ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Klauzulę 4 pkt 2 Porozumienia ramowego w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin, znajdującego się w załączniku do dyrektywy 97/81 dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), zmienionej dyrektywą 98/23, oraz art. 7 dyrektywy 2003/88 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że w przypadku zwiększenia wymiaru czasu pracy pracownika państwa członkowskie nie są zobowiązane przewidzieć, iż wymiar już nabytego i ewentualnie już wykorzystanego prawa do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego zostaje ponownie obliczony z mocą wsteczną stosownie do nowego rytmu pracy owego pracownika. Należy jednakże dokonać nowego obliczenia dla okresu, w którym pracownik zwiększył swój wymiar czasu pracy.

W istocie, jeżeli chodzi o nabycie prawa do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego, należy rozróżnić okresy, w których pracownik pracował w innym rytmie pracy, ponieważ liczba jednostek corocznego urlopu wypoczynkowego nabyta w odniesieniu do liczby przepracowanych jednostek pracy musi być obliczana dla każdego z tych okresów osobno.

Wniosku tego nie podważa zastosowanie zasady pro rata temporis przewidzianej w klauzuli 4 pkt 2 porozumienia ramowego.

O ile prawdą jest, że stosowanie tej zasady jest właściwe w kontekście przyznania corocznego urlopu za okres zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy, ponieważ dla takiego okresu zmniejszenie wymiaru prawa do corocznego urlopu wypoczynkowego w stosunku do urlopu przyznanego za okres zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy jest uzasadnione obiektywnymi powodami, o tyle jednak zasada ta nie może być stosowana ex post w kontekście prawa do corocznego urlopu wypoczynkowego nabytego w okresie pracy w pełnym wymiarze czasu pracy.

Jeśli jednak postanowienia klauzuli 4 pkt 2 porozumienia ramowego oraz art. 7 dyrektywy 2003/88 nie wymagają zatem, by państwa członkowskie dokonywały ponownego obliczenia wymiaru już nabytego prawa do corocznego urlopu, gdy pracownik zwiększy swój wymiar czasu pracy, to nie stoją one również na przeszkodzie przyjęciu przez państwa członkowskie przepisów korzystniejszych dla pracownika i przystąpieniu do takiego ponownego obliczenia.

(por. pkt 35–38, 44; pkt 1 sentencji)
Sprawa C‑375/14

Postępowanie karne

przeciwko

Rosannie Laezzy

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Frosinone]

„Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Gry losowe — Wyrok Trybunału uznający za niezgodne z prawem Unii uregulowanie krajowe dotyczące koncesji na działalność w zakresie przyjmowania zakładów wzajemnych — Reorganizacja systemu poprzez zorganizowanie nowego przetargu — Nieodpłatne zbycie prawa do korzystania z materialnych i niematerialnych składników majątkowych będących przedmiotem prawa własności, stanowiących sieć służącą do zarządzania zakładami wzajemnymi i ich przyjmowania — Ograniczenie — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność”

Streszczenie – wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 stycznia 2016 r.

Swoboda świadczenia usług — Swoboda przedsiębiorczości — Ograniczenia — Gry losowe — Ustawodawstwo krajowe nakładające obowiązek nieodpłatnego zbycia przez koncesjonariusza, z chwilą zaprzestania działalności z powodu upływu okresu, na jaki koncesja została udzielona, prawa do korzystania z materialnych i niematerialnych składników majątkowych będących przedmiotem prawa własności oraz stanowiących sieć służącą do zarządzania zakładami i ich przyjmowania — Niedopuszczalność — Względy uzasadniające — Zwalczanie przestępczości — Proporcjonalność — Badanie przez sąd krajowy

(art. 49 TFUE, 56 TFUE)

Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one ograniczającemu przepisowi krajowemu, który nakłada na koncesjonariusza obowiązek nieodpłatnego zbycia, z chwilą zaprzestania działalności z powodu upływu okresu, na jaki udzielono koncesji, prawa do korzystania z materialnych i niematerialnych składników majątkowych będących przedmiotem prawa własności oraz stanowiących sieć służącą do zarządzania zakładami wzajemnymi i ich przyjmowania, o ile ograniczenie to wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu rzeczywiście realizowanego przez ten przepis, czego ustalenie należy do sądu krajowego.

