OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO

EVGENIEGO TANCHEVA

przedstawiona w dniu 6 października 2021 r. ( 1 )

Sprawa C‑666/19 P

Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd

przeciwko

Komisji Europejskiej

Odwołanie – Dumping – Przywóz aspartamu pochodzącego z Chin – Zastosowanie ratione temporis rozporządzenia (UE) 2016/1036 – Artykuł 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 – Określenie normalnej wartości na podstawie ceny w Unii Europejskiej za produkt podobny – Artykuł 2 ust. 10 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 – Dostosowania w celu ustalenia marginesu dumpingu – Dostosowania w celu ustalenia zaistnienia szkody

Spis treści

I. Ramy prawne II. Okoliczności powstania sporu III. Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok IV. Postępowanie przed Trybunałem i żądania stron V. Analiza A. Czy rozporządzenie 2016/1036 ma zastosowanie ratione temporis w niniejszej sprawie? 1. Argumenty stron 2. Ocena B. W przedmiocie zarzutu drugiego 1. Argumenty stron 2. Ocena a) W przedmiocie dopuszczalności b) Co do istoty 1) W przedmiocie części trzeciej zarzutu drugiego 2) W przedmiocie części pierwszej zarzutu drugiego C. W przedmiocie zarzutu trzeciego 1. Argumenty stron 2. Ocena a) W przedmiocie dopuszczalności b) Co do istoty 1) W przedmiocie części trzeciej zarzutu trzeciego 2) W przedmiocie części pierwszej zarzutu trzeciego 3) W przedmiocie części czwartej zarzutu trzeciego 4) W przedmiocie części drugiej zarzutu trzeciego D. W przedmiocie zarzutu czwartego 1. Argumenty stron 2. Ocena VI. W przedmiocie kosztów VII. Wnioski

1. W niniejszym odwołaniu Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd wnosi do Trybunału o uchylenie wyroku z dnia 28 czerwca 2019 r., Changmao Biochemical Engineering/Komisja (zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”) ( 2 ), którym Sąd oddalił jej skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1247 (zwanego dalej „spornym rozporządzeniem”) ( 3 ), nakładającego cło antydumpingowe w wysokości 55,4% na przywóz produkowanego przez nią aspartamu.

2. Niniejsze odwołanie stanowi dla Trybunału sposobność do wypowiedzenia się w przedmiocie zakresu, w jakim Komisja może, w przypadku przywozu z państw nieposiadających gospodarki rynkowej, określić wartość normalną – zamiast zastosowania głównej metody przewidzianej w art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 ( 4 ), tj. w oparciu o cenę lub wartość skonstruowaną w warunkach gospodarki rynkowej państwa trzeciego (zwanego dalej „państwem analogicznym”) – przy zastosowaniu metody alternatywnej, tj. na podstawie ceny faktycznie płaconej lub należnej w Unii Europejskiej za produkt podobny. Niniejsza sprawa także rodzi kwestię uprawnienia lub obowiązku Komisji do dokonywania dostosowań w celu ustalenia nie tylko marginesu dumpingu, ale również zaistnienia szkody.

I. Ramy prawne

3. Artykuł 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 1225/2009, który odpowiada art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia (UE) 2016/1036 Parlamentu Europejskiego i Rady ( 5 ), stanowi: „W przypadku przywozu z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej, normalną wartość określa się w oparciu o cenę lub wartość skonstruowaną w warunkach gospodarki rynkowej państwa trzeciego lub cenę z takiego kraju przeznaczoną dla innych krajów, łącznie z [Unią], a w przypadku, gdy jest to niemożliwe, w oparciu o inną uzasadnioną metodę, w tym na podstawie ceny faktycznie płaconej lub należnej w [Unii] za produkt podobny, gdy jest to niezbędne, odpowiednio zmodyfikowanej tak, aby uwzględniała odpowiednią marżę zysku. Wyznaczone zostanie państwo trzecie posiadające gospodarkę rynkową w oparciu o uzasadnioną metodę, z odpowiednim uwzględnieniem wiarygodnych informacji dostępnych w czasie wyznaczania. Uwzględnia się także ograniczenia czasowe. Gdy jest to możliwe, wykorzystuje się państwo trzecie o gospodarce rynkowej, będące przedmiotem tego samego postępowania. […]”.

4. Artykuł 2 ust. 10 rozporządzenia nr 1225/2009, który odpowiada art. 2 ust. 10 rozporządzenia 2016/1036, stanowi: „Dokonuje się obiektywnego porównania ceny eksportowej z wartością normalną. Porównania dokonuje się na tym samym poziomie handlu, w odniesieniu do sprzedaży dokonanych w jak najbardziej zbliżonych terminach oraz z należytym uwzględnieniem różnic wpływających na porównywalność cen. W przypadku gdy nie jest możliwe porównanie ustalonej wartości normalnej i ceny eksportowej na takiej podstawie, uwzględnia się, w formie dostosowania i oceniając każdy przypadek z osobna, różnice stwierdzonych czynników, które zostały zgłoszone i co do których wykazano, że mogą wpłynąć na ceny oraz ich porównywalność. […]”.

5. Zgodnie z art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1225/2009, zatytułowanym „Ustalenie szkody”, który odpowiada art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2016/1036: „2. Ustalenie szkody odbywa się na podstawie zebranych dowodów, po dokonaniu obiektywnej oceny zarówno: (a) wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych i jego wpływu na ceny produktów podobnych na rynku [Unii]; oraz (b) wpływu tego przywozu na przemysł [Unii]. 3. W odniesieniu do wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych uwzględnia się fakt, czy nastąpił jego znaczny wzrost w wartościach bezwzględnych bądź w stosunku do produkcji lub konsumpcji w [Unii]. W odniesieniu do wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na ceny produktów [unijnych], uwzględnia się fakt, czy nastąpiło znaczne podcięcie cenowe przywozu towarów po cenach dumpingowych w stosunku do cen [unijnych] produktów podobnych lub czy przywóz ten w inny sposób nie spowoduje znacznego spadku tych cen bądź zahamuje ich znaczny wzrost, który nastąpiłby w innych warunkach. Żaden z powyższych czynników brany pod uwagę osobno lub łącznie nie musi stanowić decydującej wskazówki”.

II. Okoliczności powstania sporu

6. W dniu 30 maja 2015 r., w następstwie skargi złożonej w dniu 16 kwietnia 2015 r. przez jedynego producenta aspartamu w Unii, mianowicie Ajinomoto Sweeteners Europe SAS, obecnie Hyet Sweet SAS, Komisja wszczęła postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu aspartamu do Unii pochodzącego z Chin.

7. Aspartam jest składnikiem słodzącym produkowanym w postaci białych, bezwonnych kryształków różnej wielkości o smaku podobnym do cukru, ale o zwiększonej sile słodzenia i znacznie mniejszej wartości kalorycznej. Jest on stosowany głównie jako substytut cukru w przemyśle napojów bezalkoholowych, spożywczym i mleczarskim ( 6 ).

8. W dniu 25 lutego 2016 r. Komisja przyjęła rozporządzeniem w sprawie ceł tymczasowych.

9. W dniu 28 lipca 2016 r., Komisja przyjęła sporne rozporządzenie, na mocy którego nałożyła ostateczne cła antydumpingowe na przywóz aspartamu produkowanego przez kilku chińskich przedsiębiorstw, w tym, jak wspomniano w pkt 1 powyżej, cło w wysokości 55,4% na przywóz aspartamu produkowanego przez Changmao Biochemical Engineering.

III. Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok

10. W dniu 21 października 2016 r. spółka Changmao Biochemical Engineering wniosła skargę o stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia.

11. Zaskarżonym wyrokiem Sąd oddalił tę skargę.

12. Zważywszy, że Trybunał zwrócił się do mnie o ograniczenie się w niniejszej opinii do zbadania zarzutu drugiego, trzeciego i czwartego, które kwestionują dokonaną przez Sąd ocenę zarzutu drugiego i trzeciego podniesionych w postępowaniu przed Sądem, poniżej streszczę ocenę Sądu dotyczącą jedynie tych dwóch zarzutów.

13. W pierwszej kolejności Sąd oddalił zarzut drugi, dotyczący naruszenia przez Komisję art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia 2016/1036 poprzez obliczenie wartości normalnej na podstawie cen jedynego producenta unijnego produktu podobnego na rynku Unii, a nie na podstawie ceny eksportowej producenta rozważanego państwa analogicznego, mianowicie Japonii. Zdaniem Sądu, z akapitu pierwszego tego przepisu wynika, że w przypadku przywozu z państw nieposiadających gospodarki rynkowej Komisja może odstąpić od stosowania ogólnej zasady wyrażonej w tym przepisie (zgodnie z którą normalną wartość określa się w oparciu o cenę w państwie analogicznym lub cenę z takiego kraju przeznaczoną dla innych krajów), w oparciu o „inną uzasadnioną metodę” tylko wtedy, gdy zastosowanie tej ogólnej zasady jest niemożliwe. Tak jest w przypadku, gdy informacje dostępne w chwili dokonywania wyboru nie są wiarygodne i mogą prowadzić do niewłaściwego i nieuzasadnionego wyboru państwa analogicznego. W niniejszej sprawie dane dostarczone przez japońskiego producenta nie były wiarygodne, a zainteresowane strony zgłosiły zastrzeżenia co do wyboru Japonii jako państwa analogicznego. Ponadto, biorąc pod uwagę rzadkość występowania producentów aspartamu w podobnych państwach oraz trudności ze znalezieniem producenta skłonnego do współpracy, Komisja dołożyła należytej staranności przy poszukiwaniu państw analogicznych.

14. W drugiej kolejności Sąd oddalił zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Komisję art. 2 ust. 10, art. 3 ust. 2 lit. a) i ust. 3 oraz art. 9 ust. 4 rozporządzenia 2016/1036 oraz zasady dobrej administracji poprzez odmowę dokonania dostosowań niezbędnych do zapewnienia obiektywnego porównania cen. Po pierwsze, zdaniem Sądu, Komisja nie naruszyła art. 2 ust. 10 tego rozporządzenia, odmawiając dokonania dostosowań w celu ustalenia marginesu dumpingu. Stało się tak, ponieważ Changmao Biochemical Engineering nie wykazała, że domniemane różnice w kosztach produkcji między producentem z Unii a nią samą miały wpływ na ceny i porównywalność cen, uzasadniając tym samym dostosowania. Ponadto żaden z przepisów, na które powołuje się Changmao Biochemical Engineering, nie nakłada na Komisję obowiązku dokonania dostosowań w celu ustalenia marginesu szkody. Po drugie, Sąd odrzucił twierdzenie Changmao Biochemical Engineering, że Komisja nałożyła na nią nieuzasadniony ciężar dowodu, wymagając od niej wykazania, że domniemane różnice w kosztach produkcji miały wpływ na ceny i porównywalność cen, podczas gdy nie miała ona dostępu do danych dotyczących przemysłu Unii. Zdaniem Sądu, wynika to z okoliczności, że dane dotyczące producenta unijnego zostały ujawnione Changmao Biochemical Engineering, w związku z czym na niej spoczywał ciężar udowodnienia wpływu na ceny.

IV. Postępowanie przed Trybunałem i żądania stron

15. W niniejszym odwołaniu Changmao Biochemical Engineering wnosi do Trybunału o uchylenie zaskarżonego wyroku, wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie i stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia w zakresie dotyczącym Changmao Biochemical Engineering oraz obciążenie Komisji i Hyet Sweet kosztami postępowania. Tytułem żądania ewentualnego Changmao Biochemical Engineering wnosi o przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w celu wydania orzeczenia w przedmiocie części drugiej zarzutu pierwszego podniesionego w pierwszej instancji, dotyczącego art. 2 ust. 7 lit. c) tiret drugie rozporządzenia 2016/1036, lub – w dalszej kolejności – o wydanie orzeczenia w przedmiocie wszelkich innych zarzutów podniesionych w pierwszej instancji; oraz o postanowienie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

16. Komisja twierdzi, że Trybunał powinien oddalić odwołanie i obciążyć Changmao Biochemical Engineering kosztami postępowania.

V. Analiza

17. Biochemical Engineering podnosi pięć zarzutów odwołania. Jak wspomniano w pkt 12 powyżej, Trybunał zwrócił się do mnie o ograniczenie się w niniejszej opinii do zbadania drugiego, trzeciego i czwartego zarzutu odwołania.

18. Powstaje jednak zagadnienie wstępne co do możliwości stosowania ratione temporis rozporządzenia 2016/1036, na którym oparte jest sporne rozporządzenie ( 7 ). W istocie, rozporządzenie 2016/1036, które uchyliło i zastąpiło rozporządzenie nr 1225/2009, weszło w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, czyli dwudziestego dnia następującego po dniu 30 czerwca 2016 r. ( 8 ).. Rozporządzenie 2016/1036 weszło zatem w życie przed przyjęciem spornego rozporządzenia w dniu 28 lipca 2016 r., ale po zaistnieniu faktów będących przedmiotem postępowania. Powstaje zatem pytanie, czy Komisja i Sąd ( 9 ) popełniły błąd, stosując rozporządzenie 2016/1036, zamiast rozporządzenia nr 1225/2009. W tym celu skierowano do stron pytanie wymagające odpowiedzi na piśmie, które udzieliły jej w terminie wyznaczonym przez Trybunał. W związku z powyższym zbadam, czy rozporządzenie 2016/1036 miało zastosowanie ratione temporis (część A), zanim przeanalizuję zarzut drugi, trzeci i czwarty (części B, C i D).

A. Czy rozporządzenie 2016/1036 ma zastosowanie ratione temporis w niniejszej sprawie?

1. Argumenty stron

19. Changmao Biochemical Engineering twierdzi, że przepisy materialne rozporządzenia nr 1225/2009 regulowały przyjęcie cła antydumpingowego w niniejszej sprawie, ponieważ rozporządzenie to obowiązywało w dniu zaistnienia okoliczności faktycznych leżących u podstaw sprawy, ich ostatecznej oceny w dokumencie dotyczącym ujawnienia ogólnych ustaleń oraz uwag Changmao Biochemical Engineering do tego dokumentu. W związku z tym Komisja błędnie powołała się w spornym rozporządzeniu na rozporządzenie 2016/1036.

