ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
23.

Wynikające z przyjętego przeze mnie podejścia wymogi skierowane pod adresem austriackich sądów odzwierciedlają okoliczność, iż w związku ze wzrastającym wzajemnym oddziaływaniem oraz współzależnością systemów prawnych państw członkowskich, wywołanymi procesem integracji, władze krajowe coraz częściej zmuszone będą przyjmować rozstrzygnięcia, których skutki wykraczać będą poza granice danego państwa. Tak jak zauważyłem powyżej, każda ze stron niniejszego postępowania usiłowała powoływać się na to, że władze drugiego państwa nie uwzględniły interesów obywateli ich państwa przy uzasadnianiu określonych działań podjętych przez władze własnego państwa. Zwraca to uwagę na okoliczność, iż proces integracji prawno-politycznej prowadzi do rozszerzenia zasięgu i skutków rozstrzygnięć krajowych. Oznacza to także, iż prawo wspólnotowe poszerza zakres uprawnień władz krajowych, a także środków służących ochronie interesów obywateli. Korelatem tego zbliżenia, a zarazem zwiększenia zakresu posiadanej władzy jest podwyższony poziom odpowiedzialności. Wymaga to, by rozważając wpływ przyjmowanych rozstrzygnięć, władze krajowe uwzględniały szeroki zakres podmiotów, których mogą rozstrzygnięcia te dotyczyć. Instytucje Wspólnoty powinny zapewnić, by prawo wspólnotowe nie stało się mechanizmem, za pomocą którego organy jednego państwa członkowskiego będą usiłowały narzucać swą wolę innym państwom członkowskim albo będą lekceważyć interesy podmiotów z innych państw członkowskich, odczuwających skutki ich rozstrzygnięć. Sprzeczne byłoby to z samym celem procesu integracji europejskiej. Najlepiej, gdyby miały to na względzie wszystkie strony niniejszego sporu.
12.

Prawo do odliczenia zakłada jednakże, że podatnik wykorzystuje te towary lub usługi do działalności, która sama jest objęta podatkiem VAT. Artykuł 17 szóstej dyrektywy zatytułowany „Powstanie i zakres prawa do odliczeń” stanowi, że podatnik jest uprawniony do odliczenia podatku VAT „o ile towary i usługi są używane do celów zawieranych transakcji podlegających opodatkowaniu”.
20.

Sąd krajowy skłania się jednak do twierdzenia, że zgodnie z przepisami wspólnotowymi obywatele państw trzecich przebywający na terytorium Unii Europejskiej bez spełnienia odpowiednich ku temu warunków muszą opuścić to terytorium albo poprzez odmowę wjazdu, albo w drodze wydalenia. W związku z tym przedstawił on Trybunałowi w obu postępowaniach następujące pytanie prejudycjalne: „Czy przepisy traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 62 pkt 1 WE i art. 62 pkt 2 lit. a) WE, a także przepisy rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), w szczególności art. 5, 11 i 13 powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu, takiemu jak uregulowanie krajowe wraz z interpretującym je orzecznictwem, które umożliwia zastąpienie wydalenia każdego »obywatela państwa trzeciego« nieposiadającego tytułu uprawniającego go do wjazdu i przebywania na terytorium Unii Europejskiej przez nałożenie grzywny?”.
11.

