ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Czy konieczną przesłanką nieprawidłowości wymaganej do rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95 i zdefiniowanej w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95 (1), w przypadku gdy naruszenie przepisów prawa wspólnotowego zostało stwierdzone dopiero po wystąpieniu szkody, jest, by obok działania lub zaniechania ze strony podmiotu gospodarczego spowodowana została szkoda w ogólnym budżecie Unii lub w budżetach, które są zarządzane przez Unię, tak że termin przedawnienia zaczyna biec dopiero od momentu wystąpienia szkody czy też termin przedawnienia zaczyna biec niezależnie od momentu wystąpienia szkody z chwilą działania lub zaniechania ze strony podmiotu gospodarczego, które stanowi naruszenie przepisów prawa wspólnotowego?
2.

W odniesieniu do niezgodności art. 101 ust. 1 oraz art. 132 ust. 2 akapit ostatni in fine rozporządzenia nr 73/2009, a także wydanych na ich podstawie przepisów prawa Unii Europejskiej, z aktem akcesyjnym i zasadami Unii Europejskiej: a) Czy art. 10 ust. 1 in fine rozporządzenia nr 73/2009 („[…] z uwzględnieniem wszelkich zmniejszeń zastosowanych na mocy art. 7 ust. 1”) oraz art. 132 ust. 2 akapit ostatni in fine („[…] z uwzględnieniem od roku 2012 zastosowania art. 7 w związku z art. 10”), a także dokument roboczy Komisji DS/2011/14/REV 2 oraz decyzja wykonawcza Komisji C(2012) 4391 final, które zostały wydane na podstawie wskazanych przepisów, są sprzeczne z traktatem akcesyjnym, który nie przewiduje modulacji płatności bezpośrednich ani zmniejszenia krajowych uzupełniających płatności bezpośrednich w nowych państwach członkowskich Unii Europejskiej, ani też roku, w którym ma nastąpić zrównanie płatności bezpośrednich w nowych i starych państwach członkowskich Unii Europejskiej? b) Czy art. 10 ust. 1 i art. 132 ust. 2 akapit ostatni in fine rozporządzenia nr 73/2009, a także dokument roboczy Komisji DS/2011/14/REV 2 oraz decyzja wykonawcza Komisji C(2012) 4391 final – w zakresie, w jakim w świetle ich brzmienia i celów modulacja płatności bezpośrednich oraz obniżenie krajowych uzupełniających płatności bezpośrednich mają zastosowanie w 2012 r. w nowych państwach członkowskich Unii Europejskiej, które otrzymują znacznie mniejsze wsparcie niż stare państwa członkowskie Unii Europejskiej – są sprzeczne z zasadami prawa Unii Europejskiej, między innymi z zasadami ochrony uzasadnionych oczekiwań, uczciwej konkurencji i niedyskryminacji, a także z celami wspólnej polityki rolnej określonymi w art. 39 TFUE, a w szczególności z celem zwiększenia wydajności rolnictwa? c) Czy zmiana art. 132 ust. 2 akapit ostatni in fine rozporządzenia nr 73/2009 („z uwzględnieniem od roku 2012 zastosowania art. 7 w związku z art. 10”), która została wprowadzona w ramach procedury sprostowania (Dz.U. 2010, L 43, s. 7) (zmiana, w ramach której wprowadzono modyfikację o charakterze nietechnicznym oraz istotnie zmieniono treść tego przepisu, stanowiąc, że zrównanie płatności bezpośrednich w nowych i starych państwach członkowskich ma nastąpić w 2012 r.), narusza zasady prawa Unii Europejskiej, między innymi zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa, dobrej administracji i niedyskryminacji? d) Czy słowo „dydis” [„poziom”] użyte w art. 1c zawartym w rozdziale 6.A („Rolnictwo”) pkt 27 b) załącznika II do aktu akcesyjnego ma to samo znaczenie co słowo „lygis” [„poziom”] użyte w art.132 ust. 2 akapit ostatni rozporządzenia nr 73/2009?
—

