WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (druga izba)

z dnia 9 stycznia 2007 r.

Sprawa T‑288/04

Kris Van Neyghem

przeciwko

Komitetowi Regionów Unii Europejskiej

Urzędnicy – Powołanie – Zaszeregowanie do grupy i na stopień – Odcinki wynagrodzenia – Zażalenie wniesione po terminie – Dopuszczalność

Przedmiot: Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komitetu Regionów nr 87/03 z dnia 26 marca 2003 r. dokonującej ostatecznego zaszeregowania skarżącego do grupy B5 stopień 4.

Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. Komitet Regionów Unii Europejskiej pokrywa wszystkie koszty postępowania.

Streszczenie

Urzędnicy – Skarga – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – Termin

(regulamin pracowniczy urzędników, art. 25 akapit drugi, art. 90, 91)

Doręczenie odcinka miesięcznego wynagrodzenia powoduje rozpoczęcie biegu terminu na wniesienie skargi na decyzję administracyjną, jeżeli informacja ta wskazuje jasno na istnienie i zakres takiej decyzji, a treść tej decyzji jest wyłącznie finansowa i ze względu na swój charakter może być zawarta w takim odcinku.

Nie jest tak jednak w przypadku decyzji dotyczącej ostatecznego zaszeregowania urzędnika do grupy i na stopień, której główny przedmiot jako taki nie ma wyłącznie finansowego charakteru, lecz dotyczy istotnego elementu sytuacji zawodowej urzędnika. Nie jest możliwe, by decyzja o takiej wadze mogła jasno wynikać ze zwykłego odcinka wynagrodzenia. Stanowi on niewłaściwy środek, aby poinformować zainteresowanego o wydaniu decyzji o takiej wadze, tym bardziej że informacja ta nie zawiera żadnej wzmianki o grupie zaszeregowania i stopniu. W świetle normy zawartej w art. 25 akapit drugi regulaminu pracowniczego oraz zasady, zgodnie z którą administracja ma obowiązek zapewnienia, by urzędnicy mogli faktycznie i w sposób łatwy zapoznać się z aktami administracyjnymi, które dotyczą ich indywidualnie – która to zasada znajduje podstawę w obowiązku staranności instytucji względem urzędników – urzędnik zachowujący zwykłą staranność, który z założenia zna normy regulujące wynagrodzenia, może bowiem słusznie uważać, że decyzja dokonująca jego ostatecznego zaszeregowania do grupy i na stopień zostanie mu przekazana na piśmie.

Niemniej jednak okoliczność, że administracja nie dopełniła swojego obowiązku przekazania urzędnikowi na piśmie dotyczącej go decyzji o ostatecznym zaszeregowaniu, nie zwalnia tego urzędnika od zachowania należytej staranności, w szczególności jeśli okazuje się, że w rzeczywistości urzędnik był świadom tego, że została podjęta decyzja o jego ostatecznym zaszeregowaniu. Ponadto w świetle okoliczności prawnych i faktycznych istniejących w chwili przekazywania odcinków wynagrodzenia, charakteryzującej się tym, że urzędnik na okresie próbnym wie, że decyzja o ostatecznym zaszeregowaniu ma zostać wydana, odcinki wynagrodzenia mogą zwrócić uwagę urzędnika na to, że miała miejsce zmiana jego sytuacji, ponieważ znaczna zmiana wynagrodzenia podstawowego i jej dostosowanie z mocą wsteczną nie mogą racjonalnie nie zostać zauważone przez osobę wykazującą należytą staranność, wymaganą zwykle od dobrze poinformowanego urzędnika. W tym przypadku powinien on co najmniej zasięgnąć informacji u administracji o przyczynie takiej zmiany wynagrodzenia podstawowego i w razie potrzeby wymagać od niej przedstawienia w rozsądnym terminie pełnego tekstu decyzji leżącej u podstaw takiej zmiany celem dokładnego zapoznania się z treścią i uzasadnieniem omawianego aktu, w sposób umożliwiający skorzystanie z prawa do wniesienia zażalenia. W tym względzie ponad pięciomiesięczny okres od otrzymania pierwszych odcinków wynagrodzenia wskazujących na znaczną zmianę podstawowego wynagrodzenia w żaden sposób nie może być uznany za rozsądny, nawet jeśli skarżący uważał w dobrej wierze, że zostanie zawarta ugoda z administracją bez potrzeby składania zażalenia, ponieważ ewentualne istnienie takiej ugody nie zwalniało urzędnika od przestrzegania terminów do wniesienia zażalenia, które są bezwzględnie wiążące.

(zob. pkt 39–43, 47–50)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa C‑246/95 Coen, 23 stycznia 1997 r., Rec. str. I‑403, pkt 21

Sąd Pierwszej Instancji: sprawy połączone T‑33/89 i T‑74/89 Blackman przeciwko Parlamentowi, 16 marca 1993 r., Rec. str. II‑249, pkt 34; sprawa T‑6/94 A przeciwko Parlamentowi, 24 kwietnia 1996 r., Rec.FP str. I‑A‑191, II‑555, pkt 52; sprawa T‑232/97 Becret-Danieau i in. przeciwko Parlamentowi, 24 marca 1998 r., Rec.FP str. I‑A‑157, II‑495, pkt 31, 32; sprawa T‑190/02 Österholm przeciwko Komisji, 24 czerwca 2004 r., Zb.Orz.SP str. I‑A‑197, II‑877, pkt 32; sprawa T‑354/03 Reggimenti przeciwko Parlamentowi, 16 lutego 2005 r., Zb.Orz.SP str. I‑A‑33, II‑147, pkt 38, 39; sprawa T‑144/03 Schmit przeciwko Komisji, 4 maja 2005 r., Zb.Orz.SP str. I‑A‑101, II‑465, pkt 146