ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
I tak, oświadczenie zgłaszającego znak towarowy złożone w postępowaniu przed Sądem, a zatem po wydaniu decyzji przez izbę odwoławczą, zgodnie z którym wycofuje on swe zgłoszenie w stosunku do niektórych towarów objętych początkowo zgłoszeniem, może być interpretowane jako oświadczenie, że zaskarżona decyzja jest kwestionowana jedynie w zakresie dotyczącym pozostałych z rozpatrywanych towarów, lub jako częściowe cofnięcie skargi, w przypadku gdyby oświadczenie to zostało złożone na dalszym etapie postępowania przed Sądem.

Co do zasady ograniczenie, w rozumieniu art. 43 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009, zawartego w zgłoszeniu wykazu towarów lub usług, które nastąpiło po wydaniu przez izbę odwoławczą decyzji zaskarżonej przed Sądem, nie może mieć wpływu na zgodność z prawem tej decyzji, bowiem tylko ona jest przedmiotem postępowania w sprawie skargi przed Sądem. Należy jednak wskazać, że decyzja izby odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) może zostać zaskarżona przed Sądem także jedynie w odniesieniu do części towarów lub usług ujętych w wykazie zawartym w zgłoszeniu danego wspólnotowego znaku towarowego. W takim przypadku wspomniana decyzja staje się ostateczna dla pozostałych towarów i usług ujętych w tym wykazie.

Oznaczenie trójwymiarowe tworzone przez kształt napinacza, o którego rejestrację wystąpiono dla „deskowań do betonu i ich akcesoriów z metalu” oraz „deskowań do betonu i ich akcesoriów nie z metalu”, należących do klas 6 i 19 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, jest pozbawione w odniesieniu do tych towarów charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w zakresie, w jakim dla wyspecjalizowanych odbiorców z Unii przedstawiony napinacz wykazuje jedynie niewielkie różnice w stosunku do innych towarów tego rodzaju. Rozpatrywany napinacz nie wydaje się bowiem posiadać na tyle niezwykłego charakteru, by można było stwierdzić, że już samo jego trójwymiarowe przedstawienie pozwala postrzegać zgłoszony znak towarowy jako samoistnie zdolny do odróżniania oznaczonych nim towarów od towarów konkurencji.

(por. pkt 37, 38, 43)
1)

Stwierdza się nieważność w zakresie, w jakim dotyczą Bank Tejarat: — punktu I B 2 załącznika I do decyzji Rady 2012/35/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu; — punktu I B 2 załącznika I do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 54/2012 z dnia 23 stycznia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu; — punktu I B 105 załącznika IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010; — punktu 5 załącznika II do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 709/2012 z dnia 2 sierpnia 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 267/2012.
Mimo że decyzja w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego stała się ostateczna, skarżący zachowuje interes prawny w zaskarżeniu decyzji uwzględniającej sprzeciw wniesiony wobec dokonanego przezeń zgłoszenia znaku towarowego do rejestracji.

Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego, na którym został oparty sprzeciw, jeżeli nastąpiło dopiero po wydaniu przez izbę odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) decyzji uwzględniającej sprzeciw oparty na wspomnianym znaku, nie jest równoznaczne ani z cofnięciem, ani z uchyleniem tej decyzji. W istocie w przypadku stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku na podstawie art. 55 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 uważa się, że dany wspólnotowy znak towarowy nie wywołuje skutków określonych w tym rozporządzeniu począwszy od daty złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia. Natomiast do tego dnia wspólnotowy znak towarowy korzystał z pełni skutków związanych z jego ochroną przewidzianych w sekcji 2 owego rozporządzenia. W konsekwencji w momencie wydania zaskarżonej decyzji wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy korzystał jeszcze z pełni skutków określonych w rzeczonych przepisach. A zatem twierdzenie, że przedmiot sporu przestaje istnieć, jeżeli w toku postępowania zostaje wydana decyzja w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku, oznaczałoby, że Sąd powinien wziąć pod uwagę okoliczności zaistniałe po wydaniu decyzji w przedmiocie sprzeciwu, i to takie, które nie miały wpływu na zasadność tej decyzji ani nie wywoływały skutków w zakresie postępowania w sprawie sprzeciwu, które poprzedziło skargę o stwierdzenie nieważności.

