Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Pojęcie aktu regulacyjnego w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE – Każdy akt o charakterze generalnym z wyjątkiem aktów legislacyjnych

(art. 263 akapit czwarty TFUE)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie – Bezpośrednie oddziaływanie – Kryteria

(art. 230 akapit czwarty WE; art. 263 akapit czwarty TFUE)

3. Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio – Decyzja Komisji dotycząca niewłączenia dodatku do wykazu dodatków dopuszczonych przewidzianego w dyrektywie 2002/72 – Skarga wniesiona przez przedsiębiorstwa używające dany dodatek do wytwarzania ich produktów – Dopuszczalność

(art. 263 akapit czwarty TFUE)

4. Zbliżanie ustawodawstw – Materiały i wyroby przeznaczone do kontaktu ze środkami spożywczymi – Decyzja Komisji dotycząca niewłączenia dodatku do wykazu dodatków dopuszczonych przewidzianego w dyrektywie 2002/72 – Podstawa prawna – Artykuł 11 ust. 3 rozporządzenia nr 1935/2004 – Niedopuszczalność

(rozporządzenie nr 1935/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 11 ust. 3; dyrektywa Komisji 2002/72)

5. Zbliżanie ustawodawstw – Materiały i wyroby przeznaczone do kontaktu ze środkami spożywczymi – Decyzja Komisji dotycząca niewłączenia dodatku do wykazu dodatków dopuszczonych przewidzianego w dyrektywie 2002/72 – Wydanie decyzji w następstwie wycofania wniosku o włączenie przez pierwotnego wnioskodawcę

(rozporządzenie nr 1935/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady; dyrektywa Komisji 2002/72)

Summary

1. Pojęcie aktu regulacyjnego w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE powinno być rozumiane jako odnoszące się do każdego aktu o charakterze generalnym z wyjątkiem aktów legislacyjnych.

W tym względzie decyzja Komisji dotycząca niewłączenia danego dodatku do wykazu dodatków, które zgodnie z dyrektywą 2002/72 w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi mogą być używane do wytwarzania tego rodzaju materiałów i wyrobów, wydana na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 1935/2004 w sprawie materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością oraz uchylającego dyrektywy 80/590 i 89/109 stanowi akt regulacyjny w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE. Tego rodzaju decyzja jest bowiem wydana przez Komisję w ramach kompetencji wykonawczych, a nie legislacyjnych. W dodatku, ponieważ stosuje się ona do wszystkich osób fizycznych lub prawnych, których działalność polega na produkcji lub sprzedaży tego dodatku, jak też materiałów i wyrobów zawierających tę substancję, decyzja ta ma charakter generalny, jako że stosuje się do sytuacji określonych obiektywnie i wywiera skutki prawne wobec kategorii osób ujmowanych w sposób ogólny i abstrakcyjny.

(por. pkt 21–25)

2. Zgodnie z art. 263 akapit czwarty TFUE każda osoba fizyczna lub prawna może wnieść skargę na akty, których jest adresatem lub które dotyczą jej bezpośrednio i indywidualnie, oraz na akty regulacyjne, które dotyczą jej bezpośrednio i nie wymagają środków wykonawczych.

Jeśli chodzi o pojęcie bezpośredniego oddziaływania, wyrażenie „które dotyczą jej bezpośrednio” pojawia się w art. 263 akapit czwarty TFUE dwukrotnie. Z jednej strony przepis ten powtarza brzmienie art. 230 akapit czwarty WE i wskazuje na „akty [...], które dotyczą jej bezpośrednio”, z drugiej strony art. 263 akapit czwarty TFUE wprowadza pojęcie „aktów regulacyjnych, które dotyczą jej bezpośrednio i nie wymagają środków wykonawczych”.

Warunek bezpośredniego oddziaływania zawarty w art. 230 akapit czwarty WE wymaga po pierwsze, aby akt, o którym mowa, oddziaływał bezpośrednio na sytuację prawną jednostki i, po drugie, nie pozostawiał on żadnej swobody oceny swoim adresatom, których obowiązkiem jest go wykonać, co ma mieć charakter czysto automatyczny i wynikać z samego tego uregulowania, bez stosowania żadnych norm pośrednich. Zezwalając osobie fizycznej lub prawnej na wniesienie skargi na akty regulacyjne, które dotyczą jej bezpośrednio i które nie wymagają środków wykonawczych, art. 263 akapit czwarty TFUE służy złagodzeniu wymogów wnoszenia skarg bezpośrednich. W związku z tym pojęcie bezpośredniego oddziaływania wprowadzone w tym przepisie nie może w żadnym razie być interpretowane bardziej restrykcyjnie niż pojęcie bezpośredniego oddziaływania, jakie występowało w art. 230 akapit czwarty WE. Jeżeli zatem ustalono, że decyzja Komisji dotyczy strony skarżącej bezpośrednio w rozumieniu pojęcia bezpośredniego oddziaływania, jakie figurowało w art. 230 akapit czwarty WE, należy uznać, że dotyczy jej ona również w rozumieniu nowo wprowadzonego do art. 263 akapit czwarty TFUE pojęcia bezpośredniego oddziaływania.

(por. pkt 18, 26, 27, 32)

3. Decyzję Komisji dotyczącą niewłączenia danego dodatku do wykazu dodatków, które zgodnie z dyrektywą 2002/72 w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi mogą być używane do wytwarzania tego rodzaju materiałów i wyrobów, której konsekwencją jest zakaz sprzedaży materiałów i wyrobów zawierających taki dodatek, należy uznać za oddziałującą bezpośrednio na sytuację prawną przedsiębiorstw, które kupują ten dodatek i używają go do wytwarzania produktu o właściwościach antybakteryjnych i antymikrobowych, który jest następnie odsprzedawany w celu produkcji materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi.

(por. pkt 28, 30)

4. Decyzja Komisji dotycząca niewłączenia danego dodatku do wykazu dodatków, które zgodnie z dyrektywą 2002/72 w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi mogą być używane do wytwarzania tego rodzaju materiałów i wyrobów, na mocy której Komisja zakazała sprzedaży określonego dodatku jako dodatku używanego do produkcji materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością i odmówiła w tym celu włączenia tego dodatku do wykazu pozytywnego oraz dokonała wycofania tej substancji z wykazu tymczasowego, nie może być oparta na art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 1935/2004 w sprawie materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością oraz uchylającego dyrektywy 80/590 i 89/109. Artykuł 11 ust. 3 rozporządzenia nr 1935/2004 dotyczy bowiem tylko przypadków, w których Komisja zamierza zezwolić na używanie i sprzedaż w Unii substancji dodawanej do materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktów ze środkami spożywczymi.

(por. pkt 46–48)

5. Komisja narusza procedurę przewidzianą w rozporządzeniu nr 1935/2004 w sprawie materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością oraz uchylającym dyrektywy 80/590 i 89/109 oraz w dyrektywie 2002/72 w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi, w sytuacji gdy w następstwie wycofania przez pierwotnego wnioskodawcę jego wniosku o włączenie danego dodatku do wykazu dodatków dopuszczonych wydaje ona decyzję dotyczące niewłączenia tego dodatku do wykazu dodatków, które zgodnie z dyrektywą 2002/72 mogą być używane do wytwarzania materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi, w braku decyzji w zakresie zarządzania ryzykiem w rozumieniu czternastego motywu rozporządzenia nr 1935/2004.

(por. pkt 67, 69)