ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 141/48

Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2009 r. — Nexans France i Nexans przeciwko Komisji

(Sprawa T-135/09)

2009/C 141/101

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Nexans France SAS i Nexans SA (Paryż, Francja) (przedstawiciele: M. Powell, Solicitor i adwokat J.-P. Tran Thiet)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie COMP/39610 — Surge;

— stwierdzenie, że decyzja Komisji o zajęciu czterech DVD-ROM i kopii całego dysku twardego znajdującego się w laptopie pracownika Nexans France, w celu ich analizy w jej pomieszczeniach w Brukseli w późniejszym terminie, jest niezgodna z prawem;

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o przesłuchaniu pracownika Nexans France w dniu 30 stycznia 2009 r.;

— nakazanie Komisji zwrotu Nexans France wszelkich dokumentów lub dowodów które zdobyła ona ewentualnie na podstawie unieważnionych decyzji, włącznie z nie podlegającym ograniczeniom zwrotem: a) dokumentów dotyczących produktów nie objętych zakresem kontroli; b) dokumentów związanych z projektami dotyczącymi kabli elektrycznych i odnoszącymi się do terytoriów zlokalizowanych poza Europejskim Obszarem Gospodarczym; c) dokumentów zajętych w sposób nieprawidłowy a pochodzących z dysku twardego i DVD-ROM; oraz d) oświadczeń złożonych podczas lub opartych o przesłuchanie pracownika Nexans France;

— nakazanie Komisji powstrzymania się od użycia, dla celów postępowania w sprawie naruszenia wspólnotowych reguł konkurencji, jakichkolwiek dokumentów lub dowodów, które uzyskała ona ewentualnie na podstawie unieważnionych decyzji;

— nakazanie Komisji powstrzymania się od przekazania tych dokumentów lub dowodów (czy też ich pochodnych lub informacji opierających się o nie) innym organom ochrony konkurencji;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania;

— podjęcie takich innych i dalszych kroków, które Sąd uzna za niezbędne.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej sprawie, skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 92/1 z dnia 9 stycznia 2009 r., w drodze której Nexans S.A. i wszystkie spółki podlegające jej bezpośredniej lub pośredniej kontroli, włącznie z Nexans France SAS zostały zobowiązane do poddania się kontroli zgodnie z art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 1/2003 (1) (sprawa COMP/39610-Surge), także w odniesieniu do sposobu jej przeprowadzenia.

Celem uzasadnienia swych żądań skarżący podnoszą, że zaskarżona decyzja narusza ich podstawowe prawa, włącznie z prawem do obrony, prawem do rzetelnego procesu, przywilejem ochrony przed samooskarżeniem, domniemaniem niewinności i prawem do prywatności. Ponadto, podnoszą oni, że, w ramach wykonywania zaskarżonej decyzji, Komisja przekroczyła zakres kontroli.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz. U. L 1 s 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 141/55

Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 18 lutego 2009 r. w sprawie F-42/08 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 kwietnia 2009 r. przez Luigiego Marcuccia

(Sprawa T-157/09 P)

2009/C 141/112

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie, w całości i bez żadnego wyjątku, postanowienia z dnia 18 lutego 2009 r., wydanego przez pierwszą izbę Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-42/08 Marcuccio przeciwko Komisji (zwanej dalej: „rozpatrywaną sprawą”);

— stwierdzenie, że skarga w pierwszej instancji, w przedmiocie której wydano sporne postanowienie, była dopuszczalna, a ponadto,

głównie:

— uwzględnienie wszystkich i bez żadnego wyjątku żądań wnoszącego odwołanie przedstawionych w pierwszej instancji, które należy rozumieć jako wyraźnie powtórzone dla potrzeb wszelkich skutków prawnych;

— zasądzenie od strony pozwanej na rzecz wnoszącego odwołanie wszystkich kosztów, jakie ten poniósł i które odnoszą się zarówno do postępowania w pierwszej instancji, jak i do etapu niniejszego odwołania; albo

pomocniczo,

— skierowanie niniejszej sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej, rozpoznającej w innym składzie, celem ponownego rozstrzygnięcia tej sprawy.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsze odwołanie zostało wniesione od postanowienia wydanego przez Sąd do spraw Służby Publicznej w dniu 18 lutego 2009 r., odrzucającego jako oczywiście niedopuszczalną skargę wnoszącego odwołanie, a mającą za przedmiot naprawienie rzekomo poniesionej przez niego szkody, ponieważ Komisja przesłał mu pismo dotyczące numeru faksu, do którego nie miał on dostępu.

