Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału, aby podatek można było uznać za integralny składnik pomocy, niezbędne jest istnienie, w świetle znajdujących zastosowanie uregulowań krajowych, koniecznego związku między przeznaczeniem podatku a pomocą w tym znaczeniu, że wpływy z podatku są obowiązkowo przeznaczane na finansowanie pomocy i oddziałują bezpośrednio na jej wysokość, a w konsekwencji na ocenę zgodności tej pomocy z rynkiem wewnętrznym (wyroki: z dnia 22 grudnia 2008 r., Régie Networks, C‑333/07, EU:C:2008:764, pkt 99 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 10 listopada 2016 r., DTS Distribuidora de Televisión Digital/Komisja, C‑449/14 P, EU:C:2016:848, pkt 68).

Trybunał orzekł już zresztą, że w przypadku gdy organ odpowiedzialny za przyznanie pomocy finansowanej dzięki podatkowi dysponuje uprawnieniami dyskrecjonalnymi w zakresie przeznaczenia wpływów z tego podatku na środki inne niż środki mające wszystkie cechy charakterystyczne dla pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, taka okoliczność może wykluczyć istnienie koniecznego związku między przeznaczeniem podatku a pomocą. W razie istnienia takich uprawnień dyskrecjonalnych dochody z podatku nie mogą bowiem mieć bezpośredniego wpływu na zakres korzyści przyznanej beneficjentom tej pomocy. Natomiast taki konieczny związek może istnieć w sytuacji, gdy wpływy z podatku są przeznaczone w całości i wyłącznie na przyznanie pomocy, nawet pomocy różnego rodzaju (zob. podobnie wyroki: z dnia 13 stycznia 2005 r., Pape, C‑175/02, EU:C:2005:11, pkt 16; z dnia 27 października 2005 r., Distribution Casino France i in., od C‑266/04 do C‑270/04, C‑276/04 i od C‑321/04 do C‑325/04, EU:C:2005:657, pkt 55; z dnia 22 grudnia 2008 r., Régie Networks, C‑333/07, EU:C:2008:764, pkt 102, 104).

Jak wynika ponadto z orzecznictwa Trybunału, takiego koniecznego związku w zakresie przeznaczenia może brakować, gdy kwota przyznanej pomocy jest ustalana wyłącznie na podstawie obiektywnych kryteriów, bez związku z wpływami podatkowymi przeznaczonymi na odnośny cel, i jest ograniczona bezwzględnym pułapem określonym przepisami prawnymi (zob. podobnie wyrok z dnia 27 października 2005 r., Distribution Casino France i in., od C‑266/04 do C‑270/04, C‑276/04 i od C‑321/04 do C‑325/04, EU:C:2005:657, pkt 52).

Tak więc Trybunał uznał w szczególności, że koniecznego związku między przeznaczeniem podatku a pomocą brakuje w przypadku, gdy kwota udzielonej pomocy jest ustalana na podstawie kryteriów niezwiązanych z wpływami podatkowymi przeznaczonymi na odnośny cel i gdy uregulowania krajowe przewidują, że ewentualna nadwyżka tych wpływów w stosunku do tej pomocy powinna zostać przekierowana stosownie do okoliczności do funduszu rezerwowego lub do skarbu państwa, przy czym wpływy te są ponadto ograniczone bezwzględnym pułapem, tak iż każda nadwyżka zostaje również przekierowana do ogólnego budżetu państwa (zob. podobnie wyrok z dnia 10 listopada 2016 r., DTS Distribuidora de Televisión Digital/Komisja, C‑449/14 P, EU:C:2016:848, pkt 70–72).

W niniejszym przypadku do sądu odsyłającego należy sprawdzenie zasadności przyjętego przez ten sąd założenia, zgodnie z którym trzy podatki stanowiły w odnośnym okresie integralną część systemów pomocy rozpatrywanych w postępowaniu głównym, z uwzględnieniem elementów przedstawionych w pkt 16–22 niniejszego wyroku. W tym względzie ów sąd będzie musiał w szczególności zbadać, czy umieszczenie w rezerwie części dochodów CNC spowodowało przeznaczenie odnośnej kwoty na środek inny niż środki mające wszystkie cechy charakterystyczne dla pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, oraz ocenić wpływ, jaki mogłoby mieć przekierowanie części tych dochodów do ogólnego budżetu państwa dokonane w odnośnym okresie na istnienie koniecznego związku między przeznaczeniem tych podatków a owymi systemami.

(zob. pkt 19–23)