ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 109/22

Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2012 r. — IRISL Maritime Training Institute i in. przeciwko Radzie

(Sprawa T-56/12)

2012/C 109/48

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: IRISL Maritime Training Institute (Teheran, Iran), Kara Shipping and Chartering GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy), Kheibar Co. (Teheran, Iran), Kish Shipping Line Manning Co. (Wyspa Kish, Iran), Fairway Shipping Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i IRISL Multimodal Transport Co. (Teheran, Iran) (przedstawiciele: F. Randolph i M. Lester, Barristers oraz M. Taher, Solicitor)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319 z 2.12.2011, s. 71) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319 z 2.12.2011, s. 11), w zakresie, w jakim dotyczą one skarżących;

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, twierdząc, że umieszczając ich nazwy w wykazach załączonych do zaskarżonej decyzji i do zaskarżonego rozporządzenia, Rada:

— nie podała adekwatnego oraz wystarczającego uzasadnienia;

— nie spełniła kryteriów objęcia wykazem lub popełniła rażący błąd w ocenie, uznając, iż kryteria te były spełnione w przypadku skarżących lub objęła skarżących wykazem bez odpowiedniej podstawy prawnej;

— nie zapewniła skarżącym prawa do obrony oraz prawa do skutecznej ochrony sądowej; i
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 133/27

Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2012 r. — Chen przeciwko OHIM — AM Denmark (Cleaning devices)

(Sprawa T-55/12)

2012/C 133/53

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Su-Shan Chen (Sanchong, Tajwan) (przedstawiciel: adwokat C. Onken)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: AM Denmark A/S (Kokkedal, Dania)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 października 2011 r. w sprawie R 2179/2010-3; oraz

— obciążenie OHIM i AM Denmark A/S kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: Wzór produktu: „urządzenia do sprzątania” — zarejestrowany wzór wspólnotowy nr 1027718-001

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: AM Denmark A/S

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: AM Denmark A/S wniosła o unieważnienie zarejestrowanego wzoru wspólnotowego na podstawie art. 4–9 i art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia Rady nr 6/2002; trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy nr 5185079 zarejestrowany dla towarów z klas 3 i 21

Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie spornego wzoru wspólnotowego

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia Rady nr 6/2002, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie przyjęła, że wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy został użyty w spornym wzorze wspólnotowym. Ponadto Izba Odwoławcza nie powinna była oprzeć się na założeniu, że wcześniejszy znak towarowy miał jedynie minimum charakteru odróżniającego konieczne do jego rejestracji. Naruszenie art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie zastosowała tego artykułu prawidłowo. Wbrew bowiem stanowisku zajętemu przez OHIM art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 nie przyznaje drugiej stronie w postępowaniu przed OHIM prawa do zakazania używania spornego wzoru wspólnotowego, gdyż nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia Bard błąd. W szczególności należący do strony skarżącej wzór wspólnotowy i znak towarowy zarejestrowany na rzecz AM Denmark A/S nie są na tyle podobne, by można było stwierdzić prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 194/26

Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2012 r. — PAN Europe przeciwko Komisji

(Sprawa T-192/12)

2012/C 194/43

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat J. Rutteman)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie decyzji Komisji z dnia 9 marca 2012 r. za niezgodną z rozporządzeniem nr 1367/2006/WE (1) i Konwencją o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska („Konwencją z Aarhus”);

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 marca 2012 r.;

— nakazanie Komisji dokonania oceny co do istoty wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej z dnia 20 grudnia 2010 r. w terminie wyznaczonym przez Sąd;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1) Zarzut pierwszy dotyczący tego, że pozwana niesłusznie uznała, iż skarżąca nie spełniała przesłanek ustanowionych w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006, ponieważ w chwili złożenia wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej skarżąca istniała już dłużej niż dwa lata.

