ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 1 ust. 1 oraz art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych, zmienionej dyrektywą 2007/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że oprogramowanie, którego jedna z funkcjonalności pozwala na wykorzystanie danych dotyczących pacjenta, w szczególności w celu wykrycia przeciwwskazań, interakcji z innymi lekami oraz nadmiernego dawkowania, stanowi, w zakresie tej funkcjonalności, wyrób medyczny w rozumieniu tych przepisów, nawet jeśli takie oprogramowanie nie ma bezpośredniego oddziaływania na ciało człowieka.

W związku z tym, w zakresie, w jakim takie oprogramowanie jest wyrobem medycznym, musi ono na mocy art. 17 ust. 1 tej dyrektywy być obowiązkowo opatrzone oznakowaniem CE przy wprowadzaniu go do obrotu. Gdy wyrób otrzyma oznakowanie CE, w zakresie tej funkcjonalności może on zostać wprowadzony do obrotu i swobodnie krążyć po Unii. Nie powinien przy tym musieć przechodzić jakiejkolwiek dodatkowej procedury, takiej jak ponowna certyfikacja (zob. podobnie wyrok z dnia 19 listopada 2009 r., Nordiska Dental, C‑288/08, EU:C:2009:718, pkt 21).

W przypadku oprogramowania medycznego zawierającego jednocześnie moduły objęte definicją pojęcia „wyrobu medycznego” oraz inne, które się w niej nie mieszczą i nie są wyposażeniem w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) dyrektywy 93/42, tylko te pierwsze moduły są objęte zakresem stosowania tej dyrektywy i powinny mieć oznakowanie CE.

Wynika z tego, że wytwórca takiego oprogramowania ma obowiązek wskazać, które moduły stanowią wyroby medyczne, aby można je było opatrzyć oznakowaniem CE.

(zob. pkt 35, 36, 38, 39; sentencja)
Sprawa C‑102/16

Vaditrans BVBA

przeciwko

Belgische Staat

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Belgia)]

Odesłanie prejudycjalne – Transport drogowy – Okres odpoczynku kierowcy – Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 – Artykuł 8 ust. 6 i 8 – Możliwość wykorzystania dziennych okresów odpoczynku i skróconych tygodniowych okresów odpoczynku poza bazą w pojeździe – Wyłączenie regularnych tygodniowych okresów odpoczynku

Streszczenie – wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 20 grudnia 2017 r.

Transport – Transport drogowy – Przepisy socjalne – Odpoczynek tygodniowy – Spędzanie regularnego tygodniowego okresu odpoczynku w pojeździe – Wykluczenie – Naruszenie zasady legalności w prawie karnym – Brak

(Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 49 ust. 1; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 561/2006, art. 8 ust. 6)

Wykładni art. 8 ust. 6 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, należy dokonywać w taki sposób, że kierowca nie może spędzać w pojeździe regularnych tygodniowych okresów odpoczynku, do których odnosi się art. 8 ust. 6.

Analiza pytania drugiego nie wykazała żadnego elementu, który mógłby wpłynąć na ważność rozporządzenia (WE) nr 561/2006 w świetle zasady legalności w prawie karnym, przewidzianej w art. 49 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Podpisy

(zob. pkt 12 sentencji)
Sprawy połączone C‑274/16, C‑447/16 i C‑448/16

flightright GmbH

przeciwko

Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA,

Roland Becker

przeciwko

Hainan Airlines Co. Ltd

oraz

Mohamed Barkan i in.

przeciwko

Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA

(wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Amtsgericht Düsseldorf i Bundesgerichtshof)

Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 – Artykuł 5 pkt 1 – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Artykuł 7 pkt 1 – Pojęcie „umowy lub roszczenia wynikającego z umowy” – Umowa o świadczenie usług – Lot łączony realizowany przez różnych przewoźników lotniczych – Pojęcie „miejsca wykonania” – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Prawo pasażerów lotniczych do odszkodowania z tytułu odmowy przyjęcia na pokład i dużego opóźnienia lotów – Powództwo odszkodowawcze przeciwko obsługującemu lot przewoźnikowi lotniczemu nieposiadającemu siedziby na terytorium państwa członkowskiego lub z którym pasażerów nie łączy żaden stosunek umowny

Streszczenie – wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 marca 2018 r.

