ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
9

Artykuł 8 owego rozporządzenia, zatytułowany „Przepisy przejściowe”, stanowi w ust. 2 i 3: „2. Bez uszczerbku dla ust. 3 zamówienia prowadzące do zawarcia umów o świadczenie usług publicznych w zakresie transportu kolejowego i drogowego powinny być udzielane zgodnie z art. 5 od dnia 3 grudnia 2019 r. W tym okresie przejściowym państwa członkowskie podejmują środki mające na celu stopniowe osiągnięcie zgodności z przepisami art. 5 w celu uniknięcia poważnych problemów strukturalnych, zwłaszcza związanych ze zdolnością przepustową w transporcie. W okresie sześciu miesięcy od upływu pierwszej połowy okresu przejściowego państwa członkowskie przekazują Komisji sprawozdanie z postępów, ze szczególnym uwzględnieniem wdrażania stopniowego udzielania zamówień prowadzących do zawarcia umów o świadczenie usług publicznych zgodnie z art. 5. Na podstawie sprawozdań z postępów przekazanych przez państwa członkowskie Komisja może zaproponować odpowiednie środki skierowane do państw członkowskich. 3. Przy stosowaniu ust. 2 nie uwzględnia się zamówień prowadzących do zawarcia umów o świadczenie usług publicznych udzielonych zgodnie z prawem wspólnotowym i prawem krajowym: a) przed dniem 26 lipca 2000 r. na podstawie procedury przetargowej zapewniającej uczciwą konkurencję; b) przed dniem 26 lipca 2000 r. na podstawie procedury innej niż procedura przetargowa zapewniająca uczciwą konkurencję; c) po dniu 26 lipca 2000 r. i przed dniem 3 grudnia 2009 r. na podstawie procedury przetargowej zapewniającej uczciwą konkurencję; d) po dniu 26 lipca 2000 r. i przed dniem 3 grudnia 2009 r. na podstawie procedury innej niż procedura przetargowa zapewniająca uczciwą konkurencję. Umowy, o których mowa w lit. a), mogą obowiązywać do czasu ich wygaśnięcia. Umowy, o których mowa w lit. b) i c), mogą obowiązywać do czasu ich wygaśnięcia, lecz nie dłużej niż przez okres 30 lat. Umowy, o których mowa w lit. d), mogą obowiązywać aż do ich wygaśnięcia, o ile zawarte są na czas określony porównywalny z okresami obowiązywania określonymi w art. 4. Umowy o świadczenie usług publicznych mogą obowiązywać aż do wygaśnięcia, jeżeli ich rozwiązanie pociągnęłoby za sobą niepożądane skutki prawne lub gospodarcze i o ile Komisja wyraziła na to zgodę”.
11

Na podstawie uchwały w sprawie podatku władze miasta Mons wydały na rzecz Base Company trzy decyzje określające wysokość zobowiązania podatkowego w zakresie podatku będącego przedmiotem postępowania głównego za rok podatkowy 2008 na łączną kwotę 7500 EUR. Na powyższe decyzje wniesione zostało zażalenie do samorządowego kolegium miasta Mons. Po tym jak zażalenie to zostało oddalone, od decyzji tych wniesiono odwołanie do tribunal de première instance de Mons (sądu pierwszej instancji w Mons), który je uchylił. Miasto Mons zaskarżyło to orzeczenie przed sądem odsyłającym. Sąd ten ma wątpliwości co do możliwości zastosowania art. 13 dyrektywy o zezwoleniach w sprawie będącej przedmiotem postępowania głównego.
4

