Zbiór Orzeczeń  
Sprawa T-4 8 3 / 1 3  
(publikacja fragmentów)  
Athanassios Oikonomopoulos  
pr zeciwko  
Komisji Europejskiej  
Odpowiedzialność pozaumowna — Szkody w yrządzone przez Komisję w ramach dochodzenia OLAF-u 
oraz przez OLAF — Skarga o odszkodowanie i o zadośćuczynienie — Wniosek o stwierdzenie 
nieistnienia w znaczeniu prawnym i niedopuszczalności aktów OLAF-u do celów dowodow ych przed 
organami krajow ymi — Dopuszczalność — Nadużycie władzy — Przetwarzanie danych osobow ych — 
Prawo do obrony 
Streszczenie – w yrok Sądu (czwarta izba) z dnia 20 lipca 2016 r. 
1. Skarga o odszkodowanie i o zadośćuczynienie — Autonomia w stosunku do skargi o stwierdzenie 
nieważności — Granice — Skarga o stwierdzenie nieistnienia aktów Unii — Niedopuszczalność — 
Naruszenie prawa do skutecznej ochrony sądowej i zasad prawidłowego przebiegu postępowania 
i ekonomii procesowej — Brak 
(art. 19 ust. 1 TUE, art. 263 TFUE, 267 TFUE, 268 TFUE, 277 TFUE, art. 340 akapit drugi TFUE; 
Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 41, 47) 
2. Skarga o odszkodowanie i o zadośćuczynienie — Właściwość sądu Unii — Granice — 
Właściwość do orzekania w przedmiocie dowodów, które należy uznać za niedopuszczalne 
w ramach postępowania karnego przed sądami krajowymi dotyczącego dochodzenia Europejskiego 
Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) — Wyłączenie 
(art. 267 TFUE, 268 TFUE) 
3. Skarga o odszkodowanie i o zadośćuczynienie — Przedmiot — Żądanie mające na celu uzyskanie 
odszkodowania za szkody wyrządzone wskutek dochodzenia prowadzonego przez Europejski Urząd 
ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) — Żądanie wysunięte przed zakończeniem 
postępowania przed właściwym do ustalenia ewentualnej odpowiedzialności skarżącego sądem 
krajowym — Dopuszczalność 
(art. 268 TFUE) 
4. Instytucje Unii Europejskiej — Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych 
osobowych — Rozporządzenie nr 45/2001 — Przetwarzanie danych osobowych — Pojęcie — 
Przekazanie organowi krajowemu przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych 
(OLAF) sprawozdania z dochodzenia zawierającego dane osobowe — Włączenie 
[rozporządzenie nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 2 lit. a), b), art. 5] 
PL 
ECLI:EU:T:2016 :421 1 
STRESZCZ ENIE – SPRAWA T-483/13 [FRAGMENTY]  
OIKONOMOPOULOS/KOMISJA  
5. Odpowiedzialność pozaumowna — Przesłanki — Niezgodność z prawem — Wystarczająco istotne 
naruszenie prawa Unii — Przetwarzanie danych osobowych bez uprzedniego powiadomienia 
inspektora ochrony danych z danej instytucji — Włączenie 
(art. 340 akapit drugi TFUE; rozporządzenie nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady, motyw 
14, art. 25 ust. 1, art. 27) 
6. Prawo Unii Europejskiej — Wykładnia — Metody — Wykładnia prawa wtórnego zgodna 
z traktatem FUE — Wykładnia w zależności od kontekstu i celu 
7. Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) — Kompetencje — Dochodzenia — 
Kompetencja do prowadzenia dochodzenia dotyczącego wykonania umowy zawartej w celu 
realizacji programu ramowego 
(art. 325 TFUE; rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady: nr 1073 /1999 , motyw 12, art. 12 
ust. 3, nr 2321 /2002 , art. 20) 
8. Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) — Dochodzenia — Wszczęcie — 
Przesłanki 
(rozporządzenie nr 1073 /1999 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 5) 
9. Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) — Kompetencje — Dochodzenia — 
Kompetencja do organizowania rozmó w w ramach dochodzeń zewnętrznych 
(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1073 /1999 , art 2, 4; rozporządzenie Rady 
