ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
5)

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie czwarte: czy zawarta w akcie prawa krajowego regulacja, zgodnie z którą beneficjent wsparcia projektu zobowiązany jest do zachowania obiektu inwestycyjnego zakupionego przy pomocy wsparcia projektu przez co najmniej pięć lat od wypłaty ostatniej raty wsparcia i użytkowania go stosownie do wyznaczonych celów, oraz wykładnia tej regulacji, zgodnie z którą beneficjent musi użytkować zakupiony obiekt inwestycyjny osobiście, są zgodne z art. 72 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 bądź z art. 71 ust. 1 rozporządzenia nr 1303/2013?
Sprawa C-587/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 20 lipca 2017 r. w sprawie T-287/16, Belgia / Komisja, wniesione w dniu 5 października 2017 r. przez Królestwo Belgii

Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 20 lipca 2017 r. w sprawie T-287/16, Belgia / Komisja, wniesione w dniu 5 października 2017 r. przez Królestwo Belgii

(Sprawa C-587/17 P)

Strony

Wnosząca odwołanie: Królestwo Belgii (przedstawiciele: J.C. Halleux, M. Jacobs, C. Pochet, pełnomocnicy, E. Grégoire i J. Mariani, avocats)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszących odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

— uchylenie wyroku Sądu (druga izba) z dnia 20 lipca 2017 r. w sprawie T-287/16, Belgia / Komisja (EU:T:2017:531);

— stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/417 z dnia 17 marca 2016 r. ( 1 ), w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania Unii Europejskiej kwotę 9601619,00 EUR (pozycja budżetowa 6701);

— obciążenie Komisji kosztami postępowania;

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu strona wnosząca odwołanie podnosi wyłącznie jeden zarzut, dotyczący naruszenia prawa w wyniku dokonania przez Sąd błędnej wykładni art. 32 ust. 8 lit. a) rozporządzenia nr 1290/2005 ( 2 ), którego brzmienie powtórzył co do istoty art. 54 ust. 5 lit. c) rozporządzenia nr 1306/2013 ( 3 ), w odniesieniu do wyczerpania wewnętrznych środków odwoławczych i wymaganej tym przepisem należytej staranności.

( 1 ) Decyzja Komisji (UE) 2016/417 z dnia 17 marca 2016 r. wyłączająca z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2016, L 75, s. 16).

( 2 ) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 2005, L 209, s. 1).

( 3 ) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549; sprostowane w Dz.U. 2016, L 130, s. 13).
1)

Czy sytuacja, gdy towary z chronionym motywem są niezgodnie z prawem oferowane do sprzedaży w sklepie może oznaczać naruszenie wyłącznego prawa autorskiego do rozpowszechniania na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/29 ( 1 ) w odniesieniu nawet do towarów z podobnym motywem, które są przechowywane w magazynie przez osobę oferującą te towary na sprzedaż?
Sprawa C-594/17: Skarga wniesiona w dniu 13 października 2017 r. – Komisja Europejska / Republika Słowenii

Skarga wniesiona w dniu 13 października 2017 r. – Komisja Europejska / Republika Słowenii

(Sprawa C-594/17)

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, G. von Rintelen i M. Žebre)

Strona pozwana: Republika Słowenii

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

— stwierdzenie, że Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 15 ust. 1 dyrektywy Rady 2011/85/UE z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie wymogów dla ram budżetowych państw członkowskich (Dz.U. L 306, z 23.11.2011, s. 41), w zakresie w jakim nie przyjęła do dnia 31 grudnia 2013 r. wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania tejże dyrektywy, a w każdym razie nie powiadomiła o takich przepisach Komisji;

— nałożenie na Republikę Słowenii, zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE, okresowej kary pieniężnej w wysokości 7099,20 EUR za każdy dzień począwszy od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie;

— obciążenie Republiki Słowenii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgodnie z art. 15 ust. 1 dyrektywy Rady 2011/85/UE z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie wymogów dla ram budżetowych państw członkowskich, Republika Słowenii powinna była wprowadzić w życie do dnia 31 grudnia 2013 r. wszystkie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania tejże dyrektywy. Ponieważ Republika Słowenii nie poinformowała Komisji przed upływem wskazanego terminu o dokonanej transpozycji wszystkich przepisów rzeczonej dyrektywy, instytucja ta postanowiła wnieść skargę do Trybunału.