W istocie taki przepis krajowy może sprawić, że wykonywanie takiej działalności stanie się mniej atrakcyjne. Co więcej, grożące przedsiębiorstwu ryzyko, że przedsiębiorstwo to będzie musiało zbyć, bez wynagrodzenia, prawo do korzystania z posiadanego przez siebie mienia, może uniemożliwić mu osiągnięcie zysku. W tym względzie, chociaż wspomniany przepis może być uzasadniony, ponieważ celem jego jest zwalczanie przestępczości związanej z grami losowymi, co z natury rzeczy stanowi nadrzędny wzgląd interesu ogólnego mogący uzasadniać ograniczenie podstawowych swobód, do sądu krajowego należy zbadanie, czy dane ograniczenie jest zgodne z zasadą proporcjonalności.

(por. pkt 23, 32, 34, 37, 44; sentencja)
Artykuł 4 dyrektywy 91/271 dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, zmienionej rozporządzeniem nr 1137/2008, wymaga od państw członkowskich zapewnienia, by w terminach wskazanych w tym artykule dane aglomeracje poddawały odpowiedniemu oczyszczaniu ścieki komunalne, które odprowadzane są do systemów zbierania, w które aglomeracje są wyposażone zgodnie z art. 3 tej dyrektywy, i aby zrzuty te odpowiadały wymaganiom sekcji B załącznika I do tej dyrektywy. Obowiązek ten nie oznacza, że pobory próbek przewidziane w sekcji D załącznika I do wspomnianej dyrektywy muszą się rozciągać się na cały rok, aby można było ważnie stwierdzić zgodność danych oczyszczalni z wymaganiami sekcji B załącznika I do tej dyrektywy. W tym względzie, jeżeli państwo członkowskie jest w stanie przedstawić próbkę odpowiadającą przepisom przewidzianym w sekcji B załącznika I do dyrektywy 91/271, należy uznać, że zobowiązania wynikające z art. 4 tej dyrektywy są wypełnione.

Ponadto dla realizacji celu ochrony środowiska przed niekorzystnymi skutkami odprowadzania ścieków, tak jak sformułowano go w art. 1 dyrektywy 91/271, zobowiązanie zawarte we wspomnianym art. 4, zgodnie z którym ścieki komunalnych należy poddać oczyszczaniu spełniającemu odpowiednie wymagania sekcji B załącznika I, wsparte jest obowiązkiem monitorowania zrzutów z oczyszczalni, przewidzianym w art. 15 ust. 1 tiret pierwsze tej dyrektywy, który odsyła bezpośrednio do sekcji D załącznika I do niej.

(por. pkt 39, 40, 45)
W unijnym prawie konkurencji, o ile art. 2 rozporządzenia nr 1/2003 wyraźnie normuje rozkład ciężaru dowodu, o tyle rozporządzenie to nie zawiera przepisów odnoszących się do szczególnych aspektów proceduralnych. Tym samym rozporządzenie to nie zawiera w szczególności przepisów odnoszących się do zasad normujących ocenę dowodów i wymaganych standardów dowodowych w ramach postępowania krajowego w sprawie stosowania art. 101 TFUE. Wniosek ten znajduje potwierdzenie w motywie 5 rozporządzenia nr 1/2003, który przewiduje wprost, iż owe rozporządzenie nie wpływa na krajowe przepisy dotyczące wymaganych standardów dowodowych.

Tymczasem, wobec braku norm Unii w tej dziedzinie, ich ustanowienie należy do wewnętrznego porządku prawnego państw członkowskich na mocy zasady autonomii proceduralnej tych państw.

