ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
22

W tych okolicznościach Landgericht Saarbrücken (sąd krajowy w Saarbrücken) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy [2008/48] należy interpretować w ten sposób, że do wymaganych informacji dotyczących »okresu« lub »innych warunków« korzystania z prawa do odstąpienia należą przesłanki rozpoczęcia biegu terminu na odstąpienie? 2) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie [pierwsze]: Czy pozostaje w sprzeczności z art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy [2008/48] wykładnia, zgodnie z którą informacja o odstąpieniu jest »jasna« i »zwięzła«, jeżeli w odniesieniu do rozpoczęcia biegu terminu na odstąpienie sama w sobie nie określa w pełni informacji obowiązkowych dla rozpoczęcia tego biegu, ale odsyła w tym względzie do przepisu prawa krajowego – w tym przypadku do § 492 ust. 2 [BGB] w wersji obowiązującej do dnia 12 czerwca 2014 r. – który z kolei odsyła do dalszych przepisów krajowych – w tym przypadku do art. 247 §§ [6]–13 [EGBGB] w wersji obowiązującej do dnia 12 czerwca 2014 r. – i w związku z tym konsument zmuszony jest do zapoznania się z licznymi przepisami ustawowymi w różnych aktach prawnych, aby uzyskać jasność co do tego, jakie informacje obowiązkowe należy podać, aby termin na odstąpienie od jego umowy pożyczki rozpoczął bieg? 3) W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie [drugie] (i gdy nie istnieją zasadnicze wątpliwości wobec odesłania do przepisów krajowych): Czy pozostaje w sprzeczności z art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy [2008/48] wykładnia, zgodnie z którą informacja o odstąpieniu jest »jasna« i »zwięzła«, jeśli odesłanie do przepisu prawa krajowego – w tym przypadku do § 492 ust. 2 BGB w wersji obowiązującej do dnia 12 czerwca 2014 r. – i zawarte w nim dalsze odesłanie – w tym przypadku do art. 247 §§ [6]–13 EGBGB w wersji obowiązującej do dnia 12 czerwca 2014 r. – z konieczności prowadzi do tego, że konsument poza zwykłą lekturą przepisów musi dokonać prawnej subsumpcji – na przykład, czy pożyczka została mu udzielona na warunkach zwykłych dla umów zabezpieczonych prawami rzeczowymi na nieruchomości i dotyczących ich tymczasowego finansowania albo czy istnieją umowy powiązane – aby uzyskać jasność co do tego, jakie informacje obowiązkowe należy podać, aby termin na odstąpienie od jego umowy pożyczki rozpoczął bieg?”.
Uwagę dodatkową nr 1 do działu 89 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że zawarte w tej uwadze dodatkowej pojęcie „jednostek pływających zaprojektowanych jako pełnomorskie” nie obejmuje statków, które ze względu na właściwości nierozerwalnie związane z ich budową są w stanie pływać w złą pogodę jedynie w odległości do około 21 mil morskich od wybrzeża.
Artykuł 2 pkt 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, zgodnie z którymi nie jest uważane za istotne do celów podatku od wartości dodanej udostępnienie lub oddelegowanie personelu spółki dominującej spółce zależnej, dokonywane jedynie w zamian za zwrot związanych z tym kosztów, w sytuacji gdy kwoty wypłacone przez spółkę zależną na rzecz spółki dominującej i to udostępnienie lub oddelegowanie są od siebie wzajemnie zależne.
63

W ramach zarzutu czwartego wnosząca odwołanie ogranicza się do twierdzenia, odsyłając do argumentów przedstawionych na poparcie jej dwóch pierwszych zarzutów, że Sąd błędnie uznał żądanie oparte na art. 263 TFUE za niedopuszczalne. Wywodzi ona z tego, że Sąd oparł się na błędnym założeniu, aby odrzucić jako oczywiście niedopuszczalne oparte na art. 277 TFUE żądanie zmierzające do stwierdzenia częściowej lub całkowitej niezgodności z prawem rozporządzenia delegowanego 2015/63.
35