Artykuł 2 tej dyrektywy przewiduje, że: „1. Dla celów niniejszej dyrektywy pojęcie »produkt[ów] energetyczn[ych]« stosuje się do produktów: a) objętych kodami [od] CN 1507 do 1518, jeśli są one przeznaczone do stosowania jako paliwo do ogrzewania lub paliwo silnikowe; […] h) objętych kodem CN 3824 90 99, jeśli są one przeznaczone do stosowania jako paliwo do ogrzewania lub paliwo silnikowe. 2. Niniejsza dyrektywa ma również zastosowanie do: Energii elektrycznej objętej kodem CN 2716. 3. W przypadku przeznaczenia do wykorzystania, oferowania na sprzedaż lub wykorzystywania jako paliwo silnikowe lub paliwo do ogrzewania, produkty energetyczne inne niż te, których poziom opodatkowania został określony w niniejszej dyrektywie, podlegają podatkowi zgodnie z wykorzystaniem, według stawki przyjętej dla równoważnego paliwa do ogrzewania lub paliwa silnikowego. […] 4. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do: […] b) następującego wykorzystania produktów energetycznych i energii elektrycznej: — produktów energetycznych wykorzystywanych do celów innych niż paliwo silnikowe lub paliwa do ogrzewania, […]”.
85

W świetle całości powyższych rozważań na pytanie prejudycjalne należy odpowiedzieć, że art. 56 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom podatkowym państwa członkowskiego, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, na mocy których – w ramach opodatkowania tymczasowego obejmującego uzyskane przez fundację prywatną będącą rezydentem dochody z kapitału i dochody ze zbycia udziałów – fundacja ta ma prawo do odliczenia od podstawy opodatkowania dotyczącej danego roku podatkowego tylko darowizn dokonanych w tym samym roku podatkowym, które to darowizny były przedmiotem opodatkowania obciążającego ich beneficjentów w państwie członkowskim opodatkowania fundacji, podczas gdy takie odliczenie jest wyłączone przez te krajowe przepisy podatkowe, jeżeli beneficjent mieszka w innym państwie członkowskim i w państwie członkowskim opodatkowania fundacji jest – na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania – zwolniony z podatku pobieranego co do zasady od darowizn.
12

Jeśli chodzi o uczestnictwo skarżących w pierwszej instancji w naruszeniu, po pierwsze Komisja wskazała, że pomimo tego, iż były one w okresie trwania naruszenia co do zasady wytwórcami artykułów ceramicznych, niemniej jednak wiedziały one o różnych rodzajach produktów będących przedmiotem naruszenia, a to ze względu na ich uczestnictwo w mających znamiona zmowy spotkaniach niemieckiego podmiotu koordynującego IndustrieForum Sanitär, występującego wcześniej pod nazwą Freundeskreis der deutschen Sanitärindustrie (zwanego dalej „IFS”), które dotyczyły tych trzech podgrup produktów. Po drugie, jeśli chodzi o zasięg geograficzny tego kartelu, Komisja uznała, że w okresach uczestnictwa w nim skarżące w pierwszej instancji, będące członkami IFS, Fachverband Sanitärkeramische Industrie, czyli podmiotu koordynującego stowarzyszenia wyspecjalizowanego w produktach należących do podgrupy artykułów ceramicznych w Niemczech (zwanego dalej „FSKI”), Vitreous China-group, stowarzyszenia wyspecjalizowanego w produktach należących do podgrupy artykułów ceramicznych w Belgii (zwanego dalej „VCG”), oraz Association française des industries de céramique sanitaire, stowarzyszenia wyspecjalizowanego w produktach należących do podgrupy artykułów ceramicznych w Francji (zwanego dalej „AFICS”), uczestniczyły bezpośrednio w naruszeniu stwierdzonym na rynku belgijskim, niemieckim i francuskim. Uznała ona, że szereg obiektywnych przesłanek świadczy o tym, że skarżące w pierwszej instancji mogły racjonalnie rzecz biorąc mieć wątpliwości co do zasięgu geograficznego naruszenia stwierdzonego nie tylko w odniesieniu do rynków: belgijskiego, niemieckiego i francuskiego, ale też włoskiego i austriackiego. Jeśli chodzi o obszar Niderlandów, Komisja wskazała, że nie uznała, by po 1999 r. istniał tym kraju jakiś kartel.
27

