ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Dyrektywa 2000/78 ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, jak wynika zarówno z tytułu i preambuły, jak i z jej treści i celu, zmierza do stworzenia ogólnych ram dla zapewnienia każdej osobie równego traktowania w dziedzinie zatrudnienia i pracy poprzez zaoferowanie takiej osobie skutecznej ochrony przed dyskryminacją ze względu na jedną z cech, o których stanowi jej art. 1, wśród których znajduje się wiek.

Zgodnie z jej motywem 14 dyrektywa ta nie narusza przepisów prawa krajowego ustanawiających wiek emerytalny. Jednakże stwierdzenie to ogranicza się do uściślenia, że dyrektywa ta nie wpływa na właściwość państw członkowskich w ustalaniu wieku umożliwiającego przejście na emeryturę i w żaden sposób nie stoi ono na przeszkodzie stosowaniu tej dyrektywy do przepisów regulujących warunki rozwiązania umowy o pracę, w sytuacji gdy tak ustalony wiek emerytalny został osiągnięty.

Tak więc uregulowanie krajowe, zgodnie z którym okoliczność osiągnięcia przez pracownika wieku określonego przez to ustawodawstwo do przejścia na emeryturę pociąga za sobą rozwiązanie z mocy prawa umowy o pracę, wpływa na czas trwania stosunku pracy łączącego strony, a także, w ogólniejszym ujęciu, na wykonywanie przez danego pracownika aktywności zawodowej, utrudniając mu na przyszłość uczestnictwo w aktywnym życiu. W konsekwencji uregulowanie tego rodzaju należy uznać za ustanawiające reguły dotyczące warunków zatrudnienia i pracy, łącznie z warunkami zwalniania i wynagradzania w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2000/78, i za narzucające w bezpośredni sposób gorsze traktowanie pracowników, którzy osiągnęli ten wiek w stosunku do całości pozostałych osób czynnych zawodowo. Uregulowanie tego rodzaju wprowadza zatem odmienne traktowanie bezpośrednio ze względu na wiek, o którym stanowi art. 2 ust. 1 i art. 2 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy.

(por. pkt 42, 44–46, 51)
Zgodnie z art. 225 ust. 1 WE odwołanie jest ograniczone do kwestii prawnych. Zatem jedynie Sąd jest właściwy do ustalenia i oceny istotnych okoliczności faktycznych oraz oceny dowodów, z zastrzeżeniem przypadków przeinaczenia tych okoliczności i dowodów.

Z art. 225 WE, art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości i z art. 112 ust. 1 lit. c) jego regulaminu wynika, że odwołanie powinno w sposób precyzyjny wskazywać kwestionowane elementy wyroku lub postanowienia, o którego uchylenie się wnosi, a także argumenty prawne na poparcie tego odwołania.

Odwołanie, które nie przedstawia nawet argumentów mających na celu określenie naruszenia prawa, jakim miałby być dotknięty zaskarżony wyrok, i ogranicza się do powtórzenia zarzutów oraz argumentów już przedstawionych przed Sądem, nie spełnia powyższego wymogu. Odwołanie takie jest w istocie wnioskiem o ponowne rozpoznanie skargi złożonej do Sądu, co nie należy do właściwości Trybunału.

(por. pkt 55)
Sprawa C-451/05

Européenne et Luxembourgeoise d’investissements SA (ELISA)

przeciwko

Directeur général des impôts, Ministère public

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja)]

„Podatki bezpośrednie — Podatek od wartości rynkowej nieruchomości posiadanych we Francji przez osoby prawne — Spółki holdingowe prawa luksemburskiego — Odmowa zwolnienia — Dyrektywa 77/799/EWG — Niewyczerpujące wyliczenie wymienianych podatków i opłat — Podatek o podobnym charakterze — Ograniczenia wymiany informacji — Dwustronna konwencja — Artykuł 73B traktatu WE (obecnie art. 56 WE) — Swobodny przepływ kapitału — Zwalczanie oszustw podatkowych”

Opinia rzecznika generalnego J. Mazáka przedstawiona w dniu 26 kwietnia 2007 r. I - 8254

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 października 2007 r. I - 8287