Tytułem wstępu należy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału to do niego należy w ramach ustanowionej w art. 267 TFUE procedury współpracy z sądami krajowymi udzielenie sądowi odsyłającemu użytecznej odpowiedzi, która pozwoli mu rozstrzygnąć zawisły przed nim spór, oraz że z tego punktu widzenia, w stosownym przypadku, to do Trybunału należy przeredagowanie przedstawionego mu pytania (wyrok z dnia 25 lipca 2018 r., Dyson, C‑632/16, EU:C:2018:599, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo).
53

Zatem w niniejszym przypadku w świetle przypomnianego w pkt 43, 44 i 46 niniejszego wyroku orzecznictwa Trybunału nie można zarzucać właściwej instytucji państwa członkowskiego pochodzenia drugiej strony postępowania głównego, czyli Republiki Austriackiej, że odmówiła tej drugiej stronie przyznania zasiłku rehabilitacyjnego. Odmowa ta nie skutkowała bowiem wyłączeniem z zakresu stosowania rozpatrywanego ustawodawstwa osoby, do której ustawodawstwo to miałoby zastosowanie na podstawie rozporządzenia nr 883/2004, a tym samym pozbawieniem jej ochrony w dziedzinie zabezpieczenia społecznego w braku ustawodawstwa, które miałoby do niej zastosowanie.
8

Tytuł III decyzji dotyczącej MSS, zatytułowany „Udzielanie zezwoleń”, obejmuje art. 7–9 tej decyzji. Zgodnie z art. 7 rzeczonej decyzji: „1. Państwa członkowskie zapewniają, że [by] wybrani wnioskodawcy, zgodnie z ramami czasowymi i z obszarem usług, do których wybrani wnioskodawcy się zobowiązali, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. c) oraz z prawem krajowym i wspólnotowym, mają [mieli] prawo do używania konkretnej częstotliwości radiowej wskazanej w decyzji Komisji [w sprawie selekcji kandydatów] oraz prawo do eksploatacji systemu satelitarnej komunikacji ruchomej. Informują one odpowiednio wybranych wnioskodawców o tych prawach”. 2. Prawa objęte ust. 1 niniejszego artykułu podlegają następującym wspólnym warunkom: a) wybrani wnioskodawcy używają przydzielonego widma radiowego do świadczenia MSS; […] c) wybrani wnioskodawcy przestrzegają wszelkich zobowiązań podjętych we wnioskach lub podczas porównawczej procedury selekcji, bez względu na to, czy łączne zapotrzebowanie na widmo radiowe przekracza dostępną ilość; […]”.
57

Z postanowienia odsyłającego wynika, że spór będący przedmiotem postępowania głównego opiera się na tym samym materialnym stosunku prawnym co stosunek, który doprowadził do wydania wyroku Consiglio di Stato (Rady Stanu) nr 7506 z dnia 1 grudnia 2009 r., ale różni się od sprawy, która doprowadziła do wydania tego wyroku, ze względu na pomocniczy charakter żądanej płatności w odniesieniu do płatności, której dotyczyła ta sprawa. W każdym wypadku do sądu krajowego należy zbadanie, czy zgodnie z prawem krajowym powaga rzeczy osądzonej wiążąca się z tym wyrokiem obejmuje niniejszą sprawę lub jej elementy, a jeśli tak – zbadanie skutków przewidzianych przez to prawo.
7

Artykuł 152 dyrektywy 2009/138, zatytułowany „Przedstawiciel”, stanowi: „1. Do celów, o których mowa w art. 151, przyjmujące państwo członkowskie wymaga od zakładu ubezpieczeń innych niż na życie wyznaczenia przedstawiciela mającego stałe miejsce zamieszkania lub siedzibę na jego terytorium, który zbiera wszelkie niezbędne informacje związane z roszczeniami i ma odpowiednie pełnomocnictwa wystarczające do reprezentowania zakładu wobec poszkodowanych, którzy mogą dochodzić odszkodowań, w tym również obejmujące wypłatę odszkodowań, a także do reprezentowania go lub umożliwienia reprezentowania go przed sądami i organami tego państwa członkowskiego w zakresie tych roszczeń. Przedstawiciel ten może także być zobowiązany do reprezentowania zakładu ubezpieczeń innych niż na życie przed organami nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego w zakresie kontroli istnienia i ważności polis ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. 2. Przyjmujące państwo członkowskie nie wymaga od przedstawiciela, aby podejmował działania w imieniu zakładu ubezpieczeń innych niż na życie, który go wyznaczył, inne niż przewidziane w ust. 1. […]”.
68

