ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
21.

GSI złożyła wniosek do Tribunale Civile di Modena, wnosząc o wydanie orzeczenia znoszącego karę administracyjną na tej podstawie, że nazwa „Salame Felino” jest nazwą rodzajową i była stosowana przez wiele lat w dobrej wierze poza gminą Felino, w tym w odniesieniu do wspólnego znaku towarowego. Tribunale Civile zawiesił postępowanie oraz przedłożył Trybunałowi następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy wykładni art. 3 ust. 1 i art. 13 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 [obecnie art. 3 ust. 1 i art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 510/06] w związku z art. 2 dekretu ustawodawczego nr 109/92 (art. 2 dyrektywy 2000/13/WE) należy dokonywać w ten sposób, że nazwa produktu spożywczego zawierająca odniesienia geograficzne, w stosunku do której przekazany do Komisji Europejskiej wniosek o zarejestrowanie nazwy jako chronionej nazwy pochodzenia (ChNP) lub jako chronionego oznaczenia geograficznego (ChOG), w rozumieniu wskazanych rozporządzeń, został na poziomie krajowym „odrzucony” lub wstrzymany, powinna być uznana za nazwę rodzajową, przynajmniej w odniesieniu do okresu, w którym takie „odrzucenie” lub „wstrzymanie” wywołuje skutki? 2) Czy wykładni art. 3 ust. 1 i art. 13 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 [obecnie art. 3 ust. 1 i art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 510/06] w związku z art. 2 dekretu ustawodawczego nr 109/92 (art. 2 dyrektywy 2000/13/WE) należy dokonywać w ten sposób, że nazwa produktu spożywczego zawierająca odwołanie do miejsca, niezarejestrowana jako chroniona nazwa pochodzenia (ChNP) lub jako chronione oznaczenie geograficzne (ChOG), w rozumieniu wskazanych rozporządzeń, może być zgodnie z prawem stosowana na rynku europejskim przez producentów, którzy stosowali ją w dobrej wierze i w sposób ciągły przez długi okres czasu przed wejściem w życie rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 [obecnie rozporządzenie (WE) nr 510/06] i w okresie następującym po tym wejściu w życie? 3) Czy wykładni art. 15 ust. 2 dyrektywy 89/104/EWG dotyczącej zbliżenia przepisów państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy dokonywać w ten sposób, że podmiot uprawniony do stosowania na produkcie spożywczym znaku wspólnego, zawierającego odniesienie geograficzne, nie może zakazać producentom produktu, mającego takie same cechy, oznaczenia go nazwą podobną do nazwy występującej w znaku wspólnym, jeżeli wskazani producenci stosowali taką nazwę w dobrej wierze w sposób ciągły i przez długi okres czasu poprzedzający dzień zarejestrowania rzeczonego znaku wspólnego?”.
28.

