ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2022 r. – Komisja Europejska/Królestwo Danii

(Sprawa C-167/22)

(2022/C 191/29)

Język postępowania: duński

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Grønfeldt i P. Messina, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Danii

Żądania

— stwierdzenie, że, poprzez ograniczenie do 25 godzin maksymalnego czasu postoju na publicznych miejscach postoju znajdujących się wzdłuż duńskiej sieci autostradowej, Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy przepisów dotyczących swobody świadczenia usług transportowych przewidzianych w art. 1 ust. 8 i 9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 (1) oraz

— obciążenie Królestwa Danii kosztami postępowania w sprawie.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja podnosi, że ww. ograniczenie maksymalnego czasu postoju do 25 godzin, chociaż nie stanowi dyskryminacji bezpośredniej, stanowi jednak przeszkodę w swobodnym świadczeniu usług, ponieważ nie dotyczy duńskich i innych niż duńscy przewoźników drogowych w ten sam sposób. Kierowcom zatrudnionym przez przewoźników innych niż duńscy trudniej jej wywiązać się z ciążących na nich obowiązków w zakresie przestrzegania okresów prowadzenia pojazdu i odpoczynku, jakie wynikają z prawa Unii, a w szczególności z rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (2), niż kierowcom zatrudnionym przez duńskich przewoźników posiadających centra operacyjne w Danii, do których kierowcy ci mogą wrócić i parkować swe pojazdy w okresie odpoczynku.

Zdaniem Komisji ograniczenie to nie może być uzasadnione przywołanymi przez Danię celami polegającymi na zapewnieniu, że kierowcy będą mieli większe możliwości skorzystania z przerw w pracy i krótszych okresów wypoczynku, że nie będzie dochodziło do niezgodnego z prawem i niebezpiecznego dla ruchu postoju na parkingach przy autostradzie, że na parkingach będą panowały należyte warunki, dzięki którym nie będą tam występować negatywne skutki długotrwałego postoju oraz że chronione będą zarówno środowisko naturalne, jak i warunki pracy kierowców, ponieważ ograniczenie to nie jest odpowiednie do osiągnięcia tych celów i wykracza poza to, co jest niezbędne do ich osiągnięcia.

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U. 2009, L 300, s. 72).

(2) Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U. 2006, L 102, s. 1).
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad (Bułgaria) w dniu 8 marca 2022 r. – Postępowanie karne przeciwko BK

(Sprawa C-175/22)

(2022/C 191/31)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Spetsializiran nakazatelen sad

Uczestnik postępowania głównego

BK

Pytania prejudycjalne

Czy art. 6 ust. 3 i 4 dyrektywy 2012/13 (1) sprzeciwia się wykładni przepisów krajowych – art. 301 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 287 ust. 1 nakazatelno protsesualen kodeks (kodeksu postępowania karnego) – dokonywanej przez orzecznictwo, zgodnie z którą sąd może w swoim wyroku dokonać innej kwalifikacji prawnej czynu niż w akcie oskarżenia, pod warunkiem że czyn ten nie zostaje zakwalifikowany jako przestępstwo podlegające surowszej karze, z tego powodu, że oskarżony nie został należycie poinformowany przed ogłoszeniem wyroku o nowej, odmiennej kwalifikacji prawnej i nie mógł się przed nią bronić?

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej: Czy art. 47 akapit drugi karty sprzeciwia się temu, by sąd poinformował oskarżonego o tym, że sąd mógłby wydać orzeczenie co do istoty na podstawie odmiennej kwalifikacji prawnej czynu, a ponadto, by dał mu możliwość przygotowania w tym względzie obrony, z uwagi na to, że inicjatywa dotycząca tej odmiennej kwalifikacji prawnej nie wyszła od prokuratora?

