ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2022 r. – Komisja Europejska/Irlandia

(Sprawa C-439/22)

(2022/C 326/20)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: U. Małecka, L. Malferrari, E. Manhaeve, J. Samnadda, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Irlandia

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 (1) z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiającej Europejski kodeks łączności elektronicznej lub w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 124 ust. 1 tej dyrektywy; lub w każdym razie nie informując o nich Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

— zasądzenie od Irlandii na rzecz Komisji ryczałtu w wysokości 5 544,9 EUR dziennie, przy czym minimalna kwota ryczałtu wynosi 1 376 000 EUR;

— jeżeli uchybienie stwierdzone w pkt 1 trwało do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie, zasądzenie od Irlandii na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wysokości 24 942,9 EUR za każdy dzień, począwszy od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia wykonania obowiązków wynikających z dyrektywy, oraz

— obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiająca Europejski kodeks łączności elektronicznej (wersja przekształcona) określa zasady rynków telekomunikacyjnych. Artykuł 124 ust. 1 dyrektywy ustanawia dzień 21 grudnia 2020 r. jako termin transpozycji dla państw członkowskich.

Pismem z dnia 3 lutego 2021 r. Komisja skierowała do Irlandii wezwanie do usunięcia uchybienia w sytuacji, gdy nie otrzymała ona od Irlandii żadnego powiadomienia dotyczącego przyjęcia przepisów niezbędnych do wykonania dyrektywy. Pismem z dnia 23 września 2021 r., wobec braku jakichkolwiek dalszych powiadomień dotyczących transpozycji dyrektywy, Komisja skierowała do Irlandii uzasadnioną opinię. Środki transpozycji nie zostały jednak jeszcze przyjęte przez Irlandię, a w każdym razie nie powiadomiła ona o nich Komisji.

(1) Dz.U. 2018, L 321, s. 36.
C 326/14

Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska

(Sprawa C-449/22)

(2022/C 326/21)

Język postępowania: portugalski

Strony

Skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Caro de Sousa, U. Małecka, L. Malferrari i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Portugalska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

— stwierdzenie, że Republika Portugalska nie przyjęła przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiającej Europejski kodeks łączności elektronicznej (EKŁE) najpóźniej do dnia 21 grudnia 2020 r. oraz że w każdym razie nie powiadomiła Komisji o przyjęciu tych przepisów, uchybiając w ten sposób zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 124 ust. 1 dyrektywy.

— zasądzenie od Republiki Portugalskiej zapłaty dziennego ryczałtu w wysokości 5 181,13 EUR począwszy od dnia 22 grudnia 2020 r. do dnia wykonania zobowiązania przez Republikę Portugalską lub w dniu ogłoszenia wyroku na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE i to w wysokości minimalnej 1 286 000 EUR.

— zasądzenie od Republiki Portugalskiej zapłaty dziennej okresowej kary pieniężnej w wysokości 23 307,30 EUR, licząc od dnia ogłoszenia wyroku do dnia wykonania zobowiązania przez Republikę Portugalską.

— obciążenie Republiki Portugalii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 (1) z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiająca Europejski kodeks łączności elektronicznej (zwany dalej „EKŁE”). Dyrektywa powinna była zostać transponowana do portugalskiego porządku prawnego najpóźniej do dnia 21 grudnia 2020 r. i Republika Portugalska powinna była powiadomić Komisję o przepisach wydanych w celu zapewnienia jej transpozycji.

W dniu 3 lutego 2021 r. Komisja skierowała do Republiki Portugalskiej wezwanie do usunięcia uchybienia. Następnie w dniu 23 września 2021 r. Republika Portugalska została powiadomiona o uzasadnionej opinii. Republika Portugalska nie przyjęła jeszcze przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy, a w każdym razie nie powiadomiła Komisji o przyjęciu tych przepisów.

(1) Dz.U. 2018, L 321, s. 36.
2.

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy mając na uwadze motyw 8 rozporządzenia 2018/605, właściwy organ jest uprawniony do wstrzymania procedury oceny i podejmowania decyzji w sprawie wniosków o udzielenie zezwolenia na wprowadzanie do obrotu w oczekiwaniu na ustalenia Komisji Europejskiej dotyczące skutków rozporządzenia 2018/605 w odniesieniu do każdej procedury toczącej się na podstawie rozporządzenia 1107/2009?
3.

