ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(trzecia izba)

z dnia 1 lipca 2009 r.

Sprawa F-6/07 DEP

Risto Suvikas

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej

Służba publiczna – Postępowanie – Ustalenie kosztów

Przedmiot: Wniosek, w którym R. Suvikas wnioskuje o zwrot kosztów związanych ze sprawą F‑6/07 Suvikas przeciwko Radzie (wyrok z dnia 8 maja 2008 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑0000 i II‑A‑1‑0000).

Orzeczenie: Wysokość kosztów podlegających zwrotowi na rzecz skarżącego w sprawie F‑6/07 Suvikas przeciwko Radzie zostaje ustalona na kwotę 11 640 EUR.

Streszczenie

1. Postępowanie – Koszty – Ustalenie – Okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę – Nakład pracy pełnomocnika

(regulamin Sądu Pierwszej Instancji, art. 91 lit. b); regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 122)

2. Postępowanie – Koszty – Ustalenie – Koszty podlegające zwrotowi – Koszty prowadzenia biura i łączności

(regulamin Sądu Pierwszej Instancji, art. 91 lit. b); regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 122)

1. Jeśli chodzi o ocenę, na użytek określania wysokości kosztów podlegających zwrotowi, nakładu pracy pełnomocnika strony, związanej z postępowaniem przed Sądem do spraw Służby Publicznej, sąd wspólnotowy musi wziąć pod uwagę łączną liczbę godzin pracy, które mogą być obiektywnie niezbędne dla celów postępowania. Chociaż zwięzłość pism procesowych może stanowić zarówno wyraz zdolności ich autora do syntezy czy chęć oszczędzenia czasu pracy sędziego i strony przeciwnej, jak i oznaczać, że praca została wykonana szybko, to objętość pism procesowych nie może co do zasady być rozumiana tak, że sprawa bezwzględnie wymagała obiektywnie dużej ilości pracy.

(zob. pkt 24, 26)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑290/94 DEP Kaysersberg przeciwko Komisji, 30 października 1998 r., Rec. s. II‑4105, pkt 20; sprawa T‑171/00 DEP Spruyt przeciwko Komisji, 20 listopada 2002 r., RecFP s. I‑A‑225, II‑1127, pkt 29

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑100/05 DEP Chatziioannidou przeciwko Komisji, 16 maja 2007 r., Zb.Orz.SP s. I‑A-1-0000, II‑A-1-0000, pkt 24

2. Kancelaria adwokacka nie jest w zasadzie w stanie, nie używając odpowiedniego systemu informatycznego, uzasadnić właściwej części kosztów prowadzenia biura i komunikacji przypadających na daną sprawę w łącznych kosztach prowadzenia kancelarii. W rezultacie, o ile można uznać, że wynagrodzenie pełnomocnika nie zawiera kosztów prowadzenia kancelarii związanych ze szczególną sprawą, ich wysokość można ustalić, na użytek określenia wysokości kosztów podlegających zwrotowi, w sposób ryczałtowy.

(zob. pkt 38)
POSTANOWIENIE PREZESA PIERWSZEJ IZBY SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

z dnia 4 czerwca 2009 r.

Sprawa F-142/07

Magdalena Kamińska

przeciwko

Komitetowi Regionów Unii Europejskiej

Ugoda z inicjatywy Sądu – Wykreślenie

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której M. Kamińska, członek personelu pomocniczego w Komitecie Regionów od dnia 16 sierpnia 2004 r. do dnia 30 listopada 2004 r., a następnie członek personelu tymczasowego w tymże Komitecie od dnia 1 grudnia 2004 r. do dnia 31 sierpnia 2005 r. oraz od dnia 16 kwietnia 2006 r. do dnia 30 września 2007 r., żąda zasadniczo przyznania diety dziennej, określonej w art. 25 warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, której to wypłaty odmówiono jej za część okresu zatrudnienia w charakterze członka personelu tymczasowego w ramach Komitetu.

