ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Przedsiębiorstwo nie ma w zasadzie legitymacji do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zakazującej wprowadzenia systemu pomocy sektorowej, jeżeli decyzja ta dotyczy przedsiębiorstwa wyłącznie z powodu jego przynależności do tego sektora oraz posiadanego przez nie charakteru potencjalnego beneficjenta wspomnianego systemu pomocy. W odniesieniu do tego rodzaju przedsiębiorstwa taka decyzja stanowi bowiem środek o charakterze ogólnym, stosowany w określonych obiektywnie sytuacjach oraz wywołujący skutki prawne względem pewnej kategorii osób określonych w sposób ogólny i abstrakcyjny.

Jeśli chodzi o jeden system pomocy obejmujący wiele sektorów, a nie o różne systemy pomocy sklasyfikowane według rodzaju działalności lub danego rynku, Komisja nie jest zobowiązana do uwzględnienia każdego rodzaju działalności lub rynku w celu dokonania oceny skutków rozpatrywanego systemu. Podobnie Komisja nie jest zobowiązana do badania systemu pomocy, dokonując jednocześnie oceny indywidualnych przypadków jego zastosowania, tym bardziej że taki obowiązek mógłby osłabić skuteczność jej uprawnień kontrolnych w zakresie pomocy państwa.

W wypadku systemu pomocy Komisja może ograniczyć się do zbadania cech charakterystycznych danego systemu, aby ocenić w uzasadnieniu swojej decyzji, czy ze względu na przewidziane przez ten system szczegółowe zasady może on przysparzać korzyści głównie przedsiębiorstwom uczestniczącym w wymianie handlowej między państwami członkowskimi.

Komisja nie jest zobowiązana — w trakcie badania, czy dana pomoc wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi i zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji — do wykazania faktycznego wpływu tej pomocy na wymianę handlową między państwami członkowskimi i rzeczywistego zakłócenia konkurencji, lecz jedynie do zbadania, czy owa pomoc może mieć wpływ na tę wymianę handlową i zakłócać konkurencję.

Zarówno z treści, jak i z celów przepisów art. 88 WE wynika, iż za pomoc istniejącą w rozumieniu art. 88 ust. 1 WE należy uznać pomoc, która istniała przed dniem wejścia w życie traktatu WE, oraz pomoc, która mogła zostać prawidłowo wdrożona na warunkach przewidzianych w art. 88 ust. 3 WE; za nową pomoc podlegającą obowiązkowi zgłoszenia przewidzianemu w art. 88 ust. 3 WE należy zaś uznać środki zmierzające do przyznania lub zmiany pomocy, przy czym zmiany mogą dotyczyć albo pomocy istniejącej, albo pierwotnych planów pomocy zgłoszonych Komisji. Jeśli zmiana ma wpływ na samą istotę systemu pierwotnego, system ten zostaje przekształcony w nowy system pomocy. Jednakże nie ma mowy o takiej istotnej zmianie, gdy nowy element daje się wyraźnie oddzielić od systemu pierwotnego.

Co się tyczy systemu pomocy ustanowionego po wejściu w życie traktatu WE i dotyczącego szczególnej kategorii przedsiębiorstw, obejmującego szereg sektorów, nie można wymagać od Komisji przeprowadzenia badania w odniesieniu do każdego sektora. W konsekwencji nie można wykluczyć możliwości uznania pewnych szczególnych przypadków za pomoc istniejącą.

(por. pkt 113, 117, 127)
Sprawa T-300/02

Azienda Mediterranea Gas e Acqua SpA (AMGA)

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

„Pomoc państwa — System pomocy przyznanej przez władze włoskie niektórym przedsiębiorstwom użyteczności publicznej w formie zwolnień podatkowych i pożyczek o preferencyjnym oprocentowaniu — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność”

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba w składzie powiększonym) z dnia 11 czerwca 2009 r. II ‐ 1739

Streszczenie wyroku

Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie – Decyzja Komisji zakazująca wprowadzenia systemu pomocy sektorowej – Skarga przedsiębiorstwa, które nie skorzystało z pomocy indywidualnej przyznanej na podstawie tego systemu

(art. 230 akapit czwarty WE)

Osoba fizyczna lub prawna, która nie jest adresatem decyzji, może utrzymywać, że decyzja ta dotyczy jej indywidualnie tylko wtedy, gdy ma ona wpływ na jej sytuację ze względu na szczególne dla niej cechy charakterystyczne lub na sytuację faktyczną, która odróżnia ją od wszelkich innych osób i w związku z tym indywidualizuje w sposób podobny jak adresata decyzji.