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym (Dz.U. 2012, L 142, s. 1).
C 191/13

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 8 lutego 2022 r. – Right to Know CLG/An Taoiseach

(Sprawa C-84/22)

(2022/C 191/17)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court (Irlande)

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Right to Know CLG

Druga strona postępowania: An Taoiseach

Pytania prejudycjalne

1) Czy protokoły z formalnych posiedzeń organu władzy wykonawczej państwa członkowskiego, na których członkowie rządu mają spotykać się i działać jako ciało kolegialne należy zakwalifikować na potrzeby wniosku o udostępnienie informacji dotyczących środowiska w nich zawartych, jako „materiały przeznaczone do wewnętrznego komunikowania się [wewnętrzną komunikację]”, czy też jako „działania [obrady]” organu władzy publicznej w rozumieniu, odpowiednio, art. 4 ust. 1 lit. e) i art. 4 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG (1)?

2) Czy zakres zasady powagi rzeczy osądzonej (w rozumieniu wynikającym z Köbler C-224/01 (2), EU:C:2003:513 i późniejszego orzecznictwa) wykracza poza sentencję wcześniejszego wyroku i obejmuje ponadto ustalenia faktyczne i prawne poczynione w rzeczonym wcześniejszym wyroku? Innymi słowy: czy zakres zasady powagi rzeczy osądzonej jest ograniczony do zakazu ne bis in idem [action estoppel], czy też obejmuje on również powagę okoliczności osądzonej [issue estoppel]?

3) Czy, w toczącym się postępowaniu kontradyktoryjnym w przedmiocie zarzucanej niezgodności z dyrektywą 2003/4/WE, które dotyczy konkretnego wniosku o udzielenie informacji dotyczących środowiska, jeżeli skarżący/wnioskodawca uzyskał uchylenie decyzji, przy czym podniesione zarzuty oparte na prawie Unii zostały częściowo oddalone a częściowo uwzględnione, prawo Unii, a w szczególności zasada skuteczności, ma pierwszeństwo przed krajową zasadą powagi rzeczy osądzonej mającej za podstawę zarzut okoliczności osądzonej [issue estoppel], która zobowiązuje sąd krajowy do uniemożliwienia takiemu skarżącemu/wnioskodawcy – w ramach nowego postępowania zmierzającego do wydania kolejnego orzeczenia w przedmiocie tego samego roszczenia – zaskarżenie tego kolejnego orzeczenia na podstawie zarzutów opartych na prawie Unii, które zostały wcześniej oddalone, lecz w tych okolicznościach nie były przedmiotem odwołania?

4) Czy na odpowiedź na pytanie trzecie ma wpływ na okoliczność, że: (i) do Trybunału nie zwrócono się z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym; (ii) żadna ze stron w postępowaniu przed sądem krajowym nie powołała się na właściwe orzecznictwo Trybunału?

(1) Dz.U. 2003, L 41, s. 26.

(2) Wyrok z dnia 30 września 2003 r. (EU:C:2003:513)
—

Czy normę z art. 55 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (1), zgodnie z którą instytucje właściwe dzielą kwoty świadczenia lub świadczeń lub innych dochodów, które zostały uwzględnione, przez liczbę świadczeń podlegających wspomnianym normom, należy interpretować w ten sposób, że wymaga ona podzielenia dochodów jako takich, które zostały uwzględnione w celu zastosowania zasady zapobiegania zbiegowi praw do świadczeń, przez liczbę rent rodzinnych, których dotyczą przepisy zapobiegające zbiegowi praw do świadczeń?
4)

Jeżeli zastrzeżenia patentowe obejmują zarówno pojedynczą nową cząsteczkę, jak i połączenie tej cząsteczki z istniejącym i znanym lekiem, który może się znajdować w domenie publicznej, lub gdy istnieje szereg takich zastrzeżeń dotyczących produktu złożonego, to czy art. 3 lit. c) rozporządzenia ogranicza wydanie DŚO: a) tylko do pojedynczej cząsteczki, jeżeli jest ona wprowadzana do obrotu jako produkt; b) do pierwszego wprowadzenia do obrotu produktu objętego patentem, niezależnie od tego, czy jest to produkt jednoskładnikowy zawierający lek objęty patentem podstawowym pozostającym w mocy, czy też pierwszy produkt złożony, lub c) do a) lub b), według wyboru uprawnionego z patentu, niezależnie od daty wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu? Jeśli jedna z powyższych możliwości ma zastosowanie, to dlaczego?
2)

