ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawa C-14/08

Roda Golf & Beach Resort SL

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 5 de San Javier)

„Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Właściwość Trybunału — Pojęcie „spór” — Rozporządzenie (WE) nr 1348/2000 — Doręczanie dokumentów pozasądowych poza postępowaniem sądowym — Akt notarialny”

Opinia rzecznika generalnego D. Ruiza-Jaraba Colomera przedstawiona w dniu 5 marca 2009 r. I ‐ 5442

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 czerwca 2009 r. I ‐ 5472

Streszczenie wyroku

Gdy do Trybunału skierowano wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 68 WE, nie należy do niego rozstrzygnięcie kontrowersji dotyczącej możliwości lub braku możliwości zaskarżenia decyzji, którą sąd krajowy ma wydać w toczącym się przed nim postępowaniu, gdy sąd krajowy wskazał we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, że orzeczenie w toczącej się przed nim sprawie ma zostać wydane w ostatniej instancji. (por. pkt 24, 28, 29)

O ile można uznać, że sekretarz sądu państwa członkowskiego, rozpatrujący wniosek o doręczenie dokumentów sądowych lub pozasądowych na podstawie rozporządzenia nr 1348/2000 działa w charakterze organu administracji, nie rozstrzygając jednocześnie sporu, o tyle nie można tak postąpić w odniesieniu do sądu zajmującego się rozpatrywaniem zażalenia wniesionego na odmowę tego sekretarza dokonania wnioskowanego doręczenia. Przedmiotem takiego zażalenia jest bowiem uchylenie takiej odmowy, która narusza zdaniem wnioskodawcy jego prawa, mianowicie jego prawo do spowodowania doręczenia pewnych dokumentów w trybie przewidzianym w rozporządzeniu nr 1348/2000. W rezultacie sąd krajowy rozstrzyga spór i sprawuje z tego względu funkcję o charakterze sądowniczym. Okoliczność, że sekretarz wchodzi w skład struktury organizacyjnej sądu krajowego, nie może podważać tego wniosku. Okoliczność ta nie ma bowiem wpływu na charakter sądowniczy funkcji sprawowanej przez sąd krajowy w ramach toczącego się przed nim postępowania, ponieważ przedmiotem tego postępowania jest uchylenie aktu, który narusza zdaniem wnioskodawcy jego prawa. (por. pkt 37–40)

Pojęcie „dokument pozasądowy” w rozumieniu art. 16 rozporządzenia nr 1348/2000 w sprawie doręczania w państwach członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych, jest pojęciem prawa wspólnotowego. Cel traktatu z Amsterdamu, polegający na ustanowieniu przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, oraz przejęcie z traktatu UE do traktatu WE uregulowań umożliwiających przyjmowanie środków z zakresu współpracy sądowej w sprawach cywilnych mających skutki transgraniczne wskazują bowiem na wolę państw członkowskich wprowadzenia tego rodzaju środków do wspólnotowego systemu prawnego oraz akceptację zasady ich autonomicznej wykładni. (por. pkt 48, 50)
Sprawa C-88/08

David Hütter

przeciwko

Technische Universität Graz

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof)

„Dyrektywa 2000/78/WE — Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy — Dyskryminacja ze względu na wiek — Ustalenie wysokości wynagrodzenia pracowników kontraktowych w służbie państwa — Wyłączenie doświadczenia zawodowego zdobytego przed ukończeniem 18. roku życia”

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 czerwca 2009 r. I ‐ 5327

Streszczenie wyroku

Polityka społeczna – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Dyrektywa 2000/78

(dyrektywa Rady 2000/78, art. 1, 2, 6)

Artykuły 1, 2 i 6 dyrektywy 2000/78 ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie normie krajowej, która dla celów nietraktowania w sposób mniej korzystny wykształcenia ogólnego w stosunku do wykształcenia zawodowego oraz wspierania wchodzenia młodych stażystów na rynek pracy wyklucza uwzględnienie okresów zatrudnienia przed ukończeniem 18. roku życia dla potrzeb zaszeregowania pracowników kontraktowych w służbie publicznej państwa członkowskiego.

