ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3

Motywy pierwszy, trzeci, szósty i siódmy rozporządzenia nr 3950/92 mają następujące brzmienie: „rozporządzeniem Rady (EWG) nr 856/84 z dnia 31 marca 1984 r. zmieniającym rozporządzenie (EWG) nr 804/68 w sprawie wspólnej organizacji rynków mleka i przetworów mlecznych [(Dz.U. 1984, L 90, s. 10)] ustanowiony został od dnia 2 kwietnia 1984 r. system dodatkowej opłaty wyrównawczej w tym sektorze; system ustanowiony na okres dziewięciu lat upływający w dniu 31 marca 1993 r. ma na celu zmniejszenie nierównowagi między podażą a popytem na mleko i przetwory mleczne oraz wynikających z tego nadwyżek strukturalnych; system ten pozostaje niezbędny w przyszłości, aby osiągnąć lepszą równowagę na rynku; w związku z tym należy przewidzieć jego kontynuację przez siedem nowych kolejnych okresów dwunastomiesięcznych od dnia 1 kwietnia 1993 r.; […] metoda przyjęta w 1984 r., polegająca na zastosowaniu opłaty wyrównawczej do ilości mleka skupionego lub sprzedanego bezpośrednio powyżej pewnego progu gwarancji, musi zostać utrzymana; próg ten jest wyrażony dla każdego państwa członkowskiego poprzez ustalenie gwarantowanej ilości ogólnej, która nie może zostać przekroczona przez sumę indywidualnie przyznanych ilości zarówno dla dostaw, jak i bezpośredniej sprzedaży; […] przekroczenia jednej lub drugiej z ilości ogólnych gwarantowanych państwu członkowskiemu spowoduje zapłatę opłaty wyrównawczej przez producentów, którzy przyczynili się do tej nadwyżki; […] aby utrzymać pewną elastyczność w zarządzaniu systemem, należy przewidzieć przepisy co do wyrównania nadwyżek wszystkich indywidualnych ilości referencyjnych tego samego typu w granicach terytorium danego państwa członkowskiego; w przypadku dostaw, które stanowią prawie całą sprzedaną ilość, potrzeba zapewnienia, że opłata wyrównawcza jest w pełni skuteczna w całej Wspólnocie, co do zasady uzasadnia dalsze zezwolenie państwom członkowskim na wybór pomiędzy dwoma metodami wyrównania nadwyżek indywidualnych ilości referencyjnych, mając na uwadze różnorodność struktur produkcyjnych i skupu mleka; w związku z tym państwa członkowskie powinny być upoważnione do nieprzydzielania niewykorzystanych ilości referencyjnych pod koniec danego okresu, czy to na skalę krajową czy pomiędzy skupującymi, oraz do przeznaczenia pobranych sum przekraczających należną opłatę wyrównawczą na finansowanie krajowych programów restrukturyzacji lub refundowania ich producentom należącym do pewnych kategorii lub producentom, którzy znajdują się w wyjątkowej sytuacji” [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty z tego rozporządzenia poniżej].
3

