ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
103.

W świetle powyższych rozważań proponuję, aby na przedłożone przez Curtea de Apel București (sąd apelacyjny w Bukareszcie, Rumunia) drugie pytanie prejudycjalne Trybunał udzielił następującej odpowiedzi: Artykuł 16 ust. 2 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE, art. 3 ust. 2 i 14 oraz art. 32 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE należy interpretować w ten sposób, że przepisy te nie sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu takiemu jak to w niniejszej sprawie, które przyznaje gwarantowany dostęp do sieci przesyłowej i dystrybucyjnej niektórym instalacjom wytwarzającym energię elektryczną z wykorzystaniem nieodnawialnych źródeł energii w celu zapewnienia bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej pod warunkiem, że zapewniony jest przyznany na podstawie art. 16 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2009/28 dostęp do sieci dla energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii i że spełnione są wymogi określone w art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72 oraz, w przypadku stwierdzenia przez sąd odsyłający obowiązków użyteczności publicznej nałożonych na te instalacje wytwarzające energię elektryczną, w art. 3 ust. 1 i 14 tej dyrektywy i o ile takie uregulowanie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celu. Do sądu odsyłającego należy sprawdzenie, czy w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym warunki te są spełnione.
60.

Co się tyczy na wstępie kwestii właściwości Trybunału do orzekania w przedmiocie piątego pytania prejudycjalnego, przypominam, że zgodnie z art. 51 ust. 1 karty, regulującym jej zakres stosowania, jej postanowienia mają zastosowanie do państw członkowskich wyłącznie w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii. Postanowienie to potwierdza utrwalone orzecznictwo Trybunału, zgodnie z którym prawa podstawowe chronione w porządku prawnym Unii znajdują zastosowanie we wszystkich sytuacjach podlegających prawu Unii, ale nie mogą być stosowane poza takimi sytuacjami. Jeżeli stan prawny nie jest objęty zakresem stosowania prawa Unii, Trybunał nie jest właściwy do jego oceny, a przytaczane ewentualnie postanowienia karty nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do nadania mu takiej właściwości ( 31 ).
8.

Artykuł 8 rozporządzenia nr 261/2004, zatytułowany „Prawo do zwrotu należności lub zmiany planu podróży”, stanowi: „1. W przypadku odwołania do niniejszego artykułu pasażerowie mają prawo wyboru pomiędzy: a) – zwrotem w terminie siedmiu dni, za pomocą środków przewidzianych w art. 7 ust. 3, pełnego kosztu biletu po cenie, za jaką został kupiony, za część lub części nieodbytej podróży oraz za część lub części już odbyte, jeżeli lot nie służy już dłużej jakiemukolwiek celowi związanemu z pierwotnym planem podróży pasażera, wraz z, gdy jest to odpowiednie, – lotem powrotnym do pierwszego miejsca odlotu, w najwcześniejszym możliwym terminie; b) zmianą planu podróży, na porównywalnych warunkach, do ich miejsca docelowego, w najwcześniejszym możliwym terminie; lub c) zmianą planu podróży, na porównywalnych warunkach, do ich miejsca docelowego, w późniejszym terminie dogodnym dla pasażera, w zależności od dostępności wolnych miejsc. 2. Ustęp 1 lit. a) ma również zastosowanie do pasażerów, których lot stanowi część imprezy turystycznej, z wyjątkiem prawa do zwrotu należności, gdy to prawo wynika z [dyrektywy Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek (Dz.U. 1990, L 158, s. 59)]. […]”.
37.

W świetle powyższych rozważań proponuję, aby na pytanie drugie przedłożone przez Landesgericht Korneuburg (sąd okręgowy w Korneuburgu, Austria) Trybunał odpowiedział w następujący sposób: Artykuł 5 ust. 1 lit. c) ppkt (i)–(iii) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, należy interpretować w ten sposób, że obowiązek poinformowania pasażera o odwołaniu należy spełniać wyłącznie na podstawie rzeczonego rozporządzenia, co stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych ustanawiających domniemanie posiadania dostępu do oświadczeń elektronicznych.
9.

