1)

Czy prawo Unii, a w szczególności art. 15, 20, 30 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, klauzule 2 i 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, wykonanego dyrektywą Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. (1), zasada niezawisłości i nieusuwalności sędziego europejskiego w rozumieniu wyjaśnionym w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości w wyroku UX/Governo della Repubblica italiana (EU:C:2020:572), sprzeciwiają się przepisowi prawa krajowego, takiemu jak art. 29 dekretu ustawodawczego nr 116 z dnia 13 lipca 2017 r., zwanego dalej „dekretem ustawodawczym nr 116/2017”, który bez obiektywnych przyczyn dyskryminuje powódkę będącą sędzią pokoju pod względem warunków pracy porównywalnych sędziów zawodowych w następującej sytuacji faktycznej: — powódka będąca sędzia pokoju nieprzerwanie od 2002 r. nie ukończyła 70 roku życia, co nastąpi w 2022 r., i na dzień 15 sierpnia 2017 r. nie wypracowała więcej niż 16 lat faktycznej służby w charakterze sędziego honorowego; — w związku z tym, mimo że przepis prawa krajowego (art. 29 ust. 1 dekretu ustawodawczego nr 116/2017) pozwalał jej na dalsze sprawowanie urzędu sędziego aż do ukończenia 70 roku życia, powódka nie może uczestniczyć w pierwszej procedurze weryfikacyjnej celem potwierdzenia wpisu w zamkniętym wykazie jako sędzia honorowy, która zostanie ogłoszona przez Consiglio superiore della magistratura (najwyższą radę sądownictwa) w roku 2022, jak wskazano w art. 29 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 116/2017; — jako dalsza konsekwencja, nie mogąc złożyć wniosku o dopuszczenie do udziału w przewidzianej w 2022 r. procedurze weryfikacyjnej celem potwierdzenia wpisu w zamkniętym wykazie, powódka, która na podstawie poprzednich przepisów z dniem 31 grudnia 2021 r. przestała już sprawować urząd sędziego z powodu ukończenia 68 roku, nie mogła już wznowić służby począwszy od dnia 1 stycznia 2022 r., ponieważ nowe przepisy, chociaż przewidują ciągłość służby aż do ukończenia 70 roku życia dla osób pełniących służbę w dniu 15 sierpnia 2017 r., przewidują również zakończenie służby w przypadku osób, które nie są w stanie złożyć wniosku o potwierdzenie powołania do służby (art. 29 ust. 9 dekretu ustawodawczego nr 116/2017); — na podstawie wyżej wymienionych przepisów prawa krajowego powódka otrzyma od rządu włoskiego jedynie odszkodowanie w wysokości od 1 500 do 2 500 EUR rocznie za każdy rok służby w stosunku do liczby rozpraw przeprowadzonych w ciągu roku, maksymalnie 50 000 EUR, zrzekając się również wszelkich praw w zakresie wynagrodzeń, uprawnień i składek dochodzonych w postępowaniu toczącym się przed TAR [Tribunale Amministrativo Regionale] Emilia Romagna (regionalnym sądem administracyjnym dla Emilii – Romanii) i gwarantowanych prawem Unii za świadczenie służby sądowej wykonywanej jako pracownik, ale bez uznania za takiego przez włoski rząd, w tym objęcie stosunku pracy składkami na zabezpieczenie społeczne i wynikającymi z tego świadczeniami; — TAR Emilia Romagna wydanym 9 lutego 2022 r. postanowieniem o zastosowaniu środka zabezpieczającego, w wykonaniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie UX i wbrew przepisom prawa krajowego oraz opinii najwyższej rady sądownictwa z dnia 16–17 lutego 2022 r., zarządził ponowne objęcie [przez powódkę] funkcji sędziego pokoju aż do ukończenia 70 lat; — Prezes Tribunale di Rimini (sądu w Rimini) zgodnie z treścią postanowienia o zastosowaniu środka zabezpieczającego TAR Emilia Romagna decyzją z dnia 1 marca 2022 r. zarządził natychmiastowe ponowne włączenie powódki do służby; — do tutejszego sądu odsyłającego wystąpiono z żądaniem, tytułem odszkodowania za rażące i ciągłe naruszanie przez rząd włoski prawa Unii w zakresie statusu prawnego i praw sędziów honorowych, kwoty odpowiadającej wynagrodzeniu, które powódka powinna była otrzymać w okresie od 10 do 28 lutego 2022 r., w wysokości należnej porównywalnemu sędziemu zawodowemu, którego podstawą prawną jest postanowienie TAR Emilia Romagna o zastosowaniu środka zabezpieczającego w postaci ponownego włączenia do służby, ale jest sprzeczne z przepisami prawa krajowego, co, mimo przyznania naruszenia prawa Unii, z jednej strony wyklucza jakąkolwiek możliwość ponownego włączenia do służby do czasu ukończenia 70 roku życia sędzi honorowej będącej powódką, która wbrew swojej woli została zwolniona ze służby z dniem 31 grudnia 2021 r. w oparciu o orzeczenie sądowe wydane przez Consiglio di Stato (radę stanu) w ramach postępowania w przedmiocie środka zabezpieczającego z naruszeniem wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie UX, zaś z drugiej ogranicza odszkodowanie za poniesioną przez powódkę szkodę do uprzednio określonego w przepisach prawa ryczałtu w wysokości o wiele niższej niż faktycznie poniesiona szkoda wynikająca z naruszenia praw gwarantowanych przez Unię?