ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Z art. 94 lit. c) regulaminu postępowania przed Trybunałem wynika, że w celu umożliwienia Trybunałowi dokonania interpretacji prawa Unii użytecznej dla sądu krajowego wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym musi zawierać omówienie powodów, dla których sąd krajowy rozpatruje kwestię wykładni lub ważności określonych przepisów prawa Unii Europejskiej, jak również związku, jaki dostrzega on między tymi przepisami a uregulowaniami krajowymi, które znajdują zastosowanie w postępowaniu głównym. Co się tyczy postanowienia odsyłającego, które nie pozwala na zrozumienie powodów, dla których sąd krajowy żywi wątpliwości w odniesieniu do zgodności z prawem Unii spornych w postępowaniu głównym przepisów, i nie zawiera informacji umożliwiających Trybunałowi przedstawienie sądowi krajowemu elementów wykładni prawa Unii, które są niezbędne dla rozstrzygnięcia problematyki prawnej, z jaką do niego wystąpiono, należy stwierdzić, że pytanie jest niedopuszczalne ponieważ Trybunał nie dysponuje informacjami w zakresie stanu faktycznego, aby udzielić użytecznej odpowiedzi.

(por. pkt 17, 19–21)
Z art. 100 ust. 1 i 5 rozporządzenia nr 1083 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności wynika, że jeżeli państwo członkowskie nie akceptuje tymczasowych wniosków Komisji, to wysłanie przez nią zaproszenia na przesłuchanie i przeprowadzenie przesłuchania są wymagane dla prawidłowości procedury w przedmiocie korekty finansowej i powodują wszczęcie biegu terminu, w którym Komisja musi przyjąć decyzję o dokonaniu takiej korekty. Ponadto jest w interesie zarówno danego państwa członkowskiego, jak i Komisji, aby zakończenie procedury dotyczącej korekty finansowej było przewidywalne, co wymaga ustanowienia wcześniej określonego terminu przyjęcia ostatecznej decyzji. Przekroczenie terminu przewidzianego dla przyjęcia takiej decyzji nie jest zgodne z ogólną zasadą dobrej administracji. W tych okolicznościach Komisja nie może zwolnić się ze swego obowiązku przyjęcia decyzji, za pomocą których dokonuje ona korekt finansowych, we wcześniej określonym terminie, zaniechując działań, które wszczynają bieg tego terminu. Zatem okoliczność, że Komisja nie przyjęła w terminie wyznaczonym w owym rozporządzeniu przez prawodawcę Unii decyzji w sprawie korekt pomocy finansowej z tych funduszy, stanowi uchybienie istotnym wymogom proceduralnym, których naruszenie przez Sąd stanowi naruszenie prawa.

Poza szczególnymi przypadkami, zwłaszcza przewidzianymi w regulaminach sądów unijnych, sąd unijny nie może oprzeć orzeczenia na uwzględnionej z urzędu przesłance, nawet jeżeli miałaby ona charakter bezwzględnej przeszkody procesowej, bez wcześniejszego wezwania stron do przedstawienia uwag w tym przedmiocie. Taki szczególny przypadek, gdy nie ma potrzeby wzywania stron do przedstawienia uwag w przedmiocie zarzutu, zachodzi, po pierwsze, gdy Komisja miała dość sposobności do przedstawienia w ramach kontradyktoryjnego postępowania – w sprawach, które dotyczyły zasadniczo identycznych kwestii faktycznych i prawnych – swych zarzutów i argumentów co do znaczenia terminu określonego w art. 100 ust. 5 rozporządzenia nr 1083/2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności, a po drugie, gdy orzecznictwo Trybunału dotyczące wykładni, jaką należy nadać temu przepisowi, należy uznać za utrwalone, bowiem zostało ono w licznych kolejnych sprawach potwierdzone wielokrotnie przez Trybunał.

(por. pkt 93, 94, 96, 97)
Na podstawie art. 300 ust. 7 WE (obecnie art. 216 ust. 2 TFUE) umowy międzynarodowe zawarte przez Unię wiążą jej instytucje i w konsekwencji mają pierwszeństwo przed wydawanymi przez nie aktami prawa. Jednakże przepisy umowy międzynarodowej, której stroną jest Unia, mogą zostać powołane na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności prawa wtórnego Unii lub zarzutu opartego na niezgodności z prawem takiego aktu wyłącznie pod warunkiem, po pierwsze, że nie sprzeciwiają się temu charakter i struktura tej umowy, a po drugie, że treść tych przepisów jest bezwarunkowa i dostatecznie jasna.

