ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
17

Szereg obywateli Unii, którzy zostali skazani na kary pozbawienia wolności w Niderlandach, skierowało do Komisji skargi dotyczące działań podjętych w stosunku do nich przez władze niderlandzkie, uznające ich za niepożądanych ze względów porządku publicznego. Po przeanalizowaniu tych skarg Komisja uznała, że ogólne ustawodawstwo niderlandzkie dotyczące cudzoziemców, mające zastosowanie również do obywateli pozostałych państw członkowskich, nie było zgodne — jeżeli chodzi o obywateli Unii — z dyrektywą 64/221 ponieważ pozwalało ono na systematyczne i automatyczne powiązanie skazania ze środkiem w postaci wydalenia z terytorium. W konsekwencji Komisja w dniu 19 grudnia 2002 r. skierowała do Królestwa Niderlandów wezwanie do usunięcia uchybienia i do przedstawienia uwag.
12

Artykuł 3 decyzji 1999/93 stanowi, że procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III do tej decyzji określa się w mandatach dotyczących norm zharmonizowanych. Załącznik III upoważnia Europejski Komitet Normalizacyjny/Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki CEN/CENELEC do wyszczególnienia, w stosownych normach zharmonizowanych, systemów zaświadczania zgodności. W odniesieniu do drzwi, bram i przymocowanych okuć przeznaczonych do stosowania w przegradzaniu ognia/dymu i na drogach ewakuacyjnych załącznik III do decyzji 1999/93 przewiduje zastosowanie procedury zaświadczania zgodności przez uprawnioną jednostkę certyfikującą, o której mowa w pkt 2 lit. i) załącznika III do dyrektywy 89/106.
27

Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 3950/92 przy wygaśnięciu umowy dzierżawy rolnej obejmującej gospodarstwo trudniące się produkcją mleka związana z nim ilość referencyjna może co do zasady jedynie wówczas przypaść w całości lub w części wydzierżawiającemu, gdy jest on producentem w rozumieniu art. 9 lit. c) tego rozporządzenia (ww. wyrok w sprawie Thomsen, pkt 41).
13

Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że konieczność stosowania, a zatem i jednolitej wykładni przepisów prawa wspólnotowego, wykluczają, by w razie wątpliwości treść danego przepisu była rozpatrywana w sposób oderwany w jednej z jego wersji, lecz przeciwnie, wymagają one, by był on interpretowany i stosowany w świetle jego wersji istniejących w innych językach urzędowych (wyroki z dnia 12 listopada 1969 r. w sprawie 29/69 Stauder przeciwko Ulm, Rec. str. 419, pkt 3; z dnia 7 lipca 1988 r. w sprawie 55/87 Moksel, Rec. str. 3845, pkt 15, oraz z dnia 2 kwietnia 1998 r. w sprawie C-296/95 EMU Tabac i in., Rec. str. I-1605, pkt 36).
14

W postanowieniu odsyłającym Finanzgericht Hamburg zwraca uwagę, iż w wyroku z dnia 21 lipca 2005 r. orzekł, opierając się na notach wyjaśniających do CN, że obrane nasiona dyni przeznaczone nie do siewu, lecz do użycia w piekarnictwie muszą zostać zaklasyfikowane do podpozycji 12099190 CN. Sąd krajowy jest jednakże zdania, że pozycja przyjęta przez niderlandzki sąd i organy celne jest możliwa do obrony, gdyż zgodnie z brzmieniem pozycji 1209 CN obejmuje ona nasiona, owoce i zarodniki, w rodzaju stosowanych do siewu, a jej brzmienie nie pozostaje w sprzeczności z brzmieniem podpozycji. Sąd krajowy zadaje sobie zatem pytanie, czy noty wyjaśniające do CN odnoszące się do pozycji 1209 nie są sprzeczne z samym brzmieniem tej pozycji i czy powinny w związku z tym mieć zastosowanie. Przypomina w tym względzie, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału opracowywane przez Komisję noty wyjaśniające do CN, mimo że przyczyniają się w istotny sposób do interpretacji zakresu poszczególnych pozycji taryfowych, nie mają jednakże wiążącej mocy prawnej (wyrok z dnia 9 grudnia 1997 r. w sprawie C-143/96 Knubben Speditions, Rec. str. I-7039, pkt 14).
1)

Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.
16

Zasadnicze punkty uzasadnienia zaskarżonego wyroku w zakresie dopuszczalności skargi są następujące: „47 […] [Zaskarżona] decyzja, cofając w całości pomoc, zwolniła Komisję z obowiązku wypłacenia salda pomocy (9,8 mln EUR) oraz nakazała zwrot zaliczek wypłaconych Republice Włoskiej i przekazanych skarżącemu (około 39 mln EUR). 48 Sąd uznaje, że taka decyzja z pewnością bezpośrednio wpłynęła na sytuację prawną skarżącego, i to z kilku powodów. Ponadto [zaskarżona] decyzja nie pozostawia władzom włoskim żadnej swobody uznania, ponieważ ma ona charakter czysto automatyczny i wynika z samych przepisów wspólnotowych, bez potrzeby wydawania przepisów pośrednich. […] 53 W odniesieniu, po pierwsze, do zmiany sytuacji prawnej skarżącego, pierwszym bezpośrednim i natychmiastowym skutkiem [zaskarżonej] decyzji była zmiana sytuacji majątkowej skarżącego poprzez pozbawienie go pozostającego do wypłaty przez Komisję salda pomocy (około 9,8 mln EUR). Niewypłacone saldo pomocy nie zostanie przekazane Republice Włoskiej przez Komisję, ponieważ pomoc została cofnięta. Władze włoskie nie będą więc mogły wypłacić go skarżącemu […]. 54 [Zaskarżona] decyzja bezpośrednio zmienia sytuację prawną skarżącego, również w odniesieniu do obowiązku zwrotu kwot przekazanych tytułem zaliczki (około 39 mln EUR). Skutkiem [zaskarżonej] decyzji jest bowiem bezpośrednie przekształcenie statusu prawnego skarżącego z niekwestionowanego wierzyciela w dłużnika, co najmniej potencjalnego, wspomnianych kwot […]. […] 56 W odniesieniu następnie do kryterium automatycznego stosowania [zaskarżonej] decyzji należy stwierdzić, że decyzja ta w sposób automatyczny samodzielnie powoduje wystąpienie wskazanego w pkt 53 i 54 niniejszego wyroku podwójnego skutku względem skarżącego. 57 Podwójny skutek [zaskarżonej] decyzji wynika z samych przepisów wspólnotowych, a mianowicie z postanowień art. 211 tiret trzecie WE w związku z art. 249 akapit czwarty WE. W tym względzie władze krajowe nie mają żadnej swobody uznania w odniesieniu do ich obowiązku wykonania wspomnianej decyzji. 58 Wniosków wypływających z pkt 56 i 57 niniejszego wyroku nie podważa argument Komisji, według którego władze krajowe teoretycznie mogą podjąć decyzję o zwolnieniu skarżącego z finansowych konsekwencji bezpośrednio nałożonych na niego przez [zaskarżoną] decyzję, poprzez sfinansowanie ze środków państwowych, po pierwsze, salda przekazanej pomocy finansowej, a po drugie, zwrotu zaliczek wspólnotowych otrzymanych przez skarżącego bądź wyłącznie jednej z tych kwot. 59 Ewentualna decyzja władz krajowych o takim finansowaniu nie pozbawiałaby bowiem decyzji Komisji jej automatycznego stosowania. Decyzja ta pozostawałaby niezależna pod względem prawnym od stosowania [zaskarżonej] decyzji w prawie wspólnotowym. Skutkiem wspomnianej decyzji władz krajowych byłoby ponowne postawienie skarżącego w sytuacji, w jakiej znajdował się przed wydaniem [zaskarżonej] decyzji, co doprowadziłoby z kolei do ponownej zmiany sytuacji prawnej skarżącego, zmienionej pierwotnie w sposób automatyczny przez [zaskarżoną] decyzję. Ponowna zmiana sytuacji prawnej skarżącego wynikałaby z samej decyzji krajowej, a nie z wykonania [zaskarżonej] decyzji”.
10

État du Grand-Duché de Luxembourg wniosło do Cour administrative apelację od tego orzeczenia. Sąd ten zastanawia się w szczególności, czy stosowanie art. 157ter LIR w zakresie, w jakim wynika z niego odmowa uwzględnienia strat z najmu nieruchomości należących do małżonków Lakebrink w Niemczech przy ustalaniu stawki opodatkowania stosowanej do dochodów osiągniętych w Luksemburgu, stanowi dyskryminację pośrednią zakazaną w art. 39 WE.
1)

Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.
20

Trybunał uznał jednocześnie w pkt 16–20 ww. wyroku w sprawie Peacock, że karty sieciowe są przeznaczone wyłącznie do maszyn do automatycznego przetwarzania danych, że są z nimi bezpośrednio połączone oraz służą do dostarczania i przyjmowania danych w postaci, która może być wykorzystana przez te maszyny. Trybunał wywiódł z tego, że omawiane karty porównywalne są z wszelkimi innymi środkami, dzięki którym maszyna do automatycznego przetwarzania danych przyjmuje lub dostarcza dane w tym znaczeniu, iż karty te wykonują swoją funkcję tylko za pomocą takiej maszyny. Ostatni akapit uwagi 5 lit. B) do działu 84 CN w brzmieniu, które obowiązywało przed dniem 1 stycznia 1996 r., nie mógł zatem wyłączać tego rodzaju kart z pozycji 8471, ponieważ nie spełniają one specyficznej funkcji. Ponadto spełniają one wszystkie przesłanki odnoszące się do „urządzeń” określonych we wspomnianej uwadze w zakresie, w jakim mogą one być przyłączane do jednostki centralnej oraz zostały celowo zaprojektowane jako części systemu automatycznego przetwarzania danych.
32

G. Karatzoglou odpowiada, że Sąd słusznie uznał, że zostały mu udzielone konkretne, bezwarunkowe i spójne zapewnienia odnośnie do ograniczenia przyczyn rozwiązania jego umowy. EAR nie ograniczyła się do udzielenia mu niejasnych zapewnień, lecz zawarła z nim aneks do umowy zmieniający ramy prawne jego zatrudnienia. Ponadto uzasadnione oczekiwania, na które powołuje się G. Karatzoglou są całkowicie zgodne z obowiązującym prawem, zważywszy na to, że żaden przepis WZIP nie zakazuje właściwym organom ograniczenia swojego prawa do rozwiązania umów o pracę za pośrednictwem postanowień zawartych w umowach.
25

Sąd krajowy stwierdza, że okolicznością charakterystyczną dla sporu jest fakt, że o ile zgłoszenie wywozowe przewidziane w art. 4 rozporządzenia nr 3665/87 nie zostało zwrócone do Hauptzollamt w 12-miesięcznym terminie określonym w art. 47 ust. 2 tego rozporządzenia, to jednak Bonn Fleisch doręczyła do Hauptzollamt we wskazanym terminie zarówno dokument przewozowy, jak również rosyjski dokument przywozowy. Stanowią one dokumenty równoważne w rozumieniu art. 47 ust. 3 rozporządzenia nr 3665/87. Sąd krajowy uważa, że przy spełnieniu pewnych przesłanek, które należy dokładniej sprecyzować, właściwe organy mogą z urzędu przeprowadzić procedurę uznania innych dokumentów za równoważne. Za tego rodzaju wykładnią przemawia ponadto fakt, że zgodnie z motywami rozporządzenia nr 3665/87, przepis art. 47 ust. 3 tego rozporządzenia został ustanowiony w interesie eksporterów. Byłoby trudne do pogodzenia z celami wspólnej organizacji rynku, aby odmawiać wypłat refundacji lub zwolnienia zabezpieczenia jedynie ze względu na brak dopełnienia zwykłej formalności, jaką jest złożenie wniosku o uznanie innych dokumentów za równoważne.
1)

Artykuł 3 lit. b) oraz art. 9 zdanie drugie ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju, należy interpretować w ten sposób, iż zaświadczenie zgodne ze wzorem znajdującym się w załączniku B do tej dyrektywy zasadniczo pozwala domniemywać, iż zainteresowany nie tylko jest podatnikiem podatku od wartości dodanej w państwie członkowskim, którego organ podatkowy wydał mu to zaświadczenie, ale także, iż ma on siedzibę w tym państwie członkowskim. Przepisy te nie oznaczają jednak, iż istnieje zakaz upewnienia się przez organ państwa członkowskiego zwrotu — który ma wątpliwości co do rzeczywistego charakteru gospodarczego przedsiębiorstwa, którego adres został wymieniony w tym zaświadczeniu — co do rzeczywistego charakteru gospodarczego za pomocą środków administracyjnych przewidzianych w tym celu przez przepisy wspólnotowe w dziedzinie podatku od wartości dodanej.
28

