ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

1. Swobodny przepływ towarów – Swoboda świadczenia usług – Postanowienia traktatu – Badanie przepisu krajowego wiążącego się z tymi dwoma podstawowymi wolnościami – Kryteria ustalania właściwych przepisów

(art. 28 WE, 49 WE)

2. Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym – Przepisy krajowe nakładające wymóg uprzedniego zezwolenia na sprzedaż obwoźną prenumerat czasopism – Dopuszczalność – Przesłanki – Badanie przez sąd krajowy

(art. 28 WE)

Summary

1. Jeżeli dany przepis prawa krajowego wiąże się zarówno ze swobodnym przepływem towarów, jak i swobodą świadczenia usług, to należy poddać go analizie zasadniczo pod kątem jednej tylko z tych dwu podstawowych swobód, jeżeli okaże się, że jedna z nich ma zupełnie drugorzędne znaczenie w stosunku do drugiej i można ją z tą drugą powiązać. Ponieważ mamy tu do czynienia ze sprzedażą produktu, która towarzyszy działalności zawierającej elementy „usługowe”, okoliczność ta nie wystarczy sama w sobie do tego, by zaliczyć taką czynność gospodarczą do „świadczenia usług” w rozumieniu art. 49 WE. Należy bowiem ustalić oddzielnie dla każdego przypadku, czy świadczenie to ma całkowicie drugorzędne znaczenie w stosunku do elementów należących do zakresu swobodnego przepływu towarów, czy też nie.

(por. pkt 34, 35)

2. Krajowe uregulowania, w których świetle państwo członkowskie uznaje za czyn zabroniony sprzedaż obwoźną prenumerat czasopism na swoim terytorium bez uprzedniego zezwolenia, nie są sprzeczne z art. 28 WE, jeżeli uregulowania te mają zastosowanie, bez rozróżnienia ze względu na pochodzenie danych produktów, do wszystkich zainteresowanych podmiotów gospodarczych prowadzących działalność na tym terytorium oraz jeżeli wpływają w ten sam sposób, prawnie i faktycznie, na wprowadzanie do obrotu produktów krajowych i pochodzących z innych państw członkowskich.

Do sądu krajowego należy zbadanie, czy, mając na względzie okoliczności sprawy przed nim zawisłej, stosowanie przepisów krajowych może zagwarantować, że krajowe uregulowania dotyczące sprzedaży obwoźnej wpływają w ten sam sposób, prawnie i faktycznie, na wprowadzanie do obrotu produktów krajowych i pochodzących z innych państw członkowskich oraz, jeżeli tak nie jest, ustalenie, czy uregulowania takie są uzasadnione względami interesu ogólnego oraz czy są proporcjonalne w stosunku do tego celu.

(por. pkt 37 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Refundacje wywozowe – Przesłanki zastosowania – Produkty o dobrej, uczciwej i handlowej jakości – Pojęcie – Mięso, które może zostać wprowadzone do obrotu na normalnych warunkach – Wyłączenie

(rozporządzenie Komisji nr 3665/87, art. 13)

Summary

Artykuł 13 rozporządzenia nr 3665/87 ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych dla produktów rolnych należy interpretować w ten sposób, że mięso spełniające kryteria przydatności do spożycia, którego wprowadzenie do obrotu z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi jest we Wspólnocie Europejskiej ograniczone przepisami prawa wspólnotowego do rynku lokalnego ze względu na fakt, iż pochodzi ono od zwierząt, które poddano ubojowi sanitarnemu, nie może zostać uznane za będące „dobrej, uczciwej i handlowej jakości”, co jest konieczną przesłanką dla przyznania refundacji wywozowej. Skoro bowiem takie mięso nie może być wprowadzone do obrotu na normalnych warunkach, to nawet jeśli spełnia kryteria przydatności do spożycia i jest przedmiotem transakcji handlowej, nie spełnia tej przesłanki przyznania refundacji wywozowej.

