ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Skarga o stwierdzenie nieważności – Termin – Rozpoczęcie biegu terminu – Skarga na rozporządzenie wydane na podstawie aktu o przystąpieniu z 2003 r. wniesiona przez przystępujące państwo – Rozpoczęcie biegu terminu od dnia wejścia w życie traktatu i aktu o przystąpieniu z 2003 r.

(art. 230 akapity drugi, piąty WE; traktat akcesyjny z 2003 r., art. 2 ust. 3)

Summary

Unia Europejska jest unią prawa, w której akty instytucji podlegają kontroli, w szczególności pod względem zgodności z traktatami i ogólnymi zasadami prawa.

Zasady te stanowią fundament unii prawa i ich poszanowanie wymaga, jak to obecnie przewiduje wprost art. 4 ust. 2 TUE, by nowe państwa członkowskie były traktowane na równi ze starymi państwami członkowskimi.

W związku z tym nowym państwom członkowskim powinno przysługiwać prawo do zaskarżenia, w charakterze skarżących określonych w art. 230 akapit drugi WE, wszelkich aktów, które dotyczą ich jako państw członkowskich, wydanych na podstawie art. 2 ust. 3 traktatu akcesyjnego.

Ponieważ nowe państwa członkowskie uzyskały ten status dopiero z dniem wejścia w życie traktatu akcesyjnego oraz aktu przystąpienia z 2003 r., należy przyjąć, iż w stosunku do nich bieg przewidzianego w art. 230 akapit piąty WE terminu na wniesienie skargi na akty tego rodzaju jak sporny akt w niniejszej sprawie rozpoczął się w tym dniu, to jest w niniejszej sprawie w dniu 1 maja 2004 r.

(por. pkt 36–39)
1)

Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 386/2004 z dnia należy interpretować w ten sposób, iż do systemu pomocy przewidzianego tym przepisem kwalifikuje się produkt, który z jednej strony objęty jest jednym z kodów CN wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia, ze zmianami, w tym kodem CN 20087092, a z drugiej strony zgodny jest z definicją „brzoskwi[ń] w syropie lub naturalnym soku owocowym” w rozumieniu tego rozporządzenia w związku z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1535/2003 z dnia ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych, zmienionego rozporządzeniem Komisji nr 386/2004 i także z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2320/89 z dnia ustanawiającym minimalne wymagania jakościowe dla brzoskwiń w syropie i/lub naturalnym soku owocowym objętych systemem pomocy produkcyjnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 996/2001 z dnia
4

