12

Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu zostały przedstawione w zaskarżonym wyroku w następujący sposób: „8 Przed rozpoczęciem służby w Komisji w dniu 1 kwietnia 2000 r. w grupie zaszeregowania B 5, stopień 3, [E. Genette], urodzony w 1968 r., pracował w sektorze prywatnym w Belgii, w latach 1992–1996 na własny rachunek, a następnie w latach 1996–2000 jako pracownik najemny. 9 Z tych tytułów najpierw należał do Institut national d’assurances sociales pour les travailleurs indépendants (krajowego instytutu ubezpieczeń dla osób [wykonujących działalność] na własny rachunek, zwanego dalej »KIUPWR«), a następnie do Office national des pensions (krajowego zakładu ubezpieczeń, zwanego dalej »KZU«), systemów emerytalnych, na rzecz których opłacał składki, a zatem w ramach których nabył uprawnienia emerytalne. 10 Po tym jak [E. Genette] został powołany na urzędnika Wspólnot w dniu 1 stycznia 2001 r., pismem z dnia 13 lipca 2001 r. wniósł do Komisji o przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych przez niego w belgijskich systemach dla osób [wykonujących działalność] na własny rachunek i pracowników najemnych do wspólnotowego systemu emerytalnego. Wniosek ten został oparty na art. 11 ust. 2 załącznika VIII do dawnego regulaminu pracowniczego, jak również na art. 3 ustawy z 1991 r. 11 W dniu 11 czerwca 2002 r. [E. Genette] otrzymał od działu »Emerytury, renty i stosunki z byłymi pracownikami« dyrekcji B Dyrekcji Generalnej (DG) Komisji ds. Personelu i Administracji pismo określające liczbę dodatkowych okresów składkowych, które zostaną uwzględnione w systemie wspólnotowym, na podstawie obliczonego przez Komisję ekwiwalentu aktuarialnego krajowej emerytury nabytej w belgijskim systemie osób pracujących na własny rachunek. Gdyby [E. Genette] przeszedł na emeryturę w wieku 65 lat, ekwiwalent aktuarialny emerytury w rocznej kwocie 1431,29 EUR obliczony przez KIUPWR wyniósłby 8139,33 EUR, a brana pod uwagę w systemie wspólnotowym bonifikata za wysługę lat wyniosłaby 1 rok i 19 dni. Ponadto Komisja poinformowała go, że na mocy art. 11 ustawy z 1991 r. wstąpi ona w jego prawa do emerytury nabyte w Belgii począwszy od dnia, w którym wypłacona mu zostanie emerytura wspólnotowa. 12 W dniu 26 sierpnia 2002 r. ta sama służba skierowała do [E. Genette’a] podobne pismo dotyczące uprawnień emerytalnych, które nabył jako pracownik najemny, i powiadamiające go, że w wieku 65 lat ekwiwalent aktuarialny emerytury w rocznej kwocie 1952,48 EUR obliczony przez KZU wyniósłby 11102,79 EUR, odpowiednia bonifikata za wysługę lat w systemie wspólnotowym wyniosłaby 1 rok, 5 miesięcy i 5 dni. 13 Pisma te wskazywały [E. Genette’owi], że od momentu otrzymania jego zgody na propozycje w nich zawarte, jego wniosek o przeniesienie uprawnień emerytalnych [z dnia 13 lipca 2001 r.] nie może już zostać odwołany. Rzeczone pisma uściślały jednakże, że w drodze wyjątku wniosek może zostać wycofany w przypadku zakończenia pełnienia przez niego funkcji w służbach Komisji przed spełnieniem warunków koniecznych do uzyskania prawa do emerytury wspólnotowej na mocy art. 77 regulaminu pracowniczego. 14 W dniach 17 lipca i 29 sierpnia 2002 r. [E. Genette] wyraził zgodę na propozycje złożone przez Komisję w dniach 11 czerwca i 26 sierpnia 2002 r. 15 […] 16 Na krótko przed październikiem 2004 r. [E. Genette] dowiedział się, że znajomej mu osobie, która wstąpiła do służby Komisji w 2003 r. i która, podobnie jak on, wystąpiła z wnioskiem o przeniesienie do systemu wspólnotowego jej uprawnień emerytalnych nabytych w belgijskim systemie emerytalnym dla pracowników najemnych pod rządami [dawnego regulaminu pracowniczego], przetransferowano kapitał z Belgii odpowiadający okresom składkowym i wynagrodzeniu porównywalnym z jego, w wyniku których otrzymała ona w systemie wspólnotowym dodatkową bonifikatę za wysługę lat, znacząco wyższą od tej, która jemu samemu została przyznana. 