ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 148/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 6 kwietnia 2010 r. — Olivier Martinez, Robert Martinez przeciwko MGN Limited

(Sprawa C-161/10)

2010/C 148/33

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Tribunal de grande instance de Paris

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Olivier Martinez, Robert Martinez

Strona pozwana: MGN Limited

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni art. 2 i art. 5 pkt 3) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy dokonywać w ten sposób, że przyznają one sądowi państwa członkowskiego jurysdykcję do orzekania w przedmiocie powództwa wniesionego w związku z naruszeniem dóbr osobistych, do którego miałoby dojść w wyniku umieszczenia informacji lub zdjęć w sieci, w witrynie internetowej utworzonej w innym państwie członkowskim przez spółkę z siedzibą w tym drugim państwie lub też w innym państwie członkowskim, różnym w każdym razie od tego pierwszego:

— wyłącznie pod warunkiem, że ta witryna internetowa może być przeglądana w tym pierwszym państwie,

— czy też, wyłącznie, jeżeli między zdarzeniem wywołującym szkodę a terytorium tego pierwszego państwa istnieje dostateczny, istotny lub znaczący związek, i czy, w tym drugim przypadku związek ten może wynikać z: — liczby połączeń ze sporną stroną wykonanych z tego pierwszego państwa członkowskiego, wyrażonej w wartościach bezwzględnych albo proporcjonalnie do ogólnej liczby połączeń z rzeczoną stroną, — miejsca zamieszkania czy też przynależności państwowej osoby, która podnosi naruszenie jej dóbr osobistych, lub ogólnie, zainteresowanych osób, — języka, w jakim jest rozpowszechniana sporna informacja lub wszelkich innych elementów mogących wskazywać na chęć podmiotu, który utworzył witrynę skierowania się w szczególności do odbiorców w tym pierwszym państwie, — miejsca, gdzie zaszły opisywane zdarzenia lub gdzie zostały wykonane zdjęcia zamieszczone ewentualnie w Internecie, — innych kryteriów?

(1) Dz.U. L 12, s. 1
—

stwierdził nieważność art. 3 i 4 decyzji Komisji C 2003/4637 z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przedsiębiorstwu EDF oraz sektorowi elektrycznemu i gazowemu (C 68/2002, N 504/2003 i C 25/2003);
1)

Czy art. 94 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 (1) z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 873/2004 (2) z dnia 29 kwietnia 2004 r., w związku z art. 11 ust. 1, art. 13 ust. 1–3, art. 16, 27 i 104 rozporządzenia nr 2100/94 należy interpretować w ten sposób, że posiadacz lub licencjobiorca może wnieść skargę o naruszenie przeciwko osobie, która podejmuje działania w odniesieniu do materiału sprzedanego lub przekazanego jej przez licencjobiorcę, który naruszył ograniczenia uzgodnione w umowie licencyjnej zawartej między nim a posiadaczem wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin na wypadek sprzedaży tego materiału?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 22 kwietnia 2010 r. — Paderborner Brauerei Haus Cramer KG przeciwko Hauptzollamt Bielefeld

(Sprawa C-196/10)

(2010/C 161/56)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Finanzgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Paderborner Brauerei Haus Cramer KG

Strona pozwana: Hauptzollamt Bielefeld

Pytania prejudycjalne

Czy Nomenklaturę Scaloną w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r. (1) oraz w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1832/2002 z dnia 1 sierpnia 2002 r. (2) należy interpretować w ten sposób, że produkt określony jako „malt beer base” o zawartości alkoholu ok. 14 % obj., otrzymany z piwa warzonego, które poddano klarowaniu a następnie ultrafiltracji prowadzącej do rozcieńczenia takich składników jak substancje goryczkowe i białko, należy zaklasyfikować do pozycji 2208?

(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej; Dz.U. L 279, s. 1.

