ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wykładni art. 17 ust. 2 i 5 oraz art. 19 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, powinno dokonywać się w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby państwo członkowskie, w sytuacji, gdy upoważnia ono podatników mieszanych do dokonania odliczenia przewidzianego w tych przepisach według metody przeznaczenia wszystkich lub części towarów i usług, obliczało kwotę odliczenia w sektorach, w których podatnicy ci dokonują jedynie czynności opodatkowanych, poprzez włączenie nieopodatkowanych „subwencji” do mianownika ułamka służącego obliczeniu proporcjonalnej części odliczenia.

Ponieważ podatnicy zostali upoważnieni do dokonania odliczenia według metody rzeczywistego przeznaczenia, przepisy art. 19 szóstej dyrektywy nie mają zastosowania i w związku z tym nie mogą ograniczać wynikającego z tej dyrektywy prawa do odliczenia w rzeczonych sektorach.

(por. pkt 42, 43; sentencja)
1)

Dokonując nieprawidłowej i niepełnej transpozycji do krajowego porządku prawnego pierwszej dyrektywy Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie, zmienionej dyrektywą 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. oraz dyrektywy Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającej dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie), zmienionej dyrektywą 2005/68, Republika Słoweńska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 8 ust. dyrektywy 73/239 oraz na mocy art. 29 i 39 dyrektywy 92/49.
Keywords

Summary



Keywords

1. Unia Europejska – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające wobec Iranu

(rozporządzenie Rady nr 423/2007, art. 7 ust. 3)

2. Unia Europejska – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające wobec Iranu

(rozporządzenie Rady nr 423/2007, art. 7 ust. 4)

Summary

1. Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu należy interpretować w ten sposób, że zakaz pośredniego udostępnienia zasobów gospodarczych w rozumieniu art. 1 lit. i) owego rozporządzenia obejmuje czynności dotyczące dostawy i montażu w Iranie pieca do spiekania zdolnego do spełnienia swojej funkcji, lecz nie gotowego do użycia, na rzecz osoby trzeciej, która działając w imieniu, pod kontrolą lub według wskazówek osoby, podmiotu lub organu wymienionych w załącznikach IV i V do rzeczonego rozporządzenia, zamierza wykorzystać ten piec w celu wyprodukowania na rzecz takiej osoby, podmiotu lub organu towarów mogących wspierać rozprzestrzenianie broni jądrowej w tym państwie.

Uwzględniając prewencyjny charakter środków ograniczających przyjętych wobec Islamskiej Republiki Iranu, właściwe kryterium do celów stosowania pojęcia zasobów gospodarczych, w kontekście zakazu ustanowionego w omawianym art. 7 ust. 3, opiera się na możliwości, że dane aktywa są wykorzystywane do pozyskania funduszy, towarów lub usług mogących przyczyniać się do rozprzestrzeniania broni jądrowej w Iranie. Do celów stosowania rzeczonego art. 7 ust. 3 nie jest zatem wymagane, aby aktywa te były gotowe do użycia bezpośrednio po dokonaniu danej czynności.

(por. pkt 45–47, 57; pkt 1 sentencji)

2. Artykuł 7 ust. 4 rozporządzenia nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu należy interpretować w ten sposób, że:

– obejmuje on działania, pod przykrywką wymogów formalnych pozwalającą im na niewypełnienie znamion naruszenia art. 7 ust. 3 rzeczonego rozporządzenia, jednak których celem lub skutkiem jest, bezpośrednio lub pośrednio, udaremnienie zakazu ustanowionego przez ten ostatni przepis;

– terminy „świadomie” i „umyślnie” implikują kumulatywne elementy świadomości i woli, które są spełnione, gdy osoba uczestnicząca w działaniu mającym taki cel lub taki skutek rozmyślnie dąży do niego lub przynajmniej uważa, że jej uczestnictwo może mieć ten cel lub ten skutek oraz godzi się na taką możliwość.

