ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 26 marca 2009 r. — Pignataro przeciwko Ufficio centrale circoscrizionale presso il Tribunale di Catania i in.

(sprawa C-535/08)

„Warunki wybieralności w wyborach regionalnych — Wymóg posiadania miejsca zamieszkania w danym regionie — Artykuły 17 WE i 18 WE — Prawa podstawowe — Brak związku z prawem wspólnotowym — Oczywisty brak właściwości Trybunału”

1. Obywatelstwo Unii Europejskiej — Postanowienia traktatu — Przedmiotowy zakres stosowania — Wyłączenie sytuacji o charakterze wyłącznie wewnętrznym (art. 17 WE i 18 WE) (por. pkt 14–18; pkt 1 sentencji)

2. Pytania prejudycjalne — Właściwość Trybunału — Granice — Pytanie zadane w ramach sporu dotyczącego stosowania przepisów krajowych niewchodzących w zakres stosowania prawa wspólnotowego — Wyłączenie (art. 234 WE) (por. pkt 22–24; pkt 2 sentencji)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia — Wykładnia art. 6 UE, art. 3 Pierwszego protokołu dodatkowego do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, art. 2 Protokołu nr 4 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i art. 25 międzynarodowego Paktu praw obywatelskich i politycznych — Wykładnia art. 17 WE i 18 WE — Zgodność z nimi przepisów regionalnych ograniczających bierne prawo wyborcze obywatela włoskiego na podstawie wymogu posiadania miejsca zamieszkania w regionie.

Sentencja

1) Artykuły 17 WE i 18 WE nie stoją na przeszkodzie istnieniu przepisów krajowych przewidujących, w sytuacji takiej jak w sprawie przed sądem krajowym, jako jeden z warunków wybieralności do zgromadzenia regionalnego — obowiązek posiadania miejsca zamieszkania w danym regionie w dniu zgłoszenia kandydatury.
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 17 marca 2009 r. — Ayyanarsamy przeciwko Komisji i Niemcom

(sprawa C-251/08 P)

„Odwołanie oczywiście niedopuszczalne i bezzasadne — Rzekome naruszenie przez władze krajowe praw podstawowych skarżącego — Skarga o stwierdzenie nieważności pisma, którym Komisja stwierdziła swój brak właściwości do podjęcia działań przed sądami krajowymi — Pojęcie „akt zaskarżalny” w rozumieniu art. 230 WE”

1. Odwołanie — Zarzuty — Zarzut nieprecyzyjny — Niedopuszczalność (regulamin Trybunału, art. 112 § 1) (por. pkt 10–12)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności — Akty zaskarżalne — Pojęcie — Akty wywołujące wiążące skutki prawne (art. 230 WE) (por. pkt 14–19)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 1 kwietnia 2008 r. w sprawie T-412/07 Ayyanarsamy przeciwko Komisji i Niemcom, w którym Sąd odrzucił w części jako oczywiście niedopuszczalne i w części jako oczywiście bezzasadne, po pierwsze, skargę o stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia , w którym ta ostatnia poinformowała skarżącą, iż nie będzie mogła podjąć na rzecz skarżącej działań przed sądami niemieckimi, oraz po drugie, wniosek o odszkodowanie za szkody poniesione rzekomo przez skarżącą w wyniku działań władz niemieckich — Naruszenie uprawnień przysługujących jednostkom na podstawie art. 230 WE i 232 WE — Pojęcie aktu zaskarżalnego w rozumieniu art. 230 WE.

Sentencja

1) Odwołanie zostaje w części oddalone jako oczywiście bezzasadne i w części odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne.

2) M. Ayyanarsamy poniesie swoje własne koszty.

Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 17 marca 2009 r. — Ayyanarsamy przeciwko Komisji i Niemcom

(sprawa C-251/08 P)

„Odwołanie oczywiście niedopuszczalne i bezzasadne — Rzekome naruszenie przez władze krajowe praw podstawowych skarżącego — Skarga o stwierdzenie nieważności pisma, którym Komisja stwierdziła swój brak właściwości do podjęcia działań przed sądami krajowymi — Pojęcie „akt zaskarżalny” w rozumieniu art. 230 WE”

1. Odwołanie — Zarzuty — Zarzut nieprecyzyjny — Niedopuszczalność (regulamin Trybunału, art. 112 § 1) (por. pkt 10–12)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności — Akty zaskarżalne — Pojęcie — Akty wywołujące wiążące skutki prawne (art. 230 WE) (por. pkt 14–19)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 1 kwietnia 2008 r. w sprawie T-412/07 Ayyanarsamy przeciwko Komisji i Niemcom, w którym Sąd odrzucił w części jako oczywiście niedopuszczalne i w części jako oczywiście bezzasadne, po pierwsze, skargę o stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia , w którym ta ostatnia poinformowała skarżącą, iż nie będzie mogła podjąć na rzecz skarżącej działań przed sądami niemieckimi, oraz po drugie, wniosek o odszkodowanie za szkody poniesione rzekomo przez skarżącą w wyniku działań władz niemieckich — Naruszenie uprawnień przysługujących jednostkom na podstawie art. 230 WE i 232 WE — Pojęcie aktu zaskarżalnego w rozumieniu art. 230 WE.

Sentencja

1) Odwołanie zostaje w części oddalone jako oczywiście bezzasadne i w części odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne.
3.

Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Przesłanki dopuszczalności — Dopuszczalność prima facie skargi głównej — Wstępne badanie skargi głównej przez sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych — Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej niewłączania substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414 (art. 230 WE, 242 WE, 243 WE; dyrektywa Rady 91/414; decyzja Komisji 2007/629) (por. pkt 54–62)
3.

Wspólnoty Europejskie — Kontrola sądowa zgodności z prawem aktów instytucji — Konieczność zażądania przez osoby fizyczne lub prawne złożenia wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w zakresie oceny ich ważności — Obowiązek stosowania krajowego prawa procesowego przez sądy krajowe w sposób umożliwiający zakwestionowanie zgodności z prawem aktów wspólnotowych (art. 10 WE, art. 230 akapit czwarty WE, art. 234 WE) (por. pkt 37–39)
3.

Wspólnoty Europejskie — Kontrola sądowa zgodności z prawem aktów instytucji — Konieczność zażądania przez osoby fizyczne lub prawne złożenia wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w zakresie oceny ich ważności (art. 10 WE, art. 230 akapit czwarty WE, art. 234 WE) (por. pkt 38)
Odwołanie, jak wynika z art. 225 WE i art. 58 statutu Trybunału Sprawiedliwości, jest ograniczone do kwestii prawnych. Jedynie Sąd jest zatem właściwy, po pierwsze, w przedmiocie ustalenia okoliczności faktycznych, o ile merytoryczne błędy w ustaleniach nie wynikają ze znajdujących się w aktach dokumentów, które mu przedstawiono, a po drugie, w przedmiocie oceny tego stanu faktycznego. Ocena okoliczności faktycznych, z wyłączeniem przypadków wypaczenia przedstawionych Sądowi dowodów, nie stanowi kwestii prawnej, która jako taka poddana jest kontroli Trybunału w ramach odwołania.

Zgodnie z art. 113 § 2 regulaminu Trybunału, odwołanie nie może zmieniać przedmiotu postępowania przed Sądem. Kompetencje Trybunału są bowiem w ramach odwołania ograniczone do oceny rozstrzygnięcia prawnego w kwestii zarzutów, które były rozpoznawane w pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 220 ust. 2 lit. b) akapit czwarty rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny osoba odpowiedzialna za uiszczenie opłat celnych może powołać się na dobrą wiarę, w celu skorzystania ze zwrotu lub umorzenia należności celnych przywozowych lub wywozowych, jeżeli może udowodnić, że w okresie przedmiotowych operacji handlowych zachowała należytą staranność, aby upewnić się, czy spełnione zostały wszystkie warunki korzystania z preferencji.

