ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(druga izba)

z dnia 10 września 2009 r.

Sprawa F-9/08

Eckehard Rosenbaum

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Urzędnicy – Powołanie – Zaszeregowanie do grupy – Wniosek o zmianę zaszeregowania – Zakres stosowania art. 13 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego – Uwzględnienie doświadczenia zawodowego – Zatrudnienie w grupie zaszeregowania określonej w konkursie – Artykuł 31 regulaminu pracowniczego – Zasada niedyskryminacji – Swobodny przepływ pracowników

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której E. Rosenbaum żąda w szczególności stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lutego 2007 r. o zaszeregowaniu go do grupy AD 6, stopień 2.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Skarżący zostaje obciążony swoimi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję. Rada Unii Europejskiej, interwenient popierający żądania Komisji, pokrywa własne koszty.

Streszczenie

1. Urzędnicy – Skarga – Przedmiot – Nakaz dla administracji – Niedopuszczalność

(art. 233 WE; regulamin pracowniczy, art. 91)

2. Urzędnicy – Regulamin pracowniczy – Rozporządzenie zmieniające regulamin pracowniczy – Przepisy przejściowe, prowadzące do nowej struktury zatrudnienia

(regulamin pracowniczy, załącznik XIII, art. 12 ust. 2, art. 13)

3. Skarga o stwierdzenie nieważności – Zarzuty – Zarzut nieistotny dla sprawy – Pojęcie

1. Sąd do spraw Służby Publicznej nie może kierować nakazów do instytucji wspólnotowej ani składać oświadczeń lub czynić spostrzeżeń dla zasady, niezależnie od zawartego w art. 233 WE, ciążącego na instytucji, która wydała unieważniony akt, ogólnego obowiązku podjęcia koniecznych działań, jakich wymaga wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność aktu.

(zob. pkt 21)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑76/03 Meister przeciwko OHIM, 28 października 2004 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑325, II‑1477, pkt 38

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑55/05 Voigt przeciwko Komisji, 16 maja 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑15, II‑A‑1‑51, pkt 23, 25

2. Żaden przepis załącznika XIII do regulaminu pracowniczego nie stanowi, że załącznik ten nie będzie obowiązywał w całości po 30 kwietnia 2006 r. Ograniczone do okresu pomiędzy 1 maja 2004 r. a 30 kwietnia 2006 r. jest bowiem jedynie obowiązywanie określonych przepisów szczególnych tego załącznika. W związku z brakiem odpowiedniego wskazania odnośnie do art. 13 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, nie można uznać, by przepis ten mieścił się w tej grupie przepisów i obowiązywał wyłącznie w omawianym okresie, i to nawet przy uwzględnieniu art. 12 ust. 2 wspomnianego załącznika.

(zob. pkt 31, 32)

3. Jeśli zarzut nie jest właściwy – przy założeniu, że jest zasadny – do spowodowania stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, należy go uznać za nieistotny.

(zob. pkt 41)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa C‑46/98 P EFMA przeciwko Radzie, 21 września 2000 r., Rec. s. I‑7079, pkt 37, 38
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(trzecia izba)

z dnia 28 października 2010 r.





Sprawa F-6/09





Soukaïna Fares

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Personel kontraktowy – Grupa zaszeregowania – Uwzględnienie doświadczenia zawodowego

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i art. 152 EWEA, w której S. Fares, członek personelu kontraktowego Komisji, żąda zasadniczo stwierdzenia nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów zatrudnienia w sprawie jej zaszeregowania do grupy 8 grupy funkcyjnej III personelu kontraktowego, która to decyzja wynika z jej umowy o pracę w charakterze członka personelu pomocniczego z dnia 28 marca 2008 r.

Orzeczenie: Stwierdza się nieważność decyzji Komisji, na mocy której skarżąca została zaszeregowana do grupy 8 w ramach grupy funkcyjnej III personelu kontraktowego w zakresie, w jakim decyzja ta wynika z umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego zawartej ze skarżącą w dniu 28 marca 2008 r. Komisja zostaje obciążona całością kosztów postępowania.





