ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawa C‑562/12

Liivimaa Lihaveis MTÜ

przeciwko

Eesti-Läti programmi 2007–2013 Seirekomitee

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu ringkonnakohus)

„Odesłanie prejudycjalne — Fundusze strukturalne — Rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 i nr 1080/2006 — Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) — Program operacyjny mający na celu wspieranie europejskiej współpracy terytorialnej między Republiką Estońską a Republiką Łotewską — Decyzja odmawiająca dofinansowania przyjęta przez komitet monitorujący — Przepis przewidujący, że decyzje tego komitetu nie podlegają zaskarżeniu — Artykuł 267 TFUE — Akt przyjęty przez instytucję, organ lub jednostkę organizacyjną Unii — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Wprowadzanie w życie prawa Unii — Artykuł 47 — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Prawo dostępu do sądów — Określenie państwa członkowskiego, którego sądy są właściwe do rozpatrzenia skargi”

Streszczenie – wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 września 2014 r.

Skarga o stwierdzenie nieważności – Właściwość sądu Unii – Skarga na decyzję komitetu monitorującego ustanowionego przez państwo członkowskie na podstawie rozporządzenia nr 1083/2006 – Niedopuszczalność – Właściwość sądów krajowych (art. 263 TFUE; rozporządzenia: nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady; Rady nr 1083/2006, art. 63 ust. 1, 2) Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Wniosek o wykładnię tekstu, który nie został przyjęty przez instytucję, organ lub jednostkę organizacyjną Unii – Brak właściwości Trybunału [art. 267 akapit pierwszy lit. b) TFUE; rozporządzenia: nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady; Rady nr 1083/2006] Spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna – Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego – Zarządzanie i kontrola – Komitet monitorujący – Przewodnik programowy komitetu monitorującego wykluczający kontrolę sądową decyzji odrzucających wnioski o dofinansowanie – Niedopuszczalność – Naruszenie prawa do skutecznej skargi (Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47, art. 51 ust. 1; rozporządzenia: nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady; Rady nr 1083/2006) Prawa podstawowe – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Obowiązki sądów krajowych – Badanie, pomimo ewentualnych krajowych przepisów procesowych będących ku temu przeszkodą, zgodności z prawem decyzji organu krajowego objętej zakresem stosowania prawa Unii (art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47) Pytania prejudycjalne – Wykładnia – Skutki w czasie wyroków dokonujących wykładni – Skutek wsteczny – Granice – Konsekwencje finansowe wyroku – Konsekwencje nieuzasadniające ograniczenia w czasie skutków wyroku (art. 267 TFUE)
Zarówno komunikat Komisji dotyczący nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach kartelowych z 1996 r. (części C i D), jak i komunikat w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych z 2002 r. (pkt 21 i 23) stawiają wymóg – będący warunkiem umożliwiającym skorzystanie z obniżenia grzywny, która w braku tego zostałaby nałożona – by dane przedsiębiorstwo dostarczyło Komisji dowodów, które przyczynią się do ustalenia popełnionego naruszenia. W tym względzie informacje, które nie spełniają przesłanki, zgodnie z którą winny one przyczyniać się do stwierdzenia istnienia naruszenia, w rozumieniu komunikatu w sprawie współpracy z 1996 r., nie mogą stanowić dowodów przyczyniających się do zwiększenia wartości dowodów już będących w posiadaniu Komisji w rozumieniu pkt 21 komunikatu w sprawie współpracy z 2002 r.

Ponadto dane przedsiębiorstwa nie mogą rościć sobie prawa do skorzystania z podwójnej ulgi z tytułu tych samych informacji, czyli tych, które pozwoliły im na skorzystanie z częściowego zwolnienia w związku z okresem, do którego się odwołują, jeśli informacje te nie wniosły w odniesieniu do okresu poprzedzającego ten okres żadnej wartości dodanej do dochodzenia Komisji.

(por. pkt 42, 43, 47)
Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Spółki – Dyrektywa 2003/71 – Obowiązek publikacji prospektu emisyjnego przed jakąkolwiek publiczną ofertą papierów wartościowych – Zakres – Licytacja przymusowa papierów wartościowych – Wyłączenie – Dyskryminujące traktowanie inwestorów – Brak

[dyrektywa 2003/71 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 2 ust. 1 lit. d), art. 3 ust. 1]

Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2003/71 w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych i zmieniającej dyrektywę 2001/34, zmienionej dyrektywą 2008/11 należy interpretować w ten sposób, że obowiązek publikacji prospektu emisyjnego przed jakąkolwiek publiczną ofertą papierów wartościowych nie podlega zastosowaniu w odniesieniu do licytacji przymusowej papierów wartościowych.

