ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji, mianowicie w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza: a) oddaliła odwołanie strony skarżącej w sprawie R 979/2017-4; b) uwzględniła częściowo odwołanie R 1070/2017-4 wniesione przez Thalgo TCH, jako wnioskującego o unieważnienie prawa do znaku, w odniesieniu do towarów należących do klasy 3 klasyfikacji nicejskiej; c) unieważniła prawo do unijnego znaku towarowego nro11 649 324 również w odniesieniu do wskazanych towarów z klasy 3; d) utrzymała w mocy decyzję EUIPO z dnia 21 marca 2017 r. (postępowanie w sprawie unieważnienia nr 11 974 C) w części, w której, zgodnie z tą decyzją, unieważniono prawo do znaku towarowego strony skarżącej w odniesieniu do towarów z klasy 3;
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 24 akapit pierwszy regulaminu i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej gwarantujących każdej osobie prawo do dobrej administracji. W szczególności zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa skarżącej do bycia wysłuchanym i do poszanowania prawa do obrony.
3.

W zarzucie trzecim strona skarżąca podnosi, że wydając zaskarżone decyzje EBC naruszył art. 4 ust. 1 lit. c) decyzji EBC/2004/3 ze względu na to, iż odmówił w nich stronie dostępu do żądanych dokumentów, ponieważ miałyby one być objęte, w całości lub w części, mającą zastosowanie w przypadku instytucji tajemnicą zawodową, podczas gdy są one potrzebne do celów przeprowadzenia postępowań sądowych, a odmowa dostępu do nich utrudnia, a wręcz – uniemożliwia sprawowanie wymiaru sprawiedliwości.
—

Metodologia obliczeniowa SRB wykracza również poza to, co niezbędne do osiągnięcia zamierzonych w przepisach prawa celów.
—

Naruszenie art. 63 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w związku z zasadą 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95.
C 301/41

Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2018 r. – Landesbank Baden-Württemberg / SRB

(Sprawa T-400/18)

(2018/C 301/55)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Landesbank Baden-Württemberg (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Berger i K. Rübsamen)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 12 kwietnia 2018 r. w sprawie wyliczenia składek wnoszonych ex-ante za 2018 r. na poczet jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2018/03), włącznie z załącznikiem w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja i załącznik do niej dotyczą strony skarżącej;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów, które co do istoty są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-411/17 Landesbank Baden-Württemberg/SRB (1) lub do nich podobne.

(1) Dz.U. 2017, C 277, s. 51.
4.

Decyzja narusza art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ w wyniku niewystarczająco dokładnej oceny okoliczności faktycznych Komisja przekroczyła granice swoich uprawnień dyskrecjonalnych przy stosowaniu zasady inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej. W tym względzie skarżąca podnosi, że na podstawie braku szczegółowego planu biznesowego dotyczącego umów ze skarżącą Komisja niesłusznie wyciągnęła wnioski co do rzekomego braku strategii rentowności portu lotniczego Klagenfurt (zwanego dalej „KLU”) i że w decyzji Komisja dokonała wyraźnie sprzecznych ustaleń co do długoterminowej strategii rentowności KLU.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 12 kwietnia 2018 r. w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji za 2018 r. (sygn. SRB/ES/SRF/2018/03) [„Decision of the Single Resolution Board of 12 April 2018 on the calculation of the 2018 ex ante contributions to the Single Resolution Fund (SRB/ES/SRF/2018/03)”] wraz załącznikiem, w każdym razie w zakresie, w jakim decyzja wraz załącznikiem dotyczy składki świadczonej przez skarżącą; oraz
3.

Zarzut trzeci, że pozwana naruszyła obowiązek ochrony uzasadnionych oczekiwań w odniesieniu do sytuacji na rynku konkurencji gwarantującej równe szanse konkurentom, w tym poprzez tolerowanie faktycznych lub potencjalnych nadużyć pozycji dominującej lub sprzyjanie im, oraz że pozwana naruszyła zasady równego traktowania, dobrej administracji, przejrzystości i dobrej wiary w postępowaniu, co doprowadziło do wydania kwestionowanej decyzji.
—

zarejestrowanie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 16 257 735 w odniesieniu do „komputerowego oprogramowania użytkowego do komputerów osobistych, telefonów komórkowych i przenośnych urządzeń elektronicznych, mianowicie oprogramowania do przeglądania i edytowania dokumentów PDF, a także zarządzania nimi”;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, a dokładnie indywidulanego aktu prawnego zatytułowanego „Payment by offsetting by outstanding claims and debts” wydanego przez Komisję Europejską, dział ds. wykonania budżetu (budżet ogólny i EFR), nr BUDG/DGA/C4/LM/24307, w dniu 22 czerwca 2018 r.;
1.

