ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
6

Artykuł 6 ust. 1 tej samej dyrektywy przewiduje: „Żaden produkt leczniczy nie może być wprowadzony do obrotu w państwie członkowskim bez pozwolenia na wprowadzenie do obrotu wydanego przez właściwe organy tego państwa członkowskiego zgodnie z niniejszą dyrektywą lub pozwolenia udzielonego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 726/2004 [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającym wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającym Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004, L 136, s. 1)] w związku z rozporządzeniem (WE) nr 1901/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie produktów leczniczych stosowanych w pediatrii [oraz zmieniającym rozporządzenie (EWG) nr 1768/92, dyrektywę 2001/20/WE, dyrektywę 2001/83/WE i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 (Dz.U. 2006, L 378, s. 1)] oraz rozporządzeniem (WE) nr 1394/2007 [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie produktów leczniczych terapii zaawansowanej i zmieniającym dyrektywę 2001/83/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 726/2004 (Dz.U. 2007, L 324, s. 121)]. […]”.
41

W sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym warunek dotyczący istnienia wynagrodzenia należy uznać za spełniony, jeżeli każde przystąpienie klienta osoby prawnej, która zawarła umowę ubezpieczenia grupowego z zakładem ubezpieczeń i która uiszcza na tej podstawie składki ubezpieczeniowe na rzecz tego zakładu ubezpieczeń, powoduje dokonanie płatności na rzecz owej osoby prawnej. W niniejszej sprawie pozwana w postępowaniu głównym w zamian za takie wynagrodzenie przyczynia się do uzyskania przez osoby trzecie, czyli jej klientów, ochrony ubezpieczeniowej przewidzianej w umowie zawartej przez nią z zakładem ubezpieczeń. Perspektywa tego wynagrodzenia dla osoby prawnej takiej jak pozwana w postępowaniu głównym stanowi własny interes gospodarczy, odrębny od interesu przystępujących członków w uzyskaniu ochrony ubezpieczeniowej wynikającej ze spornej umowy, który może zachęcać dużą liczbę nowych członków, biorąc pod uwagę fakultatywny charakter przystąpienia do tej umowy, do przystąpienia do niej, co potwierdza zresztą w niniejszej sprawie skorzystanie przez pozwaną w postępowaniu głównym z usług przedsiębiorstw świadczących usługi reklamowe oferujących w ramach reklamy domokrążnej możliwość przystąpienia do takiej umowy.
10

Ze względu na ponadtrzygodzinne opóźnienie ich lotu z Nowego Jorku (Stany Zjednoczone) do Budapesztu (Węgry) pasażerowie zwrócili się do inspekcji ochrony konsumentów o to, aby nakazała ona LOT‑owi wypłatę odszkodowania przewidzianego w art. 7 rozporządzenia nr 261/2004 tytułem rekompensaty za naruszenie art. 5 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia.
128

W odniesieniu do żądań odszkodowawczych, które zostały oddalone co do istoty w zaskarżonym wyroku, IMG utrzymuje, po pierwsze, że Sąd, nie wyciągając konsekwencji ze stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 8 maja 2015 r. dokonanego w wyroku C‑183/17 P i C‑184/17 P, naruszył zasadę powagi rzeczy osądzonej, ustanowioną w art. 61 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zgodnie z którym to postanowieniem w przypadku gdy sprawa zostanie skierowana do ponownego rozpoznania przez ten sąd, jest on związany orzeczeniem Trybunału co do kwestii prawnych. Mimo bowiem że Trybunał doszedł do wniosku, iż wątpliwości Komisji co do statusu organizacji międzynarodowej IMG były nieuzasadnione, Sąd odmówił stwierdzenia w pkt 82–86 zaskarżonego wyroku, że Komisja nie miała już prawa wysuwać wątpliwości w tym względzie.
45

O ile zatem ograniczenie czasowe przyjęte przez Trybunał w wyroku z dnia 22 listopada 2011 r., KHS (C 214/10, EU:C:2011:761), z pewnością uniemożliwia pracownikom domaganie się zachowania wszystkich uprawnień do corocznego płatnego urlopu nabytych podczas ich przedłużonej nieobecności w pracy w odniesieniu do kilku kolejnych okresów rozliczeniowych, o tyle takie ograniczenie nie może mieć zastosowania do uprawnienia do corocznego płatnego urlopu nabytego podczas okresu rozliczeniowego, w którym pracownik faktycznie pracował, zanim znalazł się w sytuacji całkowitej niezdolności do pracy lub niezdolności do pracy z powodu choroby, bez badania kwestii, czy pracodawca w odpowiednim czasie umożliwił pracownikowi skorzystanie z tego prawa, ponieważ taka sytuacja byłaby równoznaczna z pozbawieniem znaczenia prawa zapisanego w art. 31 ust. 2 karty i skonkretyzowanego w art. 7 dyrektywy 2003/88.
12

