ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawa C-538/07

Assitur Srl

przeciwko

Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Milano

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia)

„Dyrektywa 92/50/EWG — Artykuł 29 akapit pierwszy — Zamówienia publiczne na usługi — Uregulowanie krajowe wykluczające z udziału w tej samej procedurze udzielania zamówień publicznych, na zasadach konkurencji, spółki, które znajdują się względem siebie w stosunku dominacji lub z których jedna wywiera znaczny wpływ na pozostałe”

Opinia rzecznika generalnego J. Mazáka przedstawiona w dniu 10 lutego 2009 r. I ‐ 4221

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 maja 2009 r. I ‐ 4236

Streszczenie wyroku

Zbliżanie ustawodawstw – Procedury udzielania zamówień publicznych na usługi – Dyrektywa 92/50 – Udzielanie zamówień

(dyrektywa Rady 92/50, art. 29 akapit pierwszy)

Artykuł 29 akapit pierwszy dyrektywy Rady 92/50 odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie przewidziało, poza podstawami wykluczenia wymienionymi w tym przepisie, inne podstawy wykluczenia służące zapewnieniu poszanowania zasad równego traktowania i przejrzystości, pod warunkiem że takie środki nie wykraczają poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia tego celu.

Jednakże prawo wspólnotowe sprzeciwia się ustanowieniu przepisu prawa krajowego, który służąc uzasadnionym celom w postaci równego traktowania oferentów i przejrzystości w ramach procedur udzielania zamówień publicznych, wprowadza całkowity zakaz równoczesnego i konkurencyjnego udziału w tym samym postępowaniu przetargowym przedsiębiorstw, między którymi istnieje stosunek dominacji lub które są ze sobą powiązane, bez pozostawienia im możliwości wykazania, że taki stosunek nie miał wpływu na ich zachowanie w ramach tego postępowania.

W istocie systematyczne pozbawienie powiązanych ze sobą przedsiębiorstw prawa do udziału w tym samym postępowaniu przetargowym byłoby nie do pogodzenia ze skutecznym stosowaniem prawa wspólnotowego. Takie rozwiązanie bowiem znacznie ograniczyłoby konkurencję na szczeblu wspólnotowym. Wynika z tego że uregulowanie krajowe, w zakresie w jakim rozciąga zakaz udziału w tej samej procedurze udzielania zamówień publicznych na sytuacje, w których łączący zainteresowane przedsiębiorstwa stosunek dominacji nie ma wpływu na ich zachowania w ramach takich procedur, wykracza poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia celu w postaci zapewnienia stosowania zasad równego traktowania i przejrzystości. Takie uregulowanie, oparte na niewzruszalnym domniemaniu, że poszczególne, powiązane ze sobą przedsiębiorstwa, przedstawiając swe oferty w tym samym przetargu, bezwzględnie na siebie wpływały, narusza zasadę proporcjonalności, ponieważ nie pozostawia tym przedsiębiorstwom żadnej możliwości wykazania, że w ich przypadku nie istnieje realne ryzyko występowania praktyk mogących zagrażać przejrzystości lub zakłócać konkurencję między oferentami.

(por. pkt 23, 28–30; sentencja)
Sprawa C-489/07

Pia Messner

przeciwko

Firma Stefan Krüger

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Lahr)

„Dyrektywa 97/7/WE — Ochrona konsumentów — Umowy zawierane na odległość — Wykonanie prawa do odstąpienia przez konsumenta — Odszkodowanie za używanie wypłacane sprzedawcy”

Opinia rzecznika generalnego V. Trstenjak przedstawiona w dniu 18 lutego 2009 r. I ‐ 7317

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 września 2009 r. I ‐ 7356

Streszczenie wyroku

Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość – Dyrektywa 97/7

(dyrektywa 97/7 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 6 ust. 1 zdanie drugie, art. 6 ust. 2)

