ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 2 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2006/123 dotyczącej usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że działalność w zakresie kontroli technicznej pojazdów jest wyłączona z zakresu stosowania tej dyrektywy.

W istocie po pierwsze, zgodnie z tym przepisem owa dyrektywa nie ma zastosowania do usług w dziedzinie transportu, objętych postanowieniami tytułu VI traktatu FUE. Zastosowanie terminu „usługi w dziedzinie transportu” wskazuje zatem na zamiar prawodawcy Unii Europejskiej co do nieograniczania wyłączenia, o którym mowa w tym przepisie do samych środków transportu jako takich. Zatem wyłączenie to obejmuje nie tylko fizyczną czynność polegającą na przemieszczaniu osób lub towarów z jednego miejsca do drugiego za pomocą pojazdu, samolotu lub jednostki pływającej, lecz także każdą usługę nierozerwalnie związaną z taką czynnością.

Po drugie, wykładnia jest wsparta celem dyrektywy 2009/40 dotyczącej kontroli technicznej pojazdów, która dotyczy pojazdów silnikowych i ich przyczep. W tym względzie dyrektywy 2009/40 i 2014/45 w sprawie okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz uchylająca dyrektywę 2009/40 zostały przyjęte – w przypadku pierwszej – na podstawie art. 71 WE i – w przypadku drugiej – na podstawie art. 91 TFUE, ponieważ każdy z tych przepisów znajduje się, odpowiednio w ramach traktatu WE i traktatu FUE, w tytule „Transport” i stanowi podstawę prawną wyraźnie uprawniającą prawodawcę Unii do ustanowienia środków pozwalających polepszyć bezpieczeństwo transportu. Tymczasem z prac przygotowawczych poprzedzających przyjęcie dyrektywy o usługach wynika, że prawodawca Unii zamierzał wyłączyć z zakresu stosowania tej dyrektywy usługi regulowane przez przepisy przyjęte na podstawie art. 71 WE.

(por. pkt 39, 45, 46, 48, 49, 54; pkt 1 sentencji)
Znaczenie zasady powagi rzeczy osądzonej przejawia się zarówno w porządku prawnym Unii jak i w krajowych porządkach prawnych. Dla zapewnienia bowiem stabilności prawa i stosunków prawnych, jak też prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości istotne jest, aby orzeczenia sądowe, które stały się prawomocne po wyczerpaniu przysługujących środków odwoławczych lub po upływie przewidzianych dla tych środków terminów, były niepodważalne. Zatem prawo Unii nie zobowiązuje sądu krajowego do zaprzestania stosowania krajowych zasad proceduralnych nadających powagę rzeczy osądzonej danemu orzeczeniu, nawet jeśli umożliwiłoby to usunięcie sytuacji w porządku krajowym, która jest niezgodna z tym prawem. Jednakże jeżeli obowiązujące krajowe zasady proceduralne obejmują możliwość, z zachowaniem pewnych warunków, dokonania przez sąd krajowy zmiany orzeczenia posiadającego moc rzeczy osądzonej w celu doprowadzenia do sytuacji zgodnej z prawem krajowym, możliwość ta zgodnie z zasadami równoważności i skuteczności powinna zostać wykorzystana w pierwszej kolejności, jeśli warunki te zostały spełnione, w celu doprowadzenia danej sytuacji do stanu zgodnego z przepisami Unii.

Prawo Unii, a w szczególności zasady równoważności i skuteczności, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie temu, aby sąd krajowy nie miał możliwości wznowienia postępowania w odniesieniu do prawomocnego orzeczenia sądowego w sprawie cywilnej, gdy orzeczenie to jest niezgodne z interpretacją prawa Unii dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości po dniu uprawomocnienia się rzeczonego orzeczenia, chociaż możliwość taka istnieje w wypadku niezgodnych z prawem Unii prawomocnych orzeczeń sądowych, które zostały wydane w sprawach administracyjnych.

