ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

1. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Ustalenie istotnych przepisów prawa Unii – Przeformułowanie pytań

(art. 267 TFUE)

2. Transport – Transport drogowy – Prawa jazdy – Dyrektywa 2006/126 – Wzajemne uznawanie praw jazdy – Odmowa uznania przez państwo członkowskie ważności wydanego przez inne państwo członkowskie prawa jazdy ze względu na noszące znamiona naruszenia prawa zachowanie posiadacza na terytorium pierwszego państwa członkowskiego – Dopuszczalność

(dyrektywa 2006/126 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 2 ust. 1, art. 11 ust. 4 akapit drugi)

3. Transport – Transport drogowy – Prawa jazdy – Dyrektywa 2006/126 – Wzajemne uznawanie praw jazdy – Warunki mające zastosowanie do przywrócenia uprawnienia do kierowania po odmowie uznania ważności wydanego przez inne państwo członkowskie prawa jazdy – Uprawnienia dyskrecjonalne państw członkowskich – Granice – Poszanowanie zasady proporcjonalności – Badanie przez sąd krajowy

(dyrektywa 2006/126 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 11 ust. 4 akapit drugi)

Summary

1. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 42, 43)

2. Artykuł 2 ust. 1 i art. 11 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2006/126 w sprawie praw jazdy należy rozumieć w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, na którego terytorium posiadacz wydanego w innym państwie członkowskim prawa jazdy przebywa tymczasowo, odmówiło uznania ważności tego prawa jazdy ze względu na noszące znamiona naruszenia prawa zachowanie posiadacza na tym terytorium po wystawieniu rzeczonego prawa jazdy, które to zachowanie zgodnie z prawem krajowym pierwszego państwa członkowskiego powoduje niezdolność do kierowania pojazdami o napędzie silnikowym.

W tym względzie chociaż przyznana państwu członkowskiemu możliwość cofnięcia posiadaczowi prawa jazdy upoważnienia do kierowania na terytorium tego państwa stanowi niewątpliwie ograniczenie zasady wzajemnego uznawania praw jazdy, niemniej ograniczenie to, które pozwala zmniejszyć ryzyko występowania wypadków drogowych, pozwala zwiększyć bezpieczeństwo ruchu drogowego, co leży w interesie każdego obywatela.

(por. pkt 70, 71; pkt 1 sentencji)

3. Państwo członkowskie, które odmawia uznania ważności prawa jazdy na podstawie art. 11 ust. 4 dyrektywy 2006/126 w sprawie praw jazdy, jest właściwe do ustalenia warunków, które posiadacz prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie musi spełnić, by odzyskać uprawnienie do kierowania pojazdami na jego terytorium. Zadaniem sądu krajowego jest zbadanie, czy przez zastosowanie własnych przepisów rzeczone państwo członkowskie nie odmawia w rzeczywistości bezterminowo uznania prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie. W tej sytuacji należy doń zweryfikowanie, czy warunki przewidziane w prawie pierwszego państwa członkowskiego nie wykraczają – zgodnie z zasadą proporcjonalności – poza to, co jest odpowiednie i konieczne do realizacji celów dyrektywy 2006/126 polegających na poprawie bezpieczeństwa ruchu drogowego.

(por. pkt 84; pkt 2 sentencji)
Sprawa C‑357/13

Drukarnia Multipress sp. z o.o.

przeciwko

Ministrowi Finansów

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie)

„Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Dyrektywa 2008/7/WE — Artykuł 2 ust. 1 lit. b) i c) — Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału — Opodatkowanie podatkiem kapitałowym — Wkłady kapitałowe do spółki komandytowo-akcyjnej — Możliwość zakwalifikowania takiej spółki jako spółki kapitałowej”

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 kwietnia 2015 r.

