ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 233/3

Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 kwietnia 2013 r. w sprawie T-337/11 Società Italiana Calzature SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 5 czerwca 2013 r. przez Società Italiana Calzature SpA

(Sprawa C-309/13 P)

2013/C 233/04

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Società Italiana Calzature SpA (przedstawiciele: adwokaci A. Rapisardi i C. Ginevra)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), VICINI SpA

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku nr 564400 wydanego przez Sąd Unii Europejskiej w sprawie T-337/11 w dniu 9 kwietnia 2013 r., doręczonego w tym samym dniu, uwzględnienie żądań wysuniętych przez Società Italiana Calzature SpA (zwanej dalej „SIC”) w skardze wniesionej w pierwszej instancji, stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 8 kwietnia 2011 r. w sprawie R 918/2010-2 oraz stwierdzenie, że należało odmówić rejestracji należącego do VICINI wspólnotowego znaku towarowego nr 4 337 754 z powodu braku nowości w zakresie, w jakim znak ten jest — myląco — podobny do wcześniejszego oznaczenia słownego „ZANOTTI” składającego się na wspólnotowy znak towarowy zarejestrowany pod numerem 244 277, którego właścicielem jest SIC;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania i opłatami w obu instancjach;

— zobowiązanie VICINI S.p.A. do zwrotu na rzecz SIC całości kosztów postępowania we wcześniejszych fazach przed Wydziałem Sprzeciwów i Izbą Odwoławczą.

Zarzuty i główne argumenty

Wyrok Sądu jest dotknięty brakiem niewystarczającego i sprzecznego uzasadnienia. Wizualna dominacja elementu graficznego nad elementem słownym w zgłoszonym znaku towarowym oraz dodanie do wyrazu „ZANOTTI” słów „By” i „Giuseppe” nie wystarczą do wykluczenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków, zważywszy na inherentne cechy omawianych elementów, a zwłaszcza na fakt, że nie wykazują one charakteru odróżniającego.

Sąd popełnił błąd, przyjmując, że słowo „ZANOTTI”, które stanowi element słowny zgłoszonego znaku towarowego, nie zajmuje niezależnej pozycji odróżniającej, wykluczając w konsekwencji, także z tego punktu widzenia, istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków.
—

uchylenie wyroku nr 564397 wydanego przez Sąd Unii Europejskiej w sprawie T-336/11w dniu 9 kwietnia 2013 r., doręczonego w tym samym dniu, uwzględnienie żądań wysuniętych przez Società Italiana Calzature SpA w skardze wniesionej w pierwszej instancji, stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 8 kwietnia 2011 r. w sprawie R 634/2010-2 oraz zgodnie z decyzją Wydziału Sprzeciwów z dnia 5 marca 2010 r. w przedmiocie sprzeciwu B 1 350 711 stwierdzenie, że należało odmówić rejestracji należącego do VICINI wspólnotowego znaku towarowego nr 6513386 z powodu braku nowości w zakresie, w jakim znak ten jest — myląco — podobny do wcześniejszego oznaczenia „ZANOTTI” składającego się na wspólnotowy znak towarowy zarejestrowany pod numerem 244 277 i na znak towarowy zarejestrowany we Włoszech pod numerem 452 869, których właścicielem jest SIC;
2)

