ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 31 stycznia 2008 r. — Komisja przeciwko Szwecji

(Sprawa C-259/07)

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/51/WE — Zamówienia publiczne — Procedury udzielania zamówień publicznych — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie”

Państwa członkowskie — Zobowiązania — Wykonanie dyrektyw — Niezakwestionowane uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego (art. 226 WE) (por. pkt 8–10; sentencja)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieustanowienie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/51/WE z dnia 7 września 2005 r. zmieniającej załącznik XX do dyrektywy 2004/17/WE i załącznik VIII do dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamówień publicznych (Dz.U. L 257, s. 127)

Sentencja

1) Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/51/WE z dnia 7 września 2005 r. zmieniającej załącznik XX do dyrektywy 2004/17/WE i załącznik VIII do dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamówień publicznych, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

2) Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania.

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 31 stycznia 2008 r. — Komisja przeciwko Szwecji

(Sprawa C-259/07)

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/51/WE — Zamówienia publiczne — Procedury udzielania zamówień publicznych — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie”

Państwa członkowskie — Zobowiązania — Wykonanie dyrektyw — Niezakwestionowane uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego (art. 226 WE) (por. pkt 8–10; sentencja)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieustanowienie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/51/WE z dnia 7 września 2005 r. zmieniającej załącznik XX do dyrektywy 2004/17/WE i załącznik VIII do dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamówień publicznych (Dz.U. L 257, s. 127)

Sentencja

1) Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/51/WE z dnia 7 września 2005 r. zmieniającej załącznik XX do dyrektywy 2004/17/WE i załącznik VIII do dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamówień publicznych, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.
Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 31 stycznia 2008 r. — Komisja przeciwko Francji

(Sprawa C-147/07)

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywy 80/778/EWG i 98/83/WE — Jakość wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi — Maksymalne stężenie azotanów i pestycydów — Nieprawidłowe stosowanie”

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Badanie zasadności przez Trybunał — Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę — Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 14)

2. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Przedmiot sporu — Określenie w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi (art. 226 WE) (por. pkt 18, 19)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do art. 4 dyrektywy Rady 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 330, s. 32) — Przekroczenie w niektórych departamentach parametrów chemicznych ustanowionych w części B załącznika I do dyrektywy 98/83 — Azotany i pestycydy

Sentencja

1) Nie podejmując wszelkich działań niezbędnych w celu zastosowania się do art. 4 dyrektywy Rady 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

2) Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 31 stycznia 2008 r. — Komisja przeciwko Francji

(Sprawa C-147/07)

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywy 80/778/EWG i 98/83/WE — Jakość wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi — Maksymalne stężenie azotanów i pestycydów — Nieprawidłowe stosowanie”

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Badanie zasadności przez Trybunał — Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę — Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 14)

2. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Przedmiot sporu — Określenie w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi (art. 226 WE) (por. pkt 18, 19)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do art. 4 dyrektywy Rady 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 330, s. 32) — Przekroczenie w niektórych departamentach parametrów chemicznych ustanowionych w części B załącznika I do dyrektywy 98/83 — Azotany i pestycydy

Sentencja

1) Nie podejmując wszelkich działań niezbędnych w celu zastosowania się do art. 4 dyrektywy Rady 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.
Sprawa C-19/07

Spadkobiercy Paula Chevassusa-Marche’ego

przeciwko

Groupe Danone i in.

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez la Cour de cassation (France)]

„Zbliżanie ustawodawstw — Dyrektywa 86/653/EWG — Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek — Prawo do prowizji przedstawiciela, któremu powierzono obszar geograficzny — Transakcje zawarte bez udziału zleceniodawcy”

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 stycznia 2008 r. I - 161

Streszczenie wyroku

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek – Dyrektywa 86/653

(dyrektywa Rady 86/653, art. 7 ust. 2 tiret pierwsze, art. 10 ust. 1, 2, art. 11 ust. 1)

Wykładni art. 7 ust. 2 tiret pierwsze dyrektywy Rady 86/653 w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek należy dokonać w taki sposób, że przedstawiciel handlowy, któremu powierzono określony obszar geograficzny, nie ma prawa do prowizji od transakcji zawartych przez klientów pochodzących z tego obszaru z osobą trzecią bez bezpośredniego lub pośredniego udziału zleceniodawcy.

