ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2020 r. – Litwa / Komisja

(Sprawa T-537/20)

(2020/C 359/15)

Język postępowania: litewski

Strony

Strona skarżąca: Republika Litewska (przedstawiciele: R. Dzikovič i K. Dieninis)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (1) w zakresie, w jakim dotyczy ona Republiki Litewskiej i odnosi się do środka „Wcześniejsza emerytura” (środek 113);

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut. Twierdzi ona, że wydając zaskarżoną decyzję, w której nałożyła na Litwę korektę w kwocie 2 186 447,97 EUR ze względu na niedociągnięcia w kluczowych mechanizmach kontroli, Komisja naruszyła art. 52 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (2) oraz art. 34 ust. 6 i art. 35 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 908/2014 (3), a także nie przestrzegała zasady proporcjonalności i obowiązku współpracy.

Ustalając skalę niezgodności, charakter naruszenia i szkodę finansową wyrządzoną Unii, Komisja zastosowała wobec Litwy korektę zryczałtowaną, pomimo że władze litewskie przeprowadziły kontrole ex post oparte na kryteriach poprawionych w świetle wyroku Sądu Unii Europejskiej w sprawie T-508/15, Litwa/Komisja, których wyniki pozwoliły dokładnie określić rzeczywistą szkodę wyrządzoną Unii, a skala niezgodności była tak niewielka, że Komisja w zupełności mogła przerwać dochodzenie.

(1) Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2020/859 z dnia 16 czerwca 2020 r. wyłączająca z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2020, L 195, s. 59).

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549).

(3) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) no 908/2014 z dnia 6 sierpnia 2014 r. ustanawiające zasady dotyczące stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, przepisów dotyczących kontroli, zabezpieczeń i przejrzystości (Dz.U 2014, L 255, s. 59).
—

posiłkowo nieuwzględnienie przywoływanego uzasadnienia, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i wydanie nowego rozstrzygnięcia oddalającego wniosek o unieważnienie prawa do wzoru w odniesieniu do wszystkich punktów jego uzasadnienia lub przekazanie sprawy EUIPO celem rozpoznania „dodatkowych motywów”, co do których urząd ten dotychczas się nie ustosunkował, oraz obciążenie EUIPO kosztami postępowania.
2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że prawo skarżących do ochrony poufności informacji wymienianych między adwokatem a klientem wynika zarówno z EKPC jak i z Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności z prawa do poszanowania prywatności zgodnie z art. 8 EKPC (art. 7 karty) oraz prawa do obrony zgodnie z art. 6 EKPC (art. 47 karty). Zdaniem skarżących prawo do ochrony poufności informacji wymienianych między adwokatem a klientem określone w EKPC oraz w karcie nie zależy od celu i treści stosownej wymiany informacji, lecz jedynie od tożsamości ich uczestników.
3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 296 TFUE, ponieważ Komisja nie przedstawia uzasadnienia twierdzenia jakoby istniały wątpliwości co do prawa do odszkodowania oraz nie stwierdza w jakiej wysokości Vattenfall miałby otrzymać nadpłatę odszkodowania, co czyni decyzję wewnętrznie sprzeczną.
1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia praw przysługujących O. Junquerasowi i Viesowi zgodnie z art. 41 (ust. 1 i 2) i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej poprzez postępowanie w sprawie przyjęcia decyzji oraz z tego powodu, że kwestia została przedłożona Sądowi Unii Europejskiej celem wydania orzeczenia (sprawa T-24/20) oraz Trybunałowi Sprawiedliwości odnośnie do środków tymczasowych (sprawa C-201/20); a także naruszenia art. 13 ust. 3 europejskiego aktu wyborczego (1976) i art. 4 ust. 4, 7 i 8 regulaminu Parlamentu Europejskiego. — W tym względzie strona skarżąca podnosi, że wykładni art. 13 ust. 3 europejskiego aktu wyborczego (1976)) i art. 4 ust. 7 regulaminu Parlamentu Europejskiego należy dokonywać w ten sposób, że wymagają one przeprowadzenia postępowania z poszanowaniem praw przyznanych w tych przepisach, które pozwoli na podniesienie i zweryfikowanie wyjątków od stwierdzenia wakatu mandatu O. Junquerasa i Viesa, a także niezasadności zastąpienia go przez innego posła.
2.

