ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 178/11

Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2013 r. — TestBioTech i in. przeciwko Komisji

(Sprawa T-177/13)

2013/C 178/20

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: TestBioTech eV (Monachium, Niemcy), European Network of Scientists for Social and Environmental Responsibility eV (Braunschweig, Niemcy) oraz Sambucus eV (Vahlde, Niemcy) (przedstawiciele: K. Smith, QC, J. Stevenson, barrister)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna;

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 stycznia 2013 r., w której oddalono wniosek strony skarżącej o przeprowadzenie wewnętrznej kontroli decyzji Komisji 2012/347/UE z dnia 28 czerwca 2012 r. udzielającej spółce Monsanto Europe SA zezwolenia na wprowadzenie na rynek, na podstawie rozporządzenia nr 1829/2003 w sprawie genetycznie modyfikowanej żywności i paszy, genetycznie modyfikowanej soi „MON 87701 x MON 89788”;

— obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przesz stronę skarżącą; oraz

— zarządzenie jakichkolwiek innych środków, które Sąd uzna za stosowne.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

1) Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że wniosek, do którego doszedł Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (ang. European Food Safety Authority „EFSA”), że produkt Soybean jest zasadniczo równoważny z właściwymi produktami porównawczymi, jest bezprawny, oparty na ocenie naukowej, która nie została przeprowadzona zgodnie z własnymi wytycznymi EFSA, lub że u jego podstaw leży oczywisty błąd w ocenie.

2) Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca utrzymuje, iż okoliczność, że EFSA nie uwzględniła w wystarczającym zakresie lub wcale potencjalnych skutków synergii/współoddziaływania między produktem Soybean a innymi czynnikami lub nie zażądała przeprowadzenia stosownej analizy toksyczności stanowi naruszenie jej własnych wytycznych i zobowiązań prawnych lub oczywisty błąd w ocenie.

3) Zarzut trzeci, w którym strona skarżąca twierdzi, iż zaniechanie zażądania przez EFSA przeprowadzenia właściwej analizy immunoliogicznej jest sprzeczne z jej własnymi wytycznymi, zobowiązaniami prawnymi lub stanowi oczywisty błąd w ocenie.
—

stwierdzenie wygaśnięcia praw do wspólnotowego znaku towarowego 003611282 „ORIBAY ORIginal Buttons for Automotive Industry” w odniesieniu do towarów i usług: — klasa 12: „pojazdy i części do pojazdów nieujęte w innych klasach, z wyjątkiem części do okien samochodowych i szyb samochodowych”; — klasa 37: „naprawa; reparacje i serwisowanie”;
2)

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 7 ust. 4 czwarty akapit rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 i art. 31 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 oraz naruszenia zasady proporcjonalności poprzez zastosowanie korekty ryczałtowej w wysokości rażąco nadmiernej w stosunku do ryzyka ewentualnej straty finansowej dla budżetu Wspólnoty — Żadne z zarzucanych niedociągnięć nie powodowało i nie mogło powodować strat finansowych dla Wspólnoty, a w każdym razie ryzyko takich strat było całkowicie marginalne.
—

zmianę decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 lutego 2013 r. w sprawach połączonych R 1482/2011-4 i R 1571/2011-4 oraz zawieszenie postępowania o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego MONTALE MTL MONTALE Dezign nr 003 874 807, zgłoszonego w dniu 16 czerwca 2004 r. przez Ammara Atmeha, do czasu wydania ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie powództwa o unieważnienie i stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaków towarowych S. Fretier, zawisłego przez Tribunal de Grande Instance de Paris
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim uwzględnia ona w części odwołanie i unieważnia rejestrację wspólnotowego znaku towarowego nr 4675881 w odniesieniu do następujących towarów: — klasa 7: maszyny i narzędzia, części (powleczone diamentem) maszyn do cięcia i polerowania, wiertarki i tnące tarcze dla następujących przemysłów: marmur, granit, kamień, piaskowiec, płyty kamienne, płytki ceramiczne, cegła, oraz ogólnie rzecz biorąc narzędzia do cięcia jako części maszyn, o których mowa w klasie 7; — klasa 8: ręcznie sterowane przyrządy do szlifowania (tarcze i tarcze szlifierskie);
2)

