ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
19

W tych okolicznościach Conseil d’État postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 45 TFUE i 49 TFUE, a także dyrektywę 2005/36 należy interpretować w ten sposób, że mają one zastosowanie do sytuacji, w której obywatel belgijski, zamieszkały w Belgii, który nie wykonywał działalności zawodowej w innym państwie członkowskim, w celu uzasadnienia swego wniosku o dopuszczenie do konkursu na stanowiska referendarzy przy belgijskim Cour de cassation powołuje się na [dyplom ukończenia zawodowych studiów magisterskich] wydany w dniu 22 listopada 2010 r. przez francuski uniwersytet w Poitiers? 2) Czy funkcja referendarza przy belgijskim Cour de cassation, w odniesieniu do której art. 259 duodecies kodeksu postępowania cywilnego przewiduje, że powołanie jest uzależnione od posiadania dyplomu doktora lub licencjata prawa, jest zawodem regulowanym w rozumieniu art. 3 dyrektywy 2005/36? 3) Czy funkcja referendarza przy Cour de cassation, którego zadania są określone przez art. 135 bis kodeksu postępowania cywilnego, jest zatrudnieniem w administracji publicznej w rozumieniu art. 45 ust. 4 TFUE, a w konsekwencji stosowanie art. 45 TFUE i 49 TFUE, a także dyrektywy 2005/36 jest wykluczone przez ww. art. 45 ust. 4 TFUE? 4) Jeśli art. 45 TFUE i 49 TFUE, a także dyrektywa 2005/36 mają zastosowanie w niniejszym przypadku, to czy normy te należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby komisja konkursowa uzależniała dopuszczenie do tego konkursu od posiadania dyplomu doktora lub licencjata prawa wydanego przez uniwersytet belgijski lub od uznania przez Communauté française de Belgique, właściwą ds. nauczania, że dyplom magistra, wydany skarżącemu przez francuski uniwersytet w Poitiers, jest równoważny ze stopniem doktora, licencjata lub magistra prawa przyznawanym przez uniwersytet belgijski? 5) Jeśli art. 45 TFUE i 49 TFUE, a także dyrektywa 2005/36 mają zastosowanie w niniejszym przypadku, to czy normy te należy interpretować w ten sposób, że nakładają one na komisję konkursową zajmującą się rekrutacją na stanowiska referendarzy przy Cour de cassation obowiązek porównania kwalifikacji skarżącego, wynikających z posiadanych przez niego dyplomów oraz doświadczenia zawodowego, z kwalifikacjami uzyskiwanymi wraz ze stopniem doktora lub licencjata prawa przyznawanym przez uniwersytet belgijski, a w stosownym przypadku do nałożenia na niego środka wyrównawczego, o którym mowa w art. 14 dyrektywy 2005/36?”.
2)

Artykuł 1 dyrektywy 89/665, zmienionej dyrektywą 2007/66, a także zasady równoważności i skuteczności nie sprzeciwiają się ani wielokrotnemu pobieraniu opłat sądowych od podmiotu prawa, który wnosi kilka skarg sądowych dotyczących tego samego zamówienia publicznego, ani temu, aby ten podmiot prawa był zobowiązany do uiszczenia dodatkowych opłat sądowych, by móc podnieść dodatkowe zarzuty dotyczące tego samego zamówienia publicznego w ramach toczącego się postępowania sądowego. Jednakże w wypadku zaskarżenia przez zainteresowaną stronę, do sądu krajowego należy zbadanie przedmiotów skarg wniesionych przez podmiot prawa lub zarzutów podniesionych przez niego w ramach tego samego postępowania. Jeżeli sąd krajowy stwierdzi, że przedmioty te w rzeczywistości nie są odrębne lub nie stanowią znaczącego rozszerzenia przedmiotu już zawisłego sporu, jest on zobowiązany do zwolnienia tego podmiotu prawa z obowiązku zapłaty kumulatywnych opłat sądowych.
8

