ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
15

W tych okolicznościach tribunal de première instance de Liège postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 15 § 1 [konwencji belgijsko-luksemburskiej] interpretowany w ten sposób, że pozwala on na ograniczenie kompetencji podatkowej państwa źródła dochodu w odniesieniu do wynagrodzenia pracownika najemnego zamieszkałego w Belgii, świadczącego pracę na rzecz pracodawcy luksemburskiego proporcjonalnie do pracy świadczonej na terytorium Luksemburga, interpretowany w ten sposób, że pozwala on przypisać państwu miejsca zamieszkania kompetencję podatkową w odniesieniu do pozostałej części wynagrodzenia odnoszącej się do pracy świadczonej poza terytorium Luksemburga, interpretowany w ten sposób, że wymaga stałej i codziennej fizycznej obecności pracownika w siedzibie pracodawcy, podczas gdy nie ma wątpliwości co do tego, że przebywa on tam regularnie na podstawie oceny prawnej dokonanej w sposób elastyczny, na podstawie elementów obiektywnych i możliwych do zweryfikowania, oraz interpretowany w ten sposób, że wymaga od sądów i trybunałów przeprowadzenia oceny istnienia i istotności pracy świadczonej w różnych miejscach, w ujęciu dziennym, w celu ustalenia proporcji w stosunku do 220 dni roboczych, stanowi naruszenie art. 45 [TFUE] w zakresie, w jakim stanowi przeszkodę o charakterze podatkowym, zniechęcającą do działalności transgranicznej, oraz zasady pewności prawa przez to, że nie przewiduje stabilnego i pewnego systemu zwolnienia całości dochodów uzyskanych przez rezydenta belgijskiego na podstawie umowy z pracodawcą, którego miejsce faktycznego zarządu znajduje się w Wielkim Księstwie Luksemburga, i naraża go na ryzyko podwójnego opodatkowania w odniesieniu do całości lub części dochodów oraz poddaje go systemowi nieprzewidywalnemu i pozbawionemu jakiejkolwiek pewności prawa?”.
9

W ostatniej wersji umowy dystrybucyjnej, datowanej na dzień 20 grudnia 2005 r., klauzula ta, sporządzona w języku angielskim, miała następujące brzmienie: „This Agreement and the corresponding relationship between the parties shall be governed by and construed in accordance with the laws of the Republic of Ireland and the parties shall submit to the jurisdiction of the courts of the Republic of Ireland. Apple [Sales International] reserves the right to institute proceedings against Reseller in the courts having jurisdiction in the place where Reseller has its seat or in any jurisdiction where a harm to Apple [Sales International] is occurring”.
26

W uwagach przedstawionych Trybunałowi rząd włoski wyraża wątpliwości co do prawa spółki Rotho Blaas do podnoszenia zarzutu nieważności spornych rozporządzeń przed sądem odsyłającym, a w konsekwencji – co do dopuszczalności pierwszego pytania, ponieważ spółka ta mogła przecież wystąpić, w rozumieniu orzecznictwa wynikającego z wyroku z dnia 9 marca 1994 r., TWD Textilwerke Deggendorf (C‑188/92, EU:C:1994:90), do sądu Unii o stwierdzenie jego nieważności na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE.
45

Zdaniem wnoszącej odwołanie pomiędzy tymi dwoma rozporządzeniami należy dokonać jasnego rozróżnienia. W odniesieniu do art. 2 spornego rozporządzenia – przepis ten stanowi normę autonomiczną, która nie wymaga żadnego aktu wykonawczego, by wywołać skutki prawne od dnia jego wejścia w życie, w zakresie, w jakim przepis ten ogranicza się do uchylenia omawianych ceł antydumpingowych. Tym samym sporne rozporządzenie ogranicza się do zobowiązania hiszpańskiej administracji podatkowej do niepodejmowania żadnych działań zmierzających do poboru tych ceł antydumpingowych.
15

W następstwie częściowego przeglądu okresowego, ograniczonego do dumpingu, przeprowadzonego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996, L 56, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 11, t. 10, s. 45, zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”), w oparciu o nowy okres objęty dochodzeniem od 1 kwietnia 2003 r. do 31 marca 2004 r., Rada zmieniała sporne rozporządzenie, przyjmując rozporządzenie (WE) nr 695/2006 z dnia 5 maja 2006 r. (Dz.U. 2006, L 121, s. 14), które wprowadziło nowe stawki ceł antydumpingowych wynoszące od 0 do 8,5%. Zważywszy na dużą liczbę współpracujących producentów eksportujących, dokonano doboru próby spółek, w skład której wchodziła wnosząca odwołanie. Stawka ostatecznego cła antydumpingowego stosowana do jej produktów została ustalona na 5,6%.
61

