ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
84.

W wydanym w tej sprawie wyroku Trybunał podkreślił, co prawda, że sąd krajowy nie może w części utrzymać nieuczciwego warunku w mocy ( 45 ). W ten sposób ograniczono by go bowiem do treści, która jest jeszcze dopuszczalna, co jednostronnie uwzględniałoby interesy sprzedawcy lub dostawcy ( 46 ). Trybunał orzekł jednak, że sąd może zastąpić nieuczciwy warunek uregulowaniem ustawowym wprowadzonym już po zawarciu umowy ( 47 ). W efekcie nie jest to jednak nic innego jak wypełnienie przez sąd luki, która powstała w umowie wskutek usunięcia nieuczciwego warunku.
14.

Artykuł 4 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2003/86 został przetransponowany do prawa belgijskiego na mocy art. 10 § 1 akapit pierwszy pkt 4 loi du 15 décembre 1980 sur l’accès du territoire, le séjour, l’établissement et l’éloignement des étrangers ( 3 ) (ustawy z dnia 15 grudnia 1980 r. o wjeździe na terytorium, pobycie, osiedleniu się i wydalaniu cudzoziemców, zwanej dalej: „ustawą z dnia 15 grudnia 1980 r.”), w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie ( 4 ), która stanowi: „Artykuł 10 § 1 »Z zastrzeżeniem przepisów art. 9 i 12, z mocy prawa posiadają zezwolenie na pobyt w Królestwie [Belgii] przez okres dłuższy niż trzy miesiące: […] 4° następujący członkowie rodziny cudzoziemca, który od co najmniej 12 miesięcy posiada zezwolenie lub zgodę na pobyt w Królestwie [Belgii] na czas nieokreślony lub co najmniej od 12 miesięcy posiada zgodę na osiedlenie się: – cudzoziemiec będący małżonkiem lub cudzoziemiec, z którym zawarto zarejestrowany związek partnerski, uznawany w Belgii za równoważny małżeństwu, który będzie wspólnie z nim zamieszkiwać, pod warunkiem, że oboje ukończyli 21. rok życia. Minimalna granica wieku zostaje obniżona do 18 lat w przypadku, gdy związek małżeński lub zarejestrowany związek partnerski zostały zawarte przed przybyciem cudzoziemca, który pragnie skorzystać z prawa do połączenia się z rodziną, do Królestwa [Belgii]. – ich dzieci, które dołączają do nich przed ukończeniem 18. roku życia i są stanu wolnego; – dzieci cudzoziemca, który pragnie skorzystać z prawa do połączenia się z rodziną, jego małżonka lub zarejestrowanego partnera, o których mowa w tiret pierwsze, które dołączają do niego przed ukończeniem 18. roku życia i są stanu wolnego, pod warunkiem że cudzoziemiec, który pragnie skorzystać z prawa do połączenia się z rodziną, jego małżonek lub zarejestrowany partner ma prawo do pieczy nad dzieckiem, a dziecko pozostaje na jego utrzymaniu oraz, w przypadku pieczy naprzemiennej, o ile druga strona sprawująca pieczę wyrazi na to zgodę«”.
(2)

