ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wykładni art. 6 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) i b), art. 11 część A ust. 1 lit. c) oraz art. 17 ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych ‐ wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., należy dokonywać w ten sposób, że po pierwsze, podatnik, który tymczasowo korzysta dla celów prywatnych z części dobra inwestycyjnego należącego do jego przedsiębiorstwa, posiada, na podstawie tych przepisów, prawo do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej z tytułu wydatków poniesionych w celu dokonania trwałych przekształceń wskazanego dobra, nawet jeżeli przekształcenia te zostały wykonane w celu takiego przejściowego korzystania dla potrzeb prywatnych, a po drugie, owo prawo do odliczenia istnieje niezależnie od okoliczności, czy przy nabyciu dobra inwestycyjnego, które zostało poddane rzeczonym przekształceniom, względem podatnika został naliczony podatek od wartości dodanej i czy został on przez niego następnie odliczony.
29

Wynika stąd, że klauzula prorogacyjna zawarta w umowie co do zasady może wywoływać skutki wyłącznie w stosunkach między stronami, które zgodziły się co do zawarcia tej umowy. Aby móc się na nią powołać wobec osoby trzeciej, konieczne jest co do zasady wyrażenie na to zgody przez tę osobę.
28

Co się w pierwszej kolejności tyczy zarzutu, jakoby ograniczenie swobody przepływu usług miało charakter dyskryminacyjny, Komisja nie udowodniła, że system Limosa zniechęca do korzystania z tej swobody, gdyż usługodawca prowadzący działalność na własny rachunek musi, według Królestwa Belgii, poświęcić jedynie średnio 20–30 minut rocznie na dopełnienie formalności związanych z tym systemem. System ten jest ponadto darmowy i pozwala na natychmiastowe uzyskanie oficjalnego dokumentu, bez żadnych niedogodności związanych zazwyczaj z koniecznością uzyskania uprzedniego zezwolenia. Co więcej, szereg wyłączeń, jakie zostały wprowadzone w odniesieniu do różnych sektorów, świadczy o tym, że władze belgijskie chciały, by system ten był jak najmniej obciążający.
57

Po drugie, jeżeli chodzi o zarzuty wnoszących odwołanie, zgodnie z którymi Sąd powinien był wziąć pod uwagę złą wolę KSB, to należy stwierdzić, że nie wyjaśniły one, w jakim zakresie Sad popełnił błąd co do prawa, orzekając w pkt 80 zaskarżonego wyroku, że zachowanie KSB nie miało związku z tym, czy CPVO było uprawnione do usunięcia nieścisłości w swoich indywidualnych wezwaniach.
119

Zatem kryteriami, które w ramach oceny Trybunału należy uwzględnić, by zapewnić, że okresowa kara pieniężna wywrze odpowiedni nacisk, wymuszając jednolite i skuteczne stosowanie prawa Unii, są co do zasady czas trwania naruszenia, jego waga oraz możliwości finansowe danego państwa członkowskiego. Stosując te kryteria, trzeba wziąć pod uwagę w szczególności skutki niewykonania wyroku dla interesów prywatnych i interesu publicznego oraz to, jak pilne jest spowodowanie zastosowania się przez państwo członkowskie do jego zobowiązań (zob. w szczególności ww. wyroki: z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie Komisja przeciwko Francji, pkt 104; z dnia 14 marca 2006 r. w sprawie Komisja przeciwko Francji, pkt 62; w sprawie Komisja przeciwko Portugalii, pkt 39).
142

W szóstym zarzucie odwołania wnoszące je twierdzą, że Sąd dopuścił się nadużycia prawa, uznając, iż zachowanie zarzucane w ramach drugiego nadużycia zmierza do ograniczenia konkurencji. Podnoszą one, że samo tylko wykonanie uprawnienia przyznanego w prawie Unii mogłoby zostać uznane za mające znamiona naruszenia co najwyżej w wyjątkowych okolicznościach, czyli wtedy, gdyby doszło do wyeliminowania jakiejkolwiek skutecznej konkurencji, a to z tego względu, że sama tendencja do zakłócenia konkurencji nie jest w tym względzie wystarczająca. Nasuwa się tu analogia do przypadków dotyczących licencji przymusowych, takich jak te, których dotyczył wyrok z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-418/01 IMS Health, Rec. s. I-5039. Analogia ta jest uzasadniona nie tylko ze względu na rzeczywiste pozbawienie prawa do cofnięcia PDO, ale także ze względu na okoliczność, że zakaz cofnięcia stanowi formę licencji przymusowej. Ponadto zdaniem wnoszących odwołanie, wbrew temu, co rozstrzygnął Sąd w pkt 830 zaskarżonego wyroku, AZ jeszcze po upływie okresu wyłączności przyznanego na podstawie dyrektywy 65/65 posiadała wyłączność praw do wyników badań klinicznych, które pozostały poufne ze względu na to, że ta dyrektywa nie nakładała na przedsiębiorstwa dostarczające tych poufnych informacji obowiązku podzielenia się nimi z konkurentami.
36