Streszczenie





1. Urzędnicy – Personel kontraktowy – Zatrudnienie – Grupa zaszeregowania – Uwzględnienie doświadczenia zawodowego – Uznanie przysługujące organowi upoważnionemu do zawierania umów – Kontrola sądowa – Granice

(warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 86 ust. 1)

2. Urzędnicy – Personel kontraktowy – Zatrudnienie – Grupa zaszeregowania – Uwzględnienie doświadczenia zawodowego

(warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 86 ust. 1; ogólne przepisy wykonawcze Komisji, art. 7 ust. 3)





1. Instytucja powinna korzystać z przysługującego jej w obszarze uznawania doświadczenia zawodowego szerokiego zakresu uznania z poszanowaniem wszystkich obowiązujących przepisów i nie dopuścić się oczywistego błędu w ocenie. W tym kontekście kontrola sądu Unii powinna ograniczać się do zbadania, czy organ upoważniony do zawierania umów zatrudnienia nie dopuścił się naruszenia prawa i czy nie korzystał z szerokiego zakresu uznania w sposób oczywiście błędny.

(zob. pkt 39, 40)

2. Aby ustalić, czy doświadczenie zawodowe nabyte wcześniej przez członka personelu kontraktowego może zostać uwzględnione do celów jego zaszeregowania do grupy, art. 7 ust. 3 ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących procedury naboru i zatrudnienia personelu kontraktowego w Komisji wymaga nie tylko badania opisu wcześniej obejmowanego przez członka personelu kontraktowego stanowiska, lecz również, w odpowiednim przypadku, badania in concreto zadań przez niego wykonywanych na tym stanowisku po to, by określić poziom kwalifikacji, jakiego wymagały omawiane, faktycznie wykonywane zadania. Innymi słowy, o ile w praktyce, w większości przypadków wystarczy określić na podstawie opisu stanowiska, czy doświadczenie zawodowe może zostać uwzględnione celem zaszeregowania członka personelu kontraktowego, o tyle Komisja nie może odmówić badania rzeczywistego charakteru zadań wykonywanych wcześniej przez zainteresowanego, jeśli przedstawia on wiarygodne dowody na to, że zadania, jakie wykonywał w praktyce, nie odpowiadały formalnemu opisowi jego stanowiska.

(zob. pkt 63)
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ



(trzecia izba)

z dnia 13 kwietnia 2011 r.

Sprawa F-29/09 REV

Giorgio Lebedef i Trevor Jones

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem – Nowa okoliczność faktyczna – Brak – Niedopuszczalność

Przedmiot: Skarga, w której G. Lebedef i T. Jones żądają wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Sądu z dnia 30 września 2010 r. w sprawie F-29/09 Lebedef i Jones przeciwko Komisji.

Orzeczenie: Żądanie wznowienia postępowania zostaje odrzucone jako niedopuszczalne. Skarżący pokrywają całość kosztów. Rada Unii Europejskiej, interwenient popierający żądania Komisji, pokrywa własne koszty.

Streszczenie

1. Postępowanie – Wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem – Przesłanki dopuszczalności wniosku – Nowa okoliczność faktyczna – Pojęcie

(statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 44)

2. Postępowanie – Wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem – Przesłanki dopuszczalności wniosku – Nowa okoliczność faktyczna – Ciężar dowodu

(statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 44 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 119 § 2)

1. Z art. 44 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości wynika, że podstawą do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania musi być ujawnienie okoliczności faktycznej lub okoliczności faktycznych, które zaszły przed wydaniem danego wyroku, lecz nie były znane ani Sądowi, ani stronie żądającej wznowienia, a które mogą mieć decydujące znaczenie dla treści wyroku. Zgodnie z art. 44 akapit drugi sąd, do którego wystąpiono z wnioskiem o wznowienie postępowania, może zbadać sprawę co do istoty jedynie wówczas, gdy stwierdzi on istnienie nowej okoliczności faktycznej uzasadniającej wznowienie i stwierdzi tym samym dopuszczalność wniosku w tej sprawie.

