ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1

Udzielanie zamówień na usługi przez Parlament Europejski podlega przepisom z części 1 tytuł V rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym”) oraz przepisom z części 1 tytuł V rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia finansowego (Dz.U. L 357, s. 1, zwanego dalej „szczegółowymi zasadami wykonania”). Przepisy te są wzorowane na wspólnotowych dyrektywach z dziedziny zamówień publicznych na usługi, a w szczególności na dyrektywie Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, s. 1), zmienionej w szczególności dyrektywą 97/52/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1997 r. (Dz.U. L 328, s. 1), obecnie uchyloną i zastąpioną przez dyrektywę 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).
69

W istocie zaskarżone decyzje nie zawierają nawet drobnego fragmentu uzasadnienia, które dotyczyłoby, po pierwsze, powodów, dla których izba odwoławcza uważa, że towary te posiadają jednak właściwości wspólne z towarami, o których mowa w pkt 62 powyżej, uzasadniające zaklasyfikowanie ich do jednorodnej grupy, a po drugie, braku charakteru odróżniającego oznaczeń P@YWEB CARD i PAYWEB CARD właśnie w odniesieniu do tych towarów. W każdym razie bardzo ogólnikowy opis ich rzekomej funkcji polegającej na zapewnieniu uruchomienia usług telekomunikacyjnych oraz usług bankowych i finansowych niezbędnych do realizowania płatności on-line za pomocą karty — w oczywisty sposób nie ma związku z towarami takimi jak „urządzenia i przyrządy fotograficzne, kinematograficzne, sygnalizacyjne, kontrolne”, „dyski do rejestracji dźwięku, notesy elektroniczne, dystrybutory automatyczne, taśmy wideo, automaty biletowe, wydające wyciągi bankowe, kamery (aparaty kinematograficzne), kamery wideo”, „kasety wideo, CD-ROM-y, czytniki kodów kreskowych, dyski kompaktowe (audio-wideo), dyski kompaktowe optyczne, wykrywacze fałszywych monet, dyskietki” oraz „urządzenia telefoniczne, urządzenia telewizyjne”, których funkcje i właściwości mogą być bardzo różne. Z tego powodu niejasny argument wysunięty przez OHIM podczas rozprawy, jakoby towary te stanowiły, podobnie jak kamera Internetowa, akcesoria niezbędne do dokonywania operacji w sieci informatycznej za pomocą karty, nie mógłby — nawet jeśli założyć, że jest zasadny, czego zresztą OHIM nie utrzymywał w odniesieniu do innych omawianych towarów należących do klasy 9 — zrekompensować braku uzasadnienia w zaskarżonych decyzjach, ponieważ jest niedopuszczalne, by OHIM na rozprawie przedstawiał uzupełnienie uzasadnienia decyzji nieuzasadnionej zgodnie art. 253 WE (wyrok Trybunału z dnia 28 czerwca 2005 r. w sprawach połączonych C-189/02 P, C-202/02 P, od C-205/02 P do C-208/02 P i C-213/02 P Dansk Rørindustri i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-5425, pkt 463; zob. wyrok Sądu z dnia 15 września 1998 r. w sprawach połączonych T-374/94, T-375/94, T-384/94 i T-388/94 European Night Services i in. przeciwko Komisji, Rec. s. II-3141, pkt 95 i przytoczone tam orzecznictwo; zob. także podobnie wyrok Sądu z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie T-93/02 Confédération nationale du Crédit mutuel przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-143, pkt 126).
20

Po pierwsze, należy stwierdzić, że postępowanie przed OHIM zostało uregulowane przepisami rozporządzeń nr 40/94 i 2868/95. Co się zaś tyczy wytycznych dotyczących postępowań przed OHIM, które są opublikowane na stronie internetowej tego urzędu, to określają one zbiorczo jedynie wzorce postępowania, do których OHIM sam pragnie się stosować, w związku z czym, przy założeniu, że są one zgodne z przepisami prawnymi wyższej rangi, stanowią one formę samoograniczenia się OHIM poprzez dostosowanie się do reguł, które sam sobie narzucił. Wytyczne te nie mogą jednak ustanawiać odstępstw od przepisów rozporządzeń nr 40/94 i 2868/95, a zatem legitymacja skarżącej do wniesienia wniosku o przedłużenie prawa z rejestracji spornego znaku towarowego może być oceniania wyłącznie na podstawie tych rozporządzeń.
14

