ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 336/6

Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowackiej

(Sprawa C-433/13)

2013/C 336/15

Język postępowania: słowacki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Tokár i F. Schatz, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Słowacka

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że odmawiając przyznania beneficjentom zamieszkującym na terytorium innego państwa członkowskiego niż Republika Słowacka zasiłków pielęgnacyjnych i opiekuńczych oraz dodatku na pokrycie wyższych kosztów, przewidzianych w ustawie nr 447/2008 Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy 48 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 7 i 21 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 (1) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego;

— obciążenie Republiki Słowackiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja twierdzi, że zasiłki pielęgnacyjne i opiekuńcze oraz dodatek na pokrycie wyższych kosztów przewidziane w ustawie nr 447/2008 stanowią świadczenia w razie choroby w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt a) rozporządzenia (WE) nr 883/2004, które powinny być wypłacane również beneficjentom niezamieszkującym na terytorium danego państwa członkowskiego (w niniejszym wypadku Republiki Słowackiej). Tym samym prawo krajowe nie może ograniczać prawa beneficjentów niezamieszkujących na terytorium słowackim do pobierania tych zasiłków. Prawo słowackie, które przewiduje takie ograniczenie nie jest zatem zgodne z art. 48 TFUE i z art. 7 i 21 rozporządzenia (WE) nr 883/2004.

(1) Dz.U. L 166, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 325/12

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 31 lipca 2013 r. — Brigitta Voss, Klaus-Jürgen Voss przeciwko Vietnam Airlines Co. Ltd

(Sprawa C-431/13)

2013/C 325/20

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Frankfurt am Main

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Brigitta Voss, Klaus-Jürgen Voss

Strona pozwana: Vietnam Airlines Co. Ltd

Pytania prejudycjalne

1) Czy pasażerowi przysługuje odszkodowanie w pełnej wysokości na podstawie art. 7 rozporządzenia nr 261/2004 (1), ze względu duże opóźnienie również wówczas, gdy uprzednio osoba trzecia niebędąca pasażerem dokonała na rzecz pasażera płatności tytułem odszkodowawczym, czy też tego rodzaju płatność należy zaliczyć na poczet odszkodowania?

2) W przypadku, gdy należy dokonać zaliczenia płatności: czy obowiązuje to wyłącznie w zakresie roszczeń odszkodowawczych w rozumieniu krajowego, niemieckiego porządku prawnego, czy też również w zakresie roszczeń o obniżenie ceny?

(1) Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1.
1)

Czy art. 4 dyrektywy 2001/29/WE (1) reguluje kwestię, czy prawo do rozpowszechniania przysługujące podmiotowi praw autorskich może znaleźć zastosowanie do reprodukcji dzieła chronionego prawem autorskim, które zostało zbyte i dostarczone na obszarze Europejskiego Obszaru Gospodarczego przez podmiot praw autorskich lub za jego zgodą, jeżeli reprodukcja ta została następnie zmieniona w zakresie formy i w takiej formie została ponownie wprowadzona do obrotu?
—

odesłanie sprawy do Sądu do ponownego zbadania co do istoty;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 325/14

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Brașov (Rumunia) w dniu 7 sierpnia 2013 r. — Imre Solyom, Luiza Solyom przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice a Județului Brașov

(Sprawa C-444/13)

2013/C 325/24

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Tribunalul Brașov

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Imre Solyom, Luiza Solyom

Strona pozwana: Direcția Generală a Finanțelor Publice a Județului Brașov

Pytania prejudycjalne

Czy artykuły 73 i 78 dyrektywy Rady 2006/112/CE (1) należy interpretować w taki sposób, że jeżeli strony ustalą w umowie sprzedaży cenę ostateczną i nieodwołalną, a następnie władze podatkowe uznają transakcję sprzedaży za podlegającą opodatkowaniu z powodu uznania sprzedającego za podatnika, to odnośny podatek od wartości dodanej uznaje się za zawarty w cenie, czy też dodaje się go do tej ceny? Innymi słowy, jaka jest podstawa opodatkowania przy tego rodzaju sprzedaży?

