ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 287/16

Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Czeska

(Sprawa C-314/16)

(2016/C 287/20)

Język postępowania: czeski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: Z. Malůšková i J. Hottiaux)

Strona pozwana: Republika Czeska

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

1. stwierdzenie, że: (a) nie zapewniając, iż definicja kategorii C1 i C obejmuje wyłącznie pojazdy silnikowe nieujęte w kategoriach D 1 i D, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 1 i 4 lit. d) i f) dyrektywy 2006/126/WE; (b) ograniczając definicję kategorii D1 do pojazdów silnikowych konstrukcyjnie przystosowanych do przewozu powyżej ośmiu pasażerów, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 1 i 4 lit. h) dyrektywy 2006/126/WE (1);

2. obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Artykuł 4 ust. 1 dyrektyw 2006/126/WE stanowi, że prawo jazdy upoważnia do kierowania pojazdami o napędzie silnikowym, które należą do kategorii zdefiniowanych w tym artykule. Artykuł 4 ust. 4 lit. d) i f) tejże dyrektywy definiuje kategorie C1 i C. Przesłanka, że kategoria musi obejmować pojazdy „nieujęte w kategoriach D1 lub D” jest wyraźnie przewidziana dla tych dwóch kategorii. Czeskie ustawodawstwo definiujące kategorie pojazdów nie zawiera jednak przesłanki, zgodnie z którą kategorie C1 i C są ograniczone do „pojazdów silnikowych nieujętych w kategoriach D1 lub D”.

Artykuł 4 ust. 4 lit. h) dyrektywy 2006/126/WE definiuje kategorię D1 jako „pojazdy silnikowe konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu nie więcej niż 16 pasażerów oprócz kierowcy”, nie określając przy tym minimalnej liczby pasażerów. Czeskie ustawodawstwo wprowadza jednak dodatkowy wymóg, zgodnie z którym do kategorii D1 należą pojazdy silnikowe przeznaczone do przewozu więcej niż 8 pasażerów.

(1) Dz.U. L 403, s. 18.
2)

Zważywszy na wyjaśnienia zawarte w postanowieniu odsyłającym, czy DPP ma prawo odmówić zastosowania się do zgodnych z prawem zarządzeń sądu, a jeśli nie zastosuje się do nich lub nie uzasadni owego braku zastosowania się, czy jest to zgodne z kartą praw podstawowych?
2)

Czy orzecznictwo hiszpańskiej Sala de lo Social del Tribunal Supremo (izby ds. socjalnych sądu najwyższego) zawarte w wyrokach z dnia 28 lutego 1997 r. (RJ 1997\4220), z dnia 28 października 1997 r. (RJ 1997\7680), z dnia 31 grudnia 1997 r. (RJ 1997\9644), z dnia 13 kwietnia 1998 r. (RJ 1998\4577), z dnia 17 stycznia 2000 r. (RJ 2000\918), z dnia 9 czerwca 2000 r. (RJ 2000\5109), z dnia 8 maja 2002 r. i z dnia 20 grudnia 2012 r. (opisane zwięźle w niniejszym postanowieniu w punkcie drugim części zatytułowanej „Mające zastosowanie orzecznictwo sądów krajowych”) może naruszać art. 2, 6, 7 i 8 dyrektywy 2009/101/WE i art. 19 i 36 dyrektywy 2012/30/UE, zważywszy że hiszpańskie sądy orzekające w zakresie prawa pracy i ubezpieczeń społecznych nie mogą stosować bezpośrednio do należności wynikających ze stosunku pracy gwarancji przewidzianych we wskazanych dyrektywach wspólnotowych, przetransponowanych w art. 236, 237, 238, 241, 367 i in. LSC dla wierzycieli spółek handlowych, w sytuacji gdy zarządzające nimi osoby fizyczne nie dopełniły wymogów formalnych w zakresie podania do wiadomości istotnych dokumentów spółki, przewidzianych w dyrektywach 2009/101 i 2012/30 przetransponowanych w hiszpańskiej ustawie LSC?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 279/10

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, miejsce siedziby Arnheim (Niderlandy) w dniu 22 kwietnia 2016 r. – Jan Theodorus Arts/Veevoederbedrijf Alpuro BV