Wykładni przepisów art. 6 ust. 1 zdanie drugie i art. 6 ust. 2 dyrektywy 97/7 w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość należy dokonywać w ten sposób, że stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu przewidującemu generalną możliwość żądania przez sprzedawcę od konsumenta odszkodowania za używanie rzeczy zakupionej w drodze umowy zawartej na odległość, w przypadku gdy ten ostatni skorzystał ze swego prawa do odstąpienia w terminie. W istocie w przypadku gdy konsument musiałby zapłacić takie odszkodowanie jedynie z tego względu, że miał możliwość korzystania z rzeczy, gdy znajdowała się ona w jego posiadaniu, to mógłby skorzystać z prawa do odstąpienia tylko w zamian za zapłatę odszkodowania. Taka konsekwencja stałaby w jasnej sprzeczności z brzmieniem i celem art. 6 ust. 1 zdanie drugie i art. 6 ust. 2 dyrektywy 97/7 i uniemożliwiałaby konsumentowi w pełni swobodne i pozbawione presji korzystanie z terminu do zastanowienia się, który przysługuje mu na podstawie tej dyrektywy. Podobnie funkcjonalność i skuteczność prawa do odstąpienia mogłaby zostać naruszona, gdyby konsument miał płacić odszkodowanie z uwagi na zwykłą okoliczność obejrzenia i wypróbowania rzeczy zakupionej w drodze umowy zawartej na odległość. Ponieważ prawo do odstąpienia ma właśnie na celu zaoferowanie konsumentowi tej możliwości, skorzystanie z niej nie może prowadzić do tego, by konsument mógł wykonywać to prawo wyłącznie pod warunkiem, że zapłaci odszkodowanie.

Jednakże te same przepisy nie stoją na przeszkodzie temu, by konsument był zobowiązany do zapłaty odszkodowania za używanie rzeczy, w przypadku gdy korzystał z rzeczy w sposób niezgodny z zasadami prawa cywilnego, takimi jak dobra wiara czy bezpodstawne wzbogacenie, pod warunkiem że nie narusza to celu tej dyrektywy, a w szczególności funkcjonalności i skuteczności prawa do odstąpienia, czego ustalenie jest zadaniem sądu krajowego.

(por. pkt 23, 24, 29; sentencja)
Zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy 85/337 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą 97/11, państwa członkowskie określają w odniesieniu do przedsięwzięć należących do klas wymienionych w załączniku II do tej dyrektywy albo na podstawie badania indywidualnego, albo na podstawie progów lub kryteriów, czy przedsięwzięcia te podlegają ocenie ich oddziaływania na środowisko. Zgodnie z tym samym przepisem państwa członkowskiego mogą postanowić o stosowaniu obydwu tych procedur.

Chociaż państwom członkowskim przyznano w ten sposób zakres uznania co do wyszczególnienia określonych typów przedsięwzięć, które należy poddać ocenie, lub co do ustalenia kryteriów lub progów, które należy zachować, uznanie to jest ograniczone ustanowionym w art. 2 ust. 1 dyrektywy 85/337 zmienionej obowiązkiem poddania ocenie skutków przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko między innymi z powodu ich charakteru, rozmiarów lub lokalizacji. Państwo członkowskie, które ustaliłoby kryteria lub progi na poziomie takim, że w praktyce cała klasa przedsięwzięć byłaby z góry wyłączona z obowiązku zbadania ich skutków, przekroczyłoby zakres uznania, którym dysponuje, chyba że można by uznać na bazie oceny ogólnej, iż wszystkie wyłączone przedsięwzięcia nie mogą znacząco oddziaływać na środowisko.

W tym względzie poddając przedsięwzięcia budowy dróg prywatnych ocenie ich oddziaływania na środowisko tylko w przypadku, gdyby wpisywały się one w ramy innych przedsięwzięć wchodzących w zakres zastosowania omawianej dyrektywy, które objęte są obowiązkiem oceny, uregulowanie krajowe prowadzi do uniknięcia oceny oddziaływania na środowisko każdego przedsięwzięcia budowy drogi prywatnej realizowanego odrębnie, nawet gdyby przedsięwzięcie to mogło znacząco oddziaływać na środowisko.

