ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
15

W ocenie tego sądu, skoro dyrektywa 2003/4 nie zobowiązuje państw członkowskich do oddalenia wniosku o udostępnienie informacji o środowisku, w sytuacji gdy ich udostępnienie mogłoby mieć negatywny wpływ na możliwość przeprowadzenia rzetelnego procesu, ale w art. 4 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) zezwala jedynie na oddalenie takiego wniosku, to rzeczona dyrektywa upoważnia państwa członkowskie do podjęcia środków niezgodnych z prawami podstawowymi podlegającymi ochronie w Unii Europejskiej, co czyni ją niezgodną z art. 47 akapit drugi karty.
17

Spółka Think Schuhwerk utrzymuje, że Sąd naruszył jej prawo do bycia wysłuchaną. W tym względzie wskazuje ona, że w toku postępowania przed Sądem, ponieważ OHIM nie przedstawił w wyznaczonym terminie uwag w przedmiocie skargi, Sąd wyznaczył jej termin do przedstawienia uwag na temat dalszego przebiegu postępowania w celu zastosowania art. 122 regulaminu postępowania przed Sądem. Spółka Think Schuhwerk wniosła do Sądu o wydanie wyroku zaocznego. W zaskarżonym wyroku Sąd nie ustosunkował się jednak ani do nieprzedstawienia uwag przez OHIM, ani do wniosku spółki Think Schuhwerk o wydanie wyroku zaocznego. Dodatkowo spółka Think Schuhwerk podnosi, że nie miała możliwości wniesienia o przeprowadzenie rozprawy w celu przedstawienia swojego stanowiska w przedmiocie charakteru odróżniającego znaku towarowego, o którego rejestrację wystąpiła.
34

O ile bowiem ów ostatni przepis rozpatrywany w związku z art. 5 ust. 4 konstytucji odsyła w sposób ogólny do ogólnych zasad prawa, aby wypełnić lukę prawną, o tyle z postanowienia odsyłającego nie wynika, że przepisy rozporządzenia nr 1896/2006 stosuje się jako takie na podstawie tych przepisów prawa bułgarskiego w sposób bezpośredni i bezwarunkowy do sytuacji nieobjętej zakresem zastosowania przepisów tego rozporządzenia, o którego wykładnię wniesiono. Wydaje się raczej, że wspomniane przepisy prawa bułgarskiego ograniczają się do upoważnienia sądu rozpatrującego sprawę do zastosowania ogólnych zasad i przepisów prawa krajowego oraz prawa Unii, aby wypełnić stwierdzoną lukę w drodze orzecznictwa, zgodnie ze swoją własną oceną wniosków wyprowadzonych z owych przepisów i zasad.
5

Artykuł 3 dyrektywy 2001/23, zawarty w jej rozdziale II i zatytułowany „Ochrona praw pracowników”, ma następujące brzmienie: „1. Prawa i obowiązki zbywającego wynikające z umowy o pracę lub stosunku pracy istniejącego w momencie przejęcia przechodzą, w wyniku tego przejęcia, na przejmującego. Państwa członkowskie mogą ustalić, że po dacie przejęcia zbywający i przejmujący są wspólnie odpowiedzialni za zobowiązania, które powstały przed dniem przejęcia, wynikające z umowy o pracę lub [ze] stosunku pracy istniejących w chwili przejęcia. […] 3. Po dokonaniu przejęcia przejmujący w dalszym ciągu przestrzega zasad i warunków ustanowionych we wszystkich układach zbiorowych, na takich samych zasadach, jakie stosowane były w ramach tych układów, w stosunku do zbywającego, do momentu rozwiązania lub wygaśnięcia układów zbiorowych lub do czasu wejścia w życie lub zastosowania innych układów zbiorowych. Państwa członkowskie mogą ograniczyć okres przestrzegania tych zasad i warunków z zastrzeżeniem, że nie będzie on trwał krócej niż jeden rok. a) O ile państwa członkowskie nie ustalą inaczej, ust. 1 i 3 nie stosuje się w odniesieniu do praw pracowników do świadczeń związanych z wiekiem, inwalidztwem lub dla pozostających przy życiu członków rodziny w ramach istniejącego w zakładzie, poza systemem obowiązkowych zabezpieczeń społecznych w państwach członkowskich, uzupełniającego zakładowego lub międzyzakładowego systemu emerytalnego. b) Nawet wtedy, gdy państwa członkowskie nie przewidują, iż zgodnie z lit. a) powyżej ust. 1 i 3 obowiązują w stosunku do takich praw, przyjmują one środki konieczne do ochrony interesów pracowników i osób, które nie są już zatrudnione w zakładzie zbywającego w momencie przejęcia, w odniesieniu do praw przyznających im natychmiast lub w przyszłości uprawnienia do świadczeń związanych z wiekiem, w tym do świadczeń dla pozostających przy życiu członków rodziny, w ramach uzupełniającego programu, określonego w [lit.] a)”.
8