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału – Spółka kapitałowa – Pojęcie – Spółki komandytowo-akcyjne niewymienione w załączniku I pkt 21 do dyrektywy 2008/7 – Włączenie – Przesłanki

[dyrektywa Rady 2008/7, art. 2 ust. 1 lit. b) i lit. c), załącznik I pkt 21]

[sprostowany postanowieniem z dnia 10 września 2015 r.] Artykuł 2 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy 2008/7 dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału należy interpretować w ten sposób, że spółkę komandytowo-akcyjną prawa polskiego uznaje się za spółkę kapitałową w rozumieniu owego przepisu, nawet jeżeli jedynie część jej kapitału i członków może spełnić przesłanki przewidziane w tym przepisie.

W istocie ponieważ art. 2 ust. 1 dyrektywy 2008/7 określa w sposób wiążący i jednolity dla wszystkich państw członkowskich spółki mające charakter spółek kapitałowych w rozumieniu tej dyrektywy, okoliczność, że spółka komandytowo-akcyjna nie została wymieniona w pkt 21 załącznika I do dyrektywy 2008/7 pośród spółek prawa polskiego, które należy zaliczyć na mocy art. 2 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy do spółek kapitałowych, nie stoi na przeszkodzie uznaniu jej za spółkę kapitałową, jeżeli posiada ona cechy wyliczone w art. 2 ust. 1 lit. b) i c) omawianej dyrektywy. W konsekwencji każda spółka, która spełnia owe kryteria niezależnie od jej kwalifikacji w prawie każdego państwa członkowskiego stanowi spółkę kapitałową na użytek owej dyrektywy

Ponadto brzmienie art. 2 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy 2008/7 nie zawiera żadnej wskazówki pozwalającej przyjąć, że prawodawca Unii zamierzał wyłączyć z pojęcia „spółki kapitałowej” podmioty prawne o charakterze mieszanym, w których jedynie część udziałów w kapitale lub majątku może być przedmiotem transakcji na giełdzie lub w których jedynie część członków ma prawo zbycia udziałów osobom trzecim bez uzyskania uprzedniego upoważnienia i odpowiada za długi spółki tylko do wysokości swoich udziałów. W szczególności przepis ten nie ustanawia żadnego progu – ani w odniesieniu do wielkości udziałów w kapitale lub majątku spółki mogących być przedmiotem transakcji na giełdzie, ani w odniesieniu do liczby członków spółki prowadzącej działalność skierowaną na zysk mających prawo zbycia udziałów osobom trzecim bez uzyskania uprzedniego upoważnienia i odpowiadających za długi spółki tylko do wysokości swoich udziałów – poniżej którego na mocy omawianego przepisu nie można uznać spółki za spółkę kapitałową.

(por. pkt 25, 27–30, 36; sentencja)
Co się tyczy podstawy prawnej, w oparciu o którą przyjęta została decyzja 2013/392 dotycząca wyznaczenia daty, od której staje się skuteczna decyzja 2008/633 w sprawie dostępu wyznaczonych organów państw członkowskich i Europejskiego Urzędu Policji do wizowego systemu informacyjnego do celów jego przeglądania, w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i ścigania, decyzja ta nie odwołuje się do art. 34 UE a jej preambuła odsyła wprost do traktatu FUE, jak również do art. 18 ust. 2 decyzji 2008/633.

Na podstawie treści decyzji 2013/392, która co do zasady, by spełniać wymóg uzasadnienia, powinna wskazywać podstawę prawną, na której decyzja ta została oparta, nie sposób więc uznać, że decyzja ta została wydana w oparciu o art. 34 UE.

W szczególności okoliczność, że art. 34 ust. 2 lit. c) UE miałby stanowić jedyną możliwą podstawę prawną przyjęcia środka takiego jak decyzja 2013/392, przy założeniu, że okoliczność ta zostałaby wykazana, nie ma w tej kwestii znaczenia, ponieważ wyraźny wybór Rady polegający na tym, by w decyzji 2013/392 wskazać nie to postanowienie, lecz traktat FUE i art. 18 ust. 2 decyzji 2008/633, wyraźnie przemawia za tym, że decyzja 2013/392 została wydana w oparciu o ten ostatni przepis jako taki.

Wynika stąd, że uchylenie art. 34 UE traktatem z Lizbony nie pozbawia decyzji 2013/392 podstawy prawnej.

