ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

1. Swoboda świadczenia usług – Usługi pocztowe – Dyrektywa 97/67 – Nałożony na operatorów świadczących usługi pocztowe nienależące do zakresu usługi powszechnej obowiązek stosowania zewnętrznych procedur rozpatrywania reklamacji użytkowników

(dyrektywa 97/67 Parlamentu Europejskiego i Rady, zmieniona dyrektywami: 2002/39, 2008/6, art. 19)

2. Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Ograniczenia – Przepisy krajowe nakładające na operatorów świadczących usługi pocztowe nienależące do zakresu usługi powszechnej obowiązek stosowania zewnętrznej procedury rozpatrywania reklamacji użytkowników

(art. 49 TFUE)

Summary

1. Dyrektywa 97/67 w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, zarówno w wersji pierwotnej, jak również zmieniona na mocy dyrektyw 2002/39 i 2008/6, powinna być interpretowana w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona przepisom krajowym, które nakładają na operatorów świadczących usługi pocztowe nienależące do zakresu usługi powszechnej obowiązek stosowania zewnętrznej procedury rozpatrywania reklamacji użytkowników owych usług.

W istocie dyrektywa 97/67 nie dokonuje pełnej harmonizacji przewidzianych w niej procedur rozpatrywania reklamacji. Zarówno w brzmieniu pierwotnym, jak również po zmianach, kształtuje przewidziane w niej procedury rozpatrywania reklamacji jako minimalne ramy uzupełniające procedury odwoławcze dostępne na mocy prawa krajowego i prawa Unii. W konsekwencji państwa członkowskie dysponują zakresem swobody odnośnie do stanowienia szczegółowych procedur i wyboru systemu najlepiej dostosowanego do ich własnych warunków, przy poszanowaniu ograniczeń i wytycznych nałożonych na mocy owej dyrektywy i mając na celu rozszerzenie procedur rozpatrywania reklamacji na wszystkich operatorów usług pocztowych.

(por. pkt 35, 40, 47, 52; pkt 1 sentencji)

2. Artykuł 49 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisom krajowym, które nakładają na operatorów świadczących usługi pocztowe nienależące do zakresu usługi powszechnej obowiązek stosowania zewnętrznej procedury rozpatrywania reklamacji użytkowników tych usług.

Środek ten nie zawiera żadnego ograniczenia swobody przedsiębiorczości. Po pierwsze, jest stosowany bez rozróżniania ze względu na obywatelstwo lub przynależność państwową wobec każdego operatora świadczącego usługi pocztowe nienależące do zakresu usługi powszechnej. Po drugie, podmioty gospodarcze nie mogą podnosić, że państwo członkowskie nie powinno posiadać struktur ochrony prawnej interesów klientów tych podmiotów, które to struktury umożliwiają rozwiązywanie sporów na drodze pozasądowej. Po trzecie, prawie wszystkie państwa członkowskie również rozszerzyły zewnętrzne procedury rozpatrywania reklamacji na operatorów usług pocztowych nienależących do zakresu usługi powszechnej.

(por. pkt 61, 62, 64; pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie nr 44/2001 – Uznawanie i wykonywanie orzeczeń – Podstawy odmowy – Wykonanie orzeczenia w państwie członkowskim pochodzenia – Niedopuszczalność

(rozporządzenie Rady nr 44/2001, art. 34, 35, 43–45)

Summary

Artykuł 45 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby sąd rozpatrujący skargę przewidzianą w art. 43 lub 44 rzeczonego rozporządzenia odmówił stwierdzenia wykonalności orzeczenia lub je uchylił z innej przyczyny niż wskazane w jego art. 34 i 35, takiej jak wykonanie tego orzeczenia w państwie członkowskim pochodzenia.

