ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
191

Punkty 2 i 3 wytycznych przewidują dostosowanie kwoty podstawowej grzywny na podstawie pewnych okoliczności obciążających i łagodzących, które są właściwe dla każdego zainteresowanego przedsiębiorstwa. W szczególności pkt 3 wytycznych ustanawia w tytule dotyczącym okoliczności łagodzących przykładowy wykaz okoliczności, które mogą prowadzić do obniżenia podstawowej kwoty grzywny. Uczyniono w nim odwołanie do biernej roli przedsiębiorstwa, do braku rzeczywistego stosowania porozumień, do zaprzestania naruszeń po pierwszych interwencjach Komisji, do istnienia uzasadnionych wątpliwości przedsiębiorstwa co do faktu, że ścigane zachowanie stanowi naruszenie, do okoliczności, że naruszenie zostało dokonane przez niedbalstwo, a także do efektywnej współpracy przedsiębiorstwa w postępowaniu, wykraczającej poza zakres zastosowania komunikatu w sprawie współpracy.
178

Zdaniem Komisji inwestor prywatny nie złożyłby oświadczeń takich jak oświadczenia złożone przez władze francuskie od lipca 2002 r. Ze względu na bardzo niezrównoważoną sytuację finansową FT w 2002 r., na okoliczność, że plan oddłużenia zapowiadany przez kierownictwo w marcu 2002 r. został oceniony jako niewykonalny, że FT utraciła zaufanie rynków, że w tym okresie nie podjęto żadnego działania w kierunku poprawy zarządzania przedsiębiorstwem i poprawy jego wyników ani też nie zlecono pogłębionego audytu oraz że rząd francuski – zgodnie z jego własnymi oświadczeniami – nie miał jasnego pomysłu na rozwiązanie kryzysu FT, rozważny inwestor prywatny przy składaniu oświadczeń zmierzających do uspokojenia rynków postąpiłby w bardziej ostrożny sposób. Komisja przypomina, że w niniejszej sprawie uznała ona, iż nie dysponuje wystarczającymi elementami, by udowodnić w niepodważalny sposób, że oświadczenia złożone od lipca 2002 r. stanowiły nieodwołalne zaangażowanie zasobów państwowych, a tym samym pomoc w rozumieniu art. 87 WE. Instytucja ta miała wszakże prawo sprawdzić, czy w okolicznościach takich jak te zaistniałe w lipcu 2002 r. rozważny inwestor prywatny podjąłby takie samo ryzyko, które obejmowało, po pierwsze, ryzyko gospodarcze związane z wiarygodnością tych oświadczeń na rynku, a po drugie, ryzyko prawne, ponieważ oświadczenia te mogły zostać uznane za wiążące na gruncie wielu krajowych porządków prawnych. Na tej podstawie Komisja uznała, że od lipca 2002 r. niemożliwe stało się porównanie zachowania inwestora publicznego z zachowaniem inwestora prywatnego w zwykłej sytuacji rynkowej ponieważ żaden inwestor prywatny nie byłby w stanie wpłynąć na rynek, w sposób, w jaki uczyniły to władze francuskie poprzez swe oświadczenia złożone od lipca 2002 r. Z tego względu Komisja doszła do wniosku, że stosowanie kryterium rozważnego inwestora prywatnego do sytuacji w samym tylko grudniu 2002 r. było zniekształcone, ponieważ w tym okresie nie było już możliwe sformułowanie oceny w odniesieniu do sytuacji FT w zwykłych warunkach rynkowych.
2)

Arch Chemicals, Inc., Arch Timber Protection Ltd, Rhodia UK Ltd, Sumitomo Chemical (UK) plc i Troy Chemical Co. BV pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym, w przypadku Sumitomo Chemical (UK) plc, koszty związane z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.
2)

Arch Chemicals, Inc., Arch Timber Protection Ltd, Rhodia UK Ltd, Sumitomo Chemical (UK) plc i Troy Chemical Co. BV pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.
Wyrok Sądu (ósma izba) z dnia 7 lipca 2011 r. – Valero Jordana przeciwko Komisji

(sprawa T‑161/04)

Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Lista rezerwy kadrowej wyłonionej w konkursie otwartym oraz decyzje indywidualne dotyczące powołania urzędników – Odmowa dostępu – Wyjątek dotyczący ochrony prywatności i integralności jednostki – Ochrona danych osobowych – Rozporządzenie (WE) nr 45/2001

1. Unia Europejska – Instytucje – Prawo publicznego dostępu do dokumentów – Rozporządzenie nr 1049/2001 – Wyjątki od prawa dostępu do dokumentów – Obowiązek uzasadnienia – Zakres (art. 253 WE; rozporządzenie nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady) (por. pkt 48, 49)

2. Unia Europejska – Instytucje – Prawo publicznego dostępu do dokumentów – Rozporządzenie nr 1049/2001 – Wyjątki od prawa dostępu do dokumentów – Ochrona życia prywatnego i integralności jednostki – Zakres – Obowiązek dokonania oceny zgodnie z prawodawstwem Unii dotyczącym ochrony danych osobowych (rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady: nr 45/2001, art. 1 ust. 1, art. 1 ust. 2 lit. a), b); nr 1049/2001, art. 4 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 87–89, 91, 95, 96, 102)

3. Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Uzasadnienie przedstawione w toku instancji, niezawarte w zaskarżonej decyzji – Niedopuszczalność (art. 253 WE) (por. pkt 107)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 10 lutego 2004 r. rozstrzygającej odmownie wniosek skarżącego o uzyskanie dostępu do listy rezerwy kadrowej wyłonionej w konkursie ogólnym A7/A6 COM /A/637 oraz decyzji indywidualnych dotyczących powołania urzędników do grupy zaszeregowania A6 począwszy od dnia 5 października 1995 r.

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 10 lutego 2004 r. rozstrzygającej odmownie wniosek Gregoria Valera Jordany o udzielenie dostępu do listy rezerwy kadrowej wyłonionej w konkursie ogólnym A7/A6 COM /A/637 oraz decyzji indywidualnych dotyczących powołania urzędników do grupy zaszeregowania A6 począwszy od dnia 5 października 1995 r.

2) Komisja pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez G. Valera Jordanę.

3) Królestwo Szwecji pokrywa własne koszty.

4) Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD) pokrywa własne koszty.

5) Królestwo Danii występuje z postępowania w sprawie T‑161/04, do którego wstąpiło w charakterze interwenienta.

6) Królestwo Danii pokrywa własne koszty.
34

Postępowanie w sprawie udostępnienia dokumentów Komisji,, przebiega dwuetapowo. W ramach etapu pierwszego wnioskodawca które podlega art. 6–8 rozporządzenia nr 1049/2001 oraz art. 2–4 załącznika do decyzji 2001/937 kieruje do Komisji wstępny wniosek o udostępnienie dokumentów. Co do zasady, Komisja powinna udzielić odpowiedzi na wniosek wstępny w terminie 15 dni roboczych od dnia jego zarejestrowania. W ramach etapu drugiego, w razie całkowitej lub częściowej odmowy udostępnienia dokumentów, wnioskodawca może złożyć – w terminie 15 dni roboczych od dnia otrzymania wstępnej odpowiedzi od Komisji – wniosek potwierdzający do Sekretarza Generalnego Komisji; na wniosek ten Sekretarz Generalny Komisji winien udzielić odpowiedzi, co do zasady, w terminie 15 dni roboczych od dnia jego zarejestrowania. W razie całkowitej lub częściowej odmowy udostępnienia dokumentów, wnioskodawca może wnieść skargę sądową przeciwko instytucji lub złożyć skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich na zasadach określonych, odpowiednio, w art. 230 WE i art. 195 WE.
247

