Państwo członkowskie, które przyjmuje i utrzymuje w mocy ustawodawstwo, zgodnie z którym podatnik tracący status rezydenta na terytorium krajowym musi wliczać do kategorii zysków kapitałowych, do celów opodatkowania za rok, w którym nastąpiła utrata statusu rezydenta, kwotę, która na mocy owego ustawodawstwa krajowego nie została opodatkowana w trakcie wymiany udziałów, uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 21, 45 i 49 TFUE, a także art. 28 i 31 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Obowiązek podatnika do natychmiastowej zapłaty podatku od niezrealizowanych zysków kapitałowych wynikających z owej wymiany udziałów powoduje bowiem odmienne traktowanie względem podatników, którzy nadal mają miejsce zamieszkania na terytorium krajowym i korzystają w związku z tym z przeniesienia opodatkowania zysków kapitałowych wynikających z wymiany udziałów do momentu późniejszego zbycia udziałów otrzymanych podczas wymiany. To odmienne traktowanie dotyczące momentu opodatkowania spornych zysków kapitałowych wywiera niekorzystny wpływ na zasoby pieniężne podatnika, który chciałby przenieść miejsce zamieszkania poza terytorium krajowym, względem podatnika, który zachowuje swoje miejsce zamieszkania na tym terytorium.

W tym względzie pozbawienie korzyści w zakresie zasobów pieniężnych w sytuacji ponadgranicznej, jeżeli korzyść ta przysługuje w podobnej sytuacji na terytorium kraju, stanowi ograniczenie swobody przepływu pracowników i przedsiębiorczości.

Ograniczenie to nie może być uzasadnione koniecznością zachowania zrównoważonego podziału kompetencji podatkowych.

Nie budzi wątpliwości, że omawiane ustawodawstwo jest właściwe do zagwarantowania zachowania rozdziału władztwa podatkowego pomiędzy zainteresowanymi państwami członkowskimi. Opodatkowanie podatkiem rozliczeniowym w momencie przeniesienia miejsca zamieszkania ma bowiem na celu objęcie podatkiem dochodowym państwa członkowskiego pochodzenia niezrealizowanych zysków powstałych w ramach kompetencji podatkowej tego państwa członkowskiego przed przeniesieniem rzeczonego miejsca zamieszkania. Zyski kapitałowe osiągnięte po tym przeniesieniu są opodatkowane wyłącznie w przyjmującym państwie członkowskim, gdzie powstały, co pozwala na uniknięcie ich podwójnego opodatkowania.

Jednakże, omawiane ustawodawstwo wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu ponieważ nie pozostawia podatnikowi, który przenosi miejsce zamieszkania z terytorium krajowego do innego państwa członkowskiego, wyboru pomiędzy natychmiastową zapłatą kwoty opodatkowania zysków kapitałowych wynikających z wymiany udziałów a zróżnicowaną płatnością tej kwoty, której bezwzględnie towarzyszy obciążenie administracyjne dla podatnika, związane z monitorowaniem przeniesionych składników majątkowych i połączone z gwarancją bankową.

Co się tyczy uzasadnienia opartego na konieczności zachowania spójności krajowego systemu podatkowego, stanowi ono nadrzędny wzgląd interesu ogólnego. Jednakże aby teza oparta na takim uzasadnieniu została przyjęta, konieczne jest wykazanie istnienia bezpośredniego związku między daną ulgą podatkową a równoważącym tę ulgę określonym obciążeniem podatkowym.

Tymczasem, o ile w ponadgranicznej sytuacji przyznana korzyść podatkowa zostaje wyrównana przez obciążenie podatkowe, bowiem kwota należnego opodatkowania jest bezwzględnie pobierana w chwili przeniesienia miejsca zamieszkania podatnika poza terytorium krajowym, podczas gdy w sytuacji o charakterze wyłącznie wewnętrznym pobór podatku od zysków kapitałowych wynikających z wymiany udziałów następuje tylko w ewentualnym przypadku ostatecznego zbycia udziałów otrzymanych w wyniku takiej wymiany, o tyle wspomniany związek przyczynowy pozostaje niepewny i ustawodawstwo krajowe nie może być obiektywnie uzasadnione koniecznością zachowania spójności krajowego systemu podatkowego.

(por. pkt 43–45, 56, 57, 60, 62, 64, 65, 94, pkt 1 sentencji)