ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Skoro strona skarżąca na żadnym etapie postępowania nie wniosła do Sądu do spraw Służby Publicznej, aby ten wydał wyrok zaoczny i zasądził zgodnie z jej żądaniami, należy uwzględnić odpowiedzi instytucji na środek organizacji postępowania, nawet jeśli omawiana instytucja nie złożyła odpowiedzi na skargę w wyznaczonym terminie.

Żądania stwierdzenia nieważności dotyczące propozycji doliczenia lat uprawniających do emerytury w celu przeniesienia do systemu emerytalnego Unii Europejskiej uprawnień emerytalnych nabytych w ramach innego systemu należy interpretować jako zmierzające do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji w sprawie zaliczenia dodatkowych lat uprawniających do emerytury, jeśli, po pierwsze, jest bezsporne między stronami, że zainteresowany wyraził swą zgodę na kontynuację procedury przenoszenia jego uprawnień emerytalnych nabytych przed rozpoczęciem służby w Unii, poprzez zaznaczenie swej zgody na przedłożonej mu propozycji, a po drugie, jeśli ta ostateczna decyzja została wydana przed wniesieniem skargi do sądu Unii.

W sytuacji, gdy ostateczne decyzje w sprawie zaliczenia dodatkowych lat uprawniających do emerytury wynikających z uprawnień emerytalnych nabytych przez stronę skarżącą w dwóch krajowych systemach emerytalnych zostały wydane po wniesieniu skargi, skarga ta nie może zostać przekwalifikowana w skargę skierowaną przeciwko tym dwóm decyzjom ostatecznym i musi zostać uznana za niedopuszczalną, ponieważ była skierowana przeciwko aktom, które nie były aktami niekorzystnymi.

(zob. pkt 22–24)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyroki: z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, pkt 62, 110 i 120; Teughels/Komisja, T‑131/14 P, EU:T:2015:778, pkt 58
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ (trzecia izba)

z dnia 15 czerwca 2016 r.

Beata Stepien

i

Mario Animali

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych — Propozycje dotyczące liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury — Akt niewywołujący niekorzystnych skutków — Niedopuszczalność skargi — Wniosek o wydanie orzeczenia bez rozpatrywania sprawy co do istoty — Artykuł 83 regulaminu postępowania”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której Beata Stepien i Mario Animali żądali stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego Komisji Europejskiej, wydanych odpowiednio w dniach 2 i 19 marca 2012 r., oddalających ich zażalenia na „decyzje” w sprawie ustalenia liczby dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury w systemie emerytalnym Unii Europejskiej na podstawie ich uprawnień emerytalnych nabytych wcześniej w ramach innego systemu, a o ile zajdzie taka potrzeba, „decyzji” odpowiednio z dnia 27 lipca i 5 października 2011 r. w sprawie ustalenia tej liczby lat.

Orzeczenie:

Skarga zostaje odrzucona. Beata Stepien i Mario Animali pokrywają własne koszty i zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską

Streszczenie

Skargi urzędników – Akt niekorzystny – Pojęcie – Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury w kontekście przeniesienia do systemu Unii uprawnień emerytalnych nabytych w krajowym systemie emerytalnym przed podjęciem służby w Unii – Wyłączenie

(regulamin pracowniczy, art. 91 ust. 1; załącznik VIII, art. 11 ust. 2)

Propozycja doliczenia lat uprawniających do emerytury, przedstawiona urzędnikowi w kontekście przeniesienia do systemu emerytalnego Unii Europejskiej uprawnień emerytalnych nabytych w ramach innego systemu, nie wywiera wiążących skutków prawnych mających bezpośredni i natychmiastowy wpływ na sytuację prawną jej adresata, zmieniając w istotny sposób jego sytuacją prawną. Co za tym idzie, nie stanowi ona aktu niekorzystnego w rozumieniu art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego.

(zob. pkt 18)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyroki: z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, pkt 62; Teughels/Komisja, T‑131/14 P, EU:T:2015:778, pkt 58
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ (pierwsza izba)

z dnia 7 czerwca 2016 r.

