ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 59/6

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 30 listopada 2015 r. – London Borough of Ealing/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

(Sprawa C-633/15)

(2016/C 059/05)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

First-tier Tribunal (Tax Chamber)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: London Borough of Ealing

Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

Pytania prejudycjalne

1) Czy na mocy art. 133 akapit ostatni głównej dyrektywy w sprawie podatku VAT (1) organy Zjednoczonego Królestwa są uprawnione do nałożenia warunku określonego w lit. d) tego artykułu na podmioty prawa publicznego (i) w sytuacji, gdy istotne dla sprawy transakcje były w Zjednoczonym Królestwie traktowane jako działalność opodatkowana w dniu 1 stycznia 1989 r., ale inne usługi związane ze sportem podlegały w tej dacie zwolnieniu oraz (ii) w sytuacji, gdy istotne dla sprawy transakcje nie były najpierw objęte zwolnieniem na mocy prawa krajowego zanim organy Zjednoczonego Królestwa zdecydowały o nałożeniu warunku określonego w art. 133 lit. d)?

2) W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze powyżej, czy organy Zjednoczonego Królestwa są uprawnione do nałożenia warunku zawartego w art. 133 lit. d) głównej dyrektywy w sprawie podatku VAT na podmioty prawa publicznego nienastawione na osiąganie zysku, nie stosując tego warunku także w odniesieniu do podmiotów nienastawionych na osiąganie zysku niebędących podmiotami prawa publicznego?

3) W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie powyżej, czy organy Zjednoczonego Królestwa są uprawnione do wyłączenia z zakresu zwolnienia zawartego w art. 132 ust. 1 lit. m) wszystkich podmiotów prawa publicznego nienastawionych na osiąganie zysku, nie rozpatrując w poszczególnych przypadkach, czy przyznanie zwolnienia mogłoby powodować zakłócenia konkurencji na niekorzyść przedsiębiorstw komercyjnych podlegających VAT?

(1) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 59/7

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 2 grudnia 2015 r. – Minister for Justice and Equality/Tomas Vilkas

(Sprawa C-640/15)

(2016/C 059/06)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Court of Appeal

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca środek zaskarżenia: Minister for Justice and Equality

Druga strona postępowania: Tomas Vilkas

Pytania prejudycjalne

1) Czy art. 23 decyzji ramowej (1) dopuszcza możliwość ustalenia lub zezwala na ustalenie nowego terminu przekazania więcej niż jeden raz?

2) W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, czy ponowne ustalenie nowego terminu przekazania możliwe jest w razie wystąpienia którejkolwiek z poniższych sytuacji (łącznie lub oddzielnie), tj. gdy przekazanie osoby, której dotyczy wniosek, w terminie ustanowionym w art. 23 ust. 2 decyzji ramowej zostało udaremnione przez okoliczności niezależne od któregokolwiek z państw członkowskich, wskutek czego ustalony został nowy termin przekazania, a okoliczności te: i) mają charakter trwały; lub ii) ustały, a następnie zaistniały ponownie; lub (iii) ustały, ale zaistniały inne okoliczności, które udaremniły lub mogą udaremnić przekazanie osoby, której dotyczy wniosek, w wymaganym terminie wynikającym z ustalenia nowej daty przekazania?

(1) Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. L 190, s. 1).
1.

Wnosząca odwołanie zarzuca zastosowanie błędnych kryteriów przy ocenie dopuszczalnej różnicy w odniesieniu do konkretnego używania powołanego w sprzeciwie znaku towarowego na mocy art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009. W tym względzie wnosząca odwołanie wywodzi, że Sąd błędnie pod względem prawnym określił elementy odróżniające powołanego w sprzeciwie znaku towarowego za pomocą kryteriów służących ustaleniu prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Kwestia, czy określone elementy są charakterystyczne lub dominujące w znaku towarowym, która odgrywa decydującą rolę przy ustaleniu prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, nie może w równej mierze zostać wzięta pod uwagę przy ocenie dotyczącej dopuszczalności używania w różniącej się postaci. W tym względzie nie chodzi o to, by ustalić prawdopodobieństwo wprowadzania w błąd. Ważne jest raczej to, czy używana postać zarejestrowanego znaku towarowego różni się tylko tak nieznacznie, że oba oznaczenia mogą być uważane za całościowo równoważne.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 98/19

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 7 grudnia 2015 r. – Robeco Hollands Bezit NV i in./Stichting Autoriteit Financiële Markten (AFM)

