Sprawa C‑348/16

Moussa Sacko

przeciwko

Commissione Territoriale per il riconoscimento della Protezione internazionale di Milano

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano)

Odesłanie prejudycjalne – Polityka azylowa – Dyrektywa 2013/32/UE – Artykuły 12, 14, 31 i 46 – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 47 – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Skarga na decyzję o odrzuceniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej – Możliwość rozstrzygnięcia sprawy przez sąd bez wysłuchania wnioskodawcy

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 lipca 2017 r.

Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Polityka azylowa – Procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej – Dyrektywa 2013/32 – Gwarancje dla wnioskodawców – Skarga na decyzję o odrzuceniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej – Prawo do skutecznego środka prawnego – Brak wysłuchania wnioskodawcy w ramach tej skargi – Dopuszczalność – Przesłanki

(Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32, art. 12, 14, 31, 46)

Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej, a w szczególności jej art. 12, 14, 31 i 46 w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie temu, by sąd krajowy, do którego wpłynęła skarga na decyzję o odrzuceniu oczywiście bezzasadnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, oddalił rzeczoną skargę bez przesłuchania wnioskodawcy, jeżeli okoliczności faktyczne nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do zasadności tej decyzji, pod warunkiem, po pierwsze, że wnioskodawcy umożliwiono stawienie się na przesłuchanie w sprawie jego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej zgodnie z art. 14 tej dyrektywy oraz że protokół lub stenogram z tego przesłuchania, w sytuacji gdy się ono odbyło, został załączony do akt zgodnie z art. 17 ust. 2 tej dyrektywy, a także, po drugie, że sąd, do którego wpłynęła skarga, może zarządzić przeprowadzenie takiej rozprawy, jeżeli uzna to za konieczne dla celów pełnego rozpatrzenia ex nunc zarówno okoliczności faktycznych, jak i kwestii prawnych, o którym mowa w art. 46 ust. 3 tej dyrektywy.

W przypadku wniosku oczywiście bezzasadnego w rozumieniu art. 32 ust. 2 dyrektywy 2013/32, takiego jak wniosek rozpatrywany w postępowaniu głównym, nałożony na sąd obowiązek pełnego rozpatrzenia ex nunc z art. 46 ust. 3 tej dyrektywy będzie co do zasady spełniony, jeżeli sąd weźmie pod uwagę pisma wniesione do sądu rozpoznającego skargę, jak również obiektywne informacje zawarte w aktach administracyjnych postępowania w pierwszej instancji, w tym, w stosownym wypadku, sporządzony w jego trakcie protokół lub stenogram przesłuchania.

Jeżeli natomiast sąd, do którego wniesiono skargę, uzna, że przesłuchanie wnioskodawcy jest konieczne do wymaganego pełnego rozpatrzenia ex nunc, przesłuchanie takie, zarządzone przez rzeczony sąd, stanowi czynność, od której nie może odstąpić ze względów szybkości, o których mowa w motywie 20 dyrektywy 2013/32.

Ponadto, o ile art. 46 dyrektywy 2013/32 nie nakłada na sąd, do którego wpłynęła skarga na decyzję o odrzuceniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, wysłuchania wnioskodawcy w każdych okolicznościach, o tyle nie zezwala on również ustawodawcy krajowemu na uniemożliwienie temu sądowi zarządzenia rozprawy w sytuacjach, gdy – uznawszy informacje uzyskane w wyniku przesłuchania przeprowadzonego w trakcie postępowania w pierwszej instancji za niewystarczające – uzna on za konieczne przeprowadzenie takiej rozprawy dla celów pełnego rozpatrzenia ex nunc zarówno okoliczności faktycznych, jak i kwestii prawnych, o którym mowa w art. 46 ust. 3 tej dyrektywy.

(zob. pkt 45, 46, 48, 49; sentencja)