ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

Po pierwsze, stwierdzenie na podstawie art. 264 ust. 1 TFUE nieważności instrukcji przewodniczącego Komisji Europejskiej J. C. Junkera przekazanych drogą elektroniczną w piśmie z dnia 28 czerwca 2016 r. do członków kolegium komisarzy UE przed posiedzeniem plenarnym Parlamentu Europejskiego w Brukseli w dniu 28 czerwca 2016 r. (SPEECH/16/2356) zakazujących jakichkolwiek formalnych i nieformalnych negocjacji z rządem Zjednoczonego Królestwa przed złożeniem oświadczenia o wystąpieniu z UE na podstawie art. 50 TFUE i, po drugie, oświadczenia przewodniczącego Komisji Unii Europejskiej, że wydał – jak wyraźnie stwierdza w tym przemówieniu przed posiedzeniem plenarnym Parlamentu Europejskiego w Brukseli w dniu 28 czerwca 2016 r. i co jest potwierdzone zarówno w angielskiej jak i francuskiej wersji komunikatu prasowego Komisji z tego przemówienia (SPEECH/16/2353) – członkom kolegium komisarzy UE ten zakaz w formie „zarządzenia przewodniczącego”; i
1.

Zarzut pierwszy, który dzieli się na dwie części, dotyczący naruszenia art. 11 ust. 4, 5 i 6 decyzji dyrektora wykonawczego Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej („Frontex”) z dnia 27 sierpnia 2009 r. w sprawie procedury oceny personelu („decyzja z dnia 27 sierpnia 2009 r.”), interpretowanej w świetle art. 41 ust. 1 i 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. — Pierwsza część dotycząca naruszenia prawa popełnionego przez Sąd do spraw Służby Publicznej w związku z niezbadaniem zarzutu, podniesionego przez skarżącego w pierwszej instancji, w przedmiocie braku uprzedniego dialogu pomiędzy zatwierdzającym a oceniającym. — Druga część, dotycząca błędu co do prawa, którym obarczone jest zaskarżone postanowienie w związku z niezbadaniem z urzędu braku uprzedniego dialogu pomiędzy zatwierdzającym a oceniającym.
—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2016) 2136 z dnia 11 lipca 2016 r. w sprawie oddalenia wniosku o dokonanie częściowego przeglądu okresowego ograniczonego do aspektów dumpingu odnośnie do środków antydumpingowych mających zastosowanie do przywozu płytek ceramicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na podstawie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 917/2011;
1.

Zarzut pierwszy, dotyczący tego, że zaskarżony wyrok został wydany przez skład sądu utworzony z naruszeniem art. 27 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej. Wnosząca odwołanie uważa, że to naruszenie polega na tym, że decyzja Rady 2016/454 z dnia 22 marca 2016 r. o mianowaniu trzech sędziów do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej sama była obarczona wadą braku kompetencji, naruszenia art. 257 i 281 TFUE, naruszenia załącznika I do protokołu nr 3 w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości, naruszenia art. 13 ust. 2 TUE i naruszenia decyzji 2005/150/WE z dnia 18 stycznia 2015 r. w sprawie warunków i zasad dotyczących przedstawiania i rozpatrywania kandydatur w celu mianowania sędziów Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej.
1.

Zarzut pierwszy, zgodnie z którym należy stwierdzić nieważność decyzji, ponieważ jest ona obarczona błędami co do prawa i błędnymi ustaleniami faktycznymi w zakresie w jakim uznaje ona rozpatrywany środek za pomoc państwa i kwalifikuje go jako system pomocy;
—

stwierdzenie nieważności art. 4 i 5 decyzji Komisji C (2016) 4046 wersja ostateczna z dnia 4 lipca 2016 r. dotyczącej pomocy państwa SA.29769 (2013/C) (ex 2013/NN) udzielonej przez Hiszpanię na rzecz określonych klubów piłkarskich w zakresie, w jakim nakazano w niej zwrot pomocy udzielonej, jak podniesiono, na rzecz Athletic Club oraz zniesienie opodatkowania od osób prawnych w odniesieniu do klubów działających bez celu zarobkowego, którym objęty był Athletic Club;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 462/32

