ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie dotyczące wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego nr 8 435 695 dla towarów takich jak „sprzęt i oprogramowanie zwłaszcza do gier do kasyna i salonów gier, do automatów do gier, do maszyn typu slot, loteryjnych gier wideo lub gier loteryjnych poprzez internet, wyposażenie do kasyn, mianowicie stoły do ruletki, kola do ruletki; gry do kasyn, automaty do gier hazardowych i maszyny do gier hazardowych, zwłaszcza do użytku komercyjnego w kasynach i salonach gier hazardowych z lub bez wypłaty wygranej lub loterie przez internet; maszyny typu slot i/lub elektroniczne urządzenia do gier hazardowych z i bez możliwości wypłaty wygranej; maszyny typu slot i elektroniczne lub elektrotechniczne urządzenia do gier hazardowych, automaty do gier hazardowych, maszyny do gier hazardowych, maszyny typu slot uruchamiane przez wrzucenie monet, żetonów, banknotów, biletów lub przy pomocy elektronicznych, magnetycznych lub biometrycznych mediów pamięciowych, zwłaszcza do komercyjnego wykorzystywania w kasynach i salonach gier hazardowych z wyplata wygranej lub bez; obudowy do maszyn typu slot, urządzeń do loterii, automatów do gier hazardowych i urządzeń do gier hazardowych; elektryczne, elektroniczne lub elektromechaniczne urządzenia do prowadzenia gier bingo, loterii lub gier loteryjnych wideo i do biur bukmacherskich, połączone do pracy w sieci lub nie; elektropneumatyczne i elektryczne maszyny losujące (automaty do gier)” zostało oddalone, a także zmianę zaskarżonej decyzji poprzez oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa w tym względzie, przedstawionego przez drugą stronę postępowania i, ponadto, obciążenie drugiej strony kosztami postępowania odwoławczego i w sprawie wygaśnięcia prawa do znaku;
2.

Zarzut drugi dotyczący nieproporcjonalnego naruszenia prawa własności i prawa do wykonywania działalności zawodowej. Skarżący twierdzi, że poprzez przyjęte sankcje Rada w sposób nieunikniony naruszyła jego prawo własności, a także prawo do wykonywania działalności zawodowej, z naruszeniem protokołu dodatkowego do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Zdaniem skarżącego nie można uniemożliwiać mu spokojnego korzystania z jego własności i wolności gospodarczej, co stanowi powód, dla którego należy stwierdzić nieważność zaskarżonych środków, w zakresie w jakim one go dotyczą.
2.

Zarzut drugi: Stanowi to również przekroczenie uprawnień dyskrecjonalnych, ponieważ uwzględnienie niedopuszczonych do obrotu zastosowań stanowi naruszenie terapeutycznych narusza właściwe „Zawiadomienia Komisji dotyczącego stosowania art. 3, 5 i 7 rozporządzenia (WE) nr 141/2000 w sprawie sierocych produktów leczniczych” z dnia 18 listopada 2016 r. (2016/C 424/03) (3).
2.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia obowiązku staranności i zasady dobrej administracji. Skarżąca żąda także zasądzenia od strony pozwanej podwójnego dodatku na dziecko na utrzymaniu za okres od dnia 1 września 2007 r. do dnia 31 maja 2012 r. oraz zasądzenia kosztów transportu poniesionych ze względu na ciężką chorobę córki, od dnia 1 września 2007 r. do dnia 18 lutego 2018 r., które to kwoty należy powiększyć o odsetki za zwłokę, określone według kursu Europejskiego Banku Centralnego powiększonego o 2 punkty. Wreszcie skarżąca wnosi o naprawienie wyrządzonej krzywdy, oszacowanej na kwotę 2000 EUR.
C 363/19

Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2019 r. – TestBioTech/Komisja

(Sprawa T-534/19)

(2019/C 363/27)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: TestBioTech eV (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: K. Smith QC)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 maja 2019 r. dotyczącej odmowy uchylania lub zmiany decyzji wykonawczej z dnia 2018/2046 z dnia 19 grudnia 2018 r. (1).;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1. Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu prawa polegającym na tym, że Komisja przeprowadziła ocenę przedmiotowej kukurydzy zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 641/2004 (2).

2. Zarzut drugi oparty na oczywistych błędach w badaniu naukowym.

3. Zarzut trzeci oparty na tym, że Komisja z naruszeniem przepisów podlegających zastosowaniu nie zażądała szczegółowego planu monitorowania po wprowadzeniu na rynek produktu.

