ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
34

W odniesieniu do ostatniego argumentu ESDZ mogła uznać, nie popełniając oczywistego błędu w ocenie, że systematyczna mobilność w jej strukturze organizacyjnej, szczególnie w przedmiotowej delegaturze, przyczynia się do należytego zarządzania finansami publicznymi i do wzmocnienia wizerunku Unii ze względu na to, że jest zbieżna z praktyką stosowaną w tej dziedzinie przez państwa członkowskie.
69

Tymczasem te zarzuty merytoryczne nie mają wpływu na dopuszczalność skargi, zważywszy, że nie podważają one braku bezpośrednich skutków zaskarżonej decyzji na sytuację prawną skarżących. Nawet założenie, że Rada powinna była odmówić rozpoczęcia negocjacji lub powinna była zweryfikować, że decyzja, na podstawie której Zjednoczone Królestwo podjęło decyzję o wystąpieniu z Unii, została podjęta zgodnie z jego wymogami konstytucyjnymi, nie umniejsza faktu, że zaskarżona decyzja, która ogranicza się do upoważnienia rozpoczęcia negocjacji ze Zjednoczonym Królestwem i do ustalenia wytycznych umożliwiających prowadzenie tych negocjacji, nie zmienia sytuacji prawnej skarżących. W szczególności okoliczność, iż Rada niesłusznie nie skorzystała z przewidzianej w art. 218 ust. 11 TFUE możliwości uzyskania opinii Trybunału w przedmiocie zgodności przewidywanej umowy z traktatami lub naruszyła zasadę lojalnej współpracy, nie może prowadzić do odstąpienia od warunków dopuszczalności wyraźnie przewidzianych w art. 263 TFUE (zob. podobnie w odniesieniu do zasady lojalnej współpracy wyrok z dnia 20 lutego 2018 r., Belgia/Komisja, C‑16/16 P, EU:C:2018:79, pkt 40), zważywszy że wniosek o wydanie opinii jest ponadto uprawnieniem, a nie leżącym po stronie Rady obowiązkiem.
108

W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że skarżąca wstąpiła do służby Komisji w 2007 r. w charakterze członka personelu kontraktowego należącego do grupy funkcyjnej IV. Na podstawie tabeli zamieszczonej w art. 80 ust. 2 WZIP ta grupa funkcyjna obejmuje zadania odpowiadające następującemu opisowi: „Zadania administracyjne, doradcze, językowe oraz równoważne zadania techniczne, wykonywane pod nadzorem urzędników lub personelu tymczasowego”. Zgodnie z art. 82 ust. 2 lit. c) zatrudnienie członka personelu w tej grupie funkcyjnej wymaga, co najmniej, poziomu wykształcenia odpowiadającego ukończonym studiom uniwersyteckim trwającym, co najmniej, trzy lata, potwierdzonego dyplomem, lub, gdy jest to uzasadnione interesem służby, wykształcenia zawodowego na równoważnym poziomie. Jednakże brzmienie spornego przepisu jest jasne w zakresie, w jakim wyraźnie uzależnia wypłatę dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu na dziecko, względem którego na urzędniku ciąży obowiązek alimentacyjny, od tego, żeby ten obowiązek wynikał z orzeczenia organu sądowego, opartego na ustawodawstwie państwa członkowskiego, w związku z czym dla członka personelu kontraktowego – takiego jak skarżąca, posiadającego jej doświadczenie, poziom wykształcenia oraz taki jak ona stopień zaszeregowania – powinno być oczywiste, że orzeczenie wydane na podstawie ustawodawstwa państwa trzeciego, takie jak wyrok sądu rejonowego w Buyenzi, nie mogło być podstawą przyznania dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu. W każdym razie zwykła staranność, której można by oczekiwać od takiego pracownika, wymagałaby, aby w tej sprawie zasięgnął on informacji od administracji. W tych okolicznościach skarżąca nie ma podstaw, by twierdzić, że wymóg dotyczący przedstawienia orzeczenia wydanego na podstawie przepisów państwa członkowskiego jest nowy i że w konsekwencji Komisja powinna była dać jej czas na dostosowanie się, począwszy od 2016 r.
7