W istocie, nawet jeżeli cele tego rodzaju powinny co do zasady być uznane za uzasadniające obiektywnie i racjonalnie w ramach prawa krajowego, jak to przewiduje art. 6 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2000/78, różnicę traktowania ze względu na wiek przewidzianą przez państwa członkowskie, normy takiej nie można jednak uznać za właściwą dla realizacji celów w rozumieniu tegoż przepisu. Jeśli chodzi o cel nietraktowania w sposób mniej korzystny wykształcenia ogólnego w stosunku do wykształcenia zawodowego, kryterium wieku, w którym wcześniejsze doświadczenie zostało zdobyte, nie wydaje się właściwe do realizacji owego celu, ponieważ kryterium to stosuje się bez względu na wykształcenie., Ponieważ taka norma krajowa — w odniesieniu do celu polegającego na wspieraniu wchodzenia na rynek pracy osób młodych, które uzyskały wykształcenie zawodowe — stosuje się bez względu na wiek, w jakim osoby te zostały zatrudnione, nie jest właściwa dla wspierania wejścia na rynek pracy kategorii pracowników definiowanej ich młodym wiekiem.

(por. pkt 43, 48–51; sentencja)
Sprawa C-173/08

Kloosterboer Services BV

przeciwko

Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Rotterdam

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam)

„Wspólna Taryfa Celna — Pozycje taryfowe — Systemy chłodzenia komputerów składające się z rozpraszacza termicznego i wentylatora — Klasyfikacja w Nomenklaturze Scalonej”

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 czerwca 2009 r. I ‐ 5349

Streszczenie wyroku

Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Systemy chłodzenia komputerów składające się z rozpraszacza termicznego i wentylatora

(rozporządzenie Rady nr 2658/87; rozporządzenie Komisji nr 1789/2003)

Rozporządzenie nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienione rozporządzeniem nr 1789/2003, interpretować należy w ten sposób, iż produkty składające się z rozpraszacza termicznego oraz wentylatora, które są przeznaczone wyłącznie do wbudowania do komputera, należy klasyfikować do podpozycji 84733090 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do tego rozporządzenia.

Zważywszy, że produkty te składają się z dwóch oddzielnych elementów, a mianowicie z rozpraszacza termicznego i z wentylatora, zaś żadna z dwóch podpozycji, do których mogłyby przynależeć, nie jest bardziej szczegółowa od drugiej, celem zaklasyfikowania tych produktów należy powołać się na regułę ustanowioną w pkt 3 lit. b) reguł ogólnych oraz ustalić, który z materiałów będących ich składnikami decyduje o zasadniczym charakterze owych produktów. W tym względzie elementem, który nadaje im zasadniczy charakter, nie jest wentylator, lecz rozpraszacz termiczny. W istocie, ponieważ główną funkcją omawianych produktów jest zatrzymywanie i usuwanie ciepła z procesora, elementem pozwalającym im pełnić tę funkcje, który został specjalnie w tym celu pomyślany, jest rozpraszacz termiczny.

(por. pkt 29–34, 37, 38; sentencja)
1)

Przyjmując i utrzymując w mocy art. 1441-1 nowego kodeksu postępowania cywilnego, w brzmieniu zmienionym przez art. 48-1 dekretu nr 2005-1308 z dnia 20 października 2005 r. w sprawie zamówień udzielanych przez podmioty zamawiające wymienione w art. 4 zarządzenia nr 2005-649 z dnia 6 czerwca 2005 r. w sprawie zamówień udzielanych przez niektóre podmioty publiczne lub prywatne niepodlegające kodeksowi zamówień publicznych w zakresie, w jakim przepis ten przewiduje dziesięciodniowy termin na odpowiedź instytucji zamawiającej lub podmiotu zamawiającego na wezwanie do usunięcia uchybienia, wykluczając jakiekolwiek przedumowne zarządzenie tymczasowe przed udzieleniem tej odpowiedzi, i który to termin nie zawiesza biegu terminu, który należy zachować między powiadomieniem odrzuconych kandydatów i oferentów o udzieleniu zamówienia a podpisaniem umowy, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej przez dyrektywę Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. oraz dyrektywy Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji.
Sprawa C-16/08

