ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
129

W tym zakresie dokumenty przedstawione w odpowiedzi na pytanie Sądu wskazują powody, dla których Komisja mogła uznać, iż zobowiązania te nie mogły w wystarczającym stopniu uwzględnić tych zastrzeżeń. Notatka dyrektora MTF z dnia 16 września 1999 r. oraz notatka dotycząca punktów obronnych przygotowana przez MTF dla członka Komisji odpowiedzialnego za sprawy konkurencji wskazują również na wątpliwości Komisji co do twierdzenia, zgodnie z którym udział w rynku nowego zgrupowania zaproponowanego przez skarżącą, czyli czwartej siły, wynosił 10%. Nie tylko bowiem udział w rynku First Choice był większy niż udział czwartej siły, który został zaproponowany w zamian przez skarżącą (11% zgodnie z najniższymi danymi), ale również i przede wszystkim ta liczba 10% została uzyskana przy założeniu, że Cosmos, który miał stanowić jeden z elementów tej czwartej siły, odnotowałby z roku na rok znaczny wewnętrzny wzrost z 0,55 mln pakietów sprzedanych w okresie 1998/99 do 0,8 mln pakietów sprzedanych w okresie 1999/2000, to znaczy o 45% w ciągu roku. Tego rodzaju wewnętrzny wzrost trudno było jednak sobie wyobrazić, mając na względzie cechy rynku. Podobnie dokumenty te wskazują na wątpliwości i niejasności dotyczące licznych kwestii, takich jak dokładny skład pakietów przekazanych nowemu przedsiębiorstwu, interes, jaki mógł mieć Cosmos, który nie przywiązywał dużej wagi do korzystania z sieci agencji, w przejęciu sieci agencji First Choice oraz niezależność Cosmosu od trzech głównych podmiotów gospodarczych, które pozostałyby na rynku po koncentracji i które nabywałyby zasadniczą część sprzedawanych przez Cosmos miejsc w samolotach. Zobowiązania przedstawione w dniu 15 września 1999 r. zostały zatem dobrze przeanalizowane przez służby Komisji, które wykazały liczne kwestie budzące wątpliwości co do tego, czy pozwoliłyby one uwzględnić w jasny sposób zastrzeżenia zidentyfikowane w tej fazie postępowania.
265

Skarżąca twierdzi posiłkowo, że nawet gdyby dokonana przez Komisję kwalifikacja była prawidłowa, to powinna ona była uznać, że również naruszenia zaklasyfikowane do kategorii naruszeń bardzo poważnych różnią się między sobą, jeśli chodzi o stopień powagi, oraz że w porównaniu z innymi sprawami dotyczącymi kartelów zarzucane w niniejszej sprawie porozumienie stanowiło przykład kartelu znacznie mniej intensywnego i antykonkurencyjnego. Skarżąca wskazuje, że w chwili wydania zaskarżonej decyzji grzywna nałożona na zainteresowane przedsiębiorstwa stanowiła drugą najwyższą grzywnę nałożoną przez Komisję zaraz po sprawie, w której wydano decyzję 2003/2/WE z dnia 21 listopada 2001 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG (Sprawa COMP/E-1/37.512 — Witaminy) (Dz.U. 2003, L 6, s. 1). Podnosi ona, że zarzucany w niniejszej sprawie kartel był dużo mniej intensywny niż na przykład kartele stwierdzone w sprawie Witaminy i sprawach, w których wydano decyzje 2002/742/WE z dnia 5 grudnia 2001 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG (Sprawa COMP/E-1/36.604 — Kwas cytrynowy) (Dz.U. 2002, L 239, s. 18), 1999/60/WE z dnia 21 października 1998 r. w sprawie postępowania na podstawie art. [81] WE (IV/35.691/E-4 — Rury preizolowane) (Dz.U. 1999, L 24, s. 1), 2001/418/WE z dnia 7 czerwca 2000 r. w sprawie postępowania na podstawie art. [81] WE i art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/36.545/F3 — Aminokwasy) (Dz.U. 2001, L 152, s. 24) oraz 2002/271/CE z dnia 18 lipca 2001 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG (Sprawa COMP/E-1/36.490 — Elektrody grafitowe) (Dz.U. 2002, L 100, s. 1). Zwraca ona uwagę, że tych pięć spraw dotyczyło bardzo poważnych naruszeń art. 81 ust. 1 WE. Wszystkich tych naruszeń dopuszczono się w formie karteli, które obejmowały całość wspólnego rynku lub Europejski Obszar Gospodarczy (EOG). Podmioty te ujawniły swe próby ustanowienia kartelu, które były dużo bardziej intensywne niż w przypadku zarzucanego kartelu producentów płyt gipsowych, który w porównaniu z innymi kartelami stanowił jedynie dosyć luźne i nieokreślone porozumienie, niemające w żadnym razie struktury organizacji. W tych okolicznościach skarżąca uważa, że kwota wyjściowa nałożonej na nią grzywny jest dysproporcjonalna, jeśli wziąć pod uwagę wagę omawianego naruszenia, i sprzeczna z zasadą równego traktowania, gdyż kwota ta jest trzecią najwyższą kwotą grzywny ustanowioną dla wszystkich uczestników wyżej wspomnianych innych karteli.
Skarga na podstawie art. 229 WE i 230 WE mająca na celu obniżenie grzywny nałożonej na Gyproc decyzją Komisji 2005/471/WE z dnia 27 listopada 2002 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 [WE] przeciwko BPB plc, Gebrüder Knauf Westdeutsche Gipswerke KG, Société Lafarge SA i Gyproc Benelux NV (sprawa COMP/E‑1/37.152 – Płyty gipsowe) (Dz.U. 2005, L 166, s. 8).
197