Orzeczenie: Sprawa F‑142/07 Kamińska przeciwko Komitetowi Regionów zostaje wykreślona z rejestru Sądu. Komitet Regionów wypłaci skarżącej jednorazowo kwotę 11 000 EUR, a skarżąca w zamian odstąpi od swoich roszczeń, w tym dotyczących kosztów postępowania. Skarżąca odstąpi również od żądania wykonania postanowienia prezesa pierwszej izby Sądu z dnia 27 listopada 2008 r. w sprawie F‑142/07 AJ Kamińska przeciwko Komitetowi Regionów, na mocy którego częściowo przyznano jej pomoc w zakresie kosztów postępowania.

Streszczenie

Urzędnicy – Skarga – Ugoda przed Sądem do spraw Służby Publicznej – Wykreślenie z rejestru

(regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 69, 74)
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(pierwsza izba)

z dnia 30 kwietnia 2009 r.

Sprawa F-30/07

Lidia Noworyta

przeciwko

Parlamentowi Europejskiemu

Umorzenie postępowania

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której L. Noworyta żąda stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu z dnia 28 kwietnia 2006 r. nieuwzględniającej wniosku jej przełożonego z dnia 20 października 2005 r. i zawierającej odmowę przyznania skarżącej dodatku ryczałtowego za godziny nadliczbowe w rozumieniu art. 3 załącznika VI do regulaminu pracowniczego; zamiennie, zamiast wypłacenia wspomnianego dodatku, skarżąca żąda wypłacenia dowolnego innego dodatku, czy to na podstawie art. 56a, czy to art. 56b regulaminu pracowniczego.

Orzeczenie: Sprawa F‑30/07 Noworyta przeciwko Parlamentowi zostaje umorzona i wykreślona z rejestru Sądu. Każda ze stron pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Postępowanie – Zaspokojenie roszczenia skarżącego po tym, jak wniósł on skargę (regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 75)

Sąd wspólnotowy może ocenić, w zależności od okoliczności danego przypadku, czy prawidłowe administrowanie wymiarem sprawiedliwości uzasadnia oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności co do istoty, lub analogicznie, stwierdzenie, że skarga stała się bezprzedmiotowa i że należy umorzyć postępowanie w przedmiocie zasadności skargi, nie orzekając wcześniej w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez stronę pozwaną.

Odnosi się to również do sytuacji, w której Sąd orzekł już co do istoty w poprzedniej sprawie na korzyść skarżącego w zawisłej sprawie, a podczas rozprawy, w odpowiedzi na pytanie zadane przez Sąd w ramach tej drugiej ze spraw, strony oświadczyły, że jeżeli skarga w pierwszej sprawie zostanie uznana za dopuszczalną i Sąd wyda orzeczenie co do istoty, nie ma powodu, by orzekał w drugiej sprawie.

(zob. pkt 5–8)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa C‑23/00 P Rada przeciwko Boehringer, 26 lutego 2002 r., Rec. s. I‑1873, pkt 51, 52; sprawa C‑233/02 Francja przeciwko Komisji, 23 marca 2004 r., Rec. s. I‑2759, pkt 26

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑171/02 Regione autonoma della Sardegna przeciwko Komisji, 15 czerwca 2005 r., Zb.Orz. s. II‑2123, pkt 155

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑134/06 Bordini przeciwko Komisji, 8 kwietnia 2008 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑0000, II‑A‑1‑0000, pkt 56; sprawa F‑115/07 Balieu-Steinmetz i Noworyta przeciwko Parlamentowi, 28 kwietnia 2009 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑0000, II‑A‑1‑0000
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(pierwsza izba)

z dnia 31 marca 2009 r.

Sprawa F-146/07

Luigi Marcuccio

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Urzędnicy – Wniosek o wszczęcie dochodzenia w sprawie wypadku, którego ofiarą miał jakoby być skarżący – Skarga odszkodowawcza – Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej – Oczywista niedopuszczalność

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i art. 152 EWEA, w której L. Marcuccio żąda w szczególności stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Komisji w sprawie wniosku o wszczęcie dochodzenia w przedmiocie zdarzenia, do którego miało jakoby dojść w czasie, gdy był on zatrudniony w delegaturze Komisji w Angoli, oraz naprawienia szkody, którą miał jakoby ponieść w związku z tym zdarzeniem.