W pkt 72 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że „żaden przepis ani żadna zasada prawa wspólnotowego nie zobowiązują do tego, by ogłoszenia o konkursach były zawsze publikowane w Dzienniku Urzędowym we wszystkich językach urzędowych”. Przypomniał jednak w pkt 74 omawianego wyroku, że „o ile administracja może przyjmować przepisy, które wydają się jej odpowiednie celem regulowania pewnych aspektów procedury naboru personelu, przepisy te nie mogą prowadzić wśród kandydatów na określone stanowisko do dyskryminacji ze względu na język”. W pkt 84 wyroku Sąd stwierdził, „że sporne ogłoszenia o konkursach zostały opublikowane, w pełnym brzmieniu, tylko w językach niemieckim, angielskim i francuskim”. Uznał on jednak w pkt 85 tego wyroku, że obie poprawki opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej we wszystkich językach urzędowych, podające do powszechnej wiadomości zwięzłą informację o istnieniu i treści spornych ogłoszeń o konkursach oraz odsyłające do wydań niemieckiego, angielskiego i francuskiego w celu zapoznania się z ich pełną treścią, „zaradziły brakowi publikacji w Dzienniku Urzędowym spornych ogłoszeń o konkursach we wszystkich językach urzędowych”. Sąd doszedł więc w pkt 90 zaskarżonego wyroku do wniosku, że „publikacja w Dzienniku Urzędowym pełnej treści spornych ogłoszeń o konkursach tylko w trzech językach, po której nastąpiła zwięzła publikacja w Dzienniku Urzędowym, we wszystkich językach urzędowych, poprawek do omawianych ogłoszeń, nie wprowadza między kandydatami dyskryminacji ze względów językowych niezgodnej z art. 12 WE [, że] nie stanowi również naruszenia art. 6 ust. 3 UE, który jedynie wskazuje, że Unia szanuje tożsamość narodową [, i że] nie narusza art. 22 karty, zwłaszcza że nie ma ona wiążącej mocy prawnej”.
13

W celu udzielenia odpowiedzi na to pytanie należy przypomnieć, że art. 17 ust. 5 szóstej dyrektywy ustanawia system znajdujący zastosowanie do prawa do odliczenia podatku VAT, jeżeli podatek ten dotyczy towarów lub usług wykorzystywanych przez podatnika na potrzeby „transakcji określonych w ust. 2 i 3, dla których podatek podlega odliczeniu, jak też transakcji, dla których podatek nie podlega odliczeniu”. W takim przypadku, zgodnie z art. 17 ust. 5 akapit pierwszy szóstej dyrektywy, odliczenie jest dopuszczalne tylko w odniesieniu do tej części podatku VAT, która jest proporcjonalna do kwoty czynności podlegających opodatkowaniu (wyrok z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie C-488/07 Royal Bank of Scotland, Zb.Orz. s. I-10409, pkt 17).
8

Komisja Europejska, uznawszy fiński system podatkowy za dyskryminacyjny w odniesieniu do dywidend wypłacanych na rzecz funduszy emerytalnych niebędących rezydentami, a w konsekwencji za sprzeczny z art. 63 TFUE i art. 40 porozumienia EOG, skierowała do Republiki Finlandii w dniu 19 lipca 2007 r. wezwanie do usunięcia uchybienia, na które państwo to udzieliło odpowiedzi pismem z dnia 19 września 2007 r.
80

