ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Postępowanie – Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej – Umowa podlegająca prawu krajowemu – Wykładnia umowy w świetle prawa krajowego – Przesłanki – Niewystarczalność postanowień umownych do rozwiązania sporu – Wątpliwość co do treści i sensu umowy (art. 238 WE) (por. pkt 52, 53)

2. Postępowanie – Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej – Umowa przyznająca wspólnotowe wsparcie finansowe na realizację projektu wymiany szkolnej między różnymi gminami europejskimi – Sprawozdanie końcowe kontrahentów dotyczące tego projektu, który został w sposób dorozumiany zatwierdzony przez Komisję – Żądanie zwrotu zaliczki wraz z odsetkami – Oddalenie (art. 238 WE) (por. pkt 57, 77-94)

3. Postępowanie – Podnoszenie nowych zarzutów w toku postępowania – Przesłanki – Nowy zarzut – Pojęcie – Stosowanie do sporów podlegających właściwości Sądu na mocy klauzuli arbitrażowej (regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c), art. 48 § 2) (por. pkt 67-69)

Subject of the case

Przedmiot

Skarga oparta na klauzuli arbitrażowej w rozumieniu art. 238 WE o zasądzenie od gminy Valbonne zwrotu zaliczek wypłaconych przez Wspólnotę Europejską wraz z odsetkami za zwłokę w ramach umowy Valaspi MM 1027 z dnia 29 grudnia 1997 r.

Sentencja

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Działania mające na celu realizację jednolitego rynku – Wydanie nowych przepisów krajowych stanowiących odstępstwa – Procedura zatwierdzenia lub odrzucenia przez Komisję – Termin

(art. 95 ust. 6 akapity pierwszy, drugi WE)

Summary

Co się tyczy decyzji Komisji, której przedmiotem jest uniemożliwienie przyjęcia przepisów krajowych zgłoszonych Komisji przez państwo członkowskie, uzyskanie przez nią skuteczności – z czym musi się wiązać przerwanie biegu terminu 6 miesięcy przewidzianego w art. 95 ust. 6 akapit pierwszy WE – nie może nastąpić przed dniem, w którym stanie się ona wiążąca dla tego państwa członkowskiego, to jest przed dniem jej notyfikacji.

W konsekwencji art. 95 ust. 6 akapit drugi WE, który dotyczy braku decyzji w terminie 6 miesięcy wskazanym w akapicie pierwszym tego postanowienia, nie może być zatem interpretowany w ten sposób, że łączy on skutek przerywający bieg terminu z samym przyjęciem decyzji, niezależnie od jej notyfikacji. Wewnętrzny proces decyzyjny Komisji nie jest bowiem z reguły znany zainteresowanemu państwu członkowskiemu. Gdyby zatem przerwanie biegu terminu opierało się na przyjęciu decyzji, a nie na jej notyfikacji zainteresowanemu państwu członkowskiemu, termin ten wydłużyłby się w stosunku do tego państwa.

(por. pkt 68, 69)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty zaskarżalne – Pojęcie – Akty wywołujące wiążące skutki prawne – Milczenie lub brak działania instytucji – Zrównanie z dorozumianą decyzją odmowną – Wyłączenie – Granice (art. 230 WE) (por. pkt. 35, 36)

2. Wspólnoty Europejskie – Instytucje – Prawo publicznego dostępu do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Wyjątki od prawa dostępu do dokumentów – Nadrzędny interes publiczny uzasadniający ujawnienie dokumentów – Pojęcie – Indywidualny interes wnioskodawcy – Wyłączenie (rozporządzenie nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 2) (por. pkt 56, 58, 59, 71)

Subject of the case

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 2 września 2008 r. odmawiającej przyznania skarżącemu dostępu do pewnych danych zawartych w dokumentach dotyczących umowy w sprawie pomocy przy redagowaniu kodeksu administracyjnego na rzecz Federacji Rosyjskiej, zatytułowanej „TACIS Service Contract n°98.0414”.

