań krajowych, które stanowią, iż urządzenia uprawnionego odbiorcy mogą zostać przyłączone do systemu przesyłowego wyłącznie, jeżeli operator systemu dystrybucyjnego odmówi, ze względu na nałożone wymagania techniczne i eksploatacyjne, przyłączenia do systemu dystrybucyjnego urządzeń uprawnionego odbiorcy znajdujących się na obszarze określonym w koncesji operatora systemu dystrybucyjnego. Do sądu krajowego należy jednak zbadanie, czy wdrożenie i stosowanie tego systemu odbywa się w oparciu o obiektywne i niedyskryminacyjne w odniesieniu do użytkowników systemu kryteria.
6

Artykuł 7 dyrektywy 96/9, zatytułowany „Przedmiot ochrony”, ustanawia prawo sui generis w następujący sposób: „1. Państwa członkowskie ustanawiają prawo dla producenta bazy danych, wymagającej jakościowej lub ilościowej, istotnej inwestycji dla uzyskania weryfikacji lub prezentacji jej zawartości, prawo do ochrony przed pobieraniem danych lub wtórnym ich wykorzystaniem w całości lub w istotnej części, co do jakości lub ilości. 2. Do celów niniejszego rozdziału: a) »pobieranie danych« oznacza stałe lub czasowe przeniesienie całej lub istotnej części zawartości bazy danych na inny nośnik danych, w jakikolwiek sposób i w jakiejkolwiek formie; b) »wtórne wykorzystanie« oznacza każdą formę publicznego udostępnienia całości lub istotnej części zawartości bazy danych przez rozpowszechnianie kopii, przez najem, transmisję on-line lub w innej formie. Pierwsza sprzedaż kopii bazy danych we Wspólnocie przez uprawnionego lub za jego zgodą wyczerpuje prawo do kontrolowania dalszej odsprzedaży tej kopii we Wspólnocie. Wypożyczanie do użytku publicznego nie jest pobieraniem danych lub wtórnym ich wykorzystaniem. 3. Prawo określone w ust. 1 może być przeniesione, odstąpione lub udzielone na podstawie licencji umownej. 4. Prawo przewidziane w ust. 1 stosuje się niezależnie od tego, czy określona baza danych kwalifikuje się do ochrony na podstawie prawa autorskiego lub innych praw. Ponadto prawo to stosuje się niezależnie od kwalifikowania się zawartości danej bazy danych do ochrony na podstawie prawa autorskiego lub innych praw. Ochrona baz danych na mocy prawa określonego w ust. 1 jest bez uszczerbku dla praw istniejących w odniesieniu do ich zawartości. 5. Niedozwolone jest powtarzające się i systematyczne pobieranie danych lub wtórne ich wykorzystanie w nieistotnej części, jeśli czynności te są sprzeczne z normalnym korzystaniem z tej bazy danych lub w sposób nieuzasadniony naruszają słuszne interesy producenta bazy danych”.
87

Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że obowiązek uzasadnienia spoczywający na Sądzie na mocy art. 36 zdanie pierwsze i art. 53 akapit pierwszy regulaminu Trybunału nie wymaga, by Sąd przedstawił wywód, w którym zająłby się w sposób wyczerpujący każdym z wysuniętych przez strony postępowania argumentów z osobna. Udzielone przez Sąd uzasadnienie może więc być dorozumiane, jeżeli tylko pozwala ono osobie, której dane orzeczenie Sądu dotyczy, zapoznać się z powodami wydania takiej właśnie decyzji i dostarcza Trybunałowi wystarczająco dużo danych, by mógł on sprawować przysługującą mu kontrolę (zob. ww. wyrok w sprawie Degussa przeciwko Komisji i Radzie, pkt 103).
29

Z uwagi 2 lit. a) do sekcji XVI CN wynika poza tym, że części maszyn będące towarami objętymi dowolną pozycją w dziale 84 lub 85, jak w niniejszym przypadku pozycją 8541, należą do tej pozycji bez względu na rodzaj maszyny, do której są przeznaczone. Co prawda uwaga 2 lit. b) stanowi, że jeżeli części maszyn nadają się do stosowania wyłącznie lub głównie do rodzaju maszyn należących do określonej pozycji, należy je klasyfikować wraz z tymi maszynami. Należy niemniej jednak stwierdzić, że ostatnia z wymienionych zasad nie znajduje zastosowania do łączników optycznych, skoro są one przeznaczone do licznych typów maszyn i urządzeń, a nie wyłącznie do kategorii marginalnej maszyn i urządzeń objętych pozycją 8543 CN („elektryczne maszyny i urządzenia wykonujące indywidualne funkcje, niewymienione ani niewłączone gdzie indziej w niniejszym dziale”).
27

