Sprawa T‑192/08

Transnational Company „Kazchrome” AO

i

ENRC Marketing AG

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej

Dumping – Przywóz żelazokrzemu pochodzącego z byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii, Chin, Egiptu, Kazachstanu i Rosji – Związek przyczynowy – Interes Wspólnoty – Brak współpracy – Dostępne dane – Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej – Prawo do obrony – Obowiązek uzasadnienia

Streszczenie wyroku

1. Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Szkoda – Wykazanie istnienia związku przyczynowego – Kryteria

(rozporządzenia Rady: nr 384/96, art. 3 ust. 6, 7; nr 1225/2009, art. 3 ust. 6, 7)

2. Umowy międzynarodowe – Porozumienie ustanawiające Światową Organizację Handlu–GATT z 1994 r. – Bezpośrednia skuteczność – Brak – Niemożność powołania się na porozumienia WTO w celu podważenia zgodności z prawem aktu wspólnotowego – Wyjątki – Akt wspólnotowy mający na celu ich wykonanie lub powołujący się na nie w sposób wyraźny i konkretny

(art. 230 WE; Układ ogólny w sprawie ceł i handlu z 1994 r.)

3. Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Szkoda – Uprawnienia dyskrecjonalne instytucji – Kontrola sądowa – Granice

(rozporządzenia Rady: nr 384/96, art. 3; nr 1225/2009, art. 3)

4. Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Szkoda – Wykazanie istnienia związku przyczynowego – Obowiązki instytucji

(rozporządzenia Rady: nr 384/96, art. 3 ust. 7; nr 1225/2009, art. 3 ust. 7)

5. Prawo Unii – Zasady – Prawo do obrony – Przestrzeganie w ramach postępowania administracyjnego – Antydumping

6. Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Szkoda – Wykazanie istnienia związku przyczynowego – Obowiązki instytucji

(rozporządzenia Rady: nr 384/96, art. 3 ust. 7; nr 172/2008; nr 1225/2009, art. 3 ust. 7)

7. Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne – Określenie przedmiotu sporu – Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów – Ogólne odesłanie do innych pism, również tych załączonych do skargi – Niedopuszczalność

(statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21 akapit pierwszy, art. 53 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c))

8. Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Ocena interesu wspólnotowego – Uwzględnienie informacji dotyczących okresu po przeprowadzeniu dochodzenia – Dopuszczalność

(rozporządzenia Rady: nr 384/96, art. 6 ust. 1, art. 21 ust. 1; nr 1225/2009, art. 6 ust. 1, art. 21 ust. 1)

9. Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Ocena interesu wspólnotowego – Uprawnienia dyskrecjonalne instytucji – Okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę

(rozporządzenia Rady: nr 384/96, art. 21 ust. 1; nr 1225/2009, art. 21 ust. 1)

10. Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Rozporządzenia nakładające cła antydumpingowe

(art. 253 WE)

11. Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Przebieg dochodzenia – Dostępne dane – Możliwość wykorzystania w przypadku odwołania inspekcji

(rozporządzenia Rady: nr 384/96, art. 18 ust. 1, 3; nr 1225/2009, art. 18 ust. 1, 3)

12. Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Zakres obowiązku zweryfikowania przez Komisję prawdziwości informacji udzielonych jej przez zainteresowanych – Informacje udzielone w celu uzyskania statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej – Włączenie

(rozporządzenia Rady: nr 384/96, art. 2 ust. 7 lit. b), art. 6 ust. 8, art. 16 ust. 1; nr 1225/2009, art. 2 ust. 7 lit. b), art. 6 ust. 8, art. 16 ust. 1)

13. Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Ocena interesu wspólnotowego – Naruszenie prawa do obrony – Brak wpływu na zgodność z prawem rozporządzenia nakładającego cła ostateczne – Przesłanki

(rozporządzenia Rady: nr 384/96, art. 3 ust. 7; nr 1225/2009, art. 3 ust. 7)

1. Z art. 3 ust. 6 antydumpingowego rozporządzenia podstawowego nr 384/96 (obecnie art. 3 ust. 6 rozporządzenia nr 1225/2009) wynika, że instytucje muszą wykazać, iż przywóz towarów po cenach dumpingowych powoduje istotną szkodę dla przemysłu wspólnotowego, uwzględniając jego wielkość i poziom cen. Chodzi tu o tzw. analizę przypisania. Z art. 3 ust. 7 tego rozporządzenia podstawowego (obecnie art. 3 ust. 7 rozporządzenia nr 1225/2009) wynika następnie, że instytucje muszą, z jednej strony, zbadać wszystkie inne znane czynniki, które powodują szkodę dla przemysłu wspólnotowego w tym samym czasie co przywóz po cenach dumpingowych, oraz, z drugiej strony, zapewnić, że szkoda spowodowana przez te inne czynniki nie będzie przypisana temu przywozowi. Chodzi tu o tzw. analizę nieprzypisania.

Celem tych przepisów jest zapewnienie, że instytucje dokonają rozróżnienia i oddzielenia szkodliwych skutków przywozu po cenach dumpingowych od skutków wynikających z innych przyczyn.

Aby osiągnąć ten cel, w pewnych okolicznościach konieczne jest przeprowadzenie łącznej oceny innych czynników. Jest tak w szczególności wówczas, gdy po przeprowadzeniu oceny indywidualnej instytucje stwierdzą, że każdy z tych innych czynników miał negatywny wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego, nawet jeśli wpływu każdego z nich osobno nie można uznać za istotny.

Analiza związku przyczynowego nie musi być koniecznie przeprowadzana na szczeblu przemysłu wspólnotowego jako całości, w taki sposób, że szkoda poniesiona przez jednego producenta wspólnotowego, spowodowana inną przyczyną niż przywóz po cenach dumpingowych, nie będzie mogła zostać wzięta pod uwagę. Instytucje zobowiązane są bowiem, po pierwsze, zbadać wszelkie inne znane czynniki powodujące szkodę dla przemysłu wspólnotowego jednocześnie z przywozem po cenach dumpingowych, a po drugie, zadbać o to, by szkody spowodowane innymi czynnikami nie zostały przypisane przywozowi po cenach dumpingowych. Artykuł 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego nie precyzuje, że musi tu chodzić koniecznie o wywołaną inną przyczyną szkodę dla przemysłu wspólnotowego jako całości. W konsekwencji w pewnych okolicznościach szkoda, jaką poniósł indywidualnie jeden z producentów wspólnotowych, wywołana innym czynnikiem niż przywóz po cenach dumpingowych, powinna zostać wzięta pod uwagę, jeżeli przyczyniła się do szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy jako całość. Jednakże taka możliwość nie oznacza, że instytucje są zobowiązane do przeprowadzenia systematycznej oceny indywidualnej sytuacji każdego producenta wspólnotowego.

(por. pkt 30, 31, 37, 41–45, 88, 180, 194, 195, 209)

2. Porozumienia Światowej Organizacji Handlu (WTO), wobec ich charakteru i struktury, nie znajdują się co do zasady pośród przepisów, w świetle których sąd Unii kontroluje legalność aktów instytucji Unii na podstawie art. 230 akapit pierwszy WE. Jednakże w sytuacji, gdy Wspólnota wyraziła zamiar wykonania szczególnego zobowiązania przyjętego w ramach WTO lub gdy akt Unii wyraźnie odsyła do konkretnych przepisów porozumień WTO, sąd Unii ma za zadanie dokonać kontroli legalności tego aktu Unii w świetle przepisów WTO. Jest tak w przypadku antydumpingowego rozporządzenia podstawowego nr 384/96, którego celem jest transpozycja do prawa Unii, w możliwym zakresie, przepisów zawartych w porozumieniu antydumpingowym z 1994 r. Ponadto, chociaż interpretacje porozumienia antydumpingowego dokonane przez Organ Rozstrzygania Sporów WTO nie mogą wiązać Sądu przy dokonywaniu oceny ważności rozporządzenia wykonawczego, nic nie stoi na przeszkodzie temu, by Sąd mógł się na nie powołać wówczas, gdy ma za zadanie dokonać wykładni przepisu rozporządzenia podstawowego.

(por. pkt 32, 33, 36)

3. Kwestia, czy przemysł wspólnotowy poniósł szkodę i czy można ją przypisać przywozowi po cenach dumpingowych, jak również kwestia, czy inne znane czynniki przyczyniły się do poniesienia szkody przez przemysł wspólnotowy, wymagają oceny złożonych zagadnień ekonomicznych, w zakresie której instytucjom przysługuje szeroki zakres swobodnego uznania. Wynika z tego, że dokonywana przez sąd Unii kontrola analizy przeprowadzonej przez instytucje musi ograniczać się do weryfikacji zasad proceduralnych, prawidłowości ustalenia okoliczności faktycznych będących podstawą zaskarżonych decyzji, braku oczywistych błędów w ocenie tych okoliczności faktycznych oraz braku nadużycia władzy.

(por. pkt 51, 90, 164)

4. Nie można twierdzić, że oparcie analizy związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy na teoretycznych mocach nominalnych, nie zaś na rzeczywistych mocach produkcyjnych, w oczywisty sposób narusza zasadę nieprzypisania. Jakkolwiek bowiem przeniesienie środków produkcji na inny rynek niewątpliwie powinno prowadzić do skorygowania danych dotyczących mocy produkcyjnych, dane te nie muszą odzwierciedlać wszystkich tymczasowych przestojów maszyn produkcyjnych. W takich okolicznościach instytucje powinny natomiast zadbać o przestrzeganie zobowiązań, o których mowa w art. 3 ust. 7 antydumpingowego rozporządzenia podstawowego nr 384/96 (obecnie art. 3 ust. 7 rozporządzenia nr 1225/2009), i prawidłowo przeprowadzić analizę nieprzypisania, która musi rozróżniać i oddzielać szkodliwe skutki, w danym wypadku, tych tymczasowych przerw w produkcji od szkodliwych skutków przywozu po cenach dumpingowych.

(por. pkt 105, 109)

5. Wymogi wynikające z zasady poszanowania prawa do obrony obowiązują nie tylko w ramach postępowań mogących prowadzić do nałożenia sankcji, lecz również w dochodzeniach poprzedzających przyjęcie rozporządzeń antydumpingowych, które mogą dotyczyć zainteresowanych przedsiębiorstw w sposób bezpośredni i indywidualny oraz powodować niekorzystne dla nich konsekwencje. W szczególności w toku postępowania administracyjnego zainteresowane przedsiębiorstwa muszą mieć możliwość skutecznego przedstawienia swego stanowiska dotyczącego prawidłowości i znaczenia przywołanych faktów i okoliczności oraz dowodów, na których Komisja oparła swoje twierdzenia w przedmiocie wystąpienia praktyki dumpingowej i wynikającej z niej szkody.

Co się tyczy niespójności i nieprawidłowości charakteryzujących podstawowe fakty i ustalenia, na podstawie których zmierza się do wprowadzenia tymczasowych ceł antydumpingowych, zainteresowana strona nie może mylić nieprzestrzegania prawa do obrony z istnieniem merytorycznych błędów, które mogą mieć wpływ na legalność rozporządzenia nakładającego ostateczne cło antydumpingowe. Okoliczność ta nie wykazuje bowiem, że Komisja naruszyła wspomniane prawo do obrony. W każdym razie przestrzeganie prawa do obrony nie wymaga w żadnym razie od instytucji, aby odpowiadały na każdy argument podniesiony przez producenta eksportera w toku postępowania, ale wyłącznie, aby umożliwiły zainteresowanym stronom skuteczną obronę ich interesów.

(por. pkt 110, 319, 321, 326, 327, 332)

6. Instytucje naruszają art. 3 ust. 7 antydumpingowego rozporządzenia podstawowego nr 384/96 (obecnie art. 3 ust. 7 rozporządzenia nr 1225/2009), nie dokonując rozróżnienia i oddzielenia skutków istotnych inwestycji zrealizowanych w okresie objętym dochodzeniem od skutków przywozu po cenach dumpingowych. Jest tak również, w przypadku gdy instytucje nie dokonują oceny wpływu braku rentowności niektórych producentów wspólnotowych na cały przemysł wspólnotowy.

Jednakże tego rodzaju naruszenie może skutkować stwierdzeniem nieważności rozporządzenia wykonawczego, takiego jak rozporządzenie nr 172/2008, wyłącznie wówczas, gdy naruszenie to pozwala podważyć jego legalność, unieważniając całokształt analizy instytucji dotyczącej związku przyczynowego. Nie jest tak natomiast, jeżeli wspomniane inwestycje nie przyczyniły się w istotny sposób do powstania szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy w okresie objętym dochodzeniem.

(por. pkt 116, 119, 120, 180–182, 211)

7. Zgodnie z art. 21 akapit pierwszy statutu Trybunału, który znajduje zastosowanie w odniesieniu do Sądu na mocy art. 53 akapit pierwszy tego statutu, oraz w świetle art. 44 § 1 lit. c) i d) regulaminu postępowania przed Sądem skarga powinna zawierać wskazanie przedmiotu sporu, żądania strony skarżącej oraz zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów prawnych. Wskazanie to powinno być wystarczająco jasne i dokładne, by umożliwić stronie pozwanej przygotowanie jej obrony, a Sądowi wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi. W celu zapewnienia pewności prawa i dobrej administracji wymiarem sprawiedliwości dopuszczalność skargi wymaga, by istotne okoliczności faktyczne i prawne, na których została oparta, wynikały, choćby w sposób zwięzły, lecz spójny i zrozumiały, z samej jej treści. Choć poszczególne punkty skargi mogą zostać wsparte lub uzupełnione odesłaniami do poszczególnych fragmentów dokumentów do niej załączonych, ogólne odesłanie do innych dokumentów nie może zastąpić braku istotnych elementów argumentacji prawnej, które muszą być zawarte w samej skardze.

