ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 247/6

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München w dniu 8 lipca 2008 r. — Zino Davidoff SA przeciwko Bundesfinanzdirektion Südost

(Sprawa C-302/08)

(2008/C 247/08)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Finanzgericht München

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Zino Davidoff SA

Strona pozwana: Bundesfinanzdirektion Südost

Pytania prejudycjalne

Czy w świetle przystąpienia przez Wspólnotę Europejską do protokołu madryckiego art. 5 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej (1) oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa należy interpretować w ten sposób, że mimo użycia pojęcia „wspólnotowego znaku towarowego” odnosi się on również do międzynarodowych rejestracji znaków towarowych w rozumieniu art. 146 i nast. rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, zmienionego przez rozporządzenie Rady (WE) nr 1992/2003 z dnia 27 października 2003 r.?

(1) Dz.U. L 196, str. 7.
1)

Czy unormowania wynikające z art. 43 ust.1 i 2 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwiają się one polskim przepisom krajowym przyjętym w art. 26 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity w Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm.) ograniczającym prawo do obniżenia podstawy opodatkowania w podatku dochodowym wyłącznie o kwotę składki na obowiązkowe ubezpieczenie społeczne zapłaconą na podstawie przepisów prawa krajowego oraz art. 27b ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ograniczającym prawo do obniżenia podatku dochodowego o kwotę składki na obowiązkowe ubezpieczenie zdrowotne, zapłaconej wyłącznie na podstawie przepisów prawa krajowego w sytuacji, gdy obywatel polski podlegający nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce od dochodów opodatkowanych w Polsce — odprowadza także składki na obowiązkowe ubezpieczenie społeczne i zdrowotne w innym państwie członkowskim z tytułu prowadzonej tam działalności gospodarczej, a składki te nie zostały odliczone w tym innym państwie członkowskim Unii Europejskiej od dochodu i od podatku?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 272/14

Skarga wniesiona w dniu 9 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

(Sprawa C-392/08)

(2008/C 272/24)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i A. Sipos, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że nie sporządzając zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych dla wszystkich zakładów podlegających przepisom art. 9 dyrektywy Rady 96/82/WE (1) z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 11 ust. 1 lit. c) dyrektywy 96/82/WE.

— obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgodnie z art. 2 ust. 1 dyrektywy 96/82/WE, art. 9 tej dyrektywy ma zastosowanie do zakładów, w których niebezpieczne substancje występują w ilościach wyszczególnionych w załączniku I, część I i II kolumna 3 lub przekraczających te ilości.

Zgodnie z art. 11 tej dyrektywy państwa członkowskie zapewniają, że we wszystkich zakładach, do których stosuje się art. 9, organy wyznaczone do tego celu sporządzają zewnętrzne plany operacyjno-ratownicze dotyczące środków, jakie należy podjąć poza terenem zakładu (ust. 1 lit. c).

Niniejszy wniosek ma na celu stwierdzenie, że nie sporządzając zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych dla wszystkich zakładów podlegających przepisom wspomnianego art. 9, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 11 ust. 1 lit. c) dyrektywy 96/82.

(1) Dz.U. L 10, s. 13.
—

stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu dostosowania się do dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (1) oraz nie przekazując ich do wiadomości Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 19 tej dyrektywy;
1)

Czy w przypadku, gdy towary opatrzone znakiem towarowym zostały najpierw wprowadzone do sprzedaży na terytorium EOG, lecz nie przez właściciela ani za jego wyraźną zgodą, w celu dokonania oceny, czy nastąpiło to za (dorozumianą) zgodą właściciela znaku towarowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (1), należy zastosować te same kryteria, jak w przypadku, gdy takie towary zostały najpierw wprowadzone do sprzedaży przez właściciela znaku towarowego lub za jego zgodą poza terytorium EOG?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 272/10

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 21 lipca 2008 r. — X Holding BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën

(Sprawa C-337/08)

(2008/C 272/15)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: X Holding BV

Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 43 WE w związku z art. 48 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on krajowym przepisom państwa członkowskiego, takim jak opisanym w pkt 3.4 niniejszego postanowienia, na mocy których spółka dominująca i jej spółka zależna mogą wedle własnego wyboru zadecydować, aby należny od nich podatek został nałożony na spółkę dominującą z siedzibą w tym państwie członkowskim tak jakby były one tylko jednym podatnikiem, przy czym możliwość ta jest zastrzeżona jedynie dla spółek, które w zakresie dotyczącym opodatkowania dochodów podlegają władztwu tego państwa członkowskiego?
1.