Sentencja

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Dieter C. Umbach zostaje obciążony kosztami postępowania.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy

–

Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie

–

Bezwzględne podstawy unieważnienia

–

Rejestracja z naruszeniem art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94 (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b), c), art. 51 ust. 1 lit. a)) (por. pkt 31, 47, 48, 61-66)

Subject of the case

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 marca 2008 r. (sprawa R 638/2007‑2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Interflon BV a Illinois Tool Works, Inc.

Informacje dotyczące sprawy

>lt>13

Sentencja

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 3 marca 2008 r. (sprawa R 638/2007‑2) w zakresie dotyczącym oddalenia odwołania w odniesieniu do produktów chemicznych przeznaczonych dla przemysłu, należących do klasy 1, oraz olejów i tłuszczy przemysłowych, jak również smarów, należących do klasy 4.

2) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3) Każda ze stron pokrywa własne koszty.
Keywords

Summary



Keywords

1. Postępowanie – Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej – Właściwość Sądu określona na mocy klauzuli arbitrażowej

(art. 225 WE; art. 140a EWEA; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 51)

2. Postępowanie – Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej – Właściwość Sądu określona wyłącznie na mocy art. 238 WE lub art. 153 EWEA i klauzuli arbitrażowej

(art. 238 WE; art. 153 EWEA)

Summary

1. Sąd posiada jurysdykcję w przypadkach wymienionych w art. 225 WE i art. 140a EWEA, które zostały uściślone w art. 51 statutu Trybunału Sprawiedliwości. Na mocy tych postanowień Sąd jest właściwy do orzekania w sprawach z dziedziny umów wniesionych przed Sąd jedynie na podstawie klauzuli arbitrażowej. Jurysdykcja ta, która oparta jest na klauzuli arbitrażowej, stanowi odstępstwo od ogólnych reguł prawa i w związku z tym należy ją interpretować ściśle.

(por. pkt 32)

2. Właściwość sądów Unii do rozpoznania na podstawie klauzuli arbitrażowej sporu wynikającego z umowy jest oceniana tylko w świetle postanowień art. 238 WE lub art. 153 EWEA oraz warunków samej klauzuli arbitrażowej, przy czym nie można powoływać się przeciwko nim na przepisy prawa krajowego, których skutkiem miałoby być wyłączenie ich właściwości. Wynika z tego, że chociaż umowa, która zawiera klauzulę arbitrażową w rozumieniu art. 238 WE lub art. 153 EWEA, podlega prawu krajowemu wskazanemu w treści tej umowy, kwestia jurysdykcji sądów Unii jest regulowana wyłącznie przez dany traktat i samo postanowienie umowne zawierające klauzulę arbitrażową, ponieważ prawo krajowe nie może wyłączać jurysdykcji sądów Unii. Wspomniane orzecznictwo ma zastosowanie także w sytuacji, gdy konieczność odrębnego potwierdzenia na piśmie została zastrzeżona w samej umowie.

(por. pkt 33, 37)
Keywords

Summary



Keywords

1. Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Decyzja Komisji stwierdzająca jednolite naruszenie

(art. 81 ust. 1 WE)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Przedmiot – Uzasadnienie decyzji – Bezwzględne wyłączenie

(art. 230 WE)

Summary

1. Sama tożsamość przedmiotu istniejąca pomiędzy porozumieniem, w którym uczestniczyło przedsiębiorstwo, i ogólnym kartelem nie wystarczy, by przypisać temu przedsiębiorstwu uczestnictwo w porozumieniu ogólnym. Dopiero bowiem w chwili, gdy przedsiębiorstwo uczestniczące w tym porozumieniu dowiedziało się lub powinno było się dowiedzieć, że w ten sposób przystępuje do porozumienia ogólnego, jego uczestnictwo w tym porozumieniu może stanowić wyraz jego przystąpienia do tego ogólnego kartelu. W tym względzie przedsiębiorstwo nie jest w żaden sposób zobowiązane by wskazywać ze swej własnej inicjatywy, do jakiego stopnia było ono poinformowane o zachowaniach innych uczestników naruszenia, skoro ciężar dowodu spoczywa na Komisji. Komisja winna najpierw przedstawić dowód na daną okoliczność, by zainteresowane przedsiębiorstwo mogło go podważyć.