Natomiast w myśl stanowiska mniejszościowego, po pierwsze, istnieją wątpliwości co do tego, czy dyplom T.G. Chatzithanasisa można uważać za „dyplom” w rozumieniu art. 1 lit. a) dyrektywy 92/51, a po drugie — jako że zgodnie z art. 149 WE i 150 WE treść nauczania i organizacja systemów edukacyjnych, a także treść i organizacja kształcenia zawodowego należą do wyłącznej kompetencji państw członkowskich — Republika Grecka nie jest zobowiązana do uznawania świadectw wydawanych po ukończeniu nauki w ośrodkach wolnych nauk, które nie są oficjalnie uznane.
1)

Wprowadzając system uprzednich pozwoleń dotyczących wprowadzenia do niderlandzkich wód przybrzeżnych ostryg i małży, które zgodnie z prawem pochodzą z innych państw członkowskich i należą do gatunków rodzimych w Niderlandach, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE i 30 WE.
Wykładni art. 18 ust. 1 WE należy dokonać w ten sposób, że stanowi on przeszkodę dla ustawodawstwa państwa członkowskiego, na podstawie którego państwo to odmawia wypłaty pewnych świadczeń przyznawanych pozostałym przy życiu małżonkom ofiar działań wojennych z tego tylko powodu, że zamieszkują oni na terytorium pewnych określonych państw członkowskich.
20

Poprzez te pytania, których analizy należy dokonać łącznie, sąd odsyłający dąży, co do zasady, do ustalenia, czy art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/23 należy interpretować w taki sposób, że w przypadku gdy dochodzi do rozwiązania umowy o pracę lub stosunku pracy wchodzących w zakres stosowania tego artykułu, państwa członkowskie zobowiązane są do zagwarantowania pracownikowi prawa do odszkodowania pieniężnego ze strony pracodawcy na identycznych zasadach, jakie mają zastosowanie do prawa, na które osoba zainteresowana może się powołać w przypadku, gdy pracodawca niezgodnie z prawem rozwiązał umowę o pracę lub stosunek pracy, lub na które przynajmniej mogłaby się powołać w związku z okresem wypowiedzenia, wiążącym pracodawcę zgodnie z obowiązującym prawem krajowym, w przypadku rozwiązania umowy o pracę z rzeczywistych i istotnych przyczyn.
1)

Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.
9

Skarga w sprawie podatkowej wniesiona przez spółkę Jobra została oddalona przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Wien (sąd ds. finansowych, delegatura w Wiedniu) orzeczeniem z dnia 2 listopada 2005 r. Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2006 r. Verwaltungsgerichtshof (trybunał administracyjny) uchylił to orzeczenie przede wszystkim z powodu naruszenia przepisów postępowania. Ponadto wyraził on wątpliwości co do zgodności z pojęciem swobodnego świadczenia usług w rozumieniu art. 49 WE okoliczności, iż „środki trwałe, używane na podstawie odpłatnego udostępnienia przede wszystkim w innych państwach członkowskich […] nie należą do środków trwałych objętych ulgą”.
16

Motyw czternasty rozporządzenia nr 1501/95 ma brzmienie następujące: „rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3665/87 […] wymaga, aby w przypadku zróżnicowania stawki refundacji zgodnie z przeznaczeniem produktu wypłata kwoty należnej z tytułu refundacji wywozowej była uzależniona w szczególności od przedstawienia dowodu, że produkt został wywieziony do państwa trzeciego lub do jednego z państw trzecich, w odniesieniu do których ma zastosowanie refundacja; w odniesieniu do zbóż jedyną stawką refundacji niższą od stawki stosowanej w wywozie do wszystkich państw trzecich jest stawka ustalona dla produktów wywożonych do Szwajcarii i Księstwa Liechtenstein; w celu uniknięcia utrudnień w wywozie wspólnotowym na skutek wymogu przedstawienia dowodu, że towar dotarł do miejsca przeznaczenia, należy znaleźć inne sposoby zapewnienia, by produkty, na które wypłacono refundacje mające zastosowanie do wszystkich państw trzecich, nie zostały wywiezione do wyżej wymienionych krajów; w związku z tym należy zrezygnować z wymogu przedstawiania dowodu przybycia towaru do miejsca przeznaczenia we wszystkich przypadkach, w których wywóz miał miejsce drogą morską; wystarczającą gwarancję stanowią zaświadczenia wystawione przez właściwe władze państw członkowskich, stwierdzające, że produkty opuściły obszar celny Wspólnoty po załadowaniu ich na statek nadający się do transportu morskiego”.
60