Co się tyczy zasady równoważności, zakłada ona równe traktowanie skarg opartych na naruszeniu prawa krajowego oraz podobnych skarg opartych na naruszeniu prawa Unii, a nie równowagę pomiędzy krajowymi przepisami postępowania mającymi zastosowanie do sporów o różnym charakterze takich jak z jednej strony spory cywilne, a z drugiej strony spory administracyjne. Co więcej, zasada równoważności nie jest istotna w sytuacji, która obejmuje dwa rodzaje środków zaskarżenia opartych – zarówno pierwszy, jak i drugi – na naruszeniu prawa Unii.

Co się tyczy zasady skuteczności, należy ją rozpatrywać z uwzględnieniem miejsca danego przepisu w całości procedury, jej przebiegu i jej cech szczególnych, przed poszczególnymi sądami krajowymi. Z tej perspektywy należy uwzględnić, gdy jest to właściwe, zasady, które stanowią podstawę krajowego systemu sądowniczego, takie jak zasada ochrony prawa do obrony, zasada pewności prawa oraz zasada prawidłowego przebiegu postępowania. Tymczasem prawo Unii nie wymaga, aby w celu uwzględnienia wykładni odpowiedniego przepisu tego prawa przyjętej przez Trybunał po wydaniu przez organ sądowy orzeczenia posiadającego powagę rzeczy osądzonej, organ ten był co do zasady zobowiązany do zmiany tego orzeczenia.

(por. pkt 34, 36–39, 41; sentencja)
Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji wskazane w art. 3 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy 2008/95 mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych oraz względne podstawy odmowy rejestracji przewidziane w art. 4 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy realizują odmienne cele i służą ochronie odmiennych interesów.

Co się tyczy art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2008/95, interes ogólny leżący u podstaw tego przepisu polega na zapewnieniu, by oznaczenia stanowiące opis co najmniej jednej z właściwości towarów lub usług, dla których wystąpiono o rejestrację w charakterze znaku towarowego, mogły być swobodnie używane przez wszystkich przedsiębiorców oferujących dane towary lub usługi. Pojęcie interesu ogólnego, który leży u źródła art. 3 ust. 1 lit. b) owej dyrektywy, pokrywa się z podstawową funkcją znaku towarowego, jaką jest zagwarantowanie konsumentowi lub końcowemu odbiorcy możliwości określenia pochodzenia towaru lub usługi oznaczonych znakiem towarowym, pozwalając mu na odróżnienie, bez ryzyka wprowadzenia w błąd, tego towaru lub usługi od towarów lub usług mających inne pochodzenie.

Z kolei art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy służy ochronie indywidualnych interesów właścicieli wcześniejszych znaków towarowych, które kolidują z oznaczeniem, dla którego wystąpiono o rejestrację, i gwarantuje w ten sposób funkcję wskazywania pochodzenia znaku towarowego, w razie gdyby mogło zachodzić prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

(por. pkt 23–26)
Artykuł 63 ust. 1 TFUE stoi na przeszkodzie istnieniu uregulowania krajowego, zgodnie z którym co do zasady po drogach danego państwa członkowskiego mogą poruszać się wyłącznie pojazdy posiadające zezwolenie administracyjne i tablice rejestracyjne wydane przez to państwo członkowskie, a w przypadku gdy jeden z rezydentów tego państwa zamierza powołać się na odstępstwo od tej zasady w oparciu o okoliczność, iż korzysta z pojazdu udostępnionego mu przez właściciela omawianego pojazdu, mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, rezydent ten musi być w stanie wykazać na miejscu, w trakcie kontroli policyjnej, że spełnia warunki zastosowania tego odstępstwa przewidziane w owym uregulowaniu krajowym, pod rygorem natychmiastowego nałożenia grzywny w wysokości równej tej stosowanej w przypadku naruszenia obowiązku rejestracji pojazdu, bez możliwości uzyskania zwolnienia od tej grzywny. Inaczej jest tylko w wypadku, gdy pojazd zarejestrowany w innym państwie członkowskim jest zasadniczo przeznaczony do stałego użytku na terytorium danego państwa członkowskiego albo w rzeczywistości jest używany w ten sposób, czego sprawdzenie leży w gestii sądu odsyłającego.

