ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zgodnie z art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) może nie wziąć pod uwagę okoliczności faktycznych lub dowodów, których strony nie przedstawiły w odpowiednim terminie.

Z brzmienia tego przepisu wynika, że co do zasady i z zastrzeżeniem odmiennych postanowień możliwe jest przedstawienie przez strony okoliczności faktycznych i dowodów po upływie stosownych terminów, wynikających z omawianego rozporządzenia, oraz że w żadnym razie nie jest zabronione, by Urząd uwzględnił przywołane czy przedstawione z takim opóźnieniem okoliczności faktyczne i dowody. Jednak takie spóźnione przywołanie lub przedstawienie okoliczności faktycznych i dowodów przez stronę nie oznacza przyznania jej bezwarunkowego prawa do uwzględnienia tych okoliczności faktycznych i dowodów przez Urząd. Stanowiąc, iż Urząd „może” w takim przypadku nie wziąć pod uwagę takich okoliczności faktycznych i dowodów, art. 74 ust. 2 omawianego rozporządzenia przyznaje mu w istocie szeroki zakres uznania, czy uwzględnić dane okoliczności faktyczne i dowody, przy czym ma on obowiązek uzasadnienia swojej decyzji w tej kwestii.

Takie uwzględnienie przez Urząd okoliczności faktycznych i dowodów przedstawionych z opóźnieniem w sytuacji, kiedy ma on orzekać w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu, może być w szczególności uzasadnione, jeśli dojdzie on do przekonania, że po pierwsze przedstawione z opóźnieniem okoliczności faktyczne lub dowody mogą mieć prima facie rzeczywiste znaczenie dla wyniku toczącego się przed nim postępowania w sprawie sprzeciwu, a po drugie stadium postępowania, w którym ma miejsce takie spóźnione przedstawienie, i okoliczności z nim związane nie stoją na przeszkodzie temu uwzględnieniu.

Nie ma, co do zasady, potrzeby ograniczania stosowania powyżej wymienionych zasad w zależności od rodzaju danych okoliczności faktycznych i dowodów, ponieważ art. 74 ust. 2 omawianego rozporządzenia takiego ograniczenia nie przewiduje. Rodzaj danych okoliczności faktycznych i dowodów może być natomiast wzięty pod uwagę w ramach korzystania przez Urząd z uznania przyznanego mu przez ten przepis.

(por. pkt 40–43)
Sąd wspólnotowy, w ramach wykonywanej przez siebie kontroli legalności, nie jest właściwy do kierowania nakazów do instytucji do podjęcia środków, które zapewnią wykonanie wyroku wydanego w zawiązku ze skargą o stwierdzenie nieważności, zobowiązana jest zainteresowana instytucja.

Jednakże poszanowanie zasady równego traktowania wymaga, w tym konkretnym kontekście, wyważenia rozpatrywanych interesów. Zatem w celu jak najdalej idącej ochrony zasady równego traktowania oferentów i uniknięcia konsekwencji sprzecznych z interesem służby instytucji zamawiającej zneutralizowanie ewentualnej przewagi aktualnego wykonawcy lub związanego z nim umową o podwykonawstwo oferenta powinno zostać dokonane wyłącznie w zakresie, w jakim jest to technicznie łatwe do przeprowadzenia, możliwe do zaakceptowania z ekonomicznego punktu widzenia i nie narusza uprawnień rzeczonego wykonawcy lub oferenta.

W ramach procedury udzielania zamówień publicznych Komisja zobowiązana jest, na każdym etapie postępowania, do czuwania nad przestrzeganiem równego traktowania i w konsekwencji nad równością szans wszystkich oferentów, aby mieli oni takie same szanse przy formułowaniu postanowień swych ofert i w konsekwencji, by oferty wszystkich konkurentów poddane były tym samym warunkom.

