ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Po pierwsze, z powodu wskazanego w pkt 74 powyżej strona skarżąca bezskutecznie powołuje się na wnioski komitetu badającego przestrzeganie postanowień konwencji z Aarhus z dnia 17 marca 2017 r., zatytułowanych „Findings and Recommendations of the Compliance Committee with Regard to Communication ACCC/C/2008/32 (Part II) Concerning Compliance by the European Union” {Wnioski i zalecenia komitetu ds. przestrzegania [konwencji z Aarhus] w odniesieniu do komunikatu ACCC/C/2008/32 (część II) dotyczącego przestrzegania [konwencji z Aarhus] przez Unię Europejską}, zgodnie z którymi podejście Komisji było sprzeczne ze zobowiązaniami dotyczącymi dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska na mocy konwencji z Aarhus.
129

Po trzecie, jeśli chodzi o argument skarżącego, zgodnie z którym Rada błędnie wskazała, iż kolegium prokuratorów generalnych Belgii wyraziło poważne wątpliwości wobec niego, należy zauważyć, że opinia wspomnianego kolegium rzeczywiście zawiera następującą pozytywną ocenę: „funkcje pełnione przez [skarżącego] w przeszłości, jak i obecnie, w szczególności w dziedzinie zwalczania przestępczości gospodarczej, finansowej i podatkowej, a także jego doświadczenie w zarządzaniu OCSC (misje europejskie – ARO – i międzynarodowe – CARI N) predysponują go do objęcia stanowiska prokuratora europejskiego w Prokuraturze Europejskiej”. W tej samej opinii wskazano jednak, że „[skarżący] nie był w stanie przekonać kolegium [prokuratorów generalnych, że] m[iał] wystarczająco jasny obraz zadań i misji przyszłej Prokuratury Europejskiej i [prokuratora europejskiego z państwa członkowskiego]”. Ponadto należy podkreślić, że w podsumowaniu swojej opinii kolegium prokuratorów generalnych wydało „opinię wyrażającą wątpliwość co do powołania na stanowisko prokuratora europejskiego (w skali bardzo korzystna – korzystna – wyrażająca wątpliwość – niekorzystna)”. Rada nie popełniła zatem błędu, wskazując w piśmie z dnia 7 października 2017 r., że kolegium prokuratorów generalnych wyraziło poważne wątpliwości co do kandydatury skarżącego na stanowisko prokuratora europejskiego.
79

Po pierwsze, skarżący twierdzi zasadniczo, że sama Rada przyznała, iż nie jest on przedsiębiorcą „prowadzącym działalność w Syrii” w rozumieniu art. 27 ust. 2 lit. a) i art. 28 ust. 2 lit. a) decyzji 2013/255, zmienionej decyzją 2015/1836. Po drugie, zaprzecza on, by był „przedsiębiorcą posiadającym osobiste i rodzinne powiązania biznesowe i prowadzącym działalność w wielu sektorach syryjskiej gospodarki”. Po trzecie, twierdzi, że nie można go uważać za „wiodącego” przedsiębiorcę. Po czwarte, utrzymuje on, że nie jest powiązany z reżimem Bashara al‑Assada, że nie wywiera żadnego wpływu na ten reżim i że z jego osobą nie wiąże się ryzyko omijania sankcji zastosowanych wobec tego reżimu. Po piąte, twierdzi, że nie jest już zaangażowany w ASM International General Trading, ponieważ spółka ta została zlikwidowana i rozwiązana. Po szóste, uważa, że nie jest powiązany ze spółkami z siedzibą w Syrii, zaangażowany w te spółki lub zaangażowany w spółkę Aman Holding JSC. Po siódme, podnosi on, że w kontekście zawodowym nie jest powiązany z Samerem Fozem. Po ósme, wskazuje, że okoliczność, że jest powiązany z Samerem Fozem, nie podważa braku jakiegokolwiek związku między nim a reżimem Bashara al‑Asada, ponieważ sam Samer Foz nie jest w żaden sposób powiązany ze wspomnianym reżimem i kwestionuje przed Sądem umieszczenie jego nazwiska w przedmiotowych wykazach. Po dziewiąte, twierdzi on, że nie jest zaangażowany w projekt Marota City, a zatem nie mógł zagospodarować wywłaszczonych gruntów należących do osób wysiedlonych z powodu konfliktu w Syrii, co uniemożliwiałoby tym osobom powrót do domów. Po dziesiąte, w jego przekonaniu reżim syryjski nie wspierał tego projektu.
75