Artykuł 17 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 351, s. 1), przed jego uchyleniem przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 102, s. 11), miał następujące brzmienie: „Produkty zostają wywiezione w niezmienionym stanie do państwa trzeciego lub jednego z państw trzecich, do których stosuje się refundacje, w terminie 12 miesięcy od przyjęcia zgłoszenia wywozowego […]” [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty z tego rozporządzenia poniżej].
21

W tych okolicznościach Tribunalul Cluj (sąd apelacyjny w Klużu) postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy prawo Unii Europejskiej, a konkretnie art. 34 TFUE, art. 31 ust. 1 dyrektywy [2007/46] oraz art. 1 [ust. 1] lit. t) i u) [rozporządzenia nr 1400/2000], można interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak art. 1 ust. 2 rozporządzenia rządu nr 80/2000, ponieważ wprowadza on środek o skutku równoważnym do ograniczenia ilościowego w przywozie, zważywszy, że zgodnie z tym przepisem w celu swobodnego przepływu (sprzedaży, dystrybucji) nowych produktów i materiałów należących do kategorii elementów dotyczących bezpieczeństwa ruchu drogowego, ochrony środowiska naturalnego, wydajności energetycznej i ochrony przed kradzieżą pojazdów drogowych, konieczne jest przedstawienie przez sprzedawcę/dystrybutora/przedstawiciela handlowego wydanego przez producenta świadectwa homologacji lub certyfikacji dla celów wprowadzenia do obrotu lub sprzedaży albo – jeżeli sprzedawca/dystrybutor/przedstawiciel handlowy nie otrzymał go lub nie jest w jego posiadaniu – konieczne jest przeprowadzenie procedury homologacji danych produktów przez [RAR] i uzyskanie świadectwa homologacji w celu wprowadzenia do obrotu lub sprzedaży wydawanego przez [RAR], w zakresie w jakim, pomimo że sprzedawca/dystrybutor/przedstawiciel handlowy posiada certyfikat zgodności w celu wprowadzenia do obrotu lub sprzedaży części udostępniony przez dystrybutora z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który to prowadzi swobodnie dystrybucję rzeczonych części na terytorium tego państwa członkowskiego, wspomniany certyfikat nie wystarcza dla umożliwienia swobodnego przepływu/sprzedaży/dystrybucji omawianych towarów? 2) Czy prawo Unii Europejskiej a konkretnie art. 34 TFUE w odniesieniu do pojęcia »środki o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych«, art. 31, ust. 1 dyrektywy 2007/46 oraz art. 1 [ust. 1] lit. t) i u) [rozporządzenia nr 1400/2000] można interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie przepisom krajowym przewidującym, że w celu wprowadzenia do obrotu lub sprzedaży nowych produktów i materiałów należących do kategorii produktów i materiałów dotyczących bezpieczeństwa ruchu drogowego, ochrony środowiska naturalnego, wydajności energetycznej i ochrony przed kradzieżą pojazdów drogowych, nie wystarcza certyfikat zgodności w celu wprowadzenia do obrotu i sprzedaży udostępniony przez dystrybutora z innego państwa członkowskiego w odniesieniu do tych produktów i materiałów, w zakresie w jakim ów dystrybutor z innego państwa członkowskiego prowadzi swobodnie dystrybucję rzeczonych części na terytorium tego [państwa członkowskiego] i zgodnie z tym certyfikatem części te mogą być sprzedawane na terytorium Unii Europejskiej?”
17

W ramach transakcji nieruchomościowej PSG Eastbourne, przedsiębiorstwo wyszukujące informacje o nieruchomościach, złożyło do County Council wniosek o udzielenie informacji o środowisku, aby przekazać uzyskane informacje w celach handlowych osobom zainteresowanym wspomnianą transakcją. County Council, do której często wpływają tego rodzaju wioski, zwane „wyszukiwaniami informacji o nieruchomościach”, dostarczyła wnioskowanych odpowiedzi i obciążyła wnioskodawcę wieloma opłatami o łącznej wysokości 17 funtów sterlingów (GBP) (w przybliżeniu 23 EUR), stosując standardową tabelę opłat. Zgodnie z załącznikiem C do postanowienia o wystąpieniu z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym kwota tych opłat mieściła się w przypadku każdej z nich pomiędzy 1 a 4,50 GBP (w przybliżeniu między 1 a 6 EUR).
6