Zasada przejrzystości stanowiąca dopełnienie zasady równości traktowania oznacza z kolei, że wszystkie informacje techniczne, istotne dla prawidłowego zrozumienia ogłoszenia o zamówieniu lub specyfikacji, powinny, gdy tylko jest to możliwe, zostać udostępnione wszystkim przedsiębiorstwom uczestniczącym w zamówieniu publicznym, po pierwsze, by pozwolić wszystkim rozsądnie poinformowanym i wykazującym zwykłą staranność oferentom na zrozumienie ich dokładnego zakresu i dokonanie ich wykładni w taki sam sposób, a po drugie, by umożliwić instytucji zamawiającej rzeczywistą weryfikację, czy oferty przedstawione przez oferentów odpowiadają kryteriom wyznaczonym dla danego zamówienia.

W tym względzie naruszenie równości szans i zasady przejrzystości stanowi uchybienie w ramach postępowania poprzedzającego wniesienie skargi prowadzące do naruszenia prawa do informacji zainteresowanych stron. Jednakże uchybienie proceduralne może prowadzić do stwierdzenia nieważności rozpatrywanej decyzji wyłącznie w razie wykazania, że z braku tego uchybienia postępowanie administracyjne mogłoby mieć inny wynik, gdyby oferent miał dostęp do odpowiedniej informacji od początku postępowania i gdyby występowała w tym względzie choćby znikoma szansa, że oferent ten mógłby doprowadzić postępowanie administracyjne do innego rezultatu.

Należy stwierdzić nieważność decyzji Komisji o udzieleniu zamówienia, gdy nie udostępniając wszystkim potencjalnym oferentom od początku postępowania przetargowego pewnych informacji technicznych przydatnych przy przygotowaniu ofert, Komisja naruszyła zasadę równego traktowania oferentów i że to naruszenie mogło wpłynąć na udzielenie spornego zamówienia.

(por. pkt 141, 143–145, 147, 204)
Jedyną podstawą prawną decyzji Komisji stwierdzającej naruszenie art. 65 ust. 1 EWWiS i nakładającej grzywnę na przedsiębiorstwa, które miały uczestniczyć w kartelu z naruszeniem tego postanowienia, jest art. 65 ust. 4 i 5 EWWiS, bowiem odnosi się ona wyraźnie do tej podstawy prawnej i nie zawiera żadnego odniesienia do podstawy prawnej, którą stanowi art. 3 i 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17. Okoliczność, że w drugim piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów skierowanym do zainteresowanych przedsiębiorstw Komisja przyznała, iż wszczęła nowe postępowanie na podstawie rozporządzenia nr 17 i odwołała się wyraźnie do jego art. 3, nie wystarczy jako taka, aby stwierdzić, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 3 i 15 ust. 2 tego rozporządzenia.

(por. pkt 76, 78, 93, 94, 101)
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2002) 5087 wersja ostateczna z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 65 EWWiS (COMP/37.956 — Pręty zbrojeniowe do betonu) w stosunku do Feralpi Siderurgica SpA.
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2002) 5087 wersja ostateczna z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 65 EWWiS (COMP/37.956 — Pręty zbrojeniowe do betonu) w stosunku do Riva Acciaio SpA.
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2002) 5087 wersja ostateczna z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 65 EWWiS (COMP/37.956 — Pręty zbrojeniowe do betonu) w stosunku do Ferriere Nord SpA.
6.

Pomoc przyznawana przez państwa — Zakaz — Odstępstwa — Pomoc, która może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem — Pomoc na rzecz środowiska naturalnego (art. 6 WE, art. 87 ust. 3 lit. c) WE i art. 174 ust. 1 WE) (por. pkt 138–143, 148, 152)
W postępowaniu w sprawie skargi w dziedzinie wspólnotowych znaków towarowych na decyzję izby odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) Urząd może bez zmiany zakresu sporu wnosić o uwzględnienie żądań jednej ze stron, według swego wyboru, oraz przedstawić argumenty na poparcie zarzutów przedstawionych przez tę stronę. Natomiast nie może on przedstawiać samodzielnych żądań o stwierdzenie nieważności lub zarzutów w przedmiocie stwierdzenia nieważności niepodniesionych przez pozostałe strony.

