ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

1. Środowisko naturalne – Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne – Dyrektywa 85/337

(art. 10 WE, 211 WE i 226 WE; dyrektywa Rady 85/337)

2. Środowisko naturalne – Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne – Dyrektywa 85/337

(dyrektywa Rady 85/337, art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2)

Summary

1. W ramach postępowania w sprawie uchybienia na mocy art. 226 WE na Komisji spoczywa ciężar udowodnienia wystąpienia zarzucanego uchybienia poprzez przedstawienie Trybunałowi dowodów niezbędnych do stwierdzenia wystąpienia tego uchybienia, bez możliwości opierania się na jakichkolwiek domniemaniach.

W odniesieniu w szczególności do dyrektywy 85/337 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne z późn. zm. Komisja musi przedstawić chociażby minimalną ilość dowodów możliwego oddziaływania spornego przedsięwzięcia na środowisko.

W przypadku gdy właściwe władze zbadały konieczność oceny, Komisja powinna znaleźć oparcie dla swoich twierdzeń i obalić twierdzenia pozwanego państwa członkowskiego poprzez dogłębną analizę tych informacji i dokumentów przedstawionych przez to ostatnie lub poprzez uzyskanie, sporządzenie, zbadanie lub analityczne przedstawienie namacalnych i konkretnych dowodów, które umożliwią Trybunałowi rozstrzygnięcie kwestii, czy właściwe władze w rzeczywistości przekroczyły granice swobodnego uznania.

(por. pkt 77, 78, 85, 93)

2. Z art. 2 ust. 1 dyrektywy 85/337 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne z późn. zm. wynika, że przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 4 tej dyrektywy w związku z załącznikami I lub II do niej należy poddać ocenie ich oddziaływania na środowisko przed udzieleniem zezwolenia.

Jeżeli prawo krajowe przewiduje wieloetapową procedurę wydawania zezwolenia, w której jedna z decyzji jest decyzją główną, a druga decyzją wykonawczą, która nie może wykraczać poza zakres ustaleń głównej decyzji, możliwe oddziaływanie danego przedsięwzięcia na środowisko należy co do zasady określić i ocenić w trakcie postępowania w sprawie wydania decyzji głównej. Gdy oddziaływanie to można jednak określić dopiero w trakcie postępowania w sprawie wydania decyzji wykonawczej, oceny tej należy dokonać w trakcie tego ostatniego postępowania.

Uregulowanie krajowe przewidujące, że ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może być dokonana wyłącznie na wstępnym etapie zatwierdzania projektu budowlanego, nie zaś na późniejszym etapie zatwierdzania kwestii zastrzeżonych, jest zatem sprzeczne z art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2 dyrektywy 85/337 z późn. zm.

(por. pkt 103–106 oraz pkt 1 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Środowisko naturalne – Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne – Dyrektywa 85/337

(dyrektywa Rady 85/337, art. 1 ust. 2)

2. Środowisko naturalne – Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne – Dyrektywa 85/337

(dyrektywa Rady 85/337, art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2)

Summary

1. Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy 85/337 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne definiuje pojęcie „zezwolenia na inwestycję” w rozumieniu tej dyrektywy jako decyzję właściwej władzy lub władz, na podstawie której wykonawca otrzymuje prawo do wykonania przedsięwzięcia.

Pojęcie to, które jest pojęciem wspólnotowym, dotyczy decyzji umożliwiającej wykonawcy rozpoczęcie prac w celu wykonania przedsięwzięcia.

(por. pkt 39–41, 45 oraz pkt 1 sentencji)

2. Z art. 2 ust. 1 dyrektywy 85/337 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne wynika, że przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 4 tej dyrektywy w związku z załącznikami I lub II do niej należy przed udzieleniem zezwolenia na inwestycję poddać ocenie ich oddziaływania na środowisko.