W tych okolicznościach Bundesfinanzhof (federalny trybunał finansowy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 43 [WE] w związku z art. 48 [WE] (obecnie art. 49 [TFUE] w związku z art. 54 [TFUE]) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom prawa państwa członkowskiego, które zabraniają spółce będącej rezydentem odliczenia od podlegającego opodatkowaniu zysku strat stałego zakładu położonego w innym państwie członkowskim, w sytuacji, w której, po pierwsze, spółka ta wyczerpała wszelkie możliwości odliczenia tych strat, jakie przewiduje prawo państwa członkowskiego, w którym położony jest ten zakład, a po drugie, za pośrednictwem tego zakładu nie są już uzyskiwane żadne wpływy, w związku z czym nie ma już możliwości uwzględnienia strat w tym państwie członkowskim (straty »ostateczne«), również wtedy, gdy odnośne przepisy prawa przewidują zwolnienie zysków i strat na mocy dwustronnej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między oboma państwami członkowskimi? 2) W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy art. 43 [WE] w związku z art. 48 [WE] (obecnie art. 49 [TFUE] w związku z art. 54 [TFUE]) należy interpretować w ten sposób, że stoją one przeszkodzie również przepisom ustawy o podatku od działalności gospodarczej, które zabraniają spółce będącej rezydentem odliczenia od podlegającego opodatkowaniu zysku z działalności gospodarczej strat »ostatecznych«, o których mowa w pytaniu pierwszym, poniesionych przez stały zakład położony w innym państwie członkowskim? 3) W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy w przypadku zamknięcia stałego zakładu położonego w innym państwie członkowskim mogą istnieć straty »ostateczne«, o których mowa w pytaniu pierwszym, jeżeli istnieje przynajmniej teoretyczna możliwość, że spółka znów otworzy w odnośnym państwie członkowskim stały zakład, od którego zysków można by ewentualnie odliczyć wcześniejsze straty? 4) W przypadku udzielenia na pytania pierwsze i trzecie odpowiedzi twierdzącej: czy stratami »ostatecznymi«, o których mowa w pytaniu pierwszym i które podlegają uwzględnieniu przez państwo siedziby spółki dominującej, mogą być również te straty stałego zakładu, które w świetle prawa państwa położenia stałego zakładu mogły zostać przynajmniej jeden raz przeniesione na kolejny okres podatkowy? 5) W przypadku udzielenia na pytania pierwsze i trzecie odpowiedzi twierdzącej: czy obowiązek uwzględnienia »ostatecznych« strat transgranicznych jest ograniczony pod względem wysokości do kwoty strat, jaką spółka mogłaby określić w odnośnym państwie położenia stałego zakładu, gdyby uwzględnienie strat nie było tam wykluczone?”.
102

W piątej kolejności, w odniesieniu do argumentów podniesionych przez Caixabank i in., popieranych przez Decal España, dotyczących tego, że Sąd naruszył prawo, gdy oddalił argument Królestwa Hiszpanii, iż odzyskanie pomocy, które nakazano w spornej decyzji, naruszało zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, mając na uwadze decyzję Komisji z dnia 27 lutego 2002 r. w sprawie podatku tonażowego, należy zauważyć, iż nie ma wątpliwości co do tego, że Sąd dopuścił się błędu w pkt 166 zaskarżonego wyroku, gdy zaznaczył, iż ta ostatnia decyzja dotyczyła „użytkowania własnych lub wynajętych statków, a nie działalności finansowej związanej z prowadzeniem czarteru statków bez załogi, co ma miejsce w niniejszej sprawie”. Jak bowiem zauważył Trybunał w pkt 42 wyroku z dnia 25 lipca 2018 r., Komisja/Hiszpania i in. (C‑128/16 P, EU:C:2018:591), z opisu SLP wynika, że UIG prowadziły działalność w zakresie nabycia statków w drodze umów leasingu, w szczególności w celu prowadzenia czarteru bez załogi lub późniejszej odsprzedaży, z czego wypływa konkluzja, iż nie prowadziły one jedynie działalności finansowej.
54