Zarzut drugi dotyczący błędnego zastosowania zasad w dziedzinie pomocy państwa, błędnego zastosowania pomocy jako nowej, niezgodności z prawem decyzji uznającej pomoc państwa za nową i niezgodną z rynkiem wewnętrznym, a także naruszenia obowiązku uzasadnienia i zasady proporcjonalności. — Skarżąca podnosi w tym względzie, że pozwana niesłusznie uznała za nową pomoc rekompensatę z tytułu obowiązku użyteczności przyznaną spółce Adriatica. Skarżąca uważa, że finansowanie obowiązku użyteczności publicznej nałożonego na spółkę Adriatica wchodzi zakres systemu pomocy ustanowionego w 1936 r. i że kolejne zmiany tego systemu nie zmieniły jego rzeczywistego charakteru, tak aby zmienić go w system nowej pomocy. — Ponadto zdaniem skarżącej pozwana niesłusznie uznała rekompensatę z tytułu obowiązku użyteczności przyznaną spółce Adriatica za okres styczeń 1992 r. – lipiec 1994 r. w odniesieniu do połączenia Brindisi–Korfu–Igoumenitsa–Patras za pomoc niezgodną z rynkiem wewnętrznym. Skarżąca podnosi, że niezgodność pomocy udzielonej spółce Adriatica z rynkiem wewnętrznym wynika z udziału tej spółki w owym okresie, w kartelu mającym na celu ustalanie cen dla przewozów samochodów ciężarowych na połączeniu Brindisi–Korfu–Igoumenitsa–Patras. — W odniesieniu do zarzutu drugiego skarżąca twierdzi, że pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia spoczywającemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja jest zatem obarczona niewystarczającym uzasadnieniem uniemożliwiającym Sądowi dokonanie kontroli jego zgodności z prawem. — Skarżąca podnosi także naruszenie zasady proporcjonalności.
—

zasadniczo i co do istoty na podstawie art. 72 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001, zmianę lub uchylenie zaskarżonej decyzji – wraz z przekazaniem sprawy do innej Izby Odwoławczej lub nawet w składzie powiększonym na podstawie art. 165 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 – w zakresie, w jakim została ona wydana z naruszeniem przepisów określających pewną formę, z naruszeniem TFUE, z naruszeniem lub błędnym zastosowaniem rozporządzenia (UE) 2017/1001 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenia delegowanego Komisji 2018/625;
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 1 i art. 9 ust 2 i 3 konwencji z Aarhus, art. 216 TFUE, a także art. 1 ust. 1 lit. d), art. 2 ust. 1 lit. g), art. 2 ust. 2 oraz art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1367/2006”). — W zaskarżonej decyzji Komisja uznała, że złożony przez stronę skarżącą wniosek o przeprowadzenie procedury odwoławczej nie jest dopuszczalny, ponieważ dotyczy on aktu administracyjnego przyjętego przez Komisję jako organ nadzoru. Akty tego rodzaju są, na podstawie art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006, wyłączone z zakresu zastosowania procedury odwoławczej przewidzianej w art. 10 tego rozporządzenia. Decyzja ta jest niezgodna z prawem, ponieważ wniosek o przeprowadzenie procedury odwoławczej dotyczy decyzji Komisji wydanej w ramach postępowania w przedmiocie skargi, wobec czego Komisja zajęła jedynie stanowisko co do wykładni i nie działała jako organ nadzoru (jak na przykład w postępowaniu w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego). Decyzja jest zatem objęta przedmiotowym zakresem stosowania procedury odwoławczej przewidzianej w art. 10 rozporządzenia nr 1367/2006. — Wydając decyzję stwierdzającą niedopuszczalność, Komisja naruszyła cele rozporządzenia nr 1367/2006 i konwencji z Aarhus, a w szczególności gwarancję rzeczywistego dostępu do wymiaru sprawiedliwości w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego. — Posiłkowo, na wypadek uznania, że w świetle art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006 decyzja wydana przez Komisję po rozpoznaniu skargi nie jest objęta zakresem stosowania procedury odwoławczej przewidzianej w art. 10 rozporządzenia nr 1367/2006 (quod non), należałoby przyjąć, że art. 10 rozporządzenia nr 1367/2006 w związku z art. 2 ust. 1 lit. g) tego rozporządzenia jest sprzeczny z konwencją z Aarhus i wyjątkowo odstąpić od jego zastosowania z uwagi na niezgodność z prawem.
—