Skarga wniesiona w dniu 13 października 2016 r. – Palos Caravina/CdT

(Sprawa T-725/16)

(2016/C 462/42)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Maria José Palos Caravina (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: A. Salerno i P. Singer, adwokaci)

Strona pozwana: Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji odmownej organu powołującego CdT w sprawie wniosku o przekazanie decyzji w sprawie powołania pani [X] na stanowisko w hiszpańskim wydziale tłumaczeń w październiku 2015 r. oraz, w razie potrzeby, decyzji tego organu z dnia 5 lipca 2016 r. oddalającej zażalenie złożone na tę decyzję odmowną;

— obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący naruszenia art. 25 regulaminu pracowniczego.

Utrzymuje ona bowiem, że ogłoszenie „przybycia” osoby do wydziału nie spełnia w żadnym razie obowiązku publikacji decyzji w sprawie powołania, ustanowionego we wspomnianym przepisie a w braku prawidłowej publikacji – każdy członek personelu posiada prawo żądania przekazania rozpatrywanej decyzji w sprawie powołania. Prawo to zostało zatem w niniejszej sprawie naruszone przez organ powołujący Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (CDT) w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji, czyli decyzji odmownej z dnia 23 grudnia 2015 r. w sprawie przekazania powyższej decyzji.

Strona skarżąca uważa również, że okoliczność powołania się względem tego wynikającego z art. 25 regulaminu pracowniczego prawa na rozporządzenie nr 45/2001 w sprawie ochrony danych osobowych, jest bezskuteczne, ponieważ zakładając nawet, że decyzja w sprawie powołania wchodziłaby w zakres danych chronionych mocą tego rozporządzenia, art. 25 należałoby uznać za lex specialis, przyznający osobom trzecim prawo dostępu do danych.
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdzono w niej wygaśnięcie prawa do unijnego znaku towarowego nr 000175117 „SPINNING” w odniesieniu do towarów określonych jako „sprzęt do ćwiczeń fizycznych”, należących do klasy 28, a także w odniesieniu do usług „prowadzenia zajęć fitness”, należących do klasy 41;
C 454/30

Odwołanie wniesione w dniu 3 października 2016 r. przez HB od wyroku wydanego w dniu 21 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-125/15, HB/Komisja

(Sprawa T-706/16 P)

(2016/C 454/52)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnosząca odwołanie: HB (Schweich, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania

Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

— Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-125/15, HB/Komisja; Wydanie nowego orzeczenia w sprawie, a w nim

— Stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzyznniu wnoszącej odwołanie awansu w postępowaniu w sprawie awansu 2014;

— Zasądzenie od Komisji na rzecz wnoszącej odwołanie zadośćuczynienia za krzywdę w kwocie 15 000 EUR;

— Obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd do spraw Służby Publicznej prawa w szeregu przypadków.

Po pierwsze, wnosząca odwołanie uważa, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo uznając, że organ powołujący dokonał faktycznego porównania osiągnięć, na obiektywnych i równych zasadach, skoro ograniczył się do niewzięcia pod uwagę osiągnięć wnoszącej odwołanie za rok 2013, w braku oceny w sprawozdaniu z oceny za 2013 r., nie starając się uzyskać dostępu do podobnych źródeł informacji lub informacji.

Po drugie, uważa, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo orzekając, że brak oceny w sprawozdaniu z oceny 2013 należy przypisać wnoszącej odwołanie, i że brak zakwestionowania tego w określonym w regulaminie terminie nie pozwalał organowi powołującemu na ocenę jej osiągnięć za dany rok.