nr 2185 /96, art. 7) 
10. Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) — Kompetencje — Dochodzenia — 
Kompetencja do prowadzenia dochodzenia u osoby trzeciej 
(rozporządzenie Rady nr 2185 /96, art. 5 akapit trzeci) 
11. Środki własne Unii Europejskiej — Rozporządzenie w sprawie ochrony interesów finansowych 
Wspólnoty — Postępowanie w sprawie nieprawidłowości — Termin przedawnienia — 
Możliwość stosowania środków lub sankcji przyjętych na podstawie prawa Unii — Wyłączenie 
(rozporządzenie Rady nr 2988 /95, art. 3 ust. 1) 
12. Środki własne Unii Europejskiej — Rozporządzenie w sprawie ochrony interesów finansowych 
Unii — Postępowanie w sprawie nieprawidłowości — Termin przedawnienia — 
Akt przerywający — Akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który 
odnosi się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości — Pojęcie 
(rozporządzenie Rady nr 2988 /95, art. 3 ust. 1 akapit trzeci) 
13. Prawo Unii Europejskiej — Zasady — Dochowanie rozsądnego terminu — 
Postępowanie administracyjne — Kryteria oceny 
(Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 41 ust. 1; rozporządzenie Parlamentu 
Europejskiego i Rady nr 1073 /1999 , art. 6 ust. 5) 
ECLI:EU:T:2016 :421 2 
STRESZCZ ENIE – SPRAWA T-483/13 [FRAGMENTY]  
OIKONOMOPOULOS/KOMISJA  
14. Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) — Dochodzenia — Wszczęcie — 
Obowiązek udzielania informacji osobom objętym dochodzeniem w ramach dochodzeń 
zewnętrznych — Zakres — Granice 
(decyzja Komisji nr 1999 /396, art. 4) 
15. Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) — Dochodzenia — Dostęp do akt 
sprawy i końcowego raportu — Obowiązek przyznania osobie objętej dochodzeniem zewnętrznym 
dostępu do dokumentów dochodzenia — Brak 
(decyzja Komisji 1999 /396) 
1. Skarga o odszkodowanie jest samodzielnym środkiem zaskarżenia, który pełni szczególną funkcję 
w ramach systemu środków zaskarżania i który jest uzależniony od przesłanek dostosowanych do 
specyficznego celu tego środka. 
Jeżeli chodzi o wniosek mający na celu stwierdzenie, iżśrodki przyjęte przez Europejski Urząd ds. 
Zwalczania Nadużyć Finansow ych (OLAF) są prawnie nieistniejące, to sprowadza się on 
w rzeczy wistości do żądania, by sąd Unii unieważniłśrodki przyjęte przez OLAF i zarazem postanowił, 
że nie w y w ołały one żadnego skutku prawnego. Wykracza to poza zw ykłe stwierdzenie bezprawności, 
jakiego sąd Unii mógłby ewentualnie dokonać w ramach skargi o odszkodowanie. Owo stwierdzenie 
niedopuszczalności nie stanowi naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej ani zasad 
prawidłowego przebiegu postępowania i ekono mii procesowej. Sądową kontrolę poszanowania systemu 
prawnego Unii zapewniają bowiem, jak w ynika z art. 19 ust. 1 TUE, Trybunał Sprawiedliwości Unii 
Europejskiej oraz sądy państw członkowskich. W tym celu w traktacie FUE, w art. 263 TFUE 
i 277 TFUE z jednej strony oraz w art. 267 TFUE z drugiej, ustanowiono kompletny system środków 
prawnych i procedur zapewniający kontrolę legalności aktów Unii, powierzającją sądom Unii. Otóż 
w przypadku decyzji podjętych przez organy krajowe na podstawie informacji OLAF-u musi 
przysługiwać możliwość zaskarżenia ich do sądów krajow ych, które z kolei mogą złożyć wniosek 
o w ydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie w ykładni przepisów prawa Unii, które 
uważają one za konieczne do w ydania swoich orzeczeń. 
Z pow yższego w ynika, że sama okoliczność,iż jedno żądanie zostało uznane za niedopuszczalne, nie 
w ystarcza do w ykazania naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej oraz zasad prawidłowego 
przebiegu postępowania i ekono mii procesowej. 