(por. pkt 18, 19, 21, 22)
Artykuł 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 118/97, zmienionym rozporządzeniem nr 1992/2006, w związku z ust. 1 tego artykułu należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by pracownik migrujący, który podlega ustawodawstwu państwa zatrudnienia, którego zastosowanie nie dawało zainteresowanym prawa do zasiłku rodzinnego i emerytury z systemu zabezpieczenia społecznego tego państwa i który to pracownik spełnia materialne warunki przyznania takich świadczeń określone w ustawodawstwie państwa członkowskiego miejsca zamieszkania – a jednocześnie jego sytuacja nie prowadzi do kumulacji świadczeń tego samego rodzaju za ten sam okres ubezpieczenia, miał prawo, na mocy ustawodawstwa państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, do świadczeń z systemu ubezpieczeń emerytalnych i zasiłków rodzinnych tego ostatniego państwa.

(por. pkt 55, 65, 66; pkt 2 sentencji)
Sprawa C‑424/13

Zuchtvieh-Export GmbH

przeciwko

Stadt Kempten

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof)

„Odesłanie prejudycjalne — Rolnictwo — Rozporządzenie (WE) nr 1/2005 — Ochrona zwierząt podczas transportu — Długotrwały przewóz z państwa członkowskiego do państwa trzeciego — Artykuł 14 ust. 1 — Kontrola związana z dziennikiem podróży przeprowadzana przez właściwe władze miejsca wyjazdu przed rozpoczęciem długotrwałego przewozu — Stosowanie tego przepisu w odniesieniu do odcinka trasy przewozu odbywającego się poza terytorium Unii Europejskiej — Stosowanie norm ustanowionych przez rzeczone rozporządzenie do tego odcinka trasy przewozu”

Streszczenie – wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 23 kwietnia 2015 r.

Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona zwierząt podczas transportu – Ogólne warunki – Kontrola dziennika podróży przeprowadzana przez właściwe władze miejsca wyjazdu przed rozpoczęciem długotrwałego przewozu – Upoważnienie właściwego organu do kontrolowania ustaleń w odniesieniu do odcinka trasy przewozu odbywającego się poza terytorium Unii

(art. 13 TFUE; rozporządzenie Rady nr 1/2005, art. 14 ust. 1)

Artykuł 14 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2005 w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań należy interpretować w ten sposób, iż aby transport wiążący się z długotrwałym przewozem domowych gatunków nieparzystokopytnych innych niż zarejestrowane nieparzystokopytne oraz bydła, owiec, kóz i świń, który rozpoczyna się na terytorium Unii Europejskiej i jest kontynuowany poza jej terytorium, mógł zostać zatwierdzony przez właściwe władze miejsca wyjazdu, organizator przewozu powinien przedstawić dziennik podróży, który – zważywszy na przewidziane ustalenia co do tego przewozu – jest możliwy do zrealizowania i pozwala sądzić, że przepisy niniejszego rozporządzenia będą przestrzegane, w tym w zakresie odcinka trasy tego przewozu przebiegającego na terytorium państw trzecich, przy czym jeśli nie ma to miejsca, właściwe władze mogą wymagać zmiany rzeczonych ustaleń, tak by wspomniane przepisy rozporządzenia były przestrzegane w odniesieniu do całego tego przewozu.

W istocie art. 14 rozporządzenia nr 1/2005 nie poddaje transportu zwierząt z miejsca wyjazdu na terytorium Unii do miejsca przeznaczenia w państwie trzecim szczególnemu systemowi zezwoleń, który różniłby się od systemu stosowanego do transportu odbywającego się w obrębie Unii. W tym względzie ochrona dobrostanu zwierząt stanowi uzasadniony cel interesu ogólnego, którego znaczenie znalazło wyraz w szczególności w przyjęciu przez państwa członkowskie protokołu w sprawie ochrony i dobrostanu zwierząt załączonego do traktatu WE, na którym opiera się rozporządzenie nr 1/2005, przy czym owemu protokołowi odpowiada aktualnie art. 13 TFUE, będący przepisem ogólnym Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i znajdujący się w części pierwszej tego traktatu, poświęconej zasadom.