W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy w niniejszej sprawie występuje wystarczająco istotne naruszenie prawa Unii jako przesłanka odpowiedzialności państwa członkowskiego, jeżeli uwzględnić w szczególności, że — Trybunał nie zajął w swoim orzecznictwie wyraźnie stanowiska co do tego, czy przy wymiarze świadczeń ustawowych systemów zabezpieczenia społecznego, które objęte są zakresem zastosowania dyrektywy 79/7/EWG, można uwzględniać czynniki aktuarialne związane z wiekiem; — w wyroku w sprawie C-236/09 Test-Achats Trybunał stwierdził nieważność art. 5 ust. 2 dyrektywy 2004/113/WE (2) (dyrektywa wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług), który dopuszcza uwzględnienie takich czynników, zastrzegając jednak, że nieważność ta następuje po upływie okresu przejściowego, i — w dyrektywach 2004/113/WE i 2006/54/WE (3) (dyrektywa w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy) prawodawca unijny dopuścił w pewnych warunkach uwzględnienie takich czynników przy obliczaniu świadczeń w rozumieniu tych dyrektyw, a ustawodawca krajowy przyjął na tej podstawie, że czynniki te można uwzględniać również w dziedzinie ustawowych systemów zabezpieczenia społecznego, których dotyczy niniejsza sprawa?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 233/4

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 20 czerwca 2013 r. — Marjan Noorzia

(Sprawa C-338/13)

2013/C 233/07

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Marjan Noorzia

Pozwany organ: Bundesministerin für Inneres

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 4 ust. 5 dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu, zgodnie z którym małżonek i zarejestrowany partner już w chwili złożenia wniosku muszą mieć ukończony 21. rok życia, aby mogli być uznani za członków rodziny uprawnionych do łączenia?

(1) Dz.U. L 251, s. 12.
—

niezgodności z prawem decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego podnoszącej wiek emerytalny z 60 do 63 lat i uchylającej szczególne formy korzystania z emerytury, czy to w formie wcześniejszej emerytury, czy to w części w formie wypłaty kapitału;
2)

Czy dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich i zasady prawa wspólnotowego ochrony konsumentów i równowagi stron umowy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one hiszpańskiemu porządkowi procesowemu dotyczącemu prowadzenia postępowania egzekucyjnego w stosunku do wierzytelności zabezpieczonej hipoteką, który przewiduje, że wierzycielowi egzekwującemu może zostać przysądzona własność nieruchomości obciążonej hipoteką za 50 % jej wartości wyceny (obecnie 60 %), co prowadzi do nieuzasadnionego poszkodowania będącego konsumentem dłużnika egzekwowanego na odpowiednio 50 % (obecnie 40 %) tejże wartości wyceny?
4)

Jeżeli w świetle odpowiedzi na powyższe pytania częściowe wyłączenie zabezpieczających utrzymanie świadczeń jest zgodne z prawem Unii: czy przyznanie nieskładkowych, zabezpieczających utrzymanie świadczeń obywatelom Unii może ograniczać się, poza pilną potrzebą, do przekazania środków koniecznych do powrotu do kraju ojczystego, czy też art. 1, 20 i 51 karty praw podstawowych wymagają świadczeń o szerszym zakresie, które umożliwiają trwały pobyt?
—

Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do transpozycji dyrektywy Komisji 2010/61/UE z dnia 2 września 2010 r. dostosowującej po raz pierwszy do postępu naukowo-technicznego załączniki do dyrektywy 2008/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych (1), a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2 ust. 1 tej dyrektywy;
1)

Czy z unijnoprawnej zasady „ekwiwalencji” przy stosowaniu prawa Unii w systemie postępowania, w którym sądy zwykłe orzekające co do istoty mają wprawdzie obowiązek badać także konstytucyjność ustaw, nie mają jednak ogólnie uprawnienia do uchylania ustaw, które jest zastrzeżone dla sądu konstytucyjnego zorganizowanego w szczególny sposób, należy wnioskować, że zwykłe sądy w przypadku, gdy ustawa narusza art. 47 karty praw podstawowych Unii Europejskiej (karty) zobowiązane są w trakcie postępowania także do zwrócenia się do sądu konstytucyjnego w celu ogólnego uchylenia tej ustawy, nie mogą zaś jedynie odstąpić od jej stosowania w konkretnej sprawie?
1)

