Keywords

Summary



Keywords

1. EWWiS – Pomoc dla hutnictwa żelaza i stali – Zakaz – Odstępstwo – Pomoc wynikająca z szóstego kodeksu pomocy na rzecz hutnictwa żelaza i stali

(art. 4 lit. c) EWWiS i art. 95 EWWiS; decyzja ogólna nr 2496/96)

2. EWWiS – Pomoc dla hutnictwa żelaza i stali – Zakaz – Odstępstwo – Pomoc wynikająca z szóstego kodeksu pomocy na rzecz hutnictwa żelaza i stali

(decyzja ogólna nr 2496/96, art. 3)

3. EWWiS – Pomoc dla hutnictwa żelaza i stali – Zakaz – Odstępstwo – Pomoc wynikająca z szóstego kodeksu pomocy na rzecz hutnictwa żelaza i stali

(decyzja ogólna nr 2496/96, art. 3)

4. EWWiS – Pomoc dla hutnictwa żelaza i stali – Plany pomocy na inwestycje przyczyniające się do ochrony środowiska naturalnego

(art. 4 lit. c) EWWiS i art. 95 EWWiS; decyzja ogólna nr 2496/96)

5. EWWiS – Pomoc dla hutnictwa żelaza i stali – Zakaz – Odstępstwo – Pomoc wynikająca z szóstego kodeksu pomocy na rzecz hutnictwa żelaza i stali

(decyzja ogólna nr 2496/96)

6. Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres

(art. 15 EWWiS i 33 EWWiS)

Summary

1. W drodze wyjątku od zasady zakazu ustanowionej w art. 4 lit. c) EWWiS, zgodnie z którą subwencje lub pomoc na rzecz przedsiębiorstw sektora hutnictwa żelaza i stali, niezależnie od ich postaci, są zakazane, i na podstawie art. 95 EWWiS, szósty kodeks pomocy na rzecz hutnictwa żelaza i stali określa okoliczności, w których pomoc na rzecz hutnictwa żelaza i stali finansowana przy użyciu zasobów państwowych może zostać uznana za zgodną z prawidłowym funkcjonowaniem wspólnego rynku.

Pomoc, która nie wchodzi w zakres stosowania kodeksu, podlega zatem art. 4 lit. c) EWWiS. Również kodeks należy interpretować wąsko, gdyż stanowi on wyjątek od zasady zakazu.

(por. pkt 49, 50)

2. Z art. 3 szóstego kodeksu pomocy na rzecz hutnictwa żelaza i stali, zgodnie z którym pomoc na rzecz ochrony środowiska naturalnego przyznana w sektorze hutnictwa żelaza i stali może zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem, „pod warunkiem że przestrzega ona reguł ustanowionych w [...] wytycznych [...], zgodnie z kryteriami zastosowania do sektora hutnictwa żelaza i stali EWWiS zdefiniowanymi w załączniku [do kodeksu]”, wynika, że przepisy przewidziane we wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego, które obowiązują w ramach traktatu WE, mogą być stosowane do sektora hutnictwa żelaza i stali, który podlega traktatowi EWWiS, gdy spełniają one kryteria zastosowania wymienione w załączniku do kodeksu. Tytuł tego załącznika wskazuje w szczególnie znaczący sposób, że określa on „kryteria zastosowania wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego do hutnictwa żelaza i stali”. Kodeks nie przewiduje zatem automatycznego zastosowania przepisów wytycznych do sektora hutnictwa żelaza i stali, lecz określa w swoim załączniku warunki takiego zastosowania.

(por. pkt 51–53)

3. Artykuł 3 szóstego kodeksu pomocy na rzecz hutnictwa żelaza i stali ustanawia kumulatywne stosowanie załącznika do kodeksu i wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego, nie wyróżniając na tym etapie różnych rodzajów inwestycji. Zawarte w art. 3 kodeksu odesłanie do załącznika do kodeksu i wytycznych jest zatem kumulatywne, a nie alternatywne.

Jest tak również w przypadku inwestycji, które mają charakter czysto środowiskowy. Wprowadzenie załącznika do kodeksu, zgodnie z którym „Komisja uzależni przyznanie pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego od spełnienia warunków i gwarancji niezbędnych do uniknięcia sytuacji, w której nowe instalacje i urządzenia korzystają z pomocy inwestycyjnej pod pretekstem ochrony środowiska naturalnego”, potwierdza bowiem konieczność ewentualnego sprawdzenia przez Komisję, czy inwestycja zgłoszona jako czysto środowiskowa nie pozwala w rzeczywistości na osiągnięcie innych celów zakazanych w mających zastosowanie przepisach.