W każdym wypadku przedstawienie w toku postępowania dowodów mogących wykazać brak zdolności wywołania skutków ograniczających konkurencję rodzi po stronie tego organu ochrony konkurencji obowiązek ich zbadania. Poszanowanie prawa do bycia wysłuchanym, które zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stanowi ogólną zasadę prawa Unii, wymaga bowiem od organów ochrony konkurencji wysłuchania przedsiębiorstwa zajmującego pozycję dominującą, co oznacza, że powinny one zwrócić należytą uwagę na przedstawione przez to przedsiębiorstwo uwagi i zbadać w sposób staranny i bezstronny wszystkie istotne dowody w danej sprawie, a w szczególności dowody przedłożone przez to przedsiębiorstwo (zob. podobnie wyrok z dnia 12 maja 2022 r., Servizio Elettrico Nazionale i in., C‑377/20, EU:C:2022:379, pkt 52).
56

Ponadto, jak wynika z pkt 49 zaskarżonego wyroku, art. 111 USS Kosowo jest analogiczny, jeśli chodzi o jego brzmienie i kontekst, do przepisów dotyczących wzmocnienia współpracy w zakresie sieci i usług łączności elektronicznej znajdujących się w innych układach o stabilizacji i stowarzyszeniu zawartych przez Unię z krajami Bałkanów Zachodnich kandydującymi do przystąpienia, na których opiera się udział KOR‑ów tych państw w organach BEREC. Tymczasem o ile motyw 34 rozporządzenia 2018/1971 odnosi się w sposób ogólny do porozumień zawartych z państwami członkowskimi EOG/EFTA i państwami kandydującymi do przystąpienia, jak to zauważyła rzecznik generalna w pkt 68 opinii, to o statusie państwa kandydującego do przystąpienia wspomniano w tym motywie nie w celu wyłączenia z zakresu tej współpracy państw, które podobnie jak Kosowo nie należą do tych dwóch kategorii, lecz jedynie tytułem przykładu umów, o których mowa w art. 35 ust. 2 akapit pierwszy tego rozporządzenia.
27

Z postanowienia odsyłającego i z akt sprawy, którymi dysponuje Trybunał, wynika, że przepis krajowy rozpatrywany w postępowaniu głównym jest interpretowany przez łotewskie organy sądowe i administracyjne w ten sposób, że ma on zastosowanie zarówno do skierowanej do ogółu społeczeństwa reklamy określonego produktu leczniczego, jak i skierowanej do ogółu społeczeństwa reklamy nieokreślonych produktów leczniczych, to znaczy ogólnie do produktów leczniczych lub do ogółu niezidentyfikowanych produktów leczniczych. Ponadto z postanowienia odsyłającego wynika, że spór w postępowaniu głównym dotyczy właśnie zgodności z prawem tego przepisu krajowego w zakresie, w jakim dotyczy on tej drugiej kategorii reklamy.
51

Należy przypomnieć, że pytania dotyczące wykładni prawa Unii, z którymi do Trybunału zwrócił się sąd krajowy na gruncie stanu prawnego i faktycznego, za którego ustalenie jest on odpowiedzialny – przy czym prawidłowość tych ustaleń nie podlega ocenie Trybunału – korzystają z domniemania, iż mają one znaczenie dla sprawy. Odrzucenie przez Trybunał wniosku sądu krajowego jest możliwe tylko wtedy, gdy jest oczywiste, że wykładnia prawa Unii, o którą wnioskowano, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub przedmiotem sporu przed sądem krajowym, gdy problem jest natury hipotetycznej bądź gdy Trybunał nie dysponuje elementami stanu faktycznego albo prawnego, które są konieczne do udzielenia użytecznej odpowiedzi na pytania, które zostały mu przedstawione [wyrok z dnia 2 czerwca 2022 r., SR (Koszty tłumaczenia w postępowaniu cywilnym), C‑196/21, EU:C:2022:427, pkt 25].
68

