Sprawa C‑261/13 P

Peter Schönberger

przeciwko

Parlamentowi Europejskiemu

„Odwołanie — Petycja skierowana do Parlamentu Europejskiego — Decyzja o nienadaniu petycji dalszego biegu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Pojęcie aktu zaskarżalnego”

Streszczenie – wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 grudnia 2014 r.

Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty podlegające zaskarżeniu – Pojęcie – Akty wywołujące wiążące skutki prawne – Decyzja Komisji Petycji Parlamentu orzekająca o dalszym postępowaniu w sprawie petycji uznanej za dopuszczalną – Przysługujące Parlamentowi swobodne uznanie o charakterze politycznym – Wyłączenie z pojęcia

[art. 20 ust. 2 lit. d) TFUE, art. 24 TFUE, 227 TFUE, 263 TFUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 44; regulamin Parlamentu Europejskiego, art. 215–217]

Z art. 263 akapit pierwszy TFUE wynika, że Trybunał kontroluje legalność aktów Parlamentu zmierzających do wywarcia skutków prawnych wobec podmiotów trzecich. Akty, które wywołują wiążące skutki prawne mogące naruszać interesy skarżącego poprzez istotną zmianę jego sytuacji prawnej, są aktami, które mogą stać się przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności.

Powinna istnieć możliwość, aby decyzja, na mocy której Parlament rozpatrujący petycję stwierdzi, że nie spełnia ona warunków wskazanych w art. 227 TFUE, stała się przedmiotem kontroli sądowej mając na uwadze, że może ona naruszyć prawo petycji zainteresowanego. To samo dotyczy decyzji, na mocy której Parlament, uchybiając samej istocie prawa do petycji, odmówiłby lub zaniechał zaznajomienia się ze skierowaną do niego petycją i w konsekwencji zweryfikowania, czy spełnia ona warunki ustanowione w art. 227 TFUE.

Negatywna decyzja Parlamentu w zakresie dotyczącym kwestii, czy spełnione zostały warunki ustanowione w art. 227 TFUE powinna być uzasadniona w sposób umożliwiający składającemu petycję powzięcie wiadomości, który z owych warunków nie został w jego przypadku spełniony. W tym względzie zwięzłe uzasadnienie odpowiada temu wymogowi.

Z przepisów traktatu FUE, a także z przepisów przyjętych przez Parlament dla celów organizacji prawa do petycji, określonych w art. 215 do 217 regulaminu Parlamentu, wynika natomiast, że w zakresie dotyczącym petycji, która została przez tę instytucję uznana za spełniającą wymogi ustanowione w art. 227 TFUE, Parlament dysponuje swobodnym uznaniem o charakterze politycznym w kwestii biegu, jaki może nadać tej petycji. Z powyższego wynika, że decyzja podjęta w tym zakresie wymyka się spod kontroli sądowej, niezależnie od tego, czy w ramach tej decyzji Parlament sam podejmie wskazane środki, czy też uzna, że nie jest w stanie tego uczynić i przekaże petycję właściwej instytucji lub służbie celem podjęcia owych środków.

(por. pkt 13, 22–24)

Sprawa C‑261/13 P

Peter Schönberger

przeciwko

Parlamentowi Europejskiemu

„Odwołanie — Petycja skierowana do Parlamentu Europejskiego — Decyzja o nienadaniu petycji dalszego biegu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Pojęcie aktu zaskarżalnego”

Streszczenie – wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 grudnia 2014 r.

Skarga o stwierdzenie nieważności — Akty podlegające zaskarżeniu — Pojęcie — Akty wywołujące wiążące skutki prawne — Decyzja Komisji Petycji Parlamentu orzekająca o dalszym postępowaniu w sprawie petycji uznanej za dopuszczalną — Przysługujące Parlamentowi swobodne uznanie o charakterze politycznym — Wyłączenie z pojęcia

[art. 20 ust. 2 lit. d) TFUE, art. 24 TFUE, 227 TFUE, 263 TFUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 44; regulamin Parlamentu Europejskiego, art. 215–217]

Z art. 263 akapit pierwszy TFUE wynika, że Trybunał kontroluje legalność aktów Parlamentu zmierzających do wywarcia skutków prawnych wobec podmiotów trzecich. Akty, które wywołują wiążące skutki prawne mogące naruszać interesy skarżącego poprzez istotną zmianę jego sytuacji prawnej, są aktami, które mogą stać się przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności.

Powinna istnieć możliwość, aby decyzja, na mocy której Parlament rozpatrujący petycję stwierdzi, że nie spełnia ona warunków wskazanych w art. 227 TFUE, stała się przedmiotem kontroli sądowej mając na uwadze, że może ona naruszyć prawo petycji zainteresowanego. To samo dotyczy decyzji, na mocy której Parlament, uchybiając samej istocie prawa do petycji, odmówiłby lub zaniechał zaznajomienia się ze skierowaną do niego petycją i w konsekwencji zweryfikowania, czy spełnia ona warunki ustanowione w art. 227 TFUE.

Negatywna decyzja Parlamentu w zakresie dotyczącym kwestii, czy spełnione zostały warunki ustanowione w art. 227 TFUE powinna być uzasadniona w sposób umożliwiający składającemu petycję powzięcie wiadomości, który z owych warunków nie został w jego przypadku spełniony. W tym względzie zwięzłe uzasadnienie odpowiada temu wymogowi.

Z przepisów traktatu FUE, a także z przepisów przyjętych przez Parlament dla celów organizacji prawa do petycji, określonych w art. 215 do 217 regulaminu Parlamentu, wynika natomiast, że w zakresie dotyczącym petycji, która została przez tę instytucję uznana za spełniającą wymogi ustanowione w art. 227 TFUE, Parlament dysponuje swobodnym uznaniem o charakterze politycznym w kwestii biegu, jaki może nadać tej petycji. Z powyższego wynika, że decyzja podjęta w tym zakresie wymyka się spod kontroli sądowej, niezależnie od tego, czy w ramach tej decyzji Parlament sam podejmie wskazane środki, czy też uzna, że nie jest w stanie tego uczynić i przekaże petycję właściwej instytucji lub służbie celem podjęcia owych środków.

(por. pkt 13, 22–24)