Ponieważ sąd krajowy pragnie się dowiedzieć, czy państwo członkowskie może wymagać, by zapłata składek wyrównawczych dokonana została jednorazowo i by powiększona była o odsetki w wysokości 10% rocznie, należy zwrócić uwagę na to, iż każde działanie podejmowane przez państwo członkowskie w celu dostosowania się do takich norm prawa wspólnotowego jak zasada równego traktowania kobiet i mężczyzn winno być skuteczne (zob. podobnie ww. wyroki w sprawie Fisscher, pkt 31; w sprawie Preston i in., pkt 40–42; wyroki z dnia 20 marca 2003 r. w sprawie C-187/00 Kutz-Bauer, Rec. str. I-2741, pkt 57 oraz z dnia 4 lipca 2006 r. w sprawie C-212/04 Adeneler i in., Zb.Orz. str. I-6057, pkt 95). W konsekwencji to na ustawodawcy belgijskim — przy okazji przyjmowania arrêté royal z dnia 25 czerwca 1997 r., mającego na celu postawienie stewardes w takiej samej sytuacji co stewardów — ciążył obowiązek ustalenia takich szczegółowych zasad wyrównania, by nie były one praktycznie niemożliwe lub nadmiernie uciążliwe.
3

W dniu 1 lipca 1994 r. Komisja Wspólnot Europejskich opublikowała komunikat do państw członkowskich ustanawiający wytyczne dla programów operacyjnych lub dotacji globalnych, do zgłaszania których wzywa się państwa członkowskie w ramach inicjatywy Wspólnoty na rzecz dostosowania małych i średnich przedsiębiorstw do wspólnego rynku (Dz.U. C 180, str. 10).
5

Artykuł 37 ustawy nr 151/2000 o telekomunikacji (zákon č. 151/2000 Sb., o telekomunikacích, zwanej dalej „ustawą nr 151/2000”) zmieniającej inne ustawy stanowi, że: „1. Operatorzy publicznych sieci telefonicznych i dostawcy usług telekomunikacyjnych dzierżawiący łącza telekomunikacyjne, którzy posiadają znaczący udział w rynku właściwym, są zobowiązani do uwzględnienia każdego wniosku złożonego przez uprawnionego dostawcę usług telekomunikacyjnych w sprawie dostępu do sieci, którą eksploatują (zwanego dalej »dostępem do sieci«). 2. Operatorzy publicznych sieci telekomunikacyjnych i dostawcy publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych kontrolujący dostęp do przynajmniej jednego zakończenia sieci, które jest zidentyfikowane za pomocą jednego lub wielu numerów z planu numeracji, jak również dostawcy publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych dzierżawiący łącza telekomunikacyjne połączone z siedzibą lub miejscem zamieszkania użytkownika są obowiązani — w przypadku gdy inny operator lub dostawca prowadzący odpowiadającą działalność telekomunikacyjną występuje do nich z wnioskiem — zezwolić temu wnioskodawcy na bezpośrednie lub pośrednie wzajemne połączenie się z sieciami telekomunikacyjnymi, które oni eksploatują (zwane dalej »wzajemnym połączeniem sieci«). Dostęp do sieci przyznawany jest na koszt wnioskodawcy i jest odpłatny. 3. Dostęp do sieci zapewnia pisemna umowa zawarta między operatorem publicznej sieci telekomunikacyjnej a dostawcą publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, natomiast wzajemne połączenie sieci zapewnia pisemna umowa zawarta między operatorami publicznych sieci telekomunikacyjnych. […]”.
17