Co się tyczy, w pierwszej kolejności, obowiązków ciążących na osobie, która żąda usunięcia linków z uwagi na nieprawdziwość treści, do której te linki odsyłają, to do niej należy wykazanie oczywistej nieprawdziwości informacji zawartych w tej treści lub co najmniej tej części tych informacji, która nie ma nikłego znaczenia dla całokształtu tej treści. Niemniej jednak aby uniknąć nałożenia na tę osobę nadmiernego ciężaru mogącego podważyć skuteczność (effet utile) prawa do usunięcia linków, winna ona przedstawić jedynie takie dowody, jakich przeprowadzenia można od niej racjonalnie wymagać w okolicznościach danego przypadku w celu wykazania tej oczywistej nieprawdziwości. W tym względzie osoba ta nie może być co do zasady zobowiązana do przedstawienia na etapie przedsądowym, na poparcie podnoszonego przez nią wobec operatora wyszukiwarki żądania usunięcia linków, skierowanego do wydawcy danej strony internetowej orzeczenia sądowego, nawet jeśli dotyczy ono środków tymczasowych. Ustanowienie takiego obowiązku wobec tej osoby skutkowałoby bowiem nałożeniem na nią nieracjonalnego obciążenia.
1)

Artykuł 4 ust. 4 akapit drugi szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że: nie stoi on na przeszkodzie temu, by w przypadku grupy składającej się z osób prawnie niezależnych, lecz ściśle związanych ze sobą finansowo, ekonomicznie i organizacyjnie, państwo członkowskie uznało za jednego podatnika w rozumieniu tego przepisu podmiot nadrzędny tej grupy, jeżeli podmiot ten jest w stanie narzucić swą wolę innym podmiotom należącym do tej grupy i pod warunkiem że takie uznanie nie prowadzi do ryzyka powstania strat podatkowych.
68

W szczególności Trybunał wyjaśnił już, biorąc pod uwagę samo brzmienie art. 4 ust. 4 akapit drugi szóstej dyrektywy, że sam tylko ścisły charakter stosunków łączących podmioty w ramach grupy podatkowej VAT nie może, w braku jakichkolwiek innych wymogów, prowadzić do uznania, że prawodawca Unii zamierzał zastrzec korzystanie z systemu grupy podatkowej VAT tylko dla podmiotów pozostających w stosunku podporządkowania z podmiotem nadrzędnym danej grupy przedsiębiorstw. Nawet jeśli istnienie takiego stosunku podporządkowania pozwala zakładać ścisły charakter stosunków między danymi podmiotami, to co do zasady nie może on jednak być uważany za konieczną przesłankę utworzenia grupy podatkowej VAT. Inaczej byłoby tylko w wyjątkowych wypadkach, w których taka przesłanka byłaby – w określonym kontekście krajowym – środkiem jednocześnie niezbędnym i właściwym do osiągnięcia celów polegających na zapobieganiu nadużyciom podatkowym lub zwalczaniu oszustw podatkowych i unikania opodatkowania (zob. podobnie wyrok z dnia 16 lipca 2015 r., Larentia + Minerva i Marenave Schiffahrt, C‑108/14 i C‑109/14, EU:C:2015:496, pkt 44, 45).
12

MCM zaskarżył tę decyzję do Överklagandenämnden för studiestöd (krajowej rady odwoławczej ds. wsparcia finansowego dla studentów, Szwecja), będącej sądem odsyłającym. W swoich uwagach CSN podtrzymał tę ocenę oraz wskazał również, że odmowa przyznania MCM wsparcia finansowego na studia mogła zniechęcić jego ojca do wyjazdu do Hiszpanii, a tym samym stanowi dla jego ojca przeszkodę w swobodnym przepływie. W tym względzie zadawał sobie jednak pytanie, czy rozpatrywana sytuacja nadal podlega prawu Unii, ponieważ od 2011 r. ojciec MCM nie korzysta ze swobody przepływu w charakterze pracownika migrującego. CSN powziął również wątpliwości co do tego, czy pracownik migrujący, który powrócił do swego państwa pochodzenia, może bez ograniczeń w czasie powoływać się względem tego państwa na gwarancje, z których korzysta zarówno on, jak również członkowie jego rodziny na podstawie rozporządzenia nr 492/2011.
60