(1) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).
2)

W razie udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej: W przypadku gdy w jednym postępowaniu osoba uprawniona do świadczeń alimentacyjnych podnosi swoje roszczenie o bieżące alimenty, a w innym postępowaniu dłużnik alimentacyjny występuje z żądaniem stwierdzenia obowiązku bieżących alimentów od późniejszego momentu, czy wówczas od późniejszego momentu postępowanie toczy się„o to samo roszczenie” w rozumieniu art 12 rozporządzenia?
3)

Czy dla odpowiedzi na pytania pierwsze i drugie ma znaczenie, że po zawiadomieniu o należnych cłach jeszcze przez pewien ograniczony czas były dostępne części próbek, które mogłyby zostać udostępnione podmiotowi zobowiązanemu do zapłaty do analizy przez inne laboratorium, nawet jeśli wynik takiej analizy nie zmieniłby okoliczności, iż wyniki uzyskane przez laboratorium zaangażowane przez organy celne nie mogą zostać zweryfikowane, a zatem wówczas nawet sąd nie miałby możliwości — jeżeli to inne laboratorium stwierdzi pochodzenie podawane przez podmiot zobowiązany do zapłaty — porównać wyników obu laboratoriów ze względu na ich wiarygodność? W wypadku odpowiedzi twierdzącej: czy organy celne powinny zawiadomić podmiot zobowiązany do zapłaty, że dostępne są jeszcze części próbek towarów oraz że może on zażądać tych próbek do takiej analizy?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 344/39

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat in Tirol (Austria) w dniu 7 sierpnia 2013 r. — Ute Reindl, MPREIS Warenvertriebs GmbH przeciwko Bezirkshauptmannschaft Innsbruck

(Sprawa C-443/13)

2013/C 344/69

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Unabhängiger Verwaltungssenat in Tirol

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Ute Reindl, MPREIS Warenvertriebs GmbH

Druga strona postępowania: Bezirkshauptmannschaft Innsbruck

Pytania prejudycjalne

1) Czy art. 1 rozporządzenia (UE) nr 1086/2011 zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2073/2005 (1) należy interpretować w ten sposób, że świeże mięso drobiowe musi spełniać kryterium mikrobiologiczne ustanowione w wierszu 1.28 rozdziału 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 (2) na każdym etapie dystrybucji?

2) Czy również przedsiębiorstwa sektora spożywczego uczestniczące w etapie dystrybucji żywności podlegają reżimowi rozporządzenia (WE) nr 2073/2005 w pełnym zakresie?

3) Czy kryterium mikrobiologiczne ustanowione w wierszu 1.28 rozdziału 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 musi być przestrzegane na każdym etapie dystrybucji również przez przedsiębiorstwa sektora spożywczego nieuczestniczące w produkcji (a wyłącznie w etapie dystrybucji)?

(1) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1086/2011 z dnia 27 października 2011 r. zmieniające załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz załącznik I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 w odniesieniu do salmonelli w świeżym mięsie drobiowym, Dz.U. L 281, s. 7.

(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych, Dz.U. L 338, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 344/43

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 19 sierpnia 2013 r. — Andreas Grund jako syndyk masy upadłości SR-Tronic GmbH i in. przeciwko Nintendo Co. Ltd i Nintendo of America Inc.

(Sprawa C-458/13)

2013/C 344/74

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę rewizyjną: Andreas Grund jako syndyk masy upadłości SR-Tronic GmbH, Jürgen Reiser i Dirk Seidler

Druga strona postępowania: Nintendo Co. Ltd i Nintendo of America Inc.

