Przepis ten wymaga w szczególności po pierwsze, by para przedstawiła danej administracji oficjalny dokument uznany za taki przez państwo członkowskie lub przez właściwe władze państwa członkowskiego, potwierdzający status konkubinatu, a po drugie, jako warunek dodatkowy, by wykazała, że osoby te nie mogą zawrzeć cywilnego związku małżeńskiego w państwie członkowskim. Odnośnie do treści i zakresu tego ostatniego warunku ten sam przepis uściśla, że uważa się, że osoby takie mają możliwość wejścia w cywilny związek małżeński wyłącznie wtedy, gdy spełniają wszystkie warunki przewidziane w ustawodawstwie państwa członkowskiego zezwalające na zawarcie związku małżeńskiego.

Co się tyczy podnoszonej dyskryminacji, wynikającej z odmiennego traktowania w odniesieniu do przyznania dodatku na gospodarstwo domowe, z jednej strony urzędników, którzy zawarli z osobą tej samej płci związek partnerski i którym obowiązujące przepisy prawa krajowego odmawiają możliwości zawarcia związku małżeńskiego oraz z drugiej strony, urzędników, którzy będąc odmiennej płci i mając możliwość zawarcia cywilnego związku małżeńskiego, woleli zawrzeć stały związek partnerski, to należy stwierdzić, że porównanie to jest błędne, ponieważ art. 1 ust. 2 lit. c) załącznika VII do regulaminu pracowniczego nie wprowadza i nie może wprowadzać uregulowania autonomicznego, mogącego stać w sprzeczności lub wychodzić poza przepisy regulujące w każdym państwie członkowskim Unii prawa i obowiązki właściwe przewidzianym przez te przepisy możliwym kategoriom stosunków małżeńskich czy paramałżeńskich. Natomiast właśnie z uwagi na te odmienne przepisy krajowe przepis ten ogranicza się do ustanowienia, w stosunku do każdego urzędnika pozostającego w uznawanym prawnie w państwie członkowskim związku partnerskim, który ubiega się o dodatek na gospodarstwo domowe, warunku szczególnego, to znaczy, by osoby te, a nie urzędnik jako taki, nie mogły zawrzeć cywilnego związku małżeńskiego. Tymczasem warunek ten zależy, odnośnie do płci czy orientacji seksualnej urzędnika pozostającego w związku partnerskim, wyłącznie od statusu prawnego, jaki przepisy prawne każdego państwa członkowskiego przyznają tym konkubinatom, przy czym warunek ten jest z tego względu w kontekście regulaminu pracowniczego całkowicie neutralny.

Ponadto w świetle różnych krajowych przepisów prawnych w tej materii pozostający wyłącznie w kompetencji państw członkowskich warunek, by para nie mogła mieć możliwości zawarcia związku małżeńskiego, nie pociąga za sobą dyskryminacji pośredniej, ze względu na to, że wśród różnych możliwych, prawnie uznawanych stosunków międzyludzkich, związek małżeński jest obecnie jedyną formą stosunku cywilnego wspólnego wszystkim państwom członkowskim Unii. Nie jest tak natomiast w wypadku związku partnerskiego.

Przepisy art. 1 ust. 2 lit. c) ppkt (iv) załącznika VII do regulaminu pracowniczego wprowadzają wprawdzie obiektywnie odmienne traktowanie obu tych kategorii urzędników, jednakże, przy założeniu, że obie te kategorie osób byłyby postawione w porównywalnej sytuacji w świetle celu realizowanego przez dodatek na gospodarstwo domowe, to takie odmienne traktowanie należy uznać za obiektywnie uzasadnione, ponieważ zamiarem prawodawcy Unii było to, by urzędnikom pozostającym w związku nieformalnym uznanym przez państwo członkowskie za związek stały, którzy prawnie nie mają możliwości zawarcia związku małżeńskiego, powinno się przyznać taki sam zakres świadczeń, jak parom małżeńskim.

(zob. pkt 27–29, 31, 32)