ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 301/23

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England and Wales) (Queen's Bench Division), Leeds District Registry w dniu 18 września 2008 r. — Uniplex (UK) Ltd przeciwko NHS Business Services Authority

(Sprawa C-406/08)

(2008/C 301/36)

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

High Court of Justice (Queen's Bench Division)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Uniplex (UK) Ltd

Strona pozwana: NHS Business Services Authority

Pytania prejudycjalne

W sytuacji, gdy wykonawca w postępowaniu przed sądem krajowym odwołuje się od zawarcia przez instytucję zamawiającą umowy ramowej w wyniku postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, w którym występował jako oferent, a które powinno było zostać przeprowadzone zgodnie z dyrektywą 2004/18/WE (1) (oraz odpowiednimi krajowymi przepisami wykonawczymi), oraz w tymże postępowaniu przed sądem krajowym dochodzi stwierdzenia naruszenia odpowiednich przepisów o zamówieniach publicznych i odszkodowania z tego tytułu, co się tyczy tego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego i jego udzielenia:

a) czy przepis krajowy taki jak art. 47 ust. 7 lit. b) Public Contract Regulations 2006, który stanowi, że takie powództwo ma zostać wniesione bezzwłocznie, a w każdym razie w ciągu 3 miesięcy od dnia, w którym po raz pierwszy pojawiły się podstawy jego wniesienia, chyba że sąd uzna, że przedłużenie terminu jest uzasadnione, należy interpretować — w kontekście art. 1 i 2 dyrektywy 89/665/EWG (2) oraz wspólnotowej zasady prawnej równoważności, wynikającego z prawa wspólnotowego obowiązku zagwarantowania skutecznej ochrony prawnej lub zasady skuteczności oraz przy uwzględnieniu innych mających znaczenie zasad prawa wspólnotowego — jako przyznający oferentowi względem instytucji zamawiającej bezwarunkowe prawo podmiotowe tej treści, że termin do wniesienia powództwa kwestionującego taki przetarg i udzielenie zamówienia publicznego rozpoczyna bieg od dnia, w którym oferent uzyskał wiedzę, że procedura o udzielenie zamówienia oraz udzielenie zamówienia naruszyły wspólnotowe przepisy z zakresu prawa zamówień publicznych lub powinien był o tym naruszeniu się dowiedzieć, czy też od dnia, w którym nastąpiło naruszenie odpowiednich przepisów z zakresu zamówień publicznych; oraz

b) w jaki sposób wówczas sąd krajowy ma stosować w którymkolwiek z tych przypadków (i) wymogi wniesienia powództwa bezzwłocznie oraz (ii) uznanie co do przedłużenia krajowych okresów na wniesienie takiego powództwa?

(1) Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).

(2) Dyrektywa Rady 89/665/EWG dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395, s. 33).
—

stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o ich ustanowieniu Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.
1)

Między stronami istnieje spór co do tego, czy dyrektywa 2002/14/WE ustanawiająca ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami (1) została właściwie implementowana w drodze zawartej między DA i LO Samarbejdsaftalen (umowy o współpracy). W związku z tym, czy przepisy wspólnotowe stoją na przeszkodzie implementacji tej dyrektywy w taki sposób, że grupy pracowników są objęte umową zbiorową między stronami, które nie reprezentują tych grup zawodowych, i gdy umowa zbiorowa nie ma zastosowania do tej grupy zawodowej?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 301/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 3 lipca 2008 r. — Attanasio Group Srl przeciwko Comune di Carbognano

(Sprawa C-384/08)

(2008/C 301/31)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Attanasio Group Srl

Strona pozwana: Comune di Carbognano

Pytania prejudycjalne

Czy włoskie przepisy regionalne i krajowe ustanawiające wymóg zachowania minimalnych odległości między drogowymi stacjami paliw, a w szczególności art. 13 ustawy regionu Lacjum, znajdujący zastosowanie w sprawie zawisłej przed sądem i mający znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, a także odnośne przepisy prawa krajowego (decreto legislativo nr 32/1198 z późniejszymi zmianami, ustawa nr 57/2001 oraz decreto ministeriale z dnia 31 października 2001 r.), w zakresie w jakim dopuszczają bądź w każdym razie nie zabraniają ustanowienia minimalnych odległości między drogowymi stacjami paliw we wspomnianym art. 13, w ramach wykonywania kompetencji należących do państwa włoskiego, są zgodne z prawem wspólnotowym a w szczególności z art. 43, 48, 49 i 56 traktatu WE oraz ze wspólnotowymi zasadami konkurencji gospodarczej i niedyskryminacji zawartymi w tym traktacie, tak jak przedstawiono w uzasadnieniu?
8.

