Sprawa C‑306/13

LVP NV

przeciwko

Belgische Staat

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank van eerste aanleg te Brussel)

„Odesłanie prejudycjalne — Wspólna organizacja rynków — Banany — Uregulowania dotyczące przywozu — Mające zastosowanie stawki celne”

Streszczenie – wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 grudnia 2014 r.

Umowy międzynarodowe – Porozumienie ustanawiające Światową Organizację Handlu – GATT z 1994 r. – Bezpośrednia skuteczność – Brak – Niemożność powołania się na porozumienia WTO w celu podważenia zgodności z prawem aktu Unii – Wyjątki – Akt Unii mający zapewnić wykonanie tych porozumień lub odnoszący się do nich w sposób wyraźny i konkretny

(Układ ogólny w sprawie taryf celnych i handlu 1994; rozporządzenie Rady nr 1964/2005, art. 1 ust. 1; decyzja Rady nr 94/800)

Postanowienia Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994, który zawarty jest w załączniku 1 A do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO), nie mogą stworzyć w odniesieniu do jednostek praw, na które mogą się one powoływać bezpośrednio przed sądem krajowym, aby sprzeciwić się stosowaniu określonej w art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 1964/2005 w sprawie stawek celnych w odniesieniu do bananów stawki celnej wynoszącej 176 euro za tonę.

W istocie porozumienia WTO, ze względu na ich charakter i strukturę, nie znajdują się co do zasady pośród przepisów, w świetle których Trybunał kontroluje legalność aktów instytucji Unii. Jedynie w sytuacji, gdy Unia wyraziła zamiar wykonania szczególnego zobowiązania przyjętego w ramach WTO lub gdy akt Unii wyraźnie odsyła do konkretnych przepisów porozumień WTO, Trybunał ma za zadanie dokonać kontroli legalności tego aktu Unii w świetle przepisów WTO.

Jednakże wspólna organizacja rynków w sektorze bananów nie zmierza do zapewnienia wykonania w porządku prawnym Unii konkretnego zobowiązania przyjętego w ramach GATT 1994 ani nie odsyła wyraźnie do jego konkretnych postanowień. Podobnie rozporządzenie nr 1964/2005 nie może być traktowane jako środek mający na celu zapewnienie wykonania w porządku prawnym Unii konkretnego obowiązku przyjętego w ramach WTO. Wreszcie, zawarta w motywach 2–5 rozporządzenia 1964/2005 zwykła aluzja do kontekstu negocjacji podjętych przez Unię na podstawie art. XXVIII GATT 1994 nie umożliwia stwierdzenia, że rozporządzenie to spełnia warunek, zgodnie z którym zaskarżony akt Unii powinien wyraźnie odsyłać do konkretnych postanowień porozumień WTO.

(por. pkt 44, 47, 49, 58–60; sentencja)

Sprawa C‑306/13

LVP NV

przeciwko

Belgische Staat

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank van eerste aanleg te Brussel)

„Odesłanie prejudycjalne — Wspólna organizacja rynków — Banany — Uregulowania dotyczące przywozu — Mające zastosowanie stawki celne”

Streszczenie – wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 grudnia 2014 r.

Umowy międzynarodowe — Porozumienie ustanawiające Światową Organizację Handlu — GATT z 1994 r. — Bezpośrednia skuteczność — Brak — Niemożność powołania się na porozumienia WTO w celu podważenia zgodności z prawem aktu Unii — Wyjątki — Akt Unii mający zapewnić wykonanie tych porozumień lub odnoszący się do nich w sposób wyraźny i konkretny

(Układ ogólny w sprawie taryf celnych i handlu 1994; rozporządzenie Rady nr 1964/2005, art. 1 ust. 1; decyzja Rady nr 94/800)

Postanowienia Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994, który zawarty jest w załączniku 1 A do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO), nie mogą stworzyć w odniesieniu do jednostek praw, na które mogą się one powoływać bezpośrednio przed sądem krajowym, aby sprzeciwić się stosowaniu określonej w art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 1964/2005 w sprawie stawek celnych w odniesieniu do bananów stawki celnej wynoszącej 176 euro za tonę.

W istocie porozumienia WTO, ze względu na ich charakter i strukturę, nie znajdują się co do zasady pośród przepisów, w świetle których Trybunał kontroluje legalność aktów instytucji Unii. Jedynie w sytuacji, gdy Unia wyraziła zamiar wykonania szczególnego zobowiązania przyjętego w ramach WTO lub gdy akt Unii wyraźnie odsyła do konkretnych przepisów porozumień WTO, Trybunał ma za zadanie dokonać kontroli legalności tego aktu Unii w świetle przepisów WTO.

Jednakże wspólna organizacja rynków w sektorze bananów nie zmierza do zapewnienia wykonania w porządku prawnym Unii konkretnego zobowiązania przyjętego w ramach GATT 1994 ani nie odsyła wyraźnie do jego konkretnych postanowień. Podobnie rozporządzenie nr 1964/2005 nie może być traktowane jako środek mający na celu zapewnienie wykonania w porządku prawnym Unii konkretnego obowiązku przyjętego w ramach WTO. Wreszcie, zawarta w motywach 2–5 rozporządzenia 1964/2005 zwykła aluzja do kontekstu negocjacji podjętych przez Unię na podstawie art. XXVIII GATT 1994 nie umożliwia stwierdzenia, że rozporządzenie to spełnia warunek, zgodnie z którym zaskarżony akt Unii powinien wyraźnie odsyłać do konkretnych postanowień porozumień WTO.

(por. pkt 44, 47, 49, 58–60; sentencja)