(por. pkt 30, 31)

2. Sentencja aktu jest nierozerwalnie związana z jego uzasadnieniem, w związku z czym w razie potrzeby jego wykładnia winna być dokonywana z uwzględnieniem motywów, które doprowadziły do jego wydania. O ile prawdą jest, że jedynie sentencja decyzji może wywołać skutki prawne, o tyle ocena przedstawiona w uzasadnieniu decyzji może być poddana kontroli zgodności z prawem przez sąd Unii wówczas, gdy jako uzasadnienie zaskarżonego aktu, stanowi ona niezbędne wsparcie sentencji tego aktu lub gdy to uzasadnienie może zmienić istotę rozstrzygnięcia zawartego w sentencji wspomnianego aktu.

(por. pkt 34)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Rejestracja z naruszeniem art. 7 ust. 1 lit. b)–d) rozporządzenia nr 40/94 (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1, lit. b)–d), art. 51 ust. 1 lit. a)) (por. pkt 32-35, 59-65, 78, 79)

2. Wspólnotowy znak towarowy – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Zgłaszający działający w złej wierze w momencie dokonywania zgłoszenia znaku towarowego (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 51, ust. 1 lit. b)) (por. pkt 89-93)

Subject of the case

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 lipca 2008 r. (sprawa R 1012/2007‑2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Psytech International Ltd a Institute for Personality & Ability Testing, Inc.

Informacje dotyczące sprawy

>lt>2

Sentencja

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Psytech International Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Pomoc przyznawana przez państwa – Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem – Decyzja dotycząca pomocy mającej na celu zrekompensowanie strat poniesionych przez cukrownię w następstwie zmniejszenia produkcji buraków spowodowanego suszą – Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi – Naruszenie konkurencji – Obowiązek uzasadnienia – Zakres (art. 87 ust. 1 WE, art. 253 WE) (por. pkt 29–32)

2. Pomoc przyznawana przez państwa – Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi – Naruszenie konkurencji – Pomoc o nieznacznych rozmiarach w sektorze odczuwającym silną konkurencję – Rynek produkcji cukru (art. 87 ust. 1 WE) (por. pkt 37–39)

3. Skarga o stwierdzenie nieważności – Skarga na decyzję Komisji uznającą pomoc państwa za niezgodną ze wspólnym rynkiem – Zarzut dotyczący błędnego wskazania podstawy prawnej niemający wpływu na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji – Zarzut nieistotny dla sprawy (por. pkt 49–53)

4. Pomoc przyznawana przez państwa – Zakaz – Odstępstwa – Szkody gospodarcze spowodowane bezpośrednio przez klęski żywiołowe lub inne zdarzenia nadzwyczajne – Wytyczne dotyczące pomocy państwa w sektorze rolnym – Pomoc przeznaczona na wyrównanie szkód w zakresie produkcji rolnej lub środków produkcji rolnej – Zakres stosowania (art. 87 ust. 2 lit. b) WE; komunikat Komisji 2000/C 28/02) (por. pkt 58, 61–71)

5. Pomoc przyznawana przez państwa – Postępowanie administracyjne – Obowiązek wezwania przez Komisję zainteresowanych do przedstawienia uwag – Wyłączenie zainteresowanych z korzystania z prawa do obrony (art. 88 ust. 2 WE) (por. pkt 79–81)

Subject of the case

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2009/704/WE wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 29/04 (ex N 328/2003), której Włochy zamierzają udzielić na rzecz rafinerii cukru w Villasor będącej własnością spółki Sadam ISZ (Dz.U. 2009, L 244, s. 10).