Schenker SIA

przeciwko

Valsts ieņēmumu dienests

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa)

„Wspólna Taryfa Celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura Scalona — Urządzenia ciekłokrystaliczne do wyświetlania na zasadzie macierzy aktywnych”

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. I ‐ 5017

Streszczenie wyroku

Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Pewnego typu urządzenia ciekłokrystaliczne do wyświetlania na zasadzie macierzy aktywnych

(rozporządzenie Rady nr 2658/87, załącznik I; rozporządzenie Komisji nr 1789/2003)

Podpozycję 85282190 Nomenklatury Scalonej stanowiącej załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 1789/2003 należy interpretować w ten sposób, iż na dzień 29 grudnia 2004 r. nie znajduje ona zastosowania do urządzeń ciekłokrystalicznych (LCD) o aktywnej matrycy, które składają się głównie z następujących elementów:

— dwóch szklanych płytek;

— warstwy ciekłych kryształów umieszczonych między tymi płytkami;

— sterowników sygnałów poziomych i pionowych;

— podświetlenia tylnego;

— przetwornicy wytwarzającej wysokie napięcie dla podświetlenia tylnego, oraz

— kontrolera — interfejsu do przekazywania danych (kontrola PCB lub PWB), umożliwiającego sekwencyjną transmisję danych do każdego piksela (punktu) modułu LCD, przy zastosowaniu specyficznej technologii — LVDS (niskonapięciowy sygnał różnicowy).

W istocie w zakresie, w jakim ich końcowe przeznaczenie zależy od dodatkowych elementów, które zostaną do nich dodane na następnym etapie produkcji, urządzenia takie nie posiadają zasadniczego charakteru wyrobu kompletnego lub gotowego w rozumieniu podpozycji 85282190 Nomenklatury Scalonej.

Natomiast urządzenia te jako towary, które mogą być użyte w aparaturze objętej pozycją 8528, mogłyby zostać zaklasyfikowane do pozycji 8529 Nomenklatury Scalonej („Części nadające się wyłącznie lub głównie do aparatury objętej pozycjami od 8525 do 8528”), a dokładniej do podpozycji CN 85299081. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy urządzenia te mają obiektywne cechy i właściwości, które są niezbędne, by uznać je za towary nadające się wyłącznie lub głównie do aparatury objętej pozycjami od CN 8525 do 8528 Nomenklatury Scalonej.

(por. pkt 27–32; sentencja)
By dokonać oceny, czy uzgodniona praktyka jest zakazana na mocy art. 81 ust. 1 WE, uwzględnienie jej konkretnych skutków jest zbędne, jeśli okazuje się, że ma ona na celu zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji wewnątrz wspólnego rynku. Rozróżnienie „naruszeń ze względu na cel” i „naruszeń ze względu na skutek” jest związane z okolicznością, że pewne formy zmowy między przedsiębiorstwami można uznać, z uwagi na sam ich charakter, za szkodliwe dla prawidłowego funkcjonowania normalnej konkurencji. Nie jest zatem konieczne badanie skutków uzgodnionej praktyki, jeżeli został stwierdzony jej antykonkurencyjny cel.

Uzgodniona praktyka ma cel antykonkurencyjny w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE, gdy ze względu na swoją treść i cele oraz kontekst gospodarczy i prawny, w jaki się wpisuje, może konkretnie zapobiec, ograniczyć lub zakłócić konkurencję wewnątrz wspólnego rynku. Nie jest konieczne, aby doszło do rzeczywistego zapobieżenia, ograniczenia lub zakłócenia konkurencji ani aby zaistniał bezpośredni związek pomiędzy uzgodnioną praktyką a cenami konsumenckimi.

Wymiana informacji pomiędzy konkurentami realizuje cel antykonkurencyjny, jeżeli może wyeliminować niepewność co do zachowania planowanego przez przedmiotowe przedsiębiorstwa, w szczególności w odniesieniu do daty, zakresu i warunków dostosowań, których dane przedsiębiorstwo miałoby dokonać, włącznie z dostosowaniem dotyczącym obniżenia wynagrodzenia pośredników, a nie cen konsumenckich.

