ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Kwestia, czy art. 102 § 1 regulaminu postępowania powinien być interpretowany w ten sposób, że stosuje się go, w wypadku gdy zainteresowany został powiadomiony o przyjęciu aktu przewidującego środki ograniczające w drodze opublikowania ogłoszenia, jest kluczowa w celu ustalenia, czy wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań został złożony przed upływem terminu do wniesienia skargi na rozporządzenie, liczonego, począwszy od dnia publikacji przedmiotowego ogłoszenia.

W tym względzie, w wypadku gdy Rada, nie mając możliwości powiadomienia indywidulanego, zastępuje je publikacją ogłoszenia, ogłoszenie to pozostaje aktem, z którego treścią zainteresowani mogą się zapoznać, tylko czytając Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej. Celem czternastodniowego terminu określonego w art. 102 § 1 regulaminu postępowania jest zagwarantowanie zainteresowanym osobom dostatecznie długiego czasu do celów wniesienia skargi skierowanej przeciwko aktom opublikowanym i w konsekwencji poszanowania ich prawa do skutecznej ochrony sądowej, ustanowionego obecnie w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Z uwagi na to, że regulamin postępowania w art. 102 § 1 przewiduje dodatkowy czternastodniowy termin do wniesienia skargi skierowanej przeciwko aktom opublikowanym w Dzienniku Urzędowym, przepis ten powinien także być stosowany analogicznie, w wypadku gdy zdarzeniem, które powoduje rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia skargi, jest ogłoszenie dotyczące rzeczonych aktów, które również publikowane jest w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. W istocie te same względy, które uzasadniały przyznanie dodatkowego czternastodniowego terminu dotyczącego aktów opublikowanych, należy wziąć pod rozwagę w odniesieniu do opublikowanych ogłoszeń, w przeciwieństwie do powiadomień indywidualnych.

Ponadto jeśliby uznać, że rzeczony artykuł regulaminu postępowania nie znajduje zastosowania w okolicznościach niniejszego przypadku, podmioty prawne znalazłyby się w sytuacji mniej korzystnej niż ta, która powstałaby w wypadku braku obowiązku powiadomienia indywidualnego. W istocie w tym ostatnim wypadku zwykła publikacja aktów przewidujących środki ograniczające wystarczyłaby do wywołania skutku w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi, który to termin obejmowałby także dodatkowe czternaście dni wskazane w art. 102 § 1 regulaminu postępowania.

(por. pkt 63–66)
Ponadto okoliczność, że zawarte w skardze i zażaleniu zarzuty mają na celu podważenie zgodności z prawem materialnym czy, alternatywnie, zgodności z prawem formalnym aktu, sama w sobie nie pozwala ustalić, czy te zarzuty mogłyby być uznane za ściśle ze sobą powiązane. Pojęcia zgodności z prawem materialnym i zgodności z prawem formalnym są bowiem, w świetle konkretnego przedmiotu rozpatrywanego zastrzeżenia, zbyt szerokie i abstrakcyjne do zapewnienia tego, by takie powiązanie mogło istnieć między zarzutami mieszczącymi się wyłącznie w ramach jednego czy drugiego pojęcia.

W sytuacji gdy zainteresowany powziął wiadomość o wspomnianej informacji przy zapoznawaniu się z odpowiedzią na swe zażalenie, powinien on złożyć zażalenie uzupełniające w celu uzyskania wiedzy na temat rzeczywistego charakteru, stanu i szczegółów rozpatrywanej informacji, zamiast bezpośrednio zwracać się do sądu Unii.

Nie znajduje on zastosowania w sytuacji, gdy odpowiedź na zażalenie nie zawiera zasadniczych zmian czy uzupełnień w stosunku do początkowego uzasadnienia spornej decyzji, o których zainteresowany powziął wiedzę po raz pierwszy zapoznając się z odpowiedzią na zażalenie, lecz informację, pozostającą bez związku z uzasadnieniem w ścisłym znaczeniu, na której opiera się ta sporna decyzja.

Aby ocenić proporcjonalność kary dyscyplinarnej w stosunku do wagi popełnionego przewinienia, sąd Unii powinien uwzględnić to, że organ powołujący ustala karę w oparciu o całkowitą ocenę wszystkich konkretnych i właściwych danemu przypadkowi okoliczności; mając na względzie to, że regulamin pracowniczy nie ustanawia stałego stosunku miedzy wskazanymi w nim karami a różnymi kategoriami popełnionych przez urzędników naruszeń i nie uściśla, w jakim zakresie okoliczności obciążające czy łagodzące powinny mieć wpływ na wybór kary. Dokonywana przez Sąd Pierwszej Instancji analiza ogranicza się zatem do tego, czy organ powołujący w sposób proporcjonalny wyważył okoliczności obciążające lub łagodzące, przy czym sąd ten nie może podczas tej analizy zastąpić organu powołującego w przeprowadzanych w tym względzie przez niego ocenach wartościujących.