(por. pkt 26, 27, 29, 31) 
2. Dalszy sposób postępowania z informacjami, które zostały im przekazane przez Europejski Urząd 
ds. Zwalczania Nadużyć Finansow ych (OLAF), należydow yłącznej i całkowitej odpowiedzialności 
organów krajow ych i do tych organów należy również sprawdzenie, czy takie informacje 
usprawiedliwiająściganie karne lub w ymagają takiego ścigania. W rezultacie ochrona sądowa przed 
takim ściganiem powinna zostać zapewniona na poziomie krajow ym ze wszystkimi gwarancjami 
przewidzianymi przez prawo wewnętrzne, w tym w ynikającymi z praw podstawow ych, wraz 
zmożliwością w ystąpienia przez sąd rozpoznający sprawę do Trybunału z wnioskiem o w ydanie 
orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 267 TFUE. Organy krajowe, w przypadku gdyby 
postanowiły wszcząć dochodzenie, dokonują oceny konsekwencji, które należy w yciągnąć 
z ewentualnych niezgodności z prawem, jakich dopuścił się OLAF i ocena ta może zostać 
zakwestionowana przed sądem krajow ym. W przypadku gdy postępowanie karne nie zostało wszczęte 
lub zostało zakończone w yrokiem uniewinniającym, wniesienie skargi o odszkodowanie do sądu Unii 
w ystarcza do zapewnienia ochrony interesów zainteresowanej osoby, umożliwiając jej uzyskanie 
naprawienia wszelkich szkód w ynikających z bezprawnego zachowania OLAF-u. 
ECLI:EU:T:2016 :421 3 
STRESZCZ ENIE – SPRAWA T-483/13 [FRAGMENTY]  
OIKONOMOPOULOS/KOMISJA  
W tym względzie siłą rzeczy należy uznać, że w kontekście skargi o odszkodowanie orzeczenie sądu 
Unii uznające za niedopuszczalne dowody przedłożone organom krajow ym w ykraczałoby w oczy wisty 
sposób poza ramy jego kompe tencji. Sąd Unii nie jest zatem właściw y do stwierdzenia, że informacje 
i dane zainteresowanej osoby oraz wszelkie istotne dowody przekazane organom krajow ym stanowią 
niedopuszczalne dowody przed sądami krajow ymi. 
(por. pkt 33, 34) 
3. Skarga o odszkodowanie mająca na celu naprawienie szkody, jaka miała zostać poniesiona w w yniku 
przekazania przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansow ych (OLAF) organom krajow ym 
sprawozdania z dochodzenia dotyczącego skarżącego nie możebyć uważana za przedwczesną ze 
względu na okoliczność, że krajowe postępowanie sądowe jest jeszcze w toku, zważy wszy że 
ewentualne w yniki tego postępowania nie mogą wpłynąć na postępowanie przed sądem Unii. Chodzi 
tu bowiem nie o to, czy skarżący jest autorem nieprawidłowości lub nadużycia finansowego, lecz 
o zbadanie sposobu, w jaki OLAF prowadził i zakończył dochodzenie, w którym wskazuje on 
skarżącego imiennie i ewentualnie przypisuje mu odpowiedzialność za nieprawidłowości, a także 
o zbadanie sposobu, w jaki Komisja zachow y w ałasię w kontekście tego dochodzenia. Fakt uznania 
skarżącego za niewinnego przez krajowe organy w ymiaru sprawiedliwości nie prowadziłby koniecznie 
do naprawienia ewentualnej szkody, którą skarżący by jednak wówczas poniósł. 
(por. pkt 37) 
4. Przepisy rozporządzenia nr 45/2001 o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem 
danych osobow ych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepły wie takich danych są 
normami prawnymi mającymi na celu przyznanie uprawnień osobom, których dotyczą dane osobowe 
będące w posiadaniu instytucji i organów Unii. Samym celem tych norm jest bowiem ochrona takich 
osób przed ewentualnym bezprawnym przetwarzaniem dotyczących ich danych. 
W tym względzie, jeżeli chodzi o przekazanie przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć 
Finansow ych (OLAF) organom krajow ym sprawozdania z dochodzenia zawierającego informacje 
dotyczące danej osoby fizycznej, należy uznać, że te informacje są danymi osobow ymi i że miało 
miejsce ich przetwarzanie przez OLAF w rozumieniu art. 2 lit. b) rozporządzenia nr 45/2001 . 
