ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego należy interpretować w ten sposób, że kryterium przyznania dodatku zagranicznego stanowi zwykłe miejsce zamieszkania urzędnika lub pracownika przed rozpoczęciem pełnienia przez niego służby. W tym względzie zwykłe miejsce zamieszkania oznacza miejsce, w którym dany urzędnik lub pracownik ustanowił, z zamiarem nadania mu trwałego charakteru, stały bądź zwykły ośrodek swych interesów życiowych, przy czym dla ustalenia zwykłego miejsca zamieszkania ważne jest uwzględnienie wszystkich składających się nań okoliczności faktycznych, a w szczególności faktycznego miejsca zamieszkania zainteresowanego. Dany urzędnik lub pracownik traci prawo do dodatku zagranicznego wyłącznie wtedy, gdy przez cały okres odniesienia posiadał zwykłe miejsce zamieszkania lub wykonywał główną działalność zawodową w państwie swego zatrudnienia, przy czym nie można uznać, by sporadyczne, krótkotrwałe nieobecności wystarczyły do tego, by miejsce zamieszkania skarżącego w państwie zatrudnienia utraciło charakter zwykłego miejsca zamieszkania.

(zob. pkt 44, 45)

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: z dnia 9 marca 2010 r., Tzvetanova/Komisja, F‑33/09, EU:F:2010:18, pkt 39; z dnia 15 marca 2011 r., Mioni/Komisja, F‑28/10, EU:F:2011:23, pkt 22; z dnia 18 czerwca 2015 r., Pondichie/Komisja, F‑50/14, EU:F:2015:62, pkt 34, 35 i przytoczone tam orzecznictwo
W przypadkach gdy instytucji Unii przysługuje szeroki zakres uznania, jak w obszarze awansu, podstawowego znaczenia nabiera przestrzeganie pewnych gwarancji proceduralnych, do których zalicza się obowiązek starannego i bezstronnego zbadania wszystkich istotnych okoliczności danej sytuacji oraz podanie wystarczającego uzasadnienia decyzji.

Uściślając, uzasadnienie ma przede wszystkim za zadanie zmniejszyć ryzyko arbitralnej oceny, zmuszając administrację do przedstawienia swego toku rozumowania jako spójnej całości a tym sposobem do skłonienia jej do zracjonalizowania swego stanowiska oraz zakresu swej decyzji na podstawie odpowiednich, jednoznacznych, pozbawionych sprzeczności i wystarczających argumentów.

Tym samym pierwsze zadanie obowiązku uzasadnienia dołączonego do obowiązków, które ciążą na administracji na podstawie art. 266 TFUE w sytuacji, gdy zostaje stwierdzona nieważność jednego z jej aktów nakłada na zainteresowaną instytucję dwa następujące po sobie obowiązki. Należy do niej przede wszystkim zadanie przeprowadzenia faktycznego ponownego rozpatrzenia powodów, które jeśli nie zostały wyrażone w unieważnionej decyzji o nieawansowaniu, mogłyby jednak stanowić podstawę tej decyzji, w świetle uzasadnienia stanowiącego niezbędne wsparcie sentencji wyroku stwierdzającego nieważność. Należy do niej następnie uzewnętrznienie powodów w ten sposób przebadanych w uzasadnieniu decyzji mającej zastąpić wspomnianą decyzję o nieawansowaniu. W przeciwnym razie obowiązek podania właściwego uzasadnienia decyzji, w szczególności po stwierdzeniu jej nieważności ze względu na brak uzasadnienia lub niewystarczające uzasadnienie przypominałaby wybieg pozbawiony sensu, podczas gdy uzasadnienie stanowi istotny wymóg formalny. Ponadto konieczność przeprowadzenia, po stwierdzeniu nieważności ze względu na naruszenie obowiązku uzasadnienia, faktycznego ponownego rozpatrzenia powodów mogących być podstawą decyzji, która nie zawiera formalnego uzasadnienia i uzewnętrznienie tego ponownego rozpatrzenia w uzasadnieniu nie mieści się w zakresie kwestii merytorycznych decyzji w sprawie awansu a tym bardziej nie nakłada na administrację obowiązku wydania decyzji korzystnej dla skarżącego. Mieści się ona natomiast w wymogach formalnych o charakterze proceduralnym, koniecznych do spełnienia celem wydania decyzji, która byłaby prawidłowa.

