ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Podobnie ocena Sądu, zgodnie z którą oświadczenia należy uznać za dokładne dowody, również co do zasady nie może być kwestionowana przed Trybunałem.

W przypadku odwołania Trybunał nie jest właściwy do ustalania okoliczności faktycznych ani też zasadniczo do badania dowodów, które Sąd dopuścił na poparcie tych okoliczności. Jeżeli bowiem dowody te uzyskano w prawidłowy sposób przy poszanowaniu ogólnych zasad prawa i wymogów proceduralnych dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego, wyłącznie do Sądu należy ocena, jaką wagę należy przypisać przedstawionym dowodom. Ocena ta nie stanowi więc, z wyłączeniem przypadków przeinaczenia tych dowodów, zagadnienia prawnego podlegającego kontroli Trybunału.

W przypadku gdy Komisja zdołała zebrać dowody w postaci dokumentów w celu poparcia zarzucanego naruszenia i gdy dowody te okazały się wystarczające, aby wykazać istnienie porozumienia o charakterze antykonkurencyjnym, nie ma konieczności badania, czy przedsiębiorstwo, któremu zarzucane jest popełnienie naruszenia, miało w tym porozumieniu interes handlowy.

W szczególności jeśli chodzi o porozumienia o charakterze antykonkurencyjnym podczas spotkań konkurujących ze sobą przedsiębiorstw, naruszenie art. 81 ust. 1 WE ma miejsce, gdy spotkania te mają na celu zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji i zmierzają w ten sposób do sztucznej regulacji rynku. W takim przypadku, w celu udowodnienia udziału danego przedsiębiorstwa w kartelu wystarczy, aby Komisja wykazała, że to przedsiębiorstwo uczestniczyło we wspomnianych spotkaniach, podczas których zostały zawarte porozumienia o charakterze antykonkurencyjnym. Jeśli uczestnictwo w takich spotkaniach zostanie wykazane, to na tym przedsiębiorstwie spoczywa obowiązek przedstawienia dowodów, które mogą świadczyć, że jego udziałowi w tych spotkaniach w najmniejszym stopniu nie przyświecał cel antykonkurencyjny, poprzez wykazanie, że poinformowało ono swoich konkurentów o tym, że uczestniczy w tych spotkaniach w innym aniżeli oni celu.

Racją leżącą u podstaw tej zasady jest, że gdy dane przedsiębiorstwo wzięło udział w takim spotkaniu, nie odcinając się publicznie od jego przebiegu, pozwala ono w ten sposób pozostałym uczestnikom porozumienia zakładać, że uczestniczy ono w porozumieniu będącym skutkiem takiego spotkania oraz że będzie go przestrzegać.

(por. pkt 46–48, 58, 74)
Sprawa C-199/04

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywy 85/337/EWG i 97/11/WE — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko — Istotna zmiana sposobu użytkowania budowli lub terenu — Niedopuszczalność skargi”

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 1 lutego 2007 r. I - 1223

Streszczenie wyroku

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Przedmiot sporu – Określenie w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi

(art. 226 WE)

W uzasadnionej opinii oraz w skardze, o których mowa w art. 226 WE, należy przedstawić zarzuty w sposób spójny i precyzyjny, umożliwiając państwu członkowskiemu oraz Trybunałowi dokładne zapoznanie się z zakresem zarzucanego naruszenia prawa wspólnotowego, co jest niezbędnym warunkiem możliwości podjęcia przez to państwo skutecznej obrony oraz zbadania przez Trybunał istnienia naruszenia.

Należy odrzucić jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie uchybienia, która opiera się na wewnętrznie sprzecznej argumentacji i w związku z tym nie odpowiada wskazanym wymogom spójności i precyzji.