W odniesieniu do, w szczególności, UOIG nadawczej, w wyroku z dnia 30 kwietnia 1974 r. w sprawie 155/73 Sacchi (Rec. s. 409) dotyczącym, między innymi, kwestii, czy przyznane przedsiębiorstwu przez państwo wyłączne prawo do nadawania wszelkiego rodzaju emisji telewizyjnych, nawet w celach reklamowych, stanowi naruszenie reguł konkurencji, Trybunał co do zasady uznał, że państwa członkowskie mogą zgodnie z prawem określić UOIG nadawczą jako obejmującą nadawanie programu całościowego. W wyroku tym Trybunał rozstrzygnął bowiem, że „żadne postanowienie traktatowe nie stoi na przeszkodzie temu, aby państwa członkowskie, z innych niż gospodarcze względów interesu publicznego, wyłączyły emisje radiowe i telewizyjne […] z gry rynkowej, przyznając jednemu lub kilku przedsiębiorstwom wyłączne prawo do ich nadawania” (ww. wyrok w sprawie Sacchi, pkt 14; zob. także opinie rzecznika generalnego G. Reischla do tego wyroku, Rec. s. 433 i s. 445, akapity od drugiego do piątego, a także rzecznika generalnego P. Légera do ww. w pkt 195 wyroku w sprawie Wouters i in., pkt 163).
426

Po drugie, jeśli chodzi o fakt wskazany w pkt 77 pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, że Hoechst „normalnie” jako pierwsza podawała do wiadomości nową cenę w Europie, a po niej czynili to producenci japońscy, należy podkreślić, że sama okoliczność, iż członek kartelu jako pierwszy podał do wiadomości nową cenę lub podwyżkę cen, nie może być uważana za poszlakę, że odgrywał on rolę przywódcy kartelu, jeśli okoliczności danego przypadku wskazują, że wspomniana cena lub podwyżka zostały określone wcześniej w drodze wspólnego porozumienia z innymi członkami kartelu oraz że ci członkowie podjęli decyzję również o tym, który spośród nich poda je do wiadomości jako pierwszy, ponieważ takie wyznaczenie oznacza, iż fakt podania do wiadomości jako pierwszy ceny lub podwyżki stanowi tylko akt ścisłego przestrzegania wcześniej ustalonego we wspólnym porozumieniu schematu, a nie dobrowolną inicjatywę, stanowiącą bodziec dla kartelu (zob. ww. w pkt 120 wyrok w sprawie BASF przeciwko Komisji, pkt 427). W niniejszej sprawie, jak wynika to z pkt 150, 158 i 190 pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, niektóre przypadki podania cen do wiadomości były zaplanowane przez członków kartelu, którzy określali z góry stosownie do okoliczności, które przedsiębiorstwo poda je do wiadomości jako pierwsze. Przytoczony powyżej pkt 77 pisma w sprawie przedstawienia zarzutów nie pozwala więc jasno uznać, w świetle pozostałych elementów zawartych we wspomnianym piśmie, że przypadki podania cen do wiadomości przez Hoechst odpowiadały dobrowolnej inicjatywie stanowiącej bodziec dla kartelu.
Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólnotowy znak towarowy – Uwagi osób trzecich i sprzeciw – Rozpatrywanie sprzeciwu – Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego – Używanie znaku towarowego w postaci różniącej się co do elementów niewpływających na jego charakter odróżniający

