ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 maja 2008 r. – Ferriere Nord przeciwko Komisji

(sprawa C‑49/05 P)

Odwołanie – Pomoc państwa – Formalne postępowanie wyjaśniające – Wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego – Prawo zainteresowanych – Wezwanie do przedstawienia uwag – Artykuł 88 ust. 2 WE – Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 – Uzasadnione oczekiwania – Pewność prawa – Cel środowiskowy inwestycji

1. Pomoc przyznawana przez państwa – Plany pomocy – Badanie przez Komisję – Dochowanie rozsądnego terminu (rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 7 ust. 6) (por. pkt 48–50)

2. Pomoc przyznawana przez państwa – Postępowanie administracyjne – Prawo zainteresowanych do przedstawienia uwag – Zmiana obowiązujących wytycznych wspólnotowych w trakcie postępowania (art. 88 ust. 2 WE) (por. pkt 68, 78, 81)

3. Odwołanie – Zarzuty – Zarzut niepoparty argumentacją prawną – Niedopuszczalność (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin Trybunału, art. 112 § 1 lit. c)) (por. pkt 99)

4. Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 225 ust. 1 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58, akapit pierwszy) (por. pkt 127)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w składzie powiększonym) z dnia 18 listopada 2004 r. w sprawie T‑176/01 Ferriere Nord przeciwko Komisji oddalającego, po pierwsze, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2001/829/WE, EWWiS z dnia 28 marca 2001 r. w sprawie pomocy państwa, którą Włochy zamierzają przyznać Ferriere Nord SpA (Dz.U. L 310, s. 22), uznającej za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc zgłoszoną jako pomoc na rzecz ochrony środowiska naturalnego, którą region autonomiczny Fruli-Wenecja Julijska (Włochy) zamierza przyznać skarżącej w formie dofinansowania do inwestycji związanej z zakupem urządzenia do walcowania siatki stalowej spawanej pozwalającego ograniczyć hałas oraz ilość odpadów w postaci tlenku żelaza, a po drugie, wniosek o naprawienie szkody rzekomo poniesionej przez skarżącą wskutek wydania wspomnianej decyzji.

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Ferriere Nord SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.
Sprawa C-183/06

RUMA GmbH

przeciwko

Oberfinanzdirektion Nürnberg

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München)

„Wspólna taryfa celna — Nomenklatura Scalona — Klasyfikacja taryfowa — Pozycja 8529 — Podpozycja 8529 90 40 — Membrana klawiatury przeznaczona do telefonu komórkowego”

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 lutego 2007 r. I - 1561

Streszczenie wyroku

Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Membrany klawiatury z poliwęglanu przeznaczone do złączenia z telefonami komórkowymi

Wykładni Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003, należy dokonywać w ten sposób, że membrany klawiatury z poliwęglanu, posiadające na wierzchniej stronie uformowane klawisze, a na spodzie nieprzewodzące wtyki kontaktowe, przeznaczone do złączenia z telefonami komórkowymi, bez wątpienia stanowiące element niezbędny dla działania tych telefonów komórkowych i których struktura jak również sposób działania wykluczają jakiekolwiek inne zastosowanie niż użycie jej jako elementu tych ostatnich, należą do podpozycji 85299040 jako część telefonów komórkowych w rozumieniu pozycji 8525.

(por. pkt 33, 37, 38, 40 oraz pkt 1 sentencji)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego

–

Badanie zasadności przez Trybunał

–

Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę

–

Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 7)

Subject of the case

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieprzyjęcie w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku – Oświadczenie Komisji w ramach Komitetu Pojednawczego dotyczące dyrektywy odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (Dz.U. L 189, str. 12).

Sentencja

Sentencja

1) Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

2) Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.
Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 1 lutego 2007 r. — Komisja przeciwko Portugalii

(sprawa C-324/06)

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/116/WE — Włączenie drożdży Candida guilliermondii do załącznika do dyrektywy 82/471/EWG — Nieustanowienie niezbędnych przepisów”

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Badanie zasadności przez Trybunał — Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę — Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 13)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2004/116/WE z dnia 23 grudnia 2004 r. zmieniającej załącznik do dyrektywy Rady 82/417/EWG w zakresie włączenia Candida guilliermondii (Dz.U. L 379, str. 81)

Sentencja

1) Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2004/116/WE z dnia 23 grudnia 2004 r. zmieniającej załącznik do dyrektywy Rady 82/471/EWG w zakresie włączenia Candida guilliermondii, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

2) Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 1 lutego 2007 r. — Komisja przeciwko Portugalii

(sprawa C-324/06)

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/116/WE — Włączenie drożdży Candida guilliermondii do załącznika do dyrektywy 82/471/EWG — Nieustanowienie niezbędnych przepisów”

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Badanie zasadności przez Trybunał — Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę — Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 13)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2004/116/WE z dnia 23 grudnia 2004 r. zmieniającej załącznik do dyrektywy Rady 82/417/EWG w zakresie włączenia Candida guilliermondii (Dz.U. L 379, str. 81)

Sentencja

1) Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2004/116/WE z dnia 23 grudnia 2004 r. zmieniającej załącznik do dyrektywy Rady 82/471/EWG w zakresie włączenia Candida guilliermondii, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.
Sprawa C-104/06

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Królestwu Szwecji

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Ustawodawstwo podatkowe — Zawieszenie poboru podatku od zysków kapitałowych ze sprzedaży nieruchomości mieszkalnej — Artykuły 18 WE, 39 WE i 43 WE — Artykuły 28 i 31 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym”

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 18 stycznia 2007 r. I - 673

Streszczenie wyroku

Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Swoboda przedsiębiorczości – Obywatelstwo Unii Europejskiej – Przepisy podatkowe

(art. 18 WE, 39 WE i 43 WE; porozumienie EOG, art. 28 i 31)

Uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 18 WE, 39 WE i 43 WE oraz na mocy art. 28 i 31 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) państwo członkowskie, które ustanawia i utrzymuje w mocy przepisy podatkowe, które uzależniają możliwość skorzystania z zawieszenia poboru podatku od zysków kapitałowych, które pochodzą ze zbycia prywatnej nieruchomości mieszkalnej lub spółdzielczego prawa do mieszkania, od warunku, by nowo nabyta nieruchomość znajdowała się również na terytorium kraju.

Podatnik, który decyduje się dokonać sprzedaży posiadanej przez siebie nieruchomości mieszkalnej, którą posiada w tym państwie członkowskim w celu przeniesienia miejsca swego zamieszkania na terytorium innego państwa członkowskiego i nabycia tam innej nieruchomości przeznaczonej na mieszkanie, w ramach wykonywania prawa każdego obywatela Unii do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich, które zostało uszczegółowione w art. 43 WE w zakresie dotyczącym swobody podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej oraz w art. 39 WE w zakresie dotyczącym swobody przepływu pracowników, lecz również praw przyznanych na mocy art. 28 porozumienia o EOG, który dotyczy swobody przepływu pracowników, i art. 31 porozumienia o EOG, który dotyczy swobody podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej, poddany jest bowiem na gruncie podatkowym niekorzystnemu traktowaniu w porównaniu z osobą, która zachowuje miejsce swego zamieszkania w danym państwie członkowskim.

Konieczność ochrony spójności systemu podatkowego nie może uzasadniać tej różnicy w traktowaniu, ponieważ aby teza oparta na takim uzasadnieniu mogła zostać przyjęta, należałoby wykazać istnienie bezpośredniego związku pomiędzy daną ulgą podatkową a wyrównaniem tej ulgi za pomocą określonego obciążenia podatkowego.

Jako że postanowienia traktatu oraz porozumienia o EOG dotyczące swobodnego przepływu osób stoją na przeszkodzie stosowaniu spornych przepisów, nie ma konieczności odrębnego badania tych przepisów w świetle art. 56 ust. 1 WE i art. 40 porozumienia o EOG dotyczących swobodnego przepływu kapitału.

(por. pkt 15, 22, 26, 35, 37 i sentencja)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego

–

Badanie zasadności przez Trybunał

–

Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę

–

Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 6)

Subject of the case

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieustanowienie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku – Oświadczenie Komisji złożone w komitecie pojednawczym do spraw dyrektywy odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (Dz.U. L 189, str. 12).

Sentencja

Sentencja

1) Nie ustanowiwszy wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu transpozycji do prawa krajowego dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku, w odniesieniu do landów Burgenland, Karyntia, Górna Austria, Salzburg, Styria i Tyrol, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 14 ust. 1 tej dyrektywy.

2) Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.
Sprawa C-229/06

Sunshine Deutschland Handelsgesellschaft mbH

przeciwko

Hauptzollamt Kiel

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg)

„Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura Scalona — Nasiona dyni niemające zdolności kiełkowania”

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. I - 3253

Streszczenie wyroku

Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Obrane nasiona dyni, które utraciły zdolność kiełkowania i są przeznaczone dla przemysłu piekarniczego

Obrane nasiona dyni uprawianej jako warzywo, które utraciły zdolność kiełkowania i są używane w przemyśle piekarniczym, nieprzeznaczone do siewu, lecz do spożycia przez ludzi, mieszczą się w podpozycji 12129980 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem nr 1789/2003.

(por. pkt 30, 32 i sentencja)
Konieczność stosowania, a zatem i jednolitej wykładni przepisów prawa wspólnotowego, wykluczają, by w razie wątpliwości treść danego przepisu była rozpatrywana w sposób oderwany w jednej z jego wersji, lecz przeciwnie, wymagają one, by był on interpretowany i stosowany w świetle jego wersji istniejących w innych językach urzędowych.

W przypadku różnicy między różnymi wersjami językowymi tekstu wspólnotowego dany przepis należy interpretować z uwzględnieniem ogólnej systematyki i celu uregulowania, którego stanowi część.

(por. pkt 13, 14)
Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 29 marca 2007 r. — Komisja przeciwko Belgii

(sprawa C-320/06)

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/14/WE — Ustanowienie ogólnych ramowych warunków informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie”

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Badanie zasadności przez Trybunał — Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę — Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 7)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieustanowienie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej — Wspólna deklaracja Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji w przedmiocie reprezentacji pracowników (Dz.U. L 80, str. 29)

Sentencja

1) Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

2) Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 29 marca 2007 r. — Komisja przeciwko Belgii

(sprawa C-320/06)

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/14/WE — Ustanowienie ogólnych ramowych warunków informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie”

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Badanie zasadności przez Trybunał — Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę — Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 7)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieustanowienie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej — Wspólna deklaracja Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji w przedmiocie reprezentacji pracowników (Dz.U. L 80, str. 29)

Sentencja

1) Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.
Na podstawie art. 230 akapit czwarty WE jednostka administracji na szczeblu regionalnym lub lokalnym może, o ile na mocy prawa krajowego jest wyposażona w osobowość prawną, wnieść skargę na decyzje, których jest adresatem, i na decyzje, które — chociaż wydane są w formie rozporządzenia lub decyzji skierowanej do innego podmiotu — dotyczą jej bezpośrednio i indywidualnie. Warunek, iż będąca przedmiotem skargi decyzja musi dotyczyć bezpośrednio osoby fizycznej lub prawnej, wymaga, by zaskarżony akt wspólnotowy wywoływał bezpośredni wpływ na sytuację prawną tej jednostki i nie pozostawiał żadnej uznaniowości swoim adresatom, których obowiązkiem jest go wykonać, co ma mieć charakter automatyczny i wynikać z samego aktu wspólnotowego, bez potrzeby stosowania przepisów pośrednich.

Wyznaczenie jednostki administracji regionalnej lub lokalnej jako organu odpowiedzialnego za realizację projektu Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego nie oznacza, że jednostka ta jest sama uprawniona do danej pomocy finansowej. Nie ma również znaczenia fakt, że w załączniku do decyzji o przyznaniu tej pomocy jednostka administracji regionalnej została wspomniana jako organ odpowiedzialny w zakresie wniosku o pomoc finansową. W istocie bowiem konsekwencją funkcji „organu odpowiedzialnego w zakresie wniosku”, do której odnosi się załącznik do decyzji o przyznaniu pomocy, nie było umieszczenie tego organu w bezpośrednim związku z pomocą wspólnotową, o którą zgodnie z tą samą decyzją wnioskował rząd państwa członkowskiego i która została mu przyznana.

