ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

w konsekwencji powyższego oraz na podstawie powołanego już art. 263 TFUE wnosi do Sądu o przeprowadzenie dochodzenia w przedmiocie osobistej odpowiedzialności uczestników postępowania, którzy naruszyli przepisy i którzy brali udział w, jak wszystko na to wskazuje, niezgodnych z prawem czynnościach podejmowanych wyłącznie w tym celu, by petycja strony skarżącej nie została pozytywnie przyjęta w parlamencie. Ewentualnie, jeżeli takie żądanie wykracza poza właściwość Sądu, wnosi o to, by w orzeczeniu stwierdzono jako ustalone okoliczności faktyczne istnienie wskazywanych niezgodnych z prawem działań, tak by mogło ono stanowić podstawę dla późniejszego postępowania administracyjnego wszczętego w sprawie tej odpowiedzialności;
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązujących przepisów. Strona skarżąca podnosi w szczególności, że ogłoszenie o naborze nie przewidywało możliwości przeprowadzenia egzaminów w trybie zdalnym, przy czym on sam nie wyraził na to zgody ani w odniesieniu do egzaminów pisemnych ani ustnych. Skarżący dodaje, że nie mógł dokonać wyboru między możliwością uczestnictwa w egzaminie osobiście i w trybie zdalnym. Twierdzi też, że w lipcu 2020 r. nie było podstaw do przeprowadzenia egzaminu w trybie zdalnym, gdyż od dnia 4 maja 2020 r., czyli dnia, w którym przestały obowiązywać środki izolacji, Grecja znajdowała się w strefie zielonej. Skarżący utrzymuje wreszcie, że nie znalazł się w gronie laureatów egzaminu, gdyż zdobył tylko 60 punktów na 100, przy czym, aby zostać laureatem należało otrzymać ocenę 75/100, mimo że w ogłoszeniu o naborze nie było mowy o minimalnej ocenie, którą należało uzyskać.
2.

Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem art. 18 załącznika VIII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) ze względu na to, że narusza on zasadę równego traktowania i dyskryminuje ze względu na charakter stosunku prawnego wspólnego pożycia.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia pkt 36 EIB Statement of Environmental and Social Principles and Standards [deklaracji EBI w sprawie zasad i standardów środowiskowych i społecznych] z 2009 r. W tym względzie strona skarżąca podnosi, że w szczególności w art. 36 przewidziano, iż EBI wymaga, by wszystkie przedsięwzięcia, które finansuje były zgodne co najmniej z: — Przepisami krajowymi obowiązującymi w dziedzinie ochrony środowiska; — Przepisami Unii Europejskiej (UE) obowiązującymi w dziedzinie ochrony środowiska, w szczególności z dyrektywą UE w sprawie oceny skutków wywieranych na środowisko (zwaną dalej „dyrektywą OOŚ”), z dyrektywami w sprawie ochrony przyrody oraz z dyrektywami sektorowymi i z tzw. dyrektywami „horyzontalnymi”; — Zasady i standardy właściwych międzynarodowych konwencji w sprawie ochrony środowiska włączonych do prawa Unii. — W niniejszym przypadku nie dochowano żadnego z powyższych punktów. Udowodnione są bowiem następujące naruszenia dotyczące: a. Przepisów UE w dziedzinie ochrony środowiska, w szczególności: a.I Motywu 36 w związku z art. 4 i z art. 14 rozporządzenia nr 347/2013 (3) (brak analizy kosztów i korzyści). a.II Motywu 31 rozporządzenia nr 347/2013 w związku z art. 5 ust. 1 i z przypisem 1 załącznika IV do dyrektywy 2011/92/UE (4) (zewnętrzne skutki kumulatywne). a.III Motywu 31 rozporządzenia nr 347/2013 w związku z art. 5 ust. 1 i z przypisem 1 załącznika IV do dyrektywy 2011/92/UE (wewnętrzne skutki kumulatywne) – Zakaz tzw. „Salami Slicing” [taktyki rozdrabniania]. a.IV Artykułu 2 ust. 1 dyrektywy 2011/92/UE, art. 6 ust. 3 i 4 dyrektywy siedliskowej. a.V Artykułu 4 ust. 4 dyrektywy 2009/147 (5), dyrektywy ptasiej. a.VI Motywu 30 i art. 9 rozporządzenia 1367/2006 w związku z art. 6 dyrektywy OOŚ (przejrzystość i udział). a.VII Motywu 28 w związku z art. 7 rozporządzenia nr 347/2013 (przepisy dotyczące siedlisk). a.VIII Naruszenie art. 191 ust. 1 TFUE w połączeniu z naruszeniem deklaracji Europejskiego Banku Inwestycyjnego w sprawie zasad i standardów środowiskowych i społecznych, zatwierdzonej przez Radę Dyrektorów w dniu 3 lutego 2009 r. b. Przepisy włoskie a w szczególności: b.I Dekret ustawodawczy 42/2004 o implementacji konwencji krajobrazowej, art. 26. b.II Dekret ustawodawczy 42/2004 o implementacji konwencji krajobrazowej, art. 146. b.III Artykuł 14b ustawy z dnia 7 sierpnia 1990 r. nr 241 konferencja służb. b.IV Przepis A57 rozporządzenia ministerialnego w sprawie zgodności z wymogami ochrony środowiska 223/14. b.V Dekret ustawodawczy 152/06 (brak kar). b.VI Artykuł 452c kodeksu karnego (katastrofa ekologiczna).
—

