ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Czy art. 13 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 (1) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, w związku z prawem do świadczeń z zabezpieczenia społecznego i przywilejów socjalnych zapisanym w art. 34 ust. 1 i 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w okolicznościach, których dotyczy postępowanie główne, można interpretować bez uwzględnienia szczegółowych uregulowań, o których mowa w art. 14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 (2) z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, bez możliwości późniejszego zastosowania art. 16 przytoczonego rozporządzenia, tak iż na wybór prawa krajowego mającego zastosowanie w razie zbiegu pracy najemnej i pracy na własny rachunek nie ma wpływu niski wymiar czasu pracy [Or. 2] i wynagrodzenia za pracę najemną, czyli że wspomniany art. 14 rozporządzenia wykonawczego nie ma zastosowania do wykładni art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego?
2.

Wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty na poparcie odwołania: dwa dotyczące pierwszego środka pomocy państwa i jeden dotyczący drugiego środka pomocy państwa. Dokładniej: — Co się tyczy pierwszego środka pomocy państwa: wnoszący odwołanie twierdzi, że ocena istnienia korzyści została dokonana w zaskarżonym wyroku z naruszeniem prawa w połączeniu z brakiem uzasadnienia i nieprawidłowością proceduralną w odniesieniu do wartości kopalń. — Co się tyczy pierwszego środka pomocy państwa: wnoszący odwołanie twierdzi, że ocena istnienia korzyści została dokonana w zaskarżonym wyroku z naruszeniem prawa w połączeniu z brakiem uzasadnienia w odniesieniu do wartości gruntów. — Co się tyczy drugiego środka pomocy państwa: wnoszący odwołanie twierdzi, że ocena istnienia korzyści została dokonana w zaskarżonym wyroku z naruszeniem prawa.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 175/5

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 18 listopada 2015 r. w sprawie T-659/14 Instituto dos Vinhos do Douro e do Porto, IP/OHIM, wniesione w dniu 29 stycznia 2016 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

(Sprawa C-56/16 P)

(2016/C 175/04)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciele: O. Mondéjar Ortuño i E. Zaera Cuadrado, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Instituto dos Vinhos do Douro e do Porto, IP, Bruichladdich Distillery Co. Ltd

Żądania wnoszącego odwołanie

— uwzględnienie odwołania w całości;

— uchylenie zaskarżonego wyroku;

— obciążenie strony skarżącej w postępowaniu przed Sądem kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Sąd naruszył art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) w związku z art. 8 ust. 4 i art. 53 ust. 2 lit. c) tego rozporządzenia, ponieważ uznał, że ochrona przyznana na podstawie rozporządzenia (WE) nr 491/2009 (2) zarejestrowanym nazwom pochodzenia może być uzupełniona przez Decreto-Lei nr 173/2009 i Decreto-Lei nr 212/2004, a także przez portugalski kodeks własności intelektualnej.

(1) Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

(2) Rozporządzenie Rady z dnia 25 maja 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (Dz.U. L 154, s. 1)
1)

Czy wykładni art. 2 lit. g) i art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (1) należy dokonywać w ten sposób, że aby można było wypłacić odszkodowanie pasażer musi mieć zarezerwowane miejsce (to znaczy prawo do własnego miejsca w samolocie) czy też wystarczy, aby pasażer otrzymał potwierdzoną rezerwację na dany lot (to znaczy ma prawo do przelotu samolotem)?
1)

Czy uchwała walnego zgromadzenia akcjonariuszy, przyjęta głosem państwa rumuńskiego reprezentowanego przez Ministerul Economiei – Departamentul pentru energie, działającego w charakterze akcjonariusza, który posiada 77,17 % kapitału zakładowego COMPLEXUL ENERGETIC OLTENIA SA, w której to uchwale wyrażono zgodę na wygaśnięcie długu SC ELECTROCENTRALE GRUP SA w wysokości 28 709 475,13 RON wobec COMPLEXUL ENERGETIC OLTENIA SA poprzez datio in solutum w postaci składnika majątkowego, składającego się z dóbr wpisanych pod numerem 70301 księgi wieczystej gminy Chișcani, okręg Brăila, i w której postanowiono o zapłacie na rzecz SC ELECTROCENTRALE GRUP SA różnicy między wartością rynkową składnika majątkowego a wartością wierzytelności COMPLEXUL ENERGETIC OLTENIA SA, stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a mówiąc dokładniej: (i) czy chodzi o środek finansowany przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych, ii) czy ma on charakter selektywny oraz iii) czy ma on wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi?
2)