(por. pkt 212)

8. Artykuł art. 6 ust. 1 antydumpingowego rozporządzenia podstawowego nr 384/96 (obecnie art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1225/2009) nie ma zastosowania do ustalenia istnienia interesu Wspólnoty, o którym mowa w art. 21 ust. 1 tego rozporządzenia podstawowego (obecnie art. 21 ust. 1 rozporządzenia nr 1225/2009), co oznacza, że dane dotyczące okresu wcześniejszego niż okres objęty dochodzeniem mogą być uwzględnione w ramach tego ustalenia. Ustalenie okresu objętego dochodzeniem i zakaz uwzględniania okoliczności, które wystąpiły po tym okresie, mają bowiem na celu zagwarantowanie reprezentatywności i wiarygodności rezultatów dochodzenia. Przewidziany w art. 6 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia podstawowego okres objęty dochodzeniem ma w szczególności zapewnić, że na okoliczności, na których opiera się ustalenie dumpingu i szkody, nie będzie miało wpływu zachowanie zainteresowanych producentów mające miejsce po wszczęciu postępowania antydumpingowego, a zatem że nałożone na zakończenie postępowania cła ostateczne pozwolą na skuteczne wyrównanie szkody wyrządzonej dumpingiem.

Ponadto, po pierwsze, że art. 21 wspomnianego rozporządzenia podstawowego nie zawiera żadnego ograniczenia w czasie co do danych, które mogą być uwzględnione przez instytucje do celów ustalenia istnienia interesu Wspólnoty. Po drugie, badanie interesu Wspólnoty wymaga oceny prawdopodobnych konsekwencji dla interesu przemysłu wspólnotowego i innych wchodzących w grę interesów zarówno stosowania, jak i niestosowania przewidywanych środków. Ocena ta wymaga przeprowadzenia prognozy opartej na hipotezach dotyczących przyszłych wydarzeń, obejmującej ocenę złożonych sytuacji gospodarczych. Jest ona objęta przysługującym Komisji w tym względzie szerokim zakresem uznania, a w konsekwencji kontrola przeprowadzana przez sąd Unii winna ograniczać się do weryfikacji zasad proceduralnych, prawidłowości ustalenia okoliczności faktycznych będących podstawą zaskarżonych decyzji, braku oczywistych błędów w ocenie tych okoliczności faktycznych oraz braku nadużycia władzy.

(por. pkt 221–224, 227)

9. Ocena interesu Wspólnoty w rozumieniu art. 21 ust. 1 antydumpingowego rozporządzenia podstawowego nr 384/96 (obecnie art. 21 ust. 1 rozporządzenia nr 1225/2009) wymaga wyważenia interesów poszczególnych zainteresowanych stron i interesu ogólnego. Komisja posiada szeroki zakres uznania co do oceny interesu Wspólnoty. Ten zakres uznania powinien być wykonywany w konkretnym przypadku w zależności od wszystkich istotnych okoliczności. Niemniej jednak wcześniejsza decyzja dotycząca braku korekty wynikającej ze stosowania środków antydumpingowych nałożonych w przeszłości na przywóz produktu identycznego z tych samych państw, których dotyczy dochodzenie, może mieć znaczenie w ramach stosowania art. 21 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, o ile przyczynia się do wykazania, że wprowadzenie środków antydumpingowych nie jest w interesie ogólnym.

(por. pkt 240, 241)

10. Uzasadnienie wymagane przez art. 253 WE musi ukazywać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie instytucji Unii będącej autorem zaskarżonego aktu, tak aby umożliwić zainteresowanym poznanie uzasadnienia przyjętego środka w celu podjęcia obrony przysługujących im praw oraz pozwolić sądowi Unii na dokonanie kontroli. Natomiast instytucje nie są zobowiązane do ustosunkowywania się w motywach rozporządzenia do wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych przywołanych przez zainteresowanych w toku postępowania administracyjnego. Zważywszy, że Komisja przeprowadziła jasną i jednoznaczną analizę konsekwencji wprowadzenia środków antydumpingowych dla zainteresowanych użytkowników, a Rada zbadała, w sposób z pewnością bardziej zwięzły, ale równie jasny, wpływ wprowadzenia ceł antydumpingowych na wspomnianych użytkowników, nie można zarzucać instytucjom naruszenia obowiązku uzasadnienia.

(por. pkt 256, 257)

11. W dziedzinie dochodzeń przeprowadzanych w toku postępowania antydumpingowego odwołania inspekcji przez zainteresowaną stronę nie należy rozpatrywać w świetle art. 18 ust. 3 antydumpingowego rozporządzenia podstawowego nr 384/96 (obecnie art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1225/2009), ale w świetle art. 18 ust. 1 tego rozporządzenia (obecnie art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 1225/2009). Po pierwsze bowiem, nawet jeżeli odwołanie inspekcji nie jest objęte zakresem trzech ostatnich przypadków przewidzianych przez art. 18 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia podstawowego, musi ono zostać uznane, poza przypadkiem siły wyższej, za odmowę dostępu do informacji, które Komisja uznała za niezbędne w rozumieniu pierwszego przypadku opisanego w tym przepisie. Po drugie, art. 18 ust. 3 rzeczonego rozporządzenia podstawowego nie może być wykorzystywany w celu ominięcia obowiązku przyjęcia inspekcji, w przypadku gdy taka inspekcja została uznana za niezbędną przez służby Komisji. Na mocy art. 18 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, jeśli informacje nie są doskonałe pod każdym względem, dostępne dane są pomijane tylko w przypadku, gdy zainteresowana strona działała, dokładając wszelkich starań. Tymczasem w przypadku odmowy przyjęcia inspekcji nie można uznać, że zainteresowana strona dołożyła wszelkich starań.

Co się tyczy celu art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, ponieważ to ostatnie nie nadaje Komisji żadnych uprawnień dochodzeniowych pozwalających na przymuszenie producentów lub eksporterów wskazanych w skardze do udziału w dochodzeniu lub do udzielania informacji, Rada i Komisja muszą polegać na dobrowolnej współpracy stron w zakresie dostarczenia im niezbędnych informacji we wskazanych terminach. Odmowa przyjęcia inspekcji jest sprzeczna z celem lojalnej i starannej współpracy, do zapewnienia którego dąży art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

Wreszcie z analizy systematyki rozporządzenia podstawowego wynika, po pierwsze, że do instytucji należy podjęcie decyzji, czy do celów weryfikacji informacji dostarczonych przez zainteresowaną stronę uważają za niezbędne potwierdzenie tych informacji za pomocą inspekcji w pomieszczeniach tej strony, a po drugie, że w przypadku gdy zainteresowana strona przeszkadza w weryfikacji dostarczonych przez nią danych, art. 18 wspomnianego rozporządzenia podstawowego znajduje zastosowanie i dostępne dane mogą zostać wykorzystane.

(por. pkt 270–276)

12. Ponieważ art. 6 ust. 8 antydumpingowego rozporządzenia podstawowego nr 384/96 (obecnie art. 6 ust. 8 rozporządzenia nr 1225/2009) nie zawiera ograniczenia zakresu obowiązku weryfikacji wykorzystanych danych w celu wsparcia wniosków instytucji, taki obowiązek rozciąga się na informacje dostarczone przez zainteresowaną stronę w ramach wniosku o przyznanie statusu przedsiębiorstwa rynkowego. Ponadto art. 16 ust. 1 tego rozporządzenia podstawowego (obecnie art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 1225/2009) nie zawiera żadnego ograniczenia możliwości przeprowadzania takich inspekcji, w zależności od informacji, które Komisja zamierza potwierdzić. Wynika stąd, że ten drugi przepis zezwala Komisji na przeprowadzenie inspekcji w pomieszczeniach producenta eksportera w celu rozpatrzenia jego wniosku o przyznanie statusu przedsiębiorstwa rynkowego i potwierdzenia prawdziwości dostarczonych jej informacji, jeśli uzna to za konieczne.

W konsekwencji fakt, że art. 2 ust. 7 lit. b) antydumpingowego rozporządzenia podstawowego nr 384/96 [obecnie art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia nr 1225/2009] nie wymaga przeprowadzenia inspekcji w pomieszczeniach producenta eksportera, który złożył wniosek o przyznanie statusu przedsiębiorstwa rynkowego, nie oznacza, że taka inspekcja nie może się odbyć. Podobnie nie można twierdzić, że zorganizowanie inspekcji w ramach rozpatrywania wniosku o przyznanie statusu przedsiębiorstwa rynkowego nakłada dodatkowy wymóg względem tych ustanowionych w art. 2 ust. 7 lit. b) wspomnianego rozporządzenia podstawowego.

(por. pkt 294–296)

13. W ramach postępowania antydumpingowego instytucje nie są zobowiązane do zwracania się do producentów wspólnotowych o dostarczenie wyjaśnień dotyczących tendencji zaobserwowanych w odniesieniu do ich sytuacji, ponieważ na wspomnianych producentach nie spoczywa obowiązek przeprowadzania analizy nieprzypisania na podstawie art. 3 ust. 7 antydumpingowego rozporządzenia podstawowego nr 384/96 (obecnie art. 3 ust. 7 rozporządzenia nr 1225/2009). Natomiast taka analiza powinna być przeprowadzona przez instytucje do celów ustaleń tymczasowych i ostatecznych. Ponadto nawet jeśli zasada prawa do obrony wymaga, aby producenci eksporterzy byli informowani o podstawowych faktach i ustaleniach, na podstawie których zmierza się do wprowadzenia ceł tymczasowych, nieprzestrzeganie tego prawa nie może samo w sobie powodować nieważności rozporządzenia nakładającego cła ostateczne, gdy w trakcie procedury wydania tego rozporządzenia usunięto defekt powstały w procedurze wydania odpowiedniego rozporządzenia nakładającego cła tymczasowe.

(por. pkt 314, 319)

WYROK SĄDU (druga izba)

z dnia 25 października 2011 r.( )

Dumping – Przywóz żelazokrzemu pochodzącego z byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii, Chin, Egiptu, Kazachstanu i Rosji – Związek przyczynowy – Interes Wspólnoty – Brak współpracy – Dostępne dane – Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej – Prawo do obrony – Obowiązek uzasadnienia

W sprawie T‑192/08

Transnational Company „Kazchrome” AO, z siedzibą w Aktobie (Kazachstan),

ENRC Marketing AG, z siedzibą w Kloten (Szwajcaria),

reprezentowane początkowo przez adwokatów L. Ruessmanna i A. Willemsa, a następnie przez A. Willemsa i S. de Knopa,

strona skarżąca,

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej, reprezentowanej początkowo przez J.P. Hixa, a następnie przez J.P. Hixa i B. Driessena, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych początkowo przez adwokatów G. Berrischa i G. Wolfa, a następnie przez G. Berrischa,

strona pozwana,

popieranej przez

Komisję Europejską, reprezentowaną przez H. van Vlieta i K. Talabér‑Ritz, działających w charakterze pełnomocników,

oraz

Euroalliages, z siedzibą w Brukseli (Belgia), reprezentowany przez adwokatów J. Bourgeois, Y. van Gervena i N. McNelisa,

interwenienci,

mającej za przedmiot stwierdzenie nieważności w części rozporządzenia Rady (WE) nr 172/2008 z dnia 25 lutego 2008 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, Egiptu, Kazachstanu, byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii i Rosji (Dz.U. L 55, s. 6) w zakresie dotyczącym skarżących,

SĄD (druga izba),

w składzie: I. Pelikánová, prezes, K. Jürimäe (sprawozdawca) i S. Soldevila Fragoso, sędziowie,

sekretarz: N. Rosner, administrator,

uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 7 grudnia 2010 r.,

wydaje następujący

Wyrok

Okoliczności powstania sporu

1 Skarżący, Transnational Company Kazchrome AO (zwana dalej „Kazchrome”) i ENRC Marketing AG, prowadzą działalność w zakresie produkcji i sprzedaży żelazokrzemu, jednego z surowców do produkcji stali i żelaza. Kazchrome, z siedzibą w Kazachstanie, sprzedaje całość produkcji spółce ENRC Marketing, z siedzibą w Szwajcarii. Spółka ta sprzedaje następnie wyroby Kazchrome na całym świecie.

2 Na wniosek złożony w dniu 16 października 2006 r. przez Euroalliages (Komitet Łącznikowy Przemysłu Metalurgicznego) Komisja Wspólnot Europejskich wszczęła postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu żelazokrzemu pochodzącego z byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii, Chin, Egiptu, Kazachstanu i Rosji, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996, L 56, s. 1) ze zmianami (zwanym dalej „rozporządzeniem podstawowym”) [zastąpionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51; sprostowanie Dz.U. 2010, L 7, s. 22)], a w szczególności w oparciu o art. 5 rozporządzenia podstawowego (obecnie art. 5 rozporządzenia nr 1225/2009). Ogłoszenie o wszczęciu postępowania zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 30 listopada 2006 r. (Dz.U. C 291, s. 34). Dochodzenie w sprawie dumpingu i szkody dotyczyło okresu od dnia 1 października 2005 r. do dnia 30 września 2006 r. (zwanego dalej „okresem objętym dochodzeniem”). Analiza tendencji w ramach badania szkody obejmowała okres od stycznia 2003 r. do końca okresu objętego dochodzeniem (zwany dalej „okresem badanym”).

3 W ramach tego postępowania w dniu 15 grudnia 2006 r. skarżący złożyli służbom Komisji wniosek o przyznanie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej (zwanego dalej „statusem przedsiębiorstwa rynkowego”) na podstawie art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia podstawowego [obecnie art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia nr 1225/2009].

