ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Chociaż postępowania antydumpingowe dotyczą co do zasady całego przywozu danego rodzaju towarów z danego państwa trzeciego, a nie przywozu produktów określonego przedsiębiorstwa, to brzmienie przepisów art. 5 ust. 1, 2, 7 i 9 oraz art. 17 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 1225/2009 nie może uzasadnić twierdzenia, iż postępowanie antydumpingowe nie może być nigdy wszczęte w stosunku do jednego producenta. Ponadto wykładni art. 5 ust. 9 rozporządzenia podstawowego nie można dokonywać w ten sposób, iż zabrania on instytucjom Unii – jeżeli w odpowiedni sposób wniesiono do nich wniosek zawierający dowody istnienia dumpingu, szkody i związku przyczynowego między przywozem towarów, co do którego zarzuca się, iż odbywa się po cenach dumpingowych, i zarzucaną szkodą – wszczynania postępowania w stosunku do jednego producenta, w sytuacji gdy w poprzednim dochodzeniu ustalono, że rzeczony producent miał zerowy lub de minimis margines dumpingu i że obowiązują środki antydumpingowe w odniesieniu do wszystkich producentów danego produktu.

Podobnie art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, przewidując, iż cło nakładane jest, gdy ostatecznie ustalone fakty wykazują istnienie dumpingu i spowodowanej nim szkody oraz interes Wspólnoty wymaga interwencji, nie wprowadza żadnego wymogu w zakresie liczby przedsiębiorstw, w odniesieniu do których dokonano takiego ustalenia, i cło antydumpingowe powinno móc być nałożone. Jeżeli chodzi o obowiązek nałożony przez art. 9 ust. 5 akapit pierwszy zdanie drugie wspomnianego rozporządzenia, mający na celu, by rozporządzenie nakładające cło określało wysokość cła dla każdego dostawcy lub, jeżeli jest to niewykonalne, dla danego państwa dostawcy, to sformułowanie „każdy dostawca” oznacza każdego dostawcę, którego dotyczy postępowanie. Przepis ten nie wymaga więc, aby cło było nałożone na wszystkich dostawców z danego państwa trzeciego. Taka wykładnia znajduje oparcie także w brzmieniu art. 9.2 porozumienia o stosowaniu artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. (porozumienia antydumpingowego), który wyraźnie odnosi się do okoliczności, iż władze określą dostawcę lub dostawców danych produktów.

W dodatku nie można uznać, że z art. VI.1 układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) lub z art. 1 porozumienia antydumpingowego wynika, iż postępowanie nie może być nigdy wszczynane w stosunku do jednego producenta. Artykuł VI.1 GATT nie dotyczy wszczynania postępowań ani liczby producentów, którzy mogliby być nimi objęci. Artykuł 5.2 pkt ii) i art. 6.1.3, 6.7, 6.10 i 9.2 porozumienia antydumpingowego również nie zawierają ograniczeń, jeżeli chodzi o liczbę producentów, w stosunku do których może być wszczęte postępowanie.

(por. pkt 65, 68, 74, 76, 77, 92, 93)
Aby można było uznać, iż Rada prawidłowo dopełniła obowiązku uzasadnienia aktu nakładającego środki ograniczające wobec osób, podmiotów lub organów, powinna ona była wskazać elementy faktyczne i prawne, od których zależy prawne uzasadnienie środka, oraz względy, jakie doprowadziły do jego przyjęcia. Wynika stąd, że co do zasady uzasadnienie tego rodzaju aktu powinno dotyczyć nie tylko prawnych kryteriów stosowania środków ograniczających, ale również szczególnych i konkretnych powodów, na podstawie których Rada uznała w ramach swoich uprawnień dyskrecjonalnych w zakresie oceny, że zainteresowana osoba powinna zostać objęta takimi środkami.

