ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
5

W dniu 29 września 2005 r. skarżąca przeniosła prawo do przedmiotowego znaku towarowego na spółkę Seven Licensing Company S.à r.l. w odniesieniu do towarów należących do klasy 25 i uzyskała licencję na wspomniany znak towarowy. Licencja ta nie została wpisana do rejestru unijnych znaków towarowych.
W celu ustalenia zakresu stosowania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego w Unii należy przede wszystkim przypomnieć, że zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/83/WE z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001, L 311, s. 67) „[ż]aden produkt leczniczy nie może być wprowadzony do obrotu w państwie członkowskim bez pozwolenia na wprowadzenie do obrotu wydanego przez właściwe organy tego państwa członkowskiego zgodnie z niniejszą dyrektywą lub pozwolenia udzielonego zgodnie z rozporządzeniem [nr 726/2004]”. Artykuł 6 ust. 1 akapit drugi tej dyrektywy przewiduje – w przypadku gdy w odniesieniu do produktu leczniczego zostało wydane pierwsze pozwolenie na dopuszczenie do obrotu zgodnie z akapitem pierwszym – co następuje:

„[…] wszelkim dodatkowym mocom produktu leczniczego, postaciom farmaceutycznym, drogom podawania, prezentacjom, jak również wszelkim zmianom oraz przedłużeniom linii produktu przyznaje się pozwolenia zgodnie z akapitem pierwszym albo włącza się do pierwotnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu. Wszelkie takie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu uznaje się za należące do tego samego ogólnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, w szczególności do celów stosowania art. 10 ust. 1”.
24

W dniu 2 listopada 2018 r. skarżąca wniosła na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego zażalenie na zaskarżoną decyzję, w którym podniosła, po pierwsze, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie co do rozsądnego charakteru terminu złożenia przez nią wniosku o uznanie zawodowego podłoża choroby, zważywszy na fakt, że w latach 2013 i 2014 skarżąca była bardzo osłabiona, w szczególności ze względu na śmierć rodziców, że „zdrowy rozsądek nakazywał” złożenie najpierw wniosku o udzielenie wsparcia, aby móc wziąć pod uwagę sposób postępowania z jej chorobą, oraz że została wezwana na badania lekarskie, co świadczy o tym, że przekroczono etap rozpatrywania dopuszczalności, a zatem jej wniosek powinien zostać rozpatrzony. Po drugie, zarzuciła ona Komisji nadużycie władzy ze względu na to, że ta odniosła się do badań, które miały być przeprowadzone w dniach 24 lutego 2018 r. i 15 lipca 2018 r., w celu stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o uznanie zawodowego podłoża choroby, podczas gdy skarżąca zakwestionowała fakt, że badania w tych dniach miały miejsce. Po trzecie, podniosła ona, że jej prawo do obrony zostało naruszone, ponieważ zanim B wydał w dniu 15 lipca 2018 r. opinię, powinna była zostać wysłuchana. Natomiast pozbawiając ją prawa do bycia wysłuchaną przez lekarza orzecznika, skarżącej nie dano możliwości przedstawienia jemu, ani ostatecznie OUZU, powodów, dla których nie była w stanie wcześniej złożyć wniosku o uznanie zawodowego podłoża choroby. Zdaniem skarżącej dokumenty medyczne wysłane do A świadczą o tym, że nie zadano jej żadnego pytania na ten temat. Ponadto podniosła ona, że opinia lekarska B była pozbawiona uzasadnienia.
110

Zdaniem skarżącego aby warunek ten był zgodny z zasadą niedyskryminacji, powinien on być interpretowany z uwzględnieniem faktu, że art. 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego opiera się na domniemaniu, zgodnie z którym urzędnik posiadający obywatelstwo państwa członkowskiego utrzymuje liczne i ścisłe związki z tym państwem. Także odwrotnie, jak twierdzi skarżący – nie można domniemywać, że urzędnik, który w dziesięcioletnim okresie odniesienia nie był obywatelem państwa zatrudnienia, miał w tym momencie takie związki z tym państwem. Tym samym skarżący sugeruje, że w przypadku urzędnika nabywającego obywatelstwo państwa zatrudnienia w trakcie kariery pojęcie stałego miejsca zamieszkania, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego, nie powinno być interpretowane w sposób ścisły, jak ma to miejsce w przypadku urzędnika, który posiadał już takie obywatelstwo przed objęciem stanowiska. Należy je raczej interpretować tak, jak jest ono interpretowane w ramach art. 4 ust. 1 lit. a) tego załącznika w odniesieniu do urzędnika, który nie miał tego obywatelstwa. Tym samym urzędnik, który nabył obywatelstwo państwa swojego zatrudnienia po wstąpieniu do służby, powinien utracić dodatek zagraniczny tylko wtedy, gdyby stale zamieszkiwał tam przez pięć lat lub dłużej w dziesięcioletnim okresie odniesienia, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego. Gdyby przyjąć taką wykładnię – co podnosi skarżący – Komisja powinna była stwierdzić, że w tym okresie miał on stałe miejsce zamieszkania poza miejscem zatrudnienia i powinien był zachować prawo do dodatku zagranicznego.
8

