Wydanie tymczasowe

POSTANOWIENIE SĄDU (pierwsza izba)

z dnia 22 maja 2019 r.( )

Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy CMS Italy – Wcześniejsze graficzne międzynarodowe znaki towarowe przedstawiające zwierzę z rodziny kotowatych skaczące w lewą stronę – Względne podstawy odmowy rejestracji – Renoma wcześniejszych znaków towarowych – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Dowód istnienia renomy – Wcześniejsze decyzje EUIPO stwierdzające istnienie renomy wcześniejszych znaków towarowych – Uwzględnienie tych decyzji – Obowiązek uzasadnienia – Zasada dobrej administracji

W sprawie T‑161/16

Puma SE, z siedzibą w Herzogenaurach (Niemcy), reprezentowana przez adwokata P. Gonzáleza-Buena Catalána de Ocóna,

strona skarżąca,

przeciwko

Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), reprezentowanemu przez D. Walicką, działającą w charakterze pełnomocnika,

strona pozwana,

w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO była

Costruzione Macchine Speciali Srl (CMS), z siedzibą w Alonte (Włochy),

mającej za przedmiot skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 stycznia 2016 r. (sprawa R 229/2015‑2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Pumą a Costruzione Macchine Speciali (CMS),

SĄD (pierwsza izba),

w składzie: I. Pelikánová, prezes, P. Nihoul i J. Svenningsen (sprawozdawca), sędziowie,

sekretarz: E. Coulon,

po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 18 kwietnia 2016 r.,

po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 30 czerwca 2016 r.,

uwzględniając decyzję z dnia 17 listopada 2016 r. o zawieszeniu postępowania,

uwzględniając środek organizacji postępowania z dnia 6 lipca 2018 r. i odpowiedzi Pumy i EUIPO złożone w sekretariacie Sądu w dniu 23 lipca 2018 r.,

uwzględniając środek organizacji postępowania z dnia 13 lutego 2019 r. i odpowiedzi Pumy i EUIPO złożone w sekretariacie Sądu w dniach 15 i 22 lutego 2019 r.,

wydaje następujące

Postanowienie( )

Okoliczności powstania sporu

1 W dniu 21 grudnia 2012 r. Costruzione Macchine Speciali Srl (CMS) wskazała Unię Europejską, ze skutkiem od dnia 14 grudnia 2012 r., we wniosku o udzielenie ochrony dla zgłoszenia międzynarodowego nr 1150538.

2 Znakiem towarowym, dla którego dokonano tego wskazania, jest następujący graficzny znak towarowy:

3 Towary, dla których wystąpiono o udzielenie ochrony, należą do klas 7, 11 i 37 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i dla każdej z tych klas odpowiadają następującemu opisowi:

– klasa 7: „urządzenia i maszyny do użytku przemysłowego służące do wytwarzania wymienników ciepła wszelkich rodzajów”;

– klasa 11: „systemy i urządzenia grzewcze, klimatyzacyjne, chłodnicze, regulujące ciepło, wentylacyjne, do wytwarzania pary, do suszenia”;

– klasa 37: „instalacja, konserwacja i naprawa systemów, urządzeń i maszyn do użytku przemysłowego służących do wytwarzania wymienników ciepła wszelkich rodzajów”.

4 Zgłoszenie znaku towarowego opublikowano w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 48/2013 z dnia 8 marca 2013 r.

5 W dniu 21 listopada 2013 r. skarżąca, Puma SE, wniosła sprzeciw na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1), ze zmianami [zastąpionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1)], a w szczególności na podstawie jego art. 156 (obecnie art. 196 rozporządzenia 2017/1001) w związku z jego art. 41 (obecnie art. 46 rozporządzenia 2017/1001), wobec rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską nr 1150538 dla towarów wskazanych w pkt 3 powyżej.

6 Sprzeciw oparto na następujących rejestracjach międzynarodowych:

– rejestracji międzynarodowej nr 480105 przedstawionego poniżej graficznego znaku towarowego, wywołującego skutki w Austrii, Beneluksie, Chorwacji, Francji, na Węgrzech, we Włoszech, w Portugalii, Republice Czeskiej, Rumunii, na Słowacji i w Słowenii, oznaczającego towary należące do klas 18, 25 i 28:

– rejestracji międzynarodowej nr 582886 przedstawionego poniżej graficznego znaku towarowego, wywołującego skutki w Bułgarii, Beneluksie, Republice Czeskiej, Niemczech, Estonii, Grecji, Hiszpanii, we Francji, Włoszech, na Cyprze, Łotwie, Litwie, Węgrzech, w Austrii, Polsce, Portugalii, Rumunii, Słowenii, na Słowacji, w Finlandii i Zjednoczonym Królestwie, oznaczającego towary należące w szczególności do klas 18, 25 i 28:

