ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
W celu ustalenia, czy produkt stanowi przedmiot dumpingu, pojęcie zwykłego obrotu handlowego dotyczy charakteru sprzedaży jako takiej, nie zaś ceny produktu. Jeżeli sposób i warunki zawarcia nie odpowiadają praktyce handlowej dotyczącej sprzedaży produktu podobnego na rynku w chwili mającej znaczenie przy ustalaniu istnienia lub braku istnienia dumpingu, to sprzedaż ta nie stanowi stosownej podstawy do ustalenia wartości normalnej produktu podobnego na rzeczonym rynku.

Ponadto ponieważ cena produktu jest tylko jednym z warunków transakcji handlowej, kwestia, czy cena jest stosowana w trakcie zwykłego obrotu handlowego, zależy również od innych warunków transakcji, jakie mogą mieć wpływ na stosowane ceny, takich jak wielkość transakcji, dodatkowe obowiązki przejmowane przez strony tej transakcji lub termin dostawy. W ramach tej oceny, która powinna być dokonywana w każdym poszczególnym przypadku, instytucje powinny brać pod uwagę wszystkie mające znaczenie czynniki i wszystkie szczególne okoliczności dotyczące danej sprzedaży.

Co się tyczy włączenia do obliczeń marży zysku ustalonego w celu skonstruowania wartości normalnej premii z tytułu ryzyka, która w ten sposób sztucznie podwyższa wynik obliczeń wartości normalnej, przez co wynik ten nie odzwierciedla – w sposób w miarę możliwości jak najbardziej wierny – ceny sprzedaży produktu, takiej, jaka by ona była, gdyby omawiany produkt został sprzedany w państwie pochodzenia w ramach zwykłego obrotu handlowego, włączenie takie prowadziłoby do wprowadzenia w celu tego ustalenia czynnika, którego zamiarem nie byłoby ustalenie ceny, po jakiej dany towar byłby sprzedawany w zwykłych warunkach rynku wewnętrznego, i który dotyczyłby jedynie zdolności finansowej określonego nabywcy krajowego. W takim wypadku instytucje powinny badać, czy owe warunki zostały zastosowane do wszystkich klientów w sposób ogólny na rynku podobnego produktu.

(por. pkt 25, 27–30, 32)
Artykuł 30 TFUE stoi na przeszkodzie opłacie przewidzianej w przepisie krajowym dotyczącym ochrony środowiska naturalnego przed zanieczyszczeniami spowodowanymi nawozami, która ma zastosowanie jedynie do przywozu do regionu państwa nadwyżki nawozu zwierzęcego, jak i innych nawozów, jest pobierana od importera, podczas gdy opłatę za nadwyżki nawozu wyprodukowane na terytorium krajowym pobiera się od producenta, oraz jest obliczana według zasad odmiennych aniżeli w wypadku tej drugiej opłaty. W tym względzie bez znaczenia jest, że państwo członkowskie, z którego do regionu państwa przywożone są nadwyżki nawozów, stosuje obniżenie opłat w wypadku wywozu tychże nadwyżek do innych państw członkowskich.

W istocie opłata pobierana w związku z przekroczeniem granicy obszaru wewnątrz państwa członkowskiego stanowi opłatę o skutku równoważnym z cłami. Cła i opłaty o skutku równoważnym z nimi są zabronione bez względu na cel, dla którego realizacji zostały ustanowione, oraz bez względu na przeznaczenie zapewnianych przez nie dochodów.

(por. pkt 24, 35, 37; sentencja)
Wykładni dyrektywy 2000/78 ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że otyłość pracownika stanowi niepełnosprawność w rozumieniu tej dyrektywy, jeżeli stan ten powoduje ograniczenia wynikające w szczególności z trwałego osłabienia funkcji fizycznych, umysłowych lub psychicznych, które w oddziaływaniu z różnymi barierami mogą utrudniać danej osobie pełny i skuteczny udział w życiu zawodowym na równi z innymi pracownikami.

W istocie po pierwsze, dopuszczenie definiowania zakresu stosowania omawianej dyrektywy w zależności od przyczyny niepełnosprawności byłoby sprzeczne z samym jej celem, którym jest urzeczywistnienie równego traktowania.

