ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, w tym 1. potwierdzenie, że zgłoszony znak towarowy wykazuje wystarczająco odróżniający charakter, aby można go było zarejestrować jako unijny znak towarowy dla wszystkich towarów, dla których odmówiono rejestracji, należących do klas 3 i 16; 2. stwierdzenie nieważności decyzji w odniesieniu do towarów z klasy 21, dla których Izba Odwoławcza odmówiła rejestracji; 3. przekazanie sprawy izbom odwoławczym w zakresie dotyczącym „szmatek do czyszczenia; ściereczek do czyszczenia” celem rozpoznania co do istoty;
3.

Zarzut trzeci, oparty na naruszeniu prawa do dobrej administracji zapisanego w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w zakresie, w jakim: — nie uwzględniono prawa każdego do bycia wysłuchanym, zanim zostaną podjęte indywidualne środki mogące negatywnie wpłynąć na jego sytuację. W niniejszym przypadku pismom strony skarżącej nie nadano dalszego biegu, ani nie wezwano jej do przedstawienia uwag przed wydaniem ostatecznej decyzji; — nie uwzględniono złożonych przez stronę skarżącą wniosków o udzielenie dostępu do całości akt sprawy; — choć strona skarżąca zwracała się zawsze do pozwanej w języku hiszpańskim, Komisja wydała wszystkie swe komunikaty i decyzje w języku angielskim.
2.

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca kwestionuje zgodność z prawem zaskarżonej decyzji również z tego względu, że po tym jak spółka Hexal złożyła wniosek o pozwolenia na dopuszczenie do obrotu leku generycznego, status „nowej substancji czynnej” powinien był zostać zbadany ponownie, co nie miało miejsca w niniejszym przypadku. W związku z tym, zdaniem strony skarżącej, EMA nie wykonała swoich obowiązków w sposób należyty, a w szczególności nie dokonała skutecznej i starannej oceny oraz nie przedstawiła uzasadnienia zgodnie z wymaganiami art. 296 TFUE, co czyni zaskarżoną decyzję niezgodną z prawem.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji EBC do przyjmowania decyzji w odniesieniu do likwidacji Versobank AS.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 6 lit. f) lub pkt 2.2 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 (2) i zasady proporcjonalności w odniesieniu do domniemanych luk w danych dotyczących substancji czynnej, dla której złożono wniosek o zatwierdzenie.
—

zobowiązanie strony przeciwnej do udostępnienia skarżącej, w drodze wglądu do akt, dokumentów sporządzonych w związku z działalnością ECOCERT SA w ramach kontroli ekologicznej Erenhot Jinguyuan Grain i Oil Co. Ltd., 2051 Youyi Road North, Ernehot City, Xilingol League, Inner Mongolia Autonomous Region, Peoples Republic of China, w szczególności sprawozdań z inspekcji i odpowiednich ocen z lat 2016, 2017 i 2018 związanych ze stwierdzeniami, ocenami i decyzjami ECOCERT SA, stanowiącymi podstawę do wydania świadectwa kontroli zgodnie z załącznikiem V do rozporządzenia (WE) nr 1935/2008 o nr 22904CN1700w13 z dnia 19 września 2017 r. w odniesieniu do 490 960 kg ciastek z prasowanego sezamu z ekologicznej produkcji i do następczego przechowania tego świadectwa kontroli przez ECOCERT SA;
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i wydanie wyroku, którym zgłoszony i częściowo przyjęty do rejestracji znak towarowy nr 15 746 209 zostanie także przyjęty do rejestracji w odniesieniu do pozostałych towarów objętych zgłoszeniem: zegarków; zegarków chronometrycznych; zegarków sportowych; biżuterii i wyrobów jubilerskich; biżuterii sztucznej; biżuterii i wyrobów jubilerskich; biżuterii, w tym imitacji biżuterii i biżuterii z tworzyw sztucznych; artykułów zegarmistrzowskich; czasomierzy; obudów do zegarów i zegarków;
—

w tym względzie żąda ona od EBI zapłaty: — kwoty 30 000 EUR tytułem niewypłaconego wynagrodzenia za 42 dni urlopu wypoczynkowego oraz 40,5 dnia zgromadzonych w TSA-A, w łącznej wysokości 82,5 dni urlopowych; — kwoty 30 000 EUR bezprawnie potrąconej z kwot należnych w związku z jej odejściem; — kwoty 50 000 EUR, czyli 3 % składki rocznego wynagrodzenia do uzupełniającego systemu ubezpieczeniowego (RCVP) do zwykłego wieku emerytalnego; — kwoty 35 000 EUR tytułem uprawnienia strony skarżącej do premii; — kwoty 15 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez stronę skarżącą; — kosztów pomocy prawnej w postępowaniu, oszacowanych tymczasowo na kwotę 15 000 EUR; — kosztów postępowania i wszystkich innych kosztów.
2.