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 15 ust. 2 lit. a) i art. 43 ust. 2 i 3)

2. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego –Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Słowny znak towarowy Online Bus i graficzny znak towarowy zawierający element słowny „BUS”

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))

Summary

1. Zgodnie z art. 15 ust. 2 lit. a) w związku z art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego przy wykazywaniu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego, czy to krajowego, czy wspólnotowego, na który powołano się w sprzeciwie wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego, należy także wykazać używanie wcześniejszego znaku towarowego w postaci różniącej się pod względem poszczególnych elementów, które jednak nie zmieniają odróżniającego charakteru tego znaku towarowego w postaci, w jakiej został on zarejestrowany.

Do oceny rzeczywistego używania wcześniejszego krajowego znaku towarowego nie stosuje się przepisów prawa wewnętrznego państwa członkowskiego rejestracji znaku.

(por. pkt 30, 31)

2. W odczuciu odbiorców niemieckich istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do oznaczenia słownego Online Bus, zgłoszonego do rejestracji w charakterze wspólnotowego znaku towarowego dla usług „badania i analizy rynku”, należących do klasy 35 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, i graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „BUS”, zarejestrowanego wcześniej w Niemczech między innymi dla usług „doradztwa z zakresu zarządzania przedsiębiorstwem”, należących do tej samej klasy. Z uwagi na duże podobieństwo przedmiotowych usług i duże fonetyczne podobieństwo konkurujących ze sobą znaków jedyna różnica w wyglądzie tych znaków, polegająca na występowaniu we wcześniejszym znaku towarowym elementu graficznego, nie jest w stanie wyeliminować prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Dany konsument w zetknięciu z konkurującymi ze sobą znakami zachowa przede wszystkim w pamięci element słowny „bus”, obecny w obydwu znakach i dominujący ich wymowę.

(por. pkt 80)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „B.K.R..” i słowny znak towarowy BK RODS

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))

Summary

W odczuciu przeciętnego konsumenta austriackiego nie występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, w odniesieniu do oznaczenia graficznego zawierającego element słowny „B.K.R.”, zgłoszonego do rejestracji jako wspólnotowy znak towarowy dla „odzieży damskiej, męskiej i dla dzieci, pasków, butów (z wyjątkiem butów ortopedycznych) oraz kapeluszy”, należących do klasy 25 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, oraz w odniesieniu do słownego znaku towarowego BK RODS, zarejestrowanego wcześniej w Austrii dla pewnych towarów należących do tej samej klasy, ponieważ w ramach oceny ogólnej przedmiotowych znaków towarowych różnice graficzne, fonetyczne lub konceptualne spornych oznaczeń są wystarczające do tego, aby zapobiec, pomimo identyczności wskazanych towarów, temu, że podobieństwa między spornymi oznaczeniami spowodowałyby prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd przeciętnego konsumenta.

(por. pkt 76, 77)
Keywords

Summary



Keywords

1. Urzędnicy – Wynagrodzenie – Dodatek zagraniczny – Warunki przyznania – Praca wykonywana dla innego państwa lub organizacji międzynarodowej – Pojęcie „pracy wykonywanej dla innego państwa” – Osoba pracująca na rzecz stałego przedstawicielstwa państwa członkowskiego przy Unii Europejskiej – Włączenie

(regulamin pracowniczy, załącznik VII, art. 4 ust. 1 lit. a))

2. Prawo wspólnotowe – Wykładnia – Zasady – Wykładnia autonomiczna – Granice – Odesłanie w pewnych przypadkach do prawa państw członkowskich

Summary

1. Racją bytu wyjątku, dotyczącego przyznania dodatku zagranicznego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie ostatnie zdanie załącznika VII do regulaminu pracowniczego, urzędnikom, którzy wykonywali pracę dla innego państwa lub dla organizacji międzynarodowej w okresie referencyjnym pięciu lat, kończącym się sześć miesięcy przed wstąpieniem do służby, jest fakt, że w takich warunkach nie można uznać, by urzędnicy ci wytworzyli trwałe związki z państwem miejsca zatrudnienia, z uwagi na czasowy charakter ich oddelegowania do tego państwa.

