Sprawy połączone C‑361/15 P i C‑405/15 P

Easy Sanitary Solutions BV

i

Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

przeciwko

Group Nivelles NV

Odwołanie – Własność intelektualna – Wzory wspólnotowe – Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 – Artykuł 5 – Nowość – Artykuł 6 – Indywidualny charakter – Artykuł 7 – Publiczne udostępnienie – Artykuł 63 – Kompetencje Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) w zakresie postępowania dowodowego – Ciężar dowodu spoczywający na wnoszącym o unieważnienie prawa do wzoru – Wymogi dotyczące przedstawienia wcześniejszego wzoru – Wzór przedstawiający odpływ liniowy prysznica – Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru przez izbę odwoławczą

Streszczenie – wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 września 2017 r.

Wzory wspólnotowe–Podstawy unieważnienia–Brak indywidualnego charakteru–Wzór niewywołujący u poinformowanego użytkownika innego całościowego wrażenia niż to wywierane przez wcześniejszy wzór–Poinformowany użytkownik–Pojęcie–Znajomość przez poinformowanego użytkownika wcześniejszego wzoru zawartego lub zastosowanego w produkcie z branży przemysłu innej niż ta, do której odnosi się sporny wzór–Brak wpływu

Z jednej strony, zgodnie z art. 28 ust. 1 lit. b) ppkt (v) rozporządzenia nr 2245/2002 wykonującego rozporządzenie nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych, jeżeli wniosek o unieważnienie prawa do zarejestrowanego wzoru wspólnotowego jest oparty na tym, że wzór ten nie spełnia wymagań określonych w art. 5 lub 6 rozporządzenia nr 6/2002, to we wniosku należy wskazać i przedstawić wcześniejsze wzory, które mogłyby stanowić przeszkodę dla uznania nowości lub indywidualnego charakteru zarejestrowanego wzoru wspólnotowego, jak również dokumenty dowodzące istnienia tych wcześniejszych wzorów. Z drugiej strony, w kontekście wniosku o unieważnienie opartego na art. 25 rozporządzenia nr 6/2002, z art. 52 ust. 1 i 2, a także z art. 53 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia wynika, że to nie na Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej lub na Sądzie, lecz na skarżącym, który podnosi podstawę unieważnienia określoną w art. 25 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia, ciąży obowiązek przedstawienia dowodów pozwalających wykazać zaistnienie tej podstawy. W rezultacie kiedy wnoszący o unieważnienie podnosi podstawę unieważnienia przewidzianą w art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002, to do niego należy przedstawienie dowodów pozwalających wykazać, że sporny wzór nie spełnia wymogów art. 4–9 tego rozporządzenia. Co więcej, w odniesieniu do twierdzenia dotyczącego naruszenia art. 5 rozporządzenia nr 6/2002 należy dodać, iż wymagając do celów uznania danego wzoru za nowy, by „żaden identyczny wzór nie został udostępniony publicznie”, przepis ten ustanawia założenie, że oceny nowego charakteru danego wzoru należy dokonywać w stosunku do jednego lub więcej niż jednego konkretnego, zindywidualizowanego, określonego i zidentyfikowanego wzoru spośród wszystkich wzorów wcześniej udostępnionych publicznie. W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 3 lit. a) tego rozporządzenia nr 6/2002 wzór jest definiowany jako „postać całego lub części produktu, wynikając[a] w szczególności z cech linii, konturów, kolorystyki, kształtu, tekstury i/lub materiałów samego produktu i/lub jego ornamentacji”. Wynika z tego, że w ramach systemu przewidzianego przez rozporządzenie nr 6/2002 na postać wzoru składają się jego elementy, które mają decydujące znaczenie. W rezultacie warunek, by dana cecha wzoru była widoczna, stanowi podstawową przesłankę tej ochrony. Także w motywie 12 rozporządzenia nr 6/2002 wskazano, że ochrona wzorów nie powinna obejmować części składowych niewidocznych podczas normalnego używania produktu ani cech części niewidocznych, kiedy dana część jest zamontowana, oraz że takie cechy wzoru nie powinny być uwzględniane do celów stwierdzenia, czy inne cechy wzoru spełniają wymagania dotyczące ochrony. Z powyższych rozważań wynika, że niezbędne jest, by instancje EUIPO dysponowały ilustracją wcześniejszego wzoru, która musi umożliwiać zorientowanie się w wyglądzie produktu, w którym wzór ten jest zawarty, i określenie w sposób precyzyjny i pewny wcześniejszego wzoru do celów przeprowadzenia na podstawie art. 5–7 rozporządzenia nr 6/2002 oceny nowego i indywidualnego charakteru spornego wzoru oraz wynikającego z tej oceny porównania między rozpatrywanymi wzorami. Aby zbadać, czy sporny wzór jest rzeczywiście pozbawiony nowości lub indywidualnego charakteru, należy bowiem mieć do dyspozycji konkretny i określony wcześniejszy wzór. Stąd też to do strony, która występuje z wnioskiem o unieważnienie, należy dostarczenie Urzędowi niezbędnych wskazówek, a w szczególności dokładne i kompletne wskazanie i przedstawienie wzoru, na którego pierwszeństwo się powołuje, tak aby wykazać, że sporny wzór nie może być zarejestrowany w sposób ważny. (zob. pkt 58–65)