Jeżeli prawo krajowe przewiduje wieloetapową procedurę wydawania zezwolenia, w której jedna z decyzji jest decyzją główną, a druga decyzją wykonawczą, która nie może wykraczać poza zakres ustaleń głównej decyzji, możliwe oddziaływanie danego przedsięwzięcia na środowisko należy co do zasady określić i ocenić w trakcie postępowania w sprawie wydania decyzji głównej. Gdy oddziaływanie to można jednak określić dopiero w trakcie postępowania w sprawie wydania decyzji wykonawczej, oceny tej należy dokonać w trakcie tego ostatniego postępowania.

Wynika stąd, że art. 2 ust. 1 oraz art. 4 ust. 2 dyrektywy 85/337 przewidujące obowiązek przeprowadzenia przez państwa członkowskie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko należy interpretować w ten sposób, że nakładają one obowiązek przeprowadzenia takiego postępowania, jeśli w przypadku wieloetapowego postępowania w sprawie wydania zezwolenia w trakcie etapu drugiego okazuje się, że przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko, w szczególności z powodu jego charakteru, rozmiaru lub lokalizacji.

(por. pkt 43, 47, 49 oraz pkt 2 sentencji)
Sprawa C-532/03

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Irlandii

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zamówienia publiczne — Artykuły 43 WE i 49 WE — Transport ratowniczy zapewniany przy pomocy ambulansów ratunkowych”

Opinia rzecznika generalnego C. Stix-Hackl przedstawiona w dniu 14 września 2006 r. I - 11355

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. I - 11376

Streszczenie wyroku

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dowód na istnienie uchybienia – Ciężar dowodu spoczywający na Komisji

(art. 226 WE)

Bez uszczerbku dla ciążącego na państwach członkowskich na mocy art. 10 WE obowiązku ułatwienia Komisji wykonywania jej zadań, polegających zgodnie z art. 211 WE między innymi na czuwaniu nad stosowaniem postanowień traktatu, jak również przepisów przyjętych przez instytucje na jego podstawie — w ramach postępowania w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — to Komisja zobowiązana jest do wykazania istnienia zarzucanego uchybienia. Ona też powinna dostarczyć Trybunałowi dowodów potrzebnych do zweryfikowania przezeń istnienia tego uchybienia, przy czym nie może opierać się na jakimkolwiek domniemaniu.

Tak więc w przypadku skargi, której celem jest stwierdzenie, iż świadczenie przez podmiot publiczny innemu podmiotowi, bez uprzedniego ogłoszenia, usług transportu ratowniczego zapewnianego przy pomocy ambulansów ratunkowych jest sprzeczne ze swobodami przedsiębiorczości i świadczenia usług, to do Komisji należy dostarczenie Trybunałowi dowodów potrzebnych do zweryfikowania przezeń faktu udzielenia zamówień publicznych, zważywszy, że nie można wykluczyć, iż podmiot publiczny, o którym mowa, świadczy te usługi w ramach własnych kompetencji. W tym zakresie samo istnienie, między dwoma podmiotami publicznymi, mechanizmu finansowania dotyczącego usług transportu ratowniczego zapewnianego przy pomocy ambulansów ratunkowych nie oznacza, że świadczenie danych usług stanowi udzielenie zamówienia publicznego, które należałoby oceniać w świetle podstawowych postanowień traktatu.

(por. pkt 28, 29, 36, 37)
Jeśli chodzi o usługi wymienione w załączniku I B do dyrektywy 92/50 odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi i z zastrzeżeniem przyszłego przeglądu, o którym jest mowa w art. 43 tej dyrektywy, ustawodawca wspólnotowy wyszedł z założenia, że zamówienia dotyczące tego rodzaju usług nie stanowią a priori ze względu na ich szczególny charakter przedmiotu zainteresowania o charakterze transgranicznym, mogącego uzasadnić wymóg, by udzielano ich w wyniku postępowań przetargowych, które mają umożliwić przedsiębiorstwom z innych państw członkowskich zapoznanie się z ogłoszeniem o zamówieniu i złożenie oferty. Z tego względu dyrektywa 92/50 ogranicza się w odniesieniu do tego rodzaju usług do nakazu ogłaszania ex post.