Artykuły 18 i 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom takim jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują odmienne sankcje za bezprawne uprowadzenie lub zatrzymanie dziecka zależnie od okoliczności, czy sytuacja taka powstała na terytorium krajowym, czy na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które dla tych celów traktowane jest jako państwo trzecie. Pomocniczo art. 18 i 21 TFEU w związku z art. 24 i art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują odmienne sankcje za bezprawne uprowadzenie lub zatrzymanie dziecka zależnie od okoliczności, czy sytuacja taka powstała na terytorium krajowym, czy na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, o ile sądy krajowe mają możliwość przeprowadzenia indywidualnej analizy sytuacji, w której powstał rozpatrywany stan faktyczny. W kontekście tej analizy sądy mogą w szczególności uwzględniać indywidualne zachowanie ściganego rodzica, stan relacji pomiędzy obojgiem rodziców, okoliczność, czy skorzystano z mechanizmów przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, a także, gdy będzie to właściwe, stanowisko samego dziecka.
71.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem oświadczenie wnioskodawcy stanowi jedynie punkt wyjściowy oceny dokonywanej przez właściwe organy ( 63 ). Celem takiej oceny jest zapewnienie, by idee leżące u podstaw CEAS zostały spełnione: to znaczy by udzielanie statusu uchodźcy zostało ograniczone do osób, którym ich najbardziej podstawowe prawa mogą zostać odebrane lub które mogą doświadczać systematycznych naruszeń tych praw i których życie stanie się w związku z tym nie do zniesienia w ich kraju pochodzenia ( 64 ). Okoliczności w postępowaniu głównym różnią się od okoliczności w sprawie Shepherd ( 65 ) (która dotyczyła raczej żołnierza objętego rekrutacją, a nie kogoś, kto zbiegł, aby uniknąć poboru do wojska). Niemniej jednak sprawa ta stanowi użyteczny punkt wyjścia. Trybunał wyjaśnił tam, że należenie do personelu wojskowego jest koniecznym, ale niewystarczającym warunkiem zastosowania art. 9 ust. 2 lit. e). Przepis ten odnosi się wyłącznie do sytuacji konfliktu, w której „odbycie samej służby wojskowej pociągałoby za sobą dokonywanie zbrodni wojennych” (indywidualny wnioskodawca nie musi wykazywać, że osobiście będzie zmuszany do popełnienia takich zbrodni). Zamiarem prawodawcy Unii było raczej, by uwzględniany był obiektywnie ogólny kontekst pełnienia służby. Ochrona może obejmować tylko takie inne osoby, które poprzez wykonywanie swoich zadań mogłyby zostać doprowadzone, w sposób „wystarczająco bezpośredni i z racjonalnym prawdopodobieństwem”, do uczestniczenia w takich czynach. Jednakże skoro celem art. 9 ust. 2 lit. e) jest ochrona wnioskodawcy, który sprzeciwia się pełnieniu służby wojskowej, ponieważ nie chce narazić się na ryzyko popełnienia w przyszłości czynów tego rodzaju co te, o których mowa w art. 12 ust. 2, zainteresowany „może więc opierać się jedynie na prawdopodobieństwie” zaistnienia takich czynów. Ocena dokonywana przez organy krajowe na podstawie art. 4 ust. 3 może opierać się wyłącznie „na łańcuchu poszlak, który jako jedyny może doprowadzić, w świetle ogółu okoliczności danej sprawy, do wykazania, że sytuacja tej służby uprawdopodabnia popełnianie takich zbrodni” (wyróżnienie własne) ( 66 ).
93.

Po drugie, co się tyczy przeznaczenia funduszy wyłącznie na cele określone przez organ władzy publicznej, Trybunał stwierdził już, że jeżeli jest to jedno z kryteriów do uwzględnienia ( 57 ), nie jest ono wystarczające samo w sobie do stwierdzenia, że państwo może nimi dysponować w rozumieniu przyjętym w orzecznictwie przytoczonym w pkt 56 niniejszej opinii ( 58 ). Trybunał uznał jednak, że zasada ustawowa wyłącznego przeznaczenia spornych środków zmierza raczej do wykazania, w braku jakiegokolwiek innego dowodu przeciwnego, że państwo nie było jednak w stanie uzyskać takich środków, to jest decydować o przeznaczeniu innym niż przewidziane przez sporne przepisy ustawy ( 59 ).
74.

Wreszcie, jak utrzymuje Republika Portugalska, ograniczenie do minimum wpływu obciążenia finansowego ponoszonego przez użytkowników końcowych i proporcjonalność nadzwyczajnej opłaty wynika również z okoliczności, że zobowiązani do tej opłaty są wszyscy operatorzy, których obrót jest wyższy niż 1% rocznego obrotu sektora, włącznie z operatorem usługi powszechnej. Rozdział omawianej opłaty między operatorów wydaje się więc tak szeroki jak to możliwe i odpowiedni do zminimalizowania wpływu tej opłaty na użytkowników końcowych.
72.