(por. pkt 27, 28, 30, 31, 35, 36, 39, 41, 43; pkt 1 sentencji)
Do działalności polegającej na ograniczeniu się do przewozu towaru przez granicę, po jego przekształceniu w produkt niepodlegający cłu antydumpingowemu, któremu nie towarzyszy rzeczywisty zamiar powrotnego wywozu tego towaru, i na mającym miejsce po krótkim czasie powrotnym przywozie nie można w sposób zgodny z prawem stosować procedury uszlachetniania czynnego. W tym względzie istotę procedury uszlachetniania czynnego stanowi zwolnienie z cła wyłącznie towarów, które zostały wprowadzone na wspólnotowy obszar celny jedynie tymczasowo w celu ich obróbki, naprawy bądź przekształcenia, a następnie powrotnego wywozu, co wiąże się z dążeniem do nieograniczania działalności gospodarczej państw Wspólnoty. W związku z powyższym praktyka opisana powyżej jest sprzeczna z istotą procedury uszlachetniania czynnego i stanowi zagrożenie dla pełnej skuteczności przepisów wspólnotowych.

Importer, który w sposób niezgodny z prawem stosuje procedurę uszlachetniania i korzysta z niej, zobowiązany jest uiścić cło za dane produkty, niezależnie od sankcji administracyjnych, cywilno- i karnoprawnych przewidzianych w przepisach prawa krajowego. Do właściwego sądu krajowego należy ustalenie, czy działalność taka powinna zostać uznana za naruszenie prawa wspólnotowego.

(por. pkt 23–30; pkt 2 sentencji)
Sprawa C-109/08

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Republice Greckiej

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 28 WE, 43 WE i 49 WE — Dyrektywa 98/34/WE — Normy i przepisy techniczne — Uregulowanie krajowe mające zastosowanie do komputerowych gier elektrycznych, elektromechanicznych i elektronicznych — Wyrok Trybunału stwierdzający istnienie uchybienia — Niewykonanie — Artykuł 228 WE — Kary pieniężne”

Opinia rzecznika generalnego Y. Bota przedstawiona w dniu 12 marca 2009 r. I ‐ 4660

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. I ‐ 4678

Streszczenie wyroku

Mimo iż art. 228 WE nie określa terminu, w jakim powinno nastąpić wykonanie wyroku Trybunału stwierdzającego istnienie uchybienia, to jednak interes w bezzwłocznym i jednolitym stosowaniu prawa wspólnotowego wymaga, aby wykonanie to nastąpiło w najkrótszym możliwym terminie. Ponadto datą odniesienia dla oceny istnienia uchybienia w rozumieniu art. 228 WE jest upływ terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii sporządzonej na podstawie tego przepisu. (por. pkt 14, 15)

W ramach procedury przewidzianej w art. 228 ust 2 WE do Trybunału należy dokonanie w każdej sprawie oceny, jakie sankcje pieniężne należy orzec w świetle okoliczności sprawy. W tym względzie propozycje Komisji nie mogą wiązać Trybunału i stanowią jedynie użyteczny punkt odniesienia. Podobnie wytyczne takie jak te zawarte w komunikatach Komisji nie wiążą Trybunału, lecz przyczyniają się do zagwarantowania przejrzystości, przewidywalności i pewności prawa w zakresie działań podejmowanych przez tę instytucję. Nałożenie okresowej kary pieniężnej lub ryczałtu zmierza do wywarcia na państwo członkowskie niewykonujące wyroku nacisku ekonomicznego, który skłoni je do usunięcia stwierdzonego uchybienia. Nakładane sankcje finansowe należy określić w zależności od stopnia nacisku niezbędnego do tego, aby zainteresowane państwo członkowskie zmieniło swój sposób postępowania. (por. pkt 24, 28)

