ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

Zarzut pierwszy dotyczy błędnej oceny informacji dostarczonych przez skarżące oraz niezbadania z wymaganą starannością okoliczności opisanych w skardze do Komisji złożonej przez skarżące w dniu 21 czerwca 2020 r. w sprawie udzielenia litewskiemu nadawcy świadczącemu usługę publiczną – VšĮ „Lietuvos nacionalinis radijas ir televizija” niezgodnej z prawem pomocy państwa, co doprowadziło do całkowitego nieuwzględnienia sytuacji faktycznej oraz do naruszeń prawa w piśmie wystosowanym przez Komisję. Takie zaniechanie stanowi naruszenie istotnego wymogu proceduralnego i przepisów materialnych regulujących mechanizm kontroli pomocy państwa ustanowiony w art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 3 TFUE. Dokonania przez Komisję błędnej oceny dowodzą w szczególności następujące uchybienia, którymi dotknięte jest pismo: (i) Komisja nie zbadała i nie porównała – z zachowaniem wymaganej staranności i wymaganego standardu prawnego – zgodności systemu istniejącego przed dniem 10 grudnia 1994 r. z systemem istniejącym po wprowadzeniu w 2015 r. i w 2020 r. zmian ustawy o krajowej radiofonii i telewizji Republiki Litewskiej (zwanej dalej „ustawą o LRT”), a tym samym dopuściła się naruszenia istotnych wymogów proceduralnych; (ii) Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 3 TFUE poprzez nieuznanie, że wprowadzone w 2015 r. i w 2020 r. zmiany ustawy o LRT stanowią zmiany środka pomocy państwa, które powinny być skoordynowane z Komisją; (iii) Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 3 TFUE poprzez nieuznanie, że wprowadzone w 2020 r. zmiany ustawy o LRT stanowią zmiany środka pomocy państwa, które powinny być skoordynowane z Komisją.
—

Komisja opiera się na ogólnym domniemaniu nieujawniania, chociaż przesłanki przewidziane w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze lub trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 nie zostały spełnione, co prowadzi do niedopuszczalnego odwrócenia stosunku między zasadą a wyjątkiem właściwego prawu dostępu do dokumentów.
6.

Zarzut szósty, dotyczący naruszenia praw podstawowych zapianych w karcie praw podstawowych: do wolności (art. 6), do życia prywatnego i rodzinnego (art. 7), do godności art. 1) i do integralności (art. 3), a także odpowiedników tych praw w EKPC poprzez pośredni obowiązek szczepienia dawką przypominająca pod rygorem utraty zaświadczenia o szczepieniu.
—

Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że doszło do naruszenia Konwencji z Aarhus, rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 i rozporządzenia (UE) nr 2021/1767, pkt 1, 6 i 9 preambuły do oświadczenia w sprawie zasad i norm polityki środowiskowej i społecznej EBI. Dokładniej, EBI nie cofnął finansowania, co stanowi akt nowy, autonomiczny i odrębny od aktu, na mocy którego finansowanie zostało wcześniej przyznane, a w każdym razie sześciotygodniowy termin na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy powinien był rozpocząć bieg w dniu rozpoczęcia prac, ponieważ beneficjent był zobowiązany do tej daty dostosować się do norm EBI.
Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2022 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO – M.J. Dairies (BBQLOUMI)

(Sprawa T-106/22)

(2022/C 165/49)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: S. Malynicz, Barrister-at-Law i adwokat C. Milbradt)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: M.J. Dairies EOOD (Sofia, Bułgaria)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „BBQLOUMI” – unijny znak towarowy nr 12 898 029

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 grudnia 2021 r. w sprawie R 656/2021-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie EUIPO i drugiej strony w postepowaniu przed izbą odwoławczą własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez wnoszącego o unieważnienie prawa do znaku.

