ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 4 ust. 2 lit. a) decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r. ustanawiającej minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami w związku z jej art. 2 ust. 1 lit. c), a także art. 20, 21 i 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie kwalifikowało jako przestępstwo posiadanie znacznej ilości środków odurzających lub substancji psychotropowych zarówno w celu konsumpcji własnej, jak i w celu nielegalnego handlu narkotykami, wykładnię pojęcia „znacznej ilości środków odurzających lub substancji psychotropowych” pozostawiając jednak każdorazowo ocenie sądów krajowych, pod warunkiem że wykładnię tę można racjonalnie przewidzieć.
23

Co się tyczy pierwszego z tych elementów, z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że aby przedmiot mógł zostać uznany za oryginalny, konieczne i zarazem wystarczające jest to, by stanowił on odzwierciedlenie osobowości autora, przejawiające się w jego swobodnych i twórczych wyborach (wyrok z dnia 12 września 2019 r., Cofemel, C‑683/17, EU:C:2019:721, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo).
27

W tych okolicznościach Oberlandesgericht Frankfurt am Main (wyższy sąd krajowy we Frankfurcie nad Menem) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy adresatami zakazu dyskryminacji ustanowionego w art. 18 akapit pierwszy TFUE są nie tylko państwa członkowskie UE i instytucje Unii, lecz również podmioty prywatne (bezpośredni skutek wobec osób trzecich na podstawie art. 18 akapit pierwszy TFUE)? 2) W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, a więc jeżeli art. 18 akapit pierwszy TFUE nie miałby zastosowania w stosunkach między podmiotami prywatnymi: czy art. 18 akapit pierwszy TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ograniczeniu ochrony ubezpieczeniowej do szkód, które zaistnieją we Francji metropolitalnej i we francuskich [departamentach i] terytoriach zamorskich z tego powodu, że właściwy organ francuski, [BCT], nie zakwestionował takiego postanowienia, chociaż narusza ono art. 18 akapit pierwszy TFUE, gdyż zawiera pośrednią dyskryminację ze względu na przynależność państwową? 3) W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: pod jakimi warunkami pośrednia dyskryminacja może być usprawiedliwiona w sprawach, w których występuje skutek wobec osób trzecich? W szczególności: czy ograniczenie terytorialne ochrony ubezpieczeniowej do szkód, które zaistnieją na terytorium określonego państwa członkowskiego UE, może być usprawiedliwione argumentem ograniczenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń oraz wysokości składki wówczas, gdy jednocześnie dane umowy ubezpieczenia przewidują, że w przypadku szkód seryjnych odpowiedzialność jest ograniczona kwotowo w odniesieniu do każdej szkody oraz każdego roku ubezpieczeniowego? 4) W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy art. 18 akapit pierwszy TFUE należy interpretować w ten sposób, że ubezpieczyciel – który z naruszeniem art. 18 akapit pierwszy TFUE dokonywał likwidacji szkód wyłącznie w odniesieniu do szkód zaistniałych we Francji metropolitalnej i we francuskich [departamentach i] terytoriach zamorskich – nie może podnieść zarzutu, iż płatność nie może zostać dokonana z uwagi na wyczerpanie w międzyczasie sumy ubezpieczenia, jeżeli szkoda zaistniała poza tymi obszarami?”.
8

Transpozycji dyrektywy 86/653 do prawa francuskiego dokonano na mocy loi no 91‑593, du 25 juin 1991, relative aux rapports entre les agents commerciaux et leurs mandants (ustawy nr 91‑593 z dnia 25 czerwca 1991 r. w sprawie stosunków prawnych między przedstawicielami handlowymi a ich zleceniodawcami; JORF z dnia 27 czerwca 1991 r., s. 8271). Artykuł 1 tej ustawy, którego treść została wprowadzona do art. L. 134‑1 code de commerce (kodeksu handlowego), brzmi następująco: „Przedstawiciel handlowy oznacza pośrednika, któremu w ramach prowadzonej niego działalności […] powierzono stałe pośredniczenie przy sprzedaży […] towarów na rzecz innej osoby lub zawarcie umowy sprzedaży […] w imieniu i na rachunek producenta, sprzedawcy […]”.
Artykuł 3 wspomnianego rozporządzenia, zatytułowany „Zagwarantowanie dostępu do otwartego [I]nternetu”, stanowi w ust. 1–3:

