ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Czy kryteria definiujące nieuczciwą praktykę handlową w rozumieniu dyrektywy 2005/29/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, pozwalają uznać, że gdy przedsiębiorca podaje w umowie rzeczywistą roczną stopę oprocentowania (RRSO) niższą od faktycznej, takie zachowanie przedsiębiorcy w stosunku do konsumenta można uważać za nieuczciwą praktykę handlową? Czy dyrektywa 2005/29/WE dopuszcza w przypadku stwierdzenia nieuczciwej praktyki handlowej, aby miało to wpływ na obowiązywanie umowy kredytu i realizację celu art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1, jeżeli nieważność umowy jest bardziej korzystna dla konsumenta?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 328/24

Skarga wniesiona w dniu 5 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji

(Sprawa C-480/10)

()

2010/C 328/41

Język postępowania: szwedzki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i K. Simonsson, działający w charakterze pełnomocników)

Strona pozwana: Królestwo Szwecji

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że poprzez ograniczenie stosowania przepisów dotyczących grup VAT jedynie do podmiotów świadczących usługi finansowe i ubezpieczeniowe Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej;

— obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Szwedzkie przepisy o grupach VAT naruszają art. 11 dyrektywy 2006/112, ponieważ stosowanie tych przepisów jest ograniczone jedynie do przedsiębiorstw działających w sektorze finansowym. Zdaniem Komisji, krajowe przepisy o grupach VAT muszą mieć zastosowanie do wszystkich przedsiębiorstw mających siedzibę w państwie członkowskim stosującym te przepisy, niezależnie od przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorstwa.

Wspólny system podatku VAT jest systemem powszechnym. Wprowadzanie specjalnej regulacji w jego ramach musi być, co do zasady, dokonywane w taki sposób, aby taka regulacja miała zastosowanie ogólne.

W przepisie art. 11 dyrektywy 2006/112 nie ma nic, co wskazywałoby, że państwa członkowskie mogą ograniczać stosowanie regulacji dotyczącej grup VAT jedynie do określonych przedsiębiorstw działających w określonej branży.

Cel art. 11 dyrektywy 2006/112 również wskazuje na to, że przepis ten należy rozumieć w ten sposób, iż odnosi się on do wszelkich przedsiębiorstw działających w dowolnej branży.

Ponadto szwedzkie przepisy o grupach VAT są niezgodne z ogólną zasadą prawa Unii Europejskiej — zasadą równego traktowania.
3)

Jeżeli na podstawie odpowiedzi na pytania pierwsze i drugie należy przyjąć, że w przypadku spornego produktu lub jego odpowiedniej części chodzi o bioetanol, to do jakiego kodu nomenklatury scalonej (CN) w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2587/91 z dnia 26 lipca 1991 r. (2) należy zaklasyfikować sporny produkt: 3.1. Czy przepisy rozdziału 22 CN, a konkretnie pozycję 2207 należy interpretować w ten sposób, że obejmują one zaklasyfikowanie produktu bioetanol? 3.2. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3.1, czy przy klasyfikowaniu bioetanolu, a konkretnie spornego produktu należy uwzględnić, czy produkt został skażony [na podstawie procedur wymienionych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 3199/93 z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie wzajemnego uznawania procedur całkowitego skażenia alkoholu etylowego do celów zwolnienia z podatku akcyzowego (3) lub innych dopuszczalnych procedur]? 3.3. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3.2, czy przepisy CN dotyczące pozycji 2207 należy interpretować w ten sposób, że tylko skażony bioetanol należy zaklasyfikować jako objęty kodem CN 2207 20 000? 3.4. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3.3, czy przepisy CN dotyczące pozycji 2207 należy interpretować w ten sposób, że nieskażony bioetanol należy zaklasyfikować jako objęty kodem CN 2207 10 000? 3.5. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3.1 i odpowiedzi przeczącej na pytanie 3.2, do której z dwóch podpozycji — 2207 10 000 czy 2207 20 000 — należy zaklasyfikować sporny produkt? 3.6. W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie 3.1, czy bioetanol należy zaklasyfikować jako objęty jednym z kodów CN wymienionych w definicji według art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (4) i jakim?
b)

