Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Wyroby budowlane – Dyrektywa 89/106 – Procedura specjalna w razie braku zharmonizowanych bądź uznanych na szczeblu wspólnotowym specyfikacji technicznych – Zastosowanie w przypadku niewskazania przez państwo członkowskie producenta państwu członkowskiemu przeznaczenia uprawnionej jednostki certyfikującej – Wyłączenie – Procedura specjalna niezależna od zastosowania art. 28 WE i 30 WE

(art. 28 WE i 30 WE; dyrektywa Rady 89/106, art. 16)

2. Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym – Uregulowania krajowe poddające importowane rury polietylenowe procedurze oceny zgodności bez uwzględnienia certyfikatów zgodności wydanych przez państwo członkowskie pochodzenia – Niedopuszczalność – Względy uzasadniające – Brak – Naruszenie zasady proporcjonalności – Uchybienie wymogom procedury wymiany informacji w sprawie krajowych środków wprowadzających odstępstwa od zasady swobodnego przepływu towarów

(art. 28 i 30 WE; decyzja nr 3052/95 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 1 i 4 ust. 2)

Summary

1. Zgodnie z procedurą specjalną określoną w art. 16 dyrektywy 89/106 odnoszącej się do wyrobów budowlanych pochodzący z państwa członkowskiego wyrób budowlany, dla którego nie istnieją zharmonizowane bądź uznane na szczeblu wspólnotowym specyfikacje techniczne, musi zostać uznany przez państwo członkowskie przeznaczenia za zgodny z obowiązującymi przepisami krajowymi, jeżeli przejdzie on z pozytywnym wynikiem badania i kontrole przeprowadzone przez uprawnioną jednostkę w państwie członkowskim producenta, zgodnie z metodami obowiązującymi lub uznanymi za równoważne w państwie członkowskim przeznaczenia.

Jednakże art. 16 dyrektywy 89/106 nie zawiera uregulowań na wypadek takiej sytuacji, gdy podmiot gospodarczy dokonał przywozu wyrobu budowlanego, dla którego nie istnieją zharmonizowane bądź uznane na szczeblu wspólnotowym specyfikacje techniczne, a państwo członkowskie producenta nie wskazało państwu członkowskiemu pochodzenia jednostki, którą upoważniło lub zamierza upoważnić w tym celu.

Ponadto procedura specjalna określona w art. 16 dyrektywy nie wyklucza tego, by odmowa jednostki certyfikującej wydania zaświadczenia o równoważności certyfikatu wystawionego przez jednostkę certyfikującą z innego państwa członkowskiego, podlegała ocenie pod kątem art. 28 WE i 30 WE.

(por. pkt 36, 38, 40)

2. Zarówno wymóg uprzedniego zatwierdzenia wyrobu, zaświadczającego o tym, że jest on odpowiedni do danego zastosowania, jak i, w tym kontekście, odmowa uznania równoważności certyfikatów zgodności wydanych w innym państwie członkowskim ograniczają dostęp do rynku państwa członkowskiego przeznaczenia, należy je więc uznać za środek o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi w przywozie w rozumieniu art. 28 WE.

W rezultacie państwo członkowskie, które nie uwzględnia certyfikatów zgodności wydanych przez inne państwa członkowskie przy dokonywaniu oceny zgodności rur polietylenowych importowanych z tych państw członkowskich, uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE i 30 WE.

Choć bowiem państwo członkowskie ma prawo poddać wyrób, który przeszedł już proces oceny zgodności w innym państwie członkowskim nowej procedurze oceny lub zatwierdzenia, to władze państw członkowskich są jednak zobowiązane do działania na rzecz zmniejszania kontroli w handlu wewnątrz Wspólnoty. Wynika z tego, że nie mają one prawa wymagać bez potrzeby ani technicznych lub chemicznych analiz, ani badań laboratoryjnych, jeżeli takie same analizy lub badania przeprowadzono już w innym państwie członkowskim, a ich wyniki zostały tym władzom udostępnione lub mogą być udostępnione na ich wniosek.

Ścisłe przestrzeganie tej zasady wymaga aktywnego podejścia zarówno od krajowej jednostki, do której wpłynął wniosek o zatwierdzenie wyrobu lub uznanie równoważności certyfikatu, jak i ze strony jednostki certyfikującej innego państwa członkowskiego, która taki certyfikat wydała. Do państw członkowskich należy zapewnienie, by właściwe jednostki certyfikujące współpracowały ze sobą w celu ułatwienia procedur prowadzących do uzyskania dostępu do rynku krajowego państwa członkowskiego przywozu.

Nie można uznać, że przyjęte przez państwo członkowskie rozwiązanie nie wykracza poza to, co konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu, jeżeli stanowi ono powtórzenie kontroli przeprowadzonych już w ramach innych procedur bądź to w tym samym państwie, bądź też w innym państwie członkowskim.

Ponadto, nie powiadamiając Komisji o tym środku w terminie 45 dni, zgodnie z decyzją nr 3052/95 ustanawiającą procedurę wymiany informacji w sprawie krajowych środków wprowadzających odstępstwa od zasady swobodnego przepływu towarów we Wspólnocie, dane państwo członkowskie uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 1 i 4 ust. 2 rzeczonej decyzji.

(por. pkt 41, 45–47, 60, 62 i sentencja)