ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
61.

Co się tyczy niniejszego wypadku, wniosek o przekazanie został wydany w stosunku do nieletniego, co do którego – na podstawie prawa belgijskiego – orzeczenie sankcji nie jest wyłączone. Jednakże wymagałoby to przeprowadzenia przez organy państwa członkowskiego wykonującego nakaz badania osobowości nieletniego, jego przeszłości i działania z rozeznaniem w chwili popełnienia przestępstwa. Owe kwestie zaś, a w szczególności kwestia dotycząca sankcji, jaką można zastosować w stosunku do nieletniego przy uwzględnieniu jego osobowości i wieku, pojawiają się także w państwie członkowskim wydania nakazu. Rozstrzygnięcie tych kwestii wchodzi w zakres oceny, której może dokonać jedynie sąd tego państwa. Odrzucenie tego rozwiązania oznaczałoby, z innej perspektywy, odrzucenie zasady wzajemnego uznawania.
86.

W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pytania prejudycjalne przedstawione przez Juzgado de lo Social no 30 de Barcelona (sąd pracy nr 30 w Barcelonie, Hiszpania) w następujący sposób: 1) Artykuł 19 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/30/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 54 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w celu uzyskania ich równoważności, dla ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich w zakresie tworzenia spółki akcyjnej, jak również utrzymania i zmian jej kapitału, oraz zasady równoważności i skuteczności należy interpretować w ten sposób, iż nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, takiemu jak analizowane w postępowaniu głównym, które zobowiązuje pracownika, będącego wierzycielem spółki, która go zatrudniała, do zwrócenia się do sądu innego niż sąd pracy w celu uzyskania stwierdzenia odpowiedzialności solidarnej członka zarządu tej spółki ze względu na niedopełnienie przez niego jego obowiązków wynikających z prawa handlowego, pod warunkiem że uregulowanie to nie jest mniej korzystne niż uregulowanie dotyczące podobnych powództw o charakterze wewnętrznym oraz że nie czyni ono w praktyce niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym dochodzenia praw przyznanych w tej dyrektywie, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego. 2) Uregulowanie krajowe, takie jak w rozpatrywane postępowaniu głównym, które wprowadza w życie prawo Unii, nie narusza zasady równego traktowania i niedyskryminacji ustanowionej w szczególności w art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w zakresie, w jakim wierzyciele spółki z tytułu wynagrodzenia za pracę, zobowiązani do zwrócenia się do sądu innego niż sąd pracy w celu uzyskania stwierdzenia odpowiedzialności solidarnej członka zarządu spółki, ze względu na naruszenie przez niego jego obowiązków wynikających z prawa handlowego, nie znajdują się w sytuacji porównywalnej z sytuacją innych wierzycieli tej spółki, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.
17.

Spółka CMR wniosła skargę kasacyjną od tego wyroku do Cour de cassation (sądu kasacyjnego). Jak Cour de cassation (sąd kasacyjny) wskazał w postanowieniu odsyłającym, cour d’appel d’Orléans (sąd apelacyjny w Orleanie) w swoim wyroku, po pierwsze, zastosował utrwalone orzecznictwo izby gospodarczej, finansowej i ekonomicznej Cour de cassation (sądu kasacyjnego), zgodnie z którym od prawa do świadczenia wyrównawczego istnieje wyjątek, w przypadku gdy umowa agencyjna zostanie rozwiązana w trakcie okresu próbnego. Po drugie, sąd ów stwierdził, że dyrektywa 86/653 nie odnosi się do ewentualnego okresu próbnego, w związku z czym taki okres może zostać uzgodniony przez strony umowy agencyjnej bez naruszenia prawa Unii. Wreszcie, po trzecie, sąd ów przypomniał, odnosząc się do orzecznictwa Trybunału, że dyrektywa 86/653 ma na celu ochronę przedstawiciela handlowego w stosunkach ze zleceniodawcą i jej art. 17 ust. 2 i 3 należy interpretować w sposób, który przyczynia się do tej ochrony.
105.