Samo wykonanie orzeczenia sądowego w żaden sposób ani nie odbiera mu charakteru wykonalności, ani nie prowadzi do przyznania mu podczas jego wykonania w innym państwie członkowskim skutków prawnych, jakich nie miałoby w państwie członkowskim pochodzenia. Taka przyczyna może natomiast podlegać badaniu przez sąd wykonania w państwie członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie. Bowiem gdy to orzeczenie zostanie włączone do porządku prawnego państwa członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie, przepisy krajowe tego ostatniego państwa dotyczące wykonania stosują się w ten sam sposób, co do orzeczeń wydanych przez sądy krajowe.

(por. pkt 39, 40, 43; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Transport – Transport lotniczy – Rozporządzenie nr 261/2004 – Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów – Stwierdzenie nieważności – Pojęcie

(rozporządzenie nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 2 lit. l), art. 5 ust. 3)

2. Transport – Transport lotniczy – Rozporządzenie nr 261/2004 – Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów – Dalsze odszkodowanie – Zakres – Zadośćuczynienie z tytułu poniesionej krzywdy – Włączenie

(rozporządzenie nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 8, 9, 12; konwencja montrealska z 1999 r.)

Summary

1. Pojęcie odwołania określone w art. 2 lit. l) rozporządzenia nr 261/2004 ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że dotyczy ono nie tylko sytuacji, gdy odlot danego samolotu wcale nie następuje, ale obejmuje również przypadek, w którym ten samolot wprawdzie wystartował, ale następnie z jakichkolwiek względów był zmuszony zawrócić na lotnisko wylotu, a jego pasażerowie zostali przeniesieni na inne loty.

Przyczyna, dla której samolot był zmuszony zawrócić na lotnisko wylotu i w konsekwencji nie osiągnął miejsca przeznaczenia, jest pozbawiona znaczenia. W istocie przyczyna ta jest bowiem istotna jedynie dla określenia, czy w danym przypadku to odwołanie „jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można [by] było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004, w której to sytuacji odszkodowanie nie jest należne.

(por. pkt 34, 35; pkt 1 sentencji)

2. Pojęcie dalszego odszkodowania, o którym mowa w art. 12 rozporządzenia nr 261/2004 ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91, należy interpretować w ten sposób, że pozwala sądowi krajowemu zasądzić, na warunkach przewidzianych w konwencji w sprawie ujednolicenia niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego lub w prawie krajowym, odszkodowanie z tytułu poniesionej szkody, w tym krzywdy, w związku z niewykonaniem umowy przewozu lotniczego. Pojęcie dalszego odszkodowania nie może natomiast służyć sądowi krajowemu za podstawę prawną nakazania przewoźnikowi lotniczemu zwrotu na rzecz pasażerów, których lot był opóźniony lub odwołany, wydatków, jakie musieli oni ponieść w związku z uchybieniem przez tego przewoźnika lotniczego obowiązkom zapewnienia pomocy i opieki, które na nim ciążą na mocy art. 8 i 9 wspomnianego rozporządzenia.

(por. pkt 46; pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym – Przepisy prawa państwa członkowskiego, które jako przesłankę przyznania premii ekologicznej przy rejestracji w tym państwie członkowskim demonstracyjnego pojazdu samochodowego pochodzącego z przywozu przewidują konieczność występowania w pierwszym dowodzie rejestracyjnym wzmianki o treści „pojazd demonstracyjny” – Niedopuszczalność – Względy uzasadniające – Ochrona środowiska naturalnego i zwalczanie oszustw – Brak

(art. 34, 36 TFUE)

Summary

Artykuły 34 TFUE i 36 TFUE stoją na przeszkodzie przepisom prawa państwa członkowskiego, które jako przesłankę przyznania świadczenia pod nazwą „bonus écologique – Grenelle de l’environnement” (premia ekologiczna – wielostronny układ na rzecz środowiska) przy rejestracji w tym państwie członkowskim demonstracyjnego pojazdu samochodowego pochodzącego z przywozu przewidują konieczność występowania w pierwszym dowodzie rejestracyjnym takiego pojazdu wzmianki o treści „pojazd demonstracyjny”.

