Sprawa C‑449/14 P

DTS Distribuidora de Televisión Digital SA

przeciwko

Komisji Europejskiej

Odwołanie – Pomoc państwa – System pomocy na rzecz krajowego nadawcy publicznego – Zobowiązania z zakresu usług publicznych – Zwrot – Artykuł 106 ust. 2 TFUE – Decyzja stwierdzająca zgodność systemu pomocy z rynkiem wewnętrznym – Zmiana sposobu finansowania – Środki podatkowe – Podatek nałożony na operatorów telewizji płatnej – Decyzja uznająca zmieniony system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym – Uwzględnienie sposobu finansowania – Istnienie koniecznego związku między przeznaczeniem podatku a systemem pomocy – Bezpośredni wpływ przychodu z podatku na wysokość pomocy – Pokrycie kosztów netto wykonania zadania z zakresu usług publicznych – Stosunek konkurencji między płatnikiem podatku a beneficjentem pomocy – Przeinaczenie prawa krajowego

Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 listopada 2016 r.

Praktyczne instrukcje dla stron odnoszące się do spraw wniesionych do Trybunału mają charakter wyjaśniający i nie są prawnie wiążące. Jak wynika z motywów 1–3 tych instrukcji, zostały one bowiem przyjęte w celu uzupełnienia i wyjaśnienia przepisów regulaminu postępowania przed Trybunałem dla zapewnienia prawidłowego przebiegu postępowania i nie mają one zastępować właściwych przepisów statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i regulaminu postępowania przed Trybunałem. Z brzmienia pkt 20 tych praktycznych instrukcji, zgodnie z którym „odwołani[e], z wyjątkiem szczególnych okoliczności, nie powinno przekraczać 25 stron”, wynika wyraźnie, że nie ustanawia on bezwzględnego ograniczenia liczby stron, od którego zależna byłaby dopuszczalność odwołania, lecz że poprzestaje on na dostarczeniu zaleceń dla stron w tym względzie. W konsekwencji nie można odrzucić odwołania jako niedopuszczalnego z tego powodu, że przekracza ono określoną liczbę stron. (zob. pkt 24–26)

Zobacz tekst orzeczenia. (zob. pkt 27–29)

Zobacz tekst orzeczenia. (zob. pkt 43–45, 49)

Podatki nie wchodzą w zakres stosowania postanowień traktatu dotyczących pomocy państwa, chyba że stanowią one sposób finansowania pomocy, tak iż stanowią integralną część tej pomocy. Aby podatek można było uznać za integralny składnik pomocy, niezbędne jest istnienie, w świetle znajdujących zastosowanie uregulowań krajowych, koniecznego związku między przeznaczeniem podatkiem a pomocą, w tym znaczeniu, że wpływy z podatku są obowiązkowo przeznaczane na finansowanie pomocy i oddziałują bezpośrednio na jej wysokość, a w konsekwencji na ocenę zgodności tej pomocy z rynkiem wewnętrznym. W ramach środków podatkowych finansujących w części pomoc, nałożonych na konkurentów beneficjenta w celu umożliwienia mu wypełniania zadań z zakresu usług publicznych i nieobciążających samego beneficjenta, te środki podatkowe nie stanowią integralnej części wspomnianej pomocy gdy spełnione są następujące warunki: kwota pomocy jest ustalana na podstawie kosztów netto związanych z wykonywaniem zadania z zakresu usług publicznych; gdy wpływy podatkowe przekraczają koszty wykonywania owego zadania, nadwyżkę należy skierować do funduszu rezerwowego lub na skarb państwa; oraz gdy wspomniane wpływy nie wystarczają na pokrycie kosztów, państwo członkowskie jest zobowiązane pokryć różnicę. Ze względu na to, że przychód z tych środków fiskalnych nie ma bezpośredniego wpływu na przyznaną pomoc, że ani jej przyznanie, ani jej kwota nie są zależne od tego przychodu, a przychód ten niekoniecznie jest przeznaczany na finansowanie tej pomocy, gdyż część tego przychodu może zostać przeznaczona na inne cele, nie można uznać, że istnieje konieczny związek między przeznaczeniem tych środków fiskalnych a rozpatrywana pomocą. Ponadto, ewentualny brak zastosowania rozpatrywanych środków fiskalnych z powodu ich ewentualnej niezgodności z prawem Unii nie powodowałby w bezpośredniej konsekwencji zakwestionowania pomocy, ponieważ państwo członkowskie jest zobowiązane pokryć różnicę między źródłami finansowania, którymi dysponuje beneficjent pomocy, a ogółem jego kosztów poniesionych z tytułu wypełniania zobowiązań z zakresu usług publicznych. Dodatkowo okoliczność, że obowiązek uiszczenia tego podatku powodowałby dla innych spółek dodatkowy niekorzystny warunek pod względem konkurencji na rynkach, na których prowadzą one swoją działalność w konkurencji z beneficjentem, który z kolei nie jest zobowiązany do zapłaty wspomnianego podatku nie wystarcza do wykazania, że podatek nie stanowi integralnej części pomocy. Kwestia tego, czy podatek stanowi integralną część pomocy finansowanej z podatku, zależy bowiem nie od istnienia stosunku konkurencji między dłużnikiem tego podatku a beneficjentem pomocy, lecz wyłącznie od istnienia koniecznego związku między przeznaczeniem wspomnianego podatku a daną pomocą na podstawie właściwej regulacji krajowej. Przyjęcie innej wykładni prowadziłoby do uznania, że każdy podatek pobierany na poziomie danego sektora i obciążający podmioty znajdujące się w sytuacji konkurencyjnej z beneficjentem pomocy finansowanej z tego podatku powinien być badany w świetle art. 107 TFUE i 108 TFUE. (zob. pkt 65, 68–72, 77, 79–81, 83)

Zobacz tekst orzeczenia. (zob. pkt 108, 110)