Artykuł 6 dyrektywy OOŚ zawiera podstawowe przepisy dotyczące udziału społeczeństwa: „(1) Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zapewnić organom, których przedsięwzięcie może dotyczyć z powodu ich szczególnej odpowiedzialności w odniesieniu do środowiska, możliwość wyrażenia swojej opinii na temat informacji dostarczonych przez wykonawcę i wniosku o zezwolenie na inwestycję. […] (2) Społeczeństwo jest informowane […] o następujących kwestiach […] najpóźniej wtedy, kiedy tylko informacje mogą zostać należycie dostarczone: a) wniosku o zezwolenie na inwestycję; b) fakcie, że przedsięwzięcie poddane jest procedurze oceny oddziaływania na środowisko oraz, gdzie stosowne, fakcie, że stosuje się art. 7; c) danych szczegółowych właściwych organów odpowiedzialnych za podejmowanie decyzji, organów, od których można uzyskać istotne informacje, organów, do których mogą być przedkładane komentarze lub zapytania, oraz szczegółach harmonogramu przekazywania komentarzy lub zapytań; d) charakterze możliwych decyzji lub, jeśli istnieje, projekcie decyzji; e) wskazaniu dostępności informacji zebranych na podstawie art. 5; f) wskazaniu czasu i miejsc, w których zostaną udostępnione istotne informacje, oraz środków, za pomocą których zostaną one udostępnione; g) szczegółach ustaleń dotyczących udziału społeczeństwa, dokonanych na podstawie ust. 5 niniejszego artykułu. (3) Państwa członkowskie zapewniają, by w odpowiednich ramach czasowych udostępniane były zainteresowanej społeczności następujące informacje: a) wszelkie informacje zebrane na podstawie art. 5; b) zgodnie z ustawodawstwem krajowym, główne sprawozdania i porady skierowane do właściwego organu lub organów w czasie, kiedy zainteresowana społeczność została poinformowana zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu; c) zgodnie z przepisami [dyrektywy w sprawie informacji dotyczących środowiska ( 6 )], informacje inne niż te, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, które mają związek z decyzją zgodnie z art. 8 niniejszej dyrektywy oraz które stają się dostępne dopiero po czasie, kiedy zainteresowana społeczność została poinformowana zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu. (4) Zainteresowana społeczność otrzymuje wczesne i skuteczne możliwości udziału w procedurach podejmowania decyzji dotyczących środowiska, o których mowa w art. 2 ust. 2, i w tym celu uprawniona jest do wyrażania komentarzy i opinii, kiedy właściwy organ lub organy dysponują wszystkimi opcjami zanim podjęta zostanie decyzja w sprawie wniosku o zezwolenie na inwestycję. (5) […]”.
6.

Artykuł 36 dyrektywy 2014/59, zatytułowany „Wycena do celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji”, stanowi co następuje: „1. Przed podjęciem działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub przed wykonaniem uprawnienia do umorzenia lub konwersji odpowiednich instrumentów kapitałowych, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zapewniają dokonanie uczciwej, ostrożnej i realistycznej wyceny aktywów i zobowiązań instytucji lub podmiotu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), przez osobę niezależną zarówno od wszelkich organów publicznych, w tym organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jak i od danej instytucji lub podmiotu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d). […] 4. Cele wyceny są następujące: a) pomoc w określeniu, czy zostały spełnione warunki przeprowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub warunki umożliwiające umorzenie lub konwersję instrumentów kapitałowych; b) jeżeli warunki przeprowadzenia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zostały spełnione – pomoc w podjęciu decyzji w sprawie odpowiedniego działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które należy podjąć wobec instytucji lub podmiotu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d); […] e) w przypadku zastosowania instrumentu instytucji pomostowej lub instrumentu wydzielenia aktywów – pomoc w podjęciu decyzji w sprawie przenoszonych aktywów, praw, zobowiązań lub akcji lub innych własności instrumentów właścicielskich, a także decyzji w sprawie wartości ewentualnego wynagrodzenia płatnego na rzecz instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, bądź – w zależności od przypadku – na rzecz właścicieli akcji lub innych instrumentów właścicielskich; […] g) we wszystkich przypadkach, zapewnienie, by wszelkie straty z tytułu aktywów instytucji lub podmiotu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), zostały w pełni uwzględnione w momencie zastosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub wykonania uprawnienia do umorzenia lub konwersji odpowiednich instrumentów kapitałowych […] 8. Wycena zawiera podział wierzycieli na kategorie według kolejności zaspokojenia ich roszczeń zgodnie z mającym zastosowanie prawem upadłościowym i oszacowanie zakładanego sposobu traktowania poszczególnych kategorii akcjonariuszy i wierzycieli, gdyby dana instytucja lub podmiot, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), były likwidowane w ramach standardowego postępowania upadłościowego. To oszacowanie nie ma wpływu na stosowanie zasady »niepogarszania sytuacji wierzycieli« [no creditor worse off] zgodnie z art. 74”.
46.