Sentencja

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Eridania Sadam pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Skarga o stwierdzenie nieważności

–

Osoby fizyczne lub prawne

–

Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie

–

Możliwość uznania, że decyzja o charakterze generalnym dotyczy danego podmiotu indywidualnie

–

Warunki

–

Rozporządzenie Komisji mające za przedmiot ustanowienie szczegółowych zasad wykonania fazy programu pracy dla systematycznego zbadania wszystkich istniejących substancji czynnych

–

Skarga wniesiona przez producentów substancji czynnych

–

Brak indywidualnego oddziaływania

–

Niedopuszczalność (art. 230 akapit czwarty WE; rozporządzenie Komisji nr1451/2007) (por. pkt 34

–

38, 44

–

46, 49

–

50)

Subject of the case

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności art. 3 ust. 2, art. 4, art. 7 ust. 3, art. 14 ust. 2 akapit drugi, art. 15 ust. 3, art. 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1451/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (Dz.U. L 325, s. 3) oraz stwierdzenia nieważności załącznika II do tego rozporządzenia.

Sentencja

Sentencja

1) Skarga zostaje odrzucona.

2) Postępowanie w sprawie wniosków Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

3) Arch Chemicals, Inc., Arch Timber Protection Ltd, Rhodia UK Ltd, Sumitomo Chemical (UK) plc i Troy Chemical Co. BV pokrywają własne koszty.

4) Europejska Rada Przemysłu Chemicznego (CEFIC) pokrywa własne koszty.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Wzory wspólnotowe – Podstawy unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Poinformowany użytkownik – Pojęcie (rozporządzenie Rady nr 6/2002, art. 6 ust. 1) (por. pkt 23–27)

2. Wzory wspólnotowe – Podstawy unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Wzór niewywołujący u poinformowanego użytkownika innego całościowego wrażenia niż to wywierane przez wcześniejszy wzór – Przedstawienie silnika o spalaniu wewnętrznym (rozporządzenie Rady nr 6/2002, art. 4 ust. 2, art. 6 ust. 1, art. 25 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 30, 38, 43, 45)

Subject of the case

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 października 2007 r. (sprawa R 1380/2006 3) dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru wspólnotowego między Honda Giken Kogyo Kabushiki Kaisha a Kwang Yang Motor, Co., Ltd.

Sentencja

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Kwang Yang Motor Co., Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Wzory wspólnotowe – Podstawy unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Poinformowany użytkownik – Pojęcie (rozporządzenie Rady nr 6/2002, art. 6 ust. 1) (por. pkt 23–27)

2. Wzory wspólnotowe – Podstawy unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Wzór niewywołujący u poinformowanego użytkownika innego całościowego wrażenia niż to wywierane przez wcześniejszy wzór – Przedstawienie silnika o spalaniu wewnętrznym z wentylatorem na górze (rozporządzenie Rady nr 6/2002, art. 4 ust. 2, art. 6 ust. 1, art. 25 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 30, 38, 43, 45)

Subject of the case

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 października 2007 r. (sprawa R 1337/2006–3) dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru wspólnotowego między Honda Giken Kogyo Kabushiki Kaisha a Kwang Yang Motor Co., Ltd.