„1. Użytkownicy końcowi mają prawo – za pomocą usługi dostępu do [I]nternetu – do uzyskania dostępu do informacji i treści oraz do ich rozpowszechniania, a także do korzystania z wybranych aplikacji i usług oraz ich udostępniania, jak również do korzystania z wybranych urządzeń końcowych, niezależnie od lokalizacji użytkownika końcowego lub dostawcy usług czy też od lokalizacji, miejsca pochodzenia lub miejsca docelowego informacji, treści lub usługi.

[…]

2. Postanowienia umowne uzgodnione między dostawcami usług dostępu do [I]nternetu a użytkownikami końcowymi, dotyczące warunków finansowych i technicznych oraz cech usług dostępu do [I]nternetu, takich jak cena, ilości danych lub prędkości, oraz jakiekolwiek praktyki handlowe dostawców usług dostępu do [I]nternetu, nie mogą ograniczać korzystania przez użytkowników końcowych z ich praw określonych w ust. 1.

3. Dostawcy usług dostępu do [I]nternetu, w czasie świadczenia usług dostępu do [I]nternetu, traktują wszystkie transmisje danych równo, bez dyskryminacji, ograniczania czy ingerencji, bez względu na nadawcę i odbiorcę, konsultowane lub rozpowszechniane treści, wykorzystywane lub udostępniane aplikacje lub usługi, lub też na wykorzystywane urządzenia końcowe.

Akapit pierwszy nie stoi na przeszkodzie stosowaniu przez dostawców usług dostępu do [I]nternetu odpowiednich środków zarządzania ruchem. Aby środki te mogły być uznane za odpowiednie, muszą być przejrzyste, niedyskryminacyjne i proporcjonalne oraz nie mogą być podyktowane względami handlowymi, lecz muszą opierać się na obiektywnych różnicach w wymogach dotyczących technicznej jakości usług w zakresie określonych kategorii ruchu. Środki takie nie obejmują monitorowania konkretnych treści i nie mogą być utrzymywane dłużej, niż jest to konieczne.

Dostawcy usług dostępu do [I]nternetu nie mogą stosować środków zarządzania ruchem wykraczających poza środki określone w akapicie drugim, a w szczególności nie mogą blokować, spowalniać, zmieniać, ograniczać, pogarszać jakości ani faworyzować określonych treści, aplikacji lub usług, lub szczególnych ich kategorii, ani też ingerować w nie, z wyjątkiem przypadków, w których jest to konieczne, i jedynie tak długo, jak jest to konieczne, aby:

a) zapewnić zgodność z aktami prawodawczymi Unii lub zgodnymi z prawem Unii przepisami prawa krajowego, którym podlega dostawca usług dostępu do [I]nternetu, lub ze zgodnymi z prawem Unii środkami służącymi wykonaniu takich aktów prawodawczych Unii lub przepisów krajowych, w tym z orzeczeniami sądowymi lub decyzjami organów publicznych dysponujących odpowiednimi uprawnieniami;

b) utrzymać integralność i bezpieczeństwo sieci, usług świadczonych za pośrednictwem sieci oraz urządzeń końcowych użytkowników końcowych;
100

Zgodnie z mocno utrwalonym orzecznictwem, przyjmując takie normy postępowania i ogłaszając poprzez publikację, że będą one od tej pory stosowane do przypadków w nich przewidzianych, Komisja sama sobie wyznacza granice stosowania wspomnianych uprawnień dyskrecjonalnych i co do zasady nie może odejść od tych norm bez narażania się, w odpowiednim przypadku, na sankcję z tytułu naruszenia ogólnych zasad prawa, takich jak zasada równego traktowania lub zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań (wyroki: z dnia 8 marca 2016 r., Grecja/Komisja, C‑431/14 P, EU:C:2016:145, pkt 69; z dnia 19 lipca 2016 r., Kotnik i in., C‑526/14, EU:C:2016:570, pkt 40).
2)

Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/88/WE z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy i art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sędzia pokoju, który w ramach swoich funkcji świadczy rzeczywistą i efektywną pracę, która nie ma charakteru ani wyłącznie marginalnego, ani pomocniczego, i za którą otrzymuje on rekompensatę mającą charakter wynagrodzenia, może być objęty zakresem pojęcia „pracownika” w rozumieniu tych przepisów, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego. Klauzulę 2 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego w dniu 18 marca 1999 r., załączonego do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „pracownika zatrudnionego na czas określony” zawarte w tym przepisie może obejmować sędziego pokoju mianowanego na czas określony, który w ramach swoich funkcji świadczy rzeczywistą i efektywną pracę, która nie ma charakteru ani wyłącznie marginalnego ani pomocniczego, i za którą otrzymuje on rekompensatę mającą charakter wynagrodzenia, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego. Klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego w dniu 18 marca 1999 r., załączonego do dyrektywy Rady 1999/70, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które nie przewiduje prawa sędziego pokoju do korzystania z corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w wymiarze 30 dni, takiego jak przewidziany dla sędziów sądów powszechnych, w przypadku gdy ów sędzia pokoju jest objęty zakresem pojęcia „pracownika zatrudnionego na czas określony” w rozumieniu klauzuli 2 pkt 1 tego porozumienia ramowego oraz znajduje się on w sytuacji porównywalnej do sytuacji sędziego sądu powszechnego, chyba że taka różnica w traktowaniu jest uzasadniona różnicami w wymaganych kwalifikacjach i charakterem zadań, za wykonywanie których sędziowie ci przyjmują odpowiedzialność, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.
108

W tych okolicznościach na pytanie drugie należy odpowiedzieć, że art. 63 i nast. TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego ustanawiającemu próg aktywów dla prowadzenia działalności bankowej przez banki spółdzielcze z siedzibą w tym państwie członkowskim utworzone w formie spółdzielni akcyjnych z ograniczoną odpowiedzialnością, powyżej którego to progu owe banki mają obowiązek przekształcić się w spółki akcyjne, zmniejszyć stan swoich aktywów poniżej tego progu lub postawić się w stan likwidacji, o ile uregulowanie to jest właściwe dla zagwarantowania osiągnięcia zamierzonych przez nie celów interesu ogólnego i nie wykracza poza to, co jest konieczne dla ich osiągnięcia, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.
Artykuł 14 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 631/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r., i art. 13 ust. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 465/2012 z dnia 22 maja 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że pracodawcą obsługującego transport międzynarodowy kierowcy samochodu ciężarowego, w rozumieniu tych przepisów, jest przedsiębiorstwo, które sprawuje faktyczne kierownictwo nad tym kierowcą, ponosi w rzeczywistości odpowiednie koszty wynagrodzenia i jest faktycznie uprawnione do zwolnienia tego kierowcy, a nie przedsiębiorstwo, z którym wspomniany kierowca samochodu ciężarowego zawarł umowę o pracę i które jest formalnie wskazane w tej umowie jako pracodawca tegoż kierowcy.
43

Co więcej, wszystkie występujące w charakterze interwenientów państwa członkowskie wymienione w pkt 40 niniejszego wyroku, oraz Rzeczpospolita Polska uważają, że w niniejszej sprawie art. 260 ust. 3 TFUE nie może być stosowany, ponieważ Komisja nie uzasadniła w szczegółowy sposób swojej decyzji o wystąpieniu z wnioskiem o nałożenie sankcji finansowych. Decyzja taka powinna być bowiem konkretnie uzasadniona w odniesieniu do szczególnych okoliczności każdej sprawy, ponieważ zgodnie z orzecznictwem Trybunału nałożenie ryczałtu nie może być automatyczne. Komisja nie może ograniczać się do stosowania co do zasady instrumentu przewidzianego w art. 260 ust. 3 TFUE, nie naruszając tego postanowienia. Ponadto szczegółowa analiza elementów każdego przypadku przez Komisję jest wymagana, ponieważ elementy te są niezbędne do określenia charakteru kary pieniężnej, jaką należy nałożyć, aby skłonić dane państwo członkowskie do usunięcia danego uchybienia i do ustalenia kwoty, jaka będzie odpowiednia do okoliczności danej sprawy, zgodnie z orzecznictwem Trybunału. Ponadto nie jest konieczne kumulowanie zapłaty ryczałtu z zapłatą okresowej kary pieniężnej. W każdym razie podejście Komisji może prowadzić do dyskryminacji między państwami członkowskimi.
63