(zob. pkt 24–26)

Trybunał, wyroki: z dnia 23 września 2004 r., Hectors/Parlament, C‑150/03 P, EU:C:2004:146, pkt 41; z dnia 16 czerwca 2015 r., Gauweiler i in, C‑62/14, EU:C:2015:400, pkt 69

Sąd Pierwszej Instancji, wyrok z dnia 8 września 2009 r., ETF/Landgren, T‑404/06 P, EU:T:2009:313, pkt 163
Zgodnie z art. 85 regulaminu pracowniczego, aby nienależnie wypłacona kwota mogła być odzyskana, konieczne jest wykazanie, że beneficjent rzeczywiście wiedział o nieprawidłowym charakterze zapłaty lub że nieprawidłowość była tak oczywista, iż beneficjent nie mógł tego nie zauważyć.

Wyrażenie „na tyle oczywisty”, charakteryzujące brak podstawy prawnej wypłaty w rozumieniu art. 85 regulaminu pracowniczego, nie oznacza, że urzędnik, który otrzymał nienależnie wypłacone kwoty, jest zwolniony z jakiegokolwiek obowiązku przemyślenia czy kontroli, lecz że zwrot należy się, gdy mamy do czynienia z błędem, który nie umknie uwadze urzędnika wykazującego zwykłą staranność, co do którego domniemywa się, że zna zasady regulujące jego wynagrodzenie.

Artykuł 85 regulaminu pracowniczego należy interpretować w ten sposób, że nie chodzi o to, czy błąd był oczywisty dla administracji, lecz czy był oczywisty dla zainteresowanego. Nie można bowiem porównywać sytuacji instytucji, która jest odpowiedzialna za wypłatę tysięcy wynagrodzeń i różnorakich świadczeń swoim urzędnikom i pracownikom, z sytuacją urzędnika, który ma osobisty interes w kontrolowaniu wypłacanych mu co miesiąc kwot. Zatem okoliczność, że administracja nie zawiesiła wypłaty dodatku edukacyjnego, nie zmienia wniosku, że danemu urzędnikowi było lub mogło być wiadomo o tym zaniechaniu i że nie może powoływać się on na swoją dobrą wiarę, aby zostać zwolnionym z obowiązku zwrotu nienależnie pobranego dodatku.

(zob. pkt 50, 56–58)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyrok z dnia 27 stycznia 2016 r., DF/Komisja, T‑782/14 P, EU:T:2016:29, pkt 25, 26

Sąd Pierwszej Instancji, wyroki: z dnia 10 lutego 1994 r., White/Komisja, T‑107/92, EU:T:1994:17, pkt 32, 33, 38, 50; z dnia 27 lutego 1996 r., Galtieri/Parlament, T‑235/94, EU:T:1996:22, pkt 49; z dnia 17 stycznia 2001 r., Kraus/Komisja, T‑14/99, EU:T:2001:10, pkt 36–38; z dnia 5 listopada 2002 r., Ronsse/Komisja, T‑205/01, EU:T:2002:269, pkt 45, 46

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok z dnia 9 września 2008 r., Ritto/Komisja, F‑18/08, EU:F:2008:110, pkt 40
Aktu niekorzystnego nie stanowi w szczególności pismo ograniczające się do przypomnienia pracownikowi warunków jego umowy o pracę dotyczących daty jej wygaśnięcia, niezawierające żadnych nowych elementów w stosunku do wspomnianych warunków.

