Keywords

Summary



Keywords

1. Prawo Unii Europejskiej – Zasady – Dochowanie rozsądnego terminu – Postępowanie administracyjne – Postępowanie sądowe – Ocena, która powinna być dokonana in concreto – Kryteria oceny – Skarga członków personelu Europejskiego Banku Inwestycyjnego – Termin na wniesienie skargi nieokreślony w przepisie prawa Unii – Stosowanie w drodze analogii zasad regulaminu pracowniczego urzędników Unii – Niedopuszczalność – Naruszenie art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

(Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47, art. 52 ust. 1; regulamin pracowniczy, art. 91 ust. 3; regulamin pracowniczy Europejskiego Banku Inwestycyjnego, art. 41)

2. Poddanie wyjątkowej procedurze ponownego rozpoznania – Stwierdzenie naruszenia jedności lub spójności prawa Unii – Kryteria oceny – Wyciągnięcie wniosków – Uchylenie wyroku i skierowanie sprawy do rozpoznania przez sąd odwoławczy

(art. 6 TUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47; statut Trybunału, art. 62b akapit pierwszy)

Summary

1. Co się tyczy kwestii rozsądnego terminu, w jakim skarga lub wniosek powinny zostać wniesione, który to termin nie został określony w jakimkolwiek przepisie prawa Unii, sąd Unii powinien uwzględnić okoliczności właściwe dla danego przypadku, tak jak ma to miejsce w odniesieniu do postępowań administracyjnych, dla których żaden przepis prawa Unii nie określa precyzyjnie terminu. W tym względzie rozsądny charakter terminu nie może być określony poprzez odniesienie do szczególnej górnej granicy, ustalonej w sposób abstrakcyjny, lecz powinien być oceniany w każdym przypadku w zależności od okoliczności sprawy, w szczególności znaczenia sporu dla zainteresowanego, złożoności sprawy i zachowania stron. Pojęcie rozsądnego terminu nie może być zatem rozumiane jako szczególny termin zawity.

Ponieważ zatem żaden przepisie prawa Unii nie określa terminu, w jakim członek personelu Europejskiego Banku Inwestycyjnego winien wnieść skargę o stwierdzenie nieważności aktu przyjętego przez ten bank, który jest dla nich niekorzystny, trzymiesięczny termin przewidziany w art. 91 ust. 3 regulaminu pracowniczego urzędników nie może znajdować zastosowania poprzez analogię jako termin zawity do członków personelu banku, w sytuacji gdy wnoszą oni skargę.

Ponadto ponieważ termin na wniesienie przez członków personelu banku skargi dotyczącej aktu przyjętego przez ten bank, który jest dla nich niekorzystny, nie został wcześniej określony w żadnym przepisie prawa Unii, ani ograniczony zgodnie z art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, owi członkowie personelu mogą spodziewać się nie tego, że zastosowany będzie względem wniesionej przez nich skargi termin zawity, lecz że zastosowane zostanie względem nich orzecznictwo Trybunału w przedmiocie rozsądnego terminu w celu wydania orzeczenia dotyczącego dopuszczalności tej skargi. To wypaczenie pojęcia rozsądnego terminu powoduje, że zainteresowani członkowie personelu nie mogą bronić swych praw poprzez wniesienie skutecznego środka zaskarżenia do sądu z zachowaniem przesłanek przewidzianych w art. 47 karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

(por. pkt 25, 28, 29, 33, 39, 44, 45)

2. Orzeczenie narusza jedność i spójność prawa Unii, zgodnie z art. 62b akapit pierwszy statutu Trybunału, gdyż Sąd Europejskiej jako instancja odwoławcza odszedł od orzecznictwa Trybunału dotyczącego pojęcia rozsądnego terminu i zasady skutecznej ochrony sądowej, które znajdują zastosowanie niezależnie od rozważanej dziedziny i zajmują istotne miejsce w porządku prawnym Unii, gdy orzeczenie to dotyczy po raz pierwszy kwestii, która może stanowić precedens dla przyszłych spraw. W szczególności prawo do wniesienia skutecznego środka zaskarżenia do sądu zagwarantowane w art. 47 karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zgodnie z art. 6 TUE, ma taką samą moc prawną jak postanowienia traktatów.

Artykuł 62b akapit pierwszy statutu Trybunału stanowi, że jeżeli Trybunał stwierdzi, iż orzeczenie Sądu narusza jedność lub spójność prawa Unii, kieruje sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd, który jest związany orzeczeniem Trybunału co do kwestii prawnych. Trybunał może określić, które ze skutków orzeczenia Sądu uważa się za ostateczne wobec stron sporu. Wynika z tego, że Trybunał nie może ograniczyć się wyłącznie do stwierdzenia naruszenia jedności lub spójności prawa Unii bez wyciągania wniosków z tego stwierdzenia wobec rozpatrywanego sporu. Orzeczenie takie należy uchylić ze względu na wypaczenie pojęcia rozsądnego terminu i odesłać do ponownego rozpatrzenia przez Sąd.

(por. pkt 50–54, 56, 57, 59)