Jeżeli dane państwo członkowskie, czy też organ sądowy tego państwa członkowskiego, dojdzie do wniosku, że ocena dokonana przez państwo członkowskie pełniące funkcję sprawozdawcy strefowego nie jest dostatecznie uzasadniona, to w jakim zakresie państwo to jest zobowiązane do współdziałania z państwem członkowskim pełniącym funkcję sprawozdawcy strefowego przy dokonywaniu dostatecznie uzasadnionej oceny?
2)

Czy zgodne z tym celem jest przyznanie wilkowi odmiennej ochrony w zależności od tego, czy znajduje się on na północ, czy na południe od rzeki Duero, biorąc pod uwagę: (i) że z naukowego punktu widzenia to rozróżnienie jest obecnie uważane za niewłaściwe, (ii) że ocena stanu ochrony wilka w trzech regionach, które zajmuje w Hiszpanii, mianowicie w regionie alpejskim, atlantyckim i śródziemnomorskim, w okresie 2013–2018 jest niekorzystna, (iii) że jest to gatunek ściśle chroniony praktycznie we wszystkich państwach członkowskich, a w szczególności, ze względu na współdzielenie regionu, w Portugalii, oraz (iv) orzecznictwo Trybunału dotyczące naturalnego zasięgu i zakresu terytorialnego, które należy uwzględnić przy ocenie jego stanu ochrony, przy czym bardziej zgodne ze wspomnianą dyrektywą i nieskutkujące pominięciem przepisów art. 2 ust. 3 byłoby włączenie wilka do załącznika II i IV bez rozróżnienia populacji na północ i na południe od Duero, tak aby jego chwytanie i zabijanie było możliwe jedynie wtedy, gdy nie ma zadawalającej alternatywy, na warunkach i przy spełnieniu wymogów określonych w art. 16? W przypadku uznania, że rozróżnienie to jest uzasadnione:
H)

Czy można uznać, że przepisy krajowe zawierają środki wystarczająco odstraszające organy administracji publicznej i podmioty sektora publicznego od wykorzystywania kolejnych umów lub odnowienia umów o pracę tymczasową sprzecznych z klauzulą 5 porozumienia ramowego, mające na celu zapobieganie nadużyciom wynikającym z wykorzystywania umów o pracę na czas określony przez pracodawcę w stosunku do innych pracowników i w przyszłości oraz karanie takich nadużyć, które to środki spełniają wymogi określone w orzecznictwie Trybunału w wyrokach: z dnia 7 marca 2018 r. w sprawie C-494/16, Santoro; oraz z dnia 8 maja 2019 r. w sprawie C-494/17, Rossato, w przypadku gdy owe środki polegają na przepisach prawnych wprowadzonych od 2017 r. [34. przepis dodatkowy Ley 3/2017 de Presupuestos Generales del Estado para el año 2017 (ustawy 3/2017 w sprawie budżetu państwa na rok 2017) z dnia 27 czerwca 2017 r., 43. przepis dodatkowy Ley 6/2018 de Presupuestos Generales del Estado para el año 2018 (ustawy 6/2018 w sprawie budżetu państwa na rok 2018) z dnia 3 lipca 2018 r. oraz Real Decreto-ley (dekret królewski z mocą ustawy) 14/2021 z dnia 6 lipca 2021 r.], które to przepisy stanowią, że możliwe jest pociągnięcie do odpowiedzialności za „działania nieprawidłowe”, nie precyzując tej odpowiedzialności poza ogólnym odesłaniem do przepisów, których nie wskazują, przy czym brak jest jakiegokolwiek konkretnego przypadku pociągnięcia do odpowiedzialności, w kontekście tysięcy wyroków uznających pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony, ale nie na stałe, z powodu naruszenia przepisów dotyczących umów o pracę tymczasową?
H)

