ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1

W skardze do Trybunału Komisja Europejska wnosi o stwierdzenie, że nie świadcząc wszystkim uczestnikom rynku usług wirtualnego wstecznego przesyłu gazu, Republika Bułgarii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 i art. 16 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 715/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1775/2005 (Dz.U. L 211, s. 36).
4

Artykuł 9 omawianego rozporządzenia, zatytułowany „Prawa przyznane przez wspólnotowy znak towarowy”, przewiduje w ust. 1 i 3: „1. Wspólnotowy znak towarowy przyznaje właścicielowi wyłączne prawa do tego znaku. Właściciel jest uprawniony do zakazania wszelkim stronom [osobom] trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym: a) oznaczenia identycznego ze wspólnotowym znakiem towarowym dla towarów lub usług identycznych z tymi, dla których wspólnotowy znak towarowy jest zarejestrowany; b) oznaczenia, w przypadku którego z powodu jego identyczności lub podobieństwa do wspólnotowego znaku towarowego oraz identyczności lub podobieństwa towarów lub usług, których dotyczy wspólnotowy znak towarowy i to oznaczenie, istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej [odbiorców]; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia oznaczenia ze znakiem towarowym; c) oznaczenia identycznego lub podobnego do wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których zarejestrowano wspólnotowy znak towarowy, w przypadku gdy cieszy się on renomą we Wspólnocie i w przypadku gdy używanie tego oznaczenia bez uzasadnionej przyczyny powoduje nienależną korzyść z powodu lub jest szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy wspólnotowego znaku towarowego [powodowałoby czerpanie nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub renomy wspólnotowego znaku towarowego bądź też działało na ich szkodę]. […] 3. Prawa przyznane przez wspólnotowy znak towarowy są skuteczne wobec stron [osób] trzecich z dniem opublikowania rejestracji znaku towarowego. Jednakże można dochodzić odpowiedniego odszkodowania w odniesieniu do spraw wynikłych [z tytułu czynów dokonanych] po dacie opublikowania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, które to sprawy [czyny] po opublikowaniu rejestracji znaku byłyby zakazane na mocy tej publikacji. Sąd rozpatrujący sprawę nie może wydać orzeczenia co do istoty sprawy, dopóki rejestracja nie zostanie opublikowana”.
„1)

Czy regulamin wewnętrzny powołanego wspólnie przez dwa państwa członkowskie komitetu monitorującego, taki jak przewodnik programowy uchwalony przez [Seirekomitee], który przewiduje, że decyzje komitetu monitorującego nie podlegają zaskarżeniu do sądu (pkt 6.6 akapit czwarty przewodnika programowego: »The decisions of the Monitoring Committee are not appealable at any place of jurisdiction«), jest zgodny z art. 63 ust. 2 [rozporządzenia nr 1083/2006] w związku z art. 47 [karty]?
152

W niniejszym przypadku LBG w zarzucie pierwszym odwołania wzajemnego wyraźnie wskazała część zaskarżonego wyroku, która w jej opinii nie przestrzega poziomu kontroli sądowej, czyli pkt 169 tegoż wyroku, zaś argumentacja przytoczona na poparcie tego argumentu jest jasna. Ponadto w zakresie w jakim w drodze wspomnianego zarzutu LBG zarzuca Sądowi, iż nie wziął pod uwagę dwustronnej natury systemu, uznając, że uwzględnienie tej natury jest istotne jedynie w ramach art. 81 ust. 3 WE, wystarczająco jasne jest, iż zastrzeżenie to odnosi się do pkt 181 i 182 zaskarżonego wyroku, w których Sąd stwierdził, że zastrzeżenia wnoszących odwołanie co do dwustronnej natury systemu są istotne jedynie w dokładnie wytyczonych ramach tego postanowienia. Co więcej, w zakresie w jakim w omawianym zarzucie LBG zarzuca Sądowi, że nie uznał znaczenia ograniczeń wynikających z innych systemów płatniczych, mając na uwadze orzecznictwo przytoczone w pkt 148 niniejszego wyroku, nie można zarzucać LBG, iż nie wyliczyła punktów zaskarżonego wyroku, do których odnosi się to zastrzeżenie. Wreszcie wbrew sugestii Komisji wspomnianej w pkt 146 niniejszego wyroku takie argumenty nie ograniczają się do podważenia oceny okoliczności faktycznych, lecz stanowią kwestie prawne dopuszczalne na etapie postępowania odwoławczego, ponieważ w argumentach tych zostają poruszone kwestie elementów, które powinny zostać uwzględnione w analizie ograniczających konkurencję skutków WOI na podstawie art. 81 ust. 1 WE.
65