Zarzut drugi, błędnej interpretacji art. 17a regulaminu pracowniczego, ponieważ rozpatrywana książka nie dotyczy „prac Unii”, więc skarżący nie miał obowiązku poinformować wcześniej organu powołującego o swoim zamiarze. Wyrażenie „treści dotyczące” oznacza treść dokumentu, który ma dotyczyć „prac Unii”, i odnosi się do tej treści. Oznacza to, że urzędnik musi poinformować organ powołujący i uzyskać jego pozwolenie, tylko jeżeli w jakikolwiek sposób zajmowałby się pracami Unii. Wynikający z tego obowiązek organu powołującego wymaga ścisłej, a nie szerokiej wykładni tego, co stanowi „prace Unii”. Ponadto skarżący podnosi, że: — nie podano uzasadnienia decyzji, gdyż oparta jest ona wyłącznie na opinii, a nie na faktach czy względach prawnych; — obowiązek nałożony przez organ powołujący jest bardziej uciążliwy, niż ten określony w regulaminie pracowniczym; — decyzja oparta jest na nieproporcjonalnym korzystaniu z uznania; — „treści dotyczące prac Unii” odnoszą się do kontekstu, który można wywnioskować, w odniesieniu do prac Unii, z innych wytycznych; — w książce brak jest odniesień do pracy skarżącego ani do innych prac Unii, więc skarżący nie uchybił obowiązkowi zaufania, lojalności i bezstronności wobec Unii; — z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, a w szczególności z wyroku z dnia 6 marca 2001 r. Connolly/Komisja (C-274/99 P, EU:C:2001:127, pkt 43-62) wynika szereg istotnych uwag dla oceny stosowania i wdrażania art. 17a regulaminu pracowniczego.
—

stwierdzenie nieważności decyzji wywołujących niekorzystne skutki dla poszczególnych skarżących, polegających na decyzjach organu powołującego o nieprzyznaniu zwrotu wydatków na edukację za rok 2017/2018, które to decyzje znalazły wieloraki wyraz w zależności od właściwych każdemu ze skarżących okoliczności: — bądź decyzji indywidualnej (a konkretnie wiadomości elektronicznej) zawierającej właśnie odmowę zwrotu; — bądź oznaczenia jako „processed” na profilu w Sysper, co skarżący uznał za decyzję odmowną, gdyż rozliczenie wynagrodzenia, które się następnie pojawiło w kolejnym miesiącu (najwcześniej 10. dnia miesiąca, gdyż jest to dzień przekazywania rozliczeń wynagrodzenia) nie wykazuje żadnego zwrotu lub wyłącznie zwrot kosztów transportu;
Skarga wniesiona w dniu 9 października 2018 r. – Pharmaceutical Works Polpharma / EMA

(Sprawa T-611/18)

(2018/C 455/38)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Pharmaceutical Works Polpharma S.A. (Starogard Gdański, Polska) (przedstawiciele: adwokaci M. Martens i N. Carbonnelle oraz S. Faircliffe, solicitor)

Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA)

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji EMA z dnia 30 lipca 2018 r. o niezatwierdzeniu wniosku skarżącej o dopuszczenie do obrotu Dimethyl Fumarate Polpharma, generycznej wersji Tecfidera;

— obciążenie EMA kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.

W zaskarżonej decyzji odmawia się zatwierdzenia złożonego przez skarżącą wniosku o dopuszczenie do obrotu Dimethyl Fumarate Polpharma z uwagi na okoliczność, że referencyjny produkt podobno korzysta z prawnej ochrony danych.

Zarzut niezgodności z prawem oparty na art. 277 TFUE jest wymierzony przeciwko decyzji zezwalającej na dopuszczenie do obrotu referencyjnego produktu leczniczego w zakresie, w jakim wyrażono w niej oczywiście błędny wniosek dotyczący różnicy między tym produktem a Fumaderm do celów „globalnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu”. W ramach jedynego zarzutu skarżąca podnosi, że z uwagi na dopuszczalność i zasadność zarzutu niezgodności z prawem, uzasadnienie zaskarżonej decyzji o niezatwierdzeniu wniosku skarżącej o dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego nie jest prawnie dopuszczalne w świetle art. 296 TFUE.
2.