Marco Verile

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Przeniesienie do systemu emerytalno-rentowego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w krajowym systemie emerytalnym — Propozycja doliczenia lat uprawniających do emerytury — Skarga — Stwierdzenie nieważności — Odwołanie — Zamiana kwalifikacji żądania stwierdzenia nieważności propozycji doliczenia lat uprawniających do emerytury — Interpretacja żądania stwierdzenia nieważności jako żądania stwierdzenia nieważności decyzji o uznaniu doliczenia lat uprawniających do emerytury w następstwie przeniesienia uprawnień emerytalnych — Oddalenie żądania — Uzyskanie przez wyrok wydany w odwołaniu powagi rzeczy osądzonej — Umorzenie postępowania”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której Marco Verile żąda w szczególności stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 9 grudnia 2011 r. dotyczącej przyznania mu dodatkowych lat uprawniających do emerytury w następstwie przeniesienia na podstawie art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej w obowiązującym wówczas brzmieniu (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) wartości kapitałowej uprawnień emerytalnych nabytych przez niego w swoim systemie krajowym do systemu emerytalno-rentowego Unii Europejskiej, a także w razie potrzeby stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego Komisji oddalającej jego zażalenie na tę decyzję.

Orzeczenie:

Postępowanie w sprawie F‑108/12, Verile/Komisja zostaje umorzone. Marco Verile i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

Streszczenie

Skarga o stwierdzenie nieważności – Skarga, która stała się bezprzedmiotowa w następstwie ostatecznego wyroku sądu Unii wydanego w innej sprawie, mającej, po zmianie kwalifikacji przedmiotu skargi, ten sam przedmiot – Umorzenie postępowania

(regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 85 § 1)

Skarga o stwierdzenie nieważności staje się bezprzedmiotowa i należy umorzyć postępowanie w jej sprawie, jeżeli przedmiot wyroku sądu Unii wydanego w innej sprawie stał się, po zmianie kwalifikacji przedmiotu tamtej skargi, taki sam jak przedmiotu rozpatrywanej skargi, w obu sprawach występują te same strony, a wspomniany wyrok nabrał powagi rzeczy osądzonej i stał się w związku z tym ostateczny.

Zasada powagi rzeczy osądzonej ma bowiem fundamentalne znaczenie w porządku prawnym Unii dla zagwarantowania zarówno stabilności prawa i stosunków prawnych, jak i prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości, przez co istotne jest, by orzeczenia sądów, które stały się ostateczne po wyczerpaniu dostępnych środków odwoławczych lub po upływie terminów do ich wniesienia, nie mogły być podważane.

(zob. pkt 36–39)

Odesłanie

Trybunał, wyrok z dnia 16 marca 2006 r., Kapferer, C‑234/04, EU:C:2006:178, pkt 20 i przytoczone tam orzecznictwo
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ (trzecia izba)

z dnia 15 czerwca 2016 r.

Jonas Poniskaitis

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych — Propozycje dotyczące liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury — Akt niewywołujący niekorzystnych skutków — Niedopuszczalność skargi — Wniosek o wydanie orzeczenia bez rozpatrywania sprawy co do istoty — Artykuł 83 regulaminu postępowania”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której Jonas Poniskaitis żądał stwierdzenia nieważności „decyzji” z dnia 26 marca 2012 r. w sprawie ustalenia liczby dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury w systemie emerytalnym Unii Europejskiej na podstawie jego uprawnień emerytalnych nabytych wcześniej w dwóch innych litewskich systemach, a o ile zajdzie taka potrzeba, decyzji organu powołującego Komisji Europejskiej z dnia 3 września 2012 r. oddalającej zażalenie na „decyzje” ustalające tę liczbę dodatkowych lat.

Orzeczenie:

Skarga zostaje odrzucona. Jonas Poniskaitis pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

Streszczenie

Skargi urzędników – Akt niekorzystny – Pojęcie – Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury w kontekście przeniesienia do systemu Unii uprawnień emerytalnych nabytych w krajowym systemie emerytalnym przed podjęciem służby w Unii – Wyłączenie

(regulamin pracowniczy urzędników, art. 91 ust. 1)

Propozycja doliczenia lat uprawniających do emerytury, przedstawiona urzędnikowi w kontekście przeniesienia do systemu emerytalnego Unii Europejskiej uprawnień emerytalnych nabytych w ramach innego systemu, nie wywiera wiążących skutków prawnych mających bezpośredni i natychmiastowy wpływ na sytuację prawną jej adresata, zmieniając w istotny sposób jego sytuacją prawną. Co za tym idzie, taka propozycja nie stanowi aktu niekorzystnego w rozumieniu art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego.

