ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 392/47

Skarga wniesiona w dniu 2 września 2016 r. – Remag Metallhandel and Jaschinsky/Komisja

(Sprawa T-631/16)

(2016/C 392/62)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Remag Metallhandel GmbH (Steyr, Austria) i Werner Jaschinsky (St. Ulrich bei Steyr, Austria) (przedstawiciel: M. Lux, lawyer)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Mając na uwadze, że OLAF zażądał i nalegał, aby władze państwa członkowskiego pobrały cła antydumpingowe za wszystkie przesyłki metalu krzemowego wywiezione z Tajwanu do Unii Europejskiej zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 398/2004 z dnia 2 marca 2004 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz krzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2004 L 66) i rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 467/2010 z dnia 25 maja 2010 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz krzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz krzemu wysyłanego z Republiki Korei, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Republiki Korei (Dz.U. 2010 L 131) pomimo, że OLAF nie przedstawił wystarczających dowodów na okoliczność, że krzem przywieziony z Tajwanu przez Remag pochodzi z Chin, skarżący wnoszą do Trybunału o:

— zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżących odszkodowania określonego w skardze wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 8 % rocznie oraz

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

1. W ramach zarzutu pierwszego podniesiono, że, żądając od państw członkowskich poboru ceł antydumpingowych zanim potwierdzono pochodzenie towarów w dochodzeniu celem uniknięcia przedawnienia rzekomo należnych ceł OLAF polecił władzom krajowym, by naruszyły art. 220 ust. 1 i art. 221 ust. 1 Wspólnotowego kodeksu celnego i nakłonił je do tego.

2. W ramach zarzutu drugiego podniesiono, że nie uwzględniając w żądaniu dokonania poboru okoliczności, że przesłanie krzemu z Chin nie dowodzi, że krzem ów pochodzi z Chin, OLAF naruszył zasadę dobrej administracji i obowiązek oparcia twierdzeń na uzasadnionych dowodach.

3. W ramach zarzutu trzeciego podniesiono, że twierdząc, iż wszystkie wywozy krzemu z Tajwanu obejmowały dobra pochodzące z Chin, OLAF nie wywiązał się z ciężaru dowodu w zakresie pochodzenia niepreferencyjnego.

4. W ramach zarzutu czwartego podniesiono, że twierdząc, iż proces przeprowadzony w Tajwanie był niewystarczający, by nadać towarom pochodzenie tajwańskie bez uwzględnienia użycia przetworzonego krzemu, OLAF naruszył zasady pochodzenia w interpretacji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
2.

Zarzut drugi dotyczący wad zaskarżonych aktów, wpływających na ich zgodność z prawem materialnym. Zarzut ten dzieli się na dziewięć części. — Pierwsza część, zgodnie z którą okoliczności zarzucane na poparcie zaskarżonych aktów nie miały miejsca. — Druga część, zgodnie z którą zaskarżone akty zostały wydane z naruszeniem norm i ogólnych zasad prawa, obowiązujących w obszarze przedstawienia dowodu i ciężaru dowodu. — Trzecia część, zgodnie z którą decyzja w sprawie odzyskania nienależnych kwot wydana przez sekretarza generalnego naruszała zasadę proporcjonalności. Żądana kwota nie została ponadto ani szczegółowo uzasadniona, ani nie podano metody jej obliczenia. — Czwarta część, zgodnie z którą zaskarżone akty stanowią naruszenie praw politycznych miejscowych asystentów parlamentarnych posłów do Parlamentu Europejskiego. — Piąta część, zgodnie z którą zaskarżone akty zostały wydane z przekroczeniem uprawnień, ponieważ sekretarz generalny uzurpował sobie uprawnienia przymusu o charakterze finansowym, których nie posiadał na potrzeby ograniczenia sposobów działania posła, co jest faktem powszechnie znanym i niepodlegającym dyskusji, bez względu na głoszone idee czy program polityczny. — Szósta część, zgodnie z którą zaskarżone akty mają charakter dyskryminacyjny i zakładają zamiar wyrządzenia szkody działalności politycznej skarżącej; zatem istnieje fumus persecutionis. — Siódma część, zgodnie z którą zaskarżone akty naruszają niezależność skarżącej jako posła Parlamentu Europejskiego. — Ósma część, zgodnie z którą zaskarżone akty naruszają zasadę „una via electa” i podnoszą kwestię stronniczości OLAF, który prowadził dochodzenia wyłącznie w odniesieniu do wszystkich francuskich posłów Parlamentu Europejskiego, wybranych z list Frontu Narodowego. — Dziewiąta część, zgodnie z którą zaskarżone akty stanowią naruszenie ogólnej zasady prawa „postępowanie cywilne musi czekać na wynik postępowania karnego”, a w związku z tym postępowania w celu odzyskania nienależnie wypłaconych kwot powinny zostać zawieszone do czasu zakończenia innych postępowań, w szczególności francuskiego, jak również naruszenia zasady non bis in idem.
—