W tej kwestii wystarczy wskazać, że – również w świetle zawężającej wykładni, której należy poddać art. 46 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2013/32, powodującej, że przepis ten może być stosowany wyłącznie w sytuacji rzeczywistej tożsamości praw i korzyści przyznanych na mocy obu rozpatrywanych statusów ochrony międzynarodowej – takie dalsze prawa, podobnie jak prawa przyznane z racji statusów, na których się opierają, wśród których figurują prawo głosowania w wyborach lokalnych, prawo do paszportu ważnego co do zasady przez dziesięć lat lub prawo do łączenia rodzin, umożliwiające członkom rodziny uzyskanie prawa stałego pobytu, które to prawa, jak podaje sąd odsyłający, są w prawie słoweńskim przyznawane uchodźcom, lecz nie są przyznawane – a przynajmniej nie są przyznawane w tym samym zakresie – beneficjentom statusu ochrony uzupełniającej, są prawami, które powinny być brane pod uwagę w chwili dokonywania oceny, czy do celów rzeczonego art. 46 ust. 2 akapit drugi prawa i korzyści przyznane z racji tych dwóch statusów ochrony międzynarodowej są takie same.
15

Pismem z tego samego dnia powód odpowiedział fundacji, że uzyskany przez niego w Armenii dyplom ukończenia pięcioletnich studiów prawniczych jest porównywalny do drugiego państwowego egzaminu prawniczego (Zweite Juristische Staatsprüfung), ponieważ uprawnia go w tym państwie trzecim do pełnienia urzędu sędziego i do wykonywania zawodu adwokata. Dodał, że warunek, jaki należy spełnić, żeby otrzymać stypendium w ramach programu Bucerius Jura, może naruszać ogólną zasadę równego traktowania, ponieważ stanowi przejaw dyskryminacji ze względu na pochodzenie etniczne lub społeczne.
7

Artykuł 23 rozporządzenia nr 1008/2008, zatytułowany „Informacje i zasada niedyskryminacji”, przewiduje w ust. 1: „Oferowane lub opublikowane w dowolny sposób, w tym w Internecie, publicznie dostępne taryfy lotnicze i stawki lotnicze zawierają obowiązujące warunki przewozów lotniczych wykonywanych z portu lotniczego znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego, do którego ma zastosowanie traktat. Ostateczna cena, którą należy zapłacić, jest zawsze wskazywana i zawiera obowiązujące taryfy lotnicze i stawki lotnicze, a także wszystkie należne podatki, dopłaty, opłaty i należności, które są niemożliwe do uniknięcia i możliwe do przewidzenia w chwili publikacji. Poza wskazaniem ostatecznej ceny określa się przynajmniej następujące informacje: a) taryfę lotniczą lub stawkę lotniczą; b) podatki; c) opłaty lotniskowe; oraz d) inne opłaty, dopłaty i należności, takie jak związane z ochroną lub paliwem; jeżeli do taryfy lotniczej lub stawki lotniczej dodano kwoty wymienione w lit. b), c) i d). Informacje o opcjonalnych dopłatach do ceny są przekazywane w sposób wyraźny, przejrzysty i jednoznaczny na początku procesu rezerwacji, zaś zgoda klienta jest wyrażana na zasadzie opcjonalnej (opt-in)”.
16

Są odsyłający zaznacza, iż w tym zakresie ma wątpliwości co do możliwości powołania się na te zasady, ponieważ sporne uregulowanie krajowe ma zastosowanie nie do całego terytorium krajowego, lecz wyłącznie do gminy Padwa. Z kolei, jeżeli należałoby uznać, iż można powoływać się na te zasady, sąd ten uważa, że istnieją wówczas powody do powątpiewania w zgodność spornego uregulowania krajowego z tymi zasadami, ponieważ owo uregulowanie nie może zostać uzasadnione przez żaden wzgląd porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego.
50