Ustawodawstwo węgierskie ustanowiło wprawdzie w § 168 ust. 10 ustawy o energii elektrycznej i w § 129 ustawy o zaopatrzeniu w gaz ziemny ogólne prawo odwołania do sądu administracyjnego od decyzji krajowego organu regulacyjnego. Jednakże w odniesieniu do ustalania w drodze rozporządzenia wysokości opłat za dostęp do sieci, które powinno podlegać gwarancjom przewidzianym w art. 37 ust. 17 dyrektywy 2009/72 i art. 41 ust. 17 dyrektywy 2009/73, należy stwierdzić, że to ustalanie opłat, z uwagi na to, że ma formę rozporządzenia, może być jedynie przedmiotem skargi do Alkotmánybíróság (trybunału konstytucyjnego) „dotyczącej podstawowej kwestii konstytucyjnej” zgodnie z § 29 ustawy nr CLI z 2011 r. o trybunale konstytucyjnym.
68

W niniejszej sprawie Komisja wnosi o nałożenie ryczałtu, którego kwota jest obliczana zgodnie z wytycznymi zawartymi w jej komunikacie z dnia 13 grudnia 2005 r., zatytułowanym „Stosowanie art. [260 TFUE]” [SEC(2005) 1658], zaktualizowanym komunikatem z dnia 13 grudnia 2017 r., zatytułowanym „Aktualizacja danych wykorzystywanych do obliczania kwot ryczałtowych oraz okresowych kar pieniężnych wskazywanych Trybunałowi Sprawiedliwości przez Komisję w ramach postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego” [C(2017) 8720], i którego minimalna kwota dla Irlandii wynosi 1685000 EUR. Ta minimalna kwota ryczałtu nie znajduje jednak zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ jest ona niższa od kwoty wynikającej z obliczenia ryczałtu zgodnie z tymi komunikatami. W celu ustalenia dziennej kwoty służącej za podstawę tego obliczenia należy pomnożyć jednolitą stawkę bazową, a mianowicie 230 EUR, przez współczynnik wagi naruszenia i współczynnik „n”, który dla Irlandii wynosi 2,92. Współczynnik wagi obniżał się w miarę przekazywania przez Irlandię dodatkowych środków transpozycji. Tak więc w odniesieniu do okresu od 27 czerwca 2017 r. do 28 listopada 2018 r. współczynnik wagi naruszenia wynosi 7 w skali od 1 do 20; w odniesieniu do okresu od 29 listopada 2018 r. do 26 marca 2019 r. współczynnik ten wynosi 2, a dla okresu od 27 marca do 2 grudnia 2019 r. współczynnik ten wynosi 1. Zsumowanie trzech kwot odpowiadających tym okresom, a mianowicie 2439922,80 EUR, 158497,60 EUR i 168571,60 EUR, prowadzi Komisję do wniosku o nałożenie ryczałtu w łącznej wysokości 2766992 EUR.
62

W ramach trzeciego zarzutu szczegółowego wnosząca odwołanie poddaje krytyce przeprowadzoną przez Sąd analizę, w wyniku której stwierdził on, że konceptualne różnice między kolidującymi ze sobą oznaczeniami nie zostały wykazane w odniesieniu do całego terytorium Unii, w związku z czym nie mogły zneutralizować istniejących między tymi oznaczeniami podobieństw wizualnych i fonetycznych. Po pierwsze, wbrew temu, co Sąd wskazał w pkt 71 zaskarżonego wyroku, termin „tajga” ma „precyzyjne i dające się natychmiast uchwycić znaczenie” nie tylko dla przeciętnych konsumentów z północnej i wschodniej części „kontynentu europejskiego”, lecz również dla przeciętnych konsumentów pochodzących z południa tego kontynentu oraz dla konsumentów anglojęzycznych. Ze względu bowiem na niekwestionowany rozmiar lasu borealnego zwanego „tajgą”, a także z uwagi na jego znaczenie dla całego świata, pojęcie to jest przedmiotem nauczania ogólnego na „kontynencie europejskim” i poza nim.
104

