Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie obowiązkowi wykonania wyroku i nakładający okresową karę pieniężną – Kompetencje Komisji do pobierania okresowej kary pieniężnej ustalonej przez Trybunał

(art. 226 WE‑228 WE, 274 WE, 279 WE)

2. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie – Termin na wykonanie

(art. 226 WE, 228 WE)

3. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie obowiązkowi wykonania wyroku i nakładający okresową karę pieniężną – Ocena przez Komisję działań podjętych przez państwo członkowskie w celu zastosowania się do wyroku Trybunału – Granice

(art. 226 WE, 228 WE)

4. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie obowiązkowi wykonania wyroku i nakładający okresową karę pieniężną – „Stała okresowa kara pieniężna” i „degresywna okresowa kara pieniężna” – Kompetencje Komisji do obniżenia kwoty okresowej kary pieniężnej ustalonej przez Trybunał – Brak

(art. 226 WE, 228 WE)

5. Postępowanie – Podział kompetencji między Trybunał a Sąd – Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez państwo członkowskie na decyzję Komisji określającą kwotę okresowej kary pieniężnej należnej z tytułu wykonania wyroku Trybunału – Nieograniczone prawo orzekania Sądu w zakresie obniżania kwoty okresowej kary pieniężnej – Brak – Wyłączna właściwość Trybunału

(art. 226 WE, 228 WE, 229 WE)

Summary

1. Traktat WE nie określa zasad wykonania wyroku wydanego przez Trybunał Sprawiedliwości w wyniku postępowania przewidzianego przez art. 228 WE, a w szczególności w sytuacji, gdy orzeczona została okresowa kara pieniężna. O ile, jak wiadomo, postępowania ustanowione w art. 226 WE i 228 WE mają ten sam cel, polegający na zapewnieniu rzeczywistego stosowania prawa Unii, o tyle stanowią one jednak dwa odmienne postępowania, mające różne cele. Celem procedury ustanowionej w art. 226 WE jest bowiem stwierdzenie naruszającego prawo Unii zachowania państwa członkowskiego i doprowadzenie do zaprzestania tego zachowania, podczas gdy cel procedury ustanowionej w art. 228 WE jest znacznie bardziej ograniczony, ponieważ polega on tylko na nakłonieniu państwa członkowskiego, które tego nie uczyniło, do wykonania wyroku stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom.

Z powyższego wynika, że jeśli Trybunał w wyroku wydanym na podstawie art. 226 WE stwierdził, iż dane państwo członkowskie uchybiło ciążącym na nim zobowiązaniom, przedmiotem dalszych negocjacji pomiędzy tym państwem członkowskim a Komisją nie będzie istnienie tegoż uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, które właśnie zostało stwierdzone przez Trybunał, lecz kwestia, czy zostały spełnione przesłanki wniesienia przez Komisję skargi na podstawie art. 228 WE.

Zgodnie z art. 226 WE i 228 WE ustalenie praw i obowiązków państw członkowskich oraz ocena ich zachowania może wynikać jedynie z wyroku Trybunału. Ponieważ Trybunał w wyroku wydanym na podstawie art. 228 WE wyraźnie określił obowiązki państwa członkowskiego, nałożenie na Komisję obowiązku wniesienia nowej skargi na uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego na podstawie art. 226 WE byłoby sprzeczne z duchem traktatu i z celem mechanizmu przewidzianego w art. 228 WE.

Ponadto w zakresie, w jakim wyrok Trybunału wydany na podstawie art. 228 ust. 2 WE nakłada na państwo członkowskie obowiązek zapłaty okresowej kary pieniężnej na rzecz Komisji, na rachunek „Zasoby własne Wspólnoty Europejskiej”, i w jakim – zgodnie z art. 274 WE – Komisja wykonuje budżet, to do Komisji należy egzekucja kwot należnych budżetowi Unii Europejskiej z tytułu wykonania wyroku, zgodnie z przepisami rozporządzeń wydanych na podstawie art. 279 WE.

Wynika z tego, że Komisja jest zasadniczo kompetentna do żądania zapłaty okresowej kary pieniężnej ustalonej przez Trybunał.