Zarzut pierwszy, dotyczący tego, że opublikowanie dotyczących skarżących informacji odnoszących się do transakcji pomiędzy traderami, które zostały zawarte jeszcze przed okresem trwania naruszenia, stanowi naruszenie domniemania niewinności. W tym względzie Komisja nie była uprawniona do opublikowania decyzji zawierającej aluzje do mających znamiona naruszenia zachowań skarżących, których nie mogły one zakwestionować. W zaskarżonej decyzji Komisja dopuściła się więc naruszenia prawa oddalając przedstawione przez skarżące wnioski o zachowanie poufności tych informacji.
1.

Zarzut pierwszy, dotyczący tego, że przyjmując zaskarżoną decyzję Komisja dopuściła się naruszenia dotyczących okresów przedawnienia przepisów ustanowionych w art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (1) oraz w art. 17 rozporządzenia Rady (UE) nr 2015/1589 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (2) oraz uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ze względu na to, że dziesięcioletni okres przedawnienia został zastosowany w odniesieniu do umów zawartych w 2002 r., których niemniej jednak decyzja ta dotyczyła.
1.

Zarzut pierwszy, że Komisja naruszyła prawo stosując błędne kryterium prawne w odniesieniu do uzyskania praw nabytych zgodnie z zobowiązaniami. Strona skarżąca utrzymuje, że dokonując oceny czy Delta „właściwie skorzystała” ze slotów zgodnie z zobowiązaniami, Komisja zdecydowała, że jedyną analizą, jaką należy zastosować jest weryfikacja czy Delta nie znalazła się w sytuacji popełnienia „nadużycia”. Skarżąca podnosi ponadto, że w przeciwieństwie do stanowiska Komisji, zbadanie brzmienia, kontekstu i celu zobowiązań prowadzi do wniosku, że „brak nadużycia” nie jest istotny, a prawidłowa interpretacja pojęcia „właściwego korzystania” w zobowiązaniach wymagałaby zweryfikowania przez Komisję, czy korzystanie ze slotów miało miejsce „zgodnie z ofertą”, którą Delta formalnie złożyła wnioskują o otrzymanie slotów.
Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2018 r. – Pareto Trading / EUIPO – Bikor i Bikor Professional Color Cosmetics (BIKOR EGYPTIAN EARTH)

(Sprawa T-438/18)

(2018/C 319/28)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Pareto Trading Co., Inc. (Carlstadt, New Jersey, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci I. Sempere Massa, C. Martínez-Tercero Molina, V. Balaguer Fuentes)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Bikor Elżbieta Korbut (Gdańsk, Polska) i Bikor Professional Color Cosmetics Małgorzata Wedekind (Gdańsk)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Bikor i Bikor Professional Color Cosmetics

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „BIKOR EGYPTIAN EARTH” – unijny znak towarowy nr 9 561 788

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 kwietnia 2018 r. w sprawie R 1826/2015-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów oraz Pierwszą Izbą Odwoławczą EUIPO, które to postępowania poprzedziły wniesienie niniejszej skargi.

Podniesione zarzuty
7.

Zarzut siódmy dotyczący naruszenia prawa do samostanowienia polegającego na tym, że po pierwsze, w zaskarżonej decyzji zanegowano istnienie narodu Sahary Zachodniej w kontekście prawa do samostanowienia oraz podważono jedność tego narodu, a po drugie, zezwolono na wszczęcie negocjacji z Królestwem Maroka z naruszeniem oddzielnego i odrębnego statusu Sahary Zachodniej i trwałej suwerenności zamieszkującego to terytorium narodu w odniesieniu do jego zasobów naturalnych.
—

stwierdzenie, że żądanie pozwanej zawarte w nocie obciążeniowej nr 3241804913 z dnia 16 kwietnia 2018 r., by skarżąca zwróciła pomoc otrzymaną na działanie ENHSA (European Network of Heads of Schools of Architecture), jest bezzasadne w odniesieniu do kwoty 77 169,78 EUR i że kwota ta odpowiada kosztom kwalifikowalnym;
1.

