Sprawa C‑634/16 P

Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

przeciwko

European Food SA

Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny znak towarowy FITNESS – Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 stycznia 2018 r.

Znak towarowy Unii Europejskiej–Postępowanie odwoławcze–Odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień Urzędu–Badanie przez izbę odwoławczą–Zakres–Stosowanie w drodze analogii zasady 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 do postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku z powodu istnienia bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji–Niedopuszczalność

Zgodnie z art. 52 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie unijnego znaku towarowego po rejestracji znaku towarowego jako unijnego znaku towarowego prawo do tego znaku może zostać unieważnione, na wniosek przedstawiony w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), w określonych okolicznościach, zwłaszcza w sytuacji gdy ten znak towarowy został zarejestrowany z naruszeniem przepisów art. 7 tego rozporządzenia. Wniosek ten zgodnie z zasadą 37 lit. b) ppkt (iv) rozporządzenia nr 2868/95 wykonującego rozporządzenie nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego powinien zawierać wskazanie stanu faktycznego, dowodów i argumentów przedstawionych na jego poparcie. Ponadto zgodnie z art. 57 i 78 rozporządzenia nr 207/2009 w trakcie trwania tego rodzaju postępowania Urząd wzywa strony, tak często jak jest to konieczne, do przedstawienia w wyznaczonych im terminach ich uwag i może również podejmować decyzje w przedmiocie środków dowodowych, wśród których figuruje przedstawienie okoliczności faktycznych i dowodów”. Chociaż w ramach postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku opartego na bezwzględnych podstawach odmowy rejestracji nie ustalono żadnego terminu na złożenie wniosku o unieważnienie rejestracji znaku towarowego, w przeciwieństwie do tego co zostało przewidziane w art. 41 rozporządzenia nr 207/2009 w zakresie sprzeciwu wobec rejestracji znaku towarowego w oparciu o względne podstawy odmowy rejestracji, zgodnie z brzmieniem którego sprzeciw może zostać wniesiony w terminie trzech miesięcy, to jednak w kontekście postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku został ustalony termin do przedstawienia dowodów lub taki termin może zostać ustalony przez Urząd w ramach jego kompetencji w zakresie organizacji postępowania. (zob. pkt 31, 32)

Zobacz tekst orzeczenia. (zob. pkt 33)

Z orzecznictwa wynika, że żadna zasadnicza przyczyna związana z charakterem postępowania toczącego się przed izbą odwoławczą czy też właściwością tej instancji nie stoi na przeszkodzie temu, by w celu rozpatrzenia wniesionego do niej odwołania izba ta uwzględniła przedstawione po raz pierwszy w stadium postępowania odwoławczego okoliczności faktyczne czy dowody. W dodatku z art. 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie unijnego znaku towarowego wynika, że wskutek wniesionego do niej odwołania izba odwoławcza może wykonywać kompetencje przysługujące instancji, która wydała zaskarżoną decyzję, a zatem jest zobowiązana w tym kontekście dokonać ponownej i całkowitej oceny odwołania pod względem merytorycznym, zarówno pod kątem okoliczności faktycznych, jak i prawnych. Jak wynika z art. 63 i 78 rozporządzenia nr 207/2009, aby rozpatrzyć co do istoty odwołanie, które do niej wpłynęło, izba odwoławcza wzywa strony, tak często jak to jest konieczne, do przedstawienia w wyznaczonym im przez nią terminie uwag dotyczących materiałów przekazanych przez inne strony lub izbę i może również podejmować decyzje w przedmiocie środków dowodowych, wśród których figurują przedstawienie okoliczności faktycznych i dowodów. Takie przepisy ukazują, iż możliwe jest wzbogacenie podstawy faktycznej sporu na różnych etapach prowadzonego przed Urzędem Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) postępowania. Z pewnością w pkt 60 i 61 wyroku z dnia 13 marca 2007 r., OHIM/Kaul Trybunał podkreślił, że art. 59 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, którego treść jest identyczna z treścią art. 60 rozporządzenia nr 207/2009, który określa przesłanki wniesienia odwołania przed izbą odwoławczą, nie odnosi się do przedstawiania stanu faktycznego lub dowodów, lecz jedynie do przedłożenia w terminie czterech miesięcy pisemnego stanowiska przedstawiającego podstawy odwołania, a zatem nie można go interpretować jako przyznającego osobie wnoszącej takie odwołanie nowy termin celem przedstawienia okoliczności faktycznych i dowodów na poparcie jej sprzeciwu. Niemniej nie można wywodzić z wyroku z dnia 13 marca 2007 r., OHIM/Kaul, że każdy dowód przedstawiony przed izbą odwoławczą należy traktować jako opóźniony we wszystkich okolicznościach. Z jednej strony należy stwierdzić, że sprawa, która zakończyła się wyrokiem z dnia 13 marca 2007 r., OHIM/Kaul dotyczyła postępowania w sprawie sprzeciwu wobec rejestracji znaku towarowego. Zgodnie zaś z zasadą 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2868/95 wykonującego rozporządzenie nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w sytuacji gdy odwołanie dotyczy decyzji Wydziału Sprzeciwów, izba odwoławcza ogranicza rozpatrywanie odwołania do faktów i dowodów przedstawionych w terminie ustalonym lub określonym przez Wydział Sprzeciwów. W tym zatem kontekście dowody przedstawione przed izbą odwoławczą są uznawane za opóźnione, choć niemniej mogą, w konkretnym wypadku, być brane pod uwagę zgodnie z art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009. Z drugiej strony, bez uszczerbku dla specjalnej zasady mającej zastosowanie do postępowań w sprawie sprzeciwu, zawsze można przedstawić dowody w odpowiednim czasie po raz pierwszy przed izbą odwoławczą, w zakresie, w jakim dowody te zmierzają do zakwestionowania uzasadnienia przyjętego przez Wydział Unieważnień w zaskarżonej decyzji. Dowody te są zatem bądź dowodami uzupełniającymi w stosunku do tych przedstawionych w instancji przed Wydziałem Unieważnień, bądź dowodami, które dotyczą nowej okoliczności, na którą nie można było się powołać w trakcie tej instancji. W dodatku należy podkreślić, że do strony, która po raz pierwszy przedstawia dowody przed izbą odwoławczą, należy uzasadnienie przyczyn, z powodu których dowody te zostały przedstawione na tym etapie postępowania, oraz wykazanie braku możliwości ich przedstawienia w instancji przed Wydziałem Unieważnień. Wreszcie, dowody przedstawiane po raz pierwszy przed izbą odwoławczą mogą zostać wtedy przedstawione na wniosek tej izby jako środki dowodowe i w wyznaczonym stronom terminie. (zob. pkt 36 -44)