4 W dniu 12 stycznia 2007 r. skarżący udzielili odpowiedzi na kwestionariusz antydumpingowy Komisji oraz uwagi w przedmiocie szkody. W dniu 25 stycznia 2007 r. skarżący przekazali Komisji dodatkowe uwagi w przedmiocie szkody.

5 Pismem z dnia 14 lutego 2007 r. skarżący poinformowali Komisję, że rezygnują z udziału w postępowaniu, lecz są gotowi udzielić wyjaśnień w odniesieniu do danych, jakie przekazali już Komisji. Faksem z tego samego dnia Komisja poinformowała skarżących, że odwołuje inspekcję przewidzianą na okres od dnia 22 lutego do dnia 2 marca 2007 r. Podkreśliła, że odwołanie inspekcji oznacza, iż niezweryfikowane dane przekazane jej przez skarżących nie mogą zostać przyjęte i zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego (obecnie art. 18 rozporządzenia nr 1225/2009) ustalenia dochodzenia będą być może musiały zostać oparte na dostępnych danych. Pismem z dnia 20 lutego 2007 r. skarżący poinformowali Komisję, że chociaż nie mogą w pełni współpracować w dochodzeniu, pragną w miarę możliwości udzielić jej pomocy w dochodzeniu.

6 W dniu 5 lipca 2007 r. Komisja poinformowała skarżących, że w związku z brakiem możliwości weryfikacji w siedzibie skarżących przekazanych przez nich danych nie zostanie im przyznany status przedsiębiorstw rynkowych. W dniu 16 lipca 2007 r. skarżący przekazali Komisji uwagi, między innymi w przedmiocie odmowy przyznania statusu przedsiębiorstwa rynkowego.

7 W dniu 29 sierpnia 2007 r. Komisja opublikowała rozporządzenie (WE) nr 994/2007 z dnia 28 sierpnia 2007 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, Egiptu, Kazachstanu, byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii i Rosji (Dz.U. L 223, s. 1, zwane dalej „rozporządzeniem tymczasowym”). W rozporządzeniu tymczasowym ustanowiono między innymi tymczasowe cło antydumpingowe, którego stawkę określono na 33,9% w odniesieniu do przywozu żelazokrzemu z Kazachstanu. W motywie 25 rozporządzenia tymczasowego Komisja wskazała, że wniosek skarżących o przyznanie statusu przedsiębiorstw rynkowych nie został uwzględniony, ponieważ nie umożliwili oni przeprowadzenia inspekcji.

8 Pismem z dnia 30 sierpnia 2007 r. Komisja przekazała skarżącym okoliczności faktyczne i główne ustalenia (zwane dalej „ustaleniami tymczasowymi”), na podstawie których zastosowano środki tymczasowe. Pismem z dnia 15 września 2007 r. Komisja przekazała skarżącym dodatkowe ustalenia. W dniu 5 października 2007 r. skarżący przekazali Komisji uwagi w przedmiocie ustaleń tymczasowych.

9 W dniu 18 grudnia 2007 r. Komisja wystosowała do skarżących pismo wskazujące okoliczności faktyczne i główne ustalenia, na podstawie których zamierza rekomendować zastosowanie środków ostatecznych (zwane dalej „ustaleniami ostatecznymi”). Skarżący przedstawili uwagi w przedmiocie ustaleń ostatecznych pismem skierowanym do Komisji w dniu 3 stycznia 2008 r.

10 W dniu 25 lutego 2008 r. Rada Unii Europejskiej wydała rozporządzenie (WE) nr 172/2008 nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, Egiptu, Kazachstanu, byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii i Rosji (Dz.U. L 55, s. 6, zwane dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”). Zgodnie z zaskarżonym rozporządzeniem stawka ostatecznego cła antydumpingowego stosowanego do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, została ustalona na 33,9% w odniesieniu do produktów pochodzących z Kazachstanu.

Przebieg postępowania i żądania stron

11 Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 21 maja 2008 r. skarżący wnieśli skargę w niniejszej sprawie.

12 Pismami złożonymi w sekretariacie Sądu w dniach 1 i 3 września 2008 r. Euroalliages oraz Komisja wnieśli o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów na poparcie żądań Rady.

13 Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 28 października 2008 r. skarżący wnieśli na podstawie art. 116 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem o nieprzekazywanie Euroalliages niektórych poufnych dokumentów. W celu przekazania temu interwenientowi skarżący dostarczyli jawną wersję tych pism i dokumentów.

14 Postanowieniami z dnia 2 grudnia 2008 r. i z dnia 16 lutego 2009 r. prezes drugiej izby Sądu dopuścił Komisję i Euroalliages do sprawy w charakterze interwenientów.

15 Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 10 marca 2009 r. Euroalliages oświadczył, że nie wnosi sprzeciwu co do wniosku skarżących o poufność niektórych dokumentów.

16 Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 26 czerwca 2009 r. Komisja powiadomiła Sąd, że rezygnuje ze złożenia uwag na piśmie, ale że weźmie udział w rozprawie.

17 Skarżący wnoszą do Sądu o:

– uznanie skargi za dopuszczalną;

– stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia w dotyczącej ich części;

– obciążenie Rady kosztami postępowania.

18 Rada, popierana przez Komisję, wnosi do Sądu o:

– oddalenie skargi;

– obciążenie skarżących kosztami postępowania.

19 Euroalliages wnosi do Sądu o:

– oddalenie skargi;

– obciążenie skarżących kosztami postępowania, w tym jego kosztami poniesionymi w związku z interwencją.

Co do prawa

20 Na poparcie wniosku o stwierdzenie nieważności skarżący podnoszą cztery zarzuty. W ramach zarzutu pierwszego skarżący podważają ustalenia w przedmiocie istnienia związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych a szkodą. W ramach zarzutu drugiego skarżący kwestionują analizę interesu wspólnotowego. W ramach zarzutu trzeciego skarżący kwestionują sposób, w jaki instytucje oceniły ich współpracę w toku dochodzenia, zastosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego i sposób załatwienia wniosku o przyznanie statusu przedsiębiorstw rynkowych. W ramach zarzutu czwartego skarżący powołują naruszenie ich prawa do obrony.

A – W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych a szkodą

21 Twierdzenia skarżących, podniesione w ramach zarzutu pierwszego, można podzielić na trzy kategorie:

– po pierwsze, twierdzenia dotyczące wykładni zasad prawnych mających zastosowanie do analizy związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy, w ramach których skarżący podnoszą, w pierwszej części zarzutu, naruszenie prawa przy wykładni art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego (obecnie art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia nr 1225/2009);

– po drugie, twierdzenia dotyczące indywidualnej oceny, jaką instytucje przeprowadziły w odniesieniu do pewnej liczby innych niż przywóz po cenach dumpingowych czynników, które mogły spowodować powstanie szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy lub przyczynić się do jej powstania, w ramach których skarżący podnoszą, w części od drugiej do ósmej zarzutu, oczywiste błędy w ocenie oraz szereg naruszeń popełnionych przez instytucje podczas przeprowadzania indywidualnej oceny pewnych czynników leżących u podstaw szkody;

– po trzecie, twierdzenia dotyczące braku łącznej oceny różnych czynników leżących u podstaw szkody innych niż przywóz po cenach dumpingowych, w ramach których skarżący podnoszą bardziej szczegółowo, w pierwszej i ósmej części zarzutu, oczywisty błąd w ocenie popełniony przez instytucje, który polegał na tym, że nie przeprowadziły one łącznej oceny tych czynników.

22 Powyższe trzy kategorie twierdzeń zostaną rozpatrzone kolejno.

1. W przedmiocie wykładni zasad prawnych mających zastosowanie do analizy związku przyczynowego (pierwsza część zarzutu pierwszego)

a) Argumenty stron

23 W ramach pierwszej części zarzutu pierwszego skarżący podnoszą, że metodologia przyjęta przez Radę przy ustalaniu związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych a szkodą narusza prawo z dwóch powodów.

24 W pierwszej kolejności skarżący twierdzą, że przyjęte przez Radę rozwiązanie odzwierciedla sztuczny podział na analizę możliwości przypisania i nieprzypisania szkody. W myśl art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego prawidłowa analiza związku przyczynowego wymaga uwzględnienia innych niż przywóz produktów po cenach dumpingowych znanych czynników od samego początku, aby uniknąć możliwości pomylenia skutków przywozu objętego dochodzeniem ze skutkami innych czynników. Instytucje nie mogły zatem uznać, że szkoda została spowodowana przez przywóz objęty dochodzeniem, bez wcześniejszego zbadania, czy szkoda ta nie została w rzeczywistości spowodowana przez inne czynniki.

25 W drugiej kolejności skarżący podnoszą, że ze sprawozdań Organu Apelacyjnego Światowej Organizacji Handlu oraz z orzecznictwa Trybunału i Sądu wynika, iż wpływ czynników przyczynowo‑skutkowych należy zbadać łącznie.

26 Rada, popierana przez interwenientów, odpowiada, z jednej strony, że aby ustalić, czy przywóz po cenach dumpingowych spowodował istotną szkodę, najpierw należy zbadać, czy szkoda została spowodowana przez ten przywóz, uwzględniając w szczególności wielkość i poziom cen przywozu po cenach dumpingowych oraz margines podcięcia cenowego. Dopiero po ustaleniu istnienia związku przyczynowego konieczne staje się zbadanie, czy do powstania szkody mogły przyczynić się inne czynniki w takim stopniu, że doszło do przerwania związku przyczynowego. Z drugiej strony Rada uważa, że konieczność łącznego zbadania innych czynników nie wynika z żadnego przepisu prawa, że w praktyce nie przeprowadza się takiego badania oraz że konieczność przeprowadzenia takowego badania nie stanowi jednej z zasad usankcjonowanych w orzecznictwie sądów Unii.

b) Ocena Sądu

27 Pierwsza część zarzutu pierwszego dotyczy w istocie warunków stosowania art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego. Na podstawie tego przepisu Rada i Komisja są zobowiązane do zbadania, czy szkoda, na której zamierzają oprzeć swe ustalenia, została rzeczywiście spowodowana przywozem po cenach dumpingowych, oraz są zobowiązane pominąć szkodę spowodowaną innymi czynnikami (wyrok Trybunału z dnia 11 czerwca 1992 r. w sprawie C‑358/89 Extramet Industrie przeciwko Radzie, Rec. s. I‑3813, pkt 16; wyrok Sądu z dnia 14 marca 2007 r. w sprawie T‑107/04 Aluminium Silicon Mill Products przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. II‑669, pkt 72).

28 W pierwszej kolejności należy ustalić, czy, jak twierdzą skarżący, przepis ten nakłada na instytucje obowiązek zbadania, najpierw, wpływu przywozu po cenach dumpingowych oraz innych znanych czynników na szkodę poniesioną przez przemysł wspólnotowy, przed stwierdzeniem, następnie, istnienia związku przyczynowego między tym przywozem i dumpingiem, lub też czy, jak podnosi Rada, najpierw należy zbadać, czy szkoda została spowodowana przez ten przywóz, a następnie, jeżeli związek przyczynowy został wykazany, czy do jej powstania przyczyniły się inne czynniki w takim stopniu, że doszło do przerwania związku przyczynowego.

29 Aby odpowiedzieć na to pytanie, należy przeprowadzić analizę treści, przedmiotu oraz kontekstu art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego.

30 Po pierwsze, co się tyczy treści tego przepisu, z art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego wynika, że instytucje muszą wykazać, że przywóz towarów po cenach dumpingowych powoduje istotną szkodę dla przemysłu wspólnotowego, uwzględniając jego wielkość i poziom cen. Chodzi tu o tzw. analizę przypisania. Z art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego wynika następnie, że instytucje muszą, z jednej strony, zbadać wszystkie inne znane czynniki, które powodują szkodę dla przemysłu wspólnotowego w tym samym czasie co przywóz po cenach dumpingowych, oraz, z drugiej strony, zapewnić, że szkoda spowodowana przez te inne czynniki nie będzie przypisana temu przywozowi. Chodzi tu o tzw. analizę nieprzypisania.

31 Po drugie, jak w swoich pismach podnoszą zarówno skarżący, jak i Rada, celem art. 3 ust 6 i 7 rozporządzenia podstawowego jest zapewnienie, że instytucje dokonają rozróżnienia i oddzielenia szkodliwych skutków przywozu po cenach dumpingowych od skutków wynikających z innych przyczyn. Gdyby instytucje nie dokonały rozróżnienia i oddzielenia wpływu różnych przyczyn szkody, nie mogłyby zasadnie twierdzić, że przywóz po cenach dumpingowych spowodował szkodę dla przemysłu wspólnotowego.

32 Po trzecie, co się tyczy kontekstu tego przepisu w zakresie, w jakim, zgodnie z motywem 5 rozporządzenia podstawowego (obecnie motyw 3 rozporządzenia nr 1225/2009), art. 3 ust. 6 i 7 tego rozporządzenia stanowi transpozycję do prawa Unii art. 3.5 Porozumienia w sprawie wykonywania art. VI Układu ogólnego w sprawie ceł i handlu z 1994 r. (GATT) (Dz.U. L 336, s. 103, zwanego dalej „porozumieniem antydumpingowym”), znajdującego się w załączniku 1A do Porozumienia ustanawiającego WTO (Dz.U. 1994, L 336, s. 3), należy odnieść się do samego przepisu, jak i jego wykładni dokonanej przez Organ Rozstrzygania Sporów WTO.