(i) na podstawie i do celów art. 266 akapit drugi, art. 268 i 340 akapit drugi TFUE zobowiązanie Unii, reprezentowanej przez Komisję, do naprawienia szkody poniesionej przez skarżącą z powodu braku zapłaty przez Komisję odsetek za zwłokę od kwoty grzywny należnych w wykonaniu, zgodnie z art. 266 TFUE, wyroku Trybunału Sprawiedliwości stwierdzającego nieważność z dnia 21 września 2017 r., Holding SpA/Komisja Europejska (C-85/15 P, EU:C:2017:709), które należy zakwalifikować jako: (a) odsetki za zwłokę należne od kwoty grzywny zapłaconej tymczasowo przez skarżącą, za okres od dnia 4 marca 2010 r. do dnia 26 października 2017 r., w wysokości 10 250 000,00 EUR, określone na podstawie stopy procentowej ustalonej przez EBC dla podstawowych operacji refinansowania na dzień 1 marca 2010 r. (mianowicie jeden procent), powiększonej o trzy i pół punktu, z odliczeniem już otrzymanych odsetek bankowych, czyli 3 204 301,82 EUR, lub, tytułem ewentualnym, określone na podstawie stopy procentowej uznanej przez Sąd za odpowiednią; (b) odsetki za zwłokę w kwocie, o której mowa w pkt a), za okres od dnia 26 października 2017 r. do dnia rzeczywistej zapłaty, lub ewentualnie od dnia 16 marca 2021 r. do dnia rzeczywistej zapłaty, określone na podstawie stopy procentowej, o której mowa w pkt), lub ewentualnie innej stopy procentowej uznanej przez Sąd za odpowiednią;
4.

Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem art. 3 ust. 2 dyrektywy (UE) 2019/904 w zakresie, w jakim prowadzi on do stosowania tej dyrektywy do produktów na bazie papieru z powłoką polimerową. Zgodnie z treścią tego zarzutu przepis ten jest niezgodny z prawem w zakresie, w jakim nie przewiduje progu pozwalającego na ustalenie, czy produkt jest częściowo wykonany z tworzywa sztucznego. Ponadto twierdzi ona, że przepis ten narusza zasadę równości i niedyskryminacji.
—

zmianę zaskarżonej decyzji poprzez: — uwzględnienie odwołania strony skarżącej; — oddalenie w całości złożonego przez wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru wniosku ICD 10 297 mającego na celu unieważnienie prawa do zakwestionowanego wzoru; — obciążenie wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Unieważnień.
—

