ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Kompetencje Komisji do rozstrzygnięcia w przedmiocie danej koncentracji na gruncie rozporządzenia nr 4064/89 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw muszą zostać ustalone w określonym momencie na cały czas trwania postępowania. Z uwagi na znaczenie obowiązku zgłoszenia w systemie kontroli ustanowionym przez ustawodawcę wspólnotowego moment ten bezwzględnie musi mieć ścisły związek ze zgłoszeniem. W istocie, zarówno względy pewności prawa, które wymagają, aby organ właściwy do zbadania danej koncentracji mógł być zidentyfikowany w przewidywalny sposób, jak i wymóg szybkiego działania charakteryzujący ogólną systematykę rozporządzenia nr 4064/89 i narzucający Komisji obowiązek przestrzegania ścisłych terminów w celu wydania ostatecznej decyzji, w braku której koncentrację uważa się za zgodną ze wspólnym rynkiem, oznaczają, że jeżeli Komisja w świetle kryteriów przewidzianych w art. 1 ust. 2 i 3 oraz art. 5 tego rozporządzenia ustali swoje kompetencje w odniesieniu do konkretnej koncentracji, kompetencje te nie mogą być w dowolnym momencie kwestionowane ani poddawane ciągłym zmianom.

O ile zatem nie ulega wątpliwości, że Komisja traci kompetencje do rozstrzygnięcia w przedmiocie koncentracji, jeżeli zainteresowane przedsiębiorstwa całkowicie zrezygnują z przeprowadzenia tego projektu, o tyle odmiennie jest, w przypadku gdy strony ograniczą się do propozycji, że wprowadzą częściowe zmiany do projektu. Skutkiem takich propozycji nie może być zobowiązanie Komisji do ponownego badania jej kompetencji, ponieważ w ten sposób zainteresowane przedsiębiorstwa mogłyby w znacznym stopniu zakłócić przebieg postępowania i skuteczność kontroli zamierzonej przez ustawodawcę poprzez zmuszenie Komisji do ciągłego weryfikowania swoich kompetencji kosztem badania istoty sprawy. Interpretację tę wzmacnia brzmienie art. 8 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 4064/89, który ukazuje wyraźnie, że zobowiązania zaproponowane lub podjęte przez przedsiębiorstwa są również elementami, jakie Komisja musi uwzględnić w ramach badania istoty sprawy, czyli kwestii zgodności lub niezgodności koncentracji ze wspólnym rynkiem, ale też, że zobowiązania te nie mogą pozbawić Komisji jej kompetencji, jeżeli zostały one zweryfikowane na pierwszym etapie postępowania.

(por. pkt 38–43)
Sprawa C-368/06

Cedilac SA

przeciwko

Ministère de l'Économie, des Finances et de l'Industrie

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif de Lyon)

„Szósta dyrektywa VAT — Prawo do odliczenia — Zasady natychmiastowego odliczenia i neutralności podatkowej — Przeniesienie nadwyżki podatku VAT na kolejny okres lub jego zwrot — Zasada przesunięcia o miesiąc — Przepisy przejściowe — Utrzymanie w mocy wyjątków”

Opinia rzecznika generalnego J. Mazáka przedstawiona w dniu 18 września 2007 r. I - 12329

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. I - 12342

Streszczenie wyroku

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Uprawnienie państw członkowskich do utrzymywania w mocy przepisów, które odbiegają od zasady natychmiastowego odliczenia

(dyrektywa Rady 77/388, art. 17, art. 18 ust. 4, art. 28 ust. 3 lit. d))

Artykuł 17 i art. 18 ust. 4 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się stosowaniu regulacji krajowej, która towarzyszy uchyleniu przepisu krajowego stanowiącego dopuszczalne odstępstwo na podstawie art. 28 ust. 3 lit. d) tej dyrektywy, o ile sąd krajowy stwierdzi, że regulacja ta stosowana w danym przypadku ogranicza skutki wspomnianego przepisu krajowego mającego charakter odstępstwa.

