ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
89

W odniesieniu do pierwszego zarzutu, polegającego zasadniczo na stwierdzeniu, że Komisja powinna była z własnej inicjatywy wszcząć postępowanie w sprawie klauzuli ochronnej wobec przyrządu effecto, należy przede wszystkim uznać za Komisją, iż zarzut ten nie uwzględnia podziału kompetencji ustanowionego między nią samą a państwami członkowskimi przez dyrektywę 93/42. Należy bowiem stwierdzić, że zgodnie z art. 8 ust. 1 tej dyrektywy to państwa członkowskie powinny podjąć konieczne środki, aby wyroby medyczne nie mogły być wprowadzone do obrotu, jeśli zagrażają bezpieczeństwu i zdrowiu pacjentów. W tych okolicznościach dyrektywa przewiduje system, w którym nadzór nad rynkiem należy do władz krajowych, a nie do Komisji. Ponadto zgodnie z art. 8 dyrektywy 93/42 inicjatywa postępowania w sprawie klauzuli ochronnej należy do wyłącznej kompetencji państw członkowskich, a więc tylko do nich należy wszczęcie rzeczonego postępowania. W tym względzie należy stwierdzić, że art. 8 dyrektywy 93/42 nie przewiduje, aby Komisja mogła z własnej inicjatywy poinformować państwa członkowskie o swoich wnioskach dotyczących środków krajowych.
72

Ponadto art. 26/A § 5 ustawy o górnictwie pozostawia wprawdzie władzom węgierskim zakres uznania, stanowiąc, że stawka opłaty za przedłużenie, która determinuje ewentualnie stawkę podwyższonej opłaty eksploatacyjnej, nie może przewyższać 1,2 razy stawki mającej zastosowanie w dniu złożenia wniosku o przedłużenie, niemniej takiego zakresu uznania nie można koniecznie postrzegać jako sprzyjającego niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów w porównaniu z innymi, a zatem nie może on przyznawać selektywnego charakteru zawartym umowom o przedłużeniu. Taki zakres uznania może być bowiem uzasadniony różnymi czynnikami takimi jak liczba pól, których dotyczy przedłużenie i ich szacunkowe znaczenie w stosunku do pól górniczych będących już w eksploatacji. Mówiąc dokładniej, o ile – jak twierdziły Węgry w trakcie postępowania administracyjnego (zob. pkt 57 powyżej) – podwyżka stawki opłaty górniczej mającej zastosowanie w dniu złożenia wniosku o przedłużenie ma na celu wyrównanie utraty opłat górniczych związanej z polami niewprowadzonymi do eksploatacji w terminie pięciu lat od wydania zezwoleń na eksploatację, o tyle nie jest nielogiczne, że stawka opłaty za przedłużenie i ewentualnie stawka podwyższonej opłaty eksploatacyjnej, które stosuje się odpowiednio do pól, w stosunku do których data rozpoczęcia wydobycia została przedłużona, oraz do pól będących już w eksploatacji, są wyższe, w przypadku gdy liczba pól, których dotyczy przedłużenie, jest istotna w stosunku do liczby pól będących już w eksploatacji oraz że są one niższe, gdy – tak jak w niniejszym przypadku – liczba pól, których dotyczy przedłużenie, stanowi niewielką część pól już eksploatowanych. Wynika stąd, że zakres uznania przyznany w art. 26/A § 5 ustawy o górnictwie umożliwia administracji zachowanie równego traktowania między podmiotami gospodarczymi, w zależności od tego, czy znajdują się w porównywalnych lub różnych sytuacjach w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 54 powyżej, dostosowując swoje propozycje co do opłat do cech charakterystycznych każdego przedstawionego wniosku o przedłużenie, oraz że stanowi on przejaw uprawnień dyskrecjonalnych ograniczonych obiektywnymi kryteriami, które pozostają w związku z systemem opłat ustalonym w spornych uregulowaniach. Mówiąc szerzej, należy zauważyć, że zakres uznania, o którym tu mowa, odróżnia się z racji swej natury od przypadków, w których korzystanie z takiego zakresu uznania jest związane z przyznaniem korzyści na rzecz operatora gospodarczego. W niniejszym przypadku zakres uznania władz węgierskich służy do wyważenia dodatkowej opłaty nakładanej na podmioty gospodarcze w celu uwzględnienia imperatywów wynikających z zasady równego traktowania.
75