Ponadto należy stwierdzić, że zobowiązania nałożone przez rozporządzenie nr 261/2004 pozostają bez uszczerbku dla prawa przewoźnika lotniczego do dochodzenia odszkodowania od jakiejkolwiek osoby, w tym osoby trzeciej, która spowodowała opóźnienie, jak przewiduje to art. 13 tego rozporządzenia. Tego rodzaju odszkodowanie może w związku z tym zmniejszyć lub nawet wyeliminować obciążenie finansowe przewoźników wynikające z ich zobowiązań. Ponadto nie wydaje się nierozsądne, by – z zastrzeżeniem wskazanego prawa do odszkodowania – były one ponoszone bezpośrednio przez przewoźników lotniczych, z którymi zainteresowani pasażerowie są związani umową przewozu, uprawniającą ich do odbycia lotu, który nie powinien być ani odwołany, ani opóźniony (ww. wyroki: w sprawie IATA i ELFAA, pkt 90; a także w sprawach połączonych Sturgeon i in., pkt 68).
32

Tak jak to wyjaśnił Trybunał, dyrektywy te zostałyby pozbawione takiej skuteczności, gdyby jedynie w oparciu o przyczynienie się ofiary do powstania szkody uregulowanie krajowe, sformułowane w sposób ogólny i abstrakcyjny, bądź to odmawiało pasażerowi prawa do odszkodowania z obowiązkowego ubezpieczenia pojazdów mechanicznych, bądź to ograniczało takie prawo w sposób nieproporcjonalny. Jedynie w wyjątkowych okolicznościach, na podstawie indywidualnej oceny, prawo to może zostać ograniczone (ww. wyrok w sprawie Ambrósio Lavrador i Olival Ferreira Bonifácio, pkt 29).
23

Rząd portugalski wysunął tytułem zasadniczym argumenty zmierzające do zakwestionowania wystąpienia zarzucanego uchybienia, zaś tytułem żądania ewentualnego wniósł do Trybunału o zawieszenie postępowania do dnia 31 grudnia 2011 r., to znaczy do dnia, kiedy miały wejść w życie środki ustawodawcze i umowne, które – zdaniem tego państwa członkowskiego – wzmacniały niezależność przedsiębiorstw transportu kolejowego względem państwa w zakresie zarządzania i zmieniały system pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej.
124

Natomiast prawdą jest, że tymczasowe ramy prawne zostały wprowadzone, by ułatwić przedsiębiorstwom dostęp do finansowania w kontekście kryzysu gospodarczego i finansowego. Jednakże pomoc przewidziana we wspomnianych tymczasowych ramach prawnych pełni ogólną funkcję wsparcia dla inwestycji, w związku z czym nie jest konkretnie przeznaczona na umożliwienie zakupu gruntów rolnych. Ponadto w dniu wydania zaskarżonej decyzji pkt 7 tymczasowych ram prawnych stanowił, że ramy te nie będą miały zastosowania po dniu 31 grudnia 2010 r. Dlatego też decyzja Rady zatwierdzająca system pomocy mający konkretnie na celu ograniczenie ubóstwa na obszarach wiejskich poprzez zapewnienie zakończenia procesu prywatyzacji gruntów i poprawy struktury gospodarstw rolnych na Węgrzech w dłuższej perspektywie czasowej nie może zostać uznana za decyzję wykraczającą ewidentnie poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu zamierzonego w zaskarżonej decyzji.
120

Natomiast prawdą jest, że tymczasowe ramy prawne zostały wprowadzone, by ułatwić przedsiębiorstwom dostęp do finansowania w kontekście kryzysu gospodarczego i finansowego. Jednakże pomoc przewidziana we wspomnianych tymczasowych ramach prawnych pełni ogólną funkcję wsparcia dla inwestycji, w związku z czym nie jest konkretnie przeznaczona na umożliwienie zakupu gruntów rolnych. Ponadto w dniu wydania zaskarżonej decyzji pkt 7 tymczasowych ram prawnych stanowił, że ramy te nie będą miały zastosowania po dniu 31 grudnia 2010 r. Dlatego też decyzja Rady zatwierdzająca system pomocy mający konkretnie na celu zakończenie reformy rolnej i zwiększenie powierzchni gospodarstw rolnych na Litwie w dłuższej perspektywie czasowej nie może zostać uznana za decyzję wykraczającą ewidentnie poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów zamierzonych w zaskarżonej decyzji.
130