Nawet jeżeli takie przepisy krajowe ustanawiają w odniesieniu do ogółu demonstracyjnych pojazdów samochodowych, i to niezależnie od ich pochodzenia, wymóg przedstawienia dowodu rejestracyjnego zawierającego wzmiankę „pojazd demonstracyjny” w celu umożliwienia nabywcy pojazdu skorzystania z premii ekologicznej, wymóg taki w odmienny sposób dotyczy pojazdów objętych zakresem tego przepisu – w zależności od tego, czy pochodzą one z państwa członkowskiego, które przewiduje tego typu wzmianki w dowodzie rejestracyjnym, czy też z państwa członkowskiego, które nie przewiduje tego typu wzmianek w dowodzie rejestracyjnym. W związku z tym może on mieć wpływ na zachowanie nabywców, a w konsekwencji może także mieć wpływ na dostęp takich pojazdów do rynku tego państwa członkowskiego.

W istocie cele ochrony środowiska i zwalczania oszustw mogą uzasadniać krajowe środki mogące utrudniać handel wewnątrzwspólnotowy, o ile środki te są proporcjonalne do zamierzonego celu. Jednakże wymaganie, by w dowodzie rejestracyjnym pojazdu demonstracyjnego znajdowała się wzmianka o treści „pojazd demonstracyjny”, jest tylko jednym z wielu środków dostępnych właściwym władzom w celu zwalczania oszustw i ochrony środowiska. W konsekwencji omawiany środek należy uznać za nadmiernie restrykcyjny i w związku z tym nieproporcjonalny wobec zamierzonych celów.

(por. pkt 29, 30, 34, 37, 38, 39; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Ochrona zdrowia publicznego – Higiena środków spożywczych – Obowiązki spoczywające na przedsiębiorstwach sektora spożywczego – Ogólne wymogi higieny dla wszystkich przedsiębiorstw

(rozporządzenie nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 4 ust. 2, art. 5, załącznik II rozdział IX pkt 3)

Summary

Załącznik II rozdział IX pkt 3 rozporządzenia nr 852/2004 w sprawie higieny środków spożywczych powinien być interpretowany w ten sposób, że w przypadku pojemników przeznaczonych do samoobsługowej sprzedaży chleba i wypieków, fakt, iż potencjalny kupujący teoretycznie mógł dotknąć gołymi rękami żywność oferowaną do sprzedaży lub mógł na nią kichnąć, nie pozwala jako taki na stwierdzenie, że żywność ta nie była chroniona przed zanieczyszczeniem, które może spowodować, iż stanie się ona niezdatna do spożycia przez ludzi, szkodliwa dla zdrowia lub zanieczyszczona w taki sposób, że byłoby nierozsądne oczekiwać, iż zostanie w tym stanie skonsumowana.

W tym względzie należy uwzględnić środki zastosowane przez przedsiębiorców w oparciu o art. 5 rozporządzenia nr 852/2004 celem zapobiegnięcia, wyeliminowania lub ograniczenia do akceptowalnych poziomów zagrożenia, jakie może stanowić zanieczyszczenie wskazane w załączniku II rozdziale IX pkt 3 tego rozporządzenia. Nie można w szczególności dojść do wniosku, że wskazane środki są niewystarczające, bez należytego uwzględnienia ewentualnych opinii biegłych przedstawionych przez owe przedsiębiorstwa celem wykazania, iż tego rodzaju pojemniki przeznaczone do sprzedaży samoobsługowej są bez zarzutu z punktu widzenia wymogów higieny.

