Nawet jeśli organowi powołującemu przysługuje szeroki zakres uznania w odniesieniu do zastosowania procedury lub metody uznawanej przez niego za najwłaściwszą do przeprowadzenia porównania osiągnięć, to jednak uznanie, które przysługuje w taki sposób administracji, ograniczone jest koniecznością starannego i bezstronnego porównania osiągnięć w interesie służby i zgodnie z zasadą równego traktowania. Ponadto wspomniane badanie porównawcze powinno być przeprowadzone na podstawie porównywalnych źródeł informacji. W tym sensie, aby uczynić system awansów możliwie najbardziej sprawiedliwym, organ powołujący musi, na podstawie art. 45 regulaminu pracowniczego, czuwać nad obiektywizacją porównawczego badania osiągnięć po pierwsze, poprzez zapewnienie porównywalności ocen wszystkich urzędników wskutek ustanowienia wspólnej skali ocen, a po drugie, poprzez ujednolicenie kryteriów oceny do wiadomości oceniających.

W postępowaniu w sprawie awansu, organ powołujący jest zobowiązany, zgodnie z art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego, do dokonania przed jakimkolwiek awansem porównaniu osiągnięć wszystkich urzędników uprawnionych do awansu. A konkretniej w ramach swego badania, organ powołujący może uzyskać wsparcie od służb administracyjnych na różnych szczeblach drabiny hierarchicznej, zgodnie z zasadami właściwymi dla funkcjonowania każdej hierarchicznej struktury administracyjnej, które zostały wyrażone w art. 21 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego, zgodnie z którym urzędnik, niezależnie od swojej rangi służbowej, jest zobowiązany wspierać swoich przełożonych i służyć im radą.

Jednak uprzednie badanie w ramach każdej dyrekcji generalnej akt urzędników mających prawo do ubiegania się o awans nie może skutkować zastąpieniem porównawczego badania, które musi zostać następnie przeprowadzone, jeśli jest przewidziane, przez komitet ds. awansów a potem przez organ powołujący.

W szczególności, aby porównawcze badanie osiągnięć wszystkich urzędników mających prawo ubiegać się o awans nie stało się bezprzedmiotowe, nie można przyjąć, by organ powołujący poprzestał na zbadaniu osiągnięć urzędników, którzy są najlepiej uklasyfikowani na listach sporządzanych przez różne służby lub dyrekcje generalne.

Wynika z tego, że chociaż porównanie w pierwszej kolejności osiągnięć urzędników uprawnionych do awansu w obrębie każdej służby, w celu uwzględnienia specyficznych cech każdego urzędnika, może być przydatne, to nie może, w świetle art. 45 regulaminu pracowniczego, zwolnić komitetu ds. awansu i organu powołującego z porównania osiągnięć wszystkich urzędników uprawnionych do awansu.

Tablice synoptyczne stosowane przez komitet ds. awansów dla wszystkich urzędników uprawnionych do awansu w rozumieniu art. 5 ust. 2 decyzji, na mocy której Wysoki przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa określił zasady postępowania w sprawie awansu celem zastosowania art. 45 regulaminu pracowniczego, wyznaczają dla każdej grupy zaszeregowania, urzędników zaproponowanych do awansu przez ich służby zgodnie z możliwościami awansu wynikającymi z indykatywnych kwot ustalonych przez dyrektora ds. zasobów ludzkich. Nawet jeśli tablice synoptyczne pozwalają, w różnym stopniu, mieć ogólny ogląd sytuacji wszystkich urzędników uprawnionych do awansu w tej samej grupie zaszeregowania, to nie zawierają żadnego odniesienia do podstawowych obowiązków i ewentualnych osiągnięć urzędników uprawnionych do awansu, którzy nie zostali zaproponowani do awansu przez swoje służby. Jest odwrotnie w przypadku urzędników uprawnionych do awansu, którzy zostali zaproponowani do awansu przez swe służby, w odniesieniu do których wymienione zostały podstawowe obowiązki i przy których zamieszczono krótkie uzasadnienie propozycji awansu na podstawie ich osiągnięć. Tablica ta ucieleśnia różnicę w traktowaniu pomiędzy tymi, którzy na wstępie zostali zaproponowani do awansu przez swe służby i pozostałymi. Korzyść, jaką ci pierwsi czerpią z tego, że ich osiągnięcia zostały w ten sposób wyróżnione w dokumencie podsumowującym, łatwym do użycia może obarczyć nieprawidłowością etapy postępowania w sprawie awansu, w których mogła być użyta.

(zob. pkt 46, 47, 50, 51, 57)

Sąd Pierwszej Instancji, wyroki: Tsirimokos/Parlament, T‑76/92, EU:T:1993:106, pkt 17; Caravelis/Parlament, T‑182/99, EU:T:2001:131, pkt 33; Heurtaux/Komisja, T‑172/03, EU:T:2005:34, pkt 40