Jednakże udzielanie zamówień publicznych wciąż podlega podstawowym zasadom prawa wspólnotowego, a w szczególności zapisanym w traktacie zasadom w dziedzinie prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług. Wynika z tego, że systemu ogłaszania, ustanowionego przez wspólnotowego ustawodawcę dla zamówień dotyczących usług wymienionych w załączniku I B, nie można interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu zasad wynikających z art. 43 WE i 49 WE, jeżeli tego rodzaju zamówienia byłyby pomimo wszystko niewątpliwym przedmiotem zainteresowania o charakterze transgranicznym.

Także jeżeli zamówienie dotyczące usług wymienionych w załączniku I B stanowi przedmiot takiego zainteresowania, udzielenie tego zamówienia, przy całkowitym braku przejrzystości, przedsiębiorstwu znajdującemu się w państwie członkowskim instytucji zamawiającej stanowi przejaw różnego traktowania na niekorzyść przedsiębiorstw, dla których zamówienie to mogłoby być interesujące, a które znajdują się w innym państwie członkowskim. O ile takie zróżnicowanie traktowania, które poprzez wykluczenie wszystkich przedsiębiorstw znajdujących się w innym państwie członkowskim działa głównie na ich niekorzyść, nie jest uzasadnione obiektywnymi okolicznościami, o tyle stanowi ono przejaw dyskryminacji pośredniej ze względu na przynależność państwową, zakazanej na mocy art. 43 WE i 49 WE.

(por. pkt 25, 26, 29–31)
Państwu można przypisać tego rodzaju wypowiedzi urzędnika, które ze względu na okoliczności i formę stwarzają u adresatów wrażenie, że chodzi o oficjalne stanowisko państwa, a nie o prywatną opinię urzędnika. Decydującym kryterium w kwestii, czy wypowiedzi urzędnika zostaną przypisane państwu, jest to, czy adresaci tych wypowiedzi mogą w rozsądny sposób przyjąć w danych okolicznościach, że jest to stanowisko, które urzędnik wyraża w ramach swych kompetencji służbowych.

Stanowią, o ile można je przypisać państwu, naruszenie art. 4 ust. 1 dyrektywy 98/37 dotyczącej maszyn, wypowiedzi urzędnika, przedstawiające maszynę — której zgodność z tą dyrektywą została stwierdzona — jako niezgodną z odnoszącą się do niej normą zharmonizowaną i jako niebezpieczną. Tego typu wypowiedzi mogą bowiem przynajmniej pośrednio i potencjalnie utrudnić wprowadzenie takiej maszyny do obrotu.

Ustanowiony w art. 4 ust. 1 dyrektywy zakaz ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy dana maszyna jest zgodna z przepisami tej dyrektywy. W tym zakresie domniemanie zgodności wynikające z art. 5 ust. 5 dyrektywy, gdy chodzi o maszyny certyfikowane jako zgodne z dyrektywą i noszące oznakowanie zgodności „CE” określone w art. 10 tej dyrektywy, nie skutkuje tym, że państwa członkowskie nie mogą podjąć działań w sytuacji, w której pojawią się zagrożenia. Przeciwnie, zgodnie z art. 7 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy państwo członkowskie jest zobowiązane do podjęcia wszelkich właściwych środków mających na celu wycofanie maszyny z obrotu, jeżeli stwierdzi ono, że użytkowana zgodnie z jej zamierzonym przeznaczeniem, może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa osób lub mienia. Zgodnie z art. 7 ust. 1 akapit drugi dyrektywy państwo członkowskie jest wówczas zobowiązane do niezwłocznego powiadomienia Komisji o takim środku i do podania uzasadnienia swej decyzji.

Z uwagi na to, iż właściwe władze państwa członkowskiego, o którym mowa, nie stwierdziły wystąpienia zagrożenia, nie podjęły środków mających na celu wycofanie omawianych maszyn z obrotu ani tym bardziej nie poinformowały one Komisji o takich środkach, państwo to winno dochować ustanowionego w art. 4 ust. 1 dyrektywy zakazu stosowania ograniczeń w ich swobodnym przepływie.