Orzeczenie: Skarga zostaje częściowo odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna, a częściowo oddalona jako pozbawiona podstawy prawnej. Skarżący zostaje obciążony kosztami postępowania.

Streszczenie

Urzędnicy – Skarga – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – Termin – Prekluzja – Otwarcie na nowo – Przesłanka – Nowa okoliczność faktyczna

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

Uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego nie daje urzędnikowi możliwości obejścia terminów do złożenia zażalenia i wniesienia skargi, ustanowionych w art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego, przez zakwestionowanie pośrednio, w drodze złożenia wniosku, wcześniejszej decyzji, której nie zaskarżono w terminie. Z tego wynika, że jedynie zaistnienie nowych istotnych okoliczności faktycznych może uzasadnić wniosek o ponowne rozpatrzenie uprzedniej decyzji, która stała się ostateczna.

(zob. pkt 39, 47)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 232/85 Becker przeciwko Komisji, 13 listopada 1986 r., Rec. s. 3401, pkt 8
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ (pierwsza izba)

z dnia 18 lutego 2009 r.

Sprawa F‑70/07

Luigi Marcuccio

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Urzędnicy – Skarga o odszkodowanie – Ustalenie kosztów – Oczywisty brak właściwości – Przekazanie skargi na podstawie art. 8 ust. 2 załącznika do statutu Trybunału Sprawiedliwości – Oczywista niedopuszczalność

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której L. Marcuccio żąda zasadniczo zasądzenia od Komisji odszkodowania tytułem naprawienia szkód, które rzekomo poniósł w wyniku odmowy zwrotu podlegających zwrotowi kosztów poniesionych w sprawie T‑176/04 (postanowienie z dnia 6 marca 2006 r. w sprawie Marcuccio przeciwko Komisji, niepublikowane w Zbiorze).

Orzeczenie: Skarga zostaje przekazana do rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich, gdyż ma ona na celu ustalenie podlegających zwrotowi kosztów związanych z postępowaniem w sprawie T‑176/04. W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie w zakresie, w jakim skarga dotyczy ustalenia podlegających zwrotowi kosztów związanych z postępowaniem w sprawie T‑176/04. Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania dotyczącego skargi w pozostałym zakresie.

Streszczenie

Postępowanie – Koszty – Ustalenie – Koszty podlegające zwrotowi – Właściwy sąd

(regulamin Sądu Pierwszej Instancji, art. 92 § 1)

Żądania stwierdzenia nieważności spornej decyzji i decyzji oddalającej zażalenie złożone na wspomnianą sporną decyzję, a także żądania zasądzenia od instytucji na rzecz urzędnika określonej kwoty wraz z odsetkami za zwłokę i kapitalizacją odsetek, mające w istocie na celu uzyskanie od instytucji zapłaty podlegających zwrotowi kosztów związanych ze sporem, w którym orzeczenie kończące postępowanie wydał Sąd Pierwszej Instancji i co do którego wydano rozstrzygnięcie o podziale kosztów, należy rozumieć, z uwagi na ich przedmiot, jako wniosek o ustalenie kosztów. Ponieważ zgodnie z art. 92 § 1 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji wniosek tego rodzaju powinien zostać złożony do wspomnianego Sądu, Sąd do spraw Służby Publicznej nie jest właściwy do rozstrzygania w przedmiocie powyższych żądań.

W tym względzie dokładna kwalifikacja prawna żądań skargi mająca na celu ustalenie, czy sąd jest właściwy do ich rozpoznania, zależy od wyłącznej oceny sądu, a nie od woli stron.

(zob. pkt 16, 18)
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(pierwsza izba)

z dnia 20 stycznia 2009 r.

Sprawa F-77/07 DEP

Kay Labate

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Postępowanie – Ustalenie kosztów

Przedmiot: Skargi, w których K. Labate zażądała w pierwszej kolejności, by Komisja zwróciła jej koszty wynagrodzenia adwokata oraz pozostałe koszty związane ze sprawą F‑77/07 (postanowienie z dnia 1 lutego 2008 r. w sprawie Labate przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowane w Zbiorze), na łączną kwotę 72 361,03 EUR, po dobrowolnym obniżeniu o 30% ich początkowej wysokości, następnie zaproponowała obniżenie tej kwoty do wysokości 45 000 EUR, a wreszcie złożyła wniosek o ustalenie kosztów.

