20

W tych okolicznościach Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 3 de Teruel (sąd pierwszej instancji i ds. dochodzeń nr 3 w Teruel) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy zasadę, że nieważne warunki umowne nie mają mocy wiążącej (art. 6 dyrektywy [93/13]), należy rozszerzyć również na późniejsze umowy i czynności prawne mające związek z takimi warunkami, takie jak umowa odnowienia zobowiązania? Czy wobec tego, że całkowita nieważność oznacza, iż wspomniany warunek nigdy nie istniał w sferze prawno-gospodarczej umowy, można stwierdzić, że późniejsze czynności prawne – takie jak umowa odnowienia zobowiązania – oraz ich skutek w odniesieniu do tego warunku również znikają z rzeczywistości prawnej, a warunek należy uznać za nieistniejący i niewywołujący żadnego skutku? 2) Czy dokumenty zmieniające warunki nienegocjowane lub zawierające uzgodnienia dotyczące takich warunków, które prawdopodobnie nie spełniłyby kryterium braku nieuczciwego charakteru i kryterium przejrzystości, mogą być uznane za ogólne warunki umowy w rozumieniu przepisów art. 3 dyrektywy 93/13 i mogą podlegać tym samym podstawom nieważności co pierwotne dokumenty będące przedmiotem umowy odnowienia zobowiązania lub ugody? 3) Czy zrzeczenie się sądowego dochodzenia roszczeń zawarte w umowie odnowienia zobowiązania również powinno być nieważne w zakresie, w jakim w umowach zawartych przez klientów nie informowano ich o nieważności takiego warunku ani też o kwocie lub sumie pieniężnej, do której byli uprawnieni tytułem zwrotu odsetek zapłaconych w związku z pierwotnym wprowadzeniem warunku »dolnego progu«? Oznacza to, że klient wyraża w ten sposób zgodę na zrzeczenie się sądowego dochodzenia roszczeń, przy czym nie został poinformowany przez bank, czego się zrzeka ani jakiej kwoty pieniędzy się zrzeka. 4) Czy analizując umowę odnowienia zobowiązania zmieniającą umowę zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13, należy uznać, że nowy warunek »dolnego progu« zawarty w tej umowie jest również dotknięty brakiem przejrzystości, gdyż bank nie spełnia również w tym przypadku kryteriów przejrzystości określonych w wyroku Tribunal Supremo (sądu najwyższego […]) z dnia 9 maja 2013 r. i nie informuje klienta o prawdziwym koszcie finansowym wspomnianego warunku umowy kredytu hipotecznego, tak aby klient mógł znać stopę oprocentowania (i wynikającą z niej miesięczną ratę), którą musiałby zapłacić w przypadku zastosowania nowego warunku »dolnego progu«, oraz stopę oprocentowania (i wynikającą z niej miesięczną ratę), którą musiałby zapłacić w przypadku, gdyby nie został zastosowany żaden warunek »dolnego progu« i zastosowano by stopę oprocentowania uzgodnioną w umowie kredytu hipotecznego, bez zastosowania dolnego progu? Innymi słowy – czy przy narzuceniu dokumentu nazwanego »odnowieniem« dotyczącym warunku »dolnego progu« instytucja finansowa powinna była spełnić kryteria przejrzystości określone w art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 oraz poinformować konsumenta o wysokości kwot, które stanowiły dla niego szkodę z powodu zastosowania warunku »dolnego progu«, a także o oprocentowaniu stosowanym w przypadku braku takich warunków, a jeśli tego nie uczyniła, czy wspomniane dokumenty również są dotknięte podstawą nieważności? 5) Czy warunki umowne dotyczące sądowego dochodzenia roszczeń zawarte w ogólnych warunkach umowy odnowienia zobowiązania mogą być uznane za nieuczciwe ze względu na ich treść w świetle art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 w związku z załącznikiem do dyrektywy określającym nieuczciwe warunki umowne, w szczególności z pkt 1 lit. q) […], ponieważ ograniczają prawo konsumenta do korzystania z praw, które mogą powstać lub ujawnić się po zawarciu umowy, jak miało to miejsce w przypadku możliwości dochodzenia pełnego zwrotu zapłaconych odsetek (zgodnie z wyrokiem Trybunału […] z dnia 21 grudnia 2016 r.)?”.