W tym kontekście odpowiedź na pytanie, czy samo wysłanie informacji ostrzegającej, że rabaty na produkty sprzedawane za pośrednictwem systemu informacyjnego służącego umożliwieniu biurom podróży sprzedaży wycieczek poprzez ich stronę internetową będą od tej pory objęte pułapem i że w następstwie rozpowszechnienia tej informacji w omawianym systemie dokonane zostaną zmiany techniczne konieczne do wdrożenia tego pułapu, może w świetle całości okoliczności danej sprawy stanowić wystarczający dowód w celu wykazania, że jej adresaci zapoznali się z jej treścią albo bezwzględnie musieli się z nią zapoznać, nie wynika z pojęcia „praktyki uzgodnionej” ani nie jest nierozerwalnie powiązana z tym pojęciem. Należy bowiem uznać, że kwestia taka odnosi się do oceny dowodów i wymaganego standardu dowodowego, wobec czego należy ona, na podstawie zasady autonomii proceduralnej i z zastrzeżeniem zasady równoważności i skuteczności, do zakresu prawa krajowego. W tym względzie zasada skuteczności wymaga, by dowód naruszenia prawa konkurencji Unii mógł mieć postać nie tylko dowodów bezpośrednich, ale także poszlak, pod warunkiem że są one obiektywne i spójne.

(por. pkt 26, 30–37)
Artykuł 6 ust. 2 dyrektywy 92/43 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, ma zastosowanie również do obiektów, których projekt został zatwierdzony przez właściwe władze, zanim ochrona przewidziana w tej dyrektywie zaczęła obowiązywać w odniesieniu do danego obszaru ochrony. W istocie choć takie przedsięwzięcia nie są objęte przepisami dotyczącymi procedury oceny ex ante oddziaływania przedsięwzięcia na dany teren ustanowionymi w dyrektywie 92/43, to jednak ich wykonanie wchodzi w zakres art. 6 ust. 2 tej dyrektywy.

Co się tyczy ustanawiania progów lub kryteriów pozwalających na ustalenie czy przedsięwzięcia objęte załącznikiem II do dyrektywy 2011/92 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko powinny zostać poddane ocenie skutków, jakie wywierają one na środowisko naturalne, istotnie art. 4 ust. 2 lit. b) dyrektywy 85/337 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą 2003/35 przyznaje państwom członkowskim zakres uznania w tym względzie. Jednakże granice tego zakresu uznania wyznacza przewidziany w art. 2 ust. 1 tej dyrektywy obowiązek poddania ocenie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko naturalne między innymi z powodu ich charakteru, rozmiarów lub lokalizacji. Tak więc kryteria i progi wspomniane w art. 4 ust. 2 lit. b) dyrektywy 85/337 mają na celu ułatwienie oceny konkretnych cech danego przedsięwzięcia, po to by ustalić, czy podlega ono obowiązkowi przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wynika stąd, że właściwe władze krajowe, do których zwrócono się z wnioskiem o wydanie zezwolenia na przedsięwzięcie objęte załącznikiem II do tej dyrektywy, powinny szczegółowo zbadać, z uwzględnieniem kryteriów zawartych w załączniku III do tej dyrektywy, czy należy sporządzić ocenę oddziaływania na środowisko.

Ponadto w ramach badania, czy dane przedsięwzięcie powinno zostać poddane ocenie oddziaływania na środowisko, zadaniem władz krajowych jest przeanalizowanie skutków, jakie przedsięwzięcie to może nieść ze sobą w połączeniu z innymi przedsięwzięciami. W istocie w świetle zastosowania art. 4 ust. 2 i 3 dyrektywy 2011/92 w związku z pkt 1 lit. b) załącznika III do niej należy oceniać cechy charakterystyczne przedsięwzięcia w szczególności w odniesieniu do jego skumulowanych skutków z innymi przedsięwzięciami.

(por. pkt 91–96)
Z brzmienia art. 3 akapit drugi protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej nie wynika, że Unia musi zostać wskazana w przepisach krajowych jako zobowiązana do zapłaty z tytułu podatków pośrednich, w tym przypadku spornych opłat, aby immunitet przewidziany w tym przepisie znalazł zastosowanie. Przepis ten wymaga bowiem jedynie, aby te podatki pośrednie były wliczone w cenę mienia nieruchomego lub ruchomego oraz aby te ceny zawierały takie podatki. Podobnie wymóg by ciężar podatku pośredniego był przeniesiony na instytucje Unii nie jest zawarty w treści art. 3 akapit drugi protokołu.

