Keywords

Summary



Keywords

1. Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Zakaz – Zawarcie porozumienia celem zniwelowania obowiązujących przepisów prawa ocenianych jako zbyt niekorzystne – Niedopuszczalność

(art. 81 ust. 1 WE)

2. Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Zakaz – Uzasadnienie porozumienia zakazanego przez art. 81 ust. 1 WE regułą rozsądku – Niedopuszczalność

(art. 81 ust. 1 WE)

3. Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Naruszenie konkurencji – Kryteria oceny – Cel antykonkurencyjny – Wystarczający dowód naruszenia

(art. 81 ust. 1 WE)

4. Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Porozumienia między przedsiębiorstwami – Pojęcie – Zgodność oświadczeń woli w odniesieniu do postępowania na rynku – Forma oświadczenia woli – Brak wpływu

(art. 81 ust. 1 WE)

5. Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Decyzja stwierdzająca naruszenie – Obowiązek określenia rynku właściwego – Zakres

(art. 81 WE)

6. Konkurencja – Reguły wspólnotowe – Naruszenia – Popełnienie w sposób umyślny – Pojęcie

(rozporządzenie Rady nr 17, art. 15)

7. Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji – Kontrola sądowa

(art. 229 WE; rozporządzenie Rady nr 17, art. 17)

8. Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Kryteria – Waga naruszenia – Naruszenia o szczególnej wadze – Podział rynku – Wprowadzenie barier na rynku

(art. 81 ust. 1 WE rozporządzenie Rady nr 17, art. 15 ust. 2)

9. Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Kryteria – Czas trwania naruszeń – Porozumienie obłożone sankcją ze względu na jego antykonkurencyjny cel, niezależnie od jego skutków – Uwzględnienie okresu istnienia porozumienia bez względu na jego niestosowanie

(rozporządzenie Rady nr 17, art. 15 ust. 2)

10. Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Kryteria – Waga naruszenia – Okoliczności łagodzące – Niestosowanie porozumienia w praktyce – Ocena indywidualnego postępowania każdego z przedsiębiorstw

(rozporządzenie Rady nr 17, art. 15 ust. 2; komunikat Komisji 98/C 9/03, pkt 3)

Summary

1. Nie można dopuścić, by przedsiębiorstwa próbowały zniwelować zbyt niekorzystne ich zdaniem skutki obowiązujących przepisów prawa za pomocą porozumień mających na celu zmianę tej niekorzystnej sytuacji prawnej, pod pretekstem że powoduje ona szkodliwą dla nich nierównowagę.

(por. pkt 81)

2. Jeśli bowiem zostanie ustalone, że porozumienie stanowi ze swej natury ograniczenie konkurencji, na przykład w postaci podziału klienteli, to zgodnie z regułą rozsądku (rule of reason) nie może ono nie podlegać zakresowi zastosowania art. 81 ust. 1 WE z tego tylko powodu, że służy jednocześnie realizacji celów zgodnych z prawem.

(por. pkt 85)

3. Jeśli porozumienie między przedsiębiorstwami ma na celu ograniczenie konkurencji, to nie ma konieczności badać, czy rzeczywiście miało taki skutek.

(por. pkt 97, 140)

4. Pojęcie porozumienia w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE jest nakierowane na istnienie zgodności woli co najmniej dwóch stron, której przejaw nie jest istotny, o ile stanowi jej wierne wyrażenie.

(por. pkt 119)

5. Obowiązek dokonania określenia właściwego rynku w decyzji wydanej na podstawie art. 81 WE spoczywa na Komisji wyłącznie w sytuacji, gdy bez tego nie można by ustalić, czy porozumienie, decyzja związku przedsiębiorstw lub uzgodniona praktyka może mieć wpływ na wymianą handlową między państwami członkowskimi i ma na celu lub za skutek uniemożliwienie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji na wspólnym rynku.

(por. pkt 144)

6. Uznanie naruszenia zasad konkurencji zawartych w traktacie za popełnione umyślnie nie wymaga, by przedsiębiorstwo miało świadomość ograniczania konkurencji, lecz wystarczy, że nie mogło ono nie wiedzieć, iż kwestionowane postępowanie miało na celu ograniczenie konkurencji, niezależnie od tego, czy przedsiębiorstwo to miało świadomość naruszenia art. 81 WE.

(por. pkt 155)

7. Wagę naruszeń prawa konkurencji należy ustalać w zależności od szeregu elementów, jak między innymi szczególne okoliczności sprawy, jej kontekst oraz prewencyjna skuteczność grzywien, a przy tym nie ma wyczerpującej i wiążącej listy kryteriów, jakie muszą zostać wzięte pod uwagę. Ponadto Komisja dysponuje, w ramach nakreślonych w rozporządzeniu nr 17, zakresem swobodnego uznania przy określaniu wysokości grzywny, w celu skłonienia przedsiębiorstw do przestrzegania zasad konkurencji.

Sąd winien jednak sprawować kontrolę proporcjonalności nałożonej grzywny w stosunku do wagi i czasu trwania naruszenia oraz wyważyć wagę naruszenia z okolicznościami, na jakie powołuje się strona skarżąca. W tej kwestii wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 [EWWiS] nie przesądzają ustalenia wysokości grzywny przez sąd wspólnotowy, który dysponuje, zgodnie z art. 17 rozporządzenia nr 17, pełnym zakresem właściwości.

(por. pkt 169, 170)

8. Podział rynku i wprowadzanie barier na rynku należą do najpoważniejszych naruszeń art. 81 WE.

Porozumienia polegające na podziale rynku znajdują się wśród przykładów porozumień wymienionych wprost w art. 81 ust. 1 lit. c) WE jako niezgodne ze wspólnym rynkiem. Są one w istocie uznawane za oczywiste ograniczenie konkurencji.

W odniesieniu do barier na wspólnym rynku należy przypomnieć, że tak oczywiste naruszenie prawa konkurencji jest ze swej natury szczególnie poważne. Jest ono sprzeczne z najbardziej podstawowymi celami Wspólnoty, a w szczególności z ustanowieniem jednolitego rynku.

(por. pkt 173–175)

9. Ponieważ Komisja nie wykazała skutków porozumienia i nie miała obowiązku tego czynić, wobec tego, że porozumienie miało na celu ograniczenie konkurencji, okoliczność, czy porozumienie to zostało wdrożone, czy też nie, nie ma znaczenia dla obliczenia czasu trwania naruszenia. Obliczenie czasu trwania naruszenia mającego na celu ograniczenie konkurencji wymaga jedynie określenia czasu, przez jaki porozumienie obowiązywało, to jest okresu od jego zawarcia do jego wygaśnięcia.

(por. pkt 185)

10. Punktu 3 tiret drugie wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 [EWWiS], dotyczącego „niewdrożenia w praktyce przestępczych porozumień lub praktyk”, nie można interpretować w ten sposób, iż dotyczy on sytuacji niewdrożenia porozumienia w całości niezależnie od postępowania każdego z przedsiębiorstw, lecz trzeba je rozumieć jako okoliczność polegającą na indywidualnym postępowaniu każdego przedsiębiorstwa.

(por. pkt 195)