Występując z drugim żądaniem, skarżąca zwraca się do Sądu o nakazanie OHIM odmowy rejestracji zgłoszonego znaku. W tym zakresie należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 63 ust. 6 rozporządzenia nr 40/94 OHIM jest zobowiązany do podjęcia niezbędnych środków w celu zastosowania się do orzeczenia sądu wspólnotowego. W konsekwencji Sąd nie może kierować do OHIM wiążących nakazów. To OHIM zobowiązany jest zastosować się do zawartego w wyroku Sądu rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia [zob. podobnie wyroki Sądu: z dnia 31 stycznia 2001 r. w sprawie T-331/99 Mitsubishi HiTec Paper Bielefeld przeciwko OHIM (Giroform), Rec. s. II-433, pkt 33 oraz z dnia 27 lutego 2002 r. w sprawie T-34/00 Eurocool Logistik przeciwko OHIM (EUROCOOL), Rec. s. II-683, pkt 12]. Drugie żądanie skarżącej jest zatem niedopuszczalne.
4

Decyzją z dnia 28 sierpnia 2006 r. ekspert z jednej strony dopuścił do rejestracji zgłoszony znak towarowy dla usług należących do klasy 43, ale z drugiej strony na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94 odmówił rejestracji tego znaku dla towarów należących do klas 29 i 30, wskazując, że jest on pozbawiony charakteru odróżniającego dla tych towarów.
54

OHIM nie może twierdzić, że orzekając w ten sposób, Izba Odwoławcza przeprowadziła w przypadku rozpatrywanego oznaczenia konkretne badanie charakteru odróżniającego. Poza tym, że stwierdzenie to ma charakter hipotetyczny, co pozbawia je jakiejkolwiek wartości, nie odnosi się ono do żadnej konkretnej okoliczności mogącej uzasadnić przyjęty wniosek, że zgłoszony znak towarowy będzie postrzegany jako odniesienie do jakości, wskazanie rozmiaru lub określenie rodzaju czy też odmiany towarów objętych zgłoszeniem (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie E, pkt 44). Wynika z tego, iż Izba Odwoławcza nie wykazała, że zgłoszony znak towarowy nie ma charakteru odróżniającego.
3

Towary, dla których wniesiono o rejestrację znaku towarowego, należą do klasy 3 Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadają następującemu opisowi: „perfumy, wody toaletowe; żele i sole do kąpieli i pod prysznic do celów niemedycznych; mydła toaletowe; dezodoranty do użytku osobistego; kosmetyki, w szczególności kremy, mleczka, płyny pielęgnacyjne, żele i pudry do twarzy, ciała i rąk; mleczka, żele i olejki do opalania, preparaty po opalaniu (kosmetyki); preparaty do makijażu; szampony; żele, pianki, balsamy i preparaty w aerozolu do układania i pielęgnacji włosów; lakiery do włosów; preparaty do koloryzacji i dekoloryzacji włosów; preparaty do trwałej ondulacji i skręcania włosów; olejki eteryczne”.
43

Ponadto z art. 62 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 wynika, że po rozpatrzeniu odwołania co do istoty izba odwoławcza podejmuje decyzję w sprawie odwołania i może, czyniąc to, „skorzystać z uprawnień w granicach kompetencji posiadanych przez instancję, która podjęła zaskarżoną decyzję”, co w tym przypadku oznacza, że może sama rozstrzygnąć w przedmiocie sprzeciwu, oddalając bądź uwzględniając go, utrzymując w mocy lub uchylając w ten sposób zaskarżoną decyzję. A zatem na podstawie art. 62 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 należy wyciągnąć wniosek, że wskutek wniesionego do niej odwołania izba odwoławcza jest zobowiązana dokonać ponownej i kompletnej oceny sprzeciwu co do istoty — zarówno pod względem prawnym, jak i faktycznym (ww. w pkt 26 wyrok w sprawie OHIM przeciwko Kaul, pkt 56, 57).
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 16 września 2009 r. – JanSport Apparel przeciwko OHIM (BUILT TO RESIST)

(sprawa T‑80/07)

Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BUILT TO RESIST – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c)) (por. pkt 24–29, 41–47)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 stycznia 2007 r. (sprawa R 1090/2006‑2) dotyczącą rejestracji słownego znaku towarowego BUILT TO RESIST jako wspólnotowego znaku towarowego.