Jeżeli dostawca treści programowej zawrze szereg wyłącznych umów licencyjnych dotyczących terytorium jednego lub większej liczby państw członkowskich, zgodnie z którymi nadawca uprawniony będzie do transmisji tej treści programowej wyłącznie na tym terytorium (w tym także drogą satelitarną) i każda z tych umów licencyjnych zobowiąże nadawcę do uniemożliwienia wykorzystania poza objętym licencją terytorium kart do dekoderów satelitarnych umożliwiających odbiór licencjonowanych treści programowych, jakimi kryteriami prawnymi winien posłużyć się sąd krajowy i jakie okoliczności winien on wziąć pod uwagę w celu rozstrzygnięcia, czy to ograniczenie umowne pozostaje w sprzeczności z zakazem nałożonym przez art. 81 ust. 1? W szczególności: a) czy należy dokonywać wykładni art. 81 ust. 1, zgodnie z którą ma on zastosowanie do rzeczonego zobowiązania jedynie z tego względu, iż uważa się je za zmierzające do zapobieżenia, ograniczenia lub zakłócenia konkurencji? b) Jeżeli tak, to czy dla objęcia tego zobowiązania umownego zakazem wyrażonym w art. 81 ust. 1 należy także wykazać, iż zobowiązanie to w istotny sposób zapobiega konkurencji, ogranicza ją lub zakłóca?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 327/14

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunals, Londyn (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 września 2008 r. — FG Wilson (Engineering) Ltd oraz Caterpillar EPG Ltd przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

(Sprawa C-431/08)

(2008/C 327/23)

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

VAT and Duties Tribunals, Londyn (zgodnie z wnioskiem Northern Ireland Tribunal Centre)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: FG Wilson (Engineering) Ltd, Caterpillar EPG Ltd

Strona pozwana: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

Pytania prejudycjalne

1) Czy w okolicznościach opisanych poniżej towary w niniejszej sprawie zostały nielegalnie usunięte spod dozoru celnego w rozumieniu art. 203 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (1) w związku z art. 865 rozporządzenia wykonawczego (2)?

2) W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy powstał dług celny w przywozie na podstawie art. 203 Wspólnotowego Kodeksu Celnego?

3) W przypadku odpowiedzi twierdzących na pytania 1 i 2, czy Wspólnotowy Kodeks Celny, a w szczególności art. 78 ust. 3 zezwalają na sprostowanie zgłoszenia w celu skorygowania KPC a jeśli tak, to czy HMRC winno dokonać sprostowania zgłoszenia oraz uregulować sytuację?

4) Jeśli nie może mieć miejsca uregulowanie sytuacji na podstawie art. 78 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz biorąc pod uwagę, że istniał dług celny na podstawie art. 203, jak również biorąc pod uwagę, iż powszechnie wiadomo, że zaistniała sytuacja szczególna przewidziana przez art. 899 rozporządzenia wykonawczego, czy w okolicznościach oraz w świetle późniejszych ustaleń, sąd krajowy może stwierdzić, że nie nastąpiło ewidentne zaniedbanie na podstawie art. 239 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, a żądanie uregulowania należności celnej powinno zostać wycofane? W szczególności, przy rozważaniu, czy nastąpiło ewidentne zaniedbanie ze strony określonego przedsiębiorcy, czy właściwe organy uprawnione są do uwzględnienia okoliczności. że niedopełnienie obowiązku zachowania staranności oraz uchybienia w zakresie zarządzania po stronie organów skarbowych przyczyniły się do błędów skutkujących powstaniem długu celnego?

(1) Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1).

(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 327/15

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 7 października 2008 r. — Elektrownia Pątnów II sp. z o.o./Dyrektorowi Izby Skarbowej w Poznaniu

(Sprawa C-441/08)

(2008/C 327/25)

Język postępowania: polski

Sąd krajowy

Naczelny Sąd Administracyjny

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Elektrownia Pątnów II sp. z o.o.

Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu

Pytania prejudycjalne

Czy w świetle prawa wspólnotowego (w szczególności przepisów Dyrektywy Nr 69/335/EWG) (1), nakładając podatek kapitałowy na operację podwyższenia kapitału, organy podatkowe zobowiązane są uwzględnić operacje, dotyczące tego samego składnika kapitału, które podlegały opodatkowaniu podatkiem kapitałowym przed dniem akcesji Polski do Unii Europejskiej?