Czy warunek, że nagranie musi zostać zrealizowane „w imieniu [i/lub] na odpowiedzialność [nadawczych] organizacji radiowych i telewizyjnych” jest spełniony w sytuacji, gdy nadawca radiowy lub telewizyjny zlecił producentowi realizację tego nagrania w celu nadania go przez siebie, przy założeniu, że ten nadawca ma prawo do nadawania tego nagrania? Østre Landsret pragnie wyjaśnić, czy, a jeśli tak — to w jakim stopniu, dla celów udzielenia odpowiedzi na pytanie 3(b), można lub należy uwzględnić następujące okoliczności następujące okoliczności: (i) Kto zgodnie z zawartą między stronami umową podejmuje ostateczną i rozstrzygającą decyzję artystyczną lub edytorską w przedmiocie treści zleconego programu — nadawca radiowy lub telewizyjny czy producent? (ii) Czy nadawca radiowy lub telewizyjny ponosi wobec osób trzecich taką odpowiedzialność za związane z nagraniem obowiązki producenta, jaką ponosiłby za swe własne działania i zaniechania? (iii) Czy producent jest, zgodnie z zawartą z nadawcą radiowym lub telewizyjnym umową, zobowiązany do dostarczenia temu ostatniemu danego programu po ustalonej cenie i czy w ramach tej ceny musi on zawrzeć wszystkie opłaty, które mogą być związane z tym nagraniem? (iv) Kto ponosi odpowiedzialność za nagranie wobec osób trzecich — nadawca radiowy lub telewizyjny czy producent?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 346/32

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 7 października 2010 r. — Asociación para la Calidad de los Forjados (ASCAFOR), Asociación de Importadores y Distribuidores de Acero para la Construcción (ASIDAC) przeciwko Administración del Estado, Calidad Siderúrgica SL, Colegio de Ingenieros Técnicos Industriales, Asociación Española de Normalización y Certificación (AENOR), Consejo General de Colegios Oficiales de Aparejadores y Arquitectos Técnicos, Asociación de Investigación de las Industrias de la Construcción (AIDICO) Instituto Tecnológico de la Construcción, Asociación Nacional Española de Fabricantes de Hormigón Preparado (ANEFHOP), Ferrovial Agromán SA, Agrupación de Fabricantes de Cemento de España (OFICEMEN), Asociación de Aceros Corrugados Reglamentarios y su Tecnología y Calidad (ACERTEQ)

(Sprawa C-484/10)

()

2010/C 346/54

Język postępowania: hiszpański

Sąd krajowy

Tribunal Supremo (Hiszpania).

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Asociación para la Calidad de los Forjados (ASCAFOR), Asociación de Importadores y Distribuidores de Acero para la Construcción (ASIDAC).

Strona pozwana: Administración del Estado, Calidad Siderúrgica SL, Colegio de Ingenieros Técnicos Industriales, Asociación Española de Normalización y Certificación (AENOR), Consejo General de Colegios Oficiales de Aparejadores y Arquitectos Técnicos, Asociación de Investigación de las Industrias de la Construcción (AIDICO) Instituto Tecnológico de la Construcción, Asociación Nacional Española de Fabricantes de Hormigón Preparado (ANEFHOP), Ferrovial Agromán SA, Agrupación de Fabricantes de Cemento de España (OFICEMEN), Asociación de Aceros Corrugados Reglamentarios y su Tecnología y Calidad (ACERTEQ)

Pytania prejudycjalne

Czy można uznać, że wyczerpująca regulacja zawarta w załączniku 19 do dekretu królewskiego 1247/08 z dnia 18 lipca w związku z art. 81 dotycząca oficjalnego uznania znaków jakości jest nadmierna, nieproporcjonalna do zamierzonego celu i oznacza nieuzasadnione ograniczenie, które utrudnia uznanie równoważności certyfikatów i przeszkodę lub restrykcję przy wprowadzaniu do obrotu krajowych lub importowanych wyrobów, niezgodną z art. 28 i art. 30 WE?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 346/29

Skarga wniesiona w dniu 17 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

(Sprawa C-458/10)

()

2010/C 346/48

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i O. Beynet, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że poprzez brak pełnego i prawidłowego wdrożenia art. 9 ust. 3 lit. b), c) i e) dyrektywy 98/83/WE (1) Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy art. 9 ust. 3 lit. b), c) i e) dyrektywy 98/83/WE;

— obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie swej skargi Komisja podnosi dwa zarzuty.