W pierwszej kolejności Komisja podnosi, że nie proponowała i w żadnym wypadku nie zaakceptowała upoważnienia państw członkowskich do ratyfikacji aktu genewskiego lub przystąpienia do niego, lecz jedynie proponowała przystąpienie Unii do niego. Nawet jeśli, zgodnie z art. 293 ust. 1 TFUE, Rada może zmienić wniosek Komisji, stanowiąc jednomyślnie, w niniejszym wypadku nie istnieje żaden wniosek mający na celu upoważnienie państw członkowskich do ratyfikacji aktu genewskiego lub przystąpienia do niego i nie może on zatem być zmieniony. Odmienne stwierdzenie skutkowałoby tym, że Rada mogłaby, stanowiąc jednomyślnie, dokonać jakiegokolwiek dodatku we wniosku Komisji, niezależnie od przedmiotu tego wniosku. Orzecznictwo wymaga zaś, by wszelka zmiana wniosku Komisji była analizowana w świetle „przedmiotu” i „celu” tego wniosku. Faktycznie, dodając do przystąpienia Unii ogólne upoważnienie do przystąpienia państw członkowskich, Rada przyjęłaby, w tym samym „formalnym” akcie, drugą odrębną decyzję, której nie wskazano we wniosku Komisji.
86

W świetle powyższych rozważań na pytanie trzecie należy odpowiedzieć, iż art. 10 ust. 2 i art. 15 dyrektywy 2015/2436 należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego ma prawo sprzeciwić się wprowadzaniu do obrotu przez podmiot dokonujący przywozu równoległego produktu leczniczego przepakowanego do nowego opakowania zewnętrznego, opatrzonego tym znakiem towarowym, jeżeli widoczne ślady otwarcia oryginalnego opakowania zewnętrznego, które w stosownym przypadku mogłyby powstać w wyniku ponownego etykietowania produktu leczniczego, można by w sposób oczywisty przypisać przepakowaniu dokonanemu przez ten podmiot dokonujący przywozu równoległego, chyba że ślady te powodują na rynku państwa członkowskiego przywozu lub na jego istotnej części tak silny opór znacznej grupy konsumentów wobec przepakowanych w ten sposób produktów leczniczych, że stanowiłby on przeszkodę w skutecznym dostępie do tego rynku, co należy ustalić w każdym przypadku z osobna.
74

Z przepisów przytoczonych w pkt 71 i 72 niniejszego wyroku wynika, że jeżeli w ramach oceny ryzyka podmiot zobowiązany zidentyfikuje potencjalnie wyższe ryzyko ze względu na skomplikowaną transakcję, transakcję o nietypowo dużej wartości lub transakcję niemającą wyraźnego celu gospodarczego lub celu zgodnego z prawem, jaką jej klient zawarł z partnerem handlowym związanym z państwem trzecim o wysokim ryzyku korupcji, to do tego podmiotu należy w trakcie kontroli przeprowadzonej przez właściwy organ krajowy przedstawienie temu organowi odpowiedniej dokumentacji, wykazującej, że dokonał on oceny tej transakcji i że należycie ją uwzględnił, dochodząc do swojego wniosku co do poziomu ryzyka związanego z danym klientem.
10

Zgodnie z art. 3 § 2 arrêté royal du 19 avril 2001 relatif à l’importation parallèle des médicaments à usage humain et à la distribution parallèle des médicaments à usage humain et à usage vétérinaire (dekretu królewskiego z dnia 19 kwietnia 2001 r. w sprawie przywozu równoległego produktów leczniczych stosowanych u ludzi oraz dystrybucji równoległej produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych, Moniteur belge z dnia 30 maja 2001 r., s. 17954), zmienionego arrêté royal du 21 janvier 2011 (dekretem królewskim z dnia 21 stycznia 2011 r., Moniteur belge z dnia 9 lutego 2011 r., s. 9864): „W drodze odstępstwa od przepisów art. 4 § 1 akapit pierwszy arrêté royal du 14 décembre 2006 relatif aux médicaments à usage humain et vétérinaire [(dekretu królewskiego z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych)] osoba, która zamierza dokonywać przywozu równoległego produktu leczniczego, może uzyskać stosowne pozwolenie, pod warunkiem że jest to produkt leczniczy: 1° objęty pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu w państwie członkowskim pochodzenia, wydanym przez właściwe organy tego państwa członkowskiego; 2° dla którego istnieje referencyjny produkt leczniczy; 3° który, choć nie jest pod każdym względem identyczny z referencyjnym produktem leczniczym: a) ma przynajmniej taki sam jakościowy i ilościowy skład pod względem substancji czynnych; b) ma przynajmniej takie same wskazania terapeutyczne; c) jest przynajmniej równoważny pod względem stężenia terapeutycznego; d) ma przynajmniej taką samą postać farmaceutyczną. Jeżeli zostanie wykazane, że produkt leczniczy, w odniesieniu do którego złożono wniosek o pozwolenie na przywóz równoległy i który spełnia wymogi określone w akapicie pierwszym pkt 3° lit. a) i d), ma taki sam jakościowy i ilościowy skład pod względem substancji pomocniczych i że jest on wytwarzany przy zastosowaniu takiej samej metody, uznaje się, że produkt leczniczy spełnia wymóg określony w akapicie pierwszym pkt 3° lit. c). Jeżeli Agence Fédérale [(agencja federalna)] stwierdzi, że nie wykazano spełnienia kryterium określonego w akapicie pierwszym pkt 3° lit. c), zwraca się ona do właściwych organów państwa członkowskiego pochodzenia o udzielenie informacji niezbędnych do dokonania oceny, czy kryterium to zostało spełnione. Spełnienie kryterium określonego w akapicie pierwszym pkt 3° lit. c) można wykazać za pomocą co najmniej jednego z następujących badań lub testów: 1° badanie biorównoważności; 2° badania kliniczne; 3° badania farmakodynamiczne na ludziach; 4° badania dotyczące lokalnej dostępności produktu leczniczego; 5° testy rozpuszczania in vitro. Zastosowane badania i testy, o których mowa w akapicie czwartym, są dostosowane do specyficznych cech produktu leczniczego”.
74