W konsekwencji, co się tyczy opłat za dostawę energii elektrycznej i gazu zawartych w fakturach wystawianych instytucjom Unii, opłaty te należy uznać za podatki pośrednie objęte zakresem art. 3 akapit drugi protokołu, i to nawet jeśli zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami krajowymi instytucje Unii nie są wskazane jako zobowiązani do zapłaty z tytułu tych opłat.

(por. pkt 39, 42, 43, 46, 47)
W dziedzinie rozliczania rachunków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), mając na uwadze strukturę systemu zarządzania i kontroli ustanowionego art. 38 ust. 1 rozporządzenia nr 1260/1999 ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych, zgodnie z którym państwa członkowskie biorą w pierwszej kolejności odpowiedzialność za finansową kontrolę pomocy z EFRR, znajdują się one faktycznie w najlepszej sytuacji, by zgromadzić i sprawdzić dane dotyczące tej pomocy. W tym względzie do Komisji należy – w celu udowodnienia istnienia naruszenia mających zastosowanie przepisów – nie tyle wykazanie w wyczerpujący sposób niedostatków kontroli przeprowadzonych przez administracje krajowe lub nieprawidłowości przekazanych przez nie danych, ile przedstawienie dowodu poważnej i uzasadnionej wątpliwości co do tych kontroli lub danych.

Dane państwo członkowskie nie może ze swojej strony podważać ustaleń będących podstawą dowodu poważnej i uzasadnionej wątpliwości Komisji bez wsparcia własnych twierdzeń dowodami na okoliczność istnienia wiarygodnego i funkcjonującego systemu kontroli. Jeśli nie uda mu się wykazać, że ustalenia Komisji są niedokładne, ustalenia te stanowią dowody, które mogą zrodzić poważne wątpliwości w odniesieniu do wprowadzenia całości odpowiednich i skutecznych środków nadzoru i kontroli. W konsekwencji do danego państwa członkowskiego należy przedstawienie jak najbardziej szczegółowego i pełnego dowodu na rzeczywisty charakter kontroli lub prawdziwość danych oraz w danym wypadku na niedokładność twierdzeń Komisji.

(por. pkt 63–66)
W świetle powyższych rozważań na pytania pierwsze i drugie należy odpowiedzieć, iż art. 4 ust. 1 pkt 2 dyrektywy 2004/39 w sprawie rynków instrumentów finansowych, należy interpretować w ten sposób, że z zastrzeżeniem weryfikacji dokonanej przez sąd odsyłający, nie stanowią usługi lub działalności inwestycyjnej w rozumieniu tego przepisu niektóre transakcje wymiany, dokonywane przez instytucję kredytową na podstawie postanowień umowy kredytu denominowanego w walucie obcej, takiej jak umowa w postępowaniu głównym, polegające na określeniu kwoty kredytu na podstawie kursu kupna waluty mającego zastosowanie przy uruchomieniu środków oraz ustaleniu wysokości rat na podstawie kursu sprzedaży wspomnianej waluty mającego zastosowanie przy obliczaniu każdej raty.

W istocie, zgodnie ze wskazanym powyżej przepisem, usługi inwestycyjne i działalność inwestycyjna oznaczają usługi lub działalność wymienioną w sekcji A załącznika I do dyrektywy 2004/39, odnoszące się do wszelkiego rodzaju instrumentów wymienionych w sekcji C tego załącznika. Tymczasem, jako że transakcje te stanowią transakcje wymiany, które są wyłącznie dodatkowe wobec udzielenia i zwrotu kredytu konsumenckiego denominowanego w walucie obcej, nie wchodzą one w zakres sekcji A ponieważ ograniczają się do wymiany, na podstawie kursu kupna lub sprzedaży danej waluty obcej, kwot kredytu i rat wyrażonych w tej walucie (waluta rozliczeniowa) na walutę krajową (waluta płatnicza). Jedyną funkcją takich transakcji jest posłużenie za sposoby wykonania istotnych zobowiązań płatniczych z umowy kredytu, czyli udostępnienie kapitału przez kredytodawcę i zwrot tego kapitału wraz z odsetkami przez kredytobiorcę. Celem tych transakcji nie jest realizacja inwestycji, gdyż konsument zamierza wyłącznie uzyskać fundusze na nabycie dobra konsumpcyjnego lub świadczenie usługi, a nie na przykład zarządzać ryzykiem kursowym czy spekulować kursami wymiany walut obcych.