20. Komisja jest natomiast zdania, że rozporządzenie 2016/1036 regulowało przyjęcie cła antydumpingowego w niniejszej sprawie. Wynika to, jej zdaniem, z wcześniejszego, ale obowiązującego orzecznictwa Trybunału, które nie dokonuje rozróżnienia między przepisami materialnymi a proceduralnymi, oraz z okoliczności, że rozporządzenie 2016/1036 jest zwykłą kodyfikacją rozporządzenia nr 1225/2009 i zmian do tego rozporządzenia. Komisja podnosi również, że z wyroku z dnia 10 grudnia 2013 r., Komisja/Irlandia i in. (C‑272/12 P, EU:C:2013:812, pkt 28) wynika, że Trybunał nie może badać z urzędu możliwości zastosowania ratione temporis przepisów materialnych.

2. Ocena

21. Na wstępie pragnę podkreślić, że przepisy rozporządzenia 2016/1036, których naruszenie zarzuca się w niniejszej sprawie ( 10 ), są identyczne z odpowiednimi przepisami rozporządzenia nr 1225/2009. Gdyby zatem Trybunał uznał, że Komisja i Sąd błędnie określiły mające zastosowanie rozporządzenie, nie miałoby to wpływu na wynik sprawy. Wydaje mi się jednak, że ważne jest ustalenie, które rozporządzenie ma zastosowanie w niniejszej sprawie, ponieważ w przeciwnym razie wyrok Trybunału mógłby zostać oparty na rozporządzeniu, które nie ma zastosowania ratione temporis.

22. Zbadam, po pierwsze, czy wbrew temu, co twierdzi Komisja, Trybunał może z urzędu zbadać, czy rozporządzenie 2016/1036 ma zastosowanie ratione temporis do niniejszej sprawy, a po drugie, czy rozporządzenie to ma zastosowanie.

23. Po pierwsze, uważam, że możliwość zastosowania ratione temporis rozporządzenia 2016/1036 może być badana przez Trybunał z urzędu.

24. Prawdą jest, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału, o ile niektóre zarzuty mogą, a nawet muszą być podnoszone przez sądy Unii z urzędu, o tyle zarzut dotyczący materialnej zgodności z prawem spornej decyzji może być natomiast rozpatrywany przez sąd Unii tylko wtedy, gdy został podniesiony przez skarżącego ( 11 ).

25. Jednakże z orzecznictwa Trybunału wynika również, że sądy Unii nie mogą być związane wyłącznie argumentami przedstawionymi przez strony na poparcie ich żądań, chyba że rozważania wykraczające poza te argumenty mogłyby prowadzić do oparcia ich rozstrzygnięć na błędnych stwierdzeniach prawnych ( 12 ). W ten sposób sądy Unii są uprawnione, a w stosownym przypadku zobowiązane, do podnoszenia z urzędu niektórych zarzutów dotyczących zgodności z prawem materialnym. Sąd i Sąd do spraw Służby Publicznej orzekały już, że ma to zastosowanie do zarzutu opartego na błędnym zrozumieniu zakresu stosowania aktu prawnego ( 13 ).

26. Należy odwołać się w szczególności do wyroku z dnia 16 września 2013 r., Wurster przeciwko EIGE (F‑20/12 i F‑43/12, EU:F:2013:129), w którym Sąd do spraw Służby Publicznej zbadał z urzędu możliwość zastosowania ratione temporis ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących personelu średniego szczebla kierowniczego Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn ( 14 ), które zostały wydane po podpisaniu przez skarżącą umowy o pracę na czas określony, ale przed zakończeniem przez nią okresu próbnego, który te ogólne przepisy wykonawcze przedłużały. Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdził, że ogólne przepisy wykonawcze nie mają zastosowania ratione temporis ( 15 ).

27. W związku z tym, w drodze analogii, stwierdzam, że Trybunał może z urzędu zbadać, czy rozporządzenie 2016/1036 ma zastosowanie ratione temporis do niniejszej sprawy.

28. Po drugie, uważam, że rozporządzenie 2016/1036 nie ma zastosowania ratione temporis do niniejszej sprawy.

29. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, nowy przepis stosuje się zasadniczo bezpośrednio do przyszłych skutków stanu faktycznego powstałego w czasie obowiązywania dawniejszego przepisu. W celu zapewnienia poszanowania zasady pewności prawa i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, przepisy materialnego prawa Unii należy natomiast interpretować jako dotyczące sytuacji zaistniałych przed ich wejściem w życie jedynie w wypadku, gdy z ich brzmienia, celu lub systematyki jasno wynika, że należy im przypisać taki skutek ( 16 ). Innymi słowy, o ile przepisy proceduralne mają co do zasady natychmiastowe zastosowanie do sytuacji istniejących przed ich wejściem w życie, o tyle przepisy materialne nie mają co do zasady zastosowania do tych sytuacji, chyba że stanowią inaczej.

30. Nie ma sporu co do tego, że przepisy rozporządzenia 2016/1036, których naruszenie zarzuca się w niniejszej sprawie ( 17 ), ustanawiają przepisy materialne ( 18 ). Ponadto żaden przepis rozporządzenia 2016/1036 nie stanowi, że rozporządzenie to ma zastosowanie do sytuacji istniejących przed jego wejściem w życie.

31. W związku z powyższym, z orzecznictwa przytoczonego w pkt 29 powyżej wynika, że przepisy rozporządzenia 2016/1036, których naruszenie jest zarzucane, nie mają zastosowania w niniejszej sprawie.

32. Mojego wniosku zawartego w pkt 31 nie poddają w wątpliwość wyroki: z dnia 27 marca 2019 r., Canadian Solar Emea i in./Rada (C‑236/17 P, EU:C:2019:258); z dnia 9 czerwca 2011 r., Diputación Foral de Vizcaya/Komisja (C‑465/09 P do C‑470/09 P, niepublikowany, EU:C:2011:372); z dnia 11 grudnia 2008 r., Komisja/Freistaat Sachsen (C‑334/07 P, EU:C:2008:709), na które powołuje się Komisja dla potrzeb argumentu, że nie należy czynić żadnego rozróżnienia pomiędzy przepisami proceduralnymi a materialnymi z takim skutkiem, że wszelkie nowe przepisy, nawet materialne, powinny mieć natychmiastowe zastosowanie do sytuacji istniejących nawet przed ich wejściem w życie.

33. Prawdą jest, że w wyroku z dnia 27 marca 2019 r., Canadian Solar Emea i in./Rada (C‑236/17 P, EU:C:2019:258, pkt 129–140), Trybunał stwierdził, że rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1168/2012 ( 19 ), które przedłużyło trzymiesięczny termin na dokonanie przez Komisję ustaleń w przedmiocie wniosku o przyznanie traktowania na zasadach rynkowych, miało zastosowanie ratione temporis, mimo że weszło w życie po upływie trzymiesięcznego terminu w tej konkretnej sprawie, a Komisja nie dokonała ustaleń w przedmiocie wniosku chińskich producentów eksportujących ( 20 ). Sytuacja w niniejszej sprawie różni się jednak od sytuacji przedstawionej w tym wyroku. Po pierwsze, w przeciwieństwie do rozporządzenia 2016/1036, rozporządzenie nr 1168/2012 zawiera przepisy przejściowe. Wyraźnie wskazano w nim, że stosuje się go „do wszystkich dochodzeń będących w toku w dniu 15 grudnia 2012 r.” ( 21 ) – czyli od dnia, w którym dochodzenie w tej sprawie było jeszcze w toku. Po drugie, rozporządzenie nr 1168/2012 w zakresie, w jakim przedłuża trzymiesięczny termin, o którym mowa powyżej, można uznać za przepis proceduralny. Jako taki, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 29 powyżej, powinien on mieć natychmiastowe zastosowanie do istniejących sytuacji. W związku z tym nie można powoływać się na pkt 135 i 136 tego wyroku, w którym Trybunał stwierdził, że sytuacja chińskich producentów eksportujących została ostatecznie określona dopiero po wejściu w życie rozporządzenia nakładającego na nich cła antydumpingowe, aby twierdzić, jak zasadniczo czyni to Komisja, że do nałożenia ceł antydumpingowych stosuje się przepisy obowiązujące w dniu ich przyjęcia.

34. Prawdą jest również, że w wyroku z dnia 9 czerwca 2011 r., Diputación Foral de Vizcaya/Komisja (od C‑465/09 P do C‑470/09 P, niepublikowany, EU:C:2011:372, pkt 121–129), Trybunał uznał, że wytyczne w sprawie krajowej pomocy regionalnej ( 22 ) miały zastosowanie ratione temporis, mimo że weszły w życie po przyjęciu planowanej pomocy ( 23 ). Wytyczne te jednak wyraźnie stanowiły, że mają zastosowanie do niezgłoszonej pomocy wdrożonej przed ich przyjęciem – co miało miejsce w przypadku przedmiotowych środków pomocy. Tym samym, sytuacja w niniejszej sprawie różni się od sytuacji z tego wyroku, biorąc pod uwagę, że w przeciwieństwie do wytycznych, o których mowa w tym wyroku, rozporządzenie 2016/1036 nie zawiera żadnych przepisów przejściowych.

35. Wreszcie, prawdą jest, że w wyroku z dnia 11 grudnia 2008 r.Komisja/Freistaat Sachsen (C‑334/07 P, EU:C:2008:709, pkt 43–59) Trybunał orzekł, że rozporządzenie Komisji (WE) nr 70/2001 ( 24 ) ma zastosowanie ratione temporis, mimo że zostało przyjęte po zgłoszeniu spornej pomocy ( 25 ). Podkreślam jednak, że w celu dokonania tego ustalenia Sąd oparł się w pkt 52 i 53 tego wyroku na okoliczności, że zgłoszenie planowanej pomocy nie prowadzi do powstania ostatecznie określonej sytuacji, ponieważ ma ono na celu wyłącznie umożliwienie Komisji przeprowadzenia prewencyjnej kontroli pomocy państwa. Oczywiście w dziedzinie prawa antydumpingowego nie istnieje wymóg zgłoszenia. Nie można zatem powoływać się na ten wyrok, aby twierdzić, jak czyni to Komisja, że nakładanie ceł antydumpingowych podlega przepisom prawa materialnego obowiązującym w dniu ich przyjęcia.

36. W każdym razie podkreślam, że nawet gdyby Trybunał zgodził się z Komisją, że przepisy materialne prawa Unii mają natychmiastowe zastosowanie do sytuacji istniejących przed ich wejściem w życie, nie wynikałoby z tego, że rozporządzenie 2016/1036 ma zastosowanie ratione temporis do niniejszej sprawy.

37. Wynika to z tego, że moim zdaniem sytuacja w niniejszej sprawie nie może być uznana za „istniejącą” w dniu wejścia w życie rozporządzenia 2016/1036. I tak, okres brany pod uwagę w celu ustalenia, czy spełnione zostały warunki nałożenia ceł antydumpingowych, trwał do dnia 31 marca 2015 r. ( 26 ).. Tym samym okoliczności faktyczne poprzedzały wejście w życie rozporządzenia 2016/1036. Ponadto ustalenie tych okoliczności faktycznych zostało zakończone przed wejściem w życie tego rozporządzenia, zważywszy, że ostateczne ujawnienie najważniejszych ustaleń i faktów, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie środków ostatecznych, przedstawienie uwag dotyczących tego ujawnienia oraz rozprawa – wszystko to poprzedzało wejście w życie rozporządzenia 2016/1036 ( 27 ). Innymi słowy, stan faktyczny został ostatecznie ustalony przed wejściem w życie rozporządzenia 2016/1036.

38. Podejście przedstawione w pkt 37 powyżej jest zgodne z orzecznictwem Trybunału, zgodnie z którym przestrzeganie zasad dotyczących stosowania aktu prawnego w czasie oraz wymogów związanych z zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań nakazuje stosowanie norm prawa materialnego obowiązujących w momencie wystąpienia rozpatrywanego stanu faktycznego, choćby te normy już nie obowiązywały w momencie wydania aktu przez instytucję Unii ( 28 ).

39. Podejście to jest również zgodne z orzecznictwem Sądu, zgodnie z którym w przypadku, gdy okoliczności faktyczne objęte dochodzeniem antydumpingowym poprzedzają wejście w życie rozporządzenia 2016/1036, lecz nałożenie środków antydumpingowych następuje po wejściu w życie tego rozporządzenia, sytuacja jest regulowana przepisami proceduralnymi określonymi w rozporządzeniu 2016/1036 oraz przepisami materialnymi przewidzianymi w rozporządzeniu nr 1225/2009 ( 29 ).

40. Stwierdzam, że rozporządzenie 2016/1036 nie ma zastosowania ratione temporis do niniejszej sprawy i że Sąd błędnie powołał się w pkt 1 zaskarżonego wyroku na to rozporządzenie jako na rozporządzenie mające zastosowanie.

41. Przypomnę jednak, że jak była mowa w pkt 21 powyżej, biorąc pod uwagę, że przepisy rozporządzenia nr 1225/2009, których naruszenie jest zarzucane w niniejszej sprawie, są identyczne z przepisami rozporządzenia 2016/1036 – pozostaje to bez wpływu na wynik sprawy.

42. Niemniej jednak poniżej odwołam się w analizie zarzutu drugiego, trzeciego i czwartego nie do rozporządzenia 2016/1036, ale do rozporządzenia nr 1225/2009.

B. W przedmiocie zarzutu drugiego

1. Argumenty stron

43. W ramach zarzutu drugiego Changmao Biochemical Engineering podnosi, że Sąd przeinaczył fakty i naruszył prawo, uznając, że nie żądając od japońskiego producenta eksportującego szczegółowego wykazu transakcji wywozowych i nie dokonując jego oceny, Komisja nie naruszyła art. 2 ust. 7 lit. a) i art. 6 ust. 8 rozporządzenia 2016/1036 lub zasady dobrej administracji i ciążącego na niej obowiązku staranności. Zarzut drugi odwołania dzieli się na trzy części.