Niemniej pkt 44 wytycznych zawiera niewyczerpujący wykaz okoliczności, w których Komisja uznaje, że upadek beneficjenta mógłby wiązać się z poważnymi trudnościami społecznymi lub znaczącymi niedoskonałościami rynku. Niektóre z tych przykładów odnoszą się do ryzyka „poważnych trudności społecznych”, w szczególności lit. a), która uwzględnia stopę bezrobocia, lub lit. g), w której przywołuje się „podobne, trudne sytuacje, przy czym prawdopodobieństwo [ich wystąpienia] powinno zostać należycie uzasadnione”. Pozostałe przykłady odnoszą się raczej do ryzyka znaczącej niedoskonałości rynku. Jest tak w przypadku hipotezy zawartej w lit. b), której dotyczy niniejsza sprawa, podobnie jak w lit. c), która odnosi się do opuszczenia rynku przez„przedsiębiorstwo odgrywające ważną rolę systemową w danym regionie lub sektorze”, oraz w lit. d), która dotyczy ryzyka przerwania ciągłości świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG). Wynika z tego, że aby usługa została uznana za „ważną”, nie jest wymagane, by przedsiębiorstwo, które świadczy tę usługę, odgrywało ważną rolę systemową w gospodarce jakiegoś regionu danego państwa członkowskiego ani by danemu beneficjentowi powierzono świadczenie UOIG, ponieważ te dwie ostatnie hipotezy są objęte, odpowiednio, przez pkt 44 lit. c) i d) wytycznych.
179

O ile Republika Czeska próbuje zakwestionować znaczenie informacji przekazanych przez OLAF dla oceny pochodzenia rozpatrywanych towarów, podnosząc, jak wskazano w pkt 174 powyżej, że ich niepełny charakter co do zasady nie pozwalał jej na to, by miała pewność co do ich znaczenia, o tyle bezsporne jest, co potwierdziła na rozprawie, że nie zwróciła się do OLAF‑u z pytaniem o prawidłowość przekazanych w ten sposób informacji, mimo że powtórzyła je w tym samym brzmieniu w profilu ryzyka.
28

W odniesieniu do zarzutów pierwszego i drugiego należy uściślić, że skarżąca ma prawo, w celu wykazania naruszenia swoich praw proceduralnych ze względu na wątpliwości, jakie środek pomocy powinien był wzbudzić co do jego zgodności z rynkiem wewnętrznym, podnieść argumenty zmierzające do wykazania, że stwierdzenie zgodności tego środka z rynkiem wewnętrznym, do którego to wniosku doszła Komisja, było błędne, co a fortiori może świadczyć o tym, że Komisja powinna była przy swej ocenie zgodności tego środka z rynkiem wewnętrznym powziąć wątpliwości. W związku z tym Sąd jest uprawniony do zbadania argumentów odnoszących się do istoty sprawy, przedstawionych przez skarżącą w ramach zarzutów pierwszego i drugiego, aby sprawdzić, czy argumenty te mogły potwierdzać podniesiony przez nią wyraźnie zarzut dotyczący istnienia poważnych trudności uzasadniających wszczęcie postępowania, o którym mowa w art. 108 ust. 2 TFUE [zob. podobnie wyroki: z dnia 13 czerwca 2013 r., Ryanair/Komisja, C‑287/12 P, niepublikowany, EU:C:2013:395, pkt 57–60; z dnia 6 maja 2019 r., Scor/Komisja, T‑135/17, niepublikowany, EU:T:2019:287, pkt 77; z dnia 9 czerwca 2021 r., Ryanair/Komisja (Condor – Covid‑19), T‑665/20, EU:T:2021:344, pkt 32].
84