Współpraca sądowa w sprawach cywilnych–Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych–Rozporządzenie nr 44/2001–Jurysdykcja szczególna–Artykuł 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie–Brak możliwości zastosowania do pozwanego mającego siedzibę w państwie trzecim [rozporządzenie Rady nr 44/2001, art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie] Współpraca sądowa w sprawach cywilnych–Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych–Rozporządzenie nr 44/2001–Jurysdykcja szczególna–Jurysdykcja w sprawach dotyczących umów lub roszczeń–Pojęcie–Roszczenie odszkodowawcze pasażerów lotniczych z tytułu dużego opóźnienia lotu łączonego przeciwko obsługującemu lot przewoźnikowi lotniczemu, który nie jest kontrahentem danych pasażerów–Włączenie [rozporządzenia: Rady nr 44/2001, art. 5 pkt 1 lit. a); Parlamentu Europejskiego i Rady nr 261/2004] Współpraca sądowa w sprawach cywilnych–Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych–Rozporządzenie nr 44/2001–Rozporządzenie nr 1215/2012–Jurysdykcja szczególna–Jurysdykcja w sprawach dotyczących umów lub roszczeń–Roszczenie odszkodowawcze pasażerów lotniczych z tytułu dużego opóźnienia lotu łączonego–Skarga oparta na zdarzeniu, które miało miejsce w ramach pierwszego z lotów, obsługiwanego przez przewoźnika lotniczego, który nie jest kontrahentem danych pasażerów–Miejsca wykonania zobowiązania umownego, które stanowi podstawę powództwa–Miejsce przylotu drugiego lotu [rozporządzenie Rady nr 44/2001, art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie; rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady: nr 261/2004; nr 1215/2012, art. 7 pkt 1 lit. b) tiret drugie]
Artykuł 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych w świetle art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1610/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla środków ochrony roślin należy interpretować w ten sposób, że data pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wskazana we wniosku o wydanie dodatkowego świadectwa ochronnego, na podstawie której organ krajowy właściwy do wydania takiego świadectwa obliczył okres jego ważności, jest nieprawidłowa w sytuacji takiej jak zaistniała w sprawie w postępowaniu głównym, gdy doprowadziła ona do obliczenia okresu ważności tego świadectwa w sposób niezgodny z art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 46/2009 w jego wykładni dokonanej w późniejszym wyroku Trybunału.

W pkt 40 wyroku z dnia 6 października 2015 r., Seattle Genetics (C‑471/14, EU:C:2015:659), Trybunał orzekł bowiem, że art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 469/2009 należy interpretować w ten sposób, iż „datą pierwszego [PDO] w [Unii]” w rozumieniu tego przepisu jest data doręczenia decyzji dotyczącej PDO jej adresatowi. W konsekwencji dokonana przez Trybunał w wyroku z dnia 6 października 2015 r., Seattle Genetics (C‑471/14, EU:C:2015:659), wykładnia pojęcia „daty pierwszego [PDO] w [Unii]” zawartego w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 469/2009 wyjaśnia i precyzuje znaczenie i zakres tego przepisu tak jak powinien lub powinien był być rozumiany i stosowany od dnia jego wejścia w życie.

(zob. pkt 40, 42, 44; pkt 1 sentencji)
Artykuły 167, 168, 184, 185 i 187 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, które przewidują korektę wstępnego odliczenia podatku od wartości dodanej na tej podstawie, że nieruchomość, w stosunku do której skorzystano z prawa wyboru opodatkowania, jest uważana za niewykorzystywaną już przez podatnika na potrzeby jego opodatkowanych transakcji, jeżeli ta nieruchomość pozostawała niezajęta przez ponad dwa lata, nawet jeśli wykazano, że podatnik starał się ją wynająć w tym okresie.