Tribunal do Trabalho do Porto, rozstrzygający dwa inne spory dotyczące, odpowiednio, art. 19 ustawy budżetowej na 2011 r. i art. 21 ustawy budżetowej na 2012 r., powziąwszy poważne wątpliwości co do zgodności tych przepisów z prawem Unii, zwrócił się z dwoma wnioskami o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, które wpłynęły do Trybunału w dniach 8 marca i 29 maja 2012 r. i w przedmiocie których Trybunał wydał, odpowiednio, postanowienia Sindicato dos Bancários do Norte i in. (C‑128/12, EU:C:2013:149) i Sindicato Nacional dos Profissionais de Seguros e Afins (C‑264/12, EU:C:2014:2036).
Zadanie Trybunału związane ze skierowanym do niego pytaniem prejudycjalnym w zakresie klasyfikacji taryfowej polega przede wszystkim na wyjaśnieniu sądowi krajowemu kryteriów, których zastosowanie pozwoli mu na prawidłową klasyfikację spornych towarów w ramach Nomenklatury scalonej, a nie na dokonaniu tej klasyfikacji we własnym zakresie, tym bardziej że Trybunał nie zawsze posiada wszystkie niezbędne w tym celu dane. Sąd krajowy wydaje się zatem w każdym wypadku znajdować w lepszej sytuacji, by dokonać tej klasyfikacji. Jednakże w celu udzielenia sądowi krajowemu użytecznej odpowiedzi i umożliwienia mu dokonania klasyfikacji taryfowej, o którą się do niego zwrócono, Trybunał może, w duchu współpracy z sądami krajowymi i w świetle danych przedstawionych w postanowieniu odsyłającym, dostarczyć temu sądowi wszelkich wskazówek, które uzna za niezbędne.

(por. pkt 28, 29)
Keywords

Summary



Keywords

1. Ochrona konsumentów – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Dyrektywa 93/13 – Zakres stosowania – Warunek w umowie zawartej przed przystąpieniem państwa członkowskiego do Unii – Wykluczenie

(dyrektywa Rady 93/13, art. 10 ust. 1 akapit drugi)

2. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Wykładnia dyrektywy wspólnotowej w sporze poprzedzającym przystąpienie państwa członkowskiego do Unii Europejskiej – Wykluczenie

(art. 267 TUE; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 53 § 2)

3. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Pytanie zadane w odniesieniu do sporu zamykającego się w obrębie jednego państwa członkowskiego – Oczywisty brak właściwości Trybunału

(art. 267 TFUE)

4. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Wniosek o wykładnię karty praw podstawowych Unii – Decyzja krajowa niemająca żadnego związku z prawem Unii – Brak właściwości Trybunału

(art. 6 ust. 1 TUE; art. 267 TFUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 51 ust. 1, 2)

Summary

1. W zakresie, w jakim z art. 10 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich wynika, że dyrektywa ta ma zastosowanie do umów zawartych po dniu 31 grudnia 1994 r., w którym to upłynął termin do dokonania jej transpozycji, należy stwierdzić, że dyrektywa 93/13 nie ma zastosowania do umowy zawartej przed datą przystąpienia wspomnianego państwa członkowskiego do Unii. W tym względzie do celów ustalenia, czy owa dyrektywa znajduje zastosowanie do wspomnianej umowy, należy wziąć pod uwagę datę zawarcia umowy, natomiast okres, w którym wywołuje ona skutki prawne pozostaje bez znaczenia.