Czy art. 25 ust. 2 rozporządzenia w sprawie postępowania upadłościowego (1) należy interpretować w ten sposób, że użyte tam sformułowanie „jeżeli Konwencja ta (czyli rozporządzenie WE nr 44/2001 (2)) znajduje zastosowanie” oznacza, iż należy uznać, że przepisy rozporządzenia WE nr 44/2001 dotyczące uznawania i wykonywania orzeczeń, znajdują zastosowanie do innych orzeczeń niż określone w art. 25 ust. 1 rozporządzenia w sprawie postępowania upadłościowego dopiero wówczas, gdy uprzednio zbadano, czy orzeczenia te zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia WE nr 44/2001 są wyłączone z zakresu przedmiotowego stosowania tego rozporządzenia?
—

stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2003/59/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie wstępnej kwalifikacji i okresowego szkolenia kierowców niektórych pojazdów drogowych do przewozu rzeczy lub osób, zmieniającej rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 oraz dyrektywę Rady 91/439/EWG i uchylającej dyrektywę Rady 76/914/EWG, a w każdym razie nie informując o ich ustanowieniu Komisji, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy
—

stwierdzenie, że nie ustanawiając wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/22/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie minimalnych warunków wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i (EWG) nr 3821/85 dotyczących przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym oraz uchylającej dyrektywę Rady 88/599/EWG1, a w każdym razie nie informując o ich ustanowieniu Komisji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 16 tej dyrektywy.
3)

Czy przepis prawa krajowego, zgodnie z którym zwrot kosztów leczenia w prywatnym szpitalu w państwie nie należącym do Unii Europejskiej jest wykluczony także w odniesieniu do udzielenia pomocy w nagłym przypadku, jest zgodny z art. 49 i 50 oraz art. 18 WE?
3)

Czy przepisy § 102 w związku z § 104 i 106 Luftfahrtgesetz są sprzeczne z art. 49 WE, jeżeli posiadacz pozwolenia mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w Niemczech z tytułu posługiwania się swoim pozwoleniem w Austrii pociągany jest do odpowiedzialności karnoadministracyjnej i w ten sposób zakazuje się mu dostępu do rynku, uwzględniając przy tym okoliczność, że zgodnie z § 106 ust. 1 Luftfahrtgesetz takiego pozwolenia oraz pozwolenia na rozpoczęcie działalności nie można uzyskać bez założenia odrębnej filii lub miejsca zamieszkania i bez przerejestrowania w Austrii zarejestrowanego uprzednio w Niemczech balonu na ciepłe powietrze?
(2)

omawiane środki wykraczają poza to, co niezbędne do osiągnięcia zamierzonych celów. W każdym razie to do krajowych władz należy wykazanie, że celów, na które się powołują, nie można by osiągnąć za pomocą mniej restrykcyjnych środków.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 285/24

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 14 sierpnia 2008 r. — Nural Őrnek przeciwko Land Baden-Württemberg

(Sprawa C-371/08)

(2008/C 285/39)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg (Niemcy)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Nural Örnek

Strona pozwana: Land Baden-Württemberg.

Pytania prejudycjalne

Czy ochrona przed wydaleniem przysługująca zgodnie z art. 14 ust. 1 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG-Turcja obywatelowi tureckiemu, który posiada status prawny określony w art. 7 akapit pierwszy tiret pierwsze tej decyzji i który w ciągu ostatnich 10 lat zamieszkiwał na terenie państwa członkowskiego, w stosunku do którego ten status prawny mu przysługuje, podlega art. 28 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2004/38 WE (1), tak jak został on transponowany do krajowego porządku prawnego przez dane państwo członkowskie i co za tym idzie, czy wydalenie go z terytorium państwa członkowskiego możliwe jest jedynie ze względów bezpieczeństwa publicznego podlegających ustaleniu przez państwa członkowskie?

