ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 304/5

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 25 lipca 2013 r. — UAB „Vilniaus energija” przeciwko Lietuvos metrologijos inspekcijos Vilniaus apskrities skyrius

(Sprawa C-423/13)

2013/C 304/09

Język postępowania: litewski

Sąd odsyłający

Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Naczelny Sąd Administracyjny Litwy)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: UAB „Vilniaus energija”

Strona pozwana: Lietuvos metrologijos inspekcijos Vilniaus apskrities skyrius

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 34 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej lub dyrektywę 2004/22/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że zakazują one krajowych regulacji i praktyk, na podstawie których wodomierz służący do pomiaru wody ciepłej spełniający wszelkie wymogi dyrektywy 2004/22/WE, dołączony do urządzenia służącego do zdalnej (telemetrycznej) transmisji danych, uznawany jest za układ pomiarowy i z uwagi na tę okoliczność omawiany wodomierz służący do pomiaru wody ciepłej nie może być użytkowany zgodnie z przeznaczeniem do chwili przeprowadzenia kontroli metrologicznej tego licznika i tego urządzenia służącego do zdalnej (telemetrycznej) transmisji danych jako stanowiących łącznie układ pomiarowy?

(1) Dyrektywa 2004/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie przyrządów pomiarowych (Dz.U. L 135, s. 1).
4)

W wypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie trzecie, czy prawo wspólnotowe nakłada na państwo członkowskie obowiązek naprawienia szkody, którą podatnik poniósł w wskutek uchybienia przez to państwo obowiązkowi harmonizacji, co pozbawiło go możliwości skorzystania z obniżenia podstawy opodatkowania?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 298/3

Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 16 maja 2013 r. w sprawie T-530/10 Reber Holding GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 22 lipca 2013 r. przez Reber Holding GmbH & Co. KG

(Sprawa C-414/13 P)

2013/C 298/05

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Reber Holding GmbH & Co. KG (przedstawiciel: adwokaci O. Spuhler, M. Geitz)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu z dnia 16 maja 2013 r. w sprawie T-530/10 i stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 września 2010 r. w sprawie R 363/2008-4;

— posiłkowo uchylenie pkt 1 sentencji zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania;

— obciążenie drugiej strony postępowania kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszym odwołaniu wnosząca je podnosi zarzut naruszenia wspólnotowego prawa materialnego w związku z niekompletnym badaniem i oceną stanu faktycznego. Sąd dokonał niepełnej oceny przedstawionych mu okoliczności faktycznych. Stanowi to naruszenie prawa (wyrok Trybunału z dnia 24 czerwca 2010 r. w sprawie C-51/09 P Becker przeciwko Harman International Industries (1)). Powyższa okoliczność może być podnoszona przed Trybunałem w ramach postępowania odwoławczego (zob. wyrok Trybunał z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie C-317/10 P Union Investment Privatfonds przeciwko UniCredito Italiano (2)).

W zaskarżonym wyroku Sąd wyszedł z założenia, że przedstawione oświadczenie złożone pod przysięgą nie ma żadnego związku z innymi przedłożonymi mu dowodami. Ustalenie to nie jest trafne. Z oświadczenia złożonego pod przysięgą jednoznacznie wynika, że odniesiono się w nim do pozostałych z przedstawionych dowodów. W ten sposób Sąd nie dokonał pełnego oglądu i oceny przedłożonego mu oświadczenia złożonego pod przysięgą. W tym przypadku w zaskarżonym wyroku doszło zatem do naruszenia prawa, które może być podnoszone w postępowaniu odwoławczym.

Gdyby Sąd dokonał kompletnego badania i oceny przedłożonych mu dowodów, musiałby stwierdzić na podstawie art. 42 ust. 2 zdanie pierwsze w związku z art. 42 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 (3), że oba znaki, na które powołano się w sprzeciwie, były używane w sposób gwarantujący utrzymanie praw. W konsekwencji w zaskarżonym wyroku doszło także do naruszenia art. 42 ust. 2 zdanie pierwsze w związku z art. 42 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94.

Ponadto w zaskarżonym wyroku naruszono także art. 15 ust. 1 i art. 15 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 40/94. Sąd wyszedł bowiem z błędnego założenia, że przywołany w sprzeciwie znak towarowy nr 115 1 678 „W. Amadeus Mozart” nie był rzeczywiście używany przez wnoszącą odwołanie.