Sąd krajowy uważa, że na gruncie prawa niemieckiego omawiana transakcja stanowi świadczenie usług dokonane w Niemczech, z tytułu którego powstaje obowiązek zapłaty podatku VAT. Sąd ten powziął jednak wątpliwości co do zgodności tego uregulowania krajowego z zasadami wspólnotowymi i w konsekwencji zwrócił się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 9 ust. 2 lit. e) tiret piąte i art. 13 część B lit. a), lit. d) pkt 2, 3 szóstej dyrektywy […] należy interpretować w taki sposób, że odpłatne przejęcie przez nabywcę umowy o reasekurację ubezpieczenia na życie, na podstawie której nabywca za zgodą ubezpieczonego przejmuje zwolnione od podatku usługi reasekuracji wykonywane dotąd przez dotychczasowego ubezpieczyciela i odtąd zamiast dotychczasowego ubezpieczyciela wykonuje na rzecz ubezpieczonego zwolnione od podatku usługi reasekuracji, należy uznać za: a) operację ubezpieczeniową lub bankową w rozumieniu art. 9 ust. 2 lit. e) tiret piąte szóstej dyrektywy […] lub b) transakcję reasekuracyjną zgodnie z art. 13 część B lit. a) szóstej dyrektywy […], czy za c) transakcję, która w istocie polega na zwolnionym od podatku przejęciu zobowiązania i operacji zwolnionego od podatku przejęcia długów, zgodnie z art. 13 część B lit. d) pkt 2, 3 szóstej dyrektywy […]? 2) Czy odpowiedź na pytanie pierwsze ulegnie zmianie, jeśli zapłaty za przejęcie dokona nie nabywca, lecz dotychczasowy ubezpieczyciel? 3) W przypadku udzielenia na pytanie 1 lit. a), b) i c) odpowiedzi przeczącej, czy art. 13 część B lit. c) szóstej dyrektywy […] należy interpretować w taki sposób, że: — odpłatne przeniesienie umów o reasekurację ubezpieczenia na życie stanowi dostawę, i — że stosując art. 13 część B lit. c) szóstej dyrektywy […] nie należy wprowadzać rozróżnienia w zależności od tego czy miejsce w którym świadczona jest zwolniona od podatku usługa znajduje się w państwie członkowskim dostawy czy w innym państwie członkowskim?”.
30.

Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że ocena konieczności uzyskania orzeczenia prejudycjalnego jest zadaniem wyłącznie sądu krajowego, a gdy postawione pytania dotyczą wykładni prawa wspólnotowego, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia ( 3 ). Zasadniczo obowiązuje domniemanie istotności związane z wnioskami sądów krajowych o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, które to domniemanie może zostać obalone jedynie w wyjątkowych przypadkach, gdy oczywiste jest, że wnioskowana wykładnia prawa wspólnotowego nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym bądź przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym ( 4 ). Odmowa udzielenia odpowiedzi na pytanie prejudycjalne postawione przez sąd krajowy jest możliwa także wtedy, gdy Trybunał nie dysponuje informacjami o okolicznościach faktycznych i prawnych niezbędnymi do udzielenia użytecznej odpowiedzi na postawione mu pytania ( 5 ).
56.

Powyższe stwierdzenie dotyczące pierwszeństwa musi, co oczywiste, zostać poddane kwalifikacji w świetle przepisu art. 307 akapit pierwszy WE, który stanowi, iż postanowienia traktatu nie naruszają praw i obowiązków wynikających z umów zawartych przed dniem wejścia w życie traktatu między jednym lub większą liczbą państw członkowskich z jednej strony a jednym lub większą liczbą państw trzecich z drugiej strony. Zgodnie z tym postanowieniem — które co do zasady ma zastosowanie do konwencji warszawskiej, gdyż ta ostatnia stanowi umowę zawartą pomiędzy państwami członkowskimi i państwami trzecimi przed wejściem w życie traktatu — norma prawa wspólnotowego sprzeczna z wcześniejszą umową międzynarodową zawartą przez państwo członkowskie może być pozbawiona skuteczności. Państwo członkowskie może zatem na mocy wskazanego postanowienia odmówić zastosowania się do obowiązków wynikających z prawa wspólnotowego — chociaż, zgodnie z raczej wąską wykładnią, jaką postanowieniu temu nadał Trybunał — jedynie w zakresie ściśle niezbędnym do spełnienia zobowiązania międzynarodowego w stosunku do państw trzecich ( 17 ).
67.