33 W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem porozumienia WTO, wobec ich charakteru i struktury, nie znajdują się co do zasady pośród przepisów, w świetle których sąd Unii kontroluje legalność aktów instytucji Unii na podstawie art. 230 akapit pierwszy WE (wyroki Trybunału: z dnia 23 listopada 1999 r. w sprawie C‑149/96 Portugalia przeciwko Radzie, Rec. s. I‑8395, pkt 47; z dnia 9 stycznia 2003 r. w sprawie C‑76/00 P Petrotub i Republica przeciwko Radzie, Rec. s. I‑79, pkt 53). Jednakże w sytuacji gdy Wspólnota wyraziła zamiar wykonania szczególnego zobowiązania przyjętego w ramach WTO lub gdy akt Unii wyraźnie odsyła do konkretnych przepisów porozumień WTO, sąd Unii ma za zadanie dokonać kontroli legalności tego aktu Unii w świetle przepisów WTO (ww. wyroki Trybunału: w sprawie Portugalia przeciwko Radzie, pkt 49; w sprawie Petrotub i Republica przeciwko Radzie, pkt 54; wyrok z dnia 27 września 2007 r. w sprawie C‑351/04 Ikea Wholesale, Zb.Orz. s. I‑7723, pkt 30).

34 Tymczasem z motywu 5 rozporządzenia podstawowego wynika, że celem tego rozporządzenia jest w szczególności transpozycja do prawa Unii, w możliwym zakresie, przepisów zawartych w porozumieniu antydumpingowym z 1994 r., pośród których znajdują się w szczególności przepisy dotyczące ustalenia istnienia szkody i związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych i szkodą (zob. podobnie ww. w pkt 33 wyrok w sprawie Petrotub i Republica przeciwko Radzie, pkt 55).

35 Wynika z tego, że przepisy rozporządzenia podstawowego należy interpretować w zakresie, w jakim jest to możliwe, w świetle odpowiednich przepisów porozumienia antydumpingowego (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie C‑341/95 Bettati, Rec. s. I‑4355, pkt 20; ww. w pkt 33 wyrok w sprawie Petrotub i Republica przeciwko Radzie, pkt 57).

36 Ponadto, chociaż interpretacje porozumienia antydumpingowego dokonane przez Organ Rozstrzygania Sporów WTO nie mogą wiązać Sądu przy dokonywaniu oceny ważności zaskarżonego rozporządzenia (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 1 marca 2005 r. w sprawie C‑377/02 Van Parys, Zb.Orz. s. I‑1465, pkt 54), nic nie stoi na przeszkodzie temu, by Sąd mógł się na nie powołać wówczas, gdy ma za zadanie, jak w niniejszej sprawie, dokonać wykładni przepisu rozporządzenia podstawowego (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 24 września 2008 r. w sprawie T‑45/06 Reliance Industries przeciwko Radzie i Komisji, Zb.Orz. s. II‑2399, pkt 107).

37 Na tym tle należy zauważyć, że Organ Apelacyjny WTO uznał, w sprawozdaniu dotyczącym sporu „Stany Zjednoczone – Stal walcowana na gorąco”, przyjętym w dniu 23 sierpnia 2001 r. (sprawa WT/DS184AB/R, pkt 226), że w celu prawidłowego zastosowania art. 3.5 porozumienia antydumpingowego dotyczącego nieprzypisania, organy prowadzące dochodzenie powinny dokonać odpowiedniej oceny szkody wyrządzonej przemysłowi krajowemu przez inne znane czynniki oraz dokonać rozróżnienia i oddzielenia szkodliwych skutków przywozu po cenach dumpingowych od szkodliwych skutków innych czynników.

38 W świetle powyższego należy stwierdzić, że art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego nie nakłada na instytucje żadnych wymogów w zakresie formy czy kolejności przeprowadzania analiz przypisania i nieprzypisania, do których przeprowadzenia instytucje te są zobowiązane. Przepis ten wymaga natomiast, aby analizy te zostały przeprowadzone w taki sposób, by pozwoliły na dokonanie rozróżnienia i oddzielenia szkodliwych skutków przywozu po cenach dumpingowych od skutków spowodowanych przez inne czynniki.

39 W tych okolicznościach należy uznać, że spór, który strony prowadzą w niniejszej sprawie, nie ma charakteru materialnego, lecz wyłącznie semantyczny. Sposób, w jaki Rada opisała, w swoich pismach, metodologię stosowaną przez instytucje w ramach przeprowadzania analizy przypisania i nieprzypisania jest bowiem mało istotny, gdyż metodologia rzeczywiście zastosowana przez Radę i Komisję w niniejszej sprawie pozwoliła im upewnić się, że szkoda spowodowana przez inne niż przywóz po cenach dumpingowych czynniki nie została mu przypisana. I tak, w pierwszej kolejności, w motywach 112–114 rozporządzenia tymczasowego i w motywach 85 i 86 zaskarżonego rozporządzenia instytucje zbadały skutki przywozu po cenach dumpingowych. Następnie, w motywach 115–136 rozporządzenia tymczasowego i w motywach 87–101 zaskarżonego rozporządzenia, poddano analizie inne czynniki. Potem, w motywach 137–140 rozporządzenia tymczasowego i w motywach 102–104 zaskarżonego rozporządzenia, krótko streszczono wyniki analizy przypisania i nieprzypisania oraz wnioski w sprawie związku przyczynowego. Jakkolwiek prawdą jest, że przyczyny szkody inne niż przywóz po cenach dumpingowych zostały uwzględnione dopiero w drugiej kolejności, ostateczne wnioski w sprawie przypisania szkody instytucje sformułowały dopiero po zakończeniu tego drugiego etapu, co oznacza, że szkodliwe skutki przywozu po cenach dumpingowych zostały rozróżnione i oddzielone od skutków wynikających z innych przyczyn.

40 W rezultacie analiza związku przyczynowego w niniejszej sprawie, znajdująca się w motywach 111–140 rozporządzenia tymczasowego i w motywach 83–104 zaskarżonego rozporządzenia, nie została przeprowadzona z naruszeniem prawa z tego tylko powodu, że instytucje najpierw przeprowadziły analizę przypisania, a dopiero później analizę nieprzypisania.

41 W drugiej kolejności należy ustalić, czy, jak podnoszą skarżący, przyczyny szkody inne niż przywóz po cenach dumpingowych należy badać łącznie, czy, jak twierdzi Rada, indywidualnie. Podobnie jak poprzednio kwestię tę należy rozpatrzyć, mając na uwadze treść, przedmiot i kontekst art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego.

42 Po pierwsze, co się tyczy treści art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego, która została przywołana w pkt 30 powyżej, należy stwierdzić, że przepis ten nie wyjaśnia, czy przyczyny szkody inne niż przywóz po cenach dumpingowych należy oceniać łącznie, czy też indywidualnie.

43 Po drugie, jak już wspomniano w pkt 31 powyżej, celem art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego jest rozróżnienie i oddzielenie szkodliwych skutków przywozu po cenach dumpingowych od skutków wynikających z innych przyczyn, tak by szkoda powstała w wyniku tych innych czynników nie została przypisana temu przywozowi. Aby osiągnąć ten cel, w pewnych okolicznościach konieczne jest przeprowadzenie łącznej oceny innych czynników. Jest tak w szczególności wówczas, gdy po przeprowadzeniu oceny indywidualnej instytucje stwierdzą, że każdy z tych innych czynników miał negatywny wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego, nawet jeśli wpływu każdego z nich osobno nie można uznać za istotny. Jak podnieśli skarżący w swoich pismach, jeżeli do powstania szkody w 99% przyczyniło się kilkadziesiąt czynników innych niż przywóz po cenach dumpingowych, lecz żaden z tych czynników nie miał istotnego wpływu na szkodę poniesioną przez przemysł wspólnotowy, instytucje nadal będą twierdzić, że do powstania materialnej szkody przyczynił się wspomniany przywóz, gdyż żaden z tych pozostałych kilkudziesięciu czynników, oceniany oddzielnie, nie zostanie uznany za czynnik leżący u podstaw szkody. Tak przeprowadzonej analizy nie będzie można uznać za analizę zgodną z celem art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego.

44 Po trzecie, analiza kontekstualna tego przepisu potwierdza, że w pewnych okolicznościach konieczne jest przeprowadzenie łącznej oceny innych czynników. Jak już zauważono, celem art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego jest transpozycja do prawa Unii art. 3.5 porozumienia antydumpingowego. Tymczasem w swoim sprawozdaniu dotyczącym sporu „Wspólnoty europejskie – Łączniki rur i przewodów rurowych”, przyjętym w dniu 18 sierpnia 2003 r. (sprawa WT/DS219/AB/R, pkt 190, 192), Organ Apelacyjny WTO uznał, że, jakkolwiek art. 3.5 porozumienia antydumpingowego nie wymagał, aby w każdym przypadku dokonywano łącznej oceny skutków pozostałych czynników, to istnieją przypadki, gdy z powodu szczególnych dla nich okoliczności faktycznych niezbadanie łącznych skutków pozostałych czynników mogłoby skutkować błędnym przypisaniem przez organ prowadzący dochodzenie wpływu tych pozostałych czynników na przywóz po cenach dumpingowych. Zdaniem Organu Apelacyjnego WTO organ prowadzący dochodzenie nie musi badać łącznego wpływu pozostałych przyczyn, pod warunkiem że, mając na uwadze szczególne dla sprawy okoliczności faktyczne, spełni swój obowiązek i nie przypisze przywozowi po cenach dumpingowych szkody spowodowanej przez inne przyczyny.

45 Zatem trzeba uznać, jak to czynią skarżący, że w pewnych okolicznościach należy przeprowadzić łączną ocenę skutków czynników leżących u podstaw szkody innych niż przywóz po cenach dumpingowych. Jest tak w szczególności wówczas, gdy instytucje uznały, w odniesieniu do dużej liczby czynników dotyczących szkody innych niż przywóz po cenach dumpingowych, że czynniki te mogły przyczynić się do powstania szkody, lecz ich wpływu, oceniając indywidualnie, nie można uznać za istotny.

46 A zatem należy stwierdzić, że wykładnia art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego, którą zaproponowała Rada nie w zaskarżonym rozporządzeniu, lecz wyłącznie w swoich pismach, jest błędna. Fakt ten nie oznacza jednak, że zaskarżone rozporządzenie narusza prawo do tego stopnia, aby na tej podstawie można było stwierdzić jego nieważność. W zaskarżonym rozporządzeniu bowiem Rada jedynie dokonała indywidualnej oceny czynników leżących u podstaw szkody, w żaden sposób nie wspominając, że w jej opinii dokonanie łącznej oceny tych czynników nie było konieczne. W związku z tym zaskarżone rozporządzenie można byłoby uznać za wydane z naruszeniem prawa tylko w sytuacji, gdyby w niniejszej sprawie taka łączna ocena była konieczna.

47 Tymczasem z pkt 45 powyżej wynika, że aby móc ustalić, czy w niniejszej sprawie konieczne było dokonanie łącznej oceny, najpierw należy zbadać zastrzeżenia skarżących wysuwane w odniesieniu do indywidualnej oceny każdego z innych znanych czynników leżących u podstaw szkody. W związku z tym dopiero po zakończeniu badania, które zostanie przeprowadzone w pkt 49–215 poniżej, służącego ustaleniu, z jednej strony, czy indywidualna ocena każdego z innych znanych czynników leżących u podstaw szkody została przeprowadzona zgodnie z prawem oraz, z drugiej strony, czy okoliczności niniejszej sprawy wymagały dokonania łącznej oceny innych przyczyn szkody, będzie można rozstrzygnąć, czy Rada, dokonując jedynie indywidualnej oceny przyczyn szkody, ewentualnie naruszyła prawo.

48 Na obecnym etapie natomiast pierwszą część zarzutu pierwszego w zakresie, w jakim opiera się ona na naruszeniu prawa w związku z przyjętą przez instytucje metodologią analizy związku przyczynowego, należy oddalić.

2. W przedmiocie indywidualnej oceny przyczyn szkody innych niż przywóz po cenach dumpingowych (części od drugiej do ósmej zarzutu pierwszego)

49 Na początku trzeba przypomnieć zasady wypracowane w orzecznictwie, w świetle których należy zbadać poszczególne twierdzenia skarżących dotyczące indywidualnej oceny poszczególnych przyczyn szkody innych niż przywóz po cenach dumpingowych.

50 Zgodnie z orzecznictwem powołanym w pkt 27 powyżej Rada i Komisja są zobowiązane do zbadania, czy szkoda, na której zamierzają oprzeć swe ustalenia, została rzeczywiście spowodowana przywozem po cenach dumpingowych, oraz są zobowiązane do nieuwzględniania szkody spowodowanej innymi czynnikami.

51 Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem kwestia, czy przemysł wspólnotowy poniósł szkodę i czy można ją przypisać przywozowi po cenach dumpingowych, jak również kwestia, czy inne znane czynniki przyczyniły się do poniesienia szkody przez przemysł wspólnotowy, wymagają oceny złożonych zagadnień ekonomicznych, w zakresie której instytucjom przysługuje szeroki zakres swobodnego uznania. Wynika z tego, że dokonywana przez sąd Unii kontrola analizy przeprowadzonej przez instytucje musi ograniczać się do weryfikacji zasad proceduralnych, prawidłowości ustalenia okoliczności faktycznych będących podstawą zaskarżonych decyzji, braku oczywistych błędów w ocenie tych okoliczności faktycznych oraz braku nadużycia władzy (zob. podobnie ww. w pkt 27 wyrok Sądu w sprawie Aluminium Silicon Mill Products przeciwko Radzie, pkt 71; wyrok z dnia 17 grudnia 2008 r. w sprawie T‑462/04 HEG i Graphite India przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. II‑3685, pkt 120).

a) W przedmiocie drugiej części zarzutu pierwszego, dotyczącej kształtowania się popytu na stal oraz cen na rynku wspólnotowym i rynkach światowych

Argumenty stron

52 Skarżący podnoszą, że motyw 85 zaskarżonego rozporządzenia zawiera oczywisty błąd w ocenie i narusza art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego, gdyż presji na ceny wspólnotowe nie można przypisać przywozowi po cenach dumpingowych, lecz należy ją przypisać zmianom cen na rynku światowym i zmianom popytu na stal.