Motywy 3–5 i 7–9 rozporządzenia nr 469/2009 mają następujące brzmienie: „(3) Produkty lecznicze, w szczególności te, które są wynikiem długich, kosztownych prac badawczych, nie będą we Wspólnocie i w Europie dalej opracowywane, jeżeli nie zostaną objęte korzystnymi przepisami, zapewniającymi dostatecznie mocną ochronę zachęcającą do kontynuowania prac badawczych. (4) W chwili obecnej okres, który upływa między wypełnieniem wniosku o patent dla nowego produktu leczniczego a wydaniem [PDO] tym produktem leczniczym, powoduje, że okres rzeczywistej ochrony w ramach patentu jest niewystarczający na pokrycie nakładów poniesionych na prace badawcze. (5) Sytuacja ta prowadzi do braku ochrony, co jest krzywdzące dla badań w dziedzinie farmacji. […] (7) Na poziomie wspólnotowym powinno być wprowadzone jednolite rozwiązanie, które zapobiegałoby wprowadzaniu zróżnicowanych rozwiązań w ustawodawstwach krajowych, prowadzących do dalszych rozbieżności, które mogłyby stanowić przeszkodę dla swobodnego przepływu produktów leczniczych we Wspólnocie i w ten sposób bezpośrednio hamować funkcjonowanie rynku wewnętrznego. (8) Z tego względu niezbędne jest ustanowienie dodatkowego świadectwa ochronnego, udzielanego na tych samych warunkach przez każde z państw członkowskich na wniosek posiadacza patentu krajowego lub europejskiego na produkt leczniczy, dla którego wydane zostało [PDO]. Rozporządzenie jest w tej sytuacji najwłaściwszym instrumentem prawnym. (9) Okres ochrony przyznanej na mocy świadectwa powinien zapewniać właściwą i skuteczną ochronę. W tym celu posiadacz zarówno patentu, jak i świadectwa powinien mieć możliwość korzystania z całego maksymalnego 15‑letniego okresu wyłączności, liczonego od chwili uzyskania pierwszego [PDO] we Wspólnocie danego produktu leczniczego”.
52

W tym względzie z utrwalonego orzecznictwa wynika, że we wszystkich wypadkach, gdy przepisy dyrektywy są z punktu widzenia ich treści bezwarunkowe i wystarczająco precyzyjne, jednostki mogą powoływać się na nie przed sądami krajowymi przeciwko państwu członkowskiemu, jeśli państwo to dokonało niewłaściwej transpozycji tej dyrektywy (zob. wyroki: Pfeiffer i in., od C‑397/01 do C‑403/01, EU:C:2004:584, pkt 103 i przytoczone tam orzecznictwo; Arcor i in., od C‑152/07 do C‑154/07, EU:C:2008:426, pkt 40).
Uzasadnienie różnicy w traktowaniu takiej jak różnica rozpatrywana w postępowaniu głównym może być zatem jedynie pochodną nadrzędnych względów interesu ogólnego. W takim przypadku trzeba jeszcze, by ta różnica w traktowaniu była odpowiednia do osiągnięcia zamierzonego celu i by nie wykraczała poza to, co jest do osiągnięcia tego celu konieczne (zob. wyrok Nordea Bank Danmark, C‑48/13, EU:C:2014:2087, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo).
17

Wykonanie i kontrolę przestrzegania rozporządzenia NNN zapewnia rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz.U. L 343, s. 1).
3)

Artykuł 10 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2006/123 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie środkowi, takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który uzależnia udzielenie zezwolenia na wykonywanie działalności – takiej jak rozpatrywana w sprawie C‑341/14, polegającej na prowadzeniu domów publicznych z witryną okienną poprzez wynajem pokoi na godziny – od warunku, że usługodawca świadczący te usługi może porozumieć się w języku zrozumiałym dla beneficjentów wspomnianych usług, w niniejszym wypadku prostytutek, jeżeli warunek ten jest właściwy, aby zapewnić realizację zamierzonego celu związanego z interesem publicznym, a mianowicie zapobiegania czynom zabronionym związanym z prostytucją, oraz jeżeli warunek ten nie wykracza poza to, co jest niezbędne, aby osiągnąć ten cel, co powinien ustalić sąd odsyłający.
22