W swej skardze Komisja wnosi do Trybunału o nałożenie na Republikę Słowenii, zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE, okresowej kary pieniężnej w wysokości 7099,20 EUR za każdy dzień. W celu określenia tej kwoty Komisja wzięła pod uwagę wagę i czas trwania naruszenia prawa Unii jak i skutek odstraszający sankcji w związku z możliwościami finansowymi danego państwa członkowskiego, to jest Republiki Słowenii.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 402/11

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 5 września 2017 r. – LN

(Sprawa C-527/17)

(2017/C 402/13)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundespatentgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca zażalenie: LN

Strona zainteresowana: Deutsches Patent- und Markenamt

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (1) należy interpretować w ten sposób, że zatwierdzenie zgodnie z dyrektywą 93/42/EWG (2) kombinacji wyrobu medycznego i produktu leczniczego w rozumieniu art. 1 ust. 4 dyrektywy 93/42/EWG dla celów rozporządzenia należy traktować równoznacznie z ważnym pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu zgodnie z dyrektywą 2001/83/WE (3) w wypadku, gdy składnik produktu leczniczego został sprawdzony w ramach postępowania o zezwolenie zgodnie z pkt 7.4 ust. 1 załącznika I do dyrektywy 93/42/EWG przez organ ds. produktów leczniczych państwa członkowskiego UE zgodnie z dyrektywą 2001/83/WE pod kątem jego jakości, bezpieczeństwa i przeznaczenia?

(1) Dz.U. L 152, s. 1.

(2) Dyrektywa Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca wyrobów medycznych, Dz.U. L 169, s. 1.

(3) Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, Dz.U. L 311, s. 67.
2)

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. a) lub b): czy dotyczy to także sytuacji, w której a) osoby uznane za uchodźców w państwie członkowskim nadania im tego statusu (w niniejszej sprawie: Bułgaria) nie otrzymują żadnych świadczeń na pokrycie kosztów utrzymania lub otrzymują je jedynie w znacznie ograniczonym zakresie w porównaniu do innych państw członkowskich, jednakże pod tym względem nie są traktowane inaczej niż obywatele owego państwa członkowskiego, b) osoby uznane za uchodźców są co prawda formalnie zrównane w kwestii warunków życia z obywatelami danego państwa, jednakże faktycznie mają utrudniony dostęp do związanych z tym świadczeń i dla zapewnienia rzeczywistego równego traktowania z obywatelami krajowymi brakuje programu integracyjnego o odpowiedniej skali i dostosowanego do szczególnych potrzeb tej kategorii osób?
—

przekazanie sprawy do Sądu do ponownego rozpatrzenia co do istoty; oraz
2)

Czy art. 107/108 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, że obejmuje on uregulowanie zawarte w ustawie krajowej RdFunkBeitrStVtrBW, zgodnie z którym na każdą dorosłą osobę zamieszkałą w Badenii-Wirtembergii nakłada się co do zasady bezwarunkową składkę uiszczaną na rzecz nadawców będących wyłącznie nadawcami publicznymi/urzędowymi, gdyż składka ta zawiera naruszającą prawo Unii preferującą pomoc publiczną w celu wykluczenia technicznego nadawców z państw Unii Europejskiej, ponieważ składki będą wykorzystane do stworzenia konkurencyjnej ścieżki przekazu (monopol DVB-T2), w stosunku do której nie przewiduje się, że będzie używana przez nadawców zagranicznych? Czy art. 107/108 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, że nie obejmuje on wyłącznie bezpośrednich świadczeń pieniężnych, lecz także inne istotne pod względem gospodarczym przywileje (prawo do wydawania tytułów wykonawczych, uprawnienie do działania zarówno jako przedsiębiorca jak też jako organ, korzystniejsze traktowanie w kwestii obliczania długów)?
1.

Czy decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/774 z dnia 4 marca 2015 r. w sprawie programu zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych (EBC/2015/10) (1) w brzmieniu decyzji Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/2101 z dnia 5 listopada 2015 r. zmieniającej decyzję (UE) 2015/774 w sprawie programu zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych (EBC/2015/33) (2), decyzji Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/702 z dnia 18 kwietnia 2016 r. zmieniającej decyzję (UE) 2015/774 w sprawie programu zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych (EBC/2016/8) (3) oraz decyzji Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/1041 z dnia 22 czerwca 2016 r. w sprawie kwalifikowania rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez Republikę Grecką i uchylającej decyzję (UE) 2015/300 (EBC/2016/18) (4) względnie sposób jej wykonania narusza art. 123 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej? Czy w szczególności zostaje naruszony art. 123 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, gdy w ramach programu zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych (PSPP) a) szczegóły zakupu zostają podane do wiadomości w sposób uzasadniający na rynkach faktyczną pewność, że Eurosystem częściowo nabędzie obligacje emitowane przez państwa członkowskie? b) również następczo nie zostają podane do wiadomości szczegóły dochowania terminów minimalnych między emisją papieru wartościowego na rynek pierwotny a jego wykupem na rynku wtórnym, w związku z czym w tym zakresie nie jest możliwa kontrola sądowa? c) wszystkie nabyte obligacje nie zostają ponownie sprzedane, lecz są zatrzymywane do dnia ich zapadalności i w związku z tym zostają one wycofane z rynku? d) Eurosystem nabywa nominalnie rynkowe dłużne papiery wartościowe o ujemnej stopie zwrotu do wykupu?
1)