tytułem ewentualnym, na wypadek, gdyby Sąd nie był w pełni przekonany co do zasadności i prawdziwości podniesionych przez nią zarzutów i okoliczności faktycznych, w trosce o prawidłowe administrowanie wymiarem sprawiedliwości z uwagi na niezaprzeczalny związek między zarzucanymi skarżącej czynami, na których opiera się zaskarżona decyzja, a czynami, w sprawie których wszczęto postępowania karne na podstawie zawiadomienia Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego: — zawieszenie postępowania do czasu wydania przez sąd francuski, orzekający w przedmiocie postępowania zainicjowanego przez Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego, prawomocnego orzeczenia, tworzącego stan rzeczy osądzonej; — w rezultacie wydanie postanowienia nakazującego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu zakończenia postępowania.
1.

Zarzut pierwszy, w którym skarżący twierdzi, że zaskarżone środki (i) stanowią nadużycie proceduralne, a tym samym nadużycie władzy; jak również (ii) są równoznaczne z naruszeniem podstawowych praw skarżącego w zakresie prawa do dobrej administracji, prawa do skutecznego środka prawnego oraz prawa do rzetelnego procesu chronionych na gruncie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz europejskiej Konwencji praw człowieka i podstawowych wolności.
3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa skarżącego do obrony. Zaskarżone akty naruszały domniemanie niewinności skarżącego, jego prawo do sądu, możliwość zajęcia stanowiska w sprawie każdego dokumentu, jaki administracja zamierzała użyć przeciwko niemu, a także naruszone zostało jego prawo do kontradyktoryjnego wysłuchania.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący błędów co do prawa i oczywistych błędów w ocenie skutkujących błędnym stosowaniem wyjątku dotyczącego stosunków międzynarodowych (art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001) oraz braku uzasadnienia: — Komisja nie wykazała by wyjątek dotyczący stosunków międzynarodowych znajdował zastosowanie. Komisja w szczególności nie udowodniła, w jaki sposób ujawnienie dokumentów o czysto prawnym charakterze, zawierających spostrzeżenia na temat prawa UE mogło samo w sobie doprowadzić do ujawnienia strategicznych celów realizowanych w ramach negocjacji przez Unię Europejską lub osłabić negocjacyjną pozycję Komisji. Komisja ma obowiązek przestrzegania prawa i nie może negocjować umów międzynarodowych, które naruszają prawo UE. Strona skarżąca następnie podnosi, że Komisja nie może powoływać się na art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1049/2001 (oraz inne wyjątki) „in perpetuum”, tzn. tak długo jak prowadzi gdziekolwiek negocjacje dotyczące umów międzynarodowych. Komisja nie uzasadniła ponadto, w jaki sposób ujawnienie żądanych dokumentów mogłoby szczególnie i rzeczywiście naruszyć ochronę interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych.
3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do obrony i zasady dobrej administracji: swoim zachowaniem państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, Europejski Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) oraz Komisja wspólnie i indywidualnie naruszyły prawo strony skarżącej do bycia wysłuchanym oraz prawo do obrony pozbawiając ją rzetelnego procesu. W szczególności pomimo usilnych i regularnych prób kontaktu ze strony skarżącej w stosunku do państwa członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy i EFSY strona skarżąca nie uzyskała w stosownym czasie uwag z ich strony. Ponadto uwagi przedstawione przez stronę skarżąca nie zostały uwzględnione.
—

