ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 108/29

Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2013 r. — Melt Water przeciwko OHIM (NUEVA)

(Sprawa T-61/13)

2013/C 108/74

Język postępowania: litewski

Strony

Strona skarżąca: Research and Production Company „Melt Water” UAB (Kłajpeda, Litwa) (przedstawiciel: adwokat V. Viešiūnaitė)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 grudnia 2012 r. w sprawie R 1794/2012-4 i uznanie odwołania strony skarżącej dotyczącego znaku towarowego NUEVA (zgłoszenie nr 010573541) za wniesione;

— zasądzenie kosztów na rzecz strony skarżącej

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy NUEVA dla towarów z klasy 32 — zgłoszenie nr 010573541

Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: Uznanie odwołania za niewniesione

Podniesione zarzuty: W zaskarżonej decyzji z dnia 3 grudnia 2012 r. strona pozwana błędnie przyjęła, że złożone przez stronę skarżąca odwołanie należało uznać na podstawie art. 60 rozporządzenia nr 207/2009 (1) i zasady 49 ust. 3 rozporządzenia nr 2868/95 (2) za niewniesione z powodu nieuiszczenia w terminie opłaty za wniesienie odwołania. Strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem strony pozwanej, zgodnie z którym wspomniana opłata powinna była zostać uiszczona w terminie dwóch miesięcy od złożenia odwołania. Twierdzi ona, że zarówno z decyzji eksperta odrzucającej zgłoszenie do rejestracji, jak i z oficjalnego tłumaczenia art. 60 rozporządzenia nr 207/2009 na język litewski wynika, iż opłata za wniesienie odwołania jest powiązana ze złożeniem pisma przedstawiającego podstawy odwołania, a nie ze złożeniem samego odwołania. W konsekwencji strona skarżąca słusznie powiązała uiszczenie opłaty za wniesienie odwołania z terminem do złożenia pisma przedstawiającego podstawy odwołania i dokonała jej zapłaty w tym właśnie terminie.

Zdaniem strony skarżącej tłumaczenie rozporządzenia nr 207/2009 na język litewski powinno być uważane za autentyczne i to właśnie na litewskiej wersji tego rozporządzenia należy się opierać przy dokonywaniu oceny, czy opłata za wniesienie odwołania przekazana przez stronę skarżącą na rzecz strony pozwanej została uiszczona w terminie. Strona skarżąca podnosi także, że w przypadku gdy autentyczny tekst w języku jednego z państw członkowskich, tutaj w języku litewskim, jest dwuznaczny, gdy jego tłumaczenie nie odpowiada treści w innych językach, dany akt, aby zapewnić pewność prawa, powinien podlegać wykładni pozostającej w jak największej zgodzie z interesami osoby, do której został skierowany, w szczególności, jeżeli wykładnia przeciwna może prowadzić do negatywnych dla tej osoby następstw.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz,U. L 78, s. 1)

(2) Rozporządzenie Komisji (WE) z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 86/27

Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2013 r. — ANKO przeciwko Komisji

(Sprawa T-64/13)

2013/C 86/46

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat B. Christianos)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie, że skarżąca nie jest zobowiązana do zwrotu jako nienależnego świadczenia, kwoty wypłaconej jej przez Komisję w ramach projektu DOC@HAND;

— stwierdzenie, że skarżąca nie jest zobowiązana do zapłaty zryczałtowanego odszkodowania na rzecz Komisji w związku z projektem DOC@HAND; oraz

— obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga dotyczy odpowiedzialności Komisji na podstawie art. 272 TFUE w ramach umowy nr 508015 w sprawie realizacji projektu „Knowledge Sharing and Decision Support for Healthcare Professionals” (DOC@HAND). Skarżąca ANKO podnosi w szczególności, że choć wykonała swe zobowiązania umowne to Komisja z naruszeniem wspomnianej umowy, zasad dobrej wiary, zakazu nadużywania prawa i proporcjonalności zażądała od niej zwrotu wypłaconych jej kwot.

