ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 4 października 2018 r. –

Safe Skies/EUIPO

(sprawa C-326/18 P)

Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 52 ust. 1 lit. a) – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny znak towarowy TSA LOCK – Oddalenie wniosku o unieważnienie – Data właściwa do zbadania bezwzględnej podstawy unieważnienia – Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne

1. Znak towarowy Unii Europejskiej – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Rejestracja z naruszeniem art. 7 – Data właściwa do zbadania bezwzględnej podstawy unieważnienia – Data dokonania zgłoszenia do rejestracji [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7, art. 52 ust. 1 lit. a)] (zob. pkt 5)

2. Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (zob. pkt 5)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje odrzucone w całości, jako częściowo niedopuszczalne i częściowo jako oczywiście bezzasadne.
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 27 czerwca 2018 r. –

flightright

(sprawa C‑130/18) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Artykuł 5 ust. 1 lit. c) – Prawo do odszkodowania w przypadku odwołania lotu – Zmiana planu podróży uniemożliwiająca pasażerowi dotarcie do miejsca docelowego w czasie poniżej dwóch godzin po planowanym czasie przylotu odwołanego lotu – Opóźnienie trwające od dwóch do trzech godzin

Transport–Transport lotniczy–Rozporządzenie nr 261/2004–Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów–Prawo do odszkodowania w przypadku odwołania lotu–Zmiana planu podróży zaproponowana pasażerowi, który dotarł do miejsca docelowego z opóźnieniem dwóch godzin lub dłuższym lecz krótszym niż trzy godziny po planowanym czasie przylotu odwołanego lotu–Włączenie

[rozporządzenie nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 5 ust. 1 lit. c) ppkt (iii)]

(zob. pkt 23; sentencja)

Sentencja

Artykuł 5 ust. 1 lit. c) pkt iii) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że pasażer, który został poinformowany o odwołaniu lotu w okresie krótszym, niż siedem dni przed planowym czasem odlotu ma prawo do odszkodowania przewidziane w tym przepisie w przypadku, gdy zmiana planu podróży zaproponowana przez przewoźnika umożliwi mu dotarcie do miejsca docelowego w czasie powyżej dwóch godzin, ale poniżej trzech godzin po planowanym czasie przylotu odwołanego lotu.

( 1 ) Dz.U. C 182 z 28.5.2018.
Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 6 września 2018 r. –

El Corte Inglés/EUIPO

(sprawa C‑150/18 P)

Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „free” i „style” – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) – Postrzeganie przez właściwy krąg odbiorców – Niezależna ocena okoliczności faktycznych przez Sąd – Artykuł 76 – Okoliczności faktyczne i dowody przedstawione z opóźnieniem – Zasada równego traktowania – Oddalenie sprzeciwu przez Izbę Odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

1. Odwołanie–Zarzuty–Zarzuty oczywiście niedopuszczalne lub oczywiście bezzasadne–Oddalenie na każdym etapie postępowania, w drodze postanowienia z uzasadnieniem, bez otwierania ustnego etapu postępowania (regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 181) (zob. pkt 4, 6)

2. Odwołanie–Zarzuty–Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów–Niedopuszczalność–Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów–Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (zob. pkt 6)

3. Znak towarowy Unii Europejskiej–Decyzje Urzędu–Zasada równego traktowania–Zasada dobrej administracji–Wcześniejsza praktyka decyzyjna Urzędu–Zasada legalności–Konieczność przeprowadzenia dokładnego i kompletnego badania w każdym konkretnym przypadku (zob. pkt 6)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje odrzucone w całości, jako częściowo niedopuszczalne i częściowo jako oczywiście bezzasadne.
Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 6 września 2018 r. –

El Corte Inglés/EUIPO

(sprawa C‑151/18 P)

Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny znak towarowy FREE STYLE – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) – Postrzeganie przez właściwy krąg odbiorców – Niezależna ocena okoliczności faktycznych przez Sąd – Artykuł 76 – Okoliczności faktyczne i dowody przedstawione z opóźnieniem – Zasada równego traktowania – Brak wiążącego charakteru wcześniejszych decyzji Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

1. Odwołanie–Zarzuty–Zarzuty oczywiście niedopuszczalne lub oczywiście bezzasadne–Oddalenie na każdym etapie postępowania, w drodze postanowienia z uzasadnieniem, bez otwierania ustnego etapu postępowania (regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 181) (zob. pkt 4, 6)