Informacje dotyczące sprawy

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: JanSport Apparel Corp. Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Krajowy słowny znak towarowy BUILT TO RESIST dla towarów i usług należących do klas 16, 18 i 25 – zgłoszenie nr 2937522 Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania





Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 16 września 2009 r. – Promomadrid przeciwko OHIM (MADRIDEXPORTA)

(sprawa T‑180/07)

Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MADRIDEXPORTA – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c)) (por. pkt 26, 38)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 marca 2007 r. (sprawa R 1130/2006‑1) dotyczącą rejestracji graficznego znaku towarowego MADRIDEXPORTA jako wspólnotowego znaku towarowego.

Informacje dotyczące sprawy

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Promomadrid Desarrollo Internacional de Madrid, SA Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Złożony znak towarowy MADRIDEXPORTA dla towarów i usług z klas 16, 35, 36, 38, 39, 41 i 42 – zgłoszenie nr 4659553 Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania





Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 7 marca 2007 r. (sprawa R 1130/2006‑1).
22

Po drugie, jak utrzymuje skarżąca, angielski zaimek rodzaju nijakiego „it” może teoretycznie posiadać różne znaczenia, zostawiając zatem konsumentowi pewien zakres interpretacji w przedmiocie tego, do czego czasownik „to tame” się odnosi. Jednakże, jak zaznacza OHIM, z orzecznictwa, które przywołano w pkt 17 powyżej, wynika, że charakter odróżniający znaku towarowego nie powinien być oceniany abstrakcyjnie, lecz w odniesieniu do towarów, dla których wniesiono o jego ochronę. W niniejszej sprawie towary, o których mowa, to płyny do pielęgnacji włosów, kosmetyki, olejki eteryczne. Co się tyczy płynów do pielęgnacji włosów, są one z definicji przeznaczone do włosów. Co się tyczy kosmetyków i olejków eterycznych, z pewnością, jak podnosi skarżąca, te kategorie obejmują towary inne niż produkty przeznaczone do włosów. Jednakże nie zmienia to faktu, jak podkreśliła Izba Odwoławcza, że kategoria kosmetyków ogólnie zawiera kosmetyki przeznaczone do włosów i że niektóre olejki eteryczne mogą być używane do nadania włosom miękkości. W tym zakresie skarżąca ogranicza się do twierdzenia, bez przedstawienia dowodów na jego poparcie, że olejki eteryczne są produktami „nieprzeznaczonymi zwykle” do pielęgnacji włosów i że kategoria kosmetyków obejmuje „raczej preparaty kosmetyczne do pielęgnacji skóry, […] olejki i sole do kąpieli, jak również kosmetyki do makijażu […]”.
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 16 września 2009 r. – Offshore Legends przeciwko OHIM – Acteon (OFFSHORE LEGENDS w kolorach czarnym i białym oraz OFFSHORE LEGENDS w kolorach niebieskim, czarnym i zielonym)

(sprawy połączone T‑305/07 i T‑306/07)

Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie dwóch graficznych wspólnotowych znaków towarowych OFFSHORE LEGENDS, jednego w kolorach czarnym i białym, drugiego w kolorach niebieskim, czarnym i zielonym – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy OFFSHORE 1 – Względne podstawy odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo towarów i oznaczeń – Niezażądanie przedstawienia dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] – Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 w związku z art. 15 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 42 ust. 2 i 3 i art. 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 60, 61, 98–103)

Przedmiot

Dwie skargi na dwie decyzje Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 maja 2007 r. (sprawa R 1031/2006-2 i R 1038/2006-2) dotyczące postępowań w sprawie sprzeciwu między Acteon a Offshore Legends.

Informacje dotyczące sprawy

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Offshore Legends Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzne znaki towarowe OFFSHORE LEGENDS w kolorach białym i czarnym oraz OFFSHORE LEGENDS w kolorach niebieskim, czarnym i zielonym, dla towarów z klas 3, 9, 14, 18, 20, 24, 25, 28 i 35 – zgłoszenia nr 3160231 i 2997021 Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Acteon Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowy i międzynarodowy graficzny znak towarowy OFFSHORE 1 dla towarów z klas 16, 18 i 25 Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich spornych towarów Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów w części, w jakiej oddaliła ona sprzeciw w odniesieniu do towarów należących do klas 18 i 25