Z tego powodu skarżąca twierdzi po pierwsze, że nie jest zobowiązana do zwrotu jako nienależnego świadczenia całej kwoty wypłaconej jej przez Komisję w ramach projektu DOC@HAND i po drugie, że nie jest zobowiązana do zapłaty na rzecz Komisji zryczałtowanego odszkodowania (liquidated damages) za projekt DOC@HAND.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 101/24

Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2013 r. — Novartis Europharm przeciwko Komisji

(Sprawa T-67/13)

2013/C 101/53

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Novartis Europharm Ltd (Horsham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: C. Schoonderbeek, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

Skarżąca wnosi do Trybunału o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2012) 8605 wersja ostateczna z dnia 19 listopada 2012 r. przyznającej Hospira UK Ltd. pozwolenie na wprowadzenie do obrotu zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję Leków (Dz.U. L 136, s. 1); oraz

— obciążenie Komisji Europejskiej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi jeden zarzut twierdząc, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem i narusza prawa do ochrony danych Novartis Europharm Ltd. w odniesieniu do produktu Aclasta zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2309/93 (1), w związku z art. 89 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (2). Ponieważ Aclasta przyznane zostało oddzielne i niezależne pozwolenie na wprowadzenie do obrotu w wyniku zcentralizowanej procedury, pozwolenie na Aclasta nie jest objęte zakresem tego samego ogólnego pozwolenia na wprowadzenie do obrotu co pozwolenie na Zometa (inny produkt Novartis Europharm Ltd), jak stanowi art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/83 (3) dla celów ochrony danych.

Ponadto zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem w zakresie w jakim stanowi naruszenie art. 10 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE z uwagi na fakt, że nie wygasła ochrona danych w odniesieniu do referencyjnego produktu leczniczego Aclasta, a zatem nie zostały spełnione przesłanki wydania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu w rozumieniu tego artykułu.

(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych.

(2) Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Tekst mający znaczenie dla EOG).

(3) Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi.
—

stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej, odmawiającej skarżącym dostępu do ostatniego projektu przeglądu literatury, dotyczącego tzw. „długu węglowego” bioenergii uzyskiwanej z biomasy, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, i rozporządzeniem (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnot; oraz
3)

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa „dostępu do sądu”, również w postaci tego, że Sąd nie zgodził się na złożenie repliki na odpowiedź na skargę pozwanej — i to pomimo faktu, że skarżąca/wnosząca odwołanie wyraźnie występowała o drugą wymianę pism procesowych. Odmowa (zgody na złożenie repliki) pozbawiła wnoszącą odwołanie szansy naprawienia podnoszonego przez Sąd uchybienia — i to w czasie, gdy wnosząca odwołanie nie mogła już wszcząć nowej sprawy, która spełniałaby wymogi prawne, gdyż upłynął termin do złożenia skargi (art. 78 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 86/25

Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2013 r. — Out of the blue przeciwko OHIM — Mombauer (REFLEXX)

(Sprawa T-48/13)

2013/C 86/42

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Out of the blue KG (Lilienthal, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Hasselblatt i I. George)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Meinhard Mombauer (Kolonia, Niemcy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 listopada 2012 r. w sprawie R 1656/2011-4;

— nakazanie OHIM pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez skarżącą;

— w przypadku wstąpienia przez Meinharda Mombauera do postępowania w charakterze interwenienta nakazanie interwenientowi pokrycia własnych kosztów.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „REFLEXX” dla towarów z klasy 9 — zgłoszenie nr 7 239 511

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Meinhard Mombauer

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „REFLECTS” dla towarów z klasy 9

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 42 ust. 5 w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia n r207/2009.
—

Komisja naruszyła art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 i nast. rozporządzenia w ten sposób, że co do istoty prowadziła formalne postępowania wyjaśniające, nie spełniając jednak jego wymagań formalnych, pozbawiając przez to skarżących i wnoszących skargę do Komisji, jak też inne zainteresowane strony ich prawa do bycia wysłuchanym
—

w konsekwencji zastosowanie decyzji Wydziału Unieważnień OHIM z dnia 11 października 2011 r. wydanej w postępowaniu w sprawie unieważnienia prawa do znaku nr 4633 C, w którym stwierdzono częściową nieważność prawa do wspólnotowego (słownego) znaku towarowego nr 5042346 „KIT, EL SABOR DE NAVARRA” w klasie 29 dla „konserwowanych, suszonych i gotowanych owoców i warzyw; galaretek, dżemów, kompotów, z których wszystkie pochodzą z Nawarry” oraz w klasie 30 dla „wyrobów cukierniczych i słodyczy, lodów; miodu, melasy, sosów (przypraw), przypraw”;
4)