Po trzecie, zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo orzekając, że nie wykazała ona okoliczności pozwalających domniemywać, że istniała dyskryminacja ze względu na płeć, skoro jej sprawozdanie z oceny pozbawione jest jakiejkolwiek istotnej oceny wyłącznie z powodu jej długotrwałych nieobecności wynikających z urlopu macierzyńskiego i zwolnienia chorobowego z powodu powikłań ciąży.
1.

Zarzut pierwszy, oparty na naruszeniu art. 41 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549). Zarzut ten składa się z dwóch części. — Część pierwsza, zgodnie z którą władze francuskie wdrożyły w całości plan działania zawierający wskaźniki wyraźnego postępu ustanowione w drodze konsultacji z Komisją, którego to planu dotyczy zaskarżona decyzja. — Część druga, zgodnie z którą zaskarżona decyzja jest oparta na elementach, które nie zostały przewidziane w planie działania.
3.

Zarzut trzeci, dotyczący braku przeprowadzenia bezstronnej i skutecznej kontroli sądowej, co doprowadziło do naruszenia prawa skarżących do skutecznego środka prawnego; wnoszący odwołanie podnoszą, że: — po pierwsze, sędzia sprawozdawca, wykazując subiektywną stronniczość, zawarł stwierdzenia oceniające w sprawozdaniu przygotowawczym na rozprawę, które przesądziło o rozstrzygnięciu w kwestii zarzutów skarżących; — po drugie, prezes tego Sądu nie zdecydował o wyłączeniu sędziego i przekazaniu sprawy innej izbie, przyznając jednak, że kwestionowane stwierdzenia oceniające zostały skopiowane i wklejone oraz że pochodziły z innej sprawy, dotyczącej innych skarżących; — po trzecie, Sąd wybiórczo pominął i oddalił kluczowe argumenty i dowód, bez rozważenia lub zbadania. Podsumowując, wnoszący odwołanie uważają, że ich prawo do skutecznego środka prawnego zostało przez Sąd naruszone, gdyż nie przeprowadził on bezstronnej i skutecznej kontroli sądowej.
3.

Zarzut trzeci, dotyczący braku przeprowadzenia bezstronnej i skutecznej kontroli sądowej, co doprowadziło do naruszenia prawa wnoszącego odwołanie do skutecznego środka prawnego; wnoszący odwołanie podnosi, że: — po pierwsze, sędzia sprawozdawca, wykazując subiektywną stronniczość, zawarł stwierdzenia oceniające w sprawozdaniu przygotowawczym na rozprawę, które przesądziło o rozstrzygnięciu w kwestii zarzutów wnoszącego odwołanie; — po drugie, prezes tego Sądu nie zdecydował o wyłączeniu sędziego i przekazaniu sprawy innej izbie, przyznając jednak, że kwestionowane stwierdzenia oceniające zostały skopiowane i wklejone oraz że pochodziły z innej sprawy, dotyczącej innych skarżących; — po trzecie, Sąd wybiórczo pominął i oddalił kluczowe argumenty i dowód, bez rozważenia lub zbadania. Podsumowując, wnoszący odwołanie uważa, że jego prawo do skutecznego środka prawnego zostało przez Sąd naruszone, gdyż nie przeprowadził on bezstronnej i skutecznej kontroli sądowej.
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 10 sierpnia 2016 r., nr 4310049 [Ref. Ares(2016) 4310049 – 10/08/2016] Dyrekcji Generalnej ds. Zatrudnienia, Spraw Społecznych i Włączenia Społecznego Komisji Europejskiej, podpisanej przez dyrektora do spraw społecznych, którą to decyzją został odrzucony wniosek o finansowanie z dnia 3 grudnia 2015 r. przedstawiony przez konsorcjum pod przewodnictwem skarżącej w związku z programem Komisji Europejskiej na rzecz zatrudnienia i innowacji społecznych EASI (PROGRESS AXIS) 2014-2020 dla innowacyjnej polityki społecznej w celu przeprowadzenia reform w obrębie usług socjalnych wraz zaproszeniem do składania wniosków pod nr VP/2 15/011 oraz;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 31 sierpnia 2016 r. przyjętej zgodnie z decyzją EBC/2004/3 o nieprzyznaniu pełnego dostępu do decyzji EBC z dnia 1 sierpnia 2014 r., która zawiesiła względem Banco Espírito Santo S.A. status strony w ramach polityki pieniężnej Eurosystemu i zobowiązała tenże bank do spłaty całego długu wobec Eurosystemu oraz odmawiającej pełnego dostępu do wszystkich powiązanych dokumentów i decyzji organów EBC;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 6/41

