ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Z art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 479/2008 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina wynika, że celem działań w zakresie restrukturyzacji winnic jest zwiększenie konkurencyjności producentów wina. W świetle tego celu stosunkowo prosty środek, ograniczający się do polepszenia zarządzania winnicą poprzez ochronę winorośli różnymi sposobami, co prowadzi do znacznego wzrostu konkurencyjności rolników, może zostać uznany za środek restrukturyzacji. W szczególności z treści art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 479/2008 nie wynika wcale, że środki wykorzystujące techniki istniejące, a nawet znane od pokoleń, mogą kwalifikować się do pomocy na restrukturyzację winnicy wyłącznie pod warunkiem, że zostaną połączone z nowymi technologiami i koncepcjami. W konsekwencji w braku w rozporządzeniu nr 479/2008 unormowań dotyczących kwalifikowalności do objęcia wsparciem środków ochrony winnic w szczególności przed szkodami wyrządzanymi przez dzikie zwierzęta czy ptaki nie istnieje podstawa prawna, aby odmówić państwu członkowskiemu włączenie środka ochrony winnic przed szkodami wyrządzanymi przez dzikie zwierzęta czy ptaki do środków restrukturyzacji i przekształcania winnic, ponieważ środek ten przyczynia się do poprawy konkurencyjności producentów wina w tym państwie członkowskim.

(zob. pkt 46, 47, 51, 52)
Artykuł 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że uprzednia procedura wydawania pozwoleń na podstawie dyrektywy Rady 93/42/WE z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych, zmienionej dyrektywą 2007/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r., przeprowadzona w odniesieniu do wyrobu zawierającego jako integralną część substancję w rozumieniu art. 1 ust. 4 tej dyrektywy nie może zostać uznana do celów stosowania tego rozporządzenia za równoważną z procedurą wydawania pozwoleń na dopuszczenie do obrotu tej substancji przeprowadzaną na podstawie dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą 2004/27/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r., nawet jeżeli wypomniana substancja została poddana ocenie, o której mowa w pkt 7.4 akapity pierwszy i drugi załącznika I do dyrektywy 93/42, zmienionej dyrektywą 2007/47.

(zob. pkt 51; sentencja)
Artykuł 2 lit. c) dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „zbioru”, o którym mowa w tym przepisie, obejmuje zestaw danych osobowych gromadzonych w ramach działalności kaznodziejskiej realizowanej poprzez odwiedzanie kolejnych gospodarstw domowych, zawierających nazwiska i adresy oraz inne informacje dotyczące odwiedzonych osób, o ile dane te są zorganizowane według określonych kryteriów umożliwiających w praktyce ich łatwe odnalezienie dla celów ich późniejszego wykorzystania. Aby zestaw taki był objęty tym pojęciem, nie jest konieczne, by zawierał kartoteki, szczególne rejestry lub inne systemy służące wyszukiwaniu.

Artykuł 2 lit. d) dyrektywy 95/46 w świetle art. 10 ust. 1 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że pozwala on uznać wspólnotę religijną wspólnie z jej członkami głosicielami za administratora danych osobowych w odniesieniu do przetwarzania dokonywanego przez tych członków głosicieli w ramach zorganizowanej, koordynowanej i wspieranej przez wspólnotę działalności kaznodziejskiej realizowanej poprzez odwiedzanie kolejnych gospodarstw domowych, przy czym nie jest konieczne, by wspomniana wspólnota miała dostęp do danych, ani nie musi zostać ustalone, że udzielała ona swoim członkom pisemnych wytycznych lub instrukcji dotyczących tego przetwarzania.

Stwierdzenia tego nie może podważyć zasada autonomii organizacyjnej wspólnot religijnych, która wynika z art. 17 TFUE. Spoczywającego na wszystkich osobach obowiązku dostosowania się do zasad prawa Unii dotyczących ochrony danych osobowych nie można bowiem uznać za ingerencję w autonomię organizacyjną wspomnianych wspólnot (zob. analogicznie wyrok z dnia 14 kwietnia 2018 r., Egenberger, C‑414/16, EU:C:2018:257, pkt 58).

