ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 89/15

Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 13 listopada 2014 r. w sprawie T-40/14 Electrabel SA, Dunamenti Erőmű Zrt/Komisja Europejska, wniesione w dniu 28 stycznia 2015 r. przez Electrabel SA, Dunamenti Erőmű Zrt

(Sprawa C-32/15 P)

(2015/C 089/16)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszące odwołanie: Electrabel SA, Dunamenti Erőmű Zrt (przedstawiciel: adwokat J. Philippe)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszących odwołanie

Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

— stwierdzenie nieważności postanowienia Sądu z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie T-40/14 w zakresie, w jakim Sąd odrzucił w nim jako niedopuszczalną skargę wnoszących odwołanie;

— stwierdzenie, że skarga wnoszących odwołanie jest dopuszczalna lub ewentualnie że jest dopuszczalna w odniesieniu do okresu od dnia 10 stycznia 2009 r.;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszące odwołanie podnoszą cztery zarzuty. W zaskarżonym postanowieniu Sąd odrzucił skargę wniesioną przez wnoszące odwołanie zmierzającą w istocie do naprawienia poniesionych przez nie szkód wynikających z bezprawnego zakończenia umowy dotyczącej zakupu energii elektrycznej (power purchase agreement, zwanej „PPA”) na podstawie niezgodnej z prawem decyzji Komisji 2009/609/WE z dnia 4 czerwca 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 41/05 (1). Sąd stwierdził, że uprawnienie wnoszących odwołanie do wniesienia skargi uległo przedawnieniu i odrzucił ich skargę jako niedopuszczalną.

W zarzucie pierwszym wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd nie uzasadnił, dlaczego art. 102 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem (zwanego dalej „regulaminem postępowania”) przewidujący przedłużenie terminów ze względu na odległość nie ma zastosowania do skargi wnoszących odwołanie, mimo że brzmienie traktatów, statutu Trybunału Sprawiedliwości (zwanego dalej „statutem”) oraz regulaminu postępowania wskazuje, że art. 102 § 2 ma zastosowanie do terminu przedawnienia przewidzianego w art. 46 akapit pierwszy statutu.

W zarzucie drugim wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo przy stosowaniu art. 268 i 340 akapit drugi traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), wymagając od wnoszących odwołanie wskazania w ich początkowym żądaniu okresowego charakteru ich szkody.

W zarzucie trzecim wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd nie uzasadnił, dlaczego orzecznictwo przytoczone przez wnoszące odwołanie na poparcie okresowego charakteru poniesionej przez nie szkody nie znajduje zastosowania w ich sytuacji, mimo że wnoszące odwołanie szczegółowo wykazały możliwość takiego zastosowania.

W zarzucie czwartym wnoszące odwołanie wskazują, że Sąd naruszył prawo, gdyż nie uwzględnił ich argumentacji, zgodnie z którą poniesiona przez nie szkoda jest ciągła, opierając się na tym, że decyzja Komisji jest w dalszym ciągu badana.

(1) Dz.U. L 225, s. 53.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 89/13

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 listopada 2014 r. w sprawie T-481/11, Hiszpania/Komisji, wniesione w dniu 22 stycznia 2015 r. przez Królestwo Hiszpanii

(Sprawa C-26/15 P)

(2015/C 089/14)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— Uwzględnienie niniejszego odwołania i uchylenie wyroku Sądu z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie T-481/11 Hiszpania przeciwko Komisji.

— Stwierdzenie nieważności pkt VI lit. D tiret piąte część B2 część 2 załącznika I do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (1).

— Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Naruszenie prawa dotyczące zakresu obowiązku uzasadnienia. Podstawy, na których oparł się Sąd, nie spełniają wymogu jasności i braku dwuznaczności, jakim powinno cechować się uzasadnienie rozporządzenia w celu spełnienia wymogów art. 296 TFUE. Sąd wypełnił faktycznie swym własnym uzasadnieniem luki w uzasadnieniu zaskarżonego rozporządzenia i zastąpił własnym uzasadnieniem uzasadnienie zaskarżonego aktu.

Naruszenie prawa dotyczące zasady równego traktowania. Podstawy przywołane przez Sąd w tej kwestii nie opierają się na kryteriach właściwych w celu dokonania porównania. Sąd opiera swe rozumowanie na rzekomo notoryjnym fakcie niepopartym żadną okolicznością faktyczną lub naukową, a mianowicie na rozróżnieniu między owocami o grubiej łupinie i owocami o cienkiej łupinie oraz na zaliczeniu owoców cytrusowych do pierwszej kategorii.

