ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Czy art. 12 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 874/2004 z dnia 28 kwietnia 2004 r. ustanawiającego reguły porządku publicznego dotyczące wprowadzenia w życie i funkcji Domeny Najwyższego Poziomu.eu oraz zasady regulujące rejestrację (1), należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy dane „wcześniejsze prawo” jest prawem, którego przedmiotem jest znak towarowy, wyrażenie „licencjobiorcy wcześniejszych praw” może obejmować osobę, która została upoważniona przez właściciela znaku towarowego wyłącznie do dokonania rejestracji we własnym imieniu lecz na rzecz licencjodawcy nazwy domeny tożsamej ze znakiem towarowym lub podobnej do znaku towarowego, nie będąc przy tym uprawnioną do innego użytkowania znaku towarowego lub użytkowania oznaczenia jako znaku towarowego, na przykład w celu sprzedaży produktów lub świadczenia usług objętych znakiem towarowym?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 298/16

Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

(Sprawa C-412/11)

2011/C 298/29

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-P. Keppenne i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że wobec niepodjęcia wystarczających środków w celu wdrożenia pierwszego pakietu kolejowego, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy art. 6 ust. 3 dyrektywy 91/440/EWG w zmienionym brzmieniu (1) oraz załącznika II do tej dyrektywy, a także art. 14 ust. 2 dyrektywy 2001/14/WE (2),

— obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja kwestionuje sporne przepisy krajowe, gdyż przewidują one, że w wypadku wystąpienia zakłóceń w ruchu przydział tras dokonywany jest przez przedsiębiorstwo państwowych kolei luksemburskich (CFL), a nie przez niezależny podmiot. W rezultacie CFL uczestniczy w pełnieniu podstawowych funkcji, co nie gwarantuje innym podmiotom równego i pozbawionego dyskryminacji dostępu do infrastruktury.

W odpowiedzi na zarzuty podniesione przez władze luksemburskie Komisja podnosi po pierwsze, że błędne jest twierdzenie władz luksemburskich, że w razie wystąpienia zakłóceń w ruchu nie następuje zmiana przydziału tras. W sytuacji gdy nie ma możliwości zapewnienia ruchu pociągów zgodnie z rozkładem jazy, CFL zezwala na przejazd pociągów opóźnionych, co stanowi zmianę przydziału tras. Po drugie Komisja kwestionuje argumentację, wedle której art. 29 dyrektywy 2001/14/WE stanowi lex specialis, wprowadzający odstępstwo od ogólnej reguły i pozwalający na uzasadnienie przydziału linii przez CFL w wypadku wystąpienia zakłóceń w ruchu.

(1) Dyrektywa 2001/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. zmieniająca dyrektywę Rady 91/440/EWG w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych (Dz.U. L 75, s. 1, polskie wydanie specjalne: rozdział 07 tom 005 s. 376–400)

(2) Dyrektywa 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawania świadectw bezpieczeństwa (Dz.U. L 75, s. 29, polskie wydanie specjalne: rozdział 07 tom 005 s. 404–421)
2)

Czy też odwrotnie, wskazaną powyżej granicę odpowiedzialności wynikającą z tego przepisu należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do każdej sztuki zarejestrowanego bagażu występuje tylko jeden pasażer uprawniony do żądania odszkodowania i co za tym idzie, stosuje się maksymalną granicę odpowiedzialności ustaloną w stosunku do jednego pasażera, nawet gdy zostanie wykazane, iż zagubiony bagaż, objęty jednym kuponem identyfikacyjnym, należy do więcej niż jednego pasażera?
1)

Czy dyrektywa 2008/94/WE (1) ma zastosowanie do sytuacji, w której znaleźli się skarżący, przy uwzględnieniu treści art. 1 ust. 1 dyrektywy, a także okoliczności, że według prawa irlandzkiego utracone świadczenia emerytalne, których dochodzą skarżący, nie [stanowią] wierzytelności przysługującej skarżącym w stosunku do ich pracodawcy, która podlegałyby uwzględnieniu w postępowaniu upadłościowym lub w toku jakiejkolwiek likwidacji pracodawcy skarżących, oraz że w okolicznościach takich jak występujące w niniejszej sprawie prawo to nie przewiduje żadnej innej podstawy prawnej do dochodzenia roszczeń od pracodawcy skarżących?
2)

