ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Czy z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w którym ustanowione jest prawo do sprawiedliwego procesu i prawo każdego do tego, aby jego sprawa została rozpatrzona sprawiedliwie przez niezawisły i bezstronny sąd, jest zgodne procedowanie sądu we wspólnym postępowaniu w przedmiocie aktu oskarżenia wniesionego przeciwko więcej niż jednemu oskarżonemu, jeżeli ustawowy sędzia najpierw postanowieniem, które nie zawiera opisu czynu, jego kwalifikacji prawnej czy wniosku z oceny przeprowadzonej przez sąd, przyjmie oświadczenie o winie tych oskarżonych, którzy tym oświadczeniem zrzekli się prawa do przeprowadzenia kontradyktoryjnego postępowania dowodowego w przedmiocie winy, a następnie, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego na rozprawie, ten sam ustawowy sędzia na podstawie wniesionego aktu oskarżenia wyda orzeczenie w sprawie wszystkich oskarżonych? 2.1) Czy postanowienie o przyjęciu oświadczenia o winie daje powód do uzasadnionej wątpliwości co do bezstronności sędziego, który przyjął takie oświadczenie współoskarżonego, a ewentualne wyłączenie tego sędziego z postępowania karnego jest odpowiednim środkiem dla poszanowania zasady domniemania niewinności w rozumieniu art. 4 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym?
2)

Czy przepisy art. 146 ust. 1 lit. a i b oraz art. 131 dyrektywy 2006/112/WE oraz zasady: opodatkowania konsumpcji, neutralności oraz proporcjonalności sprzeciwiają się praktyce krajowej polegającej na przyjęciu, że nie dochodzi do dostawy towaru, który został w sposób niekwestionowany wywieziony poza terytorium Unii Europejskiej, a po dokonaniu wywozu władze podatkowe w ramach prowadzonego postępowania stwierdziły, ze rzeczywistym nabywcą towarów nie był podmiot, na rzecz którego podatnik wystawił fakturę dokumentującą dostawę, lecz inny nieustalony przez organy podmiot, w konsekwencji czego odmawiają stosowania do takiej czynności zwolnienia z prawem do odliczenia (w Polsce stawka 0 %)?
—

czy uwzględniając motyw 15 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, należy uznać, że zdarzenie takie jak to będące przedmiotem obecnego sporu, czyli strajk kontrolerów ruchu lotniczego na terytorium, które statek powietrzny ma przemierzyć od startu z portu lotniczego poza terytorium dotkniętym strajkiem do lądowania w porcie lotniczym znajdującym się poza terytorium dotkniętym strajkiem, stanowiło dla przewoźnika lotniczego nadzwyczajną okoliczność, której nie można było uniknąć i upoważniało go do podjęcia decyzji, w drodze racjonalnego środka pozwalającego na uniknięcie innych odwołań, o odwołaniu rozpatrywanego lotu w celu uniknięcia sytuacji, w której jego załogi nie mogłyby już wykonać innych lotów w dniu strajku, minimalizując w ten sposób na szczeblu ogólnym zakłócenia i niedogodności spowodowane strajkiem dla wszystkich jego pasażerów?
C 35/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Instrucción de Badalona (Hiszpania) w dniu 22 października 2018 r. – postępowanie karne przeciwko VW

(Sprawa C-659/18)

(2019/C 35/11)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado de Instrucción de Badalona

Strony w postępowaniu głównym

VW

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz w szczególności art. 3 ust. 2 dyrektywy 2013/48/UE (1) należy dokonywać w ten sposób, że zwłoka w zapewnieniu prawa dostępu do adwokata może być uzasadniona, jeżeli podejrzany lub oskarżony nie stawia się na pierwsze wezwanie sądu oraz zostanie wydany krajowy, europejski lub międzynarodowy nakaz aresztowania, opóźniając dostęp do adwokata i jego udział w sprawie, dopóki nie zostanie wykonany wspomniany nakaz, a podejrzany zostanie przymusowo doprowadzony do sądu?

