ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 80/22

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 30 listopada 2009 r. w sprawie T-2/09 Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert & Co. KG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 9 lutego 2010 r. przez Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert & Co. KG

(Sprawa C-73/10 P)

2010/C 80/38

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert & Co. KG (przedstawiciele: A. Rinne, rechtsanwalt, S. Kon, solicitor, C. Humpe, solicitor, C. Vajda, QC)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

— uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie T-2/09; oraz

— uznanie skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez Weicherta w sprawie T-2/09 za dopuszczalną i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej w celu wydania orzeczenia w przedmiocie żądań Weicherta zmierzających do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 15 października 2008 r. (sprawa COMP/39.188 — Banany) w zakresie, w jakim dotyczy Weicherta, lub

— tytułem ewentualnym, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej w celu wydania orzeczenia w przedmiocie dopuszczalności skargi Weicherta o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie T-2/09.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo, uznając skargę za niedopuszczalną z uwagi na to, że od stosowania uregulowań wspólnotowych dotyczących terminów procesowych można odstąpić jedynie w razie wystąpienia nieprzewidywalnych okoliczności lub przypadku siły wyższej. Podnosi, że taka wykładnia jest zbyt wąska i nie uwzględnia wcale lub nie uwzględnia w sposób właściwy wagi prawa dostępu do sądu w procesie karnym, zasady równości i zasady ustawowej określoności czynów zabronionych i kar, zasady proporcjonalności oraz nadrzędnej konieczności uniknięcia niesprawiedliwego wyniku.
—

stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie gospodarowania odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego oraz zmieniającej dyrektywę 2004/35/WE (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 25 tej dyrektywy.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 63/38

Wniosek o wydanie orzeczenia a trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 11 stycznia 2010 r. — Nickel Institute przeciwko Secretary of State for Work and Pensions

(Sprawa C-14/10)

2010/C 63/61

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo).

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Nickel Institute.

Strona pozwana: Secretary of State for Work and Pensions.

Pytania prejudycjalne

1) Czy Dyrektywa Komisji 2008/58/WE (zwana „dyrektywą w sprawie trzydziestego DPT”) oraz/lub rozporządzenie Komisji (WE) nr 790/2009 (zwane dalej „rozporządzeniem w sprawie pierwszego DPT”) są nieważne w zakresie w jakim mają one na celu klasyfikację lub ponowną klasyfikację węglanów niklu w odpowiednich aspektach, ponieważ: a) klasyfikacje zostały dokonane bez przeprowadzenia odpowiedniej oceny charakterystycznych właściwości węglanów niklu zgodnie z kryteriami i wymogami w zakresie danych załącznika VI do dyrektywy 67/548/EWG (zwanej dalej „dyrektywą dotyczącą substancji niebezpiecznych”): b) nie wzięto pod uwagę, czy charakterystyczne właściwości węglanów niklu mogą stwarzać zagrożenie podczas normalnego obchodzenia się z nimi i używania ich, w myśl wymogów zawartych w pkt 1.1 i 1.4 załącznika VI do dyrektywy dotyczącej substancji niebezpiecznych; c) nie zostały spełnione przesłanki zastosowania procedury, o której mowa w art. 28 dyrektywy dotyczącej substancji niebezpiecznych; d) klasyfikacje zostały w sposób niedopuszczalny oparte na oświadczeniu w sprawie zastosowania odstępstwa przygotowanego dla celów oceny ryzyka przeprowadzonej przez właściwy organ na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 793/93; oraz/lub e) nie zostały podane powody przyjęcia klasyfikacji, jak tego wymaga art. 253 WE?

2) Czy Dyrektywa Komisji 2009/2/WE (zwana dalej „dyrektywą w sprawie trzydziestego pierwszego DPT”) oraz/lub rozporządzenie Komisji (WE) nr 790/2009 (zwane dalej „rozporządzeniem w sprawie pierwszego DPT”) są nieważne w zakresie w jakim mają one na celu klasyfikację lub ponowną klasyfikację wodorotlenków niklu i zgrupowanych substancji niklu (zwanych łącznie „zaskarżonymi substancjami niklu”) pod określonymi względami, ponieważ: a) klasyfikacje zostały dokonane bez dokonania odpowiedniej oceny charakterystycznych właściwości zaskarżonych substancji niklu zgodnie z kryteriami i wymogami w zakresie danych załącznika VI do dyrektywy dotyczącej substancji niebezpiecznych, lecz na podstawie pewnych metod wnioskowania przez analogię; b) nie wzięto pod uwagę, czy charakterystyczne właściwości węglanów niklu mogą stwarzać zagrożenie podczas normalnego obchodzenia się z nimi i używania ich, w myśl wymogów zawartych w pkt 1.1 i 1.4 załącznika VI do dyrektywy dotyczącej substancji niebezpiecznych; oraz/lub c) nie zostały spełnione przesłanki zastosowania procedury, o której mowa w art. 28 dyrektywy dotyczącej substancji niebezpiecznych?
15)