(1) Zb.Orz. s. I-5805

(2) Zb.Orz. s. I-5471

(3) Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).
3)

Czy unijny wymóg skutecznego stosowania zakazu karteli zezwala w przypadku powództw o odszkodowanie z tytułu naruszenia zakazu kartelowego przewidzianego w art. 81 WE/art. 101 TFUE, art. 53 EOG na uwzględnienie zawartych w umowach o dostawy klauzul arbitrażowych i klauzul dotyczących jurysdykcji, jeśli prowadzi to do wyłączenia sądu mającego jurysdykcję międzynarodową na podstawie art. 5 pkt 3 lub art. 6 pkt 1 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 wobec wszystkich pozwanych lub wszystkich albo części dochodzonych roszczeń?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 298/4

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 31 lipca 2013 r. — Casa Județeană de Pensii Cluj przeciwko Attili Balazsowi

(Sprawa C-432/13)

2013/C 298/06

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel Cluj

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Casa Județeană de Pensii Cluj

Druga strona postępowania: Attila Balazs

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 7 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) należy interpretować w ten sposób, że zakresem stosowania tego przepisu objęta jest umowa dwustronna, zawarta między dwoma państwami członkowskimi przed datą wejścia w życie rzeczonego rozporządzenia, na podstawie której uzgodniły one ustanie zobowiązania dotyczącego świadczeń społecznych należnych od jednego państwa obywatelom drugiego państwa, którzy mieli status uchodźców politycznych na terytorium tego pierwszego państwa i zostali repatriowani na terytorium drugiego państwa, w zamian za zapłatę przez pierwsze wymienione państwo kwoty ryczałtu na wypłatę emerytur i na pokrycie okresu, w odniesieniu do którego w pierwszym państwie członkowskim zostały zapłacone składki na ubezpieczenie społeczne?

(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 298/3

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 16 lipca 2013 r. — Vasiliki Balazs przeciwko Casa Județeană de Pensii Cluj

(Sprawa C-401/13)

2013/C 298/03

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel Cluj

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Vasiliki Balazs

Druga strona postępowania: Casa Județeană de Pensii Cluj

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 7 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) należy interpretować w ten sposób, że zakresem stosowania tego przepisu objęta jest umowa dwustronna, zawarta między dwoma państwami członkowskimi przed datą wejścia w życie rzeczonego rozporządzenia, na podstawie której uzgodniły one ustanie zobowiązania dotyczącego świadczeń społecznych należnych od jednego państwa obywatelom drugiego państwa, którzy mieli status uchodźców politycznych na terytorium tego pierwszego państwa i zostali repatriowani na terytorium drugiego państwa, w zamian za zapłatę przez pierwsze wymienione państwo kwoty ryczałtu na wypłatę emerytur i na pokrycie okresu, w odniesieniu do którego w pierwszym państwie członkowskim zostały zapłacone składki na ubezpieczenie społeczne?

(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2).
3)

Czy pkt 6 i 7 decyzji Komisji COM(2006)3424 ustanawiającej wytyczne dotyczące zamknięcia pomocy (2000-2006) finansowanej z funduszy strukturalnych należy interpretować w ten sposób, że zobowiązują one państwo członkowskie do informowania Komisji Europejskiej o wszelkich sporach sądowych dotyczących działań lub zaniechań organów wdrażających, pośredniczących, zarządzających lub wypłacających, związanych z oceną wniosku, wyborem, wydaniem decyzji o przyznaniu pomocy lub z wdrażaniem projektu oraz do podjęcia decyzji, czy projekt powinien zostać w całości lub w części wyłączony z programu i (lub) zastąpiony innym projektem i tak dalej, czy też powinien on pozostać w programie, lub do podjęcia innej czynności w celu zapewnienia właściwego wykonania decyzji o przyznaniu pomocy po zakończeniu postępowania sądowego?
C.