Przy rozstrzyganiu tego zagadnienia sąd krajowy powinien zadać następujące pytanie: czy kara jest kosztem, który w praktyce Pontina Ambiente musi koniecznie ponieść, czy też jest to koszt możliwy do uniknięcia? Jeżeli jest to koszt konieczny, powinien on zostać uwzględniony razem z podatkiem jako koszt, który należy przerzucić na gminy jako część ceny usługi, zgodnie z art. 10 dyrektywy w sprawie składowania odpadów. Jeżeli jest to koszt możliwy do uniknięcia, Pontina Ambiente musi go ponieść.
33.

Jeśli chodzi o długość odbywania nauki przez dzieci Nimco Hassan Ibrahim w Zjednoczonym Królestwie, nie uważam, aby w świetle okoliczności sprawy była to istotna kwestia dla celów oceny ich prawa do kontynuowania nauki i związanego z nim prawa do pobytu w tym państwie. Artykuł 12 rozporządzenia nr 1612/68 nie zawiera żadnych warunków dotyczących minimalnego okresu odbywania nauki. Ponadto moim zdaniem, założenie, że takie warunki istnieją byłoby niezgodne z utrwalonym orzecznictwem Trybunału, ponieważ w sprawach takich jak Gaal ( 24 ), Baumbast i R ( 25 ), di Leo ( 26 ) i Echternach i Moritz ( 27 ) dokonał on raczej szerokiej wykładni art. 12 rozporządzenia nr 1612/68, a nie wykładni zawężającej. Poza tym w wyroku w sprawie Eind ( 28 ) Trybunał utrzymał w mocy utrwalone orzecznictwo, zgodnie z którym wtórne prawo wspólnotowe dotyczące przepływu i pobytu nie może podlegać wykładni zawężającej. Moim zdaniem, gdyby dzieciom obywatela Unii będącego byłym pracownikiem wspólnotowym rzeczywiście uniemożliwiono kontynuację nauki w przyjmującym państwie członkowskim ze względu na to, że nie uczęszczały one do szkoły przynajmniej przez określony czas ( 29 ), to mogłoby to odwieść tego obywatela od korzystania z ustanowionej w art. 39 WE swobody przepływu i stanowiłoby zatem przeszkodę w skutecznym korzystaniu z tej swobody. Używając sformułowań zawartych w pkt 54 wyroku Trybunału w sprawie Baumbast i R ( 30 ), uważam, że ustanowienie takich warunków byłoby sprzeczne nie tylko z treścią, ale także z duchem art. 12 rozporządzenia nr 1612/68 i rzeczywiście również z art. 39 WE.
95.

Jako przykład wpływu, jaki wywarła moja opinia na treść wyroku w sprawie Postkantoor, powielam następujący fragment tego wyroku i zachęcam do porównania go z odesłaniem do opinii w sprawie Postkantoor, które zawarłem w pkt 91 i 92 niniejszej opinii: „znak towarowy utworzony z neologizmu złożonego z elementów, z których każdy jest opisowy dla cech towarów lub usług, dla których wniesiono o rejestrację, jest sam w sobie opisowy dla cech tych towarów lub usług w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 [ ( 29 )], z wyjątkiem sytuacji, gdy istnieje dostrzegalna różnica między neologizmem a zwykłą sumą znaczeń tworzących go elementów, co powoduje, że z uwagi na niecodzienny charakter zestawienia w odniesieniu do tych towarów lub usług taki neologizm wywiera wrażenie na tyle odbiegające od wrażenia wywieranego przez zwykłe zestawienie tworzących go elementów, że przeważa nad sumą znaczeń tworzących go elementów […]” ( 30 ).
40.

Proponowana wykładnia ustanawia jako kryterium określenia miejsca dostawy rzeczy ruchomych miejsce faktycznego wydania ich kupującemu bez odwoływania się do prawa krajowego różnych państw członkowskich. Kryterium to jest łatwe to ustalenia a jego sprawdzenie nieskomplikowane, z uwagi na co pozwala ustalić bez żadnej trudności sąd, do którego należy jurysdykcja.
60.

