ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
43

Potwierdza to fakt, że w sytuacji gdy towary przywiezione nielegalnie zostają zajęte przez władze i podlegają przepadkowi po opuszczeniu pierwszego urzędu celnego położonego na terytorium Unii, należy uznać, że towary te zostały przywiezione do Unii, w związku z czym doszło w odniesieniu do nich do zdarzenia prowadzącego do powstania obowiązku w zakresie podatku akcyzowego (zob. analogicznie wyrok z dnia 29 kwietnia 2010 r., Dansk Transport og Logistik, C‑230/08, EU:C:2010:231, pkt 74).
58

W tym względzie należy wskazać, że aby zapewnić realizację takiego celu, prawodawca Unii może co do zasady zdecydować o zezwoleniu na prowadzenie działalności gospodarczej na swoim terytorium, w tym przypadku transportu lotniczego, wyłącznie pod warunkiem, że podmioty gospodarcze spełniają określone przez Unię kryteria zmierzające do realizacji celów, które wyznaczyła ona w dziedzinie ochrony konsumentów, a w szczególności pasażerów lotniczych (zob. analogicznie wyrok z dnia 21 grudnia 2011 r., Air Transport Association of America i in., C‑366/10, EU:C:2011:864, pkt 128 i przytoczone tam orzecznictwo).
67

Mając na względzie całość powyższych rozważań, na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, że art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13, odczytywane w świetle zasady skuteczności, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, w myśl którego wartość przedmiotu sporu, stanowiąca podstawę ustalenia kosztów podlegających zwrotowi na rzecz konsumenta, który wygrał sprawę w ramach powództwa dotyczącego nieuczciwego charakteru warunku umownego, powinna zostać wskazana w pozwie lub w braku jej wskazania w pozwie ustalona na podstawie tego uregulowania bez możliwości jej zmiany w późniejszym czasie, pod warunkiem że sąd właściwy do ostatecznego ustalenia kosztów zachowa możliwość określenia wartości przedmiotu sporu w sposób realistyczny z punktu widzenia konsumenta, dzięki czemu zapewni on temu konsumentowi rzeczywiste prawo do uzyskania zwrotu kwoty rozsądnej i proporcjonalnej do kosztów, jakie obiektywnie musiał on ponieść w celu wytoczenia takiego powództwa.
„1)

Czy przepisy [rozporządzenia nr 1215/2012], w szczególności art. 2 lit. a) i art. 39, należy interpretować w ten sposób, że z orzeczeniem podlegającym wykonaniu mamy do czynienia również wtedy, gdy dłużnik wskazany w tytule egzekucyjnym zostaje zobowiązany w państwie członkowskim – po uproszczonym badaniu przeprowadzonym w ramach postępowania kontradyktoryjnego, ale tylko w odniesieniu do związania powagą rzeczy osądzonej wyroku wydanego przeciwko niemu w państwie trzecim – do zapłaty na rzecz strony wygrywającej spór w postępowaniu, które toczyło się w państwie trzecim w przedmiocie roszczenia stwierdzonego ostatecznym orzeczeniem państwa trzeciego, przy czym przedmiot postępowania, które toczyło się w państwie członkowskim, ograniczał się do badania, czy roszczenie stwierdzone ostatecznym orzeczeniem istnieje wobec dłużnika wskazanego w tytule egzekucyjnym?
27

Chociaż wnosząca odwołanie przyznaje, że w zaskarżonym postanowieniu Sąd prawidłowo odzwierciedlił treść skargi, którą wniosła ona do Komisji, i w pełni zrozumiał istotę jej zarzutów, w szczególności w odniesieniu do okoliczności, że jedynie producenci OZE byli zobowiązani do ponoszenia ciężaru finansowego związanego z likwidacją deficytu na specjalnym rachunku OZE, to jednak uważa ona, że Sąd powinien był uznać przysługujący jej status „zainteresowanej strony”. W szczególności uważa ona, że choć w pkt 10 zaskarżonego postanowienia Sąd prawidłowo podsumował przedmiot jej zarzutów, to jednak w pkt 44 tego postanowienia nie wyciągnął z nich nasuwających się wniosków, nie uwzględniając faktu, że dostawcy i producenci OZE znajdowali się w porównywalnej sytuacji w ramach systemu referencyjnego, jakim był specjalny rachunek OZE, oraz celu realizowanego przez nowe porozumienie OZE, mianowicie likwidacji deficytu na specjalnym rachunku OZE. Ponadto wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd powinien był uwzględnić fakt, iż dostawcy mogli również zostać uznani za częściowo odpowiedzialnych za istnienie tego deficytu.
100

