ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
33

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału, w ramach współpracy pomiędzy Trybunałem a sądami krajowymi, przewidzianej w art. 267 TFUE, do sądu krajowego, przed którym postępowanie się toczy i który jest zobowiązany orzec w sprawie przed nim zawisłej, należy ocena – w kontekście okoliczności zawisłej przed nim sprawy – zarówno tego, czy wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest niezbędne do wydania wyroku w postępowaniu przed sądem krajowym, jak i zasadności pytań, z którymi zwraca się on do Trybunału. Wyłącznie sąd krajowy jest więc władny ustalić, jakie pytania mają być przedstawione Trybunałowi, zaś stronom postępowania głównego nie przysługuje uprawnienie do dokonywania zmian treści tych pytań (zob. w szczególności wyrok Danske Svineproducenter, C‑316/10, EU:C:2011:863, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo).
3

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2316/1999 z dnia 22 października 1999 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 ustanawiającego system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych (Dz.U. L 280, s. 43), obowiązujące w czasie zaistnienia okoliczności sprawy będącej przedmiotem postępowania w pierwszej instancji, stanowiło w art. 19: „1. Obszary odłogowane zgodnie z niniejszym rozdziałem muszą obejmować pojedynczy teren o powierzchni co najmniej 0,3 ha i o szerokości 20 m. Państwa członkowskie mogą zaakceptować: a) mniejsze obszary dotyczące działek ze stałymi granicami, takimi jak mury, żywopłoty czy cieki wodne; […] 4. Państwa członkowskie stosują odpowiednie środki zgodne ze szczególną sytuacją obszarów odłogowanych dla ich utrzymania i zapewnienia ochrony środowiska naturalnego. Takie środki mogą również dotyczyć okrywy zielonej; w tym przypadku środki te muszą zapewnić, że zielona okrywa nie będzie wykorzystywana do produkcji nasion i pod żadnym pozorem nie będzie przeznaczona na cele rolne przed 31 sierpnia ani, przed 15 stycznia następnego roku, do produkcji zbóż na sprzedaż rynkową. […]”.
40

W szczególności, jak wynika z pkt 18 zaskarżonego wyroku, ograniczając się do stwierdzenia błędnego charakteru założenia, w ramach którego wnoszący odwołanie miał prawo do połowów i w sposób konieczny wykorzystałby swą kwotę, Sąd dopuścił się błędu co do prawa przy badaniu przesłanki odnoszącej się do szkody. Po pierwsze, istnienie prawa przyznanego jednostkom na podstawie normy prawnej nie ma związku z rzeczywistym charakterem podniesionej szkody, lecz stanowi warunek, od którego uzależnione jest stwierdzenie wystarczająco istotnego naruszenia tego rodzaju normy przez instytucję Unii, aby powstała odpowiedzialność pozaumowna Unii. Po drugie, odrzucenie przez Sąd tezy wnoszącego odwołanie, wedle której wykorzystałby on swą kwotę połowową, jest istotne jedynie dla celów oceny rozmiarów powołanej szkody, lecz nie dla celów oceny samego wystąpienia szkody, której pewny charakter nie jest podważony poprzez niepewność co do jej dokładnego zakresu (zob. podobnie wyrok Agraz i in./Komisja, EU:C:2006:708, pkt 36).
10

Zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 606/2009: „Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej serii C wykaz i opis metod analizy, o których mowa w [art. 120g akapit pierwszy rozporządzenia nr 1234/2007] i które zostały opisane w »Zbiorze międzynarodowych metod analizy win i moszczu« [OIV], mających zastosowanie do kontroli limitów i wymogów określonych w przepisach wspólnotowych w odniesieniu do wytwarzania produktów winiarskich”.
4