Zarzut drugi, naruszenia art. 30 regulaminu pracowniczego i art. 3 załącznika III do regulaminu pracowniczego oraz art. 3 załącznika III do ogłoszenia o konkursie („Przepisy ogólne mające zastosowanie do konkursów otwartych”). — Strona pozwana powołuje się w tym względzie na wyznaczenie członków komisji konkursowej niezgodnie z przepisami. — Ponadto strona skarżąca podnosi brak opublikowania decyzji o powołaniu komisji konkursowej oraz nazwisk członków komisji konkursowej. — Strona skarżąca podnosi brak równej reprezentacji w odniesieniu do reprezentantów komitetu pracowniczego i organu powołującego zasiadających w komisji konkursowej. — Strona skarżąca podnosi także brak równej reprezentacji w komisji z punktu widzenia równowagi płci. — Wreszcie w odniesieniu do tego zarzutu strona skarżąca podnosi naruszenie zasady stabilności i ciągłości składu komisji konkursowej.
3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 12 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 i zasady równego traktowania. — Strona skarżąca podnosi, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie i doszła do błędnego wniosku, że skuteczność Aplidinu nie została wykazana w sposób odpowiedni i wystarczający naruszając w ten sposób wskazany art. 12. — W ramach procedury badania przed EMA część dowodów naukowych przedłożonych na poparcie skuteczności Aplidinu została pominięta ze względu na metodologię zastosowaną przez stronę pozwaną, co jest sprzeczne z opinią wydaną przez grupę roboczą ekspertów EMA. — Metodologia zastosowana w niniejszej sprawie jest taka sama, jak metodologia zaakceptowana przez EMA w podobnej sprawie dotyczącej procedury pozwolenia na dopuszczenie do obrotu innego produktu leczniczego, co wskazuje na to, że naruszona została zasada równego traktowania.
2.

Zarzut drugi dotyczący, po pierwsze, naruszenia podstawowego prawa skarżącej do dobrej administracji oraz dostępu do dokumentów (art. 41 i 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; art. 15 TFUE; art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001 (1), a także horyzontalnej zasady przejrzystości. Zdaniem skarżącej wspomniane naruszenia spowodowane są odmową ujawnienia jej przez organ powołujący kwestionowanych przez nią pytań, które pojawiły się w teście sprawdzającym rozumienie tekstu pisanego w ramach komputerowego testu wielokrotnego wyboru. Odmowa ta została uzasadniona tym, że zarzut skarżącej podważający znaczenie i zasadność tych pytań był zbyt ogólny. Organ powołujący nie wskazał jednak konkretnych powodów, dla których określone w orzecznictwie przesłanki udzielenia dostępu nie zostały spełnione. Po drugie, skarżąca podnosi w ramach niniejszego zarzutu naruszenie jej prawa do obrony, gdyż organ powołujący zwrócił się do niej o doprecyzowanie powodów, dla których kwestionuje sporne pytania, co jest niemożliwe do wykonania i stawia ją w wyjątkowo niekorzystnej pozycji ze względu na konieczność przedstawienia niemożliwego dowodu.
C 445/22

Skarga wniesiona w dniu 5 października 2018 r. – Fujifilm Recording Media / EUIPO – iTernity (d:ternity)

(Sprawa T-609/18)

(2018/C 445/27)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Fujifilm Recording Media GmbH (Kleve, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Härer, C. Schulze, C. Weber, H. Ranzinger i C. Gehweiler)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: iTernity GmbH (Fryburg, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „d:ternity” – unijny znak towarowy nr 11 152 154

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 czerwca 2018 r. w sprawie R 2324/2018-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu:

— o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— posiłkowo, o stwierdzenie, że należy umorzyć postępowanie;

— obciążenie EUIPO i pozostałego uczestnika postępowania przed Sądem i postępowania przed Izbą Odwoławczą powstałymi kosztami.

Podniesione zarzuty
5.

Zarzut piąty, dotyczący tego, że Komisja w zaskarżonej decyzji naruszyła przysługujące prawo do obrony. Skarżące podnoszą w tym względzie, że instytucja ta w nieprawidłowy sposób przeprowadziła w odniesieniu do nich analizę „równie skutecznego konkurenta” w piśmie przedstawiającym okoliczności faktyczne i odmówiła ich wysłuchania. Twierdzą one też, że instytucja ta naruszyła przysługujące im prawo dostępu do akt sprawy.
—