Zarzut pierwszy, oparty na okoliczności, że w załączonym do zaskarżonej decyzji raporcie obliczeniowym dla MŚP odniesiono się do powiązania skarżącej z ERCROS w latach 2013 i 2014, a autor owego raportu pominął bardzo istotną informację, a mianowicie, iż została ona utworzona w lutym 2015 r. z kapitałem zakładowym 3 000 EUR będącym minimalnym kapitałem wymaganym zgodnie z hiszpańskim ustawodawstwem w zakresie prawa handlowego. Skarżąca twierdzi w tym zakresie, że to właśnie kapitał zakładowy nowej spółki był decydującym czynnikiem dla oświadczenia, że jest ona „małym przedsiębiorstwem”, ponieważ spółka EQO rzeczywiście spełniała kryteria zgodne z wymogami obowiązujących uregulowań, przy czym udział spółki ERCROS w spółce EQO nie mógł w żaden sposób być wystarczający do przekształcenia jej w „duże przedsiębiorstwo”.
—

stwierdzenie, że art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 nie uniemożliwiają rejestracji rozpatrywanego oznaczenia (zgłoszenie unijnego znaku towarowego nr 16 492 076) w odniesieniu do towarów objętych klasą 9, opisanych w zgłoszeniu do rejestracji;
Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2018 r. – ITSA / Komisja

(Sprawa T-396/18)

(2018/C 352/43)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: ITSA International Tax Stamp Association Ltd (ITSA) (Sunbury-on-Thames, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat F. Scanvic)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/573 z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie głównych elementów umów w sprawie przechowywania danych zawieranych w ramach systemu identyfikowalności wyrobów tytoniowych, rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/574 z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie norm technicznych dotyczących ustanowienia i funkcjonowania systemu identyfikowalności wyrobów tytoniowych oraz decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/576 z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie norm technicznych dotyczących zabezpieczeń umieszczanych na wyrobach tytoniowych.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pojedynczy zarzut naruszenia art. 8 Protokołu WHO w sprawie wyeliminowania nielegalnego obrotu wyrobami tytoniowymi przyjętego w Seulu w dniu 12 listopada 2012 r., który zakazuje powierzania zadania znakowania wyrobów tytoniowych przemysłowi tytoniowemu. W tym względzie skarżąca uważa, że choć wspomniany protokół nie wszedł jeszcze w życie, to został on jednak zawarty i podpisany prze Unię Europejską, co sprawia, że nie wolno jej przyjmować sprzecznych z nim aktów prawnych.

Ponadto skarżąca podnosi, że dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylająca dyrektywę 2001/37/WE (Dz.U. 2014, L 127, s. 1), na której podstawie wydano zaskarżone rozporządzenie, może i powinna być interpretowana w sposób, który będzie zgodny z przytoczonym protokołem, mimo ze nie zabrania ona w sposób wyraźny powierzania omawianych zadań przemysłowi tytoniowemu.

Na koniec, gdyby taka interpretacja nie była możliwa, to wówczas sama dyrektywa byłaby niezgodna z protokołem, a więc i z traktatami europejskimi.
1.

Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja naruszyła zasadę domniemania niewinności oddalając wniosek strony skarżącej o odroczenie publikacji jawnej wersji decyzji z 7 grudnia 2016 r. („decyzja stwierdzająca naruszenie”) (1) do dnia rozstrzygnięcia przez Sąd skargi o stwierdzenie nieważności decyzji stwierdzającej naruszenie. Sama decyzja stwierdzająca naruszenie – zgodnie z rozstrzygnięciem wyroku z dnia 10 listopada 2017 r., Icap i in./Komisja (T-180/15, EU:T:2017:795, pkt 253-269) – została również wydania z naruszeniem domniemania niewinności. W związku z tym strona skarżąca znalazła się w tej samej sytuacji, co podmiot nie będący adresatem decyzji – nie korzysta ona ze wszystkich gwarancji, które służyłyby jej w ramach wykonywania prawa do obrony w normalnym toku postępowania, w wyniku którego wydano decyzję co do istoty sprawy. Strona skarżąca, twierdzi że uniemożliwiłoby to publikację decyzji stwierdzającej naruszenie, do czasu zakończenia przez Sąd kontroli ustaleń Komisji.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący braku poszanowania procedury. Strona skarżąca uważa, że, po pierwsze, w przypadku pojawienia się problemów między Centrum Tłumaczeń a jego klientami, szczegółowe zasady z art. 11 rozporządzenia ustanawiającego Centrum znajdują zastosowanie i, po drugie, decyzja Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (zwanego dalej „Urzędem”) z dnia 26 kwietnia 2018 r. o przypisaniu sobie prawa do wdrożenia wszelkich środków koniecznych do zapewnienia ciągłości usług tłumaczeniowych narusza art. 11 rozporządzenia ustanawiającego Centrum, ze względu na to, że nie przestrzega przewidzianego w tym przepisie postępowania mediacyjnego na wypadek problemów zaistniałych między dwoma agencjami.
—