W przypadku, gdyby Trybunał udzielił odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i uznał, że emerytura tego rodzaju, jak pochodząca z systemu składkowego, przewidziana w hiszpańskim systemie zabezpieczenia społecznego jest objęta pojęciem „warunków zatrudnienia”, do którego odsyła klauzula 4 w dyrektywie 97/81, czy zakaz dyskryminacji przewidziany w tej klauzuli powinien być interpretowany w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który — w konsekwencji podwójnego zastosowania zasady pro rata temporis — wymaga od pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy proporcjonalnie dłuższego okresu składkowego względem pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, aby uzyskać w danym przypadku prawo do emerytury z systemu składkowego, której wysokość jest proporcjonalnie zmniejszona wedle ich czasu pracy?
2)

Czy do celów ustalenia mianownika przy obliczaniu procentowej wartości proporcjonalnego odliczenia art. 11 część A ust. 1 lit. a) w związku z art. 17 ust. 5 i art. 19 ust. 1 szóstej dyrektywy (1) należy interpretować w ten sposób, że wprowadzają one tak wysoki stopień harmonizacji, iż nie pozwalają na to, by w poszczególnych państwach członkowskich przyjmowano zróżnicowane legislacyjne lub wynikające z orzecznictwa rozwiązania w kwestii włączenia do podstawy opodatkowania VAT części ceny plansz do gry w bingo przeznaczonej na wypłatę wygranych?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 290/2

Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

(Sprawa C-370/11)

2011/C 290/02

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: W. Mölls, pełnomocnik)

Strona pozwana: Królestwo Belgii

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że utrzymując przepisy, według których zyski osiągnięte przy odkupie akcji przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, które nie posiadają zezwolenia zgodnie z dyrektywą 85/611/EWG (1) nie podlegają opodatkowaniu, gdy przedsiębiorstwa te mają siedzibę w Belgii, podczas gdy zyski osiągnięte przy odkupie akcji takich przedsiębiorstw mających siedzibę w Norwegii lub w Islandii podlegają opodatkowaniu, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 36 i 40 porozumienia EOG;

— obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja kwestionuje omawiane przepisy krajowe, ponieważ skutkują one zniechęceniem rezydentów belgijskich do inwestowania w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania mających siedzibę w Norwegii lub w Islandii, bowiem zyski osiągnięte przy odkupie akcji tych ostatnich nie mogą korzystać ze zwolnienia podatkowego mającego zastosowanie do zysków osiągniętych przy odkupie akcji przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania mających siedzibę w Belgii.

Komisja podnosi, że taka różnica w traktowaniu ogranicza swobodny przepływ kapitału gwarantowany przez art. 40 porozumienia EOG. W ten sam sposób utrudnia ona swobodę świadczenia usług, co stanowi naruszenie art. 36 porozumienia EOG.

W odpowiedzi na zarzuty podnoszone przez organy belgijskie Komisja twierdzi po pierwsze, że rozróżnienie, jakiego dokonują przepisy belgijskie w ramach kategorii przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania mających siedzibę w Unii Europejskiej, tj. w zależności od tego, czy mają zezwolenie na podstawie dyrektywy 85/611/EWG, nie stanowi przedmiotu niniejszej skargi. Po drugie i trzecie, Komisja sprzeciwia się argumentacji, zgodnie z którą powyższe przepisy są uzasadnione z przyczyn związanych ze skutecznością kontroli podatkowych lub braku mechanizmów wymiany informacji. W tym kontekście Komisja stwierdza, że Belgia, Norwegia i Islandia ratyfikowały Konwencję o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych sporządzoną pod kierunkiem OECD i Rady Europy oraz że porozumienia o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarte między Belgią a odpowiednio Norwegią i Islandią przewidują mechanizmy wymiany informacji między tymi krajami.

(1) Dyrektywa Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), Dz.U. L 375, s. 3.
3)

Sąd Unii Europejskiej naruszył prawo Unii Europejskiej twierdząc, iż brak jest dowodów na to, że zaproponowane przez Government of Gibraltar wytyczenie na nowo granic terenu ES6120032 mogłoby spełniać określone w załączniku III dyrektywy siedliskowej kryteria klasyfikacji jako terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty, a to ze względu na to, iż istnieje w tej kwestii obszerny materiał dowodowy, dotyczący zarówno okoliczności prawnych, jak i faktycznych, a ponadto żadna ze stron postępowania w niniejszej sprawie nie sugerowała czegoś przeciwnego; wydając to rozstrzygnięcie Sąd Unii Europejskiej przeinaczył ten materiał dowodowy i/lub popełnił oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych, a ponadto zastosował nieodpowiednie kryteria prawne oraz, efektem tego, przeprowadził nieodpowiedni rodzaj postępowania.
(iii)