Co więcej, zdefiniowanie pojęcia niepełnosprawności w rozumieniu art. 1 dyrektywy 2000/78, poprzedza określenie i ocenę właściwych środków usprawniających, o których mowa w art. 5 tej dyrektywy. Zgodnie bowiem z motywem 16 owej dyrektywy tego rodzaju środki mają na celu uwzględnienie potrzeb osób niepełnosprawnych i są one zatem konsekwencją niepełnosprawności, a nie jej konstytutywnym elementem. Z tego względu okoliczność, że takie środki usprawniające nie zostały podjęte w stosunku do danej osoby, sama w sobie nie wystarczy, aby stwierdzić, że nie można owej osoby uznać za osobę niepełnosprawną w rozumieniu tej dyrektywy.

Ponadto otyłość jako taka nie stanowi niepełnosprawności w rozumieniu dyrektywy 2000/78. Jeżeli natomiast w konkretnych okolicznościach otyłość danego pracownika prowadzi do ograniczeń wynikających w szczególności z osłabienia funkcji fizycznych, umysłowych lub psychicznych, które w oddziaływaniu z różnymi barierami mogą utrudniać mu pełny i skuteczny udział w życiu zawodowym na równi z innymi pracownikami, przy czym ograniczenia te mają charakter długotrwały, to taki stan mieści się w zakresie pojęcia niepełnosprawności w rozumieniu dyrektywy 2000/78.

Byłoby tak w szczególności w wypadku, gdyby otyłość pracownika utrudniała mu pełny i skuteczny udział w życiu zawodowym na równi z innymi pracownikami ze względu na ograniczoną mobilność lub występowanie u tej osoby schorzeń utrudniających jej wykonywanie pracy bądź stanowiących przeszkodę w wykonywaniu działalności zawodowej.

(por. pkt 55, 57–60, 64; pkt 2 sentencji)
1)

Zobowiązując przedsiębiorstwa z innych państw członkowskich zamierzające prowadzić działalność obsługi ładunku w hiszpańskich portach użyteczności publicznej, po pierwsze, do zapisania się spółki akcyjnej ds. kierowania robotnikami portowymi („Sociedad Anónima de Gestion de Estibadores Portuarios”), oraz, w odpowiednim przypadku, do posiadania w niej udziałów, a po drugie, do dawania pierwszeństwa przy zatrudnieniu pracownikom udostępnianym przez tę spółkę, w tym zatrudniania minimalnej określonej ich liczby na stałe, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 49 TFUE.
Prawo do bycia wysłuchanym w toku każdego postępowania, w kształcie mającym zastosowanie w ramach dyrektywy 2008/115 w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, a w szczególności jej art. 6, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku nielegalnie przebywającego obywatela państwa trzeciego obejmuje ono prawo do przedstawienia wyjaśnień co do legalności pobytu przed wydaniem decyzji nakazującej powrót, wypowiedzenia się w kwestii ewentualnego zastosowania art. 5 i art. 6 ust. 2–5 tej dyrektywy, a także warunków, w jakich ma się odbyć jego wyjazd.

Prawa do bycia wysłuchanym w toku każdego postępowania, w kształcie mającym zastosowanie w ramach dyrektywy 2008/115, a w szczególności jej art. 6, nie należy natomiast interpretować w ten sposób, że właściwy organ krajowy ma obowiązek poinformować takiego obywatela o zamiarze wydania decyzji nakazującej powrót przed przeprowadzeniem przesłuchania w celu wydania takiej decyzji, powiadomić go o elementach, na których zamierza oprzeć swoją decyzję, czy też wyznaczyć mu czas do namysłu przed wysłuchaniem jego wyjaśnień, o ile obywatel ów ma możliwość przedstawienia, w sposób użyteczny i skuteczny, swego stanowiska w przedmiocie nielegalności pobytu oraz powodów mogących na podstawie prawa krajowego uzasadniać odstąpienie przez ten organ od wydania decyzji nakazującej powrót.