Zgodnie z art. 3 tej dyrektywy: „Do celów niniejszej dyrektywy: 1) »odpady« oznaczają wszelkie odpady stałe lub płynne jak zdefiniowano w art. l lit. a) dyrektywy [Rady] 75/442/EWG [z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 194, s. 39)]; […] 4) »spalarnia« oznacza każdą stacjonarną lub ruchomą jednostkę techniczną oraz wyposażenie przeznaczone do termicznego przetwarzania odpadów, z odzyskiem ciepła wytworzonego w wyniku spalania lub bez takiego odzysku. Obejmuje to spalanie przez utlenianie jak również inne procesy obróbki termicznej takie jak piroliza, gazyfikacja, proces plazmowy w stopniu, w jakim substancje powstające z przeróbki są następnie spalane. Definicja ta obejmuje miejsce lokalizacji i całą spalarnię, w tym wszystkie linie spalania odpadów, przyjmowanie odpadów, składowanie odpadów, miejscowe urządzenia do obróbki wstępnej, systemy dostarczania odpadów będących paliwem i powietrza, kocioł, urządzania do oczyszczania gazów spalinowych, znajdujące się na miejscu urządzenia do obróbki lub oczyszczania pozostałości i ścieków, komin, urządzenia i systemy kontrolowania operacji spalania, rejestracji i monitorowania warunków spalania; 5) »współspalarnia« oznacza każdą stacjonarną lub ruchomą instalację, której głównym celem jest wytwarzanie energii lub produktów materialnych: — która wykorzystuje odpady jako paliwo zwykłe lub dodatkowe; lub — w której odpady są poddawane termicznej obróbce mającej na celu ich usunięcie. Jeśli współspalanie odbywa się w taki sposób, że głównym celem instalacji nie jest wytwarzanie energii lub produkcja produktów materialnych a raczej termiczna obróbka odpadów, instalacja uważana jest za spalarnię w rozumieniu pkt 4. Definicja ta obejmuje miejsce lokalizacji i całą instalację, w tym wszystkie linie do współspalania odpadów, składowanie i przechowywanie odpadów, znajdujące się na miejscu urządzenia do obróbki wstępnej, systemy dostarczania odpadów, paliwa i powietrza, kocioł, urządzania do oczyszczania gazów spalinowych, znajdujące się na miejscu urządzenia do obróbki lub składowania pozostałości i ścieków, komin, urządzenia i systemy kontrolowania operacji spalania, rejestracji i monitorowania warunków spalania; […] 12) »pozwolenie« oznacza decyzję na piśmie (lub wiele takich decyzji) wydaną przez właściwe władze, przyznające zezwolenie na eksploatację instalacji z zastrzeżeniem niektórych warunków, które gwarantują, że instalacja jest zgodna z wszystkimi wymaganiami niniejszej dyrektywy. Pozwolenie może dotyczyć jednej lub więcej instalacji lub części instalacji w tym samym miejscu, prowadzonych przez tego samego operatora; 13) »pozostałość« oznacza każdy materiał płynny lub stały (włączając w to popiół denny i żużel, popiół lotny i pył kotłowy, stałe produkty reakcji z obróbki gazów, osad ściekowy z oczyszczania ścieków, zużyte katalizatory i zużyty węgiel aktywny) zdefiniowana[y] jako odpady w art. l lit. a) dyrektywy 75/442/EWG, która[y] jest wytwarzana[y] w wyniku procesu spalania lub współspalania, oczyszczania gazu spalinowego lub ścieków lub innych procesów w spalarni lub współspalarni”.
16

Jeśli chodzi, w pierwszej kolejności, o pojęcie „dostawy towarów”, to art. 5 ust. 1 szóstej dyrektywy stanowi, że za dostawę taką uważane jest przeniesienie prawa do rozporządzania dobrami materialnymi jak właściciel. W tym zakresie Trybunał w swym orzecznictwie wyjaśnia, że pojęcie to obejmuje każdą czynność przeniesienia dobra materialnego przez stronę, która przyznaje drugiej stronie prawo do faktycznego dysponowania nim w taki sposób, jakby była jego właścicielem (zob. ww. wyrok w sprawie Halifax i in., pkt 51).
17

W utrwalonym orzecznictwie Trybunał wywiódł z brzmienia art. 12 układu stowarzyszeniowego EWG–Turcja oraz art. 36 protokołu dodatkowego, podpisanego w dniu 23 listopada 1970 r. w Brukseli, załączonego do tego układu oraz zawartego, zatwierdzonego i potwierdzonego w imieniu Wspólnot rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia (Dz.U. L 293, s. 1), jak również z celu decyzji nr 1/80, że zasady obowiązujące w ramach art. 48 i 49 traktatu WE (po zmianie art. 39 WE i 40 WE) oraz art. 50 traktatu WE (po zmianie art. 41 WE) powinny być stosowane — w miarę możliwości — w stosunku do obywateli tureckich korzystających z uprawnień przyznanych w tej decyzji (zob. podobnie w szczególności wyroki: z dnia w sprawie C-434/93 Bozkurt, Rec. s. I-1475, pkt 14, 19, 20; z dnia w sprawie C-275/02 Ayaz, Zb.Orz. s. I-8765, pkt 44).
Artykuł 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak występujące w sprawie przed sądem krajowym nie zezwala on sądowi państwa członkowskiego na zastosowanie środka tymczasowego w sprawie dotyczącej odpowiedzialności rodzicielskiej polegającego na przyznaniu jednemu z rodziców pieczy nad dzieckiem przebywającym na terytorium tego państwa, gdy sąd innego państwa członkowskiego, który jest właściwy na podstawie wymienionego rozporządzenia do rozpoznania co do istoty sporu dotyczącego pieczy nad dzieckiem, wydał już orzeczenie powierzające tymczasowo pieczę nad tym dzieckiem drugiemu z rodziców, przy czym została stwierdzona wykonalność tego orzeczenia na terytorium pierwszego państwa członkowskiego.
41

