14.

Nokia Danmark wniosła o wystąpienie do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym. Østre Landsret uwzględnił powyższy wniosek i postanowieniem odsyłającym z dnia 10 października 2012 r., które wpłynęło do sekretariatu Trybunału w dniu 16 października 2013 r., postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy jest zgodne z dyrektywą [2001/29] ustawodawstwo państw członkowskich gwarantujące podmiotom praw autorskich rekompensatę za zwielokrotnianie dokonywane przy użyciu jednego z następujących źródeł: [a) ] plików, na których używanie zezwoliły podmioty praw autorskich i za które klient zapłacił (treść licencjonowana pochodząca np. ze sklepów online); [b) ] plików, na których używanie zezwoliły podmioty praw autorskich, ale za które klient nie zapłacił (treść licencjonowana np. w związku z akcją marketingową); [c) ] własnego odtwarzacza DVD, CD-ROM i MP3, komputera itd. użytkownika, gdy nie są zastosowane skuteczne środki technologiczne; [d) ] własnego odtwarzacza DVD, CD-ROM i MP3, komputera itd. użytkownika, gdy są zastosowane skuteczne środki technologiczne; [e) ] odtwarzacza DVD, CD-ROM i MP3, komputera itd. lub innego urządzenia osoby trzeciej; [f) ] nielegalnie skopiowanych utworów z Internetu lub z innych źródeł; [g) ] plików skopiowanych zgodnie z prawem w inny sposób np. z Internetu (z dozwolonych źródeł, ale bez udzielenia licencji). 2) W jaki sposób należy uwzględniać skuteczne środki technologiczne (zob. art. 6 dyrektywy [2001/29]) w ustawodawstwie państw członkowskich dotyczącym rekompensaty dla podmiotów praw autorskich [zob. art. 5 ust. 2 lit. b) wspomnianej dyrektywy]? 3) Co należy rozumieć przy obliczaniu rekompensaty za kopiowanie na użytek prywatny [zob. art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29] przez wspomniane w motywie 35 dyrektywy „przypadki, gdy szkoda poniesiona przez podmiot praw autorskich jest niewielka”, skutkujące tym, że nie byłoby zgodne z dyrektywą ustawodawstwo państw członkowskich przewidujące rekompensatę na rzecz podmiotów praw autorskich za takie kopiowanie na użytek prywatny (zob. w związku z tym sondaż, o którym mowa w części 2 wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)? 4) a) Przy założeniu, że pierwszorzędną lub podstawową funkcją kart pamięci w telefonach komórkowych nie jest kopiowanie na użytek prywatny, czy jest zgodne z dyrektywą ustawodawstwo państw członkowskich gwarantujące rekompensatę podmiotom praw autorskich za kopiowanie na karty pamięci telefonów komórkowych? b) Przy założeniu, że kopiowanie na użytek prywatny jest jedną z kilku pierwszorzędnych lub podstawowych funkcji kart pamięci w telefonach komórkowych, czy jest zgodne z dyrektywą [2001/29] ustawodawstwo państw członkowskich gwarantujące rekompensatę podmiotom praw autorskich za kopiowanie na karty pamięci telefonów komórkowych? 5) Czy jest zgodne z pojęciem właściwej równowagi, o którym mowa w motywie 31 tej dyrektywy oraz z jednolitą wykładnią pojęcia godziwej rekompensaty zawartego w art. 5 ust. 2 lit. b) wspomnianej dyrektywy, która musi opierać się na „szkodzie”, ustawodawstwo państw członkowskich przewidujące pobieranie opłaty za karty pamięci, podczas gdy nie pobiera się opłaty za pamięć wewnętrzną w przypadku odtwarzaczy MP3 lub iPodów, które są przeznaczone i głównie używane do celów utrwalania kopii na użytek prywatny? 6) a) Czy dyrektywa [2001/29] sprzeciwia się temu, by ustawodawstwo państw członkowskich przewidywało pobieranie opłaty licencyjnej za kopię na użytek prywatny od producenta lub importera, który sprzedaje karty pamięci podmiotom gospodarczym odsprzedającym te karty pamięci zarówno klientom prywatnym, jak i prowadzącym działalność gospodarczą, przy czym producent lub importer nie wie, czy karty pamięci zostały sprzedane klientom prywatnym czy prowadzącym działalność gospodarczą? b) Czy na odpowiedź na pytanie 6a) ma wpływ to, czy w ustawodawstwie państwa członkowskiego ustanowione są przepisy skutkujące tym, że producenci, importerzy lub dystrybutorzy nie muszą uiszczać opłaty za karty pamięci używane do celów zawodowych; to, czy w przypadku gdy opłata została jednak uiszczona, producenci, importerzy i dystrybutorzy mogą uzyskać zwrot opłaty za karty pamięci, o ile są one używane do celów zawodowych; i to, czy producenci, importerzy lub dystrybutorzy mogą sprzedawać karty pamięci bez uiszczania opłaty innym przedsiębiorstwom zarejestrowanym przez organizację zarządzającą opłatami? c) Czy na odpowiedź na pytania 6a) lub 6b) ma wpływ to: 1. czy w ustawodawstwie państwa członkowskiego ustanowione są przepisy skutkujące tym, że producenci, importerzy lub dystrybutorzy nie muszą uiszczać opłaty za karty pamięci używane do celów zawodowych, ale pojęcie celów zawodowych interpretowane jest jako przyznające uprawnienie do odliczenia stosujące się wyłącznie do przedsiębiorstw zatwierdzonych przez Copydan Båndkopi, podczas gdy musi być uiszczana opłata za karty pamięci używane zawodowo przez innych klientów prowadzących działalność gospodarczą, którzy nie zostali zatwierdzeni przez Copydan Båndkopi? 2. czy w ustawodawstwie państwa członkowskiego ustanowione są przepisy skutkujące tym, że w przypadku gdy opłata została faktycznie uiszczona (teoretycznie), producenci, importerzy lub dystrybutorzy mogą uzyskać zwrot opłaty za karty pamięci, gdy są one używane do celów zawodowych, ale: a) w praktyce tylko nabywca karty pamięci może uzyskać zwrot opłaty; oraz b) nabywca kart pamięci musi złożyć do Copydan wniosek o zwrot opłaty; 3. czy w ustawodawstwie państwa członkowskiego ustanowione są przepisy skutkujące tym, że producenci, importerzy lub dystrybutorzy mogą sprzedawać karty pamięci bez uiszczenia opłaty innym przedsiębiorstwom zarejestrowanym przez organizację zarządzającą opłatami, ale: a) organizacją zarządzającą opłatami jest Copydan; oraz b) zarejestrowane przedsiębiorstwa nie wiedzą, czy karty pamięci zostały sprzedane klientom prywatnym czy prowadzącym działalność gospodarczą?”.