ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawa C‑422/13

Landesamt für Landwirtschaft, Umwelt und ländliche Räume des Landes Schleswig-Holstein

przeciwko

Ucie Wree

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Schleswig-Holsteinisches Oberverwaltungsgericht)

„Odesłanie prejudycjalne — Rolnictwo — Wspólna polityka rolna — System płatności jednolitych — Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 — Artykuł 34 ust. 2 lit. a) — Pojęcie „powierzchni kwalifikującej się do objęcia pomocą” — Pojęcie „powierzchni użytków rolnych” — Powierzchnia stanowiąca renaturyzowaną okładzinę zamkniętego składowiska odpadów — Wykorzystanie do prowadzenia działalności rolniczej — Dopuszczalność”

Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 lipca 2015 r.

Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – System płatności jednolitych – Pojęcie obszaru kwalifikującego się do objęcia pomocą – Pojęcie powierzchni użytków rolnych – Powierzchnia stanowiąca renaturyzowaną okładzinę zamkniętego składowiska odpadów, faktycznie wykorzystywana jako trwałe użytki zielone – Włączenie – Ustalenie spoczywające na sądzie krajowym

[rozporządzenie Rady nr 73/2009, art. 34 ust. 2 lit. a)]

Artykuł 34 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia nr 1290/2005, nr 247/2006, nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie nr 1782/2003 należy interpretować w ten sposób, że powierzchnia, która obejmuje okładzinę składowiska odpadów znajdującego się pod poeksploatacyjnym nadzorem, stanowi „powierzchnię użytków rolnych” w rozumieniu tego przepisu, jeśli jest ona faktycznie wykorzystywana jako trwałe użytki zielone, czego ustaleniem powinien zająć się sąd krajowy.

(por. pkt 39, 45; sentencja)
Artykuł 8 ust. 3 lit. e) dyrektywy 2004/48 w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który zezwala instytucji bankowej, w sposób nieograniczony i bezwarunkowy, na odmowę udzielenia informacji, w kontekście art. 8 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy, dotyczącej nazwiska i adresu posiadacza rachunku, z powołaniem się na tajemnicę bankową.

W istocie takie nieograniczone i bezwarunkowe zezwolenie na powoływanie się na tajemnicę bankową może udaremnić należyte uwzględnianie szczególnych cech każdego prawa własności intelektualnej i, w stosownym przypadku, umyślnego lub nieumyślnego charakteru naruszenia w procedurach przewidzianych w dyrektywie 2004/48 i w środkach podejmowanych przez właściwe organy krajowe, w szczególności gdy organy te zamierzają nakazać przekazanie niezbędnych informacji na podstawie art. 8 ust. 1 tej dyrektywy. Wynika stąd, że takie zezwolenie, poprzez zobowiązanie instytucji bankowej do przestrzegania tajemnicy bankowej, może skutkować kwalifikowanym naruszeniem – w kontekście art. 8 dyrektywy 2004/48 – skutecznego wykonywania prawa podstawowego własności intelektualnej, i to z korzyścią dla prawa osób, o których mowa w art. 8 ust. 1 dyrektywy 2004/48, do ochrony dotyczących ich danych osobowych. Taki przepis krajowy rozpatrywany odrębnie, może skutkować kwalifikowanym naruszeniem prawa podstawowego do skutecznego środka prawnego oraz, w konsekwencji, prawa podstawowego własności intelektualnej, przysługujących posiadaczom tych praw i w związku z tym przepis ten nie przestrzega wymogu polegającego na zapewnieniu odpowiedniej równowagi między poszczególnymi prawami podstawowymi wyważonymi w art. 8 dyrektywy 2004/48.

Do sądu krajowego należy jednak ustalenie, czy w rozpatrywanym prawie krajowym istnieją ewentualnie inne sposoby lub inne środki prawne umożliwiające właściwym organom sadowym nakazanie, by informacje dotyczące tożsamości osób, które obejmuje art. 8 ust. 1 dyrektywy 2004/48, zostały udzielone, do szczególnych cech każdego przypadku, zgodnie z motywem 17 tej dyrektywy.