Zasada ta znajduje zastosowanie do każdego postępowania, które może doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia przez instytucję wspólnotową wpływającego w istotny sposób na interesy danej osoby (zob. wyrok z dnia 10 lipca 2001 r. w sprawie C-315/99 P Ismeri Europa przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, Rec. s. I-5281, pkt 28; a także ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko Irlandii i in., pkt 50). Wymaga ona ogólnie, aby strony postępowania miały prawo do zajęcia stanowiska co do okoliczności i dokumentów, na których oparte będzie orzeczenie sądowe, a także do omówienia materiału dowodowego i uwag przedstawionych przed sądem oraz zarzutów podniesionych z urzędu przez sąd, na których zamierza on oprzeć swoje rozstrzygnięcie (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko Irlandii i in., pkt 52, 55). W celu spełnienia wymogów związanych z prawem do rzetelnego procesu konieczne jest, aby strony mogły przedyskutować w sposób kontradyktoryjny zarówno okoliczności faktyczne, jak i prawne, które są decydujące dla wyniku postępowania (zob. ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko Irlandii i in., pkt 56).
1)

Nie zapewniając transpozycji w odniesieniu do regionu walońskiego art. 2 lit. f), j) i k) dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów, a także pkt 4 pkt C załącznika III do niej, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.
Nieprzyjęcie lub niepoinformowanie o przyjęciu w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się w regionie walońskim do treści art. 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. L 24, s. 8) – Istniejące instalacje, mogące mieć wpływ na emisje do powietrza, środowiska wodnego lub gleby oraz na zanieczyszczenie.
Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 29 lipca 2010 r. – Komisja przeciwko Austrii

(sprawa C‑189/09)

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 2006/24/WE – Ochrona prywatności – Zatrzymywanie generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem usług łączności elektronicznej – Brak transpozycji w wyznaczonym terminie

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Uchybienie obowiązkom wynikającym z dyrektywy – Środki obrony – Poddanie w wątpliwość zgodności dyrektywy z prawem – Niedopuszczalność – Granice – Akt nieistniejący (art. 226 WE, art. 227 WE, art. 230 WE, art. 232 WE) (por. pkt 15-16)

2. Państwa członkowskie – Zobowiązania – Wykonanie dyrektyw – Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Względy uzasadniające wynikające z wewnętrznego porządku prawnego – Niedopuszczalność (art. 226 WE) (por. pkt 18)

3. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Badanie zasadności przez Trybunał – Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę – Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE; dyrektywa 2006/24 Parlamentu Europejskiego i Rady) (por. pkt 19-22)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa – Nieustanowienie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE (Dz.U. L 105, s. 54) lub brak powiadomienia o tych przepisach

Sentencja

1) Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.
Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 14 listopada 2008 r. w sprawie T‑45/08 Transportes Evaristo Molina przeciwko Komisji, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/446/WE z dnia 12 kwietnia 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/B-1/38348 – Repsol CPP) (streszczenie opublikowane w Dz.U. L 176, s. 104), uznającej za wiążące zobowiązania podjęte przez Repsol CPP, wydanej na podstawie art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 [WE] i 82 [WE] (Dz.U. 2003, L 1, s. 1)
Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 10 czerwca 2009 r. w sprawach połączonych T‑396/05 i T‑397/05 ArchiMEDES przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargi wniesione przez wnoszącą odwołanie zmierzające po pierwsze do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji dotyczących zwrotu kwot wpłaconych tytułem zaliczki w ramach umowy wiążącej Komisję z wnoszącą odwołanie oraz potrącenia wzajemnych wierzytelności, a po drugie do zobowiązania Komisji do zapłaty pełnej kwoty subwencji przewidzianej w tejże umowie – Brak możliwości stosowania zasady litis denuntiatio – Nieuwzględnienie wniosku o uznanie solidarnej odpowiedzialności kontrahentów – Naruszenie prawa do obrony i prawa do rzetelnego procesu
1)