W niniejszej sprawie należy zauważyć, że w pkt 69–71 wyroku wydanego w postępowaniu odwoławczym Trybunał orzekł, co następuje: „69 Od EUIPO nie można zaś wymagać, by dokonywało, w szczególności w ramach oceny nowego charakteru spornego wzoru, połączenia różnych elementów wcześniejszego wzoru [czyli rynny odpływowej i rusztu przedstawionych w pkt 8 powyżej], ponieważ to do wnoszącego o unieważnienie należy przekazanie kompletnego przedstawienia wcześniejszego wzoru. Ponadto wszelkie ewentualne kombinacje zawierałyby, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 152 opinii, niedoskonałości, ponieważ ich uzyskanie w sposób konieczny wiązałoby się z dokonywaniem przybliżeń. 70 W tych okolicznościach, jak słusznie utrzymuje EUIPO i wbrew temu, co orzekł Sąd w pkt 78 zaskarżonego wyroku, okoliczność, że sporny wzór składa się wyłącznie z kombinacji udostępnionych już publicznie wzorów, w odniesieniu do których wskazano wcześniej, iż są one przeznaczone do łącznego używania, nie może w braku kompletnego wskazania i przedstawienia wzoru, na którego pierwszeństwo się powołano, mieć znaczenia w ramach badania nowości w rozumieniu art. 5 rozporządzenia nr 6/2002. 71 Należy w tym względzie dodać, że wskazana przez Sąd w pkt 68 zaskarżonego wyroku okoliczność, iż ESS, interwenient przed Sądem, przedstawiła wydruki z katalogu przedsiębiorstwa Blücher, różniące się od tych załączonych przez Group Nivelles do jej wniosku o unieważnienie, które zawierały ilustracje [rusztu takiego jak widoczny] pośrodku ilustracji zamieszczonej w pkt 23 niniejszego wyroku, umieszczone[j] na [rynnie odpływowej zawierającej] poniżej [syfon odpływowy], nie może stanowić uzupełnienia braku dokładnego wskazania i przedstawienia wcześniejszego wzoru, na który powoływała się Group Nivelles. Chociaż taka okoliczność mogłaby zostać wzięta pod uwagę przez EUIPO do celów przeprowadzenia postępowania dowodowego na podstawie art. 65 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, to jednak do tego urzędu nie należy łączenie rozmaitych elementów jednego lub więcej niż jednego wzoru, które to elementy były udostępniane publiczne w sposób odrębny w różnych wydrukach z katalogów załączonych do wniosku o unieważnienie, tak aby uzyskać kompletną postać wcześniejszego wzoru, na który się powołano. W istocie bez potrzeby rozpatrywania argumentu EUIPO, zgodnie z którym w pkt 68 i 76 zaskarżonego wyroku doszło do przeinaczenia okoliczności faktycznych, wystarczy stwierdzić, iż Sąd w tym wyroku w żadnym wypadku a nie uznał, że ilustracja przedstawiona przez ESS stanowi kompletny obraz konkretnego wcześniejszego wzoru, na którego pierwszeństwo powołuje się Group Nivelles”.
121

Ponadto fakt, że Komisja ostatecznie nie zastosowała się do wszystkich wniosków zawartych w raporcie z dochodzenia OLAF‑u, nie prowadzi do podważenia mocy dowodowej tego raportu. Z motywu 31 rozporządzenia nr 883/2013 uchylającego rozporządzenia nr 1073/1999 i nr 1074/1999, o których mowa w art. II.22 ust. 8 załącznika II do przedmiotowych umów o udzielenie dotacji, wynika bowiem, że do instytucji Unii należy decyzja w sprawie dalszego postępowania po zakończeniu dochodzeń na podstawie końcowego raportu z dochodzenia sporządzonego przez OLAF. Ponadto art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2013 wyraźnie mówi o tym, że raportowi z dochodzenia towarzyszą zalecenia co do działań, jakie należy podjąć w następstwie dochodzenia. Komisja ma zatem prawo uwzględnić jedynie część ustaleń zawartych w raporcie z dochodzenia OLAF‑u, co nie podważa ich wartości dowodowej.
40

