ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

a) Czy prawo Unii, w szczególności — artykuły 3, 13 i 14 dyrektywy w sprawie egzekwowania, — artykuł 8 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (2) (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie harmonizacji praw autorskich”) oraz — artykuł 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (3) (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie programów komputerowych”) — należy interpretować w ten sposób, że właściciel praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 2 dyrektywy w sprawie egzekwowania ma zasadniczo roszczenie o zwrot pełnych kosztów adwokackich, o których mowa w pytaniu pierwszym lit. a), a w każdym razie o zwrot ich odpowiedniej i istotnej części, nawet jeśli — naruszenie, w związku z którym dochodzi swoich praw, zostało popełnione przez osobę fizyczną poza zakresem jej działalności gospodarczej czy zawodowej, oraz — przepisy krajowe przewidują w takiej sprawie, że koszty adwokackie podlegające co do zasady zwrotowi określa się w oparciu o obniżoną kwotę wartości przedmiotu sporu? b) W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie lit. a): czy prawo Unii, o którym mowa w pytaniu drugim lit. a) należy interpretować w ten sposób, że wyjątek od zasady określonej w pytaniu drugim lit. a), zgodnie z którą koszty adwokackie, o których mowa w pytaniu pierwszym lit. a), powinny zostać zwrócone właścicielowi praw w całości, a w każdym razie w odpowiedniej i istotnej części może znaleźć zastosowanie przy uwzględnieniu innych czynników (takich jak aktualność utworu, czas trwania publicznego udostępnienia i naruszenie popełnione przez osobę fizyczną poza zakresem jej interesów gospodarczych czy zawodowych), nawet jeśli naruszenie praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 2 dyrektywy w sprawie egzekwowania polega na udostępnianiu plików, to znaczy na publicznym udostępnianiu utworu poprzez oferowanie możliwości jego bezpłatnego pobrania wszystkim osobom aktywnym na swobodnie dostępnej platformie wymiany, na której nie ma zarządzania prawami cyfrowymi?
1)

Czy w wypadku strajku odwołanie lotu lub duże opóźnienie przylotu jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) również wówczas, gdy na sporny lot nie miał bezpośredniego wpływu strajk i mógłby on się odbyć planowo, lecz dochodzi do odwołania lub opóźnienia lotu z uwagi na dokonane przez przewoźnika lotniczego działania reorganizacyjne w zakresie planu lotów spowodowane strajkiem (w niniejszym przypadku: wykorzystanie samolotu przewidzianego do wykonania lotu celem usunięcia skutków strajku)?
1.

Czy płatności, które nabywca towaru uiszcza dodatkowo do ceny sprzedaży w zależności do wielkości jego przychodów przez okres czterech lat, raz w roku, z tego tytułu że ma prawo do sprzedaży towaru — na określonym obszarze, — po raz pierwszy w ogóle, — na zasadzie wyłączności oraz — w sposób stały stanowią opłaty licencyjne w rozumieniu art. 32 ust.1 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (1), które dodaje się do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary zgodnie z art. 32 ust. 5 lit. b) KC w związku z art. 157 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania kodeksu celnego (2)?
2)

Na wypadek udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: Czy z innych powodów – na przykład takich jak brak długookresowych doświadczeń, nieproporcjonalnie wysokie koszty najnowocześniejszej technologii w porównaniu do innych technologii przy jednoczesnym znaczącym oddziaływaniu na cenę sprzedaży – dopuszczalne są odstępstwa od zasadniczego obowiązku zastosowania najnowocześniej technologii dostępnej w momencie homologacji typu? Na wypadek udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy również w wypadku stosowania co do zasady dopuszczalnych komponentów technologicznych mamy do czynienia z zabronionym urządzeniem ograniczającym skuteczność działania w postaci tzw. „okienek temperaturowych”, jeżeli parametry zapisane w związku z tym w urządzeniu regulującym pracę silnika są tak dobrane, że oczyszczanie gazów spalinowych nie jest włączane lub jest włączane jedynie w ograniczonym zakresie a) ze względu na wybrane temperatury w odniesieniu do zwykłych temperatur występujących przez większą część roku b) ze względu na pozostałe parametry – na przykład takie jak aktualna wysokość pojazdu nad poziomem morza – w odnośnych regionach Niemiec lub europejskiego rynku wewnętrznego?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 24 października 2019 r. – B-GmbH/Finanzamt D

(Sprawa C-797/19)

(2020/C 27/27)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesfinanzhof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: B-GmbH