Co się tyczy art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, nie zawiera on żadnego bezwarunkowego i dostatecznie precyzyjnego zobowiązania, aby regulować bezpośrednio sytuację prawną jednostek, i nie spełnia zatem tych przesłanek. W konsekwencji na postanowienie to nie można powołać się przed sądem Unii w celu dokonania oceny zgodności z prawem art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 w sprawie zastosowania postanowień konwencji z Aarhus do instytucji i organów Wspólnoty Europejskiej.

Jest bez wątpienia prawdą, że Trybunał uznał również, iż w sytuacji gdy Unia zamierzała wykonać konkretne zobowiązanie podjęte w związku z porozumieniami zawartymi w ramach Światowej Organizacji Handlu lub gdy dany akt prawa Unii zawiera wyraźne odesłanie do konkretnych postanowień tych porozumień, do Trybunału należy dokonanie kontroli zgodności z prawem odnośnego aktu i aktów przyjętych w celu jego stosowania w świetle reguł tych porozumień. Jednakże te dwa wyjątki były uzasadnione wyłącznie szczególnymi okolicznościami porozumień prowadzącymi do ich zastosowania i w braku takich szczególnych okoliczności nie mogą zostać uznane za właściwe w celu ustalenia, czy przed sądem Unii można powoływać się na art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus w celu dokonania oceny zgodności z prawem art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006.

(por. pkt 52, 54–58, 68)
Na podstawie art. 300 ust. 7 WE (obecnie art. 216 ust. 2 TFUE) umowy międzynarodowe zawarte przez Unię wiążą jej instytucje i w konsekwencji mają pierwszeństwo przed wydawanymi przez nie aktami prawa. Jednakże przepisy umowy międzynarodowej, której stroną jest Unia, mogą zostać powołane na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności prawa wtórnego Unii lub zarzutu opartego na niezgodności z prawem takiego aktu wyłącznie pod warunkiem, po pierwsze, że nie sprzeciwiają się temu charakter i struktura tej umowy, a po drugie, że treść tych przepisów jest bezwarunkowa i dostatecznie jasna.

Co się tyczy art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, nie zawiera on żadnego bezwarunkowego i dostatecznie precyzyjnego zobowiązania, aby regulować bezpośrednio sytuację prawną jednostek, i nie spełnia zatem tych przesłanek. W konsekwencji na postanowienie to nie można powołać się przed sądem Unii w celu dokonania oceny zgodności z prawem art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 w sprawie zastosowania postanowień konwencji z Aarhus do instytucji i organów Wspólnoty Europejskiej.

Jest bez wątpienia prawdą, że Trybunał uznał również, iż w sytuacji gdy Unia zamierzała wykonać konkretne zobowiązanie podjęte w związku z porozumieniami zawartymi w ramach Światowej Organizacji Handlu lub gdy dany akt prawa Unii zawiera wyraźne odesłanie do konkretnych postanowień tych porozumień, do Trybunału należy dokonanie kontroli zgodności z prawem odnośnego aktu i aktów przyjętych w celu jego stosowania w świetle reguł tych porozumień. Jednakże te dwa wyjątki były uzasadnione wyłącznie szczególnymi okolicznościami porozumień prowadzącymi do ich zastosowania i w braku takich szczególnych okoliczności nie mogą zostać uznane za właściwe w celu ustalenia, czy przed sądem Unii można powoływać się na art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus w celu dokonania oceny zgodności z prawem art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006.

(por. pkt 44, 46–50, 60)
Wybór podstawy prawnej aktu Unii musi opierać się na obiektywnych czynnikach, które mogą zostać poddane kontroli sądowej, a do których należą w szczególności cel i treść tego aktu.