W tym względzie, po pierwsze, co się tyczy stwierdzenia zawartego w pkt 18 wyroku CPP ( 57 ), należy osadzić je we właściwym mu kontekście.. W sprawie tej Trybunał miał za zadanie wyjaśnić, czy poszczególne usługi świadczone przez Card Protection Plan Ltd (CPP) w ramach programu ochrony kart kredytowych były objęte zwolnieniem przewidzianym w art. 13 część B lit. a) szóstej dyrektywy i mogły, w całości lub w części, korzystać ze zwolnienia na tej podstawie. Wspomniany pkt 18 dotyczył konkretnie ustalenia, czy „ubezpieczenie” może, w przypadku zajścia objętego nim wypadku, przewidywać świadczenia w naturze zamiast odszkodowania w pieniądzu. Mając na uwadze ten kontekst, odnosząc się jednocześnie do pierwszej dyrektywy dotyczącej ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie, Trybunał wyjaśnił, że świadczenie, jakie ubezpieczyciel zobowiązał się spełnić w przypadku zajścia wypadku, nie musi koniecznie polegać na wypłacie pewnej sumy pieniężnej, ponieważ może mieć ono również postać pomocy (bądź w postaci świadczeń pieniężnych bądź w naturze), której rodzaje są wyszczególnione w załączniku do tej dyrektywy. Orzekając w ten sposób Trybunał nie chciał, jak się wydaje, niuansować definicji przedstawionej w pkt 17 tego wyroku, w którym stwierdził, że „jak się ogólnie przyjmuje, transakcje ubezpieczeniowe charakteryzują się tym, że ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zamian za zapłatę składki z góry, do zapewnienia ubezpieczonemu, w razie urzeczywistnienia się ryzyka objętego zakresem ochrony, świadczenia uzgodnionego przy zawarciu umowy”. W związku z tym, gdy pkt 18 wyroku CPP ( 58 ) jest odczytywany w całości i w połączeniu z poprzedzającym go punktem, okazuje się, że nie zmierza on do podważenia tej definicji, ani nie sugeruje, że pojęcia wspólne dla dyrektywy 2006/112 i dyrektyw ubezpieczeniowych mają we wszystkich przypadkach dokładnie to samo znaczenie.
51.

EFADs dodaje, że koszt licencji wieloterytorialnej byłby znacznie wyższy, a zatem w rzeczywistości nieosiągalny. Koszt pozyskania nowych abonentów poza tradycyjnym terytorium dystrybutora lub nadawcy prowadziłby do drastycznego ograniczenia swobody wyboru nadawcy pod względem produkcji. Nadawcy byliby bowiem zachęcani do skupienia się na możliwie najszerszym potencjale rozpowszechniania, to znaczy na produkcjach przeznaczonych dla „szerokiej publiczności” i najlepiej w języku angielskim. Istotne postanowienia są zatem ważnym elementem we wspieraniu europejskiej różnorodności kulturowej, do której dąży Unia. Republika Francuska dodaje, że cel ochrony tej różnorodności jest nieodłącznie związany z kontekstem prawnym i gospodarczym, w jaki wpisują się istotne postanowienia, i nie może ograniczać się do badania na podstawie art. 101 ust. 3 TFUE. EFADs twierdzi ponadto, że we Francji GCP podlega obowiązkowi produkowania utworów europejskich. Wobec konkurencji ze strony dużych podmiotów tworzących w języku angielskim oraz treści przeznaczonych dla szerokiej publiczności przychody GCP i liczba jej abonentów mogłyby się zmniejszyć, uniemożliwiając jej uzyskanie licencji na eksploatację w różnych państwach europejskich. Małe przychody ze sprzedaży biernej europejskiego repertuaru nie mogłyby w żaden sposób zrównoważyć utraty dochodów i abonentów lokalnych nadawców. Brak wyłączności sprzyjałby platformom mającym już abonentów na poziomie globalnym, ze szkodą dla podmiotów europejskich, których możliwości pozyskiwania nowych klientów byłyby bardziej ograniczone. UPC wyjaśnia, że prowadziłoby to do wzmocnienia siły negocjacyjnej międzynarodowych grup produkcyjnych w stosunku do niezależnych producentów francuskich, jak również do koncentracji oferty w rękach najsilniejszych nadawców. Ponadto w przypadku sprzedaży biernej praw do rozpowszechniania programów telewizyjnych kanałów telewizji kodowanej negocjowanie wynagrodzenia z tytułu prawa autorskiego nie dotyczyłoby tylko jednego utworu, lecz wielu utworów, co wiązałoby się z dodatkowymi trudnościami. Inne trudności wynikałyby ze stosowania podatku od wartości dodanej, którego stawki różnią się w poszczególnych państwach członkowskich. Republika Francuska dodaje, że odpowiednie wynagrodzenie z tytułu prawa autorskiego nie jest wynagrodzeniem racjonalnie związanym jedynie z rzeczywistą lub potencjalną liczbą osób korzystających lub zamierzających korzystać ze świadczonej usługi, lecz obejmuje ono również koszty dostosowania rozpowszechniania utworów do konkretnych wymogów każdego rynku krajowego. Ponadto technologia niezbędna do odbioru utworów audiowizualnych mogłaby zostać naruszona i w związku z tym nie pozwalałaby na określenie faktycznych i potencjalnych odbiorców, dzieląc zainteresowanie świadczeniem usług według państwa pochodzenia. W każdym wypadku ograniczenia geograficzne, które są nieodłącznie związane z licencjami przyznanymi GCP, nie pozwalałyby tej spółce na swobodne kierowanie swojej oferty do klientów znajdujących się we wszystkich państwach członkowskich.
59.

