Sprawa C‑335/16

VG Čistoća d.o.o.

przeciwko

Đuro Vladika

i

Ljubica Vladika

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Velikoj Gorici)

Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – Odpady – Dyrektywa 2008/98/WE – Odzyskanie kosztów gospodarowania odpadami – Zasada zanieczyszczający płaci – Pojęcie posiadaczy odpadów – Cena żądana za gospodarowanie odpadami – Opłata specjalna przeznaczona na finansowanie inwestycji kapitałowych

Streszczenie – wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 30 marca 2017 r.

Środowisko naturalne – Odpady – Dyrektywa 2008/98 – Koszt unieszkodliwiania odpadów ponoszony przez posiadaczy – Stosowanie zasady zanieczyszczający płaci – Uregulowanie krajowe przewidujące opłatę obliczaną na podstawie szacunkowej objętości odpadów wygenerowanej przez użytkowników, a nie na podstawie ilości odpadów rzeczywiście wytworzonych – Dopuszczalność – Przesłanka – Proporcjonalny charakter kosztów – Ocena przez sąd krajowy

(art. 192 TFUE; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98, art. 14, art. 15 ust. 1)

Artykuł 14 i art. 15 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że na obecnym etapie rozwoju prawa Unii przepisy te nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak uregulowanie będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, które w celu finansowania usługi gospodarowania odpadami miejskimi i ich unieszkodliwiania przewiduje cenę obliczaną na podstawie szacunkowej objętości odpadów wygenerowanej przez użytkowników tej usługi, a nie na podstawie ilości odpadów rzeczywiście wytworzonych i przekazanych przez nich do punktu zbioru, jak również uiszczenie przez użytkowników, występujących jako posiadacze odpadów, opłaty dodatkowej, z której przychód jest przeznaczony na finansowanie inwestycji kapitałowych niezbędnych do przetwarzania odpadów, w tym ich recyklingu. Do sądu odsyłającego należy jednak sprawdzenie, na podstawie okoliczności faktycznych i prawnych, które zostały mu przedstawione, czy nie prowadzi to do obciążenia niektórych „posiadaczy” kosztami ewidentnie nieproporcjonalnymi do objętości lub rodzaju odpadów, które mogą oni wytworzyć. W tym celu sąd krajowy będzie mógł w szczególności uwzględnić kryteria związane z rodzajem nieruchomości zajmowanych przez użytkowników, z powierzchnią tych nieruchomości oraz ich przeznaczeniem, ze zdolnością „posiadaczy” do wytwarzania odpadów, z objętością pojemników udostępnionych użytkownikom, jak również z częstotliwością zbiórki w zakresie, w jakim parametry te mogą wpływać bezpośrednio na kwotę kosztów gospodarowania odpadami.

W obecnym stanie rozwoju prawa Unii brak jest jakiegokolwiek uregulowania przyjętego na podstawie art. 192 TFUE, które wymagałoby od państw członkowskich stosowania dokładnej metody w zakresie finansowania kosztów unieszkodliwiania odpadów miejskich, tak że takie finansowanie, w zależności od wyboru odnośnego państwa członkowskiego, może bez różnicy zostać zapewnione w drodze podatku, opłaty lub w każdy inny sposób. W tych okolicznościach posłużenie się kryteriami wystawiania rachunków opartymi na objętości pojemników udostępnionych użytkownikom, w szczególności w stosunku do powierzchni nieruchomości, którą użytkownicy zajmują, i jej przeznaczenia, może pozwolić na obliczenie kosztów unieszkodliwiania tych odpadów i na ich podział pomiędzy różnych posiadaczy, ponieważ parametr ten może bezpośrednio wpływać na kwotę rzeczonych kosztów (zob. podobnie wyrok z dnia 16 lipca 2009 r., Futura Immobiliare i in., C‑254/08, EU:C:2009:479, pkt 48, 50).

(zob. pkt 26, 32; sentencja)