ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuły 43 WE i 49 WE, zasady równości i niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową oraz wynikający z nich obowiązek przejrzystości nie sprzeciwiają się temu, by organ publiczny udzielił, bez przeprowadzenia przetargu, koncesji na świadczenie usług publicznych międzygminnej spółdzielni, której wszystkimi członkami są organy publiczne, jeśli te organy publiczne sprawują nad tą spółdzielnią kontrolę analogiczną do sprawowanej nad własnymi służbami i o ile spółdzielnia ta wykonuje zasadniczą część swej działalności wraz z tymi organami publicznymi.

W przypadku gdy w celu przekazania zarządzania świadczeniem usług publicznych organ publiczny zostaje członkiem spółdzielni międzygminnej, której wszyscy członkowie są organami publicznymi, aby kontrola nad spółdzielnią sprawowana przez organy będące jej członkami została uznana za analogiczną do kontroli sprawowanej nad ich własnymi służbami, może ona być sprawowana łącznie przez te organy, podejmujące decyzje, w danym przypadku, większością głosów.

W istocie kontrola taka musi być analogiczna do kontroli sprawowanej przez tę instytucję nad jej własnymi służbami, nie zaś identyczna z nią we wszystkich aspektach. Istotne jest, by kontrola nad koncesjonariuszem była skuteczna, lecz nie jest niezbędne, by była indywidualna.

W przypadku gdy szereg organów publicznych dokonuje wyboru wykonania swoich misji świadczenia usług publicznych przy pomocy wspólnego koncesjonariusza, jest zazwyczaj wykluczone, by jeden z tych organów, o ile nie posiada większościowego udziału w przedsiębiorstwie koncesjonariusza, sam wykonywał decydującą kontrolę nad decyzjami tego ostatniego. Wymóg, by kontrola sprawowana przez organ publiczny w podobnym przypadku była indywidualna, prowadziłby do konieczności przeprowadzenia postępowania przetargowego w większości przypadków, w których organy publiczne zamierzają przystąpić do grupy składającej się z innych organów publicznych, takiej jak spółdzielnia międzygminna.

Rezultat taki nie byłby zgodny z systemem przepisów wspólnotowych w zakresie zamówień publicznych i koncesji. Władza publiczna ma bowiem możność wypełniania ciążących na niej w interesie publicznym zadań własnymi środkami o charakterze administracyjnym, technicznym lub innym, bez potrzeby zwracania się do jednostek zewnętrznych nienależących do jej służb. Ta możliwość zastosowania własnych środków przez organy publiczne w celu realizacji ich misji świadczenia usług publicznych może być wykonywana we współpracy z innymi organami publicznymi.

W związku z tym w przypadku gdy szereg organów publicznych jest właścicielami koncesjonariusza, któremu powierzają realizację swoich misji świadczenia usług publicznych, kontrola sprawowana przez te organy publiczne nad koncesjonariuszem może być sprawowana przez nie łącznie. Jako że chodzi o organ kolegialny, procedura stosowana przy podejmowaniu decyzji, w szczególności podejmowanie decyzji większością głosów, nie ma znaczenia.

(por. pkt 46–51, 54; pkt 3 sentencji)
Arkusze wyprodukowane z mąki ryżowej, soli i wody, które zostały wysuszone, ale nie zostały poddane obróbce termicznej, są objęte podpozycją 19059020 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniem nr 1624/97.

W tym względzie po pierwsze odniesienie do papieru ryżowego („rice paper”) lub do produktów „wysuszonych” jest wyraźnie zawarte w brzmieniu wielu wersji językowych podpozycji 19059020 Nomenklatury Scalonej, podczas gdy pozycja 1901 ma jedynie charakter dopełniający, odnosząc się wyłącznie do towarów gdzie indziej niewymienionych i niewłączonych w ramach Nomenklatury Scalonej. Ponadto jak wynika to z analizy licznych wersji językowych Nomenklatury Scalonej i w świetle not wyjaśniających Komisji odsyłających do not wyjaśniających Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, poddanie pieczeniu nie jest charakterystyką konieczną dla zaklasyfikowania towaru do podpozycji 19059020.

