ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
– z punktu widzenia celu prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości nie stoi on jako taki na przeszkodzie temu, by wizytujący prawnik świadczący usługę polegającą na reprezentowaniu swojego klienta podlegał obowiązkowi współpracy z prawnikiem uprawnionym do występowania przed sądem rozpatrującym sprawę, który w razie potrzeby będzie odpowiadać przed tą instytucją, w ramach systemu nakładającego na prawników obowiązki z zakresu etyki zawodowej oraz obowiązki proceduralne sprowadzające się do wymogu przedstawienia sądowi rozpatrującemu sprawę wszystkich materiałów prawnych, legislacyjnych lub orzeczniczych mogących mieć wpływ na prawidłowy przebieg postępowania, z którego to obowiązku zwolniona jest jednostka, która zdecydowała się samodzielnie bronić swoich interesów; – z punktu widzenia celu prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości obowiązek współpracy świadczącego usługę prawnika wizytującego z prawnikiem uprawnionym do występowania przed sądem rozpatrującym sprawę w ramach systemu, w którym prawnicy ci mają możliwość zdefiniowania ról każdego z nich, przy czym rola drugiego z nich polega zwykle na wspieraniu świadczącego usługę prawnika wizytującego w celu umożliwienia mu zapewnienia dobrej reprezentacji klienta i właściwego wykonania obowiązków ciążących na nim wobec rzeczonego sądu, nie jest nieproporcjonalny; – ogólny obowiązek współpracy z prawnikiem uprawnionym do występowania przed sądem rozpoznającym sprawę, niepozwalający na wzięcie pod uwagę doświadczenia posiadanego przez świadczącego usługę prawnika wizytującego, wykraczałby poza to, co konieczne do realizacji celu prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości.
57

W tym względzie należy przypomnieć, po pierwsze, że – jak ustalono w pkt 38 niniejszego wyroku – art. 7 i 15 dyrektywy 2000/43 mają na celu zagwarantowanie efektywnej i skutecznej ochrony sądowej wynikającego z tej dyrektywy prawa do równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne. Z powyższego wynika, że artykuły te jedynie konkretyzują prawo do skutecznego środka prawnego zagwarantowane w art. 47 karty, które samo w sobie jest wystarczające i nie musi być doprecyzowane przez przepisy prawa Unii lub prawa krajowego, aby przyznać jednostkom prawo, na które mogą się one bezpośrednio powoływać (wyrok z dnia 17 kwietnia 2018 r., Egenberger, C‑414/16, EU:C:2018:257, pkt 76–78).
43

W niniejszym przypadku z postanowienia odsyłającego wynika, że spór w postępowaniu głównym dotyczy złożonego przez organizację pozarządową, Friends of the Irish Environment, wniosku o udzielenie dostępu do informacji o środowisku znajdujących się w aktach sądowych dotyczących zakończonego postępowania, które to akta w dniu złożenia tego wniosku znajdowały się w posiadaniu służby sądowej. Zgodnie z uwagami przedstawionymi Trybunałowi organ ten jest odpowiedzialny za przechowywanie i archiwizację akt sądowych oraz administrowanie nimi w imieniu i pod kontrolą danego sądu. Do sądu odsyłającego należy zatem ustalenie, z uwzględnieniem wyjaśnień przedstawionych w pkt 30–40 niniejszego wyroku, czy wspomniany podmiot należy uznać za „organ władzy publicznej” w rozumieniu art. 2 pkt 2 akapit pierwszy dyrektywy 2003/4, w którym to przypadku dostęp do informacji o środowisku zawartych w znajdujących się w jego posiadaniu aktach sprawy jest objęty zakresem stosowania tej dyrektywy, czy też, ze względu na to, iż pozostaje on w ścisłym związku z sądami irlandzkimi, pod których kontrolą się on znajduje, należy uznać, że stanowi on, tak jak te sądy, organ sądowy, a zatem nie wchodziłby w zakres zastosowania tej dyrektywy.
39