Ponadto wbrew temu, co twierdzą skarżące, okoliczność, że przyznały one, iż praktyki antykonkurencyjne związane z zaistnieniem szczególnych okoliczności, takich jak wprowadzenie euro, wzrost cen surowców czy wprowadzenie opłat drogowych, polegały na skoordynowanych podwyżkach cen, świadczy o istnieniu związków komplementarności pomiędzy tymi antykonkurencyjnymi praktykami dotyczącymi każdej z podgrup produktów, i to pomimo że praktyki te miały tylko drugorzędne znaczenie w stosunku do systematycznie stosowanych praktyk polegających na podwyżkach cen. To samo dotyczy praktyk polegających na wymianie mających szczególne znaczenie informacji handlowych, w odniesieniu do których skarżące wyraźnie przyznały, że praktyki te dotyczyły szeregu z trzech podgrup produktów. Kwestia tego, czy praktyki te miały drugorzędne znaczenie w stosunku do corocznej koordynacji podwyżek cen, pozostaje bez wpływu na zakwalifikowanie owych praktyk jako „jednolitego naruszenia”.
1)

Unia Europejska jest zobowiązana do naprawienia szkody poniesionej przez Animal Trading Company (ATC) BV, Avicentra NV, Borgstein birds and Zoofood Trading vof, Bird Trading Company Van der Stappen BV, New Little Bird’s Srl, Vogelhuis Kloeg i Giovaniego Pistone z uwagi na przyjęcie i wykonanie przez Komisję Europejską, po pierwsze, decyzji 2005/760/WE z dnia 27 października 2005 r. dotyczącej niektórych środków ochronnych odnoszących się do wysoce zjadliwej grypy ptaków w określonych państwach trzecich w zakresie przywozu ptaków żyjących w niewoli, po drugie, decyzji 2005/862/WE z dnia 30 listopada 2005 r. zmieniającej decyzje 2005/759/WE i 2005/760 dotyczące środków zwalczania ptasiej grypy u ptaków innych niż drób, po trzecie, decyzji 2006/79/WE z dnia 31 stycznia 2006 r. zmieniającej decyzje 2005/759/WE i 2005/760 w odniesieniu do przedłużenia ich okresów stosowania, po czwarte, decyzji 2006/405/WE z dnia 7 czerwca 2006 r. zmieniającej decyzje 2005/710/WE, 2005/734/WE, 2005/758/WE, 2005/759/WE, 2005/760, 2006/247/WE oraz 2006/625/WE dotyczące niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków, po piąte, decyzji 2006/522/WE z dnia 25 lipca 2006 r. zmieniającej decyzje 2005/759/WE i 2005/760 dotyczące niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków oraz przemieszczania niektórych żywych ptaków do Wspólnoty, po szóste, decyzji 2007/21/WE z dnia 22 grudnia 2006 r. zmieniającej decyzję 2005/760 dotyczącą niektórych środków ochronnych odnoszących się do wysoce zjadliwej grypy ptaków oraz przywozu ptaków innych niż drób do Wspólnoty oraz, po siódme, decyzji 2007/183/WE z dnia 23 marca 2007 r. zmieniającej decyzję 2005/760.
268

