ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Gliwicach (Polska) w dniu 5 marca 2020 r. – D. Spółka Akcyjna przeciwko W. Zrt

(Sprawa C-127/20)

(2020/C 209/16)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Rejonowy w Gliwicach

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: D. Spółka Akcyjna

Strona pozwana: W. Zrt

Pytanie prejudycjalne

Czy artykuł 5 ustęp 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 roku ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1) należy interpretować w ten sposób, że przewoźnik lotniczy, którego samolot zderzył się z ptakiem, jest zobowiązany – w ramach racjonalnych środków, jakie powinien podjąć – do uwzględnienia przy planowaniu lotów w systemie rotacyjnym rezerwy czasowej, która wystarcza na przeprowadzenie wymaganej kontroli bezpieczeństwa?

a w razie udzielenia odpowiedzi negatywnej:

Czy artykuł 5 ustęp 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 roku ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że przewoźnik lotniczy, którego samolot zderzył się z ptakiem, jest zobowiązany – w ramach racjonalnych środków, jakie powinien podjąć – do wyznaczenia planu służby lub obsady załogi w taki sposób, aby była gotowa do pełnienia czynności lotniczych niezwłocznie po przeprowadzeniu wymaganej kontroli bezpieczeństwa, niezależnie od ograniczeń czasu lotu i służby oraz wymagań dotyczących odpoczynku, przewidzianych w załączniku nr III do rozporządzenia Komisji (UE) nr 965/2012 z dnia 5 października 2012 roku ustanawiającego wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do operacji lotniczych (2)?

(1) Dz. U. 2004, L 46, s. 1; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 07 Tom 008 P. 10 – 16

(2) Dz. U. 2012, L 296, s. 1
2.

Czy w ramach orzekania w przedmiocie cofnięcia zapewnienia dotyczącego przyszłego nadania obywatelstwa państwa członkowskiego właściwe organy krajowe, w tym ewentualnie sądy krajowe, mają obowiązek ustalenia, czy owo cofnięcie zapewnienia uniemożliwiające przywrócenie obywatelstwa Unii jest zgodne z zasadą proporcjonalności co do konsekwencji, jakie pociąga ono za sobą w odniesieniu do sytuacji zainteresowanej osoby z perspektywy prawa Unii?
—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady (UE) 2020/245 (1) z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Partnerstwa ustanowionej na mocy Kompleksowej i wzmocnionej umowy o partnerstwie między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony [zwanej dalej „Umową”], w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady Partnerstwa oraz regulaminów Komitetu Partnerstwa, podkomitetów i innych organów ustanowionych przez Radę Partnerstwa oraz ustanowienia listy podkomitetów do stosowania tej Umowy, z wyłączeniem tytułu II tej Umowy (zwanej dalej „decyzją Rady 2020/245”) oraz decyzji Rady (UE) 2020/246 (2) z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Partnerstwa ustanowionej na mocy Kompleksowej i wzmocnionej umowy o partnerstwie między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady Partnerstwa oraz regulaminów Komitetu Partnerstwa, podkomitetów i innych organów ustanowionych przez Radę Partnerstwa oraz ustanowienia listy podkomitetów do stosowania tytułu II tej Umowy (zwanej dalej „decyzją Rady 2020/246”);
1)

Stwierdzenie, że nie ustanowiwszy przepisów dotyczących sankcji stosowanych w przypadku naruszenia art. 4 i 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 511/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie środków zapewniających zgodność użytkowników w Unii z wymogami wynikającymi z Protokołu w Nagoi dotyczącego dostępu do zasobów genetycznych oraz uczciwego i sprawiedliwego podziału korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów (1), nie podjąwszy wszelkich środków koniecznych do zapewnienia, że takie przepisy zostaną zastosowane i że przewidziane sankcje będą skuteczne, proporcjonalne i odstraszające oraz nie powiadomiwszy Komisji o wspomnianych przepisów dotyczących sankcji do dnia 11 czerwca 2015 r., Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 11 rozporządzenia nr 511/2014;
3)

Czy art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 w związku z zasadą zapewnienia przed sądem krajowym w toku procesu środków mających na celu skuteczną ochronę praw wynikających z prawa Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on sąd krajowy, który po wydaniu nakazu zapłaty przeciwko danemu dłużnikowi ustalił, że ten dłużnik prawdopodobnie nie ma zwykłego miejsca pobytu w państwie sądu – i w sytuacji gdy stanowi to przeszkodę dla wydania nakazu zapłaty przeciwko takiemu dłużnikowi zgodnie z prawem krajowym – do uchylenia wydanego nakazu zapłaty z urzędu pomimo braku wyraźnego przepisu ustawowego w tym względzie?
5)