(zob. pkt 74, 75; pkt 3 sentencji)
Sprawa C‑287/17

Česká pojišťovna a.s.

przeciwko

WCZ, spol. s r.o.

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresní soud v Českých Budějovicích)

Odesłanie prejudycjalne – Prawo spółek – Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych – Dyrektywa 2011/7/UE – Artykuł 6 ust. 1 i 3 – Zwrot kosztów odzyskiwania wierzytelności – Koszty wynikające z wezwań kierowanych z powodu opóźnień w płatnościach dłużnika

Streszczenie – wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 13 września 2018 r.

Zbliżanie ustawodawstw – Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych – Dyrektywa 2011/7 – Prawo do rekompensaty za koszty odzyskiwania należności – Koszty wynikające z wezwań kierowanych z powodu opóźnień w płatnościach – Możliwość uzyskania rozsądnej rekompensaty przekraczającej kwotę ryczałtową

(dyrektywa 2011/7 Parlamentu Europejskiego i Rady, motyw 19, art. 6)

Artykuł 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/WE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych należy interpretować w ten sposób, że przyznaje on wierzycielowi dochodzącemu zwrotu kosztów wynikających z wezwań skierowanych do dłużnika z powodu opóźnień w płatnościach prawo do uzyskania z tego tytułu oprócz ryczałtowej kwoty 40 EUR przewidzianej w ust. 1 tego artykułu również rozsądnej rekompensaty w rozumieniu ust. 3 tego artykułu za tę część kosztów, która przekracza kwotę ryczałtową.

Ponadto okoliczność, że motyw 19 dyrektywy 2011/7 stanowi, iż dyrektywa ta powinna ustalić minimalną ryczałtową kwotę zwrotu kosztów administracyjnych i rekompensatę kosztów wewnętrznych poniesionych w związku z opóźnieniami w płatnościach, nie wyklucza ponadto, by rozsądna rekompensata tych kosztów mogła zostać przyznana wierzycielowi w zakresie, w jakim owa minimalna ryczałtowa kwota jest niewystarczająca. Ponadto o ile prawdą jest, że wspomniany motyw stanowi, iż rekompensata w drodze ryczałtowej kwoty powinna ograniczać się do kosztów administracyjnych i wewnętrznych związanych z odzyskiwaniem wierzytelności, to jednak stwierdzenie to należy interpretować w świetle tego całego motywu. Z powyższego wynika, że poprzez to twierdzenie prawodawca Unii jedynie podkreślił, że automatyczny charakter ryczałtowego zwrotu 40 EUR stanowi dla wierzyciela zachętę do ograniczenia swoich kosztów dochodzenia do tej kwoty, bez wykluczenia jednak, by ów wierzyciel mógł uzyskać w odpowiednim przypadku rozsądną rekompensatę w wyższej wysokości, jednakże pozbawioną automatyzmu.

(zob. pkt 36–38; sentencja)
Sprawa C‑425/17

Günter Hartmann Tabakvertrieb GmbH & Co. KG

przeciwko

Stadt Kempten

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof)

Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych – Dyrektywa 2014/40/UE – Zakaz wprowadzania do obrotu tytoniu do stosowania doustnego – Pojęcie „tytoniu do żucia” i „tytoniu do stosowania doustnego” – Pasta składająca się z drobno mielonego tytoniu (Thunder Chewing Tabacco) i perforowane porcjowane bibułkowe saszetki wypełnione drobno posiekanym tytoniem (Thunder Frosted Chewing Bags)

Streszczenie – wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 października 2018 r.