(por. pkt 35, 47, 56; sentencja)
Państwo członkowskie uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 49 TFUE i art. 31 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym gdy przyjmuje i utrzymuje w mocy system podatkowy, który uzależnia możliwość skorzystania z odroczenia poboru należnego podatku od zysków kapitałowych wynikających z odpłatnego zbycia dobra inwestycyjnego stanowiącego część majątku stałego zakładu znajdującego się na terytorium krajowym od warunku, że te zyski kapitałowe muszą być przedmiotem reinwestycji obejmujących nabycie zastępujących środków należących do majątku zakładu znajdującego się na tym terytorium.

W istocie takie odmienne traktowanie, jeśli chodzi o odroczenie poboru należnego podatku od danych zysków kapitałowych, może mieć niekorzystny wpływ na płynność finansową podatnika, który chciałby dokonać reinwestycji tych zysków kapitałowych w celu nabycia zastępujących środków przeznaczonych dla stałego zakładu znajdującego się na terytorium innego państwa członkowskiego. Takie odmienne traktowanie może przynajmniej spowodować, że reinwestycja poza terytorium krajowym staje się mniej atrakcyjna w stosunku do reinwestycji dokonanej na tym terytorium a nie można go tłumaczyć różnicą w obiektywnej sytuacji.

Jakkolwiek opodatkowanie zysków kapitałowych w chwili ich reinwestycji w celu nabycia zastępujących środków poza terytorium krajowym może być uzasadnione względami związanymi z koniecznością zachowania rozdziału kompetencji podatkowej między państwami członkowskimi, takie przepisy krajowe, które skutkują w każdym razie wprowadzeniem natychmiastowego poboru podatku od tych zysków kapitałowych w chwili ich reinwestycji poza terytorium kraju, wykraczają z uwagi na występowanie rozwiązań w mniejszym stopniu naruszających swobodę przedsiębiorczości niż natychmiastowe opodatkowanie, poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu związanego z koniecznością zachowania rozdziału kompetencji podatkowych między państwami członkowskimi.

Podatnikowi należy zostawić wybór między, po pierwsze natychmiastową zapłatą tego podatku i po drugie, odroczoną płatnością kwoty podatku, połączoną w razie potrzeby z odsetkami zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami krajowymi.

W zakresie w jakim nie został wykazany żaden bezpośredni związek między daną ulgą podatkową a wyrównaniem tej ulgi za pomocą określonego obciążenia podatkowego, takie ograniczenie nie może być uzasadnione koniecznością zachowania spójności krajowego systemu podatkowego.

(por. pkt 58–60, 67, 72, 74, 83; sentencja)
5.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Uprawnienie państw członkowskich do zastosowania obniżonej stawki do niektórych dostaw towarów i świadczenia usług — Zastosowanie obniżonej stawki do sprzętu medycznego, sprzętu pomocniczego oraz pozostałych urządzeń, a także do produktów farmaceutycznych — Produkty nieobjęte załącznikiem III do dyrektywy 2006/112 — Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Względy uzasadniające — Brak (dyrektywa Rady 2006/112, art. 96–98, załącznik III) (por. pkt 40–42, 45–49, 51–53; sentencja)
Wykładni rozdziału 1 ust. 2 i 13 załącznika X do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że Republika Austrii mogła ograniczyć wynajem siły roboczej na swoim terytorium, zgodnie z rozdziałem 1 ust. 2 do tego załącznika, nawet jeśli ten wynajem nie dotyczył sektora wrażliwego w rozumieniu rozdziału 1 ust. 13 wspomnianego załącznika.

