ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 22 października 2020 r. – EKETA/Komisja

(sprawa C‑274/19 P) ( 1 )

Odwołanie – Klauzula arbitrażowa – Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 – Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2342/2002 – Rozporządzenie (WE) nr 1906/2006 – Umowa o udzielenie dotacji Actibio – Projekt Actibio – Siódmy program ramowy – Koszty kwalifikowalne – Konflikt interesów – Ciężar dowodu – Arkusze czasu pracy – Sprawozdanie z audytu – Wartość dowodowa – Zasada proporcjonalności

1. Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena stanu faktycznego – Niedopuszczalność – Kontrola oceny informacji przez Trybunał – Wykluczenie (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 169) (zob. pkt 39)

2. Odwołanie – Zarzuty – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia – Zarzut przeinaczenia dowodów – Nieprawidłowość ustaleń faktycznych niewynikająca z akt sprawy – Niedopuszczalność (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 169 § 2) (zob. pkt 40)

3. Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia – Naruszenie zasad mających zastosowanie w odniesieniu do dowodów – Dopuszczalność (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (zob. pkt 41, 42)

4. Postępowanie sądowe – Dowód – Moc dowodowa – Swobodna ocena przysługująca Sądowi (zob. pkt 59)

5. Budżet Unii Europejskiej – Pomoc finansowa Unii – Obowiązek przestrzegania przez beneficjenta warunków przyznania pomocy – Finansowanie ograniczone jedynie do wydatków faktycznie poniesionych – Dowiedzenie faktycznego poniesienia zadeklarowanych kosztów – Rozłożenie ciężaru dowodu (art. 317 TFUE) (zob. pkt 64, 67)

6. Odwołanie – Zarzuty – Niewystarczające lub wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie – Dopuszczalność – Zakres obowiązku uzasadnienia – Podanie przez Sąd uzasadnienia dorozumianego – Dopuszczalność – Przesłanki (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (zob. pkt 78)

7. Skarga o stwierdzenie nieważności – Zarzuty – Brak lub niewystarczający charakter uzasadnienia – Zarzut odrębny od zarzutu braku materialnej zgodności z prawem (art. 296 TFUE) (zob. pkt 79)

8. Budżet Unii Europejskiej – Pomoc finansowa Unii – Obowiązek przestrzegania przez beneficjenta warunków przyznania pomocy – Uzasadnienie poniesionych wydatków – Postępowanie wszczęte przez Komisję w celu odzyskania wypłaconych zaliczek – Odzyskanie finansowania kosztów uznanych w sprawozdaniu z audytu za niekwalifikowalne – Naruszenie zasady proporcjonalności – Brak (art. 317 TFUE) (zob. pkt 114, 115)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (EKETA) zostaje obciążony kosztami postępowania.

( 1 ) Dz.U. C 182 z 27.5.2019.
1.

Instytucje Unii Europejskiej – Prawo publicznego dostępu do dokumentów – Decyzja Europejskiego Banku Centralnego 2004/258 – Wyjątki od prawa dostępu do dokumentów – Ochrona interesu publicznego – Poufność obrad organów decyzyjnych – Odmowa dostępu do decyzji podejmowanych przez Radę Prezesów i do protokołów stanowiących ich zapis – Obowiązek uzasadnienia – Zakres – Uzasadnienie ograniczone do powołania się na dany wyjątek [decyzja Europejskiego Banku Centralnego 2004/258, motyw 3, art. 4 ust. 1 lit. a); protokół w sprawie statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, art. 10 ust. 4] (zob. pkt 40, 42–46, 53)
Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 10 września 2020 r. –

Hamas/Rada

(sprawa C‑386/19 P) ( 1 )

Odwołanie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Zwalczanie terroryzmu – Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom – Zamrożenie środków finansowych – Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB – Artykuł 1 ust. 4 i 6 – Rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 – Artykuł 2 ust. 3 – Utrzymanie organizacji w wykazie osób, grup i podmiotów, które uczestniczyły w aktach terrorystycznych – Przesłanki – Właściwy organ równoważny z organem sądowym – Orzeczenie skazujące – Utrzymanie się ryzyka uczestnictwa w aktach terrorystycznych – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Prawo do skutecznej ochrony sądowej

1. Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w ramach walki z terroryzmem – Decyzja o zamrożeniu środków finansowych – Utrzymanie na podstawie krajowej decyzji o zamrożeniu środków finansowych – Przesłanki – Dowód na utrzymanie się ryzyka uczestnictwa w aktach terrorystycznych – Odniesienie do decyzji krajowej uzasadniającej pierwotne umieszczenie – Decyzja, która była przedmiotem kontroli, pozwalająca na stwierdzenie istnienia uzasadnienia utrzymania ze względu na niedawne incydenty – Dopuszczalność (wspólne stanowisko Rady 2001/931, art. 1 ust. 6) (zob. pkt 38, 39)

2. Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w ramach walki z terroryzmem – Decyzja o zamrożeniu środków finansowych – Przyjęcie lub utrzymanie na podstawie krajowej decyzji o wszczęciu dochodzenia lub śledztwa albo na podstawie krajowego wyroku skazującego – Organ właściwy do wydania wspomnianej decyzji krajowej – Pojęcie – Organ inny niż sądowy – Włączenie (wspólne stanowisko Rady 2001/931, art. 1 ust. 4) (zob. pkt 60, 61, 65)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Hamas pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej i Komisję Europejską.

( 1 ) Dz.U. C 220 z 1.7.2019.
Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 czerwca 2020 r. –

Komisja/CX

(sprawa C‑131/19 P) ( 1 )

Odwołanie – Służba publiczna – Postępowanie dyscyplinarne – Prawo do obrony – Prawo do bycia wysłuchanym – Załącznik IX do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej – Artykuł 4 – Możliwość przedstawienia przez urzędnika, który nie może zostać wysłuchany, uwag na piśmie lub przez przedstawiciela – Artykuł 22 – Wysłuchanie urzędnika przez organ powołujący przed orzeczeniem kary dyscyplinarnej – Podnoszony przez urzędnika brak możliwości bycia wysłuchanym oraz przedstawienia uwag na piśmie lub przez przedstawiciela – Ocena dowodów medycznych – Brak odpowiedzi Sądu Unii Europejskiej na argumenty podniesione w pierwszej instancji

1. Odwołanie – Interes prawny – Odwołanie mogące przynieść korzyść stronie, która je wniosła – Odwołanie wniesione przez instytucję mające na celu zakwestionowanie orzeczenia Sądu w dziedzinie służby publicznej – Orzeczenie Trybunału o charakterze pozwalającym instytucji na uregulowanie sytuacji urzędnika – Zachowanie interesu prawnego (regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 149, art. 190 § 1) (zob. pkt 18, 19)

2. Odwołanie – Zarzuty – Zwykłe powtórzenie zarzutów i argumentów podniesionych przed Sądem – Brak określenia podnoszonego naruszenia prawa – Niedopuszczalność – Zakwestionowanie wykładni lub zastosowania prawa Unii dokonanych przez Sąd – Dopuszczalność [art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 168 § 1 lit. d), art. 169 § 2] (zob. pkt 23–25)

3. Odwołanie – Zarzuty – Niewystarczające lub wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie – Dopuszczalność – Zakres obowiązku uzasadnienia – Podanie przez Sąd uzasadnienia dorozumianego – Dopuszczalność – Przesłanki (art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 36, art. 53 akapit pierwszy, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Sądem, art. 119) (zob. pkt 33–35)

Sentencja

1) Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 grudnia 2018 r., CX/Komisja (T‑743/16 RENV, niepublikowany, EU:T:2018:937), zostaje uchylony.

2) Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej.

3) Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

( 1 ) Dz.U. C 182 z 27.5.2019.
1)

Nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów krajowych niezbędnych do dostosowania się do art. 9 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, zmiany dyrektyw 2009/125/WE i 2010/30/UE oraz uchylenia dyrektyw 2004/8/WE i 2006/32/WE, dotyczącego zamontowania urządzeń do pomiaru indywidualnego zużycia energii cieplnej, chłodniczej i ciepłej wody w budynkach, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na tym państwie na mocy wskazanego przepisu.
1)

Nie podejmując w wyznaczonych terminach wszelkich niezbędnych środków w celu odzyskania od Telecom Castilla-La Mancha SA pomocy państwa uznanej za bezprawnie przyznaną i niezgodną z rynkiem wewnętrznym w art. 1 decyzji Komisji (UE) 2016/1385 z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.27408 (C 24/10) (ex NN 37/10, ex CP 19/09) wdrożonej przez władze regionu Kastylia-La Mancha na rzecz rozwinięcia naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych w regionie Kastylia-La Mancha, nie wykazując, że anulowano wszystkie dotychczas niezrealizowane wypłaty rzeczonej pomocy oraz nie informując Komisji Europejskiej w wyznaczonym terminie o środkach przyjętych w celu zastosowania się do tej decyzji, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 288 akapit czwarty TFUE oraz art. 3 i 4 rzeczonej decyzji.
2.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwrot podatku podatnikom niemającym siedziby na terytorium danego kraju – Zasady regulujące korzystanie z prawa do zwrotu – Obowiązek dostarczenia dodatkowych informacji do wniosku o zwrot – Odrzucenie wniosków o zwrot złożonych we właściwym terminie, bez wcześniejszego wezwania skarżących do uzupełnienia ich wniosków o kopie faktur lub dokumentów importowych – Naruszenie zasady neutralności podatkowej i skuteczności prawa do zwrotu (dyrektywy Rady: 2006/112, zmieniona dyrektywą 2008/8, art. 170, 171; 2008/9, art. 5, 10, art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1) (zob. pkt 77–84, 86–88; pkt 1 sentencji)
„(5)

Cel Unii, jakim jest ustanowienie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, prowadzi do zniesienia ekstradycji między państwami członkowskimi i zastąpienia jej systemem przekazywania osób między organami sądowymi. W dalszej perspektywie wprowadzenie nowego, uproszczonego systemu przekazywania osób skazanych bądź podejrzanych, w celach wykonania wyroku lub wszczęcia postępowania prowadzącego do wydania wyroku [lub ścigania] w sprawach karnych, stwarza możliwość usunięcia [umożliwia wyeliminowanie] złożoności obecnych procedur ekstradycyjnych i związanej z nimi możliwości [związanego z nimi ryzyka] przewlekania postępowania. Dominująca do dziś między państwami członkowskimi tradycyjna współpraca w zakresie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości powinna zostać zastąpiona przez system swobodnego przepływu orzecznictwa sądowego w sprawach karnych, obejmujący zarówno decyzje prawomocne, jak i nieprawomocne [Dominująca do dziś między państwami członkowskimi tradycyjna współpraca powinna zostać zastąpiona przez system swobodnego przepływu w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości orzeczeń w sprawach karnych, obejmujący zarówno orzeczenia wydane w toku postępowania, jak i kończące postępowanie].
55

W szczególności art. 10 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/48/UE z dnia 22 października 2013 r. w sprawie prawa dostępu do adwokata w postępowaniu karnym i w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania oraz w sprawie prawa do poinformowania osoby trzeciej o pozbawieniu wolności i prawa do porozumiewania się z osobami trzecimi i organami konsularnymi w czasie pozbawienia wolności (Dz.U. 2013, L 294, s. 1) nakłada na właściwy organ wykonującego nakaz państwa członkowskiego obowiązek poinformowania osób podlegających nakazowi, niezwłocznie po pozbawieniu ich wolności, że mają one prawo do ustanowienia adwokata w wydającym nakaz państwie członkowskim.
27

W tych okolicznościach Cour d’appel (sąd apelacyjny) postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytanie prejudycjalne: „Czy francuska prokuratura przy sądzie śledczym lub orzekającym, właściwa we Francji na podstawie prawa tego państwa do wydania europejskiego nakazu aresztowania, może być uznana za wydający nakaz organ sądowy zgodnie z autonomicznym znaczeniem wynikającym z art. 6 ust. 1 decyzji ramowej [2002/584], w sytuacji gdy będąc uznana za właściwą do kontroli, czy spełnione są przesłanki wymagane do wydania europejskiego nakazu aresztowania, oraz właściwą do zbadania, czy jest ono proporcjonalne z uwagi na okoliczności wynikające z akt postępowania karnego, stanowi ona jednocześnie organ właściwy do prowadzenia postępowania karnego w tej samej sprawie?”.
39

Ponieważ Sąd wyłączył takie elementy, które dotyczą wprowadzania do obrotu towarów, dla których rozpatrywany znak towarowy jest zarejestrowany, z oceny „rzeczywistego używania” tego znaku towarowego, nie oparł on tej oceny na podstawowej funkcji unijnych znaków wspólnych. To naruszenie prawa miało następnie spowodować stwierdzenie przez Sąd, że używanie rozpatrywanego znaku towarowego nie dotyczyło towarów, dla których został on zarejestrowany, lecz było zastrzeżone dla opakowań tych towarów, nawet jeśli istniała zgodność co do tego, że użytkownicy rozpatrywanego znaku wprowadzali do obrotu towary, a nie byli producentami czy dystrybutorami materiałów opakowaniowych.
6