To wyjaśniwszy, po to, aby odpowiedzieć na zadane pytanie, należy przypomnieć, że art. 63 TFUE zobowiązuje państwo członkowskie, które stosuje system zapobiegania ekonomicznemu podwójnemu opodatkowaniu w przypadku dywidend wypłacanych na rzecz spółek będących rezydentami przez inne spółki będące rezydentami, do równoważnego traktowania dywidend wypłacanych spółkom będącym rezydentami przez spółki niebędące rezydentami (zob. wyroki: Test Claimants in the FII Group Litigation, EU:C:2006:774, pkt 72; Harribo Lakritzen Hans Riegel i Österreichische Saline, EU:C:2011:61, pkt 156; a także Test Claimants in the FII Group Litigation, EU:C:2012:707, pkt 38).
114

O ile nałożenie takiej grzywny można oczywiście uznać za niezbędne do zmotywowania, z jednej strony, producentów do zwiększenia produkcji zielonej energii, a z drugiej strony, podmiotów objętych zobowiązaniem kontyngentowym do rzeczywistego nabywania wymaganych certyfikatów, to istotne jest jeszcze to, aby sposoby ustalania i wysokość tej grzywny nie wykraczały poza to, co konieczne do uzyskania owego skutku motywującego, przy czym należy w szczególności unikać karania zainteresowanych podmiotów w sposób, który okazałby się nadmierny (zob. podobnie wyrok Ålands Vindkraft, EU:C:2014:2037, pkt 116). Do sądu odsyłającego należy w odpowiednim przypadku weryfikacja tego, czy tak jest w przypadku grzywien administracyjnych w postępowaniu głównym.
6

Technologie-Beteiligungsgesellschaft mbH (zwana dalej „TBG”), jest spółką zależną, której kapitał należy w całości do Kreditanstalt für Wiederaufbau, będącego podmiotem publicznym kontrolowanym przez Republikę Federalną Niemiec. Udziela ona dofinasowania małym i średnim przedsiębiorstwom w sektorze technologii przez objęcie udziałów. W następstwie szeregu restrukturyzacji TBG przejęła w 2003 r. wszystkie aktywa gbb-Beteiligungs AG, która to spółka dokonała w 2001 r. dofinansowania Bike Systems GmbH & Co. Thüringer Zweiradwerk KG, będącej poprzednikiem prawnym MB System, w formie „cichego udziału” w kapitale tej spółki. To objęcie udziału nie zostało zgłoszone Komisji jako pomoc państwa. Strony są zgodne co do faktu, że objęcie to stanowiło pomoc państwa w zakresie, w jakim ustalone umownie oprocentowanie było niższe od oprocentowania rynkowego.
44

W tym wypadku z brzmienia art. 9 dyrektywy 2000/60 wynika, że państwa członkowskie biorą pod uwagę zasadę zwrotu kosztów za usługi wodne, w tym kosztów dla środowiska naturalnego i zasobów, w świetle analizy ekonomicznej przeprowadzanej zgodnie z załącznikiem III do tej dyrektywy oraz w szczególności zgodnie z zasadą „zanieczyszczający płaci”. Państwa te powinny między innymi zapewnić, aby polityka opłat za wodę zachęcała użytkowników do wykorzystania zasobów wodnych efektywnie i aby przyczyniała się ona do realizacji wyznaczonych w dyrektywie 2000/60 celów z zakresu ochrony środowiska. Jeśli chodzi o art. 2 pkt 38 tej dyrektywy, to ów przepis definiuje „usługi wodne” jako wszystkie usługi, które gospodarstwom domowym, instytucjom publicznym lub każdej działalności gospodarczej umożliwiają z jednej strony pobór, piętrzenie, magazynowanie, uzdatnianie i dystrybucję wód powierzchniowych lub podziemnych, a z drugiej strony odbieranie i oczyszczanie ścieków, które następnie odprowadzane są do wód powierzchniowych.
17