Jeśli chodzi o nałożenie na państwo członkowskie okresowej kary pieniężnej w związku z uchybieniem obowiązkowi wykonania wyroku stwierdzającego uchybienie, do Trybunału należy określenie, w ramach kompetencji do swobodnej oceny, wysokości owej okresowej kary pieniężnej w ten sposób, by była ona, po pierwsze, stosowna do okoliczności sprawy, a po drugie, proporcjonalna do stwierdzonego uchybienia oraz do możliwości płatniczych danego państwa członkowskiego. W tym świetle podstawowymi kryteriami, które należy przyjąć, by zapewnić przymuszający charakter kary pieniężnej w celu jednolitego i skutecznego stosowania prawa wspólnotowego, są, co do zasady, czas trwania naruszenia, waga tego naruszenia oraz możliwości płatnicze zainteresowanego państwa członkowskiego. Stosując te kryteria, trzeba wziąć pod uwagę w szczególności skutki niewykonania wyroku dla interesów prywatnych i interesu publicznego oraz stopień pilności w doprowadzeniu do zastosowania się przez dane państwo członkowskie do jego zobowiązań. (por. pkt 31, 32)
W tym względzie pojęcie „pracownik” w rozumieniu art. 39 WE ma wymiar wspólnotowy i nie powinno być interpretowane zawężająco. Za „pracownika” należy uważać każdą osobę, która wykonuje czynności rzeczywiste i efektywne, przy czym bez znaczenia są czynności wykonywane na tak niewielką skalę, że można je jedynie uznać za marginalne i pomocnicze. Cechą charakterystyczną stosunku pracy jest to, że przez pewien okres jedna osoba wykonuje świadczenia na rzecz innej osoby pod jej kierownictwem, w zamian za co otrzymuje wynagrodzenie.

Niezależnie od ograniczonego poziomu wynagrodzenia i krótkotrwałości działalności zawodowej takiej jak krótkotrwała i dorywcza działalność zawodowa oraz ze względu na okoliczność, iż nie zapewniała ona środków do życia wykonawcy lub jest ona wykonywana niewiele dłużej niż miesiąc, nie można wykluczyć, iż owa działalność zawodowa w następstwie całościowej oceny rozpatrywanego stosunku pracy może być uznana przez władze krajowe za rzeczywistą i efektywną, co w rezultacie umożliwia przyznanie jej wykonawcy statusu „pracownika” w rozumieniu art. 39 WE.

W odniesieniu do prawa obywateli państwa członkowskiego poszukujących pracy w innym państwie członkowskim, odstępstwo od zasady równego traktowania, z której korzystają obywatele Unii niebędący pracownikami najemnymi, osobami pracującymi na własny rachunek, osobami, które zachowują ten status, i członkami ich rodziny, a zamieszkujący na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego, przewidziane w art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38 w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221, 68/360, 72/194, 73/148, 75/34, 75/35, 90/364, 90/365 i 93/96, zgodnie z którym przyjmujące państwo członkowskie nie jest zobowiązane do przyznania uprawnienia do świadczeń z pomocy społecznej, w tym poszukującym pracy przez dłuższy okres, podczas którego korzystają oni z prawa pobytu w tym państwie, powinno być interpretowane w zgodzie z art. 39 ust. 2 WE.

W tym względzie obywatele państw członkowskich poszukujący pracy w innym państwie członkowskim, którzy wykazali rzeczywisty związek z rynkiem pracy tego państwa, mogą powoływać się na art. 39 ust. 2 WE, aby skorzystać ze świadczenia pieniężnego mającego na celu ułatwienie dostępu do rynku zatrudnienia. Do właściwych władz krajowych i w razie potrzeby do sądów krajowych należy stwierdzenie nie tylko istnienia rzeczywistego związku z rynkiem pracy, ale także przeanalizowanie elementów konstytutywnych wspomnianego świadczenia, w szczególności jego celu i warunków przyznania. Cel świadczenia należy analizować, biorąc pod uwagę skutki tego świadczenia, nie zaś jego strukturę formalną. Tym samym nie można uznawać za „pomoc społeczną” w rozumieniu art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38 świadczeń pieniężnych, które niezależnie od ich kwalifikacji w ustawodawstwie krajowym mają na celu ułatwienie dostępu do rynku pracy.

(por. pkt 34, 35, 40–42, 44–46; pkt 1 sentencji)
Sąd krajowy jest zobowiązany z urzędu do zbadania nieuczciwego charakteru warunku umownego, jeżeli dysponuje niezbędnymi w tym celu informacjami co do okoliczności prawnych i faktycznych. W przypadku gdy sąd krajowy uzna dany warunek umowny za nieuczciwy — nie stosuje go, chyba że sprzeciwi się temu konsument. Obowiązek ten spoczywa na sądzie krajowym także w ramach badania przez ten sąd swojej właściwości miejscowej.