(por. pkt 68; pkt 2 sentencji)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy – Procedura – Badanie stanu faktycznego z urzędu – Zakres – Obowiązek wykazania prawdziwości faktów notoryjnych – Brak – Zakwestionowanie przed Sądem – Przedstawienie dokumentu w celu potwierdzenia prawdziwości faktu notoryjnego (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 74 ust. 1) (por. pkt 26–30)

2. Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 36, 37)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie T‑497/09 LG Electronics przeciwko OHIM oddalającego skargę wniesioną przez wnoszącą odwołanie na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 września 2009 r. (sprawa R 397/2009‑1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego KOMPRESSOR PLUS jako wspólnotowego znaku towarowego – Charakter opisowy znaku towarowego – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1) – Badanie nowych okoliczności faktycznych przez Sąd – Przeinaczenie dowodów

Sentencja

Sentencja

1) Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

2) LG Electronics Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.
Keywords

Summary



Keywords

Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Przepisy podatkowe – Uregulowanie krajowe przewidujące przyznanie zaliczenia podatku od dochodów z pożyczek udzielonych niektórym spółkom na nabycie nowych towarów używanych na terytorium kraju

(art. 49 WE)

Summary

Artykuł 49 WE powinien być interpretowany w ten sposób, iż sprzeciwia się on przepisowi państwa członkowskiego, który przewiduje przyznanie zaliczenia podatku od przychodów z tytułu pożyczek udzielonych na rzecz niektórych spółek na nabycie nowych towarów używanych na terytorium kraju, pod warunkiem że prawo używania towaru nie zostanie przekazane przez spółkę, która nabyła ten towar dzięki pożyczce dającej prawo do zaliczenia podatku, lub przez inną spółkę należącą do tej samej grupy na rzecz podmiotów trzecich innych niż członkowie tej grupy mający siedzibę w tym państwie członkowskim.

W istocie taki przepis może zniechęcić przedsiębiorstwa, które mogłyby się ubiegać o tę korzyść podatkową, do świadczenia usług zmierzających do finansowania nabycia towarów, w stosunku do których prawo do używania ma zostać przekazane na rzecz podmiotów gospodarczych mających siedzibę w innych państwach członkowskich. Podobnie z uwagi na możliwe odzwierciedlenie korzyści podatkowej w koszcie pożyczki ponoszonym przez pożyczkobiorcę przepis ten może zniechęcać przedsiębiorstwa zamierzające nabyć towar za pomocą pożyczki do świadczenia na rzecz podmiotów gospodarczych mających siedzibę w innych państwach członkowskich usług polegających na przekazaniu prawa do używania tego towaru, takich jak usługi najmu. Ponadto o ile prawo do używania może na podstawie tego przepisu zostać przeniesione na inne podmioty gospodarcze nie tylko przez przedsiębiorstwo, które nabywa towar za pomocą pożyczki dającej prawo do korzyści podatkowej, lecz także przez każdą inną spółkę należącą do jej grupy, przepis ten może zniechęcać również te spółki do prowadzenia działalności transgranicznej polegającej na przeniesieniu takiego prawa do używania.

(por. pkt 23–25, 29; sentencja)
Na podstawie art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 1663/95 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR, po przeprowadzeniu dochodzenia Komisja powinna – w razie uznania, że wydatki nie zostały dokonane zgodnie z regułami Unii – powiadomić zainteresowane państwo członkowskie o wynikach swojej kontroli i określić środki naprawcze, które należy podjąć w celu zagwarantowania przestrzegania tych zasad w przyszłości. Przepis ten wymaga, aby zarzucana danemu państwu członkowskiemu nieprawidłowość została wystarczająco precyzyjnie przedstawiona w pisemnym powiadomieniu przewidzianym w akapicie pierwszym tego przepisu, tak aby państwo to miało na ten temat pełną wiedzę. Niespełnienie tego wymogu pozbawia znaczenia gwarancję proceduralną przyznaną państwom członkowskim na mocy art. 5 ust. 2 lit. c) akapit piąty rozporządzenia nr 729/70. dotyczącego finansowania wspólnej polityki rolnej i z art. 7 ust. 4 akapit piąty rozporządzenia nr 1258/1999 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, która to gwarancja ogranicza w czasie możliwość odmowy finansowania wydatków przez EFOGR.

Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia nr 1663/95 należy zatem interpretować w związku z art. 5 ust. 2 lit. c) akapit piąty rozporządzenia nr 729/70 i art. 7 ust. 4 akapit piąty rozporządzenia nr 1258/1999, w myśl których Komisja nie może wyłączyć wydatków dokonanych ponad 24 miesiące przed podaniem do wiadomości danego państwa członkowskiego na piśmie wyników kontroli. Wynika stąd, że pisemne powiadomienie przewidziane w art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tego aktu pełni funkcję ostrzeżenia o tym, że wydatki dokonane w trakcie okresu 24 miesięcy przed doręczeniem powiadomienia mogą zostać wyłączone z finansowania przez EFOGR, a zatem powiadomienie to stanowi punkt odniesienia dla obliczania przewidzianego we wskazanym przepisie terminu 24 miesięcy.

