WYROK SĄDU (izba ds. odwołań)

z dnia 2 lipca 2010 r.





Sprawa T-266/08 P





Petrus Kerstens

przeciwko

Komisji Europejskiej

Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnicy – Zmiana zatrudniającej jednostki – Artykuł 7 regulaminu pracowniczego – Interes służby – Przeinaczenie okoliczności faktycznych i dowodów – Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Sądzie do spraw Służby Publicznej – Prawo do obrony

Przedmiot: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 8 maja 2008 r. w sprawie F-119/06 Kerstens przeciwko Komisji, Zb.Orz.SP s. I-A-1-147, II-A-1-787, mające na celu uchylenie tego wyroku.

Orzeczenie: Odwołanie zostaje oddalone. Petrus Kerstens pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję w ramach postępowania w niniejszej instancji.





Streszczenie





1. Odwołanie – Zarzuty – Błąd w ustaleniach faktycznych – Niedopuszczalność – Kontrola oceny dowodów przez Sąd – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia

(statut Trybunału Sprawiedliwości, załącznik I, art. 11 ust. 1)

2. Odwołanie – Zarzuty – Niewystarczające uzasadnienie – Podanie przez Sąd do spraw Służby Publicznej uzasadnienia dorozumianego

(art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 36, załącznik I, art. 7 ust. 1)

3. Odwołanie – Zarzuty – Nieprawidłowość postępowania – Orzeczenie wydane na podstawie okoliczności faktycznych lub dokumentów, które nie były znane jednej ze stron – Naruszenie prawa do obrony – Naruszenie zasady kontradyktoryjności





1. Sąd rozpoznający sprawę w pierwszej instancji jest wyłącznie właściwy, po pierwsze, do dokonania ustaleń faktycznych, chyba że nieprawidłowość tych ustaleń wynika z przedłożonych mu akt sprawy, a po drugie, do dokonania oceny stanu faktycznego. Gdy jednak sąd rozpoznający sprawę w pierwszej instancji ustalił okoliczności faktyczne lub dokonał ich oceny, sąd rozpoznający odwołanie jest właściwy w zakresie kontroli kwalifikacji prawnej wspomnianych okoliczności faktycznych oraz skutków prawnych, jakie wywiódł z nich sąd rozpoznający sprawę w pierwszej instancji.

Sąd rozpoznający odwołanie nie jest zatem właściwy do ustalania okoliczności faktycznych ani też zasadniczo do badania dowodów, które sąd rozpoznający sprawę w pierwszej instancji dopuścił na poparcie tych okoliczności. Jeśli bowiem dowody te uzyskano w prawidłowy sposób przy poszanowaniu ogólnych zasad prawa i wymogów proceduralnych dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego, wyłącznie do sądu rozpoznającego sprawę w pierwszej instancji należy ocena tego, jaką wagę należy przywiązywać do przedstawionych mu środków dowodowych. Ocena ta nie stanowi zatem, z wyłączeniem przypadków przeinaczenia tych dowodów, kwestii prawnej, która jako taka podlega kontroli sądu rozpoznającego odwołanie. W tym względzie należy również stwierdzić, że takie przeinaczenie musi w oczywisty sposób wynikać z akt sprawy bez konieczności dokonywania ponownej oceny okoliczności faktycznych i dowodów.

(zob. pkt 37–39)

Odesłanie: Trybunał, sprawa C-551/03 P General Motors przeciwko Komisji, 6 kwietnia 2006 r., Zb.Orz. s. I-3173, pkt 51, 52, 54; Trybunał, sprawa C-167/04 P JCB Service przeciwko Komisji, 21 września 2006 r., Zb.Orz. s. I-8935, pkt 106–108





2. Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Sądzie do spraw Służby Publicznej na mocy art. 36 zdanie pierwsze statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 7 ust. 1 załącznika I do tego statutu nie wymaga, by sąd ten przedstawił wywód, w którym zająłby się w sposób wyczerpujący każdym z wysuniętych przez strony postępowania argumentów z osobna. Uzasadnienie Sądu do spraw Służby Publicznej może więc wynikać w sposób dorozumiany, jeżeli tylko pozwala osobie, której dotyczy dane orzeczenie Sądu do spraw Służby Publicznej, zapoznać się z powodami podjęcia takiej właśnie decyzji, a sądowi rozpoznającemu odwołanie dostarcza wystarczająco dużo informacji, by mógł on sprawować kontrolę.

(zob. pkt 73)

Odesłanie: Trybunał, sprawa C-105/04 P Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied przeciwko Komisji, 21 września 2006 r., Zb.Orz. s. I-8725, pkt 72; Trybunał, sprawa C-16/07 P Chetcuti przeciwko Komisji, 9 października 2008 r., Zb.Orz. s. I-7469, pkt 87

3. Wydanie orzeczenia sądowego na podstawie okoliczności faktycznych lub dokumentów, z którymi strony lub jedna ze stron nie miały możliwości się zapoznać i na których temat nie mogły w związku z tym zająć stanowiska, byłoby naruszeniem elementarnej zasady prawnej. W celu spełnienia wymogów związanych z prawem do rzetelnego procesu sądowego, konieczne jest bowiem, aby strony zapoznały się z okolicznościami faktycznymi i prawnymi, które są decydujące dla wyniku postępowania, i mogły przeprowadzić w ich przedmiocie kontradyktoryjną debatę. Powinno się umożliwić stronom skuteczne zajęcie stanowiska w przedmiocie przedstawionych sądowi okoliczności faktycznych, dowodów i uwag, na których zamierza on oprzeć swoje orzeczenie.

(zob. pkt 83)

Odesłanie: Trybunał, sprawy połączone 42/59 i 49/59 Snupat przeciwko Wysokiej Władzy, 22 marca 1961 r., Rec. s. 99, 156; Trybunał, sprawa C-480/99 P Plant i in. przeciwko Komisji i South Wales Small Mines, 10 stycznia 2002 r., Rec. s. I-265, pkt 24; Trybunał, sprawa C-89/08 P Komisja przeciwko Irlandii i in., 2 grudnia 2009 r., Zb.Orz. s. I-11245, pkt 56; Sąd, sprawa T-253/06 P Chassagne przeciwko Komisji, 19 września 2008 r., Zb.Orz.SP s. I-B-1-43, II-B-1-295, pkt 27