Aktami lub decyzjami, które mogą być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności, są jedynie takie środki, które wywołują wiążące skutki prawne mogące bezpośrednio i natychmiastowo wpłynąć na interesy skarżącego, zmieniając w istotny sposób jego sytuację prawną. Natomiast akt niezawierający żadnych nowych okoliczności w stosunku do wcześniejszego aktu stanowi akt wyłącznie potwierdzający ten wcześniejszy i zainteresowanemu nie przysługuje w związku z tym nowy termin do wniesienia skargi.

Poszanowanie prawa do obrony w trakcie każdego postępowania przeciwko osobie, mogącego doprowadzić do wydania niekorzystnego dla niej aktu, stanowi ogólną zasadę prawa Unii i powinno być zagwarantowane nawet w braku odpowiednich uregulowań proceduralnych. Chociaż postępowanie w przedmiocie przedłużenia umowy z członkiem personelu tymczasowego nie jest postępowaniem wszczętym przeciwko temu pracownikowi, to jednak decyzja o nieprzedłużeniu z nim umowy niekorzystnie wpływa na jego sytuację, ponieważ skutkiem tej decyzji jest pozbawienie pracownika możliwości kontynuowania stosunku pracy z instytucją. Tymczasem prawo do obrony, które obecnie jest ustanowione w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który to przepis ma powszechny zakres stosowania, obejmuje, choć jego zakres jest szerszy, przewidziane w ust. 2 lit. a) tego przepisu proceduralne prawo każdego do bycia wysłuchanym, zanim zostaną podjęte indywidualne środki mogące negatywnie wpłynąć na jego sytuację. W rezultacie zadaniem instytucji jest umożliwienie danemu pracownikowi skutecznego przedstawienia swoich uwag przed wydaniem decyzji o nieprzedłużeniu z nim umowy.

Jednakże aby naruszenie prawa do bycia wysłuchanym mogło doprowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji o nieprzedłużeniu umowy, należy jeszcze wykazać, czy w braku tej nieprawidłowości dany pracownik faktycznie miałby możliwość wywarcia wpływu na rozpatrywany proces decyzyjny.

(zob. pkt 66, 74)

Odesłanie

Trybunał, wyrok z dnia 1 lipca 2010 r., Knauf Gips/Komisja, C‑407/08 P, EU:C:2010:389, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: z dnia z dnia 17 września 2014 r., Wahlström/Frontex, F‑117/13, EU:F:2014:215, pkt 25–27 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 5 lutego 2016 r., GV/ESDZ, F‑137/14, EU:F:2016:14, pkt 79 i przytoczone tam orzecznictwo
W przypadku odmowy przedłużenia urlopu bezpłatnego na kolejny rok, art. 52 akapit czwarty Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej ustanawia mechanizm mający na celu ochronę zarówno prawa pracownika do powrotu na swoje stanowisko w agencji, z którą zawarł umowę o pracę na czas nieokreślony, jak i interesu agencji w korzystaniu z pracy świadczonej przez pracowników, którym zaoferowała taką umowę lub, jeżeli pracownik odmówi powrotu do pracy w agencji, w zatrudnieniu innej osoby na jego miejsce. Spoczywający na agencji obowiązek zaoferowania zainteresowanemu pracownikowi w rozsądnym terminie stanowiska odpowiadającego jego grupie zaszeregowania i obowiązkom wymaga jednoczesnego nałożenia na pracownika obowiązku powrotu do pracy i przyjęcia takiego stanowiska lub poniesienia konsekwencji ewentualnej odmowy.

