ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Podobnie usunięcie towaru spod dozoru celnego wymaga jedynie spełnienia przesłanek obiektywnych takich jak fizyczna nieobecność towaru w dozwolonym miejscu składowania, w chwili gdy organ celny zamierza dokonać kontroli rzeczonego towaru. Aby doszło do usunięcia spod dozoru celnego, wystarczy więc, że towar był obiektywnie usunięty spod ewentualnych kontroli, niezależnie od tego, czy właściwy organ w rzeczywistości dokonał tych kontroli.

Tymczasowe oddalenie dokumentu tranzytowego od towarów, które są w nim wymienione, należy uważać za usunięcie tychże towarów spod dozoru celnego. Wspomniane oddalenie jest bowiem dla właściwego organu celnego właśnie działaniem stanowiącym, choćby chwilową, przeszkodę w dostępie do towaru podlegającego dozorowi celnemu i w przeprowadzeniu kontroli przewidzianych w uregulowaniach celnych Unii.

Artykuły 50 i 203 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem nr 648/2005, należy interpretować w ten sposób, że towar składowany czasowo należy uznać za usunięty spod dozoru celnego, jeżeli został on zgłoszony w ramach procedury zewnętrznego tranzytu wspólnotowego, lecz nie opuścił składu i nie został przedstawiony w urzędzie celnym przeznaczenia, mimo że w urzędzie tym przedstawiono dokumenty tranzytowe.

Artykuł 203 ust. 3 tiret czwarte rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem nr 648/2005, należy interpretować w ten sposób, że w wypadku usunięcia towaru spod dozoru celnego osoba, która jako upoważniony nadawca wprowadziła tenże towar do procedury zewnętrznego tranzytu wspólnotowego, jest dłużnikiem w rozumieniu tego przepisu.

W istocie, jeżeli w chwili usunięcia spod dozoru celnego danych towarów były one już objęte procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego, to osoba uprawniona do korzystania z tej procedury, jako główny zobowiązany w rozumieniu art. 96 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92, musi wykonać obowiązki wynikające ze stosowania tejże procedury oraz jest odpowiedzialna za uiszczenie należności długu celnego w rozumieniu art. 203 ust. 3 tiret czwarte tego rozporządzenia, jeżeli nie mają zastosowania przepisy trzech pierwszych tiret tego ustępu.

Jeżeli natomiast w chwili rzeczonego usunięcia towary nie były jeszcze objęte procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego, lecz wciąż są składowane czasowo, to osobą odpowiedzialną za uiszczenie należności długu celnego – jeżeli nie mają zastosowania trzy pierwsze tiret art. 203 ust. 3 rozporządzenia nr 2913/92 – jest osoba, która będąc zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru po wyładunku, posiada te towary w celu ich przeniesienia lub składowania.

(por. pkt 35, 36, 38; pkt 2 sentencji)
Artykuł 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi należy interpretować w ten sposób, że gdy właściwy organ krajowy orzeka w sprawie wniosku o przyznanie odstępstwa złożonego zgodnie z tym przepisem w celu wniesienia skargi zmierzającej do zakwestionowania zgodności z prawem środków ograniczających nałożonych przez Unię Europejską, organowi temu nie przysługują nieograniczone uprawnienia dyskrecjonalne, lecz jest on zobowiązany wykonywać swe kompetencje z poszanowaniem praw przewidzianych w art. 47 akapit drugi zdanie drugie karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz uwzględniając fakt, że reprezentacja przez adwokata lub radcę prawnego jest niezbędna do wniesienia takiej skargi do Sądu.