Z orzecznictwa Trybunału wynika, że naruszenie prawa, którego dopuścił się Sąd, nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku, jeśli jego sentencja jest zasadna w świetle innych względów prawnych. (zob. pkt 73)

Z art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych wynika, że wzór uważa się za nowy, jeśli identyczny wzór nie został udostępniony publicznie – w przypadku zarejestrowanego wzoru wspólnotowego – przed datą dokonania zgłoszenia do rejestracji wzoru, o którego ochronę się wnosi, lub, jeśli wystąpiono o pierwszeństwo, przed datą pierwszeństwa. Brzmienie tego przepisu nie uzależnia nowego charakteru wzoru od produktów, w których może on być zawarty lub zastosowany. Co więcej, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 zakres ochrony przyznany na zasadach wzoru wspólnotowego obejmuje „każdy wzór”, który nie wywołuje u poinformowanego użytkownika innego całościowego wrażenia. A zatem gdyby zgodzić się z poglądem, że ochrona wzoru zależy od charakteru produktu, w którym wzór jest zawarty lub zastosowany, to taka ochrona byłaby ograniczona wyłącznie do wzorów należących do określonej branży. Takiego stanowiska nie można przyjąć. Ponadto zarówno z art. 36 ust. 6, jak i art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 wynika, że zarejestrowany wzór wspólnotowy przyznaje swojemu właścicielowi wyłączne prawo używania rozpatrywanego wzoru w odniesieniu do wszelkiego rodzaju produktów, a nie tylko w odniesieniu do produktu wskazanego w zgłoszeniu do rejestracji. Zgodnie bowiem z art. 36 ust. 6 tego rozporządzenia informacje, o których mowa między innymi w ust. 2 tego artykułu, nie naruszają ochrony wzoru jako takiego. W konsekwencji informacje te, czyli wskazanie produktów, w których wzór ma być zawarty lub zastosowany, nie mogą ograniczać zakresu ochrony tego wzoru przewidzianego w szczególności w art. 10 rozporządzenia nr 6/2002. Co się tyczy art. 19 ust. 1 tego rozporządzenia, odniesienie do „produktu”, w którym wzór jest zawarty lub zastosowany, nie daje podstaw do twierdzenia, że zakres ochrony wzoru wspólnotowego jest ograniczony do produktu, w którym ów wzór jest zawarty lub zastosowany. W świetle wykładni art. 10 i 19 oraz art. 36 rozporządzenia nr 6/2002 wzoru wspólnotowego nie można uznać za nowy w rozumieniu art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia, jeśli identyczny wzór został udostępniony publicznie przed datami wskazanymi w tym przepisie, nawet gdyby ten wcześniejszy wzór miał być zawarty lub zastosowany w innym produkcie. Okoliczność bowiem, że ochrona przyznana danemu wzorowi nie jest ograniczona wyłącznie do produktów, w których ma być on zawarty lub zastosowany, oznacza w sposób konieczny, iż ocena nowości wzoru również nie może być ograniczona tylko do tych produktów. (zob. pkt 89–96)