(1) Dz.U. L 158, s 77.
—

stwierdzenie, że wprowadzając — przy braku poszanowania zasady proporcjonalności — wymóg uzyskania uprzedniego zezwolenia dla pomocniczych środków technologicznych i środków spożywczych, przy wytworzeniu których wykorzystano pomocnicze środki technologiczne pochodzące z innych państw członkowskich, w których są one legalnie produkowane lub wprowadzane do obrotu, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 traktatu WE;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 285/17

Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 19 maja 2008 r. w sprawie T-220/07, Transports Schiocchet — Excursions przeciwko Komisji, wniesione w dniu 21 lipca 2008 r. przez Transports Schiocchet — Excursions SARL

(Sprawa C-335/08 P)

(2008/C 285/28)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Transports Schiocchet — Excursions SARL (przedstawiciel: D. Schönberger, adwokat)

Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania wnoszącego odwołanie

— Uchylenie postanowienia Sądu z dnia 19 maja 2008 r.;

— Rozstrzygnięcie sporu przy uwzględnieniu żądań przedstawionych w pierwszej instancji i zatem wydanie ostatecznego wyroku w sprawie;

— Ewentualnie, odesłanie sprawy do Sądu;

— Obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca przedstawia 3 argumenty na poparcie swego odwołania.

W ramach pierwszego argumentu podnosi ona, że Sąd naruszył zasadę pewności prawa odnoszącą się do decyzji wydawanych w ramach wspólnotowego porządku prawnego, art. 235 i 288 zdanie drugie traktatu WE oraz art. 13 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez stwierdzenie w pkt 39 postanowienia będącego przedmiotem odwołania, że wniesienie przez stronę skarżącą skarg do sądów krajowych nie powoduje zawieszenia czy też przerwania biegu przedawnienia, mimo iż w swoich poprzednich orzeczeniach, korzystających z powagi rzeczy osądzonej, Sąd zachęcał do dochodzenia roszczeń w sądach krajowych.

W ramach drugiego argumentu, skarżąca zwraca uwagę na liczne błędy, których dopuścił się Sąd przy dokonywaniu oceny przesłanek powstania odpowiedzialności pozaumownej na podstawie art. 288 zdanie drugie WE, polegające na przeinaczeniu okoliczności faktycznych i żądań przedstawionych w skardze, a także odnoszące się do art. 230 WE w zakresie, w jakim stanowisko Komisji miałoby zostać potwierdzone przez sądy krajowe oraz w zakresie ustaleń dotyczących okresu, w trakcie którego szkody zostały poniesione.

W ramach trzeciego i ostatniego argumentu skarżąca powołuje się na naruszenie art. 4 ust. 2 i art. 2 ust. 1.3 rozporządzenia 684/92 (1) poprzez dokonanie przez Sąd, który przyjął w tym zakresie interpretację Komisji, nieprawidłowej klasyfikacji usług świadczonych przez jej konkurentów, uznanych za „usługi specjalne” (art. 4 ust. 2) niewymagające zezwolenia, podczas gdy w rzeczywistości są one rodzajem usług równoległych lub tymczasowych (art. 2 ust. 1.3), podlegających takim samym przepisom jak usługi regularne świadczone przez skarżącą.

(1) Dz.U. L 74 s 1.
3)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i pytanie drugie lit. b): Czy część II zdanie drugie załącznika I do dyrektywy Rady 2001/113/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. odnoszącej się do dżemów owocowych, galaretek i marmolady oraz słodzonego purée z kasztanów przeznaczonych do spożycia przez ludzi (2) należy interpretować w ten sposób, że na stosowanie nazwy dżem ekstra w odniesieniu do dżemów, które zawierają mniej niż 60 % rozpuszczalnej masy suchej, można zezwolić także wtedy, gdy w odniesieniu do nazwy dżem w przypadku takich dżemów obowiązują wymogi równie restrykcyjne?
3)