W drugiej kolejności, co się tyczy art. 17 decyzji ramowej 2008/909, po pierwsze, z jego ust. 1 wynika, że wykonanie kary na podstawie tej decyzji ramowej podlega prawu państwa wykonującego, gdy osoba skazana została przekazana właściwym organom tego państwa i jedynie te organy są co do zasady właściwe do decydowania o procedurze wykonania i określania odnoszących się do niej środków, w tym podstaw przedterminowego lub warunkowego zwolnienia. Jak zauważył rzecznik generalny w pkt 111 opinii, przepis ten obejmuje środki mające zagwarantować faktyczne wykonanie kary pozbawienia wolności i zapewnić resocjalizację skazanej osoby. Tymczasem nie można przyjąć, że wyrok łączny, taki jak będący przedmiotem sprawy w postępowaniu głównym – który, jak wynika z pkt 27 niniejszego wyroku, należy odróżnić od środków służących wykonaniu kary pozbawienia wolności – jest objęty art. 17 ust. 1 decyzji ramowej 2008/909.
93

Co się tyczy ponadto sytuacji przywołanej przez sąd odsyłający, w której usługodawca świadczył usługi bez poboru VAT, do którego zapłaty był zobowiązany, i w której nie był on w stanie odzyskać od podmiotów, które zapłaciły za te usługi, wymaganego później przez organ podatkowy VAT, należy uznać, że w przypadku jej zaistnienia, to wynagrodzenie otrzymane z tego tytułu przez usługodawcę zawiera już należny podatek VAT, w związku z czym pobór VAT jest zgodny z podstawową zasadą, zgodnie z którą system VAT zmierza do obciążenia podatkiem jedynie końcowego konsumenta (zob. podobnie wyrok z dnia 7 listopada 2013 r., Tulică i Plavoşin, C‑249/12 i C‑250/12, EU:C:2013:722, pkt 34, 42, 43).
28

TKF wniósł apelację do sądu odsyłającego, który powziął wątpliwości co do możliwości zastosowania rozporządzenia nr 4/2009 do orzeczeń w przedmiocie zobowiązań alimentacyjnych, które zostały wydane w Polsce przed przystąpieniem tego państwa członkowskiego do Unii, a także co do właściwości Magistrates’ Court for the Petty Sessions District of Belfast and Newtownabbey (sądu pierwszej instancji dla okręgu Belfastu i Newtownabbey) w zakresie rejestracji wspomnianych orzeczeń na podstawie art. 75 tego rozporządzenia.
3)

Artykuł 8 ust. 1 decyzji nr 626/2008 w związku z art. 7 ust. 1 tej decyzji należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy okaże się, iż operator wybrany zgodnie z tytułem II wspomnianej decyzji oraz upoważniony do korzystania z widma radiowego na podstawie jej art. 7 nie dostarczał usług satelitarnej komunikacji ruchomej za pomocą systemu satelitarnej komunikacji ruchomej w dniu określonym jako docelowy w art. 4 ust. 1 lit. c) ppkt (ii) decyzji nr 626/2008, właściwe organy państw członkowskich nie są uprawnione do odmówienia wydania temu operatorowi zezwoleń koniecznych do zapewnienia uzupełniających elementów naziemnych systemów satelitarnej komunikacji ruchomej na tej podstawie, że wspomniany operator nie dochował zobowiązania podjętego we wniosku.
89

W niniejszym przypadku Sąd nie stwierdził jednak, że spółka ST otrzymywała instrukcje od wnoszącej odwołanie i co do zasady stosowała się do nich. Zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd ograniczył się do stwierdzenia, w pkt 470 zaskarżonego wyroku, że istnienie pewnej autonomii spółki zależnej nie wyklucza przynależności tej spółki zależnej do tej samej jednostki gospodarczej co jej spółka dominująca, i w pkt 471 owego wyroku, że ogólna strategia spółki ST na rynku telekomunikacyjnym została określona przez wnoszącą odwołanie. Jeśli chodzi o to drugie stwierdzenie, wnosząca odwołanie wyjaśnia, że nie znajduje ono poparcia w pkt 237–464 zaskarżonego wyroku, na które to punkty Sąd powołał się w pkt 471 rzeczonego wyroku. Jej zdaniem Sąd poprzestał we wspomnianych punktach na stwierdzeniu szeregu przesłanek świadczących o wywieraniu przez nią decydującego wpływu na spółkę ST, nie stwierdzając jednak istnienia żadnych konkretnych instrukcji wydanych przez nią spółce ST.
68

