2

Naruszenie przez Sąd prawa Unii, błędna wykładnia i zastosowanie traktatów oraz norm europejskich A) W oparciu o błędną interpretację i błędne zastosowanie prawa Unii zaskarżony wyrok stwierdza, że postanowienia art. 122 TFUE i art. 136 TFUE, które zostały przywołane w skardze, nie stanowią „właściwej podstawy prawnej dla ewentualnej pomocy finansowej Unii poprzez ustanowienie mechanizmu finansowania na rzecz państw członkowskich napotykających lub mogących napotkać poważne trudności w zakresie finansowania”. Zgodnie z art. 136 TFUE, w brzmieniu zmienionym decyzja Rady Europejskiej 2011/199/UE (1), z dnia 25 marca 2011 r., oraz z art. 4 ust. 1 TFUE i z art. 5 ust. 2 TFUE, państwa członkowskie, których walutą jest euro, są w pełni uprawnione do uzgodnienia między sobą ustanowienia mechanizmu stabilizacji i wsparcia finansowego. Komisja ma szczególne uprawnienie i swobodę w zakresie proponowania ustanowienia takiego mechanizmu, zgodnie z art. 352 TFUE, jako działania niezbędnego w celu realizacji celów traktatów lub stabilizacji strefy euro. B) W oparciu o błędną interpretację i błędne zastosowanie prawa Unii zaskarżony wyrok stwierdza, iż brak jest zaś podstaw do uznania i w żaden sposób nie zostało wykazane, że przyjęcie zasady stanu wyższej konieczności „miałoby na celu wzmocnienie koordynacji dyscypliny budżetowej lub byłoby objęte kierunkami polityki gospodarczej, do jakich określania Rada jest uprawniona w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej”. Przeciwnie, właściwie interpretowany i zastosowany żądany środek – unieważnienie niegodziwego długu – służy wyłącznie wzmocnieniu dyscypliny budżetowej państw członkowskich i zapewnieniu prawidłowego funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej (art. 136ust. 1 TFUE). C) W oparciu o błędną interpretację i błędne zastosowanie prawa Unii zaskarżony wyrok wykluczył możliwość, że art. 122 TFUE stanowi odpowiednią podstawę prawną do przyjęcia w przepisach Unii zasady stanu wyższej konieczności. Na mocy art. 352 TFUE Komisja może wnioskować, aby Rada zapewniła solidarność między państwami członkowskimi zgodnie z art. 122 ust. 1 lub przyznała pomoc finansową Unii, zgodnie z art. 122 ust. 2, państwu członkowskiemu znajdującemu się w poważnych trudnościach pozostających poza jego kontrolą. D) W oparciu o błędną interpretację i błędne zastosowanie prawa Unii zaskarżony wyrok stanowi, iż należy stwierdzić, że Komisja dopełniła obowiązku uzasadnienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji w odniesieniu do wniosku o propozycji EIO. Przyczyny odmowy przedstawione w zaskarżonym akcie są niewystarczające i błędne, z naruszeniem zasady należytego uzasadnienia, którego dotyczy art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 211/2011. E) W oparciu o błędną interpretację i błędne zastosowanie prawa Unii zaskarżony wyrok stwierdza, iż nawet przy założeniu, że istnieje norma prawa międzynarodowego ustanawiająca zasadę stanu wyższej konieczności, samo istnienie takiej zasady prawa międzynarodowego byłoby w każdym razie niewystarczające do uzasadnienia inicjatywy prawodawczej ze strony Komisji. Prawo międzynarodowe i jego zasady stanowią źródło prawa Unii Europejskiej i jako takie są niewątpliwie bezpośrednio włączone i stosowane w prawie Unii. Komisja może zaproponować stosowanie tych nadrzędnych zasad bez wyraźnego postanowienia traktatu, jeżeli uważa, że takiego nie ma. F) W oparciu o błędną interpretację i błędne zastosowanie prawa zaskarżony wyrok obciąża skarżącego kosztami postępowania Komisji. Gdyby rozstrzygnięcie zostało wydane w sposób prawidłowy, skarga zostałaby uwzględniona, a związanymi z nią kosztami zostałby obciążona Komisja.