ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 212/17

Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 29 stycznia 2014 r. w sprawie T-528/09: Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 15 kwietnia 2014 r. przez Radę Unii Europejskiej

(Sprawa C-193/14 P)

2014/C 212/19

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, B. O'Connor, Solicitor, adwokat S. Gubel)

Druga strona postępowania: Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd, Komisja Europejska, ArcelorMittal Tubular Products Ostrava a.s., ArcelorMittal Tubular Products Roman SA, Benteler Deutschland GmbH, dawniej Benteler Stahl//Rohr GmbH, Ovako Tube & Ring AB, Rohrwerk Maxhütte GmbH, Dalmine SpA, Silcotub SA, TMK-Artrom SA, Tubos Reunidos, SA, Vallourec Oil and Gas France, formerly Vallourec Mannesmann Oil & Gas France, Vallourec Tubes France, dawniej V & M France, Vallourec Deutschland GmbH, formerly V & M Deutschland GmbH, voestalpine Tubulars GmbH, Železiarne Podbrezová a.s.

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie żąda aby Trybunał:

— uchylił wyrok Sądu Unii Europejskiej (drugiej izby) z dnia 29 stycznia 2014 r. w sprawie C-528/09 Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej;

— oddalił pierwszą część trzeciego zarzutu podniesionego przez skarżących w pierwszej instancji jako bezzasadną;

— przekazał sprawę Sądowi do ponownego rozpatrzenia w odniesieniu do pozostałych zarzutów albowiem Sąd nie ustalił okoliczności faktycznych

— zasądził zapłatę przez Hubei kosztów poniesionych przez Radę w pierwszej instancji i w ramach odwołania.

Zarzuty i główne argumenty

Rada twierdzi, że zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony z następujących względów:

— po pierwsze Sąd naruszył art. 3 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (1) i przeinaczył jasne znaczenie przedłożonych doń dowodów, albowiem dokonał wybiórczej i niepełnej oceny wymaganych prawnie czynników w celu stwierdzenia, że przemysł Unii znajdował się w trudnej sytuacji na koniec okresu objętego dochodzeniem;

— po drugie Sąd niewłaściwie zinterpretował i zastosował art. 3 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego w odniesieniu do przewidywanego załamania się popytu;

— po trzecie Sąd niewłaściwie zinterpretował art. 3 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego w odniesieniu do analizy zagrożenia szkodą;

— po czwarte Sąd przekroczył swe kompetencje albowiem zastąpił ocenę rozważanych czynników gospodarczych dokonaną przez instytucje Unii swą własną oceną.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 56, s.1 ), zastąpione przez rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (wersja ujednolicona) (Dz.U. L 343, s. 51).
1)

Czy fakt, że zakres stosowania art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (1) i art. 14 ust. 5 lit. b) rozporządzenia wykonawczego nr 987/2009 (2) obejmuje „osob[ę], która normalnie wykonuje pracę najemną w dwóch lub w kilku państwach członkowskich”, należy interpretować w ten sposób, że odnosi się on także do przypadku osoby zatrudnionej na podstawie umowy o pracę zawartej z jednym pracodawcą mającym siedzibę w jednym z państw członkowskich UE w celu wykonywania pracy w dwóch innych państwach członkowskich, nawet jeśli (a) drugie państwo członkowskie, w którym dana osoba ma pracować, nie zostało jeszcze ustalone i nie mogło zostać przewidziane w momencie złożenia wniosku o wydanie formularza Α1 z powodu szczególnego charakteru pracy, czyli tymczasowego zatrudnienia pracowników na krótkie okresy w różnych państwach członkowskich Unii Europejskiej? lub (b) czas zatrudnienia w pierwszym lub w drugim państwie członkowskim nie może jeszcze zostać określony bądź nie jest przewidywalny z powodu szczególnego charakteru pracy, czyli tymczasowego zatrudnienia pracowników na krótkie okresy w różnych państwach członkowskich Unii Europejskiej?
5)

Czy wymóg, by osoba, która wykorzystuje napoje alkoholowe do celów komercyjnych, posiadała specjalne zezwolenie na sprzedaż detaliczną w odniesieniu do swojej działalności dotyczącej przywożonych napojów alkoholowych, w sytuacji gdy nabywca fiński zakupił przez Internet lub w inny sposób w sprzedaży wysyłkowej napoje alkoholowe od prowadzącego działalność w innym państwie członkowskim sprzedawcy, który dostarcza je do Finlandii, należy uznać za dotyczący istnienia lub funkcjonowania monopolu, wobec czego przepisy art. 34 TFUE nie stoją mu na przeszkodzie, natomiast należy oceniać go w świetle art. 37 TFUE?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 202/14