Na poparcie swoich żądań wnoszący odwołanie podnosi całkowity brak uzasadnienia w zakresie:

— niedopuszczalności żądania naprawienia szkody;

— niedopuszczalności żądań mających na celu, między innymi, aby Sąd „sprawdził niezgodność z prawem okoliczności powodującej rozpatrywaną szkodę”;

— daty przedstawienia odpowiedzi na skargę; w tym względzie podnosi się naruszenie procedury, ze skutkiem niekorzystnym dla interesów wnoszącego odwołanie, z tego względu, że nie dochowano obowiązku nieuwzględnienia treści odpowiedzi na skargę, ponieważ odpowiedź ta została złożona z przekroczeniem terminu.

Wnoszący odwołanie podnosi również naruszenie zasad rzetelnego procesu sądowego, o którym mowa w art. 6 europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i w art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 141/53

Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2009 r. — Ningbo Yonghong Fasteners przeciwko Radzie

(Sprawa T-150/09)

2009/C 141/109

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ningbo Yonghong Fasteners Co. Ltd United (przedstawiciele: F. Graafsma and J. Cornelis, adwokaci)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, oraz

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1) wskutek naruszenia art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 384/96 (2) oraz oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych przy odmowie uwzględnienia wniosku skarżącej o traktowanie na zasadach rynkowych („MET”).

Skarżąca podnosi po pierwsze, że Komisja nie podjęła decyzji w przedmiocie MET w przewidzianym w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 384/96 terminie. Skarżąca wskazuje, że podejmując decyzję po uzyskaniu wszystkich informacji żądanych w kwestionariuszu antydumpingowym, Komisja naruszyła przewidziany w ww. przepisie obowiązek mający zagwarantować, że kwestia czy producent spełnia kryteria MET nie zostanie rozstrzygnięta na podstawie jej wpływu na obliczenie marginesu dumpingu.

Po drugie skarżąca podnosi, że Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie stwierdzając, że ponoszone przez skarżącą koszty stanowiącej zasadniczy element procesu produkcyjnego walcówki stalowej nie odzwierciedlają w istotny sposób wartości rynkowej w świetle art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 384/96. Ten oczywisty błąd w ocenie jest skutkiem naruszenia przez Komisję i Radę obowiązku należytej staranności i właściwego zarządzania, wskutek niestarannego i stronniczego badania dostarczonych im dowodów.

Wreszcie, skarżąca podnosi, że dokonana przez Radę wykładnia art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 384/96 jest niedopuszczalna i stanowi naruszenie tego przepisu. Ponadto skarżąca podnosi, że dokonana przez Radę wykładnia art. 2 ust. 7 lit. b) i c) nie tylko nie uwzględnia okoliczności, że ocena MET powinna być dokonana na poziomie konkretnego przedsiębiorstwa, lecz również nakłada na skarżącą bezzasadny ciężar dowodu. Ponadto zdaniem skarżącej, dokonana przez Radę wykładnia czyni możliwość dostosowania zniekształconych szczególną sytuacją rynkową kosztów produkcji zbędną, i jako taka pozostaje w sprzeczności z obowiązkiem dokonywania wykładni przepisów prawa wspólnotowego zgodnie z ich kontekstem i celem.

(1) Dz.U. 2009 L 29, s. 1.

(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996 L 56, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 167/22

Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2009 r. — Mars przeciwko OHIM — Marc (MARC Marlon Abela Restaurant Corporation)

(Sprawa T-208/09)

2009/C 167/43

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Mars, Inc. (McLean, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: A. Bryson, barrister, i V. Marsland, solicitor)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Marc Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 marca 2009 r. w sprawie R 1827/2007-2; i

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Marc Ltd

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „MARC Marlon Abela Restaurant Corporation” dla towarów i usług z klas 29, 30, 31, 32, 33, 35 i 43

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowne i graficzne wspólnotowe znaki towarowe „MARS” dla towarów i usług z klas 9, 29, 30, 32 i 35

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i oddalenie sprzeciwu w całości