Strona pozwana: Finanzamt D

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że ma miejsce pomoc państwa wchodząca w zakres stosowania tego postanowienia, w sytuacji gdy zgodnie z przepisami państwa członkowskiego (stałe) straty spółki kapitałowej wynikające z działalności gospodarczej, która jest prowadzona bez wynagrodzenia pokrywającego koszty, powinny być co do zasady uznane za ukryte wypłaty zysków i w związku z tym nie mogą one obniżać zysku spółki kapitałowej, jednakże takie skutki prawne nie powinny być wyciągane w odniesieniu do działalności przynoszącej stałe straty w przypadku spółek kapitałowych, w których większość praw głosu mają bezpośrednio lub pośrednio osoby prawne prawa publicznego, jeżeli spółki te prowadzą daną działalność ze względów związanych z polityką w dziedzinie transportu, środowiska, spraw socjalnych, kultury, edukacji i zdrowia?
1)

Czy w zakresie pojęcia „usługi restauracyjnej”, do której zastosowanie ma obniżona stawką VAT [art. 98 ust. 2 w zw. z załącznikiem III pkt 12a dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) w zw. z art. 6 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2) mieści się sprzedaż dań gotowych, w warunkach takich jak w sporze zawisłym przed sądem krajowym, tj. w sytuacji, w której sprzedawca: — udostępnia kupującym infrastrukturę umożliwiającą spożycie nabytego posiłku na miejscu (wydzielona przestrzeń przeznaczona do konsumpcji, dostęp do toalet); — brak jest wyspecjalizowanej obsługi kelnerskiej; — nie występuje serwis w ścisłym znaczeniu; — proces zamówień jest uproszczony i częściowo zautomatyzowany; — klient ma ograniczone możliwości personalizacji zamówienia?
5.

Zarzut piąty: brak uchylenia będącej przedmiotem sporu decyzji z 2016 r. C(2016)6950 wyłącznie z powodu domniemanego błędu formalnego Nawet gdyby będąca przedmiotem sporu decyzja z 2016 r. C(2016)6950 była formalnie niezgodna z prawem (quod non), nie prowadziłoby to do uchylenia decyzji, gdyż materialno-prawnie prawidłowe decyzje nie podlegają co do zasady uchyleniu na podstawie art. 263 akapit drugi TFUE wyłącznie z powodu ewentualnych błędów formalnych.
C 19/34

Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2019 r. – Komisja Europejska/Węgry

(Sprawa C-821/19)

(2020/C 19/36)

Język postępowania: węgierski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Condou-Durande, J. Tomkin, i A. Tokár, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Węgry

Żądania strony skarżącej

a) Stwierdzenie, że: — Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 33 ust. 2 dyrektywy 2013/32/UE poprzez wprowadzenie nowego powodu niedopuszczalności obok powodów już wyraźnie ustanowionych we wspomnianej dyrektywie w związku z niedopuszczalnością wniosków o udzielenie azylu. — Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 8 ust. 2, art. 12 ust. 1 lit. c) i art. 22 ust. 1 dyrektywy 2013/32/UE, oraz art. 10 ust. 4 dyrektywy 2013/33/UE, przyjmując przepisy, w których określa się jako przestępstwo zorganizowaną działalność prowadzoną w celu umożliwienia wszczęcia postępowania o udzielenie azylu osobom, które nie spełniają kryteriów, jakie ustanawia prawo krajowe w przepisach w dziedzinie azylu, i za pomocą których przewiduje się przyjęcie środków restrykcyjnych w odniesieniu do osób oskarżonych o takie przestępstwo lub za nie skazanych.

b) Obciążenie Węgier kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Od chwili, gdy od 2015 r. wzrasta gwałtownie liczba wniosków o udzielenie azylu, Węgry zmieniały wielokrotnie swój system azylowy. W 2018 r. zmieniono w istotny sposób węgierskie uregulowanie dotyczące prawa do azylu. W dniu 20 czerwca 2018 r. węgierski parlament przyjął az egyes törvényeknek a jogellenes bevándorlás elleni intézkedésekkel kapcsolatos módosításáról szóló, 2018. Évi VI. törvény (ustawę VI z 2018 r. o zmianie określonych ustaw w związku ze środkami przeciwko nielegalnej imigracji) oraz siódmą zmianę węgierskiej konstytucji. Ten ogół przepisów prawnych znany jest również jako prawo „Stop Soros”. Poprzez takie zmiany ograniczono jeszcze bardziej krąg osób, które mogły korzystać z prawa do azylu, ponieważ zgodnie ze zmianą ustawy o prawie azylu uznaje się za niedopuszczalny wniosek, jeżeli ubiegający się wkroczył na terytorium Węgier z innego państwa, w którym nie był narażony na prześladowanie, ani na bezpośrednie ryzyko prześladowania. W tym samym kierunku zmieniono również Büntető Törvénykönyv (kodeks karny). W ten sposób za przestępstwo uznano zorganizowaną działalność, której celem jest umożliwienie wszczęcia postępowania o udzielenie azylu osobom, które nie są prześladowane w państwie pochodzenia, w państwie zwykłego pobytu lub w innym państwie, z którego wkroczyli na terytorium Węgier, ze względów na rasę, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej, religię, lub poglądy polityczne, lub które nie obawiają się w uzasadniony sposób, że będą bezpośrednio prześladowane.