Banca d’Italia nie powiadomił skarżącej o dwóch decyzjach wydanych przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, czego wymaga art. 5 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/81 z dnia 19 grudnia 2014 r. określającego jednolite warunki stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015 L 15, s. 1), poprzestając na podaniu kwoty podlegającej zapłacie i naruszając prawo skarżącej do terminowego wniesienia skargi do sądu. Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji nie sprawowała należytego nadzoru nad powiadomieniem.
2.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym oraz obowiązku staranności administracji. — Skarżąca uważa, że decyzja o jej przeniesieniu nie została wydana w sposób gwarantujący jej prawo do bycia wysłuchaną, gdyż nie mogła ona skutecznie przedstawić swojego punktu widzenia na temat projektu decyzji o przeniesieniu. Do tego dochodzi naruszenie obowiązku staranności administracji, gdyż organ powołujący ani w ogóle nie wziął pod uwagę interesów skarżącej, ani nie próbował obiektywnie zrównoważyć interesów służby i skarżącej, w szczególności poprzez rozważenie zatrudnienia jej na stanowisku kierownika wydziału.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 402/49

Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2016 r. – Epsilon International/Komisja

(Sprawa T-477/16)

(2016/C 402/58)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Epsilon International SA (Marousi, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci D. Bogaert i A. Guillerme)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

1) na podstawie art. 272 TFEU: — orzeczenie, że kwoty wypłacone przez Komisję Europejską na rzecz spółki Epsilon na podstawie umów o udzielenie dotacji BRISEIDE, i-SCOPE i SMART-ISLANDS stanowią kwalifikowalne koszty oraz że spółka Epsilon nie dopuściła się błędów o charakterze systemowym w sposobie realizacji tych umów; — orzeczenie, że żądanie Komisji zwrotu kwot wypłaconych na podstawie umowy BRISEIDE jest całkowicie bezpodstawne oraz że kwoty te nie podlegają zwrotowi na rzecz Komisji Europejskiej; — orzeczenie, że decyzje Komisji Europejskiej o zawieszeniu wypłat dotyczących umów o udzielenie dotacji i-LOCATE, eENV-Plus, GeoSmartCity i c-SPACE były bezpodstawne; — nakazanie Komisji zwrotu poniesionych przez Epsilon kosztów dodatkowego audytu finansowego przeprowadzonego w celu obalenia błędnych ustaleń audytu przeprowadzonego na zlecenie Komisji oraz zadośćuczynienia krzywdzie moralnej poniesionej przez Epsilon, wstępnie oszacowanej ex aequo et bono na 10 000 EUR.

2) na podstawie art. 263 TFEU, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 17 czerwca 2016 r. [sygn. Ares (2016)2835215] w sprawie wpisania spółki Epsilon do bazy danych systemu wczesnego wykrywania i wykluczenia (EDES).

