ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
31.

Należy w tym względzie zauważyć, że art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 805/2004 precyzuje, iż wniosek o nadanie zaświadczenia orzeczeniu dotyczącemu roszczenia bezsporne może być złożony „w dowolnym czasie”, co oznacza, że wierzyciel może co do zasady, już w momencie składania pisma wszczynającego postępowanie, obok żądania głównego, złożyć posiłkowo wniosek o nadanie zaświadczenia orzeczeniu, które będzie wydane ( 9 ), jednakże pod warunkiem, że orzeczenie to nadaje się do natychmiastowego wykonania w drodze egzekucji w państwie wydania ( 10 ). Możliwość złożenia wniosku o nadanie zaświadczenia nie jest uzależniona od wykazania przez wierzyciela, że wystąpił w innym państwie członkowskim z żądaniem uznania albo stwierdzenia wykonalności orzeczenia lub że dłużnik jest właścicielem znajdującego się w innym państwie członkowskim mienia, z którego mogłaby być prowadzona egzekucja. Żądanie takich, trudnych do dostarczenia, dowodów prowadziłoby zresztą do poważnego osłabienia skuteczności rozporządzenia nr 805/2004, którego racją bytu jest ułatwienie automatycznego obiegu krajowych tytułów egzekucyjnych w europejskim obszarze sądowym. Co więcej, łatwo sobie wyobrazić, że dłużnik zamieszkały w tym samym państwie członkowskim co jego wierzyciel, mógłby doprowadzić się w toku postępowania do niewypłacalności przenosząc majątek za granicę, aby uniknąć egzekucji.
47.

Trzecie pytanie sądu odsyłającego powstaje tylko w przypadku, gdy na pytanie pierwsze lub drugie udzielono, jak proponuję, odpowiedzi twierdzącej. Sąd odsyłający zmierza do uzyskania wskazówek co do wykładni art. 212a kodeksu celnego, który, z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków, pozwala na zwolnienie z obowiązku celnego, między innymi, na podstawie art. 202 kodeksu celnego. Choć sąd odsyłający uważa, że wymogi dotyczące zwolnienia z należności celnych w odniesieniu do towarów powracających, przewidziane w art. 185 ust. 1 kodeksu celnego (do którego odsyła art. 212a kodeksu celnego) zostały w niniejszej sprawie spełnione, to waha się, czy drugi warunek, a mianowicie, że „zachowanie osoby zainteresowanej nie nosi znamion oszustwa ani rażącego niedbalstwa” należy oceniać wyłącznie w odniesieniu do postępowania przedstawicieli ustawowych dłużnika, czy też należy uwzględniać także postępowanie jej pracowników.
22.

Przepis ten był wzorowany na art. 13 lit. d) Konwencji o ochronie wykonawców, producentów fonogramów oraz organizacji nadawczych, sporządzonej w Rzymie w dniu 26 października 1961 r. (zwanej dalej „konwencja rzymską”). Potwierdza to w szczególności uzasadnienie zmienionego projektu dyrektywy 92/100, gdzie stwierdza się w odniesieniu do interesującego nas przepisu (oznaczonego w projekcie jako art. 6 bis ust. 3): „Ustęp 3, wzorowany na art. 13 lit. […] d) konwencji rzymskiej, przewiduje […] wyłączne prawo publicznego udostępniania programów telewizyjnych na zasadach określonych już w konwencji rzymskiej” ( 11 ). Taką genezę omawianego przepisu potwierdził też Trybunał, stwierdzając, że „zakres prawa do publicznego komunikowania ma stanowić odwzorowanie zakresu przewidzianego w art. 13 lit. d) konwencji rzymskiej i ograniczonego do miejsc publicznie dostępnych za opłatą” ( 12 ). Podczas prac nad dyrektywą 92/100 nie przyjęto propozycji rozszerzenia ochrony prawa organizacji nadawczych do zakazywania lub zezwalania na publiczne udostępnianie ich programów poza zakres określony w konwencji rzymskiej ( 13 ).
21.

