112.

W świetle tego co powyżej, proponuję udzielić następującej odpowiedzi na pytania prejudycjalne przedstawione przez Court of Appeal (England & Wales): 1) Wykładni art. 5 ust. 1 lit. a) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, należy dokonywać w ten sposób, że właściciel znaku towarowego nie ma prawa zakazać osobie trzeciej używania przez nią w reklamie porównawczej, oznaczenia identycznego z tym znakiem towarowym dla towarów i usług identycznych z tymi, w odniesieniu do których znak towarowy został zarejestrowany, jeśli używanie to nie narusza ani nie stwarza ryzyka dojścia do naruszenia podstawowej funkcji znaku towarowego, polegającej na zagwarantowaniu pochodzenia [towarów lub usług] czy też jakiejkolwiek innej jego funkcji i to także wtedy, gdy wspomniane używanie odgrywa istotną rolę w promocji towarów należących do reklamującego, umożliwiając mu, w szczególności czerpanie nieuzasadnionych korzyści wynikających z renomy tego znaku. 2) wykładni art. 3a ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej ze zmianami wprowadzonymi przez dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 97/55/WE z dnia 6 października 1997 r., należy dokonywać w ten sposób, że sama w sobie okoliczność, dokonywania w drodze zestawień porównawczych, porównania z towarem objętym renomowanym znakiem towarowym, nie pozwala na stwierdzenie, że reklamujący czerpie w sposób bezprawny korzyści wynikające z renomy tego znaku oraz że czerpanie takich korzyści pociąga za sobą okoliczność, że u adresatów reklamy powstaje skojarzenie pomiędzy właścicielem renomowanego znaku towarowego i reklamującym o takim charakterze, że mogłoby wywołać wrażenie przejęcia przez towary należące do reklamującego reputacji towarów należących do właściciela znaku. To, czy czerpanie tych korzyści ma charakter bezprawny, podlega ustaleniu przez sąd krajowy, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności właściwych dla danego stanu faktycznego. 3) Wykładni art. 3a ust. 1 lit. h) dyrektywy 84/450 ze zmianami wprowadzonymi przez dyrektywę 97/55 należy dokonywać w taki sposób, że: — na jego podstawie podlega zakazowi informacja reklamowa, która przy wzięciu pod uwagę także kontekstu gospodarczego, w który się wpisuje, wskazuje na okoliczność, że towar należący do reklamującego został wyprodukowany w taki sposób, aby stanowić imitację lub reprodukcję choćby jednej lub więcej podstawowych cech towaru chronionego znakiem towarowym, do którego prawa przypadają komuś innemu oraz, — w konsekwencji informacja reklamowa, w której twierdzi się, że jedna z podstawowych cech towaru należącego do reklamującego jest identyczna z cechą towaru chronionego znakiem towarowym, który ewentualnie jest renomowanym znakiem towarowym, nie podlega z tego tylko powodu zakazowi na jego podstawie. 4) Wykładni art. 5 ust. 2 dyrektywy 89/104 należy dokonywać w ten sposób, że: — gdy przedsiębiorca używa oznaczenia podobnego do renomowanego znaku towarowego innego podmiotu, czerpiąc z niego korzyści wynikające z tego podobieństwa i w konsekwencji ze skojarzenia oznaczenia z pozytywnymi walorami wspomnianego znaku towarowego, używanie to może zostać zakazane, jeśli nie opiera się na uzasadnionym powodzie, którym nie są te korzyści same w sobie lub jeśli, co prawda opiera się na uzasadnionym powodzie, ale przy wzięciu pod uwagę wszelkich okoliczności charakteryzujących dany stan faktyczny zostanie ustalone, że korzyści te mają charakter bezprawny, — zakazowi temu nie stoją na przeszkodzie brak naruszenia (lub ryzyka dojścia do naruszenia) podstawowej funkcji znaku towarowego polegającej na zagwarantowaniu pochodzenia [towarów i usług], brak narażenia na szwank (lub ryzyka takiego narażenia) odróżniającego charakteru lub renomy znaku towarowego i brak wpływu wspomnianego używania na sprzedaż towarów, do których odnosi się znak towarowy lub na wpływy z inwestycji go dotyczących.