W decyzji oddalającej zażalenie przewodniczący Parlamentu stwierdził, co następuje: „[Z] akt sprawy, a w szczególności z oświadczeń złożonych przez Pańską mandantkę, wynika, że postępowała ona zgodnie z ogólnymi wytycznymi związanymi z jej obowiązkami, polegającymi na zajmowaniu się przedłożonymi jej dokumentami finansowymi bez merytorycznej analizy tych spraw, mimo iż procedury nadzwyczajne były stosowane regularnie. Ponadto Pańska mandantka oświadczyła, że czuła się zobowiązana przez przełożonych do zakończenia pracy rozpoczętej przez jej współpracowników, że dyrektor wykonawczy naciskał i mocno nalegał na realizację projektów do września 2017 r. oraz że chciał za wszelką cenę przyśpieszyć procedury. Z tego wynika, że zostało stwierdzone istnienie poleceń w rozumieniu art. 21a regulaminu pracowniczego. [P]ańska mandantka, posiadająca wykształcenie prawnicze, po zapoznaniu się z treścią art. 104 rozporządzenia finansowego (rozporządzenie nr 966/2012) i art. 134 ust. 1 lit. c), powinna była mieć świadomość zasad stosowania rozporządzenia finansowego mających zastosowanie w czasie zaistnienia okoliczności faktycznych (rozporządzenie nr 1268/2012), nieprawidłowości i konsekwencji, do jakich te nieprawidłowości mogły prowadzić. Jako prawnik powinna była znać zasadę wykładni aktów prawnych, zgodnie z którą wyjątki od zasad ogólnych należy interpretować w sposób zawężający. Jednakże art. 104 rozporządzenia finansowego należy odczytywać w związku z art. 134 ust. 1 lit. c) wyżej wymienionych przepisów wykonawczych, który mówi o »zakresie ściśle niezbędnym« oraz o »wyjątkowo nagłych przypadkach spowodowanych okolicznościami«, co powinno było stanowić sygnał ostrzegawczy dla Pańskiej mandantki, zwłaszcza że wiedziała o istnieniu 36 not nadzwyczajnych w 2016 r., co świadczy o regularnym stosowaniu tej procedury, które nie daje się pogodzić z brzmieniem wyżej wymienionych przepisów. […]”.
126

Według skarżącego poinformował on wcześniej eu‑LISA o nagannym zachowaniu A, jak wynika z różnych widomości elektronicznych przedstawionych przed Sądem. To właśnie przede wszystkim okoliczność, że nie otrzymał on odpowiedzi ze strony administracji, skłoniła go, po pierwsze, do złożenia wniosku o udzielenie wsparcia, a po drugie, do poinformowania policji o swojej sytuacji ze względu na to, że zasadnie obawiał się o nienaruszalność cielesną swoją i członków swojej rodziny.
125

W niniejszej sprawie w odniesieniu do belgijskiego prawa właściwego dla umowy (zob. pkt 45 powyżej), po pierwsze, loi concernant l’introduction d’un statut unique entre ouvriers et employés en ce qui concerne les délais de préavis et le jour de carence ainsi que de mesures d’accompagnement du 26 décembre 2013 (ustawa z dnia 26 grudnia 2013 r. dotycząca wprowadzenia jednolitego statusu dla pracowników fizycznych i pracowników wykonujących prace umysłowe w odniesieniu do okresów wypowiedzenia i dnia odpoczynku, jak również środków towarzyszących) (Moniteur belge z dnia 31 grudnia 2013 r., s. 104147) począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r. zniosła prawo do zawarcia w umowach o pracę postanowienia umowy dotyczącego okresu próbnego. Zniesienie tego postanowienia powoduje względną nieważność wszystkich sprzecznych postanowień na podstawie art. 6 ustawy o umowach o pracę, który stanowi, że nieważne są wszelkie postanowienia umowy sprzeczne z przepisami ustawy i dekretów wykonawczych, jeżeli mają one na celu ograniczenie praw pracowników lub zwiększenie ciężaru. Po drugie, ustawa ta wprowadziła możliwość rozwiązania umowy zarówno przez pracodawcę, jak i pracownika, w trakcie pierwszej połowy okresu obowiązywania umowy o pracę na czas określony i maksymalnie do szóstego miesiąca, z zachowaniem nowych okresów wypowiedzenia przewidzianych w art. 37/2 ust. 1 ustawy o umowie o pracę.
131

