ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
5

Zgodnie z art. 5 tego rozporządzenia, zatytułowanym „Zasady dotyczące przetwarzania danych osobowych”: „1. Dane osobowe muszą być: a) przetwarzane zgodnie z prawem, rzetelnie i w sposób przejrzysty dla osoby, której dane dotyczą (»zgodność z prawem, rzetelność i przejrzystość«); b) zbierane w konkretnych, wyraźnych i prawnie uzasadnionych celach i nieprzetwarzane dalej w sposób niezgodny z tymi celami; dalsze przetwarzanie do celów archiwalnych w interesie publicznym, do celów badań naukowych lub historycznych lub do celów statystycznych nie jest uznawane w myśl art. 89 ust. 1 za niezgodne z pierwotnymi celami (»ograniczenie celu«); c) adekwatne, stosowne oraz ograniczone do tego, co niezbędne do celów, w których są przetwarzane (»minimalizacja danych«); d) prawidłowe i w razie potrzeby uaktualniane; należy podjąć wszelkie rozsądne działania, aby dane osobowe, które są nieprawidłowe w świetle celów ich przetwarzania, zostały niezwłocznie usunięte lub sprostowane (»prawidłowość«); e) przechowywane w formie umożliwiającej identyfikację osoby, której dane dotyczą, przez okres nie dłuższy, niż jest to niezbędne do celów, w których dane te są przetwarzane; dane osobowe można przechowywać przez okres dłuższy, o ile będą one przetwarzane wyłącznie do celów archiwalnych w interesie publicznym, do celów badań naukowych lub historycznych lub do celów statystycznych na mocy art. 89 ust. 1, z zastrzeżeniem, że wdrożone zostaną odpowiednie środki techniczne i organizacyjne wymagane na mocy niniejszego rozporządzenia w celu ochrony praw i wolności osób, których dane dotyczą (»ograniczenie przechowywania«); f) przetwarzane w sposób zapewniający odpowiednie bezpieczeństwo danych osobowych, w tym ochronę przed niedozwolonym lub niezgodnym z prawem przetwarzaniem oraz przypadkową utratą, zniszczeniem lub uszkodzeniem, za pomocą odpowiednich środków technicznych lub organizacyjnych (»integralność i poufność«). 2. Administrator jest odpowiedzialny za przestrzeganie przepisów ust. 1 i musi być w stanie wykazać ich przestrzeganie (»rozliczalność«)”.
34

W tych okolicznościach Curtea de Apel Oradea (sąd apelacyjny w Oradei) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy przepisy, o których mowa w art. 9 ust. 1 dyrektywy [2000/78], gwarantujące postępowanie sądowe dla »wszystkich osób, które uważają się za pokrzywdzone w związku z naruszeniem wobec nich zasady równego traktowania«, jak również te zawarte w art. 47 akapit pierwszy [karty praw podstawowych], które gwarantują każdemu prawo do »skutecznego środka prawnego [i dostępu do bezstronnego sądu]«, należy interpretować w taki sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak ten, o którym mowa w art. 211 lit. c) [ustawy o dialogu społecznym], który przewiduje, że trzyletni okres na wniesienie powództwa o odszkodowanie rozpoczyna bieg »od dnia powstania szkody«, niezależnie od tego, czy powodowie posiadali wiedzę o wystąpieniu szkody (i jej zakresie)? 2) Czy przepisy, o których mowa w art. 2 ust. 1 i 2, a także te zawarte w art. 3 ust. 1 lit. c) in fine dyrektywy [2000/78] należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak ten zawarty w art. 1 ust. 2 [ustawy ramowej nr 330/2009], zgodnie z interpretacją [dokonaną w wyroku najwyższego sądu kasacyjnego], w okolicznościach, w których sędziom będącym w sporze nie przysługiwało ustawowe prawo do żądania podwyższenia wynagrodzenia podstawowego w momencie obejmowania stanowiska sędziego w dacie następującej po wejściu w życie ustawy [nr] 330/2009, stanowiącej akt prawny wyraźnie przewidujący, że prawami w zakresie wynagrodzenia są i pozostają wyłącznie te przewidziane w [rzeczonej] ustawie, co doprowadziło do powstania dyskryminacji w zakresie wynagrodzenia względem ich kolegów, opartej również na kryterium wieku, co w rzeczywistości oznacza, że tylko najstarsi sędziowie, którzy rozpoczęli służbę przed styczniem 2010 r. (i którzy w okresie pomiędzy 2006 a 2009 rokiem skorzystali z wyroków, których sentencje podlegały w 2019 r. interpretacji na mocy wyroku [najwyższego sądu kasacyjnego]) skorzystali z retroaktywnej wypłaty praw w zakresie wynagrodzenia (podobnych do tych dochodzonych w drodze powództwa sądowego, będącego przedmiotem niniejszego postępowania), w grudniu 2019 r./styczniu 2020 r., za okres od 2010 r. do 2015 r., chociaż w tym okresie również powodowie pełnili funkcję sędziów, wykonywali te same czynności zawodowe, w tych samych warunkach i w tej samej instytucji? 3) Czy przepisy dyrektywy [2000/78] należy interpretować w taki sposób, że stoją one na przeszkodzie dyskryminacji jedynie wtedy, gdy jest ona oparta na jednym z kryteriów, o których mowa w art. 1 tej dyrektywy lub, przeciwnie, przepisy takie, ewentualnie uzupełnione innymi przepisami prawa unijnego, co do zasady stoją na przeszkodzie odmiennemu traktowaniu pracowników w zakresie wynagrodzenia, jeżeli wykonują tę samą pracę, dla tego samego pracodawcy, [w] tym samym okresie i na tych samych warunkach?”.
71