Gdy chroniona nazwa pochodzenia złożona jest z kilku elementów, z których jeden stanowi określenie rodzajowe produktu rolnego lub środka spożywczego, to użycie tej nazwy rodzajowej w ramach zarejestrowanego znaku towarowego musi być uznane za zgodne z art. 13 ust. 1 lit. a) lub b) rozporządzenia nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych, a wniosek o unieważnienie takiego znaku uzasadniony ochroną nazwy pochodzenia musi zostać oddalony.

W tym zakresie w systemie rejestracji wspólnotowej ustanowionym na mocy rozporządzenia nr 2081/92 kwestie dotyczące przyznania ochrony poszczególnym elementom danej nazwy, a w szczególności kwestia, czy chodzi o nazwę rodzajową, czy o element nazwy chroniony przed praktykami opisanymi w art. 13 tego rozporządzenia, są przedmiotem oceny dokonywanej na podstawie szczegółowej analizy kontekstu faktycznego danej sprawy.

W ramach postępowania w sprawie unieważnienia rejestracji wspólnotowego znaku towarowego w oparciu o chronioną nazwę pochodzenia Urząd ma uprawnienie do przeprowadzenia tego rodzaju analizy i ewentualnie do nieprzyznania ochrony rodzajowej części chronionej nazwy pochodzenia. Skoro bowiem nie chodzi o stwierdzenie nieważności chronionej nazwy pochodzenia jako takiej, okoliczność, że art. 13 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2081/92 wyklucza ochronę nazw rodzajowych zawartych w chronionej nazwie pochodzenia, oznacza, iż Urząd jest uprawniony do zbadania, czy dane określenie stanowi w istocie nazwę rodzajową produktu rolnego lub środka spożywczego.

(por. pkt 58–60)
Skarga o odszkodowanie oparta na powstrzymaniu się przez Komisję od wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na podstawie art. 226 WE jest niedopuszczalna. Jeżeli bowiem Komisja nie jest zobowiązana do wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na podstawie art. 226 WE, to w żadnym wypadku decyzja o niewszczynaniu takiego postępowania nie jest bezprawna, a zatem nie prowadzi do powstania odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty. Skoro zatem Komisja nie ma obowiązku wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, powstrzymanie się od wszczęcia takiego postępowania nie może prowadzić do powstania odpowiedzialności Wspólnoty.

W przypadku gdy rozpatrywana jest niezgodność z prawem aktu prawnego, powstanie odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty zależy od istnienia wystarczająco istotnego naruszenia normy prawnej, która przyznaje jednostkom określone uprawnienia. W odniesieniu do tej przesłanki decydującym kryterium dla stwierdzenia, że naruszenie prawa wspólnotowego jest wystarczająco istotne, jest wystąpienie oczywistego i poważnego naruszenia przez instytucję wspólnotową granic przysługującego jej swobodnego uznania.

W postępowaniu w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przewidzianym w art. 226 WE wyłącznie Trybunał jest właściwy do stwierdzenia, że państwo członkowskie uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy prawa wspólnotowego. Jeżeli więc Komisji przysługuje swobodne uznanie w podejmowaniu decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, nie może ona stwierdzić takiego uchybienia w wiążący sposób. O ile w uzasadnionej opinii Komisja ogranicza się do zajęcia stanowiska w sprawie istnienia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego wynikającym z prawa wspólnotowego, wydanie tej opinii nie może prowadzić do wystarczająco istotnego naruszenia normy prawnej, która przyznaje jednostkom określone uprawnienia. W związku z powyższym nawet przyjęcie przez Komisję w uzasadnionej opinii błędnego stanowiska co do zakresu prawa wspólnotowego nie może stanowić naruszenia wystarczająco istotnego prowadzącego do powstania odpowiedzialności Wspólnoty.

