Sprawa C‑482/16

Georg Stollwitzer

przeciwko

ÖBB Personenverkehr AG

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Innsbruck)

Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Artykuł 45 TFUE – Zasada niedyskryminacji ze względu na wiek – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 21 ust. 1 – Dyrektywa 2000/78/WE – Artykuły 2, 6 i 16 – Data odniesienia do celów awansu – Dyskryminujący przepis państwa członkowskiego wykluczający uwzględnienie okresów aktywności zawodowej ukończonych przed osiągnięciem 18. roku życia w celu ustalenia wysokości wynagrodzenia – Uchylenie przepisów sprzecznych z zasadą równego traktowania

Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 marca 2018 r.

Polityka społeczna – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Dyrektywa 2000/78 – Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek – Naruszenie zasady niedyskryminacji ze względu na wiek przez uregulowanie krajowe dotyczące wynagrodzenia – Konsekwencje – Uregulowanie krajowe kładące kres takiej dyskryminacji, poprzez uchylenie z mocą wsteczną i w odniesieniu do wszystkich pracowników granicę 18. roku życia, w celu klasyfikacji pracowników przedsiębiorstwa w ramach siatki płac, lecz zezwalające jedynie na uwzględnienie doświadczenia zdobytego w przedsiębiorstwach działających w tym samym sektorze gospodarczym – Dopuszczalność także w odniesieniu do art. 45 TFUE

(art. 45 TFUE; dyrektywa Rady 2000/78, art. 2, 6, 16)

Wykładni art. 45 TFUE, a także art. 2, 6 i 16 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który aby położyć kres dyskryminacji ze względu na wiek, powstałej wskutek stosowania przepisu krajowego uwzględniającego przy klasyfikowaniu pracowników danego przedsiębiorstwa w ramach siatki płac jedynie okresy aktywności zawodowej po ukończeniu 18 lat, uchyla z mocą wsteczną w odniesieniu do wszystkich tych pracowników tę granicę wieku, lecz zezwala wyłącznie na uwzględnienie doświadczenia zdobytego w przedsiębiorstwach działających w tym samym sektorze gospodarczym.

W tym względzie należy przypomnieć, że po pierwsze, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału, nagradzanie doświadczenia zdobytego w danej dziedzinie, które pozwala pracownikom na lepsze wykonywanie zadań, stanowi słuszny cel polityki płacowej (zob. podobnie wyroki: z dnia 3 października 2006 r., Cadman, C‑17/05, EU:C:2006:633, pkt 34 i nast.; z dnia 18 czerwca 2009 r., Hütter, C‑88/08, EU:C:2009:381, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo). Pracodawca może więc zasadniczo uwzględniać wynagrodzenie wyłącznie za takie wcześniej ukończone okresy działalności.

Z drugiej strony Trybunał stwierdził, że chociaż przepis prawa krajowego, który uwzględnia tylko niektóre okresy wcześniejszej działalności i ignoruje, inne może wprawdzie prowadzić do odmiennego traktowania pracowników w zależności od daty ich zatrudnienia przez dane przedsiębiorstwo, to jednak to odmienne traktowanie nie jest, bezpośrednio ani pośrednio, oparte na wieku ani na zdarzeniu związanym z wiekiem. Doświadczenie zdobyte w innych przedsiębiorstwach nie jest bowiem uwzględniane niezależnie od wieku, w którym zostało ono zdobyte, ani od wieku, w którym pracownik został zatrudniony (zob. podobnie wyrok z dnia 7 czerwca 2012 r., Tyrolean Airways Tiroler Luftfahrt Gesellschaft, C‑132/11, EU:C:2012:329, pkt 29).

W każdym razie należy podkreślić, że klauzula taka dotyczy wyłącznie pracowników, którzy nie mogą już powoływać się na nieistotne doświadczenie. W związku z tym rzekoma dyskryminacja związana z konsekwencjami stosowania klauzuli ochronnej nie jest w każdym razie oparta na kryterium wieku, lecz na sposobie, w jaki uwzględniono wcześniejsze doświadczenia. Tymczasem z pkt 39 i 40 niniejszego wyroku wynika, że taka podstawa nie może zostać podważona w niniejszym wypadku.

Wreszcie należy stwierdzić w odniesieniu do art. 45 TFUE, że skoro § 53a ustawy federalnej o kolejach z 2015 r. wyraźnie przewiduje uwzględnienie wcześniejszych okresów działalności w sektorze kolejowym, które zostały ukończone w innych państwach członkowskich, Trybunał nie ma dowodów mogących wskazywać na możliwe naruszenie swobodnego przepływu pracowników, o którym mowa w tym artykule.

(zob. pkt 39, 40, 42, 46, 47; sentencja)