(1) Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2018/2046 z dnia 19 grudnia 2018 r. zezwalająca na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających zmodyfikowaną genetycznie kukurydzę MON 87427 × MON 89034 × 1507 × MON 88017 × 59122 oraz rodzaje zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy łączące dwie, trzy lub cztery pojedyncze modyfikacje MON 87427, MON 89034, 1507, MON 88017 i 59122 i produktów składających się z wymienionych rodzajów zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy lub z niej wyprodukowanych oraz uchylająca decyzję 2011/366/UE (Dz.U. 2018 L 327, s. 70)

(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 641/2004 z dnia 6 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącego się do wniosków o zatwierdzenie nowego typu żywności i paszy genetycznie zmodyfikowanej, powiadamiania o istniejących produktach oraz przypadkowym lub technicznie nieuniknionym występowaniu materiału genetycznie zmodyfikowanego, który pomyślnie przeszedł ocenę ryzyka (Dz.U. 2004 L 102, s. 14)
—

Nakaz odzyskania pomocy wydany przez Komisję w zaskarżonej decyzji wyraźnie wykracza poza to, co jest konieczne do wyeliminowania nieuzasadnionej przewagi konkurencyjnej spowodowanej rzekomą pomocą państwa. Ostateczna cena zakupu uiszczona za działalność HelB była zgodna z warunkami rynkowymi. Nabywca działalności gospodarczej nie uzyskał nieuzasadnionej korzyści, ponieważ pomoc została uwzględniona w cenie zakupu. Rozszerzenie nakazu odzyskania środków na nabywcę przedsiębiorstwa jest zatem sprzeczne z zasadą proporcjonalności.
3.

Trzeci zarzut nieważności, oparty na niewłaściwym skorzystaniu z możliwości przyznanej w art. 171 rozporządzenia finansowego. Uzasadnienie anulowania przetargu jest wewnętrznie sprzeczne – to znaczy, wynika z niego, że potrzeby instytucji zamawiającej zostały zawyżone i w konsekwencji istnieje racjonalne prawdopodobieństwo, iż ostateczny koszt umowy zostanie zmniejszony w momencie jej wykonania – oraz, że zawiera braki; to znaczy umowa ta nie odzwierciedla wyraźnie, iż oferty uczestniczących w przetargu spółek przekraczają budżet, co wywiera w obiektywny sposób wrażenie, że decyzja została wydana z innego powodu niż wskazany.
Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2019 r. – DS i in./Komisja i ESDZ

(Sprawa T-573/19)

(2019/C 357/46)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: DS i 718 innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

Strona pozwana: Komisja Europejska i Europejska Służba Działań Zewnętrznych

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji ustalających liczbę dni corocznego płatnego urlopu skarżących za 2019 r.;

— obciążenie w każdym przypadku Komisji i ESDZ kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnoszą tylko jeden zarzut, dotyczący niezgodności z prawem art. 6 załącznika X do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej z tych samych powodów co powody uwzględnione przez Sąd w wyroku z dnia 4 grudnia 2018 r., Sequeros i in./Komisja (T-518/16, EU:T:2018:873). Według skarżących pozwane instytucje odmówiły zastosowania się do tego wyroku, choć jego skutki nie są przedmiotem zawieszenia, co jest zbliżone do niezgodnego z prawem zawieszenia wykonania wyroku Sądu.
3.

Zarzut trzeci, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne i popełniła błąd co do istoty, uznając, że doszło do istotnego zakłócenia skutecznej konkurencji w odniesieniu do odrębnego rynku produktów ze stali cynkowanej ogniowo stosowanej w branży motoryzacyjnej.
Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2019 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO – Fontana Food (GRILLOUMI BURGER)

(Sprawa T-595/19)

(2019/C 357/51)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, S. Baran, barrister I V. Marsland, solicitor)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Fontana Food AB (Tyresö, Szwecja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „GRILLOUMI BURGER” – zgłoszenie nr 15 963 283

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 czerwca 2019 r. w sprawie R 1356/2018-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie strony pozwanej własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Podniesione zarzuty