Niemniej jednak, jak wskazał w istocie rzecznik generalny w pkt 88 opinii, ważne jest, by przy przyjmowaniu środków przygotowawczych do wykonania decyzji o przekazaniu w trakcie biegu okresu przeznaczonego na zastanowienie się przewidzianego w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2004/81 właściwe organy krajowe nie utrudniały realizacji dwojakiego celu tego przepisu, który to cel przypomniano w pkt 58 niniejszego wyroku. W związku z tym o ile przyjęcie środków przygotowawczych do wykonania tej decyzji w trakcie wspomnianego okresu na zastanowienie się nie jest zakazane, o tyle nie może ono jednak pozbawić takiego okresu skuteczności (effet utile), czego zbadanie w postępowaniu głównym należy do sądu odsyłającego. Może tak być w szczególności w przypadku, gdy środki przygotowawcze do wykonania takiej decyzji polegają na zatrzymaniu ofiary handlu ludźmi w celu jej przekazania, a przy tym takie środki przygotowawcze nie pozwalają tej ofierze w szczególności, ze względu na jej trudną sytuację, na odzyskanie sił ani na podjęcie świadomej decyzji o współpracy z właściwymi organami państwa członkowskiego, na którego terytorium jest obecna.
10

Zgodnie z art. 85 RODO, zatytułowanym „Przetwarzanie a wolność wypowiedzi i informacji”: „1. Państwa członkowskie przyjmują przepisy pozwalające pogodzić prawo do ochrony danych osobowych na mocy niniejszego rozporządzenia z wolnością wypowiedzi i informacji, w tym do przetwarzania dla potrzeb dziennikarskich oraz do celów wypowiedzi akademickiej, artystycznej lub literackiej. 2. Dla przetwarzania do celów dziennikarskich lub do celów wypowiedzi akademickiej, artystycznej lub literackiej państwa członkowskie określają odstępstwa lub wyjątki od rozdziału II (Zasady), rozdziału III (Prawa osoby, której dane dotyczą), rozdziału IV (Administrator i podmiot przetwarzający), rozdziału V (Przekazywanie danych osobowych do państw trzecich lub organizacji międzynarodowych), rozdziału VI (Niezależne organy nadzorcze), rozdziału VII (Współpraca i spójność) oraz rozdziału IX (Szczególne sytuacje związane z przetwarzaniem danych), jeżeli są one niezbędne, by pogodzić prawo do ochrony danych osobowych z wolnością wypowiedzi i informacji. 3. Każde państwo członkowskie zawiadamia Komisję [Europejską] o przepisach, które przyjęło zgodnie z ust. 2, a następnie niezwłocznie o wszelkich późniejszych aktach zmieniających lub zmianach ich dotyczących”.
23

