208

W ramach części pierwszej zarzutu czwartego AAL podnosi, że Komisja dopuściła się w zaskarżonej decyzji naruszenia zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa, w szczególności wówczas, gdy nakazała odzyskanie spornej pomocy z przedstawionych w motywach 98 i 99 pierwszej decyzji dotyczącej tlenku glinu względów związanych, po pierwsze, z tym, że decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego położyła kres uzasadnionym oczekiwaniom co do zgodności spornej pomocy z prawem, i po drugie, z tym, że zasada pewności prawa przestała mieć zastosowanie w momencie wyjaśnienia przez tę instytucję niejednoznacznej wcześniej sytuacji. Jej zdaniem w niniejszym przypadku zachodzą nadzwyczajne okoliczności umożliwiające, zgodnie z orzecznictwem, powołanie się na uzasadnione oczekiwania co do tego, że sporna pomoc została legalnie przyznana w zastosowaniu decyzji 2001/224 i nie została odzyskana, a także co do tego, że na mocy tej decyzji sporne zwolnienie mogło być stosowane zgodnie z prawem do dnia 31 grudnia 2006 r., i to nawet po opublikowaniu decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego. Publikacja ta nie wyjaśniła jednak niejednoznacznej sytuacji dotyczącej zgodności spornego zwolnienia z prawem. W tym względzie, po pierwsze, spółka AAL powołuje się na dokonane w 1983 r. zgłoszenie spornego zwolnienia Komisji i przedłużający się przez 17 lat brak działania czy też milczenie po stronie tej instytucji. Po drugie, powołuje się ona na przyjęte jednomyślnie na wniosek Komisji decyzje zezwalające Rady, które pozwalały uznać sporną pomoc za zgodną z prawem ze względu na to, że opierały się one na postulacie, zgodnie z którym sporne zwolnienie nie pociąga za sobą zakłóceń konkurencji, i na podstawie których to decyzji Irlandia mogła stosować to sporne zwolnienie aż do 2006 r. Po trzecie, powołuje się ona na przedstawiony w listopadzie 1999 r. wniosek dotyczący decyzji zezwalającej Rady, na podstawie którego można było wyciągnąć wniosek, że ostatecznym zamiarem Komisji jest zniesienie zezwolenia na stosowanie spornego zwolnienia, a nie – odzyskanie pomocy przyznanej w jego zastosowaniu w odniesieniu do całego tego okresu, w którym zwolnienie to zostało dozwolone przez Radę. Po czwarte, powołuje się ona na oczekiwania związane z okolicznością, że Irlandia uczyniła zadość zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy reguł rządzących pomocą państwa. Po piąte, powołuje się ona na publikację decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, w której Komisja dała jedynie wyraz żywionych przez nią wątpliwości co do zgodności spornej pomocy ze wspólnym rynkiem i która to decyzja nie mogła podważyć uzasadnionych oczekiwań, jakie miała ona na gruncie decyzji 2001/224, co do faktu, że pomoc przyznana aż do 2006 r. nie podlega odzyskaniu. Po szóste, powołuje się ona na oczekiwania, jakie żywiła co do tego, że formalne postępowanie wyjaśniające nie doprowadzi do wydania negatywnej decyzji w dziedzinie pomocy państwa. Po siódme, powołuje się ona na opóźnienie, z jakim Komisja wydała zaskarżoną decyzję, która, wbrew zasadom dobrej administracji i pewności prawa, została przyjęta po upływie ponad 43 miesięcy od otrzymania przez Komisję w kwietniu 2002 r. jej odpowiedzi na skierowane przez tę instytucję uzupełniające żądanie udzielenia informacji, co z kolei wzmocniło jej uzasadnione oczekiwania co do tego, że sporna pomoc nie podlega odzyskaniu. Po ósme, powołuje się ona na sposób, w jaki zachowała się Komisja przy wydawaniu przez Radę dyrektywy 2003/96; w szczególności powołuje się ona na wydany przez Komisję komunikat prasowy z dnia 27 października 2003 r., w którym wyraziła ona zadowolenie z przyjęcia tej dyrektywy, co z kolei wzmocniło uzasadnione oczekiwania żywione przez AAL co do zgodności spornej pomocy z regułami rządzącymi pomocą państwa. Po dziewiąte, wskazuje ona na fakt, że Komisja nie skierowała do Irlandii nakazu zawieszenia wypłaty rzekomo bezprawnie przyznanej pomocy aż do momentu wydania przez nią na podstawie art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 rozstrzygnięcia w przedmiocie jej zgodności ze wspólnym rynkiem. Po dziesiąte, twierdzi ona, że znaczne długofalowe inwestycje poczynione przez nią w dobrej wierze jesienią 2003 r. i związane z jednej strony z budową elektrociepłowni, której koszt wyniósł około 100 mln EUR, a z drugiej strony z dokonanym wydatkiem wysokości 70 mln EUR poniesionym na inwestycję mającą na celu zwiększenie jej zdolności produkcyjnych były efektem żywionych przez nią uzasadnionych oczekiwań co do tego, że sporne zwolnienie będzie stosowane aż do dnia 31 grudnia 2006 r., czy też co najmniej co do tego, że pomoc przyznana przed tą datą nie będzie podlegać odzyskaniu.