(por. pkt 28)

2. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 27)

3. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 36, 37, 40)

4. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 44, 45)
1)

Artykuł 2 ust. 3 akapit drugi dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, nakładającym podatek akcyzowy na dodatki objęte kodem 3811 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r., w stawce innej niż mająca zastosowanie do paliwa silnikowego, do którego dodatki te są dodawane.
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. – Agrocaramulo

(sprawa C‑70/14) ( 1 )

„Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (EWG) nr 3846/87 — Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Refundacje wywozowe — Mięso drobiowe — Kury nioski po ustaniu nieśności — Nomenklatura produktów rolnych do celów refundacji wywozowych — Klasyfikacja”

Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Mięso drobiowe — Refundacje wywozowe — Klasyfikacja w nomenklaturze produktów rolnych do celów refundacji wywozowych — Tusze drobiowe w rozumieniu produktu 0207 12 10 9900 i 0207 12 90 9190 — Kury nioski, w przypadku których uboju dokonano pod koniec okresu nieśności, mające całkowicie skostniały szkielet — Wykluczenie (rozporządzenie Komisji nr 3846/87, załącznik I) (por. pkt 22; sentencja)

Sentencja

Załącznik I do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3846/87 z dnia 17 grudnia 1987 r. ustanawiającego nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych, ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2091/2005 z dnia 15 grudnia 2005 r. należy interpretować w ten sposób, że kury nioski, w przypadku których uboju dokonano pod koniec okresu nieśności, podczas gdy ich szkielet był już całkowicie skostniały, zwane „kurami nioskami po ustaniu nieśności”, nie są objęte pozycją „Pozostałe” w ramach kodów produktu 0207 12 10 9900 i 0207 12 90 9190 wskazanych w tym załączniku.

( 1 ) Dz.U. C 135 z 5.5.2014.

Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. – Agrocaramulo

(sprawa C‑70/14) ( 1 )

„Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (EWG) nr 3846/87 — Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Refundacje wywozowe — Mięso drobiowe — Kury nioski po ustaniu nieśności — Nomenklatura produktów rolnych do celów refundacji wywozowych — Klasyfikacja”

Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Mięso drobiowe — Refundacje wywozowe — Klasyfikacja w nomenklaturze produktów rolnych do celów refundacji wywozowych — Tusze drobiowe w rozumieniu produktu 0207 12 10 9900 i 0207 12 90 9190 — Kury nioski, w przypadku których uboju dokonano pod koniec okresu nieśności, mające całkowicie skostniały szkielet — Wykluczenie (rozporządzenie Komisji nr 3846/87, załącznik I) (por. pkt 22; sentencja)

Sentencja

Załącznik I do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3846/87 z dnia 17 grudnia 1987 r. ustanawiającego nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych, ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2091/2005 z dnia 15 grudnia 2005 r. należy interpretować w ten sposób, że kury nioski, w przypadku których uboju dokonano pod koniec okresu nieśności, podczas gdy ich szkielet był już całkowicie skostniały, zwane „kurami nioskami po ustaniu nieśności”, nie są objęte pozycją „Pozostałe” w ramach kodów produktu 0207 12 10 9900 i 0207 12 90 9190 wskazanych w tym załączniku.

( 1 ) Dz.U. C 135 z 5.5.2014.
W istocie ze względu na to, że po pierwsze zaskarżony wyrok należy – ponieważ na jego mocy w całości oddalono wniesioną skargę - traktować jako decyzję odmowną, w odniesieniu do której przyznanie zawieszenia wykonania, które w niczym nie zmieniałoby sytuacji strony skarżącej, nie jest możliwe, poza wyjątkowymi przypadkami i po drugie obowiązek zwrotu niezgodnej z prawem pomocy wynika z decyzji zaskarżonej do Sądu, względy związane z wymogiem zagwarantowania skutecznej ochrony sądowej wymagają, aby wspomniany wniosek uznać za dopuszczalny.

