14.

Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu, ustalone przez Sąd, wynikają z pkt 14–28 zaskarżonego wyroku, które mają następujące brzmienie: „14 [Wnosząca odwołanie], mająca siedzibę w Belgii, jest hurtownikiem w sektorze produktów chemicznych, a w szczególności roztworów azotowych (mocznika i azotanu amonu). Koncern [wnoszącej odwołanie] obejmuje między innymi Rellmann GmbH z siedzibą w Hamburgu (Niemcy), spółkę w pełni zależną od [wnoszącej odwołanie], oraz Agro Baltic GmbH z siedzibą w Rostoku (Niemcy), spółkę w pełni zależną od Rellmann GmbH. W 1989 r. [wnosząca odwołanie] nabyła spółkę Champagne Fertilisants, która jest jej przedstawicielem podatkowym w odniesieniu do wszystkich jej operacji przeprowadzanych we Francji. 15 Będące eksporterem polskie przedsiębiorstwo Zakłady Azotowe Puławy (zwane dalej »ZAP«) sprzedaje produkty Agro Baltic. W ramach koncernu [wnoszącej odwołanie] obieg handlowy wygląda następująco: Agro Baltic odsprzedaje produkty Rellmann, która z kolei odsprzedaje je [wnoszącej odwołanie]. Sporządzone zostają przy tym odpowiednie faktury. 16 W [przypadku będącym podstawą] spraw[y] T-134/03 w okresie od marca do września 1997 r. Agro Baltic kupiła od ZAP trzy partie roztworu mocznika i azotanu amonu. Obieg handlowy tych partii towaru odpowiadał opisowi przedstawionemu powyżej w pkt 15. 17 Cogema, będąca agentem celnym, była upoważniona do dopuszczenia produktów do swobodnego obrotu w imieniu Agro Baltic i wprowadzenia ich do obrotu krajowego w imieniu [wnoszącej odwołanie]. 18 Towary zostały zatem początkowo dopuszczone do swobodnego obrotu w imieniu Agro Baltic, na podstawie EU0, do której dołączone były faktury wystawione Agro Baltic przez ZAP oraz świadectwa EUR.1 wskazujące na polskie pochodzenie towarów. Towary zostały jednocześnie objęte procedurą składu celnego, z którego po krótkiej chwili zostały wyprowadzone w celu wprowadzenia ich do obrotu krajowego w imieniu Champagne Fertilisants. 19 W [przypadku będącym podstawą] spraw[y] T-135/03 Agro Baltic w styczniu 1995 r. kupiła od ZAP partię towaru, która następnie była przedmiotem obiegu handlowego opisanego powyżej w pkt 15. 20 Agro Baltic upoważniła będącą agentem celnym spółkę SCAC Rouen (zwaną dalej »SCAC«) do dopuszczenia towarów do swobodnego obrotu w imieniu Agro Baltic, jak też wprowadzenia ich do obrotu krajowego w imieniu [wnoszącej odwołanie]. Chodziło zatem, w odniesieniu do tego samego towaru, o złożenie dwóch [zgłoszeń] celnych przywozowych w tym samym urzędzie celnym ze wskazaniem dwóch różnych odbiorców, tak aby oddzielić zapłatę cła od zapłaty podatku VAT. 21 SCAC skorzystała z uproszczonej procedury odprawy celnej dopuszczenia do swobodnego obrotu i wprowadzenia do obrotu krajowego wyłącznie w imieniu [wnoszącej odwołanie]. W tym celu SCAC złożyła zgłoszenie IM4 w imieniu [wnoszącej odwołanie], do której załączona była faktura wystawiona [wnoszącej odwołanie] przez Rellmann oraz świadectwo EUR.1 wskazujące na polskie pochodzenie towarów. 22 Właściwe francuskie organy administracji celnej zaakceptowały początkowo [zgłoszenia] odnoszące się do dwóch niniejszych spraw, przyznały zwolnienie z należności celnych przywozowych na podstawie świadectw EUR.1 i nie zażądały uiszczenia ceł antydumpingowych. 