ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do transponowania w sposób pełny i prawidłowy art. 1 ust. 2 lit. b), c) akapit drugi, art. 1 ust. 2 lit. d) i art. 1 ust. 13 akapit drugi, art. 14 ust. 4, art. 17 ust. 10 lit. a) i c), art. 34 ust. 8, art. 36 ust. 2, art. 39 ust. 2, art. 45 ust. 1 i 3 lit. a) i c), art. 48 ust. 1–4 i ust. 6 lit. c), art. 49 ust. 2 tiret drugie oraz art. 49 ust. 3–5, art. 50 ust. 1 akapit pierwszy lit. c), art. 52 ust. 1, art. 57 ust. 1 akapit drugi lit. d) i e) oraz art. 57 ust. 3 zdanie pierwsze, a także art. 65 ust. 2 dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych,
Komisja jest powołana do zdefiniowania i realizacji polityki wspólnotowej w dziedzinie konkurencji i dysponuje w tym zakresie uprawnieniami dyskrecjonalnymi przy rozpoznawaniu wniesionych skarg. Ustalając kolejność priorytetów w odniesieniu do rozpatrzenia złożonych do niej skarg, Komisja może zatem zgodnie z prawem powołać się na interes wspólnotowy. W tym zakresie jest zobowiązana ocenić w każdym przypadku wagę podnoszonych naruszeń konkurencji oraz trwałość ich skutków. Obowiązek ten oznacza w szczególności konieczność wzięcia pod uwagę czasu trwania i wagi zarzucanych naruszeń oraz ich wpływu na sytuację konkurencji we Wspólnocie.

W konsekwencji w sytuacji, gdy stwierdzi się wystąpienie wpływu na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową, skarga dotycząca naruszenia art. 81 WE i 82 WE zostanie zbadana raczej przez Komisję aniżeli przez krajowe organy ochrony konkurencji, jeśli występuje wystarczający interes wspólnotowy. Może mieć to miejsce szczególnie w przypadku, gdy wskazane naruszenie może spowodować poważne zakłócenia wspólnego rynku.

(por. pkt 31, 53, 54)
Sprawa C-509/07

Luigi Scarpelli

przeciwko

NEOS Banca SpA

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bergamo)

„Dyrektywa 87/102/EWG — Ochrona konsumentów — Kredyt konsumencki — Niewykonanie umowy sprzedaży”

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. I ‐ 3313

Streszczenie wyroku

Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona konsumentów w dziedzinie kredytu konsumenckiego – Dyrektywa 87/102

(dyrektywa Rady 87/102, art. 11 ust. 2)

Wykładni art. 11 ust. 2 dyrektywy 87/102 w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego należy dokonywać w ten sposób, że istnienie umowy pomiędzy kredytodawcą a dostawcą, na której podstawie kredyt jest przyznawany wyłącznie przez tego kredytodawcę klientom tego dostawcy, nie stanowi niezbędnej przesłanki do tego, aby klienci mieli prawo do podjęcia środków prawnych przeciwko kredytodawcy w przypadku niewykonania zobowiązań ciążących na dostawcy celem dochodzenia roszczenia o rozwiązanie umowy kredytu oraz następnie o zwrot kwot uiszczonych już na rzecz kredytodawcy.

W istocie w sytuacji, w której prawo krajowe mające zastosowanie do stosunków umownych przewiduje prawo konsumenta do dochodzenia od kredytodawcy na drodze sądowej roszczenia o rozwiązanie umowy kredytu oraz zwrotu kwot już uiszczonych, wspomniana dyrektywa nie wymaga, aby takie prawo konsumenta było uzależnione od spełnienia rozpatrywanej przesłanki wyłączności. Z drugiej strony spełnienie takiej przesłanki może być wymagane celem uwzględnienia innych, nieprzewidzianych przez przepisy krajowe w zakresie stosunków umownych, praw, takich jak prawo do odszkodowania za szkodę spowodowaną uchybieniem dostawcy towarów lub usługodawcy.

Okoliczność uzależnienia skorzystania z jakiegokolwiek prawa do podjęcia środków prawnych względem kredytodawcy od spełnienia przesłanki istnienia klauzuli wyłączności pomiędzy kredytodawcą a dostawcą sprzeciwiałaby się celowi dyrektywy 87/102, jakim jest przede wszystkim ochrona konsumenta jako słabszej strony umowy.

(por. pkt 29–31; sentencja)
3.