Artykuł 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 (Bruksela I): 1) Czy wynikające z prawa rynków finansowych roszczenia odszkodowawcze w związku z informacjami zawartymi w prospekcie emisyjnym i roszczenia z tytułu naruszenia obowiązków ochrony i informowania w związku z emisją dłużnych papierów wartościowych są roszczeniami wynikającymi z czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego w rozumieniu art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001? 1.1. (w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1.) Czy dotyczy to również sytuacji, w której osoba, która sama nie jest posiadaczem dłużnych papierów wartościowych, lecz przysługuje jej jedynie wynikające z prawa zobowiązań roszczenie o ich wydanie wobec posiadacza, któremu te papiery wartościowe powierzyła, podnosi te roszczenia wobec emitenta? 2) Czy zawarte w art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 sformułowanie „miejsca, gdzie nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę” należy interpretować w ten sposób, że w przypadku nabycia papierów wartościowych na podstawie umyślnych błędnych informacji podanych przez zarząd, 2.1. za miejsce, gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę należy uznać miejsce zamieszkania poszkodowanego, jako punkt centralny jego majątku? 2.2. (w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2.1.) Czy dotyczy to także sytuacji, w której zlecenie zakupu i przelew środków mogą zostać odwołane aż do chwili realizacji transakcji, a realizacja transakcji nastąpiła pewien czas po obciążeniu konta poszkodowanego w innym państwie członkowskim?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 274/8

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 4 lipca 2013 r. — C.E. Franzen i in. przeciwko Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank (Svb)

(Sprawa C-382/13)

2013/C 274/14

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Centrale Raad van Beroep

Strony w postępowaniu głównym

Strony wnoszące odwołania: C. E. Franzen, H. D. Giesen, F. van den Berg

Organ rentowy: Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank (Svb)

Pytania prejudycjalne

1a) Czy art. 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71 (1) należy interpretować w ten sposób, że rezydenci państwa członkowskiego, którzy są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia i na podstawie umowy o pracę dorywczą są zatrudnieni przez nie więcej niż dwa lub trzy dni w miesiącu na terytorium innego państwa członkowskiego, podlegają z tego tytułu ustawodawstwu z dziedziny zabezpieczenia społecznego państwa zatrudnienia?

1b) W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1a: czy wymienieni rezydenci podlegają w tym przypadku ustawodawstwu z dziedziny zabezpieczenia społecznego państwa zatrudnienia zarówno podczas dni, w których czynności są wykonywane, jak i podczas dni, w których czynności nie są wykonywane, a jeśli tak, to jak długo nadal mają zastosowanie wymienione przepisy po ostatnio rzeczywiście wykonanych czynnościach?

2) Czy art. 13 ust. 2 lit. a) w związku z art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71 stoi na przeszkodzie temu, by pracownik migrujący, który podlega ustawodawstwu z dziedziny zabezpieczenia społecznego państwa zatrudnienia, na mocy ustawodawstwa krajowego państwa zamieszkania uznawany był za ubezpieczonego na podstawie AOW [Algemene Ouderdomswet (ustawy o powszechnym ubezpieczeniu emerytalnym)] w tym państwie zamieszkania?

3a) Czy prawo Unii, w szczególności przepisy dotyczące swobodnego przemieszczania się pracowników lub obywateli Unii, należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach niniejszych postępowań stoi ono na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego takiego jak art. 6a AOW lub AKW [Algemene Kinderbijslagwet (powszechnej ustawy o systemie zasiłków rodzinnych)], zgodnie z którym zamieszkały w Niderlandach pracownik migrujący jest tam wykluczony z ubezpieczania na podstawie AOW lub AKW z tego powodu, że podlega wyłącznie niemieckiemu ustawodawstwu z dziedziny zabezpieczania społecznego, i to nawet wtedy, gdy w Niemczech pracownik ten jako „geringfügig Beschäftigte” jest wykluczony z ubezpieczenia „Altersrente” i nie jest uprawniony do „Kindergeld”?

3b) Czy dla odpowiedzi na pytanie 3a ma znaczenie, że istniała możliwość zawarcia dobrowolnego ubezpieczenia na podstawie AOW lub wezwania Svb do doprowadzenia do porozumienia w rozumieniu art. 17 rozporządzenia nr 1408/71?

(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 313/10

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgerichts Wien (Austria) w dniu 5 sierpnia 2013 r. — Pez Hejduk przeciwko EnergieAgentur.NRW GmbH

(Sprawa C-441/13)

2013/C 313/18

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Handelsgericht Wien

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Pez Hejduk

Strona pozwana: EnergieAgentur.NRW GmbH

Pytania prejudycjalne

Czy art. 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że w sporze dotyczącym naruszenia praw pokrewnych do autorskich, popełnionego w ten sposób, że udostępniono fotografię na stronie internetowej, która jest prowadzona w ramach domeny pierwszego stopnia w innym państwie członkowskim niż to, w którym uprawniony z prawa ma miejsce zamieszkania, właściwość zachodzi jedynie

— w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę osoba, której zarzuca się popełnienie naruszenia; oraz

— w państwach członkowskich, do których kierowana jest strona internetowa wedle swej treści?