2) Zarzut drugi dotyczący tego, że pozwana niesłusznie stwierdziła, iż rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1143/2011 (2) nie można uznać za akt administracyjny w rozumieniu art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 lit. g) tego rozporządzenia, ponieważ decyzja zatwierdzająca prochloraz jest w wystarczającym stopniu zindywidualizowana, jeśli chodzi o jej skutki i treść, aby stanowić akt administracyjny w rozumieniu art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).

(2) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1143/2011 z dnia 10 listopada 2011 r. w sprawie zatwierdzenia substancji czynnej prochloraz, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 i decyzji Komisji 2008/934/WE (Dz.U L 293, s. 26)
1)

Zarzut pierwszy: Błędne zastosowanie art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) (ochrona porad prawnych) — zdaniem skarżącego, publikacja opinii prawnej Ares(2010)828204 Służby Prawnej Komisji, która odnosi się do kwestii czy dyrektywa 2006/24/WE (2) może zostać zmieniona w taki sposób, że państwa członkowskie Unii Europejskiej uzyskałyby możliwość zatrzymywania danych dotyczących połączeń telekomunikacyjnych wszystkich obywateli, pomimo braku podejrzeń lub powodów w przypadkach hipotetycznej potrzeby nie będzie miała negatywnego wpływu na ochronę porad prawnych. — w każdym razie pierwszeństwo ma interes publiczny w podaniu wspomnianej opinii do wiadomości.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 209/7

Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2012 r. — Roland przeciwko OHIM — Textiles Well (wellness inspired by nature)

(Sprawa T-191/12)

2012/C 209/12

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Roland SE (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: O. Rauscher i C. Onken, adwokaci)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Textiles Well SA (Le Vigan, Francja)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 lutego 2012 r. w sprawie R 2552/2010-1;

— oddalenie sprzeciwu nr 1299967; oraz

— obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) oraz Textiles Well SA kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny międzynarodowy znak towarowy „wellness inspired by nature” dla produktów należących do klasy 25 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr W00924808

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Textiles Well SA

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „WELL” zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy pod numerem 527630 dla towarów należących do klasy 25; słowny znak towarowy „WELLNESS” zarejestrowany we Francji pod numerem 99804486 dla towarów należących do klasy 25

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu i odmowa udzielenia ochrony w odniesieniu do międzynarodowej rejestracji dla wszystkich spornych towarów

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009
—

obciążenie właściciela spornego znaku towarowego przyszłymi kosztami tego postępowania w całości i zobowiązanie go do zwrotu stronie skarżącej kosztów poniesionych przez nią do tej pory w postępowaniu odwoławczym.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 9992 z dnia 22 grudnia 2011 r. dotyczącej obniżenia pomocy przyznanej w ramach Funduszu Spójności na następujące projekty: „Planowane działania w ramach rozwoju drugiego etapu centralnego planu zarządzania stałymi odpadami miejskimi wspólnoty autonomicznej Estremadury” (CCI nr 2000.ES.16.C.PE.020); Kanały ściekowe: „Zlewnia środkowa, Getafe i zlewnia dolna potoku Culebro (zlewnia Tagu–uzdatnianie)” (CCI nr 2002.ES.16.C.PE.002); „Ponowne wykorzystywanie oczyszczonej wody do nawadniania terenów zielonych w Santa Cruz de Tenerife” (CCI no 2003.ES.16.C.PE.003) oraz „Pomoc techniczna w badaniach i opracowaniu projektu rozbudowy i dostarczania wody do Mancomunidad de Algodor” (CCI nr 2002.ES.16.C.PE.040);
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 126/24

Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2012 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

(Sprawa T-111/12)

2012/C 126/46

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 9990 z dnia 22 grudnia 2011 r. w sprawie zmniejszenia pomocy z funduszu spójności przyznanej na następujące projekty: „Gospodarka odpadami w regionie autonomicznym Estremadury — 2001” (CCI nr 2001.ES.16.C.PE.043); „Asenizacja i zaopatrzenie w wodę na terenie zlewni Duero — 2001” (CCI nr 2000.ES.16.C.PE.070); „Gospodarka w regionie autonomicznym Walencji — 2011 — Grupa II” (CCI no 2001.ES.16.C.PE.026) oraz „Asenizacja i integralne oczyszczanie ścieków na obszarze Bierzo Bajo” (CCI nr 2000.ES.16.C.PE.036).