Po pierwsze, art. 28 ust. 3 lit. d) szóstej dyrektywy ustanawia właśnie jedno z przewidzianych odstępstw od wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, co oznacza, że upoważnia on państwa członkowskie do utrzymywania w mocy określonych przepisów ich ustawodawstw krajowych, wcześniejszych od tej dyrektywy, które odbiegają od zasady natychmiastowego odliczenia przewidzianej w art. 18 ust. 2 akapit pierwszy tejże dyrektywy. Po drugie, chociaż powołany przepis szóstej dyrektywy stoi na przeszkodzie wprowadzania nowych odstępstw lub rozszerzania zakresu odstępstw istniejących przed wejściem w życie tej dyrektywy, to nie sprzeciwia się on ograniczaniu ich zakresu, a to z uwagi na przejściowy charakter odstępstw, które są w nim przewidziane.

Co więcej, inna interpretacja jednego z odstępstw przewidzianych w szóstej dyrektywie, zgodnie z którą państwo członkowskie może utrzymywać w mocy istniejące zwolnienie od podatku, lecz nie może go stopniowo uchylać, byłaby sprzeczna z celem tej dyrektywy w postaci doprowadzenia do uchylenia odstępstw od wynikających z niej reguł. Interpretacja taka podważałaby również zasadę jednolitego stosowania szóstej dyrektywy, gdyż państwo członkowskie mogłoby uznać, że jest zobowiązane do utrzymywania w mocy wszystkich zwolnień istniejących w dniu wejścia w życie tej dyrektywy, chociaż uważałoby za możliwe, właściwe i pożądane stopniowe wprowadzanie w życie systemu przewidzianego w tej dyrektywie w rozważanej dziedzinie.

(por. pkt 33, 34, 37, 43; sentencja)
Działalność wykonywana przez agencje sprzedaży kwot mlecznych, polegająca na odpłatnym przenoszeniu ilości referencyjnych dla dostaw, jest działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 4 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, jeżeli ma charakter stały i jest wykonywana w zamian za wynagrodzenie otrzymywane przez osobę, która ją wykonuje. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy działalność, której dotyczy tocząca się przed nim sprawa, spełnia powyższe dwa warunki, i ustalenie, czy w danym przypadku agencje sprzedaży kwot mlecznych prowadzą tego rodzaju działalność w celu uzyskania wynagrodzenia, z uwzględnieniem faktu, że pobieranie opłaty nie może samo w sobie przesądzić o gospodarczym charakterze danej działalności.

Agencja sprzedaży kwot mlecznych nie jest ani rolną agencją skupu interwencyjnego w rozumieniu art. 4 ust. 5 akapit trzeci szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 2001/4, w związku z pkt 7 załącznika D do tej dyrektywy 77/388, ani też sklepem dla personelu w rozumieniu art. 4 ust. 5 akapit trzeci szóstej dyrektywy w związku z pkt 12 załącznika D do niej.

Zadania agencji sprzedaży kwot mlecznych różnią się bowiem znacznie od zadań rolnej agencji skupu interwencyjnego, które sprowadzają się do nabywania i odsprzedaży samych produktów rolnych, co może być przedmiotem działalności wszelkich podmiotów gospodarczych. Działalność ta może w szczególności polegać na gromadzeniu zapasów, jak ma to miejsce na przykład w sektorze zbóż. Zasada opodatkowania z mocy prawa, na której opiera się załącznik D do szóstej dyrektywy, wyklucza więc ze swego zakresu stosowania działalność polegającą na rozdzielaniu kwot mlecznych pomiędzy producentów, ponieważ gromadzenie ofert tychże producentów nie stanowi nabywania i odsprzedaży produktów rolnych na rynku.

Ponadto porównanie niemieckiej, francuskiej, angielskiej, hiszpańskiej i włoskiej wersji językowej pkt 12 załącznika D do szóstej dyrektywy pozwala stwierdzić, że pojęcie sklepu dla personelu w rozumieniu pkt 12 obejmuje podmioty, których zadaniem jest sprzedaż różnych produktów i towarów pracownikom przedsiębiorstwa lub organów administracji. Odmienny jest przedmiot działalności agencji sprzedaży kwot mlecznych, której zadaniem jest doprowadzenie do równego rozkładu ilości referencyjnych dla dostaw w ramach sprawowania nad nimi kontroli, w jak najlepszym interesie każdego producenta.