(1) Dz.U. 2001, L 12, s. 1.
2)

Czy porozumienie ramowe przyjęte przez dyrektywę 1999/70/WE, a w szczególności klauzula 3 punkt 1, stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują (art. 332 codice della navigazione [kodeksu żeglugi]) wskazywanie „czasu trwania” umowy, a nie „terminu jej wygaśnięcia” i czy ze wspomnianą dyrektywą zgodne jest przewidzenie czasu trwania umowy ze wskazaniem jej terminu końcowego, co do którego jest pewne że upłynie (po maksimum 78 dniach), lecz nie kiedy to nastąpi?
1)

Czy wykładni klauzuli 5 pkt 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 99/70/WE (1) z dnia 28 czerwca 1999 r. należy dokonywać w ten sposób, że klauzula ta stoi na przeszkodzie stosowaniu art. 4 ust. 1 zdanie ostatnie i ust. 11 ustawy nr 124 z dnia 3 maja 1999 r. (Disposizioni urgenti in materia di personale scolastico) [Przepisy o charakterze doraźnym dotyczące pracowników szkolnictwa], który to przepis najpierw reguluje przydział zastępstw rocznych na stanowiska, „które są faktycznie nieobsadzone i wolne na dzień 31 grudnia”, a następnie stanowi, że zastępstwa roczne przydzielane są „w oczekiwaniu na przeprowadzenie postępowania konkursowego, mającego na celu zatrudnienie mianowanych pracowników dydaktycznych”, przez co umożliwia wykorzystywanie umów na czas określony bez wskazania dokładnych terminów przeprowadzenia konkursów i w warunkach nieprzewidujących prawa do odszkodowania?
1)

Niedokonanie oceny zarzutu nadużycia prawa jako ogólnego konceptu prawnego W zaskarżonym wyroku Sąd, stosując w niewłaściwy sposób orzecznictwo Trybunału, naruszył prawo nie uwzględniając faktu, iż ogólny koncept prawny, jakim jest zarzut nadużycia prawa, który dopuszcza i stawia wymóg oceny okoliczności danego przypadku, powinien być przestrzegany również we wspólnotowym prawie znaków towarowych. W przeciwieństwie do tego Sąd ograniczył się do stwierdzenia, że postępowanie na podstawie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 56 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) jest rodzajem skargi powszechnej i w konsekwencji nie przeprowadził on oceny szczegółowego stanu faktycznego niniejszej sprawy. Sąd pominął w tym zakresie fakt, że chociaż prawodawca określił postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku na podstawie art. 56 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 jako rodzaj skargi powszechnej, to nie stoi to jednak na przeszkodzie uwzględnieniu zarzutu naruszenia prawa jako ogólnie obowiązującego konceptu prawnego, który należy przestrzegać również w prawie wspólnotowym. W istocie fakt wykluczenia wniosków stanowiących nadużycie prawa nie równa się z ustanowieniem obowiązku faktycznego wykazania przez wnioskującego o unieważnienie prawa do znaku interesu prawnego i w konsekwencji nie skutkuje tym, że legitymacja procesowa zostaje ograniczona poprzez nałożenie określonych dodatkowych wymogów. Ponadto fakt, iż prawodawca określił postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku jako postępowanie, które jest wszczynane na wniosek oraz fakt, iż właściwie nie ma możliwości unieważnienia prawa do zarejestrowanego znaku towarowego z urzędu przemawia na korzyść stosowności zarzutu nadużycia prawa w kontekście art. 56 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 313/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 26 lipca 2013 r. — Ministero dell’Economia e delle Finanze i AAMS przeciwko Yesmoke Tobacco

(Sprawa C-428/13)

2013/C 313/16

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Ministero dell’Economia e delle Finanze, Amministrazione Autonoma dei Monopoli di Stato (AAMS)