(por. pkt 39–43; sentencja)
Artykuł 21 ust. 2 rozporządzenia nr 2362/98 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 404/93 w odniesieniu do przywozów bananów do Wspólnoty, zmienionego rozporządzeniem nr 1632/2000, należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie transakcjom, w których nowy podmiot gospodarczy kupuje od tradycyjnego podmiotu gospodarczego za pośrednictwem innego podmiotu gospodarczego zarejestrowanego jako nowy przed jego przywozem do Unii, a następnie po przywiezieniu tego towaru do Unii odsprzedaje go temu tradycyjnemu podmiotowi gospodarczemu poprzez tego samego pośrednika, gdy te transakcje stanowią nadużycie, co powinien ustalić sąd krajowy.

W kwestii przyczyn tych transakcji należy ustalić dla udowodnienia nadużycia, że kluczowym celem tych transakcji było umożliwienie danemu, tradycyjnemu podmiotowi gospodarczemu przywozu swoich własnych bananów po taryfie preferencyjnej w ramach części kontyngentów taryfowych zarezerwowanych dla nowych podmiotów gospodarczych. W tym względzie, aby można było uznać, że transakcje takie jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym mają za główny cel przyznanie nabywcy z Unii nienależnej korzyści, konieczne jest wystąpienie u importerów zamiaru przyznania takiej korzyści rzeczonemu nabywcy oraz brak jakiegokolwiek gospodarczego i handlowego uzasadnienia takich transakcji dla tychże importerów. Chociażby nawet takie transakcje były uzasadnione wolą skorzystania przez nabywcę z preferencyjnej stawki celnej i nawet jeśli zainteresowani importerzy mają tego świadomość, nie można z góry uznać, że transakcje takie są pozbawione uzasadnienia gospodarczego dla tychże importerów. Nie można jednak wykluczyć, że w niektórych okolicznościach transakcje takie zostały skonstruowane sztucznie głównie w celu skorzystania z preferencyjnej stawki celnej.

W tym względzie sztuczny charakter owych transakcji kupna i odsprzedaży można ustalić w szczególności w świetle istnienia przesłanek wskazujących na to, że rola nowych podmiotów gospodarczych jest w owych transakcjach w rzeczywistości ograniczona do roli zwykłych figurantów działających na korzyść tradycyjnego podmiotu gospodarczego w rozumieniu art. 3 rozporządzenia nr 2362/98. W tym celu sąd krajowy może uwzględnić powiązania natury prawnej, ekonomicznej lub personalnej pomiędzy stronami tych transakcji i wziąć pod uwagę w szczególności fakt, że nowy podmiot gospodarczy będący właścicielem pozwoleń nie ponosi żadnego ryzyka handlowego w ramach danych transakcji, gdyż w rzeczywistości ciąży ono na nabywcy w Unii będącym również tradycyjnym importerem, lub fakt, że w świetle cen sprzedaży i odsprzedaży danego towaru marża zysku nowych podmiotów gospodarczych okazała się minimalna. Ponadto sztuczny charakter transakcji może również wynikać z systematycznego udziału jednej spółki pośredniczącej w tych transakcjach zarejestrowanej jako nowy podmiot gospodarczy, jeśli okaże się, że jedynym celem tego udziału było ukrycie powiązań pomiędzy tradycyjnym podmiotem gospodarczym i nowymi podmiotami gospodarczymi celem uniknięcia zastosowania art. 21 ust. 2 rozporządzenia nr 2362/98.

(por. pkt 64–67, 69, 70; pkt 2 sentencji)
—

znajduje zastosowanie, jeżeli konsument przedstawi dowód, że sprzedany towar nie jest zgodny z umową, a ten brak zgodności ujawnił się, to znaczy stał się fizycznie widoczny, w ciągu sześciu miesięcy od dnia dostawy towaru. Konsument nie jest zobowiązany do przedstawienia dowodu w zakresie przyczyny takiego braku zgodności ani do wykazania, że za jego powstanie odpowiada sprzedawca;
Spełnienie wymogu miejsca zamieszkania w rozumieniu art. 12 dyrektywy 2006/126 w sprawie praw jazdy stanowi podstawowy element systemu ustanowionego przez tę dyrektywę, którego fundament stanowi zasada wzajemnego uznawania praw jazdy. Jedynie państwo członkowskie wydające prawo jazdy jest właściwe do sprawdzenia spełnienia wymogu miejsca zamieszkania. Zasada ta ma również zastosowanie w odniesieniu do państwa członkowskiego, w którym posiadacz prawa jazdy ubiega się o przedłużenie okresu jego ważności.