(Sprawa C-658/15)

(2016/C 098/24)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

College van Beroep voor het Bedrijfsleven

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca apelację: Robeco Hollands Bezit NV, Robeco Duurzaam Aandelen NV, Robeco Safe Mix NV, Robeco Solid Mix NV, Robeco Balanced Mix NV, Robeco Growth Mix NV, Robeco Life Cycle Funds NV, Robeco Afrika Fonds NV, Robeco Global Stars Equities, Robeco All Strategy Euro Bonds, Robeco High Yield Bonds, Robeco Property Equities

Druga strona postępowania: Stichting Autoriteit Financiële Markten (AFM)

Pytanie prejudycjalne

Czy system -, do którego należą liczni fund agents (agenci obsługujący fundusze) i brokerzy, którzy w ramach owego systemu reprezentują na potrzeby realizowanych transakcji odpowiednio otwarte fundusze inwestycyjne i inwestorów, – który to system w rzeczywistości jedynie ułatwia otwartym funduszom inwestycyjnym wywiązanie się z zobowiązania do wykonania zleceń udzielonych im przez inwestorów w zakresie kupna i sprzedaży jednostek uczestnictwa, należy uznać za rynek regulowany w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 14 dyrektywy 2004/39 (1), a jeśli tak, to jakie jego cechy są decydujące dla takiej kwalifikacji?

(1) Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniającej dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/22/EWG, Dz.U. L 145, s. 1.
1)

a) Czy wykładni art. 145 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego do Kodeksu Celnego (RWKC) (1) w związku z art. 29 ust. 1 i 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (WKC) (2) należy dokonywać w taki sposób, iż zawarte w nich uregulowanie dotyczy także przypadku, w którym stwierdzono, że w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego w odniesieniu do określonego towaru istniało ryzyko związane z jego produkcją, polegające na tym że podczas użytkowania w części towaru może wystąpić usterka i w związku z tym sprzedawca, wypełniając zobowiązanie gwarancyjne przewidziane w umowie sprzedaży zawartej z kupującym, udzielił kupującemu upustu w formie pokrycia kosztów, które powstały dla niego na skutek eliminującego powyższe ryzyko dostosowania towaru? b) Jeżeli uregulowanie art. 145 ust. 2 RWKC nie znajdowałoby zastosowania w wyżej wymienionym przypadku, to czy same uregulowania art. 29 ust. 1 i 3 WKC w związku z art. 78 WKC umożliwiają obniżenie zadeklarowanej wartości celnej po udzieleniu wyżej wymienionego upustu cenowego?
2)

Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest przecząca, to czy art. 5 w związku z art. 2 dyrektywy Rady 2011/64/UE w sprawie struktury oraz stawek akcyzy stosowanych do wyrobów tytoniowych (tekst jednolity) stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu państwa członkowskiego, które rozszerza zakres zastosowania akcyzy od wyrobów tytoniowych na tytoń, który nie został wymieniony w art. 2 i 5 dyrektywy Rady 2011/64/UE w sprawie struktury oraz stawek akcyzy stosowanych do wyrobów tytoniowych (tekst jednolity) i który, mimo iż nie jest przeznaczony do palenia, może być palony (nadaje się i jest odpowiedni do palenia) oraz został przygotowany do sprzedaży docelowym konsumentom?
—

Pomocniczo, uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu w zakresie, w jakim stwierdza on, że decyzja o udzieleniu zamówienia jest obarczona licznymi wadami istotnych naruszeń prawa, w tym naruszenia zasad równości szans i przejrzystości, oczywistymi błędami w ocenie oraz szeregiem braków uzasadnienia, oraz w zakresie, w jakim nakazuje on zapłatę przez Unię Europejską na rzecz European Dynamics Luxembourg odszkodowania za utratę szansy przyznania umowy ramowej, oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;
1)

Czy art. 3 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem Dublin III”) należy interpretować w ten sposób, że: a) państwa członkowskie mogą korzystać z prawa do odesłania wnioskodawcy do bezpiecznego państwa trzeciego jedynie zanim zostanie ustalone odpowiedzialne państwo członkowskie lub że mogą również korzystać z tego prawa po tym ustaleniu? b) czy odpowiedź na powyższe pytanie jest inna w wypadku, gdy państwo członkowskie stwierdzi, że jest państwem odpowiedzialnym nie w chwili, gdy wniosek wpłynął do jego organów po raz pierwszy, zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Dublin III i rozdziałem III tego rozporządzenia, ale gdy przyjmuje wnioskodawcę z innego państwa członkowskiego, w następstwie wniosku o jego przekazanie lub wtórne przejęcie na podstawie rozdziałów V i VI rozporządzenia Dublin III?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 90/3