Jednakże jak wynika z jasnego i jednoznacznego brzmienia art. 220 ust. 2 lit. b) akapit piąty tego rozporządzenia i potwierdzonego przez motyw 11 rozporządzenia nr 2700/2000, nie jest tak, jeżeli Komisja opublikowała w Dzienniku Urzędowym zawiadomienie wyrażające uzasadnione wątpliwości w odniesieniu do prawidłowego stosowania uzgodnień preferencyjnych przez korzystający z nich kraj trzeci.

Co się tyczy właściwego dnia do celów uwzględnienia dobrej wiary płatnika, z art. 220 ust. 2 lit. b) akapit czwarty kodeksu celnego wynika wyraźnie, iż wykazanie przez podmiot gospodarczy dobrej wiary, jeżeli się je dopuszcza, dotyczy jego zachowania „w okresie przedmiotowych operacji handlowych”. Zatem dniem do celów uwzględnienia dobrej wiary płatnika jest dzień, w którym dokonano operacji przywozu.

(por. pkt 55–58, 60)
1.

Odwołanie — Zarzuty — Postanowienie Sądu odrzucające jako oczywiście niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności — Zarzuty co do istoty sprawy podnoszone na poparcie odwołania — Zarzuty oczywiście bezzasadne (art. 225 WE; regulamin Trybunału, art. 119) (por. pkt 13–18, 22–27, 29–31)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Pytania prejudycjalne

–

Właściwość Trybunału (art. 267 TFUE) (por. pkt 15-17; sentencja)

Subject of the case

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Landessozialgericht Berlin – Wykładnia art. 18, 49 i 50 WE oraz art. 34 ust. 4 i 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972°r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 74, s.1) – Zwrot kosztów leczenia związanych z udzieleniem pomocy w nagłym przypadku obywatelowi państwa członkowskiego w prywatnym szpitalu innego państwa członkowskiego, wynikającym z odmowy udzielenia tego świadczenia przez szpital publiczny ze względu na brak wystarczającej liczby miejsc – Uregulowanie krajowe państwa członkowskiego wyłączające zwrot kosztów leczenia poniesionych w związku z udzieleniem pomocy w nagłym przypadku w szpitalu prywatnym innego państwa członkowskiego, lecz dopuszczające zwrot takich kosztów wykazanych w fakturze przez szpital prywatny znajdujący się na terytorium krajowym

Sentencja

Sentencja

Nie ma konieczności udzielania odpowiedzi na pytanie prejudycjalne przedstawione przez Landessozialgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy) postanowieniem z dnia 27 czerwca 2008 r.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie (art. 230 WE) (por. pkt 54)

2. Odwołanie – Zarzuty – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych przedstawionych Sądowi – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58) (por. pkt 62)

3. Odwołanie – Zarzuty – Zarzuty wobec uzasadnienia nie mające wpływu na sentencję zaskarżonego wyroku – Zarzut nieistotny dla sprawy (art. 225 WE; Trybunału Sprawiedliwości, art. 56) (por. pkt 77, 80, 89)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 9 września 2008 r. w sprawie T‑75/06 Bayer CropScience AG i in. przeciwko Komisji, w którym sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2005/864/WE z dnia 2 grudnia 2005 r. dotyczącej niewłączania endosulfanu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną [notyfikowanej pod nr C(2005) 4611] (Dz.U. L 317, s. 25)

Sentencja

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Makhteshim-Agan Holding BV, Alfa Agricultural Supplies SA i Aragonesas Agro SA zostają obciążone kosztami postępowania.

3) European Crop Protection Association (ECPA) ponosi własne koszty postępowania.
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 25 lutego 2010 r. — Santa Casa da Misericórdia de Lisboa przeciwko Liga Portuguesa de Futebol Profissional i in.

