W ramach systemu kompetencji Wspólnoty wybór podstawy prawnej aktu wspólnotowego musi opierać się na obiektywnych czynnikach, które mogą zostać poddane kontroli sądowej, a do których należą w szczególności cel i treść danego aktu.

W świetle utrwalonego orzecznictwa powołanie art. 308 WE jako podstawy prawnej aktu jest uzasadnione jedynie wtedy, gdy żadne inne postanowienie traktatu nie przyznaje organom Wspólnoty kompetencji niezbędnej dla wydania takiego aktu. Ponadto przepis ten wymaga, by przewidziane działanie wiązało się z „funkcjonowaniem wspólnego rynku”.

Tymczasem z jednej strony cele rozporządzenia nr 1968/2006 w sprawie wkładów finansowych Wspólnoty do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii (2007–2010) odpowiadają celom realizowanym przez wspólnotową politykę spójności gospodarczej i społecznej, co potwierdza również drugi motyw tego rozporządzenia. Z drugiej strony wspólnotowe wkłady finansowe do Funduszu, z pominięciem ram reglamentacyjnych, w które są wpisane, należą do działań szczególnych, które mogą zostać podjęte zgodnie z art. 159 akapit trzeci WE, jeśli okażą się niezbędne poza funduszami strukturalnymi dla osiągnięcia celów wskazanych w art. 158 WE.

Jednakże ani sposoby współpracy pomiędzy Wspólnotą i Funduszem, ani warunki i sposoby płatności wkładu finansowego Wspólnoty nie pozwalają tej ostatniej na zapobieżenie, by wkład ten nie był wykorzystywany przez Fundusz na finansowanie działań, które, z poszanowaniem celów umowy Funduszu Międzynarodowego na rzecz Irlandii I, wykraczają poza zakres stosowania wspólnotowej polityki spójności gospodarczej i społecznej, a co najmniej nie są zarządzane według kryteriów stosowanych przez Wspólnotę w ramach tej polityki. Prawodawca wspólnotowy mógł w motywie szóstym rozporządzenia nr 1968/2006 zasadnie uznać, że wachlarz działalności finansowanych przez to rozporządzenie wykraczał poza zakres stosowania wspólnotowej polityki spójności gospodarczej i społecznej.

Tymczasem art. 159 WE obejmuje wyłącznie działania autonomiczne Wspólnoty regulowane w ramach przepisów wspólnotowych, których treść nie wykracza poza zakres stosowania wspólnotowej polityki spójności gospodarczej i społecznej. Zatem sam art. 159 akapit trzeci WE nie daje Wspólnocie kompetencji niezbędnych do realizacji, za pomocą wkładu finansowego, celów wspólnotowej polityki spójności gospodarczej i społecznej na takich warunkach, jak przewidziane w rozporządzeniu nr 1968/2006.

Niemniej celem rozporządzenia nr 1968/2006 jest wspieranie działań podmiotu międzynarodowego ustanowionego przez dwa państwa członkowskie dla wzmocnienia spójności gospodarczej i społecznej. Tymczasem, jak wynika z art. 2 i 3 ust. 1 lit. k) WE, wzmocnienie spójności gospodarczej i społecznej stanowi, poza tytułem XVII traktatu WE cel Wspólnoty. Ponadto cel omawianego rozporządzenia jest objęty ramami wspólnego rynku, jako że ma ono na względzie doprowadzenie do poprawy gospodarczej w mniej uprzywilejowanych obszarach dwóch państw członkowskich, a zatem i funkcjonowania wspólnego rynku.

Z powyższych rozważań wynika, że ponieważ zaskarżone rozporządzenie realizuje cele wskazane w art. 2 WE i art. 3 ust. 1 lit. k) WE oraz tytule XVII traktatu WE, przy czym tytuł ten sam nie nadaje Wspólnocie kompetencji do ich realizacji, prawodawca wspólnotowy powinien był zastosować łącznie art. 159 akapit trzeci WE i art. 308 WE, przestrzegając procedur prawodawczych tam przewidzianych, a mianowicie procedury, o której mowa w art. 251 WE, zwanej „współdecydowaniem”, oraz jednomyślnego głosowania w Radzie.

(por. pkt 40, 42, 54, 58, 59, 63–65, 67–69)