Zbliżanie ustawodawstw – Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych – Dyrektywa 2014/40 – Zakres stosowania – Wyroby tytoniowe przeznaczone do żucia – Pojęcie – Kryteria oceny

(dyrektywa 2014/40 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 2 pkt 6, 8)

Artykuł 2 pkt 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylającej dyrektywę 2001/37/WE w związku z art. 2 pkt 6 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że wyroby tytoniowe przeznaczone do żucia w rozumieniu tych przepisów stanowią tylko te wyroby tytoniowe, które mogą być właściwie konsumowane jedynie poprzez ich żucie, czego ustalenie należy do sądu krajowego na podstawie ogółu obiektywnych cech charakterystycznych właściwych dla danych wyrobów, takich jak ich skład, konsystencja, forma przedstawienia i, w odpowiednim przypadku, ich rzeczywiste stosowanie przez konsumentów.

W rzeczywistości bowiem, jak zauważyła Komisja Europejska, z prac przygotowawczych nad dyrektywą 2014/40 wynika, że poprzez dodanie przysłówka „wyłącznie” do znajdującej się w art. 2 pkt 6 tej dyrektywy definicji pojęcia „tytoniu do żucia” prawodawca Unii miał zamiar doprecyzować to pojęcie, tak aby ograniczyć możliwości obchodzenia zakazu dotyczącego tytoniu do stosowania doustnego wobec powtarzających się prób sprzedaży tytoniu typu „snus” pod nazwą „tytoń do żucia”. Z powyższego wynika, że jako „towary tytoniowe [przeznaczone] do żucia” w rozumieniu art. 2 pkt 8 dyrektywy 2014/40 mogą zostać zaklasyfikowane jedynie towary, które mogą być właściwie konsumowane jedynie poprzez ich żucie, to znaczy, że mogą one uwalniać ich istotne składniki w buzi jedynie poprzez żucie. Z kolei nie można zaklasyfikować jako takiego wyrobu tytoniowego, który aczkolwiek może również być żuty, jest zasadniczo przeznaczony do ssania, to znaczy wyrobu, który wystarczy tylko trzymać w buzi, aby uwolnione zostały jego istotne substancje.

(zob. pkt 31–33, 36; sentencja)
Artykuł 1 ust. 2 lit. a) i art. 2 dyrektywy 2004/18 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania krajowego takiego jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które, zrównując szpitale prywatne „klasyfikowane” ze szpitalami publicznymi ze względu na ich włączenie do systemu planowania krajowej publicznej opieki zdrowotnej, uregulowane w umowach ad hoc, które są różne od zwykłych stosunków akredytacji, panujących w przypadku innych prywatnych podmiotów uczestniczących w systemie opieki zdrowotnej, wyłącza te szpitale spod zakresu działania krajowych i unijnych przepisów z dziedziny zamówień publicznych, w tym również w przypadkach, w których szpitalom tym zleca się wytwarzanie i dostarczanie bezpłatnie do publicznych zakładów opieki zdrowotnej specyficznych produktów niezbędnych do świadczenia usług opieki zdrowotnej w zamian za publiczne finansowanie przyznane w celu wytwarzania i dostawy tych produktów.

(zob. pkt 43; pkt 2 sentencji)
Artykuły 18 i 42 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, należy interpretować w ten sposób, że przepisy te nie nakładają na instytucję zamawiającą obowiązku nadania co do zasady, przy sporządzaniu specyfikacji technicznych w przetargu na zakup wyrobów medycznych, większej wagi albo poszczególnym właściwościom urządzeń medycznych, albo wynikom działania tych urządzeń, lecz wymagają, by specyfikacje techniczne jako całość były zgodne z zasadami równego traktowania i proporcjonalności. Do sądu odsyłającego należy ocena, czy w zawisłym przed nim sporze dane specyfikacje techniczne spełniają te wymogi.

(zob. pkt 45; sentencja)
Sprawa C-679/17

Vlaams Gewest

i

Vlaams Gewest

przeciwko

Johannesowi Huijbrechtsowi

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez hof van beroep te Antwerpen)

Odesłanie prejudycjalne – Swoboda przepływu kapitału – Ograniczenia – Przepisy podatkowe – Podatek od spadków – Zrównoważona gospodarka leśna – Zwolnienie – Ochrona obszarów leśnych

Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 listopada 2018 r.