44. W ramach części pierwszej zarzutu drugiego Changmao Biochemical Engineering utrzymuje, że Sąd błędnie uznał w pkt 113, 115, 116, 128 i 129 zaskarżonego wyroku, że Komisja nie naruszyła art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia 2016/1036 lub zasady dobrej administracji i obowiązku staranności poprzez określenie normalnej wartości na podstawie danych przemysłu Unii, mimo że nie zażądała od japońskiego producenta eksportującego przedstawienia danych dotyczących jego sprzedaży na wywóz w odniesieniu do poszczególnych transakcji. Zdaniem Changmao Biochemical Engineering z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia 2016/1036 wynika, że w przypadku przywozu z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej normalna wartość może zostać określona na podstawie danych przemysłu Unii tylko wtedy, gdy cena krajowa w państwie analogicznym i cena eksportowa z tego państwa nie są wiarygodne. Jednakże w niniejszej sprawie nie można wykluczyć, że niektóre transakcje wywozowe japońskiego producenta eksportującego były zyskowne, a zatem wiarygodne, zważywszy, że Komisja dysponowała jedynie danymi zbiorczymi, a nie danymi dotyczącymi poszczególnych transakcji sprzedaży eksportowej tego producenta. W związku z tym Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne, stwierdzając w pkt 113 zaskarżonego wyroku, że cała sprzedaż eksportowa tego producenta przynosiła straty. Wynika z tego, że Komisja nie była w stanie określić wartości normalnej na podstawie danych dotyczących przemysłu Unii.

45. W ramach części drugiej zarzutu drugiego Changmao Biochemical Engineering twierdzi, że Sąd błędnie uznał w pkt 125 i 126 zaskarżonego wyroku, iż nie żądając od japońskiego producenta eksportującego danych dotyczących poszczególnych transakcji i nie badając tych informacji, Komisja nie naruszyła wynikającego z art. 6 ust. 8 rozporządzenia 2016/1036 obowiązku „badania pod względem zgodności z rzeczywistością” informacji dostarczonych przez zainteresowane strony.

46. W ramach części trzeciej zarzutu drugiego Changmao Biochemical Engineering podnosi, że Sąd błędnie uznał w pkt 117 i 118 zaskarżonego wyroku, że to do skarżącej należało przedstawienie dowodów na okoliczność, że margines dumpingu byłby niższy niż margines szkody, gdyby uwzględniono sprzedaż na wywóz japońskiego producenta eksportującego. To do Komisji należy rozważenie z urzędu wszystkich dostępnych informacji.

47. Komisja uważa, że zarzut drugi jest nieskuteczny w całości, ponieważ nie podważa on stwierdzenia Sądu zawartego w pkt 112 i 114 zaskarżonego wyroku, że dane dostarczone przez japońskiego producenta eksportującego były niewiarygodne ani wyjaśnia, dlaczego dodatkowe dane, o które zwrócono się do tego producenta, nie miałyby tych samych braków.

48. Tytułem żądania ewentualnego Komisja podnosi, że część trzecia zarzutu drugiego, streszczona w pkt 46 powyżej, jest bezzasadna i że w konsekwencji część pierwsza i druga tego zarzutu, streszczone w pkt 44 i 45 powyżej, są nieskuteczne.

49. Tytułem dalszego żądania ewentualnego Komisja utrzymuje, że część pierwsza i druga zarzutu drugiego, streszczone w pkt 44 i 45 powyżej, są albo nieskuteczne (część pierwsza w zakresie, w jakim dotyczy przeinaczenia okoliczności faktycznych w pkt 113 zaskarżonego wyroku), albo niedopuszczalne (część druga), a w każdym razie są one bezzasadne.

2. Ocena

50. W ramach zarzutu drugiego Changmao Biochemical Engineering podnosi, że Sąd popełnił błąd stwierdzając, że Komisja nie naruszyła art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 1225/2009 lub zasady dobrej administracji i ciążącego na niej obowiązku staranności przy określaniu wartości normalnej na podstawie danych pochodzących od przemysłu Unii, mimo że nie zwróciła się do japońskiego producenta eksportującego o dostarczenie danych dotyczących poszczególnych transakcji jego sprzedaży eksportowej.

51. Jak wyjaśniono w pkt 44–46 powyżej, zarzut drugi dzieli się na trzy części. W części pierwszej, odnoszącej się do pkt 113, 115, 116, 128 i 129 zaskarżonego wyroku, zarzuca się naruszenie art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 1225/2009 oraz zasady dobrej administracji i obowiązku staranności Komisji. Część druga, która odnosi się do pkt 125 i 126 zaskarżonego wyroku, dotyczy naruszenia art. 6 ust. 8 tego rozporządzenia. W części trzeciej, która odnosi się do pkt 117 i 118 zaskarżonego wyroku, Changmao Biochemical Engineering utrzymuje, że Sąd błędnie uznał, iż to do skarżącej należało przedstawienie dowodów na okoliczność, że margines dumpingu byłby niższy niż margines szkody, gdyby uwzględniono sprzedaż eksportową japońskiego producenta eksportującego.

a) W przedmiocie dopuszczalności

52. Komisja kwestionuje dopuszczalność części drugiej zarzutu drugiego ze względu na to, że zarzut ten nie został podniesiony w pierwszej instancji.

53. Przed Sądem Changmao Biochemical Engineering podniosła, że określając wartość normalną na podstawie danych przemysłu Unii, Komisja naruszyła art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 1225/2009 oraz ciążący na niej obowiązek staranności. Nie podniosła natomiast, że w ten sposób Komisja naruszyła art. 6 ust. 8 tego rozporządzenia. W istocie, w uwagach na piśmie przedstawionych przez Changmao Biochemical Engineering przed Sądem nie ma żadnej wzmianki o tym ostatnim przepisie.

54. Ponadto, w pkt 102–130 zaskarżonego wyroku, w których Sąd bada i oddala zarzut streszczony w pkt 53 powyżej, nie ma żadnego odniesienia do art. 6 ust. 8 rozporządzenia nr 1225/2009. W szczególności w pkt 125 i 126 tego wyroku, do których odnosi się część druga zarzutu drugiego, nie ma żadnego odniesienia do tego przepisu.

55. Wobec powyższego stwierdzam, że część druga zarzutu drugiego jest niedopuszczalna.

b) Co do istoty

56. Zanim dokonam oceny części pierwszej tego zarzutu zbadam część trzecią zarzutu drugiego.

1) W przedmiocie części trzeciej zarzutu drugiego

57. Na wstępie powinienem wspomnieć, że zgodnie z zasadą „niższego cła” ustanowioną w ostatnim zdaniu art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 1225/2009, „kwota cła antydumpingowego nie przekracza stwierdzonego marginesu dumpingu, ale powinna być niższa od tego marginesu, jeżeli mniejsze cło spowoduje usunięcie szkody dla przemysłu [Unii]”. W związku z tym margines szkody jest stosowany do określenia stawki cła antydumpingowego, w przypadku, gdy margines dumpingu jest wyższy niż margines szkody. W niniejszej sprawie cło antydumpingowe nałożone na Changmao Biochemical Engineering zostało ustalone na poziomie marginesu szkody (55,4%), ponieważ było niższe niż margines dumpingu (124%) ( 30 ).

58. W celu oddalenia argumentu Changmao Biochemical Engineering, zgodnie z którym normalna wartość powinna była zostać ustalona na podstawie cen eksportowych japońskiego producenta eksportującego, a nie danych przemysłu Unii, Sąd oparł się w pkt 117 i 118 zaskarżonego wyroku na okoliczności, że Changmao Biochemical Engineering nie wykazała, iż gdyby wartość normalna została obliczona zgodnie z jej propozycją, margines dumpingu byłby niższy niż margines szkody, a zatem nałożone na nią cło antydumpingowe zostałoby ustalone na podstawie marginesu dumpingu.

59. Jak wspomniano w pkt 51 powyżej, w części trzeciej zarzutu drugiego Changmao Biochemical Engineering podnosi, że pkt 117 i 118 zaskarżonego wyroku zawierają naruszenie prawa.

60. Jak twierdzi Komisja, gdyby Trybunał nie stwierdził naruszenia prawa w tych punktach, część pierwszą zarzutu drugiego należałoby oddalić jako nieskuteczną. Gdyby bowiem Trybunał uznał, że Changmao Biochemical Engineering była zobowiązana do wykazania, że margines dumpingu byłby niższy niż margines szkody, gdyby wartość normalna została obliczona na podstawie cen eksportowych japońskiego producenta eksportującego, czego – co jest bezsporne – Changmao Biochemical Engineering nie uczyniła, nie miałoby znaczenia, czy wartość normalna mogłaby zostać obliczona w ten sposób bez naruszenia art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 1225/2009 oraz zasady dobrej administracji i ciążącego na Komisji obowiązku staranności. Dlatego też, jak wspomniano w pkt 56 powyżej, zbadam część trzecią zarzutu drugiego, zanim dokonam oceny części pierwszej tego zarzutu.

61. Uważam, że część trzecia zarzutu drugiego jest zasadna, lecz należy ją oddalić jako nieskuteczną.

62. Uważam, że w przypadkach, gdy cło antydumpingowe jest ustalane na podstawie marginesu szkody, producent, na którego nałożono cło antydumpingowe, może zakwestionować obliczenie marginesu dumpingu, nawet jeśli nie wykazał, że gdyby margines dumpingu został obliczony zgodnie z jego propozycją, byłby on niższy niż margines szkody i że w związku z tym cło antydumpingowe zostałoby ustalone na podstawie marginesu dumpingu. W związku z tym, moim zdaniem, pkt 118 zaskarżonego wyroku narusza prawo, a część trzecia zarzutu drugiego jest zasadna z powodów przedstawionych poniżej.

63. Po pierwsze, prawdą jest, że w niektórych przypadkach, w celu zakwestionowania obliczenia marginesu dumpingu, od skarżącego wymagano wykazania, że margines dumpingu byłby niższy niż margines szkody, gdyby ten pierwszy został obliczony zgodnie z propozycją.

64. W tym względzie należy odwołać się do wyroku z dnia 5 października 1988 r., Brother Industries/Rada (250/85, EU:C:1988:464, pkt 24). W wyroku tym Trybunał oddalił zarzut dotyczący zasadniczo błędu w obliczeniu marginesu dumpingu na tej podstawie, że (i) cło antydumpingowe zostało ustalone na podstawie marginesu szkody wynoszącego 21%, podczas gdy (ii) margines dumpingu wynosił 33,6%, w związku z czym (iii) zarzucany błąd, który doprowadziłby do obniżenia marginesu dumpingu o 1,5%, „nie miałby żadnego wpływu na stawkę cła antydumpingowego”.

65. Należy również odwołać się do wyroku z dnia 10 marca 2009 r., Interpipe Niko Tube i Interpipe NTRP/Rada (T‑249/06, EU:T:2009:62, pkt 111). W wyroku tym Sąd oddalił zarzut dotyczący błędu w obliczeniu marginesu szkody (polegającego zasadniczo na nieuwzględnieniu przez Komisję sprzedaży dokonywanej przez producentów Unii na rzecz przedsiębiorstw powiązanych), stwierdzając, że: (i) stawka cła antydumpingowego nałożonego na skarżące została oparta na ich marginesie dumpingu wynoszącym 25,7%, a nie na marginesie szkody w wysokości 57% ( 31 ); (ii) zarzucany błąd w obliczeniu marginesu szkody dotyczył najwyżej 10% całkowitej sprzedaży przemysłu Unii; w rezultacie (iii) ceny sprzedaży stosowane przez przedsiębiorstwa powiązane z producentami Unii musiałyby być całkowicie nieproporcjonalne w stosunku do pozostałej sprzedaży uwzględnionej w ramach obliczania marginesu szkody, aby ten ostatni został zmniejszony do poziomu niższego niż poziom marginesu dumpingu. Trybunał Sprawiedliwości nie dopatrzył się naruszenia prawa w tym uzasadnieniu. Ponadto uznał on, że w konsekwencji pozostałe zarzuty dotyczące ustalenia szkody należy uznać za nieskuteczne ( 32 ).

66. Podobnie w wyroku z dnia 4 marca 2010 r., Foshan City Nanhai Golden Step Industrial/Rada (T‑410/06, EU:T:2010:70, pkt 94–98) Sąd oddalił jako nieskuteczny zarzut dotyczący błędu w obliczeniu marginesu podcięcia cen wynoszącego 66% na tej podstawie, że bez tego błędu margines podcięcia cen wynosiłby albo 20.5% (według Rady) albo 17,3% (według skarżącej), a zatem nadal byłby wyższy od marginesu dumpingu wynoszącego 9,7%, na podstawie którego ustalono cło antydumpingowe nałożone na skarżącą ( 33 ).

67. Zauważam jednak, że w wyrokach: z dnia 5 października 1988 r., Brother Industries/Rada (250/85, EU:C:1988:464) i z dnia 10 marca 2009 r., Interpipe Niko Tube i Interpipe NTRP/Rada (T‑249/06, EU:T:2009:62) - choć nie w wyroku z dnia 4 marca 2010 r., Foshan City Nanhai Golden Step Industrial/Rada (T‑410/06, EU:T:2010:70) - było oczywiste, że bez zarzucanego błędu w obliczeniu marginesu szkody, nie spadłby on poniżej marginesu dumpingu (lub że bez zarzucanego błędu w obliczeniu marginesu dumpingu, nie spadłby poniżej marginesu szkody). Istotnie, w tych dwóch pierwszych wyrokach zarzucany błąd był niewielki lub różnica między marginesem dumpingu a marginesem szkody była znaczna.

68. Po drugie, prawdą jest, że w wyroku z dnia 14 marca 1990 r.Nashua Corporation/Komisja i Rada (C‑133/87 i C‑150/87, EU:C:1990:115, pkt 38), na którym Sąd oparł się w pkt 118 zaskarżonego wyroku, Trybunał oddalił zarzut dotyczący błędnego obliczenia przez Radę cła antydumpingowego wyłącznie na podstawie szkody spowodowanej sprzedażą dokonaną przez producentów japońskich, bez uwzględnienia szkody spowodowanej sprzedażą dokonaną przez japońskich producentów oryginalnego sprzętu (OEM). Zarzut ten został oddalony na tej podstawie, że skarżący, japoński producent Ricoh, „nie wykazał, że [podejście Rady polegające na wyłączeniu sprzedaży przez OEM] miało wpływ na poziom nałożonego cła antydumpingowego lub na to, w jakim stopniu poziom ten byłby inny, gdyby uwzględniono również sprzedaż przez OEM”.