(por. pkt 40–42, 44)
Sprawa C-428/07

The Queen, na wniosek:

Marka Horvatha

przeciwko

Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)]

„Wspólna polityka rolna — System wsparcia bezpośredniego — Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 — Artykuł 5 oraz załącznik IV — Wymogi minimalne w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska — Utrzymanie dróg, na których obowiązuje prawo przechodu — Wdrożenie przez państwa członkowskie — Przeniesienie kompetencji na władze regionalne państwa członkowskiego — Dyskryminacja sprzeczna z prawem wspólnotowym”

Opinia rzecznika generalnego V. Trstenjak przedstawiona w dniu 3 lutego 2009 r. I ‐ 6357

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2009 r. I ‐ 6393

Streszczenie wyroku

Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – System wsparcia bezpośredniego – Wspólne zasady (rozporządzenie Rady nr 1782/2003, art. 5, załącznik IV) Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – System wsparcia bezpośredniego – Wspólne zasady (rozporządzenie Rady nr 1782/2003, art. 5, załącznik IV)
Jednakże art. 19 i 22 rozporządzenia nr 1408/71 nie można interpretować w ten sposób, że w przypadku zamieszkiwania w innym państwie członkowskim niż państwo właściwe dostęp osoby ubezpieczonej do świadczeń rzeczowych podlega wyłącznej regulacji państwa członkowskiego miejsca zamieszkania w taki sposób, że w sytuacji gdy przepisy tego państwa członkowskiego nie przewidują przyznania świadczeń rzeczowych pokrywających ryzyko, w związku z którym dochodzi się prawa do tych świadczeń, przepisy te uniemożliwiają instytucji właściwej przyznanie tych świadczeń rzeczowych. W istocie dokonanie wykładni rozporządzenia nr 1408/71 w taki sposób, że zakazuje ono państwom członkowskim przyznania pracownikom i członkom ich rodziny dalej idącej ochrony socjalnej niż ta, która wynika ze stosowania omawianego rozporządzenia, prowadziłoby zarówno do wykroczenia poza cele rozporządzenia, jak i cele i zakres art. 42 WE.

Jeżeli — w odróżnieniu od systemu zabezpieczenia społecznego państwa właściwego — system państwa członkowskiego, w którym zamieszkuje osoba niesamodzielna, objęta ubezpieczeniem jako członek rodziny pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek w rozumieniu rozporządzenia nr 1408/71, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem nr 118/97, ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem nr 1386/2001, nie przewiduje udzielania świadczeń rzeczowych w określonych sytuacjach niesamodzielności, to art. 18 WE nie stoi na przeszkodzie przyjęciu przepisów krajowych, na podstawie których instytucja właściwa odmawia w tych okolicznościach, niezależnie od mechanizmów wprowadzonych w art. 19 rozporządzenia nr 1408/71 lub ewentualnie jego art. 22 ust. 1 lit. b), pokrywania przez czas nieokreślony kosztów związanych z pobytem w zakładzie pielęgnacyjnym położonym w państwie członkowskim miejsca zamieszkania, w wysokości odpowiadającej świadczeniom, do których osoba ta miałaby prawo, gdyby taką samą opieką została objęta w zakładzie, który podpisał odpowiednie umowy i położony jest w państwie właściwym.

W istocie, ponieważ art. 42 WE przewiduje koordynację przepisów państw członkowskich, a nie ich harmonizację, postanowienie to nie ma wpływu na różnice merytoryczne i proceduralne pomiędzy systemami zabezpieczenia społecznego poszczególnych państw członkowskich i, co za tym idzie, na różnice w zakresie praw osób w nich ubezpieczonych. W tych okolicznościach art. 18 ust. 1 WE nie może zagwarantować osobie ubezpieczonej, że przeniesienie się do innego państwa członkowskiego będzie obojętne z punktu widzenia zabezpieczenia społecznego, w szczególności na płaszczyźnie świadczeń w razie choroby. Z uwagi na rozbieżności między systemami i ustawodawstwami państw członkowskich w tej dziedzinie takie przeniesienie może w konkretnych przypadkach okazać się dla zainteresowanego bardziej lub mniej korzystne, w zależności od kombinacji przepisów krajowych znajdujących zastosowanie na podstawie rozporządzenia nr 1408/71.

(por. pkt 84, 85, 88; pkt 2 sentencji)
Głównym celem obowiązku rejestracji przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia nr 1907/2006 w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony zdrowia i środowiska. Ponieważ jest to dziedzina, w której ustawodawcy wspólnotowemu przyznany jest szeroki zakres swobodnego uznania, tylko oczywiście niewłaściwy charakter przepisów wydanych w tej dziedzinie w stosunku do zamierzonego przez właściwe instytucje celu może powodować nieważność owych przepisów.

