ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 301/12

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 27 sierpnia 2010 r. — Georgetown University, University of Rochester, Loyola University of Chicago przeciwko Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks

(Sprawa C-422/10)

()

2010/C 301/17

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

High Court of Justice (Chancery Division)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Georgetown University, University of Rochester, Loyola University of Chicago

Strona pozwana: Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks

Pytania prejudycjalne

1) Czy rozporządzenie o SPC, a w szczególności jego art. 3 lit. b), pozwala przyznać dodatkowe świadectwo ochronne pojedynczemu aktywnemu składnikowi lub mieszaninie aktywnych składników, gdy: a) patent podstawowy pozostający w mocy chroni pojedynczy aktywny składnik lub mieszaninę aktywnych składników, w rozumieniu art. 3 lit. a) rozporządzenia SPC; a b) produkt leczniczy zawierający pojedynczy aktywny składnik lub mieszaninę aktywnych składników wraz z jednym lub większą ilością innych aktywnych składników jest przedmiotem ważnego zezwolenia, przyznanego zgodnie z dyrektywami 2001/83/WE (1) lub 2001/82/WE (2), które jest pierwszym zezwoleniem na dopuszczenie do obrotu wspomnianego pojedynczego aktywnego składnika lub wspomnianej mieszaniny aktywnych składników?

(1) Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67).

(2) Dyrektywa 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych (Dz.U. L311, s. 1).
1)

Czy art. 27 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (1), w okolicznościach sprawy przed sądem krajowym należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie, jeżeli obywatelowi państwa członkowskiego zakazuje się opuszczania terytorium jego własnego państwa, gdyż w państwie trzecim popełnił przestępstwo mające za przedmiot środki odurzające, o ile jednocześnie występują następujące okoliczności: 1.1 wspomniane przepisy dyrektywy nie zostały transponowane w sposób wyraźny w odniesieniu do własnych obywateli państwa członkowskiego; 1.2 podane przez ustawodawcę krajowego powody przyjęcia dopuszczalnych celów ograniczenia swobody przemieszczania się obywateli bułgarskich oparte są na rozporządzeniu (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (2) i 1.3 zastosowanie środków administracyjnych następuje w związku z art. 71 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. oraz z uwzględnieniem motywu 5 i 20 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen)?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 301/18

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 9 lipca 2010 r. w sprawie T-430/08 Grain Millers, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Grain Millers GmbH & Co. KG, wniesione w dniu 15 września 2010 r. przez Grain Millers, Inc.

(Sprawa C-447/10 P)

()

2010/C 301/26

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Grain Millers, Inc. (przedstawiciele: L.-E. Ström, K. Martinsson, advokater)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Grain Millers GmbH & Co. KG

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej (siódma izba) z dnia 9 lipca 2010 r. w sprawie T-430/08, w którym decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 lipca 2008 r. (sprawa R 478/2007-2) dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Grain Millers GmbH & Co. KG a Grain Millers, Inc. została utrzymana w mocy; obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości i przed Sądem oraz obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM i Wydziałem Sprzeciwów OHIM.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza sprawa dotyczy kwestii czy Grain Millers GmbH & Co. KG przedstawił wystarczające dowody używania oznaczenia GRAIN MILLERS aby spełnić przesłanki wymienione w art. 8 ust. 4 rozporządzenia (1) z takim skutkiem, że wspomniane oznaczenie stanowi przeszkodę dla przyjęcia zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 003650256 GRAIN MILLERS złożonego przez wnoszącą odwołanie.

W sprawach połączonych T-318/06 do T-321/06 Alberto Jorge Moreira da Fonsecal przeciwko OHIM — General Optica (pkt 33-35) Sąd dokonał już wykładni celu zawartej w art. 8 ust. 4 rozporządzenia przesłanki „znaczenia większego niż lokalne”, a mianowicie polegającego na ograniczeniu możliwości kolizji do przypadków związanych z oznaczeniami mającymi rzeczywiste znaczenie i zakładającego, że kwestia ta podlega ocenie nie tylko z punktu widzenia geograficznego zasięgu znaczenia posiadanego przez dane oznaczenie ale również z punktu widzenia jego zasięgu ekonomicznego, który jest oceniany w świetle okresu, przez który oznaczenie pełniło swoją funkcje w ramach wymiany handlowej i stopnia jego używania. Tymczasem w zaskarżonym wyroku Sąd nie zastosował tego podejścia i nic nie wskazuje na to, że zdawał on sobie sprawę z zasad, które zostały uznane we wspomnianych sprawach połączonych.

Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie uznał, iż art. 8 ust. 4 nie zawiera wymogu rzeczywistego używania oznaczenia jako okoliczności stanowiącej poparcie dla sprzeciwu, podczas gdy wymóg ten zawarty jest w art. 43 ust. 2 rozporządzenia.

Sąd błędnie pominął dotychczasowe orzecznictwo dotyczące oceny dowodów i wymagań dowodowych.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) Nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. Dz 11, s. 1).
Drugie nadużycie pozycji dominującej: cofnięcie pozwoleń na dopuszczenie do obrotu. Zarzuty odwołania odnoszące się do drugiego nadużycia dzielą się na dwie główne części. Po pierwsze, Sąd naruszył prawo przy dokonywaniu oceny, co stanowi konkurencję niecenową. Sąd błędnie uznał, że wykonywanie nieograniczonego prawa na podstawie prawa wspólnotowego oznacza brak konkurencji niecenowej. Po drugie, Sąd naruszył prawo przy dokonywaniu oceny, co stanowi zachowanie mające na celu ograniczenie konkurencji. Sąd błędnie stwierdził, że samo wykonywanie uprawnienia na podstawie prawa wspólnotowego ma na celu ograniczenie konkurencji. Pomocniczo, gdyby Trybunał uznał, że wykonywanie prawa przyznanego w prawie wspólnotowym może co do zasady prowadzić do nadużycia, to do stwierdzenia nadużycia musi istnieć coś więcej niż sama tendencja do zakłócenia konkurencji. Wnoszące odwołanie podnoszą, że od Komisji należy wymagać udowodnienia, że wykonywanie ważnie posiadanego prawa zmierzało do wyeliminowania skutecznej konkurencji. Jest to podobne do warunków w przypadkach dotyczących obowiązkowych licencji, do których drugie nadużycie rzeczywiście się odnosi.
—

wypaczenie faktów, przeinaczenie wykazu towarów i usług rzeczywiście wskazanych w zgłoszeniu znaku i naruszenie orzecznictwa wyrażonego w wyroku w sprawie C-39/97 (2) Canon wydanego przez Trybunał w dniu 29 września 1998 r., Dz.U. OHIM 12/98, s. 1419, pkt 23, w związku z wyrokami Trybunału z dnia 9 grudnia 1981 r. w sprawie C-193/80 i z dnia 15 października 1985 r. w sprawie C-281/83. W ramach tej części zarzutu wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd dokonał ograniczenia wykaz towarów i usług rzeczywiście wskazanych w zgłoszeniu wspólnotowego znaku towarowego, sprowadzając ogólną kategorię „octów” do „octu winnego”, opierając to na dwóch argumentach: pierwszy polegał na uwzględnieniu definicji legalnej, pośredniej, odsyłającej i krajowej pojęcia octu wynikającej z pierwszego przepisu dodatkowego do ustawy hiszpańskiej 24/2003 w sprawie octu i wina, z pominięciem definicji legalnej i bezpośredniej w prawie wspólnotowym wynikającej z wyroków Trybunału z dnia 9 grudnia 1981 r. w sprawie C-193/80 i z dnia 15 października 1985 r. w sprawie C-281/83. Wyroki te wyraźnie wskazują, że prawo wspólnotowe definiuje ocet jako pojęcie rodzajowe, pozbawiając go wszelkich konotacji z winem. Drugi argument, na którym Sąd oparł zrównanie octu z octem winnym, polega na stwierdzeniu, że przedsiębiorstwa zajmujące się produkcją wina wytwarzają zwykle ocet winny, które prowadzi do wynaturzenia faktów, ponieważ stwierdzenie to samo w sobie opiera się na zrównaniu kategorii „octu” z „octem winnym”. Ponadto wyroki w sprawach C-193/80 i C-281/83 dokonują powiązania między rodzajowym charakterem octu a terytorium właściwym do dokonania porównania w ramach analizy prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Natomiast Sąd fałszuje właściwe terytorium, twierdząc, że najczęściej spożywanym i wytwarzanym „na świecie” octem jest ocet winny, chociaż właściwym terytorium jest Unia Europejska.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 328/15

Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 1 lipca 2010 r. w sprawach połączonych T-568/08 i T-573/08 M6 i TF1 przeciwko Komisji, wniesione w dniu 15 września 2010 r. przez Télévision française 1 SA (TF1)

(Sprawa C-451/10 P)

()

2010/C 328/27

Język postępowania: francuski

Strony

Wnosząca odwołanie: Télévision française 1 SA (TF1) (przedstawiciel: adwokat J.-P. Hordies)

Druga strona postępowania: Métropole télévision (M6), Canal +, Komisja Europejska, Republika Francuska, France Télévisions

Żądania wnoszącego odwołanie

— stwierdzenie, że niniejsze odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

— uchylenie wyroku wydanego przez Sąd Unii Europejskiej w dniu 1 lipca 2010 r. w sprawach połączonych T-568/08 i T-573/08 M6 i TF1 przeciwko Komisji;

— obciążenie Komisji kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty na jego poparcie.