Z drugiej strony w odniesieniu do argumentu, jakoby Komisja miała do dyspozycji „mnóstwo danych, które wskazywały niedwuznacznie na to, że domniemany kartel nie miał wpływu nie tylko na handel między państwami członkowskimi, ale także na rynek właściwy”, należy zauważyć, że wnioski zawarte w studium Lear (Laboratorio di Economia, Antitrust, Regolamentazione), zatytułowanym „Przemysł prętów zbrojeniowych we Włoszech w latach 1989–2000”, zamówionym przez przedsiębiorstwa Alfa, Feralpi, IRO, SP i Valsabbia, na które to studium – niezałączone do niniejszej skargi – powołuje się skarżąca, zostały odrzucone przez Komisję w motywach 42, 50–56, 62, 513, 521 i 585 zaskarżonej decyzji; instytucja ta wskazała, że dane zdają się nie potwierdzać przedstawionej w studium Lear tezy o realnej obniżce całkowitej ceny o 32% (zob. także pkt 267 powyżej). Ponadto w motywie 490 zaskarżonej decyzji Komisja oddaliła argument, jakoby podwyżka dodatku była bez skutku, ponieważ została zneutralizowana obniżką ceny podstawowej, gdyż ze względu na to, że całkowita cena prętów zbrojeniowych składa się z ceny podstawowej i dodatku, zaś dodatek należy traktować jako niepodlegający konkurencji i negocjacjom, podwyżka dodatku oznaczała obniżenie zmienności całkowitej ceny i tym samym zmniejszenie zakresu niepewności co do tej ceny. Skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu, który miałby służyć podważeniu tych stwierdzeń.
126

Wreszcie, w odniesieniu do skutków temporalnych stwierdzenia nieważności decyzji 2010/413, zmienionej decyzją 2010/644 i decyzją 2011/783, należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 264 akapit drugi TFUE Sąd wskazuje, jeśli uzna to za niezbędne, jakie skutki aktu, o którego nieważności orzekł, powinny być uważane za ostateczne. W niniejszym przypadku określenie różnych dat obowiązywania w przypadku stwierdzenia nieważności rozporządzenia nr 267/2012 i decyzji 2010/413, zmienionej decyzją 2010/644 i decyzją 2011/783 mogłoby doprowadzić do poważnego naruszenia pewności prawa, gdyż w drodze tych dwóch aktów zastosowano wobec skarżącej takie same środki. Skutki decyzji 2010/413, zmienionej decyzją 2010/644 i decyzją 2011/783, muszą więc zostać utrzymane w mocy wobec skarżącej do czasu, gdy skuteczne stanie się stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 267/2012 (zob. analogicznie ww. w pkt 119 wyrok w sprawie Kadio Morokro przeciwko Radzie, pkt 39).
1)

Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 1 oraz art. 4 decyzji Komisji 2011/5/WE z dnia 28 października 2009 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię.
89

Z powyższych nawiązań do orzecznictwa wynika jednak, że strona skarżąca winna zidentyfikować wskazówki odnoszące się do treści zaskarżonej decyzji w celu wykazania istnienia wątpliwości (zob. podobnie ww. w pkt 62 wyrok Prayon‑Rupel/Komisja, EU:T:2001:94, pkt 49). Co więcej, kiedy strona skarżąca ucieka się – jak w niniejszym przypadku – do zwykłego odesłania do argumentów podniesionych już z tytułu innego zarzutu, winna ona dokładanie wskazać te z podniesionych argumentów w ramach innego zarzutu, które jej zdaniem mogą dowodzić istnienia wątpliwości.
106