Ponadto z dyrektywy wynika, że usługi dewizowe same w sobie nie stanowią usług inwestycyjnych wchodzących w zakres sekcji A załącznika I do tej dyrektywy.

Tymczasem omawiane transakcje wymiany nie są związane z usługą inwestycyjną w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 dyrektywy 2004/39, lecz z transakcją, która sama nie stanowi instrumentu finansowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 17 tej dyrektywy.

W istocie nie wydaje się, aby transakcje wymiany, jakich dokonuje instytucja kredytowa w ramach zawarcia umowy kredytu, dotyczyły jednego z instrumentów finansowych, o których mowa w sekcji C załącznika I do rzeczonej dyrektywy, w tym zwłaszcza kontraktu terminowego, ponieważ celem umowy kredytu konsumenckiego nie jest sprzedaż aktywów finansowych za cenę ustaloną przy zawarciu umowy.

W ramach umowy kredytu wartość walut, jaką należy uwzględnić przy obliczaniu zwrotu, nie jest ustalona z góry, ponieważ jest określona na podstawie kursu sprzedaży wspomnianych walut w dniu wymagalności każdej miesięcznej raty.

(por. pkt 54–57, 66–68, 70, 74, 76; sentencja)
Artykuł 17 ust. 2 dyrektywy 86/653 w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym w następstwie rozwiązania umowy agencyjnej przedstawiciel ma prawo jednocześnie do świadczenia wyrównawczego z tytułu pozyskania klienteli, ograniczonego maksymalnie do jego jednorocznego wynagrodzenia, oraz – w przypadku gdy świadczenie to nie pokrywa całości rzeczywiście poniesionej szkody – do otrzymania odszkodowania uzupełniającego, o ile takie uregulowanie nie prowadzi do podwójnego zrekompensowania przedstawiciela z tytułu utraty prowizji wskutek rozwiązania wspomnianej umowy.

W istocie z samej treści art. 17 ust. 2 lit. c) dyrektywy 86/653, a także z jego wykładni systemowej wynika, że odszkodowania mogą być przyznane przedstawicielom handlowym jako uzupełnienie do świadczenia wyrównawczego z tytułu pozyskania klienteli i że nie podlegają one przesłankom wskazanym w art. 17 ust. 2 lit. a) dyrektywy ani nie stosuje się wobec nich górnej granicy przewidzianej w art. 17 ust. 2 lit. b) dyrektywy. W tym względzie, ponieważ dyrektywa nie daje precyzyjnych wskazówek co do przesłanek, jakie przedstawiciel handlowy musi spełnić, by móc dochodzić odszkodowania, do państw członkowskich należy – w ramach przysługujących im uprawnień dyskrecjonalnych – określenie wspomnianych przesłanek oraz przepisów proceduralnych. Niemniej zakres uprawnień dyskrecjonalnych przysługujących państwom członkowskim przy transpozycji art. 17 ust. 2 lit. c) dyrektywy jest ograniczony obowiązkiem wyboru jednego z dwóch systemów odszkodowawczych przewidzianych, odpowiednio, w ust. 2 i 3 omawianego artykułu, bez możliwości łączenia tych systemów. W konsekwencji przyznanie odszkodowania nie może prowadzić do podwójnego naprawienia szkody poprzez połączenie świadczenia wyrównawczego z tytułu pozyskania klienteli z odszkodowaniem wynikającym w szczególności z utraty prowizji wskutek rozwiązania umowy.

