ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 129/7

Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2012 r. w sprawie T-261/00, Sacaim SpA i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 26 lutego 2013 r. przez Alfier Costruzioni Srl i in.

(Sprawa C-95/13 P)

2013/C 129/14

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Alfier Costruzioni Srl i in. (przedstawiciele: adwokaci A. Vianello, A. Bortoluzzi i A. Veronese)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Włoska, Sacaim SpA i in.

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie lub zmiana zaskarżonego postanowienia oraz obciążenie Komisji kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie powołują się na naruszenia prawa w zastosowaniu zasad wyrażonych przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku „Comitato Venezia vuole vivere” z jednej strony w odniesieniu do obowiązku uzasadnienia decyzji Komisji w dziedzinie pomocy państwa a z drugiej strony, jeśli chodzi o rozłożenie ciężaru dowodu odnośnie do przesłanek, o których mowa w art. 107 ust. 1 TFUE.

W postanowieniu będącym przedmiotem niniejszego odwołania Sąd nie zastosował zdaniem wnoszących odwołanie orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości w wyroku „Comitato Venezia vuole vivere” z dnia 9 czerwca 2011 r., w którym uznano, że decyzja Komisji „musi zawierać w sobie wszystkie elementy istotne do jej wykonania przez władze krajowe”. Mimo, że decyzja nie zawierała wszystkich elementów istotnych do jej wykonania przez władze krajowe, Sąd nie stwierdził żadnych niedociągnięć w metodzie zastosowanej przez Komisję w spornej decyzji, co doprowadziło do naruszenia prawa.

Na podstawie zasad ustalonych przez Trybunał w wyroku „Comitato Venezia vuole vivere”, w ramach odzyskania pomocy, do państwa członkowskiego –a zatem nie do poszczególnych beneficjentów — należy wykazanie w każdym konkretnym przypadku wystąpienia przesłanek art. 107 ust. 1 TFUE. W niniejszej sprawie jednakże Komisja w zaskarżonej decyzji nie sprecyzowała „szczegółowych zasad” takiej kontroli; w konsekwencji, nie dysponując elementami istotnymi do wykazania w ramach odzyskania pomocy, że przyznane korzyści stanowią po stronie beneficjentów pomoc państwa, Republika Włoska w drodze ustawy z dnia 24 grudnia 2012 r., nr 228 (art. 1 ust. 351 i nast.) — zdecydowała przenieść ciężar dowodu, wbrew temu, co zostało ustalone w orzecznictwie wspólnotowym. Zdaniem włoskiego ustawodawcy w szczególności nie do państwa, lecz do poszczególnych przedsiębiorstw beneficjentów pomocy udzielonej w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne należy wykazanie, że rozpatrywane korzyści nie zakłócają konkurencji ani nie wpływają na wymianę handlową między państwami członkowskimi; w braku tego wykazania jest domniemywany odpowiedni charakter przyznanej korzyści do zakłócenia konkurencji i wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Powyższe okoliczności są oczywiście sprzeczne z zasadami ustalonymi przez Trybunał w wyroku „Comitato Venezia vuole vivere”.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 147/11

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 25 lutego 2013 r. — Gemeente ‘s-Hertogenbosch, druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

(Sprawa C-92/13)

2013/C 147/19

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: Gemeente ‘s-Hertogenbosch

Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

Pytania prejudycjalne

Czy art. 5 ust. 7 lit. a) szóstej dyrektywy (1) należy interpretować w ten sposób, że za dostawę odpłatną należy uznać sytuację, gdy gmina przyjmuje do użytku budynek, którego budowę zleciła na własnym gruncie i którego będzie używać w 94 % do działalności podejmowanej przez nią w charakterze władzy publicznej, a w 6 % do działalności w charakterze podatnika — z tego w 1 % w odniesieniu do transakcji zwolnionych z podatku niedających prawa do odliczenia?