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 260 ust. 1 i art. 260 ust. 3 akapit drugi TFUE: naruszenie wyroku podlegającego wykonaniu w skutek błędnej interpretacji punktu tego wyroku, który przewiduje, iż dla celów obliczania okresowej kary pieniężnej należnej za każde pół roku nie należy uwzględniać kwot dotyczących pomocy „której odzyskanie jeszcze nie nastąpiło lub nie zostało udowodnione na koniec omawianego okresu”. Rząd włoski twierdzi, że ów punkt wyroku podlegającego wykonaniu należy interpretować w ten sposób, iż dla celów wyżej wspomnianej oceny znaczenie ma powstanie dokumentu dowodowego w danym półroczu a nie okoliczność, iż Komisja została powiadomiona o takim dokumencie przed zakończeniem tegoż półrocza. Rząd włoski uważa bowiem, iż przeciwna interpretacja Komisji Europejskiej — wedle której na Republice Włoskiej spoczywa ciężar przedstawienia dowodów w celu obliczenia okresowej kary pieniężnej za półrocze do ostatniego dnia danego półrocza, co powoduje wykluczenie z obliczeń kwot o których odzyskaniu powiadomiono Komisję dopiero później, mimo że nastąpiło ono w takim okresie — jest sprzeczna z zasadą lojalnej współpracy i nie jest uzasadniona celem nałożonego przez Trybunał wymogu prowadząc w rzeczywistości do niedopuszczalnego skrócenia czasu jakim dysponują władze włoskie na spełnienie tegoż wymogu i zmniejszenie w ten sposób kwoty okresowej kary pieniężnej za pół roku.
—

Skarżąca podnosi w tym względzie, że ograniczenie do trzech języków Komisja uzasadniła wymogiem, aby nowi pracownicy od razu byli w stanie porozumiewać się w ramach instytucji. Uzasadnienie to przeinacza stan faktyczny, ponieważ nie jest tak, ze te trzy języki są najczęściej używane w różnych grupach językowych w ramach instytucji. Jest ono też nieproporcjonalne w stosunku do ograniczenia prawa podstawowego, jakim jest prawo do niedyskryminacji ze względów językowych.
2)