Mając to na uwadze, przyjmując rozporządzenie nr 1023/2013, prawodawca postanowił powiązać prawo do czasu podróży i zwrotu kosztów corocznej podróży z szeroko rozumianym „statusem ekspatrianta”, to znaczy przyznać to prawo wyłącznie urzędnikom i pracownikom spełniającym określone w art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego warunki uzyskania dodatku zagranicznego lub dodatku z tytułu zamieszkiwania za granicą, w celu lepszego ukierunkowania tych środków i ograniczenia ich do osób, które najbardziej potrzebują tego dodatku w związku z posiadaniem statusu ekspatrianta lub osoby zatrudnionej za granicą.
70

W czasie postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie pisma w sprawie przedstawienia zarzutów Komisja zwróciła się do wnoszącej odwołanie o przedstawienie danych niezbędnych do obliczenia kosztów dotyczących dodatkowych nakładów potrzebnych do przekształcenia jej usług hurtowych w usługi detaliczne. W odpowiedzi wnosząca odwołanie przekazała Komisji tabele zawierające obliczenia kosztów dotyczące lat 2003–2010 i oparte na danych UCN. Koszty zawarte w tych tabelach zostały zatem obliczone na podstawie całkowicie rozdzielonych kosztów historycznych i różniły się od LRAIC. Komisja zwróciła się w związku z tym do wnoszącej odwołanie o dostarczenie danych dotyczących rentowności dla usług szerokopasmowych, skorygowanych poprzez zastosowanie metodologii opartej na LRAIC. Ponieważ wnosząca odwołanie odpowiedziała, że nie obliczała danych dotyczących rentowności w odniesieniu do usług szerokopasmowych zgodnie z metodologią LRAIC, Komisja wykorzystała na etapie pisma w sprawie przedstawienia zarzutów posiadane przez siebie dane UCN, aby ocenić zaniżanie marży dokonywane przez wnoszącą odwołanie. Komisja uznała bowiem, że w braku danych dotyczących LRAIC dane UCN stanowią najlepsze dostępne źródło dla dokonania tej oceny. Na podstawie tych danych Komisja stwierdziła w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, że konkurent równie efektywny jak wnosząca odwołanie i mający dostęp do należącej do niej pętli lokalnej osiągnąłby znaczne ujemne marże, gdyby próbował zdublować portfel detaliczny wnoszącej odwołanie w latach 2005–2010. W swojej odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów wnosząca odwołanie przedstawiła nowe dane w celu oszacowania kosztów w okresie od roku 2005 do roku 2010. Dane te opierały się na danych z 2011 r. Wnosząca odwołanie w szczególności stwierdziła w tej odpowiedzi, że przy obliczaniu LRAIC należało z jednej strony dokonać ponownej wyceny jej aktywów, a z drugiej strony uwzględnić nieefektywność jej sieci dla celów oferowania usług szerokopasmowych poprzez dokonanie dostosowań nazwanych „optymalizacyjnymi”, a mianowicie, po pierwsze, zastąpienie istniejących aktywów przez ich nowoczesne odpowiedniki, bardziej efektywne i mniej kosztowne, po drugie, utrzymanie w miarę możliwości spójności technologicznej, a po trzecie, obniżenie wartości aktywów w oparciu o aktualną przepustowość w przeciwieństwie do przepustowości zainstalowanej (zwane dalej łącznie „dostosowaniami optymalizacyjnymi”). W spornej decyzji Komisja zaakceptowała włączenie w szczególności ponownej wyceny aktywów wnoszącej odwołanie do swojej analizy zaniżania marży, ale odrzuciła dostosowania optymalizacyjne. W tym właśnie zakresie Komisja doszła do odmiennych wniosków w spornej decyzji i w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów w odniesieniu do znaczenia zaniżania marży przez wnoszącą odwołanie.
21

Jest tak w szczególności w sytuacji, gdy należy uznać, że co najmniej jeden element stanowi świadczenie główne, natomiast inne elementy stanowią jedno lub więcej świadczeń pomocniczych dzielących los podatkowy świadczenia głównego. W szczególności świadczenie należy uznać za świadczenie pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, gdy dla klientów stanowi ono nie cel sam w sobie, lecz środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z głównej usługi usługodawcy (wyrok z dnia 2 grudnia 2010 r., Everything Everywhere, C‑276/09, EU:C:2010:730, pkt 24, 25 i przytoczone tam orzecznictwo).
4

