ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

uchylenie Decyzji PIO i zobowiązanie Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (dalej: EUIPO) do ponownego rozpatrzenia zgłoszenia znaku towarowego UE w celu rejestracji znaku słownego „400 PANORAMICZNYCH”, numer zgłoszenia 015299704, w szczególności pod kątem usunięcia obecnie występujących nieprawidłowości, a to uznania, iż: oznaczenie słowne „400 PANORAMICZNYCH” nie spełnia przesłanek z art. 7 ust.1, w szczególności lit. b) i c) RZTUE, a zatem nie istnieją żadne bezwzględne podstawy odmowy rejestracji;
3.

Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 5 ust. 1 i 4 TUE z powodu przyjęcia aktu wykraczającego poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celów.
—

stwierdzenie nieważności art. 5 decyzji EBC nr ECB/SSM/2017 – O2RNE8IBXP4R0TD8PU41/174 z dnia 19 grudnia 2017 r. oraz art. 3 Załącznika A do tej decyzji, w zakresie w jakim przewidują one działania, jakie mają zostać podjęte w odniesieniu do nieodwołalnych zobowiązań płatniczych dotyczących systemów gwarancji depozytów lub funduszy restrukturyzacji;
—

stwierdzenie nieważności art. 4 decyzji EBC nr ECB/SSM/2017 – 9695005MSX1OYEMGDF46/338 (łącznie z załącznikiem) z dnia 19 grudnia 2017 w zakresie w jakim przewiduje on działania, jakie należy podjąć w odniesieniu do nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty dotyczących systemów gwarancji depozytów lub funduszy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 8430 final z dnia 5 grudnia 2017 r., w której odmawia ona dostępu do dokumentu zawierającego deklarację etyki urzędnika, znajdującego się w informatycznym systemie zarządzania zasobami ludzkimi Komisji Europejskiej – Sysper2 oraz do innych dokumentów, które wchodzą w zakres pierwotnego wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 152/40

Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2018 r. – Wehrheim / EBC

(Sprawa T-100/18)

(2018/C 152/49)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Christine Wehrheim (Offenbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. De Montigny)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

1. stwierdzenie nieważności: — decyzji o oddaleniu wniosku o odszkodowanie za szkodę wyrządzoną anulowaniem jej [dodatku zagranicznego] (wniesionego w dniu 10 maja 2017 r.) z dnia 3 lipca 2017 r.; — w razie konieczności, wyraźnej decyzji z dnia 21 grudnia 2017 r. o oddaleniu jej odwołana (wniesionego w dniu 3 września 2017 r.) od tej decyzji;

2. zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania, którego skarżąca domaga się w swych żądaniach, pokrywającego: — różnicę w wynagrodzeniu dopóty, dopóki będzie ona pracować w instytucji na podstawie umowy zawieranej z pracownikami zatrudnianymi na stałe, w wysokości 700,53 EUR miesięcznie, od kwietnia 2017 r.; — koszty przeprowadzki dodatkowe w stosunku do już zaakceptowanej kwoty 1 079,10 EUR, czyli dodatkową kwotę 1 000 EUR; — zadośćuczynienie za poniesioną krzywdę w wysokości 2 000 EUR; — odsetki ustawowe od całości kwoty odszkodowania do momentu jej zapłaty;

3. obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący okoliczności, że pozwana instytucja nie dopełniła swych obowiązków ze względu na naruszenie zasady staranności, dobrej administracji i pomocy oraz poprzez stworzenie oczekiwania, które w odniesieniu do skarżącej jest niewykonalne i polega na przyznaniu dodatku zagranicznego, podczas gdy od początku nie spełniała ona warunków wymaganych przez regulamin pracowniczy do jego uzyskania. To uchybienie spowodowało szkodę, która pozostaje w związku przyczynowym z niedopełnieniem przez instytucję ciążących na niej obowiązków.
5.

Zarzut piąty, zgodnie z którym poprzez przyjęcie aktu wykraczającego poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celu rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 narusza art. 5 ust. 1 oraz art. 5 ust. 4 TUE.
—