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Nantes (Francja) w dniu 13 lutego 2014 r. – Adiamix przeciwko Direction départementale des finances publiques – Pôle Gestion fiscale

(Sprawa C-202/14)

2014/C 202/16

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour administrative d'appel de Nantes

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Adiamix

Strona pozwana: Direction départementale des finances publiques – Pôle Gestion fiscale

Pytanie prejudycjalne

Do Trybunału Sprawiedliwości zwrócono się o wydanie orzeczenia w przedmiocie ważności – w odniesieniu do kwestii kwalifikacji systemu pomocy jako pomocy istniejącej – decyzji Komisji Europejskiej nr 2004/343/CE z dnia 16 grudnia 2003 r. dotyczącej systemu zwolnień ustanowionego w art. 44f powszechnego kodeksu podatkowego w odniesieniu do przejmowania przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji. (1)

(1) Decyzja Komisji z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie systemu pomocy wprowadzonego przez Francję w zakresie przejmowania przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji (Dz.U. L 108, s. 38 ).
1)

Czy art. 8 ust. 2 dyrektywy 2009/54/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że „naturalna woda mineralna pochodząca z jednego i tego samego źródła”: a) oznacza wodę pochodzącą z jednego i tego samego ujęcia, ale nie wodę czerpaną z innych ujęć, mimo iż chodzi o wodę mającą źródło w tej samej warstwie wodonośnej tej samej części wód podziemnych zgodnie z definicją pojęcia „warstwa wodonośna” i „część wód podziemnych”, zawartą w dyrektywie 2000/60/WE (2); b) oznacza wodę pochodzącą z jednego i tego samego ujęcia, ale nie wodę czerpaną z innych ujęć, mimo iż chodzi o wodę mającą źródło w tej samej warstwie wodonośnej tej samej części wód podziemnych zgodnie z definicją pojęcia „warstwa wodonośna” i „część wód podziemnych”, zawartą w dyrektywie 2000/60/WE, mając na uwadze, że w tej definicji należy uwzględnić okoliczności takie jak odległość między ujęciami, głębokość ujęć, szczególną jakość wody pochodzącej z jednego ujęcia (np. skład chemiczny i mikrobiologiczny), połączenia wodne między ujęciami, granice warstwy wodonośnej; c) oznacza każdą wodę mającą źródło w tej samej warstwie wodonośnej tej samej części wód podziemnych zgodnie z definicją pojęcia „warstwa wodonośna” i „część wód podziemnych” zawartą w dyrektywie 2000/60/WE, bez względu na to, że wypływa na powierzchnię z wielu ujęć; d) oznacza każdą wodę mającą źródło w tej samej warstwie wodonośnej tej samej części wód podziemnych zgodnie z definicją pojęcia „warstwa wodonośna” i „część wód podziemnych”, zawartą w dyrektywie 2000/60/WE, bez względu na to, że wypływa na powierzchnię z wielu ujęć, mając na uwadze, że w tej definicji należy uwzględnić okoliczności takie jak odległość między ujęciami, głębokość ujęć, szczególną jakość wody pochodzącej z jednego ujęcia (np. skład chemiczny i mikrobiologiczny), połączenia wodne między ujęciami, granice warstwy wodonośnej;
2)

Czy przy uwzględnieniu kryterium proporcjonalności określonego we wspomnianej zielonej księdze cel dyrektywy 2003/86/WE, a w szczególności jej art. 7 ust. 2, stoi na przeszkodzie temu, by koszty związane z egzaminem, którego przedmiotem jest ocena, czy osoba należąca do rodziny czyni zadość wspomnianym środkom dotyczącym integracji, wynosiły 350 EUR za każdorazowe podejście do egzaminu, a jednorazowy koszt pakietu przygotowującego do egzaminu wynosił 110 EUR?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 194/11

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 21 marca 2014 r. – Malvino Cervati, Società Malvi Sas di Cervati Malvino przeciwko Agenzia delle Dogane, Agenzia delle Dogane – Ufficio delle Dogane di Livorno

(Sprawa C-131/14)

2014/C 194/13

Język postepowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte suprema di cassazione

Strony w postepowaniu głównym

Strona skarżąca: Malvino Cervati, Società Malvi Sas di Cervati Malvino

Strona pozwana: Agenzia delle Dogane, Agenzia delle Dogane – Ufficio delle Dogane di Livorno

