ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zastosowanie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego dotyczące przeniesienia do systemu emerytalno-rentowego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innym systemie emerytalnym, o które wnioskowano przed przyjęciem tych przepisów, lecz które zrealizowano po ich wejściu w życie, nie jest niezgodne z art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

W tym względzie, zgodnie z powszechnie przyjętą zasadą, nowa norma znajduje natychmiast zastosowanie, o ile nie obowiązuje wyjątek, do mających powstać sytuacji, a także do przyszłych skutków sytuacji, które już powstały – lecz nie ukonstytuowały się w pełni – pod rządami dawnej normy. Nie dotyczy to jedynie sytuacji powstałych i ostatecznie zrealizowanych pod rządami dawnej normy, kreującej prawa nabyte. Prawo jest uważane za nabyte, gdy okoliczność powodująca jego powstanie zaistnieje przed zmianą przepisów. Nie jest tak jednak w przypadku prawa, którego przesłanka powstania nie zrealizowała się w pełni pod rządami przepisu, który został zmieniony.

Tymczasem z jednej strony art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego nie stoi na przeszkodzie takiemu natychmiastowemu stosowaniu nowych ogólnych przepisów wykonawczych.

Z drugiej strony ani przekazanie urzędnikowi czy pracownikowi, który złożył wniosek o przeniesienie do systemu emerytalno-rentowego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w ramach innego systemu emerytalnego propozycji doliczenia lat uprawniających do emerytury, ani tym bardziej samo złożenie takiego wniosku nie zmieniają sytuacji prawnej zainteresowanego i nie wywołują wiążących skutków prawnych. Tak więc dla urzędnika lub pracownika nie istniały prawa nabyte, które mogły zostać naruszone zastosowaniem nowych przepisów.

Ponadto prawo urzędnika lub pracownika do zaliczenia mu dodatkowych lat uprawniających do emerytury zostaje w pełni ukonstytuowane dopiero po przeniesieniu do systemu emerytalno-rentowego Unii wartości kapitałowej jego uprawnień nabytych w innym systemie.

Co więcej, osoby fizyczne nie mogą powoływać się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań w celu podważenia stosowania nowego przepisu prawnego, w szczególności w dziedzinie, w której prawodawcy przysługuje szeroki zakres uznania.

(zob. pkt 23–26, 28, 35)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyrok z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, pkt 151–154, 170 i przytoczone tam orzecznictwo
POSTANOWIENIE PREZESA PIERWSZEJ IZBY SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

z dnia 28 stycznia 2016 r.

Wiesława Goch

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej

„Przeniesienie uprawnień emerytalnych — Wyroki Sądu Unii Europejskiej wydane w toku postępowania — Cofnięcie skargi przez stronę skarżącą — Wykreślenie sprawy — Odpowiedni podział kosztów”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy art. 106a, w której W. Goch żądała zasadniczo stwierdzenia nieważności decyzji Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej z dnia 23 maja 2012 r., w której przedstawiono jej propozycję przeniesienia uprawnień emerytalnych na podstawie art. 11 ust. 2 załącznika VIII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej. W uzasadnieniu swojej skargi skarżąca podnosiła przede wszystkim niezgodność z prawem art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, przyjętych przez tę instytucję w dniu 11 października 2011 r.

Orzeczenie:

Sprawa F‑21/13 zostaje wykreślona z rejestru Sądu. Każda ze stron pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Postępowanie sądowe — Cofnięcie skargi przez stronę skarżącą — Wykreślenie z rejestru

(Regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 84, art. 103 § 5)

(zob. pkt 6)
Przedłużenie zawartej na czas określony umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego stanowi jedynie możliwość pozostawioną ocenie właściwego organu, ponieważ instytucjom przysługuje w tym zakresie szeroki zakres uznania w odniesieniu do organizacji swoich służb w zależności od zadań, jakie zostały jej powierzone, oraz – do celów tych zadań – do obsadzania stanowisk personelem pozostającym do ich dyspozycji, pod warunkiem że odbywa się to w interesie służby.