Prawdą jest, że w ramach postępowania przewidzianego w art. 267 TFUE Trybunał nie jest właściwy do dokonywania wykładni prawa krajowego, ponieważ zadanie to należy wyłącznie do sądu odsyłającego [wyrok z dnia 30 stycznia 2020 r., Generics (UK) i in., C‑307/18, EU:C:2020:52, pkt 25]. Niemniej jednak Trybunał jest właściwy do dokonania wykładni art. 3 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2988/95, a tym samym do doprecyzowania zakresu pojęcia prawomocnej decyzji w rozumieniu tego przepisu.
83

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, na pytanie drugie należy odpowiedzieć, że art. 132 ust. 1 lit. b) dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że w celu ustalenia, czy usługi opieki zdrowotnej zapewniane przez szpital prywatny są świadczone na warunkach socjalnych porównywalnych do warunków stosowanych w odniesieniu do instytucji prawa publicznego, właściwe władze państwa członkowskiego mogą wziąć pod uwagę, jeżeli zamierzają one osiągnąć cel polegający na obniżeniu kosztów opieki zdrowotnej i ułatwieniu jednostkom dostępu do opieki dobrej jakości, warunki regulacyjne mające zastosowanie do świadczeń udzielanych przez szpitale publicznoprawne, jak również wskaźniki wydajności tego szpitala prywatnego w zakresie personelu, pomieszczeń i wyposażenia, a także efektywności ekonomicznej zarządzania nim, o ile wskaźniki te mają zastosowanie również do szpitali publicznoprawnych. Można również wziąć pod uwagę sposoby obliczania stawek dziennych oraz pokrycie kosztów, w ramach systemu zabezpieczenia społecznego lub na podstawie umów zawartych z władzami publicznymi, usług świadczonych przez ów szpital prywatny, tak aby koszt ponoszony przez pacjenta był podobny do kosztu ponoszonego za podobne usługi przez pacjenta w szpitalu publicznoprawnym.
42

Trybunał orzekł w pkt 156 wyroku z dnia 16 lipca 2020 r., Governo della Repubblica italiana (Status włoskich sędziów pokoju) (C‑658/18, EU:C:2020:572), w odniesieniu do uzasadnienia dotyczącego istnienia początkowego konkursu stworzonego specjalnie dla sędziów sądów powszechnych w celu uzyskania dostępu do zawodu sędziego, który to konkurs nie jest wymagany do celów powoływania sędziów pokoju, że z uwagi na zakres uznania przysługującego państwom członkowskim w odniesieniu do organizacji ich własnej administracji publicznej mogą one co do zasady, nie postępując przy tym niezgodnie z dyrektywą 1999/70 ani z porozumieniem ramowym w sprawie pracy na czas określony, ustanowić warunki dostępu do zawodu sędziowskiego oraz warunki zatrudnienia mające zastosowanie zarówno do sędziów sądów powszechnych, jak i do sędziów pokoju.
19

W dniu 20 grudnia 2019 r. Komisja przekazała Radzie dokument roboczy służb Komisji zatytułowany „Union submission to the seventh meeting of the [ISWG‑GHG] of the IMO in London from 23 to 27 March 2020 on the introduction of lifecycle guidelines to estimate well‑to[‑]tank greenhouse gas (GHG) emissions of sustainable alternative fuels to incentivize the uptake of sustainable alternative fuels at global level” („Zgłoszenie Unii na siódme posiedzenie [ISWG‑GHG] IMO, które odbędzie się w Londynie w dniach 23–27 marca 2020 r., w sprawie wprowadzenia wytycznych dotyczących cyklu życia w celu oszacowania emisji gazów cieplarnianych od źródła pozyskania do zbiornika paliwa ze zrównoważonych paliw alternatywnych mających zachęcać do wprowadzania zrównoważonych paliw alternatywnych na skalę globalną”) [SWD(2019) 456 final].
Artykuł 37 ustawy DH2 ma następujące brzmienie:

