ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 129/20

Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2007 r. — Spira przeciwko Komisji

(Sprawa T-108/07)

(2007/C 129/36)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Diamanthandel A. Spira BVBA (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci: J. Bourgeois, Y. van Gerven, F. Louis i A. Vallery

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 26 stycznia 2007 r. wydanej na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 773/2004 w sprawie COMP/38.826/B-2-Spira/De Beers/DTC Supplier of Choice;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 26 stycznia 2007 r. w sprawie COMP/38.826/B-2-Spira/De Beers/DTC Supplier of Choice z zakresu konkurencji, mocą której Komisja oddaliła wniesioną przez skarżącą skargę dotyczącą naruszeń art. 81 i 82 WE związanych z systemem „Supplier of Choice”, stosowanym przez Grupę De Beers do dystrybucji surowca diamentowego opierając się na tym, iż nie wykazano wystarczającego interesu wspólnotowego do nadania skardze dalszego biegu.

Skarżąca utrzymuje, że De Beers będąca producentem surowca diamentowego, działająca w opinii skarżącej głównie na poziomie rynku upstream dąży poprzez sprzedaż surowca diamentowego przy zastosowaniu systemu Supplier of Choice do rozszerzenia jej kontroli rynkowej obejmując nią całość procesu od momentu wydobycia surowca w kopalni do przekazania gotowego produktu klientowi, tj. również na działalność na poziomie rynków downstream.

Skarżąca podnosi trzy zarzuty na poparcie jej skargi.

Utrzymuje ona w pierwszej kolejności, że Komisja nie wywiązała się z obowiązku przeprowadzenie uważnej i bezstronnej analizy skargi i zbadania z należytą starannością i bezstronnością wymienionych w skardze praktyk antykonkurencyjnych.

Skarżąca utrzymuje w drugiej kolejności, że Komisja nie mogła utrzymywać braku wykazania wystarczającego interesu wspólnotowego do nadania skardze dalszego biegu, zważywszy na rozmiar przedsiębiorstwa biorącego udział w naruszeniu, geograficzny rozmiar praktyk antykonkurencyjnych i szkód dla konkurencji i rynku wewnętrznego, które mogłyby powstać na skutek naruszeń.

Skarżąca utrzymuje w trzeciej kolejności stwierdzenie przez Komisję braku występowania wystarczającego interesu wspólnotowego opierając się na błędnej ocenie faktycznej i prawnej okoliczności sprawy, ponieważ:

1. Komisja nie uwzględniła publicznie ogłoszonego antykonkurencyjnego celu ograniczonego selektywnego systemu dystrybucji De Beers;

2. Komisja nie mogła ocenić antykonkurencyjnych skutków systemu dystrybucji De Beers nie dokonując wcześniej oceny pozycji dominującej i siły rynkowej De Beers;

3. Komisja nie uwzględniła licznych elementów, które zostały poddane jej uwadze w skardze wykazujących nieodłącznie nadużywający i antykonkurencyjny charakter systemu;

4. Komisja niewłaściwie oceniła skuteczność zmienionego zakresu obowiązków Ombudsmana, opracowanego przez De Beers w celu rozwiązania sporów związanych z systemem wdrażania i dystrybucji; oraz
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 95/43

Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2007 r. — Fahas przeciwko Radzie

(Sprawa T-49/07)

(2007/C 95/90)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Sofiane Fahas (Milkendorf, Niemcy) (przedstawiciel: F. Zillmer)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2002/848/WE z dnia 28 października 2002 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzję 2002/460/WE, w której Rada określiła zaktualizowaną listę osób i podmiotów objętych zakresem zastosowania rozporządzenia oraz wszystkich decyzji Rady Unii Europejskiej przyjętych w międzyczasie, łącznie z decyzją 2006/1008/WE z dnia 21 grudnia 2006 r., która nadal pozostaje w mocy w zakresie, w jakim dotyczą skarżącego;

— stwierdzenie, iż wszystkie przywołane powyżej decyzje, w tym decyzja 2006/1008/WE z dnia 21 grudnia 2006 r., nie znajdują zastosowania względem skarżącego;

— zasądzenie od Rady Unii Europejskiej na rzecz skarżącego odszkodowania z tytułu poniesionej szkody w wysokości, której określenie jest pozostawione uznaniu Sądu, lecz nie niższej aniżeli 2 000 EUR;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząc niniejszą skargę skarżący kwestionuje decyzję 2006/1008/WE (1) i wszystkie wcześniej przyjęte decyzje, począwszy od decyzji 2002/848/WE (2) w zakresie, w jakim jego nazwisko zostało wyraźnie wymienione w ich tekście.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi w szczególności, że naruszone zostało jego prawo do obrony oraz prawo do skutecznej ochrony prawnej. Ponadto skarżący podnosi, iż decyzja 2006/1008/WE nie została uzasadniona i w związku z tym narusza art. 253 WE.