Ze wszystkich tych elementów wynika zresztą, że ważność rozporządzenia nr 1196/97 dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej nie jest naruszona.

(por. pkt 47–53; pkt 1, 2 sentencji)
Sprawa C-1/07

Postępowanie karne

przeciwko

Frankowi Weberowi

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Siegen)

„Dyrektywa 91/439/EWG — Wzajemne uznawanie praw jazdy — Tymczasowe zawieszenie prawa jazdy — Cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami — Ważność drugiego prawa jazdy uzyskanego w innym państwie członkowskim w okresie obowiązywania tymczasowego zawieszenia”

Opinia rzecznika generalnego Y. Bota przedstawiona w dniu 17 lipca 2008 r. I ‐ 8573

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 listopada 2008 r. I ‐ 8583

Streszczenie wyroku

Transport – Transport drogowy – Prawa jazdy – Dyrektywa 91/439

(dyrektywa Rady 91/439, zmieniona rozporządzeniem nr 1882/2003, art. 1 ust. 2, art. 8 ust. 2, 4)

Artykuł 1 ust. 2 i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/439 w sprawie praw jazdy, zmienionej rozporządzeniem nr 1882/2003, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, aby państwo członkowskie odmówiło na swym terytorium uznania uprawnienia do kierowania pojazdami wynikającego z prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie osobie, wobec której na terytorium pierwszego państwa członkowskiego zastosowano środek polegający na cofnięciu uprawnienia do kierowania, mimo że został on zarządzony po wydaniu tego prawa jazdy, jeżeli to ostatnie prawo jazdy zostało uzyskane w okresie obowiązywania środka polegającego na zawieszeniu prawa jazdy wydanego w pierwszym państwie członkowskim i zarówno ten środek, jak i to cofnięcie są uzasadnione przyczynami istniejącymi w dniu wydania drugiego prawa jazdy.

(por. pkt 41; sentencja)
Nakładając na publicznych operatorów sieci łączności ogólny obowiązek negocjowania umów o dostępie telekomunikacyjnym, państwo członkowskie nie dokonuje prawidłowo transpozycji art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/19 w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń, który dotyczy obowiązku negocjowania wzajemnych połączeń, i w związku z tym uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

Istotnie art. 4 ust. 1 zdanie drugie wspomnianej dyrektywy zezwala operatorom na zapewnienie dostępu i wzajemnych połączeń innym przedsiębiorstwom na zasadach i warunkach zgodnych z wymogami nałożonymi przez krajowy organ regulacyjny. Należą do nich wymogi, które organ ten może, na mocy art. 8 ust. 2 tej dyrektywy, nałożyć po przeprowadzeniu przeglądu rynku na operatora wskazanego jako posiadający znaczącą pozycję na danym rynku. W tym względzie z analizy łącznej art. 8 i art. 12 ust. 1 lit. b) omawianej dyrektywy wynika, że obowiązek negocjowania w dobrej wierze umowy z przedsiębiorstwami może zostać nałożony przez krajowy organ regulacyjny na operatorów posiadających znaczącą pozycję na rynku, po uprzednim jego przeglądzie. Tymczasem ustawodawstwo krajowe nie stanowi odzwierciedlenia dualizmu systemów w zależności od pozycji rynkowej przedsiębiorstwa, lecz prowadzi do równego traktowania wszystkich operatorów, nie dając krajowemu organowi regulacyjnemu możliwości brania pod uwagę, przed interwencją lub w toku analizy wniosku przedsiębiorstwa ubiegającego się o dostęp do sieci telekomunikacyjnej, konkretnych sytuacji. Konsekwencją przewidzianego przez ustawodawstwo krajowe obowiązku negocjowania w dobrej wierze umów o dostępie telekomunikacyjnym jest bowiem nakładanie tego obowiązku bez uprzedniego przeprowadzenia oceny stopnia rzeczywistej konkurencji na danym rynku. Ustawodawstwo krajowe nie pozwala również na zniesienie lub zmianę wspomnianego obowiązku w przypadku nasilenia się konkurencji na tym rynku.