2. Odwołanie–Zarzuty–Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów–Niedopuszczalność–Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów–Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (zob. pkt 6)

3. Znak towarowy Unii Europejskiej–Decyzje Urzędu–Zasada równego traktowania–Zasada dobrej administracji–Wcześniejsza praktyka decyzyjna Urzędu–Zasada legalności–Konieczność przeprowadzenia dokładnego i kompletnego badania w każdym konkretnym przypadku (zob. pkt 6)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje odrzucone w całości, jako częściowo niedopuszczalne i częściowo jako oczywiście bezzasadne.
Sprawa C‑85/18 PPU

CV

przeciwko

DU

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Oradea)

Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej – Piecza nad dzieckiem – Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 – Artykuły 8, 10 i 13 – Pojęcie „miejsca zwykłego pobytu” dziecka – Orzeczenie wydane przez sąd innego państwa członkowskiego dotyczące miejsca zamieszkania dziecka – Bezprawne uprowadzenie albo zatrzymanie – Jurysdykcja w przypadkach uprowadzenia dziecka

Streszczenie – postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 kwietnia 2018 r.

Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej – Rozporządzenie nr 2201/2003 – Jurysdykcja, prawo właściwe, uznawanie i wykonywanie orzeczeń sądowych w zakresie zobowiązań alimentacyjnych – Rozporządzenie nr 4/2009 – Jurysdykcja w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej i zobowiązań alimentacyjnych – Bezprawne uprowadzenie albo zatrzymanie dziecka – Jurysdykcja sądów państwa członkowskiego innego aniżeli państwo członkowskie, w którym dziecko przed uprowadzeniem miało zwykły pobyt – Brak – Ograniczenia

(rozporządzenia Rady: nr 2201/2003, art. 10; nr 4/2009, art. 3)

Wykładni art. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 oraz art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych należy dokonywać w ten sposób, że w sprawie takiej jak rozpoznawana w postępowaniu głównym, w której dziecko, które miało zwykłe miejsce pobytu w państwie członkowskim, zostało bezprawnie przewiezione przez jednego z rodziców do innego państwa członkowskiego, sądy tego innego państwa członkowskiego nie mają jurysdykcji do rozpoznania sprawy dotyczącej wniosku w przedmiocie prawa do pieczy lub ustalenia świadczenia alimentacyjnego na to dziecko, w braku jakichkolwiek informacji na temat przyzwolenia drugiego rodzica na wywiezienie dziecka lub na temat niezłożenia wniosku o powrót.

(zob. pkt 57; sentencja)
2.

Skarga na bezczynność – Osoby fizyczne lub prawne – Zaniechania podlegające zaskarżeniu – Zaniechanie Komisji w odniesieniu do zajęcia stanowiska co do istoty wobec skargi złożonej przez osobę fizyczną przeciwko państwu członkowskiemu – Oczywista niedopuszczalność (art. 258 TFUE, art. 265 akapit trzeci TFUE) (zob. pkt 20–23)
Sprawa C‑619/18

Komisja Europejska

przeciwko

Rzeczpospolitej Polskiej

Postępowanie w trybie przyspieszonym

Streszczenie – postanowienie prezesa Trybunału z dnia 15 listopada 2018 r.

Postępowanie sądowe – Postępowanie w trybie przyśpieszonym – Przesłanki – Okoliczności uzasadniające szybkie rozpatrzenie – Wątpliwości co do niezależności najwyższego organu sądowego państwa członkowskiego – Dopuszczalność zastosowania tego postępowania

(art. 2 TUE; art. 267 TFUE; Karta podstawowych Unii Europejskiej, art. 47; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 133 § 1)

W ramach wniosku o zastosowanie trybu przyspieszonego, złożonego w ramach skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w związku z powzięciem przez Komisję wątpliwości co do istnienia – w następstwie zmian ustawodawczych związanych z obniżeniem wieku, w którym sędziowie sądu najwyższego przechodzą w stan spoczynku, i z warunkami, na jakich owi sędziowie mogą w stosownych przypadkach uzyskać pozwolenie na dalsze zajmowanie stanowiska po ukończeniu tego wieku – samej zdolności sądu najwyższego państwa członkowskiego do dalszego orzekania z poszanowaniem przysługującego każdemu prawa dostępu do niezawisłego sądu, wyrażonego w art. 47 karty praw podstawowych, wymóg niezawisłości sędziów wchodzi w zakres istotnej treści prawa podstawowego do rzetelnego procesu sądowego, które ma podstawowe znaczenie jako gwarancja ochrony wszystkich praw, jakie jednostki wywodzą z prawa Unii, oraz zachowania wartości wspólnych państwom członkowskim, określonych w art. 2 TUE, w szczególności wartości w postaci państwa prawnego.