Ocena ta oparta jest co do istoty na wyroku z dnia 17 stycznia 2013 r., Komisja/Hiszpania (C‑360/11, EU:C:2013:17, pkt 63, 64 i 71). Trybunał wyjaśnił w tym wyroku, że chociaż pojęcie „produktów farmaceutycznych”, zgodnie z jego zwykłym znaczeniem, obejmuje produkty lecznicze przeznaczone do stosowania u ludzi, to nie obejmuje ono wszelkich wyrobów medycznych, sprzętu, wyposażenia i urządzeń do użytku medycznego lub weterynaryjnego. Gdyby bowiem pkt 3 załącznika III do dyrektywy VAT dotyczył wszystkich wyrobów lub urządzeń medycznych niezależnie od użytku, do jakiego są przeznaczone, w konsekwencji pkt 4 tego samego załącznika byłby pozbawiony znaczenia. Innymi słowy, pkt 3 załącznika III do dyrektywy VAT nie może umożliwić obejścia wyczerpującego wyliczenia zawartego we wspomnianym pkt 4, pozwalając państwom członkowskim na stosowanie obniżonej stawki VAT do wyrobów lub urządzeń medycznych bez względu na konkretny użytek, do jakiego są przeznaczone. Ponadto, koncentratory tlenu, których dotyczy sprawa w postępowaniu głównym, mogą być oddawane pacjentom w najem, a więc mogą służyć do wielokrotnego świadczenia usług, podczas gdy produkty farmaceutyczne są towarami wydawanymi i co do zasady przepisywanymi na użytek indywidualny, wyłączny i jednorazowy.
55.

Zakwestionowana regulacja art. 4 luksemburskiego rozporządzenia nie jest wreszcie konieczna do zagwarantowania zasady neutralności podatkowej. Zasada ta gwarantuje bowiem w swoim wariancie znaczeniowym neutralności obciążania ( 23 ) tylko to, że podatnicy, których działalność sama podlega podatkowi VAT, zostają całkowicie uwolnieni od ciężaru podatku VAT należnego lub zapłaconego w ramach ich całej działalności gospodarczej ( 24 ). Stosownie do tego grupa nie może powoływać się na prawo do odliczenia, jeżeli zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. f) dyrektywy VAT świadczy swoim członkom usługi zwolnione z podatku. Jeżeli zaś grupa świadczy usługi dla opodatkowanej działalności swoich członków, nie są one zwolnione z podatku zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. f) dyrektywy VAT ( 25 ). W tej ostatniej sytuacji grupie również przysługuje więc w odniesieniu do jej usług na wcześniejszym etapie obrotu prawo do odliczenia zgodnie z art. 168 lit. a) dyrektywy VAT, tak jak członkom w odniesieniu do usług grupy.
9.

Zgodnie z pkt 1 wyjaśnień do tej ustawy instytucja prawa publicznego oznacza organ samorządu terytorialnego, organ administracji rządowej w rozumieniu sekcji 41 ust. 6 tej ustawy lub pozarządową instytucję prawa publicznego wymienioną w wydaniu z 1995 r. publikacji przygotowanej przez Office of Public Service (urząd służby publicznej) pod nazwą „Instytucje prawa publicznego”. Dodatkowo z pkt 2 wyjaśnień do ustawy z 1994 r. o podatku od wartości dodanej wynika, że „uprawniona instytucja” oznacza każdą instytucję (inną niż instytucja prawa publicznego), która nie jest uprawniona do wypłaty i nie dokonuje wypłaty osiągniętego zysku, wykorzystuje zyski osiągnięte z usług, o których mowa w pkt 2, do utrzymania lub polepszenia świadczonych usług oraz jest zarządzana i kierowana na zasadzie wolontariatu przez osoby, które nie mają bezpośredniego lub pośredniego interesu finansowego w jej działalności.
54.

Jakkolwiek rozwiązanie to dotyczy co prawda dzieł sztuki, to jednak wydaje mi się całkiem możliwe zastosowanie go do towarów używanych, dla których cena nabycia byłaby równie trudna do określenia.
58.

Po drugie, środek nie może wykraczać poza to, co niezbędne do osiągnięcia tego celu. Jeżeli więcej środków umożliwia osiągnięcie tego samego celu, należy wybrać ten, który w najmniejszym stopniu ogranicza swobodne świadczenie usług.
62.