Sąd naruszył, zdaniem wnoszącej odwołanie, art. 230 WE i art. 253 WE w związku z zasadami prawa Unii odnoszącymi się do prawa do obrony i kontradyktoryjności przed sądami Unii. Błędnie uznał bowiem, że Komisja nie mogła powoływać się na argumenty nieprzedstawione w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów lub niepowtórzone w decyzji, aby odpowiedzieć na argumenty wnoszącej odwołanie zmierzające do obalenia domniemania odpowiedzialności spółki dominującej. Ma to miejsce w szczególności wtedy, gdy, jak w niniejszej sprawie, są to dokumenty powołane przez wnoszącą odwołanie lub o których była ona poinformowana i nie mogła nie być świadoma zagrożenia, że Komisja może uwzględnić je jako obciążającą ją okoliczność lub gdy mogła w sposób rozsądny wywieść z rozpatrywanych dokumentów, jakie Komisja zamierzała z niego wyciągnąć.
1)

Czy pojęcie „normalny wiek emerytalny” w momencie przekazywania gospodarstwa zgodnie z art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (1) można interpretować jako „wiek wymagany do nabycia uprawnień do świadczeń emerytalnych” przez danego wnioskodawcę w świetle przepisów krajowych?
4)

Argumentacja Sądu jest wewnętrznie sprzeczna i niespójna w następujących kwestiach: Sąd z jednej strony stwierdził, że elementy „U.S” i „ASSN.” nie mają jako takie znaczenia. Z drugiej strony wskazał, że „U.S” byłoby postrzegane przez właściwy krąg odbiorców jako odniesienie do pochodzenia geograficznego. Ponadto, nawet przy założeniu, że niektórzy konsumenci mogliby nie zrozumieć skrótu „ASSN.”, konsumenci nie mieliby powodu, aby przeoczyć ten element lub go niedosłyszeć, lecz — zgodnie z zasadami określonymi w wyroku z dnia 23 października 2002 r. w sprawie T-6/01 w sprawie Matratzen Concord przeciwko OHIM — Hukla Germany MATRAZEN (MATRATZEN), Rec. s. II-4335 — tym bardziej postrzegaliby go jako element odróżniający.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 311/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 28 lipca 2011 r. — Josef Egbringhoff przeciwko Stadtwerke Ahaus GmbH

(Sprawa C-400/11)

2011/C 311/30

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Josef Egbringhoff

Strona pozwana: Stadtwerke Ahaus GmbH

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 3 ust. 5 w związku z lit. b) i c) załącznika A do dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1) należy interpretować w ten sposób, że krajowe uregulowanie ustawowe dotyczące zmian ceny w umowach na dostawy prądu zawartych z odbiorcami będącymi gospodarstwami domowymi zaopatrywanymi w prąd w ramach ogólnego obowiązku dostawy (odbiorcy taryfowi) spełnia wymogi niezbędnego stopnia przejrzystości, jeżeli w uregulowaniu tym nie wskazuje się przyczyn, warunków i zakresu zmiany ceny, jednakże zagwarantowane jest, że przedsiębiorstwo dostaw prądu poinformuje swoich odbiorców z góry w odpowiednim terminie o każdej zmianie ceny i że odbiorcy ci mają możliwość rozwiązania umowy, jeżeli nie zamierzają zaakceptować podanych im do wiadomości zmienionych warunków?

(1) Dyrektywa 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 96/92/WE, Dz.U. L 176, s. 37.
—

uchylenie zaskarżonego wyroku i decyzji w zakresie, w jakim w odniesieniu do okresu późniejszego niż okres od maja do września 1997 r. nie uznano w nich, że naruszenie Ausimont miało mniejszą wagę, ze względu na to, że nie uczestniczył on w porozumieniu dotyczącym ograniczenia zdolności produkcyjnych, i umieszczono go w niewłaściwej kategorii dla potrzeb określenia kwoty podstawowej grzywny, a w konsekwencji ponowne obliczenie kwoty grzywny nałożonej na wnoszącego odwołanie w art. 2 decyzji;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 311/15

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 27 maja 2011 r. — Dansk Funktionærforbund, Serviceforbundet, reprezentująca Franka Frandsena przeciwko Cimber Air A/S

(Sprawa C-266/11)