Uznając, że uregulowanie przyjęte w 2018 r. jest sprzeczne z prawem Unii, Komisja wszczęła przeciwko Węgrom postępowanie o usunięcie uchybień. Ponieważ twierdzenia przedstawione przez Węgry w trakcie uprzedniego postępowania administracyjnego nie rozwiewają wątpliwości Komisji, Komisja zdecydowała się skierować sprawę do Trybunału Sprawiedliwości.
1)

Czy § 6 ust. 1 i § 27 ust. 1 Verordnung über die EG-Genehmigung für Kraftfahrzeuge und ihre Anhänger sowie für Systeme, Bauteile und selbstständige technische Einheiten für diese Fahrzeuge (rozporządzenia o homologacji typu WE pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, zwanego dalej „EG-FGV”) (1) względnie art. 18 ust. 1 i art. 26 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że producent narusza obowiązek wydania ważnego certyfikatu zgodnie z § 6 ust. 1 EG-FGV (względnie obowiązek przedstawienia certyfikatu zgodności w myśl art. 18 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE), jeżeli zamontował w pojeździe zabronione urządzenie ograniczające skuteczność działania w rozumieniu art. 5 ust. 2 i art. 3 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 (3), a wprowadzenie takiego pojazdu do obrotu narusza zakaz wprowadzania do obrotu pojazdu nieposiadającego ważnego certyfikatu zgodności w myśl § 27 ust. 1 EG-FGV (względnie narusza zakaz sprzedaży bez ważnego certyfikatu zgodności w rozumieniu art. 26 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE)? W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej: 1 a. Czy celem § 6 i § 27 EG-FGV względnie art. 18 ust. 1, art. 26 ust. 1 i art. 46 dyrektywy 2007/46/WE jest również ochrona klienta końcowego, a – w przypadku odsprzedaży na rynku wtórnym – w szczególności kolejnego nabywcy samochodu, także w odniesieniu do jego swobody rozporządzania i majątku? Czy nabycie używanego pojazdu, który wprowadzono do obrotu bez ważnego certyfikatu zgodności, jest objęte zakresem niebezpieczeństw, których zapobieżeniu miało służyć ustanowienie tych norm?
1)

Czy § 6 ust. 1 i § 27 ust. 1 EG-FGV (1) względnie art. 18 ust. 1 i art. 26 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że producent narusza obowiązek wydania ważnego certyfikatu zgodnie z § 6 ust. 1 EG-FGV (względnie obowiązek przedstawienia certyfikatu zgodności w myśl art. 18 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE), jeżeli zamontował w pojeździe zabronione urządzenie ograniczające skuteczność działania w rozumieniu art. 5 ust. 2 i art. 3 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 (3), a wprowadzenie takiego pojazdu do obrotu narusza zakaz wprowadzania do obrotu pojazdu nieposiadającego ważnego certyfikatu zgodności w myśl § 27 ust. 1 EG-FGV (względnie zakaz sprzedaży bez ważnego certyfikatu zgodności w rozumieniu art. 26 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE)? W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej 1 a) Czy celem § 6 i § 27 EG-FGV względnie art. 18 ust. 1, art. 26 ust. 1 i art. 46 dyrektywy 2007/46/WE jest ochrona innej osoby w rozumieniu § 823 ust. 2 Bürgerliches Gesetzbuch (kodeksu cywilnego, Niemcy; zwanego dalej „BGB”), także w odniesieniu do jej swobody rozporządzania i majątku? Czy nabycie przez klienta końcowego pojazdu, który wprowadzono do obrotu bez ważnego certyfikatu zgodności, jest objęte zakresem niebezpieczeństw, których zapobieżeniu miało służyć ustanowienie tych norm?
C 45/16

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 23 października 2019 r. – The North of England P & I Association Ltd., występująca jednocześnie jako następca prawny Marine Shipping Mutual Insurance Company/Bundeszentralamt für Steuern

