ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 51/59

Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2007 r. — IIC-Intersport International Corporation przeciwko OHIM — McKenzie Corporation (McKENZIE)

(Sprawa T-502/07)

(2008/C 51/108)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: IIC-Intersport International Corporation GmbH (Ostermundigen, Szwajcaria) (przedstawiciel: P.J.M. Steinhauser, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: The McKenzie Corporation Ltd (Newcastle Upon Tyne, Zjednoczone Królestwo)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności będącej przedmiotem odwołania decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 15 października 2007 r. w sprawie R 1425/2006-2 i pozostawienie w mocy decyzji Wydziału Sprzeciwów Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 6 września 2006, na mocy której uznano sprzeciw Intersport w stosunku do niektórych rozpatrywanych towarów.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: The McKenzie Corporation Ltd

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny wspólnotowy znak towarowy „McKENZIE” dla towarów i usług z klas 18, 25, 36 i 37

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: IIC-Intersport International Corporation GmbH

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy „MCKINLEY” dla towarów i usług z klas 18, 20, 22, 25 i 28 i wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy „MCKINLEY” dla towarów i usług z klas 12, 18, 20, 22, 25 i 28

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w części

Decyzja Izby Odwoławczej: odrzucenie sprzeciwu w całości i zezwolenie na dokonanie rejestracji

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 51/53

Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Philips Lighting Poland i Philips Lighting przeciwko Radzie

(Sprawa T-469/07)

(2008/C 51/97)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Philips Lighting Poland S.A. (Piła, Polska) i Philips Lighting BV (Eindhoven, Niderlandy) (przedstawiciele: M. L. Catrain González, adwokat, i E. Wright, barrister)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia w całości lub w zakresie w jakim dotyczy skarżących,

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące produkujące we Wspólnocie świetlówki kompaktowe ze scaloną elektroniką (CFL-i), wnoszą o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1205/2007 z dnia 15 października 2007 r. nakładającego, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96, cła antydumpingowe na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL-i) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i rozszerzającego zakres stosowania na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Socjalistycznej Republiki Wietnamu, Islamskiej Republiki Pakistanu i Republiki Filipin. (1)

Na poparcie swego wniosku skarżące podnoszą, że Rada naruszyła art. 3 ust. 1, art. 9 ust. 4, art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego (2) nakładając cła antydumpingowe w sytuacji, gdy nie wykazano, że wygaśnięcie środków antydumpingowych doprowadziłoby do kontynuacji lub powrotu szkody wyrządzanej przemysłowi wspólnotowemu.

Skarżące podnoszą ponadto, że Rada dopuściła się naruszenia prawa opierając się na art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w sytuacji nie objętej zakresem stosowania tego przepisu, jako że skarga w wyniku której wszczęto dochodzenie nie została cofnięta.

Wreszcie skarżące podnoszą naruszenie art. 253 WE wobec okoliczności nieodpowiedniego uzasadnienia spornego rozporządzenia w odniesieniu do poziomu poparcia ze strony producentów wspólnotowych oraz ustaleń w zakresie interesu Wspólnoty.

(1) Dz.U. 2007 L 272, str. 1.

(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 56, str. 1).
—

Komisja naruszyła ponadto art. 81 WE oraz art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 poprzez ustalenie czasu trwania zarzucanego naruszenia art. 81 WE, stwierdzając, że GALP Energia España brała udział w zakazanych praktykach do października 2002 r. Skarżące twierdzą ponadto, że Komisja naruszyła wyżej wymienione przepisy także przy ustalaniu wysokości nałożonej na nie grzywny;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 37/25

Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2007 r. — New Look przeciwko OHIM (NEW LOOK)

(Sprawa T-435/07)

(2008/C 37/40)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: New Look Ltd (Weymouth, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, Barrister i M. Blair oraz K. Gilbert, Solicitors)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 3 września 2007 r. w sprawie R 670/2007-2;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „NEW LOOK” dla towarów i usług z klas 3, 9, 14, 16, 18, 25, 26 i 35 — zgłoszenie nr 2 932 606

Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94, jako że Izba Odwoławcza i) niesłusznie zażądała od skarżącej przedstawienia dowodu nabycia przez znak charakteru odróżniającego w innym państwie członkowskim niż Zjednoczone Królestwo i Irlandia; ii) nieprawidłowo stwierdziła, iż przedstawione przez skarżącą dowody używania znaku „NEW LOOK” w stylizowanej postaci lub też łącznie z odróżniającym elementem graficznym nie wystarczą do wykazania, że znak towarowy posiada charakter odróżniający oraz iii) nie nadała dostatecznej wagi przedstawionym przez skarżącą dowodom używania znaku w Zjednoczonym Królestwie i Irlandii.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 37/26

Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2007 r. — Coats Holdings przeciwko Komisji

(Sprawa T-439/07)

(2008/C 37/42)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Coats Holdings Ltd (przedstawiciele: W. Sibree i C. Jeffs, Solicitors)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 4 oraz art. 2 ust. 4 decyzji w zakresie dotyczącym Coats;

— ewentualnie, uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na Coats w art. 2 ust. 4 decyzji oraz

— obciążenie Komisji własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez Coats.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 4257 wersja ostateczna z dnia 19 września 2007 r. w sprawie COMP/E-1/39.168 — PO/ Galanteria: Zapięcia, w której Komisja stwierdziła, że skarżąca wraz z innymi przedsiębiorstwami naruszyła art. 81 WE między innymi poprzez wymianę informacji dotyczących cen, ustalanie cen minimalnych oraz podział rynków.

Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi, że Komisja popełniał oczywiste błędy w całościowej ocenie materiału dowodowego. Skarżąca twierdzi, że Komisja w niewystarczający sposób wykazała, że od stycznia 1977 r. do lipca 1998 r. skarżąca była stroną bilateralnego porozumienia ze spółką Prym dotyczącego podziału rynku.

Tytułem żądania ewentualnego skarżąca podnosi, że Komisja nie wykazała, iż naruszenie trwało po 19 września 1997 r. lub nie udowodniła jednego i ciągłego naruszenia w okresie do 15 lipca 1998 r., co uprawniałoby Komisję do ukarania skarżącej za naruszenie trwające 21,5 roku.

W ramach żądania ewentualnego skarżąca podnosi następnie, że Komisja naruszyła przysługujące jej na podstawie art. 6 ust. 3 lit. d) europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności podstawowe prawo procesowe prawo do przesłuchania lub spowodowania przesłuchania świadków oskarżenia w postępowaniu o charakterze karnym.

Wreszcie, w ramach tego żądania skarżąca stwierdza, że Komisja popełniła błąd, ponieważ automatycznie zastosowała względem podstawowej kwoty grzywny mnożnik w wysokości 215 % z powodu czasu trwania sięgającego 21,5 roku, a nie skorzystała z dyskrecjonalnych uprawnień przysługujących jej w tym zakresie na podstawie obowiązujących wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien.
—

uznanie prawa do indywidualnego odszkodowania w wysokości „symbolicznego euro” na rzecz pracowników CPEM z tytułu naruszenia ich spokoju w środowisku pracy (stworzenia zagrożenia co do przyszłości struktury ich zatrudnienia a tym samym samego zatrudnienia skoro wypłata miliona euro oznaczałaby koniec działalności CPEM i MSD);
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 37/24

Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2007 r. — BP Aromatics przeciwko Komisji

(Sprawa T-429/07)

(2008/C 37/37)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: BP Aromatics Ltd (Sunbury on Thames, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: A. Renshaw i G. Bushell, Solicitors)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie kosztami postępowania pozwanej i wszystkich interwenientów dopuszczonych do postępowania oraz

— podjęcie jakiegokolwiek innego działania, jakie Sąd uzna za stosowne.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 3202 wersja ostateczna z dnia 10 lipca 2007 r., w której Komisja uznała, że zgłoszona przez władze portugalskie pomoc państwa na rzecz spółki Artensa (Artenius), przeznaczona na budowę nowego zakładu wytwarzającego produkty chemiczne jest zgodna ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 87 ust. 3 lit. a) WE.

Na poparcie swej skargi skarżąca stwierdza, że Komisja naruszyła art. 87 i 88 WE, zasady regulujące ich stosowanie, niektóre istotne wymogi proceduralne oraz kilka podstawowych zasad prawa wspólnotowego, ponieważ:

— niewłaściwie zinterpretowała i zastosowała wielosektorowe ramy pomocy regionalnej na rzecz dużych projektów inwestycyjnych z 2002 r. (1), które wymagają przeprowadzenia analizy opartej na rynku EOG, a nie na rynku światowym;

— popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że rynkiem właściwym dla oczyszczonego kwasu tereftalanowego jest rynek światowy, podczas gdy w opinii skarżącej jest nim rynek EOG oraz

— popełniła oczywisty błąd w ocenie, stwierdzając, że odpowiednia część sprzedaży spółki Artensa nie przekroczy 25 %, podczas gdy w rzeczywistości przekroczy ona 25 % w ramach EOG.

