3

Artykuł 5 loi no 2000‑108, du 10 février 2000, relative à la modernisation et au développement du service public de l’électricité (ustawy nr 2000‑108 z dnia 10 lutego 2000 r. o modernizacji i rozwoju energetyki publicznej) (JORF z dnia 11 lutego 2000 r., s. 2143), zmienionej loi no 2006-1537, du 7 décembre 2006, relative au secteur de l’énergie (ustawą nr 2006‑1537 z dnia 7 grudnia 2006 r. dotyczącą sektora energii) (JORF z dnia 8 grudnia 2006, s. 18531) (zwanej dalej „ustawą nr 2000‑108”) stanowi: „I.- Obciążenia związane z zadaniami użyteczności publicznej powierzonymi przedsiębiorstwom energetycznym są w pełni rekompensowane. Obejmują one: a) W zakresie wytwarzania energii elektrycznej: 1o Dodatkowe koszty, które wiążą się ewentualnie z wprowadzeniem w życie tych przepisów art. 8 i 10 w odniesieniu do kosztów nieponiesionych przez Électricité de France [SA (EDF) (zwaną dalej „Électricité de France”)] lub, w stosownym przypadku, nieponiesionych przez dystrybutorów nieznacjonalizowanych wskazanych w art. 23 ustawy nr 46‑628 z dnia 8 kwietnia 1946 r. [o nacjonalizacji sektora energii elektrycznej i gazu (JORF z dnia 9 kwietnia 1946 r., s. 2651)], których koszty te mogłyby dotyczyć. Nieponiesione koszty są obliczane w odniesieniu do cen rynkowych energii elektrycznej lub, w przypadku dystrybutorów nieznacjonalizowanych, w odniesieniu do taryf zbycia wymienionych w art. 4, proporcjonalnie do udziału energii elektrycznej nabytej na podstawie tych taryf w łącznej zakupionej ilości, po odliczeniu ilości nabytej na podstawie ww. art. 8 i 10. Te same wartości nieponiesionych kosztów stanowią odniesienie w celu określenia dodatkowych rekompensowanych kosztów, jeżeli dane instalacje są wykorzystywane przez Électricité de France lub dystrybutora nieznacjonalizowanego. W sytuacji, gdy przedmiotem umów jest zakup energii elektrycznej wytworzonej przez instalację produkcji znajdującą się na obszarach niepołączonych z kontynentalną siecią metropolitarną, dodatkowe koszty są obliczane w stosunku do udziału odnoszącego się do produkcji w uregulowanych taryfach sprzedaży energii elektrycznej; […] Obciążenia te są obliczane na podstawie odpowiedniej dokumentacji rachunkowej prowadzonej przez podmioty, które je ponoszą. Ta dokumentacja rachunkowa, sporządzana zgodnie z zasadami ustanowionymi przez komisję nadzoru energetycznego, jest kontrolowana na koszt podmiotów ponoszących te obciążenia przez ich biegłego rewidenta lub w odniesieniu do zarządów przez ich biegłego księgowego. […] Minister właściwy ds. energii ustala wysokość obciążeń na wniosek komisji nadzoru energetycznego, składany corocznie. Rekompensata tych obciążeń na korzyść ponoszących je podmiotów jest zapewniana z opłat należnych od odbiorców końcowych energii elektrycznej znajdujących się na terytorium krajowym. Wysokość ww. opłat jest obliczana proporcjonalnie do ilości zużytej energii elektrycznej. […] Wysokość należnej opłaty przypadającej na obiekt korzystający z energii od odbiorców końcowych wymienionych w art. 22 ust. I akapit pierwszy nie może przekraczać 500000 EUR. Taki sam limit ma zastosowanie do opłaty należnej od przedsiębiorstw wskazanych w art. 22 ust. I w odniesieniu do trakcyjnej energii elektrycznej zużytej na terytorium krajowym i do opłaty należnej od przedsiębiorstw wskazanych w art. 22 ust. II akapit czwarty w odniesieniu do energii elektrycznej zużytej poniżej punktów dostarczania energii elektrycznej na elektrycznie połączonej sieci. Wysokość opłaty należnej od każdej kilowatogodziny jest obliczana w taki sposób, aby opłaty pokryły całość wyżej wskazanych obciążeń, o których mowa w lit. a) i b), jak również wydatki związane z zarządzaniem poniesione przez kasę depozytową i budżet krajowego mediatora energetycznego. Minister właściwy ds. energii ustala tę kwotę na wniosek komisji nadzoru energetycznego, składany corocznie. Roczna kwota opłaty ustalana na dany rok ma zastosowanie do następnych lat w braku wejścia w życie nowego zarządzenia na dany rok. […] Składki kwalifikowalnych odbiorców końcowych, korzystających z praw przyznanych w art. 22 ust. III, zasilanych za pośrednictwem publicznej sieci przesyłowej lub publicznej sieci rozdzielczej są zwracane przez podmiot zarządzający siecią, do której odbiorcy są podłączeni, w formie dodatkowej opłaty do stawek za korzystanie z sieci. […] Składki faktycznie odzyskane są zwracane podmiotom, które ponoszą obciążenia związane ze świadczeniem usług publicznych za pośrednictwem kasy depozytowej. […] Kasa depozytowa zwraca cztery razy w roku podmiotom, które ponoszą obciążenia określone w lit. a) i b) pkt 1 i 2, zebrane kwoty. Wypłaca ona krajowemu mediatorowi energetycznemu kwotę równą wysokości jego budżetu w dniu 1 stycznia każdego roku. Kasa depozytowa ewidencjonuje różne operacje na odrębnym rachunku. Wydatki związane z zarządzaniem poniesione przez kasę są ustalane corocznie przez ministrów właściwych w sprawach gospodarki i energii. Nie uchybiając stosowaniu sankcji przewidzianych w art. 41, w wypadku niewystarczającej płatności opłaty lub jej braku w terminie dwóch miesięcy od dnia, w którym opłata jest należna, komisja nadzoru energetycznego kieruje ponaglenie z odsetkami za zwłokę, których stawkę ustalono na 10% kwoty należnej opłaty. […] W wypadku gdy kwota zebranych opłat nie odpowiada ustalonej kwocie obciążenia w danym roku, korekta dokonywana jest w następnym roku z tytułu obciążeń należnych w tym roku. Jeśli należne kwoty nie zostały zwrócone w danym roku, są one dodawane do kwoty obciążeń w roku następnym. Komisja nadzoru energetycznego ocenia co roku w swym sprawozdaniu rocznym funkcjonowanie systemu związanego z obciążeniami związanymi ze świadczeniem usług publicznych w zakresie dostaw energii elektrycznej, o których mowa w niniejszym ust. I. […] III.- W wypadku braku zapłaty przez dłużnika opłaty przewidzianej w ust. I […] powyżej minister właściwy ds. energii orzeka karę administracyjną na warunkach przewidzianych w art. 41 niniejszej ustawy. IV.- Dekrety Conseil d’État precyzują szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu”.