Zatem nawet jeśli prawdą jest, że wykonanie kary pozbawienia wolności może co do zasady skutkować przerwaniem ciągłości pobytu przez „poprzednie dziesięć lat” w rozumieniu art. 28 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2004/38 w systemach, w których środki wydaleniowe są stosowane następczo, po wyroku skazującym, wydaje się, że w okresie pobytu w zakładzie karnym zagrożenie, jakie stanowi skazany dla interesów przyjmującego państwa członkowskiego, powinno co do zasady zmaleć. Zgodnie z aktualną polityką penitencjarną państw członkowskich orzeczenie przez sąd karny kary pozbawienia wolności nie tylko umożliwia wymierzenie kary za postępowanie naruszające prawo, lecz ma także na celu, po pierwsze, odizolowanie przestępcy do czasu, gdy nie będzie już stanowił zagrożenia dla społeczeństwa, a po drugie, jego resocjalizację, tak aby po okresie pobytu w zakładzie karnym mógł prowadzić życie społecznie odpowiedzialne, nie popełniając przestępstw ( 61 ).
60.

Z drugiej strony, aby prawo do odszkodowania było uwzględnione, konieczne jest wniesienie skargi lub powództwa do sądu. Do osoby uważającej się za ofiarę aktów tortur należy bowiem wystąpienie na drogę sądową w celu uzyskania odszkodowania bądź skorzystania z odpowiednich warunków pozwalających na możliwie najpełniejszą rehabilitację, zgodnie z samym brzmieniem art. 14 ust. 1 konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur. Jednakże, w niniejszej sprawie, skarżący w postępowaniu głównym nie udowadnia ani nawet nie podnosi, aby występował o odszkodowanie lub o środki mające na celu rehabilitację czy to do władz Sri Lanki, czy do władz państwa członkowskiego, przy założeniu, że te ostatnie mogłyby się uznać za właściwe. Z żadnego dowodu przedstawionego w sprawie nie wynika, aby MP występował z jakimkolwiek powództwem na podstawie art. 14 ust. 1 konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur.
63.

Nie oznacza to samo w sobie, że przepisy te są nieproporcjonalne. Do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy są one sformułowane na tyle szeroko, że mogą obejmować okresy nieobecności o charakterze jedynie okazjonalnym i sporadycznym – w którym to przypadku moim zdaniem w oczywisty sposób nie będą one proporcjonalne – lub też czy są odpowiednio dostosowane do realizacji celu w postaci zwalczania absencji. Ponadto sąd ten powinien wziąć pod uwagę okoliczność, że – jak się wydaje – duński system przewidywał rekompensatę dla pracodawcy, przynajmniej częściową, zasiłków chorobowych wypłaconych na rzecz jego pracowników ( 38 ), podczas gdy hiszpańskie uregulowanie nie przewidywało takiej rekompensaty: pracodawca jest zobowiązany, przynajmniej w istotnym stopniu, do zapłacenia za rzeczone nieobecności z własnej kieszeni ( 39 ). Czynniki te same w sobie nie muszą mieć decydującego charakteru dla oceny dokonywanej przez sąd odsyłający. Są one jedynie elementami, które należy wziąć pod uwagę przy ocenie wszystkich istotnych elementów zagadnienia. W niniejszej sprawie istotne jest to, czy dany środek jest odpowiedni i konieczny, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego. Podkreślam, że nie wypowiadam zdecydowanego sądu na ten temat.
27.

Również według tego sądu prawomocne postanowienie zatwierdzające układ z wierzycielami wywołuje skutki co do zobowiązań podatnika, w tym co do zobowiązania do zapłaty VAT dostawcy. Zgodnie bowiem z ZFPPIPP zobowiązania niewypłacalnego dłużnika zostają utrzymane, ale wierzyciel nie może prowadzić względem niego egzekucji podczas obowiązywania układu z wierzycielami. Taki układ może oczywiście zostać uchylony w zastosowaniu art. 219 ZFPPIPP, jeśli okaże się, że dłużnik może zapłacić na rzecz wierzycieli ich wierzytelności. Niemniej jednak sąd odsyłający uważa, że zatwierdzenie układu z wierzycielami oznacza z ekonomicznego punktu widzenia, iż niewypłacalny dłużnik nigdy w pełni nie spłaci swoich istniejących zobowiązań i nie będzie nigdy zobowiązany do ich spłaty, a więc owo zatwierdzenie układu prowadzi do obniżenia przedmiotowych długów, a nie tylko do braku ich zapłaty.
Po trzecie, jak słusznie zwraca uwagę Grecja, zgodnie ze stanowiskiem Komisji odnotowanym w aktach sprawy, w przypadku „gdy […] zostanie przedłożony plan zakładający kontynuację działalności przez beneficjenta, organy krajowe odpowiedzialne za wykonanie decyzji o odzyskaniu mogą wyrazić poparcie dla takiego planu wyłącznie wtedy, gdy gwarantuje on pełną spłatę pomocy przed upływem terminu wskazanego w decyzji [Komisji] o odzyskaniu [pomocy]” ( 53 ). Co prawda Komisja stwierdza dalej, że „w szczególności państwo członkowskie nie może cofnąć w części swego żądania odzyskania pomocy ani nie może przyjąć żadnego innego rozwiązania niż prowadzące do bezzwłocznego zakończenia działalności beneficjenta. Jeśli pomoc niezgodna z prawem i z rynkiem wewnętrznym nie zostanie spłacona w pełni i bezzwłocznie, krajowe organy odpowiedzialne za wykonanie decyzji o odzyskaniu pomocy powinny podjąć wszelkie dostępne środki, aby plan kontynuacji działalności beneficjenta nie został przyjęty, oraz zabiegać o to, by beneficjent zakończył swoją działalności w terminie wskazanym w decyzji o odzyskaniu” ( 54 ). Nie zmienia to faktu, że sama Komisja uznaje za dopuszczalny plan kontynuacji działalności prowadzący do pełnej i terminowej spłaty wcześniej wypłaconej bezprawnie przyznanej pomocy państwa.
41.

