ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w sprawie stosowania art. 108 TFUE nakłada na Komisję, w przypadku złożenia przez zainteresowanych dodatkowych uwag lub upływu rozsądnego terminu, obowiązek zamknięcia wstępnego etapu badania poprzez wydanie decyzji na podstawie art. 4 ust. 2, 3 lub 4 tego rozporządzenia, mianowicie decyzji stwierdzającej, że pomoc nie występuje, bądź decyzji o niewnoszeniu zastrzeżeń, bądź decyzji w sprawie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego.

Choć Komisja może cofnąć decyzję o umorzeniu postępowania w przedmiocie złożonej do niej skargi dotyczącej domniemanej bezprawnej pomocy państwa w celu usunięcia niezgodności z prawem, jaką decyzja ta jest obarczona, jednak wydanie decyzji wyłącznie potwierdzającej nie może zostać uznane za takie cofnięcie.

Skarga na decyzję potwierdzającą jest niedopuszczalna jedynie wówczas, gdy decyzja potwierdzona stała się prawomocna względem zainteresowanego w braku skargi wniesionej do sądu w wymaganym terminie. W przeciwnym wypadku osoba zainteresowana ma prawo zaskarżyć albo decyzję potwierdzoną, albo decyzję potwierdzającą, bądź jedną i drugą.

Ponadto uznanie, że w takim wypadku wydanie przez Komisję nowej decyzji spowodowałoby umorzenie postępowania w sprawie skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej na pierwotną decyzję, mogłoby stać na przeszkodzie skutecznemu środkowi zaskarżenia w postępowaniu sądowym.

Wystarczyłoby bowiem, aby Komisja umorzyła postępowanie w sprawie skargi złożonej do niej przez zainteresowaną stronę, a następnie, po wniesieniu skargi przez tę stronę, cofnęła decyzję o umorzeniu postępowania, potem otworzyła na nowo wstępny etap badania i powtarzała te operacje tyle razy, ile jest to konieczne w celu uniknięcia jakiejkolwiek kontroli sądowej podejmowanych przez nią działań.

To samo odnosi się a fortiori do sytuacji, w której Komisja, w toku postępowania toczącego się przed Sądem w związku ze skargą o stwierdzenie nieważności decyzji o umorzeniu postępowania w przedmiocie złożonej do niej skargi, wnosi o zawieszenie postępowania sądowego, aby móc ponownie zbadać sprawę, a następnie potwierdza po prostu swoją pierwotną decyzję.

Inna sytuacja mogłaby mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdyby Komisja zastąpiła decyzję o umorzeniu postępowania w przedmiocie złożonej do niej skargi w celu usunięcia niezgodności z prawem, jaką decyzja ta jest obarczona, wskazując przy tym charakter niezgodności z prawem powodującej wadliwość tej decyzji.

(zob. pkt 29, 32, 35, 37–40)
Terytorium Unii obejmuje obszar geograficzny określony w art. 52 TUE i w art. 355 TFUE, które definiują terytorialny zakres stosowania traktatów. W braku odpowiedniego wyjaśnienia dotyczącego terytorialnego zakresu stosowania aktu prawa wtórnego zakres ten należy określić poprzez odniesienie do powyższych postanowień, ponieważ prawo wtórne ma co do zasady taki sam zakres stosowania jak traktaty i stosuje się w tym zakresie ipso iure (zob. podobnie wyrok z dnia 15 grudnia 2015, Parlament i Komisja/Rada, od C‑132/14 do C‑136/14, EU:C:2015:813, pkt 76, 77).

Otóż, po pierwsze, porty lotnicze państw członkowskich Unii należą do wspomnianego obszaru geograficznego, a zatem do terytorium Unii. Po drugie, należy podkreślić, że tak jak przepisy rozporządzenia nr 1889/2005 nie wyłączają zastosowania obowiązku złożenia deklaracji przewidzianego w jego art. 3 ust. 1 w międzynarodowych strefach tranzytowych tych portów lotniczych, tak art. 52 TUE i art. 355 TFUE nie wyłączają tych stref z terytorialnego zakresu stosowania traktatów ani nie przewidują odstępstw mających do nich zastosowanie. Z powyższego wynika, że ilekroć osoba fizyczna przemieszcza się z miejsca nienależącego do obszaru geograficznego wskazanego w art. 52 TUE i art. 355 TFUE do miejsca do niego należącego, osoba ta wjeżdża do Unii w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1889/2005.

