ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Natomiast lekcje udzielane przez instytucje oświatowe finansowane głównie ze środków prywatnych, w szczególności przez uczniów i ich rodziców, stanowią usługi w rozumieniu art. 50 WE, ponieważ instytucje te mają na celu oferowanie usług za wynagrodzeniem. Nie jest w tym zakresie konieczne, aby to finansowanie ze środków prywatnych było głównie zapewniane przez uczniów lub ich rodziców. Przepis art. 50 WE nie wymaga bowiem, aby usługa była opłacana przez tę osobę, która z niej korzysta.

Jeżeli podatnicy z danego państwa członkowskiego zapisują swe dzieci do szkoły położonej w innym państwie członkowskim, której finansowanie jest zapewnione głównie ze środków prywatnych, art. 49 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się przepisom państwa członkowskiego, na mocy których istnieje możliwość uwzględnienia czesnego uiszczanego na rzecz niektórych prywatnych szkół położonych na terytorium tego państwa jako wydatek szczególny wpływający na zmniejszenie podatku dochodowego, które jednak w sposób generalny wykluczają tę możliwość w przypadku czesnego uiszczanego na rzecz szkół prywatnych położonych w innych państwach członkowskich.

Tego rodzaju przepisy stanowią przeszkodę w swobodnym świadczeniu usług zagwarantowanym na mocy art. 49 WE, ponieważ zniechęcają podatników zamieszkałych w danym państwie członkowskim do zapisywania swych dzieci do szkół położonych w innych państwach członkowskich. Ponadto stanowią one również przeszkodę względem oferty kształcenia prywatnych instytucji nauczania położonych w innych państwach członkowskich, skierowanej do dzieci podatników zamieszkałych w tymże państwie członkowskim.

Odmowa przyznania omawianej ulgi podatkowej w zakresie czesnego uiszczanego na rzecz szkół położonych w innym państwie członkowskim nie może być uzasadniona celem zapewnienia pokrycia kosztów funkcjonowania szkół prywatnych bez ponoszenia przez państwo nadmiernego obciążenia z uwagi na to, iż cel ten może zostać osiągnięty poprzez łagodniejsze środki. W celu uniknięcia nadmiernego obciążenia finansowego państwo członkowskie może bowiem ograniczyć kwotę odliczenia czesnego do określonej wysokości, odpowiadającej uldze podatkowej przyznawanej przez to państwo w przypadku uczęszczania do szkół położonych na jego terytorium przy uwzględnieniu określonych wartości krajowych, co stanowiłoby środek łagodniejszy od odmowy przyznania omawianej ulgi podatkowej. W każdym razie nieproporcjonalne jest całkowite wyłączenie z zakresu tej ulgi czesnego uiszczanego na rzecz szkół położonych w innym państwie członkowskim, niezależnie od tego, czy szkoły te spełniają obiektywne kryteria ustalone na podstawie zasad właściwych dla każdego państwa członkowskiego i umożliwiające określenie, w przypadku jakich rodzajów czesnego istnieje prawo do uzyskania wskazanej ulgi podatkowej.

(por. pkt 66, 67, 79–82 oraz pkt 1 sentencji)
Sprawa C-458/05

Mohamed Jouini i in.

przeciwko

Princess Personal Service GmbH (PPS)

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof)

„Polityka społeczna — Dyrektywa 2001/23/WE — Ochrona praw pracowniczych — Przejęcie przedsiębiorstw — Pojęcie „przejęcie” — Agencja pracy czasowej”

Opinia rzecznika generalnego Y. Bota przedstawiona w dniu 22 marca 2007 r. I - 7303

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 września 2007 r. I - 7315

Streszczenie wyroku

Polityka społeczna – Zbliżanie ustawodawstw – Przejęcia przedsiębiorstw – Ochrona praw pracowniczych – Dyrektywa 2001/23

(dyrektywa Rady 2001/23, art. 1 ust. 1)

Aby przejęcie pracowników było objęte zakresem dyrektywy 2001/23 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów, powinno ono obejmować jednostkę gospodarczą zorganizowaną w sposób stały, której działalność nie ogranicza się do realizacji określonego przedsięwzięcia. W przypadku agencji pracy czasowej, wobec braku możliwej do zidentyfikowania struktury organizacyjnej, w miejsce analizy służącej stwierdzeniu, czy w świetle organizacji tej agencji można mówić o istnieniu jednostki gospodarczej, należy dokonać oceny uwzględniającej jej specyfikę.

