WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (piąta izba)

z dnia 3 maja 2007 r.

Sprawa T‑261/04

Alain Crespinet

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Urzędnicy – Awans – Postępowanie w sprawie awansu za 2003 r. – Przyznawanie punktów pierwszeństwa

Przedmiot: Skarga mająca za przedmiot żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji w sprawie przyznania punktów pierwszeństwa skarżącemu w ramach postępowania w sprawie awansu za 2003 r. oraz stwierdzenia nieważności decyzji o niewpisaniu go na listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania A5 w ramach tego samego postępowania.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron pokryje własne koszty postępowania.

Streszczenie

1. Urzędnicy – Skarga – Akt niekorzystny

(regulamin pracowniczy urzędników, art. 90, 91)

2. Urzędnicy – Awans – Porównanie osiągnięć

(regulamin pracowniczy urzędników, art. 45 ust. 1)

3. Urzędnicy – Awans – Porównanie osiągnięć

(regulamin pracowniczy urzędników, art. 5, 7, art. 45 ust. 1)

4. Urzędnicy – Decyzja mająca wpływ na sytuację administracyjną urzędnika

(regulamin pracowniczy urzędników, art. 26, 45)

5. Urzędnicy – Awans – Porównanie osiągnięć

(regulamin pracowniczy urzędników, art. 45 ust. 1)

1. Jeżeli chodzi o skargę mającą na celu stwierdzenie nieważności zarówno decyzji w sprawie przyznania punktów pierwszeństwa skarżącemu, jak i decyzji o niewpisaniu go na listę urzędników awansowanych, to pierwsze żądanie jest niedopuszczalne, ponieważ decyzja w sprawie przyznania punktów pierwszeństwa stanowi w ramach wprowadzonego przez Komisję systemu awansowania akt przygotowawczy, uprzedni i konieczny do podjęcia decyzji końcowej o niewpisaniu nazwiska skarżącego na listę urzędników awansowanych oraz do zawartego w niej niezależnego aktu, który można wyodrębnić, czyli aktu określającego całkowitą liczbę punktów. Niemniej jednak, skoro możliwe jest podważenie w ramach skargi na decyzję końcową zgodności z prawem aktu przygotowawczego, badanie zasadności żądania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji o niewpisaniu nazwiska skarżącego na listę urzędników awansowanych musi obejmować również wszystkie argumenty przemawiające za niezgodnością z prawem decyzji w sprawie przyznania punktów pierwszeństwa.

(zob. pkt 39, 41–44)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑134/02 Tejada Fernández przeciwko Komisji, 9 kwietnia 2003 r., RecFP str. I‑A‑125, II‑609, pkt 18; sprawa T‑311/04 Buendía Sierra przeciwko Komisji, 19 października 2006 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 97, 98

2. W celu dokonania oceny osiągnięć, jakie powinny być uwzględnione w ramach decyzji w sprawie awansowania na mocy art. 45 regulaminu pracowniczego, a w konsekwencji także w ramach decyzji o przyznaniu punktów pierwszeństwa w systemie awansowania, w którym taka ocena jest kwantyfikowana, administracja korzysta z szerokiego zakresu uznania, a kontrola sądu wspólnotowego powinna się ograniczać do zbadania tego, czy w świetle sposobów i środków, przy zastosowaniu których administracja mogła dokonać oceny, utrzymała się w rozsądnych granicach i czy nie skorzystała ona ze swego uprawnienia w sposób oczywiście błędny.

