Zważywszy, że organizacja działań zbiorowych przez związki zawodowe pracowników wchodzi w zakres autonomii prawnej, którą podmioty te, niebędące podmiotami prawa publicznego, dysponują tytułem swobody działalności związkowej przyznanej im między innymi na mocy przepisów prawa krajowego i że te działania zbiorowe są nierozerwalnie związane z układem zbiorowym, do którego zawarcia dążą związki zawodowe, te działania zbiorowe są zasadniczo objęte zakresem stosowania art. 43 WE.

Artykuł 43 WE nie obowiązuje bowiem tylko w stosunku do działań władz publicznych, lecz obejmują swym zakresem również przepisy innego rodzaju, które służą zbiorowemu uregulowaniu pracy najemnej, działalności wykonywanej na własny rachunek i świadczenia usług. Warunki pracy w poszczególnych państwach członkowskich są regulowane albo za pomocą przepisów ustawodawczych lub wykonawczych, albo poprzez układy zbiorowe lub inne akty zawarte lub przyjęte przez osoby prywatne. Ograniczenie zakazów przewidzianych przez ten przepis do aktów władzy publicznej może zatem stworzyć sytuację nierówności w odniesieniu do ich stosowania

Wykładni art. 43 WE należy dokonywać w ten sposób, że co do zasady z zakresu jego stosowania nie jest wyłączone działanie zbiorowe podjęte przez związek zawodowy lub zrzeszenie związków zawodowych przeciwko przedsiębiorcy prywatnemu celem skłonienia go do zawarcia układu zbiorowego, którego treść miałaby odwodzić tego przedsiębiorcę od skorzystania ze swobody prowadzenia działalności gospodarczej.

Prawo do prowadzenia działania zbiorowego, obejmujące prawo do strajku, jest prawem uznanym zarówno przez wiele międzynarodowych aktów prawnych, przy których tworzeniu państwa członkowskie współpracowały lub do których przystąpiły, takich jak Europejska karta społeczna, wymieniona wyraźnie w art. 136 WE, oraz konwencja nr 87 przyjęta w 1948 r. przez Międzynarodową Organizację Pracy dotycząca wolności związkowej i ochrony praw związkowych, jak i akty ustanowione przez same państwa członkowskie na szczeblu wspólnotowym lub w ramach Unii Europejskiej, takie jak Wspólnotowa karta socjalnych praw podstawowych pracowników przyjęta w 1989 r., również wymieniona w art. 136 WE, oraz Karta praw podstawowych Unii Europejskiej.

Chociaż omawiane prawo, obejmujące prawo do strajku, powinno być więc uznane za prawo podstawowe stanowiące integralną część ogólnych zasad prawa wspólnotowego, których poszanowanie zapewnia Trybunał, niemniej jednak jego wykonywanie może podlegać pewnym ograniczeniom. Jak potwierdza art. 28 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, prawo to jest chronione na mocy prawa wspólnotowego oraz przepisów prawa krajowego i krajowych zwyczajów.

W tym względzie, mimo iż ochrona praw podstawowych stanowi słuszny interes mogący uzasadniać ograniczenia zobowiązań nałożonych przez prawo wspólnotowe, nawet w ramach podstawowej swobody gwarantowanej przez traktat, korzystanie z tych praw nie jest wyłączone z zakresu stosowania przepisów traktatu i powinno być zgodne z wymogami dotyczącymi praw chronionych na mocy tego traktatu i zgodne z zasadą proporcjonalności

Z powyższego wynika, że fundamentalny charakter prawa do prowadzenia działania zbiorowego nie może sprawiać, by takie działanie prowadzone przeciwko przedsiębiorcy celem skłonienia go do zawarcia układu zbiorowego, którego treść ma na celu odwiedzenie tego przedsiębiorcy od skorzystania ze swobody prowadzenia działalności gospodarczej, było wyłączone z zakresu stosowania art. 43 WE.

(por. pkt 43–47)