Te różnego rodzaju elementy – ujęte łącznie czy też w oderwaniu od siebie – nie mogą stanowić naruszenia zasady dobrej administracji. Po pierwsze, przypomniane już zostało, że decyzja w sprawie Alumix nie mogła pozwolić skarżącej na uznanie, iż jej zakres zastosowania wykraczał poza przewidziany w dekrecie z 1995 r. dziesięcioletni okres, w odniesieniu do którego przyznano preferencyjną taryfę, z której korzystała skarżąca. Po drugie, nie można zarzucić Komisji, że ta nie przestrzegała zasady dobrej administracji, skoro instytucja ta, z powodu zachowania, które można przypisać jedynie osobom trzecim, nie miała nawet ku temu okazji. Nie ma zaś wątpliwości co do tego, że w niniejszym przypadku to właśnie z powodu niezgłoszenia przez Republikę Włoską dekretu z 2004 r. oraz art. 11 ust. 11 ustawy z 2005 r., które to zachowanie stanowiło samo w sobie bezprawność, Komisja nie mogła zająć takiego stanowiska w sprawie, jakie powinna by była zająć, gdyby przestrzegane były zasady rządzące postępowaniem w sprawie zgłaszania pomocy państwa. Ponadto, jak zostało to wskazane w pkt 65–67 powyżej, Komisja po przyjęciu przez władze włoskie nowych przepisów nie zachowała się w sposób pasywny, lecz zwróciła się do tych władz o udzielenie koniecznych w jej przekonaniu informacji. Po trzecie, zarówno Trybunał, jak i Sąd uznały decyzję z dnia 19 lipca 2006 r. za zgodną z prawem, również odnośnie do oddzielenia jej części dotyczącej skarżącej od tej dotyczącej wskazanych w dekrecie z 2004 r. nowych beneficjentów preferencyjnej taryfy. Po czwarte, w pkt 104 powyżej zostało przypomniane, że, jeśli chodzi o spóźnienie spowodowane wszczęciem dyskusji dotyczących programu VPP, a następnie – rezygnacji z zawartych w tym programie rozwiązań, Komisja stanęła na stanowisku, że to ona sama powinna była je uwzględnić, rezygnując z nakazania odzyskania kwoty związanej z nim pomocy, co zdecydowanie nie może stanowić działania niezgodnego z zasadą dobrej administracji.
7

Skarżący wniósł do High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division [wysokiego trybunału (Anglia i Walia), wydziału ławy królewskiej, zwanego dalej „High Court”] skargę na krajowy środek polegający na zamrożeniu funduszy, zastosowany wobec niego przez ministra spraw zagranicznych i wspólnoty narodów Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (zwanego dalej „FCO”) równolegle z przyjęciem rozporządzenia nr 1629/2005. W kontekście tej skargi FCO podjął w Komitecie ds. Sankcji liczne starania zmierzające do umożliwienia skarżącemu zapoznania się z powodami umieszczenia go w wykazie tego komitetu, a także poznania tożsamości państwa, które o takie umieszczenie wystąpiło. Wszystkie te starania zakończyły się niepowodzeniem, lecz w zeznaniu złożonym w charakterze świadka w dniu 19 czerwca 2009 r. przed High Court kierownik zespołu ds. sankcji przy FCO, wypowiadający się w jego imieniu, oświadczył, co następuje: „Zgodnie z procedurą przeglądu zdefiniowaną [we właściwych przepisach] FCO zgromadził informacje, którymi dysponuje rząd, w celu zbadania wskazania [skarżącego] w świetle kryteriów zawartych we właściwych rezolucjach [Rady Bezpieczeństwa]. Po zakończeniu tej procedury przeglądu FCO doszedł do wniosku, że [nazwisko skarżącego] nie powinno dłużej figurować w wykazie [Komitetu ds. Sankcji] na podstawie sytemu [wprowadzonego rezolucją 1267 (1999) Rady Bezpieczeństwa]. Zażądano dodatkowych informacji, lecz nie zostały one jeszcze przekazane przez państwo, które zgłosiło nazwisko [skarżącego]. W związku z tym Zjednoczone Królestwo skontaktuje się z Komitetem [ds. Sankcji], by zasygnalizować mu, że [skarżący] nie powinien dłużej figurować w wykazie. Zjednoczone Królestwo złoży również wniosek o wykreślenie [nazwiska skarżącego] z wykazu [Komitetu ds. Sankcji] i dołoży starań, by takie wykreślenie nastąpiło”.
245

