Sprawa C‑77/11

Rada Unii Europejskiej

przeciwko

Parlamentowi Europejskiemu

„Skarga o stwierdzenie nieważności — Ostateczne przyjęcie budżetu ogólnego Unii na rok budżetowy 2011 — Akt przewodniczącego Parlamentu stwierdzający owo ostateczne przyjęcie — Artykuł 314 ust. 9 TFUE — Ustanowienie przez Parlament i Radę rocznego budżetu Unii — Artykuł 314 akapit pierwszy TFUE — Zasada równowagi instytucjonalnej — Zasada podziału uprawnień — Obowiązek lojalnej współpracy — Przestrzeganie istotnych wymogów formalnych”

Streszczenie – wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 września 2013 r.

Budżet Unii Europejskiej – Procedura budżetowa – Stwierdzenie przez przewodniczącego Parlamentu ostatecznego przyjęcia budżetu – Konieczność współpodpisania przez Radę – Brak

(art. 14 ust. 1 TUE, art. 16 ust. 1 TUE; art. 263 TFUE, 288 TFUE, art. 289 ust. 2 TFUE, art. 296 akapit pierwszy TFUE, art. 314 akapit pierwszy TFUE, art. 296 ust. 9 TFUE)

Procedura budżetowa przewidziana w art. 314 TFUE zamyka się przyjęciem aktu zgodnie z jego ust. 9, którym przewodniczący Parlamentu, jako organ tej instytucji, stwierdza po sprawdzeniu prawidłowości postepowania, że budżet został ostatecznie przyjęty. Akt ten stanowi ostatni etap procedury przyjmowania budżetu Unii i nadaje mu moc obowiązującą. W tym względzie o ile art. 314 akapit pierwszy TFUE, stwierdzając, że Parlament i Rada ustanawiają budżet Unii, przypomina, że zgodnie z art. 14 ust. 1 TUE i art. 16 ust. 1 TUE funkcje budżetowe są pełnione łącznie przez obydwie instytucje, o tyle żaden z przepisów art. 314 TFUE nie przewiduje przyjęcia na koniec procedury budżetowej aktu podpisanego wspólnie przez przewodniczących Parlamentu i Rady.

Ponadto art. 296 akapit pierwszy TFUE nie ma zastosowania w ramach procedury budżetowej przewidzianej w art. 314 TFUE. W istocie, mimo że akt oparty na art. 314 ust. 9 TFUE jest wynikiem specjalnej procedury ustawodawczej, to jednak nie przyjmuje on ze względu na charakter budżetu formy aktu ustawodawczego we właściwym tego słowa znaczeniu w rozumieniu art. 288 TFUE i art. 289 ust. 2 TFUE, lecz stanowi w każdym wypadku akt, który może zostać zaskarżony w rozumieniu art. 263 TFUE w zakresie, w jakim nadaje on moc obowiązującą budżetowi Unii.

(por. pkt 50, 54–56, 60, 63)

Sprawa C‑77/11

Rada Unii Europejskiej

przeciwko

Parlamentowi Europejskiemu

„Skarga o stwierdzenie nieważności — Ostateczne przyjęcie budżetu ogólnego Unii na rok budżetowy 2011 — Akt przewodniczącego Parlamentu stwierdzający owo ostateczne przyjęcie — Artykuł 314 ust. 9 TFUE — Ustanowienie przez Parlament i Radę rocznego budżetu Unii — Artykuł 314 akapit pierwszy TFUE — Zasada równowagi instytucjonalnej — Zasada podziału uprawnień — Obowiązek lojalnej współpracy — Przestrzeganie istotnych wymogów formalnych”

Streszczenie – wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 września 2013 r.

Budżet Unii Europejskiej — Procedura budżetowa — Stwierdzenie przez przewodniczącego Parlamentu ostatecznego przyjęcia budżetu — Konieczność współpodpisania przez Radę — Brak

(art. 14 ust. 1 TUE, art. 16 ust. 1 TUE; art. 263 TFUE, 288 TFUE, art. 289 ust. 2 TFUE, art. 296 akapit pierwszy TFUE, art. 314 akapit pierwszy TFUE, art. 296 ust. 9 TFUE)

Procedura budżetowa przewidziana w art. 314 TFUE zamyka się przyjęciem aktu zgodnie z jego ust. 9, którym przewodniczący Parlamentu, jako organ tej instytucji, stwierdza po sprawdzeniu prawidłowości postepowania, że budżet został ostatecznie przyjęty. Akt ten stanowi ostatni etap procedury przyjmowania budżetu Unii i nadaje mu moc obowiązującą. W tym względzie o ile art. 314 akapit pierwszy TFUE, stwierdzając, że Parlament i Rada ustanawiają budżet Unii, przypomina, że zgodnie z art. 14 ust. 1 TUE i art. 16 ust. 1 TUE funkcje budżetowe są pełnione łącznie przez obydwie instytucje, o tyle żaden z przepisów art. 314 TFUE nie przewiduje przyjęcia na koniec procedury budżetowej aktu podpisanego wspólnie przez przewodniczących Parlamentu i Rady.

Ponadto art. 296 akapit pierwszy TFUE nie ma zastosowania w ramach procedury budżetowej przewidzianej w art. 314 TFUE. W istocie, mimo że akt oparty na art. 314 ust. 9 TFUE jest wynikiem specjalnej procedury ustawodawczej, to jednak nie przyjmuje on ze względu na charakter budżetu formy aktu ustawodawczego we właściwym tego słowa znaczeniu w rozumieniu art. 288 TFUE i art. 289 ust. 2 TFUE, lecz stanowi w każdym wypadku akt, który może zostać zaskarżony w rozumieniu art. 263 TFUE w zakresie, w jakim nadaje on moc obowiązującą budżetowi Unii.

(por. pkt 50, 54–56, 60, 63)