Swobodny przepływ kapitału i płatności – Ograniczenia – Przepisy podatkowe – Podatek od spadków – Uregulowanie krajowe przewidujące korzyść podatkową w odniesieniu do lasów nabytych w drodze dziedziczenia, pod warunkiem że są one zarządzane w zrównoważony sposób – Ograniczenie do lasów znajdujących się w państwie członkowskim miejsca zamieszkania podatnika – Niedopuszczalność

(art. 63 TFUE)

Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak uregulowanie stanowiące przedmiot sporu w postępowaniu głównym, które w odniesieniu do lasów nabytych w drodze dziedziczenia przyznaje korzyść podatkową, pod warunkiem że są one zarządzane w zrównoważony sposób, zgodnie z wymogami sformułowanymi w prawie krajowym, lecz ogranicza tę korzyść do lasów położonych na terytorium owego państwa członkowskiego.

(zob. pkt 43; sentencja)
Artykuł 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że ulga podatkowa, taka jak ta będąca przedmiotem postępowania głównego, nie spełnia ustanowionej w tym przepisie przesłanki dotyczącej selektywności danej ulgi, która polega na zwolnieniu z podatku od nabycia nieruchomości, przeniesienia prawa własności do nieruchomości dokonanego z powodu przekształcenia obejmującego wyłącznie spółki tej samej grupy powiązane stosunkiem posiadania udziałów w wysokości co najmniej 95% udziałów w kapitale zakładowym przez nieprzerwany okres przynajmniej pięciu lat poprzedzających operację przekształcenia i pięciu lat po tej operacji.

W kontekście środków podatkowych zakwalifikowanie krajowego środka podatkowego jako „selektywny” zakłada najpierw określenie systemu podatkowego jako powszechny lub „normalny” w danym państwie członkowskim, a następnie wykazanie, że dany środek stanowi odstępstwo od owego powszechnego systemu, jako że wprowadza on zróżnicowanie wśród podmiotów gospodarczych znajdujących się, w świetle celu przyświecającego temu powszechnemu systemowi, w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej (zob. podobnie wyrok z dnia 21 grudnia 2016 r., Komisja/World Duty Free Group SA i in., C‑20/15 P i C‑21/15 P, EU:C:2016:981, pkt 57).

Niemniej jednak należy w drugiej kolejności przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału pojęcie „pomocy państwa” nie obejmuje środków wprowadzających zróżnicowanie wśród przedsiębiorstw, które znajdują się, w świetle celu przyświecającego danemu systemowi prawnemu, w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej, i tym samym a priori selektywnych, w wypadku gdy dane państwo członkowskie wykaże, że zróżnicowanie to jest uzasadnione, gdyż wynika z charakteru lub ze struktury systemu, w który środki te się wpisują (wyrok z dnia 21 grudnia 2016 r., Komisja/World Duty Free Group SA i in., C‑20/15 P i C‑21/15 P, EU:C:2016:981, pkt 58 i przytoczone tam orzecznictwo).

Trybunał w swoim orzecznictwie przyznał, że cele związane z danym ogólnym systemem podatkowym mogły stanowić uzasadnienie dla systemu podatkowego a priori o selektywnym charakterze (zob. podobnie wyroki: z dnia 29 kwietnia 2004 r., GIL Insurance i in., C‑308/01, EU:C:2004:252, pkt 74–76; z dnia 8 września 2011 r., Paint Graphos i in., od C‑78/08 do C‑80/08, EU:C:2011:550, pkt 64–76).

W niniejszej sprawie cel związany z właściwym funkcjonowaniem ogólnego, będącego przedmiotem postępowania głównego, systemu podatkowego sprowadzający się do unikania podwójnego opodatkowania, a tym samym do nadmiernego opodatkowania, może w ten sposób stanowić uzasadnienie dla tego, że zwolnienie podatkowe przewidziane w § 6a GrEStG jest zastrzeżone dla operacji przekształcenia dokonywanej między spółkami powiązanymi między sobą stosunkiem udziału w wysokości przynajmniej 95% w minimalnym i nieprzerwanym okresie pięciu lat poprzedzających tę operację oraz pięciu lat po niej następujących.

