5.

W pkt 1–8 zaskarżonego wyroku Sąd przedstawił pokrótce okoliczności powstania sporu w następujący sposób: „1. W celu umożliwienia włoskim producentom mleka uiszczenia dodatkowej opłaty wyrównawczej w wysokości 1386475000 EUR należnej Unii z powodu przekroczenia kwoty mlecznej przyznanej Republice Włoskiej za lata od 1995/1996 do 2001/2002, państwo to wystąpiło do Rady Unii Europejskiej z wnioskiem o zezwolenie na ustanowienie systemu pomocy państwa na podstawie art. 88 ust. 2 akapit trzeci WE”. 2. Decyzją 2003/530/WE z dnia 16 lipca 2003 r. w sprawie zgodności ze wspólnym rynkiem pomocy, jaką Republika Włoska zamierza przyznać na rzecz swoich producentów mleka (Dz.U. 2003, L 184, s. 15, zwaną dalej »decyzją Rady«), Rada zezwoliła temu państwu członkowskiemu na »zastąpienie tych producentów w celu uiszczenia na rzecz [Unii] kwoty należnej od nich względem [Unii] tytułem dodatkowej opłaty wyrównawczej dotyczącej mleka i produktów mlecznych za okresy od 1995/1996 r. do 2001/2002 r.” (art. 1 decyzji Rady). Zezwoliła ona również na »[umożliwienie zainteresowanym] spłaty ich długu [względem Republiki Włoskiej] poprzez prolongatę spłaty bez odsetek, rozłożoną na wiele lat« (art. 1 decyzji Rady). 3. Ta deklaracja zgodności została obwarowana dwiema kategoriami warunków. Po pierwsze, Rada nałożyła na władze włoskie obowiązek z jednej strony zgłoszenia kwoty odpowiadającej dodatkowej opłacie wyrównawczej należnej od producentów mleka do Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji w Rolnictwie (EFOGR), a z drugiej strony odliczenia wartości ich długu względem Unii oraz odsetek z nim związanych od wydatków finansowanych przez EFOGR (art. 2 decyzji Rady). Po drugie, Rada zażądała, aby producenci mleka zwrócili swój dług względem Republiki Włoskiej w całości z jednej strony w formie stałych rocznych rat, a z drugiej strony w okresie nieprzekraczającym 14 lat, licząc od dnia 1 stycznia 2004 r. (art. 1 decyzji Rady). 4. W tym kontekście, władze włoskie przyjęły [decreto-legge n. 49 – Riforma della normativa in tema di applicazione del prelievo supplementare nel settore del latte e dei prodotti lattiero-caseari] (dekret z mocą ustawy nr 49, zmieniający przepisy dotyczące stosowania dodatkowej opłaty wyrównawczej w sektorze mleczarskim i produktów mlecznych), z dnia 28 marca 2003 r. (GURI nr 75 z dnia 31 marca 2003 r., s. 4), jak również [decreto ministeriale, disposizioni per il versamento del prelievo supplementare, dovuto e non versato per i periodi dal 1995/1996 al 2001/2002 di cui all’articolo 10, comma 34, della legge n. 119/2003] (dekret ministerialny z dnia 30 lipca 2003 r. w sprawie dodatkowej opłaty wyrównawczej należnej a nieuiszczonej za okresy od 1995/1996 do 2001/2002, o którym mowa w art. 10 akapit 34 ustawy nr 119/2003) (GURI nr 183 z dnia 8 sierpnia 2003 r., s. 33). Połączone przepisy tych dwóch aktów przewidywały zasadniczo, że kwota dodatkowej opłaty wyrównawczej, z tytułu której zobowiązanie przejęła Republika Włoska, ma być zwrócona w całości przez producentów mleka, bez naliczania odsetek, w formie rocznych transzy płatnych w takiej samej wysokości, przy czym łączna kwota miała być rozłożona na raty w okresie nieprzekraczającym 14 lat (zwanym dalej „systemu rozłożenia opłat na raty”). 