2011/C 311/24

Język postępowania: duński

Sąd krajowy

Vestre Landsret

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Dansk Funktionærforbund, Serviceforbundet, reprezentująca Franka Frandsena

Strona pozwana: Cimber Air A/S

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni dyrektywy Rady 2000/78/WE należy dokonywać w ten sposób, że ustanowiony w niej zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na wiek wyklucza utrzymanie przez przepisy krajowe w mocy zawartego między przewoźnikiem lotniczym a organizacją zawodową zrzeszającą pilotów tego przewoźnika porozumienia zbiorowego, które przewiduje obowiązkowe odejście z pracy po ukończeniu 60 roku życia, jeśli celem zawartego w tym porozumieniu postanowienia, które obowiązywało również przed wejściem w życie ww. dyrektywy Rady oraz transponujących go do krajowego porządku przepisów, jest ochrona bezpieczeństwa lotów na podstawie przyjętego ogólnego założenia o obniżaniu się sprawności wraz z wiekiem; nie przewidziano przy tym konkretnej oceny sprawności pojedynczego pilota, lecz pilot ten może na swój wniosek kontynuować zatrudnienie, co musi być corocznie zatwierdzane przez komitet składający się z przedstawicieli pracodawców i pracowników?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 319/10

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 10 sierpnia 2011 r. — Jutta Leth przeciwko Republice Austrii, krajowi związkowemu Dolna Austria

(Sprawa C-420/11)

2011/C 319/17

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Oberster Gerichtshof

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Jutta Leth.

Strona pozwana: Republika Austrii, kraj związkowy Dolna Austria

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 3 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. (1) zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. (2) oraz dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. (3) (zwanej dalej „dyrektywą środowiskową”) należy interpretować w ten sposób, że:

1) pojęcie dóbr materialnych obejmuje jedynie ich substancję, czy też również ich wartość,

2) ocena skutków środowiskowych ma na celu również ochronę jednostki przed wystąpieniem szkody majątkowej wskutek zmniejszenia wartości należącej do niej nieruchomości?

(1) Dyrektywa w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40).

(2) Dyrektywa zmieniająca dyrektywę 85/337/EWG w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko (Dz.U. L 73, s. 5).

(3) Dyrektywa przewidująca udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (Dz.U. L 56, s. 17).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 319/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 5 sierpnia 2011 r. — Germanwings GmbH przeciwko Amend

(Sprawa C-413/11)

2011/C 319/16

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Landgericht Köln

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Germanwings GmbH

Strona pozwana: Amend

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładnia rozporządzenia nr 261/2004 (1) dokonywana przez Trybunał Sprawiedliwości w celu zniesienia nierównego traktowania, które by w przeciwnym razie wystąpiło, w ten sposób, że pasażerowi, którego lot jest jedynie opóźniony o więcej niż trzy godziny, przysługuje odszkodowanie na podstawie art. 7 ww. rozporządzenia, mimo że rozporządzenie to przewiduje je tylko w przypadku odmowy przyjęcia na pokład lub odwołania zarezerwowanego lotu, a w przypadku opóźnienia lotu ogranicza prawa pasażera do świadczeń w zakresie zapewnienia pomocy określonych w art. 9 rozporządzenia i — jeśli opóźnienie trwa dłużej niż pięć godzin — także do świadczeń w zakresie zapewnienia pomocy określonych w art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia, jest zgodna z zasadą podziału władz w Unii Europejskiej?

(1) Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1.
1)

Czy zgodnie z prawidłową wykładnią art. 4a ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 dodanego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1261/2007 (1), zobowiązanie plantatora do zaprzestania dostaw określonych ilości kwotowego buraka cukrowego przedsiębiorstwu, z którym w poprzednim roku gospodarczym zawarł on umowę dostawy oznacza jednostronną deklarację plantatora, iż nie będzie dostarczał buraka cukrowego w roku gospodarczym 2008/2009, czy też zobowiązanie to oznacza pisemne rozwiązanie stosunku umownego plantatora ze spółką cukrowniczą dotyczącego dostaw buraka cukrowego w rzeczonym roku gospodarczym?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 311/29

Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-194/06 SNIA przeciwko Komisji, wniesione w dniu 31 sierpnia 2011 r. przez SNIA S.p.A.

