ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4

W rozumieniu art. 2 lit. a), c), e) i f) wspomnianej dyrektywy: „a) »międzynarodowa ochrona« oznacza status uchodźcy lub status ochrony uzupełniającej, tak jak to określono w lit. d) i f); [...] c) »uchodźca« oznacza obywatela państwa trzeciego, który posiadając uzasadnioną obawę bycia prześladowanym z powodów rasowych, religijnych, narodowościowych, przekonań politycznych lub członkostwa w określonej grupie społecznej, znajduje się poza krajem, którego jest obywatelem, i jest niezdolny do wykorzystania bądź, ze względu na taką obawę, nie chce wykorzystać ochrony takiego państwa, lub bezpaństwowca, który, będąc poza państwem poprzedniego miejsca stałego pobytu, z takich samych powodów, jak wskazano powyżej, jest niezdolny do powrotu lub – posiadając taką obawę – nie chce wrócić do niego i do którego art. 12 nie ma zastosowania; [...] e) »osoba kwalifikująca się do ochrony uzupełniającej« oznacza obywatela państwa trzeciego [...], który nie kwalifikuje się jako uchodźca, lecz w odniesieniu do którego istnieją istotne podstawy, aby uznać, iż jeśli taka osoba wróci do swojego kraju pochodzenia [...], może napotkać rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy, jak określono w art. 15 [...]; f) »status ochrony uzupełniającej« oznacza uznanie przez państwo członkowskie obywatela państwa trzeciego albo bezpaństwowca [za] osob[ę] kwalifikując[ą] się do ochrony uzupełniającej”.
Wykładni art. 1 lit. u) ppkt (i) i art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1606/98 z dnia 29 czerwca 1998 r., jak również art. 10 ust. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia nr 1408/71, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem nr 118/97, należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym w celu obliczenia ewentualnie należnego pracownikowi migrującemu w państwie członkowskim miejsca zatrudnienia dodatku dyferencyjnego nie należy uwzględniać wszystkich świadczeń rodzinnych pobieranych przez rodzinę tego pracownika na podstawie przepisów prawa państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, skoro – z zastrzeżeniem ustaleń, jakich ma dokonać sąd odsyłający – przewidziane w prawie niemieckim świadczenie Elterngeld nie jest tego samego rodzaju, w rozumieniu art. 12 rozporządzenia nr 1408/71, co przewidziane również w prawie niemieckim świadczenie Kindergeld i przewidziane w prawie luksemburskim zasiłki rodzinne.
13

Z kolei Grondwettelijk Hof, rozpatrujący pytanie prejudycjalne dotyczące konstytucjonalności, postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy zasadę równości ustanowioną w art. 6 ust. 3 [TUE] oraz w art. 20 i 21 karty […] w związku z art. 15 i 16 tej karty oraz z art. [34–36 TFUE, 56 TFUE i 57 TFUE] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona uregulowaniu takiemu jak znajdujące się w art. 8, 9, 16 i 17 [LHO], ponieważ zawarte w nim zobowiązanie do przestrzegania jednego wolnego dnia w tygodniu: — nie ma zastosowania do przedsiębiorców mających siedzibę na dworcach kolejowych lub w jednostkach oddziałów spółek transportu publicznego, do sprzedaży na lotniskach i w strefach portowych służących międzynarodowym przewozom podróżnych, do sprzedaży na stacjach paliw lub w jednostkach oddziałów znajdujących się na obszarze autostrad, a także do przedsiębiorców mających siedzibę w innych miejscach, — nie ma zastosowania do przedsiębiorców sprzedających wyroby takie jak gazety, czasopisma, wyroby tytoniowe i artykuły dla palaczy, karty telefoniczne i produkty loterii krajowej, nośniki utworów audiowizualnych i gry wideo, lody, a także do przedsiębiorców oferujących inne wyroby, — ma zastosowanie wyłącznie w handlu detalicznym, czyli do przedsiębiorstw zajmujących się sprzedażą na rzecz konsumentów, lecz nie ma zastosowania do innych przedsiębiorców, — oznacza, przynajmniej dla przedsiębiorców prowadzących działalność za pośrednictwem fizycznego punktu sprzedaży i mających bezpośredni kontakt z konsumentem, wyraźnie surowsze ograniczenie niż dla przedsiębiorców prowadzących działalność za pośrednictwem sklepu internetowego lub ewentualnie za pomocą innych form sprzedaży na odległość?”.
101