W istocie, chociaż przepis ten ogranicza się tylko do wskazania „transakcji zawartych w okresie objętym umową agencyjną”, nie dodając innego uściślenia, poza tym dotyczącym zawarcia transakcji z klientem pochodzącym z sektora geograficznego lub należącym do grupy osób, powierzonych przedstawicielowi handlowemu, to jednak z połączenia ust. 1 i 2 art. 10 dyrektywy wynika, że prawo przedstawiciela handlowego do prowizji powstaje bądź wtedy, gdy zleceniodawca wykonał lub powinien był wykonać swe zobowiązanie, bądź wtedy, gdy osoba trzecia w stosunku do umowy agencyjnej, to jest Klient, wykonał lub powinien był wykonać swoje zobowiązanie. We wszystkich tych sytuacjach obecność zleceniodawcy w transakcjach, z tytułu których przedstawiciel handlowy może domagać się prowizji, jest niezbędna. Potwierdza to brzmienie art. 11 ust. 1 dyrektywy, zgodnie z którym prawo przedstawiciela handlowego do prowizji może wygasnąć wyłącznie wtedy, gdy i o ile ustalono, iż umowa między osobą trzecią a zleceniodawcą nie będzie wykonana, oraz niewykonanie umowy nie wynika z okoliczności, za które odpowiedzialność ponosi zleceniodawca.

Do sądu krajowego należy ustalenie czy dowody, którymi on dysponuje, ocenione z troską o zapewnienie ochrony przedstawiciela handlowego, stanowiącą jeden z celów dyrektywy, a także z uwzględnieniem obowiązku sumienności i dobrej wiary ciążących na zleceniodawcy na mocy art. 4 dyrektywy, pozwalają mu lub nie na stwierdzenie istnienia takiego udziału, czy to o charakterze prawnym, na przykład przez pośrednika lub przedstawiciela, czy faktycznym.

(por. pkt 16, 19–23; sentencja)
1)

Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 2, 3 i 5 decyzji Komisji 2001/720/WE z dnia 8 października 2001 r. w sprawie przyznania Portugalii zezwolenia na odstępstwo w odniesieniu do oczyszczania ścieków komunalnych aglomeracji wybrzeża Estoril, — nie poddając w sezonie kąpielowym ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji wybrzeża Estoril przed zrzutem do morza co najmniej raz zaawansowanemu oczyszczaniu pierwotnemu oraz dezynfekcji zgodnie z art. 2 wspomnianej decyzji; — nie poddając poza sezonem kąpielowym ścieków komunalnych wspomnianej aglomeracji przed wprowadzeniem do morza przynajmniej obróbce wstępnej zgodnie z art. 3 wspomnianej decyzji; i — dopuszczając negatywne skutki zrzutów ścieków komunalnych tej aglomeracji dla środowiska.
Uchybia zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy dyrektywy 89/48 w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego trwających co najmniej trzy lata, państwo członkowskie, które nie ustanawia wszelkich środków niezbędnych w celu zastosowania się do tej dyrektywy w odniesieniu do zawodu farmaceuty klinicznego.

W istocie prawo do uznania dyplomów jest — jako przejaw podstawowego prawa swobody przedsiębiorczości — zagwarantowane w art. 43 akapit drugi WE. Tymczasem dyrektywa 89/48, która ustanawia „metodę uznawania” dyplomów, których dotyczy, ustala ogólny system uznawania dyplomów pozwalających na dostęp do zawodu regulowanego, a zatem na wykonywanie prawa zagwarantowanego w traktacie

Artykuł 47 ust. 3 WE nie może być interpretowany w taki sposób, by wykluczał on, że dyrektywa, której celem jest wprowadzenie takiego systemu, mogła być stosowana do zawodów związanych z ochroną zdrowia. W istocie wykładnia prowadziłaby nie tylko do niestosowania dyrektywy 89/48, ale także, bardziej ogólnie, do wyłączenia prawa obywateli wspólnotowych do uznawania dyplomów specjalizacyjnych w dziedzinie farmacji, w sytuacji gdy prawo to wynika z art. 43 akapit drugi WE.