Tytułem ewentualnym, stwierdzenie, że dokonana przez stronę pozwaną interpretacja prawa jest błędna w odniesieniu do art. 113 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 i że ogłoszenie sum podanych w ofertach uczestniczących w postępowaniu przetargowym nie jest sprzeczne z powołanym rozporządzeniem.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 maja 2018 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 54 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym w sprawie AT.39816 – Dostawy gazu na rynki wyższego szczebla w Europie Środkowo-Wschodniej (1), kończącej to postępowanie zgodnie z art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 [WE] i 82 [WE] (2) przyjęciem za wiążące zobowiązań publicznej spółki akcyjnej Gazprom i Gazprom Export LLC (zwanych dalej „Gazprom”) z dnia 15 marca 2018 r.;
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez EBC materialnoprawnych i proceduralnych praw strony skarżącej przysługujących jej na podstawie rozporządzenia w sprawie jednolitego mechanizmu nadzorczego, karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz praworządności, w szczególności prawa dostępu do akt, prawa do odwołania, prawa do bycia reprezentowanym przez doradcę zewnętrznego oraz prawa do poufności informacji wymienianych z doradcą.
C 25/61

Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2018 r. – Aldi / EUIPO – Titlbach (ALTISPORT)

(Sprawa T-697/18)

(2019/C 25/80)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i M. Minkner)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Aleš Titlbach (Meziboří, Czechy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego ALTISPORT – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 226 617

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 września 2018 r. w sprawie R 2683/2017-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa. Strona skarżąca podnosi w tym względzie: a) zastosowanie błędnego pojęcia mobbingu, obejmującego warunek zamiaru skrzywdzenia (animus nocendi) ze strony sprawcy; b) zastosowanie standardu dowodu, który nie odpowiada standardowi wymaganemu przez obowiązujące prawo (zasada dowodowa), ale który z kolei oznacza, poza uzasadnionymi wątpliwościami, istnienie faktów i ich jednoznaczną kwalifikację prawną; c) zastosowanie oczywiście błędnego standardu dowodu w odniesieniu do oceny wiarygodności informacji w odniesieniu do czasu, jaki upłynął; d) naruszenie obowiązku przeprowadzenia dochodzenia z urzędu w obecności wiarygodnych zarzutów.
3.

Zarzut trzeci dotyczący popełnienia przez Komisję oczywistego błędu w ocenie możliwości wykluczenia dostępu do ZST i jego wpływu na rynek hurtowego dostarczania oraz nabywania ZST — W tym względzie skarżąca podnosi, że połączenie doprowadziło do rozszerzenia pozycji łączących się stron na rynku ZST na całe terytorium niderlandzkie. — Skarżąca twierdzi ponadto, że odmawiając dostępu do ZST stronie trzeciej (na rozsądnych z ekonomicznego punktu widzenia warunkach), łączące się strony mają możliwość, aby nie dopuścić do ZST swoich konkurentów działających na rynku niższego szczebla.
—

posiłkowo, stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. o sygnaturze C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opłat sieciowych opublikowanych dla odbiorców przemysłowych energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7 000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opłat sieciowych opublikowanych dla odbiorców przemysłowych energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7 500 godzin oraz odzyskanie ponad 10 % opłat sieciowych opublikowanych dla odbiorców przemysłowych energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8 000 godzin;
—

stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. o sygnaturze C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opłat sieciowych opublikowanych dla odbiorców przemysłowych energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7 000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opłat sieciowych opublikowanych dla odbiorców przemysłowych energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7 500 godzin oraz odzyskanie ponad 10 % opłat sieciowych opublikowanych dla odbiorców przemysłowych energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8 000 godzin,
5.

Zarzut piąty dotyczący niedostatecznego lub błędnego uzasadnienia, zarówno w formie, gdyż zaskarżone rozporządzenie nie wyjaśnia, dlaczego konieczne było zwrócenie się do Rady o przyjęcie tego tekstu, ani dlaczego i w jaki sposób art. 43 ust. 3 TFUE był jedyną podstawą prawną do jego przyjęcia, jak i co do istoty w zakresie ustalenia stawki refundacji, ponieważ Rada, podobnie jak poprzednio Komisja, powstrzymała się od jakiejkolwiek analizy ekonomicznej.
C 44/77

Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2018 r. – Umweltinstitut München/Komisja.

(Sprawa T-712/18)

(2019/C 44/103)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Umweltinstitut München eV (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. John)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o

— stwierdzenie nieważności odmownej pozwanej wydanej w dniu 2 października 2018 r. [C(2018) 6539 final]

Zarzuty i główne argumenty

W drodze niniejszej skargi wnosi się o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 2 października 2018 r., w drodze której skarżącemu odmówiono ostatecznie dostępu do dokumentów mających związek w pierwszym posiedzeniem Wspólnego Komitetu CETA, które odbyło się w dniach 26 i 27 marca 2018 r.