(zob. pkt 22)

2. W ramach wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu do spraw Służby Publicznej, na podstawie art. 44 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz art. 119 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej strona żądająca wznowienia powinna wykazać, że powzięła wiadomość o okolicznościach faktycznych, które zaszły przed wydaniem wyroku i uzasadniają jej zdaniem wznowienie postępowania, już po wydaniu tego wyroku.

(zob. pkt 24)
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(pierwsza izba)

z dnia 24 marca 2011 r.





Sprawa F-104/09





Diego Canga Fano

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej

Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Postępowanie w sprawie awansu za 2009 r. – Decyzja o nieawansowaniu – Porównanie osiągnięć – Oczywisty błąd w ocenie – Skarga o stwierdzenie nieważności – Skarga o odszkodowanie

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której D. Canga Fano żąda stwierdzenia nieważności decyzji o nieawansowaniu go do grupy zaszeregowania AD 13 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2009 r. i zasądzenia od Rady na jego rzecz kwoty 200 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, której, jak twierdzi, doznał, i tytułem naprawienia uszczerbku na karierze zawodowej, który, jak twierdzi, poniósł.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Skarżący pokrywa całość kosztów postępowania.

Streszczenie

1. Urzędnicy – Awans – Porównanie osiągnięć – Uznanie administracyjne

(regulamin pracowniczy, art. 45)

2. Urzędnicy – Awans – Postępowanie

1. Przysługujące administracji uznanie dla celów porównania osiągnięć urzędników przedstawionych do awansu na podstawie art. 45 regulaminu pracowniczego jest ograniczone koniecznością porównania kandydatur przy dochowaniu wszelkiej staranności i bezstronności, w interesie służby i zgodnie z zasadą równego traktowania. W praktyce porównanie powinno być prowadzone na zasadzie równości i na podstawie porównywalnych źródeł informacji.

W tej kwestii, zachowując praktyczną skuteczność, którą należy przyznać zakresowi uznania organu powołującego, błąd w ocenie osiągnięć urzędnika nieawansowanego jest oczywisty, gdy jest łatwy do zauważenia i może zostać stwierdzony w świetle kryteriów, od których prawodawca uzależnił decyzje dotyczące awansu.

(zob. pkt 34, 35)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-132/03 Casini przeciwko Komisji, 15 września 2005 r., pkt 53

2. Przepisy mające zastosowanie do procedury oceny urzędników nie przewidują wypowiadania się przez oceniających w przedmiocie zasługiwania przez ocenianego urzędnika na awans. Gdy oceniający podejmują inicjatywę przedstawienia do awansu któregoś z członków swojego zespołu pracowników, wyrażają oni opinię, która w żaden sposób nie może zobowiązywać organu powołującego, ponieważ awans może nastąpić jedynie po dokonaniu porównania osiągnięć wszystkich urzędników instytucji uprawnionych do ubiegania się o awans w ramach tej samej grupy zaszeregowania. W konsekwencji, po pierwsze, oceny te nie mają tego samego ciężaru gatunkowego co oceny wynikające z elementów ocenionych przez oceniającego. Po drugie, organ powołujący ma prawo awansowania urzędnika, gdy uzna, że jest to uzasadnione, nawet przy braku uwag przemawiających na rzecz awansu, które wynikają z dotyczącego tego urzędnika sprawozdania z oceny.

(zob. pkt 60)
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(pierwsza izba)

z dnia 28 czerwca 2011 r.

Sprawa F-128/10

Aurora Mora Carrasco i in.

przeciwko

Parlamentowi Europejskiemu

Służba publiczna – Urzędnicy – Przeniesienie do innej instytucji w trakcie postępowania w sprawie awansu, w którym urzędnik otrzymałby awans w pierwszej z instytucji – Instytucja właściwa do wydania decyzji o awansowaniu przeniesionego urzędnika

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której A. Mora Carrasco, C. Serrano Jimenez i N. Görlitz żądają stwierdzenia nieważności odmownych decyzji Parlamentu Europejskiego w sprawie ich awansowania odpowiednio do grupy zaszeregowania AST 8, AST 5 i AD 7 w postępowaniu w sprawie awansu za 2009 r.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Parlament pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez skarżących.