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Finanzgericht (Niemcy) w dniu 6 listopada 2015 r. – Wallenborn Transports SA/Hauptzollamt Gießen

(Sprawa C-571/15)

(2016/C 090/05)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Hessisches Finanzgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Wallenborn Transports SA

Strona pozwana: Hauptzollamt Gießen

Pytania prejudycjalne

Pytanie pierwsze:

Czy przepis państwa członkowskiego z zakresu podatku VAT, zgodnie z którym wolne obszary celne o kontroli typu I (porty wolnocłowe) nie należą do terytorium kraju, reguluje inną sytuację, o której mowa w art. 156 dyrektywy w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), tak jak jest to wskazane w art. 61 akapit pierwszy oraz art. 71 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy?

W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na to pytanie:

Pytanie drugie:

Czy w odniesieniu do towarów podlegających należnościom celnym zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego oraz wymagalność podatku VAT występuje na podstawie art. 71 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT w momencie, w którym ma miejsce zdarzenie powodujące powstanie obowiązku w zakresie należności celnych i powstaje wymagalność tych należności również wtedy, gdy zdarzenie to i powstanie wymagalności mają miejsce w wolnym obszarze celnym o kontroli typu I, a prawo podatku VAT państwa członkowskiego, do którego terytorium zalicza się wolny obszar celny stanowi, iż wolne obszary celne o kontroli typu I (porty wolnocłowe) nie zaliczają się do terytorium kraju?

W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie:

Pytanie trzecie:

Czy w stosunku do towarów podlegających procedurze tranzytu zewnętrznego dostarczonych do wolnego obszaru celnego o kontroli typu I bez zakończenia tej procedury, które na terenie wolnego obszaru celnego zostały usunięte spod dozoru celnego, co spowodowało powstanie długu celnego na podstawie art. 203 ust. 1 kodeksu celnego (2), zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego oraz wymagalność podatku VAT powstają w tym samym momencie z innej podstawy, a mianowicie z art. 204 ust. 1 lit. a) kodeksu celnego, ponieważ przed zdarzeniem, w wyniku którego nastąpiło usunięcie towaru spod dozoru celnego zaniechano przedstawienia towaru przed położonym na terenie kraju urzędem celnym właściwym dla wolnego obszaru celnego i tym samym zaniechano zakończenia tam procedury tranzytu?

(1) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej; Dz.U. L 347, s. 1.

(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny; Dz.U. L 302, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 90/6

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 15 grudnia 2015 r. – Jan Šalplachta

(Sprawa C-670/15)

(2016/C 090/09)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesarbeitsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca zażalenie: Jan Šalplachta

Pytanie prejudycjalne

Czy przysługujące osobie fizycznej prawo skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sporze transgranicznym w rozumieniu art. 1 i art. 2 dyrektywy Rady 2003/8/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. w celu usprawnienia dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sporach transgranicznych poprzez ustanowienie minimalnych wspólnych zasad odnoszących się do pomocy prawnej w sporach o tym charakterze (1), wymaga by przyznana przez Republikę Federalną Niemiec pomoc prawna obejmowała poniesione przez wnioskodawcę koszty tłumaczenia oświadczenia oraz załączonych do wniosku o przyznanie pomocy prawnej uzasadniających go dokumentów, gdy jednocześnie z wytoczeniem powództwa wnioskodawca wniósł do sądu – będącego zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. b) dyrektywy również organem przyjmującym – wniosek o przyznanie pomocy prawnej i sam zlecił dokonanie tłumaczenia?

(1) Dz.U. L 26 z 31.1.2003, s. 41- wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 6, s. 90.
2)

W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: Czy pkt 7 lit. c) załącznika I do dyrektywy OOŚ stanowi lex specialis w stosunku do pkt 7 lit. b) załącznika I do dyrektywy OOŚ i w związku z tym jest stosowany w pierwszej kolejności?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 78/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 24 grudnia 2015 r. – Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs/Brockenhurst College

(Sprawa C-699/15)

(2016/C 078/10)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

Strona pozwana: Brockenhurst College

Pytania prejudycjalne

1) W kontekście art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy VAT (1) – czy świadczenie usług gastronomicznych i rozrywkowych przez instytucję edukacyjną na rzecz osób z zewnątrz płacących za te usługi (niebędących odbiorcami świadczenia głównego, tj. usługi kształcenia) jest „ściśle związane” ze świadczeniem usług edukacyjnych w okolicznościach, w których w świadczenie tych usług zaangażowani są słuchacze (będący odbiorcami świadczenia głównego, tj. usługi kształcenia) w toku kształcenia, a samo ich świadczenie stanowi istotny element ich kształcenia?

