ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 238/32

Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2011 r. — Fortress Participations przeciwko OHIM — Fortress Investment Group i Fortress Investment Group (UK) (FORTRESS)

(Sprawa T-314/11)

2011/C 238/55

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Fortress Participations BV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: M.L.J. van de Braak, prawnik, B. Ladas, Solicitor i S. Malynicz, Barrister)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą były również: Fortress Investment Group LLC (Nowy York, USA) i Fortress Investment Group (UK) Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 kwietnia 2011 r. w sprawie R 354/2009-2;

— obciążenie pozwanej i innych uczestników postępowania własnymi kosztami postępowania przed OHIM i Sądem oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy „FORTRESS” w kolorach czerwonym, czarnym i białym, dla usług z klas 35, 36 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 3398451

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżący

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Fortress Investment Group LLC i Fortress Investment Group (UK) Ltd

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: wnoszący o unieważnienie uzasadniają swój wniosek względnymi podstawami unieważnienia zgodnie z art. 53 ust. 1 lit. c) w związku z art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009. W uzasadnieniu przywołane zostały również niezarejestrowane w Zjednoczonym Królestwie znaki towarowe „FORTRESS”, „FORTRESS INVESTMENTS” oraz „FORTRESS INVESTMENT GROUP”, używane w obrocie handlowym.

Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie

Decyzja Izby Odwoławczej: stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie dokonała prawidłowej analizy goodwill [siły przyciągania odbiorców] w świetle uregulowania powództwa opartego na bezprawnym używaniu nazwy w Zjednoczonym Królestwie oraz nie dokonała oszacowania ryzyka wprowadzenia w błąd i wynikającej z tego szkody
—

Pozwana przyznaje co prawda, że „system referencji stanowi niemiecki system podatku dochodowego od osób prawnych w obecnie obowiązującym brzmieniu”, nie zauważa jednak, że wraz z wejściem w życie Wachstumsbeschleunigungsgesetz (ustawy w sprawie przyspieszenia wzrostu gospodarczego) sytuacja prawa w Republice Federalnej Niemiec uległa zmianie. Po wprowadzeniu uregulowania dotyczącego cichej rezerwy (Stille-Reserve-Klausel) w § 8 lit. c) KStG w przypadku zmiany udziałowców przedsiębiorstwa, które nie wymaga restrukturyzacji dochodzi do odliczania i przenoszenia strat do wysokości cichej rezerwy. W związku z tym uregulowanie dotyczące cichej rezerwy może być w stosunku do przedsiębiorstw, które nie wymagają restrukturyzacji uważane za odpowiednik klauzuli przewidującej możliwość przenoszenia strat obowiązującej względem przedsiębiorstw znajdujących się w sytuacji kryzysowej, ponieważ w innym przypadku przedsiębiorstwa wymagające restrukturyzacji zostałyby potraktowane mniej korzystnie także na poziomie strukturalnym.
2)

Zarzut drugi dotyczący naruszenia i błędnego zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE w odniesieniu do pojęcia pomocy państwa. Skarżąca twierdzi, iż Komisja błędnie uznała dwa środki za pomoc państwa ponieważ obydwa nie spełniają wymogu korzyści w stosunku do zwykłych warunków rynkowych, która grozi zakłóceniem konkurencji i wpływa na wymianę handlową we Wspólnocie. W szczególności: jeżeli chodzi o środek przyjęty na podstawie dekretu z 2004 r. to nie zapewnia on żadnej korzyści ponieważ stanowi on jedynie rozszerzenie na inne podmioty środka uznanego przez Komisję za niestanowiący pomocy w przypadku „Alumix” (1), w odniesieniu do której Komisja stwierdziła że taryfa opłat za energię elektryczną nie stanowi korzyści dla tego przedsiębiorstwa. Ponadto środek przyjęty na podstawie dekretu z 2004 r. nie może mieć wpływu na wymianę handlową we Wspólnocie — jeżeli chodzi o Eurallumina — ponieważ rynek aluminium jest deficytowy w UE i ewentualnego ograniczenia jej działalności nie wyrównałby wzrost wywozu przez podmioty z innych państw członkowskich, które już działają wykorzystując pełnię ich zdolności; jeżeli chodzi o środek przyjęty na podstawie ustawy 80/2005 to nie zapewnia on korzyści w stosunku do zwykłych warunków rynkowych ponieważ w świetle anomalii na ryku energii we Włoszech — a przede wszystkim na Sardynii gdzie sztucznie utrzymywana jest wysoka cena energii elektrycznej z powodu braku połączeń z kontynentem — odniesienie do giełdowej ceny kształtowanej na poziomie europejskim jest uzasadnione przy ocenie taryfy stosowanej jako „rynkowa” w zakresie działalności beneficjentów. Co się tyczy wymiany handlowej we Wspólnocie zachowują ważność te same uwagi co w przypadku środka przyjętego na podstawie dekretu z 2004 r.
6)

