WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (piąta izba)

z dnia 21 października 2004 r.

Sprawa T‑49/03

Gunda Schumann

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Urzędnicy – Konkurs otwarty – Testy wstępnej selekcji – Pominięcie jednego pytania z wyborem odpowiedzi – Zasada proporcjonalności – Naruszenie ogłoszenia o konkursie

Pełny tekst w języku niemieckim II–0000

Przedmiot: Skarga mająca za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji komisji konkursowej otwartego konkursu COM/A/11/01 odmawiającej dopuszczenia skarżącej do egzaminów następujących po testach wstępnej selekcji.

Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w części, w której zmierza do uchylania decyzji z dnia 19 lipca 2002 r. Skarga zostaje oddalona jako bezzasadna w części, w której zmierza do uchylenia decyzji z dnia 4 czerwca 2002 r. Każda ze stron pokryje własne koszty.

Streszczenie

1. Urzędnicy – Skarga – Decyzja komisji konkursowej – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – Fakultatywny charakter – Wniesienie – Konsekwencje – Przestrzeganie ograniczeń proceduralnych związanych z uprzednim zażaleniem

(regulamin pracowniczy, art. 90 i 91)

2. Urzędnicy – Skarga – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – Identyczność przedmiotu i podstawy – Zarzuty i argumenty nie zawarte w zażaleniu, lecz ściśle z nim związane – Dopuszczalność

(regulamin pracowniczy, art. 90 i 91)

3. Urzędnicy – Konkurs – Konkurs w oparciu o świadectwa posiadanych kwalifikacji oraz egzaminy – Nieprawidłowości lub błędy zaistniałe w toku egzaminów konkursu otwartego – Uznanie komisji konkursowej w ich naprawieniu bez organizowania nowych egzaminów

4. Urzędnicy – Konkurs – Konkurs w oparciu o świadectwa posiadanych kwalifikacji oraz egzaminy – Uznanie komisji konkursowej – Granice – Ogłoszenie o konkursie

(regulamin pracowniczy, załącznik III, art. 1 ust. 1)

1. Środek odwoławczy, jakim dysponują zainteresowani w odniesieniu do decyzji komisji konkursowej, polega z reguły na wniesieniu sprawy do sądu wspólnotowego. O ile wniesienie uprzedniego zażalenia w drodze administracyjnej, jakiekolwiek byłoby jego znaczenie prawne, odracza termin wniesienia skargi do sądu, o tyle nie zwalnia ono jednakże zainteresowanych z poddania się całości ograniczeń proceduralnych związanych z uprzednim zażaleniem, na które się zdecydowali.

(zob. pkt 25)

Odesłanie: Trybunał, sprawa 52/85 Rihoux przeciwko Komisji, 7 maja 1986 r., Rec. str. 1555, pkt 9 i nast.

2. Zasada obligatoryjnej zgodności między zażaleniem a skargą, która ma zastosowanie do wszystkich skarżących, czy to tych, którzy są urzędnikami, czy tych, którzy pragną nimi zostać, wymaga pod rygorem niedopuszczalności, by podniesiony przed sądem wspólnotowym zarzut został już podniesiony w postępowaniu poprzedzającym wniesienie skargi, tak by właściwy organ był w stanie zapoznać się w sposób wystarczająco precyzyjny z krytyką, jaką zainteresowany formułuje pod adresem zaskarżonej decyzji, umożliwiając tym samym polubowne rozwiązaniu sporu. Jednakże choć żądania przedstawione przed sądem wspólnotowym mogą zawierać tylko te same zastrzeżenia, oparte na identycznej podstawie, co te podniesione w zażaleniu, to owe zastrzeżenia mogą zostać rozwinięte przez zaprezentowanie zarzutów i argumentów, które niekoniecznie znajdują się w zażaleniu, lecz ściśle się z nim łączą.

W istocie bowiem z uwagi na to, że postępowanie poprzedzające wniesienie skargi ma charakter nieformalny i że zainteresowani co do zasady występują w tej fazie bez pomocy adwokata, administracja nie powinna interpretować zażaleń w sposób ścisły; przeciwnie, powinna je przeanalizować w sposób otwarty.

(zob. pkt 37–39)

Odesłanie: Trybunał, sprawa 133/88 Del Amo Martinez przeciwko Parlamentowi, 14 marca 1989 r., Rec. str. 689, pkt 11; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑262/94 Baiwir przeciwko Komisji, 6 czerwca 1996 r., RecFP str. I‑A‑257 i II‑739, pkt 41; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑174/02 Wieme przeciwko Komisji, 14 października 2003 r., RecFP str. I‑A‑241 i II‑1165, pkt 18 i przywołane tam orzecznictwo

3. Należy przyznać komisji konkursowej szeroki margines uznania, w sytuacji gdy napotyka ona na zaistniałe – w toku otwartego konkursu z dużą liczbą uczestników – nieprawidłowości lub błędy, które zgodnie z zasadą proporcjonalności i dobrej administracji nie mogą być naprawione przez powtórzenie egzaminów konkursowych. Komisja konkursowa czyni prawidłowy użytek ze swej swobody i odwołuje się do środka odpowiadającego zasadzie proporcjonalności, w sytuacji gdy napotkawszy błąd w jednym z 40 pytań w teście wstępnej selekcji, pomija owo pytanie i rozdziela punkty przydzielane przy ocenianiu tego egzaminu między pozostałe pytania.

(zob. pkt 53–55)

Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T-189/99 Gerochristos przeciwko Komisji, 17 stycznia 2001 r., RecFP str. I‑A‑11 i II‑53, pkt 25; Sąd Pierwszej Instancji, sprawy połączone T‑167/99 i T‑174/99 Giulietti i in. przeciwko Komisji, 2 maja 2001 r., RecFP str. I‑A‑93 i II‑441, pkt 58

4. O ile komisja konkursowa dysponuje szerokim marginesem uznania w ustalaniu warunków konkursu, o tyle związana jest ona treścią ogłoszenia o konkursie w kształcie, w którym zostało ono opublikowane. Treść ogłoszenia o konkursie stanowi zarówno ramy prawne, jak i ramy uznania dla komisji konkursowej.

(zob. pkt 63)

Odesłanie: Trybunał, sprawa 67/81 Ruske przeciwko Komisji, 18 lutego 1982 r., Rec. str. 661, pkt 9; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑80/96 Fernandes Leite Mateus przeciwko Radzie, 16 kwietnia 1997 r., RecFP str. I‑A‑87 i II‑259, pkt 27; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T-24/01 Staelen przeciwko Parlamentowi, 5 marca 2003 r., RecFP str. I‑A‑79 i II‑423, pkt 47