W istocie po pierwsze, w omawianej dyrektywie brak jest jakiegokolwiek odesłania do licytacji przymusowej papierów wartościowych.

Po drugie, ochrona inwestorów i odpowiednie funkcjonowanie oraz rozwój rynków stanowi zasadniczy rdzeń celów, do których realizacji zmierza dyrektywa w sprawie prospektu emisyjnego. Tymczasem charakter operacji, które poprzedzają decyzję o dokonaniu sprzedaży papierów wartościowych w ramach procedury licytacji przymusowej znacznie odbiega od tej przewidzianej przez dyrektywę 2003/71, w szczególności ponieważ celem licytacji przymusowych nie jest zatem udział w obrocie gospodarczym na rynku papierów wartościowych, lecz ograniczają się one do zaspokojenia praw wierzyciela występującego z odpowiednim wnioskiem.

Wynika stąd, że sprzedaż papierów wartościowych w ramach procedury licytacji przymusowej nie wpisuje się w cele, do których realizacji zmierza owa dyrektywa i zatem nie wchodzi w zakres zastosowania tego aktu.

Na koniec, ponieważ sytuacja inwestorów nabywających papiery wartościowe w kontekście licytacji przymusowej jest nieporównywalna z sytuacją inwestorów nabywających takie papiery w ramach normalnej oferty publicznej w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2003/71, nie może istnieć sytuacja dyskryminacyjnego traktowania jednych względem drugich.

(por. pkt 29, 33, 34, 36, 45, 49, 50; sentencja)
Sprawa C‑589/12

Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

przeciwko

GMAC UK plc

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym

złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)]

„Odesłanie prejudycjalne — VAT — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Artykuł 11 część C ust. 1 akapit pierwszy — Bezpośrednia skuteczność — Obniżenie podstawy opodatkowania — Dokonanie dwóch transakcji dotyczących tych samych towarów — Dostawy towarów — Samochody sprzedawane w ramach umowy leasingu finansowego, ponownie obejmowane w posiadanie i odsprzedawane na aukcjach — Nadużycie prawa”

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 września 2014 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Podstawa opodatkowania – Obniżenie w wypadku niewywiązania się z płatności całości lub części – Rozwiązanie umowy leasingu pojazdu samochodowego pociągające za sobą jego odsprzedaż – Państwo członkowskie zakazujące podatnikowi na powołanie się na skutek bezpośredni w odniesieniu do takiego obniżenia – Niedopuszczalność – Przesłanki

(dyrektywa Rady 77/388, art. 11 część C ust. 1 akapit pierwszy)

Ze względu na powyższe na pytania pierwsze i trzecie należy odpowiedzieć, że art. 11 część C ust. 1 akapit pierwszy szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, iż w wypadku rozwiązania umowy leasingu pojazdu samochodowego, pociągającego za sobą jego odsprzedaż państwo członkowskie nie może nie zezwolić podatnikowi na powołanie się na skutek bezpośredni tego przepisu w odniesieniu do danej czynności na tej podstawie, że podatnik ten może powołać się na przepisy prawa krajowego w odniesieniu do innej czynności dotyczącej tych samych towarów i że łączne zastosowanie tych przepisów prowadziłoby do ogólnego rezultatu podatkowego, którego ani przepisy krajowe, ani szósta dyrektywa, stosowane odrębnie do tych czynności, nie wywoływałyby, ani nie zakładały.

W istocie art. 11 część C ust. 1 akapit pierwszy szóstej dyrektywy wyposażony jest w skutek bezpośredni, a zatem to, czy podatnik po dokonaniu dostawy towaru w ramach umowy leasingu może powołać się na prawo do obniżenia podstawy opodatkowania, które przyznaje mu ten przepis, uwarunkowane jest okolicznością, że klienci w ramach tej umowy nie wywiązali się w całości lub w części z obowiązku zapłaty.