W szczególności, czy mechanizm przewidziany art. 5 ust. 3 tiret drugie Dyrektywy 69/335/EWG ma zastosowanie do sytuacji, gdy konwersja pożyczek udzielonych spółce kapitałowej, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. c) Dyrektywy ma miejsce po akcesji, a pożyczki te były już uprzednio, na podstawie ustawodawstwa krajowego obowiązującego do dnia akcesji, opodatkowane na zasadach określonych w polskiej ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych?

(1) Dz. U. L 249 z dnia 3.10.1969, str. 25–29; Polskie wydanie specjalne Rozdział 09 Tom 01 str. 11–15.
1)

W dalszej części, po przepisach zawartych w art. 2 i 31 (1), które dotyczą relacji między władzami państwa członkowskiego i przedsiębiorstwami farmaceutycznymi — przewidując określenie ceny produktu leczniczego lub podjęcie decyzji co do jej podniesienia na wniosek tych [ostatnich], ale pod warunkiem zatwierdzenia przez właściwe władze, czyli w wyniku dialogu między samym przedsiębiorstwem a władzami właściwymi w zakresie kontroli wydatków na produkty lecznicze — art. 4 ust. 1 reguluje sytuację, „gdy ceny na wszystkie produkty lecznicze lub na pewne ich grupy zostały zamrożone”, określając takie zamrożenie cen jako ogólny środek, którego utrzymanie uzależnione jest od kontroli, przeprowadzanej co najmniej raz do roku, w świetle kryteriów makroekonomicznych występujących w państwie członkowskim. Przepis przyznaje właściwym władzom 90-dniowy terminy na podjęcie decyzji, stanowiąc, że po jego upływie ogłaszają one czy i jakie obniżki lub podwyżki cen zostaną wprowadzone; czy przepis ten w części, która odnosi się do „[ewentualnych obniżek cen]”, należy rozumieć w ten sposób, że oprócz ogólnego środka w postaci zamrożenia cen na wszystkie produkty lecznicze lub niektóre ich grupy, można zastosować inny ogólny środek w postaci obniżenia cen na wszystkie produkty lecznicze lub niektóre ich grupy;
1)

Czy pozycję 1517 Nomenklatury Scalonej [załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. — Nomenklatura Scalona (CN) (1)] należy interpretować w ten sposób, że preparaty z tylko jednego — skoncentrowanego — oleju lub tłuszczu, do którego dodano jedynie witaminę E i który nie został przetworzony, należy zaklasyfikować do tej pozycji?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 313/16

Skarga wniesiona w dniu 24 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

(Sprawa C-423/08)

(2008/C 313/23)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Aresu i A. Caeiros, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Włoska

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niem na mocy art. 2, 6, 9, 10 i 11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (1), oraz rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnote n. 1150/2000 (2), i art. 220 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (3), wobec naruszenia terminów zapisania wspólnotowych środków własnych w przypadku retrospektywnego pokrycia należności z konsekwencją w postaci spóźnionej wpłaty tych środków Wspólnotom;

— obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja zarzuca władzom włoskim uchybienie, w przypadku retrospektywnego pokrycia należności celnych, terminom wpisania środków własnych wskazanych we właściwych przepisach wspólnotowych, w zakresie w jakim władze te wyznaczają dłużnikowi celnemu termin (sześćdziesiąt dni) celem zapoznania się z protokołem ustaleń, przed przystąpieniem do obliczenia należności celnych, wskutek czego powodują opóźnienia we wpływie omawianych wspólnotowych środków własnych. Zjawisko to zauważono podczas kontroli dokonanej we Włoszech w okresie od 6 do 10 listopada 2000 r.

Zdaniem Komisji praktyka ta jest niezgodna z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi w zakresie retrospektywnego pokrycia należności. Przesłanki ustalenia należności przywozowych są spełnione w chwili sporządzenia przez władze krajowe protokołu, w którym powiadamia się dłużnika celnego o kwocie należności, jako że dokument ten wskazuje zarówno nazwę dłużnika jak i kwotę należności podlegających pokryciu. W zakresie w jakim we Włoszech należności przywozowe są określane i zapisywane dopiero z upływem terminu wyznaczonego dłużnikowi celnemu na zakwestionowanie noty korygującej należności, o których powiadomiono, omawiane przepisy krajowe są sprzeczne z właściwymi przepisami wspólnotowymi i mogą prowadzić do opóźnień, w rozpatrywanym przypadku, w zakresie udostępnienia wspólnotowych środków własnych.