(por. pkt 61–66 oraz pkt 1 sentencji)
Keywords

Subject of the case



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału (dyrektywa Rady 69/335, art. 10 i 12 ust. 1 lit. e)) (por. pkt 35–39 i sentencja)

2. Prawo wspólnotowe – Bezpośrednia skuteczność – Podatki krajowe niezgodne z prawem wspólnotowym – Zwrot (por. pkt 43–46 i sentencja)

Subject of the case

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 10 część C dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, str. 25) – Ustawa krajowa wprowadzająca z mocą wsteczną podatek ryczałtowy od rejestracji dokumentów innych niż dokumenty założycielskie spółek oraz przewidująca dyskryminujący i ograniczający system zwrotu rocznego podatku od rejestracji dokumentów założycielskich spółek.

Sentencja

1) Wprowadzając z mocą wsteczną podatki ryczałtowe niestanowiące dozwolonych podatków w formie opłat lub należności w związku z tym, że wpisy do rejestru przedsiębiorstw, od których są one pobierane, spowodowały już pobranie podatków, które miały zostać zastąpione przez podatki nałożone z mocą wsteczną bez możliwości dokonania ich zwrotu na rzecz osób, które je uiściły, lub ponieważ owe wprowadzone z mocą wsteczną podatki dotyczą lat, w których nie dokonano żadnego wpisu do rejestru uzasadniającego ich nałożenie, oraz przyjmując przepisy uzależniające dokonanie zwrotu podatku – który został uznany wyrokiem Trybunału za sprzeczny z prawem wspólnotowym lub którego niezgodność z prawem wspólnotowym wynika z takiego wyroku – od spełnienia przesłanek dotyczących wyraźnie tego podatku, które są mniej korzystne od przesłanek, które w przypadku ich braku miałyby zastosowanie do dokonania zwrotu tego podatku, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy, po pierwsze, art. 10 i 12 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, oraz po drugie, ustanowionych przez Trybunał zasad dotyczących zwrotu nienależnego świadczenia.

2) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3) Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania w trzech czwartych. Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania w pozostałej jednej czwartej.
Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieprzestrzeganie decyzji Komisji w sprawie pomocy państwa

(art. 88 ust. 2 akapit drugi WE)

2. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Niespełnienie obowiązku odzyskania przyznanej pomocy – Środki obrony

(art. 88 ust. 2 WE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 14 ust. 3)

Summary

1. W związku z tym, że w przeciwieństwie do art. 226 WE art. 88 ust. 2 akapit drugi WE dotyczący postępowania w sprawie skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w dziedzinie pomocy państwa nie przewiduje postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, a Komisja nie wydaje uzasadnionej opinii wyznaczającej państwom członkowskim termin w celu dostosowania się do jej decyzji, terminem odniesienia dla zastosowania drugiego z wyżej wymienionych postanowień może być więc jedynie termin wskazany w decyzji, której niewykonanie jest przedmiotem sporu, lub w danym przypadku termin, który następnie ustaliła Komisja.

(por. pkt 53)

2. W przypadku decyzji negatywnej w sprawie pomocy przyznanej bezprawnie odzyskanie tej pomocy nakazane przez Komisję następuje na warunkach przewidzianych w art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [88 WE].

Jedynym argumentem, jaki państwo członkowskie może przytoczyć na swoją obronę wobec skargi Komisji o stwierdzenie uchybienia na podstawie art. 88 ust. 2 WE, jest całkowita niemożność prawidłowego wykonania decyzji nakazującej odzyskanie pomocy.

W tym względzie przesłanka całkowitej niemożności wykonania nie jest spełniona, gdy pozwany rząd ogranicza się do poinformowania Komisji o trudnościach natury prawnej, politycznej lub praktycznej w wykonaniu decyzji, nie podejmując względem przedsiębiorstw, których to dotyczy, rzeczywistych kroków zmierzających do odzyskania pomocy i nie przedstawiając Komisji alternatywnych sposobów wykonania decyzji umożliwiających przezwyciężenie tych przeszkód.