Jeżeli chodzi o obowiązek, zgodnie z którym przedsiębiorstwo, które zamierza świadczyć usługi łączności elektronicznej w państwie członkowskim innym niż to, w którym ma siedzibę, zobowiązane jest utworzyć w tym państwie oddział lub odrębną osobę prawną, należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem art. 56 TFUE wymaga nie tylko usunięcia wszelkiej dyskryminacji wobec usługodawcy ze względu na przynależność państwową lub okoliczność, iż ma on siedzibę w innym państwie członkowskim, lecz również zniesienia wszelkich ograniczeń, nawet jeżeli mają one zastosowanie w jednakowy sposób do podmiotów krajowych i podmiotów innych państw członkowskich, jeżeli mogą one prowadzić do zakazania, ograniczenia lub uczynienia mniej atrakcyjnym działalności usługodawcy mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, w którym świadczy on zgodnie z prawem podobne usługi (wyrok Konstantinides, C‑475/11, EU:C:2013:542, pkt 44).
5

Jednakże na mocy §5 GSpG loterie z wykorzystaniem automatów do gry są uregulowane prawem krajów związkowych. Ponadto przepis ten przewiduje, że każdy z dziewięciu krajów związkowych może przyznać osobie trzeciej w drodze koncesji prawo organizowania loterii z wykorzystaniem automatów do gry, pod warunkiem zachowania przez zainteresowanych przewidzianych w nich minimalnych wymogów w zakresie porządku publicznego oraz szczególnych związanych z tym środków w dziedzinie ochrony graczy. Takie loterie, zwane „małymi grami losowymi”, mogą być organizowane w pomieszczeniach z automatami do gry, w których znajduje się od 10 do 50 automatów do gry, przy czym najwyższa stawka wynosi 10 EUR, a maksymalna wygrana to 10000 EUR za grę, lub poprzez odrębne udostępnianie maksymalnie 3 automatów do gry, przy czym najwyższa stawka może wynosić 1 EUR, maksymalna wygrana 1000 EUR za grę, a liczba zezwoleń na udostępnianie automatów do gry na okres wynoszący maksymalnie 15 lat nie może przekraczać trzech na dany kraj związkowy.
92

Spółka FLSmidth dodaje w tym względzie, że choć zakwestionowała okoliczność, iż fakty przedstawione w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów świadczą o istnieniu decydującego wpływu, to jednak nie podważyła ona prawdziwości tych faktów. Ponadto, co się tyczy dwóch jej współpracowników, panów G. i H., którzy uczestniczyli w spotkaniach organizowanych przez kartel, o którym mowa w niniejszej sprawie, mimo iż spółka ta twierdzi, że nie wiedziała o uczestnictwie spółki Trioplast Wittenheim w tym kartelu, FLSmidth zwraca uwagę, że pracownicy ci byli związani ze spółką FLS Plast, a nie z nią. Wreszcie na wypadek, gdyby Komisja zaznaczyła, że spółka ta podważyła szereg okoliczności faktycznych przypisywanych spółce Trioplast Wittenheim, FLSmidth odsyła w tym względzie nie do własnej odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów, ale do odpowiedzi na to pismo, której udzieliła spółka FLS Plast.
19