(por. pkt 22, 30, 32 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Etykietowanie i prezentacja środków spożywczych – Środki spożywcze wytworzone z organizmów zmodyfikowanych genetycznie (GMO) – Rozporządzenie nr 1139/98 – Obowiązkowa informacja dotycząca obecności materiału wytworzonego z GMO – Zwolnienie – Preparaty dla niemowląt i małych dzieci – Stosowalność zwolnienia – Naruszenie zasady ostrożności – Brak

(rozporządzenie Rady nr 1139/98, art. 2 ust. 2 lit. b))

Summary

Wykładni art. 2 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1139/98 dotyczącego obowiązkowego oznaczania na etykietach umieszczonych na niektórych środkach spożywczych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie innych danych niż przewidziane w dyrektywie 79/112, zmienionego rozporządzeniem nr 49/2000 należy dokonać w ten sposób, iż przewidziane w nim zwolnienie z obowiązku określonego w art. 2 ust. 1 i 3 tego rozporządzenia dotyczącego zamieszczenia na etykiecie środków spożywczych informacji o obecności materiału otrzymanego z określonych organizmów zmodyfikowanych genetycznie (GMO), w przypadku gdy obecność ta spowodowana jest przypadkowym zanieczyszczeniem i nie przekracza minimalnego poziomu progowego 1%, stosuje się również do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia dla niemowląt i małych dzieci.

Wykładni tej nie można zakwestionować na podstawie zasady ostrożności, która zakłada istnienie niepewności co do wystąpienia lub zakresu zagrożenia dla zdrowia ludzkiego. W istocie wprowadzenie na rynek GMO określonych w rozporządzeniu nr 1139/98 może bowiem nastąpić jedynie, jeżeli zostały one wcześniej zatwierdzone po dokonaniu oceny ryzyka, której celem było zapewnienie, że nie stanowią one zagrożenia dla konsumentów. Wynika z tego, że zasada ostrożności stanowi w tym przypadku część procesu decyzyjnego.

(por. pkt 55, 56, 61, 63, 64 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Czynności podlegające opodatkowaniu – Dostawy towarów i świadczenie usług dokonywane odpłatnie – Pojęcie – Emisja nowych akcji – Wyłączenie

(dyrektywa Rady 77/388, art. 2 pkt 1)

2. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Podatek obciążający wydatki poniesione na świadczenia wykonane w ramach emisji akcji – Prawo do odliczenia – Przesłanka

(dyrektywa Rady 77/388, art. 17 ust. 1 i 2)

Summary

1. Emisja nowych akcji, bez względu na to, czy została dokonana w związku z wprowadzeniem danej spółki na giełdę, czy też nie, nie stanowi czynności należącej do zakresu przedmiotowego art. 2 pkt 1 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 95/7.

Czynność taka nie stanowi bowiem ani dostawy towarów, ani świadczenia usług dokonywanych odpłatnie w rozumieniu tego przepisu.

(por. pkt 27, 28 oraz pkt 1 sentencji)

2. Artykuł 17 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy 77/388, zmienionej dyrektywą 95/7, przyznaje prawo do odliczenia całego podatku od wartości dodanej obciążającego wydatki poniesione przez podatnika w związku z różnymi świadczeniami wykonanymi na jego rzecz w ramach emisji akcji, o ile wszystkie czynności dokonane przez tego podatnika w ramach jego działalności gospodarczej są opodatkowane.

Koszty uzyskanych świadczeń stanowią bowiem część kosztów ogólnych danej spółki, a w konsekwencji stanowią element cenotwórczy jej towarów, ponieważ świadczenia takie pozostają w bezpośrednim i ścisłym związku z działalnością gospodarczą podatnika.