(por. pkt 22–24; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Umowy międzynarodowe – Umowa WE–Szwajcaria w sprawie swobodnego przepływu osób – Równość traktowania – Dostęp do prowadzenia działalności gospodarczej i jej wykonywanie – Osoby prowadzące działalność na własny rachunek na terenach przygranicznych

(Umowa WE–Szwajcaria w sprawie swobodnego przepływu osób, załącznik I, art. 15 ust. 1)

Summary

Zasada równości traktowania zawarta w art. 15 ust. 1 załącznika I do umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób, stoi na przeszkodzie istnieniu uregulowania państwa członkowskiego, które przewiduje, że właściwy organ tego państwa członkowskiego może sprzeciwić się umowie dzierżawy gruntów dotyczącej terenu położonego w określonej strefie terytorium tego państwa członkowskiego, zawartej między mieszkańcem tego państwa członkowskiego a mieszkańcem strefy przygranicznej drugiej umawiającej się strony z tego powodu, że wydzierżawiony teren służy produkcji rolnej, której wytwory są przeznaczone do wywozu jako zwolnione z opłat celnych poza rynek wewnętrzny Unii, i że skutkiem tego jest zakłócenie konkurencji, jeżeli stosowanie tego uregulowania oddziaływa na znacznie większą liczbę obywateli drugiej umawiającej się strony niż obywateli państwa członkowskiego, na którego terytorium to uregulowanie obowiązuje. Do sądu krajowego należy wyjaśnienie, czy ta okoliczność ma miejsce.

(por. pkt 36; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Umowy międzynarodowe – Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja – Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Dostęp obywateli tureckich należących do legalnego rynku pracy państwa członkowskiego do pracy najemnej w tym państwie członkowskim i odpowiadające mu prawo pobytu

(decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG-Turcja, art. 6 ust. 1)

Summary

Artykuł 6 ust. 1 tiret pierwsze decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG-Turcja należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by właściwe organy krajowe cofnęły udzielone pracownikowi tureckiemu zezwolenie na pobyt ze skutkiem wstecznym od dnia, w którym powód udzielenia zezwolenia na pobyt przewidziany przez prawo krajowe już nie istnieje, gdy pracownik ten nie dopuścił się żadnych oszukańczych zachowań i cofnięcie to ma miejsce po upływie rocznego okresu legalnego zatrudnienia, przewidzianego w tymże art. 6 ust. tiret pierwsze pierwsze.

W istocie przepis ten z jednej strony, nie może być interpretowany w ten sposób, że pozwala on państwu członkowskiemu na jednostronne zmienianie zakresu systemu stopniowej integracji pracowników tureckich na rynku zatrudnienia przyjmującego państwa członkowskiego. Z drugiej strony, nieuznanie, że, taki pracownik był w przyjmującym państwie członkowskim legalnie zatrudniony od ponad roku, godziłoby w ogólną zasadę poszanowania praw nabytych, zgodnie z którą w sytuacji, gdy obywatel turecki może skutecznie powoływać się na prawa nabyte na podstawie przepisu decyzji nr 1/80, posiadanie tych praw nie jest już uzależnione od trwania okoliczności koniecznych, aby prawa te powstały, a to z tego względu, że decyzja ta nie ustanawia tego rodzaju warunku.

(por. pkt 42, 50, 53; sentencja)
Sprawa C‑405/10

postępowanie karne

przeciwko

QB

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym

złożony przez Amtsgericht Bruchsal)

Ochrona środowiska naturalnego – Rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 i 1418/2007 – Kontrola przemieszczania odpadów – Zakaz wywozu używanych katalizatorów do Libanu

Streszczenie wyroku

Środowisko naturalne – Odpady – Przemieszczanie – Wywóz w celu poddania odzyskowi odpadów – Wywóz do państw, w których nie obowiązuje decyzja OECD w sprawie kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów

(rozporządzenia: Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1013/2006, art. 36 ust. 1 lit. f), art. 37; Komisji nr 1418/2007)

Artykuł 36 ust. 1 lit. f) i art. 37 rozporządzenia nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów w związku z rozporządzeniem nr 1418/2007 dotyczącym wywozu w celu poddania odzyskowi niektórych odpadów wymienionych w załączniku III lub IIIA do rozporządzenia nr 1013/2006 do pewnych państw, których nie obowiązuje decyzja Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju w sprawie kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów, zmienionym rozporządzeniem nr 740/2008, należy interpretować w ten sposób, że wywóz z Unii Europejskiej do Libanu odpadów przeznaczonych do odzysku objętych kodem B1120 zawartym w wykazie B części 1 załącznika V do rozporządzenia nr 1013/2006 jest zakazany.

