Tylko sąd krajowy jest kompetentny do ustalania i oceniania okoliczności faktycznych toczącego się przed nim sporu, jak również do interpretowania i stosowania prawa krajowego. W istocie Trybunał powinien ograniczyć swoją analizę zasadniczo do kwestii, które sąd krajowy postanowił poddać jego ocenie. Jeśli chodzi o zastosowanie odpowiednich uregulowań prawa krajowego, Trybunał powinien zatem rozstrzygać spór w oparciu o okoliczności, które zdaniem sądu krajowego są ustalone, i nie może być związany hipotezami przedstawionymi przez jedną ze stron sporu w postępowaniu głównym.

Artykuły 63 TFUE i 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie przepisom krajowym przewidującym w wypadku darowizn pomiędzy nierezydentami, przy braku szczególnego wniosku nabywcy, skorzystanie ze sposobu obliczania podatku z zastosowaniem obniżonej kwoty wolnej od podatku. Postanowienia te stoją również na przeszkodzie, w każdym razie, przepisom krajowym przewidującym, na wniosek tego nabywcy, skorzystanie ze sposobu obliczania podatku z zastosowaniem podwyższonej kwoty wolnej od podatku obowiązującej w wypadku darowizn, których stroną jest przynajmniej jeden rezydent, przy czym skorzystanie z tej możliwości przez niebędącego rezydentem nabywcę powoduje zsumowanie, dla celów obliczenia podatku należnego tytułem danej darowizny, wszystkich darowizn otrzymanych przez tego obdarowanego od tej samej osoby w okresie dziesięciu lat poprzedzających tę darowiznę i dziesięciu lat następujących po niej.

W istocie w odróżnieniu od darowizn, których stroną jest przynajmniej jeden rezydent, w ramach których przy obliczaniu podatku można zsumować wyłącznie wcześniejsze darowizny, co umożliwia podatnikowi przewidzenie kwoty należnego podatku, w wypadku darowizn pomiędzy nierezydentami, sumowanie przysporzeń dotyczy również przysporzeń, które nastąpią w okresie dziesięciu lat następujących po danej darowiźnie, co sprawia że nabywcy nie wiedzą jaki podatek z tytułu darowizn będzie należny w późniejszym okresie.

Konsekwencją takiego braku przewidywalności może być zniechęcanie nierezydentów do nabycia lub zachowania nieruchomości położonych w danym państwie członkowskim, albowiem późniejsze przeniesie własności tych nieruchomości na innych nierezydentów wywoła u nich stan dłuższej niepewności co do podatków jakich uiszczenia będzie ewentualnie żądać od nich to państwo członkowskie.

W tych okolicznościach, z zastrzeżeniem kontroli, jakich interpretując i stosując prawo państwa członkowskiego sąd krajowy dokonać musi w zakresie długości okresu przyjętego dla celów stosowania na wniosek nabywców niebędących rezydentami podwyższonej kwoty wolnej od podatku, należy stwierdzić, że jeżeli chodzi o długość okresu sumowania darowizn uwzględnianego dla celów stosowania podwyższonej kwoty wolnej od podatku, traktowanie pod względem podatkowym darowizn pomiędzy nierezydentami mniej korzystne od traktowania darowizn, których przynajmniej jedną strona jest rezydent, stanowi ograniczenie swobody przepływu kapitału zabronione zasadniczo przez art. 63 ust. 1 TFUE.

Skoro uregulowanie krajowe, dla celów opodatkowania darowizny nieruchomości położonej na terytorium danego państwa członkowskiego stawia znak równości pomiędzy, z jednej strony, obdarowanymi nierezydentami, którzy nabyli tę nieruchomość od nierezydenta, oraz, z drugiej strony, obdarowanymi nierezydentami lub rezydentami, którzy nabyli taką nieruchomość od darczyńcy będącego rezydentem, a także obdarowanymi rezydentami, którzy nabyli tę samą nieruchomość od darczyńcy niebędącego rezydentem, to nie może ono, bez naruszania wymogów prawa Unii, traktować owych obdarowanych odmiennie w ramach tego samego opodatkowania, w odniesieniu do stosowania kwoty wolnej od podatku do podstawy opodatkowania tej nieruchomości. Traktując w taki sam sposób – z wyjątkiem okresu uwzględnianego w celu stosowania kwoty wolnej od podatku, z której może skorzystać obdarowany – darowizny dokonane na rzecz tych dwóch kategorii osób ustawodawca krajowy przyznał w istocie, że nie istnieje pomiędzy tymi kategoriami w zakresie sposobów i warunków poboru podatku żadna obiektywna różnica, która mogłaby uzasadnić odmienne traktowanie.

Z powyższego wynika, że skoro stosowny okres uwzględniany dla celów stosowania kwoty wolnej od podatku nie zależy od kwoty podstawy opodatkowania, lecz stosuje się do obdarowanego jako podatnika, cechy właściwe podstawie opodatkowania obdarowanego nierezydenta otrzymującego darowiznę od darczyńcy nierezydenta nie mogą obiektywnie uczynić odmienną, w świetle tego okresu, sytuacji tegoż obdarowanego w stosunku do sytuacji obdarowanego nierezydenta, który otrzymuje darowiznę od darczyńcy rezydenta lub sytuacji obdarowanego rezydenta, który otrzymuje darowiznę od darczyńcy nierezydenta.

Wreszcie jeżeli chodzi o istnienie ewentualnego uzasadnienia w oparciu o nadrzędny wzgląd interesu ogólnego, sumowania darowizn przez okres 20 lat, gdy nabywca domaga się korzystania z podwyższonej kwoty wolnej od podatku, nie można uznać za odpowiedni środek ani dla osiągnięcia celu ochrony spójności krajowego systemu podatkowego, ani dla celów zapewnienia zrównoważonego rozdziału kompetencji podatkowych pomiędzy państwami członkowskimi.

(por. pkt 46–48, 56, 59, 63, 65, 68; sentencja)