Prawo do bycia wysłuchanym w toku każdego postępowania, w kształcie mającym zastosowanie w ramach dyrektywy 2008/115, a w szczególności jej art. 6, należy interpretować w ten sposób, że przebywający nielegalnie obywatel państwa członkowskiego może, przed wydaniem przez właściwy organ krajowy decyzji nakazującej powrót, skorzystać w trakcie przesłuchania przed tym organem z pomocy doradcy prawnego, pod warunkiem że korzystanie z tego prawa nie wpłynie negatywnie na prawidłowy przebieg postępowania w sprawie powrotu ani nie zakłóci skutecznej realizacji przepisów dyrektywy 2008/115.

Jednakże prawo do bycia wysłuchanym w toku każdego postępowania, w kształcie mającym zastosowanie w ramach dyrektywy 2008/115, a w szczególności jej art. 6, należy interpretować w ten sposób, że nie wynika z niego obowiązek pokrycia przez państwa członkowskie kosztów tej pomocy w ramach nieodpłatnej pomocy prawnej.

(por. pkt 68–71; sentencja)
Pojęcie „danych osobowych”, zawarte w art. 3 ust. 1 dyrektywy 95/46 w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. a) owej dyrektywy, obejmuje wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Osoba możliwa do zidentyfikowania to „osoba, której tożsamość można ustalić bezpośrednio lub pośrednio, szczególnie przez powołanie się na […] jeden bądź kilka szczególnych czynników określających jej fizyczną […] tożsamość”. Wobec tego obraz osoby zarejestrowany przez kamerę stanowi dane osobowe w rozumieniu owego przepisu, o ile pozwala on ustalić tożsamość danej osoby.

(por. pkt 21, 22)
Uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 3 i 4 dyrektywy 91/271 dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, państwo członkowskie, które nie zapewnia zbierania i oczyszczania ścieków komunalnych aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców między 2000 a 15 000.

Ponadto, ponieważ zobowiązania państw członkowskich z tytułu owych art. 3 i art. 4 odnoszą się do aglomeracji, zgodnie z jej definicją zawartą w art. 2 dyrektywy 91/271 oraz różnią się w zależności od wielkości tych aglomeracji, niezastosowanie się do wymogów dyrektywy powinno zatem zostać rozpatrzone w odniesieniu do każdej aglomeracji z osobna.

(por. pkt 38, 52; sentencja)
Artykuł 18 ust. 2 rozporządzenia nr 795/2004 ustanawiającego szczegółowe zasady w celu wdrożenia systemu jednolitych płatności określonego w rozporządzeniu nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników, zmienionego rozporządzeniem nr 1974/2004, należy interpretować w ten sposób, że stosuje się on z jednej strony, w przypadku gdy rolnik spełnia warunki zastosowania dwóch lub większej liczby spośród przepisów art. 19–23a wspomnianego rozporządzenia, a z drugiej strony, w przypadku gdy rolnik spełniający warunki zastosowania co najmniej jednego z art. 19–23a tego rozporządzenia, spełnia także warunki zastosowania co najmniej jednego spośród przepisów art. 37 ust. 2, art. 40, art. 42 ust. 3 i art. 42 ust. 5 rozporządzenia nr 1782/2003.

(por. pkt 45; pkt 1 sentencji)
Z samego brzmienia klauzuli 2.1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w załączniku do dyrektywy 1999/70 dotyczącej porozumienia ramowego UNICE, CEEP i ETUC w sprawie pracy na czas określony, że zakres stosowania porozumienia został szeroko zakreślony, ponieważ obejmuje w sposób ogólny „pracowników zatrudnionych na czas określony, na podstawie umowy lub w ramach stosunku pracy określonego przez ustawodawstwo, układy zbiorowe lub praktykę obowiązującą w każdym z państw członkowskich”. Ponadto definicja pojęcia „pracowników zatrudnionych na czas określony” zawarta w klauzuli 3.1 tego porozumienia ramowego obejmuje wszystkich pracowników, bez różnicy, czy pracodawca, z którym są związani, jest podmiotem publicznym, czy prywatnym i niezależnie od kwalifikacji danej umowy w prawie krajowym.