W trzeciej kolejności ów kształt ciemnej butelki, zakończonej kapslem, jest zwyczajowo używany w branży napojów. Co się tyczy białej etykiety otaczającej nieregularnie korpus butelki, konkretne przykłady podane przez ekspertkę wskazują, że jest to cecha, która nie jest nietypowa w rozpatrywanej branży, niezależnie od tego, czy etykieta pokrywa butelkę w całości, czy w części. Te konkretne przykłady pozwalają dojść do wniosku, że dany krąg odbiorców jest bardziej skłonny określać pochodzenie handlowe napojów alkoholowych lub bezalkoholowych poprzez odniesienie raczej do elementów słownych etykiet niż do ich kształtu lub pozycji. Dany krąg odbiorców nie postrzega spornego oznaczenia jako wskazówki pochodzenia, niezależnie od tego, czy etykieta jest postrzegana jako przedstawienie mitry biskupiej, czy też jako złożona w trójkąt serwetka stołowa. Ów właściwy krąg odbiorców nie może łatwo i natychmiast zapamiętać spornego oznaczenia jako oznaczenia odróżniającego. Ponadto etykietę można postrzegać w ten sposób, że zabezpiecza przed kapaniem płynu przy jego nalewaniu.
36

Co się tyczy podnoszonego przez skarżącą zarzutu szczegółowego, zgodnie z którym Izba Odwoławcza nie poddała dowodu z przesłuchania twórcy spornego wzoru analizie co do istoty, należy wskazać, że dowód ten został omówiony w pkt 14 zaskarżonej decyzji. W pkt 35 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza odpowiada co do istoty na opartą na tym dowodzie argumentację skarżącej. Dokładniej rzecz ujmując, w wyżej wskazanym pkt 35 Izba Odwoławcza odpowiada na argument, zgodnie z którym sporny wzór odnosi się do produktu przeznaczonego do sprzedaży konsumentom, na argument, zgodnie z którym istnieje kilka sposobów uzyskania tego samego efektu technicznego innych od tego, który został przedstawiony w spornym wzorze, oraz kilka możliwych wariantów wspomnianego wzoru, a także na argument, zgodnie z którym sporny wzór ma „prostą, wyrazistą i elegancką postać”. Izba Odwoławcza odrzuca te argumenty, twierdząc, że nie zmieniają one faktu, iż aspekt wizualny urządzenia stanowczo wynika z jego funkcji technicznej, oraz że zgodnie z wyrokiem z dnia 8 marca 2018 r., DOCERAM (C‑395/16, EU:C:2018:172) sam fakt, iż istnieje alternatywny wzór, nie oznacza, że postać produktu jest podyktowana innymi względami niż względy techniczne. Izba Odwoławcza dodatkowo rozwija tę analizę w pkt 36 zaskarżonej decyzji.
Co się tyczy w szczególności kwestii, czy interwenientka zgłosiła do rejestracji sporny znak bez zamiaru używania go w celach związanych z funkcjami znaku towarowego, zwłaszcza podstawowej funkcji wskazywania pochodzenia (zob. pkt 25, 26 powyżej), to z pkt 76 i 77 wyroku z dnia 29 stycznia 2020 r., Sky i in. (C‑371/18, EU:C:2020:45), wynika, że chociaż zgłaszający znak towarowy nie jest zobowiązany do wskazania, ani nawet posiadania dokładnej wiedzy, w dniu dokonywania zgłoszenia do rejestracji lub jego rozpatrywania, o tym, jak będzie używał zgłoszonego znaku towarowego, i chociaż przysługuje mu pięcioletni termin na rozpoczęcie faktycznego używania znaku towarowego zgodnie z podstawową funkcją tego znaku, to rejestracja znaku towarowego bez zamiaru jego używania przez zgłaszającego w odniesieniu do towarów i usług objętych tą rejestracją może stanowić działanie w złej wierze, gdyż brak jest uzasadnienia dla zgłoszenia znaku towarowego w świetle celów realizowanych przez rozporządzenie nr 207/2009. Taką złą wiarę można jednak ustalić jedynie wtedy, gdy istnieją obiektywne, istotne i spójne przesłanki wskazujące na to, że w dniu dokonania zgłoszenia danego znaku towarowego zgłaszający miał zamiar albo naruszenia w sposób niezgodny z uczciwymi obyczajami interesów osoby trzeciej, albo uzyskania, nawet bez odniesienia się do konkretnej osoby trzeciej, wyłącznego prawa w celach innych niż cele związane z funkcjami znaku towarowego.
35