(1) Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 129/6

Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2012 r. w sprawie T-332/09, Electrabel SA przeciwko Komisji, wniesione w dniu 21 lutego 2013 r. przez Electrabel SA

(Sprawa C-84/13 P)

2013/C 129/12

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Electrabel SA (przedstawiciele: adwokaci M. Pittie i P. Honoré)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— stwierdzenie dopuszczalności i zasadności odwołania;

— w konsekwencji uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim nakłada on na Electrabel grzywnę w wysokości 20 mln EUR;

— i co za tym idzie: — przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania albo — ostateczne rozstrzygnięcie sprawy uwzględniające żądania przedstawione przez wnoszącą odwołanie w pierwszej instancji i stwierdzające nieważność spornej decyzji w zakresie, w jakim nakłada ona na Electrabel grzywnę w wysokości 20 mln EUR lub znaczne obniżenie kwoty owej grzywny;

— obciążenie Komisji Europejskiej całością kosztów.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty na poparcie odwołania od wyroku, w którym Sąd utrzymał w mocy decyzję Komisji z dnia 10 czerwca 2009 r. nakładającą na Electrabel grzywnę w wysokości 20 mln EUR za naruszenie art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 (1) w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw.

W pierwszej kolejności wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że naruszył on art. 14 ust. 3 ww. rozporządzenia, w zakresie, w jakim przyjął on zarzucony czas trwania naruszenia za element ustalania wysokości grzywny, podczas gdy artykuł ten stanowi, że kwota grzywny powinna być ustalona wyłącznie z uwzględnieniem „charakteru” i „wagi” naruszenia.

W drugiej kolejności wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, iż naruszył on zasadę niedziałania prawa wstecz, ponieważ zastosował on przepisy rozporządzenia (WE) nr 139/2004 (2) do dokonanej przed wejściem w życie tego rozporządzenia koncentracji, do której miały zastosowanie przepisy rozporządzenia (EWG) nr 4064/89.

Na koniec wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo oraz podał wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie ze względu na to, że uznał naruszenie zarzucane Electrabel za ciągłe, podczas gdy chodziło o naruszenie w danej chwili.

(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. L 395, s. 1).

(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. L 24, s. 1).
3)

Czy jeżeli państwo członkowskie przyznaje materialne przyjęcie tylko jeżeli utworzone przez państwo placówki mogą zapewnić takie zakwaterowanie, a osoba ubiegająca się o azyl, która nie znalazła w ten sposób zakwaterowania, zostaje odesłana do dostępnej dla wszystkich mieszkańców tego państwa pomocy społecznej, przy czym brak jest niezbędnych przepisów ustawowych i struktur umożliwiających placówkom, które nie zostały utworzone przez państwo, faktyczne przyjęcie osób ubiegających się o azyl w krótkim terminie, w sposób odpowiadający godności ludzkiej, to jest to zgodne z dyrektywą [2003/9]?
1)

Czy prawo do bycia wysłuchanym w każdym postępowaniu, stanowiące integralną część prawa do obrony i zawarte w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, powinno być interpretowane w ten sposób, że zobowiązuje ono organ administracji, który zamierza wydać decyzję nakazującą powrót wobec cudzoziemca przebywającego nielegalnie — niezależnie od tego, czy decyzja ta następuje po decyzji o odmowie wydania dokumentu pobytowego, a w szczególności w sytuacji, gdy istnieje ryzyko ucieczki — do umożliwienia zainteresowanemu przedstawienia uwag?
2)

Czy zależność w rozumieniu art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 343/2003 zachodzi już to w okolicznościach niniejszego sporu, to znaczy gdy członkiem rodziny jest pochodząca z Afganistanu młoda kobieta, niemająca żadnego wykształcenia, której towarzyszy dwoje pozostających na jej utrzymaniu dzieci, będących w chwili obecnej w wieku 5 i pół lat oraz 3 lat, w kwestii utrzymania i wychowania których nie może ona zwrócić się od nikogo innego aniżeli do skarżącego, będącego jej mężem oraz ojcem dzieci, gdy ponadto jej wniosek o udzielenie azylu został oddalony przez pozwanego, ponieważ przedstawiony przez nią opis sytuacji został uznany za całkowicie niewiarygodny, podczas gdy opis ten może znaleźć potwierdzenie w wyjaśnieniach przedstawionych przez skarżącego oraz w przedstawionych przez niego dokumentach (kopiach dokumentów)?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 164/12

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil régional d'expression française de l'ordre des médecins vétérinaires (Belgia) w dniu 27 marca 2013 r. — Jean Devillers

(Sprawa C-167/13)

2013/C 164/21

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil régional d'expression française de l'ordre des médecins vétérinaires