(por. pkt 61, 62)

4. Jeśli chodzi o plany pomocy na rzecz hutnictwa żelaza i stali, to w przypadku gdy Komisja postanawia wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające, zadaniem państwa członkowskiego i potencjalnego beneficjenta jest przytoczenie argumentów mających na celu wykazanie, że plan ten jest objęty zakresem wyjątków przewidzianych w traktacie, zważywszy, iż celem tego postępowania jest dokładne wyjaśnienie Komisji wszelkich okoliczności sprawy.

Choć Komisja jest zobowiązana do jasnego sformułowania swoich wątpliwości co do zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem w momencie wszczęcia formalnego postępowania, aby państwo członkowskie i zainteresowane strony mogły na nie jak najlepiej odpowiedzieć, to do przyznającego pomoc i ewentualnie do jej beneficjenta należy rozwianie tych wątpliwości i wykazanie, że inwestycja spełnia warunki przyznania pomocy. Wynika z tego, że jeśli chodzi o projekty inwestycyjne przedstawione jako środowiskowe, które mają być zrealizowane w przedsiębiorstwie hutniczym żelaza i stali, to na władzach zainteresowanego państwa członkowskiego i na beneficjencie pomocy spoczywa obowiązek wykazania, że inwestycje te kwalifikują się do objęcia pomocą na rzecz ochrony środowiska naturalnego oraz w szczególności że mają cel środowiskowy wymagany przez wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego i załącznik do szóstego kodeksu pomocy na rzecz hutnictwa żelaza i stali.

(por. pkt 83, 84)

5. O ile załącznik do szóstego kodeksu pomocy na rzecz hutnictwa żelaza i stali zakazuje pomocy na rzecz inwestycji, które tak czy owak byłyby konieczne ze względów gospodarczych i z powodu wieku instalacji przedsiębiorstwa, o tyle załącznik ten nie zakazuje pomocy na rzecz inwestycji, które mogą mieć wpływ na proces produkcji. W tym przypadku bowiem załącznik do kodeksu wymaga jedynie, by wszelkie koszty związane z obniżeniem kosztów produkcji zostały odliczone. Zatem aby móc zakwalifikować się do objęcia pomocą na rzecz ochrony środowiska naturalnego, nie jest konieczne, by zgłoszone inwestycje służyły wyłącznie ochronie środowiska naturalnego z wykluczeniem wszelkich innych celów oraz by nie wywierały one żadnych skutków na moc produkcyjną. Nie można uznać, że inwestycja służąca celowi środowiskowemu nie może zostać zakwalifikowana do objęcia pomocą jedynie z tego powodu, że może mieć ona wpływ na produkcję.

(por. pkt 92)

6. Uzasadnienie wymagane przez art. 15 EWWiS, którego brak lub niewystarczający charakter stanowią naruszenie istotnych wymogów proceduralnych w rozumieniu art. 33 EWWiS i stanowią bezwzględną przyczynę nieważności, która musi zostać uwzględniona z urzędu przez sąd wspólnotowy, powinno być dostosowane do charakteru aktu i przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie instytucji, która wydała akt, pozwalając zainteresowanym poznać podstawy podjętej decyzji, a sądowi wspólnotowemu dokonać jej kontroli. Nie ma wymogu, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne, ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu spełnia wymogi art. 15 EWWiS, winna opierać się nie tylko na jego brzmieniu, ale także uwzględniać okoliczności jego wydania, jak również całość przepisów prawa regulującego daną dziedzinę.

Wobec tego, że część druga załącznika do szóstego kodeksu pomocy na rzecz hutnictwa żelaza i stali wyklucza inwestycje wykonywane ze względów gospodarczych z pomocy mającej na celu zachęcenie przedsiębiorstw do znacznego przyczynienia się do ochrony środowiska naturalnego oraz wobec tego, że aby inwestycje dokonywane w instalacje przedsiębiorstwa mogły być objęte pomocą na rzecz ochrony środowiska naturalnego, na władzach zainteresowanego państwa członkowskiego spoczywa obowiązek wykazania, że zostały one zrealizowane ze względów ochrony środowiska, a zatem że stanowią konsekwencję świadomej decyzji przedsiębiorstwa w sprawie poprawy ochrony środowiska naturalnego, Komisja w przypadku niedostarczenia przez owe władze dowodów w tej kwestii postępuje zgodnie ze swym obowiązkiem uzasadnienia, ograniczając się do stwierdzenia tego braku wyjaśnień.

(por. pkt 130–134, 144, 145)