Czy klauzula 5 dyrektywy 1999/70/WE przewidując, w przypadku wprowadzenia zakazu przekształcenia stosunku pracy potrzebę zastosowania środka, który oferuje skuteczne i równoważne gwarancje ochrony pracowników, w porównaniu do podobnych sytuacji, do których dochodzi w prawie krajowym, w celu odpowiedniego ukarania nadużycia wynikającego z naruszenia klauzuli 5 i usunięcia skutków naruszania prawa wspólnotowego, wymaga uwzględnienia, jako podobnej sytuacji występującej w prawie krajowym, stosunku pracy zawartego z państwem na czas nieokreślony, do którego pracownik byłby uprawniony w przypadku braku art. 36, lub stosunku pracy zawartego na czas nieokreślony z podmiotem z sektora prywatnego, wobec którego stosunek pracy miałby odznaczać się stabilnością zbliżoną do tej charakteryzującej stosunek pracy z państwem;
4)

Przeinaczenie okoliczności i materiałów dowodowych, które wszystkie prowadzą do jedynego i ostatecznego wniosku, że pod każdym względem znak towarowy Cannabis posiada charakter wyłącznie odróżniający, a nie opisowy, co pozwala stwierdzić naruszenie lub błędne zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) i wewnętrzną sprzeczność przedstawionego przez Sąd uzasadnienia posiadania charakteru opisowego przez znak towarowy Cannabis. Z tego powodu zaskarżony wyrok w sprawie T-234/06 należy w całości uchylić.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 63/33

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia (Włochy) w dniu 4 stycznia 2010 r. — Azienda Agro-Zootecnica Franchini s.a.r.l. ed Eolica di Altamura s.r.l. przeciwko Regione Puglia

(Sprawa C-2/10)

2010/C 63/54

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Azienda Agro-Zootecnica Franchini s.a.r.l. ed Eolica di Altamura s.r.l.

Strona pozwana: Regione Puglia

Pytania prejudycjalne

Czy art. 1 ust. 1226 ustawy nr 296 z dnia 27 grudnia 2006 r. w związku z art. 5 ust. 1 dekretu Ministero dell'ambiente e della tutela del territorio e del mare z dnia 17 października 2007 r. i z art. 2 ust. 6 Legge regionale della Puglia nr 31 z dnia 21 października 2008 r. w części w jakiej bezwzględnie i bez zróżnicowań zakazują one umieszczania w OZW i OSO należących do sieci ekologicznej „NATURA 2000” turbin wiatrowych nieprzeznaczonych do własnego użytku zamiast przeprowadzania odnośnej oceny oddziaływania na środowisko, w ramach której analizie podlega wpływ poszczególnych projektów na obszar, na którym przedsięwzięcie ma być realizowane są zgodne z prawem wspólnotowym a w szczególności z zasadami wynikającymi z dyrektyw 2001/77/WE (1) i 2009/28/WE (2) (z zakresu energii odnawialnych) oraz dyrektywy 79/409/WE (3) i 92/43/WE (4) (z zakresu ochrony ptactwa i siedlisk przyrodniczych)?

(1) Dz. U. L 283, s. 33.

(2) Dz. U. L 140, s. 16.

(3) Dz. U. L 103, s. 1.

(4) Dz. U. L 206, s. 7.
2)

Czy prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie nieuwzględnieniu przez państwo członkowskie żądania zapłaty odszkodowania wniesionego przez przedsiębiorstwo, na które został przerzucony ciężar tego niezgodnego z dyrektywą podatku akcyzowego, w przypadku, gdy takie nieuwzględnienie — w okolicznościach takich, jak zaistniałe w ramach niniejszej sprawy — uzasadniane jest podnoszonymi przez to państwo członkowskie względami (w szczególności związanymi z tym, że to przedsiębiorstwo nie jest bezpośrednio poszkodowane i że nie istnieje bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy szkodą a zachowaniem dającym podstawę do pociągnięcia do odpowiedzialności)?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 100/14