(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1832/2002 z dnia 1 sierpnia 2002 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej; Dz.U. L 290, s. 1.
C 161/24

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 6 kwietnia 2010 r. — Johan van Leendert Holding BV przeciwko Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid

(Sprawa C-158/10)

(2010/C 161/33)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Raad van State

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Johan van Leendert Holding BV

Strona pozwana: Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 56 i 57 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przyjęciu przepisów krajowych takich jak art. 2 Wet arbeid vreemdelingen w związku z art. 1e ust. 1 lit. c) rozporządzenia wykonawczego do Wet arbeid vreemdelingen, zgodnie z którymi dla oddelegowania pracowników w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. b) dyrektywy 96/71/WE wymagane jest uzyskanie pozwolenia na pracę (1)?

(1) Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.U. 1997, L 18, s. 1)
1)

Czy odpowiednie przepisy prawa krajowego przyjęte w Rumunii (dekret nadzwyczajny nr 50/2008), ustanawiające podatek od zanieczyszczeń w okresie od dnia 1 lipca 2008 r. do dnia 15 grudnia 2008 r. są zgodne z zasadami unii celnej i zakazem podwójnego opodatkowania ustanowionymi w art. 23 WE, 25 WE i 90 WE, czy też, te przepisy traktatu zezwalają na wprowadzenie podatku od zanieczyszczeń w celu określonym przez ustawodawcę rumuńskiego w preambule dekretu nadzwyczajnego nr 50/2008, który to cel przewidziany został również w art. 174 WE i następnych, jakim jest zagwarantowanie ochrony środowiska naturalnego poprzez realizację programów i projektów mających zapewnić poprawę jakości powietrza atmosferycznego i osiągnięcie dopuszczalnych wartości przewidzianych w przepisach wspólnotowych w tej dziedzinie. Innymi słowy, w szczególności, czy ustanowienie podatku od zanieczyszczeń w państwie członkowskim UE przy pierwszej rejestracji pojazdu nowego lub używanego, przywiezionego z innego państwa członkowskiego, pozwala przyjąć, że art. 174 WE i następne uzasadniają odstąpienie od stosowania od art. 23 WE, 25 WE i 90 WE?
1)

Jeżeli sąd państwa członkowskiego wszczyna główne postępowanie upadłościowe dłużnika na podstawie faktu, że główny ośrodek podstawowej działalności tego dłużnika znajduje się na terytorium wspomnianego państwa, to czy rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (1) stoi na przeszkodzie zastosowaniu przez wspomniany sąd przepisu prawa krajowego, przyznającego mu kompetencję do rozszerzenia postępowania na spółkę, której siedziba znajduje się w innym państwie członkowskim, wyłącznie ze względu na to, że wykazane zostało wymieszanie majątków tejże spółki i dłużnika?
1)

Czy system kar, który nakazuje obowiązkowe nałożenie kary pieniężnej w takiej samej kwocie wynoszącej 100 000 HUF za jakiekolwiek naruszenie art. 13-16 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, jest zgodny z wymogiem proporcjonalności ustanowionym w art. 19 ust. 1 i 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 (2) i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85?
1)

Czy wykładni art. 7 ust. 2 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (1) oraz związanego z nią orzecznictwa, a w szczególności wyroków Trybunału Sprawiedliwości w sprawach 102/77 Hoffmann-La Roche przeciwko Centrafarm (2) oraz 1/81 Pfizer przeciwko Eurim-Pharm (3) oraz w połączonych sprawach C-427/93, C-429/93 i C-436/93 Bristol-Myers Squibb i in. przeciwko Paranova (4), należy dokonywać w ten sposób, że właściciel znaku towarowego może powołać się na te przepisy, by uniemożliwić wprowadzającej do obrotu spółce podmiotu dokonującego przywozu równoległego, która jest posiadaczem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego w państwie członkowskim, sprzedaż tego produktu ze wskazaniem, że został przepakowany przez spółkę wprowadzającą do obrotu, choć zleciła ona fizyczne przepakowanie innej spółce — spółce przepakowującej — której spółka wprowadzająca do obrotu udziela instrukcji w zakresie nabywania i przepakowywania produktu, szczegółowego zaprojektowania opakowania produktu i innych ustaleń związanych z produktem, i która to spółka przepakowująca posiada pozwolenie na przepakowanie i w trakcie przepakowywania ponownie umieszcza znaki towarowe na nowym opakowaniu?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 179/21

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 9 lutego 2010 r. w sprawie T-340/07 Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 26 kwietnia 2010 r. przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE

(Sprawa C-200/10 P)

2010/C 179/35

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciel: N. Korogiannakis, Δικηγόρος)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącej odwołanie

— Uchylenie wyroku Sądu, zobowiązanie Komisji do naprawienia szkody poniesionej przez wnoszącą odwołanie w związku z naruszeniem obowiązków umownych w ramach wykonania umowy EDC-53007 EEBO/27873 dotyczącej projektu „e-Content Exposure and Business Opportunities” i obciążenie Komisji kosztami postępowania oraz innego rodzaju kosztami i wydatkami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie, związanymi z postępowaniem wstępnym, również w przypadku oddalenia niniejszego odwołania oraz poniesionymi w postępowaniu odwoławczym, jeśli zostanie ono uwzględnione.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd oddalił przedstawione przez nią argumenty nie przedstawiając w tym zakresie wystarczająco jasnego uzasadnienia.

Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się błędu co do prawa przyjmując błędną interpretację art. 7 ust. 6 umowy, który odnosi się do obowiązku stron polegającego na podjęciu wszelkich odpowiednich środków zmierzających do zaniechania lub ograniczenia nakładów od chwili doręczenia pisma Komisji informującego strony o rozwiązaniu umowy.
2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy zgłaszający, który przy składaniu zgłoszeń celnych o dopuszczenie do swobodnego obrotu działa we własnym imieniu i na własny rachunek, może w takim przypadku jak tu omawiany powołać się skutecznie na wiążącą informację taryfową, w odniesieniu do której osobą uprawnioną nie jest on sam, lecz spółka powiązana, na której zlecenie zgłaszający dokonał wspomnianych zgłoszeń celnych?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 179/19

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 kwietnia 2010 r. — Mathilde Grasser przeciwko Freistaat Bayern

(Sprawa C-184/10)

2010/C 179/31

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bayerischer Verwaltungsgerichtshof

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Mathilde Grasser

Strona pozwana: Freistaat Bayern

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 1 ust. 2 i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/439/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie przyjmujące uprawnione jest do nieuznawania prawa do prowadzenia pojazdów wydanego przez inne państwo członkowskie, jeśli ze względu na informacje figurujące w tym prawie jazdy zachodzi naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy, bez wcześniejszego zastosowania przez państwo członkowskie przyjmujące do posiadacza tego prawa jazdy środka w rozumieniu art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/439/EWG?

(1) Dyrektywa Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy, Dz.U. L 237, s. 1.
—

błędne przyjęcie przez Sąd, że okoliczność, iż OHIM nie powiadomił wnoszącego odwołanie o zmianie właściciela zgłoszeń wspólnotowych znaków towarowych, tym samym pozbawiając go możliwości ustosunkowania się do zmiany strony, nie skutkowało poważnym naruszeniem prawa wnoszącego odwołanie do bycia wysłuchanym;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 179/20

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) w dniu 15 kwietnia 2010 r. — Tural Oguz przeciwko Secretary of State for the Home Department

(Sprawa C-186/10)

2010/C 179/32

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Tural Oguz

Strona pozwana: Secretary of State for the Home Department

Pytanie prejudycjalne

Czy obywatel turecki, posiadający pozwolenie na pobyt w Zjednoczonym Królestwie pod warunkiem, że nie wykonuje żadnej działalności gospodarczej lub zawodowej, który podejmuje samozatrudnienie z naruszeniem tego warunku, a następnie wnioskuje do władz krajowych o przedłużenie pozwolenia na pobyt ze względu na działalność gospodarczą, którą właśnie podjął, może powoływać się na art. 41 ust. 1 Protokołu dodatkowego do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją?
1)