Z tych wszystkich względów stoję na stanowisku, iż choć wykładni art. 7 dyrektywy 2002/14 należy w moim odczuciu dokonywać w ten sposób, że nie nakazuje on objęcia przedstawicieli pracowników wzmocnioną ochroną przed zwolnieniem, to jednak z tego przepisu w związku z art. 8 ust. 1 i 2 tej samej dyrektywy wynika, iż przedstawiciele pracowników powinni być w stanie wyegzekwować zweryfikowanie w odpowiednim przypadku, w oparciu o mające zastosowanie do wszystkich pracowników przepisy krajowe chroniące przed niesłusznym zwolnieniem, czy ich zwolnienie jest uzasadnione ich statusem lub działalnością przedstawicieli pracowników, i jeśli ma to miejsce, być w stanie wyegzekwować ukaranie takiego zachowania pracodawcy.
Pierwsza z nich polega na tym, iż jednostka nie jest legitymowana do wniesienia skargi konstytucyjnej, może jedynie sugerować sądowi rozpoznającemu sprawę konieczność wystąpienia z pytaniem do Tribunal Constitucional; sąd jednak sugestią tą nie jest zawiązany. Natomiast zgodnie z orzecznictwem Trybunału zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego zobowiązuje sąd krajowy, przed którym toczy się postępowanie, do pominięcia, na wniosek stron przepisów stojących w sprzeczności z prawem wspólnotowym ( 32 ). Niemniej jednak stwierdzenie niezgodności przepisu prawa z prawem wspólnotowym zależy również często wykładni tego przepisu i skierowania pytania prejudycjalnego do Trybunału w celu wyjaśnienia tej wykładni, co również dzieje się bez inicjatywy stron i zależy całkowicie od dokonanej przez sąd krajowy oceny znaczenia i konieczności skierowania takiego wniosku ( 33 ). Prawdą jest, iż zgodnie z art. 234 WE sądy krajowe, których orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa krajowego, w przypadku powstania pytania o wykładnię prawa wspólnotowego w zawisłej przed nimi sprawie zobowiązane są zwrócić się do Trybunału z wnioskiem o rozpatrzenie tego pytania. Wiadomo również jednak, iż teoria act clair ( 34 ) w określonych przypadkach i w razie zaistnienia określonych przesłanek zwalnia sąd krajowy od obowiązku zadania pytania prejudycjalnego. Z drugiej strony swoboda sądu hiszpańskiego w zakresie decyzji co do wystąpienia z pytaniem o zgodność z konstytucją jest ograniczona. Z art. 163 konstytucji hiszpańskiej i art. 35 ustawy o organizacji Tribunal Constitucional ( 35 ) zgodnie z wykładnią przyjętą przez sam Tribunal Constitucional ( 36 ) wynika bowiem, iż jednostka, podważając konstytucyjność przepisu prawa przed sądem, do którego wniesiono sprawę, może zobowiązać ten sąd do dokonania uprzedniej analizy tego przepisu i w efekcie, w razie gdy sąd ten również oceni przepis jako niekonstytucyjny, do wystąpienia z pytaniem o zgodność przepisu z konstytucją do Tribunal Constitucional. Możliwości podważenia przed sądem krajowym konstytucyjności przepisu prawa i jego zgodności z prawem wspólnotowym nie różnią się więc znacznie ( 37 ). Należy ponadto dodać, iż w sytuacji gdy sąd krajowy, do którego wniesiono sprawę, nie skieruje do Tribunal Constitucional zapytania w sprawie zgodności przepisu z konstytucją, jednostka może sama bezpośrednio zwrócić się do Tribunal Constitucional z takim pytaniem w drodze recurso de amparo (skargi konstytucyjnej), podczas gdy nie dysponuje on takim bezpośrednim środkiem w odniesieniu do zgodności z prawem wspólnotowym ani przed sądem krajowym, ani przed Trybunałem.
61.