Ponadto właściwy organ jest zobowiązany przy podejmowaniu decyzji dotyczącej sytuacji pracownika uwzględnić wszystkie okoliczności mogące wpłynąć na tę decyzję, czyli nie tylko interes służby, lecz także w szczególności interes tego pracownika. Wynika to bowiem z obowiązku staranności administracji, który odzwierciedla równowagę wzajemnych praw i obowiązków, jaką Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i analogicznie Warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej wprowadziły w stosunkach między organem publicznym a jego pracownikami.

Jednakże obowiązek staranności nie może być interpretowany w ten sposób, że oznacza ciążący na administracji obowiązek sprawdzenia, przed wydaniem decyzji w sprawie nieprzedłużenia zawartej na czas określony umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego, czy ten członek personelu nie może zostać obsadzony na innym stanowisku.

W każdym razie, zważywszy na szeroki zakres uznania przysługujący instytucjom w tym kontekście, kontrola sądu ogranicza się do zbadania, czy nie wystąpił oczywisty błąd lub czy nie doszło do nadużycia władzy.

(zob. pkt 18–20, 22)

Odesłanie

Sąd Pierwszej Instancji, wyroki: Kyrpitsis/KES, T‑13/95, EU:T:1996:50, pkt 52; Potamianos/Komisja, T‑160/04, EU:T:2008:438, pkt 30; ETF/Landgren, T‑404/06 P, EU:T:2009:313, pkt 162

Sąd Unii Europejskiej, wyrok Komisja/Macchia, T‑368/12 P, EU:T:2014:266, pkt 59
POSTANOWIENIE PREZESA DRUGIEJ IZBY SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

z dnia 24 lipca 2014 r.

Sprawa F‑7/14

Christina Necheva

przeciwko

Komisji Europejskiej

Ugodowe rozstrzygnięcie sporu – Artykuł 69 § 1 regulaminu postępowania – Ugoda między stronami zawarta z inicjatywy Sądu – Wykreślenie

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy art. 106a traktatu EWEA, w której Ch. Necheva żąda, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 lipca 2013 r. w sprawie skrócenia okresu przedłużenia z nią umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego z trzech lat do dwóch, co wynikało z załącznika uzgodnionego w dniu 23 listopada 2011 r., a po drugie, zapłaty kwoty 45 000 EUR tytułem odszkodowania w wypadku, gdyby nie było możliwe przywrócenie jej do pracy na okres jednego roku.

Orzeczenie: Sprawa F‑7/14 zostaje wykreślona z rejestru Sądu w następstwie ugody zawartej między Ch. Nechevą a Komisją Europejską. Christina Necheva i Komisja Europejska pokrywają koszty zgodnie z postanowieniami zawartej między nimi ugody.

Streszczenie

Skargi urzędników – Ugoda przed Sądem do spraw Służby Publicznej – Wykreślenie z rejestru

(regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 69 § 1)

(zob. pkt 3, 4)
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ (pierwsza izba)

z dnia 7 grudnia 2015 r.

Norbert Probst

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Artykuł 4 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Były asystent parlamentarny — Decyzja Komisji o przyznaniu dodatku zagranicznego byłym asystentom parlamentarnym począwszy od daty publikacji informacji administracyjnej — Wyroki stwierdzające nieważność — Nowe istotne okoliczności faktyczne — Skutek ograniczony w czasie — Powaga rzeczy osądzonej — Decyzje administracyjne, które stały się ostateczne — Równość traktowania”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy art. 106a, w której N. Probst żąda stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) Komisji Europejskiej z dnia 29 stycznia 2014 r. przyznającej mu dodatek zagraniczny, przewidziany w art. 4 załącznika VII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2014 r. (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) ze skutkiem od dnia 1 września 2013 r., w zakresie, w jakim moc wsteczna tej decyzji jest ograniczona do tej ostatniej daty, a nie do daty jego zatrudnienia w dniu 1 lipca 1999 r.