Streszczenie wyroku

Zbliżanie ustawodawstw – Wzajemna pomoc władz państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich i pośrednich – Dyrektywa 77/799 (dyrektywa Rady 77/799, art. 1 ust. 2, 3) Zbliżanie ustawodawstw – Wzajemna pomoc władz państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich i pośrednich – Dyrektywa 77/799 (dyrektywa Rady 77/799, art. 8 ust. 1) Swobodny przepływ kapitału – Ograniczenia – Podatek od wartości rynkowej nieruchomości posiadanych przez osoby prawne (traktat WE, art. 73B (obecnie art. 56 WE))
Artykuł 11 ust. 2 dyrektywy 87/102 w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego, zmienionej przez dyrektywę 98/7, który odnosi się do prawa konsumenta do podjęcia środków prawnych przeciwko kredytodawcy, stosuje się zarówno do kredytów mających na celu sfinansowanie jednej jedynej transakcji, jak i do otwarcia kredytu pozwalającego konsumentowi na korzystanie z kredytu uruchamianego wielokrotnie.

Wykładni art. 11 i 14 dyrektywy 87/102 w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego, zmienionej przez dyrektywę 98/7, należy dokonywać w ten sposób, iż sprzeciwiają się one temu, aby przewidziane w art. 11 ust. 2 tej dyrektywy prawo do podjęcia środków prawnych, które przysługują konsumentowi wobec kredytodawcy, było obwarowane przesłanką, by wcześniejsza oferta kredytu zawierała wzmiankę o finansowanych towarze lub usłudze.

Wykładni art. 11 ust. 2 akapit drugi tej dyrektywy, który przewiduje, że państwa członkowskie określają, w jakim zakresie i na jakich warunkach można podjąć środki prawne w stosunku do kredytodawcy, nie można bowiem dokonywać w ten sposób, że pozwala on państwom członkowskim na obwarowanie prawa do podjęcia środków prawnych, z którego korzysta konsument, dodatkowymi przesłankami kumulującymi się z tymi, które w sposób wyczerpujący zostały wyliczone w art. 11 ust. 2 akapit pierwszy. Wykładnia ta znajduje potwierdzenie w art. 14 dyrektywy 87/102, który podkreśla w sposób ogólny wagę, jaką prawodawca wspólnotowy przywiązuje do przepisów ochronnych ustanowionych w tej dyrektywie i do ich ścisłego stosowania. Ponadto art. 14 ust. 2 sprzeciwia się w szczególności temu, aby przepis krajowy pozwalał kredytodawcy na unikanie ryzyka podjęcia przez konsumenta środków prawnych przeciwko niemu na mocy art. 11 ust. 2 tej dyrektywy poprzez zwykłe pominięcie wzmianki o finansowanych towarach lub usługach.

(por. pkt 46, 48–50 oraz pkt 1 sentencji)
Ponadto cielna jałówka, która zastępowała w jednym roku rozliczeniowym krowę mamkę, której dotyczy złożony wniosek o przyznanie premii, a która została uznana za spełniającą warunki uzyskania premii, może być uznana za krowę mamkę w rozumieniu omawianego przepisu, jeżeli tylko spełnia ona wszelkie warunki, by w roku następnym ponownie zastępować krowę mamkę. Jednakże cielna jałówka, której dotyczy złożony wiosek o przyznanie premii, nie spełnia warunków jej uzyskania, jeżeli ocieli się przed upływem terminu na złożenie rzeczonego wniosku. Skoro bowiem złożenie wniosku o przyznanie premii określa początek okresu chowu oraz skoro pogłowie krów mamek zostaje w tym momencie zapewnione, to rónież z tą datą zwierzęta winny posiadać wszelkie cechy niezbędne w celu spełnienia warunków uzyskania premii.

Artykuł 33 ust. 2 i 4 rozporządzenia nr 3886/92 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu premii przewidzianego w rozporządzeniu nr 805/68 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny oraz uchylającego rozporządzenia nr 1244/82 i nr 714/89, zmienionego rozporządzeniem nr 2311/96 dotyczącym zwrotu niewykorzystanych uprawnień do premii do rezerwy krajowej, należy interpretować w taki sposób, że można przyjąć, iż producent nie wykorzystał przysługującego mu w danym roku rozliczeniowym uprawnienia do premii, jeżeli złożył on wniosek o przyznanie premii, lecz wniosek ten został odrzucony, ponieważ zwierzęta, których wniosek dotyczył, nie spełniały warunków jej uzyskania, również jeżeli w związku ze złożeniem wniosku nie miały miejsca żadne nadużycia.

