WYROK SĄDU (izba ds. odwołań)

z dnia 11 grudnia 2009 r.

Sprawa T‑436/07 P

Nikos Giannopoulos

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej

Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnicy – Nabór – Grupa zaszeregowania – Wniosek o zmianę zaszeregowania – Artykuł 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego

Przedmiot: Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 20 września 2007 r. w sprawie F‑111/06 Giannopoulos przeciwko Radzie, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

Orzeczenie: Odwołanie zostaje oddalone. Nikos Giannopoulos i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty poniesione w postępowaniu odwoławczym.

Streszczenie

1. Urzędnicy – Zatrudnienie – Powołanie do grupy zaszeregowania – Powołanie do wyższej grupy zaszeregowania – Wyjątkowy charakter w porównaniu z ogólnymi regułami zaszeregowania

(regulamin pracowniczy, art. 31 ust. 2)

2. Urzędnicy – Zatrudnienie – Powołanie do grupy zaszeregowania – Powołanie do wyższej grupy zaszeregowania – Wyjątkowy charakter w porównaniu z ogólnymi regułami zaszeregowania

(regulamin pracowniczy, art. 31 ust. 2)

1. Trzy przesłanki, które organ powołujący powinien brać pod uwagę i oceniać przy ustalaniu, czy należy zastosować odstępstwo od zasady zatrudniania w podstawowej grupie zaszeregowania danej ścieżki kariery, dotyczące odpowiednio profilu wykształcenia, długości i jakości doświadczenia zawodowego, mają charakter łączny. Łączny charakter wynika z tego, że zatrudnienie w wyższej grupie zaszeregowania ma jedynie charakter wyjątkowy, a okoliczności uzasadniające takie zaszeregowanie należy interpretować wąsko.

Tym samym, jeżeli dana instytucja postanowi skorzystać z uznania przysługującego jej na podstawie art. 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 kwietnia 2004 r., wzorując się na przesłankach określonych w dokumencie wewnętrznym innej instytucji, przesłanki te należy interpretować równie wąsko, jak wówczas, gdy stosuje je instytucja, która wydała wspomniany wewnętrzny dokument, chyba że z akt sprawy wynika, że dana instytucja zamierzała nadać stosowanym przez siebie przesłankom inny charakter.

(zob. pkt 33–35)

Odesłanie: Sąd, sprawa T‑145/04 Righini przeciwko Komisji, 15 listopada 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑349, II‑1547, pkt 49 i przytoczone tam orzecznictwo; Sąd, sprawa T‑429/03 Valero Jordana przeciwko Komisji, 15 marca 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑2‑51, II‑A‑2‑217, pkt 79 i przytoczone tam orzecznictwo

2. Do celów zatrudnienia pracownika w wyższej grupie zaszeregowania art. 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 kwietnia 2004 r. wymaga porównania kwalifikacji tego pracownika z wymaganiami stawianymi na stanowisku, na którym jest on zatrudniany w charakterze urzędnika. Porównanie takie jest niezbędne, gdyż ocena kryterium dotyczącego szczególnych potrzeb służby do celów ewentualnego zastosowania odstępstwa od zasady zatrudniania w podstawowej grupie zaszeregowania wymaga spełnienia dwóch przesłanek: pierwszej, dotyczącej istotnego charakteru kwalifikacji zainteresowanego w perspektywie stanowiska do obsadzenia, oraz drugiej, dotyczącej szczególnych uwarunkowań rynku pracy w zakresie wymaganych kompetencji. Ze względu na to, że okoliczności uzasadniające zaszeregowanie do wyższej grupy należy interpretować w sposób wąski, przesłanki te są łączne.

Ponadto zaszeregowanie kandydata do wyższej grupy dopuszczalne jest jedynie wówczas, gdy szczególne potrzeby służby wymagają zatrudnienia szczególnie wykwalifikowanej osoby. Tymczasem aby ustalić, że zachodzi taka sytuacja, niezbędne jest przeanalizowanie ogłoszenia o konkursie oraz ogłoszenia o naborze na wolne stanowisko, a także, w razie potrzeby, faktycznie wykonywanych zadań, aby określić potrzeby służby uzasadniające organizację konkursu i nabór na stanowisko oraz ustalić, czy wymagały one zatrudnienia szczególnie wykwalifikowanej osoby. Jeśli tak nie jest, zatrudnienie w wyższej grupie zaszeregowania nie jest możliwe, nawet jeśli zatrudniona ostatecznie osoba posiada wyjątkowe albo bardzo szczególne kwalifikacje lub jeśli administracja dysponuje dużą liczbą wolnych stanowisk.

(zob. pkt 51, 52, 56)

Odesłanie: Sąd, ww. sprawa Righini przeciwko Komisji, pkt 48, 49, 106; Sąd, sprawa T‑331/04 R przeciwko Komisji, 10 maja 2006 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 18