O ile bowiem akapit pierwszy zasady 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 wykonującego rozporządzenie nr 40/94 zawarty w tytule X, zatytułowanym „Odwołania”, ustanawia zasadę stanowiącą, że przepisy odnoszące się do postępowania przed instancją, która wydała decyzję, od której wnosi się odwołanie, stosuje się mutatis mutandis do postępowania odwoławczego, o tyle akapit trzeci tegoż przepisu stanowi przepis specjalny, wprowadzający odstępstwo od tej zasady. Ten przepis specjalny jest właściwy dla postępowania odwoławczego od decyzji Wydziału Sprzeciwów i określa regulację obowiązującą przed izbą odwoławczą w odniesieniu do faktów i dowodów przedstawionych po upływie terminów ustalonych lub określonych w pierwszej instancji. W konsekwencji ten przepis specjalny zawarty w zasadzie 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2868/95 nie ma zastosowania w ramach postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku opartego na bezwzględnych podstawach unieważnienia. (zob. pkt 48, 49)

Z brzmienia art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie unijnego znaku towarowego wynika, iż co do zasady – z zastrzeżeniem odmiennych przepisów – przedstawienie okoliczności faktycznych i dowodów przez strony jest możliwe także po upływie terminów na ich przedstawienie określonych zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 207/2009 oraz że uwzględnienie przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) takich przedstawionych z opóźnieniem okoliczności faktycznych i dowodów absolutnie nie jest zakazane. Z omawianego brzmienia wynika jednak równie wyraźnie, że takie opóźnione przedstawienie okoliczności faktycznych lub dostarczenie dowodów nie może przyznać stronie, która je przedstawiła, bezwarunkowego prawa do tego, by te okoliczności faktyczne lub dowody zostały uwzględnione przez Urząd. Uściślając, iż Urząd „może” w danym przypadku nie wziąć pod uwagę takich okoliczności i dowodów, art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 powierza w istocie Urzędowi szerokie uprawnienia dyskrecjonalne w zakresie podjęcia decyzji – przy założeniu, że zostanie ona w tym względzie uzasadniona – co do tego, czy należy wziąć takie dowody pod uwagę. Należy podkreślić, że uwzględnienie przez Urząd przedstawionych z opóźnieniem okoliczności faktycznych i dowodów może być uzasadnione, w sytuacji gdy Urząd uważa, po pierwsze, że okoliczności przedstawione z opóźnieniem mogą na pierwszy rzut oka posiadać znaczenie dla wyniku toczącego się przed nim postępowania, i po drugie, że stadium postępowania, w którym ma miejsce takie opóźnione przedstawienie, i okoliczności z nim związane nie stoją na przeszkodzie temu uwzględnieniu. Zatem ewentualne uwzględnienie wspomnianych dowodów uzupełniających nie stanowi w żadnym razie „korzyści” przyznanej tej czy innej stronie postępowania, a powinno być jedynie rezultatem skorzystania w sposób obiektywny i uzasadniony ze swobodnego uznania przysługującego Urzędowi na mocy rzeczonego art. 76 ust. 2. (zob. pkt 55 -58)