ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 30 lipca 2018 r. – COPEBI SCA / Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

(Sprawa C-505/18)

(2018/C 364/06)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d’État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: COPEBI SCA

Strona pozwana: Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

Uczestnik postępowania: Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation

Pytanie prejudycjalne

Czy decyzja Komisji Europejskiej 2009/402/WE z dnia 28 stycznia 2009 r. w sprawie „planów interwencyjnych” w sektorze owoców i warzyw wprowadzonych przez Francję [C 29/05 (ex NN 57/05)] (1) powinna być interpretowana w ten sposób, że obejmuje ona pomoc wypłaconą przez Office national interprofessionnel des fruits, des légumes et de l’horticulture (ONIFLHOR) na rzecz comité économique agricole du bigarreau d’industrie (CEBI) i przyznaną producentom czereśni przemysłowych o białym miąższu przez grupy producentów będących członkami tego komitetu, chociaż CEBI nie figuruje wśród ośmiu rolniczych komitetów ekonomicznych wymienionych w pkt 15 decyzji, a pomoc ta, w przeciwieństwie do mechanizmu finansowania opisanego w pkt 24–28 tej decyzji, była finansowana wyłącznie przez ONIFLHOR, a nie również z dobrowolnych wkładów wnoszonych przez producentów, zwanych udziałami producentów?

(1) Dz.U. L 127, s. 11.
1)

Czy szczególne oświadczenia zdrowotne na podstawie jednego z wykazów, o których mowa w art. 13 lub 14 tego rozporządzenia, już wówczas „towarzyszą” w rozumieniu art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 (1) odniesieniu do ogólnych, nieswoistych korzyści zdrowotnych, gdy odniesienie to znajduje się na przedniej stronie, a dozwolone oświadczenia na tylnej stronie opakowania zewnętrznego, zaś zgodnie z postrzeganiem odbiorców oświadczenia te wprawdzie merytorycznie jednoznacznie odnoszą się do odniesienia, lecz odniesienie to nie zawiera wyraźnej wskazówki, jak na przykład odsyłacza w postaci gwiazdki, do oświadczeń znajdujących się na tylnej stronie?
1.

W zaskarżonym wyroku Sąd wskazuje, że gdyby Izba Odwoławcza wzięła pod uwagę to, iż skarżący jest osobą powszechnie znaną, powinna była stwierdzić, że pod względem konceptualnym termin „messi” różni się wyraźnie od terminu „massi”. W przeciwieństwie do tego, co wskazano w zaskarżonym wyroku, w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości i Sądu wielokrotnie stwierdzono, że ewentualna powszechna znajomość zgłoszonego znaku towarowego jest nieistotna dla skutków ustalenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej.
2)

Czy dorozumiany wybór jurysdykcji przewidziany i uregulowany w art. 26 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 stanowi „czystą” zasadę jurysdykcji międzynarodowej, na mocy której sądy danego państwa członkowskiego rozpoznają sprawę, ale to prawo procesowe tego państwa członkowskiego określa, który konkretny sąd jest właściwy miejscowo czy, wręcz przeciwnie, jest to zasada odnosząca się zarówno do jurysdykcji międzynarodowej, jak i miejscowej?
3.

Zarzut trzeci, według którego Sąd zastosował błędne kryterium prawne do oceny kwestii, czy rzeczone dokumenty, na podstawie których Komisja zarządziła drugą kontrolę, odnoszą się do domniemanego stosowania drapieżnych cen na linii Praga-Ostrawa. Sąd oparł się na błędnym kryterium prawnym, według którego praktycznie wszystkie dokumenty znajdujące się w siedzibie spółki České dráhy mogą mieć związek z domniemanym stosowaniem przez tę spółkę drapieżnych cen na linii Praga – Ostrawa (wedle wskazanego kryterium prawnego Kontrola Komisji dotycząca domniemanego stosowania cen drapieżnych jest praktycznie nieograniczona). Na podstawie tego błędnego kryterium prawnego Sąd doszedł do wniosku, że w ramach pierwszej kontroli Komisja miała prawo do zajęcia dokumentów, na podstawie których zarządziła następnie przeprowadzenie drugiej kontroli.
—

stwierdzenie, że nie przyjmując do dnia 26 czerwca 2017 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniającej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (1), a w każdym razie nie informując o tych środkach Komisji, Rumunia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 67 tej dyrektywy;
C 381/18

Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2018 r. – Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii

(Sprawa C-556/18)

(2018/C 381/19)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

Żądania strony skarżącej

— uznanie przez Trybunał Sprawiedliwości na podstawie art. 258 akapit pierwszy Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 13 ust. 7 w związku z art. 13 ust. 1, art. 14 i art. 15 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (1) wskutek niewywiązania się z obowiązku informowania społeczeństwa i konsultacji w odniesieniu do przeglądu i uaktualnienia planów gospodarowania wodami w dorzeczach oraz wskutek braku przyjęcia, opublikowania i przekazania Komisji przeglądu i uaktualnienia planów gospodarowania wodami w dorzeczach dla obszarów dorzeczy na wyspach Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria, Teneryfa, La Gomera, La Palma i El Hierro;

— obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgodnie z art. 25 dyrektywy 2000/69/WE weszła ona w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, to znaczy z dniem 22 grudnia 2000 r. Z tego względu plany gospodarowania wodami w dorzeczach należało opublikować zgodnie z art. 13 ust. 6 najpóźniej do dnia 22 grudnia 2009 r., a ich pierwszego przeglądu i uaktualnienia należało dokonać zgodnie z art. 13 ust. 7 najpóźniej do dnia 22 grudnia 2015 r.

Komisja uważa, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy przytoczonych przepisów dyrektywy 2000/60/WE wskutek niewywiązania się z obowiązku informowania społeczeństwa i konsultacji w odniesieniu do przeglądu i uaktualnienia planów gospodarowania wodami w dorzeczach oraz wskutek braku przyjęcia, opublikowania i przekazania Komisji w wyznaczonym w uzasadnionej opinii z dnia 5 października 2017 r. terminie dwóch miesięcy przeglądu i uaktualnienia planów gospodarowania wodami w dorzeczach dla obszarów dorzeczy na wyspach Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria, Teneryfa, La Gomera, La Palma i El Hierro.

(1) Dz.U. 2000, L 327, s. 1.
5)

Czy postanowienia dotyczące roszczeń zawartych w ogólnych warunkach umownych umowy odnowienia zobowiązania poprzez jego zmianę mogą być uznane za nieuczciwy warunek ze względu na ich treść w świetle art. 3 ust. 1, w związku z załącznikiem zawierającym nieuczciwe warunki, w szczególności pkt q) tego załącznika (nieuczciwe są warunki, których celem jest wyłączenie lub ograniczenie prawa konsumenta do wystąpienia z powództwem lub skorzystania z innego środka zabezpieczającego), ponieważ ograniczają prawo konsumenta do korzystania z praw, które mogą powstać lub ujawnić się po zawarciu umowy, jak miało to miejsce w przypadku możliwości dochodzenia pełnego zwrotu zapłaconych odsetek (zgodnie z wyrokiem Trybunału z dnia 21 grudnia 2016 r. (2).)?
Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 16 maja 2018 r. w sprawie T-23/17, Barnett/Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES), wniesione w dniu 26 lipca 2018 r. przez Inge Barnett

(Sprawa C-503/18 P)

(2018/C 381/15)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Inge Barnett (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, T. Martin)

Druga strona postępowania: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES)

Żądania wnoszącego odwołanie

Tytułem głównym:

— uchylenie wyroku Sądu z dnia 16 maja 2018 r., Barnett/EKES, T-23/17, EU:T:2018:271;

— stwierdzenie nieważności decyzji EKES z dnia 21 marca 2016 r., wydanej celem wykonania wyroku z dnia 22 września 2015 r., Barnett/EKES, F-20/14, EU:F:2015:107;

— obciążenie EKES kosztami postępowania.