(i) zobowiązanie Unii, reprezentowanej przez Komisję, do zapłaty odsetek za zwłokę od kwoty 10 250 000 EUR według stopy procentowej ustalonej przez EBC dla podstawowych operacji refinansowania obowiązującej w pierwszym dniu miesiąca, w którym przypada data płatności, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego, za okres od dnia 9 marca 2010 r. do dnia 14 listopada 2017 r., po odliczeniu odsetek wynoszących 372 812,31 EUR, już otrzymanych przez skarżąc, w wysokości równej zatem 3 174 389,74 EUR, lub ewentualnie do zapłaty odsetek za zwłokę obliczonych według stopy procentowej uznanej przez Sąd za właściwą;
—

zmianę zaskarżonej decyzji poprzez: — uwzględnienie odwołania strony skarżącej; — oddalenie w całości złożonego przez wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru wniosku ICD 10 300 mającego na celu unieważnienie prawa do zakwestionowanego wzoru; — obciążenie wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Unieważnień.
—

zmianę zaskarżonej decyzji poprzez: — uwzględnienie odwołania strony skarżącej; — oddalenie w całości złożonego przez wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru wniosku ICD 10 296 mającego na celu unieważnienie prawa do zakwestionowanego wzoru; — obciążenie wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Unieważnień.
2.

Zarzut drugi, dotyczący uchybień formalnych i proceduralnych w postępowaniu dyscyplinarnym, a w szczególności naruszenia art. 1, 2 i art. 22 ust. 1 załącznika IX do regulaminu pracowniczego i szeregu przepisów decyzji Komisji z dnia 12 czerwca 2019 r. w sprawie ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących prowadzenia dochodzeń administracyjnych i postępowań dyscyplinarnych (zwanych dalej „OPW”), wielokrotnych naruszeń prawa do obrony, a w szczególności art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą praw podstawowych”) gwarantującego każdemu dostęp do akt dotyczącej go sprawy, naruszenia art. 26 akapit drugi regulaminu pracowniczego, naruszenia domniemania niewinności, prawa do bycia wysłuchanym, art. 41 ust. 1 karty praw podstawowych i zapisanego w nim obowiązku bezstronności, rozporządzenia 2018/1725 (2) oraz 2001/1049 (3), naruszenia zasady równości broni wynikającej z pojęcia rzetelnego procesu gwarantowanego w art. 47 karty praw podstawowych, naruszenia obowiązku dbałości, obowiązku uzasadnienia oraz popełnienia oczywistego błędu w ocenie, naruszenia obowiązku prowadzenia dochodzenia w sposób bezstronny, niezależny i dogłębnym, na korzyść i na niekorzyść, oraz naruszenia zasad dobrej wiary i dobrej administracji.
4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 21 i 35 karty ze względu na odejście rozporządzenia od wytycznych WHO i ECDC dotyczących wykorzystania testów. Nadużycie władzy. W tym względzie strona skarżąca podnosi, że w laboratoriach niektórych krajów testy RT-PCR są amplifikowane z większą liczbą cykli niż spodziewana jako wiarygodna przez ECDCi przez WHO. Testy są wykorzystywane bez zachowania ostrożności lub bez późniejszej weryfikacji klinicznej, a nieprawidłowa amplifikacja oznacza, że wyniki są błędne. Jeśli wynik jest dodatni, test nie jest powtarzany, jak zalecają wytyczne WHO, a zatem pod tym względem testy in vitro są również całkowicie zawodne. Zaskarżone rozporządzenie zobowiązuje osoby bezobjawowe do poddania się badaniom przesiewowym w celu uzyskania Certyfikatu Unijnego, natomiast wytyczne WHO stanowią, że testy wymazowe RT-PCR lub szybkie testy dla osób bezobjawowych są bezużyteczne, ponieważ nie udowodniono, że osoby te zakażają. Jedynym rzeczywiście wykonalnym rozwiązaniem pozwalającym na zapewnienie z maksymalnym poziomem wiarygodności naukowej jak największe bezpieczeństwa podróży, co stanowi cel zaskarżonego rozporządzenia, jest zobowiązanie osób zaszczepionych i nieszczepionych do poddania się badaniu śliny bezpośrednio przed wymaganym zastosowaniem oraz, w razie wyniku pozytywnego, do przeprowadzenia testu wymazowego RT-PCR, który jest amplifikowany przez liczbę cykli zgodnych z wytycznymi WHO i ECDC.
—

ustalenie, że szkoda majątkowa wynosi co najmniej 162 mln EUR wraz z odsetkami wyrównawczymi naliczanymi od dnia 11 lipca 2016 r. do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie oraz odpowiednimi odsetkami za zwłokę od dnia wydania wyroku do pełnej spłaty; oraz
Skarga wniesiona w dniu 8 września 2021 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi / EUIPO – Papouis Dairies (Papouis Halloumi)