Wreszcie uważa ona, że wbrew temu, co wskazał Sąd w pkt 79 zaskarżonego wyroku, inne argumenty potwierdzają jej stanowisko co do znaczenia, jakie ma umieszczenie rolnika w bazie danych kwot mlecznych w celu ustalenia istnienia, w odniesieniu do niego, komercyjnej działalności rolniczej. W związku z tym Sąd powinien był również uwzględnić dodatkowe argumenty, które przedstawiła ona w szczególności w odpowiedziach na pytania zadane przez ten sąd, z których wynikało, że 43% producentów litewskich nie uzyskało kwoty mlecznej, co świadczy o dokonanej przez władze litewskie weryfikacji rzeczywistego udziału danego rolnika w rynku i uzyskiwania przez niego dochodów.
28

Należy stwierdzić, że określony w tym przepisie wymóg nie podlega żadnym odstępstwom. W tym względzie wyjątek zawarty w odpowiednim przepisie rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997, L 28, s. 1), a mianowicie w jego art. 68 ust. 1, określającym inną podstawę obliczania zasiłków dla bezrobotnych, w sytuacji gdy zainteresowany nie był ostatnio w okresie co najmniej czterech tygodni zatrudniony na terytorium państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo miało zastosowanie do celów tych świadczeń, nie został powtórzony w art. 62 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004.
26

Poprzez swoje pytanie pierwsze sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy wykładni art. 17 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/38 należy dokonywać w ten sposób, że w celu uzyskania prawa stałego pobytu w przyjmującym państwie członkowskim przed upływem nieprzerwanego pięcioletniego okresu pobytu, warunki odnoszące się do prowadzenia tam aktywności zawodowej przez co najmniej 12 ostatnich miesięcy i nieprzerwanego zamieszkiwania przez okres przekraczający trzy lata mają zastosowanie do pracownika, który w chwili zakończenia aktywności zawodowej osiągnął wiek określony w ustawodawstwie tego państwa członkowskiego uprawniający do ubiegania się o emeryturę.
16

Artykuły 750–754 tego kodeksu mają następujące brzmienie: „Artykuł 750 Sąd lub trybunał, który ma powody, aby sądzić senatora lub posła do Kortezów [(senatu i kongresu deputowanych, Hiszpania)] za przestępstwo, powstrzymuje się od wszczęcia wobec niego postępowania podczas trwania sesji Kortezów, do czasu uzyskania odpowiedniej zgody izby, do której poseł lub senator należy. Artykuł 751 Jeżeli senator lub poseł został ujęty na gorącym uczynku, może być zatrzymany i pociągnięty do odpowiedzialności karnej bez zgody, o której mowa w poprzedzającym artykule; jednak w ciągu dwudziestu czterech godzin następujących po zatrzymaniu lub wszczęciu postępowania należy poinformować o tym izbę, do której on należy. Odpowiednia izba jest również informowana o każdym postępowaniu karnym toczącym się przeciwko osobie, która w trakcie sądowego etapu postępowania została wybrana na senatora lub posła. Artykuł 752 Jeżeli przeciwko senatorowi lub posłowi wszczęto postępowanie karne w okresie interregnum parlamentarnego, sąd lub trybunał prowadzący postępowanie karne powinien poinformować o tym niezwłocznie odpowiednią izbę. Podobnie należy uczynić, jeżeli postępowanie karne zostało wszczęte przeciwko wybranemu senatorowi lub posłowi przed pierwszym posiedzeniem [senatu lub izby deputowanych]. Artykuł 753 W każdym przypadku sekretarz sądowy zawiesza postępowanie od dnia powiadomienia [senatu i izby deputowanych] niezależnie od tego, czy są one w okresie sesji, pozostawiając sprawy w stanie, w którym w danej chwili się one znajdują, do czasu rozstrzygnięcia przez odpowiednią izbę. Artykuł 754 Jeżeli [senat lub izba deputowanych] odmawiają wydania wnioskowanego zezwolenia, umarza się postępowanie wobec senatora lub posła; jednakże postępowanie karne toczy się dalej wobec pozostałych osób”.
8