(zob. pkt 58, 93)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 282/81 Ragusa przeciwko Komisji, 21 kwietnia 1983 r., Rec. str. 1245, pkt 9; sprawa 324/85 Bouteiller przeciwko Komisji, 4 lutego 1987 r., Rec. str. 529, pkt 6

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑323/02 Breton przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, 11 grudnia 2003 r., RecFP str. I‑A‑325, II‑1587, pkt 98; ww. sprawa Buendía Sierra przeciwko Komisji, pkt 291, 320

3. W ramach systemu awansowania wprowadzonego wewnętrznym uregulowaniem Komisji, który opiera się na kwantyfikowaniu osiągnięć i corocznym przyznawaniu urzędnikom punktów różnego rodzaju, fakt, że zgodnie z art. 5 i 7 regulaminu pracowniczego przyjmuje się, że urzędnicy z tej samej grupy zaszeregowania wykonują obowiązki o równoważnym stopniu odpowiedzialności, wcale nie oznacza, że ich osiągnięcia należy traktować jako równe dla celów przyznania punktów pierwszeństwa, pozostających do dyspozycji każdej dyrekcji generalnej, gdyż punkty te są zarezerwowane dla urzędników, którzy dowiedli swych wyjątkowych osiągnięć.

(zob. pkt 65)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑131/00 Schochaert przeciwko Radzie, 12 lipca 2001 r., RecFP str. I‑A‑141, II‑743, pkt 38; ww. sprawa Buendía Sierra przeciwko Komisji, pkt 290

4. Celem art. 26 i 45 regulaminu pracowniczego jest zapewnienie przestrzegania prawa urzędnika do obrony poprzez zapobieganie temu, aby podjęte przez organ powołujący decyzje wpływające na jego sytuację administracyjną i karierę zawodową opierały się na okolicznościach faktycznych dotyczących jego zachowania, których nie włączono do jego akt osobowych. Wynika stąd, że decyzja oparta na takich podstawach jest sprzeczna z gwarancjami, jakie daje regulamin pracowniczy, i winna zostać uchylona jako wydana w postępowaniu przeprowadzonym niezgodnie z prawem.

Sytuacja taka nie zachodzi w przypadku decyzji w sprawie przyznania punktów pierwszeństwa uzasadnionej strategicznym znaczeniem obowiązków wykonywanych przez urzędnika, co może zostać zasadniczo wywiedzione z informacji zawartych w jego aktach osobowych, a w szczególności w jego sprawozdaniu z przebiegu kariery zawodowej.

(zob. pkt 77, 78)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑109/92 Lacruz Bassols przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, 9 lutego 1994 r., RecFP str. I‑A‑31, II‑105, pkt 68; sprawa T‑156/05 Lantzoni przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, 27 września 2006 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 67

5. Fakt, że każdy urzędnik, który może zostać awansowany, ma prawo oczekiwać, że organ powołujący porówna jego osiągnięcia z osiągnięciami innych urzędników, którzy mogą zostać awansowani do danej grupy zaszeregowania, włącznie z urzędnikami innych służb, nie oznacza, że w ramach stosowanego przez Komisję systemu awansowania takie poszerzone badanie osiągnięć musi nastąpić przed przyznaniem punktów awansu na poziomie dyrekcji generalnych. Wprost przeciwnie, wcześniejsze zbadanie osiągnięć kandydatów w ramach każdej dyrekcji generalnej prowadzące do przyznania im takich punktów stanowi wyraz zasady dobrej administracji poprzez umożliwienie organowi powołującemu porównawczej oceny osiągnięć urzędników mających prawo do ubiegania się o awans do danej grupy zaszeregowania w oparciu o obiektywne podstawy.

(zob. pkt 82, 85)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑557/93 Rasmussen przeciwko Komisji, 13 lipca 1995 r., RecFP str. I‑A‑195, II‑603, pkt 21; sprawa T‑234/97 Rasmussen przeciwko Komisji, 16 września 1998 r., RecFP str. I‑A‑507, II‑1533, pkt 24; sprawa T‑187/98 Cubero Vermurie przeciwko Komisji, 3 października 2000 r., RecFP str. I‑A‑195, II‑885, pkt 61; sprawy połączone od T‑188/01 do T‑190/01 Tsarnavas przeciwko Komisji, 19 marca 2003 r., RecFP str. I‑A‑95, II‑495, pkt 121; sprawa T‑97/02 Mavridis przeciwko Komisji, 21 stycznia 2004 r., RecFP str. I‑A‑9, II‑45, pkt 77