Ponadto w przypadku stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji zniknięcie tej decyzji ex tunc mogłoby w większym stopniu poprawić sytuację skarżącego niż decyzja o umorzeniu postępowania. Gdyby bowiem Sąd umorzył postępowanie, skarżący mógłby jedynie dokonać w Urzędzie nowego zgłoszenia swojego znaku do rejestracji, z zastrzeżeniem, że sprzeciw wobec rejestracji tego znaku nie mógłby następnie zostać wniesiony w oparciu o wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy, do którego prawa wygasły. Natomiast gdyby Sąd orzekł co do istoty i uwzględnił skargę, stwierdzając, że w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, nic nie stałoby już na przeszkodzie rejestracji zgłoszonego znaku towarowego.

Wreszcie sama okoliczność, że zaskarżenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i izby odwoławczej wywołuje skutek zawieszający na podstawie postanowień art. 58 ust. 1 zdanie drugie i art. 64 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009, nie wystarczy do podważenia interesu prawnego skarżącego. Należy bowiem przypomnieć, że zgodnie z art. 45 rozporządzenia nr 207/2009 jedynie w przypadku oddalenia sprzeciwu na podstawie ostatecznej decyzji znak towarowy jest rejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy.

(por. pkt 24, 26, 28, 29)
Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty podlegające zaskarżeniu – Akty wywołujące wiążące skutki prawne – Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do wdrażanego środka krajowego uznanego tymczasowo za nową pomoc – Zaliczenie

Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty podlegające zaskarżeniu – Akty wywołujące wiążące skutki prawne – Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do środka krajowego, który jest już wdrażany – Wykluczenie

Postępowanie sądowe – Dopuszczalność skargi – Ocena odnosząca się do chwili wniesienia skargi

(protokół nr 17 załączony do traktatów UE i FUE)

Prawo Unii Europejskiej – Bezpośrednia skuteczność – Pierwszeństwo – Kolizja pomiędzy decyzją Komisji a decyzją krajową – Obowiązki i uprawnienia sądu krajowego, do którego wniesiono sprawę

Pomoc przyznawana przez państwa – Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do środka krajowego – Skarga o stwierdzenie nieważności uznana za niedopuszczalną przez Sąd – Naruszenie prawa do skutecznej ochrony sądowej – Brak – Możliwość zwrócenia się do sądu krajowego o skorzystanie z trybu odesłania prejudycjalnego

(art. 108 ust. 2 TFUE, art. 267 TFUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47)
Zasada proporcjonalności, która zalicza się do podstawowych zasad prawa Unii Europejskiej, wymaga, by środki prawne wynikające z zastosowania przepisów prawa Unii były odpowiednie do realizacji zgodnego z prawem celu zamierzonego przez dane regulacje i nie wykraczały poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia. Ponadto, w sytuacji gdy autor zaskarżonego aktu dysponuje szerokim zakresem uznania, jedynie ewidentnie niewłaściwy charakter wprowadzonego środka w stosunku do realizowanego celu może wpłynąć na legalność tego środka.

W tym względzie oraz w kontekście wniosku o rejestrację określonej substancji chemicznej złożonego w Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA), w motywie 11 rozporządzenia nr 340/2008 w sprawie opłat i należności wnoszonych na rzecz ECHA na mocy rozporządzenia nr 1907/2006 wyjaśniono, że należy zniechęcać do przedkładania fałszywych informacji poprzez nakładanie należności administracyjnych przez ECHA oraz, w stosownych przypadkach, odstraszającej grzywny przez państwa członkowskie. Z motywu tego wynika, że nałożenie opłaty administracyjnej przyczynia się do realizacji celu zniechęcenia przedsiębiorstw do przedstawiania fałszywych informacji. Jednakże z motywu tego wynika również, że opłata administracyjna nie może upodabniać się do grzywny.

Kwota opłaty administracyjnej 17 razy wyższa niż kwota opłaty, którą przedsiębiorstwo powinno było uiścić z tytułu rejestracji danej substancji i ponad 28 razy wyższa niż kwota opłaty, której można było uniknąć w efekcie złożenia przez to przedsiębiorstwo błędnego oświadczenia, jest ewidentnie nieproporcjonalna do celu wyznaczonego w przepisach prawa.

(por. pkt 33, 34, 36, 38)
15.