kod produktu 0207 12 10 9190 nomenklatury produktów rolnych do celów refundacji wywozowych, odnoszący się do „kurczaków 65% nieposiadających całkowicie skostniałych końców mostka, kości udowych i piszczelowych”, w sytuacji, gdy przedsiębiorstwo dokonało w rzeczywistości wywozu kur niosek po ustaniu nieśności (w przypadku których uboju dokonano pod koniec okresu nieśności, jeśli ich szkielet był już całkowicie skostniały), czy produkt „kury nioski po ustaniu nieśności” jest objęty w pozycji „Pozostałe” w ramach kodów produktu 0207 12 10 9900 i 0207 12 90 9190, wskazanych w załączniku I do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3846/87 (1) zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2319/2002 (2) z dnia 13 grudnia 2002 r., rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2180/2003 (3) z dnia 5 grudnia 2003 r., rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2199/2004 (4) z dnia 10 grudnia 2004 r., rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2091/2005 (5) z dnia 15 grudnia 2005 r., w sprawie publikacji na lata 2003, 2004, 2005 i 2006 r. nomenklatury produktów rolnych do celów refundacji wywozowych?
2.

Czy art. 34 TFUE można interpretować w ten sposób, że postanowienie to również powinno mieć decydujące znaczenie i być stosowane w wypadku gdy państwo członkowskie przyjmuje niedyskryminujące uregulowanie, które chociaż nie zabrania bezpośrednio przywozu automatów do gier z obszaru Unii Europejskiej, to ogranicza rzeczywiste wykorzystywanie rzeczonych automatów poprzez organizację gier losowych lub zabrania go, bez przyznania zainteresowanym operatorom gier wykonującym ową działalność okresu przejściowego lub na dostosowanie ani odszkodowania?
1)

Czy z załącznika II B do dyrektywy Rady 1999/13/WE (1) z dnia 11 marca 1999 r. w sprawie ograniczenia emisji lotnych związków organicznych spowodowanej użyciem organicznych rozpuszczalników podczas niektórych czynności i w niektórych urządzeniach wynika, że operatorowi urządzeń, dla których można założyć niezmienną zawartość substancji stałych oraz zastosować ją do określenia punktu odniesienia dla obniżeń emisji, należy przyznać w drodze odstępstwa od harmonogramu ustalonego w tym załączniku przedłużenie terminu na wykonanie jego planu obniżenia emisji, w przypadku gdy substytuty zawierające niewiele rozpuszczalnika lub niezawierające go wcale znajdują się w fazie opracowania?
2.

Czy art. 49 TFUE (poprzednio art. 43 WE) w związku z art. 54 TFUE (dawnej art. 48 WE) stoi na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, zgodnie z którymi przy nabyciu krajowych udziałów w ramach opodatkowania grupy kapitałowej należy dokonać amortyzacji wartości firmy, podczas gdy przy nabyciu udziałów [Or. 2] niebędącej rezydentem osoby prawnej (w szczególności mającej siedzibę w innym państwie członkowskim) taka amortyzacja wartości firmy jest niedopuszczalna?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 142/16

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof 's-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 10 lutego 2014 r. – X przeciwko Directeur van het onderdeel Belastingregio Belastingdienst/X van de rijksbelastingdienst

(Sprawa C-72/14)

2014/C 142/21

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Gerechtshof 's-Hertogenbosch

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: X

Druga strona postępowania: Directeur van het onderdeel Belastingregio Belastingdienst/X van de rijksbelastingdienst

Pytania prejudycjalne

1) W wyroku w sprawie Fitzwilliam (1) Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że zaświadczenie E-101, wydane przez właściwy organ państwa członkowskiego wiąże organy ubezpieczeń społecznych innych państw członkowskich, także wtedy gdy zaświadczenie to jest merytorycznie nieprawidłowe. Czy rozstrzygnięcie to obowiązuje również w przypadkach takich jak niniejszy, w którym normy kolizyjne rozporządzenia (2) nie znajdują zastosowania?