W dniach 3 grudnia (sprawa T‑389/19), 4 grudnia (sprawy od T‑390/19 do T‑394/19), 5 grudnia (sprawy T‑397/19, T‑398/19, T‑403/19, T‑404/19, T‑406/19, T‑407/19, od T‑409/19 do T‑412/19, T‑418/19, od T‑420/19 do T‑422/19, od T‑425/19 do T‑427/19, od T‑429/19 do T‑432/19, T‑435/19, T‑436/19 i od T‑438/19 do T‑441/19), 6 grudnia (sprawy T‑413/19, T‑414/19, T‑416/19 i T‑417/19), 9 grudnia (sprawy T‑442/19, od T‑444/19 do T‑446/19, T‑448/19, T‑450/19, T‑451/19, T‑454/19, T‑463/19 i T‑465/19) i 10 grudnia 2019 r. (sprawy T‑452/19 i T‑453/19) Sąd wezwał strony do zajęcia stanowiska w przedmiocie możliwości połączenia spraw od T‑389/19 do T‑394/19, T‑397/19, T‑398/19, T‑403/19, T‑404/19, T‑406/19, T‑407/19, od T‑409/19 do T‑418/19, od T‑420/19 do T‑422/19, od T‑425/19 do T‑427/19, od T‑429/19 do T‑432/19, T‑435/19, T‑436/19, od T‑438/19 do T‑442/19, od T‑444/19 do T‑446/19, T‑448/19, od T‑450/19 do T‑454/19, T‑463/19 i T‑465/19.
153

W pkt 63 skargi skarżąca wnosi do Sądu o „zobowiązanie Parlamentu do podjęcia środków zaradczych polegających […] na ogłoszeniu wydanego wyroku na posiedzeniu plenarnym Parlamentu […] oraz przekazaniu przez Parlament informacji najważniejszym agencjom informacyjnym, we własnym zakresie i na własny koszt […], a także zamieszczeniu odpowiednich komunikatów w mediach w celu zrehabilitowania wizerunku skarżącej w oczach opinii publicznej”. W żądaniach skargi skarżąca wniosła też do Sądu o zobowiązanie przewodniczącego Parlamentu do ogłoszenia na posiedzeniu plenarnym informacji o naprawieniu jej szkody.
147

Zdaniem EBI, popieranego przez Komisję, ani akty wydane w ramach jego wewnętrznego procesu decyzyjnego, ani umowa kredytu nie są „aktami administracyjnymi” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. g) i art. 10 ust. 1 rozporządzenia Aarhus. Jest to zgodne z niezależnością, z jakiej EBI korzysta w dziedzinie operacji finansowych, oraz z faktem, że jego działalność bankowa nie może być zrównana z działalnością administracyjną. Nie można zatem porównywać sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie z sytuacją w sprawach, w których wydano wyrok z dnia 31 stycznia 2019 r., International Management Group/Komisja (C‑183/17 P i C‑184/17 P, EU:C:2019:78), których przedmiotem był ewidentnie akt administracyjny. Jeśli chodzi o art. 271 lit. c) TFUE, na który powołuje się skarżąca, ma on na celu wyłącznie ochronę szczególnych uprawnień procesowych przysługujących państwom członkowskim i Komisji na podstawie art. 19 statutu EBI w ramach jego wewnętrznego procesu decyzyjnego dotyczącego udzielania kredytów i nie przyznaje on żadnego prawa do kwestionowania co do istoty decyzji o udzieleniu kredytu. Co się tyczy wewnętrznej procedury odwoławczej przewidzianej w art. 10 rozporządzenia Aarhus, jej celem nie jest poprawa jakości procesu decyzyjnego, lecz rozszerzenie dostępu niektórych podmiotów składających wniosek w tym zakresie do środków prawnych dostępnych przed sądami Unii, zgodnie z art. 12 tego rozporządzenia. Nie jest możliwe złożenie wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej aktu, który nie podlega zaskarżeniu w rozumieniu art. 263 TFUE, ponieważ nie wywołuje on skutków prawnych sprzecznych z prawem ochrony środowiska wobec osoby trzeciej.
91