(por. pkt 36, 38 oraz pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Refundacje wywozowe – Nieścisłości w zgłoszeniu – Sankcja – Zasada proporcjonalności – Naruszenie – Brak

(rozporządzenie Komisji nr 3665/87, art. 11 ust. 1 akapit pierwszy lit. a))

2. Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Refundacje wywozowe – Produkty przetworzenia nieobjęte załącznikiem II do traktatu – Nieścisłości w zgłoszeniu – Towary wywożone zawierające produkt inny niż produkt zgłaszany – Produkty, które mogą być zrównane z jednym z produktów znajdujących się w załączniku A do rozporządzenia nr 1222/94 – Prawo do refundacji wywozowej

(rozporządzenia Komisji nr 1222/94, art. 7 ust. 1 akapit pierwszy, art. 7 ust. 2 akapit pierwszy i art. 7 ust. 5 oraz nr 3665/87, art. 11 ust. 1)

Summary

1. Sankcja przewidziana w art. 11 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) rozporządzenia nr 3665/87 ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych dla produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem nr 2945/94, stosowana wobec eksportera, który, nie ponosząc winy, złożył wniosek o refundację wyższą niż refundacja stosowana, nie narusza zasady proporcjonalności, ponieważ nie można uznać jej za nieodpowiednią do celów zakładanych przez uregulowania wspólnotowe, czyli zwalczania nieprawidłowości i oszustw, ani za wykraczającą poza to, co jest konieczne do ich osiągnięcia.

(por. pkt 26)

2. Artykuł 7 ust. 1 akapit pierwszy zdanie drugie, art. 7 ust. 2 akapit pierwszy oraz art. 7 ust. 5 rozporządzenia nr 1222/94 ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem II do traktatu oraz kryteria ustalania kwoty takich refundacji, w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie nr 229/96, należy interpretować w ten sposób, że jeżeli eksporter zgłosił we wniosku o refundację wywozową, iż w celu wytworzenia wywożonych towarów użyto produktu zrównanego z odtłuszczonym mlekiem w proszku wymienionym w załączniku A (PG 2) na podstawie art. 1 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia, podczas gdy użyto innego produktu, również zrównanego z odtłuszczonym mlekiem w proszku na podstawie tego samego przepisu, może on ubiegać się o refundację wywozową, w danym przypadku w wysokości skorygowanej na podstawie art. 11 rozporządzenia nr 3665/87 ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania refundacji wywozowych dla produktów rolnych w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 2945/94.

(por. pkt 27 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Stowarzyszenie krajów i terytoriów zamorskich – Środki ochronne – Przesłanki wprowadzenia – Uprawnienia dyskrecjonalne instytucji wspólnotowych – Kontrola sądowa – Granice

(decyzja Rady 91/482, art. 109)

2. Stowarzyszenie krajów i terytoriów zamorskich – Środki ochronne przy przywozie z krajów i terytoriów zamorskich produktów z sektora cukru z kumulacją pochodzenia WE/KTZ – Zasada proporcjonalności – Kontrola sądowa – Granice

(decyzja Rady 91/482, art. 109 ust. 2)

3. Stowarzyszenie krajów i terytoriów zamorskich – Środki ochronne przy przywozie z krajów i terytoriów zamorskich – Środki ochronne, które nie dają podstaw do kwestionowania preferencyjnego statusu towarów pochodzących z tych krajów – Wyjątkowy i tymczasowy charakter tych środków

(decyzja Rady 91/482, art. 109 ust. 1)

Summary

1. Instytucje wspólnotowe korzystają z szerokiego zakresu swobodnego uznania przy stosowaniu art. 109 decyzji 91/482 w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich, który upoważnia je do podjęcia bądź zezwolenia na podjęcie środków ochronnych, jeśli spełnione są określone przesłanki. W tych okolicznościach sąd wspólnotowy musi ograniczyć się do zbadania, czy przy wykonywaniu tych uprawnień nie popełniono oczywistego błędu bądź nie dopuszczono się nadużycia władzy, a ponadto czy instytucje wspólnotowe nie przekroczyły w rażący sposób granic tej swobody. Takie ograniczenie natężenia kontroli wykonywanej przez sąd wspólnotowy jest szczególnie istotne, gdy instytucje wspólnotowe muszą godzić rozbieżne interesy i podejmują w ten sposób decyzje o charakterze politycznym należące do ich kompetencji własnych.

To, iż przepis ten ustanawia wyjątek od reguły, co wynika z samego jego charakteru, w niczym nie umniejsza zakresu swobodnego uznania, którym dysponuje Komisja, gdy w ramach swych kompetencji własnych dotyczących polityk musi podjąć się niełatwego zadania godzenia rozbieżnych interesów.