W ramach zarzutu pierwszego Komisja twierdzi, że wdrożenie art. 9 ust. 3 pkt b) i c) dyrektywy 98/83 ma charakter niepełny. Przepisy krajowe nie przewidują bowiem, by decyzja o odstęptwie zawierała „wyniki uprzedniego odpowiedniego monitorowania”, by wskazywała „ilość wody dostarczanej każdego dnia”, „ludność, której to dotyczy” oraz „czy wpłynęłoby to na wszelkie odpowiednie przedsiębiorstwa produkcji żywności”.

W ramach drugiego zarzutu Komisja podnosi, że wdrożenie art. 9 ust. 3 lit. c) dyrektywy 98/83 jest niepełne i nieprawidłowe, gdyż władze luksemburskie twierdzą, między innymi, że zważywszy na to, że podmiot, który ubiega się o zastosowanie odstępstwa jest odpowiedzialny za określenie i wdrożenie środków zaradczych, to podmiot ten — a nie organ wydający decyzję o odstępstwie — powinien dostarczyć „streszczenie planu”, „harmonogram prac” oraz „ocen[ę] kosztów” w odniesieniu do takich środków, odmiennie niż wymaga tego dyrektywa.

(1) Dyrektywa Rady 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 330, s. 32 — wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 15, t. 4, s. 90).
d)

jeśli kod źródłowy drugiego programu powiela pewne aspekty kodu źródłowego pierwszego programu w zakresie, który wykracza poza to, co było absolutnie niezbędne dla wytworzenia tego samego zbioru funkcji co w przypadku pierwszego programu?
2)

Zarzut drugi, mający charakter posiłkowy wobec pierwszego, zgodnie z którym Sąd błędnie zastosował pojęcie „przedsiębiorstwo”, o którym mowa w art. 81 WE, odrzucając w sprzecznej i niezgodnej z prawem argumentacji zarzut wnoszącej odwołanie dotyczący braku przyznania Deltafinie tej samej obniżki grzywny co spółce siostrzanej Taes w następstwie wspólnego wniosku o uprzywilejowane traktowanie złożonego przez Taes i Deltafinę pod przewodnictwem ich spółki dominującej Universal. W uzasadnieniu tego zarzutu wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd błędnie zastosował pojęcie „przedsiębiorstwo”, o którym mowa w art. 81 WE, odbiegając od orzecznictwa sądów europejskich w tej materii, w szczególności wynikającego z wyroku w sprawie C-97/08 P Akzo. Zawiadomienie Komisji z 1996 r. w sprawie nienakładania lub obniżania grzywien w sprawach kartelowych (Dz.U. C 207, s. 4) powinno było zostać zastosowane do przedsiębiorstwa Taes/Deltafina jako całości, a nie odrębnie do dwóch spółek, gdyż zawiadomienie to ma zastosowanie do „przedsiębiorstw”, a nie do pojedynczych osób prawnych. W końcu wnosząca odwołanie twierdzi, że argumenty podane przez Komisję w celu odmówienia Deltafinie obniżki grzywny przyznanej Taes są bezzasadne. Uważa ona, że w świetle takich argumentów Deltafina i Taes tworzyły jedno przedsiębiorstwo i z tego powodu Deltafina powinna była uzyskać taką sama obniżkę grzywny jak Taes.
1)

Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że ma miejsce ograniczenie swobodnego świadczenia usług, gdy odbiorca usługi świadczonej przez usługodawcę mającego siedzibę w innym państwie członkowskim na podstawie przepisów państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę usługobiorca i w którym jest świadczona usługa, jest zobowiązany do dokonania poboru u źródła podatków od wynagrodzenia należnego za rzeczoną usługę, podczas gdy ów obowiązek dokonania poboru u źródła nie powstaje, gdy dotyczy to usługodawcy mającego siedzibę w tym samym państwie członkowskim, co usługobiorca?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 13/20

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Firenze (Włochy) w dniu 25 października 2010 r. — Denise Bernardi reprezentowana przez Katię Mecacci przeciwko Fabiowi Bernardiemu

(Sprawa C-507/10)

()

2011/C 13/36

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale di Firenze

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Denise Bernardi, reprezentowana przez Katię Mecacci