53 W pierwszej kolejności bowiem ceny żelazokrzemu na każdym z głównych rynków światowych kształtowały się podobnie, a zmiany cen wspólnotowych odzwierciedlały jedynie dynamikę rynku światowego. Zdaniem skarżących, ponieważ na wszystkich rynkach odnotowano spadki cen, w szczególności między rokiem 2005 i końcem okresu objętego dochodzeniem, oczywiście nieracjonalne jest twierdzenie, że bez przywozu po cenach dumpingowych ceny we Wspólnocie wzrosłyby i pozwoliły na pokrycie rosnących kosztów przemysłu wspólnotowego, powiększonych o rozsądną marżę zysku.

54 W drugiej kolejności niski poziom cen żelazokrzemu wynikał nie z przywozu po cenach dumpingowych, lecz ze zmian popytu. Rada sama stwierdziła w zaskarżonym rozporządzeniu, że cena żelazokrzemu zależy od kształtowania się popytu. Niemniej Rada błędnie oceniła tendencje w zakresie kształtowania się cen żelazokrzemu we Wspólnocie, porównując je do tendencji w zakresie kształtowania się cen światowej produkcji surowej stali, podczas gdy ceny te zależą od produkcji we Wspólnocie. Tendencje w zakresie kształtowania się cen żelazokrzemu we Wspólnocie ściśle odzwierciedlają tendencje w zakresie kształtowania się popytu na stal, zaś spadek tych cen był proporcjonalny do zastoju i spadku popytu we Wspólnocie. Skarżący uważają tym samym, że nawet gdyby nie występowało podcięcie cenowe spowodowane przez przywóz po cenach dumpingowych, przemysł wspólnotowy poniósłby straty z uwagi na jednoczesny wzrost kosztów i spadek popytu.

55 W trzeciej kolejności skarżący zwracają uwagę, że w okresie objętym dochodzeniem żelazokrzem był sprzedawany we Wspólnocie po cenie znacznie wyższej niż na innych rynkach. Tymczasem, ponieważ na rynku światowym ceny dążą raczej do równowagi, nie można twierdzić, że ceny na rynku, na którym ich poziom jest znacznie wyższy, zostały niesprawiedliwie podcięte lub spowodowano ich spadek.

56 Rada, popierana przez interwenientów, nie zgadza się z argumentami skarżących.

Ocena Sądu

57 Druga część zarzutu pierwszego dotyczy w istocie oceny przez instytucje światowych tendencji w zakresie kształtowania się cen żelazokrzemu i popytu w przemyśle stalowym jako innych czynników mogących spowodować powstanie szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy lub mogących przyczynić się do jej powstania.

58 W tym względzie należy zauważyć, z jednej strony, że Rada uznała, w motywie 85 zaskarżonego rozporządzenia, że wskutek przywozu po cenach dumpingowych przemysł wspólnotowy nie był w stanie podnieść swoich cen sprzedaży do niezbędnego poziomu, tak aby w pełni pokryć koszty. Z drugiej strony Rada przedstawiła, w motywach 87‑90 zaskarżonego rozporządzenia, powody, dla których postanowiła odrzucić twierdzenie, że niski poziom cen żelazokrzemu był związany z dynamiką rynku światowego, która sama zmieniała się w zależności od wahań popytu w przemyśle stalowym, nie zaś w zależności od przywozu po cenach dumpingowych. Rada wyjaśniła najpierw, że w gospodarkach rynkowych ceny ogólnie ustalane są przez poziom popytu i podaży, lecz główną rolę w kształtowaniu poziomu cen mogą jednak odgrywać inne czynniki, takie jak przywóz po cenach dumpingowych. Rada zauważyła następnie, że jakkolwiek pewne jest, iż światowy popyt na żelazokrzem, w szczególności ze strony przemysłu stalowego, miał wpływ na ustalanie cen w określonych badanych okresach, w pewnych okresach ceny żelazokrzemu spadły pomimo rosnącego popytu ze strony tej gałęzi przemysłu. Rada stwierdziła wreszcie, że nawet na poziomie Wspólnoty ceny żelazokrzemu w określonych okresach czasu spadały pomimo wzrastającego popytu ze strony przemysłu stalowego.

59 Skarżący kwestionują to twierdzenie, podnosząc trzy argumenty. Po pierwsze, ponieważ ceny na rynku światowym spadały, w szczególności w okresie między rokiem 2005 i końcem okresu objętego dochodzeniem, ceny we Wspólnocie nie mogły rosnąć, nawet w przypadku braku przywozu po cenach dumpingowych. Po drugie, ceny żelazokrzemu we Wspólnocie dokładnie odpowiadały wahaniom wspólnotowej produkcji stali i spadały w tym samym czasie, gdy popyt ze strony wspólnotowego przemysłu stalowego był stały lub kurczył się. Po trzecie, ceny na rynku wspólnotowym są najwyższe na świecie, co w zupełności wyklucza jakiekolwiek ich podcięcie lub spowodowanie ich spadku.

60 Tymczasem żaden z tych trzech argumentów nie pozwala wykazać, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie oraz naruszyła art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego.

61 I tak, w pierwszej kolejności, co się tyczy argumentu opartego na kształtowaniu się cen na rynku światowym, należy zauważyć, że skarżący na poparcie tego argumentu odwołują się do tabeli zamieszczonej w skardze, która ich zdaniem pokazuje, iż ceny żelazokrzemu na wszystkich najważniejszych rynkach kształtowały się w ten sam sposób oraz zmiana cen we Wspólnocie odpowiadała jedynie dynamice rynku światowego. Jakkolwiek prawdą jest, że z tabeli tej ogólnie wynika, iż cena żelazokrzemu we Wspólnocie kształtuje się w taki sam sposób jak cena w Stanach Zjednoczonych i Japonii, to dane w niej zawarte w żaden sposób nie potwierdzają, że ceny na rynku światowym podlegały spadkom w całym badanym okresie, tj. od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 30 września 2006 r. lub w każdym razie między styczniem 2005 r. i końcem okresu objętego dochodzeniem, czyli 30 września 2006 r. Przeciwnie, z tabeli tej wynika, że ceny między 2003 i 2004 rokiem oraz w okresie objętym dochodzeniem wzrosły. Tendencja ta znajduje potwierdzenie w danych dotyczących średniej ceny we Wspólnocie, znajdujących się w motywie 96 rozporządzenia tymczasowego, które nie zostały zakwestionowane przez skarżących. W związku z tym dane te nie potwierdzają, że z powodu ogólnego spadku cen żelazokrzemu nie można było zasadnie twierdzić, iż w przypadku braku przywozu po cenach dumpingowych ceny we Wspólnocie wzrosłyby do poziomu pozwalającego na pokrycie rosnących kosztów przemysłu wspólnotowego powiększonych o rozsądną marżę zysku.

62 W drugiej kolejności, co się tyczy argumentu opartego na wahaniach popytu ze strony przemysłu stalowego i analizie cen żelazokrzemu we Wspólnocie w stosunku do światowej produkcji surowej stali, należy zauważyć, że skarżący nie zgadzają się z wykresem przedstawionym przez instytucje w ustaleniach ostatecznych, ilustrującym ewolucję cen żelazokrzemu we Wspólnocie w porównaniu z produkcją surowej stali na świecie i odsyłają, na poparcie swojego argumentu, do przedstawionego w załączniku do skargi wykresu ilustrującego ewolucję cen żelazokrzemu we Wspólnocie w porównaniu do produkcji stali również we Wspólnocie. Tymczasem, wbrew temu, co podnoszą skarżący, wykres ten nie pozwala stwierdzić, że ceny żelazokrzemu we Wspólnocie odpowiadały wahaniom produkcji stali we Wspólnocie i że uległy obniżeniu w tym samym czasie, w którym popyt ze strony wspólnotowego przemysłu stalowego był stały lub kurczył się.

63 I tak, po pierwsze, należy zauważyć, jak to czyni Rada, że wspomniany wykres obrazuje, iż ceny we Wspólnocie nie zawsze dokładnie odpowiadały wahaniom wspólnotowej produkcji stali. Z wykresu tego wynika na przykład, że w 2004 r., w momencie gdy produkcja stali we Wspólnocie odnotowała wzrost, ceny stali nadal spadały. Podobnie było w 2006 r., gdy zgodnie z wykresem produkcja stali spadła, podczas gdy jej ceny wzrosły. Przykłady te zdają się potwierdzać, że wykres przedstawiony przez skarżących nie wystarcza na poparcie twierdzenia, jakoby spadek cen został spowodowany spadkiem popytu.

64 Po drugie, należy zauważyć, że z wykresu nie wynika, iż popyt spadał w całym badanym okresie. Wykres pokazuje za to wzrost produkcji stali w okresach od trzeciego kwartału 2003 r. do drugiego kwartału 2004 r., od czwartego kwartału 2004 r. do drugiego kwartału 2005 r. oraz w trzech pierwszych kwartałach okresu objętego dochodzeniem, tj. od dnia 1 października 2005 r. do dnia 30 września 2006 r. Z wykresu wynika również, że ceny żelazokrzemu we Wspólnocie odnotowały wzrost od trzeciego kwartału 2003 r. do drugiego kwartału 2004 r. oraz w całym okresie objętym dochodzeniem. Mając na uwadze te pozytywne tendencje, nie wystarczy stwierdzić, że spadek cen we Wspólnocie nastąpił w tym samym czasie, gdy popyt po stronie wspólnotowego przemysłu stalowego był stały lub kurczył się, aby udowodnić, iż Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, twierdząc, że z powodu przywozu po cenach dumpingowych przemysł wspólnotowy nie był w stanie podnieść cen sprzedaży do poziomu pozwalającego na pokrycie kosztów. Skarżący powinni byli wykazać – czego nie zrobili – że wzrost produkcji stali odnotowany w pierwszych trzech kwartałach okresu objętego dochodzeniem był zbyt niski, by spowodować gwałtowny wzrost cen pozwalający wspólnotowym producentom żelazokrzemu przerzucić wzrost kosztów na konsumentów.

65 W trzeciej kolejności, co się tyczy argumentu dotyczącego cen we Wspólnocie, których poziom był taki, że nie można było twierdzić, że doszło do jego nieuzasadnionego podcięcia lub spowodowano ich spadek, należy przypomnieć, że podcięcie i spadek cen stanowią pojęcia prawne, do których odwołuje się art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego (obecnie art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 1225/2009). W ramach ustalania, czy doszło do podcięcia cenowego w rozumieniu tego przepisu, instytucje dokonują ogólnego porównania cen we Wspólnocie ze skorygowanymi cenami przywozu w taki sposób, by otrzymać margines podcięcia cenowego wyrażony procentowo. Podobnie, w przypadku ustalenia, że nastąpił spadek cen wspólnotowych lub ich wzrost był niewystarczający, instytucje dokonują, również ogólnego, porównania cen przywozu względem docelowej ceny wspólnotowej, tj. ceny, która zostałaby osiągnięta w braku przywozu po cenach dumpingowych, tak aby otrzymać margines usuwający szkodę, również wyrażony procentowo. W niniejszej sprawie, z motywów 87–89 i 112 rozporządzenia tymczasowego wynika, że instytucje ustaliły podcięcie cenowe w oparciu o art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. W motywie 89 rozporządzenia tymczasowego Komisja powołała się na fakt, że zgodnie z jej obliczeniami margines podcięcia cenowego wynosił od 4 do 11% w zależności od producentów eksporterów, z wyjątkiem trzech producentów eksporterów, w przypadku których nie stwierdzono jakiegokolwiek podcięcia cenowego. Tymczasem skarżący nie przedstawili żadnego argumentu, który podważałby obliczenie marginesu podcięcia dokonane przez instytucje. Samego stwierdzenia, że ceny wspólnotowe były wyższe od cen światowych, nie można uznać za podważające to obliczenie.

66 Mając na uwadze powyższe ustalenia, należy uznać, że żaden z argumentów skarżących nie pozwala wykazać, iż Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, stwierdzając, że przemysł wspólnotowy nie był w stanie podnieść cen sprzedaży do niezbędnego poziomu, tak aby w pełni pokryć koszty, nie z powodu dynamiki rynku światowego i wahań popytu po stronie przemysłu stalowego, lecz z powodu przywozu po cenach dumpingowych.

67 W rezultacie część drugą zarzutu pierwszego należy oddalić jako bezzasadną.

b) W przedmiocie trzeciej części zarzutu pierwszego, dotyczącej skutków szkody, do których powstania przemysł wspólnotowy przyczynił się z własnej winy

W przedmiocie pierwszego twierdzenia, dotyczącego zmian profilu produkcji przez niektórych producentów wspólnotowych

– Argumenty stron

68 Skarżący twierdzą, że Rada nienależycie uwzględniła wpływ, jaki na powstanie szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy miały dobrowolne zmiany profilu produkcji przez Hutę Łaziska SA, OFZ a.s. i Vargön Alloys AB w 2004 r., który w zaskarżonym rozporządzeniu został określony jako „nadzwyczaj dochodowy”.