2) Czy dla treści odpowiedzi na to pytanie ma znaczenie, że zamiarem właściwego organu nie było wydanie zaświadczenia E-101, jednak z powodów natury administracyjnej z rozmysłem użył dokumentów, które ze względu na ich formę i treść przypominały zaświadczenie E-101, przy czym podatnik uznał i racjonalnie rzecz biorąc mógł uznać, że takie zaświadczenie otrzymał?

(1) Wyrok z dnia 10 lutego 2000 r. w sprawie C-202/97 FTS (Rec. s. I-883).

(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego w stosunku do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2)
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 142/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšším správním soudem (Republika Czeska) z dnia 18 grudnia 2013 r. – ŠKO–ENERGO, s.r.o. przeciwko Odvolací finanční ředitelství

(Sprawa C-43/14)

2014/C 142/11

Język postępowania: czeski

Sąd odsyłający

Nejvyšší správní soud

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: ŠKO–ENERGO, s.r.o.

Strona pozwana: Odvolací finanční ředitelství

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 10 dyrektywy 2003/87/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on stosowaniu krajowych przepisów, które obejmują podatkiem od darowizny nieodpłatny przydział uprawnień do emisji w odpowiednim okresie?

(1) Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 142/28

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 6 marca 2014 r. – Fédération des entreprises du commerce et de la distribution, FMB – Fédération des magasins de bricolage et de l’aménagement de la maison przeciwko Ministre de l’écologie, du développement durable et de l’énergie

(Sprawa C-106/14)

2014/C 142/35

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d'État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Fédération des entreprises du commerce et de la distribution, FMB – Fédération des magasins de bricolage et de l’aménagement de la maison

Strona pozwana: Ministre de l’écologie, du développement durable et de l’énergie.

Pytania prejudycjalne

Czy obowiązki wynikające z art. 7 ust. 2 i z art. 33 rozporządzenia nr 1907/2006 (Reach) (1) mają zastosowanie, jeżeli „wyrób” w rozumieniu tego rozporządzenia jest złożony z wielu elementów, które same odpowiadają definicji „wyrobu” podanej w tym rozporządzeniu, wyłącznie w odniesieniu do wyrobu połączonego, czy w odniesieniu do każdego z elementów odpowiadających definicji „wyrobu”?

(1) Rozporządzenie (WE) no 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1).
8.

Jak należy interpretować wyrażenie „szczególnie niekorzystna sytuacja” w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2000/43? Czy jest ono analogiczne do wyrażenia „mniej korzystne traktowanie” użytego w art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy, czy też dotyczy tylko szczególnie ważnych, oczywistych i ciężkich wypadków nierówności? Czy opisana w niniejszym przypadku praktyka stanowi szczególnie niekorzystną sytuację? Jeśli nie występuje szczególnie ważny, oczywisty i ciężki wypadek postawienia w niekorzystnej sytuacji, czy wystarcza to do uzasadnienia braku pośredniej dyskryminacji (bez zbadania okoliczności czy dana praktyka jest uzasadniona, odpowiednia i konieczna ze względu na osiągnięcie zgodnego z prawem celu)?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 142/23

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Nîmes (Francja) w dniu 28 lutego 2014 r. – Jean-Claude Van Hove przeciwko CNP Assurance SA

(Sprawa C-96/14)

2014/C 142/31

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal de grande instance de Nîmes.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Jean-Claude Van Hove.

Strona pozwana: CNP Assurance SA.