Motywy trzeci, siódmy i jedenasty rozporządzenia nr 3821/85 miały następujące brzmienie: „stosowanie urządzeń rejestrujących mogących wskazywać okresy aktywności określone w rozporządzeniu (EWG) nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego [(Dz.U. 1985, L 370, p. 1)] ma na celu zapewnienie skutecznej kontroli stosowania tego prawodawstwa; […] automatyczny zapis innych parametrów jazdy, takich jak prędkość i długość przebytej drogi, przyczyni się do znacznej poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz zachęci do rozważnego prowadzenia pojazdów; właściwe wydaje się takie wyposażenie urządzeń, aby umożliwić zapis także tych parametrów; […] do osiągnięcia wyżej wymienionych celów sprawowania kontroli nad okresami pracy i odpoczynku konieczne jest, by pracodawcy i kierowcy byli odpowiedzialni za prawidłowe funkcjonowanie urządzeń rejestrujących oraz by z należytą dbałością wykonywali czynności wynikające z przepisów”.
66

Ze względu na powyższe rozważania odpowiedź na przedstawione przez sąd odsyłający pytanie powinna brzmieć następująco: art. 3 ust. 2 i art. 32 dyrektywy 2001/24 rozpatrywane w świetle zasady pewności prawa i art. 47 akapit pierwszy karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uznaniu – bez dodatkowych warunków, w sądowym postępowaniu co istoty sprawy toczącym się w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie pochodzenia i dotyczącym zobowiązania, którego instytucję kredytową pozbawiono na mocy podjętego w tym drugim państwie środka służącego reorganizacji – skutków drugiego środka służącego reorganizacji, mającego na celu przeniesienie zwrotne tego zobowiązania na instytucję kredytową z mocą wsteczną od dnia przypadającego przed wszczęciem omawianego postępowania, jeżeli skutkiem tego uznania jest pozbawienie z mocą wsteczną instytucji kredytowej, na którą przeniesiono zobowiązanie na mocy pierwszego środka, legitymacji biernej w toczącym się postępowaniu, co podważa orzeczenia sądowe wydane już na korzyść strony powodowej w ramach tego postępowania.
Artykuł 2 lit. h) i art. 34 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003, a także art. 4 ust. 1 lit. e) i art. 32 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 należy interpretować w ten sposób, że obszary sklasyfikowane w prawie krajowym jako przeznaczone do działalności w zakresie akwakultury, ale które są lub były faktycznie wykorzystywane do celów rolniczych, są użytkami rolnymi.
Zgodnie z § 32 ustawy o podatku dochodowym dochody kapitałowe obejmują dochody z majątku, zyski z przekazania majątku oraz inne podobne dochody, co do których można przyjąć, że zostały uzyskane z majątku. Wśród przykładowych dochodów kapitałowych wyraźnie wymienionych przez ustawodawcę fińskiego w owym § 32 znajdują się zarówno udziały w zyskach wypłacane przez UCITS, jak i dywidendy wypłacane przez spółki akcyjne. Zgodnie z informacjami zawartymi we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dochody kapitałowe są co do zasady opodatkowane w wysokości 30% w odniesieniu do części tych dochodów, która nie przekracza 30000 EUR, oraz w wysokości 34% w odniesieniu do części tych dochodów, która przekracza tę kwotę.
58

W czwartej kolejności należy jednak stwierdzić, że o ile rejestracja pojazdu potwierdza co do zasady jego zdolność do jazdy i tym samym do wykorzystania go jako środka transportu, o tyle nie można wykluczyć, że zarejestrowany pojazd będzie w sposób obiektywny ostatecznie niezdolny do ruchu ze względu na jego zły stan techniczny. Tymczasem w takiej sytuacji, aby poszanowane zostały względy przedstawione w pkt 48–52 niniejszego wyroku, stwierdzenie owej definitywnej niezdolności do jazdy, a w konsekwencji stwierdzenie utraty statusu „pojazdu” w rozumieniu art. 1 pkt 1 dyrektywy 2009/103, powinny zostać dokonane w sposób obiektywny. W świetle orzecznictwa przypomnianego w pkt 46 niniejszego wyroku, aby pojazd taki został wyłączony z zakresu obowiązku ubezpieczenia przewidzianego w art. 3 akapit pierwszy dyrektywy 2009/103, konieczne jest, by został on formalnie wycofany z ruchu zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami krajowymi.
62