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Skarga dotycząca praktyki administracyjnej sprzecznej z prawem wspólnotowym — Dopuszczalność — Przesłanki (art. 10 WE, 211 WE, 226 WE) (por. pkt 32–36)
Wykładni art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy dokonywać w ten sposób, że umowa, w ramach której właściciel prawa własności intelektualnej przyznaje odpłatnie drugiej stronie umowy uprawnienie do korzystania z tego prawa, nie stanowi umowy o świadczeniu usług w rozumieniu tego przepisu.

Pojęcie usług oznacza co najmniej, że strona, która je świadczy, wykonuje odpłatnie określoną czynność. Tymczasem umowa, w ramach której właściciel prawa własności intelektualnej przyznaje odpłatnie drugiej stronie umowy uprawnienie do korzystania z tego prawa, nie implikuje takiej czynności, bowiem przyznając uprawnienie, właściciel nie świadczy żadnej usługi, lecz zobowiązuje się jedynie do tego, że pozwoli drugiej stronie na swobodne korzystanie z tego prawa.

Analizy tej nie można podważyć za pomocą argumentów wynikających z wykładni pojęcia „usługi” w rozumieniu art. 50 WE lub definicji tego pojęcia przyjętej w dyrektywach w przedmiocie podatku od wartości dodanej ani też podnoszonej konieczności znacznego ograniczenia zakresu stosowania art. 5 pkt 1 lit. b) w porównaniu do art. 5 pkt 1 lit. a). Po pierwsze, żaden element wynikający z celu lub systematyki rozporządzenia nr 44/2001 nie wymaga, żeby wykładni pojęcia „świadczenia usług” zawartego w art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie dokonywać w świetle rozwiązań przyjętych przez Trybunał w dziedzinie swobodnego przepływu usług w rozumieniu art. 50 WE. Po drugie, w odróżnieniu od definicji tego ostatniego pojęcia przyjętej w dyrektywach w przedmiocie podatku od wartości dodanej, która stanowi definicję negatywną i która z samej swej natury jest szeroka, w kontekście art. 5 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001, skoro nie chodzi tutaj o umowę sprzedaży rzeczy ruchomych, jurysdykcja nie jest ustalana jedynie na podstawie zasad znajdujących zastosowanie do umów o świadczenie usług. Zgodnie bowiem z art. 5 pkt 1 lit. c) tego rozporządzenia jego art. 5 pkt 1 lit. a) znajduje zastosowanie do umów niebędących umowami sprzedaży rzeczy ruchomych ani umowami o świadczenie usług. Po trzecie, z systemu ustalonego w art. 5 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001 wynika, że prawodawca wspólnotowy przyjął odrębne zasady ustalania jurysdykcji z jednej strony w odniesieniu do umów sprzedaży rzeczy ruchomych i umów o świadczenie usług i z drugiej strony w odniesieniu do innego typu umów, które nie stanowią przedmiotu przepisów szczególnych w tym rozporządzeniu. Zwiększenie zakresu stosowania art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia nr 44/2001 oznaczałoby zatem obejście zamiaru prawodawcy wspólnotowego w tym względzie i miałoby wpływ na skuteczność art. 5 pkt 1 lit. c) i a).

(por. pkt 29–34, 39–44; pkt 1 sentencji)
1)

Poprzez stosowanie do dywidend pochodzących z zagranicy mniej korzystnego systemu opodatkowania niż system przewidziany dla dywidend pochodzenia krajowego Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 43 WE i 56 WE oraz odpowiednich postanowień porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., to jest jego art. 31 i 40. Poprzez utrzymanie w mocy przepisów kodeksu podatku dochodowego (ustawa 2238/1994, w brzmieniu zmienionym ustawą 3296/2004), na podstawie których podatek, jakiemu podlegają spółki osób zagranicznych w Grecji, jest wyższy niż podatek ciążący na spółkach krajowych, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 43 WE i art. 31 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
1)

Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do transpozycji albo do pełnej lub poprawnej transpozycji art. 1 ust. 2 lit. b) w związku z załącznikiem I, jak również: art. 9 ust. 1 zdanie drugie, art. 9 ust. 8 lit. a) ppkt i) i iii), art. 23 ust. 2, art. 30 ust. 2–4, art. 31 ust. 1 lit. c), art. 38 ust. 1, art. 43 akapit pierwszy lit. d), art. 44 ust. 2 akapit drugi, art. 44 ust. 3 i 4, art. 46 akapit pierwszy, art. 48 ust. 2 lit. f), art. 55 ust. 1 akapit drugi lit. d) i e), art. 55 ust. 3, art. 67 ust. 2 akapity drugi i trzeci, art. 68 lit. a) akapit pierwszy, art. 72 oraz art. 74 ust. 1 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2083/2005 z dnia , Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy tej dyrektywy.
Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia nr 2777/2000 przyjmującego nadzwyczajne środki wspierania rynku wołowiny i cielęciny, zmienionego rozporządzeniem nr 111/2001, należy interpretować w ten sposób, że przepisem tym objęte są testy na obecność gąbczastej encefalopatii bydła wykonywane obowiązkowo w państwie członkowskim w maju i czerwcu 2001 r. na całym mięsie pochodzącym od bydła w wieku powyżej 30 miesięcy poddanego ubojowi do spożycia przez ludzi.