(1) Dz.U. L 155, s. 1.

(2) Dz.U. L 130, s. 1.

(3) Dz.U. L 302, s. 1.
2)

Uwzględniając istnienie sekwencji DNA o numerze EP 0 546 090 opisanej w zastrzeżeniu patentowym nr 6 w mączce sojowej przywiezionej do Wspólnoty przez Cefetrę i ACTI oraz uwzględniając okoliczność, że DNA w rozumieniu art. 9 dyrektywy 98/44 zostało włączone do mączki sojowej i że nie pełni już ono tam swojej funkcji: Czy w tym przypadku nakazana przez tę dyrektywę ochrona patentu na materiał biologiczny, w szczególności art. 9, stoi na przeszkodzie temu, aby krajowe prawo patentowe (oprócz tego) przyznawało produktowi (DNA) jako takiemu bezwzględną ochronę niezależnie od tego, czy to DNA pełni swoją funkcję, a zatem ochronę z art. 9 należy uważać za wyczerpującą w przypadku uregulowanym w tym artykule, że produkt składa się z informacji genetycznej lub ją zawiera i został włączony do materiału, w którym wtedy zawarta jest informacja genetyczna?
1.

Czy pojęcie „podpis” we wzorze zawartym w załączniku A do ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (1), które jest używane do złożenia wniosku o zwrot podatku obrotowego zgodnie z art. 3 lit. a) tej dyrektywy, jest pojęciem prawa wspólnotowego, które powinno być interpretowane w jednolity sposób?
—

2/A., po pierwsze, uznanie żądań podnoszonych przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji, to znaczy: (2/A.1) stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji; (2/A.2) stwierdzenie w niezbędnym zakresie nieważności obydwu decyzji oddalających odwołania od tych decyzji; (2/A.3) zobowiązanie pozwanej do zwrotu kosztów leczenia poniesionych przez wnoszącego odwołanie i przywołanych w przedmiotowych żądaniach ich 100 % zwrotu, bądź do zapłaty odszkodowania z tytułu szkód powstałych wskutek jej bezprawnego zachowania, w wysokości 2 572,32 EUR (dwa tysiące pięćset siedemdziesiąt dwa przecinek trzy dwa) i 381,04 EUR (trzysta osiemdziesiąt jeden przecinek zero cztery), bądź też do zapłaty innej większej lub mniejszej sumy, którą Trybunał uzna za odpowiednią; (2/A.4) zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego odsetek za zwłokę w odniesieniu do kwot wymienionych w pkt 2/A.3 tego odwołania, skapitalizowanych w pierwszym i ostatnim dniu okresu określonego w aktach sprawy; (2/A.5) obciążenie pozwanej poniesionymi przez wnoszącego odwołanie kosztami związanymi z wniesieniem odwołania oraz kosztami postępowania w pierwszej instancji w obydwu zawisłych sprawach; albo
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 6/11

Skarga wniesiona w dniu 7 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

(Sprawa C-443/08)

(2009/C 6/18)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Francuska

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych i wykonawczych niezbędnych dla dokonania prawidłowej transpozycji art. 2 pkt 3, art. 2 pkt 4 i art. 4 ust. 4 dyrektywy Rady 1999/13/WE z dnia 11 marca 1999 r. w sprawie ograniczenia emisji lotnych związków organicznych spowodowanej użyciem organicznych rozpuszczalników podczas niektórych czynności i w niektórych urządzeniach (1), w odniesieniu do definicji pojęcia „małego urządzenia” i „znacznej zmiany” oraz zobowiązań mających zastosowanie do istniejących urządzeń, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

— obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca podnosi, że pojęcia „małego urządzenia” i „znacznej zmiany”w rozumieniu art. 2 pkt 3 i art. 2 pkt 4 dyrektywy 1999/13/WE są niezbędne dla zapewnienia zharmonizowanego i skutecznego stosowania tej dyrektywy, ponieważ określają zobowiązania mające zastosowanie do pewnych kategorii urządzeń przemysłowych, o których mowa w dyrektywie. Tymczasem transpozycja dyrektywy do prawa krajowego jest w wielu aspektach niepełna ponieważ strona pozwana w żaden sposób nie zdefiniowała pojęcia „małego urządzenia”, natomiast przyjęta przez nią definicja pojęcia „znacznej zmiany” nie uwzględnia wartości progowych wzrostu emisji lotnych związków organicznych, po przekroczeniu których zmianę urządzenia należy uznać za znaczną.