(por. pkt 51, 53) 
5. W zakresie odpowiedzialności pozaumownej Unii, w sytuacji gdy z uwagi na to, że powiadomienie 
dotyczące danych inspektora ochrony danych nastąpiło po ich przetworzeniu, został naruszony art. 25 
ust. 1 rozporządzenia nr 45/2001 o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych 
osobow ych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepły wie takich danych, należy 
uznać, że dana instytucja naruszyła normę prawną mającą na celu przyznanie uprawnień osobom, 
których dotyczą dane osobowe będące w posiadaniu instytucji i organów Unii. Niemniej pojawia się 
pytanie, czy takie naruszenie może zostać uznane za w ystarczająco istotne. W tym względzie z jednej 
strony należy podkreślić, że na podstawie rozporządzenia nr 45/2001 do funkcji inspektora ochrony 
danych należy czuwanie nad tym, by przetwarzanie danych osobow ych nie naruszało praw i wolności 
osób, których dotyczy owo przetwarzanie. W tym kontekście ma on między innymi za zadanie 
uprzedzać Europejskiego Inspektora Ochrony Danych o przetwarzaniu danych, które mogłoby 
stanowić zagrożenie w rozumieniu art. 27 rozporządzenia nr 45/2001 . Z tego w ynika, żejeśli nie 
został on poinformowany o przetwarzaniu danych, to on sam nie może poinformować o tym tego 
inspektora i nie może zatem skutecznie w ypełnić istotnego zadania nadzoru, które powierzył mu 
prawodawca europejski. 
Z drugiej strony, jak wskazuje moty w 14 rozporządzenia nr 45/2001 , przepisy tego rozporządzenia 
stosuje się do każdego przetwarzania danych osobow ych dokony wanego przez wszystkie instytucje. 
Instytucjom i organom Unii nie przysługuje zatem żaden zakres uznania co do stosowania 
ECLI:EU:T:2016 :421 4 
STRESZCZ ENIE – SPRAWA T-483/13 [FRAGMENTY]  
OIKONOMOPOULOS/KOMISJA  
rozporządzenia nr 45/2001 . Mając na uwadze te elementy – istotny charakter zadania nadzoru 
spoczy wającego na inspektorze ochrony danych i brak jakiegokolwiek zakresu uznania po stronie 
instytucji i organów Unii – należy uznać, że proste naruszenie art. 25 ust. 1 rozporządzenia 
nr 45/2001 w ystarczy do stwierdzenia istnienia w ystarczająco istotnego naruszenia normy prawnej 
mającej na celu przyznanie uprawnień jednostkom. 
(por. pkt 100–102) 
6. Zobacz tekst orzeczenia. 
(por. pkt 140–142) 
7. Z przepisów rozporządzenia nr 1073 /1999 dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski 
Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansow ych (OLAF) w ynika, że OLAF-owi przyznano szeroką 
kompe tencję w zakresie zwalczania nadużyć finansow ych, korupcji i wszelkiej innej nielegalnej 
działalności przynoszącej szkody interesom finansow ym Unii. Aby przewidzianą w art. 325 TFUE 
ochronę interesów finansow ych Unii uczynić skuteczną, niezbędne jest, by odstraszanie i zwalczanie 
nadużyć finansow ych i innych nieprawidłowości miały miejsce na wszystkich poziomach 
i w odniesieniu do każdej działalności, w ramach której takie zjawiska mogą w y w rzeć negaty wny 
wpły w na wspomniane interesy. Aby jak najlepiej w ypełnić ten cel, Komisja przewidziała, że OLAF 
w ykonuje jej kompe tencje w zakresie zewnętrznych dochodzeń administracyjnych. 
Także w tym sensie, w konkretny sposób, w art. 20 rozporządzenia nr 2321 /2002 dotyczącego zasad 
udziału przedsiębiorstw, ośrodków badawczych i uniwersytetów oraz zasad upowszechniania w yników 
badań celem realizacji szóstego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej przewidziano, że Komisja 
zapewnia, by interesy finansowe Unii były chronione poprzez przeprowadzanie skutecznych kontroli 
zgodnie z rozporządzeniem nr 1073 /1999 . Właśnie w tym ostatnim rozporządzeniu przewidziano, że 
OLAF ma uprawnienie – przyznane Komisji rozporządzeniem nr 2185 /96 w sprawie kontroli na 
miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansow ych 
Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansow ymi i innymi nieprawidłowościami – do 
przeprowadzania inspekcji i kontroli na miejscu w państwach członkowskich. 
A zatem okazuje się, że istnienie stosunku umownego między Unią a osobami prawnymi lub 
fizycznymi podejrzewanymi o prowadzenie nielegalnej działalności nie ma wpły wu na uprawnienie 
OLAF-u do prowadzenia dochodzeń. Urząd ten może prowadzić dochodzenia w odniesieniu do tych 
osób, jeżeli ciążą na nich podejrzenia o nadużycia finansowe lub nielegalną działalność, mimo istnienia 
umow y między wspomnianymi stronami. W tym kontekście nie można podważać niezależności 
OLAF-u, powołującsię na konflikt interesów Komisji w przypadku umow y zawartej przez tę instytucję 
w imieniu Unii. W moty wie 12 rozporządzenia nr 1073 /1999 podkreślono bowiem konieczność 
zapewnienia niezależności OLAF-u w w ykony waniu zadań, które powierzono mu tym 
rozporządzeniem, dając dyrektorowi możliwość wszczęcia dochodzenia z własnej inicjaty w y. 