Artykuł 3 rzeczonej dyrektywy, zatytułowany „Prawo do publicznego udostępniania utworów i prawo podawania do publicznej wiadomości innych przedmiotów objętych ochroną”, stanowi: „1. Państwa członkowskie powinny zapewnić autorom wyłączne prawo do zezwalania lub zabraniania na jakiekolwiek publiczne udostępnianie ich utworów, drogą przewodową lub bezprzewodową, włączając podawanie do publicznej wiadomości ich utworów w taki sposób, że osoby postronne mają do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie. 2. Państwa członkowskie powinny przewidzieć wyłączne prawo do zezwalania lub zabraniania na jakiekolwiek podawanie do publicznej wiadomości utworów, drogą przewodową lub bezprzewodową, w taki sposób, że osoby postronne mają do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie: […] d) organizacjom nadawczym – w odniesieniu do utrwaleń ich programów, niezależnie od tego, czy programy te transmitowane są przewodowo czy bezprzewodowo, włączając drogę kablową lub satelitarną. 3. Czynności publicznego udostępniania utworów i podawania do publicznej wiadomości określone w niniejszym artykule, [nie] powodują wyczerpania praw określonych w ust. 1 i 2”.
24

Artykuł 46 omawianej ustawy dotyczący europejskiej karty broni palnej stanowi: „1. Europejska karta broni palnej jest dokumentem urzędowym uprawniającym jej posiadacza podczas podróży do innych państw członkowskich Unii do zabrania broni wskazanej w tym dokumencie oraz amunicji do niej, w ilościach odpowiadających celowi jej wykorzystania, jeżeli państwo członkowskie Unii Europejskiej, do którego się on udaje lub przez które przejeżdża, wydało zgodę na wprowadzanie i przewóz tej broni. Wzór europejskiej karty broni palnej i informacje, które muszą się w niej znajdować, określają bezwzględnie wiążące przepisy o zasięgu generalnym wydawane przez ministerstwo. 2. Posiadacz europejskiej karty broni palnej może, bez uzyskania wcześniejszego zezwolenia państwa członkowskiego Unii Europejskiej, dokonać wywozu podczas podróży przez dwa lub więcej państw członkowskich Unii Europejskiej, broni w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. a)–c) lub automatycznie ładowanej długiej broni palnej, której magazynek i komora mogą pomieścić najwyżej trzy naboje wraz z towarzyszącą amunicją w celu skorzystania z prawa do polowania oraz broni palnej w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a)–f) i art. 6 wraz z towarzyszącą amunicją w celu uczestnictwa w wydarzeniach z zakresu strzelectwa sportowego, jeżeli broń ta jest wymieniona w europejskiej karcie broni palnej i jeżeli posiadacz karty przedstawi dowód celu swej podróży. Odstępstwo to nie ma zastosowania do podróży do państwa członkowskiego, które zabrania nabywania i posiadania broni palnej tego typu lub które wymaga w tym celu uzyskania pozwolenia. W takim przypadku do europejskiej karty broni palnej wpisuje się wyraźne oświadczenie. 3. Europejską kartę broni palnej wydają organy policji na pisemny wniosek osoby fizycznej zamieszkującej [na Słowacji], która jest właścicielem broni w rozumieniu ust. 2 i która posiada pozwolenie na broń kategorii D lub E. Wniosek o wydanie europejskiej karty broni palnej musi zawierać dane osobowe wnioskodawcy, numer i kategorię pozwolenia na posiadanie lub noszenie broni; do wniosku należy załączyć dwa zdjęcia fotograficzne spełniające wymagania określone w art. 17 ust. 2 lit. a). […]”.
10

W uzasadnieniu decyzji Bundesminister wyjaśnił zasadniczo, że N.H. jest wpisany wraz z pozostałymi dwiema osobami do rejestru handlowego i rejestru spółek jako statutowy członek zarządu („handelsrechtlicher Geschäftsführer”) spółki Schiebel Aircraft oraz że jest on obywatelem brytyjskim, który nie posiada obywatelstwa austriackiego. Tymczasem ponieważ jedna z osób uprawnionych do reprezentacji spółki Schiebel Aircraft nie ma obywatelstwa austriackiego, nie zostały spełnione przesłanki ustanowione w § 141 ust. 1 pkt 2 lit. b) i w § 141 ust. 3 GewO 1994 dla wykonywania działalności przewidzianej w § 139 ust. 1 pkt 2 lit. b) i c) GewO 1994.
6