„1. W odniesieniu do umów objętych zakresem stosowania niniejszej ustawy strona może żądać, aby sąd stwierdził nieważność umowy lub niektórych jej postanowień (zwaną dalej »nieważnością części umowy«) – niezależnie od podstaw nieważności – jedynie wówczas, gdy strona żąda jednocześnie zastosowania przez sąd skutków prawnych nieważności, a mianowicie, że sąd stwierdzi, iż umowa pozostaje ważna lub iż wywołuje skutki prawne do dnia wydania orzeczenia w tej sprawie. W braku takiego żądania i w sytuacji gdy strona nie zastosuje się do wezwania do uzupełniania braków powództwa, sąd nie może wydać orzeczenia co do istoty sprawy. W wypadku gdy strona wnosi do sądu o określenie skutków prawnych nieważności lub nieważności części umowy, powinna ona także wskazać, zastosowania jakiego skutku się domaga. W odniesieniu do stosowania skutków prawnych strona powinna przedstawić wyraźne, wyrażone liczbowo żądanie, obejmujące także rozliczanie rachunków pomiędzy stronami.

2. Biorąc pod uwagę przepis ust. 1, w odniesieniu do umów objętych zakresem stosowania niniejszej ustawy należy na podstawie art. 239/A ust. 1 [dawnego kodeksu cywilnego] lub na podstawie § 6:108 ust. 2 [Polgári törvénykönyvről szóló 2013. évi V. törvény (ustawy nr V z 2013 r. ustanawiającej kodeks cywilny)] – jeżeli spełnione są przesłanki przewidziane niniejszą ustawą – odrzucić powództwo jako niedopuszczalne, bez konieczności wzywania stron w zawisłych postępowaniach wszczętych w celu stwierdzenia całkowitej lub częściowej nieważności umowy lub umorzyć postępowanie. Nie ma podstaw do odrzucenia powództwa jako niedopuszczalnego bez konieczności wzywania stron lub do umorzenia postępowania, w sytuacji gdy strona oprócz żądania stwierdzenia całkowitej lub częściowej nieważności umowy przedstawiła inne żądanie w tym samym postępowaniu; w takim wypadku należy uznać, że nie podtrzymuje ona żądania unieważnienia umowy. Ten tok postępowania znajduje zastosowanie również do postępowań podjętych w następstwie zawieszenia”.
54

Do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy ma to miejsce w niniejszej sprawie, przy uwzględnieniu faktu, że orzekł on, również w oparciu o względy proporcjonalności, że ograniczenie, o którym mowa w pkt 52, ma zastosowanie jedynie do kumulacji sankcji o tym samym charakterze.
49

Sąd odsyłający wskazuje, że zgodnie z prezentowaną przez niektóre chorwackie sądy wykładnią ustawy z 2015 r. o kredycie konsumenckim takie skutki mogą wywoływać przepisy rozdziału IV.a tej ustawy. W szczególności z przepisów tych wynika, że wierzyciele będący przedsiębiorcami zostali zobowiązani do zaoferowania każdemu konsumentowi, który zawarł umowę kredytu denominowanego we frankach szwajcarskich, konwersji tego kredytu na kredyt denominowany w euro, z poszanowaniem zasad określonych w rzeczonej ustawie. Zainteresowany konsument miał możliwość odrzucenia tej propozycji, ale w wypadku jej przyjęcia konwersji należało dokonać poprzez odzwierciedlenie treści zawartej w rzeczonych przepisach albo w aneksie do umowy pierwotnej, tak jak miało to miejsce w sporze rozpatrywanym w postępowaniu głównym, albo w nowej umowie zawartej między tymi samymi stronami.
47

Należy ponadto przypomnieć, że ani prawo własności chronione w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ani prawo do ochrony sądowej zagwarantowane w jej art. 47 nie są prawami bezwzględnymi (zob. podobnie w odniesieniu do prawa własności wyrok z dnia 13 czerwca 2017 r., Florescu i in., C‑258/14, EU:C:2017:448, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo; a także, w odniesieniu do prawa do skutecznej ochrony sądowej, wyrok z dnia 19 grudnia 2019 r., Deutsche Umwelthilfe, C‑752/18, EU:C:2019:1114, pkt 44 i przytoczone tam orzecznictwo).
17