Artykuł 12 dyrektywy 2006/126 w sprawie praw jazdy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, na mocy którego jedyny sposób, jakim dysponuje osoba ubiegająca się o wydanie lub przedłużenie okresu ważności prawa jazdy w tym państwie członkowskim w celu wykazania, że spełnia ona przewidziany w art. 7 ust. 1 lit. e) i w art. 7 ust. 3 lit. b) tej dyrektywy wymóg miejsca zamieszkania w rozumieniu tego art. 12 na terytorium wspomnianego państwa członkowskiego, polega na ustaleniu istnienia zgłoszonego miejsca zamieszkania na terytorium danego państwa członkowskiego.

W istocie, o ile prawdą jest, że sposoby przeprowadzania dowodu spełnienia wymogu miejsca zamieszkania przed organami odpowiedzialnymi za wydawanie i przedłużanie okresu ważności praw jazdy wchodzą w zakres kompetencji państw członkowskich, a dyrektywa 2006/126 ustanawia wyłącznie – jak wynika z jej motywu 8 – minimalne wymagania, jakim podlega wydawanie praw jazdy przez państwa członkowskie, o tyle wymagania te nie mogą wykraczać poza to, co jest niezbędne do umożliwienia właściwym organom państwa członkowskiego odpowiedzialnym za wydawanie i przedłużanie okresu ważności praw jazdy zapewnienia, aby dana osoba spełniała ten wymóg w świetle kryteriów ustanowionych w art. 12 dyrektywy 2006/126. W tym względzie bezwzględny obowiązek posiadania zgłoszonego miejsca zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego, a tym samym odmówienie osobie ubiegającej się o wydanie prawa jazdy możliwości odwołania się do innych środków dowodowych w celu wykazania, że spełnia ona wspomniane kryteria, wykraczają poza to, co niezbędne. Takie uregulowanie uprzywilejowuje również okoliczność, która nie odzwierciedla wszystkich kryteriów ustanowionych w art. 12 dyrektywy 2006/126, ponieważ wyklucza każdą inną okoliczność reprezentatywną dla sytuacji, których dotyczy ten artykuł.

(por. pkt 43, 44, 46, 50, 51; sentencja)
Ponadto możliwość cofnięcia przez państwo członkowskie przyznanego wcześniej uchodźcy zezwolenia na pobyt odpowiada ewidentnie logicznym wymogom. Nie można bowiem wykluczyć, że – z jakiegokolwiek powodu – państwo członkowskie, które przyznało uchodźcy zezwolenie na pobyt, zostanie następnie poinformowane o istnieniu czynów popełnionych przez tego uchodźcę przed wydaniem zezwolenia na pobyt, które to czyny, jeśli państwo członkowskie powzięłoby na ich temat wiedzę w stosownym czasie, stałyby na przeszkodzie wydaniu tego zezwolenia z ważnych względów bezpieczeństwa narodowego lub porządku publicznego. Tymczasem byłoby niezgodne z celem realizowanym przez dyrektywę 2004/83, gdyby nie istniała w takiej sytuacji żadna możliwość cofnięcia takiego przyznanego już zezwolenia na pobyt. Rozwiązanie to powinno mieć zastosowanie tym bardziej w sytuacji, gdy czyny obciążające danego uchodźcę zostały popełnione po przyznaniu rozpatrywanego zezwolenia na pobyt.