Streszczenie

Urzędnicy – Awans – Porównanie osiągnięć – Przeniesienie do innej instytucji w trakcie postępowania w sprawie awansu – Właściwość instytucji pochodzenia do wydania decyzji w sprawie awansu

(regulamin pracowniczy, art. 45)

Zgodnie z wymogami art. 45 regulaminu pracowniczego, jeśli urzędnik może zostać awansowany w trakcie roku, w którym został przeniesiony do innej instytucji, organem powołującym właściwym do wydania decyzji w sprawie awansu jest organ instytucji pochodzenia.

Artykuł 45 regulaminu pracowniczego stanowi, że awans następuje po porównaniu osiągnięć urzędników mających prawo do ubiegania się o awans i że przy porównaniu osiągnięć organ powołujący w szczególności uwzględnia sprawozdania dotyczące urzędników.

Tymczasem, aby podjąć decyzję, czy urzędnik powinien zostać awansowany z mocą wsteczną w dniu 1 stycznia roku N (a nawet ogólnie, w trakcie roku N), organ powołujący instytucji przyjmującej może w praktyce przystąpić jedynie do porównania dawnych osiągnięć urzędników, w szczególności w trakcie roku N-1 (i w świetle sprawozdań z oceny wyników pracy tych urzędników w latach N-1 i wcześniejszych). W tym zakresie jest bowiem konieczne porównanie osiągnięć urzędników przeniesionych z osiągnięciami urzędników, którzy byli jeszcze ich współpracownikami w roku poprzedzającym przeniesienie. Taka ocena natomiast może zostać skutecznie przeprowadzona jedynie przez instytucję pochodzenia.

(zob. pkt 34, 35, 39)
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(pierwsza izba)

z dnia 22 maja 2012 r.

Sprawa F‑109/10

AU

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Personel kontraktowy – Emerytury i renty – Odprawa

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której AU żąda tytułem głównym stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Komisji w sprawie wypłacenia mu odprawy.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Skarżący pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

Streszczenie

Urzędnicy – Personel kontraktowy – Odprawa – Warunki przyznania

(regulamin pracowniczy, załącznik VIII, art. 12)

Z brzmienia art. 12 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego jasno wynika, że prawo do odprawy podlega warunkowi, by członek personelu kontraktowego od podjęcia służby w instytucjach Unii dokonywał wpłat na potrzeby ustanowienia lub utrzymania uprawnień do świadczeń emerytalnych do krajowego systemu emerytalnego, prywatnego systemu ubezpieczenia lub wybranego funduszu emerytalnego, które spełniają warunki określone w art. 12 ust. 1 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego. Tym samym, jeżeli członek personelu kontraktowego nie dokonał żadnych wpłat tego rodzaju, sam fakt, że nabywał nadal uprawnienia emerytalne w jednym z państw członkowskich nie daje mu prawa do odprawy. Przepisy Unii uprawniające do świadczeń pieniężnych należy bowiem interpretować ściśle.

Ponadto zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. b) załącznika VIII do regulaminu pracowniczego członkowie personelu kontraktowego, którzy dokonywali wpłat na potrzeby ustanowienia lub utrzymania uprawnień do świadczeń emerytalnych do prywatnego systemu ubezpieczenia lub funduszu emerytalnego mają prawo do odprawy wyłącznie wtedy, gdy ten prywatny system ubezpieczenia lub fundusz emerytalny spełniają szereg kryteriów, w tym warunek dotyczący gwarancji, że zainteresowani pracownicy nie będą mogli uzyskać zwrotu kapitału.