(zob. pkt 64)

Odesłanie:

Sąd, sprawa T-197/00 Onidi przeciwko Komisji, 30 maja 2002 r., RecFP s. I-A-69, II-325, pkt 142 i przytoczone tam orzecznictwo
Kwalifikacja „znaku pozycyjnego” jako graficznego lub trójwymiarowego znaku towarowego lub jako szczególnej kategorii znaków towarowych nie ma znaczenia w ramach oceny jego charakteru odróżniającego.

Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego nie są rejestrowane znaki towarowe, które pozbawione są jakiegokolwiek charakteru odróżniającego. Ów charakter odróżniający należy oceniać, po pierwsze, w stosunku do towarów lub usług, dla których znak towarowy został zgłoszony, i, po drugie, w stosunku do sposobu postrzegania go przez właściwy krąg odbiorców. Minimum charakteru odróżniającego wystarczy jednak, by bezwzględna podstawa odmowy rejestracji określona we wspomnianym przepisie nie miała zastosowania. Tymczasem na sposób, w jaki właściwy krąg odbiorców postrzega oznaczenie, o którego rejestrację wniesiono, może mieć wpływ charakter tego oznaczenia. A zatem wobec tego, że przeciętny konsument nie wnioskuje zwykle na temat pochodzenia handlowego towarów na podstawie oznaczeń, które pokrywają się z wyglądem tychże towarów, tego rodzaju oznaczenia są odróżniające tylko wówczas, gdy w sposób znaczący odbiegają od normy lub zwyczajów branżowych.

Elementem decydującym dla zastosowania przywołanego powyżej orzecznictwa nie jest kwalifikacja danego oznaczenia jako oznaczenia graficznego, trójwymiarowego lub innego, ale okoliczność, że pokrywa się ono z wyglądem oznaczanego towaru. I tak kryterium to zostało zastosowane, poza trójwymiarowymi znakami towarowymi, do graficznych znaków towarowych tworzonych przez dwuwymiarowe przedstawienie oznaczanego towaru, a ponadto do oznaczenia stanowionego przez wzór umieszczony na powierzchni towaru. Jednocześnie w orzecznictwie uważa się, że samoistny charakter odróżniający kolorów i ich abstrakcyjnych kombinacji można uznać tylko w wyjątkowych okolicznościach, jako że te ostatnie pokrywają się z wyglądem oznaczanych towarów i nie są w zasadzie używane jako środki wskazywania pochodzenia handlowego.

(por. pkt 15, 16, 18–21)
Na podstawie art. 64 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego izba odwoławcza Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) może, uchyliwszy zaskarżoną przed nią decyzję, skorzystać z uprawnień w granicach kompetencji posiadanych przez instancję OHIM, która wydała ową decyzję, czyli w razie potrzeby orzec co do sprzeciwu i go oddalić. W rezultacie orzeczenia takie zaliczają się do tych, które Sąd może wydać w ramach przysługujących mu kompetencji o charakterze reformatoryjnym, określonych w art. 65 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.

Przy ocenie podobieństwa danych towarów lub usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego należy uwzględnić wszystkie istotne czynniki charakteryzujące wzajemny stosunek tych towarów lub usług. Czynniki te obejmują w szczególności charakter tych towarów, ich przeznaczenie, sposób używania, podobnie jak to, czy towary te konkurują ze sobą, czy też się uzupełniają. Pod uwagę mogą być brane także inne czynniki, na przykład kanały dystrybucji danych towarów.

Co się tyczy podobieństwa między odzieżą ogólnie a obuwiem, wystarczająco ścisły związek istniejący między odpowiednimi funkcjami tych towarów, który jest widoczny przede wszystkim z uwagi na fakt przynależności do tej samej klasy towarów w rozumieniu porozumienia nicejskiego, oraz faktyczna możliwość, że będą one wytwarzane przez te same podmioty gospodarcze lub sprzedawane razem, pozwalają na wyciągnięcie wniosku, że towary te mogą zostać uznane przez właściwy krąg odbiorców za powiązane ze sobą. Powyższe stwierdzenie tym bardziej odnosi się do odzieży dzianej.