(zob. pkt 14)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyroki: z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, pkt 62; Teughels/Komisja, T‑131/14 P, EU:T:2015:778, pkt 58
W ramach przewidzianej w art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego procedury przenoszenia uprawnień emerytalnych to właśnie decyzja wydana przez organ powołujący po faktycznym dokonaniu przelewu wartości kapitałowej uprawnień emerytalnych nabytych przez zainteresowanego przez rozpoczęciem pełnienia obowiązków w służbie Unii stanowi akt niekorzystny mogący podlegać zaskarżeniu na podstawie art. 270 TFUE i art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego. Natomiast nawet gdyby propozycja zaliczenia dodatkowych lat uprawniających do emerytury została zaakceptowana przez zainteresowanego, nie stanowi ona aktu niekorzystnego mogącego podlegać zaskarżeniu na podstawie art. 270 TFUE i art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego.

Prawo do doliczenia lat uprawniających do emerytury można bowiem przyznać tylko wtedy, gdy urzędnik wyrazi zgodę na kontynuowanie procedury przeniesienia do systemu emerytalnego Unii wartości kapitałowej uprawnień emerytalnych nabytych uprzednio przez zainteresowanego w pozaunijnym systemie emerytalnym, a zgoda ta zostanie wyrażona w oparciu o informacje wynikające z przedstawionej przez organ powołujący propozycji dotyczącej liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury na podstawie prowizorycznie oszacowanej wysokości kapitału przekazanej przez krajowy zakład emerytalny.

W tym względzie, na etapie propozycji doliczenia dodatkowych lat uprawniających do emerytury, dana instytucja zobowiązuje się po prostu do właściwego zastosowania art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego i ogólnych przepisów wykonawczych do sytuacji zainteresowanego. Taki obowiązek po stronie instytucji wynika bezpośrednio z rozpatrywanych przepisów regulaminu pracowniczego, nawet bez wyraźnego zobowiązania instytucji.

Tym samym z takiego zobowiązania, wyrażonego w propozycji dotyczącej liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, nie wynika ani nowy obowiązek spoczywający na rozpatrywanej instytucji, ani w efekcie zmiana sytuacji prawnej zainteresowanego, w szczególności dlatego, że nawet gdy zainteresowany wyraża zgodę na przeniesienie do systemu emerytalnego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innym systemie, instytucja będąca autorem propozycji nie ma obowiązku, po dokonaniu przelewu zapowiedzianej przez krajowy zakład ubezpieczeń emerytalnych wartości kapitałowej, automatycznego przyznania zainteresowanemu liczby dodatkowych lat uprawniających do emerytury, wskazanych w początkowej propozycji, w której kontekście urzędnik potwierdził swoją wolę przeniesienia wspomnianego kapitału do systemu emerytalnego Unii.

(zob. pkt 28–32)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyroki: z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, pkt 50, 52, 53, 74; Komisja/Cocchi i Falcione, T‑103/13 P, EU:T:2015:777, pkt 66; Teughels/Komisja, T‑131/14 P, EU:T:2015:778, pkt 37, 46, 48, 49, 58, 70
W ramach przewidzianej w art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego procedury przenoszenia uprawnień emerytalnych to właśnie decyzja wydana przez organ powołujący po faktycznym dokonaniu przelewu wartości kapitałowej uprawnień emerytalnych nabytych przez zainteresowanego przez rozpoczęciem pełnienia obowiązków w służbie Unii stanowi akt niekorzystny mogący podlegać zaskarżeniu na podstawie art. 270 TFUE i art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego. Natomiast nawet gdyby propozycja zaliczenia dodatkowych lat uprawniających do emerytury została zaakceptowana przez zainteresowanego, nie stanowi ona aktu niekorzystnego mogącego podlegać zaskarżeniu na podstawie art. 270 TFUE i art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego.

Prawo do doliczenia lat uprawniających do emerytury można bowiem przyznać tylko wtedy, gdy urzędnik wyrazi zgodę na kontynuowanie procedury przeniesienia do systemu emerytalnego Unii wartości kapitałowej uprawnień emerytalnych nabytych uprzednio przez zainteresowanego w pozaunijnym systemie emerytalnym, a zgoda ta zostanie wyrażona w oparciu o informacje wynikające z przedstawionej przez organ powołujący propozycji dotyczącej liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury na podstawie prowizorycznie oszacowanej wysokości kapitału przekazanej przez krajowy zakład emerytalny.

W tym względzie, na etapie propozycji doliczenia dodatkowych lat uprawniających do emerytury, dana instytucja zobowiązuje się po prostu do właściwego zastosowania art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego i ogólnych przepisów wykonawczych do sytuacji zainteresowanego. Taki obowiązek po stronie instytucji wynika bezpośrednio z rozpatrywanych przepisów regulaminu pracowniczego, nawet bez wyraźnego zobowiązania instytucji.