Przy uwzględnieniu całości powyższych rozważań na pytania od pierwszego do trzeciego należy odpowiedzieć, że art. 9 ust. 2 i art. 15 rozporządzenia 2017/1001 należy interpretować w ten sposób, że właściciel unijnego znaku towarowego nie ma prawa sprzeciwić się wprowadzaniu do obrotu przez podmiot dokonujący przywozu równoległego produktu leczniczego przepakowanego do nowego opakowania zewnętrznego, opatrzonego tym znakiem towarowym, w sytuacji gdy zastąpienie elementu uniemożliwiającego naruszenie oryginalnego opakowania zbiorczego tego produktu leczniczego dokonane zgodnie z art. 47a ust. 1 dyrektywy 2001/83 pozostawiłoby widoczne ślady otwarcia na tym oryginalnym opakowaniu, a ślady te powodowałyby na rynku państwa członkowskiego przywozu lub na jego istotnej części tak silny opór znacznej grupy konsumentów wobec przepakowanych w ten sposób produktów leczniczych, że stanowiłby on przeszkodę w skutecznym dostępie do tego rynku, co należy ustalić w każdym przypadku z osobna.
1)

Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 3 marca 2021 r., EM/Parlament (T‑599/19, niepublikowany, EU:T:2021:111), zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd oddalił żądania odszkodowawcze w części, w której dotyczyły one naprawienia szkody poniesionej przez wnoszącego odwołanie w związku z pozbawieniem go zadań do wykonania w okresie od dnia 8 grudnia 2016 r. do dnia 1 czerwca 2018 r., czyli do dnia przejścia na emeryturę.
3.

Postępowanie sądowe – Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej – Umowy zawarte w ramach szczegółowego programu w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji – Poddanie Komisji zasadom dotyczącym umów – Brak zawieszenia procedury odzyskiwania należności przez Komisję – Naruszenie zasady dobrej wiary i prawa do bycia wysłuchanym – Brak – Naruszenie prawa do dobrej administracji, prawa dostępu do dokumentów i praw obrony – Brak (art. 272 TFUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 41) (zob. pkt 79, 82–85)
1.

Prawo Unii Europejskiej – Zasady – Prawo do obrony – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Środki ograniczające podjęte wobec Demokratycznej Republiki Konga – Zamrożenie środków finansowych osób, które odpowiadają za podważanie praworządności lub przyczyniających się do popełnienia czynów stanowiących poważne przypadki łamania praw człowieka – Obowiązek podania do wiadomości indywidualnych i szczególnych powodów uzasadniających wydane decyzje – Obowiązek umożliwienia zainteresowanemu skutecznego przedstawienia swojego stanowiska w odniesieniu do podnoszonych wobec niego powodów umieszczenia w wykazie – Zakres [Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 41 ust. 2 lit. a); decyzja Rady 2010/788/WPZiB, zmieniona decyzją (WPZiB) 2018/1940, załącznik II; rozporządzenie Rady 2018/1931, załącznik] (zob. pkt 57–59, 62)