Natomiast prawdą jest, że tymczasowe ramy prawne zostały wprowadzone, by ułatwić przedsiębiorstwom dostęp do finansowania w kontekście kryzysu gospodarczego i finansowego. Jednakże pomoc przewidziana we wspomnianych tymczasowych ramach prawnych pełni ogólną funkcję wsparcia dla inwestycji, w związku z czym nie jest konkretnie przeznaczona na umożliwienie zakupu gruntów rolnych. Ponadto w dniu wydania zaskarżonej decyzji pkt 7 tymczasowych ram prawnych stanowił, że ramy te nie będą miały zastosowania po dniu 31 grudnia 2010 r. Dlatego też decyzja Rady zatwierdzająca system pomocy mający konkretnie na celu ograniczenie ubóstwa na obszarach wiejskich poprzez zapewnienie zwiększenia powierzchni gospodarstw rolnych na Łotwie w dłuższej perspektywie czasowej nie może zostać uznana za decyzję wykraczającą ewidentnie poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów zamierzonych w zaskarżonej decyzji.
90

Jedynie wspomniane propozycje stosownych środków podlegają bowiem zaakceptowaniu przez państwa członkowskie, jak wynika to z pkt 197 wytycznych dla rolnictwa, podczas gdy pozostałe przepisy tych wytycznych stanowią tylko ogólne wskazówki, które obowiązują Komisję (zob. podobnie wyrok z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie C-382/99 Niderlandy przeciwko Komisji, Rec. s. I-5163, pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo), ale nie wiążą państw członkowskich. Tym bardziej nie są one wiążące dla Rady, ponieważ art. 88 ust. 2 akapit trzeci WE powierza jej uprawnienie do wprowadzenia w wyjątkowych okolicznościach odstępstwa od przepisów art. 87 WE lub rozporządzeń przewidzianych w art. 89 WE.
100

Drugie ze wspomnianych praw podstawowych, które jest wyrażone w art. 47 karty, wymaga, by zainteresowany miał możliwość zapoznania się z powodami decyzji wydanej w stosunku do niego, czy to poprzez lekturę samej decyzji, czy to poprzez poinformowanie go o tych powodach na jego żądanie, bez uszczerbku dla uprawnienia właściwego sądu do zażądania podania tych powodów od właściwego organu, co pozwoli mu na obronę swoich praw w najlepszych możliwych warunkach oraz na w pełni świadome podjęcie decyzji, czy celowe jest wniesienie sprawy do właściwego sądu, a sądowi w pełni umożliwi dokonanie kontroli zgodności z prawem danej decyzji (zob. wyrok z dnia 4 czerwca 2013 r. w sprawie C‑300/11 ZZ, pkt 53 i przytoczone tam orzecznictwo).
18

W dniu 9 października 2009 r. Komisja skierowała do Republiki Słowenii uzasadnioną opinię, w której z jednej strony zarzuciła Republice Słowenii, że nie przetransponowała ona do swojego wewnętrznego porządku prawnego dyrektyw z pierwszego pakietu kolejowego, a z drugiej strony wezwała Republikę Słowenii do podjęcia niezbędnych środków w celu zastosowania się do uzasadnionej opinii w terminie dwóch miesięcy od jej otrzymania.
13

Z motywu F tej umowy wynika, że gmina i Hurks doszły do porozumienia w sprawie zagospodarowania i realizacji SPILcentrum. Strony tej umowy ustaliły, że SPILcentrum będzie obejmowało apartamenty, rozbudowę istniejącego ośrodka zdrowia oraz podziemny parking, centrum handlowe obejmujące również lokalne mieszkalne, kolejny parking podziemny oraz apartamenty. Przewidziane zostało, że Hurks wykona te prace budowlane na własne ryzyko i na własny rachunek. W celu prawidłowej realizacji tych projektów gmina i Hurks doszły również do porozumienia co do sprzedaży gruntów przez gminę spółce Hurks.
119

Odnośnie do, po drugie, kompetencji, o której mowa w art. 30 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2001/14, należy stwierdzić, że Republika Czeska podnosi z jednej strony, że na podstawie art. 34g ust. 1 i 3 ustawy o kolejach w związku z art. 34c ust. 2 tego aktu urząd transportu kolejowego jest uprawniony w ramach kontroli kryteriów wymienionych w sprawozdaniu o stanie sieci kolejowej do badania informacji dotyczących taryfy związanej z alokacją zdolności przepustowej i ustalania wysokości opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej. Z drugiej strony badanie poziomu konkretnej opłaty wymaganej do zapłaty od określonego przedsiębiorstwa przewozowego za użytkowanie infrastruktury opiera się na art. 34g ust. 2 i 3 ww. ustawy. Na podstawie tych przepisów urząd transportu kolejowego jest upoważniony do badania procedury alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej, której nieodzownym elementem jest – zgodnie z tym, co zostało zapisane wprost w przepisach ustawy – określanie poziomu konkretnej opłaty za dostęp do infrastruktury.
71