Orzeczenie:

Skarga zostaje oddalona jako oczywiście bezzasadna. Norbert Probst pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

Streszczenie

Skargi urzędników — Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej — Termin — Prekluzja — Otwarcie na nowo — Przesłanka — Wyroki stwierdzające nieważność — Powaga rzeczy osądzonej — Nowa istotna okoliczność faktyczna (regulamin pracowniczy, art. 90, 91) Urzędnicy — Równość traktowania — Pojęcie — Decyzja Komisji o przyznaniu dodatku zagranicznego byłym asystentom parlamentarnym począwszy od daty publikacji informacji administracyjnej — Naruszenie zasady równego traktowania — Brak
Zarówno zażalenie administracyjne, jak i wynikająca z niego skarga, powinny być wniesione na akty, z którymi wiążą się niekorzystne skutki dla skarżącego w rozumieniu art. 90 ust. 2 i art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego, przy czym aktem niekorzystnym jest akt, który bezpośrednio i natychmiastowo wpływa na sytuację prawną zainteresowanego.

Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji wyłącznie potwierdzającej wcześniejszą decyzję, która nie została zaskarżona w terminie, jest niedopuszczalna. Z decyzją wyłącznie potwierdzającą wcześniejszą decyzję mamy do czynienia wówczas, gdy nie zawiera ona w stosunku do wcześniejszego aktu żadnego nowego elementu, a jej wydanie nie zostało poprzedzone ponownym badaniem sytuacji adresata tego wcześniejszego aktu.

Pismo administracji zawierające decyzję w sprawie rozwiązania umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego zgodnie z art. 139 ust. 1 lit. d) warunków zatrudnienia innych pracowników nie pozostawia żadnej wątpliwości co do zamiaru zakończenia stosunku pracy z zainteresowanym przez organ upoważniony do zawierania umów do pracę i stanowi zatem akt niekorzystny w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego.

Natomiast pisma kierowanego do zainteresowanego, które ustala datę końca umowy nie można zakwalifikować inaczej niż jako zwykłe potwierdzenie wcześniejszej decyzji o rozwiązaniu umowy.

(zob. pkt 30, 33, 35, 36)

Trybunał, wyroki: z dnia 9 marca 1978 r., Herpels/Komisja,54/77, EU:C:1978:45, pkt 11–14; z dnia 10 grudnia 1980 r., Grasselli/Komisja,23/80, EU:C:1980:284, pkt 18; z dnia 21 stycznia 1987 r., Stroghili/Trybunał Obrachunkowy,204/85, EU:C:1987:21, pkt 6

Sąd Pierwszej Instancji, postanowienia: z dnia 27 czerwca 2000 r., Plug/Komisja,T‑608/97, EU:T:2000:167, pkt 22; z dnia 7 września 2005 r., Krahl/Komisja,T‑358/03, EU:T:2005:301, pkt 38

Sąd do spraw Służby Publicznej, postanowienia: z dnia z dnia 19 grudnia 2006 r., Suhadolnik/Trybunał Sprawiedliwości, F‑78/06, EU:F:2006:141, pkt 31; z dnia 10 września 2007 r., Speiser/Parlament,F‑146/06, EU:F:2007:153, pkt 23; z dnia 15 lipca 2008 r., Pouzol/Trybunał Obrachunkowy,F‑28/08, EU:F:2008:100, pkt 45; z dnia 8 września 2011 r., Pachtitis/Komisja,F‑51/11 R, EU:F:2011:130, pkt 28
Nota, na mocy której Urząd Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) wzywa dyrektora generalnego dyrekcji generalnej ds. personelu i administracji Komisji do zaoferowania umów, na których podstawie indywidualnie wskazani członkowie personelu kontraktowego zaszeregowani do grupy funkcyjnej I zostaliby zaszeregowani do grupy funkcyjnej II nie może być zakwalifikowana jako akt niekorzystny w rozumieniu art. 90 ust. 2 i art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego. Nota ta bowiem nie wywołuje skutków prawnych mogących zmienić sytuację zainteresowanych pracowników, biorąc pod uwagę, że zmiana ich zaszeregowania wymagałaby wydania w tym celu decyzji przez organ upoważniony do zawierania umów o pracę.

(zob. pkt 25)
POSTANOWIENIE PREZESA DRUGIEJ IZBY SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

z dnia 2 września 2015 r.