(por. pkt 21, 25, 26)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Mleko i przetwory mleczne – Pomoc w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonych na paszę – Rozporządzenie nr 2799/1999 – Warunki przyznania (rozporządzenie Komisji nr 2799/1999) (por. pkt 29, 30)

2. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Badanie zasadności przez Trybunał – Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę – Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 31)

3. Państwa członkowskie – Zobowiązania – Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Utrzymywanie przepisu krajowego niezgodnego z prawem wspólnotowym (art. 226 WE) (por. pkt 33)

Subject of the case

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 160, str. 48) i rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1255/99 w odniesieniu do przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonych na paszę oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu (Dz.U. L 340, str. 3) – Ustanowienie systemu kontroli obiegu mleka w proszku nieprzewidzianego w ustawodawstwie wspólnotowym.

Sentencja

Sentencja

1) Ustanawiając jednostronnie system kontroli obiegu mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonego do niektórych celów, nieprzewidziany w obowiązującym w tym sektorze zharmonizowanym prawie wspólnotowym, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych i rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1255/99 w odniesieniu do przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonych na paszę oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu.

2) Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.
Pomimo przykładowego charakteru wyliczenia „usług kabotażu morskiego”, zawartego w art. 2 pkt 1 rozporządzenia nr 3577/92, dotyczącego stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie państw członkowskich, z wykładni pełnego brzmienia tego przepisu wynika, że zakresem jego stosowania objęte są usługi, po pierwsze, z reguły świadczone za wynagrodzeniem, a po drugie, polegające — jak wskazują na to przykłady kabotażu zawarte w tym przepisie — na przewozie pasażerów lub towarów drogą morską między dwoma punktami znajdującymi się na terytorium jednego państwa członkowskiego.

Charakter i cechy holowania są inne niż kabotażu, zdefiniowanego w art. 2 pkt 1 rozporządzenia nr 3577/92. Choć holowanie jest usługą z reguły świadczoną za wynagrodzeniem, nie polega ono zasadniczo na bezpośrednim przewozie pasażerów lub towarów drogą morską, lecz raczej na pomocy w przemieszczeniu statku, wiertnicy, platformy lub boi. W tych okolicznościach wywiedzenie ze sformułowania „zwłaszcza”, zawartego w art. 2 pkt 1 tego rozporządzenia, wniosku, że może ono poszerzać zakres stosowania tego przepisu na wszelkie usługi powiązane, akcesoryjne lub pomocnicze w stosunku do świadczenia usług transportu morskiego w obrębie państw członkowskich, niezależnie od tego, czy mają one zdefiniowane w tym rozporządzeniu zasadnicze cechy kabotażu morskiego, czy też są ich pozbawione, pozostawałoby w sprzeczności nie tylko z celem rzeczonego rozporządzenia, lecz również z pewnością prawa co do samego zakresu tego rozporządzenia.

(por. pkt 28, 29, 31, 32)
Procedura szczególna przewidziana w art. 3 dyrektywy 89/665 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, na podstawie której Komisja może podjąć działania wobec państwa członkowskiego, jeśli uzna, że nastąpiło jawne i rażące naruszenie przepisów wspólnotowych w zakresie udzielania zamówień publicznych, stanowi środek o charakterze prewencyjnym, który nie może ani uchylać, ani zastępować uprawnień Komisji wynikających z art. 226 WE oraz 228 WE.

O ile prawdą jest, że przepis art. 2 ust. 6 akapit drugi dyrektywy 89/665 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane zezwala państwom członkowskim na pozostawienie w mocy umów zawartych z naruszeniem dyrektyw dotyczących udzielania zamówień publicznych i w związku z tym chroni uzasadnione oczekiwania stron umów, o tyle nie może on skutkować tym, że postępowanie instytucji zamawiających w stosunku do stron trzecich zostaje uznane za zgodne z prawem wspólnotowym po zawarciu takich umów.

Skoro omawiany przepis nie ma wpływu na stosowanie art. 226 WE, nie może on również mieć wpływu na stosowanie art. 228 WE, gdyż w sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie zostałby ograniczony zakres przepisów traktatu ustanawiających rynek wewnętrzny. Ponadto dotyczy on, jak wynika z jego brzmienia, odszkodowania, które osoba doznająca uszczerbku w wyniku naruszenia popełnionego przez instytucję zamawiającą może od niej uzyskać. Tymczasem z powodu jego specyficznego charakteru przepis ten nie może być uważany za regulujący również stosunki między państwem członkowskim i Wspólnotą, których dotyczą art. 226 WE i 228 WE.