(Sprawa C-448/11 P)

2011/C 311/47

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: SNIA S.p.A. (przedstawiciele: A. Santa Maria, C. Biscaretti di Ruffia i E. Gambaro, avvocati)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— Uchylenie wyroku oddalającego skargę wniesioną przez SNIA S.p.A. i w związku z tym stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. w części, w jakiej zalicza ona SNIA S.p.A. do grona swoich adresatów i nakłada na nią, solidarnie z Caffaro S.r.l., grzywnę w wysokości 1 078 milionów EUR;

— tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w oparciu o wskazówki i kryteria określone przez Trybunał w postępowaniu w sprawie niniejszego odwołania;

— w każdym razie, obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

W ramach zarzutu pierwszego SNIA podnosi błędne zastosowanie prawa przez Sąd polegające na automatycznym stwierdzeniu odpowiedzialności SNIA ze względu na jej połączenie z Caffaro S.p.A. oraz na niewłaściwym zastosowaniu zasad dotyczących przypisania odpowiedzialności w dziedzinie konkurencji, w szczególności w odniesieniu do tak zwanej zasady „ciągłości gospodarczej” i do zasad dotyczących ciężaru dowodu. Zdaniem skarżącej sąd w pierwszej instancji dokonał ponadto błędnej kwalifikacji okoliczności faktycznych i przeinaczył niektóre dowody.

W ramach zarzutu drugiego skarżąca zarzuca wyrokowi brak stwierdzenia niezgodności pomiędzy pismem w sprawie przedstawienia zarzutów i zaskarżoną decyzją w odniesieniu do połączenia SNIA i Caffaro S.p.A. W szczególności skarżąca podnosi naruszenie i błędne zastosowanie przez Sąd art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1), naruszenie jej prawa do obrony, błędną kwalifikację prawną oraz przeinaczenie okoliczności faktycznych i dowodów.

W ramach zarzutu trzeciego skarżąca podnosi niewłaściwe zastosowanie art. 296 TFUE, błędną ocenę dowodów prowadzącą do przeinaczenia ich treści i zakresu, oraz naruszenie prawa do obrony. W szczególności skarżąca zarzuca wyrokowi brak stwierdzenia niewystarczającego uzasadnienia i wewnętrznej sprzeczności zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim uznaje ona SNIA za odpowiedzialną solidarnie. Ponadto skarżąca podnosi „przeinaczenie” treści zaskarżonej decyzji oraz naruszenie prawa do obrony ze względu na stwierdzenie przez Sąd odpowiedzialności skarżącej na podstawie elementów, co do których SNIA nie miała możliwości wypowiedzieć się ani w postępowaniu administracyjnym, ani w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003 L 1, s. 1).
—

Stwierdzenie, że Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (1) w ten sposób, że nie wydało przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zapewnienia, by przepisy art. 2 pkt 1 i 3 oraz art. 5 ust. 1, 2 i 4 tej dyrektywy zostały prawidłowo wdrożone do krajowego porządku prawnego;
2)

Czy takie samo rozwiązanie należy przyjąć dla oddziałów z siedzibą poza Unią Europejską w szczególności w świetle prawa do odliczenia przewidzianego w art. 17 ust. 3 lit. a) i c) w odniesieniu do transakcji bankowych i finansowych, o których mowa w art. 13 B lit. d) ust. 1–5, w przypadku gdy klient ma siedzibę poza Wspólnotą?
1)

W jaki sposób należy interpretować pojęcia „modem” i „dostęp do Internetu” w rozumieniu podpozycji 8528 71 13 Nomenklatury scalonej 2009 [Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. (1)] i not wyjaśniających do niej?
—

bez uprzedniego skierowanego do spółki lub do organów uprawnionych do jej reprezentacji indywidualnego wezwania do spełnienia obowiązku ujawnienia;
—

w ramach określenia grzywny Sąd naruszył obowiązek uzasadnienia, zasadę indywidualnego charakteru odpowiedzialności oraz zasadę, zgodnie z którą Komisja musi przestrzegać określonych przez siebie wytycznych. W odniesieniu do części pierwszej wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie orzekł, iż Komisja może powołać się na pkt 23 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (4). W odniesieniu do części drugiej wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo przyjmując za punkt wyjścia istnienie minimalnej stawki w wysokości 15 % poziomu sprzedaży, stanowiącego co do zasady najniższą wartość wyjściową dla grzywny za poważne ograniczenia konkurencji. W odniesieniu do części trzeciej wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie uznał, że stawka 17 % jest równa, bądź niemal równa stawce 15 %, dochodząc w konsekwencji do wniosku, że nie musi uwzględniać wszystkich relewantnych okoliczności;