(Sprawa C-227/16)

(2016/C 279/15)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, miejsce siedziby Arnhem

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący odwołanie: Jan Theodorus Arts

Druga strona postępowania: Veevoederbedrijf Alpuro BV

Pytania prejudycjalne

1) Czy ważny jest zbiór klauzul zawarty w umowie pomiędzy gospodarstwem zajmującym się tuczem cieląt a przedsiębiorstwem integracyjnym, […] z którego wynika, że płatność jednolita przyznana gospodarstwu zajmującemu się tuczem cieląt zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 73/2009 (1) z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników przypada przedsiębiorstwu integracyjnemu poprzez odliczenie od ceny za tuczone cielęta, mając na względzie cele tego rozporządzenia, zwłaszcza zapewnienie rolnikom odpowiedniego poziomu życia w drodze bezpośredniego wsparcia dochodowego, jak i promowanie zdrowia publicznego, zdrowia zwierząt, środowiska oraz dobrostanu zwierząt?

2) W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: Czy z uwagi na istniejącą sprzeczność z celami rozporządzenia nr 73/2009 sądy krajowe są uprawnione do zmiany umowy na podstawie zasady clausula rebus sic stantibus w taki sposób, aby powstałe wskutek nieważności niekorzystne warunki dla przedsiębiorstwa integracyjnego zostały w całości lub w części usunięte, zwłaszcza poprzez obniżenie ceny za tuczone cielęta?

(1) Rozporządzenie ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. 2009, L 30, s. 16).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 279/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 1 de Cuenca (Hiszpania) w dniu 13 maja 2016 r. – Carlos Enrique Ruiz Conejero/Ferroser Servicios Auxiliares S.A. i Ministerio Fiscal

(Sprawa C-270/16)

(2016/C 279/24)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado de lo Social no 1 de Cuenca

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Carlos Enrique Ruiz Conejero

Strona pozwana: Ferroser Servicios Auxiliares S.A. i Ministerio Fiscal

Pytania prejudycjalne

Czy dyrektywa 2000/78 (1) stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu prawa krajowego, zgodnie z którym pracodawca jest uprawniony do rozwiązania z pracownikiem stosunku pracy z przyczyn obiektywnych ze względu na nieobecności w pracy, nawet jeśli są one usprawiedliwione, lecz powtarzające się, które obejmują 20 % dni roboczych w dwóch kolejnych miesiącach, jeżeli całkowity wymiar nieobecności w pracy w okresie dwunastu wcześniejszych miesięcy obejmuje 5 % dni roboczych lub 25 % dni roboczych w odniesieniu do czterech niekolejnych miesięcy w okresie dwunastu miesięcy w stosunku do pracownika, którego należy uznać za niepełnosprawnego w rozumieniu dyrektywy, jeżeli nieobecność w pracy spowodowana była niepełnosprawnością?

(1) Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16; – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t.4, s. 79).
4.

Naruszenie prawa w zakresie wykładni art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 1290/2005 i w odniesieniu do zasady proporcjonalności co się tyczy zastosowania korekty ryczałtowej i odrzucenia korekty zaproponowanej przez Królestwo Hiszpanii. 4.1 Naruszenie prawa w zakresie wykładni art. 31 ust. 2 ze względu na to, że przepis ten wprowadza wymóg uwzględnienia poniesionej straty finansowej jako kluczowego elementu. Zważywszy na to, że ocena tej straty została dokonana precyzyjnie przez Królestwo Hiszpanii, nie było możliwe uwzględnienie ryczałtowej korekty finansowej, która znajduje zastosowanie, tylko w sytuacji gdy niemożliwe jest skorzystanie z innej, właściwszej metody. 4.2 Naruszenie prawa dotyczące kontroli sądowej zasady proporcjonalności ze względu na to, że metoda wykorzystana przez Komisję doprowadziła do korekty ryczałtowej wyższej o 530 % niż obliczenie przedstawione przez Królestwo Hiszpanii. Obliczenie przedstawione przez Królestwo Hiszpanii uwzględniało rzeczywiste dane dotyczące sankcji nałożonych w kolejnych latach, w których naprawiono niedociągnięcia dotyczące wzajemnej zgodności. Kwota wynikająca z korekty ryczałtowej jest całkowicie nieproporcjonalna i agencje płatnicze nie powinny pokrywać zawyżonych korekt.
1.