(zob. pkt 22–26)
Artykuł 148 lit. d) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że usługi przeładunku na pokład lub z pokładu jednostki pływającej stanowią usługi wykonywane na bezpośrednie potrzeby ładunku jednostek pływających, o których mowa w art. 148 lit. a) owej dyrektywy.

W tym względzie należy wskazać, że art. 148 lit. c) dyrektywy 2006/112, do którego wyraźnie odsyła art. 148 lit. d) owej dyrektywy, ma na celu – podobnie jak ten ostatni przepis – zwolnienie z podatku usług związanych z międzynarodowym przewozem morskim, a w celu określenia tych usług odnosi się on do tych samych jednostek pływających, czyli tych, o których mowa w lit. a) tego artykułu. Te dwa przepisy są zatem podobne i wzajemnie się uzupełniają, dlatego też wykładni wyrażenia „bezpośrednich potrzeb jednostki pływającej i jej ładunku” należy dokonać przy uwzględnieniu systematyki art. 148. lit. c) wskazanej dyrektywy.

Należy zauważyć, że art. 148 lit. c) dyrektywy 2006/112 zwalnia z podatku w szczególności wynajem, naprawę i konserwację, jeżeli usługi te dotyczą sprzętu służącego do korzystania z jednostki pływającej, która jest objęta zakresem lit. a) tego przepisu. Artykuł 148 lit. c) ustanawia zatem w istocie wymóg istnienia związku między świadczonymi usługami a korzystaniem z danej jednostki pływającej (zob. podobnie wyrok z dnia 4 lipca 1985 r., Berkholz, 168/84, EU:C:1985:299, pkt 21).

Usługi przeładunku spełniają ten wymóg. Przewóz ładunku stanowi bowiem typowy sposób wykorzystania jednostek pływających przeznaczonych do żeglugi na pełnym morzu. Otóż aby ładunek mógł zostać przewieziony, a jednostka pływająca mogła być w ten sposób eksploatowana, konieczne jest załadowanie wskazanego ładunku na pokład tej jednostki pływającej w porcie, z którego jednostka ta wypływa, a następnie rozładowanie owego ładunku w porcie docelowym.

(zob. pkt 22–24, 26; pkt 1 sentencji)
Sprawa C‑126/16

Federatie Nederlandse Vakvereniging i in.

przeciwko

Smallsteps BV

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Midden-Nederland)

Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2001/23/WE – Artykuły 3–5 – Przejęcia przedsiębiorstw – Ochrona praw pracowniczych – Wyjątki – Postępowanie upadłościowe – „Pre-pack” – Przetrwanie przedsiębiorstwa

Streszczenie – wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 czerwca 2017 r.

Polityka społeczna – Zbliżanie ustawodawstw – Przejęcia przedsiębiorstw – Ochrona praw pracowniczych – Dyrektywa 2001/23 – Zakres stosowania – Przejęcie przedsiębiorstwa następujące po ogłoszeniu upadłości w kontekście pre-packu, przygotowanego przed tym ogłoszeniem i zrealizowanego bezpośrednio po ogłoszeniu upadłości – Włączenie

(dyrektywa Rady 2001/23, art. 3, 4, art. 5 ust. 1)

Dyrektywę Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów, a w szczególności jej art. 5 ust. 1 należy interpretować w ten sposób, że ochrona pracowników gwarantowana przez art. 3 i 4 tej dyrektywy zostaje utrzymana w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której przejęcie przedsiębiorstwa następuje po ogłoszeniu upadłości w kontekście pre-packu – przygotowanego przed tym ogłoszeniem i zrealizowanego bezpośrednio po tym ogłoszeniu – w ramach którego w szczególności wyznaczony przez sąd „potencjalny syndyk” bada możliwości ewentualnej kontynuacji przez osobę trzecią działalności tego przedsiębiorstwa i przygotowuje czynności mające dojść do skutku wkrótce po ogłoszeniu upadłości, aby doprowadzić do tej kontynuacji, a ponadto, że nie jest istotne w tym względzie, że zamierzonym przez tę transakcję pre-packu celem jest także maksymalizacja zysków ze zbycia dla ogółu wierzycieli rozpatrywanego przedsiębiorstwa.