Zgodnie z brzmieniem motywów 5, 6, 10, 12, 13 i 16 rozporządzenia nr 805/2004: „(5) Pojęcie »roszczenia bezsporne« powinno obejmować wszystkie sytuacje, w których wierzyciel, przy możliwym do zweryfikowania niekwestionowaniu przez dłużnika rodzaju lub wysokości roszczenia pieniężnego, uzyskał decyzję sądu przeciwko dłużnikowi albo nadający się do wykonania dokument wymagający wyraźnej zgody dłużnika, np. ugodę sądową lub dokument urzędowy. (6) Brak zarzutów ze strony dłużnika, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. b), może przyjąć formę niestawiennictwa na rozprawie lub niezastosowania się do wezwania przez sąd do wypowiedzenia się na piśmie co do zamiaru prowadzenia obrony. […] (10) W przypadku wydania przez sąd w państwie członkowskim orzeczenia dotyczącego roszczenia bezspornego pod nieobecność dłużnika w postępowaniu, zniesienie w państwie członkowskim wykonania wszelkiej kontroli nierozerwalnie wiąże się i zależy od istnienia dostatecznej gwarancji przestrzegania prawa do obrony [wiąże się z istnieniem dostatecznej gwarancji przestrzegania prawa do obrony i od niego zależy]. […] (12) Należy ustanowić minimalne standardy dla postępowań prowadzących do wydania orzeczenia, aby zapewnić, że dłużnik będzie poinformowany o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu sądow[ym], wymogach aktywnego uczestnictwa w postępowaniu w celu zakwestionowania roszczenia oraz o konsekwencjach wynikających z jego nieuczestnictwa w odpowiednim czasie oraz w sposób umożliwiający mu zorganizowanie obrony. (13) Z uwagi na różnice w przepisach procedury cywilnej państw członkowskich, a zwłaszcza w przepisach regulujących doręczanie dokumentów, zachodzi konieczność precyzyjnego i szczegółowego zdefiniowania tych minimalnych standardów. W szczególności metody doręczenia oparte na fikcji prawnej nie mogą być, jeśli chodzi o wypełnienie tych minimalnych standardów, uznane za wystarczające, aby nadać orzeczeniu zaświadczenie europejskiego tytułu egzekucyjnego. […] (16) Artykuł 15 powinien mieć zastosowanie do sytuacji, gdy dłużnik nie może reprezentować siebie w sądzie, jak to jest w przypadku osób prawnych, i gdy osobę, która ma go reprezentować, określa prawo, a także do sytuacji, gdy dłużnik upoważnił inną osobę, w szczególności adwokata, do reprezentowania go w konkretnym postępowaniu sądowym w danej sprawie”.
60

Z akt sprawy wynika bowiem w pierwszej kolejności, że słoweńskie prawo procesowe nie przewiduje w sposób jasny prawa konsumenta do domagania się, choćby tymczasowo, zawieszenia przymusowego wykonania umowy kredytu hipotecznego na tej podstawie, że obejmuje ona nieuczciwe warunki. W każdym razie, nawet przy założeniu, że konsument ma taką możliwość, nie zmienia to faktu, że prawo krajowe uzależnia wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego od spełnienia bardzo ścisłych wymogów proceduralnych, a także do ustanowienia zabezpieczenia na wniosek wierzyciela. W praktyce wymogi te sprawiają, że uzyskanie takiego środka zawieszającego jest praktycznie niemożliwe, jeżeli jest prawdopodobne, że dłużnik w braku zapłaty nie dysponuje środkami finansowymi niezbędnymi do ustanowienia wymaganej gwarancji. Po drugie, okazuje się, że sąd, do którego zwrócił się wierzyciel hipoteczny o przeprowadzenie egzekucji jego wierzytelności, nie może przeprowadzić z urzędu kontroli ewentualnego nieuczciwego charakteru warunków tej umowy. Wreszcie, po trzecie, z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, że istnieje niebagatelne ryzyko, że w ramach postępowania egzekucyjnego zainteresowani konsumenci są zniechęcani do zapewnienia swojej obrony i do korzystania w pełni z ich praw ze względu na koszty związane z zastępstwem, które pociąga za sobą postępowanie, w porównaniu z kwotą danego długu oraz na niemożność ubiegania się o pomoc prawną.
11