2) Czy dla ustalenia, czy świadczenie usług gastronomicznych i rozrywkowych podlega zwolnieniu przewidzianemu w art. 132 ust. 1 lit. i) jako świadczenie usług „ściśle związanych” ze świadczeniem usług edukacyjnych: a) istotne jest, że słuchacze w większym stopniu korzystają z faktu zaangażowania w świadczenie danych usług niż z samego przedmiotu tych usług; b) istotne jest, że bezpośrednimi lub pośrednimi odbiorcami lub konsumentami danych usług nie są słuchacze, ale osoby z zewnątrz, które płacą za nie i które nie są odbiorcami świadczenia głównego, tj. usługi kształcenia; c) istotne jest, że – z punktu widzenia typowych odbiorców danych usług (tj. osób z zewnątrz, które za nie płacą) – świadczenie ich nie stanowi środka służącego jak najlepszemu skorzystaniu z innych usług, ale stanowi cel sam w sobie; d) istotne jest, że – z punktu widzenia słuchaczy – świadczenie danych usług nie stanowi celu samego w sobie, a uczestnictwo w nim stanowi środek służący jak najlepszemu skorzystaniu ze świadczenia głównego, tj. usługi kształcenia; e) w jakim zakresie należy uwzględnić zasadę neutralności podatkowej?

(1) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).
1)

Czy art. 4 dyrektywy 2000/60/WE (1) ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (ramowej dyrektywy wodnej) lub ramowa dyrektywa wodna jako taka przyznaje organizacji ochrony środowiska w postępowaniu, które nie podlega ocenie oddziaływania na środowisko na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (dyrektywy OOŚ), prawa, dla których ochrony przysługuje jej na podstawie art. 9 ust. 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zawartej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady z dnia 17 lutego 2015 r. (konwencji z Aarhus), dostęp do postępowań administracyjnych i sądowych? W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
b)

w przypadku osób prawnych uczestniczących w nielegalnym wprowadzeniu należy brać pod uwagę w odniesieniu do subiektywnej przesłanki „jednocześnie wiedziały lub powinny były wiedzieć, że wprowadzenie to jest nielegalne” osoby fizyczne zajmujące się w osobie prawnej daną sprawą, nawet jeśli nie są one ustawowymi przedstawicielami tej osoby prawnej?
1)

[Czy wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej Komisja/Włochy, C-465/2005, EU:C:2007:781, w którym Trybunał] orzekł, że państwo włoskie naruszyło zasady, o których mowa w art. 43 i 49 Traktatu WE (swoboda przedsiębiorczości i świadczenia usług) stanowiąc, że: (a) działalność pracownika ochrony może być wykonywana tylko po złożeniu przyrzeczenia lojalności Republice Włoskiej; (b) działalność w zakresie prywatnych usług ochrony może być wykonywana przez usługodawców mających siedzibę w innym państwie członkowskim wyłącznie po uzyskaniu ograniczonego terytorialnie zezwolenia prefekta, bez uwzględnienia obowiązków, którym usługodawcy ci podlegają już w państwie członkowskim pochodzenia; (c) ważność tego zezwolenia ogranicza się do określonego terytorium, a jego wydanie uzależnione jest od liczby i wielkości prywatnych agencji ochrony działających już na tym terytorium; (d) prywatne agencje ochrony obowiązane są dysponować miejscem prowadzenia działalności w każdej prowincji, w której wykonują swoją działalność; (e) członkowie personelu tych agencji powinni posiadać indywidualne zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie ochrony, bez uwzględnienia kontroli i weryfikacji już dokonanych w państwie członkowskim pochodzenia; (g) w celu uzyskania zezwolenia prywatne agencje ochrony powinny zatrudniać minimalną/maksymalną liczbę osób; (h) przedsiębiorstwa, o których mowa, obowiązane są złożyć kaucję w kasie depozytowej; (i) ceny prywatnych usług w zakresie ochrony ustalane są w zezwoleniu prefekta w ramach z góry określonych limitów[,] [może] sam w sobie wykluczać uprawnienia prowincjonalnego organu bezpieczeństwa publicznego (prefekta policji) do ustanowienia w zakresie usług takich wymogów jak te zaskarżone[, które] czynią obowiązkowym zaangażowanie minimalnej liczny funkcjonariuszy (dwóch) w ramach działań odnoszących się do określonych usług?
7.

