Celem postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych nie jest zagwarantowanie naprawienia szkody, lecz zapewnienie pełnej skuteczności wyroku co do istoty sprawy. Aby cel ten został osiągnięty, żądane środki muszą mieć charakter niecierpiących zwłoki w tym znaczeniu, że zastosowanie tych środków i wywarcie przez nie skutku przed ogłoszeniem wyroku w postępowaniu głównym jest niezbędne dla uniknięcia poważnej i nieodwracalnej szkody dla interesów skarżącego.

W niniejszym przypadku należy wskazać, szczególnie zważywszy na zarzuty podnoszone na poparcie żądania stwierdzenia nieważności, zmierzające do uzyskania stwierdzenia, że instytucja naruszyła zasadę, zgodnie z którą postępowanie karne wiąże postępowanie dyscyplinarne, oraz domniemanie niewinności, że żądany środek tymczasowy polegający na zawieszeniu wykonania zaskarżonej decyzji o wydaleniu ze służby ma na celu uzyskanie tego samego skutku co skarga w postępowaniu głównym, przez co postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego nie posiada pomocniczego charakteru w stosunku do postępowania głównego, z którym się ono łączy, a w konsekwencji nie posiada charakteru tymczasowego, co jako takie może uzasadniać oddalenie wniosku o zawieszenie wykonania.

Niemniej przedstawiona przez skarżącego argumentacja faktyczna i prawna wzbudza wątpliwości co do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w szczególności w świetle zasady, zgodnie z którą postępowanie karne wiąże postępowanie dyscyplinarne. W tych okolicznościach sąd orzekający w przedmiocie środków tymczasowych nie może, nie narażając się przy tym samemu na zarzut naruszenia tej zasady, oddalić z powodu braku niecierpiącego zwłoki charakteru wniosku o zawieszenie wykonania zaskarżonej decyzji, który to wniosek o zawieszenie wykonania nie daje się właśnie oddzielić od zastosowania rzeczonej zasady, przynajmniej do czasu wydania przez Sąd rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi w postępowaniu głównym. Zasada ta wchodzi zaś w skład podstawowego prawa do rzetelnego procesu, chronionego zarówno na mocy przepisów Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jak i europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, do której Karta praw podstawowych Unii Europejskiej odsyła w preambule.

Innymi słowy, skoro prima facie zachodzi naruszenie zasady, zgodnie z którą postępowanie karne wiąże postępowanie dyscyplinarne, nie można odkładać ochrony tej zasady, nawet tymczasowo, zanim sąd rozpoznający spór co do istoty wyda rozstrzygnięcie, nie powodując przy tym dla skarżącego poważnej i nieodwracalnej szkody, ponieważ z definicji na wynik procesu karnego mogłoby wywrzeć poważny wpływ stanowisko organu administracji w przedmiocie prawdziwości okoliczności faktycznych leżących u podstaw takiego procesu.

(zob. pkt 57–60)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa C‑65/99 P(R) Willeme przeciwko Komisji, 25 marca 1999 r., pkt 62; sprawy połączone C‑182/03 R i C‑217/03 R Belgia i Forum 187 przeciwko Komisji, 26 czerwca 2003 r., pkt 142

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑146/94 R Williams przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, 29 czerwca 1994 r., pkt 23; sprawa T‑173/99 R Elkaïm i Mazuel przeciwko Komisji, 10 września 1999 r., pkt 25; sprawa T‑345/12 R Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji, 16 listopada 2012 r., pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑5/14 R CX przeciwko Komisji, 13 lutego 2014 r., pkt 80