Z uwagi na sam cel postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, polegający na umożliwieniu administracji zmiany decyzji, postępowanie to ma rozwojowy charakter, co oznacza, że w systemie środków prawnych przewidzianych w art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego administracja, mimo oddalenia zażalenia, może zmienić uzasadnienie, na którego podstawie wydała zakwestionowany akt. Niemniej to właśnie pierwotny akt niekorzystny podlega badaniu zgodności z prawem, w świetle uzasadnienia zawartego w decyzji oddalającej zażalenie. Wynika z tego, że gdy biuro ds. rozliczeń odmówi przejęcia niektórych kosztów leczenia na podstawie negatywnej zwięzłej opinii lekarza orzecznika, a zainteresowany złoży zażalenie, administracja może w celu udzielenia odpowiedzi na zażalenie podać bardziej rozbudowane uzasadnienie w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi. Zakłada się, że takie szczegółowe uzasadnienie dotyczące indywidualnego przypadku, przedstawione przed wniesieniem skargi, pokrywa się z decyzją odmowną i należy je zatem uważać za istotne informacje przy ocenie zgodności tej decyzji z prawem.

W ramach ubezpieczenia zdrowotnego, o ile ubezpieczony we wspólnym systemie ubezpieczenia zdrowotnego (RCAM) może zgodnie z prawem uznać, że koszty leczenia będą co do zasady podlegać refundacji w granicach pułapów określonych w art. 72 ust. 1 regulaminu pracowniczego, o tyle dane biuro ds. rozliczeń może jednak odmówić refundacji niektórych kosztów, jeżeli po zasięgnięciu opinii lekarza orzecznika i ewentualnie komisji lekarskiej uzna ono, że są to koszty leczenia lub świadczeń, których wartość nie jest naukowo potwierdzona. Jest bowiem w pełni uzasadnione, aby RCAM, którego finansowanie zapewniają osoby do niego należące i instytucje, nie pokrywał kosztów leczenia lub świadczeń, których przydatność terapeutyczna lub wiarygodność jako środka diagnostycznego jest podważana przez naukę. W celu uniknięcia niekończących się lub nierozstrzygalnych debat ekspertów oceny wyrażone w tym zakresie powierzone zostały instancjom medycznym RCAM, to znaczy lekarzom orzecznikom i komisji lekarskiej, odpowiedzialnym za wypowiedzenie się w tej kwestii w oparciu o literaturę naukową, po zasięgnięciu w razie potrzeby opinii specjalistów lub autorytetów lekarskich w danej dziedzinie.

Choć jednak kontrola Sądu nie obejmuje orzeczeń medycznych jako takich, to Sąd powinien upewnić się, że lekarz orzecznik lub komisja lekarska dokonali konkretnej i szczegółowej analizy przedstawionej im sytuacji, tym bardziej gdy dana procedura nie daje takich samych gwarancji w zakresie równowagi stron, jak postępowanie określone w art. 73 i 78 regulaminu pracowniczego. Ponadto to administracja powinna wykazać, że przeprowadzono taka analizę. W ramach konkretnego i szczegółowego badania lekarze orzecznicy, komisja lekarska i administracja powinni orzekać na podstawie literatury naukowej, a w razie potrzeby – opinii specjalistów, i nie mogą pominąć przy tym faktycznego i ogólnego stanu zdrowia zainteresowanej osoby, gdyż badanie dotyczące użytecznego charakteru leczenia lub hospitalizacji stanowi zagadnienie medyczne. Ponadto uwzględnienia osobistej sytuacji ubezpieczonego w RCAM wymaga obowiązek staranności, który obejmuje również obowiązek przeprowadzenia pełnego i szczegółowego badania. W tym względzie komisja lekarska ma jedynie kompetencje doradcze, co wynika z art. 41 wspólnych przepisów dotyczących ubezpieczenia zdrowotnego urzędników Unii Europejskiej. Zalecenie komisji lekarskiej nie stanowi jako takie normy mającej zastosowanie przez administrację, ani też w związku z tym normy, na którą można powołać się wobec urzędników i pracowników Unii. W tych okolicznościach opinia komisji lekarskiej nie może być wiążąca dla lekarza orzecznika w sposób uniemożliwiający mu zbadanie, czy dane leczenie było „użyteczne” w danym przypadku.

(zob. pkt 38–40, 49, 50)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyrok z dnia 9 grudnia 2009 r., Komisja/Birkhoff, T‑377/08 P, EU:T:2009:485, pkt 32, 61, 88

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: z dnia 18 września 2007 r., Botos/Komisja, F‑10/07, EU:F:2007:161, pkt 63, 64; z dnia 8 lipca 2008 r., Birkhoff/Komisja, F‑76/07, EU:F:2008:95, pkt 62; z dnia 28 września 2011 r., Allen/Komisja, F‑23/10, EU:F:2011:162, pkt 76