Sprawa C‑579/13

P

i

S

przeciwko

Commissie Sociale Zekerheid Breda

i

College van Burgemeester en Wethouders van de gemeente Amstelveen

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep)

„Odesłanie prejudycjalne — Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi — Dyrektywa 2003/109/WE — Artykuł 5 ust. 2 i art. 11 ust. 1 — Ustawodawstwo krajowe nakładające na obywateli państw trzecich, którzy uzyskali status rezydenta długoterminowego, obowiązek integracji społecznej potwierdzany egzaminem pod rygorem grzywny”

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 czerwca 2015 r.

Kontrole graniczne, azyl i imigracja — Polityka imigracyjna — Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi — Dyrektywa 2003/109 — Przepisy krajowe nakładające na obywateli państw trzecich, którzy uzyskali status rezydenta długoterminowego, obowiązek integracji społecznej potwierdzany egzaminem pod rygorem grzywny — Dopuszczalność — Przesłanka — Badanie przez sąd krajowy

(dyrektywa Rady 2003/109, art. 5 ust. 2, art. 11 ust. 1)

Dyrektywa 2003/109 dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, a w szczególności jej art. 5 ust. 2 i art. 11 ust. 1, nie stoi na przeszkodzie istnieniu przepisów prawa krajowego nakładających na obywateli państw trzecich, którzy posiadają już status rezydenta długoterminowego, obowiązek złożenia egzaminu z integracji społecznej pod rygorem grzywny, pod warunkiem że szczegółowe zasady stosowania tych przepisów krajowych nie stanowią zagrożenia dla realizacji celów wspomnianej dyrektywy, co powinien ustalić sąd odsyłający. Fakt, że status rezydenta długoterminowego został uzyskany przed nałożeniem obowiązku złożenia egzaminu z integracji społecznej lub po jego nałożeniu, nie jest w tym względzie istotny.

W istocie, przyznając państwom członkowskim możliwość uzależnienia uzyskania statusu rezydenta długoterminowego od uprzedniego spełnienia pewnych warunków dotyczących integracji, zgodnie z ich prawem krajowym, art. 5 ust. 2 dyrektywy 2003/109 nie nakazuje ani nie zakazuje państwom członkowskim wymagania od obywateli państw trzecich, aby po uzyskaniu statusu rezydenta długoterminowego spełnili oni obowiązek integracji.

Co więcej, ponieważ pod względem użyteczności środków integracji, takich jak uzyskanie wiedzy zarówno o języku, jak i o społeczeństwie danego państwa, sytuacja obywateli państw trzecich nie jest porównywalna do sytuacji obywateli danego państwa członkowskiego, fakt, że obowiązek integracji społecznej nie został nałożony na obywateli danego państwa członkowskiego, nie narusza prawa obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi do równego traktowania z obywatelami państwa członkowskiego, zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/109.

(por. pkt 35, 38, 42, 43, 56; sentencja)

Sprawa C‑579/13

P

i

S

przeciwko

Commissie Sociale Zekerheid Breda

i

College van Burgemeester en Wethouders van de gemeente Amstelveen

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep)

„Odesłanie prejudycjalne — Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi — Dyrektywa 2003/109/WE — Artykuł 5 ust. 2 i art. 11 ust. 1 — Ustawodawstwo krajowe nakładające na obywateli państw trzecich, którzy uzyskali status rezydenta długoterminowego, obowiązek integracji społecznej potwierdzany egzaminem pod rygorem grzywny”

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 czerwca 2015 r.

Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Polityka imigracyjna – Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi – Dyrektywa 2003/109 – Przepisy krajowe nakładające na obywateli państw trzecich, którzy uzyskali status rezydenta długoterminowego, obowiązek integracji społecznej potwierdzany egzaminem pod rygorem grzywny – Dopuszczalność – Przesłanka – Badanie przez sąd krajowy

(dyrektywa Rady 2003/109, art. 5 ust. 2, art. 11 ust. 1)

Dyrektywa 2003/109 dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, a w szczególności jej art. 5 ust. 2 i art. 11 ust. 1, nie stoi na przeszkodzie istnieniu przepisów prawa krajowego nakładających na obywateli państw trzecich, którzy posiadają już status rezydenta długoterminowego, obowiązek złożenia egzaminu z integracji społecznej pod rygorem grzywny, pod warunkiem że szczegółowe zasady stosowania tych przepisów krajowych nie stanowią zagrożenia dla realizacji celów wspomnianej dyrektywy, co powinien ustalić sąd odsyłający. Fakt, że status rezydenta długoterminowego został uzyskany przed nałożeniem obowiązku złożenia egzaminu z integracji społecznej lub po jego nałożeniu, nie jest w tym względzie istotny.

W istocie, przyznając państwom członkowskim możliwość uzależnienia uzyskania statusu rezydenta długoterminowego od uprzedniego spełnienia pewnych warunków dotyczących integracji, zgodnie z ich prawem krajowym, art. 5 ust. 2 dyrektywy 2003/109 nie nakazuje ani nie zakazuje państwom członkowskim wymagania od obywateli państw trzecich, aby po uzyskaniu statusu rezydenta długoterminowego spełnili oni obowiązek integracji.

Co więcej, ponieważ pod względem użyteczności środków integracji, takich jak uzyskanie wiedzy zarówno o języku, jak i o społeczeństwie danego państwa, sytuacja obywateli państw trzecich nie jest porównywalna do sytuacji obywateli danego państwa członkowskiego, fakt, że obowiązek integracji społecznej nie został nałożony na obywateli danego państwa członkowskiego, nie narusza prawa obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi do równego traktowania z obywatelami państwa członkowskiego, zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/109.

(por. pkt 35, 38, 42, 43, 56; sentencja)