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/48/UE z dnia 22 października 2013 r. w sprawie prawa dostępu do adwokata w postępowaniu karnym i w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania oraz w sprawie prawa do poinformowania osoby trzeciej o pozbawieniu wolności i prawa do porozumiewania się z osobami trzecimi i organami konsularnymi w czasie pozbawienia wolności (Dz.U. 2013, L 294, s. 1)
C 35/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Brescia (Włochy) w dniu 31 października 2018 r. – JH / KG

(Sprawa C-681/18)

(2019/C 35/12)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale ordinario di Brescia

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: JH

Strona pozwana: KG

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 5 ust. 5 dyrektywy 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu dekretu ustawodawczego nr 276/2003 w brzmieniu zmienionym przez dekret z mocą ustawy nr 34/2014, który: a) nie przewiduje ograniczeń w kolejnych skierowaniach tego samego pracownika do tego samego przedsiębiorstwa – użytkownika; b) nie uzależnia zgodności z prawem korzystania z outsourcingu pracowników na czas określony od wskazania przyczyn technicznych, produkcyjnych, organizacyjnych lub związanych z zastępstwem, z powodu których korzysta się z tego outsourcingu; c) nie przewiduje wymogu tymczasowego charakteru własnego zapotrzebowania produkcyjnego przedsiębiorstwa użytkownika jako warunku zgodności z prawem korzystania z takiej formy umowy o pracę?

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej (Dz.u. 2008, L 327, s. 9).
2)

Czy art. 2 ust. 2 decyzji ramowej ENA – transponowanej na grunt prawa belgijskiego ustawą [z dnia 19 grudnia 2003 r.] – zezwala na to, aby w celu dokonania przez wykonujące nakaz państwo członkowskie oceny, czy spełniony został określony w tymże artykule warunek by górna granica kary wynosiła co najmniej trzy lata, można było powołać się na obowiązujący w chwili wydania europejskiego nakazu aresztowania przepis prawa karnego zaostrzający wymiar kary w porównaniu do przepisu prawa karnego, który obowiązywał w wydającym państwie członkowskim w chwili popełnienia czynu?
5)

W przypadku, gdy w ramach wykładni Trybunał Sprawiedliwości stwierdzi zgodność przepisów prawa Unii z interpretacją przedstawioną przez strony postępowania, tutejszy sąd zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości o dokonanie oceny zgodności z prawem europejskim art. 10 rozporządzenia delegowanego Komisji UE nr 241/2014 w świetle art. 16 i art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zgodnie z którym „każdy ma prawo do władania, używania, rozporządzania i przekazania w drodze spadku mienia nabytego zgodnie z prawem. Nikt nie może być pozbawiony swojej własności, chyba że w interesie publicznym, w przypadkach i na warunkach przewidzianych w ustawie, za słusznym odszkodowaniem za jej utratę wypłaconym we właściwym terminie. Korzystanie z mienia może podlegać regulacji ustawowej w zakresie, w jakim jest to konieczne ze względu na interes ogólny”), a także w świetle art. 52 ust. 3 Karty (stanowiącego: „[w] zakresie, w jakim niniejsza Karta zawiera prawa, które odpowiadają prawom zagwarantowanym w europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, ich znaczenie i zakres są takie same jak praw przyznanych przez tę konwencję. Niniejsze postanowienie nie stanowi przeszkody, aby prawo Unii przyznawało szerszą ochronę”) oraz orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, dotyczącego art. 1 Protokołu dodatkowego nr 1 EKPC.
2)

Czy art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, zgodnie z którym ogólnym obowiązkom w zakresie informowania, określonym w art. 18, podlega przemieszczenie następujących odpadów przeznaczonych do odzysku, jeżeli ilość przemieszczanych odpadów przekracza 20 kg: a) odpadów wyszczególnionych w załączniku III lub IIIB; b) mieszanin, niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III lub składających się z dwóch lub więcej rodzajów odpadów wymienionych w załączniku III, jeżeli skład tych mieszanin nie utrudnia poddania ich racjonalnemu ekologicznie odzyskowi i mieszaniny te zostały wyszczególnione w załączniku IIIA, zgodnie z art. 58, należy interpretować w ten sposób, że mieszanin z odpadów z papieru, tektury (kartonu) i wyrobów papierniczych, które – mają taki skład, że udziały odpadów w ujęciu indywidualnym – podlegają pierwszym trzem tiret kodu B3020 załącznika IX do konwencji bazylejskiej, i dodatkowo wykazują udział zanieczyszczeń do 10 %, nie należy przyporządkować do pkt 3 lit. g) załącznika IIIA i tym samym nie podlegają ogólnym obowiązkom w zakresie informowania zgodnie z art. 18, lecz obowiązkowi zgłoszenia zgodnie z art. 4?
1)