Télévision française 1 SA (TF1) zarzuca Sadowi, że potwierdził stanowisko Komisji, gdyż nie uwzględnił istnienia poważnych trudności, aby ocenić zgodność ze wspólnym rynkiem pomocy otrzymanej przez France Télévisions, które to trudności winny doprowadzić do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE. Tak więc w ramach zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie podnosi naruszenie reguł dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego, jako że Sąd zażądał od skarżących przedstawienia dowodu na istnienie poważnych wątpliwości co do faktycznego przeznaczenia zgłoszonej dotacji, nie poprzestając na dowodzie wskazującym, że pomoc nie została przydzielona.

W ramach zarzutu drugiego wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo przy stosowaniu art. 106 ust. 2 TFUE, ponieważ po pierwsze orzekł, że spadek dochodów z reklam France Télévisions, choćby był spowodowany błędami w zarządzaniu, mógł zostać wyrównany przez pomoc państwa, a po drugie wskazał, że stosowanie rzeczonego artykułu nie zakładało oceny skuteczności funkcjonowania usługi publicznej.
3)

Sąd dokonał błędnej wykładni art. 10 ust. 3 i art. 13 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia nr 659/1999, nie uwzględniwszy, że decyzja w sprawie udzielenia informacji wywiera bezpośrednie skutki na pozycję prawną państwa członkowskiego i zainteresowanego przedsiębiorstwa, gdyż art. 13 ust. 1 zdanie trzecie umożliwia Komisji w przypadku niezastosowania się do nakazu udzielenia informacji podjęcie decyzji na podstawie dostępnych informacji. Wynikające z tego ułatwienie dowodu dla Komisji prowadzi do istotnego pogorszenia pozycji procesowej zainteresowanego przedsiębiorstwa, które w celu zachowania swoich praw faktycznie zmuszone jest do udzielenia żądanych informacji.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 328/12

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Mons (Belgia) w dniu 13 września 2010 r. — Państwo belgijskie — SPF Finances przeciwko BLM SA

(Sprawa C-436/10)

()

2010/C 328/22

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Cour d'appel de Mons

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Państwo belgijskie — SPF Finances

Strona pozwana: BLM SA

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni art. 6 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) i art. 13 część B szóstej dyrektywy nr 77/388/EWG Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1), należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym traktującym jak świadczenie usług — zwolnione z podatku jako dzierżawa lub najem nieruchomości w rozumieniu wspomnianego art. 13 część B lit. b) — wykorzystywanie do celów prywatnych przez członka kierownictwa i jego rodzinę części budynku wybudowanego lub posiadanego na podstawie prawa rzeczowego do nieruchomości przez podatnika będącego osobą prawną, jeżeli z takim dobrem inwestycyjnym wiąże się powstanie prawa do odliczenia naliczonego podatku?

(1) Dz.U. L 145, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 328/19

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat Salzburg (Austria) w dniu 28 września 2010 r. — Martin Wohl i Ildiko Veres przeciwko Magistrat der Stadt Salzburg, uczestnik postępowania: Finanzamt Salzburg-Stadt

(Sprawa C-471/10)

()

2010/C 328/35

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Unabhängiger Verwaltungssenat Salzburg

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Martin Wohl i Ildiko Veres

Strona pozwana: Magistrat der Stadt Salzburg

Pytania prejudycjalne

Czy załącznik X: Wykaz, o którym mowa w artykule 24 Aktu Przystąpienia Republiki Węgierskiej do Unii Europejskiej (1. swobodny przepływ osób) (1) należy interpretować w ten sposób, że przekazania siły roboczej z Węgier do Austrii nie należy uważać za oddelegowanie pracowników a krajowe ograniczenia zatrudniania pracowników węgierskich/słowackich w Austrii dotyczą również w tym samym stopniu pracowników węgierskich/słowackich przekazanych przez węgierskie przedsiębiorstwa (i tam zatrudnionych w sposób zgodny z prawem) do Austrii?

