Sprawa C‑11/13

Bayer CropScience AG

przeciwko

Deutsches Patent- und Markenamt

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht)

„Odesłanie prejudycjalne — Prawo patentowe — Środki ochrony roślin — Dodatkowe świadectwo ochronne — Rozporządzenie (WE) nr 1610/96 — Artykuły 1 i 3 — Pojęcia „produktu” i „substancji czynnej” — Sejfner”

Streszczenie – wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 czerwca 2014 r.

Zbliżanie ustawodawstw – Jednolite ustawodawstwo – Własność przemysłowa i handlowa – Prawo do patentu – Dodatkowe świadectwo ochronne dla środków ochrony roślin – Pojęcia „produktu” i „substancji czynnej” – Substancja przeznaczona do stosowania jako sejfner, mająca bezpośrednio lub pośrednio samodzielne działanie toksyczne, fitotoksyczne lub fitofarmaceutyczne – Włączenie

(rozporządzenie nr 1610/96 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 1 pkt 3, 8, art. 3 ust. 1)

Pojęcie „produktu” użyte w art. 1 pkt 8 i w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1610/96 dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla środków ochrony roślin oraz pojęcie „substancji czynnej” użyte w art. 1 pkt 3 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że mogą one obejmować substancję przeznaczoną do stosowania jako sejfner, jeżeli ma ona samodzielne działanie toksyczne, fitotoksyczne lub fitofarmaceutyczne.

W tym względzie, jako iż rozporządzenie nr 1610/96 nie dokonuje żadnego rozróżnienia w zależności od kryterium bezpośredniości bądź pośredniości tego działania, nie należy ograniczać zakresu pojęcia substancji czynnych do tych substancji, których działanie może zostać uznane za bezpośrednie. Jednakże o ile dokonanie tej kwalifikacji jest konieczne, o tyle nie jest ono wystarczające do ustalenia, czy sejfner może być przedmiotem dodatkowego świadectwa ochronnego. Spełnione muszą być bowiem kumulatywnie cztery przesłanki wymienione w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1610/96.

Do sądu krajowego należy zatem zweryfikowanie, czy, jak przewiduje art. 3 rozporządzenia nr 1610/96, produkt, w skład którego wchodzi sejfner, korzysta – jako środek ochrony roślin – na terytorium odnośnego państwa członkowskiego z ważnego zezwolenia na dopuszczenie do obrotu zgodnie z art. 4 dyrektywy 91/414 dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin lub odpowiednimi przepisami prawa krajowego.

(por. pkt 33, 38, 40, 45; sentencja)

Sprawa C‑11/13

Bayer CropScience AG

przeciwko

Deutsches Patent- und Markenamt

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht)

„Odesłanie prejudycjalne — Prawo patentowe — Środki ochrony roślin — Dodatkowe świadectwo ochronne — Rozporządzenie (WE) nr 1610/96 — Artykuły 1 i 3 — Pojęcia „produktu” i „substancji czynnej” — Sejfner”

Streszczenie – wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 czerwca 2014 r.

Zbliżanie ustawodawstw — Jednolite ustawodawstwo — Własność przemysłowa i handlowa — Prawo do patentu — Dodatkowe świadectwo ochronne dla środków ochrony roślin — Pojęcia „produktu” i „substancji czynnej” — Substancja przeznaczona do stosowania jako sejfner, mająca bezpośrednio lub pośrednio samodzielne działanie toksyczne, fitotoksyczne lub fitofarmaceutyczne — Włączenie

(rozporządzenie nr 1610/96 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 1 pkt 3, 8, art. 3 ust. 1)

Pojęcie „produktu” użyte w art. 1 pkt 8 i w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1610/96 dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla środków ochrony roślin oraz pojęcie „substancji czynnej” użyte w art. 1 pkt 3 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że mogą one obejmować substancję przeznaczoną do stosowania jako sejfner, jeżeli ma ona samodzielne działanie toksyczne, fitotoksyczne lub fitofarmaceutyczne.

W tym względzie, jako iż rozporządzenie nr 1610/96 nie dokonuje żadnego rozróżnienia w zależności od kryterium bezpośredniości bądź pośredniości tego działania, nie należy ograniczać zakresu pojęcia substancji czynnych do tych substancji, których działanie może zostać uznane za bezpośrednie. Jednakże o ile dokonanie tej kwalifikacji jest konieczne, o tyle nie jest ono wystarczające do ustalenia, czy sejfner może być przedmiotem dodatkowego świadectwa ochronnego. Spełnione muszą być bowiem kumulatywnie cztery przesłanki wymienione w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1610/96.

Do sądu krajowego należy zatem zweryfikowanie, czy, jak przewiduje art. 3 rozporządzenia nr 1610/96, produkt, w skład którego wchodzi sejfner, korzysta – jako środek ochrony roślin – na terytorium odnośnego państwa członkowskiego z ważnego zezwolenia na dopuszczenie do obrotu zgodnie z art. 4 dyrektywy 91/414 dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin lub odpowiednimi przepisami prawa krajowego.

(por. pkt 33, 38, 40, 45; sentencja)