Zgodnie z art. 19 wspomnianej dyrektywy, zatytułowanym „Obliczanie [RRSO]”: „1. [RRSO], która równa się w stosunku rocznym aktualnej wartości wszystkich zobowiązań (wypłat, spłat i opłat), przyszłych lub istniejących, uzgodnionych przez kredytodawcę i konsumenta, oblicza się zgodnie z wzorem matematycznym podanym w części I załącznika I. 2. Do celów obliczania [RRSO] ustala się całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta z wyłączeniem opłat należnych od konsumenta z tytułu niedotrzymania przez niego jakichkolwiek zobowiązań określonych w umowie o kredyt oraz opłat innych niż cena zakupu, które z tytułu nabycia towarów lub usług jest on zobowiązany ponieść bez względu na to, czy transakcja dokonywana jest w gotówce, czy za pomocą kredytu. Koszty prowadzenia rachunku, na którym zapisywane są zarówno transakcje płatności, jak i wypłaty, koszty korzystania ze środków płatniczych, zarówno dla transakcji płatności, jak i dokonywania wypłat, oraz inne koszty związane z transakcjami płatności uwzględnia się w całkowitym koszcie kredytu ponoszonym przez konsumenta, chyba że otwarcie rachunku nie jest obowiązkowe, a koszty rachunku zostały w sposób jasny i odrębny podane w umowie o kredyt lub innej umowie zawartej z konsumentem. 3. Obliczenia [RRSO] dokonuje się przy założeniu, że umowa o kredyt będzie obowiązywać przez uzgodniony okres oraz że kredytodawca i konsument wywiążą się ze swoich zobowiązań w terminach określonych w umowie o kredyt. 4. W przypadku umów o kredyt zawierających klauzule zezwalające na zmiany stopy oprocentowania kredytu i, w stosownych przypadkach, zmiany opłat zawartych w [RRSO], lecz niedających się określić w chwili dokonywania obliczeń, [RRSO] wylicza się w oparciu o założenie, że stopa oprocentowania kredytu i inne opłaty pozostaną niezmienione w stosunku do początkowego poziomu i że będą miały zastosowanie do końca okresu obowiązywania umowy o kredyt. 5. W razie potrzeby do obliczania [RRSO] można przyjąć dodatkowe założenia określone w załączniku I. Jeżeli założenia określone w niniejszym artykule i w części II załącznika I nie wystarczają do obliczania [RRSO] w sposób jednolity lub nie są nadal dostosowywane do sytuacji handlowej na rynku, Komisja może określić dodatkowe niezbędne założenia do obliczania [RRSO] lub zmodyfikować już istniejące. […]”.
64

W niniejszej sprawie wydaje się, że przesłanki stosowania wyjątku od prawa do odstąpienia od umowy przewidzianego w art. 16 lit. a) dyrektywy 2011/83, a mianowicie, po pierwsze, wyraźna uprzednia zgoda konsumenta na wykonanie omawianej usługi i, po drugie, poinformowanie przez przedsiębiorcę odnośnie do wykonania prawa do odstąpienia od umowy, nie zostały spełnione, czego zweryfikowanie należy jednak do sądu odsyłającego.
35

Taka wykładnia art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1896/2006 służy również co do zasady ustaleniu posiadania przez spór charakteru transgranicznego, a co za tym idzie – stwierdzeniu dla celów stosowania rozporządzenia nr 1215/2012 występowania w sporze elementu zewnętrznego. Ponieważ w rzeczywistości oba te rozporządzenia należą do dziedziny współpracy sądowej w sprawach cywilnych, jako że mają one skutki transgraniczne, należy zharmonizować wykładnię równoważnych pojęć, którymi posłużył się prawodawca Unii.
12

Jedna z tych interwencji, zwana „pierwszym środkiem” lub „środkiem nr 1”, polegała na zbyciu w 2006 r. na rzecz spółki DII przez spółkę FSIH udziału w kapitale zakładowym wynoszącego 49,9%, który od 2003 r. posiadała spółka FSIH w kapitale spółki Duferco US. To zbycie udziałów nastąpiło w kontekście negocjacji poprzedzających objęcie przez grupę NLMK udziałów w kapitale zakładowym grupy Duferco poprzez spółkę SIF, przy czym grupa NLMK wyraziła życzenie, aby wszystkie akcje spółki Duferco US były kontrolowane przez spółkę SIF. I tak, aby wycofać się z zobowiązań spółki Duferco US, spółka FSIH w dniu 14 czerwca 2006 r. przyznała spółce DII opcję kupna swoich akcji w kapitale spółki Duferco US, która to opcja została następnie scedowana na rzecz spółki Ultima, która ją realizowała i wykonała, na kwotę 125,85 mln dolarów amerykańskich (USD) (około 95 mln EUR) na wykup całego udziału spółki FSIH w spółce Duferco US.
27

