POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(druga izba)

z dnia 29 stycznia 2016 r.

Carlo De Nicola

przeciwko

Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu (EBI) i innym

„Służba publiczna — Personel EBI — Odmowa zwrotu kosztów leczenia — Skarga o stwierdzenie nieważności — Żądania odszkodowawcze — Odpowiedzialność pozaumowna Unii — Przyjęcie wytycznych w sprawie aparatów laserowych — Naruszenie prawa do rzetelnego procesu — Przewlekłość postępowania sądowego — Brak właściwości Sądu — Przekazanie sprawy w części do Sądu Unii Europejskiej”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, w której C. De Nicola żąda zasadniczo, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji odmownej Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI lub zwanego dalej „Bankiem”) z dnia 4 grudnia 2014 r. w sprawie zwrotu niektórych kosztów leczenia, jak również stwierdzenia nieważności „wszystkich aktów z nią związanych, następujących po niej i poprzedzających ją”, a po drugie, zasądzenia od Banku i Unii Europejskiej odszkodowania za poniesioną szkodę.

Orzeczenie:

Wnioski o odszkodowanie i zadośćuczynienie wniesione przez C. De Nicolę przeciwko Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Radę Unii Europejskiej i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w ramach skargi zarejestrowanej pod sygnaturą F‑82/15, De Nicola/EBI i in., zostają przekazane do Sądu Unii Europejskiej. Rozstrzygnięcie o kosztach w przedmiocie tych wniosków nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Streszczenie

Postępowanie sądowe — Podział kompetencji między poszczególnymi sądami Unii — Wniosek o odszkodowanie za działanie prawodawcy, za nierzetelne postępowanie sądowe oraz za jego przewlekłość — Brak właściwości Sądu do spraw Służby Publicznej — Przekazanie sprawy do Sądu

(art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 51 akapit pierwszy, załącznik I, art. 1; regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 80)

Sąd do spraw Służby Publicznej jest właściwy ratione materiae do rozpatrzenia skargi o odszkodowanie wniesionej przez urzędnika lub pracownika przeciwko zatrudniającej go instytucji, jeśli u podstaw sporu leży stosunek pracy łączący zainteresowanego z instytucją. Natomiast z art. 256 ust. 1 TFUE i z art. 51 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości wynika, że Sąd jako jedyny jest właściwy do rozpatrzenia w pierwszej instancji skarg o odszkodowanie wniesionych przez jednostki, gdy u podstaw tych skarg nie leży stosunek pracy łączący zainteresowanego z instytucją.

Podział właściwości między Sądem do spraw Służby Publicznej a Sądem, wynikający z art. 256 TFUE i z art. 1 załącznika I do statutu Trybunału, obejmuje obowiązek zbadania rzeczywistego przedmiotu wniosku odszkodowawczego, w tym podstawy prawnej, na której się opiera, aby sprawdzić, czy spór o tak wytyczonych granicach pozostaje w ramach wzajemnych praw i obowiązków, które łączą urzędnika, pracownika czy członka personelu z zatrudniającą go instytucją czy zatrudniającym go podmiotem.

W tym względzie żądanie odszkodowania opierające się na działaniu prawodawcy, rzekomo nierzetelnym charakterze postępowania sądowego, jak również jakoby jego przewlekłości nie wpisuje się w ramy stosunku pracy, który łączy zainteresowanego z instytucją, ponieważ to rzekomo zawinione podejście prawodawcy Unii do obywateli oraz rzekoma zwłoka Trybunału Sprawiedliwości w wydaniu orzeczenia co do istoty sprawy miały powodować u zainteresowanego jako obywatela i podsądnego Unii powstanie szkody.

Ponadto z art. 80 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej wynika, że w sytuacji gdy ten stwierdzi, iż rozpatrywana przez niego skarga mieści się w zakresie właściwości Sądu, przekazuje mu skargę i orzeka w tym względzie w drodze postanowienia z uzasadnieniem. Ponieważ pismo wszczynające postępowanie stanowi jedynie podporę szeregu żądań, każde autonomiczne co do istoty żądanie można uznać za stanowiące skargę w rozumieniu tego art. 80.

(zob. pkt 19, 21, 23, 25)

Odesłanie

Trybunał, wyrok z dnia 10 września 2015 r., szczególna procedura kontroli, Missir Mamachi di Lusignano/Komisja, C‑417/14 RX‑II, EU:C:2015:588, pkt 38, 41

Sąd do spraw Służby Publicznej, postanowienie z dnia 7 grudnia 2011 r., Strack/Komisja, F‑44/05 RENV, EU:F:2011:191, pkt 8, 10 i przytoczone tam orzecznictwo