(zob. pkt 24, 25)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑11/02 Pappas przeciwko Komisji, 16 grudnia 2004 r., pkt 53
Komisja konkursowa posiada szerokie uprawnienia dyskrecjonalne w zakresie sposobu przeprowadzania i treści egzaminów przewidzianych w danym konkursie. Sąd może kwestionować sposób przeprowadzenia egzaminu tylko w zakresie, w jakim jest to konieczne dla zapewnienia równego traktowania kandydatów i obiektywizmu dokonanego spośród nich wyboru. Do sądu nie należy także kwestionowanie szczegółowej treści egzaminu, chyba że wykracza ona poza ramy wskazane w ogłoszeniu o konkursie lub nie pozostaje w zgodzie z celami egzaminu konkursowego.

W odniesieniu do decyzji podejmowanych przez komisję konkursową obowiązek uzasadnienia trzeba pogodzić z przestrzeganiem tajności prac komisji wynikającej z art. 6 załącznika III do regulaminu pracowniczego.

Obowiązek uzasadnienia decyzji niekorzystnej, takiej jak ta podjęta przez komisję konkursową w stosunku do kandydata, ma na celu, po pierwsze, dostarczenie zainteresowanemu informacji niezbędnych do ustalenia, czy decyzja jest zasadna, a po drugie, umożliwienie jej sądowej kontroli.

Załącznik III do regulaminu pracowniczego, a w szczególności art. 3 tegoż załącznika, dotyczący składu komisji konkursowych, nie przewidują możliwości wyznaczenia zastępców członków, choć w orzecznictwie przyjęto, że administracja może skorzystać z takiego rozwiązania. Zasadniczo więc w przepisach omawianego załącznika mowa jest o komisjach złożonych z pełnych członków, co nie sprzeciwia się temu, by przepisy te można było stosować analogicznie do ich zastępców.

Wyrażenie „komisja konkursowa składa się z więcej niż czterech członków” użyte w art. 3 akapit piąty załącznika III do regulaminu pracowniczego należy rozumieć jako „komisja konkursowa składa się z więcej niż czterech pełnych członków”.

Zastępcy członków komisji mogą bowiem orzekać w przedmiocie przymiotów kandydata przystępującego do egzaminu ustnego wyłącznie wtedy, gdy zastępują nieobecnego pełnego członka, gdyż liczba głosów w komisji jest ograniczona do liczby jej pełnych członków. Korzystanie z zastępców nie powoduje więc zmiany co do istoty liczby członków komisji.

Ponadto zastosowanie przez analogię wyrażenia „komisja konkursowa składa się z więcej niż czterech członków” do zastępców członków jest niemożliwe, ponieważ dla każdego konkursu należy ustalić jednolity próg, od którego znajduje zastosowanie zasada wyrażona w art. 3 akapit piąty załącznika III do regulaminu pracowniczego.

Wreszcie, w celu zbadania przestrzegania zasady przewidzianej w art. 3 akapit piąty załącznika III do regulaminu pracowniczego należy zasadniczo uwzględniać wyłącznie pełnych członków komisji, gdyż normalnie to oni mają uprawnienie do uczestniczenia w faktycznym przeprowadzaniu egzaminów. Zgodność ze wskazaną zasadą należy zweryfikować przy publikacji listy członków komisji, a nie w trakcie trwania egzaminów.

(zob. pkt 83–86, 88, 91)

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-100/04 Giannini przeciwko Komisji, 12 marca 2008 r., pkt 207; sprawa T-43/07 P Neophytou przeciwko Komisji, 13 października 2008 r., pkt 53

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F-50/08 Bartha przeciwko Komisji, 23 listopada 2010 r., pkt 39, 41
Zgodnie z art. 21 statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz z art. 35 § 1 lit. e) regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej skarga powinna wskazywać powołane zarzuty i argumenty co do prawa i stanu faktycznego. Wspomniane zarzuty i argumenty powinny być przedstawione na tyle jasno i precyzyjnie, by umożliwiały pozwanej przygotowanie obrony, a Sądowi do spraw Służby Publicznej rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi, jeśli zajdzie taka potrzeba bez dodatkowych informacji. W celu zagwarantowania pewności prawa i prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości, aby skarga była dopuszczalna, konieczne jest, by istotne okoliczności faktyczne i prawne, będące podstawą jej złożenia, wynikały w sposób spójny i zrozumiały z samej treści skargi. Ta wykładnia art. 35 § 1 lit. e) regulaminu postępowania dotyczy również przesłanek dopuszczalności repliki, która zgodnie z art. 41 regulaminu postępowania służy wraz z dupliką uzyskaniu dodatkowych informacji.

