Keywords

Summary



Keywords

1. Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Pracownicy – Uznawanie dyplomów i dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji – Zakres stosowania dyrektyw 89/48 i 92/51

(dyrektywa Rady 89/48, art. 3 akapit pierwszy lit. b); dyrektywa Rady 92/51)

2. Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Pracownicy – Uznawanie dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego trwających co najmniej trzy lata – Dyrektywa 89/48

(dyrektywa Rady 89/48, art. 4 ust. 1 akapit trzeci)

Summary

1. Dyrektywa 92/51 w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniająca dyrektywę 89/48 w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata, w brzmieniu zmienionym, tak jak i dyrektywa 89/48, dyrektywą 2001/19, nie stosuje się wobec wnioskodawcy posiadającego takie kwalifikacje jak dyplom „Bachelor of Arts in Fine Arts Valuation”, który pragnie wykonywać zawód kierującego dobrowolną sprzedażą ruchomości w drodze publicznej licytacji w państwie członkowskim, w którym wykonywanie tego zawodu jest zastrzeżone dla posiadaczy dyplomu w rozumieniu dyrektywy 89/48.

Natomiast ta ostatnia dyrektywa, a w szczególności jej art. 3 akapit pierwszy lit. b), może mieć zastosowanie do takiego wnioskodawcy, jeśli zawód kierującego dobrowolną sprzedażą ruchomości w drodze publicznej licytacji w państwie członkowskim, w którym tenże wnioskodawca nabył kwalifikacje, na które się powołuje, nie jest zawodem regulowanym w rozumieniu art. 1 lit. c) tej dyrektywy. W odpowiednim przypadku do sądu krajowego należy dokonanie odpowiednich ustaleń.

(por. pkt 49 oraz pkt 1 sentencji)

2. W celu umożliwienia zastosowania odstępstwa od zasady wolnego wyboru przez wnioskodawcę pomiędzy stażem adaptacyjnym a testem umiejętności art. 4 ust. 1 akapit trzeci dyrektywy 89/48 w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2001/19, nakłada na państwa członkowskie obowiązek kumulatywnego spełnienia dwóch warunków w celu dokonania przez nie wyboru środka kompensacyjnego. Po pierwsze, musi chodzić o zawód, którego wykonywanie wymaga dokładnej znajomości prawa krajowego. Po drugie, udzielanie porad lub pomocy związanej z prawem krajowym powinno być zasadniczą i trwałą cechą spornej działalności zawodowej.

Jeśli chodzi o pierwszy warunek, to zawód, do którego dostęp jest uzależniony od posiadania dyplomu prawa potwierdzającego ukończenie studiów trwających co najmniej dwa lata, stanowi zawód, co do którego można przypuszczać, że jego wykonywanie wymaga dokładnej znajomości prawa krajowego w rozumieniu tego przepisu.

Jeśli chodzi o drugi warunek, to nie jest konieczne dla celów stosowania tego przepisu, by sporna działalność oznaczała udzielanie porad lub pomocy dotyczących całego prawa krajowego; wystarczy, jeśli dotyczy szczególnej dziedziny i stanowi zasadniczą i trwałą cechę tej działalności. W tym kontekście konieczne jest odniesienie się w szczególności do zwykłej praktyki spornego zawodu.

(por. pkt 53, 60 oraz pkt 2 sentencji)