Należy również przypomnieć, że to nabycie towaru lub usługi przez podatnika działającego w takim charakterze determinuje stosowanie systemu VAT i w konsekwencji mechanizmu odliczenia. Faktyczne lub zamierzone wykorzystanie towarów i usług wyznacza jedynie zakres wstępnego odliczenia, do którego podatnik jest uprawniony na mocy art. 168 dyrektywy VAT oraz zakres ewentualnych korekt w późniejszych okresach, nie ma on jednakże wpływu na powstanie prawa do odliczenia (zob. podobnie wyrok z dnia 11 lipca 1991 r., Lennartz, C‑97/90, EU:C:1991:315, pkt 15).

Wynika z tego, że prawo do odliczenia pozostaje co do zasady zachowane, nawet jeśli później, ze względu na okoliczności niezależne od woli podatnika, nie korzysta on z tych towarów i usług, które doprowadziły do odliczenia w ramach opodatkowanych transakcji (zob. podobnie wyroki: z dnia 29 lutego 1996 r., INZO, C‑110/94, EU:C:1996:67, pkt 20; z dnia 15 stycznia 1998 r., Ghent Coal Terminal, C‑37/95, EU:C:1998:1 pkt 19, 20).

Inna wykładnia dyrektywy VAT byłaby sprzeczna z zasadą neutralności VAT w odniesieniu do obciążenia podatkowego przedsiębiorstwa.

(zob. pkt 39, 40, 43, 53; sentencja)
Artykuły 16 i 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie [znaku towarowego Unii Europejskiej] należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie stosowaniu do unijnego znaku towarowego przepisu krajowego – takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym – na mocy którego osoba poszkodowana poprzez rejestrację znaku towarowego zgłoszonego z naruszeniem jej praw lub z naruszeniem zobowiązania wynikającego z ustawy lub z umowy ma prawo domagać się ustalenia własności wspomnianego znaku towarowego, o ile dana sytuacja nie zalicza się do sytuacji objętych art. 18 tego rozporządzenia.

(zob. pkt 38; sentencja)
Artykuł 3 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w rozumieniu wspomnianego przepisu nie można traktować jako równoznacznego z zawiadomieniem o zakończeniu postępowania, wydanym przez referencyjne państwo członkowskie zgodnie z art. 4 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej w odniesieniu do nadzoru farmakologicznego dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/84/UE z dnia 15 grudnia 2010 r. przed wygaśnięciem patentu podstawowego, o którym mowa w art. 1 lit. c) rozporządzenia nr 469/2009, tak że dodatkowego świadectwa ochronnego nie można otrzymać na podstawie tego zawiadomienia.

(zob. pkt 46; pkt 1 sentencji)
Artykuł 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że system dystrybucji selektywnej artykułów luksusowych służący głownie zapewnieniu luksusowego wizerunku takich towarów jest zgodny z tym postanowieniem, pod warunkiem że wybór podmiotów zajmujących się dalszą sprzedażą dokonuje się w oparciu o kryteria obiektywne o charakterze jakościowym, ustalone w sposób jednolity względem wszystkich podmiotów mających zajmować się dalszą sprzedażą i stosowane w sposób niedyskryminacyjny, oraz że ustalone kryteria nie wykraczają poza to, co jest konieczne.

Artykuł 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on postanowieniu umownemu takiemu jak analizowane w postępowaniu głównym, które zakazuje autoryzowanym dystrybutorom działającym w ramach systemu dystrybucji selektywnej artykułów luksusowych, służącego głównie zapewnieniu luksusowego wizerunku takich towarów, korzystania w celu sprzedaży przez Internet towarów objętych umową, w sposób rozpoznawalny na zewnątrz, z platform należących do osób trzecich, pod warunkiem że postanowienie to służy ochronie luksusowego wizerunku owych towarów, że jest ono ustalone w sposób jednolity i stosowane w sposób niedyskryminacyjny i że jest ono proporcjonalne do realizowanego celu, co powinien zweryfikować sąd odsyłający.