W istocie konsekwencją zamrożenia funduszy nie może być pozbawienie osób, których fundusze zostały zamrożone, skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości. Jednakże w ramach wykonywania swoich uprawnień właściwy organ krajowy jest uprawniony do zbadania, czy fundusze objęte wnioskiem o uwolnienie są przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów oraz na zwrot wydatków poniesionych w związku ze świadczeniem usług prawnych. Może on także ustalić warunki, jakie uzna za stosowne, aby w szczególności zagwarantować, że nie zostanie zniweczony cel ogłoszonej sankcji i że przyznane odstępstwo nie zostanie nadużyte.

(por. pkt 26, 34; pkt 1 sentencji)
Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu wspólnemu dla większości jednostek federalnych państwa członkowskiego o strukturze federacji, które to uregulowanie co do zasady zakazuje organizowania gier losowych w Internecie i pośredniczenia w nich, podczas gdy jedna jednostka federalna przez określony czas utrzymywała w mocy łagodniejsze przepisy współistniejące z restryktywnymi przepisami innych jednostek federalnych, przy założeniu, że uregulowanie takie może spełniać ustanowione przez orzecznictwo Trybunału wymogi proporcjonalności, co podlega kontroli należącej do sądu odsyłającego.

(por. pkt 41; sentencja)
Wykładni art. 7 dyrektywy 2003/88 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie krajowym przepisom prawa lub praktyce, które stanowią, iż prawo do corocznego płatnego urlopu wygasa, a prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop nie powstaje w sytuacji, gdy stosunek pracy ustaje wskutek śmierci pracownika. Prawo do takiego ekwiwalentu nie może zależeć od wcześniejszego złożenia przez zainteresowaną osobę stosownego wniosku w tym względzie.

W istocie, po pierwsze, to prawo do corocznego urlopu stanowi tylko jeden z dwóch aspektów podstawowej zasady socjalnego prawa Unii, która obejmuje również prawo do otrzymania wynagrodzenia, gdy stosunek pracy ustaje. Po drugie, prawo do pieniężnego odszkodowania, w wypadku gdy stosunek pracy ustał wskutek śmierci pracownika, jest niezbędne do zapewnienia skuteczności prawa do corocznego płatnego urlopu przyznawanego pracownikowi na mocy dyrektywy 2003/88. Gdyby bowiem obowiązek zapłaty za coroczny urlop ustawał z zakończeniem stosunku pracy ze względu na śmierć pracownika, to w konsekwencji tego niespodziewane zdarzenie, pozostające poza kontrolą pracownika czy pracodawcy, wiązałoby się z całkowitą utratą z mocą wsteczną samego prawa do corocznego płatnego urlopu, ustanowionego w art. 7 dyrektywy 2003/88.

Ponadto skoro art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88 nie ustanawia żadnego innego warunku w zakresie przyznania prawa do ekwiwalentu pieniężnego poza ustaniem stosunku pracy, prawo do takiego ekwiwalentu nie może zależeć od wcześniejszego złożenia stosownego wniosku.

(por. pkt 20, 23–25, 27, 29, 30; sentencja)
Artykuł 28 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) powinien być interpretowany w ten sposób, że nie sprzeciwia się on co do zasady przyjęciu uregulowania krajowego wprowadzającego wsparcie na rzecz zwiększenia wartości dodanej produktów rolnych, które to wsparcie w odniesieniu do przedsiębiorstw prowadzących zakłady młynarskie może być przyznane tylko na rzecz operacji mających na celu modernizację istniejącej wydajności wspomnianych zakładów młynarskich, a nie na rzecz operacji oznaczających utworzenie nowej wydajności. Jednak w sytuacji, w której jeden zakład młynarski lub wiele zakładów zostaje zamkniętych w celu zastąpienia ich nowym zakładem młynarskim bez zwiększania wydajności, zadaniem sądu krajowego jest zapewnienie, by takie uregulowanie było stosowane w sposób zapewniający zagwarantowanie poszanowania zasady równego traktowania.

