18

Żywiąc wątpliwości co do właściwej wykładni prawa Unii, a w szczególności art. 3 dyrektywy 96/71 w świetle art. 56 TFUE i 57 TFUE, Satakunnan käräjäoikeus (sąd pierwszej instancji regionu Satakunta) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy związek zawodowy działający w interesie pracowników może powołać się bezpośrednio na art. 47 karty jako na bezpośrednie źródło praw[…] wobec usługodawcy z innego państwa członkowskiego, jeśli przepis, któremu zarzuca się sprzeczność z art. 47 (a mianowicie art. 84 polskiego kodeksu pracy), stanowi przepis czysto krajowy? 2) Czy w postępowaniu sądowym o wymagalne wierzytelności w rozumieniu dyrektywy 96/71 prowadzonym w państwie miejsca wykonywania pracy z prawa Unii, w szczególności z wyrażonej w art. 47 karty oraz w art. 5 akapit drugi i art. 6 wspomnianej dyrektywy zasady skutecznej ochrony prawnej, interpretowanej w związku z zagwarantowaną w art. 12 karty wolnością stowarzyszania się w dziedzinie związków zawodowych (wolnością zrzeszania się), wynika, że sąd krajowy winien odstąpić od zastosowania przepisu kodeksu pracy państwa pochodzenia pracownika stojącego na przeszkodzie przeniesieniu wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę na związek zawodowy państwa miejsca wykonywania pracy w celu zapewnienia jej odzyskania, jeśli odpowiedni przepis państwa miejsca wykonywania pracy dopuszcza przeniesienie wymagalnej wierzytelności z tytułu wynagrodzenia w celu zapewnienia jej odzyskania – a tym samym legitymacji procesowej – na związek zawodowy zrzeszający wszystkich pracowników, którzy przenieśli swoje wierzytelności w celu odzyskania? 3) Czy postanowienia protokołu (nr 30) do traktatu FUE należy interpretować w ten sposób, że muszą one zostać uwzględnione także przez sąd krajowy w innym państwie niż Polska i Zjednoczone Królestwo, jeśli rozpatrywany spór wykazuje ścisły związek z Polską, a w szczególności jeśli prawem właściwym dla umów o pracę jest prawo polskie? Innymi słowy: czy protokół ten uniemożliwia sądowi fińskiemu stwierdzenie, że polskie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, praktyka administracyjna lub środki administracyjne naruszają proklamowane w karcie prawa podstawowe, swobody i zasady? 4) Czy art. 14 ust. 2 rozporządzenia [nr 593/2008] należy z uwzględnieniem art. 47 karty interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu uregulowania państwa członkowskiego, zgodnie z którym zabronione jest przenoszenie wierzytelności i roszczeń ze stosunku pracy? 5) Czy art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 593/2008 należy interpretować w ten sposób, że prawem właściwym dla przenoszenia wierzytelności z umowy o pracę jest prawo, które zgodnie z rozporządzeniem nr 593/2008 jest właściwe dla rozpatrywanej umowy o pracę, bez względu na to, czy na treść konkretnego roszczenia mają wpływ także przepisy innego prawa? 6) Czy art. 3 dyrektywy 96/71 należy w świetle art. 56 TFUE i 57 TFUE interpretować w ten sposób, że pojęcie minimalnej stawki płacy obejmuje podstawową stawkę godzinową zgodnie z grupą zaszeregowania, wynagrodzenie gwarantowane w przypadku pracy na akord, dodatek wakacyjny, stałą dietę, odszkodowanie […] za czas potrzebny na dotarcie do pracy […] zgodnie z tymi warunkami pracy określonymi w uznanym za powszechnie stosowany układzie zbiorowym, objętymi załącznikiem do dyrektywy? a) Czy art. 56 TFUE i 57 TFUE lub art. 3 dyrektywy 96/71 należy interpretować w ten sposób, że zakazują one państwom członkowskim w charakterze tzw. »państw przyjmujących« zobowiązania w ich krajowych przepisach (w powszechnie stosowanym układzie zbiorowym) usługodawców z innych państw członkowskich do wypłacania pracownikom delegowanym na ich terytorium odszkodowania za czas potrzebny na dotarcie do pracy oraz stałej diety, biorąc pod uwagę okoliczność, że zgodnie z odnośnymi przepisami krajowymi każdy delegowany pracownik podczas całego okresu delegacji jest uważany za wykonującego pracę w ramach podróży służbowej, a więc przysługują mu […] odszkodowanie za czas potrzebny na dotarcie do pracy oraz [..] stałe diety? b) Czy art. 56 TFUE i 57 TFUE lub art. 3 dyrektywy 96/71 należy interpretować w ten sposób, że zakazują one sądowi krajowemu odmowy uznania ewentualnego zaszeregowania do kategorii wynagrodzenia dokonanego i stosowanego przez przedsiębiorstwo z innego państwa członkowskiego w swoim […] państwie pochodzenia? c) Czy art. 56 TFUE i 57 TFUE lub art. 3 dyrektywy 96/71 należy interpretować w ten sposób, że pozwalają one pracodawcy z innego państwa członkowskiego na dokonanie skutecznego i wiążącego dla sądu państwa miejsca wykonywania pracy zaszeregowania pracowników do kategorii wynagrodzenia, jeśli w powszechnie stosowanym układzie zbiorowym państwa miejsca wykonywania pracy przewidziane jest zaszeregowanie do kategorii wynagrodzenia prowadzące do innego rezultatu, czy też przyjmujące państwo członkowskie, do którego delegowani zostali pracownicy usługodawcy pochodzącego z innego państwa członkowskiego, może wskazać usługodawcy przepisy, których musi on przestrzegać, dokonując zaszeregowania pracowników do kategorii wynagrodzenia? d) Czy przy dokonywaniu wykładni art. 3 dyrektywy 96/71 w świetle art. 56 TFUE i 57 TFUE zakwaterowanie, którego koszty musi ponieść pracodawca na mocy układu zbiorowego wymienionego w pytaniu szóstym, oraz bony na posiłki, które zapewnia pochodzący z innego państwa członkowskiego usługodawca zgodnie z umową o pracę, należy uważać za odszkodowanie za koszty związane z delegacją, czy też objęte są one pojęciem minimalnej stawki płacy w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 96/71? e) Czy art. 3 dyrektywy 96/71 w związku z art. 56 TFUE i 57 TFUE należy interpretować w ten sposób, że powszechnie stosowany układ zbiorowy państwa miejsca wykonywania pracy należy przy dokonywaniu wykładni kwestii wynagrodzenia za pracę na akord, odszkodowania za czas potrzebny na dotarcie do pracy oraz diet uważać za uzasadniony wymogami porządku publicznego?”.