(Sprawa C-786/19)

(2020/C 45/14)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Köln

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: The North of England P & I Association Ltd., występująca jednocześnie jako następca prawny Marine Shipping Mutual Insurance Company

Druga strona postępowania: Bundeszentralamt für Steuern

Pytania prejudycjalne

Czy art. 2 lit. d) tiret drugie w związku z art. 25 akapit pierwszy pierwsza połowa zdania dyrektywy 88/357/EWG (1) lub art. 46 ust. 2 dyrektywy 92/49/EWG (2) w odniesieniu do ustalenia państwa członkowskiego umiejscowienia ryzyka należy interpretować w ten sposób, że w przypadku zabezpieczenia ryzyk związanych z eksploatacją statku morskiego państwem tym jest państwo, na którego terytorium statek morski jest wpisany do rejestru urzędowego w celu poświadczenia własności, czy też państwo, którego banderę statek morski podnosi?

(1) Druga Dyrektywa Rady z dnia 22 czerwca 1988 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług oraz zmieniająca dyrektywę 73/239/EWG (Dz.U. 1988, L 172, s. 1).

(2) Dyrektywa Rady z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniająca dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) (Dz.U. 1992, L. 228, s. 1).
1)

Czy § 6 ust. 1 i § 27 ust. 1 Verordnung über die EG-Genehmigung für Kraftfahrzeuge und ihre Anhänger sowie für Systeme, Bauteile und selbstständige technische Einheiten für diese Fahrzeuge (rozporządzenia o homologacji typu WE pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, zwanego dalej „EG-FGV”) (1) względnie art. 18 ust. 1 i art. 26 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że producent narusza obowiązek wydania ważnego certyfikatu zgodnie z § 6 ust. 1 EG-FGV (względnie obowiązek przedstawienia certyfikatu zgodności w myśl art. 18 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE), jeżeli zamontował w pojeździe zabronione urządzenie ograniczające skuteczność działania w rozumieniu art. 5 ust. 2 i art. 3 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 (3), a wprowadzenie takiego pojazdu do obrotu narusza zakaz wprowadzania do obrotu pojazdu nieposiadającego ważnego certyfikatu zgodności w myśl § 27 ust. 1 EG-FGV (względnie zakaz sprzedaży bez ważnego certyfikatu zgodności w rozumieniu art. 26 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE)? W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej: 1 a. Czy celem § 6 i § 27 EG-FGV względnie art. 18 ust. 1, art. 26 ust. 1 i art. 46 dyrektywy 2007/46/WE jest ochrona również klienta końcowego, a – w przypadku odsprzedaży na rynku wtórnym – w szczególności kolejnego nabywcy samochodu, także w odniesieniu do jego swobody rozporządzania i majątku? Czy nabycie pojazdu, który wprowadzono do obrotu bez ważnego certyfikatu zgodności, jest objęte zakresem niebezpieczeństw, których zapobieżeniu miało służyć ustanowienie tych norm?
1)

Czy art. 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych – RODO) (1) w związku z art. 2 ust. 2 lit. d) tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do przepisów krajowych takich jak ustawa z dnia 25 grudnia 2016 r. w sprawie przetwarzania danych pasażerów, która dokonuje transpozycji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/681 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie wykorzystywania danych dotyczących przelotu pasażera (danych PNR) w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i poważnej przestępczości, ich wykrywania, prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie i ich ścigania (2), dyrektywy Rady 2004/82/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie zobowiązania przewoźników do przekazywania danych pasażerów (3) oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/65/UE z dnia 20 października 2010 r. w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do lub wychodzących z portów państw członkowskich i uchylającej dyrektywę 2002/6/WE (4)?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 21 października 2019 r. – postępowanie karne przeciwko UC i TD

(Sprawa C-769/19)

(2020/C 27/20)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Specializiran nakazatelen syd

Strony w postępowaniu głównym

UC i TD

Pytanie prejudycjalne

Czy krajowy akt normatywny – który w odniesieniu do wadliwego aktu oskarżenia (to jest o niejasnej, niepełnej lub sprzecznej treści) w żadnym wypadku nie dopuszcza możliwości usunięcia tych wad poprzez ich naprawienie przez prokuratora na posiedzeniu wstępnym sądu, na którym je stwierdzono, a zamiast tego zobowiązuje sąd w każdym przypadku do umorzenia postępowania sądowego i zwrotu sprawy prokuratorowi w celu sporządzenia nowego aktu oskarżenia, w sytuacji gdy skutkuje to znacznym opóźnieniem biegu postępowania karnego, a wady te można usunąć niezwłocznie na posiedzeniu sądu – jest zgodny z art. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym (Dz.U. L 142/1, z 1.6.2012 R.), określoną w art. 47 akapit drugi [Karty praw podstawowych Unii Europejskiej] zasadą rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie, zasadą pierwszeństwa prawa Unii i z zasadą poszanowania godności?
2)