— Obciążenie pozwanej instytucji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zasadniczo takie same zarzuty, jak w sprawie T-109/12 Hiszpania przeciwko Komisji.

W szczególności podnosi brak uzasadnienia zastosowania zasady proporcjonalności, o której mowa w art. H ust. 2 załącznika II do rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/1994 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiającego Fundusz Spójności, ponieważ Komisja poprzestała na odwołaniu się do dokumentu „Wskazówki dotyczące korekt finansowych odnoszących się do zamówień publicznych”, przedstawionego państwom członkowskim na posiedzeniu komitetu koordynującego fundusze w dniu 28 listopada 2007 r., choć dokument ten nie zawiera żadnej analizy uzasadniającej ustalenie ryczałtowych wartości procentowych korekt, które zostały w nim wskazane.
2)

Zarzut drugi: Brak powodów umieszczenia skarżącego w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami — Powody przedstawione przez Radę w odniesieniu do umieszczenia go w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami nie pokazują na jakiej dokładnie podstawie prawnej oparła się Rada. — Działalność, którą skarżący wykonywał jedynie do marca 2008 r. nie mogła stanowić uzasadnienia dla umieszczenia go w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami w grudniu 2011 r. — Działalność skarżącego jako prezesa zarządu Hanseatic Trade Trust & Shipping (HTTS) GmbH nie uzasadnia umieszczenia go w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami w szczególności dlatego, że Sąd UE stwierdził nieważność rozporządzenia nr 961/2010 (1) w zakresie, w jakim dotyczyło ono HTTS. — Sama okoliczność, że skarżący był prezesem zarządu brytyjskiej spółki, która w międzyczasie została rozwiązana, nie uzasadnia wniosku, że zachodzi jedna z wymienionych w art. 23 ust. 2 zaskarżonego rozporządzenia podstaw umieszczenia go w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami.
1)

Zarzut pierwszy: Naruszenie praw skarżącej do obrony — Rada naruszyła prawo skarżącej do skutecznej obrony i w szczególności wymóg uzasadnienia poprzez brak podania wystarczającego uzasadnienia dla ponownego umieszczenia nazwy skarżącej w wykazie osób, organów i podmiotów, wobec których zgodnie z art. 23 zaskarżonego rozporządzenia znajdują zastosowanie środki ograniczające. — Rada naruszyła prawo skarżącej do bycia wysłuchaną poprzez brak udzielenia jej możliwości przedstawienia uwag w przedmiocie ponownego umieszczenia skarżącej w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami i w związku z tym doprowadzenia do ponownego rozpatrzenia tej kwestii przez Radę.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 200/17

Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2012 r. — European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki-Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji

(Sprawa T-183/12)

2012/C 200/36

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Ettelbrück, Luksemburg) i Evropaïki Dynamiki-Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)

Żądania

W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu Policji (zwanego dalej „Europolem”) z dnia 16 lutego 2012 r., na podstawie której to decyzji zawarto umowę ramową z przedsiębiorstwem Capgemini Nederland BV w ramach otwartego postępowania przetargowego nr D/C3/1104;

— nakazanie Europolowi naprawienia szkody poniesionej przez stronę skarżącą wskutek utraty możliwości zawarcia umowy ramowej, która to szkoda została przez nią oszacowana na kwotę 161 887 EUR, wraz z odsetkami od dnia ogłoszenia wyroku oraz

— obciążenie Europolu wszystkimi kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Zdaniem skarżących należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 263 TFUE z tego powodu, że Europol zmienił w trakcie postępowania przetargowego wiele kryteriów udzielenia zamówienia odnoszących się do oceny oferty zarówno technicznej, jak i ekonomicznej oferentów, z oczywistym naruszeniem obowiązujących przepisów rozporządzenia finansowego nr 1605/2002 (1) i jego rozporządzenia wykonawczego nr 2342/2002 (2) oraz utrwalonego orzecznictwa.