Skarżąca podnosi także, nadal w odniesieniu do danych dotyczących udziałów w rynku, że ponadto, iż decyzja 2 opiera się wyłącznie na oszacowaniach przedstawionych przez Nidec, to znaczy jedyny podmiot gospodarczy na rynku, który jest zresztą bezpośrednio zainteresowaną stroną. Komisja powinna była co najmniej zgromadzić dane również od innych podmiotów gospodarczych (poprzez żądania udzielenia informacji, tak zwane „testy rynkowe”).
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 2 TFUE w odniesieniu do zwolnienia z zapłaty niektórych podatków. — Skarżąca podnosi w tym względzie, że sporne zwolnienie podatkowe podlega warunkom określonym w sposób ogólny w odniesieniu do postępowań upadłościowych i że, jak zostało to przyznane w zaskarżonej decyzji, obecnie nie można jeszcze przewidzieć, czy będzie mogła spełnić warunek dotyczący istnienia dodatniej różnicy pomiędzy aktywami przedsiębiorstwa na początku nadzwyczajnego postępowania administracyjnego z jednej strony i aktywami pozostałymi pod koniec nadzwyczajnego postępowania administracyjnego z drugiej strony. — W związku z tym zwolnienie z podatku dochodowego od osób prawnych jest całkowicie uzależnione od wystąpienia zdarzeń przyszłych i niepewnych, co do chwili obecnej uniemożliwia konsolidację wszelkich korzyści spółki Tirrenia AS i czyni całkowicie potencjalnym, jak zostało to przyznane w zaskarżonej decyzji, wystąpienie takiej korzyści w przyszłości. W konsekwencji, w świetle wszystkich warunków przewidzianych w prawie krajowym, aby uzyskać przedmiotową korzyść, nie można powiedzieć, że hipotetyczna korzyść wynikająca ze zwolnienia z podatku została uzyskana przez spółkę Tirrenia AS. Wobec tego wspomniane zwolnienie nie mieści się w zakresie pojęcia pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 2 TFUE, a wiec nie stanowi pomocy państwa. — Ponadto, w dalszym ciągu zakładając, że warunki przedmiotowego zwolnienia podatkowego będą mogły zostać w przyszłości spełnione, wątpliwe jest, czy stanie się tak przy całkowitej likwidacji spółki Tirrenia. — Skarżąca wyjaśnia, że gdyby przedmiotowy środek miał rzeczywiście stanowić korzyść, Tirrenia AS nie uczestniczy w wymianie handlowej w Unii ani nie zajmuje żadnej pozycji na rynku krajowym, którą mogłaby utrzymać lub poprawić, i w ten sposób zmniejszyć szanse przedsiębiorstw z siedzibą w innych państwach członkowskich na wejście na rynek włoski.
4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że odmawiając wydania warunkowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu ze względu na to, że „bilans ryzyko/korzyść dla [produktu leczniczego] Hopveus nie jest korzystny”, Komisja Europejska naruszyła ramy określone w rozporządzeniu Komisji nr 507/2006 z dnia 29 marca 2006 r., w sprawie warunkowego dopuszczenia do obrotu produktów leczniczych stosowanych u ludzi wchodzących w zakres rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady i tym samym przyjęła zaskarżoną decyzję z naruszeniem zasady równego traktowania i niedyskryminacji. Zdaniem skarżącej wniosek ten oparty jest na naruszeniu prawa i na oczywistym błędzie w ocenie, ponieważ rozporządzenie nr 507/2006 nie uzależnia przyznania warunkowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu od przedłożenia przez kandydata wyczerpujących i wolnych od ograniczeń metodologicznych danych klinicznych. Warunkowe pozwolenia na dopuszczenie do obrotu „opierają się na mniej kompletnych danych niż dane zwykle wymagane i podlegają szczególnym obowiązkom”. W niniejszej sprawie, badania te zostały nawet poddane przeglądowi przez Komitet ds. Oceny Ryzyka w ramach Nadzoru nad Bezpieczeństwem Farmakoterapii (zwany dalej „PRAC”) oraz przez Komitet w kontekście corocznej oceny produktów leczniczych na bazie hydroksymaślanu sodu, a zatem ich ważność została potwierdzona przez ten organ oraz przez Komisję Europejską w odniesieniu do biorównoważnego produktu leczniczego Alcover. Skarżąca stwierdza, że EMA nie mogła zatem uznać, że ograniczenia badań przedłożonych przez skarżącą, z których część została zatwierdzona w opinii naukowej z 2010 r., były istotne i decydujące odnośnie do warunkowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, podczas gdy podobne uwagi krytyczne nie zostały sformułowane w ramach bezwarunkowych pozwoleń udzielonych konkurentom.
—