(por. pkt 25–28, 32, 37, 38)

2. Mimo iż art. 228 WE nie określa terminu, w jakim powinno nastąpić wykonanie wyroku Trybunału Sprawiedliwości stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom, to troska o bezzwłoczne i jednolite stosowanie prawa Unii wymaga, by wykonanie to zostało dokonane bezzwłocznie oraz by nastąpiło w najkrótszym możliwym terminie. Z ducha traktatu oraz z połączenia pomiędzy art. 226 WE i 228 WE wynika, że wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie zobowiązaniom oraz kolejny wyrok stwierdzający brak pełnego wykonania pierwszego wyroku powinny zostać uznane za ramy prawne pozwalające państwu członkowskiemu na precyzyjne ustalenie środków, które należy wprowadzić w celu dostosowania się do prawa Unii.

(por. pkt 42, 43)

3. W ramach wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości nakładającego okresową karę pieniężną na państwo członkowskie, jeśli Komisja ma poważne i zasadne wątpliwości dotyczące kontroli dokonanych przez organy krajowe, państwo członkowskie nie może podważyć ustaleń Komisji bez poparcia własnych twierdzeń dowodami na istnienie godnego zaufania i prawidłowo funkcjonującego sytemu kontroli. Do państwa członkowskiego należy bowiem przedstawienie szczegółowego i pełnego dowodu na prawdziwość kontroli, a w odpowiednim przypadku – na nieprawidłowość twierdzeń Komisji. Dzieje się tak zwłaszcza w ramach postępowania w sprawie wykonania wyroku Trybunału w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, ponieważ to do państwa członkowskiego należy wykazanie, że położyło ono kres uchybieniu. W tym kontekście bowiem, Komisja musi mieć możliwość dokonania oceny działań podjętych przez to państwo członkowskie w celu zastosowania się do wyroku Trybunału, aby zapobiec zwłaszcza wprowadzeniu przez państwo członkowskie, które uchybiło swoim zobowiązaniom, jedynie przepisów o takiej samej w istocie treści jak przepisy będące przedmiotem wyroku Trybunału.

Jednakże wykonywanie tego uprawnienia nie może naruszać ani praw – w tym w szczególności praw procesowych – przysługujących państwom członkowskim w postępowaniu ustanowionym przez art. 226 WE, ani wyłącznej kompetencji Trybunału do orzekania o zgodności prawa krajowego z prawem wspólnotowym.

W związku z tym Komisja przed przystąpieniem do windykacji okresowej kary zobowiązana jest do sprawdzenia, czy zarzuty uznane przez Trybunał w wyroku wydanym na podstawie art. 228 WE nadal utrzymują się w dacie wyznaczonej przez Trybunał.

(por. pkt 52–55)

4. Jeśli w ramach wykonania wyroku stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom Trybunał Sprawiedliwości postanawia na podstawie art. 228 WE utrzymać stałą okresową karę pieniężną, która jest wymagalna po upływie każdego semestru, począwszy od ogłoszenia wyroku, zgodnie z którym wyrok stwierdzający uchybienie zobowiązaniom nie został w pełni wykonany, należy z tego wywnioskować, że częściowe wykonanie rzeczonego wyroku nie daje prawa do obniżenia wysokości okresowej kary pieniężnej. Jeśli bowiem Trybunał wyraźnie przyjmuje „stałą okresową karę pieniężną”, a nie „degresywną okresową karę pieniężną”, Komisja będąc związana wyrokiem Trybunału, nie ma kompetencji do obniżenia wysokości tej okresowej kary pieniężnej.

(por. pkt 78, 79)

5. Jeżeli chodzi o ewentualne nieograniczone prawo orzekania Sądu w zakresie obniżania wysokości kwoty okresowej kary pieniężnej, ewentualne ustalenie okresowej kary pieniężnej i jej wysokości w zakresie niewykonania wyroku w sprawie uchybienia zobowiązaniom należy wyłącznie do właściwości Trybunału Sprawiedliwości. W związku z tym sprzeczne ze spójnością traktatu byłoby jej obniżenie przez Sąd w ramach skargi o stwierdzenie nieważności. Wreszcie, art. 229 WE wymaga, aby kompetencja ta była wyraźna. Tymczasem nie można jej wywnioskować ani z treści art. 226 WE, ani z treści art. 228 WE.

(por. pkt 81)