Ponieważ jednak poszanowanie prawa do obrony – zasady, której podstawowy charakter wielokrotnie został podkreślony w orzecznictwie Trybunału (zob. w szczególności wyrok z dnia 9 listopada 1983 r., Nederlandsche Banden-Industrie-Michelin/Komisja, 322/81, Rec, EU:C:1983:313, pkt 7) – posiada w postępowaniu takim jak w rozpatrywanym przypadku pierwszorzędne znaczenie, nie należy dopuścić, aby korzystanie z tego prawa zostało w sposób nieodwracalny udaremnione z uwagi na nadmiernie długi czas trwania etapu dochodzenia oraz aby taki czas trwania utrudniał dostarczenie dowodów mających zaprzeczyć istnieniu zachowań mogących prowadzić do pociągnięcia zainteresowanych przedsiębiorstw do odpowiedzialności. Z tego względu badanie ewentualnej przeszkody w wykonywaniu prawa do obrony nie może ograniczać się jedynie do etapu, na którym w pełni można korzystać z tego prawa, a mianowicie do drugiego etapu postępowania administracyjnego. Ocena źródła ewentualnego osłabienia skuteczności prawa do obrony powinna rozciągać się na całość tego postępowania poprzez odniesienie się do całkowitego czasu jego trwania (ww. w pkt 241 wyrok Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied/Komisja, EU:C:2006:592, pkt 50).
119

Zgodnie z brzmieniem pkt 20 i nast. komunikatu o współpracy: „20. Przedsiębiorstwa, które nie spełniają warunków określonych w sekcji [dotyczącej zwolnienia z grzywien], mogą [jednak] kwalifikować się do skorzystania ze zmniejszenia wszelkich [kwot] grzywien, które w innym przypadku zostałyby [na nie] nałożone. 21. W celu zakwalifikowania się do zmniejszenia grzywien przedsiębiorstwo musi dostarczyć Komisji takie dowody domniemanego naruszenia, które przyczyniają się do zwiększenia [posiadają wartość dodaną w stosunku do] wartości dowodów już będących w posiadaniu Komisji, oraz musi wycofać się z udziału w domniemanym naruszeniu najpóźniej z chwilą składania [przekazania tych] dowodów. 22. Pojęcie »zwiększenia wartości« [»wartości dodanej«] odnosi się do zakresu, w którym dostarczone dowody zwiększają, poprzez swój charakter lub poziom szczegółowości, możliwość udowodnienia przez Komisję danego stanu faktycznego. Przy tej ocenie Komisja zasadniczo uzna[je] pisemne dowody pochodzące z okresu, do którego odnosi się stan faktyczny, za mające większą wartość niż dowody ustalone później. Podobnie dowody bezpośrednio odnoszące się do danego stanu faktycznego zasadniczo zostaną uznane za posiadające większą wartość niż dowody odnoszące się [do tego stanu faktycznego] tylko pośrednio. 23. Komisja ustali w końcowej decyzji przyjętej na końcu procedury administracyjnej: a) czy dowody dostarczone przez przedsiębiorstwo znacząco zwiększają wartość [posiadają wartość dodaną w stosunku do wartości] dowodów będących [już] w posiadaniu Komisji w tym samym czasie; b) poziom zmniejszenia grzywien, z którego skorzysta przedsiębiorstwo, w odniesieniu do grzywien, które w przeciwnym przypadku zostałyby nałożone, według następujących zasad. Dla: — […] — drugiego przedsiębiorstwa spełniającego warunki [określone w] pkt 21: zmniejszenie o 20–30%; — […] W celu ustalenia poziomu zmniejszenia w ramach każdego przedziału Komisja uwzględni moment złożenia dowodów spełniających warunki określone w pkt 21 oraz zakres, w jakim zwiększają wartość [posiadają one wartość dodaną w stosunku do wartości] dowodów już posiadanych. Może także uwzględnić zakres i ciągłość współpracy prowadzonej przez przedsiębiorstwo po dniu [począwszy od dnia] złożenia dowodów. Ponadto jeżeli przedsiębiorstwo przedstawi dowody odnoszące się do stanu faktycznego uprzednio nieznanego Komisji, mające bezpośredni wpływ na siłę lub czas trwania domniemanego kartelu, Komisja nie uwzględni tych elementów przy ustalaniu grzywien nakładanych na przedsiębiorstwo, które dostarczyło te dowody”.
164

