ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 6/2

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Siegen — Niemcy) — Postępowanie karne przeciwko Frankowi Weberowi

(Sprawa C-1/07) (1)

(Dyrektywa 91/439/EWG - Wzajemne uznawanie praw jazdy - Tymczasowe zawieszenie prawa jazdy - Cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami - Ważność drugiego prawa jazdy uzyskanego w innym państwie członkowskim w okresie obowiązywania tymczasowego zawieszenia)

(2009/C 6/03)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Landgericht Siegen

Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

Frank Weber

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wykładnia art. 8 ust. 2 i ust. 4 dyrektywy Rady z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy (91/439/EWG) (Dz.U. L 237, s. 1) — Brak uznania przez państwo członkowskie miejsca zamieszkania, na jego terytorium, prawa jazdy uzyskanego w innym państwie członkowskim w okresie obowiązywania zakazu kierowania pojazdami przed administracyjnym cofnięciem prawa jazdy przez państwo członkowskie miejsca zamieszkania

Sentencja

Artykuł 1 ust. 2 i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r. należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, aby państwo członkowskie odmówiło na swym terytorium uznania uprawnienia do kierowania pojazdami wynikającego z prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie osobie, wobec której na terytorium pierwszego państwa członkowskiego zastosowano środek polegający na cofnięciu uprawnienia do kierowania, mimo że został on zarządzony po wydaniu tego prawa jazdy, jeżeli to ostatnie prawo jazdy zostało uzyskane w okresie obowiązywania środka polegającego na zawieszeniu prawa jazdy wydanego w pierwszym państwie członkowskim i zarówno ten środek, jak i to cofnięcie są uzasadnione przyczynami istniejącymi w dniu wydania drugiego prawa jazdy.

(1) Dz.U. C 42 z 24.2.2007.
1)

Artykuły 43 WE i 49 WE, zasady równości i niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową oraz wynikający z nich obowiązek przejrzystości nie sprzeciwiają się temu, by organ publiczny udzielił, bez przeprowadzenia przetargu, koncesji na świadczenie usług publicznych międzygminnej spółdzielni, której wszystkimi członkami są organy publiczne, jeśli te organy publiczne sprawują nad tą spółdzielnią kontrolę analogiczną do sprawowanej nad ich własnymi służbami i o ile spółdzielnia ta wykonuje zasadniczą część swej działalności wraz z tymi organami publicznymi.
3)

Jeżeli państwo członkowskie zwróciło się do Komisji z wnioskiem o umorzenie należności celnych przywozowych w rozumieniu art. 239 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 82/97 z dnia 19 grudnia 1996 r. i Komisja wydała już w konkretnym przypadku decyzję zawierającą ocenę operacji przywozu pod kątem okoliczności prawnych i faktycznych, ocena ta wiąże wszystkie organy państwa członkowskiego będącego zgodnie z art. 249 WE adresatem tej decyzji włącznie z sądami, które rozpatrują ten sam przypadek w świetle art. 220 wskazanego rozporządzenia. Jeżeli importer wniósł w przewidzianym terminie, na podstawie art. 230 akapit piąty WE skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich dotyczącej wniosku o umorzenie należności celnych przywozowych w rozumieniu art. 239 wskazanego rozporządzenia, do sądu krajowego należy dokonanie oceny, czy zawiesić postępowanie do czasu wydania ostatecznego orzeczenia w przedmiocie tej skargi o stwierdzenie nieważności albo czy przedłożyć Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich pytanie prejudycjalne dotyczące oceny ważności aktu.
2)

Student będący obywatelem jednego państwa członkowskiego, który przeniósł się do innego państwa członkowskiego aby tam odbyć studia, może powołać się na art. 12 akapit pierwszy WE w celu uzyskania stypendium na pokrycie kosztów utrzymania, jeśli zamieszkiwał w przyjmującym państwie członkowskim przez pewien okres czasu. Artykuł 12 akapit pierwszy WE nie stoi na przeszkodzie stosowaniu przez państwo członkowskie wobec obywateli innych państw członkowskich warunku uprzedniego pięcioletniego zamieszkiwania na jego terytorium.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 44/19