Czy, dokonując wykładni art. 4 lit. c) dyrektywy 2004/48, wyrażenie „bezpośredni interes w obronie praw autorskich reprezentowanych podmiotów tych praw” należy interpretować w sposób jednolity we wszystkich państwach członkowskich w odniesieniu do przysługującego organizacji zbiorowego zarządzania w rozumieniu art. 3 lit. a) dyrektywy 2014/26/UE (2) prawa do wniesienia we własnym imieniu powództwa w sprawie naruszenia praw autorskich, jeżeli: (i) chodzi o korzystanie z utworów, w odniesieniu do których organizacja zbiorowego zarządzania, jako podmiot udzielający licencji umownych w rozumieniu Tekijänoikeuslaki (ustawy o prawie autorskim), jest uprawniona do udzielania rozszerzonych licencji zbiorowych umożliwiających licencjobiorcy korzystanie również z utworów takich twórców z danej branży, którzy nie upoważnili organizacji do zarządzania ich prawami; (ii) chodzi o korzystanie z utworów, w odniesieniu do których twórcy upoważnili organizację na podstawie umowy lub pełnomocnictwa do zarządzania ich prawami bez przeniesienia praw autorskich na organizację?
1)

Czy art. 2 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) można interpretować w ten sposób, że upoważnia on administrację publiczną do zorganizowania całkowicie neutralnego środowiska administracyjnego, a tym samym do zakazania noszenia symboli wyrażających przekonania przez wszystkich pracowników, niezależnie od tego, czy mają bezpośredni kontakt z obywatelami?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky (Republika Czeska) w dniu 28 stycznia 2022 r. – YQ/Ředitelství silnic a dálnic ČR

(Sprawa C-57/22)

(2022/C 207/16)

Język postępowania: czeski

Sąd odsyłający

Nejvyšší soud České republiky

Strony w postępowaniu głównym

Wnosząca skargę kasacyjną: YQ

Druga strona postępowania: Ředitelství silnic a dálnic ČR

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym pracownikowi zwolnionemu niezgodnie z prawem, a następnie przywróconemu do pracy zgodnie z prawem krajowym, w następstwie stwierdzenia nieważności jego zwolnienia na mocy orzeczenia sądu, nie przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego za okres od dnia zwolnienia do dnia przywrócenia do pracy z tego względu, że podczas tego okresu ów pracownik nie świadczył rzeczywiście pracy na rzecz pracodawcy, również w przypadku, gdy zgodnie z prawem krajowym zwolnionemu z naruszeniem prawa pracownikowi, który bez zbędnej zwłoki powiadomił pisemnie pracodawcę o gotowości świadczenia pracy na jego rzecz, przysługuje ekwiwalent pieniężny w wysokości średniego wynagrodzenia od dnia, w którym powiadomił pracodawcę o gotowości świadczenia pracy na jego rzecz, do dnia, w którym pracodawca umożliwił mu kontynuowanie świadczenia pracy lub dnia skutecznego rozwiązania stosunku pracy?

(1) Dz.U. 2003, L 299, s. 9; wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 4, s. 381
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 25 lutego 2022 r. – BM, NP/Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca

(Sprawa C-132/22)