W odniesieniu do zwykłego znaczenia pojęcia „uszkodzenia ciała” zawartego w art. 17 ust. 1 konwencji montrealskiej należy podkreślić, jak uczynił to rzecznik generalny w pkt 25 opinii, że termin „uszkodzenie” oznacza zmianę organu, tkanki lub komórki, spowodowaną chorobą lub wypadkiem, natomiast termin „ciało” odnosi się do materialnej części istoty żyjącej, czyli do ciała ludzkiego.
48

Mając na uwadze powyższe, na pytanie prejudycjalne należy udzielić następującej odpowiedzi: art. 4 ust. 1 dyrektywy 90/435 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, które stanowią, że dywidendy otrzymane przez spółkę wlicza się do jej podstawy opodatkowania, a następnie odlicza się je od tej podstawy do wysokości 95% ich kwoty, i które to przepisy w stosownych przypadkach dopuszczają przeniesienie tego odliczenia na kolejne lata podatkowe, ale w przypadku przejęcia tej spółki w ramach połączenia ograniczają transfer takiego przeniesienia odliczenia do spółki przejmującej proporcjonalnie do udziału aktywów netto z tytułu odroczonego podatku dochodowego spółki przejmowanej w łącznej kwocie aktywów netto z tytułu odroczonego podatku dochodowego spółki przejmującej i spółki przejmowanej.
25

W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w ramach postępowania, o którym mowa w art. 267 TFUE, opartego na wyraźnym rozdziale zadań sądów krajowych i Trybunału, ocena stanu faktycznego sprawy w postępowaniu głównym oraz wykładnia i zastosowanie prawa krajowego należą wyłącznie do sądu krajowego. Tak samo jedynie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za przyszły wyrok, należy – przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy – zarówno ocena, czy do wydania wyroku jest mu niezbędne uzyskanie orzeczenia prejudycjalnego, jak i ocena znaczenia pytań, które zadaje on Trybunałowi. W konsekwencji jeśli zadane pytania dotyczą wykładni prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia (wyrok z dnia 26 maja 2011 r., Stichting Natuur en Milieu i in., od C‑165/09 do C‑167/09, EU:C:2011:348, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo).
23

W tych okolicznościach Sąd Najwyższy postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy w świetle brzmienia i celu art. 7 ust. 1 lit. b) [dyrektywy 86/653] przepis ten należy rozumieć jako przyznający przedstawicielowi handlowemu działającemu na własny rachunek bezwzględne prawo do prowizji od umowy zawartej w czasie trwania umowy agencyjnej z osobą trzecią, którą on już wcześniej odnośnie do transakcji tego samego rodzaju pozyskał jako klienta, czy też uprawnienie to może zostać wyłączone w umowie?”.
10

Artykuł 47 decreto-legge n. 50 – Disposizioni urgenti in materia finanziaria, iniziative a favore degli enti territoriali, ulteriori interventi per le zone colpite da eventi sismici e misure per lo sviluppo (dekretu z mocą ustawy nr 50 w sprawie wprowadzenia pilnych przepisów w dziedzinie finansów, inicjatyw na rzecz jednostek samorządu terytorialnego, dalszych działań na obszarach dotkniętych trzęsieniami ziemi i środków na rzecz rozwoju) z dnia 24 kwietnia 2017 r. (GURI nr 95 z dnia 24 kwietnia 2017 r. – dodatek zwyczajny nr 20) przekształcony w ustawę, ze zmianami, przez legge n. 96 (ustawę nr 96), z dnia 26 czerwca 2017 r. (GURI nr 144 z dnia 23 czerwca 2017 r.), w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym (zwany dalej „dekretem z mocą ustawy nr 50/2017”), zatytułowany „Działania na rzecz transportu kolejowego”, przewiduje w ust. 11bis: „W celu poprawy elastyczności kolejowych połączeń pasażerskich między Sycylią a półwyspem włoskim, usługa połączenia kolejowego drogą morską, o której mowa w art. 2 ust. 1 lit. e) [dekretu nr 138 T/2000], może być również wykonywana za pomocą szybkich statków, których model eksploatacji jest związany z usługą transportu kolejowego na trasie z Sycylii i na Sycylię, w szczególności na odcinkach w obie strony »Mesyna – Villa San Giovanni« i »Mesyna – Reggio di Calabria«, w ramach środków przewidzianych w obowiązujących przepisach przyznanych na rzecz umowy ramowej – »część dotycząca usług«, zawartej między państwem a spółką Rete Ferroviaria italiana Spa, bez uszczerbku dla usług przewidzianych w tej umowie”.
54