(por. pkt 52–54, 56)

2. W kwestii sądowej kontroli poszanowania zasady proporcjonalności, określonej w artykule 109 ust. 2 decyzji 91/482 w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich, z uwagi na szeroki zakres swobodnego uznania, którym dysponuje w szczególności Komisja w dziedzinie środków ochronnych, o których mowa w art. 109 ust. 1 tej decyzji, za bezprawny można uznać wyłącznie taki środek przyjęty w danej dziedzinie, który jest oczywiście nieodpowiedni w stosunku do celu zamierzonego przez właściwą instytucję.

(por. pkt 86)

3. Artykuł 109 decyzji 91/482 w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) właśnie pozwala Komisji na przyjęcie środków ochronnych w określonych w nim sytuacjach. Fakt, że Komisja przyjęła taki środek w stosunku do niektórych towarów pochodzących z KTZ, nie daje podstaw do kwestionowania preferencyjnego statusu, nadanego na podstawie art. 101 ust. 1 tej decyzji towarom pochodzącym z tych krajów. Środek ochronny jest bowiem z natury wyjątkowy i tymczasowy.

(por. pkt 94)
Keywords

Summary



Keywords

Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Świadczenia rodzinne – Wspólnotowe reguły zapobiegające kumulacji – Artykuł 10 ust. 1 lit. b) ppkt i) rozporządzenia nr 574/72 – Pracownik uprawniony do świadczeń w państwie miejsca zatrudnienia na dziecko, na które przysługują również świadczenia w innym państwie członkowskim, które jest miejscem jego zamieszkania i zatrudnienia jego małżonka – Zawieszenie prawa do świadczeń w państwie miejsca zatrudnienia do wysokości świadczeń wpłaconych przez państwo miejsca zamieszkania

(rozporządzenie Rady nr 574/72, art. 10 ust. 1 lit. b) ppkt i))

Summary

Artykuł 10 ust. 1 lit. b) ppkt i) rozporządzenia nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 118/97 należy interpretować w ten sposób, że wykonywanie przez małżonka osoby uprawnionej do świadczenia rodzinnego na podstawie art. 73 rozporządzenia nr 1408/71 działalności zawodowej w państwie członkowskim miejsca zamieszkania dzieci powoduje zawieszenie prawa do świadczenia przewidzianego w ostatnim z ww. przepisów do wysokości kwoty zasiłku wychowawczego przewidzianego przepisami państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, niezależnie od tego, kto jest bezpośrednim beneficjentem zasiłku rodzinnego przewidzianego przepisami państwa członkowskiego miejsca zamieszkania.

(por. pkt 33, 34 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Środowisko naturalne – Zanieczyszczenie powietrza – Zakłady przemysłowe – Dyrektywa 84/360 – Pojęcie zanieczyszczenia powietrza – Obowiązek zmniejszenia emisji niektórych substancji przez państwa członkowskie niezależny od ogólnego stanu środowiska na danym obszarze

(dyrektywa Rady 84/360, art. 1 i 2)

2. Środowisko naturalne – Zanieczyszczenie powietrza – Zakłady przemysłowe – Dyrektywa 84/360 – Obowiązek podjęcia przez państwa członkowskie działań przystosowujących te zakłady do najlepszych dostępnych technologii – Brak polityk i strategii – Uchybienie zobowiązaniom

(dyrektywa Rady 84/360, art. 13)

Summary

1. Z art. 1 dyrektywy 84/360 w sprawie zwalczania zanieczyszczeń powietrza z zakładów przemysłowych wynika, że ma ona na celu zapobieganie lub zmniejszanie zanieczyszczania powietrza z zakładów przemysłowych we Wspólnocie. W rozumieniu art. 2 pkt 1 tej dyrektywy zanieczyszczeniem powietrza jest wprowadzanie przez człowieka, bezpośrednio lub pośrednio, substancji lub energii do powietrza, prowadzących do szkodliwych skutków, których charakter powoduje zagrożenie dla zdrowia ludzkiego oraz szkody w zasobach naturalnych, jak również w ekosystemach. Wynika z tego, że w takim zakresie, w jakim jest bezsporne, iż emisje niektórych substancji wywierają skutki szkodliwe dla ludzkiego zdrowia, a także dla zasobów naturalnych i ekosystemów, ciążący na państwach członkowskich obowiązek podjęcia niezbędnych działań w celu zmniejszenia emisji tych substancji nie jest uzależniony od ogólnego stanu środowiska, na którym umiejscowiony jest dany zakład przemysłowy.