Po trzecie, teza przedstawiona przez rząd litewski oznaczałaby, że prawo litewskie nie określa w istocie w ogóle stawki odsetek należnych podatnikom z tytułu zwłoki w zwrocie podatku. Byłoby to jednak, w sytuacjach gdy zwrot ten następuje na podstawie prawa Unii, sprzeczne z orzecznictwem przytoczonym powyżej ( 14 ) i z zasadą skuteczności. Prawo do zwrotu podatku wraz z odsetkami za zwłokę nie oznacza bowiem jedynie prawa do ekspektatywy ewentualnego otrzymania odsetek w wysokości, jaką sąd zechce określić w toku postępowania, lecz prawo do otrzymania odsetek w wysokości znanej z góry, określonej a priori w przepisach prawa. Rząd litewski zdaje się natomiast przeceniać zakres swobody, jaki przysługuje państwom członkowskim przy określaniu zasad zwrotu nadpłaconego podatku VAT. Jeżeli bowiem art. 183 akapit pierwszy dyrektywy 2006/112 stanowi, że państwa członkowskie ustalają warunki, na jakich dokonują zwrotu nadpłaconego podatku VAT, to sposób ustalenia tych warunków musi spełniać pewne minimalne kryteria przewidywalności i pewności prawa. To samo dotyczy ustalenia wysokości odsetek, do jakich podatnik jest uprawniony w razie zwłoki w zwrocie podatku, jako że prawo do otrzymania odsetek w razie zwłoki jest elementem prawa do zwrotu nadpłaconego podatku. Ustalenie warunków zwrotu, w tym wysokości odsetek, nie może więc następować, jak chciałby rząd litewski, ad hoc, w drodze orzeczeń sądowych w poszczególnych sprawach dotyczących konkretnych podatników. Taki mechanizm stałby moim zdaniem w sprzeczności z zasadą skuteczności, jako że niezbędnym elementem skutecznego dochodzenia uprawnień wynikających z prawa Unii jest pewność co do zakresu tych uprawnień i ochrona uzasadnionych oczekiwań w tej materii.
138.

Mając na względzie powyższe rozważania, proponuję, aby Trybunał odpowiedział w następujący sposób na pytania przedłożone przez Corte d’appello di Milano (sąd apelacyjny w Mediolanie, Włochy) i Bundesgerichtshof (sąd federalny, Niemcy): 1) Artykuł 110 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „części składowej produktu złożonego” nie jest ograniczone do części, których kształt jest określony przez wygląd produktu złożonego, lecz odnosi się do każdego produktu włączonego do innego produktu, o ile ten ostatni jest uznany za „produkt złożony”, który może zostać zdemontowany i zastąpiony, który jest konieczny do zwykłego używania produktu złożonego i który pozostaje widoczny przy zwykłym używaniu owego produktu złożonego. 2) Aby część mogła zostać objęta wyjątkiem ustanowionym w art. 110 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, powinna być wykorzystana „do celów naprawy tego produktu złożonego” – co wyklucza wykorzystanie do celów ozdobnych lub z wygody – oraz „aby przywrócić mu jego pierwotną postać”, co oznacza, że postać części zamiennej jest identyczna z postacią części pierwotnie zamontowanej w danym produkcie złożonym. 3) Aby móc powołać się na ów wyjątek, producent lub oferent części produktu złożonego powinien spełnić obowiązek należytej staranności w odniesieniu do przestrzegania przez użytkowników na dalszych etapach obrotu wymogów dotyczących sposobu wykorzystania określonych w art. 110 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002. Ów obowiązek należytej staranności oznacza, po pierwsze, że ten producent lub oferent informuje odbiorcę o fakcie, że dana część zawiera wzór, którego nie jest on właścicielem, i że jest ona przeznaczona wyłącznie do wykorzystania na warunkach określonych w tym przepisie, a po drugie, że traci prawo do powołania się na ten przepis, jeśli wiedział lub miał uzasadnione powody, by wiedzieć, że dana część nie będzie wykorzystywana w sposób spełniający te warunki.
10.