(1) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.

(2) Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 217/25

Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2012 r. — Shark przeciwko OHIM — Monster Energy (UNLEASH THE BEAST!)

(Sprawa T-217/12)

2012/C 217/54

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Shark AG (Innsbruck, Austria) (przedstawiciele: D. Campbell, barrister, i P. Strickland, solicitor)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Monster Energy Company (Corona, Stany Zjednoczone)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 marca 2012 r. w sprawie R 360/2011-1; i

— obciążenie OHIM i Monster Energy Company własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „UNLEASH THE BEAST!” dla towarów należących do klasy 32 — wspólnotowy znak towarowy nr 5093174

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Monster Energy Company

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny wspólnotowy znak towarowy nr 2729366 „BRING OUT THE BEAST” dla towarów z klasy 32; graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 2730133 „COOL BITE BRING OUT THE BEAST”

Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie prawa do zakwestionowanego wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: uchylnie spornej decyzji i oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 57 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 207/2009.
5)

Zarzut piąty, dotyczący naruszenia postanowień traktatowych w rozumieniu art. 263 akapit drugi alternatywa trzecia TFUE z powodu błędnego pod względem faktycznym i prawnym zastosowania art. 114 ust. 4 i 6 TFUE w odniesieniu do antymonu, arsenu i rtęci Skarżąca podnosi, że w zakresie, w jakim Komisja zajęła stanowisko, że rząd niemiecki nie wykazał, iż przepisy krajowe gwarantują wyższy poziom ochrony niż dyrektywa 2009/48/WE, zaskarżona decyzja narusza również art. 114 ust. 4 i 6 TFUE a tym samym postanowienia traktatowe w rozumieniu art. 263 akapit drugi alternatywa trzecia TFUE, gdyż przepisy krajowe określające dopuszczalne wartości arsenu, antymonu i rtęci w związku z zabawkami faktycznie gwarantują wyższy poziom ochrony zdrowia dzieci niż dyrektywa 2009/48/WE, nie wykraczają poza to, co niezbędne do osiągnięcia tego celu, a do tego rząd niemiecki w odpowiedni sposób wykazał to zgodnie z orzecznictwem Trybunału.
1)