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Jean Devillers

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu (1) i [pkt 1, 2 i 3 rozdziału 1 załącznika I do tego rozporządzenia], zgodnie z którymi w razie wątpliwości decydująca jest opinia weterynarza co do zdolności rannego zwierzęcia do transportu, a dokładnie co do ewentualnych dodatkowych cierpień, jakie może spowodować transport, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu art. 11 ust. 4 rozporządzenia z dnia 9 lipca 1999 r. (krajowego prawa belgijskiego) dotyczącego ochrony zwierząt podczas transportu (2), który ogranicza się do dopuszczenia transportu rannego zwierzęcia tylko pod warunkiem, że transport nie spowoduje u niego zbędnego cierpienia?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 (Dz.U. L 3, s. 1).

(2) Arrêté royal, du 9 juillet 1999, relatif aux conditions d'enregistrement des transporteurs et d'agrément des négociants, des points d'arrêt et des centres de rassemblement (rozporządzenie z dnia 9 lipca 1999 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu, rejestracji przedsiębiorstw transportowych i wydawania pozwoleń, Moniteur belge z dnia 2 września 1999 r., s. 32437).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 141/16

Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 17 stycznia 2013 r. w sprawie T-355/09 Reber Holding GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 20 marca 2013 r. przez Reber Holding GmbH & Co. KG

(Sprawa C-141/13 P)

2013/C 141/30

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Reber Holding GmbH & Co. KG (przedstawiciele: adwokaci O. Spuhler i M. Geitz)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Wedl & Hofmann GmbH

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie T-355/09 i stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej drugiej strony postępowania z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie R 623/2008-4;

— posiłkowo uchylenie wspomnianego powyżej wyroku i przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania;

— obciążenie drugiej strony postępowania kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

Sąd dokonał wykładni faktycznej przesłanki „rzeczywistego używania” w rozumieniu art. 42 ust. 2 zdanie pierwsze w związku z art. 42 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 w ten sposób, że uzależnił jej spełnienie od wysokości obrotów i liczby punktów sprzedaży. Jest to nieprawidłowe już z uwagi na to, że zgodnie z właściwym orzecznictwem Trybunału osiągnięcie określonych obrotów w ogóle nie jest konieczne dla dowiedzenia używania pozwalającego na utrzymanie praw do znaku.

Nawet gdyby Sąd stwierdził, że w niniejszym przypadku znak, na który powołano się w sprzeciwie, „Walzertraum” nie był używany w odniesieniu do wyrobów z czekolady w sposób pozwalający na utrzymanie praw do znaku, nie powinien on tak po prostu odstąpić od dalszego badania.

Sąd powinien był przejść do następnego etapu badania zgodnie z zasadami określonymi w wyroku Trybunału z dnia 19 czerwca 2012 r. w sprawie C-307/10, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, i odnieść się do ręcznie wykonywanych pralinek. W tym zakresie powinien był zbadać, czy przedłożone mu dokumenty dotyczące używania wystarczają do stwierdzenia używania znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie, „Walzertraum” z sposób pozwalający na utrzymanie praw do znaku w odniesieniu do ręcznie wykonywanych pralinek. Tego rodzaju używanie należało bezsprzecznie przyznać. Sąd nie przeprowadził jednak takiego dalszego badania.

W pozostałym zakresie zaskarżona decyzja narusza także ogólną zasadę równego traktowania. Nierówne traktowanie objawia się tutaj tym, że Sąd odniósł się również w wypadku znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie, do wyrobów czekoladowych ogólnie, mimo że znak ten był używany dla ręcznie wykonywanych pralinek. Przyjęcie za punkt odniesienia wyrobów czekoladowych zmusza wnoszącą odwołanie, jeśli pragnie utrzymać prawa do znaku, do spełnienia takich samych kryteriów w zakresie używania jak te obowiązujące w stosunku do koncernów międzynarodowych. Takie podejście jest niezgodne z ogólną zasadą równego traktowania.

Niniejsze odwołanie winno zatem zostać uwzględnione w całości.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 18 marca 2013 r. — Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV przeciwko ILME GmbH

(Sprawa C-132/13)

2013/C 164/18

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Köln

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV

Strona pozwana: ILME GmbH

Pytanie prejudycjalne

„Czy art. 1, 8 i 10 oraz załączniki II, IV i III do dyrektywy 2006/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do sprzętu elektrycznego przewidzianego do stosowania w określonych granicach napięcia (1) należy interpretować w ten sposób, że osłony jako części składowe wielobiegunowych złączy wtykowych przeznaczonych do użytku przemysłowego nie muszą być opatrzone oznakowaniem CE?”
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 141/16

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 18 marca 2013 r. — Raytek GmbH, Fluke Europe BV przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

(Sprawa C-134/13)

2013/C 141/29

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

First-tier Tribunal (Tax Chamber)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Raytek GmbH, Fluke Europe BV

Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

Pytania prejudycjalne

Czy ważne jest rozporządzenie Komisji (UE) nr 314/2011 z dnia 30 marca 2011 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (1) w zakresie, w jakim termowizyjne kamery na podczerwień klasyfikuje do kodu CN 9025 19 20?

(1) Dz.U. L 86, s. 57.
2)

nieprawidłowości proceduralnych i naruszeń rozporządzenia 1049/2001 (1), art. 6 i 13 EKPC, art. 47 karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz prawa do skutecznej ochrony sądowej, prawa do bycia wysłuchanym i prawa do rzetelnego procesu w związku z brakami w uzasadnieniu i przeinaczeniem okoliczności faktycznych wynikającymi z: odmowy wydania rozstrzygnięcia w trybie przyśpieszonym; niedopuszczalnych ograniczeń możliwości zajęcia stanowiska przez skarżącego oraz odmowy dopuszczenia pisma mającego na celu sprostowanie sprawozdania z rozprawy; niewystarczającej kontroli sądowej dokumentów i nieuwzględnienia wniesionego przez skarżącego żądania sprawdzenia całości dokumentacji na posiedzeniu niejawnym; przeinaczenia okoliczności faktycznych, niewystarczającej kontroli sądowej i naruszenia zasad rozkładu ciężaru dowodu oraz prawa do rzetelnego procesu w odniesieniu do kwestii kompletności dokumentacji i ilości wniosków potwierdzających w przedmiocie dostępu do dokumentów, które zostały złożone na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001; przewlekłości postępowania oraz nieprawidłowego rozpatrzenia podniesionego w tym zakresie żądania zasądzenia odszkodowania;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 164/10

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 15 stycznia 2013 r. w sprawie T-625/11 BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 15 marca 2013 r. przez BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH

(Sprawa C-126/13 P)

2013/C 164/17

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnosząca odwołanie: BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH (przedstawiciel: adwokat S. Biagosch)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie T-625/11 w zakresie, w jakim Sąd orzekł, że Pierwsza Izba Odwoławcza Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) nie naruszyła art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), wydając decyzję z dnia 22 września 2011 r. (sprawa R 340/2009-1);

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 22 września 2011 r. (sprawa R 340/2009-1) w zakresie częściowego odrzucenia zgłoszenia znaku towarowego ecoDoor na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009;

— posiłkowo przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania w obu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsze odwołanie zostało wniesione od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie T-625/11, na mocy którego Sąd oddalił skargę BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 22 września 2011 r. (sprawa R 340/2011-1), którą odrzucono częściowo zgłoszenie znaku towarowego ecoDoor na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009.

Wnosząca odwołanie opiera je na następujących zarzutach:

Powołuje się ona na naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ znak towarowy ecoDoor — który w ogóle nie stanowi opisu towarów objętych odrzuceniem zgłoszenia przez OHIM, a co najwyżej opisuje część tych towarów — może zostać uznany za opisowy dla rozpatrywanych towarów wyłącznie wówczas, gdy ta konkretna część jest na tyle istotna dla danego towaru, że odbiorcy postrzegają daną część na równi z samym towarem. Ma to miejsce jedynie wtedy, gdy dana część całkowicie wypełnia w odczuciu odbiorców podstawową funkcję danego towaru. Nie odnosi się to jednak do drzwi jako części towarów objętych zgłoszeniem, a zatem nie występuje tu podstawa odmowy rejestracji określona w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.

(1) Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (wersja ujednolicona) (Dz.U. L 78, s. 1).
2)

Czy, w braku zobowiązania do sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych, w kwestii tego, czy przedsiębiorstwo jest powiązane z innym przedsiębiorstwem poprzez osobę albo wspólnie działającą grupę osób fizycznych, należy uwzględnić ogólne okoliczności gospodarcze poza wymienionymi w art. 3 ust. 3 akapit pierwszy załącznika do zalecenia w sprawie MŚP „powiązaniami”, w odniesieniu do takich aspektów jak relacje własnościowe — w niniejszej sprawie w szczególności przynależność udziałowca do rodziny, struktura udziałów i integracja gospodarcza — w szczególności także tożsamość osób zarządzających — zainteresowanych przedsiębiorstw?
—

stwierdzenie, że Republika Finlandii naruszyła swoje zobowiązania z art. 49 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE (1) w ten sposób, że dla fińskiego obszaru kontynentalnego nie przyjęła wszystkich przepisów ustawowych i wykonawczych koniecznych do transpozycji art. 2 pkt 1, 2, 5, 7, 8, 9, 11, 13, 14, 17, 18, 19, 21, 22, 24, 28-35, art. 3 ust. 5 lit. a) i ust. 9 lit. c), art. 9 ust. 1, 2, 3, 7, 9, 10 i 12, art. 10 i 11, art. 12 lit. d) i h), art. 13 i 14, art. 16 ust. 1 zdania drugie i trzecie, ust. 2 i 3, art. 17-23, art. 25 ust. 1, art. 26 ust. 2 lit. c) zdania trzecie i czwarte, lit. d) zdania drugie i czwarte oraz ust. 3, art. 29, art. 35 ust. 4 i 5, art. 36 lit. a)-e), g) i h), art. 37 ust. 1 lit. b)-u), ust. 3, ust. 4 lit. b) i d), ust. 5 i 9, art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 1, 4 i 8, art. 40 ust. 1, 2, 3, 6 i 7 oraz załącznik I ust. 1 lit. a) tiret szóste i ósme, lit. d), f) i j) tej dyrektywy, a w każdym razie nie zawiadomiła o tym Komisji,
1)

W przypadku wytoczenia powództwa przez syndyka masy upadłości, działającego w interesie ogółu wierzycieli przedsiębiorstwa i zmierzającego do przywrócenia wypłacalności przedsiębiorstwa i powiększenia wartości aktywów przedsiębiorstwa w upadłości tak, by roszczenia wierzycieli zostały zaspokojone w możliwie największej liczbie — podczas gdy, co należy odnotować, do tego samego rezultatu zmierzają przykładowo powództwa syndyka masy upadłości o uznanie czynności za bezskuteczną (skarga pauliańska), które zostały uznane za ściśle związane z postępowaniem upadłościowym — i zważywszy na fakt, że w niniejszej sprawie żądanie zapłaty należności za wykonany międzynarodowy przewóz towarów jest oparte na konwencji CMR i litewskim kodeksie cywilnym (ogólnych przepisach prawa cywilnego), czy powództwo takie należy uznać za ściśle związane (związkiem bezpośrednim) z postępowaniem upadłościowym skarżącej, czy właściwość do jego rozpoznania należy określać na zasadach rozporządzenia nr 1346/2000 (1) i czy mieści się ono w zakresie wyjątku od zastosowania rozporządzenia nr 44/2001 (2)?
—

stwierdzenie, że nie przyjmując w odniesieniu do kierowców pracujących na własny rachunek wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 ust. 1, art. 3 — 7 oraz art. 11 tej dyrektywy;
1)

Czy art. 10 lub inny przepis dyrektywy 2001/83/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi należy interpretować w ten sposób, że producentowi referencyjnego produktu leczniczego przysługuje prawo podmiotowe do zaskarżenia decyzji właściwego organu o rejestracji generycznego produktu leczniczego innego producenta, przy której to rejestracji wykorzystano — jako referencyjny produkt leczniczy –zarejestrowany produkt leczniczy producenta referencyjnego produktu leczniczego ? Innymi słowy, czy z wymienionej dyrektywy wynika prawo producenta referencyjnego produktu leczniczego do ochrony sądowej mającej na celu ustalenie, czy producent generycznego produktu leczniczego w sposób zgodny z prawem i uzasadniony powołał się na produkt leczniczy zarejestrowany przez producenta referencyjnego produktu leczniczego, w oparciu o art. 10 dyrektywy?