— Naruszenie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;
1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ustanawiającego zasadę dobrej administracji: prawo do bycia wysłuchanym jest wyraźnie naruszane, podobnie jak zasada pewności prawa, ponieważ pomimo wielu poważnych zastrzeżeń zgłoszonych przez stronę skarżącą w odniesieniu do zakwestionowanego sprawozdania z audytu i wielu próśb o zorganizowanie spotkania w celu wyjaśnienia tych ważnych, nierozstrzygniętych kwestii, Komisja odmówiła odbycia takich spotkań, podczas gdy zgodnie z utrwalonym orzecznictwem poszanowanie prawa do bycia wysłuchanym podlega powszechnemu zastosowaniu i stanowi warunek zgodności z prawem wszelkich decyzji podejmowanych przez instytucje UE, musi być zatem przestrzegane zawsze i w odniesieniu do wszystkich postępowań.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący błędu w ocenie, istnienia nadużycia władzy oraz dopuszczenia się wobec niego aktów mobbingu. Skarżący krytykuje zwłaszcza uzasadnienie nieprzedłużenia jego umowy oparte na zlikwidowaniu jego stanowiska w następstwie reorganizacji w departamencie. Jego zdaniem uzasadnienie to jest błędne, ze względu na to że plan restrukturyzacji nie przewidywał likwidacji stanowiska odpowiadającego właściwościom stanowiska, jakie zajmował skarżący. Ponadto uważa on, że stał się ofiarą mobbingu i że konsekwencje tego mobbingu posłużyły jako uzasadnienie decyzji o nieprzedłużeniu umowy.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 45 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) przez organ powołujący, ze względu na to, że nie przeprowadził on faktycznego porównania osiągnięć wszystkich urzędników uprawnionych do ubiegania się o awans.
—

klasa 19 - zaprawa [materiały budowlane]; kryształ górski; powłoki [materiały do pokryć]; materiały do pokryć, materiały do tynkowania do celów budowlanych; masy szpachlowe jako materiały budowlane; materiały tkane dla celów budowlanych, niemetalowe lub zasadniczo niemetalowe, w szczególności materiały tkane stabilizujące;
—

stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora generalnego ds. zdrowia i bezpieczeństwa żywności z dnia 17 czerwca 2019 r., które stanowią jedną decyzję i w których Komisja: a) zaniechała ostatecznie przeprowadzenia właściwej procedury komitetowej w odniesieniu do projektu rozporządzenia Komisji „zezwalającego na stosowanie Listex™ P100 w celu ograniczenia występowania Listeria monocytogenes w gotowych do spożycia produktach pochodzenia zwierzęcego” jako środka odkażającego na podstawie rozporządzenia (WE) nr 853/2004 (1); b) odmówiła zbadania takiego wykorzystania Listex™ P100 jako nieodkażającej substancji pomocniczej w przetwórstwie oraz; c) po raz pierwszy zakazała dalszego wprowadzania do obrotu Listex™ P100, który jest obecny na rynku od 2006 r. i jest przeznaczony do stosowania jako substancja pomocnicza w przetwórstwie w zakresie gotowej do spożycia żywności pochodzenia zwierzęcego; oraz
—

„farby, lakiery, glazury, środki do powlekania, środki zapobiegające korozji; środki gruntujące; środki barwiące, barwniki, pasty barwiące, bejce; zagęszczacze do farb, lakierów i środków do powlekania; rozpuszczalniki do rozcieńczania farb; środki do konserwacji drewna, bejce do drewna i oleje do konserwacji drewna; środki do powlekania, nawet teksturowalne; bakteriobójcze lub grzybobójcze środki do powlekania; środki zapobiegające korozji; środki do konserwacji metalu”.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do zastosowania niektórych wyjątków od ogólnej zasady zapewnienia dostępu do dokumentów, w świetle okoliczności faktycznych sprawy: — wniosek nie dotyczy żadnych akt postępowania ani żadnego dokumentu odnoszącego się do dochodzenia, a zatem nie dotyczy celu dochodzenia ani na niego nie wpływa [art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001], ani nie dotyczy procesu podejmowania decyzji przez Komisję [art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001]; — wniosek nie powinien zostać oddalony ze względu na ochronę celu dochodzenia [art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001] ani na ochronę procesu podejmowania decyzji przez Komisję [art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001]; — wniosek nie dotyczy żadnych informacji ani danych o znaczeniu handlowym wymagających ochrony [art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1049/2001]; — zaskarżona decyzja stosuje wyjątki dotyczące ujawnienia informacji w sposób dyskryminujący, ponieważ zostały one zastąpione działaniami i zachowaniami Komisji w innych podobnych sytuacjach – co jest zakazane przez prawo UE; — stosowanie wszelkich wyjątków dotyczących ujawnienia informacji zostało zastąpione nadrzędnym interesem publicznym dotyczącym ujawnienia informacji w celu zapewnienia skutecznej kontroli sądowej (art. 47 karty praw podstawowych).
—