Argument Rumunii, zgodnie z którym zwykłe odesłanie do przewodnika EGESIF w toku postępowania administracyjnego nie może stanowić wystarczającego uzasadnienia, ponieważ uzasadnienie powinno zostać przedstawione w zaskarżonej decyzji, nie może zostać uwzględniony. Odesłanie do wspomnianego przewodnika jest w istocie elementem, który należy do kontekstu, w jakim została wydana zaskarżona decyzja, który to kontekst należy uwzględnić w celu dokonania oceny, czy uzasadnienie aktu spełnia wymogi art. 296 TFUE – zgodnie z tym, co wynika z orzecznictwa przytoczonego w pkt 86 powyżej. Ponieważ bowiem zostały one podane do wiadomości zainteresowanych, wewnętrzne wytyczne przyjęte przez Komisję ułatwiają zrozumienie zaskarżonej decyzji i stanowią pośrednio część jej uzasadnienia.
94

Wbrew temu, co twierdzi skarżąca, taka metoda nie oznacza przyjęcia przez EBC aktu normatywnego wykraczającego poza ramy uprawnień delegowanych mu na mocy rozporządzenia nr 1024/2013. Chodzi tu bowiem jedynie o regułę postępowania stanowiącą wskazówkę, której istnienie nie zwalnia EBC z obowiązku przeprowadzenia konkretnej analizy każdego indywidualnego przypadku, co może skłonić go do niestosowania wspomnianej metodologii (zob. podobnie wyrok z dnia 28 czerwca 2005 r., Dansk Rørindustri i in./Komisja, C‑189/02 P, C‑202/02 P, od C‑205/02 P do C‑208/02 P i C‑213/02 P, EU:C:2005:408, pkt 209–211).
79

Potwierdzają to prace przygotowawcze nad pierwszą rewizją Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej z 1883 r., która miała miejsce w 1900 r. Z materiałów i protokołów konferencji, która odbyła się w Brukseli w dniach od 1 do 14 grudnia 1897 r. oraz od 11 do 14 grudnia 1900 r., w szczególności z całościowego obrazu punktu 1 memorandum przedstawionego przez delegację niemiecką podczas zebrania przygotowawczego z dnia 1 grudnia 1897 r., protokołu czwartego posiedzenia z dnia 7 grudnia 1897 r. oraz protokołu drugiego posiedzenia z dnia 12 grudnia 1900 r. (zob. Actes de la Conférence réunie à Bruxelles du 1er au 14 décembre 1897 et du 11 au 14 décembre 1900, Union internationale pour la protection de la propriété industrielle, Berne, 1901, zwane dalej „aktami konferencji brukselskiej”, odpowiednio s. 169, 209–212, 379–382), wynika, że termin pierwszeństwa przedłużono z sześciu do dwunastu miesięcy w odniesieniu do prawa pierwszeństwa opartego na patencie ze względu na to, że wstępne badanie, któremu podlegały zgłoszenia patentowe w szczególności w świetle ustawodawstwa niemieckiego, austriackiego i węgierskiego, wymagało więcej czasu. W związku z tym państwa, których to dotyczyło, uznały, że nie mogą przystąpić do wspomnianej konwencji ze względu na ich zdaniem zbyt krótki termin pierwszeństwa dla patentów, ponieważ czas trwania wstępnego badania przekraczał prawie zawsze długość terminu pierwszeństwa (zob. akta konferencji brukselskiej, s. 37). Przedłużenie terminu pierwszeństwa dla patentów zostało zaproponowane przez Międzynarodowe Biuro Międzynarodowego Związku Ochrony Własności Przemysłowej „w celu uwzględnienia szczególnych potrzeb państw, w których praktyką jest wstępne badanie” (zob. akta konferencji brukselskiej, s. 144), a następnie zaakceptowane i wdrożone przez art. 1 pkt II Aktu dodatkowego z dnia 14 grudnia 1900 r. zmieniającego konwencję z dnia 20 marca 1883 r. (zob. akta konferencji brukselskiej, s. 410).
W odniesieniu w szczególności do kontekstu należy wskazać, że o ile art. 1.4 przepisów administracyjnych reguluje przesłanki przyznania dodatku z tytułu mobilności geograficznej, o tyle to załącznik VII do tych przepisów zawiera przepisy szczególne mające zastosowanie do członków personelu zatrudnionych w biurach zewnętrznych EBI. W tym względzie należy uściślić, że chociaż ostatni ustęp wspomnianego art. 1.4 odsyła wyraźnie do tego załącznika jedynie w odniesieniu do przeniesienia do biura zewnętrznego poza terytorium Unii, art. 1 wspomnianego załącznika przewiduje wyraźnie, że ma on zastosowanie również do pracowników przeniesionych do biura zewnętrznego EBI w Unii, przy czym strony zgadzają się co do tej wykładni. To zatem w tym kontekście należy interpretować art. 1.4 wspomnianych przepisów, a w konsekwencji warunki przyznania rozpatrywanego dodatku w przypadku przeniesienia do biura zewnętrznego EBI w ramach Unii.
40