Naruszenie prawa dotyczące kontroli sądowej zasady proporcjonalności. Sprawowana przez Sąd kontrola dotycząca proporcjonalności ograniczenia w obrocie towarami nałożonego przez instytucję powinna być dokonywana z uwzględnieniem przysługującego Komisji szerokiego zakresu uznania. Niemniej jednak Sąd nie dokonał kontroli sądowej zgodnie z orzecznictwem Tetra Laval (2). Z jednej strony nie zbadał on prawidłowo trafności i adekwatności okoliczności, na których została oparta wydana decyzja w odniesieniu do podstaw uzasadniających ograniczenie. Z drugiej strony nie zbadał on prawidłowo wniosków wyciągniętych na podstawie tych okoliczności, skutkiem czego ograniczenie wykracza poza to, co konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu.

(1) Dz.U. L 157, s. 1.

(2) Wyrok z dnia 15 lutego 2005 r., Komisja/Tetra Laval (C-12/03 P, Zb.Orz., EU:C:2005:87), pkt 39.
—

w pierwszej kolejności, Sąd dopuścił się naruszenia prawa stawiając wymóg, zgodnie z którym do wykazania tego, że dany środek jest selektywny, konieczne jest ustalenie, że istnieje grupa przedsiębiorstw posiadających (możliwe do określenia ex ante) charakterystyczne dla nich swoiste cechy szczególne; oraz
—

obowiązek wnioskodawcy do złożenia pierwszego wniosku o zezwolenie na wjazd na terytorium Austrii we właściwym miejscowo przedstawicielstwie za granicą oraz do odczekania decyzji za granicą;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 127/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 19 stycznia 2015 r. – Verband Sozialer Wettbewerb e.V./Innova Vital GmbH

(Sprawa C-19/15)

(2015/C 127/14)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht München I

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Verband Sozialer Wettbewerb e.V.

Strona pozwana: Innova Vital GmbH

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 (1) należy interpretować w ten sposób, że przepisy tego rozporządzenia stosują się również do oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych zawartych w przekazach komercyjnych w reklamach żywności przeznaczonej jako taka dla konsumentów końcowych, jeżeli przekaz komercyjny lub reklama skierowane są wyłącznie do kręgów specjalistycznych?

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności; Dz.U. L 404, s. 9.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 127/10

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapest Környéki Törvényszék (Węgry) w dniu 21 stycznia 2015 r. – Postępowanie karne przeciwko Istvánowi Baloghowi

(Sprawa C-25/15)

(2015/C 127/15)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Budapest Környéki Törvényszék.

Strony w postępowaniu głównym

Oskarżony: István Balogh.

Pytanie prejudycjalne

Czy sformułowanie zawarte w art. 1 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/64/UE (1) z dnia 20 października 2010 r. w sprawie prawa do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym, zgodnie z którym „[n]iniejsza dyrektywa ustanawia zasady dotyczące prawa do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym oraz w postępowaniu służącym wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania” należy rozumieć w ten sposób, że sądy węgierskie powinny stosować tę dyrektywę również w postępowaniu szczególnym [rozdział XXIX a büntetőeljárásról szóló 1998. évi XIX. törvény XXIX. fejezet (ustawy XIX z 1998 r. – kodeks postępowania karnego)], a mianowicie, czy należy przyjąć, że postępowanie szczególne przewidziane w prawie węgierskim mieści się w pojęciu „postępowanie karne”, czy też przez pojęcie to należy rozumieć wyłącznie postępowanie, które kończy się prawomocnym orzeczeniem rozstrzygającym kwestię odpowiedzialności karnej oskarżonego?

(1) Dz.U. L 280, s. 1
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 127/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Essen (Niemcy) w dniu 12 stycznia 2015 r. – postępowanie karne/Kanapathippilai Kanageswaran

(Sprawa C-7/15)

(2015/C 127/13)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Essen

Strony w postępowaniu głównym

Kanapathippilai Kanageswaran

Pytania prejudycjalne

Czy wpisanie Liberation Tigers of Tamil Eelam (Tygrysów – Wyzwolicieli Tamilskiego Ilamu) na listę przewidzianą w art. 2 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (1) na okres od 9 września 2007 r. do 24 maja 2009 r. włącznie, w szczególności na podstawie decyzji Rady: z dnia 29 maja 2006 r. (2006/379/WE) (2), z dnia 28 czerwca 2007 r. (2007/445/WE) (3), z dnia 20 grudnia 2007 r. (2007/868/WE zmienionej sprostowaniem przyjętym tego samego dnia) (4), z dnia 15 lipca 2008 r. (2008/583/WE) (5), z dnia 26 stycznia 2009 r. (2009/62/WE) (6), jest nieważne?