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Strafsachen Wien — Austria) — Postępowanie karne przeciwko Vladimir Turanskiemu

(Sprawa C-491/07) (1)

(Konwencja wykonawcza do układu z Schengen - Artykuł 54 - Zasada ne bis in idem - Zakres stosowania - Pojęcie „procesu zakończonego wydaniem prawomocnego wyroku’ - Postanowienie organu policji o umorzeniu postępowania - Orzeczenie, które zgodnie z prawem krajowym nie powoduje definitywnie wygaśnięcia prawa oskarżyciela publicznego do oskarżenia i nie wywołuje skutku „ne bis in idem’)

(2009/C 44/32)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Landesgericht für Strafsachen Wien

Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

Vladimir Turansky

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landesgericht für Strafsachen Wien — Wykładnia art. 54 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. zawartego między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Dz.U. 2000, L 239, str. 19) — Wykładnia zasady „ne bis in idem” — Zakres zastosowania — Postanowienie, którym organ policji definitywnie kończy postępowanie karne

Sentencja

Zasada ne bis in idem, o której mowa w art. 54 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. zawartego między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w dniu 19 czerwca 1990 r. w Schengen (Luksemburg), nie stosuje się do orzeczenia, którym organ umawiającego się państwa, po zbadaniu wniesionej do niego sprawy co do istoty, umorzył wszczęte postępowanie karne przed przedstawieniem zarzutów osobie podejrzewanej o popełnienie przestępstwa, jeżeli takie orzeczenie o umorzeniu nie powoduje definitywnie wygaśnięcia prawa oskarżyciela publicznego do oskarżenia, a zatem nie stanowi w tym państwie przeszkody dla nowego postępowania karnego o te same czyny.

(1) Dz.U. C 22.z 26.1.2008.
—

nie przeprowadzając — w ramach swojego terytorium i na obszarze wód morskich podlegających jego suwerenności — wystarczającej kontroli i inspekcji działalności w zakresie rybołówstwa, w tym działań polegających na wyładunku i sprzedaży gatunków, do których odnoszą się przepisy regulujące minimalne rozmiary wymagane na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich i rozporządzenia Rady (WE) nr 2406/96 z dnia 26 listopada 1996 r. ustanawiającego wspólne normy handlowe w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa, jak również nie przeznaczając wystarczających zasobów ludzkich do kontroli i inspekcji działalności w zakresie rybołówstwa oraz
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 44/17

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Patent- und Markensenat — Austria) — Verein Radetzky-Orden przeciwko Bundesvereinigung Kameradschaft „Feldmarschall Radetzky”

(Sprawa C-442/07) (1)

(Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Artykuł 12 - Wygaśnięcie - Oznaczenia zarejestrowane przez stowarzyszenie niemające celu zarobkowego - Pojęcie rzeczywistego używania znaku towarowego - Działalność charytatywna)

(2009/C 44/28)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Oberster Patent- und Markensenat

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Verein Radetzky-Orden

Strona pozwana: Bundesvereinigung Kameradschaft „Feldmarschall Radetzky”

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Patent- und Markensenat — Wykładnia art. 12 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1) — Znaki towarowe stowarzyszenia niemającego celu zarobkowego używane na dokumentach handlowych, papierze firmowym, materiałach reklamowych oraz w postaci przypinanych oznak w ramach jego działalności polegającej na kultywowaniu tradycji żołnierskich oraz zbiórce i rozdziale darów — Kwalifikacja tego używania jako „rzeczywistego używania” pozwalającego na zachowanie praw przyznanych przez znak towarowy

Sentencja

Artykuł 12 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że znak towarowy jest rzeczywiście używany wówczas, gdy stowarzyszenie niemające celu zarobkowego używa go w relacjach z klientami, w celu zapowiedzi organizowanych uroczystości, na papierze firmowym i materiałach reklamowych oraz gdy jego członkowie umieszczają go na odznakach, które noszą podczas zbiórki i rozdzielania darów.

(1) Dz.U. C 283 z 24.11.2007.
1)

Artykuł 24 akapit pierwszy dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 97/52/WE z dnia 13 października 1997 r., należy interpretować w ten sposób, że wymienia on w sposób wyczerpujący przypadki oparte na obiektywnych względach dotyczących cech zawodowych mogące uzasadniać wykluczenie przedsiębiorcy z udziału w zamówieniu publicznym na roboty budowlane. Jednakże dyrektywa ta nie stoi na przeszkodzie, by państwo członkowskie wprowadziło inne środki umożliwiające wykluczenie z udziału w zamówieniu, mające na celu zapewnienie poszanowania zasad równego traktowania oferentów i przejrzystości, o ile środki te nie wykraczają poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia tego celu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 32/3

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — A.T. przeciwko Finanzamt Stuttgart-Körperschaften

(Sprawa C-285/07) (1)

(Dyrektywa 90/434/EWG - Transgraniczna wymiana udziałów - Neutralność podatkowa - Przesłanki - Artykuły 43 WE i 56 WE - Przepisy państwa członkowskiego uzależniające możliwość dalszego posługiwania się wartością księgową udziałów przekazanych w zamian za nowe udziały, i co za tym idzie neutralność podatkową przekazania, od warunku, że zagraniczna spółka nabywająca również przypisała przekazanym udziałom w swoim bilansie podatkowym taką wartość księgową - Zgodność)

(2009/C 32/05)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesfinanzhof

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: A.T.

Strona pozwana: Finanzamt Stuttgart-Körperschaften

Przy udziale: Bundesministerium der Finanzen

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 8 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, s. 1) oraz art. 43 WE i 56 WE — Akcjonariusz otrzymujący papiery wartościowe reprezentujące kapitał zakładowy spółki nabywającej w zamian za papiery wartościowe spółki nabywanej — Opodatkowanie akcjonariusza spółki nabywanej — Przepisy podatkowe państwa członkowskiego uzależniające uprawnienie akcjonariusza do przypisania wartości księgowej (Buchwertansatz) papierom wartościowym otrzymanym w zamian za przekazane udziały od warunku, że spółka nabywająca również przypisze wartość księgową wymienionym papierom wartościowym (doppelte Buchwertverknüpfung)

Sentencja

Artykuł 8 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich stoi na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, zgodnie z którymi skutkiem wymiany udziałów, w odniesieniu do akcjonariuszy spółki nabywanej, jest opodatkowanie zysku kapitałowego z tytułu przekazania udziałów odpowiadającego różnicy pomiędzy pierwotnym kosztem nabycia przekazanych udziałów a ich ceną sprzedaży, z zastrzeżeniem przypadku przypisania przez spółkę nabywającą, w jej bilansie podatkowym, przekazanym udziałom dawnej wartości księgowej.

(1) Dz.U. C 247 z 20.10.2007.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 32/5

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Regensburg — Niemcy) — Postępowanie karne przeciwko Klausowi Bourquainowi

(Sprawa C-297/07) (1)

(Konwencja wykonawcza do Układu z Schengen - Artykuł 54 - Zasada „ne bis in idem’ - Zakres stosowania - Wyrok skazujący wydany zaocznie w odniesieniu do tego samego czynu - Pojęcie „procesu zakończonego wydaniem prawomocnego wyroku’ - Przepisy proceduralne prawa krajowego - Pojęcie „kary, która nie może być już wykonana’)

(2009/C 32/08)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Landgericht Regensburg

Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

Klaus Bourquain

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landgericht Regensburg — Wykładnia art. 54 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. zawartego pomiędzy rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Dz.U. 2000 L 239, str. 19) — Wykładnia zasady ne bis in idem — Zaoczne skazanie za ten sam czyn — Niewykonanie kary, a następnie objęcie amnestią generalną