(zob. pkt 58; pkt 2 sentencji)
Sprawa C‑307/16

Stanisław Pieńkowski

przeciwko

Dyrektorowi Izby Skarbowej w Lublinie

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny)

Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2006/112/WE – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Artykuł 131 – Artykuł 146 ust. 1 lit. b) – Artykuł 147 – Zwolnienia w eksporcie – Artykuł 273 – Przepisy państwa członkowskiego uzależniające możliwość korzystania ze zwolnienia od osiągnięcia minimalnego pułapu obrotów albo od zawarcia umowy z podmiotem uprawnionym do zwrotu VAT podróżnym

Streszczenie – wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 lutego 2018 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia – Zwolnienia w eksporcie – Dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych poza Unię Europejską – Uregulowanie krajowe uzależniające możliwość korzystania ze zwolnienia od osiągnięcia minimalnego pułapu obrotów albo od zawarcia umowy z podmiotem uprawnionym do zwrotu VAT podróżnym – Niedopuszczalność

[dyrektywa Rady 2006/112, art. 131, art. 146 ust. 1 lit. b), art. 147, 273]

Artykuł 131, art. 146 ust. 1 lit. b) oraz art. 147 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, wedle których w ramach dostaw na eksport towarów przewożonych w bagażu osobistym podróżnych, sprzedawca będący podatnikiem powinien osiągnąć minimalny pułap obrotów za poprzedni rok podatkowy lub zawrzeć umowę z podmiotem uprawnionym do zwrotu podatku od wartości dodanej podróżnym, jeżeli sam brak poszanowania tych warunków skutkuje ostatecznym pozbawieniem prawa do zwolnienia tej dostawy z podatku.

(zob. pkt 40; sentencja)
Naruszenie art. 101 TFUE w związku z art. 4 ust. 3 TUE ma miejsce wówczas, gdy państwo członkowskie czy to narzuca lub faworyzuje zawieranie porozumień sprzecznych z art. 101 TFUE lub wzmacnia skutki tych porozumień, czy to pozbawia swoje własne regulacje charakteru państwowego, przenosząc odpowiedzialność za podejmowanie decyzji ingerujących w sferę interesów ekonomicznych na podmioty prywatne (wyrok z dnia 21 września 2016 r., Etablissements Fr. Colruyt, C‑221/15, EU:C:2016:704, pkt 44 i przytoczone tam orzecznictwo). Nie jest tak w sytuacji, w której stawki są ustalane z poszanowaniem kryteriów interesu publicznego określonych przez ustawę, a władze publiczne nie delegują swych prerogatyw w zakresie zatwierdzenia lub ustalenia stawek prywatnym podmiotom gospodarczym, nawet jeżeli przedstawiciele podmiotów gospodarczych nie są w mniejszości w ramach komitetu proponującego te stawki (zob. podobnie wyrok z dnia 4 września 2014 r., API i in., od C‑184/13 do C‑187/13, C‑194/13, C‑195/13 i C‑208/13, EU:C:2014:2147, pkt 31).

Stawki określone przez organizację zawodową mogą mieć jednak charakter państwowy, w szczególności wówczas, gdy członkowie tej organizacji są ekspertami niezależnymi od zainteresowanych podmiotów gospodarczych i są oni zobowiązani z mocy prawa do ustalenia stawek z uwzględnieniem nie tylko interesów przedsiębiorstw lub stowarzyszeń przedsiębiorstw sektora, który ich wyznaczył, ale również interesu ogólnego oraz interesów przedsiębiorstw z innych sektorów lub odbiorców omawianych usług (wyrok z dnia 4 września 2014 r., API i in., od C‑184/13 do C‑187/13, C‑194/13, C‑195/13 i C‑208/13, EU:C:2014:2147, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo). W celu zagwarantowania, że członkowie organizacji zawodowej działają rzeczywiście z poszanowaniem interesu ogólnego, kryteria tego interesu powinny być określone w ustawie w sposób dostatecznie precyzyjny, i należy zapewnić skuteczną kontrolę oraz uprawnienia do podejmowania ostatecznych decyzji po stronie państwa (zob. podobnie wyrok z dnia 4 września 2014 r., API i in., od C‑184/13 do C‑187/13, C‑194/13, C‑195/13 i C‑208/13, EU:C:2014:2147, pkt 41).