Ponadto Komisja ustaliła współczynnik związany z czasem trwania stwierdzonego naruszenia, jaki należało zastosować do kwoty podstawowej grzywny określonej w odniesieniu do wnoszącej odwołanie na podstawie postanowień pkt 24 wytycznych z 2006 r., na poziomie 1,83, która to liczba odpowiada uczestnictwu w naruszeniu na terytorium Francji w zakresie armatury sanitarnej w okresie od dnia10 grudnia 2002 r. do dnia 9 listopada 2004 r., i na poziomie 0,66, która to liczba odpowiada uczestnictwu w naruszeniu na terytorium Francji w zakresie wyrobów ceramicznych w okresie od dnia 25 lutego do dnia 9 listopada 2004 r.
113

Należy stwierdzić, że w zakresie, w jakim w ramach zarzutu szóstego wnosząca odwołanie kwestionuje dokonaną przez Sąd ocenę dowodów dotyczących jej zdolności płatniczej i wskazuje na niedostateczny charakter obniżki przyznanej jej na podstawie pkt 35 wytycznych z 2006 r., zmierza ona do tego, by Trybunał dokonał nowej oceny okoliczności faktycznych i dowodów, która to ocena – w braku wypaczenia dowodów – nie należy jednak do właściwości Trybunału orzekającego w postępowaniu odwoławczym, jak zostało przypomniane w pkt 63 niniejszego wyroku.
92

W odniesieniu do oceny zbyt długiego czasu trwania procedury administracyjnej należy przypomnieć, że chociaż naruszenie zasady dochowania rozsądnego terminu może uzasadniać stwierdzenie nieważności decyzji wydanej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 101 TFUE i 102 TFUE, w sytuacji gdy prowadzi ono również do naruszenia prawa do obrony danego przedsiębiorstwa, takie naruszenie zasady dochowania rozsądnego terminu, przy założeniu, że dopuszczenie się go zostanie ustalone, nie może prowadzić do obniżenia kwoty nałożonej grzywny (zob. w szczególności wyroki z dnia 9 czerwca 2016 r.: CEPSA/Komisja, C‑608/13 P, EU:C:2016:414, pkt 61; a także PROAS/Komisja, C‑616/13 P, EU:C:2016:415, pkt 74 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszym przypadku zaś, jak wynika to z pkt 75 niniejszego wyroku, bezsporne jest to, że podnosząc argument dotyczący nieprawidłowości dokonanej przez Sąd oceny przewlekłości procedury administracyjnej, wnosząca odwołanie ma na celu jedynie uzyskanie obniżenia kwoty nałożonej na nią grzywny.
17

W dniach 12–14 listopada 2007 r. odbyło się przesłuchanie, w dniu 9 lipca 2009 r. Komisja wysłała do niektórych przedsiębiorstw pismo zawierające opis stanu faktycznego, następnie instytucja ta wystosowała między innymi do wnoszącej odwołanie żądania udzielenia dodatkowych informacji, a w dniu 23 czerwca 2010 r. wydała sporną decyzję, w której stwierdziła naruszenie art. 101 ust. 1 TFUE oraz art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. (Dz.U. 1994, L 1, s. 3) w sektorze instalacji sanitarnych do łazienek. Do tego naruszenia, w którym uczestniczyło 17 przedsiębiorstw, doszło w różnych okresach pomiędzy dniem 16 października 1992 r. a dniem 9 listopada 2004 r. Miało ono postać szeregu antykonkurencyjnych porozumień i uzgodnionych praktyk na terenie Belgii, Niemiec, Francji, Włoch, Niderlandów i Austrii. Produktami, których dotyczy niniejszy kartel, są należące do jednej z trzech podgrup produktów instalacje sanitarne do łazienek: armatura sanitarna, kabiny prysznicowe wraz z ich wyposażeniem, a także wyroby ceramiczne (zwane dalej „trzema podgrupami produktów”).
101