– rejestracji międzynarodowej nr 593987 przedstawionego poniżej graficznego znaku towarowego, wywołującego skutki w Austrii, Beneluksie, Bułgarii, na Cyprze, w Chorwacji, Hiszpanii, Estonii, Finlandii, Francji, Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Łotwie, Litwie, w Polsce, Portugalii, Zjednoczonym Królestwie, Republice Czeskiej, Rumunii, w Słowenii i na Słowacji, oznaczającego towary należące w szczególności do klas 18, 25 i 28:

7 W uzasadnieniu sprzeciwu powołano się na podstawę odmowy rejestracji określoną w art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 2017/1001).

8 W dniu 28 listopada 2014 r. Wydział Sprzeciwów oddalił sprzeciw ze względu na to, że nie wykazano istnienia renomy wcześniejszych znaków towarowych.

9 W dniu 26 stycznia 2015 r. skarżąca wniosła do EUIPO, na podstawie art. 58–64 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 66–71 rozporządzenia 2017/1001), odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów.

10 Decyzją z dnia 29 stycznia 2016 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Druga Izba Odwoławcza EUIPO oddaliła odwołanie ze względu na to, że skarżąca nie wykazała istnienia renomy wcześniejszych znaków towarowych. W tym kontekście stwierdziła, że przedstawione Wydziałowi Sprzeciwów dowody są oczywiście niewystarczające, ponieważ nie zawierają żadnej konkretnej i istotnej informacji dotyczącej renomy wcześniejszych znaków towarowych, a nie może ona uwzględnić dowodów przedstawionych po raz pierwszy w postępowaniu odwoławczym.

[…]

12 Po drugie, co się tyczy dowodów przedstawionych po raz pierwszy przed Izbą Odwoławczą, Izba Odwoławcza stwierdziła, że nie można ich uwzględnić, zgodnie z zasadą 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1995, L 303, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 17, t. 1, s. 146) [zastąpionego rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniającym rozporządzenie 2017/1001 oraz uchylającym rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 (Dz.U. 2018, L 104, s. 1)] w związku z art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 95 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001).

13 W tym względzie, po pierwsze, Izba Odwoławcza potwierdziła, że dokumenty przedłożone w terminie wyznaczonym przez Wydział Sprzeciwów na przedstawienie dokumentów mających wykazać renomę wcześniejszych znaków towarowych są oczywiście niewystarczające, a poza tym są częściowo nieistotne. W konsekwencji dowody przedstawione z opóźnieniem przed Izbą Odwoławczą nie są dowodami „uzupełniającymi” w rozumieniu zasady 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2868/95, lecz faktycznie stanowią główny dowód istnienia renomy wcześniejszych znaków towarowych, w związku z czym Izbie Odwoławczej nie przysługują żadne uprawnienia dyskrecjonalne umożliwiające uwzględnienie wspomnianych dowodów. Po drugie, i w każdym wypadku, w szczególności po stwierdzeniu, że w zasadzie 19 ust. 2 lit. c) i zasadzie 19 ust. 3 rozporządzenia nr 2868/95 [przepisach, którym aktualnie odpowiadają art. 7 ust. 2 lit. f) i art. 7 ust. 4 rozporządzenia delegowanego 2018/625] wskazano w sposób precyzyjny i wyczerpujący dowody, jakie powinna przedstawić skarżąca, Izba Odwoławcza stwierdziła, że w takiej sytuacji może wykonać swoje uprawnienia dyskrecjonalne jedynie w sposób ograniczony i wyłącznie, jeżeli okoliczności mogą uzasadnić opóźnienie wnoszącej sprzeciw. Ta ostatnia nie przedstawiła zaś żadnej uzasadnionej przyczyny w tym kontekście, a w aktach sprawy nie wskazano żadnej okoliczności mogącej uzasadnić to opóźnienie w przedstawieniu dokumentów, które były dostępne.

Żądania stron

14 Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

– stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

– obciążenie EUIPO i Costruzione Macchine Speciali (CMS) kosztami postępowania.

