Artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia nr 800/1999 ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem nr 2299/2001, w związku z art. 24 rozporządzenia nr 1291/2000 ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przyznaniu refundacji wywozowej w szczególnych okolicznościach, gdzie wywozu dokonano bez przedstawienia pozwolenia na wywóz, którego istnienie zostało jednak wykazane w chwili dokonania zgłoszenia wywozowego i które zostało przedstawione przez eksportera w wynoszącym tydzień dodatkowym terminie, przyznanym w tym celu przez właściwy urząd celny.

Przepisy celne Unii należy interpretować w ten sposób, że urząd celny właściwy do wypłaty refundacji wywozowej jest związany decyzją urzędu celnego wywozu, taką jak decyzja o przyznaniu dodatkowego terminu na przedstawienie pozwolenia na wywóz, o ile owa decyzja spełnia wszystkie przesłanki formalne i materialne decyzji przewidziane zarówno w art. 4 pkt 5 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, jak i we właściwych przepisach danego prawa krajowego. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy dana decyzja spełnia te przesłanki

Artykuły 49 i 50 rozporządzenia nr 800/1999 ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem nr 2299/2001, należy interpretować w ten sposób, że z wyjątkiem przypadków siły wyższej eksporter, który w celu wykazania dotarcia wywożonych towarów do państwa przeznaczenia przedstawił dokumenty celne, które, jak się później okazało, zostały sfałszowane, nie może przedstawić – po upływie terminów przewidzianych w tych przepisach, w ramach toczącego się postępowania sądowego dotyczącego przyznania refundacji wywozowej – ważnych dokumentów celnych, nawet jeśli przyznanie to zostało opóźnione ze względów innych niż względy dotyczące dowodu dotarcia wspomnianych towarów.

W istocie refundacji nie przyznaje się, jeżeli termin wywozu lub termin dostarczenia dowodów wymaganych w celu otrzymania zapłaty refundacji nie został dotrzymany. W tym względzie nieprzestrzeganie reguł proceduralnych przewidzianych w uregulowaniach może prowadzić do ograniczenia, a nawet utraty prawa do refundacji wywozowej, i jest tak w szczególności w przypadku, gdy eksporter przedstawia dowody niezbędne do uzyskania refundacji wywozowych dopiero po upływie terminów przewidzianych w art. 49 ust. 2 i art. 50 ust. 2 rozporządzenia nr 800/1999. Tego wniosku nie podważa okoliczność, że spóźnione przedstawienie dowodu dotarcia wywożonych towarów do państwa przeznaczenia nie ma żadnego wpływu na przebieg postępowania dotyczącego przyznania refundacji wywozowej, które to postępowanie zostało opóźnione ze względów innych niż względy odnoszące się do dowodu wspomnianego dotarcia towarów.

Ponadto czas trwania prowadzonego przez właściwe organy krajowe dochodzenia, które pozwoliło stwierdzić sfałszowanie dokumentów potwierdzających dotarcie wywożonych towarów do państwa przeznaczenia, nie może być zrównany z przypadkiem siły wyższej w rozumieniu art. 49 ust. 2 rozporządzenia nr 800/1999, ponieważ opóźnienia organów krajowych mogą stanowić przypadek siły wyższej, gdy mają one charakter administracyjny i nie mogą zostać przypisane eksporterowi. Tymczasem nawet jeśli wina po stronie kontrahenta eksportera lub błąd popełniony przez tego kontrahenta mogą stanowić okoliczność, na którą eksporter nie ma wpływu, to jednak wchodzą one w zakres normalnego ryzyka handlowego i w ramach transakcji handlowych nie można ich uznać za niemożliwe do przewidzenia. Eksporter w sposób swobodny dobiera swych kontrahentów i powinien on podjąć odpowiednie środki ostrożności – albo wprowadzając stosowne klauzule do umów z kontrahentami, albo zawierając w tym celu specjalne ubezpieczenie.

(por. pkt 52, 53, 55–57; pkt 2 sentencji)