19

W tych okolicznościach Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (najwyższy sąd administracyjny Litwy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 2 lit. m) [dyrektywy ramowej] należy interpretować w ten sposób, że »udostępnianie sieci łączności elektronicznej« nie obejmuje działalności polegającej na retransmisji programów telewizyjnych w sieciach satelitarnych należących do osób trzecich, takiej jak działalność prowadzona przez [skarżącą w postępowaniu głównym]? 2) Czy art. 31 ust. 1 [dyrektywy 2002/22/WE o usłudze powszechnej] należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie nałożeniu przez państwo członkowskie obowiązku rozpowszechniania »must carry« (w zakresie nadawania kanału telewizyjnego w sieciach satelitarnych należących do osób trzecich i zapewniania użytkownikom końcowym dostępu do takiego programu) na podmioty gospodarcze takie jak [skarżąca w postępowaniu głównym], które[, po pierwsze,] nadają w sieciach satelitarnych należących do osób trzecich kanał telewizyjny chroniony za pomocą systemu dostępu warunkowego i w tym celu odbierają sygnał programów (kanałów) telewizyjnych nadawanych w danej chwili, przetwarzają go, kodują i przekazują na sztucznego satelitę Ziemi, skąd są one w sposób nieprzerwany przekazywane z powrotem na Ziemię, oraz[, po drugie,] oferują klientom pakiety programów telewizyjnych i w tym celu zapewniają dostęp do owego chronionego kanału telewizyjnego (audycji telewizyjnej) z wykorzystaniem urządzeń dostępu warunkowego do wspomnianego chronionego kanału telewizyjnego (chronionej audycji telewizyjnej)? 3) Czy art. 31 ust. 1 [dyrektywy o usłudze powszechnej] należy interpretować w ten sposób, że – do celów stosowania tego przepisu – nie uważa się, iż znacząca liczba użytkowników końcowych korzysta z sieci łączności elektronicznej (w niniejszej sprawie jest to nadawcza sieć satelitarna) jako swojego głównego sposobu odbierania kanałów telewizyjnych, w rozumieniu tego przepisu, jeżeli owe sieci są wykorzystywane jako główny sposób odbioru jedynie przez około 6% wszystkich użytkowników końcowych (w niniejszej sprawie są to gospodarstwa domowe)? 4) Czy przy dokonywaniu oceny zasadności stosowania art. 31 ust. 1 [dyrektywy o usłudze powszechnej] należy brać pod uwagę użytkowników Internetu, którzy mogą nieodpłatnie oglądać przedmiotowy kanał telewizyjny (jego audycje) w bezpośredniej transmisji w Internecie? 5) Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie nakładaniu przez państwa członkowskie na przedsiębiorców takich jak [skarżąca w postępowaniu głównym] bezwzględnego obowiązku nieodpłatnej retransmisji kanału telewizyjnego w sieciach łączności elektronicznej, jeżeli nadawca, na korzyść którego ustanowiono ów obowiązek, jest w pełni zdolny do rozpowszechniania tego kanału samodzielnie, w tej samej sieci i na własny koszt? 6) Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie nakładaniu przez państwa członkowskie na przedsiębiorców takich jak [skarżąca w postępowaniu głównym] obowiązku nieodpłatnej retransmisji kanału telewizyjnego w sieciach łączności elektronicznej, gdyby zakresem owego obowiązku objętych było jedynie około 6% wszystkich gospodarstw domowych, które to gospodarstwa domowe mają możliwość oglądania tego kanału telewizyjnego z wykorzystaniem nadawczej sieci naziemnej lub Internetu?”.