Czy można uznać, że przepisy krajowe zawierają środki wystarczająco odstraszające organy administracji publicznej i podmioty sektora publicznego od wykorzystywania kolejnych umów lub odnowienia umów o pracę tymczasową sprzecznych z klauzulą 5 porozumienia ramowego, mające na celu zapobieganie nadużyciom wynikającym z wykorzystywania umów o pracę na czas określony przez pracodawcę w stosunku do innych pracowników i w przyszłości oraz karanie takich nadużyć, które to środki spełniają wymogi określone w orzecznictwie Trybunału w wyrokach: z dnia 7 marca 2018 r. w sprawie C-494/16, Santoro; oraz z dnia 8 maja 2019 r. w sprawie C-494/17, Rossato, w przypadku gdy owe środki polegają na przepisach prawnych wprowadzonych od 2017 r. [34. przepis dodatkowy Ley 3/2017, de Presupuestos Generales del Estado para el año 2017 (ustawy 3/2017 w sprawie budżetu państwa na rok 2017) z dnia 27 czerwca 2017 r., 43. przepis dodatkowy Ley 6/2018 de Presupuestos Generales del Estado para el año 2018 (ustawy 6/2018 w sprawie budżetu państwa na rok 2018) z dnia 3 lipca 2018 r. oraz Real Decreto-ley (dekret królewski z mocą ustawy) 14/2021 z dnia 6 lipca 2021 r.], które to przepisy stanowią, że możliwe jest pociągnięcie do odpowiedzialności za „działania nieprawidłowe”, nie precyzując tej odpowiedzialności poza ogólnym odesłaniem do przepisów, których nie wskazują, przy czym brak jest jakiegokolwiek konkretnego przypadku pociągnięcia do odpowiedzialności, w kontekście tysięcy wyroków uznających pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony, ale nie na stałe, z powodu naruszenia przepisów dotyczących umów o pracę tymczasową?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 11 lipca 2022 r. – BM/LO

(Sprawa C-462/22)

(2022/C 359/59)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca środek odwoławczy: BM

Druga strona postępowania: BM

Pytanie prejudycjalne

Czy termin karencji jednego roku lub sześciu miesięcy określony w art. 3 ust. 1 lit. a) tiret piąte i szóste rozporządzenia (WE) nr 2201/2003 (1) rozpoczyna bieg dla powoda lub wnioskodawcy dopiero od momentu ustanowienia jego zwykłego pobytu w państwie członkowskim sądu, do którego wniesiono sprawę, czy też wystarczy, jeżeli na początku właściwego terminu karencji powód miał początkowo prosty pobyt w państwie sądu, do którego wniesiono sprawę, a jego pobyt dopiero potem stał się zwykłym pobytem w okresie do wniesienia pozwu lub wniosku?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. 2003, L 338, s. 1).
1)

Czy art. 62 pkt 2, art. 63, 167, 206, 250 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) oraz zasada proporcjonalności, zgodnie z jej wykładnią zawartą między innymi w wyroku Trybunału z dnia 8 maja 2019 r., C-712/17, EN.SA, w związku z zasadą neutralności stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak art. 70 ust. 1 kodeksu VAT, art. 1 ipozycja V tabeli G załączonej do dekretu królewskiego nr 41 ustalającego wysokość proporcjonalnych grzywien podatkowych w dziedzinie podatku od wartości dodanej, zgodnie z którymi, w przypadku stwierdzenia podczas kontroli ksiąg rachunkowych nieścisłości co do ich treści oraz w celu ukarania za zaniechanie wpisania do rejestru w całości lub w części transakcji podlegających opodatkowaniu, w stosunku do których kwota podatku należnego przekracza 1 250 EUR, naruszenie to podlega karze grzywny ryczałtowej o obniżonej stawce w wysokości 20 % podatku należnego, przy czym na potrzeby obliczenia grzywny nie jest możliwe odliczenie od niej zapłaconego podatku naliczonego, ponieważ nie został on odliczony z powodu niezłożenia deklaracji, podczas gdy zgodnie z art. 1 akapit drugi dekretu królewskiego nr 41 skala obniżek przewidziana w tabelach od A do J załącznika do tego dekretu królewskiego ma zastosowanie tylko wtedy, gdy sankcjonowane naruszenia zostały popełnione bez zamiaru uchylenia się od opodatkowania lub umożliwienia uchylenia się od opodatkowania?
2.