W tych okolicznościach juge de paix du troisième canton de Charleroi (sąd pokoju dla trzeciego kantonu w Charleroi) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) […] Czy okoliczność stanowiąca przedmiot niniejszego sporu, to jest wyciek paliwa na pas startowy, który doprowadził do zamknięcia tego pasa, jest objęta pojęciem »zdarzenia« w rozumieniu pkt 22 wyroku z dnia 22 grudnia 2008 r., Wallentin-Hermann (C‑549/07, EU:C:2008:771), czy też pojęciem »nadzwyczajnej okoliczności« w rozumieniu motywu 14 [rozporządzenia nr 261/2004], tak jak jest ono interpretowane w wyroku z dnia 31 stycznia 2013 r., McDonagh (C‑12/11, EU:C:2013:43), lub też czy oba te pojęcia pokrywają się? 2) […] Czy art. 5 ust. 3 [rozporządzenia nr 261/2004] należy interpretować w ten sposób, że zdarzenie, takie jak sporne w niniejszym postępowaniu, to znaczy wyciek paliwa na pas startowy powodujący zamknięcie tego pasa, trzeba uznać za zdarzenie, które wpisuje się w ramy normalnego wykonywania działalności przewoźnika lotniczego, w związku z czym nie może ono zostać zakwalifikowane jako »nadzwyczajna okoliczność«, która mogłaby zwolnić przewoźnika lotniczego z obowiązku zapłaty na rzecz pasażerów odszkodowania z tytułu dużego opóźnienia lotu obsługiwanego przez ten samolot? 3) Jeżeli zdarzenie, takie jak to będące przedmiotem niniejszego sporu, to jest wyciek paliwa na pas startowy, który doprowadził do zamknięcia tego pasa, należy uznać za »nadzwyczajną okoliczność«, to czy na tej podstawie trzeba wnioskować, że dla przewoźnika lotniczego chodzi tu o »nadzwyczajną okoliczność«, której nie można było uniknąć nawet przy podjęciu wszelkich racjonalnych środków?”.
Uwagi wyjaśniające do CN (Dz.U. 2011, C 137, s. 1), zmienione komunikatem opublikowanym w dniu 29 listopada 2012 r. (Dz.U. 2012, C 369, s. 7) (zwane dalej „uwagami wyjaśniającymi do CN”) precyzowały w odniesieniu do podpozycji 85044030 CN, że „Podpozycja ta obejmuje przekształtniki do urządzeń telekomunikacyjnych lub do maszyn do automatycznego przetwarzania danych oraz ich urządzeń, które:

– zazwyczaj posiadają układy stabilizujące;

– mają typowe napięcie wyjściowe wynoszące, na przykład, 3,3, 5, 12, 24, 48 lub 60 V.

Przekształtniki do urządzeń telekomunikacyjnych lub do maszyn do automatycznego przetwarzania danych oraz ich urządzeń służą do przekształcania prądu zmiennego (AC) z sieci zasilającej na wymagany prąd stały (DC).

Stosowany z maszynami do automatycznego przetwarzania danych tak zwany zasilacz bezprzerwowy (UPS) w przypadku awarii zasilania zapewnia »rezerwę« energii (sygnałem »prawidłowego zasilania« [sygnałem Power Good]), zabezpieczając w ten sposób przed utratą danych”.
47

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału, o ile to do sądu krajowego należy ocena zgodności uregulowania krajowego, takiego jak sporne w postępowaniu głównym, z takimi wymogami wynikającymi z prawa Unii, o tyle to jednak do Trybunału należy dostarczenie mu wszelkiej użytecznej wskazówki dla rozstrzygnięcia rozpatrywanego przezeń sporu (zob. podobnie wyrok z dnia 12 lipca 2012 r., EMS-Bulgaria Transport, C‑284/11, EU:C:2012:458, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo).
I tak, sprawozdanie z kontroli sporządzone przez Komisję w odniesieniu do 2018 r. [Final report of an audit carried out in Italy from 28 May 2018 to 1 June 2018 in order to evaluate the situation and official controls for Xylella fastidiosa (sprawozdanie końcowe z kontroli przeprowadzonej we Włoszech w okresie od 28 maja 2018 r. do 1 czerwca 2018 r. w celu oceny sytuacji i kontroli urzędowych Xylella fastidiosa)], DG (SANTE) 2018–6485, s. 23–24] (zwane dalej „sprawozdaniem z kontroli z 2018 r.”) podkreśla wyraźnie, że ponad 90% pozytywnych przypadków zakażenia zidentyfikowanych w trakcie monitoringu dotyczącego 2016 r., zakończonego w maju 2017 r., zostało wykryte w pobliżu roślin spisanych jako zakażone w 2015 r., których usunięcie nastąpiło ze znacznym opóźnieniem.
46