Ponadto wątpliwości towarzyszące spornym przepisom prawa krajowego mogą mieć wpływ na funkcjonowanie systemu współpracy sądowej, którego wyraz stanowi mechanizm odesłania prejudycjalnego przewidziany w art. 267 TFUE, będący filarem systemu sądowniczego Unii Europejskiej, dla którego niezależność sądów krajowych, a w szczególności sądów orzekających w ostatniej instancji, ma zasadnicze znaczenie.

W świetle powyższego niezwłoczne udzielenie przez Trybunał odpowiedzi może z punktu widzenia pewności prawa pozostającej w interesie zarówno Unii, jak i odnośnego państwa członkowskiego rozwiać wątpliwości dotyczące zasadniczych kwestii z zakresu prawa Unii i mające związek z istnieniem ewentualnych ingerencji w określone prawa podstawowe gwarantowane przez prawo Unii oraz z konsekwencjami, jakie mogłaby mieć wykładnia tego prawa dla samego składu oraz zasad funkcjonowania najwyższej instancji sądowniczej tego państwa członkowskiego.

(zob. pkt 19–22, 25)
Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 13 grudnia 2018 r. –

Mennica Wrocławska

(sprawa C‑491/18)

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuły 168, 178 i 226 – Odmowa prawa do odliczenia – Błędne oznaczenie towarów na fakturach

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Powstanie i zakres prawa do odliczenia podatku – Zasady regulujące korzystanie z prawa do odliczenia – Odmowa prawa do odliczenia ze względu na błędne oznaczenie towarów na fakturach – Niedopuszczalność – Wcześniejsze przedstawienie organom podatkowym dokumentów i wyjaśnień niezbędnych do ustalenia prawdziwego przedmiotu transakcji – Brak wpływu

[dyrektywa Rady 2006/112, zmieniona dyrektywą 2010/45, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 226]

(zob. pkt 47; sentencja)

Sentencja

Artykuł 168 lit. a), art. 178 lit. a) oraz art. 226 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby krajowe organy podatkowe odmówiły podatnikowi prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego wyłącznie z tego powodu, że wystawione faktury zawierają błąd dotyczący oznaczenia towarów będących przedmiotem odnośnych transakcji, także w sytuacji, gdy podatnik przed wydaniem przez organy podatkowe dotyczącej go decyzji przedstawił im dokumenty oraz wyjaśnienia niezbędne do ustalenia prawdziwego przedmiotu tych transakcji i potwierdzające, że zostały one rzeczywiście dokonane.
Sprawa C‑621/18

Andy Wightman i in.

przeciwko

Secretary of State for Exiting the European Union

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Session, Inner House, First Division (Szkocja)]

Postępowanie w trybie przyspieszonym

Streszczenie – postanowienie prezesa Trybunału z dnia 19 października 2018 r.

Pytania prejudycjalne – Postępowanie prejudycjalne w trybie przyspieszonym – Przesłanki – Okoliczności uzasadniające szybkie rozpatrzenie – Wniosek o wykładnię w odniesieniu do możliwości jednostronnego wycofania przez państwo członkowskie notyfikacji zamiaru wystąpienia z Unii – Konieczność uzyskania odpowiedzi Trybunału przed obradami i głosowaniem w parlamencie danego państwa członkowskiego nad umową o wystąpieniu – Sprawa związana z zasadniczymi kwestiami konstytucyjnego prawa krajowego oraz z prawem Unii – Dopuszczenie wniosku dotyczącego zastosowania trybu przyspieszonego

(art. 50 TUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 23a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 105 § 1)

Zobacz tekst orzeczenia.

