ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1

W swej skardze Komisja Wspólnot Europejskich zwraca się do Trybunału o stwierdzenie, że wobec okoliczności, iż Presidenza del Consiglio dei Ministri — Dipartimento per la protezione civile — Ufficio del Commissario delegato per l’emergenza rifiuti e la tutela delle acque in Sicilia (kancelaria Prezesa Rady Ministrów, departament obrony cywilnej, biuro pełnomocnika ds. działań nadzwyczajnych dotyczących odpadów i ochrony wody na Sycylii) wszczęła postępowanie zmierzające do zawarcia umów w zakresie wykorzystania części odpadów miejskich pozostałych po zbiórce selektywnej, powstałych w gminach regionu Sycylia i zawarła te umowy z pominięciem procedury przewidzianej w dyrektywie Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, str. 1), zmienionej dyrektywą Komisji 2001/78/WE z dnia 13 września 2001 r. (Dz.U. L 285, str. 1, zwanej dalej „dyrektywą 92/50”), a w szczególności z pominięciem zamieszczenia odpowiedniego ogłoszenia o zamówieniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie tej dyrektywy, a w szczególności na podstawie jej art. 11, 15 i 17.
5

W szczególności decyzja Komisji nr 2320/81/EWWiS z dnia 7 sierpnia 1981 r. ustanawiająca reguły wspólnotowe w zakresie pomocy na rzecz hutnictwa żelaza i stali wprowadziła drugi kodeks pomocy państwa dla hutnictwa żelaza i stali (Dz.U. L 228, str. 14, zwany dalej „drugim kodeksem”). Kodeks ten miał pozwolić na przyznanie pomocy w celu uzdrowienia przedsiębiorstw sektora hutnictwa żelaza i stali oraz ograniczenia ich zdolności produkcyjnych do poziomu odpowiadającego przewidywalnemu popytowi, zakładając jednocześnie stopniowe zniesienie tej pomocy we wcześniej określonych terminach, zarówno w odniesieniu do zgłoszenia pomocy Komisji (do dnia 30 września 1982 r.) i zezwolenia na pomoc (do dnia 1 lipca 1983 r.), jak też wypłaty pomocy (do dnia 31 grudnia 1984 r.). Na podstawie decyzji nr 1018/85/EWWiS Komisji z dnia 19 kwietnia 1985 r. zmieniającej decyzję nr 2320/81 (Dz.U. L 110, str. 5) wspomniane terminy zostały przedłużone: do dnia 31 maja 1985 r. w odniesieniu do zgłoszenia, do dnia 1 sierpnia 1985 r. w odniesieniu do zezwolenia i do dnia 31 grudnia 1985 r. w odniesieniu do wypłaty.
31

Co się tyczy, konkretnie, sytuacji takiej, z jaką mamy do czynienia w sprawie przed sądem krajowym, gdzie nie wykazano jasno, że u źródeł bezprawnych zachowań w obu zainteresowanych państwach członkowskich znajdują się — w całości lub w części — te same korzyści finansowe pochodzące z handlu środkami odurzającymi, należy co do zasady stwierdzić, że taka sytuacja może wchodzić w zakres pojęcia „ten sam czyn” jedynie wówczas, gdy może zostać wykazany obiektywny związek między środkami płatniczymi w obu postępowaniach.
—

czyny polegające na przyjęciu zagranicznego tytoniu pochodzącego z przemytu w jednym z umawiających się państw i posiadanie tego samego tytoniu w innym umawiającym się państwie przy istnieniu dodatkowej okoliczności, że oskarżony, który był ścigany w dwóch umawiających się państwach, od samego początku zamierzał po pierwszym przyjęciu tytoniu przewieźć go do miejsca przeznaczenia, przejeżdżając przez kilka umawiających się państw, stanowią zachowania, które mogą wchodzić w zakres pojęcia „ten sam czyn” w rozumieniu art. 54 KWUS. Ostateczna ocena tej kwestii należy do właściwych sądów krajowych.
17