W świetle tego celu należy stwierdzić, podobnie jak uczynił to rzecznik generalny w pkt 38 opinii, że przewidując, iż w przypadku niezłożenia wniosku przez rodzica uprawnionego do świadczeń rodzinnych na podstawie przepisów krajowych wniosek złożony w szczególności przez „drugiego rodzica” będzie należało rozpatrzeć, art. 60 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia nr 987/2009 ma na celu zapewnienie, by w każdej sytuacji wspomniane świadczenia zgodnie z ich celem stanowiły wkład do budżetu rodzinnego i rekompensowały wydatki ponoszone przez osobę, która rzeczywiście utrzymuje dziecko.
13

Zdaniem tego sądu rozstrzygnięcie zawisłego przed nim sporu zależy zasadniczo od kwestii, czy art. 24 ust. 1 ZVPot jest zgodny z brzmieniem i celami dyrektywy 93/13. Mówiąc konkretnie, sąd ten dąży do ustalenia, czy art. 3 ust. 1 tej dyrektywy można przetransponować do prawa krajowego w taki sposób, by przesłanki „dobrej wiary” i „znaczącej nierównowagi” były odrębne i niezależne od siebie, w związku z czym w okolicznościach zawisłej przed nim sprawy nie miałby on potrzeby badać, czy pozwany w postępowaniu głównym działał w dobrej wierze.
6

Przepisy dotyczące umów agencyjnych zostały wprowadzone do code de droit économique (kodeksu prawa gospodarczego) w drodze art. 3 loi du 2 avril 2014, portant insertion du livre X „Contrats d’agence commerciale, contrats de coopération commerciale et concessions de vente” dans le Code de droit économique, et portant insertion des définitions propres au livre X, dans le livre 1er du Code de droit économique (ustawy z dnia 2 kwietnia 2014 r. w sprawie wprowadzenia księgi X – „umowy agencyjne, umowy o współpracy handlowej i koncesje na sprzedaż” – do kodeksu prawa gospodarczego oraz wprowadzenia definicji właściwych dla księgi X w księdze pierwszej kodeksu prawa gospodarczego) (Moniteur belge z dnia 28 kwietnia 2014 r., s. 35053).
9

Zgodnie z art. 122 ust. 1 i 2 wspomnianego rozporządzenia, zatytułowanym „Stosowanie przepisów prawa Unii w sprawie jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych”: „1. Jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, przepisy prawa Unii w sprawie jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych stosują się do postępowań odnoszących się do unijnych znaków towarowych oraz zgłoszeń unijnych znaków towarowych, jak również do postępowań odnoszących się do jednoczesnych i kolejnych powództw na podstawie unijnych znaków towarowych i krajowych znaków towarowych. 2. W przypadku postępowań w odniesieniu do powództw i roszczeń określonych w art. 124: a) art. 4, art. 6, art. 7 pkt 1, 2, 3 i 5 oraz art. 35 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 nie stosuje się; b) art. 25 i 26 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 stosuje się z zastrzeżeniem ograniczeń przewidzianych w art. 125 ust. 4 niniejszego rozporządzenia; c) postanowienia rozdziału II rozporządzenia (UE) nr 1215/2012, które stosuje się do osób zamieszkałych w państwie członkowskim, stosuje się także do osób, które nie mają miejsca zamieszkania w państwie członkowskim, ale które mają tam swoje przedsiębiorstwo”.
44

Wspomniany art. 10 stanowi transpozycję do porządku prawnego Unii art. 46 porozumienia TRIPS, zgodnie z którym organy sądowe będą miały prawo „nakazania, aby towary, które uznają za stanowiące naruszenie, zostały usunięte, bez jakiegokolwiek odszkodowania, z obrotu handlowego […]”. Tym samym treść art. 46 nie ogranicza zakresu stosowania tego przepisu do określonej kategorii naruszeń praw własności intelektualnej. Przeciwnie, ze względu na jego bardzo ogólne sformułowanie dotyczy on wszystkich towarów, co do których stwierdzono, że w jakikolwiek sposób naruszają prawo własności intelektualnej. Okoliczność, że wspomniany art. 46 zdanie ostatnie przewiduje szczególne obowiązki w odniesieniu do „towarów oznaczonych podrobionym znakiem towarowym”, potwierdza tę analizę.
63