(1) Dz. U. L 236, s. 846.
2)

w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej: zakazują one państwu członkowskiemu (państwu przyjmującemu) odmowy uznania na swoim terytorium uprawnienia do kierowania przyznanego przez inne państwo członkowskie (państwo wydające), jeśli uzyskanie uprawnienia do kierowania w państwie wydającym było poprzedzone odmową przyznania uprawnienia do kierowania w państwie przyjmującym, ponieważ nie były spełnione fizyczne i psychologiczne wymogi bezpiecznego prowadzenia pojazdu oraz na podstawie informacji figurujących w prawie jazdy, innych niespornych informacji pochodzących od państwa wydającego albo na podstawie innych niewątpliwych informacji, w szczególności pochodzących od samego posiadacza prawa jazdy albo innych pewnych informacji pochodzących od państwa przyjmującego, stwierdzono, że zachodzi naruszenie reguły miejsca zamieszkania z art. 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy 91/439/EWG lub art. 7 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2006/126/WE — jeśli inne niewątpliwe informacje, w szczególności pochodzące od samego posiadacza prawa jazdy albo inne pewne informacje posiadane przez państwo przyjmujące nie wystarczą: czy informacje pochodzą od państwa wydającego w rozumieniu orzecznictwa Trybunału także w sytuacji, gdy nie zostały one przekazane bezpośrednio, lecz pośrednio w formie opartego na tych informacjach komunikatu osób trzecich, w szczególności ambasady państwa przyjmującego w państwie wydającym –
—

Stwierdzenie, że Królestwo Niderlandów nie wywiązało się ze swoich zobowiązań wynikających z niżej wymienionych artykułów dyrektywy 2004/18/WE, jako że w ramach udzielenia zamówienia publicznego na dostawę automatów do kawy i zarządzanie nimi, które to zamówienie zostało opublikowane pod numerem 2008/S 158-213630, instytucja zamawiająca — nakazała w specyfikacjach technicznych etykiety Max Havelaar i EKO, bądź w każdym razie etykiety uwzględniające porównywalne lub identyczne kryteria, co jest sprzeczne z art. 23 ust. 6 i art. 8 dyrektywy 2004/18/WE (1), — w celu weryfikacji kwalifikacji wykonawców zastosowała kryteria i dowody odnoszące się do trwałości zakupów i społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw, co jest sprzeczne z art. 48 ust. 1 i 2, art. 44 ust. 2, a w każdym razie z art. 2 wspomnianej powyżej dyrektywy, — przy formułowaniu kryteriów udzielenia zamówienia odwołała się do etykiet Max Havelaar lub EKO, a w każdym razie do etykiet uwzględniających identyczne kryteria, co jest sprzeczne z art. 53 ust. 1 wspomnianej powyżej dyrektywy;
3)

Czy zasadę proporcjonalności oraz ograniczenia i warunki przewidziane dla wykonywania swobody przemieszczania się obywateli Unii względnie kryteria art. 27 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG w okolicznościach sprawy przed sądem krajowym należy interpretować w ten sposób, że w przypadku istnienia publicznoprawnego długu spółki handlowej zarejestrowanej zgodnie z prawem państwa członkowskiego, który w prawie tego kraju kwalifikowany jest jako „znaczny dług”, dopuszczają one nałożenie na osobę fizyczną będącą zarządcą takiej spółki zakazu opuszczania tego państwa członkowskiego, o ile jednocześnie występują następujące okoliczności: 3.1 istnienie „znacznego” długu publicznoprawnego jest postrzegane jako faktyczne, aktualne i poważne zagrożenie jednego z podstawowych interesów społeczeństwa, zgodnie z oceną, której dokonał ustawodawca poprzez wprowadzenie konkretnego środka administracyjnego w postaci „zakazu opuszczania kraju”; 3.2 nie przewidziano oceny okoliczności związanych z indywidualnym zachowaniem zarządcy i naruszeniem jego praw podstawowych, jak jego prawa do wykonywania działalności zawodowej wiążącej się z wyjazdami zagranicznymi w ramach innego stosunku prawnego; 3.3 skutki dla działalności handlowej dłużnej spółki i możliwości uregulowania długu publicznoprawnego nie są oceniane po nałożeniu zakazu; 3.4 zakaz nakładany jest na wniosek, który ma charakter wiążący, jeżeli poświadczono w nim, że istnieje „znaczny” dług publicznoprawny konkretnej spółki handlowej, że dług ten nie jest zabezpieczony w wysokości kwoty głównej i odsetek i że osoba, co do której wnioskuje się o nałożenie zakazu, jest organem zarządzającym tej spółki handlowej; 3.5 zakaz jest ograniczony w czasie do chwili pełnego uregulowania lub zabezpieczenia długu publicznoprawnego, przy czym nie przewidziano kontroli tego zakazu na wniosek adresata przez organ, który go nałożył, ani uwzględnienia terminów przedawnienia długu?
2)