Mimo iż takie uregulowanie wydaje się odpowiednie do zapewnienia realizacji celu polegającego na zwalczaniu oszustw podatkowych w zakresie opłat rejestracyjnych i podatków od pojazdów silnikowych, należy je jednak uznać za wykraczające poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. W istocie nie można stwierdzić, że cel polegający na zwalczaniu oszustw podatkowych może zostać osiągnięty jedynie, jeśli przedłożenie dokumentów poświadczających spełnienie warunków odstąpienia od obowiązku rejestracji pojazdu następuje w momencie przeprowadzania kontroli drogowej, pod rygorem nałożenia grzywny w wysokości równej tej stosowanej w przypadku naruszenia obowiązku rejestracji, oraz że cel ten nie mógłby być już osiągnięty, gdyby dokumenty te zostały przedłożone w krótkim czasie po owej kontroli.

W odniesieniu do uzasadnień związanych z wymogiem skuteczności kontroli drogowych, takie uregulowanie nakładające grzywnę w znacznej wysokości zwłaszcza w celu ukarania uchybienia obowiązkowi rejestracji pojazdu, wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu polegającego na zapewnieniu skuteczności kontroli drogowych.

(por. pkt 30, 32–34, 37; sentencja)
Jednakże skoro celem procedury wprowadzonej rozporządzeniem nr 1896/2006 jest pogodzenie szybkości i skuteczności postępowania sądowego z poszanowaniem prawa do obrony, pozwany powinien wykonywać swoje prawa w wyznaczonych mu terminach i w konsekwencji może dysponować jedynie ograniczonymi środkami sprzeciwienia się wykonaniu europejskiego nakazu zapłaty. Jeżeli chodzi o możliwość ponownego zbadania europejskiego nakazu zapłaty po upływie terminu do wniesienia sprzeciwu, to ponowne zbadanie może mieć miejsce – jak wskazuje sam tytuł art. 20 rzeczonego rozporządzenia – jedynie w wyjątkowych okolicznościach.

Artykuł 20 ust. 2 rozporządzenia nr 1896/2006 ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty, zmienionego rozporządzeniem nr 936/2012, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by pozwany, któremu – zgodnie z rozporządzeniem – doręczono europejski nakaz zapłaty, miał prawo domagać się ponownego zbadania tego nakazu, powołując się na fakt, że sąd wydania błędnie uznał się za właściwy w oparciu o nieprawdziwe zdaniem pozwanego informacje udzielone przez powoda w pozwie o wydanie tego nakazu zapłaty.

W istocie, z jednej strony sąd, do którego kierowany jest, na podstawie rozporządzenia nr 1896/2006, pozew o wydanie europejskiego nakazu zapłaty, powinien go badać, w tym kwestię właściwości i opis dowodów, na podstawie informacji podanych w formularzu pozwu, o czym pozwany jest informowany na podstawie art. 12 ust. 4 lit. a) rozporządzenia. Tak więc pozwany – jeżeli zamierza on podnieść zarzut braku właściwości sądu wydania – powinien podjąć działania w terminie do wniesienia sprzeciwu przewidzianym w art. 16 rozporządzenia nr 1896/2006. Wynika stąd, że jeżeli sąd wydania uznał swoją właściwość w oparciu o informacje zawarte w formularzu pozwu o wydanie nakazu zapłaty bez badania w inny sposób swojej właściwości, nie sposób uznać, że oczywiste jest, iż europejski nakaz zapłaty wydany wobec pozwanego został wydany błędnie w świetle wymogów określonych w rozporządzeniu nr 1896/2006.