Jeżeli natomiast ocena dokonana w uzasadnionej opinii wykracza poza stwierdzenie, że wystąpiło uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego, lub jeżeli inne działania Komisji w toku postępowania w sprawie uchybienia wykraczają poza przyznane jej uprawnienia, na przykład w razie zawinionego ujawnienia tajemnicy przedsiębiorstwa lub informacji naruszających dobre imię osoby, taka ocena lub działania mogą prowadzić do powstania naruszenia powodującego powstanie odpowiedzialności Wspólnoty.

(por. pkt 74–78)
Natomiast jeśli skarżący kwestionuje zasadność samej decyzji, w której dokonano oceny pomocy, sam fakt, że może on zostać uznany za zainteresowaną stronę w rozumieniu art. 88 ust. 2 WE, nie wystarcza do uznania dopuszczalności skargi. Musi on poza tym wykazać, że posiada szczególny status w rozumieniu wyroku z dnia 15 lipca 1963 r. w sprawie 25/62 Plaumann przeciwko Komisji. Miałoby to miejsce w szczególności w przypadku, gdy pomoc będąca przedmiotem omawianej decyzji wpływałaby w sposób istotny na pozycję skarżącego na rynku.

Z tych powodów dopuszczalna jest skarga o stwierdzenie nieważności takiej decyzji, wniesiona przez zainteresowaną stronę w rozumieniu art. 88 ust. 2 WE, w sytuacji gdy skarżący dąży, poprzez jej wniesienie, do ochrony swych praw proceduralnych, które wywodzi z tego postanowienia.

W przypadku gdy bez wszczynania formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE Komisja stwierdza w formie decyzji wydanej na podstawie ust. 3 tego artykułu, że pomoc jest zgodna ze wspólnym rynkiem, osoby, na których rzecz ustanowiono te gwarancje proceduralne, mogą wyegzekwować ich poszanowanie jedynie wtedy, gdy mają one możliwość zaskarżenia tej decyzji do sądu wspólnotowego.

W sytuacji gdy skarżący dąży do ochrony praw proceduralnych, które wywodzi z art. 88 ust. 2 WE, może on powołać się na dowolną podstawę nieważności wymienioną w art. 230 akapit drugi WE, o ile zmierza ona do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, a w końcu do wszczęcia przez Komisję postępowania, o którym mowa w art. 88 ust. 2 WE. Na tym etapie prowadzonego przez Komisję postępowania wyjaśniającego w sprawie pomocy państwa zadaniem Sądu nie jest zaś wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie istnienia pomocy lub jej zgodności ze wspólnym rynkiem.

Tak więc zarzuty zmierzające do uzyskania rozstrzygnięcia Sądu w przedmiocie istnienia pomocy publicznej lub jej zgodności ze wspólnym rynkiem należy odrzucić jako niedopuszczalne. Za dopuszczalne należy natomiast uznać wszystkie zarzuty zmierzające do ustalenia, czy Komisja winna była wszcząć postępowanie, o którym mowa w art. 88 ust. 2 WE.

(por. pkt 66, 67)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Odpowiedzialność pozaumowna – Przesłanki – Rzeczywista i pewna szkoda – Ciężar dowodu (art. 288 WE) (por. pkt 49)

2. Odpowiedzialność pozaumowna – Szkoda – Naprawienie – Uwzględnienie deprecjacji pieniądza – Odsetki wyrównawcze – Sposoby obliczania (art. 288 WE) (por. pkt 50, 51)

Subject of the case

Przedmiot

Skarga o odszkodowanie zmierzająca do naprawienia szkody, jaką miały ponieść skarżące w związku z przyjętym sposobem obliczania kwoty pomocy produkcyjnej określonej w rozporządzeniu (WE) Komisji nr 1519/2000 z dnia 12 lipca 2000 r. ustalającym cenę minimalną oraz wysokość pomocy produkcyjnej w sezonie 2000/2001 w odniesieniu do przetworów otrzymywanych z pomidorów (Dz.U. L 174, s. 29).