Postępowanie sądowe — Pismo wszczynające postępowanie — Wymogi formalne — Określenie przedmiotu sporu — Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów — Ogólne odesłanie do innych pism załączonych do skargi — Niedopuszczalność [statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21 akapit pierwszy, art. 53 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c)] (por. pkt 354)
Wyrok Sądu (trzecia izba) z dnia 4 lutego 2015 r. – El Corte Inglés / OHIM – Apro Tech (APRO)

(sprawa T‑372/12)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego APRO — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy B‑PRO by Boomerang, wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy PRO MOUNTAIN i wcześniejsze zgłoszenia wspólnotowych, słownego i graficznego, znaków towarowych B‑PRO by Boomerang i PRO OUTDOOR — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009”

1. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Względne podstawy odmowy rejestracji — Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego — Kryteria oceny [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 16, 17, 42)

2. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Względne podstawy odmowy rejestracji — Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego — Graficzny znak towarowy APRO — Graficzne znaki towarowe B‑PRO by Boomerang i słowne znaki towarowe PRO MOUNTAIN i PRO OUTDOOR [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 27, 35, 37, 40, 41, 45–49)

3. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Względne podstawy odmowy rejestracji — Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług — Podobieństwo rozpatrywanych znaków towarowych — Kryteria oceny — Złożony znak towarowy [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 28, 29)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 maja 2012 r. (sprawa R 196/2011‑2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między El Corte Inglés, SA a Apro Tech Co. Ltd.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
Pisma sporządzone przez państwo członkowskie, złożone w Trybunale Sprawiedliwości w ramach wniesionej na podstawie art. 258 TFUE skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego i przekazane Komisji, będącej stroną w tym postępowaniu, powinny być zakwalifikowane jako dokumenty przechowywane przez instytucję w rozumieniu przepisów art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji w związku z art. 3 lit. a) tego aktu.

Wniosku tego nie podważa okoliczność, że dane pisma procesowe zostały skierowanie nie do wspomnianej instytucji będącej stroną w postępowaniu, lecz do Trybunału, oraz że Trybunał przekazał jej jedynie kopie owych pism. Otóż o ile na mocy art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 jedynie dokumenty przechowywane przez instytucję, tj. dokumenty sporządzane lub otrzymywane przez nią i pozostające w jej posiadaniu, objęte są zakresem stosowania tego rozporządzenia, o tyle przepis ten w żaden sposób nie uzależnia stosowania wspomnianego rozporządzenia do dokumentów otrzymywanych przez instytucję od warunku, że dany dokument został do niej skierowany i bezpośrednio przekazany przez jego autora. Jednocześnie skoro pojęcie dokumentu jest w art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 1049/2001 zdefiniowane szeroko, w oparciu o istnienie treści utrwalonej, to należy stwierdzić, że dla istnienia dokumentu w rozumieniu wspomnianego przepisu bez znaczenia jest fakt, że sporne pisma zostały przekazane danej instytucji w postaci kopii, a nie w postaci oryginałów.

Ponadto z szerokiej definicji pojęcia dokumentu oraz z brzmienia i samego faktu istnienia w art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001 wyjątku odnoszącego się do ochrony postępowania sądowego wynika, że prawodawca Unii nie chciał wyłączać spornej działalności instytucji z prawa obywateli do dostępu do dokumentów. Stwierdzenie to narzuca się tym bardziej, że wspomniane rozporządzenie ani nie wyklucza działalności spornej instytucji z zakresu jego stosowania, ani nie ogranicza tego zakresu wyłącznie do działalności administracyjnej. Co więcej, ponieważ pisma procesowe zostały przekazane Komisji w ramach skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, którą instytucja ta wniosła w ramach wykonywania swych kompetencji na podstawie art. 258 TFUE, Komisja otrzymała je w ramach wykonywania swych kompetencji.

Dodatkowo włączenie do zakresu stosowania rozporządzenia nr 1049/2001 pism procesowych złożonych przez państwo członkowskie w postępowaniu sądowym nie prowadzi do naruszenia celu przepisów szczególnych dotyczących dostępu do dokumentów odnoszących się do postępowań sądowych. Ochrona postępowania sądowego może bowiem w stosownym przypadku być zapewniona poprzez stosowanie wyjątku przewidzianego w art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001, przy czym w celu wykładni wyjątku dotyczącego ochrony postępowania sądowego można uwzględnić brak w przepisach szczególnych dotyczących sądów Unii prawa dostępu stron trzecich do pism procesowych przedkładanych tym sądom w ramach postępowania sądowego.