Przedsiębiorstwo nie ma w zasadzie legitymacji do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zakazującej wprowadzenia systemu pomocy sektorowej, jeżeli decyzja ta dotyczy przedsiębiorstwa wyłącznie z powodu jego przynależności do tego sektora oraz posiadanego przez nie charakteru potencjalnego beneficjenta wspomnianego systemu pomocy. W odniesieniu do skarżącego przedsiębiorstwa taka decyzja stanowi bowiem środek o charakterze ogólnym, stosowany w określonych obiektywnie sytuacjach oraz wywołujący skutki prawne względem pewnej kategorii osób określonych w sposób ogólny i abstrakcyjny.

Jednakże, jeżeli rozpatrywana decyzja dotyczy przedsiębiorstwa nie tylko jako przedsiębiorstwa działającego w danym sektorze i potencjalnego beneficjenta omawianego systemu pomocy, ale również jako rzeczywistego beneficjenta pomocy indywidualnej przyznanej na podstawie tego systemu, której to odzyskanie zostało nakazane przez Komisję, rzeczona decyzja dotyczy tego przedsiębiorstwa indywidualnie, a zatem jego skarga na tę decyzję jest dopuszczalna.

Co się tyczy skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zakazującej wprowadzenia systemu pomocy sektorowej polegającej na trzyletnim zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych, decyzja ta nie dotyczy indywidualnie przedsiębiorstwa, które poniosło wyłącznie straty i które nie skorzystało zatem z wyżej wymienionego zwolnienia. Taka skarga jest niedopuszczalna.

(por. pkt 46–48, 50)
3.

Skarga o stwierdzenie nieważności — Osoby fizyczne lub prawne — Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie — Decyzja Komisji stwierdzająca zgodność pomocy państwa ze wspólnym rynkiem bez wszczynania formalnego postępowania wyjaśniającego — Skarga osób zainteresowanych w rozumieniu art. 88 ust. 2 WE — Dopuszczalność — Przesłanki (art. 88 ust. 2, 3 WE, art. 230 akapit czwarty WE) (por. pkt 60, 70–72)
46

W odniesieniu do domniemanej konieczności wzięcia pod uwagę zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego skarżącej OHIM słusznie podniósł kwestię ekonomiki procesowej. Skoro sprzeciw mógł zostać uwzględniony na podstawie kilku wcześniejszych krajowych znaków towarowych, nie było konieczne dalsze przedłużanie postępowania poprzez zawieszenie go na podstawie zasady 20 ust. 6 rozporządzenia nr 2868/95 w celu oczekiwania na rejestrację wspólnotowego znaku towarowego. Zasada 20 ust. 6 rozporządzenia nr 2868/95 przewiduje bowiem, że „[OHIM] może zawiesić każde postępowanie w sprawie sprzeciwu, w którym sprzeciw opiera się na wniosku o rejestrację na podstawie art. 8 ust. 2 lit. b) rozporządzenia, do momentu podjęcia prawomocnej decyzji w takim postępowaniu lub jeżeli inne okoliczności uzasadniają takie zawieszenie”. Dlatego też zawieszenie pozostaje uprawnieniem OHIM, który stosuje je jedynie jeśli uzna to za właściwe.
W dniu 7 kwietnia 1999 r. Wydział Sprzeciwów skierował do interwenienta faks o następującym brzmieniu:

„Notification of deficiencies in the notice of opposition (Rule 15 and 18 (2) of the Implementing Regulation)

[...]

The examination of the notice of opposition has shown that the indication of the goods and services has not been provided in the language of the opposition proceedings (english).

This deficiency must be remedied within a non extendible period of two months from receipt of this notification, that is on or before 07/06/1999.

The notice of opposition will otherwise be rejected on grounds of inadmissibility”.

[„Zawiadomienie o brakach w sprzeciwie (zasady 15 i 18 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego)

[...]

Badanie sprzeciwu wykazało, że towary i usługi nie zostały wskazane w języku sprzeciwu (angielskim).

Brak ten należy usunąć w nieprzekraczalnym terminie dwóch miesięcy od otrzymania niniejszego zawiadomienia, to znaczy najpóźniej do dnia 7 czerwca 1999 r.