W konsekwencji, aby powiadomienie, o którym mowa w art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 1663/95, mogło pełnić funkcję ostrzeżenia, w szczególności w świetle art. 5 ust. 2 lit. c) akapit piąty rozporządzenia nr 729/70 i art. 7 ust. 4 akapit piąty rozporządzenia nr 1258/1999, musi ono przede wszystkim wskazywać w sposób wystarczająco dokładny wszystkie zarzucane danemu państwu członkowskiemu nieprawidłowości, które stały się ostatecznie podstawą dokonania korekty finansowej. Jedynie takie powiadomienie umożliwia pełne zrozumienie zastrzeżeń Komisji w rozumieniu orzecznictwa Trybunału przytoczonego w pkt 27 niniejszego wyroku i może stanowić punkt odniesienia przy obliczaniu terminu 24 miesięcy przewidzianego w art. 5 ust. 2 lit. c) akapit piąty rozporządzenia nr 729/70 i w art. 7 ust. 4 akapit piąty rozporządzenia nr 1258/1999.

(por. pkt 26, 28–31, 33, 34)
Sprawa C-225/11

The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

przeciwko

Able UK Ltd

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)(Zjednoczone Królestwo)]

„Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Zwolnienia — Artykuł 151 ust. 1 lit. c) — Demontaż przestarzałych statków marynarki Stanów Zjednoczonych na terytorium państwa członkowskiego”

Streszczenie wyroku

Postanowienia podatkowe — Harmonizacja ustawodawstw — Podatki obrotowe — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Zwolnienia — Świadczenie usług w państwach członkowskich, które są stronami Traktatu Północnoatlantyckiego — Zakres

(dyrektywa Rady 2006/112, art. 151 ust. 1 lit. c))

Wykładni art. 151 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy dokonywać w ten sposób, że świadczenie usług w państwie członkowskim będącym stroną Traktatu Północnoatlantyckiego, obejmujące demontaż przestarzałych statków marynarki innego państwa będącego stroną tego traktatu, jest objęte zwolnieniem z podatku od wartości dodanej na mocy tego przepisu wyłącznie wtedy, gdy:

— to świadczenie usług następuje na rzecz części sił zbrojnych tego innego państwa biorących udział we wspólnych działaniach obronnych lub na rzecz towarzyszącego im personelu cywilnego oraz jeżeli

— to świadczenie usług następuje na rzecz części wskazanych sił zbrojnych stacjonujących na terytorium zainteresowanego państwa członkowskiego lub wizytujących to terytorium lub na rzecz towarzyszącego tym siłom personelu cywilnego.

(por. pkt 30; sentencja)
Sprawa C-121/11

Pro-Braine ASBL i in.

przeciwko

Commune de Braine-le-Château, przy udziale: Veolia es treatment SA

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État)

„Dyrektywa 1999/31/WE — Składowanie odpadów — Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne — Decyzja dotycząca dalszego działania mającego zezwolenie składowiska odpadów przy braku oceny oddziaływania na środowisko naturalne — Pojęcie zezwolenia na inwestycję”

Streszczenie wyroku

Środowisko naturalne — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Dyrektywa 85/337 — Spoczywający na właściwych organach obowiązek przeprowadzenia oceny poprzedzającej wydanie zezwolenia — Pojęcie zezwolenia na inwestycję — Pojęcie przedsięwzięcia

(dyrektywy Rady: 85/337, zmieniona dyrektywą 2003/35, art. 1 ust. 2, załącznik II, pkt 13, tiret pierwsze; 1999/31, art. 14 lit. b))

Ostateczna decyzja zezwalająca na dalsze działanie istniejącego składowiska odpadów, wydana na podstawie art. 14 lit. b) dyrektywy 1999/31 w sprawie składowania odpadów, opierając się na planie zagospodarowania, stanowi „zezwolenie na inwestycję” w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 85/337 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą 2003/35, tylko jeżeli decyzja ta zezwala na zmianę lub rozbudowę urządzenia lub wysypiska poprzez dokonanie robót lub interwencji zmieniających jego stan fizyczny, które mogą w sposób znacząco niekorzystny oddziaływać na środowisko naturalne w rozumieniu pkt 13 załącznika II do wspomnianej dyrektywy 85/337i które tym samym stanowią „przedsięwzięcie” w rozumieniu art. 1 ust. 2 tej dyrektywy.