W tych okolicznościach Hoge Raad der Nederlanden postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 5 ust. 2 lit. b) – ewentualnie w związku z art. 5 ust. 5 – [dyrektywy 2001/29] należy interpretować w ten sposób, że wymienione tam ograniczenie prawa autorskiego ma zastosowanie do czynności zwielokrotniania spełniających wymogi wymienione w tym przepisie niezależnie od tego, czy egzemplarze utworów, które zostały zwielokrotnione, znalazły się w dyspozycji danej osoby fizycznej w sposób dozwolony, czyli bez naruszenia praw autorskich podmiotów tych praw, czy też owo ograniczenie dotyczy tylko zwielokrotnień egzemplarzy, które dana osoba otrzymała do dyspozycji bez naruszenia praw autorskich? 2) a) Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze potwierdzi ostatnią hipotezę, to czy zastosowanie »testu trzystopniowego« na podstawie art. 5 ust. 5 dyrektywy [2001/29] może prowadzić do rozszerzenia zakresu stosowania ograniczenia ustanowionego w art. 5 ust. 2, czy też stosowanie testu może prowadzić wyłącznie do zawężenia zakresu tego ograniczenia? b) Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze potwierdzi ostatnią hipotezę, to czy przepis prawa krajowego mający na celu ustanowienie godziwej rekompensaty z tytułu zwielokrotniania utworu przez osobę fizyczną na użytek prywatny i nie w celach bezpośrednio lub pośrednio handlowych, niezależnie od tego, czy dokonywanie zwielokrotniania jest dozwolone na podstawie art. 5 ust. 2 dyrektywy [2001/29] – i z zastrzeżeniem, że przepis ten nie narusza przysługujących podmiotom prawa do zakazania zwielokrotniania i prawa do domagania się odszkodowania za poniesioną szkodę – stoi w sprzeczności z art. 5 [rzeczonej dyrektywy] lub jakimkolwiek innym przepisem prawa Unii? Czy dla udzielenia odpowiedzi na to pytanie w świetle »testu trzystopniowego« na podstawie art. 5 ust. 5 dyrektywy [2001/29] ma znaczenie, że środki technologiczne zapobiegające sporządzaniu niedozwolonych kopii na użytek prywatny nie są (jeszcze) dostępne? 3) Czy dyrektywa 2004/48 ma zastosowanie do sporu takiego jak ten w postępowaniu głównym, w którym – po tym, jak państwo członkowskie na podstawie art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy [2001/29] nałożyło na producentów i importerów nośników przeznaczonych do zwielokrotniania utworów zobowiązanie do odprowadzenia przewidzianej w tym przepisie godziwej rekompensaty i postanowiło, że należy ją wpłacić wyznaczonej przez to państwo członkowskie organizacji, której powierzono pobór i dystrybucję godziwej rekompensaty – podmiot zobowiązany do zapłaty wnosi, aby w kontekście określonych spornych okoliczności mających znaczenie dla określenia godziwej rekompensaty sąd dokonał ustaleń obciążających wskazaną organizację, która się przeciw temu broni?”.
110

Mówiąc bardziej precyzyjnie, Trybunał stosował to rozwiązanie jedynie w bardzo szczególnych okolicznościach, w szczególności gdy istniało ryzyko poważnych reperkusji finansowych ze względu między innymi na znaczną liczbę stosunków prawnych nawiązanych w dobrej wierze na podstawie przepisów uważanych za skuteczne i obowiązujące, i okazywało się, że osoby prywatne oraz władze krajowe dopuściły się zachowań niezgodnych z prawem Unii ze względu na istnienie obiektywnej i istotnej niepewności co do znaczenia przepisów tego prawa, do której to niepewności przyczyniło się ewentualnie również takie samo zachowanie innych państw członkowskich bądź Komisji (ww. wyrok w sprawach połączonych Santander Asset Management SGIIC i in., pkt 60 i przytoczone tam orzecznictwo).
36

W rezultacie art. 45 ust. 2 dyrektywy 2004/18 nie ma na celu jednolitego stosowania na szczeblu Unii wymienionych tam podstaw wykluczenia, ponieważ państwa członkowskie mają prawo do niestosowania w ogóle tych podstaw wykluczenia lub też włączenia ich do przepisów krajowych z różnym stopniem surowości, który może się zmieniać w zależności od sprawy, w oparciu o krajowe względy porządku prawnego, gospodarczego lub społecznego. W ramach tego państwa członkowskie mają prawo do złagodzenia lub do uelastycznienia kryteriów ustanowionych w tym przepisie (zob. w odniesieniu do art. 29 dyrektywy 92/50 wyrok La Cascina i in., EU:C:2006:94, pkt 23).
1) Królestwo Belgii — wyłączając osoby wykonujące wolny zawód oraz dentystów i fizjoterapeutów z zakresu stosowania loi du 14 juillet 1991 sur les pratiques du commerce et sur l’information et la protection du consommateur (ustawy z dnia 14 lipca 1991 r. o praktykach handlowych oraz informowaniu i ochronie konsumenta), zmienionej przez loi du 5 juin 2007 (ustawę z dnia 5 czerwca 2007 r.), transponującej dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (dyrektywę dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych), — utrzymując w mocy art. 20, 21 i 29 loi du 6 avril 2010 relative aux pratiques du marché et à la protection du consommateur (ustawy z dnia 6 kwietnia 2010 r. o praktykach handlowych i ochronie konsumentów), oraz — utrzymując w mocy art. 4 ust. 3 loi du 25 juin 1993 sur l’exercice et l’organisation des activités ambulantes et foraines (ustawy z dnia 25 czerwca 1993 r. o prowadzeniu i organizacji działalności obwoźnej i jarmarcznej), zmienionej przez loi du 4 juillet 2005 (ustawę z dnia 4 lipca 2005 r.), a także art. 5 ust. 1 arrêté royal du 24 septembre 2006 relatif à l’exercice et à l’organisation des activités ambulantes (rozporządzenia królewskiego z dnia 24 września 2006 r. w sprawie prowadzenia i organizacji działalności obwoźnej), uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 2 lit. b) i d), art. 3 i 4 dyrektywy 2005/29.
116