Wynika z tego, że nawet jeśli pracownik jest w stanie wykazać istnienie ważnych powodów osobistych, które uzasadniają przyznanie przedłużenia urlopu bezpłatnego, w taki sam sposób jak przyznanie początkowego urlopu bezpłatnego, takie przedłużenie może być przyznane tylko wtedy, gdy żądany urlop jest zgodny z interesem służby. Jeśli tak nie jest, agencja ma obowiązek odrzucić wniosek o urlop bezpłatny lub o przedłużenie takiego urlopu, który zgodnie z art. 17 akapit pierwszy warunków zatrudnienia może zostać przyznany jedynie w wyjątkowych okolicznościach – w przeciwieństwie do tego, co jest przewidziane w odniesieniu do udzielenia lub przedłużenia urlopu z przyczyn osobistych urzędnikowi – i tylko gdy istnieją ważne powody osobiste. W tych okolicznościach, aby agencja mogła odmówić przedłużenia, nie jest bynajmniej konieczne, aby wykazała ona pilną potrzebę w postaci wolnego stanowiska, które może być obsadzone jedynie przez przywrócenie przebywającego na urlopie pracownika do pracy.

Podobnie, ograniczenie okresu urlopu bezpłatnego do jednego roku pokazuje, że agencja jest zobowiązana do oceny interesu służby w chwili rozpatrywania każdego wniosku o przedłużenie, oraz że nawet jeśli powody, które uzasadniały przyznanie pierwszego urlopu bezpłatnego pozostały dokładnie te same, interes służby mógł w międzyczasie ulec zmianie na korzyść lub na niekorzyść dla kontynuacji urlopu bezpłatnego danego członka personelu.

Wreszcie, w odniesieniu do wniosków o urlop bezpłatny konieczne jest zastosowanie orzecznictwa, zgodnie z którym gdy instytucjom zostają przedłożone wnioski o urlop z przyczyn osobistych, przysługuje im szerszy zakres uznania zarówno w odniesieniu do zasadności powodów przedstawionych przez urzędnika, który chce przyznania takiego urlopu, jak i do zgodności udzielenia urlopu z interesem służby.

Wynika z tego, że jest całkowicie dopuszczalne, aby agencja zdecydowała o nieprzedłużeniu urlopu bezpłatnego ze względu na wymogi dotyczące jej wewnętrznej organizacji, bez konieczności wykazania istnienia bieżącej i pilnej potrzeby.

(zob. pkt 51–55)

Odesłanie

Trybunał, wyrok z dnia 16 grudnia 1976 r., Mascetti/Komisja, 2/76, EU:C:1976:187, pkt 5
Co się tyczy interesu urzędnika lub byłego urzędnika do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności dotyczącego go sprawozdania z oceny, należy zauważyć, że wspomniane sprawozdanie stanowi dokonywaną przez przełożonych wartościującą ocenę sposobu, w jaki urzędnik wykonywał powierzone mu obowiązki, oraz jego zachowania w ramach służby w danym okresie i że niezależnie od jego przyszłego użytku, stanowi ono formalny dowód na piśmie jakości pracy wykonanej przez zainteresowanego. Taka ocena nie polega wyłącznie na opisaniu zadań wykonywanych podczas danego okresu, lecz obejmuje także ocenę przymiotów, jakimi podlegająca ocenie osoba wykazała się przy wykonywaniu swej pracy. Tym samym każdy urzędnik ma prawo do sprawiedliwej i zgodnej z zasadami słuszności oceny swojej pracy. W rezultacie, zgodnie z prawem do skutecznej ochrony sądowej urzędnikowi powinno w każdym wypadku przysługiwać prawo do podważenia dotyczącego go sprawozdania z oceny z uwagi na treść sprawozdania lub dlatego, że nie zostało ono sporządzone według norm ustalonych w regulaminie pracowniczym.

W tej kwestii sprawozdanie z oceny, które odgrywa ważną rolę w przebiegu kariery urzędnika, wpływa zasadniczo na interes osoby ocenianej tylko do chwili ostatecznego zakończenia pełnienia służby, a tym samym, po takim ostatecznym zakończeniu służby wniesiona przez urzędnika skarga nie jest co do zasady dopuszczalna, z wyjątkiem sytuacji, w której wykaże się istnienie szczególnej okoliczności uzasadniającej osobisty i aktualny interes w stwierdzeniu nieważności rozpatrywanego sprawozdania.