(por. pkt 71; pkt 3 sentencji)
W ramach skargi o stwierdzenie nieważności skierowanej przeciwko decyzji Rady, której przedmiotem jest upoważnienie do wzmocnionej współpracy na podstawie art. 329 TFUE, kontrola Trybunału dotyczy kwestii, czy owa decyzja jest ważna jako taka w szczególności w świetle przepisów zawartych w art. 20 TUE oraz art. 326–334 TFUE, określających merytoryczne i proceduralne warunki związane z udzieleniem tego rodzaju upoważnienia.

Decyzja 2013/52 upoważniająca do podjęcia wzmocnionej współpracy w dziedzinie podatku od transakcji finansowych zmierza do upoważnienia jedenastu państw członkowskich do podjęcia między sobą wzmocnionej współpracy dla celów ustanowienia wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych (zwanego dalej PTF), przy zastosowaniu odpowiednich postanowień traktatów.

Po pierwsze zasady opodatkowania („zasada wzajemności” i „zasada miejsca emisji”) nie stanowią w żadnym razie części owej decyzji. Po drugie, zaskarżona decyzja nie zawiera żadnego przepisu dotyczącego kwestii wydatków związanych z wykonaniem wzmocnionej współpracy, do której upoważnia.

Ponadto, niezależnie od kwestii, czy pojęcie „wydatków wynikających z realizacji wzmocnionej współpracy” w rozumieniu art. 332 TFUE obejmuje koszty wzajemnej pomocy i współpracy administracyjnej kwestia ewentualnego wpływu przyszłego PTF na koszty administracyjne nieuczestniczących państw członkowskich nie może być badana, dopóki zasady opodatkowania owym podatkiem nie zostaną ostatecznie ustanowione w ramach wykonania wzmocnionej współpracy, której dotyczy upoważnienie udzielone w zaskarżonej decyzji.

(por. pkt 36–38)
Sprawa C‑204/13

Finanzamt Saarlouis

przeciwko

Heinz Malburg

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof)

„Podatki — Podatek od wartości dodanej — Powstanie i zakres prawa do odliczenia podatku — Rozwiązanie spółki przez wspólnika — Nabycie części klienteli tej spółki — Wniesienie wkładu niepieniężnego do innej spółki — Zapłata naliczonego podatku — Możliwe odliczenie”

Streszczenie – wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 marca 2014 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Powstanie i zakres prawa do odliczenia podatku – Nabycie przez jednego ze wspólników części klienteli spółki w celu nieodpłatnego przekazania jej nowej spółce – Prawo do odliczenia – Brak – Zasada neutralności podatkowej – Brak możliwości zastosowania

[dyrektywa Rady 77/388, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1, 2, art. 17 ust. 2 lit. a)]

Artykuł 4 ust. 1 i 2, a także art. 17 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 95/7, należy interpretować w ten sposób, że wspólnik spółki prawa cywilnego prowadzącej działalność w zakresie doradztwa podatkowego, który nabywa od tej spółki część klienteli wyłącznie w tym celu, aby następnie bezpośrednio przekazać nieodpłatnie tę część na rzecz nowo utworzonej spółki prawa cywilnego zajmującej się doradztwem podatkowym, w której posiada większość udziałów, do korzystania w ramach jej działalności gospodarczej, przy czym klientela ta nie wchodzi w skład majątku nowo utworzonej spółki, nie jest uprawniony do odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego w związku z nabyciem tej klienteli.

W istocie to udostępnienie klienteli nowej spółce jest nieodpłatne i w związku z tym nie jest objęte ani zakresem stosowania art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy, który dotyczy wyłącznie dostawy towarów lub świadczenia usług dokonywanych odpłatnie, ani zakresem stosowania art. 4 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy, który dotyczy wyłącznie wykorzystywania własności dóbr materialnych lub niematerialnych celem stałego osiągania zysku.