Artykuł 2 owej dyrektywy stanowi: „1. Dla celów niniejszej dyrektywy pojęcie »produkty energetyczne« stosuje się do produktów: a) objętych kodami […] 1507 do 1518 [Nomenklatury scalonej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 256, s. 1), zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 254/2000 z dnia 31 stycznia 2000 r. (Dz.U. L 28, s. 16, zwanej dalej »CN«)], jeśli są one przeznaczone do stosowania jako paliwo do ogrzewania lub paliwo silnikowe; b) objętych kodami CN 2701, 2702 i 2704 do 2715; […] 3. W przypadku przeznaczenia do wykorzystania, oferowania na sprzedaż lub wykorzystywania jako paliwo silnikowe lub paliwo do ogrzewania produkty energetyczne inne niż te, których poziom opodatkowania został określony w niniejszej dyrektywie, podlegają podatkowi zgodnie z wykorzystaniem, według stawki przyjętej dla równoważnego paliwa do ogrzewania lub paliwa silnikowego. Oprócz podlegających opodatkowaniu produktów wymienionych w ust. 1 wszelkie produkty przeznaczone do wykorzystania, oferowane na sprzedaż lub wykorzystywane jako paliwo silnikowe lub jako dodatek lub rozcieńczalnik do paliw silnikowych podlegają opodatkowaniu według stawki przyjętej dla równoważnego paliwa silnikowego. Oprócz podlegających opodatkowaniu produktów wymienionych w ust. 1 wszelkie inne węglowodory, z wyłączeniem torfu, przeznaczone do wykorzystania, oferowane na sprzedaż lub wykorzystywane do ogrzewania podlegają opodatkowaniu według stawki przyjętej dla równoważnego produktu energetycznego. 4. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do: a) końcowego opodatkowania ciepła oraz opodatkowania produktów objętych kodami CN 4401 i 4402; b) następującego wykorzystania produktów energetycznych i energii elektrycznej: — produktów energetycznych wykorzystywanych do celów innych niż paliwo silnikowe lub paliwa do ogrzewania, — podwójnego zastosowania produktów energetycznych. — Produkt energetyczny ma podwójne zastosowanie, w przypadku gdy jest wykorzystywany zarówno jako paliwo do ogrzewania oraz w celach innych niż jako paliwo silnikowe i paliwo do ogrzewania. Wykorzystywanie produktów energetycznych do redukcji chemicznej oraz w procesach elektrolitycznych i metalurgicznych uważa się za podwójne zastosowanie, — energii elektrycznej wykorzystywanej zasadniczo do celów redukcji chemicznej oraz w procesach elektrolitycznych i metalurgicznych, […]”.
Artykuł 22 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu takiemu jak uregulowanie sporne w postępowaniu głównym, które zobowiązuje przewoźników lotniczych we wszystkich okolicznościach do przewozu nie tylko pasażera, ale również jego zarejestrowanego bagażu, o ile bagaż ten odpowiada określonym wymogom dotyczącym w szczególności wagi, w cenie biletu lotniczego, bez prawa wymagania jakiejkolwiek dopłaty do ceny za transport takiego bagażu.
5