Zarzut czwarty dotyczący okoliczności, że zaskarżona decyzja jest błędna w zakresie, w jakim Komisja uznała w niej Toshibę Corporation za solidarnie odpowiedzialną za uczestnictwo spółki Matsushita Toshiba Picture Display Co., Ltd. (zwanej dalej „MTPD”) w naruszeniu w odniesieniu do okresu od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 12 czerwca 2006 r.
—

posiłkowo i jedynie przy założeniu uznania przez Sąd za niedopuszczalne dokumentów przedstawionych w ramach odwołania złożonego do Izby Odwoławczej i stwierdzenia przez niego, że są one niezbędne do uwzględnienia skargi, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na nieprzestrzeganie zasady kontradyktoryjności i prawa do obrony oraz przekazanie sprawy Wydziałowi Unieważnień do ponownego rozpatrzenia;
1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia pojęcia „akt niekorzystny”, ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej uznał skargę w pierwszej instancji za dopuszczalną dzięki zakwalifikowaniu jako akt niekorzystny przedstawionej skarżącym przez Komisję propozycji dotyczącej liczby dodatkowych lat, które mogą zostać zaliczone do okresu uprawniającego do emerytury w ramach przeniesienia ich uprawnień emerytalnych na podstawie art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 108/33

Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2013 r. — Calestep, SL przeciwko ECHA

(Sprawa T-89/13)

2013/C 108/82

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Calestep, SL (Estepa, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Cabezas Mateos)

Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o to, by po przeprowadzeniu wszystkich etapów postępowania uwzględnił skargę i stwierdził nieważność decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) będącej przedmiotem niniejszej skargi.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca z powodu uznania jej za małe przedsiębiorstwo uiściła opłatę ulgową, o której mowa w art. 74 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1) i w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 340/2008 z dnia 16 kwietnia 2008 r. w sprawie opłat i należności wnoszonych na rzecz Europejskiej Agencji Chemikaliów (Dz.U. L 107, s. 6), które odsyłają z kolei do zalecenia Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącego definicji mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw (Dz.U. L 124, s. 36).

W następstwie kontroli przeprowadzonej przez ECHA agencja ta uznała, że skarżąca nie może zostać uznana za małe przedsiębiorstwo, ponieważ należy ona do grupy przedsiębiorstw. Uznawszy, że przedsiębiorstwo to nie spełnia ustanowionych wymogów, ECHA wezwała skarżącą do uiszczenia różnicy w stosunku do całkowitej opłaty wymaganej od średnich przedsiębiorstw oraz opłaty administracyjnej.

Na poparcie skargi skarżąca podnosi jeden tylko zarzut oparty na niespełnieniu dwóch warunków określonych w art. 2 ust. 2 załącznika do wspomnianego powyżej zalecenia.

W tym względzie twierdzi ona, że do wykluczenia spółki z kategorii małych przedsiębiorstw nie wystarczy, by ta ostatnia miała więcej niż 50 pracowników, konieczne jest także, by spełniała ona jeden z pozostałych warunków przewidzianych w tym przepisie, jako że użyto w nim spójnika „i”. W niniejszej sprawie nie występuje koniunkcja.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący błędu w interpretacji ww. zobowiązań. Zdaniem skarżącej Komisja błędnie zinterpretowała służące ocenie ofert określone w klauzuli 1.4.10.c) tych zobowiązań kryterium dotyczące zaplanowanej przez uczestniczącą w przetargu linię lotniczą oferty połączeń z innymi przewoźnikami powietrznymi. Komisja zinterpretowała to kryterium w taki sposób, że obejmuje ono zamierzone przez Virgin plany w zakresie przewozu pasażerów na trasie Londyn Heathrow–Edynburg swymi własnymi połączeniami z lotami długodystansowymi, choć w rzeczywistości kryterium to ogranicza się do tranzytu pasażerów dla innych przewoźników lotniczych.
—

