ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
5

W świetle art. 17 rozporządzenia nr 259/93 „1. W odniesieniu do odpadów wymienionych w załączniku II Komisja powiadomi przed datą obowiązywania niniejszego rozporządzenia wszystkie kraje, których nie obowiązuje decyzja OECD [decyzja Rady Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju z dnia 30 marca 1992 r. dotycząca kontroli transgranicznego przesyłania odpadów przeznaczonych do odzysku] dla [o wykazie] odpadów wymienionych w tym załączniku, oraz zażąda pisemnego potwierdzenia, że takie odpady nie są przedmiotem kontroli w kraju przeznaczenia i że ten ostatni zaakceptuje rodzaj wysyłanych odpadów bez uciekania się do procedur kontrolnych, które stosuje się do załącznika III lub IV, lub wskaże, czy odpady te mają podlegać tym procedurom lub procedurze przewidzianej w art. 15. […] 2. Jeśli wywożone są odpady wymienione w załączniku II, muszą być przeznaczone do odzysku w obiekcie, który zgodnie z prawem krajowym działa lub jest uprawniony do działania w kraju przywozu […]. […] 8. W przypadku gdy odpady do odzysku wymienione w załączniku III i IV i odpady do odzysku jeszcze nieprzyporządkowane załącznikom II, III lub IV są wywożone do krajów lub przez kraje, do których nie stosuje się decyzji OECD: — stosuje się odpowiednio art. 15, z wyjątkiem ust. 3, — uzasadniony sprzeciw może być wnoszony tylko zgodnie z art. 7 ust. 4, chyba że postanowiono inaczej w dwustronnych lub wielostronnych umowach zawartych zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. b) i na podstawie procedur kontrolnych ustanowionych w ust. 4 lub 6 niniejszego artykułu lub w art. 15”.
21

Tribunal administrativo e fiscal do Porto oddalił skargę, uzasadniając, że obowiązek przewidziany w art. 7 ust. 1 dyrektywy 69/335 nie znajduje zastosowania do czynności, o których mowa w art. 4 ust. 1 tej dyrektywy, lecz wyłącznie do czynności, o których mowa w jej art. 4 ust. 2 i art. 8. Supremo Tribunal Administrativo (najwyższy sąd administracyjny), który rozpoznaje skargę na powyższe orzeczenie wniesioną przez Optimus, postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 69/335 […] w brzmieniu wynikającym z dyrektywy 85/303 […] należy interpretować zawężająco w ten sposób, że warunkiem nałożonego w tym przepisie na państwa członkowskie obowiązku zwolnienia określonych czynności gromadzenia kapitału będzie wymóg, by były to czynności, które zgodnie z brzmieniem dyrektywy sprzed 1985 r. mogły być zwolnione od podatku lub opodatkowane według obniżonej stawki podatku — to znaczy jedynie te, o których mowa w art. 4 ust. 2 i art. 8 — i które ponadto znajdowały się w takiej sytuacji w dniu 1 lipca 1984 r.? 2) Czy art. 7 ust. 1 oraz art. 10 dyrektywy 69/335 […] w brzmieniu wynikającym z dyrektywy 85/303 […] należy interpretować w ten sposób, że zakazują one nakładania opłaty skarbowej na podstawie przepisów krajowych, takich jak zawarte w dekrecie z mocą ustawy nr 322-B/2001 z dnia 14 grudnia 2001 r., wprowadzającym pkt 26 — Wnoszenie kapitału — do ogólnej tabeli opłaty skarbowej, na spółkę akcyjną prawa portugalskiego w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego dokonanym przez wniesienie wkładów pieniężnych, jeżeli w dniu 1 lipca 1984 r. czynność taka objęta była zakresem przedmiotowym tej opłaty, lecz była od niej zwolniona?”.
1

Komisja Wspólnot Europejskich wnosi w skardze do Trybunału o stwierdzenie, że wprowadzając i utrzymując w mocy „podatek środowiskowy” nałożony na gazociągi, przewidziany w art. 6 legge n. 2 Disposizioni programmatiche e finanziarie per l’anno 2002 (sycylijskiej ustawy regionalnej nr 2 ustanawiającej przepisy programowe i finansowe na rok 2002) z dnia 26 marca 2002 r. (GURS nr 14 z dnia 27 marca 2002 r., część I, 2002, str. 1, zwanej dalej „ustawą sycylijską”), Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 23 WE, 25 WE, 26 WE i 133 WE oraz art. 4 i 9 Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną podpisanej w Algierze w dniu 26 kwietnia 1976 r. i przyjętej w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2210/78 z dnia 26 września 1978 r. (Dz.U. L 263, str. 1, zwanej dalej „umową o współpracy”).
31

W istocie przede wszystkim w powołanej powyżej sprawie CSC Financial Services istnienie umowy między usługodawcą a odbiorcą usługi, w tym przypadku odpowiednio między CSC Financial Services Ltd a Sun Alliance Group, nie było kwestią sporną. Jak wynika z pkt 7 wyroku w tej sprawie, w danym przypadku stosunek umowny istniał. Mimo tej okoliczności Trybunał stwierdził, z zastrzeżeniem dokonania oceny stanu faktycznego w sprawie przez sąd krajowy, że CSC Financial Services Ltd zdawała się wykonywać działalność podobną do działalności podwykonawcy, któremu strona umowy zleciła proste czynności faktyczne związane z umową, nienależące do zakresu zastosowania art. 13 część B lit. d) pkt 3–5 szóstej dyrektywy (ww. wyrok w sprawie CSC Financial Services, pkt 40). Zatem stwierdzenie Trybunału dotyczące istnienia stosunku umownego między usługodawcą a odbiorcą usługi nie mogło mieć znaczenia w strukturze rozumowania Trybunału, jakie przypisuje mu rząd niemiecki w swoich uwagach.
16

Na wstępie należy stwierdzić, że co do zasady nieprzestrzeganie reguł proceduralnych przewidzianych w rozporządzeniu nr 3665/87 może prowadzić do ograniczenia, a nawet utraty prawa do refundacji wywozowej. Jest tak w szczególności w przypadku, gdy eksporter przedstawia dowody niezbędne do uzyskania refundacji wywozowych dopiero po upływie terminów przewidzianych w art. 47 ust. 2 i art. 48 ust. 2 tego rozporządzenia.
4

Okoliczności powstania sporu zostały opisane przez Sąd w pkt 4–10 zaskarżonego wyroku: „4. Skarżąca, będąca obywatelką Austrii, studiowała i pracowała w tym kraju do dnia 14 maja 1995 r. Od 15 maja 1995 r. do 17 marca 1996 r. pracowała dla Verbindungsbüro des Landes Tyrol, biura kraju związkowego Tyrolu, z siedzibą w Brukseli. 5. W okresie od 18 marca 1996 r. do 15 listopada 2002 r. skarżąca była członkiem personelu Stałego Przedstawicielstwa Republiki Austrii przy Unii Europejskiej w Brukseli. W tym charakterze pracowała najpierw dla Verbindungstelle der Bundesländer (zwanego dalej »VB«), biura łącznikowego krajów związkowych, a następnie dla Österreichischer Gewerkschaftsbund (zwanego dalej »OGB«), federacji austriackich związków zawodowych. 6. W dniu 16 listopada 2002 r. skarżąca została urzędnikiem Komisji. Pięcioletni okres, wskazany w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie załącznika [VII] do regulaminu dla celów korzystania z dodatku zagranicznego, zwany okresem referencyjnym, został ustalony na okres od 16 maja 1997 r. do 15 maja 2002 r. 7. Pismem z dnia 8 kwietnia 2003 r. Dyrekcja Generalna (DG) Personelu i Administracji Komisji powiadomiła skarżącą, że dodatek zagraniczny jej nie przysługuje. 8. W dniu 7 lipca 2003 r. skarżąca, na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, złożyła zażalenie na pismo z dnia 8 kwietnia 2003 r. Dwa uzupełnienia zażalenia przesłała pocztą elektroniczną w dniu 14 sierpnia 2003 r. oraz faksem w dniu 11 września 2003 r. 9. Decyzją z dnia 29 października 2003 r., z którą skarżąca zapoznała się w dniu 3 listopada 2003 r., organ powołujący (zwany dalej »AIPN«) nie uwzględnił zażalenia. 10. Z decyzji tej wynika, że skarżącej odmówiono przyznania dodatku zagranicznego oraz dodatków związanych z tej głównie przyczyny, że działalność zawodowa wykonywana przez nią w Brukseli w okresie referencyjnym nie mogła zostać uznana za prac[ę] wykonywan[ą] dla innego państwa w rozumieniu wyjątku przewidzianego w art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu. Zdaniem AIPN, nawet jeśli VB miało siedzibę w lokalu Stałego Przedstawicielstwa Republiki Austrii, to jednak było samodzielną, odrębną jednostką, związaną z krajami związkowymi, której zadaniem była obrona ich interesów, a nie interesów Bund (państwa federalnego). Co się tyczy OGB, to uznano, że dokumenty przedłożone przez skarżącą, w szczególności umowa o pracę, nie wskazywały na żaden związek z Republiką Austrii, wobec czego praca na rzecz OGB również nie mogła być zrównana z pracą wykonywaną dla innego państwa”.
5

Motywy trzeci, piąty, ósmy, trzynasty, siedemnasty i dwudziesty pierwszy dyrektywy 93/42 stanowią: „przepisy krajowe dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pacjentów, użytkowników i, gdzie stosowne, innych osób w odniesieniu do stosowania wyrobów medycznych powinny być zharmonizowane w celu zagwarantowania swobodnego przepływu takich wyrobów w ramach rynku wewnętrznego; […] wyroby medyczne powinny zapewniać pacjentom, użytkownikom i osobom trzecim wysoki poziom ochrony oraz osiągać skuteczność zakładaną przez wytwórcę; dlatego utrzymywanie lub poprawa poziomu ochrony osiągniętego w państwach członkowskich jest jednym z zasadniczych celów niniejszej dyrektywy; […] zgodnie z zasadami wymienionymi w rezolucji Rady z dnia 7 maja 1985 r. dotyczącej nowego podejścia do harmonizacji technicznej oraz normalizacji […], zasady dotyczące projektowania i produkcji wyrobów medycznych muszą ograniczać się do przepisów potrzebnych do spełnienia zasadniczych [wymagań]; [wymagania] te z racji tego, że są zasadnicze, powinny zastąpić odpowiadające im przepisy krajowe; zasadnicze [wymagania] powinny być stosowane [z rozeznaniem] i z uwzględnieniem poziomu technologicznego istniejącego w czasie projektowania oraz uwarunkowań technicznych i ekonomicznych, zgodnych z wysokim poziomem ochrony zdrowia i bezpieczeństwa; […] dla celów niniejszej dyrektywy normą zharmonizowaną jest specyfikacja techniczna (norma europejska lub dokument harmonizacyjny) przyjęta na zlecenie Komisji przez (CEN) [Europejski Komitet Normalizacyjny] oraz (CENELEC) [Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki] […] lub oba te organy zgodnie z dyrektywą Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i uregulowań technicznych […] oraz zgodnie z […] ogólnymi wytycznymi [współpracy między Komisją i tymi organami, podpisanymi w dniu 13 listopada 1984 r.]; […]; [w odniesieniu do] szczegółow[ych] dziedzin[…], [dorobek] istniejąc[y] już w postaci monografii Farmakopei Europejskiej powin[ien] zostać [uwzględniony] w ramach niniejszej dyrektywy; kilka monografii Farmakopei Europejskiej można uznać za odpowiadające wyżej wspomnianym normom zharmonizowanym; […] wyroby medyczne powinny w ramach ogólnej zasady nosić oznakowanie CE wskazujące ich zgodność z przepisami niniejszej dyrektywy, co pozwoli na ich swobodne przemieszczanie we Wspólnocie i wprowadzanie do używania zgodnie z przewidzianym zastosowaniem; […] ochrona zdrowia i powiązane z nią kontrole można uczynić skuteczniejszymi za pomocą systemów nadzoru technicznego wyrobów medycznych, zintegrowanych na poziomie wspólnotowym”.
3