Tymczasem obowiązek rejestracji wchodzących w skład polimerów monomerów w postaci przereagowanej, z jednej strony, służy lepszemu informowaniu ogółu oraz profesjonalistów o możliwym ryzyku i w konsekwencji stanowi środek służący poprawie poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska, a z drugiej strony, pozwala na uniknięcie zakłóceń konkurencji i gwarantuje lojalną konkurencję w obrębie Wspólnoty, ponieważ obowiązek ten nałożony jest zarówno na producentów wspólnotowych, jak i na producentów niemających siedziby we Wspólnocie oraz importerów, którzy podlegają takiej samej procedurze niezależnie od tego, czy wyroby są produkowane we Wspólnocie, czy poza nią. Wynika z tego, że producenci niemający siedziby we Wspólnocie oraz importerzy nie ponoszą większych obciążeń niż producenci wspólnotowi. W konsekwencji wspomniany obowiązek jest właściwy dla osiągnięcia celów rozporządzenia i nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów, a art. 6 ust. 3 omawianego rozporządzenia nie jest nieważny ze względu na naruszenie zasady proporcjonalności.

Artykuł 6 ust. 3 nie jest także nieważny ze względu na naruszenie zasady równego traktowania. Po pierwsze, obowiązek rejestracji jest identyczny dla producentów wspólnotowych i dla importerów. Po drugie, monomery w postaci przereagowanej w polimerach wytwarzanych we Wspólnocie lub importowanych na jej obszar znajdują się w porównywalnych sytuacjach, gdyż są one wzajemnie zastępowalne lub identyczne. Po trzecie, chociaż producenci wspólnotowi i importerzy znajdują się w różnych sytuacjach, ponieważ ci pierwsi znają swe produkty, podczas gdy ci drudzy są uzależnieni od informacji przekazywanych przez dostawców mających siedzibę poza obszarem Wspólnoty, to owe identyczne traktowanie jest obiektywnie uzasadnione poszanowaniem zasad konkurencji obowiązujących na rynku wewnętrznym. Odmienne traktowanie importerów monomerów w postaci przereagowanej i producentów tych substancji mających siedzibę we Wspólnocie oznaczałoby bowiem faworyzowanie tych pierwszych.

(por. pkt 42, 45, 49, 56, 58, 63, 67, 72, 75–80; pkt 2 sentencji)
Trybunał, stwierdziwszy, że państwo członkowskie nie zastosowało się w terminie wyznaczonym w uzasadnionej opinii do wyroku stwierdzającego uchybienie przez nie zobowiązaniom, może, zgodnie z art. 228 ust. 2 akapit trzeci WE nałożyć na to państwo członkowskie okresową karę pieniężną lub ryczałt. Co się tyczy nałożenia okresowej kary pieniężnej, jest ona co do zasady uzasadniona tylko w zakresie, w jakim uchybienie wynikające z braku wykonania wcześniejszego wyroku trwa do oceny okoliczności faktycznych przez Trybunał.

W ramach postępowania w trybie art. 228 WE na Komisji ciąży obowiązek przedstawienia Trybunałowi dowodów niezbędnych do ustalenia stanu wykonania wyroku w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. W sytuacji gdy Komisja we wspomnianym postępowaniu dostarczyła wystarczającej liczby informacji wskazujących na dalsze trwanie uchybienia, państwo członkowskie musi podważyć w sposób zasadniczy i szczegółowy przedstawione dane i wypływające z nich wnioski.

(por. pkt 58, 59, 74, 75)
Zgodnie z art. 230 akapit czwarty WE osoba fizyczna lub prawna może wnieść skargę na decyzję skierowaną do innej osoby wyłącznie w sytuacji, gdy decyzja ta dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie. Podmioty inne niż adresaci decyzji mogą utrzymywać, że decyzja ta dotyczy ich indywidualnie tylko wtedy, gdy ma ona wpływ na ich sytuację ze względu na szczególne dla nich cechy charakterystyczne lub na sytuację faktyczną, która odróżnia ich od wszelkich innych osób i w związku z tym indywidualizuje w sposób podobny jak adresata decyzji.

W odniesieniu do decyzji Komisji z dziedziny pomocy państwa, w ramach postępowania kontrolnego w sprawie pomocy państwa z art. 88 WE należy odróżnić, po pierwsze, wstępną fazę badania pomocy ustanowioną w art. 88 ust. 3 WE, mającą na celu jedynie umożliwienie Komisji sformułowania wstępnej opinii w sprawie częściowej lub całkowitej zgodności danej pomocy, i po drugie, fazę badania, o której mowa ust. 2 tego artykułu. Tylko w ramach tej drugiej fazy, która ma umożliwić Komisji uzyskanie kompletnych informacji o całości danych w sprawie, traktat nakłada na Komisję obowiązek wezwania zainteresowanych stron do przedstawienia uwag.

W przypadku gdy bez wszczynania formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE Komisja stwierdza w formie decyzji wydanej na podstawie art. 88 ust. 3 WE, że pomoc jest zgodna ze wspólnym rynkiem, osoby, na których rzecz ustanowiono te gwarancje proceduralne, mogą wyegzekwować ich poszanowanie jedynie wtedy, gdy mają one możliwość zaskarżenia tej decyzji do sądu wspólnotowego. Z tych powodów dopuszczalna jest skarga o stwierdzenie nieważności takiej decyzji, wniesiona przez zainteresowaną stronę w rozumieniu art. 88 ust. 2 WE, w sytuacji gdy skarżący dąży, poprzez jej wniesienie, do ochrony swych praw proceduralnych, które wywodzi z tego postanowienia. Zainteresowanymi stronami są osoby, przedsiębiorstwa lub stowarzyszenia, których interesy mogłyby zostać naruszone w wyniku przyznania pomocy, to znaczy w szczególności przedsiębiorstwa będące konkurentami beneficjentów tej pomocy oraz organizacje zawodowe.

Nie jest wykluczone, że związek zawodowy pracowników może zostać uznany za „zainteresowaną stronę” w rozumieniu art. 88 ust. 2 WE, jeżeli związek ten lub jego członkowie wykażą, że ich interesy mogłyby zostać naruszone w wyniku przyznania pomocy. Związek ten powinien jednak wykazać w sposób wystarczający pod względem prawnym, że omawiana pomoc może mieć konkretny wpływ na sytuację tego związku lub sytuację członków, których związek ten reprezentuje.

(por. pkt 28–33)
Okoliczność, że instytucja zamawiająca wyklucza, zgodnie z klauzulą ogłoszenia o zamówieniu, zagraniczne biura konsultingowe i konsultantów, którzy przedłożyli wniosek o dopuszczenie do udziału w konkursach organizowanych przez tę samą instytucję zamawiającą w okresie sześciu miesięcy poprzedzających wniosek o dopuszczenie do udziału w konkursie, którego dotyczyło wskazane ogłoszenie, i którzy oświadczyli, że posiadają kwalifikacje odpowiadające kategoriom świadectw innym niż te wymagane w tym konkursie, stanowi uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego ciążącym na nim na mocy art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/38 koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji.

W istocie taka klauzula, która jednoznacznie daje zagranicznym biurom konsultingowym i konsultantom podstawę do uznania, że ewentualna różnica między kwalifikacjami deklarowanymi w poprzednim postępowaniu wszczętym przez tę samą instytucję zamawiającą i kwalifikacjami wymaganymi w postępowaniu, którego dotyczy sporne ogłoszenie o zamówieniu, powoduje automatycznie, że zostają oni wykluczeni z udziału w tym zamówieniu, może mięc wobec nich skutek odstraszający.

Nawet jeżeli klauzula ta stosowana w tym znaczeniu, że każdy zainteresowany podmiot, mający wątpliwości co do jej zakresu może zwrócić się do danej instytucji zamawiającej o udzielenie wyjaśnień i może przedstawić dowód, w każdej właściwej formie, że spełnia on warunki uczestnictwa w danym postępowaniu, potencjalni zainteresowani powinni znajdować się w równorzędnej sytuacji, jeśli chodzi o zakres informacji zawartych w ogłoszeniu o zamówieniu. Nie jest zgodne z zasadą równości traktowania i zasadą przejrzystości, aby jakaś kategoria tych zainteresowanych musiała zwrócić się do owej instytucji zamawiającej w celu uzyskania wyjaśnień i dodatkowych informacji w kwestii rzeczywistego znaczenia treści ogłoszenia o zamówieniu, jeżeli jego brzmienie nie pozostawia żadnych wątpliwości dla dostatecznie rozsądnego i uważnego zainteresowanego.

W tym względzie art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/38, zakazując wszelkiej dyskryminacji między oferentami, chroni również tych, którzy odstąpili od złożenia oferty, gdyż zasady prowadzonego przez instytucję zamawiającą postępowania stawiały ich w niekorzystnej sytuacji.