Wreszcie odzież, obuwie i nakrycia głowy, należące do klasy 25, są podporządkowane temu samemu celowi, ponieważ są wytwarzane, aby okrywać ludzkie ciało, zakrywać je, chronić i ozdabiać.

(por. pkt 28, 32, 33)
3.

Unia Europejska — Kontrola sądowa zgodności z prawem aktów instytucji — Środki ograniczające wobec Iranu — Środki przyjęte w ramach walki z rozprzestrzenianiem broni jądrowej — Zakres kontroli — Kontrola ograniczona do ogólnych zasad — Kontrola rozciągająca się na ocenę stanu faktycznego i weryfikację dowodów w stosunku do aktów mających zastosowanie do szczególnych podmiotów [art. 29 TUE; art. 215 ust. 2 TFUE; decyzja Rady 2010/413/WPZiB; rozporządzenia Rady: nr 961/2010, art. 16 ust. 2 lit. a), nr 267/2012, art. 23 ust. 2 lit. e)] (por. pkt 45–49)
2)

Sprzeciw zostaje uwzględniony w odniesieniu, po pierwsze, do towarów z klasy 5 odpowiadających opisowi „produkty farmaceutyczne; substancje dietetyczne do celów leczniczych” i, po drugie, do usług z klasy 35 odpowiadających opisowi „zarządzanie w działalności gospodarczej; administrowanie działalności gospodarczej; prace biurowe”.
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 maja 2012 r. (sprawa R 334/2011-5) w zakresie dotyczącym oddalenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku ALARIS w odniesieniu do towarów należących do klasy 10, innych niż irygatory do wstrzykiwań, pompy strzykawkowe, pompy wolumetryczne, urządzenia zdalnego sterowania, termometry i termometry jednorazowe.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Wzory wspólnotowe – Podstawy unieważnienia – Użycie oznaczenia odróżniającego w późniejszym wzorze – Użycie oznaczenia wykazującego podobieństwo do oznaczenia odróżniającego – Zaliczenie [rozporządzenie Rady nr 6/2002, art. 25 ust. 1 lit. e)] (por. pkt 23, 24)

2. Wzory wspólnotowe – Podstawy unieważnienia – Użycie oznaczenia odróżniającego w późniejszym wzorze – Przedstawienie urządzenia do czyszczenia [rozporządzenia Rady: nº 6/2002, art. 25 ust. 1 lit. e); nr 207/2009, art. 8 ust. 1 lit. b), art. 9 ust. 1, b)] (por. pkt 25–29, 42, 47–49, 53, 64)

3. Wspólnotowy znak towarowy – Skutki wspólnotowego znaku towarowego – Prawa przyznane przez znak towarowy – Prawo do zakazania używania znaku towarowego – Używanie oznaczenia identycznego lub podobnego odnoszącego się do identycznych lub podobnych towarów lub usług – Pojęcie używania [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 9 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 39)

4. Wspólnotowy znak towarowy – Skutki wspólnotowego znaku towarowego – Prawa przyznane przez znak towarowy – Prawo do zakazania używania znaku towarowego – Używanie oznaczenia identycznego lub podobnego odnoszącego się do identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do znaku towarowego – Ocena [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 1 lit. b), art. 9 ust. 1, b)] (por. pkt 44, 45, 61, 63)

Subject of the case

Przedmiot

Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 października 2011 r. (sprawa R 2179/2010-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między AM Denmark A/S a Su-Shan Chen.

Sentencja

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Su-Shan Chen zostaje obciążona kosztami postępowania.
1.

Instytucje Unii Europejskiej — Prawo publicznego dostępu do dokumentów — Rozporządzenie nr 1049/2001 — Wyjątki od prawa dostępu do dokumentów — Ochrona procesu podejmowania decyzji — Odmowa dostępu do dokumentów wewnętrznych Komisji związanych z postępowaniem w sprawie kontroli koncentracji — Decyzja o zakończeniu procedury będącej przedmiotem postępowania sądowego — Dopuszczalność odmowy — Odstąpienie od koncentracji przez strony — Brak wpływu (rozporządzenie nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 4 ust. 2, art. 4 ust. 3 akapit drugi; rozporządzenie Rady nr 139/2004, art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 5) (por. pkt 30–32, 36–39, 45)
3.