Tego rodzaju wykładnia nie jest sprzeczna z zasadą proporcjonalności. Zwrot niewykorzystanych uprawnień do premii do rezerwy krajowej stanowi bowiem stosowny sposób realizacji celu jak największej mobilizacji uprawnień do premii dostępnych i niewykorzystanych.

(por. pkt 48, 50 oraz pkt 4 sentencji)
Artykuł 5 ust. 1 akapit drugi protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej należy rozumieć w ten sposób, iż ma on zastosowanie jedynie do propozycji i inicjatyw opartych na jednej z dziedzin dorobku Schengen, do udziału w których Zjednoczone Królestwo lub Irlandia zostały dopuszczone w trybie art. 4 tego protokołu.

(por. pkt 68)
Wykładni art. 5 ust. 1 akapit drugi protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że postanowienie to stosuje się jedynie do propozycji i inicjatyw opartych o jedną z dziedzin dorobku Schengen, do udziału w których Zjednoczone Królestwo lub Irlandia zostały dopuszczone w trybie art. 4 tego protokołu.

(por. pkt 50)
Zakwalifikowanie substancji lub przedmiotu jako „odpady” w rozumieniu w art. 1 lit. a) dyrektywy 75/442 w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą 91/156, wynika przede wszystkim z zachowania posiadacza i ze znaczenia wyrazu „usuwać”. Wyrazy te powinny być interpretowane nie tylko w świetle zasadniczego celu dyrektywy, którym zgodnie z motywem trzecim jest ochrona zdrowia ludzi i środowiska przed szkodliwymi skutkami spowodowanymi przez zbieranie, transport, unieszkodliwianie, magazynowanie oraz składowanie odpadów, ale także w świetle art. 174 ust. 2 WE, który stanowi, że polityka Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego stawia sobie za cel wysoki poziom ochrony i opiera się na zasadzie ostrożności oraz na zasadach działania zapobiegawczego. Wynika z tego, że wyrazy te, a zatem pojęcie „odpady”, nie mogą być interpretowane w sposób zawężający.

Rzeczywiste występowanie „odpadów” w rozumieniu art. 1 lit. a) dyrektywy 75/442 w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą 91/156, powinno być sprawdzone w świetle wszystkich okoliczności, mając na względzie cel tej dyrektywy i jej skuteczność, która nie może zostać podważona. Pewne okoliczności mogą zatem stanowić wskazówkę występowania działania polegającego na „usuwaniu”, zamiaru „usunięcia” lub zobowiązania do „usunięcia” substancji lub przedmiotu w rozumieniu tego przepisu. Ma to miejsce zwłaszcza w przypadku, gdy wykorzystywana substancja stanowi pozostałość z produkcji lub z konsumpcji, to jest produkt, który nie był zamierzony jako taki, przy czym metoda obróbki lub sposób wykorzystywania substancji nie przesądza o jej zakwalifikowaniu jako odpadu.

Poza kryterium opierającym się na tym, czy dana substancja ma charakter pozostałości z produkcji, stopień prawdopodobieństwa ponownego wykorzystania tej substancji bez jej wstępnego przetwarzania stanowi istotną przesłankę w kontekście oceny, czy jest ona odpadem w rozumieniu dyrektywy. Jeżeli poza zwykłą możliwością ponownego wykorzystania danej substancji jej posiadacz może uzyskać wtedy korzyść ekonomiczną, to prawdopodobieństwo takiego ponownego wykorzystania jest wysokie. W takim przypadku dana substancja nie może być już traktowana jako ciężar, który posiadacz zamierza „usunąć”, ale jako rzeczywisty produkt.

Jednakże sam fakt, że dana substancja jest lub może być przeznaczona do ponownego wykorzystania, nie może przesądzać o jej zakwalifikowaniu lub nie jako odpadów. Towary, materiały lub surowce będące wynikiem procesu wytwarzania, który nie ma na celu ich wyprodukowania, mogą zostać uznane za produkt uboczny, którego jego posiadacz nie chce usunąć, jedynie wtedy, gdy jego ponowne wykorzystanie, w tym także dla potrzeb innych podmiotów gospodarczych niż ten, który produkt wyprodukował, nie stanowi zwykłej ewentualności, lecz jest pewne, nie wymaga wcześniejszego przetwarzania i jest częścią ciągłego procesu produkcji lub użytkowania.