(2022/C 207/25)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: BM, NP

Strona przeciwna: Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 45 ust. 1 i 2 TFUE oraz art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 492/2011 (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi takiemu jak przepis art. 1 ust. 655 ustawy nr 205/2017, zgodnie z którym dla celów udziału w postępowaniu dotyczącym wpisania na listy służące późniejszemu zawieraniu umów o nauczanie na czas nieokreślony i czas określony we włoskich instytucjach AFAM bierze się pod uwagę wyłącznie doświadczenie zawodowe zdobyte przez kandydatów w takich instytucjach krajowych, a nie również w instytucjach tego samego szczebla w innych państwach europejskich, zważywszy na szczególny cel rozpatrywanego postępowania, jakim jest zwalczanie zjawiska krajowej sytuacji niepewności zatrudnienia? W przypadku, gdyby Trybunał Sprawiedliwości nie uznał, że włoskie przepisy są sprzeczne in abstracto z ramami prawnymi Unii, czy środki przewidziane we włoskich przepisach można uznać za proporcjonalne in concreto do wspomnianego zamierzonego celu leżącego w interesie ogólnym?

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (Dz.U. 2011, L 141, s. 1).
—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) 2022/110 (1) z dnia 27 stycznia 2022 r. w sprawie ustalenia uprawnień do połowów na rok 2022 mających zastosowanie w Morzu Śródziemnym i Morzu Czarnym w odniesieniu do niektórych stad ryb i grup stad ryb w zakresie, w jakim określa (i) maksymalny dopuszczalny nakład połowowy dla taklowców w przypadku morszczuka europejskiego (Merluccius merluccius) i barweny (Mullus barbatus) na Morzu Alborańskim, Balearach, w północnej Hiszpanii i Zatoce Lwiej (podobszary geograficzne 1–2–5–6–7), wskazany w załączniku III pkt c) oraz (ii) maksymalny limit połowowy bladoczerwonej krewetki głębinowej (Aristeus antennatus) na Morzu Alborańskim, Balearach, w północnej Hiszpanii i Zatoce Lwiej (podobszary geograficzne 1–2–5–6–7), wskazany w załączniku III pkt e);
1)

Czy ogólną regułę interpretacji Nomenklatury Scalonej 2a (1) należy interpretować w ten sposób, że ma ona zastosowanie w stosunku do odrębnych części odbiornika satelitarnego, które to części po ich dopuszczeniu do swobodnego obrotu mają zostać zmontowane w kompletny odbiornik satelitarny i które zostały przetransportowane w jednym kontenerze oraz zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu w tym samym dniu, w tej samej placówce celnej, przez tego samego zgłaszającego w jego własnym imieniu i na jego własny rachunek, na podstawie dwóch odrębnych zgłoszeń o dopuszczeniu do swobodnego obrotu, i które w chwili ich dopuszczenia do swobodnego obrotu są własnością dwóch przedsiębiorstw powiązanych?
1)

a) Czy art. 80 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2001/83 (1) należy interpretować w ten sposób, że wynikający z tego przepisu wymóg jest spełniony nawet wtedy, gdy – tak jak ma to miejsce w postępowaniu głównym – posiadacz pozwolenia na dystrybucję otrzymuje produkty lecznicze od innych podmiotów, które na mocy przepisów krajowych są również upoważnione lub uprawnione do dostarczania produktów leczniczych dla ludności, same jednak nie są posiadaczami takiego pozwolenia lub są zwolnione od obowiązku uzyskiwania takiego pozwolenia na mocy art. 77 ust. 3 tej dyrektywy, a produkty lecznicze otrzymywane są jedynie na niewielką skalę? b) W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 1. a), czy dla celów spełnienia wymogu przewidzianego w art. 80 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2001/83 ma znaczenie, czy dostawa produktów leczniczych otrzymywanych w sposób, taki jak opisany w postępowaniu głównym i w pytaniu 1. a), następuje wyłącznie do podmiotów upoważnionych lub uprawnionych do dostarczania produktów leczniczych dla ludności, czy też do takich, które same są posiadaczami pozwolenia na dystrybucję?
2)

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy istnienie prawa do usunięcia danych lub do ograniczenia przetwarzania skutkuje tym, że przetwarzane dane nie mogą zostać wzięte pod uwagę w postępowaniu sądowym? Czy w każdym razie dotyczy to sytuacji, gdy osoba, której dane dotyczą, sprzeciwia się wykorzystaniu danych w postępowaniu sądowym?
4)