To bowiem po dokonaniu oceny wartości samoistnej oraz względnej różnych oświadczeń i dokumentów przedstawionych przez spółki Emesa/Galycas i WDI Komisja doszła do wniosku, jak zostało to wyjaśnione w zaskarżonej decyzji, że zasadne jest obniżenie o 5% kwoty grzywny nałożonej na każde z tych przedsiębiorstw. Tymczasem argumenty spółki Redaelli nie dotyczą owej wartości dodanej uznanej przez Komisję, lecz wartości dodanej, która powinna była zostać przyznana w związku z jej własną współpracą ze względu na to, że jej wartość dodana jest wedle niej „bardziej znacząca” od wartości uznanej w przypadku spółek Emesa/Galycas lub nie była „w żadnym razie mniejsza” od wartości uznanej w przypadku spółki WDI.
79

Na podstawie pierwszej decyzji łączna kwota grzywny, do której zapłaty była zobowiązana skarżąca, wynosiła 3346200 EUR, a łączna kwota, do której zapłaty były zobowiązane jej spółki zależne, to 5278171 EUR (1913971 EUR w odniesieniu do CPA i 3346200 EUR w odniesieniu do ACW), podczas gdy na podstawie zaskarżonej decyzji kwoty te wynoszą, odpowiednio, 3346200 EUR i 3000100 EUR (1913971 EUR w odniesieniu do CPA i 1086129 EUR w odniesieniu do ACW).
145

Zgodnie z motywami 529 i 530 zaskarżonej decyzji: „(529) Fapricela utrzymuje […], że uczestniczyła w naruszeniu tylko w okresie od 1999 r. do lutego 2000 r. i w okresie od kwietnia do lipca 2001 r. (choć przyznaje, że wznowiła działalność kartelową od dnia 18 kwietnia 2001 r., ona sama nie uważała się za członka kartelu, o czym wiedzieli jego pozostali członkowie) i (ale tylko formalnie) w okresie od sierpnia 2001 r. do września 2002 r. Fapricela odwołuje się do swej rzekomej wyraźnej odmowy wzięcia udziału w spotkaniu w dniu 28 marca 2001 r. i do faktu, że nie zapłaciła składki w ESIS za 2000 r. Fapricela wnosi stąd, że jej odpowiedzialność powinna zostać wykluczona począwszy od marca 2001 r. i że Komisja powinna uwzględnić fakt, iż w rzeczywistości nie uczestniczyła ona w kartelu w okresie od sierpnia 2001 r. do września 2002 r. (530) Z dowodów opisanych w załączniku nr 4 do zaskarżonej decyzji oraz w jej sekcjach 9.2.2.1 i 9.2.2.5 wynika, że od dnia 2 grudnia 1998 r. aż do momentu przeprowadzenia kontroli przez Komisję Fapricela uczestniczyła w sposób regularny i ciągły w spotkaniach klubu España, a w razie jej nieobecności jej sytuacja była omawiana. Rzekomej odmowy przez Fapricelę wzięcia udziału w spotkaniu w dniu 28 marca 2001 r. nie można interpretować jako zdystansowania się od kartelu (zob. motyw 589). Przeciwnie, Fapricela kontynuowała swój udział w spotkaniach kartelu niecały miesiąc później (tj. w dniu 18 kwietnia 2001 r., zob. motyw 529 i załącznik 4 do decyzji). Co więcej, podnoszonej nieobecności Fapriceli w spotkaniach w okresie od października 2000 r. do kwietnia 2001 r. przeczą dowody wskazane w załączniku 4 do decyzji, które świadczą o tym, że brała ona udział w spotkaniach w dniu 18 października 2000 r., w dniu 23 marca 2001 r., w dniu 9 kwietnia 2001 r. i w dniu 18 kwietnia 2001 r. Fapricela nie przedstawiła innych dowodów świadczących o tym, że w jakimkolwiek momencie zdystansowała się od tego, co zostało uzgodnione w trakcie spotkań, a zatem i od kartelu (zob. motyw 588). Fapricela przyznaje ponadto, że uczestniczyła w spotkaniu w dniu 9 kwietnia 2001 r., na którym osiągnięto porozumienie mające na celu zwiększenie cen w segmentach klientów począwszy od czerwca 2001 r., i że do września 2002 r. regularnie i w sposób ciągły uczestniczyła w spotkaniach klubu España. W konsekwencji Komisja doszła do wniosku, że Fapricela uczestniczyła w klubie España nieprzerwanie od dnia 2 grudnia 1998 r. do dnia 19 września 2002 r.”.
48

