WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(druga izba)

z dnia 30 stycznia 2014 r.

Sprawa F‑151/12

Jakob Ohrgaard

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Wynagrodzenie – Dodatek zagraniczny – Warunek miejsca zamieszkania ustanowiony w art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego – Praca świadczona na rzecz organizacji międzynarodowej – Pojęcie – Pięciomiesięczna praktyka w Komisji – Wyłączenie

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której J. Ohrgaard żąda stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 6 marca 2012 r. w sprawie przyznania mu dodatku zagranicznego oraz, jeśli zajdzie taka potrzeba, stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 31 sierpnia 2012 r. oddalającej jego zażalenie.

Orzeczenie: Stwierdza się nieważności odmownej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 6 marca 2012 r. w sprawie przyznania J. Ohrgaardowi dodatku zagranicznego, w brzmieniu zmienionym decyzją z dnia 31 sierpnia 2012 r. oddalającą zażalenie. Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez J. Ohrgaarda.

Streszczenie

1. Skargi urzędników – Akt niekorzystny – Skarga na decyzję oddalającą zażalenie – Decyzja podjęta po ponownym rozpatrzeniu decyzji wcześniejszej – Dopuszczalność

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

2. Urzędnicy – Wynagrodzenie – Dodatek zagraniczny – Warunki przyznania – Praca wykonywana dla innego państwa lub organizacji międzynarodowej – Pojęcie – Odbycie praktyki w instytucji – Wyłączenie

[regulamin pracowniczy, załącznik VII, art. 4 ust. 1 lit. a), b)]

1. W sytuacji gdy w decyzji oddalającej zażalenie ponownie zbadano sytuację skarżącego w świetle nowych okoliczności prawnych i faktycznych lub gdy decyzja taka zmienia albo uzupełnia decyzję wydaną pierwotnie, to decyzja oddalająca zażalenie stanowi akt podlegający kontroli sądu, który uwzględnia ją przy ocenie zgodności kwestionowanego aktu z prawem, a nawet uznaje za akt niekorzystny zastępujący kwestionowany akt.

(zob. pkt 13, 16)

Odesłanie:

Sąd Unii Europejskiej: sprawa T‑377/08 P Komisja przeciwko Birkhoffowi, 9 grudnia 2009 r., pkt 55; sprawa T‑325/09 P Adjemian i in. przeciwko Komisji, 21 września 2011 r., pkt 32

2. W kontekście ustalania istnienia prawa urzędnika do dodatku zagranicznego z brzmienia przepisów art. 4 ust. 1 lit. a) i b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego wynika, że dla celów neutralizacji okresów odniesienia odpowiednio w państwie, na którego terytorium znajduje się miejsce zatrudnienia urzędnika lub pracownika lub poza tym terytorium, prawodawca ustanowił różnicę w zależności od tego, czy miejsce zamieszkania jest uzasadnione sytuacjami wynikającymi z wykonywania służby na rzecz innego państwa lub organizacji międzynarodowej lub świadczeniem pracy w służbie państwa lub organizacji międzynarodowej.

Nie można uznać, by praktyka w Komisji, pomyślana jako okres specjalizacji mający uzupełniać wykształcenie zdobyte w szkole wyższej albo umiejętności konieczne do wykonywania pracy, wchodziła w zakres pojęcia świadczenia pracy, ponieważ pojęcie to wymaga, by dana działalność przyczyniała się zasadniczo do realizacji celów danego państwa czy organizacji międzynarodowej. Takiego wniosku, biorąc pod uwagę główny cel praktyk odbywanych w Komisji, nie może podważać okoliczność, że niektórzy praktykanci otrzymują, w zależności od możliwości budżetowych czy swej sytuacji rodzinnej, stypendium, a nawet, jeśli chodzi o zatrudnienie w sektorze publicznym czy prywatnym, że pobierają wynagrodzenie.

Ponadto prawdą jest, że rozwiązanie to różni się od rozwiązania z art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego dotyczącego urzędników, którzy nigdy nie posiadali obywatelstwa państwa miejsca zatrudnienia i że rozwiązanie to prowadzi do odmiennego traktowania, które w szerokim zakresie uzasadnione jest obywatelstwem zainteresowanego.

Niemniej jednak uzasadnieniem dla tego odmiennego traktowania jest, po pierwsze, różnica w samym brzmieniu art. 4 ust. 1 lit. a) i b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego, a po drugie, różnica w długości okresu odniesienia, który jest znacznie dłuższy w odniesieniu do urzędników, którzy posiadali obywatelstwo państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia.

(zob. pkt 40, 43–45, 47, 49)