Czy art. 1, 2 i 3 dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (1) należy interpretować w ten sposób, że znajdują one zastosowanie do zaprzestania działalności w następstwie ogłoszenia upadłości pracodawcy lub orzeczenia sądowego o zarządzeniu na podstawie art. 61 ust. 1 a) i b) ustawy z dnia 5 kwietnia 1993 r. o sektorze finansowym (ze zmianami) rozwiązania lub likwidacji instytucji kredytowej będącej pracodawcą z powodu jej niewypłacalności w sytuacji gdy prawo krajowe stanowi, że w razie takiego zaprzestania umowy o pracę ulegają natychmiastowemu zakończeniu?
c)

czy art. 5 dyrektywy 98/84/WE należy rozumieć w ten sposób, że przyznaje on pierwszemu przedsiębiorstwu prawo do wystąpienia z powództwem cywilnym w odniesieniu do nielegalnych urządzeń, które dają dostęp do programu transmitowanego przez drugiego przedsiębiorcę, (i) ze względu na to, że należy uznać, iż takie urządzenia poprzez nadawany sygnał dają dostęp do usług świadczonych przez pierwsze przedsiębiorstwo, (ii) ze względu na to, że pierwsze przedsiębiorstwo jest świadczącym chronione usługi, którego interes doznał uszczerbku w wyniku działalności mającej charakter naruszenia (ponieważ takie urządzenia umożliwiają nieuprawniony dostęp do chronionej usługi świadczonej przez drugie przedsiębiorstwo)?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 195/4

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 23 kwietnia 2010 r. — Unió de Pagesos de Catalunya przeciwko Administración del Estado i Coordinadora de Organizaciones de Agricultores y Ganaderos — Iniciativa Rural del Estado Español

(Sprawa C-197/10)

2010/C 195/07

Język postępowania: hiszpański

Sąd krajowy

Tribunal Supremo

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Unió de Pagesos de Catalunya

Strona pozwana: Administración del Estado i Coordinadora de Organizaciones de Agricultores y Ganaderos — Iniciativa Rural del Estado Español

Pytania prejudycjalne

Czy art. 9 ust. 2 lit. b) dekretu królewskiego 1470/2007 z dnia 2 listopada, który uzależnia możliwość otrzymania uprawnień do płatności jednolitej z rezerwy krajowej od tego, czy chodzi o młodych rolników, którzy podjęli działalność po raz pierwszy w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich ustanowionego na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 (1), jest zgodny z art. 42 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 (2)?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 277, s. 1)

(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1)
3)

Nieprawidłowe zastosowanie wyjątkowych uprawnień, jakie posiada Komisja w zakresie ustanawiania odstępstw od reguł konkurencji w odniesieniu do dopuszczalności skarg dotyczących przestrzegania norm zdrowotnych. Ponadto Sąd błędnie rozważył udzielone przez Komisję ze względów wojskowych odstępstwo, polegające na wyłączeniu wypadku jądrowego w Thule spod obowiązujących mających na celu ochronę zdrowia przepisów dyrektywy, w świetle wyjątkowych i szerokich uprawnień dyskrecjonalnych, jakie przysługują Komisji w zakresie formułowania prowadzonej przez UE polityki konkurencji w postaci ustanawiania w sposób dyskrecjonalny odstępstw mających zastosowanie do niezgodnych z prawem umów handlowych. Spowodowało to pominięcie przez Sąd orzeczeń Trybunału dopuszczających skargi w innych objętych zakresem działania UE dziedzinach, w których Komisja nie dysponuje tak wyjątkowym zakresem uznania i w których zarzuty, co do bezczynności Komisji nie były z góry uznawane za oczywiście niedopuszczalne. Sąd pominął fakt, iż Komisja nie posiada wyjątkowych i nieograniczonych uprawnień dyskrecjonalnych w zakresie wdrażania jednolitych mających chronić zdrowie norm bezpieczeństwa, z uwagi na to, że traktat EWEA definiuje w sposób zawężony jej uprawnienia do ustanawiania takich odstępstw i wyraźnie przewiduje mechanizmy, za pomocą których jednostki mogą składać skargi na bezczynność Komisji w obszarach, w których jednostki te zostały objęte ochroną. Powyższe obejmuje sytuacje, w których decyzja o odmowie działania była skierowana do innej strony.
1)

Czy pojęcie „towary używane” uregulowane w art. 311 ust. 1 pkt 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) obejmuje także używane rzeczy ruchome, które nie są dostatecznie zindywidualizowane (poprzez markę, model, numer seryjny, rok produkcji etc.), aby odróżniać się od innych towarów tego samego gatunku, lecz są oznaczone co do cech gatunkowych?
1)

stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji (WE) 2008/74/WE z dnia 18 lipca 2008 r. zmieniającej dyrektywę 2005/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz dyrektywę 2005/78/WE (1) w zakresie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w zakresie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów, a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.
3)