Sentencja

Sentencja

1) Komisja wypłaci Agraz, SA i 86 innym spółkom, których nazwy figurują w załącznikach I i II do wyroku, odszkodowanie odpowiadające zwiększeniu o 15,54% kwoty pomocy produkcyjnej określonej w załączniku II do rozporządzenia nr 1519/2000, którą spółki te otrzymały w roku gospodarczym 2000/2001.

2) Odszkodowanie to zostanie powiększone o odsetki wyrównawcze, liczone od dnia rzeczywistej wypłaty pomocy na rzecz każdej skarżącej do dnia ogłoszenia niniejszego wyroku, zgodnie ze stopą procentową stosowaną przez EBC do podstawowych operacji refinansujących, zwiększoną o dwa punkty w odniesieniu do skarżących, których nazwy figurują w załączniku I oraz o stopę rocznej inflacji stwierdzonej w danym okresie przez Eurostat w państwach członkowskich, w których znajdują się siedziby skarżących, których nazwy figurują w załączniku II.

3) Kwota odszkodowania wynikająca z ponownego oszacowania zostanie powiększona o odsetki za zwłokę, liczone od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia całkowitej spłaty zgodnie ze stopą procentową stosowaną przez EBC do podstawowych operacji refinansujących, zwiększoną o dwa punkty.

4) Agraz oraz 86 innych spółek, których nazwy figurują w załącznikach I i II, pokryją dwie piąte własnych kosztów poniesionych w postępowaniach przez Sądem i Trybunałem.

5) Komisja pokryje własne koszty i trzy piąte kosztów poniesionych w postępowaniach przed Sądem i Trybunałem przez Agraz i 86 innych spółek, których nazwy figurują w załącznikach I i II.
1.

Konkurencja — Postępowanie administracyjne — Poszanowanie prawa do obrony — Dostęp do akt — Zakres — Odmowa przekazania obciążającego dokumentu — Konsekwencje w zakresie ciężaru dowodu spoczywającego na zainteresowanym przedsiębiorstwie (art. 81 ust. 1 WE; rozporządzenie Rady nr 17, art. 19 ust. 1) (por. pkt 43–47, 67, 70)
16.

Konkurencja — Grzywny — Kwota — Ustalenie — Kryteria — Waga naruszenia — Okoliczności obciążające — Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji — Uwzględnienie powrotu do naruszenia — Naruszenie zasady legalności kar, pewności prawa i zasady ne bis in idem — Brak (art. 81 WE, 82 WE; rozporządzenie Rady nr 17, art. 15 ust. 2; komunikat Komisji 98/C 9/03) (por. pkt 716–730)
16

Po drugie, istnieje jej zdaniem oczywista i ścisła zależność między towarami oznaczonymi wcześniejszymi znakami towarowymi, należącymi do klasy 3 oraz, przede wszystkim, do klasy 25, a towarami objętymi zgłoszeniem znaku, należącymi do klas 18 i 24. Skarżąca podkreśla, że wszystkie te klasy dotyczą sektora mody i tkanin niezależnie od tego, czy chodzi o same ubrania i tkaniny przeznaczone do ich uszycia oraz akcesoria, czy też o produkty kosmetyczne. Jej zdaniem są one związane w sposób nierozerwalny z pięknością, pielęgnacją ciała, wyglądem i wizerunkiem. Omawiane towary są sprzedawane za pomocą tych samych kanałów dystrybucji, tak iż konsumenci kojarzą je ze sobą, przypisując im wspólne pochodzenie handlowe. W decyzji z dnia 20 kwietnia 2000 r. Wydział Sprzeciwów uznał nadto, że istnieje możliwość ustalenia związku między klasą 18 a klasą 25, jeśli spełnione zostały określone warunki, takie jak — między innymi — „charakter wysoce odróżniający” znaku towarowego EMIDIO TUCCI.
Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2003) 1404 z dnia 22 kwietnia 2003 r. dotyczącej zawieszenia pozwoleń na dopuszczenie do obrotu weterynaryjnych produktów leczniczych zawierających substancję benzathine benzylpenicillin przeznaczoną do zaaplikowania domięśniowo lub podskórnie zwierzętom przeznaczonym na produkcję żywności.
Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r. dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji IV w związku z poprawą warunków bezpieczeństwa, warunków żeglugi morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów oraz warunków pracy w stosunku do statków o całkowitej długości większej niż dwanaście metrów w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do statków Atlnteanu.
Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 września 2003 r. (sprawa R 191/2002‑2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Pelikan Vertriebsgesellschaft mbH & Co. KG a Dainichiseika Colour & Chemicals Mfg. Co. Ltd.
243