Skarżąca odnosi się również krytycznie do niedokładności i braku przejrzystości transpozycji art. 4 ust. 4 dyrektywy w zakresie zobowiązań mających zastosowanie do znacznych zmian istniejących urządzeń. Zważywszy, iż przepisy dotyczące nowych urządzeń zawierają ściślejsze wymogi od przepisów mających zastosowanie do urządzeń starych, należy stworzyć uregulowania bardziej czytelne, także w odniesieniu do sytuacji, w których istniejące urządzenie zostaje podane istotnym zmianom dla zapewnienia skuteczności (effet tiule) dyrektywy, która ma na celu zagwarantowanie wysokiego poziomu ochrony środowiska.

(1) Dz.U. L 85, s. 1
—

Stwierdzenie nieważności art. 15 rozporządzenia nr 1954/2003 w zakresie, w jakim uchylenie rozporządzeń nr 685/95 (3) i nr 2027/95 (4) a) (i) pozbawia Wspólnotę uprawnienia w przedmiocie określenia nakładu połowowego nie tylko w odniesieniu do docelowego gatunku oraz stref ICES i CECAF, lecz jednocześnie z odniesieniem do rodzaju stosowanego narzędzia połowowego oraz (ii) eliminuje określanie nakładu połowowego w taki sposób, jak miało to miejsce na podstawie rozporządzenia nr 2027/95; b) (i) uchyla uprawnienie do określania maksymalnego rocznego nakładu połowowego na strefę w odniesieniu do gatunków głębokowodnych (tzn. gatunków głębokowodnych objętych rozporządzeniem nr 2347/2002) oraz (ii) eliminuje określanie maksymalnego rocznego nakładu połowowego w taki sposób, jak miało to miejsce na podstawie rozporządzenia nr 2027/95; c) uchyla zakaz dostępu statków rybackich pod banderą hiszpańską do wód Azorów w celu połowu tuńczyka;
—

w przypadku udziału członka konsorcjum automatyczne wykluczenie z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego podmiotu zrzeszonego, wyłącznie z tego powodu, że posiada on określoną formę prawną (formę konsorcjum trwałego), w przeciwieństwie do innych form prawnych co do istoty identycznych (konsorcjum spółdzielni produkcyjnych i spółdzielni pracy lub konsorcjum zakładów rzemieślniczych),
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 327/14

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 6 października 2008 r. — F. Gielen, druga strona: Staatssecretaris van Financiën

(Sprawa C-440/08)

(2008/C 327/24)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: F. Gielen

Druga strona: Staatssecretaris van Financiën

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 43 WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie zastosowaniu przepisu prawa podatkowego państwa członkowskiego do zysku, który obywatel innego państwa członkowskiego (podatnik zagraniczny) osiągnął z części swojego przedsiębiorstwa położonej w pierwszym państwie członkowskim, gdy przepis ten w świetle określonej wykładni wprowadza wprawdzie rozróżnienie między podatnikami krajowymi i zagranicznymi, które — samo w sobie — jest sprzeczne z art. 43 WE, ale zainteresowany podatnik zagraniczny miał możliwość dokonania wyboru, by być traktowanym jak podatnik krajowy, lecz z niej nie skorzystał z powodów osobistych?
5)

Czy podmiot prowadzący gry losowe, który otrzymał zezwolenie na prowadzenie określonej działalności z zakresu gier losowych w jednym państwie i podlega nadzorowi odpowiednich władz tego państwa, ma prawo do prowadzenia marketingu swoich produktów z zakresu gier losowych w innym państwie członkowskim, na przykład za pośrednictwem reklam w gazetach, nie występując przedtem o zezwolenie do odpowiednich władz tego państwa? W przypadku udzielenia twierdzącej odpowiedzi na to pytanie, czy oznacza to, że regulacje państwa członkowskiego, polegające na nałożeniu sankcji karnych na promocję udziału w loteriach organizowanych za granicą, stanowią przeszkodę w swobodzie przedsiębiorczości i swobodzie świadczenia usług, które w żadnym razie nie mogą być dopuszczalne na podstawie nadrzędnych względów interesu ogólnego? Czy dla odpowiedzi na pierwsze pytanie ma znaczenie to, czy państwo członkowskie, w którym podmiot prowadzący gry losowe ma siedzibę, powołuje się na te same nadrzędne względy interesu ogólnego, jak państwo, w którym podmiot ten pragnie prowadzić marketing swojej działalności w zakresie gier losowych?