15 EUIPO wnosi do Sądu o:

– oddalenie skargi;

– obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

Co do prawa

16 Zgodnie z art. 132 regulaminu postępowania przed Sądem, jeżeli Trybunał lub Sąd orzekał już w przedmiocie jednej lub kilku kwestii prawnych identycznych z kwestiami podniesionymi w zarzutach skargi, i Sąd uznał, że okoliczności faktyczne zostały ustalone, może on, po zamknięciu pisemnego etapu postępowania i na wniosek sędziego sprawozdawcy, po zapoznaniu się ze stanowiskiem stron, stwierdzić w drodze postanowienia z uzasadnieniem zawierającego odniesienie do właściwego orzecznictwa, że skarga jest oczywiście zasadna.

[…]

19 Skarżąca podniosła w istocie dwa zarzuty dotyczące: pierwszy – naruszenia reguł związanych z przeprowadzaniem dowodów mających zastosowanie w ramach sprzeciwu opartego na podstawie wskazanej w art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 i drugi – naruszenia zasad pewności prawa, równego traktowania i dobrej administracji.

20 W zarzucie pierwszym skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej naruszenie reguł dotyczących przeprowadzania dowodów mających zastosowanie w ramach sprzeciwu opartego na podstawie wskazanej w art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009, a w szczególności art. 76 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia (wspomniany art. 76 ust. 1 to obecnie art. 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001) i zasady 19 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 2868/95, ponieważ Izba Odwoławcza nie uwzględniła renomy wcześniejszych znaków towarowych jako powszechnie znanej okoliczności i odmówiła uwzględnienia dowodów uzupełniających przedstawionych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji Wydziału Sprzeciwów, podczas gdy w pierwszej kolejności zdaniem skarżącej owe dowody uzupełniające uzupełniają istotne dowody przedstawione przez nią w terminie wyznaczonym przez Wydział Sprzeciwów, a mianowicie zasadniczo wcześniejsze decyzje EUIPO stwierdzające istnienie renomy wcześniejszych znaków towarowych, a także w drugiej kolejności skarżąca wskazała przyczynę przedstawienia przez nią wspomnianych dowodów uzupełniających przed Izbą Odwoławczą, a mianowicie właśnie ze względu na brak uwzględnienia przez Wydział Sprzeciwów przedłożonych mu istotnych dowodów.

21 W zarzucie drugim skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej naruszenie zasad pewności prawa, równego traktowania i dobrej administracji ze względu na dorozumianą odmowę – bez wskazania przyczyn – uwzględnienia szeregu wcześniejszych decyzji EUIPO przyjętych w ramach innych postępowań w sprawie sprzeciwu opartych na renomie tych samych wcześniejszych znaków towarowych, ponieważ we wspomnianych decyzjach, po pierwsze, stwierdzono istnienie renomy tych znaków towarowych, oraz po drugie, dopuszczono jako dowód sprawozdanie z dochodzenia przeprowadzonego we Francji stanowiące załącznik 1 do pisma zawierającego sprzeciw w toczącym się postępowaniu w sprawie sprzeciwu, nie nakazując przetłumaczenia go na język postępowania.

22 Należy rozpatrzyć oba te zarzuty łącznie, w pierwszej kolejności badając pierwszy zarzut szczegółowy zarzutu drugiego – dotyczący nieuwzględnienia wcześniejszych decyzji EUIPO przywołanych przez skarżącą jako dowody istnienia renomy wcześniejszych znaków towarowych, w związku z drugim zarzutem szczegółowym zarzutu pierwszego – dotyczącym nieuwzględnienia dokumentów przedstawionych w załączniku do pisma procesowego przedstawiającego uzasadnienie odwołania przed Izbą Odwoławczą.

23 W owych zarzutach szczegółowych skarżąca co do zasady zarzuca Izbie Odwoławczej, że bez uzasadnienia w sposób dorozumiany odmówiła uwzględnienia szeregu wcześniejszych decyzji EUIPO, w których stwierdzono istnienie renomy wcześniejszych znaków towarowych, podczas gdy decyzje te przywołano w toczącym się postępowaniu w sprawie sprzeciwu – zarówno przed Izbą Odwoławczą, jak i przed Wydziałem Sprzeciwów – jako dowody istnienia renomy wcześniejszych znaków towarowych.

24 Ponadto ze względu na to, że wspomniane wcześniejsze decyzje zostały przywołane we właściwym czasie przed Wydziałem Sprzeciwów oraz stanowią dowody istotne dla celów ustalenia istnienia renomy wcześniejszych znaków towarowych, których nieuwzględnienie przez Wydział Sprzeciwów zasadnie zaskoczyło skarżącą, Izba Odwoławcza nie mogła prawidłowo orzec – w ramach oceny, jakiej należało dokonać zgodnie z zasadą 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2868/95 w związku z art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 – że dowody uzupełniające przedstawione przez skarżącą w załączniku do pisma procesowego zawierającego uzasadnienie odwołania nie mogą zostać uwzględnione wobec braku okoliczności uzasadniającej ich spóźnione przedstawienie.