Zarzut drugi, zgodnie z którym poniższe naruszenia rozpatrywane łącznie są tak rozległe, że stanowią wystarczająco poważne naruszenie normy prawnej wyższego rzędu: — w czasie kiedy strona skarżąca została pozbawiona depozytów bankowych nie istniały ograniczenia „przewidziane ustawą” w acquis regulujące kwestie pozbawienia depozytów bankowych, niezgodnie z wymogami karty i protokołu; — strona skarżąca została pozbawiona depozytów bankowych bez „słusznego odszkodowania […] wypłaconego we właściwym terminie” niezgodnie z art. 17 karty i art. 1 protokołu; — pozbawienie depozytów jest prima facie nielegalne, chyba że „[z] zastrzeżeniem zasady proporcjonalności, [jest ono] […] konieczne i rzeczywiście odpowiada[…] celom interesu ogólnego uznawanym przez Unię lub potrzebom ochrony praw i wolności innych osób” (2); — stanowiący przeciwwagę interes publiczny polegający na zapobieżeniu, w krótkim i średnim terminie, panice i szturmowi na banki, nie został uwzględniony przy dokonywaniu oceny interesu publicznego w rozumieniu art. 17 karty i art. 1 protokołu; — celem nie było skrzywdzenie lub ukaranie Cypru, lecz objęcie go oraz strefy euro wsparciem na rzecz stabilności, a tym samym odciążenie, a nie destabilizacja jego instytucji finansowych oraz żywotności gospodarczej; — nie ma mowy o zachowaniu proporcjonalności ingerencji względem uzasadnionego celu, gdyż zgodnie z art. 3 traktatu EMS jego prawdziwym celem jest „uruchamianie funduszy oraz udzielanie jego członkom napotykającym lub mogącym napotkać poważne trudności finansowe, pod rygorystycznymi warunkami […], wsparcia na rzecz stabilności, jeżeli będzie to konieczne do zapewnienia stabilności finansowej strefy euro w całości i jej państw członkowskich” bez równoczesnego paraliżowania ich gospodarki.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 tiret drugie i art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, ponieważ zaskarżona decyzja jest oparta na błędnej interpretacji i błędnym zastosowaniu tych przepisów, które odnoszą się do ochrony postępowań sądowych oraz opinii prawnych i odpowiednio do ochrony toczącego się procesu podejmowania decyzji, z uwagi na to, że: — po pierwsze, Rada nie wykazała, że ujawnienie dokumentu 15309/12 narusza zdolność jej służby prawnej do bronienia owego dokumentu w przyszłych postępowaniach sądowych i zagraża procesowi prawodawczemu; — po drugie, Rada nie wykazała, że dokument 15309/12 ma szczególne znaczenie lub szeroki zakres stosowania uzasadniający niestosowanie domniemania przemawiającego za ujawnieniem opinii prawnych w toku procesu legislacyjnego; — po trzecie, teoretyczne rozważania Rady dotyczące szkody są czysto hipotetyczne. Nie są one zasadne ani pod względem prawnym, ani pod względem faktycznym, ponieważ brzmienie opinii zawartej w dokumencie 15309/12 — porozumienia pomiędzy państwami członkowskimi zgodnie z analizą przeprowadzoną przez służbę prawną — było publiczne w chwili wydania zaskarżonej decyzji oraz; — po czwarte, Rada błędnie zastosowała kryterium nadrzędnego interesu publicznego, powołując się na art. 4 ust. 3 akapit pierwszy w zakresie, w jakim uznała ona tylko postrzegane ryzyko dla jej procesu podejmowania decyzji związane z ujawnieniem, a nie pozytywne skutki takiego ujawnienia między innymi dla prawnego uzasadnienia procesu podejmowania decyzji i wcale nie zastosowała tego kryterium, powołując się na art. 4 ust. 2 tiret drugie.
1)

Zarzut pierwszy dotyczy tego, że Komisja Europejska dopuściła się oczywistego błędu co do prawa poprzez rozszerzenie zakresu trzeciego tiret art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51) („rozporządzenia podstawowego”) oraz poprzez badanie domniemanych znaczących wahań, które — ze względu na to, że nie wynikają z przejścia od byłego nierynkowego systemu gospodarki — wyraźnie nie wchodzą w zakres trzeciego tiret art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 marca 2013 r. (sprawa R 276/2012-2), którą Druga Izba Odwoławcza utrzymała w mocy decyzję Wydziału Unieważnień o unieważnieniu prawa do wspólnotowego znaku towarowego n 007089444 w stosunku do spornych towarów z klas 32 i 33 i będącą jej odpowiednikiem decyzję Wydziału Unieważnień OHIM z dnia 20 grudnia 2011 r. (Sprawa 4123 C);
3)

Zarzut trzeci dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła prawo skarżących do obrony oraz prawo do skutecznej ochrony sądowej, ponieważ: a) środki ograniczające nie przewidują procedury informowania skarżących o dowodach, na których opierała się decyzja o zamrożeniu ich aktywów, lub umożliwiającej im skuteczne przedstawienie uwag na temat tych dowodów; b) przedstawione uzasadnienie zawiera ogólne i niejasne twierdzenia bez poparcia na temat postępowań sądowych; oraz c) strona pozwana nie przedstawiła wystarczających informacji umożliwiających skarżącym skuteczne przedstawienie ich stanowiska w odpowiedzi, co nie pozwala Sądowi ocenić, czy decyzja i ocena Rady były zasadne i oparte na przekonujących dowodach.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa skarżącego do obrony — Rada naruszyła prawo skarżącego do skutecznej ochrony prawnej, a w szczególności obowiązek uzasadnienia, ponieważ nie przedstawiła dostatecznego uzasadnienia dla umieszczenia skarżącego w załączniku do zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego; — Rada naruszyła prawo skarżącego do bycia wysłuchanym przed sądem, ponieważ nie stworzyła skarżącemu przewidzianej w art. 12 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 359/2011 (1) możliwości zgłoszenia uwag w przedmiocie umieszczenia w wykazie podmiotów objętych sankcjami i związanej z tym kontroli przez Radę.
—