(por. pkt 33, 34)

2. Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 13 dyrektywy Rady 84/360 w sprawie zwalczania zanieczyszczeń powietrza z zakładów przemysłowych, państwo członkowskie, które nie określa polityk ani strategii w celu stopniowego przystosowania do najlepszych dostępnych technologii bloków turbin parowych i bloków turbin gazowych elektrowni.

Mimo iż art. 13 dyrektywy 84/360 nie zawiera wyraźnego obowiązku przyjęcia dopuszczalnych wartości emisji z zakładów przemysłowych przez państwa członkowskie, to niemniej jednak należy zauważyć, że przyjęcie dopuszczalnych wartości emisji z takich zakładów byłoby niezwykle przydatnym działaniem w ramach wdrażania polityki lub strategii w rozumieniu art. 13.

Obniżenie maksymalnej zawartości produktów szkodliwych w paliwach może być uznane za działanie przystosowujące do najlepszych dostępnych technologii taki zakład przemysłowy jak elektrownia, gdyż może ono znacząco obniżyć poziom zanieczyszczenia powietrza przez taki zakład. Jednakże stwierdzenie takie zakłada, że zawartość produktów szkodliwych w danych paliwach odpowiada najniższej zawartości dostępnej na rynku.

Stopniowa wymiana palników, jak również środki nadzoru i kontroli emisji mogą również stanowić działania przystosowujące elektrownię do najlepszych dostępnych technologii, pod warunkiem jednak, że towarzyszą im inne działania, mające bezpośredni wpływ na emisje z danej elektrowni.

(por. pkt 35, 36, 39, 47, 48, 52 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Rolnictwo – EFOGR – Rozliczanie rachunków – Odmowa pokrycia wydatków wynikających z nieprawidłowości w stosowaniu uregulowań wspólnotowych – Zakwestionowanie przez zainteresowane państwo członkowskie – Ciężar dowodu – Rozłożenie ciężaru dowodu między Komisję a państwo członkowskie

(rozporządzenie Rady nr 729/70)

2. Rolnictwo – EFOGR – Rozliczanie rachunków – Odmowa pokrycia wydatków wynikających z nieprawidłowości w stosowaniu uregulowań wspólnotowych – Korekta finansowa – Przesłanki – Istnienie istotnych zaniedbań narażających EFOGR na rzeczywiste ryzyko strat

(rozporządzenie Rady nr 729/70)

Summary

1. Choć w kwestii finansowania wspólnej polityki rolnej przez EFOGR do Komisji należy, jeśli zamierza ona wykluczyć pewne wydatki z finansowania wspólnotowego, wykazanie istnienia naruszenia zasad wspólnotowych, to nie ma ona obowiązku wykazania istnienia rzeczywistej szkody ani obowiązku udowodnienia w sposób wyczerpujący niewystarczalności kontroli przeprowadzonych przez krajowe organy administracji czy też nieprawidłowości przekazanych przez nie danych, lecz może ograniczyć się do przedstawienia danych uprawdopodobniających tę szkodę bądź przedstawienia dowodu poważnych i zasadnych wątpliwości, jakie żywi ona w stosunku do rzeczonych kontroli bądź danych.

W przypadku gdy Komisja przedstawiła takie dowody, do państwa członkowskiego należy wykazanie, w razie potrzeby, że Komisja popełniła błąd w zakresie skutków finansowych, jakie wywiodła z tego naruszenia. Państwo członkowskie nie może podważyć jej ustaleń bez poparcia własnych twierdzeń dowodami na istnienie godnego zaufania i prawidłowo funkcjonującego sytemu kontroli. Do niego należy przedstawienie szczegółowego i pełnego dowodu na prawidłowość kontroli lub danych oraz – jeśli taka sytuacja ma miejsce – na niedokładność twierdzeń Komisji.