Po trzecie, pozwana niesłusznie zatwierdziła planowaną pomoc na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE w takim zakresie, w jakim błędnie wyszła z założenia co do istnienia odrębnego rynku energii jądrowej i – również błędnie – przyjęła założenie odnośnie do występowania na tym rynku nieprawidłowości w funkcjonowaniu rynku oraz niedoskonałości rynku kapitałowego.
—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga, w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 12 załącznika II do decyzji Rady 2010/788/WPZiB i w pkt 12 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;
—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga, w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 2 załącznika II do decyzji Rady 2010/788/WPZiB i w pkt 2 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;
—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga, w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 7 załącznika II do decyzji Rady 2010/788/WPZiB i w pkt 7 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;
—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga, w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 5 załącznika II do decyzji Rady 2010/788/WPZiB i w pkt 5 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;
—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga, w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 4 załącznika II do decyzji Rady 2010/788/WPZiB i w pkt 4 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;
—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga, w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 16 załącznika II do decyzji Rady 2010/788/WPZiB i w pkt 16 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;
—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga, w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 3 załącznika II do decyzji Rady 2010/788/WPZiB i w pkt 3 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;
—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga, w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 15 załącznika II do decyzji Rady 2010/788/WPZiB i w pkt 15 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;
—

stwierdzenie nieważności art. 9 decyzji EBC nr ECB/SSM/2017 – 969500TJ5KRTCJQWXH05/380 z dnia 19 grudnia 2017 oraz art. 3 załącznika A do niej w zakresie w jakim przewidują one działania, jakie należy podjąć w odniesieniu do nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty dotyczących systemów gwarancji depozytów lub funduszy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 10-14 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszącego się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 traktatu WE (Tekst mający znaczenie dla EOG) (2), w szczególności prawa strony skarżącej do postępowania respektującego normy prawa, a przede wszystkim jej prawo do obrony. — W tym względzie strona skarżąca twierdzi, że udział państw członkowskich w przesłuchaniach nie jest zwykłą formalnością, ponieważ organy ochrony konkurencji wchodzą w skład komitetu, z którym Komisja musi się skonsultować przed wydaniem jakiejkolwiek decyzji. Owe organy muszą zawsze brać udział w przesłuchaniach plenarnych, stanowiących kluczowy etap postępowania, w którego trakcie obrońcy koncentrują swoje wysiłki na obronie przedsiębiorstw w debacie kontradyktoryjnej przed zarzutami stawianymi im przez Komisję.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 161/58

Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2018 r. – Arkéa Direct Bank i in. / EBC

(Sprawa T-149/18)

(2018/C 161/68)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Arkéa Direct Bank (Puteaux, Francja), Caisse de Bretagne de Crédit Mutuel Agricole (Le Relecq Kerhuon, Francja), Crédit Mutuel Arkéa (Le Relecq Kerhuon), Crédit foncier et communal d’Alsace et de Lorraine-banque (Strasbourg, Francja), Fédéral Finance (Le Relecq Kerhuon), Arkéa Home Loans SFH (Brest, Francja), Arkéa Banking Services (Paryż, Francja), Arkéa Public Sector SCF (Le Relecq Kerhuon), Arkéa Banque Entreprises et Institutionnels (Le Relecq Kerhuon), Keytrade Bank Luxembourg SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i P. Kupka)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności art. 8 decyzji EBC nr ECB/SSM/2017 – 9695000CG7B84NLR5984/207 z dnia 19 grudnia 2017 w zakresie w jakim przewiduje on działania, jakie należy podjąć w odniesieniu do nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty dotyczących systemów gwarancji depozytów lub funduszy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

— Obciążenie EBC kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty co do istoty identyczne, jak zarzuty podniesione w sprawie T-143/18, Société generale/ECB, lub do nich podobne.
2.

Zarzut drugi, oparty na okoliczności, że zaskarżona decyzja jest obarczona naruszeniem prawa, ponieważ EBC dokonał wykładni sprzecznej z zamiarem prawodawcy, który wydał akty prawa Unii zezwalające instytucjom kredytowym na korzystanie z nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty w celu spełnienia części swoich zobowiązań wobec krajowych funduszy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz krajowych systemów gwarancji depozytów, pozbawiając w ten sposób rozpatrywane przepisy ich effet utile (skuteczności). EBC oparł ponadto swą decyzję na błędnym rozumieniu europejskich i transponujących krajowych ram prawnych mających zastosowanie do nieodwołanych zobowiązań do zapłaty.
—

stwierdzenie nieważności art. 8 decyzji EBC nr ECB/SSM/2017 – 9695000CG7B84NLR5984/207 z dnia 19 grudnia 2017 r., w zakresie w jakim przewiduje on działania, jakie należy podjąć w odniesieniu do nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty dotyczących systemów gwarancji depozytów lub funduszy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
—