Czy należy uznać za sprawę z dziedziny cywilnej lub handlowej w rozumieniu rozporządzenia (1) sprawę, w której wnosi się o przyznanie odszkodowania z tytułu szkód oraz o uznanie za bezprawne zachowania pozwanych polegającego na bezprawnym porozumieniu i nadużyciu pozycji dominującej, opartego na stosowaniu powszechnych aktów normatywnych innego państwa członkowskiego, z uwagi na to, że bezprawne porozumienia są nieważne z chwilą ich zawarcia, oraz na to, że z kolei wydanie przepisu jest aktem państwa w dziedzinie prawa publicznego (acta iure imperii), do którego mają zastosowanie przepisy międzynarodowego prawa publicznego dotyczące immunitetu sądowego państwa przed sądami innych państw?
—

rozstrzygnięcie sprawy co do istoty i stwierdzenie nieważności następujących aktów: — pisma nr 000841 z dnia 2 lutego 2009 r. autorstwa Komisji Europejskiej — Dyrekcji Generalnej ds. polityki regionalnej, mającego za przedmiot „wypłatę przez Komisję kwoty innej niż żądana”, które zawiera następującą decyzję: „dlatego terminem, od którego Komisja Europejska uważa za niedopuszczalne, koszty odnoszące się do działania 1.7 POR (Programma operativo regionale — regionalny program operacyjny) 2000-2006, jest dzień 29 czerwca 2007 r. a nie, jak poinformowano w ww. poprzednim piśmie z dnia 22 grudnia 2008 r., dzień 17 maja 2006 r.”; — pisma nr 001059 z dnia 6 lutego 2009 r. autorstwa Komisji Europejskiej — Dyrekcji Generalnej ds. polityki regionalnej, mającego za przedmiot „przerwanie postępowania ws. wniosków o dokonanie wypłaty i o udzielenie informacji dotyczących korekt finansowych na podstawie art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1260/99 POR Kampania”, które zawiera następującą decyzję: „dlatego terminem, od którego Komisja Europejska uważa za niedopuszczalne koszty odnoszące się do działania 1.7 POR 2000-2006, jest dzień 29 czerwca 2007 r. a nie jak informowano wcześniej, dzień 17 maja 2006 r.”; — pisma nr 012480 z dnia 22 grudnia 2008 r. autorstwa Komisji Europejskiej — Dyrekcji Generalnej ds. polityki regionalnej, mającego za przedmiot POR Kampania 2000-2006 (nr CCI 1999 IT 16 1 PO 007) — skutki postępowania ws. naruszenia prawa wspólnotowego nr 2007/2195, dotyczącego zarządzania odpadami na terenie Kampanii, w drodze którego „Komisja prosi o odjęcie — przy najbliższym wniosku o wypłatę — kwoty odpowiadającej kosztom odnoszącym się do działania 1.7, poniesionym po dniu 29 czerwca 2007 r.”
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 252/17

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 7 marca 2013 r. w sprawie T-95/10 CINDU Chemicals BV i in. przeciwko Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA), wniesione w dniu 27 maja 2013 r. przez Cindu Chemicals BV, Deza, a.s., Koppers Denmark A/S, Koppers UK Ltd

(Sprawa C-289/13 P)

2013/C 252/25

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Cindu Chemicals BV, Deza, a.s., Koppers Denmark A/S, Koppers UK Ltd (przedstawiciel: adwokat K. Van Maldegem)

Druga strona postępowania: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA), Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— Uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-95/10; oraz

— Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) ED/68/2009 (zwanej dalej „kwestionowaną decyzją”) w sprawie identyfikacji oleju antracenowego o niskiej zawartości antracenu jako substancji, którą należy umieścić na liście kandydackiej zgodnie z art. 59 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (REACH) (1), lub

— Ewentualnie, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania skargi wnoszących odwołanie o stwierdzenie nieważności; oraz Obciążenie pozwanej całością kosztów postępowania (w tym kosztami postępowania przed Sądem).