Zatem w przypadku całkowitego lub częściowego braku zapłaty kwota stanowiąca podstawę opodatkowania z tytułu umowy leasingu pojazdu powinna zostać skorygowana do wynagrodzenia rzeczywiście otrzymanego przez podatnika w ramach tej umowy. Wynagrodzenie otrzymane przez tego podatnika, zapłacone przez osobę trzecią w ramach innej czynności, w rozpatrywanej sprawie – sprzedaży oddanego przez leasingobiorcę pojazdu na aukcji – pozostaje bez wpływu na wniosek, że podatnik ten może powołać się na skutek bezpośredni art. 11 część C ust. 1 akapit pierwszy szóstej dyrektywy w ramach umowy leasingu.

(por. pkt 36, 42, 49; sentencja)
2)

Gem-Year Industrial Co. Ltd i Jinn-Well Auto-Parts (Zhejiang) Co. Ltd zostają obciążone kosztami postępowania poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej i European Industrial Fasteners Institute AISLB (EIFI) w ramach niniejszego postepowania.
Dyrektywę 91/477 w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni, zmienioną dyrektywą 2008/51, należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym, które pozwalają wydawać europejską kartę broni palnej jedynie posiadaczom broni dla celów uprawiania myślistwa lub strzelectwa sportowego.

W tym względzie po pierwsze, art. 3 owej dyrektywy wyraźnie wyklucza, aby korzystanie z przyznanego państwo członkowskim uprawnienia do uchwalenia w swym ustawodawstwie przepisów surowszych niż przewidziane w dyrektywie mogło ograniczać prawa przyznane osobom mającym miejsce zamieszkania w państwach członkowskich określone w art. 12 ust. 2 tejże dyrektywy, którymi są myśliwi oraz strzelcy sportowi, jeżeli posiadają europejską kartę broni palnej i mogą zatem – w drodze odstępstwa od procedury ustanowionej w art. 12 ust. 1 dyrektywy i pod pewnymi warunkami – przemieszczać się wraz z wymienioną w niej bronią bez innych formalności administracyjnych.

Po drugie, okoliczność, iż rzeczoną kartę wydaje się osobie posiadającej już zgodnie z prawem broń palną na mocy przepisów krajowych, pozwala zakładać, że nie zastępuje ona krajowego pozwolenia w dziedzinie nabywania i posiadania broni.

Po trzecie, art. 1 ust. 4 owej dyrektywy odsyła do jej załącznika II, który co się tyczy obowiązkowych informacji, jakie musi zawierać wspomniana karta broni palnej, odnosi się dokładnie do uprawiania myślistwa lub strzelectwa sportowego. Z powyższego wynika, że art. 1 ust. 4 rzeczonej dyrektywy w związku z jej art. 12 ust. 2 ma na celu głównie ułatwienie przepływu broni przeznaczonej do uprawiania myślistwa lub działalności sportowej.

(por. pkt 47, 48, 51, 52, 60; sentencja)
Artykuł 22 ust. 1 rozporządzenia nr 1008/2008 w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu, które zobowiązuje przewoźników lotniczych we wszystkich okolicznościach do przewozu nie tylko pasażera, ale również jego zarejestrowanego bagażu, o ile bagaż ten odpowiada określonym wymogom dotyczącym w szczególności wagi, w cenie biletu lotniczego, bez prawa wymagania jakiejkolwiek dopłaty do ceny za transport takiego bagażu.

W istocie uregulowanie krajowe wymagające, aby cena płacona za transport zarejestrowanego bagażu była we wszystkich okolicznościach zawarta w cenie podstawowej biletu lotniczego, zakazuje jakiegokolwiek ustalania innej ceny z tytułu biletu zawierającego prawo do rejestracji bagażu i biletu niezawierającego takiej możliwości. W związku z tym byłoby one sprzeczne nie tylko z prawem przewoźników lotniczych do swobodnego ustalania ceny płaconej za przewóz pasażerów w ramach usług lotniczych, a także warunków mających zastosowanie do tej ceny zgodnie z art. 2 pkt 18 i art. 22 ust. 1 rozporządzenia nr 1008/2008, ale także mogłoby podważyć między innymi cel tego rozporządzenia, polegający na umożliwieniu rzeczywistego porównania takich cen, w sytuacji gdy przewoźnicy lotniczy, których dotyczy takie uregulowanie krajowe, nie mogą ustalić odrębnej taryfy dla usługi transportu zarejestrowanego bagażu, podczas gdy przewoźnicy lotniczy podlegający uregulowaniu innego państwa członkowskiego mogą to uczynić.

