Sprawa T-279/11

T & L Sugars Ltd i Sidul Açúcares, Unipessoal Lda

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Rolnictwo — Nadzwyczajne środki dotyczące udostępniania na rynku Unii cukru pozakwotowego i otwarcia kontyngentu taryfowego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność — Skarga o odszkodowanie — Wyrok Sądu (piąta izba) z dnia 6 czerwca 2013 r. II – 0000”

Streszczenie – wyrok Sądu (piąta izba) z dnia 6 czerwca 2013 r.

Skarga o odszkodowanie – Autonomia w stosunku do skargi o stwierdzenie nieważności – Niedopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia – Brak wpływu na dopuszczalność skargi opartej na innej niezgodności z prawem i zmierzającej do naprawienia szkody spowodowanej przyjęciem tego samego rozporządzenia

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 36)

W sytuacji gdy w celu uzyskania prawa do sprzedaży lub przywozu cukru z dobrodziejstwem wyjątkowych reżimów ustanowionych w określonych rozporządzeniach zainteresowane podmioty gospodarcze powinny uprzednio wystąpić z wnioskiem do władz krajowych, gdy te rozporządzenia nie mogą wywierać skutków prawnych względem zainteresowanych podmiotów bez uprzedniego przyjęcia przez władze krajowe stosownych środków i gdy środki te mają charakter decyzji, rozporządzenia te są podstawą do wydawania na szczeblu krajowym indywidualnych decyzji, w braku których nie mogą one wywierać wpływu na sytuację prawną zainteresowanych osób fizycznych i prawnych. W konsekwencji tego rodzaju rozporządzeń nie można uznać za akty niewymagające środków wykonawczych w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE. W dodatku kwestia, czy zaskarżony akt regulacyjny ewentualnie pozostawia władzom krajowym zobowiązanym do przyjęcia środków wykonawczych jakiekolwiek uprawnienia dyskrecjonalne, nie ma znaczenia dla ustalenia, czy wymaga on środków wykonawczych w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE. (por. pkt 46, 48, 50, 51, 53)

Celem, któremu służy art. 263 akapit czwarty TFUE, jest w szczególności umożliwienie osobom fizycznym bądź prawnym wnoszenia skarg na akty regulacyjne, które dotyczą ich bezpośrednio i które nie wymagają środków wykonawczych, tak aby uniknąć sytuacji, w której osoby takie musiałyby naruszyć prawo, by móc uzyskać dostęp do sądu. Przepis ten urzeczywistnia zatem prawo do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowane w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. (por. pkt 58, 59)

Chociaż art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE przewiduje, że państwa członkowskie ustanawiają środki zaskarżenia niezbędne do zapewnienia skutecznej ochrony sądowej w dziedzinach objętych prawem Unii, stosowanie przez Sąd przewidzianej w art. 263 akapit czwarty TFUE przesłanki dotyczącej braku środków wykonawczych nie może być uzależnione od istnienia w systemach prawnych państw członkowskich skutecznego środka zaskarżenia umożliwiającego podważenie ważności spornego aktu Unii. System taki wymagałby bowiem, by sąd Unii w każdym wypadku badał krajowe prawo procesowe i dokonywał jego wykładni, tym samym przekraczając granice swojej właściwości przy kontroli legalności aktów prawa Unii. Wniosku tego nie jest w stanie podważyć fakt, że środek zaskarżenia w prawie krajowym nie jest oczywiście skuteczny, gdyż sądy państw członkowskich nie są właściwe do rozstrzygania kwestii nielegalności aktów Unii. W istocie sąd Unii nie może bez przekroczenia swoich kompetencji dokonywać wykładni przesłanek, zgodnie z którymi osoba fizyczna może wnieść skargę na rozporządzenie w sposób prowadzący do odstąpienia od tychże przesłanek, które są wyraźnie przewidziane przez traktat, i to nawet w świetle zasady skutecznej ochrony sądowej. (por. pkt 68–72)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 76, 82–84)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 96, 97)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 103, 104)