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy dokonywać w ten sposób, że pojęcie wspomnianego w tym przepisie warunku dotyczącego określenia głównego przedmiotu umowy obejmuje warunek ustanowiony w umowie ubezpieczeniowej, mającej na celu zagwarantowanie przejęcia zobowiązań spłaty długu wobec pożyczkodawcy w wypadku całkowitej niezdolności pożyczkobiorcy do pracy, który to warunek wyklucza spełnienie świadczenia przez ubezpieczyciela, jeśli ubezpieczonego uznano za zdolnego do wykonywania działalności niezarobkowej?
3)

W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy art. 55 dyrektywy o podatku VAT obowiązującej do dnia 1 stycznia 2010 r. należy interpretować w ten sposób, że, w sytuacji gdy podatnik będący odbiorcą usług będących przedmiotem umowy o podwykonawstwo dysponuje numerem identyfikacji podatkowej do celów VAT lub powinien nim dysponować w więcej niż jednym państwie członkowskim, czy wyłącznie do decyzji wspomnianego odbiorcy należy określenie numeru identyfikacji podatkowej z jakim korzysta on ze świadczenia usług (włączając także przypadek, gdy uznano, że podatnik będący odbiorcą świadczenia ma siedzibę w państwie członkowskim faktycznego miejsca świadczenia usług, lecz dysponuje także numerem identyfikacji podatkowej do celów VAT w innym państwie członkowskim)?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 142/20

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte Suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 21 lutego 2014 r. – A2A SpA przeciwko Agenzia delle Entrate

(Sprawa C-89/14)

2014/C 142/28

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte Suprema di Cassazione

Strony w postępowaniu głównym

Wnosząca skargę kasacyjną: A2A SpA

Druga strona postępowania kasacyjnego: Agenzia delle Entrate

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (1) oraz art. 9, 11 i 13 rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania wskazanego wyżej rozporządzenia (2) powinny być interpretowane w ten sposób, że stoją na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, które w odniesieniu do odzyskania pomocy państwa wynikającego z decyzji Komisji notyfikowanej w dniu 7 czerwca 2002 r. stanowią, iż odsetki są ustalane na podstawie przepisów rozdziału V rozporządzenia nr 794/2004 (tj. w szczególności art. 9 i 11), a zatem z zastosowaniem stopy procentowej opartej na metodzie odsetek złożonych?

(1) Dz.U. L 83, s. 1.

(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 140, s. 1).
2)

Jeżeli przyjmie się, że VAT jest należny wyłącznie od jednej z dwóch osób – albo od dostawcy towarów lub od usługodawcy, albo od odbiorcy towarów lub od usługobiorcy, w wypadkach, w których jest to przewidziane przez odpowiednie państwo członkowskie, to czy zasady określonej w art. 194 dyrektywy należy przestrzegać także w wypadkach, gdy usługobiorca nieprawidłowo stosował mechanizm samodzielnego naliczenia, kierowany założeniem, że usługodawca nie ustanowił stałego zakładu do celów VAT na terytorium Republiki Bułgarii, a w ostatecznym rozrachunku usługodawca ustanowił stały zakład w odniesieniu do świadczonych usług?
5)

W zakresie w jakim sądy węgierskie są właściwe do przeprowadzenia postępowania spornego, czy przepisy krajowego prawa procesowego powinny być interpretowane zgodnie z prawem Unii i konwencją montrealską w ten sposób, że muszą one w sposób nieunikniony wskazywać przynajmniej jeden sąd, który – w braku jakiegokolwiek innego łącznika – jest zobowiązany do rozpoznania sprawy co do istoty w postępowaniu spornym będącym wynikiem wniesienia sprzeciwu?
2)

Czy przepis art. 4 ust. 4 akapit drugi szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej (1) dotyczący uznania kilku podmiotów za jednego podatnika stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym (po pierwsze) jedynie osoba prawna – ale nie spółka osobowa – może zostać włączona do przedsiębiorstwa innego podatnika (tzw. podmiotu nadrzędnego) i które (po drugie) zakłada, że ta osoba prawna pod względem finansowym, ekonomicznym i organizacyjnym (w rozumieniu stosunku nadrzędności i podporządkowania) „włączona jest do przedsiębiorstwa podmiotu nadrzędnego”?
1.