W tych okolicznościach hof van beroep Antwerpen (sąd apelacyjny w Antwerpii) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy klauzulę 4 pkt 1 [porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony] i klauzulę 4 pkt 1 [porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy] należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by uniwersytet mógł na podstawie uregulowania prawa krajowego (art. 91 dekretu o uniwersytetach), zgodnie z którym samodzielni nauczyciele akademiccy zatrudnieni w pełnym wymiarze zajęć są mianowani na stałe, a nauczyciele akademiccy zatrudnieni w niepełnym wymiarze zajęć mogą zostać mianowani na stałe albo powołani na czas określony na okres do sześciu lat z możliwością przedłużenia, a) w ramach swobody polityki przez 20 lat zatrudniać profesora na podstawie około dwudziestu następujących po sobie, krótkoterminowych umów o pracę w niepełnym wymiarze zajęć i trwających od roku do trzech lat powołań na podstawie regulaminu pracy, bez jakiegokolwiek ograniczenia łącznej liczby przedłużeń, podczas gdy inni współpracownicy o porównywalnym zakresie obowiązków byli mianowani na stałe i w pełnym wymiarze zajęć? b) określić w swoim regulaminie pracy jedynie ogólny wymóg minimalny zatrudnienia w wymiarze 50% zajęć, który należy osiągnąć, aby móc otrzymać stałe mianowanie, jednak nie ustalać żadnego kryterium, na podstawie którego członkowie kadry zatrudnieni w niepełnym wymiarze zajęć przekraczającym 50% zajęć zostają albo mianowani na stałe, albo powołani na czas określony? c) w ramach nieograniczonej »swobody polityki« wyznaczać profesorowi prowadzącemu zajęcia w niepełnym wymiarze zajęć procentowy wymiar powołania bez ustalenia obiektywnych kryteriów i bez przeprowadzenia jakiegokolwiek obiektywnego badania zakresu obciążenia pracą? d) odmówić profesorowi prowadzącemu zajęcia w niepełnym wymiarze czasu pracy, któremu w ramach »swobody polityki« uniwersytetu nie przedłużono zatrudnienia, prawa powołania się na podnoszony abuzywny charakter warunków zatrudnienia obowiązujących w przeszłości, ponieważ miał on każdorazowo »akceptować« te warunki w sposób dorozumiany poprzez przystąpienie do wykonywania powierzonej pracy, co pozbawia go ochrony zagwarantowanej w prawie Unii?”.
59

Co się tyczy kwestii, czy uregulowanie to spełnia wymogi proporcjonalności przypomniane w pkt 53 niniejszego wyroku, w szczególności w odniesieniu do jego odpowiedniego charakteru, z informacji, którymi dysponuje Trybunał, wynika, że pozwala ono na podwyższenie jedynie świadczeń emerytalnych, których wysokość jest przeciętna lub niska, i kładzie w szczególności nacisk na to, by wobec świadczeń, których wysokość jest najniższa, zastosować waloryzację przewyższającą inflację, przyczyniając się w ten sposób do trwałego finansowania tych świadczeń i do zredukowania różnic między nimi.
30

W tym względzie rządy, które wystąpiły w charakterze interwenientów w sprawie, oraz Komisja utrzymują zasadniczo, że krótkotrwałe, przejściowe i niewywołujące skutków w odległej perspektywie oddziaływanie na stan części wód powierzchniowych, nawet jeśli powoduje jego pogorszenie się w rozumieniu wskazanym w pkt 27 niniejszego wyroku, niekoniecznie stanowi pogorszenie się zakazane przez art. 4 ust. 1 lit. a) ppkt (i) dyrektywy 2000/60, jak wynika między innymi z rozważań zawartych w wytycznych, o których mowa w pkt 19 niniejszego wyroku. W tym kontekście odnoszą się one w szczególności do okresowości określonej dla dokonywania przeglądu wpływu działalności człowieka na stan wód powierzchniowych, do art. 5 tej dyrektywy, a w odniesieniu do aktualizacji programów środków – do jej art. 11, a także do odstępów czasu między operacjami monitorowania, które są wskazane, do celów programów monitorowania stanu wód, o których mowa w art. 8 wspomnianej dyrektywy, w tabeli zawartej w pkt 1.3.4 załącznika V do tej dyrektywy. Natomiast w przypadku niewystąpienia zakazanego pogorszenia się tym bardziej nie ma podstaw do odstępstwa w rozumieniu art. 4 ust. 7 tej dyrektywy.
43