Jak wskazuje wzmianka owego kodu w rubryce „Liban” w kolumnie a) załącznika do rozporządzenia nr 1418/2007 władze Libanu oficjalnie powiadomiły Komisję w odpowiedzi na wniosek przesłany przez nią na podstawie wspomnianego art. 37 ust. 1, że przemieszczanie takich odpadów z Unii do Libanu w celu ich odzysku w tym państwie jest zakazane.

Ta wykładnia – jedyna zgodna z celami przepisów Unii – nie może być zakwestionowana przez okoliczność, że kategoria B1120 w odniesieniu do Libanu jest też umieszczona w kolumnie d) załącznika do rozporządzenia nr 1418/2007.

Ponadto co się tyczy kwestii, czy przepisy Unii posiadają w niniejszym przypadku stopień jasności wystarczający do tego, by stanowić podstawę znamion czynu zabronionego w prawie krajowym z poszanowaniem zasady legalności w prawie karnym, która jest jedną z zasad ogólnych prawa Unii, ustanowioną w szczególności w art. 49 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii a którą państwa członkowskie są zobowiązane przestrzegać w szczególności, kiedy ustanawiają karę, która ma sankcjonować naruszenie przepisów Unii, podlega ona ocenie sądu odsyłającego.

(por. pkt 35, 38, 41, 47–49; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Refundacje wywozowe – Zaliczka na poczet – Towary objęte procedurą składu celnego – Obowiązek prowadzenia ewidencji

(rozporządzenia Rady: nrº565/80; nrº2913/92; rozporządzenia Komisji: nrº3665/87 zmienione rozporządzeniem Komisji nr 1708/93; nrº2454/93)

2. Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Refundacje wywozowe – Zaliczka na poczet – Towary objęte procedurą składu celnego – Uchybienie obowiązkowi prowadzenia ewidencji

(rozporządzenia Rady: nrº565/80; nrº2913/92; rozporządzenia Komisji: nrº3665/87 zmienione rozporządzeniem Komisji nr 1708/93; nrº2454/93)

Summary

1. Przepisy prawa Unii dotyczące wstępnego finansowania refundacji wywozowych, a w szczególności te zawarte w rozporządzeniu nr 3665/87 ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego między innymi rozporządzeniem nr 1708/93, w związku z przepisami rozporządzenia nr 565/80 w sprawie zaliczek na poczet refundacji wywozowych do produktów rolnych, należy interpretować w ten sposób, że prowadzenie zgodnie z uregulowaniami celnymi Unii ewidencji towarowej produktów poddanych dozorowi celnemu stanowi przesłankę wypłaty zaliczki na poczet refundacji wywozowej do tych produktów. Niemniej pozostające wątpliwości co do dokładności niektórych wpisów lub związane z rozbieżnościami w tej ewidencji towarowej można wyjaśnić za pomocą innych uzupełniających dokumentów, jeżeli dokumenty te zostaną uznane za wystarczające przez właściwe organy krajowe.

