Szóstą dyrektywę 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienioną dyrektywą 95/7 należy interpretować w ten sposób, że krajowe organy i sądy powinny odmówić podatnikowi, w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej, skorzystania z praw do odliczenia, zwolnienia lub zwrotu podatku od wartości dodanej, nawet w braku przepisów prawa krajowego przewidujących taką odmowę, gdy w oparciu o obiektywne okoliczności zostało stwierdzone, że ów podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, iż poprzez transakcję powoływaną dla uzasadnienia danego prawa bierze udział w oszustwie w zakresie podatku od wartości dodanej popełnionym w ramach łańcucha dostaw.

W istocie co do zasady krajowe organy i sądy powinny odmówić przyznania prawa przewidzianego przez szóstą dyrektywę, które jest powoływane w sposób stanowiący oszustwo lub nadużycie, niezależnie od tego, czy chodzi o prawa do odliczenia, zwolnienia, czy zwrotu podatku od wartości dodanej związanego z dostawą wewnątrzwspólnotową. W wypadku braku przepisów szczególnych w tym zakresie w krajowym porządku prawnym konsekwencji do sądu krajowego należy ocena, czy w prawie krajowym istnieje przepis lub zasada ogólna zakazujące nadużycia prawa lub też inne przepisy dotyczące oszustw podatkowych bądź unikania opodatkowania, które można interpretować zgodnie z wymogami prawa Unii w dziedzinie zwalczania oszustw podatkowych.

Gdyby jednak okazało się, że prawo krajowe nie zawiera takich zasad podlegających wykładni zgodnej, nie można jednak wnioskować z tego, iż krajowe sądy i organy nie mają możliwości przestrzegania rzeczonych wymogów, a zatem odmówienia korzyści uzyskanej z prawa przewidzianego przez szóstą dyrektywę w wypadku oszustwa.

Nawet jeśli państwo członkowskie nie może powoływać się na dyrektywę jako taką przeciwko podatnikowi, ze względu na to, że okoliczności stanowiące nadużycie lub oszustwo nie mogą uzasadnić prawa przewidzianego w porządku prawnym Unii, odmowa przyznania korzyści na podstawie szóstej dyrektywy nie może nakładać na daną jednostkę obowiązku na mocy tej dyrektywy, lecz jest jedynie konsekwencją stwierdzenia, że w rzeczywistości nie zostają spełnione obiektywne przesłanki wymagane w celu uzyskania pożądanej korzyści przewidziane przez rzeczoną dyrektywę w odniesieniu do tego prawa.

W takim wypadku nie można wymagać wyraźnego zezwolenia, aby krajowe organy i sądy mogły odmówić korzyści na podstawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, a skutek ten należy uważać za należący do rzeczonego systemu.

Ponadto podatnik, który stworzył przesłanki związane z uzyskaniem prawa do odliczenia tylko poprzez uczestnictwo w transakcjach stanowiących oszustwo, w oczywisty sposób nie jest uprawniony do powoływania się na zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań lub pewności prawa w celu sprzeciwienia się odmowie przyznania danego prawa.

Wreszcie ponieważ odmowa przyznania prawa wynikającego ze wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w wypadku udziału podatnika w oszustwie jest tylko zwykłą konsekwencją braku spełnienia przesłanek wymaganych w tym względzie przez właściwe przepisy szóstej dyrektywy, odmowa ta nie wykazuje charakteru kary lub sankcji w rozumieniu art. 7 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności lub art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

(por. pkt 49, 51–55, 57, 59–62; pkt 2 sentencji)