ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez organ powołujący w dniu 5 marca 2010 r. (i notyfikowanej pocztą elektroniczną w dniu 8 marca 2010 r.), oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącego w dniu 9 grudnia 2009 r. na dwie decyzje administracyjne z dnia 7 września 2009 r., w których odpowiednio odmówiono uznania w sposób ostateczny w odniesieniu do skarżącego niezdolności do pracy w jakimkolwiek stopniu na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego i ponadto obciążono skarżącego połową kosztów i wynagrodzeń lekarza przewodniczącego komisji lekarskiej do wysokości 500 EUR (ostatecznie obniżonej do wysokości 300 EUR) oraz również całością (potem 60 %) kosztów i wynagrodzeń lekarza reprezentującego go w toku prac wspomnianej komisji lekarskiej;
—

stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny (REC/CDR) skarżącego za okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. w takim kształcie w jakim został on sporządzony po stwierdzeniu jego nieważności w wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 7 maja 2008 r. w sprawie F-36/07 Lebedef przeciwko Komisji;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 209/55

Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2010 r. — Bermejo Garde przeciwko EKSE

(Sprawa F-41/10)

()

2010/C 209/88

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Moises Bermejo Garde (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

Strona pozwana: Europejski Komitet Społeczno-Ekonomiczny

Przedmiot i opis sporu

Stwierdzenie nieważności kilku decyzji o odebraniu skarżącemu funkcji szefa wydziału służby prawnej ze skutkiem natychmiastowym i przeniesieniu go do dyrekcji do spraw logistycznych i o oddaleniu jego wniosku o udzielenie pomocy oraz żądanie odszkodowania.

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Przewodniczącego EKSE nr 88/10 A z dnia 3 marca 2010 r. o oddaleniu wniosku skarżącego z dnia 7 grudnia 2009 r. oraz o przeniesieniu go na inne stanowisko;

— stwierdzenie nieważności załącznika do decyzji nr 88/10 z dnia 25 marca 2010 r.;

— stwierdzenie nieważności decyzji nr 133/10 A z dnia 24 marca 2010 r. o odebraniu skarżącemu funkcji szefa wydziału służby prawnej ze skutkiem natychmiastowym i przeniesieniu go na stanowisko szefa wydziału w innej służbie ze skutkiem od dnia 6 kwietnia 2010 r.;

— stwierdzenie nieważności decyzji Przewodniczącego EKSE nr 184/10 A z dnia 13 kwietnia 2010 r. o przeniesieniu skarżącego do dyrekcji do spraw logistycznych ze skutkiem od dnia 6 kwietnia 2010 r.;

— przyznanie skarżącemu odszkodowania;
—

zasądzenie od strony pozwanej naprawienia poniesionej przez skarżącą krzywdy, zarówno na płaszczyźnie zawodowej i finansowej (w odniesieniu do wynagrodzenia i korzyści, które skarżąca powinna otrzymywać w okresie od dnia 16 maja 2009 r. do dnia przywrócenia jej do pracy w wyniku stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji) jak i osobistej (w odniesieniu do wstępnej i przykładowej kwoty 50000 EUR);
—

ewentualnie, stwierdzenie niezgodności z prawem art. 8 ust. 4 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego w zakresie w jakim zezwalają one na wyrażenie opinii przez wspólny komitet do spraw oceny i awansów poprzez konsensus;
—

dodatkowo, na wypadek gdyby Sąd stwierdził, że art. 1 ust. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego zezwalał organowi upoważnionemu do zawierania umów (AHCC) na odmowę przyznania stronie skarżącej dodatku na gospodarstwo domowe z uwagi na niemożność zawarcia małżeństwa przez jej partnera z powodu jego orientacji seksualnej, traktowanej niekorzystnie w prawie krajowym tegoż partnera stwierdzenie niezgodności z prawem art. 1 ust. 2 lit. c) pkt iv) załącznika VII do regulaminu pracowniczego z tego względu, że zawiera on odesłanie do prawa państwa członkowskiego dla celów oceny możności zawarcia małżeństwa i w konsekwencji odmowa zastosowania tej przesłanki w niniejszym przypadku;
—