Po drugie, Sąd naruszył prawo także przy dokonywaniu wykładni art. 2 ust. 1 i art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1150/2000, w związku z art. 217 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (2) z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz z art. 325 TFUE, który zobowiązuje państwa członkowskie do zwalczania nadużyć finansowych i wszelkich innych działań nielegalne naruszających interesy finansowe Unii, orzekając, że Republika Czeska nie ustaliła odnośnych należności celnych z opóźnieniem, w sytuacji gdy nie dokonała tego ustalenia w dniach następujących po powrocie przedstawicielki czeskich władz celnych, która uczestniczyła w misji kontrolnej przeprowadzonej przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w Laosie w listopadzie 2007 r. (zarzut dotyczący pkt 94–126 zaskarżonego wyroku). Sąd błędnie ocenił zatem stosowanie ram prawnych, uznając, że miały one umożliwić Republice Czeskiej oczekiwanie do momentu, w którym OLAF udostępni dowody zebrane podczas misji (i tym samym uchybienie zobowiązaniom do stwierdzenia tytułu Unii do środków własnych), ze szkodą dla interesów finansowych Unii. Sąd powinien dokonać wykładni mającego zastosowanie prawa Unii w ten sposób, że zgodnie z zasadą staranności Republika Czeska była zobowiązana zażądać od OLAF-u – bezzwłocznie po powrocie swej przedstawicielki z misji kontrolnej – dowodów zgromadzonych podczas tej misji, co umożliwiłoby jej ustalenie tytułu Unii do zasobów własnych w dniach następujących po powrocie czeskiej przedstawicielki z misji kontrolnej w Laosie.
1)

W okolicznościach, w których zgodnie z prawem państwa członkowskiego odsetki od kwoty nadpłaconego, podlegającego odliczeniu [VAT] (zwane dalej „odsetkami od VAT”), który nie mógł zostać odzyskany ze względu na obowiązywanie „zasady zapłaconych faktur”, są obliczane według stopy procentowej, obejmującej bezspornie odsetki od kredytu na krótkoterminowym rynku pieniężnym i ustalonej według stopy podstawowej banku centralnego powiększonej o dwa punkty procentowe, za okres objęty deklaracją VAT w ten sposób, że odsetki te są naliczane, począwszy od dnia następującego po dniu złożenia deklaracji VAT, w której podatnik wskazał nadpłacony VAT, który powinien zostać przeniesiony na następny okres rozliczeniowy ze względu na obowiązywanie zasady „zapłaconych faktur”, do ostatniego dnia terminu na złożenie kolejnej deklaracji VAT, czy należy interpretować prawo Unii, w szczególności art. 183 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) (zwanej dalej „dyrektywą VAT”), zasady skuteczności i równoważności, bezpośredniej skuteczności i proporcjonalności, a także wyrok Trybunału z dnia 23 kwietnia 2020 r. w sprawach połączonych Sole-Mizo i Dalmandi Mezőgazdasági (C 13/18 i C 126/18) (zwany dalej „wyrokiem Sole-Mizo i Dalmandi Mezőgazdasági”) w ten sposób, że praktyka państwa członkowskiego, taka jak ta będąca przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, która nie pozwala na zapłatę, oprócz odsetek od VAT, odsetek mających na celu zrekompensowanie podatnikowi spadku wartości pieniężnej rozpatrywanej kwoty spowodowanego upływem czasu po upływie wspomnianego okresu rozliczeniowego do czasu faktycznej zapłaty odsetek, jest sprzeczna z tym prawem Unii?
a)

Czy poszanowanie prawa do obrony, a w szczególności prawa do przedstawienia uwag przed każdym niekorzystnym aktem, które stanowi podstawową zasadę prawa Unii, oznacza, że gdy w braku zapłaty długu celnego w wyznaczonym terminie przez dłużnika dochodzi się jego pokrycia od gwaranta, organ celny musi uprzednio umożliwić gwarantowi skuteczne przedstawienie swojego stanowiska co do okoliczności, na których organ ten zamierza oprzeć swoją decyzję o dochodzeniu zapłaty od gwaranta?
1)