W konsekwencji, w świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pytania prejudycjalne przedstawione przez Finanzgericht Hamburg (sąd ds. finansowych w Hamburgu, Niemcy) w następujący sposób: 1) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/82 z dnia 21 stycznia 2015 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu cytrynowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 oraz częściowych przeglądów okresowych na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 należy interpretować w ten sposób, że wyklucza on zwolnienie z cła antydumpingowego, jeżeli faktura w ramach zobowiązania wymagana przez ten przepis nie odwołuje się w sposób wyraźny do decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/87 z dnia 21 stycznia 2015 r. przyjmującej zobowiązania zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu kwasu cytrynowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, o której mowa w pkt 9 załącznika do rozporządzenia wykonawczego 2015/82. 2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2015/82 należy interpretować w ten sposób, że pozwala on na przedstawienie po dokonaniu zgłoszenia celnego faktury w ramach zobowiązania w celu uzyskania zwrotu cła antydumpingowego, jeżeli spełnione są wszystkie inne wstępne przesłanki konieczne do zwolnienia z tego cła i zapewnione jest odpowiednie zastosowanie ceł antydumpingowych, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.
78.

Tym samym, dodatkowe okresy urlopu, wykraczające poza okres ustawowego urlopu macierzyńskiego, nie zapewniające jednak owej minimalnej ochrony, nie mogą być uznane za „środki ochronne” dotyczące macierzyństwa. Przeciwnie, wydłużone okresy urlopu zastrzeżone wyłącznie dla kobiet, którym nie towarzyszy uprawnienie do zachowania wynagrodzenia lub odpowiednich zasiłków, lub które nie zapewniają ochrony przed rozwiązaniem stosunku pracy czy gwarancji ponownego przyjęcia na stanowisko podobne do zajmowanego przed urlopem, nierozerwalnie wiązałyby się z podwójnym obciążeniem kobiet. Po pierwsze, ponieważ tylko matki mogłoby korzystać z tego rodzaju urlopu, co do zasady na bardziej korzystnych warunkach niż ma to miejsce w przypadku urlopu rodzicielskiego potencjalnie dostępnego dla ojców, mogą one czuć się przymuszone do tego, by odłożyć w czasie powrót do pracy. Po drugie, wydłużony urlop, któremu nie towarzyszą wspomniane wyżej minimalne gwarancje, nie tylko prowadzi do pogorszenia sytuacji finansowej pracowników płci żeńskiej, ale także stanowi zagrożenie dla ich praw i ochrony w momencie powrotu na rynek pracy, co narusza zasadę równego traktowania.
88.

Rozszerzenie to, jeśli należałoby je zaakceptować, może prowadzić do ścigania, skazania lub pozbawienia wolności danej osoby z powodu przestępstwa innego niż to, przed którym mogła się ona w przeszłości bronić. Rozstrzygnięcie sporu dotyczące tych kwestii indywidualnych będzie zatem zależało od zakreślenia przestępstw, za które osoba ta może zostać ostatecznie osądzona, co świadczy o bezwzględnym charakterze jej prawa do skutecznej ochrony sądowej.
84.

W niniejszej sprawie uważam zatem, że został spełniony warunek porównywalnego charakteru sytuacji ( 30 ), co jest konieczne do stwierdzenia naruszenia zakazu dyskryminacji: jak stwierdzono powyżej, część pracowników niepełnosprawnych (tych, którzy nie otrzymali żadnego dodatku do wynagrodzenia) została potraktowana w sposób mniej korzystny niż inni pracownicy niepełnosprawni, mimo iż wszystkie osoby niepełnosprawne znajdowały się w porównywalnej sytuacji, gdyż wszystkie z nich przyczyniły się w równym stopniu, poprzez przedłożenie swojego orzeczenia o niepełnosprawności, do uzyskania oszczędności finansowej, do jakiej dążył szpital.
97.