W szczególności, jeżeli chodzi o środki przyjęte na podstawie art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji 2010/413 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i art. 16 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu, indywidualne i szczegółowe powody, które Rada zobowiązana jest przedstawić na mocy art. 24 ust. 3 decyzji 2010/413 i art. 36 ust. 3 rozporządzenia nr 961/2010, to powody leżące u podstaw podjęcia decyzji o umieszczeniu danych osób, podmiotów i organów w wykazach adresatów środków ograniczających, czyli, w zależności od przypadku, zaangażowanie w działania bezpośrednio związane z działaniami lub wspierające działania w zakresie rozprzestrzeniania broni jądrowej albo, w przypadku podmiotów należących do wspomnianych osób, podmiotów i organów kontrolowanych przez nie lub działających w ich imieniu lub pod ich kierownictwem, powody stwierdzenia, że kryterium pozostawania w ich posiadaniu, pod ich kontrolą, działania w ich imieniu lub pod ich kierownictwem zostało spełnione.

Tym samym przyjęty przez Radę środek w postaci zamrożenia funduszy i zasobów gospodarczych można uznać za wystarczająco uzasadniony tylko w przypadku wskazania przez Radę elementów faktycznych i prawnych, które skłoniły ją do uznania, w zależności od przypadku, że zainteresowana osoba, zainteresowany podmiot lub organ byli zaangażowani w działania bezpośrednio związane z działaniami lub wspierali działania w zakresie rozprzestrzeniania broni jądrowej oraz że owa osoba, ów podmiot lub organ należeli do, pozostawali pod kontrolą lub działali w imieniu lub pod kierownictwem osoby, podmiotu lub organu zaangażowanego w działania bezpośrednio związane z działaniami lub wspierające działania w zakresie rozprzestrzeniania broni jądrowej.

(por. pkt 66–69)
Sprawa T-671/11

IPK International – World Tourism Marketing Consultants GmbH

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Pomoc finansowa na rzecz projektu z dziedziny turystyki ekologicznej — Zwrot odzyskanych kwot — Decyzja wydana w wyniku stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniej wydanej decyzji dotyczącej cofnięcia pomocy — Odsetki wyrównawcze — Odsetki za zwłokę — Obliczanie”

Streszczenie – Wyrok Sądu (pierwsza izba) z dnia 10 kwietnia 2013 r.

W sytuacji, gdy Komisja uznaje w decyzji, że jako dłużnik jest winna skarżącemu pewną kwotę, włączając w to odsetki wyrównawcze, okoliczność, że Sąd, we wcześniejszej decyzji stwierdzającej nieważność poprzedniej decyzji Komisji stwierdził istnienie nieprawidłowości popełnionych przez skarżącego w ramach pomocy finansowej na rzecz projektu z dziedziny turystyki ekologicznej nie może podważyć istnienia wierzytelności głównej ani okoliczności faktycznej, że w tym względzie Komisja jest zobowiązana do zapłaty odsetek, które powinny być obliczone zgodnie z właściwymi przepisami. W istocie chociaż Sąd potwierdził ustalenia faktyczne Komisji dotyczące tych nieprawidłowości uzasadniające co do zasady uchylenie tej pomocy, to poprzestał jednak na stwierdzeniu nieważności poprzedniej decyzji Komisji z powodu niedotrzymania terminu przedawnienia, tak że nie wynika z tego żaden obowiązek zwrotu przez nią tej pomocy skarżącemu. Zatem wcześniejsza decyzja Komisji, w której uznała ona jednak łączną kwotę, jaką należy uiścić skarżącemu, w tym odsetki wyrównawcze oraz ich sposób obliczania, stanowi jedyną podstawię prawną wierzytelności głównej. (por. pkt 33, 34)