Owo domniemanie ważności ogranicza przewidziany w art. 95 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia 2017/1001 obowiązek badania przez EUIPO z urzędu istotnych okoliczności faktycznych, które mogą doprowadzić do zastosowania bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji do przeprowadzanej przez ekspertów, a w przypadku odwołania – przez izby odwoławcze, analizy zgłoszenia unijnego znaku towarowego w ramach procedury rejestracji danego znaku. Natomiast w ramach opartego na bezwzględnej podstawie odmowy rejestracji postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku z uwagi na to, że zarejestrowany unijny znak towarowy korzysta z domniemania ważności, to do osoby wnoszącej o unieważnienie prawa do niego należy wskazanie przed EUIPO konkretnych okoliczności, które mogą podważyć jego ważność. I tak zgodnie z art. 95 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia 2017/1001, w którym to zdaniu potwierdzono wcześniejsze orzecznictwo Sądu [wyrok z dnia 13 września 2013 r., Fürstlich Castell’sches Domänenamt/OHIM – Castel Frères (CASTEL), T‑320/10, EU:T:2013:424, pkt 28], w postępowaniu w sprawie unieważnienia prawa do znaku na podstawie art. 59 tegoż rozporządzenia EUIPO ogranicza się do zbadania podstaw i argumentów przedstawionych przez strony (zob. wyrok z dnia 10 czerwca 2020 r., Przedstawienie wzoru w szachownicę, T‑105/19, niepublikowany, EU:T:2020:258, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo).
29

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uzasadnienie, jakiego wymaga to ostatnie postanowienie, powinno być dostosowane do charakteru danego aktu i przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie instytucji, która wydała akt, tak aby umożliwić zainteresowanym poznanie powodów przyjęcia danego środka, a właściwemu sądowi – dokonanie jego kontroli. Wymóg uzasadnienia należy oceniać w odniesieniu do konkretnej sytuacji, w szczególności do treści aktu, charakteru przywołanych argumentów, a także interesu, jaki w uzyskaniu wyjaśnień mogą mieć adresaci aktu lub inne osoby, których dotyczy on bezpośrednio i indywidualnie. Nie jest wymagane, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne, ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu spełnia wymogi art. 296 TFUE, winna opierać się nie tylko na jego brzmieniu, ale także uwzględniać jego kontekst, jak również całość przepisów prawa regulujących daną dziedzinę (wyrok z dnia 2 kwietnia 1998 r., Komisja/Sytraval i Brink’s France, C‑367/95 P, EU:C:1998:154, pkt 63; zob. również wyrok z dnia 1 lipca 2008 r., Chronopost i La Poste/UFEX i in., C‑341/06 P i C‑342/06 P, EU:C:2008:375, pkt 88 i przytoczone tam orzecznictwo).
–