W każdym wypadku, jeśli chodzi o czasowy zakres obowiązywania nowych przepisów, dokonuje się rozróżnienia w zależności od tego, czy są to przepisy proceduralne, czy też przepisy materialne. Co się tyczy tych pierwszych, uważa się na ogół, że mają one zastosowanie do wszystkich sporów trwających w chwili ich wejścia w życie, w odróżnieniu od tych drugich, które są zazwyczaj interpretowane w ten sposób, iż mają one zastosowanie do przyszłych skutków sytuacji zaistniałych w czasie obowiązywania dawnej ustawy oraz do nowych sytuacji prawnych, lecz nie obowiązują w stosunku do sytuacji powstałych przed ich wejściem w życie, chyba że z brzmienia tych przepisów, ich celu lub ich struktury jednoznacznie wynika, że należy im przypisać taki skutek (zob. wyrok z dnia 21 października 2021 r., Beeren-, Wild-, Feinfrucht, C‑825/19, EU:C:2021:869, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo; zob. również podobnie wyrok z dnia 12 maja 2005 r., Komisja/Huhtamaki Dourdan, C‑315/03, niepublikowany, EU:C:2005:284, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo).
7

W dniu 31 lipca 2019 r. EFSA przesłała Komisji oświadczenie zatytułowane „Statement on the available outcomes of the human health assessment in the context of the pesticides peer review of the active substance chlorpyrifos” (oświadczenie w sprawie dostępnych wyników oceny zdrowia ludzi przeprowadzonej w kontekście zagrożeń stwarzanych przez pestycydy w odniesieniu do substancji czynnej chloropiryfos) [EFSA Journal 2019;17(5):5809] (zwane dalej„oświadczeniem EFSA z dnia 31 lipca 2019 r. w sprawie chloropiryfosu”), w którym urząd ten stwierdził, że wymogi zatwierdzania odnoszące się do zdrowia ludzkiego określone w art. 4 rozporządzenia nr 1107/2009 nie zostały spełnione.
76

Ponadto należy przypomnieć, że wobec szczegółowego zakwestionowania decyzji przez skarżącą i wspomniane organy, to do Komisji należy przedstawienie dowodu na istnienie „pomocy państwa” w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, a zatem również dowodu na to, że spełniona została przesłanka przyznania beneficjentom korzyści (zob. wyrok z dnia 4 marca 2021 r., Komisja/Fútbol Club Barcelona, C‑362/19 P, EU:C:2021:169, pkt 62 i przytoczone tam orzecznictwo). Nawet jeśli Komisja ma do czynienia z państwem członkowskim, które uchybiając ciążącemu na nim obowiązkowi współpracy, nie dostarczyło jej wszystkich informacji, których przekazania od niego zażądała, musi ona oprzeć swoje decyzje na dowodach o pewnej wiarygodności i spójności, które stanowią wystarczającą podstawę do stwierdzenia, że przedsiębiorstwo odniosło korzyść stanowiącą pomoc państwa, i które w związku z tym mogą stanowić poparcie dla wniosków, do jakich ona dochodzi. Zważywszy bowiem na to, że odzyskanie danej pomocy od jej beneficjenta ma na celu wyeliminowanie zakłócenia konkurencji spowodowanego określoną korzyścią konkurencyjną i przywrócenie w ten sposób sytuacji istniejącej przed wypłatą tej pomocy, Komisja nie może zakładać, że przedsiębiorstwo odniosło korzyść stanowiącą pomoc państwa, opierając się po prostu na negatywnym domniemaniu, u podstaw którego leży brak informacji pozwalających na dojście do przeciwnego wniosku, gdy nie są dostępne inne elementy umożliwiające pozytywne ustalenie istnienia takiej korzyści (zob. podobnie wyrok z dnia 26 marca 2020 r., Larko/Komisja, C‑244/18 P, EU:C:2020:238, pkt 69, 70 i przytoczone tam orzecznictwo). Komisja nie może zatem uzasadniać nieścisłości danych estońskiego urzędu statystycznego wyłącznie tym, że skarżąca i estońskie organy nie wykazały, iż przedmiotowe grunty wykazywały wartość niższą od średnich wartości gruntów rolnych w Estonii.
106