(1) Dz.U. L 344, s. 70.

(2) Dz.U. L 144, s. 21.

(3) Dz.U. L 169, s. 58

(4) Dz.U. L 340, s. 100

(5) Dz.U. L 188, s. 21.

(6) Dz.U. L 23, s. 25.
—

W braku takiego stwierdzenia, pomocniczo, uchylenie zaskarżonego wyroku i zastąpienie go wyrokiem stwierdzającym nieważność decyzji w części, w jakiej Komisja nakazuje odzyskanie pomocy w odniesieniu do okresu od dnia 5 grudnia 2008 r. do dnia 5 czerwca 2009 r.
2)

W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: a) Czy dla powstania obowiązku finansowania wystarczy, gdy dany operator świadczy usługi pocztowe, które zgodnie z prawem krajowym należy zakwalifikować jako usługi powszechne, ale wykraczają one poza wymagany minimalny zakres usług powszechnych określonych w dyrektywie? b) Czy udział danego przedsiębiorstwa we wnoszeniu składek należy obliczać w ten sam sposób, co składek na rzecz funduszu kompensacyjnego wnoszonych zgodnie z art. 7 ust. 4 tej dyrektywy? c) Czy z nakazu poszanowania zasad niedyskryminacji i proporcjonalności w rozumieniu art. 7 ust. 5 tej dyrektywy i przy uwzględnieniu faktu, że „są one [usługi świadczone przez takie przedsiębiorstwa] wymienne z usługą powszechną” w rozumieniu motywu 27 dyrektywy 2008/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 2008 r. wynika, że udziały w obrocie przypadające na usługi o wartości dodanej, a więc których nie można zaliczyć do usługi powszechnej, ale które mają związek z usługą powszechną, oblicza się i nie uwzględnia przy wyliczaniu udziału przedsiębiorstwa?
2.

skorzystanie z przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania i na podstawie dostępnych mu informacji lub dowodów: Tytułem żądania głównego: — przyznanie Safa Nicu Sepahan Co. kwoty 5 6 62 737,40 EUR wraz z odsetkami za szkody materialne poniesione w konsekwencji istotnego naruszenia normy prawnej przez Radę Unii Europejskiej i jej niezgodnego z prawem zachowania; — przyznanie Safa Nicu Sepahan Co. kwoty 2 0 00 000 EUR wraz z odsetkami za szkody niematerialne poniesione w konsekwencji istotnego naruszenia normy prawnej przez Radę Unii Europejskiej i jej niezgodnego z prawem zachowania; — obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami prawnymi i innymi kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w związku z tym odwołaniem, w tym kosztami poniesionymi w związku z pierwotnym postępowaniem przed Sądem, wraz z odsetkami. Tytułem żądania ewentualnego: — przyznanie Safa Nicu Sepahan Co. kwoty ustalonej ex aequo et bono wraz z odsetkami za szkody materialne poniesione w konsekwencji istotnego naruszenia normy prawnej przez Radę Unii Europejskiej i jej niezgodnego z prawem zachowania; — przyznanie Safa Nicu Sepahan Co. kwoty ustalonej ex aequo et bono, nie niższej niż 50 000 EUR, wraz z odsetkami (zgodnie z tym co zostało już przyznane wspomnianym wyrokiem Sądu) za szkody niematerialne poniesione w konsekwencji istotnego naruszenia normy prawnej przez Radę Unii Europejskiej i jej niezgodnego z prawem zachowania; — obciążenie Rady Unii Europejskiej zapłatą na rzecz Safa Nicu Sepahan Co kosztów prawnych i innych kosztów poniesionych przez wnoszącą odwołanie w związku z tym odwołaniem, w tym kosztów poniesionych w związku z pierwotnym postępowaniem przed Sądem, wraz z przypadającymi odsetkami. W dalszej kolejności także tytułem żądania ewentualnego:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 118/14

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 8 stycznia 2015 r. – Alexandra Stück/Swiss International Air Lines AG

(Sprawa C-3/15)

(2015/C 118/19)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Hannover

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Alexandra Stück

Strona pozwana: Swiss International Air Lines AG

Pytanie prejudycjalne

Czy umowę pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (1) z dnia 21 czerwca 1999 r. w brzmieniu ustalonym decyzją nr 2/2010 Wspólnego Komitetu ds. Transportu Lotniczego Wspólnota/Szwajcaria (2) z dnia 26 listopada 2010 r. należy interpretować w ten sposób, że rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (3), ma zgodnie z jego art. 3 ust. 1 lit. b) zastosowanie również do pasażerów odlatujących z portu lotniczego znajdującego się w państwie trzecim do portu lotniczego położonego w Szwajcarii lotem obsługiwanym przez szwajcarskiego przewoźnika lotniczego?