Tym samym na sądzie odsyłającym spoczywa zadanie oceny zgodności rozpatrywanych uregulowań krajowych z wymogami prawa Unii, poprzez sprawdzenie, czy przepis wymagający odebrania prawa do emerytury oraz zwrotu kwot rzekomo nienależnych, jakkolwiek ma on zastosowanie bez rozróżnienia do własnych obywateli i do obywateli innych państw członkowskich, nie prowadzi de facto do postawienia zainteresowanej w sytuacji mniej korzystnej niż osoby, której sytuacja nie zawiera żadnego elementu transgranicznego, a w razie stwierdzenia w niniejszym przypadku zaistnienia takiej mniej korzystnej sytuacji, czy rozpatrywany przepis krajowy jest uzasadniony obiektywnymi względami i czy jest proporcjonalny względem zamierzonego przez prawo krajowe uzasadnionego celu (ww. wyrok w sprawie van den Booren, pkt 46).
22

Taką wykładnię art. 11 dyrektywy VAT potwierdza samo brzmienie tego przepisu, który w żaden sposób nie wskazuje na to, aby państwo członkowskie mogło ograniczyć stosowanie reżimu, jaki przewiduje do przedsiębiorstw danego sektora. Jest ona ponadto zgodna z celem tego przepisu, jakim jest, jak wynika z uzasadnienia projektu Komisji COM(73) 950 wersja ostateczna prowadzącego do przyjęcia szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1), umożliwienie w celu uproszczenia procedur administracyjnych lub zapobiegania nadużyciom, by państwa członkowskie nie traktowały podatników, których niezależność jest jedynie techniczną kwestią prawną, jako odrębne jednostki.
88

Z ogółu powyższych rozważań wynika, że nie przyjmując środków koniecznych do zapewnienia, aby jednostka, której powierzono pełnienie funkcji podstawowych wymienionych w załączniku II do dyrektywy 91/440, była niezależna od przedsiębiorstwa świadczącego kolejowe usługi transportowe zgodnie z art. 6 ust. 3 tej dyrektywy oraz załącznikiem II do niej, a także art. 14 ust. 2 dyrektywy 2001/14, oraz nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do art. 11 dyrektywy 2001/14, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tych przepisów.
2)

Sprawy T-425/04, T-444/04 i T-450/04 zostają skierowane do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej, aby wydał orzeczenie w przedmiocie podniesionych przed nim zarzutów i żądań, co do których Trybunał się nie wypowiedział.
105

Odnośnie do argumentu Konfederacji Szwajcarskiej dotyczącego rzekomej odmowy przez Sąd zbadania konieczności środków przewidzianych w zmienionym rozporządzeniu 213 RA, to należy zauważyć, że wywodzi się on z oczywiście błędnej interpretacji pkt 149 zaskarżonego wyroku, który należy interpretować w świetle jego kontekstu (zob. podobnie wyrok z dnia 12 listopada 1996 r. w sprawie C-294/95 P Ojha przeciwko Komisji, Rec. s. I-5863, pkt 48, 49). W rzeczywistości bowiem Sąd orzekł w owym pkt 149 jedynie, że organy niemieckie miały prawo ustanowienia takich środków. Niemniej jednak z pkt 154 i nast. zaskarżonego wyroku wynika, że poprzez to stwierdzenie Sąd w żaden sposób nie miał zamiaru ograniczać swojego uprawnienia do kontroli proporcjonalnego charakteru rzeczonych środków. W szczególności w pkt 163 i nast. tego wyroku Sąd zbadał w sposób dokładny i szczegółowy kwestię, czy istniały mniej kosztowne środki umożliwiające Republice Federalnej Niemiec osiągnięcie celu zamierzonego przez przepisy zmienionego rozporządzenia 213 RA.
15