(zob. pkt 42, 43, 45, 46)
Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, a w szczególności jej art. 15 lit. c) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie temu, by przepisy państwa członkowskiego przewidywały, w odniesieniu do postępowania o udzielenie zamówienia publicznego rozpoczętego po dniu jego przystąpienia do Unii w celu realizacji projektu rozpoczętego na podstawie umowy o finansowanie zawartej z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym przed tym przystąpieniem, stosowanie szczególnych kryteriów określonych w przepisach przewodnika dotyczącego udzielania zamówień publicznych Europejskiego Banku Inwestycyjnego, które nie są zgodne z przepisami tej dyrektywy.

Jak już zaś stwierdzono w pkt 41 niniejszego wyroku, rozpatrywane w postępowaniu głównym ogłoszenie o zamówieniu zostało opublikowane po przystąpieniu Rumunii do Unii. W tych okolicznościach postępowania takiego jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym nie można uznać za podlegające szczególnym regułom proceduralnym organizacji międzynarodowej w rozumieniu art. 15 lit. c) dyrektywy 2004/18. Rumunia nie może więc powoływać się po przystąpieniu do Unii na wyjątek dotyczący przestrzegania szczególnych reguł organizacji międzynarodowej, zawarty w art. 15 lit. c) dyrektywy 2004/18.

(zob. pkt 47–49, 52; pkt 1 sentencji)
Ponieważ sytuacja tego rodzaju, jak zaistniała w postępowaniu głównym, nie jest objęta zakresem stosowania ratione personae pojęcia „osoby pracującej na własny rachunek” w rozumieniu umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób, podpisanej w Luksemburgu w dniu 21 czerwca 1999 r., postanowienia tej umowy należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom państwa będącego stroną tej umowy, takim, jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które – wówczas, gdy osoba fizyczna przenosi swoje miejsce zamieszkania z tego państwa do innego państwa będącego stroną tej umowy oraz kontynuuje działalność gospodarczą w pierwszym z tych dwóch państw, przy czym nie przemieszcza się każdego dnia, a przynajmniej raz w tygodniu z miejsca wykonywania działalności gospodarczej do miejsca zamieszkania – przewidują natychmiastowe opodatkowanie niezrealizowanych zysków kapitałowych związanych ze znacznymi udziałami posiadanymi przez tę osobę w kapitale spółek podlegających prawu pierwszego z owych państw w kontekście owego przeniesienia miejsca zamieszkania, i które to przepisy dopuszczają odroczenie zapłaty należnego podatku wyłącznie pod warunkiem ustanowienia gwarancji zapłaty owego podatku, podczas gdy osoba posiadająca tego rodzaju udziały, lecz która w dalszym ciągu zamieszkuje na terytorium pierwszego z tych państw członkowskich, zostaje obciążona podatkiem jedynie w chwili zbycia swych udziałów.

(zob. pkt 32; sentencja)
Co się tyczy wykładni art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, który umożliwia instytucjom Unii odwołanie się do dostępnych faktów na poparcie ich wstępnych lub końcowych ustaleń, pozytywnych bądź negatywnych, jeżeli zainteresowana strona odmawia dostępu lub w inny sposób nie zapewnia niezbędnych informacji w terminach przewidzianych w tym rozporządzeniu, w celu ustalenia zakresu tego przepisu, należy uwzględnić zarówno jego treść, kontekst, jak i jego cele. Wymianę informacji co się tyczy pojęcia „niezbędnych informacji”, pojęcie to odsyła do informacji posiadanych przez zainteresowane strony, o których przekazanie zwracają się instytucje Unii w celu dokonania odpowiednich ustaleń w ramach postępowania antydumpingowego.

