23

W tych okolicznościach Corte suprema di cassazione (sąd kasacyjny, Włochy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy jest sprzeczny z art. 14 TFUE ([…] art. 7D traktatu [WE], następnie art. 16 WE) i art. 106 ust. 2 TFUE ([…] art. 90 traktatu [WE], następnie art. 86 ust. 2 WE) oraz z zaklasyfikowaniem do systemu usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym (zwanej dalej »UOIG«) przepis zawarty w art. 10 ust. 3 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 504/1992 w związku z art. 2 ust. 18–20 ustawy nr 662/1996, zgodnie z którym zostało ustanowione i utrzymane – również po sprywatyzowaniu usług »banku pocztowego« świadczonych przez spółkę Poste Italiane […] – zastrzeżenie działalności (w ramach monopolu prawnego) na rzecz spółki Poste Italiane […], której przedmiotem jest świadczenie usługi prowadzenia pocztowego rachunku bieżącego przeznaczonego na przyjmowanie wpłat z tytułu podatku lokalnego ICI, biorąc pod uwagę zmiany krajowych przepisów dotyczących poboru podatków, które co najmniej od 1997 r. umożliwiają podatnikom, a także lokalnym organom podatkowym swobodne korzystanie z metod płatności i poboru podatków (również podatków lokalnych) za pośrednictwem systemu bankowego? 2) Gdyby – w odpowiedzi na pytanie pierwsze – ustanowienie monopolu prawnego zostało uznane za posiadające cechy UOIG, czy jest sprzeczny z art. 106 ust. 2 TFUE ([…] art. 90 traktatu [WE] następnie […] art. 86 ust. 2 WE) i z art. 107 ust. 1 TFUE ([…] art. 92 traktatu [WE], następnie art. 87 WE), zgodnie z wykładnią tych przepisów dokonaną przez Trybunał […] w odniesieniu do wymagań umożliwiających odróżnienie środka zgodnego z prawem – stanowiącego rekompensatę z tytułu zobowiązań do świadczenia usług publicznych – od niezgodnej z prawem pomocy państwa (wyrok […] z dnia 24 lipca 2003 r., Altmark Trans i Regierungspräsidium Magdeburg, C‑280/00, EU:C:2003:415), przepis taki, jaki wynika z brzmienia art. 10 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 504/1992 w związku z art. 2 ust. 18–20 ustawy nr 662/1996 i art. 3 ust. 1 dekretu prezydenckiego nr 144/2001, który przyznaje spółce Poste Italiane […] uprawnienie do jednostronnego określania wysokości »prowizji« należnej od podmiotu upoważnionego do poboru podatku ICI, mającej zastosowanie do każdej dokonanej operacji związanej z prowadzeniem pocztowego rachunku bieżącego należącego do podmiotu uprawnionego do poboru podatku, biorąc pod uwagę, że uchwałą [taryfową] zarządu nr 57/1996 spółka Poste Italiane […] określiła wysokość wspomnianej prowizji na 100 [ITL] w okresie od dnia 1 kwietnia 1997 r. do dnia 31 maja 2001 r. oraz 0,23 EUR po dniu 1 czerwca 2001 r.? 3) Czy są sprzeczne z art. 102 akapit pierwszy TFUE ([…] art. 86 traktatu [WE], następnie art. 82 akapit pierwszy WE), zgodnie z wykładnią dokonaną przez Trybunał […] (zob. wyroki: z dnia 13 grudnia 1991 r., GB‑Inno‑BM, C‑18/88, EU:C:1991:474; z dnia 25 czerwca 1998 r., Dusseldorp i in., C‑203/96, EU:C:1998:316; z dnia 17 maja 2001 r., TNT Traco,C‑340/99, EU:C:2001:281), przepisy przewidziane w art. 2 ust. 18–20 ustawy nr 662/1996, art. 3 ust. 1 dekretu prezydenckiego nr 144/2001 i art. 10 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 504/1992, w świetle których podmiot upoważniony do poboru podatku jest zobowiązany do zapłaty »prowizji«, której wysokość jest jednostronnie ustalana lub zmieniana przez spółkę Poste Italiane […], i nie może odstąpić od umowy pocztowego rachunku bieżącego bez naruszenia obowiązku określonego w art. 10 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 504/1992, a tym samym bez niewypełnienia obowiązku pobrania podatku ICI przyjętego wobec lokalnego organu podatkowego?”.