Poprzez nałożenie na tego samego sprawcę dwóch grzywien za to samo zachowanie na podstawie dwóch przepisów prawa, które chronią ten sam interes prawny, zaskarżona decyzja narusza zasadę ne bis in idem wyrażoną w art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i w art. 4 ust. 1 protokołu nr 7 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, zasadę proporcjonalności wyrażoną w art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i zakaz podwójnego karania zakorzeniony w ogólnych zasadach wspólnych dla systemów prawnych państw członkowskich. Zarzut niezgodności z prawem zostaje podniesiony zgodnie z art. 277 TFUE w odniesieniu do art. 4 ust. 1 i art. 14 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 139/2004 umożliwiających Komisji dwukrotne ukaranie tego samego sprawcy za jedno zachowanie ukarane już na podstawie art. 7 ust. 1 i art. 14 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 139/2004.
—

Orzecznictwo Trybunału wymaga, by zostało udowodnione wystarczająco istotne naruszenie norm prawnych mających na celu przyznanie uprawnień jednostkom. Jeśli chodzi o wymóg istnienia wystarczająco istotnego naruszenia, decydującym kryterium do uznania, że przesłanka ta jest spełniona, jest ustalenie, czy dany organ Unii naruszył w oczywisty i poważny sposób granice przysługującego mu uznania. Zakres i intensywność wyrządzonej szkody oraz liczba poszkodowanych mogą zostać użyte jako kryteria, aby ustalić, czy dany organ przekroczył w oczywisty i poważny sposób granice przysługującego mu uznania. Ponadto należy podkreślić, że wystarczająco istotne naruszenie prawa Unii ma miejsce wtedy, gdy organ nie popełniłby błędów, gdyby dochował normalnej staranności i ostrożności. EBC naruszył spoczywający na nim na podstawie traktatu i jego statutu obowiązek nałożenia na Bank Grecji sankcji z powodu nieodpowiedniego nadzoru nad Achaïki Synetairistiki Trapeza. Ze swej strony EBC jest odpowiedzialny za kontrolowanie, czy banki krajowe państw członkowskich funkcjonują zgodnie z postanowieniami przewidzianymi w traktacie i w jego statucie. W przypadku gdy taka kontrola nie była dokonywana, można mówić o niedociągnięciach administracyjnych – naruszeniu zasady dobrej administracji – które można było przewidzieć, gdyby EBC podjął odpowiednie środki, aby „przypomnieć” Bankowi Grecji zobowiązania, które na nim ciążą na podstawie traktatów i aby mu wskazać, że nie jest on uprawniony do pozostawienia instytucji kredytowych bez kontroli, ponieważ w ten sposób zostaje zagrożona stabilność pieniężna Unii Europejskiej, która stanowi główną rację bytu EBC. Europejski Bank Centralny powinien był skontrolować, czy Bank Grecji przestrzegał spoczywających na nim zobowiązań jako członek Europejskiego Systemu Banków Centralnych i w przypadku stwierdzenia, że owe zobowiązania nie były przestrzegane, powinien on był podjąć odpowiednie środki, a nie pozostać bezczynnym.
Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2018 r. – WV/ESDZ

(Sprawa T-471/18)

(2018/C 364/19)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: WV (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 27 listopada 2017 r. o sygn. „eeas.ba.hr.3(2017)6459331”, której autorem jest [informacje niejawne] (1), ustalającej potrącenie z wynagrodzenia skarżącej do wysokości poborów za 72 dni kalendarzowych;

— o ile zajdzie taka potrzeba, stwierdzenie nieważności wyraźnej decyzji oddalającej z dnia 2 maja 2018 r.(„eeas.ba.hr.3/ED/ld(2018)2309062”), wydanej w odpowiedzi na zażalenie skarżącej z dnia 3 stycznia 2018 r.;

— stwierdzenie, że kwoty, które będą musiały zostać zwrócone skarżącej w związku ze stwierdzeniem nieważności tych decyzji, zostaną powiększone o odsetki za zwłokę w wysokości 5 % rocznie lub w innej wysokości, którą ustali Sąd, naliczone w dniu rzeczywistej spłaty oraz zgodnie z datą dokonania różnych odliczeń;

— obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami, zgodnie z art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem Unii Europejskiej.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedyny zarzut, dotyczący naruszenia art. 1e ust. 2, art. 12, 12a, 21, 25, 26, 55 i 60 regulaminu pracowniczego, obowiązku staranności, zasady dobrej administracji, a także naruszenia art. 1 i 2 załącznika IX do regulaminu pracowniczego oraz rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001, L 8, s. 1). Podnosi również naruszenie, w szczególności, art. art. 41, 47 i 52 karty praw podstawowych, europejskiej konwencji praw człowieka i prawa do obrony, naruszenie art. 296 TFUE oraz nadużycie prawa i nadużycia proceduralne, a także oczywiste naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań i równości broni. Wreszcie skarżąca zarzuca naruszenie zasady, zgodnie z którą administracja powinna podjąć decyzję wyłącznie na podstawie prawnie dopuszczalnych powodów, to jest istotnych i które nie są dotknięte oczywistymi błędami w ocenie pod względem faktycznym lub prawnym, a także pogwałcenie zasad proporcjonalności, kontradyktoryjności i pewności prawa, a także zasadnicze naruszenie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

(1) Dane utajnione.
1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia przez Komisję art. 4 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43) oraz art. 5 ust. 3 lit. b) i art. 5 ust. 6 sekcji dotyczącej przepisów wykonawczych do rozporządzenia nr 1049/2001 kodeksu dobrego postępowania Komisji załączonego do jej regulaminu wewnętrznego [C(2000) 3614 (Dz.U. 2000, L 308, s. 26)], w zakresie w jakim Komisja nie miała żadnych uprawnień do przekazywania spornych dokumentów bez uprzedniego poinformowania strony skarżącej.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do podejmowania działań zbiorowych i prawa do informacji i konsultacji ustanowionych w art. 28 i 27 Karty praw podstawowych i w dyrektywie 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej (Dz.U. 2002, L 80, s. 29) oraz sprecyzowanych i wykonanych w drodze porozumienia ramowego pomiędzy Parlamentem Europejskim a organizacjami związkowymi lub zawodowymi instytucji z dnia 12 lipca 1990 r, a także naruszenia prawa do dobrej administracji ustanowionego w art. 41 karty.
—

w rezultacie, po nakazaniu stronie pozwanej, na wstępie i zgodnie z art. 89 § 3 lit. d) regulaminu postępowania przed Sądem ustanawiającym „środki organizacji postępowania”, przedłożenia wszystkich dokumentów dotyczących niniejszej sprawy, w szczególności: zakresu uprawnień i wniosków z wewnętrznego dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa przeprowadzonego przez organ powołujący; wszystkich dokumentów i decyzji wewnętrznych ESDZ sporządzonych w związku z oskarżeniami związanymi z domniemanym pozyskiwaniem dokumentów i możliwym przekazywaniem informacji przez skarżącego do jakiegokolwiek państwa trzeciego (Izrael/Turcja), z dokładnymi datami, informacjami, jakimi się rzekomo dzieliła, konkretnymi dowodami, a także informacjami przekazywanymi służbom bezpieczeństwa i odpowiedziami od nich; dokumentów i decyzji wewnętrznych najwyraźniej wydanych lub sporządzonych w związku z incydentem z dnia 27 lipca 2016 r., w szczególności notatki Sekretarza Generalnego ESDZ dotyczącej wykluczenia skarżącej z Wydziału ds. Turcji; wiadomości elektronicznej pani [X] wysłanej we wrześniu 2015 r. do pana [Y] i najwyraźniej odnoszącej się do „poważnych problemów związanych zasadniczo z jej zachowaniem”; informacji na temat charakteru różnych przeniesień, którym została poddana, w celu wyjaśnienia, czy przeniesienia dokonano z jej stanowiskiem i obciążeniami; zakresu uprawnień ekspertów krajowych udostępniony wydziałowi ESDZ ds. Turcji, odzwierciedlającego porozumienie zawarte z różnymi państwami członkowskimi w czerwcu 2015 r. w celu ustanowienia tego wydziału; protokołu ze spotkania w dniu 18 maja 2017 r. między skarżącą, przedstawicielem komitetu pracowniczego i organem powołującym; wymiany wiadomości e-mail, która miała miejsce w dniu 10 lipca 2017 r. między panem [Z] a szefem delegatury UE w Turcji;
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości poprzez potwierdzenie co do istoty stwierdzenia EUIPO dokonanego w decyzji z dnia 17 maja 2017 r. dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu nr B 2683558 i, w konsekwencji, uwzględnienie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 14 961 791 dla wszystkich zgłoszonych towarów i usług należących do klas 18, 25 i 35;