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi wniesionej na podstawie art. 272 TFUE, spółka Epsilon twierdzi, że ustalenia audytorów zatwierdzone przez Komisję, dotyczące kosztów pracy zgłoszonych w celu realizacji projektów BRISEIDE, SMART-ISLANDS i i-SCOPE są błędne. W szczególności spółka Epsilon twierdzi, iż nie miały miejsca żadne nieprawidłowości dotyczące systemu rejestracji czasu pracy, godzin pracy oraz obliczenia stawki godzinowej, braku rachunków za pracę świadczoną przez właścicieli oraz faktu, że administracja podatkowa nie została poinformowana o umowach zawieranych z wewnętrznymi konsultantami spółki. W każdym razie żaden z pomniejszych błędów popełnionych przy wykonywaniu tych umów nie może być traktowany jako błąd o charakterze systemowym.

Ponadto, Epsilon podważa decyzję Komisji o zawieszeniu wypłat na realizację projektów i-LOCATE, eENV-Plus, GeoSmartCity i c-SPACE finansowanych z UE oraz twierdzi, że nie ma ona podstaw prawnych.

W uzasadnieniu skargi wniesionej na podstawie art. 263 TFUE, Epsilon wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie wpisania spółki Epsilon do bazy danych systemu wczesnego wykrywania i wykluczenia (EDES) z uwagi na rzekome potencjalne błędy o charakterze systemowym popełnione przy realizacji wyżej wymienionych projektów. Strona skarżąca twierdzi, że decyzja ta narusza zasadę proporcjonalności i prawo do obrony.
—

nakazanie Europolowi skierowania pytania do prokuratora apelacyjnego w Atenach o to, który prokurator apelacyjny nakazał utrzymanie ENA w mocy i tym samym arbitralne pozbawienie wolności skarżącej w dniu 23 maja 2016 r. i który z dwóch krajowych nakazów aresztowania (ENA jest kopią obu) ma moc prawną. Także powinien on odpowiedzieć, jak to jest możliwe, że w treści ENA podano adres skarżącej w Niemczech, ale oba krajowe nakazy aresztowania (ENA jest kopią obu) zostały wydane przeciwko skarżącej, ponieważ grecki wymiar sprawiedliwości jakoby nie dysponował adresem skarżącej;
—

Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 oraz Rozporządzenia Komisji (WE) nr 340/2008 opłaty administracyjne muszą być odpowiednio dostosowane do rzeczywistych kosztów kontroli ECHA. Za niedopuszczalne należy uznać praktykę ECHA, polegającą na obciążaniu przedsiębiorstw, które złożyły nieprawidłowe oświadczenia co do wielkości, kosztami kontroli u wszystkich przedsiębiorstw.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 402/53

Skarga wniesiona w dniu 5 września 2016 r. — Dehtochema Bitumat/Europejska Agencja Chemikaliów

(Sprawa T-630/16)

(2016/C 402/63)

Język postępowania: czeski

Strony

Strona skarżąca: Dehtochema Bitumat, s.r.o. (Bělá pod Bezdězem, Republika Czeska) (przedstawiciel: P. Holý, adwokat)

Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów z dnia 7 lipca 2016 r., na mocy której skarżąca jest nadal uważana za duże przedsiębiorstwo i w rezultacie czego, nie może skorzystać z obniżenia opłat dla średnich przedsiębiorstw oraz zwieszenie wykonania decyzji.

Zarzuty i główne argumenty

Zdaniem skarżącej pozwana w wyniku zaskarżonej decyzji i podjętych przez nią działań nadużyła władzy i naruszyła zasady legalności i pewności prawa.

Skarżąca twierdzi, że pozwana weryfikując status średnich i małych przedsiębiorstw (ŚMP), błędnie oceniła niezależność przedsiębiorstwa skarżącej i niesłusznie zaliczyła przy ustalaniu liczby pracowników i rocznego obrotu skarżącej także rzekomo powiązane i partnerskie przedsiębiorstwa, które nie są względem skarżącej powiązanymi lub partnerskimi przedsiębiorstwami w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 340/2008 lub zaleceń Komisji 2003/361/WE.

Skarżąca twierdzi, że jej oświadczenie co do nieprawidłowości dotyczących rozmiaru przedsiębiorstwa, które złożyła na wniosek pozwanej z dnia 2 czerwca 2016 r. było zasadniczo uczynione w zaufaniu do twierdzeń pozwanej i obietnicy obniżenia opłaty.