Prawo Unii Europejskiej — Zasady — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Zamrożenie funduszy i środki w zakresie dopuszczania niektórych osób i podmiotów zaangażowanych w rozprzestrzenianie broni jądrowej lub udzielających wsparcia takim działaniom — Prawo do bycia wysłuchanym przed przyjęciem tych środków — Brak — Brak naruszenia tych praw i zasad (Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47; decyzje Rady: 2010/413/WPZiB; 2011/783/WPZiB; 2013/270/WPZiB; rozporządzenia Rady: nr 961/2010; nr 1245/2011, nr 267/2012) (por. pkt 33)
2.

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru — Cel — Konieczność pozostawienia do swobodnego używania [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)] (por. pkt 19)
1)

Od Komisji Europejskiej zasądza się zapłatę na rzecz ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias kwot, których płatność zawieszono na podstawie pkt II.28 ust. 8 akapit trzeci ogólnych warunków załączonych do umowy dotyczącej projektu Persona zawartej w ramach Szóstego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji przyczyniającego się do utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej i innowacji (2002–2006), przy czym zapłata ta nie przesądza o kwalifikowalności wydatków zadeklarowanych przez ANKO Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias i o wdrożeniu wniosków zawartych w sprawozdaniu końcowym z audytu 11-BA134-011 przez Komisję. Wysokość kwot podlegających zapłacie powinna mieścić się w granicach reszty wkładu finansowego dostępnej w chwili zawieszenia płatności, a wspomniane kwoty powinny być powiększone o odsetki za opóźnienie, które zaczynają biec za każdy okres po upływie terminu zapłaty wynoszącego 45 dni następujących po zatwierdzeniu odnośnych sprawozdań przez Komisję i najpóźniej 90 dni począwszy od dnia ich otrzymania przez Komisję. Stopą podwyżki mającą zastosowanie do odsetek jest stopa obowiązująca w pierwszym dniu miesiąca, w którym przypada termin płatności, publikowana w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
1)

Od Komisji Europejskiej zasądza się zapłatę na rzecz ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias kwot, których zapłatę zawieszono na podstawie pkt II.5 ust. 3 lit. d) ogólnych warunków załączonych do umów o udzielenie dotacji dotyczących projektów Oasis i Perform zawartych w ramach Siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013), przy czym zapłata ta nie przesądza o kwalifikowalności wydatków zadeklarowanych przez ANKO Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias i o wdrożeniu wniosków zawartych w sprawozdaniu końcowym z audytu 11-INFS-0035 przez Komisję. Wysokość kwot podlegających zapłacie powinna mieścić się w granicach reszty wkładu finansowego dostępnej w chwili zawieszenia płatności, a wspomniane kwoty powinny być powiększone o odsetki za opóźnienie, które zaczynają biec za każdy okres po upływie terminu zapłaty wynoszącego 105 dni następujących po otrzymaniu przez Komisję odnośnych sprawozdań. Stopą podwyżki mającą zastosowanie do odsetek jest stopa obowiązująca w pierwszym dniu miesiąca terminu płatności, publikowana w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Wyrok Sądu (ósma izba) z dnia 6 grudnia 2013 r. – Premiere Polish przeciwko OHIM – Donau Kanol (ECOFORCE)

(sprawa T‑361/12)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ECOFORCE — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy ECO FORTE — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009”

1. Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie odwoławcze — Skarga do sądu Unii — Właściwość Sądu — Nakaz skierowany do Urzędu — Wyłączenie (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 65 ust. 6) (por. pkt 17)

2. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Względne podstawy odmowy rejestracji — Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego — Kryteria oceny [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 19, 20, 50)

3. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Względne podstawy odmowy rejestracji — Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego — Słowny znak towarowy ECOFORCE i graficzny znak towarowy ECO FORTE [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 21, 30, 36, 41, 47, 51)

4. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Względne podstawy odmowy rejestracji — Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług — Podobieństwo rozpatrywanych znaków towarowych — Kryteria oceny — Złożony znak towarowy [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 24, 25, 32)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 czerwca 2012 r. (sprawa R 851/2011‑4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Donau Kanol GmbH & Co. KG a Premiere Polish Co. Ltd

Sentencja

1) Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.
Nawet jeśli w art. 134 ust. 5 rozporządzenia nr 2342/2002 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia finansowego odwołano się w sposób ogólny do sytuacji wykluczenia, o których mowa w art. 93 ust. 1 lit. a), b), d) i e) rozporządzenia nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, to z odesłania zawartego w ust. 5 do ust. 3 tego samego artykułu oraz ze wzmianki, że instytucje zamawiające mogą samodzielnie zwrócić się do właściwych władz określonych w ust. 3, wynika, iż ust. 5 dotyczy przypadku, w którym chociaż kandydaci nie są zobowiązani do dostarczania poświadczeń przewidzianych w ust. 3 dotyczących sytuacji wykluczenia, to instytucja zamawiająca pragnie jednak upewnić się, że ci kandydaci nie znajdują się we wspomnianych sytuacjach wykluczenia.