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa przez skarżącą przy badaniu zgodności z art. 106 ust. 2 TFUE, ponieważ nie wyciągnęła ona wymaganych konsekwencji ze stwierdzenia, że rekompensata na rzecz TV 2 z tytułu świadczenia usługi publicznej została przyznana z naruszeniem przesłanek drugiej i czwartej określonych w wyroku w sprawie Altmark (sprawa C-280/00 Altmark Trans i Regierungspräsidium Magdeburg, Rec. s. I-7747). 1.1 Co się tyczy związku między przesłanką drugą z wyroku w sprawie Altmark i art. 106 ust. 2 TFUE, skarżąca podnosi, że: — wymogi w zakresie przejrzystości ustanowione w przesłance drugiej z wyroku w sprawie Altmark dotyczą również badania przeprowadzanego przez pozwaną zgodnie z art. 106 ust. 2 TFUE; — pozwana wymaga już zgodności z innymi wymogami o charakterze czysto formalnym w odniesieniu do przestrzegania art. 106 ust. 2 TFUE; — art. 106 ust. 2 TFEU zawiera już wymóg przejrzystości i pewne gwarancje strukturalne; — przesłanka druga z wyroku w sprawie Altmark znalazła już odzwierciedlenie w różnych komunikatach i decyzjach Komisji dotyczących stosowania art. 106 ust. 2 TFUE — również w dziedzinie publicznej usługi nadawczej; oraz — brak jest przekonującego powodu, aby pozwana nie miała w niniejszym przypadku uwzględnić swojej własnej wykładni art. 106 ust. 2 TFUE zawartej w jej różnych komunikatach i decyzjach, w szczególności w sytuacji, gdy wykładnia dokonana przez Komisję wynika z orzecznictwa. 1.2 Co się tyczy związku między przesłanką czwartą z wyroku w sprawie Altmark i art. 106 ust. 2 TFUE, skarżąca podnosi, że: — nieuwzględnienie przy stosowaniu art. 106 ust. 2 TFUE wydajności nadawcy usługi publicznej miałoby w braku przetargu szkodliwe skutki dla konkurencji na rynku; — naruszenie konkurencji byłoby szczególnie istotne w sektorze nadawania, ponieważ wszystkie koszty ponoszone przez nadawcę usługi publicznej mogą być uznane za dodatkowe koszty świadczenia usługi publicznej i mogą być rekompensowane przez państwo członkowskie, oraz nie występuje tam obowiązek zbadania, czy koszty wynikają z nieefektywnego zarządzania, czy też z obowiązku świadczenia usług publicznych; — rekompensata z tytułu świadczenia usługi publicznej może być zatem de facto wykorzystywana jako pomoc w celu ratowania lub pomoc operacyjna, umożliwiająca upadającemu przedsiębiorstwu, aby dalej prowadziło działalność zamiast zostać zrestrukturyzowane lub wyeliminowane; — badanie wydajności nie czyni art. 106 ust. 2 TFUE „martwą literą”, ponieważ Komisja może, zależnie od okoliczności danej sprawy, zatwierdzić rekompensatę przekraczającą koszty przeciętnego dobrze zarządzanego przedsiębiorstwa; oraz — celem art. 106 ust. 2 TFUE, zgodnie z jego wykładnią w świetle protokołu amsterdamskiego, nie jest obrona określonego nadawcy usługi publicznej przed zasadami konkurencji, lecz ochrona wolności państw członkowskich w zakresie określania misji publicznej i zapewnienie, aby obywatele otrzymywali usługę publiczną po jak najniższych kosztach dla społeczeństwa.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 138/18

Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2012 r. — ANKO przeciwko Komisji

(Sprawa T-117/12)

2012/C 138/35

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: ANKO Anonymos Etairia Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

Skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie, że zawieszenie zapłaty nakazane przez Komisję Europejską w odniesieniu do kwot należnych od niej skarżącej z tytułu projektów PERFORM i OASIS stanowi naruszenie jej zobowiązań umownych;

— nakazanie Komisji zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 637 117,17 EUR z tytułu projektu PERFORM, powiększonej o odsetki przewidziane w klauzuli II.5 ust. 5 załącznika II do umowy głównej począwszy od dnia doręczenia niniejszej skargi;

— nakazanie Komisji, by stwierdziła, że skarżąca nie jest zobowiązana do zwrotu kwoty 56 390,00 EUR, którą instytucja ta wypłaciła skarżącej tytułem projektu OASIS; i

— obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga dotyczy odpowiedzialności Komisji w ramach umów: a) nr 215952 dotyczącej wykonania projektu ‘A soPhisticatEd multi-paRametric system FOR the continuous effective assessment and Monitoring of motor status in Parkinson’s disease and other neurodegenerative diseases (PERFORM)’ oraz b) nr 215754 dotyczącej wykonania projektu ‘Open architecture for Accessible Services Integration and Standardisation (OASIS)’ na podstawie art. 272 TFUE.

W szczególności skarżąca utrzymuje, że choć wykonała w pełni i należycie swoje zobowiązania umowne, Komisja zawiesiła płatności na rzecz ANKO, nie mając do tego prawa i z naruszeniem wspomnianych umów oraz zasady dobrej wiary. Z tego powodu skarżąca utrzymuje, że z jednej strony należy nakazać Komisji zapłatę kwoty 637 117,17 EUR z tytułu projektu PERFORM, powiększonej o odsetki przewidziane w klauzuli II.5 ust. 5 załącznika II do umowy głównej oraz z drugiej strony należy stwierdzić, że skarżąca nie jest zobowiązana do zwrotu kwoty 56 390,00 EUR otrzymanej tytułem projektu OASIS.