W zarzucie drugim skarżące w pierwszej instancji utrzymują, iż Sąd doszedł do wniosku, że pismo w sprawie przedstawienia zarzutów z dnia 26 marca 2007 r. ma wystarczający charakter w odniesieniu do naruszenia w sektorze ceramiki łazienkowej we Włoszech, opierając się na sprzecznym uzasadnieniu w porównaniu z uzasadnieniem przyjętym w wyrokach wydanych w podobnych sprawach oraz że nie uzasadnił odpowiednio zaskarżonego wyroku w tym względzie. Twierdzą one, że ocena tego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów w odniesieniu do spotkań organizacji Michelangelo, dokonana w wyroku z dnia 16 września 2013 r., Wabco Europe i in./Komisja (T‑380/10, EU:T:2013:449), pozostaje w sprzeczności z oceną Sądu dokonaną w zaskarżonym wyroku. Zdaniem skarżących w pierwszej instancji pismo w sprawie przedstawienia zarzutów powinno mieć identyczne znaczenie w stosunku do wszystkich adresatów.
79

W odniesieniu do oceny przewlekłości procedury administracyjnej należy przypomnieć, że chociaż naruszenie zasady dochowania rozsądnego terminu może uzasadniać stwierdzenie nieważności decyzji wydanej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 101 TFUE i 102 TFUE, w sytuacji gdy prowadzi ono również do naruszenia prawa do obrony danego przedsiębiorstwa, takie naruszenie zasady dochowania rozsądnego terminu, przy założeniu, że dopuszczenie się go zostanie ono ustalone, nie może prowadzić do obniżenia kwoty nałożonej grzywny (zobacz w szczególności wyroki z dnia 9 czerwca 2016 r.CEPSA/Komisja, C‑608/13 P, EU:C:2016:414, pkt 61 oraz PROAS/Komisja, C‑616/13 P, EU:C:2016:415, pkt 74 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszym przypadku zaś, jak wynika to z pkt 62 niniejszego wyroku, bezsporne jest to, że podnosząc argument dotyczący nieprawidłowości dokonanej przez Sąd oceny przewlekłości procedury administracyjnej, wnosząca odwołanie ma na celu jedynie uzyskanie obniżenia kwoty nałożonej na nią grzywny.
86

W odniesieniu do oceny zbyt długiego czasu trwania procedury administracyjnej należy przypomnieć, że chociaż naruszenie zasady dochowania rozsądnego terminu może uzasadniać stwierdzenie nieważności decyzji wydanej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 101 TFUE lub 102 TFUE, w sytuacji gdy prowadzi ono również do naruszenia prawa do obrony danego przedsiębiorstwa, takie naruszenie zasady dochowania rozsądnego terminu, przy założeniu, że dopuszczenie się go zostanie ono ustalone, nie może prowadzić do obniżenia kwoty nałożonej grzywny (zobacz w szczególności wyroki z dnia 9 czerwca 2016 r.CEPSA/Komisja, C‑608/13 P, EU:C:2016:414, pkt 61 oraz PROAS/Komisja, C‑616/13 P, EU:C:2016:415, pkt 74 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszym przypadku zaś, jak wynika to z pkt 69 niniejszego wyroku, bezsporne jest to, że podnosząc argument dotyczący nieprawidłowości dokonanej przez Sąd oceny zbyt długiego czasu trwania procedury administracyjnej, wnosząca odwołanie ma na celu jedynie uzyskanie obniżenia kwoty nałożonej na nią grzywny.
18

W części trzeciej zarzutu pierwszego wnoszące odwołanie zarzucają Sądowi, że przeinaczył dowody dotyczące wiedzy, jaką miały wnoszące odwołanie na temat niedozwolonych zachowań planowanych lub wprowadzonych w życie przez inne przedsiębiorstwa w dążeniu do tego celu. W tym względzie podnoszą one, że w pkt 61 zaskarżonego wyroku Sąd błędnie wywnioskował z przynależności wnoszących odwołanie do organizacji koordynujących i wieloproduktowych ich wiedzę na temat całokształtu bezprawnych praktyk. Otóż przynależność wnoszących odwołanie do takich organizacji w Belgii, we Francji lub we Włoszech nie umożliwiła im posiadania wiedzy na temat praktyk polegających na skoordynowanych podwyżkach cen wyrobów ceramicznych na terytorium tych państw członkowskich.
10