(sprawa C-55/08)

„Odesłanie prejudycjalne — Niedopuszczalność”

Pytania prejudycjalne — Dopuszczalność — Pytania zadane bez wystarczającego wyjaśnienia kontekstu faktycznego i prawnego (art. 234 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 23) (por. pkt 14–16)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Judicial da Comarca do Porto — Wykładnia art. 43 WE, 49 WE i 56 WE — Przepisy krajowe zastrzegające na rzecz jednego podmiotu obsługę w systemie monopolu gier hazardowych i gier liczbowych i kwalifikujące jako przestępstwo organizację, promocję i przyjmowanie, także przez Internet, zakładów sportowych — Zakazanie przedsiębiorstwu wykonującemu „on line” działalność w zakresie obsługi zakładów i gier liczbowych, mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim promocji, organizowania i obsługi zakładów i gier liczbowych przez Internet oraz wypłaty zwycięzcom wartości nagrody.

Sentencja

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca do Porto (Portugalia) postanowieniem z dnia 19 grudnia 2007 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 25 lutego 2010 r. — Santa Casa da Misericórdia de Lisboa przeciwko Liga Portuguesa de Futebol Profissional i in.

(sprawa C-55/08)

„Odesłanie prejudycjalne — Niedopuszczalność”

Pytania prejudycjalne — Dopuszczalność — Pytania zadane bez wystarczającego wyjaśnienia kontekstu faktycznego i prawnego (art. 234 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 23) (por. pkt 14–16)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Judicial da Comarca do Porto — Wykładnia art. 43 WE, 49 WE i 56 WE — Przepisy krajowe zastrzegające na rzecz jednego podmiotu obsługę w systemie monopolu gier hazardowych i gier liczbowych i kwalifikujące jako przestępstwo organizację, promocję i przyjmowanie, także przez Internet, zakładów sportowych — Zakazanie przedsiębiorstwu wykonującemu „on line” działalność w zakresie obsługi zakładów i gier liczbowych, mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim promocji, organizowania i obsługi zakładów i gier liczbowych przez Internet oraz wypłaty zwycięzcom wartości nagrody.

Sentencja

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca do Porto (Portugalia) postanowieniem z dnia 19 grudnia 2007 r. jest oczywiście niedopuszczalny.
5)

Jednak wdrożenie tego porozumienia ramowego przez uregulowanie krajowe, takie jak dekret prezydencki 164/2004, nie może doprowadzić do obniżenia ochrony istniejącej wcześniej w wewnętrznym porządku prawnym względem pracowników na czas określony do poziomu niższego od określonego przez minimalne przepisy ochronne przewidziane przez to samo porozumienie ramowe. W szczególności przestrzeganie klauzuli 5 pkt 1 tego porozumienia ramowego wymaga, by takie uregulowanie przewidywało, odnośnie do nadużyć w korzystaniu z kolejnych umów o pracę na czas określony, skuteczne i bezwzględnie obowiązujące przepisy zapobiegające takim nadużyciom oraz sankcje mające charakter wystarczająco skuteczny i odstraszający celem zapewnienia pełnej skuteczności tych przepisów zapobiegających. Do sądu krajowego należy tym samym zbadanie, czy przesłanki te zostały spełnione.
Sprawa C-497/08

Amiraike Berlin GmbH

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Charlottenburg)

„Sądownictwo niesporne — Powołanie likwidatora spółki — Brak właściwości Trybunału”

Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 stycznia 2010 r. I ‐ 103

Streszczenie postanowienia

Pytania prejudycjalne – Wystąpienie do Trybunału – Sąd krajowy w rozumieniu art. 234 WE – Pojęcie

(art. 234 WE)

Aby sąd odsyłający był uprawniony do zwrócenia się do Trybunału na podstawie art. 234 WE, konieczne jest, by był przed nim zawisły spór i by sąd ten orzekał w ramach postępowania prowadzącego do wydania orzeczenia o charakterze sądowniczym.

Nie może zwrócić się do Trybunału Amtsgericht Charlottenburg (Niemcy), gdy działa on jako organ administracyjny i nie rozstrzyga przy tym sporu, a zatem wykonuje funkcję niesądowniczą. Jest tak, gdy podstawowe jego zadanie jest ograniczone do powołania „następczego” likwidatora majątku spółki wykreślonej z rejestru i gdy nie zawisł przed nim żaden spór pomiędzy skarżącą i ewentualną stroną pozwaną, ponieważ Amtsgericht Charlottenburg jest pierwszym organem, który zapoznał się z wnioskiem o powołanie likwidatora majątku owej spółki.