(por. pkt 34, 35, 38, 40, 49, 50)
Państwo członkowskie uchybia zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 43 WE i 49 WE, jeżeli przepisy tego państwa przewidują, że działalność pracownika ochrony może być wykonywana tylko po złożeniu przyrzeczenia lojalności wobec tego państwa członkowskiego i głowy państwa członkowskiego. Zgodnie bowiem z obowiązującymi przepisami prywatne agencje ochrony nie mają w tym państwie członkowskim bezpośredniego i szczególnego udziału w wykonywaniu władzy publicznej, ponieważ wykonywane przez nie czynności związane z prywatną ochroną nie mogą być zrównane z zadaniami należącymi do właściwości służb publicznego bezpieczeństwa, w związku z czym odstępstwa przewidziane w art. 45 WE i 55 WE nie mają zastosowania w takim przypadku. Ponadto takie uroczyste przyrzeczenie lojalności wobec państwa członkowskiego i głowy państwa członkowskiego, z uwagi na jego wymiar symboliczny, łatwiej może uzyskać akceptację ze strony obywateli tego państwa członkowskiego lub osób od dawna w tym państwie zamieszkałych. Podmioty zagraniczne znajdują się zatem w bardziej niekorzystnej sytuacji niż podmioty pochodzące z omawianego państwa członkowskiego mające w nim siedzibę. Wreszcie co się tyczy ewentualnego uzasadnienia takiej przeszkody dla swobody przedsiębiorczości i swobodnego świadczenia usług, mającej na celu ochronę porządku publicznego, to ostatnie pojęcie zakłada istnienie rzeczywistego i wystarczająco poważnego zagrożenia dla jednego z podstawowych interesów społeczeństwa. Nie sposób natomiast uznać, że prywatne agencje ochrony mające siedzibę w państwach członkowskich innych niż państwo, w którym ustanowiono obowiązek złożenia przyrzeczenia, mogłyby — poprzez wykonywanie prawa do swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług oraz poprzez zatrudnianie osób, które nie złożyły przyrzeczenia lojalności wobec wyżej wspomnianego państwa członkowskiego i głowy tego państwa członkowskiego — stworzyć rzeczywiste i poważne zagrożenie dla jednego z podstawowych interesów społeczeństwa.

(por. pkt 43, 44, 47–50, 130; sentencja)
W przypadku powrotu pracownika wspólnotowego do państwa członkowskiego, którego obywatelstwo posiada, prawo wspólnotowe nie nakłada na władze tego państwa obowiązku przyznania prawa wjazdu i pobytu obywatelowi państwa trzeciego będącemu członkiem rodziny tego pracownika na tej jedynie podstawie, że w przyjmującym państwie członkowskim, w którym pracownik ten wykonywał pracę najemną, obywatel ten posiadał ważne zezwolenie na pobyt, wydane na podstawie art. 10 rozporządzenia nr 1612/68 w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty.

W istocie prawo do łączenia rodzin na podstawie wspomnianego przepisu nie przyznaje członkom rodziny pracowników migrujących odrębnego prawa do swobodnego przepływu, ponieważ przepis ten służy raczej pracownikowi migrującemu, do którego rodziny należy obywatel państwa trzeciego. Wynika stąd, że na prawo obywatela państwa trzeciego będącego członkiem rodziny pracownika wspólnotowego do osiedlenia się wraz z nim można powołać się jedynie w państwie członkowskim, w którym ten pracownik przebywa

Ponadto na gruncie rozporządzenia nr 1612/68 skutki dokumentu pobytowego, wydanego przez władze państwa członkowskiego obywatelowi państwa trzeciego będącemu członkiem rodziny pracownika wspólnotowego, pozostają ograniczone do terytorium tego państwa członkowskiego.

(por. pkt 23–26; pkt 1 sentencji)
Dopuszczalna jest skarga o stwierdzenie uchybienia dotycząca zastrzeżenia w przepisach przejściowych, które zastrzegają wyłącznie na rzecz psychoterapeutów, którzy w okresie referencyjnym praktykowali w jednym z regionów państwa członkowskiego w ramach jego kas chorych, wykonywanie ich działalności w ramach systemu umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, i pozbawiają tej możliwości psychoterapeutów, którzy wykonywali swą działalność w tym samym okresie poza tym państwem członkowskim w ramach kas chorych innego państwa członkowskiego, gdy brak możliwości skorzystania przez tych ostatnich z przepisów przejściowych nie jest ograniczony w czasie, lecz przeciwnie — wykazuje on charakter stały i ciągły, w szczególności z chwilą upływu terminu przewidzianego w uzasadnionej opinii.