Ponadto zgodnie z motywem dziewiętnastym wspomnianej dyrektywy krajowe organy regulacyjne powinny, dbając o wzrost konkurencji, zrównoważyć prawa właściciela infrastruktury do jej eksploatowania dla własnych korzyści z prawami innych usługodawców do dostępu do zasobów niezbędnych dla zapewnienia konkurencyjnych usług.

Poza tym, zgodnie z art. 12 ust. 2 dyrektywy 2002/19, interwencje krajowego organu regulacyjnego mogą nastąpić wyłącznie z uwzględnieniem kryteriów wymienionych w tym przepisie, do których należą konieczność zapewnienia długoterminowej konkurencji, i wymagają analizy proporcjonalności obowiązków, które ten organ zamierza nałożyć w odniesieniu do dostępu do specyficznych urządzeń sieciowych i ich użytkowania względem celów określonych w art. 8 dyrektywy 2002/21 w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej. Natomiast ustawodawstwo krajowe, które nie przewiduje interwencji krajowego organu regulacyjnego na etapie poprzedzającym nałożenie obowiązku negocjowania umów o dostępie telekomunikacyjnym, nie pozwala na dokonanie oceny sytuacji zgodnie z kryteriami wymienionymi w art. 12 ust. 2.

(por. pkt 37–44, 49; pkt 1 sentencji)
Sprawa C-203/07 P

Republika Grecka

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

„Odwołanie — Projekt utworzenia wspólnego przedstawicielstwa dyplomatycznego w Abudży (Nigeria) — Windykacja kwot dłużnych od Republiki Greckiej — Potrącenie z kwoty podlegającej przekazaniu przez Komisję w ramach regionalnego programu operacyjnego Grecja kontynentalna”

Opinia rzecznika generalnego J. Mazáka przedstawiona w dniu 8 maja 2008 r. I ‐ 8163

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 listopada 2008 r. I ‐ 8191

Streszczenie wyroku

Odwołanie – Zarzuty – Zarzuty prowadzące do analizy zakresu aktów prawnych, które nie mogą być przedmiotem skargi do Sądu – Dopuszczalność

(statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58)

Artykuł 58 statutu Trybunału Sprawiedliwości, zgodnie z którym podstawę odwołania do Trybunału może stanowić brak właściwości Sądu, naruszenie procedury w postępowaniu przed Sądem wpływające niekorzystnie na interesy wnoszącego odwołanie oraz naruszenie prawa wspólnotowego przez Sąd, nie stoi na przeszkodzie temu, by zarzuty podnoszone dla potrzeb uzasadnienia wniosku o uchylenie wyroku Sądu, prowadziły do analizy zakresu aktów prawnych, które same w sobie nie mogą być przedmiotem skargi do Sądu.

(por. pkt 40)
W sensie dosłownym wyrażenie „państwa trzecie” użyte w art. 181a WE, dotyczącym współpracy gospodarczej, finansowej i technicznej z krajami trzecimi, jest wystarczająco szerokie, by objąć zarówno kraje rozwijające się, jak i inne kraje trzecie. Niemniej nie można na tej podstawie wnioskować — pod groźbą zawężenia zakresu stosowania art. 179 WE związanego z tytułem XX traktatu WE, dotyczącym współpracy na rzecz rozwoju — że każde działanie współpracy gospodarczej, finansowej i technicznej z krajami rozwijającymi się w rozumieniu art. 177 WE może być podejmowane na wyłącznej podstawie art. 181a WE. Mianowicie, chociaż jedynie art. 181a WE mówi w sposób wyraźny o „współpracy gospodarczej, finansowej i technicznej”, podczas gdy art. 179 WE odnosi się w sposób ogólny jedynie do „środków”, to jednak współpraca taka nadal może stanowić w zależności od jej szczegółowych zasad typową formę współpracy na rzecz rozwoju.

Ponadto art. 181a WE zaczyna się od sformułowania „[b]ez uszczerbku dla innych postanowień niniejszego traktatu, w szczególności postanowień tytułu XX”. Sformułowanie to wyraża ideę, że tytuł XX jest szczególny dla współpracy na rzecz rozwoju.