Artykuł 1 ust. 1 tej dyrektywy należy więc interpretować w ten sposób, że dyrektywa ta ma zastosowanie, gdy część personelu administracyjnego i część pracowników czasowych zostaje przejęta przez inną agencję pracy czasowej w celu wykonywania tej samej pracy na rzecz tych samych klientów i gdy — czego oceny musi dokonać sąd krajowy — składniki, które zostały przejęte, są same w sobie wystarczające do dalszego świadczenia usług charakterystycznych dla działalności gospodarczej danego przedsiębiorstwa, bez potrzeby korzystania z innych istotnych składników lub innych części tego przedsiębiorstwa.

(por. pkt 31, 34, 38 i sentencja)
Sprawa C-287/05

D.P.W. Hendrix

przeciwko

Raad van Bestuur van het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep)

„Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Artykuły 12 WE, 17 WE, 18 WE i 39 WE — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuły 4 ust. 2a i art. 10a oraz załącznik IIa — Rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 — Artykuł 7 ust. 1 — Specjalne świadczenia nieskładkowe — Niderlandzkie świadczenie dla młodych osób niepełnosprawnych — Charakter świadczenia wykluczający jego przenoszenie”

Opinia rzecznika generalnego J. Kokott przedstawiona w dniu 29 marca 2007 r. I - 6911

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 września 2007 r. I - 6934

Streszczenie wyroku

Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Specjalne świadczenia nieskładkowe (rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 4 ust. 2a, art. 10a i załącznik IIa) Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Równość traktowania – Przywileje socjalne (art. 39 WE; rozporządzenia Rady: nr 1612/68, art. 7; nr 1408/71, art. 4 ust. 2a, art. 10a i załącznik II)
Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 dyrektywy 85/337 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą 97/11, państwo członkowskie, które, zgodnie z uregulowaniem krajowym pozwalającym na wyłączenie przedsięwzięć przeznaczonych do odzyskiwania odpadów niebezpiecznych oraz odpadów innych niż niebezpieczne o wydajności przekraczającej 100 ton dziennie objętych załącznikiem I do tej dyrektywy spod procedury oceny skutków wywieranych na środowisko naturalne przewidzianej we wspomnianych art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1, jeśli podlegają one procedurze uproszczonej w rozumieniu art. 11 dyrektywy 75/442 w sprawie odpadów, nie poddaje procedurze oceny skutków wywieranych na środowisko przewidzianej w art. 5–10 dyrektywy 85/337, przed wydaniem zezwolenia na inwestycję, przedsięwzięcia związanego z urządzeniem do spalania odpadów, należącym do kategorii urządzeń wykorzystywanych do unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne za pomocą spalania lub obróbki chemicznej o wydajności przekraczającej 100 ton dziennie przewidzianej w załączniku I pkt 10 do dyrektywy 85/377.

(por. pkt 50–53 oraz pkt 1 sentencji)
Sprawa C-334/05 P

Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

przeciwko

Shaker di L. Laudato & C. Sas

„Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „Limoncello della Costiera Amalfitana” i „shaker” — Sprzeciw właściciela słownego krajowego znaku towarowego LIMONCHELO”

Opinia rzecznika generalnego J. Kokott przedstawiona w dniu 8 marca 2007 r. I - 4531

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 czerwca 2007 r. I - 4541

Streszczenie wyroku

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))

W ramach analizy istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, ocena podobieństwa dwóch znaków towarowych nie może ograniczyć się do zbadania tylko jednego z elementów tworzących dany złożony znak towarowy i porównania go z innym znakiem towarowym. Przeciwnie, porównania należy dokonać poprzez analizę danych znaków towarowych postrzeganych każdy jako całość, co nie oznacza, że całościowe wrażenie pozostawione przez złożony znak towarowy w pamięci właściwego kręgu odbiorców nie może w niektórych przypadkach zostać zdominowane przez jeden lub kilka z jego składników. W tym zakresie tylko wtedy, gdy wszystkie pozostałe składniki znaku towarowego są bez znaczenia, ocena podobieństwa może zależeć wyłącznie od składnika dominującego.