Zaprzeczają one twierdzeniu, że radykalnie zmieniły swą strategię po zapoznaniu się z widełkami grzywien. Utrzymują one bowiem, że zastosowały się jedynie do pkt 11 (zgoda na udział w rozmowach ugodowych) i pkt 16 (podjęcie świadomej decyzji o przystąpieniu do postępowania ugodowego) komunikatu w sprawie postępowań ugodowych, gdyż nie mogły zgodzić się z oceną Komisji co do zarzucanego im naruszenia. Co więcej,, ich wniosek o skorzystanie z komunikatu w sprawie współpracy zawierał jedynie opis faktów, ale nie zawierał żadnych stwierdzeń co do tego, czy naruszenie miało jednolity charakter, czy nie. Skarżące twierdzą, że popełniony przez Komisję błąd co do kwalifikacji okoliczności faktycznych, którego w żadnym wypadku nie można im przypisać, jest efektem niewystarczającej analizy akt w odniesieniu do ciążącego na tej instytucji obowiązku zbadania w sposób staranny i bezstronny poddanych jej ocenie sytuacji. Tymczasem wszystkie, nieliczne dokumenty, w których została wspomniana nazwa Timab w odniesieniu do zdarzeń sprzed 16 września 1993 r., pozwalają na wyciągnięcie wniosku, że przedsiębiorstwo to nie uczestniczyło w spotkaniach CEPA.
215

Skarżąca uważa bowiem, że nie istnieją loty bezpośrednie z austriackich regionalnych portów lotniczych, mianowicie z portów lotniczych w Grazu, Linzu, Innsbrucku, Salzburgu i Klagenfurcie, do hubów odpowiednio CSA i Malev, mianowicie do Pragi (Republika Czeska) i do Budapesztu (Węgry). Wynika stąd że podróżni, którzy mieszkają w okolicy tych austriackich regionalnych portów lotniczych i którzy zamierzają dostać się z jednego z tych portów lotniczych do miejsca przeznaczenia położonego w Europie Wschodniej, powinni, by skorzystać z lotów oferowanych przez Malev i CSA, udać się wpierw samolotem do Wiednia, następnie stamtąd dostać się do Pragi lub Budapesztu, skąd wreszcie będą mogli dotrzeć do ich miejsca przeznaczenia w Europie Środkowej. Okoliczność ta czyni loty oferowane przez te dwie linie lotnicze mało konkurencyjnymi dla tych podróżnych w porównaniu z ofertą Austrian i Lufthansy, które pozwalają udać się z tych austriackich regionalnych portów lotniczych do ich hubów w Wiedniu, we Frankfurcie nad Menem, w Monachium i w Zurychu, a następnie stamtąd do miejsca przeznaczenia w Europie Wschodniej.