Zarzut szósty dotyczący konieczności stwierdzenia nieważności całej decyzji Strony skarżące uważają, że należy stwierdzić nieważność decyzji w całości, ponieważ częściowe stwierdzenie nieważności, ograniczone wyłącznie do wskaźników dla rudy spiekanej i ciekłego metalu powodują automatycznie zastosowanie ogólnych metod rezerwowych do przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji na podstawie art. 10 ust. 2 lit. b) w związku z art. 3 lit. c) zaskarżonej decyzji. Odniosłoby to dla skarżących jeszcze mniej korzystny skutek, niż gdyby zastosowano nieprawidłowe wskaźniki Komisji dla rudy spiekanej i ciekłego metalu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 269/51

Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2011 r. — Leifheit przeciwko OHIM (EcoPerfect)

(Sprawa T-328/11)

2011/C 269/113

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Leifheit AG (Nassau, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat L. Hasselblatt)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie R 1658/2010-1 i zezwolenie na publikację wspólnotowego znaku towarowego „EcoPerfect” objętego zgłoszeniem nr 8 708 745;

— obciążenie OHIM całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „EcoPerfect” dla towarów należących do klasy 21 — zgłoszenie nr 8 708 745

Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ zgłoszony wspólnotowy znak towarowy „EcoPerfect” nie ma charakteru opisowego w odniesieniu do towarów należących do klasy 21 ani nie jest całkowicie pozbawiony charakteru odróżniającego.
—

stwierdzenie, że decyzja Komisji z dnia 6 maja 2011 r. narusza Konwencję z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz o dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, rozporządzenie (WE) 1049/2001 oraz rozporządzenie nr 1367/2006 (2);
2)

Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadniania wynikającego z art. 296 TFUE, art. 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego, naruszenie specyfikacji zamówienia i jej załączników, oraz oczywisty błąd w ustaleniach w zakresie, w jakim Komisja Europejska odrzuciła ofertę spółki A+P KIEFFER OMNITEC, na tej podstawie, iż skarżąca nie spełniała kryterium 16, ponieważ ta nie złożyła dokumentów dowodowych poświadczających, że kandydaci posiadają wymagane kwalifikacje. Strona skarżąca podnosi, po pierwsze, że kryterium 16 dotyczyło „deklaracja wykazująca rzeczywiste roczne środki mające wymagany profil w okresie trzech ostatnich lat u wszystkich ewentualnych członków grupy”, oraz że strona 27/37 załącznika II do specyfikacji zamówienia nie odnosiła się do znajomości języków przez kandydatów, oraz, po drugie, że strona skarżąca przedstawiła dowód na to, że kandydaci posiadają kwalifikacje wymagane na stronie 28/38 załącznika II do specyfikacji zamówienia poprzez złożenie odpowiednich dokumentów. Jeżeli chodzi o innego kandydata, to dokumenty zamówienia nie wymagały spełnienia kwalifikacji wymaganych przez szefa danego miejsca.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 252/39

Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2011 r. — Getty Images przeciwko OHIM (PHOTOS.COM)

(Sprawa T-338/11)

2011/C 252/87

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Getty Images (US) Inc. (Seattle, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat P.G. Olson)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Drugą Izbę Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w dniu 6 kwietnia 2011 r. w sprawie R 1831/2010-2; oraz

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „PHOTOS.COM” dla towarów i usług z klas 9, 42 i 45 — zgłoszenie do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 8549991