Obowiązek zapłaty przez Komisję wierzytelności w następstwie wyroku stwierdzającego nieważność jednej z jej decyzji obejmuje nie tylko kwotę główną wierzytelności, lecz również naliczone od tej kwoty odsetki. W tym względzie, niezależnie od ich dokładnej nazwy, czy jako odsetki wyrównawcze lub odsetki za zwłokę, odsetki te należy zawsze obliczać na podstawie stopy procentowej Europejskiego Banku Centralnego dla głównych operacji refinansowych, powiększając tę stopę o 2 punkty. Chodzi tu o ryczałtowe powiększenie mające zastosowanie do wszystkich przypadków, bez potrzeby konkretnego ustalenia, czy powiększenie to jest uzasadnione w świetle deprecjacji pieniądza w rozpatrywanym okresie w państwie członkowskim, w którym wierzyciel ma siedzibę. Niezapłacenie takich odsetek może bowiem prowadzić do bezpodstawnego wzbogacenia Unii. Ryczałtowe powiększenie stopy procentowej o 2 punkty wynika z troski o uniknięcie takiego bezpodstawnego wzbogacenia we wszelkich możliwych okolicznościach. (por. pkt 36–38)
Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze – Skarga do sądu Unii – Właściwość Sądu – Kontrola zgodności z prawem decyzji izb odwoławczych – Uwzględnienie przez Sąd okoliczności faktycznych i prawnych nieprzedstawionych wcześniej przed instancjami Urzędu – Wyłączenie

(rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 65)

2. Wspólnotowy znak towarowy – Procedura – Badanie stanu faktycznego z urzędu – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Ograniczenie badania do stanu faktycznego, dowodów i argumentów przedstawionych przez strony – Obowiązek stron w zakresie przedstawienia stanu faktycznego i dowodów – Przepisy prawa krajowego – Włączenie

(rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 76)

Summary

1. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 25)

2. Określenie i wykładnia przepisów prawa krajowego w zakresie, w jakim są one niezbędne dla działalności instytucji Unii, jest kwestią ustalenia okoliczności faktycznych, a nie stosowania prawa. To stosowanie dotyczy bowiem tylko stosowania prawa Unii. I tak, o ile prawdą jest, że art. 65 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego należy rozumieć w ten sposób, że przepisy prawa, których naruszenie może być przedmiotem zaskarżenia przed Sądem, mogą być przepisami zarówno prawa krajowego, jak i prawa wspólnotowego, o tyle tylko to ostatnie należy do materii prawnej, w której ma zastosowanie zasada iura novit curia, podczas gdy to pierwsze sytuuje się na płaszczyźnie ciężaru przedstawienia faktów i ciężaru dowodu dotyczącego przedstawienia okoliczności faktycznych, przy czym jego treść należy ewentualnie wykazać poprzez przedstawienie dowodów. Wynika z tego, że co do zasady w ramach postępowania przed instytucjami Unii na stronie, która powołuje się na prawo krajowe, ciąży obowiązek wykazania, że to prawo wspiera jej roszczenia.

Prawdą jest, że Sąd opatrzył tę zasadę zastrzeżeniem, orzekając, iż Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) powinien z urzędu zasięgnąć informacji za pomocą środków, które w tym przypadku uzna za stosowne, o prawie krajowym danego państwa członkowskiego, jeżeli takie informacje są niezbędne do oceny przesłanek zastosowania rozpatrywanej podstawy odmowy rejestracji, a zwłaszcza prawdziwości przywołanych faktów lub mocy dowodowej przedstawionych dowodów. Jednakże Urząd jest zobowiązany, w razie potrzeby, do zasięgnięcia informacji z urzędu o prawie krajowym tylko w sytuacji, gdy dysponuje już wskazaniami dotyczącymi prawa krajowego – albo w postaci twierdzeń co do jego treści, albo w postaci dowodów, które przedstawiono na rozprawie i na których moc dowodową się powołano.

(por. pkt 35, 38, 39, 41)
W celu dokonania oceny podobieństwa rozpatrywanych towarów lub usług zgodnie z utrwalonym orzecznictwem należy uwzględnić wszystkie istotne czynniki charakteryzujące wzajemny stosunek tych towarów lub usług. Czynniki te obejmują w szczególności charakter tych towarów lub usług, ich przeznaczenie, sposób używania, podobnie jak to, czy towary lub usługi te konkurują ze sobą, czy też się uzupełniają. Pod uwagę mogą być brane także inne czynniki, na przykład kanały dystrybucji danych towarów

Towary lub usługi komplementarne to takie, między którymi istnieje ścisły związek polegający na tym, że jedne są nieodzowne lub istotne do użycia drugich, wobec czego konsumenci mogą uznać, że za produkcję obu tych towarów lub za świadczenie obu tych usług odpowiedzialne jest to samo przedsiębiorstwo. A zatem do celów oceny komplementarnego charakteru towarów i usług należy ostatecznie wziąć pod uwagę sposób, w jaki krąg odbiorców postrzega znaczenie danego towaru lub usługi dla używania innego towaru lub świadczenia innej usługi.