Tytułem ewentualnym:

— uchylenie wyroku Sądu z dnia 16 maja 2018 r., Barnett/EKES, T-23/17, EU:T:2018:271;

— stwierdzenie nieważności decyzji EKES z dnia 21 marca 2016 r., wydanej celem wykonania wyroku z dnia 22 września 2015 r., Barnett/EKES, F-20/14, EU:F:2015:107;

— nakazanie EKES wypłacenia skarżącej kwoty 207 994,14 EUR tytułem odszkodowania wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi od dnia wymagalności, według stopy ustalonej przez EBC dla głównych operacji refinansujących, powiększonej o trzy i pół punktu, oraz kwoty 25 000 EUR z tytułu doznanej krzywdy;

— obciążenie EKES kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd popełnił szereg naruszeń prawa, uznając, że EKES mógł, wykonując wyrok SSP, ograniczyć się do ponownego rozpatrzenia jej kandydatury w odniesieniu do domniemanego interesu służby, który został określony trzy lata po przyjęciu pierwszej decyzji odrzucającej tę kandydaturę a był nieznany stronom do dnia 21 marca 2016 r. Taki domniemany interes służby, który eliminuje wnoszącą odwołanie z listy beneficjentów, ponieważ jest niezbędny dla właściwego funkcjonowania służby nie ma związku z obowiązującymi OPW EKES-u. Ponadto ten rzekomy interes został przywołany bez konsultacji ze wspólnym komitetem. Ten wspólny organ wskazał natomiast w 2013 r., że w przypadku wycofania się jednego z dwóch beneficjentów środka, pojawiłaby się propozycja, by przyznać tę korzyść wnoszącej odwołanie, biorąc pod uwagę interes służby.

Wnosząca odwołanie podnosi również, że Sąd naruszył powagę rzeczy osądzonej, którą posiada wyrok SSP.

Wreszcie zaskarżony wyrok obarczony jest naruszeniem prawa w tym znaczeniu, że Sąd uznał, iż pomimo uchylenia podstawy prawnej niezbędnej do wydania zaskarżonej decyzji, EKES był nadal właściwy do przyjęcia decyzji w odpowiedzi na kandydaturę wnoszącej odwołanie. Odpowiadając na ten zarzut, Sąd wypaczył argumenty podniesione przez wnoszącą odwołanie na poparcie zarzutu braku właściwości.
1)

Czy art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (1) należy interpretować w ten sposób, że niedopuszczalne jest wyposażenie pojazdu w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 715/2007, w ramach którego zawór recyrkulacji spalin, zatem część mająca potencjalny wpływ na emisję zanieczyszczeń jest tak skonstruowana, że szybkość recyrkulacji spalin, zatem część spalin, która zostaje cofnięta, jest tak ustawiona, że zawór recyrkulacji spalin gwarantuje tryb o niskiej emisji szkodliwych substancji tylko pomiędzy 15 a 33 stopniami Celsjusza i tylko poniżej 1 000 metrów wysokości, a poza tym zakresem temperatur w przebiegu 10 stopni Celsjusza i ponad 1 000 metrów wysokości przy przebiegu 250 metrów wysokości zostaje liniowo zmniejszony do 0, zatem dochodzi do wzrostu emisji NOx ponad wartości graniczne wynikające z rozporządzenia nr 715/2007?
—

artykuł 5 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE,
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Gerona (Hiszpania) w dniu 9 lipca 2018 r. – WA / Instituto Nacional de la Seguridad Social

(Sprawa C-450/18)

(2018/C 399/26)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado de lo Social de Gerona

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: WA

Strona pozwana: Instituto Nacional de la Seguridad Social

Pytanie prejudycjalne

Czy zasadę równego traktowania, zakazującą jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na płeć, potwierdzoną w art. 157 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w dyrektywie Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy, zmienionej dyrektywą 2002/73 (1) zmieniającej powyższą dyrektywę i ujednoliconej dyrektywą 2006/54/WE (2) z dnia 5 lipca 2006 r., narusza przepis ustawy krajowej (a mianowicie art. 60 ust. 1 Ley General de Seguridad Social – hiszpańskiej ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych), która przyznaje prawo do dodatku do świadczenia [z tego systemu], ze względu na wkład demograficzny w ten system, kobietom, które miały dzieci biologiczne lub przysposobione i otrzymują na jakichkolwiek zasadach z tego systemu zabezpieczenia społecznego świadczenia składkowe z tytułu emerytury, wdowieństwa lub trwałej niezdolności do pracy, lecz nie przyznaje wspomnianego prawa mężczyznom znajdującym się w identycznej sytuacji?