W przeciwnym wypadku sprzeciw zostanie odrzucony jako niedopuszczalny”].
67

Należy przypomnieć, że w świetle art. 43 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 na wniosek zgłaszającego uprawniony z wcześniejszego znaku towarowego, który zgłosił sprzeciw, przedstawia dowód, że w okresie pięciu lat poprzedzających publikację zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego wcześniejszy znak towarowy był rzeczywiście używany we Wspólnocie w odniesieniu do towarów lub usług, dla których jest on zarejestrowany i na których opiera się sprzeciw, lub że istnieją usprawiedliwione powody nieużywania znaku, pod warunkiem że wcześniejszy znak towarowy był zarejestrowany od co najmniej 5 lat. Zgodnie z art. 43 ust. 3 tego rozporządzenia ust. 2 stosuje się do wcześniejszych krajowych znaków towarowych, zastępując używanie we Wspólnocie używaniem w Państwie Członkowskim, w którym wcześniejszy krajowy znak towarowy jest chroniony.
26

OHIM dopuszcza możliwość, że pewna liczba pojemników oferowanych na rynku posiada inny kształt niż oznaczenie, którego rejestracja jest wnioskowana. Jednakże w żaden sposób nie oznacza to, że omawiane oznaczenie posiada samoistny charakter odróżniający. Zdaniem OHIM wybrany kształt musi posiadać szczególne cechy zdolne przyciągnąć uwagę konsumentów, a zatem musi się on wyraźnie odróżniać od zwykle używanych kształtów. Ponadto fakt, że pojemnik na środki do prania i detergenty może być postawiony na zakrętce, nie stanowi szczególnej cechy zdolnej przyciągnąć uwagę konsumentów. Przeciwnie, stanowi on stosunkowo szeroko rozpowszechniony sposób prezentacji, na przykład, dla tubek pasty do zębów. W niniejszej sprawie OHIM zauważa, że konsument nie może wnioskować z typu opakowania wybranego dla środków do czystości, że stanowi ono wskazówkę pochodzenia handlowego towarów. OHIM twierdzi w konsekwencji, że sam sposób połączenia elementów pojemnika nie może doprowadzić do tego, by konsument postrzegał kształt, o którego rejestrację wniesiono, jako coś innego niż zwykłe opakowanie. Podsumowując, konsument nie będzie dostrzegał pochodzenia handlowego towarów.
96

W zakresie drugiej części tego zarzutu należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem dotyczącym art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 brak jest wprawdzie zasady nakazującej, by badanie dokonywane przez OHIM (a mianowicie przez eksperta lub w odpowiednim przypadku przez izbę odwoławczą) było ograniczone do faktów wskazanych przez strony, w przeciwieństwie do przepisu art. 74 ust. 1 zdanie drugie wspomnianego rozporządzenia dotyczącego względnych podstaw odmowy rejestracji. Mimo to wobec braku twierdzenia zgłaszającego, że znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania, ze względów praktycznych OHIM nie jest w stanie brać pod uwagę okoliczności, że zgłoszony znak towarowy mógł uzyskać taki charakter. W konsekwencji należy stwierdzić, że na mocy zasady ultra posse nemo obligator (nikt nie jest obowiązany uczynić więcej niż może) i niezależnie od zasady ustanowionej w art. 74 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 40/94, zgodnie z którą OHIM „bada stan faktyczny z urzędu”, nie jest on zobowiązany do badania faktów pozwalających na stwierdzenie uzyskania przez zgłoszony znak towarowy charakteru odróżniającego w następstwie używania w rozumieniu art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94, chyba że zostały one wskazane przez zgłaszającego (ww. wyrok w sprawie ECOPY, pkt 47).
Zgodnie z twierdzeniami odwołującej się ilustracja ta odpowiada zgłoszonemu trójwymiarowemu znakowi towarowemu. Zgodnie z przekonaniem Izby stanowisko to nie jest uzasadnione. Sposób, w jaki cukierki zostały przedstawione na opakowaniu, nie odpowiada przyjętemu sposobowi przedstawienia znaku towarowego na towarze. Wydaje się, że zamierzeniem tego przedstawienia jest (raczej) ukazanie zawartości torebki. W istocie wbrew temu, co utrzymuje strona odwołująca się, opakowanie nie przedstawia kształtu, ale realistyczny wygląd grupy niezapakowanych cukierków. Należy zauważyć, że na rysunku tym nie przedstawiono właściwości, co do których odwołująca utrzymuje, że nadają one znakowi towarowemu charakter odróżniający (wgłębienie po środku, płaska podstawa i zaokrąglone krawędzie). Dlatego też Izba Odwoławcza stwierdza, że sposób przedstawienia cukierków na opakowaniu przeczy argumentowi, jakoby przedstawienie to stanowiło trójwymiarowy znak towarowy i było postrzegane jako takie przez przeciętnego konsumenta. Zgodnie z oceną Izby Odwoławczej bardziej prawdopodobne jest, że konsument dostrzeże wyłącznie wizerunek cukierków jako przedstawienie zawartości opakowania. Opatrywanie opakowania ilustracjami w omawianej formie, która ukazuje jak wygląda towar i do czego może służyć, jest szeroko rozpowszechnione w branży artykułów spożywczych, włączając w to przemysł słodyczy, i dotyczy bardziej marketingu towaru niż identyfikacji towarów za pomocą znaku towarowego. Izba Odwoławcza stwierdza zatem, że ilustracja nie pełni funkcji znaku towarowego, a jedynie służy przedstawieniu towaru. Zdanie towarzyszące rysunkowi — „The classic candy made with real butter and fresh cream” — dodatkowo potwierdza, że taki będzie prawdopodobny odbiór dostatecznie uważnego nabywcy cukierków. W istocie zdanie i rysunek uzupełniają się: zdanie opisuje rodzaj cukierków, a rysunek je ilustruje. Izba Odwoławcza przyznaje, że jeden towar może posiadać kilka znaków towarowych jednocześnie. Zgodnie z jej przekonaniem, uzasadnionym wyglądem torebek służących jako opakowanie cukierków odwołującej się, przedstawienie cukierków na tych torebkach nie odpowiada jednak przedstawieniu znaku towarowego.
63