W tym względzie skarżąca podnosi, że prawo dostępu do dokumentów stanowi jeden ze sposobów, poprzez które wykonywana jest i gwarantowana zasada przejrzystości, jedna z podstawowych zasad, na których opiera się sama Unia, do tego stopnia, że zasada ta jest wyrażona w art. 1 Traktatu o Unii Europejskiej. W związku z tym instytucja, do której złożono wniosek, nie może ograniczyć się do stwierdzenia, że nie udziela dostępu do dokumentu, ponieważ zawiera on informacje poufne, lecz powinna przeprowadzić szczegółowe i skrupulatne badanie jego treści, aby następnie udzielić dostępu do dokumentu po ewentualnym pominięciu informacji lub ich części uważanych za szczególnie chronione informacje handlowe w celu ochrony ich poufności. EMA nie może ogólnikowo powoływać się na ochronę uzgodnień handlowych lub porozumień, które mogłyby być odzwierciedlone w PMF, z obawy o naruszenie interesu posiadacza PMF, podczas gdy takie zastrzeżenie nie ma znaczenia w odniesieniu do wniosku o udzielenie dostępu do części dokumentu zawierającej wykaz ośrodków pobierania osocza.
—

Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 ze względu na to, że Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę innych kwestii wynikających z prawa odnoszącego się do bezprawnego używania nazwy (law of passing off).
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 45 regulaminu pracowniczego, a w szczególności braku skutecznej analizy porównawczej osiągnięć urzędników. Skarżący twierdzi w tym względzie, że: — popełniono oczywisty błąd w ocenie w odniesieniu do poziomu obowiązków wykonywanych przez skarżącego w całym okresie referencyjnym w stosunku do innych awansowanych urzędników wymienionych w skardze; — popełniono oczywisty błąd w ocenie w odniesieniu do kryterium używania, przy wykonywaniu obowiązków, języków innych niż język ojczysty w stosunku do języków innych urzędników awansowanych, wymienionych w skardze.
—