Ponadto, ponieważ to instytucje Unii powinny przedstawić dowód występowania dumpingu, szkody oraz związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych a szkodą, także do nich należy wykazanie „niezbędnego” charakteru informacji w celu dokonania odpowiednich ustaleń w postępowaniu dumpingowym.

(zob. pkt 45, 46, 57, 65)
Zbiór Orzeczeń  
Sprawa C-6 7 6 / 1 6  
CORPORAT E COMPANIES s.r.o.  
pr zeciwko  
Ministerstvo financí ČR  
(wniosek o w ydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud)  
Odesłanie prejudycjalne – Przeciwdziałanie korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy  
oraz finansowania terroryzmu – Dyrekty wa 2005 /60/WE – Zakres stosowania – Artykuł 2 ust. 1 pkt 3  
lit. c) i art. 3 pkt 7 lit. a) – Przedmiot działalności przedsiębiorstwa polegający na sprzedaży spółek  
handlow ych wpisanych do rejestru handlowego i utworzonych w yłącznie w celu sprzedaży –  
Sprzedaż przez zbycie udziału w uprzednio utworzonej spółce  
Streszczenie – w yrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 stycznia 2018 r.  
Zbliżanie ustawodawstw — Przeciwdziałanie korzystaniu z systemu finansowego w celu prania 
pieniędzy oraz finansowania terroryzmu — Dyrektywa 2005 /60 — Zakres stosowania — 
Przedsiębiorstwo, którego przedmiotem działalności jest sprzedaż uprzednio utworzonych spółek — 
Włączenie 
[dyrektywa 2005 /60 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 2 ust. 1 pkt 3 lit. c), art. 3 pkt 7 lit. a)] 
Artykuł 2 ust. 1 pkt 3 lit. c) dyrekty w y 2005 /60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 
26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania 
pieniędzy oraz finansowania terroryzmu w związku z art. 3 pkt 7 lit. a) tej dyrekty w y należy 
interpretować w ten sposób, że przepisami tymi objęta jest osoba, taka jak rozważana w postępowaniu 
głównym, której działalność gospodarcza polega na sprzedaży spółek utworzonych przez nią samą, bez 
żadnego uprzedniego wniosku ze strony jej potencjalnych klientów, w celach sprzedania ich tym 
klientom, w drodze zbycia swoich udziałów w kapitale spółki będącej przedmiotem sprzedaży. 
(zob. pkt 34; sentencja) 
PL 
ECLI:EU:C:2018 :13 1
Sprawa C‑628/16

Kreuzmayr GmbH

przeciwko

Finanzamt Linz

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht)

Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Następujące po sobie dostawy dotyczące tych samych towarów – Miejsce drugiej dostawy – Powiadomienie pierwszego dostawcy – Numer identyfikacyjny VAT – Prawo do odliczenia – Uzasadnione oczekiwania podatnika co do istnienia przesłanek prawa do odliczenia

Streszczenie – wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 lutego 2018 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych–Wspólny system podatku od wartości dodanej–Dostawy towarów–Określenie miejsca dostawy towarów w wypadku wysyłki lub przewozu–Artykuł 32 akapit pierwszy dyrektywy 2006/112–Zakres stosowania–Dwie następujące po sobie dostawy tego samego towaru skutkujące tylko jednym transportem wewnątrzwspólnotowym–Pierwsza dostawa–Wyłączenie–Druga dostawa–Włączenie (dyrektywa Rady 2006/112, art. 32 akapit pierwszy) Harmonizacja ustawodawstw podatkowych–Wspólny system podatku od wartości dodanej–Odliczenie podatku naliczonego–Powstanie i zakres prawa do odliczenia podatku–Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów–Błędna kwalifikacja tej dostawy–Nabywca tych towarów błędnie powołujący się na prawo do odliczenia–Brak prawa do odliczenia–Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań–Brak wpływu