Jeżeli sąd krajowy jest zobowiązany uznać, że środek krajowy jest niezgodny z art. 15 dyrektywy 2002/58/WE, interpretowanym w świetle karty, to czy jest on uprawniony do ograniczenia w czasie skutków takiego uznania, jeśli jest przekonany o tym, że przyjęcie odmiennego podejścia doprowadziłoby do „chaosu i uszczerbku dla interesu ogółu” [zgodnie ze stanowiskiem przyjętym na przykład w sprawie R (National Council for Civil Liberties) przeciwko Secretary of State for Home Department i Secretary of State for Foreign Affairs [2018] EWHC 975, pkt 46]?
C 247/3

Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 21 listopada 2019 r. w sprawie T-527/18, K.A. Schmersal Holding / EUIPO – Tecnium (tec.nicum), wniesione w dniu 30 stycznia 2020 r. przez K.A. Schmersal Holding GmbH & Co. KG

(Sprawa C-52/20 P)

(2020/C 247/03)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: K.A. Schmersal Holding GmbH & Co. KG (przedstawiciel: A. Haudan, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

Postanowieniem z dnia 28 maja 2020 r., Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) uznał, że odwołanie nie zostaje przyjęte do rozpoznania i że K.A. Schmersal Holding GmbH & Co. KG pokrywa własne koszty.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht (Austria) w dniu 16 kwietnia 2020 r. – AZ / Finanzamt Hollabrunn Korneuburg Tulln

(Sprawa C-163/20)

(2020/C 247/11)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesfinanzgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: AZ

Pozwany organ: Finanzamt Hollabrunn Korneuburg Tulln

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 18 i art. 45 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 492/2011 (1) z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii, art. 4, art. 5 lit. b), art. 7 i art. 67 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 (2) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz art. 60 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 (3) z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu uregulowania krajowego przewidującego, że świadczenia rodzinne na dziecko, które w rzeczywistości nie przebywa na stałe w wypłacającym je państwie członkowskim, lecz w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, w innym państwie będącym stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub w Szwajcarii, należy dostosować na podstawie porównywalnego poziomu cen opublikowanego przez Eurostat dla danego państwa w stosunku do państwa członkowskiego wypłacającego świadczenia rodzinne?

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (Dz.U. 2011, L 141, s. 1).

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2004, L 166, s. 1).

(3) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2009, L 284, s. 1).
3.

Czy art. 10 ust. 2 lit. s) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że: a) w umowie o kredyt należy również podać określone w prawie krajowym prawa stron do wypowiedzenia umowy, w szczególności prawo pożyczkobiorcy do wypowiedzenia z ważnego powodu, na podstawie § 314 BGB, umowy pożyczki zawartej na czas określony? b) [na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 3 a)], nie stoi on na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu prawnemu przewidującemu, że wskazanie szczególnego prawa do rozwiązania umowy zgodnie z prawodawstwem krajowym stanowi obowiązkową informację w rozumieniu art. 10 ust. 2 lit. s) dyrektywy 2008/48/WE? c) w umowie o kredyt odnośnie do wszelkich praw do wypowiedzenia umowy o kredyt należy wskazać przewidziane dla wykonywania danego prawa termin złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu i formę takiego oświadczenia?
2)

Czy w sytuacji takiej jak ta występująca w niniejszej sprawie, w której strona skarżąca być może spełniła wymogi niezbędne dla uzyskania kwalifikacji zawodowych farmaceuty w rozumieniu art. 44 w sekcji 7 rozdziału III dyrektywy 2005/36/WE, ale wymogi te zostały spełnione w kilku, a nie w jednym państwie członkowskim Unii Europejskiej, w związku z czym strona skarżąca nie posiada dokumentu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe określonego w pkt 5.6.2 załącznika V do dyrektywy 2005/36/WE, art. 45 i 49 TFUE oraz art. 15 karty powinno się interpretować w ten sposób, że zobowiązują one właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego do oceny kształcenia zawodowego strony skarżącej i porównania go z kształceniem zawodowym wymaganym w państwie przyjmującym, a także do oceny treści złożonych dokumentów, które mogą potwierdzić kwalifikacje zawodowe oraz ich zgodność z wymogami przewidzianymi dla uzyskania kwalifikacji zawodowych w przyjmującym państwie członkowskim, a także – w razie potrzeby – do zastosowania środków wyrównawczych?
C 230/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshofs (Niemcy) w dniu 8 maja 2020 r. – postępowanie karne przeciwko XC