Wreszcie, alternatywny dostęp do nieprzetworzonych danych opierać się będzie na tych samych zasadach i wyjątkach wskazanych już w pierwszej części tej opinii. W szczególności gdy przyznany zostaje dostęp do większych zbiorów nieprzetworzonych danych lub do całej bazy danych, trzeba należycie uwzględnić ochronę danych innych kandydatów oraz ich prawa do poszanowania prywatności, jak również praw własności intelektualnej osób trzecich, dotyczących oprogramowania i programów zawartych w bazie danych. Rozważania te, wraz z innymi, bardziej praktycznymi rozważaniami, dotyczącymi wielkości dokumentu, o który faktycznie się zwrócono, określą konkretne środki, przy pomocy których jednostka może uzyskać dostęp do odnośnych dokumentów (na przykład, czy dokument zostanie udostępniony w formie kopii czy tylko na miejscu, ewentualnie pod nadzorem informatyka lub pracownika ochrony). Do instytucji należy określenie właściwej równowagi między konkurencyjnymi interesami w każdym indywidualnym przypadku.
1)

Artykuł 44 ust. 1 w związku z art. 41 ust. 1 i art. 4 pkt 25 dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniającą dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylającą dyrektywę 97/5/WE należy interpretować w ten sposób, że informacje przekazywane przez dostawcę usług płatniczych do skrzynki mailowej bankowości elektronicznej klienta stanowią informacje na „trwałym nośniku informacji”, pod warunkiem że ta skrzynka mailowa bankowości elektronicznej umożliwia użytkownikowi usług płatniczych przechowywanie informacji adresowanych osobiście do niego w sposób umożliwiający dostęp do nich w przyszłości przez okres właściwy do celów tych informacji. Musi ona ponadto pozwalać na odtworzenie przechowywanych informacji w niezmienionej postaci, uniemożliwiając tym samym dostawcy usług dostęp do takich informacji, ich zmianę lub usunięcie. Skrzynka mailowa bankowości elektronicznej może także stanowić odpowiedni kanał przekazywania informacji w formie dokumentów elektronicznych, jeżeli dokumenty te same spełniają wymogi bycia „trwałym nośnikiem informacji” i jeżeli taki system skłania użytkownika do elektronicznego przechowywania lub drukowania tych dokumentów dzięki łatwo dostępnej funkcji.
42.

Wreszcie, orzecznictwo wymaga, aby pracownik turecki, do którego dołączył członek rodziny, należał do legalnego rynku pracy państwa członkowskiego „podczas całego okresu wymaganego do nabycia przez członka rodziny prawa dostępu do rynku pracy” ( 27 ) wspomnianego państwa członkowskiego. Przynależność do legalnego rynku pracy jest pojęciem odrębnym od wykonywania legalnego zatrudnienia, o którym mowa w art. 6 ust. 1 decyzji nr 1/80 ( 28 ). Tymczasem w odniesieniu do przynależności do legalnego rynku pracy Trybunał orzekł, że „pojęcie to należy odnosić do wszystkich pracowników, którzy zastosowali się do prawnych uregulowań przyjmującego państwa członkowskiego i którzy w związku z tym mają prawo wykonywać działalność zawodową w tym państwie” ( 29 ). Przejściowa przerwa w stosunku pracy niekoniecznie musi powodować, że pracownik turecki przestaje przynależeć do legalnego rynku pracy przyjmującego państwa członkowskiego, a przynajmniej w rozsądnym okresie niezbędnym do znalezienia innej pracy najemnej, i to bez względu na przyczynę jego nieobecności na rynku pracy, o ile nieobecność ta ma charakter tymczasowy ( 30 ). Ostatecznie, „pracownik turecki jest wykluczony z legalnego rynku pracy dopiero w razie braku obiektywnej możliwości powrotu na ten rynek lub przekroczenia rozsądnego terminu niezbędnego do znalezienia nowej pracy najemnej po okresie przejściowej nieaktywności” ( 31 ).
8.