Artykuł 11 ust. 2, 3, 9 i 10 rozporządzenia podstawowego stanowił: „2. Ostateczny środek antydumpingowy wygasa pięć lat po jego nałożeniu lub pięć lat od daty zamknięcia ostatniej rewizji [ostatniego przeglądu] dumpingu i szkody, chyba że podczas rewizji [przeglądu] stwierdzono, że wygaśnięcie doprowadzi do kontynuacji lub powrotu dumpingu i szkody. Taką rewizję [taki przegląd] wygaśnięcia wszczyna się z inicjatywy Komisji lub na wniosek złożony w imieniu producentów wspólnotowych, a środek pozostaje w mocy do czasu zakończenia rewizji [przeglądu]. Rewizję [przegląd] wygaśnięcia wszczyna się w przypadku, gdy wniosek zawiera wystarczające dowody na to, że usunięcie środków prawdopodobnie doprowadzi do kontynuacji lub powrotu dumpingu i szkody. Prawdopodobieństwo takie można wykazać, np. dowodząc kontynuacji dumpingu i szkody lub dowodząc, że usunięcie szkody jest w całości lub części możliwe dzięki środkom, lub dowodząc, że sytuacja eksportera lub warunki rynkowe mogą wskazywać na dalsze występowanie szkodliwego dumpingu. […] 3. Potrzeba trwałego stosowania środków może zostać poddana rewizji [przeglądowi], jeżeli jest to zagwarantowane [uzasadnione] z inicjatywy Komisji lub na wniosek państwa członkowskiego albo, pod warunkiem że upłynął odpowiedni termin co najmniej jednego roku od czasu nałożenia środków ostatecznych, na wniosek eksportera, importera lub producentów wspólnotowych, który to wniosek w dostatecznym stopniu dowodzi potrzeby dokonania tymczasowej rewizji [przeglądu okresowego]. Rewizję tymczasową [przegląd okresowy] wszczyna się w przypadku, gdy wniosek zawiera wystarczające dowody na to, że dalsze stosowanie środków nie jest już konieczne do wyrównania dumpingu i/lub szkody, która nie powinna występować nadal, ani powracać, jeżeli środki zostały usunięte lub zmienione, albo że istniejące środki nie są lub nie są już wystarczające do zapobiegania dumpingowi powodującemu szkody. Prowadząc dochodzenie na mocy przepisów niniejszego ustępu, Komisja może między innymi rozważyć, czy okoliczności związane z dumpingiem i szkodą uległy istotnej zmianie albo czy istniejące środki przynoszą zamierzone wyniki w usuwaniu szkody poprzednio ustalonej zgodnie z art. 3 niniejszego rozporządzenia. W ostatecznym stwierdzeniu tej kwestii uwzględnia się wszystkie istotne i należycie udokumentowane dowody. […] 9. We wszystkich dochodzeniach w sprawie rewizji [przeglądu] lub zwrotu, prowadzonych na podstawie niniejszego artykułu, Komisja stosuje metodologię wykorzystywaną w trakcie dochodzenia, które doprowadziło do nałożenia cła, pod warunkiem że okoliczności nie uległy zmianie, z należytym uwzględnieniem przepisów art. 2, w szczególności jego ust. 11 i 12, oraz art. 17 niniejszego rozporządzenia. 10. W każdym postępowaniu prowadzonym na podstawie niniejszego artykułu Komisja bada wiarygodność cen eksportowych zgodnie z art. 2. Jednakże w przypadku podjęcia decyzji o ustaleniu ceny eksportowej zgodnie z art. 2 ust. 9 cenę tę oblicza się bez redukcji o kwotę uiszczonych ceł antydumpingowych, jeżeli zostanie bezspornie udowodnione, że cła są należycie odzwierciedlone w cenach odsprzedaży i dalszych cenach sprzedaży we Wspólnocie”.
12

Almer Beheer i in. oraz Van den Dungen i in. w dniu 16 lipca 2003 r. zawarły umowę, zgodnie z którą miały one dokonać – za zapłatą ceny sprzedaży – przeniesienia posiadanych przez nich akcji w innych spółkach na Global Hail Group BV (zwaną dalej „grupą spółek Hail”).
Dla określenia, czy środek należy do warunków zatrudnienia w rozumieniu klauzuli 4 pkt 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70 dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, decydujące jest kryterium zatrudnienia, mianowicie stosunek pracy łączący pracownika z jego pracodawcą. Wykładnia owej klauzuli, która wykluczałaby z definicji pojęcia warunków zatrudnienia warunki wypowiadania umowa o pracę na czas określony, takie jak okres wypowiedzenia, sprowadzałaby się jednakże do ograniczenia – na przekór celowi tego postanowienia – zakresu zastosowania ochrony przyznanej pracownikom zatrudnionym na czas określony przed dyskryminacją.