Tym samym z takiego zobowiązania, wyrażonego w propozycji dotyczącej liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, nie wynika ani nowy obowiązek spoczywający na rozpatrywanej instytucji, ani w efekcie zmiana sytuacji prawnej zainteresowanego, w szczególności dlatego, że nawet gdy zainteresowany wyraża zgodę na przeniesienie do systemu emerytalnego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innym systemie, instytucja będąca autorem propozycji nie ma obowiązku, po dokonaniu przelewu zapowiedzianej przez krajowy zakład ubezpieczeń emerytalnych wartości kapitałowej, automatycznego przyznania zainteresowanemu liczby dodatkowych lat uprawniających do emerytury, wskazanych w początkowej propozycji, w której kontekście urzędnik potwierdził swoją wolę przeniesienia wspomnianego kapitału do systemu emerytalnego Unii.

(zob. pkt 36–40)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyroki: z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, pkt 50, 52, 53, 74; Komisja/Cocchi i Falcione, T‑103/13 P, EU:T:2015:777, pkt 66; Teughels/Komisja, T‑131/14 P, EU:T:2015:778, pkt 37, 46, 48, 49, 58, 70
W ramach przewidzianej w art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego procedury przenoszenia uprawnień emerytalnych to właśnie decyzja wydana przez organ powołujący po faktycznym dokonaniu przelewu wartości kapitałowej uprawnień emerytalnych nabytych przez zainteresowanego przez rozpoczęciem pełnienia obowiązków w służbie Unii stanowi akt niekorzystny mogący podlegać zaskarżeniu na podstawie art. 270 TFUE i art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego. Natomiast nawet gdyby propozycja zaliczenia dodatkowych lat uprawniających do emerytury została zaakceptowana przez zainteresowanego, nie stanowi ona aktu niekorzystnego mogącego podlegać zaskarżeniu na podstawie art. 270 TFUE i art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego.

Prawo do doliczenia lat uprawniających do emerytury można bowiem przyznać tylko wtedy, gdy urzędnik wyrazi zgodę na kontynuowanie procedury przeniesienia do systemu emerytalnego Unii wartości kapitałowej uprawnień emerytalnych nabytych uprzednio przez zainteresowanego w pozaunijnym systemie emerytalnym, a zgoda ta zostanie wyrażona w oparciu o informacje wynikające z przedstawionej przez organ powołujący propozycji dotyczącej liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury na podstawie prowizorycznie oszacowanej wysokości kapitału przekazanej przez krajowy zakład emerytalny.

W tym względzie, na etapie propozycji doliczenia dodatkowych lat uprawniających do emerytury, dana instytucja zobowiązuje się po prostu do właściwego zastosowania art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego i ogólnych przepisów wykonawczych do sytuacji zainteresowanego. Taki obowiązek po stronie instytucji wynika bezpośrednio z rozpatrywanych przepisów regulaminu pracowniczego, nawet bez wyraźnego zobowiązania instytucji.

Tym samym z takiego zobowiązania, wyrażonego w propozycji dotyczącej liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, nie wynika ani nowy obowiązek spoczywający na rozpatrywanej instytucji, ani w efekcie zmiana sytuacji prawnej zainteresowanego, w szczególności dlatego, że nawet gdy zainteresowany wyraża zgodę na przeniesienie do systemu emerytalnego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innym systemie, instytucja będąca autorem propozycji nie ma obowiązku, po dokonaniu przelewu zapowiedzianej przez krajowy zakład ubezpieczeń emerytalnych wartości kapitałowej, automatycznego przyznania zainteresowanemu liczby dodatkowych lat uprawniających do emerytury, wskazanych w początkowej propozycji, w której kontekście urzędnik potwierdził swoją wolę przeniesienia wspomnianego kapitału do systemu emerytalnego Unii.