Artykuł 21 ustawy nr 90-568 był już badany przez służby Komisji w związku ze skargą złożoną w dniu 4 maja 1990 r., dotyczącą szczególnych zasad opodatkowania La Poste podatkiem od działalności gospodarczej. Decyzją z dnia (Dz.U. 1995, C 262, s. 11, zwaną dalej „decyzją w sprawie La Poste”) Komisja uznała, że przywilej podatkowy ustanowiony na rzecz La Poste przez art. 21 ustawy nr 90-568 nie stanowił pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Sąd w wyroku z dnia w sprawie T-106/95 FFSA i in. przeciwko Komisji, Rec. s. II-229. Przy okazji badania tego przepisu Komisja musiała się zapoznać z przepisami związanymi z systemem podatku od działalności gospodarczej obowiązującym France Télécom. Gdyby Komisja miała jakiekolwiek wątpliwości co do kwestii, czy ów system stanowił pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE, powinna była, zgodnie z ciążącym na niej obowiązkiem zachowania staranności, wszcząć postępowanie wyjaśniające na podstawie art. 88 ust. 3 WE. Wobec niewszczęcia takiego postępowania, przy nadzwyczajnych okolicznościach niniejszej sprawy, France Télécom i władze francuskie miały podstawy, by żywić uzasadnione oczekiwania co do zgodności z art. 87 ust. 1 WE systemu podatku od działalności gospodarczej, jaki wynika z ustawy nr 90-568.
70

Jak bowiem wynika z utrwalonego orzecznictwa, postępowanie przewidziane w art. 88 ust. 2 WE jest nieodzowne, w przypadku gdy Komisja napotka poważne trudności w ocenie zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem. Komisja nie może zatem poprzestać na wstępnym etapie, o którym mowa w art. 88 ust. 3 WE, w celu wydania korzystnej decyzji w sprawie środka wprowadzonego przez państwo, chyba że po pierwszym badaniu może dojść do przekonania, iż środek ten albo nie stanowi pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE, albo — w przypadku uznania go za pomoc — jest on zgodny ze wspólnym rynkiem. Jeśli natomiast to pierwsze badanie prowadzi Komisję do odmiennego przekonania lub jeśli nie pozwala ono na wyjaśnienie wszystkich wątpliwości powstałych w czasie badania zgodności tego środka ze wspólnym rynkiem, Komisja ma obowiązek zebrania wszelkich niezbędnych opinii i wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 88 ust. 2 WE (zob. ww. w pkt 41 wyrok w sprawie Matra przeciwko Komisji, pkt 33; ww. w pkt 43 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Sytraval i Brink’s France, pkt 39; ww. w pkt 36 wyrok BUPA i in. przeciwko Komisji, pkt 329).
105

Poza tym z motywu 256 zaskarżonej decyzji wynika, że w toku postępowania administracyjnego skarżące uważały, iż EB posiadał już dostęp on line do Cascade w sierpniu 1999 r. i że otwarcie dostępu on line do Cascade RS było wystarczające do tego, by EB był w stanie dokonywać operacji na akcjach imiennych bezpośrednio przez CBF. Ponadto stwierdziły one, że w czasie otwarcia dostępu do Cascade RS dla EB „był on możliwy jedynie manualnie […] ze względów technicznych” (motyw 258 tiret czwarte zaskarżonej decyzji) i nie wspomniały o żadnym problemie związanym z dostępem zautomatyzowanym do Cascade lub połączeniem obu dostępów. Następnie nota załączona do pisma CBF z dnia 24 maja 2002 r., zatytułowana „Processing of registered shares in Germany”, którą Komisja załączyła do odpowiedzi na skargę, opisuje proces obsługi akcji imiennych i odnosi się wyłącznie do Cascade RS.
138

