26

W tych okolicznościach Pécsi Törvényszék (sąd w Peczu) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) W związku z rozporządzeniem Rzym I: — Czy sąd krajowy może interpretować wyrażenie »z okoliczności wynika«, zawarte w art. 10 ust. 2 rozporządzenia Rzym I, w ten sposób, że badanie »okoliczności, które należy wziąć pod uwagę« do celów ustalenia racjonalności [zasadności] braku wyrażenia przez stronę zgody zgodnie z prawem państwa, w którym strona ta ma miejsce zwykłego pobytu, odnosi się do okoliczności dotyczących zawarcia umowy, jej przedmiotu i jej wykonania? — Czy »skutki«, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia Rzym I, sytuacji opisanej w tiret pierwszym powyżej należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdyby okoliczności, które należy wziąć pod uwagę, ukazały wobec powołania się przez stronę na prawo państwa, w którym strona ta ma miejsce zwykłego pobytu, że zgoda na stosowanie prawa właściwego ustalonego na podstawie ust. 1 tego artykułu nie stanowiłaby racjonalnego [uzasadnionego] skutku jej zachowania, sąd krajowy powinien orzec o istnieniu i o ważności postanowienia umownego według prawa państwa miejsca zwykłego pobytu strony, która powoływała się na to prawo? — Czy dany sąd krajowy może nadać postanowieniu art. 10 ust. 2 rozporządzenia Rzym I wykładnię, zgodnie z którą – zważywszy na ogół okoliczności danej sprawy – może on swobodnie ocenić, czy w świetle okoliczności, które należy wziąć pod uwagę, wyrażenie zgody na wybór prawa właściwego zgodnie z art. 10 ust. 1 nie stanowiło racjonalnego [uzasadnionego] skutku zachowania strony? — W przypadku gdyby dana strona powołała się zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia Rzym I na prawo państwa, w którym strona ta ma miejsce zwykłego pobytu, aby wykazać, że nie wyraziła zgody na wybór prawa właściwego, czy sąd krajowy jest zobowiązany uwzględnić prawo państwa miejsca zwykłego pobytu tej strony w zakresie, w jakim w świetle prawa tego państwa wobec zaistnienia wspomnianych »okoliczności« zgoda tej strony na prawo wskazane w umowie nie stanowiłaby racjonalnego [uzasadnionego] zachowania? — W takim wypadku, czy prawo Unii stoi na przeszkodzie przyjęciu przez sąd krajowy wykładni, zgodnie z którą badanie »okoliczności« w celu ustalenia racjonalności [zasadności] braku wyrażenia zgody odnosi się do okoliczności dotyczących zawarcia umowy, jej przedmiotu i jej wykonania? 2) W związku z rozporządzeniem Bruksela I: — Czy art. 23 ust. 1 rozporządzenia Bruksela I stoi na przeszkodzie nadaniu mu przez sąd krajowy wykładni, zgodnie z którą konieczne jest dokładne wskazanie właściwego sądu, czy wystarczy – wobec wymogów ustanowionych w motywie 14 wspomnianego rozporządzenia – by wola lub zamiar stron wynikały w sposób jasny z treści umowy? — Czy jest zgodne z wymogami art. 23 ust. 1 rozporządzenia Bruksela I, by sąd krajowy przyjął wykładnię, zgodnie z którą klauzula prorogacyjna zawarta w warunkach ogólnych zakupu [dostaw] jednej ze stron, na podstawie której spory powstałe lub mające związek z ważnością, wykonaniem lub rozliczeniem zamówienia, w przypadku których nie doszło do ugodowego rozwiązania, są poddane wyłącznej i ostatecznej jurysdykcji sądów określonego miasta jednego z państw członkowskich, w tym wypadku Paryża [Francja], jest wystarczająco precyzyjna, aby z jej treści można było wywieść – w świetle wymogów ustanowionych w motywie 14 wspomnianego rozporządzenia – wolę lub zamiar stron w odniesieniu do wskazanego państwa członkowskiego?”.