Czy art. 1 dyrektywy 2004/18/WE należy interpretować w ten sposób, że wyżej opisane stowarzyszenia, w szczególności te pośród nich, które pobierają obowiązkowe składki, spełniają kryterium kwalifikujące je jako podmioty prawa publicznego, odnoszące się do istnienia kontroli ich zarządzania przez władze publiczne, w sytuacji, gdy ta kontrola gospodarcza i finansowa państwa jest kontrolą zewnętrzną dotyczącą działalności gospodarczej i zarządzania finansowego przedsiębiorstw i organizacji, które jej podlegają, i ma na celu analizę ryzyka oraz ocenę wyników tych przedsiębiorstw i organizacji, w celu ochrony interesów majątkowych państwa, a przy wykonywaniu swoich obowiązków urzędnik odpowiedzialny za wykonywanie kontroli posiada wszystkie uprawnienia dochodzeniowe w odniesieniu do kontroli na podstawie dokumentów i kontroli na miejscu, przy czym podlegające kontroli przedsiębiorstwo lub organizacja są zobowiązane do przedstawienia mu wszelkich informacji niezbędnych do wykonywania jego zadań, w tym informacji dotyczących spółek podlegających konsolidacji rachunkowej, w stosownych przypadkach może on żądać wszelkich dodatkowych informacji, może brać udział z głosem doradczym w posiedzeniach zarządu, rady nadzorczej lub organów obradujących w takim charakterze, a także utworzonych przez nie komitetów i komisji oraz może brać udział w posiedzeniach komitetów, komisji i wszystkich organów konsultacyjnych istniejących w ramach przedsiębiorstwa lub organizacji oraz w walnych zgromadzeniach, a także na takich samych warunkach jak ich członkowie otrzymuje on protokoły, porządek obrad oraz wszystkie inne dokumenty, które powinny zostać im doręczone przed każdym posiedzeniem?
1)

Czy użycie oznaczenia odnoszącego się do cechy produktu – lub usługi – polegającej na możliwości znalezienia go w obfitych ilościach w tym samym miejscu, gdzie ma on wysoką wartość i jakość może być objęte zakazami ustanowionymi w art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2008/95 (1)?
1.

Do celów art. 49 TFUE (swoboda przedsiębiorczości) oraz w świetle konstytucyjnego stosunku pomiędzy Gibraltarem a Zjednoczonym Królestwem: 1.1 Czy Gibraltar i Zjednoczone Królestwo należy traktować w ten sposób, że wchodzą one w skład jednego państwa członkowskiego a) do celów prawa Unii, a jeżeli tak, to czy niesie to ze sobą skutek tego rodzaju, że art. 49 TFUE nie ma zastosowania pomiędzy Zjednoczonym Królestwem a Gibraltarem, z wyjątkiem sytuacji, w jakich może mieć on zastosowanie wobec aktu wewnętrznego, lub alternatywnie b) do celów art. 49 TFUE rozpatrywanego odrębnie w ten sposób, że artykuł ten nie ma zastosowania, z wyjątkiem sytuacji, w jakich może mieć on zastosowanie wobec aktu wewnętrznego? Alternatywnie, 1.2 Mając na uwadze postanowienie art. 355 ust. 3 TFUE, czy Gibraltar posiada konstytucyjny status odrębnego względem Zjednoczonego Królestwa terytorium w ramach Unii Europejskiej, skutkujący tym, że albo a) korzystanie ze swobody przedsiębiorczości w stosunkach pomiędzy Gibraltarem a Zjednoczonym Królestwem należy traktować jako handel wewnątrzunijny do celów art. 49 TFUE, lub b) art. 49 TFUE stosuje się w celu zakazania ograniczeń w korzystaniu ze swobody przedsiębiorczości przez obywateli Zjednoczonego Królestwa w Gibraltarze (jako odrębnym podmiocie)? Alternatywnie, 1.3 Czy Gibraltar należy traktować jako państwo trzecie lub terytorium trzecie w ten sposób, że prawo Unii ma zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do wymiany handlowej pomiędzy Gibraltarem a Zjednoczonym Królestwem w sytuacji, gdy prawo Unii ma zastosowanie pomiędzy państwem członkowskim a państwem niebędącym państwem członkowskim? Alternatywnie, 1.4 Czy do celów art. 49 TFUE stosunek konstytucyjny pomiędzy Gibraltarem a Zjednoczonym Królestwem należy traktować w jeszcze inny sposób?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 191/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 21 marca 2016 r. – Toufik Lounes/Secretary of State for the Home Department