(zob. pkt 68)

Sąd Pierwszej Instancji: sprawy połączone od T-305/94 do T-307/94, od T-313/94 do T-316/94, T-318/94, T-325/94, T-328/94, T-329/94 i T-335/94, Limburgse Vinyl Maatschappij i in. przeciwko Komisji, 20 kwietnia 1999 r., pkt 39, 40

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F-100/09 Michail przeciwko Komisji, 13 września 2011 r., pkt 22
PL
ZbiórOrzeczeń
ECLI:EU:F:2011 :188 1WYROK SĄDU D O SPRAW S ŁUŻBY PU BLICZNEJ
(trzecia izba)
z dnia 29 listopada 2011 r.
Sprawa F-119/10
Roberto Di Tullio
pr zeciwko
Komisji Europejskiej
Służba publiczna — Personel tymczasow y — Urlop na czas pełnienia służby wojskowej — Artykuł 18 
warunków zatrudnienia innych pracowników — Żołnierz zawodow y — Odbycie okresu dowodzenia — 
Odmowa
Pr zedmiot:Skarga w niesiona n a p odstawie ar t. 270 TFUE, znajdującego z astosowanie d o 
traktatu EWEA na m ocy jego ar t. 106a, w której R. Di Tullio żąda t ytułem g łównym 
stwierdzenia nieważności decyzji odmownej Komisji w sprawie udzielenia m u urlopu na 
czas pełnienia służby wojskowej.
Or zec zenie:Skarga zostaje oddalona. Skarżący pokry wa całość ko sztów postępowania.
Stresz c zenie
Urzędnicy — Personel tymczasowy — Urlop na czas pełnienia służby wojskowej — Służba wojskowa — 
Pojęcie
(warunki zatrudnienia innych p racowników, art. 18 a kapit pierwszy)
Zgodnie z art. 18 a kapit pierwszy warunków zatrudnienia innych pracowników członkowi personelu 
tymczasowego powołanemu do odbycia służby wojskowej, służby zastępczej, ćwiczeń rezerw y l ub 
ponownie powołanemu do pe łnienia służby w siłach zbrojnych, przyznaje się urlop na czas pełnienia tej 
służby.
Zakres art. 18 a kapit pierwszy warunków zatrudnienia w oczy wisty sposób obejmuje jedynie sytuację, 
w której członek pe rsonelu tymczasowego jest zobowiązany zgodnie z krajow ymi przepisami 
dotyczącymi służby w ojskowej do odbycia w państwie członkowskim, którego jest oby watelem, 
ograniczonego w czasie okresu szkolenia w ojskowego, na przykład w charakterze oficera rezerw y. 
Przepisy te nie dotyczą natomiast sytuacji, w której urzędnik kra jow y m usi, po przebyciu okresu 
oddelegowania w strukturach instytucji europejskich na mocy umow y o pracę w charakterze członka 
personelu tymczasowego, powrócić do struktur swojej administracji w celu w y pełnienia obowiązków 
związanych z przebiegiem s wojej kari ery zawodowej, choćby urzędnik ten należał do formacji, której 
członkowie podlegają wojskow ym zasadom i dyscyplinie.
2 ECLI:EU:F:2011 :188STRESZCZ ENIE–SPRAWAF-119/10
DITULLIOPRZECIWKOKOMISJI
Ponadto członek pe rsonelu tymczasowego m oże zostać uznany za „powołanego do pe łnienia służby 
w siłach zbrojnych” w rozumieniu art. 18 a kapit pierwszy warunków zatrudnienia innych pracowników 
jedynie w sytuacji, gdy jedna lub więcej grup wiekow ych otrzyma powołanie ze względu, na przykład, 
na zagrożenie kon fliktem z brojnym.
(zob. pkt 35, 38, 40)