Mimo iż art. 228 WE nie określa terminu, w jakim powinno nastąpić wykonanie wyroku Trybunału stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego, to z utrwalonego orzecznictwa wynika, że troska o bezzwłoczne i jednolite stosowanie prawa wspólnotowego wymaga, by wykonanie to zostało dokonane bezzwłocznie oraz by nastąpiło w najkrótszym możliwym terminie.

Ponieważ procedurę ustanowioną w art. 228 ust. 2 WE uznać trzeba za szczególną procedurę sądową mającą na celu doprowadzenie do wykonania wyroku, czyli innymi słowy postępowanie egzekucyjne, w jej ramach mogą być rozpatrywane wyłącznie uchybienia zobowiązaniom nałożonym na państwo członkowskie na mocy traktatu, które Trybunał uznał na podstawie art. 226 WE za uzasadnione.

Nawet jeśli postępowanie ustanowione w art. 228 ust. 2 WE należy uznać za szczególną procedurę sądową mającą na celu doprowadzenie do wykonania wyroków Trybunału, postępowanie to, podobnie jak postępowanie ustanowione w art. 226 WE, nakazuje przeprowadzenie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi.

W związku z tym w ramach skargi wniesionej na podstawie art. 226 WE wezwanie do usunięcia uchybienia skierowane przez Komisję do państwa członkowskiego oraz uzasadniona opinia wydawana przez tę instytucję wyznaczają przedmiot sporu, który nie może być od tego momentu rozszerzony. Możliwość przedstawienia przez zainteresowane państwo uwag, nawet jeśli nie zdecyduje się ono z niej skorzystać, stanowi bowiem istotną gwarancję wymaganą przez traktat, której poszanowanie jest istotnym wymogiem proceduralnym decydującym o prawidłowości postępowania o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. W związku z tym uzasadniona opinia oraz skarga Komisji muszą opierać się na tych samych zarzutach co wezwanie do usunięcia uchybienia rozpoczynające postępowanie poprzedzające wniesienie skargi.

Jest tak również w odniesieniu do skargi wniesionej na podstawie art. 228 ust. 2 WE, której przedmiot jest ograniczony ramami postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, przewidzianego w tym przepisie, w tym znaczeniu, że Komisja w swojej skardze nie może rozszerzyć przedmiotu sporu, podnosząc nowe zarzuty w stosunku do tych, które zostały zawarte w uzasadnionej opinii Komisji precyzującej punkty, w których dane państwo członkowskie nie zastosowało się do wyroku Trybunału stwierdzającego uchybienie.

Prawdą jest, iż wymóg, zgodnie z którym przedmiot skargi wniesionej w trybie art. 226 WE i art. 228 ust. 2 WE jest ograniczony ramami postępowania poprzedzającego wniesienie skargi przewidzianego w tych przepisach, nie może posuwać się do żądania, w każdym przypadku, idealnej zgodności między zarzutami w wezwaniu do usunięcia uchybienia, wnioskami uzasadnionej opinii a żądaniami skargi, jeśli przedmiot sporu nie został rozszerzony czy zmieniony. Zatem, skoro zmiana legislacyjna miała miejsce w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, skarga może dotyczyć przepisów krajowych, które nie są identyczne z przepisami, o których mowa w uzasadnionej opinii. Tak jest w szczególności, w przypadku gdy po sporządzeniu uzasadnionej opinii państwo członkowskie dokonuje zmian w przepisach krajowych, będących przedmiotem uzasadnionej opinii w celu odparcia zarzutów dotyczących niewykonania wyroku stwierdzającego uchybienie.

Jednakże w skardze wniesionej na podstawie art. 228 ust. 2 WE Komisja nie może kwestionować przepisów krajowych, które mimo że obowiązywały już w toku postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, nie były jej przedmiotem, zarówno w sposób wyraźny lub w sposób dorozumiany, jeżeli istnieje bezpośredni związek między tymi przepisami i aspektami kwestionowanych w uzasadnionej opinii przepisów krajowych. Jeżeli bowiem Komisja jest zobowiązana w uzasadnionej opinii sporządzonej na podstawie art. 228 ust. 2 WE wskazać punkty, w których zainteresowane państwo członkowskie nie zastosowało się do wyroku Trybunału stwierdzającego uchybienie, przedmiot sporu nie może być rozszerzony na zobowiązania niewymienione w uzasadnionej opinii, gdyż stanowiłoby to naruszenie istotnych wymogów proceduralnych gwarantujących prawidłowość postępowania. Komisja nie może zatem, bez rozszerzenia przedmiotu sporu i w rezultacie, bez naruszenia prawa do obrony, przedstawić po raz pierwszy na etapie skargi, zarzutu, którego nie podniosła w ramach postępowania poprzedzającego wniesienie skargi.

(por. pkt 54–60, 77)