Decyzją C(2017) 3130 final z dnia 4 maja 2017 r. (zwaną dalej „drugą zaskarżoną decyzją”) Komisja odrzuciła skargę złożoną do niej przez skarżącą. Przypomniała ona przede wszystkim, że rozpatrywane dokumenty są zawarte w aktach postępowania administracyjnego związanego z postępowaniem kontrolnym w sprawie pomocy państwa, i opierając się na orzecznictwie, uznała, iż jako takie są one objęte ogólnym domniemaniem poufności opartym na wyjątkach określonych w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, i to nawet po ostatecznym zakończeniu dochodzenia. Przypomniała ona w szczególności, że w odniesieniu do postępowań w sprawie kontroli pomocy państwa rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 [TFUE] (Dz.U. 2015, L 248, s. 9) zawiera szczególne przepisy dotyczące przetwarzania informacji uzyskanych w ramach postępowania w sprawie kontroli pomocy państwa, a w konsekwencji, że udzielenie dostępu do akt tego postępowania stronom trzecim innym niż zainteresowane państwo członkowskie na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 skutkowałoby zakłóceniem równowagi, którą prawodawca chciał wprowadzić między zobowiązaniem państw członkowskich do przekazywania Komisji informacji szczególnie chronionych, w tym informacji dotyczących zainteresowanych przedsiębiorstw, a gwarancją zaostrzonej ochrony, w zastosowaniu rozporządzenia 2015/1589, informacji przekazywanych Komisji. Co więcej, przypominając, że rozporządzenie 2015/1589 wprowadzało wymóg ochrony tajemnicy zawodowej, i opierając się na orzecznictwie, Komisja uznała, iż z tego względu, że rozpatrywane dokumenty zawierają szczególnie chronione informacje dotyczące działalności gospodarczej danych przedsiębiorstw, owe dokumenty są objęte ogólnym domniemaniem poufności, zgodnie z którym ich ujawnienie zagrażałoby co do zasady ochronie interesów handlowych tych przedsiębiorstw, i to nawet po ostatecznym zakończeniu dochodzenia.
43

Prawo do bycia wysłuchanym jest obecnie zapisane nie tylko w art. 47 i 48 karty praw podstawowych, które gwarantują przestrzeganie prawa do obrony oraz prawa do rzetelnego procesu we wszystkich postępowaniach sądowych, ale również w art. 41 tej karty, który zapewnia prawo do dobrej administracji. Artykuł 41 ust. 2 karty praw podstawowych stanowi, że prawo do dobrej administracji obejmuje zwłaszcza prawo każdego do bycia wysłuchanym, zanim zostaną podjęte indywidualne środki mogące negatywnie wpłynąć na jego sytuację (zob. wyrok z dnia 3 lipca 2014 r., Kamino International Logistics i Datema Hellmann Worldwide Logistics, C‑129/13 i C‑130/13, EU:C:2014:2041, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo).
68

Należy dodać, że tego wniosku nie są w stanie podważyć krytyczne uwagi podnoszone wobec twierdzenia Izby Odwoławczej o braku regularnego korzystania z usług należących do klasy 36. W istocie, nawet gdyby przyjąć – jak domaga się tego skarżący – że Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, iż usługi te nie są przedmiotem regularnego korzystania, i błędnie wzięła pod uwagę ów brak regularnego korzystania, to należy przypomnieć, że twierdzenie to stanowi jedynie dodatkowe uzasadnienie ogólnego stwierdzenia, zgodnie z którym właściwy krąg odbiorców zachowuje w pamięci niedoskonały obraz znaków towarowych (zob. pkt 28 powyżej), którego to stwierdzenia skarżący zresztą nie kwestionuje.
3

Pismem z dnia 12 września 2013 r. o sygnaturze Ares 3036530 (zwanym dalej „pismem z dnia 12 września 2013 r.”) Komisja na podstawie art. 11 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW (Dz.U. 2006, L 171, s. 90), powiadomiła władze portugalskie o wynikach kontroli. W ten sposób Komisja poinformowała te ostatnie o nieprawidłowościach, które stwierdziła w odniesieniu do niektórych kontroli administracyjnych przeprowadzonych przez nie na podstawie art. 24 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. 2011, L 25, s. 8), który zastąpił art. 26 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. 2006, L 368, s. 74).
6