Z drugiej strony gdy w chwili doręczenia europejskiego nakazu zapłaty pozwanemu ten ostatni na poparcie swego wniosku o ponowne zbadanie podnosi zarzut braku właściwości sądu wydania, twierdząc, że strony umowy uzgodniły między sobą właściwość sądów jednego z państw członkowskich, ów pozwany nie mogąc być nieświadomym istnienia takiej klauzuli prorogacyjnej, mógł ocenić nieprawdziwy – jego zdaniem – charakter informacji zawartych przez powoda w formularzu pozwu w odniesieniu do właściwości sądu wydania. Miał on zatem możliwość powołania się na ten nieprawdziwy charakter w ramach sprzeciwu przewidzianego w art. 16 rozporządzenia.

(por. pkt 37, 39, 43, 46, 47, 52; sentencja)
Artykuł 335 TFUE, jakkolwiek zgodnie ze swoim brzmieniem ograniczony jest do państw członkowskich, stanowi wyraz zasady ogólnej, że Unia posiada zdolność prawną i jest w tym zakresie reprezentowana przez Komisję. Wynika z tego, że przepis ten stanowi dla Komisji podstawę reprezentowania Unii przed Międzynarodowym Trybunałem Prawa Morza.

W tym względzie przedkładając przed owym Trybunałem w imieniu Unii pisemne oświadczenie, którego treść nie została zatwierdzona przez Radę, Komisja nie uchybia kompetencjom, które Rada wywodzi z art. 218 ust. 9 TFUE i z art. 16 ust. 1 zdanie drugie TUE. Co się tyczy bowiem w pierwszej kolejności art. 218 ust. 9 TFUE, zawarte w nim odniesienie do stanowisk, które mają zostać zajęte w imieniu Unii „w ramach” organu utworzonego przez umowę międzynarodową, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, oznacza, że stosowanie tego postanowienia dotyczy stanowisk, które mają zostać zajęte w imieniu Unii w ramach udziału tejże poprzez jej instytucje lub w danym wypadku za pośrednictwem jej państw członkowskich działających solidarnie w jej interesie w przyjęciu takich aktów w ramach danego organu międzynarodowego. Tymczasem Unia jest wezwana do przedstawienia stanowiska jako strona „przed” sądem międzynarodowym, a nie „w ramach” tego sądu.

Co się tyczy w drugiej kolejności art. 16 ust. 1 zdanie drugie TUE, pisemne oświadczenie, które sprowadza się do propozycji odpowiedzi na pytania zadane w sprawie poprzez przedstawienie sposobu, w jaki Unia postrzega interpretację i stosowanie pewnych przepisów międzynarodowych i uregulowań Unii mających znaczenie w dziedzinie połowów, nie ma na celu określania polityki w tej dziedzinie, w rozumieniu owego przepisu, lecz przedstawienie Międzynarodowemu Trybunałowi Prawa Morza zbioru uwag prawnych, które umożliwiłyby temu sądowi wydanie w danym wypadku opartej na znajomości rzeczy opinii doradczej dotyczącej zadanych mu pytań. W tym względzie, zawarte w oświadczeniu rozważania w przedmiocie kompetencji owego Trybunału do udzielenia odpowiedzi na wniosek o wydanie opinii doradczej, jak też w przedmiocie dopuszczalności zadanych pytań są – z tego samego powodu co uwagi przedstawione odnośnie do istoty rozpatrywanej sprawy – charakterystyczne dla udziału w postępowaniu przed sądem. Nie można ich w tych warunkach postrzegać jako odpowiadających określaniu polityki w rozumieniu art. 16 ust. 1 TUE.

