W odniesieniu do ram faktycznych pytań prejudycjalnych dotyczących wykładni art. 82 WE i 86 WE Trybunał musi dysponować informacjami w zakresie okoliczności faktycznych i prawnych, które umożliwiłyby mu ustalenie, czy warunki dotyczące istnienia pozycji dominującej lub jej nadużycia w rozumieniu art. 82 WE zostały spełnione, w szczególności w odniesieniu do właściwego rynku i sposobu, w jaki rzeczeni prywatni nadawcy mieliby mieć indywidualną lub zbiorową pozycję dominującą.

Ten wymóg dokładności co do kontekstu faktycznego ma szczególne znaczenie w dziedzinie konkurencji, która charakteryzuje się skomplikowanymi sytuacjami faktycznymi i prawnymi.

Artykuł 49 WE należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego nakazującym telewizjom kablowym działającym na danym obszarze danego państwa rozpowszechnianie, na mocy tak zwanego obowiązku „must carry”, programów telewizyjnych nadawanych przez prywatnych nadawców podległych organom władzy publicznej tego państwa i przez nie wyznaczonych, o ile przepisy te:

— zmierzają do celu leżącego w interesie ogólnym, takiego jak utrzymanie, zgodnie z polityką kulturalną tego państwa członkowskiego, pluralistycznego charakteru oferty programowej telewizji na tym obszarze oraz

— nie są nieproporcjonalne w stosunku do tego celu, co wymaga, by sposób ich stosowania podlegał przejrzystej procedurze i opierał się na obiektywnych, niedyskryminacyjnych i z góry znanych kryteriach.

W szczególności każdy nadawca powinien być w stanie określić z góry rodzaj i zakres szczegółowych warunków, które należy spełnić, oraz zobowiązań dotyczących świadczenia usług publicznych, które musi w razie potrzeby na siebie przyjąć, aby otrzymać status „must carry”. W tym względzie zwykłe przytoczenie w uzasadnieniu do krajowych przepisów deklaracji dotyczących zasad i celów w zakresie ogólnej polityki nie może zostać uznane za wystarczające.

Następnie przyznanie owego statusu musi opierać się na obiektywnych kryteriach właściwych do zapewnienia pluralizmu i umożliwiających w razie potrzeby, za pomocą zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, dostęp w szczególności do informacji krajowych i lokalnych na danym obszarze. Tak więc tego rodzaju statusu nie można przyznawać automatycznie wszystkim kanałom telewizyjnym rozpowszechnianym przez tego samego prywatnego nadawcę, lecz musi on być ściśle ograniczony do tych kanałów, których całkowita treść programowa jest odpowiednia do osiągnięcia takiego celu. Ponadto liczba kanałów zastrzeżonych dla prywatnych nadawców posiadających ten status nie może w oczywisty sposób przekraczać tego, co niezbędne dla osiągnięcia tego celu.

Wreszcie przyznawanie statusu „must carry” nie może być poddane prawnemu ani faktycznemu wymogowi posiadania siedziby na terytorium krajowym. Ponadto w zakresie, w jakim wymagania dotyczące przyznania takiego statusu, choć mające jednakowo zastosowanie do wszystkich, mogą zostać łatwiej spełnione przez nadawców mających siedzibę na terytorium krajowym, w szczególności ze względu na treść nadawanych programów, muszą być niezbędne do osiągnięcia zamierzonego słusznego celu leżącego w interesie ogólnym.

Do sądu krajowego należy zbadanie, czy warunki te są spełnione.

(por. pkt 46–52; sentencja)