Jednakże w dziedzinie ochrony przed praktykami dumpingowymi, przedsiębiorstwo, które nie jest wystarczająco powiązane z przedsiębiorstwami eksportującymi, i które nie znajduje się w szczególnej sytuacji charakteryzującej je w stosunku do każdego innego podmiotu gospodarczego, tak aby uznać, że rozporządzenie nakładające ostateczne cła antydumpingowe dotyczy tego przedsiębiorstwa w sposób bezpośredni i indywidualny w rozumieniu art. 230 WE, może przed sądem krajowym podnieść zarzut niezgodności z prawem takiego rozporządzenia, gdy rozporządzenie to służy za podstawę niekorzystnej dla przedsiębiorstwa decyzji. W takich okolicznościach sąd krajowy w istocie nie jest związany ostatecznym charakterem cła antydumpingowego.

Zasada ogólna, która ma na celu, aby każdy miał możliwość zakwestionowania aktu wspólnotowego służącego za podstawę niekorzystnej dla niego decyzji, nie wyklucza w żadnym razie, że rozporządzenie może stać się niezaskarżalne dla jednostki, względem której należy postrzegać je jako decyzję indywidualną, której stwierdzenia nieważności na podstawie art. 230 WE mogła ona żądać bez żadnych wątpliwości, co wyklucza możliwość powołania się przez tę jednostkę na niezgodność z prawem tego rozporządzenia przed sądem krajowym.

W dziedzinie środków ochrony handlowej, przy ustalaniu czynników wyrządzających szkodę przemysłowi wspólnotowemu, instytucje Unii są zobowiązane do zbadania, czy szkoda, na której zamierzają oprzeć swe ustalenia istotnie została spowodowana przywozem po cenach dumpingowych, oraz są zobowiązane pominąć szkodę spowodowaną innymi czynnikami, a w szczególności zachowaniem samych producentów wspólnotowych. Do nich należy również zapewnienie, by szkoda spowodowana tymi innymi czynnikami nie została uwzględniona w ramach określania szkody w rozumieniu art. 3 ust. 7 rozporządzenia nr 384/96 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskieji oraz by w konsekwencji nałożone cło antydumpingowe nie wykroczyło poza to, co konieczne do wyeliminowania szkody spowodowanej przez przywóz po cenach dumpingowych.

Jednakże ponieważ w momencie przyjęcia rozporządzenia nr 2320/97 nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących z Węgier, Polski, Rosji, Republiki Czeskiej, Rumunii oraz Republiki Słowackiej, uchylającego rozporządzenie nr 1189/93 oraz kończącego postępowanie w odniesieniu do takiego przywozu z Republiki Chorwacji, nie była jeszcze przyjęta decyzja Komisji dotycząca ewentualnego antykonkurencyjnego zachowania między przedsiębiorstwami działającymi na tym samym rynku co rynek, który wspomniane rozporządzenie miało chronić, owa decyzja nie może być uznana za znany czynnik w rozumieniu art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego nr 384/96, który Rada powinna była uwzględnić w celu ustalenia szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy w celu uzasadnienia środka antydumpingowego. Ponadto wyłącznie przygotowawczy charakter postępowania wszczętego przez Komisję i dotyczącego ewentualnego antykonkurencyjnego zachowania uniemożliwia uznanie, iż antykonkurencyjne zachowanie, którego dotyczyło ono, przynajmniej do czasu zakończenia tego dochodzenia zostało wykazane i powoduje szkodę w przemyśle wspólnotowym.

(por. pkt 35–41, 43–45)