Przesłanka fumus boni iuris jest spełniona, jeżeli na etapie postępowania w przedmiocie środka tymczasowego istnieje istotny spór prawny lub faktyczny, którego rozstrzygnięcie nie nasuwa się od razu, wobec czego na pierwszy rzut oka skarga w postępowaniu głównym nie jest pozbawiona poważnych podstaw. W istocie ponieważ celem postępowania w przedmiocie środka tymczasowego jest zagwarantowanie pełnej skuteczności ostatecznego orzeczenia, które ma zapaść w sprawie, aby uniknąć luki w ochronie prawnej zapewnianej przez Trybunał, sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych musi ograniczyć się do oceny na pierwszy rzut oka zasadności zarzutów w postępowaniu głównym w celu ustalenia, czy istnieje wystarczająco duże prawdopodobieństwo uwzględnienia skargi w postępowaniu głównym.

Co się tyczy wniosku o zastosowanie środków tymczasowych wniesionym w ramach odwołania dotyczącego wyroku Sądu, którym oddalono skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji stwierdzającej niezgodność pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym i nakazano jej zwrot, okoliczność, że wniosek w przedmiocie środka tymczasowego ma na celu raczej zawieszenie wykonania spornej decyzji niż zaskarżonego wyroku, wpływa na ocenę spełnienia przesłanki fumus boni iuris.

Jakkolwiek poważne mogą być bowiem zarzuty i argumenty podniesione względem zaskarżonego wyroku, nie wystarczą one same w sobie do stwierdzenia, że zawieszenie wykonania zaskarżonej do Sądu decyzji jest prawnie uzasadnione. Aby wykazać, że przesłanka fumus boni iuris jest spełniona, skarżący powinien ponadto być w stanie wykazać, że zarzuty i argumenty kwestionujące zgodność z prawem rzeczonej decyzji podniesione przed Sądem mogą uzasadnić na pierwszy rzut oka zarządzenie zawieszenia objętego wnioskiem i to niezależnie od okoliczności, że sąd Uniijuż je analizował i uznał za niezasadne.

(por. pkt 20–22, 24)
Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy 2008/95 mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że prawo wyłączne właściciela znaku towarowego do zakazania wszelkim osobom trzecim używania w obrocie handlowym oznaczeń identycznych z jego znakiem towarowym lub podobnych do tego znaku rozciąga się na osobę trzecią będącą właścicielem późniejszego znaku towarowego, bez konieczności uprzedniego unieważnienia prawa do tego ostatniego znaku towarowego.

(por. pkt 31; sentencja)
Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 16 lipca 2015 r. – P

(sprawa C‑507/14) ( 1 )

„Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Brak uzasadnionych wątpliwości — Jurysdykcja w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Artykuł 16 ust. 1 lit. a) — Określenie chwili, w której postępowanie przed sądem zostaje wszczęte — Wniosek o zawieszenie postępowania — Brak wpływu”

1. Pytania prejudycjalne — Odpowiedź niebudząca jakiejkolwiek uzasadnionej wątpliwości — Stosowanie art. 99 regulaminu postępowania (art. 267 TFUE; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 99) (por. pkt 28, 29)

2. Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Rozporządzenie nr 2201/2003 — Data wszczęcia postępowania przed sądem — Data złożenia w tym sądzie pisma wszczynającego postępowanie lub dokumentu równoważnego — Zawieszenie postępowania z inicjatywy wnioskodawcy i przed przekazaniem pozwanemu informacji o tym postępowaniu — Brak wpływu — Przesłanka [rozporządzenie Rady nr 2201/2003, art. 16 ust. 1 lit. a)] (por. pkt 30–34, 37, 39–41, 43; sentencja)

3. Pytania prejudycjalne — Właściwość Trybunału — Granice — Właściwość sądu krajowego — Ustalenie i ocena stanu faktycznego sporu — Stosowanie przepisów, których interpretacji dokonał Trybunał (art. 267 TFUE) (por. pkt 42)