stwierdzenie na podstawie art. 265 TFUE, że Komisja dopuściła się naruszenia art. 19 ust. 4 akapit drugi swej decyzji 2011/278/UE (1) ze względu na to, iż nie podjęła decyzji w przedmiocie podanej jej w dniu 12 kwietnia 2019 r. do wiadomości przez Republikę Federalną Niemiec całkowitej rocznej liczby przydzielonych bezpłatnych uprawnień do emisji dla znaczącego zwiększenia zdolności produkcyjnych podinstalacji z wskaźnikiem emisyjności dla ciekłego metalu dla zakładu z instalacją ID 60 w Bremie;
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 160, 167 oraz punktu 18.2 załącznika I do rozporządzenia 2018/1046, o którym mowa powyżej, nadużycia władzy i oczywistego błędu w ocenie, naruszenia ogólnych reguł konkurencji, zasad przejrzystości, proporcjonalności, równego traktowania i niedyskryminacji w zakresie zamówień publicznych, z uwagi na to, że niektóre kryteria udzielenia zamówienia, na podstawie których podmiot, któremu udzielono zamówienia w zakresie części nr 1, został wyznaczony nie pozostają w związku z przedmiotem zamówienia i są co najmniej niejasne i nieprecyzyjne, podczas gdy kryteria udzielenia zamówień muszą pozwalać wyłonić ofertę najkorzystniejszą ekonomicznie, pozostawać w związku z przedmiotem zamówienia lub jego odpowiednią częścią oraz być w stosunku do nich proporcjonalne, jasne i precyzyjne, a także nie mogą one pozostawiać nieograniczonej swobody wyboru w zakresie udzielenia zamówienia.
2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że mimo iż nie wykazano umyślności lub zaniedbania ze strony skarżącej, Komisja nałożyła na skarżącą grzywnę z naruszeniem art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004, zasady nulla poena sine lege i ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasady proporcjonalności i zasady zbiegu naruszeń. Skarżąca wnosi zatem do Sądu, aby Sąd skorzystał z nieograniczonego prawa orzekania na podstawie art. 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 i art. 261 TFUE w celu stwierdzenia w całości nieważności decyzji dotyczącej grzywien lub ich znaczącego obniżenia.
—

Skarżąca podnosi w tym względzie naruszenie art. 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (zwanej dalej „EKPC”), art. 14 i 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu i art. 11, 12, 13 i 14 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszącego się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 traktatu, ponieważ wysłuchanie w dniu 23 kwietnia 2018 r. nie konwalidowało naruszenia istotnych wymogów proceduralnych stwierdzonego przez Trybunał Sprawiedliwości wyrokiem z dnia 21 września 2017 w sprawie C-88/15 P.
—

Co do istoty: istnienie wyłączeń z ochrony wzoru wspólnotowego na podstawie art. 8 rozporządzenia w sprawie wzorów wspólnotowych. Strona skarżąca wnosi o unieważnienie prawa do zaskarżonego wzoru z tego powodu, że jest on objęty zakazem ustanowionym w art. 8 ust. 1 i 2, ponieważ wygląd wzoru jest podyktowany wyłącznie jego funkcją techniczną, oraz o unieważnienie prawa do niego z tego powodu, że jest on objęty absolutnym zakazem z art. 4 rozporządzenia w sprawie wzorów wspólnotowych, gdyż stanowi część składową produktu złożonego.
C 399/72

Skarga wniesiona w dniu 10 września 2019 r. – UPL Europe i Aceto Agricultural Chemical/Komisja

(Sprawa T-612/19)

(2019/C 399/90)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: UPL Europe Ltd (Warrington Cheshire, Zjednoczone Królestwo) i Aceto Agricultural Chemical Corp. Ltd (Port Washington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i P. Sellar)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/989 z dnia 17 czerwca 2019 r. (1);

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia w następstwie oczywistych błędów w ocenie.

2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia praw do obrony skarżących w postępowaniu, w którym przyjęto zaskarżone rozporządzenie.

3. Zarzut trzeci dotyczący przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia z naruszeniem zasady proporcjonalności.

4. Zarzut czwarty dotyczący przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia z naruszeniem zasady ostrożności.

(1) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/989 z dnia 17 czerwca 2019 r. w sprawie nieodnowienia zatwierdzenia substancji czynnej chloroprofam, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. 2019, L 160, s. 11).
—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2018) 252 final z dnia 11 lipca 2019 r. w sprawie odmowy, na mocy rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (1), wydania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu produktu leczniczego „Cabazitaxel Teva – cabazitaxel” (zwanej dalej decyzją), w zakresie w jakim znajduje ona zastosowanie do strony skarżącej, oraz
—