Klauzulę 4 pkt 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70 dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje, w odniesieniu do wypowiedzenia umów o pracę zawartych na czas określony, mających trwać dłużej niż 6 miesięcy, możliwość zastosowania sztywnego dwutygodniowego okresu wypowiedzenia, niezależnego od długości zakładowego stażu pracy danego pracownika, podczas gdy długość okresu wypowiedzenia w przypadku umów o pracę zawartych na czas nieokreślony jest określana stosownie do stażu pracy danego pracownika i może wynosić od dwóch tygodni do trzech miesięcy, gdy obie te kategorie pracowników znajdują się w porównywalnych sytuacjach.

Odmienne pod względem warunków zatrudnienia traktowanie pracowników zatrudnionych na czas określony względem pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony nie może zostać uzasadnione kryterium, które w sposób ogólny i abstrakcyjny odnosi się do samego czasu trwania zatrudnienia. Przyznanie, że sam tymczasowy charakter stosunku zatrudnienia wystarcza do uzasadnienia tego odmiennego traktowania, podważyłoby cele dyrektywy 1999/70 oraz porozumienia ramowego, ponieważ odwołanie do takiego kryterium sprowadzałoby się do utrwalenia sytuacji niekorzystnej dla pracowników zatrudnionych na czas określony. Podobnie stabilność stosunku pracy, której umowa o pracę zawarta na czas określony ma sprzyjać, nie może stanowić powodu o charakterze obiektywnym w rozumieniu klauzuli 4 pkt 1 porozumienia ramowego.

(por. pkt 38–40; sentencja)
Artykuł 27 ust. 2 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że – z wyłączeniem sytuacji, w której sąd, przed który powództwo wytoczono później, miałby posiadać jurysdykcję wyłączną na podstawie tego rozporządzenia – jurysdykcję sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo, należy uważać za stwierdzoną w rozumieniu tego przepisu, gdy nie stwierdził on z urzędu braku swojej jurysdykcji i gdy żadna ze stron nie podniosła zarzutu braku jego jurysdykcji przed zajęciem stanowiska względnie do czasu zajęcia stanowiska uznawanego przez krajowe prawo procesowe za podjęcie przed tym sądem po raz pierwszy obrony co do istoty.

W istocie wykładnia art. 27 ust. 2 tego rozporządzenia, w myśl której dla stwierdzenia jurysdykcji sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo, konieczne jest w rozumieniu tego przepisu, by sąd ten w sposób wyraźny bądź milczący ustalił swoją jurysdykcję w orzeczeniu, które stało się prawomocne, zwiększając ryzyko równoległych postępowań, pozbawiałaby wszelkiej skuteczności zasady określone przez to rozporządzenie w celu rozstrzygnięcia kwestii zawisłości spraw.

Ponadto, gdy sąd, przed który wytoczono powództwo w pierwszej kolejności, nie stwierdził z urzędu braku swojej jurysdykcji i nie został przed nim podniesiony żaden zarzut braku jurysdykcji, stwierdzenie braku jurysdykcji przez sąd, przed który wytoczono powództwo w drugiej kolejności, nie może prowadzić do negatywnego konfliktu jurysdykcyjnego, ponieważ jurysdykcja sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo, nie może już zostać podważona.

(por. pkt 41, 43, 45; sentencja)
W istocie kwalifikacja danego świadczenia w ramach ogólnej systematyki rozporządzenia nr 1408/71 opiera się zasadniczo na elementach konstytutywnych tego świadczenia, w szczególności na jego celach i na warunkach jego przyznania, a nie na kwalifikacji tego świadczenia określonej przez ustawodawstwo krajowe. W celu otrzymania omawianej renty wychowawczej nie jest wymagane ani zaistnienie wypadku przy pracy lub choroby zawodowej, ani fizycznego, umysłowego lub psychicznego uszczerbku stanowiących przeszkodę w wykonywaniu przez osobę uprawnioną działalności zawodowej. Przyznanie tej renty wychowawczej uzależnione jest od śmierci rozwiedzionego małżonka. Ma ona zatem na celu kompensację roszczenia o dostarczenie środków utrzymania dziecka, które to roszczenie wygasło wraz z tą śmiercią, oraz uniknięcie sytuacji, w której rodzic pozostający przy życiu byłby zobowiązany do wykonywania działalności zawodowej nieleżącej w interesie dziecka.

Artykuł 67 rozporządzenia nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że świadczenie takie jak renta wychowawcza określona w przepisach prawa krajowego, która przyznawana jest w wypadku śmierci rozwiedzionemu małżonkowi zmarłego do celów wychowywania dzieci tego rozwiedzionego małżonka, jest objęte pojęciem emerytury lub renty w rozumieniu tego art. 67.

Ze względu na nową definicję określenia „świadczenia rodzinne” ustanowioną w art. 1 lit. z) rozporządzenia nr 883/2004 rozróżnienie dokonane w ramach stosowania rozporządzenia nr 1408/71 w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 118/97 zmienionym rozporządzeniem nr 592/2008 między „zasiłkami rodzinnymi” a „świadczeniami rodzinnymi”, nie jest stosowane do sytuacji objętych zakresem stosowania rozporządzenia nr 883/2004, ponieważ rozporządzenie to zgodnie z jego motywem 34 ma na celu uregulowanie wszystkich świadczeń rodzinnych z uwagi na ich bardzo szeroki zakres stosowania. Stosowanie art. 67 rozporządzenia nr 883/2004 w odróżnieniu od art. 77 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71 nie ogranicza się do osób uprawnionych do pewnych kategorii emerytur lub rent. Zatem definicja określenia „emerytura lub renta” ujętego w art. 1 lit. w) rozporządzenia nr 883/2004 może objąć – oprócz emerytur i rent powiązanych z wcześniejszym wykonywaniem pracy najemnej lub prowadzeniem działalności na własny rachunek, takich jak emerytury i renty wskazane w art. 77 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71 – także renty wypłacane w wypadku śmierci, takie jak omawiana renta wychowawcza.

(por. pkt 48, 50, 51, 53; pkt 2 sentencji)
Artykuł 13 ust. 5 dyrektywy 2003/9 ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl należy interpretować w ten sposób, że gdy państwo członkowskie postanowiło zapewnić materialne warunki przyjmowania w postaci zasiłków pieniężnych lub talonów, zasiłki te powinny być dostarczane od chwili złożenia wniosku o udzielenie azylu zgodnie z przepisami art. 13 ust. 1 tej dyrektywy i spełniać minimalne normy określone przepisami art. 13 ust. 2 wspomnianej dyrektywy.

Owo państwo członkowskie powinno czuwać nad tym, by łączna wysokość zasiłków pieniężnych obejmujących materialne warunki przyjmowania wystarczała do zapewnienia godnego poziomu życia odpowiedniego dla stanu zdrowia osób ubiegających się o azyl oraz ich utrzymania, umożliwiając im w szczególności dysponowanie zakwaterowaniem przy uwzględnieniu w razie potrzeby zachowania interesu osób mających specjalne potrzeby na mocy przepisów art. 17 tejże dyrektywy. Materialne warunki przyjmowania przewidziane w art. 14 ust. 1, 3, 5 i 8 dyrektywy 2003/9 nie obciążają państw członkowskich, gdy postanowiły one przyznawać te warunki wyłącznie w postaci zasiłków pieniężnych. Jednakże wysokość tych zasiłków musi być wystarczająca do tego, by umożliwić zakwaterowanie małoletnich dzieci z ich rodzicami, tak aby mogła zostać utrzymana jedność rodziny osób ubiegających się o azyl.

(por. pkt 46; pkt 1 sentencji)
Za akty zaskarżalne w rozumieniu art. 263 TFUE uważa się wszelkie przepisy wydane przez instytucje Unii, bez względu na ich formę, które mają na celu wywołanie wiążących skutków prawnych. Te wiążące skutki prawne aktu należy oceniać w zależności od obiektywnych kryteriów, takich jak jego treść tego aktu, przy uwzględnieniu w razie potrzeby okoliczności jego przyjęcia, a także uprawnień instytucji, która wydała akt.

