Z drugiej strony, jak wskazał w istocie rzecznik generalny w pkt 57 opinii, ze względu na ogólne sformułowanie kryteriów wymienionych w art. 18 ust. 1 lit. a)–c) dyrektywy 2009/28 nie można ponadto uznać, że wspomniany przepis dokonał pełnej harmonizacji metody weryfikacji związanej z systemem bilansu masy. Przeciwnie, z art. 18 ust. 1 lit. a)–c) wynika, że państwa członkowskie zachowują swobodę uznania i działania przy określaniu w szczególności konkretnych wymogów, które muszą spełniać systemy bilansu masy wprowadzane przez podmioty gospodarcze. Dlatego też taki przepis – rozpatrywany jako taki – nie może automatycznie prowadzić do tego, by swobodny przepływ zrównoważonego gazu poprzez transgraniczną sieć gazową był zagwarantowany po uznaniu wspomnianego biogazu zgodnie z prawem za zrównoważony w państwie członkowskim produkcji.

Prawodawca Unii mógł zatem uznać w niniejszym przypadku, bez przekroczenia granic wspomnianego zakresu uznania, że ze względu na, po pierwsze, formę identyfikowalności, którą wprowadza i na przesłanki mające zapewnić jej skuteczność i integralność, jakie towarzyszą mu na podstawie art. 18 dyrektywy 2009/28, a po drugie, na wpływ, jaki zamierza czyniąc to wywrzeć na ceny zrównoważonych biopaliw i na uczestników rynku, przy jednoczesnym zmniejszeniu ryzyka oszustwa, system weryfikacji przez zastosowanie techniki bilansu masy okazał się zdatny do realizacji wysokiego poziomu ochrony środowiska.

Artykuł 34 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie nakazowi takiemu jak nakaz rozpatrywany w postępowaniu głównym, w którym to nakazie organ krajowy zamierza wykluczyć, by podmiot gospodarczy mógł wdrożyć system bilansu masy w rozumieniu art. 18 ust. 1 dyrektywy 2009/28 w odniesieniu do zrównoważonego biogazu transportowanego za pośrednictwem połączonych krajowych sieci gazowych, na podstawie przepisu przyjętego przez ten organ, zgodnie z którym taki bilans masy powinien zostać spełniony „w obszarze o wyraźnie wyznaczonej granicy”, podczas gdy wspomniany organ dopuszcza na podstawie tego przepisu, by system bilansu masy mógł być wdrożony w odniesieniu do zrównoważonego biogazu transportowanego za pośrednictwem krajowej sieci gazowej państwa członkowskiego tego organu.

W pierwszej kolejności w odniesieniu do istnienia przeszkody w wymianie handlowej w rozumieniu wspomnianego art. 34 należy stwierdzić, że sporny nakaz może utrudniać, przynajmniej pośrednio i potencjalnie, przywóz do Szwecji zrównoważonego biogazu z pozostałych państw członkowskich w rozumieniu orzecznictwa przypomnianego w pkt 44 niniejszego wyroku.

Jak wskazał rzecznik generalny w pkt 75, 76 i 78 opinii, wspomniany nakaz skutkuje bowiem uniemożliwieniem spełnienia bilansu masy zrównoważonego biogazu przywiezionego za pośrednictwem połączonych krajowych sieci gazowych, a w konsekwencji oznacza, iż wspomniany biogaz nie może po przywiezieniu go w ten sposób do Szwecji zachować odpowiednich właściwości zrównoważonego rozwoju pozwalających mu na skorzystanie z korzystnego systemu podatkowego mającego w tym państwie członkowskim zastosowanie do wykorzystania zrównoważonych biopaliw.

Ponieważ przeszkoda w handlu została w ten sposób wykazana, należy zbadać w drugiej kolejności, zgodnie z orzecznictwem przypomnianym w pkt 46 niniejszego wyroku, czy środek krajowy leżący u podstaw wspomnianej przeszkody może niemniej jednak być uzasadniony jednym ze względów interesu ogólnego wyliczonych w art. 36 TFUE lub wymogami nadrzędnymi, takimi jak ochrona środowiska, i czy wspomniany środek spełnia wymogi wynikające z zasady proporcjonalności. W tym względzie należy, po pierwsze, przypomnieć, że korzystanie z odnawialnych źródeł energii przy produkcji biogazu, którego promowaniu służą ostatecznie uregulowania krajowe, takie jak te, w skład których wchodzi § 3 rozdziału 3 przepisów urzędu energetycznego z 2011 r., ma zasadniczo na celu ochronę środowiska. Po drugie, należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem władze krajowe są zobowiązane do wykazania, iż wprowadzany przez nie wyjątek od zasady swobodnego przepływu towarów jest niezbędny do osiągnięcia danych celów oraz że jest on zgodny z zasadą proporcjonalności.

Jak zaznaczył rzecznik generalny w pkt 89 i 90 opinii, nie okazuje się, a urząd energetyczny w żaden sposób nie wykazał, że nie mógłby w żaden sposób upewnić się, że biogaz przywieziony z pozostałych państw członkowskich poprzez połączone krajowe sieci gazowe ma zrównoważony charakter poprzez nałożenie na dane podmioty gospodarcze wymogu, aby przedstawiły one dowody wymagane w prawie krajowym, przy jednoczesnym uwzględnieniu w tym względzie informacji i dokumentów ewentualnie pochodzących z systemu bilansu masy wdrożonego w państwach członkowskich, z których pochodzi dana partia zrównoważonego biogazu, i przy jednoczesnym upewnieniu się, iż wspomniana partia w celach określonych w art. 17 ust. 1 dyrektywy 2009/28 nie jest uważana za wycofaną już raz z mieszanki lub z mieszanek, zgodnie z wymogami systemu bilansu masy ustanowionego w art. 18 ust. 1 tej dyrektywy. Z powyższych rozważań wynika, że urząd energetyczny nie wykazał, że sporny nakaz, wydany na podstawie

Z powyższego wynika, że urząd energetyczny nie wykazał, że sporny nakaz, wydany na podstawie § 3 rozdziału 3 przepisów tego urzędu z 2011 r., jest konieczny w celu upewnienia się o zrównoważonym charakterze biogazu przywiezionego z pozostałych państw członkowskich w celach wskazanych w art. 17 ust. 1 dyrektywy 2009/28, skutkiem czego taki środek narusza zasadę proporcjonalności i dlatego też nie może być uzasadniony.

(zob. pkt 79, 80, 84, 85, 90, 98, 99, 100, pkt 3 sentencji)