W piśmie z dnia 15 września 2011 r. skierowanym do European Dynamics i in. EUIPO, odnosząc się do uzasadnienia zawartego w pismach wymienionych w dwóch poprzednich punktach, które to uzasadnienie EUIPO uznało za wystarczające, udzieliło jednak dodatkowych informacji co do kryteriów finansowych i przekazało dodatkową tabelę porównawczą. Tabela ta podawała dla trzech wybranych oferentów i European Dynamics i in. liczbę punktów otrzymanych przez każdego z nich w odniesieniu do dwóch kryteriów użytych do celów oceny finansowej oraz łączną liczbę punktów finansowych i liczbę punktów finansowych po dokonaniu ważenia ( 7 ).
91.

Pytanie to dotyczy możliwości „zachowania zatrudnienia w przedsiębiorstwie”, podczas gdy pytanie drugie odnosiło się do „przeniesienia na inne stanowisko”. Wspomniane dwa pojęcia nie są synonimiczne. Jeżeli stanowisko zajmowane obecnie przez pracownicę w ciąży przestaje istnieć, może ona zostać przeniesiona na inne stanowisko wyłącznie wówczas, gdy istnieje wakat na tym stanowisku (lub jeżeli można go stworzyć poprzez przeniesienie innego pracownika na jeszcze inne stanowisko, a następnie przeniesienie pracownicy w ciąży na zwolnione w ten sposób stanowisko). „Zachowanie zatrudnienia w przedsiębiorstwie” oznacza, że niezależnie od wszystkiego pracownica w ciąży będzie kontynuować zatrudnienie. Może to być możliwe do osiągnięcia poprzez przeniesienie jej na inne wolne stanowisko, ale może to również oznaczać przeniesienie jej na inne stanowisko i zwolnienie pracownika dotychczas je zajmującego lub utrzymanie jej na tym samym stanowisku, usunięcie innego stanowiska i w ten sposób pozbawienie pracy pracownika, który je zajmuje. Obowiązek „zachowania zatrudnienia w przedsiębiorstwie” zapewniłby zatem pracownicy w ciąży większą ochronę niż obowiązek pracodawcy polegający jedynie na próbie „przeniesienia na inne stanowisko”. Sąd odsyłający zwrócił się do Trybunału z pytaniem, czy dyrektywa w sprawie macierzyństwa nakłada na państwa członkowskie obowiązek uchwalenia odpowiednich regulacji w celu przyznania pracownicom w ciąży „pierwszeństwa” przed innymi kategoriami pracowników w przypadku zwolnień grupowych. Sąd ten nie stawia pytania, czy istnieje bezwzględny obowiązek zachowania zatrudnienia. Pragnę tu od razu zaznaczyć, że z uwagi na odstępstwo w przypadku „szczególnych przyczyn”, zawarte w art. 10 pkt 1, nie ulega wątpliwości, że dyrektywa w sprawie macierzyństwa nie nakłada żadnego tego rodzaju bezwzględnego obowiązku.
22.