orzeczenie, że Komisja Europejska niezgodnie z prawem powstrzymała się: — po pierwsze, od wydania decyzji o zachowaniu obywatelstwa europejskiego przez obywateli brytyjskich prowadzących życie prywatne i rodzinne w innych państwach Unii Europejskiej, którym nie przysługiwało prawo do głosowania w sprawie decyzji o wystąpieniu ich państwa pochodzenia z Unii Europejskiej jedynie z powodu skorzystania przez nich ze swobody przemieszczania się (reguła 15 lat), i to niezależnie od zawarcia lub braku zawarcia porozumienia o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej; — po drugie, od wydania wiążącej decyzji mającej zastosowanie w sposób jednolity we wszystkich 27 pozostałych państwach Unii, w których żyją obywatele brytyjscy, zawierającej różne środki dotyczące wjazdu, pobytu, praw socjalnych i działalności zawodowej, stosujące się w razie braku porozumienia o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej;
7.

Zarzut siódmy dotyczący naruszenia prawa do bycia skutecznie wysłuchanym, ze względu na to, że pozwana nie pozwoliła na to, by skarżący został skutecznie wysłuchany z wyjątkiem okoliczności mobbingu, któremu, jak twierdzi, był poddany.
2.

Zarzut drugi: naruszenie rozporządzenia (UE) 2019/943 Parlamentu Europejskiego i Rady (1). — ACER nie jest uprawniona do ustanowienia mechanizmu, za pomocą którego elementy sieci wewnętrznej są wyłączone z obliczania zdolności przesyłowej w ramach selekcji wstępnej. — W swojej decyzji ACER (i) określiła krytyczne elementy sieci, (ii) przewidziała nierównomierne zastosowanie wartości PTDF do elementów sieci wewnętrznej i elementów sieci międzystrefowej oraz (iii) wprowadziła kryterium efektywności dla elementów sieci wewnętrznej. Jest to sprzeczne z art. 16 ust. 4 i 8 rozporządzenia (UE) 2019/943. — W zaskarżonej decyzji ACER przewidziała, że kształt obszarów rynkowych powinien zostać poddany przeglądowi zgodnie z określoną metodą i w określonych terminach. Jest to sprzeczne z rozporządzeniem (UE) 2019/943. — Operatorzy systemów przesyłowych są de facto zobowiązani do utrzymania 100 % minimalnej zdolności do obrotu i większej dostępności dla handlu transgranicznego na swoich wewnętrznych elementach sieci. Jest to sprzeczne z rozporządzeniem (UE) 2019/943. — ACER chce wyłączyć linie wewnętrzne o wartości PTDF mniejszej niż 10 % z długoterminowej kalkulacji przepustowości. Jest to niezgodne z rozporządzeniem (UE) 2019/943. — Wprowadzenie kryterium efektywności stanowiło obejście przepisu przejściowego zawartego w art. 15 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2019/943. — Decyzja ACER narusza art. 14 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2019/943, ponieważ nie uwzględnia nowych inwestycji w infrastrukturę sieciową. — ACER wymagała szerokiego stosowania środków pomocy związanej z aktywami. Jest to sprzeczne z wymogami rozporządzenia (UE) 2019/943. — ACER dopuszcza się obejścia przepisów rozporządzenia (UE) 2019/943 dotyczących owego kształtu obszarów rynkowych. — ACER z naruszeniem właściwości wykonała uprawnienia w zakresie nowego kształtu obszarów rynkowych, naruszając tym samym art. 14 ust. 3, 6-8 oraz art. 15 ust. 5 i 7 rozporządzenia (UE) 2019/943.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 266 TFUE oraz art. 14 i art. 27 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1) oraz art. 11, 12 i 14 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszącego się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 traktatu WE (Dz.U. 2004, L 123, s. 18) — W tym względzie skarżąca podnosi, że Komisja nie naprawiła zarzuconego jej przez Trybunał w wyroku z dnia 21 września 2017 r., Ferriera Valsabbia, Valsabbia Investimenti i Alfa Acciai/Komisja (sprawy połączone C-86/15 P i C-87/15 P, EU:C:2017:717) uchybienia proceduralnego, w następstwie którego Komisja wydała zaskarżoną decyzję.
Komisja zastosowała najcięższą z sankcji przewidzianych w art. 106 ust. 14 lit. c) rozporządzenia 966/2012, w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie nr 2015/1929, która to sankcja jest również najcięższą z sankcji przewidzianych w rozporządzeniu finansowym. Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne, a także to, że kwestia tego, czy skarżąca poważnie naruszyła zobowiązania umowne jest nadal nieudowodnioną kwestią sub iudice, zastosowanie najcięższej z przewidzianych w art. 106 ust. 14 lit. c) rozporządzenia nr 966/2012 sankcji oznacza naruszenie zasady proporcjonalności ustanowionej w art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych.