ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wyrok Sądu (trzecia izba) z dnia 22 czerwca 2022 r. –

Unite the Union/EUIPO – WWRD Ireland (WATERFORD)

(sprawa T‑739/20) ( 1 )

Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy WATERFORD – Skarga o stwierdzenie nieważności – Artykuł 63 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Dopuszczalność – Znak towarowy mogący wprowadzić odbiorców w błąd – Artykuł 51 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001]

1. Prawa podstawowe – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Prawo do skutecznego środka prawnego – Zakres (Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47 akapit pierwszy) (zob. pkt 27)

2. Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie odwoławcze – Skarga do sądu Unii – Właściwość Sądu – Kontrola zgodności z prawem decyzji izb odwoławczych – Stwierdzenie nieważności lub zmiana z przyczyn, które wystąpiły po wydaniu decyzji – Wykluczenie (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001, art. 72 ust. 2, art. 95) (zob. pkt 33)

3. Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie odwoławcze – Skarga do sądu Unii – Właściwość Sądu – Kontrola zgodności z prawem decyzji izb odwoławczych – Ponowne badanie okoliczności faktycznych w świetle dowodów nieprzedstawionych wcześniej przed instancjami Urzędu – Wykluczenie (regulamin postępowania przez Sądem, art. 188; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001, art. 72, 95) (zob. pkt 34)

4. Znak towarowy Unii Europejskiej – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Podstawy wygaśnięcia – Znak towarowy mogący wprowadzić odbiorców w błąd – Przesłanki [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 51 ust. 1 lit. c)] (zob. pkt 47, 50, 51)

5. Znak towarowy Unii Europejskiej – Przepisy proceduralne – Moc dowodowa przedstawionych dowodów – Badanie opinii (zob. pkt 56, 57)

6. Znak towarowy Unii Europejskiej – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Podstawy wygaśnięcia – Znak towarowy mogący wprowadzić odbiorców w błąd – Słowny znak towarowy WATERFORD [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 51 ust. 1 lit. c)] (zob. pkt 49, 52, 65, 66)

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Unite the Union pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez WWRD Ireland IPCO LLC.

3) Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty.

( 1 ) Dz.U. C 62 z 22.2.2021.
9.

Unia Europejska – Sądowa kontrola zgodności z prawem aktów instytucji – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Libii – Zakres kontroli – Kontrola ograniczona do zasad ogólnych – Kryteria przyjmowania środków ograniczających – Wsparcie działań zagrażających pokojowi, stabilności lub bezpieczeństwu w Libii – Zakres – Przestrzeganie zasady pewności prawa stawiającej wymóg jasności, precyzji i przewidywalności obowiązujących przepisów prawa [decyzje Rady (WPZiB) 2015/1333, art. 8 ust. 2 lit. c), art. 9 ust. 2 lit. c), załączniki II, IV; (WPZiB) 2020/1483; (WPZiB) 2021/1251; rozporządzenia Rady: 2016/44, art. 6 ust. 2, załącznik III; 2020/1481; 2021/1241] (zob. pkt 144–149)
1.

Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Postępowanie antydumpingowe – Wyrok stwierdzający nieważność rozporządzeń nakładających cła antydumpingowe – Przyjęcie rozporządzenia mającego na celu wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność – Podjęcie postępowania prowadzącego do przyjęcia rozporządzeń, co do których stwierdzono nieważność, w celu ponownego nałożenia ceł antydumpingowych – Dopuszczalność – Przesłanki – Naruszenie zasad pewności praw i niedziałania prawa wstecz – Brak (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/1036, art. 10 ust. 1, art. 14 ust. 1; rozporządzenie Rady nr 1225/2009, art. 10 ust. 1) (zob. pkt 40, 43–70)
1)

Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 18 maja 2020 r., na mocy której Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) odrzucił zaświadczenia lekarskie przedstawione przez KL w celu usprawiedliwienia nieobecności w dniach od 18 marca do 18 kwietnia i od 20 kwietnia do 20 maja 2020 r. na podstawie art. 3.3 załącznika X do przepisów administracyjnych mających zastosowanie do pracowników EBI, wydanych w wykonaniu regulaminu pracowniczego EBI.
69