Skarżąca podnosi, że gdyby Komisja przeprowadziła szczegółową i właściwą analizę rynku oczyszczonego kwasu tereftalanowego w ramach EOG, miałaby poważne trudności w stwierdzeniu zgodności spornej pomocy ze wspólnym rynkiem, co zmusiłoby ją do wszczęcia formalnego postępowania na podstawie art. 88 ust. 2 WE.

Według skarżącej, fakt, że Komisja miała poważne trudności w ocenie pomocy w ramach wstępnego jej badania oraz że w konsekwencji powinna była wszcząć formalne postępowanie na podstawie art. 88 ust. 2 WE, jest potwierdzony długim okresem, jaki upłynął między zgłoszeniem pomocy przez władze portugalskie i wydaniem zaskarżonej decyzji.

Skarżąca podnosi następnie, że naruszono jej uprawnienia procesowe, ponieważ Komisja wbrew swojemu obowiązkowi nie wszczęła formalnego postępowania na podstawie art. 88 ust. 2 WE.

Skarżąca stwierdza wreszcie, że Komisja naruszyła ciążący na niej na mocy art. 253 WE obowiązek uzasadnienia.

(1) Komunikat Komisji — Wielosektorowe ramy pomocy regionalnej na rzecz dużych projektów inwestycyjnych (notyfikowany jako dokument nr C(2002) 315) (Dz.U. 2002 C 70, str. 8).
—

stwierdzenie nieważności art. 4 i art. 5, decyzji Komisji z dnia 23.10.2007 r. w sprawie pomocy Państwa nr C 23/2006 (ex NN 35/2006) udzielonej przez Polskę na rzecz producenta stali Grupy Technologie Buczek, w części w jakiej Komisja dotyczą one uzyskania zwrotu pomocy wymienionej w art. 1 decyzji;
—

stwierdzenie nieważności art. 1 do 4 decyzji Komisji, w zakresie w jakim na ich podstawie, odpowiednio, uznaje się, że Compañía Española de Petróleos SA naruszyła art. 81 WE, na skarżącą zostaje nałożona grzywna, skarżąca zostaje zobowiązana do natychmiastowego zaprzestania naruszenia oraz zostaje uznana za adresata decyzji;
a)

Stosując podstawowe zasady prawa wspólnotowego do szczególnych okoliczności niniejszego przypadku oraz z uwagi na faktyczny brak pewności co do tego, czy odmówienie bankowi Morgan Stanley do członkostwa w Visa było niezgodne z prawem, Komisja nie miała obowiązku nakładać grzywny na stronę skarżącą. Visa stwierdza bowiem, że grzywna ta nie miała żadnego uzasadnienia, ponieważ sporne porozumienie było formalnie zgłoszone Komisji na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 17/62 (1), a Komisja mogła nałożyć grzywnę na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (2) jedynie z powodu znacznych opóźnień w postępowaniu administracyjnym.
—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia (WE) nr 1205/2007 i zarządzenie, by skutki zaskarżonego rozporządzenia zostały utrzymane w mocy do czasu wejścia w życie nowego rozporządzenia zmieniającego,
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 51/56

Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2007 r. — Nynäs Petroleum i Nynas Petróleo przeciwko Komisji

(Sprawa T-482/07)

(2008/C 51/101)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: AB Nynäs Petroleum (Sztokholm, Szwecja) i Nynas Petróleo SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: D. Beard, Barrister i M. Dean, Solicitor)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji, w zakresie w jakim dotyczy on Nynas za okres 1991-1996;

— stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji, w zakresie w jakim dotyczy on Nynas w odniesieniu do koordynacji cen;

— stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji, w zakresie w jakim nakłada on na Nynas SA grzywnę w wysokości 10 642 500 EUR, a na AB Nynäs grzywnę w wysokości 10 395 000 EUR lub, ewentualnie, odpowiednie obniżenie tej grzywny;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgodnie z art. 230 WE skarżące wnoszą o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2007) 4441 wersja ostateczna z dnia 3 października 2007 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/38.710 — Asfalt — Hiszpania), na mocy której Komisja uznała, że skarżące Nynäs Petroleum i Nynas Petróleo (zwane dalej „Nynas”) uczestniczyły na terytorium Hiszpanii razem z innymi przedsiębiorstwami w porozumieniach i uzgodnionych praktykach na rynku bitumu penetrującego, które obejmowały porozumienia w sprawie podziału rynku oraz koordynację cen, jak również/lub o obniżenie grzywny nałożonej na skarżące zgodnie z art. 229 WE.

Na poparcie skargi skarżące podnoszą następujące zarzuty:

(i) Skarżące twierdzą, że Komisja dopuściła się błędów w ocenie odnośnie czasu trwania udziału Nynas w domniemywanych porozumieniach w sprawie podziału rynku, w szczególności uznając, że Nynas uczestniczyła w zarzucanych naruszeniach między 1991 r. a 1996 r.