Czy pojęcie odmiennego stosowania w rozumieniu wyroku z dnia 19 lipca 2012 r., NEURIM, C-130/11, należy rozumieć ściśle, to znaczy: — jako ograniczone wyłącznie do przypadku zastosowania u ludzi w następstwie zastosowania weterynaryjnego, — lub jako obejmujące wskazanie z nowego zakresu terapeutycznego, w rozumieniu nowej specjalizacji medycznej, w stosunku do wcześniejszego PDO, lub produkt leczniczy, w którym substancja czynna wywołuje inne działanie od działania, które wywołuje w produkcie leczniczym będącym przedmiotem pierwszego PDO; — lub bardziej ogólnie, w świetle celów rozporządzenia (WE) nr 469/2009 (1) zmierzającego do ustanowienia wyważonego systemu z uwzględnieniem interesów wszystkich zainteresowanych, w tym zdrowia publicznego, winno ono być oceniane według kryteriów bardziej rygorystycznych niż kryteria dotyczące oceny zdolności patentowej wynalazku; czy też przeciwnie, powinno ono być rozumiane w sposób szeroki, tj. obejmować nie tylko odmienne wskazania terapeutyczne i choroby, ale także odmienne formuły, dawkowanie i/lub sposoby podawania?
1)

Czy art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. w związku z art. 7, 8, 11 i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w postępowaniu karnym dostęp organów państwowych do danych, które pozwalają na ustalenie miejsca nawiązania i zakończenia połączenia telefonicznego z telefonu stacjonarnego lub komórkowego osoby podejrzanej, jego datę, godzinę i czas trwania oraz rodzaj, użyte urządzenie i lokalizację użytego urządzenia łączności ruchomej, stanowi na tyle poważną ingerencję w prawa podstawowe gwarantowane wspomnianymi artykułami karty, że dostęp ten musi być ograniczony do zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i karania poważnych przestępstw kryminalnych, niezależnie od okresu, przez jaki organy państwowe mają dostęp do przechowywanych danych?
4.

wynikające z art. 9 ust. 4 zdanie pierwsze Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (konwencji z Aarhus) zobowiązanie państw stron do skutecznej ochrony prawnej w sprawach dotyczących środowiska,
1)

Czy przy ocenie kwestii, czy używanie pod względem rodzaju i zakresu ma charakter rzeczywisty w rozumieniu art. 12 ust. 1 dyrektywy 2008/95/WE (1), w przypadku znaku towarowego zarejestrowanego dla szerokiej kategorii towarów – w niniejszym przypadku pojazdów lądowych, w szczególności samochodów i ich części – ale faktycznie jest używany wyłącznie w odniesieniu do szczególnego segmentu rynku – w niniejszym przypadku drogich luksusowych samochodów sportowych i części do nich – należy odnieść się ogólnie do rynku zarejestrowanej kategorii towarów czy można odnieść się do szczególnego segmentu rynku? Czy wtedy, gdy używanie dla szczególnego segmentu rynku jest wystarczające, znak towarowy w postępowaniu w przedmiocie wykreślenia ze względu na wygaśnięcie praw właściciela należy utrzymać w mocy w odniesieniu do tego segmentu rynku?
1)

Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie krajowemu prawodawstwu lub orzecznictwu, zgodnie z którym pracownik zwolniony niezgodnie z prawem i następnie przywrócony do pracy przez sąd nie ma prawa do corocznego płatnego urlopu za okres od daty zwolnienia do daty przywrócenia go do pracy?
Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 27 września 2018 r. w sprawie T-12/17, Mellifera e. V./Komisja Europejska, wniesione w dniu 12 grudnia 2018 r. przez Mellifera e.V.

(Sprawa C-784/18 P)

(2019/C 54/20)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Mellifera eV, Vereinigung für wesensgemäße Bienenhaltung (przedstawiciel: A. Willand, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

1. Uchylenie wyroku Sądu z dnia 27 września 2018 r. w sprawie T-12/17, Mellifera e. V./Komisja Europejska w części, w jakiej Sąd oddalił sformułowane w pkt 1 skargi (pkt 18 tiret pierwsze zaskarżonego wyroku) podniesione przez skarżącego żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Ares(2016) 6306335 z dnia 8 listopada 2016 r. i zobowiązał skarżącego do pokrycia kosztów postępowania;

2. stwierdzenie nieważności decyzji określonej w pkt;

3. obciążenie strony pozwanej w pierwszej instancji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie podnosi zasadniczo dwa zarzuty.

Zarzut pierwszy: Naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (1) oraz z Konwecją z Aarhus.

Wbrew stanowisku Sądu przedłużenie okresu zatwierdzenia substancji czynnej glifosatu stanowi akt administracyjny, który może podlegać kontroli w ramach postępowania na podstawie art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006. W szczególności zgodnie z treścią i celem, konstytutywna przesłanka wystąpienia przypadku określonego w art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 odnosi się do przedmiotowego zakresu stosowania, nie natomiast do liczby względnie możliwości wskazanie podmiotów, których dotyczy regulacja.