Artykuł 5 tego kodeksu, zatytułowany „Warunki wjazdu obywateli państw trzecich”, w ust. 1 przewiduje: „W przypadku pobytu nieprzekraczającego trzech miesięcy w okresie sześciomiesięcznym warunki wjazdu obywateli państw trzecich są następujące: a) posiadają oni ważny dokument podróży lub dokumenty uprawniające do przekroczenia granicy; b) posiadają oni ważną wizę, jeżeli jest wymagana zgodnie z rozporządzeniem [Rady] (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającym państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu [Dz.U. L 81, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 4, s. 65] […]; c) uzasadnią cel i warunki planowanego pobytu oraz posiadają wystarczające środki utrzymania, zarówno na czas trwania planowanego pobytu, jak i na powrót do ich państwa pochodzenia lub na tranzyt do państwa trzeciego, co do którego istnieje pewność, że uzyskają zezwolenie na wjazd na jego terytorium, lub jeżeli mają możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem; d) nie są osobami, wobec których dokonano wpisu do celów odmowy wjazdu w SIS [Systemie Informacyjnym Schengen]; e) nie są uważani za stanowiących zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego, zdrowia publicznego lub stosunków międzynarodowych żadnego z państw członkowskich, a w szczególności nie dokonano wobec nich, na tej samej podstawie, wpisu do celów odmowy wjazdu w krajowych bazach danych państw członkowskich”.
Artykuł 11 część C ust. 1 akapit pierwszy szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak te w postępowaniu głównym państwo członkowskie nie może nie zezwolić podatnikowi na powołanie się na skutek bezpośredni tego przepisu w odniesieniu do danej czynności na tej podstawie, że podatnik ten może powołać się na przepisy prawa krajowego w odniesieniu do innej czynności dotyczącej tych samych towarów i że łączne zastosowanie tych przepisów prowadziłoby do ogólnego rezultatu podatkowego, którego ani przepisy krajowe, ani szósta dyrektywa 77/388, stosowane odrębnie do tych czynności, nie wywoływałyby ani nie zakładały.
65

Co do istoty pytań prejudycjalnych YS, M i S oraz rząd grecki uważają, iż osoba wnioskująca o dokument pobytowy może oprzeć prawo dostępu do akt sprawy na art. 41 ust. 2 lit. b) karty, zważywszy, że w ramach postępowania w sprawie wydania takiego dokumentu władze krajowe wykonują dyrektywy w dziedzinie azylu. Natomiast rządy niderlandzki, czeski, francuski, austriacki i portugalski oraz Komisja stoją na stanowisku, że art. 41 karty jest adresowany wyłącznie do instytucji Unii i w związku z tym nie może uzasadniać prawa dostępu do akt sprawy w ramach postępowania krajowego.
61

DEI kwestionuje wyciągnięty przez Komisję wniosek, zgodnie z którym wykonywanie przysługujących temu przedsiębiorstwu praw do eksploatacji węgla brunatnego pociągnęło za sobą rozszerzenie jego pozycji dominującej z rynku dostaw węgla brunatnego na hurtowy rynek energii elektrycznej, efektem czego doszło do naruszenia art. 86 ust. 1 WE w związku z art. 82 WE, podczas gdy zdaniem DEI w niniejszym przypadku nie zostały spełnione warunki zastosowania teorii rozszerzenia pozycji dominującej. Po pierwsze, we wszystkich przypadkach, w których sąd Unii zastosował tę teorię, dane przedsiębiorstwo było faktycznym lub prawnym monopolistą na danym rynku, a za pomocą rozpatrywanego w nich środka krajowego przyznawane były prawa wyłączne lub specjalne na sąsiednim, lecz odrębnym rynku, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Po drugie, DEI nie miała ani uprawnień prawodawczych dających jej możliwość zdeterminowania działalności prowadzonej przez jej konkurentów, ani też możliwości narzucenia tym konkurentom określonych kosztów. Po trzecie, Komisja przy badaniu ewentualnego nadużycia powinna była przeanalizować wpływ, jaki rzekome nadużycie miałoby wywierać na interesy konsumentów. Wreszcie, po czwarte, zdaniem wnoszącej odwołanie Komisja uznała węgiel brunatny za absolutnie niezbędny czynnik produkcji („essential facility”), chociaż nie wykazała, iż dostęp do węgla brunatnego jest absolutnie niezbędny do prowadzenia działalności na rynku hurtowym energii elektrycznej.
7