Wynika z tego, że uznawanie dyplomów otwierających dostęp do zawodu farmaceuty klinicznego wchodzi w zakres stosowania dyrektywy 89/48 oraz że państwa członkowskie powinny wprowadzić system umożliwiający takie uznawanie, zgodnie z przesłankami ustanowionymi w tej dyrektywie.

(por. pkt 37–39, 43, 44; sentencja)
Sprawa C-143/07

AOB Reuter & Co.

przeciwko

Hauptzollamt Hamburg-Jonas

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg)

„Rolnictwo — Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 — Artykuł 11 — System refundacji wywozowych do produktów rolnych — Warunek przyznania refundacji — Refundacja wypłacona eksporterowi po przedstawieniu dokumentów sfałszowanych przez jego kontrahenta — Towar, którego wywozu nie dokonano — Przesłanki stosowania sankcji”

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 kwietnia 2008 r. I - 3173

Streszczenie wyroku

Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Refundacje wywozowe

(rozporządzenie Komisji nr 3665/87, art. 11 ust. 1)

Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia nr 3665/87 ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem nr 2945/94, należy interpretować w ten sposób, że przewidzianą w nim sankcję stosuje się do eksportera, który wniósł o przyznanie refundacji do wywozu towaru, jeśli towar ten nie został wywieziony z powodu oszustwa jego kontrahenta.

W istocie jest oczywiste, że jeśli okaże się, że nie doszło do wywozu produktu, do którego przyznano refundację, należy uznać, iż eksporter złożył wniosek o refundację wyższą niż refundacja stosowana, jako że w braku faktycznego wywozu nie przysługuje żadna refundacja.

Ponadto do zamkniętej listy zawartej we wspomnianym przepisie nie można dodać nowego przypadku zwolnienia od odpowiedzialności, jakim byłby w szczególności brak winy w postępowaniu eksportera. Wina albo błąd kontrahenta wchodzą w zakres normalnego ryzyka handlowego i w świecie transakcji handlowych nie można ich uznać za niemożliwe do przewidzenia. Eksporter w sposób swobodny dobiera kontrahentów i powinien zabezpieczyć się przed ryzykiem, wprowadzając odpowiednie klauzule do umów z kontrahentami albo zawierając specjalne ubezpieczenie.

(por. pkt 25, 36, 37; sentencja)
Sprawa C-124/07

J.C.M. Beheer BV

przeciwko

Staatssecretaris van Financiën

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden)

„Szósta dyrektywa VAT — Świadczenie usług związanych z transakcjami ubezpieczeniowymi — Brokerzy i pośrednicy ubezpieczeniowi”

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. I - 2103

Streszczenie wyroku

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia przewidziane w szóstej dyrektywie

(dyrektywa Rady 77/388, art. 13 część B lit. a))

Artykuł 13 część B lit. a) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, że broker lub pośrednik ubezpieczeniowy nie pozostaje w bezpośrednim stosunku ze stronami umowy ubezpieczenia lub reasekuracji, do zawarcia której się przyczynia, lecz pozostaje z nimi jedynie w pośrednim stosunku, za pośrednictwem innego podatnika, który sam pozostaje w bezpośrednim stosunku z jedną ze stron tej umowy i z którym ów broker lub pośrednik ubezpieczeniowy jest związany umownie, nie wyklucza, by świadczone przez niego usługi były zwolnione od podatku od wartości dodanej na mocy tego przepisu.