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Brně (Republika Czeska) w dniu 11 stycznia 2010 r. — Toshiba Corporation, Areva T&D Holding SA, Areva T&D SA, Areva T&D AG, Mitsubishi Electric Corp., Alstom, Fuji Electric Holdings Co. Ltd, Fuji Electric Systems Co. Ltd, Siemens Transmission & Distribution SA, Siemens AG Österreich, VA TECH Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG, Siemens AG, Hitachi Ltd, Hitachi Europe Ltd, Japan AE Power Systems Corp., Nuova Magrini Galileo SpA przeciwko Úřad pro ochranu hospodářské soutěže

(Sprawa C-17/10)

2010/C 100/23

Język postępowania: czeski

Sąd krajowy

Krajský soud v Brně (sąd okręgowy, Brno)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Toshiba Corporation, Areva T&D Holding SA, Areva T&D SA, Areva T&D AG, Mitsubishi Electric Corp., Alstom, Fuji Electric Holdings Co. Ltd, Fuji Electric Systems Co. Ltd, Siemens Transmission & Distribution SA, Siemens AG Österreich, VA TECH Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG, Siemens AG, Hitachi Ltd, Hitachi Europe Ltd, Japan AE Power Systems Corp., Nuova Magrini Galileo SpA

Strona pozwana: Úřad pro ochranu hospodářské soutěže (czeski organ ochrony konkurencji)

Pytania prejudycjalne

1) Czy wykładni art. 81 traktatu WE (obecnie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej) oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (1) należy dokonywać w taki sposób, że przepisy te powinny być stosowane (w postępowaniach wszczętych po dniu 1 maja 2004 r.) do całego okresu trwania kartelu, który rozpoczął się w Republice Czeskiej przed jej przystąpieniem do Unii Europejskiej (tzn. przed dniem 1 maja 2004 r.) a trwał i zakończył się po jej przystąpieniu do Unii Europejskiej?

2) Czy wykładni art. 11 ust. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 w związku z jego art. 3 ust. 1 i motywem 17 oraz z pkt 51 komunikatu Komisji w sprawie współpracy w ramach sieci organów ochrony konkurencji (2) należy dokonywać w ten sposób w świetle zasady ne bis in idem wynikającej z art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (3) i w świetle ogólnych zasad prawa wspólnotowego, że w przypadku gdy Komisja rozpocznie po dniu 1 maja 2004 r. postępowanie w sprawie naruszenia art. 81 traktatu WE i wyda w nim decyzję, to: a) organy ochrony konkurencji państw członkowskich zostaną automatycznie od tego momentu pozbawione kompetencji do prowadzenia postępowania w sprawie takich porozumień? b) organy ochrony konkurencji państw członkowskich zostaną pozbawione kompetencji do stosowania do tych porozumień przepisów prawa krajowego zawierających takie same uregulowania prawne jak art. 81 WE (obecnie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej)?

(1) Dz.U. 2003 L 1, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 8 t. 2, s. 205.

(2) Dz.U. 2004 C 101, s. 43.

(3) Dz.U. 2007 C 303, s. 1.
1)

Czy art. 3 lit. b), art. 4 ust. 2, art. 5 i art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym, i zmieniającego dyrektywę Rady 92/65/EWG (1), i artykuły oraz załączniki do decyzji Komisji 2003/803/WE z dnia 26 listopada 2003 r. ustanawiającej wzór paszportu do celu wewnątrzwspólnotowego przemieszczania psów, kotów i fretek (2) stoją na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, które w odniesieniu do paszportów dla kotów i fretek odsyła do wzoru i dodatkowych wymogów ustanowionych przez decyzję Komisji z dnia 26 listopada 2003 r., jednakże przewiduje ponadto, że każdy paszport musi zawierać ujednolicony 13-cyfrowym numer, składający się z „BE”, kodu ISO dla Belgii, dwucyfrowego numeru identyfikacyjnego podmiotu go wydającego oraz dziewięciocyfrowego numeru porządkowego?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 100/28

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corta Suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 9 lutego 2010 r. — Ugo Cifone przeciwko Giudice delle indagini preliminari del Tribunale di Trani

(Sprawa C-77/10)

2010/C 100/42

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Corte Suprema di Cassazione

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Ugo Cifone

Pytania prejudycjalne

Jaką wykładnię art. 43 i 49 traktatu WE w odniesieniu do swobody przedsiębiorczości i świadczenia usług w sektorze zakładów sportowych należy przyjąć w celu ustalenia, czy przywołane przepisy traktatu umożliwiają ustanowienie w przepisach krajowych systemu monopolistycznego na rzecz państwa oraz systemu koncesji i zezwoleń, który w ramach określonej liczby koncesji przewiduje: a) istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie na podstawie procedury, która niezgodnie z prawem wykluczyła część podmiotów; b) istnienie przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie pozycji rynkowej uzyskanej na podstawie procedury, która niezgodnie z prawem wykluczyła część podmiotów (jak np. obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących); c) określenie sytuacji, w których dochodzi do cofnięcia koncesji i do przepadku wysokiej kaucji, w tym także w przypadku, gdy koncesjonariusz prowadzi, bezpośrednio lub pośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, zbliżoną do tej objętej koncesją.
1)

