WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (izba ds. odwołań)

z dnia 1 lipca 2008 r.

Sprawa T‑262/06 P

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

D

Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnicy – Stwierdzenie w pierwszej instancji nieważności decyzji Komisji – Choroba zawodowa – Odmowa uznania zawodowego podłoża choroby, na którą cierpi urzędnik, lub nasilenia choroby –Dopuszczalność odwołania – Dopuszczalność zarzutu badanego w pierwszej instancji – Powaga rzeczy osądzonej

Przedmiot: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 12 lipca 2006 r. w sprawie F‑18/05 D przeciwko Komisji, Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑83 i II‑A‑1‑303, mające na celu uchylenie tego wyroku.

Orzeczenie: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 12 lipca 2006 r. w sprawie F-18/05 D przeciwko Komisji zostaje uchylony. Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania Sądowi do spraw Służby Publicznej. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Streszczenie

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Zarzuty – Pojęcie

(art. 230 WE)

2. Urzędnicy – Skarga – Wyrok stwierdzający nieważność – Skutki – Obowiązek podjęcia działań zapewniających wykonanie wyroku

(art. 233 WE; regulamin pracowniczy, art. 73, 78)

1. O ile okoliczności opisane w skardze o stwierdzenie nieważności pod nagłówkiem „stan faktyczny” na pierwszy rzut oka nie mogą stanowić niezależnych zarzutów mogących prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, lecz raczej opis okoliczności, które doprowadziły do powstania sporu, o tyle nie jest możliwe wykluczenie a priori możliwości, że ta część skargi mogłaby zawierać przedstawienie zarzutu nieważności lub jego części.

(zob. pkt 52)

Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑209/01 Honeywell przeciwko Komisji, 14 grudnia 2005 r., Zb.Orz. s. II‑5527, pkt 105–107

2. W sytuacji gdy sąd wspólnotowy stwierdza nieważność decyzji organu powołującego, przyznającej urzędnikowi rentę inwalidzką ustaloną zgodnie z art. 78 akapit trzeci regulaminu pracowniczego, ze względu na błąd komisji ds. inwalidztwa w odniesieniu do definicji pojęcia choroby zawodowej, który mógł mieć wpływ na tę decyzję, nie wypowiada się on w przedmiocie tego, czy choroba ta ma podłoże zawodowe, co stanowiłoby poniekąd, zważywszy na uznanie, z jakiego korzysta komisja ds. inwalidztwa w obszarze kwestii medycznych, ustalenie okoliczności faktycznej, co do którego brak mu właściwości. W tych okolicznościach, jeśli organ powołujący postanawia następnie, że ta choroba ma podłoże zawodowe, i przyznaje urzędnikowi rentę inwalidzką zgodnie z przepisami art. 78 akapit drugi regulaminu pracowniczego, wniosek ten nie mieści się w zakresie powagi rzeczy osądzonej.

Z tego wynika, że sąd wspólnotowy, rozpatrujący skargę o stwierdzenie nieważności odmownej decyzji w sprawie uznania zawodowego podłoża choroby urzędnika w rozumieniu art. 73 regulaminu pracowniczego, dopuszcza się naruszenia prawa, gdy stwierdza, że organ powołujący nie może w sposób zgodny z prawem, nie naruszając powagi rzeczy osądzonej, odmówić uznania, że choroba urzędnika, mająca podłoże zawodowe w rozumieniu art. 78 akapit drugi regulaminu pracowniczego, ma jednocześnie podłoże zawodowe w rozumieniu art. 73 regulaminu pracowniczego.

W każdym razie, świadczenia przewidziane w art. 73 i 78 regulaminu pracowniczego są różne i od siebie niezależne, chociaż mogą być pobierane jednocześnie. Podobnie, przepisy te przewidują dwie różne procedury mogące prowadzić do odrębnych i niezależnych od siebie decyzji. O ile pożądane byłoby, by w odpowiednim przypadku obie procedury były prowadzone w uzgodnieniu i by o zajęcie stanowiska w sprawie różnych aspektów niezdolności urzędnika do pracy zwracano się do tych samych specjalistów w dziedzinie medycyny, o tyle nie jest to jednak okoliczność warunkująca zgodność z prawem jednej czy drugiej procedury, a organ powołujący korzysta w tym względzie, w zależności od okoliczności, z uznania. Ponadto art. 25 zasad ubezpieczenia od ryzyka wypadku i choroby zawodowej stanowi, że uznanie nawet całkowitej trwałej niezdolności do pracy „nie stanowi przeszkody do zastosowania art. 78 regulaminu pracowniczego i odwrotnie”. Wynika stąd, że procedura uznania całkowitej lub częściowej trwałej niezdolności do pracy na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego oraz procedura przyznania renty inwalidzkiej zgodnie z art. 78 regulaminu pracowniczego mogą zgodnie z przepisami w świetle tej samej sytuacji faktycznej prowadzić do różnych rezultatów, a w szczególności jeśli chodzi o kwestię zawodowego podłoża choroby, na którą cierpi urzędnik.

(zob. pkt 70–74)

Odesłanie: Trybunał, sprawa 731/79 B. przeciwko Parlamentowi, 15 stycznia 1981 r., Rec. s. 107, pkt 9, 10; Trybunał, sprawa 257/81 K. przeciwko Radzie, 12 stycznia 1983 r., Rec. s. 1, pkt 10; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑165/95 Lucaccioni przeciwko Komisji, 14 maja 1998 r., RecFP s. I‑A‑203, II‑627, pkt 136, 137; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑376/02 O przeciwko Komisji, 23 listopada 2004 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑349, II‑1595, pkt 45