Gdy państwo członkowskie postanawia wydalić uchodźcę, któremu cofnięto zezwolenie na pobyt, na podstawie art. 24 ust. 1 dyrektywy 2004/83 w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony, oraz zawartości [treści] przyznawanej ochrony, lecz zawiesza wykonanie tej decyzji, niezgodne ze wspomnianą dyrektywą jest pozbawienie go dostępu do świadczeń gwarantowanych na mocy jej rozdziału VII, chyba że znajdzie zastosowanie wyjątek wyraźnie przewidziany w tej samej dyrektywie.

W istocie, nawet jeśli zainteresowany zostanie pozbawiony zezwolenia na pobyt, pozostaje on uchodźcą i zachowuje na tej podstawie prawo do świadczeń, jakie rozdział VII dyrektywy 2004/83 gwarantuje każdemu uchodźcy. Innymi słowy, państwu członkowskiemu nie przysługuje żaden margines uznania w zakresie dalszego przyznawania temu uchodźcy zasadniczych świadczeń gwarantowanych na mocy omawianej dyrektywy czy odmówienia mu ich. Z uwagi na to, że wspomniane prawa przyznane uchodźcy stanowią konsekwencję przyznania statusu uchodźcy, a nie wydania zezwolenia na pobyt, tak długo, jak uchodźca posiada ten status, powinien on korzystać z praw w ten sposób mu zagwarantowanych na mocy dyrektywy 2004/83, a prawa te mogą zostać ograniczone wyłącznie z poszanowaniem warunków ustalonych na mocy rozdziału VII tej dyrektywy, ponieważ państwa członkowskie nie mogą rozszerzyć wskazanych tam ograniczeń.

(por. pkt 95, 97, 99; pkt 2 sentencji)
Poza szczególnymi przypadkami, zwłaszcza przewidzianymi w regulaminach sądów unijnych, sąd unijny nie może oprzeć orzeczenia na uwzględnionej z urzędu przesłance, nawet jeżeli miałaby ona charakter bezwzględnej przeszkody procesowej, bez wcześniejszego wezwania stron do przedstawienia uwag w tym przedmiocie. Taki szczególny przypadek, gdy nie ma potrzeby wzywania stron do przedstawienia uwag w przedmiocie zarzutu, zachodzi, po pierwsze, gdy Komisja miała dość sposobności do przedstawienia w ramach kontradyktoryjnego postępowania – w sprawach, które dotyczyły zasadniczo identycznych kwestii faktycznych i prawnych – swych zarzutów i argumentów co do znaczenia terminu określonego w art. 100 ust. 5 rozporządzenia nr 1083/2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności, a po drugie, gdy orzecznictwo Trybunału dotyczące wykładni, jaką należy nadać temu przepisowi, należy uznać za utrwalone, bowiem zostało ono w licznych kolejnych sprawach potwierdzone wielokrotnie przez Trybunał.

(por. pkt 57–61)
Artykuł 39 ust. 2 i art. 49 ust. 1 zdanie ostatnie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by przepisy krajowe państwa członkowskiego wykluczały z mocy prawa spośród osób, którym przysługuje prawo głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego, osoby, które zostały skazane w trybie karnym za zbrodnię wyrokiem, który stał się prawomocny przed dniem 1 marca 1994 r.

Jest oczywiste, że takie pozbawienie prawa głosowania stanowi ograniczenie przy korzystaniu z prawa zagwarantowanego w art. 39 ust. 2 karty. Jednakże art. 52 ust. 1 karty dopuszcza wprowadzenie ograniczeń w wykonywaniu praw takich jak prawa ustanowione w art. 39 ust. 2 karty, o ile przewidziane są one ustawą, szanują istotę tych praw i wolności i z zastrzeżeniem zasady proporcjonalności są konieczne i rzeczywiście odpowiadają celom interesu ogólnego uznanym przez Unię lub potrzebom ochrony praw i wolności innych osób. W tym względzie rozpatrywane pozbawienie prawa głosowania wynikające z zastosowania powiązanych ze sobą przepisów prawa krajowego, należy stwierdzić, że jest ono przewidziane ustawą. Ponadto ograniczenie to szanuje istotę prawa głosowania, o którym mowa w art. 39 ust. 2 karty. Wspomniane ograniczenie nie podważa bowiem tego prawa jako takiego, gdyż skutkuje ono wykluczeniem niektórych osób z grupy osób, którym przysługuje prawo głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego, na szczególnych warunkach i z powodu ich zachowania, pod warunkiem, że wspomniane warunki są spełnione. Takie ograniczenie okazuje się proporcjonalne, gdy po pierwsze, uwzględnia ono charakter i wagę popełnionego przestępstwa oraz okres trwania kary i po drugie, prawo krajowe umożliwia osobie, którą pozbawiono prawa głosowania wniesienie o zwolnienie z dodatkowej kary pozbawienia prawa głosowania i o uzyskanie tego zwolnienia.