Procedura ta została opisana we wzorze AGA jako uproszczona procedura zatwierdzenia. Wzór AGA wyjaśnia, że nowa umowa podwykonawstwa, która nie została opisana w umowie o udzielenie dotacji, powinna zostać włączona do części „Nieprzewidziane podwykonawstwo” i wyjaśniona w okresowym sprawozdaniu technicznym oraz że nie zostanie ona zatwierdzona, jeżeli umowa o podwykonawstwo niesie ze sobą ryzyko istotnej zmiany charakteru projektu, to znaczy gdy istnieje wątpliwość co do tego, czy projekt jest nadal zasadniczo tożsamy z projektem, który został wybrany, lub co do tego, czy beneficjent nadal posiada zdolność operacyjną wymaganą do jego realizacji. Wzór AGA zawiera w tym względzie uproszczony przykład zatwierdzenia przedstawiony w następujący sposób: „Beneficjent traci wyspecjalizowany personel w szczególnej dziedzinie i w konsekwencji postanawia zlecić podwykonawstwo niektórych zadań, które pierwotnie planował wykonać sam[;] [b]eneficjent nie informuje koordynatora o tym fakcie, a zatem nie dochodzi od zmiany [umowy o udzielenie dotacji][;] [o]koliczności te zgłaszane są w sprawozdaniu okresowym i zatwierdzane przez Komisję”.
96

Z obu tych sprawozdań wynika, że o ile co do zasady organ prowadzący dochodzenie powinien starać się wykorzystać przekazane przez strony informacje, które są możliwe do zweryfikowania, o tyle powinien to czynić w możliwym zakresie. Oznacza to, że organ ten może nie brać pod uwagę informacji, które ostatecznie mogą dawać wyniki niepozwalające na dokonanie ustaleń o uzasadnionej dokładności.
3

W ogłoszeniu o konkursie wymagano w szczególności znajomości co najmniej dwóch języków urzędowych Unii Europejskiej, co było warunkiem dopuszczenia do udziału w konkursie. Warunek ten został sformułowany w następujący sposób: „Kandydat musi znać przynajmniej 2 języki urzędowe UE; jeden na poziomie co najmniej C1 (gruntowna znajomość) i drugi na poziomie co najmniej B2 (zadowalająca znajomość). Uwaga: określone powyżej minimalne poziomy znajomości języków odnoszą się do każdej umiejętności językowej (mówienie, pisanie, czytanie i słuchanie) wymaganej w formularzu zgłoszeniowym. Umiejętności te odzwierciedlają umiejętności opisane w Europejskim systemie opisu kształcenia językowego […] Języki, o których mowa w niniejszym ogłoszeniu o konkursie: – Język 1: język, w którym kandydat zdaje komputerowe testy wielokrotnego wyboru. – Język 2: język używany podczas naboru na podstawie kwalifikacji (Talent Screener), podczas testów oceny zintegrowanej oraz do komunikacji między EPSO i kandydatem, który przedłożył zatwierdzone zgłoszenie. Musi on być inny niż język 1 kandydata. Językiem 2 musi być język angielski lub francuski”.
152