Należy zatem stwierdzić, że art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE nie wymaga, by Komisja dokonała wyważenia korzystnych skutków pomocy z jej negatywnymi skutkami dla warunków wymiany handlowej i utrzymania niezakłóconej konkurencji, w przeciwieństwie do tego, co przewiduje art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, lecz wymaga jedynie, by instytucja ta zbadała, czy konkretny środek pomocy jest konieczny, odpowiedni i proporcjonalny do zaradzenia poważnym zaburzeniom w gospodarce danego państwa członkowskiego. Należy zatem oddalić argument skarżącej, zgodnie z którym obowiązek wyważenia wynika z wyjątkowego charakteru pomocy zgodnej z rynkiem wewnętrznym, w tym pomocy uznanej za zgodną z tym rynkiem na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE. Z tych samych powodów skarżąca nie może zasadnie powoływać się na wyrok z dnia 19 września 2018 r., HH Ferries i in./Komisja (T‑68/15, EU:T:2018:563, pkt 210–214), ponieważ Sąd nie uwzględnił w nim konsekwencji różnicy w brzmieniu między art. 107 ust. 3 lit. b) i art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, podkreślonej przez Trybunał w wyroku z dnia 22 września 2020 r., Austria/Komisja (C‑594/18 P, EU:C:2020:742, pkt 20, 39).
37

W konsekwencji z jednej strony naprawienie szkody nie następuje w drodze przyjęcia jako kryterium podziału samej przynależności państwowej podmiotów, które poniosły takie szkody, lecz wymaga w rzeczywistości instytucjonalnego związku z miejscem wystąpienia szkód spowodowanych przez środki polegające na ograniczeniu transportu i zamknięciu gospodarki, a mianowicie głównym miejscem prowadzenia działalności, ponieważ kryterium kwalifikowalności do rozpatrywanego systemu pomocy jest wydanie licencji francuskiej, którą mogą uzyskać jedynie przedsiębiorstwa lotnicze, których główne miejsce prowadzenia działalności znajduje się we Francji. Z drugiej strony związek ten ma również w rzeczywistości charakter czasowy, ponieważ – jak wskazuje skarżąca w pkt 59 skargi – nie jest łatwo uzyskać koncesję innego państwa członkowskiego, ponieważ przewoźnik lotniczy powinien wówczas nie tylko przenieść swe główne miejsce prowadzenia działalności, lecz również złożyć nowy wniosek o koncesję, podczas gdy świadczenie usług może zostać przerwane z dnia na dzień. Jest zatem rzeczą normalną, że zainteresowane państwo członkowskie stara się zyskać pewność co do trwałości obecności przedsiębiorstw lotniczych kwalifikujących się do objęcia rozpatrywanym systemem pomocy, dążąc do osiągnięcia sytuacji, w której przedsiębiorstwa korzystające z przyznanego im odroczenia terminów zapłaty podatków będą obecne na terytorium francuskim, dzięki czemu zakres rezygnacji z wpływów z tytułu podatków w średnim okresie zostanie ograniczony do niezbędnego minimum. Tymczasem kryterium posiadania francuskiej koncesji, które wiąże się z wymogiem, aby główne miejsce prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwo lotnicze znajdowało się na terytorium Francji, pozwala upewnić się, że obecność danego przedsiębiorstwa w tym państwie jest względnie stabilna, przynajmniej w wymiarach administracyjnym i finansowym, dzięki czemu władze państwa członkowskiego przyznającego pomoc mogą kontrolować sposób, w jaki pomoc ta jest wykorzystywana przez beneficjentów, co nie miałoby miejsca, gdyby Republika Francuska przyjęła inne kryterium umożliwiające objęcie pomocą przedsiębiorstw lotniczych, które – jak skarżąca – prowadzą działalność na terytorium francuskim na podstawie koncesji wydanej w innym państwie członkowskim, jako że świadczenie usług charakteryzuje się z definicji większą niepewnością co do czasu jego trwania, gdyż może ono zostać przerwane w bardzo krótkim czasie, a wręcz natychmiastowo.
93