Pytania prejudycjalne

Czy art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/29/WE (1) stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu transponującego do prawa krajowego art. 6 ust. 2 dyrektywy 2001/29/WE (w niniejszej sprawie § 95a ust. 3 UrhG [Gesetz über Urheberrecht und verwandte Schutzrechte (ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych)], jeśli przedmiotowy środek technologiczny chroni jednocześnie nie tylko utwory albo inne przedmioty objęte ochroną, ale także programy komputerowe?

(1) Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, Dz.U. L 167, s. 10.
2)

Czy w wypadkach, w których krajowe przepisy państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na terytorium którego prowadzona jest egzekucja roszczenia pieniężnego, nie regulują, czy nakaz egzekucyjny ma zastosowanie do roszczenia pieniężnego w postępowaniu upadłościowym, które zostało wszczęte wobec osoby, z której majątku prowadzona jest egzekucja, ustanowiony w art. 2 ust. 2 lit. b) rozporządzenia zakaz należy interpretować ściśle i czy ma on obowiązywać tylko wobec podlegających egzekucji spornych roszczeń pieniężnych, czy też zakaz ten odnosi się również do podlegających egzekucji bezspornych roszczeń pieniężnych?
Zarzut drugi: Sąd również w sposób błędny przeniósł ciężar dowodu. Sąd przeniósł również ciężar dowodu, który spoczywał wyłącznie na Nordic Spirit, jako na stronie wnoszącej o unieważnienie prawa do znaku i kwestionującej ważność zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego, nakładając na Voss obowiązek przedstawienia konkretnych dowodów wykazujących charakter odróżniający należącego do Voss stanowiącego kształt towaru znaku towarowego. W tym celu Sąd przytoczył orzecznictwo odnoszące się do zgłoszeń do rejestracji znaków towarowych — oraz do niezarejestrowanych znaków towarowych — które nie korzystały z domniemania ważności, jak to ma miejsce w przypadku należącego do Voss stanowiącego kształt towaru znaku towarowego. Stanowi to wyraźne naruszenie reguł gwarantujących prawo do rzetelnego procesu, art. 99 rozporządzenia nr 40/94 (1) i zasady 37 lit. b) ppkt iv) rozporządzenia nr 2868/95 (2), co samo w sobie wystarczy do tego, aby uchylić zaskarżony wyrok.
—

uznanie sporu, o którym mowa, za dopuszczalny i orzeczenie co do istoty; w przeciwnym wypadku odesłanie sprawy do Sądu Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania;
a)

Czy decyzję Komisji, która nie zawiera wyraźnego wskazania co do podziału w stosunku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że dłużnicy solidarni są zobowiązani do uiszczenia grzywny w równych częściach?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 344/49

Skarga wniesiona w dniu 18 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

(Sprawa C-502/13)

2013/C 344/86

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dintilhac, C. Soulay, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że stosując stawkę podatku VAT w wysokości 3 % do książek w formie cyfrowej (lub książek elektronicznych) Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy na mocy art. 96 — 99, art. 110 i art. 114 dyrektywy VAT (1) w związku z załącznikami II i III do tej dyrektywy i jej rozporządzeniem wykonawczym (2);

— obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi Komisja podnosi jeden zarzut oparty na naruszeniu dyrektywy VAT przez krajowe ustawodawstwo, które poddaje od dnia 1 stycznia 2012 r. dostawy książek elektronicznych super obniżonej stawce VAT w wysokości 3 %.

W przekonaniu Komisji stosowane obniżonej stawki VAT jest niezgodne z brzmieniem art. 96 i 98 dyrektywy VAT z tego względu, że taka stawka może być stosowana wyłącznie do dostaw towarów i świadczenia usług, o których mowa w załączniku III do tej dyrektywy. Wobec braku wyraźnej wzmianki w owym załączniku o dostawach książek elektronicznych, nie mogą one korzystać z obniżonej stawki podatku VAT. Pogląd taki ma znaleźć potwierdzenie również w brzmieniu art. 98 ust. 2 akapit drugi, który wyraźnie wyłącza z zakresu stosowania obniżonych stawek podatku VAT usługi świadczone drogą elektroniczną oraz w przyjęciu przez Komitet ds. VAT wytycznych, na mocy których obniżone stawki podatku VAT nie znajdują zastosowania do dostaw książek elektronicznych.