Mając na uwadze fakt, że system pomocy (nr ref. NN 91/1/95) wprowadzony przez Regione Sicilia na mocy art. 10 ustawy regionalnej nr 27 z dnia 15 maja 1991 r. przewidywał mechanizm pomocy wypłacanej przez okres od lat dwóch do lat pięciu (dwa lata w stosunku do pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o szkolenie i pracę oraz maksymalnie trzy lata w przypadkach przekształcenia stosunku pracy zawartego na podstawie umowy o pracę i szkolenie w stosunek pracy na czas nieokreślony), czy zamiarem Komisji Europejskiej, która zatwierdziła go decyzją nr 95/C 343/11 z dnia 14 listopada 1995 r., było: — zezwolić na tego rodzaju kumulatywną zmianę w wymiarze czasowym i finansowym pomocy (dwa plus trzy lata), czy też — zatwierdzić wyłącznie albo przyznanie pomocy w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o szkolenie i pracę (na okres dwóch lat trwania umowy) albo przyznanie pomocy w odniesieniu do pracowników zatrudnionych uprzednio na podstawie umowy o szkolenie i pracę, których umowy zostały przekształcone w umowy na czas nieokreślony (przez okres trzech lat licząc od przekształcenia formy umowy);
1)

Czy art. 3 lit. b), art. 4 ust. 2, art. 5 i art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym, i zmieniającego dyrektywę Rady 92/65/EWG (1), i artykuły oraz załączniki do decyzji Komisji 2003/803/WE z dnia 26 listopada 2003 r. ustanawiającej wzór paszportu do celu wewnątrzwspólnotowego przemieszczania psów, kotów i fretek (2) stoją na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, które zarządza korzystanie z europejskiego paszportu dla zwierząt domowych również jako dowodu identyfikacji i rejestracji dla psów i przewiduje przy tym, że używając samoprzylepnych etykiet dla celów identyfikacji osoby trzecie mogą dokonywać zmian danych identyfikacyjnych właściciela i zwierzęcia w częściach I-III paszportu, wydanego przez upoważnionego weterynarza, zaklejając wcześniejsze dane identyfikacyjne?
1)

Czy art. 3 lit. b), art. 4 ust. 2, art. 5 i art. 17 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 998/2003 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym, i zmieniającego dyrektywę Rady 92/65/EWG oraz artykuły i załączniki do decyzji Komisji 2003/803/WE (2) z dnia 26 listopada 2003 r. ustanawiającej wzór paszportu do celu wewnątrzwspólnotowego przemieszczania psów, kotów i fretek stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, które, jeśli chodzi o paszporty dla kotów i fretek zawierają odesłanie do przewidzianych we wspomnianej decyzji Komisji z dnia 26 listopada 2003 r. wzoru i dodatkowych wymogów, lecz stanowią ponadto, że każdy paszport musi posiadać jednolity trzynastocyfrowy numer składający się z kodu ISO dla Belgii „BE” oraz dwucyfrowego numeru identyfikacyjnego wystawiającego i dziewięciocyfrowego numeru seryjnego?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 80/14

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 8 stycznia 2010 r. — LECSON Elektromobile GmbH przeciwko Hauptzollamt Dortmund

(Sprawa C-12/10)

2010/C 80/24

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Finanzgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: LECSON Elektromobile GmbH

Strona pozwana: Hauptzollamt Dortmund

Pytanie prejudycjalne

Czy opisane bliżej w postanowieniu wózki elektryczne należy zaklasyfikować do pozycji 8713, czy do pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (1)?