Skarga wniesiona w dniu 28 października 2016 r. – Stemcor London i Samac Steel Supplies/Komisja

(Sprawa T-749/16)

(2017/C 006/51)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Stemcor London Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Samac Steel Supplies Ltd (Londyn) (przedstawiciele: F. Di Gianni i C. Van Hemelrijck, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1329 z dnia 29 lipca 2016 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na zarejestrowany przywóz niektórych płaskich wyrobów ze stali walcowanych na zimno pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Federacji Rosyjskiej (Dz.U. 2016, L 210, s. 27), oraz

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1. Zarzut pierwszy oparty na błędnej i niezgodnej z prawem wykładni i stosowaniu przesłanki dotyczącej „świadomego importera”, ustanowionej w art. 10 ust. 4 lit. c) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (UE) 2016/1036. — Część pierwsza: wykładnia przyjęta w rozporządzeniu (UE) 2016/1329 („zaskarżonym rozporządzeniu”) dotycząca przesłanki „świadomego importera”, ustanowionej w art. 10 ust. 4 lit. c) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (UE) 2016/1036 jest błędna i niezgodna z prawem. — Część druga: wykładnia art. 10 ust. 4 lit. c) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (UE) 2016/1036 w świetle utrwalonych zasad wykładni prawa Unii i porozumienia antydumpingowego WTO wskazuje, że w celu ustalenia, czy przesłanka ta została spełniona Komisja musi ocenić faktyczną wiedzę importera.

2. Zarzut drugi, zgodnie z którym za podstawę oceny przesłanki „znacznego wzrostu przywozu” został błędnie uznany okres od pierwszego pełnego miesiąca po publikacji informacji o wszczęciu dochodzenia w Dzienniku Urzędowym do ostatniego pełnego miesiąca poprzedzającego nałożenie tymczasowych środków.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 42c regulaminu pracowniczego, naruszenia komunikatu do personelu nr 71/15 dotyczącego informowania o wykonaniu art. 42c regulaminu pracowniczego, a także oczywistego braku prawdziwości i prawidłowości co do stanu faktycznego i co do prawa uzasadnienia, na którego podstawie skierowano skarżącą na przymusowe zwolnienie chorobowe.
2.

Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w zaskarżonej decyzji w odniesieniu do oceny ryzyka ostrożnościowego związanego z oszczędnościami regulowanymi, albowiem EBC nie uwzględnił ram prawnych i danych empirycznych związanych z tymi oszczędnościami oraz mających znaczenie sprawozdań Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego i popełnił ów błąd w ocenie zarówno w odniesieniu do ryzyka dźwigni jak też do innych rodzajów ryzyka ostrożnościowego z nim związanych.
3.