(por. pkt 17–21)
Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 27 listopada 2007 r. w sprawach połączonych T‑3/00 i T‑337/04 Pitsiorlas przeciwko Radzie i EBC stwierdzającego nieważność decyzji rady prezesów z dnia 21 października 1999 r. odmawiającej dostępu do pewnych dokumentów dotyczących porozumienia Bâle/Nyborg oraz oddalającego żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady z dnia 30 lipca 1999 r. odmawiającej skarżącemu dostępu do tych dokumentów, a także skarga o odszkodowanie mająca na celu naprawienie szkody, którą skarżący miał ponieść w następstwie decyzji Rady i EBC odmawiających mu dostępu do pewnych dokumentów dotyczących porozumienia Bâle/Nyborg (1987), których zażądał on w związku z przygotowywaniem jego pracy doktorskiej.
15

Na podstawie umowy zawartej w dniu 28 maja 1999 r. pomiędzy RFEF i krajową zawodową ligą piłkarską, liczba piłkarzy niebędących obywatelami państw członkowskich, którzy mogą występować równocześnie w pierwszej lidze została ograniczona do trzech na sezony od 2000/2001 do 2004/2005 a w odniesieniu do drugiej ligi do trzech na sezony 2000/2001 i 2001/2002 oraz do dwóch na trzy następne sezony.
Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 1 października 2007 r. w sprawie T‑27/07 US Steel Košice s.r.o. przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 listopada 2006 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych, notyfikowanego przez Słowację za okres od 2008 do 2012 r. zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 275, s. 32) – Osoby fizyczne i prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie – Bezpośrednie oddziaływanie na sytuację prawną osób – Kryteria
1)

Przepisy państwa członkowskiego, które w sytuacji takiej jak ta, której dotyczy postępowanie przed sądem odsyłającym, odmawiają uznania, iż kwalifikacje zawodowe zdobyte przez obywatela tego państwa członkowskiego są równoważne w stosunku do posiadania dyplomu wymaganego przez te przepisy dla celu wykonywania w tym państwie członkowskim działalności na własny rachunek polegającej na prowadzeniu szkoły nauki jazdy, nie stoją w sprzeczności z art. 12 WE, 43 WE i 49 WE.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Hoge Raad der Nederlanden Den Haag – Wykładnia art. 49–55 WE – Uregulowanie krajowe przewidujące podatek rejestracyjny należny w chwili pierwszego użycia pojazdu na krajowych drogach publicznych, którego wysokość nie jest zależna od długości okresu korzystania z tych dróg – Nałożenie obowiązku podatkowego na osobę zamieszkałą w tym państwie członkowskim, która wypożyczyła na okres trzech lat zarejestrowany w innym państwie członkowskim pojazd przeznaczony zasadniczo do używania w pierwszym państwie członkowskim do celów służbowych i prywatnych.
Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 16 maja 2008 r. – Raulin przeciwko Francji

(sprawa C‑49/08)

Skarga osoby fizycznej przeciwko państwo członkowskiemu mająca na celu stwierdzenie nieważności orzeczenia wydanego przez sąd krajowy oraz stwierdzenie naruszenia przez to państwo członkowskie prawa wspólnotowego – Oczywisty brak właściwości Trybunału

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty władz krajowych – Brak właściwości Trybunału (art. 230 WE) (por. pkt 7, 8)

2. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Prawo do wnoszenia skarg zastrzeżone dla Komisji i państw członkowskich – Skarga osoby fizycznej lub prawnej – Niedopuszczalność (art. 226 WE, 227 WE) (por. pkt 9, 10)

Przedmiot

Skarga o stwierdzenie nieważności – Naruszenie przez państwo członkowskie dyrektywy Rady z dnia 14 października 1991°r. w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy (Dz.U. L 288, s. 32) – Oczywisty brak właściwości Trybunału.

