ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Jeżeli decyzja dotycząca zastosowania przepisów Unii w dziedzinie prawa konkurencji odnosi się do wielu adresatów i dotyczy możliwości przypisania naruszenia, to musi ona zawierać wystarczające uzasadnienie względem każdego z adresatów, zwłaszcza względem tych spośród nich, którzy zgodnie z ową decyzją ponoszą odpowiedzialność za to naruszenie. Zatem w odniesieniu do spółki dominującej uznanej za odpowiedzialną za stanowiące naruszenie zachowanie jej spółki zależnej decyzja taka powinna co do zasady przedstawiać powody uzasadniające przypisanie naruszenia tej spółce.

Jeżeli chodzi konkretnie o decyzję Komisji, która względem pewnych adresatów opiera się wyłącznie na domniemaniu rzeczywistego wywierania decydującego wpływu, instytucja ta jest w każdym razie zobowiązana przedstawić jej adresatom w odpowiedni sposób powody, dla których przywołane okoliczności faktyczne i prawne nie wystarczyły do obalenia tego domniemania. Obowiązek uzasadnienia przez Komisję jej decyzji w tym zakresie wynika w szczególności ze wzruszalnego charakteru wspomnianego domniemania, dla którego obalenia konieczne jest przedstawienie przez zainteresowanych dowodu dotyczącego związków gospodarczych, organizacyjnych i prawnych między danymi spółkami.

W tym względzie uzasadnienie Komisji musi umożliwiać Sądowi przeprowadzenie jego kontroli, która obejmuje dokonanie oceny wszelkich okoliczności dotyczących powiązań organizacyjnych, gospodarczych i prawnych pomiędzy spółką dominującą i spółką zależną, które mogłyby dowodzić, iż ta ostatnia zachowywała się niezależnie od jej spółki dominującej i że obie te spółki nie stanowią więc jednej jednostki gospodarczej. Przeprowadzenie takiej kontroli jest konieczne tym bardziej, że autonomia spółki zależnej we wdrażaniu polityki handlowej należy do szeregu istotnych okoliczności umożliwiających spółce dominującej obalenie domniemania wywierania przez nią decydującego wpływu na zachowanie spółki zależnej, które to okoliczności mogą różnić się między sobą pod względem charakteru i znaczenia w zależności od cech każdego przypadku.

W konsekwencji to do Komisji należy dokonanie oceny w każdym konkretnym przypadku wszystkich przedstawionych jej okoliczności dotyczących tych powiązań. Ponadto nawet jeśli Komisja ocenia, że okoliczności przedstawione przez spółkę dominującą nie są wystarczające do obalenia domniemania wywierania przez nią decydującego wpływu na zachowania rynkowe jej spółki zależnej, to jest ona nadal zobowiązana do wskazania powodów, dla których zajmuje ona takie stanowisko – jeśli nie chodzi wyłącznie o okoliczności w oczywisty sposób pozbawione związku z przedmiotem sprawy, pozbawione znaczenia bądź wyraźnie drugorzędne. Tymczasem obowiązek uzasadnienia, który jest obowiązkiem o charakterze formalnym, wymaga, aby rozumowanie, na którym Komisja opiera swoje wnioski, zostało przedstawione w zaskarżonej decyzji w sposób jasny i jednoznaczny, pozwalając zainteresowanym poznać jej podstawy, a właściwemu sądowi – dokonać jej kontroli.

(por. pkt 72–75, 102, 106)
2.

Pomoc przyznawana przez państwa — Pomoc nowa i pomoc istniejąca — Przystąpienie nowego państwa członkowskiego do Unii Europejskiej — Rozróżnienie w zależności od przepisów szczególnych zawartych w załączniku IV do aktu przystąpienia — Możliwość zakwalifikowania jako nowej pomocy środka niestanowiącego początkowo pomocy państwa — Korzystne warunki przyznane niektórym węgierskim producentom energii elektrycznej — Kwalifikacja jako nowej pomocy (art. 87 ust. 1 WE, art. 88 ust. 1, 3 WE; akt o przystąpieniu z 2003 r., załącznik IV; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 1) (por. pkt 54, 55, 57, 58, 60, 62–66)
1.