W konsekwencji w zakresie, w jakim instytucja zamawiająca pragnie upewnić się co do braku nieprawdziwych oświadczeń kandydatów na podstawie art. 94 lit. b) rozporządzenia nr 1605/2002, a nie na podstawie art. 93 ust. 1 tego rozporządzenia, nie jest ona zobowiązana do przestrzegania przepisów art. 134 ust. 5 rozporządzenia nr 2342/2002.

(por. pkt 47, 48)
1.

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi — Cel — Konieczność pozostawienia do swobodnego używania [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)] (por. pkt 13)
2.

Akty instytucji — Uzasadnienie — Obowiązek — Zakres — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji — Zamrożenie funduszy osób biorących udział w sprzeniewierzeniu państwowych środków finansowych oraz osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów z nimi powiązanych — Decyzja wpisująca się w kontekst znany zainteresowanemu umożliwiająca mu zrozumienie zakresu podjętego wobec niego środka — Uzasadnienie niemogące sprowadzać się do sformułowania ogólnego i stereotypowego — Odesłanie do względów faktycznych i prawnych leżących u podstaw zaskarżonego aktu — Odesłanie do charakteru czynu zabronionego zarzucanego danej osobie przez władze tunezyjskie — Brak naruszenia obowiązku uzasadnienia [art. 296 TFUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 41 ust. 2 lit. c); decyzje Rady: 2011/72, 2011/79, 2012/50] (por. pkt 55–57, 59–62)
W zakresie, w jakim strona wnosząca skargę musi wykazać pierwotny i aktualny interes prawny w stwierdzeniu nieważności danego aktu i nie może w związku z tym odnosić się do sytuacji przyszłych i niepewnych, osoba, która zgodnie z obowiązującymi w tym względzie przepisami odnoszącymi się jedynie ogólnie do wnioskodawców złożyła wniosek o udzielenie zezwolenia na stosowanie oświadczenia o zmniejszaniu ryzyka choroby, ma w sposób oczywisty interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej udzielenia odnośnego zezwolenia.

Udzielenie zezwolenia na stosowanie oświadczenia o zmniejszaniu ryzyka choroby w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia nr 1924/2006 w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności wymaga, oprócz wskazania choroby, wskazania konkretnego czynnika ryzyka w rozwoju tej choroby, który były zdaniem wnioskodawcy znacząco zmniejszany. Prawodawca przyznał bowiem w art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006, że istnieje wiele czynników ryzyka danej choroby. Zgodnie z tym przepisem przy etykietowaniu, a jeśli ono nie występuje – w prezentacji lub w reklamie, zamieszcza się również stwierdzenie, że istnieje wiele czynników ryzyka choroby, której dotyczy oświadczenie, i że zmiana jednego z tych czynników ryzyka może wywierać korzystny wpływ lub nie wywierać go. W konsekwencji, bez wskazania przez wnioskodawcę choroby i konkretnego czynnika ryzyka, Komisja nie jest w stanie ocenić, jaki czynnik ryzyka w rozwoju jakiej choroby miałby być znacząco zmniejszany poprzez nawyk żywieniowy będący przedmiotem oświadczenia. Wystarczy, żeby wskazanie czynnika ryzyka wynikało, przynajmniej w sposób domyślny, z proponowanego brzmienia danego oświadczenia lub z dokumentów załączonych do wniosku o udzielenie zezwolenia.

Artykuł 10 ust. 1, art. 14 ust. 1 lit. a) i art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1924/2006 w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności nie mają oczywiście niewłaściwego charakteru w odniesieniu do celów, jakie realizują instytucje, i w związku z tym przepisy te nie są niezgodne z prawem ze względu na naruszenie zasady proporcjonalności.

W szczególności nie wygląda na to, że środki przyjęte na podstawie systemu przewidzianego przez dyrektywę 2000/13 w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych, która do chwili przyjęcia rozporządzenia nr 1924/2006 regulowała kwestie dotyczące oświadczeń o zmniejszaniu ryzyka choroby, są, w odniesieniu do zamierzonych celów, tak samo właściwe, jak rozpatrywane przepisy wspomnianego rozporządzenia.

(por. pkt 113, 121)