Porozumienie ramowe ma tym samym zastosowanie do ogółu pracowników świadczących pracę za wynagrodzeniem w ramach łączącego ich z pracodawcą stosunku pracy na czas określony, jeśli są oni związani umową o pracę w rozumieniu prawa krajowego, z zastrzeżeniem jedynie przyznanego państwom członkowskim przez klauzulę 2.2 porozumienia ramowego zakresu uznania co do stosowania tego porozumienia do niektórych kategorii umów o pracę bądź stosunków pracy, jak również możliwości wyłączenia spod zakresu stosowania tego porozumienia, zgodnie z akapitem czwartym preambuły, pracowników tymczasowych.

Wynika stąd, że porozumienie ramowe nie wyłącza z zakresu swojego stosowania żadnego konkretnego sektora, a tym samym znajduje zastosowanie do personelu zatrudnionego w sektorze szkolnictwa. Wniosek ten znajduje potwierdzenie w treści klauzuli 5.1 porozumienia ramowego, z której wynika, że zgodnie z akapitem trzecim preambuły do porozumienia ramowego, jak również z pkt 8 i 10 jego postanowień ogólnych, w ramach jego wykonywania państwa członkowskie mogą, o ile jest to obiektywnie uzasadnione, uwzględniać specyficzne potrzeby określonych sektorów działalności lub kategorii pracowników.

Wynika z tego, że pracownicy, którzy zostali zatrudnieni w charakterze nauczycieli albo pracowników administracyjnych w celu zapewnienia rocznych zastępstw w szkołach zarządzanych przez państwo w ramach umów o pracę w rozumieniu prawa krajowego, co do których bezsporne jest, że nie stanowią stosunków pracy, które mogłyby podlegać wyłączeniu z zakresu stosowania porozumienia ramowego, podlegają przepisom porozumienia ramowego, a w szczególności jego klauzuli 5.

(por. pkt 67–71)
Artykuł 27 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 889/2008 ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli należy interpretować w ten sposób, że stosowanie substancji, o której mowa w tym przepisie, jest wymagane przez prawo tylko pod warunkiem, że przepis prawa Unii lub zgodny z nim przepis prawa krajowego w sposób bezpośredni nałożył obowiązek dodania tej substancji do środka spożywczego, aby mógł on być sprzedawany. Stosowanie takiej substancji nie jest wymagane przez prawo w rozumieniu rzeczonego przepisu, jeżeli środek spożywczy jest sprzedawany jako suplement żywieniowy z oświadczeniem żywieniowym lub zdrowotnym albo jako środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego, aczkolwiek oznacza to, że w celu przestrzegania przepisów dotyczących dodawania substancji do środka spożywczego, znajdujących się, odpowiednio:

- w dyrektywie 2002/46 w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych, zmienionej przez rozporządzenie nr 1137/2008,

- w rozporządzeniach nr 1924/2006 w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności i nr 432/2012 ustanawiającego wykaz dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych dotyczących żywności, innych niż oświadczenia odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz rozwoju i zdrowia dzieci, a także

- w dyrektywie 2009/39 w sprawie środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego i w rozporządzeniu nr 953/2009 w sprawie substancji, które mogą być dodawane w szczególnych celach odżywczych do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego,

ów środek spożywczy powinien zawierać określoną ilość danej substancji.

W istocie do podmiotów gospodarczych należy ustalenie składu ich produktów i postanowienie o oznaczeniu, pod jakim zamierzają one je sprzedawać. Jeżeli zamierzają sprzedawać te towary jako suplementy żywnościowe w rozumieniu dyrektywy 2002/46 wraz z oświadczeniami żywieniowymi lub zdrowotnymi w rozumieniu rozporządzeń nr 1924/2006 i 432/2012, lub jako środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego w rozumieniu dyrektywy 2009/39 lub rozporządzenia nr 953/2009, to powinny one spełnić obowiązki przewidziane w danej dziedzinie przez właściwe uregulowanie Unii, co może prowadzić do zakazu sprzedaży jako produktu pochodzącego z rolnictwa ekologicznego. Prawo Unii nie gwarantuje tego, że podmiot gospodarczy może sprzedawać produkty pod wszystkimi oznaczeniami, jakie uzna za korzystne dla ich promocji.