W tych okolicznościach i z zastrzeżeniem weryfikacji przez sąd odsyłający, należy uznać, że skoro transakcja taka nie ma ostatecznie na celu likwidacji przedsiębiorstwa, cel gospodarczo-społeczny, do którego dąży, nie może ani wyjaśniać, ani uzasadniać tego, by pracownicy zostali pozbawieni przyznanych im na mocy dyrektywy 2001/23 praw, gdy dane przedsiębiorstwo jest przedmiotem przejęcia w całości lub w części (zob. analogicznie wyrok z dnia 7 grudnia 1995 r., Spano i in., C‑472/93, EU:C:1995:421, pkt 28, a także 30).

(zob. pkt 50, 59; sentencja)
Wykładni art. 67 ust. 2 TFUE oraz art. 20 i 21 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem (WE) nr 610/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r., należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przyznaje organom policyjnym państwa członkowskiego uprawnienie do ustalania – w strefie 30 kilometrów od wspólnej granicy lądowej tego państwa członkowskiego z innymi państwami będącymi stronami Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w Luksemburgu w dniu 19 czerwca 1990 r., w celu uniemożliwienia lub udaremnienia nielegalnego wjazdu na terytorium tego państwa członkowskiego, a także w celu przeciwdziałania popełnieniu niektórych przestępstw stanowiących zagrożenie dla bezpieczeństwa granic – tożsamości każdej osoby, niezależnie od jej zachowania bądź wystąpienia szczególnych okoliczności, chyba że uregulowanie to zawiera unormowania gwarantujące, że praktyczne wykonywanie tych uprawnień nie będzie miało skutku równoważnego z odprawą graniczną, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

W braku takich ram prawnych w uregulowaniach krajowych nie można uznać, że owe kontrole z jednej strony odbywają się w sposób selektywny, w związku z czym nie można im przypisać rutynowego charakteru, jaki mają odprawy graniczne, a z drugiej strony, stanowią środki policyjne stosowane na podstawie kontroli przeprowadzonych wyrywkowo, jak tego wymaga art. 21 lit. a) ppkt (iii) i (iv) rozporządzenia nr 562/2006. Wreszcie wymagane w tym zakresie unormowania muszą być na tyle precyzyjne i szczegółowe, aby potrzeba kontroli, jak i konkretne środki kontrolne, które można stosować, same mogły zostać poddane kontroli (wyrok z dnia 19 lipca 2012 r., Adil, C‑278/12 PPU, EU:C:2012:508, pkt 76).

(zob. pkt 41, 62, 63; pkt 1 sentencji)
Sprawa C‑436/16

Georgios Leventis

i

Nikolaos Vafeias

przeciwko

Malcon Navigation Co. ltd.

i

Brave Bulk Transport ltd.

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Areios Pagos)

Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 – Artykuł 23 – Klauzula prorogacyjna – Klauzula prorogacyjna figurująca w umowie zawartej przez dwie spółki – Powództwo o odszkodowanie – Odpowiedzialność solidarna przedstawicieli jednej z owych spółek za czyny niedozwolone – Możliwość powołania się na taką klauzulę przez rzeczonych przedstawicieli

Streszczenie – wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 czerwca 2017 r.

Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie nr 44/2001 – Prorogacja jurysdykcji – Umowa dotycząca jurysdykcji – Klauzula prorogacyjna znajdująca się w umowie zawartej przez dwie spółki – Klauzula, która nie może być powoływana przez przedstawicieli jednej z tych spółek w celu zakwestionowania jurysdykcji któregoś z sądów dla rozpoznania powództwa o odszkodowanie zmierzającego do wyegzekwowania ich odpowiedzialności

(rozporządzenie Rady nr 44/2001, art. 23 ust. 1)

Artykuł 23 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że klauzula prorogacyjna zawarta w umowie zawartej przez dwie spółki nie może być powoływana przez przedstawicieli jednej z nich w celu zakwestionowania jurysdykcji któregoś z sądów dla rozpoznania powództwa o odszkodowanie zmierzającego do wyegzekwowania ich odpowiedzialności solidarnej za czyny niedozwolone, które zgodnie z podnoszonym wobec nich zarzutem mieli jakoby popełnić w ramach wykonywania powierzonych im funkcji.