(Sprawa C-165/16)

(2016/C 191/21)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Toufik Lounes

Strona przeciwna: Secretary of State for the Home Department

Pytania prejudycjalne

Czy w sytuacji, gdy obywatelka Hiszpanii będąca jednocześnie obywatelką Unii:

i) przeniesie się do Zjednoczonego Królestwa, korzystając z prawa do swobodnego przemieszczania się zapewnionego na gruncie dyrektywy 2004/38/WE (1); oraz

ii) przebywa na terytorium Zjednoczonego Królestwa, korzystając w prawa przysługującego jej na podstawie art. 7 i art. 16 dyrektywy 2004/38/WE; oraz

iii) następnie nabywa obywatelstwo brytyjskie, które posiada niezależnie od obywatelstwa hiszpańskiego, zyskując w ten sposób obywatelstwo podwójne; oraz

iv) kilka lat po nabyciu obywatelstwa brytyjskiego zawiera związek małżeński z obywatelem państwa trzeciego, z którym zamieszkuje na terytorium Zjednoczonego Królestwa;

zarówno ona, jaki i jej małżonek są beneficjentami dyrektywy 2004/38/WE w rozumieniu jej art. 3 ust. 1, podczas gdy przebywa ona na terytorium Zjednoczonego Królestwa, posiadając zarówno obywatelstwo hiszpańskie, jak i brytyjskie?

(1) Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L, s. 77).
1)

Czy art. 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. (1) w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, zmienionej ostatnio dyrektywą Rady 2004/75/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. (2), należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak okoliczności niniejszej sprawy nie można nałożyć podatku akcyzowego w przypadku dostawy produktów energetycznych, jeśli produkty te zostają dostarczone jako paliwo do statku do wykorzystania w żegludze po wodach terytorialnych [Unii Europejskiej], a celem jest niepodlegające bezpośredniemu wynagrodzeniu przemieszczenie się tego statku przy użyciu własnego napędu z miejsca, w którym został on zbudowany, do portu w innym państwie członkowskim w celu zabrania stamtąd pierwszego ładunku handlowego?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 191/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 31 marca 2016 r. – Sadikou Gnandi/État belge

(Sprawa C-181/16)

(2016/C 191/26)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d'État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Sadikou Gnandi

Strona przeciwna: État belge

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (1), który zobowiązuje państwa członkowskie do przestrzegania przy wdrażaniu tej dyrektywy zasady non-refoulement, a także prawa do skutecznego środka prawnego zagwarantowanego w art. 13 ust. 1 tej dyrektywy oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, powinien być interpretowany w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie możliwości wydania decyzji nakazującej powrót, o której mowa w art. 6 ww. dyrektywy 2008/115/WE, w art. 52/3 § 1 ustawy z dnia 15 grudnia 1980 r. o wjeździe na terytorium, pobycie, osiedlaniu się i zobowiązywaniu cudzoziemców do powrotu oraz w art. 75 § 2 dekretu królewskiego z dnia 8 października 1981 r. w sprawie wjazdu na terytorium, pobytu, osiedlania się i zobowiązywania cudzoziemców do powrotu, w następstwie oddalenia przez Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides wniosku o udzielenie azylu, czyli przed wyczerpaniem środków zaskarżenia od powyższej decyzji oddalającej oraz przed ostatecznym zakończeniem procedury azylowej?

(1) Dz.U. L 348, s. 98.
1)

Czy pojęcie „warunków pracy”, o którym mowa w klauzuli 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej pracy na czas określony (1), należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono sytuację prawną, która, podobnie jak personelowi stałemu, pozwala pracownikowi zatrudnionemu na czas określony, który to pracownik został wybrany na polityczne stanowisko przedstawicielskie, żądać zawieszenia stosunku pracy z pracodawcą i uzyskać to zawieszenie, aby powrócić w ten sposób na swe stanowisko pracy po wygaśnięciu danego mandatu parlamentarnego?
3)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: czy art. 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że: — ośrodek interesów osoby prawnej, i, co za tym idzie, miejsce zdarzenia wywołującego szkodę, znajduje się w państwie członkowskim, w którym ma ona siedzibę, czy też — aby ustalić to, gdzie znajduje się ośrodek interesów osoby prawnej, i, co za tym idzie, miejsce zdarzenia wywołującego szkodę, należy uwzględnić całokształt okoliczności danego przypadku, takich jak przykładowo jej siedziba, stałe zakłady, lokalizacja jej klientów czy też sposób zawierania transakcji?
C 211/31