Zarzut trzeci, złożony z czterech części, dotyczący niezgodności z prawem indywidualnych decyzji. — pierwsza część zarzutu oparta jest na naruszeniu praw nabytych, uzasadnionych oczekiwań, zasady pewności prawa oraz zasady dobrej administracji, ze względu na to, że każdy ze skarżących decydował się na zabranie ze sobą rodziny do delegatury w danym państwie, wychodząc z założenia, że koszty edukacji pokrywane są w 100 %. — druga część zarzutu oparta jest na naruszeniu zasady równego traktowania i niedyskryminacji, ze względu na to, że system dodatkowego zwrotu kosztów ograniczony ryczałtowo do 10 000 EUR, wprowadzony w ten sposób niezależnie od konkretnej sytuacji poszczególnych delegatur, oznacza jednakowe traktowanie odmiennych sytuacji. — trzecia część zarzutu oparta jest na naruszeniu praw dziecka, prawa do życia rodzinnego i prawa do edukacji, ze względu na to, że ESDZ nakłada znaczne obciążenie finansowe na niektóre gospodarstwa domowe urzędników lub pracowników, gdyż rodziny muszą albo zdecydować się ponieść te koszty, by zapewnić dzieciom edukację na jednakowym poziomie, jak ich współpracownicy, albo zdecydować się na rozłąkę i zapewnić dzieciom taką edukację taniej, w państwach Unii Europejskiej. — czwarta część zarzutu oparta jest na braku faktycznego wyważenia interesów i poszanowania zasady proporcjonalności poszczególnych decyzji, w szczególności ze względu na to, że pozwana nie wykazała, że zamierzony cel uzasadnia naruszenie praw podstawowych skarżących.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 475/23

Skarga wniesiona w dniu 31 października 2016 r. – La Rocca/EUIPO (Take your time Pay After)

(Sprawa T-755/16)

(2016/C 475/34)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Alessandro La Rocca (Anzio, Włochy) (przedstawiciele: A. Perani, J. Graffer, adwokaci)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „Take your time Pay After” – zgłoszenie nr 14 396 031

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 sierpnia 2016 r. w sprawie R 406/2016-1

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie naruszenia i błędnego zastosowania art. 7 ust. 1 lit. b) i ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

— stwierdzenie naruszenia art. 75 rozporządzenia nr 207/2009 i wskutek tego:

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 sierpnia 2016 r. w sprawie R 406/2016-1, doręczonej w dniu 31 sierpnia 2016 r.;

— obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

— Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 14/36

Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – The Regents of the University of California/EUIPO – Nador Cott Protection i CVVP (Tang Gold)

(Sprawa T-405/16)

(2017/C 014/44)

Język skargi: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: The Regents of the University of California (Riverside, Kalifornia, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciele: adwokaci J. Muñoz-Delgado Mérida, S. Poza Martínez, M. Esteve Sanz i J. Lissen Arbeloa)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Nador Cott Protection SARL (Saint-Raphaël, Francja) i Club de Variedades Vegetales Protegidas (Walencja, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego wspólnotowego prawa do odmiany rośliny: Strona skarżąca

Sporne wspólnotowe prawo do odmiany rośliny: Wspólnotowe prawo do odmiany rośliny nr EU 38924, nazwa odmiany: Tang Gold, gatunek: Citrus reticulata Bianco

Zaskarżona decyzja: Decyzja Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 kwietnia 2016 r. w sprawie A006/2014

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— Przyznanie odmianie Nadorcott w odniesieniu do cechy charakterystycznej nr 68 wymienionej w protokole EUIPO-TP 201/2 „bardzo wysokiego” poziomu przejawów odmiany związanego z uwagą 9 lub, tytułem ewentualnym, „wysokiego” poziomu przejawów odmiany związanego z uwagą 7 i zamieszczenie tej klasyfikacji w stanowiącym część urzędowego opisu odmiany Tang Gold sprawozdaniu dotyczącym różnic względem podobnych odmian.

— Uznanie istnienia wyraźnych różnic pomiędzy odmianami Tang Gold i Nardorcott w cechach charakterystycznych nr 5, 6, 14, 15, 16, 37, 50, 60 i 65 protokole EUIPO-TP 201/2, stwierdzenie tego stanu rzeczy i skorygowanie stanowiącego część urzędowego opisu odmiany Tang Gold sprawozdania dotyczącego różnic względem podobnych odmian w celu wpisania do niego wspomnianych różnic;

Podniesione zarzuty

— Naruszenie art. 57, 62, 67, 75 i 81 rozporządzenia nr 2100/94.

— Naruszenie art. 49 rozporządzenia nr 874/09.