Ponadto zasada neutralności podatkowej znajduje odzwierciedlenie w systemie odliczeń, którego celem jest całkowite zwolnienie przedsiębiorcy z obciążenia podatkiem od wartości dodanej należnym lub uiszczonym w ramach wszelkiej prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Wspólny system podatku od wartości dodanej zapewnia zatem, by wszelka działalność gospodarcza, bez względu na jej cel czy rezultaty, pod warunkiem że co do zasady podlega ona sama opodatkowaniu wspomnianym podatkiem, była opodatkowana w sposób całkowicie neutralny. Zasada neutralności podatkowej nie znajduje zatem zastosowania do sytuacji nieodpłatnego udostępnienia klienteli spółce, która to sytuacja nie jest transakcją objętą zakresem stosowania podatku od wartości dodanej.

(por. pkt 36, 41, 42, 47; sentencja)
Wynika z tego, że pracownik taki jak wykładowca stowarzyszony na uniwersytecie, którego umowa o pracę zgodnie z przepisami prawa pracy musiała była zostać koniecznie zawarta na czas określony, należy do zakresu zastosowania porozumienia ramowego.

Z samego brzmienia klauzuli 2 pkt 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70 dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, wynika, iż zakres stosowania porozumienia został szeroko zakreślony, obejmując w sposób ogólny „pracowników zatrudnionych na czas określony, na podstawie umowy lub w ramach stosunku pracy określonego przez ustawodawstwo, układy zbiorowe lub praktykę obowiązującą w każdym z państw członkowskich”. Ponadto definicja pojęcia „pracowników zatrudnionych na czas określony” w rozumieniu klauzuli 3 pkt 1 tego porozumienia obejmuje wszystkich pracowników, nie czyniąc rozróżnienia ze względu na to, czy pracodawca, z którym są związani, jest podmiotem publicznym, czy prywatnym.

Klauzulę 5 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, znajdującego się w załączniku do dyrektywy 1999/70 dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które pozwala uniwersytetom na ponowne zawieranie kolejnych umów o pracę na czas określony z wykładowcami stowarzyszonymi, bez żadnych ograniczeń dotyczących maksymalnego łącznego czasu trwania tych umów i liczby takich ponownie zawieranych umów, o ile umowy te – czego weryfikacja należy do sądu odsyłającego – są uzasadnione przez obiektywny powód w rozumieniu pkt 1 lit. a) tej klauzuli. Na sądzie tym spoczywa jednakże również obowiązek konkretnego sprawdzenia, czy ponowne zawieranie kolejnych spornych umów o pracę na czas określony miało na celu zaspokojenie tymczasowego zapotrzebowania i czy uregulowanie takie nie jest w gruncie rzeczy wykorzystywane do zaspokajania zwykłych i stałych potrzeb uniwersytetów w dziedzinie zatrudnienia wykładowców.

Wydaje się, z zastrzeżeniem zweryfikowania przez sąd odsyłający, który jest wyłącznie właściwy w kwestii wykładni prawa krajowego, że uregulowanie to określa, zgodnie z klauzulą 5 pkt 1 lit. a) porozumienia ramowego, ściśle określone i konkretne okoliczności, w których umowy o pracę na czas określony mogą być zawierane oraz ponownie zawierane w celu zatrudnienia wykładowców stowarzyszonych, i że służy ono zaspokojeniu rzeczywistego zapotrzebowania. Takie umowy wydają się ponadto zmierzać do realizacji zamierzonego słusznego celu polityki społecznej, jakim jest wzbogacenie kształcenia uniwersyteckiego w specyficznych domenach o doświadczenie uznanych specjalistów, ponieważ umowy te pozwalają na uwzględnianie ewolucji w odnośnych dziedzinach zarówno kompetencji zainteresowanego, jak i potrzeb uniwersytetów.