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszące odwołanie podnoszą, że oddalając ich skargę o częściowe stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji, Sąd naruszył prawo Wspólnotowe. W szczególności podnoszą, że Sąd popełnił szereg błędów w wykładni ram prawnych znajdujących zastosowanie do sytuacji wnoszących odwołanie, co spowodowało, że Sąd kilkakrotnie naruszył prawo; w szczególności:

— Uznając, że sprawa dotyczy złożonych faktów naukowych i technicznych i że identyfikacja oleju antracenowego o niskiej zawartości antracenu jako substancji posiadającej właściwości PBT i vPvB na podstawie jego składników obecnych w przynajmniej 0,1 % stężeniu nie była obarczona oczywisty błędem;

— Składniki nie muszą być indywidualnie zidentyfikowane jako mające właściwości PBT lub vPvB w oddzielnej decyzji ECHA wydanej na podstawie przeprowadzonej w tym celu dokładnej oceny;

— Artykuł 59 ust. 3 i załącznik XV do REACH nie zostały naruszone, ponieważ informacja o substancjach alternatywnych nie została zamieszczona w dokumentacji dotyczącej załącznika XV; oraz

— Nie naruszono zasady równego traktowania

Z powyższych względów wnoszące odwołanie podnoszą, że wyrok Sądu w sprawie T-95/10 należy uchylić oaz stwierdzić nieważność kwestionowanej decyzji.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 252/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Mechelen (Belgia) w dniu 7 czerwca 2013 r. — Openbaar Ministerie przeciwko Edgardowi Janowi De Clercq i in.

(Sprawa C-315/13)

2013/C 252/32

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Rechtbank van eerste aanleg te Mechelen

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Openbaar Ministerie

Strony pozwane: Edgard Jan De Clercq, Emiel Amede Rosa De Clercq, Nancy Genevieve Wilhelmina Rottiers, Ermelinda Jozef Martha Tampère, Thermotec NV

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 56 TFUE i 57 TFUE (dawniej art. 49 WE i 50 WE) oraz art. 3 ust. 1 i 10 dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.U. 1997, L 18, s. 1), ewentualnie w związku z art. 19 dyrektywy 2006/123/Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one art. 141 ustawy programowej (I) z dnia 27 grudnia 2006 r., zgodnie z którym na osobę, u której lub na której rzecz delegowani pracownicy lub delegowani praktykanci świadczą pracę bezpośrednio lub przez podwykonawcę, zostaje nałożony obowiązek przekazania — przed rozpoczęciem zatrudnienia tych osób — drogą elektroniczną (bądź, jeśli nie jest to możliwe, telefaksem lub pocztą) krajowemu urzędowi zabezpieczenia społecznego danych identyfikacyjnych osób, które nie mogą przedłożyć wystawionego ich pracodawcy potwierdzenia otrzymania zgłoszenia, w związku z art. 157 tej ustawy oraz art. 183 ust. 1 pkt 1 kodeksu karnego zabezpieczenia społecznego, które sankcjonują nieprzestrzeganie tego przepisu karami porządkowymi?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 252/22

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Łotwa) w dniu 25 czerwca 2013 r. — Antonio Gramsci Shipping Corp. i in. przeciwko Aivars Lembergs

(Sprawa C-350/13)

2013/C 252/36

Język postępowania: łotewski

Sąd odsyłający

Augstākās tiesas Senāts

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Antonio Gramsci Shipping Corp., Apollo Holdings Corp., Arctic Seal Shipping Co. Ltd, Atlantic Leader Shipping Co. Ltd, Cape Wind Trading Co.Ltd, Clipstone Navigation SA, Dawnlight Shipping Co. Ltd, Dzons Rids Shipping Co., Faroship Navigation Co. Ltd, Gaida Shipping Co., Gevostar Shipping Co. Ltd, Hose Marti Shipping Co., Imanta Shipping Co. Ltd, Kemeri Navigation Co., Klements Gotvalds Shipping Co., Latgale Shipping Co. Ltd, Limetree Shipping Co. Ltd, Majori Shipping Co. Ltd, Noella Marītime Co. Ltd, Razna Shipping Co., Sagewood Trading Inc., Samburga Shipping Co. Ltd, Saturn Trading Co., Taganroga Shipping Co., Talava Shipping Co. Ltd, Tangent Shipping Co. Ltd, Viktorio Shipping Co., Wilcox Holding Ltd, Zemgale Shipping Co. Ltd, Zoja Shipping Co. Ltd

Strona pozwana, Druga strona postępowania: Aivars Lembergs.