W świetle powyższego na zadane pytanie należy odpowiedzieć, że art. 53 rozporządzenia nr 1215/2012 w związku z art. 47 karty należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by sąd, do którego złożono wniosek o wydanie przewidzianego w owym art. 53 zaświadczenia w odniesieniu do prawomocnego orzeczenia, mógł zbadać z urzędu, czy nie naruszono przepisów sekcji 4 rozdziału II tego rozporządzenia, w celu poinformowania konsumenta o ewentualnie stwierdzonym naruszeniu i umożliwienia temu konsumentowi świadomej oceny możliwości skorzystania ze środka prawnego przewidzianego w art. 45 tego samego rozporządzenia.
16

Decyzją z dnia 8 września 2015 r., utrzymaną w mocy w dniu 14 października 2015 r. w następstwie złożenia odwołania, kasa świadczeń rodzinnych oddaliła ten wniosek w odniesieniu do okresu od kwietnia 2012 r. do grudnia 2014 r. Odnosząc się do art. 90 rozporządzenia nr 987/2009 oraz do decyzji nr H3, instytucja ta stwierdziła, że aby określić istnienie prawa do takiego dodatku dyferencyjnego i, w danym wypadku, kwotę tego dodatku, należy przyjąć kurs wymiany opublikowany w pierwszym dniu miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym obliczenie zostaje dokonane. Ze względu na to, że obliczenie to zostało dokonane w dniu przyjęcia decyzji z dnia 8 września 2015 r., mający zastosowanie kurs wymiany został opublikowany w dniu 1 sierpnia 2015 r. Zgodnie z tym kursem kwota 200 CHF odpowiada kwocie 188,71 EUR, czyli kwocie wyższej niż kwota przyznawana między 2012 i 2014 r. przez Republikę Federalną Niemiec tytułem dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu – a mianowicie 184 EUR miesięcznie na każde z dwóch pierwszych dzieci. W konsekwencji kasa świadczeń rodzinnych stwierdziła, że w odniesieniu do rozpatrywanego okresu nie należy się żaden dodatek dyferencyjny do dodatku na dziecko.
32

Na rozprawie przed Trybunałem KPC Herning, rząd duński i Komisja Europejska uznały, że w celu dokonania kwalifikacji omawianych dwóch kolejnych transakcji sprzedaży i, co za tym idzie, określenia odnoszącego się do nich reżimu VAT, należy owe transakcje ocenić odrębnie. Nie zgadzają się one natomiast między sobą w przedmiocie interpretacji dyrektywy 2006/112 i proponują trzy różne kwalifikacje w odniesieniu do tych transakcji. Podczas gdy zdaniem KPC Herning każda z transakcji powinna zostać zakwalifikowana jako „dostawa starego budynku” w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. j) tej dyrektywy, rząd duński uważa, że należy je zakwalifikować jako „dostawę terenu budowlanego” w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy. Natomiast Komisja odróżnia te dwie transakcje i uważa, że pierwsza z nich dotyczy dostawy starego budynku. Jednak jej zdaniem druga z nich nie sprowadza się natomiast do prostej sprzedaży, lecz obejmuje budowę nowych budynków. W konsekwencji powinna ona zostać zakwalifikowana jako „dostawa budynku i związanego z nim gruntu” przed pierwszym zasiedleniem w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy.
92

Wnosząca odwołanie uważa, że art. 43 i 48 rozporządzenia nr 207/2009 co do zasady nie pozwalają wprowadzać zmian w znaku i w jego przedmiocie po jego rejestracji. Niemniej jednak w przypadku spornych znaków towarowych opisy, które ich dotyczą, zostały przedstawione po dokonaniu ich zgłoszenia. Zgodnie zaś z pkt 37 i 38 wyroku z dnia 6 maja 2003 r., Libertel (C‑104/01, EU:C:2003:244), taki brak może zostać konwalidowany przez dodanie wymaganych uściśleń, co w praktyce zostało dopuszczone przez komunikat prezesa EUIPO nr 6/03 z dnia 10 listopada 2003 r.
19

