WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(trzecia izba)

z dnia 18 września 2013 r.

Sabine Scheidemann

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Urzędnik — Przeniesienie do innej instytucji — Artykuły 43 i 45 regulaminu pracowniczego — Awans — Punkty za osiągnięcia — Równość traktowania — Autonomia instytucji”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której S. Scheidemann żąda zasadniczo stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 13 października 2011 r. o przekształceniu punktów za osiągnięcia uzyskanych przez nią w Parlamencie Europejskim oraz informacji administracyjnej zawierającej publikację listy urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu 2011 (opublikowanej w Informacjach administracyjnych nr 48‑2011 z dnia 27 października 2011 r.), w zakresie, w jakim nie zawiera ona jej nazwiska, a także zasądzenia od Komisji na jej rzecz zapłaty tymczasowo, zgodnie z uznaniem Sądu, kwoty 20000 EUR tytułem naprawienia szkody majątkowej, którą poniosła ona w wyniku wspomnianej decyzji.

Orzeczenie:

Skarga zostaje oddalona. Sabine Scheidemann pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

Streszczenie

Urzędnicy – Awans – Porównanie osiągnięć – Uznanie administracyjne – Zakres – Autonomia instytucji – Urzędnik, który skorzystał z możliwości przeniesienia do innej instytucji – Kompetencja dzielona w dziedzinie oceny osiągnięć i awansów – Brak – Obowiązek stosowania wewnętrznych przepisów poprzedniej instytucji dotyczących przyznania punktów za osiągnięcia i awansów – Brak

(regulamin pracowniczy, art. 43, 45, 110)

O ile zgodnie z zasadą jedności służby publicznej wyrażoną w art. 9 ust. 3 traktatu z Amsterdamu wszyscy urzędnicy we wszystkich instytucjach Unii podlegają tym samym przepisom, o tyle taka zasada nie oznacza, że instytucje winny w identyczny sposób korzystać z uznania przysługującego im na mocy regulaminu pracowniczego. Przeciwnie, w zakresie zarządzania swoim personelem korzystają one z zasady autonomii. Artykuł 43 regulaminu pracowniczego odsyła ponadto w tym względzie do ogólnych przepisów wykonawczych przyjętych przez każdą z instytucji w celu określenia warunków, na jakich kwalifikacje, wydajność oraz zachowanie w ramach służby każdego urzędnika są przedmiotem okresowej oceny. Co więcej, w sposób generalny art. 110 regulaminu pracowniczego zezwala instytucjom, przy spełnieniu określonych warunków formalnych, na wydawanie ogólnych przepisów wykonawczych określających zasady konieczne do zapewnienia wprowadzenia w życie regulaminu pracowniczego, jednak wyłącznie tytułem wyjątku, gdy przepisy regulaminu pracowniczego są do tego stopnia niejasne i nieprecyzyjne, że nie da się ich stosować w sposób pozbawiony arbitralności. Jak wynika z art. 2 ust. 2 regulaminu pracowniczego, akt ten nie przewiduje kompetencji dzielonej w dziedzinie oceny osiągnięć i awansów, zwłaszcza w przypadku przeniesienia do innej instytucji, a każda z instytucji jest uprawniona do przyjęcia w celu wykonania art. 43 i 45 regulaminu pracowniczego swoich własnych ram prawnych w postaci ogólnych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 110 regulaminu pracowniczego.

W przypadku urzędnika, który został przeniesiony do innej instytucji, nałożenie na nową instytucję obowiązku stosowania wewnętrznych przepisów poprzedniej instytucji dotyczących przyznawania punktów za osiągnięcia i awansów, a zwłaszcza przepisów wykonawczych, w celu ustalenia punktów za osiągnięcia może prowadzić do powstania różnicy w traktowaniu między urzędnikami nowej instytucji przy dokonywaniu oceny osiągnięć, w zależności od tego, czy skorzystali oni z możliwości przeniesienia między instytucjami. W tym względzie instytucje muszą zapewnić, po pierwsze, że mobilność nie będzie stała na przeszkodzie przebiegowi kariery zawodowej urzędników, którzy z niej korzystają, a po drugie, że przeniesieni urzędnicy nie będą pokrzywdzeni w ramach postępowania w sprawie awansu.

(zob. pkt 26–28, 32)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑156/95 Echauz Brigaldi i in. przeciwko Komisji, 9 lipca 1997 r., pkt 53

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑46/09 V przeciwko Parlamentowi, 5 lipca 2011 r., pkt 135

WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(trzecia izba)

z dnia 18 września 2013 r.

