ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Swoboda świadczenia usług – Delegowanie pracowników w ramach świadczenia usług – Dyrektywa 96/71 – Przepisy krajowe przewidujące dla przedsiębiorstwa korzystającego z usług przedsiębiorstwa mającego siedzibę w innym Państwie Członkowskim odpowiedzialność, w charakterze poręczyciela, za zapłatę wynagrodzenia minimalnego pracownikom zatrudnionym przez to drugie przedsiębiorstwo – Ograniczenie w swobodnym świadczeniu usług – Usprawiedliwienie względami interesu ogólnego – Ochrona socjalna pracowników

(art. 49 WE; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 96/71, art. 5)

Summary

Artykuł 5 dyrektywy 96/71 dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, w oparciu o który Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki na wypadek nieprzestrzegania tej dyrektywy i zapewniają, aby pracownicy lub ich przedstawiciele dysponowali odpowiednimi środkami prawnymi gwarantującymi wykonanie zobowiązań w niej przewidzianych, interpretowany w świetle art. 49 WE, co do zasady nie stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, na mocy których przedsiębiorstwo budowlane mające siedzibę w tym Państwie Członkowskim i zlecające przedsiębiorstwu mającemu siedzibę w innym Państwie Członkowskim wykonanie robót budowlanych odpowiada jak poręczyciel – który zrzekł się uprzedniego zaspokojenia się z majątku dłużnika – za zobowiązania tego przedsiębiorstwa lub jego podwykonawcy do zapłaty wynagrodzenia minimalnego pracownikowi zatrudnionemu przez tych ostatnich lub składek do wspólnej instytucji stworzonej na mocy umowy zbiorowej, jeśli wynagrodzenie minimalne stanowi kwotę należną pracownikowi po odliczeniu podatków i składek na ubezpieczenie społeczne oraz fundusz pracy lub świadczeń odpowiadających ubezpieczeniu społecznemu (wynagrodzenie netto), nawet jeśli celem priorytetowym przepisów krajowych, o których mowa, nie jest ochrona wynagrodzenia pracownika lub jeśli taka ochrona jest jedynie ich celem drugorzędnym.

Jeśli bowiem prawo do wynagrodzenia minimalnego stanowi element ochrony pracowników, będącej jednym z nadrzędnych względów interesu ogólnego, które mogą uzasadniać ewentualne ograniczenie swobody świadczenia usług, to procedury pozwalające na realizację tego prawa, takie jak odpowiedzialność w charakterze poręczyciela, który zrzekł się uprzedniego zaspokojenia się z majątku dłużnika, muszą również być postrzegane jako służące zagwarantowaniu takiej ochrony, w zakresie w jakim przepisy te są korzystne dla pracowników delegowanych, gdyż ustanawiają, obok pierwszego dłużnika z tytułu wynagrodzenia minimalnego, czyli pracodawcy, drugiego dłużnika, który jest odpowiedzialny solidarnie z pierwszym i który jest, co do zasady, w większym stopniu wypłacalny.

(por. pkt 28, 34–35, 37, 40, 45 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Polityka społeczna – Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej – Dostęp do zatrudnienia oraz warunki pracy – Równość traktowania – Odstępstwa – Środki mające na celu promowanie równości szans kobiet i mężczyzn – Dobrodziejstwo niemożności powołania się na granice wieku w dostępie do stanowisk publicznych zastrzeżonych na rzecz wdów, które nie zawarły ponownie związku małżeńskiego – Niedopuszczalność

(art. 141 ust. 4 WE; dyrektywa Rady 76/207, art. 2 ust. 4 i art. 3 ust.1)

Summary

Przepisy art. 3 ust. 1 i art. 2 ust. 4 dyrektywy 76/207 w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwiają się one przepisom krajowym, które zastrzegają dobrodziejstwo niemożności powołania się na granice wieku w dopuszczeniu do otwartych konkursów organizowanych w celu rekrutacji urzędników publicznych wobec wdów, które nie zawarły ponownie związku małżeńskiego i są zmuszone do pracy, z pominięciem wdowców, którzy nie zawarli ponownie związku małżeńskiego i znajdują się w takiej samej sytuacji.