Pojęcie państwa zawarte w tym przepisie obejmuje wyłącznie państwo jako osobę prawną i jednolity podmiot prawa międzynarodowego oraz jego organy władzy. W związku z tym aby danej osoby w pełni dotyczył wyjątek przewidziany w art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego, wystarczającym jest, by wykonywała ona działalność na rzecz podmiotu będącego częścią państwa, takiego jak stałe przedstawicielstwo przy Unii Europejskiej, niezależnie od tego, jakie konkretne, szczegółowe zadania wykonuje w ramach tego podmiotu.

(por. pkt 28, 29, 42)

2. Zarówno z wymogów jednolitego stosowania prawa wspólnotowego, jak i z zasady równości wynika, że pojęcia użyte w przepisie prawa wspólnotowego, który w celu ustalenia ich znaczenia i zakresu nie odsyła wyraźnie do prawa państw członkowskich, powinny w zasadzie w całej Wspólnocie podlegać autonomicznej i jednolitej wykładni, do której należy dążyć z uwzględnieniem kontekstu przepisu i celu danego uregulowania. Mimo braku wyraźnego odesłania, stosowanie prawa wspólnotowego może jednak wymagać odwołania się do prawa państw członkowskich, w sytuacji gdy sąd wspólnotowy nie znajduje w prawie wspólnotowym lub ogólnych zasadach prawa wspólnotowego czynników umożliwiających ustalenie znaczenia i zakresu w drodze autonomicznej wykładni.

(por. pkt 40)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Graficzny znak towarowy Turkish Power i słowny znak towarowy POWER

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))

Summary

Nie istnieje w odczuciu odbiorców niemieckich prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do oznaczenia graficznego złożonego z dwóch wyrazów, „Turkish” oraz „power”, oddzielonych głową ryczącego lwa z płomienną grzywą, zgłoszonego do rejestracji jako wspólnotowy znak towarowy dla różnych towarów, obejmujących „tytoń, artykuły dla palących i zapałki” z klasy 34 w rozumieniu porozumienia nicejskiego oraz w odniesieniu do słownego znaku towarowego POWER, zarejestrowanego wcześniej w Niemczech dla „tytoniu, artykułów dla palących […] i zapałek” należących do tej samej klasy, ponieważ wspólny dla obydwu oznaczeń element „power” nie stanowi dominującego składnika zgłoszonego oznaczenia ani nie warunkuje on ogólnego wrażenia przez nie wywieranego w stopniu pozwalającym na stwierdzenie istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd miarodajnego kręgu odbiorców, a zatem mając na uwadze różnice istniejące między występującymi w sprawie oznaczeniami na płaszczyźnie graficznej, fonetycznej oraz znaczeniowej i mimo identyczności towarów opatrzonych tymi oznaczeniami oraz obecności wspólnego im elementu słownego, o którym mowa wyżej, właściwy krąg odbiorców, rozsądny i przykładający wysoki poziom uwagi, jak również przywiązany do zwyczajowych znaków towarowych, nie może uważać, że dane towary pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub w danym przypadku z powiązanych ekonomicznie przedsiębiorstw.

(por. pkt 49, 71, 72)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))