Artykuł 23 rozporządzenia Bruksela I wskazuje wyraźnie, że jego zakres zastosowania ogranicza się do wypadków, gdy strony „uzgodniły” przyznanie jurysdykcji określonemu sądowi. Trybunał orzekł również, że sąd, przed którym toczy się postępowanie, ma w pierwszej kolejności obowiązek zbadania, czy klauzula prorogacyjna przyznająca mu jurysdykcję rzeczywiście została uzgodniona przez strony, co musi nastąpić w sposób wyraźny i jednoznaczny, przy czym funkcją form wymaganych przez art. 23 ust. 1 rozporządzenia Bruksela I jest zagwarantowanie ustalenia, czy strony rzeczywiście wyraziły zgodę na obowiązywanie danej klauzuli (wyrok z dnia 7 lipca 2016 r., Hőszig, C‑222/15, EU:C:2016:525, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo). W związku z tym klauzula prorogacyjna zawarta w umowie może – co do zasady – wywoływać skutki jedynie w stosunkach między stronami, które wyraziły zgodę na zawarcie tej umowy (wyrok z dnia 21 maja 2015 r., CDC Hydrogen Peroxide, C‑352/13, EU:C:2015:335, pkt 64 i przytoczone tam orzecznictwo).

(zob. pkt 33–35, 43; sentencja)
Wykładni art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego należy dokonywać w ten sposób, że forma i termin, w których osoba, która odniosła korzyść z dokonania czynności prawnej z pokrzywdzeniem ogółu wierzycieli, musi podnieść zarzut na podstawie tego przepisu w celu sprzeciwienia się powództwu o uznanie tej czynności za bezskuteczną stosownie do przepisów lex fori concursus, jak również kwestia tego, czy przepis ten może także zostać zastosowany przez właściwy sąd z urzędu, w danym wypadku po upływie terminu wyznaczonego zainteresowanej stronie, podlegają prawu procesowemu państwa członkowskiego, na którego terytorium toczy się spór. Prawo to nie może być jednak mniej korzystne niż prawo regulujące podobne sytuacje podlegające prawu wewnętrznemu (zasada równoważności) oraz nie może uniemożliwiać w praktyce lub nadmiernie utrudniać wykonywania praw przyznanych przez prawo Unii (zasada skuteczności), czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

(zob. pkt 33; pkt 1 sentencji)
W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 17 ust. 1 antydumpingowego rozporządzenia podstawowego w przypadku dużej liczby wnioskodawców, eksporterów, importerów, typów produktu lub transakcji dobór próby może być przeprowadzony zgodnie z dwoma alternatywnymi metodami. Postępowanie można bowiem ograniczyć do uzasadnionej liczby stron, produktów lub transakcji, wykorzystując statystycznie reprezentatywne próbki w oparciu o informacje dostępne w momencie ich doboru. Może ono jednak, według uznania instytucji ograniczyć się również do największej reprezentatywnej wielkości produkcji, sprzedaży lub wywozu, która może zostać właściwie zbadana w dostępnym czasie.

Wynika stąd, że jeżeli instytucje Unii zdecydują się na zastosowanie drugiej metody kontroli wyrywkowej, dysponują one pewną swobodą w odniesieniu do prognostycznej oceny w zakresie tego, co mogą racjonalnie wykonać w terminie jaki jest im wyznaczony na prowadzenie postępowania.

Tymczasem postępowania dotyczące przeglądu wygaśnięcia środków antydumpingowych, zgodnie z art. 11 ust. 5 antydumpingowego rozporządzenia podstawowego, przeprowadza się niezwłocznie i co do zasady kończy w terminie dwunastu miesięcy od dnia wszczęcia przeglądu, przy czym instytucje, zgodnie z art. 6 ust. 8 antydumpingowego rozporządzenia podstawowego są zobowiązane zbadać w możliwym zakresie pod względem zgodności z rzeczywistością informacje udostępnione przez zainteresowane strony i na podstawie których dokonano ustaleń.