(por. pkt 71, 72, 74)
16

Powołując się na wyrok z dnia 9 lipca 1987 r. w sprawach połączonych od 27/86 do 29/86 CEI i Bellini, Rec. str. 3347 Komisja zauważa, że prawo wspólnotowe znajduje w pełni zastosowanie do sytuacji, które nie są objęte dyrektywami w sprawie zamówień publicznych. Dodaje, że zgodnie z pkt od 60 do 62 wyroku z dnia 7 grudnia 2000 r. w sprawie C-342/98 Telaustria i Telefonadress, Rec. str. I-10745 poszanowanie postanowień traktatu WE odnoszących się ogólnie do podstawowych swobód i w szczególności do zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową pociąga za sobą między innymi obowiązek przejrzystości, który pozwala na otwarcie rynku usług na konkurencję oraz na kontrolę bezstronności postępowań przetargowych.
13

Irlandia w ramach postępowania na podstawie art. 226 WE, zdaniem Komisji, nie zaproponowała żadnego rozwiązania zaistniałego problemu. Komisja uznała bowiem w świetle odpowiedzi udzielonych przez to państwo członkowskie na wezwanie do usunięcia uchybienia z dnia 26 czerwca 2002 r. i na uzasadnioną opinię z dnia 17 grudnia 2002 r., że zawarcie nowej umowy z An Post jest niezgodne z postanowieniami traktatu WE i w związku z tym wniosła skargę w niniejszej sprawie.
33

Utrzymując, iż na pierwsze pytanie należy udzielić odpowiedzi przeczącej, to znaczy, że sporne w postępowaniu przed sądem krajowym opłaty nie należą do zakresu zastosowania dyrektywy 69/335, a w szczególności do zakresu zastosowania art. 10 lit. c) tej dyrektywy, rząd landu Badenii Wirtembergii twierdzi, że w rzeczywistości nie ma potrzeby udzielania odpowiedzi na pytanie dodatkowe oraz że jest ono niedopuszczalne.
36

W tym zakresie Dyson nie może utrzymywać, że przedmiot jej zgłoszenia rozpatrywanego w postępowaniu przed sądem krajowym może być postrzegany wzrokowo. W istocie to, co konsument jest w stanie zidentyfikować wzrokowo, to nie przedmiot tego zgłoszenia, ale dwie załączone do niego ilustracje. Ilustracji tych nie można mylić z przedmiotem zgłoszenia, ponieważ — jak to wielokrotnie podkreślała Dyson — stanowią one wyłącznie jego przykłady.
Wyrok Trybunału (trzecia izba) z 11 maja 2006 r. – Komisja przeciwko Włochom

(Sprawa C‑197/03)

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 69/335/EWG – Artykuły 10 i 12 – Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału – Zasady prawa wspólnotowego dotyczące zwrotu nienależnego świadczenia

1. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału (dyrektywa Rady 69/335, art. 10 i 12 ust. 1 lit. e)) (por. pkt 35–39 i sentencja)

2. Prawo wspólnotowe – Bezpośrednia skuteczność – Podatki krajowe niezgodne z prawem wspólnotowym – Zwrot (por. pkt 43–46 i sentencja)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 10 część C dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, str. 25) – Ustawa krajowa wprowadzająca z mocą wsteczną podatek ryczałtowy od rejestracji dokumentów innych niż dokumenty założycielskie spółek oraz przewidująca dyskryminujący i ograniczający system zwrotu rocznego podatku od rejestracji dokumentów założycielskich spółek.

Sentencja

1) Wprowadzając z mocą wsteczną podatki ryczałtowe niestanowiące dozwolonych podatków w formie opłat lub należności w związku z tym, że wpisy do rejestru przedsiębiorstw, od których są one pobierane, spowodowały już pobranie podatków, które miały zostać zastąpione przez podatki nałożone z mocą wsteczną bez możliwości dokonania ich zwrotu na rzecz osób, które je uiściły, lub ponieważ owe wprowadzone z mocą wsteczną podatki dotyczą lat, w których nie dokonano żadnego wpisu do rejestru uzasadniającego ich nałożenie, oraz przyjmując przepisy uzależniające dokonanie zwrotu podatku – który został uznany wyrokiem Trybunału za sprzeczny z prawem wspólnotowym lub którego niezgodność z prawem wspólnotowym wynika z takiego wyroku – od spełnienia przesłanek dotyczących wyraźnie tego podatku, które są mniej korzystne od przesłanek, które w przypadku ich braku miałyby zastosowanie do dokonania zwrotu tego podatku, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy, po pierwsze, art. 10 i 12 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, oraz po drugie, ustanowionych przez Trybunał zasad dotyczących zwrotu nienależnego świadczenia.

2) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3) Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania w trzech czwartych. Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania w pozostałej jednej czwartej.
Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 lutego 2006 r. – Komisja przeciwko Finlandii

(sprawie C‑232/03)

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Pracownicy – Swobodny przepływ – Używanie pojazdów zarejestrowanych za granicą i przekazanych do dyspozycji pracownika przez pracodawcę mającego siedzibę za granicą

Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Ograniczenia (art. 39 WE) (por. pkt 49–52, 55 oraz pkt 1 sentencji)

Przedmiot:

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuły 10 i 39 WE – Warunki używania przez pracowników mających miejsce zamieszkania w Finlandii i zatrudnionych za granicą pojazdów zarejestrowanych za granicą i przekazanych do ich dyspozycji przez pracodawcę.

Sentencja:

Uniemożliwiając pracownikom przygranicznym mającym miejsce zamieszkania w Finlandii i zatrudnionym w innych państwie członkowskim korzystanie z pojazdów służbowych przekazanych do ich dyspozycji przez pracodawców mających siedzibę w innym państwie członkowskim i zarejestrowanych w tym innym państwie członkowskim wyłącznie z uwagi na to, że wspomniani pracownicy przygraniczni mają miejsce zamieszkania na terytorium Finlandii, na które przywożone są pojazdy należące do ich pracodawców,

oraz

uniemożliwiając wspomnianym pracownikom przygranicznym korzystanie dla celów zawodowych i prywatnych z pojazdów należących do spółki, przekazanych im do dyspozycji przez ich pracodawców mających siedzibę w innym państwie członkowskim i zarejestrowanych w tym innym państwie członkowskim, mimo że pojazdy te nie są przeznaczone do ich głównego i stałego wykorzystania w Finlandii ani też w rzeczywistości nie są wykorzystywane w ten sposób, wyłącznie z uwagi na to, że pracownicy ci mają miejsce zamieszkania na terytorium Finlandii, na które przywożone są pojazdy należące do ich pracodawców,

Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 39 WE.

2) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3) Każda ze stron pokrywa własne koszty.

4) Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty.
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Równość traktowania – Praktyka przygotowawcza do pewnych stanowisk – Zwrot kosztów podróży ograniczony tylko do tej części podróży, którą odbyto na terytorium państwowym – Niedopuszczalność

(traktat WE, art. 48 (obecnie, po zmianie, art. 39 WE))

Summary

Artykuł 48 traktatu (obecnie, po zmianie, art. 39 WE) sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu przyznającemu osobie, która wykonywała – w ramach odbywanej praktyki przygotowawczej do pewnych stanowisk – czynności w warunkach rzeczywistego i efektywnego zatrudnienia w innym państwie członkowskim niż państwo jej pochodzenia prawo do zwrotu poniesionych przez nią kosztów podróży wyłącznie za część podróży odbytą na terytorium państwowym, podczas gdy zgodnie z tym uregulowaniem zwrotowi podlegałaby całość kosztów podróży, gdyby taka praktyka odbyła się na terytorium krajowym.

(por. pkt 36 i sentencja)