W konsekwencji komplementarności towarów i usług w kontekście prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd nie ocenia się na podstawie istnienia w odczuciu właściwego kręgu odbiorców związku między rozpatrywanymi towarami i usługami z uwagi na ich charakter, sposób używania czy ich kanały dystrybucji, lecz na podstawie istnienia ścisłego związku między tymi towarami i usługami, to jest nieodzowności lub istotności jednych do użycia drugich, mogącego skłaniać konsumentów do uznania, że za produkcję tych towarów lub za świadczenie tych usług odpowiedzialne jest to samo przedsiębiorstwo.

Okoliczność, że używanie towaru lub korzystanie z usługi nie ma związku z używaniem innego towaru lub korzystaniem z innej usługi, nie musi zawsze oznaczać, iż wykorzystanie jednego z nich nie jest istotne lub nieodzowne dla wykorzystania drugiego.

(por. pkt 21, 22, 36, 38)
Sąd orzekający w pierwszej instancji jest wyłącznie właściwy, po pierwsze, do dokonania ustaleń faktycznych, chyba że nieprawidłowość tych ustaleń wynika z przedłożonych mu akt sprawy, a po drugie, do dokonania oceny stanu faktycznego. Po dokonaniu ustaleń lub oceny okoliczności faktycznych przez sąd pierwszej instancji sąd orzekający w postępowaniu odwoławczym jest właściwy do kontroli kwalifikacji prawnej tych okoliczności i skutków prawnych, które wywiódł z nich sąd pierwszej instancji.

Ani traktat FUE, ani regulamin pracowniczy Europejskiego Banku Inwestycyjnego, wydany przez jego Radę Dyrektorów zgodnie z art. 29 regulaminu wewnętrznego Banku, nie zawierają wskazówek co do terminu do wniesienia skargi mającego zastosowanie do sporów między Bankiem a jego pracownikami. Pogodzenie z jednej strony prawa do skutecznej ochrony sądowej, zaliczającego się do ogólnych zasad prawa Unii, wymagającego przyznania podmiotowi prawa terminu wystarczającego do tego, by ocenił zgodność z prawem niekorzystnego dla niego aktu, oraz do tego, by przygotował w razie potrzeby skargę, a z drugiej strony – wymogu pewności prawa, wymagającego, by po upływie pewnego okresu wydane przez organy Unii akty stawały się ostateczne, wymaga tego, by spory pomiędzy Europejskim Bankiem Inwestycyjnym a jego pracownikami były wnoszone do sądu Unii w rozsądnym terminie.

„Rozsądny” charakter terminu, czy to w odniesieniu do czasu trwania postępowania administracyjnego lub sądowego, czy też kwestii terminu, który ma bezpośredni wpływ na dopuszczalność skargi, powinien być zawsze oceniany w zależności od okoliczności sprawy, a w szczególności od znaczenia sporu dla zainteresowanego, złożoności sprawy i zachowania stron. Wynika z tego ogólnie, że pojęcie rozsądnego terminu nie może być rozumiane jako szczególny termin zawity, a w szczególności, że trzymiesięczny termin przewidziany w art. 91 ust. 3 regulaminu pracowniczego nie może znajdować zastosowania poprzez analogię jako termin zawity do członków personelu Banku, w sytuacji gdy wnoszą oni skargę o stwierdzenie nieważności przyjętego przez niego aktu, który to akt jest dla nich niekorzystny.

W związku z tym sama okoliczność, że pracownik Europejskiego Banku Inwestycyjnego wniósł skargę o stwierdzenie nieważności niekorzystnego dla siebie aktu tego banku w terminie przekraczającym trzy miesiące i dziesięć dni, nie wystarczy, by uznać, że skarga została wniesiona z przekroczeniem terminu, a sąd Unii powinien w każdym razie sprawdzić, czy termin miał rozsądny charakter w świetle okoliczności właściwych dla sprawy.