Nicolas Henri Astier

przeciwko

Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych (ESDZ)

„Ugoda — Artykuł 91 § 2 regulaminu postępowania — Zawarcie przez strony ugody z inicjatywy Sądu — Wykreślenie”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której N.H. Astier żąda w istocie stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) o ograniczeniu do 7960 EUR przysługującej mu kwoty zwrotu za przeprowadzkę z miejsca zatrudnienia do jego miejsca pochodzenia, w miejsce żądanej kwoty 17940 EUR, oraz o obwarowaniu zwrotu warunkami.

Orzeczenie:

Sprawa F‑126/14 zostaje wykreślona z rejestru Sądu w następstwie ugody zawartej między N.H. Astierem a Europejskiej Służbą Działań Zewnętrznych. N.H. Astier i Komisja Europejska pokrywają koszty zgodnie z postanowieniami zawartej między nimi ugody.

Streszczenie

Skargi urzędników — Ugoda przed Sądem do spraw Służby Publicznej — Wykreślenie z rejestru

(regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 91 § 1)

(zob. pkt 4)
W szczególności w sytuacji gdy po zapoznaniu się z aktami sprawy i stwierdzeniu, że wystarczająco wyjaśniają one okoliczności zawisłej przed nim sprawy, Sąd jest całkowicie przekonany o oczywistej niedopuszczalności lub bezzasadności skargi, a ponadto uważa, że przeprowadzenie rozprawy nie wniosłoby nic, co mogłoby zmienić to przekonanie, odrzucenie skargi w drodze postanowienia z uzasadnieniem na podstawie art. 81 regulaminu postępowania nie tylko przyczynia się do ekonomii procesowej, ale również oszczędza stronom kosztów, jakie wiązałyby się z przeprowadzeniem rozprawy.

Kwota renty rodzinnej przysługującej rozwiedzionemu małżonkowi wynika wyłącznie z przepisów art. 27 i 28 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego i do celów jej obliczania oraz aktualizowania nie ma znaczenia fakt, że kwota alimentów, o których mowa w art. 27 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, nie może już ulec zmianie na mocy prawa krajowego ze względu na śmieć byłego małżonka.

Ponadto art. 18 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego reguluje wyłącznie sytuację żyjącego małżonka zmarłego urzędnika, nie jest zaś przeznaczony, w szczególności w zakresie minimalnej kwoty renty rodzinnej wynoszącej 35% ostatniego wynagrodzenia podstawowego, do tego, by stosować go w drodze analogii do sytuacji byłych małżonków zmarłego urzędnika.

(zob. pkt 19, 20)
Aby urzędnik lub były urzędnik mógł wnieść na podstawie art. 90, 91 regulaminu pracowniczego skargę o stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego w sprawie powołania, trzeba, by miał on interes osobisty w uzyskaniu stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu prawnego. Interes taki wymaga, aby w wyniku uwzględnienia żądań skargi mógł on osiągnąć jakąś korzyść. Jako przesłankę dopuszczalności interes prawny skarżącego należy oceniać w chwili wniesienia skargi.

Były urzędnik, który w chwili wniesienia skargi przeszedł na emeryturę, a tym samym nie jest już członkiem służby publicznej Unii Europejskiej, nie może już, w wypadku stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie powołania przez Sąd do spraw Służby Publicznej, ubiegać się o sporne stanowisko, ponieważ nie spełnia jednej z przewidzianych w ogłoszeniu o naborze przesłanek kwalifikowalności, czyli przesłanki bycia urzędnikiem. W rezultacie były urzędnik, nie mogąc już w chwili wniesienia skargi ubiegać się o sporne stanowisko, nie ma żadnego interesu osobistego w tym, by stwierdzono nieważność decyzji w sprawie powołania, ponieważ w wyniku takiego stwierdzenia nieważności nie może on osiągnąć jakiejkolwiek korzyści.