Czy wyrok Trybunału z dnia 8 kwietnia 1976 r. w sprawie 43/75 Defrenne/SABENA (1) należy interpretować w ten sposób, że przyznaje on sądowi krajowemu samodzielne uprawnienie do utrzymania w mocy – sua sponte i bez wystąpienia z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 267 TFUE – wyłącznie na podstawie przepisu prawa krajowego odnoszących się do zdarzeń przeszłych skutków przepisów krajowych dotyczących zwolnienia z VAT usług medycznych i paramedycznych, niezgodność których to przepisów z prawem Unii stwierdził następnie ten sam sąd (po tym, jak wcześniej skierował w tym przedmiocie do Trybunału trzy wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 267 TFUE, na które Trybunał udzielił odpowiedzi wyrokiem z dnia 27 czerwca 2019 r. w sprawie C-597/17 (2)) i w odniesieniu do których orzekł o ich częściowej nieważności, utrzymując jednak w mocy dotychczasowe skutki przepisu prawa krajowego sprzecznego z prawem Unii w odniesieniu do zdarzeń przeszłych, pozbawiając w ten sposób całkowicie podatników VAT prawa do zwrotu VAT pobranego z naruszeniem prawa Unii?
1.

Zarzut pierwszy: Błędna wykładnia art. 3 pkt 1 rozporządzenia nr 2018/1725 (1) z jednej strony w odniesieniu do pojęcia osoby fizycznej możliwej do „zidentyfikowania” i z drugiej strony pojęcia uzasadnionego prawdopodobieństwa wykorzystania danego sposobu do zidentyfikowania danej osoby fizycznej oraz przeinaczenia dowodów dotyczących identyfikacji skarżącej przez określoną osobę.
1)

a) Jakie znaczenie należy nadać pojęciu przedsiębiorstwa prowadzącego „działalność gospodarczą”, o którym mowa w art. 2 lit. a) dyrektywy 2002/14/WΕ (1)? b) Czy zakresem rzeczonego pojęcia są objęte osoby prawne prawa prywatnego, takie jak EOPPEP, która w wykonywaniu uprawnień certyfikacji instytucji kształcenia zawodowego działa jako osoba prawna prawa publicznego i wykonuje władzę publiczną, zważywszy że (i) w odniesieniu do niektórych jej działań, jak w niniejszej sprawie, w szczególności, usług, we wszelkiej formie i rodzaju, w zakresie działań doradztwa zawodowego skierowanych do właściwych jednostek organizacyjnych ministerstw, ośrodków i organów szkoleniowych i doskonalenia zawodowego, przedsiębiorstw, a także organizacji pracodawców i pracowników [art. 14 ust. 2 lit. ib) ustawy nr 4115/2013, A' 24], jak wynika z przepisu art. 14 ust. 2 lit. ie) dotyczącego określenia warunków świadczenia usług doradztwa i doskonalenia zawodowego dla osób fizycznych i prawnych w kraju, nie jest wykluczone, że istnieją rynki, na których prowadzą działalność przedsiębiorstwa handlowe konkurujące ze stroną skarżącą; i (ii) zasoby strony skarżącej, zgodnie z art. 23 ust. 1 lit. d) wyżej wymienionej ustawy, obejmują wpływy z wykonywania działalności i świadczenia usług, które zostały jej powierzone przez ministerstwo lub są wykonywane na rzecz osób trzecich, takich jak organy administracji publicznej, instytucje krajowe i międzynarodowe, osoby prawne prawa publicznego lub prywatnego oraz osoby prywatne, podczas gdy (iii) w odniesieniu do pozostałych usług jest przewidziana, zgodnie z przepisami art. 20 ustawy nr 4115/2013, zapłata podatków o charakterze wynagrodzenia? c) Czy na odpowiedź na poprzednie pytanie ma wpływ to, że, w odniesieniu do przeważającej części działalności (art. 14 ust. 2 ustawy nr 4115/2013) osoby prawnej prawa prywatnego, można przyjąć, iż niektóre rodzaje działalności są wykonywane wyłącznie w ramach rynku, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy jest wystarczające, że ustawodawca przewidział [art. 14 ust. 2 lit. ib) i art. 23 ust. 1 lit. d) ustawy nr 4115/2013], iż strona skarżąca prowadzi swoją działalność, przynajmniej w części, jako podmiot gospodarczy, czy też konieczne jest wykazanie, że faktycznie prowadzi ona działalność na rynku w odniesieniu do ściśle określonych działań?
1)