W odniesieniu do udziału wnoszących odwołanie w stwierdzonym naruszeniu, po pierwsze, Komisja wspomniała, że jakkolwiek były one głównie producentami armatury sanitarnej w okresie naruszenia, miały one jednak wiedzę na temat różnych gam produktów będących przedmiotem naruszenia z racji ich uczestnictwa w spotkaniach kartelowych różnych organizacji koordynujących, których były one członkami. Po drugie, w odniesieniu do zasięgu geograficznego kartelu Komisja uznała, że wnoszące odwołanie uczestniczyły w spotkaniach w pięciu z sześciu państw, w których zostało stwierdzone naruszenie, aż do 2002 r., to jest w Belgii, w Niemczech, we Włoszech, w Niderlandach i w Austrii. W odniesieniu do Francji Komisja przyznała, że mimo istnienia naruszenia począwszy od roku 2002, wnoszące odwołanie przestały uczestniczyć w odpowiedniej krajowej organizacji zawodowej w trakcie tego roku. Niemniej w świetle licznych informacji i dowodów instytucja ta uznała, że wnoszące odwołanie mogły, rozsądnie rzecz biorąc, domyślać się, że praktyki antykonkurencyjne, które charakteryzowały stwierdzone naruszenie, wywierały skutki na terytorium Francji. Wobec tego Komisja doszła do wniosku, że wnoszące odwołanie nie mogły nie wiedzieć o ogólnym zasięgu i głównych cechach charakterystycznych naruszenia, o którym mowa.
141

W tym względzie wnosząca odwołanie utrzymuje, że pojęcie jednostki gospodarczej w postaci zastosowanej przez Komisję i Sąd w niniejszej sprawie wiąże się z przypisaniem działań przedsiębiorstwu niezależnie od istnienia jakiejkolwiek winy po jego stronie, z naruszeniem praw gwarantowanych w karcie praw podstawowych, a w szczególności – zagwarantowanych w jej art. 48 ust. 1 prawa do domniemania niewinności i zasady in dubio pro reo, zasady ustawowej określoności czynów zabronionych i kar oraz art. 101 TFUE, i to tym bardziej że domniemanie istnienia jednostki gospodarczej w przypadku posiadania przez spółkę dominującą 100% kapitału jej spółki zależnej jest praktycznie niewzruszalne. Zdaniem wnoszącej odwołanie, nawet jeśli Trybunał przyjął to pojęcie w takiej postaci we wcześniejszym orzecznictwie poprzedzającym wejście w życie karty, to orzecznictwo to winno ulec zmianie. Ponadto stoi ona na stanowisku, że Sąd w zaskarżonym wyroku naruszył ustanowiony w art. 296 akapit drugi TFUE obowiązek uzasadnienia, gdyż nie ustosunkował się do podniesionych przez nią argumentów i nie przedstawił jakiegokolwiek uzasadnienia odnośnie do istotnych części zarzucanego naruszenia.
94

W zakresie, w jakim wnosząca odwołanie wnosi w ramach zarzutu szóstego, w pierwszej kolejności, o uchylenie zaskarżonego wyroku ze względu na przewlekłość postępowania przed Sądem, należy zaznaczyć, że w braku jakiejkolwiek poszlaki wskazującej na to, że owa przewlekłość miała wpływ na wynik sporu, nieprzestrzeganie rozsądnego terminu do wydania orzeczenia nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. W przypadku bowiem gdy nieprzestrzeganie rozsądnego terminu do wydania orzeczenia pozostaje bez wpływu na wynik sporu, uchylenie zaskarżonego wyroku nie byłoby w stanie zaradzić naruszeniu przez Sąd zasady skutecznej ochrony sądowej (wyroki: z dnia 26 listopada 2013 r., Gascogne Sack Deutschland/Komisja, C‑40/12 P, EU:C:2013:768, pkt 81, 82; z dnia 26 listopada 2013 r., Kendrion/Komisja, C‑50/12 P, EU:C:2013:771, pkt 82, 83; z dnia 10 lipca 2014 r., Telefónica i Telefónica de España/Komisja, C‑295/12 P, EU:C:2014:2062, pkt 64).
16