posiłkowo, w razie stwierdzenia przez Sąd, że awans do grupy zaszeregowania AST 8 nie może wywierać skutków przed dniem 1 stycznia 2009 r., zasądzenie od Parlamentu odszkodowania uzupełniającego z tytułu szkody w wysokości odpowiadającej różnicy między wynagrodzeniem rzeczywiście pobieranym w 2008 r. a wynagrodzeniem, które powinno było być pobierane w 2008 r. w następstwie awansu w dniu 1 stycznia 2008 r., i obliczonej na podstawie okresu albo od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2008 r., albo od dnia 1 stycznia do dnia 31 sierpnia 2008 r. zależnie od daty, począwszy od której zostanie uznane, że sporny awans wywiera skutki (odpowiednio dzień 1 stycznia 2009 r. lub dzień 1 września 2008 r.).
—

zasądzenie na rzecz skarżących odsetek za zwłokę ustalonych w oparciu o stopę procentową Europejskiego Banku Centralnego w odniesieniu do całości kwot odpowiadających różnicy między wynagrodzeniem zawartym w odcinkach wynagrodzenia od stycznia 2010 r. i tym, które powinno przysługiwać za okres od lipca 2009 r. do grudnia 2009 r. i okres późniejszy aż do chwili prawidłowego dostosowania wynagrodzeń;
—

Stwierdzenie nieważności odcinków z wynagrodzenia RG 2009 (zaległe wynagrodzenie po dostosowaniu za okres od lipca do grudnia 2009 r.) oraz odcinków z wynagrodzenia od stycznia 2010 r. w zakresie, w jakim odcinki te stosują stawkę dostosowawczą 1,85 %, zamiast 3,70 % na podstawie rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r., utrzymując w mocy skutki tych odcinków do chwili wydania nowych odcinków, w których w sposób właściwy zostaną zastosowane art. 65, 65a regulaminu pracowniczego oraz art. 1 i 3 załącznika XI do regulaminu pracowniczego (wersja z 2010 r.);
—

wskazanie organowi powołującemu skutków stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji, a w szczególności zaszeregowania do grupy AD6, jak również awansu do grupy zaszeregowania AD6 ze skutkiem wstecznym od dnia, w którym powinien on był nastąpić, czyli od dnia 1 stycznia 2009 r.;
—

w odniesieniu do naprawienia szkody zasądzenie od strony pozwanej zapłaty kwoty ustalonej tymczasowo ex aequo et bono na 450 000 EUR wraz z ustalonymi w przepisach odsetkami za zwłokę naliczanymi od dnia wydania wyroku;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 30/66

Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2010 r. — Van Soest przeciwko Komisji

(Sprawa F-117/10)

()

2011/C 30/131

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Van Soest (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Przedmiot i opis sporu

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji kończącej postępowanie w sprawie naboru skarżącego, będącego laureatem konkursu wpisanym na listę rezerwy kadrowej, ze względu na to, że nie posiada on dyplomu ukończenia szkoły średniej dającego dostęp do studiów wyższych.

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji HRB.2/TV/iu (2010) 6293,

— stwierdzenie nieważności decyzji HRD.2/AL/db Ares(2010) 511204 oddalającej zażalenie skarżącego na ww. decyzję,
—

zobowiązanie strony pozwanej do zapłaty różnicy pomiędzy podwyżką emerytury o 0,6 %, przyznaną skarżącemu z naruszeniem prawa począwszy od stycznia 2010 r., a podwyżką o 2,1 %, do której miał prawo, względnie do podwyżki wynagrodzenia o 1,5 % miesięcznie, począwszy od stycznia 2010 r., podwyższonej o odsetki za zwłokę od dnia wymagalności do dnia rzeczywistego świadczenia, obliczone według stawki ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, mającej zastosowanie w odnośnym okresie, powiększonej o 2 punkty;
—

po ustaleniu i stwierdzeniu, że S. Trampuz nic nie można zarzucić w odniesieniu do ustalenia wysokości i zapłaty kwot, o zapłatę których zwróciła się klinika, w której ona przebywała; że choroba, która doprowadziła do pobytu w klinice i zabiegi chirurgiczne, którym została poddana S. Trampuz mają „poważny” charakter oraz że pobyt w klinice był nieunikniony a jego czas trwania prawidłowy z terapeutycznego punktu widzenia stwierdzenie, że skarżący nie mają w ogóle obowiązku zwrotu kosztów świadczeń opłaconych przez biuro rozliczeń Wspólnej Kasy Ubezpieczeń w Isprze i w efekcie doprowadzenie do wycofania przez Komisję żądania zwrotu kwoty 41 833 EUR lub takiej, która zostanie ustalona oraz do wstrzymania potrącania z urzędu przez Komisję kwot z emerytury prof. de Pretisa Cagnodo:
—