Sentencja

Artykuł 16 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 należy interpretować w ten sposób, że uważa się, iż postępowanie przed sądem zostało wszczęte w chwili wniesienia do tego sądu pisma wszczynającego postępowanie bądź pisma równorzędnego, nawet jeśli w międzyczasie postępowanie zostało zawieszone z inicjatywy powoda lub wnioskodawcy, o ile pismo to nie zostało doręczone drugiej stronie postępowania, ani nie powzięła ona o nim wiedzy, ani nie przystąpiła ona do udziału w tym postępowaniu w żaden inny sposób, pod warunkiem, że następnie powód lub wnioskodawca nie zaniechał podjęcia czynności, do których podjęcia był obowiązany dla celów doręczenia pisma drugiej stronie postępowania.

( 1 ) Dz.U. C 65 z 23.2.2015.
Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich w związku z art. 7 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w taki sposób, że nie jest z nim sprzeczny krajowy przepis, na mocy którego konsument jako dłużnik hipoteczny, przeciwko któremu wszczęto postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką, może wnieść odwołanie od orzeczenia oddalającego sprzeciw wobec egzekucji jedynie wówczas, gdy sąd pierwszej instancji nie uwzględnił podstawy sprzeciwu opartej na nieuczciwym charakterze warunku umownego stanowiącego podstawę tytułu egzekucyjnego, nawet jeśli przedsiębiorca może wnieść odwołanie od każdego orzeczenia kończącego postępowanie, niezależnie od podstawy sprzeciwu, na której orzeczenie takie się opiera.

W pierwszym rzędzie bowiem krajowy porządek proceduralny w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką jako całość, po pierwsze, nie naraża już konsumenta na ryzyko ostatecznej i nieodwracalnej utraty jego mieszkania w wyniku przymusowej sprzedaży, jeszcze zanim sąd mógł ocenić nieuczciwy charakter warunku umownego, na podstawie którego przedsiębiorca wniósł o wszczęcie postępowania w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką. Po drugie, ów porządek proceduralny skutecznie wzmacnia w tym względzie kontrolę sądową, przewidując, że sąd rozpatrujący odwołanie może sprawdzić w ramach dwuinstancyjności postępowania sądowego prawidłowość oceny takiego warunku dokonanej przez sąd pierwszej instancji rozpoznający wniosek o wszczęcie egzekucji.

W drugim rzędzie, podobnie, w odniesieniu do poszanowania zasady równości stron wobec stosowania nieuczciwych warunków objętych zakresem dyrektywy 93/13 w ramach krajowego postępowania w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką, wskutek zmiany owego przepisu, wspomniany krajowy porządek proceduralny rzeczywiście daje konsumentowi rozsądną możliwość podjęcia działań prawnych opartych na wynikających z tej dyrektywy uprawnieniach w warunkach niestawiających już go w wyraźnie mniej korzystnej sytuacji w stosunku do przedsiębiorcy jako wierzyciela żądającego wszczęcia egzekucji.

(por. pkt 47, 48, 50; sentencja)
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 15 lipca 2015 r. – Nuova Invincibile

(sprawa C‑82/14) ( 1 )

„Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Szósta dyrektywa 77/388/EWG”

1. Pytania prejudycjalne — Odpowiedź, która może zostać w sposób jednoznaczny wyprowadzona z orzecznictwa — Stosowanie art. 99 regulaminu postępowania (art. 267 TFUE; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 99) (por. pkt 18, 19)

2. Harmonizacja ustawodawstw podatkowych — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Obowiązki osób zobowiązanych do zapłaty podatku — Uregulowanie krajowe przewidujące na rzecz osób dotkniętych trzęsieniem ziemi, jakie miało miejsce w niektórych prowincjach, zwrot kwot zapłaconych za dany okres z tytułu podatku od wartości dodanej — Niedopuszczalność (art. 10 WE; dyrektywa Rady 77/388, art. 2, 22) (por. pkt 22–28; sentencja)