Ilustruje to następujący przykład, w którym spółka dominująca otrzymuje dywidendę wolną od podatku w wysokości 66,66 od spółki zależnej. Spółka ta powinna była zapłacić za granicą dokładnie 33,33 podatku dochodowego od osób prawnych od swojego zysku w wysokości 100 (to znaczy za granicą obowiązywała ta sama stawka podatku dochodowego od osób prawnych jak we Francji). Spółka dominująca otrzymuje teraz – choć z pewnym opóźnieniem – z mocą wsteczną dzięki orzecznictwu Trybunału Sprawiedliwości ulgę w wysokości 33,33 i mogłaby teraz wypłacić udziałowcowi zysk spółki zależnej w całości (to znaczy 100). Obciążenie podatkiem dochodowym od osób prawnych na wcześniejszym etapie jest całkowicie zneutralizowane. Jeśli wypłaci te 100, wówczas bez zaliczki na poczet podatku na poziomie spółki dominującej udziałowiec otrzymałby 100 oraz 50% ulgi, to znaczy dokładnie 150. Zysk spółki zależnej, który nie powinien być podwójnie opodatkowany w ramach dalszej wypłaty, wynosił tylko 100 i bez zaliczki na poczet podatku zwiększa się obecnie do 150. Temu osobliwemu rezultatowi (dalsza wypłata zwiększa dywidendę) zapobiega dopiero zaliczka na poczet podatku.
75.

W wyroku Swedish Match ( 24 ) Trybunał zbadał w tym kontekście skutki zakazu wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych do stosowania doustnego, popularnych szczególnie wśród młodzieży, o których mowa w art. 8 dyrektywy 2001/37/WE ( 25 ), poprzedzającej dyrektywę 2014/40. Zdaniem Trybunału w świetle zamierzonego celu polegającego na ochronie zdrowia przeszkody w swobodnym prowadzeniu działalności gospodarczej, którą stanowi środek w postaci zakazu, nie można uznać za naruszającą prawo do korzystania z takiej swobody lub prawo własności w stopniu niewspółmiernym. W wyroku stanowiącym dalszy ciąg owej sagi orzeczniczej ( 26 ) Trybunał uznał w odniesieniu do analogicznego zakazu przewidzianego w dyrektywie 2014/40, że cel ochrony zdrowia ma przeważające znaczenie w stosunku do interesów o charakterze gospodarczym, ponieważ znaczenie tego celu może usprawiedliwiać spowodowanie negatywnych skutków gospodarczych, nawet o dużym zasięgu. A fortiori, czasowego zawieszenia zezwolenia na prowadzenie baru z palarnią nie można uznać za nadmierne naruszenie prawa do wykonywania wolności prowadzenia działalności gospodarczej, czy też prawa własności.
150.