Do sądu krajowego należy ustalenie czy ma to miejsce. Przy ocenie istnienia znaczącego niekorzystnego oddziaływania na środowisko naturalne w ramach tego ustalenia należy uwzględnić okoliczność, że plan zagospodarowania zatwierdzony taką ostateczną decyzją ma na celu, jak wynika z motywu 26 dyrektywy 1999/31, podjęcie środków niezbędnych do dostosowania istniejącego składowiska odpadów do przepisów tej dyrektywy i że decyzja ta mieści się zatem w ramach polityki ochrony środowiska naturalnego.

(por. pkt 35–37; sentencja)
Artykuł 18 ust. 4 rozporządzenia nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, zmienionego rozporządzeniem nr 308/2009, należy interpretować w ten sposób, że nie pozwala on handlowcowi-pośrednikowi będącemu podmiotem organizującym przemieszczanie odpadów nie ujawnić tożsamości wytwórcy odpadów ich odbiorcy, jak ustanowiono w art. 18 ust. 1 w związku z załącznikiem VII do tego rozporządzenia, nawet jeżeli to nieujawnienie byłoby konieczne do ochrony tajemnicy handlowej tego handlowca-pośrednika.

Artykuł 18 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, zmienionego rozporządzeniem nr 308/2009, należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on w ramach przemieszczania odpadów objętego tym przepisem handlowca-pośrednika do wypełnienia pola 6 dokumentu określonego w załączniku VII do owego rozporządzenia, w którym należy podać nazwę wytwórcy odpadów i do przekazania go odbiorcy, przy czym zakres tego obowiązku nie może być ograniczony przez prawo do ochrony tajemnicy handlowej.

W tym względzie nawet zakładając, iż obowiązek ujawnienia tożsamości wytwórcy odpadów ich odbiorcy stanowi naruszenie ochrony tajemnicy handlowej handlowców-pośredników, takie stwierdzenie nie mogłoby skutkować ograniczeniem zakresu przepisu prawa wtórnego, który jest jednoznaczny i bezwarunkowy.

(por. pkt 34, 44, 47; pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Krajowa praktyka odmowy podatnikowi prawa do odliczenia w wypadku nieprawidłowości po stronie wystawcy faktury lub jednego z jego usługodawców – Niedopuszczalność – Granice – Przesłanki

(dyrektywa Rady 2006/112, art. 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 220 pkt 1, art. 226)

2. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Obowiązki podatnika – Krajowa praktyka odmowy podatnikowi prawa do odliczenia w wypadku nieprawidłowości po stronie wystawcy faktury – Odmowa pomimo spełnienia materialnych przesłanek prawa do odliczenia i pomimo braku przesłanek pozwalających podejrzewać, że wystawca faktury dopuścił się nieprawidłowości lub przestępstwa – Niedopuszczalność

(dyrektywa Rady 2006/112, art. 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 273)

Summary

1. Artykuł 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 220 pkt 1 i art. 226 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty należnego podatku od wartości dodanej kwoty tego podatku należnego lub zapłaconego z tytułu świadczonych mu usług z tego powodu, iż wystawca faktur dotyczących owych usług lub jeden z jego usługodawców dopuścił się nieprawidłowości, bez udowodnienia przez organ podatkowy na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu.

(por. pkt 50; pkt 1 sentencji)

2. Artykuł 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a) i art. 273 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia prawa do odliczenia z tego powodu, iż podatnik nie upewnił się, że wystawca faktury za towary, których prawo do odliczenia ma dotyczyć, jest podatnikiem, że dysponował on tymi towarami i był w stanie je dostarczyć oraz że wywiązał się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku od wartości dodanej, albo z tego powodu, że podatnik nie posiada, poza fakturą, innych dokumentów potwierdzających spełnienie powyższych warunków, mimo że spełnione były warunki materialne i formalne powstania prawa do odliczenia określone w dyrektywie 2006/112, a podatnik nie miał przesłanek podejrzewać, że wystawca faktury dopuścił się nieprawidłowości lub przestępstwa.