klasa 9: „urządzenia i przyrządy naukowe, żeglarskie, fotograficzne, kinematograficzne, optyczne, do pomiaru wagi, miernicze, sygnalizacyjne, sprawdzające (nadzór), do ratowania życia i do nauczania; urządzenia i przyrządy przewodzące, przełączania, transformujące, akumulatorowe i kontrolno-sterujące; urządzenia do nagrywania, transmisji lub odtwarzania dźwięku lub obrazów; nośniki informacji (magnetyczne -), dyski z nagraniami; automatyczne maszyny sprzedające i mechanizmy do aparatów uruchamianych żetonami; kasy rejestrujące, maszyny liczące, przetwarzania informacji (urządzenia do -) i komputery; gaszenia ognia (urządzenia do -); elektroniczne urządzenia rozrywkowe; gry elektroniczne; gry komputerowe; sprzęt komputerowy [hardware]; oprogramowanie komputerowe [software]; kontrolery do użytku z wyżej wymienionymi towarami; karty, dyski, taśmy, przewody i obwody, wszystkie z nich, przenoszące lub do przenoszenia danych i/lub oprogramowania komputerowego; gry do salonów gier; oprogramowanie do rozrywki interaktywnej, mianowicie oprogramowanie do gier komputerowych, programy do gier komputerowych, kartridże do gier komputerowych, dyski gier komputerowych; interaktywne gry wideo w rzeczywistości wirtualnej składające się ze sprzętu i oprogramowania komputerowego; programy do interaktywnych gier multimedialnych; pobieralne oprogramowanie, przeznaczone do użytku w związku z komputerami i grami komputerowymi, przenośnymi urządzeniami do gier, konsolami do gier, urządzeniami komunikacyjnymi do gier i telefonami komórkowymi; gry elektroniczne, gry wideo; oprogramowanie gier wideo, programy gier wideo, kartridże gier wideo, płyty gier wideo, wszystkie do użytku w związku z komputerami, przenośnymi urządzeniami do gier, konsolami do gier, urządzeniami komunikacyjnymi i telefonami komórkowymi; terminale wideoloterii; urządzenia do gier komputerowych i wideo, mianowicie urządzenia do gier wideo do użytku z odbiornikami telewizyjnymi; urządzenia do gry działające wyłącznie z odbiornikami telewizyjnymi i komputerami; nagrania akustyczne i/lub wizualne; dyski laserowe, dyski wideo, płyty gramofonowe, płyty kompaktowe, płyty CD-ROM zawierające gry, filmy, rozrywkę i muzykę; konsole do gier; urządzenia komunikacyjne i telefony komórkowe; nagrane filmy; wcześniej nagrane programy i materiały telewizyjne, radiowe i rozrywkowe; części i wyposażenie wszystkich wyżej wymienionych towarów”;
46

Na poparcie żądania stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 30 lipca 2019 r. skarżące podnoszą siedem zarzutów. Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia zasad przejrzystości, proporcjonalności i równego traktowania ze względu na to, że Komisja nie wyjaśniła swoich wątpliwości dotyczących przedłożonych przez skarżące dokumentów. Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasad przejrzystości i proporcjonalności oraz przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018, L 193, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym”), ze względu na to, że Komisja nie uzasadniła wykluczenia skarżących z dalszego udziału w postępowaniu przetargowym i nie udzieliła im żadnego dostępu do szczegółowego sprawozdania z oceny ani do informacji dotyczących względnej przewagi i charakterystyki ofert wykonawców umieszczonych na liście kwalifikacyjnej. Zarzut trzeci dotyczy naruszenia ogólnej zasady, zgodnie z którą w toku postępowania przetargowego w dokumentacji zamówienia nie można dokonywać żadnych zmian. Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 231/2014 z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiającego Instrument Pomocy Przedakcesyjnej (IPA II) (Dz.U. 2014, L 77, s. 11) oraz naruszenia art. 1 ust. 3 i 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 236/2014 z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiającego wspólne zasady i procedury wdrażania unijnych instrumentów na rzecz finansowania działań zewnętrznych (Dz.U. 2014, L 77, s. 95) z uwagi na uchybienie ogólnym zasadom prawa zamówień publicznych. Zarzut piąty dotyczy naruszenia postanowień przewodnika zatytułowanego „Praktyczny przewodnik po procedurach udzielania zamówień publicznych i dotacji na potrzeby działań zewnętrznych Unii Europejskiej (PRAG)” w odniesieniu do pkt 17 ogłoszenia o zamówieniu. Zarzut szósty dotyczy naruszenia przepisów rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43) ze względu na to, że Komisja nie uzasadniła swojej decyzji o wykluczeniu skarżących z dalszego udziału w postępowaniu przetargowym i nie udzieliła im żadnego dostępu do szczegółowego sprawozdania z oceny ani do informacji dotyczących względnej przewagi i charakterystyki ofert wykonawców umieszczonych na liście kwalifikacyjnej. Wreszcie, zarzut siódmy dotyczy naruszenia określonych w pkt 17.2 lit. a) ogłoszenia o zamówieniu kryteriów kwalifikacji, które nie zostały prawidłowo zastosowane przez Komisję.