W wypadku stosunku umownego dotyczącego świadczenia usług należy – w celu ustalenia, czy taki stosunek umowny powinien zostać zakwalifikowany jako wynajem siły roboczej w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. c) dyrektywy 96/71 dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług – uwzględnić wszystkie okoliczności wskazujące na to, że przemieszczenie pracownika do przyjmującego państwa członkowskiego stanowi sam przedmiot świadczenia usług, którego dotyczy stosunek umowny, albo go nie stanowi. Na to, że takie przemieszczenie pracownika nie stanowi samego przedmiotu owego świadczenia usług, wskazują zasadniczo okoliczności, że usługodawca ponosi konsekwencje świadczenia usług niezgodnego z postanowieniami umowy oraz że ten usługodawca może swobodnie określić liczbę pracowników, którą uzna za odpowiednią do wysłania do przyjmującego państwa członkowskiego. Natomiast okoliczność, że przedsiębiorstwo, na rzecz którego usługi są świadczone, kontroluje zgodność wykonania świadczenia ze wspomnianą umową lub że może udzielać ogólnych porad pracownikom zatrudnionym przez usługodawcę, jako taka nie pozwala na stwierdzenie, że mamy do czynienia z wynajmem siły roboczej.

(por. pkt 41; pkt 2 sentencji)
Jest tak w wypadku, gdy spółka dominująca uzyskuje, na swe żądanie i poza zakresem swych uprawnień, bieżące informacje o stanie rynku danego towaru, gdy kieruje ona do swej spółki zależnej precyzyjne instrukcje co do sposobu, w jaki spółka ta powinna zachowywać się na rynku, gdy instrukcjom tym towarzyszą groźby mające swe źródło w istotnym środku wywierania presji, którym dysponuje ona względem spółki zależnej, i gdy ta ostatnia, obawiając się upadłości, usiłuje spełniać oczekiwania spółki dominującej.

Może wystąpić sytuacja, w której przedsiębiorstwo uczestniczyło bezpośrednio we wszystkich zachowaniach antykonkurencyjnych stanowiących jednolite i ciągłe naruszenie reguł konkurencji, kiedy to Komisja jest uprawniona do przypisania mu odpowiedzialności za wszystkie te zachowania, a tym samym za to naruszenie w całości. Przedsiębiorstwo mogło również uczestniczyć bezpośrednio jedynie w części zachowań antykonkurencyjnych stanowiących naruszenie jednolite i ciągłe, lecz mieć wiedzę o wszystkich pozostałych zachowaniach stanowiących naruszenie planowanych lub wdrażanych przez innych uczestników kartelu dla realizacji tych samych celów, lub mogło w sposób rozsądny je przewidzieć i było gotowe ponieść związane z tym ryzyko. W takiej sytuacji Komisja jest również uprawniona do przypisania temu przedsiębiorstwu odpowiedzialności za wszystkie zachowania antykonkurencyjne stanowiące takie naruszenie i w konsekwencji – za to naruszenie w całości.

Natomiast gdy przedsiębiorstwo uczestniczyło bezpośrednio w jednym lub większej liczbie zachowań antykonkurencyjnych stanowiących jednolite i ciągłe naruszenie, ale nie zostało wykazane, że poprzez swoje własne zachowanie zamierzało ono przyczynić się do realizacji wspólnych celów wyznaczonych przez pozostałych uczestników kartelu i że znało wszystkie pozostałe zachowania stanowiące naruszenie, planowane lub wdrażane przez wspomnianych uczestników dla realizacji tych samych celów, lub że w sposób rozsądny mogło je przewidzieć oraz że było gotowe ponieść związane z tym ryzyko, Komisja jest uprawniona do przypisania mu odpowiedzialności jedynie za zachowania, w których uczestniczyło ono bezpośrednio, i za zachowania planowane lub wdrażane przez innych uczestników dla realizacji tych samych celów co cele tego przedsiębiorstwa, co do których wykazano, że o nich wiedziało lub że w sposób rozsądny mogło je przewidzieć i było gotowe ponieść związane z tym ryzyko.

(por. pkt 156–160)
Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisom podatkowym państwa członkowskiego, na mocy których co do zasady zwolniony z podatku od osób prawnych jest zysk osiągnięty z tytułu udziałów do celów działalności gospodarczej, a jednocześnie wykluczona jest możliwość odliczenia straty powstałej z tytułu tych udziałów, nawet jeśli strata ta wynika ze straty kursowej.

