W konsekwencji okoliczność, że wnioskodawca jest już w posiadaniu dokumentów objętych wnioskiem o udzielenie dostępu, w rezultacie czego celem złożenia owego wniosku było nie tyle umożliwienie mu zapoznania się z treścią tych dokumentów, ile ujawnienie ich osobom trzecim, jest bez znaczenia, tym bardziej że motywy, jakimi kierował się wnioskodawca, składając taki wniosek, są pozbawione znaczenia, gdyż rozporządzenie nr 1049/2001 ani nie wymaga, żeby zainteresowany uzasadnił wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów, ani nie przewiduje, że owo uzasadnienie może wpływać na decyzję o uwzględnieniu bądź oddaleniu takiego wniosku. Zatem instytucja, do której złożono taki wniosek o udzielenie dostępu, nie może powoływać się na samą tylko okoliczność, że osoba wnioskująca o udostępnienie dokumentów jest już lub może być w ich posiadaniu na innej podstawie, w celu odmowy rozpatrzenia wniosku o udzielenie dostępu na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001.

Celem rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji jest doprowadzenie do sytuacji, w której dokumenty instytucji będą co do zasady dostępne publicznie i dokumenty ujawnione zgodnie ze wspomnianym rozporządzeniem należą do domeny publicznej. W tym względzie decyzja o odmowie udzielenia dostępu na podstawie tego rozporządzenia nie pozwala przyjąć, że dokumenty, których dotyczy wniosek o udzieleniu dostępu mają charakter publiczny.

Dopuszczenie stosowania ogólnego domniemania, zgodnie z którym ujawnienie dokumentów pewnego rodzaju zasadniczo zagrażałoby ochronie jednego z interesów wymienionych w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, pozwala danej instytucji rozpatrzyć wniosek w sposób całościowy i ustosunkować się do niego w odpowiedni sposób.

Co się tyczy wniosku o udzielenie dostępu do notatek służbowych sporządzonych przez śledczych prowadzących dochodzenie w Urzędzie ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i zawierających ich rozważania i analizy w przedmiocie rozwoju i kierunków dochodzenia, pod kątem zarówno materialnym, jak i procesowym, to nie można zarzucić Komisji, że odmówiła dostępu to tych dokumentów, opierając się na art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

Upublicznienie bowiem tego rodzaju dokumentów groziłoby istotnym naruszeniem zdolności Komisji, a w szczególności OLAF‑u, do wykonywania powierzonych im zadań w zakresie przeciwdziałania nadużyciom finansowym w interesie publicznym. Ujawnienie tych dokumentów mogłoby znacznie zakłócić proces podejmowania decyzji przez Komisję i OLAF, gdyż mogłoby budzić poważne wątpliwości co do niezależności przyszłych dochodzeń OLAF‑u oraz – wskutek upublicznienia strategii i metod pracy OLAF‑u oraz ograniczenia możliwości pozyskiwania przez jego pracowników niezależnych analiz i konsultowania się ze służbami Komisji w bardzo delikatnych kwestiach – zagrażać realizacji ich celów. Mogłoby także zniechęcić jednostki do zgłaszania ewentualnych nadużyć finansowych, co w konsekwencji pozbawiałoby OLAF i Komisję źródeł informacji przemawiających za koniecznością wszczynania dochodzeń mających na celu ochronę interesów finansowych Unii. Wniosek ten znajduje potwierdzenie tym bardziej, że wyjątki od prawa dostępu do dokumentów, wymienione w szczególności w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, nie mogą, w sytuacji gdy dane dokumenty należą do szczególnej dziedziny prawa Unii, być interpretowane z pominięciem szczególnych zasad regulujących dostęp do tych dokumentów.

W tym względzie z uwagi na szczególny stopień poufności związany z dokumentami dochodzeniowymi OLAF‑u na podstawie rozporządzenia nr 1073/1999 dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez OLAF, wynika stąd, że w przypadku dochodzeń wewnętrznych OLAF‑u prowadzonych na podstawie tego rozporządzenia przepisy tego aktu dopuszczają w szczególności przyjęcie ogólnego domniemania odmowy udzielenia dostępu do dokumentów związanych z dochodzeniem, w szczególności do dokumentów zawierających opinie do użytku wewnętrznego jako część obrad i wstępnych konsultacji w ramach OLAF‑u. To domniemanie, które służy niedopuszczeniu do jakichkolwiek poważnych zakłóceń procesu podejmowania decyzji w rozumieniu art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001, znajduje zastosowanie niezależnie od tego, czy wniosek o udzielenie dostępu dotyczy dochodzenia już zakończonego, czy też dochodzenia w toku.

(por. pkt 151, 153, 154, 157, 160, 162, 169)