Należy ponadto przypomnieć, że Trybunał orzekł już, iż instytucje dysponują szerokim zakresem uznania w zakresie doboru próby (zob. podobnie wyrok z dnia 10 września 2015 r.Fliesen-Zentrum Deutschland, C‑687/13, EU:C:2015:573, pkt 93), co oznacza, że sąd Unii w ramach dokonywanej przez niego kontroli powinien ograniczyć się do zbadania, że wybór ten nie jest oparty na niedokładnych ustaleniach faktycznych lub dotknięty oczywistym błędem w ocenie.

(zob. pkt 27, 30–32)
Wykładni art. 56 TFUE należy dokonywać w taki sposób, że stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które ustanawia system koncesji i zezwoleń na urządzanie gier losowych online, jeżeli zawiera ono przepisy dyskryminujące operatorów posiadających siedziby w innych państwach członkowskich lub jeśli przewiduje ono przepisy niedyskryminujące, stosowane jednak w sposób nieprzejrzysty lub wykonywane w sposób, który uniemożliwia lub utrudnia kandydaturę niektórych oferentów posiadających siedziby w innych państwach członkowskich.

Jeśli chodzi, w pierwszej kolejności o przepisy krajowe takie jak obowiązujące w dniu 25 czerwca 2014 r., należy stwierdzić, że przepis państwa członkowskiego taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, zgodnie z którym operatorzy gier losowych powinni wykonywać przynajmniej przez 10 lat, działalność polegającą na urządzaniu gier losowych na terytorium Węgier, stwarza różnicę w traktowaniu opartą na narodowości, ponieważ dyskryminuje operatorów gier losowych posiadających siedzibę w innym państwie członkowskim względem operatorów krajowych, którzy mogą łatwiej spełnić ten wymóg. Powołanie się na jeden cel interesu ogólnego nie wystarcza, aby uzasadnić taką różnicę w traktowaniu.

Co się tyczy w drugiej kolejności, przepisów krajowych, takich jak obowiązujące w dniu 29 sierpnia 2014 r., obowiązek wykonywania przez okres trzech lat działalności w zakresie urządzania gier losowych na terytorium państwa członkowskiego, nie stwarza korzyści dla przyjmującego państwa członkowskiego i może zostać uzasadnione celem interesu ogólnego. Konieczne jest jednak by omawiane przepisy były stosowane w sposób przejrzysty w stosunku do wszystkich oferentów. Nie spełniają tego wymogu przepisy krajowe, takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którymi przesłanki prawne wykonywania uprawnień ministra gospodarki w trakcie takiego postępowania, jak również warunki techniczne jakie winni spełnić operatorzy gier losowych przy prezentacji swej oferty, nie zostały zdefiniowane w sposób wystarczająco precyzyjny.

(zob. pkt 44–48; pkt 1 sentencji)
Choć tekst dyrektywy 1999/44 nie zawiera definicji terminu „umowa sprzedaży”, nie odsyła on jednak również do krajowych przepisów prawa w odniesieniu do znaczenia, jakie należy nadać temu terminowi. Wynika stąd zatem, że do celów stosowania tej dyrektywy ów termin należy uznać za autonomiczne pojęcie prawa Unii, które podlega jednolitej wykładni na jej obszarze (zob. analogicznie wyrok z dnia 18 października 2011 r., Brüstle, C‑34/10, EU:C:2011:669, pkt 26).

Zarówno bowiem z przepisów dyrektywy 1999/44, jak i z jej kontekstu wynika, że pojęcie „umowy sprzedaży” rozciąga się jedynie na niektóre umowy, które zgodnie z krajowymi przepisami prawa mogą zostać inaczej zakwalifikowane, mianowicie jako umowy o świadczenie usług lub umowy o dzieło.

A zatem z jednej strony zgodnie z art. 1 ust. 4 tej dyrektywy „[u]mowy na dostawę towarów konsumpcyjnych, które mają być wytworzone czy wyprodukowane uważane będą za umowę sprzedaży”. Wobec tego umowa mająca za przedmiot sprzedaż towaru, który musi najpierw zostać wytworzony lub wyprodukowany, wchodzi w zakres stosowania wspomnianej dyrektywy.