W tym względzie nałożenie na przedsiębiorstwo świadczące usługi obowiązku dostarczenia władzom austriackim informacji poświadczających, że dani pracownicy będący obywatelami państwa trzeciego mają uregulowaną sytuację w państwie członkowskim, w którym to przedsiębiorstwo ich zatrudnia, zwłaszcza jeśli chodzi o legalność pobytu, zezwolenie na pracę oraz zabezpieczenie społeczne, dawałoby tym władzom – w sposób mniej restrykcyjny, ale równie skuteczny co wymóg uzyskania zezwolenia na pracę, o którym mowa w postępowaniu głównym – gwarancje co do legalności sytuacji tych pracowników, a także co do tego, że wykonują oni swoją główną działalność zawodową w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę przedsiębiorstwo świadczące usługi (zob. podobnie wyrok z dnia 11 września 2014 r., Essent Energie Productie, C‑91/13, EU:C:2014:2206, pkt 57).
43

Jeżeli chodzi o ewentualny skutek zniechęcający, jaki mógłby mieć dostęp do danych banków krajowych przyznany przez ZDIJZ usługodawcom lub inwestorom pochodzącym z innych państw członkowskich, to należy zauważyć, że o ile wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym stwierdza istnienie pytań co do takiego skutku wspomnianych przepisów krajowych wobec „niektórych” usługodawców i potencjalnych inwestorów, to jednak nie zawiera on żadnego konkretnego elementu pozwalającego na stwierdzenie, że jedna z tych sytuacji występuje w ramach sporu w postępowaniu głównym.
4

Artykuł 3 ust. 2, 6 i 15 tej dyrektywy przewiduje: „2. W pełni uwzględniając odpowiednie postanowienia [traktatu WE], w szczególności jego art. 86, państwa członkowskie mogą w ogólnym interesie gospodarczym nałożyć na przedsiębiorstwa działające w sektorze elektroenergetycznym obowiązki użyteczności publicznej, które mogą odnosić się do bezpieczeństwa, w tym również do bezpieczeństwa dostaw, regularności, jakości i ceny dostaw, a także ochrony środowiska, w tym również do efektywności energetycznej, energii ze źródeł odnawialnych i ochrony klimatu. Takie obowiązki muszą być jasno określone, przejrzyste, niedyskryminacyjne, weryfikowalne i gwarantować wspólnotowym przedsiębiorstwom energetycznym równość dostępu do konsumentów krajowych. W odniesieniu do bezpieczeństwa dostaw, efektywności energetycznej/zarządzania popytem i realizacji celów ochrony środowiska oraz celów dotyczących energii ze źródeł odnawialnych, o których mowa w niniejszym ustępie, państwa członkowskie mogą wprowadzić konieczność realizacji planów długoterminowych, uwzględniając przy tym fakt, że o dostęp do systemu mogą się ubiegać strony trzecie. […] 6. Jeżeli za wypełnienie obowiązków określonych w ust. 2 i 3 przewidziano przyznawanie przez państwo członkowskie rekompensat finansowych, innych form rekompensaty oraz praw wyłącznych, odbywa się to w sposób przejrzysty i niedyskryminacyjny. […] 15. Wdrażając niniejszą dyrektywę, państwa członkowskie informują Komisję o wszystkich środkach przyjętych w celu spełniania obowiązku usługi powszechnej i obowiązku użyteczności publicznej, w tym również ochrony konsumentów i ochrony środowiska, a także o ich możliwym wpływie na konkurencję krajową i międzynarodową oraz o tym, czy takie środki wymagają odstępstwa od niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie powiadamiają następnie Komisję co dwa lata o wszelkich zmianach takich środków niezależnie od tego, czy wymagają one odstępstwa od niniejszej dyrektywy, czy też nie”.
14

Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2007 r. Amtsgericht Dortmund (sąd rejonowy w Dortmundzie, Niemcy) wyznaczył, w ramach wszczęcia wobec Wiemer & Trachte postępowania upadłościowego, tymczasowego zarządcę oraz zarządził, że dokonane przez spółkę rozporządzenia są skuteczne wyłącznie po ich zatwierdzeniu przez niego. To pierwsze postanowienie zostało wpisane do niemieckiego rejestru działalności gospodarczej w dniu 4 kwietnia 2007 r. Drugim postanowieniem, wydanym w dniu 21 maja 2007 r. i wpisanym do rzeczonego rejestru w dniu 24 maja 2007 r., wspomniany wyżej sąd nałożył na Wiemer & Trachte ogólny zakaz rozporządzania majątkiem spółki. Trzecim postanowieniem, wydanym w dniu 1 czerwca 2007 r. przez ten sam sąd, w odniesieniu do spółki zostało wszczęte postępowanie upadłościowe. To trzecie postanowienie zostało wpisane do rzeczonego rejestru w dniu 5 czerwca 2007 r.
120