W odniesieniu do płaszczyzn wizualnej i fonetycznej należy stwierdzić, że w obydwu postaciach wcześniejszego znaku towarowego, o których mowa w pkt 60 powyżej, element słowny „linderhof” zajmuje dominującą pozycję. Element słowny składający się z wyrażenia „vita sOmnium breve” zajmuje tu drugorzędną pozycję, ponieważ jest on napisany znacznie mniejszymi literami w stosunku do tych, których użyto dla słowa „linderhof”. Ten element słowny jest zatem uzupełnieniem dominującego elementu słownego „linderhof” [zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 23 października 2002 r. w sprawie T-104/01 Oberhauser przeciwko OHIM — Petit Liberto (Fifties), Rec. str. II-4359, pkt 36]. Co się zaś tyczy słownych elementów „trocken” oraz „sekt” należy stwierdzić, że przeciętny konsument niemiecki natychmiast zrozumie, iż elementy te służą jedynie oznaczeniu, iż mamy do czynienia odpowiednio z winem wytrawnym lub winem musującym. W tym zakresie elementy te są również elementami dodatkowymi w stosunku do elementu „linderhof”. Wreszcie jeśli chodzi o elementy graficzne obydwu postaci wcześniejszego znaku towarowego, o których mowa w pkt 60 powyżej, są one jedynie dekoracyjne. Stąd one również nie mogą stanowić podstawy do podważenia przewagi elementu „linderhof”.
134

Twierdzi ona, iż trzyletnie zwolnienie z podatku dochodowego od osób prawnych pozwoliło na restrukturyzację objętych nim przedsiębiorstw oraz przejście z gospodarki rynku monopolistycznego do gospodarki rynku konkurencyjnego. Komisja powinna była zatem zastosować takie samo rozumowanie jak to, którym posłużyła się w decyzji z dnia 10 listopada 1999 r. w sprawie przepisów przejściowych dotyczących zniesienia zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych w odniesieniu do skomunalizowanych przedsiębiorstw transportowych (Dz.U. C 379, s. 11) oraz w decyzji 200/410/WE z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie systemu pomocy, jaki Francja zamierza wprowadzić na rzecz francuskiego sektora portowego (Dz.U. 2000, L 155, s. 52). W obu tych decyzjach zastosowanie art. 87 ust. 3 lit. c) WE do działań państwowych miało bowiem na celu wyłącznie umożliwienie przejścia z systemu monopolu do systemu zliberalizowanego, w drodze procesu prywatyzacji przedsiębiorstw będących akcjonariuszami właściwych spółek.
162