Jeśli chodzi o zasadę działania wstecz łagodniejszej ustawy karnej wymienioną w art. 49 ust. 1 karty, zgodnie z tą zasadą, jeśli ustawa, która weszła w życie po popełnieniu czynu zabronionego pod groźbą kary, przewiduje karę łagodniejszą, ta właśnie kara ma zastosowanie. Tymczasem zasada ta nie może stać na przeszkodzie danym przepisom krajowym, ponieważ ustawodawstwo to ogranicza się do utrzymania pozbawienia prawa głosowania wynikającego ze skazania w trybie karnym jedynie w odniesieniu do skazania prawomocnym wyrokiem, wydanym w ostatniej instancji w okresie obowiązywania dawnego kodeksu karnego.

(por. pkt 45–49, 51, 53, 56, 58; sentencja)
Sprawa C‑552/13

Grupo Hospitalario Quirón SA

przeciwko

Departamento de Sanidad del Gobierno Vasco

i

Instituto de Religiosas Siervas de Jesús de la Caridad

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 6 de Bilbao)

„Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne na usługi — Dyrektywa 2004/18/WE — Artykuł 23 ust. 2 — Zarządzanie publicznymi usługami opieki zdrowotnej — Udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, za które odpowiadają szpitale publiczne, w placówkach prywatnych — Wymóg udzielania świadczeń w danej gminie”

Streszczenie – wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 października 2015 r.

Zbliżanie ustawodawstw — Procedury udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi — Dyrektywa 2004/18 — Udzielanie zamówień — Zamówienia publiczne na świadczenia opieki zdrowotnej — Obowiązek świadczenia usług wyłącznie w placówkach znajdujących się na terenie określonej gminy — Niedopuszczalność — Naruszenie zasady swobodnego dostępu oferentów do przetargów

(dyrektywa 2004/18 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 23 ust. 2)

Artykuł 23 ust. 2 dyrektywy 2004/18 w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi sprzeciwia się ustanowieniu wymogu w postaci specyfikacji technicznej zawartej w ogłoszeniach o zamówieniu publicznym dotyczących udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, zgodnie z którym świadczenia opieki zdrowotnej będące przedmiotem przetargów muszą być udzielane wyłącznie przez placówki szpitalne położone w określonej gminie, która to gmina może nie być gminą zamieszkania pacjentów, których dotyczą te świadczenia, ponieważ wymóg ów powoduje automatyczne wykluczenie oferentów, którzy nie mogą udzielać omawianych świadczeń w tego rodzaju placówce położonej w tej gminie, ale spełniają wszystkie pozostałe warunki tego zamówienia.

W istocie wymóg, że tego placówka szpitalna koniecznie musi leżeć w danej gminie mającej stanowić miejsce wyłącznego udzielania danych świadczeń opieki zdrowotnej, stanowi terytorialne ograniczenie wykonania zamówienia, które nie pozwala osiągnąć celu zapewnienia bliskości i dostępności wspomagającej prywatnej placówki szpitalnej, w interesie pacjentów, ich bliskich oraz personelu medycznego, który musi udać się na miejsce do tej placówki, przy jednoczesnym zagwarantowaniu równych i niedyskryminacyjnych warunków dostępu do danych przetargów wszystkim oferentom. W istocie wymóg ten daje dostęp do tych przetargów wyłącznie oferentom, którzy mogą udzielać danych świadczeń w placówce położonej w wyznaczonej w ogłoszeniach o zamówieniu gminie. Wymóg ten jest zatem niezgodny z art. 23 ust. 2 dyrektywy 2004/18.