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b rozporządzenia Rady nr 207/2009) ze względu na to, że Izba Odwoławcza (i) błędnie założyła (lub stwierdziła) bez żadnej podstawy dowodowej, iż rozpatrywane znaki towarowe mają jasne i określone znacznie dla odbiorców w krajach bałtyckich, tak że odbiorcy ci są w stanie od razu je zrozumieć, co błędnie doprowadziło Izbę do wniosku, że istnieje różnica koncepcyjna pomiędzy znakami towarowymi, która przeważa nad wizualnymi i fonetycznymi podobieństwami i uzasadnia uznanie, iż rozpatrywane znaki towarowe nie są podobne; i (ii) w ogóle lub w odpowiedni sposób nie wzięła pod uwagę okoliczności sprzedaży rozpatrywanych towarów i usług oraz wpływu tych okoliczności na a) ocenę wizualnych i fonetycznych podobieństw pomiędzy tymi znakami towarowymi; i b) stosunkową wagę, jaką należy przywiązać podczas całościowej oceny podobieństwa lub prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd do różnych elementów (wizualnych, fonetycznych, koncepcyjnych), według których ma nastąpić ocena podobieństwa. Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009) ze względu na błędne oddalenie przez Izbę Odwoławczą opartego na tej podstawie sprzeciwu z uzasadnieniem, że skarżąca nie wykazała spełnienia wszystkich kumulatywnych przesłanek niezbędnych do zastosowania tego przepisu. Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 207/2009) ze względu na błędne przyjęcie przez Izbę Odwoławczą, że prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd należy oceniać według tych samych zasad dla celów art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 40/94.
—

Komisja nie zbadała w sposób dokładny i bezstronny ogółu istotnych elementów stanu faktycznego oraz zgromadziła materiał dowodowy w sposób niewystarczający i niepełny, co doprowadziło do naruszenia obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 253 WE;
—

nawet przy założeniu, że rozporządzenia nr 1049/2001 WE oraz 45/2001 WE stosują się łącznie w niniejszej sprawie, strona pozwana przy ich stosowaniu naruszyła prawo poprzez uznanie, że warunki wymagane rozporządzeniem nr 45/2001WE, dotyczące przetwarzania danych osobowych, stosują się tylko wtedy, gdy znajduje zastosowanie wyjątek z art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001 WE;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 153/41

Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2009 r. — Trelleborg Industrie przeciwko Komisji

(Sprawa T-147/09)

2009/C 153/81

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Trelleborg Industrie SAS (Clermont Ferrand, Francja) (przedstawiciele: J. Joshua, barrister, i E. Aliende Rodríguez, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w części, w jakiej dotyczy on skarżącej, a w każdym razie w części, w jakiej uznano w nim, że skarżąca dopuściła się jakiegokolwiek naruszenia przed dniem 21 czerwca 1999 r.;

— obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w art. 2 w celu usunięcia oczywistych błędów, którymi dotknięta jest ta decyzja;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2009) 428 wersja ostateczna z dnia 28 stycznia 2009 dotyczącej procedury stosowania art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie COMP/39406 — przewody morskie, w zakresie, w jakim uznano w niej, iż skarżąca uczestniczyła w popełnieniu jednego ciągłego naruszenia w sektorze przewodów morskich na terenie EOG, polegającego na koordynowaniu przetargów, ustalaniu cen, ustalaniu kwot, ustalaniu warunków sprzedaży, dokonywaniu geograficznego podziału rynku, a także wymianie ważnych informacji dotyczących cen, wielkości sprzedaży i ofert przetargowych. Ponadto skarżąca domaga się obniżenia kwoty nałożonej na nią grzywny.

W uzasadnieniu swych żądań skarżąca podnosi trzy zarzuty.

Po pierwsze podnosi ona, iż uprawnienie Komisji do nakładania grzywien w odniesieniu do wszelkich okresów poprzedzających dzień 21 czerwca 1999 r. uległo przedawnieniu zgodnie z art. 25 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003, gdyż według skarżącej Komisja popełniła oczywisty błąd co do okoliczności faktycznych oraz naruszyła prawo, uznając, że skarżąca dopuściła się jednego ciągłego naruszenia.

Po drugie skarżąca utrzymuje, iż po stronie Komisji nie istnieje uzasadniony interes w deklaratywnym ustalaniu popełnienia naruszenia w odniesieniu do pierwszego okresu, który zakończył się w maju 1997 r.