25 EUIPO podważa zasadność powyższych zarzutów szczegółowych.

26 EUIPO wskazuje, że odniesienie się przez wnoszącą sprzeciw do wcześniejszych decyzji instancji EUIPO, w których stwierdzono istnienie renomy wcześniejszego znaku towarowego powołanego na poparcie sprzeciwu, nie może być uznane za dowód renomy tego znaku towarowego w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009. Jak prawidłowo wskazał bowiem Wydział Sprzeciwów, zgodność z prawem decyzji EUIPO należy oceniać na podstawie rozporządzenia nr 207/2009 interpretowanego przez sąd Unii, a nie na podstawie wcześniejszej praktyki decyzyjnej.

27 Ponadto EUIPO wskazuje, że Izba Odwoławcza podwójnie uzasadniła nieuwzględnienie dowodów przedstawionych przed nią przez skarżącą. Po pierwsze, stwierdziła ona bowiem, że mając na względzie oczywiście niewystarczający charakter dowodów przedstawionych w terminie wyznaczonym przez Wydział Sprzeciwów w celu wykazania renomy wcześniejszych znaków towarowych, dowody przedstawione w załączniku do pisma procesowego przedstawiającego uzasadnienie odwołania nie są dowodami uzupełniającymi, lecz głównym dowodem istnienia renomy, w związku z czym są one niedopuszczalne, zgodnie z zasadą 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia 2868/95 w związku z art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009. Po drugie, Izba Odwoławcza miała stwierdzić, że – przy założeniu, iż przepisy te wymagają od niej rozpatrzenia celowości uwzględnienia takiego głównego dowodu przedstawionego przed nią z opóźnieniem – powinna ona wykonywać swoje uprawnienia dyskrecjonalne w sposób restrykcyjny, w związku z czym dowód ten można uwzględnić jedynie wówczas, gdy określone okoliczności mogą uzasadnić to opóźnienie, co nie ma miejsca w tym wypadku, ponieważ sporne dokumenty mogły zostać przedstawione w terminie wyznaczonym przez Wydział Sprzeciwów. Wyjaśnienie wskazane w tym względzie przez skarżącą, a mianowicie że w szczególności wcześniejsze decyzje EUIPO przywołane przez nią przed Wydziałem Sprzeciwów stanowią dowód renomy, jest błędne, a błąd popełniony w odniesieniu do mocy dowodowej tych decyzji nie może zostać uznany za uzasadnienie umożliwiające opóźnione przedstawienie dowodów.

28 Wreszcie w odpowiedzi na piśmie na pytanie zadane w ramach środka organizacji postępowania z dnia 6 lipca 2018 r. EUIPO wskazało, że Izba Odwoławcza wyraźnie podkreśliła, iż sprawozdanie z dochodzenia przeprowadzonego we Francji nie może zostać uwzględnione ze względu na brak tłumaczenia istotnych części tego sprawozdania. W ten sposób nie potwierdziła ona oceny, na której oparto przywołane przez skarżącą decyzje Wydziału Sprzeciwów, i wyraźnie uzasadniła swą odmienną decyzję.

29 W tym względzie należy przypomnieć niektóre z istotnych rozważań wymienionych przez Trybunał w wyroku z dnia 28 czerwca 2018 r., EUIPO/Puma (C‑564/16 P, EU:C:2018:509), które uzasadniają zastosowanie art. 132 regulaminu postępowania w niniejszej sprawie.

30 Z zasady 19 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 2868/95 wynika, że w wypadku sprzeciwu opartego na podstawie wskazanej w art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 wnosząca sprzeciw, co do zasady, może wybrać formę dowodu istnienia renomy wcześniejszego znaku towarowego, jaką uważa za właściwą dla celów przedstawienia przed EUIPO, i w konsekwencji, że EUIPO powinno zbadać dowody przedstawione przez wnoszącą sprzeciw i nie może z góry odrzucić określonego rodzaju dowodu ze względu na jego formę. A zatem wnosząca sprzeciw może wskazać – jako dowody mające wykazać istnienie renomy wcześniejszego znaku towarowego przywołane na poparcie sprzeciwu – jedną lub szereg wcześniejszych decyzji EUIPO stwierdzających istnienie renomy tego znaku towarowego, a EUIPO powinno w takim wypadku uwzględnić wspomniane decyzje (zob. podobnie wyrok z dnia 28 czerwca 2018 r., EUIPO/Puma, C‑564/16 P, EU:C:2018:509, pkt 58, 69, 76).