Sąd odsyłający, do którego wpłynął środek zaskarżenia tego orzeczenia, ma wątpliwości co do możliwości zastosowania w drodze analogii w postępowaniu głównym rozumowania wywiedzionego z wyroku z dnia 21 maja 2015 r., CDC Hydrogen Peroxide (C‑352/13, EU:C:2015:335), a to z powodu braku bezpośredniej więzi umownej między stronami postępowania. Sąd odsyłający przywołuje również zastrzeżenia co do tego, że wyrok ów mógłby doprowadzić do ustanowienia zasady forum actoris rozumianej szeroko, co w jego opinii byłoby sprzeczne z celem realizowanym przez rozporządzenie nr 1215/2012.
24

W tych okolicznościach Tribunalul Bacău (sąd wyższej instancji w Bacău, Rumunia) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy kwota 400 EUR przewidziana w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 ma na celu głównie naprawienie szkód majątkowych, natomiast krzywdę należy oceniać w świetle art. 12 tego rozporządzenia, czy też art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 261/2004 obejmuje głównie krzywdy, a szkody majątkowe podlegają przepisom art. 12? 2) Czy odpowiadająca utraconemu wynagrodzeniu kwota przekraczająca kwotę 400 EUR przewidzianą w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 261/2004 jest objęta zakresem zastosowania pojęcia dalszego odszkodowania, o którym mowa w art. 12? 3) Zgodnie z art. 12 [ust. 1] zdanie drugie rozporządzenia nr 261/2004 »[o]dszkodowanie na podstawie niniejszego rozporządzenia może zostać potrącone z takiego odszkodowania«. Czy wspomniany artykuł rozporządzenia należy rozumieć w ten sposób, że pozostawia on uznaniu sądu odsyłającego potrącenie kwoty przyznanej na podstawie jego art. 7 ust. 1 lit. b) z dalszego odszkodowania, czy też takie potrącenie jest obowiązkowe? 4) W przypadku gdy potrącenie tej kwoty nie jest obowiązkowe – na podstawie jakich elementów sąd odsyłający decyduje o potrąceniu kwoty, o której mowa w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 261/2004, z dalszego odszkodowania? 5) Czy szkoda wynikająca z utraty wynagrodzenia spowodowana okolicznością, że pracownik nie mógł być obecny w miejscu pracy ze względu na późniejsze przybycie do miejsca przeznaczenia po zmianie planu podróży, powinna być oceniana pod względem wypełnienia obowiązków, o których mowa w art. 8 rozporządzenia nr 261/2004, czy obowiązków, o których mowa w art. 12 w związku z art. 4 tego rozporządzenia? 6) Czy spełnienie przez przewoźnika lotniczego obowiązku udzielenia pomocy zgodnie z art. 4 ust. 3 i art. 8 rozporządzenia nr 261/2004 oznacza, że pasażer powinien być w pełni poinformowany o wszystkich możliwościach [zmian planu podróży], o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. a)–c) rozporządzenia nr 261/2004? 7) Na kim zgodnie z art. 8 rozporządzenia nr 261/2004 spoczywa ciężar dowodu, że podróż była kontynuowana w najwcześniejszym możliwym terminie? 8) Czy rozporządzenie nr 261/2004 zobowiązuje pasażerów do wyszukania innych lotów do ich miejsca przeznaczenia oraz do zażądania od przedsiębiorstwa lotniczego znalezienia dostępnych miejsc na takie loty, czy też przedsiębiorstwo lotnicze jest z urzędu zobowiązane do znalezienia najbardziej korzystnego rozwiązania dla pasażera, aby przewieźć go do miejsca przeznaczenia? 9) Czy przy określaniu szkód poniesionych przez pasażerów istotna jest okoliczność, że przyjęli oni złożoną przez przedsiębiorstwo lotnicze propozycję zapewnienia lotu na dzień 11 września 2016 r., mimo iż mogli sobie wyobrazić, że nie otrzymają wynagrodzenia za okres nieobecności w pracy?”.
10