Ponadto z fragmentów not wyjaśniających do SH dotyczących pozycji 81.01 i 81.02, zawartych w pkt 24 i 25 niniejszego wyroku, wynika, że sztaby wolframu i molibdenu otrzymane w wyniku zwykłego spiekania nie odpowiadają „wyrobom” w rozumieniu noty wyjaśniającej do SH dotyczącej pozycji 72.04, zgodnie z którą kategoria odpadów i złomu nie obejmuje wyrobów, które po naprawie mogą być ponownie używane zgodnie z ich wcześniejszym przeznaczeniem, lub w inny sposób, a także wyrobów, które mogą być przetworzone na inne dobra bez uprzedniego ich odzysku jako metalu. Zresztą, nawet jeżeliby zgodzić się z tezą Metherma, zgodnie z którą sztaby wolframu lub molibdenu uzyskane poprzez zwykłe spiekanie mogą stanowić „wyroby”, to jednak ze wskazówek dostarczonych przez sąd krajowy, które nie zostały zakwestionowane przez Metherma, wynika w szczególności, że połamane sztaby, z jakimi mamy do czynienia w postępowaniu przed sądem krajowym, nadają się w szczególności, bez wcześniejszego odzyskiwania spornych metali, do przetapianiu w ramach produkcji stali.
21

W tej sytuacji Landgericht Siegen postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 1 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy [91/439] należy interpretować w ten sposób, że zakazuje się państwu członkowskiemu odmówić na swym terytorium uprawnienia do kierowania pojazdami wynikającego z prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie, i w związku z tym pozbawić ważności to prawo jazdy z tego względu, że jego posiadaczowi cofnięto uprawnienie do kierowania w pierwszym z wymienionych państw członkowskich po wydaniu mu w innym państwie członkowskim »drugiego« prawa jazdy Unii […], gdy cofnięcie uprawnienia do kierowania wynika ze zdarzenia/czynu zabronionego, które miało miejsce przed wydaniem prawa jazdy przez to inne państwo członkowskie?”.
21

Conseil d’État uznała, że członkowstwo gminy Uccle w Brutélé nie stanowi zamówienia publicznego, lecz koncesję na świadczenie usług publicznych w rozumieniu prawa wspólnotowego. Dyrektywy wspólnotowe w zakresie zamówień publicznych nie mają zatem zastosowania do takiej koncesji, lecz w świetle linii orzeczniczej Trybunału wynikającej z wyroku z dnia 7 grudnia 2000 r. w sprawie C-324/98 Telaustria i Telefonadress (Rec. s. I-10745),z zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową wynika obowiązek przejrzystości w udzieleniu koncesji. By zadośćuczynić wymogom prawa wspólnotowego, gmina Uccle powinna była co do zasady przygotować zaproszenie do składania ofert celem zbadania, czy koncesjonowanie jej usług telewizji kablowej na rzecz przedsiębiorców innych niż Brutélé nie stanowi korzystniejszej alternatywy niż przyjęte rozwiązanie. Conseil d’État dąży do ustalenia, czy te wymogi prawa wspólnotowego należy pominąć w świetle orzecznictwa Trybunału wynikającego z wyroku z dnia w sprawie C-107/98 Teckal (Rec. s. I-8121), w świetle którego nie mają one zastosowania, gdy koncesjonariusz podlega kontroli instytucji zamawiającej i wykonuje zasadniczą część swej działalności wraz z tą ostatnią.
13

Pomimo ustanowienia tego rozporządzenia dotyczącego klasyfikacji, H & S w dalszym ciągu dokonywała przywozu papieru ryżowego w ramach kodu CN 19019099 i organy celne zaakceptowały jeszcze w ciągu sześciu miesięcy 29 zgłoszeń wskazujących tę klasyfikację (przy przeprowadzeniu kontroli dokumentów i, w jednym przypadku, kontroli towarów). Jednak w dniu 16 marca 1998 r. organy te poinformowały wnoszącą odwołanie, że sporny towar nie powinien być klasyfikowany do podpozycji CN 19019099, lecz do podpozycji CN 19059020. Później, tego samego dnia, organy te stwierdziły jednak poprawność zgłoszenia klasyfikującego papier ryżowy do podpozycji CN 19019099. Od dnia wnosząca odwołanie dokonywała przywozu tego towaru, klasyfikując go do podpozycji CN 19059020.
3)