Sentencja

Artykuły 2 i 22 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak art. 9 ust. 17 ustawy nr 289 z dnia 27 grudnia 2002 r. w sprawie przepisów dotyczących opracowywania rocznego i wieloletniego budżetu państwa (ustawy budżetowej na 2003 r.), który przewiduje, uwzględniając trzęsienie ziemi, jakie miało miejsce w prowincjach Katania, Raguza i Syrakuzy, na rzecz osób nim dotkniętych obniżenie o 90% podatku od wartości dodanej standardowo podlegającego zapłacie za lata 1990–1992, w szczególności poprzez uprawnienie do zwrotu w tej części kwot już zapłaconych z tytułu podatku od wartości dodanej, ponieważ przepis ten nie jest zgodny z wymogami zasady neutralności podatkowej i nie pozwala na zapewnienie całkowitego poboru podatku od wartości dodanej podlegającego zapłacie na terytorium Włoch.

( 1 ) Dz.U. C 142 z 12.5.2014.
Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 15 lipca 2015 r. – Itales

(sprawa C‑123/14) ( 1 )

„Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Podatki — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Zasada neutralności podatkowej — Odliczenie naliczonego podatku VAT — Pojęcie „dostawy towarów” — Przesłanki istnienia dostawy towarów — Brak dowodu rzeczywistego posiadania towarów przez bezpośredniego dostawcę”

1. Pytania prejudycjalne — Odpowiedź, która może zostać w sposób jednoznaczny wyprowadzona z orzecznictwa — Stosowanie art. 99 regulaminu postępowania (art. 267 TFUE; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 99) (por. pkt 26, 27)

2. Harmonizacja ustawodawstw podatkowych — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Odliczenie podatku naliczonego — Odmowa z uwagi na fakt, że dostawa towarów nie została rzeczywiście zrealizowana ze względu na przestępstwa i naruszenia — Niedopuszczalność — Granice — Przesłanki — Odbiorca faktury, który wiedział lub powinien był wiedzieć o istnieniu oszustwa podatkowego — Ustalenie spoczywające na sądzie krajowym [dyrektywa Rady 2006/112, art. 14 ust. 1, art. 167, art. 168 lit. a)] (por. pkt 35–42; sentencja)

Sentencja

Przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, dotyczące prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby organy podatkowe państwa członkowskiego uznały, iż nie została dokonana dostawa towarów, skutkiem czego nabywca nie ma możliwości odliczenia podatku od wartości dodanej zapłaconego przy tym nabyciu, ponieważ nie wykazał on ani pochodzenia danych towarów, ani posiadania tych towarów przez dostawcę, mimo iż organy podatkowe nie wykazały, że ów nabywca uczestniczył w oszustwie w zakresie podatku od wartości dodanej i wiedział lub powinien był wiedzieć, iż sporna transakcja była tym oszustwem objęta.

( 1 ) Dz.U. C 151 z 19.5.2014.
1)

Artykuł 14 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby administracja podatkowa państwa członkowskiego stwierdziła, że dostawa towarów nie została dokonana, z tym skutkiem, iż stanowi to przeszkodę dla odliczenia przez nabywcę podatku od wartości dodanej uiszczonego przy tym nabyciu ze względu na to, że ten nabywca nie otrzymał towaru, który nabył, lecz przesłał go bezpośrednio do osoby trzeciej, której go odsprzedał, lub ze względu na to, że bezpośredni dostawca tego nabywcy nie otrzymał towaru, który nabył, lecz przesłał go bezpośrednio do niego.
2)

Artykuły 49 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one ograniczającemu przepisowi krajowemu takiemu jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, który nakłada na koncesjonariusza obowiązek nieodpłatnego zbycia, z chwilą zaprzestania działalności z powodu upływu okresu, na jaki udzielono koncesji, prawa do korzystania z materialnych i niematerialnych składników majątkowych będących przedmiotem prawa własności oraz stanowiących sieć służącą do zarządzania zakładami wzajemnymi i ich przyjmowania, o ile ograniczenie to wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu rzeczywiście realizowanego przez ten przepis, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.