Co się tyczy wpisu do bazy danych E‑Bacchus nazw wina uznawanych przez państwa członkowskie za nazwę pochodzenia lub oznaczenie geograficzne, nie jest on wymagany do tego, by wspomniane nazwy wina korzystały z ochrony na poziomie Unii, skoro nazwy te są chronione automatycznie na podstawie rozporządzenia nr 1234/2007 ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku), przy czym ochrona ta nie zależy od ich wpisu do wspomnianej bazy danych.

Ponieważ omawiany wpis nie ma na celu wywołania wiążących skutków prawnych, nie stanowi on aktu zaskarżalnego.

(por. pkt 54, 55, 64, 65)
Właściciel znaku towarowego jest uprawniony na podstawie dyrektywy 2008/95 w sprawie znaków towarowych i rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego do zakazania osobie trzeciej, która nie posiada jego zgody, używania oznaczenia identycznego z owym znakiem dla towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak jest zarejestrowany, jeżeli używanie to ma miejsce w obrocie handlowym i wpływa lub może negatywnie wpływać na pełnione przez znak funkcje.

Zgodnie z dyrektywą 2001/29 w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, autorom przyznawane jest wyłączne prawo do zezwalania lub zabraniania jakiejkolwiek formy publicznego rozpowszechniania oryginału swoich utworów lub ich kopii w drodze sprzedaży lub w inny sposób. Publiczne rozpowszechnianie charakteryzuje się szeregiem następujących po sobie transakcji, począwszy od zawarcia umowy sprzedaży, do jej wykonania w drodze dostawy na rzecz jednego z klientów. Handlowiec jest odpowiedzialny za każdą dokonaną przez siebie lub na swój rachunek transakcję prowadzącą do publicznego rozpowszechniania w państwie członkowskim, gdzie rozpowszechniane towary są chronione prawem autorskim. Istnienie takiego publicznego rozpowszechniania należy uznać za istniejące w przypadku zawarcia umowy sprzedaży i wysyłki.

Rozporządzenie nr 1383/2003 dotyczące działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa, należy interpretować w ten sposób, że posiadacz prawa własności intelektualnej do towaru sprzedawanego osobie zamieszkałej na terytorium jednego z państw członkowskich za pośrednictwem strony internetowej sprzedaży wysyłkowej położonej w państwie trzecim korzysta, w chwili, w której towar ten wkracza na terytorium tego państwa członkowskiego, z ochrony zagwarantowanej temu posiadaczowi przez rzeczone rozporządzenie na samej tylko podstawie nabycia tego towaru. W tym celu nie ma konieczności, aby ponadto przed sprzedażą odnośny towar stanowił przedmiot oferty sprzedaży lub reklamy skierowanej do konsumentów tego samego państwa.

W istocie towary pochodzące z państwa trzeciego i stanowiące imitację produktu chronionego w Unii Europejskiej prawem znaku towarowego lub kopię produktu chronionego w Unii prawem autorskim, prawem pokrewnym lub wzorem mogą naruszać wskazane prawa, a zatem zostać uznane za towary podrobione lub towary pirackie, jeżeli zostanie udowodnione, że są one przeznaczone do wprowadzenia do obrotu w Unii, przy czym dowód taki zostaje przedstawiony, w szczególności gdy okaże się, że wskazane towary zostały sprzedane klientowi w Unii lub były przedmiotem oferty sprzedaży bądź reklamy skierowanej do konsumentów w Unii.

(por. pkt 33, 35; sentencja)
Kryterium, które należy uwzględnić w celu dokonania klasyfikacji produktu takiego jak olej do pozycji 2707 lub do pozycji 2710 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem nr 1006/2011, jest masa składników aromatycznych w stosunku do składników niearomatycznych.

Co do zasady to do sądów krajowych należy ustalenie najbardziej właściwej metody określenia zawartości składników aromatycznych w danym produkcie dla potrzeb dokonania takiej klasyfikacji.

(por. pkt 39, 56; pkt 1, 3 sentencji)