W razie odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: Czy kiełkowanie nasion gryki w roztworze substancji odżywczej zawierającej spermidynę jest procesem produkcji podstawowej w odniesieniu do rośliny, do której nie mają zastosowania przepisy dotyczące żywności, w szczególności rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2283 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie nowej żywności, ponieważ roślina przed dokonaniem zbiorów nie jest jeszcze żywnością [art. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 178/2002 (2)]?
1)

Czy stanowią ograniczenia ilościowe przywozu lub środki o skutku równoważnym w rozumieniu art. 34 TFUE limity ilościowe dotyczące wprowadzenia do swobodnego obrotu wskazane w art. 106 Código dos Impostos Especiais do Consumo (kodeksu podatków akcyzowych, zwanej dalej „CIEC”) w zakresie, w jakim określają, że podmioty gospodarcze mogą dopuścić do obrotu w ciągu ostatniego kwartału każdego roku ilości papierosów, które nie przekraczają średniej miesięcznej ilości papierosów wprowadzonych do swobodnego obrotu w trakcie bezpośrednio poprzedzających 12 miesięcy?
1)

Czy prawo Unii, a w szczególności art. 15 ust. 1 dyrektywy 90/619/EWG (1), art. 31 dyrektywy 92/96/EWG (2) oraz art. 35 ust. 1 dyrektywy 2002/83/WE (3) w związku z art. 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie przepisom krajowym lub orzecznictwu, zgodnie z którym to na ubezpieczającym, po skorzystaniu przezeń z prawa do odstąpienia od umowy, spoczywa ciężar podniesienia okoliczności faktycznych i ciężar dowodu dla celu obliczenia pożytków uzyskanych przez samego ubezpieczyciela? Czy zgodnie z prawem Unii, a w szczególności z zasadą skuteczności, istnieje w przypadku zgodności z prawem takiego rozkładu ciężaru podniesienia okoliczności faktycznych i ciężaru dowodu wymóg, aby ubezpieczającemu w zamian przysługiwały w stosunku do ubezpieczyciela roszczenia o udzielenie informacji lub inne ułatwienia w dochodzeniu jego praw?
1)

Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi i art. 5 ust. 1-3 Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 47 i 51 ust. 1 Karty Praw Podstawowych należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, zgodnie z którymi minister sprawiedliwości państwa członkowskiego może, na podstawie kryteriów, które nie zostały podane do publicznej wiadomości, z jednej strony delegować sędziego do sądu cywilnego wyższej instancji, właściwego do rozpoznawania spraw z zakresu prawa Unii, na czas określony albo na czas nieokreślony, zaś z drugiej strony w każdym czasie, na podstawie decyzji, która nie zawiera uzasadnienia, odwołać sędziego z tego delegowania?
2)

W przypadku udzielenia przez Trybunał odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy ocena indywidualnej sytuacji i osobistych uwarunkowań wnioskodawcy w ramach oceny dokonywanej na podstawie art. 15 lit. c) dyrektywy w sprawie kwalifikowania, w odniesieniu do których to okoliczności i uwarunkowań Trybunał orzekł już, że powinny być brane pod uwagę w ramach takiej oceny, jest bardziej dogłębna niż badanie wymogu indywidualizacji, o którym mowa w wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie N.A. przeciwko Zjednoczonemu Królestwu (2)? Czy w ramach tego samego wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej elementy te mogą być brane pod uwagę zarówno w ramach oceny, czy ma miejsce sytuacja, o której mowa w art. 15 lit. b) dyrektywy w sprawie kwalifikowania, jak i oceny art. 15 lit. c) dyrektywy w sprawie kwalifikowania?
1)