31 Gdy wcześniejsze decyzje EUIPO, które wnosząca sprzeciw podnosi jako dowody, ponieważ stwierdzono w nich istnienie renomy wcześniejszego znaku towarowego, na którym oparła ona sprzeciw na podstawie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009, zawierają szczegóły dotyczące materiału dowodowego i okoliczności faktycznych, na jakich oparto to stwierdzenie, decyzje te stanowią istotną wskazówkę, iż wspomniany znak towarowy także może zostać uznany za cieszący się renomą w rozumieniu tego przepisu w ramach toczącego się postępowania w sprawie sprzeciwu (wyrok z dnia 28 czerwca 2018 r., EUIPO/Puma, C‑564/16 P, EU:C:2018:509, pkt 94, 95). Takie stwierdzenie ma bowiem charakter faktyczny i nie jest uzależnione od znaku towarowego, dla którego dokonano zgłoszenia [zob. podobnie wyroki: z dnia 28 czerwca 2018 r., EUIPO/Puma, C‑564/16 P, EU:C:2018:509, pkt 81; z dnia 9 września 2016 r., Puma/EUIPO – Gemma Group (Przedstawienie skaczącego zwierzęcia z rodziny kotowatych), T‑159/15, EU:T:2016:457, pkt 33].

32 Co więcej, należy przypomnieć, że zasada równego traktowania i zasada dobrej administracji nakładają na EUIPO obowiązek uwzględnienia decyzji wydanych już w odniesieniu do podobnych zgłoszeń, a także rozważenia ze szczególną uwagą, czy w danym wypadku rozstrzygnięcie powinno brzmieć podobnie, z poszanowaniem zasady legalności. Obowiązek ten istnieje zarówno w ramach postępowań dotyczących bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji, jak i w ramach postępowań dotyczących względnej podstawy odmowy rejestracji (zob. podobnie wyrok z dnia 28 czerwca 2018 r., EUIPO/Puma, C‑564/16 P, EU:C:2018:509, pkt 60–63).

33 Zasada dobrej administracji obejmuje ponadto ciążący na administracji obowiązek uzasadnienia wydawanych decyzji. Obowiązek ten, który – jeśli chodzi o decyzje EUIPO – wynika także z art. 75 rozporządzenia nr 207/2009, wymaga od EUIPO jasnego i jednoznacznego przedstawienia rozumowania leżącego u podstaw przyjmowanych decyzji. Przestrzeganie wspomnianego obowiązku należy oceniać w świetle brzmienia rozpatrywanej decyzji, jej kontekstu i wszystkich reguł prawnych regulujących daną dziedzinę. Argumenty powołane w ramach postępowania administracyjnego stanowią część tego kontekstu (zob. podobnie wyrok z dnia 28 czerwca 2018 r., EUIPO/Puma, C‑564/16 P, EU:C:2018:509, pkt 64–66).

34 W konsekwencji gdy wnosząca sprzeciw podnosi w sposób precyzyjny przed Wydziałem Sprzeciwów, jako dowody istnienia renomy wcześniejszego znaku towarowego, na którym oparła sprzeciw na podstawie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009, wcześniejsze decyzje EUIPO dotyczące renomy tego znaku towarowego, na instancjach EUIPO ciąży obowiązek badania i uzasadnienia wymagający od nich uwzględnienia przyjętych już przez nie decyzji, a także rozpatrzenia ze szczególną uwagą kwestii, czy należy orzec w taki sam sposób. Jeśli instancje te zdecydują o przyjęciu oceny odmiennej od oceny przyjętej w takich wcześniejszych decyzjach w odniesieniu do renomy danego znaku towarowego, powinny one wyraźnie uzasadnić tę rozbieżność w odniesieniu do wspomnianych decyzji, wskazując przyczynę, dla której nie są one, lub nie są już, istotne (zob. podobnie wyrok z dnia 28 czerwca 2018 r., EUIPO/Puma, C‑564/16 P, EU:C:2018:509, pkt 66, 76).

35 W tym względzie należy stwierdzić, że wnosząca sprzeciw podnosi w sposób precyzyjny wcześniejsze decyzje EUIPO w rozumieniu pkt 34 powyżej, w szczególności gdy identyfikuje je precyzyjnie w piśmie zawierającym sprzeciw oraz przedstawia ich zasadniczą treść w języku postępowania w sprawie sprzeciwu (zob. podobnie wyrok z dnia 28 czerwca 2018 r., EUIPO/Puma, C‑564/16 P, EU:C:2018:509, pkt 69).