Orzeczenie: Wysokość kosztów podlegających zwrotowi na rzecz K. Labate w sprawie F‑77/07 zostaje ustalona na kwotę 21 568,90 EUR.

Streszczenie

Postępowanie – Koszty – Ustalenie – Okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę

(regulamin Sądu Pierwszej Instancji, art. 91 lit. b); regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 122)

Sąd wspólnotowy nie jest uprawniony do ustalania wynagrodzenia należnego od stron ich własnym adwokatom lub radcom prawnym, lecz do określenia kwoty, do której te wynagrodzenia mogą podlegać zwrotowi przez stronę obciążoną kosztami postępowania. Rozstrzygając w przedmiocie wniosku o ustalenie kosztów, sąd wspólnotowy nie musi brać pod uwagę krajowych taryf ustalających wysokość wynagrodzenia adwokatów lub radców prawnych ani ewentualnej umowy w tym zakresie między zainteresowaną stroną a jej pełnomocnikami lub doradcami.

W braku przepisów wspólnotowych o charakterze taryfowym, sąd wspólnotowy winien swobodnie ocenić okoliczności danego przypadku, uwzględniając przedmiot i charakter sporu, jego znaczenie z punktu widzenia prawa wspólnotowego, a także stopień trudności sprawy, nakład pracy wymagany w postępowaniu spornym od biorących udział w sprawie pełnomocników lub doradców oraz interes ekonomiczny, jaki strony miały w sporze. Jeśli chodzi o nakład pracy, to sąd wspólnotowy musi wziąć pod uwagę łączną liczbę godzin pracy, które mogą wydawać się obiektywnie niezbędne dla celów postępowania spornego.

(zob. pkt 24, 25, 28)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑290/04 DEP Kaysersberg przeciwko Komisji, 30 października 1998 r., Rec. s. II‑4105, pkt 20; sprawa T‑182/00 DEP Pannella przeciwko Parlamentowi, 9 września 2002 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 29; sprawa T‑171/00 DEP Spruyt przeciwko Komisji, 20 listopada 2002 r., RecFP s. I‑A‑225, II‑1127, pkt 25, 26, 29; sprawy połączone T‑7/98 DEP, T‑208/98 DEP i T‑109/99 DEP De Nicola przeciwko EBI, 8 lipca 2004 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑219, II‑973, pkt 32
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(pierwsza izba)

z dnia 4 listopada 2008 r.

Sprawa F-18/07

Luigi Marcuccio

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Urzędnicy – Wniosek – Wyraźne rozstrzygnięcie odmowne doręczone po dorozumianym rozstrzygnięciu odmownym – Akt wyłącznie potwierdzający – Zażalenie złożone z przekroczeniem terminu – Oczywista niedopuszczalność

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której L. Marcuccio żąda w szczególności stwierdzenia nieważności decyzji odmownej Komisji z dnia 25 października 2005 r. w sprawie wniosku o uznanie, iż cierpi on na poważną chorobę w rozumieniu art. 72 regulaminu pracowniczego oraz wspólnych przepisów dotyczących ubezpieczenia chorobowego urzędników Wspólnot Europejskich.

Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Komisja pokrywa, poza własnymi kosztami, jedną trzecia kosztów poniesionych przez skarżącego.

Streszczenie

1. Urzędnicy – Skarga – Akt niekorzystny – Pojęcie – Wyraźna decyzja odmowna w sprawie wniosku doręczona po tym, jak dorozumiana decyzja odmowna stała się ostateczna – Akt potwierdzający

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

2. Postępowanie – Koszty – Zwrot – Szczególne powody

(regulamin Sądu Pierwszej Instancji, art. 87 § 3 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 122)

1. Wyraźna decyzja odmowna w sprawie wniosku, doręczona zainteresowanemu po tym, jak dorozumiana decyzja odmowna stała się ostateczna, stanowi akt wyłącznie potwierdzający ostateczną dorozumianą decyzję i nie można jej traktować jako aktu niekorzystnego, który na podstawie art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego może stać się przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności.