69 W pierwszej kolejności instytucje popełniły oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych, mający istotny wpływ na analizę związku przyczynowego, polegający na tym, iż jakkolwiek z motywu 135 rozporządzenia tymczasowego wynika, że w 2004 r. dwóch wspólnotowych producentów żelazokrzemu zmieniło profil produkcji na stopy manganowe, z motywu 93 tego rozporządzenia wynika, że fakt zmniejszenia produkcji żelazokrzemu został wzięty pod uwagę dopiero od roku 2005. Tymczasem decyzje o zmniejszeniu produkcji żelazokrzemu w korzystnych warunkach rynkowych spowodowały gwałtowny wzrost jednostkowych kosztów produkcji żelazokrzemu, zmniejszenie produkcji i sprzedaży oraz mniejszą dostępność tego produktu na rynku. Z drugiej strony skutkiem nieuwzględnienia zmiany profilu produkcji za rok 2004 był fałszywy obraz kształtowania się mocy produkcyjnych, produkcji i rentowności przemysłu wspólnotowego.

70 W drugiej kolejności instytucje popełniły oczywisty błąd w ocenie, twierdząc, że zmiany profilu produkcji były reakcją na przywóz po cenach dumpingowych. Z jednej strony bowiem, rok 2004 był rokiem wyjątkowym, w trakcie którego rentowność przemysłu wspólnotowego wzrosła do najwyższego poziomu w badanym okresie, a stopa zwrotu z inwestycji wyniosła prawie 20% oraz, z drugiej strony, Huta Łaziska postanowiła zmienić profil produkcji na produkcję krzemomanganu, którego wytwarzanie wymaga mniejszych nakładów energetycznych i którego rentowność jest wyższa. Skarżący twierdzą w związku z tym, że szkodę poniesioną przez przemysł wspólnotowy w 2005 r. i w okresie objętym dochodzeniem można wyjaśnić tymi dobrowolnymi zmianami profilu produkcji, które doprowadziły do gwałtownego wzrostu kosztów produkcji, co spowodowało dalsze jej ograniczenie.

71 Rada, popierana przez interwenientów, nie zgadza się z argumentami skarżących.

– Ocena Sądu

72 Niniejsze twierdzenie dotyczy w istocie sposobu, w jaki instytucje oceniły wpływ, jaki na przemysł wspólnotowy miały zmiany przeznaczenia pieców wprowadzone w 2004 r. przez pewnych producentów wspólnotowych, którzy przeszli z produkcji żelazokrzemu na produkcję krzemomanganu.

73 W tym względzie należy zauważyć, że Komisja dokonała analizy wpływu tych zmian w motywach 135 i 136 rozporządzenia tymczasowego. Komisja stwierdziła w nich, że pomimo kosztów związanych ze zmianą profilu produkcji część z tych zmian przeprowadzono w 2004 r., kiedy brakowało stopów manganowych na rynku WE, zaś w tym samym czasie istniała zadowalająca podaż żelazokrzemu. Komisja wywodzi z tego, że decyzja niektórych producentów przemysłu wspólnotowego o ograniczeniu produkcji nie została podjęta w sposób dobrowolny, ale była spowodowana przywozem po cenach dumpingowych, uniemożliwiającym przemysłowi wspólnotowemu prowadzenie rentownej sprzedaży żelazokrzemu. Ponadto w motywie 93 rozporządzenia tymczasowego Komisja skorygowała, począwszy od roku 2005, dane dotyczące mocy produkcyjnych, znajdujące się w tabeli odnoszącej się do mocy produkcyjnych i wykorzystania mocy produkcyjnych w celu uwzględnienia zmiany przeznaczenia pieców.

74 Skarżący kwestionują zarówno motyw 93, jak i motywy 135 i 136 rozporządzenia tymczasowego.

75 W pierwszej kolejności, co się tyczy argumentu skarżących opartego na błędzie w ocenie okoliczności faktycznych, mającym wpływ na motyw 93 rozporządzenia tymczasowego, Rada wyjaśniła, w odpowiedzi na pytanie na piśmie, zadane jej w ramach środków organizacji postępowania, że zmiana profilu produkcji nastąpiła z początkiem grudnia 2004 r. Na rozprawie Rada przyznała też, że w grudniu 2004 r. moce produkcyjne, których dotyczyła ta zmiana, nie mogły być wykorzystywane do produkcji żelazokrzemu. Z związku z tym należy stwierdzić, że dane liczbowe dotyczące mocy produkcyjnych należało skorygować nie począwszy od 2005 r., lecz począwszy od 2004 r. Wynika z tego, że motyw 93 rozporządzenia tymczasowego zawiera nieścisłości.

76 Mimo to Sąd nie podziela stanowiska skarżących co do konsekwencji, jakie należy wyciągnąć z tych nieścisłości. Z jednej strony bowiem należy stwierdzić, jak zauważyła Rada na rozprawie, że, mając na uwadze, iż moce produkcyjne uległy zmniejszeniu dopiero w grudniu 2004 r., wszystkie korekty tych mocy za cały rok 2004 stanowiły jedynie bardzo niewielki udział, równy jednej dwunastej korekt dokonanych za rok 2005. Z drugiej strony, zakładając nawet, że moce produkcyjne skorygowano by również za rok 2004, sytuację gospodarczą na wspólnotowym rynku żelazokrzemu w 2004 roku można by scharakteryzować następująco: wzrost popytu, wzrost wielkości przywozu po cenach dumpingowych, spadek produkcji, lekki spadek mocy produkcyjnych, spadek sprzedaży i skurczenie się udziału w rynku przemysłu wspólnotowego, wzrost jego cen, marży zysku i rentowności inwestycji. Innymi słowy, z wyjątkiem mocy produkcyjnych, produkcji, sprzedaży i udziału rynkowego wszystkie wskaźniki ekonomiczne uległy poprawie. Prawdą jest, że w tych okolicznościach można sobie wyobrazić, że decyzja pewnych producentów wspólnotowych o zmianie profilu produkcji mogła być podyktowana względami biznesowymi, zakładającymi osiągnięcie wyższego poziomu rentowności na rynku krzemomanganu, nie zaś konsekwencją obecności przywozu po cenach dumpingowych na rynku żelazokrzemu, który zagrażał rentowności przemysłu wspólnotowego. Równie możliwe jest jednak to, że decyzja niektórych producentów wspólnotowych o zmianie profilu produkcji była podyktowana nie tylko perspektywą osiągnięcia wyższej rentowności na rynku krzemomanganu, lecz również obecnością przywozu po niskiej cenie, którego wielkość wzrosła bardzo mocno już w 2004 r. i który sprawiał, że rentowność na rynku żelazokrzemu była potencjalnie niższa niż na rynku krzemomanganu.

77 W rezultacie błąd w ocenie okoliczności faktycznych, znajdujący się w motywie 93 rozporządzenia tymczasowego, nie mógł zniekształcić analizy związku przyczynowego.

78 W drugiej kolejności, co się tyczy argumentu skarżących opartego na oczywistym błędzie w ocenie, który popełniły instytucje, twierdząc, w motywie 136 rozporządzenia tymczasowego, że zmiany profilu produkcji były spowodowane przywozem po cenach dumpingowych, to stwierdzono w pkt 76 powyżej, że jakkolwiek możliwe jest, iż zmiany te były następstwem decyzji biznesowej zmierzającej do osiągnięcia wyższego poziomu rentowności na rynku krzemomanganu, nie zaś konsekwencją przywozu po cenach dumpingowych na rynku żelazokrzemu, który stanowił zagrożenie dla rentowności przemysłu wspólnotowego, równie możliwe jest, że decyzje dotyczące zmiany profilu produkcji nie były podyktowane wyłącznie perspektywami osiągnięcia wyższej rentowności na rynku krzemomanganu, lecz również obecnością na rynku żelazokrzemu przywozu po niskiej cenie.

79 W związku z powyższym należy stwierdzić, że żaden z argumentów skarżących nie pozwala wykazać, że instytucje dopuściły się oczywistego błędu w ocenie.

80 Mając na uwadze powyższe ustalenia, niniejsze twierdzenie należy oddalić jako bezzasadne.

W przedmiocie twierdzenia trzeciego, dotyczącego przestojów produkcji stosowanych przez pewnych producentów wspólnotowych

– Argumenty stron

81 Skarżący podnoszą, że Rada nie uwzględniła wpływu, jaki na powstanie szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy miały planowe przerwy w produkcji stosowane przez pewnych producentów wspólnotowych i błędnie przypisała je spornemu przywozowi.

82 W pierwszej kolejności Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, odmawiając, w motywie 101 zaskarżonego rozporządzenia, uwzględnienia skutków przerw w produkcji w Hucie Łaziska, twierdząc, że istnienie związku przyczynowego powinno być analizowane na poziomie przemysłu wspólnotowego jako całości, nawet jeżeli czynnik ten miał wpływ na wyniki przemysłu wspólnotowego jako całości. W tym względzie skarżący zwracają uwagę, po pierwsze, że Huta Łaziska w badanym okresie wielokrotnie wstrzymywała produkcję z powodu problemów z dostawcą energii elektrycznej; po drugie, że spółka ta była zmuszona przestawić produkcję na wytwarzanie produktów, takich jak krzemomangan, wymagających mniejszych nakładów energetycznych i bardziej rentownych, oraz, po trzecie, że w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1420/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz krzemomanganu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Kazachstanu i kończącym postępowanie w sprawie przywozu krzemomanganu pochodzącego z Ukrainy (Dz.U. L 317, s. 5) instytucje osobno przeanalizowały rozwój sytuacji Huty Łaziska.

83 W drugiej kolejności instytucje popełniły oczywisty błąd w ocenie, nie uwzględniając wstrzymywania produkcji przez, z jednej strony, FerroAtlántica SL, w okresach znacznego zużycia energii, podczas którego producent ten znacznie zwiększył swoje dochody dzięki sprzedaży energii elektrycznej, oraz, z drugiej strony, Vargön Alloys, która w okresie objętym dochodzeniem przestała produkować żelazokrzem. Jeśli chodzi o FerroAtlántica, skarżący twierdzą w replice, że w odpowiedzi na skargę Rada po raz pierwszy przyznała, iż wstrzymywanie produkcji żelazokrzemu w godzinach najwyższego zużycia energii od zawsze było wpisane w model biznesowy spółki. Stwierdzenie to zostało też podważone w motywie 81 zaskarżonego rozporządzenia, w którym Rada rzekomo przyznała, że ograniczenia produkcji spowodowane odcięciami energii elektrycznej nie występowały regularnie.

84 Rada, popierana przez interwenientów, nie zgadza się z argumentami skarżących.

– Ocena Sądu

85 Niniejsze twierdzenie dotyczy sposobu, w jaki instytucje przeprowadziły analizę wpływu na przemysł wspólnotowy przerw w produkcji, które miały miejsce w przypadku trzech producentów wspólnotowych: Huty Łaziska, FerroAtlántica i Vargön Alloys.

86 Skarżący zarzucają Radzie w istocie, z jednej strony, że ta, w motywie 101 zaskarżonego rozporządzenia, nieprawidłowo oceniła skutki przerw w produkcji, które miały miejsce w przypadku Huty Łaziska oraz, drugiej strony, że nie uwzględniła przerw w produkcji, które miały miejsce w przypadku FerroAtlántica i Vargön Alloys.

87 W pierwszej kolejności, co się tyczy oczywistego błędu w ocenie, rzekomo popełnionego podczas analizowania sytuacji Huty Łaziska, należy przypomnieć, że w motywie 101 zaskarżonego rozporządzenia Rada przyznała, iż przyczyna wyrządzonej szkody powinna być analizowana na poziomie przemysłu wspólnotowego jako całości oraz iż nawet jeżeli dane dotyczące tego producenta mogłyby zostać wykluczone z oszacowania szkody, można przyjąć, że tendencje zaobserwowane w odniesieniu do pozostałej części przemysłu wspólnotowego pozostałyby na wysokim negatywnym poziomie i nadal wykazywałyby znaczną szkodę.

88 W tym względzie należy najpierw zauważyć, jak to czynią skarżący, że analiza związku przyczynowego nie musi być koniecznie przeprowadzana na szczeblu przemysłu wspólnotowego jako całości, w taki sposób, że szkoda poniesiona przez jednego producenta wspólnotowego, spowodowana inną przyczyną niż przywóz po cenach dumpingowych, nie będzie mogła zostać wzięta pod uwagę. Jak już bowiem podkreślono w pkt 30 powyżej, w ramach analizy tak zwanego „nieprzypisania”, o której mowa w art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, instytucje zobowiązane są, po pierwsze, zbadać wszelkie inne znane czynniki powodujące szkodę dla przemysłu wspólnotowego jednocześnie z przywozem po cenach dumpingowych, a po drugie, zadbać o to, by szkody spowodowane innymi czynnikami nie zostały przypisane przywozowi po cenach dumpingowych. Artykuł 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego nie precyzuje, że musi tu chodzić koniecznie o wywołaną inną przyczyną szkodę dla przemysłu wspólnotowego jako całości. Ze względu na cel tego przepisu, jakim jest, jak już wspomniano w pkt 31 powyżej, dokonanie przez instytucje rozróżnienia i oddzielenia szkodliwych skutków przywozu po cenach dumpingowych od skutków wynikających z innych przyczyn, w pewnych okolicznościach szkoda, jaką poniósł indywidualnie jeden z producentów wspólnotowych, wywołana innym czynnikiem niż przywóz po cenach dumpingowych, powinna zostać wzięta pod uwagę, jeżeli przyczyniła się do szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy jako całość.