W tym kontekście Trybunał orzekł, że przepisy krajowe, które oparte są na analizie elementów obiektywnych i możliwych do zweryfikowania w celu ustalenia, czy dana transakcja stanowi czysto sztuczną strukturę wyłącznie dla celów podatkowych, powinny być uznane za niewykraczające ponad to, co jest niezbędne do zapobieżenia praktykom o charakterze nadużyć, gdy, po pierwsze, w każdym przypadku gdy nie można wykluczyć istnienia takiej struktury, podatnik ma możność, nie podlegając nadmiernym ograniczeniom administracyjnym, przedstawić dowody dotyczące ewentualnych względów handlowych, które mogły doprowadzić do zawarcia takiej transakcji ( 74 ).
d)

W przypadku uwzględnienia żądania naprawienia szkody prawo do odszkodowania ustala się we wszystkich przypadkach, a także określa się, kto jest zobowiązany do wypłaty odszkodowania. Na wyraźne żądanie powoda w wyroku ustala się również kwotę odszkodowania, jeżeli akta sprawy zawierają wystarczające dowody w tym zakresie. W przeciwnym razie ustala się podstawę do określenia tej kwoty, a ostateczne ustalenie zostaje odroczone na okres wykonania wyroku”.
63.

W drugiej kolejności, z punktu widzenia międzynarodowego prawa publicznego, jak wyjaśniła rzecznik generalna Kokott w swojej opinii w sprawie ATAA wynika, że spotykana w praktyce jest sytuacja, w której państwo lub organizacja międzynarodowa wykonują swoje władcze kompetencje z uwzględnieniem okoliczności, które miały miejsce poza ich właściwością terytorialną. Decydującym czynnikiem w tym względzie jest to, że stan faktyczny ma wystarczający związek z danym państwem lub daną organizacją międzynarodową. Tak więc prawo międzynarodowe uznaje między innymi dwa rodzaje kompetencji upoważniającej państwo (lub organizację międzynarodową) do działania, a mianowicie, z jednej strony, właściwość terytorialną, zgodnie z którą państwo jest uprawnione do działania w odniesieniu do osób (bez względu na ich obywatelstwo), wydarzeń i mienia znajdujących się lub zaistniałych na jego terytorium, a z drugiej strony, właściwość podmiotową, zgodnie z którą państwo (lub organizacja międzynarodowa) jest uprawnione do działania w odniesieniu do podmiotów mających jego przynależność (osób fizycznych lub prawnych), bez względu na to, gdzie się znajdują ( 28 ).
76.

Artykuł 3 ust. 1 lit. f) i art. 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej stoją na przeszkodzie przepisowi prawnemu państwa członkowskiego, który stanowi, że pracownik tymczasowy ma prawo do urlopu i dodatku urlopowego w przypadku rozwiązania stosunku pracy proporcjonalnie do okresu pracy świadczonej na rzecz przedsiębiorstwa użytkownika, jeżeli do pracownika zatrudnionego bezpośrednio przez przedsiębiorstwo użytkownika, który wykonuje te same obowiązki i przez równoważny okres, stosuje się inny system, który gwarantowałby mu prawo do urlopu w większym wymiarze i wyższy dodatek z tytułu corocznego urlopu wypoczynkowego. Zasada równego traktowania wymaga bowiem również w odniesieniu do instytucji ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, przysługującego w chwili rozwiązania stosunku pracy, by pracownik tymczasowy, w okresie skierowania go do przedsiębiorstwa użytkownika, był traktowany w taki sam sposób jak pracownik zatrudniony bezpośrednio przez przedsiębiorstwo użytkownika, wykonujący te same obowiązki.
33.