Na późniejszym etapie w ustawie nr 537 z dnia 24 grudnia 1993 r. dokonano nowej klasyfikacji produktów leczniczych, zaliczając je do następujących klas: klasa A dla podstawowych produktów leczniczych i produktów leczniczych stosowanych w przypadku chorób przewlekłych; klasa B dla produktów leczniczych innych niż te należące do klasy A mających szczególne znaczenie terapeutyczne oraz klasa C dla produktów leczniczych innych niż należące do klas A albo B. Zgodnie z art. 8 ust. 14 ustawy nr 537 z dnia 4 grudnia 1993 r. koszty produktów leczniczych kwalifikowanych do klas A i B są w pełni pokrywane przez włoski system opieki zdrowotnej, podczas gdy koszty produktów leczniczych należących do klasy C są w pełni pokrywane przez nabywcę.
20

Rozporządzenie (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1783/1999 (Dz.U. L 210, s. 1) nie zawiera żadnego przepisu dotyczącego procedury z zakresu korekt finansowych, o których może zdecydować Komisja. To samo odnosi się do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1828/2006 z dnia 8 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 1083/2006 i rozporządzenia nr 1080/2006 (Dz.U. L 371, s. 1).
7

Artykuły 1–3 zaskarżonej decyzji stanowią: „Artykuł pierwszy Niniejszym upoważnia się w imieniu Unii do podpisania [umowy o przystąpieniu] i [umowy dodatkowej] z zastrzeżeniem ich zawarcia. Teksty umowy o przystąpieniu oraz umowy dodatkowej dołącza się do niniejszej decyzji. Artykuł 2 Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej lub osób umocowanych do podpisania umowy o przystąpieniu i umowy dodatkowej, w imieniu Unii. Artykuł 3 Umowa o przystąpieniu oraz umowa dodatkowa stosowane są tymczasowo od dnia ich podpisania przez Unię oraz w zakresie, w jakim umożliwia to mające zastosowanie prawo krajowe przez państwa członkowskie oraz przez właściwe strony, do czasu zakończenia procedur niezbędnych do ich zawarcia”.
34

Powyższy wniosek potwierdza fakt, że w wielu wersjach językowych art. 1 ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia nr 2252/2004, a w szczególności w wersjach: angielskiej („temporary passports and travel documents having a validity of 12 months or less”), niemieckiej („vorläufige Pässe und Reisedokumente mit einer Gültigkeitsdauer von zwölf Monaten oder weniger”) i niderlandzkiej („tijdelijke paspoorten en reisdocumenten die een geldigheidsduur van 12 maanden of minder hebben”), sformułowania „tymczasowe” i „których okres ważności wynosi 12 miesięcy lub jest krótszy” nie odnoszą się do jednej z kategorii, o których była mowa w poprzednim punkcie, a mianowicie do dowodów tożsamości wydawanych przez państwa członkowskie.
78

Celem spornej deklaracji jest zatem określenie ogólnych ram prawnych upoważniania pływających pod banderą wenezuelską statków rybackich do prowadzenia połowów w tej strefie, które to ramy zostały następnie szczegółowo określone w art. 36 ust. 1 oraz w załączniku VIII do rozporządzenia nr 44/2012, w art. 34 ust. 1 oraz w załączniku VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 40/2013 z dnia 21 stycznia 2013 r. ustalającego uprawnienia do połowów na 2013 r. dostępne w wodach UE oraz – dla statków UE – na określonych wodach nienależących do UE w odniesieniu do pewnych stad ryb oraz grup stad ryb, które są przedmiotem negocjacji lub umów międzynarodowych (Dz.U. L 23, s. 54), a także w art. 40 ust. 1 oraz w załączniku VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 43/2014 z dnia 20 stycznia 2014 r. ustalającego uprawnienia do połowów na 2014 rok dla pewnych stad ryb i grup stad ryb, stosowane w wodach Unii oraz – w odniesieniu do statków unijnych – w niektórych wodach nienależących do Unii (Dz.U. L 24, s. 1). W tym względzie należy podnieść, że wszystkie te trzy rozporządzenia zostały przyjęte na podstawie art. 43 ust. 3 TFUE.
106