(por. pkt 46, 51; sentencja)
Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionego rozporządzeniem nr 1832/2002, należy interpretować w ten sposób, że moduły, z których każdy stanowi połączenie diody elektroluminescencyjnej, fotodiody i szeregu innych elementów półprzewodnikowych, a które mogą być wykorzystywane jako nadajniki lub odbiorniki na podczerwień, jeśli korzystają z zasilania elektrycznego urządzeń, w których zostały zamontowane, objęte są pozycją 8543 tej nomenklatury.

W tym względzie podpozycja 8543 znajduje zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy maszyna lub urządzenie elektryczne posiada indywidualną funkcję i nie może zostać zaklasyfikowane do innej pozycji działu 85 Nomenklatury scalonej.

W związku z tym, po pierwsze, ponieważ moduły wykorzystywane do transmisji i odbioru danych na niewielkich odległościach z wykorzystaniem innych urządzeń elektronicznych za pomocą podczerwieni, posiadają indywidualną funkcję, a po drugie, jako że moduły te, z których każdy stanowi połączenie diody elektroluminescencyjnej, fotodiody i szeregu innych elementów półprzewodnikowych, a które przeznaczone są do zamontowania w innych urządzeniach, z których zasilania elektrycznego korzystają, nie należą do żadnej innej pozycji działu 85 Nomenklatury scalonej niż pozycja 8543, to rzeczone moduły objęte są tą ostatnią pozycją.

(por. pkt 27, 34, 35; pkt 1 sentencji)
Sąd, który nie orzeka w ostatniej instancji, powinien mieć swobodę wystąpienia do Trybunału z nurtującymi go zagadnieniami, jeśli uzna, że ocena prawna dokonana przez wyższą instancję mogłaby doprowadzić go do wydania orzeczenia sprzecznego z prawem Unii.

(por. pkt 27)
Przyjmując regułę generalną, zgodnie z którą – jak wynika z art. 73a rozporządzenia nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich – wierzytelności Unii od osób trzecich ulegają przedawnieniu z upływem pięciu lat, prawodawca Unii zamierzał zagwarantować ewentualnym dłużnikom Unii, iż po upływie tego terminu nie będą zasadniczo – stosownie do wymogów pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań – objęci środkami podejmowanymi w celu odzyskania takich wierzytelności, w odniesieniu do których są oni zwolnieni z przedstawiania dowodu, iż nie są dłużnikami. W tym względzie wspomniany art. 73a ma w szczególności na celu ograniczenie w czasie możliwości dochodzenia wierzytelności Unii od osób trzecich, co ma służyć zapewnieniu należytego zarządzania finansami.

Ponadto art. 73a rozporządzenia nr 1605/2002 w odniesieniu do wyznaczania dnia, jaki należy przyjąć w celu obliczania terminu przedawnienia wierzytelności Unii, odsyła do zasad wykonania, które zgodnie z art. 183 tego rozporządzenia przyjmuje Komisja Europejska, nie można skutecznie powołać się na wspomniany art. 73a, bez uwzględniania jego zasad wykonania, w celu ustalenia, że wierzytelność Unii uległa przedawnieniu. W tym względzie wspomniane zasady muszą być przyjęte w zgodzie z celami ustanowionej w ten sposób w art. 73a reguły.

(por. pkt 43–45, 52)
Artykuły 56 TFUE i 57 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym odbiorca usług świadczonych przez pracowników najemnych delegowanych przez usługodawcę prowadzącego działalność w innym państwie członkowskim jest zobowiązany do przekazania właściwym organom – przed rozpoczęciem zatrudnienia tych osób – ich danych identyfikacyjnych, jeżeli nie mogą one przedłożyć dowodu zgłoszenia, jakie ich pracodawca powinien był przekazać właściwym organom tego przyjmującego państwa członkowskiego przed rozpoczęciem rzeczonego świadczenia, jeżeli takie uregulowanie może być uzasadnione ochroną nadrzędnego względu interesu ogólnego, takiego jak ochrona pracowników lub zwalczanie nadużyć socjalnych, pod warunkiem że jest bezsporne, iż jest ono odpowiednie do realizacji uzasadnionego celu lub celów, których osiągnięciu służy, i nie wykracza poza to, co jest konieczne do ich realizacji, czego ocena należy do sądu odsyłającego.