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 25 marca 2016 r. – Ljiljana Kammerer, Frank Kammerer przeciwko Swiss International Air Lines AG

(Sprawa C-172/16)

(2016/C 211/40)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Ljiljana Kammerer, Frank Kammerer

Strona pozwana: Swiss International Air Lines AG

Pytania prejudycjalne

Czy umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego z dnia 21 czerwca 1999 r. w brzmieniu ustalonym decyzją nr 2/2010 Wspólnego Komitetu ds. Transportu Lotniczego Wspólnota/Szwajcaria z dnia 26 listopada 2010 r. należy interpretować w ten sposób, że rozporządzenie (WE) nr 261/2004 (1) ma zgodnie z jego art. 3 ust. 1 lit. a) zastosowanie również do pasażerów zamierzających odlecieć z państwa trzeciego do portu lotniczego położonego w Szwajcarii?

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1).
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 11 kwietnia 2016 r. – Państwo belgijskie/Max-Manuel Nianga

(Sprawa C-199/16)

(2016/C 211/46)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d'État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Państwo belgijskie

Strona przeciwna: Max-Manuel Nianga

Pytania prejudycjalne

Czy art. 5 dyrektywy 2008/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i biorąc pod uwagę prawo do przedstawienia stanowiska w każdym postępowaniu, które stanowi integralną część prawa do obrony, będącego podstawową zasadą prawa Unii, w kształcie mającym zastosowanie w ramach wyżej wymienionej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że nakłada on na organy krajowe obowiązek uwzględnienia dobra dziecka, życia rodzinnego i stanu zdrowia obywatela państwa trzeciego już w chwili wydawania decyzji nakazującej powrót, o której mowa w art. 3 pkt 4 i art. 6 ust. 1 dyrektywy, czy też dopiero w chwili wydalenia w rozumieniu art. 3 pkt 5 i art. 8 tej dyrektywy?
1.

Czy art. 191 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej i przepisy dyrektywy 2004/35/CE (1) w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, które wychodząc poza zasadę zanieczyszczający płaci, zezwala organowi administracyjnemu ds. ochrony środowiska na przypisanie odpowiedzialności z tytułu naprawy szkody wyrządzonej środowisku w szczególny sposób właścicielowi bez konieczności uprzedniego wykazania co do istoty istnienia związku przyczynowego pomiędzy zachowaniem tej osoby (spółki handlowej) a zdarzeniem powodującym zanieczyszczenie?
c)

Biorąc pod uwagę, że żaden ze wspomnianych krajowych aktów prawnych został podany do wiadomości Komisji Europejskiej w kontekście procedury udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych ustanowionej przez dyrektywę 98/34/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. zmienioną przez dyrektywę 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. i transponowaną do krajowego porządku prawnego przez Decreto-Lei n.o 58/2000,de 18 de abril (dekret z mocą ustawy nr 58/2000 z dnia 18 kwietnia): 1. Czy sąd krajowy powinien orzec o całkowitym braku stosowania krajowego aktu prawnego ustanawiającego normy techniczne, który to akt z naruszeniem postanowień dyrektywy 98/34/WE nie został notyfikowany Komisji Europejskiej, czy też powinien ograniczyć decyzję o braku stosowania do nowych norm technicznych wprowadzonych przez krajowy akt prawny?, czy też 2. Należy stwierdzić całkowity brak stosowania krajowego aktu prawnego ustanawiającego normy techniczne, który to akt z naruszeniem postanowień dyrektywy 98/34/WE nie został notyfikowany Komisji Europejskiej lub czy należy ograniczyć decyzję o braku stosowania jedynie do nowych norm technicznych wprowadzonych przez krajowy akt prawny? 3. Czy odstępuje się od stosowania wszystkich norm technicznych znajdujących się we wspomnianym rozporządzeniu, czy też jedynie odstępuje się od stosowania norm technicznych zmienionych lub wprowadzonych przez Decreto-Lei n.o 119/2009, de 19 de maio?
5)

przeinaczenie argumentacji DEI w odniesieniu do kryteriów, na podstawie których powinna zostać podjęta decyzja o umorzeniu bądź o nieumorzeniu postępowania w niniejszej sprawie, co się tyczy skargi do Komisji z 2012 r., oraz oczywistego naruszenia prawa, co się tyczy oceny, że skarga do Komisji z 2012 r. została oddalona „w sposób dorozumiany” aktem Komisja z dnia 25 marca 2015 r.; a także
2)