Druga strona postępowania: Yesmoke Tobacco SpA

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 8 ust. 2 dyrektywy 95/59/WE (1) z dnia 27 grudnia 1995 r. i art. 7 ust. 2 dyrektywy 2011/64/UE (2) z dnia 21 czerwca 2011 r., stanowiące odpowiednio, że stawka proporcjonalna oraz kwota specyficznego podatku akcyzowego „[…] muszą być takie same dla wszystkich papierosów”, stoją na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak art. 39g ust. 4 decreto legislativo nr 504 z dnia 26 października 1995 r. (zmienionego przez art. 55 ust. 2a, lit. c) decreto legge nr 78 z dnia 31 maja 2010 r., przekształconego, ze zmianami, w legge nr 122 z dnia 30 lipca 2010 r.), który stanowi, że podatek akcyzowy należny od papierosów, których publiczna cena sprzedaży jest niższa od ceny papierosów należących do najbardziej poszukiwanej kategorii cenowej jest równy 115 % kwoty bazowej, ustanawiając w ten sposób podatek akcyzowy w stałej specyficznej stawce minimalnej dla papierosów o niższej cenie sprzedaży, a nie minimalną kwotę podatku akcyzowego odnoszącą się do wszystkich kategorii cenowych papierosów, stosownie do tego, na co zezwala art. 16 ust. 7 dyrektywy 95/59/WE oraz art. 14 ust. 2 dyrektywy 2011/64/UE?

(1) Dyrektywa Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 291, s. 40)

(2) Dyrektywa Rady 2011/64/UE z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie struktury oraz stawek akcyzy stosowanych do wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 176, s. 24)
—

w rezultacie, jeśli pozwala na to stan postępowania, uwzględnienie skargi wniesionej w pierwszej instancji poprzez a) stwierdzenie nieważność decyzji przyjętych przez Eulex — których treść i data przyjęcia nie są znane wnoszącej odwołanie — na mocy których udzielono zamówienia oznaczonego jako „EuropeAid/131516/D/SER/XK — Helicopter Support to the EULEX Mission in Kosovo (PROC/272/11)” spółce Starlite Aviation Operations, o czym Eulex poinformowała w piśmie z dnia 29 marca 2012 r. a także wszystkich innych aktów poprzedzających, późniejszych lub powiązanych, a w szczególności stosownie do okoliczności noty 2012-DAS-0392 z dnia 17 kwietnia 2012 r., w której Eulex odmówiła wnoszącej odwołanie dostępu do dokumentacji przetargu, o udzielenie którego skarżąca wniosła w dniu 2 kwietnia 2012 r.; b) zasądzenie od Eulex odszkodowania (w szczególnej formie lub jako równowartość) na rzecz wnoszącej odwołanie w zakresie określonym w § 37 i następne skargi wniesionej do Sądu; c) obciążenie Eulex kosztami postępowania;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 304/5

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez des Schleswig-Holsteinisches Oberverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 25 lipca 2013 r. — Landesamt für Landwirtschaft, Umwelt und ländliche Räume des Landes Schleswig-Holstein przeciwko Dr. med. vet. Uta Wree

(Sprawa C-422/13)

2013/C 304/08

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Schleswig-Holsteinisches Oberverwaltungsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Landesamt für Landwirtschaft, Umwelt und ländliche Räume des Landes Schleswig-Holstein

Strona pozwana: Dr. med. vet. Uta Wree

Pytanie prejudycjalne

Czy dany grunt stanowi grunt rolny w rozumieniu art 34 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 73/2009 Rady z dnia 19 stycznia 2009 r. (1), również wtedy, gdy jego użytkowanie służy celom rolniczym (wypas w ramach hodowli owiec), jednakże grunt ten tworzy okładzinę składowiska odpadów znajdującego się pod poeksploatacyjnym nadzorem?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003; Dz.U. L 30, s. 16.
2)

W razie udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze stosownie do alternatywy drugiej: Czy art. 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2004/83/WE należy interpretować w ten sposób, że odbywanie służby wojskowej w przypadku konfliktu (międzynarodowego lub krajowego) musi najczęściej lub systematycznie wzywać lub zobowiązywać do popełniania przestępstw lub aktów, o których mowa w art. 12 ust. 2 tej dyrektywy (alternatywa pierwsza), czy też wystarczy, jeśli ubiegający się o azyl wykaże, że siły zbrojne, których jest członkiem, popełniły na terenie, na którym zostały użyte, w konkretnych przypadkach przestępstwa, o których mowa w art. 12 ust. 2 wspomnianej dyrektywy, czy to z uwagi na to, że poszczególne rozkazy operacyjne okazały się mieć charakter przestępczy w rozumieniu tego przepisu, czy też z tego względu, że chodziło o ekscesy poszczególnych osób (alternatywa druga)?