Zarzut drugi: naruszenie zasady dokonywania wykładni prawa wtórnego Unii w świetle postanowień konwencji prawa międzynarodowego.

Sąd naruszył zasadę dokonywania wykładni w miarę możliwości najbardziej zgodnej z postanowieniami prawa międzynarodowego w ten sposób, że dokonał wykładni art. 10 w zw. art 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006 niezgodnie z postanowieniami Konwencji z Aarhus, pomimo że pozostawałoby to bez trudu w zgodności z brzmieniem i celem odpowiednich przepisów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 1367/2006.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty, Dz.U. 2006 L 264, s.13
C 54/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rēzeknes tiesa (Łotwa) w dniu 28 listopada 2018 r. — Elme Messer Metalurgs / Latvijas Investīciju un attīstības aģentūra

(Sprawa C-743/18)

(2019/C 54/12)

Język postępowania: łotewski

Sąd odsyłający

Rēzeknes tiesa

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: SIA „Elme Messer Metalurgs”

Strona pozwana: Latvijas Investīciju un attīstības aģentūra (Agencja ds. Inwestycji i Rozwoju Łotwy)

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 2 ust. 7 rozporządzenia nr 1083/2006 (1) należy interpretować w ten sposób, że sytuację, w której beneficjent pomocy finansowej nie jest w stanie osiągnąć w istotnym dla przeprowadzanej oceny okresie prognozowanego poziomu obrotów ze względu na to, że w tym okresie doszło do zaprzestania działalności gospodarczej prowadzonej przez jego jedynego partnera handlowego czy też klienta bądź też stwierdzona została jego niewypłacalność, należy uznać za działanie czy też zaniechanie ze strony podmiotu gospodarczego (beneficjenta pomocy finansowej), które doprowadziło lub może doprowadzić do powstania szkód dla budżetu ogólnego Unii Europejskiej?”

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. 2006, L 210, s. 25).
—

Czy art. 12 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2014/17/UE z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie konsumenckich umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi (1), zważywszy w szczególności na cel, jaki przepis ten przypisuje rachunkowi płatniczemu lub oszczędnościowemu, do którego otwarcia lub zachowania upoważnia, lub art. 12 ust. 3 tej dyrektywy pozwalają, po pierwsze, kredytodawcy wymagać od kredytobiorcy, w zamian za zindywidualizowaną korzyść, żeby całość jego wynagrodzenia lub podobnych dochodów była wpłacana na rachunek płatniczy otwarty u tego kredytodawcy przez okres ustalony w umowie o kredyt, bez względu na kwotę kredytu, raty, czy też okres spłaty kredytu, oraz po drugie, czy przepisy te pozwalają na to, aby tak ustalony okres mógł wynosić dziesięć lat lub tyle, co okres obowiązywania umowy o kredyt, jeśli okres ów jest krótszy?
1)

Czy art. 19 ust. 1 zdanie 2 w związku z art. 4 ust. 3 zdanie 3 i art. 2 TUE, art. 267 akapit 3 TFUE oraz art. 47 KPP należy interpretować w ten sposób, że do naruszenia zasady nieusuwalności sędziów będącej elementem zasady skutecznej ochrony sądowej oraz zasady państwa prawnego dochodzi w każdym przypadku obniżenia przez ustawodawcę krajowego wieku przejścia w stan spoczynku (wieku emerytalnego) sędziów sądu ostatniej instancji Państwa Członkowskiego (na przykład z 70. lat do 65. lat) i zastosowania nowego niższego wieku emerytalnego do sędziów w służbie czynnej, bez pozostawienia decyzji o skorzystaniu z niższego wieku emerytalnego wyłącznie w gestii zainteresowanego sędziego?
2)

W przypadku powołania sędziów do orzekania w komórce organizacyjnej właściwej w świetle prawa krajowego do rozpoznania wniesionego środka prawnego, czy art. 267 TFUE akapit 3 w związku z art. 19 ust. 1 i art. 2 TUE oraz art. 47 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że utworzona od podstaw izba sądu ostatniej instancji państwa członkowskiego – właściwa do rozpoznania sprawy sędziego sądu krajowego w pierwszej i drugiej instancji – w której mają orzekać wyłącznie sędziowie wybrani przez organ krajowy mający stać na straży niezależności sądów (Krajowa Rada Sądownictwa), który z uwagi na ustrojowy model jego ukształtowania oraz sposób działania nie daje rękojmi niezależności od władzy ustawodawczej i wykonawczej, jest sądem niezależnym i niezawisłym w rozumieniu prawa Unii Europejskiej?
C 44/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 5 września 2018 r. – postępowanie karne przeciwko VX, WW, XV

(Sprawa C-563/18)