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/73/WE z dnia 23 września 2002 r. zmieniająca dyrektywę Rady 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (Dz.U. 2002, L 269, s. 15).

(2) Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2006, L 204, s. 23).
2)

Czy brzmienie art. 35 ust. 2 konwencji montrealskiej [stanowiącego, iż] […] „sposób liczenia tego okresu określa się według prawa sądu, do którego wniesiono sprawę”, pozwala uznać, że przepis prawa krajowego o rozpoczęciu biegu tego terminu może mieć pierwszeństwo w stosunku do ogólnego postanowienia zawartego w art. 35 ust. 1 tej konwencji, zgodnie z którym bieg tego terminu rozpoczyna się z chwilą przybycia do miejsca przeznaczenia?
2)

Czy art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej należy interpretować w ten sposób, że kryteriami wskazującymi na szczególny związek dziecka z Francją są kryteria określone przez stronę w sprawie (a mianowicie: dziecko urodziło się we Francji, ma ojca, który jest obywatelem Francji, ma rodzinę opartą na więzach pokrewieństwa, składającą się z dwóch sióstr i brata, siostrzenicy, dziadka ze strony ojca, obecnej partnerki ojca i ich małoletniej córki we Francji, natomiast w Rumunii nie ma żadnego krewnego ze strony matki, uczęszcza do francuskiej szkoły, wykształcenie i mentalność dziecka od zawsze były francuskie, a w domu między rodzicami oraz między rodzicami a dzieckiem zawsze używany był język francuski), w związku z czym sąd odsyłający musi stwierdzić, że sąd francuski może lepiej osądzić sprawę?
2)

Czy przepisy dyrektywy [2000/31/WE] z dnia 8 czerwca 2000 r. (2), w związku z art. 6, 7, 8 i 11 oraz art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że pozwalają one państwu na wprowadzenie przepisów krajowych nakładających na osoby, których działalność polega na oferowaniu dostępu do usług internetowej komunikacji publicznej oraz na osoby fizyczne lub prawne oferujące, nawet nieodpłatnie, do publicznego udostępniania za pomocą usługi internetowej komunikacji publicznej, przechowywanie sygnałów, tekstów, obrazów, dźwięków lub wszelkiego rodzaju wiadomości dostarczonych przez odbiorców tych usług, obowiązek przechowywania danych umożliwiających identyfikację każdego, kto przyczynił się do stworzenia treści lub części treści usług, których są usługodawcami, aby organ sądowy mógł, w razie potrzeby, zażądać ich przekazania w celu egzekwowania przepisów dotyczących odpowiedzialności cywilnej lub karnej?
C 427/4

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Gliwicach (Polska) w dniu 3 lipca 2018 r. – Lebopoll Logistics Sp. z o.o. w Sośnicowicach przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Zabrzu

(Sprawa C-437/18)

(2018/C 427/06)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Okręgowy w Gliwicach

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Lebopoll Logistics Sp. z o.o. w Sośnicowicach

Strona pozwana: Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Zabrzu

Pytanie prejudycjalne

Czy termin „zamieszkanie” należy interpretować zgodnie z art. l lit. j Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 (1) oraz art. 11 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 (2), czy też termin „zamieszkanie” oznacza także pobyt czasowy w rozumieniu art. 1 lit. k Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004?

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego; Dz.U. L 166, s.1

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego; Dz.U. L 284, s.1
C 427/7

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Opolu (Polska) w dniu 24 lipca 2018 r. – Profi Credit Polska S.A. z siedzibą w Bielsku- Białej przeciwko OH

(Sprawa C-483/18)

(2018/C 427/11)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Okręgowy w Opolu

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Profi Credit Polska S.A. z siedzibą w Bielsku- Białej

Strona pozwana: OH

Pytanie prejudycjalne

Czy przepisy dyrektywy 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), zwłaszcza art. 3 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 oraz przepisy dyrektywy 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (2), zwłaszcza art. 22 ust. 3, należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie takiemu rozumieniu przepisów art. 10 w związku z art. 17 ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 r. prawo wekslowe, które nie pozwala na działanie sądowi z urzędu w sytuacji, gdy ma on silne i uzasadnione przekonanie oparte na materiałach niepochodzących od stron sprawy, że umowa stanowiąca źródło stosunku podstawowego jest przynajmniej częściowo nieważna, a powód dochodzi swojego roszczenia z weksla in blanco, pozwany zaś nie zgłasza zarzutów i zachowuje się biernie?

