Keywords

Summary



Keywords

1. Stowarzyszenie krajów i terytoriów zamorskich – Środki ochronne – Przesłanki wprowadzenia – Uprawnienia dyskrecjonalne instytucji wspólnotowych – Kontrola sądowa – Granice

(decyzja Rady 91/482, art. 109)

2. Stowarzyszenie krajów i terytoriów zamorskich – Środki ochronne przy przywozie z krajów i terytoriów zamorskich – Przesłanki wprowadzenia – Trudności wynikające z zastosowania decyzji 91/482 – Sytuacje wymagające wykazania związku przyczynowego

(decyzja Rady 91/482, art. 109 ust. 1)

3. Stowarzyszenie krajów i terytoriów zamorskich – Środki ochronne w odniesieniu do cukru oraz mieszanek cukru i kakao pochodzących z krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) – Przesłanki wprowadzenia – Trudności mogące powodować zakłócenia we wspólnej organizacji rynku cukru. – Obowiązek wykazania przez Komisję, że przywóz cukru pochodzącego z KTZ miał faktycznie miejsce po cenie niższej od ceny interwencyjnej – Brak

(rozporządzenie Komisji nr 2423/1999)

4. Stowarzyszenie krajów i terytoriów zamorskich – Środki ochronne w odniesieniu do cukru oraz mieszanek cukru i kakao pochodzących z krajów i terytoriów zamorskich – Przesłanki wprowadzenia – Zagrożenie szczególnie szkodliwymi skutkami dla wspólnotowych przedsiębiorstw działających w sektorze cukru – Popełniony przez Komisję oczywisty błąd w ocenie – Brak

(rozporządzenie Komisji nr 2423/1999)

5. Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Rozporządzenie wprowadzające środki ochronne w odniesieniu do cukru oraz mieszanek cukru i kakao pochodzących z krajów i terytoriów zamorskich

(art. 253 WE; rozporządzenie Komisji nr 2423/1999)

6. Stowarzyszenie krajów i terytoriów zamorskich – Środki ochronne w odniesieniu do przywozu produktów rolnych pochodzących z krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) – Produkty pochodzące z KTZ znajdujące się w niekorzystnej sytuacji konkurencyjnej w porównaniu z produktem wspólnotowym – Zasada proporcjonalności – Naruszenie – Przesłanki

(decyzja Rady nr 91/482, art. 109)

Summary

1. Instytucje wspólnotowe korzystają z szerokiego zakresu swobodnego uznania przy stosowaniu art. 109 decyzji 91/482 w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich, który upoważnia je do podjęcia bądź zezwolenia na podjęcie środków ochronnych, jeśli spełnione zostały określone przesłanki. W tych okolicznościach sąd wspólnotowy musi ograniczyć się do zbadania, czy przy wykonywaniu tych uprawnień nie popełniono oczywistego błędu bądź nie dopuszczono się nadużycia władzy, a ponadto, czy instytucje wspólnotowe nie przekroczyły w rażący sposób granic tej swobody. Takie ograniczenie natężenia kontroli wykonywanej przez sąd wspólnotowy jest szczególnie istotne, gdy instytucje wspólnotowe muszą godzić rozbieżne interesy i podejmują w ten sposób decyzje o charakterze politycznym należące do ich kompetencji własnych.

(por. pkt 58–60)

2. W pierwszym przypadku wskazanym w art. 109 ust. 1 decyzji 91/482 w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich (KTZ), stosownie do którego można ustanowić środki ochronne, gdy w wyniku zastosowania tej decyzji wystąpią poważne zakłócenia w sektorze gospodarki Wspólnoty lub jednego, lub większej liczby jej państw członkowskich, lub zagrożona będzie ich zewnętrzna stabilność finansowa, należy wykazać istnienie związku przyczynowego, jako że celem środków ochronnych musi być usunięcie lub złagodzenie trudności powstałych w przedmiotowym sektorze. Natomiast w drugim przypadku wskazanym w tym ustępie, stosownie do którego Komisja może ustanowić środki ochronne w sytuacji, gdy wystąpią trudności mogące prowadzić do pogorszenia sytuacji w sektorze działalności Wspólnoty bądź w jednym z jej regionów, nie jest konieczne, by trudności uzasadniające ustanowienie środka ochronnego wynikały z zastosowania decyzji KTZ.