Czy art. 27 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do wszelkich produktów nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi zgodnie z ich zasadniczym (bezpośrednim) przeznaczeniem (użytkiem), niezależnie od tego, że niektóre osoby spożywają kosmetyki i środki higieny osobistej, takie jak te będące przedmiotem niniejszej sprawy, jako napoje alkoholowe w celu upojenia się?
1.

Czy mocowania (wrzeciona) o szczególnych, opisanych właściwościach należy uznać za część bramki zabezpieczającej przeznaczonej do ochrony dzieci? — Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, czyli jeśli takie mocowania należy uznać za część bramki zabezpieczającej przeznaczonej do ochrony dzieci, czy muszą one być zaklasyfikowane do [pod]pozycji CN 9403 90 10 czy pozycji CN 7326 i 4421? — Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie jest przecząca, czyli jeśli takich mocowań nie można uznać za część bramki zabezpieczającej przeznaczonej do ochrony dzieci, czy muszą one być zaklasyfikowane do [pod]pozycji CN 7318 15 90 czy podpozycji CN 7318 19 00?
a)

Czy wykładni art. 9 ust. 2 lit. c) tiret pierwsze szóstej dyrektywy (1) wzgl. art. 52 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE (2) (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2010 r.) należy dokonywać w taki sposób, że obejmują one swoim zakresem także odpłatne udostępnianie interaktywnych erotycznych pokazów za pośrednictwem kamer internetowych przekazujących obraz na żywo?
—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) 2017/1398 z dnia 25 lipca 2017 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) 2017/127 w odniesieniu do niektórych uprawnień do połowów, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 29 lipca 2017 r., L 199, a w szczególności jego art. 1 pkt 2 w zakresie, w jakim zmienia załącznik I D do rozporządzenia (UE) 2017/127, całego pkt 3 załącznika do zaskarżonego rozporządzenia [zawierającego zmianę załącznika I D do rozporządzenia (UE) 2017/127], jak również motywów 9, 10, 11 i 12 w całości.
—

pod rygorem kary pieniężnej pracodawcy są zobowiązani do dokonywania okazjonalnych jak również regularnych comiesięcznych bieżących zgłoszeń BUAK z zastosowaniem ustanowionego przez BUAK systemu komunikacji, do współdziałania i znoszenia działań kontrolnych BUAK, do zapewnienia wglądu w dokumenty dotyczące wynagrodzenia, działalności i w inne dokumenty oraz do udzielenia BUAK informacji, a także
1)

Czy art. 8 ust. l rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 ( 1 ), w okolicznościach sprawy należy interpretować w ten sposób, że miejscem zwykłego pobytu dziecka w wieku 18 miesięcy jest państwo członkowskie, z którym dziecko wykazuje pewną integrację ze środowiskiem społecznym i rodzinnym poprzez: obywatelstwo rodzica, który na co dzień wykonuje pieczę nad dzieckiem, posługiwanie się przez dziecko językiem urzędowym tego państwa członkowskiego, przyjęcie chrztu i trwające do trzech miesięcy wizyty dziecka w tym państwie w czasie świąt i urlopu rodzicielskiego tego rodzica oraz przez kontakty z jego rodziną, w sytuacji, gdy dziecko z tym samym rodzicem przebywa w pozostałych okresach czasu w innym państwie członkowskim, a rodzic ten jest zatrudniony w tym państwie na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony i dziecko utrzymuje w tym państwie stałe, lecz czasowo ograniczone kontakty z drugim z rodziców i jego rodziną?
4.