(Sprawa C-195/20)

(2020/C 230/24)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Oskarżony: XC

Przy udziale: Generalbundesanwalt beim Bundesgerichtshof

Pytania prejudycjalne

Czy art. 27 ust. 2, 3 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (1) w brzmieniu zmienionym decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r. (2). należy interpretować w ten sposób, że zasada szczególności nie sprzeciwia się środkowi polegającemu na ograniczeniu wolności za przestępstwo popełnione przed przekazaniem inne niż to, które stanowi podstawę przekazania, jeżeli po przekazaniu dana osoba dobrowolnie opuściła terytorium wydającego nakaz państwa członkowskiego, następnie ponownie została przekazana na terytorium wydającego nakaz państwa członkowskiego przez inne wykonujące nakaz państwo członkowskie na podstawie nowego europejskiego nakazu aresztowania, a to drugie wykonujące nakaz państwo członkowskie udzieliło zgody na ściganie, skazanie i wykonanie kary za to inne przestępstwo?

(1) Dz.U. 2002, L 190, s. 1.

(2) Dz.U. 2009, L 81, s. 24.
1)

Czy art. 4 ust. 4 akapit drugi w związku z art. 21 ust. 1 lit. a) i art. 21 ust. 3 dyrektywy 77/388/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że pozwala on państwu członkowskiemu na to, by zamiast grupy podatkowej VAT (kręgu podmiotów) określić jako podatnika jej członka (podmiot nadrzędny)?
2.

Czy przewoźnika lotniczego należy uznać w stosunku do określonego pasażera za obsługującego przewoźnika lotniczego w rozumieniu art. 2 lit. b) rozporządzenia nr 261/2004 już wówczas, gdy pasażer ten pozostaje wprawdzie w stosunku umownym z organizatorem wycieczek, który przyrzekł mu przewóz określonym lotem, zindywidualizowanym przez miejsce odlotu i przylotu, czas odlotu i przylotu oraz numer lotu, jednak organizator wycieczek nie zarezerwował miejsca dla tego pasażera, a tym samym nie doszło do nawiązania stosunku umownego z przewoźnikiem lotniczym w odniesieniu do tego lotu?
C 271/22

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 12 lutego 2020 r. w sprawie T-320/18, WD / EFSA, wniesione w dniu 22 kwietnia 2020 r. przez WD

(Sprawa C-167/20 P)

(2020/C 271/30)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: WD (przedstawiciele: adwokat L. Levi)

Druga strona postępowania: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku sądu z dnia 12 lutego 2020 r. w sprawie T-320/18;

— w konsekwencji, uwzględnienie żądań skarżącej w pierwszej instancji, czyli

— stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 14 lipca 2017 r. wydanej przez dyrektora wykonawczego EFSA działającego w charakterze organu upoważnionego do zawierania umów, z której wynika, że skarżąca nie znalazła się wśród pracowników awansowanych w postepowaniu w sprawie zmiany zaszeregowania 2017;

— stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 9 lutego 2018 r. oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 10 października 2017 r. na decyzję z dnia 14 lipca 2017 r.;

— stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 9 sierpnia 2017 r., doręczonej w dniu 10 sierpnia 2017 r., wydanej przez dyrektora wykonawczego EFSA działającego w charakterze organu upoważnionego do zawierania umów o nieprzedłużeniu ze skarżącą umowy o pracę;

— stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 12 marca 2018 r. oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 10 listopada 2017 r. na ww. decyzję z dnia 9 sierpnia 2017 r.;

— zasądzenie odszkodowania za poniesione szkody;

— obciążenie pozwanej całością kosztów postepowania.