Zakaz ten ma źródło w art. 104 A traktatu WE (po zmianie art. 102 WE), który został wprowadzony do traktatu WE przez traktat z Maastricht. Wspomniany artykuł zalicza się do postanowień traktatu FUE dotyczących polityki gospodarczej mających na celu zachęcenie państw członkowskich do prowadzenia zrównoważonej polityki budżetowej przy równoczesnym unikaniu sytuacji, w której finansowanie w ramach polityki pieniężnej deficytu budżetowego lub uprzywilejowany dostęp władz publicznych do rynków finansowych prowadziłyby do nadmiernego zadłużenia lub deficytu budżetowego państw członkowskich (zob. podobnie wyrok Gauweiler i in., C‑62/14, EU:C:2015:400, pkt 100).
18

W każdym razie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału, w sytuacji gdy zadane przez sąd krajowy pytania dotyczą wykładni przepisu prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia, chyba że jest oczywiste, iż wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w rzeczywistości ma na celu skłonienie Trybunału do wydania orzeczenia na tle fikcyjnego sporu lub do sformułowania opinii w przedmiocie zagadnień ogólnych lub hipotetycznych, lub że wykładnia prawa Unii, o którą się do niego zwrócono, nie ma żadnego związku z rzeczywistością lub przedmiotem sporu bądź też Trybunał nie dysponuje informacjami o stanie faktycznym i prawnym, które są niezbędne do udzielenia przydatnej odpowiedzi na przedłożone mu pytania (wyrok DR i TV2 Danmark, C‑510/10, EU:C:2012:244, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo).
6

Artykuł 28 ust. 1, 3 i 6 dyrektywy 95/46 stanowi: „1. Każde państwo członkowskie zapewni, że jeden lub więcej organów władzy publicznej będzie odpowiedzialnych za kontrolę stosowania na jego terytorium przepisów przyjętych przez państwa członkowskie na mocy niniejszej dyrektywy. Organy te postępują w sposób całkowicie niezależny przy wykonywaniu powierzonych im funkcji. […] 3. Każdy organ jest w szczególności wyposażony w: — uprawnienia dochodzeniowe, jak np. prawo dostępu do danych stanowiących przedmiot operacji przetwarzania danych oraz prawo gromadzenia wszelkich informacji potrzebnych do wykonywania jego funkcji nadzorczych, — skuteczne uprawnienia interwencyjne, jak np. prawo do wyrażania opinii przed przystąpieniem do operacji przetwarzania danych zgodnie z art. 20, oraz zapewnienia odpowiedniej publikacji swoich opinii, zarządzania blokady, usunięcia lub zniszczenia danych, nakładania czasowego lub ostatecznego zakazu przetwarzania danych, ostrzegania lub upominania administratora danych, lub też prawo kierowania sprawy do parlamentów narodowych lub innych instytucji politycznych, — prawo pozywania w przypadku naruszenia krajowych przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą lub powiadomienie organów sądowych o takim naruszeniu. Od decyzji organu nadzorczego, co do któr[ych] zgłaszane są zastrzeżenia, przysługuje odwołanie do właściwego sądu. […] 6. Każdy organ nadzorczy jest właściwy, niezależnie od krajowych przepisów dotyczących [mających zastosowanie do] danego przypadku przetwarzania danych, do wykonywania na terytorium państwa członkowskiego uprawnień powierzonych mu zgodnie z ust. 3. Do każdego organu można się zwrócić z żądaniem wykonania jego uprawnień przez odpowiedni organ innego państwa członkowskiego [Do każdego organu z żądaniem wykonania jego uprawnień może się zwrócić odpowiedni organ innego państwa członkowskiego]. Organy nadzorcze współpracują ze sobą w zakresie koniecznym do wykonywania swoich obowiązków, zwłaszcza poprzez wymianę wszelkich przydatnych informacji”.
46