Do podstawowych kryteriów, które należy uwzględnić przy ustalaniu wysokości okresowej kary pieniężnej – w celu zapewnienia, że kara ta wywrze odpowiedni nacisk, to jest wymusić jednolite i skuteczne stosowanie prawa Unii – zalicza się co do zasady wagę naruszenia, czas jego trwania oraz zdolność płatniczą zainteresowanego państwa członkowskiego. Przy stosowaniu tych kryteriów należy wziąć pod uwagę w szczególności skutki, jakie niewykonanie wyroku pociąga z perspektywy interesów prywatnych i interesu publicznego, a także to, jak pilne jest to, by dane państwo członkowskie wywiązało się z ciążących na nim zobowiązań (wyrok z dnia 31 maja 2018 r., Komisja/Włochy, C‑251/17, niepublikowany, EU:C:2018:358, pkt 71).
33

Trybunał uznał zatem w pkt 39 wyroku z dnia 6 września 2016 r., Petruhhin (C‑182/15, EU:C:2016:630), że ekstradycja jest procedurą zmierzającą do zwalczania bezkarności osoby przebywającej na terytorium innym niż terytorium, na którym popełniono przestępstwo. W wyroku tym, który dotyczył wniosku o ekstradycję w celu ścigania karnego, Trybunał wskazał w tym samym punkcie, że zakaz ekstradycji własnych obywateli jest ogólnie kompensowany możliwością prowadzenia przez wezwane państwo członkowskie postępowania karnego przeciwko własnym obywatelom w odniesieniu do ciężkich przestępstw popełnionych poza jego terytorium, mimo że co do zasady to państwo członkowskie nie jest właściwe, aby orzekać w odniesieniu do takich czynów, gdy ani sprawca, ani pokrzywdzony domniemanym przestępstwem nie są obywatelami wspomnianego państwa członkowskiego. Trybunał stwierdził na tej podstawie, że ekstradycja umożliwia tym samym zapobieganie temu, aby osoby, które popełniły przestępstwa na terytorium danego państwa i opuściły to terytorium, były bezkarne.
42

W tych okolicznościach Rechtbank Den Haag (sąd rejonowy w Hadze, Niderlandy) postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy biorąc pod uwagę cel, treść i zakres rozporządzenia [Dublin III] i dyrektywy [2013/32], państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, powinno udzielić odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie przewidziany w art. 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego w terminie dwóch tygodni? 2) Jeśli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi przeczącej, to czy należy zatem, uwzględniając art. 5 ust. 2 zdanie ostatnie rozporządzenia wykonawczego, zastosować termin maksymalnie miesiąca przewidziany w art. 20 ust. 1 lit. b) rozporządzenia [Dublin II] (obecnie art. 25 ust. 1 rozporządzenia [Dublin III])? 3) Jeśli na pytania pierwsze i drugie należy udzielić odpowiedzi przeczącej, to czy państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, dysponuje – jeżeli uwzględnić zawarte w art. 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego wyrażenie »dołoży wszelkich starań« – rozsądnym terminem na udzielenie odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie? 4) Jeśli państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, powinno rzeczywiście udzielić odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie przewidziany w art. 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego w rozsądnym terminie, czy termin ten jest jeszcze rozsądny po upływie ponad sześciu miesięcy, jak ma to miejsce w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym? Jeśli na to pytanie należy udzielić odpowiedzi przeczącej, to jak należy rozumieć »rozsądny termin«? 5) Jeśli państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, nie udzieli odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie ani w terminie dwóch tygodni, ani w terminie miesiąca, ani w rozsądnym terminie, to jakie należy wyciągnąć z tego konsekwencje? Czy w takim przypadku za merytoryczne rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu złożonego przez cudzoziemca odpowiedzialne jest wnioskujące państwo członkowskie, czy też odpowiedzialne jest państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek? 6) Jeśli należy uznać, że ze względu na brak odpowiedzi we właściwym czasie na wniosek o ponowne rozpatrzenie przewidziany w art. 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, staje się odpowiedzialne za merytoryczne rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu, to w jakim terminie wnioskujące państwo członkowskie, mianowicie druga strona postępowania w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym, powinno przekazać cudzoziemcowi tę informację?”.
9