Zasądzenie od Komisji naprawienia szkody materialnej poniesionej przez skarżącego w drodze zapłaty kwoty w wysokości odpowiadającej utraconemu wynagrodzeniu wynikającemu z zastosowania oczywiście niezgodnego z prawem rozporządzenia nr 1296/2009, do której to kwoty należy dodać zwrot części specjalnego comiesięcznego potrącenia, które miało miejsce od stycznia 2010 r. na podstawie art. 66 bis regulaminu i której wysokość została błędnie obliczona w oparciu o to rozporządzenie; wysokość tej kwoty jest szacowana, bez uszczerbku dla innej interpretacji Sądu, na 40 000 EUR i 50 000 EUR, przed naliczeniem odsetek za zwłokę, o których zapłatę wnosi niniejszym skarżący;
—

Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji o obniżeniu dodatku edukacyjnego wypłacanego skarżącemu, w wysokości wynikającej z informacji o wynagrodzeniu za miesiąc luty 2010 r. oraz tej informacji o wynagrodzeniu w zakresie, w jakim obniża ona w części wysokość dodatku edukacyjnego; po drugie decyzji Komisji z dnia 26 lutego 2010 r. w sprawie obniżenia dodatku edukacyjnego wypłacanego skarżącemu i potrącenia z wynagrodzenia odpowiadającej mu kwoty 770,85 EUR, przy czym potrącenie to znalazło wyraz w informacji o wynagrodzeniu za miesiąc marzec 2010 r.; po trzecie informacji o wynagrodzeniu za miesiąc marzec 2010 r. obniżającej dodatek edukacyjny wypłacany skarżącemu i obejmującej potrącenie z mocą wsteczną kwoty 770,85 EUR; po czwarte informacji o wynagrodzeniu za miesiące kwiecień do sierpnia 2010 r. w zakresie, w jakim obejmują one obniżenie w części dodatku edukacyjnego; po piąte decyzji Komisji z dnia 9 lipca 2010 r., która wyraźnie oddala zażalenie;
—

zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej, po pierwsze, kwoty 53 000 EUR za utratę szansy na awans do grupy zaszeregowania A5 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2003 r. poza uregulowaniem jej praw do emerytury poprzez uiszczenie odpowiednich składek, po drugie, kwoty 400 EUR miesięcznie (odpowiadającej 70 % różnicy pomiędzy pobieraną przez nią rentą inwalidzką a rentą, którą pobierałaby, gdyby została awansowana w 2003 r.) i, po trzecie, kwoty 35 000 EUR z tytułu doznanej krzywdy wynikającej z utrzymywania jej nieprawidłowej sytuacji administracyjnej mimo w szczególności wyroków Sądu z dnia 20 kwietnia 2005 r. i z dnia 6 października 2009 r. oraz wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 grudnia 2007 r.;
—

w konsekwencji przyznanie mu prawa do odszkodowania w wysokości różnicy pomiędzy wynagrodzeniem, jakie skarżący otrzymałby gdyby ww. umowa obowiązywała nadal w dniu 1 stycznia 2010 r. i dochodem, którzy rzeczywiście uzyskał począwszy od tego dnia do dnia efektywnego przywrócenia do służby;
—

Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego w sprawie dostosowania wynagrodzeń skarżących, znajdujących wyraz w paskach wypłaty dotyczących zaległego dostosowania za 12/2009, dostarczonych w 2010 r., w paskach wypłaty za 1/2010, 2/2010, 3/2010, 4/2010, 5/2010, 6/2010, 7/2010,8/2010,9/2010 oraz we wszystkich późniejszych paskach wypłaty, do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie, ze względu na to, że niezgodnie prawem zastosowano w nich wysokość dostosowania wynagrodzenia wynoszącą 1,85 %, zamiast 3,7 %;
—