Czy art. 1 ust. 1 dyrektywy 2003/49/WE (1) w związku z jej art. 1 ust. 4 należy interpretować w ten sposób, że objęta zakresem zastosowania art. 3 tej dyrektywy spółka będąca rezydentem państwa członkowskiego, która w okolicznościach takich jak okoliczności rozpatrywanej sprawy otrzymuje odsetki od spółki zależnej z innego państwa członkowskiego, jest „właścicielem” tych odsetek w rozumieniu tej dyrektywy? 1.1. Czy pojęcie „właściciel [odsetek]” użyte w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2003/49/WE w związku z jej art. 1 ust. 4 należy interpretować zgodnie z odpowiadającym mu pojęciem użytym w art. 11 modelowej konwencji podatkowej z 1977 r.? 1.2. Jeśli na pytanie 1.1. należy odpowiedzieć twierdząco, czy pojęcie to należy zatem interpretować jedynie z uwzględnieniem komentarzy do tego art. 11 modelowej konwencji podatkowej z 1977 r. (pkt 8), czy też przy dokonywaniu tej wykładni tej można zastosować późniejsze komentarze, m.in. te dokonane w dodatkach z 2003 r. w przedmiocie „spółek pośredniczących” (pkt 8.1, obecnie pkt 10.1), czy też te dokonane w dodatkach z 2014 r. w przedmiocie „obowiązków umownych i wynikających z przepisów prawnych” (pkt 10.2)? 1.3. Jeśli komentarze z 2003 r. mogą zostać zastosowane przy dokonywaniu tej wykładni, jakie znaczenie przy ocenie tego, czy spółka może zostać uznana za niebędącą „właścicielem [odsetek]” w rozumieniu dyrektywy 2003/49/WE, ma w takim przypadku to, czy rozpatrywane odsetki są dopisywane do kapitału („rolled up”), czy odbiorca odsetek ma umowny lub wynikający z przepisów prawa obowiązek do przekazania ich innemu podmiotowi, oraz to, czy znaczna część otrzymujących odsetki podmiotów uznanych w państwie, w którym spółka dokonująca wypłaty odsetek jest rezydentem, za „właścicieli odsetek”, jest rezydentami w innych państwach, również członkowskich, z którymi Dania zawarła umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania, efektem czego zgodnie z duńskim ustawodawstwem istnieje podstawa do pobrania podatku u źródła, jeśli te podmioty były pożyczkodawcami i otrzymały odsetki w sposób bezpośredni? 1.4. Jakie znaczenie dla rozpatrzenia kwestii, czy spółkę otrzymującą odsetki można uznać za ich „właściciela” w rozumieniu dyrektywy ma to, że sąd odsyłający po dokonaniu oceny okoliczności faktycznych stwierdzi, iż spółka otrzymująca odsetki – pomimo tego, że nie jest ani umownie, ani na podstawie przepisów prawa zobowiązana do dalszego przekazania otrzymanych odsetek innemu podmiotowi – nie ma „pełnego” prawa do „korzystania i pobierania korzyści” z odsetek o którym mowa w sporządzonych w 2014 r. komentarzach do modelowej konwencji podatkowej z 1977?
3)

Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu takiemu jak to zawarte w art. 36 (ustawy 1/1996), które wprowadza obowiązek, by beneficjent pomocy prawnej z urzędu w razie uwzględnienia dochodzonego roszczenia i braku obciążenia kosztami żadnej ze stron, zapłacił adwokatowi honorarium według stawek uchwalonych przez izbę adwokacką, wynoszących ponad 50 % rocznej kwoty świadczenia z ubezpieczenia społecznego?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 314/15

Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 27 kwietnia 2016 r. w sprawie T-310/15, European Union Copper Task Force/Komisja Europejska, wniesione w dniu 11 lipca 2016 r. przez European Union Copper Task Force

(Sprawa C-384/16 P)

(2016/C 314/21)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: European Union Copper Task Force (przedstawiciele: C. Fernández Vicién, I. Moreno-Tapia Rivas, C. Vila Gisbert, abogadas)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— Uchylenie postanowienia trzeciej izby Sądu Unii Europejskiej z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie T-310/15, European Union Copper Task Force/Komisja Europejska;

— stwierdzenie dopuszczalności wniesionej przez European Union Copper Task Force skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/408;

— odesłanie sprawy do Sądu w celu wydania wyroku;

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami niniejszego postepowania.