Interes podlegającego ocenie urzędnika w podważaniu sprawozdania z oceny z uwagi na jego treść istnieje w każdym razie w sytuacji, gdy sprawozdanie z oceny zawiera wyraźnie negatywne oceny na temat jego wydajności i zachowania podczas służby.

(zob. pkt 44, 46, 49)

Odesłanie

Trybunał, postanowienie z dnia 19 października 1999 r., N/Komisja, C‑21/99 P, EU:C:1999:508, pkt 24 i wyrok z dnia 22 grudnia 2008 r., Gordon/Komisja, C‑198/07 P, EU:C:2008:761, pkt 43–45

Sąd Unii Europejskiej, wyrok z dnia 12 lipca 2011 r., Komisja/Q, T‑80/09 P, EU:T:2011:347, pkt 157, 162
Artykuł 41 ust. 2 lit. b) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stanowi, że każda osoba ma prawo dostępu do akt swojej sprawy, przy poszanowaniu uzasadnionych interesów poufności oraz tajemnicy zawodowej i handlowej.

Ponadto kontradyktoryjny charakter postępowania dyscyplinarnego i prawo do obrony w ramach takiego postępowania wymagają, by objęta nim osoba i w odpowiednim razie jej adwokat mogli zapoznać się ze wszystkimi okolicznościami fatycznymi, na których administracja może oprzeć swą decyzję kończącą postępowanie, w czasie odpowiednim do przedstawienia uwag. Poszanowanie prawa do obrony wymaga bowiem, by zainteresowany był w stanie skutecznie przedstawić swój punkt widzenia na temat znaczenia faktów, ale także by mógł zająć stanowisko co najmniej odnośnie do zgromadzonych przez instytucję dokumentów, które ujawniają ważne dla wykonywania prawa do obrony fakty.

W tym względzie, jeżeli urzędujący przewodniczący instytucji powierzył zadanie mediacji członkowi instytucji, działał on jako organ upoważniony do zawierania umów. Gdy więc z treści sprawozdania tego członka wynika, że prowadził on przesłuchania szeregu urzędników i pracowników instytucji, a także jej członków, i spisał w swoim sprawozdaniu spostrzeżenia co do stanu faktycznego wynikające z jego poszukiwań, okoliczności te wskazują na to, iż jego działania nie ograniczały się do mediacji, tylko przypominały dochodzenie administracyjne. Omawiane sprawozdanie nosi także cechy sprawozdania, na podstawie którego organ upoważniony do zawierania umów postanowił właśnie wszcząć później dochodzenie administracyjne we właściwym tego słowa znaczeniu.

W tych okolicznościach należy uznać, że omawiane sprawozdanie należało zgodnie z art. 41 ust. 2 lit. b) karty praw podstawowych również przekazać stronie skarżącej, ponieważ wchodziło ono w zakres pojęcia „akt jej sprawy” w rozumieniu tego przepisu.

(zob. pkt 47, 48, 50–52)

Odesłanie

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok z dnia 17 marca 2015 r., AX/EBC,F‑73/13, EU:F:2015:9, pkt 115 i przytoczone tam orzecznictwo
Choć rozliczenie wynagrodzenia ze swej natury i ze względu na swój cel nie nosi jako takie cech aktu niekorzystnego, gdyż oddaje jedynie w kategoriach finansowych zakres wcześniejszych prawnych decyzji dotyczących sytuacji urzędnika, to w aspekcie proceduralnym takie rozliczenie może stanowić akt wywołujący dla swego adresata konkretne skutki prawne. Przekazanie rozliczenia wynagrodzenia powoduje tym samym rozpoczęcie biegu terminu do złożenia zażalenia i do wniesienia skargi na decyzję administracyjną, jeżeli to rozliczenie wynagrodzenia wskazuje jasno na istnienie i zakres takiej decyzji. W tych okolicznościach przekazywane co miesiąc rozliczenia wynagrodzenia, zawierające zestawienie przysługujących świadczeń pieniężnych, może stanowić akt niekorzystny, na który przysługuje zażalenie, a w razie potrzeby, skarga.

