Keywords

Summary



Keywords

1. Prawo Unii Europejskiej – Wykładnia – Przepis niezawierający jakiegokolwiek wyraźnego odesłania do prawa państw członkowskich – Wykładnia autonomiczna i jednolita

2. Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 2008/95 – Odmowa lub unieważnienie rejestracji – Zgłaszający działający w złej wierze w momencie dokonywania zgłoszenia znaku towarowego – Pojęcie „złej wiary” – Wykładnia autonomiczna i jednolita

[dyrektywa 2008/95 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 4 ust. 4 lit. g)]

3. Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 2008/95 – Odmowa lub unieważnienie rejestracji – Zgłaszający działający w złej wierze w momencie dokonywania zgłoszenia znaku towarowego – Kryteria oceny – Uwzględnienie wszystkich istotnych czynników istniejących w momencie dokonywania zgłoszenia do rejestracji – Posiadanie przez zgłaszającego wiedzy o używaniu przez osobę trzecią oznaczenia identycznego lub podobnego – Okoliczność niewystarczająca do stwierdzenia złej wiary

[dyrektywa 2008/95 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 4 ust. 4 lit. g)]

4. Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 2008/95 – Odmowa lub unieważnienie rejestracji – Fakultatywne podstawy odmowy lub unieważnienia – Ustanowienie przez państwa członkowskie szczególnego systemu ochrony zagranicznych znaków towarowych – Niedopuszczalność

[dyrektywa 2008/95 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 4 ust. 4 lit. g)]

Summary

1. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 25)

2. Bezsporne jest to, że art. 4 ust. 4 lit. g) dyrektywy 2008/95 w sprawie znaków towarowych nie zawiera żadnej definicji pojęcia złej wiary, które nie zostało także zdefiniowane w żadnym innym przepisie tej dyrektywy. Ponadto wspomniany przepis nie zawiera w kontekście tego pojęcia żadnego wyraźnego odesłania do prawa państw członkowskich. W związku z tym znaczenie i zakres tego pojęcia powinny być określone w świetle kontekstu, w który wpisuje się rozpatrywany przepis dyrektywy 2008/95, i celu, do którego ona zmierza.

Co się tyczy przedmiotu i celu dyrektywy 2008/95, to aczkolwiek nie ulega wątpliwości, że zgodnie z motywem 4 tej dyrektywy nie wydaje się konieczne podejmowanie procesu zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie znaków towarowych w pełnym zakresie, to jednak nie zmienia to faktu, że omawiana dyrektywa przewiduje harmonizację kluczowych w tej dziedzinie przepisów prawa materialnego, a mianowicie, zgodnie z tym samym motywem, przepisów prawa krajowego, które w sposób najbardziej bezpośredni oddziałują na funkcjonowanie rynku wewnętrznego, oraz że ten motyw nie wyklucza, by harmonizacja dokonana w zakresie tych przepisów była pełna.

Ponadto fakultatywny charakter przepisu dyrektywy 2008/95 nie ma wpływu na kwestię, czy brzmieniu tego przepisu powinno się nadać jednolitą wykładnię.

W konsekwencji wykładni art. 4 ust. 4 lit. g) dyrektywy 2008/95 należy dokonywać w ten sposób, że pojęcie złej wiary w rozumieniu tego przepisu jest autonomicznym pojęciem prawa Unii, które powinno być w Unii Europejskiej interpretowane w sposób jednolity.

(por. pkt 26–29; pkt 1 sentencji)

3. Wykładni art. 4 ust. 4 lit. g) dyrektywy 2008/95 w sprawie znaków towarowych należy dokonywać w ten sposób, że aby wykazać istnienie złej wiary dokonującego zgłoszenie do rejestracji znaku towarowego w rozumieniu tego przepisu, należy uwzględnić wszystkie istotne czynniki występujące w danej sprawie i istniejące w chwili dokonywania zgłoszenia do rejestracji. Okoliczność, że dokonujący takiego zgłoszenia wie lub powinien wiedzieć, że osoba trzecia używa znaku towarowego za granicą w chwili dokonywania zgłoszenia, który można pomylić ze znakiem, o którego rejestrację wniesiono, nie wystarcza sama w sobie do tego, aby wykazać istnienie w rozumieniu tego przepisu złej wiary dokonującego takie zgłoszenie.

(por. pkt 37; pkt 2 sentencji)

4. Chociaż podstawy zawarte w art. 4 ust. 4 dyrektywy 2008/95 w sprawie znaków towarowych są wymienione przez prawodawcę Unii w sposób fakultatywny, to jednak pozostawiony państwu członkowskiemu zakres swobody jest ograniczony do tego, aby przewidzieć tę podstawę w postaci, w jakiej została ona określona przez prawodawcę, bądź nie w swym prawie krajowym.

W konsekwencji wykładni art. 4 ust. 4 lit. g) dyrektywy 2008/95 należy dokonywać w ten sposób, że nie pozwala on państwom członkowskim na ustanowienie szczególnego systemu ochrony zagranicznych znaków towarowych, który różni się od tego ustanowionego w tym przypisie i oparty jest na fakcie, że dokonujący zgłoszenia do rejestracji znaku towarowego wiedział lub powinien był wiedzieć o zagranicznym znaku towarowym.

(por. pkt 41, 43; pkt 3 sentencji)