Sentencja

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Kwang Yang Motor Co., Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.
Dokonana przez sąd Unii wykładnia przepisu prawa Unii wyjaśnia i precyzuje w razie potrzeby znaczenie oraz zakres tego przepisu, tak jak powinien lub powinien był on być rozumiany i stosowany od chwili jego wejścia w życie. Z powyższego wynika, że zinterpretowany w ten sposób przepis może i powinien być stosowany również do stosunków prawnych powstałych przed wydaniem wyroku. Państwo członkowskie nie może więc powoływać się na okoliczność, iż wyrok w którym Trybunał dokonał wykładni art. 8 rozporządzenia nr 1663/95 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR jest późniejszy niż skarga wniesiona prze to państwo członkowskie w innej sprawie w celu uzasadnienia braku możliwości podniesienia przez nie zastrzeżenia opartego na tej wykładni w ramach rzeczonej skargi. Nie podnosząc tego zastrzeżenia w postępowaniu, w wyniku którego wydany został w tej sprawie wyrok stwierdzający nieważność, mimo iż posiadało ono taką możliwość, państwo członkowskie utraciło możliwość podniesienia go w terminie późniejszym, po upływie terminu do wniesienia skargi. Zatem umożliwienie państwu członkowskiemu podniesienia zastrzeżenia dotyczącego aktu postępowania, który nie został objęty stwierdzeniem nieważności decyzji celem zakwestionowania późniejszej decyzji wydanej w następstwie procedury będącej częściowo procedurą, w wyniku której została wydana decyzja, której nieważność została stwierdzona, chociaż nic nie stało na przeszkodzie podniesieniu tego zastrzeżenia przed Trybunałem w ramach postępowania zakończonego wyrokiem stwierdzającym nieważność byłoby równoznaczne z umożliwieniem mu nieprzestrzegania terminu na wniesienie skargi przeciwko decyzji, której nieważność została stwierdzona.

(por. pkt 48–50, 52, 53)
Dlatego też sama okoliczność, że ani statut Trybunału, ani regulamin postępowania nie przewidują wyraźnie możliwości złożenia pisma uzupełniającego skargę po jej wniesieniu, nie może być interpretowana jako wykluczająca taką możliwość, o ile pismo to zostanie złożone przed upływem terminu do wniesienia skargi.

Wspólnota jest wspólnotą prawa, w ramach której akty instytucji wspólnotowych poddane są kontroli pod względem zgodności z traktatem, w związku z czym zasady postępowania obowiązujące w odniesieniu do skarg wnoszonych do sądów wspólnotowych należy interpretować w miarę możliwości w taki sposób, by ich stosowanie przyczyniało się do realizacji celu w postaci skutecznej ochrony sądowej uprawnień, które podmioty prawa wywodzą z prawa wspólnotowego.

W celu określenia charakteru aktu, sąd Unii nie może zadowolić się oficjalną nazwą aktu, lecz musi uwzględnić w pierwszej kolejności jego przedmiot i treść.

Za środek o charakterze generalnym uważa się środek, który ma zastosowanie do sytuacji obiektywnie określonych i wywołuje skutki prawne w stosunku do kategorii podmiotów określonych w sposób generalny i abstrakcyjny.

W świetle swojego celu i treści rozporządzenie nr 149/2008 zmieniające rozporządzenie nr 396/2005 poprzez ustanowienie załączników II, III i IV ustalających najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości dla produktów wymienionych w załączniku I do wymienionego rozporządzenia ma zastosowanie do obiektywnie określonych sytuacji i wywołuje skutki prawne w stosunku do kategorii podmiotów określonych w sposób generalny i abstrakcyjny, to jest w stosunku do podmiotów gospodarczych, które wytwarzają, hodują, importują i produkują produkty objęte załącznikami do rozporządzenia nr 396/2005, oraz posiadaczy zezwoleń na wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin zawierających substancje wymienione w tych załącznikach.

Zatem rozporządzenie nr 149/2008 stanowi środek o charakterze generalnym i nie można uznać go za akt administracyjny w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006 w sprawie zastosowania postanowień konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty, który może być przedmiotem wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej na podstawie art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006.

(por. pkt 29, 30, 38, 39, 48)
1.

Traktat WE — Postanowienia ogólne i końcowe — Kompetencje państw członkowskich do przyjęcia środków mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa narodowego — Produkcja i handel bronią — Szczególny system proceduralny ustanowiony w art. 298 WE — Naruszenie konkurencji spowodowane systemem pomocy przyznanej na rzecz działalności niewojskowej — Brak możliwości zastosowania (art. 86 WE, 88 WE, 296 WE, 298 WE) (por. pkt 38, 43, 44, 56–60)
Adresatami zakazu przewidzianego w art. 86 ust. 1 WE są państwa członkowskie, natomiast art. 82 WE skierowany jest do przedsiębiorstw, którym zabrania on nadużywania pozycji dominującej. W przypadku łącznego stosowania obu tych postanowień naruszenie przez państwo członkowskie art. 86 ust. 1 WE można stwierdzić jedynie wtedy, gdy przyjęty przez nie środek jest sprzeczny z art. 82 WE. W związku z tym powstaje pytanie, w jakim zakresie dany środek może zostać uznany za nadużycie, nawet potencjalne, pozycji dominującej przez przedsiębiorstwo – nadużycie mające związek z tym przyjętym przez państwo środkiem.

