Wykładni art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 2 oraz art. 7 ust. 1 lit. d) i art. 7 ust. 2 dyrektywy 2004/38 w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221, 68/360, 72/194, 73/148, 75/34, 75/35, 90/364, 90/365 i 93/96, należy dokonywać w ten sposób, że dotyczą one także członków rodziny, którzy przybyli do przyjmującego państwa członkowskiego niezależnie od obywatela Unii i nabyli status członka rodziny bądź stworzyli wspólnotę rodzinną z tym obywatelem Unii, będąc już w tym państwie. Nie ma w tej kwestii znaczenia okoliczność, że w chwili nabycia przez członka rodziny tego statusu lub stworzenia wspólnoty rodzinnej przebywa on tymczasowo w przyjmującym państwie członkowskim na podstawie przepisów azylowych tego państwa.

W istocie żaden z tych przepisów nie wymaga, żeby obywatel Unii założył rodzinę, zanim przeniesie się do przyjmującego państwa członkowskiego, aby członkowie jego rodziny, obywatele państw trzecich, mogli skorzystać z praw ustanowionych w dyrektywie 2004/38, i przeciwnie, stanowiąc, że członkowie rodziny obywatela Unii mogą dołączyć do niego w przyjmującym państwie członkowskim, prawodawca wspólnotowy uznał, że obywatel Unii może założyć rodzinę dopiero po skorzystaniu z prawa swobodnego przemieszczania się.

Ponadto zwrot „członk[owie] […] rodziny [obywatela Unii], […] którzy [mu] towarzyszą”, znajdujący się w art. 3 ust. 1 wspomnianej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on zarówno członków rodziny obywatela Unii, którzy wjechali razem z nim do przyjmującego państwa członkowskiego, jak i tych, którzy przebywają z nim w tym państwie członkowskim, bez konieczności rozróżniania w tym drugim przypadku, czy obywatele państw trzecich wjechali do tego państwa członkowskiego przed przybyciem lub po przybyciu obywatela Unii, czy też przed lub po tym, jak zostali członkami jego rodziny.

Ponadto jeżeli obywatel państwa trzeciego, będący członkiem rodziny obywatela Unii, wywodzi z dyrektywy prawo wjazdu i prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim, państwo to może ograniczyć to prawo wyłącznie z zachowaniem art. 27 i 35 dyrektywy 2004/38. Przestrzeganie art. 27 tej dyrektywy jest konieczne w szczególności, jeżeli państwo członkowskie zamierza nałożyć karę na obywatela państwa trzeciego z uwagi na naruszenie przez niego przepisów krajowych imigracyjnych przy wjeździe lub pobycie na terytorium tego państwa, zanim został on członkiem rodziny obywatela Unii. Tymczasem w stosunku do takiej osoby, która przed nabyciem statusu członka rodziny obywatela Unii była uprawniona do tymczasowego pobytu na terytorium państwa członkowskiego na podstawie ustawodawstwa tego państwa w oczekiwaniu na decyzję w przedmiocie wniosku o azyl, nie można na tej tylko podstawie zastosować wspomnianego art. 27 dyrektywy.

Obywatel państwa trzeciego, będący współmałżonkiem obywatela Unii zamieszkującego w państwie członkowskim, którego obywatelstwa nie posiada, i towarzyszący temu obywatelowi Unii lub dołączający do niego, korzysta z przepisów omawianej dyrektywy, niezależnie od miejsca i daty zawarcia przez nich związku małżeńskiego oraz sposobu, w jaki ten obywatel państwa trzeciego wjechał do przyjmującego państwa członkowskiego.

(por. pkt 27–33; pkt 1 sentencji)