W tym zakresie twierdzi, że od czasu zawarcia umowy w kwietniu 2009 r. do kwietnia 2013 r. agencja egzekucyjna nie wyraziła żadnego sprzeciwu co do sposobu wykonywania projektu.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez SSP prawa podczas badania zarzutu dotyczącego naruszenia obowiązku uzasadnienia przez orzeczenie, że dla uzasadnienia decyzji o zastosowaniu współczynnika korygującego obniżonego o 4,8 punktów procentowych do 92,3 % w ramach dokonywania obliczenia wynagrodzenia wnoszących odwołanie zatrudnionych w Varese, Komisja może ograniczyć się do odwołania się do rozporządzenia nr 1239/2010 (1), podczas gdy Komisja odegrała decydującą rolę w określaniu współczynników korygujących, dokonując oceny danych statystycznych i metody wykorzystywanej dla określenia tych współczynników. W związku z tym Komisja nie ograniczyła się do zastosowania aktu o charakterze generalnym bez wykonywania kompetencji do dokonywania oceny (dotyczy to pkt 27 i 28 zaskarżonego wyroku).
1)

Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu art. 5, art. 6 ust. 1, art. 7 i art. 11 cytowanej powyżej dyrektywy 2006/42/WE oraz pkt 1.1.2 i 3.4.4 załącznika I do tej dyrektywy. — Podniesione zostało w tym względzie, że zaskarżona decyzja pozostaje w sprzeczności z cytowanymi przepisami, gdyż nie uwzględniła, iż w rzeczywistości maszyny Multione S630 oferowane przez skarżącą obowiązkowo posiadają zabezpieczenie w postaci konstrukcji zabezpieczających przed spadającymi przedmiotami (FOPS) we wszystkich przypadkach, w których są wykorzystywane do celów, które narażają operatora maszyny na ryzyko związane ze spadającymi przedmiotami.
2)

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa, jako że dokonując oceny krzywdy i naruszenia zasady proporcjonalności SSP ograniczył wysokość krzywdy do 15 000 EUR, biorąc pod uwagę jedynie szczególnie istotne opóźnienie w sporządzaniu różnych sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej oraz ograniczył zakres krzywdy do okresu, w którym wnosząca odwołania pozostawała jest w służbie czynne, nie biorąc pod uwagę innych czynników, takich jak stan niepewności i zaniepokojenia wnoszącej odwołanie co do jej przyszłości zawodowej poza okresem w którym pozostawała jeszcze w służbie czynnej (pkt 63 i 83 oraz nast. zaskarżonego wyroku).
3)

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 4 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/99, jako że istniały dowody i okoliczności uzasadniające poważne wątpliwości co do zgodności środka ze wspólnym rynkiem, takie jak niespójność pomiędzy stwierdzeniem Komisji „that Dutch banks performed well in the latest round of EBA (European Banking Authority) stress tests thanks to a favourable weighting of risk-weighted assets (including mortgage loans) and should be able to withstand a heightened level of defaults” [, że niderlandzkie banki dobrze wypadły w ostatniej rundzie testów odporności na kryzys, przeprowadzonych przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego, dzięki korzystnemu wyważeniu aktywów obciążonych wysokim stopniem ryzyka (włącznie z kredytami hipotecznymi) i powinny być w stanie oprzeć się podwyższonemu poziomowi niedoborów] a pasywną akceptacją argumentu władz niderlandzkich, w myśl którego niderlandzki sektor bankowy jest słaby i wykorzystanie niderlandzkiego DGS (systemu gwarantowania depozytów) pogorszy sytuację sektora, czy też fakt, że zaskarżona decyzja zawiera warunki stanowiące kolejną oczywistą wskazówkę, iż wszczęcie formalnej procedury dochodzenia było niezbędne.
4)