Państwo członkowskie, które zastrzega przepisy przejściowe lub normy służące ochronie „praw nabytych”, pozwalające psychoterapeutom na uzyskanie pozwolenia lub zatwierdzenia wydawanego niezależnie od obowiązujących zasad zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, wyłącznie na rzecz psychoterapeutów, którzy wykonywali swój zawód w jednym z regionów państwa członkowskiego w ramach krajowych kas chorych, oraz nie uwzględnia porównywalnej lub podobnej działalności zawodowej wykonywanej przez psychoterapeutów w innych państwach członkowskich, uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 43 WE. W istocie warunek praktykowania jako psychoterapeuta w jednym z regionów danego państwa członkowskiego, w ramach jego systemu umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, nawet stosowany bez rozróżnienia uzależnia nadanie uprawnienia od przesłanki w zakresie posiadania stałego miejsca zamieszkania w jednym z regionów tego państwa członkowskieg i uprzywilejowuje w ten sposób obywateli tego państwa na niekorzyść obywateli innych państw członkowskich w sposób sprzeczny z zasadą niedyskryminacji wyrażoną w art. 12 WE.

Takie ograniczenie swobody przedsiębiorczości w odniesieniu do osób fizycznych nie może być uzasadnione celem ochrony praw nabytych, między innymi utrzymania klienteli składającej się z pacjentów pozyskanych w ciągu szeregu lat działalności zawodowej w zakresie, w jakim wykracza ono poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia tego celu.

(por. pkt 56, 57, 63, 65, 73, 76; sentencja)
Sprawa C-298/05

Columbus Container Services BVBA & Co.

przeciwko

Finanzamt Bielefeld-Innenstadt

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Münster)

„Artykuły 43 WE i 56 WE — Podatek dochodowy i podatek majątkowy — Warunki opodatkowania dochodów przedsiębiorstwa mającego siedzibę w innym państwie członkowskim — Konwencja o unikaniu podwójnego opodatkowania — Metody zwolnienia z podatku lub zaliczenia podatku”

Opinia rzecznika generalnego P. Mengozziego przedstawiona w dniu 29 marca 2007 r. I - 10454

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. I - 10497

Streszczenie wyroku

(art. 43 WE, 56 WE)

(art. 234 WE)

(art. 43 WE)

Nabycie przez jedną lub kilka osób fizycznych będących rezydentami jednego państwa członkowskiego wszystkich udziałów w spółce mającej siedzibę statutową w innym państwie członkowskim, przyznające tej osobie określony wpływ na decyzje tej spółki i umożliwiające jej określanie działalności tej spółki, należy do zakresu przepisów traktatu dotyczących swobody przedsiębiorczości. Przepisy te mają więc zastosowanie do sytuacji, w której wszystkie udziały w spółce posiadają pośrednio lub bezpośrednio członkowie jednej rodziny, którzy dążą do realizacji tych samych celów, podejmują decyzje dotyczące spółki i określają jej działalność na podstawie porozumienia za pośrednictwem jednego reprezentanta na zgromadzeniu wspólników. (por. pkt 30–32)

Trybunałowi nie przysługuje w ramach art. 234 WE kompetencja do orzekania w przedmiocie ewentualnego naruszenia przez umawiające się państwo członkowskie przepisów dwustronnych konwencji służących zniesieniu lub złagodzeniu skutków podwójnego opodatkowania. W rzeczywistości bowiem Trybunał nie może badać relacji pomiędzy przepisem krajowym a przepisami konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania, ponieważ kwestia ta nie należy do zakresu wykładni prawa wspólnotowego. (por. pkt 46, 47)
Keywords

Summary



Keywords

Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia

(art. 45 WE, 49 WE i 55 WE; rozporządzenie Rady nr 2092/91)

Summary

Wymagając od prywatnych podmiotów kontrolujących produkty rolnictwa ekologicznego, zatwierdzonych w innym państwie członkowskim, posiadania zakładu na terytorium krajowym, aby móc świadczyć tam usługi kontrolne, państwo członkowskie uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 49 WE.