— Błędna interpretacja sprawozdania IVIA zatytułowanego „Znaczenie zmniejszenia zawartości pestek mutagenezą indukowaną”

— Niezależność cechy charakterystycznej 68 od uwarunkowań środowiskowych.
—

dwoje spośród skarżących, będących adresatami trzech spornych decyzji indywidualnych, odpowiednio z dni 2 czerwca 2016 r., 13 czerwca 2016 r. i 12 kwietnia 2016 r., z których dwie zawierały odmowę przyznania urlopu, o który wnioskowali, a ostatnia uwzględniała wniosek urlopowy jednego z nich, lecz zaliczała dni wnioskowanego urlopu do kwoty 3,5 dni, uważa, że te decyzje indywidualne zaliczają się do zakresu tego samego zarzutu do celów stwierdzenia nieważności tych decyzji.
—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1647 z dnia 13 września 2016 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Wietnamu i wyprodukowanych przez Best Royal Co. Ltd, Lac Cuong Footwear Co., Ltd, Lac Ty Co., Ltd, Saoviet Joint Stock Company (Megastar Joint Stock Company), VMC Royal Co Ltd, Freetrend Industrial Ltd. oraz jej spółkę powiązaną Freetrend Industrial A (Vietnam) Co, Ltd., Fulgent Sun Footwear Co., Ltd, General Shoes Ltd, Golden Star Co, Ltd, Golden Top Company Co., Ltd, Kingmaker Footwear Co. Ltd., Tripos Enterprise Inc., Vietnam Shoe Majesty Co., Ltd, oraz w sprawie wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. L 245, s. 16);
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 14/37

Skarga wniesiona w dniu 25 października 2016 r. – Vincenti/EUIPO

(Sprawa T-747/16)

(2017/C 014/46)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Guillaume Vincenti (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji odmownej EUIPO w sprawie uznania całkowitej i trwałej niezdolności skarżącego do wykonywania obowiązków oraz stwierdzenia, że powinien przejść na emeryturę.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez stronę pozwaną właściwych przepisów regulaminu pracowniczego, między innymi art. 7-9, 13, 33 i 78, a także art. 13-16 załącznika VIII do tego regulaminu i w szczególności art. 53 regulaminu pracowniczego.

2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez stronę pozwaną jej obowiązków powierniczych oraz zasady dobrej administracji (art. 41 ust. 1, art. 41 ust. 2 lit. a), b) i c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej), jak również praw proceduralnych skarżącego, również poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na przeinaczonych faktach.

3. Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez stronę pozwaną art. 3 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

Na poparcie powyższych zarzutów skarżący podnosi w szczególności, że organ powołujący nie posiada w ramach postępowania o stwierdzenie niezdolności do praccy żadnego zakresu uznania, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami regulaminu pracowniczego, w odniesieniu do uznania trwałej niezdolności urzędnika do wykonywania swoich obowiązków, ponieważ decyzja Komitetu ds. Inwalidztwa jest wiążąca, a nawet przy założeniu, że organ powołujący ma uprawnienia dyskrecjonalne w ramach tego postępowania, nie było uzasadnionego powodu w przypadku skarżącego do nieuznania go za trwale niezdolnego do pracy.
1.

Pierwsza część dotyczy tego, że sektor 001 ds. emerytur i rent Działu 4 Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) i dyrektor Dyrekcji E DG ds. zasobów ludzkich Komisji (DGHR) błędnie uznali, ze względu na to, że umowa z dnia 19 maja 2014 r., na podstawie której skarżący wstąpił do GF II, była nowa i spowodowała ponowne zatrudnienie, że art. 22 ust. 1 akapit 2 i art. 21 akapit 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego nie mają do niego zastosowania, natomiast stosują się do niego art. 77 akapit 5 i 2 regulaminu pracowniczego, mimo że dniem rozpoczęcia służby, o którym mowa w art. 21 i 22 załącznika XIII, jest dzień pierwszego zatrudnienia.