Podniesione zarzuty

— Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

— Naruszenie art. 74 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

— Izba Odwoławcza naruszyła orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości dotyczące charakteru odróżniającego;

— Izba Odwoławcza błędnie przeniosła ciężar dowodu wykazania wymaganego poziomu charakteru odróżniającego na właściciela wcześniejszego zarejestrowanego znaku towarowego, czyli stronę skarżącą;
—

stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji o przyznaniu skarżącemu awansu do grupy zaszeregowania AD 14 z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2018 r., w zakresie w jakim wykonuje ona tę ugodę, o której to decyzji dowiedział się z rozliczenia wynagrodzenia z maja 2021 r. i która to decyzja została formalnie potwierdzona decyzją dyrektora generalnego ds. zasobów ESDZ (AIPN) w dniu [poufne];
Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2022 r. – Węgry/Komisja Europejska

(Sprawa T-104/22)

(2022/C 158/15)

Język postępowania: węgierski

Strony

Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 grudnia 2021 r., w której zbadano zarzuty skierowane przez Węgry przeciwko ujawnieniu w związku z ponownym wnioskiem GESTDEM 2021/2808 złożonym w celu zagwarantowania publicznego dostępu do dokumentów pochodzących z Węgier.

— obciążenie kosztami Komisji Europejskiej.

Zarzuty i główne argumenty

W zaskarżonej decyzji Komisja zezwoliła na częściowy publiczny dostęp do dokumentów przedstawionych przez skarżąca, pomimo iż węgierskie władze wyraźnie podniosły wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji, o którym mowa w rozporządzeniu nr 1049/2001 (1) i uwzględniła w niniejszej sprawie ponowny wniosek o dostęp.

Rząd węgierski twierdzi, że dokonana przez Komisję w zaskarżonej decyzji wykładnia nie dość, że jest niezgodna z dotychczasową praktyką Komisji i orzecznictwem Trybunału, to dodatkowo powoduje poważny uszczerbek we współpracy pomiędzy Komisją i organami zarządzającymi państw członkowskich. Rząd węgierski – poza obroną stanowiska, iż w związku ze zmianą programów operacyjnych następuje podjęcie decyzji przez daną instytucję Unii po uzyskaniu zgodę Komisji, z którego to względu zastosowanie znajduje art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 – podkreśla, że specyfika niniejszej sprawy polega na tym, że w ramach wspólnego zarządzania decyzja państwa członkowskiego jest faktycznie podejmowana pod ścisłym nadzorem Komisji. Formalnie, pomimo iż chodzi o decyzję organu państwa członkowskiego, Komisja wywiera na nią decydujący wpływ, z którego to powodu tym bardziej niedopuszczalna jest sytuacja, w której wspomniany wyjątek nie chroni takiej decyzji. Wyjątek, o którym mowa w art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001, ma na celu również ochronę procesu podejmowania decyzji przez państwa członkowskie.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).
Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2022 r. – Collard/Parlament i ID

(Sprawa T-53/22)

(2022/C 158/11)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Gilbert Collard (Vauvert, Francja) (przedstawiciel: B. Kuchukian, avocat)

Strona pozwana: Parlament Europejski i Grupa polityczna „Tożsamość i Demokracja” (ID)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności dwóch decyzji, po pierwsze decyzji z dnia 22 stycznia 2022 r. o tymczasowym zawieszeniu, po drugie decyzji z dnia 25 stycznia 2022 r. o wykluczeniu;

— natychmiastowe zawieszenie wykonania obydwu decyzji.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi mającej na celu stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Prezydium grupy politycznej „Tożsamość i Demokracja” (ID) Parlamentu z dnia 21 stycznia 2022 r., na podstawie której skarżący został zawieszony w działalności tej grupy na okres dwóch miesięcy i, po drugie, decyzji tej grupy politycznej z dnia 25 stycznia 2022 r., na podstawie której został on wykluczony z tej grupy, skarżący zarzuca tym decyzjom, co do formy, nieprzestrzeganie podstawowego postępowania dyscyplinarnego, i co do istoty, brak jakiejkolwiek ważnej podstawy.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku wspomagania i dbałości o dobro urzędnika, o którym mówi art. 24 regulaminu. Skarżąca twierdzi, że przy transferze uprawnień emerytalnych z systemu krajowego do FEUE urzędnicy uzyskują zazwyczaj ze strony Komisji wykaz precyzujący, czy są oni uprawnieni do zwrotu nieuwzględnionego ekwiwalentu aktuarialnego kwot odpowiadających składkom wpłaconych do ich systemu krajowego, które nie zostały przekazane do systemu emerytalnego Unii. Ponadto zwrot odbywa się zazwyczaj bez żadnych ograniczeń ani specjalnych procedur. Skarżąca twierdzi, że mimo to nie otrzymała żadnego wykazu ani żadnego zwrotu.
Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2022 r. – Rivière/Parlament i ID

