146.

Sąd miał więc naruszyć w swoim wyroku prawo w sposób rażący, orzekając w pkt 306 i 307 zaskarżonego wyroku, że skoro rozumowanie leżące u podstaw środków wyrównawczych miało na celu zapobieżenie nadmiernym zakłóceniom konkurencji, to środki te mogą zobowiązywać zarówno beneficjenta pomocy, jak i jego akcjonariusza do zastosowania rozwiązania nieoptymalnego z punktu widzenia samej tylko rentowności finansowej, do którego inwestor prywatny w tak zwanej „normalnej” sytuacji rynkowej nie byłby skłonny. Skoro bowiem przyjmując decyzję Sernam 2 Komisja oczekiwała, że SNCF osiągnie określony rezultat, to spółka ta, jako akcjonariuszka Sernam, zachowała się w sposób racjonalny ekonomicznie w celu osiągnięcia tego celu, jak zrobiłby to każdy prywatny akcjonariusz. W tym względzie SNCF przypomina, że orzecznictwo Trybunału ( 148 ) uwzględnia okoliczność, iż prywatni inwestorzy podlegają prawnym obowiązkom lub ograniczeniom i podejmują działania najbardziej racjonalne ekonomicznie. Cel wdrożenia środków wyrównawczych nie jest związany z obowiązkiem ciążącym na władzy publicznej, ale ma zastosowanie do każdego beneficjenta, prywatnego lub publicznego, pomocy państwa na restrukturyzację. W niniejszej sprawie zachowanie SNCF należy więc porównywać z zachowaniem akcjonariusza prywatnego w tych samych okolicznościach, a więc akcjonariusza zobowiązanego do przeniesienia całości aktywów spółki zależnej, która skorzystała z pomocy na restrukturyzację, a Komisja nie może w konsekwencji uchylić się od obowiązku zbadania racjonalności ekonomicznej spornych środków ( 149 ). Ten wymóg racjonalności ekonomicznej powinien również obowiązywać w odniesieniu do przedsiębiorstwa publicznego. Oczywiste jest, biorąc pod uwagę okoliczność, że sądowe postępowanie likwidacyjne okazałoby się bardziej kosztowne niż wdrożenie tego środka wyrównawczego, iż prywatny akcjonariusz mógł postąpić tak jak postąpiła SNCF. Co za tym idzie, spółka ta utrzymuje, że Sąd naruszył art. 107 ust. 1 TFUE, orzekając w pkt 309 zaskarżonego wyroku, że „wyrównawcza logika sprzedaży całości aktywów Sernam […] była odmienna od logiki przedsiębiorcy prywatnego zmierzającego do osiągnięcia maksymalnych zysków lub, jak w niniejszym przypadku, do zminimalizowania swoich strat”. Sąd powinien był stwierdzić, że Komisja miała obowiązek ocenić racjonalność ekonomiczną wszystkich środków podjętych przez SNCF w momencie przeniesienia całości aktywów Sernam. Nie mógł on więc orzec, że wpisanie wierzytelności po stronie pasywów masy likwidacyjnej Sernam przez SNCF przyznawało korzyść Sernam Xpress, a następnie Financière Sernam, bez zastosowanie kryterium inwestora prywatnego ( 150 ). Podobnie Sąd nie mógł odrzucić stosowania zasady inwestora prywatnego do gwarancji pasywów przyznanej przenoszącemu przy sprzedaży całości aktywów Sernam bez ustalenia, czy takie gwarancje zostałyby zaakceptowane w przypadku prywatnego sprzedawcy w gospodarce rynkowej ( 151 ). Ponadto Sąd nie mógł także odrzucić stosowania tej zasady do spornych środków z tego tylko powodu, że wynikały one bezpośrednio z naruszenia art. 3 ust. 2 decyzji Sernam 2 i nie miały w konsekwencji żadnego związku ze stosowaniem kryterium inwestora prywatnego ( 152 ) z tego względu, iż takie stwierdzenie opierałoby się na błędnym założeniu, że przeniesienie całości aktywów pozwoliłoby na przyznanie nowej pomocy państwa na rzecz Sernam Xpress i Financière Sernam.