Sentencja

1) Skargi zostają oddalone.
Stwierdzenie częściowej nieważności, z jednej strony, decyzji Rady 2007/445/WE z dnia 28 czerwca 2007 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzje 2006/379/WE oraz 2006/1008/WE (Dz.U. L 169, s. 58), i z drugiej strony, decyzji Rady 2006/1008/WE z dnia 21 grudnia 2006 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (Dz.U. 379, s. 123) w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego umieszczone jest w wykazie osób, grup i podmiotów, do których stosują się te przepisy.
192

Po drugie, Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, ponieważ mogła ona przyjąć decyzję mniej restrykcyjną niż zaskarżona decyzja, która również mogła odnosić się do obszarów dających powody do obaw, związanych ze zdrowiem ludzi lub z ochroną środowiska w świetle stanu wiedzy naukowej oraz najnowszych odkryć naukowych. W pierwszej kolejności, Komisja mogła „zwrócić” nowe dane EFS-ie w celu dokonania ich oceny. Komisja miała bowiem prawo przesłać sprawę do EFS-y, aby nowe dane odpowiadające obszarom dającym powody do obaw, zidentyfikowanym i podniesionym przez EFS-ę w toku przeprowadzonego przez nią przeglądu również zostały poddane przeglądowi. Jedyny termin, którego należy naprawdę przestrzegać, to termin dwunastoletni przewidziany w art. 8 dyrektywy 91/414, który został przedłużony przez Komisję aż do dnia 30 września 2007 r. W drugiej kolejności, zgodnie ze swą praktyką, Komisja mogła postanowić o przedstawieniu do zbadania państwom członkowskim zagadnienia genotoksyczności stężenia izomalationu aż do poziomu 0,2% w produkcie pod nazwą „malation techniczny”, jak również kwestię dotyczącą metabolitu pod nazwą „desmetyl malationu”. W tym względzie spółka Cheminova skierowała szereg żądań pod adresem Komisji, mających na celu przyjęcie przez Komisję wskazanego proporcjonalnego podejścia względem malationu (zob. list elektroniczny spółki Cheminova do Komisji z dnia ). Innymi słowy, zamiast zakazywać malationu poprzez odmowę jego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414, reakcją bardziej proporcjonalną względem obszaru dającego powody do obaw byłoby jego włączenie z zastrzeżeniem dostarczenia danych na poziomie państw członkowskich. W trzeciej kolejności, działaniem nieproporcjonalnym było zakazywanie malationu ze świadomością, że sam przegląd tych nowych danych wystarczyłby do ustalenia, że substancja ta odpowiada kryteriom określonym w art. 5 ust. 1 dyrektywy 91/414, a państwa członkowskie były w stanie przeprowadzić to badanie i przyjąć stosowne środki.
135

Jak podkreśliła to Komisja, prawdą jest, że z wyroku Trybunału z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie C-119/05 Lucchini, Zb.Orz. s. I-6199, pkt 60, 61, wynika, że sąd krajowy winien dokonać wykładni przepisów prawa krajowego w miarę możliwości w taki sposób, by ich stosowanie przyczyniało się do realizacji prawa wspólnotowego, i że jest on zobowiązany zapewnić pełną skuteczność przepisów prawa wspólnotowego, powstrzymując się — w razie konieczności, z mocy własnych uprawnień — od stosowania wszelkich sprzecznych z nimi przepisów prawa krajowego. Jak Komisja zwróciła uwagę, prawdą jest też, że sąd krajowy winien czuwać nad tym, by nie wydać decyzji, której jedynym skutkiem mogłoby być rozszerzenie kręgu beneficjentów bezprawnej pomocy (wyrok Trybunału z dnia w sprawie C-368/04 Transalpine Ölleitung in Österreich, Zb.Orz. s. I-9957, pkt 57).
19