Motyw 16 rozporządzenia nr 1/2003 zawiera następujące wyjaśnienia do art. 12: „Nie naruszając stosownych przepisów krajowych, wymiana informacji i ich wykorzystanie jako dowodu w postępowaniu powinno być możliwe między członkami [europejskiej sieci konkurencji], nawet jeżeli informacje te są poufne. Informacje takie mogą być wykorzystywane w związku ze stosowaniem art. [101 TFUE] i [102 TFUE], jak również w związku z równoległym stosowaniem krajowego prawa konkurencji, pod warunkiem że to wykorzystanie informacji odnosi się do tej samej sprawy i nie prowadzi do odmiennego rozstrzygnięcia. Jeżeli w wyniku wymiany informacji otrzymujący ją organ wykorzystuje ją do nałożenia sankcji na przedsiębiorstwa, jedynym ograniczeniem w wykorzystaniu tych informacji jest zobowiązanie do wykorzystania ich do celów, dla których zostały zebrane, biorąc pod uwagę fakt, że sankcje nałożone na przedsiębiorstwa są tego samego rodzaju we wszystkich systemach. Prawo do obrony przysługujące przedsiębiorstwom w różnych systemach może zostać uznane za wystarczająco równoważne. Jednakże w odniesieniu do osób fizycznych rodzaje sankcji mogą być zasadniczo odmienne w różnych systemach. W takich przypadkach konieczne jest zapewnienie, że [by] informację można [było] wykorzystać, tylko jeżeli uzyskano ją w sposób, który gwarantuje ten sam stopień ochrony prawa do obrony dla osób fizycznych, jaki przewidziany jest regułami krajowymi organu otrzymującego informacje”.
16.

Ponieważ Grondwettelijk Hof (trybunał konstytucyjny) żywi wątpliwości co do zgodności fairness tax ze swobodą przedsiębiorczości i dyrektywą 2011/96, zwrócił się w dniu 28 stycznia 2015 r. do Trybunału, na podstawie art. 267 TFUE, z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, zgodnie z którym: a) spółki z siedzibą w innym państwie członkowskim, mające stały zakład w Belgii, podlegają opodatkowaniu, gdy postanowią wypłacić zyski nieuwzględnione w końcowym, podlegającym opodatkowaniu wyniku gospodarczym spółki, niezależnie od tego, czy zysk belgijskiego stałego zakładu odpłynął do spółki dominującej, podczas gdy spółki mające siedziby w innym państwie członkowskim posiadające belgijską spółkę zależną nie podlegają opodatkowaniu takim podatkiem, gdy postanowią wypłacić zyski nieuwzględnione w końcowym, podlegającym opodatkowaniu wyniku gospodarczym spółki, niezależnie od tego, czy spółka zależna wypłaciła dywidendy, czy też nie; b) spółki z siedzibą w innym państwie członkowskim, mające stały zakład w Belgii, dokonujące pełnego zatrzymania belgijskiego zysku jako rezerwy podlegają opodatkowaniu, gdy postanowią wypłacić zyski nieuwzględnione w końcowym, podlegającym opodatkowaniu wyniku gospodarczym spółki, podczas gdy spółki belgijskie, dokonujące pełnego zatrzymania zysku jako rezerwy takiemu opodatkowaniu nie podlegają? 2) Czy art. 5 dyrektywy [2011/96] należy interpretować w ten sposób, że z podatkiem u źródła dochodu mamy do czynienia wtedy, gdy przepis prawa krajowego przewiduje, iż podatek zostaje nałożony w przypadku wypłaty zysku przez spółkę zależną na rzecz spółki dominującej, ponieważ w tym samym okresie podatkowym zostają wypłacone dywidendy i podlegający opodatkowaniu wynik gospodarczy spółki zostaje obniżony w całości bądź w części przez odliczenie na kapitał wysokiego ryzyka lub przeniesione straty podatkowe, podczas gdy na podstawie ustawodawstwa krajowego zysk nie podlegałby opodatkowaniu, gdyby pozostał w spółce zależnej i nie zostałby wypłacony na rzecz spółki dominującej? 3) Czy art. 4 ust. 3 dyrektywy 2011/96 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, zgodnie z którym podatek zostaje pobrany od wypłaty dywidendy, jeżeli uregulowanie to skutkuje tym, iż w przypadku gdyby spółka wypłaciła uzyskaną dywidendę w roku następującym po roku, w którym sama ją uzyskała, opodatkowana zostałaby część dywidendy przekraczająca próg określony w art. 4 ust. 3 dyrektywy, podczas gdy nie ma to miejsca, gdy spółka ponownie wypłaca dywidendę w roku, w którym ją uzyskała?”.
6.