Ponadto należy zauważyć, że zasada sumowania odnosi się do sposobów obliczania zdolności wytwórczej działalności wykonywanej w ramach instalacji i w świetle przesłanek przypomnianych w pkt 49 niniejszego wyroku jej celem nie jest identyfikacja operatora tej instalacji. W niniejszym przypadku, wbrew temu, co wydają się sugerować pozwane w postępowaniu głównym, taka zasada nie może zatem prowadzić ani do określenia spółki Granarolo mianem operatora kogeneratora, o którym mowa w postępowaniu głównym, skoro nie można już uznać, iż spółka ta posiada kontrolę nad funkcjonowaniem tego urządzenia, a zatem nie jest ona już w stanie zapewnić monitorowania emisji gazów cieplarnianych generowanych przez działalność wspomnianego urządzenia, ani do pozbawienia spółki Granarolo prawa do domagania się uaktualnienia jej zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych.
25

W odniesieniu do pozostałych interwencji Wiener Wohnen Komisja podnosi, że w dokumentach zatytułowanych „Opis budynku i jego wyposażenia” z dnia 16 maja 2012 r. oraz „Uzupełnienie opisu budynku i jego wyposażenia” z dnia 22 maja 2012 r., obydwóch załączonych do rozpatrywanej umowy najmu, znajdują się liczne przykłady wskazujące na to, że uzgodnione przez strony tej umowy specyfikacje znacznie wykraczają poza to, co jest zazwyczaj uzgadniane z najemcą i że Wiener Wohnen wybrała w znacznym stopniu rozwiązania techniczne przyjęte w ramach ostatecznego projektu budynku Gate 2. Mimo iż wiele z tych specyfikacji odsyła do norm „ÖNORM”, to stanowią one jedynie zalecenia, które są wiążące tylko wtedy, gdy umowa tak przewiduje. Zazwyczaj najemca jest zainteresowany w prawidłowym funkcjonowaniu kanalizacji, lecz nie interesuje go wybór rodzaju instalacji, ani to, czy „w przypadku instalacji zamkniętych rury odpływowe są wykonane z PE, czy z ABS”.
14

Sąd ten wyjaśnia również, że interpretacja klasyfikacji PKWiU odbywa się poprzez odniesienie się do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (Dz.U. z 2007 r., nr 251, poz. 1885), a w szczególności do jej działu ex 56 i zawartych w nim podklas. Dział ten obejmuje działalność usługową związaną z zapewnianiem pełnego wyżywienia przeznaczonego do bezpośredniej konsumpcji w restauracjach, włączając restauracje samoobsługowe i oferujące posiłki „na wynos”, z miejscami lub bez miejsc do siedzenia. Nie jest tu istotny rodzaj obiektu serwującego posiłki, ale fakt, że są one przeznaczone do bezpośredniej konsumpcji. Podklasa 56.10.A, zatytułowana „Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne”, obejmuje przygotowywanie i podawanie posiłków gościom siedzącym przy stołach lub gościom dokonującym własnego wyboru potraw z wystawionego menu, bez względu na to, czy spożywają oni przygotowywane posiłki na miejscu, biorą je na wynos, czy są one im dostarczane. Podklasa ta obejmuje działalność: restauracji, kawiarni, restauracji typu fast food, barów mlecznych, barów szybkiej obsługi, lodziarni, pizzerii, miejsc z żywnością na wynos, restauracyjną lub barową prowadzoną w środkach transportu wykonywaną przez oddzielne jednostki.
68

W pytaniach piątym i szóstym, które należy zbadać łącznie, sąd odsyłający zwraca się do Trybunału co do istoty o wskazania co do sposobu dokonywania zgodnej z prawem Unii wykładni krajowego uregulowania uznanego za niezgodne z wymogami art. 10 ust. 2 lit. h) i i) dyrektywy 2008/48, w wykładni nadanej mu przez wyrok z dnia 9 listopada 2016 r., Home Credit Slovakia (C‑42/15, EU:C:2016:842), w sytuacji gdy sporna umowa o kredyt została zawarta przed ogłoszeniem tego wyroku i przed zmianą wspomnianego uregulowania krajowego dokonaną w celu zapewnienia zgodności z wykładnią dokonaną w owym wyroku.
2)