(por. pkt 39; pkt 1 sentencji)

2. Przepisy prawa Unii dotyczące wstępnego finansowania refundacji wywozowych, a w szczególności te zawarte w rozporządzeniu nr 3665/87 ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego między innymi rozporządzeniem nr 1708/93, w związku z przepisami rozporządzenia nr 565/80 w sprawie zaliczek na poczet refundacji wywozowych do produktów rolnych należy interpretować w ten sposób, że:

- jeżeli nie spełniono obowiązku prowadzenia zgodnie z uregulowaniami celnymi Unii ewidencji towarowej produktów poddanych dozorowi celnemu, dowód na okoliczność, że wywieziono towary podobne co do ilości i rodzaju do towarów określonych w deklaracji płatności zaliczki, nie jest wystarczający, aby kwotę refundacji wywozowej można było uznać za należną eksporterowi

- w przypadku gdy eksporter powinien zwrócić, ze względu na uchybienie obowiązkowi prowadzenia ewidencji towarowej dla produktów złożonych w składzie celnym, całość lub część kwot otrzymanych tytułem zaliczki na poczet refundacji wywozowej, należy zastosować do kwoty do zwrotu podwyżkę o 20% określoną w art. 33 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 3665/87.

(por. pkt 47, 55; pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Mięso wielbłądów – Klasyfikacja do podpozycji 0208 90 40 Nomenklatury Scalonej – Przesłanka – Wielbłądy, które żyły na wolności i były przedmiotem polowania

(rozporządzenia: Rady nr 2658/87, załącznik I; Komisji nr 1549/2006)

Summary

Nomenklaturę Scaloną, stanowiącą załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmieniony rozporządzeniem nr 1549/2006, należy interpretować w ten sposób, że mięso wielbłądów powinno być klasyfikowane jako należące do podpozycji 0208 90 40 jako „inne rodzaje dziczyzny”, jeżeli wielbłądy, z których pochodzi to mięso, żyły na wolności i były przedmiotem polowania.

(por. pkt 31; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego

(dyrektywa Rady 2006/112, art. 9 ust. 1, art. 168)

2. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Ograniczenie prawa do odliczenia

(dyrektywa Rady 2006/112, art. 168)

Summary

1. Podatnik w zasadzie może powołać się na prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej należnego lub podlegającego zapłacie z tytułu odpłatnego świadczenia usługi, jeżeli właściwe prawo krajowe dopuszcza cesję udziału we współwłasności wynalazku przyznającego prawo do niego.

Pojęcie działalności gospodarczej obejmuje w istocie wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców. Pojęcia dostawy towarów i świadczenia usług mają charakter obiektywny i stosują się niezależnie od celów i rezultatów danych transakcji. Zatem cesja udziału we współwłasności wynalazku, mimo że na ten ostatni nie został udzielony patent, w zasadzie może stanowić działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem od wartości dodanej. Wynika z tego, że transakcja taka może skutkować powstaniem prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej zapłaconego lub podlegającego zapłacie.

Pytanie, czy dana cesja, została dokonana wyłącznie w celu uzyskania korzyści podatkowej, jest bez znaczenia dla ustalenia, czy stanowi ona dostawę towarów lub świadczenie usług oraz działalność gospodarczą w rozumieniu odpowiednich przepisów dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

(por. pkt 45–48; pkt 1 sentencji)

2. Stwierdzenie występowania praktyki stanowiącej nadużycie w dziedzinie podatku od wartości dodanej zakłada, po pierwsze, że sporne czynności, pomimo spełnienia wymogów formalnych określonych w odpowiednich przepisach dyrektywy oraz wdrażających ją przepisach krajowych, skutkują osiągnięciem korzyści podatkowej, której przyznanie byłoby sprzeczne z celem, jakiemu służą te przepisy, oraz po drugie, że z ogółu elementów obiektywnych wynika, iż zasadniczym celem spornych czynności jest jedynie osiągnięcie omawianej korzyści podatkowej.

Co się tyczy opodatkowania czynności polegającej na cesji udziału we współwłasności przyznającego prawo do wynalazku, do sądu krajowego należy ustalenie, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności faktycznych charakteryzujących takie świadczenie usług, istnienia lub braku nadużycia prawa w odniesieniu do prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej.

(por. pkt 52, 54; pkt 2 sentencji)