Artykuł 226 ust. 11 dyrektywy VAT stanowi, że kiedy nabywca lub usługobiorca jest zobowiązany do zapłaty VAT, jedynie następujące dane są, co do zasady, wymagane na fakturach do celów VAT: „odesłanie do właściwego przepisu niniejszej dyrektywy lub do odpowiedniego przepisu krajowego lub każde inne odesłanie wskazujące na to, że dostawa towarów lub świadczenie usług korzysta ze zwolnienia lub podlega procedurze odwrotnego obciążenia”.
6.

Paragraf 312a ust. 5 Bürgerliches Gesetzbuch (niemieckiego kodeksu cywilnego, zwanego dalej „BGB”), zatytułowany „Ogólne obowiązki i zasady mające zastosowanie w przypadku umów konsumenckich; ograniczenia dotyczące zawieranych postanowień w sprawie opłat”, w którym dokonano transpozycji art. 21 dyrektywy 2011/83, stanowi: „Postanowienie, w którego wyniku konsument zobowiązany jest do uiszczenia opłaty za to, że kontaktuje się z przedsiębiorcą w związku z pytaniami lub wyjaśnieniami dotyczącymi zawartej między nimi umowy za pomocą udostępnianego przez przedsiębiorcę w takich celach numeru, jest nieważne, jeśli należna za to połączenie opłata przekracza opłatę należną za zwykłe korzystanie z usługi telekomunikacyjnej. Jeżeli na mocy poprzedniego zdania postanowienie jest nieważne, konsument nie jest zobowiązany do uiszczenia opłaty za to połączenie również wobec operatora telekomunikacyjnego. Operator ten jest uprawniony do domagania się od przedsiębiorcy, który zawarł to nieważne porozumienie z konsumentem, uiszczenia opłaty za zwykłe korzystanie z usługi telekomunikacyjnej”.
51.

W świetle powyższych rozważań proponuję zatem Trybunałowi, by na drugie pytanie prejudycjalne przedstawione przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (sąd apelacyjny ds. postępowania administracyjnego w sprawach gospodarczych, Niderlandy) odpowiedział następująco: Artykuł 25 ust. 2 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE z dnia 25 listopada 2009 r., i art. 12 dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej), zmienionej dyrektywą 2009/136, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, by przedsiębiorstwo, któremu przedstawiono wniosek o udostępnienie danych osobowych jego abonentów, przy zwracaniu się do abonentów o zgodę dokonywało rozróżnienia w zależności od tego, w jakim państwie członkowskim są świadczone usługi telefonicznego spisu abonentów lub telefonicznego biura numerów, pod warunkiem jednak, że dane te są przeznaczone do wykorzystania w celach dokładnie identycznych z tymi, dla których zostały zebrane w związku z ich pierwszym opublikowaniem. Przedsiębiorstwo to powinno się zatem w momencie podpisania umowy w sprawie abonamentu telefonicznego upewnić, że abonent otrzymał jasne i precyzyjne informacje dotyczące celów i różnych aspektów przetwarzania jego danych, a w szczególności możliwości udostępnienia tych danych w celu umieszczenia ich w spisie abonentów telefonicznych lub wykorzystania ich do świadczenia usług biura numerów w innym państwie członkowskim niż państwo miejsca jego zamieszkania.
86.