(por. pkt 45, 49; sentencja)
W przypadku gdy chodzi o ustalenie, czy antykonkurencyjne ograniczenie może uniknąć objęcia zakazem przewidzianym w art. 81 ust. 1 WE z tego względu, że jest ono akcesoryjne w stosunku do operacji głównej pozbawionej takiego antykonkurencyjnego charakteru, należy dowiedzieć się, czy realizacja tej operacji byłaby niemożliwa w braku danego ograniczenia. Okoliczność, iż wspomniana operacja staje się po prostu trudniejsza do zrealizowania czy wręcz mniej korzystna w braku danego ograniczenia, nie może być traktowana jako przyznająca temu ograniczeniu charakter obiektywnie konieczny wymagany do tego, by mogło ono zostać uznane za akcesoryjne. Taka wykładnia prowadziłaby bowiem do rozszerzenia tego pojęcia na ograniczenia, które nie są ściśle niezbędne do realizacji operacji głównej. Taki wynik naruszałby skuteczność zakazu przewidzianego w art. 81 ust. 1 WE.

Powyższa wykładnia nie miesza z jednej strony przesłanek do celów stosowania art. 81 ust. 1 WE, aby ograniczenie mogło zostać uznane za akcesoryjne, z kryterium niezbędnego charakteru wymaganego na podstawie art. 81 ust. 3 WE, aby zakazane ograniczenie mogło skorzystać z wyłączenia, z drugiej strony. W istocie obu postanowieniom wskazanym powyżej przyświecają różne cele i to ostatnie kryterium odnosi się do kwestii, czy koordynacja między przedsiębiorstwami mająca odczuwalny niekorzystny wpływ na parametry konkurencji, takie jak w szczególności cena, ilość i jakość produktów lub usług, która to koordynacja podlega zatem zasadzie zakazu przewidzianej w art. 81 ust. 1 WE, może jednak w ramach art. 81 ust. 3 WE zostać uznana za niezbędną do polepszenia produkcji lub dystrybucji produktów bądź do popierania postępu technicznego lub gospodarczego, przy zastrzeżeniu dla konsumentów słusznej części zysku, który z tego wynika. Natomiast kryterium obiektywnej konieczności dotyczy kwestii, czy w braku określonego ograniczenia autonomii handlowej zachodzi ryzyko, iż operacja lub działalność główna, która nie jest objęta zakazem ustanowionym w art. 81 ust. 1 WE i w stosunku do której wspomniane ograniczenie jest drugorzędne, nie będzie mogła być realizowana lub kontynuowana. Zatem tylko ograniczenia, które są konieczne do tego, aby operacja główna mogła w każdym wypadku funkcjonować, mogą zostać uznane za takie, do których ma zastosowanie teoria ograniczeń akcesoryjnych i okoliczność, że brak tych ograniczeń akcesoryjnych może mieć negatywny wpływ na operacje główną, nie skutkuje sama w sobie tym, iż należy uznać operacje akcesoryjne za obiektywnie konieczne ponieważ operacja główna nadal może funkcjonować nawet przy ich braku.

(por. pkt 91–94, 180)
Dyrektywa 91/676 dotycząca ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego, ma na celu stworzenie instrumentów niezbędnych, aby zapewnić w Unii Europejskiej ochronę wód przed zanieczyszczeniami azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych.

Aby osiągnąć te cele, państwa członkowskie mają obowiązek, jak wynika z art. 5 ust. 1 owej dyrektywy, ustanowić programy działania w odniesieniu do wyznaczonych stref zagrożenia.

Jak wynika z motywu jedenastego dyrektywy 91/676, takie programy działania powinny obejmować środki mające na celu ograniczenie rolniczego wykorzystania wszelkich nawozów zawierających azot oraz w szczególności ustalenie specjalnych ograniczeń dotyczących stosowania odchodów zwierzęcych.

Zgodnie z art. 5 ust. 4 lit. a) i b) dyrektywy 91/676 wspomniane programy działania, których wprowadzenie w życie spoczywa na państwach członkowskich, powinny w sposób bardziej szczegółowy określać pewne obowiązkowe środki, o których mowa w załącznikach II i III do tej dyrektywy.