(por. pkt 58, 59, 62, 63, 70–73)
Artykuł 34 TFUE i art. 31 ust. 1 i 12 dyrektywy 2007/46 ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów powinny być interpretowane w ten sposób, że nie sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, które uzależnia sprzedaż w danym państwie członkowskim odrębnych, nowych części do pojazdów drogowych, które nie znajdują się w wykazie zawartym w załączniku XIII do owej dyrektywy, od stosowania procedury certyfikacji lub homologacji w tym państwie członkowskim, o ile uregulowanie to przewiduje ponadto wyjątki mogące zapewnić, że części produkowane i sprzedawane zgodnie z prawem w innym państwach członkowskich są z niej zwolnione, lub w ich braku, o ile odnośne części są w stanie spowodować poważne zagrożenie dla prawidłowego funkcjonowania układów istotnych dla bezpieczeństwa pojazdu lub jego oddziaływania na środowisko oraz że owa procedura homologacji lub certyfikacji jest koniecznie niezbędna i proporcjonalna dla przestrzegania celów ochrony bezpieczeństwa ruchu drogowego lub ochrony środowiska. W istocie w wypadku gdy część lub element wyposażenia nie zostały jeszcze włączone do wykazu znajdującego się w załączniku XIII dyrektywy 2007/46 a zatem w oczekiwaniu na wydanie przez Komisje decyzji w tym względzie, państwa członkowskie mogą utrzymać krajowe przepisy dotyczące części lub wyposażenia, które mogą stanowić znaczne zagrożenie dla prawidłowego funkcjonowania układów, które są istotne dla bezpieczeństwa pojazdu lub jego oddziaływania na środowisko, przy czym owe przepisy krajowe przestają jednak być stosowane od chwili podjęcia takiej decyzji.

Warunki, na jakich następuje przedstawienie dowodu na to, iż takie części zostały już homologowane lub poświadczone albo że stanowią one oryginalne części lub części o porównywalnej jakości, należą w braku uregulowania prawa Unii do praw państw członkowskich z zastrzeżeniem zasad równoważności i skuteczności.

(por. pkt 36, 41–44, 46; sentencja)
Rozporządzenie nr 2201/2003 dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie nr 1347/2000 należy interpretować w ten sposób, że zatwierdzenie umowy w sprawie działu spadku zawartej przez kuratora małoletnich dzieci w ich imieniu stanowi środek związany z wykonywaniem odpowiedzialności rodzicielskiej w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. b) owego rozporządzenia, objęty zakresem stosowania tego ostatniego, a nie środek związany z dziedziczeniem w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. f) owego rozporządzenia, wykluczony z zakresu stosowania owego rozporządzenia.

W istocie zagadnienia zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych oraz związane z nimi kwestie przedstawicielstwa należy oceniać zasadniczo według właściwych im kryteriów, a nie jako niesamodzielne kwestie wstępne w stosunku do danej czynności prawnej. W związku wyznaczenie kuratora dla małoletnich dzieci i kontrola jego działalności są związane ze sobą na tyle silnie, że stosowanie różnych przepisów jurysdykcyjnych w zależności od dziedziny, do której należałaby dana czynność prawna, nie byłoby właściwym podejściem.

W konsekwencji fakt, że o zatwierdzenie przez kuratora takiej umowy w sprawie działu spadku, wymagane przez prawo państwa członkowskiego celem ważności owej umowy, wystąpiono w ramach postępowania spadkowego nie może być uważany za decydujący dla poddania tego środka prawu spadkowemu. Konieczność zatwierdzenia przez sąd opiekuńczy jest bezpośrednią konsekwencją stanu małoletnich dzieci oraz ich zdolności do czynności prawnych i stanowi środek mający na celu ochronę dziecka w kontekście zarządu, zabezpieczenia i rozporządzenia ich majątkiem w ramach wykonywania odpowiedzialności rodzicielskiej w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. b) i art. 1 ust. 2 lit. e) rozporządzenia nr 2201/2003.

(por. pkt 30, 31, 38; sentencja)
Zgodnie z art. 267 akapit trzeci TFUE sąd, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, ma obowiązek – w przypadku powstania przed takim sądem pytania dotyczącego prawa Unii – zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, chyba że stwierdzi on, że podniesione pytanie nie jest istotne dla sprawy lub że dany przepis prawa Unii stanowił już przedmiot wykładni Trybunału, lub że prawidłowe stosowanie prawa Unii jest tak oczywiste, że nie budzi ono żadnych racjonalnych wątpliwości.