89 Następnie prawdą jest, że w motywie 101 zaskarżonego rozporządzenia Rada przyznała, w sposób całkiem jasny, iż przyczyna wyrządzonej szkody powinna być analizowana na poziomie przemysłu wspólnotowego jako całości, co pozwala sądzić, że przyczyna szkody dotycząca indywidualnie jednego tylko producenta wspólnotowego nigdy nie może być wzięta pod uwagę. Niemniej, wbrew twierdzeniom skarżących, szkoda, jaką mogły wyrządzić Hucie Łaziska przerwy w produkcji, została należycie uwzględniona. Jak wynika z pkt 87 powyżej, Rada wyjaśniła tam, że nawet gdyby wykluczyć dane dotyczące tego producenta z analizy szkody, tendencje zaobserwowane w odniesieniu do przemysłu wspólnotowego nadal wskazywałyby na wystąpienie szkody. Tymczasem skarżący nie próbowali udowodnić, że ustalenie to zawiera oczywisty błąd w ocenie. Skarżący ograniczyli się jedynie do stwierdzenia, że problemy Huty Łaziska z dostawcą energii elektrycznej były przyczyną przerw w produkcji, co Rada uwzględniła w motywie 101 zaskarżonego rozporządzenia.

90 Wreszcie, co się tyczy rozporządzenia nr 1420/2007, jak już przypomniano w pkt 50 i 51 powyżej, instytucje, w ramach przysługującego im zakresu uznania, są zobowiązane zbadać, czy przemysł wspólnotowy poniósł szkodę i czy szkodę tę można przypisać przywozowi po cenach dumpingowych, czy też innym znanym czynnikom, które przyczyniły się do jej powstania. To uprawnienie dyskrecjonalne powinno być wykonywane w każdym konkretnym przypadku z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 14 marca 1990 r. w sprawie C‑156/87 Gestetner Holdings przeciwko Radzie i Komisji, Rec. s. I‑781, pkt 43). W każdym razie, wbrew twierdzeniom skarżących, sposób potraktowania w zaskarżonym rozporządzeniu sytuacji Huty Łaziska nie różni się wiele od sposobu, w jaki spółka ta została potraktowana w rozporządzeniu nr 1420/2007. Podobnie jak w zaskarżonym rozporządzeniu rozporządzenie nr 1420/2007 nie zawiera odrębnej części poświęconej Hucie Łaziska. Ponadto również podobnie jak w zaskarżonym rozporządzeniu sytuacja Huty Łaziska została oceniona w ramach części poświęconej wpływowi zmian kosztów produkcji na powstanie szkody. Rozporządzenie nr 1420/2007 i zaskarżone rozporządzenie różnią się tylko jednym elementem. Podczas gdy w zaskarżonym rozporządzeniu Rada przyznała, hipotetycznie i wyłącznie w celu wykluczenia jakiegokolwiek wpływu na ocenę szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy jako całość, że szkoda Huty Łaziska mogła być następstwem sporu z dostawcą energii elektrycznej, to w rozporządzeniu nr 1420/2007 przyznano, że spór ten, jak i gwałtowny wzrost kosztów energii elektrycznej, mogły wprawdzie mieć wpływ na wyniki Huty Łaziska, lecz ogólnie rzecz biorąc, zmiana kosztów produkcji nie przyczyniła się do powstania szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.

91 W rezultacie żaden z argumentów skarżących nie pozwala wykazać, że motyw 101 zaskarżonego rozporządzenia zawiera oczywisty błąd w ocenie.

92 W drugiej kolejności, co się tyczy oczywistego błędu w ocenie rzekomo popełnionego podczas analizowania przerw w produkcji FerroAtlántica i Vargön Alloys, należy zauważyć, po pierwsze, w odniesieniu do FerroAtlántica, że skarżący stwierdzili na rozprawie, iż ich zdaniem w następstwie przerw w produkcji spółka ta poniosła szkodę „z własnej winy”, gdyż wzrost cen energii elektrycznej spowodował, że FerroAtlántica wolała dokonywać sprzedaży energii niż żelazokrzemu. Tymczasem należy zauważyć, że jedynym dokumentem, na którym skarżący opierają zarzut dotyczący rzekomego błędu w ocenie popełnionego przez instytucje, jest pismo FerroAtlántica do Euroalliages z dnia 26 lutego 2007 r. W piśmie tym FerroAtlántica wyjaśniła, że ze względu na obowiązujący ją system taryfowy produkcja żelazokrzemu była wstrzymywana w godzinach wysokiego zużycia energii elektrycznej oraz że produkowana przez nią w tych godzinach energia elektryczna była odsprzedawana. Z pisma tego w żaden sposób nie wynika, że FerroAtlántica wstrzymuje produkcję wówczas, gdy ceny energii elektrycznej rosną. A zatem skarżący nie przedstawili żadnego argumentu pozwalającego wykazać, że wstrzymywanie przez FerroAtlántica produkcji w godzinach wysokiego zużycia energii elektrycznej przyczyniło się do powstania szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy jako całość oraz że Rada powinna była to uwzględnić.

93 Po drugie, w odniesieniu do Vargön Alloys, skarżący twierdzą jedynie, że spółka ta wstrzymała produkcję w połowie okresu objętego dochodzeniem. Chociaż skarżący twierdzą, w dokumencie stanowiącym załącznik do skargi, że przestój ten był spowodowany poziomem cen energii elektrycznej, na poparcie tego twierdzenia nie przedstawili oni żadnego dowodu. Skarżący w żaden sposób nie wykazali zatem, że spółka ta sama przyczyniła się do powstania poniesionej szkody oraz że wstrzymanie przez nią produkcji nie wynikało z przywozu po cenach dumpingowych. W rezultacie nie można twierdzić, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, nie przypisując Vargön Alloys szczególnego rozwoju sytuacji.

94 Mając na uwadze powyższe ustalenia, niniejsze twierdzenie w trzeciej części zarzutu pierwszego należy oddalić jako bezzasadne.

W przedmiocie trzeciego twierdzenia, dotyczącego uwzględnienia teoretycznych nominalnych mocy produkcyjnych

– Argumenty stron

95 Skarżący podnoszą, że Rada popełniła oczywiste błędy w ocenie oraz naruszyła art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, jak również ich prawo do obrony, odmawiając uwzględnienia rzeczywistych mocy produkcyjnych zamiast teoretycznych mocy nominalnych.

96 W pierwszej kolejności Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, gdyż, po pierwsze, zignorowała czynniki, takie jak zmiana profilu produkcji i przerwy w dostawie energii elektrycznej, które poważnie wpłynęły na istotne przyczyny szkody, czyli moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych.

97 Po drugie, skarżący zwracają uwagę, że błędem jest twierdzić, jak to czyni Rada, iż nawet gdyby uwzględniono rzeczywiste moce produkcyjne, zaobserwowane tendencje dotyczące zmian mocy produkcyjnych i ich wykorzystania, jak również wnioski dotyczące istnienia szkody pozostałyby takie same. Zakładając bowiem, że zaobserwowane tendencje, jeśli chodzi o moce produkcyjne i ich wykorzystanie, pozostałyby niezmienione, fakt, że na przykład wykorzystanie mocy produkcyjnych odnotowuje wzrost z poziomu 50% do 95%, jest istotny, gdyż taki wzrost obrazuje, iż przemysł wspólnotowy nie jest w stanie zaspokoić popytu.

98 Po trzecie, zdaniem skarżących twierdzenie Rady, że teoretyczne moce nominalne można było uwzględnić, gdyż przerwy lub ograniczenia produkcji nie były regularne, stanowi poważny błąd w ocenie okoliczności faktycznych oraz oczywisty błąd w ocenie. Skarżący twierdzą, z jednej strony, że przerwy lub ograniczenia produkcji były regularne i należało je wziąć pod uwagę. Jest tak w przypadku wstrzymywania produkcji przez FerroAtlántica w godzinach wysokiego zużycia energii elektrycznej, które wynikało z jej modelu biznesowego i odbywało się regularnie. Podobnie piece służące wytwarzaniu żelazokrzemu podlegały corocznym pracom konserwacyjnym, podczas których nie mogły być wykorzystywane. Z drugiej strony skarżący twierdzą, że fakt obliczenia mocy produkcyjnych bez uwzględnienia zdarzeń, które miały miejsce regularnie, należy uznać za oczywisty błąd w ocenie. I tak, wskutek zmniejszenia dostępności energii elektrycznej, Huta Łaziska kilka razy istotnie ograniczyła swoje moce produkcyjne, co przeszkodziło jej w produkcji żelazokrzemu, niezależnie od warunków rynkowych.

99 W drugiej kolejności zdaniem skarżących oparcie analizy związku przyczynowego na teoretycznych mocach nominalnych, nie zaś na rzeczywistych mocach produkcyjnych, w oczywisty sposób narusza zasadę przypisania, w rozumieniu art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, jako że prowadzi do ukrycia rzeczywistej przyczyny zmian danych liczbowych dotyczących produkcji.

100 W trzeciej kolejności skarżący podnoszą, że zaskarżone rozporządzenie narusza ich prawo do obrony w zakresie, w jakim twierdzenie, że nawet gdyby uwzględniono rzeczywiste moce produkcyjne, tendencje pozostałyby takie same, nie zostało poparte żadnymi dowodami.

101 Rada, popierana przez interwenientów, nie zgadza się z argumentami skarżących.

– Ocena Sądu

102 W ramach niniejszego twierdzenia skarżący podnoszą w istocie, że odwołując się do teoretycznych mocy nominalnych, nie zaś do rzeczywistych mocy produkcyjnych, instytucje, po pierwsze, popełniły oczywisty błąd w ocenie oraz błąd w ocenie okoliczności faktycznych, po drugie, naruszyły art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, a po trzecie, naruszyły ich prawo do obrony.

103 W pierwszej kolejności, co się tyczy zarzucanych Komisji oczywistych błędów w ocenie i błędu w ocenie okoliczności faktycznych, należy przypomnieć, że Komisja wyjaśniła, w motywach 92 i 93 rozporządzenia tymczasowego, iż wielkość mocy produkcyjnych ustalono na podstawie teoretycznych mocy nominalnych jednostek produkcyjnych przemysłu wspólnotowego, które poddano jednakże odpowiedniej korekcie, biorąc pod uwagę fakt, że dwóch producentów wspólnotowych przesunęło część mocy produkcyjnych z produkcji żelazokrzemu na produkcję innych żelazostopów w badanym okresie. Ponadto w motywie 81 zaskarżonego rozporządzenia Rada ustosunkowała się do krytyki metody stosowanej w motywie 93 rozporządzenia tymczasowego, a konkretnie do sugestii niektórych zainteresowanych, przedstawionych w ramach postępowania administracyjnego, aby wziąć pod uwagę dane liczbowe uwzględniające przerwy będące następstwem prac konserwacyjnych i odcięć energii elektrycznej. Rada odesłała w tym zakresie do dochodzenia, które jej zdaniem wykazało, że wszelkie przestoje maszyn przemysłu wspólnotowego spowodowane konserwacją oraz odcięcia energii elektrycznej miały charakter tymczasowy i nie występowały regularnie w badanym okresie. Rada wyjaśniła jednocześnie, że nawet gdyby dokonano dostosowania mocy produkcyjnych, tendencje dotyczące mocy produkcyjnych i wykorzystania mocy produkcyjnych, jak i wnioski dotyczące istnienia poważnej szkody pozostałyby niezmienione.

104 Zdaniem skarżących ustalenia te zawierają oczywisty błąd w ocenie, w szczególności dlatego, że nie biorą pod uwagę przerw i zmian profilu produkcji. Należy zauważyć, że zarzut skarżących jest nieprecyzyjny, gdyż nie wskazują oni, do jakich przerw i jakich zmian profilu produkcji się odnoszą. Zakładając jednak, że mają oni na myśli zdarzenia, o których była mowa w ramach rozpatrywania dwóch pierwszych zastrzeżeń, czyli zmiana profilu i przerwy w produkcji Huty Łaziska oraz przerwy w produkcji mające miejsce w przypadku FerroAtlántica i Vargön Alloys, należy najpierw stwierdzić, że skarżący nie kwestionują faktu, iż decyzja Huty Łaziska z 2004 r. o zmianie profilu produkcji z żelazokrzemu na produkcję krzemomanganu została uwzględniona w tabeli dotyczącej mocy produkcyjnych i wykorzystania mocy produkcyjnych znajdującej się w motywie 93 rozporządzenia tymczasowego, w formie korekt tych mocy za rok 2005 i okres objęty dochodzeniem.

105 Co się następnie tyczy przerw w produkcji mających miejsce w przypadku Huty Łaziska w 2005 r. i w 2006 r., spowodowanych sporem z dostawcą energii elektrycznej, oraz w przypadku Vargön Alloys w 2006 r., spowodowanych, zdaniem skarżących, gwałtownym wzrostem kosztów energii elektrycznej, działania instytucji są nie tylko zgodne ze zdrowym rozsądkiem, ale też pozbawione jakiegokolwiek oczywistego błędu w ocenie. Z motywu 81 zaskarżonego rozporządzenia wynika bowiem, że instytucje postanowiły nie dokonywać korekt danych dotyczących mocy produkcyjnych, ponieważ przerwy te miały charakter tymczasowy. Rozwiązanie przyjęte przez instytucje jest prawidłowe, ponieważ, z jednej strony, wbrew argumentom skarżących z akt sprawy wynika, iż przerwy te rzeczywiście były tymczasowe. Z drugiej strony, gdyby dane liczbowe dotyczące mocy produkcyjnych odzwierciedlały tymczasowe przestoje maszyn takie, do których skarżący odnoszą się w niniejszej sprawie, przestałyby one pełnić swoją funkcję, jaką jest dostarczenie wskazówek co do mocy produkcyjnych przemysłu wspólnotowego, nie zaś wskazywanie różnic w produkcji znajdujących odbicie w danych liczbowych dotyczących produkcji. Niemniej, aby ustalenia instytucji pozbawione były oczywistego błędu w ocenie, tego rodzaju tymczasowe przestoje maszyn należy wziąć pod uwagę w ramach analizy przypisania, o której mowa w art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.