Artykuł 30 WE zezwala jednakże na pewne odstępstwa od zobowiązania wynikającego z art. 28 WE. Oznacza to, że przepisy krajowe stanowiące środek o skutku równoważnym, nie muszą zawierać klauzuli wzajemnego uznania, jeżeli przeszkodę tę można uzasadnić jednym ze względów interesu ogólnego wyliczonych w art. 30 WE. Jeżeli dane przepisy zawierałyby klauzulę wzajemnego uznania, to nie stanowiłyby one środka o skutku równoważnym.
166.

Tym samym by wypełnić to kryterium, wystarczy okoliczność, która może w zasadniczy sposób zmienić sytuację podmiotu chcącego doprowadzić do ponownego rozpatrzenia decyzji, która stała się ostateczna ( 55 ). Jest również właściwe, moim zdaniem, zakwalifikowanie jako „istotnej dla sprawy” lub „wystarczająco istotnej dla sprawy” okoliczności, która może w zasadniczy sposób zmieniać warunki wydania wcześniejszego aktu, którego dotyczy wniosek o ponowne rozpatrzenie, w szczególności okoliczności wywołującej wątpliwości co do zasadności rozstrzygnięcia przyjętego we wspomnianym akcie ( 56 ).
10.

Sąd rejonowy w Czeskich Budziejowicach oddalił skargę wyrokiem z dnia 14 marca 2007 r. w sprawie 10 Ca 239/2006-40 (zwanym dalej „zaskarżonym wyrokiem”). Skarżący wniósł apelację od zaskarżonego wyroku do sądu odsyłającego. W apelacji tej stwierdził, że decyzja podatkowa nie nadaje się do egzekucji ze względu na to, iż nie identyfikuje dostatecznie dłużnika w taki sposób, aby nie było możliwe pomylenie go z innymi osobami. Pozwanemu nie przysługuje kompetencja do usunięcia tego braku decyzji podatkowej poprzez samodzielne określenie osoby, na którą decyzja podatkowa nakłada obowiązek. Według skarżącego brak ten nie może być usunięty nawet poprzez określenie skarżącego jako adresata decyzji podatkowej we wniosku o dochodzenie (gdzie po raz pierwszy pojawia się data urodzenia skarżącego). Skarżący wywodzi również, że decyzja podatkowa nie została mu w prawidłowy sposób doręczona, co pozwoliłoby mu na podjęcie właściwych działań w celu obrony swoich praw, gdyż w potwierdzeniu doręczenia, znajdującym się w aktach sprawy, określony jest on jako adresat poprzez podanie imienia, nazwiska i adresu, co nie jest wystarczające jako dowód, że decyzja podatkowa została rzeczywiście doręczona samemu skarżącemu, a nie innej osobie, której dane są takie same. Skarżący zaprzecza, jakoby na potwierdzeniu odbioru przesyłki znajdował się jego podpis. Ponadto dotychczas nie miał możliwości zapoznania się z decyzją podatkową w języku czeskim. Pozwany jest zdania, że ani on, ani czeskie sądy administracyjne nie są uprawnione do kontroli sądowej decyzji podatkowej pod względem warunków jej wydania i jej treści. Dokładne określenie skarżącego jako dłużnika wynika w sposób jasny z wniosku o dochodzenie wydanego przez władzę wnioskującą. Jeśli we wniosku o dochodzenie brak byłoby daty urodzenia, pozwany zwróciłby się do organu wnioskującego o uzupełnienie tej informacji. Pozwany wyraża pogląd, że decyzja podatkowa została doręczona skarżącemu, co wynika z wywodów samego skarżącego, że otrzymał on dokumenty wydane przez niemieckie władze celne, które jednak nie wskazywały w sposób dostateczny adresata, wydane zostały jedynie w języku niemieckim, bez tłumaczenia na język czeski i nie były dla niego zrozumiałe.
46.