Zarzuty i główne argumenty

1. Sąd naruszył prawo, uznając, że rozporządzenie wykonawcze 2015/408 (1) jest aktem regulacyjnym, który obejmuje środki wykonawcze w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE.

2. Sąd naruszył prawo, uznając, że odrzucenie skargi EUCuTF nie narusza prawa tego podmiotu i jego członków do skutecznej ochrony sądowej.

3. Sąd naruszył prawo, uznając, że rozporządzenie wykonawcze 2015/408 nie dotyczy indywidualnie EUCuTF ani członków tego podmiotu.

(1) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/408 z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie wykonania art. 80 ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin oraz w sprawie ustalenia wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia (Dz.U. L 67, s. 18).
5)

W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: Czy termin „zobowiąza[nia] zabezpieczon[e]” występujący w art. 2 ust. 1 pkt 67 i art. 44 ust. 2 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, uwzględniając w szczególności art. 1 ust. 2 tej dyrektywy, należy interpretować, w ten sposób, że obejmuje on również zobowiązania, w odniesieniu do których jednostka terytorialna prawa publicznego (tutaj: austriacki kraj związkowy Karyntia) z mocy ustawy udzieliła poręczenia na wypadek niewypłacalności?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 314/11

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 25 maja 2016 r. – Teodor Ispas, Anduța Ispas/Direcția Generală a Finanțelor Publice Cluj

(Sprawa C-298/16)

(2016/C 314/16)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel Cluj

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Teodor Ispas, Anduța Ispas

Strona przeciwna: Direcția Generală a Finanțelor Publice a Județului Cluj

Pytania prejudycjalne

Czy jest zgodna z zasadą poszanowania prawa do obrony praktyka administracyjna polegająca na wydawaniu decyzji nakładających na jednostkę obowiązki bez umożliwienia jej uzyskania dostępu do całości informacji i dokumentów, które organ władzy publicznej uwzględnił przy wydawaniu tej decyzji, które to informacje i dokumenty znajdują się w niejawnych aktach administracyjnych sporządzonych przez organ władzy publicznej?
—

Stwierdzenie, że Republika Grecka, nie podejmując w wyznaczonych terminach wszelkich środków koniecznych do wykonania decyzji Komisji z dnia 22 lutego 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.26534 (C 27/10 ex NN 6/09) przyznanej przez Grecję spółce Enómeni Klostoÿfantourgía AE [United Textiles SA] lub w każdym razie nie informując wystarczająco Komisji o środkach podjętych na podstawie art. 4 decyzji, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 2, 3 i 4 wspomnianej decyzji oraz na podstawie Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;
3)

Czy jest zgodna z art. 36 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz z art. 7 ust. 1 dyrektywy 2008/95/WE i z art. 15 ust. 1 dyrektywy (UE) 2015/2436 sytuacja, gdy właściciel krajowych znaków towarowych identycznych lub podobnych w różnych państwach członkowskich sprzeciwia się przywozowi do państwa członkowskiego, w którym jest właścicielem znaku towarowego, towarów opatrzonych znakiem identycznym lub podobnym do swojego, pochodzących z państwa członkowskiego, w którym nie jest on właścicielem, jeżeli przynajmniej w jednym innym państwie członkowskim, w którym jest właścicielem znaku towarowego, wyraził w sposób wyraźny lub dorozumiany zgodę na przywóz tych samych towarów?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 305/19

Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 22 kwietnia 2016 r. w sprawach połączonych T-50/06 RENV II i T-69/06 RENV II: Irlandia i Aughinish Alumina Ltd/Komisja Europejska wniesione w dniu 6 lipca 2006 r. przez Aughinish Alumina Ltd

(Sprawa C-373/16 P)

(2016/C 305/28)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Aughinish Alumina Ltd („AAL”) (przedstawiciele: C. Little i C. Waterson, solicitors)

Druga strona postępowania: Irlandia, Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

— uchylenie wyroku Sądu z dnia 22 kwietnia 2016 r. w sprawie T-69/06 RENV II;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez AAL w tym postępowaniu.