Zarzut czwarty: naruszenie zasady proporcjonalności O ile prawdą jest, że zgodnie z art. H załącznika II do rozporządzenia ((WE) nr 1164/94 Komisja Europejska może dokonywać korekt finansowych, jakie uzna za konieczne, co może oznaczać całkowite lub częściowe zawieszenie pomocy przyznanej na projekt, to jednak instytucja ta jest zobowiązana przestrzegać zasady proporcjonalności z uwagi na okoliczności konkretnego przypadku, podobnie jak i uwzględnić rodzaj nieprawidłowości oraz zakres możliwego wpływu finansowego ewentualnych braków systemu zarządzania lub kontroli. W tym znaczeniu niezrozumiałe jest, jak można było całkowicie znieść przyznana pomoc, skoro korekta w wysokości 100 % ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy braki w systemie zarządzania i kontroli są tak istotne, lub stwierdzona nieprawidłowość tak poważna, że stanowią one całkowite naruszenie zasad wspólnotowych, co czyni wszystkie wypłaty niezgodnymi z prawem. Trudności interpretacyjne przemawiają za złagodzeniem, co zawsze powinno być uwzględniane przez Komisję Europejską. Z uwagi na opisane okoliczności, istnieją mniej restrykcyjne środki — na przykład zastosowanie zmniejszonej stawki, lub nawet brak zastosowania jakiejkolwiek korekty — które osiągnęłyby zamierzony cel.
—

stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Komisji Europejskiej za szkodę spowodowaną wydaniem rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. ustanawiającego środki nadzwyczajne w odniesieniu do statków rybackich do połowów okrężnicą prowadzących połowy tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim, na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej, oraz w Morzu Śródziemnym, którego nieważność Trybunał Sprawiedliwości stwierdził w wyroku z dnia 17 marca 2011 r. w sprawie C-221/09 oraz
—

Stwierdzenie, że Komisja uchybiła swym obowiązkom wynikającym z traktatu, ponieważ nie określiła swego stanowiska w odniesieniu do skargi wniesionej w dniu 9 grudnia 2010 r. dotyczącej pomocy państwa, którą władze greckie bezprawnie przyznały DEI, mimo iż formalnie się do niej o to zwrócono; oraz
2)

Zarzut drugi, w którym wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo, stwierdzając, iż kandydat, którego początkowa liczba punktów była niższa niż ustalona wstępnie liczba punktów wymaganych do zdania egzaminu, nie podlega ocenie porównawczej (pkt 41), ponieważ: — Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem każdy z kandydatów w konkursie EPSO może podlegać ocenie porównawczej, niezależnie od tego, czy jego początkowy wynik jest wyższy czy niższy niż liczba punktów wymaganych do zdania egzaminu; — Komisja konkursowa nie wywiązała się ze swojego obowiązku dokonania oceny porównawczej nie tylko w stosunku do wnoszącego odwołanie, ale także w stosunku do wszystkich pozostałych kandydatów w ramach egzaminu ustnego, ponieważ czas przeznaczony na końcową sesję egzaminacyjną był w oczywisty sposób niewystarczający; oraz — W zaskarżonym wyroku nie odniesiono się do istotnych argumentów wysuwanych przez wnoszącego odwołanie i nie uwzględniono niespójności w argumentacji strony pozwanej.
1)