Artykuł 13 szóstej dyrektywy stanowi: „A. Zwolnienia niektórych rodzajów działalności w interesie publicznym 1. Nie naruszając innych przepisów Wspólnoty, państwa członkowskie zwalniają na warunkach, które ustalają w celu zapewnienia właściwego i prostego zastosowania zwolnień od podatku i zapobieżenia oszustwom podatkowym, unikaniu opodatkowania lub nadużyciom: […] i) edukacj[ę] dzieci i młodzieży, szkolnictwo powszechne i wyższe, szkolenia zawodowe lub zmian[ę] kwalifikacji zawodowych łącznie ze świadczeniem usług i dostawą towarów ściśle z taką działalnością związanych, dokonywaną przez instytucje [podmioty] prawa publicznego, którym te zadania są powierzone, lub przez inne organizacje [podmioty] określone przez zainteresowane państwa członkowskie jako mające podobne cele; […] 2. a) Państwa członkowskie mogą przyznać zwolnienia od podatku innym instytucjom [podmiotom], które nie są instytucjami [podmiotami] prawa publicznego, według ust. 1, lit. b), g), h), i), l), m) i n) w oparciu o jeden lub więcej z następujących warunków: — instytucje, których to dotyczy, nie mogą systematycznie dążyć do osiągnięcia zysków, ewentualnie zyski, które pomimo to osiągną nie mogą być rozdzielane, ale muszą być przeznaczone na kontynuację i doskonalenie świadczonych usług; — muszą być zarządzane i administrowane wyłącznie społecznie przez osoby niemające bezpośredniego czy pośredniego interesu ani samodzielnie bądź też przez pośredników w wynikach działalności, — pobierają opłaty zatwierdzone przez władze publiczne bądź opłaty ich nieprzewyższające lub też w odniesieniu do tych usług, które nie wymagają zatwierdzenia, pobierają opłaty niższe niż pobierane za podobne usługi przez przedsiębiorstwa prowadzące działalność gospodarczą, objęte podatkiem od wartości dodanej, — zwolnienie z podatku nie może prowadzić do zakłócenia konkurencji, takiego jak postawienie w gorszej sytuacji przedsiębiorstw prowadzących działalność gospodarczą objętych podatkiem od wartości dodanej; b) świadczenie usług lub dostawa towarów są wyłączone ze zwolnień przewidzianych w ust. 1 lit. b), g), h), i), l), m) i n), jeśli: — nie są one konieczne do dokonywania transakcji podlegających zwolnieniu, — ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu dla instytucji [podmiotu] poprzez dokonywanie transakcji będących w bezpośredniej konkurencji z działalnością przedsiębiorstw prowadzących działalność gospodarczą, objętych podatkiem od wartości dodanej”.
20

Thames Water Utilities Ltd jest publicznym przedsiębiorstwem oczyszczania ścieków będącym podmiotem postępowania w sprawie wymierzenia kary, wszczętego przez Environment Agency — niezależny podmiot wyposażony w osobowość prawną, do którego kompetencji należą między innymi pewne aspekty kontroli zanieczyszczeń na terenie Anglii i Walii. Przedmiotem postępowania jest rzekome odprowadzenie przez Thames Water Utilities Ltd do gruntu i do podlegających monitorowaniu wód hrabstwa Kent niepoddanych uprzedniemu oczyszczaniu ścieków, stanowiących „odpady podlegające monitorowaniu”. Sądem właściwym w tej sprawie był South East London Division, Bromley Magistrates’ Court (District Judge Carr). Sąd ten wstrzymał się od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zmierzającego do ustalenia, czy ścieki wydostające się z kanalizacji utrzymywanej przez przedsiębiorstwo takie jak Thames Water Utilities Ltd stanowią „odpady podlegające monitorowaniu w rozumieniu przepisów angielskich”.
19

Komisja podnosi, że taki sposób wykładni art. 5 potwierdzają prace przygotowawcze nad dyrektywą 89/391, jak również to, że podczas gdy pierwsze dyrektywy w dziedzinie ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników, poprzedzające włączenie do traktatu WE art. 118 A, obecnie art. 138 WE (art. 117–120 traktatu WE zostały zastąpione art. 136–143 WE), przewidywały klauzulę „o tyle, o ile jest to racjonalnie wykonalne” w definicji obowiązków spoczywających na pracodawcy, to późniejsze dyrektywy, wśród nich dyrektywa 89/391, przyjęte na podstawie tego przepisu, ostatecznie odeszły od tej klauzuli.
35

Jednakże zgodnie z brzmieniem art. 137 ust. 5 WE postanowienia tego artykułu „nie mają zastosowania do wynagrodzeń ani do prawa zrzeszania się, ani do prawa strajku, ani do prawa lokautu”.
1)

Świadczenie takie jak przyznawane na podstawie ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o ubezpieczeniu młodych osób niepełnosprawnych w razie niezdolności do pracy (Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten) należy uznać za specjalne świadczenie nieskładkowe w rozumieniu art. 4 ust. 2a rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 1223/98 z dnia 4 czerwca 1998 r., z takim skutkiem, że w odniesieniu do osób będących w sytuacji takiej jak skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym stosować należy wyłącznie zasadę koordynacji wprowadzoną przez art. 10a tego rozporządzenia i że dopuszczalne jest zastrzeżenie wypłaty tego świadczenia na rzecz osób zamieszkujących na terytorium państwa członkowskiego, które przyznaje to świadczenie. Okoliczność, że zainteresowany pobierał wcześniej świadczenie dla młodych osób niepełnosprawnych, które mogło było być przenoszone, nie ma wpływu na stosowanie tych przepisów.
33

Wynika z tego, że skoro porozumienie TRIPS zostało zawarte przez Wspólnotę i jej państwa członkowskie w ramach kompetencji wspólnej, to Trybunał, do którego wniesiono sprawę zgodnie z przepisami traktatu WE, a w szczególności art. 234 WE, jest właściwy do określenia zobowiązań, jakie przyjęła w ten sposób na siebie Wspólnota i do dokonania w tym celu wykładni postanowień porozumienia TRIPS (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Dior i in., pkt 33).
199

Wynika z tego, że zakładając nawet, iż zarzut wnoszącej odwołanie dotyczący błędów przy wystawianiu faktur, które wskazał Sąd jako dodatkowe elementy analizy, jest zasadny, nie może on spowodować, że wniosek zawarty w zaskarżonym wyroku w odniesieniu do przesłanki związanej ze starannością podmiotu gospodarczego zostanie uznany za obarczony błędem co do prawa.
5

Stwierdzając, że poprzez bezwarunkowe wyłączenie wydatków na kształcenie związanych z uczęszczaniem do szkoły znajdującej się w innym państwie członkowskim z prawa do odliczenia od podatku tytułem wydatków szczególnych przewidzianych w § 10 ust. 1 pkt 9 EStG Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 18 WE, 39 WE, 43 WE i 49 WE, Komisja wszczęła postępowanie w sprawie uchybienia przewidziane w art. 226 akapit pierwszy WE. Na podstawie tego artykułu i po skierowaniu w dniu 19 lipca 2002 r. do Republiki Federalnej Niemiec wezwania do przedstawienia uwag, w dniu 7 stycznia 2004 r. Komisja wydała uzasadnioną opinię, wzywając to państwo członkowskie do przyjęcia przepisów niezbędnych do wykonania tych zobowiązań w terminie dwóch miesięcy liczonych od daty doręczenia opinii.
28

Odnosząc się do podniesionego przez Shaker zarzutu niedopuszczalności zarzutu podniesionego przez OHIM, należy przypomnieć, że z art. 225 ust. 1 akapit drugi WE i art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości wynika, iż odwołanie ogranicza się do kwestii prawnych. A zatem jedynie Sąd jest właściwy do ustalenia istotnych okoliczności faktycznych i oceny dowodów. Ustalenie tych okoliczności faktycznych i ocena dowodów nie stanowią zatem — z zastrzeżeniem przypadków ich wypaczenia — kwestii prawnej, podlegającej jako taka kontroli Trybunału w postępowaniu odwoławczym (zob. podobnie w szczególności wyroki: z dnia 19 września 2002 r. w sprawie C-104/00 P DKV przeciwko OHIM, Rec. str. I-7561, pkt 22; z dnia 12 stycznia 2006 r. w sprawie C-173/04 P Deutsche SiSi-Werke przeciwko OHIM, Zb.Orz. str. I-551, pkt 35, i z dnia 22 czerwca 2006 r. w sprawie C-25/05 P Storck przeciwko OHIM, Zb.Orz. str. I-5719, pkt 40).
28