(zob. pkt 27)

2. Zgodnie z art. 87 § 3 akapit pierwszy regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, mającego zastosowanie odpowiednio w sprawach zawisłych przed Sądem do spraw Służby Publicznej przed wejściem w życie w dniu 1 listopada 2007 r. jego własnego regulaminu, w wypadkach szczególnych Sąd do spraw Służby Publicznej może postanowić, że koszty zostaną podzielone.

W tym względzie szczególny wypadek dający podstawy do rozdziału między daną instytucję i skarżącego urzędnika poniesionych przez niego kosztów postępowania zachodzi w okolicznościach, gdy w ramach skargi odrzuconej ze względu na przekroczenie terminu do złożenia uprzedniego zażalenia administracja nie poinformowała zainteresowanego, że decyzja będąca przedmiotem zażalenia stanowi akt wyłącznie potwierdzający i nie może być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności, oraz że nie zaznaczyła, iż zażalenie zostało prawdopodobnie złożone po terminie, przez co administracja mogła, z naruszeniem obowiązku staranności, wywołać u urzędnika mylne wrażenie, iż jeśli zechce on wystąpić ze skargą, to będzie ona dopuszczalna.

(zob. pkt 35–39)
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(pierwsza izba)

z dnia 4 listopada 2008 r.

Sprawa F‑87/07

Luigi Marcuccio

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Urzędnicy – Skarga o odszkodowanie – Zarzut niezgodnego z prawem zachowania służby medycznej Komisji – Niedopuszczalność – Niedotrzymanie rozsądnego terminu do złożenia wniosku o odszkodowanie

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której L. Marcuccio żąda przede wszystkim naprawienia krzywdy, którą odniósł jakoby w związku z niezgodnym z prawem zachowaniem służby medycznej Komisji w ramach postępowania w sprawie trzech zaświadczeń lekarskich przedłożonych przez niego latem 2001 r.

Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Skarżący zostaje obciążony kosztami postępowania.

Streszczenie

1. Urzędnicy – Skarga – Termin – Wniosek o odszkodowanie skierowany do instytucji – Dochowanie rozsądnego terminu

(statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 46; regulamin pracowniczy, art. 90)

2. Urzędnicy – Skarga – Skarga o odszkodowanie – Przedmiot – Orzeczenie przez sąd – Oczywista niedopuszczalność

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

1. Do urzędników lub pracowników należy zwrócenie się w rozsądnym terminie do instytucji z jakimkolwiek wnioskiem mającym na celu uzyskanie od Wspólnoty odszkodowania z powodu przypisywanej jej szkody, przy czym termin ten biegnie od chwili, kiedy dowiedzieli się o sytuacji, na którą się skarżą. Rozsądny charakter terminu powinien być oceniany w zależności od właściwych dla każdej sprawy okoliczności, a w szczególności znaczenia sporu dla zainteresowanego, złożoności sprawy i zachowania stron.

Należy również wziąć pod uwagę w tym względzie punkt odniesienia, jaki stanowi pięcioletni termin przedawnienia przewidziany w zakresie odpowiedzialności pozaumownej w art. 46 statutu Trybunału Sprawiedliwości. Jednakże pięcioletni termin nie może stanowić sztywnej i nieprzekraczalnej granicy, poniżej której dopuszczalne są wszystkie wnioski, bez względu na to, ile czasu zajęło skarżącemu wystąpienie do instytucji z wnioskiem, i bez względu na okoliczności danej sprawy.

(zob. pkt 27–30)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 9/75 Meyer‑Burckhardt przeciwko Komisji, 22 października 1975 r., Rec. s. 1171, pkt 7, 10, 11

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑144/02 Eagle i in. przeciwko Komisji, 5 października 2004 r., Zb.Orz. s. II‑3381, pkt 65, 66, 71

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑125/05 Tsarnavas przeciwko Komisji 1 lutego 2007 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑0000, II‑A‑1‑0000, pkt 71, 76, 77

2. W ramach skargi o odszkodowanie wniesionej przez urzędnika, żądania zmierzające w rzeczywistości do potwierdzenia przez sąd wspólnotowy zasadności określonych argumentów wysuwanych na poparcie roszczeń odszkodowawczych są oczywiście niedopuszczalne, ponieważ składanie dotyczących prawa oświadczeń nie jest rolą sądu. Powyższe odnosi się do żądań zmierzających do tego, by sąd wspólnotowy stwierdził „istnienie spornych aktów, faktów i zachowań, jak również ich niezgodność z prawem”.

