Trybunał nie jest zatem właściwy do ustalania okoliczności faktycznych ani też zasadniczo do badania dowodów, które Sąd dopuścił na poparcie tych okoliczności. Jeśli zatem dowody te uzyskano w prawidłowy sposób przy poszanowaniu ogólnych zasad prawa i wymogów proceduralnych dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego, wyłącznie do Sądu należy ocena, jaką wagę należy przywiązywać do przedstawionych dowodów. Ocena ta nie stanowi zatem, z wyłączeniem przypadków przeinaczenia tych dowodów, kwestii prawnej, która jako taka podlega kontroli Trybunału.

Z art. 225 WE i z art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości wynika, że jedynie Sąd jest właściwy do dokonywania, po pierwsze, ustaleń faktycznych — z wyjątkiem sytuacji, gdy nieprawidłowość jego ustaleń wynika z akt sprawy — a po drugie oceny tych okoliczności faktycznych. Po dokonaniu ustaleń lub oceny okoliczności faktycznych przez Sąd Trybunał jest uprawniony na podstawie art. 225 WE do kontroli kwalifikacji prawnej tych okoliczności i skutków prawnych, które wywiódł z nich Sąd.

Przy ustalaniu szkody, która została jakoby poniesiona przez przemysł wspólnotowy w ramach postępowania antysubsydyjnego, Rada i Komisja są zobowiązane do zbadania, czy szkoda, na której zamierzają oprzeć swe ustalenia, istotnie została spowodowana przywozem po cenach subsydiowanych, oraz są zobowiązane pominąć szkodę spowodowaną innymi czynnikami, a w szczególności zachowaniem samych producentów wspólnotowych. Do instytucji wspólnotowych należy zbadanie, czy skutki tych innych czynników mogły przerwać związek przyczynowy pomiędzy omawianym przywozem a szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy. Do nich należy również zapewnienie, by szkoda spowodowana tymi innymi czynnikami nie została uwzględniona w ramach określania szkody w rozumieniu art. 8 ust. 7 rozporządzenia nr 2026/97 w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej i by w konsekwencji nałożone cło wyrównawcze nie wykroczyło poza to, co konieczne do wyeliminowania szkody spowodowanej subsydiowanymi przywozami.

Zachowanie, które bezpośrednio wpływa na ceny towarów wyprodukowanych we Wspólnocie, może po pierwsze podważyć związek przyczynowy pomiędzy subsydiowanym przywozem a szkodą oraz, po drugie, ocenę szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy ze względu na zaniżenie ceny w wyniku omawianego przywozu.

Zgodnie z art. 8 ust. 7 rozporządzenia nr 2026/97 znane czynniki inne niż subsydiowany przywóz są również badane, by nie przypisać szkody wyrządzonej przez te czynniki sybsydiowanemu przywozowi. W związku z tym przepis ten zmierza do tego, by nie udzielać przemysłowi wspólnotowemu ochrony wykraczającej poza to, co konieczne.

Jednakże, jeśli instytucje wspólnotowe uznają, że pomijając te czynniki, szkoda spowodowana subsydiowanym przywozem jest istotna zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 2026/97, można stwierdzić, że zaistniał związek przyczynowy pomiędzy subsydiowanym przywozem a szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy. Celem stwierdzenia, że związek przyczynowy pomiędzy badanym przywozem a szkodą wyrządzoną przemysłowi wspólnotowemu został utrzymany, może być wystarczające, jeśli instytucje wspólnotowe stwierdzą, że pomimo czynnika zewnętrznego szkoda poniesiona przez producentów wspólnotowych była istotna. Można zatem uznać, że ponoszenie opłat licencyjnych nie mogło mieć wpływu na wyrządzoną przez subsydiowany przywóz szkodę, jeżeli czynnik ten miał miejsce, zanim przywóz stał się znaczny. Także ponoszenie takich opłat nie wpływa na poniesioną przez przemysł wspólnotowy szkodę, gdy praktyka ta wpłynęła zarówno na ceny wspólnotowe, jak i na ceny przywozu.

(por. pkt 87–93)