Komisja jest również zdania, że stosowana do dostaw książek elektronicznych obniżona stawka w wysokości 3 %, czyli w wysokości niższej od minimalnej stawki 5 % określonej w art. 99 dyrektywy VAT, nie może zostać objęta odstępstwem przewidzianym w art. 110 dyrektywy VAT, nie jest też zgodna z art. 114 wspomnianej dyrektywy.

(1) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).

(2) Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy VAT (Dz.U. L 77, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 344/46

Skarga wniesiona w dniu 6 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

(Sprawa C-479/13)

2013/C 344/80

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dintilhac i C. Soulay, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Francuska

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że stosując obniżoną stawkę podatku VAT do książek cyfrowych (lub elektronicznych), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 96 i 98 dyrektywy VAT (1) w związku z załącznikami II i III do tej dyrektywy oraz jej rozporządzeniem wykonawczym (2);

— obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja podnosi jeden zarzut na poparcie swojej skargi, dotyczący nieprzestrzegania przepisów dyrektywy VAT w przepisach krajowych, nakładających obniżoną stawkę 7 % od dnia 1 stycznia 2012 r., a następnie stawkę 5,5 % od dnia 1 stycznia 2013 r. na dostawy książek elektronicznych.

Komisja podnosi, że zgodnie z art. 98 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy VAT stawki obniżone podatku VAT mają zastosowanie wyłącznie do dostaw towarów i świadczenia usług, których kategorie są określone w załączniku III do tej dyrektywy. Tymczasem w kategorii 6 załącznika III do dyrektywy VAT nie ma mowy o tym, że dostawy książek cyfrowych mogą podlegać obniżonej stawce VAT. Komisja wnioskuje z tego, że dostawy książek elektronicznych muszą być zatem objęte podstawową stawką VAT zgodnie z art. 96 dyrektywy VAT. Potwierdza to również zdaniem Komisji art. 98 ust. 2 akapit drugi, wyraźnie wykluczający objęcie obniżonymi stawkami VAT usług świadczonych drogą elektroniczną. Wreszcie, na poparcie swojej skargi Komisja podnosi, że Komitet ds. VAT jednogłośnie przyjął w dniu 9 lutego 2011 r. wytyczne, zgodnie z którymi obniżone stawki VAT nie mają zastosowania do książek elektronicznych.

(1) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).

(2) Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy VAT (Dz.U. L 77, s. 1).
5)

Istotnego celu dyrektywy — zwiększenia jasności i porównywalności sprawozdań finansowych — nie można osiągnąć za pomocą przyjętych środków, ponieważ przy sporządzaniu projektu dyrektywy nie została odpowiednio uwzględniona struktura przedsiębiorstw w poszczególnych państwach członkowskich. Zdaniem Republiki Estońskiej transpozycja dyrektywy do porządku prawnego państwa członkowskiego prowadziłaby do tego, że 97,9 % przedsiębiorstw, na które przypada ponad połowa dochodu gospodarki narodowej, zostałoby zwolnionych z istotnej części obowiązków z zakresu sprawozdawczości rachunkowej — to nie przyczynia się jednak do osiągnięcia celu odnoszącego się do całej Unii polegającego na zwiększeniu jasności i porównywalności sprawozdań finansowych.
1)