Skarga o stwierdzenie nieważności — Akty podlegające zaskarżeniu — Pojęcie — Akty wywołujące wiążące skutki prawne — Decyzja kwalifikująca zgłoszony środek jako pomoc państwa i uznająca go za zgodny ze wspólnym rynkiem — Włączenie (art. 87 WE, 88 WE, 230 WE) (por. pkt 16)
6.

Pomoc przyznawana przez państwa — Odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy — Obliczanie kwoty podlegającej odzyskaniu — Trudności napotykane przez państwo — Obowiązek współpracy Komisji i państwa członkowskiego — Zakres (art. 10 WE, 87 WE, 88 WE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 14 ust. 1) (por. pkt 273–275)
1.

Konkurencja — Postępowanie administracyjne — Poszanowanie prawa do obrony — Przesłuchanie przedsiębiorstw — Wniosek przedsiębiorstwa o przedstawienie swych argumentów przy drzwiach zamkniętych celem ochrony jego stosunków handlowych z innym przedsiębiorstwem — Ryzyko naruszenia prawa do obrony tego innego przedsiębiorstwa — Oddalenie — Zmiana okoliczności nieprowadząca już do konieczności przedstawienia argumentów przy drzwiach zamkniętych — Wniosek o nowe przesłuchanie — Oddalenie — Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym — Brak — Konieczność pogodzenia przez funkcjonariusza ds. przesłuchań prawa do obrony dwóch przedsiębiorstw (rozporządzenia: Rady nr 1/2003, art. 27; Komisji nr 773/2004, art. 12 ust. 1, art. 14 ust. 1, 6) (por. pkt 20, 21, 35–39, 58, 61, 62)
10.

Konkurencja — Grzywny — Kwota — Ustalenie — Kryteria — Odstraszający charakter grzywny — Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji — Włączenie do kwoty podstawowej grzywny opłaty wejściowej i powiększenie tej kwoty podstawowej ze względu na powrót do naruszenia — Dopuszczalność — Zaokrąglenie czasu uczestnictwa różnych przedsiębiorstw w jednym i tym samym naruszeniu — Względy uzasadniające — Brak — Naruszenie zasady proporcjonalności (art. 81 WE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 2, 3; komunikat Komisji 2006/C 210/02, pkt 19–26) (por. pkt 218–223, 225–236)
Wyrok Sądu (druga izba) z dnia 9 lutego 2010 r.– PromoCell bioscience alive przeciwko OHIM (SupplementPack)

(sprawa T‑113/09)

Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SupplementPack – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji –Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c)) (por. pkt 31, 37, 42, 48)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 stycznia 2009 r. (sprawa R 996/2008‑4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego SupplementPack jako wspólnotowego znaku towarowego.

Informacje dotyczące sprawy

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: PromoCell bioscience alive GmbH Biomedizinische Produkte Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy SupplementPack dla towarów i usług z klas 1, 3, 5, 41 i 42 – zgłoszenie nr 5433883 Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania





Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
15

Co do istoty, Izba Odwoławcza uznała, że z uwagi na to, iż w swej decyzji Wydział Unieważnień oddalił częściowo, szczegółowo to uzasadniając, wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia praw do spornego znaku towarowego i stwierdził, że w zasadzie sporny znak towarowy był używany w zakresie pozwalającym na utrzymanie prawa ochronnego w odniesieniu do niektórych towarów objętych rejestracją, skarżąca nie powinna była ograniczyć się do ponownego podkreślenia faktu używania tego znaku, lecz wykazać, w drodze przedstawienia dalszych dowodów, dlaczego dowody, które przedstawiła celem wykazania używania tego znaku, powinny były zostać uznane za wystarczające do utrzymania prawa ochronnego również w odniesieniu do towarów, dla których stwierdzono wygaśnięcie praw. Zdaniem Izby Odwoławczej skarżąca nie przedstawiła żadnego takiego dowodu. Ponadto Izba Odwoławcza wskazała, że uwagi skarżącej dotyczące wszczętego przez nią przed OHIM w dniu 27 czerwca 2005 r. postępowania w sprawie sprzeciwu były pozbawione znaczenia. W opinii Izby Odwoławczej co najwyżej można było zawiesić wspomniane postępowanie w sprawie sprzeciwu, co z kolei nie było możliwe w przypadku postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia praw do znaku towarowego.
Wyrok Sądu (pierwsza izba) z dnia 15 grudnia 2016 r. – DEI / Komisja