(por. pkt 26, 31, 33; pkt 1 sentencji)
Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. — Hiszpania przeciwko Radzie

(sprawa C-184/06)

„Rybołówstwo — Rozporządzenie (WE) nr 51/2006 — Rozdział kwot połowowych pomiędzy państwa członkowskie — Akt o przystąpieniu Królestwa Hiszpanii — Koniec okresu przejściowego — Wymóg względnej stabilności — Zasada niedyskryminacji — Nowe możliwości połowowe”

1. Prawo wspólnotowe — Zasady — Równość traktowania — Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową (akt o przystąpieniu z 1985 r.; rozporządzenie Rady nr 51/2006) (por. pkt 32–37)

2. Przystąpienie nowych państw członkowskich do Wspólnot — Hiszpania — Rybołówstwo (akt o przystąpieniu z 1985 r., art. 156–164; rozporządzenie Rady nr 51/2006) (por. pkt 44, 46–48)

Przedmiot

Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalającego wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe (Dz.U. L 16, s. 1) — Dyskryminacja — Stosowanie art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 358, s. 59)

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

3) Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa własne koszty.

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. — Hiszpania przeciwko Radzie

(sprawa C-184/06)

„Rybołówstwo — Rozporządzenie (WE) nr 51/2006 — Rozdział kwot połowowych pomiędzy państwa członkowskie — Akt o przystąpieniu Królestwa Hiszpanii — Koniec okresu przejściowego — Wymóg względnej stabilności — Zasada niedyskryminacji — Nowe możliwości połowowe”

1. Prawo wspólnotowe — Zasady — Równość traktowania — Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową (akt o przystąpieniu z 1985 r.; rozporządzenie Rady nr 51/2006) (por. pkt 32–37)

2. Przystąpienie nowych państw członkowskich do Wspólnot — Hiszpania — Rybołówstwo (akt o przystąpieniu z 1985 r., art. 156–164; rozporządzenie Rady nr 51/2006) (por. pkt 44, 46–48)

Przedmiot

Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalającego wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe (Dz.U. L 16, s. 1) — Dyskryminacja — Stosowanie art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 358, s. 59)

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.
Sprawa C-296/06

Telecom Italia SpA

przeciwko

Ministero dell’Economia e delle Finanze

i

Ministero delle Comunicazioni

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale amministrativo regionale del Lazio)

„Usługi telekomunikacyjne — Dyrektywa 97/13/WE — Artykuły 6, 11, 22 i 25 — Opłaty i należności mające zastosowanie do zezwoleń ogólnych i indywidualnych — Zobowiązanie nałożone na dawnego uprawnionego z tytułu prawa wyłącznego — Czasowe utrzymanie w mocy”

Opinia rzecznika generalnego D. Ruiza-Jaraba Colomera przedstawiona w dniu 25 października 2007 r. I - 803

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 lutego 2008 r. I - 815

Streszczenie wyroku

Zbliżanie ustawodawstw – Sektor telekomunikacji – Wspólne przepisy ramowe dotyczące ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji – Dyrektywa 97/13 – Opłaty i należności stosowane do przedsiębiorstw posiadających indywidualne licencje

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 97/13, art. 6, 11, 22, 25)

Artykuły 6, 11, 22 i 25 dyrektywy 97/13 w sprawie wspólnych przepisów ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji [zezwoleń] w dziedzinie usług telekomunikacyjnych stoją na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie wymagało od operatora, będącego dawnym uprawnionym z tytułu prawa wyłącznego w zakresie publicznych usług telekomunikacyjnych, który stał się posiadaczem ogólnego zezwolenia, ponoszenia obciążenia finansowego odpowiadającego sumie wymaganej uprzednio w zamian za przyznanie tego prawa wyłącznego, przez rok po upływie ostatecznego terminu wyznaczonego na dokonanie transpozycji tej dyrektywy do prawa krajowego, to jest do dnia 31 grudnia 1998 r.