(zob. pkt 36)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 108/88 Jaenicke Cendoya przeciwko Komisji, 13 lipca 1989 r., Rec. s. 2711, pkt 8, 9
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ



(druga izba)

z dnia 26 czerwca 2008 r.

Sprawa F-136/07

Bart Nijs

przeciwko

Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Urzędnicy – Uprzednie zażalenie – Brak – Termin do wniesienia skargi – Przekroczenie terminu – Oczywista niedopuszczalność

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której B. Nijs żąda po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego dotyczącej obniżenia jego zaszeregowania z grupy AD 10, stopień 6 do grupy AD 9, stopień 5 oraz decyzji z nią związanych i wydanych w jej następstwie, w szczególności decyzji z dnia 26 września 2006 r. o zawieszeniu go w obowiązkach służbowych, decyzji z dnia 27 września 2007 r. o wszczęciu przeciwko niemu dochodzenia administracyjnego i decyzji o nieawansowaniu go do grupy AD 11 w 2007 r., a także stwierdzenia nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego z dnia 8 marca 2007 r. o odnowieniu mandatu sekretarza generalnego Trybunału Obrachunkowego na kolejny okres sześciu lat, począwszy od dnia 1 lipca 2007 r., a po drugie, zasądzenia odszkodowania za rzekomo poniesioną szkodę i zadośćuczynienia za rzekomo doznaną krzywdę.

Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Skarżący zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

Streszczenie

Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne

(regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 35 § 1 lit. d))

Skarga urzędnika, w której nie wskazano dokładnie zaskarżonych aktów i która nie spełnia tym samym wymogów przewidzianych w art. 35 § 1 lit. d) regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, jest oczywiście niedopuszczalna.

(zob. pkt 24)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑72/92 Benzler przeciwko Komisji, 24 marca 1993 r., Rec. s. II‑347, pkt 16, 18, 19
POSTANOWIENIE PREZESA PIERWSZEJ IZBY SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

z dnia 30 czerwca 2008 r.

Sprawa F-59/07

Pierre-Alexis Feral

przeciwko

Komitetowi Regionów Unii Europejskiej

Ugoda z inicjatywy Sądu – Wykreślenie

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której P.A. Feral żąda stwierdzenia nieważności decyzji dyrektora administracyjnego Komitetu Regionów z dnia 26 lipca 2006 r. dotyczącej zwrotu kwot wypłaconych mu z tytułu zastosowania do części jego dochodów, przekazywanej do Francji od marca 2003 r. do maja 2005 r., współczynnika korygującego oraz decyzji tego dyrektora z dnia 4 grudnia 2006 r. określającej wysokość tej kwoty na 3600,16 EUR, jak również zasądzenia od Komitetu Regionów zwrotu powyższej kwoty wraz z odsetkami za zwłokę, zobowiązania Komitetu Regionów do zapłaty na jego rzecz kwoty, która powinna była mu zostać zapłacona z tytułu zastosowania współczynnika korygującego do części jego dochodów, które powinny były zostać przekazane do Francji począwszy od czerwca 2005 r., powiększonej o odsetki za zwłokę oraz do wznowienia przelewu części dochodów do Francji z zastosowaniem współczynnika korygującego.

Orzeczenie: Sprawa F‑59/07 Feral przeciwko Komitetowi Regionów zostaje wykreślona z rejestru Sądu. Komitet Regionów wypłaci skarżącemu kwotę w wysokości 3750 EUR celem pokrycia połowy poniesionych przez niego kosztów. Skarżący pokrywa pozostałą część swoich kosztów. Komitet Regionów pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Urzędnicy – Skarga – Ugoda przed Sądem do spraw Służby Publicznej – Wykreślenie z rejestru

(regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 69, 74)