Drugie naruszenie prawa i przepisów proceduralnych polegało na odmowie uzyskania informacji, które były konieczne do tego, aby zrozumieć treść świadectwa rejestracji rozpatrywanego znaku towarowego. Dokument ten stanowi publikowaną przez Światową Organizację Własności Intelektualnej normę ST.60, która wskazuje znaczenie kodów INID stosowanych powszechnie do świadectw rejestracji wystawianych przez urzędy ds. własności intelektualnej, w tym EUIPO, celem określenia charakteru i znaczenia dokonywanych tam wpisów. Znaczenie kodów INID może być jedynie określone poprzez odniesienie się do normy ST. 60 lub będącego jej odpowiednikiem źródła odniesienia, a treść świadectwa rejestracji można określić jedynie poprzez odniesienie się do znaczenia zawartych w nim kodów INID. Sąd błędnie potraktował źródło tych informacji jako dowód i w konsekwencji błędnie odmówił uzyskania tego dokumentu czy zawartej w nim informacji, podczas gdy faktycznie jest on będącym odpowiednikiem słownika tekstem prawnym. Gdyby Sąd uwzględnił udostępnione mu narzędzia interpretacji, oceniłby, że świadectwo rejestracji zostało wystawione dla graficznego znaku towarowego tworzonego przez przedstawienie ukazane w formularzu zgłoszenia do rejestracji. Pierwsza Izba Odwoławcza EUIPO uprzednio prawidłowo uznała, że tego rodzaju znak towarowy posiada odróżniający charakter wymagany do tego, aby zezwolić na jego rejestrację, co Sąd powinien był odpowiednio stwierdzić.
a)

art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego, co oznacza, że osoba, wobec której zarządca masy upadłości dochodzi roszczenia odszkodowawczego na rzecz ogółu wierzycieli, może na swoją obronę wykazać, że jej działanie – oceniane w świetle prawa, które miałoby zastosowanie do roszczenia gdyby roszczenie z tytułu czynu niedozwolonego zostało podniesione nie przez zarządcę, lecz przez indywidualnego wierzyciela – nie prowadzi do powstania po jej stronie odpowiedzialności odszkodowawczej;
—

Stwierdzenie, że nie przyjmując do dnia 3 lipca 2016 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania Dyrektywy wykonawczej Komisji (UE) 2015/2392 z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 (1) w odniesieniu do zgłaszania właściwym organom rzeczywistych lub potencjalnych naruszeń tego rozporządzenia (2), a w każdym razie, nie informując o tych przepisach Komisji, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 13 akapit pierwszy tej dyrektywy;
2)

Sąd naruszył prawo, dokonując wykładni art. 299 TFUE, art. 9 rozporządzenia finansowego Unii (1), art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości. Wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd błędnie zinterpretował art. 299 TFUE i art. 79 § 2 rozporządzenia finansowego, jako normy uprawniające Komisję do wydawania wykonalnych nakazów odzyskania pomocy w sprawach z zakresu stosunków umownych. Ponadto zaskarżony wyrok jest niespójny z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro AE/Komisja. Wreszcie skuteczność skargi opartej na art. 272 TFUE ulega drastycznemu zmniejszeniu w odniesieniu do beneficjenta dotacji, skoro Komisja Europejska może zdecydować się na podjęcie działań zmierzających do przymusowego odzyskania pomocy przed wydaniem ostatecznego wyroku przez właściwy sąd.
1)

Czy aby spółka dominująca w jednym państwie członkowskim miała – wynikające między innymi ze sprawy Marks & Spencer – wywodzone z art. 49 TFUE prawo do odliczenia ostatecznych strat odnotowanych przez spółkę zależną w innym państwie członkowskim, konieczne jest, by taka spółka zależna należała do spółki dominującej w sposób bezpośredni?
1.