Zarzut pierwszy, podzielony na dwie części, dotyczy naruszenia pojęcia pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, ze względu na to, że Komisja uznała rekompensaty wypłacone na rzecz SNCM i CNM za pomoc państwa w zakresie, w jakim kryteria pierwsze i czwarte sformułowane w wyroku Trybunału z dnia 24 lipca 2003 r. w sprawie C-280/00 Altmark Trans i Regierungspräsidium Magdeburg, Rec. s. I-7747, nie zostały w pełni spełnione. — Skarżąca twierdzi w pierwszej części tego zarzutu, że zaskarżona decyzja narusza pojęcie pomocy państwa ze względu na to, że Komisja uznała, iż pierwsze kryterium wywiedzione z wyroku w sprawie Altmark nie zostało w części spełnione. W tym względzie skarżąca twierdzi, że: — po pierwsze, Komisja, dokonując rozróżnienia pomiędzy usługą podstawową a usługą dodatkową, dokonała błędnych ustaleń faktycznych i naruszyła prawo, i nie uwzględniła szerokiego zakresu uznania, którym dysponują państwa członkowskie w celu określania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym; — po drugie, rozpatrywane łącznie usługi objęte umową świadczenia usług publicznych zawartą pomiędzy SNCM i CNM z jednej strony a Office des Transports de la Corse (urząd transportu Korsyki) i Collectivité territoriale de Corse (samorząd terytorialny Korsyki) z drugiej strony, stanowią usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym i że owa umowa spełnia pierwsze kryterium wywiedzione z wyroku w sprawie Altmark; — po trzecie, zakładając nawet, że należy odróżnić usługę podstawową i usługę dodatkową, usługa dodatkowa stanowi, jako usługa podstawowa, usługę świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym i spełnia pierwsze kryterium wywiedzione z wyroku w sprawie Altmark, ponieważ istnieje rzeczywiste zapotrzebowanie na usługi publiczne z powodu nienależytego funkcjonowania regularnych usług przewozu w sytuacji wolnej konkurencji; — W drugiej części tego zarzutu skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza pojęcie pomocy państwa ze względu na to, iż Komisja uznała, że czwarte kryterium wywiedzione z wyroku w sprawie Altmark nie zostało spełnione. Skarżąca uważa, że procedura udzielania zamówienia na świadczenie usług publicznych umożliwiła zapewnienie efektywnej konkurencji, a zatem wybór oferty ekonomicznie najbardziej korzystnej dla społeczności.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 252/39

Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2013 r. — Crown Equipment (Suzhou) i Crown Gabelstapler przeciwko Radzie

(Sprawa T-351/13)

2013/C 252/66

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Crown Equipment (Suzhou) Co. Ltd (Suzhou, Chiny) i Crown Gabelstapler GmbH & Co. KG (Roding, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Neuhaus, H.-J. Freund i B. Ecker)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie dopuszczalności skargi;

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 372/2013 (1) z dnia 22 kwietnia 2013 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1008/2011 z dnia 10 października 2011 r. w zakresie dotyczącym strony skarżącej; oraz

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1) Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 2 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (2) lub art. 296 ust. 2 TFUE w zakresie, w którym Rada dopuściła się oczywistych błędów w ocenie lub naruszyła obowiązek uzasadnienia dokonując wyboru Brazylii jako kraju analogicznego dla celów określenia wartości normalnej. Rada błędnie stwierdziła, że na rynku brazylijskim istnieje wystarczająca konkurencja, w szczególności w zakresie dotyczącym stopnia konkurencji pomiędzy producentami krajowymi oraz stopnia konkurencji związanej z przywozem i nie uzasadniła tego stwierdzenia.

2) Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 2 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 lub art. 296 ust. 2 TFUE w zakresie, w którym Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie lub naruszyła obowiązek uzasadnienia odrzucając wniosek o dostosowanie wartości normalnej celem uwzględnienia skutków cła przywozowego w wysokości 14 % w odniesieniu do omawianego produktu w kraju analogicznym — Brazylii.

3) Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 9 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 w zakresie, w którym Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, gdy stosując zasadę niższego cła porównała margines dumpingu określony w zaskarżonej decyzji z poziomem usuwającym szkodę określonym w dochodzeniu pierwotnym w 2005 r. zamiast określić na nowo poziom usuwający szkodę.

(1) Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 372/2013 z dnia 22 kwietnia 2013 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1008/2011 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, w następstwie częściowego przeglądu okresowego, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (Dz.U. L 112, s. 1).

(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51).
—

W pierwszej kolejności można mieć wątpliwości co do zasadności uwzględnienia obniżenia wynikającego z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, uznanego za „kwoty, które nie mogą zostać ponownie wykorzystane” w ramach decyzji w przedmiocie rozliczenia rachunków, podczas gdy należy wykluczyć z niej wszystkie kwoty zawieszone lub zredukowane, o czym świadczy art. 29 ust. 5 ww. rozporządzenia. Obniżenie to jest błędne w szczególności w odniesieniu do jego określenia liczbowego.