Keywords

Summary



Keywords

1. Odwołanie – Zarzuty – Błąd w ustaleniach faktycznych – Niedopuszczalność –Oddalenie – Kwalifikacja prawna okoliczności faktycznych – Dopuszczalność

(art. 225 WE; Statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58)

2. Środki własne Wspólnot Europejskich – Pokrycie należności celnych przywozowych lub wywozowych po zwolnieniu towaru – Przesłanki braku zaksięgowania należności celnych przywozowych określonych w art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 2913/92 – Błąd administracji, który nie mógł „w racjonalny sposób zostać wykryty przez płatnika” – Kryteria oceny – Rozporządzenie nr 1359/95 zawierające przepisy, które mogą zostać zakwalifikowane jako skomplikowane

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 220 ust. 2 lit. b); rozporządzenie nr 1359/95)

Summary

1. Odwołanie, jak wynika z art. 225 WE i art. 58 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, jest ograniczone do kwestii prawnych. Jedynie Sąd Pierwszej Instancji jest właściwy, po pierwsze, w przedmiocie ustalenia okoliczności faktycznych, o ile merytoryczne błędy w ustaleniach nie wynikają ze znajdujących się w aktach dokumentów, które mu przedstawiono, a po drugie, w przedmiocie oceny tego stanu faktycznego. Ocena okoliczności faktycznych nie stanowi więc, pod warunkiem że materiał dowodowy nie został zniekształcony, kwestii prawnej, która jako taka podlegałaby kontroli Trybunału w ramach odwołania. Jeżeli jednak Sąd dokonał ustalenia lub oceny okoliczności faktycznych, Trybunał jest uprawniony na podstawie art. 225 WE do kontroli kwalifikacji prawnej tych okoliczności i skutków prawnych, które wywiódł z nich Sąd. Taka kwalifikacja stanowi więc kwestię prawną, która jako taka może zostać poddana kontroli Trybunału w ramach postępowania odwoławczego.

(por. pkt 40, 41)

2. Na podstawie art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny aby właściwe organy mogły nie dokonywać retrospektywnego zaksięgowania, muszą zostać spełnione kumulatywnie trzy przesłanki, a mianowicie brak żądania uiszczenia należności celnych przywozowych musi wynikać z błędu właściwego organu; musi to być błąd, który nie mógł w racjonalny sposób zostać wykryty przez działającego w dobrej wierze płatnika, i deklaracja celna płatnika musi być zgodna z wszystkimi przepisami obowiązującymi w tym przedmiocie.

Ocena możliwości wykrycia błędu uwzględnia rodzaj błędu, doświadczenie zawodowe danego uczestnika obrotu i wykazaną przez niego staranność. Rodzaj błędu powinien być oceniany z uwzględnieniem stopnia skomplikowania lub jasności danej regulacji oraz długości czasu, w którym organy trwały w błędzie.

W związku z tym niektóre postanowienia rozporządzenia nr 1359/95 zmieniającego załączniki I i II do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, i uchylającego rozporządzenie nr 802/80 powodują powstanie sytuacji na tyle niejasnej, że analiza warunków czyni niełatwym stwierdzenie, że korzystanie z kontyngentu na niektóre towary od dnia 1 lipca 1995 r. podlega wymogowi okazania pozwolenia na przywóz zawartemu w rozporządzeniu nr 1431/94 ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu w sektorze mięsa drobiowego, przewidzianych w rozporządzeniu nr 774/94. W tych okolicznościach regulacja ta może zostać obiektywnie zakwalifikowana jako skomplikowana, a błędy popełnione przez organy celne, które, wprowadzając zmiany do instrukcji taryfowej, nie zamieściły wskazówki, że przywóz wskazanych towarów jest uzależniony od okazania pozwolenia na przywóz, są tego rodzaju, że nie mogły zostać wykryte przez uczestników obrotu w racjonalny sposób.

(por. pkt 46–48, 54–56)