W tym względzie art. 73 ust. 2 lit. a) regulaminu pracowniczego wymienia wyraźnie zstępnych oraz wstępnych urzędnika jako osoby, które mogą, w razie śmierci tego urzędnika, korzystać ze świadczenia. Z tego wynika, że zarówno ojciec zmarłego urzędnika, jak i dzieci zmarłego urzędnika stanowią osoby określone w tym przepisie. W konsekwencji kwestia tego, czy ojcu zmarłego urzędnika i dzieciom zmarłego urzędnika faktycznie przysługuje prawo do świadczeń gwarantowanych na mocy regulaminu pracowniczego, w szczególności określonych w art. 73 tego regulaminu, nie może być brana pod uwagę w celu określenia właściwości ratione personae Sądu do spraw Służby Publicznej na podstawie art. 1 załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości w związku z art. 270 TFUE i art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego.

Co się tyczy właściwości ratione personae Sądu do spraw Służby Publicznej, przepisy art. 90 ust. 2 i art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego, odnoszące się ogólnie do osób, wobec których stosuje się regulamin pracowniczy nie pozwalają jako takie ustalić rozróżnienia w zależności od tego, czy powództwo jest wytoczone przez urzędnika, czy przez jakąkolwiek inną osobę, wobec której stosuje się ten regulamin. Tym samym Sąd do spraw Służby Publicznej jest właściwy ratione personae do rozpoznawania nie tylko skarg wniesionych przez urzędników, lecz również skarg wniesionych przez jakiekolwiek inne osoby, wobec których stosuje się regulamin pracowniczy.

W odniesieniu do kwestii tego, czy właściwość ratione materiae Sądu do spraw Służby Publicznej rozciąga się na skargi o odszkodowanie ze względu na uchybienie obowiązkowi zapewnienia bezpieczeństwa urzędnikom przez instytucję, ani art. 270 TFUE, ani art. 91 regulaminu pracowniczego, które dotyczą każdego sporu między Unią a jej pracownikami, nie definiują charakteru postępowania wszczętego w razie oddalenia zażalenia w drodze administracyjnej. Tym samym jeśli spór dotyczy zgodności z prawem aktu niekorzystnego dla skarżącego w rozumieniu art. 90 tego regulaminu, Sąd do spraw Służby Publicznej jest właściwy do orzekania, bez względu na charakter rozpatrywanej skargi.

Sąd do spraw Służby Publicznej jest również właściwy ratione materiae do rozpatrzenia skargi o odszkodowanie wniesionej przez urzędnika przeciwko zatrudniającej go instytucji, jeśli u podstaw sporu leży stosunek pracy łączący zainteresowanego z instytucją. Podobnie jest w wypadku skargi o odszkodowanie wniesionej przez każdą osobę, która choć nie jest urzędnikiem, została wymieniona w regulaminie pracowniczym z uwagi na więzi rodzinne, jakie łączą ją z urzędnikiem, jeśli u podstaw sporu leży stosunek pracy łączący tego urzędnika z daną instytucją, w świetle tego, że art. 1 załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości w związku z art. 270 TFUE i art. 91 regulaminu pracowniczego przyznaje Sądowi do spraw Służby Publicznej właściwość do rozstrzygania każdego sporu między Unią a wszystkimi osobami, wobec których stosuje się regulamin pracowniczy.

Ponadto okoliczność, że pozaumowna odpowiedzialność Unii względem członków rodziny urzędnika wymienionych w regulaminie pracowniczym podlega przesłankom materialnym wynikającym z art. 340 TFUE, podczas gdy odpowiedzialność względem urzędnika podlega konkretnym przepisom szczególnym w stosunku do tych przesłanek, nie może, wykluczać w tym względzie właściwości ratione materiae Sądu do spraw Służby Publicznej na podstawie art. 1 załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości w związku z art. 270 TFUE i art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego. W istocie samym właściwość ratione materiae tego sądu wypływa z podstaw rozpatrywanego sporu, a nie z podstawy prawnej mogącej uzasadniać prawo do odszkodowania.

(por. pkt 37, 41, 42, 49, 50)