Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 16 maja 2019 r. w sprawie T-396/18, ITSA/Komisja, wniesione w dniu 18 lipca 2019 r. przez International Tax Stamp Association Ltd (ITSA)

(Sprawa C-553/19 P)

(2019/C 357/24)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: International Tax Stamp Association Ltd (ITSA) (przedstawiciel: adwokat F. Scanvic)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

— uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 maja 2019 r. w sprawie ITSA/Komisja (T-396/18) i stwierdzenie, że wnosząca odwołanie ma legitymację procesową i interes prawny;

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/573 z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie głównych elementów umów w sprawie przechowywania danych zawieranych w ramach systemu identyfikowalności wyrobów tytoniowych (1), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/574 z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie norm technicznych dotyczących ustanowienia i funkcjonowania systemu identyfikowalności wyrobów tytoniowych (2) oraz decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/576 z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie norm technicznych dotyczących zabezpieczeń umieszczanych na wyrobach tytoniowych (3).

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie utrzymuje w istocie, że Sąd błędnie rozpatrzył kwestię jej interesu prawnego we zaskarżeniu rozporządzenia delegowanego 2018/573, rozporządzenia wykonawczego 2018/574 oraz decyzji wykonawczej 2018/576. Sąd niesłusznie odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności, którą wnosząca odwołanie wniosła przeciwko tym trzem aktom prawnym Komisji.

W opinii wnoszącej odwołanie oba zaskarżone rozporządzenia dotyczą bezpośrednio jej oraz jej członków. Pozostałe przesłanki z art. 263 TFUE również są spełnione. Ponadto choć istotna część zaskarżonej decyzji wymaga wydania aktów wykonawczych przez państwa członkowskie, to nie dotyczy to art. 3 ust. 2 tej decyzji, który ogranicza udział niezależnego podmiotu będącego stroną trzecią w odniesieniu do tylko jednego z pięciu elementów zabezpieczeń, które muszą być umieszczone na wyrobach tytoniowych. Ten ostatni przepis jest wystarczający sam w sobie.

Co do istoty, wnosząca odwołanie podnosi, że zaskarżone akty naruszają art. 8 protokołu w sprawie wyeliminowania nielegalnego obrotu wyrobami tytoniowym (4). Przepis ten zakazuje powierzania czynności oznakowania wyrobów tytoniowych przemysłowi tytoniowemu, zaś trzy zaskarżone akty Komisji właśnie to robią. Wnosząca odwołanie dodaje, że wskazany protokół, jakkolwiek nie wszedł on jeszcze w życie, został podpisany i zawarty przez Unię, a więc zabronione jest wydawanie przez Unię aktów sprzecznych z tym protokołem.

Okoliczność, że dyrektywa 2014/40/UE (5) nie zakazuje wyraźnie powierzania tych czynności przemysłowi tytoniowemu jest bez znaczenia: po pierwsze, dyrektywę można i należy interpretować w zgodzie z tym protokołem; po drugie, gdyby taka interpretacja nie była możliwa, to sama dyrektywa byłaby niezgodna z tym protokołem, a zatem i z traktatami europejskimi.

(1) Dz.U. 2018, L 96, s. 1.

(2) Dz.U. 2018, L 96, s. 1.

(3) Dz.U. 2018, L 96, s. 57.

(4) Protokół pierwszy do Protokołu do Ramowej konwencji Światowej Organizacji Zdrowia o ograniczeniu użycia tytoniu, przyjęty w Seulu w dniu 12 listopada 2012 r.

(5) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylająca dyrektywę 2001/37/WE (Dz.U. 2014, L 127, s. 1).