(por. pkt 29; sentencja)
Sprawa C-78/07

Ispettorato Provinciale dell’Agricoltura di Enna i in.

przeciwko

Domenicowi Valvie

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia amministrativa per la Regione siciliana)

„Rolnictwo — Rozporządzenie (EWG) nr 2328/91 i rozporządzenie (WE) nr 950/97 — Artykuły 17 i 18 — Dodatek wyrównawczy z tytułu niekorzystnych warunków gospodarowania o charakterze stałym i naturalnym — Rolnicy uprawnieni do świadczenia z tytułu stażu pracy — Prawo do dodatku wyrównawczego — Granice”

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 13 marca 2008 r. I - 1637

Streszczenie wyroku

Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – Reforma strukturalna – Poprawa efektywności struktur

(rozporządzenie Rady nr 950/97, art. 17, 18)

Artykuły 17 i 18 rozporządzenia nr 950/97 w sprawie poprawy efektywności struktur rolniczych powierzają państwom członkowskim prawo do przyznania dodatku wyrównawczego rolnikowi, który spełnia warunki określone w tych dwóch artykułach. Niemniej nie stanowią one przeszkody ku temu, aby państwo członkowskie odmówiło wypłaty takiego dodatku w przypadku pobierania przez tego rolnika świadczenia emerytalnego lub rentowego, a w szczególności świadczenia z tytułu stażu pracy.

(por. pkt 23; sentencja)
Obywatel państwa członkowskiego, wydalony z terytorium innego państwa członkowskiego, korzysta ze statusu obywatela Unii zgodnie z art. 17 ust. 1 WE i w związku z tym może powoływać się, również w stosunku do swego państwa członkowskiego pochodzenia, na prawa wynikające z posiadania tego statusu, a w szczególności na prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich przyznane na mocy art. 18 WE. W tym względzie prawo do swobodnego przemieszczania się obejmuje zarówno prawo obywateli Unii Europejskiej do wjazdu na terytorium państwa członkowskiego innego niż to, którego są obywatelami, jak i prawo do opuszczenia państwa członkowskiego pochodzenia. Podstawowe swobody gwarantowane traktatem WE zostałyby bowiem pozbawione znaczenia, gdyby państwo członkowskie pochodzenia mogło, bez dostatecznego uzasadnienia, zabronić swoim obywatelom opuszczania swego terytorium celem wjazdu na terytorium innego państwa członkowskiego.

(por. pkt 17, 18)
Okoliczność, że pracodawca publicznie oświadcza, iż nie będzie zatrudniał pracowników o określonym pochodzeniu etnicznym lub rasowym, stanowi bezpośrednią dyskryminację przy zatrudnianiu w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2000/43 wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, ponieważ takie deklaracje mogą poważnie zniechęcać określonych kandydatów do składania swoich kandydatur, a tym samym stanowić dla nich przeszkodę w dostępie do rynku pracy. Istnienie takiej bezpośredniej dyskryminacji nie wymaga, by pojawił się możliwy do zidentyfikowania skarżący, który ewentualnie był jej ofiarą.

(por. pkt 25, 28; pkt 1 sentencji)
Sprawa C-173/07

Emirates Airlines — Direktion für Deutschland

przeciwko

Diether Schenkel

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Frankfurt am Main)

„Transport lotniczy — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Odszkodowanie dla pasażerów za odwołanie lotu — Zakres stosowania — Artykuł 3 ust. 1 lit. a) — Pojęcie „lot””

Opinia rzecznika generalnego E. Sharpston przedstawiona w dniu 6 marca 2008 r. I - 5239

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 lipca 2008 r. I - 5252

Streszczenie wyroku

Transport – Transport lotniczy – Rozporządzenie nr 261/2004 – Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów – Zakres stosowania

(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 261/2004, art. 3 ust. 1 lit. a))

Pojęcie „lot” w rozumieniu rozporządzenia nr 261/2004 ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów należy interpretować w ten sposób, że oznacza on co do istoty operację transportu lotniczego, stanowiąc tym samym w pewien sposób „odcinek” tego transportu, obsługiwany przez przewoźnika lotniczego, który wytycza swoją trasę. Wynika z tego, że podróż do miejsca przeznaczenia i z powrotem nie może być postrzegana jako jeden i ten sam lot. Co za tym idzie, art. 3 ust. 1 lit. a) wspomnianego rozporządzenia, który przewiduje stosowanie tego rozporządzenia do pasażerów odlatujących z lotniska znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego, do którego ma zastosowanie traktat, należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania do podróży do miejsca przeznaczenia i z powrotem, w ramach której pasażerowie, których pierwszym miejscem odlotu było lotnisko znajdujące się na terytorium państwa członkowskiego, do którego mają zastosowanie postanowienia traktatu, wracają na to lotnisko w ramach lotu z lotniska znajdującego się w państwie trzecim. Okoliczność, że lot do miejsca przeznaczenia i lot powrotny stanowią przedmiot jednej rezerwacji, pozostaje bez znaczenia dla wykładni tego przepisu.