W wypadku gdy Komisja wydaje decyzję uznającą pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem, rola władz krajowych ogranicza się niewątpliwie do wykonania tej decyzji; nie dysponują one w tym względzie żadnym zakresem swobodnego uznania (wyrok Trybunału z dnia 22 marca 1977 r. w sprawie 78/76 Steinicke & Weinlig, Rec. s. 595, pkt 10). Nie stoi to na przeszkodzie temu, by władze krajowe uwzględniły owe zastrzeżenia przy wykonywaniu rzeczonej decyzji. Dlatego też wbrew temu, co stwierdziła skarżąca, Komisja nakazuje wyłącznie odzyskanie pomocy w rozumieniu art. 87 WE, a nie kwot, które pomimo wypłacenia ich w ramach danego systemu nie stanowią pomocy lub stanowią pomoc istniejącą lub zgodną ze wspólnym rynkiem na podstawie rozporządzenia w sprawie wyłączeń grupowych lub innej decyzji Komisji.
15

Zdaniem Komisji pożyczki udzielone przez CDDPP oraz trzyletnie zwolnienie z podatku dochodowego od osób prawnych (zwane dalej łącznie „rozpatrywanymi środkami”) stanowią pomoc państwa. Przyznanie przy użyciu zasobów państwowych takich korzyści spółkom utworzonym na podstawie ustawy nr 142/90 prowadzi bowiem do wzmocnienia ich pozycji konkurencyjnej wobec wszystkich innych przedsiębiorstw, które chcą świadczyć te same usługi (motywy 48–75 zaskarżonej decyzji). Rozpatrywane środki są niezgodne ze wspólnym rynkiem, jako że nie spełniają ani przesłanek zastosowania art. 87 ust. 2 i 3 WE, ani przesłanek zastosowania art. 86 ust. 2 WE, a ponadto naruszają art. 43 WE (motywy 94–122 zaskarżonej decyzji).
4

Ponadto zgodnie z art. 3 ust. 69 i 70 legge no 549 (su) misure di razionalizzazione della finanza pubblica (ustawy nr 549 z dnia 28 grudnia 1995 r. o środkach racjonalizacji finansów publicznych, dodatek zwykły do GURI nr 302 z dnia 29 grudnia 1995 r., zwanej dalej „ustawą nr 549/95”), w związku z przepisami decreto-legge no 331 (su) armonizzazione delle disposizioni in materia di imposte sugli oli minerali, sull’alcole, sulle bevande alcoliche, sui tabacchi lavorati e in materia di IVA con quelle recate da direttive CEE e modificazioni conseguenti a detta armonizzazione, nonché disposizioni concernenti la disciplina dei centri autorizzati di assistenza fiscale, le procedure dei rimborsi di imposta, l’esclusione dall’ILOR dei redditi di impresa fino all’ammontare corrispondente al contributo diretto lavorativo, l’istituzione per il 1993 di un’imposta erariale straordinaria su taluni beni ed altre disposizioni tributarie (dekretu z mocą ustawy nr 331 z dnia 30 sierpnia 1993 r. w sprawie harmonizacji przepisów podatkowych w różnych dziedzinach, GURI nr 203 z dnia 30 sierpnia 1993 r., zwanego dalej „dekretem z mocą ustawy nr 331/93”), na rzecz spółek utworzonych na podstawie ustawy nr 142/90 wprowadzono następujące środki: — zwolnienie z wszelkich podatków od przeniesienia aktywów związanego z przekształceniem przedsiębiorstw specjalnych i przedsiębiorstw skomunalizowanych w spółki utworzone na podstawie ustawy nr 142/90 (zwane dalej „zwolnieniem z podatków od przeniesienia aktywów”); — całkowite zwolnienie z podatku dochodowego od osób prawnych, mianowicie z podatku od zysków osiągniętych przez osoby prawne oraz z lokalnego podatku dochodowego, przez okres trzech lat najpóźniej do roku podatkowego 1999 (zwane dalej „trzyletnim zwolnieniem z podatku dochodowego od osób prawnych”).
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 10 grudnia 2008 r. – Kronoply i Kronotex przeciwko Komisji

(sprawa T‑388/02)

Pomoc państwa – Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń – Skarga o stwierdzenie nieważności – Termin do wniesienia skargi – Publikacja skróconego zawiadomienia – Brak istotnej zmiany pozycji konkurencyjnej – Niedopuszczalność – Status zainteresowanego – Dopuszczalność – Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego – Brak poważnych trudności