(zob. pkt 7–11)
W dziedzinie postępowania w przedmiocie środka tymczasowego w sytuacji, gdy trzeba poddać ocenie to, czy należy pilnie zastosować środki tymczasowe, aby nie doszło do ujawnienia potencjalnie poufnych informacji, ocena ta w pewnym stopniu pokrywa się z analizą tego, czy mamy do czynienia z fumus boni iuris odnoszącym się do poufnego charakteru tych informacji, na który powołuje się strona domagająca się zastosowania tych środków.

W tym względzie jedynie w sytuacji, gdy po pierwsze, podmiot składający wniosek w przedmiocie środka tymczasowego twierdzi, że informacje, których publikacji chce on tymczasowo zapobiec, stanowią tajemnicę handlową czy też są po tym objęte tajemnicą zawodową, i po drugie, to twierdzenie spełnia przesłankę fumus boni iuris, sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych jest w ramach badania przesłanki dotyczącej pilnego charakteru co do zasady zobowiązany do wyjścia z założenia, że te informacje, odpowiednio, stanowią tajemnice handlowe lub są objęte tajemnicą zawodową. Tak więc aby móc skorzystać ze środków tymczasowych, nie wystarczy twierdzić, że mające podlegać ujawnieniu informacje mają poufny charakter, jeśli takie twierdzenie nie spełnia warunku fumus boni iuris.

(zob. pkt 15, 21, 22)
Zbiór Orzeczeń  
Sprawa C-3 3 4 / 1 8 P(R)  
Hér cules Club de Fútbol SAD  
pr zeciwko  
Komisji Europejskiej  
Odwołanie – Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego – Pomoc państwa –  
Pomoc przyznana przez władze hiszpańskie klubom piłkarskim – Gwarancja udzielona przez podmiot  
publiczny w ramach kredytów na rzecz trzech klubów piłkarskich ze wspólnoty autonomicznej  
Walencji – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym – Nakaz odzyskania  
pomocy – Zawieszenie w ykonania – Pilny charakter – Uzasadnienie – Prawo do obrony  
Streszczenie – postanowienie sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasow ych z dnia  
22 listopada 2018 r.  
1. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Przesłanki dopuszczalności – Skarga – 
Wymogi formalne – Odrębne pismo – Brak – Niedopuszczalność 
(regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 160 § 4) 
2. Odwołanie – Zarzuty – Niewystarczające uzasadnienie – Dopuszczalność 
3. Odwołanie – Zarzuty – Uchybienie prawu do obrony – Dopuszczalność 
4. Odwołanie – Zarzuty – Niewystarczające lub wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie – 
Zakres obowiązku uzasadnienia – Podanie przez Sąd uzasadnienia dorozumianego – 
Dopuszczalność – Przesłanki 
(statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 36, art. 53 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed 
Sądem, art. 119) 
5. Prawo Unii Europejskiej – Zasady – Prawo do obrony – Zasada kontradyktoryjności – 
Przestrzeganie w ramach postępowania sądowego – Orzeczenie oparte na okoliczności faktycznych 
i dokumentach, które nie były przedmiotem zajęcia stanowiska przez strony – Naruszenie 
6. Odwołanie – Odwołanie uznane za zasadne – Wydanie orzeczenia co do istoty przez sąd 
odwoławczy – Warunek – Stan postępowania pozwalający na wydanie orzeczenia w sprawie – 
Brak – Skierowanie sprawy do Sądu – Uwzględnienie przez sędziego orzekającego w przedmiocie 
środków tymczasowych 
(statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 57 akapit drugi, art. 61 akapit pierwszy) 
1. Zgodnie z art. 160 § 4 regulaminu postępowania przed Trybunałem wniosek o zawieszenie 
w ykonania decyzji Komisji w dziedzinie pomocy państwa inaudita altera parte musi zostać złożony 
w odrębnym piśmie. Z pow yższego w ynika, że wniosek ów, jako przedstawiony w odwołaniu, jest 
niedopuszczalny. 
PL 
ECLI:EU:C:2018 :952 1 
STRESZCZ ENIE – SPRAWA C-334/18 P(R)  
HÉRCULES CLUB DE FÚTBOL/KOMISJA  
(zob. pkt 22, 23) 
2. Zobacz tekst orzeczenia. 
(zob. pkt 27) 
3. Zobacz tekst orzeczenia. 
(zob. pkt 29) 
4. Zobacz tekst orzeczenia. 
(zob. pkt 38, 39) 
5. Zasada kontradyktoryjności stanowi część praw obrony. Znajduje ona zastosowanie do każdej 
procedury, która może doprowadzić do w ydania decyzji instytucji Unii wpły wającej w istotny sposób 
na interesy danej osoby. Sądy Unii czuwają nad tym, aby w toczącym się postępowaniu przestrzegana 
była zasada kontradyktoryjności, i same tej zasady przestrzegają. 
Zatem oparcie uzasadnienia orzeczenia sądowego na okolicznościach faktycznych i dokumentach, 
odnośnie do których strony lub jedna z nich nie mogły zająć stanowiska, stanowi naruszenie 
podstawowej zasady prawa. 
(zob. pkt 47, 48) 
6. Zobacz tekst orzeczenia. 
(zob. pkt 54) 
ECLI:EU:C:2018 :952 2
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 15 stycznia 2019 r. –