Artykuł 23 tej samej dyrektywy, zatytułowany „Prawo do ochrony ofiar o szczególnych potrzebach w zakresie ochrony podczas postępowania karnego”, stanowi: „1. Bez uszczerbku dla praw do obrony i zgodnie z przepisami o swobodzie sędziowskiej państwa członkowskie zapewniają, by ofiary o szczególnych potrzebach w zakresie ochrony korzystające ze szczególnych środków ustalonych w rezultacie indywidualnej oceny przewidzianej w art. 22 ust. 1 mogły korzystać ze środków przewidzianych w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu. Nie zapewnia się środka specjalnego wynikającego z indywidualnej oceny, jeżeli uniemożliwiają to ograniczenia operacyjne lub praktyczne lub gdy istnieje pilna potrzeba przesłuchania ofiary, a jej nieprzesłuchanie mogłoby wyrządzić szkodę ofierze lub innej osobie lub mogłoby stanowić uszczerbek dla przebiegu postępowania. 2. Ofiarom o szczególnych potrzebach w zakresie ochrony określony[ch] zgodnie z art. 22 ust. 1 udostępnia się podczas postępowania przygotowawczego następujące środki: a) przesłuchania ofiar odbywają się w zaprojektowanych lub przystosowanych do tego celu pomieszczeniach; b) przesłuchania ofiar są prowadzone przez lub z udziałem specjalistów, odpowiednio przeszkolonych do tego celu; c) wszelkie przesłuchania ofiar są prowadzone przez te same osoby, chyba że jest to sprzeczne z właściwym funkcjonowaniem wymiaru sprawiedliwości; d) wszelkie przesłuchania ofiar przemocy seksualnej, przemocy na tle płciowym lub przemocy w bliskich związkach – jeżeli nie są prowadzone przez prokuratora ani sędziego – prowadzą osoby tej samej płci co ofiara, o ile takie jest życzenie ofiary i o ile nie stanowi to uszczerbku dla przebiegu postępowania karnego. 3. Ofiarom o szczególnych potrzebach w zakresie ochrony określonym zgodnie z art. 22 ust. 1 udostępnia się podczas postępowania sądowego: a) środki zapewniające unikanie kontaktu wzrokowego między ofiarami a sprawcami, również w trakcie składania zeznań, dzięki zastosowaniu odpowiednich środków, w tym technologii komunikacyjnych; b) środki służące temu, by ofiara mogła zostać przesłuchana pod jej nieobecność na sali sądowej, w szczególności dzięki wykorzystaniu odpowiednich technologii komunikacyjnych; c) środki pozwalające uniknąć zbędnych pytań dotyczących życia prywatnego ofiary niezwiązanych z przestępstwem; oraz d) środki umożliwiające przeprowadzenie przesłuchania bez obecności publiczności”.
2