W tym względzie, deklaracja w sprawie przyznania uprawnień do połowów na wodach Unii Europejskiej w wyłącznej strefie ekonomicznej u wybrzeży Gujany Francuskiej statkom rybackim pływającym pod banderą Boliwariańskiej Republiki Wenezueli, zatwierdzona decyzją Rady 2012/19, nie ma za cel ustalenia i przydziału uprawnień do połowów w rozumieniu art. 43 ust. 3 TFUE, tylko zaoferowanie Boliwariańskiej Republice Wenezueli możliwości uczestniczenia w wykorzystywaniu żywych zasobów w wyłącznej strefie ekonomicznej Gujany na określonych przez Unię warunkach.

W zakresie dotyczącym spoczywającej na Unii, działającej w miejsce danego państwa nadbrzeżnego, szczególnej odpowiedzialności za wykorzystywanie żywych zasobów w wyłącznej strefie ekonomicznej tego państwa, właściwe instytucje Unii oceniają, czy zainteresowane państwo jest w stanie zapewnić, iż statki pływające pod jego banderą będą przestrzegać warunków, zgodnie z którymi winno przebiegać to wykorzystywanie, takich jak w szczególności mające zastosowanie do tej strefy przepisy wspólnej polityki rybołówstwa Unii. Instytucje Unii uwzględniają czynniki takie jak znaczenie, jakie mają żywe zasoby danego obszaru dla jego gospodarki i jego innych narodowych interesów, potrzeby państw rozwijających się danego regionu i konieczność zmniejszenia do minimum trudności gospodarczych w państwach, których obywatele tradycyjnie poławiali w tej strefie lub które wniosły istotny wkład w badania i w ustalenie wielkości stad.

Wspomniana deklaracja ma zatem na celu określenie ogólnych ram prawnych upoważniania pływających pod banderą wenezuelską statków rybackich do prowadzenia połowów w tej strefie, które to ramy zostały następnie szczegółowo określone w liczne przepisy różnych rozporządzeń. Wynika z tego, że skierowana do Boliwariańskiej Republiki Wenezueli oferta nie jest środkiem technicznym lub wykonawczym, tylko, przeciwnie, środkiem, którego przyjęcie zakłada podjęcie autonomicznej decyzji uwzględniającej interesy polityczne realizowane przez Unię zwłaszcza polityki w dziedzinie rybołówstwa. Wynika z tego, że przyjęcie spornej deklaracji należy do takiej dziedziny uprawnień, w ramach której podjęcie decyzji należy do prawodawcy Unii, oraz że decyzja 2012/19 zatwierdzająca w imieniu Unii ową deklarację wchodzi w zakres zastosowania art. 43 ust. 2 TFUE, a nie art. 43 ust. 3 TFUE.

Ponadto ponieważ owa deklaracja spełnia przesłanki konieczne do tego, aby można było ją uznać za umowę międzynarodową, jest ona objęta zakresem zastosowania art. 218 TFUE. Decyzja 2012/19 winna zatem zostać przyjęta na podstawie art. 43 art. 2 TFUE w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v) TFUE, a nie na podstawie art. 43 ust. 3 TFUE w związku z art. 218 ust. 6 lit. b) TFUE.

(por. pkt 51, 58, 75, 76, 78–83, 85; pkt 1 sentencji)
Pierwszy podatnik mający siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, który korzysta z usług świadczonych przez drugiego podatnika mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, powinien być uważany za posiadającego w tym innym państwie członkowskim „stałe miejsce prowadzenia działalności” w rozumieniu art. 44 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą 2008/8, w celu określenia miejsca opodatkowania tych usług, jeżeli to stałe miejsce charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór usług i wykorzystywanie ich do celów jego działalności gospodarczej, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

Co się tyczy miejsca opodatkowania, brzmienie art. 44 dyrektywy 2006/112 jest podobne do brzmienia art. 9 ust. 1 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych. Poza tym zarówno art. 44 dyrektywy 2006/112, jak i art. 9 ust. 1 szóstej dyrektywy są przepisami określającymi miejsce opodatkowania świadczenia usług i służą temu samemu celowi, zatem orzecznictwo Trybunału dotyczące wykładni wspomnianego art. 9 ust. 1 co do zasady znajduje zastosowanie mutatis mutandis do wykładni wskazanego art. 44 dyrektywy. Argument ten wspiera rozporządzenie nr 282/2011 ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112, którego celem jest, zgodnie z brzmieniem jego motywu 4, zapewnienie jednolitego stosowania systemu podatku od wartości dodanej, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu.