W tym względzie dla ustalenia, czy owe testy stanowią testy w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 2777/2000, obojętne jest, czy obowiązek ich wykonywania nałożony jest przez prawodawcę krajowego, który postanowił przesunąć na wcześniejszą datę 1 stycznia 2001 r. rozpoczęcie stosowania art. 1 ust. 3 decyzji 2000/764 w sprawie badania bydła na obecność gąbczastej encefalopatii bydła i aktualizującej załącznik IV do decyzji 98/272, ponieważ dane państwo członkowskie było upoważnione do zaprzestania stosowania specjalnego systemu skupu na mocy art. 3 ust. 4 rozporządzenia nr 2777/2000, czy też obowiązek ten wynika z art. 2 ust. 1 tego ostatniego rozporządzenia stosowanego w państwie członkowskim, które nie dysponując wystarczającą zdolnością, aby poddać wszystkie zwierzęta testom, również zastosowało wspomniany system skupu, jako że tylko mięso, które uzyskało negatywny wynik w jednym z trzech zatwierdzonych testów, mogło być dopuszczone do spożycia przez ludzi oraz że te trzy testy były pod względem technicznym takie same.

(por. pkt 42, 43; pkt 1sentencji)
Artykuł 21 ust. 1 lit. c) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 91/680, powinien być interpretowany w ten sposób, że należność z tytułu podatku od wartości dodanej na podstawie tego przepisu należy się temu państwu członkowskiemu, któremu przysługuje podatek od wartości dodanej wykazany na fakturze lub na jakimkolwiek dokumencie uznawanym za fakturę, nawet jeżeli sporna transakcja nie podlegałaby opodatkowaniu w tym państwie członkowskim. W przeciwieństwie do przypadku zobowiązania podatkowego powstającego ewentualnie z tytułu transakcji podlegającej podatkowi od wartości dodanej, miejsce świadczenia usług, za które wystawiono fakturę, nie ma znaczenia, jeżeli chodzi o powstanie zobowiązania podstawowego przewidzianego w art. 21 ust. 1 lit. c) szóstej dyrektywy, ponieważ wynika ono jedynie z tego, że podatek został wykazany na tej fakturze.

Do sądu krajowego należy zbadanie z uwzględnieniem wszystkich mających znaczenie okoliczności faktycznych, podatkowi od wartości dodanej którego państwa członkowskiego odpowiada podatek od wartości dodanej wykazany na spornej fakturze. Znaczenie w tym zakresie mogą mieć w szczególności wykazana stawka podatku, waluta, w jakiej jest wyrażona kwota do zapłaty, język sporządzenia, treść i kontekst spornej faktury, miejsce siedziby wystawcy faktury oraz usługobiorcy, a także ich zachowanie.

(por. pkt 27, 33; pkt 1 sentencji)
Artykuł 5 ust. 1 lit. a) pierwszej dyrektywy 89/104 o znakach towarowych należy interpretować w ten sposób, że właściciel zarejestrowanego znaku towarowego jest uprawniony do zakazania używania przez osobę trzecią w reklamie porównawczej, która nie spełnia wszystkich warunków dopuszczenia określonych w art. 3a ust. 1 dyrektywy 84/450 dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej, zmienionej dyrektywą 97/55, oznaczenia identycznego z tym znakiem w odniesieniu do towarów lub usług identycznych z towarami lub usługami, dla których został on zarejestrowany, nawet jeśli używanie to nie może negatywnie wpływać na podstawową funkcję znaku towarowego, jaką jest wskazywanie pochodzenia towarów lub usług, pod warunkiem że wpływa ono lub może negatywnie wpływać na jedną z pozostałych funkcji tego znaku.

Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 89/104 zarejestrowany znak towarowy przyznaje właścicielowi wyłączne prawo do tego znaku. Na podstawie art. 5 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy to wyłączne prawo uprawnia właściciela do zakazania wszelkim osobom trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym oznaczenia identycznego z tym znakiem dla towarów lub usług identycznych z tymi, dla których został on zarejestrowany.