(por. pkt 45; sentencja)
Sprawa C-201/06

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Republice Francuskiej

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środki ochrony roślin — Import równoległy — Procedura udzielania zezwoleń na dopuszczenie do obrotu — Warunki — Wspólne pochodzenie środka ochrony roślin będącego przedmiotem importu równoległego i produktu referencyjnego”

Opinia rzecznika generalnego V. Trstenjak przedstawiona w dniu 11 września 2007 r. I - 737

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 lutego 2008 r. I - 752

Streszczenie wyroku

Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym

(art. 28 WE; dyrektywa Rady 91/414)

Nie uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE państwo członkowskie, które ogranicza możliwość skorzystania z uproszczonej procedury wydawania zezwoleń na import równoległy środków ochrony roślin jedynie do przypadków, w których środek przywieziony i produkt referencyjny mają wspólne pochodzenie, co należy rozumieć w ten sposób, że zostały wytworzone według tej samej formuły, przez tę samą spółkę lub przez przedsiębiorstwa powiązane lub produkujące na licencji.

W istocie środek ochrony roślin wprowadzony na terytorium państwa członkowskiego w drodze importu równoległego nie może zostać objęty, ani w sposób automatyczny, ani absolutny, ani też bezwarunkowy, zezwoleniem na dopuszczenie do obrotu wydanym na rzecz środka ochrony roślin już obecnego na rynku tego państwa. Do właściwych władz państwa członkowskiego przywozu należy zatem sprawdzenie, czy dany środek rzeczywiście został wprowadzony do obrotu w drodze importu równoległego oraz czy może zostać objęty zezwoleniem na dopuszczenie do obrotu wydanym na rzecz środka ochrony roślin już obecnego na rynku tego państwa. W tym celu pojęcie wspólnego pochodzenia pozwala na odróżnienie importu równoległego od innych przypadków, w których importer środka dopuszczonego do obrotu w innym państwie członkowskim zamierza skorzystać z zezwolenia na dopuszczenie do obrotu udzielonego już w państwie członkowskim przywozu. Wspólne pochodzenie stanowi ponadto istotny wskaźnik identyczności omawianych produktów pozwalający wykazać, że zezwolenie na dopuszczenie do obrotu wydane dla produktu referencyjnego może zostać wykorzystane na rzecz środka przywiezionego.

(por. pkt 30, 36–38, 43, 45)
Rozpoznając spór o charakterze majątkowym w rozumieniu art. 91 ust. 1 regulaminu, Sąd ma nieograniczone prawo orzekania, w ramach którego może zasądzić — w danym przypadku z urzędu — odszkodowanie od strony pozwanej z tytułu szkody spowodowanej w zawiniony sposób, i w takim przypadku oszacować poniesioną szkodę ex aequo et bono, biorąc pod uwagę całokształt okoliczności danej sprawy. Ponadto gdy Sąd stwierdzi wystąpienie szkody, tylko on jest właściwy do określenia, w granicach żądania i z zastrzeżeniem obowiązku uzasadnienia, sposobu i zakresu odszkodowania.

W tym zakresie w odniesieniu do określania zakresu odszkodowania z tytułu szkody wynikającej z utraty przez członka personelu tymczasowego, którego kandydatura została niezgodnie z prawem odrzucona, szansy zatrudnienia na stanowisko w ramach instytucji wspólnotowej, odwołanie się do metody stosowanej w rozlicznych systemach prawa krajowego — opartej na kryterium utraty wynagrodzenia, określając różnicę pomiędzy wynagrodzeniem spodziewanym a wynagrodzeniem rzeczywiście uzyskiwanym, a następnie oceniając w procentach szansę, jaką ów członek personelu miał na zatrudnienie, w celu określenia tej utraty — nieuchronnie prowadzi sąd wspólnotowy do oparcia się na serii hipotez, które choć wynikają ze swobodnej oceny okoliczności przez Sąd i swobody oceny, którą Sąd dysponuje, z natury są co najmniej niepewne.