Republika Federalna Niemiec jest więc zdania, iż zgodnie z § 10a ust. 1 EStG, do którego odsyła § 79 EStG, prawo do premii emerytalnej nie jest uzależnione od tego, czy beneficjent jest pracownikiem z punktu widzenia prawa wspólnotowego, gdyż jest ono również przyznawane osobom, które nie są pracownikami najemnymi. Co więcej, znaczna liczba pracowników zobowiązana jest do przystąpienia do zawodowych systemów zabezpieczenia społecznego, które są właściwe z uwagi na wykonywany przez nich zawód (dotyczy to przykładowo lekarzy oraz dentystów), i osoby te nie są uprawnione do odliczania składek na emeryturę kapitałową jako wydatków nadzwyczajnych zgodnie z § 10a ust. 1 EStG, a także w konsekwencji nie mogą one otrzymywać premii emerytalnej. Przyznanie dodatku nie jest uzależnione od posiadania zwyczajnego miejsca zamieszkania na terytorium Niemiec. Wymogi przewidziane przez § 10a oraz § 79 EStG, zgodnie z którymi dana osoba musi podlegać ubezpieczeniu emerytalnemu w ramach krajowego systemu zabezpieczenia społecznego oraz podlegać nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, nie są powiązane z wymogiem posiadania w Niemczech miejsca zamieszkania. W tym względzie wymóg podlegania ubezpieczeniu emerytalnemu w ramach krajowego systemu zabezpieczenia społecznego zgodnie z § 10a EStG powiązany jest z miejscem zatrudnienia, a nie z miejscem zamieszkania, jak wynika to z § 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71. Gdy chodzi natomiast o wymóg podlegania nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Niemczech, nie jest to wymóg powiązany z posiadaniem miejsca zamieszkania w Niemczech, gdyż pracownicy przygraniczni mogą zgodnie z § 1 ust. 3 EStG dobrowolnie poddać się nieograniczemu obowiązkowi podatkowemu w Niemczech. Ponadto aby otrzymać premię emerytalną, dana osoba musi, w odróżnieniu od opłacania obowiązkowych składek do krajowego systemu zabezpieczenia społecznego, dobrowolnie zawrzeć umowę o emeryturę kapitałową z prywatnym ubezpieczycielem oraz opłacać wymagane składki. Wymóg ten nie jest powiązany z obiektywną cechą beneficjenta, polegającą na tym, iż jest on pracownikiem lub ma miejsce zamieszkania w Niemczech. Co więcej, wbrew twierdzeniom Komisji cel, który ustawodawca zamierzał zrealizować poprzez przyjęcie kwestionowanego środka, nie może przesądzać o jego kwalifikacji prawnej. W celu stworzenia bodźców skłaniających do tworzenia prywatnych emerytur uzupełniających ustawodawca niemiecki wybrał rozwiązanie, które zakorzenione jest w prawie podatkowym, pomimo faktu iż kieruje się względami społecznymi.
9.

Po pierwsze Sąd Pierwszej Instancji zauważył, że pomiędzy stronami istnieje spór co do rejestracji, jakie należy uwzględnić w celu oceny prawa do wniesienia sprzeciwu, na które powołuje się Koipe. OHIM i wnosząca odwołanie twierdzą, że skoro data dokonanego przez Koipe zgłoszenia wspólnotowego nr 338681 („wspólnotowego znaku towarowego należącego do Koipe”) była późniejsza niż data złożenia wniosku o rejestrację zgłoszonego znaku towarowego, to Izba Odwoławcza nie powinna była brać go pod uwagę. Jednak zdaniem Sądu kwestia ta nie ma w niniejszej sprawie znaczenia i stwierdził on, że „zaskarżona decyzja jest oparta co do zasady na braku podobieństwa pomiędzy elementami graficznymi znaku towarowego Carbonell i zgłoszonego znaku towarowego. Tymczasem element graficzny znaku towarowego Carbonell jest taki sam w przypadku wszystkich rejestracji powołanych przez Koipe, zarówno uwzględnionych przez Izbę Odwoławczą, jak i przez nią odrzuconych” ( 6 ).
1.

Decyzją C(2004) 4221 wersja ostateczna z dnia 26 października 2004 r., dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 [WE] (Sprawa COMP/F-1/38.338 — PO/Igły) (zwaną dalej „sporną decyzją”), Komisja Wspólnot Europejskich stwierdziła w art. 1 tej decyzji, że William Prym GmbH & Co. KG i Prym Consumer GmbH & Co. KG naruszyły art. 81 ust. 1 WE, uczestnicząc w serii porozumień dokonujących lub przyczyniających się, po pierwsze, do podziału rynku produktowego poprzez segmentację europejskiego rynku twardych artykułów pasmanteryjnych, a po drugie, do podziału rynku geograficznego poprzez segmentację europejskiego rynku igieł, wspólnie z dwoma brytyjskimi przedsiębiorstwami i ich spółkami zależnymi to jest, odpowiednio z jednej strony Coats Holdings Ltd i J&P Coats Ltd (zwanymi dalej łącznie „grupą Coats”) a z drugiej strony Entaco Group Ltd i Entaco Ltd (zwanymi dalej łącznie „grupą Entaco”).
50.