23 W następstwie kontroli [po zwolnieniu towarów] właściwe francuskie organy uznały jednak, że należało pobrać ustanowione w art. 1 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 3319/94 stałe cło w wysokości 19 ECU za tonę od każdej partii towarów, do których odnoszą się obydwie niniejsze sprawy. Zdaniem bowiem tych organów faktycznym importerem towarów była [wnosząca odwołanie], niebędąca odbiorcą bezpośredniej faktury wystawionej przez ZAP, mimo że omawiane towary objęte były świadectwem ZAP. W dokumentacji będącej podstawą sprawy T-134/03 właściwe francuskie organy uznały w szczególności, że tymczasowy skład celny towarów stanowił fikcję prawną z uwagi na niezwykle krótki czas jego trwania oraz że [wnosząca odwołanie] nabyła już towary w trzech wskazanych transakcjach, jeszcze przed złożeniem [zgłoszenia o] dopuszczeniu do swobodnego obrotu w imieniu Agro Baltic. W dokumentacji będącej podstawą sprawy T-135/03 właściwe francuskie organy uznały, że złożono tylko jedno [zgłoszenie o] dopuszczeniu do swobodnego obrotu i wprowadzeniu do obrotu krajowego w imieniu [wnoszącej odwołanie]. 24 W tej sytuacji, w ramach dokumentacji będącej podstawą sprawy T-134/03, pracownicy Centre du renseignement d’orientation et de contrôle de Poitiers (centrum informacji, poradnictwa i kontroli w Poitiers) w dniu 4 grudnia 1998 r. sporządzili protokół, zgodnie z którym ogół niezapłaconych ceł i [opłat] wyniósł 3911497 franków francuskich (FRF) (564855 EUR). W ramach dokumentacji będącej podstawą sprawy T-135/03 międzyregionalna dyrekcja celna w Rouen sporządziła w dniu 13 listopada 1997 r. protokół, z którego wynikało, że należało zastosować cła i [opłaty] wynoszące w sumie 840271 FRF (128098 EUR). 25 W listopadzie i grudniu 1999 r. [wnosząca odwołanie], na podstawie art. 239 kodeksu celnego, przedłożyła francuskiej administracji celnej wnioski o umorzenie należności celnych. W dniu 14 lutego 2002 r. administracja ta przekazała rzeczone wnioski Komisji, która wpisała je do rejestru pod numerami REM 02/02 (sprawa T-134/03) i REM 03/02 (sprawa T-135/03). 26 W pismach z dnia 9 i 10 września 2002 r., na które udzielono odpowiedzi w dniu 11 października 2002 r., Komisja zawiadomiła [wnoszącą odwołanie] o zamiarze podjęcia decyzji odmownej w sprawach REM 02/02 i REM 03/02. 27 W dniu 12 listopada 2002 r. odbyło się posiedzenie grupy ekspertów REM/REC w ramach komitetu celnego, sekcji ds. zwrotu należności. Zgodnie z protokołem sporządzonym w dniu 29 listopada 2002 r. końcowe głosowanie przeprowadzone w grupie ekspertów w odniesieniu do spraw REM 02/02 i REM 03/02 dało następujący wynik: »sześć delegacji za projektem Komisji, cztery delegacje wstrzymały się od głosu i pięć delegacji przeciwko projektowi Komisji«. 28 W dniu 20 grudnia 2002 r., uznając, że [wnosząca odwołanie] dopuściła się oczywistego zaniedbania i że nie zachodziła wyjątkowa sytuacja oraz że w związku z tym przesłanki zastosowania art. 239 kodeksu celnego nie zostały spełnione, Komisja przyjęła decyzje C(2002) 5217 wersja ostateczna (sprawa REM 02/02) i C(2002) 5218 wersja ostateczna (sprawa REM 03/02) (zwane dalej »spornymi decyzjami«) stwierdzające, że umorzenie należności celnych przywozowych nie było uzasadnione. Komisja doręczyła te decyzje francuskiej administracji celnej, która z kolei przekazała je [wnoszącej odwołanie] w dniu 10 lutego 2003 r.”.