(por. pkt 33–35)
Artykuł 4 dyrektywy 79/409 w sprawie ochrony dzikiego ptactwa przewiduje wzmocniony system ochrony, szczególnie nakierowany tak na gatunki wymienione w załączniku I, jak i gatunki wędrowne, który to system znajduje uzasadnienie w fakcie, iż chodzi tu odpowiednio o gatunki najbardziej zagrożone i gatunki stanowiące wspólne dziedzictwo Wspólnoty Europejskiej. Z motywu dziewiątego tej dyrektywy wynika ponadto, że ochrona, zachowanie lub odtworzenie wystarczającej różnorodności i obszaru naturalnych siedlisk mają istotne znaczenie dla ochrony wszystkich gatunków ptactwa. Państwa członkowskie mają zatem obowiązek podjęcia działań niezbędnych do ochrony tych gatunków. Konieczna jest zatem aktualizacja naukowych baz danych, aby ustalić sytuację, w jakiej znajdują się gatunki najbardziej zagrożone, a także te stanowiące wspólne dziedzictwo Wspólnoty, a to w celu zaklasyfikowania jako obszarów specjalnej ochrony (OSO) najbardziej odpowiednich obszarów.

Aby ocenić uchybienie zobowiązaniom wynikającym z tej dyrektywy, należy zatem korzystać z najbardziej aktualnych, w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii, dostępnych danych naukowych. Spisy krajowe, w tym wykaz ornitologiczny opublikowany w 1998 r. (IBA 98) i sporządzony przez Sociedad Española de Ornitología (hiszpańskie towarzystwo ornitologiczne), stanowią przegląd sporządzonego w opublikowanym w 1989 r. Inventory of Important Bird Areas in the European Community (wykazie obszarów mających znaczenie dla ornitofauny we Wspólnocie Europejskiej) (IBA 89) pierwszego opracowania dotyczącego całej Europy i przedstawiają dokładniejsze i bardziej aktualne dane naukowe.
Jak wynika z motywów czwartego i jedenastego dyrektywy 92/43 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, zagrożone siedliska i gatunki tworzą część dziedzictwa naturalnego Wspólnoty, a dotyczące ich zagrożenia mają często charakter transgraniczny, wobec czego przyjęcie środków ochronnych stanowi wspólną odpowiedzialność wszystkich państw członkowskich. Jeżeli chodzi o omawianą dziedzinę, skoro zarządzanie wspólnym dziedzictwem powierzone jest państwom członkowskim na ich terytoriach, to dokładność transpozycji ma szczególne znaczenie.

Dyrektywa 92/43 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory zawiera kompleksowe i techniczne przepisy prawa ochrony środowiska i z tego powodu państwa członkowskie są szczególnie zobowiązane do zapewnienia, aby ich ustawodawstwo, mające na celu transpozycję tej dyrektywy, było jasne i dokładne.

Używając sformułowań zawartych w art. 6 ust. 1 dyrektywy 92/43 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, prawodawca wspólnotowy zamierzał nałożyć na państwa członkowskie obowiązek podjęcia koniecznych środków ochronnych odpowiadających wymogom ekologicznym typów siedlisk przyrodniczych i gatunków wymienionych odpowiednio w załączniku I i II do dyrektywy, co wyklucza jakikolwiek zakres swobodnego uznania w tym względzie po stronie państwa członkowskiego i ogranicza ewentualne możliwości regulacyjne i decyzyjne władz krajowych do narzędzi i rozwiązań technicznych, które należy przyjąć w ramach tych środków.