Drugie żądanie skarżącej zmierzające do tego, by Sąd oddalił wniosek o stwierdzenie częściowego wygaśnięcia praw do wspólnotowego znaku towarowego, i żądanie posiłkowe mające na celu przekazanie sprawy Wydziałowi Unieważnień celem wypowiedzenia się przezeń w kwestii odwołania mogą być interpretowane jako w istocie zmierzające do tego, by nakazać OHIM oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia. Tymczasem zgodnie z art. 63 ust. 6 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 65 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009) OHIM jest zobowiązany do podjęcia niezbędnych środków w celu zastosowania się do orzeczenia sądu wspólnotowego. W konsekwencji Sąd nie może kierować do OHIM nakazów [wyroki Sądu: z dnia 31 stycznia 2001 r. w sprawie T-331/99 Mitsubishi HiTec Paper Bielefeld przeciwko OHIM (Giroform), Rec. s. II-433, pkt 33; z dnia w sprawie T-34/00 Eurocool Logistik przeciwko OHIM (EUROCOOL), Rec. s. II-683, pkt 12; z dnia w sprawie T-388/00 Institut für Lernsysteme przeciwko OHIM — Educational Services (ELS), Rec. s. II-4301, pkt 19].
125

W tym argumencie CPEM powołuje się, co do istoty, na naruszenie zasady ochrony jego uzasadnionych oczekiwań, opartych na wiedzy pracowników Komisji o jego trudnościach z dotrzymaniem planu finansowego oraz na radach rzekomo udzielonych przez pana C. co do tego, że niewniesienie przewidywanego udziału finansowego nie doprowadzi do cofnięcia przyznanej pomocy finansowej.
27

Po drugie, co się tyczy istnienia wątpliwości co do zasięgu ochrony, Izba Odwoławcza stwierdziła w pkt 19 zaskarżonych decyzji, że nie można było ustalić, który z elementów zgłoszonych znaków towarowych nadawał im charakter odróżniający, co mogło nasuwać wątpliwości co do zakresu przyznanej im ochrony. W niniejszej sprawie bowiem elementy graficzne zgłoszonych znaków towarowych, czyli kolorystyka, obramowanie, ornamentacja i typografia użyte w tych znakach, są zbyt proste, aby mogły wpływać na sposób postrzegania ich przez konsumentów. Natomiast liczby, jako jedyne elementy słowne, mogą bardziej przyciągać uwagę docelowych konsumentów i dominują w związku z tym we wrażeniu wywieranym przez zgłoszone znaki towarowe.
66

Niemniej jednak to w ramach art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 451/2000 można przypisać znaczenie panelowi naukowemu. Zgodnie z tym przepisem EFSA w celu dokonania oceny projektu sprawozdania z oceny jest zobowiązany zorganizować przegląd przez państwa członkowskie i w razie potrzeby przez ekspertów krajowych. W celu racjonalizacji tego badania EFSA wypracował szczególne procedury. Procedury te są opisane w dokumencie zatytułowanym „Procedure of the peer review of active substances used in plant protection products evaluated in the second stage of the review programme” (procedura przeglądu substancji czynnych stosowanych w środkach ochrony roślin ocenianych w ramach drugiego etapu programu prac). EFSA przedstawia w nim cztery rodzaje procedur, spośród których dokonuje wyboru w zależności od trudności związanych z danym przypadkiem. Procedury te w ramach EFSA prowadzone są przez jednostkę dokonującą przeglądu oceny zagrożenia pestycydami, zwaną również PRAPeR (EFSA’s Pesticide Risk Assessment Peer Review), która przejęła zadania wykonywane uprzednio przez jednostkę do spraw koordynacji przeglądu pestycydów. To w ramach procedury wypracowanej specjalnie przez EFSA w celu dokonania oceny substancji czynnych, których nieszkodliwość budzi wątpliwości — będącej jednym z czterech rodzajów wspomnianych procedur — EFSA przewidział rolę dla panelu naukowego, utworzonego na podstawie art. 28 ust. 4 rozporządzenia nr 178/2002. Dla dokonania oceny tych substancji EFSA przewidział zorganizowanie zebrań ekspertów krajowych, a także możliwość odbycia konsultacji z panelem naukowym w kwestiach budzących wątpliwości.
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 19 listopada 2009 r. – Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM (350, 250 i 150)

(sprawy połączone od T‑64/07 do T‑66/07)

Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenia słownych wspólnotowych znaków towarowych 350, 250 i 150 – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c)) (por. pkt 25–31)

Przedmiot

Trzy skargi na decyzje Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 grudnia 2006 r. (sprawy R 1033/2006‑4, R 1034/2006‑4 i R 1035/2006‑4) dotyczące rejestracji słownych znaków towarowych 350, 250 i 150 jako wspólnotowych znaków towarowych.

Informacje dotyczące sprawy

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowne znaki towarowe 350, 250 i 150 dla towarów z klasy 16 Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania





Sentencja

1) Skargi zostają oddalone.