Następnie, jeżeli chodzi o orzeczenia sędziego śledczego z dnia 1 marca 2017 r. oraz z dnia 5 października 2018 r., a także z dnia 8 lutego 2017 r., z których dwa pierwsze dotyczyły wydania pozwolenia na specjalne postępowanie in absentia, a ostatnie dotyczyło zgody na zastosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, należy wskazać, że orzeczenia te zostały wydane przed przyjęciem zaskarżonych aktów. Wynika stąd, że nie można ich uznać za wystarczające do wykazania, iż decyzja ukraińskiego organu wymiaru sprawiedliwości, na której Rada zamierzała się oprzeć, by pozostawić w mocy wobec skarżącego środki ograniczające w okresie od marca 2020 r. do marca 2021 r., została wydana z poszanowaniem należnego skarżącemu prawa do obrony i do skutecznej ochrony sądowej. Poza tym Sąd wypowiedział się już w ten sposób zarówno w odniesieniu do orzeczenia sędziego śledczego z dnia 1 marca 2017 r., jak i w odniesieniu do orzeczenia z dnia 5 października 2018 r. w ramach sprawy zakończonej wyrokiem z dnia 25 czerwca 2020 r., Klymenko/Rada (T‑295/19, EU:T:2020:287, pkt 78–88 i 91), który nie został zakwestionowany przez Radę, i w którym Sąd orzekł, że orzeczenia te nie mogą dowodzić, iż owe prawa skarżącego były przestrzegane w ramach rzeczonych postępowań.
23

Po drugie, skarżąca, odsyłając do potwierdzonych oświadczeń pierwotnie ustanowionego adwokata i jego małżonki, opisuje okoliczności leżące u podstaw przekroczenia terminu na złożenie pisma przedstawiającego podstawy odwołania. Podnosi ona, że termin ten, który upłynął w dniu 12 czerwca 2019 r. o północy, został należycie wpisany do kalendarzy, elektronicznego i papierowego, wykorzystywanych przez odnośną kancelarię adwokacką do zarządzania terminami oraz że przed tym dniem pismo to zostało ukończone, przekazane adwokatom reprezentującym ją w Szwajcarii i przez nią samą zatwierdzone. Wskazuje ona, że jedynymi osobami z działu prawa znaków towarowych rozpatrywanej kancelarii obecnymi w niej w tym dniu byli pierwotnie ustanowiony adwokat i pracownica zajmująca się sprawami z zakresu znaków towarowych, a inni adwokaci pracujący w tym dziale byli na urlopie albo udali się na spotkanie służbowe na zewnątrz. Pierwotnie ustanowiony adwokat zwrócił się rano do tej pracownicy o przygotowanie pisma przedstawiającego podstawy odwołania wraz z załącznikami i ich wykazem oraz przedstawienie mu go do podpisu. Tuż po tym uczestniczył on w kilku konferencjach telefonicznych przed udaniem się na stosunkowo późny lunch do restauracji znajdującej się w pobliżu kancelarii. Gdy wspomniana pracownica przygotowywała się około godziny 17 do wyjścia z kancelarii po dniu pracy, zapytała o to pismo pierwotnie ustanowionego adwokata, który wówczas poinformował ją, że je podpisze i sam przekaże do EUIPO. Około godziny 18.30 pierwotnie ustanowiony adwokat nagle poczuł się chory, co uniemożliwiło mu podpisanie wspomnianego pisma i przekazanie go do EUIPO, a nawet ze względu na występujące u niego poważne objawy pomyślenie o powierzeniu tych zadań innej osobie. Następnego dnia, czyli w dniu 13 czerwca 2019 r., zdał sobie sprawę, że nie przesłał do EUIPO pisma przedstawiającego podstawy odwołania.
40

Tymczasem, po pierwsze, nawet gdyby zostało ustalone, że w dniu jego rejestracji kształt przypominający strukturę ciężarka gimnastycznego zastosowany na butelce do napojów był całkowicie nowy w danym sektorze przemysłu, wyjątkowość takiego kształtu nie przyznaje wcześniejszemu wzorowi szerszej ochrony niż ta, z której korzysta on na podstawie rozporządzenia nr 6/2002. Po drugie, indywidualny charakter wzoru wymagany do jego rejestracji odnosi się do spornego wzoru poprzez porównanie go z wcześniejszym wzorem, przy czym domniemany niespotykany charakter lub oryginalność wyglądu tego ostatniego nie ma żadnego wpływu na ocenę indywidualnego charakteru spornego wzoru. Argumenty skarżącej w tym względzie muszą zatem zostać odrzucone.
105