Pytanie prejudycjalne

Czy rozporządzenia nr 1047/2001 (1) i nr 2988/95 (2) należy interpretować w ten sposób, że zabronione jest i stanowi nadużycie prawa oraz stanowi zachowanie zmierzające do obejścia prawa działanie wspólnotowego podmiotu gospodarczego A (Malvi s.a.s.), który, nie dysponując pozwoleniem na przywóz lub po wyczerpaniu własnego udziału w kontyngencie, nabywa określone partie towaru od innego wspólnotowego podmiotu gospodarczego B (Tonini Roberto & C s.a.s.), który z kolei dokonał ich nabycia od dostawcy pozawspólnotowego (Bananaservice srl), a następnie ich cesji w państwie trzecim na inny wspólnotowy podmiot gospodarczy C (L’Olivo Maria), który, spełniając wymogi, uzyskał pozwolenie w ramach kontyngentu i, bez przenoszenia własnego pozwolenia, dokonał wprowadzenia rzeczonych partii do swobodnego obrotu do Wspólnoty Europejskiej celem ich przeniesienia, już oclonych i w zamian za odpowiednie wynagrodzenie, niższe niż szczególna stawka celna dotycząca importu spoza kontyngentu, na ten sam podmiot gospodarczy B (Tonini Robert & C s.a.s.), który je ostatecznie sprzedaje podmiotowi A (Malvi s.a.s.)?

(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1047/2001 z dnia 30 maja 2001 r. wprowadzające system pozwoleń na przywóz i system świadectw pochodzenia oraz ustalające metodę zarządzania kontyngentami taryfowymi czosnku przywiezionego z państw trzecich (Dz.U. L 145, s. 35).

(2) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 235/11

Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2014 r. – Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-263/14)

2014/C 235/16

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: R. Passos, A. Caiola, M. Allik, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/198/WPZiB z dnia 10 marca 2014 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Zjednoczoną Republiką Tanzanii w sprawie warunków przekazywania przez siły morskie dowodzone przez Unię Europejską do Zjednoczonej Republiki Tanzanii osób podejrzanych o piractwo i zajętego w związku z tym mienia (1);

— utrzymanie w mocy skutków decyzji Rady 2014/198/WPZiB z dnia 10 marca 2014 r. do chwili jej zastąpienia;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zdaniem Parlamentu Europejskiego decyzja Rady 2014/198/WPZiB z dnia 10 marca 2014 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Zjednoczoną Republiką Tanzanii w sprawie warunków przekazywania przez siły morskie dowodzone przez Unię Europejską do Zjednoczonej Republiki Tanzanii osób podejrzanych o piractwo i zajętego w związku z tym mienia jest nieważna, gdyż nie dotyczy ona wyłącznie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, jak wyraźne przewiduje to art. 218 ust. 6 akapit drugi TFUE.

Parlament Europejski uważa, że umowa między Unią Europejską a Republiką Tanzanii dotyczy także współpracy sądowej w sprawach karnych oraz współpracy policyjnej, obejmując tym samym dziedziny, do który ma zastosowanie zwykła procedura ustawodawcza.

Z tego względu umowa powinna była zostać zawarta w oparciu o podstawy materialnoprawne, którymi są art. 37 TUE oraz art. 82 i 87 TFUE, po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego zgodnie z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v) TFUE.

Tym samym Rada naruszyła traktaty poprzez pominięcie właściwej podstawy prawnej dla zawarcia tej umowy.

Ponadto Parlament Europejski uważa, że Rada naruszyła art. 218 ust. 10 TFUE, gdyż nie informowała Parlamentu w pełni i natychmiast na wszystkich etapach negocjacji i zawarcia umowy.

W razie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji przez Trybunał Sprawiedliwości Parlament Europejski wnosi jednakże, by Trybunał skorzystał ze swojego uprawnienia do utrzymania skutków zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 264 akapit drugi TFUE do chwili zastąpienia tej decyzji.

(1) Dz.U. L 108, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 223/7

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland (Irlandia) w dniu 5 maja 2014 r. – Kuldip Singh, Denzel Nnjume i Khaled Aly przeciwko Minister for Justice and Equality

(Sprawa C-218/14)

2014/C 223/10

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court of Ireland

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Kuldip Singh, Denzel Nnjume, Khaled Aly

Strona pozwana: Minister for Justice and Equality

Podmiot zainteresowany: The Immigrant Council of Ireland

Pytania prejudycjalne

1) Czy w przypadku ustania małżeństwa obywatela Unii i osoby niebędącej obywatelem Unii w wyniku rozwodu, który nastąpił po wyjeździe obywatela Unii z przyjmującego państwa członkowskiego, w którym obywatel Unii korzystał z praw wynikających z obywatelstwa Unii, i gdy zastosowanie znajdują przepisy art. 7 i art. 13 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 2004/38/WE (1), osoba niebędąca obywatelem Unii zachowuje prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim? Jeżeli odpowiedź brzmi „nie”, to czy osoba niebędąca obywatelem Unii posiada prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim w trakcie okresu poprzedzającego rozwód, po wyjeździe obywatela Unii z przyjmującego państwa członkowskiego?