Pytania prejudycjalne

1) Czy art. 34 ust. 1 rozporządzenia Bruksela I (1) należy interpretować w ten sposób, że w ramach postępowania w sprawie uznania orzeczenia zagranicznego sądu naruszenie praw osób, które nie są stronami postępowania głównego, może być powodem zastosowania klauzuli porządku publicznego przewidzianej w rzeczonym art. 34 ust. 1 rozporządzenia Bruksela I i odmowy uznania zagranicznego orzeczenia w zakresie, w jakim dotyczy ono osób, które nie są stronami postępowania głównego?

2) W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 47 Karty należy interpretować w ten sposób, że zasada rzetelnego procesu ujęta w tym artykule zezwala, aby w postępowaniu dotyczącym przyjęcia tymczasowych środków zabezpieczających zostały ograniczone prawa majątkowe osoby, która nie była stroną postępowania, wówczas, gdy przewiduje się, że każda osoba, której dotyczy postanowienie o tymczasowych środkach zabezpieczających, będzie miała prawo wystąpienia w każdej chwili o zmianę lub uchylenie postanowienia sądu, przy czym powodom powierza się doręczenie postanowienia zainteresowanym osobom?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L. 12, s. 1.)
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 252/20

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 4 czerwca 2013 r. — LVP NV przeciwko Królestwu Belgii

(Sprawa C-306/13)

2013/C 252/30

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: LVP NV

Strona pozwana: Królestwo Belgii.

Pytania prejudycjalne

Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 1964/2005 z dnia 29 listopada 2005 r. w sprawie stawek celnych w odniesieniu do bananów (Dz.U. L 316, s. 1), stosowane przez Unię Europejską od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 15 grudnia 2009 r., narusza art. I, art. XIII ust. 1, art. XIII ust. 2 lit. d); art. XXVIII lub którykolwiek inny mający zastosowanie artykuł Układu ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. (GATT 1994), pojedynczo bądź w połączeniu z innymi, poprzez to, że wprowadziło ono dla bananów (kod CN: 0803 00 19) stawkę celną w wysokości 176 EUR za tonę, niezgodnie z koncesjami wynegocjowanymi przez WE dla bananów, zanim w kwestii tej osiągnięto nowe porozumienie w ramach WTO?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 252/15

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 7 marca 2013 r. w sprawie T-93/10 Bilbaína de Alquitranes i in. przeciwko Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA), wniesione w dniu 27 maja 2013 r. przez Bilbaína de Alquitranes, SA, Cindu Chemicals BV, Deza, a.s., Industrial Química del Nalón, SA, Koppers Denmark A/S, Koppers UK Ltd, Rütgers Germany GmbH, Rütgers Belgium NV, Rütgers Poland Sp. z o.o.

(Sprawa C-287/13 P)

2013/C 252/23

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Bilbaína de Alquitranes, SA, Cindu Chemicals BV, Deza, a.s., Industrial Química del Nalón, SA, Koppers Denmark A/S, Koppers UK Ltd, Rütgers Germany GmbH, Rütgers Belgium NV, Rütgers Poland Sp. z o.o. (przedstawiciel: adwokat K. Van Maldegem)

Druga strona postępowania: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

Żądania wnoszących odwołanie

Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

— uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-93/10; oraz

— stwierdzenie nieważności decyzji ED/68/2009 Europejskiej Agencji Chemikaliów („zaskarżonej decyzji”) identyfikującej pak smoły węglowej wysokotemperaturowej, numer CAS 65996-93-2, („CTPHT”) jako substancję podlegającą umieszczeniu na liście substancji kandydackich zgodnie z art. 59 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 („REACH”) (1); lub

— posiłkowo, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w przedmiocie zgłoszonego przez wnoszących odwołanie żądania stwierdzenia nieważności; oraz

— obciążenie drugiej strony całością kosztów postępowania (w tym kosztami poniesionymi przed Sądem).