(por. pkt 66; pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Organizacja czasu pracy – Prawo do corocznego płatnego urlopu – Zasada prawa socjalnego Unii Europejskiej

(Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 31 ust. 2; dyrektywa 2003/88 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 7 ust. 1)

2. Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Organizacja czasu pracy – Prawo do corocznego płatnego urlopu – Cel

(dyrektywa 2003/88 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 7 ust. 1)

3. Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Organizacja czasu pracy – Prawo do corocznego płatnego urlopu – Przepisy krajowe wykluczające prawo do wykorzystania przez pracownika, który w czasie corocznego płatnego urlopu stał się w sposób nieoczekiwany niezdolny do pracy, tego corocznego urlopu w terminie późniejszym

(dyrektywa 2003/88 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 7 ust. 1)

Summary

1. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 16–18)

2. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 19–21)

3. Wykładni art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisów krajowych, które przewidują, iż pracownik, który w czasie corocznego płatnego urlopu stał się w sposób nieoczekiwany niezdolny do pracy, nie ma prawa do wykorzystania tego corocznego urlopu, pokrywającego się z okresem niezdolności do pracy, w terminie późniejszym.

(por. pkt 24; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Zakaz – Wyłączenie grupowe – Porozumienia w sektorze motoryzacyjnym – Rozporządzenie nr 1400/2002 – System ilościowej dystrybucji selektywnej – Wybór, na podstawie „określonych kryteriów”, dystrybutorów albo osób zajmujących się naprawami – Pojęcie

(art. 101 TFUE; rozporządzenie Komisji nr 1400/2002, art. 1 ust. 1 lit. f))

Summary

Przez zawarte w art. 1 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 1400/2002 w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych w sektorze motoryzacyjnym, wyrażenie „określone kryteria” należy, w odniesieniu do systemu ilościowej dystrybucji selektywnej w rozumieniu tego rozporządzenia, rozumieć jako kryteria, których dokładną treść można sprawdzić. Do objęcia takiego systemu przewidzianym w rozporządzeniu wyłączeniem nie jest konieczne, aby opierał się on na kryteriach, które są obiektywnie uzasadnione oraz stosowane w jednolity i niezróżnicowany sposób wobec wszystkich wnioskujących o autoryzację.

Ze struktury rozporządzenia nr 1400/2002 nie wynika, że wolą prawodawcy było ustanowienie takich samych warunków wyłączenia dla dystrybucji selektywnej ilościowej i jakościowej. Przeciwnie, ze względu na to, że rozporządzenie przewiduje odmienne warunki wyłączenia w zależności od tego, czy dana dystrybucja selektywna jest uznana za „ilościową” czy też „jakościową”, regulacje zawarte w art. 1 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nie mogą być również stosowane wobec pkt g) bez jednoczesnego pomieszania tych dwóch rodzajów dystrybucji selektywnej.

(por. pkt 36, 39; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Środowisko naturalne – Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne – Dyrektywa 2001/42 – Obowiązek sporządzania przez właściwe władze oceny skutków wywieranych przez niektóre plany i programy na środowisko naturalne – Przesłanki – Ryzyko oddziaływania w istotny sposób na dany teren

(dyrektywa 2001/42 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 3 ust. 2 lit. b); dyrektywy Rady: 79/409, art. 4 ust. 1, 2; 92/43, art. 4 ust. 5, art. 6 ust. 3, art. 7)

Summary

Wykładni art. 3 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/42 w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko należy dokonywać w ten sposób, że obowiązek przeprowadzenia w odniesieniu do określonego planu oceny wpływu na środowisko w rozumieniu dyrektywy 92/43 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2006/105, zależy od wystąpienia w przypadku takiego planu przesłanek powodujących konieczność przeprowadzenia oceny w rozumieniu dyrektywy siedliskowej, w tym przesłanki, zgodnie z którą plan może w istotny sposób oddziaływać na dany teren. Badanie przeprowadzone w celu sprawdzenia, czy przesłanka ta jest spełniona, musi ograniczać się do ustalenia, czy na podstawie obiektywnych okoliczności nie sposób wykluczyć, że plan ten lub to przedsięwzięcie może oddziaływać w istotny sposób na dany teren.

(por. pkt 24; sentencja)