Zarzuty i główne argumenty

AAL podnosi dwa zarzuty wobec wyroku Sądu.

Zarzut pierwszy: naruszenie prawa przy ocenie wyjątkowych okoliczności; naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań; brak uzasadnienia.

AAL utrzymuje, że Sąd naruszył prawo oceniając uzasadnione oczekiwania AAL, w szczególności analizując istnienie „wyjątkowych okoliczności” . Zarzut ten jest podzielony na cztery części:

Część pierwsza: Sąd naruszył prawo, jeżeli chodzi o zakres i skutki wyroku Trybunału w sprawie C-272/12 P Komisja/Irlandia i in.

Część druga: Sąd naruszył prawo uznając, że sytuację AAL należy odróżnić od sytuacji w sprawie 223/85 RSV/Komisja.

Część trzecia: Sąd naruszył prawo interpretując orzecznictwo wykształcone w sprawie Demesa (sprawy C-183/02 P i C-187/02 P Demesa i Territorio Histórico de Álava/Komisja) jako kończące uzasadnione oczekiwania AAL w odniesieniu do nieodzyskania.

Część czwarta: Sąd naruszył prawo nie dokonując wymaganego wyważenia interesów publicznych i prywatnych. Czyniąc to Sąd naruszył zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań i spotęgował to naruszenie brakiem uzasadnienia.

Zarzut drugi: naruszenie prawa dotyczące interpretacji art. 1 lit. b) ppkt i) rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (1).

AAL utrzymuje, że Sąd naruszył prawo wskazując i stosując przesłanki przy spełnieniu których dana pomoc może zostać zakwalifikowana jako pomoc istniejąca. AAL utrzymuje w szczególności, że Sąd naruszył prawo przy interpretacji art. 1 lit. b) ppkt i) rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE, Dz.U. L 83, s. 1.
1.

Czy powództwo wniesione przez krajowego pracodawcę o odszkodowanie z tytułu przeniesionej na niego szkody powstałej w wyniku dalszego wypłacania wynagrodzenia swojemu pracownikowi mającemu miejsce zamieszkania w kraju zalicza się do „spraw dotyczących ubezpieczenia” w rozumieniu art. 8 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 (1), jeżeli (a) pracownik został ranny w wypadku drogowym w państwie członkowskim (we Włoszech), (b) powództwo jest skierowane przeciwko mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim (Francji) ubezpieczycielowi udzielającemu ochrony w zakresie odpowiedzialności cywilnej pojazdu, który spowodował szkodę i (c) pracodawca ma formę podmiotu prawa publicznego z własną osobowością prawną?
3)

Na wypadek gdyby uznano, że wspomniany termin może zostać przedłużony, czy może on zostać przedłużony z obiektywnych powodów działania siły wyższej, czy też, ze względu na to, że uprawnienie określone w art. 3 jest skierowane do państw członkowskich, mogą one termin ten przedłużyć na warunkach określonych w prawie krajowym i zgodnie z wymogami tego prawa?
b)

każda chwila, w której uprawniony do regresu dłużnik kredytowy dokonywał na rzecz banku płatności, z których wywodzi on roszczenie regresowe (od czerwca 2012 r. do czerwca 2014 r.)?
2.