(por. pkt 76, 87)
Sprawa C-347/04

Rewe Zentralfinanz eG, która wstąpiła w ogół praw i obowiązków ITS Reisen GmbH

przeciwko

Finanzamt Köln-Mitte

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln)

„Swoboda przedsiębiorczości — Podatek dochodowy od osób prawnych — Bezpośrednie odliczenie strat poniesionych przez spółki dominujące — Straty wynikające z odpisów aktualizacyjnych od wartości udziałów posiadanych w spółkach zależnych mających siedzibę w innych państwach członkowskich”

Opinia rzecznika generalnego M. Poiaresa Madura przedstawiona w dniu 31 maja 2006 r. I - 2649

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 marca 2007 r. I - 2668

Streszczenie wyroku

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Przepisy podatkowe

(traktat WE, art. 52 (obecnie, po zmianie, art. 43 WE), 58 (obecnie art. 48 WE))

Artykuły 52 traktatu (obecnie, po zmianie, art. 43 WE) i 58 traktatu (obecnie art. 48 WE) sprzeciwiają się uregulowaniu państwa członkowskiego, które ogranicza możliwość odliczenia przez spółkę dominującą będącą rezydentem tego państwa strat poniesionych przez nią w związku z odpisami aktualizacyjnymi dokonywanymi od wartości udziałów w spółkach zależnych mających siedziby w innych państwach członkowskich, w których posiada ona udziały, które dają jej rzeczywisty wpływ na decyzje tych zagranicznych spółek zależnych i umożliwiają określenie ich przedmiotu działalności, podczas gdy nie przewiduje ono takiego ograniczenia w odniesieniu do udziałów w spółkach zależnych będących rezydentami.

Takie odmienne traktowanie pod względem podatkowym spółek dominujących będących rezydentami w zależności od tego, czy posiadają spółki zależne za granicą, czy też nie, nie może być uzasadnione jedynie przez okoliczność, że postanowiły one wykonywać działalność gospodarczą w innym państwie członkowskim, w którym dane państwo członkowskie nie może wykonywać swojej kompetencji podatkowej. Argument dotyczący wyważonego podziału władztwa podatkowego pomiędzy państwami członkowskimi jako taki nie może stanowić uzasadnienia tego, że państwo członkowskie w sposób systematyczny odmawia przyznania korzyści podatkowej spółce dominującej będącej rezydentem na tej podstawie, iż prowadzi ona międzynarodową działalność gospodarczą, która nie służy bezpośrednio wytwarzaniu dochodu podatkowego z korzyścią dla tego państwa.

Ponadto, jeśli celem takiego przepisu nie jest możliwość wyłączenia korzystania z ulg podatkowych w przypadku zupełnie sztucznych struktur, które służą obchodzeniu krajowego prawa podatkowego, lecz dotyczy on każdego przypadku, w którym spółki zależne, jakakolwiek by była tego przyczyna, mają swoją siedzibę w innym państwie członkowskim, nie może on – nie wykraczając poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia zamierzonego celu – zostać uzasadniony ryzykiem unikania opodatkowania. W istocie ustanowienie spółki poza tym państwem członkowskim samo w sobie nie oznacza unikania opodatkowania, jako że dana spółka zawsze podlega opodatkowaniu w państwie siedziby.

(por. pkt 43, 52, 70 i sentencja)
Choć protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich nie zawiera definicji podatku bezpośredniego i brak jest w tym względzie przepisów wykonawczych dotyczących protokołu, pewnych kryteriów wykładni tego pojęcia dostarcza dyrektywa 77/799 dotycząca wzajemnej pomocy właściwych władz państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich. Dyrektywa ta, której zakres zastosowania przed jej zmianą przez dyrektywę 79/1070 był ograniczony wyłącznie do podatków bezpośrednich, definiuje w art. 1 ust. 2 podatek dochodowy i majątkowy, obejmując tym pojęciem podatek od całego majątku, jak również i od części majątku, niezależnie od metody jego poboru.