Skarga została oparta na jednym zarzucie.

Naruszenie art. 15 ust. 3 TFUE w zw. z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (1), ponieważ pozwana zgodnie z art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 nie była uprawniona do (częściowej) odmowy dostępu do wnioskowanych dokumentów.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).
Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2018 r. – The Logistical Approach / EUIPO – Idea Groupe (Idealogistic Compass Greatest care in getting it there)

(Sprawa T-716/18)

(2019/C 44/105)

Język skargi: francuski

Strony

Strona skarżąca: The Logistical Approach BV (Uden, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci R. Milchior i S. Charbonnel)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Idea Groupe (Montoir de Bretagne, Francja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca przed Sądem

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Idealogistic Compass Greatest care in getting it there w kolorach czarnym, białym i niebieskim – zgłoszenie nr 14 567 201

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 września 2018 r. w sprawie R 2062/2017-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

— obciążenie spółki Idea Group kosztami spowodowanymi jej interwencją, w sytuacji gdy zdecyduje się przystąpić do sprawy w charakterze interwenienta.

Podniesione zarzuty
—

posiłkowo, stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. o sygnaturze C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opłat sieciowych opublikowanych dla odbiorców przemysłowych energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7 000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opłat sieciowych opublikowanych dla odbiorców przemysłowych energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7 500 godzin oraz odzyskanie ponad 10 % opłat sieciowych opublikowanych dla odbiorców przemysłowych energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8 000 godzin,
—

stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2018 r., doręczonej pismem nr D316037 z dnia 10 października 2018 r., wydanej na podstawie art. 68 decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego 2009/C 159/01 z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r.„dotyczącej przepisów wykonawczych do statutu posła do Parlamentu Europejskiego” ze zmianami, w której to decyzji stwierdzono istnienie zadłużenia po stronie skarżącej w wysokości 130 339,35 EUR z tytułu nienależnie wypłaconych kwot w ramach zatrudniania asystentów parlamentarnych i uzasadniono windykację tej sumy;
—

nakazanie zadośćuczynienia krzywdzie wyrządzonej całokształtem działań i zachowań Parlamentu, które należy oceniać całościowo, którą to krzywdę skarżący szacują, zastrzegając możliwość zmiany, na kwotę ex aequo et bono 192 000 EUR;
—

nakazanie pierwszej pozwanej, by przywróciła honor i reputację skarżących w drodze oświadczenia przed Efeteio Athinon (sądem apelacyjnym w Atenach, Grecja), przed którym toczy się obecnie w drugiej instancji postępowanie ze sprzeciwu wniesionego przez skarżące w dniu 11 września 2017 r., zarejestrowanego pod numerem ogólnym 572461/2017 i pod numerem szczególnym 1898/2017, w ramach którego to postępowania pierwsza pozwana złożyła nieprawdziwe i obraźliwe oświadczenia w odniesieniu do skarżących;
—

Strona skarżąca podnosi, że dowód, na jakim opiera się EBC w zaskarżonej decyzji, nie stanowi i nie daje odpowiedniej podstawy dla ustaleń EBC co do tego, że strona skarżąca nie działała w sposób przejrzysty, co mogłoby podważać jej uczciwość.
1.

Zarzut dotyczący roszczenia głównego: błąd co do prawa i błędna ocena dostępnego dowodu. Węgierskie organy z naruszeniem art. 107 TFUE ust. 1 przyznały niezgodna z prawem pomoc państwa 21 przedsiębiorstwom korzystającym, które były konkurentami skarżącej. Pomoc ta nie była przeznaczona wyłącznie na dodatkowe koszty związane z zatrudnianiem niepełnosprawnych pracowników, lecz ponadto finansowała koszty ogólne korzystających przedsiębiorstw, zakłócając w ten sposób konkurencję. W decyzji zaskarżonej tytułem głównym Komisja wskazała, że łączna wysokość przyznanej korzystającym przedsiębiorstwom pomocy nie przekracza łącznej kwoty pomocy, którą należało przyznać zgodnie z art. 41 i 42 ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych, (1) z którego to względu co do zasady sporna pomoc jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 TFUE ust. 3. Zaskarżona tytułem głównym decyzja nie dotyczy niekorzystnych skutków wynikających dla skarżącej z przepisów krajowych przyznających pomoc, a tym samym narusza prawa proceduralne, które przysługują skarżącej na mocy art. 108 TFUE ust. 2.