CeramTec/EUIPO

(sprawa C-463/18 P)

Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Trójwymiarowy znak towarowy mający kształt części protezy biodrowej – Graficzny znak towarowy przedstawiający część protezy biodrowej – Znak towarowy utworzony z odcienia koloru różowego – Wycofanie wniosków o unieważnienie prawa do znaku i umorzenie postępowań w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Odwołanie właściciela znaku towarowego mające na celu uchylenie decyzji o umorzeniu – Odwołanie uznane przez izbę odwoławczą za niedopuszczalne

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Interes prawny – Konieczność posiadania istniejącego i aktualnego interesu prawnego – Ocena w chwili wniesienia skargi – Skarga mogąca przynieść korzyść skarżącemu – Brak – Niedopuszczalność (art. 263 akapit czwarty TFUE) (zob. pkt 5, 15)

2. Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (zob. pkt 5, 15)

3. Odwołanie – Zarzuty – Wymóg wystąpienia z konkretnym zarzutem wobec elementu rozumowania Sądu [art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 168 § 1 lit. d), art. 169 § 2] (zob. pkt 5, 15)

4. Odwołanie – Zarzuty – Niewystarczające uzasadnienie – Podanie przez Sąd uzasadnienia dorozumianego – Dopuszczalność – Przesłanki (art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 36) (zob. pkt 5, 15)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje odrzucone w całości jako częściowo niedopuszczalne i częściowo jako oczywiście bezzasadne.
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 30 stycznia 2019 r. –

AK i EP (bułgarska konfiskata wywożonej niezadeklarowanej kwoty)

(sprawy połączone C‑335/18 i C‑336/18) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Kontrola środków pieniężnych wwożonych do Unii Europejskiej lub wywożonych z Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 1889/2005 – Artykuł 3 ust. 1 – Naruszenie obowiązku złożenia deklaracji – Artykuł 4 ust. 2 – Środek w postaci zatrzymania niezadeklarowanej kwoty – Artykuł 9 ust. 1 – Sankcje przewidziane w prawie krajowym – Uregulowanie krajowe przewidujące, obok wymierzenia kary pozbawienia wolności lub grzywny w wysokości jednej piątej niezadeklarowanej kwoty, przepadek tej kwoty na rzecz państwa – Proporcjonalność

Swobodny przepływ kapitału i płatności – Kontrola środków pieniężnych wwożonych do Unii Europejskiej lub wywożonych z Unii Europejskiej – Rozporządzenie nr 1889/2005 – Obowiązek złożenia deklaracji – Naruszenie – Sankcje – Uregulowanie krajowe przewidujące, po pierwsze, konfiskatę niezadeklarowanej kwoty na rzecz państwa, i po drugie, karę pozbawienia wolności do lat 5 lub grzywnę określoną w wysokości jednej piątej niezadeklarowanej kwoty – Niedopuszczalność – Naruszenie zasady proporcjonalności

(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1889/2005, art. 3, art. 4 ust. 2, art. 9 ust. 1)

(zob. pkt 35–40; sentencja)

Sentencja

Artykuł 4 ust. 2 i art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1889/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, w którym w celu wymierzenia sankcji za naruszenie obowiązku złożenia deklaracji określonego w art. 3 tego rozporządzenia przewidziano, obok wymierzenia kary pozbawienia wolności w wysokości maksymalnie pięciu lat lub grzywny w wysokości jednej piątej niezadeklarowanej kwoty, przepadek tej niezadeklarowanej kwoty na rzecz państwa.

( 1 ) Dz.U. C 276 z 6.8.2018.