W odniesieniu do okoliczności, że uregulowania analizowane w postępowaniu głównym przewidują, iż dostawcy i użytkownicy, którzy nie wywiązują się z ciążącego na nich zobowiązania kwotowego, muszą uiścić opłatę specjalną, należy wskazać, co następuje. Chociaż nałożenie takiej opłaty można oczywiście uznać za niezbędne do zmotywowania z jednej strony producentów do zwiększenia produkcji zielonej energii, a z drugiej strony podmiotów objętych zobowiązaniem kwotowym do rzeczywistego nabywania wymaganych certyfikatów, to istotne jest jeszcze, aby sposoby ustalania i wysokość tej opłaty nie wykraczały poza to, co konieczne do uzyskania owego skutku motywującego, przy czym należy w szczególności unikać karania zainteresowanych podmiotów w sposób, który okazałby się nadmierny.
43

Należy wreszcie zauważyć, że fakt, iż zgodnie ze swym statutem SUCH mógł wyłącznie przyjmować w charakterze członków podmioty prywatne, nie ma co do zasady znaczenia. W niniejszym przypadku istotnym elementem jest okoliczność, że w chwili udzielenia zamówienia będącego przedmiotem postępowania głównego do SUCH należeli nie tylko członkowie publiczni, lecz również podmioty należące do sektora prywatnego.
40

W niniejszej sprawie z akt sprawy przedstawionych Trybunałowi wynika, że zgodnie z art. 27 i 28 wcześniej obowiązującej ustawy w sprawie wynagrodzenia urzędników „wiek referencyjny”, ustalany stosownie do rzeczywistego wieku, stanowi kryterium referencyjne dla pierwotnego zaszeregowania na szczebel w skali wynagrodzenia podstawowego urzędników. Ten wiek referencyjny liczy się od pierwszego dnia miesiąca, w którym urzędnik ukończył 21 rok życia. Punkt wyjścia do obliczania wieku referencyjnego zostaje przesunięty na skutek uwzględnienia czasu trwania okresów późniejszych, ukończonych począwszy od momentu ukończenia 31 lat, które nie dawały prawa do pobierania wynagrodzenia przez urzędnika, w proporcji jednej czwartej okresu do chwili ukończenia 35 lat, a następnie połowy okresu powyżej tego wieku. Urzędnik otrzymuje co najmniej początkowe wynagrodzenie podstawowe odpowiadające szczeblowi, na jaki został mianowany. Następnie przejście na wyższy szczebel uzależnione jest od czasu pozostawania w służbie oraz od wyników pracy. Ponadto wynagrodzenie podstawowe wzrasta, co do zasady, co dwa lata do piątego szczebla, następnie co trzy lata do dziewiątego szczebla i co cztery lata powyżej tego. W przypadku ustawicznego osiągania wybitnych wyników urzędnikowi można przyznać już wcześniej wynagrodzenie podstawowe odpowiadające następnemu w kolejności szczeblowi.
100

Posiłkowo, w odniesieniu do części pierwszej zarzutu czwartego, Komisja zaprzecza twierdzeniu, że podział odpowiedzialności między spółki wchodzące w skład tego samego podmiotu gospodarczego w różnych momentach powinien być proporcjonalny do czasu trwania uczestnictwa w naruszeniu każdej ze spółek tworzących ten podmiot lub do długości okresu, przez który kontrolowały one spółkę zależną będącą sprawcą danego naruszenia. Ponieważ kwota wyjściowa przyjęta do obliczenia grzywny jest stała i nie zależy od czasu trwania naruszenia, ale odzwierciedla jedynie jego wagę, podwyższenie kwoty podstawowej grzywny z tytułu czasu trwania naruszenia o 10% za każdy rok uczestnictwa w nim danego przedsiębiorstwa skutkuje nałożeniem grzywien, które nie są ściśle proporcjonalne do czasu trwania naruszenia.
2

Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy J. Saint Prix a Secretary of State for Work and Pensions (sekretarzem stanu właściwym w sprawach z zakresu zatrudnienia i emerytur, zwanym dalej „Secretary of State”) w przedmiocie wydanej przez Secretary of State odmowy przyznania J. Saint Prix zasiłku socjalnego.
a)

»dostęp« oznacza udostępnianie urządzeń lub usług innemu przedsiębiorstwu na określonych warunkach, na zasadzie wyłączności lub braku wyłączności, na potrzeby świadczenia usług łączności elektronicznej, w tym świadczenia za ich pomocą usług społeczeństwa informacyjnego lub usług nadawania treści. Obejmuje on między innymi: dostęp do elementów sieci i urządzeń towarzyszących, co może się wiązać z podłączeniem urządzeń za pomocą środków stacjonarnych lub niestacjonarnych (w szczególności obejmuje to dostęp do pętli lokalnej oraz urządzeń i usług niezbędnych do obsługi pętli lokalnej); dostęp do infrastruktury fizycznej, w tym budynków, kanałów i masztów; dostęp do odpowiednich systemów oprogramowania, w tym do systemów wsparcia operacyjnego; dostęp do systemów informacyjnych lub baz danych na potrzeby przygotowywania zamówień, dostaw, zamawiania, konserwacji i reklamacji oraz fakturowania; dostęp do translacji numerów lub systemów o równoważnych funkcjach; dostęp do sieci stacjonarnych i ruchomych, w szczególności na potrzeby roamingu; dostęp do systemów warunkowego dostępu na potrzeby usług telewizji cyfrowej oraz dostęp do sieciowych usług wirtualnych;
28

Powyższe stwierdzenie znajduje potwierdzenie w tytułach wyraźnie wyłączonych ze zwolnienia przewidzianego w omawianym przepisie, a mianowicie ustanawiających tytuł prawny do towarów, oraz w akcjach lub udziałach odpowiadających akcjom, których posiadanie zapewnia prawne lub faktyczne przyznanie własności lub korzystania z nieruchomości lub jej części, o ile państwo członkowskie uznaje akcje i prawa udziałowe za dobra materialne zgodnie z art. 5 ust. 3 lit. c) szóstej dyrektywy (zob. podobnie wyrok DTZ Zadelhoff, C‑259/11, EU:C:2012:423, pkt 42). Charakter tych ostatnich praw jako „tytułów”, w zakresie, w jakim ustanawiają one między innymi prawo własności rzeczy ruchomych lub nieruchomych, stanowi bowiem – pomimo ich wykluczenia z zakresu zwolnienia przewidzianego przez ten przepis – wskazówkę co do tego, co należy rozumieć przez „tytuł” do celów art. 13 część B lit. d) pkt 5 szóstej dyrektywy.
11