Na wypadek gdyby uznano, że wspomniany termin może zostać przedłużony, czy przyjęcie decyzji w tym przedmiocie nie podlega żadnym szczególnym ograniczeniom proceduralnym dotyczącym przyznawania terminów i ich przedłużania, czy też, ze względu na to, że wydanie tej decyzji stanowi uprawnienie państw członkowskich, mogą one termin ten przedłużyć na warunkach określonych w prawie krajowym ze względu na to, że są one adresatami przepisów proceduralnych określonych w art. 3 ust. 1 dyrektywy?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 326/17

Odwołanie od wyroku (dziewiąta izba) wydanego w dniu 21 kwietnia 2016 r. w sprawie T-539/13, Inclusion Alliance for Europe/Komisja, wniesione w dniu 7 lipca 2016 r. przez Inclusion Alliance for Europe GEIE

(Sprawa C-378/16 P)

(2016/C 326/29)

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Inclusion Alliance for Europe GEIE (przedstawiciel: adwokat S. Famiani)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— Uchylenie zaskarżonego postanowienia;

— Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Decyzją z lipca 2013 r. Komisja Europejska zażądała od Inclusion Alliance for Europe zapłaty kwoty ogółem 212 411,89 EUR z tytułu projektów nr 224482 (MARE), nr 216820 (SENIOR), nr 225010 (ECRN). Inclusion Alliance for Europe wniósł skargę o stwierdzenie nieważności do Sądu, który rozstrzygnął w drodze postanowienia na podstawie art. 126 regulaminu postępowania przed Sądem.

Inclusion Alliance for Europe wnosi o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia z powodów przedstawionych poniżej.

W zaskarżonym postanowieniu nie uwzględniono i nie zastosowano przy ocenie skargi na decyzję Komisji ogólnych zasad prawa Unii.

Sąd błędnie uznał argumenty zawarte w replice za zarzuty przedstawione po raz pierwszy, podczas gdy chodzi o wyjaśnienie zarzutów i argumentów przedstawionych już w samej skardze, wobec czego nie występuje naruszenie przepisów art. 44 ust. 1 regulaminu postępowania przed Sądem.

W odniesieniu do zarzutów dotyczących zasad wspólnotowych mających zastosowanie do postępowania audytowego Sąd nie przedstawił wystarczającego uzasadnienia, a wręcz jest jego brak, błędnie obstając przy sprowadzaniu niniejszej sprawy do interpretacji czy naruszenia umowy, zamiast uwzględnić naruszenie ogólnych zasad prawa Unii.

W zaskarżonym postanowieniu nie uwzględnia się i nie stosuje ogólnych zasad prawa Unii w odniesieniu do żądań dotyczących bezpodstawnego wzbogacenia oraz naprawienia szkody skierowanych przeciwko Komisji Europejskiej.
4.

Czy dyrektywa 2009/72/WE, rozporządzenie [Parlamentu Europejskiego i Rady] (WE) nr 714/2009 [z dnia 13 lipca 2009 r.] (1) w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 (2), rozporządzenie [Komisji] (UE) 2015/1222 [z dnia 24 lipca 2015 r.] (3) ustanawiające wytyczne dotyczące alokacji zdolności przesyłowych i zarządzania ograniczeniami przesyłowymi, rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1227/2011 (4) z dnia 25 października 2011 r. w sprawie integralności i przejrzystości hurtowego rynku energii dopuszczają ograniczenia dotyczące liczby licencjobiorców uprawnionych do przesyłu energii elektrycznej na danym terytorium?
2)

Czy interpretacja, wedle której w odniesieniu do tych pracowników pracodawca może wybrać dni każdego tygodnia, w których udzieli pracownikowi okresu odpoczynku, do którego ma on prawo, w ten sposób, że pracownik może być zobowiązany do wykonywania pracy w przeciągu dziesięciu następujących po sobie dni bez możliwości zastosowania nadgodzin (na przykład od środy danego tygodnia, w którym dni odpoczynku miały miejsce w poniedziałek i wtorek, do piątku następnego tygodnia, po którym odpoczynek miałby miejsce w sobotę i niedzielę) jest zgodna z wskazanymi dyrektywami i przepisami?
1.

Czy na podstawie art. 27 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE (1) możliwe jest wydanie decyzji o uznaniu za osobę niepożądaną obywatela Unii, w odniesieniu do którego, tak jak w niniejszej sprawie, prawomocnie stwierdzono, iż znajduje wobec niego zastosowanie art. 1(F) lit. a) i b) Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, ponieważ wobec poważnego charakteru przestępstw, których dotyczy ten przepis, należy wychodzić z założenia, że zagrożenie dla jednego z podstawowych interesów społecznych co do zasady jest ciągle aktualne?