36 Wreszcie może zaistnieć sytuacja, w której instancja EUIPO, przed którą przywołano wcześniejsze decyzje EUIPO stwierdzające istnienie renomy tego wcześniejszego znaku towarowego, stwierdzi, że nie może spełnić obowiązku wynikającego w takim wypadku z zasady dobrej administracji, a mianowicie rozpatrzyć istotności tych wcześniejszych decyzji dla decyzji, jaką sama powinna przyjąć, i, w danym wypadku, wyraźnie uzasadnić odmiennej oceny – bez dysponowania dowodami przedstawionymi w ramach postępowań w sprawie sprzeciwu leżących u podstaw wspomnianych wcześniejszych decyzji. W takiej sytuacji wspomniana instancja będzie mogła jedynie skorzystać z możliwości, przyznanej jej na mocy art. 63 ust. 2 i art. 78 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 70 ust. 2 i art. 97 rozporządzenia 2017/1001), nakazania przedstawienia jej tych dowodów, tak aby mogła wykonać przysługujące jej uprawnienia dyskrecjonalne i w pełni zbadać sprzeciw (wyrok z dnia 28 czerwca 2018 r., EUIPO/Puma, C‑564/16 P, EU:C:2018:509, pkt 97, 98).

37 Skorzystanie z tej możliwości przez Izbę Odwoławczą jest zgodne z zasadą 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2868/95 w związku z art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, jeżeli dowody przedstawiono w terminie wyznaczonym początkowo przez Wydział Sprzeciwów (zob. podobnie wyrok z dnia 28 czerwca 2018 r., EUIPO/Puma, C‑564/16 P, EU:C:2018:509, pkt 91, 98, 99).

38 To na podstawie wszystkich powyższych rozważań należy ocenić zasadność dwóch zarzutów szczegółowych skarżącej wskazanych w pkt 22 powyżej, w których zarzuca ona Izbie Odwoławczej, po pierwsze, brak uwzględnienia wcześniejszych decyzji instancji EUIPO, które skarżąca prawidłowo przywołała przed Izbą Odwoławczą, oraz po drugie, odrzucenie jako niedopuszczalnych, ze względu na ich spóźnione i nieuzasadnione przedstawienie, dowodów zawartych w załączniku do pisma procesowego przedstawiającego uzasadnienie odwołania.

39 W tym względzie przede wszystkim należy stwierdzić, że skarżąca precyzyjnie przywołała trzy wcześniejsze decyzje EUIPO jako dowody istnienia renomy wcześniejszych znaków towarowych.

40 W pkt 1.2 pisma zawierającego sprzeciw i w pkt 2.1 pisma procesowego przedstawiającego uzasadnienie skargi przed Izbą Odwoławczą skarżąca przywołała decyzje EUIPO wydane: w dniu 20 sierpnia 2010 r. w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu B 1459017 dotyczącego wcześniejszego znaku towarowego wskazanego w zgłoszeniu międzynarodowym nr 593987; w dniu 30 sierpnia 2010 r. w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu B 1287178 dotyczącego tego samego wcześniejszego znaku towarowego; w dniu 30 maja 2011 r. w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu B 1291618 dotyczącego wspomnianego wcześniejszego znaku towarowego, a także znaku towarowego wskazanego w zgłoszeniu międzynarodowym nr 480105.

41 Następnie wspomniane wcześniejsze decyzje EUIPO zostały wyraźnie przywołane jako dowody. Ponadto w kontekście toczącego się postępowania w sprawie sprzeciwu należy stwierdzić, że wspomniane wcześniejsze decyzje zostały przywołane jako dowody istnienia renomy wcześniejszych znaków towarowych, których dotyczą wspomniane decyzje.

[…]

44 Wreszcie wspomniane wcześniejsze decyzje zostały przywołane w sposób precyzyjny, ponieważ w piśmie zawierającym sprzeciw i następnie w piśmie procesowym przedstawiającym uzasadnienie skargi przed Izbą Odwoławczą odtworzono określone istotne fragmenty w celu przedstawienia oceny EUIPO dotyczącej renomy rozpatrywanych wcześniejszych znaków towarowych oraz rozważań, na których oparto tę ocenę.