69. Zwracam jednak uwagę, że w wyroku wspomnianym w pkt 68 powyżej, cło antydumpingowe zostało ustalone na podstawie marginesu szkody ( 34 ), a skarżąca zakwestionowała właśnie ustalenie szkody. Tym samym Trybunał wymagał od skarżącej wykazania, że bez zarzucanego błędu cło antydumpingowe byłoby niższe, a nie wykazania, że bez tego błędu cło zostałoby ustalone na podstawie marginesu dumpingu, zamiast marginesu szkody.

70. Po trzecie, podkreślam, że istnieją liczne przykłady sytuacji, w których sądy Unii rozpatrywały zarzuty dotyczące błędu w obliczeniu marginesu dumpingu, mimo że skarżący nie wykazał, że bez zarzucanego błędu margines dumpingu byłby niższy niż margines szkody. Należy odwołać się np. do wyroku z dnia 15 września 2016 r., PT Musim Mas/Rada (T‑80/14, niepublikowany, EU:T:2016:504). Chociaż cło antydumpingowe nałożone na skarżącą zostało ustalone na podstawie marginesu szkody ( 35 ), Sąd zbadał zarzut, zgodnie z którym Rada i Komisja błędnie skonstruowały wartość normalną na podstawie kosztów produkcji głównego surowca, odzwierciedlonych w opublikowanych cenach międzynarodowych, nie wymagając od skarżącej wykazania, że gdyby wartość normalna nie została obliczona w ten sposób, margines dumpingu byłby niższy niż margines szkody.

71. Po czwarte, zauważam, że w wyroku z dnia 2 kwietnia 2020 r., Hansol Paper/Komisja (T‑383/17, niepublikowany, EU:T:2020:139, pkt 162–169), Sąd, odwołując się do wyroku z dnia 4 marca 2010 r., Foshan City Nanhai Golden Step Industrial/Rada (T‑410/06, EU:T:2010:70, pkt 94), o którym mowa w pkt 66 powyżej, uznał, że zarzut kwestionujący obliczenie marginesu szkody jest dopuszczalny, mimo że skarżąca nie wskazała precyzyjnie zakresu, w jakim bez zarzucanego błędu margines szkody byłby niższy od marginesu dumpingu. Zdaniem Sądu w ramach tego zarzutu skarżąca zakwestionowała w sposób bardziej ogólny ustalenie istnienia szkody i związku przyczynowego, które są podstawowymi warunkami nałożenia cła antydumpingowego, a których błędna ocena mogła zatem „doprowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, bez […] konieczności rozstrzygania kwestii, czy margines szkody był niższy od marginesu dumpingu” ( 36 ).

72. Po piąte, podkreślam, że wymaganie od producentów eksportujących, na których nałożono cła antydumpingowe, aby wykazali, że gdyby nie zarzucany błąd w obliczeniu marginesu dumpingu, margines dumpingu byłby niższy niż margines szkody, sprowadzałoby się, jak twierdzi Changmao Biochemical Engineering, do nałożenia na producentów eksportujących nadmiernego ciężaru dowodu, z którego, ze względu na złożoność obliczeń, mogą oni nie być w stanie się wywiązać. Byłoby to prawdą, nawet gdyby od producentów eksportujących wymagano jedynie wykazania, że bez zarzucanego błędu margines dumpingu mógłby być niższy niż margines szkody ( 37 ), z uwagi na trudność w określeniu, w jakich warunkach lub okolicznościach miałoby to miejsce.

73. Stwierdzam, że Sąd błędnie orzekł w pkt 118 zaskarżonego wyroku, że na Changmao Biochemical Engineering spoczywał ciężar wykazania, że margines dumpingu byłby niższy niż margines szkody, gdyby ten pierwszy został obliczony zgodnie z jej propozycją. W związku z tym część trzecia zarzutu drugiego jest zasadna.

74. Niemniej jednak, jak wspomniano w pkt 61 powyżej, część trzecią zarzutu drugiego należy oddalić jako nieskuteczną. Wynika to z faktu, że w celu oddalenia drugiego z podniesionych przed nim zarzutów Sąd nie oparł się wyłącznie na okoliczności, że Changmao Biochemical Engineering nie wykazała, iż margines dumpingu byłby niższy niż margines szkody, gdyby wartość normalna została obliczona zgodnie z jej propozycją. Sąd oparł się również w pkt 111–116 zaskarżonego wyroku na okoliczności, że informacje dostępne w chwili dokonywania wyboru nie były wiarygodne i mogły doprowadzić do niewłaściwego i bezzasadnego wyboru państwa analogicznego.

2) W przedmiocie części pierwszej zarzutu drugiego

75. W ramach części pierwszej zarzutu drugiego Changmao Biochemical Engineering podnosi, że Komisja naruszyła art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 1225/2009 oraz zasadę dobrej administracji i ciążący na niej obowiązek staranności poprzez określenie wartości normalnej na podstawie danych przemysłu Unii, mimo że nie zwróciła się do japońskiego producenta eksportującego o przedstawienie danych dotyczących poszczególnych transakcji w zakresie jego sprzedaży eksportowej.

76. Uważam, że część pierwsza zarzutu drugiego jest bezzasadna.

77. Jeśli chodzi w pierwszej kolejności o naruszenie art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 1225/2009, zauważam, że akapit pierwszy tego przepisu stanowi, że w przypadku przywozu z państw nieposiadających gospodarki rynkowej, w odstępstwie od zasad określonych w art. 2 ust. 1–6 tego samego rozporządzenia, wartość normalna musi być co do zasady określana w oparciu o cenę lub wartość skonstruowaną w państwie trzecim posiadającym gospodarkę rynkową, czyli zgodnie z metodą państwa analogicznego.

78. Zgodnie z orzecznictwem Komisja może jednak odstąpić od zastosowania ogólnej zasady ustanowionej w art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 1225/2009 dla celów określania wartości normalnej produktów pochodzących z państw nieposiadających gospodarki rynkowej, opierając się na odmiennych uzasadnionych podstawach, wyłącznie w przypadku, gdy ta ogólna zasada nie może być zastosowana ( 38 ).

79. W niniejszym przypadku, w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych, wartość normalna została obliczona na podstawie informacji otrzymanych od współpracującego producenta w państwie trzecim o gospodarce rynkowej, a mianowicie w Japonii (zwanego dalej „producentem japońskim”). Producentem tym była Ajinomoto Co. Japan ( 39 ). Rzeczywiście, światowa produkcja aspartamu była skoncentrowana w kilku krajach, tj. w Chinach, Francji, Japonii i Korei Południowej, i podczas gdy jedyny znany producent w Korei Południowej odmówił współpracy, producent japoński zgodził się na nią ( 40 ).

80. Tymczasem w spornym rozporządzeniu wartość normalna została obliczona „w oparciu o inną uzasadnioną metodę”, jak przewiduje art. 2 ust. 7 lit. a) akapit pierwszy rozporządzenia nr 1225/2009. Opierała się ona na cenach jedynego unijnego producenta produktu podobnego na rynku Unii a mianowicie Ajinomoto Sweeteners Europe SAS, obecnie Hyet Sweet, który był spółką zależną japońskiego producenta ( 41 ). Powody, dla których w spornym rozporządzeniu Komisja postanowiła nie wykorzystywać danych dostarczonych przez japońskiego producenta, były następujące (i) producent ten był jedynym producentem działającym na rynku japońskim, konkurującym z przywozem z Chin i Korei; oraz (ii) co ważniejsze, marże zysku japońskiego producenta różniły się znacznie w zależności od rodzajów i wielkości klientów, przy czym dochodzenie nie ujawniło żadnego racjonalnego powodu tak znacznej różnicy między marżami zysku ( 42 ).

81. W pkt 105–116 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, że Komisja nie naruszyła art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 1225/2009, obliczając wartość normalną na podstawie cen jedynego producenta unijnego na rynku Unii. W ocenie Sądu wynikało to z okoliczności, że: (i) dane przedstawione przez japońskiego producenta nie były wiarygodne ze względu na duże i nieuzasadnione wahania marż zysku tego producenta; (ii) jak wynika z tabeli 15 odpowiedzi japońskiego producenta na kwestionariusz Komisji, podczas gdy cała sprzedaż krajowa tego producenta była wysoce rentowna, cała jego sprzedaż eksportowa przynosiła straty; oraz (iii) zainteresowane strony wyraziły zastrzeżenia co do wyboru Japonii jako państwa analogicznego.

82. Changmao Biochemical Engineering podnosi, że Komisja zażądała od japońskiego producenta przedstawienia danych dotyczących poszczególnych transakcji w zakresie sprzedaży krajowej, ale nie w zakresie sprzedaży eksportowej. W związku z tym, zdaniem Changmao Biochemical Engineering, nie można wykluczyć, że niektóre transakcje sprzedaży eksportowej tego producenta mogą być rentowne. Z powyższego wynika, że Komisja nie wykazała, iż dane dostarczone przez japońskiego producenta były niewiarygodne ani że nie można było ich wykorzystać do obliczenia wartości normalnej. Changmao Biochemical Engineering stwierdza, że obliczając normalną wartość nie na podstawie cen na wywóz japońskiego producenta, lecz na podstawie danych przemysłu Unii, Komisja naruszyła art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 1225/2009, a pkt 113, 115 i 116 zaskarżonego wyroku naruszają prawo.

83. W związku z tym Changmao Biochemical Engineering nie kwestionuje, że – jak wyjaśniono w pkt 77 i 78 powyżej – metoda określania wartości normalnej na podstawie cen w Unii jest metodą alternatywną, którą można stosować wyłącznie w przypadku, gdy nie jest możliwe zastosowanie metody głównej. Changmao Biochemical Engineering kwestionuje natomiast stwierdzenie Sądu, że w niniejszej sprawie nie było możliwe wykorzystanie danych japońskiego producenta (i że w związku z tym nie można było na tej podstawie obliczyć normalnej wartości).

84. Komisja odpowiada, że zarzut dotyczący naruszenia art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 1225/2009 jest nieskuteczny, a w każdym razie bezzasadny.

85. Moim zdaniem zarzut naruszenia art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 1225/2009 należy oddalić jako bezzasadny, a nie jako nieskuteczny. Poniżej wyjaśnię, dlaczego nie zgadzam się ze stanowiskiem Komisji, że zarzut ten jest nieskuteczny, zanim przedstawię powody, dla których jest on bezzasadny.

86. Zdaniem Komisji zarzut naruszenia art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 1225/2009 jest nieskuteczny, ponieważ, po pierwsze, Changmao Biochemical Engineering nie kwestionuje ustalenia Sądu, że informacje przedstawione przez japońskiego producenta były niewiarygodne, po drugie, kwestionuje ona tylko jeden z trzech powodów, które doprowadziły Sąd do oddalenia zarzutu naruszenia art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 1225/2009, a mianowicie powód wskazany w pkt 113 zaskarżonego wyroku, a nie powody wskazane w pkt 112 i 114 tego wyroku, i po trzecie pkt 124–128 tego wyroku są wystarczające na poparcie dokonanego przez Sąd stwierdzenia braku naruszenia.

87. Po pierwsze, prawdą jest jednak, że – jak podnosi Komisja – Changmao Biochemical Engineering nie twierdzi, że dane dostarczone przez japońskiego producenta są nieprawidłowe. Changmao Biochemical Engineering twierdzi jednak, że dane te są niekompletne, ponieważ japoński producent dostarczył Komisji dane zbiorcze dotyczące jego sprzedaży eksportowej, zamiast danych dotyczących poszczególnych transakcji tej sprzedaży. Wydaje mi się, że wbrew temu, co twierdzi Komisja, Changmao Biochemical Engineering podważa tym samym wiarygodność danych dostarczonych przez japońskiego producenta w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. a) akapit drugi rozporządzenia nr 1225/2009.

88. Po drugie, prawdą jest, że – jak twierdzi Komisja – Changmao Biochemical Engineering kwestionuje jedynie pkt 113 zaskarżonego wyroku, a nie pkt 112 i 114 tego wyroku. Jednakże w pkt 112 i 113 nie przedstawiono odrębnych powodów, dla których Sąd uznał, że Komisja nie popełniła błędu, odmawiając obliczenia wartości normalnej na podstawie danych przedstawionych przez japońskiego producenta. Oba punkty odnoszą się do niewyjaśnionych różnic w marżach zysku japońskiego producenta. Jeśli chodzi o pkt 114 zaskarżonego wyroku, stanowi on jedynie powtórzenie uwag przedstawionych przez zainteresowane strony w toku postępowania administracyjnego, przy czym ani Komisja, ani Sąd nie przyjęły tych uwag. Tym samym, wbrew temu co twierdzi Komisja, okoliczność, że Changmao Biochemical Engineering kwestionuje pkt 113 zaskarżonego wyroku, ale nie pkt 112 i 114 tego wyroku, nie oznacza, że zarzut naruszenia art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 1225/2009 jest bezskuteczny.

89. Po trzecie, zauważam, że wbrew temu, co twierdzi Komisja, Changmao Biochemical Engineering kwestionuje pkt 128 zaskarżonego wyroku.

90. Jednakże, jak wspomniano w pkt 85 powyżej, zgadzam się z Komisją, że zarzut naruszenia art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 1225/2009 jest bezzasadny.

91. Po pierwsze dlatego, że moim zdaniem nie było konieczne, aby Komisja uzyskała dane dotyczące poszczególnych transakcji sprzedaży eksportowej japońskiego producenta, aby uznać dane dostarczone przez tego producenta za niewiarygodne i mogące prowadzić do niewłaściwego i bezzasadnego wyboru kraju analogicznego.

92. Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) akapit drugi rozporządzenia nr 1225/2009, wyznacza się odpowiednie państwo trzecie posiadające gospodarkę rynkową „z odpowiednim uwzględnieniem wiarygodnych informacji dostępnych w czasie wyznaczania”.