(ii) Skarżące podnoszą też, że Komisja błędnie uznała, iż Nynas uczestniczyła w zarzucanych naruszeniach dotyczących ustalania cen.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 64/47

Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 17 października 2007 r. w sprawie F-115/06 Sanchez Ferriz i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 28 grudnia 2007 r. przez Carlosa Sancheza Ferriza i in.

(Sprawa T-492/07 P)

(2008/C 64/77)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Carlos Sanchez Ferriz (Bruksela, Belgia), Isabelle Chantraine (Bruksela, Belgia), José De Viana Costa Ribeiro (Meise, Belgia), Brigitte Housiaux (Ramillies, Belgia), Chantal Vellemans (Bruksela, Belgia), Sylvie Schaack (Remich, Wielkie Księstwo Luksemburga), Andrea Losito (Sandweiler, Wielkie Księstwo Luksemburga), Alain Hertert (Scheidgen, Wielkie Księstwo Luksemburga), Marie-Josée Gaspar-Lis (Luksemburg, Wielkie Księstwo Luksemburga), Otilia Ferreira-Nielsen (Gostingen, Wielkie Księstwo Luksemburga) (przedstawiciel: F. Frabetti, avocat)

Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania wnoszących odwołanie

— uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 17 października 2007 r. w sprawie F-115/06;

— uwzględnienie żądań skarżących w pierwszej instancji, a tym samym stwierdzenie, że skarga w sprawie F-115/06 jest dopuszczalna i zasadna;

— ewentualnie, skierowanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpoznania;

— rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów, wydatków i honorariów oraz obciążenie Komisji ich zapłatą.

Zarzuty i główne argumenty

W swoim odwołaniu wnoszący odwołanie żądają uchylenia postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej odrzucającego jako niedopuszczalną skargę mającą za przedmiot w pierwszej kolejności unieważnienie listy urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu za 2005 r. w zakresie, w jakim lista ta nie zawiera nazwisk wnoszących odwołanie, oraz ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji o przyznaniu im punktów pierwszeństwa w tym postępowaniu.

W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie twierdzą, że przeciwnie do tego, co utrzymywano w zaskarżonym postanowieniu, ogólne przepisy wykonawcze z dnia 26 kwietnia 2002 r., których niezgodność z prawem podnoszono w pierwszej instancji, przedstawiają bezpośredni związek prawny z niniejszym sporem.

Ponadto twierdzą, że Sąd dopuścił się błędu, co do prawa uznając za niedopuszczalny zarzut naruszenia ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 z dnia 23 grudnia 2004 r., z uwagi na zbyt późne jego podniesienie na etapie repliki. Utrzymują, że zarzut ten był już wspomniany w ich zażaleniu, i że replika zawiera tylko jego uzupełnienie.

Wreszcie, wnoszący odwołanie utrzymują, że przeciwnie do tego, co orzekł Sąd do spraw Służby Publicznej, naruszenie art. 6 akapit pierwszy i art. 10 ust. 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego dotyczyło ich w sposób konkretny i indywidualny, i że tym samym ich interes prawny jest oczywisty.
b)

zawiera ona oczywiste błędy w ocenie, ponieważ rozstrzyga o odmowie wpisu 1,3-dichloropropenu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG, mimo że nie ustalono, że substancja ta stanowi niemożliwe do zaakceptowania niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzi i środowiska naturalnego, oraz że niespełna wymogów art. 5 ust. 1 i art. 5 ust. 2 dyrektywy 91/414 w zakresie włączenia substancji do załącznika I;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 64/46

Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2007 r. — CB przeciwko Komisji

(Sprawa T-491/07)

(2008/C 64/76)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Groupement des Cartes Bancaires (CB) GIE (Paryż, Francja) (przedstawiciele: A. Georges, J. Ruiz Calzado, É. Barbier de La Serre, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości,

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W drodze niniejszej skargi strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 5060 wersja ostateczna z dnia 17 października 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/D1/38606 — GROUPEMENT DES CARTES BANCAIRES „CB”) w sprawie przepisów taryfowych w zakresie przystąpienia do Groupement (grupy) obowiązujących nowych członków, jak również w sprawie mechanizmu zwanego „budzikiem dla śpiących” mającego zastosowanie do członków Groupement, którzy nie rozwinęli znaczącej działalności kart bankowych od momentu ich przystąpienia.

Na poparcie swojej skargi strona skarżąca przytacza sześć zarzutów.