(por. pkt 45, 49, 50, 60; sentencja)
Zakres stosowania Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w odniesieniu do działań państw członkowskich został określony w jej art. 51 ust. 1, zgodnie z którym postanowienia karty mają zastosowanie do państw członkowskich tylko w sytuacji, gdy stosują one prawo Unii. Artykuł 51 ust. 1 karty potwierdza utrwalone orzecznictwo Trybunału, zgodnie z którym prawa podstawowe chronione w porządku prawnym Unii znajdują zastosowanie we wszystkich sytuacjach podlegających prawu Unii, ale nie poza takimi sytuacjami. Tymczasem jeżeli stan prawny nie jest objęty zakresem stosowania prawa Unii, Trybunał nie jest właściwy do jego oceny, a przytaczane ewentualnie postanowienia karty nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do nadania mu takiej właściwości.

W pierwszej kolejności przepisy krajowe nakładające opłaty sądowe związane z wniesieniem apelacji w dziedzinie prawa socjalnego, które, ogólnie ujmując, regulują pewne opłaty w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości, nie mają na celu wprowadzenia w życie przepisów prawa Unii. Ponadto prawo to nie zawiera żadnego uregulowania specyficznego dla tej dziedziny lub mogącego mieć wpływ na omawiane przepisy krajowe.

(por. pkt 28–30, 32; sentencja)
Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 marca 2014 r. – Consejería de Infraestructuras y Transporte de la Generalitat Valenciana i Iberdrola Distribución Eléctrica

(sprawa C‑300/13)

„Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Konstrukcja niektórych napowietrznych linii elektrycznych — Rozbudowa podstacji elektroenergetycznej — Niepoddanie przedsięwzięcia ocenie wpływu na środowisko”

Środowisko naturalne — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Dyrektywa 85/337 — Zakres stosowania — Rozbudowa podstacji elektroenergetycznej — Wyłączenie, z wyjątkiem rozbudowy wpisującej się w ramy budowy napowietrznych linii elektrycznych — Badanie przez sąd krajowy [dyrektywa Rady 85/337, zmieniona dyrektywą 97/11, załączniki: I, pkt 20; II, pkt 3 lit. b)] (por. pkt 21, 25–30; sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana – Wykładnia pkt 20 załącznika I i pkt 3 lit. b) załącznika II do dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40), zmienionej dyrektywą 97/11/WE (Dz.U. L 73, s. 5) – Konstrukcje napowietrznych linii elektrycznych o napięciu co najmniej 220 kV i długości powyżej 15 km – Pojęcie – Przedsięwzięcie mające na celu rozbudowę podstacji elektroenergetycznej niezależnie od istniejącej linii napowietrznej – Przepisy krajowe nieprzewidujące poddania wspomnianego przedsięwzięcia ocenie wpływu na środowisko

Sentencja

Punkt 20 załącznika I i pkt 3 lit. b) załącznika II do dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r., należy interpretować w ten sposób, że przedsięwzięcie takie jak będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, które dotyczy jedynie rozbudowy podstacji transformatorowej napięcia elektrycznego, nie należy jako takie do przedsięwzięć, do których odnoszą się te przepisy, chyba że rozbudowa ta wpisuje się w ramy budowy napowietrznych linii elektrycznych, co powinien zbadać sąd odsyłający.
Sprawa C‑132/13

Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV

przeciwko

ILME GmbH

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln)

„Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Dyrektywa 2006/95/WE — Pojęcie sprzętu elektrycznego — Oznakowanie zgodności CE — Osłony do wielobiegunowych złącz wtykowych”

Streszczenie – wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 marca 2014 r.