Decyzja eksperta: częściowa odmowa rejestracji wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i lit. c) w związku z art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 207/2009 z tego względu, że Izba Odwoławcza (i) błędnie uznała, że zgłoszony do rejestracji znak towarowy miał charakter opisowy względem towarów/usług w odniesieniu do których wniesiono o jego rejestrację; (ii) popełniła błąd nie uwzględniając faktu, że nazwa zarejestrowanej domeny skarżącej odpowiada zgłoszonemu do rejestracji znakowi towarowemu i ma wpływ na ocenę charakteru odróżniającego tego znaku towarowego; (iii) nieprawidłowo oceniła, iż przedłożona dokumentacja nie wystarczała do tego, aby wykazać, że znak towarowy uzyskał charakter odróżniający i oparła swoją decyzję na błędnym zrozumieniu i błędnej interpretacji przedstawionego materiału dowodowego. Naruszenie zasad równego traktowania i uzasadnionych oczekiwań, ze względu na to, że Izba Odwoławcza błędnie nie uwzględniła ważności faktu, że w ramach poprzedniego zgłoszenia OHIM udzielił zgody na rejestrację znaku towarowego skarżącej „PHOTOS.COM” w odniesieniu do podobnych towarów i usług.
2)

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 23 ust. 2 lit. c) i art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr (WE) nr 1/2003. — Zdaniem skarżącej wobec naruszenia art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1/2003, takiego jak będące przedmiotem niniejszego postępowania, Komisja powinna była nałożyć grzywnę i okresową karę pieniężną zgodnie z ww. przepisami.
Po drugie strona skarżąca twierdzi, że Komisja nie skorzystała z kompetencji przysługujących jej na mocy memorandum finansowego, rozporządzenia finansowego i rozporządzenia wykonawczego. Zauważa w tym zakresie, że stwierdzając naruszenia, Komisja powinna była w pierwszej kolejności ocenić skutki finansowe tego naruszenia dla budżetu Unii, a po drugie, jeżeli stwierdziłaby, że naruszenia mogłyby mieć istotne skutki finansowe, to powinna dać Republice Łotewskiej możliwość skutecznego przedstawienia uwag co do okoliczności sprawy, a także wyznaczyć czas na zakończenie nieprawidłowości. W niniejszej sprawie nie skorzystała z tych uprawnień, tak że sporna decyzja była sprzeczna z memorandum finansowym, art. 71 rozporządzenia i art. 79 i 80 rozporządzenia wykonawczego.
—

zobowiązanie Komisji — celem rozstrzygnięcia przez nią w przedmiocie wskazanego wniosku — do przyjęcia koniecznych środków i kroków, włącznie ze środkami skierowanymi przeciwko hiszpańskim organom celnym, zmierzających do uzyskania wszelkich elementów koniecznych do rozwiązania sprawy, między innymi dokumentów, które wedle wskazań Komisji zażądała ona od hiszpańskich organów celnych, a które nie zostały udostępnione oraz
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 282/43

Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2011 r. — Ellinika Touristika Akinita AE przeciwko Komisji

(Sprawa T-419/11)

2011/C 282/80

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Ellinika Touristika Akinita AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat N. Fragkakis)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uwzględnienie skargi w całości;

— stwierdzenie nieważności i uchylenie zaskarżonej decyzji Komisji skierowanej do Republiki Greckiej;

— nakazanie zwrotu wraz z odsetkami wszelkich kwot, które na podstawie zaskarżonej decyzji mogą zostać „odzyskane” bezpośrednio lub pośrednio od skarżącej;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2011) 3504 z dnia 24 maja 2011 r., dotyczącej pomocy państwa na rzecz określonych kasyn greckich [pomoc państwa C 16/2010 (ex NN 22/2010, ex CP 318/2009)], która została wykonana przez Republikę Grecką.

Na poparcie skargi jako powody nieważności skarżąca podnosi następujące zarzuty:

Zarzut pierwszy dotyczy błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE oraz niewystarczającego uzasadnienia, stanowiącego naruszenie art. 296 TFUE. W szczególności badany środek: (i) nie zapewnia korzyści ekonomicznej kasynu Parnithy ani kasynu Korfu poprzez przekazanie środków publicznych, (ii) nie ma charakteru wybiórczego oraz (iii) nie może wpłynąć na wymianę handlową między państwami członkowskimi i nie zakłóca ani nie grozi zakłóceniem konkurencji.