(Sprawa T-54/22)

(2022/C 158/12)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Jérôme Rivière (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat B. Kuchukian)

Strona pozwana: Parlament Europejski i Grupa polityczna „Tożsamość i Demokracja” (ID)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności dwóch decyzji, po pierwsze decyzji o tymczasowym zawieszeniu z dnia 21 stycznia 2022 r., po drugie decyzji o wykluczeniu z dnia 25 stycznia 2022 r.;

— zarządzenie natychmiastowego zawieszenia obu decyzji.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi mającej na celu stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Prezydium grupy politycznej „Tożsamość i Demokracja” (ID) Parlamentu z dnia 21 stycznia 2022 r., na podstawie której skarżący został zawieszony w działalności tej grupy na okres dwóch miesięcy i, po drugie, decyzji tej grupy politycznej z dnia 25 stycznia 2022 r., na podstawie której został on wykluczony z tej grupy, skarżący zarzuca tym decyzjom, co do formy, nieprzestrzeganie podstawowego postępowania dyscyplinarnego, i co do istoty, brak jakiejkolwiek ważnej podstawy.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku wspomagania i dbałości o dobro urzędnika, o którym mówi art. 24 regulaminu. Skarżący twierdzi, że przy transferze uprawnień emerytalnych z systemu krajowego do FEUE urzędnicy uzyskują zazwyczaj ze strony Komisji wykaz precyzujący, czy są oni uprawnieni do zwrotu nieuwzględnionego ekwiwalentu aktuarialnego kwot odpowiadających składkom wpłaconych do ich systemu krajowego, które nie zostały przekazane do systemu emerytalnego Unii. Ponadto zwrot odbywa się zazwyczaj bez żadnych ograniczeń ani specjalnych procedur. Skarżący twierdzi, że mimo to nie otrzymał żadnego wykazu ani żadnego zwrotu.
3.

Zarzut trzeci dotyczący nierównego traktowania w zakresie, w jakim pytania, które komisja rekrutacyjna przewidziała do zadania kandydatom, nie zostały mu zadane, a inne pytania, które mu zadano, nie odpowiadały tej wcześniej ustalonej liście. Skarżący podnosi w tym względzie, że nie daje to gwarancji, że zostały one przedstawione również innym kandydatom. Skarżący podnosi ponadto, że jego rozmowa trwała krócej niż oczekiwano, co mogło postawić go w niekorzystnej sytuacji w porównaniu z innymi kandydatami, i że nie można wykluczyć, iż mógłby osiągnąć lepszy wynik, gdyby został wysłuchany w odniesieniu do wszystkich aspektów egzaminu ustnego.
1.

Zarzut pierwszy dotyczy tego, że Komisja naruszyła ogólne zasady prawa wspólnotowego i poprzez przyjęcie rozporządzenia 2021/2288 naruszyła: — zasady równego traktowania i niedyskryminacji, ograniczając ważność cyfrowego zaświadczenia do 270 dni od dnia zakończenia serii szczepień pierwotnych w celu ułatwienia swobodnego przemieszczania się posiadaczom ważnych zaświadczeń cyfrowych (czyli osobom, którym podano dawkę przypominającą i które mają mieć większą odporność na wariant wirusa Omikron), jednocześnie wyłączając z zakresu stosowania zaskarżonego aktu nieokreślony krąg osób zdefiniowany za pomocą ich wieku, zawodu, stylu życia czy innych kryteriów (bez względu na to, czy są one zaszczepione czy też nie są w ogóle zaszczepione), w związku z czym dopuściła się dyskryminacji wobec dużej grupy osób, które zakończyły serię szczepień pierwotnych i zachorowały na Covid, choć według wiedzy naukowej takie osoby z tzw. hybrydową odpornością stanowią porównywalne lub mniejsze ryzyko dla społeczeństwa z punktu widzenia przenoszenia zakażenia oraz obciążenia systemu zdrowotnego niż osoby, w przypadku których ważność cyfrowego zaświadczenia pozostaje nieograniczona bądź które są w inny sposób wyłączone z zakresu stosowania zaskarżonego aktu i które są „de iure” bezinfekcyjne; — zasadę proporcjonalności, gdyż nie przedstawiła uzasadnienia, które opierałoby się na jakościowych, a w miarę możliwości ilościowych danych, tj. nie oceniła należycie dostępnych danych naukowych o grupach osób, które mogą powodować ryzyko zakażenia chorobą Covid dla innych osób, a ponadto nie uzasadniła należycie, dlaczego to właśnie przyjęty środek, który ogranicza ważność unijnych cyfrowych zaświadczeń Covid do maksymalnie 270 dni od dnia otrzymania ostatniej dawki z serii szczepień pierwotnych, pozwala najlepiej osiągnąć cel Unii w ramach reakcji na pandemię Covid-19 i mutację wirusa SARS-CoV-2, ponieważ za pomocą tego środka wspiera wzrost wskaźnika wyszczepienia ludności tzw. dawką przypominającą, przy czym nie rozważyła (nie uzasadniła należycie) innych wchodzących w grę alternatyw.
Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2022 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO – Fontana Food (GRILLOUMI)