Trybunał stosował to rozwiązanie jedynie w ściśle określonych okolicznościach, zwłaszcza gdy istniało ryzyko wystąpienia poważnych reperkusji gospodarczych ze względu między innymi na znaczną liczbę stosunków prawnych nawiązanych w dobrej wierze na podstawie przepisów uważanych za skuteczne i obowiązujące i gdy okazywało się, że jednostki oraz organy krajowe zostały skłonione do zachowań niezgodnych z prawem Unii ze względu na istnienie obiektywnej i istotnej niepewności co do znaczenia przepisów prawa Unii, do której to niepewności przyczyniło się ewentualnie również takie samo zachowanie innych państw członkowskich bądź Komisji ( 57 ).
12.

Zgodnie z § 94 ust. 1 zdanie pierwsze księgi XII Sozialgesetzbuch ( 7 ): „Jeżeli osobie uprawnionej do świadczeń w okresie, za który wypłaca się świadczenia, w świetle prawa cywilnego przysługuje roszczenie z tytułu zobowiązań alimentacyjnych, to przechodzi ono, do wysokości wypłaconych świadczeń, na instytucję właściwą w zakresie pomocy społecznej wraz z ustanowionym w przepisach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych prawem do informacji”.
3.

Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy 98/59 stanowi: „Dla celów niniejszej dyrektywy: a) »zwolnienia grupowe« oznaczają zwolnienia dokonywane przez pracodawcę z jednego lub więcej powodów niezwiązanych z poszczególnym pracownikiem, w przypadku gdy, w zależności od wyboru państw członkowskich, liczba zwolnień wynosi: (i) bądź, w okresie trzydziestu dni: – co najmniej 10 w przedsiębiorstwach zatrudniających zwykle więcej niż 20, a mniej niż 100 pracowników, – co najmniej 10% liczby pracowników w przedsiębiorstwach zatrudniających zwykle co najmniej 100, a mniej niż 300 pracowników, – co najmniej 30 w przedsiębiorstwach zatrudniających zwykle co najmniej 300 pracowników; (ii) bądź, w okresie dziewięćdziesięciu dni, co najmniej 20, niezależnie od liczby pracowników zwykle zatrudnionych w tych przedsiębiorstwach; […] Do celów obliczenia liczby zwolnień przewidzianych w lit. a) jako zwolnienia traktuje się inne formy wygaśnięcia umowy o pracę, które następują z inicjatywy pracodawcy, z jednego lub więcej powodów niezwiązanych z poszczególnym pracownikiem, pod warunkiem że zwolnień tych jest co najmniej pięć”.
46.

Po trzecie, jest niewątpliwe, że – zgodnie z ustawodawstwem krajowym rozpatrywanym w niniejszej sprawie – obywatele państw trzecich będący rezydentami długoterminowymi są poddawani mniej korzystnemu traktowaniu aniżeli obywatele przyjmującego państwa członkowskiego pod względem uprawnienia do dodatku na gospodarstwo domowe, czego zabrania art. 11 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2003/109. Jest oczywiste, że na mocy art. 2 ust. 6-bis ustawy nr 153/1988 ustanawia się odmienny od ogólnego systemu mającego zastosowanie do obywateli włoskich, którym ów dodatek jest wypłacany niezależnie od miejsca zamieszkania członków rodziny, system mający zastosowanie do obywateli państw trzecich (chyba że zastrzeżono traktowanie na zasadzie wzajemności lub zawarto szczególną umowę). Na podstawie tego ustawodawstwa obywatele państw trzecich, w przeciwieństwie do obywateli włoskich, nie mogą zaliczyć członków rodziny, którzy nie zamieszkują we Włoszech, do gospodarstwa domowego na potrzeby ustalania uprawnienia do owego dodatku. Prowadzi to – w zależności od liczby członków rodziny zamieszkujących we Włoszech – do obniżenia kwoty dodatku, jaką może otrzymać obywatel państwa trzeciego, lub do całkowitego wyłączenia możliwości jego wypłaty, natomiast w sytuacji gdy ów dodatek jest wypłacany obywatelom przyjmującego państwa członkowskiego, członkowie ich rodziny są uwzględniani nawet wówczas, gdy nie mają miejsca zamieszkania we Włoszech.
3.