Strona pozwana: Fabio Bernardi

Pytania prejudycjalne

Czy wykładni art. 2, art. 3 i art. 8 decyzji ramowej Rady z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym (1) należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak art. 392 ust. 1a włoskiego kodeksu postępowania karnego, w zakresie w jakim przepis ten nie przewiduje po stronie prokuratora obowiązku wystąpienia o wcześniejsze w stosunku do rozprawy sądowej przesłuchanie i zbadanie pokrzywdzonej małoletniej ofiary według zasad postępowania incydentalnego oraz przepisom takim jak art. 394 kodeksu postępowania karnego, który nie przewiduje aby sama pokrzywdzona małoletnia ofiara mogła odwołać się do sądu w przedmiocie odmownej decyzji prokuratora dotyczącej jej wniosku o przyjęcie od niej zeznań według odpowiednich zasad postępowania incydentalnego?

(1) Dz.U. L 82, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 13/16

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal in Northern Ireland (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 września 2010 r. — Seaport (NI) Ltd, Magherafelt district Council, F P McCann (Developments) Ltd, Younger Homes Ltd, Heron Brothers Ltd, G Small Contracts, Creagh Concrete Products Ltd przeciwko Department of the Environment for Northern Ireland, Department of the Environment for Northern Ireland

(Sprawa C-474/10)

()

2011/C 13/27

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

Court of Appeal in Northern Ireland

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Seaport (NI) Ltd, Magherafelt district Council, FP McCann (Developments) Ltd, Younger Homes Ltd, Heron Brothers Ltd, G Small Contracts, Creagh Concrete Products Ltd

Strona pozwana: Department of the Environment for Northern Ireland, Department of the Environment for Northern Ireland

Pytania prejudycjalne

1) Czy prawidłowa jest wykładnia dyrektywy [2001/42] (1), zgodnie z którą w sytuacji, gdy organ państwa, który przygotowuje plan objęty art. 3 sam jest organem, na którym spoczywa ogólna odpowiedzialność za realizację zadań w dziedzinie środowiska naturalnego w państwie członkowskim, państwo to może odmówić wyznaczenia na podstawie art. 6 ust. 3 organu, który ma być konsultowany, zgodnie z art. 5 i art. 6?

2) Czy prawidłowa jest wykładnia dyrektywy, zgodnie z którą w sytuacji, gdy organ państwa, który przygotowuje plan objęty art. 3 sam jest organem, na którym spoczywa ogólna odpowiedzialność za realizację zadań w dziedzinie środowiska naturalnego w państwie członkowskim, państwo członkowskie powinno zapewnić, że jako podmiot konsultacyjny wyznaczony zostanie później podmiot odrębny od tego organu?

3) Czy prawidłowa jest wykładnia dyrektywy, zgodnie z którą ustanowiony w art. 6 ust. 2 dyrektywy wymóg, aby organy, o których mowa w art. 6 ust. 3 i społeczeństwo, w rozumieniu art. 6 ust. 4, otrzymywały odpowiednio wczesną i realną możliwość, „we właściwych ramach czasowych” wyrażenia swojej opinii, może zostać przetransponowany do prawa krajowego za pośrednictwem przepisów, zgodnie z którymi organ odpowiedzialny za przygotowanie planu każdorazowo zatwierdza termin, w jakim opinie muszą zostać wyrażone, czy też przepisy transponujące dyrektywę same muszą określać termin, względne różne terminy dla różnych okoliczności, w jakich opinie takie muszą być wyrażone?

(1) Dyrektywa 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko, Dz.U. L 197, s. 30
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 13/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland w dniu 15 października 2010 r. — M.E. i in. przeciwko Refugee Applications Commissioner, Minister for Justice, Equality and Law Reform

(Sprawa C-493/10)

()

2011/C 13/32

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

High Court of Ireland

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: M.E. i in.

Strona pozwana: Refugee Applications Commissioner, Minister for Justice, Equality and Law Reform

Pytania prejudycjalne

1) Czy przenoszące państwo członkowskie jest zobowiązane na podstawie dyrektywy Rady (WE) nr 343/2003 (1) do oceny przestrzegania przez przyjmujące państwo członkowskie art. 18 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, dyrektyw Rady 2003/9/WE (2), 2004/83/WE (3) i 2005/85/EC (4) oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003?