Wyłączne prawo przewidziane w art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/104 zostało przyznane właścicielowi znaku, aby umożliwić mu ochronę jego szczególnych interesów jako właściciela tego znaku, tzn. umożliwić mu zadbanie o to, aby znak ten mógł spełniać właściwe mu funkcje. W rezultacie wykonywanie tego prawa winno być zastrzeżone dla przypadków, w których używanie oznaczenia przez osoby trzecie wpływa lub może negatywnie wpływać na pełnione przez znak funkcje. Wspomniane powyżej funkcje obejmują nie tylko podstawową funkcję znaku towarowego, jaką jest zagwarantowanie konsumentom wskazania pochodzenia towarów lub usług, lecz również inne jego funkcje, w szczególności funkcję polegającą na zagwarantowaniu jakości tych towarów lub usług czy też funkcje komunikacyjną, inwestycyjną lub reklamową.

(por. pkt 57, 58, 65; pkt 2 sentencji)
W istocie brzmienie art. 1 ust. 9 akapit drugi lit. c) przypadek pierwszy dyrektywy 2004/18 nie zawiera żadnego wskazania co do sposobów dokonywania finansowania, o którym mowa w tym przepisie. Zatem w szczególności przepis ten nie wymaga, by działalność omawianych podmiotów była finansowana bezpośrednio przez państwo lub inną jednostkę publiczną w celu spełnienia tej przesłanki. Pośredni sposób finansowania jest zatem wystarczający w tym zakresie.

Gdy przedmiotem mieszanego zamówienia publicznego są jednocześnie produkty i usługi, kryterium, które należy zastosować w celu ustalenia, czy dane zamówienie należy uznać za zamówienie na dostawy, czy za zamówienie na usługi, jest wartość produktów i usług zawartych w zamówieniu. W przypadku udostępnienia towarów wyprodukowanych i dostosowanych do indywidualnych potrzeb każdego klienta i w zakresie korzystania z których każdy klient powinien uzyskać indywidualne porady, konfekcjonowanie tych towarów musi zostać zaszeregowane w części „dostawy” danego zamówienia, dla celów obliczenia wartości każdego jego składnika.

W istocie gdy przedmiotem zamówienia jest równocześnie dostawa produktów i świadczenie usług, dyrektywa 2004/18 w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi zawiera w swym art. 1 ust. 2 lit. d) akapit drugi szczególną regułę określającą kryterium ograniczające, by omawiane zamówienie mogło zostać uznane za zamówienie na dostawy lub zamówienie na usługi, to jest wartość produktów i usług zawartych w zamówieniu. Ponadto zgodnie z definicją pojęcia „zamówienia publiczne na dostawy” zawartego w art. 1 ust. 2 lit. c) akapit pierwszy dyrektywy 2004/18 pojęcie to dotyczy operacji takich jak np. kupno lub dzierżawa „produktów”, bez wyszczególnienia w tym zakresie i bez rozróżnienia w zależności od tego, czy dany produkt został wytworzony w sposób standardowy, czy zindywidualizowany, tj. zgodnie z konkretnymi preferencjami i potrzebami klienta. W konsekwencji pojęcie „produkt”, do którego odsyła w sposób ogólny ten przepis, zawiera też proces konfekcjonowania, niezależnie od kwestii, czy rozważany produkt jest udostępniany konsumentom jako gotowy, czy po wytworzeniu go zgodnie z wymogami klientów.

(por. pkt 61, 64, 66; pkt 2 sentencji)
1)

Zobowiązując rzeczników patentowych, mających legalną siedzibę w innym państwie członkowskim, którzy pragną tymczasowo świadczyć usługi w Austrii do włączenia do postępowania lokalnego przedstawiciela, mającego miejsce zamieszkania w Austrii, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 49 WE.
Sprawa C-568/07

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Republice Greckiej

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 43 WE i 48 WE — Optycy — Warunki przedsiębiorczości — Zakładanie i prowadzenie salonów optycznych — Niepełne wykonanie wyroku Trybunału — Ryczałt”