(por. pkt 45, 58, 59, 61, 62, 64, 72–74)
Sprawa C-244/06

Dynamic Medien Vertriebs GmbH

przeciwko

Avides Media AG

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Koblenz)

„Swobodny przepływ towarów — Artykuł 28 WE — Środki o skutku równoważnym — Dyrektywa 2000/31/WE — Przepisy krajowe zakazujące sprzedaży wysyłkowej nośników obrazu niepoddanych kontroli i klasyfikacji dla celów ochrony małoletnich przez właściwy organ i niezawierających wskazania tego organu co do wieku, od którego są dozwolone — Nośniki obrazu przywożone z innego państwa członkowskiego, które zostały skontrolowane i sklasyfikowane przez właściwy organ tego państwa i na których wskazano ograniczenie wieku — Względy uzasadniające — Ochrona dzieci — Zasada proporcjonalności”

Opinia rzecznika generalnego P. Mengozziego przedstawiona w dniu 13 września 2007 r. I - 507

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 lutego 2008 r. I - 533

Streszczenie wyroku

Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym

(art. 28 WE)

Uregulowania krajowe, które ustanawiają zakaz sprzedaży lub przekazywania drogą wysyłkową nośników obrazu, które nie zostały poddane kontroli i klasyfikacji dla celów ochrony małoletnich przez właściwy organ lub przez organizację dobrowolnej kontroli wewnętrznej i które nie zawierają wskazania tego organu lub tej organizacji co do wieku, od którego są dozwolone, nie stanowią sposobu sprzedaży, które mogą utrudniać, bezpośrednio, pośrednio, rzeczywiście i potencjalnie wymianę handlową między państwami członkowskimi, lecz środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych w rozumieniu art. 28 WE, co do zasady niezgodny z obowiązkami wynikającymi z tego przepisu.

Jednakże tego typu uregulowania są zgodne z tym przepisem, gdy nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonego przez dane państwo członkowskie celu ochrony dziecka, co ma miejsce, w przypadku gdy nie zabraniają one każdej formy wprowadzania do obrotu nieskontrolowanych nośników obrazu i wówczas, gdy tego rodzaju nośniki obrazu mogą być przywożone i sprzedawane osobom dorosłym z zapewnieniem, że dzieci nie będą miały do nich dostępu. Byłoby inaczej jedynie wówczas, gdyby się okazało, że procedura kontroli, klasyfikacji i oznaczania nośników obrazu ustanowiona przez omawianą regulację nie jest łatwo dostępna, nie może być zakończona w rozsądnym terminie lub brak jest możliwości zaskarżenia decyzji odmownej na drodze sądowej.

(por. pkt 29, 32, 35, 42, 47, 48; sentencja)
W kontekście postępowania przed organem administracyjnym, zmierzającego do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją administracyjną, która stała się ostateczna na mocy wyroku sądowego wydanego w ostatniej instancji, opartego na błędnej, w świetle późniejszego wyroku Trybunału, wykładni prawa wspólnotowego, prawo wspólnotowe nie wymaga, by skarżący w postępowaniu głównym powołał się na prawo wspólnotowe w ramach wniesionego przeciw spornej decyzji zaskarżenia według prawa wewnętrznego. W istocie, o ile prawo wspólnotowe nie wymaga, by organ administracyjny miał co do zasady obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją administracyjną, która uzyskała taki ostateczny charakter, o tyle w szczególnych okolicznościach, zgodnie z zasadą współpracy wyrażoną w art. 10 WE, organ taki może jednak być zobowiązany do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją administracyjną, która wskutek wyczerpania drogi prawnej w systemie prawa krajowego stała się ostateczna, w celu uwzględnienia dokonanej później przez Trybunał wykładni mającego znaczenie dla sprawy przepisu prawa wspólnotowego. Wśród przesłanek, które mogą stanowić podstawę obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy, wykładni przesłanki, zgodnie z którą wyrok sądu orzekającego w ostatniej instancji, mocą którego sporna decyzja administracyjna stała się ostateczna, oparty został na błędnej wykładni prawa wspólnotowego przyjętej bez zwrócenia się do Trybunału w trybie prejudycjalnym, nie można zatem dokonywać w taki sposób, by nakładać na strony obowiązek podniesienia w postępowaniu przed sądem krajowym spornej kwestii prawa wspólnotowego. Dla spełnienia tej przesłanki wystarczy w tym względzie, aby dana kwestia prawa wspólnotowego, której wykładnia okazała się błędna w świetle późniejszego wyroku Trybunału, była rozpatrywana przez sąd krajowy orzekający w ostatniej instancji lub aby mogła ona zostać podniesiona przez sąd ten z urzędu. W istocie, o ile prawo wspólnotowe nie zobowiązuje sądów krajowych, by rozpatrywały z urzędu zarzuty naruszenia przepisów wspólnotowych, jeżeli analiza tego zarzutu zmuszałaby je do wyjścia poza granice przedmiotu sporu określonego przez strony, o tyle sądy te są zobowiązane do badania z urzędu zarzutów naruszenia wiążącego przepisu prawa wspólnotowego, jeżeli na podstawie prawa krajowego mają one obowiązek lub uprawnienie do uczynienia tego w odniesieniu do wiążącego przepisu prawa krajowego.

