Zakres stosowania procedury wtórnego przejęcia został określony w art. 23 i 24 rozporządzenia Dublin III. Z art. 23 ust. 1 tego rozporządzenia wynika, że procedura ta ma zastosowanie do osób wskazanych w art. 18 ust. 1 lit. d) rzeczonego rozporządzenia (zob. podobnie postanowienie z dnia 5 kwietnia 2017 r., Ahmed, C‑36/17 , EU:C:2017:273 , pkt 26 , 27 ; a także wyrok z dnia 25 stycznia 2018 r., Hasan, C‑360/16 , EU:C:2018:35 , pkt 42 , 43 ). Ten ostatni przepis dotyczy między innymi obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, którego wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej został oddalony i który złożył ponowny wniosek w innym państwie członkowskim. Przewidziana w art. 23 rozporządzenia Dublin III procedura wtórnego przejęcia ma zatem zastosowanie do obywatela państwa trzeciego, który złożył nowy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej w państwie członkowskim, w sytuacji gdy złożony przez niego wcześniej wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej w innym państwie członkowskim został oddalony przez właściwy organ, nawet wówczas, gdy decyzja tego organu nie stała się jeszcze ostateczna na skutek wniesienia skargi, która nadal jest przedmiotem postępowania zawisłego przed sądem w tym państwie członkowskim.

Chociaż art. 18 ust. 2 rozporządzenia Dublin III ustanawia różne obowiązki związane ze sposobem postępowania z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej w zależności od etapu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej, wszystkie te obowiązki służą zapewnieniu doprowadzenia postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej do końca i nie wymagają zawieszenia lub umorzenia go w jakimkolwiek państwie członkowskim.

Artykuł 18 ust. 2 rozporządzenia nr 604/2013 należy interpretować w ten sposób, że złożenie przez państwo członkowskie wniosku o wtórne przejęcie obywatela państwa trzeciego, który bez prawa pobytu przebywa na jego terytorium, nie powoduje konieczności zawieszenia przez to państwo członkowskie postępowania w sprawie złożonej wcześniej skargi wniesionej na decyzję o oddaleniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, a następnie umorzenia tego postępowania w razie zaakceptowania tego wniosku przez państwo członkowskie, do którego kierowany jest wniosek o wtórne przejęcie.

Artykuł 24 ust. 5 rozporządzenia Dublin III stanowi, że wniosek o wtórne przejęcie składany jest przy wykorzystaniu standardowego formularza i zawiera dowody lub poszlaki wymienione w dwóch wykazach, o których mowa w art. 22 ust. 3 tego rozporządzenia, lub odpowiednie fragmenty oświadczeń złożonych przez tę osobę, umożliwiające organom państwa członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek, sprawdzenie, czy jest ono odpowiedzialnym państwem członkowskim na podstawie kryteriów określonych w niniejszym rozporządzeniu. Tak więc z samego brzmienia art. 24 ust. 5 tego rozporządzenia wynika, że ciążący na wnioskującym państwie członkowskim obowiązek informacyjny jest ograniczony do przekazania informacji pozwalających państwu członkowskiemu, do którego kierowany jest wniosek o wtórne przejęcie, na dokonanie oceny swojej odpowiedzialności.

Artykuł 17 ust. 1 oraz art. 24 rozporządzenia nr 604/2013 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym w momencie wydania decyzji o przekazaniu, na mocy której osoba ubiegająca się o udzielenie ochrony międzynarodowej zostaje przekazana przez pierwsze państwo członkowskie drugiemu państwu członkowskiemu w celu wykonania europejskiego nakazu aresztowania i przebywa na terytorium tego drugiego państwa członkowskiego bez złożenia w nim nowego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, to drugie państwo członkowskie może skutecznie wystąpić do pierwszego państwa członkowskiego o wtórne przejęcie tej osoby i nie musi samo rozpatrywać jego wniosku.

Artykuł 24 ust. 1 rozporządzenia Dublin III przewiduje, że państwo członkowskie może w szczególności zwrócić się do innego państwa członkowskiego o wtórne przejęcie osoby, o której mowa w art. 18 ust. 1 lit. d) tego rozporządzenia, która przebywa na jego terytorium bez dokumentu pobytu i która nie złożyła w nim nowego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, jeżeli uzna, że to drugie państwo członkowskie jest państwem odpowiedzialnym na podstawie tego ostatniego przepisu. Ponieważ ów przepis nie zawiera żadnego wymogu co do sposobów wjazdu zainteresowanej osoby na terytorium państwa członkowskiego, które wystąpiło z wnioskiem, należy stwierdzić, że prawodawca Unii nie uzależnił możliwości złożenia wniosku o wtórne przejęcie od spełnienia jakiegokolwiek warunku w tym względzie.

W tym kontekście oraz z uwagi na autonomię procedur ustanowionych, odpowiednio, w rozporządzeniu Dublin III oraz w decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 6, s. 34), które to procedury realizują różne cele i nie mogą się zastępować, okoliczność, że wjazd osoby na terytorium wnioskującego państwa członkowskiego nastąpił w kontekście jej przekazania na podstawie europejskiego nakazu aresztowania, nie może jako taka przekreślać możliwości złożenia wniosku o wtórne przejęcie.

Dodatkowo z samego brzmienia art. 17 ust. 1 rozporządzenia Dublin III wynika, że przepis ten daje każdemu państwu członkowskiemu możliwość zdecydowania o samodzielnym rozpatrzeniu „wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej wniesionego w tym państwie”, co oznacza, że ani zamierzeniem tego przepisu, ani jego skutkiem nie jest danie państwu członkowskiemu możliwości zdecydowania o rozpatrzeniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, który nie został w nim złożony.

(zob. pkt 56–58, 60, 63; pkt 4 sentencji)