Co się tyczy wniosku w przedmiocie środka tymczasowego, niewystarczające jest podniesienie w abstrakcyjny sposób naruszenia praw podstawowych w celu wykazania, że szkoda, która mogłaby stąd wyniknąć, jest nieodzownie nieodwracalna. Wzmocniona ochrona praw podstawowych wynikająca z traktatu z Lizbony nie podważa tej tezy, ponieważ prawa te były już chronione w prawie Unii przed wejściem w życie tego traktatu. Oczywiście naruszenie niektórych praw podstawowych, takich jak zakaz tortur i nieludzkiego, poniżającego traktowania albo karania, ustanowiony w art. 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, może ze względu na sam charakter naruszonego prawa prowadzić samo w sobie do nieodwracalnej i poważnej szkody. Niemniej to zawsze do strony, która wnioskuje o ustanowienie takiego środka tymczasowego, należy wykazanie i udowodnienie prawdopodobieństwa wystąpienia takiej szkody w danym przypadku.

Publikację informacji dotyczących elementów takich jak tożsamość klientów, liczba dostarczonych sztuk, kalkulacje cenowe i modyfikacje cen należy uznać za szkodę przedstawiającą wymagany stopień powagi uzasadniający zastosowanie środka tymczasowego. Ponadto co się tyczy nieodwracalnego charakteru szkody, po opublikowaniu poufnych informacji późniejsze stwierdzenie nieważności decyzji Sądu w przedmiocie oddalenia wniosku o poufne potraktowanie, w związku z naruszeniem art. 339 TFUE i prawa podstawowego do ochrony tajemnicy zawodowej, nie odwracałoby skutków wynikających z publikacji tych informacji. W konsekwencji spółka byłaby pozbawiona skutecznej ochrony prawnej, gdyby sporne informacje zostały ujawnione przed rozstrzygnięciem sporu co do istoty.

Szkoda o charakterze finansowym może w szczególności zostać uznana za nieodwracalną, jeżeli szkoda, nawet w razie jej wystąpienia, nie może zostać określona liczbowo. Oczywiście niepewność związana z naprawą szkody o charakterze finansowym w ramach ewentualnej skargi o odszkodowanie i odsetki nie może zostać uznana sama w sobie za okoliczność, jaka może wykazać nieodwracalny charakter takiej szkody. W rzeczywistości bowiem w stadium orzekania co do środków tymczasowych możliwość uzyskania późniejszego naprawienia szkody o charakterze finansowym w ramach ewentualnej skargi o odszkodowanie i odsetki, która może zostać wniesiona w następstwie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, jest oczywiście niepewna. Z kolei inaczej jest, jeżeli z oceny dokonanej przez sąd orzekający w sprawie środków tymczasowych wyraźnie wynika, że podnoszona szkoda, z uwagi na jej charakter oraz stopień prawdopodobieństwa jej wyrządzenia, nie będzie w stanie być wyrażona liczbowo w sposób adekwatny w razie jej wystąpienia oraz że w praktyce skarga o odszkodowanie nie będzie w konsekwencji w stanie jej naprawić. Może być tak w szczególności w przypadku dotyczącym publikacji specyficznych i rzekomo poufnych informacji handlowych dotyczących elementów takich jak tożsamość klientów, liczba dostarczonych towarów, sposób obliczania i zmiany ceny. W rzeczywistości niemożliwe byłoby określenie liczby i rodzaju wszystkich osób, które rzeczywiście zapoznałyby się z opublikowanymi informacjami, i ocenienie w ten sposób rzeczywistego wpływu, jaki ich publikacja mogłaby mieć na interesy handlowe i gospodarcze spółki, do której informacje te się odnoszą.

Jednakże nie można wywieść z tego, co stwierdzono, że okoliczność przyznania przez Komisję dostępu do przedstawienia zarzutów może w sposób nieodzowny prowadzić do wyrządzenia poważnej i nieodwracalnej szkody w ten sam sposób co opublikowanie ostatecznej decyzji stwierdzającej istnienie naruszenia. W rzeczywistości bowiem, jeżeli strona postępowania administracyjnego miała dostęp do wersji przedstawienia zarzutów, która zawiera tajemnicę handlową, to dostęp ten jest jej udzielany zasadniczo jedynie w celu umożliwienia jej skutecznego uczestnictwa w tym postępowaniu, tak że nie ma ona prawa do wykorzystywania znajdujących się w nim informacji w innych celach. Ponadto szkoda, jaka może wyniknąć z dostępu do przedstawienia zarzutów, przyznanego ograniczonej, wyraźnie określonej liczbie osób, nie jest porównywalna w szczególności w zakresie możliwości jej oceny, a wreszcie wyliczenia, ze szkodą wynikającą z opublikowania na stronie internetowej ostatecznej decyzji, z którą może konsultować się każda osoba.

(por. pkt 52–55, 57, 58)