Jeżeli państwo członkowskie zwróciło się do Komisji z wnioskiem o umorzenie należności celnych przywozowych w rozumieniu art. 239 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 82/97 z dnia , i Komisja wydała już w konkretnym przypadku decyzję zawierającą ocenę operacji przywozu pod kątem okoliczności prawnych i faktycznych, ocena ta wiąże wszystkie organy państwa członkowskiego będącego zgodnie z art. 249 WE adresatem tej decyzji, włącznie z sądami, które rozpatrują ten sam przypadek w świetle art. 220 wskazanego rozporządzenia. Jeżeli importer wniósł w przewidzianym terminie, na podstawie art. 230 akapit piąty WE, skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich dotyczącej wniosku o umorzenie należności celnych przywozowych w rozumieniu art. 239 wskazanego rozporządzenia, do sądu krajowego należy dokonanie oceny, czy zawiesić postępowanie do czasu wydania ostatecznego orzeczenia w przedmiocie tej skargi o stwierdzenie nieważności, czy też przedłożyć Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich pytanie prejudycjalne dotyczące oceny ważności aktu.
66

W celu udzielenia odpowiedzi na niniejsze pytanie należy przypomnieć, iż skutki wyżej przywołanego wyroku w sprawie Bidar nie zostały ograniczone w czasie i zatem wykładnia dotycząca art. 12 WE dokonana w tym wyroku może i powinna być stosowana przez sądy krajowe do stosunków prawnych powstałych przed wydaniem tego wyroku, jeśli przesłanki wniesienia do właściwego sadu powództwa dotyczącego zastosowania tego przepisu są w pozostałym zakresie spełnione. (zob. idące w tym kierunku wyroki z dnia 27 marca 1980 r. w sprawie 61/79 Denkavit italiana, Rec. s. 1205 pkt 16 oraz w wyżej przywołanej sprawie Bidar, pkt 66).
a)

»dostęp« oznacza udostępnianie urządzeń i/lub usług innemu przedsiębiorstwu, na ściśle określonych warunkach, na zasadzie wyłączności albo braku wyłączności, celem świadczenia usług łączności elektronicznej. Obejmuje to m.in.: dostęp do elementów sieci i urządzeń towarzyszących, co może się wiązać z podłączeniem wyposażenia za pomocą stacjonarnych albo niestacjonarnych środków (w szczególności obejmuje to dostęp do pętli lokalnej oraz urządzeń i usług niezbędnych do obsługi pętli lokalnej), dostęp do fizycznej infrastruktury, w tym budynków, przewodów i masztów; dostęp do odpowiednich systemów oprogramowania, w tym do systemów operacyjnego wspierania, dostęp do translacji numerów albo systemów zapewniających ekwiwalentną funkcjonalność, dostęp do stacjonarnych i ruchomych sieci, a w szczególności do roamingu, dostęp do systemów warunkowego dostępu do usług telewizji cyfrowej, dostęp do sieciowych usług wirtualnych;
53

Ponadto, podczas gdy początkowo Komisja, która w art. 7 akapit drugi decyzji, jak i w późniejszych pismach, nalegała na konieczność sporządzenia wykazu przedsiębiorstw objętych odzyskaniem pomocy oraz bezzwłocznego i skutecznego jej odzyskania, później zgodziła się na łagodniejsze stosowanie wspólnotowych wytycznych, władze francuskie: — zobowiązały się przekazać jej wykaz 464 przedsiębiorstw niezobowiązanych do zwrotu pomocy; — zaniechały, począwszy od pierwszego kwartału 2005 r., podejmowania w celu skutecznego odzyskania pomocy rzeczywistych działań wobec 55 przedsiębiorstw figurujących w wykazie przekazanym w dniu 16 marca 2005 r., które skorzystały z pomocy brutto ponad pułap wspólnotowy przekraczający 1 milion EUR w okresie od 1994 r. do 2002 r.; — zaniechały również, począwszy od lipca 2006 r., podejmowania takich działań wobec 105 przedsiębiorstw figurujących w wykazie przekazanym w dniu 7 lipca 2006 r., zobowiązanych do zwrotu pomocy netto poniżej 200000 EUR; — dopiero w dniu 22 października 2007 r., w załączniku do odpowiedzi na skargę w niniejszym postępowaniu, niemalże cztery lata po wydaniu decyzji, przekazały wykaz 88 przedsiębiorstw zobowiązanych do zwrotu pomocy powyżej 200000 EUR; — uznały w przywołanej wyżej duplice, że wezwania do zapłaty nie zostały wciąż wydane, mimo że w dniu 12 kwietnia 2006 r. zapowiedziano pierwszą część spłaty z terminem w dniu ; — powołały się na obawy co do skuteczności w celu uzasadnienia podziału wierzytelności wedle klucza departamentalnego, co jednak nie skutkowało wydaniem ani jednego wezwania do zapłaty.