Z zasady lojalnej współpracy, ustanowionej w art. 4 ust. 3 TUE wynika, że w celu złożenia oświadczeń, o których mowa w art. 5 rozporządzenia nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie i art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, każde państwo członkowskie powinno przeprowadzić staranne badanie własnych systemów zabezpieczenia społecznego i, jeśli zaistnieje taka potrzeba, po przeprowadzeniu takiego badania wskazać je w oświadczeniach jako systemy wchodzące w zakres stosowania tych rozporządzeń. Z zasady tej wynika również, że inne państwa członkowskie mają prawo oczekiwać tego, że zainteresowane państwo członkowskie zastosowało się do tych obowiązków.

Tym samym, oświadczenia te ustanawiają domniemanie, że ustawodawstwa krajowe zgłoszone na podstawie art. 5 rozporządzenia nr 1408/71 czy art. 9 rozporządzenia nr 883/2004 wchodzą w zakres przedmiotowy stosowania tych rozporządzeń i co do zasady wiążą inne państwa członkowskie. I na odwrót, skoro państwo członkowskie powstrzymało się od zgłoszenia ustawodawstwa krajowego na podstawie tych rozporządzeń, inne państwa członkowskie mogą zasadniczo wyprowadzić z tego wniosek, że to ustawodawstwo nie wchodzi w zakres przedmiotowy stosowania wspomnianych rozporządzeń.

Ponadto, dopóki oświadczenia złożone przez państwo członkowskie nie zostaną zmienione lub wycofane, inne państwa członkowskie powinny je uwzględniać. Do państwa członkowskiego, które złożyło oświadczenie należy ponowne rozpatrzenie jego zasadności i w odpowiednim przypadku jego zmianę, gdy inne państwo członkowskie wyraża wątpliwości co do prawdziwości tych oświadczeń.

Ten wniosek nie oznacza jednak, że państwo członkowskie nie ma żadnej możliwości zareagowania w sytuacji, gdy jest w posiadaniu informacji, które budzą wątpliwości co do prawdziwości oświadczeń złożonych przez inne państwo członkowskie.

W pierwszej kolejności, jeśli oświadczenie budzi kontrowersje a państwa członkowskie nie dochodzą do porozumienia w szczególności w kwestii kwalifikacji ustawodawstw czy systemów w ramach zakresu stosowania rozporządzeń nr 1408/71 i nr 883/2004, mogą one zwrócić się do komisji administracyjnej, o której mowa w art. 80 i 81 rozporządzenia nr 1408/71 oraz w art. 71 i72 rozporządzenia nr 883/2004. W drugiej kolejności, jeśli owej komisji nie uda się pogodzić stanowisk państw członkowskich w przedmiocie ustawodawstwa znajdującego zastosowanie w danym wypadku, to państwo członkowskie, które ma wątpliwości co do prawdziwości oświadczenia innego państwa członkowskiego powinno w odpowiednim przypadku zwrócić się do Komisji lub w ostateczności wszcząć postępowanie w oparciu o art. 259 TFUE w celu umożliwienia Trybunałowi zbadania przy okazji takiej skargi kwestii znajdującego zastosowanie ustawodawstwa.

Natomiast ani z art. 5 rozporządzenia nr 1408/71, ani z art. 9 rozporządzenia nr 883/2004 nie wynika, by państwa członkowskie inne niż to, które wprowadziło wspomnianą ustawę czy przepis, lecz jej czy jego nie zgłosiło, miały obowiązek ustalenia z własnej strony czy taka ustawa lub taki przepis powinny niemniej być uznane za wchodzące w zakres przedmiotowy stosowania tych rozporządzeń.

(por. pkt 37–41, 44)