(por. pkt 61)

3. Nawet jeśli Komisja nie wykazała, że przywóz cukru pochodzącego z krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) miał istotnie miejsce po cenach niższych od cen interwencyjnych na rynku wspólnotowym, okoliczność ta nie ma jednak wpływu na ważność rozporządzenia nr 2423/1999 wprowadzającego środki ochronne w odniesieniu do cukru objętego kodem CN 1701 oraz mieszanek cukru i kakao objętych kodami CN 1806 10 30 oraz 1806 10 90, pochodzących z KTZ, w świetle uzasadnienia wskazanego w motywach drugim, trzecim i piątym tego rozporządzenia, opierającego się z jednej strony na zagrożeniu zakłóceniem funkcjonowania wspólnej organizacji rynku cukru, a z drugiej strony na szkodzie, którą sporny przywóz mógł wyrządzić wspólnotowym przedsiębiorstwom działającym w sektorze cukru. Nawet bowiem zakładając, że przedmiotowy przywóz nie był dokonywany po cenach niższych niż ceny interwencyjne, Komisja w wystarczający sposób uzasadniła sporne środki ochronne, wskazując, że biorąc pod uwagę stały poziom spożycia cukru we Wspólnocie, coraz silniejszy wzrost przywozu cukru z KTZ mógł spowodować zwiększenie ilości subwencjonowanego wywozu, przekładające się na wzrost kosztów związanych z tym wywozem, a w konsekwencji składek obciążających przedsiębiorców wspólnotowych lub zmniejszenie kwot produkcji wspólnotowej. Trudności takie mogą powodować zakłócenia we wspólnej organizacji rynku cukru.

(por. pkt 71–73)

4. Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie, przedstawiając jako motyw dla uzasadnienia przyjęcia rozporządzenia nr 2423/1999 wprowadzającego środki ochronne w odniesieniu do cukru objętego kodem CN 1701 oraz mieszanek cukru i kakao objętych kodami CN 1806 10 30 oraz 1806 10 90, pochodzących z krajów i terytoriów zamorskich (KTZ), okoliczność, że sporny przywóz grozi szczególnie szkodliwymi skutkami zainteresowanym przedsiębiorstwom działającym w sektorze cukru.

Przede wszystkim jest bowiem oczywiste, że zakłócenie bądź groźba zakłóceń we wspólnej organizacji cukru może uczynić koniecznym obniżenie kwot produkcji i w ten sposób mieć bezpośredni wpływ na dochody producentów wspólnotowych. Następnie refundacje wywozowe są w znacznym stopniu finansowane przez producentów wspólnotowych za pomocą ustalanych corocznie przez Komisję opłat produkcyjnych. Tak więc mogła ona zasadnie uznać, że przedmiotowy przywóz mógł spowodować ilościowy wzrost subwencjonowanego wywozu, a w konsekwencji wzrost opłat produkcyjnych obciążających producentów wspólnotowych. Wreszcie nawet zakładając, że pewni producenci mogli osiągnąć znaczne zyski ze sprzedaży cukru C przedsiębiorcom z KTZ, stosując ceny znacznie wyższe od cen na rynku światowym, twierdzenie to, nie może podważyć oceny Komisji, zgodnie z którą sporny przywóz zagrażał zakłóceniami w sektorze cukru, które mogły w szczególności spowodować wzrost kwoty subwencji wywozowych lub zmniejszenie kwot produkcji.

(por. pkt 86–90)

5. Uzasadnienie, jakiego wymaga art. 253 WE, powinno być dostosowane do charakteru aktu i przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie instytucji, która wydała akt, pozwalając zainteresowanym poznać podstawy podjętej decyzji, a właściwemu sądowi dokonać jej kontroli. Nie ma wymogu, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne elementy faktyczne i prawne, ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu spełnia wymogi art. 253 WE, winna opierać się nie tylko na jego brzmieniu, ale także uwzględniać okoliczności jego wydania, jak również całość przepisów prawa regulującego daną dziedzinę.

Przesłanki te spełnia rozporządzenie nr 2423/1999 wprowadzające środki ochronne w odniesieniu do cukru objętego kodem CN 1701 oraz mieszanek cukru i kakao objętych kodami CN 1806 10 30 oraz 1806 10 90, pochodzących z krajów i terytoriów zamorskich. Po pierwsze, przyjęcie tego rozporządzenia było poprzedzone uzgodnieniami między Komisją, Królestwem Niderlandów i innymi państwami członkowskimi. Po drugie, w preambule tego rozporządzenia Komisja wskazała trudności, które pojawiły się na wspólnotowym rynku cukru, powody, dla których trudności te mogły spowodować zakłócenie funkcjonowania wspólnej organizacji rynku oraz skutki szkodliwe dla wspólnotowych przedsiębiorstw, a także powody, dla których ustaliła cenę minimalną przy przywozie cukru pochodzącego z WE/KTZ i poddała przywóz mieszanek procedurze nadzoru wspólnotowego.

(por. pkt 113–115)

6. Jeśli chodzi o środek ochronny ustanowiony na podstawie art. 109 decyzji 91/482 w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich (KTZ), to z samej istoty takiego środka wynika, iż niektóre przywożone produkty są poddane niekorzystnej regulacji w porównaniu z produktami wspólnotowymi. W tych okolicznościach, w celu wykazania istnienia naruszenia art. 109 ust. 2 decyzji KTZ, nie wystarczy wskazać, że taki środek stawia przywożone produkty w niekorzystnej sytuacji konkurencyjnej, w porównaniu z sytuacją, w jakiej znajdują się produkty wspólnotowe. Należy natomiast wykazać, że przedmiotowy środek nie jest właściwy do osiągnięcia wyznaczonego celu lub że wykracza poza to, co niezbędne w tym zakresie.

(por. pkt 128)