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie podnoszą, że poprzez oddalanie ich żądania stwierdzenia częściowej nieważności zaskarżonej decyzji Sąd naruszył prawo wspólnotowe. W szczególności wnoszący odwołanie twierdzą, że Sąd dopuścił się kilku błędów przy wykładni ram prawnych mających zastosowanie do sytuacji wnoszących odwołanie. Skutkowało to naruszeniem przez Sąd prawa, w szczególności poprzez:

— ustalenie, że kwestia związana ze złożonymi okoliczności faktycznymi o charakterze naukowym i technicznym oraz identyfikacja CTPHT jako mającego właściwości PBT lub vPvB na podstawie jego składników obecnych w stężeniu wynoszącym co najmniej 0,1 % nie była dotknięta oczywistym błędem;

— stwierdzenie, że składniki CTPHT nie muszą być indywidualnie zidentyfikowane jako mające właściwości PBT lub vPvB w odrębnej decyzji ECHA na podstawie pogłębionej oceny w tym celu; oraz

— stwierdzenie, że nie naruszono zasady równego traktowania.

Z tych powodów wnoszący odwołanie twierdzą, że należy uchylić wyrok Sądu w sprawie T-93/10 i stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1).
—

Artykuł 8 ust. 1, 2, 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (2). Artykuł 6 bis konwencji paryskiej Podczas oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 3 478 311„Caffé KIMBO & Design” i wcześniejszego znaku towarowego BIMBO, zarejestrowanego w Hiszpanii pod numerem 291 655, z których oba odnoszą się do towarów z klasy 30, wcześniejszy znak towarowy był rozpatrywany nie jako zarejestrowany znak towarowy, lecz jako powszechnie znany znak towarowy. Wnosząca odwołanie dowiodła, że BIMBO jest renomowanym znakiem towarowym, powołując się na wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2012 r. w sprawie T-357/11, w którym stwierdzono renomę tego znaku. Zarówno przy zakwalifikowaniu go jako powszechnie znanego znaku towarowego, jak i jako znaku cieszącego się renomą porównanie oznaczonych towarów ukazuje istnienie wysokiego prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, którego Sąd nie uwzględnił, stwierdzając, że rozpatrywane znaki były wystarczająco różne, by uniknąć wprowadzenia w błąd co do towarów o tym samym charakterze, pochodzeniu, przeznaczeniu i kanałach dystrybucji. Dokładniejsze porównanie ukazałoby, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd i że w konsekwencji należało odmówić rejestracji zgłoszonego znaku dla wszystkich towarów z klasy 30, w tym oczywiście dla towarów: „mąka, słodycze, lody, drożdże i proszek do pieczenia”. Zarówno przy zakwalifikowaniu znaku BIMBO jako powszechnie znanego znaku towarowego, jak i jako znaku cieszącego się renomą, porównanie oznaczeń ukazuje wysokie prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. BIMBO dowiodła 92 %-wej znajomości znaku i 60 %-wego udziału w rynku, a zatem zasługuje na szczególną ochronę. W związku z tym zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 3 478 311„Caffé KIMBO & Design” powinno było zostać odrzucone dla towarów z klasy 30 w całości. W wyniku dopuszczenia do rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 3 478 311„Caffé KIMBO & Design” dojdzie do czerpania nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego i renomy wcześniejszego znaku, jak również do działania na jego szkodę.