(zob. pkt 36, 44, 49, 50, 53; sentencja)
Wykładni art. 56 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które właściwym organom przyznaje możliwość zobowiązania zleceniodawcy mającego siedzibę w tym państwie członkowskim do wstrzymania wypłaty na rzecz zleceniobiorcy mającego siedzibę w innym państwie członkowskim wynagrodzenia za wykonane przez niego usługi lub wniesienia przez owego zleceniodawcę zabezpieczenia w wysokości pozostałego do zapłaty wynagrodzenia, mającego na celu zagwarantowanie zapłaty kary pieniężnej, która ewentualnie mogłaby zostać nałożona na tego zleceniobiorcę w przypadku stwierdzenia, że naruszył on przepisy prawa pracy tego pierwszego państwa członkowskiego.

Należy w tym względzie zauważyć, że ochrona socjalna pracowników, zwalczanie oszustw, zwłaszcza związanych z obchodzeniem prawodawstwa socjalnego, oraz zapobieganie nadużyciom znajdują się wśród nadrzędnych względów interesu ogólnego mogących uzasadniać ograniczenie swobodnego świadczenia usług (zob. podobnie wyroki: z dnia 19 grudnia 2012 r., Komisja/Belgia, C‑577/10, EU:C:2012:814, pkt 45; z dnia 3 grudnia 2014 r., De Clercq i in., C‑315/13, EU:C:2014:2408, pkt 65 i przytoczone tam orzecznictwo).

Co się tyczy proporcjonalności tego rodzaju uregulowania w świetle owych celów, należy przede wszystkim zauważyć, że w razie powzięcia przez właściwe organy krajowe uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez usługodawcę wykroczenia administracyjnego poprzez naruszenie przepisów prawa pracy przyznaje ono tym organom możliwość zobowiązania zleceniodawcy do wstrzymania płatności na rzecz usługodawcy oraz wniesienia zabezpieczenia w wysokości pozostałego do zapłaty wynagrodzenia. Omawiane uregulowanie pozwala zatem na zastosowanie takich środków jeszcze przez stwierdzeniem przez właściwy organ, że doszło do popełnienia wykroczenia administracyjnego będącego wynikiem oszustwa, zwłaszcza związanego z obchodzeniem prawodawstwa socjalnego, nadużycia lub praktyki mogącej godzić w ochronę pracowników.

Dalej, na gruncie wspomnianego uregulowania usługodawca, wobec którego powstało takie uzasadnione podejrzenie, nie ma przed zastosowaniem tych środków możliwości przedstawienia swojego stanowiska co do zarzucanych mu czynów.

Należy wreszcie zauważyć, że wysokość zabezpieczenia, do którego wniesienia może zostać zobowiązany odbiorca danych usług, odpowiada, zgodnie z uregulowaniem krajowym rozpatrywanym w postępowaniu głównym, wysokości wynagrodzenia pozostałego do zapłaty na dzień przyjęcia tego środka. Ponieważ właściwe organy mogą ustalić wysokość tego zabezpieczenia niezależnie od ewentualnych wad budowlanych lub innych uchybień popełnionych przez usługodawcę przy wykonywaniu umowy o dzieło, może ona przekroczyć, w stosownym wypadku nawet w sposób znaczny, kwotę, do której zapłaty zleceniodawca byłby normalnie zobowiązany po zakończeniu prac.