W tym względzie podniesione zostało, że zarówno treść przepisu (który odnosi się do „przyczyn innych niż wykonywanie obowiązków w służbie państwowej lub na rzecz organizacji międzynarodowej”) jak i jego ratio legis prowadzą do wykluczenia przyznania dodatku osobie, która opuściła własne państwo pochodzenia bez nawiązania trwałej więzi z państwem do którego została przeniesiona właśnie ze względu na zatrudnienie w organizacji międzynarodowej. Ani treść ani logika ani ratio legis przepisu nie mogą prowadzić do przyjęcia jak uczynił Sąd w zaskarżonym wyroku, że należy pominąć okresy następujące po zatrudnieniu w organizacji międzynarodowej, jeżeli przeniesienie nastąpiło jak w niniejszym przypadku ze względów osobistych.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do rzetelnego procesu w odniesieniu do okresu do dnia 10 lutego 2003 r. ze względu na to, że: — Komisja w zaskarżonej decyzji opiera swe stwierdzenie, że Matsushita Electric Industrial Co., Ltd. (zwana dalej „MEI”) uczestniczyła w zarzucanym jednolitym i ciągłym naruszeniu art. 101 TFUE dotyczącym kolorowych lamp obrazowych (zwanym dalej „kartelem KLO”) w okresie przed dniem 10 lutego 2003 r., na dwóch nowych zarzutach niewymienionych w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów: po pierwsze, iż MEI wiedziała lub powinna była wiedzieć o kartelu KLO a, po drugie, że MEI podjęła decyzję o charakterze strategicznym o uczestnictwie w kartelu KLO w ramach dwustronnych kontaktów. Podobnie w zaskarżonej decyzji powołano się po raz pierwszy na niektóre ustne oświadczenia i dokumenty potwierdzające lub ich części na poparcie tych twierdzeń; — wskazanie tych twierdzeń i dokumentów po raz pierwszy w zaskarżonej decyzji stanowi poważne naruszenie prawa do obrony Panasonic Corporation (zwanej dalej „Panasonic”), jest niedopuszczalne i wymaga stwierdzenia nieważności omawianej decyzji wobec MEI w odniesieniu do tego okresu.
2)

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa do obrony, prawa do rzetelnego procesu i do skutecznej ochrony sądowej poprzez brak kontradyktoryjności procedury przyjmowania zaskarżonych aktów oraz poprzez dorozumianą odmowę ze strony Rady przedstawienia dowodów uzasadniających charakter i zakres sankcji.
—

po ustaleniu i dokonaniu oceny odpowiedzialności Europejskiego Banku Centralnego (EBC) w rozumieniu art. 340 TFUE, zobowiązanie pozwanego do naprawienia powstałej szkody w kwocie co najmniej 12 504 614,98 EUR lub w innej kwocie, która zostanie uznana za sprawiedliwą i słuszną, z zastrzeżeniem możliwości jej doprecyzowania w trakcie postępowania, wraz z odsetkami ustawowymi i odsetkami za zwłokę od tej kwoty należnymi do dnia zapłaty;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 28 listopada 2012 r. w sprawie R 2292/2011-4 w zakresie, w jakim dopuszczono w niej rejestrację znaku towarowego MOMARID w odniesieniu do środków sanitarnych do celów medycznych; produktów dietetycznych do celów leczniczych; preparatów, substancji i produktów farmaceutycznych i medycznych do ochrony, utrzymania, leczenia lub odżywiania skóry, ciała, twarzy, ust, warg, oczu, włosów, rąk i paznokci; preparatów i substancji farmaceutycznych i medycznych do pielęgnacji i wyglądu skóry, ciała, twarzy, ust, warg, oczu, włosów, rąk i paznokci; produktów i preparatów farmaceutycznych i medycznych do odchudzania; dermatologicznych produktów, preparatów i substancji farmaceutycznych; preparatów dermatologicznych do zapobiegania schorzeniom skóry i ich leczenia; preparatów dermatologicznych (leczniczych); preparatów farmaceutycznych do leczenia schorzeń dermatologicznych; preparatów farmaceutycznych do miejscowego leczenia schorzeń dermatologicznych; dermatologicznych produktów leczniczych; weterynaryjnych preparatów farmaceutycznych do użytku dermatologicznego; weterynaryjnych preparatów leczniczych do leczenia zaburzeń hormonalnych; hormonów dla celów medycznych; preparatów hormonalnych do użytku weterynaryjnego; hormonów; produktów sterydowych; preparatów hormonalnych do użytku farmaceutycznego i medycznego; produktów higienicznych; substancji chemicznych do użytku farmaceutycznego („sporne towary”);
4)