Zarzut drugi dotyczy błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U L 83 s. 1). W szczególności: (i) odzyskania niezgodnej z prawem pomocy państwa można domagać się wyłącznie od rzeczywistych beneficjentów tej pomocy; (ii) rzeczywiści beneficjenci przedmiotowej pomocy (klienci kasyn) nie są tożsami z podmiotami, do których skierowany został nakaz odzyskania pomocy (kasyna Korfu, Parnithy i Salonik), które nie były obciążone z tytułu biletów wstępu.
—

zobowiązanie Komisji Europejskiej do naprawy w całości szkody poniesionej przez skarżące w wyniku zawinień wskazanych w skardze, która to szkoda obejmuje: — kwotę opłaty uiszczonej za okres od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2000 r., — honoraria należne z tytułu wszczęcia postępowania spornego w celu uzyskania zwrotu opłaty uiszczonej za okres od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r., — honoraria należne z tytułu niniejszego postępowania spornego;
1)

Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Sąd do spraw Służby Publicznej niesłusznie uznał, iż żądanie zadośćuczynienia za krzywdę poniesioną przez wnoszącego odwołanie, przez Alessandra Missira i jego spadkobierców jest niedopuszczalne. Na poparcie tego zarzutu wnoszący odwołanie podnosi po pierwsze, że Sąd do spraw Służby Publicznej zastosował w sposób nielogiczny, błędny i dyskryminujący tzw. regułę zgodności, która wymaga by przedmiot i podstawa zażalenia wniesionego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego i skargi wniesionej na podstawie art. 91 regulaminu pracowniczego były identyczne, ale taka identyczność nie jest wymagana w odniesieniu do wniosku na podstawie art. 90 ust. 1 wspomnianego regulaminu i zażalenia na podstawie art. 90 ust. 2 tego regulaminu. Po drugie, wnoszący odwołanie utrzymuje, iż dokonana przez Sąd do spraw Służby Publicznej wykładnia reguły zgodności skutkuje ograniczeniem korzystania z prawa podstawowego do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowanego m.in. w art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
1)

Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE — oczywiście błędna kwalifikacja jako pomoc Oczywisty błąd w ocenie popełniony przez Komisję polega na tym, że Komisja nie zastosowała do niniejszego przypadku linii orzecznictwa zapoczątkowanej wyrokiem wydanym w sprawie Combus (wyrok z dnia 16 marca 2004 r. w sprawie T-157/01 Danske Busvognmænd przeciwko Komisji, Rec. S. II-917). Zgodnie z tym orzecznictwem środki uwalniające dawne przedsiębiorstwa skarbu państwa od obciążeń emerytalnych wykraczających poza poziom świadczeń normalnie oferowanych przez przedsiębiorstwa sektora prywatnego, nie stanowią pomocy państwa. Zastosowanie tego orzecznictwa do niniejszego stanu faktycznego prowadziłoby bezsprzecznie do wyłączenia finansowania ze skarbu państwa zobowiązań emerytalnych z reżimu pomocy państwa.
2)

po drugie, żądając od eksportującego producenta wniosku o przegląd okresowy na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 do zastosowania art. 9 ust. 6, w sytuacji w której istniejące stawki ceł antydumpingowych są korygowane po wygaśnięciu cła wyrównawczego, zaskarżone rozporządzenie wprowadza warunek do art. 9 ust. 6, którego nie ma w wyraźnej treści tego przepisu, co prowadzi do niedopuszczalnej interpretacji przez Radę.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 282/26

Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2011 r. — Arla Foods przeciwko OHIM — Artax (Lactofree)

(Sprawa T-364/11)

2011/C 282/55

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Arla Foods AMBA (Viby J, Dania) (przedstawiciel: adwokat J. Hansen)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Artax Beteiligungs- und Vermögensverwaltungs AG (Linz, Austria)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie R 1357/2009-2 oraz unieważnienie prawa do znaku towarowego zarejestrowanego jako wspólnotowy znak towarowy pod nr 4647533 dla towarów z klas 5, 29, 30 i 32 zgodnie z decyzją Wydziału Unieważnień z dnia 11 września 2009 r.; oraz

— obciążenie strony pozwanej oraz Artax Beteiligungs- und Vermögensverwaltungs AG kosztami postępowania przed Wydziałem Unieważnień, Izbą Odwoławczą oraz Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy „Lactofree” dla towarów z klas 5, 29, 30, i 32 — rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 4647533

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Artax Beteiligungs- und Vermögensverwaltungs AG

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: strona wnosząca o unieważnienie prawa do znaku oparła swój wniosek zgodnie z art. 53 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 na wcześniejszej rejestracji — jako wspólnotowego znaku towarowego pod nr 4532751 — graficznego znaku towarowego (w kolorze) „lactofree” dla towarów z klasy 29

Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie prawa do znaku w odniesieniu do części towarów

Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień oraz oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 z tego względu, że Izba Odwoławcza dokonała błędnej oceny porównania oznaczeń, a tym samym błędnej całościowej oceny co do prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku graficznych znaków towarowych „lactofree” i „Lactofree”.
5.