(por. pkt 36–41, 58; sentencja)
Sprawy połączone C-522/07 i C-65/08

Dinter GmbH

przeciwko

Hauptzollamt Düsseldorf

i

Europol Frost-Food GmbH

przeciwko

Hauptzollamt Krefeld

(wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Finanzgericht Düsseldorf)

„Wspólna Taryfa Celna — Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 — Nomenklatura Scalona — Klasyfikacja taryfowa — Ważność — Uwaga dodatkowa — Koncentrat soku jabłkowego”

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 29 października 2009 r. I ‐ 10335

Streszczenie wyroku

Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Wyjaśnienia do Nomenklatury Scalonej

(rozporządzenie Rady nr 2658/87; rozporządzenia Komisji: nr 1776/2001; nr 2031/2001; nr 1810/2004)

Stwierdza się nieważność uwagi dodatkowej 5 b) do działu 20 załącznika I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej w brzmieniu wynikającym z rozporządzeń Komisji nr 1776/2001, nr 2031/2001 i nr 1810/2004 zmieniających załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87 w zakresie, w jakim wyklucza z pozycji 2009 skoncentrowane, naturalne soki jabłkowe.

W istocie z systematyki podpozycji 200979 wynika jednoznacznie, że naturalne, skoncentrowane soki jabłkowe o liczbie Brixa niewiele niższej od 67 nie utraciły charakteru soku owocowego, odmiennie niż wskazuje wspomniana uwaga. Uwaga ta wyklucza skoncentrowane soki jabłkowe poprzez fikcyjne obliczenie zawartości dodatku cukru, które prowadzi do wyniku przekraczającego 50% zawartości w masie, podczas gdy skoncentrowane soki jabłkowe, z których została usunięta woda i charakteryzują się wysoką liczbą Brixa, zachowują swój naturalny charakter. Gdy cukier nie został w żaden sposób dodany, a wysoka zawartość dodatku cukru, prowadząca do zawartości w masie przekraczającej 50%, wynika wyłącznie z zagęszczenia związanego z usunięciem wody, omawiana uwaga dodatkowa, wykluczając skoncentrowany sok jabłkowy z pozycji 2009 jednoznacznie zmienia zakres omawianych pozycji taryfowych, co stanowi przekroczenie uprawnień przyznanych Komisji na mocy art. 9 rozporządzenia nr 2658/87.

(por. pkt 40–42; sentencja)
Należy zakwalifikować jako zamówienie publiczne na roboty budowlane w rozumieniu art. 1 lit. a) dyrektywy 93/37 dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane umowę formalnie zakwalifikowaną jako „umowa najmu”, zawartą pomiędzy miastem i prywatną spółką inwestycyjną, dotyczącą najmu przez to pierwsze hal wystawowych, które ma zbudować owa spółka, zgodnie ze szczegółowymi specyfikacjami dotyczącymi wykonania obiektów budowlanych, które zostały wskazane przez miasto, jeżeli głównym celem umowy jest wzniesienie omawianych hal, a hale te stanowią „obiekt budowlany” w rozumieniu art. 1 lit. c) omawianej dyrektywy. Takie zamówienie publiczne musi zostać udzielone zgodnie z przepisami art. 7 ust. 4 i art. 11 omawianej dyrektywy.

W istocie definicja pojęcia „zamówienie publiczne na roboty budowlane”, zawarta w art. 1 lit. a) dyrektywy 93/37, obejmuje wszelkie przedsięwzięcia, w których między instytucją zamawiającą a wykonawcą zawarta zostaje umowa o charakterze odpłatnym, bez względu na jej formalne zakwalifikowanie, której przedmiotem jest wykonanie przez tego wykonawcę „obiektu budowlanego” w rozumieniu art. 1 lit. c) tej dyrektywy. W tym względzie zasadniczym kryterium jest to, by obiekt budowlany był wykonany zgodnie z wymogami określonymi przez instytucję zamawiającą, bez względu na środki używane w celu jego wykonania. W wypadku gdy umowa zawiera zarówno elementy stanowiące zamówienie publiczne na roboty budowlane, jak i elementy stanowiące inny rodzaj zamówienia publicznego, to główny przedmiot umowy jest decydujący dla ustalenia mających zastosowanie uregulowań wspólnotowych.

(por. pkt 54–57, 59, 63)