Poza tym, podczas gdy art. 63 ust. 2 dyrektywy 2014/24 ogranicza się do upoważnienia instytucji zamawiających do wymagania, w szczególności w odniesieniu do zamówień na usługi, by określone zadania były wykonywane przez jednego lub drugiego uczestnika grupy wykonawców, art. 83 ust. 8 kodeksu zamówień publicznych ustanawia wymóg wykonania świadczeń w przeważającym zakresie wyłącznie na pełnomocnika grupy wykonawców, z wyłączeniem wszystkich innych przedsiębiorstw, które w niej uczestniczą, i ogranicza w ten sposób w niewłaściwy sposób znaczenie i zakres pojęć użytych w art. 63 ust. 2 dyrektywy 2014/24.
125

Tymczasem taka czysto obiektywna wykładnia, jako że nie przywiązuje żadnej wagi do istnienia związku między cechami pierwotnej sprzedaży dokonywanej przez producenta eksportującego, w tym w pierwszej kolejności, ceną a późniejszym wywozem przez jego klienta lub inny podmiot gospodarczy działający na dalszych etapach łańcucha dystrybucji danego produktu, prowadzi, jak twierdzi Yieh, do tego, że zasady przewidywalności i pewności prawa nie są w pełni respektowane, ponieważ taka wykładnia pozwoliłaby Komisji na nałożenie ceł antydumpingowych niezależnie od polityki cenowej producenta eksportującego i zobowiązywałaby tego ostatniego do dostosowania się do polityki marketingowej jego niezależnych klientów, której co do zasady nie jest on w stanie kontrolować.
60

Należy w szczególności zauważyć, że zdaniem tego sądu status i funkcje „potencjalnego syndyka”, zdefiniowane przez wyznaczający go sąd lub przez wskazania wyznaczonego w tym celu „potencjalnego sędziego‑komisarza” nie różnią się w sposób istotny od statusu i funkcji syndyka w postępowaniu upadłościowym. „Potencjalny syndyk” mógłby, podobnie jak syndyk masy upadłości, zostać pociągnięty do odpowiedzialności za uchybienia przy wykonywaniu swoich obowiązków, a jego odpowiedzialność osobista byłaby oceniana na podstawie tych samych kryteriów, które mają zastosowanie do syndyka masy upadłości. „Potencjalny sędzia‑komisarz” – podobnie jak sędzia‑komisarz w postępowaniu upadłościowym – zapewnia kontrolę, w toku procedury pre‑packu poprzedzającej ogłoszenie upadłości, „potencjalnego syndyka”, aby ten nie przekroczył swoich kompetencji i działał w interesie wszystkich wierzycieli. Sąd, który wyznaczył „potencjalnego syndyka” i „potencjalnego sędziego‑komisarza”, w przypadku późniejszego postępowania upadłościowego sprawuje kontrolę nad tym, czy osoby te zastosowały się do wszystkich udzielonych im wskazówek, a w przypadku odpowiedzi przeczącej wyznacza inne osoby na syndyków i sędziego‑komisarza w momencie ogłoszenia upadłości.
17

W tym stanie rzeczy, mając na względzie wyrok z dnia 28 lipca 2016 r., United Video Properties (C‑57/15, EU:C:2016:611), sąd odsyłający ma wątpliwości co do zgodności § 140 ust. 3 MarkenG z art. 3 ust. 1 i art. 14 dyrektywy 2004/48. Na wstępie uważa on, że automatyczny zwrot kosztów związanych z czynnościami rzecznika patentowego, którego udział nie był w rzeczywistości „niezbędny dla właściwego dochodzenia roszczenia”, może okazać się niepotrzebnie kosztowny, w szczególności w sytuacji, gdy zadanie wykonane przez tego rzecznika mogło zostać wykonane w ten sam sposób przez adwokata specjalizującego się w sprawach własności przemysłowej już upoważnionego przez daną stronę. W tym względzie sąd odsyłający uściślił, że w odniesieniu do pozasądowego dochodzenia roszczeń, a w szczególności do udziału rzecznika patentowego w sporządzeniu wezwania w odniesieniu do prawa do znaków towarowych, orzekł on już, że § 140 ust. 3 MarkenG nie może być stosowany w drodze analogii, a w konsekwencji koszty związane z udziałem rzecznika patentowego podlegają zwrotowi tylko wtedy, gdy jego udział okazał się niezbędny.
84