W tym względzie, stwierdzając jedynie, że strona skarżąca, byłe przedsiębiorstwo monopolistyczne, nadal zajmuje pozycję dominującą na rynku hurtowym energii elektrycznej dzięki przewadze, jaką daje jej uprzywilejowany dostęp do węgla brunatnego, oraz że taka sytuacja narusza równość szans na tym rynku między stroną skarżącą a pozostałymi przedsiębiorstwami, Komisja ani nie określa, ani nie udowadnia wystarczająco, na czym miało polegać nadużycie w rozumieniu art. 82 WE, do którego skłonił lub mógł skłonić skarżącą rozpatrywany środek przyjęty przez państwo. Okoliczność, że dane przedsiębiorstwo znajduje się w sytuacji korzystniejszej od sytuacji swoich konkurentów ze względu na przyjęcie przez państwo danego środka, nie stanowi sama w sobie nadużycia pozycji dominującej.

(por. pkt 86, 93, 103)
Z przepisów art. 44 § 5 lit. b) i art. 44 § 6 regulaminu postępowania przed Sądem wynika, że w przypadku gdy osoba prawna prawa prywatnego nie wywiązuje się ze spoczywającego na niej obowiązku przedstawienia dowodu prawidłowości pełnomocnictwa udzielonego jej adwokatom, sekretarz Sądu musi wezwać tę osobę do uzupełnienia skargi oraz że Sąd ma prawo uznać skargę za niedopuszczalną, jedynie jeżeli skarżąca nie uczyni zadość żądaniu sekretarza w wyznaczonym na to terminie.

Za dopuszczalną należy uznać skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji wydanej na podstawie art. 88 ust. 3 WE i uznającej pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem, jeżeli skarga ta została wniesiona przez zainteresowaną stronę w rozumieniu art. 88 ust. 2 WE i ma na celu doprowadzenie do poszanowania praw procesowych, które strona ta wywodzi z tego postanowienia. Zainteresowanymi w rozumieniu tego postanowienia są wszelkie osoby, przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw, na których interes przyznanie pomocy może mieć wpływ, a w szczególności konkurenci beneficjenta tej pomocy.

Jeżeli natomiast autor skargi kwestionuje zasadność samej decyzji w sprawie zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem, sam fakt, że może on być uznany za zainteresowaną stronę, nie może wystarczać do stwierdzenia dopuszczalności skargi. Autor skargi musi zatem wykazać, że znajduje się on w sytuacji faktycznej, która indywidualizuje go w sposób analogiczny do adresata decyzji.

Byłoby tak w szczególności w przypadku, gdyby pozycja skarżącego na rynku została istotnie zmieniona wskutek pomocy będącej przedmiotem danej decyzji. Sama okoliczność, iż dany akt jest w stanie wywrzeć pewien wpływ na stosunki konkurencji panujące na danym rynku i że zainteresowane przedsiębiorstwo znajduje się w stosunku konkurencji wobec beneficjenta tego aktu, nie jest tu wystarczająca.

Uczestnictwo takiego przedsiębiorstwa w przewidzianym w art. 4 rozporządzenia nr 659/1999 wstępnym etapie postępowania wyjaśniającego dotyczącego pomocy państwa także nie może świadczyć o tym, że kończąca to postępowanie decyzja dotyczy go, ze względu na sam fakt wniesienia skargi do Komisji, indywidualnie.

(por. pkt 46–49, 56)