Skarżący twierdził w zażaleniu w odniesieniu do domniemanego naruszenia art. 41 karty, że zaskarżona decyzja była całkowicie pozbawiona uzasadnienia i że zostało naruszone prawo do bycia wysłuchanym. Pod nagłówkiem B. zażalenia, zatytułowanym „Co do istoty”, skarżący w pkt 1 stwierdził między innymi, że nie został poinformowany o powodach, które doprowadziły do rozwiązania z nim umowy, więc nie był w stanie kwestionować przed OUZU informacji zawartych w zaskarżonej decyzji. W pkt 2 tego samego nagłówka dodał, że ani członek Komisji, ani żadna inna osoba nie poinformowali go o utracie zaufania.
83

[Tekst sprostowany postanowieniem z dnia 22 stycznia 2019 r.] W szczególności art. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, który reguluje „system emerytalno-rentowy”, stanowi, że „emerytura wypłacana jest na podstawie całkowitej liczby lat pełnienia służby przez danego urzędnika uprawniających go do emerytury”. W tym względzie art. 3 tego załącznika stanowi ponadto, że z zastrzeżeniem opłacenia przez zainteresowaną osobę składek na unijny system emerytalno-rentowy należnych za okres pełnienia służby, przy obliczaniu liczby lat służby uprawniających do emerytury uwzględnia się „okres służby w charakterze urzędnika jednej z instytucji” oraz „okres służby w jakimkolwiek innym charakterze zgodnie z zasadami określonymi w [WZIP]”.
1

[…] [S]twierdzenie braku powiązania między spornymi znakami towarowymi w odczuciu właściwego kręgu odbiorców nie może zostać podważone argumentem skarżącej, zgodnie z którym Izba Odwoławcza powinna była uwzględnić także towary, dla których wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy MONSTER ENERGY nie cieszy się renomą, takie jak „nalepki”, „suche kalkomanie” i „kalkomanie”, należące do klasy 16, oznaczone wspomnianym wcześniejszym znakiem towarowym. Brak renomy skutkuje bowiem niespełnieniem przesłanki zastosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009, w konsekwencji czego nie zaistniało naruszenie prawa do spornego wcześniejszego znaku towarowego. Innymi słowy, ze względu na to, że renoma wcześniejszego znaku towarowego stanowi przesłankę niezbędną dla stwierdzenia zaistnienia jednego z naruszeń wskazanych w art. 8 ust. 5 wspomnianego rozporządzenia – w tym naruszenia charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego znanego pod nazwą rozmycia znaku towarowego – z powyższego wynika, że nie można stwierdzić zaistnienia żadnego z naruszeń wskazanych we wspomnianym przepisie w odniesieniu do towarów i usług, co do których nie została spełniona przesłanka dotycząca renomy wcześniejszego znaku towarowego. W konsekwencji należy oddalić podnoszony przez skarżącą w ramach zarzutu czwartego argument dotyczący popełnienia błędu przez Izbę Odwoławczą ze względu na uwzględnienie – w celu ustalenia istnienia związku między spornymi znakami towarowymi – jedynie towarów, dla których wykazano renomę wcześniejszego znaku towarowego. […]
89

Dodatkowo urzędnicy odsyłani na urlop w interesie służby bez wątpienia odczuwają spadek swoich dochodów z zatrudnienia, co wynika w szczególności z faktu, że przestają oni otrzymywać wynagrodzenie podstawowe, które zostaje zastąpione dodatkiem przewidzianym w art. 42c akapit siódmy regulaminu pracowniczego. Stosownie do tego przepisu dodatek ten jest obliczany zgodnie z załącznikiem IV do regulaminu pracowniczego, co oznacza, że w ciągu pierwszych trzech miesięcy stosowania rozpatrywanego środka urzędnicy odsyłani na urlop w interesie służby otrzymują miesięczny dodatek w wysokości równej wynagrodzeniu podstawowemu, od czwartego do szóstego miesiąca stosowania tego środka dodatek w wysokości 85% wynagrodzenia podstawowego, zaś od siódmego miesiąca do końca urlopu, tj. do momentu osiągnięcia wieku emerytalnego, dodatek w wysokości 70% wynagrodzenia podstawowego. Zgodnie z art. 42c akapit dziewiąty regulaminu pracowniczego do tego dodatku nie stosuje się współczynnika korygującego. Ponadto, jak już wspomniano, wyżej wspomniana strata finansowa może zostać spotęgowana przez fakt, że, jak już wskazano, zainteresowanym urzędnikom nie przysługuje prawo do przeniesienia na wyższy stopień ani do awansu do wyższej grupy zaszeregowania.
26