(por. pkt 41, 42)
Sprawa C-141/05

Królestwo Hiszpanii

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej

„Rybołówstwo — Rozporządzenie (WE) nr 27/2005 — Rozdział kwot połowowych między państwa członkowskie — Akt o przystąpieniu Królestwa Hiszpanii — Upływ okresu przejściowego — Wymóg względnej stabilności — Zasada niedyskryminacji — Nowe możliwości połowowe — Dopuszczalność”

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 listopada 2007 r. I - 9488

Streszczenie wyroku

Zgodnie z art. 40 akapit czwarty statutu Trybunału Sprawiedliwości wniosek interwencyjny nie może mieć innego przedmiotu niż poparcie jednej ze stron. Ponadto zgodnie z art. 93 § 4 regulaminu interwenient akceptuje stan sprawy, w jakim się ona znajduje, w chwili jego wstąpienia do niej. Nie ma on zatem legitymacji do podnoszenia zarzutu niedopuszczalności, jeżeli zarzut ten nie został podniesiony w żądaniach strony pozwanej. (por. pkt 27, 28)

Nie traktując — w rozporządzeniu nr 27/2005, ustalającym wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe — Królestwa Hiszpanii w ten sam sposób co państw członkowskich, które uczestniczyły przed jego przystąpieniem do Wspólnoty w rozdziale początkowym kwot połowowych lub rozdziałach późniejszych w trakcie okresu przejściowego, Rada nie działała w sposób dyskryminujący Królestwo Hiszpanii. W istocie należy dokonać rozróżnienia pojęcia dostępu do wód i pojęcia dostępu do zasobów. O ile po upływie okresu przejściowego Królestwo Hiszpanii uzyskało ponownie dostęp do wód Morza Północnego i Morza Bałtyckiego, o tyle jednak nie oznacza to, że statki hiszpańskie uzyskały dostęp do zasobów tych dwóch mórz w tych samych proporcjach jak państwa członkowskie, które uczestniczyły w rozdziale początkowym lub późniejszym. (por. pkt 47, 51)

Nie przyznając — w rozporządzeniu nr 27/2005 ustalającym wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe — Królestwu Hiszpanii określonych kwot połowowych na Morzu Północnym i Morzu Bałtyckim, Rada nie naruszyła Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej. Artykuły 156–164 wspomnianego aktu o przystąpieniu określają reżim prawny mający zastosowanie w sektorze rybołówstwa wyłącznie w okresie przejściowym. Przepisy te nie mogą zatem zasadniczo służyć za podstawę roszczeń dotyczących okresu rozpoczynającego się po zakończeniu okresu przejściowego. Z upływem tego okresu stosuje się zatem ustalony w obowiązujących w chwili przystąpienia Królestwa Hiszpanii regulacjach prawnych klucz rozdziału stanowiący element wspólnotowego dorobku prawnego. (por. pkt 59, 61, 63)
Informacje zawarte w postanowieniach odsyłających nie tylko powinny pozwolić Trybunałowi na udzielenie użytecznych odpowiedzi, ale także umożliwić państwom członkowskim oraz zainteresowanym stronom przedstawienie uwag zgodnie z art. 20 statutu Trybunału Sprawiedliwości. Zadaniem Trybunału jest czuwać nad tym, by możliwość ta była zachowana, biorąc pod uwagę fakt, że zgodnie ze wskazanym powyżej przepisem zainteresowanym stronom doręcza się jedynie postanowienia odsyłające. Niezbędne jest zatem, by sąd krajowy, który zadaje pytanie, udzielił choć minimum wyjaśnień na temat powodów wyboru przepisów wspólnotowych, o których wykładnię się zwraca, oraz związku, jaki dostrzega on pomiędzy tymi przepisami a przepisami krajowymi znajdującymi zastosowanie w sprawie.

(por. pkt 21)
Dyrektywa 2001/83 w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi dokonała pełnej harmonizacji w dziedzinie reklamy produktów leczniczych, gdyż przypadki, w których państwa członkowskie są uprawnione do przyjęcia przepisów stanowiących odstępstwo od zasad ustanowionych w tej dyrektywie, są wyraźnie wymienione. Wykładni rzeczonej dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że państwo członkowskie nie może ustanowić w ustawodawstwie krajowym całkowitego i bezwarunkowego zakazu wykorzystywania w reklamie produktów leczniczych adresowanej do ogółu społeczeństwa oświadczeń osób trzecich, podczas gdy ich wykorzystywanie, zgodnie z tą dyrektywą, może być ograniczone wyłącznie z uwagi na ich szczególną treść lub charakter osoby, od której pochodzą.

Dyrektywa 2001/83 w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmieniona dyrektywą 2004/27, zobowiązuje państwa członkowskie do ustanowienia w ich przepisach krajowych zakazu wykorzystywania w reklamie środków leczniczych skierowanej do ogółu społeczeństwa deklaracji osób trzech, jeżeli powołują się one w formie nieodpowiedniej, zatrważającej lub wprowadzającej w błąd na przypisywane właściwości uzdrawiające w rozumieniu art. 90 lit. j) wspomnianej dyrektywy, przy czym wykładni pojęcia „przypisywane właściwości uzdrawiające” należy dokonywać w ten sposób, że nie obejmuje ono powołania się na polepszenie dobrego samopoczucia osoby, o ile nie odniesiono się do skuteczności terapeutycznej produktu leczniczego polegającej na wyeliminowaniu szczególnej choroby. Artykuł 90 lit. c) wspomnianej dyrektywy zobowiązuje również państwa członkowskie do ustanowienia w ich przepisach krajowych zakazu wykorzystywania w reklamie środków leczniczych skierowanej do ogółu społeczeństwa deklaracji osób trzecich, jeżeli deklaracje te wywołują wrażenie, że stosowanie produktu leczniczego przyczynia się do poprawy ogólnego dobrego samopoczucia.