(1) Dz.U. 2002, L 114, s. 73.

(2) Decyzja nr 2/2010 Wspólnego Komitetu ds. Transportu Lotniczego Wspólnota/Szwajcaria ustanowionego na mocy umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego z dnia 26 listopada 2010 r. zastępująca załącznik do umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego, Dz.U. L 347, s. 54.

(3) Dz.U. L 46, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 138/26

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 13 stycznia 2015 r. – Český Rozhlas/Odvolací finanční ředitelství

(Sprawa C-11/15)

(2015/C 138/37)

Język postępowania: czeski

Sąd odsyłający

Nejvyšší správní soud

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Odvolací finanční ředitelství

Druga strona postępowania: Český Rozhlas

Pytanie prejudycjalne

Czy działalność nadawcza w sektorze państwowym, finansowana z obowiązkowych opłat ustawowych, w ustalonej prawem wysokości, pobieranych od właścicieli i posiadaczy odbiorników radiowych, jak również od osób posiadających inny tytuł prawny do ich użytkowania, może być uznawana za „dostawę usług świadczoną odpłatnie” [świadczenie usług dokonywane odpłatnie] w rozumieniu art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (1) w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, które powinno być zwolnione z podatku VAT na podstawie art. 13 ust. 1 lit. g) tej dyrektywy, czy też jest to działalność niekomercyjna, która w ogóle nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w myśl art. 2 szóstej dyrektywy, i do której zastosowanie ma z tego względu art. 13 część A ust. 1 lit. q) tej dyrektywy?

(1) Dz.U. 1977, L 145, s. 1.
(2)

Czy zarządzenie wydane przez High Court na podstawie sekcji 9 ustawy o instytucjach kredytowych (ustawy stabilizacyjnej) z 2010 r. wobec Irish Life and Permanent Group Holdings pic oraz Irish Life and Permanent pic in narusza prawo Unii?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 138/27

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 21 stycznia 2015 r. – Josef Plöckl/Finanzamt Schrobenhausen

(Sprawa C-24/15)

(2015/C 138/38)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht München

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Josef Plöckl

Strona pozwana: Finanzamt Schrobenhausen

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 22 ust. 8 i art. 28c część A lit. a) akapit pierwszy i lit. d) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (1) z dnia 17 maja 1977 r. zezwalają państwom członkowskim na odmowę zastosowania zwolnienia z podatku w związku z dostawą wewnątrzwspólnotową (tutaj: przemieszczeniem wewnątrzwspólnotowym), jeżeli dostawca wprawdzie nie podjął wszelkich rozsądnych środków w odniesieniu do wymogów formalnych związanych ze wskazaniem numeru identyfikacji do celów podatku od wartości dodanej, jednakże nie istnieją konkretne przesłanki oszustwa podatkowego, towar został przewieziony do innego państwa członkowskiego, a także spełnione są pozostałe przesłanki zwolnienia z podatku?

(1) Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1 z późn. zm.).
3.

Czy dla celów uznania przemieszczania odpadów za nielegalne w rozumieniu art. 2 pkt 35 lit. g) pkt iii) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 konieczne jest, by ten, kto wypełnia dokument zawarty w załączniku VII do rzeczonego rozporządzenia, umyślnie wprowadzał organ w błąd?
2)

Czy art. 49–55 i 55–[60] Traktatu WE, w stosownych przypadkach w związku z art. 10 i art. 293 tiret drugie Traktatu WE, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie w sposób jednostronny zmieniało łącznik podatku przewidziany w art. 161 i nast. belgijskiego kodeksu prawa spadkowego w celu zastąpienia łącznika powiązania osobistego opartego na miejscu zamieszkania podatnika ustanowionego w międzynarodowym prawie podatkowym domniemanym rzeczywistym łącznikiem, nie ustanowionym w międzynarodowym prawie podatkowym, przy uwzględnieniu faktu, że celem zapewnienia swojej suwerenności podatkowej państwo członkowskie przyjmuje szczególną sankcję, o której mowa w art. 162 akapit trzeci belgijskiego kodeksu prawa spadkowego, wyłącznie w stosunku do zagranicznych przedsiębiorców?
2.