Jeśli chodzi o uproszczoną procedurę egzekucji notarialnej rozpatrywaną w postępowaniu głównym, Komisja Europejska podnosiła, że możliwość wszczęcia przez notariusza egzekucji umowy, mimo, że nie zbadał on wcześniej w ramach procedury nałożenia klauzuli wykonalności czy w ramach procedury jej uchylenia niedozwolonego charakteru określonych postanowień, może naruszać postanowienia dyrektywy 93/13, w wykładni nadanej jej w przytoczonym wyżej orzecznictwie a w szczególności w wyrokach Banco Español de Crédito (C‑618/10, EU:C:2012:349) i Banif Plus Bank (C‑472/11, EU:C:2013:88), przy czym ten ostatni został również wymieniony przez sąd odsyłający w swoim drugim pytaniu. Zdaniem Komisji, skoro postępowanie notarialne wywołuje skutki analogiczne do skutków postępowania sądowego, notariusz powinien w rezultacie móc również dokonywać z urzędu kontroli niedozwolonego charakteru postanowień umownych, w sytuacji, gdy dysponuje on wszelkimi niezbędnymi w tym celu okolicznościami faktycznymi i prawnymi.
13

Prefekt Florencji stwierdził w swej decyzji, że należy wykluczyć możliwość wyznaczenia S. Celajowi terminu dobrowolnego powrotu, gdyż on sam nie złożył stosownego wniosku oraz istnieje ryzyko ucieczki. Doprowadzenie do granicy nie odbyło się jednak z przyczyn technicznych. Właściwe organy włoskie nakazały więc zainteresowanemu bezzwłoczne opuszczenie terytorium krajowego, uprzedzając go, że w razie niewykonania tego nakazu będzie podlegał karom przewidzianym ustawą. Pozostał on jednak na terytorium włoskim, a organy włoskie stwierdziły fakt jego obecności w dniach 27 lipca, 1 sierpnia oraz 30 sierpnia 2012 r.
3

Punkt 3 załącznika IV do aktu przystąpienia z 2003 r. zawiera postanowienia dotyczące pomocy państwa wprowadzonej w życie, w szczególności, na Węgrzech przed przystąpieniem tego państwa do Unii Europejskiej. Ów pkt 3, ust. 1–3, ma następujące brzmienie: „1. Następujące programy pomocowe lub pomoc indywidualną wprowadzone w życie w nowym państwie członkowskim przed dniem przystąpienia i mające nadal zastosowanie po tym dniu uznaje się w dniu przystąpienia za istniejącą pomoc w rozumieniu artykułu 88 ustęp 1 [WE]: a) środki pomocowe wprowadzone w życie przed dniem 10 grudnia 1994 r.; b) środki pomocowe wymienione w dodatku do niniejszego załącznika; c) środki pomocowe, które przed dniem przystąpienia zostały uznane przez organ nadzorujący pomoc państwa w nowych państwach członkowskich jako zgodne z dorobkiem i w stosunku do których Komisja, zgodnie z procedurą przewidzianą w ustępie 2, nie zgłosiła sprzeciwu w związku z istnieniem poważnych wątpliwości co do zgodności tych środków ze wspólnym rynkiem. Wszystkie środki mające nadal zastosowanie po dniu przystąpienia, które stanowią pomoc państwa i które nie spełniają określonych powyżej warunków, uznaje się w dniu przystąpienia za nową pomoc państwa do celów stosowania artykułu 88 ustęp 3 [WE]. […] 2. […] Jeżeli Komisja nie wyrazi sprzeciwu w stosunku do istniejącego środka pomocowego w związku z poważnymi wątpliwościami co do jego zgodności ze wspólnym rynkiem, w ciągu 3 miesięcy od dnia otrzymania kompletnej informacji dotyczącej tego środka pomocowego lub od dnia otrzymania oświadczenia nowego państwa członkowskiego, w którym informuje ono Komisję, iż uznaje informacje przekazane za kompletne, ponieważ żądane dodatkowe informacje nie są dostępne lub zostały już przekazane, uważa się, iż Komisja nie zgłosiła sprzeciwu w tym zakresie. Wszelkie środki pomocowe zgłoszone Komisji przed dniem przystąpienia, zgodnie z procedurą opisaną w ust. 1 litera c), objęte są powyższą procedurą niezależnie od faktu, iż w okresie badania nowe państwo członkowskie, którego badanie dotyczy, stało się już członkiem Unii. 3. Decyzję Komisji o wyrażeniu sprzeciwu wobec środka pomocowego, w rozumieniu pkt 1 litera c), uznaje się za decyzję o wszczęciu formalnej procedury dochodzenia [formalnego postępowania wyjaśniającego] w rozumieniu rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [88 WE] [(Dz.U. L 83, s. 1)]. Jeżeli taka decyzja zostanie podjęta przed dniem przystąpienia, staje się ona skuteczna dopiero z dniem przystąpienia”.
1)