(Sprawa T-168/22)

(2022/C 207/65)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (Nikosia, Cypr) (przedstawiciele: S. Malynicz, Barrister-at-law, i adwokat C. Milbradt)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Fontana Food AB (Tyresö, Szwecja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy GRILLOUMI – zgłoszenie nr 15 963 291

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 stycznia 2022 r. w sprawie R 1612/2021-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— uwzględnienie odwołania złożonego przez skarżącą;

— obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

— Przeprowadzona przez Izbę Odwoławczą analiza charakteru odróżniającego była w istocie błędna;

— Izba Odwoławcza popełniła błąd, nie stwierdzając istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd;
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszeń prawa, błędów w ocenie i braku wystarczającego uzasadnienia o odniesieniu do stwierdzenia Komisji, że zakwestionowana transakcja doprowadziłaby do powstania pozycji dominującej, co skutkowałoby znaczącym zakłóceniem rzeczywistej konkurencji na rynku wewnętrznym, jako że instytucja: po pierwsze, powołała się na udział w rynku jako na dowód prima facie powstania pozycji dominującej, pomimo utrzymywania się niskich marż, istnienia strukturalnej nadwyżki zdolności produkcyjnych oraz małej stabilności zamówień; po drugie, nie uwzględniła presji konkurencyjnej wywieranej przez konkurentów oraz błędnie oceniła jej znaczenie; po trzecie, nie uwzględniła oczywistej siły nabywczej klientów na rynku charakteryzującym się nadwyżką zdolności produkcyjnych oraz nieczęstymi i mającymi dużą wartość zamówieniami; po czwarte, nie wykazała, w jaki sposób zakwestionowana transakcja doprowadzi do powstania znaczącego zakłócenia rzeczywistej konkurencji na rynku wewnętrznym; i po piąte, błędnie oceniła spektrum skutków, jakie mogłyby zaistnieć, gdyby zakwestionowana transakcja nie miała miejsca.
—

Błędna ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd (art. 8 rozporządzenia Rady (WE) 207/2009 co do faktów i co do prawa;
Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2022 r. – OR i OS/Komisja

(Sprawa T-171/22)

(2022/C 207/67)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: OR i OS (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 lipca 2021 r., w której PMO oddalił wniosek skarżących z dnia 18 marca 2021 r., wniesiony na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu, w którym domagali się wypłaty uprawnień emerytalnych zgromadzonych przez ich zmarłego ojca, w ramach systemu emerytalno-rentowego instytucji Unii Europejskiej (zwanego dalej „SERUE”) i uprawnień emerytalnych nabytych przed rozpoczęciem przez niego służby;

— stwierdzenie, o ile będzie to stanowiło uzupełnienie uzasadnienia, nieważności decyzji z dnia 22 grudnia 2021 r., w której organ powołujący oddalił zażalenie skarżących z dnia 20 września 2021 r.;

— zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżących zwrotu kwot w wysokości równej składkom wpłaconym przez zmarłego do SERUE i w wysokości równej jego krajowym uprawnieniom emerytalnym przeniesionym do SERUE;

— zasądzenie od strony pozwanej odsetek należnych od kwot podlegających zwrotowi, oprocentowanych zgodnie ze stopą procentową Europejskiego Banku Centralnego, podwyższoną o dwa punkty, licząc od daty dokonania przeniesienia oraz składek miesięcznych;