Wreszcie w odniesieniu do argumentu, zgodnie z którym Komisja naruszyła zasadę niedyskryminacji, wyłączając sprzedaż wewnętrzną z obliczania grzywny, należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zasada równego traktowania lub niedyskryminacji wymaga, by porównywalne sytuacje nie były traktowane w odmienny sposób oraz by odmienne sytuacje nie były traktowane w taki sam sposób, chyba że jest to obiektywnie uzasadnione (zob. wyrok […] BPB de Eendracht/Komisja, T‑311/94, [EU:T:1998:93], pkt 309 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie w zakresie, w jakim Komisja uznała, że ustalenia antykonkurencyjne dotyczyły tylko ceny szkła płaskiego, którą obciążano klientów niezależnych, wyłączenie sprzedaży wewnętrznej przy obliczaniu grzywny w przypadku członków kartelu powiązanych ze sobą wertykalnie skłoniło Komisję jedynie do potraktowania w odmienny sposób obiektywnie odmiennych sytuacji. Dlatego też nie można zarzucić Komisji, że naruszyła zasadę niedyskryminacji”.
11

W tych okolicznościach, wobec wątpliwości, jakie pojawiły się w odniesieniu do stosowania zasady pro rata temporis w zawisłej przed nim sprawie, Oberster Gerichtshof postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy w przypadku dodatku na dzieci uregulowanego w układzie zbiorowym pracy, będącego świadczeniem socjalnym pracodawcy służącym częściowemu wyrównaniu finansowych ciężarów alimentacyjnych spoczywających na rodzicach względem dziecka, dla którego pobierany jest dodatek, należy ze względu na rodzaj tego świadczenia (jako odpowiednie) stosować zasadę pro rata temporis wedle klauzuli 4 pkt 2 [porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze]? 2) W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy klauzulę 4 pkt 1 [porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze] należy interpretować w ten sposób, że nierówne traktowanie pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy poprzez proporcjonalne zmniejszenie roszczenia o dodatek na dzieci w stosunku do czasu pracy – uwzględniając szeroki zakres uznania przedstawicieli pracowników i pracodawców przy ustalaniu konkretnego celu z zakresu polityki społecznej i gospodarczej oraz środki nadające się do jego osiągnięcia – jest obiektywnie uzasadnione przy założeniu, że zakaz świadczeń proporcjonalnych: a) utrudnia lub uniemożliwia zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy w formie niepełnego wymiaru czasu pracy rodziców lub drobne zatrudnienia w czasie urlopu macierzyńskiego lub b) prowadzi do zniekształcenia konkurencji poprzez wyższe finansowe obciążenia pracodawców zatrudniających dużą liczbę pracowników w niepełnym wymiarze czasu pracy oraz do zmniejszenia gotowości pracodawców do zatrudniania pracowników w niepełnym wymiarze czasu pracy lub c) prowadzi do uprzywilejowania pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, którzy pozostają w innych stosunkach pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy i mają wielokrotne roszczenie o świadczenia na podstawie układu zbiorowego pracy, takie jak dodatek na dziecko lub d) prowadzi do uprzywilejowania pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, ponieważ dysponują oni większą ilością czasu wolnego od pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy i w związku z tym mają lepsze możliwości sprawowania opieki nad dzieckiem? 3) W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczących na pytania pierwsze i drugie: Czy art. 28 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że w systemie prawa pracy, w którym zasadnicze elementy minimalnych standardów prawa pracy są tworzone na podstawie zgodnych ocen polityki społecznej w szczególny sposób wybranych i kwalifikowanych stron układu zbiorowego pracy, w przypadku nieważności (zgodnie z praktyką krajową) tylko jednego szczegółowego postanowienia naruszającego unijny zakaz dyskryminacji zawartego w układzie zbiorowym pracy (w niniejszej sprawie proporcjonalne określenie dodatku na dzieci przy niepełnym wymiarze czasu pracy) sankcja nieważności obejmuje cały przepis układu zbiorowego pracy dotyczący tego zakresu regulacji (w niniejszej sprawie: dodatek na dzieci)?”.