93. Prawdą jest, że w wyroku z dnia 22 marca 2012 r., GLS (C‑338/10, EU:C:2012:158, pkt 31, 32), Trybunał orzekł, że pojęcie „wiarygodnych informacji dostępnych” w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. a) akapit drugi rozporządzenia nr 1225/2009 nie jest ograniczone do informacji przedstawionych przez skarżącego lub zainteresowane strony w ramach dochodzenia, biorąc pod uwagę, że Komisja ma obowiązek rozpatrywania z urzędu wszelkich dostępnych informacji.

94. Podkreślam jednak, że zgodnie z orzecznictwem, Komisja dysponuje pewnym zakresem swobodnego uznania przy określaniu dostępności informacji, ponieważ wskazane środki dochodzenia mają charakter fakultatywny i są tym trudniejsze do zastosowania, im bardziej dotyczą informacji o państwie trzecim. Istotnie, art. 6 ust. 4 rozporządzenia nr 1225/2009 stanowi, że postępowania mogą być przeprowadzone w państwach trzecich, pod warunkiem, m.in., że „zainteresowane przedsiębiorstwa wyrażą na to zgodę”. Ponadto, art. 6 ust. 8 tego rozporządzenia stanowi, że informacje są „w możliwym zakresie” badane pod względem zgodności z rzeczywistością ( 43 ).

95. W niniejszej sprawie, choć pozostaje bezspornym, że w toku postępowania administracyjnego Komisja nie zwróciła się o dane dotyczące sprzedaży eksportowej japońskiego producenta i marży zysku osiągniętej w ramach tej sprzedaży, ani nie otrzymała takich danych, dysponowała ona jednak zbiorczymi danymi dotyczącymi sprzedaży eksportowej tego producenta. Okoliczność, że Komisja nie uznała za konieczne zwrócenia się o dane dotyczące poszczególnych transakcji, mieści się w zakresie jej uprawnień dyskrecjonalnych, o których mowa w pkt 94 powyżej, do określenia wiarygodności informacji będących już w jej posiadaniu.

96. Ponadto, sytuacja w niniejszej sprawie różni się od sytuacji w wyroku z dnia 22 marca 2012 r., GLS (C‑338/10, EU:C:2012:158), w którym Trybunał stwierdził, że Rada i Komisja popełniły błąd przy obliczaniu wartości normalnej na podstawie cen w Unii, ponieważ nie dołożyły należytej staranności w celu ustalenia, czy wartość normalna może być obliczona na podstawie cen w kraju analogicznym. Komisja w tej sprawie ograniczyła się do wysłania jednego kwestionariusza do dwóch tajlandzkich przedsiębiorstw, a z uwagi na brak ich odpowiedzi doszła do wniosku, że nie jest możliwe określenie wartości normalnej na podstawie cen stosowanych w państwie trzecim posiadającym gospodarkę rynkową. Oznacza to, że nie zbadała ona, czy którekolwiek z trzech innych państw trzecich posiadających gospodarkę rynkową, których przywóz do Unii był znacznie większy niż przywóz z Tajlandii, nie mogło zostać uwzględnione jako państwo analogiczne ( 44 ). Natomiast w niniejszej sprawie nie podniesiono przed Trybunałem zarzutu, że Komisja nie zbadała państw trzecich posiadających gospodarkę rynkową innych niż Japonia ( 45 ).

97. Po drugie, co ważniejsze, Changmao Biochemical Engineering nie wykazała, że wybór Komisji dotyczący obliczenia wartości normalnej na podstawie danych przemysłu Unii był niewiarygodny.

98. Zgodnie bowiem z orzecznictwem, w ramach skargi kwestionującej metodę ustalania wartości normalnej, skarżący nie może po prostu powołać się na metodę ustalania wartości normalnej alternatywną w stosunku do metody wybranej przez Komisję, lecz musi przedstawić wystarczające dowody, aby pozbawić oceny, na których opiera się ten wybór, jakiejkolwiek wiarygodności, ponieważ sądy Unii nie mogą zastąpić swoją oceną ocen Komisji ( 46 ).

99. W niniejszej sprawie w odwołaniu Changmao Biochemical Engineering twierdzi po prostu, że „nie można wykluczyć”, iż „niektóre” transakcje wywozowe japońskiego producenta są rentowne, a zatem można je wykorzystać do obliczenia wartości normalnej. Changmao Biochemical Engineering nie twierdzi, nie mówiąc już o ustaleniu, że wszystkie transakcje wywozowe japońskiego producenta lub większość tych transakcji jest rentowna, co mogłoby podważyć wybór Komisji dotyczący obliczania wartości normalnej nie na podstawie cen eksportowych japońskiego producenta, lecz na podstawie danych przemysłu Unii. W związku z tym Changmao Biochemical Engineering nie wykazała braku wiarygodności ustalenia Komisji, że dane dotyczące sprzedaży na wywóz japońskiego producenta były niewiarygodne.

100. Stwierdzam, że część pierwszą zarzutu drugiego należy oddalić jako bezzasadną w zakresie, w jakim dotyczy naruszenia art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 1225/2009.

101. W drugiej kolejności, w odniesieniu do naruszenia obowiązku staranności Komisji, zwracam uwagę, że zgodnie z orzecznictwem, na podstawie art. 2 ust. 7 lit. a) akapit drugi rozporządzenia nr 1225/2009 Komisja musi rozważyć informacje zawarte w aktach sprawy z należytą starannością, aby można było uznać, że wartość normalna produktu objętego postępowaniem została określona w sposób właściwy i uzasadniony ( 47 ). Wydaje mi się zatem, że zarzut dotyczący naruszenia obowiązku staranności Komisji należy oddalić jako bezzasadny z tych samych powodów, co zarzut dotyczący naruszenia art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 1225/2009.

102. Po trzecie, w odniesieniu do naruszenia zasady dobrej administracji, zwracam uwagę, że na mocy tej zasady, Komisja jest zobowiązana do badania z całą wymaganą starannością i bezstronnością przedstawionych dowodów oraz do uwzględnienia wszystkich istotnych dowodów ( 48 ). Tak więc również w tym przypadku zarzut naruszenia zasady dobrej administracji należy oddalić jako bezzasadny z tych samych powodów, co zarzut naruszenia art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 1225/2009.

103. Stwierdzam, że część pierwszą zarzutu drugiego należy oddalić jako bezzasadną, a zatem zarzut ten należy oddalić w całości.

C. W przedmiocie zarzutu trzeciego

1. Argumenty stron

104. W ramach zarzutu trzeciego Changmao Biochemical Engineering podnosi, że uznając w pkt 141–144, 151–153 i 155–162 zaskarżonego wyroku, iż Komisja nie popełniła błędu odmawiając dokonania wnioskowanych przez Changmao Biochemical Engineering dostosowań w celu obliczenia marginesu dumpingu, Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne i naruszył następujące przepisy: art. 2 ust. 10 rozporządzenia 2016/1036; art. 2.4 zdanie ostatnie Porozumienia o stosowaniu art. VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. (GATT) ( 49 ) (zwanego dalej „porozumieniem antydumpingowym”); art. 20 ust. 2 i 4 rozporządzenia 2016/1036 art. 6.2 porozumienia antydumpingowego w zakresie w jakim przepisy ten ustanawiają prawo do obrony przysługujące Changmao Biochemical Engineering; art. 12.2.1 i art. 12.2.2 porozumienia antydumpingowego; art. 6.4 tego porozumienia oraz art. 9 ust. 4 rozporządzenia 2016/1036; a także zasadę dobrej administracji i nie uwzględnił obowiązku staranności Komisji.

105. Zarzut trzeci dzieli się zasadniczo na cztery części.

106. W części pierwszej zarzutu trzeciego Changmao Biochemical Engineering podnosi, że Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne, stwierdzając w pkt 141–144 zaskarżonego wyroku, że Changmao Biochemical Engineering nie przedstawiła dowodów na poparcie swego twierdzenia, iż istniały różnice w kosztach produkcji między producentem unijnym a producentem chińskim oraz że różnice te miały wpływ na porównywalność cen.

107. W części drugiej zarzutu trzeciego Changmao Biochemical Engineering podnosi, że Sąd naruszył art. 2 ust. 10 rozporządzenia 2016/1036, stwierdzając w pkt 151–153 zaskarżonego wyroku, że wnioski o dostosowanie złożone przez chińskich producentów eksportujących, którym nie przyznano statusu gospodarki rynkowej, nie mogą odnosić się do rzeczywistych kosztów w Chinach.

108. W części trzeciej zarzutu trzeciego Changmao Biochemical Engineering podnosi, że Sąd błędnie orzekł w pkt 143 i 144 zaskarżonego wyroku, że na Changmao Biochemical Engineering spoczywał ciężar dowodu, iż różnice w czynnikach wymienionych w art. 2 ust. 10 lit. a)–j) rozporządzenia 2016/1036, takie jak różnice w kosztach produkcji, miały wpływ na porównywalność cen. Zdaniem Changmao Biochemical Engineering wynika to z brzmienia art. 2 ust. 10. Każde inne rozwiązanie nakładałoby na producentów nieposiadających gospodarki rynkowej nadmierny ciężar dowodu w sytuacji, gdy normalna wartość jest obliczana na podstawie danych przemysłu Unii.

109. W części czwartej zarzutu trzeciego Changmao Biochemical Engineering podnosi, że uznając w pkt 155–160 zaskarżonego wyroku, że Komisja nie nałożyła na nią nadmiernego ciężaru dowodu, żądając przedstawienia dowodu na okoliczność, że różnice w kosztach produkcji przekładają się na różnice cen, Sąd naruszył następujące przepisy: art. 2.4 zdanie ostatnie porozumienia antydumpingowego, zgodnie z wykładnią zawartą w decyzjach Organu ds. Rozstrzygania Sporów Światowej Organizacji Handlu (WTO); art. 20 ust. 2 i 4 rozporządzenia 2016/1036 oraz art. 6.2 porozumienia antydumpingowego w zakresie w jakim przepisy ten ustanawiają prawo do obrony przysługujące Changmao Biochemical Engineering; art. 6.4, art. 12.2.1 i art. 12.2.2 tego porozumienia; a także zasadę dobrej administracji i nie uwzględnił obowiązku staranności Komisji. Ponadto Sąd popełnił błąd, odmawiając w pkt 207 zaskarżonego wyroku nakazania Komisji, w drodze środka organizacji postępowania lub środka dowodowego, przedstawienia analizy, która doprowadziła ją do stwierdzenia w motywie 70 spornego rozporządzenia, że między rozpatrywanym produktem a produktem podobnym nie ma różnic, które byłyby systematycznie odzwierciedlane w cenach.

110. Komisja twierdzi, że zarzut trzeci należy oddalić.

111. Zdaniem Komisji część pierwszą zarzutu trzeciego należy oddalić, ponieważ zasadniczo w odwołaniu nie wskazano, które okoliczności faktyczne lub dowody zostały przeinaczone przez Sąd, ani nie wykazano, że różnice w kosztach produkcji przełożyły się na różnice w cenach.

112. Jeśli chodzi o część drugą zarzutu trzeciego, Komisja twierdzi, że jest ona niedopuszczalna, ponieważ nie została podniesiona przed Sądem. W każdym razie jest ona nieskuteczna, ponieważ pkt 151–153 zaskarżonego wyroku zawierają jedynie uzasadnienie alternatywne, natomiast zasadnicze uzasadnienie zostało przedstawione w pkt 137–150 tego wyroku. Wreszcie, jest ona bezzasadna, ponieważ, w szczególności, pochodzenie danych użytych do dokonania dostosowania nie ma znaczenia. Istotne jest to, że dostosowanie nie pozbawia skuteczności art. 2 ust. 7 rozporządzenia 2016/1036.

113. Zdaniem Komisji część trzecia zarzutu trzeciego jest bezzasadna, ponieważ z brzmienia części wprowadzającej art. 2 ust. 10 rozporządzenia 2016/1036, brzmienia art. 2 ust. 10 lit. k) tego rozporządzenia oraz z orzecznictwa jasno wynika, że wymóg wykazania wpływu na ceny i porównywalność cen dotyczy wszystkich czynników wymienionych w art. 2 ust. 10 tego samego rozporządzenia.

114. Komisja twierdzi, że część czwarta zarzutu trzeciego jest niedopuszczalna w zakresie, w jakim zarzuca naruszenie następujących przepisów: art. 2.4 zdanie ostatnie porozumienia antydumpingowego; art. 20 ust. 2 i 4 rozporządzenia 2016/1036 i art. 6.2 porozumienia antydumpingowego w zakresie w jakim przepisy ten ustanawiają prawo do obrony przysługujące Changmao Biochemical Engineering; oraz art. 6.4, art. 12.2.1 i art. 12.2.2 tego porozumienia. Naruszenie tych przepisów nie zostało bowiem podniesione w pierwszej instancji. W każdym razie część czwarta zarzutu trzeciego jest bezzasadna w zakresie, w jakim dotyczy naruszenia tych przepisów. Wreszcie, jeśli chodzi o pozostały zakres części czwartej zarzutu trzeciego, tj. wniosku Changmao Biochemical Engineering o zastosowanie środka organizacji postępowania lub środka dowodowego, Komisja twierdzi, że jest on nieskuteczny, a w każdym razie bezzasadny.

2. Ocena

115. W ramach zarzutu trzeciego Changmao Biochemical Engineering podnosi, że Sąd, uznając, iż Komisja nie popełniła błędu, odmawiając dokonania wnioskowanych przez Changmao Biochemical Engineering dostosowań w celu obliczenia marginesu dumpingu, przeinaczył okoliczności faktyczne i naruszył następujące przepisy: art. 2 ust. 10, art. 9 ust. 4 oraz art. 20 ust. 2 i 4 rozporządzenia nr 1225/2009; art. 2.4 i inne postanowienia porozumienia antydumpingowego, a także zasadę dobrej administracji i nie uwzględnił obowiązku staranności Komisji.