Najbardziej użytecznym łącznikiem w celu określenia miejsca świadczenia usług z podatkowego punktu widzenia, a zatem łącznikiem głównym, jest miejsce, w którym podatnik ma siedzibę działalności gospodarczej. Okoliczność, że działalność gospodarcza, taka jak działalność prowadzona przez spółkę państwa członkowskiego polegająca na zarządzaniu systemem aukcji elektronicznych i obejmująca udostępnianie przez spółkę drugiego państwa członkowskiego internetowej strony aukcyjnej oraz emisję i sprzedaż „bidów” klientom w tym ostatnim państwie członkowskim, może być wykonywana bez zapotrzebowania na faktyczne zaplecze personalne i techniczne na terytorium tego ostatniego państwa członkowskiego, nie jest decydująca. Mimo jej szczególnego charakteru taka działalność gospodarcza wymaga przynajmniej odpowiedniej struktury, w szczególności w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, takiego jak wyposażenie informatyczne, serwery i odpowiednie oprogramowanie.

Uwzględnienie innego miejsca wchodzi w grę tylko w wypadku, gdy uznanie za łącznik wspomnianej siedziby nie prowadzi do racjonalnego rozwiązania lub stwarza konflikt w odniesieniu do innego państwa członkowskiego.

(por. pkt 43, 44, 53, 58, 60, 65; sentencja)
Z zasady równego traktowania przedsiębiorstw publicznych i prywatnych wynika, że środki udostępnione przedsiębiorstwu pośrednio lub bezpośrednio przez państwo w okolicznościach, które odpowiadają normalnym warunkom rynkowym, nie mogą zostać uznane za pomoc państwa.

W tym względzie należy wprowadzić rozróżnienie pomiędzy z jednej strony rolą odgrywaną przez państwo członkowskie jako akcjonariusza a z drugiej strony rolą państwa działającego jako władza publiczna. Możliwość zastosowania kryterium inwestora prywatnego zależy ostatecznie od tego, czy dane państwo członkowskie przyznaje danemu przedsiębiorstwu korzyść gospodarczą, działając nie jako władza publiczna, lecz w ramach swojej działalności jako akcjonariusza.

W tym kontekście trzeba ocenić, czy dane działanie zostałoby podjęte w normalnych warunkach rynkowych przez inwestora prywatnego znajdującego się w sytuacji możliwie podobnej do sytuacji danego państwa członkowskiego, przy czym należy uwzględnić jedynie korzyści i zobowiązania związane z sytuacją tego państwa jako akcjonariusza, z pominięciem korzyści i zobowiązań, które wiążą się z jego statusem jako podmiotu władzy publicznej. W braku jakiejkolwiek możliwości porównania sytuacji przedsiębiorstwa publicznego z sytuacją przedsiębiorstwa prywatnego normalne warunki rynkowe należy oceniać w odniesieniu do dostępnych, obiektywnych i możliwych do sprawdzenia elementów.

Ponadto oceniając zastosowanie testu prywatnego inwestora, do Komisji należy zdefiniowanie dziedzin działalności gospodarczej danego państwa, w szczególności na poziomie geograficznym i sektorowym, w stosunku do których powinna być oceniana długoterminowa racjonalność ekonomiczna działań tego państwa. Test ten może znaleźć zastosowanie jedynie w przypadku wystarczająco utrwalonej praktyki oraz utrwalonej praktyki prywatnych przedsiębiorstw.

W tych okolicznościach gdy wkłady kapitałowe zostały wniesione przez inwestora publicznego w oderwaniu od jakiejkolwiek perspektywy osiągnięcia zysków, choćby w długim okresie czasu, wkłady takie należy uznać za pomoc w rozumieniu art. 107 TFUE, a ich zgodność ze wspólnym rynkiem należy oceniać, biorąc pod uwagę jedynie ustanowione w tym postanowieniu traktatowym kryteria. Lapidarne powołanie się na wizerunek państwa członkowskiego jako globalnego uczestnika rynku nie jest wystarczające w celu potwierdzenia braku pomocy w rozumieniu prawa Unii.