Jak należy interpretować art. 27 ust. 2 decyzji ramowej, zgodnie z którym osoba przekazana nie może być ścigana, skazana lub w inny sposób pozbawiona wolności za przestępstwo popełnione przed jej przekazaniem, inne niż to, za które została przekazana, zwłaszcza w kontekście postępowania w sprawie wyrażenia zgody uregulowanego w art. 27 ust. 4 i przy uwzględnieniu przepisu art. 27 ust. 3 lit. c, wedle którego ten przepis szczególny nie ma zastosowania, gdy sądowa procedura karna nie daje podstaw do zastosowania środków ograniczających wolność osobistą? (a) Czy w sprawach podlegających postępowaniu w sprawie wyrażenia zgody wskazane przepisy należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie oskarżeniu o popełnienie danego przestępstwa, postępowaniu sądowemu lub wydaniu wyroku przed uzyskaniem zgody, o ile podejrzany nie zostanie w związku z danym podejrzeniem poddany środkowi pozbawienia lub ograniczenia wolności? (b) Jak należy ocenić okoliczność, że postępowanie karne związane z ograniczeniem wolności dotyczy wielu przestępstw, z których jedno podlega postępowaniu w sprawie udzielenia zgody? Czy w tym przypadku wskazane powyżej przepisy należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie oskarżeniu o popełnienie danego przestępstwa, które wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie udzielenia zgody, postępowaniu sądowemu lub wydaniu wyroku przed uzyskaniem zgody, również wówczas, gdy podejrzany zostanie poddany w związku postępowaniem sądowym środkowi ograniczenia wolności, o ile ograniczenie wolności w zakresie pozostałych punktów oskarżenia jest oparte na podstawie prawnej?
—

stwierdzenie, że przyjmując i utrzymując w mocy art. 73 i 74-IV kodeksu zamówień publicznych uchwalonego na mocy dekretu nr 2006-975 z dnia 1 sierpnia 2006 r. w zakresie, w jakim przepisy te przewidują procedurę udzielania zamówień na opracowanie koncepcji, która to procedura pozwala instytucji zamawiającej udzielić zamówienie na wykonanie określonych świadczeń (usług, dostaw lub robót budowlanych) jednemu z podmiotów wybranych w ramach udzielania pierwotnego zamówienia na opracowanie koncepcji, bez przeprowadzenia nowego postępowania przetargowego lub co najwyżej po przeprowadzeniu w odniesieniu do tych podmiotów przetargu ograniczonego, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2, 28 i 31 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (1);
2)

Czy wskazana dyrektywa sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, które umożliwiają administracji publicznej narzucenie z urzędu takich wymogów, bez dokonania oceny warunków występujących na danym obszarze, kosztów w stosunku do racjonalnie możliwych do przewidzenia korzyści, możliwych lub prawdopodobnych szkód ubocznych oraz skutków w odniesieniu do zdrowia i bezpieczeństwa publicznego oraz czasu niezbędnego dla ich realizacji;
1)

Czy art. 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (1) należy interpretować w ten sposób, że częścią wymiaru tymczasowej składki restrukturyzacyjnej ma być również kwota cukru, która nie może zostać wykorzystana z powodu wycofania zapobiegawczego w rozumieniu art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 290/2007 z dnia 16 marca 2007 r. ustalającego, na rok gospodarczy 2007/2008, współczynnik procentowy, o którym mowa w art. 19 rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 (2)?
4)

Czy organy celne mogą odmówić preferencyjnego traktowania na podstawie układu stowarzyszeniowego już z tego względu, że — co zostało w międzyczasie ustalone — produkty pochodzą z Zachodniego Brzegu Jordanu, czy też należy przyznać to preferencyjne traktowanie na podstawie układu stowarzyszeniowego także w odniesieniu do produktów pochodzących z tego terytorium, w każdym razie o ile nie została przeprowadzona określona w art. 33 protokołu 4 do układu stowarzyszeniowego procedura rozstrzygania sporów dotycząca wykładni występującego w tym układzie pojęcia „terytorium państwa Izrael”?
2)