(por. pkt 30–32)
W ramach obowiązkowego procesu konsultacyjnego, o którym mowa w art. 3 decyzji 98/552 w sprawie realizowania przez Komisję działań odnoszących się do wspólnotowej strategii dostępu do rynku, tworzenie grup roboczych do celów analizy poszczególnych zagadnień, dopuszczenie osób trzecich jako ekspertów oraz sporządzanie protokołów lub sprawozdań ze spotkań komitetu konsultacyjnego i powyższych grup do spraw dostępu do rynku oznacza, że nieodzowne jest sporządzanie i kierowanie przez Komisję dokumentów do jego członków, jak również do organizacji zawodowych i spółek działających w charakterze ekspertów, co pozwala uważać te dokumenty za dokumenty wewnętrzne w rozumieniu art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

W sytuacji gdy adresatami dokumentów żądanych przez daną osobę, która wystosowała wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów w rozumieniu tego rozporządzenia, są państwa członkowskie, organizacje zawodowe i spółki uczestniczące, w przypadku dwóch ostatnich grup podmiotów w charakterze ekspertów, w pracach komitetu doradczego i grup roboczych do spraw dostępu do rynku państw trzecich, w ramach spotkań zamkniętych dla ogółu, udział w tym procesie wspierania Komisji stanowi z góry określone kryterium różnicujące, którego wypełnienie nadaje podmiotowi status adresata dokumentów objętych wnioskiem o udzielenie dostępu. Dokumenty są przekazane nie jako informacja o charakterze ogólnym, lecz w ramach podlegającej restrykcjom wymiany technicznej i jedynie w celu umożliwienia wszystkim uczestnikom wykonywania roli doradczej wobec Komisji. Tego rodzaju udostępnienia dokumentów przez Komisję nie należy uważać za mające na celu i prowadzące do podania tych dokumentów do powszechnej wiadomości, to znaczy do podania ich nieokreślonemu kręgowi osób, ujętemu w sposób ogólny i abstrakcyjny. Ponadto wszystkich domniemanych adresatów żądanych dokumentów, to znaczy członków organizacji zawodowych uczestniczących w pracach komitetu i grup roboczych do spraw dostępu do rynku, nie można utożsamiać z ogółem osób. Członkowie ci również stanowią szczególną grupę osób określoną według danego z góry kryterium, w danym wypadku, kryterium przynależności do stowarzyszenia zawodowego, którego wiedza jest wymagana w ramach procesu wspierania Komisji w celu określenia strategii dostępu do rynku państw trzecich.

W dodatku sformułowania dotyczące „bezpośredniej dostępności” dokumentów lub ich „łatwej dostępności” użyte w art. 10 i 12 rozporządzenia nr 1049/2001, charakteryzujące sytuacje, w których instytucje zapewniają prawo dostępu publicznego w sposób aktywny, nie odnoszą się do selektywnego podejścia, które przyjęła Komisja, przekazując dokumenty.

(por. pkt 31–33, 35–37, 39, 40, 42–44)
Nie istnieje w odczuciu przeciętnego konsumenta Unii Europejskiej prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w przypadku oznaczenia słownego GOLDEN BALLS, o którego rejestrację, jako wspólnotowego znaku towarowego, wniesiono dla towarów należących do klas 16, 21 i 24 w rozumieniu porozumienia nicejskiego oraz znaku towarowego BALLON D’OR zarejestrowanego wcześniej jako wspólnotowy znak towarowy dla towarów i usług należących do klas 9, 14, 16, 18, 25, 28, 38, 41 w rozumieniu tego porozumienia. W istocie ze względu na to, że kolidujące ze sobą oznaczenia są w różnych językach, istnieje między nimi oczywista rozbieżność, z takim skutkiem, iż przeciętny konsument nie skojarzy ich natychmiast ze sobą bez przejścia przez intelektualny proces tłumaczenia.