Komisja podnosi, że na podstawie swoich zobowiązań umownych i art. 5 rozporządzenia Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U. 1996, L 292, s. 2) skarżąca była zobowiązana do współpracy i umożliwienia dostępu do jej pomieszczeń w celu ułatwienia kontroli i inspekcji OLAF‑u w jej imieniu. Argument skarżącej, zgodnie z którym dobra współpraca z jej strony powinna była mieć wpływ na dokonaną przez panel ocenę odpowiedniej kary, należy jej zdaniem oddalić. Komisja wyjaśnia, że panel miał dostęp do sprawozdań z kontroli na miejscu, w których wskazano, że skarżąca i jej przedstawiciele współpracowali z OLAF‑em.
100

W drugiej kolejności, jeśli chodzi o sprawy, w których znaki towarowe zawierające element „la irlandesa” podobne do znaku rozpatrywanego w niniejszej sprawie zostały unieważnione lub odrzucone przez EUIPO oraz hiszpańskie organy sądowe i administracyjne w latach 2000, 2001 i 2002, to o ile jest prawdą, że ich rozstrzygnięcia nie mogą być wiążące dla Sądu oraz że w każdym razie nie decydują one o tym, czy sporny znak towarowy wprowadza w błąd w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 207/2009, o tyle potwierdzają one, że sporny znak towarowy mógł być postrzegany przez właściwy krąg odbiorców jako wskazujący, że towary, na których został on umieszczony, pochodzą z Irlandii. Wskazują one również, że używanie zakwestionowanego znaku towarowego w odniesieniu do towarów niepochodzących z Irlandii było przedmiotem kontrowersji co do jego potencjalnie wprowadzającego w błąd charakteru, o czym skarżąca musiała wiedzieć w chwili dokonania zgłoszenia tego znaku towarowego i co w związku z tym potwierdza istnienie złej wiary w tym momencie.
150

Skarżący podnosi zasadniczo, że sporny środek przez to, że wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zadeklarowanego celu pomocy, ogranicza w nieuzasadniony sposób swobodę świadczenia usług i swobodę przedsiębiorczości, co budzi wątpliwości co do jego zgodności z rynkiem wewnętrznym. W tym względzie skarżący utrzymuje, że przyznanie rozpatrywanej pomocy wyłącznie spółce Finnair prowadzi do rozdrobnienia rynku wewnętrznego, a w przypadku przewoźników lotniczych ogranicza ich prawa do swobodnego świadczenia usług transportu lotniczego na rynku wewnętrznym w postaci, w jakiej zostały im one przyznane na mocy europejskiego systemu koncesji przewidzianego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty (Dz.U. 2008, L 293, s. 3).
61

W tym względzie należy przede wszystkim przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem, nawet jeśli dyrektywy dotyczące udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi regulują tylko zamówienia udzielane przez podmioty lub instytucje zamawiające państw członkowskich i nie stosują się bezpośrednio do zamówień publicznych udzielanych przez administrację Unii, na ustanowione lub stosowane w ramach tych dyrektyw normy lub zasady można powoływać się w odniesieniu do tej administracji, jeżeli one same stanowią jedynie szczególny wyraz podstawowych zasad traktatu i zasad ogólnych prawa, które bezpośrednio obowiązują administrację Unii. We wspólnocie prawa jednolite stosowanie prawa jest bowiem wymogiem podstawowym i każdy podmiot prawa podlega zasadzie poszanowania zgodności z prawem. I tak instytucje – w taki sam sposób jak każdy inny podmiot prawa – są zobowiązane do przestrzegania norm traktatu i ogólnych zasad prawa, które mają do nich zastosowanie (zob. wyrok z dnia 10 listopada 2017 r., Jema Energy/Wspólne Przedsięwzięcie Fusion for Energy, T‑668/15, niepublikowany, EU:T:2017:796, pkt 93 i przytoczone tam orzecznictwo).