Prawdą jest, że art. 179 WE zaczyna się również od słów „[z] zastrzeżeniem innych postanowień niniejszego traktatu”. Należy jednak zauważyć z jednej strony, że art. 179 WE został sformułowany w czasie, kiedy nie było jeszcze art. 181a WE. Z drugiej strony, zastrzeżenie zawarte w art. 179 WE jest mniej szczególne niż zastrzeżenie zapisane w art. 181a WE, które mówi wyraźnie o tytule XX traktatu. W tych warunkach zastrzeżenie zapisane w art. 181a WE ma pierwszeństwo zastosowania przed art. 179 WE.

W konsekwencji, ponieważ art. 181a WE stosuje się bez uszczerbku dla tytułu XX traktatu WE, nie może służyć on za podstawę prawną środków realizujących określone w art. 177 WE cele współpracy na rzecz rozwoju w rozumieniu tegoż tytułu XX.

(por. pkt 39–45, 47)
Artykuł 82 WE należy interpretować w ten sposób, że organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi zajmująca pozycję dominującą na znacznej części wspólnego rynku nie nadużywa tej pozycji, jeżeli stosuje wobec prywatnych stacji telewizyjnych — z tytułu wynagrodzenia należnego za emisję telewizyjną utworów muzycznych chronionych prawem autorskim — model ustalania opłat, zgodnie z którym wysokość tych opłat odpowiada części przychodów tych stacji, pod warunkiem że ta część jest ogólnie proporcjonalna do ilości utworów muzycznych chronionych prawem autorskim rzeczywiście lub potencjalnie emitowanych w telewizji, chyba że inna metoda pozwala na identyfikację i bardziej precyzyjny pomiar wykorzystania tych utworów, jak i oglądalności, nie prowadząc jednak do nieproporcjonalnego zwiększenia kosztów zarządzania umowami i nadzoru nad korzystaniem ze wspomnianych utworów.

(por. pkt 41; pkt 1 sentencji)
Sprawa C-297/07

Postępowanie karne

przeciwko

Klausowi Bourquainowi

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Regensburg)

„Konwencja wykonawcza do układu z Schengen — Artykuł 54 — Zasada „ne bis in idem” — Zakres stosowania — Wyrok skazujący wydany zaocznie w odniesieniu do tego samego czynu — Pojęcie „procesu zakończonego wydaniem prawomocnego wyroku” — Przepisy proceduralne prawa krajowego — Pojęcie „kary, która nie może być już wykonana””

Opinia rzecznika generalnego D. Ruiza-Jaraba Colomera przedstawiona w dniu 8 kwietnia 2008 r. I ‐ 9428

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. I ‐ 9446

Streszczenie wyroku

Unia Europejska – Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych – Protokół włączający dorobek Schengen – Konwencja wykonawcza do układu z Schengen – Zasada ne bis in idem

Unia Europejska – Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych – Protokół włączający dorobek Schengen – Konwencja wykonawcza do układu z Schengen – Zasada ne bis in idem

Unia Europejska – Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych – Protokół włączający dorobek Schengen – Konwencja wykonawcza do układu z Schengen – Zasada ne bis in idem

Ponieważ art. 54 konwencji wykonawczej do układu z Schengen (KWUS), nie przewiduje, by osoba, o którą chodzi, koniecznie musiała być sądzona na terytorium umawiających się stron, oraz ma na celu ochronę przed dalszym ściganiem za ten sam czyn osoby, której proces zakończył się prawomocnym wyrokiem, przepis ten nie może być interpretowany w taki sposób, że art. 54–58 KWUS nigdy nie znajdują zastosowania do osób, które zostały osądzone przez umawiającą się stronę wykonującą swoje kompetencje jurysdykcyjne poza terytorium objętym zakresem tej konwencji. (por. pkt 30)