Jak już zauważyłem, aby uzasadnić odmowę dostępu do dokumentów, nie wystarczy, by instytucja Unii stwierdziła, że żądany dokument jest objęty zakresem art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001. Co do zasady, instytucja Unii musi przedstawić odpowiednie wyjaśnienie, w jaki sposób tego rodzaju dostęp mógłby konkretnie i w sposób rzeczywisty naruszać interes chroniony w tym przepisie. Trybunał przyznał jednak również, że instytucja może oprzeć swoją decyzję o odmowie dostępu do dokumentów na ogólnych domniemaniach. Takie domniemanie może mieć zastosowanie do kategorii dokumentów, ponieważ do wniosków o ujawnienie dokumentów o tym samym charakterze mogą mieć zastosowanie podobne względy natury ogólnej ( 23 ). Co więcej, ze względu na to, że te ogólne domniemania stanowią wyjątek od obowiązku konkretnego i indywidualnego zbadania przez daną instytucję Unii [dokumentów] oraz, ogólniej, od zasady możliwie najszerszego publicznego dostępu do dokumentów znajdujących się w posiadaniu instytucji Unii, podlegają one ścisłej wykładni i ścisłemu stosowaniu ( 24 ).
84.

Mając na względzie powyższe rozważania, proponuję, aby Trybunał udzielił Landgericht Saarbrücken (sądowi krajowemu w Saarbrücken, Niemcy) następującej odpowiedzi: 1) Artykuł 14 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do kosztów (wynagrodzeń adwokackich) wynikających z czynności adwokata, poniesionych przez posiadacza praw własności intelektualnej w związku z wystosowaniem do naruszającego pozasądowego wezwania do zaniechania naruszania tych praw, które to wezwanie stanowi czynność poprzedzającą wytoczenie w tej samej sprawie powództwa przed sądem. 2) Artykuł 14 dyrektywy 2004/48 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które w celu obliczenia kosztów wynagrodzenia adwokackiego wynikających z wystosowania przez adwokata pozasądowego wezwania do zaniechania, jakie należy zasądzić od naruszającego, ogranicza wartość przedmiotu sporu do 1000 EUR, jeżeli naruszenia tych praw dopuściła się osoba fizyczna działająca poza zakresem jej działalności gospodarczej lub zawodowej, pod warunkiem że uregulowanie krajowe zezwala sądowi na odstąpienie w danym przypadku ze względów słuszności od stosowania tego ograniczenia. 3) Sąd musi uwzględnić wszelkie występujące czynniki w celu ustalenia, czy koszty wynikające z czynności adwokata zasądzane od naruszającego są rozsądne i proporcjonalne. Wśród nich można wymienić aktualność utworu podlegającego ochronie, czas trwania publicznego udostępnienia czy też okoliczność, że naruszenie polegało na publicznym udostępnieniu chronionego utworu poprzez oferowanie możliwości jego bezpłatnego pobrania wszystkim osobom aktywnym na swobodnie dostępnej platformie wymiany, na której nie ma zarządzania prawami cyfrowymi.
24.

W niniejszej sprawie nie jest przedmiotem sporu, że wynagrodzenie i pozostałe wydatki podlegające zapłacie w związku z udziałem rzecznika patentowego mogą, co do zasady, zostać zaliczone do jednej z kategorii, o których mowa w art. 14 dyrektywy 2004/48, czy to jako „koszty sądowe”, czy też jako „inne wydatki poniesione przez stronę wygrywającą”. Dokonanie tej kwalifikacji należy do sądu odsyłającego ( 9 ).
120.

W świetle powyższych rozważań nie można domniemywać, że po zwykłym opublikowaniu komunikatu prasowego Komisji na jej stronie internetowej zainteresowana osoba poszkodowana zapoznała się ze wszystkimi informacjami niezbędnymi do wykonania przysługującego jej prawa do wniesienia powództwa o odszkodowanie. Podobnie jak Komisja uważam, że wymaganie od potencjalnie poszkodowanej strony, aby wykazała się nadmiernym stopniem staranności, to znaczy wykraczającym poza to, co strona ta mogła racjonalnie wiedzieć, naruszałoby jej prawo do żądania naprawienia szkody spowodowanej przez praktykę antykonkurencyjną. Tym samym zasada pełnej skuteczności art. 101 i 102 TFUE oraz zasada pewności prawa nierozerwalnie związana z ustaleniem przedawnienia wymagają, aby ów obowiązek staranności nie był zbyt uciążliwy dla osoby, która dochodzi odszkodowania ( 56 ).
64.