Zobowiązanie strony pozwanej do zadbania o to by skarżący nie doznał w późniejszym terminie żadnego szykanowania ani dyskryminacji związanych z zaskarżonym niekorzystnym aktem;
—

zasądzenie od CEDEFOP wypłaty — z tytułu naprawienia szkody ze względu na brak przywrócenia do pracy lub do chwili ewentualnego przywrócenia do pracy — różnicy między z jednej strony wynagrodzeniem i emeryturą, które otrzymywałby, gdyby pozostał na służbie po dniu 15 listopada 2010 r., a z drugiej strony ewentualnymi wynagrodzeniami lub zasiłkiem dla bezrobotnych oraz emeryturą, które otrzymywałby po tym dniu;
—

w konsekwencji przywrócenie skarżącego do służby w ramach delegacji w Albanii począwszy od dnia 1 listopada 2010 i zasądzenie od pozwanej zapłaty jego wynagrodzenia z mocą wsteczną. W przypadku nieprzywrócenia skarżącego do służby zasądzenie od pozwanej zapłaty zasiłku dla bezrobotnych do czasu uzyskania przez skarżącego nowego zatrudnienia;
—

tytułem żądania ewentualnego i w przypadku nieuwzględnienia ww. żądania przywrócenia na stanowisko: zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania z tytułu szkody poniesionej przez skarżącego, szacowanej tymczasowo i ex aequo et bono jako różnica pomiędzy wynagrodzeniem uzyskiwanym jako członek personelu tymczasowego OLAF i wynagrodzeniem uzyskiwanym na obecnie zajmowanym stanowisku (czyli około 3000 EUR miesięcznie), za każdy miesiąc przez okres zbliżony do okresu, na który zawarta była pierwotna umowa (4 lata) i dłuższy, jeżeli umowa ta zostałaby przedłużona po raz trzeci, dając skarżącemu prawo do zawarcia umowy na czas nieokreślony;
—

posiłkowo, w razie stwierdzenia przez Sąd, że awans skarżącego do grupy zaszeregowania AST 9 ze skutkiem wstecznym nie jest możliwy stwierdzenie nieważności nie tylko decyzji o niewpisaniu skarżącego na listę urzędników awansowanych z grupy zaszeregowania AST 8 do grupy zaszeregowania AST 9 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2010 ale również decyzji o awansach, w oparciu o które sporządzona została lista urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania AST 9, ogłoszony w dniu 21 maja 2010 r.;
—

zasądzenie od Komisji zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą dla skarżącego z decyzji Komisji o nienadaniu skutków prawnych przyjęciu przez niego stanowiska urzędnika na okresie próbnym (AST) w charakterze asystenta technicznego we Wspólnym Centrum Badawczym w Ispra, które Komisja mu zaproponowała we wspomnianym piśmie z dnia 30 lipca 2010 r.; w wysokości jaką Sąd do spraw Służby Publicznej uzna za słuszną, która została tymczasowo wyrażona liczbowo w kwocie równej trzymiesięcznemu wynagrodzeniu podstawowemu urzędnika w grupie zaszeregowania AST 3, stopień pierwszy, czyli 10001, 31 EUR;
—

tytułem żądania ewentualnego i w przypadku gdyby Sąd doszedł jednak do wniosku, że mimo istnienia zatrudnienia na czas nieokreślony stosunek pracy ustał — co jest nie do przyjęcia — w dniu 16 lipca 2010 r., przyznanie odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 211/34

Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2011 r. — ZZ i in. przeciwko Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu

(Sprawa F-58/11)

2011/C 211/69

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciele: adwokaci B. Cortese, C. Cortese et F. Spitaleri)

Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

Przedmiot i opis sporu

Stwierdzenie nieważności decyzji EBI o podwyższeniu składek skarżących do systemu emerytalnego oraz zadośćuczynienie doznanej przez nich krzywdzie

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Inwestycyjnego, w tym informacji o wynagrodzeniu skarżących za miesiąc luty 2010 r., które podwyższają składki skarżących do systemu emerytalnego poprzez podwyższenie z jednej strony podstawy naliczania (wynagrodzenie podlegające potrąceniu) tej składki, a z drugiej strony współczynnika naliczania, wyrażonego w stosunku procentowym tego wynagrodzenia podlegającego potrąceniu;

— zasądzenie od Banku na rzecz skarżących symbolicznej kwoty 1 EUR tytułem zadośćuczynienia doznanej przez nich krzywdzie;
—

stwierdzenie nieważności sprawozdania i wniosków przyjętych w dniu 30 czerwca 2010 r. przez komitet śledczy w zakresie w jakim nie przeprowadził żadnego dochodzenia w stosunku do zachowań komitetu ds. zażaleń, w zakresie w jakim zawierają one określenie pojęcia mobbingu i wreszcie w zakresie w jakim zażalenie zostało oddalone a komitet śledczy ograniczył zakres swojej analizy do zachowania niektórych osób i arbitralnie wykluczył przeprowadzenie dochodzenia w przedmiocie niektórych zasygnalizowanych okoliczności;
—

stwierdzenie, że Komisja Europejska niezgodnie z prawem zaniechała podjęcia środków wykonawczych w stosunku do pkt 2 sentencji wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 9 czerwca 2010 r. w sprawie F-56/09 w szczególności w odniesieniu do zniszczenia zdjęć, o których mowa we wspomnianym punkcie sentencji oraz przekazania skarżącemu informacji o ich zniszczeniu;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 290/20

Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2011 r. — ZZ i in. przeciwko Komisji

(Sprawa F-72/11)

2011/C 290/28

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Przedmiot i opis sporu

Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu progów awansu w postępowaniach w sprawie awansu za lata 2010 i 2011 w odniesieniu do grup zaszeregowania AD13 i AD14 a po drugie, stwierdzenie nieważności listy urzędników awansowanych do grup AD13 i AD14 w postępowaniu w sprawie awansu za 2010 r. oraz stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej Komisji w sprawie awansowania większej liczby innych urzędników do grup AD12 czy AD13.

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu progów awansu w postępowaniach w sprawie awansu za lata 2010 i 2011 w odniesieniu do grup zaszeregowania AD13 i AD14, które to decyzje zostały opublikowane w Informacjach Administracyjnych nr 3-2010, 65-2010 i 76-2010;

— stwierdzenie nieważności listy urzędników awansowanych do grup AD13 i AD14 w postępowaniu w sprawie awansu za 2010 r., opublikowanej w Informacjach Administracyjnych nr 65-2010, ponieważ lista ta została sporządzona w oparciu o niezgodne z prawem progi awansu, oraz stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej Komisji w sprawie awansowania większej liczby innych urzędników do grup AD12 czy AD13;

— o ile zaistnieje taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji oddalających zażalenie skarżących;
—

zobowiązanie strony pozwanej do udzielenia skarżącej obszernych informacji w przedmiocie dotychczasowego przebiegu konkursu i poszczególnych egzaminów, łącznie z postępowaniem dotyczącym oceny egzaminów, w szczególności, ale nie wyłącznie, poprzez — udzielenie wglądu do wszystkich dokumentów, którymi dysponuje strona pozwana, dotyczących udziału skarżącej w konkursie, łącznie z dokumentami odnoszącymi się do oceny egzaminów złożonych przez skarżącą; — udzielenie obszernych informacji o tym, w jaki sposób skarżącej naliczono 12 punktów w teście praktycznym (a); — udzielenie informacji o przebiegu konkursu w ogólności, łącznie z podaniem liczby kandydatów, którzy przystąpili do egzaminu ustnego i praktycznego; liczby kandydatów, którzy zdali egzamin ustny; liczby kandydatów, którzy zdali test praktyczny (a); wymogów ustalonych przez komisję konkursową dla celów oceny, na przykład kluczy odpowiedzi, wymogów, zgodnie z którymi określona część punktów przyznawana jest za określone części poszczególnych egzaminów lub określone kryteria oceny; liczby punktów, które zdobyli inni kandydaci w testach praktycznych (a) i (b), a także informacji o sposobie naliczania liczby punktów;
—

W odniesieniu do dziewięciu pierwszych skarżących — stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji o odliczeniu od przewidzianych w regulaminie pracowniczym dodatków edukacyjnych dla dzieci kwot stypendiów, przyznawanych na odbycie studiów wyższych tym dzieciom przez Centre de Documentation et d'Information sur l'Enseignement Supérieur du Grand-Duché du Luxembourg (Centrum Dokumentacji i Szkolnictwa Wyższego Wielkiego Księstwa Luksemburg, CEDIES) oraz, po drugie stwierdzenie nieważności decyzji, których adresatami jest każdy z tych skarżących o przystąpieniu do odzyskania nienależnie wypłaconych kwot odpowiadających jakoby nienależnym kwotom wcześniej uzyskanych dodatków edukacyjnych;
—

zasądzenie od EBI odszkodowania i zadośćuczynienia tytułem naprawienia krzywdy i szkody skarżącej, wynikających z niezgodnej z prawem decyzji oraz niezgodnego z prawem zachowania, jakie można przypisać Bankowi, które to odszkodowanie i zadośćuczynienie winny zostać powiększone o odsetki za zwłokę; — w odniesieniu do niezgodnej z prawem decyzji: — w zakresie krzywdy: 20 000 EUR; — w zakresie szkody związanej z utratą wynagrodzenia: 113 100 EUR; — w odniesieniu do niezgodnego z prawem zachowania, jakie można przypisać EBI: — w zakresie naruszenia przez EBI obowiązku staranności i ochrony: 119 100 EUR; — w zakresie naruszenia art. 42 regulaminu pracowniczego: 10 000 EUR;
—