(sprawa T‑421/09 RENV)

Konkurencja – Nadużycie pozycji dominującej – Rynek dostaw węgla brunatnego i hurtowy rynek energii elektrycznej w Grecji – Decyzja ustanawiająca szczególne środki w celu naprawienia antykonkurencyjnych skutków naruszenia art. 86 ust. 1 WE w związku z art. 82 WE – Artykuł 86 ust. 3 WE – Obowiązek uzasadnienia – Proporcjonalność – Swoboda umów

1. Akty instytucji–Uzasadnienie–Obowiązek–Zakres–Decyzja w przedmiocie zastosowania reguł konkurencji (art. 253 WE) (zob. pkt 109, 110)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności–Zarzuty–Brak lub niewystarczający charakter uzasadnienia–Zarzut odrębny od zarzutu braku materialnej zgodności z prawem (art. 230 WE, 253 WE) (zob. pkt 111)

3. Prawo Unii Europejskiej–Zasady–Prawa podstawowe–Swoboda umów–Ograniczenia–Dopuszczalność–Przesłanki–Ograniczenia nałożone na podstawie reguł konkurencji (art. 6 ust. 3 TUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 16; art. 86 ust. 3 WE) (zob. pkt 130–144)

4. Konkurencja–Przedsiębiorstwa publiczne i przedsiębiorstwa korzystające ze specjalnych lub z wyłącznych praw przyznanych im przez państwa członkowskie–Kompetencje Komisji z tytułu ciążącego na niej obowiązku nadzoru–Decyzja ustanawiająca szczególne środki w celu naprawienia antykonkurencyjnych skutków naruszenia–Naruszenie zasady proporcjonalności–Brak (art. 86 ust. 3 WE) (zob. pkt 147–162)

Przedmiot

Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji C(2009) 6244 wersja ostateczna z dnia 4 sierpnia 2009 r. ustanawiającej szczególne środki w celu naprawienia antykonkurencyjnych skutków naruszenia stwierdzonego w decyzji Komisji z dnia 5 marca 2008 r. w sprawie przyznania lub utrzymania w mocy przez Republikę Grecką na rzecz DEI praw do wydobywania węgla brunatnego.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.
Co się tyczy naruszenia zasady odpowiedzialności osobistej, jeśli noszące znamiona naruszenia zachowanie spółki zależnej może zostać przypisane jej spółce dominującej, to można uznać, że spółki te w czasie popełnienia naruszenia były częścią tej samej jednostki gospodarczej, a tym samym tworzyły jedno przedsiębiorstwo w rozumieniu prawa konkurencji Unii. W tym stanie rzeczy Komisja może następnie obciążyć spółkę dominującą odpowiedzialnością solidarną za noszące znamiona naruszenia zachowanie jej spółki zależnej w owym okresie, a w konsekwencji za zapłatę kwoty nałożonej na tę drugą grzywny.

Co więcej, w ramach ustalania zewnętrznego stosunku solidarności, a mianowicie stosunku między Komisją a różnymi osobami stanowiącymi przedsiębiorstwo, które mogą zostać wezwane do zapłaty całej kwoty nałożonej na to przedsiębiorstwo grzywny, Komisja musi respektować pewne ograniczenia, w szczególności przestrzeganie zasady indywidualizacji kar i sankcji, która wymaga, aby zgodnie z art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 kwota nałożonej grzywny została ustalona na podstawie wagi naruszenia zarzucanego danemu przedsiębiorstwu oraz czasu trwania tego naruszenia.