Na przykład o ile niemiecka wersja art. 7 ust. 1 lit. b) protokołu nr 4 zawiera sformułowanie „einfaches Entstauben, Sieben, Aussondern, Einordnen, Sortieren (einschließlich des Zusammenstellens von Sortimenten) […]” i wersji francuskiej jest mowa o „opérations simples de dépoussiérage, de criblage, de triage, de classement, d’assortiment (y compris la composition de jeux de marchandises)[…]”, o tyle wersja angielska tego przepisu ma następujące brzmienie: „simple operations consisting of removal of dust, sifting or screening, sorting, classifying, matching (including the making-up of sets of articles)[…]”.
W odniesieniu do całościowej oceny tych elementów Sąd stwierdził w pkt 39 zaskarżonego wyroku, że „całościowe wrażenie wywierane przez to oznaczenie ogranicza się do wrażenia wywieranego przez przedstawienie środków stosowanych do zmywarek lub pralek w kształcie tabletki, w której substancje chemiczne w sposób dekoracyjny i atrakcyjny zostały pogrupowane w dwie kolorowe warstwy — czerwoną i białą — z których czerwona została opatrzona niebieskim owalnym środkiem. Z uwagi na to, że konsument nie jest przyzwyczajony dostrzegać w kształcie i kolorach towaru wskazówki dotyczącej jego pochodzenia handlowego […], że obecność dwóch warstw i dodanie owalnego środka w innym kolorze stanowią rozwiązanie naturalnie przychodzące na myśl w odniesieniu do przedstawienia środka stosowanego do zmywarek lub pralek w kształcie tabletki […], jak również, że wobec używanych zwykle w rozpatrywanym sektorze kolorów podstawowych wybrana kolorystyka nie jest w stanie przyciągać uwagi konsumentów […], całościowe wrażenie wywierane przez to oznaczenie nie będzie wskazywać docelowemu kręgowi odbiorców, że wierne przedstawienie towaru wyjaśnia jego pochodzenie handlowe. W konsekwencji zgłoszony znak towarowy nie pozwala przeciętnemu właściwie poinformowanemu, dostatecznie uważnemu i rozsądnemu konsumentowi wspomnianych towarów — bez przeprowadzenia analizy lub porównania i bez wykazywania szczególnej uwagi — na odróżnienie danego towaru od towarów innych przedsiębiorstw […]”.
23

Na poparcie swojej skargi Canon podkreśliła różnicę między przywożonymi przez nią modelami camcorderów, związaną z tym czy posiadają one funkcję DV-in, czy też jej nie posiadają oraz podniosła, że w odniesieniu do spornych camcorderów, wspomniana funkcja może zostać aktywowana jedynie poprzez dokonanie modyfikacji w sprzęcie. Canon podniosła również, że utrzymanie klasyfikacji do podpozycji 85254099 w przypadku aktywacji funkcji DV-in już po odprawie celnej, naruszałoby podstawową zasadę klasyfikacji taryfowej. Opieranie klasyfikacji na aktywacji dokonanej już po odprawie celnej, wprowadzałoby niepewność co do okoliczności dokonania samej aktywacji, a tym samym co do klasyfikacji towaru.
Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 września 2007 r. – Komisja przeciwko Luksemburgowi

(sprawa C‑354/06)

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego ‑ Ochrona środowiska ‑ Dostęp do wymiaru sprawiedliwości

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Badanie zasadności przez Trybunał – Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę – Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 7)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego ? Nieustanowienie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (Dz.U. L 156, str. 17).

Sentencja

1) Nie ustanawiając wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

2) Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.
10

Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. L 136, str. 1), zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1901/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. (Dz.U. L 378, str. 1, zwane dalej „rozporządzeniem nr 726/2004”), zastąpiło rozporządzenie nr 2309/93 i ustanowiło między innymi scentralizowaną procedurę wydawania pozwoleń na dopuszczenie do obrotu we Wspólnocie produktów leczniczych zawartych w załączniku do tego rozporządzenia.
10

W dniu 25 maja 2000 r. G-Star wniosła przeciwko Benettonowi powództwo do Rechtbank te Amsterdam celem sprzeciwienia się wszelkiemu wytwarzaniu, wprowadzaniu do obrotu i dystrybucji w Niderlandach spodni marki Benetton. Na poparcie swojego żądania G-Star podniosła, iż przedsiębiorstwo to naruszyło przysługującej jej w stosunku do spodni modelu Elwood prawa ze znaków towarowych, wytwarzając i wprowadzając na rynek latem 1999 r. spodnie charakteryzujące się między innymi owalną wstawką na kolanach oraz dwoma haftami biegnącymi poprzecznie od wysokości bioder do szwu w kroku.
5