Po pierwsze, co się tyczy twierdzenia mobile.de, że Izba Odwoławcza uznała, iż rzeczywiste używanie udowodniono jedynie w stosunku do usług z klasy 35 klasyfikacji nicejskiej dotyczących „reklamy związanej z pojazdami” oraz że decyzja Wydziału Unieważnień mogła zostać unieważniona jedynie w stosunku do tych usług ( 13 ), Sąd powołał się na brzmienie art. 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009, zgodnie z którym „po rozpatrzeniu odwołania co do istoty Izba Odwoławcza podejmuje decyzję w sprawie odwołania. Izba Odwoławcza może albo skorzystać z uprawnień w granicach kompetencji posiadanych przez instancję, która podjęła zaskarżoną decyzję, albo przekazać sprawę do wspomnianej instancji w celu dalszego postępowania” ( 14 ). Po drugie, wyjaśnił, że zgodnie z art. 64 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, jeżeli Izba Odwoławcza przekazuje sprawę do dalszego postępowania do instancji, która wydała zaskarżoną decyzję, instancja ta jest związana rozstrzygnięciem sprawy co do istoty przez Izbę Odwoławczą, jeżeli stan faktyczny jest ten sam ( 15 ). Po trzecie, zauważył, że kwestia rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego podniesiona przez właściciela stanowi kwestię wstępną, która powinna zostać rozstrzygnięta przed wydaniem orzeczenia w postępowaniu w sprawie unieważnienia jako takim ( 16 ). Po czwarte, sentencja decyzji Izby Odwoławczej powinna być interpretowana w świetle uzasadnienia tych decyzji ( 17 ).
54.

Zakładając więc, że Republika Federalna Niemiec była zobowiązana do wypełnienia obowiązku informowania takiego jak ustalony przez Trybunał w jego wyroku z dnia 6 września 2016 r., Petruhhin ( 36 ), należy stwierdzić, że nie można zarzucić temu państwu członkowskiemu, że decyzja o ekstradycji R. Pisciottiego do Stanów Zjednoczonych naruszała w jakikolwiek sposób prawo Unii. W konsekwencji to państwo członkowskie nie mogłoby zostać pociągnięte do odpowiedzialności za naruszenie prawa Unii, a w związku z tym stawiane przez sąd odsyłający pytania dotyczące tego, czy doszło lub nie doszło do wystarczająco istotnego naruszenia, nie powinny być badane.
„1)

Czy art. 22 pkt 2 rozporządzenia [nr 44/2001] należy interpretować w ten sposób, że zakres jego zastosowania obejmuje także postępowanie w sprawie badania godziwości ceny wykupu, którą akcjonariusz większościowy ma obowiązek zapłacić jako ekwiwalent wartości papierów wartościowych z prawem do dywidendy, na rzecz poprzednich posiadaczy papierów wartościowych z prawem do dywidendy, w sytuacji gdy prawo własności tych papierów wartościowych uległo przeniesieniu na akcjonariusza większościowego w następstwie decyzji walnego zgromadzenia akcjonariuszy spółki akcyjnej dotyczącej obowiązkowego przeniesienia praw własności pozostałych papierów wartościowych z prawem do dywidendy na rzecz tego akcjonariusza większościowego [zwanego także »przymusowym wykupem« (squeeze out)], gdy w następstwie uchwały walnego zgromadzenia spółki akcyjnej ustalono kwotę godziwej ceny wykupu oraz gdy sądownie przyznano uprawnienie do innej kwoty ceny wykupu obowiązującej akcjonariusza większościowego i spółkę w odniesieniu do podstawy przyznania prawa, jak również względem pozostałych posiadaczy papierów wartościowych z prawem do dywidendy?
99.

W mojej ocenie można to potwierdzić w odniesieniu do wielkości powierzchni sprzedaży. Wielkość powierzchni sprzedaży wskazuje (w każdym razie nie w sposób oczywiście błędny) na pewną liczbę artykułów i klientów, a więc na pewien ruch klientów oraz dostaw i wynikające z tego hałas i emisje do atmosfery oraz na inne efekty, które wywołują szczególne ciężary dla gminy. Również wielkość przedsiębiorstwa handlowego można uważać za (poważną) oznakę większego obrotu i tym samym większej zdolności ekonomicznej, a zatem większej wydajności gospodarczej. To samo dotyczy nawiązania do wielkości parkingu (gdy wynosi ona ponad 50% powierzchni sprzedaży) i domniemania leżącego u podstaw IGEC, że przedsiębiorstwa handlowe o powierzchni sprzedaży mniejszej niż 4000 m2 rzadko dysponują powierzchnią parkingową przekraczającą 1999 m2.
98.