W tym względzie należy przypomnieć, że uzasadnienie, jakiego wymaga art. 296 TFUE, stanowi istotny wymóg formalny (wyrok z dnia 18 czerwca 2015 r., Ipatau/Rada, C‑535/14 P, EU:C:2015:407, pkt 37) i powinno być dostosowane do charakteru aktu oraz przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie instytucji, która wydała akt, pozwalając zainteresowanym poznać podstawy podjętej decyzji, a właściwemu sądowi dokonać jej kontroli. Tym samym wymóg uzasadnienia należy oceniać w odniesieniu do konkretnej sytuacji, w szczególności do treści aktu, charakteru przywołanych argumentów, a także interesu, jaki w uzyskaniu informacji mogą mieć adresaci aktu lub inne osoby, których dotyczy on bezpośrednio i indywidualnie. Nie ma wymogu, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne, ponieważ kwestia, czy uzasadnienie aktu spełnia wymogi przewidziane w art. 296 TFUE, powinna być oceniana z uwzględnieniem nie tylko jego brzmienia, ale także jego kontekstu, jak również całości przepisów prawa regulujących daną dziedzinę (wyroki: z dnia 2 kwietnia 1998 r., Komisja/Sytraval i Brink’s France, C‑367/95 P, EU:C:1998:154, pkt 63; z dnia 22 czerwca 2004 r., Portugalia/Komisja, C‑42/01, EU:C:2004:379, pkt 66; z dnia 15 kwietnia 2008 r., Nuova Agricast, C‑390/06, EU:C:2008:224, pkt 79).
91

W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że w każdym wypadku, biorąc pod uwagę rozważania przedstawione w ramach badania pierwszej części zarzutu pierwszego, w szczególności te przedstawione w pkt 57–59 powyżej, udzielenie gwarancji państwa wyłącznie Finnairowi nie wykraczało poza to, co odpowiednie i konieczne do realizacji uzasadnionych celów wyznaczonych przez Republikę Finlandii, a w konsekwencji – wbrew temu, co twierdzi skarżąca – nie było nieproporcjonalne. Ponadto przyznanie pomocy wszystkim przewoźnikom lotniczym, którzy działają w Finlandii, w zależności od ich udziału w rynku, jak proponuje skarżąca, skutkowałoby zmniejszeniem kwoty pomocy przyznanej Finnairowi, tak że jego zapotrzebowanie na płynność finansową nie zostałoby pokryte, co w związku z tym mogłoby mieć poważne konsekwencje dla fińskiej gospodarki, zważywszy na znaczenie dla niej tego przewoźnika. Należy zatem oddalić argumenty skarżącej w tym zakresie.
68

Niemniej przy założeniu, że – jak twierdzi skarżąca – różnica w traktowaniu ustanowiona przez rozpatrywany środek ze względu na to, że przysparza on korzyści jedynie SAS, może zostać zrównana z dyskryminacją, należy zbadać, czy jest ona uzasadniona zgodnym z prawem celem i czy jest konieczna, odpowiednia i proporcjonalna do jego osiągnięcia (zob. pkt 58, 60 powyżej). Podobnie w zakresie, w jakim skarżąca odwołuje się do art. 18 akapit pierwszy TFUE, należy podkreślić, że zgodnie z tym postanowieniem zakazana jest wszelka dyskryminacja ze względu na przynależność państwową w zakresie stosowania traktatów „bez uszczerbku dla postanowień szczególnych, które one przewidują”. Należy zatem zbadać, czy to odmienne traktowanie jest dopuszczalne w świetle art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE, który stanowi podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Badanie to wymaga ustalenia z jednej strony, czy cel rozpatrywanego systemu pomocy spełnia wymogi tego ostatniego postanowienia, a z drugiej strony, czy zasady przyznawania rozpatrywanej pomocy, a mianowicie w niniejszej sprawie fakt, że skorzystał z niej tylko SAS, mogą umożliwić osiągnięcie tego celu i nie wykraczają poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia.
28

W tym względzie należy przypomnieć, że skarżąca ma prawo, w celu wykazania naruszenia swoich praw proceduralnych ze względu na wątpliwości, jakie rozpatrywany środek powinien był wzbudzić co do jego zgodności z rynkiem wewnętrznym, podnieść argumenty zmierzające do wykazania, że stwierdzenie zgodności tego środka z rynkiem wewnętrznym, do którego doszła Komisja, było błędne, co a fortiori może świadczyć o tym, że Komisja powinna była powziąć wątpliwości przy swej ocenie zgodności tego środka z rynkiem wewnętrznym. Sąd jest zatem uprawniony do zbadania argumentów co do istoty przedstawionych przez skarżącą, aby sprawdzić, czy mogą one potwierdzać podniesiony przez nią wyraźnie zarzut dotyczący istnienia wątpliwości uzasadniających wszczęcie postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE (zob. podobnie wyroki: z dnia 13 czerwca 2013 r., Ryanair/Komisja, C‑287/12 P, niepublikowany, EU:C:2013:395, pkt 57–60; z dnia 6 maja 2019 r., Scor/Komisja, T‑135/17, niepublikowany, EU:T:2019:287, pkt 77).
31