Artykuł 54 konwencji wykonawczej do układu z Schengen (KWUS), znajdujący zastosowanie do wyroków zaocznych wydanych w zgodzie z przepisami krajowymi umawiającego się państwa oraz do wyroków wydanych w zwykłym trybie, zakłada w sposób nieunikniony, że pomiędzy umawiającymi się państwami istnieje wzajemne zaufanie co do systemów sądownictwa karnego i że każde ze wspomnianych państw akceptuje stosowanie prawa karnego obowiązującego w innych umawiających się państwach, nawet gdy zastosowanie własnego prawa krajowego prowadziłoby do innego rozwiązania. W istocie z samego brzmienia tego artykułu wynika, że wyroki zaoczne nie są wyłączone z zakresu jego zastosowania; wstępną przesłanką stosowania tego przepisu jest bowiem to, by wydany został prawomocny wyrok na terytorium umawiającej się strony. Tymczasem okoliczność, że postępowanie w trybie zaocznym na mocy prawa krajowego mającego zastosowanie do danej sprawy wymagało ponownego wszczęcia postępowania w razie ujęcia danej osoby w trakcie biegu okresu przedawnienia, nie wyklucza sama w sobie uznania wyroku skazującego wydanego w trybie zaocznym za wyrok prawomocny w rozumieniu wspomnianego art. 54 KWUS. (por. pkt 35, 37, 40)
Z tak rozumianego pojęcia rzeczywistego używania znaku towarowego wynika, że uprawniony z tego znaku winien go używać na rynku chronionych tym znakiem towarów lub usług, a nie jedynie w zakresie wewnętrznych potrzeb danego przedsiębiorstwa. Ochrona znaku towarowego i skutki, na które w wyniku jego rejestracji można powoływać się względem osób trzecich, nie mogą trwać, jeżeli znak towarowy utracił podstawę do występowania w obrocie, jaką jest wykreowanie lub zachowanie rynku zbytu dla towarów lub usług opatrzonych oznaczeniem tworzącym ten znak względem towarów lub usług pochodzących z innych przedsiębiorstw.

Pod pojęciem rzeczywistego używania w rozumieniu art. 12 ust. 1 dyrektywy należy rozumieć używanie, które nie ma charakteru symbolicznego, nastawionego wyłącznie na utrzymanie prawa ochronnego na znak towarowy. Musi to być zatem używanie faktyczne, zgodne z podstawową funkcją znaku towarowego, jaką jest zagwarantowanie konsumentowi czy końcowemu odbiorcy, że towar lub usługa oznaczone danym znakiem towarowym pochodzą z określonego przedsiębiorstwa, poprzez umożliwienie mu — bez ryzyka wprowadzenia w błąd — odróżnienie tego towaru lub usługi od towarów i usług mających inne pochodzenie handlowe.

Artykuł 12 ust. 1 pierwszej dyrektywy 89/104 mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że znak towarowy jest rzeczywiście używany wówczas, gdy stowarzyszenie niemające celu zarobkowego używa go w relacjach z klientami, w celu zapowiedzi organizowanych uroczystości, na papierze firmowym i materiałach reklamowych oraz gdy jego członkowie umieszczają go na odznakach, które noszą podczas zbiórki i rozdzielania darów.

Okoliczność, że stowarzyszenie charytatywne nie działa w celu zarobkowym, nie wyklucza, iż może ono mieć za cel wykreowanie, a następnie zachowanie rynku zbytu dla swoich towarów i usług. Ponadto istnieją odpłatne usługi dobroczynne. W istocie w nowoczesnym społeczeństwie pojawiły się różne rodzaje stowarzyszeń niemających celu zarobkowego, które na pierwszy rzut oka świadczą swe usługi nieodpłatnie, a tak naprawdę są finansowane z dotacji lub otrzymują zapłatę w różnej postaci.

(por. pkt 17, 18, 24)
1)