(Sprawa T-565/21)

(2021/C 452/56)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (Nikozja, Cypr) (przedstawiciel: adwokat C. Milbradt)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Papouis Dairies LTD (Nikozja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy w kolorze zawierający elementy słowne „Papouis Halloumi Papouis Dairies LTD PAP since 1967”– zgłoszenie nr 11 176 344

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 kwietnia 2021 r. w sprawie R 575/2019-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie EUIPO oraz drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty
—

ustalenie, że szkoda majątkowa wynosi co najmniej 25 mln EUR (1) wraz z odsetkami wyrównawczymi naliczanymi od dnia 11 lipca 2016 r. do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie oraz odpowiednimi odsetkami za zwłokę od dnia wydania wyroku do pełnej spłaty; oraz
Skarga wniesiona w dniu 7 września 2021 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi / EUIPO – Papouis Dairies (fino)

(Sprawa T-558/21)

(2021/C 452/55)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (Nikozja, Cypr) (przedstawiciel: adwokat C. Milbradt)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Papouis Dairies LTD (Nikozja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy fino Cyprus Halloumi Cheese – zgłoszenie nr 11 180 791

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 kwietnia 2021 r. w sprawie R 578/2019-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie EUIPO oraz drugiej strony postepowania przez EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty
Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2021 r. – Veen / Europol

(Sprawa T-436/21)

(2021/C 431/50)

Język postępowania: słowacki

Strony

Strona skarżąca: Leon Leonard Johan Veen (Oss, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat T. Lysina)

Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol)

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o:

— zasądzenie od Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol), na rzecz skarżącego kwoty 50 000 EUR;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący w uzasadnieniu swojej skargi o odszkodowanie z tytułu odpowiedzialności pozaumownej, wniesionej na podstawie art. 268 i 340 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 50 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794 (1), podnosi jeden zarzut dotyczący niezgodnego z prawem przetwarzania danych osobowych skarżącego przez stronę pozwaną.

W swoim zarzucie skarżący twierdzi, że strona pozwana załączyła do akt dochodzenia jako dowód w postępowaniu karnym prowadzonym przeciwko skarżącemu w Republice Słowackiej sporządzone przez nią sprawozdanie zawierające nieprawdziwe, negatywne i niepoparte dowodami informacje o skarżącym, co doprowadziło do wystąpienia zdarzenia wywołującego szkodę. Podnosi on, że w wyniku tego doszło do naruszenia jego czci i dobrego imienia oraz że naruszone zostało jego prawo do życia rodzinnego. W związku przyczynowym ze zdarzeniem wywołującym szkodę powstała zatem krzywda, którą skarżący oszacował na 50 000 EUR.

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol), zastępujące i uchylające decyzje Rady 2009/371/WSiSW, 2009/934/WSiSW, 2009/935/WSiSW, 2009/936/WSiSW i 2009/968/WSiSW (Dz.U. 2016, L 135, s. 53).
5.