5. Po kilkukrotnej zmianie tych przepisów, w szczególności w celu umożliwienia podmiotom zainteresowanym złożenia wniosku o rozłożenie ich długu na raty na okres do 30 lat, a następnie odraczając o sześć miesięcy płatność rocznej transzy, której termin wymagalności przypadał na dzień 30 czerwca 2010 r., władze włoskie przyjęły z dniu 26 lutego 2011 r. legge n. 10, Conversione in legge, con modificazioni, del decreto‑legge 29 dicembre 2010, n. 225, recante proroga di termini previsti da disposizioni legislative e di interventi urgenti in materia tributaria e di sostegno alle imprese e alle famiglie (ustawę nr°10 przekształcającą, ze zmianami, ustawę z mocą dekretu nr 225 z dnia 29 grudnia 2010 r. dotyczącego odroczenia terminów przewidzianych w przepisach prawa i działań o charakterze pilnym w sprawach fiskalnych oraz wsparcia na rzecz przedsiębiorstw i rodzin) (GURI nr 47 z dnia 26 lutego 2011 r., suplement zwyczajny nr 53), która weszła w życie dnia następnego. Mocą tego aktu wprowadzono w szczególności w art. 1 ust. 12 duodecies decreto‑legge nr 225, który przewidywał, że „w celu sprostania poważnemu kryzysowi, jaki dotknął sektor mleczarski, terminy płatności kwot, które stawały się wymagalne z dniem 31 grudnia 2010 r. i o których mowa w przewidzianych w dekrecie z mocą ustawy nr 49 planach rozłożenia płatności na raty, zostały odroczone do dnia 30 czerwca 2011 r.” oraz dalsze przepisy (zwane dalej „odroczeniem płatności”). 6. Władze włoskie poinformowały Komisję, że „dotacja‑ekwiwalent” tego środka została zapisana do puli na pomoc de minimis dla Włoch, przewidzianą dla tego państwa w załączniku do rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1535/2007 z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie zastosowania art. [107 TFUE] i [108 TFUE] w odniesieniu do pomocy de minimis w sektorze produkcji rolnej (Dz.U. L 337, s. 35). Zdaniem tych władz z tego przepisu skorzystało 1291 producentów mleka na 11271 beneficjentów systemu płatności rozłożonych w czasie, tj. 11,45%. Ponadto pomoc indywidualna otrzymana z tego tytułu obejmowała widełki od 0,08 do 694,19 EUR. Wreszcie, pomoc ta pozostała na poziomie poniżej 100 EUR dla grupy 1187 z 1291 przedmiotowych producentów mleka i poniżej 12 EUR w odniesieniu do 559 spośród nich. 7. Decyzją C(2011) 10055 final z dnia 11 stycznia 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.33726 (11/C) [ex SA.33726 (11/NN)] – Odroczenie uiszczenia opłaty wyrównawczej od mleka we Włoszech, której streszczenie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 10 lutego 2012 r. (Dz.U. 2012, C 37, s. 30), Komisja wszczęła postępowanie przewidziane w art. 108 ust. 2 TFUE. Po pierwsze, zasadniczo wskazała ona na swe wątpliwości odnośnie do kwalifikacji odroczenia płatności w świetle art. 107 TFUE, jak również odnośnie do zgodności tego środka z rynkiem wewnętrznym. Po drugie, stwierdziła ona, że wspomniane odroczenie płatności spowodowało naruszenie jednej z przesłanek przewidzianych w decyzji Rady, że to naruszenie przekształciło całość ustanowionego przez władze włoskie systemu płatności rozłożonych w czasie w nową pomoc, w zakresie, w jakim dotyczyło ono producentów mleka, którzy skorzystali z odroczenia płatności, oraz że zgodność tej nowej pomocy z rynkiem wewnętrznym również nie została wykazana. 8. Mocą [spornej] decyzji Komisja uznała, w następstwie wymiany informacji z władzami włoskimi w toku postępowania administracyjnego, że każdy z tych dwóch analizowanych środków, czyli odroczenie uiszczenia opłaty, z jednej strony, oraz system rozłożenia opłat na raty, z drugiej strony, stanowił nową pomoc niezgodną z prawem, która jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym, (art. 1 [spornej] decyzji). W konsekwencji nakazała ona Republice Włoskiej odzyskanie w sposób natychmiastowy i skuteczny kwot przyznanych producentom mleka, którzy skorzystali z odroczenia płatności, wraz z naliczeniem należnych odsetek (art. 2 i 3 [spornej] decyzji)”.