Tymczasem ukształtowanie stosunku solidarności, które pozwala Komisji zażądać, aby jedna ze spółek dominujących zapłaciła grzywnę wymierzoną za naruszenia, które są zarzucane, w odniesieniu do innej części okresu naruszenia, przedsiębiorstwu, w skład którego spółka ta nigdy nie wchodziła, jest sprzeczne z zasadą indywidualizacji kar i sankcji.

Bardziej szczegółowo, spółka nabywająca nie może zostać uznana za odpowiedzialną za naruszenia, jakich dopuściły się samodzielnie jej spółki zależne przed ich nabyciem, gdyż te spółki zależne winny same ponieść odpowiedzialność za swe zachowanie o znamionach naruszenia przed ich nabyciem przez spółkę nabywającą, a spółka nabywająca nie może zostać pociągnięta do odpowiedzialności.

W związku z tym Komisja narusza prawo, jeżeli stosuje z naruszeniem zasady odpowiedzialności osobistej podwyższenie o 30% do kwoty grzywny podlegającej solidarnej zapłacie przez spółkę dominującą z tytułu okoliczności obciążającej dotyczącej roli przywódcy odgrywanej przez jej spółkę zależną w okresie, w którym te dwie spółki nie były jeszcze ze sobą powiązane.

(por. pkt 141–144, 154)
Wyrok Sądu (siódma izba) z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Ayadi / Komisja

(sprawa T‑527/09 RENV)

„Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania po uchyleniu rozstrzygnięcia — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al–Kaida i talibami — Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 — Zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych danej osoby umieszczonej w wykazie sporządzonym przez organ Narodów Zjednoczonych — Umieszczenie nazwiska tej osoby w wykazie zawartym w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Prawa podstawowe — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Prawo do poszanowania własności”

1. Postępowanie sądowe — Podnoszenie nowych zarzutów w toku postępowania — Niewystarczające uzasadnienie — Zarzuty, jakie mogą być podnoszone na dowolnym etapie postępowania (regulamin postępowania przed Sądem, art. 48 § 2) (por. pkt 44)

2. Postępowanie sądowe — Podnoszenie nowych zarzutów w toku postępowania — Rozszerzenie przedstawionego wcześniej zarzutu — Dopuszczalność (regulamin postępowania przed Sądem, art. 48 § 2) (por. pkt 45)

3. Unia Europejska — Kontrola sądowa zgodności z prawem aktów instytucji — Rozporządzenie wprowadzające środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al–Kaida i talibami — Zakres kontroli (rozporządzenie Rady nr 881/2002, załącznik I; rozporządzenie Komisji nr 954/2009) (por. pkt 62–71)

Przedmiot

Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 954/2009 z dnia 13 października 2009 r. zmieniającego po raz 114. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al‑Kaida i talibami (Dz.U. L 269, s. 20) w zakresie, w jakim akt ten dotyczy skarżącego

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 954/2009 z dnia 13 października 2009 r. zmieniającego po raz 114. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al‑Kaida i talibami w zakresie, w jakim akt ten dotyczy Chafiqa Ayadiego.

2) Komisja Europejska pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Chafiqa Ayadiego oraz zwróci kwoty wypłacone przez Sąd z tytułu pomocy prawnej.
Artykuł 45 statutu Trybunału Sprawiedliwości stosuje się w przypadku nadzwyczajnych trudności, niezależnych od woli osoby, które okazują się nie do uniknięcia mimo zachowania należytej staranności. To zainteresowany powinien wykazać, po pierwsze, że to nadzwyczajne, nieprzewidywalne i niezależne od niego okoliczności spowodowały niemożność dochowania terminu do wniesienia skargi przewidzianego w art. 263 akapit szósty TFUE oraz, po drugie, że nie był w stanie przeciwdziałać następstwom takiego zdarzenia poprzez przedsięwzięcie odpowiednich środków, niewymagających jednak podjęcia nieproporcjonalnych do zamierzonego skutku działań. Zainteresowany powinien w szczególności wnikliwie nadzorować przebieg postępowania, a zwłaszcza wykazać się należytą starannością w celu dochowania przewidzianych terminów.