Po pierwsze bowiem, takie przepisy są sprzeczne z art. 3 ust. 1 dyrektywy 76/207, ponieważ pociągają za sobą dyskryminację ze względu na płeć. Po drugie, nie są one dopuszczalne w świetle art. 2 ust. 4 tej dyrektywy, zezwalającego jedynie na środki, które – jakkolwiek z pozoru dyskryminacyjne – zmierzają w istocie do usunięcia lub zmniejszenia faktycznych nierówności mogących występować w rzeczywistości życia społecznego. Dlatego takie działanie zmierzające do traktowania w sposób uprzywilejowany kandydatów płci żeńskiej w sektorach publicznych nie jest zgodne z prawem wspólnotowym, gdy przyznaje ono w sposób automatyczny i bezwarunkowy pierwszeństwo kandydaturom pewnych kategorii kobiet z pominięciem mężczyzn, którzy znajdują się w takiej samej sytuacji.

(por. pkt 20, 22–23, 27, 32 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Urzędnicy – Decyzja niekorzystna – Zatrudnienie członka personelu tymczasowego przez grupę polityczną Parlamentu – Odrzucenie kandydatury – Obowiązek uzasadnienia najpóźniej na etapie oddalenia zażalenia – Zakres

(regulamin pracowniczy, art. 25 akapit 2)

2. Urzędnicy – Skarga – Skarga o odszkodowanie – Brak w skardze wyliczenia szkody i uzasadnienia tego braku – Niedopuszczalność

(regulamin Sądu Pierwszej Instancji, art. 44 § 1)

Summary

1. Obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 25 akapit drugi regulaminu pracowniczego oraz – w odniesieniu do decyzji wydanej w następstwie zażalenia – obowiązek, o którym mowa w art. 90 ust. 2 akapit drugi tegoż regulaminu mają na celu, po pierwsze, dostarczenie zainteresowanemu wystarczającej informacji dla umożliwienia mu oceny zasadności decyzji i wniesienia do sądu skargi kwestionującej zgodność tej decyzji z prawem oraz, po drugie, umożliwienie sądowi sprawowania kontroli decyzji.

W sytuacji przyjęcia decyzji dokonującej wyboru między kilkoma kandydatami organ powołujący lub per analogiam organ upoważniony do zawarcia umowy ma obowiązek jej uzasadnienia, przynajmniej na etapie oddalenia zażalenia wniesionego przez odrzuconego kandydata na decyzję odrzucającą jego kandydaturę lub na decyzję o powołaniu innego kandydata. Zakres owego obowiązku uzasadnienia musi być oceniony w kontekście konkretnych okoliczności danego przypadku.

Jeżeli chodzi o zatrudnienie członka personelu tymczasowego przez grupę polityczną Parlamentu, w przypadku gdy kompetentny organ – którego decyzja, oparta co do zasady na subiektywnej ocenie, oparta była także na obiektywnych danych, tj. na porównaniu akt osobowych kandydatów z wymaganymi kwalifikacjami oraz na uwzględnieniu propozycji komisji konkursowej opartej na wynikach egzaminów kwalifikacyjnych – nie podzielił opinii komisji konkursowej, a tym samym odstąpił od przestrzegania kolejności opartej na wynikach egzaminów, podanej do wiadomości skarżącego, należy stwierdzić, że ogólne uzasadnienie lub uzasadnienie stanowiące zwykłe powołanie się na prawidłowość postępowania naboru nie pozwala zainteresowanemu na poznanie powodów pominięcia jego kandydatury.

(por. pkt 39–41, 44 i 46)

2. Jeżeli chodzi o szkodę majątkową podnoszoną w uzasadnieniu wniosku o odszkodowanie, należy stwierdzić, że w pewnych szczególnych przypadkach – w szczególności wtedy, gdy trudne jest wyliczenie tej szkody – nie jest konieczne określanie w skardze dokładnego jej rozmiaru ani wyliczanie kwoty żądanego odszkodowania.

Jednakże skarga winna zostać odrzucona jako niedopuszczalna, jeśli skarżący nie udowodnił ani nawet nie podniósł istnienia szczególnych okoliczności uzasadniających brak wyliczenia w skardze szkody, której naprawienia się domaga.