(zob. pkt 44, 46–48, 50; sentencja)
1)

Nie podjąwszy środków niezbędnych do tego, – by najpóźniej do dnia 16 lipca 2009 r. doprowadzono zgodnie z art. 7 lit. g) i art. 13 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów do zamknięcia składowisk Dragonja, Dvori, Rakek-Pretržje, Bukovžlak-Cinkarna, Suhadole, Lokovica, Mislinjska Dobrava, Izola, Mozelj, Dolga Poljana, Dolga vas, Jelšane, Volče, Stara gora, Stara vas, Dogoše, Mala gora, Tuncovec-Steklarna, Tuncovec-OKP i Bočna-Podhom, które nie uzyskały zgodnie z art. 8 tej dyrektywy zezwolenia na kontynuację działalności, oraz – by najpóźniej do dnia 16 lipca 2009 r. składowisko Ostri vrh spełniło wymogi dyrektywy 1999/31, z wyjątkiem wymogów określonych w pkt 1 załącznika I do tej dyrektywy, Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy, odpowiednio, art. 14 lit. b) i art. 14 lit. c) dyrektywy 1999/31.
–

gwarantuje, że członkowie rodziny rozdzielonej uznani za uchodźców nadal będą mogli wykonywać prawo do łączenia rodziny na bardziej korzystnych warunkach, mających zastosowanie względem uchodźców, zawartych w art. 10 i 11 lub w art. 12 ust. 2 tej samej dyrektywy. Artykuł 12 ust. 1 akapit trzeci dyrektywy 2003/86 nie może być interpretowany w ten sposób, że nakazuje on państwom członkowskim przyjąć, że przekroczenie bez ważnego powodu terminu do złożenia wniosku o łączenie rodziny składanego w systemie uprzywilejowania, przewidzianego w art. 12 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy, stanowi tylko jeden z elementów, który należy wziąć pod uwagę obok innych przy całościowej ocenie zasadności tego wniosku i dla którego inne elementy mogą stanowić przeciwwagę. Po pierwsze, przyjęcie takiej wykładni, która nie znajduje poparcia w brzmieniu art. 12 rzeczonej dyrektywy, pozbawiłoby bowiem skuteczności i jasności regułę rozgraniczania odnośnych zakresów zastosowania systemów mających zastosowanie do wniosków o łączenie rodzin składanych przez uchodźców, do których wprowadzania państwa członkowskie są upoważnione na podstawie terminu określonego w art. 12 ust. 1 akapit trzeci tej samej dyrektywy. Po drugie, przekroczenie terminu do złożenia wniosku o łączenie rodziny, o którym mowa w art. 12 ust. 1 akapit trzeci dyrektywy 2003/86, nie ma bezpośredniego wpływu na zezwolenie na wjazd lub pobyt osób należących do rodziny członka rodziny rozdzielonej, lecz pozwala jedynie na ustalenie ram, w jakich wniosek ten powinien być badany. Artykuł 5 ust. 5 i art. 17 dyrektywy 2003/86 nie mogą uzasadniać odmiennego rozwiązania. Mimo to należy zauważyć, że o ile prawodawca Unii upoważnił państwa członkowskie do wymagania spełnienia warunków wskazanych w art. 7 ust. 1 tej dyrektywy w wypadku, o którym mowa w jej art. 12 ust. 1 akapit trzeci, o tyle nie określił on jednak, w jaki sposób należy – w aspekcie proceduralnym – traktować wniosek złożony po terminie w ramach systemu uprzywilejowania przewidzianego w art. 12 ust. 1 akapit pierwszy rzeczonej dyrektywy. W tych okolicznościach, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału, w braku norm ustanowionych w tej dziedzinie prawem Unii, unormowanie tych szczegółowych zasad należy, na mocy zasady autonomii proceduralnej, do wewnętrznego porządku prawnego danego państwa członkowskiego, pod warunkiem jednak, że zasady te nie będą mniej korzystne od zasad regulujących podobne sytuacje o charakterze wewnętrznym (zasada równoważności) i nie uniemożliwią one w praktyce ani nadmiernie nie utrudnią wykonywania uprawnień, które przyznaje porządek prawny Unii (zasada skuteczności) (zob. podobnie wyrok z dnia 22 lutego 2018 r., INEOS Köln, C‑572/16, EU:C:2018:100, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo).