Sprawy połączone T‑261/13 i T‑86/14

Królestwo Niderlandów

przeciwko

Komisji Europejskiej

„ZWCK — Rozporządzenie (WE) nr 2494/95 — Zharmonizowane wskaźniki cen konsumpcyjnych przy stałych stawkach podatkowych (ZWCK‑SP) — Rozporządzenie (UE) nr 119/2013 — Wskaźniki cen mieszkań i domów mieszkalnych zajmowanych przez właściciela — Rozporządzenie (UE) nr 93/2013 — Eurostat — Komitologia — Środki wykonawcze — Procedura regulacyjna połączona z kontrolą”

Streszczenie – wyrok Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) z dnia 23 września 2015 r.

Instytucje Unii Europejskiej – Wykonywanie uprawnień – Uprawnienia wykonawcze przyznane Komisji w celu przyjmowania aktów wykonawczych – Granice – Obowiązek poszanowania ogólnych celów danego aktu prawodawczego i przyjęcia przepisów niezbędnych lub przydatnych dla wdrożenia tego aktu – Zakres – Wdrożenie aktu prawodawczego przewidującego zastosowanie procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą przy przyjmowaniu środków wykonawczych – Brak zastosowania takiej procedury w akcie wykonawczym – Niedopuszczalność

(art. 291 ust. 2 TFUE; rozporządzenie Rady nr 2494/95, art. 4 akapity drugi, trzeci; art. 5 ust. 3, art. 14 ust. 3; rozporządzenia Komisji: nr 93/2013, art. 4 ust. 1; nr 119/2013, art. 1 pkt 2; decyzja Rady 1999/468, art. 5a)

Kiedy Komisji powierza się uprawnienie wykonawcze na podstawie art. 291 ust. 2 TFUE, Komisja powinna uściślić treść aktu prawodawczego, aby zapewnić jego wprowadzenie w życie w sposób jednolity we wszystkich państwach członkowskich. Ponadto w ramach uprawnień wykonawczych, których granice są wyznaczone w szczególności przez zasadnicze, ogólne cele danego aktu prawodawczego, Komisja jest uprawniona do podejmowania wszelkich środków wykonawczych niezbędnych lub przydatnych dla wykonania tego aktu, o ile nie są one z nim sprzeczne. W związku z powyższym należy uznać, że Komisja dokonuje uściślenia aktu prawodawczego, jeżeli przepisy przyjmowanego przez nią aktu wykonawczego, po pierwsze, są zgodne z zasadniczymi, ogólnymi celami aktu prawodawczego, a po drugie, są niezbędne lub przydatne dla wykonania tego aktu.

Co się tyczy ram metodologicznych przewidzianych w art. 1 pkt 2 rozporządzenia nr 119/2013 zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2214/96 dotyczące zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych (ZWCK): przekazywanie i upowszechnianie wskaźników częściowych ZWCK, w odniesieniu do ustalenia zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych przy stałych stawkach podatkowych i w art 4 ust. 1 rozporządzenia nr 93/2013 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 2494/95 w odniesieniu do ustanawiania wskaźników cen mieszkań i domów mieszkalnych zajmowanych przez właściciela, stanowią one niezbędne lub użyteczne środki wprowadzenia w życie na jednolitych warunkach rozporządzenia nr 2494/95, ponieważ przepisy tych ram metodologicznych mają na celu stworzenie koncepcji, metod czy praktyk umożliwiających porównywalność ZWCK w rozumieniu art. 4 akapit drugi rozporządzenia nr 2494/95, a zatem należą do zasad, których należy przestrzegać przy sporządzaniu porównywalnego ZWCK, jak przewidują art. 4 akapit trzeci i art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 2494/95. Te ramy metodologiczne stanowią zatem środki wykonawcze, których należy przestrzegać w celu nadania właściwym rozporządzeniom skuteczności (effet utile) i zapewnienia porównywalności ZWCK.

W konsekwencji, ponieważ art. 4 akapit trzeci i art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 2494/95 w związku z art. 14 ust. 3 tego rozporządzenia przewidują, że Komisja przyjmuje środki wykonawcze konieczne w celu zapewnienia porównywalności ZWCK zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą (PRPK), uregulowaną w art. 5a decyzji 1999/468 ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji, należy stwierdzić nieważność art. 1 pkt 2 rozporządzenia nr 119/2013 i art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 93/2013 w zakresie, w jakim przepisy te nie przewidują zastosowania PRPK przy przyjmowaniu niezbędnych środków wykonawczych. Normy regulujące sposób dochodzenia do decyzji przez instytucje Unii ustanowione są bowiem przez traktat i nie pozostają do dyspozycji ani państw członkowskich, ani samych instytucji. Uznanie, że instytucja ma możliwość wprowadzania wtórnych podstaw prawnych – niezależnie od tego, czy zmierzałyby one do usztywnienia, czy też do złagodzenia trybu wydawania aktu – oznaczałoby przyznanie jej uprawnień prawodawczych wykraczających poza to, co przewiduje traktat. Prowadziłoby to również do zezwolenia jej na naruszenie zasady równowagi instytucjonalnej, która oznacza, że każda instytucja wykonuje swoje kompetencje z poszanowaniem kompetencji pozostałych instytucji.

(por. pkt 38, 43–45, 47–50, 63, 64)