SPI naruszył prawo poprzez uznanie się za niewłaściwy do orzekania co do roszczeń o zapłatę kwot 118 058,46 EUR i 277 939,37 EUR wraz z kosztami zastępstwa procesowego, w odniesieniu do których, po zawarciu przewidzianej prawem ugody, wyczerpane zostały krajowe środki prawne. W rezultacie wnoszący odwołanie zostali pozostawieni bez skutecznego środka zaskarżenia i ukarani za skorzystanie z przysługującego im na podstawie niemieckiego kodeksu cywilnego prawa do zawarcia ugody, pomimo że wystąpiła w tym przypadku odpowiedzialność po stronie Wspólnoty. Wobec powyższego wnoszący odwołanie podnoszą, że SPI wypaczył fakty i dowody, gdy uznał, że wnoszący odwołanie nie przedstawili żadnych dowodów na okoliczność wykazania roli, jaką przy zawieraniu ugody odgrywała Wspólnota i władze rosyjskie, ani też znaczenia postępowania karnego dla jej zawarcia.
—

stwierdzenie, że nie zapewniając sporządzenia zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych w odniesieniu do zakładów, do których odnosi się w art. 9 dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (1), zmienionej dyrektywą 2003/105/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2003 r. (2), Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 11 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy;
1.

Czy z rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1) (zwanego dalej: rozporządzeniem nr 1408/71) wynika, że niewykonująca działalności zawodowej rozwiedziona małżonka mężczyzny zamieszkałego i nieprowadzącego działalności na własny rachunek w Austrii zachowuje względem Austrii prawo do zasiłku rodzinnego (na dziecko), w sytuacji gdy obiera miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim i przenosi tam główny ośrodek jej życiowych interesów, i jeżeli nadal nie wykonuje tam działalności zawodowej?
1)

Czy uwagę 5B do działu 84 Nomenklatury Scalonej Wspólnej Taryfy Celnej w załączniku I do rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1) w brzmieniu załącznika do rozporządzenia Komisji WE nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r. (2) należy interpretować w ten sposób, że pozwala ona na objęcie pozycją 8471 Nomenklatury Scalonej złącza pośredniego, które służy do stworzenia elektrycznego połączenia pomiędzy automatyczną maszyną programującą oraz elektronicznymi komponentami do zaprogramowania?
1.

W zarzucie pierwszym wnosząca odwołanie powołuje się na naruszenie prawa do obrony, w tym na naruszenie zasady do bycia wysłuchanym. Wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd zastosował błędnie zasady, które obowiązują w odniesieniu do skutków prawnych odmówienia dostępu do obciążających dokumentów oraz zachowania dla siebie uniewinniających dowodów. W pierwszej części tego zarzutu podnosi ona, że należało stwierdzić nieważność decyzji Komisji, gdyż Komisja nie umożliwiła jej dostępu do obciążających dowodów, na których została następnie oparta decyzja. W drugiej części zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie twierdzi, że zaskarżony wyrok sam w sobie naruszył jej prawo do obrony, ponieważ Komisja niezgodnie z prawem zachowała dla siebie również uniewinniające dowody, co powinno było także doprowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji.
1)

Czy pozycję 1517 Nomenklatury Scalonej [załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. — Nomenklatura Scalona (CN) (1)] należy interpretować w ten sposób, że dodatek 10 mg lecytyny, 18,8 mg witaminy E, 8,2 mg wosku, 8 mg pantotenianu wapnia, 0,2 mg kwasu foliowego i 0,11 mg biotyny do mieszaniny z 500 mg tłoczonego na zimno oleju z nasion czarnuszki siewnej (62,5 bądź 83,3 %), 38,7 mg oleju sojowego i 16 mg masła skoncentrowanego stanowi dodatek w tak małej ilości, że nie stoi on na przeszkodzie zaklasyfikowaniu takiego preparatu do powyższej pozycji?
1.

Apple, Inc. (wnosząca odwołanie) zgłosiła do rejestru wspólnotowych znaków towarowych słowny znak towarowy „QUARTZ”. Zgłoszenie to obejmuje: „Narzędzie komputerowego systemu operacyjnego przeznaczone szczególnie dla programatorów IT w celu ulepszenia i przyspieszenia odtwarzania cyfrowych obrazów przy stosowaniu programów, z wyjątkiem produktów przeznaczonych dla sektora bankowego”, należące do klasy 9.