Zatem, w sytuacji gdy adwokaci skarżącego wykazali dochowanie należytej staranności, powierzając podpisany oryginał skargi firmie kurierskiej uważanej za wiarygodną, zależnej od historycznego operatora pocztowego w danym państwie członkowskim, w dniu wysłania kopii faksem, adwokaci ci mogli rozsądnie spodziewać się, że rzeczony podpisany oryginał zostanie dostarczony do sekretariatu w terminie krótszym niż 10 dni, którymi w tym celu dysponowali. W tym względzie nie można wymagać od skarżącego, tym bardziej, jeżeli została mu przyznana pomoc w zakresie kosztów postępowania, by zdecydował się na skorzystanie z droższej usługi przesyłek międzynarodowych oferowanej przez operatora pocztowego, skoro tańsza usługa tego samego operatora wydaje się zasadniczo właściwa, by zapewnić przekazanie podpisanego oryginału skargi do sekretariatu Sądu w przepisanym terminie.

(por. pkt 45–47, 49)
W odczuciu przeciętnych konsumentów Unii Europejskiej między z jednej strony oznaczeniem graficznym F1‑LIVE, o którego rejestrację w charakterze wspólnotowego znaku towarowego wystąpiono dla towarów i usług należących do klas 16, 38, 41 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, a z drugiej strony słownymi znakami towarowymi F1 zarejestrowanymi wcześniej w Niemczech dla usług należących do klasy 41, w Zjednoczonym Królestwie – dla towarów i usług należących do klas 16, 38, a także jako międzynarodowy znak towarowy wywołujący skutki w Danii, w Niemczech, w Hiszpanii, we Francji, we Włoszech i na Węgrzech dla towarów i usług należących do klas 16, 38, 41 oraz graficznym wspólnotowym znakiem towarowym F1 Formula 1 zarejestrowanym wcześniej dla towarów i usług należących do tych samych klas istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

Chociaż kolidujące ze sobą znaki towarowe różnią się pod względem wizualnym, fonetycznym i konceptualnym, to jednocześnie wykazują one pewien stopień całościowego podobieństwa ze względu na dodanie do zgłoszonego graficznego znaku towarowego elementu słownego występującego we wcześniejszym znaku towarowym.

W szczególności z faktu, że właściwy krąg odbiorców zachowuje w pamięci jedynie niedokładny obraz rozpatrywanych znaków towarowych, w związku z czym wspólny im element „f1” stwarza pewne podobieństwo między nimi, a także ze współzależności poszczególnych czynników, które trzeba wziąć pod uwagę – jako że rozpatrywane towary są identyczne lub bardzo podobne – wynika, iż nie można wykluczyć prawdopodobieństwa wprowadzenia konsumentów w błąd. Innymi słowy, jest prawdopodobne, że w odczuciu konsumentów rozpatrywane znaki towarowe będą ze sobą powiązane, w związku z czym konsumenci ci będą postrzegać zgłoszony znak towarowy jako wariant wcześniejszego znaku towarowego F1 ze względu na jego dosłowne odwzorowanie, a co za tym idzie – mogą pomylić jego pochodzenie handlowe.

(por. pkt 29, 30, 45, 52)
19.