Takie uregulowanie krajowe w zakresie, w jakim prowadzi do kontroli obowiązku zgłoszenia, który ciąży na pracodawcy pracowników delegowanych tymczasowo może być uważane za dopełnienie takiego obowiązku, konieczne do realizacji celów, jakim służy system informacji transgranicznej do prowadzenia badań nad migracją przez organy zabezpieczenia społecznego (system „Limosa”).

(por. pkt 72, 75; sentencja)
—

po drugie, stoją one na przeszkodzie stwierdzeniu przez sąd, że ze względu na standardowe postanowienie umowne konsument uznał pełne i prawidłowe wykonanie obowiązków przedumownych ciążących na kredytodawcy, które to postanowienie prowadzi w ten sposób do odwrócenia ciężaru dowodu wykonania wspomnianych obowiązków, zagrażając tym samym skuteczności praw przyznanych dyrektywą 2008/48.
–

nie podejmując środków koniecznych do tego, by zarządzanie odpadami na składowisku, o którym mowa, odbywało się bez narażania zdrowia ludzkiego na niebezpieczeństwo oraz bez szkody dla środowiska naturalnego, jak również środków koniecznych do zakazania porzucania, składowania lub niekontrolowanego zbytu odpadów ze wspomnianego składowiska, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 13 i art. 36 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy;
Co się tyczy kwoty i formy okresowej kary pieniężnej nakładanej na państwo członkowskie to Trybunał powinien w ramach przysługującej mu swobodnej oceny wyznaczyć wysokość okresowej kary pieniężnej, tak by była ona, po pierwsze, stosowna do okoliczności sprawy, a po drugie, proporcjonalna do stwierdzonego naruszenia oraz do możliwości finansowych danego państwa członkowskiego.

Propozycje Komisji dotyczące okresowej kary pieniężnej nie mogą wiązać Trybunału i stanowią jedynie użyteczny punkt odniesienia. Podobnie wytyczne takie jak te zawarte w komunikatach Komisji nie wiążą Trybunału, lecz przyczyniają się do zagwarantowania przejrzystości, przewidywalności i pewności prawa w zakresie działań podejmowanych przez samą Komisję, kiedy instytucja ta przedkłada propozycje Trybunałowi. W ramach bowiem postępowania opartego na art. 260 ust. 2 TFUE dotyczącego trwającego uchybienia po stronie państwa członkowskiego, bez względu na to, że takie samo uchybienie zostało już stwierdzone w pierwszym wyroku wydanym na podstawie art. 226 WE lub art. 258 TFUE, Trybunał powinien mieć swobodę ustalenia kwoty nałożonej okresowej kary pieniężnej w wysokości i w formie, jakie uzna za właściwe, aby nakłonić dane państwo członkowskie do położenia kresu niewykonaniu obowiązków wynikających z pierwszego wyroku Trybunału.

Zatem kryteriami, które w ramach oceny Trybunału należy uwzględnić, by zapewnić, że okresowa kara pieniężna wywrze odpowiedni nacisk w celu zapewnienia jednolitego i skutecznego stosowania prawa Unii, są co do zasady czas trwania naruszenia, ocenianego według stanu na okres dokonywania przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych, a nie według stanu na dzień wniesienia skargi przez Komisję, jego waga oraz możliwości finansowe danego państwa członkowskiego z uwzględnieniem ewolucji produktu krajowego brutto danego państwa członkowskiego w ostatnim czasie według stanu na chwilę przeprowadzania przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych. Stosując te kryteria, Trybunał powinien wziąć pod uwagę w szczególności skutki niewykonania wyroku dla interesów publicznych i prywatnych oraz stopień pilności skłonienia danego państwa członkowskiego do zastosowania się do jego zobowiązań.

(por. pkt 52, 53, 57, 58)