Fakt, że konkurencja rozwijała się w mniej korzystny sposób w innych państwach członkowskich, nie dowodzi, że praktyki cenowe skarżącej nie wywierały skutku antykonkurencyjnego w Niemczech, które stanowią właściwy rynek geograficzny. Rzekomo mniej korzystna sytuacja w innych państwach członkowskich mogłaby być związana z późniejszą liberalizacją omawianych rynków usług, czyli po dniu 1 czerwca 1997 r., a więc po dacie, w której skarżąca została zmuszona, na mocy prawa niemieckiego, do przyznania jej konkurentom uwolnionego dostępu do pętli lokalnej (zob. pkt 198 powyżej). Należy podnieść w tym względzie, że art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2887/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. w sprawie uwolnionego dostępu do pętli lokalnej (Dz.U. L 336, s. 4) nakłada na operatorów historycznych taki obowiązek dopiero od 31 grudnia 2002 r. Rzekomo bardziej korzystna sytuacja w innych państwach członkowskich mogłaby być także związana z istnieniem innych naruszeń wspólnotowego prawa konkurencji. W każdym razie zakładając nawet, że Komisja uchybiła niektórym ze swych zobowiązań, jakie na niej ciążą na mocy art. 211 WE, ponieważ nie dopilnowała przestrzegania wspólnotowego prawa konkurencji w sektorze telekomunikacji w innych państwach członkowskich, okoliczność ta nie może uzasadniać naruszenia art. 82 WE popełnionego w niniejszym przypadku przez skarżącą w tym samym sektorze (ww. w pkt 86 wyrok w sprawie Landewyck i in. przeciwko Komisji, pkt 84; wyroki Sądu: z dnia 6 kwietnia 1995 r. w sprawie T-148/89 Tréfilunion przeciwko Komisji, Rec. s. II-1063, pkt 127 i z dnia 15 marca 2000 r. w sprawach połączonych T-25/95, T-26/95, od T-30/95 do T-32/95, od T-34/95 do T-39/95, od T-42/95 do T-46/95, T-48/95, od T-50/95 do T-65/95, od T-68/95 do T-71/95, T-87/95, T-88/95, T-103/95 i T-104/95 Cimenteries CBR i in. przeciwko Komisji, Rec. s. II-491, pkt 2559).
147

Następnie należy stwierdzić, że zakładając, iż miało ono miejsce, takie naruszenie równości szans i zasady przejrzystości stanowi uchybienie w ramach postępowania poprzedzającego wniesienie skargi prowadzące do naruszenia prawa do informacji zainteresowanych stron. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uchybienie proceduralne może prowadzić do stwierdzenia nieważności rozpatrywanej decyzji wyłącznie w razie wykazania, że z braku tego uchybienia postępowanie administracyjne mogłoby mieć inny wynik, gdyby skarżąca miała dostęp do omawianej informacji od początku postępowania i gdyby występowała w tym względzie choćby znikoma szansa, że skarżąca mogłaby doprowadzić postępowanie administracyjne do innego rezultatu (zob. wyrok Trybunału z dnia 2 października 2003 r. w sprawie C-194/99 P Thyssen Stahl przeciwko Komisji, Rec. s. I-10821, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo, oraz wyrok Sądu z dnia 30 września 2003 r. w sprawach połączonych T-191/98 i od T-212/98 do T-214/98 Atlantic Container Line i in. przeciwko Komisji, Rec. s. II-3275, pkt 340 i 430).