Z pkt 70–83 niniejszego wyroku wynika zatem, że zasady prawa Unii dotyczące praw podmiotów podlegających władztwu administracyjnemu do uzyskania zwrotu kwot pieniężnych, do których zapłaty zostały one zobowiązane przez państwo członkowskie z naruszeniem prawa Unii, jak również do wypłaty odsetek przysługujących od tych kwot, powinny być interpretowane w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu przewidującemu, iż w przypadku gdy odmowa lub, w zależności od przypadku, nakazanie zapłaty refundacji wywozowych, kary pieniężnej, ceł antydumpingowych lub należności celnych przywozowych nastąpiły z naruszeniem prawa Unii, wypłata odsetek może nastąpić jedynie za okres od dnia wniesienia skargi do sądu w celu uzyskania zapłaty kwoty pieniężnej, której owym podmiotom odmówiono, lub zwrotu kwoty pieniężnej, którą zapłaciły, do dnia wydania orzeczenia przez właściwy sąd, z wyłączeniem okresu wcześniejszego. Natomiast nie stoją one same w sobie na przeszkodzie temu, aby takie uregulowanie przewidywało, że wspomniana wypłata odsetek jest należna tylko wtedy, gdy tego rodzaju skarga została wniesiona, o ile nie prowadzi to do nadmiernego utrudnienia wykonywania praw, które podmioty podlegające władztwu administracyjnemu wywodzą z prawa Unii.
1)

Artykuł 80 ust. 2 lit. a) i c) oraz art. 90 ust. 3 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 należy interpretować w ten sposób, że świadectwo zawarte w dokumencie V I 1 sporządzonym dla partii wina przywiezionego do Unii na podstawie art. 43 rozporządzenia Komisji (WE) nr 555/2008 z dnia 27 czerwca 2008 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2008 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do programów wsparcia, handlu z krajami trzecimi, potencjału produkcyjnego oraz kontroli w sektorze wina, w którym to świadectwie stwierdza się, że owa partia wina została wytworzona zgodnie z praktykami enologicznymi zalecanymi i opublikowanymi przez Międzynarodową Organizację ds. Winorośli i Wina lub dopuszczonymi przez Unię, ma znaczenie dla oceny zgodności rzeczonej partii wina z praktykami enologicznymi, o których mowa w art. 80 ust. 2 lit. a) i c) rozporządzenia nr 1308/2013, przy czym samo to świadectwo nie wystarczy do wykazania takiej zgodności.
53

Ponadto, co się tyczy w szczególności sytuacji osoby fizycznej, która poza zakresem swojej działalności gospodarczej lub zawodowej naruszała prawo własności intelektualnej, należy zauważyć, że jak wynika z motywu 14 dyrektywy 2004/48, warunek, zgodnie z którym aby naruszenia były objęte zakresem stosowania tej dyrektywy, muszą one zostać popełnione na skalę handlową, powinien mieć zastosowanie wyłącznie do środków dowodowych, środków dotyczących prawa do informacji oraz środków tymczasowych i zabezpieczających przewidzianych w rozdziale II tej dyrektywy, bez uszczerbku dla możliwości stosowania przez państwa członkowskie tych środków również do działań, które nie są prowadzone na skalę handlową (zob. podobnie wyrok z dnia 17 czerwca 2021 r., M.I.C.M., C‑597/19, EU:C:2021:492, pkt 88).
7

W dniu 8 marca 2019 r. Komisja skierowała do Republiki Bułgarii wezwanie do usunięcia uchybienia, w którym stwierdziła, że to państwo członkowskie, naruszając art. 5 ust. 2 lit. a) ppkt (i)–(iii) oraz art. 17 ust. 2 i 3 dyrektywy 2008/56, po pierwsze, nie dokonało przeglądu i aktualizacji, najpóźniej do dnia 15 lipca 2018 r., wstępnej oceny stanu środowiska morskiego, ustalenia dobrego stanu środowiska i celów środowiskowych, a po drugie, nie przekazało Komisji informacji o tych aktualizacjach, najpóźniej do dnia 15 października 2018 r.
23

Sąd ten ma natomiast wątpliwości co do tego, czy Happy Education spełnia pozostałe określone w tym przepisie kryteria, ponieważ nie jest pewne, czy może być ona postrzegana jako „instytucja, której cele uznane są za podobne” do celów podmiotów prawa publicznego, w rozumieniu tego przepisu, z uwagi na to, że posiada ona jedynie zezwolenie niezbędne do prowadzenia działalności edukacyjnej oznaczonej kodem CAEN 8559, którego to zezwolenia nie uznaje się w prawie krajowym za wystarczające do tego, by dany podmiot kwalifikował się do zwolnienia z VAT.