Nawet jeśli sąd odsyłający nie zwrócił się do Trybunału z kwestią, zgodnie z jakimi przepisami proceduralnymi organ nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego może podejmować środki na podstawie art. 40 ust. 6 dyrektywy 92/49, jego stwierdzenie, że środek w postaci zakazu zawierania nowych umów został nałożony na spółkę Onix bez uprzedniego jej wysłuchania, skłania mnie do wskazania, iż – moim zdaniem – prawo do bycia wysłuchanym we wszelkich postępowaniach musi być stosowane nawet wtedy, gdy zastosowany został przewidziany w tym przepisie tryb pilny. Przestrzeganie prawa do bycia wysłuchanym ma bowiem zastosowanie, gdy organ administracyjny ma podjąć w stosunku do danej osoby decyzję, która wiąże się z niekorzystnymi dla niej skutkami ( 42 ), i wiąże nawet wtedy, gdy właściwe uregulowanie nie przewiduje wyraźnie takiej formalności ( 43 ).
60.

Artykuł 12 ust. 3a ustanawia warunki, na jakich emisje zweryfikowane jako wychwycone i przetransportowane do stałego geologicznego składowania nie podlegają obowiązkowi dokonania zwrotu uprawnień ustanowionemu w art. 12 ust. 3 dyrektywy 2003/87. Obowiązek ten wprowadzono w rzeczonej dyrektywie po to, aby stworzyć zachętę dla operatorów do korzystania z tej technologii ( 46 ), w tej samej chwili gdy prawodawca Unii zdecydował o włączeniu do wykazu działań objętych zakresem dyrektywy 2003/87 (załącznik I) „wychwytywanie gazów cieplarnianych z instalacji objętych [tą dyrektywą] celem ich transportu i geologicznego składowania w składowisku dopuszczonym na mocy dyrektywy 2009/31/WE”, „transport gazów cieplarnianych rurociągami w celu ich geologicznego składowania w składowisku dopuszczonym na mocy dyrektywy 2009/31/WE” oraz „geologiczne składowanie gazów cieplarnianych w składowisku dopuszczonym na mocy dyrektywy 2009/31/WE” ( 47 ). Prawodawca Unii uznał tym samym, że chociaż głównym celem tych działań jest unikanie emisji (uzasadniając warunkowy wyjątek w art. 12 ust. 3a, nie zmierzają one do wyeliminowania gazów cieplarnianych: pozostaje zatem wyraźne ryzyko, że tego rodzaju gazy zostaną ostatecznie uwolnione do atmosfery ( 48 ). Z kolei prawodawca Unii nie objął przenoszenia dwutlenku węgla do produkcji PCC, jako takiego, systemem handlu uprawnieniami. Jest to logiczne, zważywszy, że dwutlenek węgla (w przeważającej części) jest chemicznie związany z PCC i z tego względu nie może ostatecznie zostać uwolniony do powietrza. Biorąc pod uwagę jego szczególny cel, wyjątek z art. 12 ust. 3a dyrektywy 2003/87 nie zawiera zatem żadnych ogólnych wytycznych co do pojęcia „emisji” w art. 3 lit. b) tej dyrektywy.
73.

Jak wynika z pkt 56 niniejszej opinii, uzasadnienie to narusza prawo. Do Sądu należało bowiem zbadanie zasadności argumentów wnoszących odwołania oraz tego, czy Komisja mogła, bez popełnienia oczywistego błędu, mieć zastrzeżenia co do zgodności systemu pomocy z rynkiem wewnętrznym, uzasadniające proponowane stosowne środki.
38.

Przedmiot niniejszej sprawy nie ogranicza się jednak do sytuacji, w których palacz robi sobie własnego papierosa ze składników, w odniesieniu do których proces produkcji w konwencjonalnym znaczeniu został zakończony. W konsekwencji bardziej odpowiedni dla takiego porównania może być tytoń do skręcania papierosów, który stanowi drugi typ „tytoniu do palenia” wymieniony w art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2011/64. Korzystanie z tytoniu do skręcania papierosów polega na tym, że palacz zręcznie umieszcza tytoń luzem na cienkiej papierowej bibułce i zwija go lub skręca w wąski cylindryczny kształt. Palacz może także przed skręceniem umieścić na końcu bibułki filtr do papierosów. Czynność ta na początku może być trudna, jednak jest w stanie ją wykonać każdy palacz i przeciętny palacz bez trudu z czasem ją opanuje.