116. Jak już wyjaśniono w pkt 105–109 powyżej, zarzut trzeci dzieli się na cztery części. W części pierwszej, która odnosi się do pkt 141–144 zaskarżonego wyroku, zarzuca się Sądowi, że przeinaczył fakty, uznając, że Changmao Biochemical Engineering nie przedstawiła dowodów na istnienie różnic w kosztach produkcji, które miały wpływ na porównywalność cen. W części drugiej, która odnosi się do pkt 151–153 tego wyroku, zarzuca się Sądowi naruszenie art. 2 ust. 10 rozporządzenia nr 1225/2009 poprzez stwierdzenie, że wnioski o dostosowania złożone przez producentów z państwa nieposiadającego gospodarki rynkowej nie mogą odnosić się do rzeczywistych kosztów w tym państwie. W ramach części trzeciej Changmao Biochemical Engineering twierdzi, że w pkt 143 i 144 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył art. 2 ust. 10 rozporządzenia nr 1225/2009 i nałożył na producentów nieposiadających gospodarki rynkowej nadmierny ciężar dowodu, wymagając od nich wykazania, że różnice w kosztach produkcji wpływają na ceny i porównywalność cen. Część czwarta odnosi się do pkt 155–160 zaskarżonego wyroku i zarzuca Sądowi, że wymagając od Changmao Biochemical Engineering wykazania wpływu na porównywalność cen, mimo że nie miała ona dostępu do danych dotyczących przemysłu Unii, Sąd naruszył art. 2.4, 6.2, 6.4, 12.2.1 i 12.2.2 porozumienia antydumpingowego, art. 20 ust. 2 i 4 rozporządzenia nr 1225/2009, zasadę dobrej administracji i nie uwzględnił obowiązku staranności Komisji. Część czwarta zarzutu trzeciego również kwestionuje odmowę Sądu w pkt 207 zaskarżonego wyroku zarządzenia środka organizacji postępowania lub środka dowodowego.

a) W przedmiocie dopuszczalności

117. Komisja podnosi niedopuszczalność części drugiej zarzutu trzeciego w całości i części czwartej tego zarzutu w części.

118. W pierwszej kolejności Komisja podnosi, że część druga zarzutu trzeciego jest niedopuszczalna, ponieważ stanowi ona nowy zarzut.

119. Moim zdaniem, ten zarzut dopuszczalności należy oddalić.

120. Po pierwsze, Changmao Biochemical Engineering nie podniosła przed Trybunałem żadnego argumentu, którego nie przedstawiła przed Sądem.

121. W istocie w części drugiej zarzutu trzeciego Changmao Biochemical Engineering twierdzi, że Komisja naruszyła art. 2 ust. 10 rozporządzenia nr 1225/2009, odmawiając dokonania wnioskowanych przez Changmao Biochemical Engineering dostosowań ze względu na to, że wniosek o dostosowanie złożony przez chińskiego producenta eksportującego, który nie korzysta z traktowania na zasadach rynkowych, nie może odnosić się do rzeczywistych kosztów w Chinach. Changmao Biochemical Engineering wskazuje w tym względzie, że zwróciła się do Komisji o dokonanie dostosowania z uwzględnieniem nie własnych kosztów produkcji, lecz kosztów występujących w Unii.

122. Przed Sądem, w ramach zarzutu trzeciego dotyczącego naruszenia przez Komisję między innymi art. 2 ust. 10 rozporządzenia nr 1225/2009 poprzez odmowę dokonania przez Changmao Biochemical Engineering dostosowań, Changmao Biochemical Engineering podniosła, że okoliczność, iż chińskiemu producentowi eksportującemu nie przyznano traktowania na zasadach rynkowych, nie stoi na przeszkodzie temu, by producent ten mógł wnioskować o dostosowania. Zdaniem Changmao Biochemical Engineering, chociaż dostosowania te nie mogły być dokonane na podstawie kosztów własnych tego producenta, mogły one jednak odnosić się do innych parametrów w Chinach niż ceny i koszty, takich jak zastosowanie innego procesu produkcyjnego w tym kraju.

123. Po drugie, zgodnie z orzecznictwem, wnoszący odwołanie ma legitymację do wniesienia odwołania, w którym podniesione są zarzuty, których źródłem był sam zaskarżony wyrok i których przedmiotem jest krytyka jego zasadności pod względem prawnym, niezależnie od okoliczności, czy wnoszący odwołanie podniósł zarzuty te przed Sądem ( 50 ). Tak jest w tym przypadku, ponieważ kwestia, czy producent eksportujący, któremu nie przyznano traktowania na zasadach rynkowych, może mimo to wystąpić o dostosowania i w odniesieniu do jakich parametrów – została omówiona w pkt 151–153 zaskarżonego wyroku.

124. Po drugie, Komisja podnosi niedopuszczalność części czwartej zarzutu trzeciego w zakresie, w jakim zarzuca się naruszenie art. 2.4 zdanie ostatnie porozumienia antydumpingowego, art. 6.2, 6.4, 12.2.1 i 12.2.2 tego porozumienia oraz art. 20 ust. 2 i 4 rozporządzenia nr 1225/2009. Zdaniem Komisji, przed Sądem nie podniesiono naruszenia żadnego z tych przepisów.

125. Moim zdaniem ten zarzut niedopuszczalności powinien zostać uwzględniony. W istocie, przed Sądem nie podniesiono naruszenia żadnego z przepisów wymienionych w pkt 124 powyżej w związku z odmową Komisji dokonania wnioskowanych przez Changmao Biochemical Engineering dostosowań.

126. Jednakże część czwarta zarzutu trzeciego pozostaje dopuszczalna w zakresie, w jakim dotyczy naruszenia zasady dobrej administracji i obowiązku staranności Komisji oraz w zakresie, w jakim kwestionuje odmowę Sądu zarządzenia środka organizacji postępowania lub środka dowodowego.

127. Stwierdzam, że część druga zarzutu trzeciego jest dopuszczalna, a część czwarta tego zarzutu jest niedopuszczalna w zakresie, w jakim dotyczy naruszenia art. 2.4 zdanie ostatnie porozumienia antydumpingowego, art. 6.2, 6.4, 12.2.1 i 12.2.2 tego porozumienia oraz art. 20 ust. 2 i 4 rozporządzenia nr 1225/2009.

b) Co do istoty

128. Przeanalizuję część trzecią zarzutu trzeciego, następnie część pierwszą tego zarzutu, część czwartą, a na koniec część drugą.

1) W przedmiocie części trzeciej zarzutu trzeciego

129. Zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia nr 1225/2009, dokonuje się obiektywnego porównania ceny eksportowej z wartością normalną. Część wprowadzająca tego przepisu stanowi, że „w przypadku gdy nie jest możliwe porównanie […] wartości normalnej i ceny eksportowej na takiej podstawie, uwzględnia się, w formie dostosowania i oceniając każdy przypadek z osobna, różnice stwierdzonych czynników, które zostały zgłoszone i co do których wykazano, że mogą wpłynąć na ceny oraz ich porównywalność”.

130. Zgodnie z orzecznictwem, jeżeli strona na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia 1225/2009 wnosi o dostosowanie mające zapewnić porównywalność wartości normalnej i ceny eksportowej w celu określenia marginesu dumpingu, powinna ona przedstawić dowód, że jej żądanie jest uzasadnione. Ciężar dowodu, że muszą być dokonane szczególne dostosowania wymienione w art. 2 ust. 10 lit. a)–k) tego rozporządzenia, spoczywa na tych, którzy powołują się na nie ( 51 ).

131. W niniejszej sprawie w motywie 48 spornego rozporządzenia stwierdzono, że Changmao Biochemical Engineering zwróciła się do Komisji o dokonanie dostosowań do celów obliczenia marginesu dumpingu, ponieważ istniały różnice w kosztach produkcji między producentem chińskim a producentem unijnym. Zgodnie z motywem 49 tego rozporządzenia Komisja odrzuciła ten wniosek o dostosowanie, ponieważ Changmao Biochemical Engineering nie uzasadniła swojego twierdzenia, a w szczególności nie przedstawiła dowodów na okoliczność, że „klienci płacą systematycznie różne ceny na rynku krajowym wskutek różnicy w [kosztach produkcji]”.

132. W pkt 143 i 144 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, że to na Changmao Biochemical Engineering spoczywał ciężar wykazania, że różnice w kosztach produkcji przekładają się na różnice w cenach, czego nie uczyniła, a zatem Komisja nie naruszyła art. 2 ust. 10 rozporządzenia nr 1225/2009, odrzucając jej wnioski o dostosowanie.

133. W części trzeciej zarzutu trzeciego odwołania Changmao Biochemical Engineering podnosi, że Sąd naruszył w ten sposób prawo.

134. Uważam, że część trzecia zarzutu trzeciego jest bezzasadna.

135. Po pierwsze, wynika to z brzmienia art. 2 ust. 10 rozporządzenia nr 1225/2009. Nie przychylam się do argumentu Changmao Biochemical Engineering, zgodnie z którym strona wnioskująca o dostosowanie musi wykazać wpływ na ceny i porównywalność cen jedynie w przypadku, gdy dostosowanie jest wnioskowane na podstawie lit. k) tego przepisu z tytułu „różnic czynników nieprzewidzianych w lit. a)-j)”, lecz nie w przypadku, gdy dostosowanie jest wnioskowane z tytułu różnic w czynnikach wymienionych w lit. a)-j). Prawdą jest, że lit. k) wyraźnie stanowi, iż należy „wykazać, że [różnice w czynnikach] wpływają na porównywalność cen”, podczas gdy lit. a)-j) nie zawierają takiego wyraźnego stwierdzenia ( 52 ). Zauważam jednak, że część wprowadzająca art. 2 ust. 10 rozporządzenia nr 1225/2009, przytoczona w pkt 129 powyżej, stwierdza, iż [uwzględnia się] różnice „czynników”„co do których wykazano, że mogą wpłynąć na ceny oraz ich porównywalność”. Część wprowadzająca dotyczy wszystkich czynników wymienionych w lit. a)-k). Zauważam również, że lit. k) wymaga wykazania, że różnice innych czynników „wpływają na porównywalność cen, stosownie do wymagań niniejszego ustępu” ( 53 ). W związku z tym sama lit. k) wskazuje, że wykazanie to jest wymagane we wszystkich przypadkach, w których wnosi się o dostosowanie na podstawie ust. 10, niezależnie od czynnika, którego to dotyczy.

136. Po drugie, jest to zgodne z orzecznictwem Sądu, wedle którego zarówno z brzmienia, jak i systematyki art. 2 ust. 10 rozporządzenia nr 1225/2009 wynika, że dostosowanie ceny eksportowej lub wartości normalnej może zostać dokonane jedynie w celu uwzględnienia różnic w czynnikach, które wpływają na ceny, a tym samym na ich porównywalność. Na przykład w wyroku z dnia 29 kwietnia 2015 r., Changshu City Standard Parts Factory i Ningbo Jinding Fastener/Rada (T‑558/12 i T‑559/12, niepublikowany, EU:T:2015:237, pkt 114), Sąd orzekł, że Rada i Komisja muszą odmówić dostosowania z tytułu różnic w czynnikach, co do których nie wykazano, że mają wpływ na ceny, a zatem na ich porównywalność ( 54 ). Podobnie w wyroku z dnia 18 października 2016 r., Crown Equipment (Suzhou) i Crown Gabelstapler/Rada (T‑351/13, niepublikowany, EU:T:2016:616, pkt 138), Sąd stwierdził, że to na producentach eksportujących wnioskujących o dostosowanie kwoty odpowiadającej 14% cłu przywozowemu pobieranemu przez władze państwa analogicznego spoczywał ciężar przedstawienia dowodów wskazujących, że to cło przywozowe miało wpływ na poziomy cen stanowiące wartość normalną oraz na możliwość porównania tych cen z cenami eksportowymi.

137. Po trzecie, nie przychylam się do argumentu Changmao Biochemical Engineering, że wymagając od niej wykazania wpływu na ceny i porównywalność cen, Sąd nałożył na nią nadmierny ciężar dowodu, ponieważ wartość normalna została obliczona na podstawie danych dostarczonych przez producenta unijnego, do których Changmao Biochemical Engineering, jako chiński producent eksportujący, nie miała dostępu.

138. Zauważam, że argument ten został omówiony i oddalony przez Sąd w pkt 155–159 zaskarżonego wyroku, który Changmao Biochemical Engineering kwestionuje w części czwartej zarzutu trzeciego. Odniosę się jednak do niego w tym miejscu, gdyż w przeciwnym razie analiza części trzeciej zarzutu trzeciego byłaby niepełna.

139. Prawdą jest, że zgodnie z orzecznictwem, osoby wnioskującej o dostosowanie na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia nr 1225/2009, na której to spoczywa ciężar wykazania konieczności wnioskowanego dostosowania, nie powinien obciążać nadmierny ciężar dowodu ( 55 ). Jednakże nie ma to miejsca w niniejszym przypadku z następujących powodów.

140. Podkreślam, że nie ma zastrzeżeń co do wymogu zawartego w części wprowadzającej art. 2 ust. 10 rozporządzenia nr 1225/2009, zgodnie z którą należy wykazać, że różnice w czynnikach wymienionych w lit. a)-k) tego przepisu mają wpływ na ceny i porównywalność cen. Oznacza to, że dowód ten musi zostać przedstawiony niezależnie od metody zastosowanej do obliczenia wartości normalnej, a zatem nawet w przypadku, gdy jest ona obliczana przy użyciu danych przemysłu Unii. Gdyby tak nie było, Komisja mogłaby zostać zobowiązana, na wniosek, do dokonania dostosowania, które nie ma wpływu na ceny i porównywalność cen, a zatem prowadzi do powstania asymetrii między wartością normalną a ceną eksportową.

141. Ponadto, wbrew temu, co twierdzi Changmao Biochemical Engineering, nie można uznać, że chińscy producenci eksportujący nie mają dostępu do danych wykorzystywanych do obliczenia wartości normalnej i ceny eksportowej, jeżeli dane te zostały przedłożone Komisji przez producenta z państwa analogicznego lub, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, przez producenta z Unii.