(por. pkt 48–51, 53, 54, 57, 61, 104, 105)
Wyrok Sądu (dziewiąta izba) z dnia 26 lutego 2015 r. – Francja / Komisja

(sprawa T‑135/12)

„Pomoc państwa — Świadczenia emerytalne — Pomoc związana z reformą systemu finansowania świadczeń emerytalnych urzędników państwowych zatrudnionych we France Télécom — Zmniejszenie wysokości rekompensaty, jaka miała zostać wypłacona przez państwo na rzecz France Télécom — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym pod pewnymi warunkami — Korzyść”

1. Pomoc przyznawana przez państwa — Pojęcie — Interwencja państwa zmniejszająca obciążenia, jakim zazwyczaj podlega budżet przedsiębiorstwa — Zmniejszenie kosztów związanych z wynagrodzeniem pracowników — Włączenie (art. 107 ust. 1 TFUE) (por. pkt 33–36)

2. Pomoc przyznawana przez państwa — Pojęcie — Interwencja państwa zmniejszająca obciążenia, jakim zazwyczaj podlega budżet przedsiębiorstwa — Włączenie — Środek obejmujący system finansowania świadczeń emerytalnych urzędników państwowych zatrudnionych w przedsiębiorstwie będącym beneficjentem — Zmniejszenie wysokości rekompensaty wypłaconej państwu przez przedsiębiorstwo będące beneficjentem — Włączenie (art. 107 ust. 1 TFUE) (por. pkt 37–40)

3. Pomoc przyznawana przez państwa — Pojęcie — Interwencja państwa zmniejszająca obciążenia, jakim zazwyczaj podlega budżet przedsiębiorstwa — Środek mający na celu wyrównanie niekorzyści strukturalnej stworzonej przez dodatkowe obowiązki emerytalne urzędników państwowych zatrudnionych w przedsiębiorstwie będącym beneficjentem — Włączenie (art. 107 ust. 1 TFUE) (por. pkt 41, 42)

4. Pomoc przyznawana przez państwa — Pojęcie — Charakter selektywny środka — Środek ad hoc dotyczący pojedynczego przedsiębiorstwa — Włączenie — Konieczność porównania beneficjenta z innymi podmiotami gospodarczymi znajdującymi się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej w świetle realizowanego przez dany środek celu — Brak (art. 107 ust. 1 TFUE) (por. pkt 44, 45)

5. Skarga o stwierdzenie nieważności — Akty podlegające zaskarżeniu — Pojęcie — Akty mogące mieć wpływ na określoną sytuację prawną — Skarga skierowana wyłącznie przeciwko uzasadnieniu aktu — Niedopuszczalność (art. 263 TFUE) (por. pkt 51)

6. Pomoc przyznawana przez państwa — Zakaz — Odstępstwa — Pomoc, która może być uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym — Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji — Złożona ocena ekonomiczna — Kontrola sądowa — Granice (art. 107 ust. 1, 3 TFUE) (por. pkt 61–64)

7. Pomoc przyznawana przez państwa — Zakaz — Odstępstwa — Pomoc, która może być uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym — Zastosowanie stóp ustalonych w komunikacie w sprawie stóp referencyjnych — Dopuszczalność [art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE; komunikat Komisji 96/C 232/06] (por. pkt 98–104)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2012/540/UE z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 25/08 (ex NN 23/08) – Reforma systemu finansowania świadczeń emerytalnych urzędników państwowych zatrudnionych we France Télécom wdrożona przez Francję na rzecz France Télécom (Dz.U. 2012, L 279, s. 1)

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
Komisja przy badaniu stosowania kryterium inwestora prywatnego powinna zawsze badać wszystkie istotne elementy spornej transakcji i jej kontekst, a przy stosowaniu kryterium inwestora prywatnego do szeregu kolejnych interwencji państwa, powinna rozważyć, czy istnieje między tymi interwencjami tak ścisły związek, że niemożliwe jest ich rozdzielenie, i czy z tego powodu do celów stosowania art. 107 ust. 1 TFUE interwencje te należy uznać za jedną interwencję.

W ramach stosowania kryterium inwestora prywatnego do tego rodzaju nierozerwalnej całości środków fakt, że przedsiębiorstwo publiczne, które działa w podwójnym charakterze podmiotu udzielającego pomocy i podmiotu wnoszącego fundusze przewidziane jako część własnego wkładu, jest jedynym podmiotem dostarczającym przedsiębiorstwu będącemu beneficjentem środki konieczne do finasowania restrukturyzacji, ponieważ żaden zewnętrzny inwestor prywatny nie pośredniczył obok niego w tej transakcji, potwierdza wniosek, zgodnie z którym inwestor działający w warunkach gospodarki rynkowej nie wniósłby do zagrożonego przedsiębiorstwa tego rodzaju całości środków.