W istocie z jednej strony przyznana podmiotom prywatnym rozporządzeniem nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych rola pomocnicza i przygotowawcza względem organu nadzoru nie może być uznana za bezpośredni i szczególny udział w wykonywaniu władzy publicznej w rozumieniu art. 55 WE w związku z art. 45 akapit pierwszy WE, uzasadniający odstępstwo przewidziane w tych postanowieniach, ale jako dodatkową działalność, która może być oddzielona od wykonywania władzy publicznej. Z drugiej strony taki wymóg wykracza poza to, co jest obiektywnie niezbędne dla osiągnięcia celu ochrony konsumentów mogącego uzasadniać ograniczenia swobody świadczenia usług.

(zob. pkt 31, 32, 42, 46, 52–54 i sentencja)
Sprawa C-404/05

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Republice Federalnej Niemiec

„Rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 — Ekologiczna produkcja produktów rolnych — Prywatne podmioty kontrolujące — Wymóg posiadania zakładu lub stałej infrastruktury w państwie członkowskim świadczenia usług — Uzasadnienie — Udział w wykonywaniu władzy publicznej — Artykuł 55 WE — Ochrona konsumentów”

Opinia rzecznika generalnego E. Sharpston przedstawiona w dniu 12 lipca 2007 r. I - 10241

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 listopada 2007 r. I - 10242

Streszczenie wyroku

Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia

(art. 45 WE, 49 WE, 55 WE; rozporządzenie Rady nr 2092/91)

Wymagając od prywatnych podmiotów kontrolujących produkty rolnictwa ekologicznego, zatwierdzonych w innym państwie członkowskim, posiadania zakładu na terytorium krajowym, aby móc świadczyć tam usługi kontrolne, państwo członkowskie uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 49 WE.

Z jednej strony bowiem przyznana podmiotom prywatnym rozporządzeniem nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych rola pomocnicza i przygotowawcza względem organu nadzoru nie może być uznana za bezpośredni i szczególny udział w wykonywaniu władzy publicznej w rozumieniu art. 55 WE w związku z art. 45 akapit pierwszy WE, uzasadniający wprowadzenie odstępstwa na mocy tych postanowień, ale za dodatkową działalność, która może być oddzielona od wykonywania takiej władzy. Z drugiej strony taki wymóg wykracza poza to, co jest obiektywnie niezbędne dla osiągnięcia celu ochrony konsumentów, mogącego uzasadniać ograniczenia w swobodnym świadczeniu usług.

(por. pkt 37, 38, 44, 48, 52 i sentencja)
Artykuł 7 ust. 4 dyrektywy 92/12 w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym nie sprzeciwia się temu, aby przepisy państwa członkowskiego przeznaczenia, w którym pobierany jest podatek akcyzowy, na co zezwala art. 9 ust. 3 tej dyrektywy, wymagały od każdej jednostki, która nabyła osobiście i do własnego użytku mazut w innym państwie członkowskim, gdzie towar ten został dopuszczony do konsumpcji, i która sama transportuje ten towar do docelowego państwa członkowskiego przy użyciu „nietypowego środka transportu” w rozumieniu rzeczonego art. 9 ust. 3, by ustanowiła ona zabezpieczenie zapłaty podatku akcyzowego i posiadała dokument towarzyszący oraz dokument poświadczający ustanowienie takiego zabezpieczenia.

W rzeczywistości bowiem, tak jak to wynika z motywu trzynastego i art. 18 dyrektywy, celem dokumentu towarzyszącego jest w szczególności identyfikacja transportowanych towarów, a także wskazanie sytuacji, w jakiej się znajdują pod względem należnego od nich podatku; w związku z tym nie można wykluczyć, że państwo członkowskie przeznaczenia może wymagać, aby w przypadku transportu mazutu przez jednostkę przy użyciu nietypowego środka transportu jednostka ta posiadała takie dokumenty.

(por. pkt 54–56 oraz pkt 3 sentencji)
—

zostanie ustalone, iż korzystanie przez właściciela znaku towarowego w celu sprzeciwienia się sprzedaży przepakowanych towarów z tym znakiem towarowym przyczynia się do sztucznego podziału rynków pomiędzy państwami członkowskimi; będzie tak w szczególności, gdy właściciel znaku towarowego wprowadził do obrotu w różnych państwach członkowskich taki sam produkt leczniczy w różnych opakowaniach, a przepakowanie tego produktu przez podmiot dokonujący jego przywozu jest, po pierwsze, niezbędne do sprzedaży tego produktu w państwie członkowskim przywozu, a po drugie, dokonywane w takich okolicznościach, że oryginalny stan produktu nie może przez to zostać naruszony;