Summary

W odczuciu konsumentów ze Zjednoczonego Królestwa istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do oznaczenia graficznego składającego się z wizerunku gracza w polo i zawierającego element słowny „ROYAL COUNTY OF BERKSHIRE POLO CLUB”, o którego rejestrację jako wspólnotowego znaku towarowego wniesiono dla „środków wybielających i innych substancji stosowanych w praniu; środków do czyszczenia, polerowania, szorowania i ścierania; mydeł; produktów perfumeryjnych; olejków eterycznych, kosmetyków, płynów do pielęgnacji włosów; środków do czyszczenia zębów, płynów po goleniu, preparatów do włosów, szamponów, dezodorantów, wody toaletowej, atomizerów do ciała, olejków kąpielowych, płynów do kąpieli, żeli pod prysznic” należących do klasy 3 w rozumieniu porozumienia nicejskiego oraz w odniesieniu do graficznego znaku towarowego składającego się z wizerunku gracza w polo zarejestrowanego wcześniej w Zjednoczonym Królestwie dla „soli do kąpieli, talku, pudru do twarzy, preparatów do stymulacji skóry głowy, płynów po goleniu, kremu do twarzy – wszystkich tych towarów będących preparatami toaletowymi o charakterze nieleczniczym – oraz cieni do powiek, brylantyny, płynów do pielęgnacji włosów, szamponów, środków do czyszczenia zębów, mydeł i perfum” należących do tej samej klasy omawianego porozumienia, z uwagi na częściową identyczność lub podobieństwo towarów, wizualne i koncepcyjne podobieństwo oznaczeń, wysoce odróżniający – zarazem samoistny, jak i uzyskany w następstwie używania – charakter wizerunku gracza w polo we wcześniejszym znaku towarowym oraz istnienie rodziny znaków towarowych należących do właściciela wcześniejszego znaku towarowego powiązanych ze sobą z uwagi na koncept gry polo dla towarów należących do klasy 3.

(por. pkt 44, 52)
Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólnotowy znak towarowy – Uwagi osób trzecich i sprzeciw – Rozpatrywanie sprzeciwu – Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego – Jednoczesne używanie kilku oznaczeń

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 15 ust. 2 lit. a) i art. 43 ust. 2 i 3)

2. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „CRISTAL CASTELLBLANCH” i słowny znak towarowy „CRISTAL”

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))

Summary

1. Przy wykazywaniu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego (krajowego lub wspólnotowego), na który powołano się w sprzeciwie wobec zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego, należy przedstawić dowód używania tego wcześniejszego znaku wraz z innymi oznaczeniami, jeśli takie używanie nie wpływa na odróżniający charakter tego znaku w postaci, w której został on zarejestrowany.

(por. pkt 30–34)

2. Z uwagi na identyczność lub co najmniej duże podobieństwo towarów oraz podobieństwo samych oznaczeń w odczuciu przeciętnego konsumenta francuskiego oraz specjalistów i profesjonalistów z sektora winiarskiego i restauracyjnego występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do oznaczenia graficznego zawierającego element słowny „ CRISTAL CASTELLBLANCH”, zgłoszonego do rejestracji w charakterze wspólnotowego znaku towarowego dla „hiszpańskich win musujących typu cava”, należących do klasy 33 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, i słownego znaku towarowego CRISTAL, zarejestrowanego wcześniej we Francji dla „win pochodzenia francuskiego, mianowicie szampana, win musujących oraz napojów alkoholowych (z wyjątkiem piwa)”, należących do tej samej klasy, mimo że nie da się stwierdzić, iż wcześniejszy znak towarowy jest dla „win typu szampan” powszechnie rozpoznawany lub cieszy się renomą w całym danym kręgu odbiorców, lecz można to jedynie wykazać w odniesieniu do profesjonalistów, wysoko wyspecjalizowanych w omawianej dziedzinie.

(por. pkt 46, 67, 68)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b) i c))

Summary

Słowny znak towarowy EUROHYPO, o którego rejestrację wniesiono dla usług w zakresie „spraw finansowych; spraw monetarnych; spraw nieruchomości; usług finansowych i finansowania”, należących do klasy 36 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, jest pozbawiony charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, z uwagi na to, iż ma on charakter opisowy w stosunku do tych usług. W istocie przeciętny konsument niemieckojęzyczny postrzega element „euro”, w sektorze finansowym, jako walutę będącą w obiegu w Unii Europejskiej i opisującą ten obszar monetarny. Ponadto w sektorze usług finansowych element „hypo” jest postrzegany przez tego konsumenta jako skrót od wyrazu „hipoteka”. Zatem przynajmniej jedno z możliwych znaczeń każdego z tych elementów określa cechę omawianych usług finansowych. Wreszcie, po pierwsze, EUROHYPO stanowi proste połączenie dwóch elementów opisowych, niewywołujące wrażenia dostatecznie dalekiego od wrażenia wywołanego zwykłym zestawieniem jego elementów składowych, które dominowałoby nad sumą znaczeń tych elementów. Po drugie, nie wykazano, by to złożone słowo weszło do języka potocznego i nabyło własnego znaczenia.

(por. pkt 51, 52, 55, 57)