Skarżąca zauważa, że jej rejestracja została zawieszona i wyraźnie poinformowała ona pozwaną, że nie produkuje odnośnych produktów (substancji podlegającej rejestracji) od 2011 r.

Skarżąca twierdzi, że z art. 13 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 340/2008 wynika, że prawo do obniżenia opłaty za rejestrację powstaje, w przypadku gdy możliwe jest wykazanie prawa, a zatem wbrew twierdzeniom pozwanej należałoby umożliwić przeprowadzenie takiego dowodu.
—

Kiedy realizacja przedsięwzięcia była już na ukończeniu przedsiębiorstwo otrzymało z Australii informację, że przywóz wskazanego gatunku do Unii Europejskiej nie jest możliwy w świetle rozporządzenia Komisji (WE) nr 1251/2008 z dnia 12 grudnia 2008 r. wdrażającego dyrektywę Rady 2006/88/WE w zakresie warunków oraz wymagań certyfikacji w odniesieniu do wprowadzania do obrotu i przywożenia do Wspólnoty zwierząt akwakultury i produktów akwakultury oraz ustanawiające wykaz gatunków-wektorów (Dz.U. 2008, L 333, s. 41).
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji, art. 12 i 21 Karty praw podstawowych (zwanej dalej: „Kartą”) oraz art. 51 warunków zatrudnienia pracowników EBC (zwanych dalej „warunkami zatrudnienia”), prawa do rozwoju kariery zawodowej i awansu oraz zasady pewności prawa. — Skarżący uważa, że wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 grudnia 2015 r. w sprawie F-94/14, Bowles/EBC nie został dotychczas wykonany przez EBC. W szczególności okólnik nr 1/2011 o dodatkowych podwyżkach wynagrodzenia („ASA”), uznany za niezgodny z prawem przez Sąd do spraw Służby Publicznej, nie został wycofany ani zmieniony. — Uważa również, że w braku zmiany przepisów, przedstawiciele personelu, którym przysługuje całkowite lub znaczne zwolnienie ze świadczenia pracy, znów znaleźli się w takiej sytuacji, że są pozbawieni możliwości awansowania w zakresie płacy i zaszeregowania, w odróżnieniu od reszty personelu EBC. — Skarżący uważa także, że wykluczenie go z oceny porównawczej, po której EBC podejmuje decyzje o przyznaniu ASA, ma wpływ na zgodność z prawem tej procedury i że to wykluczenie, w praktyce definitywne, w oczywisty sposób działa na jego niekorzyść i dyskryminuje go ze względu na jego status przedstawiciela personelu w pełnym wymiarze czasu pracy.
9.

Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja pozbawia jednostkę prawa do skutecznego środka prawnego oraz prawa do dobrej administracji – co jest sprzeczne z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej i z ogólnymi zasadami prawa UE –w zakresie, w jakim zezwala na nieograniczony dostęp zagranicznych organów ścigania do komunikatów łączności elektronicznej, albo posiłkowo nie zapewnia ochrony przed nieograniczonym dostępem zagranicznych organów ścigania do komunikatów łączności elektronicznej i nie zapewnia obywatelom UE, do których danych osobowych uzyskano dostęp, wystarczających środków zaskarżenia.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem rozporządzenia (UE) nr 422/2014 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 kwietnia 2014 r. dostosowującego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2011 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. 2014, L 129, s. 5) i rozporządzenia (UE) nr 423/2014 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 kwietnia 2014 r. dostosowującego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2012 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. 2014, L 129, s. 12) (zwanych dalej „zaskarżonymi rozporządzeniami”). Konkretnie, wydanie zaskarżonych rozporządzeń obarczone było wadami, w szczególności naruszeniem istotnych wymogów proceduralnych, obowiązku uzasadnienia, art. 10 załącznika XI do regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie przed wejściem w życie rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1023/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 października 2013 r. zmieniającego regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (Dz.U. 2013, L 287, s. 15), naruszeniem art. 10, 11 i 65 regulaminu pracowniczego, zasad praw nabytych i proporcjonalności, zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, a także reguł dialogu społecznego.
—