Twierdzą one, że wyrok Sądu jest błędny pod względem prawnym i należy go uchylić, gdyż nie wzięto w nim pod uwagę, że w postępowaniu prowadzącym do nałożenia grzywny strona pozwana naruszyła istotne gwarancje procesowe skarżących, takie jak prawo do bycia wysłuchanym. Utrzymując w mocy ocenę strony pozwanej także Sąd naruszył zasadę proporcjonalności i zakaz przedwczesnej oceny dowodów.
—

uznanie, że obniżając emerytury maltańskie o kwotę emerytury przysługującej urzędnikom służby cywilnej Zjednoczonego Królestwa na podstawie, odpowiednio, Principal Civil Service Pension Scheme, National Health Service Pension Scheme lub Armed Forces Pension Scheme 1975 w odniesieniu do The Royal Air Force, Republika Malty uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 46b rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 (1) z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (2), oraz art. 54 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 (3) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego;
1)

Czy art. 11 część A ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy VAT (1) należy interpretować w ten sposób, że do podstawy opodatkowania z tytułu dostawy w rozumieniu art. 5 ust. 7 lit. a) tej dyrektywy nie należy koszt wytworzenia gruntu i innych materiałów, za które podatnik zapłacił podatek VAT z tytułu ich nabycia (w tym wypadku: przez ustanowienie prawa rzeczowego dające uprawnionemu prawo do korzystania z nieruchomości)? Czy jest inaczej, jeżeli na podstawie przepisów prawa krajowego – bez względu na to czy są one w tym zakresie zgodne z szóstą dyrektywą VAT, czy też nie – podatnik odliczył ten podatek przy okazji nabycia?
2)

Czy za kierownika instytucji kredytowej lub jedną z innych osób wymienionych w pkt 7 załącznika I do dyrektywy należy uznać osobę, która zgodnie z opisem stanowiska ma prawo planowania, koordynowania i nadzorowania określonej dziedziny działalności instytucji kredytowej lub sprawowanie określonej funkcji, lecz nie w odniesieniu do działalności instytucji kredytowej jako całości, i która nie ma możliwości wydawania poleceń lub podejmowania decyzji wiążących dla innych osób? Czy należy w tym zakresie brać pod uwagę, co obejmuje dana dziedzina działalności instytucji kredytowej lub dana funkcja?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 151/10

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 14 lutego 2014 r. – Union of Shop, Distributive and Allied Workers (USDAW), B. Wilson przeciwko WW Realisation 1 Ltd (in liquidation), Ethel Austin Ltd, Secretary of State for Business, Innovation and Skills

(Sprawa C-80/14)

2014/C 151/13

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca/powodowa: Union of Shop, Distributive and Allied Workers (USDAW), B. Wilson

Strona pozwana: WW Realisation 1 Ltd (in liquidation), Ethel Austin Ltd, Secretary of State for Business, Innovation and Skills

Pytania prejudycjalne

1) a) Czy wyrażenie „co najmniej 20” w art. 1 ust. 1) lit. a) pkt ii) dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (1) (zwanej dalej „dyrektywą 98/59/WE”) odnosi się do liczby zwolnień przeprowadzonych we wszystkich zakładach pracodawcy, w których miały miejsce zwolnienia w okresie 90 dni albo odnosi się do liczby zwolnień w każdym poszczególnym zakładzie? b) Jeśli art. 1 ust. 1 lit. a) pkt ii) odnosi się do liczby zwolnień przeprowadzonych każdym poszczególnym zakładzie, jakie znaczenie należy przypisać pojęciu „zakład”? W szczególności, czy pojęcie „zakład” należy rozumieć w ten sposób, że obejmuje całość danego przedsiębiorstwa handlu detalicznego rozumianego jako jedna jednostka ekonomiczna i handlowa albo jako część tego przedsiębiorstwa, która rozważa przeprowadzenie zwolnień, a nie natomiast jako jednostka jak każdy poszczególny sklep, do którego są przypisani w celu wykonywania swoich zadań objęci planowanym zwolnieniem pracownicy?