Okoliczność, że były urzędnik przeszedł na emeryturę na własny wniosek przed osiągnięciem wieku, w którym zostałby przeniesiony w stan spoczynku z urzędu, nie podważa tego wniosku. Z art. 47 lit. f) regulaminu pracowniczego w związku z art. 52 lit. b) tego regulaminu wynika bowiem, że wcześniejsze przeniesienie na emeryturę, przyznane w wyniku złożonego w tym celu przez zainteresowanego wniosku, powoduje definitywne zakończenie służby. Konsekwencje takiego przejścia na emeryturę są więc takie same jak konsekwencje rezygnacji.

Chociaż były urzędnik nie ma już żadnego interesu prawnego w uzyskaniu stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie powołania, zachowuje jednak interes w żądaniu, by dokonano oceny tego powołania w ramach żądania naprawienia szkody, zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, jaką twierdzi, że poniósł z uwagi na różne zawinione działania administracji.

(zob. pkt 17–19, 22, 25)

Trybunał, wyrok Del Plato/Komisja, 126/87, EU:C:1989:115, pkt 18–20

Sąd Pierwszej Instancji, wyroki: Marcato/Komisja, T‑82/89, EU:T:1990:77, pkt 54; Moritz/Komisja, T‑20/89, EU:T:1990:80, pkt 15; Latham/Komisja, T‑82/91, EU:T:1994:14, pkt 24–26; Moat/Komisja, T‑41/95, EU:T:1996:87, pkt 26; Contargyris/Rada, T‑6/96, EU:T:1997:76, pkt 32; Combescot/Komisja, T‑250/04, EU:T:2007:262, pkt 28

Sąd Unii Europejskiej, wyrok Komisja/Q, T‑80/09 P, EU:T:2011:347, pkt 156 i przytoczone tam orzecznictwo; postanowienie Attey i in./Rada, T‑118/11, T‑123/11 i T‑124/11, EU:T:2012:270, pkt 28
Artykuł 29 ust. 1 lit. b) regulaminu pracowniczego uprawnia instytucje do przeprowadzenia konkursów otwartych wyłącznie dla urzędników i personelu tymczasowego tych instytucji. Wyrażenie „konkurs wewnętrzny dla jednej instytucji” w rozumieniu tego artykułu odnosi się do wszystkich osób pełniących służbę w danej instytucji, niezależnie od tego, w jakim charakterze są zatrudnione.

Wykonywanie szerokich uprawnień dyskrecjonalnych przyznanych instytucjom w dziedzinie organizacji konkursów przez regulamin pracowniczy powinno odbywać się w zgodzie z wiążącymi przepisami art. 27 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego, zgodnie z którymi cel każdego postepowania w sprawie naboru polega na pozyskaniu dla instytucji urzędników spełniających najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości, a także art. 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego. Wynika z tego, że przy organizacji konkursu wewnętrznego instytucja ma obowiązek przestrzegania jednocześnie przepisów art. 27 akapit pierwszy, jak i art. 29 regulaminu pracowniczego.

W tym względzie poprzez ograniczenie dostępu do konkursu wewnętrznego wyłącznie do urzędników i personelu tymczasowego zatrudnionych we własnych służbach, instytucja stosuje jedynie art. 29 ust. 1 lit. b) regulaminu pracowniczego. Ponadto instytucja ta słusznie może wykluczyć kandydatury personelu agencji wykonawczych w tym konkursie, gdyż personel ten nie wchodzi w skład urzędników i personelu tymczasowego pełniących służbę w instytucji. W tych okolicznościach, gdyby uznać, że omawiana instytucja narusza art. 27 regulaminu pracowniczego przez sam fakt zastosowania art. 29 tego regulaminu, oznaczałoby to pozbawienie jej jakiejkolwiek możliwości zorganizowania konkursu wewnętrznego, choć taką możliwość regulamin pracowniczy właśnie jej zapewnia.