— obciążenie strony pozwanej kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strony skarżące podnoszą jeden zarzut dotyczący bezpodstawnego wzbogacenia Unii. Skarżący podkreślają w tym względzie, że ich ojciec przed śmiercią nabył prawo do przeniesienia swoich lat służby uprawniających do emerytury, nabytych w ramach SERUE, jak również tych nabytych w ramach uprawnień do emerytury krajowej i podkreślili że prawo to nie jest ograniczone żadnym terminem zawitym. Skarżący dodają, że ich ojciec przed śmiercią nie osiągnął dziesięciu lat rzeczywistej służby, które umożliwiłoby mu wypłatę emerytury w ramach SERUE, więc pobrane składki stanowią bezpodstawne wzbogacenie Unii.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący zatwierdzenia przez Frontex uruchomienia szybkiej interwencji na Morzu Egejskim z naruszeniem art. 46 ust. 5 rozporządzenia 2019/1896 (1), co stanowi wyraz oczywistego błędu w ocenie, nadużycia władzy, działania bez należytej staranności, a tym samym naruszenie zasady dobrej administracji. W szczególności dyrektor wykonawczy Frontexu zatwierdził uruchomienie szybkiej interwencji na Morzu Egejskim niezgodnie z prawem, z naruszeniem art. 46 ust. 5 rozporządzenia ustanawiającego tę agencję, nie korzystając z przysługujących mu uprawnień dyskrecjonalnych już w odniesieniu do badania możliwości zastosowania tego przepisu do szczególnie zmiennej sytuacji, którą należało uregulować. Tytułem ewentualnym – dyrektor wykonawczy popełnił oczywisty błąd w ocenie, dopuścił się nadużycia władzy i uchybił obowiązkowi działania z należytą starannością uznając, że art. 46 ust. 5 rozporządzenia 2019/1896 nie znajduje zastosowania do sytuacji, którą należało uregulować. Zarówno pierwszy, jak i drugi aspekt krzywdy nie zmaterializowałby się, gdyby nie miało miejsca niezgodne z prawem zaniechanie lub działanie, które należy przypisać Frontexowi.
6.

Zarzut szósty dotyczący naruszenia prawa wyższej rangi przez art. 6, 7 i 9 oraz załącznik I rozporządzenia delegowanego w szczególności ze względu na to, że naruszają one wymóg obliczania składek w sposób adekwatny do ryzyka, zasadę proporcjonalności i wymóg pełnego uwzględnienia okoliczności faktycznych.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 10 załącznika IX do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) ze względu na to, że zastosowana kara dyscyplinarna jest nieproporcjonalna do wagi popełnionego naruszenia w świetle kryteriów oceny przewidzianych w art. 10 załącznika IX do regulaminu pracowniczego i nie uwzględnia okoliczności łagodzących.
C 222/40

Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2022 r. – Shatrov/Rada

(Sprawa T-216/22)

(2022/C 222/65)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Alexander Evgenevich Shatrov (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciele: adwokaci G. Lansky i A. Egger)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie na podstawie art. 263 TFUE nieważności decyzji Rady (WPZIB) 2022/307 z dnia 24 lutego 2022 r. w sprawie zmiany decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi (Dz.U. 2022, L 46, s. 97) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/300 z dnia 24 lutego 2022 r. w sprawie wykonania art. 8a rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi (Dz.U. 2022, L 46, s. 3) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego;

— obciążenie Rady kosztami postępowania na podstawie art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie bezprawności zaskarżonych aktów w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego, podnosi on jako jedyny zarzut to, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, a w szczególności nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku dowiedzenia okoliczności. Rada nie przedstawiła żadnych konkretnych dowodów potwierdzających ważność umieszczenia skarżącego w wykazach zawartych w zaskarżonych aktach.
—

przyjęcie, na podstawie art. 88 i 89 regulaminu postępowania, środka organizacji postępowania mającego na celu skłonienie EBC do przekazania decyzji dotyczących nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty podjętych w 2021 r. w odniesieniu do innych instytucji bankowych, w szczególności decyzji dotyczących innych francuskich instytucji bankowych.
2.

Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie i naruszenia zasady dobrej administracji. Skarżąca uważa, że EBC, nie uwzględniając wszystkich istotnych okoliczności charakteryzujących jej szczególną sytuację, wyciągnął błędne wnioski co do ryzyka ostrożnościowego, jakie miałoby wynikać ze skorzystania z nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty (zwanych dalej „NZZ”) w odniesieniu do jej indywidualnej sytuacji.