Z drugiej strony w art. 2 ust. 5 dyrektywy 1999/44 brak zgodności wynikający z nieprawidłowego montażu towaru konsumpcyjnego został uznany za równoznaczny z brakiem zgodności tego towaru, w szczególności jeżeli montaż stanowi część umowy sprzedaży danego towaru. A zatem usługa montażu towaru, w przypadku gdy pozostaje ona w związku z umową sprzedaży, wchodzi w zakres stosowania tej dyrektywy.

Z powyższych ustaleń wynika, że z jednej strony dyrektywa 1999/44 znajduje zastosowanie nie tylko do umów sprzedaży stricto sensu, ale także do niektórych kategorii umów wiążących się ze świadczeniem usług, które zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym mogą zostać zakwalifikowane jako umowa o świadczenie usług lub umowa o dzieło, mianowicie umowy o dostawę towarów konsumpcyjnych, które mają zostać wytworzone lub wyprodukowane, jak również umowy przewidujące montaż takich towarów w związku z umową sprzedaży.

Z drugiej strony, aby owe kategorie umów wiążących się ze świadczeniem usług mogły zostać zakwalifikowane jako „umowy sprzedaży” w rozumieniu tej dyrektywy, świadczenie usług musi być jedynie akcesoryjne w stosunku do sprzedaży.

(zob. pkt 32, 34–38)
Zbliżanie ustawodawstw–Znaki towarowe–Dyrektywa 2008/95–Podstawy odmowy rejestracji lub unieważnienia–Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi–Oznaczenia pochodzenia geograficznego–Pojęcie–Słowny znak towarowy La Milla de Oro–Oznaczenie odnoszące się do cechy produktu lub usługi polegającej na możliwości znalezienia takiego produktu lub takiej usługi w dużych ilościach w jednym miejscu, gdzie mają one wysoką wartość i jakość–Wyłączenie

[dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95, art. 3 ust. 1 lit. c)]
Możliwość delegowania uprawnień przewidziana w art. 290 TFUE służy temu, aby prawodawca mógł skoncentrować się na zasadniczych elementach aktu prawnego, a także na elementach niemających znaczenia zasadniczego, których uregulowanie uważa on za celowe, i aby mógł przy tym powierzyć Komisji zadanie uzupełnienia określonych, niemających zasadniczego znaczenia elementów przyjętego aktu prawodawczego czy też zmiany takich elementów w ramach przyznanego tej instytucji uprawnienia delegowanego. Wynika stąd, że istotne przepisy danej dziedziny powinny być przyjmowane w drodze uregulowania podstawowego i nie podlegają delegacji. W tym względzie należy stwierdzić, że istotnymi elementami uregulowania podstawowego są te z nich, których przyjęcie wymaga dokonania wyboru politycznego wchodzącego w zakres własnych kompetencji prawodawcy Unii. Ustalenie, które elementy danej dziedziny należy zakwalifikować jako istotne, powinno opierać się na obiektywnych czynnikach, które mogą zostać poddane kontroli sądowej, oraz wymaga uwzględnienia cech charakterystycznych i szczególnych danej dziedziny.

Co się tyczy dyrektywy 2010/30 w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie zużycia energii oraz innych zasobów przez produkty związane z energią, należy uznać uwzględniając jej ogólną systematykę, że wymóg, zgodnie z którym dostarczane konsumentom informacje winny odzwierciedlać zużycie energii w trakcie używania urządzenia, stanowi istotny element tej dyrektywy. W tym względzie, aby nie doszło do pominięcia przez Komisję istotnego elementu dyrektywy 2010/30, instytucja ta miała obowiązek przyjąć w ramach rozporządzenia delegowanego nr 665/2013 uzupełniającego dyrektywę 2010/30 w odniesieniu do etykietowania energetycznego odkurzaczy, taką metodę obliczania, która pozwoliłaby na zmierzenie wydajności energetycznej odkurzaczy w okolicznościach możliwie jak najbardziej zbliżonych do rzeczywistych warunków użytkowania, co wiąże się z wymogiem, aby zbiornik odkurzacza był wypełniony do określonego poziomu, przy czym jednak należy wziąć pod uwagę wymogi związane ze znaczeniem naukowym uzyskanych wyników oraz z dostarczanymi konsumentom informacjami, o których jest w szczególności mowa w motywie 5 i art. 5 lit. b) tej dyrektywy.

(por. pkt 58–63, 68)