Wreszcie w odniesieniu do próby uzasadnienia przez rząd niemiecki rozpatrywanej praktyki na podstawie art. 46 WE w związku z art. 55 WE należy przypomnieć, że Trybunał orzekł już wcześniej, że przepisy krajowe w zakresie świadczenia usług, które nie mają powszechnego zastosowania, bez względu na ich źródło są sprzeczne z prawem wspólnotowym, chyba że wynikają one z przepisu stanowiącego wyraźne odstępstwo, takiego jak art. 46 WE, do którego odsyła art. 55 WE. Z art. 46 WE, który winien być interpretowany w sposób zawężający, wynika, że przepisy dyskryminujące mogą być uzasadnione wyłącznie względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego i zdrowia publicznego ( 25 ). Ponadto względom uzasadniającym, na które może powołać się państwo członkowskie dla uzasadnienia odstępstwa od zasady swobodnego świadczenia usług, winny towarzyszyć analiza odpowiedniości i proporcjonalności środka ograniczającego przyjętego przez to państwo członkowskie, a także precyzyjne dane na poparcie jego argumentacji ( 26 ).
49.

Ponadto w wyroku w sprawie Komisja przeciwko Portugalii ( 35 ) Trybunał wyjaśnił, w jaki sposób można usunąć naruszenie art. 307 WE. Orzekł, że chociaż w kontekście art. 307 WE „państwom członkowskim przysługuje wybór co do właściwych kroków, które należy podjąć, niemniej jednak są one zobowiązane do wyeliminowania wszelkich niezgodności istniejących pomiędzy konwencją podpisaną przed przystąpieniem do Wspólnoty a traktatem WE. Jeśli państwo członkowskie napotka trudności, które uniemożliwią dostosowanie umowy, obowiązek wypowiedzenia tej umowy nie może […] być wykluczony” ( 36 ). W odpowiedzi na argument Portugalii, że takie wypowiedzenie stanowiłoby niewspółmierne nieuwzględnienie interesów jej polityki zagranicznej w porównaniu z interesem wspólnotowym, Trybunał wskazał, że równowaga pomiędzy interesami polityki zagranicznej a interesami państwa członkowskiego została już uwzględniona w art. 307 WE z uwagi na to, że artykuł ten „pozwala państwu członkowskiemu na niezastosowanie przepisu wspólnotowego w celu uwzględnienia praw państwa trzeciego wynikających z wcześniejszej umowy oraz wykonywania jego obowiązków z niej wynikających. Artykuł ten pozwala im również na wybór właściwego środka w celu usunięcia niezgodności danej umowy prawem wspólnotowym” ( 37 ).
61.

Po drugie, sformułowanie, jakim posłużono się w kolejnym ustępie (art. 31 ust. 2), sugeruje jednoznacznie, że kryteria wykluczenia w nim wymienione — również w odniesieniu do procedur ograniczonej i negocjacyjnej — nie są wymienione w sposób wyczerpujący. W związku z tym: angielski tekst stanowi „the criteria used may include the criteria specified in Article 23 of Directive 71/305/EEC and in Article 20 of Directive 77/62/EEC”. Francuski tekst stanowi „les critères utilisés peuvent inclure ceux d’exclusion énumérés à l’article 23 de la directive 71/305/CEE et à l’article 20 de la directive 77/62/CEE”, a zgodnie z niemieckim tekstem „die angewandten Kriterien können die in Artikel 23 der Richtlinie 71/305/EWG und Artikel 20 der Richtlinie 77/62/EWG angegebenen Ausschließungsgründe einschließen” ( 22 ). Zwrot „mogą obejmować” w różnych wersjach językowych teksu wskazuje (moim zdaniem w sposób całkowicie spójny), że wymienione kryteria wyboru mają charakter przykładowy, a nie wyczerpujący.
94.