Nawet jeżeli rozpatrywane towary należące do klasy 16 są identyczne, to słabe podobieństwo pod względem konceptualnym – a wręcz bardzo słabe – wymagające dokonania wcześniejszego tłumaczenia, nie może wystarczająco rekompensować istniejących różnic wizualnych i fonetycznych. W tym kontekście z utrwalonego orzecznictwa z pewnością wynika, że nie można wykluczyć tego, iż zwykłe podobieństwo pod względem konceptualnym między dwoma znakami towarowymi może spowodować prawdopodobieństwo wprowadzania w błąd w przypadku podobieństwa towarów, jednakże pod warunkiem, że wcześniejszy znak towarowy posiada wysoce odróżniający charakter. Wystarczy stwierdzić, że ten szczególny charakter odróżniający znaku towarowego BALLON D’OR nie został w niniejszym wypadku wykazany w odniesieniu do rozpatrywanych towarów. Ponadto nawet przy założeniu, że ten znak towarowy ma wysoce odróżniający charakter i mając na uwadze identyczny charakter rozpatrywanych towarów, bardzo słabe wymagające dokonania wcześniejszego tłumaczenia podobieństwo pod względem konceptualnym nie może w okolicznościach niniejszej sprawy wystarczyć do tego, aby samemu w sobie stworzyć prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

Jeżeli chodzi o towary objęte zgłoszonym znakiem towarowym należące do klas 21 i 24, które różnią się od tych objętych wcześniejszym znakiem towarowym, to kolidujące ze sobą oznaczenia nie wykazują podobieństwa wymaganego do celów zastosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.

(por. pkt 58–60, 72, 73)
Ani Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, ani traktaty nie zawierają postanowień wyłączających osoby prawne stanowiące emanację państwowości danego kraju z możliwości korzystania z ochrony, jaką gwarantują im prawa podstawowe. W tym względzie art. 34 europejskiej konwencji praw człowieka jest postanowieniem o charakterze proceduralnym, które nie znajduje zastosowania do postępowań toczących się przed sądami Unii, podczas gdy celem tego postanowienia jest uniknięcie sytuacji, w których państwo będące stroną tej konwencji odgrywałoby przed tym Trybunałem jednocześnie rolę skarżącego i pozwanego. Ponadto okoliczność, iż państwo jest gwarantem poszanowania praw podstawowych na swoim terytorium, pozostaje bez wpływu na zakres praw, które przysługują osobom prawnym stanowiącym emanację tego państwa na terytorium krajów trzecich. Wreszcie ani fakt, że dano państwo posiada większościowe udziały w kapitale danej osoby prawnej, ani fakt, że usługi bankowe świadczone przez tą osobę są nieodzowne dla funkcjonowania gospodarki danego państwa, nie nadaje tym usługom cechy usług publicznych ani nie oznacza, że osoba ta brała udział w sprawowaniu władztwa publicznego.

O ile względy nadrzędne dotyczące bezpieczeństwa lub utrzymywania stosunków międzynarodowych Unii lub jej państw członkowskich nie stoją na przeszkodzie informowaniu zainteresowanych o niektórych okolicznościach, Rada jest zobowiązana podać do wiadomości podmiotu objętego środkami ograniczającymi szczególne i konkretne powody, dla których uważa, że konieczne było ich przyjęcie. Nie jest konieczne, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne, ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu jest wystarczające, winna nie tylko opierać się na jego brzmieniu, ale także uwzględniać kontekst, w jakim został on przyjęty, jak również całość przepisów prawa regulujących daną dziedzinę.

W tych okolicznościach jedyny tylko powód, który uzasadniał umieszczenie strony skarżącej w wykazie podmiotów zaangażowanych w rozprzestrzenianie broni jądrowej, którego skutkiem było zamrożenie jego funduszy i zasobów gospodarczych, polegający na powoływaniu się na to, iż skarżąca przejęła operacje bankowe innej osoby prawnej już umieszczonej w tych wykazach i będącej również przedmiotem tego rodzaju środków ograniczających nie jest wystarczająco konkretny, ponieważ nie wyjaśnia, co oznacza przejęcie, ani które z operacji prowadzonych przez ten bank zostały przejęte przez skarżącą, ani też kto był stroną trzecią mającą odnieść korzyści z omawianych operacji.

(por. pkt 72, 73, 77, 80)