(por. pkt 28, 32, 33; sentencja)
Sprawa C‑346/13

Ville de Mons

przeciwko

Base Company SA

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Mons)

„Odesłanie prejudycjalne — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/20/WE — Artykuł 13 — Opłata za prawo do instalowania urządzeń — Zakres stosowania — Uregulowanie gminne zobowiązujące właścicieli słupów i masztów nadawczych telefonii ruchomej do zapłaty podatku”

Streszczenie – wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 października 2015 r.

Zbliżanie ustawodawstw — Sektor telekomunikacji — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Zezwolenie — Dyrektywa 2002/20 — Opłaty za prawo użytkowania oraz prawo instalowania urządzeń — Pojęcie — Podatek nałożony na właścicieli słupów i masztów nadawczych telefonii ruchomej, które nie mogły zostać umieszczone na obiekcie istniejącym — Wyłączenie

(dyrektywa 2002/20 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 13)

Artykuł 13 dyrektywy 2002/20 w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby podatek został nałożony na właścicieli obiektów wolnostojących, takich jak słupy czy maszty nadawcze, przeznaczonych do tego, by służyć jako podpora dla anten niezbędnych do funkcjonowania sieci telekomunikacji ruchomej, które nie mogły zostać umieszczone na obiekcie istniejącym.

W istocie, pomimo że taki podatek jest nakładany na właścicieli słupów i masztów nadawczych przeznaczonych do tego, by służyć jako podpora dla różnych typów anten niezbędnych do dobrego funkcjonowania sieci telekomunikacji ruchomej, które stanowią fizyczną infrastrukturę umożliwiającą udostępnianie sieci i świadczenie usług łączności elektronicznej, nie wydaje się, że omawiany podatek wykazuje cechy opłaty, którą nakłada się na przedsiębiorstwa świadczące usługi udostępniania sieci oraz usługi w dziedzinie łączności elektronicznej w zamian za prawo do instalowania urządzeń.

Ponadto okoliczność powodująca nałożenie tego podatku na każdego właściciela słupów lub masztów nadawczych, bez znaczenia, czy dysponuje on zezwoleniem wydanym na podstawie dyrektywy 2002/20, czy też nie, nie wydaje się być związana z procedurą wydawania ogólnego zezwolenia upoważniającego przedsiębiorstwa do udostępniania sieci oraz świadczenia usług w dziedzinie łączności elektronicznej, co powinno jednak zostać zbadane przez sąd krajowy.

(por. pkt 22–24; sentencja)
Gdy w ramach dochodzenia antydumpingowego, jedna ze stron informuje Komisję o nieprawidłowości danych Eurostatu dotyczących cen i wielkości przywozu, do Komisji należy dokonanie z urzędu oceny wpływu tychże nieprawidłowości na ustalenie szkody. W tym względzie instytucja ta nie może ograniczyć się do wysłania wniosku o udzielenie informacji do służb Eurostatu i oczekiwania na reakcję władz krajowych. Przeciwnie, to do Komisji należy, zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, przedstawienie zebranych dowodów i dokonanie obiektywnej oceny w zakresie danych dotyczących cen danego przywozu. Brak odpowiedzi ze strony tych służb lub udzielenie nierozstrzygającej odpowiedzi nie zwalnia zatem w żadnym razie Komisji z obowiązku dokonania tej oceny. W związku z powyższym w braku zbadania zasadności zarzucanej nieprawidłowości przed przyjęciem rozporządzenia nakładającego ostateczne cło antydumpingowe, nie można uznać, że instytucji Unii z wymaganą starannością zbadały dane zawartych w danych statystycznych Eurostatu.

Jednakże, ponieważ na podstawie skorygowanych danych liczbowych tendencje skorygowanych wskaźników w celu ustalenia szkody i związku przyczynowego między przywozem a szkodą pozostają globalnie niezmienione, taki brak zbadania danych dotyczących średnich cen oraz wielkości przywozu nie może prowadzić do zakwestionowania ważności wniosków przyjętych przez instytucje Unii.

(por. pkt 67–69)