W tym względzie Sąd zauważa, że z zobowiązań podjętych przez przedsiębiorstwa uczestniczące w koncentracji wynika, iż urządzenia pokładowe Toll Collect nie od razu mogą służyć do świadczenia usług telematycznych. Na podstawie pkt A.3 i B.II.16.1 tych zobowiązań należy bowiem w rozpatrywanych urządzeniach pokładowych zainstalować dodatkowe oprogramowanie, aby móc oferować takie usługi. Punkt A.3 akapit drugi zobowiązań przewiduje, że „[ś]wiadczenie usług o wartości dodanej możliwe jest bezpośrednio [za pomocą] funkcjonalności [rozpatrywanych urządzeń pokładowych] [wyłącznie poprzez] wyposażenie [wspomnianych urządzeń pokładowych] w dodatkowe oprogramowanie pilotażowe (co wymagałoby zawiadywania centralnego)”. Wynika z tego, że eksploatacja rozpatrywanych urządzeń pokładowych doprowadzi także do powstania pewnych kosztów przystosowania związanych z tym, by przedsiębiorstwa mogły wykorzystywać te urządzenia w charakterze systemu telematyki drogowej. Jeśli chodzi o koszty uczestnictwa w opracowaniu i dostawie modułu oraz koszty certyfikacji ich systemów obejmujących ten moduł, o których to kosztach mowa w klauzulach pkt B.IV.2.4 zobowiązań, należy wskazać, że Qualcomm nie wykazuje, by koszty te były wyższe niż koszty, które Toll Collect musiała ponieść w celu opracowania własnego modułu pobierania opłat za przejazd. Wreszcie w każdym razie należy stwierdzić, że Qualcomm nie przedstawia żadnego wskazania kwotowego bądź prób oszacowania tych domniemanych kosztów dodatkowych.
107

Ponadto należy zauważyć, że Rada słusznie podniosła, że przewidziana w art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego metoda ustalenia wartości normalnej produktu stanowi wyjątek w odniesieniu do szczególnej metody przewidzianej w tym celu w art. 2 ust. 7 lit. a) tego rozporządzenia stosowanej co do zasady do przypadków przywozu z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej i w związku z tym powinna być ona interpretowana w sposób ścisły (ww. w pkt 87 wyrok w sprawie Changzhou Hailong Electronics & Light Fixtures i Zhejiang Yankon przeciwko Radzie, pkt 39, oraz ww. w pkt 34 wyrok w sprawie Shanghai Teraoka Electronic przeciwko Radzie, pkt 50). Jednakże nie może to uzasadniać podejścia Rady zrównującego co do zasady kontrolę państwową, o której mowa w motywie 13 zaskarżonego rozporządzenia, z „poważną ingerencją ze strony państwa” w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze, bez uwzględnienia jakiegokolwiek dowodu dotyczącego konkretnego kontekstu faktycznego, prawnego i gospodarczego, w którym działa skarżąca. Takie podejście skutkuje bowiem, jak to zostało wcześniej stwierdzone, stawianiem warunków przyznania SPR, które wychodzą poza warunki ustanowione w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
251

Rzeczpospolita Polska utrzymuje po pierwsze, że art. 3 rozporządzenia nr 1972/2003 prowadzi do obciążenia produktów rolnych wywożonych z Rzeczypospolitej Polskiej do Wspólnoty piętnastki opłatą w wysokości wspólnotowej stawki celnej erga omnes oraz do nienakładania opłaty w przypadku sytuacji odwrotnej. Po drugie, wskazuje, że środki przewidziane w art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1972/2003 nakładają na polskich posiadaczy nadmiernych zapasów opłaty, których wysokość przekracza w znacznym stopniu korzyści możliwe do osiągnięcia w wyniku obrotu spekulacyjnego. Po trzecie, podkreśla, że środki wymienione w art. 4 ust. 5 tiret ósme rozporządzenia nr 1972/2003 zobowiązują ją do nakładania opłat na posiadaczy nadmiernych zapasów tych produktów rolnych, co do których nie istnieje ryzyko obrotu spekulacyjnego i co do których nie stwierdzono nadmiernych zapasów w skali kraju. Rzeczpospolita Polska uważa, że w tych okolicznościach można stwierdzić, iż rzeczywistym celem spornych środków jest jedynie ochrona Wspólnoty piętnastki przed zgodną z prawem konkurencją przedsiębiorców z nowych państw członkowskich, co stanowi nadużycie władzy ze strony Komisji.
Keywords

Summary



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit b))