(1) Dz.U. L 327, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 113/24

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Siegburg (Niemcy) w dniu 12 lutego 2010 r. — Hüseyin Balaban przeciwko Zelter GmbH

(Sprawa C-86/10)

2010/C 113/38

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Arbeitsgerichts Siegburg

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Hüseyin Balaban

Strona pozwana: Zelter GmbH

Pytania prejudycjalne

Czy art. 6 dyrektywy Rady 2000/78/WE (1) z dnia 27 listopada 2000 r. należy interpretować w ten sposób, że nie jest z nim zgodny przepis krajowy zezwalający na tworzenie grup wiekowych przy wyborze pracowników przeznaczonych do zwolnienia z powodów leżących po stronie zakładu oraz na dokonanie wyboru pomiędzy porównywalnymi pracownikami w taki sposób, aby stosunek liczby pracowników, których należy wybrać z każdej grupy wiekowej, do ogólnej liczby porównywalnych pracowników przeznaczonych do zwolnienia odpowiadał stosunkowi liczby zatrudnionych pracowników z danej grupy wiekowej do liczby wszystkich porównywalnych pracowników zakładu?

(1) Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16)
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 113/16

Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Danii

(Sprawa C-33/10)

2010/C 113/24

Język postępowania: duński

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i H. Støvlbæk, przedstawiciele)

Strona pozwana: Królestwo Danii

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 5 ust. 1 tej dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (1) nie przyjmując środków niezbędnych do zapewnienia, aby, najpóźniej do dnia 30 października 2007 r., dokonano ponownego zbadanie warunków udzielenia pozwoleń i, w odpowiednim przypadku, ich uaktualnienia.

— obciążenie Królestwa Danii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy nakłada na państwa członkowskie obowiązek przyjęcia środków dotyczących przeprowadzenia w przypadku istniejących instalacji, najpóźniej do dnia 30 października 2007 r., postępowania w sprawie ponownego zbadanie warunków udzielenia pozwoleń lub ich uaktualnienia. Dyrektywa ta nie przewiduje odstępstw od tego terminu, a zatem zgodnie z dyrektywą państwa członkowskie nie mogą podnosić szczególnych okoliczności jako uzasadnienia tego uchybienia.

Nie można uznać za wystarczające tego, że Dania przyjęła środki zmierzające do tego, aby wszystkie działania zmierzające do wywiązania się z obowiązków nałożonych w art. 5 ust. 1 dyrektywy zostały zakończone przed końcem 2009 r. Opóźnienie spowodowane reformą administracyjną z dnia 1 stycznia 2007 r. pozostaje bez wpływu na ocenę tego, czy Dania wywiązała się ze zobowiązań nałożonych na nią w art. 5 ust. 1 dyrektywy. Termin przewidziany na uregulowanie sytuacji prawnej instalacji upłynął w dniu 30 października 2007 r., o czym państwa członkowskie zostały poinformowane w piśmie z dnia 22 września 2005 r. Dania miała zatem kilka lat, aby przyjąć środki niezbędne do wywiązania się z nałożonych na nią w dyrektywie obowiązków.

Dania nie zaprzecza temu, że nie wywiązała się z obowiązków dotyczących warunków pozwoleń dla istniejących instalacji. Jest więc bezsporne, że wszystkie duńskie instalacje w liczbie ośmiu są eksploatowane bez pozwolenia mającego za postawę przepisy dyrektywy, a Dania naruszyła art. 5 ust. 1 tej dyrektywy.

(1) Dz.U. L 24, str. 8.
—

stwierdzenie, że poprzez brak zastosowania całokształtu prawa ubezpieczeń Unii Europejskiej do wszystkich ubezpieczycieli w sposób wolny od dyskryminacji, Republika Irlandii uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej w szczególności na mocy art. 6, 8, 9, 13, 15, 16 i 17 pierwszej dyrektywy Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie z późniejszymi zmianami oraz na mocy art. 22 i 23 dyrektywy Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającej dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG; oraz
1)

Czy prawo wspólnotowe, w szczególności zasada swobody świadczenia usług w rozumieniu art. 49-55 WE (obecnie art. 56-62 TFUE) sprzeciwia się przepisom krajowym, na podstawie których osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Niderlandach, która użytkuje w Niderlandach pojazd zarejestrowany i wynajęty w innym państwie członkowskim, przy pierwszym użyciu tego pojazdu na drogach niderlandzkich jest zobowiązana do uiszczenia podatku, przy czym podatek jest najpierw pobierany w pełnej wysokości, a później, po zakończeniu użytkowania dróg niderlandzkich jest zwracana nadpłacona część podatku bez odsetek, przez co kwota należna i uiszczona per saldo odpowiada okresowi użytkowania w Niderlandach?
a)

Po pierwsze, Komisja uważa, że Rada nie była uprawniona do podjęcia działania na podstawie art. 108 ust. 2 akapit trzeci TFUE, ponieważ pomoc, którą zatwierdziła, była pomocą istniejącą, którą Łotwa zobowiązała się znieść do końca 2009 r., gdy państwo to zgodziło się na stosowane środki zaproponowane mu przez Komisję.