Wreszcie, wbrew temu, co twierdzi rząd łotewski, takiego wymogu ponownego inwestowania nie można wywieść z pkt 19 lit. b) komunikatu Komisji z 2014 r., którego przedmiotem w przeciwieństwie do pkt 19 lit. a) tego komunikatu nie jest zakwalifikowanie podstawowej działalności instytucji prowadzących badania, lecz wyłącznie kwalifikacja działalności polegającej na „transferze wiedzy”. Jedynie w celu wskazania, w jakich okolicznościach ta druga działalność może zostać uznana za działalność niemającą charakteru gospodarczego, pkt 19 lit. b) odnosi się do wymogu „reinwestowania zysków” w podstawową działalność organizacji prowadzącej badania.
3

Paragraf 90 Abgabenordnung (ordynacji podatkowej) (BGBl. 2002 I, s. 3866), w wersji mającej zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym (zwanej dalej „ordynacją podatkową”), dotyczący obowiązku współpracy podatnika, przewiduje: „(1) Osoby zainteresowane są zobowiązane do współpracy przy ustalaniu stanu faktycznego. Muszą one spełniać w szczególności ciążący na nich obowiązek współpracy poprzez dokładne ujawnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla opodatkowania, dostarczając dostępne im dowody. Zakres tych obowiązków zależy od okoliczności danego przypadku. […] (3) W przypadku transakcji zawierających element zagraniczny podatnik jest zobowiązany do sporządzenia ewidencji dotyczącej rodzaju i treści jego stosunków handlowych z podmiotami powiązanymi w rozumieniu § 1 ust. 2 Außensteuergesetz [Gesetz über die Besteuerung bei Auslandsbeziehungen (ustawy podatkowej dotyczącej stosunków z zagranicą) z dnia 8 września 1972 r. (BGBl. 1972 I, s. 1713]. Obowiązek w zakresie sporządzania ewidencji obejmuje również podstawy ekonomiczne i prawne porozumienia w sprawie cen i innych warunków handlowych, z poszanowaniem zasady ceny rynkowej, zawartego z podmiotami powiązanymi. W przypadku wyjątkowych operacji handlowych sporządzenie ewidencji powinno nastąpić w krótkim terminie. Obowiązki w zakresie ewidencji mają zastosowanie w drodze analogii do podatników, którzy w celu opodatkowania na poziomie krajowym muszą rozdzielać zyski między swym przedsiębiorstwem krajowym i przedsiębiorstwami zagranicznymi lub określać zysk krajowych zakładów ich przedsiębiorstwa zagranicznego. W celu zapewnienia jednolitego stosowania prawa federalne ministerstwo finansów jest uprawnione do określenia, za zgodą Bundesrat, w drodze rozporządzenia wykonawczego, rodzaju, treści i zakresu sporządzanej ewidencji. Organ podatkowy powinien co do zasady wymagać przedstawienia ewidencji jedynie w celu przeprowadzenia kontroli podatkowej. Przedstawienie ewidencji opiera się na § 97, z zastrzeżeniem, że ust. 2 tego przepisu nie ma zastosowania. Przedstawienie to powinno nastąpić na wniosek w terminie 60 dni. Jeżeli owo przedstawienie dotyczy ewidencji odnoszących się do nadzwyczajnych operacji handlowych, termin ten wynosi 30 dni. W należycie uzasadnionych szczególnych przypadkach termin na przedstawienie ewidencji może zostać przedłużony”.
3

Artykuł 40 rozporządzenia nr 1698/2005, zatytułowany „Płatności z tytułu dobrostanu zwierząt” stanowił: „1. Płatności z tytułu dobrostanu zwierząt określone w art. 36 lit. a) ppkt (v) udziela się rolnikom, którzy dobrowolnie podejmą zobowiązania dotyczące dobrostanu zwierząt. 2. Płatności na rzecz dobrostanu zwierząt dotyczą jedynie zobowiązań, które wykraczają poza normy imperatywne ustanowione zgodnie z art. 4 rozporządzenia [Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. 2003, L 270, s. 1)] oraz załącznikiem III rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 oraz inne odpowiednie wymogi obowiązkowe ustanowione na mocy ustawodawstwa krajowego i określone w programie. Zobowiązania te podejmowane są z reguły na okres od pięciu do siedmiu lat. W przypadkach koniecznych i uzasadnionych ustala się dłuższy okres, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 90 ust. 2, dotyczącą poszczególnych rodzajów zobowiązań. 3. Płatności udzielane są corocznie i obejmują dodatkowe koszty i utracone dochody wynikające z podjętego zobowiązania. Tam, gdzie to niezbędne, mogą one również obejmować koszty transakcji. Wsparcie ogranicza się do wysokości maksymalnej kwoty określonej w załączniku I”.
62