Artykuł 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s. 51, sprostowanie Dz.U. 2010, L 7, s. 22, zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”), zatytułowany „Stwierdzenie istnienia dumpingu”, stanowi w ust. 7 i 10: „7. a) W przypadku przywozu z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej, normalną wartość określa się w oparciu o cenę lub wartość skonstruowaną w warunkach gospodarki rynkowej państwa trzeciego lub cenę z takiego kraju przeznaczoną dla innych krajów, łącznie ze Wspólnotą, a w przypadku, gdy jest to niemożliwe, w oparciu o inną uzasadnioną metodę, w tym na podstawie ceny faktycznie płaconej lub należnej we Wspólnocie za produkt podobny, gdy jest to niezbędne, odpowiednio zmodyfikowanej tak, aby uwzględniała odpowiednią marżę zysku. Wyznaczone zostanie [odpowiednie] państwo trzecie posiadające gospodarkę rynkową w oparciu o uzasadnioną metodę, z odpowiednim uwzględnieniem wiarygodnych informacji dostępnych w czasie wyznaczania. Uwzględnia się także ograniczenia czasowe. Gdy jest to możliwe, wykorzystuje się państwo trzecie o gospodarce rynkowej będące przedmiotem tego samego dochodzenia. […] b) W odniesieniu do postępowań antydumpingowych dotyczących przywozu z […] jakiegokolwiek kraju o gospodarce nierynkowej, który jest członkiem [Światowej Organizacji Handlu (WTO)] w dniu rozpoczęcia postępowania, wartość normalna jest określana zgodnie z ust. 1–6 w wypadku wykazania, na podstawie właściwie uzasadnionych wniosków przedstawianych przez jednego lub wielu producentów poddanych postępowaniu oraz zgodnie z kryteriami i procedurami określonymi w lit. c), że warunki gospodarki rynkowej przeważają w stosunku do tego producenta lub producentów pod względem produkcji i sprzedaży podobnego, odnośnego towaru. Jeśli wyżej wspomniana sytuacja nie będzie miała miejsca, stosuje się zasady określone w lit. a). […] 10. Dokonuje się obiektywnego porównania ceny eksportowej z wartością normalną. Porównania dokonuje się na tym samym poziomie handlu, w odniesieniu do sprzedaży dokonanych w jak najbardziej zbliżonych terminach oraz z należytym uwzględnieniem różnic wpływających na porównywalność cen. W przypadku gdy nie jest możliwe porównanie ustalonej wartości normalnej i ceny eksportowej na takiej podstawie, uwzględnia się, w formie dostosowania i oceniając każdy przypadek z osobna, różnice stwierdzonych czynników, które zostały zgłoszone i co do których wykazano, że mogą wpłynąć na ceny oraz ich porównywalność. […]”.
24

Sąd odsyłający wydaje się podzielać stanowisko Finanzgericht (sądu finansowego), zgodnie z którym obrót, który ma służyć za punkt odniesienia dla stosowania procedury dla małych przedsiębiorstw przewidzianej w art. 282 i nast. dyrektywy VAT względem handlowców objętych procedurą marży na podstawie art. 314 tej dyrektywy, należy ustalić na podstawie tej marży, ponieważ art. 313 ust. 1 wspomnianej dyrektywy ustanawia przepisy szczególne mające zastosowanie do tych handlowców. Wskazuje on, że zgodnie z art. 288 akapit pierwszy pkt 1 dyrektywy VAT obrót, jaki należy uwzględnić, stanowi wartość dostaw towarów, „o ile są one opodatkowane”. Tymczasem to wyjaśnienie odnosi się do zakresu podstawy opodatkowania, która w ramach systemu przewidzianego w art. 315 tej dyrektywy jest ograniczona do marży.
13

Sąd odsyłający, do którego Ústavní soud (trybunał konstytucyjny) odesłał sprawę do ponownego rozpoznania, stwierdził, że rozpatrywany pozew o odszkodowanie wniesiony przez pasażerów, których dotyczy postępowanie główne, może zostać uwzględniony tylko wówczas, gdy przewoźnika umownego, w niniejszym przypadku spółkę České aerolinie, można uznać za odpowiedzialnego za duże opóźnienie przylotu w ramach lotu obsługiwanego poza Unią przez przewoźnika lotniczego mającego siedzibę poza Unią Europejską, a mianowicie Etihad Airways. Przemawia za tym wymóg wysokiego poziomu ochrony pasażerów, zwłaszcza gdy rozpatrywany jest, jak w niniejszym przypadku, lot łączony, w ramach którego lot jest realizowany poza Unią przez niewspólnotowego przewoźnika lotniczego, skutkując tym, że rozporządzenie nr 261/2004 nie ma zastosowania. Natomiast sprzeciwia się temu fakt, że rozporządzenie to przewiduje, iż osobą zobowiązaną do zapłaty odszkodowania przewidzianego w jego art. 7 ust. 1 lit. c) jest obsługujący przewoźnik lotniczy, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Bundesgerichtshof (federalnego trybunału sprawiedliwości).