Zarzut piąty dotyczący tego, że grzywna nałożona na skarżące jest nieproporcjonalnie wysoka. Skarżące twierdzą w szczególności, że pozwana błędnie oceniła okoliczności łagodzące związane z naruszeniem popełnionym przez skarżące. Skarżące podnoszą ponadto, że pozwana nie uwzględniła w wystarczającym stopniu okoliczności, iż udział skarżących w jednolitym i ciągłym naruszeniu był zarówno mniejszy, jak i mniej poważny niż ten stwierdzony w decyzji z 2016 r., jak Sąd orzekł w sprawie T-105/17, HSBC/Komisja (1). W związku z tym skarżące wnoszą do Sądu o ustalenie znacznie niższej grzywny, która sprawiedliwie odzwierciedlałaby to, co skarżące zrobiły.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie Zdaniem skarżącej pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie, stwierdzając w zaskarżonej decyzji, że niemiecki system pomocy „Allgemeine Bundesregelung Schadensausgleich, COVID-19” („ogólne uregulowanie federalne o rekompensowaniu strat, COVID-19”) jest zgodny z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 2 TFUE. Ograniczenie uprawnienia do złożenia wniosku w przypadku przedsiębiorstw o wielu obszarach działalności gospodarczej do takich, które osiągają co najmniej 80 % swoich obrotów dzięki działalności dotkniętej bezpośrednio lockdownem, jest arbitralne i zezwolenie na system pomocy jest nieproporcjonalne. Próg w wysokości 80 % znosi bez obiektywnego powodu związek przyczynowy między zarządzeniami w sprawie zamknięcia i szkodami, które wynikły stąd dla przedsiębiorstw o wielu obszarach działalności, zważywszy że przedsiębiorstwa te, mimo iż działania państwowe dotyczyły ich bezpośrednio i w znacznym stopniu, oraz związane z tym znaczące szkody mogą ewentualnie pozostać bez jakiejkolwiek rekompensaty. Prowadzi to do zakłócenia konkurencji zarówno w stosunku do konkurentów w obszarach działalności dotkniętych pandemią COVID-19, jak i w stosunku do konkurentów w obszarach działalności niedotkniętych pandemią COVID-19.
—

W tym względzie podniesione zostało, że skarżący twierdzi, iż w wyroku wydanym w sprawie T-727/19, Basaglia/Komisja (wyrok z dnia 23 września 2020 r., niepublikowany, EU:T:2020:446) Sąd stwierdził nieważność decyzji wydanej przez Komisję Europejską o jednostronnym ograniczeniu wniosku skarżącego dotyczącego dostępu do dokumentów; wyrok ten w szczególności potwierdził niezgodność z prawem zachowania Komisji polegającego na jednostronnym ograniczeniu prawa skarżącego do dostępu do żądanych dokumentów; w nowej decyzji wydanej w wyniku stwierdzenia nieważności poprzedniej decyzji Komisja Europejskiej nie zastosowała się do wyroku Sądu z dnia 23 września 2020 r. i ponownie naruszyła prawo skarżącego w zakresie dostępu do dokumentów.
C 462/54

Skarga wniesiona w dniu 14 września 2021 r. – Guangdong Camel Apparel / EUIPO – Worldwide Brands (CAMEL CROWN)

(Sprawa T-590/21)

(2021/C 462/65)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Guangdong Camel Apparel Co. Ltd (Foshan City, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci C. Bercial Arias i F. Codevelle)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Worldwide Brands, Inc. Zweigniederlassung Deutschland (Kolonia, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „CAMEL CROWN”– zgłoszenie nr 17 882 201

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 czerwca 2021 r. w sprawach połączonych R 159/2020-5 i R 184/2020-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— utrzymanie w mocy odwołania;

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie EUIPO i ewentualnego interwenienta kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą przed Sądem.

Podniesione zarzuty
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2021) 4735 final z dnia 22 czerwca 2021 r. State aid case SA.63257 (2021/N) – The Netherlands COVID-19: Fourth amendment of the direct grant scheme to support the fixed costs for enterprises affected by the COVID-19 outbreak (amendments to SA.57712, SA.59535, SA.60166, SA.62241) [pomoc państwa SA.63257 (2021/N) – Niderlandy COVID-19: czwarta zmiana systemu dotacji bezpośrednich w celu wsparcia kosztów stałych dla przedsiębiorstw dotkniętych epidemią COVID-19 (zmiany do SA.57712, SA.59535, SA.60166, SA.62241)];
3.