Wymagając, aby przy pierwszej rejestracji w Austrii pojazdy zarejestrowane uprzednio w innych państwach członkowskich, które ze względu na swój wiek nie przeszły homologacji WE, spełniały bardziej surowe normy w zakresie maksymalnych wartości dotyczących emisji zanieczyszczeń i poziomu hałasu niż wymogi, jakie musiały uprzednio spełniać, w szczególności niż wymogi określone w dyrektywach Rady: 93/59/EWG z dnia 28 czerwca 1993 r. zmieniającej dyrektywę 70/220/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez emisje z pojazdów silnikowych i 92/97/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. zmieniającej dyrektywę 70/157/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych, podczas gdy dopuszczone już do ruchu w Austrii pojazdy o tej samej charakterystyce nie podlegają temu wymogowi przy ich ponownej rejestracji w tym państwie członkowskim, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 WE.
Artykuł 17 ust. 6 akapit drugi szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu przez państwo członkowskie, po wejściu w życie szóstej dyrektywy, wyłączenia prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej obciążającego wydatki związane z posiłkami wydawanymi nieodpłatnie przez stołówki należące do przedsiębiorstw partnerom handlowym oraz pracownikom w czasie spotkań służbowych, jeżeli w chwili wejścia w życie szóstej dyrektywy wyłączenie to nie było rzeczywiście stosowane w odniesieniu do wskazanych wydatków ze względu na praktykę administracyjną polegającą na opodatkowaniu świadczeń dokonywanych przez stołówki w oparciu o wysokość ceny wytworzenia obliczonej na podstawie kosztów produkcji, to znaczy ceny składników i kosztów wynagrodzenia związanych z przygotowaniem i sprzedażą żywności i napojów oraz kosztów zarządzania stołówką, przy jednoczesnym przyznaniu prawa do pełnego odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej.

Artykuł 6 ust. 2 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, który zrównuje, w celu opodatkowania podatkiem od wartości dodanej określone transakcje, z tytułu których podatnik nie otrzymuje żadnego rzeczywistego świadczenia wzajemnego, ze świadczeniem usług dokonywanym odpłatnie, należy interpretować w ten sposób, że przepis ten, po pierwsze, nie dotyczy nieodpłatnego wydawania posiłków w stołówkach należących do przedsiębiorstw partnerom handlowym w związku ze spotkaniami odbywającymi się w lokalach owych przedsiębiorstw, jeżeli z obiektywnych okoliczności wynika — co winien zbadać sąd krajowy — że posiłki te wydawane są w celach ściśle związanych z działalnością gospodarczą. Po drugie, przepis ten co do zasady dotyczy nieodpłatnego wydawania posiłków przez przedsiębiorstwo swym pracownikom w lokalach tego przedsiębiorstwa, chyba że — co również winien zbadać sąd krajowy — potrzeby przedsiębiorstwa, jak na przykład potrzeba zapewnienia sprawnego i nieprzerwanego przebiegu spotkań służbowych, wymagają od pracodawcy zapewnienia takich posiłków. W tym względzie o ile wydawanie posiłków pracownikom ma co do zasady na celu zaspokojenie potrzeb prywatnych i należy do sfery wyboru pracownika, w której pracodawca nie interweniuje, to w niektórych szczególnych okolicznościach zapewnianie posiłków swym pracownikom nie służy zaspokajaniu prywatnych potrzeb tych ostatnich i nie jest dokonywane w celach innych niż związane z działalnością przedsiębiorstwa. Osobista korzyść, jaka wynika z tego dla pracowników, wydaje się mieć w tym przypadku jedynie charakter uboczny względem potrzeb przedsiębiorstwa.

(por. pkt 57, 62, 65; pkt 2 sentencji)
1)

Obejmując rok 2002, na mocy art. 2 ust. 44 legge n. 350, disposizioni per la formazione del bilancio annuale e pluriennale dello Stato (legge finanziaria 2004) [ustawy nr 350 o zasadach opracowywania rocznego i wieloletniego budżetu państwa (ustawy budżetowej na rok 2004)] z dnia 24 grudnia 2003 r., abolicją podatkową przewidzianą w art. 8 i 9 legge n. 289, disposizioni per la formazione del bilancio annuale e pluriennale dello Stato (legge finanziaria 2003) [ustawy nr 289 o zasadach opracowywania rocznego i wieloletniego budżetu państwa (ustawy budżetowej na rok 2003)] z dnia 27 grudnia 2002 r., oraz przewidując w konsekwencji zrzeczenie się w sposób ogólny i bez żadnego rozróżnienia prawa do kontroli czynności podlegających opodatkowaniu dokonanych w okresie podatkowym obejmującym rok 2002, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 ust. 1 lit. a), c) i d) oraz art. 193–273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, które z dniem 1 stycznia 2007 r. zastąpiły art. 2 i 22 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, oraz zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 10 WE.