Artykuł 4 ust. 1 tej dyrektywy, zatytułowany „Publiczne wypowiedzi o winie”, stanowi: „Państwa członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia, by do czasu udowodnienia podejrzanemu lub oskarżonemu winy zgodnie z prawem organy publiczne w swoich wypowiedziach publicznych oraz w orzeczeniach sądowych innych niż rozstrzygające o winie nie odnosiły się do takiej osoby jako do winnej. Powyższe stosuje się z zastrzeżeniem czynności oskarżyciela, które zmierzają do wykazania winy podejrzanego lub oskarżonego, oraz z zastrzeżeniem wstępnych decyzji o charakterze procesowym, które są podejmowane przez organy sądowe lub inne właściwe organy i które opierają się na podejrzeniu lub obciążającym materiale dowodowym”.
31

Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, mimo iż opodatkowanie bezpośrednie należy do zakresu kompetencji państw członkowskich, to jednak państwa te muszą wykonywać owe kompetencje z poszanowaniem prawa Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 23 stycznia 2014 r., Komisja/Belgia, C‑296/12, EU:C:2014:24, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo). W związku z tym choć państwa członkowskie w ramach umów dwustronnych mających na celu unikanie podwójnego opodatkowania mają swobodę ustalania łączników norm kolizyjnych w celu podziału kompetencji podatkowych, to jednak taki podział nie zezwala państwom członkowskim na stosowanie przepisów sprzecznych ze swobodami przepływu zagwarantowanymi przez traktat FUE W odniesieniu bowiem do wykonywania tak rozdzielonego władztwa podatkowego państwa członkowskie są zobowiązane do przestrzegania norm prawa Unii (wyrok z dnia 14 marca 2019 r., Jacob i Lennertz, C‑174/18, EU:C:2019:205, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo).
12

Paragraf 105 kodeksu postępowania karnego stanowi: „(1) Sąd rozpoznaje wnioski o zastosowanie lub przedłużenie tymczasowego aresztowania oraz o zatwierdzenie innych środków przymusu. Sąd określa termin na wykonanie zatwierdzonego środka (§ 101 ust. 3); zatwierdzenie to traci moc po bezskutecznym upływie tego terminu. W wypadku dokonania wpisu w celu zatrzymania na podstawie § 169 do powyższego terminu nie zalicza się okresu ważności wpisu, jednakże prokuratura jest zobowiązana co najmniej raz w roku do badania, czy spełnione są jeszcze przesłanki do zatrzymania. (2) W zakresie, w jakim jest to niezbędne ze względów prawnych lub faktycznych do rozpoznania wniosku z ust. 1, sąd może zarządzić przeprowadzenie dalszych dochodzeń przez policję kryminalną lub przeprowadzić to dochodzenie z urzędu. Sąd może też żądać od prokuratury i policji kryminalnej uściślenia okoliczności faktycznych wyjaśnień z akt sprawy i złożenia sprawozdania z dalszych dochodzeń i wykonania środka, który zatwierdził. Po zastosowaniu tymczasowego aresztowania sąd może zarządzić przekazywanie mu także w okresie późniejszym kopii z akt wskazanych w § 52 ust. 2 pkt 2 i 3”.
3)

FVE Holýšov I s. r. o., FVE Stříbro s. r. o., FVE Úsilné s. r. o., FVE Mozolov s. r. o., FVE Osečná s. r. o., Solarpark Rybníček s. r. o., FVE Kněžmost s. r. o., Hutira FVE – Omice a.s., Exit 90 SPV s. r. o., Onyx Energy s. r. o., Onyx Energy projekt II s. r. o., Photon SPV 1 s. r. o., Photon SPV 3 s. r. o., Photon SPV 4 s. r. o., Photon SPV 6 s. r. o., Photon SPV 8 s. r. o., Photon SPV 10 s. r. o., Photon SPV 11 s. r. o., Antaris GmbH, Michael Göde, NGL Business Europe Ltd, NIG NV, GIHG Ltd, Radiance Energy Holding Sàrl, ICW Europe Investments Ltd, Photovoltaik Knopf Betriebs-GmbH, Voltaic Network GmbH i WA Investments-Europa Nova Ltd zostają obciążeni kosztami postępowania związanymi z odwołaniem głównym.
Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. –

PlasticsEurope/ECHA

(sprawa C‑876/19 P) ( 1 )

Odwołanie – Sporządzenie listy substancji wymagających uzyskania zezwolenia – Lista substancji zidentyfikowanych w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 – Aktualizacja wpisu substancji bisfenol A jako jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy

1. Odwołanie – Zarzuty – Niewystarczające lub wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie – Dopuszczalność – Zakres obowiązku uzasadnienia – Podanie przez Sąd uzasadnienia dorozumianego – Dopuszczalność – Przesłanki (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (zob. pkt 52, 53)

2. Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia – Zarzut przeinaczenia okoliczności faktycznych – Konieczność wskazania w precyzyjny sposób przeinaczonych okoliczności oraz wykazania błędów w analizie, które doprowadziły do tego przeinaczenia [art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art., 168 ust. 1 lit. d)] (zob. pkt 69, 70, 87, 88)

3. Odwołanie – Zarzuty – Brak wystąpienia z konkretnym zarzutem wobec elementu rozumowania Sądu i podstaw prawnych na poparcie odwołania – Niedopuszczalność [art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 168 § 1 lit. d), art. 169 ust. 2] (zob. pkt 71–73)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) PlasticsEurope AISBL pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA) i ClienthEarth.

3) Republika Francuska i Republika Federalna Niemiec pokrywają własne koszty.

( 1 ) Dz.U. C 54 z 17.2.2020.
1)

Stosując, i to po wygaśnięciu okresu przejściowego trwającego do dnia 31 grudnia 2017 r., całkowity podatek akcyzowy niższy od 60% średnioważonej ceny sprzedaży detalicznej papierosów dopuszczonych do konsumpcji i opodatkowując 1000 papierosów podatkiem akcyzowym niższym niż 115 EUR, Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 10 ust. 2 i 3 dyrektywy Rady 2011/64/UE z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie struktury oraz stawek akcyzy stosowanych do wyrobów tytoniowych.
25

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału w ramach współpracy pomiędzy Trybunałem i sądami krajowymi ustanowionej w art. 267 TFUE jedynie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za przyszły wyrok, należy, z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy, zarówno ocena, czy dla wydania wyroku jest mu niezbędne uzyskanie orzeczenia prejudycjalnego, jak i ocena znaczenia pytań, jakie zadaje on Trybunałowi. W związku z tym, jeśli postawione pytania dotyczą wykładni prawa Unii, Trybunał jest w zasadzie zobowiązany do wydania orzeczenia (wyrok z dnia 4 grudnia 2018 r., Minister for Justice and Equality i Commissioner of An Garda Síochána, C‑378/17, EU:C:2018:979, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo).
4

Ogólne reguły interpretacji CN, zawarte w części pierwszej, sekcji I, A, stanowią w szczególności: „Klasyfikacja towarów w [CN] podlega następującym regułom: 1. Tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami. 2. […] b) Wszelkie informacje zawarte w treści pozycji o materiale lub substancji odnoszą się do tego materiału lub substancji bądź w stanie czystym, bądź w mieszaninie lub w połączeniu z innymi materiałami lub substancjami. Również każda informacja o wyrobach z określonego materiału lub substancji odnosi się także do wyrobów wykonanych w całości lub w części z tego materiału lub substancji. Klasyfikowanie wyrobów stanowiących mieszaniny lub składających się z różnych materiałów lub substancji należy ustalać według zasad określonych w regule 3. 3. Jeżeli stosując regułę 2 b) lub z innego powodu, towary na pierwszy rzut oka są klasyfikowalne do dwóch lub więcej pozycji, klasyfikacji należy dokonać w następujący sposób: a) pozycja określająca towar w sposób najbardziej szczegółowy ma pierwszeństwo przed pozycjami określającymi towar w sposób bardziej ogólny. Jednak, gdy dwie lub więcej pozycji odnosi się tylko do części materiałów lub substancji zawartych w mieszaninie lub w wyrobie złożonym lub tylko do części artykułów w zestawie pakowanym do sprzedaży detalicznej, pozycje te należy uważać za jednakowo właściwe w odniesieniu do tych towarów, nawet gdy jedna z nich daje bardziej pełne lub bardziej dokładne określenie tego towaru; b) mieszaniny, wyroby złożone składające się z różnych materiałów lub wytworzone z różnych składników oraz wyroby pakowane w zestawy do sprzedaży detalicznej, które nie mogą być klasyfikowane przez powołanie się na regułę 3 a), należy klasyfikować tak, jak gdyby składały się one z materiału lub składnika, który nadaje im ich zasadniczy charakter, o ile takie kryterium jest możliwe do zastosowania; […] 6. Klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej”.