17 W dniu 31 października 2004 r. [E. Genette] złożył do Komisji wniosek na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego, w którym domagał się, aby Komisja: — wyraziła zgodę, zgodnie z art. 9 ustawy z 1991 r., na wycofanie przez niego wniosku złożonego w dniu 13 lipca 2001 r. na podstawie tej ustawy, dotyczącego przeniesienia do systemu wspólnotowego uprawnień emerytalnych nabytych w ramach belgijskich systemów emerytalnych dla osób pracujących na własny rachunek i pracowników najemnych; — wyraziła zgodę, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z 2003 r., na złożenie przez niego wniosku o przeniesienie uprawnień emerytalnych na podstawie tej ustawy. 18 W dniu 2 lutego 2005 r. [E. Genette] został powiadomiony o decyzji z dnia 25 stycznia 2005 r. podjętej przez kierownika działu »Emerytury i renty«, oddalającej jego wniosek z dnia 31 października 2004 r. […] o następującej treści: 19 »[…] Chciałby Pan […] po pierwsze, uzyskać zgodę na wycofanie, na podstawie art. 11 ust. 2 załącznika VIII do [regulaminu pracowniczego], wniosku o przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych w ramach belgijskich systemów emerytalnych KIUPWR i KZU, które zostało już zrealizowane przez te systemy zgodnie z przepisami ustawy z 1991 r., a po drugie, złożyć nowy wniosek, który miałby zostać wykonany przez te systemy zgodnie z przepisami ustawy z 2003 r. 20 Otóż propozycje skierowane do Pana przez administrację Komisji w dniach 11 czerwca 2002 r. i 26 sierpnia 2002 r., w wyniku poinformowania przez KIUPWR i KZU o możliwej do przeniesienia kwocie emerytury, jasno zastrzegały, że przeniesienie stało się nieodwołalne od momentu otrzymania przez zainteresowaną służbę Pańskiej zgody na wspomniane propozycje. W wyniku Pańskiej zgody, przeniesienie Pańskich uprawnień zostało zrealizowane, a akta KIUPWR i KZU zostały zamknięte w sposób ostateczny przez [organ powołujący]. 21 Mimo że ustawa [z] 1991 r. przewiduje możliwość ‘wycofania wniosku za zgodą instytucji’ (art. 9 ustawy z 1991 r.), możliwość ta została w praktyce przewidziana na poziomie instytucji jedynie w wyjątkowych przypadkach, wskazanych zresztą w piśmie zawierającym propozycje skierowanym do zainteresowanego: ‘w drodze wyjątku wniosek może być wycofany, w przypadku zakończenia pełnienia przez zainteresowanego funkcji w służbach Komisji przed spełnieniem warunków koniecznych do uzyskania prawa do emerytury wspólnotowej na mocy art. 77 [r]egulaminu pracowniczego’. W niniejszej sprawie nie powstaje kwestia możliwości wycofania wniosku, ale cofnięcia operacji w bardzo szczególnym wypadku. 22 Ponadto w swoim wyroku z dnia 9 listopada 1989 r. w sprawach połączonych 75/88, 146/88 i 147/88 Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wyraźnie rozróżnił pomiędzy dwoma odmiennymi porządkami prawnymi, do których należą odpowiednio decyzje dotyczące, po pierwsze, wyliczenia kwoty podlegającej przeniesieniu, a po drugie, konwersji tych aktywów na lata wysługi, z których każda podlega kontroli sądowej właściwej dla tych porządków. Wynika z tego, że teoretyczna możliwość wycofania wniosku o przeniesienie przewidziana w belgijskiej ustawie jest bezskuteczna, ponieważ uregulowania wspólnotowe jej nie przewidują. Tak jest w tym przypadku. 23 W tych okolicznościach wyrażenie zgody na wycofanie wniosku już rozpatrzonego i złożenie nowego wniosku dotyczącego przeniesienia uprawnień, które zostało już należycie zrealizowane, nie jest możliwe«. 24 W dniu 22 kwietnia 2005 r. [E. Genette], za pośrednictwem swojego przedstawiciela, wniósł do Komisji zażalenie na sporną decyzję na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu. 25 W dniu 10 czerwca 2005 r. dyrektor generalny DG ds. personelu i administracji wydał, jako organ powołujący […], decyzję »w odpowiedzi na wnioski i zażalenia licznych urzędników dotyczące przenoszenia uprawnień emerytalnych z belgijskiego do wspólnotowego systemu emerytalnego«, o której skarżący został powiadomiony za pośrednictwem poczty elektronicznej i faksem w dniu 14 czerwca 2005 r. […]”.