Wnoszący odwołanie jest zdania, że właściwości ustalone przez Sąd w odniesieniu do DARJEELING można także przenieść na usługi takie jak doradztwo biznesowe i usługi telekomunikacji i są one w stanie zwiększyć atrakcyjność kwestionowanego znaku towarowego w tym względzie. Ponadto wnoszący odwołanie wskazuje, że Sąd nie przedstawił w wyroku uzasadnionych powodów, dla których właściwości kojarzone ze znakiem towarowym DARJEELING nie mogłyby zostać przypisane usługom z klas 35 i 38, co samo w sobie jest naruszeniem prawa.
1)

Czy noty wyjaśniające Komisji do podpozycji 8525 80 30 i do podpozycji 8525 80 91 oraz 8525 80 99 Nomenklatury scalonej należy interpretować w ten sposób, że „jeden zapis o długości przynajmniej 30 minut” ma miejsce także wówczas, gdy nagrywa się sekwencje wideo za pomocą trybu „video record”, lecz jednak jako zapisywane w pamięci oddzielne dane o czasie trwania każdorazowo poniżej 30 minut i osoba oglądająca przy odtwarzaniu musi każde dane o długości obrazu poniżej 30 minut oddzielnie otwierać, jednak za pomocą programu komputerowego dostarczonego przez GoPro istnieje możliwość złączenia ze sobą na komputerze osobistym zawartych w tych danych sekwencji wideo i w ten sposób zapisania jako jedne dane w pamięci komputera jednego filmu trwającego więcej niż 30 minut? [Or. 6]
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 106/10

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 14 grudnia 2015 r. – Loterie Nationale – Nationale Loterij NV/Paul Adriaensen i in.

(Sprawa C-667/15)

(2016/C 106/14)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hof van beroep te Antwerpen.

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca apelację: Loterie Nationale.

Druga strona postępowania: Paul Adriansen i in.

Pytania prejudycjalne

Czy dla stosowania pkt 14 załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. (dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady) (1) wymagane jest by uznać, że z grą opartą na zabronionym systemie promocyjnym typu „piramida” mamy do czynienia tylko wtedy, gdy urzeczywistnienie obietnicy korzyści ekonomicznej złożonej dotychczasowym uczestnikom gry:

— jest uzależnione przede wszystkim lub głównie od bezpośredniego przekazania opłat uiszczonych przez nowych uczestników gry („związek bezpośredni”), czy też

— wystarczy by urzeczywistnienie obietnicy korzyści ekonomicznej złożonej dotychczasowym uczestnikom gry było uzależnione przede wszystkim lub głównie od pośredniego uiszczenia opłat przez dotychczasowych uczestników gry, tzn. że dotychczasowym uczestnikom gry wygrana nie jest wypłacana przede wszystkim lub głównie z wpływów ze zrealizowanej przez nich sprzedaży lub konsumpcji towarów lub usług, lecz urzeczywistnienie danej im obietnicy korzyści ekonomicznej jest uzależnione przede wszystkim lub głównie od przystąpienia do gry i uiszczenia opłat przez nowych uczestników gry („związek pośredni”)?.

(1) Dz.U. L 149, s. 22.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 98/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) w dniu 28 grudnia 2015 r. – Secretary of State for the Home Department/David Davis; Tom Watson; Peter Brice; Geoffrey Lewis

(Sprawa C-698/15)

(2016/C 098/28)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca apelację: Secretary of State for the Home Department

Strona przeciwna: David Davis; Tom Watson; Peter Brice; Geoffrey Lewis

Pytania prejudycjalne

1) Czy wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych Digital Rights Ireland i Seitlinger (C-293/12 i C-594/12, EU:C:2014:238, zwany dalej „wyrokiem Digital Rights Ireland”) (w tym, w szczególności, pkt 60–62 tego wyroku) ustanawia bezwzględne wymogi prawa Unii mające zastosowanie do prawa wewnętrznego państwa członkowskiego normującego dostęp do danych zatrzymywanych zgodnie z ustawodawstwem krajowym, mające na celu zapewnienie zgodności z art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”)?