W sytuacji gdy przedsiębiorstwo publiczne przyznaje na rzecz swojej zagrożonej spółki zależnej pomoc w celu ratowania, następnie ją dokapitalizowuje i wreszcie udziela jej pożyczki, które to działania stanowią nierozerwalną całość środków, Komisja prawidłowo stosuje kryterium inwestora prywatnego do nierozerwalnej całości środków, biorąc pod uwagę wpływ, jaki spłata odsetek i omawianych pożyczek ma na rentowność dokapitalizowania, wdając się w całościową analizę zysku, który wspomniane przedsiębiorstwo publiczne, jako jedyny inwestor prywatny, może osiągnąć ze środków przez nie wdrożonych lub planowanych w ramach ratowana i restrukturyzacji przedsiębiorstwa będącego beneficjentem, ocenianych jako pakiet. W takim przypadku Komisja nie ma obowiązku wdawania się w dokładną analizę kwestii, czy warunki przyznania każdej z omawianych pożyczek były zgodne z warunkami rynkowymi.

W przypadku gdy niektóre części uzasadnienia decyzji mogą same w sobie uzasadniać ją w sposób wymagany prawem, wady, którymi mogłyby być dotknięte inne części uzasadnienia aktu prawnego, w żadnym razie nie mają wpływu na jego sentencję. Ponadto bezsporne jest, że zarzut należy uznać za nieistotny dla sprawy, jeśli – nawet gdyby był zasadny – nie jest on odpowiedni do tego, by doprowadzić do dochodzonego przez skarżącego stwierdzenia nieważności.

(por. pkt 73)
Co się tyczy wprowadzenia do obrotu podobnych środków leczniczych w rozumieniu rozporządzenia nr 847/2000 ustanawiającego przepisy w celu spełnienia kryteriów oznaczania produktów leczniczych jako sierocych produktów leczniczych oraz definicje pojęć „podobnego produktu leczniczego” i „wyższości klinicznej”, art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 141/2000 w sprawie sierocych produktów leczniczych nie przesądza warunków, w których pozwolenie na dopuszczenie do obrotu „podobnego” produktu leczniczego w rozumieniu rozporządzenia nr 847/2000 może być wydane, ale przewiduje, że w drodze odstępstwa od art. 8 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia w odniesieniu do tego produktu leczniczego można wydać wspomniane pozwolenie w trzech przypadkach. Nie wskazano natomiast, czy to pozwolenie daje podobnemu produktowi leczniczemu prawo do wyłączności rynkowej.

Sam podobny produkt leczniczy może bowiem być produktem leczniczym sierocym lub nim nie być. Jeśli podobny produkt leczniczy nie jest produktem sierocym, to pozwolenie na jego dopuszczenie do obrotu nie wiąże się z przyznaniem żadnej wyłączności rynkowej wynikającej z art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 141/2000. Natomiast, jeśli produkt leczniczy sam jest sierocym produktem leczniczym, przyznana mu na mocy wspomnianego art. 8 ust. 1 dziesięcioletnia wyłączność rynkowa nie może być skrócona z tego względu, że istnieje sierocy produkt leczniczy, który został dopuszczony do obrotu dla tych samych wskazań terapeutycznych i korzysta z wyłączności rynkowej dla tych wskazań terapeutycznych.

A zatem pozwolenie na dopuszczenie do obrotu wydane w odniesieniu do sierocego produktu leczniczego dla tych samych wskazań terapeutycznych jak te, dla których dopuszczono do obrotu oryginalny sierocy produkt leczniczy, nawet na podstawie jednego z powodów przewidzianych w art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 141/2000, prowadzi z mocy prawa do przewidzianej w art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia dziesięcioletniej wyłączności rynkowej. Tymczasem to właśnie w celu zagwarantowania osiągnięcia celu określonego we wspomnianym rozporządzeniu, a mianowicie zachęcenia do inwestycji w badania i rozwój do wprowadzania do obrotu sierocych produktów leczniczych, wyłączność rynkowa musi być przyznana we wszystkich przypadkach, w których sierocy produkt leczniczy jest przedmiotem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu. W tym zakresie dziesięcioletni okres wyłączności rynkowej, przewidziany w rozporządzeniu nr 141/2000 jako środek zachęty do opracowywania i wprowadzania do obrotu sierocych produktów leczniczych, nie może być uznany za równoważny okresom ochrony danych, z jakich korzysta każdy produkt leczniczy dopuszczony do obrotu, ponieważ skutki i zakresy tych mechanizmów są odmienne.

(por. pkt 73, 74, 78, 80, 81)