wskazanie organowi powołującemu skutków, jakie niesie z sobą stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji, a w szczególności daty, jaką należy uwzględnić do wejścia w życie wyroku orzekającego rozwód pomiędzy skarżącym a jego byłą żoną, czyli daty wpisania wyroku do rejestru, co miało miejsce w dniu 26 kwietnia 2011 r.;
—

Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 14 czerwca 2011 r. sekretarza generalnego Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (organ powołujący EKES) w sprawie oddalenia zażalenia skarżącej w przedmiocie przyznania, ze zostały popełnione w stosunku do niej uchybienia w związku z nieudzieleniem jej wsparcia i naruszeniem obowiązku staranności, jak również w przedmiocie podjęcia działań mających na celu publiczne wykazanie jej osiągnięć i kwalifikacji zawodowych, w szczególności jej zdolności do kierowania jednostką organizacyjną i do zarządzania zasobami ludzkimi i finansowymi tej jednostki;
—

Stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez organ powołujący w dniu 28 lipca 2011 r., na mocy której oddalono zażalenie złożone przez skarżącą w dniu 3 czerwca 2011 r. w sprawie stwierdzenia nieważności ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, wydanych w dniu 3 marca 2011 r., a w szczególności art. 9 wspomnianych ogólnych przepisów wykonawczych, które to zażalenie organ powołujący uznał za skierowane przeciwko decyzji indywidualnej, doręczonej skarżącej w dniu 24 maja 2011 r., proponującej nowe obliczenie liczby lat służby zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury w systemie wspólnotowym, odpowiadających ekwiwalentowi aktuarialnemu uprawnień emerytalnych nabytych przez skarżącą w belgijskim systemie emerytalnym;
—

stwierdzenie, że Komisja nie przyjęła decyzji w rozumieniu i dla celów art. 78 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej o tym, że przydzielenie skarżącego do stanowiska w drodze decyzji z dnia 30 maja 2005 r. było podyktowane względami zawodowymi i spowodowało przeniesienie go na emeryturę tudzież nie przystąpiła do ponownego zbadania rozstrzygnięcia, które może wynikać z decyzji wydanej w dniu 30 maja 2005 r.;
—

nakazanie Komisji podjęcia wszelkich niezbędnych środków w celu doprowadzenia to tego, by skarżący znalazł się w sytuacji podobnej do tej, w jakiej by się znajdował, gdyby został on dopuszczony do konkursu;
—

zasądzenie od strony pozwanej zapłaty na rzecz skarżącego diet dziennych, o których mowa w art. 10 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, które to diety należą się skarżącemu: a) w związku z decyzją przyjętą przez Komisję w dniu 18 marca 2002 r. o przeniesieniu skarżącego ze stanowiska w delegacji WE w Luandzie (Angola) do głównej siedziby w Brukseli, której to decyzji dotyczył wyrok wydany w dniu 14 września 2011 r. w sprawie T-236/02 Marcuccio przeciwko Komisji, b) za okres od dnia 1 kwietnia 2002 r., który był pierwszym dniem terminu określonego w decyzji z dnia 18 marca 2002 r. do 120 dnia kalendarzowego przypadającego po wspomnianym dniu;
—

w odniesieniu do szkody materialnej poniesionej przez stronę skarżącą, zasądzenie na rzecz strony skarżącej kwoty — do dnia, w którym zostanie wydana decyzja w sprawie zaszeregowania strony skarżącej do grupy odpowiadającej jej doświadczeniu zawodowemu i stażowi pracy — równej pełnej różnicy (3 051,43 EUR miesięcznie lub kwocie ustalonej przez biegłych) pomiędzy kwotami odpowiadającymi zaszeregowaniu strony skarżącej stosownie do decyzji w sprawie zatrudnienia a zaszeregowaniu, do którego strona skarżąca byłaby uprawniona, wraz z odsetkami za zwłokę do dnia wydania decyzji w sprawie właściwego zaszeregowania strony skarżącej do grupy, w stopie ustalonej przez Europejski Bank Centralny;