24

W tych okolicznościach Fővárosi Törvényszék (sąd dla miasta stołecznego Budapeszt) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 167, art. 168 lit. a) i art. 178 lit. a) dyrektywy [2006/112] należy interpretować w ten sposób, że jeżeli organ podatkowy stwierdzi w odniesieniu do któregokolwiek z uczestników łańcucha świadczenia usług naruszenie uregulowania szczególnego dotyczącego zobowiązań zaciągniętych na mocy umowy podpisanej z podatnikiem lub na mocy umów podpisanych pomiędzy członkami łańcucha, lub naruszenie jakiegokolwiek innego uregulowania, takie naruszenie stanowi samo w sobie zdarzenie wystarczające do tego, jako obiektywna okoliczność, aby wykazać istnienie oszustwa podatkowego nawet wówczas, gdy działalność uczestników łańcucha we wszystkich aspektach jest zgodna z prawem, czy też przeciwnie, organ podatkowy musi również i w tym przypadku wskazać, na czym polega oszustwo podatkowe oraz który uczestnik łańcucha i przez jakie działanie dopuścił się tego oszustwa? W tym kontekście i w przypadku stwierdzenia naruszenia – czy konieczne jest, aby organ podatkowy badał związek przyczynowy pomiędzy naruszeniem obowiązków normatywnych regulujących działalność gospodarczą a prawem do odliczenia podatnika, a tym samym, czy jedynie w przypadku wykazania takiego związku można odmówić podatnikowi wykonania prawa do odliczenia VAT? 2) Czy z uwagi na przytoczone artykuły dyrektywy [2006/112], jak również z uwagi na prawo do rzetelnego procesu ustanowione jako zasada podstawowa w art. 47 [karty] i ze względu na zasady proporcjonalności i pewności prawa, można wymagać od podatnika w ramach ogólnego obowiązku kontrolnego, aby sprawdził, czy wcześniejsi uczestnicy łańcucha świadczeń wykonali obowiązki ustanowione w drodze uregulowań szczególnych przy wykonywaniu fakturowanych świadczeń i spełnili przesłanki, aby działać zgodnie z prawem? W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy chodzi o obowiązek ciągły podatnika w trakcie trwania stosunku prawnego, a jeżeli tak, to z jaką częstotliwością powinien on go wykonywać? 3) Czy art. 167, art. 168 lit. a) i art. 178 lit. a) dyrektywy [2006/112] należy interpretować w ten sposób, że jeżeli podatnik stwierdzi, iż którykolwiek z uczestników łańcucha świadczeń nie wykonał na wcześniejszym etapie swych zobowiązań, po stronie podatnika powstaje obowiązek niekorzystania z przysługującego mu prawa do odliczenia przerzuconego na niego VAT pod sankcją, iż zastosowanie odliczenia VAT zostanie zakwalifikowane jako oszustwo podatkowe? 4) Czy wspomniane artykuły dyrektywy [2006/112] w związku z zasadami pewności prawa i neutralności podatkowej należy interpretować w ten sposób, że przy badaniu i kwalifikacji oszukańczego charakteru łańcucha, jak również przy ustalaniu istotnych okoliczności faktycznych i ocenie dowodów na to wskazujących, organ podatkowy nie może pomijać przepisów uregulowania szczególnego dotyczącego fakturowanych świadczeń, w szczególności przepisów regulujących prawa i obowiązki stron? 5) Czy zgodna z przytoczonymi artykułami dyrektywy [2006/112], jak również z prawem do rzetelnego procesu ustanowionego w art. 47 karty, a także z zasadą pewności prawa jest praktyka organu podatkowego polegająca na tym, że w wyniku kontroli prawa do odliczenia dotyczącego transakcji gospodarczej dokonanej w ramach działalności usługowej, można podważyć rzeczywiste istnienie wspomnianej transakcji gospodarczej, udokumentowanej za pomocą faktur, umów i innych dokumentów księgowych na podstawie ustaleń dokonanych przez organ kontrolny w trakcie kontroli, oświadczeń złożonych w trakcie kontroli przez osoby kontrolowane, jak również w oparciu o oświadczenia złożone przez pracowników zatrudnionych za pomocą agencji pracy tymczasowej odnośnie do tego, co myślą o ich stosunku pracy, jak kwalifikują go prawnie i kogo uważają za swego pracodawcę? 6) Czy zgodna z przytoczonymi artykułami dyrektywy, jak również z prawem do rzetelnego procesu ustanowionego w art. 47 karty, a także z zasadą pewności prawa jest praktyka organu podatkowego polegająca na tym, z jednej strony, że wybór podatnika prowadzenia swojej działalności gospodarczej w taki sposób, który umożliwia mu obniżenie w maksymalny sposób kosztów tej działalności, jest kwalifikowany jako sprzeczne z prawem wykonywanie jego uprawnień, a z drugiej, że na tej podstawie organ podatkowy korzysta z prawa do przekwalifikowania umów w taki sposób, iż tworzy on umowę pomiędzy stronami, które uprzednio nie były związane umową?”.