Gdy jednak wskutek popełnienia przez administrację błędu przy wpisywaniu do systemu informatycznego nadanych regulaminem uprawnień urzędnika dodatek zagraniczny nie był wypłacany, mimo że prawo urzędnika do tego dodatku zostało wyraźnie potwierdzone przez daną instytucję po powrocie przez tego urzędnika do pracy w tej instytucji po okresie oddelegowania, rozliczenia wynagrodzenia tego urzędnika, licząc od wspomnianego potwierdzenia, nie odzwierciedlają jakiejkolwiek decyzji finansowej, nie zmieniają jego sytuacji prawnej ani nie ustalają ostatecznego stanowiska instytucji.

Zatem, skoro te rozliczenia wynagrodzenia nie odzwierciedlają decyzji organu powołującego danej instytucji, nie mogą one skutkować rozpoczęciem biegu terminu do złożenia zażalenia.

(zob. pkt 34, 37–40)

Trybunał, wyrok z dnia 27 czerwca 1989 r., Giordani/Komisja, 200/87, EU:C:1989:259, pkt 13

Sąd Pierwszej Instancji, wyrok z dnia 19 września 2008 r., Chassagne/Komisja, T‑253/06 P, EU:T:2008:386, pkt 139

Sąd Unii Europejskiej, postanowienie z dnia 13 września 2013 r., Conticchio/Komisja, T‑358/12 P, EU:T:2013:525, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo

Sąd do spraw Służby Publicznej, postanowienie z dnia 22 czerwca 2015 r., van Oudenaarden/Parlament, F‑139/14, EU:F:2015:64, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo
W przypadku stwierdzenia przez sąd nieważności aktu instytucji lub agencji ta ostatnia jest zobowiązana na podstawie art. 266 TFUE do podjęcia odpowiednich środków, które zapewnią wykonanie wyroku. W celu zastosowania się do wyroku stwierdzającego nieważność i jego pełnego wykonania instytucja, która wydała unieważniony akt, jest zobowiązana przestrzegać nie tylko sentencji wyroku, lecz również uzasadnienia, które do niej doprowadziło i które stanowi jej niezbędny filar, w tym znaczeniu, że jest ono nieodzowne do określenia dokładnego znaczenia tego, co sąd wspólnotowy orzekł w sentencji. To właśnie uzasadnienie bowiem, po pierwsze, określa konkretny przepis uznany za niezgodny z prawem, a po drugie, przedstawia szczegółowe względy, z powodu których orzeczono w sentencji niezgodność z prawem i które zainteresowana instytucja powinna uwzględnić, zastępując akt, którego nieważność została stwierdzona. Jeśli chodzi o skutki uchylenia przez sąd aktu, to działa ono ex tunc i stąd powoduje usunięcie ze skutkiem wstecznym uchylonego aktu z porządku prawnego. Pozwana instytucja jest zobowiązana, na podstawie art. 266 TFUE, podjąć działania konieczne dla wyeliminowania skutków stwierdzonej niezgodności z prawem, co w przypadku aktu, który już został wykonany, oznacza przywrócenie w sytuacji prawnej skarżącego stanu sprzed wydania aktu.

Tymczasem instytucja, której akt został unieważniony nie może powoływać się na trudności praktyczne celem uchylenia się od swego obowiązku usunięcia popełnionych naruszeń. Jeśli bowiem wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność wiąże się ze szczególnymi trudnościami, to dana instytucja może wypełnić powinność wynikającą z art. 266 TFUE, podejmując jakąkolwiek decyzję, która może sprawiedliwie zrekompensować niekorzystną sytuację wynikłą dla zainteresowanego z decyzji, której nieważność stwierdzono.