Odnośnie do ochrony środowiska i zasobów naturalnych art. 34 umowy ramowej ma następujące brzmienie: „1. Strony zgadzają się, że współpraca w tej dziedzinie przyczynia się do propagowania ochrony środowiska i poprawy jego stanu w dążeniu do zrównoważonego rozwoju. W ramach wszystkich działań podejmowanych przez strony w ramach niniejszej [umowy ramowej] uwzględnia się wdrażanie wyników Światowego Szczytu Zrównoważonego Rozwoju [który odbył się w Johannesburgu w 2002 r.] oraz wielostronnych porozumień w sprawie środowiska, których są one stronami. 2. Strony zgadzają się co do potrzeby zachowania zasobów naturalnych i bioróżnorodności oraz zarządzania nimi w zrównoważony sposób z korzyścią dla wszystkich pokoleń i z uwzględnieniem ich potrzeb w zakresie rozwoju. 3. Strony postanawiają współpracować w celu zwiększenia wzajemnego wspierania polityki handlowej i polityki ochrony środowiska oraz włączenia zagadnień dotyczących ochrony środowiska do wszystkich dziedzin współpracy. 4. Strony dążą do kontynuowania i zacieśniania współpracy w ramach regionalnych programów ochrony środowiska w odniesieniu do: a) zwiększania świadomości środowiskowej i udziału społeczności lokalnych w ochronie środowiska oraz staraniach na rzecz zapewnienia zrównoważonego rozwoju, w tym udziału tubylczych wspólnot kulturowych / ludności tubylczej oraz społeczności lokalnych; b) budowania potencjału w zakresie przystosowania do zmiany klimatu i jej łagodzenia oraz efektywności energetycznej; c) budowania potencjału w zakresie uczestnictwa w wielostronnych porozumieniach w sprawie środowiska i ich wdrażania, obejmujących między innymi takie kwestie jak bioróżnorodność i bezpieczeństwo biologiczne; d) propagowania przyjaznych dla środowiska technologii, produktów i usług, w tym poprzez stosowanie instrumentów regulacyjnych i rynkowych; e) poprawy stanu zasobów naturalnych, w tym gospodarki leśnej, i walki z nielegalnym pozyskiwaniem drewna i związanym z nim handlem, oraz propagowania zrównoważonej gospodarki zasobami naturalnymi, w tym gospodarki leśnej; f) skutecznego zarządzania parkami narodowymi i obszarami chronionymi oraz wyznaczania i ochrony obszarów cechujących się różnorodnością biologiczną oraz zagrożonych ekosystemów, z należytym poszanowaniem społeczności lokalnych i tubylczych zamieszkujących te obszary lub ich okolice; g) zapobiegania nielegalnemu przewozowi przez granicę odpadów stałych i niebezpiecznych oraz innych rodzajów odpadów; h) ochrony środowiska przybrzeżnego i morskiego oraz skutecznej gospodarki wodnej; i) ochrony i zachowania gruntów oraz zrównoważonego gospodarowania ziemią, w tym regeneracji wyrobisk górniczych lub zamkniętych kopalń; j) promowania budowania potencjału w zakresie kontrolowania ryzyka związanego z klęskami żywiołowymi; k) promowania wzorców w zakresie zrównoważonej konsumpcji i produkcji w swoich gospodarkach. 5. Strony ułatwiają sobie nawzajem dostęp do swoich programów w tej dziedzinie zgodnie z warunkami szczegółowymi takich programów”.
23

Prawo każdej osoby do żądania naprawienia takiej szkody wzmacnia bowiem operacyjny charakter norm prawa Unii w dziedzinie konkurencji i ma charakter zniechęcający do porozumień lub praktyk – często symulowanych – mogących ograniczyć lub zakłócić konkurencję, przyczyniając się tym samym do zachowania skutecznej konkurencji w Unii Europejskiej (wyroki: Courage i Crehan, EU:C:2001:465, pkt 27; Manfredi i in., EU:C:2006:461, pkt 91; Pfleiderer, EU:C:2011:389, pkt 29; Otis i in., EU:C:2012:684, pkt 42; a także Donau Chemie i in., EU:C:2013:366, pkt 23).
26

Poprzez swoje pytanie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 54 KWUS należy interpretować w ten sposób, że postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego i nieprzekazaniu sprawy do sądu orzekającego o odpowiedzialności karnej – które to postanowienie w umawiającym się państwie, w którym zostało ono wydane, stanowi przeszkodę dla ponownego ścigania w odniesieniu do tych samych czynów osoby, w odniesieniu do której wydano rzeczone postanowienie, chyba że ujawnią się nowe dowody uprawdopodobniające popełnienie przestępstwa przez tę osobę – należy uważać za orzeczenie stanowiące prawomocny wyrok w rozumieniu tego artykułu, stanowiące w konsekwencji przeszkodę dla ponownego ścigania tej samej osoby w odniesieniu do tych samych czynów w innym umawiającym się państwie.
53

Środek podatkowy tego rodzaju, co środek rozpatrywany w postępowaniu głównym, którego celem – wedle opisu jego genezy i ratio legis przedstawionej przez sąd odsyłający – jest zapobieganie nadmiernemu przepływowi kapitału do Antyli Holenderskich i zwalczanie w ten sposób atrakcyjności owego KTZ jako raju podatkowego, jest objęty cytowaną powyżej klauzulą wyłączenia podatkowego i pozostaje w konsekwencji poza zakresem zastosowania art. 47 ust. 1 decyzji w sprawie KTZ, pod warunkiem że zmierza on do realizacji tego celu w sposób skuteczny i proporcjonalny, co podlega ocenie sądu krajowego.