Zgodnie z orzecznictwem Trybunału z art. 290 ust. 1 TFUE wynika, że akt prawodawczy może przekazywać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów o charakterze nieprawodawczym o zasięgu ogólnym, uzupełniających lub zmieniających niektóre, inne niż istotne, elementy aktu prawodawczego ( 24 ). Artykuł 290 ust. 1 TFUE przewiduje dwie kategorie uprawnień delegowanych, a mianowicie kategorię uprawnień do uzupełnienia i kategorię uprawień do zmiany aktu prawodawczego ( 25 ). Powierzenie Komisji uprawnienia do zmiany aktu prawodawczego skutkuje tym, że instytucja ta może poprawić lub uchylić niemające zasadniczego znaczenia elementy umieszczone w tym akcie przez prawodawcę Unii ( 26 ). Ze zmianą mamy do czynienia w sytuacji, gdy Komisji powierzono uprawnienie do zmiany treści normatywnej aktu prawodawczego ( 27 ), co może znaleźć wyraz we wprowadzeniu nowego przepisu do tego aktu ( 28 ).
61.

Na wstępie należy odpowiedzieć na zastrzeżenie skarżącej w postępowaniu głównym, zgodnie z którym w zakresie, w jakim nie doszło do utraty roszczenia w postępowaniu głównym, Trybunał nie ma potrzeby udzielania odpowiedzi na czwarte pytanie prejudycjalne. Przypominam, że o ile zadaniem Trybunału jest przedstawienie sądowi odsyłającemu użytecznej wykładni przepisów, które znalazłyby zastosowanie, o tyle Trybunał nie jest jednak właściwy do rozstrzygania co do stanu faktycznego sprawy w postępowaniu głównym lub do stosowania w stosunku do przepisów lub sytuacji krajowych zasad prawa Unii, których interpretacji dokonał, ponieważ te kwestie należą do wyłącznej właściwości sądów krajowych ( 39 ). Trybunał nie może zatem wychodzić z założenia, że powództwo wniesione przez skarżącą w postępowaniu głównym przed tymi sądami jest niedopuszczalne wskutek upływu terminu po to, aby odstąpić od udzielenia odpowiedzi na zadane pytanie.
43.

Należy wyjaśnić, że w każdym razie art. 49 ust. 3 i 4 decyzji 2007/533 nie dotyczy sytuacji, w której właściwe organy wezwanego państwa członkowskiego wskazują na bezprawność danych na tej podstawie, że wpis w SIS II nie odpowiada celom określonym w decyzji 2007/533. Wniosek ten znajduje poparcie zarówno w wykładni językowej, jak i kontekstowej. Z językowego punktu widzenia nie mogę nie zauważyć, że art. 49 ust. 3 odnosi się do „niezgodności ze stanem faktycznym” i do danych „przechowywanych niezgodnie z prawem”, a nie „wprowadzonych niezgodnie z prawem”, co sugeruje, że owa niezgodność z prawem nie dotyczy warunków regulujących dokonywanie wpisów w SIS II. Z kontekstowego punktu widzenia zauważam, po pierwsze, że art. 49 decyzji 2007/533 jest częścią rozdziału XI tej decyzji, zatytułowanego „Ogólne zasady przetwarzania danych” ( 19 ), a po drugie, że nie ma powodu, by twierdzić, iż wyrażenie „dane przechowywane niezgodnie z prawem” w rozumieniu tego artykułu należy interpretować w inny sposób niż analogiczne wyrażenie zawarte w art. 58 ust. 5 tej samej decyzji, zgodnie z którym „[k]ażdy ma prawo do żądania, by […] dotyczące go dane przechowywane z naruszeniem prawa [zostały] usunięte”. Moim zdaniem płynie stąd wniosek, że niezgodność tych danych z prawem wynika z naruszenia krajowych lub unijnych przepisów dotyczących ochrony danych osobowych, o czym świadczy fakt, iż ewentualne mediacje między wezwanym państwem członkowskim a państwem członkowskim dokonującym wpisu powierzono EIOD.