Po drugie, skarżąca wyjaśnia, że w chwili dokonania zgłoszenia do rejestracji zakwestionowanego znaku towarowego w dniu 2 października 2007 r., używała „zakwestionowanego znaku towarowego” w ramach swojej działalności gospodarczej co najmniej od grudnia 1998 r., czyli momentu wskazanego w pkt 25 powyżej nabycia firmy oraz przedsiębiorstwa. Powołuje się ona na nieprzerwany ciąg używania oraz na prawa do „znaku towarowego” sięgające 1995 r. oraz na to, że używała „swojego znaku towarowego/firmy” zarówno bez zarejestrowania (przed dokonaniem zgłoszenia unijnego znaku towarowego), jak i po dokonaniu rejestracji, i to co najmniej od 2001 r., co umożliwiło jej wykazanie„jego współistnienia ze znakiem towarowym na danym rynku i w odniesieniu do właściwego kręgu odbiorców” w ciągu trzynastu lat przed złożeniem wniosku o unieważnienie prawa do znaku. Podnosi ona także, że używała już znaku towarowego SWEMAC co najmniej od 2004 r.
127

Zgodnie z orzecznictwem możliwe jest, że decyzja podjęta przez organ powołany do uczestniczenia w wymiarze sprawiedliwości w sprawach karnych w określonym krajowym porządku prawnym o zakończeniu postępowania karnego wobec podejrzanego, pod pewnymi warunkami, skutkuje ostatecznym wygaśnięciem prawa oskarżyciela publicznego do oskarżania. W takim wypadku należy uznać, że sytuacja danej osoby wchodzi w zakres stosowania zasady ne bis in idem, i to niezależnie od faktu, że żaden sąd nie uczestniczył w takim postępowaniu oraz że podjęta decyzja nie ma formy wyroku (zob. podobnie wyrok z dnia 11 lutego 2003 r., Gözütok i Brügge, C‑187/01 i C‑385/01, EU:C:2003:87, pkt 27–31). Z kolei zasada ne bis in idem nie stosuje się do orzeczenia, którym organ umawiającego się państwa, po zbadaniu wniesionej do niego sprawy co do istoty, umorzył wszczęte postępowanie karne przed przedstawieniem zarzutów osobie podejrzewanej o popełnienie przestępstwa, jeżeli takie orzeczenie o umorzeniu nie wyłącza definitywnie ścigania, a zatem nie stanowi w tym państwie przeszkody dla nowego postępowania karnego o te same czyny (zob. podobnie wyrok z dnia 22 grudnia 2008 r., Turanský, C‑491/07, EU:C:2008:768, pkt 45).
15

Na wstępie, w odniesieniu do ram prawnych mających zastosowanie do prawa dostępu do dokumentów EBC, należy zauważyć, że art. 1 akapit drugi TUE poświęcony jest zasadzie otwartości procesu decyzyjnego Unii Europejskiej. Artykuł 15 ust. 1 TFUE stanowi w tym względzie, że instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii działają z jak największym poszanowaniem zasady otwartości w celu wspierania dobrych rządów i zapewnienia uczestnictwa społeczeństwa obywatelskiego. Jak stanowi ust. 3 akapit pierwszy tego artykułu, każdy obywatel Unii i każda osoba fizyczna lub prawna mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę statutową w państwie członkowskim ma prawo dostępu do dokumentów instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii, niezależnie od ich formy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych zgodnie z tym ustępem. Ponadto, w myśl akapitu drugiego tego ustępu, zasady ogólne i ograniczenia, które z uwagi na interes publiczny lub prywatny regulują korzystanie z tego prawa dostępu do dokumentów, są określane w drodze rozporządzeń przez Parlament Europejski i Radę, stanowiące zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą. Zgodnie z akapitem trzecim tego ustępu każda instytucja, organ lub jednostka organizacyjna zapewnia przejrzystość swoich prac i opracowuje w swoim regulaminie wewnętrznym przepisy szczególne dotyczące dostępu do jej dokumentów, zgodnie z rozporządzeniami, o których mowa w akapicie drugim rzeczonego ustępu. Jak stanowi akapit czwarty tego ustępu, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, EBC i Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) podlegają temu postanowieniom tego ustępu jedynie w wykonywaniu swoich funkcji administracyjnych.
58

W odniesieniu do krzywdy należy jednak przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, zarówno Sądu, jak i Trybunału, stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu administracyjnego samo w sobie może stanowić stosowny sposób naprawienia krzywdy i co do zasady wystarczające zadośćuczynienie za tę krzywdę, wobec czego żądanie zapłaty zadośćuczynienia za krzywdę staje się bezprzedmiotowe (zob. podobnie wyroki: z dnia 7 lutego 1990 r., Culin/Komisja, C‑343/87, EU:C:1990:49, pkt 26; z dnia 21 stycznia 2004 r., Robinson/Parlament, T‑328/01, EU:T:2004:13, pkt 79).
44

Komisja utrzymuje, że w sporach o odszkodowanie celem odsetek wyrównawczych jest głównie naprawienie szkody spowodowanej przez deprecjację pieniądza, która nastąpiła po zajściu zdarzenia powodującego szkodę aż do chwili wypłaty odszkodowania i przywrócenie – tak dalece jak to tylko możliwe – majątku poszkodowanego do stanu pierwotnego (zasada restitutio in integrum). Tym samym przyznanie odsetek wyrównawczych musiałoby być uzależnione od spełnienia przesłanek odpowiedzialności pozaumownej, niewyczerpanych w niniejszej sprawie. W każdym razie odsetki te powinny być obliczane na podstawie faktycznie poniesionej szkody, zwykle przy uwzględnieniu stopy inflacji w państwie członkowskim, w którym skarżący ma siedzibę, określonej dla danego okresu przez Eurostat. Tymczasem w niniejszej sprawie, w okresie referencyjnym od dnia 13 marca 2015 r. do dnia 1 lutego 2017 r., stopa inflacji w Hiszpanii wynosiła 0%. Nawet jeśli obliczenie odsetek wyrównawczych miało zostać dokonane na podstawie stopy refinansowania EBC (zob. pkt 24 powyżej), a nie stopy inflacji, to znajdującą zastosowanie stopą refinansowania nie byłaby obowiązująca w dniu 9 marca 2015 r. stopa wynosząca 0,05%, ale stopa obowiązująca w okresie referencyjnym, która została ustalona na poziomie 0% od dnia 16 marca 2016 r. Wzrost o 2 punkty procentowe był wykluczony, ponieważ odsetki wyrównawcze nie mają na celu dalszego obciążania dłużnika, aby uniknąć zwłoki w wykonaniu zobowiązania lub ją zmniejszyć, co jest celem odsetek za zwłokę. Komisja nie zgadza się z tezą, jakoby skarżąca poniosła szkodę na skutek tymczasowego uiszczenia grzywny i zastosowania źródeł finansowania pociągających za sobą koszty. Odnosząc się do odsetek za zwłokę, naliczonych w wyniku opóźnienia w wykonaniu obowiązku zapłaty określonej kwoty, Komisja wyjaśnia co do zasady, że odsetki te winny zostać naliczone od dnia ogłoszenia wyroku, stwierdzającego ten obowiązek do dnia ich całkowitej spłaty. W odróżnieniu od odsetek wyrównawczych stopa procentowa znajdująca zastosowanie do rzeczonych odsetek za zwłokę jest stopą refinansowania EBC powiększoną o 2 punkty procentowe. W ten sposób żądany przez skarżącą wzrost o 3,5 punktu procentowego – analogicznie do stopy procentowej znajdującej zastosowanie w przypadku nieuiszczenia grzywny nałożonej decyzją z 2014 r. nie może zostać przyznany.
W trzeciej kolejności należy przypomnieć, że ponieważ środki takie jak zaskarżone akty mają znaczący wpływ na prawa i wolności objętych nimi osób, Rada jest zobowiązana do poszanowania prawa tych osób do obrony, poprzez informowanie ich o powodach umieszczenia ich nazwisk w danym wykazie jednocześnie z przyjęciem decyzji lub bezpośrednio po jej przyjęciu oraz umożliwienie im przedstawienia uwag najpóźniej przed przyjęciem drugiej dotyczącej ich decyzji, a tym samym poprzez pozwolenie na obalenie, w stosownych przypadkach, danego domniemania na podstawie elementów dotyczących sytuacji osobistej, które przemawiają za jej przyjęciem, za jej nieprzyjęciem lub za taką czy inną treścią tej decyzji (zob. podobnie wyrok z dnia 21 grudnia 2011 r., France/People’s Mojahedin Organization of Iran, C‑27/09 P, EU:C:2011:853, pkt 61–67). W tym względzie należy zauważyć, że z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia 19 grudnia 2016 r. Rada przekazała skarżącemu dowody i przedłożony przez państwo członkowskie wniosek o umieszczenie jego nazwiska w wykazie, na podstawie których jego nazwisko zostało umieszczone w wykazach załączonych do zaskarżonych aktów. Rada zaoferowała zatem skarżącemu możliwość wykazania, że pomimo istnienia poważnych poszlak pozwalających przypuszczać, iż należy on do grupy osób objętych przedmiotowym kryterium umieszczenia w wykazie, nie był on jednak związany z reżimem syryjskim. W związku z tym należy uznać, że prawo skarżącego do obrony było zachowane.
237