Summary

W odczuciu przeciętnego konsumenta hiszpańskiego istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do słownego znaku towarowego PAM‑PIM’S BABY‑PROP, o którego rejestrację jako wspólnotowego znaku towarowego wniesiono dla „pieluchomajtek z papieru lub celulozy (jednorazowych)” z klasy 16 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, oraz w odniesieniu do słownego znaku towarowego PAM‑PAM, zarejestrowanego wcześniej jako wspólnotowy znak towarowy dla „wszelkiego rodzaju odzieży konfekcjonowanej, w szczególności pieluchomajtek, butów” należących do klasy 25 tego porozumienia. W istocie, po pierwsze, towary oznaczone wcześniejszym znakiem towarowym, którymi są w szczególności pieluchy dla niemowląt, należą do bardziej ogólnej kategorii, o której mowa we wniosku o rejestrację znaku towarowego obejmującym zarówno pieluchy dla niemowląt, jak i pieluchy dla dorosłych, oraz po drugie, nie istnieją różnice koncepcyjne, które pozwoliłyby na zneutralizowanie podobieństw wizualnych i fonetycznych, jakie istnieją między omawianymi oznaczeniami, tak że właściwy krąg odbiorców mógłby uznać, że towary oznaczone zgłoszonym znakiem towarowym i te sprzedawane pod wcześniejszym znakiem towarowym pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub ewentualnie z przedsiębiorstw powiązanych ze sobą gospodarczo.

(por. pkt 36, 67, 77)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b))

Summary

Trójwymiarowy znak towarowy w kształcie kiełbasy, o którego rejestrację wniesiono dla jelit do wyrobu wędlin, należących do klasy 18 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, jest pozbawiony charakteru odróżniającego w odniesieniu do danych towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

W istocie zgłoszony kształt wydaje się być wariantem podstawowych kształtów wędlin, a zatem nawet jeśli nie istnieją identyczne kształty, to nie umożliwi on osobom trudniącym się zawodowo wyrobem wędlin i ogólnie konsumentom końcowym odróżnienia – bez przeprowadzenia analizy lub porównania i bez wykazania szczególnego poziomu uwagi – jelit sprzedawanych przez zgłaszającego lub pakowanych przez niego wędlin od towarów innych przedsiębiorstw.

(por. pkt 40)
Keywords

Summary



Keywords

1. Zamówienia publiczne Wspólnot Europejskich – Udzielenie zamówienia w wyniku przetargu

2. Zamówienia publiczne Wspólnot Europejskich – Procedura przetargowa

3. Prawo wspólnotowe – Zasady – Ochrona uzasadnionych oczekiwań – Przesłanki

Summary

1. Komisja dysponuje znaczną swobodą uznania w zakresie okoliczności, które należy uwzględnić przy podejmowaniu decyzji o udzieleniu zamówienia w trybie przetargu, a Sąd musi ograniczyć się do kontroli poszanowania przepisów proceduralnych, uzasadnienia, materialnej prawidłowości ustaleń dotyczących okoliczności faktycznych, braku oczywistych błędów w ocenie oraz nadużycia władzy.

(por. pkt 50)

2. Jeżeli ogłoszenie o zamówieniu opublikowane w ramach postępowania przetargowego zawiera postanowienie zakazujące udziału w tym samym przetargu podmiotów należących do tego samego zgrupowania prawnego, to wobec braku legalnej lub wypracowanej przez orzecznictwo definicji pojęcia zgrupowania prawnego, która określałaby kryteria takiego zgrupowania, Komisja przy ustalaniu, czy wystąpiły przesłanki zastosowania tego postanowienia, zobowiązana jest do dokonania indywidualnej oceny, przy uwzględnieniu wszystkich istotnych okoliczności. Zatem w celu ustalenia istnienia zgrupowania prawnego Komisja powinna ustalić, czy omawiane jednostki są strukturalnie powiązane, która to okoliczność może prowadzić do groźby konfliktu interesów lub zakłócenia konkurencji między oferentami, podczas gdy inne czynniki takie jak te, które mają wpływ na stopień niezależności tych jednostek, mogą jednakże przemawiać na korzyść analizy powiązań strukturalnych.