2) Czy wymogi art. 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2004/38/WE są spełnione, gdy małżonek będący obywatelem Unii podnosi, że posiada wystarczające środki w rozumieniu art. 8 ust. 4 dyrektywy, wliczając do nich częściowo zasoby małżonka niebędącego obywatelem Unii?

3) Jeśli odpowiedź na pytanie drugie brzmi „nie”, czy osoby, takie jak skarżący, posiadają prawo podmiotowe na mocy prawa Unii (niezależnie od dyrektywy) do pracy w przyjmującym państwie członkowskim w celu zapewnienia lub przyczynienia się do zapewnienia „wystarczających zasobów” w rozumieniu art. 7 tej dyrektywy?

(1) Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77)
—

stwierdzenie, że poprzez nieopublikowanie do dnia 22 grudnia 2009 r. ostatecznych planów gospodarowania wodami w dorzeczu i nieprzekazanie ich kopii do Komisji do dnia 22 marca 2010 r., a w każdym razie niepowiadomienie o tym Komisji, Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (1);
1)

Czy Hoge Raad jako najwyższy sąd krajowy w ramach pytania prejudycjalnego przedstawionego przez sąd krajowy niższej instancji jest zobowiązany do przedstawienia Trybunałowi pytania prejudycjalnego, czy też powinien on oczekiwać odpowiedzi na pytanie przedstawione przez sąd krajowy niższej instancji, nawet jeśli jest zdania, że prawidłowe stosowanie prawa Unii w rozstrzyganej przez niego kwestii jest na tyle oczywiste, iż nie ma racjonalnych wątpliwości co do sposobu, w jaki należy odpowiedzieć na to pytanie?
ii.

Czy klauzulę 4 pkt 2 porozumienia ramowego lub art. 7 dyrektywy 2003/88 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby przepis prawa krajowego (taki jak Regulations 13, 13A i 14 Working Time Regulations) skutkował tym, iż w sytuacji zwiększenia wymiaru czasu pracy pracownika wymiar już nabytego prawa do urlopu musi zostać proporcjonalnie dostosowany do nowego wymiaru czasu pracy, tak że pracownik, który zwiększył swój wymiar czasu pracy byłby uprawniony do skorzystania z nabytego prawa do urlopu, którego wymiar zostaje ponownie obliczony stosownie do nowego wymiaru czasu pracy?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 223/10

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Liège (Belgia) w dniu 14 maja 2014 r. – Abdoulaye Amadou Tall przeciwko Centre public d’action sociale de Huy (CPAS de Huy)

(Sprawa C-239/14)

2014/C 223/14

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal du travail de Liège

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Abdoulaye Amadou Tall

Druga strona postępowania: Centre public d’action sociale de Huy (CPAS de Huy)

Pytania prejudycjalne

Na mocy art. 39/1 loi du 15 décembre 1980 sur l’accès du territoire, le séjour, l’établissement et l’éloignement des étrangers [ustawy z dnia 15 grudnia 1980 r. w sprawie dostępu do terytorium, pobytu, osiedlania się i wydalania cudzoziemców] w związku z art. 39/2 § l akapit trzeci, art. 39/76, art. 39/82 § 4 akapit drugi lit. d) i art. 57/6/2 tejże ustawy przeciwko odmowie rozpatrzenia ponownego wniosku o udzielenie azylu mogą być wniesione jedynie skarga o stwierdzenie nieważności i wniosek o zawieszenie w wyjątkowo pilnych wypadkach. W zakresie, w jakim nie chodzi tu ani o środki prawne, do których rozpoznania sądowi przysługuje nieograniczona kompetencja, ani o środki prawne o charakterze suspensywnym, a wnioskodawca nie ma prawa ani do pobytu, ani do pomocy materialnej w toku ich rozpatrywania, to czy te środki prawne są zgodne z wymogami art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 39 dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (1), które przewidują prawo do skutecznego środka prawnego?