Aby udzielić odpowiedzi na to pytanie, należy na wstępie przypomnieć, że celem rozporządzenia nr 561/2006, jak wynika to w szczególności z jego art. 1, jest ujednolicenie warunków konkurencji w odniesieniu do sektora transportu drogowego i poprawa warunków pracy pracowników, jak również bezpieczeństwa drogowego, i to właśnie w szczególności realizacji tych celów służy co do zasady obowiązek wyposażania pojazdów w transporcie drogowym w homologowane tachografy umożliwiające kontrolę czasu kierowania pojazdem oraz okresów odpoczynku kierowców (wyrok z dnia 7 lutego 2019 r., NK, C‑231/18, EU:C:2019:103, pkt 18 i przytoczone tam orzecznictwo).
25

Sąd odsyłający uważa bowiem, że niezbędna mu jest wykładnia pewnych przepisów dyrektywy 2003/88, aby mógł orzec w przedmiocie toczącego się przed nim sporu. W szczególności sąd ten dąży do ustalenia, czy członkowie służb policji sprawujący obowiązki takie jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym są objęci zakresem stosowania dyrektywy 2003/88, po to, aby mógł on ustalić, czy kwalifikacji okresów dyżuru pełnionego przez UO jako „czasu pracy” czy „okresu odpoczynku” należy dokonywać w świetle definicji zawartych w art. 2 pkt 1 i 2 tej dyrektywy, zanim przejdzie do ustalania skali wynagrodzeń, którą trzeba zastosować do wspomnianych okresów. Wynika z tego, że kwestia, czy wspomniana dyrektywa ma zastosowanie w sporze zawisłym przed sądem odsyłającym, podobnie jak kwestia, czy możliwość tego zastosowania zależy od dyrektywy 89/391, powinna zostać zbadana przed kwestią dotyczącą istnienia prawa do zapłaty dodatku do wynagrodzenia, której rozstrzygnięcie należy do sądu krajowego.
8

Artykuł 5 ust. 1 lit. c) wspomnianego rozporządzenia przewiduje: „W przypadku odwołania lotu pasażerowie, których to odwołanie dotyczy: […] c) mają prawo do odszkodowania od obsługującego przewoźnika lotniczego zgodnie z art. 7, chyba że: i) zostali poinformowani o odwołaniu co najmniej dwa tygodnie przed planowym czasem odlotu; lub ii) zostali poinformowani o odwołaniu w okresie od dwóch tygodni do siedmiu dni przed planowym czasem odlotu i zaoferowano im zmianę planu podróży, umożliwiającą im wylot najpóźniej [nie więcej niż] dwie godziny przed planowym czasem odlotu i dotarcie do ich miejsca docelowego najwyżej cztery godziny po planowym czasie przylotu; lub iii) zostali poinformowani o odwołaniu w okresie krótszym niż siedem dni przed planowym czasem odlotu i zaoferowano im zmianę planu podróży, umożliwiającą im wylot nie więcej niż godzinę przed planowym czasem odlotu i dotarcie do ich miejsca docelowego najwyżej dwie godziny po planowym czasie przylotu”.
5

HB i IC, będący obywatelami włoskimi, są byłymi pracownikami włoskiego sektora publicznego. Każdy z nich pobiera emeryturę wypłacaną przez INPS. Po przeniesieniu miejsca zamieszkania do Portugalii zwrócili się oni w 2015 r. do INPS o otrzymywanie na podstawie art. 18 i art. 19 ust. 2 konwencji włosko-portugalskiej kwoty brutto ich emerytury miesięcznej bez pobierania podatku u źródła przez Republikę Włoską. INPS oddalił te wnioski, uznając, że zgodnie z art. 19 konwencji włosko-portugalskiej, w odróżnieniu od emerytów włoskich z sektora prywatnego, emerytowani pracownicy włoskiego sektora publicznego powinni być opodatkowani we Włoszech, i to wyłącznie w tym umawiającym się państwie. HB i IC zaskarżyli te decyzje do sądu odsyłającego, Corte dei conti – Sezione Giurisdizionale per la Regione Puglia (trybunał obrachunkowy – izba sądowa dla regionu Apulia, Włochy).
41