(1) Decyzja Rady 2006/1008/WE z dnia 21 grudnia 2006 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (Dz.U. L 379, str. 123).

(2) Decyzja Rady 2002/848/WE z dnia 28 października 2002 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzję 2002/460/WE (Dz.U. L 295, str. 12).
—

stwierdzenie nieważności decyzji, w szczególności jej art. 1 do 4 w zakresie, w jakim mają one zastosowanie do spółki Trade-Stomil; lub
—

dopuściła się oczywistego błędu w ocenie uznając, że te same fakty są wystarczającym dowodem na to, że Tavorex dopuścił się naruszenia, lecz nie są wystarczającym dowodem na to, że zostało ono popełnione przez innego producenta;
—

Dow Deutschland Inc. wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji, w zakresie w jakim stwierdza on, że z dniem 1 lipca 1996 r. Dow Deutschland Inc. naruszyła art. 81 WE i 53 EOG;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 82/52

Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2007 r. — Vtesse Networks przeciwko Komisji

(Sprawa T-54/07)

(2007/C 82/107)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Vtesse Networks Ltd. (St. Albans, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: H. Mercer, Barrister)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji w zakresie w jakim stwierdza on, że zastosowanie przez Zjednoczone Królestwo podatku od nieruchomości niemieszkalnych wobec spółki BT plc [główny operator telekomunikacyjny] od 1995 r. do końca 2005 r. nie stanowi pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE.

— obciążenie Komisji kosztami postępowania, jakie poniosła spółka Vtesse.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca dąży do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2006/951/WE (1) z dnia 12 października 2006 r. stwierdzającej, że zastosowanie przez Zjednoczone Królestwo podatku od nieruchomości niemieszkalnych wobec spółki BT plc i Kingston Communications plc od 1995 r. do końca 2005 r. nie stanowi pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE.

Strona skarżąca utrzymuje, że Komisja nie rozważyła i/lub nie zbadała sytuacji niekorzystnej z punktu widzenia konkurencji, w jakiej znalazła się strona skarżąca pod względem opodatkowania krańcowego wobec spółki BT plc przedstawiając wraz ze spółką BT plc ofertę umowy z klientami na detalicznie dzierżawione łącza o wysokiej przepustowości włókien światłowodowych.

Strona skarżąca utrzymuje, iż Komisja naruszyła prawo stosując art. 87 ust. 1 WE a zwłaszcza, nie definiując rynku właściwego, a co za tym idzie nie wskazując również rzeczywistej korzyści odniesionej przez spółkę BT plc wynikającej z zastosowania podatku komunalnego do konkurencji w zakresie opodatkowania krańcowego.

W dalszej kolejności strona skarżąca utrzymuje, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie znaczenia i zasadności kategorii umów, w których strona skarżąca znajdowała się w pozycji konkurencyjnej w stosunku do BT plc i nie zbadała w sposób wystarczający okoliczności dotyczących konkurencji w zakresie opodatkowania krańcowego, co spowodowało, iż w swojej ocenie Komisja oparła się na udziale rynkowym spółki BT plc wynoszącym 12 %, podczas gdy zdaniem strony skarżącej najwłaściwszym udziałem rynkowym spółki BT plc był udział na poziomie 78 %.

Ostatecznie, skarżąca utrzymuje, iż Komisja nie uzasadniła w sposób wystarczający spornej decyzji w odniesieniu do sytuacji konkurencyjnej, w jakiej znalazły się strona skarżącą i spółka BT plc.

(1) Decyzja Komisji z dnia 12 października 2006 r. dotycząca naliczania przez Zjednoczone Królestwo podatku od nieruchomości niemieszkalnych od infrastruktury telekomunikacyjnej w Zjednoczonym Królestwie (C 4/2005 (ex NN 57/2004, ex CP 26/2004) (notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4378) (Dz.U. L 383 z 2006 r., str. 70).
—

Komisja opiera się zasadniczo na niewzruszalnym domniemaniu odpowiedzialności związanej ze strukturą własnościową, która nie znajduje uzasadnienia i jest sprzeczna z zasadami określonymi w praktyce i w orzecznictwie wspólnotowym dotyczącymi stosowania art. 81 WE w odniesieniu do grup przedsiębiorstw. Takie podejście narusza także podstawową zasadę indywidualizacji odpowiedzialności i kary oraz zasadę legalności, co jest wynikiem oczywistych błędów w ocenie stanu faktycznego przedstawionego przez ENI w celu obalenia domniemania zastosowanego przez Komisję. W tych okolicznościach Komisja naruszyła wymóg wynikający z art. 253 WE nie uzasadniając należycie dokonanej oceny.
3.

W uzasadnieniu swojej skargi o uchylenie decyzji z dnia 1 grudnia 2006 r. Movimondo podnosi pięć zarzutów. W pierwszym zarzucie skarżąca podnosi naruszenie prawa odnośnie do art. 93, 96 i 114 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich oraz podnosi zarzut niezgodności z prawem art. 133 i 175 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady nr 1605/2002 w związku z naruszeniem art. 183 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich. W drugim zarzucie skarżąca podnosi błędną i niepełną ocenę okoliczności faktycznych ze strony Komisji, stanowiącą podstawę zarzutów wobec skarżącej oraz brak ostatecznych danych, na których opiera się decyzja nakładająca karę. W trzecim zarzucie skarżąca podnosi naruszenie zasady ogólnej ochrony prawa do obrony. W czwartym zarzucie skarżąca podnosi błąd w ocenie faktów, w oparciu o które nałożono karę oraz przypisanie skarżącej nieistniejących okoliczności. Jednocześnie podnosi ona naruszenie zasady proporcjonalności i brak uzasadnienia w odniesieniu do „skutecznego, proporcjonalnego i odstraszającego ”charakteru kar, którego wymaga art. 114 rozporządzenia finansowego nr 1605/2002. Wreszcie w piątym zarzucie skarżąca podnosi po pierwsze, nieokreślony charakter projektów, które stanowią podstawę zaskarżonej decyzji, jak również prekluzję. Jednocześnie podnosi ona nieistnienie aktu wspólnotowego przewidującego karę, jak również naruszenie art. 2 ust. 2 i art. 3, ust. 1 ww. rozporządzenia Rady 2988/95. Po drugie, podnosi naruszenie art. 175 i 133 ww. rozporządzenia Komisji nr 2342/2002.
—

stwierdzenie nieważności części A przepisów szczególnych z załącznika do dyrektywy Komisji 2006/1333/WE zmieniającej dyrektywę 91/414/EWG w zakresie, w jakim formułuje ona ograniczenia co do rodzajów upraw, do których zastosowanie flusilazolu może być dopuszczone przez państwa członkowskie w następstwie włączenia flusilazolu do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, a które winny być wdrożone do dnia 30 czerwca 2007 r. (zwane dalej „spornymi ograniczeniami”);
Po szóste, skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywisty błąd co do prawa oraz co do faktów nie wywiązując się z obowiązku przedstawienia dowodu i tym samym naruszając art. 87 ust. 1 WE oraz art. 253 WE. Ponadto skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła standardy prawne określone przez Trybunał w zakresie stosowania testu wierzyciela prywatnego.
—

Stwierdzenie nieważności całości decyzji Komisji C(2006) 5103 z dnia 20 października 2006 r. dokonującej korekty finansowej w odniesieniu do pięciu projektów realizowanych na terytorium Andaluzji: — uwzględnienie pierwszego z podniesionych zarzutów prowadzącego do stwierdzenia nieważności decyzji w części i zmniejszenie wymiaru korekty o 1.136.320 EUR, — uwzględnienie drugiego z podniesionych zarzutów prowadzącego do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w części i zmniejszenie wymiaru korekty o 267.746 EUR, a ewentualnie o 90.186 EUR z powodu błędu rachunkowego, — uwzględnienie trzeciego z podniesionych zarzutów prowadzącego do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w części i zmniejszenie wymiaru korekty o 76.369 EUR, — uwzględnienie czwartego z podniesionych zarzutów prowadzącego do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w części i zmniejszenie wymiaru korekty o 3.264.849 EUR.
—

naruszenie zasady pewności prawa poprzez zastosowanie art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1) w zakresie, w jakim przepis ten przyznaje Komisji nieograniczony zakres uznania co do ustalania grzywien;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 155/28

Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2007 r. — Chi Mei Optoelectronics Europe i Chi Mei Optoelectronics UK przeciwko Komisji

(Sprawa T-140/07)

(2007/C 155/54)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Chi Mei Optoelectronics Europe BV (Hoofddorp, Niderlandy) i Chi Mei Optoelectronics UK (Havant, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci S. Völcker, F. Louis i A.Vallery).