Ponadto, wnosząca odwołanie podnosi, iż nie można jej zarzucać, że sprawozdanie z oceny zostało sformułowane w taki sposób, by nie wskazać rozumowania komisji oceniającej, które doprowadziło do przyjętego przez nią wniosku. Jeśli EEA nie zastosowała dalszych wskaźników korygujących do podkryteriów, powinno to skutkować bezpośrednio stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na brak wystarczającego uzasadnienia, albowiem okoliczność, że „nie jest jasne” jakie kryteria zostały użyte jest objęta obowiązkiem uzasadnienia.
2)

naruszenia art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (3), jak również wewnętrznie sprzecznego i niewystarczającego uzasadnienia, w zakresie w jakim Sąd doszedł do wniosku, że nakaz odzyskania zawarty w decyzji nie jest sprzeczny z zasadą uzasadnionych oczekiwań. Wyrok Sądu jest obarczony błędem i nie zawiera odpowiedniego uzasadnienia, w zakresie w jakim Sąd zanegował, że przedłużone milczenie Komisji w odniesieniu do wyjaśnień udzielonych przez władze włoskie pod koniec roku 1991 na temat tego, że pierwsze przedłużenie taryfy Terni zachowuje pierwotny odszkodowawczy cel, stanowi okoliczność, która może spowodować powstanie uzasadnionych oczekiwań po stronie wnoszącej odwołanie co do faktu, że przedłużenia taryfy Terni, w tym sporny środek, nie stanowią pomocy państwa.
—

Naruszenie art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (3) oraz sprzeczne i niewystarczające uzasadnienie, jeżeli chodzi o stwierdzenie przez Sąd, że nakaz odzyskania zawarty w decyzji nie jest sprzeczny z zasadą uzasadnionych oczekiwań. Wyrok Sądu jest błędny i brak mu odpowiedniego uzasadnienia w zakresie, w którym neguje, iż przedłużające się milczenie Komisji co do wyjaśnień dostarczonych przez władze włoskie pod koniec roku 1991 odnośnie do faktu, że pierwsze przedłużenie taryfy Tereni zachowuje pierwotny charakter odszkodowawczy, stanowi okoliczność uzasadniającą powstanie u wnoszącego odwołanie uzasadnionego oczekiwania co do faktu, że przedłużenia taryfy Terni, wśród nich spornego środka, nie stanowią pomocy państwa.
1)

Stwierdzenie, że Republika Węgierska: — uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej zgodnie z art. 6 ust. 3 i załącznikiem II do dyrektywy 91/440/EWG (1) w wersji zmienionej oraz zgodnie z art. 14 ust. 2 dyrektywy 2001/14/WE przez niezapewnienie niezależności przydzielania tras przedsiębiorstwom kolejowym; — uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej zgodnie z art. 6 ust. 3 i załącznikiem II do dyrektywy 91/440 w wersji zmienionej oraz zgodnie z art. 4 ust 2 dyrektywy 2001/14 (2) przez niezapewnienie niezależności pobierania opłat przedsiębiorstwom kolejowym; — uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/14 przez niezapewnienie zbilansowania finansowego zarządców infrastruktury; — uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 2001/14 ze względu na niezachęcenie zarządzających do zmniejszania kosztów zapewniania infrastruktury i wielkości opłat za dostęp; — uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej zgodnie z art. 7 ust. 3 dyrektywy 2001/14 ze względu na niezapewnienie, że opłaty za minimalny pakiet dostępu i dostęp do torów w celu obsługi urządzeń zostaną ustalone po koszcie, który jest bezpośrednio ponoszony jako rezultat wykonywania przewozów pociągami; — uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej zgodnie z art. 11 dyrektywy 2001/14, nie przyjmując planu w celu zachęcenia przedsiębiorstw kolejowych i zarządców infrastruktury do minimalizowania zakłóceń i poprawy osiąganych wyników sieci kolejowej.
2)

Czy art. 21g ust. 2 akapit pierwszy ustawy 241/1990, w świetle jego wykładni dokonanej w orzecznictwie administracyjnym, w odniesieniu do obowiązku uzasadnienia aktu administracyjnego, o którym mowa w art. 3 tej ustawy i ustawy regionalnej Sycylii 10/1991, w związku z obowiązkiem uzasadnienia aktów organów publicznych wskazanym w art. 296 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, jest zgodny z art. 1 ustawy 241/1999, który zobowiązuje organy administracji do stosowania zasad prawa Unii Europejskiej, a w konsekwencji czy dopuszczalne i zgodne z prawem jest interpretowanie i zastosowanie możliwości uzupełnienia uzasadnienia decyzji administracyjnej w postępowaniu sądowym?