142. Pragnę zauważyć, że zgodnie z art. 6 ust. 7 rozporządzenia nr 1225/2009 eksporterzy mogą zapoznać się ze wszystkimi informacjami przekazanymi przez każdą ze stron postępowania a na mocy art. 20 ust. 2 tego samego rozporządzenia mogą wystąpić z wnioskiem o przekazanie dokonanych w toku postępowania najważniejszych ustaleń i faktów, na podstawie których ma być zalecone wprowadzenie środków ostatecznych. Prawdą jest, że zapoznanie się z informacjami i najważniejszymi ustaleniami i faktami dotyczy wyłącznie informacji, nieobjętych klauzulą poufności w rozumieniu art. 19 tego rozporządzenia ( 56 ). W niniejszej sprawie z motywu 40 spornego rozporządzenia wynika jednak, że Komisja ujawniła Changmao Biochemical Engineering dane dotyczące producenta unijnego.

143. Zauważam również, że – jak twierdzi Komisja – Changmao Biochemical Engineering nie twierdzi, na poparcie swojego argumentu, że Sąd nałożył na nią nadmierny ciężar dowodu, że Komisja nie ujawniła jej danych niezbędnych do złożenia wniosku o dostosowanie (poza ogólnym i bezpodstawnym stwierdzeniem w odwołaniu, że „producenci nieposiadający gospodarki rynkowej nie dysponują danymi dotyczącymi analogicznych cen producenta”). Na poparcie tego argumentu Changmao Biochemical Engineering twierdzi natomiast w szczególności, że producent unijny nie przedstawił wszystkich informacji niezbędnych do umożliwienia rzetelnego porównania normalnej wartości z ceną eksportową.

144. Wprawdzie Changmao Biochemical Engineering kwestionuje również odmowę Sądu nakazania Komisji, w drodze środka organizacji postępowania lub środka dowodowego, przedstawienia analizy, która doprowadziła Komisję do stwierdzenia w motywie 70 spornego rozporządzenia, że nie ma różnic między produktem objętym postępowaniem a produktem podobnym, które byłyby systematycznie odzwierciedlane w cenach. Zauważam jednak, że Changmao Biochemical Engineering twierdzi w tym względzie nie tylko, że Komisja (według jej własnych słów) „ukryła” informacje niezbędne do dokonania dostosowań, ale przede wszystkim, że Komisja mogła po prostu nie zebrać tych informacji, w szczególności faktur i umów dotyczących przemysłu Unii. Wydaje mi się zatem, że kwestionując odmowę Sądu nakazania przedstawienia wspomnianej analizy, Changmao Biochemical Engineering dąży zasadniczo do ustalenia, czy Komisja zgromadziła wystarczające informacje, a nie do wykazania, że Komisja nie ujawniła jej wystarczających informacji.

145. Stwierdzam, że część trzecia zarzutu trzeciego jest bezzasadna.

2) W przedmiocie części pierwszej zarzutu trzeciego

146. W pkt 141–144 zaskarżonego wyroku Sąd uznał, że odmawiając dokonania wnioskowanych przez Changmao Biochemical Engineering dostosowań, Komisja nie naruszyła art. 2 ust. 10 rozporządzenia nr 1225/2009, ponieważ Changmao Biochemical Engineering nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swego wniosku i nie wykazała, że rzekome różnice w kosztach produkcji przekładają się na różnice w cenach.

147. W części pierwszej zarzutu trzeciego Changmao Biochemical Engineering podnosi, że w ten sposób Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne.

148. Uważam, że część pierwszą zarzutu trzeciego należy oddalić.

149. Zgodnie z orzecznictwem, to wnoszący odwołanie powinien precyzyjnie wskazać dowody, które zostały przeinaczone przez Sąd, i przedstawić zarzucane mu błędy w ocenie ( 57 ).

150. W niniejszej sprawie Changmao Biochemical Engineering wprawdzie wymienia w odwołaniu dowody powołane w ramach postępowania administracyjnego, nie wyjaśnia jednak dokładnie, w jaki sposób rzekome różnice w każdym z istotnych czynników wpłynęły na ceny i porównywalność cen, a zatem w jaki sposób Sąd przeinaczył fakty, stwierdzając w pkt 143 wyroku, że nie wykazała ona, iż różnice w kosztach produkcji przekładają się na różnice w cenach.

151. Pragnę również zauważyć, że wbrew twierdzeniom Changmao Biochemical Engineering nie ma sprzeczności między motywem 49 spornego rozporządzenia, w którym stwierdzono, że Changmao Biochemical Engineering nie wykazała wpływu na ceny i porównywalność cen, a motywem 76 tego rozporządzenia, zgodnie z którym chiński przywóz po cenach dumpingowych podcinał ceny unijne o 21,1%. Stwierdzenie przez Komisję podcięcia ceny oznacza bowiem, że przemysł Unii poniósł szkodę, przy czym nic nie wskazuje na to, że podcięcie to było spowodowane różnicami w kosztach produkcji, co uzasadniałoby dostosowanie.

152. W związku z tym część pierwszą zarzutu trzeciego należy oddalić.

3) W przedmiocie części czwartej zarzutu trzeciego

153. W pkt 155–160 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, że Komisja nie nałożyła na Changmao Biochemical Engineering nadmiernego ciężaru dowodu, wymagając od niej wykazania, że rzekome różnice w kosztach produkcji przekładają się na różnice w cenach, w sytuacji gdy nie miała ona dostępu do danych dotyczących przemysłu Unii.

154. W części czwartej zarzutu trzeciego Changmao Biochemical Engineering podnosi, że Sąd naruszył w ten sposób art. 2.4 zdanie ostatnie porozumienia antydumpingowego, art. 6.2, 6.4, 12.2.1 i 12.2.2 tego porozumienia, art. 20 ust. 2 i 4 rozporządzenia nr 1225/2009, zasadę dobrej administracji oraz nie uwzględnił obowiązku staranności Komisji. Ponadto Changmao Biochemical Engineering twierdzi, że Sąd popełnił błąd, odmawiając w pkt 207 zaskarżonego wyroku nakazania Komisji, w drodze środka organizacji postępowania lub środka dowodowego, przedstawienia analizy, która doprowadziła ją do oddalenia jej wniosków o dostosowanie.

155. Jak wyjaśniono w pkt 124–127 powyżej, część czwarta zarzutu trzeciego jest w części niedopuszczalna. Niemniej jednak, w celu wyczerpującego przedstawienia tematu, wyjaśnię poniżej, dlaczego, gdyby Trybunał uznał, że część czwarta zarzutu trzeciego jest dopuszczalna w całości, należałoby jednak oddalić ją jako bezzasadną.

156. Po pierwsze, część czwarta zarzutu trzeciego jest bezzasadna w zakresie, w jakim zarzuca naruszenie art. 2.4 zdanie ostatnie porozumienia antydumpingowego oraz art. 6.2, 6.4, 12.2.1 i 12.2.2 tego porozumienia.

157. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, porozumienia WTO – z uwagi na swój charakter i strukturę – nie znajdują się co do zasady pośród przepisów, w świetle których Trybunał Sprawiedliwości dokonuje kontroli legalności aktów instytucji unijnych. Wyłącznie w dwóch wyjątkowych sytuacjach Trybunał przyznał, że do sądu Unii należy w odpowiednim przypadku kontrola zgodności z prawem aktu Unii i aktów wydanych w celu jego wykonania w świetle porozumień WTO. Chodzi, po pierwsze, o sytuację, w której Unia Europejska miała zamiar wykonać szczególny obowiązek przyjęty w ramach tych porozumień WTO, i po drugie, o przypadek, w którym odnośny akt prawa Unii wyraźnie odsyła do konkretnych postanowień tych porozumień ( 58 ).

158. Żaden z artykułów rozporządzenia nr 1225/2009 nie odsyła do żadnego konkretnego postanowienia porozumień WTO. Jednakże zgodnie z orzecznictwem, art. 2 ust. 10 rozporządzenia nr 1225/2009 wdraża art. 2.4 porozumienia antydumpingowego, którego postanowienia zasadniczo powtarza ( 59 ).

159. Niemniej jednak art. 2 ust. 10 rozporządzenia nr 1225/2009 nie zawiera wyraźnego powtórzenia wymogu zawartego w art. 2.4 zdanie ostatnie porozumienia antydumpingowego, zgodnie z którym „władze wskażą zainteresowanym stronom, jakie informacje są niezbędne do zapewnienia rzetelnej porównywalności, i nie będą narzucać stronom obowiązku ponoszenia nieuzasadnionych ciężarów dowodowych” ( 60 ). Wydaje mi się zatem, że brak jest wyraźnego zamiaru prawodawcy Unii wdrożenia szczególnego obowiązku wynikającego z przepisu art. 2.4 zdanie ostatnie porozumienia antydumpingowego. Wynika z tego, że sąd Unii nie może kontrolować zgodności z prawem spornego rozporządzenia na podstawie jego zgodności z art. 2.4 zdanie ostatnie porozumienia antydumpingowego ( 61 ).

160. Ponadto, bez konieczności badania, czy konkretne przepisy rozporządzenia nr 1225/2009 wdrażają art. 6.2, 6.4, 12.2.1 lub 12.2.2 porozumienia antydumpingowego i czy w związku z tym zgodność z prawem spornego rozporządzenia może być badana w świetle tych przepisów, stwierdzam, że zarzut naruszenia art. 6.2, 6.4, 12.2.1 lub 12.2.2 porozumienia antydumpingowego nie może zostać uwzględniony. W istocie nie dostrzegam znaczenia art. 12.2.1 i 12.2.2, które odnoszą się do publicznych ogłoszeń o nałożeniu środków antydumpingowych, ani art. 6.2, który dotyczy spotkań z zainteresowanymi stronami. Jeśli zaś chodzi o art. 6.4, który stanowi, że władze stworzą wszystkim zainteresowanym stronom możliwość zapoznania się ze wszystkimi istotnymi informacjami, które nie są poufne, zauważam, że, jak wyjaśniono w pkt 143 powyżej i w pkt 161 poniżej, Changmao Biochemical Engineering nie twierdzi, że Komisja nie ujawniła jej informacji niezbędnych do złożenia wniosku o dostosowanie.

161. Po drugie, moim zdaniem część czwarta zarzutu trzeciego jest bezzasadna w zakresie, w jakim zarzuca naruszenie art. 20 ust. 2 i 4 rozporządzenia nr 1225/2009. Jak wspomniano w pkt 142 powyżej, na podstawie art. 20 ust. 2 i 4 rozporządzenia nr 1225/2009 eksporterzy mogą wystąpić z wnioskiem o przekazanie najważniejszych ustaleń i faktów, „z zastrzeżeniem informacji poufnych”. Wyjaśniłem jednak w pkt 143 powyżej, że w niniejszej sprawie Changmao Biochemical Engineering nie twierdzi, na poparcie swego zarzutu dotyczącego naruszenia art. 20 ust. 2 i 4 rozporządzenia nr 1225/2009, że Komisja nie ujawniła jej informacji niezbędnych do wystąpienia z wnioskiem o dokonanie dostosowań. Na poparcie tego zarzutu twierdzi ona natomiast, że Komisja nie zebrała w szczególności wszystkich informacji niezbędnych do ustalenia, czy uwzględnić takie wnioski. To uchybienie, jeśli zostanie stwierdzone, nie może stanowić naruszenia art. 20 ust. 2 i 4 rozporządzenia nr 1225/2009.

162. Po trzecie, część czwarta zarzutu trzeciego jest bezzasadna w zakresie, w jakim dotyczy naruszenia obowiązku staranności Komisji. Zgodnie z orzecznictwem cytowanym w pkt 102 powyżej, Komisja była zobowiązana do zbadania z należytą starannością i bezstronnością dowodów przedstawionych przez Changmao Biochemical Engineering na poparcie wniosków o dostosowanie. Jednakże, jak wykazałem w pkt 148–152 powyżej, Sąd nie przeinaczył faktów, stwierdzając w pkt 141–144 zaskarżonego wyroku, że Changmao Biochemical Engineering nie wykazała, że rzekome różnice w kosztach produkcji miały wpływ na ceny i porównywalność cen.

163. Po czwarte, uważam, że część czwarta zarzutu trzeciego jest bezzasadna w zakresie, w jakim dotyczy naruszenia zasady dobrej administracji. Zgodnie z orzecznictwem, z zasady dobrej administracji wynika, że ciężar dowodu, jaki Komisja nakłada na producentów eksportujących wnoszących o dostosowanie na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia nr 1225/2009, nie może być nieuzasadniony ( 62 ). W pkt 139–144 powyżej przedstawiłem jednak powody, dla których Komisja, wymagając, od Changmao Biochemical Engineering wykazania, że domniemane różnice w kosztach produkcji wpłynęły na ceny i porównywalność cen, nie nałożyła na to przedsiębiorstwo nieuzasadnionego ciężaru dowodu.

164. Po piąte, część czwarta zarzutu trzeciego jest bezzasadna w zakresie, w jakim zarzuca Sądowi, że popełnił błąd odmawiając w pkt 207 zaskarżonego wyroku nakazania Komisji, w drodze środka organizacji postępowania lub środka dowodowego, przedstawienia analizy, która doprowadziła ją do stwierdzenia w motywie 70 spornego rozporządzenia, że między rozpatrywanym produktem a produktem podobnym nie ma różnic, które byłyby systematycznie odzwierciedlane w cenach. Zgodnie z orzecznictwem wyłącznie do Sądu należy ocena ewentualnej konieczności uzupełnienia materiału dowodowego zgromadzonego w rozpatrywanych przez niego sprawach, co się tyczy oceny przez Sąd wniosków składanych przez stronę o zarządzenie środka organizacji postępowania lub środka dowodowego ( 63 ). Ponadto, jak wykazano w pkt 148–152 powyżej, w niniejszej sprawie nie stwierdzono przeinaczenia faktów.

165. Stwierdzam, że część czwartą zarzutu trzeciego należy oddalić w całości.

4) W przedmiocie części drugiej zarzutu trzeciego

166. W pkt 151–153 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, że chińscy producenci eksportujący, którzy nie korzystają z traktowania na zasadach rynkowych, mogą składać wnioski o dostosowanie, ale wnioski te nie mogą „odnosić się do rzeczywistych kosztów w Chinach”, gdyż w przeciwnym razie art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 1225/2009 stałby się nieskuteczny.