Rząd niemiecki wyczerpująco wyjaśnił podczas rozprawy, dlaczego cel zmierzający do zachowania równowagi finansowej ustawowego systemu ubezpieczenia zdrowotnego zachował ważność, nawet po uchyleniu, od dnia 1 kwietnia 2007 r. ograniczeń w dopuszczaniu do wykonywania działalności jako dentysta ubezpieczenia zdrowotnego. Wskazał on, iż w celu ograniczenia wydatków zdrowotnych w ramach ustawowego systemu ubezpieczenia zdrowotnego niemiecki ustawodawca uznał, iż konieczne było zmniejszenie liczby lekarzy ubezpieczenia zdrowotnego, opierając się na założeniu popytu pobudzanego poprzez podaż. W tej perspektywie ustanowiono ograniczenia w dopuszczaniu do wykonywania działalności w charakterze lekarza ubezpieczenia zdrowotnego, przy czym nie były to jedyne środki służące walce ze wzrostem wydatków zdrowotnych. Do środków tych należało również ustanowienie granicy wieku 68 lat ( 10 ). Gdy w 2007 r. ustawodawca niemiecki uznał, iż problem nadmiernej oferty nie występuje w takim stopniu w dziedzinie opieki dentystycznej ubezpieczenia zdrowotnego jak w dziedzinie opieki medycznej ubezpieczenia zdrowotnego, postanowił znieść ograniczenia w dopuszczaniu do wykonywania zawodu dentystów ubezpieczenia zdrowotnego i rozpocząć fazę obserwacji mogącą ewentualnie doprowadzić do zniesienia ogółu środków regulacyjnych uprzednio wobec nich ustanowionych. Ustawodawca niemiecki nie pragnął jednak porzucić jednocześnie wszystkich środków służących ograniczaniu wydatków zdrowotnych. Pragnął on utrzymać tymczasowo jeden z tych środków, a mianowicie granicę wieku 68 lat, zachowując sobie możliwość jego późniejszego uchylenia w zależności od ewolucji wydatków zdrowotnych dotyczących opieki dentystycznej udzielanej w ramach ustawowego systemu ubezpieczenia zdrowotnego.
70.

W tym stadium analizy kwestia, która pozostaje do rozstrzygnięcia, dotyczy już tylko tego, czy państwo członkowskie jest zobowiązane transponować rozpatrywane przepisy dyrektywy 2003/41, gdy w stanie organizacji jego systemu emerytalnego instytucje pracowniczych programów emerytalnych nie odgrywają żadnej roli lub też odgrywają rolę bardzo ograniczoną w tym systemie. Innymi słowy chodzi o to, czy państwo członkowskie jest zmuszone do ustanowienia takich ram prawnych, choć możliwe jest, że pozostaną one pustą skorupą, jako że ze względu na brak możliwości faktycznego prowadzenia działalności w tym państwie członkowskim lub prowadzenia w wystarczających warunkach instytucje pracowniczych programów emerytalnych nie będą w rzeczywistości obierały tam siedziby.
54.

W opinii w sprawie Waddenvereniging i Vogelbeschermingsvereniging rzecznik generalny J. Kokott podniosła, że skuteczne zapobieganie nieumyślnemu wyrządzaniu szkód na obszarach Natury 2000 wymaga, aby w miarę możliwości poddać procedurze art. 6 ust. 3 dyrektywy siedliskowej wszystkie potencjalnie szkodliwe działania. Dlatego też pojęcia „plan” i „przedsięwzięcie” należy interpretować rozszerzająco. Wzięła pod uwagę okoliczność, że połowy sercówek są praktykowane we wskazanej formie już od wielu lat. Jednakże ani pojęcie „plan”, ani pojęcie „przedsięwzięcie” nie wyklucza zakwalifikowania działania powtarzanego w regularnych odstępach czasu jako niezależnego planu lub przedsięwzięcia. Znamiennie rzecznik generalny J. Kokott zauważyła, że właśnie z powodu powtarzalności danych działań takie rozumienie pojęć „plan” i „przedsięwzięcie” nie prowadzi do niewspółmiernych obciążeń. Jeżeli działalność ta wywołuje co roku te same skutki, można przy kolejnym badaniu stwierdzić w prosty sposób, wskazując na oceny z lat poprzednich, że nie należy się spodziewać niekorzystnego wpływu na teren. Jeżeli takie odniesienie do poprzedniej oceny jest niemożliwe ze względu na zmieniające się okoliczności, to nie można wykluczyć, że wystąpi konieczność ponownego przeprowadzenia szerszej oceny, co będzie w tej sytuacji wręcz uzasadnione ( 35 ).
80.