2) W razie udzielania odpowiedzi twierdzącej i jeżeli stwierdzono, że przyjmujące państwo członkowskie nie przestrzega jednego lub większej liczby tychże przepisów, czy przenoszące państwo członkowskie jest zobowiązane do przyjęcia odpowiedzialności za rozpatrzenie wniosku na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiające kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. L 50, s. 1).

(2) Dyrektywa Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiająca minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl (Dz.U. L 31, s. 18).

(3) Dyrektywa Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz.U. L 304, s. 2).

(4) Dyrektywa Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (Dz.U. L 326, s. 13).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 13/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Rzeczpospolita Polska) w dniu 12 października 2010 r. — postępowanie karne przeciwko Łukaszowi Marcinowi Bondzie

(Sprawa C-489/10)

()

2011/C 13/29

Język postępowania: polski

Sąd krajowy

Sąd Najwyższy

Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

Łukasz Marcin Bonda

Pytanie prejudycjalne

Jaki jest charakter prawny sankcji przewidzianej w art. 138 rozporządzenia Komisji Wspólnot Europejskich Nr 1973/2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Komisji Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. U. WE L 345 z 20. 11. 2004 r., s. 1), polegającej na pozbawienia rolnika dopłat bezposrednich w kolejnych latach następujących po roku, w którym rolnik złożył nieprawdziwe oświadczenie co do wielkości areału stanowiącego podstawę dopłat bezpośrednich?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 13/20

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky w dniu 2 listopada 2010 r. — Wolf Naturprodukte GmbH przeciwko Sewar spol. s r. o.

(Sprawa C-514/10)

()

2011/C 13/37

Język postępowania: czeski

Sąd krajowy

Nejvyšší soud České republiky

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Wolf Naturprodukte GmbH

Strona pozwana: Sewar spol. s r. o.

Pytania prejudycjalne

Czy art. 66 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (1) z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (zwanego dalej „rozporządzeniem Bruksela I”) należy interpretować w ten sposób, że aby rozporządzenie Bruksela I miało zastosowanie, koniecznie jest, by w chwili wydania orzeczenia rozporządzenie to obowiązywało zarówno w państwie, którego sąd wydał orzeczenie, jak i w państwie, w którym strona wnosi o uznanie i wykonanie tego orzeczenia?

(1) Dz.U. 2001 L 12, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 13/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Króletwo) w dniu 2 listopada 2010 r. — Yeda Research i Development Company Ltd, Aventis Holdings Inc przeciwko Comptroller-General of Patents

(Sprawa C-518/10)

()

2011/C 13/39

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Yeda Research i Development Company Ltd, Aventis Holdings Inc

Strona pozwana: Comptroller-General of Patents

Pytania prejudycjalne

Jeśli kryteria dla oceny, czy produkt jest „chroniony patentem podstawowym pozostającym w mocy” w rozumieniu art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 469/2009 (1) obejmują, wyłącznie albo między innymi, ocenę, czy dostarczenie produktu naruszyłoby patent podstawowy, to czy dla dokonania stosownej analizy ma znaczenie to, czy naruszenie nastąpiło bezpośrednio czy przez pomocnictwo w świetle art. 26 porozumienia dotyczącego patentu wspólnotowego, wdrożonego w Zjednoczonym Królestwie za pośrednictwem art. 60 ust. 2 Patents Act 1977 oraz w świetle odpowiednich przepisów w prawie innych państw członkowskich Wspólnoty?

(1) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 6 maja 2009 r. dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych
d)

Czy rozporządzenie nr 44/2001 w odniesieniu do jego art. 4 ust. 1 i art. 5 pkt 3 znajduje zastosowanie także w przypadkach, w których pozwany w procesie cywilnym ze względu na prowadzenie strony internetowej pozwany zostaje o zaniechanie naruszeń, udzielenie informacji i zapłatę zadośćuczynienia, jest wprawdzie (prawdopodobnie) obywatelem Unii w rozumieniu art. 9 zdanie drugie TUE, jednak jego miejsce pobytu jest nieznane, a przy tym możliwe jest, choć nie z całą pewnością, że przebywa on poza terytorium Unii oraz poza obszarem obowiązywania Konwencji o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisanej w Lugano w dniu 16 września 1988 r. (zwanej dalej „konwencją z Lugano”), nie jest również znane dokładne położenie serwera, na którym znajduje się strona internetowa, należy jednak przypuszczać, że znajduje się on na terytorium Unii?