Stosując procedurę administracyjną, zgodnie z którą środki własne Unii Europejskiej zostają stwierdzone dopiero po przyznaniu dłużnikowi terminu co najmniej czternastu dni na przedstawienie jego uwag, a także nieprzestrzegając, w przypadku pokrycia retrospektywnego, wyznaczonych terminów na zapisanie tych środków, co pociąga za sobą opóźnienie ich wpłaty, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2, 6 i 9–11 rozporządzeń Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, zmienionego rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 1355/96 z dnia 8 lipca 1996 r., oraz rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, i art. 220 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny.
19

Bundesfinanzhof, wobec wątpliwości co do zgodności odpowiednich przepisów prawa krajowego z przepisami dyrektywy 2003/49, postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „ 1) Czy art. 1 ust. 1 dyrektywy 2003/49 stoi na przeszkodzie uregulowaniu, zgodnie z którym odsetki od pożyczki zapłacone przez spółkę państwa członkowskiego na rzecz spółki powiązanej innego państwa członkowskiego zostają doliczone do podstawy opodatkowania podatkiem od działalności gospodarczej tej pierwszej spółki? 2) W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy art. 1 ust. 10 dyrektywy 2003/49 należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie mogą nie zastosować tej dyrektywy również wtedy, gdy w chwili zapłaty odsetek przesłanki uznania spółki za powiązaną określone w art. 3 lit. b) dyrektywy 2003/49 nie były jeszcze spełnione w ciągu nieprzerwanego okresu co najmniej dwóch lat? Czy w takiej sytuacji państwa członkowskie mogą powoływać się w stosunku do spółki dokonującej zapłaty bezpośrednio na art. 1 ust. 10 dyrektywy 2003/49? ” .
Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 października 2011 r. – Komisja przeciwko Włochom

(sprawa C‑454/09)

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Pomoc państwa – Pomoc przyznana spółce New Interline SpA – Odzyskanie pomocy

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieprzestrzeganie decyzji Komisji w sprawie pomocy państwa – Obowiązek odzyskania przyznanej pomocy – Termin na odzyskanie (art. 88 ust. 2 WE, 226 WE, 249 WE) (por. pkt 34, 37)

2. Pomoc przyznawana przez państwa – Odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy – Będące beneficjentami pomocy przedsiębiorstwa, które znalazły się w stanie upadłości – Wpisanie pomocy do listy wierzytelności celem przywrócenia wcześniejszej sytuacji (art. 88 ust. 2 WE) (por. pkt 35–36)

3. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieprzestrzeganie decyzji Komisji w sprawie pomocy państwa – Środki obrony – Podanie w wątpliwość zgodności decyzji z prawem – Niedopuszczalność – Granice – Akt nieistniejący (art. 88 ust. 2 akapit drugi WE, art. 226 WE, 227 WE, 230 WE, 232 WE) (por. pkt 41)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie środków koniecznych do zastosowania się do art. 2, 3 i 4 decyzji Komisji 2008/697/WE z dnia 16 kwietnia 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 13/07 (ex NN 15/06 i N 734/06) udzielonej przez Włochy spółce New Interline [zgłoszonej pod numerem C(2008) 1321]

Sentencja

1) Nie przyjmując w wyznaczonych terminach wszelkich środków koniecznych w celu zapewnienia wykonania decyzji Komisji 2008/697WE z dnia 16 kwietnia 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 13/07 (ex NN 15/06 i N 734/06) udzielonej przez Włochy spółce New Interline, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 249 akapit czwarty WE oraz art. 2 i 3 tej decyzji.
Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 września 2011 r. – Niemcy przeciwko Komisji

(sprawa C‑544/09 P)

Odwołanie – Pomoc państwa – Wprowadzenie naziemnej telewizji cyfrowej w Berlinie-Brandenburgii – Artykuł 87 ust. 3 lit. c) WE – Zawodność rynku – Proporcjonalność – Neutralność technologiczna – Efekt zachęty

