Sprawa C‑651/16

DW

przeciwko

Valsts sociālās apdrošināšanas aģentūra

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa)

Odesłanie prejudycjalne – Zabezpieczenie społeczne – Zasiłek macierzyński – Obliczanie wysokości na podstawie dochodów ubezpieczonego uzyskanych w dwunastomiesięcznym okresie odniesienia – Osoba świadcząca podczas tego okresu służbę w jednej z instytucji Unii Europejskiej – Przepisy krajowe przewidujące ustalanie rozpatrywanej kwoty na 70% średniej podstawy składki ubezpieczeniowej – Ograniczenie swobodnego przepływu pracowników – Zasada lojalnej współpracy

Streszczenie – wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 marca 2018 r.

Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Równość traktowania – Uregulowanie krajowe dotyczące przyznawania zasiłku macierzyńskiego – Obliczanie kwoty – Zrównanie okresu pracy na rzecz instytucji Unii z okresem niewykonywania pracy z zastosowaniem średniej podstawy składkowej ustalonej w tym państwie członkowskim – Znaczące obniżenie kwoty zasiłku macierzyńskiego ze względu na wykonywanie działalności zawodowej poza tym państwem członkowskim – Niedopuszczalność

(art. 45 TFUE)

Wykładni art. 45 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi państwa członkowskiego, takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który w celu ustalenia średniej podstawy składki na ubezpieczenie służącej do obliczenia wysokości zasiłku macierzyńskiego traktuje miesiące okresu odniesienia, w których dana osoba pracowała na rzecz instytucji Unii i w których nie była ubezpieczona w systemie zabezpieczenia społecznego tego państwa członkowskiego, jak okres niewykonywania pracy i stosuje do nich średnią podstawę składkową ustaloną w tym państwie członkowskim, co skutkuje znaczącym obniżeniem wysokości zasiłku macierzyńskiego przyznanego tej osobie w stosunku do kwoty, o jaką mogłaby się ona ubiegać, gdyby wykonywała działalność zawodową wyłącznie w tym państwie członkowskim.

W tym względzie należy zauważyć, że chociaż obowiązujące ustawodawstwo krajowe nie uzależnia przyznania prawa do zasiłku macierzyńskiego jako takiego od ubezpieczenia w okresie odniesienia w krajowym systemie zabezpieczenia społecznego, pozostaje faktem, że zastosowanie metod obliczania rozpatrywanego zasiłku prowadzi do podobnego rezultatu, ponieważ kwota świadczenia przyznanego pracownikowi, który odbywał służbę w instytucji Unii, jest znacznie niższa niż ta, o którą mógłby się ubiegać, gdyby świadczył pracę na terytorium danego państwa członkowskiego i uiszczał składki do jego systemu zabezpieczenia społecznego.

Wynika z tego, że przepisy krajowe, takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, mogą utrudniać wykonywanie działalności zawodowej poza rozpatrywanym państwem członkowskim, a w konsekwencji zniechęcać do tego, bez względu na to, czy działalność jest wykonywana w innym państwie członkowskim, w ramach instytucji Unii, czy też w innej organizacji międzynarodowej, ponieważ podejmując takie zatrudnienie, pracownik, który wcześniej lub później był ubezpieczony w systemie zabezpieczenia społecznego rozpatrywanego państwa członkowskiego ma prawo w ramach tego systemu do znacznie niższego świadczenia od świadczenia, do którego byłby uprawniony, gdyby nie skorzystał z prawa do swobodnego przemieszczania się.

(zob. pkt 25, 27, 38; sentencja)