(zob. pkt 59, 71)

Odesłanie

Sąd Pierwszej Instytucji, wyrok z dnia 8 października 1992 r., Meskens/Parlament, T‑84/91, EU:T:1992:103, pkt 78

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki z dnia 15 kwietnia 2010 r., Angelidis/Parlament, F‑104/08, EU:F:2010:23, pkt 35, 36 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 13 września 2011 r., AA/Komisja, F‑101/09, EU:F:2011:133, pkt 81; z dnia 21 marca 2013 r., Brune/Komisja, F‑94/11, EU:F:2013:41, pkt 59
Dialog między oceniającym a ocenianym, który musi odbywać się co roku w ramach postępowania w sprawie oceny i który dotyczy konkretnie wydajności, umiejętności i zachowania zainteresowanego w danym okresie poddawanym ocenie, nie może być zrównywany z rozmową między organem upoważnionym do zawierania umów o pracę a danym pracownikiem przed podjęciem decyzji o rozwiązaniu lub nieprzedłużeniu umowy, która to rozmowa powinna opierać się na ocenie ogólnych wyników pracy w trakcie okresu jego zatrudnienia.

Od chwili gdy organ upoważniony do zawierania umów o pracę przedstawia jako podstawę do decyzji o zwolnieniu członka personelu tymczasowego między innymi domniemane problemy w stosunkach międzyludzkich napotykane przez zainteresowanego w jego środowisku pracy, wspomniany organ jest zobowiązany zgodnie z art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wysłuchać zainteresowanego również w odniesieniu do tej podstawy zwolnienia. Przestrzeganie tego obowiązku umożliwia wspomnianemu organowi zbadanie wraz z zainteresowanym, czy problemy związane z jego zachowaniem podczas służby w rzeczywistości mogą być mu przypisane, czy też są one również związane z innymi okolicznościami, a nawet z zachowaniem innych współpracowników zainteresowanego. Wysłuchując uprzednio zainteresowanego w przedmiocie tej dodatkowej podstawy zwolnienia, organ upoważniony do zawierania umów o pracę może, w razie potrzeby, omówić z nim kwestię, czy byłby zainteresowany przeniesieniem. Dlatego też nie można wykluczyć, że gdyby zainteresowany został wysłuchany w przedmiocie tej podstawy, miałby faktycznie możliwość wpływania na proces podejmowania decyzji w sprawie.

Ponadto fakt, że nawet gdyby wspomniany organ wysłuchał uprzednio zainteresowanego w przedmiocie tej dodatkowej podstawy zwolnienia, to i tak wydałby decyzję identyczną co do treści z decyzją o zwolnieniu, jest nieistotny, ponieważ sprowadzałby się do pozbawienia istoty prawa podstawowego do bycia wysłuchanym, ustanowionego w art. 41 ust. 2 lit. a) karty, gdyż prawo to oznacza, że zainteresowany ma możliwość wpływania na proces podejmowania decyzji w sprawie, w szczególności w sytuacji, gdy jego zachowanie lub wyniki pracy zostają wyraźnie zakwestionowane w decyzji o zwolnieniu.

(zob. pkt 30, 31)

Odesłanie

Trybunał, wyrok z dnia 1 lipca 2010 r., Knauf Gips/Komisja, C‑407/08 P, EU:C:2010:389, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo

Sąd Unii Europejskiej, wyrok z dnia 14 września 2011 r., Marcuccio/Komisja, T‑236/02, EU:T:2011:465, pkt 115

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: z dnia 14 maja 2014 r., Delcroix/ESDZ, F‑11/13, EU:F:2014:91, pkt 44; z dnia 5 lutego 2016 r., GV/ESDZ, F‑137/14, EU:F:2016:14, pkt 79