W istocie na obecnym etapie rozwoju prawa Unii w zakresie podatków bezpośrednich postanowienia traktatu FUE dotyczące swobody przedsiębiorczości nie mogą być intepretowane w ten sposób, że nakładają one na państwa członkowskie obowiązek dostosowania ich własnego systemu podatkowego w celu uwzględnienia ewentualnego ryzyka wymiany, na jakie narażone są spółki ze względu na istnienie na terytorium Unii wielości walut, pomiędzy którymi nie istnieje stały kurs wymiany, lub ustawodawstw krajowych umożliwiających wyrażenie kapitału spółek w walutach państw trzecich.

(por. pkt 34, 41; sentencja)
1)

Odmawiając autonomicznego określenia rynku właściwego w ramach wykonania decyzji Komisji 2012/636/UE z dnia 25 stycznia 2012 r., dotyczącej środka C 36/07 (ex NN 25/07) wdrożonego przez Niemcy na rzecz Deutsche Post AG, w celu ustalenia, czy usługa dostawy paczek wysyłanych od przedsiębiorstwa do przedsiębiorstwa stanowi w okresie z jednej strony od roku 2003 do roku 2012, a z drugiej strony, począwszy od roku 2012, oddzielny właściwy rynek produktów, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 108 ust. 2 TFUE i art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [108 TFUE], jak też art. 1 i 4–6 tej decyzji.
Natomiast z kwalifikacji rozporządzenia nr 1257/2012 w jego art. 1 ust. 2 jako „porozumienia szczególnego w rozumieniu art. 142 konwencji o patencie europejskim”, bezwzględnie wynika, że rozporządzenie to ogranicza się z jednej strony do określenia warunków, na jakich udzielony wcześniej przez Europejski Urząd Patentowy zgodnie z postanowieniami wspomnianej konwencji patent europejski może, na wniosek jego właściciela, uzyskać jednolity skutek, a z drugiej strony do zdefiniowania owego jednolitego skutku.

Wybór podstawy prawnej aktu Unii musi opierać się na obiektywnych czynnikach podlegających kontroli sądowej, do których w szczególności należą cel i treść tego aktu.

Co się tyczy celów rozporządzenia nr 1257/2012 wprowadzającego wzmocnioną współpracę w dziedzinie tworzenia jednolitego systemu ochrony patentowej, opartego na art. 118 akapit pierwszy TFUE, polega on na stworzeniu jednolitego systemu ochrony patentowej a jego przepisy wyrażają wolę prawodawcy Unii, aby zagwarantować jednolitą ochronę patentową na terytorium uczestniczących państw członkowskich. Z powyższego wynika, że ustanowiony przez to rozporządzenie system jednolitej ochrony patentowej jest właściwy do tego, by zapobiec rozbieżnościom w zakresie ochrony patentowej w uczestniczących państwach członkowskich, a w rezultacie służy zapewnieniu jednolitej ochrony w rozumieniu art. 118 akapit pierwszy TFUE. Stąd też postanowienie to stanowi właściwą podstawę prawną dla przyjęcia rozporządzenia nr 1257/2012.

W tym względzie wspomniany art. 118 akapit pierwszy TFUE upoważnia prawodawcę Unii do ustanowienia środków dotyczących tworzenia europejskich praw własności intelektualnej w celu zapewnienia jednolitej ochrony praw własności intelektualnej w Unii. Postanowienie to, wprowadzone do traktatu FUE traktatem z Lizbony, specyficznie odnosi się do ustanawiania i funkcjonowania rynku wewnętrznego, które to działania należą do kompetencji dzielonych Unii zgodnie z art. 4 TFUE. Ponadto co się tyczy zawartego w tym postanowieniu wyrażenia „w Unii”, skoro kompetencje przyznane przez to postanowienie są wykonywane w formie wzmocnionej współpracy, to stworzone w ten sposób europejskie prawa własności intelektualnej i przyznana na ich podstawie jednolita ochrona będą obowiązywać nie w całej Unii, lecz jedynie na terytorium uczestniczących państw członkowskich.

(por. pkt 39–41, 43, 44, 51, 52)