Szóstą dyrektywę 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienioną dyrektywą 95/7, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona temu, aby pokrycie kwot należnych w następstwie korekty odliczenia podatku od wartości dodanej było dokonywane przez podatnika innego niż ten, który dokonał tego odliczenia.

W istocie określenie podmiotu zobowiązanego do zapłaty kwot należnych w następstwie korekty odliczenia podatku od wartości dodanej nie stanowi bowiem „szczegółów korzystania” w rozumieniu art. 13 część C akapit drugi i art. 20 ust. 1 szóstej dyrektywy, lecz – jak wynika z art. 21 rzeczonej dyrektywy – stanowi podstawową zasadę wspólnego systemu podatku od wartości dodanej ustanowionego przez tę dyrektywę.

W tym względzie art. 20 ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że w wypadku korekty odliczenia podatku od wartości dodanej dokonanej przez podatnika kwoty należne z tego tytułu powinny zostać zapłacone przez tego podatnika. Odmienna wykładnia byłaby niezgodna z celami zwiększenia stopnia dokładności odliczeń, jakim służy owa dyrektywa.

W tym względzie przyznana państwom członkowskim przez art. 21 ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy możliwość ustalenia, iż osoba inna niż podatnik jest solidarnie zobowiązana do zapłaty podatku, nie może być interpretowana jako zezwalająca na nałożenie autonomicznego obowiązku podatkowego ciążącego na tej osobie.

Ponadto w wypadku kolejnych dostaw nieruchomości okoliczność, że jeden z zainteresowanych podatników z tytułu dostawy, w której uczestniczył, nie zastosował się do sposobów wykonania prawa wyboru, o których mowa w art. 13 część C akapit drugi szóstej dyrektywy, nie może skutkować zobowiązaniem tego podatnika do zapłaty należności podatkowej należnej w następstwie korekty odliczenia podatku od wartości dodanej dokonanej przez innego podatnika w związku z jedną z rzeczonych dostaw, w której nie uczestniczył ten pierwszy podatnik. W istocie wprawdzie zgodnie z tym przepisem państwa członkowskie są uprawnione do ograniczenia zakresu prawa wyboru i ustalają sposoby korzystania z niego, jednak przy wykonywaniu tego uprawnienia nie mogą one nakładać na podatnika obowiązków, które wykraczają poza to, co jest dozwolone przez przepisy Unii w zakresie podatku od wartości dodanej.

Podobnie w zakresie, w jakim, po pierwsze dostawa nieruchomości dokonana między dostawcą a nabywcą została zwolniona z podatku od wartości dodanej, i po drugie, podatek od wartości dodanej należny od tej dostawy, zapłacony i odliczony przez nabywcę, został uchylony, ten ostatni nie odnosi „nieuzasadnionej korzyści” w rozumieniu art. 20 ust. 4 szóstej dyrektywy. Z tego względu na podstawie tego przepisu wspomniany nabywca nie może być zobowiązany do zapłaty podatku od wartości dodanej należnego w następstwie korekty odliczenia dokonanej przez dostawcę z tytułu innej transakcji, w której ten sam nabywca nie uczestniczył, czyli pierwotnego nabycia przez dostawcę rzeczonej nieruchomości.

Decyzja 88/498 ma na celu, by w ramach dostawy nieruchomości podatek od wartości dodanej dotyczący tej dostawy został zapłacony i odliczony przez jednego i tego samego podatnika, to znaczy nabywcę danego towaru.

(por. pkt 32, 36, 37, 39, 40, 42, 44, 45, 47; sentencja)