W niniejszej sprawie brak jest różnego traktowania mniejszych i większych przedsiębiorstw handlowych, ponieważ duże przedsiębiorstwa handlowe również nie są obciążone podatkiem w odniesieniu do pierwszych 2499 m2 swoich powierzchni sprzedaży (zob. w tym względzie pkt 72 powyżej). W tym względzie wszystkie przedsiębiorstwa handlowe otrzymują tę „korzyść” nieobciążenia podatkiem. Nawet gdyby małe przedsiębiorstwa handlowe zostały objęte zakresem zastosowania podatku, nie byłyby one obciążone podatkiem w odniesieniu do powierzchni sprzedaży od 1 m2 do 2499 m2, tak jak duże przedsiębiorstwa handlowe. Ponadto małe i duże przedsiębiorstwa handlowe nie znajdują się w porównywalnej sytuacji (zob. pkt 100 i nast. powyżej). Jednak nawet gdyby zostało przyjęte odmienne traktowanie, to różnicowanie to jest uzasadnione (zob. pkt 103 i nast. powyżej).
85.

W wyroku Komisja/World Duty Free Group SA i in. ( 59 ) stwierdzenie to zostało na pierwszy rzut oka nieco zrelatywizowane ( 60 ). Uregulowanie podatkowe przewidujące korzyści podatkowe (krótki okres amortyzacji) dla wszystkich podatników, którzy nabywali krajowe przedsiębiorstwa z wartością firmy, zostało w tej sprawie uznane za selektywne z tego względu, że podatnicy, którzy nabywali krajowe przedsiębiorstwa, mogli dokonywać amortyzacji tylko w dłuższym okresie. Ponieważ rzeczeni podatnicy jako tacy nie stanowią określonych przedsiębiorstw lub branż produkcji, przesłanka art. 107 ust. 1 TFUE nie jest spełniona ( 61 ). Niemniej jednak wyrok ten dotyczył szczególnego przypadku„promowania eksportu” rodzimych przedsiębiorstw w odniesieniu do inwestycji za granicą kosztem zagranicznych przedsiębiorstw, co jest sprzeczne z ideą art. 111 TFUE. Dlatego też szczególne subwencje eksportowe mogą spełniać kryterium selektywności, nawet jeżeli dotyczą one wszystkich podatników.
29.

W tej sytuacji Najvyšší súd Slovenskej republiky (sąd najwyższy Republiki Słowackiej) wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy dyrektywę 2008/9 i prawo do zwrotu podatku należy interpretować w ten sposób, że do wykonania prawa do zwrotu podatku VAT konieczne jest łączne spełnienie dwóch następujących przesłanek: i) dostawa towaru lub świadczenie usługi; oraz ii) wykazanie podatku VAT na fakturze przez dostawcę lub usługodawcę? Innymi słowy, czy o zwrot podatku może ubiegać się osoba, wobec której nie wykazano VAT na fakturze? 2) Czy zgodne jest z zasadą proporcjonalności lub neutralności podatkowej VAT, że termin do zwrotu podatku oblicza się od momentu, w którym nie są spełnione wszystkie materialne przesłanki wykonania prawa do zwrotu podatku? 3) Czy w świetle zasady neutralności podatkowej przepisy art. 167 i art. 178 lit. a) dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach sprawy takich jak w postępowaniu głównym i z zastrzeżeniem spełnienia pozostałych materialnych i proceduralnych przesłanek koniecznych do wykonania prawa do odliczenia podatku, sprzeciwiają się one odmowie przez organy podatkowe przyznania podatnikowi prawa do zwrotu podatku wykonanego w terminie przewidzianym przez dyrektywę 2008/9, który to podatek został mu wykazany przez dostawcę na fakturze i zapłacony przez tego ostatniego przed upływem terminu zawitego przewidzianego przez prawo krajowe? 4) Czy w świetle zasady neutralności i zasady proporcjonalności, które są fundamentalnymi zasadami wspólnego systemu podatku VAT, słowackie organy podatkowe przekroczyły granice tego, co jest niezbędne do osiągnięcia celu określonego przez dyrektywę VAT, jeżeli odmówiły podatnikowi prawa do zwrotu zapłaconego podatku z tego względu, że upłynął termin zawity przewidziany przez prawo krajowe do zwrotu podatku, mimo iż w terminie tym podatnik nie mógł wykonać prawa do odliczenia podatku i mimo iż podatek został prawidłowo zapłacony, a ryzyko oszustwa podatkowego lub braku zapłaty podatku zostało całkowicie wykluczone? 5) Czy zasadę pewności prawa, zasadę uzasadnionych oczekiwań oraz prawo do dobrej administracji na podstawie art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej można interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one takiej wykładni przepisów prawa krajowego, zgodnie z którą dla dochowania terminu do zwrotu podatku decydujący jest moment wydania przez organ podatkowy decyzji w przedmiocie zwrotu podatku, a nie moment wykonania przez podatnika prawa do zwrotu podatku?”.