Artykuł 11 dyrektywy 92/85, zatytułowany „Prawa pracownicze”, stanowi: „W celu zagwarantowania pracownicom w rozumieniu art. 2 możliwości korzystania z praw do ochrony zdrowia i bezpieczeństwa, uznanych w niniejszym artykule, postanawia się, co następuje: 1) w przypadkach, o których mowa w art. 5, 6 i 7, prawa pracownicze związane z umową o pracę, obejmujące utrzymanie płatności na jej podstawie lub prawa do odpowiednich zasiłków, przysługują pracownicom w rozumieniu art. 2, zgodnie z prawem krajowym lub praktyką krajową; 2) w przypadkach, o których mowa w art. 8, należy zapewnić, co następuje: a) prawa związane z umową o pracę pracownic w rozumieniu art. 2, inne niż te, o których mowa w lit. b); b) utrzymanie płatności lub prawa do odpowiednich zasiłków pracownic w rozumieniu art. 2; 3) zasiłek, o którym mowa w ust. 2 lit. b), uważa się za odpowiedni, jeśli co najmniej odpowiada on dochodom, które pracownica otrzymywałaby w przypadku przerwy w pracy spowodowanej stanem zdrowia, przy czym jego górną granicę ustala ustawodawca krajowy; 4) państwa członkowskie mogą uzależnić prawo do płatności lub zasiłku, o których mowa w ust. 1 i [ust.] 2 lit. b), od tego, czy dana pracownica spełnia wymagania przewidziane w krajowych przepisach, konieczne do nabycia prawa do tego zasiłku. Zgodnie z tymi wymaganiami w żadnym wypadku nie można wymagać, aby termin porodu poprzedzał dłuższy niż 12 miesięcy okres aktywności zawodowej”.
30

System środków zaskarżenia ustanowiony w traktacie WE odróżnia skargi przewidziane w art. 226 i 227 WE, których celem jest stwierdzenie, że dane państwo członkowskie uchybiło ciążącym na nim zobowiązaniom, od skarg przewidzianych w art. 230 i 232 WE, które mają na celu kontrolę legalności działań lub zaniechań instytucji wspólnotowych. Te środki zaskarżenia zmierzają do odmiennych celów i podlegają odmiennym szczegółowym zasadom. W braku postanowienia traktatu wyraźnie upoważniającego do tego dane państwo członkowskie, nie może ono skutecznie powoływać się na niezgodność z prawem skierowanej do niego decyzji jako na środek obrony przeciwko skardze o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom opartej na niewykonaniu tej decyzji (zob. w szczególności wyroki z dnia 22 marca 2001 r. w sprawie C-261/99 Komisja przeciwko Francji, Rec. str. I-2537, pkt 18 oraz z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie C-404/00 Komisja przeciwko Hiszpanii, Rec. str. I-6695, pkt 40).
2

Artykuł 126 ust. 1 lit. a) ustawy nr 2960/2001 krajowy kodeks celny (FEK A’265), zmienionej ustawą nr 3156/2003 (FEK A’157, zwanej dalej „ustawą 2960/2001”), w następujący sposób określa wartość dla celów podatkowych dla celów opłaty rejestracyjnej od przywożonych pojazdów używanych: „[…] W przypadku używanych samochodów osobowych należy brać pod uwagę […] hurtową cenę sprzedaży pojazdu odpowiadającą cenie obowiązującej w chwili dopuszczenia go do ruchu na rynku międzynarodowym, która podlega zmniejszeniu, ze względu na jego zużycie wynikające ze zwykłego używania lub z innych przyczyn, w oparciu o następującą procentową skalę utraty wartości: W okresie od 6 do 12 miesięcy od 12 miesięcy od daty pierwszego dopuszczenia pojazdu do ruchu, pod warunkiem iż przejechał on więcej niż 6000 km, utrata wartości o 7%. Od 1 roku do 2 lat włącznie 14% od 2 do 3 lat włącznie 21% od 3 do 4 lat włącznie 28% od 4 do 5 lat włącznie 34% od 5 do 6 lat włącznie 40% od 6 do 7 lat włącznie 46% od 7 do 8 lat włącznie 52% od 8 do 9 lat włącznie 57% od 9 do 10 lat włącznie 62% od 10 do 11 lat włącznie 67 % od 11 do 12 lat włącznie 70% od 12 do 13 lat włącznie 73% od 13 do 14 lat włącznie 76% od 14 do 15 lat włącznie 79% od 15 do 16 lat włącznie 80%”.