Nawet jeśli dana działalność prima facie stanowi wypadek „żeglugi śródlądowej” w rozumieniu art. 100 ust. 1 TFUE, ma ona na celu zapewnienie beneficjentom tej usługi raczej przyjemnego kontekstu uroczystego wydarzenia niż transportu z jednego miejsca w mieście na drugie. W tym względzie wspomniana usługa nie jest objęta żadnym ze szczególnych wspólnych uregulowań przyjętych przez prawodawcę Unii zgodnie z art. 100 ust. 2 TFUE. Z powyższego wynika, co powinien jednak rozpatrzyć sąd krajowy, że głównego przedmiotu takiej działalności nie stanowi świadczenie usługi transportu w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2006/123 i że w konsekwencji wspomniana działalność – wobec braku stosowania innych określonych we wspomnianym art. 2 ust. 2 wyłączeń – jest objęta zakresem zastosowania tej dyrektywy.

Co się tyczy brzmienia wspomnianego art. 2 ust. 2 lit. d), określone przez prawodawcę Unii w dyrektywie 2006/123 pojęcie „usług w dziedzinie transportu” odpowiada usługom objętym tytułem VI części trzeciej traktatu FUE – w którym to tytule zawarto art. 90–100 tego traktatu i który to tytuł odnosi się do wspólnej polityki transportowej – wyłączonym na podstawie art. 58 ust. 1 TFUE z zakresu zastosowania przepisów wspomnianego traktatu dotyczących swobody świadczenia usług. O ile zaś przepisy wspomnianego tytułu VI nie zawierają definicji pojęcia „transportu”, o tyle z art. 100 ust. 1 TFUE wynika, że „żegluga śródlądowa” jest objęta tym tytułem. I tak liczne usługi transportu morskiego stanowią przedmiot szczególnych wspólnych uregulowań przyjętych przez prawodawcę Unii zgodnie z art. 100 ust. 2 TFUE. Co się tyczy celu i systematyki art. 2 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2006/123, wyłączenie usług w dziedzinie transportu obejmuje między innymi usługi transportu miejskiego. Z powyższego wyłączenia nie wynika jednak, że każda usługa polegająca na zapewnieniu przemieszczania się drogą śródlądową musi automatycznie zostać zakwalifikowana jako „transport” lub „transport miejski” w rozumieniu wspomnianej dyrektywy. Usługa tego rodzaju mogłaby bowiem obejmować – poza przemieszczaniem

W tym względzie aby zrozumieć zakres określonego w art. 2 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2006/123 wyłączenia, należy dokonać wykładni pojęcia „usług w dziedzinie transportu”, odnosząc się nie tylko do brzmienia tego przepisu, lecz także do jego celu i systematyki, w kontekście systemu ustanowionego w tej dyrektywie.

W istocie zgodnie z wyraźnym brzmieniem art. 11 ust. 1 dyrektywy 2006/123 zezwolenia udzielane usługodawcom nie powinny być udzielane na czas określony, z wyjątkiem wypadków wymienionych wyczerpująco we wspomnianym art. 11 ust. 1, wśród których wskazano wypadek, gdy liczba dostępnych zezwoleń jest ograniczona nadrzędnym interesem publicznym. Z powyższego wynika, że gdy liczba dostępnych zezwoleń jest ograniczona takim nadrzędnym interesem publicznym, wówczas zezwolenia te powinny natomiast być udzielane na czas określony. Nie można przyznać w tym względzie właściwym organom krajowym żadnych uprawnień dyskrecjonalnych, pod rygorem naruszenia zamierzonego przez art. 11 dyrektywy 2006/123 celu polegającego na zapewnieniu dostępu usługodawców do danego rynku.

Artykuł 11 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/123 dotyczącej usług na rynku wewnętrznym, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie udzielaniu przez właściwe organy krajowe zezwoleń na czas nieokreślony na wykonywanie działalności polegającej na odpłatnym świadczeniu usługi przyjmowania pasażerów na statek w celu zwiedzania przez nich miasta drogą wodną i w celach rozrywkowych, gdy liczba zezwoleń udzielanych w tym celu przez te same organy jest ograniczona nadrzędnym interesem publicznym.

Artykuł 10 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2006/123 dotyczącej usług na rynku wewnętrznym, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie środkowi, który uzależnia udzielenie zezwolenia na wykonywanie działalności polegającej na prowadzeniu domów publicznych z witryną okienną poprzez wynajem pokoi na godziny, od warunku, że usługodawca świadczący te usługi może porozumieć się z beneficjentami wspomnianych usług, w niniejszym wypadku prostytutek, jeżeli warunek ten jest właściwy, aby zapewnić realizację zamierzonego celu związanego z interesem publicznym, a mianowicie zapobiegania czynom zabronionym związanym z prostytucją, oraz jeżeli warunek ten nie wykracza poza to, co jest niezbędne, aby osiągnąć ten cel, co powinien ustalić sąd krajowy.

W istocie taki środek wydaje się być właściwy dla osiągnięcia zamierzonego celu, gdy – umożliwiając prostytutkom bezpośrednie i słowne informowanie podmiotu prowadzącego domy publiczne o każdej okoliczności mogącej wykazać istnienie czynu zabronionego związanego z prostytucją – może ułatwić sprawowanie przez właściwe organy krajowe kontroli, które są niezbędne, aby zapewnić przestrzeganie krajowych przepisów prawa karnego. Ponadto wspomniany środek ogranicza się do wymogu stosowania jakiegokolwiek języka zrozumiałego przez dane strony, co w mniejszym stopniu narusza swobodę świadczenia usług niż środek, który wymagałby stosowania wyłącznie języka urzędowego danego państwa członkowskiego lub innego określonego języka. Nie wydaje się, aby rozpatrywany środek wymagał wysokiego stopnia znajomości języka, ponieważ ogranicza się on jedynie do wymogu, aby strony mogły się zrozumieć. Wreszcie wydaje się, że nie istnieją mniej restrykcyjne środki pozwalające na osiągnięcie zamierzonego związanego z interesem publicznym celu, ponieważ kontrola poprzez monitorowanie przy użyciu kamery niekoniecznie pozwala na identyfikację czynów zabronionych z wyprzedzeniem.

(por. pkt 73–77; pkt 3 sentencji)