Konkurencja — Postępowanie administracyjne — Prawo do obrony — Pismo w sprawie przedstawienia zarzutów wskazujące niezałączony dokument — Brak naruszenia prawa do obrony w przypadku dostępu do takiego dokumentu przed upływem wyznaczonego terminu na udzielenie odpowiedzi (por. pkt 292–294)
Artykuł 264 akapit pierwszy TFUE należy interpretować w ten sposób, że o nieważności aktu zaskarżonego w ramach skargi o stwierdzenie nieważności orzeka się jedynie w zakresie, w jakim skarga jest zasadna. Zatem sama okoliczność, iż Sąd uznaje zarzut podniesiony przez skarżącą na poparcie jej skargi o stwierdzenie nieważności za zasadny, nie pozwala mu na stwierdzenie automatycznie nieważności zaskarżonego aktu w całości. Stwierdzenie nieważności w całości nie może bowiem nastąpić, gdy z całą oczywistością zarzut ten, odnoszący się wyłącznie do specyficznego aspektu kwestionowanego aktu, może uzasadniać jedynie stwierdzenie nieważności częściowej.

Jeżeli więc przedsiębiorstwo uczestniczyło bezpośrednio w jednym lub większej liczbie zachowań antykonkurencyjnych stanowiących jednolite i ciągłe naruszenie, ale nie zostało wykazane, że poprzez swoje własne zachowanie zamierzało ono przyczynić się do realizacji wspólnych celów wyznaczonych przez pozostałych uczestników kartelu i że znało pozostałe zachowania stanowiące naruszenie, planowane lub wdrażane przez wspomnianych uczestników dla realizacji tych samych celów, lub że w sposób rozsądny mogło je przewidzieć oraz że było gotowe ponieść związane z tym ryzyko, Komisja jest uprawniona do przypisania mu odpowiedzialności jedynie za zachowania, w których uczestniczyło ono bezpośrednio, i za zachowania planowane lub wdrażane przez innych uczestników dla realizacji tych samych celów co cele tego przedsiębiorstwa, co do których wykazano, że o nich wiedziało lub że w sposób rozsądny mogło je przewidzieć i było gotowe ponieść związane z tym ryzyko. Nie może to jednak prowadzić do zwolnienia tego przedsiębiorstwa z odpowiedzialności za zachowania, co do których bezsporne jest, że wzięło w nich udział, lub za które może być faktycznie uznane za odpowiedzialne.

Podzielenie w ten sposób decyzji Komisji kwalifikującej kartel całościowy jako jednolite i ciągłe naruszenie jest jednak możliwe, jedynie jeżeli z jednej strony danemu przedsiębiorstwu umożliwiono w toku postępowania administracyjnego zrozumienie, że zarzuca mu się nie tylko uczestnictwo w rzeczonym naruszeniu, ale również w niektórych zachowaniach stanowiących ten kartel, a tym samym obronę w tym zakresie, i jeżeli z drugiej strony decyzja ta jest wystarczająco jasna w tym względzie.

Tak nie jest wówczas, gdy rozpatrywana decyzja nie uznaje w sposób autonomiczny tych zachowań jako naruszenie art. 101 TFUE, ponieważ sąd Unii nie może w takich okolicznościach samodzielnie dokonać takiej kwalifikacji pod groźbą naruszenia uprawnień przysługujących Komisji na mocy art. 85 WE.

(por. pkt 108–113)
Wyrok Sądu (ósma izba) z dnia 8 września 2010 r. – Micro Shaping przeciwko OHIM (packaging)

(sprawa T‑64/09)

Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego packaging – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c)) (por. pkt 30, 31, 44, 45)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 grudnia 2008 r. (sprawa R 1063/2008‑1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego packaging jako wspólnotowego znaku towarowego.

Informacje dotyczące sprawy

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Micro Shaping Ltd Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy packaging dla towarów i usług z klas 16, 17 i 42 – zgłoszenie nr 6354311 Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowa odmowa rejestracji Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania





Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
59

Tymczasem wbrew temu, co zdaje się sugerować skarżący, CRD, wszczynając postępowanie w sprawie sprzeciwu, w żadnym wypadku nie zmierzała do stanowiącej naruszenie wyżej wymienionych przepisów monopolizacji używania słowa „rioja”, czy to w odniesieniu do octu, czy jakiegokolwiek innego towaru.