45 W pkt 30 wyroku z dnia 9 września 2016 r., Przedstawienie skaczącego zwierzęcia z rodziny kotowatych (T‑159/15, EU:T:2016:457), Sąd stwierdził już ponadto, że przywołane przez skarżącą trzy wcześniejsze decyzje instancji EUIPO stanowią niedawną praktykę decyzyjną stwierdzającą istnienie renomy rozpatrywanych znaków towarowych i szerokiej wiedzy kręgu odbiorców o tych znakach, a dwa z trzech tych wcześniejszych znaków towarowych są rozpatrywane w ramach toczącego się postępowania w sprawie sprzeciwu. Co więcej, należy wskazać, że owe decyzje dotyczyły towarów identycznych z rozpatrywanymi towarami, lub podobnych do nich, a także niektórych z państw członkowskich rozpatrywanych w niniejszym wypadku.

46 A zatem, mając na względzie wynikający z zasady dobrej administracji obowiązek badania i uzasadnienia, Izba Odwoławcza powinna była uwzględnić przywołane przez skarżącą decyzje EUIPO i ze szczególną uwagą rozpatrzyć kwestię, czy należy orzec w taki sam sposób, a w wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej – wyraźnie uzasadnić tę odmienną ocenę, wskazując, z jakiego powodu wspomniane decyzje nie są, lub nie są już, istotne.

47 W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że Izba Odwoławcza w sposób dorozumiany zdecydowała o nieuwzględnieniu przywołanych przez skarżącą wcześniejszych decyzji EUIPO i nie uzasadniła szczegółowo swojej decyzji w tym względzie. Jednakże ze względu na to, że w ten sposób Izba Odwoławcza orzekła tak samo jak Wydział Sprzeciwów, należy uwzględnić uzasadnienie wskazane w tej kwestii w decyzji Wydziału Sprzeciwów i streszczone w pkt 6 tiret przedostatnie zaskarżonej decyzji – mając na względzie ciągłość funkcjonalną między wydziałami sprzeciwów i izbami odwoławczymi [zob. podobnie wyrok z dnia 22 września 2016 r., Sun Cali/EUIPO – Abercrombie & Fitch Europe (SUN CALI), T‑512/15, EU:T:2016:527, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo].

48 Uzasadnienie to, zgodnie z którym zgodność z prawem decyzji EUIPO należy oceniać jedynie na podstawie rozporządzenia nr 207/2009 interpretowanego przez sąd Unii, a nie na podstawie wcześniejszej praktyki decyzyjnej EUIPO, w sposób oczywisty nie spełnia jednak, w świetle orzecznictwa wspomnianego w pkt 30–37 powyżej, wymogów wynikających z zasady dobrej administracji, ponieważ nie uwzględnia ono możliwej istotności wcześniejszych decyzji EUIPO, w szczególności jeśli chodzi o decyzje, w których stwierdzono już istnienie renomy wcześniejszego znaku towarowego powołanego na poparcie sprzeciwu opartego na podstawie wskazanej w art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.

49 W drugiej kolejności zaskarżona decyzja jest dotknięta podobną nieprawidłowością w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza odmówiła uwzględnienia dowodów przedstawionych przez skarżącą w załączniku do pisma procesowego przedstawiającego uzasadnienie odwołania, podczas gdy skarżąca prawidłowo przywołała szereg wcześniejszych decyzji EUIPO w piśmie zawierającym sprzeciw, bez względu na uzasadnienie wskazane w tym względzie.

50 Po pierwsze, ponieważ Izba Odwoławcza co do zasady uzasadniła pominięcie tych okoliczności całkowitym brakiem istotnego dowodu, jaki skarżąca przedstawiłaby w terminie wyznaczonym przez Wydział Sprzeciwów, Izba Odwoławcza nie uwzględniła zarówno swobody dowodzenia, z jakiej korzysta podmiot wnoszący sprzeciw dotyczący renomy wcześniejszego znaku towarowego na podstawie wskazanej w art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 – jak wspomniano w pkt 30 powyżej – jak i szczególnego znaczenia wcześniejszych decyzji, w których stwierdzono istnienie renomy tego znaku towarowego.