Tymczasem, jak podkreślono w pkt 54 niniejszego wyroku, sąd właściwy do nałożenia na osobę prawną kary jest upoważniony jedynie do orzeczenia w przedmiocie pewnych konkretnych okoliczności, bez możliwości oceny, czy rzeczywiście doszło do popełnienia przestępstwa mogącego stanowić podstawę takiej kary. Wynika z tego, że taka osoba prawna nie jest w stanie skutecznie skorzystać z przysługującego jej prawa do obrony, ponieważ nie może kwestionować faktu zaistnienia tego przestępstwa i musi ostatecznie ponieść konsekwencje tego, że przeciwko osobie fizycznej, która jest uprawniona do zaciągania w jej imieniu zobowiązań lub do jej reprezentowania, prowadzone jest odrębne postępowanie.
13

Jednakże na mocy przepisów art. 184 ter § 2 akapit drugi w związku z art. 190 akapit drugi CIR 92 w przypadku przeniesienia do Belgii siedziby, głównego zakładu lub siedziby zarządu, względnie kierownictwa zagranicznej spółki w odniesieniu do składników związanych z zagranicznymi zakładami lub składników położonych za granicą, którymi dysponuje ta spółka, zyski kapitałowe i straty zrealizowane w odniesieniu do tych aktywów po przeniesieniu są ustalane na podstawie ich wartości księgowej, jaką posiadały one w chwili tego przeniesienia. Odnotowane, lecz niezrealizowane zyski kapitałowe (zwane dalej „niezrealizowanym zyskiem kapitałowym”) są zwolnione z podatku, pod warunkiem że są one zaksięgowane na odrębnym rachunku pasywów. Ponieważ odliczenie spadków wartości zaksięgowanych przez VP Capital po przeniesieniu jej siedziby statutowej do Belgii nie zostało wpisane na odrębny rachunek pasywów, belgijski organ podatkowy uznał, że podlega ono opodatkowaniu.
23

W postanowieniu odsyłającym Østre Landsret (sąd apelacyjny regionu wschodniego, Dania) stwierdził w pierwszej kolejności, że decyzja będąca przedmiotem postępowania głównego została wydana na podstawie przepisów zapewniających transpozycję art. 6 dyrektywy 92/43 do prawa duńskiego, a następnie wskazał, że nawet jeśli w artykule tym nie sprecyzowano znaczenia pojęcia „przedsięwzięcia”, do którego się on odnosi, to z orzecznictwa Trybunału, a w szczególności z wyroków z dnia 7 września 2004 r., Waddenvereniging i Vogelbeschermingsvereniging (C‑127/02, EU:C:2004:482, pkt 24–26), i z dnia 7 listopada 2018 r., Coöperatie Mobilisation for the Environment i in. (C‑293/17 i C‑294/17, EU:C:2018:882, pkt 66, 82, 83), wynika, że pojęcie to ma zakres szerszy niż pojęcie „przedsięwzięcia”, którym posłużono się w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. 2012, L 26, s. 1), jak też w poprzedzającej ją dyrektywie Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. 1985, L 175, s. 40).
41

Jeżeli krajowy organ regulacyjny stwierdzi, że jedno przedsiębiorstwo lub większa liczba przedsiębiorstw wyznaczonych do usługi powszechnej podlega niesprawiedliwemu obciążeniu, i jeżeli to przedsiębiorstwo lub przedsiębiorstwa wystąpią z wnioskiem o rekompensatę, do państwa członkowskiego należy wprowadzenie w tym celu niezbędnych mechanizmów zgodnie z art. 13 dyrektywy o usłudze powszechnej (zob. podobnie wyrok z dnia 6 października 2010 r., Base i in., C‑389/08, EU:C:2010:584, pkt 44).