Sabine Scheidemann

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Urzędnik — Przeniesienie do innej instytucji — Artykuły 43 i 45 regulaminu pracowniczego — Awans — Punkty za osiągnięcia — Równość traktowania — Autonomia instytucji”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której S. Scheidemann żąda zasadniczo stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 13 października 2011 r. o przekształceniu punktów za osiągnięcia uzyskanych przez nią w Parlamencie Europejskim oraz informacji administracyjnej zawierającej publikację listy urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu 2011 (opublikowanej w Informacjach administracyjnych nr 48‑2011 z dnia 27 października 2011 r.), w zakresie, w jakim nie zawiera ona jej nazwiska, a także zasądzenia od Komisji na jej rzecz zapłaty tymczasowo, zgodnie z uznaniem Sądu, kwoty 20000 EUR tytułem naprawienia szkody majątkowej, którą poniosła ona w wyniku wspomnianej decyzji.

Orzeczenie:

Skarga zostaje oddalona. Sabine Scheidemann pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

Streszczenie

Urzędnicy – Awans – Porównanie osiągnięć – Uznanie administracyjne – Zakres – Autonomia instytucji – Urzędnik, który skorzystał z możliwości przeniesienia do innej instytucji – Kompetencja dzielona w dziedzinie oceny osiągnięć i awansów – Brak – Obowiązek stosowania wewnętrznych przepisów poprzedniej instytucji dotyczących przyznania punktów za osiągnięcia i awansów – Brak

(regulamin pracowniczy, art. 43, 45, 110)

O ile zgodnie z zasadą jedności służby publicznej wyrażoną w art. 9 ust. 3 traktatu z Amsterdamu wszyscy urzędnicy we wszystkich instytucjach Unii podlegają tym samym przepisom, o tyle taka zasada nie oznacza, że instytucje winny w identyczny sposób korzystać z uznania przysługującego im na mocy regulaminu pracowniczego. Przeciwnie, w zakresie zarządzania swoim personelem korzystają one z zasady autonomii. Artykuł 43 regulaminu pracowniczego odsyła ponadto w tym względzie do ogólnych przepisów wykonawczych przyjętych przez każdą z instytucji w celu określenia warunków, na jakich kwalifikacje, wydajność oraz zachowanie w ramach służby każdego urzędnika są przedmiotem okresowej oceny. Co więcej, w sposób generalny art. 110 regulaminu pracowniczego zezwala instytucjom, przy spełnieniu określonych warunków formalnych, na wydawanie ogólnych przepisów wykonawczych określających zasady konieczne do zapewnienia wprowadzenia w życie regulaminu pracowniczego, jednak wyłącznie tytułem wyjątku, gdy przepisy regulaminu pracowniczego są do tego stopnia niejasne i nieprecyzyjne, że nie da się ich stosować w sposób pozbawiony arbitralności. Jak wynika z art. 2 ust. 2 regulaminu pracowniczego, akt ten nie przewiduje kompetencji dzielonej w dziedzinie oceny osiągnięć i awansów, zwłaszcza w przypadku przeniesienia do innej instytucji, a każda z instytucji jest uprawniona do przyjęcia w celu wykonania art. 43 i 45 regulaminu pracowniczego swoich własnych ram prawnych w postaci ogólnych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 110 regulaminu pracowniczego.

W przypadku urzędnika, który został przeniesiony do innej instytucji, nałożenie na nową instytucję obowiązku stosowania wewnętrznych przepisów poprzedniej instytucji dotyczących przyznawania punktów za osiągnięcia i awansów, a zwłaszcza przepisów wykonawczych, w celu ustalenia punktów za osiągnięcia może prowadzić do powstania różnicy w traktowaniu między urzędnikami nowej instytucji przy dokonywaniu oceny osiągnięć, w zależności od tego, czy skorzystali oni z możliwości przeniesienia między instytucjami. W tym względzie instytucje muszą zapewnić, po pierwsze, że mobilność nie będzie stała na przeszkodzie przebiegowi kariery zawodowej urzędników, którzy z niej korzystają, a po drugie, że przeniesieni urzędnicy nie będą pokrzywdzeni w ramach postępowania w sprawie awansu.

(zob. pkt 26–28, 32)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑156/95 Echauz Brigaldi i in. przeciwko Komisji, 9 lipca 1997 r., pkt 53

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑46/09 V przeciwko Parlamentowi, 5 lipca 2011 r., pkt 135