Czy w niniejszej sprawie zachodzi sytuacja „bis in idem” z art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 54 Konwencji Wykonawczej do układu z Schengen, gdyż chodzi o te same czyny zgodnie z zakresem przypisanym temu pojęciu w orzecznictwie europejskim, czy też przeciwnie, oceny takiej powinien dokonać sąd odsyłający, zgodnie z zasadami przedstawionymi w niniejszym postanowieniu, w tym z zasadami konieczności łączenia kar i ustalenia górnego wymiaru kary zgodnie z kryteriami proporcjonalności, jako że chodzi o jedno przestępstwo ciągłe?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen, afdeling Gent (Belgia) w dniu 17 stycznia 2022 r. – VN/Belgische Staat

(Sprawa C-34/22)

(2022/C 213/28)

Język postępowania: nierlandzki

Sąd odsyłający

Rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen, afdeling Gent

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: VN

Strona przeciwna: Belgische Staat

Pytania prejudycjalne

Czy art. 21 ust. 1 pkt 5o WIB 1992 [kodeksu podatków dochodowych z 1992 r.], w brzmieniu nadanym przez art. 170 Wet van 25 april 2014 houdende diverse bepalingen [ustawy z dnia 25 kwietnia 2014 r. zawierającej różne uregulowania], narusza przepisy art. 56 i 63 TFUE oraz art. 36 i 40 Porozumienia EOG, jako, że przedmiotowy przepis co prawda obowiązuje bez rozróżnienia krajowych i zagranicznych usługodawców, to jednak wymaga on nie tylko, aby spełnione były wymogi analogiczne, jak te przewidziane w art. 2 KB/WIB 1992 [królewskiego rozporządzenia wykonawczego do WIB 1992], które są de facto właściwe rynkowi belgijskiemu, ale przede wszystkim, aby takie analogiczne wymogi były ustanowione przez władze publiczne danego państwa członkowskiego EOG, co wykracza poza lokalny nadzór ostrożnościowy i system gwarancji depozytów zgodnie z dyrektywą nr 94/19/WE (1) i tym samym poważnie utrudnia zagranicznym usługodawcom oferowanie ich usług w Belgii?

(1) Dyrektywa 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów, Dz.U. 1994, L 135, s. 5.
1)

Czy sytuacje faktyczne, w którym środki przymusu w postaci rewizji osobistej i zajęcia zostały zastosowane w toku dochodzenia w sprawie o przestępstwo związane z posiadaniem środków odurzających wobec osoby fizycznej, co do której policja przypuszcza, że jest ona w posiadaniu środków odurzających, są objęte zakresem stosowania dyrektywy 2013/48/UE (1) w sprawie prawa dostępu do adwokata w postępowaniu karnym i w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania oraz w sprawie prawa do poinformowania osoby trzeciej o pozbawieniu wolności i prawa do porozumiewania się z osobami trzecimi i organami konsularnymi w czasie pozbawienia wolności oraz dyrektywy 2012/13/UE (2) w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym?
2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2080/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy program pomocy dla działań w zakresie leśnictwa w rolnictwie stoją na przeszkodzie – przy uwzględnieniu przepisów rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich oraz zasad słuszności i proporcjonalności, o których mowa w motywie [dziesiątym] tego rozporządzenia – stosowaniu przepisu prawa krajowego, który w ramach wykonania przepisów rozporządzenia nr 2080/92 przewiduje utratę pomocy i zwrot kwot otrzymanych tytułem pomocy w przypadku stwierdzonej nieprawidłowości w przyznaniu pomocy, jeżeli zalesiony lub ulepszony obszar jest mniejszy o 20 % w porównaniu do obszaru zakwalifikowanego do pomocy, w odniesieniu do którego wypłacono pomoc?
—

jeżeli Trybunał uzna, że stan postępowania na to pozwala, stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2016) 2083 final z dnia 4 kwietnia 2016 r. dotyczącej, w ramach art. 29 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, pozwoleń na dopuszczenie do obrotu dla „Tobramycyny VVB i produktów o innych powiązanych nazwach”, produktów leczniczych stosowanych u ludzi, które zawierają substancję czynną „tobramycynę” (zaskarżona decyzja); w przeciwnym razie przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;