W dniach 12–14 listopada 2007 r. odbyło się przesłuchanie, w dniu 9 lipca 2009 r. Komisja wysłała do niektórych przedsiębiorstw, w tym do wnoszącej odwołanie, pismo zawierające opis stanu faktycznego, następnie instytucja ta wystosowała między innymi do wnoszącej odwołanie żądania udzielenia dodatkowych informacji, a w dniu 23 czerwca 2010 r. wydała sporną decyzję, w której stwierdziła naruszenie art. 101 ust. 1 TFUE oraz art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. (Dz.U. 1994, L 1, s. 3, zwanego dalej „porozumieniem EOG”) w sektorze instalacji sanitarnych do łazienek. Do tego naruszenia, w którym uczestniczyło 17 przedsiębiorstw, doszło w różnych okresach pomiędzy dniem 16 października 1992 r. a dniem 9 listopada 2004 r. Miało ono postać szeregu antykonkurencyjnych porozumień i uzgodnionych praktyk na terenie Belgii, Niemiec, Francji, Włoch, Niderlandów i Austrii. Produktami, których dotyczy niniejszy kartel, są należące do jednej z trzech podgrup produktów instalacje sanitarne do łazienek: armatura sanitarna, kabiny prysznicowe wraz z ich wyposażeniem, a także wyroby ceramiczne (zwane dalej „trzema podgrupami produktów”).
33

Komisja podkreśla w szczególności, że współczynnik w wysokości 15% jest minimalnym współczynnikiem dla naruszenia takiego rodzaju jak rozpatrywane naruszenie. W tym względzie dodaje ona jednak zasadniczo, że wbrew temu, co zdaje się sądzić Sąd, waga takiego naruszenia nie jest koniecznie inna, jeżeli kartel dotyczy dwóch lub trzech rodzajów produktów lub obejmuje tylko jedno państwo członkowskie, a nie sześć państw członkowskich, ponieważ w grę wchodzi poważne naruszenie w świetle celu art. 101 TFUE służącego także ochronie konkurencji jako takiej. Ponadto Komisja stwierdza, że różnice, do których Sąd odnosi się w pkt 114 zaskarżonego wyroku, między z jednej strony wnoszącą odwołanie, która uczestniczyła w naruszeniu tylko we Włoszech oraz w odniesieniu do dwóch z trzech podgrup produktów, a z drugiej strony pozostałymi członkami kartelu, którzy uczestniczyli w tym naruszeniu na terytorium sześciu państw członkowskich oraz w odniesieniu do trzech podgrup produktów, zostały już odzwierciedlone w różnych wartościach dotyczących obrotu, które stanowią podstawę obliczenia grzywien. Poza tym rola wnoszącej odwołanie nie była drugorzędna. Zdaniem tej instytucji należy w tym względzie zauważyć, że udział wnoszącej odwołanie w rozpatrywanym naruszeniu trwał dwanaście lat i czynniki takie jak liczba mieszkańców oraz produkt krajowy brutto (PKB) Włoch zostały należycie uwzględnione przy obliczaniu grzywny. Wobec tego nie doszło do naruszenia zasady równego traktowania.
79

Z uwagi na cel realizowany przez art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1367/2006, tj. zapewnienie, by „informacje dotyczące emisji do środowiska” były co do zasady dostępne, pojęcie to winno być rozumiane jako obejmujące swym zakresem w szczególności dane dające społeczeństwu wiedzę na temat tego, co w rzeczywistości jest odprowadzane do środowiska, lub tego, co będzie do niego odprowadzane w normalnych i realistycznych warunkach użytkowania danego środka lub danej substancji, odpowiadających warunkom, w oparciu o które wydano zezwolenie na wprowadzenie tego środka lub tej substancji do obrotu, i przeważającym na danym obszarze, gdzie ten środek lub ta substancja ma być użytkowana. Tym samym pojęcie to winno być rozumiane jako obejmujące swym zakresem w szczególności wskazówki dotyczące charakteru, składu, ilości, daty i miejsca rzeczywistych lub przewidywalnych emisji wspomnianego środka lub wspomnianej substancji w tych warunkach.
12