Czy art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej [i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000] (1) ma zastosowanie do: a) wniosku o zmianę [wykonywania] prawa do osobistej styczności z dzieckiem w rozumieniu art. 2 pkt 10 wspomnianego rozporządzenia, złożonego przez osobę, której przysługuje wspomniane prawo do osobistej styczności z dzieckiem na podstawie orzeczenia sądowego z odroczonym skutkiem, uzasadnionym dobrem dzieci, które jednak jest prawomocne i korzysta z powagi rzeczy osądzonej, wydanym w państwie wcześniejszego miejsca zwykłego pobytu dzieci ponad cztery miesiące przed złożeniem wniosku na podstawie art. 9 ust. 1, b) i to w sposób wyłączający jurysdykcję ogólną przewidzianą w art. 8 wspomnianego rozporządzenia, podczas gdy w motywie 12 wspomnianego rozporządzenia wskazano, że „podstawy jurysdykcji w sprawach odpowiedzialności rodzicielskiej ustanowione w niniejszym rozporządzeniu ukształtowane są zgodnie z zasadą dobra dziecka, w szczególności według kryterium bliskości[; j]urysdykcja powinna należeć w pierwszej kolejności do sądów państw członkowskich zwykłego pobytu dziecka, z wyjątkiem niektórych przypadków zmiany miejsca pobytu dziecka […]”?
2)

Czy art. 3 ust. 5 dyrektywy 2000/31 należy interpretować w ten sposób, że zaniechanie powiadomienia Komisji i państwa członkowskiego siedziby o podjętym środku, którego to powiadomienia należy dokonać zgodnie z tym przepisem w nagłym przypadku „w możliwie najkrótszym terminie” (później), prowadzi do tego, że środek ten – po upływie okresu wystarczającego dla (późniejszego) powiadomienia – nie może być stosowany do określonej usługi?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Portugalia) w dniu 31 maja 2022 r. – NM/Autoridade Tributária e Aduaneira

(Sprawa C-349/22)

(2022/C 359/27)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Arbitral Tributário

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: NM

Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira

Pytania prejudycjalne

Czy art. 110 TFUE stoi na przeszkodzie temu, by przepis krajowy, taki jak art. 8 ust. 1 lit. d) CISV [Código do Imposto Sobre Veículos (kodeksu podatku od pojazdów)], który ustanawia obniżenie do 25 % kwoty podatku od dopuszczenia do obrotu pojazdów silnikowych (ISV) w odniesieniu do lekkich samochodów osobowych spełniających określone kryteria dotyczące ochrony środowiska, został utrzymany w mocy i był stosowany w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2021 r., bardziej restrykcyjnym niż brzmienie obowiązujące do tego czasu, zarówno do nowych pojazdów krajowych, jak i do pojazdów używanych pochodzących z innych państw członkowskich Unii Europejskiej, zarejestrowanych po raz pierwszy w Portugalii po tej dacie, traktując te pojazdy tak samo pod względem podatkowym, ale doprowadzając do sytuacji, którą można uznać za sytuację nierówności między pojazdami używanymi o takim samym okresie użytkowania, które spełniają obowiązujące poprzednio mniej wymagające kryteria dotyczące ochrony środowiska, ale nie spełniają kryteriów ustanowionych w nowej ustawie, w zależności od tego, czy (a) zostały one pierwotnie wprowadzone do obrotu i zarejestrowane w Portugalii przed datą wejścia w życie nowego brzmienia ustawy, w którym to przypadku zastosowane zostanie obniżenie do 25 % kwoty podatku, co można uznać, że zostanie odzwierciedlone w cenie nabycia pojazdów używanych, czy też (b) zostały zarejestrowane w innym państwie członkowskim w czasie obowiązywania poprzedniego brzmienia ustawy i zostały dopuszczone do obrotu w Portugalii po tej dacie, w którym to przypadku zostaną obciążone 100 % kwoty podatku?