Postanowienia umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób, dotyczące równego traktowania pracowników najemnych, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które obywatelowi tego państwa mającemu status jego rezydenta podlegającego w zakresie podatku dochodowego nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, który skorzystał z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się w celu wykonywania w charakterze pracownika najemnego dodatkowej działalności jako wykładowca na rzecz osoby prawnej prawa publicznego z siedzibą w Szwajcarii, nie przyznaje możliwości skorzystania ze zwolnienia z podatku w odniesieniu do dochodu uzyskanego z tytułu wykonywania rzeczonej działalności w charakterze pracownika najemnego, podczas gdy zwolnienie takie zostałoby przyznane, gdyby działalność taka była wykonywana na rzecz osoby prawnej prawa publicznego mającej siedzibę w tymże państwie członkowskim, w innym państwie członkowskim Unii lub w innym państwie, do którego ma zastosowanie porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

W odniesieniu do ulg podatkowych, na zasadę równego traktowania przewidzianą w art. 9 załącznika I do umowy w sprawie swobodnego przepływu osób, może powołać się pracownik będący obywatelem umawiającej się strony, który skorzystał z prawa do swobodnego przepływu, względem swego państwa pochodzenia. Tymczasem omawiane uregulowanie ustanawia odmienność traktowania pod względem podatkowym pomiędzy podatnikami stosownie do miejsca, z którego pochodzą ich dochody. Ta odmienność traktowania może ich zniechęcić do korzystania z przysługującego im prawa do swobodnego przemieszczania się i w związku z tym stanowi przejaw nierównego traktowania, który co do zasady jest niezgodny z art. 9 ust. 2 załącznika I do owej umowy.

Ponadto takie ograniczenie nie jest uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego. W istocie, poprzez rozważania, które można zastosować do omawianego przypadku, Trybunał orzekł już, że odmienne traktowanie osób fizycznych, które skorzystały z przysługującej im swobody do przemieszczania się, wykonując dodatkową działalność w charakterze wykładowcy i prowadząc działalność na własny rachunek na rzecz uniwersytetu położonego w innym państwie członkowskim, będąc nadal rezydentami państwa swojego miejsca zamieszkania i osób wykonujących taką działalność na terytorium krajowym, nie może być uzasadniane nadrzędnym względem interesu ogólnego związanym ze wspieraniem nauczania, badań naukowych i rozwoju, ponieważ narusza ono swobodę wyboru przez wykładowców wykonujących swoją działalność jako działalność dodatkową miejsca świadczenia ich usług wewnątrz Unii, przy czym nie zostało wykazane, że do osiągnięcia celu polegającego na wspieraniu nauczania konieczne jest zapewnienie korzystania ze zwolnienia podatkowego jedynie podatnikom, którzy wykonują podobną działalność na uniwersytetach mających siedzibę na terytorium krajowym.

Ponadto uzasadnienie oparte na nadrzędnych względach interesu ogólnego i związane z koniecznością zagwarantowania spójności danego systemu podatkowego, wobec braku bezpośredniego związku – z punktu widzenia systemu podatkowego – pomiędzy zwolnieniem z podatku zwrotu wydatków związanych z działalnością zawodową dokonanym przez uniwersytety krajowe a wyrównaniem tej ulgi przez określone obciążenie podatkowe, zostało również odrzucone przez Trybunał.

W końcu Trybunał uściślił, po pierwsze, korzyść podatkowa o charakterze generalnym, przyznawana, gdy osoba jest zaangażowana w działalność przynoszącą korzyści społeczeństwu, nie jest przepisem odnoszącym się do treści nauczania lub organizacji systemu edukacyjnego. Po drugie, wykonując swoją kompetencję do organizacji swojego systemu edukacyjnego i ponosząc za to również odpowiedzialność, państwa członkowskie muszą w każdym razie przestrzegać postanowień traktatu dotyczących swobody przemieszczania się. W rezultacie, nawet jeśli takie uregulowanie jest przepisem związanym z organizacją systemu edukacyjnego, pozostaje ono niezgodne z traktatem, ponieważ wpływa na wybór miejsca świadczenia usług przez wykładowców wykonujących taką działalność.

(por. pkt 40, 43, 44, 50–54, 57; sentencja)