(por. pkt 30, 32, 34, 35; pkt 1 sentencji)
Dla celów wskazania prawa właściwego dla zobowiązania pozaumownego wynikającego z czynu niedozwolonego, art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 864/2007 dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (Rzym II), przyjmuje prawo państwa, w którym szkoda powstaje, niezależnie od tego, w jakim państwie miało miejsce zdarzenie powodujące szkodę, lub od tego, w jakim państwie lub jakich państwach występują skutki pośrednie tego zdarzenia. Szkodą, jaką należy wziąć pod uwagę przy ustalaniu miejsca, w którym szkoda ta powstaje, jest szkoda bezpośrednia, a wynika to z motywu 16 wspomnianego rozporządzenia. W odniesieniu do szkody na osobie lub szkody na mieniu prawodawca Unii sprecyzował w motywie 17 rozporządzenia Rzym II, że państwem, w którym powstaje szkoda bezpośrednia, jest państwo, w którym została poniesiona szkoda na osobie lub szkoda na mieniu. Wynika stąd, że jeżeli jest możliwe ustalenie wystąpienia szkody bezpośredniej, co zwykle ma miejsce w razie wypadku drogowego, miejsce tej szkody bezpośredniej będzie istotnym łącznikiem dla celów określenia prawa właściwego, niezależnie od pośrednich skutków tego wypadku.

Ponadto zastosowanie prawa miejsca wystąpienia szkody bezpośredniej przyczynia się do osiągnięcia wyrażonego w motywie 16 rozporządzenia Rzym II celu polegającego na zapewnieniu przewidywalności prawa właściwego z jednoczesnym uniknięciem ryzyka, że rzeczony czyn niedozwolony mógłby zostać podzielony na kilka elementów podlegających różnym prawom w zależności od miejsca, w którym osoby inne niż ofiara doznają szkody.

(por. pkt 23–25, 29)
W ramach dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia wprowadzonych środków antydumpingowych, z art. 18 rozporządzenia nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej wynika, że prawodawca Unii nie zamierzał ustanawiać domniemania prawnego pozwalającego wywieść bezpośrednio z braku współpracy zainteresowanych stron istnienie obejścia, a tym samym zwalniającego instytucje Unii z wymogu dostarczenia dowodu. Jednakże z uwagi na możliwość dokonania ustaleń, nawet ostatecznych, w oparciu o dostępne fakty oraz traktowania strony, która nie współpracuje lub współpracuje jedynie częściowo, w sposób mniej korzystny niż w przypadku, gdyby strona ta współpracowała, instytucje Unii są uprawnione do oparcia się na zbiorze zgodnych poszlak, pozwalających na stwierdzenie istnienia obejścia środków antydumpingowych w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1225/2009.

W oparciu o dostępne dane, zgodnie z art. 18 rozporządzenia nr 1225/2009, rozporządzenie wykonawcze nr 260/2013 rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem nr 1458/2007 wobec przywozu zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych działających na krzemień pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych działających na krzemień wysyłanych z Socjalistycznej Republiki Wietnamu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Socjalistycznej Republiki Wietnamu, wskazuje, że wielkość przywozu produktu objętego dochodzeniem z Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL) do Unii była niewielka w 2007 r. i że wielkość przywozu tego produktu z Wietnamu do Unii silnie wzrosła od tego właśnie roku. Natomiast z tego samego rozporządzenia nr 260/2013 wynika, że wywóz części do zapalniczek z ChRL do Wietnamu wzrósł od 1999 r.

Wobec powyższego nie można zasadnie przyjąć istnienia związku pomiędzy z jednej strony wzrostem wywozu części do zapalniczek z ChRL do Wietnamu a z drugiej strony wzrostem przywozu produktu objętego dochodzeniem do Unii z Wietnamu.

W tych okolicznościach nie można uznać, że instytucje Unii oparły się na zbiorze wystarczająco zgodnych poszlak, pozwalających im na stwierdzenie istnienia obejścia środków antydumpingowych w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1225/2009. Należy stwierdzić nieważność rozporządzenia nr 260/2013.

(por. pkt 68, 75–78; sentencja)