(por. pkt 29, 31, 32, 36)
Sprawa C-45/06

Campina GmbH & Co.,

dawniej TUFFI Campina emzett GmbH,

przeciwko

Hauptzollamt Frankfurt (Oder)

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht des Landes Brandenburg)

„Mleko i przetwory mleczne — Opłata dodatkowa — Niewielkie przekroczenie terminu przekazania zbiorczego zestawienia — Kara pieniężna — Rozporządzenie (EWG) nr 536/93, zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1001/98 — Artykuł 3 ust. 2 akapit drugi — Rozporządzenie (WE) nr 1392/2001 — Artykuł 5 ust. 3 — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Artykuł 2 ust. 2 zdanie drugie — Zasada stosowania z mocą wsteczną kary łagodniejszej”

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 marca 2007 r. I - 2091

Streszczenie wyroku

Prawo wspólnotowe – Zasady – Zasada stosowania z mocą wsteczną kary łagodniejszej Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Mleko i przetwory mleczne – Opłata dodatkowa od mleka (rozporządzenia Komisji nr 536/93, zmienione rozporządzeniem nr 1001/98, art. 3 ust. 2 akapit drugi, i nr 1392/2001, art. 5 ust. 3)
Sprawa C-181/06

Deutsche Lufthansa AG

przeciwko

ANA – Aeroportos de Portugal SA

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto)

„Transport lotniczy — Porty lotnicze — Obsługa naziemna — Pobieranie opłaty za naziemną obsługę administracyjną i nadzór”

Opinia rzecznika generalnego J. Mazáka przedstawiona w dniu 19 kwietnia 2007 r. I - 5905

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 lipca 2007 r. I - 5922

Streszczenie wyroku

Transport – Transport lotniczy – Dostęp do rynku usług obsługi naziemnej w portach lotniczych Wspólnoty

(dyrektywa Rady 96/67, art. 16 ust. 3 i załącznik, pkt 1)

Prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie takim przepisom krajowym, które przewidują uiszczenie opłaty za naziemną obsługę administracyjną i nadzór przez podmioty świadczące usługi związane z obsługą naziemną na rzecz organów zarządzających portem lotniczym, chyba że opłata za naziemną obsługę administracyjną i nadzór przewidziana w tych przepisach jest należna w zamian za całość lub część usług określonych w pkt 1 załącznika do dyrektywy 96/67 w sprawie dostępu do rynku usług obsługi naziemnej w portach lotniczych Wspólnoty i nie stanowi ona ponownego wynagrodzenia za usługi już obciążone inną opłatą lub daniną. Jeżeli po przeprowadzeniu badania przez sąd odsyłający okaże się, że sporna opłata jest opłatą za dostęp do urządzeń portu lotniczego, do tego sądu należy zbadanie, czy opłata ta spełnia kryteria właściwości, obiektywności, przejrzystości i niedyskryminacji, określone w art. 16 ust. 3 dyrektywy 96/67.

(por. pkt 29 i sentencja)
Artykuł 3 lit. b) oraz art. 9 zdanie drugie ósmej dyrektywy 79/1072 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych – warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju należy interpretować w ten sposób, iż zaświadczenie zgodne ze wzorem znajdującym się w załączniku B do tej dyrektywy zasadniczo pozwala domniemywać, iż zainteresowany nie tylko jest podatnikiem podatku od wartości dodanej w państwie członkowskim, którego organ podatkowy wydał mu to zaświadczenie, ale także, iż ma on siedzibę w tym państwie członkowskim w takiej to czy innej formie, to znaczy w ten sposób, iż posiada on tam siedzibę dla celów działalności gospodarczej albo stały zakład, z którego prowadzone są jej transakcje.

Organ podatkowy państwa członkowskiego, w którym wniesiono o zwrot naliczonego podatku od wartości dodanej, jest zasadniczo związany, faktycznie i formalnie, ustaleniami znajdującymi się w tym zaświadczeniu.

Przepisy te nie oznaczają jednak, iż istnieje zakaz upewnienia się przez organ państwa członkowskiego zwrotu — który ma wątpliwości co do rzeczywistego charakteru gospodarczego przedsiębiorstwa, którego adres został wymieniony w tym zaświadczeniu — co do rzeczywistego charakteru gospodarczego za pomocą środków administracyjnych przewidzianych w tym celu przez przepisy wspólnotowe w dziedzinie podatku od wartości dodanej.

Jeżeli z otrzymanych informacji wynikać będzie, iż adres wskazany w zaświadczeniu o posiadaniu statusu podatnika nie odpowiada ani siedzibie dla celów działalności gospodarczej podatnika, ani stałemu zakładowi, z którego prowadzi on transakcje, organ podatkowy państwa członkowskiego zwrotu ma prawo odmówić dokonania wnioskowanego przez podatnika zwrotu, z zastrzeżeniem możliwości wniesienia przez tego podatnika środka zaskarżenia do sądu.

(por. pkt 40, 41, 49, 50 oraz pkt 1 sentencji)