Czy w sprawie o ochronę majątkową i niemajątkową dóbr osobistych przed naruszeniami w Internecie, oceniając podstawy jurysdykcji określone w art. 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012, tj. dokonując oceny, czy sąd krajowy jest sądem miejsca, w którym nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę, należy brać pod uwagę takie okoliczności jak: — krąg odbiorców, do których zasadniczo jest adresowana strona internetowa, na której doszło do naruszenia, — -język, w jakim redagowana jest ta strona internetowa oraz sporna publikacja, — czas, przez jaki sporna informacja internetowa pozostawała dostępna dla odbiorców, — indywidualne okoliczności po stronie powodowej, takie jak wojenne losy powoda i jego obecna działalność społeczna, powoływane w rozpoznawanej sprawie jako uzasadnienie szczególnego uprawnienia do przeciwstawienia się na drodze sądowej rozpowszechnianiu zarzutów przeciwko zbiorowości, wspólnocie, której powód jest członkiem?
1)

Czy art. 19 ust.1 akapit drugi, art. 2, art. 4 ust.3 oraz art. 6 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie jest sędzią niezawisłym w rozumieniu prawa unijnego osoba powołana do pełnienia urzędu sędziego z rażącym naruszeniem reguł prawa Państwa Członkowskiego dotyczących powołania sędziów, w szczególności polegającym na powołaniu tej osoby do pełnienia urzędu sędziego na skutek wskazania organu nie dającego gwarancji niezależności od władz wykonawczej i ustawodawczej oraz bezstronności, przy systemowym wyłączeniu kontroli sądowej legalności procedury nominacyjnej, a także polegającym na powołaniu tej osoby do pełnienia urzędu sędziego mimo uprzedniego zaskarżenia do właściwego sądu krajowego (Naczelnego Sądu Administracyjnego) uchwały organu krajowego (Krajowej Rady Sądownictwa) obejmującej wniosek o jej powołanie do pełnienia urzędu sędziego, mimo wstrzymania wykonania tej uchwały zgodnie z prawem krajowym oraz mimo niezakończenia postępowania przed właściwym sądem krajowym (Naczelnym Sądem Administracyjnym) przed doręczeniem aktu powołania? — a w związku z tym nie jest sądem niezawisłym, bezstronnym i ustanowionym uprzednio z mocy ustawy w rozumieniu prawa Unii Europejskiej sąd, w którego składzie zasiadają osoby powołane w wyżej wskazanych warunkach?
1.2.

Czy te same przepisy i te same zasady dopuszczają, czy też stoją na przeszkodzie temu, by prawo do odliczenia, w przypadku zaniechania inwestycji, było kwestionowane również w okolicznościach innych niż te, w których podatnik dopuścił się nadużycia lub unikania opodatkowania?
2)

Czy do naruszenia wymogów, o których mowa w pkt 1, dochodzi w sytuacji, w której od orzeczenia wydanego w postępowaniu sądowym, takim jak opisane w pkt 1, stronom przysługuje nadzwyczajny środek zaskarżenia do sądu takiego jak Sad Najwyższy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, a prawo krajowe nakłada na prezesa komórki organizacyjnej tego sądu (izby), właściwej do rozpoznania środka zaskarżenia, obowiązek przydzielania spraw zgodnie z alfabetyczną listą sędziów tej izby, wyraźnie zakazując pominięcia jakiegokolwiek sędziego, a w przydziale spraw uczestniczy również osoba powołana na wniosek organu kolegialnego, takiego jak Krajowa Rada Sądownictwa, którego skład kreowany jest w ten sposób, że jego członkami są sędziowie: a) wybierani przez izbę parlamentu, która głosuje zbiorczo na listę kandydatów, ustaloną wcześniej przez komisję parlamentarną spośród kandydatów przedstawionych przez frakcje parlamentarzystów lub organ tej izby, na podstawie zgłoszeń grup sędziów lub obywateli – z czego wynika, że w toku procedury wyborczej kandydaci trzykrotnie popierani są przez polityków; b) stanowiący większość członków tego organu, wystarczającą do podjęcia decyzji o skierowaniu wniosków o powołanie na stanowiska sędziowskie, jak również innych wiążących decyzji wymaganych przez prawo krajowe?