(por. pkt 30, 31, 33–35, 39, 41)
17

W drugiej kolejności, w pkt 30 wskazanego wyroku Sąd Unii Europejskiej nie zgodził się z zarzutem zainteresowanych członków personelu, że Sąd do spraw Służby Publicznej, zamiast zastosować zasadę dochowania rozsądnego terminu, która z natury jest elastyczna i obejmuje konkretne wyważenie kolidujących ze sobą interesów, przyjął za podstawę dochowanie ścisłego terminu trzech miesięcy, mające charakter ścisły i ogólny. Uznał on w szczególności, że Sąd do spraw Służby Publicznej ograniczył się do zastosowania „zasady prawnej […], która wynika wyraźnie i jednoznacznie z wykładni a contrario orzecznictwa [Sądu Unii Europejskiej przytoczonego w pkt 27 wyroku z dnia 19 czerwca 2012 r.]”, stanowiącej szczególne zastosowanie dochowania rozsądnego terminu w sporach pomiędzy EBI i członkami jego personelu, które są w istotnym stopniu podobne do sporów pomiędzy Unią a jej urzędnikami i członkami personelu. Sąd Unii Europejskiej dodał, że „rzeczona zasada, która opiera się na ogólnym domniemaniu, zgodnie z którym termin trzech miesięcy jest co do zasady wystarczający, aby umożliwić członkom personelu EBI ocenę zgodności z prawem aktów tego banku niekorzystnych dla nich i ewentualnie sporządzenie skargi, nie zobowiązuje sądu Unii, który ma ją stosować, do uwzględnienia okoliczności każdego przypadku i w szczególności przystąpienia do konkretnego wyważenia kolidujących ze sobą interesów”.
99

Podobnie, co się tyczy warunków dostępu do rynku obowiązkowych szkoleń dyplomowanych księgowych, cel polegający na zapewnieniu wysokiej jakości oferowanych przez nich usług może zostać osiągnięty poprzez wprowadzenie systemu kontroli zorganizowanego na podstawie kryteriów jasno określonych, przejrzystych, niedyskryminujących, możliwych do skontrolowania oraz dających możliwość zagwarantowania organizacjom szkoleniowym równego dostępu do rozpatrywanego rynku.
9

Město Žamberk udostępnia – za opłatą za wstęp – miejski park wodny, w którym znajdują się m.in. basen pływacki podzielony na kilka torów i wyposażony w słupki umożliwiające wykonywanie skoków do wody, brodzik dla dzieci, zjeżdżalnie wodne, wanna do masażu, kąpielisko naturalne, boisko do siatkówki plażowej, urządzenia do tenisa stołowego oraz inny sprzęt sportowy do wynajęcia. Sąd odsyłający nadmienia, że według jego wiedzy na tym terenie nie działa żaden klub czy organizacja sportowa, ani też nie jest on wykorzystywany przez szkołę bądź inny podmiot do celów wychowania fizycznego.
Wykładni art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG należy dokonywać w ten sposób, że obywatelowi Unii, który odbywa studia w przyjmującym państwie członkowskim i równolegle wykonuje konkretną i rzeczywistą pracę najemną, mogącą nadać mu status „pracownika” w rozumieniu art. 45 TFUE, nie można odmówić pomocy na pokrycie kosztów utrzymania w czasie studiów przyznawanej obywatelom tego państwa członkowskiego. Do sądu odsyłającego należy dokonanie ustaleń faktycznych niezbędnych dla oceny, czy działalność zarobkowa skarżącego w postępowaniu głównym jest wystarczająca dla nadania mu tego statusu. Okoliczność, że zainteresowany przybył na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego z zasadniczym zamiarem odbycia tam studiów, nie ma znaczenia dla potrzeb ustalenia, czy przysługuje mu status pracownika w rozumieniu art. 45 TFUE, a tym samym – czy ma prawo do tej pomocy na takich samych warunkach co obywatel przyjmującego państwa członkowskiego zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty.
19

Odpowiedź na pierwsze pytanie wymaga przypomnienia, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału bezpośredni związek między konkretną transakcją na wcześniejszym etapie obrotu a transakcją lub transakcjami dającymi prawo do odliczenia dokonanymi na późniejszym etapie obrotu jest co do zasady niezbędny do powstania po stronie podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego oraz do określenia wysokości tego odliczenia (zob. ww. wyrok w sprawie Midland Bank, pkt 24; wyrok z dnia 22 lutego 2001 r. w sprawie C-408/98 Abbey National, Rec. s. I-1361, pkt 26; ww. wyrok w sprawie Investrand, pkt 23). Warunkiem powstania prawa do odliczenia podatku VAT od nabycia towarów lub usług na wcześniejszym etapie obrotu jest, by koszt nabycia owych towarów lub usług stanowił element ceny w ramach transakcji dającej prawo do odliczenia na późniejszym etapie (zob. ww. wyroki: w sprawie Midland Bank, pkt 30; w sprawie Abbey National, pkt 28).
4