(por. pkt 52 oraz pkt 2a sentencji)
Artykuł 80 ust. 2 WE nie przewiduje wyraźnie żadnego ograniczenia, jeżeli chodzi o rodzaj szczególnych przepisów wspólnotowych, które mogą zostać przyjęte przez Radę na tej podstawie. Prawodawca wspólnotowy dysponuje zgodnie z tym postanowieniem szerokim uprawnieniem normatywnym i jest na tej podstawie i analogicznie do innych postanowień traktatu WE dotyczących wspólnej polityki transportowej, w szczególności art. 71 ust. 1 WE, właściwy do ustanowienia w szczególności środków pozwalających polepszyć bezpieczeństwo transportu oraz wszelkich innych potrzebnych przepisów w dziedzinie transportu morskiego. Istnienie tej kompetencji nie jest ponadto uzależnione od tego, czy prawodawca zdecyduje się z niej faktycznie skorzystać.

Ponieważ wymogi ochrony środowiska, która stanowi jeden z podstawowych celów Wspólnoty, zgodnie z art. 6 WE muszą być brane pod uwagę przy ustalaniu i realizacji polityk i działań Wspólnoty, ochronę taką należy postrzegać jako cel, który jest również elementem wspólnej polityki transportowej. Prawodawca wspólnotowy może więc na podstawie art. 80 ust. 2 WE i wykonując uprawnienia przyznane mu w tym przepisie zdecydować o wzmocnieniu ochrony środowiska. W tym kontekście, w przypadku gdy stosowanie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji karnych przez właściwe władze krajowe stanowi środek niezbędny dla zwalczania poważnych przestępstw przeciwko środowisku, prawodawca wspólnotowy może nałożyć na państwa członkowskie obowiązek ustanowienia takich sankcji w celu zapewnienia pełnej skuteczności norm wydawanych przez niego w tej dziedzinie.

(por. pkt 58–60, 66)
Sprawa C-427/05

Agenzia delle Entrate – Ufficio di Genova 1

przeciwko

Porto Antico di Genova SpA

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria regionale di Genova)

„Fundusze strukturalne — Rozporządzenie (EWG) nr 4253/88 — Artykuł 21 ust. 3 akapit drugi — Zakaz odliczeń — Obliczanie podstawy opodatkowania — Uwzględnienie przyznanej pomocy wspólnotowej”

Opinia rzecznika generalnego J. Mazáka przedstawiona w dniu 8 maja 2007 r. I - 9305

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 października 2007 r. I - 9314

Streszczenie wyroku

Spójność gospodarcza i społeczna – Pomoc strukturalna – Finansowanie wspólnotowe – Przyznanie pomocy finansowej

(rozporządzenie Rady nr 4253/88 zmienione, rozporządzeniem nr 2082/93, art. 21 ust. 3 akapit drugi)

Artykuł 21 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 4253/88 ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między [sobą] oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi, zmienionego rozporządzeniem nr 2082/93, należy interpretować w taki sposób, że krajowe przepisy podatkowe, zgodnie z którymi pomoc ze wspólnotowych funduszy strukturalnych jest uwzględniana przy ustaleniu podstawy opodatkowania, są zgodne z tym rozporządzeniem. Odliczenia lub wstrzymania, których skutkiem jest zmniejszenie otrzymanych przez beneficjentów kwot pomocy wspólnotowej, a które nie pozostają z nimi w bezpośrednim i nierozerwalnym związku, nie utrudniają bowiem skutecznego stosowania mechanizmów ustanowionych rozporządzeniem nr 4253/88.

Poza tym nie można uznać, by różnice istniejące pomiędzy beneficjentami funduszy strukturalnych z powodu różnych stawek podatkowych obowiązujących w państwach członkowskich mogły prowadzić do naruszenia zasady równego traktowania. Aby tak się bowiem działo, sytuacja beneficjentów pomocy wspólnotowej musiałaby być porównywalna. Przypadek ten jednak nie zachodzi, jako że beneficjenci uzyskują pomoc w określonym kontekście społeczno-ekonomicznym, właściwym ich państwu członkowskiemu, a wobec braku harmonizacji na poziomie wspólnotowym kwestii obliczania podstawy opodatkowania obiektywne różnice pomiędzy przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie w państwach członkowskich prowadzą nieuchronnie do powstania różnic pomiędzy beneficjentami.