Artykuły 1–4 dyrektywy 2001/29 zawierają następujące postanowienia: „Artykuł 1 Zakres 1. Niniejsza dyrektywa dotyczy ochrony prawnej praw autorskich i pokrewnych w ramach rynku wewnętrznego, ze szczególnym uwzględnieniem społeczeństwa informacyjnego. 2. Poza przypadkami wymienionymi w art. 11 niniejsza dyrektywa pozostawia niezmienione przepisy [prawa Unii] i w żaden sposób nie narusza tych przepisów dotyczących: a) ochrony prawnej programów komputerowych; b) prawa najmu, prawa użyczania i niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w dziedzinie własności intelektualnej; c) praw autorskich i pokrewnych stosowanych do nadawania programów drogą satelitarną i retransmisji kablowej; d) czasu trwania ochrony praw autorskich i niektórych praw pokrewnych; e) ochrony prawnej baz danych. Artykuł 2 Prawo do zwielokrotniania utworu Państwa członkowskie przewidują wyłączne prawo do zezwalania lub zabraniania bezpośredniego lub pośredniego, tymczasowego lub stałego zwielokrotniania utworu, przy wykorzystaniu wszelkich środków i w jakiejkolwiek formie, w całości lub częściowo: a) dla autorów – w odniesieniu do ich utworów; […] Artykuł 3 Prawo do publicznego udostępniania utworów i prawo podawania do publicznej wiadomości innych przedmiotów objętych ochroną 1. Państwa członkowskie powinny zapewnić autorom wyłączne prawo do zezwalania lub zabraniania na jakiekolwiek publiczne udostępnianie ich utworów, drogą przewodową lub bezprzewodową, włączając podawanie do publicznej wiadomości ich utworów w taki sposób, że osoby postronne mają do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie. […] Artykuł 4 Prawo do rozpowszechniania 1. Państwa członkowskie powinny przewidzieć dla autorów wyłączne prawo do zezwalania lub zabraniania jakiejkolwiek formy publicznego rozpowszechniania oryginału swoich utworów lub ich kopii w drodze sprzedaży lub w inny sposób. […]”.
17

W tych okolicznościach Bezirksgericht Bleiburg/Okrajno Sodišče Pliberk (sąd rejonowy w Bleiburgu, Austria) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 56 TFUE i dyrektywę [2014/67] należy interpretować w ten sposób, że zakazują one państwu członkowskiemu zobowiązania zleceniodawcy krajowego do wstrzymania płatności i do zapłaty zabezpieczenia w wysokości niewypłaconego wynagrodzenia za wykonane dzieło, jeżeli wstrzymanie płatności i zapłata zabezpieczenia służy wyłącznie zabezpieczeniu ewentualnej kary pieniężnej, która może być nałożona dopiero w osobnym postępowaniu prowadzonym przeciwko usługodawcy z siedzibą w innym państwie członkowskim? 2) W przypadku odpowiedzi przeczącej na to pytanie: a) Czy art. 56 TFUE i dyrektywę [2014/67] należy interpretować w ten sposób, że zakazują one państwu członkowskiemu zobowiązania zleceniodawcy krajowego do wstrzymania płatności i do zapłaty zabezpieczenia w wysokości niewypłaconego wynagrodzenia za wykonane dzieło, jeżeli usługodawcy z siedzibą w innym państwie członkowskim Unii, któremu wymierzono karę grzywny, nie przysługuje w postępowaniu o zapłatę zabezpieczenia środek prawny przeciwko nałożeniu zabezpieczenia, a odwołanie zleceniodawcy krajowego od tej decyzji nie ma skutku zawieszającego? b) Czy art. 56 TFUE i dyrektywę [2014/67] należy interpretować w ten sposób, że zakazują one państwu członkowskiemu zobowiązania zleceniodawcy krajowego do wstrzymania płatności i do zapłaty zabezpieczenia w wysokości niewypłaconego wynagrodzenia za wykonane dzieło tylko dlatego, że usługodawca ma siedzibę w innym państwie członkowskim? c) Czy art. 56 TFUE i dyrektywę [2014/67] należy interpretować w ten sposób, że zakazują one państwu członkowskiemu zobowiązania zleceniodawcy krajowego do wstrzymania płatności i do zapłaty zabezpieczenia w wysokości niewypłaconego wynagrodzenia za wykonane dzieło, mimo że nie jest ono jeszcze wymagalne, a wysokość ostatecznego wynagrodzenia za wykonane dzieło w związku z należnościami wzajemnymi i prawem zatrzymania nie została jeszcze ustalona?”.
13