(zob. pkt 27–31)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyroki: z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, pkt 50, 52, 53, 74; Komisja/Cocchi i Falcione, T‑103/13 P, EU:T:2015:777, pkt 66; Teughels/Komisja, T‑131/14 P, EU:T:2015:778, pkt 37, 46, 48, 49, 58, 70
Zgodnie z wymogami art. 45 regulaminu pracowniczego jeśli urzędnik może zostać awansowany w trakcie roku, w którym został przeniesiony do innej instytucji, organem powołującym właściwym do wydania decyzji w sprawie awansu jest organ instytucji pochodzenia. Aby bowiem ocenić, czy urzędnik powinien zostać awansowany z mocą wsteczną w dniu 1 stycznia roku N, a nawet ogólnie w trakcie roku N, rzeczony organ powołujący powinien w praktyce przeprowadzić porównanie dawnych osiągnięć urzędników, w szczególności w trakcie roku N – 1 i w świetle sprawozdań z oceny wyników pracy tych urzędników w latach N – 1 i wcześniejszych. W tym zakresie jest zatem konieczne porównanie osiągnięć urzędników przeniesionych z osiągnięciami urzędników, którzy byli jeszcze ich współpracownikami w roku poprzedzającym przeniesienie. Taka ocena może zostać skutecznie przeprowadzona jedynie przez instytucję pochodzenia.

Natomiast inaczej rzecz się ma, jeżeli przeniesienie urzędnika nastąpiło w trakcie roku poprzedzającego rok, w którym mógł on otrzymać awans z dniem 1 stycznia. W takiej sytuacji osiągnięć urzędnika za rok N – 1 nie można porównywać jedynie z osiągnięciami jego dawnych współpracowników z instytucji pochodzenia, gdyż należy również brać pod uwagę osiągnięcia jego współpracowników z nowej instytucji. W takich okolicznościach to organ powołujący instytucji przyjmującej powinien decydować o jego awansie. Porównanie osiągnięć i sprawozdań urzędnika, który właśnie się przeniósł z innej instytucji, jest trudniejsze niż przeprowadzenie porównania tylko między urzędnikami instytucji przyjmującej, lecz nie jest samo w sobie niemożliwe ani dyskryminujące. Porównanie takie wymaga dodatkowego wysiłku, by sprawić, że porównywalne staną się oceny, które niekoniecznie były takie pierwotnie, jednak takiego działania nie można traktować jako naruszenia zasady równego traktowania.

(zob. pkt 22–25)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑167/97 Skrikas przeciwko Parlamentowi, 11 czerwca 1998 r., pkt 45

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑128/10 Mora Carrasco i in. przeciwko Parlamentowi, 28 czerwca 2011 r., pkt 35, 39; sprawa F‑38/11 Alari przeciwko Parlamentowi, 5 lipca 2011 r., pkt 31
POSTANOWIENIE PREZESA TRZECIEJ IZBY SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

z dnia 6 grudnia 2013 r.

Nikolaos Aridas

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Ugoda — Artykuł 69 § 1 regulaminu postępowania — Ugoda między stronami zawarta z inicjatywy Sądu — Wykreślenie”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której Nikolaos Aridas żąda stwierdzenia nieważności decyzji EPSO o niedopuszczeniu go do etapu oceny zintegrowanej konkursu EPSO/AST/117/11.

Orzeczenie:

Sprawa F‑14/13 zostaje wykreślona z rejestru Sądu w następstwie ugody zawartej przez Nikolaosa Aridasa i Komisję Europejską. Nikolaos Aridas i Komisja Europejska pokrywają koszty zgodnie z zawartą przez siebie ugodą.

Streszczenie

Skargi urzędników – Ugoda przed Sądem do spraw Służby Publicznej – Wykreślenie z rejestru

(regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 69)

(zob. pkt 5, 6)
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ

(pierwsza izba)

z dnia 8 listopada 2013 r.

Luigi Marcuccio

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Skarga oczywiście niedopuszczalna”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy art. 106a, w której L. Marcuccio żąda zasadniczo stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej w sprawie potrącenia z wierzytelności, którą posiada ona w stosunku do niego, wierzytelności, której jest on właścicielem w stosunku do niej.

Orzeczenie:

Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

Streszczenie

Skargi urzędników – Termin – Rozpoczęcie biegu terminu – Doręczenie – Pojęcie – Decyzja o oddaleniu zażalenia urzędnika skierowana do niego w języku, który opanował w wystarczającym stopniu – Zaliczenie

(regulamin pracowniczy, art. 91 ust. 3)

Doręczenie decyzji o oddaleniu zażalenia w języku, który nie jest ani językiem ojczystym urzędnika, ani językiem, w którym zażalenie zostało napisane, jest zgodne z przepisami, pod warunkiem że zainteresowany był w stanie skutecznie się zapoznać z decyzją.

(zob. pkt 24)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑118/99 Bonaiti Brighina przeciwko Komisji, 7 lutego 200 r., pkt 16–19