(por. pkt 51–53)

3. Prawo powołania się na ochronę uzasadnionych oczekiwań, która stanowi jedną z zasad podstawowych Wspólnoty, rozciąga się na wszystkie podmioty prywatne, u których administracja wspólnotowa wywołała powstanie uzasadnionych oczekiwań poprzez przedstawienie im dokładnych zapewnień. Zapewnieniami takimi są niezależnie od postaci, w jakiej zostaną przekazane, dokładne, bezwarunkowe i spójne informacje pochodzące z uprawnionych i wiarygodnych źródeł. Natomiast nikt nie może powołać się na naruszenie tej zasady w razie braku przedstawienia mu przez administrację dokładnych zapewnień.

W tym zakresie nie można uznać, że decyzje Komisji – dotyczące wybranych ofert, wydane w ramach postępowania przetargowego i wskazujące w sposób wyraźny, że podpisanie umowy ramowej było uzależnione od spełnienia warunku w postaci przedstawienia przez zainteresowane podmioty dowodu, że nie mają do nich zastosowania okoliczności odpowiadające podstawom wyłączenia z postępowania przetargowego – zawierają z tego względu dokładne zapewnienia co do tego, że umowa ramowa zostanie podpisana niezależnie od okoliczności, i nie mogą one zatem doprowadzić do powstania uzasadnionych oczekiwań po stronie zainteresowanych podmiotów w tym zakresie.

(por. pkt 88, 90)
Keywords

Summary



Keywords

Środowisko naturalne – Ochrona warstwy ozonowej – Dyrektywa 2003/87 – Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych (KPR) – Procedura notyfikacji KPR – Uprawnienie danego państwa członkowskiego do zgłoszenia zmian KPR po jego notyfikacji – Dopuszczalność – Przesłanki

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87, art. 9 ust. 3 i 11 ust. 1)

Summary

Dyrektywa 2003/87 ustanawiająca system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61 ma za zadanie ustanowienie sprawnie działającego europejskiego rynku uprawnień do emisji gazów cieplarnianych, z jak najmniejszą szkodą dla rozwoju gospodarczego i zatrudnienia. Stąd jakkolwiek dyrektywa 2003/87 ma na celu ograniczenie emisji gazów cieplarnianych zgodnie ze zobowiązaniami Wspólnoty i państw członkowskich w ramach protokołu z Kyoto, cel ten należy w miarę możliwości realizować z uwzględnieniem potrzeb gospodarki europejskiej. W związku z tym krajowe plany rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych (KPR) opracowywane w ramach tej dyrektywy muszą opierać się na ścisłych danych i informacjach dotyczących przewidywanej emisji z instalacji i w sektorach objętych tą dyrektywą.

W ramach procedury notyfikacji KPR Komisji, jeżeli jakiś KPR został częściowo oparty na błędnych informacjach lub ocenach co do poziomu emisji w niektórych sektorach lub instalacjach, zainteresowane państwo członkowskie powinno mieć możliwość zgłoszenia zmian KPR. Z brzmienia dyrektywy 2003/87 oraz jej logiki i celów systemu, który ustanawia, wynika bowiem wprost, że państwo członkowskie ma prawo zgłosić zmiany swojego KPR po jego notyfikowaniu Komisji do czasu podjęcia decyzji na podstawie art. 11 ust. 1, a Komisja nie może, wydając decyzję odmowną na podstawie art. 9 ust. 3 dyrektywy, uniemożliwić temu państwu członkowskiemu skorzystania z przysługującego mu prawa. Instytucja ta powinna zatem jedynie ustalić, czy zmiany zgłoszone przez państwo członkowskie są zgodne z kryteriami określonymi w załączniku III i art. 10 tej dyrektywy.

Ponadto w ramach procedury notyfikacji nie ma znaczenia, czy w początkowym zgłoszeniu określono KPR jako „wstępny”. Jednak jeżeli KPR jest niekompletny lub „wstępny”, Komisja może odrzucić go z powodu niezgodności z kryteriami ustanowionymi w dyrektywie 2003/87 albo z tego względu, że uniemożliwia on dokonanie oceny jego zgodności z tymi kryteriami. W takich sytuacjach Komisja może, odrzucając KPR, zobowiązać państwo członkowskie do notyfikowania nowego, kompletnego KPR, zanim będzie ono mogło podjąć decyzję na podstawie art. 11 ust. 1 dyrektywy.

(por. pkt 60, 63, 73)