(por. pkt 18–21 i sentencja)
Uregulowanie podatkowe państwa członkowskiego w dziedzinie podatków od spadków, ustanawiając jako przesłankę zwolnienia z podatku od spadków przewidzianego dla przedsiębiorstw rodzinnych zatrudnianie określonej liczby pracowników w jednym z regionów danego państwa członkowskiego wpływa w przeważający sposób na swobodę przedsiębiorczości i należy do zakresu zastosowania art. 43 WE. Nawet jeżeli przyjmiemy, że taki przepis krajowy miałby skutki ograniczające swobodny przepływ kapitału, to takie skutki należy uznać za nieuniknioną konsekwencję ewentualnej przeszkody w swobodzie przedsiębiorczości i nie uzasadniają one oceny tego przepisu z punktu widzenia art. 56 WE i 58 WE.

(por. pkt 12, 16, 18)
Sprawa C-112/05

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Republice Federalnej Niemiec

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 56 WE — Przepisy ustawowe dotyczące spółki akcyjnej Volkswagen”

Opinia rzecznika generalnego D. Ruiza-Jaraba Colomera przedstawiona w dniu 13 lutego 2005 r. I - 8997

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 października 2007 r. I - 9020

Streszczenie wyroku

Swobodny przepływ kapitału – Ograniczenia – Prawo spółek

(art. 56 ust. 1 WE)

Państwo członkowskie, które utrzymuje w mocy przepisy, łączące, na zasadzie odstępstwa od przepisów ogólnych prawa spółek, ograniczenie prawa głosu wszystkich akcjonariuszy danej spółki do 20% kapitału zakładowego tej spółki z wymogiem większości przekraczającej 80% reprezentowanego kapitału dla podjęcia niektórych decyzji walnego zgromadzenia oraz przyznające państwu członkowskiemu i jednostce samorządu terytorialnego tego państwa, na zasadzie odstępstwa od przepisów ogólnych, prawo wyznaczania po dwóch przedstawicieli do rady nadzorczej tejże spółki, uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 56 ust. 1 WE.

Jeżeli chodzi o ustalenie progu wymaganej większości na ponad 80% kapitału zakładowego, wymóg ten, będący odstępstwem od prawa powszechnego, nałożony w drodze szczególnej ustawy, przyznaje tym samym każdemu akcjonariuszowi posiadającemu 20% kapitału zakładowego możliwość dysponowania mniejszością blokującą i wprowadza w tym przypadku rozwiązanie, które pozwala podmiotom publicznym zapewnić sobie blokującą mniejszość, umożliwiając im sprzeciwianie się istotnym decyzjom, w oparciu o mniejszy udział inwestycyjny niż wymagany przez powszechne prawo spółek. Ograniczając prawo głosu do tej samej wysokości 20%, ta ustawa szczególna dopełnia ram prawnych, które dają wspomnianym podmiotom publicznym możliwość wywierania istotnego wpływu na spółkę na podstawie mniejszego udziału inwestycyjnego. Ta sytuacja, w której ograniczona jest możliwość udziału w spółce innych akcjonariuszy celem ustanowienia lub utrzymania trwałych powiązań gospodarczych ze spółką, umożliwiających efektywny udział w zarządzaniu nią lub w sprawowaniu nad nią kontroli, może zniechęcać do inwestycji bezpośrednich podmioty z innych państw członkowskich, zmniejszając zainteresowanie nabyciem udziału w kapitale takiej spółki, i stanowi zatem ograniczenie przepływu kapitału.

Powyższe odnosi się również do prawa wyznaczania dwóch przedstawicieli do rady nadzorczej, które jako szczególne uprawnienie, stanowiące odstępstwo od powszechnego prawa spółek, zostało wprowadzone z korzyścią wyłącznie dla podmiotów publicznych na mocy krajowego przepisu ustawy. Dając im możliwość uczestniczenia w działalności rady nadzorczej w sposób bardziej znaczący niż normalnie pozwalałaby na to liczba posiadanych przez nich akcji, wspomniany przepis wprowadza więc rozwiązanie, które daje podmiotom publicznym możliwość wywierania na spółkę wpływu przekraczającego zakres ich inwestycji.

(por. pkt 43–46, 50–52, 54, 56, 59, 61, 62, 64, 66, 68, 82 i sentencja)