Artykuł 5 ust. 1 lit. c), art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że przekierowany lot, w wypadku którego lądowanie ma miejsce w porcie lotniczym innym niż pierwotnie przewidziany port lotniczy, lecz obsługującym to samo miasto, tę samą aglomerację lub ten sam region, nie może skutkować przyznaniem pasażerowi prawa do odszkodowania z tytułu odwołania lotu. Jednakże pasażer lotu przekierowanego do zastępczego portu lotniczego obsługującego to samo miasto, tę samą aglomerację lub ten sam region co pierwotnie przewidziany port lotniczy ma co do zasady prawo do odszkodowania na podstawie tego rozporządzenia, jeżeli dotarł do swego miejsca docelowego co najmniej trzy godziny po pierwotnie przewidzianej przez obsługującego lot przewoźnika lotniczego godzinie przylotu.
71

Ponadto, choć rzeczywiście premier może podjąć decyzję o rekomendowaniu prezydentowi republiki kandydata, który nie został zaproponowany przez komisję ds. powoływania sędziów utworzoną na podstawie art. 96A konstytucji, to jednak w takiej sytuacji jest on zobowiązany, zgodnie z art. 96 ust. 4 i art. 100 ust. 6 konstytucji, do podania powodów podjęcia tej decyzji do wiadomości izby reprezentantów oraz, z wyjątkiem mianowania pierwszego sędziego, do wiadomości publicznej w drodze oświadczenia opublikowanego w Gazzetta tal-Gvern ta’ Malta. O ile zaś premier korzysta z tego uprawnienia jedynie w wyjątkowych przypadkach, a przy tym ściśle i skutecznie przestrzega obowiązku uzasadnienia, uprawnienia te nie powodują powstania uzasadnionych wątpliwości co do niezależności wybranych kandydatów.
8

Artykuł 27 rozporządzenia Dublin III ma następujące brzmienie: „1. Wnioskodawca […] ma prawo wniesienia do sądu skutecznego środka zaskarżenia w formie odwołania lub wniosku o ponowne rozpoznanie, z powodów faktycznych lub prawnych, decyzji o przekazaniu. 2. Państwa członkowskie zapewniają zainteresowanej osobie rozsądny termin na skorzystanie z prawa do wniesienia skutecznego środka zaskarżenia na mocy ust. 1. 3. Na użytek odwołań lub wniosków o ponowne rozpoznanie dotyczących decyzji o przekazaniu państwa członkowskie określają w swoim prawie krajowym, że: a) odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie daje zainteresowanej osobie prawo do pozostania w zainteresowanym państwie członkowskim do czasu rozstrzygnięcia odwołania lub wniosku o ponowne rozpoznanie; lub b) następuje automatyczne zawieszenie przekazania, a zawieszenie to wygasa po upływie pewnego rozsądnego okresu, w którym sąd – po dokonaniu dokładnej i wnikliwej analizy wniosku – podejmuje decyzję, czy odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie powoduje zawieszenie przekazania; lub c) zainteresowanej osobie daje się możliwość złożenia do sądu w rozsądnym terminie wniosku o zawieszenie wykonania decyzji o przekazaniu do czasu rozstrzygnięcia odwołania lub wniosku o ponowne rozpoznanie. Państwa członkowskie zapewniają skuteczny środek zaskarżenia, zawieszając przekazanie do czasu podjęcia decyzji w sprawie pierwszego wniosku o zawieszenie. […] 4. Państwa członkowskie mogą postanowić, że właściwe organy, działając z urzędu, mogą podjąć decyzję o zawieszeniu wykonania decyzji o przekazaniu do czasu rozstrzygnięcia odwołania lub wniosku o ponowne rozpoznanie. 5. Państwa członkowskie zapewniają, by zainteresowana osoba miała dostęp do pomocy prawnej oraz, w razie potrzeby, pomocy językowej. 6. Państwa członkowskie zapewniają, aby zainteresowana osoba uzyskała, na swój wniosek, bezpłatną pomoc prawną, jeżeli nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z taką pomocą. […]”.