Podczas spotkań grupy roboczej ds. EFTA w dniach 15 i 23 października 2013 r. państwa członkowskie i Rada zakwestionowały decyzję Komisji o podpisaniu addendum z 2013 r. bez uzyskania uprzedniego upoważnienia ze strony Rady. Państwa członkowskie i Rada podniosły, że Komisja naruszyła rolę państw członkowskich w tym zakresie. Podczas spotkania w dniu 31 października 2013 r. wspomniana grupa robocza zredagowała projekt konkluzji w celu przedłożenia go Radzie i przedstawicielom rządów państw członkowskich, zobowiązujący przewodniczącego Rady do podpisania addendum z 2013 r. i potwierdzający, że Komisja została umocowana do wykonywania funkcji koordynacyjnych i nadzorczych oraz do podpisania addendum. Podczas rzeczonego spotkania służba do spraw działań zewnętrznych wskazała, że Komisja zaznaczyła, iż nie zgadza się z projektem konkluzji.
81

Co się tyczy części drugiej tego zarzutu, w której wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył jej prawo do uzyskania orzeczenia w rozsądnym terminie, należy przypomnieć, iż naruszenie przez sąd Unii wynikającego z art. 47 akapit drugi karty obowiązku wydania w rozsądnym terminie orzeczenia w sprawach do niego skierowanych powinno spotkać się z sankcją w postaci skargi o odszkodowanie wniesionej przed Sąd, ponieważ taka skarga stanowi – wbrew stanowisku wnoszącej odwołanie – skuteczny ku temu środek. Tak więc żądanie naprawienia szkody spowodowanej nieprzestrzeganiem przez Sąd rozsądnego terminu do wydania orzeczenia nie może być bezpośrednio przedłożone Trybunałowi w ramach odwołania, lecz należy je złożyć do samego Sądu (zob. w szczególności wyroki: z dnia 10 lipca 2014 r., Telefónica i Telefónica de España/Komisja, C‑295/12 P, EU:C:2014:2062, pkt 66; z dnia 9 października 2014 r., ICF/Komisja, C‑467/13 P, niepublikowany, EU:C:2014:2274, pkt 57; a także z dnia 12 listopada 2014 r., Guardian Industries i Guardian Europe/Komisja, C‑580/12 P, EU:C:2014:2363, pkt 17, 18).
63

W tym względzie należy w pierwszym rzędzie przypomnieć, że z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, iż to wyłącznie Sąd jest właściwy do ustalenia i oceny okoliczności faktycznych, a także, co do zasady, do zbadania dowodów, które dopuścił on na poparcie tych okoliczności. Jeśli zatem dowody te uzyskano w prawidłowy sposób przy poszanowaniu ogólnych zasad prawa i wymogów proceduralnych dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego, wyłącznie do Sądu należy ocena, jaką wagę należy przywiązywać do przedstawionych mu dowodów. Ocena ta nie stanowi zatem, z wyłączeniem przypadków przeinaczenia tych dowodów, kwestii prawnej, która jako taka podlega kontroli Trybunału (wyrok z dnia 20 stycznia 2016 r., Toshiba Corporation/Komisja, C‑373/14 P, EU:C:2016:26, pkt 40).
71

Jednakże nawet jeśli – wbrew stwierdzeniom przedstawionym przez Sąd w zaskarżonym wyroku – naruszenie prawa do dochowania rozsądnego terminu może zostać wykazane ze względu na wydłużony czas trwania postępowania administracyjnego i sądowego, któremu poddana została CEPSA, to naruszenie takie nie może samo w sobie doprowadzić do tego, aby Sąd – czy też Trybunał w postępowaniu odwoławczym – obniżył kwotę grzywny, jaka została nałożona na tę spółkę z tytułu naruszenia, o którym mowa w niniejszej sprawie (zob. podobnie wyrok z dnia 8 maja 2014 r., Bolloré/Komisja, C‑414/12 P, niepublikowany, EU:C:2014:301, pkt 107).