106 Tymczasem w niniejszej sprawie instytucje stwierdziły, w motywie 81 zaskarżonego rozporządzenia, że nawet gdyby moce produkcyjne zostały dostosowane, wnioski dotyczące istnienia poważnej szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu pozostałyby niezmienione. Chociaż zdaniem skarżących twierdzenie to jest błędne, to nie przedstawiają oni żadnego dowodu, który by to potwierdził. Skarżący twierdzą jedynie, że nawet gdyby tendencje zaobserwowane w odniesieniu do mocy produkcyjnych i wykorzystania mocy produkcyjnych pozostały niezmienione, fakt, że na przykład wykorzystanie mocy produkcyjnych wzrasta z poziomu 50% do 95%, jest istotny, gdyż taki wzrost pokazuje, iż przemysł wspólnotowy nie jest w stanie zaspokoić popytu. Niezależnie od faktu, że sytuacja, do której odnoszą się skarżący, ma charakter czysto teoretyczny, fakt, że przemysł wspólnotowy nie byłby w stanie zaspokoić popytu, w sytuacji, gdy, jak w niniejszej sprawie, pewna liczba wskaźników ekonomicznych wskazuje na szkodę poniesioną przez przemysł wspólnotowy, nie dostarcza żadnych wskazówek co do źródła pochodzenia tej szkody i sam w sobie nie pozwala wykazać, że wspomniana szkoda nie została spowodowana przez przywóz po cenach dumpingowych.

107 Co się wreszcie tyczy przestojów produkcji mających miejsce w przypadku FerroAtlántica, to w pkt 92 powyżej stwierdzono już, że skarżący nie przedstawili żadnego argumentu pozwalającego wykazać, iż ograniczenia produkcji, które miały charakter regularny, przyczyniły się do powstania szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy jako całość. Jakkolwiek, jak podkreślają skarżący, skorygowanie mocy produkcyjnych, tak aby uwzględnić te przestoje, mogłoby zmienić wskaźnik wykorzystania mocy produkcyjnych przemysłu wspólnotowego, wykazując tym samym, że przemysł ten w mniejszym stopniu mógł zaspokoić popyt, to w pkt 106 powyżej stwierdzono już, że w sytuacji gdy pewna liczba wskaźników ekonomicznych wskazuje na szkodę poniesioną przez przemysł wspólnotowy, fakt ten sam w sobie nie pozwala wykazać, że wspomniana szkoda nie została spowodowana przez przywóz po cenach dumpingowych.

108 Mając na uwadze powyższe ustalenia, należy uznać, że żaden z argumentów skarżących nie pozwala wykazać istnienia oczywistych błędów w ocenie dotyczących odwołania się do teoretycznych nominalnych mocy produkcyjnych.

109 W drugiej kolejności, co się tyczy naruszenia art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, nie można twierdzić, jak to czynią skarżący, że oparcie analizy związku przyczynowego na teoretycznych mocach nominalnych, nie zaś na rzeczywistych mocach produkcyjnych, w oczywisty sposób narusza zasadę nieprzypisania. Należy bowiem zauważyć, że jakkolwiek przeniesienie środków produkcji na inny rynek, jak w niniejszej sprawie, niewątpliwie powinno prowadzić do skorygowania danych dotyczących mocy produkcyjnych, to w pkt 105 powyżej stwierdzono już, że dane te nie muszą odzwierciedlać wszystkich tymczasowych przestojów maszyn produkcyjnych, gdyż przestoje te są uwzględniane w danych liczbowych dotyczących produkcji. W takich okolicznościach instytucje powinny natomiast zadbać o przestrzeganie zobowiązań, o których mowa w art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, i prawidłowo przeprowadzić analizę nieprzypisania, która musi rozróżniać i oddzielać szkodliwe skutki, w danym wypadku, tych tymczasowych przerw w produkcji od szkodliwych skutków przywozu po cenach dumpingowych.

110 W trzeciej kolejności, co się tyczy naruszenia prawa skarżących do obrony, należy przypomnieć, że z orzecznictwa Trybunału wynika, iż wymogi wynikające z zasady poszanowania prawa do obrony obowiązują nie tylko w ramach postępowań mogących prowadzić do nałożenia sankcji, lecz również w dochodzeniach poprzedzających przyjęcie rozporządzeń antydumpingowych, które mogą dotyczyć zainteresowanych przedsiębiorstw w sposób bezpośredni i indywidualny oraz powodować niekorzystne dla nich konsekwencje (wyrok Trybunału z dnia 27 czerwca 1991 r. w sprawie C‑49/88 Al‑Jubail Fertilizer przeciwko Radzie, Rec. s. I‑3187, pkt 15). W szczególności w toku postępowania administracyjnego zainteresowane przedsiębiorstwa muszą mieć możliwość skutecznego przedstawienia swego stanowiska dotyczącego prawidłowości i znaczenia przywołanych faktów i okoliczności oraz dowodów, na których Komisja oparła swoje twierdzenia w przedmiocie wystąpienia praktyki dumpingowej i wynikającej z niej szkody (ww. wyrok w sprawie Al‑Jubail Fertilizer przeciwko Radzie, pkt 17).

111 W tym względzie należy zauważyć, jak to czyni Rada, że pkt 80 ustaleń ostatecznych jest w istocie identyczny z motywem 81 zaskarżonego rozporządzenia, zgodnie z którym tendencje pozostałyby niezmienione, nawet gdyby dokonano dostosowań mocy produkcyjnych. Tymczasem skarżący w swoich uwagach do ustaleń ostatecznych nie zażądali przekazania im danych liczbowych potwierdzających to stwierdzenie. A zatem nie mogą oni twierdzić, że ich prawo do obrony zostało naruszone.

112 W świetle powyższych ustaleń niniejsze zastrzeżenie należy oddalić jako bezzasadne.

W przedmiocie czwartego twierdzenia, dotyczącego inwestycji zrealizowanych przez przemysł wspólnotowy w 2005 r. i w okresie objętym dochodzeniem

– Argumenty stron

113 Skarżący podnoszą, że Rada naruszyła zasadę nieprzypisania, o której mowa w art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, gdyż nie uwzględniła w zaskarżonym rozporządzeniu skutków istotnych inwestycji zrealizowanych przez przemysł wspólnotowy w 2005 r. i w okresie objętym dochodzeniem, które stanowiły, w okresie objętym dochodzeniem, ponad jedną trzecią całkowitych strat przemysłu wspólnotowego. W tym względzie skarżący podkreślają, że instytucje stwierdziły, w motywie 99 rozporządzenia tymczasowego, że w okresie objętym dochodzeniem przemysł wspólnotowy zainwestował prawie 10 mln EUR w 2005 r. i prawie 6 mln EUR tytułem inwestycji związanych z unowocześnieniem wyposażenia produkcyjnego. Zdaniem skarżących, mając na uwadze w szczególności wielkość tych inwestycji w porównaniu do rentowności przemysłu, ich skutki należało zbadać pomimo ich długiego okresu amortyzacji i niezależnie od kwestii, czy dostosowanie się do wymogów dotyczących ochrony środowiska naturalnego stanowiło szkodę, która powstała z winy samego przemysłu wspólnotowego.

114 W pierwszej kolejności Rada, popierana przez interwenientów, odpowiada, że skarżący wyolbrzymiają wysokość inwestycji i ich wpływ na rentowność. Całkowitych inwestycji zrealizowanych w okresie objętym dochodzeniem nie należy porównywać z całkowitymi stratami poniesionymi w tym okresie. Zdaniem Rady, ponieważ rzeczone inwestycje były inwestycjami w wyposażenie produkcyjne, których amortyzacja trwa wiele lat, wpływ na wysokość zysków miała wyłącznie mała część inwestycji zrealizowanych w 2005 r. i w okresie objętym dochodzeniem. W drugiej kolejności, ponieważ inwestycje te zostały zrealizowane w celu dostosowania do wymogów dotyczących ochrony środowiska naturalnego, nie można uznać ich za szkodę poniesioną „z własnej winy”. W trzeciej kolejności wpływ tych inwestycji na wskaźniki szkody został uwzględniony w motywach 99, 100 i 109 rozporządzenia tymczasowego, jak również w motywie 82 zaskarżonego rozporządzenia. W czwartej kolejności skarżący nie przedstawili żadnego dowodu na poparcie twierdzenia, że instytucje popełniły oczywisty błąd w ocenie, uznając, że omawiane inwestycje nie stanowiły szkody powstałej „z własnej winy”.

– Ocena Sądu

115 Skarżący twierdzą w istocie, że instytucje naruszyły art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, nie uwzględniając skutków inwestycji zrealizowanych przez przemysł wspólnotowy w 2005 r. i w okresie objętym dochodzeniem, które stanowiły, w okresie objętym dochodzeniem, ponad jedną trzecią całkowitych strat przemysłu wspólnotowego.

116 W tym względzie należy zauważyć, jak to czynią skarżący, że z motywu 99 rozporządzenia tymczasowego wynika, że w 2005 r. i w okresie objętym dochodzeniem zrealizowano poważne inwestycje. Mimo to, w odniesieniu do tych inwestycji, ani Komisja w rozporządzeniu tymczasowym, ani Rada w zaskarżonym rozporządzeniu nie przeprowadziły żadnej analizy przypisania. Wbrew twierdzeniom Rady wspomniane rozporządzenia w żaden sposób nie odnoszą się do kwestii, czy inwestycje te mogą stanowić szkodę powstałą „z własnej winy”. Tymczasem, mając na względzie ich wartość, tj. prawie 10 mln EUR w 2005 r. i prawie 6 mln EUR w okresie objętym dochodzeniem, inwestycje te mogły przyczynić się do powstania szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy. W związku z tym należy stwierdzić, że instytucje naruszyły art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, nie dokonując rozróżnienia i oddzielenia skutków tych inwestycji od skutków przywozu po cenach dumpingowych.

117 Argumenty Rady nie wykazały, by było inaczej. Po pierwsze, odmiennie do jej twierdzeń, fakt, że inwestycje te zostały zrealizowane w celu dostosowania się do wymogów dotyczących ochrony środowiska naturalnego, nie zwalnia instytucji z obowiązku przeprowadzenia analizy nieprzypisania. To, czy szkodę można, lub nie można, uznać za szkodę powstałą „z własnej winy”, ma małe znaczenie, gdyż rzeczone inwestycje mogły mieć wpływ na przemysł wspólnotowy, zaś art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego zakazuje instytucjom przypisywania przywozowi po cenach dumpingowych szkody, która nie powinna zostać mu przypisana.

118 Po drugie, zgodzić się należy z Radą, która twierdzi, że całkowitych inwestycji zrealizowanych w okresie objętym dochodzeniem nie można porównywać ze stratami odnotowanymi w tym samym okresie. Niemniej jest również prawdą, że instytucje nie przeprowadziły analizy nieprzypisania w odniesieniu do tych inwestycji w sposób prawidłowy.

119 Jakkolwiek Rada naruszyła zasadę nieprzypisania znajdującą się w art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, tego rodzaju naruszenie może skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonego rozporządzenia wyłącznie wówczas, gdy naruszenie to pozwala podważyć jego legalność, unieważniając całokształt analizy instytucji dotyczącej związku przyczynowego (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 28 października 2004 r. w sprawie T‑35/01 Shanghai Teraoka Electronic przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. II‑3663, pkt 167). Tymczasem skarżący nie przedstawili w tym względzie żadnego argumentu.

120 Zdaniem Sądu stwierdzone naruszenie nie wpływa na legalność zaskarżonego rozporządzenia. Jak bowiem zwróciła uwagę Rada, omawiane inwestycje były inwestycjami w wyposażenie produkcyjne amortyzowane na przestrzeni wielu lat, z których jedynie część miała wpływ na rentowność przemysłu wspólnotowego w 2005 r. i w okresie objętym dochodzeniem. W tym względzie w odpowiedzi na pytanie zadane przez Sąd w ramach środków organizacji postępowania Rada stwierdziła, w oparciu o dokładne dane i wyjaśnienia, że inwestycje zrealizowane w 2005 r. odpowiadały za najwyżej 4,7% utraty rentowności przemysłu wspólnotowego odnotowanej w 2005 r. W rezultacie nie można uznać, że wspomniane inwestycje w istotny sposób przyczyniły się do powstania szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy w 2005 r. i w okresie objętym dochodzeniem.

121 Wynika z tego, że stwierdzone naruszenie nie pozwala na podważenie legalności zaskarżonego rozporządzenia oraz że niniejsze twierdzenie należy oddalić, podobnie jak trzecią część pierwszego zarzutu w całości.

c) W przedmiocie części czwartej zarzutu pierwszego, dotyczącej wpływu gwałtownego wzrostu kosztów surowców

Argumenty stron

122 Skarżący twierdzą, że instytucje nienależycie uwzględniły wpływ wzrostu kosztów surowców na powstanie szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy, tym samym popełniając oczywiste błędy w ocenie.

123 W pierwszej kolejności Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, stwierdzając w motywie 99 zaskarżonego rozporządzenia, że gwałtowny wzrost kosztów produkcji zaobserwowany w branży stopów nastąpił w skali światowej, mając wpływ także na przemysł światowy. Zdaniem skarżących, jakkolwiek koszty produkcji mogą wzrosnąć w skali światowej, skutki tego rodzaju wzrostu nie są takie same na całym świecie.

124 Po pierwsze bowiem, Rada nie wzięła pod uwagę faktu, że poziom kosztów produkcji producentów wspólnotowych przewyższał poziom kosztów producentów światowych. Zdaniem skarżących, nawet jeżeli wszys