Sentencja

Zasada ne bis in idem, której poświęcony jest art. 54 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. zawartego między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach podpisanej w dniu 19 czerwca 1990 r. w Schengen (Luksemburg) znajduje zastosowanie do postępowania karnego wszczętego w umawiającym się państwie o czyn, o który w innym umawiającym się państwie proces oskarżonego zakończył się prawomocnym wyrokiem, nawet jeśli na podstawie prawa państwa, w którym został skazany wymierzona kara nigdy nie mogła być natychmiastowo wykonana ze względu na szczególne uregulowania proceduralne takie jak te, których dotyczy postępowanie przed sądem krajowym.

(1) Dz.U. C 211 z dnia 8.9.2007 r.
1)

Obejmując rok 2002, na mocy w art. 2 ust. 44 legge n. 350, disposizioni per la formazione del bilancio annuale e pluriennale dello Stato (legge finanziaria 2004) [ustawy nr 350 o zasadach opracowywania rocznego i wieloletniego budżetu państwa (ustawy budżetowej na 2004 r.)] z dnia 24 grudnia 2003 r., abolicją podatkową przewidzianą w art. 8 i 9 legge n. 289, disposizioni per la formazione del bilancio annuale e pluriennale dello Stato (legge finanziaria 2003) [ustawy nr 289 o zasadach opracowywania rocznego i wieloletniego budżetu państwa (ustawy budżetowej na 2003 r.)] z dnia 27 grudnia 2002 r., oraz przewidując w konsekwencji zrzeczenie się w sposób ogólny i bez żadnego rozróżnienia prawa do kontroli czynności podlegających opodatkowaniu dokonanych w okresie podatkowym obejmującym rok 2002, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 ust. 1 lit. a), c) i d) oraz art. 193 — 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, które z dniem 1 stycznia 2007 r. zastąpiły art. 2 i 22 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, oraz zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 10 WE.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 32/5

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Freistaat Sachsen

(Sprawa C-334/07 P) (1)

(Odwołanie - Pomoc państwa - Plan systemu pomocy na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw - Zgodność ze wspólnym rynkiem - Kryteria oceny pomocy państwa - Stosowanie w czasie - Plan zgłoszony przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 70/2001 - Decyzja wydana po tym wejściu w życie - Uzasadnione oczekiwania - Pewność prawa - Zgłoszenie kompletne)

(2009/C 32/09)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: K. Gross, pełnomocnik)

Druga strona postępowania: Freistaat Sachsen (przedstawiciel: T. Lübbig, Rechtsanwalt)

Przedmiot

Odwołanie wniesione przeciwko wyrokowi Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba w składzie powiększonym) z dnia 3 maja 2007 r. w sprawie T-357/02 Freistaat Sachsen przeciwko Komisji, w którym Sąd ten stwierdził częściową nieważność decyzji Komisji 2003/226/WE z dnia 24 września 2002 r. w sprawie programu pomocy planowanego przez Niemcy — „Program na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw — Poprawa wydajności przedsiębiorstw w Saksonii” — Podprogram 1 (coaching), 4 (uczestnictwo w targach i wystawach), 5 (współpraca) i 7 (promocja wizerunku firmy) (Dz.U. 2003, L 91, s. 13) — Możliwość zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw w przypadku pomocy zgłoszonej Komisji przed wejściem tego rozporządzenia w życie.

Sentencja

1) Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 3 maja 2007 r. w sprawie T-357/02 Freistaat Sachsen przeciwko Komisji zostaje uchylony.

2) Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.

3) Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

(1) Dz.U. C 223 z 22.9.2007.
1)

Dyrektywa Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r., jak i decyzja Komisji 2000/532/WE z dnia 3 maja 2000 r. zastępująca decyzję 94/3/WE ustanawiająca wykaz odpadów zgodnie z art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 75/442/EWG w sprawie odpadów oraz decyzji Rady 94/904/EWG ustanawiającą wykaz odpadów niebezpiecznych zgodnie z art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 91/689/WE w sprawie odpadów niebezpiecznych nie zakazują producentowi odpadów mieszania odpadów oznaczonych różnymi kodami wykazu załączonego do decyzji 2000/532 w trakcie ich tymczasowego składowania w czasie zbiórki w miejscu ich wytwarzania. Niemniej jednak państwa członkowskie są zobowiązane do podjęcia działań zobowiązujących producenta odpadów do ich sortowania i osobnego tymczasowego składowania w czasie zbiórki w miejscu ich wytwarzania oraz posługiwania się w tym celu kodami z wymienionego wykazu, jeżeli tylko uznają działania takie za konieczne z punktu widzenia realizacji celów określonych w art. 4 akapit pierwszy tej dyrektywy 75/442, zmienionej rozporządzeniem nr 1882/2003.
2)

Jeśli funkcja kopiowania spełniana przez urządzenia będące przedmiotem postępowań przed sądami krajowymi jest drugorzędna, należy je uznać za urządzenia maszyn do automatycznej obróbki danych w rozumieniu uwagi 5 B działu 84 nomenklatury scalonej stanowiącej załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 1719/2005, urządzenia, które przez zastosowanie uwagi 5 C tego działu, są objęte, gdy przedstawione odrębnie, pozycją 8471. W takim przypadku mająca zastosowanie podpozycja musi zostać ustalona przy zastosowaniu uwagi 3 do sekcji XVI CN. Natomiast jeśli znaczenie tej funkcji jest równorzędne do pozostałych dwóch funkcji, urządzenia te należy klasyfikować, w zastosowaniu reguły 3b) ogólnych reguł interpretacji tejże nomenklatury, do pozycji odpowiadającej modułowi nadającemu temu urządzeniu zasadniczy charakter. Jeśli taki ustalenie jest niemożliwe, należy je zaklasyfikować do pozycji 9009 w zastosowaniu reguły 3c) tych ogólnych reguł.
1)

Wymagając, aby przy pierwszej rejestracji w Austrii pojazdy zarejestrowane uprzednio w innych państwach członkowskich, które ze względu na swój wiek nie przeszły homologacji WE, spełniały bardziej surowe normy w zakresie maksymalnych wartości dotyczących emisji zanieczyszczeń i poziomu hałasu niż wymogi, które musiały uprzednio spełniać, w szczególności niż wymogi określone w dyrektywach Rady: 93/59/EWG z dnia 28 czerwca 1993 r. zmieniającej dyrektywę 70/220/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez emisje z pojazdów silnikowych i 92/97/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. zmieniającej dyrektywę 70/157/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych, podczas gdy dopuszczone już do ruchu w Austrii pojazdy o tej samej charakterystyce nie podlegają temu wymogowi przy ich ponownej rejestracji w tym państwie członkowskim, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 WE.
1)

Artykuł 82 WE należy interpretować w ten sposób, że organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi zajmująca pozycję dominującą na znacznej części wspólnego rynku nie nadużywa tej pozycji w sytuacji, gdy stosuje wobec prywatnych stacji telewizyjnych — z tytułu wynagrodzenia należnego za emisję telewizyjną utworów muzycznych chronionych prawem autorskim — model ustalania wynagrodzenia, zgodnie z którym wysokość tego wynagrodzenia odpowiada części przychodów tych stacji, pod warunkiem że ta część jest ogólnie proporcjonalna do ilości utworów muzycznych chronionych prawem autorskim rzeczywiście lub potencjalnie emitowanych w telewizji, chyba że inna metoda pozwala na identyfikację i bardziej precyzyjny pomiar wykorzystania tych utworów, jak i oglądalności, nie prowadząc jednak do nieproporcjonalnego zwiększenia kosztów zarządzania umowami i nadzoru nad korzystaniem ze wspomnianych utworów.