Jakie znaczenie – przy ocenie ustanowionego dla celów ochrony oznaczenia geograficznego „Calvados” zakazu używania nazwy „Verlados” dla napoju alkoholowego wytwarzanego z jabłek, wprowadzanego na rynek pod tą nazwą w Finlandii – dla wykładni pojęcia „przywołania” w rozumieniu art. 16 lit. b) rozporządzenia nr 110/2008 i zastosowania owego rozporządzenia mają następujące okoliczności: a. element początkowy („Verla”) nazwy „Verlados” odnosi się do miejscowości w Finlandii, która może być znana fińskiemu konsumentowi; b. element początkowy („Verla”) nazwy „Verlados” wskazuje na producenta owego wyrobu, spółkę Viiniverla Oy; c. „Verlados” jest produktem lokalnym wytwarzanym w Verli, sprzedawanym w restauracji należącej do zakładu w ilości wynoszącej przeciętnie parę setek litrów na rok i możliwym do nabycia w ograniczonej ilości na zamówienie w państwowej spółce dystrybucji napojów alkoholowych w rozumieniu ustawy w sprawie alkoholu; d. słowa „Verlados” i „Calvados” mają tylko jedną wspólną sylabę z trzech sylab („dos”), jednak identyczne są ich ostatnie cztery litery („ados”), a więc w sumie połowa ich liter?
4.

Czy art. 7 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2008/118/WE należy interpretować w ten sposób, że przy stwierdzeniu nieprawidłowości zgodnie z art. 10 ust. 2 dyrektywy 2008/118/WE należy przyjąć dopuszczenie do konsumpcji przewożonych wyrobów akcyzowych w ramach procedury zawieszenia poboru akcyzy i które nie dotarły do miejsca przeznaczenia we wszystkich przypadkach, w których nie można przedstawić przewidzianego w art. 7 ust. 4 dyrektywy 2008/118/WE dowodu całkowitego zniszczenia lub nieodwracalnej utraty stwierdzonej brakującej części towaru?
2)

Czy zasady prawa Unii Europejskiej, zwłaszcza zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasada pewności prawa i zasada proporcjonalności, stoją na przeszkodzie uregulowaniu w porządku prawnym państwa członkowskiego zezwalającemu na wykluczenie z publicznego postępowania przetargowego przedsiębiorstwa, które nie zrozumiało, gdyż nie zostało to wyraźnie wskazane w dokumentach przetargowych, obowiązku – którego niespełnienie skutkowało wykluczeniem – dokonania zapłaty pewnej kwoty w celu udziału w tym postępowaniu, i to mimo okoliczności, że istnienia wspomnianego obowiązku nie można jasno wywieść z dosłownego brzmienia prawa obowiązującego w danym państwie członkowskim, lecz da się go jednak zrekonstruować w drodze podwójnej operacji prawnej polegającej, w pierwszej kolejności, na szerokiej wykładni niektórych przepisów prawa pozytywnego tego państwa członkowskiego, a następnie na uzupełnieniu ipso iure – zgodnie z wymogami takiej szerokiej wykładni – treści dokumentów przetargowych?
1.

Jak szeroki jest zakres art. 27 rozporządzenia nr 604/2013 (1), samodzielnie, a także w związku z motywem 19 tego rozporządzenia? Czy osoba ubiegająca się o azyl, znajdująca się w sytuacji takiej jak niniejsza, w której cudzoziemiec dopiero po nastąpieniu uznania odpowiedzialności za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu zostaje skonfrontowany z odnośnym wnioskiem o przejęcie rozpatrzenia tego wniosku i po uwzględnieniu tego wniosku cudzoziemiec przedstawia dowody, które mogą prowadzić do konkluzji, że to nie państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek o przejęcie, lecz wnioskujące państwo członkowskie jest odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu, a następnie wnioskujące państwo członkowskie nie bada tych dokumentów, ani nie przedstawia ich państwu członkowskiemu, do którego skierowano wniosek o przejęcie, ma na podstawie tego artykułu prawo do (skutecznego) środka zaskarżenia przeciwko stosowaniu wymienionych w rozdziale II[I] rozporządzenia nr 604/2013 kryteriów służących ustaleniu odpowiedzialnego państwa?