Zarzuty te oparte są kolejno na: — niezgodności wymogu uzyskania zezwolenia wydawanego przez questore z art. 49 WE; — niezgodności ograniczenia terytorialnego zezwolenia z art. 43 WE i art. 49 WE; — niezgodności obowiązku posiadania lokalu na obszarze objętym zezwoleniem z art. 43 WE i art. 49 WE; — niezgodności obowiązku udzielenie pełnomocnictwa przedstawicielowi posiadającemu zezwolenie na wykonywanie działalności w zakresie pozasądowej windykacji wierzytelności w prowincji, w której podmiot gospodarczy nie posiada zezwolenia, z art. 43 WE i art. 49 WE; — niezgodności obowiązku umieszczenia w lokalach wykazu usług, które mogą być świadczone na rzecz klientów z art. 49 WE; — niezgodności uprawnienia questore do nakładania dodatkowych obowiązków w celu zapewnienia przestrzegania bezpieczeństwa publicznego w interesie ogólnym z art. 43 WE i art. 49 WE; — niezgodności ograniczenia swobody ustalania stawek opłat z art. 43 WE i art. 49 WE, oraz — niezgodności zakazu równoczesnego wykonywania działalności, o której mowa w ustawie o działalności bankowej i kredytowej, z art. 43 WE i art. 49 WE.
74

W końcu, w odniesieniu do sytuacji takiej jak ta, której dotyczy sprawa zawisła przed sądem krajowym, w której obywatel turecki jest adresatem decyzji o wydaleniu, wydanej przez właściwy organ państwa członkowskiego w następstwie skazania go za rozmaite naruszenia prawa krajowego, należy sprecyzować, że to art. 14 ust. 1 decyzji nr 1/80 stanowi właściwą podstawę prawną umożliwiającą państwom członkowskim zastosowanie koniecznych środków, przy czym organy te zobowiązane są jednakże do dokonania oceny indywidualnego zachowania sprawcy czynu przestępnego, jak również realności i dostatecznej powagi zagrożenia, jakie stanowi ono dla porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego i zdrowia publicznego, oraz do poszanowania zasady proporcjonalności (zob., w tym sensie, ww. wyrok w sprawie Nazli, pkt 57–61, i per analogiam wyrok z dnia 26 listopada 2002 r. w sprawie C-100/01 Oteiza Olazabal, Rec. str. I-10981, pkt 39, 43 i 44). W szczególności decyzja o wydaleniu oparta na art. 14 ust. 1 tej decyzji może zostać wydana tylko wtedy, gdy zachowanie danej osoby wskazuje na realne zagrożenie wywołania nowych i poważnych zakłóceń porządku publicznego. Decyzja taka nie może więc stanowić automatycznego następstwa wyroku skazującego, służącego celowi prewencji ogólnej (zob. wyrok z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie C-383/03 Dogan, Zb.Orz. str. I-6237, pkt 24).
54

W szczególności przepisy administracyjne lub karne nie powinny wychodzić poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia zamierzonych celów, a sankcja nie powinna pozostawać w takiej dysproporcji w stosunku do ciężaru naruszenia, by stanowiła ograniczenie ustanowionych w traktacie WE swobód (ww. wyrok z dnia 16 grudnia 1992 r. w sprawie Komisja przeciwko Grecji, pkt 20). W każdym razie, to do sądu krajowego należy ocena, czy w świetle powyższych okoliczności sankcje przewidziane we właściwym prawie krajowym są proporcjonalne.
17

W toku 1990 r. duńskie organy celne wydały przedsiębiorstwu (zwanemu dalej „przedsiębiorstwem dokonującym przywozu”) pozwolenie na dokonanie przywozu z zawieszeniem należności celnych odnoszących się do towarów przeznaczonych do budowy kontenerów, w ramach procedury „szczególnego przeznaczenia” mającej zastosowanie do „towarów przeznaczonych do włączenia do statków […] do celów ich budowy, naprawy, konserwacji lub przebudowy oraz w odniesieniu do towarów przeznaczonych do umieszczenia w takich statkach” zgodnie z przepisami sekcji II A pkt 1 załącznika i do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, str. 1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2886/89 z dnia 2 sierpnia 1989 r. (Dz.U. L 282, str. 1).
38

Wnoszący odwołanie kilkukrotnie powołują układ o pomocy, którego błędna wykładnia miała mieć wpływ na ocenę szeregu z ich argumentów. Tak więc powołują oni swą dobrą wiarę w odniesieniu do przekazanych im dokumentów i uzasadnione zaufanie co do ich prawidłowości. Zaufali oni bezwarunkowo wykonaniu zobowiązań międzynarodowych przez słoweńskie organy celne, które przy przewozie towarów wrażliwych powinny były dokonać powiadomienia w tym zakresie. W kwestii ciążącego na nich ryzyka handlowego twierdzą oni, że ich sytuacja nie była podobna do sytuacji innych agentów celnych, lecz wyłącznie do sytuacji agentów mogących polegać na przestrzeganiu zobowiązań międzynarodowych. Co się tyczy stwierdzenia, że okoliczność pracy na przejściu granicznym i niemożność dokonania inspekcji ciężarówki nie stawiały ich w wyjątkowej sytuacji, jako że okoliczności te wpływają na nieokreśloną liczbę podmiotów gospodarczych, jest ono ich zdaniem błędne, gdyż Sąd powinien był uwzględnić w ramach swej oceny anormalną sytuację spowodowaną niedopełnieniem obowiązku wynikającego z układu o pomocy.
2)

Skutki wpisania zasiłku na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności w rubryce zatytułowanej „Zjednoczone Królestwo” lit. d) załącznika IIa do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 647/2005, pozostają tymczasowo w mocy w odniesieniu wyłącznie do elementu „mobilności”, po to aby w rozsądnym terminie zostały podjęte właściwe działania celem wpisania go do załącznika IIa w brzmieniu zmienionym.
23

W tym względzie rzeczone państwo członkowskie twierdzi, po pierwsze, że podjęło niezbędne środki celem położenia kresu zarzucanemu naruszeniu oraz że w dniu upływu wyznaczonego w uzasadnionej opinii terminu do zastosowania się do niej naruszenie to już nie istniało, skoro: — w roku 2003 sporne zamówienia na usługi nie były już udzielane bezpośrednio, przy czym także podmioty inne niż UCA miały możliwość ubiegania się o udzielenie im zamówienia; — władze greckie zobowiązały się w oficjalnym oświadczeniu sekretarza generalnego ministerstwa rolnictwa nr 5767 z dnia 6 listopada 2003 r.„do stosowania, o ile będzie to konieczne, otwartych procedur przetargowych w zakresie udzielania zamówień na sporne usługi, pod warunkiem oczywiście, że usługi te będą w całości lub w części objęte załącznikiem IA do dyrektywy 92/50”.
3)

Artykuł 73B traktatu (obecnie art. 56 WE) powinien być interpretowany w ten sposób, iż sprzeciwia się on obowiązywaniu przepisów krajowych takich jak sporne przepisy w postępowaniu przed sądem krajowym, które zwalniają z podatku od wartości rynkowej nieruchomości posiadanych we Francji przez osoby prawne spółki mające siedzibę we Francji, podczas gdy uzależniają owo zwolnienie w przypadku spółek mających siedzibę w innym państwie członkowskim od istnienia konwencji o pomocy administracyjnej zawartej pomiędzy Republiką Francuską a tym państwem w celu zwalczania oszustw podatkowych i unikania opodatkowania lub od okoliczności, że na podstawie traktatu zawierającego klauzulę o niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową spółki te nie powinny podlegać wyższemu opodatkowaniu niż opodatkowanie, któremu podlegają spółki mające siedzibę we Francji, i nie zezwalają spółkom mającym siedzibę w innym państwie członkowskim na przedstawienie dowodów umożliwiających ustalenie tożsamości ich akcjonariuszy będących osobami fizycznymi.
1)

Wykładni art. 11 i 14 dyrektywy Rady 87/102/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego, zmienionej przez dyrektywę 98/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r., należy dokonywać w ten sposób, iż sprzeciwiają się one temu, aby przewidziane w art. 11 ust. 2 tej dyrektywy prawo do podjęcia środków prawnych, które przysługuje konsumentowi wobec kredytodawcy, było obwarowane przesłanką, by wcześniejsza oferta kredytu zawierała wzmiankę o finansowanym towarze lub usłudze.
11