Co się tyczy argumentów wnoszących odwołanie opartych na rzekomym braku skutków rozpatrywanego naruszenia, które zostały zbadane w pkt 156 i 157 zaskarżonego wyroku, prawdą jest, że w pkt 156 tego wyroku Sąd przypomniał, iż zgodnie z samym brzmieniem pkt 22 wytycznych z 2006 r. Komisja nie musi koniecznie uwzględniać rzeczywistego wpływu naruszenia na rynek lub braku takiego wpływu jako okoliczności obciążającej bądź łagodzącej przy ocenie wagi naruszenia w celu ustalenia wysokości grzywny. Stwierdzenie to mogłoby sugerować, że Sąd ograniczył się w tym względzie wyłącznie do realizacji zadania przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem spornej decyzji, w szczególności w świetle wytycznych z 2006 r. Chociaż wytyczne z 2006 r. są wiążące dla samej Komisji, ponieważ instytucja ta w ten sposób sama sobie wyznacza granice wykonywania swych uprawnień dyskrecjonalnych (zob. podobnie wyrok z dnia 28 czerwca 2005 r., Dansk Rørindustri i in./Komisja, C‑189/02 P, C‑202/02 P, od C‑205/02 P do C‑208/02 P i C‑213/02 P, EU:C:2005:408, pkt 211), to nie wiążą one jednak sądu Unii, w szczególności gdy korzysta on ze swego nieograniczonego prawa orzekania, o którym mowa w pkt 96 niniejszego wyroku (zob. podobnie wyrok z dnia 8 grudnia 2011 r., KME Germany i in./Komisja, C‑389/10 P, EU:C:2011:810, pkt 102, 103), mimo że może on zgodnie z prawem zdecydować, że będzie się nimi inspirować (zob. podobnie wyrok z dnia 26 stycznia 2017 r., Aloys F. Dornbracht/Komisja, C‑604/13 P, EU:C:2017:45, pkt 75).
82

Należy przypomnieć, że Trybunał orzekł już, że według zasad wspólnych dla praw państw członkowskich osoba ponosząca stratę, która powoduje przysporzenie w majątku innej osoby bez podstawy prawnej tego wzbogacenia, tytułem zasady ogólnej ma prawo do odszkodowania do wysokości tej straty ze strony wzbogaconej osoby. Choć bowiem traktat FUE nie przewiduje wyraźnie środka zaskarżenia przeznaczonego dla tego rodzaju skargi, to wykładnia art. 268 TFUE i art. 340 akapit drugi TFUE, która wykluczałaby taką możliwość, prowadziłaby do rezultatu sprzecznego z zasadą skutecznej ochrony sądowej. Skarga oparta na bezpodstawnym wzbogaceniu Unii, wniesiona na podstawie tych artykułów, wymaga dowodu na wzbogacenie bez ważnej podstawy prawnej pozwanego, jak również dowodu na zubożenie skarżącego związane z tym wzbogaceniem [zob. podobnie wyrok z dnia 16 grudnia 2008 r., Masdar (UK)/Komisja, C‑47/07 P, EU:C:2008:726, pkt 44, 46–50].
Artykuł 3 lit. d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że pozwolenia na dopuszczenie do obrotu nie można uznać za pierwsze pozwolenie na dopuszczenie do obrotu w rozumieniu tego przepisu, jeżeli dotyczy ono nowego zastosowania terapeutycznego składnika aktywnego lub mieszaniny składników aktywnych, które były już przedmiotem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dla innego zastosowania terapeutycznego.
Z powyższego wynika, zgodnie z orzecznictwem Trybunału, że art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, iż warunek umowy uznany za nieuczciwy należy co do zasady uznać za nigdy nieistniejący, tak by nie wywoływał on skutków wobec konsumenta. W związku z tym sądowe stwierdzenie nieuczciwego charakteru takiego warunku powinno mieć co do zasady skutek w postaci przywrócenia sytuacji prawnej i faktycznej konsumenta, w jakiej znajdowałby się on w braku rzeczonego warunku. Z powyższego wynika, że obowiązek odstąpienia od stosowania przez sąd krajowy nieuczciwego warunku umowy nakazującego zapłatę kwot, które okazują się nienależne, wiąże się co do zasady z odpowiednim skutkiem restytucyjnym dotyczącym tych kwot (wyrok z dnia 21 grudnia 2016 r., Gutiérrez Naranjo i in., C‑154/15, C‑307/15 i C‑308/15, EU:C:2016:980, pkt 61, 62).
20