Należy ponadto przypomnieć, że skarżąca ma prawo, w celu wykazania naruszenia swoich praw proceduralnych ze względu na wątpliwości, jakie sporny środek powinien był wzbudzić co do jego zgodności z rynkiem wewnętrznym, podnieść argumenty zmierzające do wykazania, że stwierdzenie zgodności tego środka z rynkiem wewnętrznym, do którego doszła Komisja, było błędne, co a fortiori może świadczyć o tym, że Komisja powinna była powziąć wątpliwości przy swej ocenie zgodności tego środka z rynkiem wewnętrznym. Sąd jest zatem uprawniony do zbadania argumentów co do istoty przedstawionych przez skarżącą, aby sprawdzić, czy mogą one potwierdzać podniesiony przez nią wyraźnie zarzut dotyczący istnienia wątpliwości uzasadniających wszczęcie postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE (zob. podobnie wyroki: z dnia 13 czerwca 2013 r., Ryanair/Komisja, C‑287/12 P, niepublikowany, EU:C:2013:395, pkt 57–60; z dnia 6 maja 2019 r., Scor/Komisja, T‑135/17, niepublikowany, EU:T:2019:287, pkt 77).
85

Co się tyczy formy pomocy, z art. 3 ust. 1 i 3 załącznika II do ACM wynika, że pomoc może przybrać formę pożyczek kapitałowych, długów hybrydowych lub innych instrumentów zamiennych na udziały („hybrydowych instrumentów kapitałowych”), subskrypcji akcji („instrumentów udziałowych”), pożyczek podporządkowanych lub innego instrumentu kapitałowego (ust. 15 zaskarżonej decyzji). Jeśli chodzi o całkowity budżet pomocy, to jest on ustalony na podstawie art. 2 ust. 3 RDL na 10 mld EUR, podczas gdy na podstawie ust. 3 aneksu do ACM i pkt 4.1 załącznika II do ACM pomoc w kwocie przekraczającej 250 mln EUR podlega zgłoszeniu indywidualnie Komisji, jak tego wymaga pkt 51 ram tymczasowych (ust. 14 zaskarżonej decyzji), a kwota minimalna pomocy indywidualnej przyznanej na tej podstawie jest co do zasady określona na 25 mln EUR na beneficjenta. Co się tyczy okresu stosowania rozpatrywanej pomocy, finansowanie funduszu może zostać przyznane najpóźniej do dnia 30 czerwca 2021 r., zgodnie z aneksem do ACM (ust. 10 zaskarżonej decyzji). Artykuł 2 załącznika II do ACM przewiduje ponadto wyczerpującą listę trzynastu kumulatywnych kryteriów kwalifikowalności do otrzymania pomocy. Podobnie właściwe przepisy RDL i ACM wskazują organy odpowiedzialne za stosowanie pomocy i regulują procedurę jej przyznawania. W szczególności funduszem kieruje zarząd, który stanowi komitet międzyministerialny podlegający prezesowi SEPI, składający się ponadto z przedstawicieli ministerstw gospodarki, finansów, przemysłu i energii. Zadaniem SEPI jest w szczególności ocena wniosków o przyznanie pomocy, wykorzystywanie funduszy i rejestracja nabytych papierów wartościowych. Zarząd w drodze uchwały podejmuje decyzję o wyniku rozpatrzenia wniosków o przyznanie pomocy oraz warunków przyznanego finansowania, które zostaną określone w umowie podpisywanej z beneficjentem. Zarząd przedstawia te umowy do zatwierdzenia radzie ministrów (ust. 8, 9 zaskarżonej decyzji).
35

Artykuł 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 nie zawiera bowiem żadnego wymogu podobieństwa produktów równoważnego z wymogiem objętym badaniem prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1). Przeciwnie, uzależnienie ochrony wzoru od charakteru produktu, w którym wzór ten jest zawarty lub zastosowany, prowadziłoby do ograniczenia wspomnianej ochrony wyłącznie do wzorów należących do określonego sektora, co byłoby sprzeczne z logiką rozporządzenia nr 6/2002 (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 21 września 2017 r., Easy Sanitary Solutions i EUIPO/Group Nivelles, C‑361/15 P i C‑405/15 P, EU:C:2017:720, pkt 91–95).
32

