Sprawa T‑91/11

InnoLux Corp.

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Światowy rynek wyświetlaczy ciekłokrystalicznych (LCD) — Porozumienia i uzgodnione praktyki w dziedzinie cen i zdolności produkcyjnych — Właściwość miejscowa — Sprzedaż wewnętrzna — Sprzedaż wyrobów gotowych zawierających produkty objęte kartelem — Jednolite i ciągłe naruszenie — Grzywny — Metoda zaokrąglania — Nieograniczone prawo orzekania”

Streszczenie – Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 27 lutego 2014 r.

Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Decyzja Komisji stwierdzająca naruszenie – Jednolite i ciągłe naruszenie – Obowiązek prowadzenia przez Komisję, w drodze jednego postępowania, dochodzenia w sprawie zachowań wchodzących w zakres jednolitego i ciągłego naruszenia – Brak – Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji co do zakresu prowadzonych przez nią postępowań. – Granice – Poszanowanie zasady ne bis in idem

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 36–48, 53)

W dziedzinie konkurencji, w sytuacji gdy przedsiębiorstwa mające siedzibę poza Europejskim Obszarem Gospodarczym (EOG), lecz wytwarzające towary sprzedawane w EOG podmiotom trzecim uzgadniają ceny stosowane przez nie wobec ich mających siedzibę w EOG klientów i wprowadzają to uzgodnienie w życie, dokonując sprzedaży po cenach uzgodnionych, uczestniczą one w uzgodnieniu, którego celem i skutkiem jest ograniczenie konkurencji na rynku wewnętrznym w rozumieniu art. 101 TFUE, a Komisja jest miejscowo właściwa do prowadzenia dochodzenia w takiej sprawie. Naruszenie art. 101 TFUE polega bowiem na zachowaniu składającym się z dwóch elementów, czyli z zawiązania kartelu i wprowadzenia go w życie. Uzależnianie możliwości zastosowania ustanowionych w prawie konkurencji zakazów tylko od miejsca zawiązania kartelu sprowadzałoby się ewidentnie do ułatwienia przedsiębiorstwom obchodzenia tych zakazów. Znaczenie ma zatem to, gdzie kartel został wprowadzony w życie. Zresztą przy ustalaniu, czy miało to miejsce w EOG, niewielkie znaczenie ma fakt, czy uczestnicy kartelu wykorzystywali swe mające siedzibę na tym obszarze spółki zależne i filie czy też działających tam agentów czy podagentów, aby nawiązać kontakty z mającymi tam siedzibę nabywcami. Jeśli warunek dotyczący wprowadzenia w życie został spełniony, kompetencje Komisji do zastosowania wobec takich zachowań reguł konkurencji Unii podlegają powszechnie przyjętej w publicznym prawie międzynarodowym zasadzie terytorialności. W sytuacji gdy ogólnoświatowy kartel ma antykonkurencyjny cel, do uznania, iż jest on wprowadzany w życie na rynku wewnętrznym, wystarczy, że objęte tym kartelem produkty są sprzedawane na tym rynku. Wprowadzenie bowiem kartelu w życie niekoniecznie oznacza, że wywiera on rzeczywisty wpływ na rynek. W rzeczywistości kwestia tego, czy kartel ma konkretne skutki dla cen stosowanych przez jego uczestników, ma znaczenie tylko w ramach ustalania wagi tego kartelu przy obliczaniu kwoty grzywny, jeśli Komisja postanowi zastosować to właśnie kryterium. Koncepcja wprowadzenia kartelu w życie opiera się w istocie na przyjętym w prawie konkurencji pojęciu przedsiębiorstwa, któremu należy przypisać rozstrzygające znaczenie dla ustalania zakresu właściwości miejscowej Komisji do stosowania tego prawa. W szczególności w sytuacji gdy przedsiębiorstwo uczestniczyło w kartelu zawiązanym poza EOG, Komisja winna być w stanie przeprowadzić dochodzenie w sprawie skutków, jakie miało zachowanie tego przedsiębiorstwa dla konkurencji na rynku wewnętrznym, oraz nałożyć grzywnę w wysokości proporcjonalnej do szkodliwości tego kartelu dla konkurencji na tym rynku. (por. pkt 58–60, 66, 67, 69, 70, 75)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 78–80, 88)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 93, 142)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 95, 96)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 101–103, 126, 128)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 129–134)

W dziedzinie konkurencji, choć wykładnia pojęcia jednolitego i ciągłego naruszenia daje Komisji możliwość prowadzenia dochodzenia – w drodze jednego postępowania zakończonego wydaniem jednej decyzji – jednocześnie w sprawie szeregu zachowań, które mogłyby być przedmiotem indywidualnych dochodzeń, to jednak nie skutkuje to nałożeniem na Komisję obowiązku zachowania się w ten sposób. Komisja dysponuje bowiem swobodnym uznaniem co do zakresu prowadzonych przez nią postępowań. Zgodnie z orzecznictwem nie może być ona w tym względzie zobowiązana do stwierdzenia i ukarania każdego antykonkurencyjnego zachowania, zaś sądy Unii nie mogą stwierdzić – nawet jeśli miałoby to mieć miejsce jedynie dla celów obniżenia grzywny – że Komisja w świetle dowodów, jakimi dysponowała, powinna była stwierdzić, iż określone przedsiębiorstwo w określonym czasie popełniło naruszenie. Korzystanie z tego uprawnienia podlega kontroli sądowej. Jednak wybrana przez tę instytucję opcja może zostać uznana za stanowiącą nadużycie władzy jedynie wówczas, gdy można wykazać, że Komisja bez merytorycznego powodu wszczęła dwa różne postępowania w przedmiocie jednego stanu faktycznego. W sytuacji gdy Komisja nie posiada – czy też nie posiada jeszcze – wystarczających dowodów przeciwko określonym przedsiębiorstwom podejrzanym o branie udziału w tym samym jednolitym naruszeniu, okoliczność ta stanowi merytoryczny powód uzasadniający wybór prowadzenia przez Komisję dochodzenia przeciwko różnym podmiotom gospodarczym w drodze dwóch rożnych postępowań, przy czym Komisja jest w szczególności zobowiązana do przestrzegania zasady ne bis in idem. (por. pkt 136–139)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 141)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 144)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 150, 151)