Sentencja

1) Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest oczywiście niewłaściwy do orzekania w przedmiocie niniejszej skargi.
Odwołanie od postanowienia Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie T‑326/07 R Cheminova i in. przeciwko Komisji – Cheminova A/S i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich oddalającego wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji 2007/389/WE z dnia 6 czerwca 2007 r. dotyczącej niewłączenia malationu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję (Dz.U. L 146, s. 19).
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 12 lutego 2009 r. – Bild digital i ZVS Zeitungsvertrieb Stuttgart przeciwko Präsident des Deutschen Patent- und Markenamts

(sprawy połączone C‑39/08 i C‑43/08)

Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu Trybunału – Dyrektywa 89/104/EWG – Zgłoszenia znaków towarowych do rejestracji – Indywidualne rozpatrywanie zgłoszeń – Nieuwzględnienie wcześniejszych decyzji – Oczywista niedopuszczalność

Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Odmowa lub unieważnienie rejestracji – Wcześniejsza rejestracja znaku towarowego w niektórych państwach członkowskich – Wpływ (dyrektywa Rady 89/104, art. 3 ust. 1 lit. b), c)) (por. pkt 19)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Bundespatentgericht (Niemcy) – Wykładnia art. 3 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1) – Indywidualne rozpatrywanie zgłoszeń znaków towarowych bez uwzględnienia wcześniejszych decyzji wydanych w podobnych sprawach – Odmowa rejestracji znaku towarowego zgłoszonego przez właściciela szeregu podobnych znaków towarowych

Sentencja

Właściwy organ państwa członkowskiego wezwany do wydania decyzji w przedmiocie zgłoszenia znaku towarowego do rejestracji nie ma obowiązku pominięcia wymienionych w art. 3 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, w wersji uwzględniającej zmiany wprowadzone decyzją Rady 92/10/EWG z dnia 19 grudnia 1991 r. podstaw odmowy rejestracji i dopuszczenia zgłoszenia ze względu na to, że oznaczenie, o którego rejestrację jako znaku towarowego wniesiono, jest skonstruowane w identyczny lub porównywalny sposób jak oznaczenie, które zostało już zarejestrowane jako znak towarowy i które odnosi się do identycznych lub podobnych towarów lub usług.
4

Artykuł 9 rozporządzenia nr 40/94, zatytułowany „Prawa przyznane przez wspólnotowy znak towarowy”, przewiduje: „1. Wspólnotowy znak towarowy przyznaje właścicielowi wyłączne prawa do tego znaku. Właściciel znaku jest uprawniony do zakazania wszelkim stronom [osobom] trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym: a) oznaczenia identycznego ze wspólnotowym znakiem towarowym dla towarów lub usług identycznych z tymi, dla których wspólnotowy znak towarowy jest zarejestrowany; b) oznaczenia, w przypadku którego z powodu jego identyczności lub podobieństwa do wspólnotowego znaku towarowego oraz identyczności lub podobieństwa towarów lub usług, których dotyczą wspólnotowy znak towarowy i to oznaczenie, istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej [odbiorców]; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia oznaczenia ze znakiem towarowym; c) oznaczenia identycznego lub podobnego do wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których zarejestrowano wspólnotowy znak towarowy, w przypadku gdy cieszy się on renomą we Wspólnocie i w przypadku gdy używanie tego oznaczenia bez uzasadnionej przyczyny powoduje nienależną korzyść z powodu lub jest szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy wspólnotowego znaku towarowego [powoduje czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wspólnotowego znaku towarowego lub działa na ich szkodę]. 2. Na podstawie ust. 1 mogą być zakazane w szczególności następujące działania: a) umieszczanie oznaczenia na towarach lub na ich opakowaniach; b) oferowanie towarów, wprowadzanie ich do obrotu lub ich magazynowanie w tym celu pod takim oznaczeniem lub oferowanie i świadczenie usług pod tym oznaczeniem; c) przywóz lub wywóz towarów pod takim oznaczeniem; d) używanie oznaczenia w dokumentach handlowych i w reklamie. […]”.