Po drugie, w odniesieniu do rozumowania przedstawionego przez skarżącą w celu wykazania, że analiza rozwiązań alternatywnych musi być oceną substancji lub technologii, które mogą zastąpić substancję wzbudzającą szczególnie duże obawy „w procesie”, w odniesieniu do którego złożono wniosek o udzielenie zezwolenia (zob. pkt 165 powyżej), należy zauważyć, że jest ono powiązane z argumentem przedstawionym w kontekście niniejszego zarzutu, zgodnie z którym analiza przedstawiona przez wnioskodawców ubiegających się o zezwolenie koncentrowała się na błędnych „ramach odniesienia”, a mianowicie na „zastąpieniu strumienia odpadów, w przeciwieństwie do zastąpienia DEHP w procesie przemysłowym”, co doprowadziło do błędnego zinterpretowania przez wnioskodawczynie pojęć „zastosowania” i „rozwiązania alternatywnego”, która to interpretacja została powtórzona we wniosku o udzielenie zezwolenia (patrz pkt 226 powyżej). Ponadto rozumowanie to ma związek z argumentem, zgodnie z którym Komisja stwierdziła, że DEHP spełnia funkcję, która jest niedopuszczalna w świetle rozporządzenia nr 1907/2006, tak że ostatecznie błędna interpretacja pojęć „stosowania” i „rozwiązania alternatywnego” pojawiająca się zarówno we wniosku o udzielenie zezwolenia, jak i w decyzji o udzieleniu zezwolenia, znalazła odzwierciedlenie jako naruszenie prawa w decyzji w sprawie wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej (zob. pkt 226 powyżej).
138

Pismem z dnia 30 października 2017 r. skarżący poinformował wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa o zamiarze podania do publicznej wiadomości, poprzez publikacje w Internecie, pewnych dotyczących go dokumentów, a mianowicie wszystkich załączników do zażalenia i wniosków, o których mowa w pkt 87 powyżej, a także do skargi wniesionej do Sądu do spraw Służby Publicznej, o której mowa w pkt 24 powyżej. Informacja ta została przedstawiona w taki sposób, jakby była objęta zakresem art. 17a ust. 2 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego.
137

Recylex podniósł, że Eco-Bat nie spełnił swego obowiązku współpracy pod wieloma względami. Po pierwsze, przed złożeniem przez Recylex wniosku o złagodzenie sankcji Eco-Bat przedstawił niezupełne i wprowadzające w błąd informacje w odniesieniu do terytoriów, których dotyczy naruszenie. Eco-Bat twierdził bowiem, że naruszenie ograniczało się do Niemiec, Niderlandów i sporadycznie do Belgii. Eco-Bat odpowiedział również w wymijający sposób na pytania Komisji dotyczące naruszenia odnoszącego się do Francji. Po drugie, Eco-Bat nie ujawnił całego zakresu udziału jego przedstawicieli w naruszeniu, co wskazuje, że nie przeprowadził on szczegółowych badań w celu przedstawienia Komisji pełnego opisu swego udziału w naruszeniu. Po trzecie, Eco-Bat przedstawił wprowadzające w błąd informacje w odniesieniu do roli odgrywanej przez jednego ze swych przedstawicieli. Bardziej ogólnie, odpowiedzi Eco-Bat na wysunięte przez Komisję żądania informacji nie wykazują rzeczywistej współpracy.