Zarzuty i główne argumenty

W odniesieniu do decyzji EFSA z dnia 14 lipca 2017 r., by nie zmieniać zaszeregowania skarżącej do grupy AST 6 w postepowaniu w sprawie zmiany zaszeregowania 2017, zarzut pierwszy dotyczy naruszenia mających zastosowanie norm proceduralnych, a konkretnie zasad dopuszczalności zarzutów, naruszenia obowiązku uzasadnienia i przeinaczenia materiałów zawartych w aktach sprawy. Drugi zarzut dotyczy naruszenia mających zastosowanie ram prawnych (art. 54 regulaminu pracowniczego, decyzji z dnia 22 kwietnia 2008 r. i wytycznych z dnia 30 czerwca 2010 r.), naruszenia norm dotyczących środków dowodowych oraz obowiązku uzasadnienia.

W odniesieniu do decyzji EFSA z dnia 9 sierpnia 2017 r. o nieprzedłużeniu umowy o pracę skarżącej, zarzut pierwszy dotyczy naruszenia decyzji z dnia 8 grudnia 2012 r. Zarzut drugi dotyczy naruszenia obowiązku dbałości oraz instrukcji z dnia 7 marca 2017 r. oraz przeinaczenia materiałów zawartych w aktach sprawy. Zarzut trzeci dotyczy naruszenia pojęcia oczywistego błędu w ocenie i nadużycia władzy, przeinaczenia materiałów zawartych w aktach sprawy i naruszenia norm dotyczących środków dowodowych.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Business and Property Courts of England and Wales (Zjednoczone Królestwo) w dniu 22 kwietnia 2020 r. – Joint Trustee (1) in Bankruptcy of Mr M. i Joint Trustee (2) in Bankruptcy of Mr M. / Pani M, MH, ILA i Pan M

(Sprawa C-168/20)

(2020/C 262/15)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court of Justice Business and Property Courts of England and Wales

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Joint Trustee (1) in Bankruptcy of Mr M. i Joint Trustee (2) in Bankruptcy of Mr M

Druga strona postępowania: Pani M, MH, ILA i Pan M

Pytania prejudycjalne

1) W przypadku gdy obywatel państwa członkowskiego skorzystał z praw przysługujących mu na podstawie art. 21 i 49 TFUE oraz dyrektywy o prawach obywateli (dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) (1), przenosząc się lub rozpoczynając działalność w Zjednoczonym Królestwie, czy jest zgodne ze wspomnianymi przepisami, by sekcja 11 WRPA 1999 wyłączała z masy upadłości uprawnienia emerytalne w ramach programu emerytalnego, w tym takie, które zostały ustanowione i zatwierdzone dla celów podatkowych w innym państwie członkowskim, uzależniając wyłączenie od tego, czy na moment upadłości program emerytalny był zarejestrowany na podstawie sekcji 153 FA 2004 lub wskazany w art. 2 rozporządzenia z 2002 r., i tym samym zatwierdzony dla celów podatkowych w Zjednoczonym Królestwie?

2) Czy przy udzielaniu odpowiedzi na pytanie pierwsze istotne lub niezbędne jest: a) ustalenie, czy dana osoba przeniosła się do Zjednoczonego Królestwa przede wszystkim w celu ogłoszenia upadłości w Zjednoczonym Królestwie? b) uwzględnienie (i) zakresu ochrony, jaki może przysługiwać upadłemu w odniesieniu do niezatwierdzonych programów emerytalnych na podstawie sekcji 12 WRPA 1999 oraz (ii) możliwości uzyskania przez syndyków masy upadłości kwot związanych z zatwierdzonymi programami emerytalnymi? c) uwzględnienie wymogów, jakim podlegają programy emerytalne zarejestrowane i zatwierdzone dla celów podatkowych w Zjednoczonym Królestwie?

(1) Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. 2004, L 158, s. 77).
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 22 maja 2020 r. – Renesola UK Ltd / The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

(Sprawa C-209/20)

(2020/C 262/19)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Renesola UK Ltd

Druga strona postępowania: The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

Pytania prejudycjalne

1) Czy rozporządzenie wykonawcze Komisji nr 1357/2013/UE (1) w zakresie, w jakim ma ono na celu określenie kraju pochodzenia modułów słonecznych wytworzonych z materiałów pochodzących z kilku jurysdykcji poprzez przypisanie pochodzenia do kraju, w którym wyprodukowano ogniwa słoneczne, jest sprzeczne z wymogiem zawartym w art. 24 rozporządzenia Rady nr 2913/92/EWG (2) (Wspólnotowy kodeks celny), zgodnie z którym towar, w którego produkcję zaangażowany jest więcej niż jeden kraj, jest uznawany za pochodzący z kraju, w którym został poddany ostatniej istotnej, ekonomicznie uzasadnionej obróbce lub przetworzeniu, które spowodowało wytworzenie nowego produktu lub stanowiło istotny etap wytwarzania w przedsiębiorstwie przystosowanym do tego celu, a tym samym nieważne?

