91.

W świetle powyższych rozważań proponuję, aby na pytania prejudycjalne przedstawione przez Court of Appeal (sąd apelacyjny, Irlandia) Trybunał odpowiedział w następujący sposób: 1) Wykładni art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, należy dokonywać w ten sposób, że przyznaje on prawo stałego pobytu obywatelowi państwa członkowskiego, który przebywał nieprzerwanie przez okres pięciu lat na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego, nie korzystając z systemu pomocy społecznej państwa członkowskiego. 2) Wykładni art. 7 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2004/38 należy dokonywać w ten sposób, że dotyczy on obywatela Unii Europejskiej, który wykonywał działalność gospodarczą przez okres jednego roku w przyjmującym państwie członkowskim, bez względu na to, czy był pracownikiem najemnym czy osobą pracującą na własny rachunek. 3) Wykładni art. 45 i 49 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że obywatel Unii, który zgodnie z prawem zamieszkiwał i był osobą pracującą na własny rachunek w przyjmującym państwie członkowskim przez około cztery lata, a który zakończył pracę lub działalność gospodarczą z uwagi na brak pracy, zachowuje status „osoby pracującej/pracownika”, a zatem i prawo przebywania w przyjmującym państwie członkowskim, pod warunkiem że powróci do wykonywania działalności gospodarczej lub znajdzie inną pracę w rozsądnym czasie, po tym jak zakończył wcześniej wykonywaną działalność na własny rachunek. 4) Wykładni art. 24 dyrektywy 2004/38 oraz art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 988/2003 z dnia 16 września 2009 r., należy dokonywać w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, które wyłącza z korzystania z niektórych „specjalnych nieskładkowych świadczeń pieniężnych” w rozumieniu art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 883/2004, stanowiących także „uprawnienie [świadczenie] z opieki społecznej” w rozumieniu art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38, obywateli innych państw członkowskich, którzy znajdują się w sytuacji takiej, o jakiej mowa w art. 14 ust. 4 lit. b) rzeczonej dyrektywy, podczas gdy świadczenia te przysługują obywatelom tego państwa członkowskiego, którzy znajdują się w takiej samej sytuacji. Natomiast wykładni art. 45 ust. 2 TFUE oraz art. 4 rozporządzenia nr 883/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 988/2009, należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu państwa członkowskiego, które wyłącza z kręgu osób uprawnionych do zasiłku dla osób poszukujących pracy (który stanowi „specjalne nieskładkowe świadczenia pieniężne” w rozumieniu art. 70 rozporządzenia nr 883/2004, niebędące „uprawnieniem [świadczeniem] z opieki społecznej” w rozumieniu art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38) obywateli innych państw członkowskich, którzy posiadają rzeczywisty związek z rynkiem pracy tego państwa, a którzy nie mają możliwości jego wykazania.