Za pomocą swoich pytań, które należy rozpatrywać łącznie, sąd krajowy pragnie się w istocie dowiedzieć, czy art. 5 ust. 3 lit. b) akapit drugi, ostatnie zdanie dyrektywy 75/106, w związku z art. 5 ust. 3 lit. d) tego artykułu i załącznikiem III sekcja 4 do tej dyrektywy należy, w świetle zasady swobodnego przepływu towarów, o której mowa w art. 28 WE, interpretować w ten sposób, że zezwala on na to, by opakowania jednostkowe o objętości nominalnej 0,071 l, zawierające jeden z wymienionych w sekcji 4 produktów, legalnie produkowane i sprzedawane w Irlandii lub w Zjednoczonym Królestwie, były również sprzedawane w innych państwach członkowskich.
60

Komisja słusznie zwraca uwagę, że art. 4f ust. 4 akapit drugi rozporządzenia 805/68 upoważnia ją do ustanowienia przepisów dotyczących niewykorzystanych w latach 1997 i 1998 uprawnień indywidualnych, przekazanych do rezerwy krajowej, które jednak nie zostały nigdy wydane. Tym samym państwa członkowskie zachowują znaczny margines swobodnego uznania w zakresie wykorzystania ich rezerwy krajowej. Mogą one w konsekwencji przewidzieć przyznanie prawa do premii na zasadach preferencyjnych producentom, którzy winni byli zwrócić ich uprawnienia do rezerwy krajowej, gdyż wykorzystali w trakcie roku rozliczeniowego 1998 swe uprawnienie do premii w części większej niż 70%, lecz mniejszej niż 90%.
Artykuł 28c cześć A lit. a) akapit pierwszy szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstwa państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 91/680/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by organy podatkowe państwa członkowskiego odmawiały zwolnienia od podatku od wartości dodanej dostawy wewnątrzwspólnotowej, która rzeczywiście miała miejsce, jedynie na tej podstawie, że dowód na dokonanie tej dostawy nie został przedstawiony we właściwym czasie.
14

Artykuł 4 ust. 3 Besluit van de Staatssecretaris van Financiën (rozporządzenia ministra finansów w sprawie opodatkowania dostaw wewnątrzwspólnotowych) z dnia 20 czerwca 1995 r. stanowi: „Jeśli towary są dostarczane na rzecz odbiorców zagranicznych »z zakładu« lub »z magazynu« (transakcje z odbiorem towarów), to charakter wewnątrzwspólnotowy dostawy nie wynika z listu przewozowego lub dokumentów przewozowych dostawcy. Mogą jednak istnieć okoliczności, w których dostawca również w takiej sytuacji może być przekonany, że odbiorca zagraniczny transportuje towary do innego państwa członkowskiego. Zgromadzone przez administrację dokumenty i prowadzone rejestry nie są wystarczające, musi to być stały odbiorca, chyba że dostawca wie, iż wykonane na rzecz tego odbiorcy dostawy wewnątrzwspólnotowe były źródłem problemów, przy czym odbiorca złożył ponadto oświadczenie w tym przedmiocie. Takie oświadczenie na piśmie, które powinno zostać podpisane przez osobę, która odbiera dostarczone towary musi zawierać co najmniej nazwisko odbiorcy, a jeśli odbiorca nie odbiera towarów osobiście nazwisko osoby, która czyni to w imieniu odbiorcy, numer rejestracyjny pojazdu, który służył do transportu towarów, numer faktury, w której dostarczone towary zostały wyszczególnione, miejsce do którego odbiorca będzie transportował towary, jak również potwierdzenie, że odbiorca jest gotowy do udzielenia Belastingdienst szczegółowych informacji dotyczących przeznaczenia towarów. Wzór takiego oświadczenia znajduje się w załączniku. W odniesieniu do transakcji z odbiorem towarów, w której nie występuje stały odbiorca i zapłata za towary jest dokonywana w gotówce, a dostawca nie dysponuje również dokumentami, które potwierdzają charakter wewnątrzwspólnotowy dostawy, to znaczy w przypadkach, w których poza fakturą wystawioną na rzecz odbiorcy zagranicznego (w której podany został zagraniczny numer identyfikacyjny do celów podatku VAT) nie są dostępne żadne dokumenty, z których wynika wewnątrzwspólnotowy charakter dostawy, dostawca nie może skutecznie żądać zastosowania zerowej stawki podatkowej. W tych okolicznościach dostawca może uniknąć groźby zaległości w podatku VAT, wykazując niderlandzki podatek VAT w fakturze wystawionej na rzecz nabywcy. Nabywca jest zobowiązany, w przypadku przemieszczenia tych towarów do innego państwa członkowskiego, powiadomić o tym niderlandzkie organy podatkowe. Na podstawie tego zawiadomienia może on dokonać odliczenia naliczonego niderlandzkiego podatku VAT”.
75