Ani rozporządzenie nr 297/95 w sprawie opłat wnoszonych na rzecz Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych, zmienione rozporządzeniem nr 273/2012, ani rozporządzenie nr 1234/2008 dotyczące badania zmian w warunkach pozwoleń na dopuszczenie do obrotu dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i weterynaryjnych produktów leczniczych, zmienione rozporządzeniem nr 712/2012 nie zobowiązują właściwego organu krajowego do tego, by w odniesieniu do zmiany adresu posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu (PDO) wymagał uiszczenia tylu opłat, ile PDO podlega zmianie ani rozporządzenia te tego nie zakazują.

Rozporządzenie nr 297/95 nie nakłada bowiem żadnego obowiązku na właściwe organy krajowe w odniesieniu do PDO produktów leczniczych. Co się tyczy rozporządzenia nr 1234/2008 nie zawiera ono żadnego przepisu regulującego wysokość opłat pobieranych przez właściwe organy krajowe za rozpatrzenie grup niewielkich zmian typu IA, takich jak zmiany o charakterze wyłącznie administracyjnym, które dotyczą tożsamości oraz danych kontaktowych posiadacza PDO. Kwestia tego, czy te organy krajowe mogą żądać uiszczenia tylu opłat, ile PDO wymaga zmian, bez względu na zgrupowanie wniosków o zmianę, mieści się – w braku przepisów wykonawczych przyjętych na szczeblu Unii – w zakresie prawa krajowego.

(por. pkt 32, 37, 40, 41; pkt 1 sentencji)
Sprawa C‑290/14

Postępowanie karne

przeciwko

Skerdjanowi Celajowi

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Firenze)

„Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Dyrektywa 2008/115/WE — Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich — Decyzja nakazująca powrót zaopatrzona w zakaz wjazdu przez okres trzech lat — Naruszenie zakazu wjazdu — Obywatel państwa trzeciego uprzednio wydalony — Kara pozbawienia wolności w wypadku ponownego bezprawnego wjazdu na terytorium krajowe — Zgodność”

Streszczenie – wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 1 października 2015 r.

Kontrole graniczne, azyl i imigracja — Polityka imigracyjna — Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich — Dyrektywa 2008/115 — Decyzja nakazująca powrót takiego obywatela zaopatrzona w zakaz wjazdu przez okres trzech lat — Naruszenie przez tego obywatela zakazu wjazdu — Uregulowanie krajowe przewidujące wymierzenie takiemu obywatelowi kary pozbawienia wolności — Dopuszczalność — Przesłanki — Badanie przez sąd krajowy

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115, art. 11)

Wykładni dyrektywy 2008/115 w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich należy dokonywać w ten sposób, że co do zasady nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które przewiduje wymierzenie kary pozbawienia wolności przebywającemu nielegalnie obywatelowi państwa trzeciego, który – po powrocie do państwa pochodzenia w ramach wcześniejszego postępowania w sprawie powrotu – ponownie nielegalnie wjeżdża na terytorium tego państwa z naruszeniem zakazu wjazdu.

Jednak w zakresie, w jakim sytuacja danego obywatela, która doprowadziła do wydalenia poprzedzającego nowy nielegalny wjazd na terytorium państwa członkowskiego, wchodzi w zakres stosowania dyrektywy 2008/115, wymierzenie sankcji karnej jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy wydany wobec rzeczonego obywatela zakaz wjazdu jest zgodny z art. 11 tej dyrektywy, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

Wymierzenie takiej sankcji karnej musi odbywać się z pełnym poszanowaniem zarówno praw podstawowych, w szczególności praw gwarantowanych mocą europejskiej konwencji praw człowieka, jak i, w stosownym przypadku, konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców, w szczególności jej art. 31 ust. 1.

(por. pkt 31–33; sentencja)