6

Sąd streścił okoliczności powstania sporu w następujących punktach zaskarżonego postanowienia: „1 Skarżący, Claudio Necci, wykonywał obowiązki w Komisji Europejskiej […] w charakterze członka personelu kontraktowego w okresie od 1 lipca 2009 r. do 30 czerwca 2011 r. 2 W dniu 27 października 2010 r. skarżący wniósł o przeniesienie uprawnień emerytalnych […], które nabył w trakcie służby w administracji włoskiej, do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej (zwanego dalej »RPUE«) na podstawie art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego [zmienionego rozporządzeniem nr 723/2004]. 3 W dniu 1 lipca 2011 r. skarżący zaprzestał pracować w Komisji i przeszedł na emeryturę w wieku 64 lat. 4 Decyzją z dnia 18 lipca 2011 r. Komisja określiła uprawnienia emerytalne skarżącego. Zakończyła ona również jego ubezpieczenie w ramach [RCAM], opierając się na art. 95 [WZIP], który uzależnia dalsze korzystanie z RCAM przez członka personelu kontraktowego pozostającego w służbie Unii do osiągnięcia wieku emerytalnego od spełnienia warunku, zgodnie z którym był on zatrudniony jako członek personelu kontraktowego przez okres dłuższy niż trzy lata. Decyzji z dnia 18 lipca 2011 r. nie zakwestionowano. 5 W dniu 12 lutego 2014 r. włoski zakład emerytalny poinformował Komisję, że wartość kapitałowa uprawnień emerytalnych skarżącego w dniu złożenia wniosku [o przeniesienie uprawnień emerytalnych] wynosiła 383570,92 EUR. 6 Wiadomością elektroniczną z dnia 18 marca 2014 r. służby Komisji skierowały do skarżącego notę informacyjną dotyczącą tymczasowego wyliczenia jego lat służby uprawniających do emerytury, zwracając się do niego o podjęcie decyzji w sprawie przeniesienia uprawnień emerytalnych. W tym dokumencie, który zawierał odniesienie do art. 95 WZIP, przypomniano o warunku, zgodnie z którym wymagane są trzy lata rzeczywistej służby w instytucjach Unii, by korzystać z ochrony na wypadek choroby w ramach tych instytucji, i zwrócono uwagę skarżącego na skutki, jakie może mieć [przeniesienie jego uprawnień emerytalnych]. 7 W dniu 11 kwietnia 2014 r. skarżący skierował do Biura Administracji i Rozliczania Należności Indywidualnych (PMO) wiadomość elektroniczną, w której zwrócił się o przedłużenie terminu na podjęcie decyzji w sprawie [przeniesienia uprawnień emerytalnych]. Dodał on: »Wiem, że stracę ubezpieczenie zdrowotne we Włoszech i że nie byłbym objęty RCAM Komisji. Chciałbym uzyskać więcej informacji na temat ubezpieczenia prywatnego«. Udzielono mu przedłużenia terminu do dnia 5 maja 2014 r. 8 W dniu 6 maja 2014 r. skarżący zaakceptował tymczasową ofertę [przeniesienia uprawnień emerytalnych], skutkującą uznaniem mu dodatkowych lat uprawniających do emerytury podlegających zaliczeniu w ramach RPUE w wymiarze 16 lat, 9 miesięcy i 17 dni. […] 11 W dniu 14 sierpnia 2017 r. włoski zakład emerytalny przekazał RPUE kwotę 387768,73 EUR z tytułu krajowych uprawnień emerytalnych skarżącego. 12 W dniu 19 września 2017 r. Komisja wydała pierwszą decyzję dotyczącą doliczenia lat służby uprawniających do emerytury, skutkującą uznaniem skarżącemu dodatkowego okresu składkowego w ramach RPUE w wymiarze 14 lat i 9 dni. W następstwie zażalenia wniesionego przez skarżącego w dniu 18 grudnia 2017 r. i przyjętego w dniu 14 marca 2018 r. doliczenie to ustalono na 16 lat, 9 miesięcy i 17 dni. 13 W dniu 18 grudnia 2017 r., w następstwie przeniesienia uprawnień emerytalnych, skarżący złożył do PMO wniosek o objęcie ubezpieczeniem w ramach RCAM. 14 Wniosek ten został oddalony w sposób dorozumiany w dniu 18 kwietnia 2018 r., [przy czym to dorozumiane oddalenie stanowi sporną decyzję], zgodnie z art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego [zmienionego rozporządzeniem nr 1080/2010]. 15 W dniu 18 lipca 2018 r. na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego [zmienionego rozporządzeniem nr 1080/2010] skarżący złożył zażalenie na [sporną decyzję]. 16 Zażalenie zostało oddalone decyzją z dnia 19 listopada 2018 r. Decyzja ta została oparta na okoliczności, że zażalenie było niedopuszczalne na tej postawie, iż należało je złożyć na decyzję z dnia 18 lipca 2011 r. określającą uprawnienia emerytalne skarżącego, w której wskazano, że nie jest on objęty RCAM”.