WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(trzecia izba)

z dnia 27 listopada 2012 r.

Sprawa F‑59/11

Peter Sipos

przeciwko

Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego

(znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Służba publiczna – Członek personelu tymczasowego – Odmowna decyzja w sprawie przedłużenia umowy o pracę w charakterze personelu tymczasowego zawartej na podstawie art. 2 lit. a) WZIP – Warunki zawarcia umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na podstawie art. 2 lit. b) WZIP na czas określony – Oczywisty błąd w ocenie

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której P. Sipos żąda po pierwsze stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 29 września 2010 r. w sprawie jego wniosku o przedłużenie z nim po raz drugi umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego, podpisanej w dniu 16 lipca 2005 r. na podstawie art. 2 lit. a) warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (zwanych dalej „WZIP”) i by zastosowano do niego art. 8 akapit pierwszy WZIP, po drugie, stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 1 sierpnia 2010 r., w drodze której OHIM zatrudnił skarżącego na czas określony w charakterze członka personelu tymczasowego na podstawie art. 2) lit. b) WZIP, ze względu na to, że to przedłużenie stanowiło w rzeczywistości przedłużenie po raz drugi umowy podpisanej w dniu 16 lipca 2005 r. i tym samym należało ją zawrzeć na podstawie art. 2 lit. a) WZIP, na czas nieokreślony, po trzecie, naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego wskutek zachowania OHIM‑u.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Skarżący pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez OHIM.

Streszczenie

1. Urzędnicy – Personel tymczasowy – Zatrudnienie – Zawarcie umowy w celu zatrudnienia tymczasowo na stałym stanowisku – Przesłanki

[regulamin pracowniczy, art. 1a ust. 1; warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 2 lit. b), art. 3, 4, 5, art. 8 akapit drugi]

2. Urzędnicy – Personel tymczasowy – Personel tymczasowy objęty zakresem art. 2 lit. a) warunków zatrudnienia innych pracowników – Przedłużenie umowy po pierwszym przedłużeniu na czas określony – Zmiana kwalifikacji umowy zawartej na czas określony na umowę zawartą na czas nieokreślony – Przesłanki

[warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 2 lit. a), art. 8 akapit pierwszy]

3. Urzędnicy – Personel tymczasowy – Zatrudnienie – Przedłużenie umowy zawartej na czas określony – Uznanie administracyjne – Granice – Interes służby

4. Urzędnicy – Personel tymczasowy – Zatrudnienie – Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony – Obowiązek uzasadnienia – Brak – Wyjątek – Odmowna decyzja w sprawie wniosku pracownika o przedłużenie z nim umowy zawartej na czas określony

(regulamin pracowniczy, art. 25 akapit drugi, art. 90 ust. 1)

1. Z art. 1a ust. 1 regulaminu pracowniczego w związku z art. 2–5 WZIP wynika, że stałe stanowiska w instytucjach powinny być co do zasady obsadzane przez urzędników i jedynie wyjątkowo mogą być zajmowane przez innych pracowników. I tak, o ile art. 2 lit. b) WZIP wyraźnie stanowi, że członkowie personelu tymczasowego mogą być zatrudnieni na stałym stanowisku, o tyle jednocześnie precyzuje, że może to mieć miejsce jedynie czasowo. Ponadto art. 8 akapit drugi WZIP stanowi, że umowa o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego w rozumieniu art. 2 lit. b) nie może przekraczać czterech lat i może być przedłużona tylko jeden raz, na maksymalny okres dwóch lat. Po upływie tego okresu zatrudnienie w charakterze członka personelu tymczasowego ustaje bądź poprzez odejście ze służby, bądź poprzez powołanie na stanowisko urzędnicze na warunkach określonych w regulaminie pracowniczym.

(zob. pkt 37, 38)

2. Aby umowa o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na podstawie art. 2 lit. a) WZIP mogła zostać uznana w przypadku drugiego jej przedłużenia za umowę na czas nieokreślony na podstawie art. 8 akapit pierwszy WZIP, muszą być spełnione dwie przesłanki, a mianowicie, po pierwsze, dana umowa musi być umową o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na podstawie art. 2 lit. a) WZIP, a po drugie, musi być przedłużeniem umowy, która została już wcześniej przedłużona.

W tym względzie organ administracji może zawrzeć umowę na czas nieokreślony na podstawie art. 2 lit. a) WZIP jedynie gdy stanowisko, któremu władze budżetowe nadały czasowy charakter, jest dostępne na liście stanowisk załączonej do sekcji budżetu odnoszącej się do danej instytucji.

(zob. pkt 40, 42)

3. Jeżeli administracja nie przyjęła systemu wprowadzającego zasadę przedłużania z pracownikami umów na określonych warunkach, organowi upoważnionemu do zawierania umów przysługuje szeroki zakres uznania w zakresie przedłużenia umowy na czas określony, zależny jednakże od interesu służby, nakazującego zatrudniać na wolnych stanowiskach najlepszych kandydatów. Zatem skarżący może wykazać, że administracja popełniła oczywisty błąd w ocenie, nie przedłużając z nim umowy, jeżeli wykaże, że oczywiste było, iż jego wyniki pracy i doświadczenie zawodowe były do tego stopnia wybitne, że przewyższał nimi wszystkich innych potencjalnych kandydatów, a przynajmniej, że swoimi wynikami pracy i doświadczeniem zawodowym przewyższał osobę, która ostatecznie została wybrana na sporne stanowisko.

(zob. pkt 56, 57)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑7/01 Pyres przeciwko Komisji, 6 lutego 2003 r., pkt 50, 64; sprawa T‑258/03 Mausolf przeciwko Europolowi, 1 marca 2005 r., pkt 47–49

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑35/07 Klug przeciwko EMEA, 27 listopada 2008 r., pkt 65, 66

4. Administracja nie ma obowiązku uzasadniania decyzji, mocą której nie przedłuża umowy z chwilą upływu okresu, na który została ona zawarta. Zgodnie z ogólną zasadą od samego rozpoczęcia stosunku umownego każda ze stron umowy winna spodziewać się, że druga strona skorzysta z prawa powołania się na warunki umowy w takiej postaci, w jakiej zostały uzgodnione, a w szczególności na przewidziany termin zakończenia obowiązywania umowy. Zatem, o ile tylko administracja nie opracowała systemu wprowadzającego zasadę przedłużania umów zatrudnienia na określonych warunkach, w braku prawa do uzyskania przedłużenia umowy na czas określony administracja nie musi uzasadniać swej woli dotrzymania początkowo ustalonej daty końca umowy.

Natomiast decyzja odmowna administracji w sprawie wniosku pracownika o przedłużenie z nim umowy musi być uzasadniona zgodnie z art. 25 akapit drugi i art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego, gdyż stanowi ona akt niekorzystny.

(zob. pkt 71)

Odesłanie:

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑114/07 Wenning przeciwko Europolowi, 29 września 2009 r., pkt 142 i przytoczone tam orzecznictwo; sprawa F‑8/10 Gheysens przeciwko Radzie, 23 listopada 2010 r., pkt 64