Ani rozporządzenie Rady (WE) nr 297/95 z dnia 10 lutego 1995 r. w sprawie opłat wnoszonych na rzecz Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych, zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) nr 273/2012 z dnia 27 marca 2012 r., ani rozporządzenie Komisji (WE) nr 1234/2008 z dnia 24 listopada 2008 r. dotyczące badania zmian w warunkach pozwoleń na dopuszczenie do obrotu dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i weterynaryjnych produktów leczniczych, zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) nr 712/2012 z dnia 3 sierpnia 2012 r. nie zobowiązują właściwego organu krajowego do tego, by w odniesieniu do zmiany adresu posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wymagał uiszczenia tylu opłat, ile pozwoleń na dopuszczenie do obrotu podlega zmianie ani rozporządzenia te tego nie zakazują.
5

Motyw 25 tego rozporządzenia stanowi: „Po upływie terminu do wniesienia sprzeciwu w pewnych wyjątkowych przypadkach pozwany powinien być uprawniony do złożenia wniosku o ponowne zbadanie europejskiego nakazu zapłaty. Takie ponowne zbadanie nie powinno oznaczać, że pozwany uzyskuje ponowną możliwość zakwestionowania roszczenia. Podczas ponownego badania zasadność roszczenia nie powinna być oceniana w zakresie szerszym niż to wynika z wyjątkowych okoliczności, na które powołuje się pozwany. Inne wyjątkowe okoliczności mogą obejmować przypadki, gdy europejski nakaz zapłaty opiera się na nieprawdziwych informacjach zawartych w pozwie”.
Przepisy szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2002/38/WE z dnia 7 maja 2002 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, takim jak w postępowaniu głównym, które odmawiają podatnikowi prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego od dostarczonych mu towarów z uwagi na to, iż faktura została wystawiona przez podmiot, który w świetle kryteriów przewidzianych przez te przepisy należy uważać za podmiot nieistniejący i nie ma możliwości ustalenia tożsamości rzeczywistego dostawcy towarów, chyba że zostanie wykazane, w świetle obiektywnych przesłanek i bez wymagania od podatnika, aby dokonał ustaleń, do których nie jest on zobowiązany, że ów podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, iż rzeczona dostawa wiązała się z przestępstwem w zakresie podatku od wartości dodanej, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.
Artykuł 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że w przypadku identycznych lub podobnych towarów i usług można przyjąć, iż w odczuciu właściwego kręgu odbiorców może zachodzić prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd pomiędzy wcześniejszym znakiem towarowym złożonym z ciągu liter, mającego charakter odróżniający i stanowiącego dominujący element tego znaku – który sam w sobie ma średni charakter odróżniający – a późniejszym znakiem towarowym, który powiela ten ciąg liter, jednocześnie dodając do niego kombinację słowną złożoną z wyrazów, których pierwsze litery są takie same jak litery tego ciągu, skutkiem czego odbiorcy postrzegają ten ciąg jako skrót owej kombinacji.