Jednakże, jak wskazano w pkt 77 zaskarżonego wyroku, stosowanie art. 6 ter konwencji paryskiej nie zależy od warunku ewentualnego wprowadzenia w błąd zainteresowanych odbiorców co do pochodzenia towarów oznaczonych zgłoszonym znakiem lub co do istnienia związku między właścicielem tego znaku a państwem, którego godło zostało wykorzystane we wspomnianym znaku. Zdaniem części doktryny ratio art. 6 ter lit. a) tkwi w konieczności zapobieżenia temu, aby konsument myślał, że między znakiem towarowym a państwem istnieje „oficjalny” związek już tylko z uwagi na sam fakt obecności godła państwowego w znaku towarowym ( 53 ). Jednak chociaż przepis ten opiera się na interesie tkwiącym w zapobieżeniu ustalenia związku z godłem państwowym, to nie mamy tu do czynienia z przesłanką jego stosowania. Z tego względu również tego argumentu nie można uwzględnić.
1)

Jeżeli sąd państwa członkowskiego zobowiązany jest do zbadania na mocy art. 64 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, czy sąd państwa członkowskiego pochodzenia orzeczenia byłby właściwy na mocy art. 3 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, to nie może on uznać małżonków, którzy są obywatelami państwa członkowskiego sądu, przed który wytoczono powództwo, oraz państwa członkowskiego pochodzenia, wyłącznie za własnych obywateli. Musi on natomiast uwzględnić, że małżonkowie są również obywatelami państwa członkowskiego pochodzenia i że jego sądy byłyby z tego względu również właściwe do orzekania.
94.

Jeśli jednakże w przeciwieństwie do tego, co zdaje się wynikać z postanowienia odsyłającego, trzeba będzie uznać, że prawo belgijskie przyznaje indywidualne prawo do informacji i konsultacji, przykładowo na podstawie art. 23 belgijskiej konstytucji ( 35 ), to dojdzie do radykalnej zmiany perspektywy i będzie miała miejsce sytuacja analogiczna do tej, z którą zetknął się w kontekście wyroku w sprawie Philis Europejski Trybunał Praw Człowieka. W takiej sytuacji niezgodność z art. 6 EKPC byłaby, moim zdaniem, oczywista, gdyż przyznanie ochrony wyłącznie o charakterze zbiorowym w odniesieniu do prawa indywidualnego jest oczywiście sprzeczne z art. 6 EKPC. W każdym razie do sądu krajowego, będącego wyłącznie właściwym do dokonywania wykładni prawa wewnętrznego, należy zbadanie, czy prawo belgijskie przyznaje prawo do informacji i konsultacji, mające charakter indywidualny, czy też nie.
36.

W końcu należy zająć się jeszcze potencjalnym zarzutem, który wprawdzie nie został podniesiony przez strony niniejszego postępowania, jednak należy go krótko rozpatrzyć. Dotyczy on wymogu, by towary zgodnie z art. 27 były wysyłane bezpośrednio z państwa trzeciego do odbiorcy znajdującego się we Wspólnocie. Można twierdzić, że w niniejszej sprawie towar nie został wysłany bezpośrednio do odbiorcy, ponieważ został on najpierw dostarczony do PTT. Kryterium „bezpośredniości” w rozumieniu rozporządzenia oznacza jednak coś innego, jak to zostanie przedstawione poniżej.
83.