2) Czy w okolicznościach, w których pracownik występuje do prywatnego pracodawcy z żądaniem o wypłatę odprawy, państwo członkowskie może się powołać na dyrektywę albo utrzymywać, że nie przyznaje ona żadnych bezpośrednio skutecznych praw przeciwko pracodawcy w przypadku gdy: (i) prywatny pracodawca ponosiłby odpowiedzialność za zapłatę pracownikowi odprawy w związku z nieodpowiednią transpozycją dyrektywy przez państwo członkowskie z powodu swoich uchybień obowiązkowi tego pracodawcy w zakresie przeprowadzenia konsultacji zgodnie z dyrektywą; oraz (ii) gdy od tego znajdującego się w stanie niewypłacalności pracodawcy żąda się wypłaty odprawy a żądanie to nie jest spełnione i gdy skierowane zostaje do państwa członkowskiego żądanie, to czy to państwo członkowskie może na podstawie przepisów krajowych stanowiących transpozycję dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (2) ponosić odpowiedzialność i mieć obowiązek wypłaty odprawy z zastrzeżeniem wszelkich granic odpowiedzialności nałożonych przez instytucje gwarancyjne utworzone przez państwa członkowskie na podstawie art. 4 tej dyrektywy?

(1) Dz.U. L 225, s. 16.

(2) Dz.U. L 283, s. 36.
1.

Ponieważ decyzja EBC z dnia 6 września 2012 r. dotycząca szeregu cech technicznych operacji bezpośrednich (outright) Eurosystemu na wtórnych rynkach obligacji skarbowych oraz decyzja z tego samego dnia w sprawie dodatkowych środków służących zapewnieniu dostępności zabezpieczeń dla partnerów handlowych w celu pozostawienia im dostępu do transakcji polegających na wnoszeniu wkładów gotówkowych do Eurosystemu, a także — ewentualnie, wytyczne EBC 2012/641/UE z dnia 10 października 2012 r. zmieniające wytyczne EBC/2012/18 w sprawie dodatkowych środków tymczasowych dotyczących operacji refinansujących Eurosystemu i kwalifikowania zabezpieczeń (EBC/2012/23) (1), wywierają skutki prawne, decyzje te mogą stanowić przedmiot zaskarżenia. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem odnoszącym się do art. 19 TFUE wiążący charakter danej czynności należy oceniać w świetle jej celu.
2)

Czy mając na uwadze przepisy ustawy nr 9/2012 i przedmiot podatku przewidzianego w tej ustawie, art. 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwo członkowskie Unii podatku od emisji zanieczyszczeń stosowanego do wszystkich zagranicznych pojazdów samochodowych przy ich rejestracji w tym państwie, który jest należny od krajowych pojazdów samochodowych tylko przy przeniesieniu prawa własności takiego pojazdu, wobec czego pojazd zagraniczny nie może być używany bez zapłaty podatku, podczas gdy pojazd krajowy może być używany w sposób nieograniczony czasowo bez zapłaty podatku do czasu przeniesienia prawa własności tego pojazdu, o ile takie przeniesienie ma miejsce?
2)

Czy w przypadku wniesienia w 2009 r. przez bank pozwu w celu dochodzenia wierzytelności osobistej należnej od klientów po przeprowadzeniu licytacji nieruchomości obciążonych hipoteką, sąd krajowy winien interpretować art. 10 Ley 26/1984 w świetle dyrektywy 1993/13, uwzględniając to, że trzecia licytacja (19 lipca 1993 r.), jak również decyzje sądu co do wysokości należnych odsetek (3 lipca 2000 r.) i przybicia w odniesieniu do licytowanych nieruchomości (18 lipca 2000 r.) miały miejsce po publikacji wspomnianej dyrektywy?
3.

posiłkowo w stosunku do wniosku zawartego w pkt 2 powyżej, odesłanie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania zgodnie z oceną prawną wyrażoną w wyroku Trybunału;