W tych okolicznościach Haparanda tingsrätt postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1. Zgodnie z prawem szwedzkim sąd tego państwa może nie zastosować przepisu prawa krajowego, co do którego podejrzewa, że narusza on zasadę ne bis in idem, o której mowa w art. 4 protokołu nr 7 do [EKPC], a w związku z tym również art. 50 [karty], tylko pod warunkiem istnienia po temu wyraźnej podstawy w EKPC lub orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Czy tego rodzaju warunek obowiązujący w prawie krajowym dla niestosowania przepisów tego prawa jest zgodny z prawem Unii Europejskiej, a w szczególności jego zasadami ogólnymi, w tym zasadą pierwszeństwa i zasadą bezpośredniej skuteczności? 2. Czy dopuszczalność oskarżenia o przestępstwo skarbowe, w sytuacji gdy na podatnika nałożono już uprzednio, w postępowaniu administracyjnym, określone sankcje finansowe (dodatkowe zobowiązanie podatkowe) za ten sam czyn, polegający na podaniu informacji niezgodnych z prawdą, podlega zasadzie ne bis in idem, o której mowa w art. 4 protokołu nr 7 do EKPC i w art. 50 karty? 3. Czy na odpowiedź na pytanie drugie ma wpływ okoliczność, że sankcje te muszą zostać dostosowane w taki sposób, iż sądy mają prawo obniżyć karę nałożoną w postępowaniu karnym z tego względu, że na podatnika nałożono już dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ten sam czyn, polegający na podaniu informacji niezgodnych z prawdą? 4. W pewnych okolicznościach zasada ne bis in idem […] dopuszcza nałożenie dodatkowych sankcji w nowym postępowaniu dotyczącym tego samego czynu, który był już przedmiotem postępowania i doprowadził do nałożenia sankcji na jednostkę. Czy w przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie drugie warunki dopuszczające nałożenie wielu sankcji w oddzielnych postępowaniach zgodnie z zasadą ne bis in idem są spełnione, jeżeli w nowym postępowaniu rozpatrywane są ponownie i w sposób niezależny okoliczności sprawy? 5. Szwedzki system polegający na nakładaniu dodatkowych zobowiązań podatkowych i rozpatrywaniu odpowiedzialności karnoskarbowej w odrębnych postępowania uzasadniony jest licznymi względami interesu ogólnego […]. Czy w razie twierdzącej odpowiedzi na pytanie drugie system tego rodzaju jak system szwedzki jest zgodny z zasadą ne bis in idem, jeżeli możliwe jest ustanowienie systemu niepodlegającego zasadzie ne bis in idem bez konieczności rezygnacji z nakładania dodatkowego zobowiązania podatkowego albo z rozstrzygania o odpowiedzialności karnoskarbowej, poprzez, jeżeli odpowiedzialność karnoskarbowa wchodzi w grę, przeniesienie orzekania o dodatkowym zobowiązaniu podatkowym ze Skatteverket i ewentualnie sądów administracyjnych i powierzenie tego zadania sądom powszechnym przy okazji rozpatrywania oskarżenia o przestępstwa skarbowe?”.
Wykładni art. 168 lit. a) dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy dokonywać w ten sposób, że wynajmowany pojazd samochodowy należy uważać za wykorzystywany na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, jeżeli istnieje bezpośredni i ścisły związek pomiędzy wykorzystywaniem tego pojazdu i działalnością gospodarczą podatnika. Moment, w którym powstaje prawo do odliczenia i w którym należy brać pod uwagę istnienie takiego związku, następuje z upływem okresu, którego dotyczy każda z płatności.

Ponadto pojazd samochodowy wynajmowany na podstawie umowy leasingu i zakwalifikowany jako dobro inwestycyjne należy uważać za wykorzystywany na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, jeżeli podatnik działający w takim charakterze nabywa ten towar i zalicza go w całości do majątku swego przedsiębiorstwa, przy czym naliczony podatek od wartości dodanej zostaje odliczony w całości i bezpośrednio, a każde wykorzystanie rzeczonego dobra do celów prywatnych podatnika lub jego pracowników lub do celów niezwiązanych z działalnością jego przedsiębiorstwa uważa się za świadczenie usług dokonane odpłatnie. To nabycie dobra przez podatnika działającego w takim charakterze determinuje stosowanie systemu podatku od wartości dodanej i w konsekwencji mechanizm odliczenia. Faktyczne lub zamierzone wykorzystywanie dobra determinuje jedynie zakres początkowego odliczenia, do którego ma prawo podatnik. Kwestia tego, czy towar został nabyty przez podatnika działającego w takim charakterze, to znaczy na potrzeby jego działalności gospodarczej w rozumieniu art. 9 dyrektywy, dotyczy okoliczności faktycznych i należy ją oceniać z uwzględnieniem wszystkich danych przypadku, wśród których znajdują się charakter danego towaru i okres, jaki upłynął pomiędzy jego nabyciem i wykorzystaniem do celów działalności gospodarczej podatnika.

(por. pkt 57, 58, 64; pkt 1 sentencji)