Mając na względzie powyższe rozważania, proponuję, by Trybunał: — stwierdził, że nie nowelizując, zgodnie z wymogami art. 28 WE, 43 WE i 49 WE oraz art. 8 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r., art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy nr 3037/2002 ustanawiającej, pod groźbą sankcji karnych i administracyjnych, zakaz instalowania i użytkowania wszelkich gier elektrycznych, elektromechanicznych i elektronicznych, w tym wszelkich gier komputerowych, we wszelkich miejscach publicznych i prywatnych z wyjątkiem kasyn, Republika Grecka nie podjęła wszelkich działań niezbędnych do wykonania wyroku Trybunału z dnia 26 października 2006 r. w sprawie C-65/05 Komisja przeciwko Grecji, a tym samym uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 228 WE; — nałożył na Republikę Grecką okresową karę pieniężną w wysokości 31798,80 EUR za każdy dzień opóźnienia we wdrożeniu działań niezbędnych do całkowitego wykonania wskazanego wyżej wyroku, od dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie aż do dnia pełnego wykonania wskazanego uprzednio wyroku, płatną na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich na rachunek „Środki własne Wspólnoty Europejskiej”; — nałożył na Republikę Grecką ryczałt w wysokości 2 mln EUR, płatny na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich, na rachunek „Środki własne Wspólnoty Europejskiej”; — obciążył Republikę Grecką kosztami postępowania.
14.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 oraz pkt 10 lit. b) załącznika II do dyrektywy OOŚ państwa członkowskie zobowiązane są do określenia na podstawie badania indywidualnego albo ustalonych przez nie progów lub kryteriów, czy przedsięwzięcia inwestycyjne na obszarach miejskich podlegają ocenie oddziaływania na środowisko. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem art. 4 ust. 2 dyrektywy OOŚ ustanawia dla państw członkowskich pewien zakres uznania. Jest on jednak ograniczony przez zawarte w art. 2 ust. 1 zobowiązanie do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w przypadku projektów mogących znacząco oddziaływać na środowisko naturalne ( 4 ).
30.

Zawarte w tym przepisie odniesienie do wytwarzania przemawia za tym, by kwestię jakości towarów powiązać wyłącznie z właściwościami, jakie towary nabywają w wyniku procesu wytwarzania. W zakresie rozpatrywanej tutaj umowy licencyjnej można by ewentualnie rozważać użycie materiałów niepełnowartościowych. Wykluczyć trzeba by natomiast właściwości wynikające jedynie ze sposobu dystrybucji.
10.

Jak już jednak orzekł Trybunał, wyłączenie co do zasady możliwości powoływania się przez zainteresowane osoby na zobowiązanie przewidziane w decyzji byłoby niezgodne z wiążącym skutkiem przyznanym decyzjom przez art. 249 WE ( 4 ). Odpowiednio, wobec państwa członkowskiego można powołać się na przepis decyzji skierowanej do tego państwa członkowskiego, jeżeli nakłada ona na adresata bezwarunkowe oraz wystarczająco jasne i precyzyjne zobowiązanie ( 5 ).
95.

Po pierwsze, zdaniem rządów duńskiego, niemieckiego i austriackiego art. 4 pkt 6 decyzji ramowej przyznaje państwom członkowskim prawo do zadecydowania o tym, czy można odmówić przekazania w przypadkach przewidzianych w tym przepisie, ale państwa członkowskie nie są zobligowane do dokonania transpozycji tych przypadków do prawa krajowego. Gdyby państwa członkowskie zdecydowały się na transpozycję rzeczonego art. 4 pkt 6 zawierającego podstawę odmowy wykonania nakazu, to przysługiwałby im przy tym szeroki zakres uznania, tak że miałyby one prawo uzależnić zastosowanie tego przepisu do własnych obywateli oraz do obywateli innych państw członkowskich od spełnienia różnych warunków.
80.