Zarzut piąty dotyczący konieczności stwierdzenia nieważności decyzji w całości. Strona skarżąca stoi na stanowisku, że należy stwierdzić nieważność decyzji w całości, ponieważ w przypadku częściowego stwierdzenia nieważności, ograniczonej wyłącznie do wskaźnika dla produktu w odniesieniu do ciekłego metalu, konsekwencją byłoby automatyczne zastosowanie metody rezerwowej przy przydziale bezpłatnych uprawnień na podstawie art. 10 ust. 2 lit. b) w związku z art. 3 lit. c) zaskarżonej decyzji akapit trzeci zdanie drugie dyrektywy 2003/87. Stwarzałoby to dla skarżącej jeszcze gorszą sytuację polegającą na zastosowaniu błędnych wskaźników Komisji dla produktu w odniesieniu do ciekłego metalu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 269/52

Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2011 r. — Restoin przeciwko OHIM (EQUIPMENT)

(Sprawa T-356/11)

2011/C 269/116

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Christian Restoin (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Alcaraz)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 14 kwietnia 2011 r. w sprawie R 1430/2010-4;

— obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez Christiana RESTOINA.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „EQUIPMENT” dla towarów i usług z klas 3, 9, 14, 18, 25 i 35 — zgłoszenie nr 8 722 076

Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 ze względu na to, że zgłoszone oznaczenie jest odróżniające w odniesieniu do jego postrzegania przez właściwy krąg odbiorców i w odniesieniu do towarów i usług, dla których wniesiono o rejestrację, oraz art. 75 wspomnianego rozporządzenia ze względu na to, że uzasadnienie Izby Odwoławczej i) nie może mieć charakteru całościowego, gdyż odnośne towary nie są wystarczająco jednorodne, i ii) nie jest spójne.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 269/54

Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2011 r. — Monier Roofing Components przeciwko OHIM (CLIMA COMFORT)

(Sprawa T-371/11)

2011/C 269/119

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Monier Roofing Components GmbH (Oberursel, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Ekey)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i zwory) z dnia 28 kwietnia 2011 r. w sprawie R 2026/2010-1;

— obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „CLIMA KOMFORT” dla towarów z klasy 17 — zgłoszenie nr 9 175 324

Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), art. 75 i art. 76 rozporządzenia nr 207/2009, jako że: i) Izba Odwoławcza, bez wysłuchania skarżącej, przyjęła za punkt wyjścia błędne stwierdzenia dotyczące charakterystyki fizycznej towarów, ii) Izba Odwoławcza ma obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego z urzędu i iii) Izba Odwoławcza błędnie ustaliła właściwość i przeznaczenie przedmiotowych towarów i dokonała błędnych ustaleń co do znaczenia oznaczenia „CLIMA KOMFORT” w odniesieniu do przedmiotowych towarów.
—

na wypadek gdy Sąd może rozstrzygnąć sprawę co do istoty — uwzględnienie żądań podniesionych w pierwszej instancji, m.in.: — stwierdzenie nieważności decyzji CMS 07/046 Komisji Europejskiej z dnia 23 lipca 2009 r. ze względu na molestowanie, błąd w zarządzaniu i naruszenie prawa do bycia wysłuchanym; — stwierdzenie nieważności wszystkich decyzji wydanych przez organ powołujący względem wnoszącego odwołanie w okresie od września 2003 r. do chwili jego odwołania ze względu na molestowanie i błąd w zarządzaniu, przy czym wnoszący odwołanie podnosi naruszenie prawa do bycia wysłuchanym; — umożliwienie wnoszącemu odwołanie bycia wysłuchanym na podstawie art. 7 ust. 1 i art. 24 regulaminu pracowniczego (1) i odniesienie się do wniosków złożonych w lutym 2008 r. i w marcu 2008 r.; — przyznanie wnoszącemu odwołanie symbolicznej kwoty 1 EUR tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania celem naprawienia krzywdy i uszczerbku na karierze, jaki poniósł, w sposób przedstawiony w skardze, ponieważ celem skargi nie jest uzyskanie kwoty pieniężnej, lecz odzyskanie godności i reputacji zawodowej przez wnoszącego odwołanie; — obciążenie drugiej strony postępowania całością kosztów postępowania.