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarga wniesiona przez skarżące ma na celu stwierdzenie przez Sąd nieważności decyzji Komisji C (2007) 546 z dnia 15 lutego 2007 r., w której na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 1/2003 (1) Komisja nakazała skarżącym udzielić konkretnych informacji i przedstawić konkretne dokumenty w związku z praktykami będącymi przedmiotem dochodzenia w sprawie COMP/F/39309 — Thin Films Transistors Liquid Crystal Displays.

Skarżące twierdzą, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, ponieważ Komisji nie przysługują uprawnienia do dochodzenia i zobowiązania spółek zależnych mających siedziby na terytorium UE do przedstawienia dokumentów i udzielenia informacji będących w wyłącznym posiadaniu i pod wyłączną kontrolą podmiotów mających siedziby poza obszarem właściwości Komisji. Skarżące podnoszą więc, że Komisja naruszyła prawo, kierując do nich formalne żądanie udzielenia informacji i nakazując im przedstawienie dokumentów i udzielenie informacji znajdujących się pod wyłączną kontrolą i w wyłącznym posiadaniu ich spółki dominującej mającej swoją siedzibę poza terytorium UE.

Skarżące podnoszą w szczególności, że zaskarżona decyzja narusza art. 18 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady nr 1/2003, ponieważ nienależycie uwzględnia zasady dotyczące własności dokumentów i ich kontroli, a w konsekwencji także ograniczenia nierozerwalnie związane z tymi przepisami. Ponadto, zdaniem skarżących, zaskarżona decyzja narusza ogólne zasady prawa międzynarodowego, jak zasadę terytorialności, suwerenności, nieinterwencji i równości państw, poprzez powołanie się na rzekome uprawnienia wiążące dla przedsiębiorstwa mającego siedzibę poza terytorium Unii Europejskiej.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1).
—

brak uzasadnienia dla okoliczności obciążającej związanej z powrotem do naruszenia w kontekście obliczania grzywny z powodu błędów co do prawa w odniesieniu do poprzednich grzywien;
—

brak uzasadnienia dla okoliczności obciążającej związanej z powrotem do naruszenia w kontekście obliczania grzywny z powodu błędów co do prawa w odniesieniu do uwzględnienia poprzednich grzywien oraz błędów w ocenie;
—

stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 230 WE, decyzji przyjętej przez Komisję w dniu 21 lutego 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG w sprawie COMP/E-1/38.823 — Elevators and Escalators w zakresie w jakim dotyczy ona GTO;
—

stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdza się w nim, że skarżące naruszyły art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG w okresie od 15 kwietnia 1988 r. do 13 grudnia 2000 r., od 1 kwietnia 2002 r. do 9 października 2002 r. oraz od 21 stycznia 2004 r. do 11 maja 2004 r.;
—

stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdza się w nim, że skarżące naruszyły art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG w okresie od 20 września 1998 r. do 13 grudnia 2000 r., od 1 kwietnia 2002 r. do 9 października 2002 r. oraz od 21 stycznia 2004 r. do 11 maja 2004 r.;
—

Nadużycie władzy i oczywisty błędna ocena Komisji. W tym zakresie strona skarżąca zwraca uwagę na fakt, że aby osiągnąć cel realizowany rozporządzeniem nr 2777/75 Komisja winna była przyjąć wyjątkowe środki wsparcia włoskiego rynku mięsa drobiowego będącego najbardziej dotkniętą częścią sektora drobiu we Włoszech. Odmówiła ona jednak przyjęcia tych środków mimo wielokrotnych wniosków ze strony skarżącej, ograniczając się do przyjęcia środków wsparcia wyłącznie w odniesieniu do sektora jaj wylęgowych - najmniej dotkniętego przez środki ograniczające we Włoszech, a w istocie jedynego, który ucierpiał w Niderlandach. Tym samym wyraźną intencją Komisji było przekazanie producentom niderlandzkim większości dostępnych środków zmniejszając do minimum odszkodowanie przyznane producentom włoskim
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 140/35

Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2007 r. — Irlandia przeciwko Komisji

(Sprawa T-129/07)

(2007/C 140/59)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Irlandia (przedstawiciele: D. O'Hagan, E. Alkin, pełnomocnicy, oraz P. McGarry, Barrister)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 230 traktatu, w całości bądź w części, decyzji Komisji C(2007) 286 wersja ostateczna z dnia 7 lutego 2007 r. w sprawie zwolnienia od podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionach Gardanne i Shannon oraz na Sardynii wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy, w zakresie w jakim dotyczy ona zwolnienia od podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionie Shannon wprowadzonego przez Irlandię;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2007) 286 wersja ostateczna z dnia 7 lutego 2007 r., na mocy której Komisja uznała, że zwolnienia od podatku akcyzowego przyznane przez Francję, Irlandię i Włochy w odniesieniu do olejów ciężkich wykorzystywanych do produkcji tlenku glinu od dnia 1 stycznia 2004 r. stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE oraz, że określona część tej pomocy jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.

Na poparcie swojej skargo strona skarżącą podnosi cztery zarzuty.

Po pierwsze zdaniem skarżącej Komisja błędnie uznała, że Irlandia nie wykazała, iż zwolnienia podatkowe zgodne są z charakterem i logiką krajowego systemu podatkowego.

Po drugie skarżąca twierdzi, że na poparcie swego wniosku, że przepisy irlandzkie mogą wpływać na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową i zakłócać lub grozić zakłóceniem konkurencji Komisja nie dokonała odpowiedniej analizy konkurencyjności.

Po trzecie, skarżąca zarzuca, że zaskarżona decyzja narusza zasadę pewności prawa wobec faktu, że Rada zezwoliła już na określone odstępstwa do końca 2006 r.

Wreszcie skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo dochodząc do wniosku, iż omawiana pomoc państwa stanowi w istocie nową, a nie już istniejącą, pomoc.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 211/40

Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2007 r. — Bavaria przeciwko Komisji

(Sprawa T-235/07)

(2007/C 211/76)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Bavaria NV (przedstawiciele: adwokaci O.W. Brouwer, D. Mes i A.C.E. Stoffer)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji Komisji z dnia 18 kwietnia 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (COMP/B-2/37.766 — Niderlandzki rynek piwa — C(2007) 1697 wersja ostateczna) w zakresie dotyczącym spółki Bavaria NV;

— ewentualnie, obniżenie grzywny nałożonej na Bavaria NV;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 18 kwietnia 2007 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (COMP/B-2/37.766 — Niderlandzki rynek piwa), w której na skarżącą została nałożona grzywna.

Na poparcie swej skargi skarżąca po pierwsze wskazuje na naruszenie zasady dobrej administracji z powodu tego, że Komisja nie przeprowadziła pełnego, starannego i bezstronnego postępowania wyjaśniającego.

Po drugie, skarżąca stwierdza, że Komisja naruszyła art. 81 WE poprzez popełnienie oczywistych błędów w ocenie, niewłaściwe zastosowanie prawa przy stwierdzaniu istnienia naruszenia, brak przestrzegania zasady domniemania niewinności, naruszenie zasady legalności oraz obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 253 WE.

Po trzecie skarżąca podnosi, że Komisja błędnie określiła czas trwania naruszenia..

Po czwarte skarżąca stwierdza, że określając wysokość grzywny nałożonej na skarżącą, Komisja naruszyła art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 (1), wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien oparte na tym rozporządzeniu (2), zasadę równego traktowania oraz zasadę proporcjonalności.

Po piąte, skarżąca twierdzi, że Komisja w sposób rażący naruszyła zasadę rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie, ponieważ postępowanie wyjaśniające trwało prawie siedem lat.

Po szóste, skarżąca podnosi, że popełniono naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, zasady dobrej administracji oraz prawa do obrony, polegające na odmowie udzielenia dostępu do odpowiedzi innych browarów na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów oraz do części akt Komisji mających istotne znaczenie dla przygotowania obrony skarżącej.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003 L 1, str. 1).

(2) Komunikat Komisji — wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy artykułu 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz artykułu 65 ust. 5 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (Dz.U. 1998 C 9, str. 3).