(por. pkt 62)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Ograniczenia we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych – Dyrektywa Rady 76/769 zmieniona dyrektywą 94/60 – Odstępstwo dla „farb artystycznych” – Stosowanie do sykatyw (środków wysuszających) – Wyłączenie

(Dyrektywa Rady 76/769, załącznik I pkt 31 lit. e) zmieniony dyrektywą 94/560 oraz dyrektywą 88/379)

Summary

Przepisy prawa wspólnotowego dotyczące ograniczenia we wprowadzaniu do obrotu substancji i preparatów niebezpiecznych, między innymi przepisy dyrektywy Rady 76/769 zmienionej przez dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 94/60, zabraniają wprowadzania do obrotu w celu sprzedaży niewyspecjalizowanemu kręgowi odbiorców zawierających związki ołowiu sykatyw klasyfikowanych jako toksyczne ze względu na zaburzenia rozrodczości.

W szczególności nie może być stosowane wobec tych produktów odstępstwo od ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu przewidziane pkt 31 lit. e) załącznika I dyrektywy 76/769 dotyczące „farb artystycznych” objętych dyrektywą 88/379 w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych, gdyż nie ma możliwości rozciągnięcia tego odstępstwa na produkty, takie jak sykatywy (środki wysuszające), które są pozbawione właściwości barwiących.

(por. pkt 32, 34 oraz sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Polityka gospodarcza i pieniężna – Wprowadzenie euro – Rozporządzenie nr 1103/97 – Zasada przewidująca zaokrąglanie kwot pieniężnych, które mają zostać zapłacone lub zaksięgowane – Stosowanie do taryfy telefonicznej – Wyłączenie – Stosowane przez operatora krajowego zaokrąglanie rzeczonej taryfy – Dopuszczalność – Przesłanki

(rozporządzenie Rady 1103/97, art. 5)

Summary

Rozporządzenie nr 1103/97 w sprawie niektórych przepisów dotyczących wprowadzenia euro z jednej strony ma na celu zapewnienie poszanowanie zasady ciągłości umów tak aby dokonać przejścia na jedną walutę bez naruszania już zaciągniętych przez obywateli i przedsiębiorstwa zobowiązań, zaś z drugiej strony poszanowania celu, jakim jest neutralne przejście na euro. Wyznacza ono jedynie minimalne zasady odnoszące się do zaokrąglania niektórych kwot i pozostawia władzom krajowym zadanie utrzymania lub przyjęcia zasad, które lepiej przyczyniłyby się do realizacji tego celu.

Wynika z tego, że art. 5 zdanie pierwsze tego rozporządzenia, przewidujący zaokrąglanie do najbliższego centa kwot pieniężnych, które mają zostać zapłacone lub rozliczone, nie powinien być interpretowany szeroko. Nie dotyczy on zatem stawek ustalonych przez operatora krajowego, takich jak cena za minutę połączenia telefonicznego stanowiąca kwotę, która nie widnieje na fakturach przedstawianych konsumentom ani nie jest przez nich płacona, nie jest również wpisywana do żadnego dokumentu księgowego lub zestawienia księgowego. W tym względzie dla dokonania takiej oceny nie ma znaczenia fakt, że stawka ta opiera się na wielokrotności danej jednostki, na podstawie której obliczana jest ostateczna kwota pojawiająca się na fakturze, lub też fakt, że stawka ta stanowi dla konsumenta element determinujący cenę dóbr i usług.

Niemniej jednak rozporządzenie to nie sprzeciwia się zaokrąglaniu do najbliższego centa takich kwot jak rzeczone stawki, pod warunkiem że zaokrąglanie dokonywane jest z poszanowaniem zasady ciągłości umów oraz w zgodzie z celem neutralnego przejścia na euro, co oznacza, że następuje ono bez naruszania zobowiązań umownych zaciągniętych przez podmioty gospodarcze, w tym konsumentów, i nie wywiera rzeczywistego wpływu na cenę, która ma zostać ostatecznie zapłacona.

(por. pkt 31-32, 34, 36, 40-43, 57 oraz pkt 1-2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Dyrektywa 89/655/EWG dotycząca minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny użytkowania sprzętu roboczego przez pracowników podczas pracy – Dostosowanie do wymagań minimalnych – Używany sprzęt roboczy – Przyznanie dodatkowego okresu dostosowawczego – Przesłanki

(dyrektywa Rady 89/655 w wersji zmienionej dyrektywą 95/63, art. 4 ust. 1 lit. b) oraz załącznik I pkt 1 akapit drugi)

Summary

Załącznik I pkt 1 akapit drugi dyrektywy 89/655 dotyczącej minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny użytkowania sprzętu roboczego przez pracowników podczas pracy zmienionej dyrektywą 95/63, w myśl którego minimalne wymagania tam określone w zakresie, w jakim stosują się do używanego sprzętu roboczego, nie wymagają niezbędnie takich samych środków jak zasadnicze wymogi dotyczące nowego sprzętu roboczego, należy rozumieć w ten sposób, że w pewnym stopniu modyfikuje on zakres zastosowania art. 4 ust. 1 lit. b) zmienionej dyrektywy 89/655 w jej pierwotnym brzmieniu, które zobowiązuje pracodawcę do posiadania i/lub używania sprzętu roboczego, który, jeżeli został dostarczony pracownikom w przedsiębiorstwie i/lub zakładzie do dnia 31 grudnia 1992 r., spełnia minimalne wymagania określone w Załączniku dyrektywy, nie później niż cztery lata po tej dacie.

W ten sposób dopuszczenie używania starego sprzętu roboczego po dniu 31 grudnia 1996 r. podlega ocenie w świetle minimalnych wymogów określonych w załączniku I do zmienionej dyrektywy 89/655, które na podstawie pkt 1 akapit drugi tego załącznika nadal obowiązują w stosunku do tego sprzętu roboczego. Ponieważ na mocy wymienionego przepisu w przypadku tego sprzętu roboczego minimalne wymagania nie wymagają niezbędnie tych samych środków, jak zasadnicze wymogi dotyczące nowego wyposażenia roboczego, przepis ten należy interpretować w ten sposób, że zwiększa on możliwości wyboru rozwiązań technicznych, jeżeli zastosowane środki mogą zagwarantować ochronę określoną w tych wymaganiach.

Nie zapewnia ani jasności, ani precyzji, wymaganych przy dokonywaniu transpozycji zmienionej dyrektywy 89/655, krajowy akt prawny, który nie zawiera żadnego odwołania do przepisów zawartych w załączniku I do zmienionej tej dyrektywy 89/655 i który, z tego względu, faktycznie ustanawia dodatkowy okres przystosowawczy dla sprzętu roboczego, który przed dniem 27 sierpnia 1997 r. został już dostarczony pracownikom przedsiębiorstw lub zakładów.

(por. pkt 33-38)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Swobodne świadczenia usług – Ubezpieczenie bezpośrednie – Dyrektywy 73/239 i 79/267 – Zobowiązanie zakładów ubezpieczeń do tworzenia wystarczających rezerw techniczno-ubezpieczeniowych oraz marginesu wypłacalności wystarczającego na pokrycie całości ich działalności ubezpieczeniowej – Uregulowanie krajowe przyznające wierzytelnościom z tytułu wynagrodzenia za pracę kategorię uprzywilejowania w zaspokojeniu z aktywów odpowiadających rezerwom techniczno-ubezpieczeniowym wyższą niż kategoria uprzywilejowania wierzytelności z tytułu ubezpieczenia – Zgodność

(dyrektywy Rady 73/239, art. 15 i 16 oraz 79/267, art. 17 i 18)

Summary

Artykuły 15 i 16 dyrektywy Rady 73/239/EWG w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz art. 17 i 18 dyrektywy 79/267 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie bezpośrednich ubezpieczeń na życie, które przewidują obowiązek utworzenia przez zakłady ubezpieczeń rezerwy techniczno-ubezpieczeniowej oraz marginesu wypłacalności wystarczającego na pokrycie całości ich działalności ubezpieczeniowej nie pozostają w sprzeczności z ustawodawstwem krajowym, na mocy którego w przypadku upadłości, likwidacji lub innej sytuacji równoznacznej z niewypłacalnością zakładu ubezpieczeń z aktywów odpowiadających rezerwom techniczno-ubezpieczeniowym mogą być zaspokajane w pierwszej kolejności, przed wierzytelnościami z tytułu ubezpieczenia, wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę, jeżeli ustawodawstwo to przyznaje wierzytelnościom z tytułu ubezpieczenia pierwszeństwo zaspokajania, którego zakres, w każdym wypadku, obejmuje poza aktywami odpowiadającymi rezerwom techniczno-ubezpieczeniowym inne aktywa zakładu oraz które może na mocy decyzji ministra zostać rozszerzone na całość dostępnych aktywów tego zakładu.

Wprawdzie koordynacja przepisów krajowych odnoszących się do wymaganych gwarancji finansowych zakładów ubezpieczeń, realizowana w szczególności przez przepisy wspólnotowe powołane powyżej, zmierza do zapewnienia odpowiedniej ochrony ubezpieczonym i innym beneficjentom we wszystkich Państwach Członkowskich Wspólnoty, jednakże wykładni przedmiotowych przepisów wspólnotowych nie należy dokonywać w ten sposób, iż w przypadku likwidacji zakładu ubezpieczeń aktywa odpowiadające rezerwom techniczno-ubezpieczeniowym winny być, bez względu na okoliczności, przeznaczane na zasadzie bezwzględnego pierwszeństwa na zaspokojenie wierzytelności z tytułu ubezpieczenia.

(por. pkt 24-26, 28 oraz sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia przewidziane w szóstej dyrektywie – Zwolnienie transakcji najmu i dzierżawy nieruchomości – Prawo wyboru przyznane podatnikom – Prawo do odliczenia uzależnione od uprzedniego uzyskania zatwierdzenia – Dopuszczalność

(dyrektywa Rady 77/388, art. 13 część C)

Summary

Artykuł 13 część C akapit pierwszy lit. a) i akapit drugi szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej nie stoi na przeszkodzie temu, aby Państwo Członkowskie, które skorzystało z przewidzianego w tym przepisie uprawnienia do przyznania swoim podatnikom prawa wyboru opodatkowania najmu i dzierżawy nieruchomości, przyjęło przepisy, które uzależniają całkowite odliczenie naliczonego podatku VAT od uprzedniego uzyskania od organu administracji podatkowej zatwierdzenia o charakterze nieretroaktywnym.

(por. pkt 30 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Środowisko naturalne – Odpady – Dyrektywa 75/442 zmieniona dyrektywą 91/156 – Pojęcie – Paliwa rozlane nieumyślnie – Zanieczyszczone ziemia i wody podziemne – Zaliczenie

(dyrektywa Rady 75/442 w brzmieniu zmienionym dyrektywą 91/156, art. 1 lit. a))

2. Środowisko naturalne – Odpady – Dyrektywa 75/442 zmieniona dyrektywą 91/156 – Posiadacz odpadów – Pojęcie – Odpady paliw – Prowadzący stację paliw i zaopatrująca ją spółka paliwowa – Zaliczenie – Przesłanki

(dyrektywa Rady 75/442 w brzmieniu zmienionym dyrektywą 91/156, art. 1 lit. c))

Summary

1. Paliwa rozlane nieumyślnie i będące przyczyną zanieczyszczenia ziemi i wód podziemnych są odpadami w rozumieniu art. 1 lit. a) dyrektywy 75/442 w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą 91/156, albowiem substancje te są pozostałością po produkcji, których posiadacz nie może ponownie użyć bez uprzedniego przetworzenia i które usuwa, jakkolwiek nieumyślnie, przy okazji produkcji lub dystrybucji tych paliw.

To samo odnosi się do ziemi zanieczyszczonej paliwami, albowiem paliw nie da się oddzielić od zanieczyszczonej nią ziemi i tylko wtedy paliwa te mogą podlegać odzyskowi lub unieszkodliwianiu, gdy ziemia również jest przedmiotem czynności koniecznych do jej dekontaminacji. Ponadto okoliczność, że ta ziemia nie została wykopana, nie ma wpływu na jej kwalifikację jako odpadu.

(por. pkt 46-47, 50, 52-53 i sentencja)

2. Dyrektywa 75/442 w sprawie odpadów odróżnia konkretne wykonanie czynności odzysku i unieszkodliwiania odpadów, którego obowiązek nakłada na „posiadacza odpadów” bez względu na to, czy chodzi o producenta czy posiadacza, od ponoszenia kosztów takich czynności, które dyrektywa nakłada zgodnie z zasadą „zanieczyszczający płaci” na osoby, od których pochodzą odpady, bez względu na to, czy są posiadaczami, poprzednimi posiadaczami, czy wreszcie są producentami produktu, z którego pochodzą odpady.

Paliwa nieumyślnie rozlane, pochodzące z wycieku z urządzeń do magazynowania stacji paliw, które zostały zakupione przez tę stację paliw w celu jej prowadzenia są w posiadaniu prowadzącego stację paliw. Ponadto ów prowadzący stację, który dla potrzeb swojej działalności magazynuje je wtedy, gdy stały się odpadami, może zatem zostać uznany za zajmującego się ich „produkcją” w rozumieniu art. 1 lit. b) dyrektywy 75/442. W tych warunkach prowadzący stację paliw powinien być uznany za posiadacza odpadów w rozumieniu art. 1 lit. c) tej dyrektywy, albowiem jest jednocześnie zarówno ich posiadaczem, jak i producentem.

Jednak jeśli zły stan urządzeń do magazynowania na stacji paliw oraz wyciek paliw jest wynikiem naruszenia zobowiązań umownych przez przedsiębiorstwo paliwowe, które zaopatruje tę stację paliw lub zachowania mogącego skutkować powstaniem odpowiedzialności tego przedsiębiorstwa, to przedsiębiorstwo to, ze względu na jego działalność może zostać uznane za prowadzące „produkcję odpadów” w rozumieniu art. 1 lit. b) dyrektywy 75/442 i uważane za posiadacza odpadów.

(por. pkt 58-61 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ towarów – Cła – Opłaty o skutku równoważnym – Pojęcie – Opłata pobierana w jednej gminie Państwa Członkowskiego i nakładana na jedną grupę towarów z racji ich przewozu poza granice gminy – Zaliczenie

(art. 23 WE)

Summary

Opłata proporcjonalna do ciężaru towaru, pobierana wyłącznie w jednej gminie Państwa Członkowskiego i nakładana na jedną grupę towarów z racji ich przewozu poza granice gminy, stanowi opłatę o skutku równoważnym do ceł wywozowych w rozumieniu art. 23 WE, mimo że opłata nakładana jest również na towary, których ostateczne miejsce przeznaczenia znajduje się na terytorium tego samego Państwa Członkowskiego.

W istocie bowiem w pierwszej kolejności sama zasada unii celnej ustanowiona w art. 23 WE wymaga zapewnienia w sposób generalny swobody przepływu towarów, nie tylko w obrocie międzypaństwowym, ale szerzej, na całym obszarze unii celnej, a brak opłat, tak międzypaństwowych, jak i wewnątrzpaństwowych, mających cechy ceł lub opłat o skutku równoważnym, stanowi wstępny warunek niezbędny do osiągnięcia takiej unii celnej. W drugiej kolejności, ponieważ rozpatrywana opłata stosowana jest do wszystkich towarów należących do danej grupy, które przekraczają granicę gminy, w której zostały wyprodukowane, bez rozróżniania, czy ostateczne miejsce przeznaczenia towarów znajduje się w Państwie Członkowskim, w którym zostały one wyprodukowane, czy w innych Państwach Członkowskich, to, uwzględniając jej charakter oraz sposób funkcjonowania, dotyczy ona handlu pomiędzy Państwami Członkowskimi.

(por. pkt 22, 24, 26 i 35 oraz pkt 1sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Urzędnicy – Renta inwalidzka – Wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia inwalidztwa – Przesłanki

(regulamin pracowniczy, art. 78; załącznik VIII, art. 13)

Summary

Z jednoznacznego sformułowania art. 13 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, ustanawiającego zgodnie z art. 78 tego regulaminu warunki, od spełnienia których uzależnione jest uprawnienie do renty inwalidzkiej, wynika, że jedynie w stosunku do urzędnika, który musi zakończyć służbę ze względu na niemożność dalszego wykonywania obowiązków służbowych uzasadnioną jego niezdolnością do pracy, może zostać przeprowadzone postępowanie w sprawie stwierdzenia inwalidztwa. A zatem urzędnik, który zakończył przed wielu laty służbę i jest dotknięty chorobą, która uniemożliwiałaby mu wykonywanie obowiązków służbowych, gdyby pozostawał wciąż w czynnym zatrudnieniu, nie jest uprawniony do ubiegania się wyłącznie na tej podstawie o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia inwalidztwa.

(por. pkt 39–40)