167. W części drugiej zarzutu trzeciego, Changmao Biochemical Engineering podnosi, że Sąd naruszył w ten sposób art. 2 ust. 10 rozporządzenia nr 1225/2009.

168. Uważam, że chociaż część druga zarzutu trzeciego jest zasadna, należy ją jednak oddalić jako nieskuteczną. Poniżej przedstawię powody, dla których uważam, że jest on zasadny, a następnie wyjaśnię, dlaczego jest on nieskuteczny.

169. Zgodnie z orzecznictwem, celem art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 1225/2009 jest unikanie uwzględniania stosowanych cen i kosztów ponoszonych w państwach nieposiadających gospodarki rynkowej, gdyż czynniki te nie są wynikiem normalnych sił rynkowych ( 64 ).

170. Komisja argumentuje, że gdyby dokonano dostosowania ze względu na różnice w kosztach produkcji między Chinami a Unią, spowodowałoby to nieskuteczność art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 1225/2009, ponieważ koszty produkcji w Chinach są związane ze statusem Chin jako gospodarki nierynkowej, w związku z czym są one zniekształcone.

171. Moim zdaniem, argument ten nie może zostać uwzględniony.

172. Prawdą jest, że w wyroku z dnia 29 kwietnia 2015 r., Changshu City Standard Parts Factory i Ningbo Jinding Fastener/Rada (T‑558/12 i T‑559/12, niepublikowany, EU:T:2015:237), Sąd uznał, że nie można dokonać żadnych dostosowań z tytułu różnic w wydajności i produktywności między chińskimi producentami eksportującymi, na których nałożono cła antydumpingowe, a producentem z państwa analogicznego, ponieważ ci pierwsi nie uzyskali zgody na traktowanie na zasadach rynkowych, a zatem dane ich dotyczące nie mogły być brane pod uwagę do celów określenia wartości normalnej ( 65 ). Chińscy producenci eksportujący podnieśli przed Trybunałem, że uwzględnienie dostosowań związanych z różnicami w wydajności i produktywności nie uczyniłoby metody państwa analogicznego bezskuteczną, gdyż mniejsze zużycie surowców i energii elektrycznej oraz wydajność pracowników (w porównaniu z państwem analogicznym) nie mają żadnego związku ani z cenami i kosztami tych elementów, ani z siłami rynkowymi w Chinach ( 66 ). Rzecznik generalny Paolo Mengozzi zaproponował odrzucenie tego argumentu, ponieważ „przedsiębiorstwo, które nie uzyskało zgody na traktowanie na zasadach rynkowych, nie może powołać się na różnice dotyczące produktywności i wydajności w ramach wniosku o dokonanie dostosowań wartości normalnej”, bowiem produktywność i wydajność „są wypadkową szeregu czynników […] co do których można racjonalnie zakładać, że przynajmniej pośrednio wpływają na nie parametry niebędące wynikiem działania normalnych sił rynkowych” ( 67 ). Trybunał nie wypowiedział się jednak w przedmiocie odmowy Rady i Komisji dokonania wnioskowanych dostosowań ( 68 ).

173. Prawdą jest również, że w wyroku z dnia 23 kwietnia 2018 r., Shanxi Taigang Stainless Steel/Komisja (T‑675/15, niepublikowany, EU:T:2018:209), Sąd uznał, że nie można dokonać żadnych dostosowań ze względu na różnice w procesie produkcyjnym i dostępie do surowców między Chinami a państwem analogicznym, biorąc pod uwagę, że po pierwsze, Chiny nie były w czasie gdy miały miejsce okoliczności faktyczne sprawy uznawane za posiadające gospodarkę rynkową, a po drugie, wnioskodawca, chiński producent eksportujący, nie złożył wniosku o traktowanie na zasadach rynkowych. W ten sposób, zdaniem Sądu, nic nie wskazywało na to, że na pozyskiwanie niklu lub proces produkcyjny przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki nierynkowej nie miały wpływu parametry, które nie były wynikiem sił rynkowych ( 69 ). Przed Trybunałem chińscy producenci eksportujący twierdzili, że Sąd powinien był zbadać, czy akceptacja żądanych dostosowań skutkowałaby ponownym wprowadzeniem do wartości normalnej kosztów, na które wpływ miały parametry niewynikające z sił rynkowych, czego Sąd nie uczynił ( 70 ). Trybunał oddalił ten argument jako nieskuteczny, ponieważ chińscy producenci eksportujący nie zakwestionowali w sposób wyraźny dokonanego w ten sposób przez Sąd ustalenia faktycznego, wedle którego nie wydaje się, by dostosowania dotyczyły czynników, które są wynikiem sił rynkowych ( 71 ).

174. Zauważam jednak, że ani w wyroku z dnia 5 kwietnia 2017 r., Changshu City Standard Parts Factory i Ningbo Jinding Fastener/Rada (C‑376/15 P i C‑377/15 P, EU:C:2017:269), ani w wyroku z dnia 29 lipca 2019 r., Shanxi, Taigang Stainless Steel/Komisja (C‑436/18 P, EU:C:2019:643) Trybunał nie zbadał co do istoty kwestii, czy chińscy producenci eksportujący, którym nie przyznano traktowania na zasadach rynkowych, mogą wnioskować o dostosowania ze względu na różnice w procesie produkcji oraz w zużyciu surowców i dostępie do nich między Chinami a państwem analogicznym.

175. Zwracam również uwagę, że Changmao Biochemical Engineering podnosi, zaś Komisja temu nie zaprzeczyła, że sytuacja w niniejszej sprawie różni się od sytuacji w wyroku z dnia 29 lipca 2019 r., Shanxi Taigang Stainless Steel/Komisja (C‑436/18 P, EU:C:2019:643), ponieważ w niniejszej sprawie dostosowania zostałyby dokonane nie poprzez odniesienie do własnych kosztów produkcji chińskiego producenta eksportującego lub do kosztów produkcji w Chinach, lecz poprzez odniesienie do kosztów produkcji w Unii. Argument Changmao Biochemical Engineering sprowadza się zasadniczo do tego, że określenie normalnej wartości zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 1225/2009 nie stoi na przeszkodzie uwzględnieniu przez Komisję wniosków o dostosowanie, jeżeli przy określaniu kwoty dostosowań Komisja nie korzysta z danych pochodzących z rynku chińskiego.

176. Changmao Biochemical Engineering wyjaśnia, że w niniejszym przypadku nie zwróciła się do Komisji o dokonanie dostosowań w odniesieniu do własnych kosztów produkcji. Po pierwsze, zwróciła się ona do Komisji o to, by w przypadku, gdy przemysł Unii i ona sama wykorzystywały różne surowce i zasoby, Komisja obniżyła normalną wartość lub podwyższyła cenę eksportową o kwotę równą różnicy między (i) kosztem surowca lub zasobu wykorzystywanego przez przemysł Unii a (ii) kosztem w Unii odpowiadającego mu surowca lub zasobu wykorzystywanego przez samą Changmao Biochemical Engineering ( 72 ). Po drugie, Changmao Biochemical Engineering zwróciła się do Komisji, aby w przypadku, gdy koszty zostały poniesione jedynie przez przemysł Unii, a nie przez nią samą, dokonała dostosowań w kwotach równych tym kosztom. Changmao Biochemical Engineering podkreśla, że w obu przypadkach Komisja nie uwzględniłaby jej własnych kosztów produkcji ani rzeczywistych kosztów w Chinach przy dokonywaniu wnioskowanych przez Changmao Biochemical Engineering dostosowań. W związku z tym, zdaniem Changmao Biochemical Engineering, art. 2 ust. 7 rozporządzenia nr 1225/2009 nie stał na przeszkodzie temu, by Komisja dokonała tych dostosowań.

177. Moim zdaniem tylko w przypadku, gdy własne koszty produkcji chińskich producentów eksportujących lub koszty produkcji w Chinach wykorzystywane są do ustalenia kwoty dostosowania i gdy koszty te są w ten sposób wprowadzane do obliczenia normalnej wartości, art. 2 ust. 7 rozporządzenia nr 1225/2009 stoi na przeszkodzie uwzględnieniu przez Komisję wniosków o dostosowania złożonych przez chińskich producentów eksportujących, którym nie przyznano statusu podmiotu traktowanego na zasadach rynkowych. Natomiast w sytuacji, gdy koszty produkcji w Chinach są wykorzystywane jedynie w celu ustalenia, że istnieją różnice w czynnikach wymienionych w art. 2 ust. 10 lit. a)–k) tego rozporządzenia, jego art. 2 ust. 7 nie stoi na przeszkodzie uwzględnieniu przez Komisję wniosków o dokonanie dostosowań złożonych przez tych producentów eksportujących.

178. Wynika to z okoliczności, że gdyby chińskim producentom eksportującym uniemożliwiono składanie wniosków o dostosowania w przypadku, gdy wartość normalna jest określana zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 1225/2009, nawet jeśli do obliczenia kwoty dostosowań nie wykorzystuje się danych z rynku chińskiego, ci producenci eksportujący zostaliby faktycznie pozbawieni możliwości składania wniosków o dostosowania w przypadku, gdy normalna wartość jest określana zgodnie z tym przepisem. Z orzecznictwa przytoczonego w pkt 169 powyżej, zgodnie z którym celem art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 1225/2009 jest unikanie uwzględniania stosowanych cen i kosztów ponoszonych w państwach nieposiadających gospodarki rynkowej, gdyż czynniki te nie są wynikiem normalnych sił rynkowych, nie wynika jednak, że określona w ten sposób wartość normalna nie może być przedmiotem żadnego dostosowania, gdy jest ustalana zgodnie z tym przepisem. Wręcz przeciwnie, nic w tym rozporządzeniu nie wskazuje bowiem, aby art. 2 ust. 7 lit. a) tego rozporządzenia przewidywał ogólne odstępstwo od wymogu dokonania dostosowań na potrzeby porównania zgodnie z art. 2 ust. 10 tego rozporządzenia ( 73 ).

179. Ponadto rozwiązanie zaproponowane w pkt 177 powyżej jest zgodne z ustaleniem Sądu, zawartym w pkt 607 i 608 wyroku z dnia 19 maja 2021 r. w sprawie China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products i in./Komisja (T‑254/18, EU:T:2021:278), że art. 2 ust. 10 rozporządzenia nr 1225/2009 należy interpretować w świetle i w kontekście art. 2 ust. 7 lit. a) tego rozporządzenia, co skutkuje tym, że dostosowania nie mogą wprowadzać ani przywracać czynnika zakłócającego systemu chińskiego przy obliczaniu wartości normalnej ustalonej na podstawie metody państwa analogicznego.

180. W wyroku, o którym mowa w pkt 179 powyżej, Sąd uznał, że można dokonać dostosowania wartości normalnej poprzez zastosowanie 12% stawki podatku VAT przewidzianej w prawie chińskim dla wywozu rozpatrywanego produktu z Chin, zasadniczo z tego powodu, że element ten nie został zniekształcony ( 74 ). Wprawdzie sytuacja w tym wyroku różni się od sytuacji w niniejszej sprawie, ponieważ w tym wyroku o dostosowanie nie wnioskowali chińscy producenci eksportujący ( 75 ). Niemniej jednak pozostaje faktem, że zgodnie z tym wyrokiem dostosowanie może być dokonane z wykorzystaniem elementu systemu chińskiego – pod warunkiem jednak, że element ten nie powoduje zniekształceń, lecz jest wynikiem działania sił rynkowych.

181. Wynika z tego, że Sąd błędnie uznał w pkt 153 zaskarżonego wyroku, że wnioski o dostosowanie złożone przez chińskich producentów eksportujących, którzy nie korzystają z traktowania na zasadach rynkowych, nie mogą odnosić się do rzeczywistych kosztów w Chinach. Moim zdaniem wnioski tych producentów eksportujących mogą spotkać się z odmową jedynie w przypadku, gdy dane dotyczące rzeczywistych kosztów w Chinach są wykorzystywane w celu określenia kwoty dostosowania, a nie w przypadku, gdy dane te są powoływane w celu ustalenia, że istnieją różnice w kosztach między Chinami a państwem analogicznym.

182. Tym samym część druga zarzutu trzeciego jest zasadna.

183. Niemniej jednak, jak wspomniano w pkt 168 powyżej, należy oddalić ją jako nieskuteczną z dwóch następujących powodów.

184. Po pierwsze, wydaje mi się, że aby Komisja mogła uwzględnić wnioski o dostosowanie, które dotyczą rzeczywistych kosztów w Chinach, chińscy producenci eksportujący składający te wnioski muszą wykazać, że konkretne koszty, o które chodzi, są normalnym wynikiem sił rynkowych, nawet jeśli dane dotyczące tych kosztów są wykorzystywane jedynie do ustalenia istnienia różnic w czynnikach wymienionych w art. 2 ust. 10 lit. a)–k) rozporządzenia nr 1225/2009. Wynika to z przytoczonego w pkt 130 powyżej orzecznictwa, zgodnie z którym ciężar udowodnienia, że należy dokonać określonych dostosowań, spoczywa na podmiotach, które chcą się na nie powołać.

185. W niniejszej sprawie Changmao Biochemical Engineering nie wykazała jednak, moim zdaniem, że wykorzystanie różnych surowców i zasobów lub koszty ponoszone wyłącznie przez przemysł Unii ( 76 ) są normalnym wynikiem sił rynkowych. Opisała ona jedynie różnice w wykorzystywanych surowcach i zasobach oraz w procesie rafinacji między Chinami a Unią, nie wyjaśniając, dlaczego na te elementy nie ma wpływu status Chin jako gospodarki nierynkowej.

186. Po drugie, uzasadnienie przedstawione w pkt 151–153 zaskarżonego wyroku jest uzasadnieniem ewentualnym, ponieważ w pkt 144 tego wyroku Sąd stwierdził już, że odmawiając dokonania dostosowań, o które wnosiła Changmao Biochemical Engineering, Komisja nie naruszyła art. 2 ust. 10 rozporządzenia nr 1225/2009, gdyż przedsiębiorstwo to nie wykazało, że rzekome różnice w kosztach produkcji przekładają się na różnice w