Zarzut czwarty dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła w sposób nieuzasadniony lub nieproporcjonalny przysługujące stronie skarżącej prawa podstawowe, w szczególności jej prawo własności, prawo do prowadzenia działalności gospodarczej, do ochrony dobrego imienia oraz do życia prywatnego i rodzinnego.
—

w związku z powyższym, — stwierdzenie nieważności: — decyzji Parlamentu, której data wydania nie jest znana, w sprawie odstąpienia od ogłoszonego przetargu z powodu, iż „oferty otrzymane w odpowiedzi na ogłoszenie o przetargu były nie do przyjęcia z punktu widzenia kryteriów udzielenia zamówienia, a w szczególności oferowanych cen, które są zbyt wysokie w stosunku do wartości podanej w ogłoszeniu o zamówieniu”, o której to decyzji poinformowano konsorcjum Direct Way pismem z dnia 3 września 2012 r.; — decyzji Parlamentu, której data wydania nie jest znana, w sprawie zastosowania procedury negocjacyjnej bez ogłoszenia w celu udzielenia zamówienia, o której konsorcjum Direct Way zostało poinformowane w drodze zaproszenia do udziału w procedurze, przekazanego mu w dniu 19 września 2012 r.; — decyzji Parlamentu, której data wydania nie jest znana, w sprawie udzielenia zamówienia innemu oferentowi, o której konsorcjum Direct Way zostało poinformowane e-mailem z dnia 21 grudnia 2012 r., z potwierdzeniem pismem z dnia 3 stycznia 2013 r.;
1)

Zarzut pierwszy: naruszenie obowiązku uzasadnienia, prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony prawnej W tym kontekście zostaje podniesione m.in., że uzasadnienie zawarte w zaskarżonej decyzji nie jest dla skarżącej zrozumiałe, a zrozumiale uzasadnienie nie zostało jej również zakomunikowane oddzielnie. Z tego powodu zostało naruszone jej prawo do obrony oraz prawo do skutecznej ochrony prawnej. Naruszone zostało także prawo do bycia wysłuchanym. Skarżąca podnosi, że zaskarżone akty nie zostały jej doręczone przez pozwaną i że nie była ona wysłuchana. Ponadto podnosi ona, że pozwana nie dokonała prawidłowej oceny okoliczności dotyczących skarżącej. Skarżąca jest zdania, że została pozbawiona udziału w sprawiedliwym postępowaniu, zgodnym zasadami państwa prawa, ponieważ z braku wiedzy o toczącym się postępowaniu nie mogła konkretnie wypowiedzieć się w przedmiocie odnośnych zarzutów i rzekomych dowodów przedstawionych przez Radę, jak również nie mogła przedstawić żadnych dowodów przeciwnych.
2)

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do obrony. Skarżące nie miały okazji do obrony w odpowiednim zakresie z uwagi na brak obiektywnych kryteriów dla oceny, czy w przypadku substancji chodziło o substancję budzącą równoważne obawy zgodnie z art. 57 lit. f) REACH, w szczególności w przypadku alergenów inhalacyjnych, takich jak MHHPA oraz ponieważ ECHA nie wzięła pod uwagę wszystkich informacji, jakie dostarczyli przedstawiciele tego sektora przemysłu w terminie do dostarczenia stanowisk.
2)

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do obrony. Skarżące nie miały okazji do obrony w odpowiednim zakresie z uwagi na brak obiektywnych kryteriów dla oceny, czy w przypadku substancji chodziło o substancję budzącą równoważne obawy zgodnie z art. 57 lit. f) REACH, w szczególności w przypadku alergenów inhalacyjnych, takich jak HHPA oraz z uwagi na fakt, że ECHA nie wzięła pod uwagę wszystkich informacji, jakie dostarczyli przedstawiciele tego sektora przemysłu w terminie do dostarczenia stanowisk.