(por. pkt 40, 47, 53; sentencja)
Wniosku tego nie podważa fakt, że jednostka ta jest uprawniona do wydawania pozytywnych opinii w przedmiocie przedstawionych władzom publicznym wniosków o zezwolenie na organizację wyścigów, ponieważ należy dokonać rozróżnienia między udziałem tej jednostki w procesie decyzyjnym tych władz a wykonywaną przez nią działalnością gospodarczą, taką jak organizacja i komercyjne wykorzystanie zawodów. Okoliczność, iż nie działa ona w celu zarobkowym, zważywszy, że jej oferta towarów lub usług konkuruje z ofertami innych przedsiębiorców, nie stanowi również przeszkody w dojściu do takiego wniosku. W tym zakresie stowarzyszenia o celu niezarobkowym, które oferują towary i usługi na danym rynku, mogą znaleźć się wzajemnie w pozycji konkurencyjnej. Sukces gospodarczy lub przetrwanie takich stowarzyszeń w długim czasie zależy bowiem od ich zdolności do narzucenia na rozpatrywanym rynku oferowanych przez nie świadczeń kosztem świadczeń oferowanych przez pozostałe podmioty.

Artykuły 82 WE i 86 WE stoją na przeszkodzie uregulowaniom krajowym przyznającym osobie prawnej, która organizuje zawody sportowe i zawiera w ich ramach umowy o sponsorowanie, reklamę i ubezpieczenie, uprawnienia do wydawania pozytywnych opinii w przedmiocie wniosków o zezwolenia na organizację takich zawodów, bez poddania tych uprawnień ograniczeniom, wymogom i kontroli.

System niezakłóconej konkurencji, taki jaki został przewidziany w traktacie, może bowiem zostać zagwarantowany jedynie w sytuacji, w której zapewniono równość szans różnego rodzaju podmiotów gospodarczych. Przyznanie osobie prawnej — która sama organizuje i komercyjnie wykorzystuje zawody sportowe — zadania przedstawienia właściwej administracji pozytywnej opinii w przedmiocie wniosków o zezwolenie na organizację takich zawodów, jest faktycznie równoznaczne z przyznaniem jej prawa do wskazania osób, którym zezwala się na organizowanie rzeczonych zawodów, a także do określenia warunków organizacji zawodów oraz jest równoznaczne z przyznaniem temu podmiotowi oczywistej przewagi nad jego konkurentami. Uprawnienie takie może prowadzić do sytuacji, w której przedsiębiorstwo nim dysponujące uniemożliwi uzyskanie dostępu do rozpatrywanego rynku innym podmiotom lub będzie zakłócać konkurencję poprzez faworyzowanie zawodów, które sama organizuje lub w których organizacji uczestniczy.

(por. pkt 51–53; sentencja)
—

sąd krajowy może uznać sprzedawcę tego oleju i czarterującego transportujący go statek za wytwórców tych odpadów w rozumieniu art. 1 lit. b) dyrektywy 75/442 a tym samym za „poprzedniego posiadacza” w rozumieniu art. 15 myślnik drugi część pierwsza tej dyrektywy, jeżeli sąd ten na podstawie okoliczności, które podlegają tylko jego ocenie, dojdzie do przekonania, że ów sprzedawca czarterujący przyczynił się do niebezpieczeństwa wystąpienia zanieczyszczenia spowodowanego tą katastrofą, w szczególności jeżeli powstrzymał się on od podjęcia kroków zmierzających do zapobieżenia takiemu zajściu, takich jak środki dotyczące wyboru statku;