W drodze decyzji z dnia 9 czerwca 2009 r. Protimonopolný úrad Slovenskej republiky, odbor dohôd obmedzujúcich súťaž (wydział ds. porozumień ograniczających konkurencję organu ochrony konkurencji Republiki Słowackiej, zwany dalej „wydziałem”), organ pierwszego stopnia właściwy w dziedzinie ochrony konkurencji, uznał, że trzy znaczące banki mające siedzibę w Bratysławie (Słowacja), a mianowicie Slovenská sporiteľňa a.s., Československá obchodná banka a.s. i Všeobecná úverová banka a.s. naruszyły art. 81 WE, a także odpowiedni przepis ustawy nr 136/2001 poprzez zawarcie porozumienia dotyczącego rozwiązania umów rachunków bieżących spółki Akcenta CZ a.s. (zwanej dalej „Akcentą”) mającej siedzibę w Pradze (Republika Czeska), a także o niezawieraniu nowych umów z tą spółką. Wydział uznał, że Akcenta, niebędący bankiem podmiot świadczący usługi polegające na dokonywaniu dewizowych operacji bezgotówkowych, potrzebowała rachunków bieżących otwartych w bankach w celu prowadzenia swej działalności, na którą składały się: przekazywanie walut zza zagranicy i za granicę, w tym dla swych klientów na Słowacji. Zdaniem wydziału trzy będące adresatami decyzji banki, które uważały, że Akcenta jest konkurentem świadczącym usługi ich klientom, i wyrażały niezadowolenie z wynikającego z działalności tej spółki spadku ich zysków, monitorowały tę działalność, zawarły porozumienie i wspólnie postanowiły rozwiązać w sposób skoordynowany umowy zawarte z rzeczoną spółką. Na podstawie dowodów utrzymywania kontaktów pomiędzy owymi bankami, obejmujących w szczególności zebranie, w którym wzięły one udział w dniu 10 maja 2007 r. i późniejszą korespondencję elektroniczną, wydział wykazał, iż każdy z tych trzech banków zgodził się rozwiązać umowę wiążącą go ze spółką Akcenta pod warunkiem, że pozostałe banki pójdą za jego przykładem, aby uniknąć sytuacji, w której część jego klientów przeniesie się do banku, który nadal prowadziłby bieżące rachunki spółki Akcenta. Wydział na podstawie powyższych dowodów wyciągnął wniosek, że zachowanie tych banków na rynku właściwym, zdefiniowanym jako słowacki rynek usług polegających na dokonywaniu dewizowych operacji bezgotówkowych, stanowiło porozumienie mające na celu ograniczenie konkurencji i nałożył na spółkę Slovenská sporitel’ňa grzywnę w wysokości 3197912 EUR, na spółkę Československá obchodná banka a.s. grzywnę w wysokości 3183427 EUR, a na spółkę Všeobecná úverová banka a.s. – grzywnę w wysokości 3810461 EUR.
10

Jak wynika z postanowienia odsyłającego w dniu 28 listopada 2010 r. M. Zakaria wsiadł do samolotu lecącego z Bejrutu (Liban) do Kopenhagi (Dania) przez Rygę (Łotwa). Dokument tożsamości, którym dysponował M. Zakaria, był dokumentem podróży uchodźcy palestyńskiego, wydanym przez Republikę Libańską. W dniu 27 listopada 2008 r. zainteresowany otrzymał stałe pozwolenie na pobyt w Szwecji, gdzie, zgodnie ze złożonym przez zainteresowanego oświadczeniem, żyje od dziesięciu lat i gdzie wszczął postępowanie zmierzające do uzyskania obywatelstwa tego państwa członkowskiego. Udawał się do Kopenhagi, ponieważ połączenie z Lundem (Szwecja), miejscem jego zamieszkania, jest łatwiejsze i szybsze z Kopenhagi.