Sprawy połączone C‑142/17 i C‑143/17

Manuela Maturi i in.

przeciwko

Fondazione Teatro dell’Opera di Roma,

Fondazione Teatro dell’Opera di Roma

przeciwko

Manueli Maturi i in.

oraz

Catia Passeri

przeciwko

Fondazione Teatro dell’Opera di Roma

(wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Corte suprema di cassazione)

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Polityka społeczna – Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy – Dyrektywa 2006/54/WE – Uregulowanie krajowe przewidujące możliwość czasowego kontynuowania pracy przez pracowników branży rozrywkowej, którzy osiągnęli wiek emerytalny, do momentu osiągnięcia wcześniej obowiązującego wieku emerytalnego, ustalonego na 47 lat dla kobiet i 52 lata dla mężczyzn

Streszczenie – postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 lutego 2018 r.

Polityka społeczna – Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej – Dostęp do zatrudnienia i warunki pracy – Równość traktowania – Dyrektywa 2006/54 – Uregulowanie krajowe przewidujące możliwość czasowego kontynuowania pracy przez pracowników branży rozrywkowej, którzy osiągnęli wiek emerytalny, do momentu osiągnięcia wcześniej obowiązującego wieku emerytalnego – Ustalenie wieku uprawniającego do tej emerytury, na rożnych poziomach, w zależności od płci – Dyskryminacja bezpośrednia ze względu na płeć – Niedopuszczalność

[dyrektywa 2006/54 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 2 ust. 1 lit. b), art. 14 ust. 1 lit. c)]

Wykładni art. 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że uregulowanie krajowe takie jak przewidziane w art. 3 ust. 7 dekretu z mocą ustawy nr 64 z dnia 30 kwietnia 2010 r., zastąpionego ustawą nr 100 z dnia 29 czerwca 2010 r., w brzmieniu obowiązującym w chwili zaistnienia okoliczności faktycznych rozpatrywanych w postępowaniu głównym, na mocy którego pracownicy zatrudnieni w charakterze tancerzy, którzy osiągnęli wiek emerytalny ustalony na mocy tego uregulowania na 45 lat dla kobiet i mężczyzn, mogą – w trakcie dwuletniego okresu przejściowego – zdecydować się na kontynuowanie kariery zawodowej aż do osiągnięcia poprzednio obowiązującego wieku emerytalnego, ustalonego na 47 lat dla kobiet i 52 lata dla mężczyzn, stanowi przejaw odmiennego traktowania ze względu na płeć w rozumieniu tej dyrektywy.

W tym względzie należy przypomnieć, że dyrektywa 2006/54 posługuje się rozróżnieniem na, z jednej strony, dyskryminację bezpośrednią opartą na płci oraz, z drugiej strony, dyskryminację „pośrednio” opartą na tym kryterium, które to rozróżnienie polega na tym, że ta pierwsza nie może być uzasadniona zgodnym z prawem celem. Tymczasem na gruncie art. 2 ust. 1 lit. b) wspomnianej dyrektywy przepisy, kryteria i praktyki mogące stanowić przejaw dyskryminacji pośredniej mogą uniknąć uznania ich za przejaw dyskryminacji, pod warunkiem że są „obiektywnie uzasadnione zgodnym z prawem celem, a środki mające służyć osiągnięciu tego celu są właściwe i konieczne” (wyrok z dnia 18 listopada 2010 r., Kleist, C‑356/09, EU:C:2010:703, pkt 41).

Odmienne traktowanie takie jak w sprawach rozpatrywanych w postępowaniu głównym nie może być zatem uzasadnione troską o to, by zainteresowani pracownicy nie byli narażeni na nagłą, niekorzystną dla nich zmianę dotychczasowych reguł pozwalających im na kontynuowanie kariery zawodowej.

(zob. pkt 38–40; sentencja)