2) W przypadku stwierdzenia nieważności rozporządzenia nr 1357/2013, czy art. 24 Wspólnotowego kodeksu celnego należy interpretować w ten sposób, że montaż modułów słonecznych z ogniw słonecznych i innych części stanowi istotną obróbkę lub przetworzenie?

(1) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1357/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. 2013, L 341, s. 47).

(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. 1992, L 302, s. 1).
1)

[…] [C]zy powództwa o zwrot nienależnych świadczeń z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia są objęte podstawą jurysdykcji ustanowioną w rozporządzeniu (WE) nr 44/2001 (1) dla „czynów podobnych do czynów niedozwolonych”, z uwagi na to, że art. 5 pkt 3 tego rozporządzenia przewiduje m.in.: „Osoba, która ma miejsce zamieszkania na terenie państwa członkowskiego, może być pozwana w innym państwie członkowskim jeżeli przedmiotem postępowania jest […] czyn podobny do czynu niedozwolonego albo roszczenie wynikającego z takiego czynu – przed sąd miejsca, gdzie nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę”?
Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 marca 2020 r. w sprawie T-732/16, Valencia Club de Fútbol / Komisja Europejska, wniesione w dniu 22 maja 2020 r. przez Komisję Europejską

(Sprawa C-211/20 P)

(2020/C 262/20)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska

Druga strona postępowania: Valencia Club de Fútbol, S.A.D. i Królestwo Hiszpanii

Żądania wnoszącego odwołanie

— Uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd stwierdził w nim nieważność decyzji Komisji (UE) 2017/365 z dnia 4 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.36387 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2013/CP) wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz Valencia Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva, Hércules Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva oraz Elche Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva (Dz.U. 2017, L 55, s. 12) w odniesieniu do środka 1 w formie gwarancji państwa udzielonej przez IVF w dniu 5 listopada 2009 r. na zabezpieczenie kredytu bankowego udzielonego na rzecz Fundación Valencia na zakup akcji Valencia CF w związku z podwyższeniem kapitału przez Valencia CF;

— skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej; oraz

— orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Jedyny podniesiony zarzut odwołania

Komisja opiera odwołanie na jednym zarzucie, w którym utrzymuje, że Sąd naruszył prawo Unii, ponieważ błędnie zinterpretował art. 107 ust. 1 traktatu, w szczególności jeżeli chodzi o wykazanie spełnienia przesłanki korzyści. Dokładniej w pkt 124–138 zaskarżonego wyroku Sąd, po pierwsze, błędnie zinterpretował komunikat Komisji w sprawie zastosowania art. [107 TFUE] i [108 TFUE] do pomocy państwa w formie gwarancji (Dz.U. 2008, C 155, s. 10) w związku z komunikatem Komisji w sprawie zmiany metody ustalania stóp referencyjnych i dyskontowych (Dz.U. 2008, C 14, s. 6), a także sporną decyzją. Po drugie, Sąd dopuścił się naruszenia prawa odnośnie do ciężaru dowodu polegającego na wykazaniu istnienia korzyści wynikającej z gwarancji indywidualnej i odnośnie do ciążącego na Komisji obowiązku staranności w ramach formalnego postępowania wyjaśniającego. Po trzecie, Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne.
6.4:

Czy cel i intencja rozporządzenia (WE) nr 715/2007 oraz dyrektywy 2007/46/WE sprowadzają się do tego, aby wartości dopuszczalne określone w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 715/2007 lub certyfikat zgodności w rozumieniu art. 18 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE w związku z rozporządzeniem (WE) nr 385/2009 (3) były podstawą praw chroniących nabywców w ten sposób, że naruszenie będących wyznacznikiem jakości wartości dopuszczalnych określonych w rozporządzeniu lub przepisów dotyczących rejestracji stoi w świetle prawa Unii na przeszkodzie uwzględnieniu wobec producenta korzyści wynikających z użytkowania pojazdu w przypadku zwrotu wzajemnych świadczeń z tytułu nieważnej umowy sprzedaży pojazdu?