(por. pkt 37–39, 44–46; pkt 1 sentencji)
Sprawa C-450/06

Varec SA

przeciwko

État belge

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia)]

„Zamówienia publiczne — Odwołania — Dyrektywa 89/665/EWG — Skuteczny środek odwoławczy — Pojęcie — Równowaga między zasadą kontradyktoryjności a prawem do przestrzegania tajemnicy handlowej — Ochrona przez organ powołany do rozpoznania odwołania poufności informacji podanych przez podmioty gospodarcze”

Opinia rzecznika generalnego E. Sharpston przedstawiona w dniu 25 października 2007 r. I - 583

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 lutego 2008 r. I - 601

Streszczenie wyroku

Zbliżanie ustawodawstw – Postępowania odwoławcze w dziedzinie zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane – Dyrektywa 89/665 – Zasada kontradyktoryjności – Zgodność z ochroną tajemnicy handlowej – Organy powołany do rozpoznania odwołania

(dyrektywy Rady: 89/665, art. 1 ust. 1; 93/36, art. 15 ust. 2)

Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy Rady 89/665 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, w brzmieniu nadanym przez dyrektywę 92/50 odnoszącą się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi w związku z art. 15 ust. 2 dyrektywy 93/36 koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy w brzmieniu nadanym dyrektywą 97/52, należy interpretować w ten sposób, że organ powołany do rozpoznania odwołań, o których mowa w rzeczonym art. 1 ust. 1, powinien zapewniać poufność i prawo do przestrzegania tajemnicy handlowej w stosunku do informacji zawartych w aktach przedłożonych mu przez strony sporu, w szczególności zaś przez instytucję zamawiającą, przy czym on sam może zapoznawać się z takimi informacjami i brać je pod uwagę. W istocie w ramach odwołania od decyzji instytucji zamawiającej wydanej w ramach postępowania przetargowego zasada kontradyktoryjności nie wymaga tego, by strony miały nieograniczone i absolutne prawo dostępu do całości informacji dotyczących danego postępowania przetargowego, przedłożonych organowi powołanemu do rozpoznania tego odwołania. Wręcz przeciwnie, to prawo wglądu należy wyważyć względem prawa innych podmiotów gospodarczych do ochrony ich poufnych informacji i tajemnic handlowych. Do organu tego należy podjęcie decyzji, w jakim stopniu i według jakich zasad należy zapewnić poufność i objęcie tajemnicą tych informacji, w świetle wymogów skutecznej ochrony sądowej oraz poszanowania prawa do obrony stron sporu, a także w przypadku odwołania w sądzie lub odwołania rozpatrywanego przez inny organ będący sądem lub trybunałem w rozumieniu art. 234 WE, tak by zagwarantować, że w całym postępowaniu przestrzegane jest prawo do rzetelnego procesu.

(por. pkt 51, 55; sentencja)