To ułatwienie w przeprowadzeniu dowodu znajduje wyjaśnienie w rozdziale w ramach wspólnej polityki rolnej kompetencji między Wspólnotę i państwa członkowskie oraz w tym, że zarządzanie finansowaniem z EFOGR pozostaje głównie w gestii organów administracji krajowej, które są odpowiedzialne za czuwanie nad ścisłym przestrzeganiem zasad wspólnotowych

(por. pkt 36, 38–40, 46, 47, 62, 75, 79)

2. W zakresie rozliczenia rachunków EFOGR fakt, iż procedura może zostać ulepszona, nie uzasadnia sam w sobie korekty finansowej. Muszą istnieć istotne zaniedbania w stosowaniu wyraźnie przewidzianych zasad wspólnotowych, które to niedociągnięcia muszą narażać EFOGR na rzeczywiste ryzyko strat bądź nieprawidłowości.

(por. pkt 51)
Keywords

Summary



Keywords

Umowy międzynarodowe – Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja – Rada Stowarzyszenia powołana układem stowarzyszeniowym EWG–Turcja – Decyzja nr1/80 – Łączenie rodzin – Dostęp członków rodziny pracownika tureckiego legalnie zatrudnionego w państwie członkowskim do dowolnej pracy najemnej w tym państwie członkowskim – Ograniczenie uprawnień ze względu na przedłużającą się nieobecność na rynku pracy wskutek pozbawienia wolności oraz późniejszego odbywania leczenia odwykowego albo ze względu na brak wspólnego zamieszkiwania z pracownikiem tureckim – Niedopuszczalność

(decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja, art. 7 akapit pierwszy)

Summary

Obywatel turecki, członek rodziny pracownika tureckiego, legalnie zamieszkujący w państwie przyjmującym od co najmniej pięciu lat, korzysta ze swobodnego dostępu do dowolnej pracy najemnej na podstawie art. 7 akapit pierwszy tiret drugie decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja, nie traci tego uprawnienia ani z powodu długotrwałej nieobecności na rynku pracy, spowodowanej nawet kilkuletnim pozbawieniem wolności i następującym po nim długotrwałym leczeniem odwykowym, ani ze względu na okoliczność, że w chwili wydania decyzji o wydaleniu był on pełnoletni i nie zamieszkiwał już wspólnie z pracownikiem tureckim, od którego wywodził swoje uprawnienia, lecz usamodzielnił się i prowadził życie niezależne od tego pracownika.

(por. pkt 32 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Odmowa lub stwierdzenie nieważności rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania – Używanie znaku towarowego jako części innego zarejestrowanego znaku towarowego lub w połączeniu z nim

(dyrektywa Rady 89/104, art. 3 ust. 3)

Summary

Znak towarowy może uzyskać charakter odróżniający w rozumieniu art. 3 ust. 3 pierwszej dyrektywy 89/104 dotyczącej znaków towarowych w następstwie używania tego znaku jako części innego zarejestrowanego znaku towarowego lub w połączeniu z nim.

W istocie o ile w odniesieniu do uzyskania przez znak towarowy charakteru odróżniającego w następstwie używania należy stwierdzić, że fakt rozpoznawania przez właściwy krąg odbiorców towaru lub usługi jako pochodzącego z określonego przedsiębiorstwa musi wynikać z używania danego znaku w charakterze znaku towarowego, o tyle dla spełnienia tego ostatniego wymogu nie jest bezwzględnie konieczne, by zgłoszony znak towarowy był używany samodzielnie. Tego rodzaju rozpoznanie może nastąpić zarówno w następstwie używania go jako części zarejestrowanego znaku towarowego lub jako jego elementu, jak i w następstwie używania innego znaku towarowego w połączeniu z zarejestrowanym znakiem towarowym.

(por. pkt 26, 27, 30, 32 i sentencja)