Obowiązek zapłaty odsetek od bezprawnej pomocy co do zasady uznano również w odniesieniu do sytuacji, w których pomoc nie musi zostać zwrócona, ponieważ jest zgodna z rynkiem wewnętrznym ( 4 ). TV 2 i Dania, wspierane przez Niderlandy i Austrię, podnoszą jednak w odpowiedzi na tę kwestię w niniejszym postępowaniu, że odnośna pomoc stanowi rekompensatę z tytułu świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym, co musi mieć wpływ również na obowiązek zapłaty odsetek od bezprawnej pomocy.
107.

Wniosek ten znajduje potwierdzenie w szczególnej sytuacji przedsiębiorstwa publicznego. Z jednej strony państwa członkowskie powinny mieć możliwość działania w sposób gospodarczy i już ze względu na samą zasadę równego traktowania przedsiębiorstw publicznych i prywatnych nie każdy udział publiczny (większościowy) w przedsiębiorstwie powinien skutkować tym, że wszelka korzyść przyznana przez to przedsiębiorstwo spełnia przesłanki art. 107 ust. 1 TFUE. Z drugiej strony to właśnie ta możliwość nie powinna prowadzić do obejścia zakazu pomocy państwa przewidzianego w prawie pierwotnym ( 52 ). Aby obydwa te aspekty mogły zaistnieć, potrzebna jest pewna elastyczność, na którą zezwala kryterium inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej. Oznacza to, że państwa członkowskie lub będące w ich posiadaniu przedsiębiorstwa powinny co do zasady udokumentować swoje decyzje w taki sposób, aby móc stwierdzić, czy działały one w danej sytuacji w sposób zgodny z zasadami rynkowymi jako prywatni udziałowcy.
73.

Wreszcie, aby ustalić dla celów zwolnienia, czy dany wywóz towarów ma charakter handlowy, proponuję odwołać się (mutatis mutandis) do zawartego w art. 6 dyrektywy 2007/74 kryterium dotyczącego zwolnienia z tytułu przywozu towarów przez podróżnych pochodzących z państw trzecich. Zgodnie z tym kryterium charakteru handlowego pozbawiony jest okazjonalny wywóz towarów przeznaczonych do użytku własnego lub rodzinnego albo mających stanowić prezenty. Ani rodzaj tych towarów, ani ich ilość nie może prowadzić do powstania wątpliwości co do tego, że ich wywóz nie ma handlowego charakteru.
57.

Z powyższych rozważań wynika, że art. 16 dyrektywy 2010/24 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy złożony zostanie wniosek o udzielenie wzajemnej pomocy dotyczący podjęcia środków zabezpieczających, do którego załączony jest dokument, o którym mowa w ust. 1 akapit drugi tego przepisu, obejmujący orzeczenie sądu wnioskującego państwa członkowskiego, sąd współpracującego państwa członkowskiego jest związany przyjętym przez tenże sąd stanowiskiem co do konieczności, czyli wystąpienia przesłanek podjęcia żądanych środków zabezpieczających, a także co do możliwości podjęcia środków zabezpieczających we wnioskującym państwie członkowskim.
89.

Wreszcie orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości odnośnie do podwójnej karalności nie wskazuje na nic innego. Wprawdzie podwójna karalność jest zasadniczo powiązana z elementami stanu faktycznego składającymi się na przestępstwo, w kształcie, w jakim znalazły odzwierciedlenie w wyroku, który zapadł w państwie wydającym nakaz ( 35 ), jednakże również podwójna karalność odnosi się do popełnienia przestępstwa, a nie do skazania. Zgodnie z art. 7 ust. 3 decyzji ramowej 2008/909/WSiSW ( 36 ) państwo wykonujące może bowiem uzależnić uznanie wyroku od tego, czy odnosi się on do czynów stanowiących przestępstwo także w świetle prawa państwa wykonującego.
102.

W zakresie precyzji przepis ten dostarcza wskazówek co do minimalnego zakresu okoliczności, które muszą zostać udowodnione, a zatem co to tego, co podlega ocenie ( 52 ). Stwierdza także, na podstawie jakich kryteriów (waga i szczególne okoliczności) ma zostać dokonana ocena ( 53 ) oraz jakie są skutki oceny pozytywnej i negatywnej ( 54 ). Wskazuje również, w jakich przypadkach nie powstaje uprawnienie do przedstawienia środków naprawczych ( 55 ). Określa wreszcie podstawowe aspekty systemu oraz treści tego uprawnienia.