(zob. pkt 45–47)

Sąd Pierwszej Instancji, wyrok z dnia 21 listopada 2000 r., Carrasco Benítez/Komisja, T‑214/99, EU:T:2000:272, pkt 53
Brak odpowiedzi ze strony adwokata strony przed sądami Unii na pismo Sądu do spraw Służby Publicznej, zawiadamiające o zamiarze zastosowania art. 34 §§ 1 i 2 regulaminu postępowania przed tym sądem, nie stanowi przeszkody dla zastosowania wobec tego adwokata wspomnianych przepisów dotyczących wykluczenia adwokata strony z postępowania. Gdy bowiem chodzi o adwokata wykluczonego ze względu na przyczynianie się do dalszego postępowania jego klienta polegającego na niepotrzebnym obarczaniu sądów Unii pracą, brak odpowiedzi tego adwokata w żaden sposób nie podważa faktu, że skłonność jego klienta do obierania notorycznie i bez różnicy drogi sądowej może szkodzić prawidłowemu działaniu wymiaru sprawiedliwości, ani okoliczności, że zachowanie adwokata przyczynia się bezpośrednio do uważanego za niewłaściwe pieniaczego zachowania jego klienta.

(zob. pkt 13)
Zgodnie z przepisami art. 90 ust. 2 w związku z art. 91 ust. 1 i 2 regulaminu pracowniczego skarga wniesiona przez urzędnika do Sądu do spraw Służby Publicznej jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy uprzednio złożył on do organu powołującego zażalenie na akt wywołujący niekorzystne dla niego skutki, podnosząc, że wspomniany organ bądź wydał decyzję, bądź zaniechał wymaganego przez regulamin pracowniczy działania.

W tym względzie, w braku wydania przez organ powołujący decyzji oraz w przypadku gdy nie jest on obowiązany do przyjęcia wymaganego regulaminem pracowniczym środka, urzędnik zawsze może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o wydanie decyzji, zgodnie z art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego, aby w razie potrzeby móc zakwestionować stanowisko tego organu, najpierw w drodze zażalenia, a następnie skargi do sądu.

(zob. pkt 28)
Zastosowanie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego dotyczące przeniesienia do systemu emerytalno-rentowego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innym systemie emerytalnym, o które wnioskowano przed przyjęciem tych przepisów, lecz które zrealizowano po ich wejściu w życie, nie jest niezgodne z art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

W tym względzie, zgodnie z powszechnie przyjętą zasadą, nowa norma znajduje natychmiast zastosowanie, o ile nie obowiązuje wyjątek, do mających powstać sytuacji, a także do przyszłych skutków sytuacji, które już powstały – lecz nie ukonstytuowały się w pełni – pod rządami dawnej normy. Nie dotyczy to jedynie sytuacji powstałych i ostatecznie zrealizowanych pod rządami dawnej normy, kreującej prawa nabyte. Prawo jest uważane za nabyte, gdy okoliczność powodująca jego powstanie zaistnieje przed zmianą przepisów. Nie jest tak jednak w przypadku prawa, którego przesłanka powstania nie zrealizowała się w pełni pod rządami przepisu, który został zmieniony.

Tymczasem z jednej strony art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego nie stoi na przeszkodzie takiemu natychmiastowemu stosowaniu nowych ogólnych przepisów wykonawczych.

Z drugiej strony ani przekazanie urzędnikowi czy pracownikowi, który złożył wniosek o przeniesienie do systemu emerytalno-rentowego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w ramach innego systemu emerytalnego, propozycji doliczenia lat uprawniających do emerytury, ani tym bardziej samo złożenie takiego wniosku nie zmieniają sytuacji prawnej zainteresowanego i nie wywołują wiążących skutków prawnych. Tak więc dla urzędnika lub pracownika nie istniały prawa nabyte, które mogły zostać naruszone zastosowaniem nowych przepisów.

Ponadto prawo urzędnika lub pracownika do zaliczenia mu dodatkowych lat uprawniających do emerytury zostaje w pełni ukonstytuowane dopiero po przeniesieniu do systemu emerytalno-rentowego Unii wartości kapitałowej jego uprawnień nabytych w innym systemie.

Co więcej, osoby fizyczne nie mogą powoływać się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań w celu podważenia stosowania nowego przepisu prawnego, w szczególności w dziedzinie, w której prawodawcy przysługuje szeroki zakres uznania.

(zob. pkt 26–29, 31, 37)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyrok z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, pkt 151–154, 170 i przytoczone tam orzecznictwo