WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

(czwarta izba)

z dnia 10 czerwca 2008 r.

Sprawa T‑282/03

Paul Ceuninck

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Urzędnicy – Powołanie – Stanowisko doradcy w ramach OLAF – Odrzucenie kandydatury – Kompetencje dyrektora generalnego OLAF – Zgodność z prawem ogłoszenia o naborze na stanowisko – Naruszenie zasad powoływania urzędników w grupach zaszeregowania A4 i A5 – Nadużycie władzy – Oczywisty błąd w ocenie

Przedmiot: Skarga mająca za przedmiot, po pierwsze, wniosek o stwierdzenie nieważności ogłoszenia o naborze na stanowisko COM/051/02 oraz całego postępowania rekrutacyjnego prowadzonego odnośnie do tego stanowiska, a także po drugie, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o powołaniu pani S. wydanej przez organ powołujący w dniu 13 września 2002 r. i dorozumianej decyzji odrzucającej kandydaturę skarżącego.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Paul Ceuninck oraz Komisja pokrywają własne koszty postępowania.

Streszczenie





1. Wspólnoty Europejskie – Wspólnotowe instytucje i jednostki organizacyjne – Wykonywanie uprawnień – Delegacja uprawnień

(regulamin pracowniczy, art. 2 ust. 1)

2. Urzędnicy – Skarga – Zarzuty

3. Urzędnicy – Zatrudnienie – Ogłoszenie o naborze na stanowisko – Badanie kandydatur w świetle ogłoszonych warunków – Uznanie administracyjne – Granice – Przestrzeganie warunków postawionych w ogłoszeniu o naborze – Kontrola sądowa – Granice

(regulamin pracowniczy, art. 7 ust. 1)





1. Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) jest włączony do struktur administracyjnych i budżetowych Komisji i w zakresie, w jakim ta ostatnia delegowała na dyrektora generalnego OLAF uprawnienia organu powołującego, jest on właściwy w zakresie podejmowania decyzji o powołaniach na stanowiska w ramach OLAF.

(zob. pkt 22)

Odesłanie: Trybunał, sprawa C‑15/00 Komisja przeciwko EBI, 10 lipca 2003 r., Rec. s. I‑7281, pkt 106





2. Pojęcie nadużycia władzy odnosi się do sytuacji, gdy organ administracyjny użył swoich uprawnień w celu odmiennym niż ten, w którym uprawnienia te zostały mu przyznane. Decyzja jest wadliwa z powodu nadużycia władzy tylko wtedy, gdy dokładne, obiektywne i zgodne przesłanki pozwalają stwierdzić, że została ona przyjęta w celach innych niż wskazane. Nie wystarczy zatem podniesienie pewnych okoliczności na poparcie swoich twierdzeń, lecz należy przedstawić dokładne, obiektywne i zgodne przesłanki mogące przemawiać za ich prawdziwością lub co najmniej prawdopodobieństwem.

(zob. pkt 48)

Odesłanie: Trybunał, sprawa C‑274/99 P Connolly przeciwko Komisji, 6 marca 2001 r., Rec. s. I‑1611, pkt 113; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑111/99 Samper przeciwko Parlamentowi, 5 lipca 2000 r., RecFP s. I‑A‑135, II‑611, pkt 64; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑152/00 E przeciwko Komisji, 19 września 2001 r., RecFP s. I‑A‑179, II‑813, pkt 68; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑103/01 Cwik przeciwko Komisji, 26 listopada 2002 r., RecFP s. I‑A‑229, II‑1137, pkt 18, 29





3. Korzystanie z szerokiego zakresu uznania, jaki przysługuje organowi powołującemu przy powoływaniu na stanowisko, zakłada, że organ ten skrupulatnie i bezstronnie dokonuje analizy akt kandydatów i sumiennie przestrzega wymogów wskazanych w ogłoszeniu o naborze na stanowisko w taki sposób, że ma obowiązek wykluczenia z postępowania kandydata, który tych wymogów nie spełnia. Ogłoszenie o naborze na stanowisko stanowi ramy prawne, jakie organ powołujący sam sobie narzuca i których musi skrupulatnie przestrzegać.

W celu zbadania, czy organ powołujący nie przekroczył granic tych ram prawnych, do sądu wspólnotowego należy najpierw zbadanie wymogów stawianych w ogłoszeniu o naborze na stanowisko, a następnie sprawdzenie, czy kandydat wybrany przez ów organ do zajmowania tego stanowiska rzeczywiście te wymogi spełniał, a wreszcie zbadanie, czy w świetle kwalifikacji skarżącego organ powołujący, wybierając innego kandydata, nie popełnił oczywistego błędu w ocenie. Badanie tego rodzaju winno się jednak ograniczyć do sprawdzenia, czy – w świetle motywów, które mogły doprowadzić administrację do takiej, a nie innej oceny – organ ten, po przeprowadzeniu postępowania pozbawionego nieprawidłowości działał w rozsądnych granicach i nie wykorzystał swych uprawnień w sposób oczywiście błędny lub dla innych celów niż te, dla których zostały mu przyznane. Sąd nie może bowiem zastąpić oceny kwalifikacji kandydatów dokonanej przez organ powołujący swoją własną oceną.

(zob. pkt 65–67)

Odesłanie: Trybunał, sprawa C‑35/92 P Parlament przeciwko Frederiksenowi, 18 marca 1993 r., Rec. s. I‑991, pkt 15, 16; Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑159/96 Wenk przeciwko Komisji, 12 maja 1998 r., RecFP s. I‑A‑193, II‑593, pkt 64, 72; ww. sprawa E przeciwko Komisji, pkt 29; sprawa T‑174/02 Wieme przeciwko Komisji, 14 października 2003 r., RecFP s. I‑A‑241, II‑1165, pkt 38; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑137/03 Mancini przeciwko Komisji, 3 lutego 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑7, II‑27, pkt 92; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑370/03 Wunenburger przeciwko Komisji, 5 lipca 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑189, II‑853, pkt 51; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑45/04 Tzirani przeciwko Komisji, 4 lipca 2006 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 46, 48, 49