Sąd rozpatrujący sprawę jest zatem zobowiązany do zapewnienia skuteczności (effet utile) ochrony, która jest celem postanowień dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich. W konsekwencji rola przyznana w tej dziedzinie przez prawo wspólnotowe sądowi krajowemu nie ogranicza się do zwykłej możliwości orzeczenia w przedmiocie ewentualnie nieuczciwego charakteru warunku umownego, ale obejmuje ona także obowiązek zbadania tej kwestii z urzędu, od chwili gdy sąd krajowy dysponuje w tym celu niezbędnymi informacjami na temat okoliczności prawnych i faktycznych, w tym także w ramach badania swojej właściwości miejscowej. W ramach wykonywania tego obowiązku sąd krajowy nie jest jednak zobowiązany na mocy dyrektywy do niestosowania omawianego warunku, jeżeli konsument, po poinformowaniu go w tej kwestii przez sąd, nie zamierza podnosić jego nieuczciwego i niewiążącego charakteru.

(por. pkt 32, 33, 35; pkt 2 sentencji)
Sprawa C-254/08

Futura Immobiliare srl Hotel Futura i in.

przeciwko

Comune di Casoria

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale amministrativo regionale della Campania)

„Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Dyrektywa 2006/12/WE — Artykuł 15 lit. a) — Brak podziału kosztów unieszkodliwiania odpadów w zależności od odpadów rzeczywiście wytwarzanych — Zgodność z zasadą „zanieczyszczający płaci””

Opinia rzecznika generalnego J. Kokott przedstawiona w dniu 23 kwietnia 2009 r. I ‐ 6997

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2009 r. I ‐ 7011

Streszczenie wyroku

Środowisko naturalne – Odpady – Dyrektywa 2006/12

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2006/12, art. 15 lit. a))

Artykuł 15 lit. a) dyrektywy 2006/12 w sprawie odpadów winien być interpretowany w ten sposób, że przepisy krajowe, które przewidują w celu finansowania usług gospodarki odpadami miejskimi i ich unieszkodliwiania podatek obliczany na podstawie oceny objętości odpadów potencjalnie wytwarzanych przez użytkowników tych usług, a nie na podstawie ilości odpadów rzeczywiście przez nich wytworzonych i przekazanych do punktu zbioru, nie są w świetle obowiązującego prawa wspólnotowego sprzeczne z tym przepisem.

W istocie w sytuacji, w której posiadacze odpadów przekazują je do punktu zbierania odpadów, art. 15 lit. a) przewiduje, że zgodnie z zasadą „zanieczyszczający płaci” posiadacze odpadów ponoszą koszt ich unieszkodliwiania. Tymczasem częstokroć trudno jest, a bywa to nawet kosztowne, określić dokładną objętość odpadów miejskich przekazanych przez „posiadaczy”. Stąd odwołanie do kryteriów opartych, z jednej strony, na zdolności wytwarzania odpadów przez ich posiadaczy, obliczanej w stosunku do powierzchni nieruchomości, którą zajmują i jej przeznaczenia, lub z drugiej strony, na rodzaju wytworzonych odpadów, może pozwolić na obliczenie kosztów unieszkodliwiania odpadów i ich podziału pomiędzy różnymi posiadaczami, ponieważ oba te parametry mogą bezpośrednio wpływać na kwotę przywołanych kosztów.

Do sądu krajowego należy jednak dokonanie kontroli, na podstawie faktycznych i prawnych okoliczności sprawy przed nim zawisłej, czy podatek od unieszkodliwiania stałych odpadów miejskich nie prowadzi do obciążenia niektórych „posiadaczy” odpadów, w tym przypadku podmiotów świadczących usługi hotelarskie, kosztami oczywiście nieproporcjonalnymi w stosunku do objętości lub rodzaju odpadów, które mogą wytwarzać.

(por. pkt 44, 49–51, 56, 57; sentencja)