Czy istnieje prawo do odszkodowania analogicznie do art. 6, art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) także wówczas, gdy przylot pierwotnie zarezerwowanego przez pasażerów lotu opóźnia się o ponad 3 godziny, a pasażerowie w międzyczasie — po wystąpieniu już dużego opóźnienia odlotu — dobrowolnie, samodzielnie i na własny rachunek postarali się u innego przewoźnika lotniczego o transport zastępczy i stąd nie uczestniczą w pierwotnie zarezerwowanym locie, przy czym pasażerowie w ramach transportu zastępczego dolatują do lotniska docelowego w terminie wynoszącym ponad 3 godziny po planowanym czasie przylotu pierwotnie zarezerwowanego lotu?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 336/11

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 11 lipca 2013 r. w sprawie T-197/12 Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones, SL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 24 września 2013 r. przez Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones, SL

(Sprawa C-509/13 P)

2013/C 336/23

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones, SL (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi o:

— uchylenie wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 11 lipca 2013 r. w sprawie T-197/12 i tym samym odrzucenie zgłoszenia graficznego wspólnotowego znaku towarowego nr 7585045 „METRO” dla usług z klasy 36;

— obciążenie pozostałych uczestników postępowania kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Odwołanie od ww. wyroku jest w zasadzie oparte na trzech zarzutach.

Po pierwsze wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego (1) z powodu błędów w interpretacji usług, których dotyczą przeciwstawiane sobie znaki towarowe oraz braku całościowego badania spornych znaków.

Po drugie wnoszący odwołanie uważa, że zachodzi sprzeczność pomiędzy wyrokami tego samego Sądu wydanymi w postępowaniach, w których uczestniczą te same strony i których przedmiotem są te same zagadnienia w odniesieniu do podobnych znaków. Wyrok wydany w sprawie T-284/11, w pełni związany z niniejszą sprawą, nie został wzięty po uwagę mimo przedstawienia go przez stronę niniejszego postępowania w terminie i w wymaganej formie.

Po trzecie podnoszone są uchybienia proceduralne w postępowaniu przed Sądem Unii Europejskiej, które naruszyły interesy wnoszącego odwołanie i naraziły go wielokrotnie na sytuację, w której był pozbawiony ochrony. W szczególności odbyła się rozprawa bez udziału wnoszącego odwołanie, mimo iż wniósł on w terminie i z należytym uzasadnieniem o odroczenie rozprawy z ważnej przyczyny.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego; Dz.U. L 78, s. 1.
—

stwierdzenie, że w związku z brakiem ustanowienia w krajowym porządku prawnym obowiązku powiadomienia właściwych władz polskich o lokalizacji upraw GMO zgodnie z częścią C dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG (1), z brakiem ustanowienia rejestru lokalizacji tych samych upraw GMO oraz z brakiem podania do publicznej wiadomości informacji o lokalizacji tychże upraw GMO, Rzeczypospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 31 ust. 3 lit. b) tejże dyrektywy 2001/18/WE;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 336/10

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 3 września 2013 r. — Adala Bero

(Sprawa C-473/13)

2013/C 336/20

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Wnosząca skargę rewizyjną: Adala Bero

Organ będący stroną: Regierungspräsidium Kassel

Pytanie prejudycjalne

Czy z art. 16 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (1) wynika zobowiązanie państwa członkowskiego do wykonania aresztu w celu wydalenia co do zasady w specjalnych ośrodkach detencyjnych również wtedy, gdy takie ośrodki znajdują się tylko w niektórych jednostkach podziału federalnego tego państwa członkowskiego, a w innych nie?

(1) Dz.U. L 348, s. 98.
4)

Czy art. 4 ust. 1 lit. a) ii) oraz iii) ramowej dyrektywy wodnej należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie — z zastrzeżeniem udzielenia zgody na odstępstwo — są zobowiązane do odmowy zatwierdzenia projektu, jeżeli zagraża on osiągnięciu w miarodajnym dla dyrektywy momencie dobrego stanu lub dobrego potencjału ekologicznego i dobrego stanu chemicznego części wód powierzchniowych, czy też uregulowanie to określa jedynie cel w procesie opracowywania planów gospodarowania zasobami wodnym?