(1) Dz.U. L 326, s. 13.
1)

Czy art. 28 ust. 1 dyrektywy 95/46/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (zwanej dalej „dyrektywą o ochronie danych”) należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe państwa członkowskiego może być stosowane na jego terytorium w odniesieniu do prowadzącego działalność gospodarczą wyłącznie w innym państwie członkowskim administratora danych, który zarządza stroną internetową pośrednictwa nieruchomości i publikuje między innymi informacje o nieruchomościach znajdujących się na terytorium pierwszego państwa członkowskiego, a właściciele nieruchomości przekazują swe dane osobowe do służącego do przechowywania i czynności technicznych w zakresie przetwarzania danych środka (serwera), który jest własnością osoby zarządzającej stroną internetową i znajduje się w innym państwie członkowskim?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 245/3

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 18 kwietnia 2014 r. – Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V. przeciwko Teekanne.

(Sprawa C-195/14)

2014/C 245/04

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

Strona pozwana: Teekanne GmbH & Co. KG

Pytanie prejudycjalne

Czy etykietowanie i prezentacja środków spożywczych oraz reklama w tym celu mogą poprzez wygląd, nazwę albo obrazowe przedstawienie wywołać wrażenie co do obecności określonego składnika, mimo że ten składnik faktycznie nie jest obecny i wynika to już z samego wykazu składników zgodnie z art. 3 ust.1 pkt 2 dyrektywy 2000/13/WE (1)?

(1) Dyrektywa 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych, Dz.U. L 109, s. 29, w brzmieniu zmienionym po raz ostatni przez dyrektywę Rady 2013/20/UE z dnia 13 maja 2013 r. dostosowującą niektóre dyrektywy w dziedzinie bezpieczeństwa żywności, polityki weterynaryjnej i fitosanitarnej w związku z przystąpieniem Republiki Chorwacji, Dz.U. L 158, s. 234
1)

Czy art. 34, 35 i 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, właściwie interpretowane, stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 3 ust. 2 ustawy krajowej nr 8 z dnia 14 stycznia 2013 r. ustanawiającemu obowiązek etykietowania wskazującego państwo pochodzenia w odniesieniu do produktów otrzymanych w wyniku obróbki w krajach zagranicznych, które wykorzystują włoskie oznaczenie „skóra” – w odniesieniu do produktów ze skóry zgodnie z prawem poddanej obróbce lub wprowadzonej do obrotu w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, ponieważ taka ustawa stanowi środek o skutku równoważnym z ograniczeniem ilościowym zakazanym przez art. 34 TFUE i nieuzasadnionym w świetle art. 36 TFUE?
4)

Czy zgodnie z ww. dyrektywą 2004/18/WE z dnia 31 marca 2004 r. doszło do niewłaściwej transpozycji wspomnianej dyrektywy w drodze Real Decreto Legislativo 3/2011, de 14 de noviembre, por el que se aprueba el Texto Refundido de la Ley de Contratos del Sector Público (królewskiego dekretu ustawodawczego 3/2011 z dnia 14 listopada, w którym zatwierdza się jednolity tekst ustawy w sprawie zamówień publicznych) do krajowego ustawodawstwa hiszpańskiego, a jeżeli ma to miejsce, czy hiszpański prawodawca ograniczył w drodze art. 62 i 65 wspomnianego królewskiego dekretu ustawodawczego 3/2011 z dnia 14 listopada dostęp administracji publicznej do rejestru klasyfikacji działalności gospodarczej?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 235/3

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 10 kwietnia 2014 r. – Ralph Prankl

(Sprawa C-175/14)

2014/C 235/04

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Ralph Prankl

Pozwany organ: Bundesfinanzgericht

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (1) w brzmieniu dyrektywy Rady 92/108/EWG (2) z dnia 14 grudnia 1992 r. należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, zgodnie z którymi podatek akcyzowy (podatek od wyrobów tytoniowych) w odniesieniu do towarów objętych podatkiem akcyzowym (papierosy), które w (pierwszym) państwie członkowskim zostały wprowadzone do konsumpcji i bez zastosowania dokumentu towarzyszącego zgodnie z art. 7 ust. 4 tej dyrektywy zostały przetransportowane drogą lądową przez jedno albo kilka państw członkowskich (państwa członkowskie tranzytu) do dalszego państwa członkowskiego (państwo członkowskie przeznaczenia) w celu sprzedaży w państwie członkowskim przeznaczenia, jest również pobierany w państwie członkowskim tranzytu?

(1) Dz.U. L 76, s.1

(2) Dyrektywa Rady 92/108/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r. zmieniająca dyrektywę Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania; Dz.U. L 390, s.124.