a) Czy art. 46 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (ze zmianami) (1) w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej sprzeciwia się systemowi, zgodnie z którym sąd administracyjny pierwszej instancji do spraw azylu co do zasady nie może uwzględniać przy rozpatrywaniu skargi podanego mu przez cudzoziemca po raz pierwszy w postępowaniu skargowym powodu do udzielenia azylu? b) Czy w tym względzie ma znaczenie, czy faktycznie podano nowy powód do udzielenia azylu, tj. powód wystąpienia o ochronę międzynarodową opierający się na faktach i okolicznościach, które wystąpiły po decyzji organu rozstrzygającego w przedmiocie wniosku o udzielenie pomocy międzynarodowej, bądź przemilczany powód do udzielenia azylu, tj. powód wystąpienia o ochronę międzynarodową opierający się na faktach i okolicznościach, które występowały przed decyzją organu rozstrzygającego w przedmiocie wniosku o udzielenie azylu, a cudzoziemcowi można zarzucić, że mimo że je znał, nie ujawnił ich w postępowaniu administracyjnym? c) Czy w tym względzie ma znaczenie, czy powód do udzielenia azylu został podany przed sądem krajowym pierwszej instancji do spraw azylu w ramach skargi na decyzję organu rozstrzygającego pierwszy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej lub kolejny wniosek?
3)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy różnica pomiędzy postępowaniem rekrutacyjnym w odniesieniu do sędziów sądów powszechnych zatrudnionych na czas nieokreślony a procedurami naboru przewidzianymi przez ustawę w odniesieniu do rekrutacji sędziów pokoju zatrudnianych na czas określony stanowi powód o charakterze obiektywnym w rozumieniu klauzuli 4 pkt 1 lub 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, w celu uzasadnienia, że „żywe prawo” (orzecznictwo sądowe), wynikające z wyroku nr 13721/2017 Corte di Cassazione (sądu kasacyjnego, Włochy) orzekającego w składzie izb połączonych oraz z uchwały nr 464/2017 Consiglio di Stato (rady stanu, Włochy) z dnia 8 kwietnia 2017 r., nie stosuje do sędziów pokoju, tak jak skarżąca, która jest zatrudniona na czas określony, takich samych warunków pracy jak te, które są stosowane do posiadających porównywalny status sędziów sądów powszechnych zatrudnionych na czas nieokreślony, a także w celu uzasadnienia, że nie znajdują zastosowania środki mające na celu zapobieżenie odwoływaniu się w sposób stanowiący nadużycie do następujących po sobie umów na czas określony, a także karanie takiej praktyki, które to środki przewidziane są w klauzuli 5 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony oraz w transponującym te przepisy ustawodawstwie krajowym, zważywszy na fakt, że prawo krajowe nie ustanawia żadnego przepisu, nawet rangi konstytucyjnej, który mógłby uzasadniać dyskryminację w zakresie warunków pracy lub całkowity zakaz przekształcania w stosunek pracy na czas nieokreślony stosunku pracy, w jakim pozostają sędziowie pokoju, także w świetle poprzednich przepisów prawa krajowego [la legge n. 217 – Sistemazione giuridico-economica dei vice pretori onorari incaricati di funzioni giudiziarie ai sensi del secondo comma dell’articolo 32 dell’ordinamento giudiziario (ustawa nr 217, status prawny i wynagrodzenie asystentów sądowych onorari pełniących funkcje sądowe na mocy art. 32 akapit drugi [rozporządzenia królewskiego dotyczącego] organizacji wymiaru sprawiedliwości), z dnia 18 maja 1974 r. (GURI nr 150, z dnia 10 czerwca 1974 r.)], które już przewidywały, w odniesieniu do niektórych onorari (a w szczególności asystentów sądowych onorari), korzystanie z takich samych warunków pracy [jak te, z których korzystają sędziowie sądów powszechnych] oraz przekształcenie ich stosunków pracy w stosunki pracy na czas nieokreślony?
3.

W sytuacji, gdy stosowanie kwestionowanego podatku pobieranego u źródła może co do zasady być dopuszczalne w świetle swobodnego przepływu kapitału: — czy postanowienia te stoją na przeszkodzie pobraniu podatku u źródła od dywidend wypłacanych przez spółkę będącą rezydentem na rzecz ponoszącej straty i niebędącej rezydentem spółki z innego państwa członkowskiego, jeśli ta ostatnia spółka zaprzestaje swojej działalności bez ponownego osiągnięcia zysku, podczas gdy znajdująca się w takiej sytuacji spółka będąca rezydentem nie podlega w rzeczywistości opodatkowaniu od kwoty tych dywidend? — czy postanowienia te należy interpretować w ten sposób, że w przypadku występowania przepisów podatkowych wprowadzających różne traktowanie dywidend w zależności od tego, czy są one wypłacane rezydentom czy nierezydentom, należy porównać rzeczywiste obciążenie podatkowe ponoszone przez każdego z nich w związku z tymi dywidendami, a więc ograniczenie swobody przepływu kapitału wynikające z tego, że przepisy te wykluczają wyłącznie w przypadku nierezydentów odliczenie kosztów bezpośrednio związanych z samym uzyskaniem dywidend, można uważać za uzasadnione różnicą stawek między opodatkowaniem według prawa powszechnego obciążającym rezydentów w późniejszym roku podatkowym, a podatkiem pobranym u źródła od dywidend wypłaconych nierezydentom, jeśli różnica ta rekompensuje z punktu widzenia kwoty zapłaconego podatku różnicę w podstawie opodatkowania?
2.

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy art. 15 dyrektywy z dnia 21 czerwca 2011 r., w zakresie w jakim ustanawia on zasadę swobodnego ustalania cen wyrobów tytoniowych, należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on regulacji dotyczącej określania cen tych wyrobów dla 1 000 sztuk lub 1 000 gram, co skutkuje tym, że producentom wyrobów tytoniowych zakazane jest kształtowanie cen w zależności od ewentualnych różnic w koszcie opakowania tych wyrobów?