Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty zaskarżalne – Pojęcie – Akty wywołujące wiążące skutki prawne – Pismo Komisji informujące państwo członkowskie o zgodności przepisów wydanych przez państwo na podstawie art. 3a dyrektywy 89/552 z prawem wspólnotowym i o ich przyszłej publikacji – Włączenie

(art. 230 WE; dyrektywa Rady 89/552, art. 3a)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie – Bezpośrednie oddziaływanie – Kryteria – Decyzja Komisji stwierdzająca zgodność przepisów wydanych przez państwo członkowskie na podstawie art. 3a dyrektywy 89/552 z prawem wspólnotowym i przewidująca ich publikację – Bezpośrednie oddziaływanie na uprawnionego z tytułu praw do transmisji telewizyjnej danych wydarzeń

(art. 230 akapit czwarty WE; dyrektywa Rady 89/552, art. 3a)

3. Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie – Decyzja Komisji stwierdzająca zgodność przepisów wydanych przez państwo członkowskie na podstawie art. 3a dyrektywy 89/552 z prawem wspólnotowym i przewidująca ich publikację – Skarga uprawnionego z tytułu praw do transmisji telewizyjnej danych wydarzeń – Dopuszczalność

(art. 230 akapit czwarty WE; dyrektywa Rady 89/552, art. 3a)

Summary

1. Aktami lub decyzjami, które mogą być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności, są w rozumieniu art. 230 WE akty wywołujące wiążące skutki prawne mogące wywierać wpływ na interesy skarżącego poprzez istotną zmianę jego sytuacji prawnej. Forma, w jakiej akty lub decyzje zostały wydane, nie ma co do zasady wpływu na możliwość ich zaskarżenia w drodze skargi o stwierdzenie nieważności. Aby ustalić, czy zaskarżony akt wywołuje takie skutki, należy bowiem skupić się na jego istocie.

W tym kontekście aktem zaskarżalnym jest pismo Komisji informujące państwo członkowskie o zgodności z prawem wspólnotowym i o przyszłej publikacji w Dzienniku Urzędowym przepisów regulujących wykonywanie wyłącznych praw do transmisji wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa, notyfikowanych Komisji przez to państwo członkowskie zgodnie z art. 3a dyrektywy 89/552 w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej [nadawczej], zmienionej dyrektywą 97/36.

Pismo takie wywołuje bowiem skutki prawne dla państw członkowskich, ponieważ przewiduje publikację w Dzienniku Urzędowym przedmiotowych przepisów krajowych, przy czym owa publikacja, która może nastąpić dopiero po stwierdzeniu przez Komisję ich zgodności z prawem wspólnotowym, uruchamia ustanowiony tym przepisem mechanizm wzajemnego uznawania przez inne państwa członkowskie.

(por. pkt 87, 89, 92, 95, 103, 111)

2. Akt wspólnotowy dotyczy podmiotu indywidualnego bezpośrednio, w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE, jeżeli bezpośrednio wpływa na sytuację prawną zainteresowanego, a jego stosowanie ma charakter czysto automatyczny i wynika wyłącznie z ustawodawstwa wspólnotowego, bez potrzeby stosowania przepisów pośrednich.

Dzieje się tak, w odniesieniu do uprawnionego z tytułu praw do transmisji telewizyjnej danych wydarzeń, w przypadku decyzji Komisji stwierdzającej zgodność przedmiotowych przepisów krajowych z prawem wspólnotowym i przewidującej następującą po tym publikację w Dzienniku Urzędowym przepisów regulujących wykonywanie wyłącznych praw do transmisji wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa, notyfikowanych Komisji przez państwo członkowskie zgodnie z art. 3a dyrektywy 89/552 w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej [nadawczej], zmienionej dyrektywą 97/36. Decyzja ta umożliwia w istocie funkcjonowanie mechanizmu wzajemnego uznawania poprzez nałożenie na pozostałe państwa członkowskie obowiązku zastosowania się do zobowiązań ciążących na nich na mocy tego przepisu, w szczególności zapewnienia, że nadawca telewizyjny podlegający ich kompetencji, który nabył przedmiotowe prawa, nie narusza tych przepisów.

(por. pkt 130, 138, 139, 142, 150)

3. Podmioty niebędące adresatami decyzji mogą dowodzić, że dotyczy ich ona indywidualnie w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE tylko pod warunkiem, że decyzja ta wywiera wpływ na ich sytuację ze względu na właściwe im szczególne cechy lub okoliczności faktyczne wyróżniające je w sposób podobny jak adresata decyzji.

Należy zatem uznać, że decyzja Komisji stwierdzająca zgodność przedmiotowych przepisów krajowych z prawem wspólnotowym i przewidująca następującą po tym publikację w Dzienniku Urzędowym tychże przepisów regulujących wykonywanie wyłącznych praw do transmisji wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa, notyfikowanych Komisji przez państwo członkowskie zgodnie z art. 3a dyrektywy 89/552 w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej [nadawczej], zmienionej dyrektywą 97/36, dotyczy indywidualnie uprawnionego z tytułu praw do transmisji telewizyjnej wydarzenia znajdującego się na liście wydarzeń objętych tymi przepisami, który nabył te prawa przed ich wejściem w życie i a fortiori przed ich zaakceptowaniem przez Komisję, ponieważ przepisy te ograniczają jego swobodę dysponowania tymi prawami poprzez uzależnienie od pewnych warunków możliwości ich sprzedaży na zasadach wyłączności nadawcy telewizyjnemu mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim w celu transmisji tego wydarzenia do tego pierwszego państwa członkowskiego.

(por. pkt 142, 159, 165, 168)