Przepisy zmierzające do uniknięcia odpowiedniego naruszenia rozdziału kompetencji podatkowych winny jednakże być odpowiednie dla zagwarantowania realizacji danego celu i nie wykraczać poza to, co jest niezbędne dla jego osiągnięcia ( 45 ).
128.

Nie będzie wreszcie nie na miejscu podkreślić, że taki sam wniosek wynika z analizy omawianych przepisów. Rozdział 5 załącznika IV do aktu przystąpienia przewidywał bowiem, że wszystkie towary pochodzące ze starych państw członkowskich ( 42 ) lub pochodzące z przywozu i wprowadzone do swobodnego obrotu w tych państwach przed przystąpieniem, lecz znajdujące się w dniu przystąpienia w jednej z czterech wymienionych tam sytuacji, to jest w składzie celnym, w strefie wolnocłowej, w składzie wolnocłowym lub w jednej z zawieszających procedur celnych określonych w art. 16 lit. b)–g) rozporządzenia nr 2913/92, albo w trakcie transportu, zostaną wprowadzone do swobodnego obrotu bez żadnych należności. Artykuł 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1972/2003 przewiduje natomiast, w odniesieniu do niektórych produktów wymienionych w art. 4 ust. 5 tego rozporządzenia, zastosowanie cła przywozowego erga omnes w dniu ich wprowadzenia do swobodnego obrotu. Dotyczy to produktów wprowadzonych do swobodnego obrotu przed dniem przystąpienia w starych i nowych państwach członkowskich, znajdujących się w dniu przystąpienia w jednej z czterech wymienionych powyżej sytuacji ( 43 ).
16.

I., obywatel włoski, urodził się w dniu 3 września 1965 r. w Licacie (Włochy). Zamieszkuje on na terytorium niemieckim od 1987 r. Kartę pobytu wydano mu w kwietniu 1987 r. i regularnie ją przedłużano. Jest on kawalerem i nie ma dzieci. Nigdy nie ukończył nauki szkolnej ani kształcenia zawodowego; w Niemczech był zatrudniony jedynie czasowo jako robotnik niewykwalifikowany. Przed aresztowaniem pracował jako pomocnik swojej byłej konkubiny, zatrudnionej jako sprzątaczka. I. ma pięcioro rodzeństwa, z których część zamieszkuje w Niemczech, a część we Włoszech. Od momentu aresztowania I. jego matka mieszka na zmianę w Niemczech i we Włoszech.
25.

Ostatecznie należy przedstawić pragmatyczny argument w odniesieniu do innego aktu prawnego, na którego interpretację wpływ wywarłoby zanegowanie uprawnienia do przedłożenia w niniejszej sprawie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym. Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 ( 16 ) zawiera bowiem postanowienia dotyczące zgłaszania wierzytelności w postępowaniu upadłościowym. Aby umożliwić dokonywanie wykładni tych postanowień rozporządzenia przez Trybunał, również w ramach pierwszego stadium postępowania, wymogi co do uprawnienia do składania wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w zakresie sądowego ustalania zobowiązań w ramach spisu wierzytelności nie mogą być zbyt wysokie. Względy ekonomii procesowej przemawiają bowiem na korzyść dopuszczenia takiego wniosku na możliwie najwcześniejszym etapie postępowania, przez co unika się konieczności późniejszego wszczęcia postępowania odwoławczego, aby umożliwić złożenie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym ( 17 ).