Trybunał dotychczas nie inkorporował w sposób ścisły do dziedziny gier losowych podziału opisanego w dwóch poprzedzających punktach ( 23 ). W wyżej wymienionych sprawach Läärä i in. oraz Zenatti pomimo że mieliśmy do czynienia z uregulowaniami stosowanymi w jednakowy sposób, które mogłyby być uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego, Trybunał odesłał również do powodów uzasadniających z art. 46 WE, bez przystępowania do odrębnej oceny na podstawie tego przepisu ( 24 ). W ww. wyroku w sprawie Gambelli i. in. Trybunał stwierdził, że sporne środki stanowią ograniczenie swobody świadczenia usług, lecz pozostawił sądowi krajowemu zadanie ustalenia, czy chodziło o uregulowanie dyskryminacyjne ( 25 ). W ww. wyroku w sprawie Lindman, w którym mieliśmy do czynienia z uregulowaniem dyskryminującym, Trybunał nie dokonał oceny przywołanych względów uzasadniających; ograniczył się do orzekania poprzez odniesienie się do braku przedstawienia przez państwo członkowskie oceny stosowności i proporcjonalności ograniczającego środka ( 26 ).
48.

W świetle powyższych rozważań w mojej ocenie Trybunał powinien odpowiedzieć na pytanie drugie, że art. 2 lit. a) dyrektywy 90/435 w związku z przepisem lit. f) załącznika do tej dyrektywy nie narusza art. 43 WE i 48 WE, przyznając zwolnienie od podatku potrącanego u źródła w przypadku wypłaty zysków przez spółkę zależną francuskiej spółce dominującej mającej jedną z form prawnych wyraźnie wymienionych w przepisie lit. f) załącznika do tej dyrektywy.
29.

Dlatego też władze belgijskie muszą odczytywać i stosować art. 93 ustawy z dnia 14 lipca 1994 r. w świetle powyższej wykładni art. 40 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału przy korzystaniu z uprawnień do organizacji i stosowania własnych systemów zabezpieczenia społecznego państwa członkowskie muszą przestrzegać prawa wspólnotowego, a w szczególności postanowień traktatu WE w sprawie swobodnego przepływu pracowników ( 17 ). Kompetencja państw członkowskich nie jest zatem nieograniczona. Państwa członkowskie są w szczególności zobowiązane do poszanowania ducha i zasad rozporządzenia nr 1408/71, w tym między innymi do zapewnienia, żeby pracownicy korzystający z prawa do swobodnego przepływu nie byli postawieni w niekorzystnej sytuacji i żeby w ten sposób skonstruowany system nie pozbawiał takich osób ochrony socjalnej ( 18 ). Co więcej, podczas gdy co do zasady jakiekolwiek mniej korzystne traktowanie w porównaniu z sytuacją pracownika, który pracuje tylko w jednym państwie członkowskim, wynikające z rozszerzenia lub przeniesienia tej działalności do innego państwa członkowskiego lub więcej państw członkowskich i tym samym podlegania dodatkowemu ustawodawstwu z zakresu zabezpieczenia społecznego nie jest sprzeczne z art. 39 WE i 43 WE; ustawodawstwo to nie może po prostu doprowadzić do sytuacji, w której opłacane są składki na ubezpieczenie społeczne nieuprawniające ubezpieczonego do świadczenia ( 19 ). Jak już zostało wspomniane, jeżeli K. Leyman miała nie otrzymać wypłaty świadczenia z belgijskich instytucji zabezpieczenia społecznego w trakcie pierwszego roku niezdolności do pracy, tym samym w tym okresie nie otrzymałaby zwrotu za uiszczone składki na ubezpieczenie społeczne w Belgii.
23.

Natomiast zdaniem Komisji przeciwnie, wniosek jest dopuszczalny. Podkreśla ona w tym względzie, że co do zasady to do sądu krajowego należy rozstrzygnięcie, czy zagadnienie prawa wspólnotowego ma zastosowanie do postępowania przed sądem krajowym. Sąd krajowy w sposób wyraźny stwierdził w postanowieniu odsyłającym, że ma to miejsce w tym przypadku. Co więcej wydaje się, że nie jest wykluczone, iż odpowiedź Trybunału może co najmniej prowadzić do dalszego złagodzenia kary grzywny w postępowaniu przed sądem krajowym, co w świetle dość bogatego orzecznictwa Trybunału w przedmiocie dopuszczalności wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wystarczy aby wykazać, że przedmiotowe pytanie nie ma charakteru czysto hipotetycznego.
58.

Chociaż, jak zauważyła Komisja, sąd krajowy nie określił szczegółowo przesłanek, na których opierają się jego wątpliwości co do prawidłowości tej oceny, niemniej jednak z postanowienia odsyłającego wynika, że sąd krajowy podejrzewa, iż ocena ta nie jest zgodna z koncepcją nadużycia prawa w dziedzinie podatku VAT ustaloną w orzecznictwie Trybunału. W tym względzie sąd krajowy odwołał się do wyroku w sprawie Halifax ( 32 ), jak również do sprawy Part Service ( 33 ), nadal toczącej się przed Trybunałem w chwili złożenia niniejszego wniosku. W sprawach tych Trybunał ustanowił zasadę zakazu nadużywania praw wynikających z szóstej dyrektywy ( 34 ) oraz udzielił wytycznych, co do przesłanek uznania transakcji za stanowiącą nadużycie dla celów stosowania podatku VAT.
34.

W związku z tym Trybunał stwierdził, że byłoby nie do pogodzenia z zasadą „zanieczyszczający płaci”, gdyby osoby, które przyczyniły się do powstania odpadów, mogły uniknąć obowiązków finansowych, takich jakie zostały przewidziane w dyrektywie ramowej w sprawie odpadów ( 20 ), a z drugiej strony żaden podmiot nie może być zobowiązany do ponoszenia ciężarów związanych z usunięciem zanieczyszczenia, do powstania których się on nie przyczynił ( 21 ). Trybunał odniósł to ostatnie stwierdzenie do zanieczyszczenia wody, jednak można je również zastosować w dziedzinie unieszkodliwiania odpadów.
80.

Poza tym przyznanie prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT w sytuacji, gdy czynność obciążona jego kosztami ma bezpośredni i ścisły związek z transakcją zbycia akcji objętą zakresem podatku należnego, lecz zwolnioną z niego na podstawie art. 13 część B lit. d) pkt 5 szóstej dyrektywy, prowadziłoby do stworzenia nowych możliwości odliczenia naliczonego podatku VAT mocą orzecznictwa. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 3 lit. c) tejże dyrektywy możliwość takiego odliczenia powstaje jedynie w zakresie, w jakim takie towary i usługi są wykorzystane do celów „transakcji zwolnionych od podatku zgodnie z art. 13 część B lit. a) i d), ust. 1–5, w przypadku gdy klient ma przedsiębiorstwo poza Wspólnotą lub gdy te transakcje są bezpośrednio związane z towarami przeznaczonymi do wywozu do kraju spoza Wspólnoty”. Sytuacja taka w żaden sposób nie wynika jednak z dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie ani też z twierdzeń SKF w toku postępowania przed Trybunałem.
61.

W niniejszej sprawie Komisja utrzymuje, że fińskie państwowe biura pomocy prawnej, świadcząc usługi w postępowaniu sądowym, działają w identycznych warunkach prawnych jak prywatni pełnomocnicy prawni, upoważnieni do udzielania tego rodzaju pomocy, jako że sporne czynności z zakresu pomocy prawnej podlegają tym samym przepisom prawa, niezależnie od tego, kto występuje w postępowaniu sądowym po stronie zainteresowanego. Konkretyzując, Komisja dodaje, że jej stanowisko „opiera się wyłącznie na tym, czy państwowe biura pomocy prawnej świadczą usługi na mocy przepisów szczególnych, które nie znajdują zastosowania do prywatnych kancelarii”. Zważywszy na to, że taka sytuacja nie występuje w odniesieniu do postępowań sądowych, Komisja twierdzi, że państwowe biura nie działają w charakterze organów władzy publicznej, a tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT ( 38 ).