Jednakże z utrwalonego orzecznictwa wynika, że uregulowania krajowe, które stanowią środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych, mogą być uzasadnione jednym ze względów interesu ogólnego, wyliczonych w art. 30 WE, lub wymogami nadrzędnymi (zob. podobnie wyrok z dnia 5 lutego 2004 r. w sprawieC-270/02 Komisja przeciwko Włochom, Rec. str. I-1559, pkt 21, oraz ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko Finlandii, pkt 38). Zarówno w pierwszym, jak i w drugim przypadku krajowy przepis musi być odpowiedni dla zapewnienia realizacji założonego celu i nie wykraczać poza to, co niezbędne do jego osiągnięcia (zob. w szczególności wyrok z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawach połączonych C-388/00 i C-429/00 Radiosistemi, Rec. str. I-5845, pkt 40–42, oraz z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie C-14/02 ATRAL, Rec. str. I-4431, pkt 64).
61

Należy dodać, że celem art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego jest stworzenie korzystnych warunków dla stopniowego osiągania swobody podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w związku z wystosowanym wobec władz krajowych absolutnym zakazem wprowadzania nowych przeszkód w wykonywaniu tej swobody, polegających na pogarszaniu warunków istniejących w danym momencie, tak aby nie utrudniać warunków stopniowej realizacji tej swobody w państwach członkowskich i Republice Turcji. Wspomniane postanowienie protokołu dodatkowego wydaje się zatem być nierozerwalnie związane z art. 13 układu stowarzyszeniowego i stanowi niezbędny warunek wstępny dla stopniowego znoszenia krajowych ograniczeń w swobodzie podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej (ww. wyrok w sprawie Abatay i in., pkt 68 i 72). Nawet jeśli początkowo, w perspektywie stopniowego wprowadzania tej swobody, wcześniej istniejące krajowe ograniczenia w dziedzinie prowadzenia działalności gospodarczej mogą być zachowane (zob. podobnie wyrok z dnia 23 marca 1983 r. w sprawie 77/82 Peskeloglou, Rec. str. 1085, pkt 13, jak również ww. wyrok w sprawie Abatay i in., pkt 81), to należy jednak nie dopuścić do wprowadzenia żadnej nowej przeszkody, aby tym bardziej nie zakłócać stopniowego osiągania swobody podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej.
2

Artykuł 4 dyrektywy ptasiej przewiduje: „1. Gatunki wymienione w załączniku I podlegają specjalnym środkom ochrony dotyczącym ich naturalnego siedliska w celu zapewnienia im przetrwania oraz reprodukcji na obszarze ich występowania. […] Państwa członkowskie dokonują klasyfikacji przede wszystkim najbardziej odpowiednich obszarów pod względem liczby i powierzchni jako obszarów specjalnej ochrony dla zachowania tych gatunków, z uwzględnieniem wymogów ich ochrony w ramach morskiego i lądowego obszaru geograficznego, do którego niniejsza dyrektywa ma zastosowanie. 2. Państwa członkowskie podejmują podobne środki w odniesieniu do regularnie występujących gatunków wędrownych niewymienionych w załączniku I, mając na uwadze potrzebę ich ochrony w ramach morskiego i lądowego obszaru geograficznego, do którego niniejsza dyrektywa ma zastosowanie, w odniesieniu do obszarów ich wylęgu, pierzenia i zimowania oraz miejsc postoju wzdłuż ich tras migracji. W tym celu państwa członkowskie zwracają szczególną uwagę na ochronę terenów podmokłych, w szczególności tych o znaczeniu międzynarodowym. […] 4. W odniesieniu do obszarów ochrony, określonych w ust. 1 i 2, państwa członkowskie podejmują właściwe kroki w celu uniknięcia powstawania zanieczyszczenia lub pogorszenia warunków naturalnych siedlisk lub jakichkolwiek zakłóceń wpływających na ptactwo, o ile będą mieć one znaczenie w odniesieniu do celów niniejszego artykułu. Państwa członkowskie dążą również do uniknięcia powstawania zanieczyszczenia lub pogorszenia warunków naturalnych siedlisk poza tymi obszarami ochrony”.
9