Nieprawidłowe zastosowanie szczególnych uprawnień Komisji w zakresie wyłączeń w dziedzinie prawa konkurencji do dopuszczalności skargi dotyczącej norm zdrowotnych. Ponadto Sąd błędnie rozpatrzył dopuszczone przez Komisję wyłączenie ze względów wojskowych wypadku radiologicznego w Thule z przewidzianych dyrektywą obowiązków dotyczących ochrony zdrowia w świetle szerokiego i szczególnego zakresu swobodnego uznania w odniesieniu do określania polityki konkurencyjnej UE za pośrednictwem uznaniowych wyłączeń dotyczących niezgodnych z prawem umów handlowych. Tym samym Sąd pominął orzeczenia Trybunału o dopuszczalności w innych dziedzinach unijnych, w których Komisja nie posiada takiego szczególnego zakresu swobodnego uznania i w których zarzuty dotyczące zaniechania Komisji nie spowodowały uznania skargi za oczywiście niedopuszczalną. Sąd przeoczył okoliczność, że Komisja nie posiada szczególnego i nieograniczonego zakresu swobodnego uznania w odniesieniu do wprowadzenia jednolitych norm bezpieczeństwa, jako że traktat EWEA zawężająco określa jej uprawnienia do dopuszczania wyłączeń, a w szczególności przewiduje mechanizmy wnoszenia skarg przez jednostki na zaniechanie administracyjne w dziedzinach, w których przyznana została im ochrona. Obejmuje to sytuacje, w których odmowa podjęcia działania została skierowana do innej strony.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 195/4

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 26 kwietnia 2010 r. — Secilpar — Sociedade Unipessoal SL przeciwko Fazenda Pública

(Sprawa C-199/10)

2010/C 195/08

Język postępowania: portugalski

Sąd krajowy

Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia).

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Secilpar — Sociedade Unipessoal SL.

Strona pozwana: Fazenda Pública.

Pytania prejudycjalne

Czy biorąc pod uwagę treść umowy pomiędzy Portugalią a Hiszpanią o unikaniu podwójnego opodatkowania pobranie u źródła podatku dochodowego za rok 2003 r. od spółki nie mającej siedziby na terytorium kraju według stawki 15 %, w wyniku wypłaty dywidendy tej spółce w związku z posiadaniem akcji w spółce mającej siedzibę w państwie członkowskim zgodnie z art. 80 ust. 2 lit. c) oraz 88 ust. 3 lit. b) ust. 4 i 5 Código do IRC, art. 71 lit. a) i d) Código do IRS oraz art. 59 EBF w brzmieniu obowiązującym w chwili zaistnienia okoliczności faktycznych, narusza zasady niedyskryminacji, swobody przedsiębiorczości oraz swobody przepływu kapitału ustanowione w art. 12, 43, 46, 56 i 58 ust. 3 WE oraz art. 5 dyrektywy 90/435/EWG (1)?

(1) Dyrektywa Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, s. 6).
Zarzut pierwszy odwołania: w zaskarżonym wyroku, z błędnych i niewystarczających powodów skarga strony wnoszącej odwołanie została w całości oddalona wraz z całą argumentacją w niej zawartą, podczas gdy powinna zostać uwzględniona w całości lub, ewentualnie, częściowo. W szczególności w zaskarżonym wyroku nie został wcale wzięty pod uwagę istotny dla rozstrzygnięcia sporu argument, że wnosząca odwołanie spełniła wynikający z umowy obowiązek przygotowania do druku materiałów informacyjnych o nakładzie 1 000 egzemplarzy (w każdym języku) zawierających wszystkie informacje konieczne do przygotowania uczniów do przejścia na euro, publikując wielostronicową broszurę na ten temat (załączniki viii, ix i x). Zaskarżony wyrok jest zatem obarczony niedostatecznym uzasadnieniem w zakresie oceny biuletynów informacyjnych opublikowanych przez wnoszącą odwołanie w ramach jej zobowiązań umownych.