(1) Dz.U. L 95, s. 29; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 002 P. 288 – 293

(2) Dz.U. L 133, s. 66
C 427/30

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-447/14: NKT Verwaltungs and NKT/Komisja, wniesione w dniu 24 września 2018 r. przez NKT Verwaltungs GmbH, dawniej nkt cables GmbH, NKT A/S, dawniej NKT Holding A/S

(Sprawa C-607/18 P)

(2018/C 427/38)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszące odwołanie: NKT Verwaltungs GmbH, dawniej nkt cables GmbH, NKT A/S, dawniej NKT Holding A/S (przedstawiciele: B. Creve, advocaat, M. Kofmann, advokat)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania strony wnoszącej odwołanie

Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

— uchylenie zaskarżonego wyroku w całości lub w części;

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (1) w całości lub w części;

— ewentualnie, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd zgodnie z wydanym przez Trybunał wyrokiem;

— zarządzenie przeprowadzenia środka organizacji postępowania; oraz

— obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz postępowania odwoławczego.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzut pierwszy: Sąd błędnie określił terytorialny zakres naruszenia.

Zarzut drugi: Sąd naruszył prawo ustalając zakres jednolitego i ciągłego naruszenia oraz zakres udziału NKT w jednolitym i ciągłym naruszeniu oraz zakres jej tym temacie świadomości.

Zarzut trzeci: Sąd naruszył prawo orzekając, że prawo strony wnoszącej odwołanie do obrony nie zostało naruszone.

Zarzut czwarty: Sąd naruszył prawo, oddalając żądanie strony wnoszącej odwołanie uchylenia lub obniżenia kwoty grzywny.

(1) Decyzja Komisji C(2014) 2139 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotycząca postępowania przewidzianego w art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
C 427/14

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 7 września 2018 r. – Coty Germany GmbH / Amazon Services Europe Sàrl i in.

(Sprawa C-567/18)

(2018/C 427/21)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Coty Germany GmbH

Strona pozwana: Amazon Services Europe Sàrl, Amazon FC Graben GmbH, Amazon Europe Core Sàrl, Amazon EU Sàrl

Pytanie prejudycjalne

Czy podmiot, który przechowuje na rzecz osoby trzeciej towary naruszające prawo znaków towarowych, nie mając wiedzy o naruszeniu tego prawa, posiada te towary w celu oferowania lub wprowadzania do obrotu, jeżeli nie on sam, lecz tylko osoba trzecia zamierza oferować te towary lub wprowadzać je do obrotu (1)?

(1) Wykładnia art. 9 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1) i wykładnia art. 9 ust. 3 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U>. 2017, L 154, s. 1).
1)

Czy art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58/WE (1) w związku z prawem do bezpieczeństwa zagwarantowanym w art. 6 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz prawem do ochrony danych osobowych zagwarantowanym w art. 7, 8 i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, przewidującemu dla operatorów i dostawców usług łączności elektronicznej powszechny obowiązek przechowywania wszystkich danych o ruchu i lokalizacji w rozumieniu dyrektywy 2002/58/WE, generowanych lub przetwarzanych w ramach świadczenia tych usług, które to uregulowanie ma na celu nie tylko dochodzenie, wykrywanie i karanie poważnych przestępstw, ale także zapewnienie bezpieczeństwa narodowego, obrony terytorium i bezpieczeństwa publicznego oraz zapobieganie, dochodzenie, wykrywanie i karanie przestępstw innych niż poważne lub zapobieganie niedozwolonemu używaniu systemów łączności elektronicznej lub realizuje inny cel, który jest wymieniony w art. 23 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/679 (2) i który ponadto jest objęty gwarancjami określonymi w tym uregulowaniu w zakresie przechowywania danych i dostępu do nich?