Wynika z tego, że prawodawca Unii pragnął wyraźnie rozgraniczyć kategorie „win” i „innych napojów przefermentowanych”, nakładając co prawda na państwa członkowskie obowiązek by co do zasady pobierały podatek akcyzowy w tej samej stawce w ramach każdej podkategorii owych kategorii, nie zobowiązując ich jednak do stosowania takich samych stawek do napojów należących do owych kategorii.
44

W związku z tym okoliczność, że dokładna cena należna z tytułu świadczenia usług rozpatrywanych w postępowaniu głównym została ustalona dopiero po dniu przystąpienia Węgier do Unii i w konsekwencji dopiero po tej dacie zapłacona została całość tej ceny i wystawiona została odnosząca się do tego świadczenia faktura, na podstawie której zostało wykonane sporne w postępowaniu głównym prawo do odliczenia, nie może w okolicznościach niniejszej sprawy skutkować przyznaniem Trybunałowi kompetencji do dokonania wykładni szóstej dyrektywy lub dyrektywy 2006/112, ponieważ całość tych okoliczności jest nierozerwalnie związana ze świadczeniem usług, co do których jest bezsporne, że zostały wykonane przed owym przystąpieniem (zob. analogicznie wyrok z dnia 27 czerwca 2018 r., Varna Holideis, C‑364/17, EU:C:2018:500, pkt 31).
Artykuł 3 ust. 1–3 tej dyrektywy, zatytułowany „Obowiązki użyteczności publicznej i ochrona odbiorcy”, stanowi:

„1. Państwa członkowskie, opierając się na swojej strukturze organizacyjnej i z należytym uwzględnieniem zasady pomocniczości, zapewniają, aby – bez uszczerbku dla ust. 2 – przedsiębiorstwa gazowe działały zgodnie z zasadami niniejszej dyrektywy, mając na celu stworzenie konkurencyjnego, bezpiecznego i zrównoważonego pod względem środowiskowym rynku gazu ziemnego, oraz nie dyskryminują tych przedsiębiorstw w odniesieniu do ich praw lub obowiązków.

2. W pełni uwzględniając odpowiednie postanowienia traktatu [FUE], w szczególności jego art. [106], państwa członkowskie mogą w ogólnym interesie gospodarczym nałożyć na przedsiębiorstwa działające w sektorze gazu obowiązki użyteczności publicznej, które mogą odnosić się do bezpieczeństwa, w tym również do bezpieczeństwa dostaw, regularności, jakości i ceny dostaw, a także ochrony środowiska, w tym również do wydajności energetycznej, energii ze źródeł odnawialnych i ochrony klimatu. Takie obowiązki muszą być jasno określone, przejrzyste, niedyskryminacyjne, weryfikowalne i gwarantować [unijnym] przedsiębiorstwom gazowym równość dostępu do konsumentów krajowych. W odniesieniu do bezpieczeństwa dostaw, efektywności energetycznej/zarządzania popytem […], państwa członkowskie mogą wprowadzić długoterminowe planowanie, z uwzględnieniem możliwości podjęcia starań o dostęp do systemu przez strony trzecie.

3. Państwa członkowskie podejmują odpowiednie środki w celu ochrony odbiorców końcowych, a w szczególności zapewniają odpowiednie środki ochrony odbiorców wrażliwych. W tym kontekście każde państwo członkowskie określa pojęcie odbiorców wrażliwych, które może odnosić się do ubóstwa energetycznego oraz, między innymi, do zakazu odłączania takim odbiorcom gazu w sytuacjach krytycznych. Państwa członkowskie zapewniają stosowanie praw i obowiązków dotyczących odbiorców wrażliwych. […] Państwa członkowskie zapewniają wysoki poziom ochrony konsumentów, w szczególności w odniesieniu do przejrzystości warunków umownych, informacji ogólnych i mechanizmów rozstrzygania sporów. […]”.