Zarzut trzeci: naruszenie rozporządzenia (WE) nr 1394/2007 (3), dyrektywy 2001/83/WE i rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (4). Zaskarżona decyzja wykonawcza narusza między innymi przepisy prawa Unii dotyczące zezwolenia na dopuszczenie do obrotu „produktów leczniczych terapii zaawansowanej” oraz prawidłowego oznaczenia właściwości produktu i prawidłowej ulotki dołączanej do opakowania. Skarżąca podnosi również, że zaskarżona decyzja wykonawcza jest dotknięta przekroczeniem uprawnień dyskrecjonalnych przez Komisję w zakresie naruszenia przepisów o ochronie dzieci w badaniach klinicznych.
2.

Zarzut drugi dotyczy tego, że, jeżeli miał zastosowanie wskazywany przez Komisję wyjątek, to Komisja popełniła błąd poprzez nieuznanie, iż wniosek skarżącego został złożony w wyjątkowych okolicznościach i popełniła błąd poprzez stwierdzenie, że nie istniał nadrzędny interes publiczny przemawiający za ujawnieniem żądanych informacji. Skarżący utrzymuje zatem, że decyzja Komisji stanowi naruszenie art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001. — Ze skrajnych środków wprowadzonych przez Irlandię w stosunku do podróży w Unii wynika naruszenie wolności obywatelskich i praw podstawowych w całkowicie niespotykany w historii Unii sposób. W konsekwencji poważnie naruszono szereg praw podstawowych, w tym prawo do swobodnego przemieszczania się osób, prawo do podejmowania pracy i prawo dostępu do wymiaru sprawiedliwości. Ze względu na bezprecedensowy charakter wprowadzonych ograniczeń w połączeniu z rażącymi naruszeniami praw podstawowych skarżący utrzymuje, że jego wniosek został wyraźnie złożony w wyjątkowych okolicznościach, czego Komisja nie uwzględniła, gdy podjęła decyzję o odmowie ujawnienia dokumentacji. Ponadto skarżący utrzymuje, że pierwszeństwo przyznane przez Komisję poufności w ramach niniejszej sprawy stanowi uchylenie się od obowiązku zagwarantowania prawa społeczeństwa do korzystania ze skutecznego środka prawnego przed sądem i do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie. — Ze względu na odmowę udostępnienia rozważanej dokumentacji dani obywatele są postawieni w niekorzystnej sytuacji i taka odmowa rażąco upośledziła ich zdolność do skutecznego zakwestionowania domniemanych podstaw zawieszenia praw podstawowych związanych z podróżowaniem w Unii. Ponadto skarżący utrzymuje, że poprzez nieujawnienie wskazanej we wniosku dokumentacji Komisja bezpodstawnie utrudniła danym obywatelom Unii możliwość domagania się od ich rządu wyjaśnienia poważnych naruszeń ich praw gwarantowanych w prawie Unii, a jako taki ów czynnik powinien był przemawiać za przestrzeganiem zasady przejrzystości przewidzianej w traktatach i rozporządzeniu nr 1049/2001. — Skarżący twierdzi wreszcie, że bezsporne jest, iż prawo dostępu do informacji jest podstawowym narzędziem obrony praw podstawowych i wolności obywatelskich w Unii, zapewnienia dostępu do wymiaru sprawiedliwości ogólnie i w sprawach dotyczących środowiska takich jak niniejsza sprawa oraz domagania się od rządów wyjaśnień. W niniejszym przypadku sporna dokumentacja bądź wskaże konkretne korzyści dla zdrowia ludzkiego (o których mowa we właściwych zaleceniach Rad) uzasadniające środki wprowadzone w celu stawienia czoła COVID-19, bądź takich korzyści nie wskaże. Mając na względzie, że sporne środki są bezprecedensowe, skrajne i uciążliwe dla danych obywateli Unii, którzy pragnęliby korzystać ze swego prawa do swobodnego przemieszczania się lub podejmowania pracy w Unii, dostęp do żądanej dokumentacji jest kwestią nadrzędnego interesu ogólnego, który ułatwi podjęcie działań przez społeczeństwo w celu obrony i ochrony praw podstawowych oraz domaganie się od rządu Irlandii wyjaśnienia skrajnych środków, które rząd ten wprowadził.