Prawo do odliczenia VAT naliczonego od kosztów doradztwa w ramach cesji udziałów spółki zależnej może jednak zostać przyznane, jeżeli koszty te mogą zostać uznane za stanowiące część kosztów ogólnych działalności gospodarczej podatnika. W tym celu wymagane jest, aby poniesione koszty mogły zostać uznane za elementy stanowiące cenę transakcji dokonanych w ramach działalności gospodarczej tego podatnika. Z kolei jeżeli koszty te mogą zostać włączone do ceny cedowanych akcji, nie przyznaje się żadnego prawa do odliczenia. Zdaniem SKAT prawo do odliczenia zależy od konkretnej oceny tego, czy poniesione koszty mogą zostać włączone do ceny cedowanych akcji, czy też stanowią one wyłącznie część elementów stanowiących cenę transakcji właściwych dla całej działalności gospodarczej podatnika.
68

W świetle powyższych rozważań na pytania prejudycjalne należy odpowiedzieć, iż art. 146 ust. 1 lit. e) dyrektywy VAT, po pierwsze, oraz ten przepis w związku z art. 153 tej samej dyrektywy, po drugie, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one praktyce podatkowej państwa członkowskiego, na mocy której zwolnienie z VAT, odpowiednio, dla usług transportu bezpośrednio związanych z wywozem towarów i dla usług świadczonych przez pośredników pośredniczących w tych usługach transportu jest uzależnione od przedstawienia przez osobę zobowiązaną do zapłaty podatku zgłoszenia celnego wywozowego danych towarów. W tym względzie do właściwych organów należy, do celu przyznania rzeczonych zwolnień, zbadanie, czy spełnienie warunku dotyczącego wywozu danych towarów można wywnioskować z dostatecznie wysokim stopniem prawdopodobieństwa ze wszystkich informacji, którymi dysponują te organy. W tym kontekście karnet TIR, poświadczony przez organy celne państwa trzeciego przeznaczenia towarów i przedstawiony przez osobę zobowiązaną do zapłaty podatku, stanowi element, który co do zasady rzeczone organy powinny wziąć należycie pod uwagę, chyba że mają one konkretne podstawy, aby powątpiewać w autentyczność lub wiarygodność tego dokumentu.
16

We wrześniu 2005 r. D.P. O’Brien wystąpił z powództwem do Employment Tribunal (sądu pracy, Zjednoczone Królestwo), podnosząc, że jego uprawnienie do emerytury sędziowskiej wynika z dyrektywy 97/81 oraz uregulowań zapewniających jej transpozycję do prawa krajowego. Sąd ten przyznał mu rację, lecz D.P. O’Brien przegrał sprawę w postępowaniu odwoławczym przed Employment Appeal Tribunal (sądem pracy drugiej instancji, Zjednoczone Królestwo), a następnie w postępowaniu przed Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) [sądem apelacyjnym (Anglia i Walia) (wydział cywilny), Zjednoczone Królestwo]. Dermod Patrick O’Brien wniósł wobec tego skargę do Supreme Court of the United Kingdom (sądu najwyższego Zjednoczonego Królestwa), który zwrócił się do Trybunału w trybie prejudycjalnym.
56

Zadaniem sądu Unii, gdy bada on interes prawny we wniesieniu do niego skargi, nie jest bowiem dokonanie oceny prawdopodobieństwa zasadności powództwa wniesionego do sądów krajowych na mocy prawa krajowego, a zatem zastąpienie tych sądów w celu dokonania takiej oceny. Konieczne, a także wystarczające jest natomiast, by w wyniku skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej do sądu Unii strona skarżąca mogła uzyskać korzyść (wyrok z dnia 17 września 2017 r., Mory i in./Komisja, C‑33/14 P, EU:C:2015:609, pkt 76). Tymczasem jak wynika z pkt 74 i 75 niniejszego wyroku, taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.