Po trzecie skarżąca podnosi posiłkowo, że Komisja dyskryminowała ją w sposób bezprawny w ten sposób, że potraktowała skarżącą odmiennie od innej spółki w odniesieniu do kwestii odpowiedzialności za działania jej poprzednika prawnego, a także naruszyła prawo do bycia wysłuchanym i obowiązek uzasadnienia.
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, w zakresie w jakim: — naruszono trzymiesięczny termin na powiadomienie o ustaleniach w zakresie traktowania na warunkach rynkowych, sprzecznie z art. 2 ust. 7 lit. c) akapit drugi, — bezzasadnie odrzucono wniosek skarżących o traktowanie na zasadach rynkowych, z naruszeniem art. 2 ust. 7 lit. c) część pierwsza pierwszego akapitu rozporządzenia podstawowego, — bezzasadnie odrzucono wniosek skarżących o traktowanie na zasadach rynkowych, z naruszeniem art. 2 ust. 7 lit. c) druga część pierwszego akapitu rozporządzenia podstawowego, — ustalenia oparto na niewystarczających informacjach z naruszeniem obowiązku starannego i bezstronnego zbadania istotnych aspektów każdej sprawy co gwarantuje wspólnotowy porządek prawny w zakresie procedur administracyjnych, — przerzucono ciężar dowodu na eksportujących producentów wnoszących o traktowanie na warunkach rynkowych, z naruszeniem ogólnych zasad prawa wspólnotowego, w szczególności zasady dobrej administracji, — naruszono art. 1 ust.1 i 2, art. 2, art. 3 ust. 1, art. 5, art. 6, art. 8, art. 10 ust. 1, art. 11 i art. 15 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego jako, że wykorzystano odmowę traktowania na warunkach gospodarki rynkowej w celu wyrównania subsydiów, — nie dokonano dostosowano różnic, które miały wpływ na porównywalność cen, z naruszeniem art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. — nie przedstawiono uzasadnienia dla podtrzymania odmowy traktowania na warunkach rynkowych z naruszeniem art. 253 WE, — ustalenia zostały dokonane w toku postępowania, którym naruszono podstawowe prawo do obrony skarżących uniemożliwiając im skuteczne podważenie niektórych ustaleń zasadniczych dla obliczenia ceł i wniosków z dochodzenia, oraz
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 153/43

Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2009 r. — Four Ace International przeciwko OHIM (skiken)

(Sprawa T-156/09)

2009/C 153/84

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Four Ace International Ltd (przedstawiciel: adwokat G. Uphoff)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 6 lutego 2009 r., doręczonej w dniu 11 lutego 2009 r., w sprawie R 519/2008-4 dotyczącej zgłoszenia do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 5 819 371 lub zmiana tej decyzji poprzez dopuszczenie tego do rejestracji również dla następujących usług: w klasie 39 — organizacja podróży i w klasie 41 — edukacja, szkolenia, rozrywka, działalność sportowa i kulturalna;

— obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „skiken” dla usług z klas 35, 39, 41 i 43

Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1)], ponieważ zgłoszony znak towarowy wykazuje wymagany charakter odróżniający i nie podlega konieczności pozostawienia do swobodnego używania.

(1) Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 153/44

Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2009 r. — Biofrescos — Comércio de Produtos Alimentares, Lda przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-159/09)

2009/C 153/86

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Biofrescos — Comércio de Produtos Alimentares, Lda (Linda-a-Velha, Portugalia) (przedstawiciel: A. Magalhães e Menezes, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 stycznia 2009 r. oddalającej wniosek skarżącej o odstąpienie od poboru zwolnienie należności celnej w wysokości 41 271,09 euro i nakazującej zaksięgowanie tej płatności a posteriori;

— obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca dokonywała pomiędzy wrześniem 2003 a lutym 2005 przywozów partii zamrożonych krewetek z Indonezji, w stosunku do których wystąpiła o odstąpienie od poboru celnej należności przywozowej na podstawie art. 220 ust. 2 lit. b), art. 236 i 239 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny. (1)

Skarżąca twierdzi, ze Komisja naruszyła co najmniej przywołane przepisy w zakresie, w jakim: po pierwsze, nie wypowiedziała się co do wszystkich argumentów przywołanych przez skarżącą we wniosku o odstąpienie od poboru celnej należności przywozowej; po drugie, przedstawiła niepełne, zwodnicze i niezrozumiałe uzasadnienie; po trzecie, w sposób nieprawidłowy zinterpretowała błąd samych organów indonezyjskich; i po czwarte wreszcie, uznał za udowodnione okoliczności, które w rzeczywistości nie zostały udowodnione, i w stosunku do których ciężar dowodu spoczywał na organach uczestniczących w postępowaniu, a nie na skarżącej.

(1) Dz.U. L 97, s. 38.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 153/40

Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2009 r. — Eliza przeciwko OHIM — Went Computing Consultancy Group (eliza)

(Sprawa T-130/09)

2009/C 153/78

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Eliza Corporation (Beverly, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: R. Köbbing, lawyer)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Went Computing Consultancy Group BV (Utrecht, Niderlandy)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 lutego 2009 r. w sprawie R 1244/2008-4;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „eliza” dla towarów i usług należących do klas 9, 37 i 42

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Went Computing Consultancy Group BV

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: rejestracja słownego znaku towarowego „ELISE” jako wspólnotowego znaku towarowego dla towarów i usług należących do klas 9, 16, 35 i 42

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (1) (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009), z uwagi na to, że Izba Odwoławcza mylnie stwierdziła, że istniało w odczuciu właściwego kręgu odbiorców prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych.

(1) Zastąpionego przez rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)