Artykuł 4 tej dyrektywy przewiduje, że gatunki wymienione w załączniku I do tej dyrektywy podlegają specjalnym środkom ochrony dotyczącym ich naturalnego siedliska w celu zapewnienia im przetrwania oraz reprodukcji na obszarze ich występowania. Artykuł ten stanowi: „1. Gatunki wymienione w załączniku I podlegają specjalnym środkom ochrony dotyczącym ich naturalnego siedliska w celu zapewnienia im przetrwania oraz reprodukcji na obszarze ich występowania. W związku z powyższym należy brać pod uwagę: a) gatunki zagrożone wyginięciem; b) gatunki podatne na szczególne zmiany w ich naturalnym siedlisku; c) gatunki uznane za rzadkie z uwagi na niewielkie populacje lub ograniczone lokalne występowanie; d) inne gatunki wymagające szczególnej uwagi ze względu na specyficzny charakter ich naturalnego siedliska. Tendencje i wahania w poziomach populacji są uwzględniane przy dokonywaniu oceny. Państwa członkowskie dokonują klasyfikacji przede wszystkim najbardziej odpowiednich obszarów pod względem liczby i powierzchni jako obszarów specjalnej ochrony dla zachowania tych gatunków, z uwzględnieniem wymogów ich ochrony w ramach morskiego i lądowego obszaru geograficznego, do którego niniejsza dyrektywa ma zastosowanie. 2. Państwa członkowskie podejmują podobne środki w odniesieniu do regularnie występujących gatunków wędrownych niewymienionych w załączniku I, mając na uwadze potrzebę ich ochrony w ramach morskiego i lądowego obszaru geograficznego, do którego niniejsza dyrektywa ma zastosowanie, w odniesieniu do obszarów ich wylęgu, pierzenia i zimowania oraz miejsc postoju wzdłuż ich tras migracji. W tym celu państwa członkowskie zwracają szczególną uwagę na ochronę terenów podmokłych, w szczególności tych o znaczeniu międzynarodowym. […] 4. W odniesieniu do obszarów ochrony, określonych w ust. 1 i 2, państwa członkowskie podejmują właściwe kroki w celu uniknięcia powstawania zanieczyszczenia lub pogorszenia warunków naturalnych siedlisk lub jakichkolwiek zakłóceń wpływających na ptactwo, o ile będą mieć one znaczenie w odniesieniu do celów niniejszego artykułu. Państwa członkowskie dążą również do uniknięcia powstawania zanieczyszczenia lub pogorszenia warunków naturalnych siedlisk poza tymi obszarami ochrony”.
33

W świetle art. 2 ust. 2 akapit drugi lit. c) dyrektywy 2001/23 dotyczy to tym bardziej agencji pracy czasowej. Z przepisu tego wynika bowiem, że stosunki pracy z tymi przedsiębiorstwami są, co do zasady, objęte zakresem zastosowania dyrektywy 2001/23, co implikuje, że dokonując oceny ich przejęcia, należy uwzględnić ich specyfikę. Dla przedsiębiorstw tych znamienny jest w ogólności, co wynika również z postanowienia odsyłającego, brak określonej organizacji przedsiębiorstwa, która umożliwiałaby zidentyfikowanie w ramach takiego przedsiębiorstwa różnych jednostek gospodarczych, które można by rozdzielić w zależności od funkcji, jaką sprawowały w ramach organizacji zbywającego przedsiębiorstwa.
92

W związku z tym, że omawiane przepisy krajowe uzależniają przyznanie ulgi podatkowej przysługującej w związku z opłaceniem czesnego od tego, czy czesne to zostało uiszczone na rzecz prywatnej szkoły odpowiadającej określonym warunkom w Niemczech i prowadzą do odmowy udzielenia wskazanej ulgi podatnikom objętym podatkiem w tym państwie członkowskim ze względu na to, że posłali swe dzieci w celach edukacji szkolnej do innego państwa członkowskiego, to stawiają one w mniej korzystnej sytuacji dzieci obywateli krajowych tylko z tego powodu, że korzystają ze swobody przemieszczania się udając się do innego państwa członkowskiego w celach edukacji szkolnej.