1. Pomoc przyznawana przez państwa – Zgodność pomocy ze wspólnym rynkiem – Pomoc, która przynosi poprawę sytuacji finansowej przedsiębiorstwa będącego jej beneficjentem, lecz nie jest konieczna dla osiągnięcia celów przewidzianych w art. 87 ust. 3 WE – Brak – Publiczne finansowanie przejścia do naziemnej telewizji cyfrowej – Ocena kryterium konieczności (art. 87 ust. 3 WE) (por. pkt 44, 46–48)

2. Odwołanie – Zarzuty – Zarzut podniesiony po raz pierwszy w odwołaniu – Niedopuszczalność (por. pkt 63)

3. Pomoc przyznawana przez państwa – Zakaz – Odstępstwa – Pomoc, w stosunku do której można zastosować odstępstwo przewidziane w art. 87 ust. 3 lit. c) WE – Przesłanki – Przejście z nadawania analogowego na nadawanie cyfrowe – Przesłanka neutralności technologicznej – Ocena (art. 87 ust. 3 lit. c) WE; komunikat Komisji COM(2003) 541 wersja ostateczna) (por. pkt 77, 79–81)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 6 października 2009 r. w sprawie T‑21/06 Niemcy przeciwko Komisji Europejskiej, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/513/WE z dnia 9 listopada 2005 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Republikę Federalną Niemiec na rzecz wdrażania naziemnej telewizji cyfrowej w Berlinie-Brandenburgii (Dz.U. 2006 L 200, s. 14) – Naruszenie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.
Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. – A2A, dawniej AEM przeciwko Komisji

(sprawa C‑320/09 P)

Odwołanie – Pomoc państwa – System pomocy przyznawanej przedsiębiorstwom użyteczności publicznej – Zwolnienia podatkowe – Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem – Skarga o stwierdzenie nieważności – Dopuszczalność – Legitymacja procesowa – Interes prawny – Artykuł 87 WE – Pojęcie pomocy – Artykuł 88 WE – Pojęcie nowej pomocy – Artykuł 10 WE – Obowiązek lojalnej współpracy – Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 – Artykuły 1 i 14 – Zgodność z prawem nakazu odzyskania pomocy – Zasada pewności prawa – Obowiązek uzasadnienia

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie – Decyzja Komisji zakazująca wprowadzenia systemu pomocy sektorowej – Skarga przedsiębiorstwa, które skorzystało z pomocy indywidualnej przyznanej na podstawie tego systemu, którą należy odzyskać – Dopuszczalność (art. 230 akapit czwarty WE) (por. pkt 55–60)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Interes prawny – Przesłanka – Skarga mogąca przynieść korzyść stronie, która ją wniosła – Decyzja Komisji w sprawie odzyskania pomocy państwa (por. pkt 68–70)

3. Odwołanie – Zarzuty – Niewystarczające uzasadnienie – Podanie przez Sąd uzasadnienia dorozumianego – Dopuszczalność – Przesłanki (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 36, art. 53 akapit pierwszy) (por. pkt 97)

4. Odwołanie – Zarzuty – Błąd w ustaleniach faktycznych – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 103–105)

5. Odwołanie – Zarzuty – Zarzut skierowany przeciwko elementowi uzasadnienia wyroku niepotrzebnemu dla uzasadnienia jego sentencji – Zarzut nieistotny dla sprawy (por. pkt 109)

6. Odwołanie – Zarzuty – Przeinaczenie prawa krajowego przyjętego jako dowód – Dopuszczalność (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 51 akapit pierwszy) (por. pkt 125)

7. Odwołanie – Zarzuty – Zarzut podniesiony po raz pierwszy w odwołaniu – Niedopuszczalność (regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 42 § 2, art. 118) (por. pkt 131)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba w składzie powiększonym) z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie T‑301/02 AEM przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 decyzji Komisji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 r. w sprawie pomocy państwa w formie zwolnień podatkowych i pożyczek na preferencyjnych warunkach przyznanych przez Włochy na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej z przewagą kapitału publicznego (Dz.U. L 77, s. 21).

Sentencja

1) Odwołanie główne i odwołanie wzajemne zostają oddalone.

2) A2A SpA zostaje obciążona kosztami postępowania dotyczącymi odwołania głównego.
1)

Nakładając warunek przynależności państwowej w odniesieniu do dostępu do zawodu notariusza, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 43 WE.