W zakresie, jakim odmowa zmiany pierwotnego ustalenia statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej, dokonanego w rozporządzeniu tymczasowym, nie jest uzasadniona przeszkodą w dokonaniu ponownej oceny starych okoliczności zawartą w art. 2 ust. 7 lit. c) zdanie ostatnie podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96, lecz niezgodnością praktyk księgowych przedsiębiorstwa z międzynarodowymi standardami rachunkowości oraz brakiem nowych dowodów, które mogłyby wpłynąć na tę ocenę, jej następstwem jest zastosowanie materialnych przesłanek art. 2 ust. 7 lit. c) akapit pierwszy tiret drugie tego rozporządzenia.

Informacja o ostatecznych ustaleniach przewidziana w art. 20 ust 4 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nro384/96 służy ujawnieniu, w trakcie postępowania administracyjnego, zasadniczych faktów i ustaleń, na podstawie których Komisja rozważa zalecenie Radzie zastosowania ostatecznych środków. Ma ona na celu poinformowanie wszystkich zainteresowanych stron o planowanych działaniach oraz umożliwienie im przedstawienia uwag w tym zakresie i nie stanowi aktu niekorzystnego lub przyznającego prawa. Ponieważ stanowisko przedstawione przez Komisję może ulec zmianie w następstwie otrzymanych uwag, należy je zgodnie z tym, co zostało określone w ostatnim zdaniu tego, z konieczności traktować jako tymczasowe, w związku z czym uzasadnienie ostatecznego rozporządzenia nie musi wyjaśniać, w jakim zakresie wnioski zawarte w informacji o ostatecznych ustaleniach, które to wnioski uległy zmianie, miałyby być bezzasadne.

Zasada poszanowania prawa do obrony jest podstawową zasadą prawa wspólnotowego, zgodnie z którą przedsiębiorstwa objęte dochodzeniem poprzedzającym przyjęcie rozporządzenia w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego muszą mieć możliwość skutecznego przedstawienia w toku postępowania antydumpingowego swych opinii co do prawdziwości i znaczenia zarzucanych im faktów i okoliczności.

Wymogi te zostały wprowadzone w życie w art. 20 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nro384/96, który przewiduje w swoim ust. 4 ostateczne ujawnienie zainteresowanym przedsiębiorstwom w formie pisemnej podstawowych faktów lub ustaleń, na podstawie których Komisja zamierza zalecić Radzie przyjęcie ostatecznych środków, co oznacza, że jakakolwiek zmiana w tym względzie powinna zostać niezwłocznie ujawniona.

Ponieważ art. 20 ust. 4 rozporządzenia podstawowego wyraźnie odwołuje się do „innych faktów i ustaleń”, wymaga on również podania do wiadomości zainteresowanym stronom nowej oceny okoliczności faktycznych, które pozostały niezmienione, aby strony te mogły przedstawić swoje uwagi na ten temat.

Z treści art. 20 ust. 4 rozporządzenia podstawowego wynika, że przedłożenie przez Komisję projektu Radzie nie powinno mieć miejsca przed upływem dziesięciodniowego terminu po przekazaniu wspomnianym przedsiębiorstwom informacji o ostatecznych ustaleniach, co pozwala na zagwarantowanie, że ewentualne uwagi przedsiębiorstw, które mogą mieć istotny wpływ na treść ostatecznej decyzji, zostaną rzeczywiście uwzględnione przez Komisję przed przedłożeniem przez nią swojego projektu Radzie. Jednakże niedochowanie tego terminu może prowadzić do stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady jedynie wtedy, jeżeli istnieje możliwość, że z powodu tej nieprawidłowości postępowanie administracyjne mogłoby doprowadzić do innego wyniku, co w konkretny sposób wpływałoby na prawo danych przedsiębiorstw do obrony.

(por. pkt 63–67, 69, 71)