W tych okolicznościach College van Beroep voor het bedrijsleven postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy art. 21 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 należy interpretować w ten sposób, że każda nieprawidłowość w zakresie stosowania przepisów rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 w odniesieniu do zwierzęcia skutkuje całkowitym wyłączeniem prawa do premii za ubój tego zwierzęcia? 2) Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, to czy wówczas art. 21 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 jest ważny, w szczególności w związku z wynikającymi z niego konsekwencjami? 3) Czy art. 44 i 45 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 znajdują zastosowanie do nieprawidłowości w zakresie stosowania rozporządzenia (WE) nr 1760/2000? 4) Jeżeli na pytanie trzecie zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, to czy wówczas prawidłowe zastosowanie art. 45 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 w związku z art. 44 ma taki skutek, iż wyłączenie prawa do premii za ubój w przypadku zaniedbań obowiązku zgłoszenia danych administratorowi skomputeryzowanej bazy danych nie ma zastosowania, jeżeli przekazane dane, jak w niniejszym przypadku dane dotyczące dostawy, są całkowicie poprawne (a także były poprawne od początku, zatem nie zachodziła konieczność sprostowania)? Jeżeli powyższe nie ma zastosowania dla każdego zaniedbania, to czy ma zastosowanie w przypadku, jaki zachodzi w niniejszej sprawie, w której zaniedbanie polegało na zgłoszeniu danych (kilka dni lub tygodni) po terminie, podczas gdy ubój ma miejsce znacznie później? 5) Czy art. 11 rozporządzenia (WE) nr 3887/92 lub art. 22 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000, lub art. 47 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie jest upoważnione do wyłączenia prawa do premii za ubój na podstawie przepisów wspólnotowych lub jej obniżenia w drodze sankcji krajowych, które mają zagwarantować zgodność z przepisami tego rozporządzenia? 6) Jeżeli na pytanie piąte zostanie udzielona odpowiedź w całości lub częściowo twierdząca, to czy wówczas przewidziane przez prawo wspólnotowe wyjątki od wspólnotowych obniżek i wyłączeń, w szczególności art. 44 i 45 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001, znajdują w drodze analogii zastosowanie do krajowych obniżek i wyłączeń? 7) Jeżeli na pytanie szóste zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, to czy wówczas właściwe zastosowanie w drodze analogii art. 45 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 w związku z art. 44 skutkuje tym, że nieprawidłowości w zakresie zgłaszania danych do skomputeryzowanej bazy danych, a w szczególności zgłoszenie danych po terminie, nie mogą prowadzić do wyłączenia prawa do premii za ubój, jeżeli dane wprowadzone do rejestru, jak data dostawy w niniejszej sprawie, są całkowicie poprawne?”.
55

Republika Włoska podniosła w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, że art. 12 nie ma zastosowania do niniejszej sprawy w zakresie, w którym w odniesieniu do wspomnianej trzeciej taśmy nie został wniesiony żaden wniosek o udzielenie zezwolenia na eksploatację. Taśma ta była jedynie przedmiotem zgłoszenia o oddaniu do użytkowania z dnia 24 lipca 2003 r. zgodnie z procedurą ustanowioną przez dekret z mocą ustawy.
35

W związku z tym, sporna wymiana udziałów należy do art. 8 ust. 1 dyrektywy 90/434, co oznacza, że jej opodatkowanie jest co do zasady zakazane.
30

W odniesieniu do spółek należy wskazać, że ich siedziba w rozumieniu art. 48 WE służy określeniu, podobnie jak obywatelstwo w przypadku osób fizycznych, ich łącznika z porządkiem prawnym danego państwa. Dopuszczenie do tego, by państwo członkowskie położenia przedsiębiorstwa mogło swobodnie stosować zróżnicowane traktowanie z tego tylko względu, że siedziba spółki położona jest w innym państwie członkowskim, uczyniłoby art. 43 WE bezprzedmiotowym (zob. podobnie wyroki z dnia 28 stycznia 1986 r. w sprawie 270/83 Komisja przeciwko Francji, Rec. str. 273, pkt 18, z dnia 13 lipca 1993 r. w sprawie C-330/91 Commerzbank, Rec. str. I-4017, pkt 13, z dnia 8 marca 2001 r. w sprawie C-397/98 i C-410/98 Metallgesellschaft i in., Rec. str. I-1727, pkt 42 oraz ww. wyroki w sprawie Marks & Spencer, pkt 37 i Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, pkt 43). Swoboda podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej ma na celu zapewnienie korzyści w postaci krajowego traktowania w przyjmującym państwie członkowskim, zakazując jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na miejsce siedziby spółek (zob. podobnie ww. wyroki w sprawie Komisja przeciwko Francji, pkt 14, w sprawie Saint-Gobain ZN, pkt 35 oraz w sprawie Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, pkt 43).
30

W szczególności w odniesieniu do zadatku należy przypomnieć po pierwsze, że stanowi on oznakę zawarcia umowy w zakresie, w jakim ich zapłata oznacza domniemanie istnienia umowy. Po drugie, zadatek skłania strony do wykonania tych umów, ponieważ strona dająca zadatek może stracić kwotę stanowiącą jego wartość, a druga strona zobowiązana jest do zwrotu podwójnej jego wartości w przypadku braku wykonania. Po trzecie, zadatek stanowi odszkodowanie ryczałtowe, jako że jego zapłata zwalnia jedną ze stron od obowiązku wykazania kwoty szkody poniesionej w wyniku odstąpienia przez drugą stroną od zobowiązania umownego.