W 2016 r. w stosunku do skarżącego w postępowaniu głównym przeprowadzono kontrolę podatkowa dotyczącą VAT w odniesieniu do prowadzonej przez niego jako osobę fizyczną działalności, w wyniku której AJFP Caraș‑Severin stwierdziła, że w 2012 r. jego obrót przewyższył kwotę 220000 RON (około 65000 EUR), stanowiącą w odnośnym okresie próg odniesienia do celów stosowania procedury szczególnej dla małych przedsiębiorstw w Rumunii. W związku z tym w decyzji w sprawie wymiaru wysokości zobowiązania podatkowego tenże organ podatkowy określił kwotę, jaką skarżący w postępowaniu głównym miał uiścić od dnia, w którym był zobowiązany do zarejestrowania się jako podatnik VAT, to znaczy dnia 1 września 2012 r.
26

W tej kwestii należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału w ramach ustanowionej w art. 267 TFUE współpracy pomiędzy Trybunałem i sądami krajowymi wyłącznie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i który ma obowiązek wydać w tej sprawie orzeczenie, należy dokonanie oceny, z uwzględnieniem szczególnych okoliczności tej sprawy, zarówno tego, czy orzeczenie w trybie prejudycjalnym jest niezbędne do wydania wyroku w zawisłej przed nim sprawie, jak i oceny znaczenia pytań, z którymi zwraca się on do Trybunału. W konsekwencji, jeśli postawione pytania dotyczą wykładni lub ważności przepisu prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia (wyrok z dnia 1 października 2019 r., Blaise i in., C‑616/17, EU:C:2019:800, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo).
72

Zważywszy na ogół powyższych rozważań, odpowiedź na pytanie piąte winna brzmieć: art. 351 akapit pierwszy TFUE należy interpretować w ten sposób, że pozwala on sądowi państwa członkowskiego na stosowanie umowy zawartej między państwem członkowskim Unii a państwem trzecim przed dniem 1 stycznia 1958 r. lub, w odniesieniu do państw przystępujących do Unii, przed datą ich przystąpienia, takiej jak konwencja z 1892 r., która przewiduje, że używanie znaku towarowego zarejestrowanego w tym państwie członkowskim na terytorium owego państwa trzeciego należy uwzględniać do celów ustalenia, czy rozpatrywany znak towarowy był „rzeczywiście używany” w rozumieniu art. 12 ust. 1 dyrektywy 2008/95, do czasu, gdy któryś ze środków przewidzianych w akapicie drugim tego postanowienia umożliwi wyeliminowanie ewentualnych niezgodności między traktatem FUE a tą umową.
61

W drugiej kolejności, gdy chodzi o to, czy art. 12 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2014/17 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych stanowiących, że wymagany przez kredytodawcę okres obowiązkowego umiejscowienia wynagrodzenia lub podobnych dochodów może wynosić do dziesięciu lat lub okres objęty umową o kredyt, jeżeli jest on krótszy, należy stwierdzić, że rozpatrywana dyrektywa nie przewiduje żadnego ograniczenia okresu, przez który kredytodawcy mogą wymagać od konsumentów posiadania rachunku płatniczego lub oszczędnościowego otwartego zgodnie z przepisami transponującymi ten przepis do krajowego porządku prawnego. Maksymalny okres, przez który kredytodawca jest upoważniony do żądania od kredytobiorcy umiejscowienia wynagrodzenia, może być zatem równy okresowi objętemu daną umową o kredyt, pod warunkiem że, jak wynika z pkt 56–58 niniejszego wyroku, warunek umiejscowienia dochodów będzie ograniczony do tego, co jest niezbędne do osiągnięcia celów wymienionych w tym przepisie, czyli do zapewnienia kredytodawcy określonych zabezpieczeń związanych z uzyskaniem lub spłatą kredytu.