Zgodnie z art. 5 ust. 3 lit. a) i b) oraz pkt 1 części A załącznika II do dyrektywy 91/676 owe programy działania uwzględniają najlepszą dostępną wiedzę naukową i techniczną, a także warunki fizyczne, geologiczne i klimatyczne każdego regionu.

Ponadto, chociaż państwa członkowskie mają pewien zakres swobody przy wyborze konkretnych sposobów wprowadzenia w życie wymogów dyrektywy 91/676, to jednak są one zobowiązane w każdym wypadku do dbania o to, aby cele tej dyrektywy, a zatem cele polityki Unii w dziedzinie środowiska, zostały osiągnięte zgodnie z wymogami art. 191 ust. 1 i 2 TFUE.

Ponadto, w ramach dyrektywy, takiej jak dyrektywa 91/676, która zawiera przepisy o charakterze technicznym w dziedzinie środowiska, państwa członkowskie są w sposób szczególny zobowiązane do dbania o to, aby ich przepisy prawne mające zapewnić transpozycję dyrektywy 91/676 były jasne i precyzyjne.

(por. pkt 25–31)
Bez uszczerbku dla rozkładu ciężaru dowodu, który w ramach procedury określonej w art. 258 TFUE spoczywa na Komisji, nic nie stoi na przeszkodzie, aby instytucja ta, ze względu na rozbieżności interpretacyjne, zwróciła się do Trybunału o stwierdzenie, że dane państwo członkowskie uchybiło ciążącym na nim zobowiązaniom, z powołaniem się na liczne sytuacje, które w jej ocenie naruszają prawo Unii, nawet jeśli nie wymieni przy tym w wyczerpujący sposób wszystkich takich sytuacji.

Zatem odmienna od prezentowanej przez Komisję interpretacja przepisu prawa Unii przez zainteresowane państwo członkowskie skutkuje tym, że na terytorium tego państwa stosowania jest praktyka, której istnienie nie jest kwestionowane, mimo że nie ma ona charakteru powszechnego. A zatem okoliczność, że Komisja przedstawiła na poparcie swej skargi jedynie pewne przykłady tej praktyki, nie czyni tej skargi niewystarczająco precyzyjną, by jej przedmiot mógł zostać poddany ocenie.

W tym względzie chociaż w zawierającej żądania części swej skargi Komisja wymienia tytułem przykładu sytuacje, które według niej ilustrują uchybienie zarzucane państwu członkowskiemu, podczas gdy w sentencji skierowanej do tego państwa członkowskiego uzasadnionej opinii przykłady takie nie zostały wymienione, to jednak dodatku tego nie można postrzegać jako rozszerzenia przedmiotu skargi, który w dalszym ciągu ogranicza się do stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom.

(por. pkt 25–27)
Decyzja Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich upoważniająca do wspólnego udziału w negocjacjach Unii i jej państw członkowskich umowy międzynarodowej porządkuje upoważnienia do prowadzenia negocjacji wydane z jednej strony Komisji, a z drugiej strony państwom członkowskim jak również prezydencji Rady. Należy stąd wysnuć nieunikniony wniosek, że Rada uczestniczyła w wydaniu obu tych upoważnień. W związku z powyższym, nawet jeżeli skarga dotyczy w części decyzji przyjętej przez reprezentantów państw członkowskich występujących w charakterze przedstawicieli ich rządów, a nie w charakterze członków Rady, jest ona dopuszczalna w odniesieniu do całości zaskarżonej decyzji.

(por. pkt 38, 41)
Sprawa C‑374/12

„Walimar” OOD

przeciwko

Naczałnik na Mitnica Warna

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym

złożony przez Wyrchowen administratiwen syd)

„Odesłanie prejudycjalne — Dumping — Liny i kable żelazne lub stalowe pochodzące z Rosji — Rozporządzenie (WE) nr 384/96 — Artykuł 2 ust. 8 i 9 oraz art. 11 ust. 2, 3, 9 i 10 — Przegląd okresowy — Przegląd wygaśnięcia środków antydumpingowych — Ważność rozporządzenia (WE) nr 1279/2007 — Określenie ceny eksportowej na podstawie sprzedaży do państw trzecich — Wiarygodność cen eksportowych — Uwzględnienie zobowiązań cenowych — Zmiana okoliczności — Stosowanie metodologii odmiennej od wykorzystanej w pierwotnym dochodzeniu”

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 września 2014 r.