Jeśli pracownik nie wykorzystuje w całości lub w części corocznego urlopu, do którego jest uprawniony w danym okresie rozliczeniowym, w którym prawo to powinno zostać wykonane, a uczyniłby to, gdyby nie fakt, że pracodawca odmawia mu zapłaty wynagrodzenia za czas wykorzystanego urlopu, czy pracownik może twierdzić, że został pozbawiony możliwości skorzystania z przysługującego mu prawa do płatnego urlopu, skutkiem czego prawo to przechodzi na kolejne lata aż do momentu, gdy pracownik ma możliwość skorzystania z niego?
1)

Jaki jest charakter aktów Komisji Europejskiej, kiedy wykonuje ona kompetencje wynikające z rozporządzeń nr 2052/1988 (1), 4253/1988 (2) i 4256/1988 (3), a dokładnie czy te akty Komisji są aktami prawa publicznego prowadzącymi w każdym razie do sporów administracyjnych co do istoty, w szczególności gdy egzekucja skierowana przez Komisję Europejską wobec osoby trzeciej ma za przedmiot wierzytelność prywatną, podczas gdy wierzytelność początkowa, dla odzyskania której wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne, wynika ze stosunku publicznoprawnego, który bierze początek we wspomnianych aktach Komisji Europejskiej, czy też są one aktami prawa prywatnego prowadzącymi do sporów prywatnoprawnych?
3)

Czy, także w świetle przepisów zawartych w dyrektywie nr 2001/83/WE (1), a w szczególności w art. 5 odnoszącym się do pozwolenia na wprowadzenie do obrotu produktów leczniczych, art. 101 TFUE zezwala na uznanie za zamienny, a zatem na włączenie w granice tego samego rynku właściwego produktu leczniczego używanego off-label i produktu leczniczego posiadającego pozwolenie na wprowadzenie do obrotu w związku z tymi samymi wskazaniami terapeutycznymi?
C 222/3

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia (Polska) w dniu 14 marca 2016 r. – Halina Socha, Dorota Olejnik, Anna Skomra przeciwko Szpitalowi Specjalistycznemu im. A. Falkiewicza we Wrocławiu

(Sprawa C-149/16)

(2016/C 222/03)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Halina Socha, Dorota Olejnik, Anna Skomra

Strona pozwana: Szpital Specjalistyczny im. A. Falkiewicza we Wrocławiu

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 1 ust 1 i art. 2 Dyrektywy Rady nr 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (1), w związku z zasadą skuteczności prawa, należy interpretować w ten sposób, że pracodawca dokonujący wypowiedzeń warunków pracy i płacy, odnośnie umów o pracę (wypowiedzenie zmieniające) jedynie w zakresie warunków wynagrodzenia z uwagi na trudną sytuację finansową, ma obowiązek zastosowania procedury wynikającej z powyższej dyrektywy, a także konsultacji tych wypowiedzeń z zakładowymi organizacjami związkowymi, pomimo że prawo krajowe - ustawa z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. z 2003 r. nr 90 poz. 844 ze zmianami) w artykułach 1, 2, 3, 4, 5 i 6 nie zawiera jakichkolwiek regulacji co do wypowiedzeń warunków umowy o pracę?

(1) Dz.U. L 225, s.16; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 05 Tom 003 P. 327 – 332.
2)

Czy art. 10 dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych można interpretować w ten sposób, że zamawiający może zatrzymać wadium wykonawcy, jeżeli wykonawca w odpowiedzi na wezwanie go przez zamawiającego do uzupełnienia nie złożył „dokumentów lub oświadczeń” (próbek) potwierdzających spełnianie przez oferowane dostawy, usługi lub roboty budowlane wymagań określonych przez zamawiającego w sytuacji, gdy takie uzupełnienia prowadziłoby do zmiany treści oferty lub nie wyraził zgody na poprawienie oferty przez zamawiającego, co spowodowało brak możliwości wybrania oferty złożonej przez wykonawcę jako najkorzystniejszej?