zasądzenie od Unii Europejskiej na rzecz skarżącej zapłaty odszkodowania za szkodą majątkową (odsetki oddzielnie) w wysokości 330 000 EUR dziennie począwszy od dnia 1 czerwca 2020 r. (włącznie) aż do daty przyjęcia przez Komisję Europejską decyzji, w ramach sprawy (poufne) (1), stosownie do postanowień i zasad wyroków w sprawach Dilly’s Wellnesshotel C-493/14 z dnia 21 czerwca 2016 r. oraz Eesti Pagar AS C-349/17 z dnia 5 marca 2019 r.;
—

zasądzenia odszkodowania w wysokości 25 000 EUR za uszczerbek na zdrowiu fizycznym i psychicznym strony skarżącej oraz za naruszenie jej prawa do wolności myśli i wypowiedzi, prawa do dobrej administracji, prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu;
2.

Zarzut drugi dotyczy tego, że rozpatrywana pomoc na ratowanie nie spełnia warunku zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem, zgodnie z którym powinna ona przyczyniać się do osiągnięcia celu leżącego w rzeczywistym wspólnym interesie. Komisja Europejska popełniła oczywiste błędy w ocenie, zarówno jeśli chodzi o potrzeby niezależnych niemieckich organizatorów wyjazdów i biur podróży, jak i rzekomy brak statków powietrznych do odesłania do domu pasażerów w sezonie zimowym IATA, który charakteryzuje się sezonową nadwyżką zasobów.
Skarga wniesiona w dniu 5 października 2020 r. – Société des produits Nestlé / EUIPO – Amigüitos pets & life (THE ONLY ONE by alphaspirit wild and perfect)

(Sprawa T-616/20)

(2020/C 399/59)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. Jaeger-Lenz i C. Elkemann)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Amigüitos pets & life, SA (Murcia, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy THE ONLY ONE by alphaspirit wild and perfect w kolorach białym, czerwonym i czarnym – zgłoszenie nr 15 385 719

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 lipca 2020 r. w sprawie R 424/2020-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Sądem, a drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą – kosztami postępowania przed EUIPO.

Podniesione zarzuty

— Naruszenie art. 72 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

— Naruszenie art. 91 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

— Naruszenie art. 46 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim potwierdzono w niej odrzucenie zgłoszenia w odniesieniu do towarów należących do klasy 5 „preparaty weterynaryjne; preparaty medyczne; preparaty farmaceutyczne; preparaty higieniczne do celów medycznych; dietetyczna żywność i dietetyczne preparaty przystosowane do celów medycznych lub weterynaryjnych; suplementy diety dla ludzi i zwierząt”, a także oddalono odwołanie;
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasad dokonywania oceny koncentracji przewidzianych w art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 139/2004”) (1), ponieważ Komisja, zezwalając warunkowo na przejęcie przez PKN Orlen kontroli nad Grupą Lotos, nie uwzględniła rynku parafin rafinowanych i odwadnianych oraz wosków parafinowych i produktów komponowanych na bazie parafin i nie dokonała oceny wpływu koncentracji na ten rynek. — Na poparcie tego zarzutu skarżąca podnosi, że w toku postępowania wyjaśniającego przedstawiono Komisji dowody wskazujące, iż rynek parafin rafinowanych i odwadnianych oraz wosków parafinowych i produktów komponowanych na bazie parafin jest powiązany z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podmioty uczestniczące w koncentracji. W piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów wydanym przez Komisję brak jest odniesienia do tego rynku, co może wskazywać na nieuwzględnienie rzeczonego rynku przez Komisję w decyzji przy dokonywaniu oceny wpływu koncentracji na konkurencję.
—