Należy ponadto przypomnieć, że skarżąca ma prawo, w celu wykazania naruszenia swoich praw proceduralnych ze względu na wątpliwości, jakie sporny środek powinien był wzbudzić co do jego zgodności z rynkiem wewnętrznym, podnieść argumenty zmierzające do wykazania, że stwierdzenie zgodności tego środka z rynkiem wewnętrznym, do którego doszła Komisja, było błędne, co a fortiori może świadczyć o tym, że Komisja powinna była powziąć wątpliwości przy swej ocenie zgodności tego środka z rynkiem wewnętrznym. Sąd jest zatem uprawniony do zbadania argumentów co do istoty przedstawionych przez skarżącą, aby sprawdzić, czy mogą one potwierdzać podniesiony przez nią wyraźnie zarzut dotyczący istnienia wątpliwości uzasadniających wszczęcie postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE (zob. podobnie wyroki: z dnia 13 czerwca 2013 r., Ryanair/Komisja, C‑287/12 P, niepublikowany, EU:C:2013:395, pkt 57–60; z dnia 6 maja 2019 r., Scor/Komisja, T‑135/17, niepublikowany, EU:T:2019:287, pkt 77).
60

Ponadto w pkt 19–21 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza sama przeprowadziła ocenę podobieństwa kolidujących ze sobą towarów, lecz jedynie w świetle kryteriów określonych w wyroku Canon, podczas gdy rezultat tej oceny nie był kwestionowany przez skarżącego. W tych okolicznościach, a także wobec braku jakiegokolwiek argumentu EUIPO w tym względzie, zaskarżonej decyzji nie można interpretować w taki sposób, że Izba Odwoławcza zamierzała potwierdzić decyzję Wydziału Sprzeciwów w świetle dwóch rozpatrywanych kryteriów podnoszonych w szczególności przez skarżącego, a mianowicie zwykłego pochodzenia towarów, a nawet tożsamości producentów, jak również kanałów dystrybucji, lecz rozwijała równocześnie swoją analizę jedynie w świetle kryteriów, których nie wskazano w złożonej do niej skardze – bez przeprowadzenia wyraźnej własnej oceny właśnie w odniesieniu do kryteriów, na których opiera się argumentacja skarżącego. O ile bowiem w pkt 18 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza odniosła się do końcowego stwierdzenia dokonanego przez Wydział Sprzeciwów w jego decyzji, o tyle nie odniosła się ona do żadnego konkretnego punktu lub fragmentu tej decyzji, co mogłoby pozwolić na stwierdzenie, że zamierzała ona włączyć rozważania Wydziału Sprzeciwów do własnej decyzji w celu uniknięcia powtórzeń.
24

W drugiej kolejności w pkt 50–58 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza ustosunkowała się przede wszystkim do argumentu skarżącej, zgodnie z którym EUIPO nie powinno było wykreślić tych wpisów, ponieważ niezależnie od upadłości interwenienta prawa do spornego znaku towarowego zostały już przeniesione na spółkę Spring Holdings w czerwcu 2014 r. W tym względzie Izba Odwoławcza stwierdziła, że na podstawie art. 45 włoskiego prawa upadłościowego formalności konieczne do tego, by czynność stała się skuteczna wobec osób trzecich, pozostają bezskuteczne w kontekście postępowania upadłościowego, jeżeli zostały one dopełnione po ogłoszeniu upadłości. Tymczasem zgodnie z art. 27 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 podnoszone przeniesienie praw do spornego znaku towarowego nie zostało wpisane do rejestru przed ogłoszeniem upadłości interwenienta, a zatem nie można się na nie powoływać wobec osób trzecich, czyli w niniejszym przypadku wobec syndyka. Tym samym nie jest istotne ustalenie, czy data 26 czerwca 2014 r., wskazana w pierwszej umowie o przeniesienie praw do spornego znaku towarowego, ma charakter pewny w rozumieniu włoskich przepisów, co było przedmiotem szczegółowej debaty między stronami, ponieważ przeniesienie praw nie zostało wpisane do rejestru EUIPO. W każdym razie, jak przyznała sama skarżąca, Izba Odwoławcza uznała, że nie jest właściwa do orzekania w tej kwestii, gdyż należy ona do właściwości sądów krajowych. Zdaniem Izby Odwoławczej, o ile jest prawdą, że wpis w rejestrze EUIPO dotyczący przeniesienia praw nie był warunkiem ważności tego przeniesienia między stronami, na co wskazuje skarżąca, o tyle stanowił on jednak warunek, aby przeniesienie praw do znaku stało się skuteczne wobec osób trzecich, a mianowicie w niniejszym przypadku wobec syndyka.