zasądzenie od pozwanych na rzecz skarżących kwot wskazanych w załączonym do skargi wykazie, powiększonych o odsetki naliczane od dnia 26 marca 2013 r. do dnia wydania wyroku przez Sąd, z tytułu odszkodowania za szkody poniesione w wyniku decyzji Eurogrupy dotyczących uporządkowanej likwidacji Cyprus Popular Bank Public Co Ltd (zwanego dalej „Laiki Bank”), umorzenia lub konwersji długu (bail-in) Bank of Cyprus Public Company Limited (zwanego dalej „Bank of Cyprus”) oraz zbycia aktywów i oddziałów rzeczonych banków w Grecji lub w wyniku udzielenia awaryjnego wsparcia płynnościowego (ELA) na rzecz Laiki Bank za zgodą Europejskiego Banku Centralnego i późniejszego przeniesienia, pod kierownictwem Europejskiego Banku Centralnego, odnośnego zobowiązania na Bank of Cyprus;
1.

Naruszenie obowiązku spoczywającego na Komisji na podstawie art. 7 i art. 5 ust. 1 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii (Dz.U. 2001 L 147, s. 1), art. 5 ust. 3 i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. 2002, L 31, s. 1) oraz art. 43 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz.U. 2009, L 300, s. 1).
—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga, w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 11 załącznika II do decyzji Rady 2010/788/WPZiB i w pkt 11 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;
—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga w zakresie, w jakim pozostawia ona skarżącego pod nr 8 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB i pod nr 8 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 183/2005;
—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga w zakresie, w jakim pozostawia ona skarżącego pod nr 6 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB i pod nr 6 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 183/2005;
—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga, w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 1 załącznika II do decyzji Rady 2010/788/WPZiB i w pkt 1 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;
—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga, w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 14 załącznika II do decyzji Rady 2010/788/WPZiB i w pkt 14 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;
—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga, w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 13 załącznika II do decyzji Rady 2010/788/WPZiB i w pkt 13 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;
—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga, w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 10 załącznika II do decyzji Rady 2010/788/WPZiB i w pkt 10 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia [wykonawczego Komisji (UE) 2017/2324 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej glifosat, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U 2017 L 333, s. 10)], z zachowaniem jego skutków do czasu jego zastąpienia w rozsądnym terminie, najpóźniej do dnia 16 grudnia 2021 r.;
—

uznanie stosowania do włoskiego systemu opieki zdrowotnej systemu świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG), a w związku z tym zasad ustanowionych w wyroku Trybunału z dnia 24 lipca 2003 r., Altmark Trans i Regierungspräsidium Magdeburg (C-280/00, EU:C:2003:415) w świetle art. 106 i 107 TFUE w dziedzinie pomocy państwa. W kosekwencji, skarżąca wnosi do Sądu o sprawdzenie działań regionu Lacjum w odniesieniu do wynagrodzenia placówek publicznych, które powinno opierać się na zasadach określonych w ww. przepisach. Wynagrodzenie publicznych zakładów opieki zdrowotnej powinno zatem zostać ograniczone do rekompensaty kosztów zgodnie z kryteriami określonymi w wyroku Altmark, zastosowanymi do tzw. średniego przedsiębiorstwa, a nadmierne dofinansowanie powinno zostać uznane za nadmierną rekompensatę.
2.

Zarzut drugi dotyczący, dotyczący naruszenia zasady równości broni. Skarżący nie miał dostępu do dowodów do dowodów potwierdzających fakty wskazane w decyzji sekretarza generalnego. Mimo iż skarżący domagał się tego na piśmie, sekretarz generalny nie przesłał mu rzecznych dowodów, co uniemożliwiło mu przedstawienie w każdym czasie uwag merytorycznych. Decyzja sekretarza generalnego, na której opierała się nota debetowa, jako akt prawny dotyczący skarżącego, została wydana z naruszeniem zasad bezstronnego i rzetelnego postępowania i równości broni oraz prawa skarżącego do obrony.
3.

Zarzut trzeci dotyczący niezgodności z prawem art. 18 ust. 6 rozporządzenia SSM oraz naruszenia przez ten przepis art. 263 ust. 6 TFUE i art. 47 karty praw podstawowych poprzez nałożenie obowiązku publikacji administracyjnej kary pieniężnej bez względu na zamiar skarżącej wniesienia skargi do Sądu w terminie przewidzianym w art. 263 akapit 6 TFUE. — Poprzez ustanowienie przepisu takiego jak art. 18 ust. 6 rozporządzenia SSM Rada pozbawiła skarżącego – zamierzającego wnieść skargę na decyzję w przedmiocie braku zachowania anonimowości administracyjnej kary pieniężnej – dwumiesięcznego terminu przewidzianego w art. 263 akapit szósty TFUE. — Zakwestionowany przepis stanowi odstępstwo od dwumiesięcznego terminu na wniesienie skargi o stwierdzenie nieważności i przyznaje EBC jednostronne uprawnienie do określenia w jakiej chwili instytucja kredytowa musi wnieść skargę. — Podczas gdy EBC jest uprawniony do opublikowania administracyjnej kary pieniężnej, zainteresowana instytucja kredytowa musi wnieść skargę przed przyjęciem decyzji EBC w przedmiocie opublikowania kary. Sytuacja ta prowadzi do powstania po stronie instytucji kredytowej nadmiernej niepewności, która może ograniczyć jej zdolność do wniesienia skargi i ostatecznie narusza jej podstawowe prawo do skutecznego środka odwoławczego. — W konsekwencji art. 18 ust. 6 rozporządzenia jest sprzeczny z art. 263 akapit szósty TFUE i art. 47 Karty praw podstawowych. — W zakresie, w jakim EBC pozbawił skarżącego jego prawa do skutecznego środka odwoławczego, zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona.
—

stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 26 marca 2018 r., mocą której Komisja Europejska odrzuciła ofertę konsorcjum, którego liderem jest skarżąca, dotyczącą części nr 3 przetargu „Framework contract for the implementation of external aid 2018 (SIEA EUROPAID/138778/DH/SER/MULTI” (zwanego dalej „przetargiem”) w ramach umowy ramowej mającej na celu świadczenie usług na rzecz państw trzecich będących beneficjentami pomocy zewnętrznej UE i udzieliła zamówienia na cześć nr 3 przetargu dziesięciu innym oferentom,
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 182/26

Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2018 r. – Chrysses Demetriades & Co. i Provident Fund of the Employees of Chrysses Demetriades & Co / Rada i in.

(Sprawa T-198/18)

(2018/C 182/30)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Chrysses Demetriades & Co. LLC (Limassol, Cypr), Provident Fund of the Employees of Chrysses Demetriades & Co LLC (Limassol) (przedstawiciel: P. Tridimas, barrister)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny, Eurogrupa oraz Unia Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżących kwot wskazanych w załączonym do skargi wykazie, powiększonych o odsetki naliczane od dnia 26 marca 2013 r. do dnia wydania wyroku przez Sąd;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Tytułem ewentualnym skarżący wnoszą do Sądu o:

— uznanie, że Unia Europejska lub instytucje będące stroną pozwaną ponoszą odpowiedzialność pozaumowną;

— określenie procedury celem ustalenia możliwej do pokrycia straty rzeczywiście poniesionej przez skarżących; oraz

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-197/18, JV Voscf i in./Rada i in. lub do nich podobne.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 166/33

Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2018 r. – Grange Backup Power / Komisja

(Sprawa T-110/18)

(2018/C 166/43)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Grange Backup Power Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci M. Segura Catalán i M. Clayton)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 7789 final z dnia 24 listopada 2017 r. w sprawie irlandzkiego mechanizmu zdolności [SA.44464 (2017/N)] wdrożonego przez Irlandię;

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 7794 final z dnia 24 listopada 2017 r. w sprawie mechanizmu zdolności dla Irlandii Północnej [SA.44465 (2017/N)] wdrożonego przez Zjednoczone Królestwo; oraz

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut oparty na braku wszczęcia przez Komisję formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 4 rozporządzenia proceduralnego (1), pomimo zgłoszonych wątpliwości co do zgodności obejmującego całą wyspę mechanizmu wynagradzania zdolności (Capacity Remuneration Mechanism, CRM) z zasadami pomocy państwa i rynku wewnętrznego, przez co strona skarżąca została pozbawiona swych praw proceduralnych. Zarzut ten składa się z czterech części:

— część pierwsza dotyczy istnienia poważnych trudności, o czym świadczy czas trwania i okoliczności postępowania;

— część druga jest oparta na twierdzeniu, że Komisja powinna była powziąć wątpliwości co do zgodności z TFUE mechanizmu finansowania mechanizmu wynagradzania zdolności;

— cześć trzecia jest oparta na twierdzeniu, że Komisja powinna była powziąć wątpliwości co do zgodności CRM z rynkiem wewnętrznym, w szczególności z wytycznymi w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014-2020 (2)

— w części czwartej zarzutu strona skarżąca twierdzi, że przy ocenie mechanizmu wynagradzania zdolności Komisja powinna powziąć wątpliwości w związku ze skutkami notyfikowania przez Zjednoczone Królestwo zamiaru opuszczenia Unii Europejskiej.

(1) Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).

(2) Komunikat Komisji – Wytyczne w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014-2020 (Dz.U. 2014, C 200, s. 1).