51 Po drugie, uzupełniające uzasadnienie nieuwzględnienia rozpatrywanych dowodów, zgodnie z którym spóźnione przedstawienie tych dowodów dotyczących renomy wcześniejszych znaków towarowych nie jest uzasadnione żadną okolicznością, opiera się również na błędnym założeniu, zgodnie z którym wcześniejsze decyzje EUIPO, w których stwierdzono istnienie renomy tych dwóch znaków towarowych, nie stanowią istotnych dowodów, w związku z czym Wydział Sprzeciwów nie miał obowiązku ich uwzględnić – pomimo że decyzje te zostały precyzyjnie przywołane przez wnoszącą sprzeciw w terminie wyznaczonym przez Wydział Sprzeciwów. Ponadto należy podkreślić, że ze względu na to, iż wspomniane dowody przedstawione przed Izbą Odwoławczą częściowo składały się z dowodów rozpatrzonych przez instancje EUIPO w ramach postępowań w sprawie sprzeciwu leżących u podstaw wspomnianych wcześniejszych decyzji, chodzi o dowody, których przedłożenia powinien był zażądać w niniejszym wypadku Wydział Sprzeciwów – lub w razie potrzeby Izba Odwoławcza – jeżeli stwierdził, że nie może spełnić ciążącego na nim obowiązku badania i uzasadnienia wynikającego z zasady dobrej administracji, jak wynika z pkt 97 i 98 wyroku z dnia 28 czerwca 2018 r., EUIPO/Puma (C‑564/16 P, EU:C:2018:509), wspomnianych w pkt 36 powyżej.

52 Argumenty przedstawione w piśmie procesowym i uwagach EUIPO nie mogą podważyć powyższych rozważań.

53 W pierwszej kolejności sytuacja taka ma miejsce w wypadku stwierdzenia, zgodnie z którym uwzględnienie wcześniejszych decyzji instancji EUIPO, w których stwierdzono istnienie renomy tego znaku towarowego w ramach pozostałych postępowań w sprawie sprzeciwu, jest niezgodne z prawami drugiej strony, która – jako że nie była stroną postępowań, w których przyjęto wspomniane decyzje – nie mogła przedstawić uwag dotyczących mocy dowodowej i istotności dowodów przedstawionych w ramach tych postępowań.

54 Po pierwsze, gdy wnoszący sprzeciw zamierza powołać, jako dowód istnienia renomy wcześniejszego znaku towarowego, wcześniejszą decyzję instancji EUIPO, w której stwierdzono istnienie renomy tego znaku towarowego, powinien on powołać tę decyzję precyzyjnie, co wymaga w szczególności przedstawienia zasadniczej treści tej decyzji.

55 Po drugie, instancja EUIPO, przed którą powołano się w ten sposób na taką wcześniejszą decyzję, może być zobowiązana do skorzystania z uprawnień przyznanych jej w art. 63 ust. 2 i art. 78 rozporządzenia nr 207/2009 w celu wezwania wnoszącego sprzeciw do przedstawienia dowodów rozpatrzonych w ramach postępowania, w którym przyjęto wcześniejszą decyzję – za każdym razem, gdy takie przedstawienie jest niezbędne. Przedstawienia tego można zażądać nie tylko w celu umożliwienia wspomnianej instancji wykonania obowiązku badania i uzasadnienia wynikającego w takiej sytuacji z zasady dobrej administracji, lecz także w celu umożliwienia jej zapewnienia przestrzegania – w odniesieniu do drugiej strony postępowania – zasady kontradyktoryjności i równości broni między stronami w postępowaniach inter partes.

56 W drugiej kolejności twierdzenie EUIPO, zgodnie z którym ciążący na instancjach EUIPO obowiązek uwzględnienia wcześniejszych decyzji, w których stwierdzono istnienie renomy tego samego znaku towarowego co powołany na poparcie rozpatrywanego przez nie sprzeciwu, oznaczałby, że Izba Odwoławcza może zostać zobowiązana do zapewnienia zgodności swojej decyzji z wcześniejszą decyzją Wydziału Sprzeciwów, nie jest zasadne. Także z obowiązku badania i uzasadnienia związanego z zasadą dobrej administracji wynika bowiem, że instancja EUIPO, przed którą prawidłowo powołano się na wcześniejszą decyzję, powinna nie tylko ją uwzględnić, lecz także rozpatrzyć kwestię, czy należy orzec w taki sam sposób.

[…]

62 Z wszystkich powyższych rozważań wynika, że skarga jest oczywiście zasadna w zakresie, w jakim skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej, po pierwsze, nieuwzględnienie prawidłowo powołanych wcześniejszych decyzji instancji EUIPO, oraz po drugie, odrzucenie jako niedopuszczalnych, ze względu na ich spóźnione i bezzasadne przedłożenie, dowodów zawartych w załączniku do pisma procesowego przedstawiającego uzasadnienie odwołania.

[…]

Z powyższych względów

SĄD (pierwsza izba)

postanawia, co następuje:

1) Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 29 stycznia 2016 r. (sprawa R 229/2015‑2).

2) EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez Puma SE.

Sporządzono w Luksemburgu w dniu 22 maja 2019 r.

Sekretarz Prezes