Sprawa T‑522/15 R

(publikacja fragmentów)

CCPL – Consorzio Cooperative di Produzione e Lavoro SC i in.

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej — Decyzja nakładająca grzywny — Gwarancja bankowa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni iuris — Pilny charakter — Wyważenie interesów”

Streszczenie – postanowienie prezesa Sądu z dnia 15 grudnia 2015 r.

W odniesieniu do wniosku w przedmiocie środka tymczasowego mającego na celu uzyskanie zwolnienia z obowiązku ustanowienia gwarancji bankowej jako niezbędnego warunku uniknięcia natychmiastowego ściągnięcia grzywien nałożonych przez Komisję za naruszenie reguł konkurencji, przesłanka dotycząca fumus boni iuris jest spełniona wówczas, gdy istnieje szereg elementów, które świadczą o tym, że Komisja nie doceniła w zaskarżonej decyzji powagi deficytowej sytuacji finansowej ukaranego przedsiębiorstwa. W każdym razie sąd orzekający w przedmiocie środków tymczasowych może jedynie stwierdzić, że ocena wspomnianych elementów zasługuje na bardziej szczegółowe zbadanie przez sąd orzekający co do istoty w postępowaniu głównym. Zgodnie bowiem z art. 261 TFUE i art. 31 rozporządzenia nr 1/2003 sąd Unii ma nieograniczone prawo orzekania w odniesieniu do skarg na decyzje Komisji nakładające grzywny lub okresowe kary pieniężne. Jeśli sąd wykonujący nieograniczone prawo orzekania korzysta z kompetencji reformatoryjnych, może on uwzględnić stan prawny i faktyczny istniejący w chwili orzekania. Przesłanka dotycząca fumus boni iuris zostaje zatem spełniona wówczas, gdy sąd orzekający w przedmiocie środków tymczasowych uważa, że prima facie istnieje dostatecznie duże prawdopodobieństwo, iż sąd orzekający co do istoty przyzna przedsiębiorstwu znaczną obniżkę kwoty nałożonych grzywien o wiele większą niż obniżka przyznana przez Komisję w zaskarżonej decyzji. (por. pkt 14, 34, 41–43)

Zważywszy, że możliwość wymagania ustanowienia gwarancji bankowej jako warunku uniknięcia natychmiastowego ściągnięcia grzywien nałożonych za naruszenie reguł konkurencji odpowiada ogólnej i rozważnej linii postępowania Komisji, tylko w wyjątkowych okolicznościach ukarane przedsiębiorstwo może zostać zwolnione z obowiązku ustanowienia takiej gwarancji. Aby wykazać istnienie takich wyjątkowych okoliczności, przedsiębiorstwo to powinno w zasadzie dostarczyć dowód, że obiektywnie nie ma ono możliwości ustanowienia gwarancji bankowej lub że jej ustanowienie zagrozi jego istnieniu. Te dwie wyjątkowe okoliczności są alternatywne i nie są kumulatywne. W konsekwencji, co się tyczy złożonego przez ukarane przedsiębiorstwo wniosku w przedmiocie środka tymczasowego, mającego na celu uzyskanie zwolnienia z obowiązku ustanowienia takiej gwarancji, jeżeli przedsiębiorstwo to jest w stanie wykazać w sposób wystarczający pod względem prawnym, że obiektywnie nie ma ono możliwości ustanowienia gwarancji bankowej w odniesieniu do nałożonych grzywien, należy uznać pilny charakter wniosku o zawieszenie wykonania. Ponadto należy uznać, że przedsiębiorstwo to udowodniło w sposób wystarczający pod względem prawnym, iż obiektywnie nie miało ono możliwości ustanowienia gwarancji bankowej, zważywszy, że łącznie dwanaście instytucji finansowych odmówiło udzielenia mu gwarancji bankowej. (por. pkt 49–51, 66)

W kontekście postępowania w przedmiocie środka tymczasowego uwzględnienie siły grupy, do której należy strona wnosząca o zastosowanie środków tymczasowych, opiera się na założeniu, iż obiektywne interesy tej strony nie mają autonomicznego charakteru w stosunku do interesów osób, które ją kontrolują lub które są członkami tej samej grupy, przy czym z uwagi na strukturę akcjonariatu grupy podejście to stosuje się nawet do akcjonariuszy mniejszościowych posiadających 50%, 40%, a nawet 30% kapitału danej spółki. Jednak koncepcja grupy nie ma zastosowania w zakresie dotyczącym spółdzielni, w sytuacji gdy nie istnieje dostateczna zbieżność interesów między spółdzielniami z jednej strony a spółką nadrzędną i siostrzanymi spółdzielniami z drugiej strony. (por. pkt 69, 70)