Sprawa C‑466/17

Chiara Motter

przeciwko

Provincia autonoma di Trento

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Trento)

Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 1999/70/WE – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Klauzula 4 – Sektor publiczny – Nauczyciele szkół średnich – Włączenie pracowników zatrudnionych na czas określony do korpusu służby cywilnej w drodze procedury naboru na podstawie kwalifikacji – Ustalenie stażu pracy – Uwzględnienie tylko części okresów służby odbywanej w ramach umów o pracę na czas określony

Streszczenie – wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 września 2018 r.

Polityka społeczna – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Dyrektywa 1999/70 – Zakaz dyskryminacji pracowników na czas określony – Pracownik zatrudniony na czas określony rekrutowany na urzędnika bez konkursu otwartego – Częściowe uwzględnienie, w celu zakwalifikowania pracownika do określonej grupy zaszeregowania płacowego w związku z jego zatrudnieniem jako urzędnika służby cywilnej, okresów służby odbywanej w ramach umów o pracę na czas określony – Dopuszczalność

(dyrektywa Rady 1999/70, załącznik, klauzula 4)

Wykładni klauzuli 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony z dnia 18 marca 1999 r., zawartego w załączniku do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy dokonywać w ten sposób, że co do zasady nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które w celu zakwalifikowania pracownika do określonej grupy zaszeregowania płacowego w związku z jego zatrudnieniem jako urzędnika służby cywilnej na podstawie kwalifikacji pozwala zaliczać w całości nie więcej niż cztery lata służby pełnionej przez tego pracownika na podstawie umów o pracę na czas określony, a dalsze lata służby pozwala zaliczać tylko częściowo, w proporcji dwóch trzecich.

Zamierzone przez rząd włoski cele polegające z jednej strony na uwzględnieniu różnic w działalności zawodowej tych dwu rozpatrywanych grup pracowników oraz z drugiej strony uniknięciu odwrotnej dyskryminacji urzędników zatrudnionych jako laureaci konkursu otwartego można uznać za stanowiące „obiektywny powód” w rozumieniu klauzuli 4 pkt 1 lub 4 porozumienia ramowego, o ile odpowiada on rzeczywistej potrzebie, może prowadzić do osiągnięcia realizowanego celu i jest do tego niezbędny (zob. podobnie wyrok z dnia 18 października 2012 r., Valenza i in., od C‑302/11 do C‑305/11, EU:C:2012:646, pkt 62).

Z zastrzeżeniem zweryfikowania tego przez sąd odsyłający, który jako jedyny jest do tego uprawniony, należy przyznać, że cele, na które powołuje się rząd włoski, można w sposób uprawniony uznać za odpowiadające rzeczywistej potrzebie.

W związku z tym uregulowanie krajowe takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które pozwala na zaliczenie stażu pracy nabytego na podstawie umów o pracę na czas określony powyżej czterech lat tylko w proporcji dwóch trzecich, nie może zostać uznane za wykraczające poza to, co jest konieczne do zrównoważenia uzasadnionych interesów pracowników zatrudnionych na czas określony i pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony, z poszanowaniem wartości honorowania kompetencji oraz względów związanych z bezstronnością i skutecznością administracji, na których oparto rekrutację w drodze konkursu.

(zob. pkt 47, 48, 51, 54; sentencja)