Zarzut pierwszy jest oparty na naruszeniu art. 81 WE i zasady równego traktowania, jak również na braku uzasadnienia z powodu podnoszonych uchybień w przyjętej przez Komisję metodzie analizy przepisów i rynków, jako że jej zdaniem Komisja nie wzięła pod uwagę wizji całości, całokształtu istotnych danych ani konkretnych ram, w których zostały one wydane i w których wywołują one swoje skutki.

Po drugie, strona skarżąca powołuje się na zarzut oparty na naruszeniu art. 81 ust. 1 WE z powodu naruszenia prawa, błędów faktycznych i błędów w ocenie, jakich w jej opinii Komisja dopuściła się w trakcie badania przedmiotu przepisów, które zostały jej notyfikowane. Uważa ona, iż Komisja naruszyła obowiązek zbadania celu decyzji związku przedsiębiorstw i nie wykazała, że ten cel jest antykonkurencyjny.

W zarzucie trzecim strona skarżąca podnosi, iż zaskarżona decyzja narusza art. 81 ust. 1 WE, również z powodu naruszenia prawa, błędów faktycznych i błędów w ocenie, jakich jej zdaniem Komisja dopuściła się w trakcie badania skutków przepisów, które zostały jej notyfikowane.

Tytułem ewentualnym skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła art. 81 ust. 3 WE w trakcie badania możności zastosowania czterech przesłanek wymaganych do tego, by można było skorzystać z wyłączenia.

Zarzut piąty przytoczony przez stronę skarżącą jest oparty na naruszeniu zasady dobrej administracji wynikającym z podnoszonych opuszczeń, sprzeczności i przeinaczenia niektórych z jej argumentów w zaskarżonej decyzji.

Zarzut ostatni jest oparty na naruszeniu zasad proporcjonalności i pewności prawa.
—

uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 10 października 2007 r. w sprawie F-107/06 w zakresie w jakim stwierdza on — w wyniku badania pierwszej części drugiego zarzutu opartego na braku jakiegokolwiek uwzględnienia w pierwszej instancji okoliczności, że skarżący dwa razy przedstawiony został do awansu („double reliquat”) — że organ powołujący naruszył prawo przy porównywaniu zasług w pierwszej instancji i w konsekwencji w tym konkretnym przypadku popełnił oczywisty błąd w ocenie;
—

uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 8 listopada 2007 r. w sprawie F-40/05 i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, uwzględnienie żądań skarżącej przedstawionych w pierwszej instancji, włączając w to wniosek o zasądzenie odszkodowania;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 64/54

Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2008 r. — Landesanstalt für Medien Nordrhein-Westfalen przeciwko Komisji

(Sprawa T-2/08)

(2008/C 64/86)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Landesanstalt für Medien Nordrhein-Westfalen (LfM) (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Rosenfeld i G.B. Lehr)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 5109 wersja ostateczna z dnia 23 października 2007 r. w sprawie pomocy państwa, jaką Republika Federalna Niemiec zamierza przyznać na wprowadzenie naziemnej telewizji cyfrowej (DVB-T) w Nadrenii Północnej-Westfalii;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący zwraca się przeciwko decyzji Komisji C(2007) 5109 wersja ostateczna z dnia 23 października 2007 r. w sprawie pomocy państwa C 34/2006 (ex N 29/2005 i ex CP 13/2004), w której Komisja uznała, że pomoc państwa, jaką Republika Federalna Niemiec zamierza przyznać prywatnym operatorom radiowo-telewizyjnym w ramach wprowadzenia naziemnej telewizji cyfrowej w Nadrenii Północnej-Westfalii, i która została zgłoszona Komisji, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.

Na uzasadnienie swojej skargi skarżący podnosi w pierwszej kolejności, iż zaskarżona decyzja narusza art. 87 ust. 1 WE, gdyż niesłusznie przyjęto, że dany środek ma charakter pomocy. W tym kontekście zostaje również podniesiony zarzut naruszenia art. 253 WE.

Ponadto skarżący twierdzi, że w ramach badania art. 87 ust. 3 lit. c) WE zastosowany został niedopuszczalny schemat analizy. W związku z tym skarżący powołuje się również na nadużycie władzy i błędy w ocenie oraz na naruszenie art. 253 WE.

Z powodu nadużycia władzy i błędów w ocenie zostaje dodatkowo podniesiony zarzut naruszenia art. 87 ust. 3 lit. b) i d) WE.

Wreszcie skarżący utrzymuje, iż środek, o którym mowa, wchodzi w każdym razie w zakres wyłączenia sektorowego przewidzianego w art. 86 ust. 2 WE. Także w tym miejscu powołuje się on na naruszenie art. 253 WE.