Sprawa C-562/07

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Królestwu Hiszpanii

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodny przepływ kapitału — Artykuł 56 WE i art. 40 porozumienia o EOG — Podatki bezpośrednie — Osoby fizyczne — Opodatkowanie zysków kapitałowych — Różnica w traktowaniu rezydentów i nierezydentów”

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 października 2009 r. I ‐ 9557

Streszczenie wyroku

(art. 56 WE, art. 58 ust. 1 WE; porozumienie EOG, art. 40)

Postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego opiera się na obiektywnym stwierdzeniu naruszenia przez państwo członkowskie zobowiązań, jakie ciążą na nim na mocy prawa wspólnotowego. Państwo członkowskie nie może powoływać się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasadę lojalnej współpracy w celu uniemożliwienia obiektywnego stwierdzenia naruszenia przez nie zobowiązań ciążących na nim na podstawie traktatu, ponieważ dopuszczenie takiego uzasadnienia byłoby sprzeczne z celem, jakiemu służy postępowanie ustanowione w art. 226 WE. Okoliczność, że Komisja zaniechała wniesienia skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, w sytuacji gdy to ostatnie usunęło zarzucane mu uchybienie po upływie terminu określonego w uzasadnionej opinii, nie może więc po stronie tego państwa lub innych państw członkowskich stwarzać uzasadnionych oczekiwań, które mogłyby wpłynąć na dopuszczalność skargi, jaką zamierza wnieść Komisja. Ponadto okoliczność, iż Komisja nie wnosi skargi z tytułu art. 226 WE bezzwłocznie po upływie terminu określonego w uzasadnionej opinii, nie może stwarzać po stronie zainteresowanego państwa członkowskiego uzasadnionych oczekiwań co do tego, że postępowanie w sprawie stwierdzenia uchybienia zostało zakończone. (por. pkt 18–20)

Wprawdzie zbyt długi czas trwania postępowania poprzedzającego wniesienie skargi może stanowić wadę powodującą niedopuszczalność skargi o stwierdzenie uchybienia, jednak z orzecznictwa wynika, że taki wniosek można wyciągnąć jedynie w przypadku, gdy zachowanie Komisji utrudniło odparcie jej argumentów, naruszając tym samym prawo do obrony zainteresowanego państwa członkowskiego, i że do zainteresowanego państwa członkowskiego należy dostarczenie dowodu takiego utrudnienia. (por. pkt 21)

W ramach skargi na podstawie art. 226 WE, istnienie uchybienia winno być oceniane według sytuacji, w jakiej znajdowało się państwo członkowskie w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii. (por. pkt 23)

Komisja ma interes we wniesieniu skargi na podstawie art. 226 WE, nawet jeśli zarzucane państwu członkowskiemu naruszenie zostało usunięte po upływie terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii. Wynika stąd, że skoro państwo członkowskie było poinformowane w toku postępowania poprzedzającego wniesienie skargi o tym, że Komisja zarzuca mu uchybienie zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy traktatu, to wobec braku wyraźnego zajęcia przez Komisję stanowiska, zgodnie z którym wszczęte postępowanie w sprawie uchybienia zostanie zakończone, nie może ono skutecznie powoływać się na naruszenie zasady pewności prawa przez wspomnianą instytucję. (por. pkt 23, 24)

Komisja nie musi wykazywać interesu we wszczęciu postępowania ani podawać powodów, które skłoniły ją do wniesienia skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Skoro przedmiot skargi w niej określony odpowiada przedmiotowi sporu określonemu w wezwaniu do usunięcia uchybienia i w uzasadnionej opinii, nie można skutecznie twierdzić, że Komisja dopuściła się nadużycia władzy. (por. pkt 25)