Artykuł 12 ust. 3 tego rozporządzenia wprowadza w życie ów moty w. 
(por. pkt 144–147, 149) 
8. Decyzja dyrektora Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansow ych (OLAF) o wszczęciu 
dochodzenia – tak jak zresztą decyzja instytucji, organu, urzędu lub agencji ustanowionych traktatami 
lub na ich podstawie, w której wnoszą one o wszczęcie dochodzenia – nie może zostać w ydana 
w braku w ystarczająco poważnych podejrzeń w sprawie zaistnienia nadużyć finansow ych lub korupcji 
bądź innej nielegalnej działalności mogących przynieść szkody interesom finansow ym Unii. 
(por. pkt 175) 
ECLI:EU:T:2016 :421 5 
STRESZCZ ENIE – SPRAWA T-483/13 [FRAGMENTY]  
OIKONOMOPOULOS/KOMISJA  
9. W przeciwieństwie do tego, co zostało przewidziane w art. 4 rozporządzenia nr 1073 /1999 
dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansow ych 
(OLAF) w odniesieniu do dochodzeń wewnętrznych, żaden przepis nie przewiduje w yraźnie 
możliwości żądania przez OLAF udzielenia informacji ustnych w ramach dochodzeń zewnętrznych. 
Niemniej brak konkretnego przepisu w tym zakresie nie możebyć interpretowany w ten sposób, że 
istnieje zakaz organizowania przez OLAF rozmów w ramach dochodzeń zewnętrznych. Uprawnienie 
do przeprowadzania inspekcji i kontroli na miejscu wiążesię bowiem niezaprzeczalnie z uprawnieniem 
do organizowania rozmów z osobami, których dotyczą te inspekcje i kontrole. Ponadto rozmow y 
prowadzone przez OLAF nie są obowiązkowe, gdyż danym osobom przysługuje prawo odmow y udziału 
w tych rozmowach lub odmow y udzielenia odpowiedzi na pewne pytania. 
Co więcej art. 7 rozporządzenia nr 2185 /96 w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji 
przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansow ych Wspólnot Europejskich 
przed nadużyciami finansow ymi i innymi nieprawidłowościami w związku z art. 2 rozporządzenia 
nr 1073 /1999 wskazuje, iż OLAF ma dostęp, na takich samych warunkach jak krajowi kontrolerzy 
administracyjni i w oparciu o ustawodawstwo krajowe, do wszystkich informacji i dokumentów 
związanych z kontrolowanymi operacjami, które są konieczne do właściwego przebiegu inspekcji 
i kontroli na miejscu. 
(por. pkt 188–190) 
10. Żaden przepis rozporządzenia nr 2185 /96 w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji 
przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansow ych Wspólnot Europejskich 
przed nadużyciami finansow ymi i innymi nieprawidłowościami, ani zresztą jakiegokolwiek innego 
rozporządzenia, nie stoi na przeszkodzie temu, by Komisja bądź Europejski Urząd ds. Zwalczania 
Nadużyć Finansow ych (OLAF) przeprowadziły inspekcję i kontrolę na miejscu u podw ykonawcy bez 
uprzedniego przeprowadzenia inspekcji i kontroli na miejscu u podmiotu gospodarczego 
podejrzewanego o nadużycie finansowe. Pod warunkiem bowiem, że jest to ściśle niezbędne do 
stwierdzenia nieprawidłowości, OLAF może przeprowadzić inspekcję i kontrolę na miejscu u innych 
podmiotów gospodarczych. Jeśli chodzi o w ybór, by kontrolę u tego będącego podw ykonawcą 
podmiotu gospodarczego przeprowadzić przed kontrolą dokonaną u podmiotu gospodarczego 
podejrzewanego o nadużycie finansowe, można go uzasadnić koniecznością zapewnienia efektu 
zaskoczenia. W każdym w ypadku, pod warunkiem że przeprowadzone kontrole są zgodne 
z rozporządzeniem nr 2185 /96, w ybór porządku chronologicznego tych kontroli należy w y łącznie do 
uznania Komisji i OLAF-u. 