w konsekwencji stwierdzenie nieważności lub nieobowiązywania decyzji komisji odwoławczej z dnia 8 grudnia 2014 r., w razie potrzeby wraz ze skierowaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez nią, po ustaleniu kryteriów, jakimi powinna się kierować przy wydawaniu nowej decyzji; uznanie mobbingu ze strony EBI wobec C. De Nicoli i zasądzenie od EBI na rzecz C. De Nicoli odszkodowania za doznane szkody, zgodnie z żądaniem skargi w pierwszej instancji, lub ewentualnie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w odwołaniu przez inną izbę Sądu, aby w innym składzie ponownie orzekł w przedmiocie uchylonych punktów, po przeprowadzeniu żądanej ekspertyzy lekarskiej przez biegłego.
—

ECDC naruszyło art. 22a ust. 3 regulaminu pracowniczego, zwalniając stronę skarżącą w odpowiedzi na jej reportaż zatytułowany in tempore non suspecto, sporządzony niedługo przed jej zwolnieniem, co wzbudziło podejrzenia nieprawidłowego zarządzania finansami w ECDC.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 266 TFUE, ze względu na to, że zaskarżone decyzje nie są zgodne z sentencją wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 kwietnia 2015 r. w sprawie F-96/13 w odniesieniu do jego uzasadnienia, które stanowi konieczne wsparcie dla sentencji, w takim rozumieniu, że jest ono nieodzowne dla określenia dokładnego znaczenia tego, co zostało orzeczone w sentencji. — Strona skarżąca uważa, że art. 266 TFUE nakłada na Komisję obowiązek unikania tego, aby każdy akt zastępujący akt, którego nieważność została stwierdzona obarczony był takimi samymi nieprawidłowościami, co nieprawidłowości zidentyfikowane w wyroku stwierdzającym nieważność, co ma miejsce w niniejszym przypadku.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa, jakiego dopuścił się Sąd do spraw Służby Publicznej, gdy stwierdził, że skarga o odszkodowanie była niedopuszczalna z uwagi na to, iż skarżący nie dopełnili wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, które powinno jakoby rozpocząć się złożeniem zażalenia, a następnie powinna była zostać wniesiona potencjalna skarga o stwierdzenie nieważności na decyzje w sprawie doliczenia lat uprawniających do emerytury w systemie emerytalnym instytucji Unii.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 428/18

Skarga wniesiona w dniu 19 września 2016 r. – Malta/Komisja

(Sprawa T-653/16)

(2016/C 428/20)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Republika Malty (przedstawiciel: A. Buhagiar, pełnomocnik)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2016 r., wydanej na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1), dotyczącej wniosku o dostęp do dokumentów, zarejestrowanej pod numerem GESTDEM 2015/5711;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący nieprzestrzegania terminów proceduralnych przewidzianych w rozporządzeniu nr 1049/2001;

2. Zarzut drugi dotyczący błędnego potraktowania wniosku o dostęp do dokumentów jako nowego wniosku;

3. Zarzut trzeci dotyczący niezgodnego z prawem rozszerzenia zakresu wniosku o dostęp do dokumentów na etapie potwierdzającym;

4. Zarzut czwarty dotyczący włączenia przez stronę pozwaną do spornej decyzji dokumentów przeznaczonych do ujawnienia osobie trzeciej, których ujawnienie stanowiłoby naruszenie art. 113 rozporządzenia nr 1224/2009 (2).

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające unijny system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz.U. 2009, L 343, s. 1).