Sprawa C‑238/14

Komisja Europejska

przeciwko

Wielkiemu Księstwu Luksemburga

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Pracownicy dorywczy realizujący spektakle — Możliwość zawierania kolejnych umów o pracę na czas określony — Klauzula 5.1 — Środki mające na celu zapobieżenie nadużywaniu kolejnych umów na czas określony — Pojęcie „obiektywnych powodów” uzasadniających takie umowy”

Streszczenie – Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 lutego 2015 r.

Polityka społeczna – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Dyrektywa 1999/70 – Środki mające na celu zapobieganie nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony – Uregulowanie krajowe utrzymujące odstępstwa od takich środków dla pracowników dorywczych realizujących spektakle – Niedopuszczalność – Obowiązek przewidzenia przez państwa członkowskie środków mających na celu zapobieganie i karanie takich nadużyć

(dyrektywa Rady 1999/70, załącznik, klauzula 5)

Państwo członkowskie uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy klauzuli 5 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70 dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, utrzymując w mocy odstępstwa od środków mających na celu zapobieżenie nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony zawieranych z pracownikami dorywczymi realizującymi spektakle.

W istocie, nawet przy założeniu, że rozpatrywane uregulowania krajowe realizują cel jakim jest zapewnienie pewnej elastyczności oraz korzyści socjalnych pracownikom dorywczym realizującym spektakle poprzez zaoferowanie pracodawcom tych pracowników możliwości powtarzalnego zatrudniania tych pracowników na podstawie umów o pracę na czas określony, cel taki nie może sprawić, że takie uregulowania staną się zgodne z klauzulą 5 ust. 1 lit. a) porozumienia ramowego, ponieważ nie pozwala on na wykazanie istnienia ściśle określonych i konkretnych okoliczności charakteryzujących rozpatrywaną działalność, które mogłyby uzasadnić w tym szczególnym kontekście korzystanie z kolejnych umów o pracę na czas określony.

Ponadto należy wskazać, że o ile oczywiście w ramach wdrażania klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego państwo członkowskie jest uprawnione do uwzględnienia szczególnych potrzeb określonego sektora, o tyle tego uprawnienia nie można jednak rozumieć w ten sposób, że umożliwia ono państwu członkowskiemu zwolnienie się z przestrzegania w odniesieniu do tego sektora obowiązku przewidzenia odpowiedniego środka, aby zapobiec nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony oraz aby w danym wypadku sankcjonować to nadużywanie. Zezwolenie państwu członkowskiemu na powoływanie się na cel – taki jak elastyczność wynikająca z zawierania umów o pracę na czas określony – na potrzeby zwolnienia się przez to państwo członkowskie z tego obowiązku, byłoby bowiem niezgodne z jednym z celów realizowanych przez porozumienie ramowe, a mianowicie stabilnością zatrudnienia postrzeganą jako podstawowy element ochrony pracowników, oraz mogłoby także ograniczyć w istotny sposób kategorie osób mogących skorzystać ze środków ochronnych określonych w klauzuli 5 porozumienia ramowego.

(por. pkt 50, 51, 53; sentencja)

Sprawa C‑238/14

Komisja Europejska

przeciwko

Wielkiemu Księstwu Luksemburga

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Pracownicy dorywczy realizujący spektakle — Możliwość zawierania kolejnych umów o pracę na czas określony — Klauzula 5.1 — Środki mające na celu zapobieżenie nadużywaniu kolejnych umów na czas określony — Pojęcie „obiektywnych powodów” uzasadniających takie umowy”

Streszczenie – Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 lutego 2015 r.

Polityka społeczna — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Dyrektywa 1999/70 — Środki mające na celu zapobieganie nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony — Uregulowanie krajowe utrzymujące odstępstwa od takich środków dla pracowników dorywczych realizujących spektakle — Niedopuszczalność — Obowiązek przewidzenia przez państwa członkowskie środków mających na celu zapobieganie i karanie takich nadużyć

(dyrektywa Rady 1999/70, załącznik, klauzula 5)

Państwo członkowskie uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy klauzuli 5 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70 dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, utrzymując w mocy odstępstwa od środków mających na celu zapobieżenie nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony zawieranych z pracownikami dorywczymi realizującymi spektakle.

W istocie, nawet przy założeniu, że rozpatrywane uregulowania krajowe realizują cel jakim jest zapewnienie pewnej elastyczności oraz korzyści socjalnych pracownikom dorywczym realizującym spektakle poprzez zaoferowanie pracodawcom tych pracowników możliwości powtarzalnego zatrudniania tych pracowników na podstawie umów o pracę na czas określony, cel taki nie może sprawić, że takie uregulowania staną się zgodne z klauzulą 5 ust. 1 lit. a) porozumienia ramowego, ponieważ nie pozwala on na wykazanie istnienia ściśle określonych i konkretnych okoliczności charakteryzujących rozpatrywaną działalność, które mogłyby uzasadnić w tym szczególnym kontekście korzystanie z kolejnych umów o pracę na czas określony.

Ponadto należy wskazać, że o ile oczywiście w ramach wdrażania klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego państwo członkowskie jest uprawnione do uwzględnienia szczególnych potrzeb określonego sektora, o tyle tego uprawnienia nie można jednak rozumieć w ten sposób, że umożliwia ono państwu członkowskiemu zwolnienie się z przestrzegania w odniesieniu do tego sektora obowiązku przewidzenia odpowiedniego środka, aby zapobiec nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony oraz aby w danym wypadku sankcjonować to nadużywanie. Zezwolenie państwu członkowskiemu na powoływanie się na cel – taki jak elastyczność wynikająca z zawierania umów o pracę na czas określony – na potrzeby zwolnienia się przez to państwo członkowskie z tego obowiązku, byłoby bowiem niezgodne z jednym z celów realizowanych przez porozumienie ramowe, a mianowicie stabilnością zatrudnienia postrzeganą jako podstawowy element ochrony pracowników, oraz mogłoby także ograniczyć w istotny sposób kategorie osób mogących skorzystać ze środków ochronnych określonych w klauzuli 5 porozumienia ramowego.

(por. pkt 50, 51, 53; sentencja)