(2019/C 44/12)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Okręgowy w Warszawie

Strony w postępowaniu głównym

VX, WW, XV

Pytanie prejudycjalne

Czy artykuł 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że wynikający z niego obowiązek państw członkowskich do ustanowienia środków zaskarżenia niezbędnych do zapewnienia skutecznej ochrony sądowej w dziedzinach objętych prawem Unii sprzeciwia się przepisom likwidującym gwarancje niezależnego postępowania dyscyplinarnego wobec sędziów w Polsce poprzez wpływ polityczny na prowadzenie postępowań dyscyplinarnych i powstanie ryzyka wykorzystywania systemu środków dyscyplinarnych do politycznej kontroli treści orzeczeń sądowych?
C 72/6

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 9 listopada 2018 r. – Geld-für-Flug GmbH / Ryanair DAC.

(Sprawa C-701/18)

(2019/C 72/08)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Nürnberg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Geld-für-Flug GmbH

Strona pozwana: Ryanair DAC

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) należy interpretować w ten sposób, że postanowienie zawarte w ogólnych warunkach umów komercyjnego przewoźnika lotniczego, które nie było negocjowane indywidualnie, zgodnie z którym do umowy zawartej w drodze elektronicznej z podróżnym będącym konsumentem znajduje zastosowanie prawo państwa członkowskiego, w którym przewoźnik lotniczy ma swoją siedzibę, a nie jest ono tożsame z prawem stałego miejscu pobytu podróżnego będącego konsumentem uważa się za nieuczciwe w zakresie, w jakim wprowadza konsumenta w błąd w ten sposób, że nie informuje go o tym, iż zgodnie z art. 5 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (2) wybór innego prawa jest możliwy tylko w sposób ograniczony i nie może zostać wybrane każde dowolne prawo, lecz tylko takie wskazane w art. 5 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Rzym I.

(1) Dz.U. 1993 L 95 s. 29.

(2) Dz.U. 2008 L 177, s. 6.
2)

Czy środki ochrony sądowej konieczne do zapewnienia skuteczności i efektywności normom prawa unijnego zawartym w decyzji ramowej 2004/757/WSiSW, a w szczególności w art. 4 ust. 2 litera a) w związku z art. 2 ust. l litera c) tejże decyzji, w zakresie, w jakim polska ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii nie zawiera precyzyjnego sformułowania odnoszącego się do znacznej ilości narkotyków i pozostawia tą kwestię interpretacji składów orzekających w konkretnej sprawie w ramach tzw. uznania sędziowskiego – są wystarczające dla zapewnienia obywatelom polskim skutecznej ochrony wynikającej z norm prawa unijnego ustanawiających minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami?
—

ostateczne rozstrzygnięcie sporu poprzez uwzględnienie żądań skarżącego, obecnie będącego wnoszącym odwołanie, podniesionych w postępowaniu w pierwszej instancji; to znaczy stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji 2014/512/WPZiB (1) z dnia 31 lipca 2014 r., art. 5 rozporządzenia (UE) 833/2014 (2) z dnia 31 lipca 2014 r., nowego art. 1 w brzemieniu nadanym decyzją 2014/659/WPZiB (3) z dnia 8 września 2014 r. i nowego art. 5 w brzmieniu nadanym rozporządzeniem (UE) 960/2014 (4) z dnia 8 września 2014 r. w zakresie, w jakim dotyczą one VEB, i wykreślenie jego nazwy z odpowiednich załączników do wymienionych przepisów, w których to załącznikach nazwa ta została ujęta.
2)

W szczególności, czy podstawą odmowy może być ustalenie, że pomimo zachowania obowiązujących w państwie wydającym procedur dotyczących doręczenia oraz terminów przyjętych do zaskarżenia orzeczenia, o którym mowa w art. 1 lit. a) pkt ii) oraz iii) decyzji ramowej Rady 2005/214/WSiSW, strona zamieszkująca w państwie wykonania orzeczenia nie miała na etapie postępowania poprzedzającego skierowanie sprawy do sądu zapewnionej realnej i skutecznej możliwości ochrony własnych praw ze względu na brak wystarczającego terminu do zareagowania we właściwy sposób na zawiadomienie o nałożeniu kary?
—

W przedmiocie istniejącego orzecznictwa W przeciwieństwie do tego, co stwierdził Sąd, istniało utrwalone orzecznictwo Parlamentu „polegające na odrzucaniu wniosków o uchylenie immunitetu parlamentarnego w oparciu o fakty związane z działalnością polityczną posłów”, co powinno było doprowadzić do odmiennych wniosków w sprawie uchylenia immunitetu poselskiego.