W związku z powyższym ma charakter podatku bezpośredniego do celów art. 3 akapit pierwszy tego protokołu podatek regionalny, który dotyczy uprawnionych z tytułu praw rzeczowych na nieruchomościach, nakładany bezpośrednio na osoby ze względu na ich majątek lub prawa rzeczowe mające wartość majątkową, bowiem może on zostać uznany za podatek pobierany od części majątku w rozumieniu dyrektywy 77/799. Ponadto cechy charakterystyczne tego podatku należy ustalać przy uwzględnieniu wszystkich podatników, to znaczy osób fizycznych i prawnych, na które jest on nakładany, a nie ze względu na konsekwencje finansowe, które ewentualnie i pośrednio mogą wyniknąć z tego podatku dla Wspólnot.

(por. pkt 44–46)
Nawet jeżeli cele obu tych rozporządzeń są różne, nic nie pozwala na stwierdzenie, że definicja ta jest ograniczona wyłącznie do rozporządzenia nr 3699/93 i że definicja ta nie może być wykorzystana w ramach innych instrumentów prawa wtórnego w dziedzinie polityki rybołówstwa. Ponadto rozporządzenie nr 3699/93, które definiuje to pojęcie, zostało wydane później niż rozporządzenie nr 3690/93, czyli prawodawca wspólnotowy z pełną znajomością rzeczy wybrał zatem to samo sformułowanie, które znalazło się w rozporządzeniu nr 3690/93.

Treść art. 5 rozporządzenia nr 3690/93 ustanawiającego wspólnotowy system ustalający zasady dotyczące minimum informacji, jakie mają być zawarte w licencjach połowowych, nie formułuje zakazu wykorzystania zdolności połowowej zwolnionej w wyniku transferu statków do państwa trzeciego do wydania nowych licencji, ponieważ artykuł ten przewiduje jedynie po stronie państwa członkowskiego bandery obowiązek cofnięcia licencji połowowych wydanych statkom, które zostały trwale wycofane z działalności połowowej. Ponadto art. 8 rozporządzenia nr 3699/93 ustanawiającego kryteria oraz przepisy dotyczące wspólnotowej pomocy strukturalnej w sektorze rybołówstwa i akwakultury oraz przetwarzania i marketingu produktów tego sektora przewiduje między innymi, w jaki sposób statek rybacki może zostać trwale wycofany z działalności połowowej, i wymaga, aby wykreślone statki zostały wyłączone z działalności połowowej na wodach Wspólnoty. Z tekstu tego przepisu nie wynika jednak, że zdolność połowowa zwolniona w krajowym rejestrze statków rybackich w wyniku trwałego transferu statków do państwa trzeciego nie może być wykorzystana do wydania nowych licencji połowowych.

(por. pkt 43, 44)
Sprawy połączone C-338/04, C-359/04 i C-360/04

Postępowania karne

przeciwko

Massimilianowi Placanice i in.

(wnioski o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale di Larino oraz Tribunale di Teramo)

„Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Wykładnia art. 43 WE i 49 WE — Gry losowe — Zbieranie zakładów wzajemnych na imprezy sportowe — Wymóg koncesji — Wykluczenie podmiotów gospodarczych ustanowionych w pewnych formach spółki kapitałowej — Wymóg zezwolenia policji — Sankcje karne”

Opinia rzecznika generalnego D. Ruiza-Jaraba Colomera przedstawiona w dniu 16 maja 2006 r. I - 1894

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 marca 2007 r. I - 1932

Streszczenie wyroku

(art. 43 WE i 49 WE)

(art. 43 WE i 49 WE)

(art. 43 WE i 49 WE)

Uregulowania krajowe zakazujące prowadzenia działalności w zakresie zbierania, przyjmowania, rejestracji i przekazywania ofert zakładów wzajemnych, w szczególności na imprezy sportowe, bez koncesji lub zezwolenia policji wydawanego przez dane państwo członkowskie, stanowią ograniczenie swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, o których mowa w art. 43 WE i 49 WE. Cel zwalczania przestępczości poprzez poddanie podmiotów działających w tym sektorze kontroli i skupienie działalności w zakresie gier losowych w obszarach podlegających takiej kontroli może uzasadniać te ograniczenia, bowiem system koncesji może w tym zakresie stanowić skuteczny mechanizm. Jednak do sądów krajowych należy zbadanie, czy w zakresie, w jakim ograniczają one ilość podmiotów gospodarczych działających w sektorze gier losowych, te uregulowania krajowe służą rzeczywiście temu celowi. Podobnie do sądów krajowych należy zbadanie, czy ograniczenia te są właściwe dla realizacji zamierzonego celu, nie wykraczają poza to, co niezbędne dla ich osiągnięcia oraz są stosowane w sposób niedyskryminacyjny. (por. pkt 49, 52, 57, 58 oraz pkt 1, 2 sentencji)

Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że pozostają one w sprzeczności z uregulowaniami krajowymi, które wyłączają z sektora gier losowych podmioty działające w formie spółek kapitałowych, których akcje są notowane na rynkach regulowanych. Niezależnie bowiem od kwestii, czy wykluczenie spółek kapitałowych notowanych na rynkach regulowanych jest faktycznie stosowane w ten sam sposób do podmiotów mających siedzibę w danym państwie członkowskim i do podmiotów z innych państw członkowskich, to całkowite wyłączenie wykracza poza to co niezbędne dla osiągnięcia celu polegającego na przeciwdziałaniu podejmowaniu przez podmioty działające w sektorze gier losowych działalności przestępczej lub dopuszczaniu się przez nie oszustw. (por. pkt 62, 64 oraz pkt 3 sentencji)
Artykuły 56 WE i 58 WE muszą być interpretowane w taki sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu przepisów podatkowych, na mocy których w przypadku wypłaty dywidend przez spółkę kapitałową podatnikowi podlegającemu nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w państwie członkowskim przysługuje prawo do zaliczenia na poczet podatku kwoty obliczonej stosownie do stawki opodatkowania wypłacanych zysków podatkiem dochodowym od osób prawnych, w przypadku gdy spółka dokonująca wypłat ma siedzibę w tym samym państwie członkowskim, lecz nie, w przypadku gdy spółka ta ma siedzibę w innym państwie członkowskim.

Takie przepisy podatkowe stanowią ograniczenie swobodnego przepływu kapitału, bowiem mogą zniechęcać osoby podlegające nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku dochodowego w danym państwie członkowskim do inwestowania swoich kapitałów w spółki mające siedzibę w innych państwach członkowskich; mogą one również wywoływać skutek ograniczający w stosunku do spółek mających siedzibę w innych państwach członkowskich, gdyż jest dla nich przeszkodą w gromadzeniu kapitałów w danym państwie członkowskim.

Nawet jeżeli regulacja ta opiera się na związku pomiędzy ulgą podatkową a pobranym podatkiem uzupełniającym, gdyż kwota do zaliczenia na poczet podatku przyznana akcjonariuszowi podlegającemu nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku dochodowego w danym państwie członkowskim jest obliczana stosownie do podatku dochodowego od osób prawnych należnego od spółki z siedzibą w tym państwie członkowskim od wypłaconych przez nią zysków, to regulacja taka nie wydaje się konieczna dla zachowania spójności krajowego systemu podatkowego. W istocie w świetle celu unikania podwójnego opodatkowania zysków spółek, które wypłacają je w postaci dywidend, przyznanie akcjonariuszowi podlegającemu nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku dochodowego w danym państwie członkowskim i posiadającemu akcje spółki z siedzibą w innym państwie członkowskim prawa do zaliczenia na poczet podatku kwoty, która byłaby ustalana stosownie do podatku od osób prawnych należnego od tej spółki w tym ostatnim państwie członkowskim, nie podważałoby spójności krajowego systemu podatkowego i stanowiłoby środek w mniejszym stopniu ograniczający swobodny przepływ kapitału.

Jeśli chodzi o zmniejszenie dochodów podatkowych z tytułu opodatkowania dywidend wypłacanych przez spółki mające siedzibę w innym państwie członkowskim, to nie może być ono postrzegane jako nadrzędny wzgląd interesu ogólnego, na który można się powołać w celu uzasadnienia przepisu co do zasady niezgodnego z jedną z podstawowych swobód.

(por. pkt 20, 23, 24, 28, 29, 30, 31 i sentencja)