(por. pkt 197, 199) 
11. Zobacz tekst orzeczenia. 
(por. pkt 213–215) 
12. Na podstawie art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988 /95 w sprawie ochrony interesów 
finansow ych Wspólnot Europejskich przerwanie biegu przedawnienia ścigania w stosunku do danej 
osoby może nastąpić jedynie w w yniku aktu podanego do jej wiadomości. W sytuacji gdy osoba ta 
została poinformowana pisemnie, że uznaje się ją za osobę objętą dochodzeniem Europejskiego Urzędu 
ds. Zwalczania Nadużyć Finansow ych (OLAF) i że miała ona kontakty z przedstawicielami OLAF-u, 
należy uznać, że pismo to przerwało bieg terminu przedawnienia i spowodowało, że now y czteroletni 
termin przedawnienia zaczął biec od daty wspomnianego pisma. 
(por. pkt 217) 
13. Zobacz tekst orzeczenia. 
ECLI:EU:T:2016 :421 6 
STRESZCZ ENIE – SPRAWA T-483/13 [FRAGMENTY]  
OIKONOMOPOULOS/KOMISJA  
(por. pkt 219) 
14. W żadnym uregulowaniu nie przewidziano obowiązku udzielania informacji osobom objętym 
dochodzeniem w ramach dochodzeń zewnętrznych Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć 
Finansow ych (OLAF). Natomiast w odniesieniu do dochodzeń wewnętrznych art. 4 decyzji 1999 /396 
dotyczącej zasad i warunków dochodzeń wewnętrznych w odniesieniu do przeciwdziałania nadużyciom 
finansow ym, korupcji i wszelkim nielegalnym działaniom godzącym w interesy Wspólnoty stanowi, że 
zainteresowana strona zostaje szybko powiadomiona, pod warunkiem że nie zagrozi to dochodzeniu, 
za w yjątkiem przypadków, w których konieczne jest zachowanie absolutnej tajemnicy. Ponieważ 
poszanowanie prawa do obrony jest w ystarczająco zapewnione w ramach dochodzenia wewnętrznego 
OLAF-u, jeżeli urząd ten stosuje się do omawianego art. 4, to samo odnosi się do postępowania 
w ramach dochodzenia zewnętrznego OLAF-u. A zatem poszanowanie prawa do obrony jest 
w ystarczająco zapewnione w ramach takiego dochodzenia, jeżeli na wzór tego, co przewiduje art. 4 
decyzji 1999 /396, zainteresowany zostaje szybko poinformowany o możliwości jego osobistego udziału 
w nadużyciach finansow ych, korupcji lub nielegalnych działaniach godzących w interesy Unii, 
w sytuacji gdy nie zaszkodzi to dochodzeniu. 
(por. pkt 229–231) 
15. Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansow ych (OLAF) nie jest zobowiązany udzielić 
osobie objętej dochodzeniem zewnętrznym dostępu do dokumentów będących przedmiotem takiego 
dochodzenia lub do dokumentów sporządzonych przez niego samego przy tej okazji, gdyż mogłoby to 
naruszyć skuteczność i poufność zadania powierzonego OLAF-owi oraz niezależność tego urzędu. 
Poszanowanie prawa do obrony takiej osoby jest bowiem w ystarczająco zapewnione dzięki 
informacjom, z których ona korzysta i dzięki temu, że została ona w ysłuchana w ramach 
przesłuchania przez OLAF. Podobnie, jeśli chodzi o dostępdokońcowego raportu z dochodzenia 
zewnętrznego, żaden przepis nie przewiduje, że taki obowiązek ciąży na OLAF-ie. Co się tyczy zasady 
kontradyktoryjności naruszenie prawa przez OLAF mogłoby zostać stwierdzone tylko w przypadku, 
gdyby raport końcow y został opublikowany lub gdyby w jego w yniku został w ydany akt niekorzystny. 
W tym względzie, w zakresie, w jakim adresaci raportów końcow ych, czyli Komisja i zainteresowane 
organy krajowe, mieliby zamiar w ydania takiego aktu wobec danej osoby w oparciu o raport końcow y, 
do tych właśnie organów, a nie do OLAF-u należałoby w stosownym przypadku zapewnienie tej osobie 
dostępu do tych raportów zgodnie z ich własnymi przepisami proceduralnymi. 
(por. pkt 239–241) 
ECLI:EU:T:2016 :421 7