Pytania prejudycjalne – Ocena ważności – Pytanie dotyczące ważności rozporządzenia, które nie zostało zaskarżone na podstawie art. 263 TFUE – Skarga w postępowaniu głównym wniesiona przez spółkę w oczywisty sposób nieuprawnioną do żądania stwierdzenia nieważności – Dopuszczalność [art. 263 akapit czwarty TFUE, art. 267 lit. b) TFUE] Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Procedura przeglądu – Zmiana metody obliczenia – Warunki – Zmiana okoliczności – Przywóz podlegający zobowiązaniu cenowemu – Brak wiarygodności metody stosowanej w pierwotnym dochodzeniu – Cena eksportowa konstruowana na uzasadnionej podstawie (rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 2 ust. 8, 9, art. 11 ust. 2, 3, 9, 10)
Keywords

Summary



Keywords

1. Konkurencja – Przedsiębiorstwa publiczne i przedsiębiorstwa korzystające ze specjalnych lub z wyłącznych praw przyznanych im przez państwa członkowskie – Pozycja dominująca – Środek krajowy mogący skłonić te przedsiębiorstwa do nadużycia pozycji dominującej – Niedopuszczalność niezależnie od tego, czy faktycznie doszło do nadużycia

(art. 82 WE, art. 86 ust. 1 WE)

2. Konkurencja – Przedsiębiorstwa publiczne i przedsiębiorstwa korzystające ze specjalnych lub z wyłącznych praw przyznanych im przez państwa członkowskie – Pozycja dominująca – Będące skutkiem środka krajowego rozszerzenie sytuacji pozycji dominującej, które nie jest obiektywnie uzasadnione – Niezgodność jako taka z art. 86 ust. 1 WE, w związku z art. 82 WE

(art. 82 WE, art. 86 ust. 1 WE)

Summary

1. Zgodnie z art. 86 ust. 1 WE, państwa członkowskie nie wprowadzają ani nie utrzymują żadnego środka sprzecznego z normami traktatu WE, w szczególności z tymi zawartymi w art. 82 WE, w przypadku przedsiębiorstw publicznych i przedsiębiorstw, którym przyznają prawa specjalne lub wyłączne. To ostatnie postanowienie zakazuje – w zakresie, w jakim może to wpływać na handel między państwami członkowskimi – nadużywania pozycji dominującej na wspólnym rynku lub jego znacznej części.

W tym względzie naruszenie art. 86 ust. 1 WE w związku z art. 82 WE może mieć miejsce niezależnie od tego, czy faktycznie doszło do nadużycia. Wystarczy, że Komisja wskaże potencjalne lub rzeczywiste antykonkurencyjne następstwa przyjęcia danego środka krajowego. Takie naruszenie może również zostać stwierdzone, gdy dane środki krajowe oddziaływają na strukturę rynku, stwarzając nierówne warunki konkurencji między przedsiębiorstwami poprzez umożliwienie przedsiębiorstwu publicznemu czy też przedsiębiorstwu, któremu zostały przyznane prawa specjalne lub wyłączne, utrzymania – przykładowo poprzez utrudnianie nowym przedsiębiorstwom wejścia na ten rynek – jego pozycji dominującej, wzmocnienia tej pozycji czy też rozszerzenia jej na inne rynki, w efekcie czego ograniczona zostaje konkurencja; nie ma przy tym wymogu udowodnienia, że rzeczywiście dopuszczono się takiej mającej znamiona nadużycia praktyki.

(por. pkt 39, 40, 46)

2. Będące skutkiem zastosowania środka krajowego rozszerzenie przez przedsiębiorstwa publiczne lub przedsiębiorstwa korzystające ze specjalnych lub z wyłącznych praw przyznanych im przez państwa członkowskie sytuacji pozycji dominującej, które nie jest obiektywnie uzasadnione, jest zabronione „jako takie” na mocy art. 86 ust. 1 WE w związku z art. 82 WE. Ponieważ konkurencja nie może zostać w ten sposób wyeliminowana, nie może ona również zostać zakłócona.

(por. pkt 67)