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. I ‐ 4508

Streszczenie wyroku

W celu zapewnienia w najszybszym możliwym czasie wykonania wyroku stwierdzającego uchybienie i zapobieżenia powtarzaniu się analogicznych naruszeń prawa wspólnotowego, ewentualne nałożenie ryczałtu powinno w każdym przypadku pozostać funkcją całokształtu istotnych elementów związanych z naturą stwierdzonego uchybienia, jak i postawą państwa członkowskiego, którego dotyczy postępowanie wszczęte na podstawie art. 228 WE. Jeśli Trybunał podejmie decyzję o nałożeniu ryczałtu, to do niego należy w ramach wykonywania przysługującego mu swobodnego uznania określenie ryczałtu w taki sposób, aby, po pierwsze, był on stosowny do okoliczności i, po drugie, proporcjonalny do stwierdzonego uchybienia, jak również do możliwości finansowych danego państwa członkowskiego. W konsekwencji w celu orzeczenia w przedmiocie wniosku o obciążenie ryczałtem, należy uwzględnić całokształt okoliczności danej sprawy, postawę danego państwa członkowskiego, czas trwania oraz wagę naruszenia. Co się tyczy wysokości ryczałtu, poza okolicznościami przedstawionymi powyżej, należy uwzględnić elementy takie jak okoliczność, że dane państwo członkowskie położyło kres uchybieniu stwierdzonemu w wyroku i że zastosowało się w pełni do wymogów postawionych w owym wyroku. (por. pkt 44, 46–48, 58–60)

Zadaniem Trybunału jest, w każdej zawisłej przed nim sprawie i na podstawie okoliczności danego przypadku, jak i stopnia perswazji i odstraszania, który uzna za wymagany, określenie kar pieniężnych właściwych w celu zapewnienia w najszybszym możliwym czasie wykonania wyroku stwierdzającego uchybienie i zapobieżenia powtarzaniu się analogicznych naruszeń prawa wspólnotowego. O ile nałożenie okresowej kary pieniężnej wydaje się szczególnie właściwe, by skłonić państwo członkowskie do usunięcia w jak najkrótszym czasie uchybienia, które w braku tego rodzaju środka miałoby tendencję do utrwalania się, o tyle nałożenie ryczałtu opiera się przede wszystkim na ocenie skutków niewykonania zobowiązań danego państwa członkowskiego dla interesów prywatnych i interesu publicznego, w szczególności gdy uchybienie trwało przez długi czas od chwili wydania stwierdzającego je wyroku. (por. pkt 45, 46)

Państwo członkowskie nie może powoływać się na przepisy, praktyki lub sytuacje w jego wewnętrznym porządku prawnym dla uzasadnienia uchybienia zobowiązaniom wynikającym z prawa wspólnotowego. (por. pkt 50)

Chociaż art. 228 WE nie precyzuje terminu wykonania wyroku, to jednak realizacja wykonania powinna rozpocząć się natychmiast i powinna zostać zakończona w możliwie najszybszym terminie. (por. pkt 51)
Jako że z analizy łącznej ust. 1 i ust. 2 art. 20 dyrektywy 93/38 wynika, że drugi z tych ustępów stanowi odstępstwo od pierwszego, przewidując przypadki, w których podmiot zamawiający może skorzystać z procedury udzielenia zamówienia bez uprzedniego zaproszenia do ubiegania się o zamówienie, należy stwierdzić, że ścisłej interpretacji podlegają nie tylko przepisy art. 20 ust. 2 lit. c) i d) tej dyrektywy, lecz również wszystkie inne przepisy tego art. 20 ust. 2.

Jako odstępstwa od zasad odnoszących się do procedur udzielania zamówień publicznych przepisy art. 20 ust. 2 lit. c) i d) dyrektywy 93/38 koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, zmienionej dyrektywą 2001/78, powinny być interpretowane w sposób ścisły, a ciężar udowodnienia faktu spoczywa na stronie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.

Zmiana początkowego warunku zamówienia może być uznana za istotną w rozumieniu art. 20 ust. 2 lit. a) dyrektywy 93/38 koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, zmienionej dyrektywą 2001/78, w szczególności gdy zmieniony warunek, jeżeliby został ujęty w ramach pierwotnej procedury udzielania zamówienia, umożliwiłby uznanie ofert złożonych w ramach procedury z uprzednim zaproszeniem do ubiegania się o zamówienie za prawidłowe lub umożliwiłby złożenie ofert przez oferentów innych niż ci, którzy uczestniczyli w pierwotnym postępowaniu.

W tym względzie nie można uznać za stanowiącą nowy obowiązek okoliczności, że w ramach nowego postępowania w przedmiocie udzielenia zamówienia bez uprzedniego zaproszenia do ubiegania się o zamówienie, sami oferenci musieli ponieść koszty skorygowania rozbieżności technicznych względem specyfikacji technicznych określonych przez podmiot zamawiający, podczas gdy w ramach pierwotnej procedury z uprzednim zaproszeniem do ubiegania się o zamówienie, niektóre rozbieżności w stosunku do specyfikacji technicznych określonych przez podmiot zamawiający mogły zostać dopuszczone a koszty wynikające ze skorygowania tych różnic mogły zostać pozostawione po stronie oferentów.

(por. pkt 52, 56)