Zbliżanie ustawodawstw – Sprzęt elektryczny przewidziany do stosowania w określonych granicach napięcia – Dyrektywa 2006/95 – Pojęcie sprzętu elektrycznego – Osłony wielobiegunowych złączy wtykowych do użytku przemysłowego – Włączenie – Przesłanki – Granice

(dyrektywa 2006/95 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 1, art. 2 ust. 1)

Artykuł 1 dyrektywy 2006/95 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do sprzętu elektrycznego przewidzianego do stosowania w określonych granicach napięcia należy interpretować w ten sposób, że osłony wielobiegunowych złączy wtykowych do użytku przemysłowego są objęte pojęciem „sprzętu elektrycznego” w rozumieniu tego przepisu i w konsekwencji muszą być opatrzone oznakowaniem CE, pod warunkiem że ich właściwy i zgodny z przeznaczeniem montaż w żadnym wypadku nie zmienia ich zgodności z wymaganiami w dziedzinie bezpieczeństwa, pod kątem których zostały skontrolowane.

Natomiast ponieważ art. 2 ust. 1 dyrektywy 2006/95 przypomina w istocie, że na rynek wprowadzony może być jedynie sprzęt elektryczny niezagrażający bezpieczeństwu osób i mienia, oznakowanie CE nie może być umieszczone na części składowej stanowiącej sprzęt elektryczny, którego bezpieczeństwo zależy głównie od sposobu jej zamontowania w końcowym urządzeniu elektrycznym. W takich bowiem okolicznościach, po pierwsze, umieszczenie oznakowania CE na tejże części składowej mogłoby wprowadzić w błąd użytkownika tego urządzenia, ponieważ jakość tej części składowej nie przesądza o bezpieczeństwie urządzenia elektrycznego, w którym jest zamontowana. Po drugie, wspomniany montaż mógłby prowadzić do zmiany wcześniej stwierdzonej zgodności z wymaganiami bezpieczeństwa samej części składowej, jak też zmiany zgodności z wymaganiami bezpieczeństwa urządzenia elektrycznego, w którym zamontowana jest dana część składowa.

(por. pkt 33, 34, 40; sentencja)
Artykuł 65, art. 90 ust. 1, art. 168 lit. a), art. 185 ust. 1 i art. 193 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że wymagają one korekty odliczenia podatku od wartości dodanej dokonanego przez odbiorcę faktury wystawionej na zapłatę zaliczki dotyczącej dostawy towarów, jeżeli dostawa ta nie została ostatecznie wykonana, mimo że dostawca pozostał zobowiązany do zapłaty tego podatku i nie zwrócił zaliczki.

W istocie w odniesieniu do podatku od wartości dodanej nieprawidłowo wyszczególnionego na fakturze ze względu na brak transakcji opodatkowanej, zgodnie ze wspomnianą dyrektywą, obie strony domniemanej transakcji nie są traktowane w jednakowy sposób. Z jednej strony wystawca faktury jest zobowiązany do zapłaty owego podatku wyszczególnionego na fakturze nawet w braku transakcji opodatkowanej, zgodnie z art. 203 dyrektywy 2006/112. Z drugiej strony możliwość skorzystania przez odbiorcę faktury z prawa do odliczenia ogranicza się do kwoty podatku odpowiadającej transakcji opodatkowanej owym podatkiem, zgodnie z art. 63 i 167 tej dyrektywy

W tej sytuacji poszanowanie zasady neutralności podatkowej zapewnia możliwość, którą powinny przewidzieć państwa członkowskie, skorygowania w każdym przypadku nieprawidłowo zafakturowanego podatku, jeżeli wystawca faktury wykaże dobrą wiarę lub jeżeli w odpowiednim czasie całkowicie wykluczy ryzyko utraty wpływów podatkowych.

W tych okolicznościach, bez uszczerbku dla prawa podatnika do uzyskania właściwym trybem prawa krajowego od dostawcy zwrotu zaliczki zapłaconej na poczet dostawy towarów, która ostatecznie nie została wykonana, okoliczność, że podatek od wartości dodanej należny od tego dostawcy sam nie zostałby objęty korektą, nie ma wpływu na prawo administracji podatkowej do uzyskania zwrotu owego podatku odliczonego przez tego podatnika z tytułu zapłaty zaliczki odpowiadającej tej dostawie.

(por. pkt 54, 55, 57, 58; sentencja)