w związku z tym, zasądzenie tytułem głównym od Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Parlament Europejski, kwoty 100 000 EUR ustalonego odszkodowania umownego, albo, tytułem ewentualnym, innej kwoty ustalonej ex aequo et bono, stanowiącej rekompensatę za szkodę poniesioną w następstwie wskazanych publikacji, a w szczególności naruszenia prawa do wizerunku obu skarżących, która to kwota powinna zostać wypłacona solidarnie spółce (société par actions simplifiée) EGIS Bâtiment International SAS i spółce z ograniczoną odpowiedzialnością INCA Ingénieurs Conseils Associas SARL, czyli skarżącym działającym w charakterze członków konsorcjum EGIS Bâtiment International – Inca Ingénieurs Conseils Associés, reprezentowanego przez obu skarżących, wraz z odsetkami umownymi, lub też obowiązującymi odsetkami ustawowymi od dnia 27 czerwca 2019 r., czyli dnia publikacji artykułów, lub od dnia 16 lipca 2019 r., czyli dnia pierwszego wezwania, lub też od dnia wniesienia skargi w niniejszej sprawie;
6.

Zarzut szósty dotyczący naruszenia norm odnoszących się do praw akcjonariuszy zawartych w przepisach Unii Europejskiej, dyrektywie UE 1132/2017 oraz we włoskim kodeksie cywilnym, również w związku z wdrożeniem podstawowych zasad ustanowionych przez Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, EKPC i włoską konstytucję w zakresie ochrony własności, swobody prywatnej inicjatywy gospodarczej i samostanowienia obywateli w ich osobistych wyborach. — W tym względzie podnosi się, że chociaż przedsiębiorstwa bankowe są adresatami przepisów szczególnych, które uwzględniają szczególny charakter działalności prowadzonej przez spółkę i szczególne cechy rynku odniesienia, przepisy prawa Unii i przepisy krajowe przyznają wspólnikowi, jako podmiotowi posiadającemu chronioną pozycję prawną, szereg praw, na które zaskarżony środek ma tak niekorzystny wpływ, że w istocie prowadzi on do odebrania tych praw w całości.
2.

Zarzut drugi, dotyczący stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przeniesienia z urzędu do wydziału tłumaczeń języka rumuńskiego, ze względu na naruszenie prawa do bycia wysłuchanym. Zarzut dzieli się na dwie części. — Cześć pierwsza dotyczy naruszenia prawa do uprzedniego zostania wysłuchanym, ze względu na brak przekazania skarżącej informacji umożliwiających realną obronę; — Cześć druga dotyczy błędów co do okoliczności faktycznych oraz oczywistego błędu w ocenie, obarczających wadami sprawozdanie z oceny 2019 skarżącej.
—

stwierdzenie całkowitej nieważność decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2020/1025 z dnia 13 lipca 2020 r. w sprawie stosowania art. 34 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE do towarowego transportu kolejowego w Słowenii [notyfikowanej jako dokument nr C(2020) 4540] zarówno co się tyczy art. 1, na mocy którego dyrektywa 2014/25/UE nadal ma zastosowanie do zamówień udzielanych przez podmioty zamawiające, mających na celu umożliwienie świadczenia usług towarowego transportu kolejowego na terytorium Słowenii, jak i co się tyczy art. 2, na mocy którego owa decyzja skierowana jest do Republiki Słowenii.
4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa w związku z tym, że Komisja nie stwierdziła dyskryminacji w dostępie do procesu opracowywania norm oraz do wyników i sprawozdań z tego procesu. Skarżący twierdzi, że odmówiono mu dostępu do procesu normalizacji zarówno w przypadku GS1 i ISO, jak i w przypadku operatorów pocztowych lub logistycznych oraz przedsiębiorstw, które opracowały własne normy sektorowe oparte w rzeczywistości na opatentowanej przez niego metodzie.
—

stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej C(2020) 4489 final z dnia 29 czerwca 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.56125 (2020/N) – „Sweden Prolongation and modification of scheme SA.49893 (2018/N)/Tax exemption for non-food based biogas and bio-propane in heat generation” oraz decyzji Az. SA.56908 (2020/N) – „Sweden Prolongation and modification of biogas scheme for motor fuel in Sweden”;