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Termin – Rozpoczęcie biegu terminu – Data publikacji – Dzień powzięcia wiadomości o akcie – Charakter subsydiarny – Akty, które zgodnie z utrwaloną praktyką danej instytucji stanowią przedmiot publikacji w Dzienniku Urzędowym (art. 230 akapit piąty WE) (por. pkt 29–32)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie – Decyzja Komisji stwierdzająca zgodność pomocy państwa ze wspólnym rynkiem bez wszczynania formalnego postępowania wyjaśniającego – Skarga konkurującego przedsiębiorstwa niewykazująca istotnej zmiany jego pozycji na rynku – Niedopuszczalność (art. 88 ust. 2, 3 WE, art. 230 akapit czwarty WE) (por. pkt 62, 64)

3. Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie – Decyzja Komisji stwierdzająca zgodność pomocy państwa ze wspólnym rynkiem bez wszczynania formalnego postępowania wyjaśniającego – Skarga osób zainteresowanych w rozumieniu art. 88 ust. 2 WE – Dopuszczalność – Przesłanki (art. 88 ust. 2, 3 WE, art. 230 akapit czwarty WE) (por. pkt 60, 70–72)

4. Pomoc przyznawana przez państwa – Badanie przez Komisję – Etap wstępny i etap kontradyktoryjny postępowania – Zgodność pomocy ze wspólnym rynkiem – Decyzja o niewszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego – Dopuszczalność – Przesłanka (art. 88 ust. 2, 3 WE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 4 ust. 4) (por. pkt 92, 93)

5. Pomoc przyznawana przez państwa – Zakaz – Odstępstwa – Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji – Uprawnienie do uchwalenia wytycznych (art. 3 lit. g) WE, art. 87 ust. 3 WE) (por. pkt 143, 144)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 19 czerwca 2002 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec pomocy przyznanej Zellstoff Stendal przez władze niemieckie na budowę fabryki celulozy.

Sentencja

1) Skarga zostaje w części odrzucona jako niedopuszczalna i w części oddalona jako bezzasadna.

2) Kronoply GmbH & Co. KG i Kronotex GmbH & Co. KG zostają obciążone, poza swoimi własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Wspólnot Europejskich, jak również przez Zellstoff Stendal GmbH i Land Sachsen-Anhalt.
92

Ponadto jeśli chodzi o argument Komisji, jakoby była ona jedynie zobowiązana do zbadania, czy skargi BIEK i UPS, zgodnie z którymi DPAG finansowała politykę sprzedaży ze stratą przy użyciu zasobów publicznych, były zasadne, należy w tym względzie przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem Komisja jest zobowiązana — w interesie prawidłowego stosowania podstawowych postanowień traktatu dotyczących pomocy państwa — do przystąpienia do starannego i bezstronnego badania skargi, co może się wiązać z koniecznością zbadania elementów, które nie zostały wyraźnie wspomniane przez składającego skargę (wyrok Trybunału z dnia 2 kwietnia 1998 r. w sprawie C-367/95 P Komisja przeciwko Sytraval i Brink’s France, Rec. s. I-1719, pkt 62). Co więcej, Komisja jest zobowiązana do sprawdzenia, czy beneficjent pomocy rzeczywiście osiągnął korzyść. I tak w niniejszym przypadku, o ile Komisja była zobowiązana do przeprowadzenia starannego i bezstronnego badania skarg złożonych przez BIEK i UPS, nie oznacza to wcale, że z jednej strony mogła ona zignorować informacje dostarczone jej przez Republikę Federalną Niemiec w celu wykazania, że skarżąca nie odniosła żadnej korzyści z zasobów publicznych, oraz z drugiej strony, że mogła ona słusznie przyjąć istnienie pomocy państwa bez uprzedniego sprawdzenia, czy zasoby publiczne, które otrzymała DPAG, przysporzyły jej korzyści.
13

Ponieważ po wstępnym badaniu informacji przekazanych przez władze niemieckie Komisja uznała, że sporne środki budziły poważne wątpliwości co do ich zgodności ze wspólnym rynkiem, Komisja pismem z dnia 8 sierpnia 2000 r. zawiadomiła władze niemieckie o swojej decyzji o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE. Decyzja ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2001, C 27, str. 5), a Komisja wezwała zainteresowanych do przedstawienia uwag. Jednocześnie Komisja zwróciła się też do władz niemieckich z pytaniem, czy MTU skorzystała z pomocy przyznanej na rzecz SKL-M lub czy mogła z niej skorzystać (ustęp 103 decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego).