ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sądy Unii powinny – zgodnie z kompetencjami przysługującymi im na podstawie traktatu – zapewnić co do zasady pełną kontrolę zgodności z prawem ogółu aktów Unii w świetle praw podstawowych stanowiących integralną część porządku prawnego Unii. Do tych praw podstawowych zaliczają się w szczególności poszanowanie prawa do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej. Pierwsze z tych praw, które jest przewidziane w art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej obejmuje prawo do bycia wysłuchanym i prawo dostępu do akt sprawy przy poszanowaniu uprawnionych interesów poufności. Drugie ze wspomnianych praw podstawowych, które jest wyrażone w art. 47 karty, wymaga, by zainteresowany miał możliwość zapoznania się z powodami decyzji wydanej w stosunku do niego, czy to poprzez lekturę samej decyzji, czy to poprzez poinformowanie go o tych powodach na jego żądanie, bez uszczerbku dla uprawnienia właściwego sądu do zażądania podania tych powodów od właściwego organu, co pozwoli mu na obronę swoich praw w najlepszych możliwych warunkach oraz na w pełni świadome podjęcie decyzji, czy celowe jest wniesienie sprawy do właściwego sądu, a sądowi w pełni umożliwi dokonanie kontroli zgodności z prawem danej decyzji.

Artykuł 52 ust. 1 karty dopuszcza jednakże ograniczenia w wykonywaniu praw w niej uznanych, o ile dane ograniczenie szanuje zasadniczą treść danego prawa podstawowego oraz – z zastrzeżeniem zasady proporcjonalności – jest ono konieczne i rzeczywiście odpowiada celom interesu ogólnego uznawanym przez Unię. Ponadto istnienie naruszenia prawa do obrony należy oceniać przy uwzględnieniu szczególnych okoliczności danej sprawy, w szczególności charakteru rozpatrywanego aktu, okoliczności jego przyjęcia oraz przepisów prawa regulującego daną dziedzinę. W szczególności akt niekorzystny jest wystarczająco uzasadniony, jeżeli został wydany w okolicznościach znanych zainteresowanemu, pozwalających mu na zrozumienie treści przyjętego względem niego środka.

Co się tyczy kontroli zgodności z prawem decyzji przyjmującej środki ograniczające, że w świetle ich prewencyjnego charakteru, jeśli sąd Unii uzna, że co najmniej jeden z powodów wymienionych w uzasadnieniu jest wystarczająco precyzyjny i konkretny, że jest wykazany i że stanowi sam w sobie wystarczającą podstawę do wsparcia tej decyzji, to okoliczność, iż te pozostałe powody tym się nie cechują, nie może uzasadniać stwierdzenia nieważności wspomnianej decyzji. Ponadto skuteczność kontroli sądowej gwarantowanej przez art. 47 karty wymaga także, by sąd Unii upewnił się, że decyzja, która ma dla danej osoby czy podmiotu znaczenie indywidualne, opiera się na wystarczająco solidnej podstawie faktycznej. Oznacza to sprawdzenie okoliczności faktycznych podnoszonych w uzasadnieniu, które leży u podstaw wspomnianej decyzji, tak aby kontrola sądowa nie była ograniczona do oceny abstrakcyjnego prawdopodobieństwa przywołanych powodów, ale dotyczyła tego, czy powody te – lub co najmniej jeden z nich, uważany za sam w sobie wystarczający do wsparcia tejże decyzji – są wykazane.

(por. pkt 65–73)
Ponadto jeśli emitent akcji ponosi odpowiedzialność, wybór środków z zakresu prawa cywilnego należy do państw członkowskich. Reżim odpowiedzialności cywilnej przewidziany w przepisach krajowych stanowi odpowiedni sposób naprawienia szkody poniesionej przez inwestora oraz właściwą reakcję na naruszenie obowiązku w zakresie ujawniania informacji, który to obowiązek ciąży na tym emitencie. Ponadto reżim ten może zniechęcać emitentów do wprowadzania inwestorów w błąd.

Owe przepisy ustanawiające zasadę odpowiedzialności spółki emitującej z uwagi na ujawnienie nieprawdziwych informacji z naruszeniem prawa rynków kapitałowych przewidują, że spółka ta jest zobowiązana zwrócić nabywcy kwotę odpowiadającą cenie nabycia akcji i przyjąć z powrotem takie akcje i mają w szczególności gwarantować, że sytuacja osoby, która poniosła szkodę, zostanie przywrócona do stanu, w jakim osoba ta znajdowała się przed wystąpieniem aktu, który spowodował, że poniosła ona szkodę, wymagając, po pierwsze, dokonania zwrotu nabywcy kwoty odpowiadającej cenie zapłaconej za nabyte akcje, wraz z odsetkami, oraz po drugie, aby akcje te zostały utrzymane w kapitale danej spółki tak jak pozostałe akcje. W rezultacie stwierdzenie nieważności z mocą wsteczną umowy nabycia akcji nie może prowadzić do unieważnienia umowy spółki, art. 12 i 13 dyrektywy 2009/101.

Artykuły 12, 15, 16, 18, 19 i 42 drugiej dyrektywy 7/91 w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 48 akapit drugi WE, w celu uzyskania ich równoważności, dla ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich w zakresie tworzenia spółki akcyjnej, jak również utrzymania i zmian jej kapitału, zmienionej dyrektywą 92/101, oraz art. 12 i 13 dyrektywy 2009/101 w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 48 akapit drugi WE, należy interpretować w ten sposób, że przewidziana w przepisach krajowych, odpowiedzialność cywilna spółki emitującej za naruszenie jej obowiązków w zakresie ujawniania informacji nie musi być ograniczona do wartości akcji – obliczonej według kursu giełdowego spółki, w przypadku gdy jest ona notowana na giełdzie – jaką mają one w momencie wystąpienia z roszczeniem.

Wybór między reżimem odpowiedzialności cywilnej, który przewiduje zwrot na rzecz nabywcy kwoty odpowiadającej cenie zakupu akcji, wraz z odsetkami, a reżimem, który ogranicza tę odpowiedzialność do zapłaty ceny akcji w chwili podniesienia roszczenia o odszkodowanie, należy do kompetencji państw członkowskich.

(por. pkt 69, 70; pkt 3 sentencji)
W celu dokonania wykładni dyrektywy 2003/4 w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę 90/313, należy uwzględnić brzmienie i cele konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, której wdrożenie do prawa Unii jest zadaniem tej dyrektywy.

W istocie podpisując konwencję z Aarhus, Unia Europejska zobowiązała się zapewnić, by w zakresie stosowania prawa Unii informacje o środowisku, które znajdują się w posiadaniu organów władzy publicznej lub które są dla tych organów przeznaczone, były co do zasady dostępne.

Jak potwierdza to treść motywu 5 dyrektywy 2003/4, przyjmując ją prawodawca Unii miał na celu zapewnienie zgodności prawa Unii z tą konwencją w perspektywie jej podpisania przez Wspólnotę, wprowadzając ogólny system zmierzający do zagwarantowania, by każda osoba fizyczna lub prawna państwa członkowskiego Unii miała dostęp do informacji o środowisku, które znajdują się w posiadaniu organów władzy publicznej lub które są dla tych organów przeznaczone, bez konieczności wykazywania przez tę osobę interesu.

(por. pkt 35–37)
Dla celów stosowania art. 110 TFUE podobne produkty krajowe porównywalne do używanego pojazdu, który został dopuszczony do obrotu po raz pierwszy przed dniem 1 lutego 2008 r. i który został przywieziony i zarejestrowany w państwie członkowskim w 2010 r., to pojazdy, które znajdują się już na rynku tego państwa członkowskiego i które mają cechy charakterystyczne najbardziej zbliżone do tego spornego pojazdu.

(por. pkt 45; sentencja)
Artykuły 101 TFUE, 102 TFUE i 106 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te nie stoją na przeszkodzie krajowym przepisom, które narzucają spółkom mającym status instytucji certyfikacyjnych system minimalnych stawek za usługi certyfikacyjne świadczone na rzecz przedsiębiorstw pragnących uczestniczyć w procedurach udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane.

Z jednej strony naruszenie art. 101 TFUE lub 102 TFUE w związku z art. 4 ust. 3 TUE ma miejsce wówczas, gdy państwo członkowskie czy to narzuca lub popiera zawieranie porozumień sprzecznych z art. 101 TFUE lub wzmacnia skutki tych porozumień, czy to pozbawia swoje własne regulacje charakteru państwowego, przenosząc odpowiedzialność za podejmowanie decyzji ingerujących w sferę interesów ekonomicznych na podmioty prywatne albo wreszcie narzuca lub popiera nadużywanie pozycji dominującej.

Ponadto co się tyczy art. 106 TFUE okoliczność, że zadania związane z certyfikacją zostały powierzone wszystkim instytucjom certyfikacyjnym państwa członkowskiego i im jedynie, nie może być uznana za przyznanie im praw specjalnych lub wyłącznych, bowiem wszystkie instytucje certyfikacyjne mają te same prawa i kompetencje w ramach właściwego rynku usług certyfikacji, nie została stworzona żadna przewaga konkurencyjna na korzyść niektórych przedsiębiorstw działających na tym rynku z uszczerbkiem dla innych przedsiębiorstw świadczących te same usługi zaś akredytacje do utworzenia nowych instytucji certyfikacyjnych nie są zastrzeżone dla ograniczonej liczby tych instytucji, lecz są wydawane wszystkim instytucjom spełniającym warunki określone w przepisach krajowych.

(por. pkt 38, 42, 44; sentencja)
Wobec powyższego w odniesieniu do odpadów przeznaczonych do unieszkodliwienia, a także zmieszanych odpadów komunalnych odbieranych od gospodarstw domowych oraz, w stosownym wypadku, od innych podmiotów wytwarzających odpady, państwo członkowskie może wyposażyć jednostki samorządu lokalnego, na szczeblu geograficznym, który uważa za najbardziej właściwy, w kompetencje w dziedzinie gospodarki odpadami wytwarzanymi na ich terytorium, w celu zapewnienia przestrzegania zobowiązań wynikających z art. 16 dyrektywy 2008/98, a w ramach tych kompetencji owe jednostki mogą zdecydować, iż przetwarzanie tych rodzajów odpadów odbywać się będzie w najbliższej odpowiedniej instalacji.

Tymczasem nałożony przez jednostkę samorządu lokalnego na przedsiębiorstwo prowadzące zbiórkę odpadów na jej terenie obowiązek przekazywania określonych rodzajów odpadów do instalacji przetwarzania usytuowanej w tym samym państwie członkowskim jest równoważny ze środkiem o zasięgu ogólnym, ustanawiającym zakaz przemieszczania danych odpadów do innych instalacji, o którym mowa w art. 11 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1013/2006, jeżeli sami wytwórcy tych odpadów są zobowiązani do przekazania ich albo rzeczonemu przedsiębiorstwu, albo do wspomnianej instalacji.

Przepisy rozporządzenia nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów w związku z art. 16 dyrektywy 2008/98 w sprawie odpadów należy interpretować w ten sposób, że zezwalają one jednostce samorządu lokalnego na nałożenie na przedsiębiorstwo prowadzące zbiórkę odpadów na jej terenie obowiązku transportowania zmieszanych odpadów komunalnych zebranych od gospodarstw domowych, a w stosownym wypadku także od innych wytwórców, do odpowiedniej i najbliższej instalacji przetwarzania, która zlokalizowana jest w tym samym państwie członkowskim co wskazana jednostka samorządu lokalnego.

Przepisy rozporządzenia nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów w związku z art. 16 dyrektywy 2008/98 w sprawie odpadów należy interpretować w ten sposób, że nie zezwalają one jednostce samorządu lokalnego na nałożenie na przedsiębiorstwo prowadzące zbiórkę odpadów na jej terenie obowiązku transportowania odpadów przemysłowych i odpadów budowlanych wytworzonych na jej terenie do odpowiedniej i najbliższej instalacji przetwarzania, która zlokalizowana jest w tym samym państwie członkowskim co wskazana jednostka samorządu lokalnego, w sytuacji gdy odpady te są przeznaczone do odzysku, jeżeli wytwórcy tych odpadów są zobowiązani albo do przekazania ich temu przedsiębiorstwu, albo do dostarczenia ich bezpośrednio do rzeczonej instalacji.

W istocie obowiązek taki stanowiłby środek o zasięgu ogólnym. Tymczasem z przepisów rozporządzenia nr 1013/2006 mających zastosowanie do przemieszczania między państwami członkowskimi odpadów przeznaczonych do odzysku, innych niż zmieszane odpady komunalne, wynika, że rozporządzenie to nie przewiduje istnienia po stronie władz krajowych uprawienia do stosowania środków o zasięgu ogólnym, których skutkiem jest całkowity lub częściowy zakaz przemieszczania takich odpadów do innych państw członkowskich w celu ich przetwarzania.

(por. pkt 66–68; pkt 2 sentencji)
Artykuł 3 lit. c) rozporządzenia nr 469/2009 dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by uprawniony z patentu chroniącego innowacyjny składnik aktywny i pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego zawierającego wyłącznie tę substancję czynną, który już otrzymał dla tego składnika aktywnego dodatkowe świadectwo pozwalające mu na sprzeciwienie się wykorzystywaniu tego składnika aktywnego samodzielnie lub w połączeniu z innymi składnikami aktywnymi, uzyskał na podstawie tego samego patentu, jednak w oparciu o późniejsze pozwolenie na dopuszczenie do obrotu innego produktu leczniczego zawierającego wspomniany składnik aktywny w połączeniu z innym składnikiem aktywnym, który jako taki nie był chroniony wspomnianym patentem, drugie dodatkowe świadectwo dotyczące tej mieszaniny składników aktywnych.

W istocie w celu stosowania art. 3 lit. c) tego rozporządzenia nie można dopuścić, by uprawniony z ważnego patentu podstawowego mógł uzyskać nowe dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych, ewentualnie wraz z wydłużeniem okresu jego ważności, za każdym razem, gdy wprowadza do obrotu w danym państwie członkowskim produkt leczniczy zawierający po pierwsze składnik aktywny chroniony jako taki jego patentem podstawowym i stanowiący główny element wynalazczy tego patentu, oraz po drugie inny składnik aktywny, który nie jest jako taki chroniony wspomnianym patentem.

(por. pkt 30, 43; sentencja)
Do państw członkowskich, które wymagają zapłaty opłaty w zamian za wykonanie prawa dostępu do informacji przewidzianych w art. 12 lit. a) dyrektywy 95/46 w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, należy ustalenie kwoty rzeczonych opłat na takim poziomie, który będzie stanowił sprawiedliwą równowagę pomiędzy z jednej strony interesem danej osoby w ochronie jej życia prywatnego, w szczególności za pomocą jej prawa do bycia poinformowaną o danych w zrozumiały sposób, tak aby osoba ta mogła w razie potrzeby skorzystać z prawa do sprostowania, usunięcia lub zablokowania danych w przypadku braku zgodności przetwarzania tych danych z dyrektywą, a także z prawa sprzeciwu i wniesienia skargi do sądu, a z drugiej strony pomiędzy ciężarem, jaki obowiązek podania do wiadomości tych informacji stanowi dla osoby odpowiedzialnej za przetwarzanie.

Ponadto przy stosowaniu art. 12 lit. a) dyrektywy 95/46, jeżeli krajowy organ administracji publicznej pobiera opłatę tytułem wynagrodzenia za wykonanie przez osobę fizyczną prawa dostępu do dotyczących jej danych osobowych, kwota tej opłaty nie powinna przekroczyć kosztów poinformowania o tych danych. Owa górna granica nie stanowi przeszkody dla uprawnienia państw członkowskich do ustalenia na niższym poziomie kwoty tej opłaty, tak aby zagwarantować każdej osobie fizycznej rzeczywiste prawo dostępu.

W związku z powyższym art. 12 lit. a) dyrektywy 95/46 powinien być interpretowany w ten sposób, że aby zagwarantować, iż opłata pobierana przy okazji wykonania prawa dostępu do danych osobowych nie będzie nadmierna w rozumieniu tego przepisu, jej kwota nie będzie przekraczała kosztu poinformowania o tych danych. Do sądu krajowego należy dokonanie, z uwzględnieniem okoliczności sprawy w postępowaniu głównym, koniecznych ustaleń.

(por. pkt 28, 30, 31; pkt 2 sentencji)
Artykuł 3 lit. a) rozporządzenia nr 469/2009 dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że aby uznać, iż aktywny składnik „chroniony jest patentem podstawowym pozostającym w mocy” w rozumieniu tego przepisu, nie jest konieczne, aby aktywny składnik został wymieniony w zastrzeżeniach tego patentu za pomocą formuły strukturalnej. Gdy ten aktywny składnik jest objęty formułą funkcjonalną widniejącą w zastrzeżeniach patentu wydanego przez Europejski Urząd Patentowy, ten art. 3 lit. a) w zasadzie nie stoi na przeszkodzie wydaniu dodatkowego świadectwa ochronnego dla tego aktywnego składnika, jednakże pod warunkiem że na podstawie takich zastrzeżeń, interpretowanych w szczególności w świetle opisu wynalazku, jak wymagają tego art. 69 Konwencji o udzielaniu patentów europejskich i protokół w sprawie jego interpretacji, możliwe jest stwierdzenie, że zastrzeżenia te odnoszą się – w sposób dorozumiany, ale konieczny – do rozpatrywanego aktywnego składnika, i to w sposób specyficzny, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

Co się tyczy wymogów wynikających z konwencji o udzielaniu patentów europejskich, Trybunał nie jest w żaden sposób właściwy w przedmiocie wykładni przepisów tej konwencji, jako że w odróżnieniu od państw członkowskich Unia do niej nie przystąpiła. W związku z powyższym Trybunał nie może przedstawić sądowi odsyłającemu innych wskazówek co do sposobu, w jaki powinien on dokonać oceny zakresu zastrzeżeń patentu wydanego przez Europejski Urząd Patentowy.

(por. pkt 40, 44; sentencja)
Wykładni art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2000/78 ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie postanowieniu porozumienia zbiorowego, na podstawie którego pracownik zawierający cywilny pakt solidarności z osobą tej samej płci jest wyłączony z prawa do uzyskania korzyści, takich jak urlop okolicznościowy i dodatek płacowy, przyznawanych pracownikom z okazji zawarcia przez nich związku małżeńskiego, jeśli przepis krajowy danego państwa członkowskiego nie zezwala na zawarcie związku małżeńskiego osobom tej samej płci, ponieważ z uwagi na przedmiot tych korzyści i przesłanki ich przyznania wspomniany pracownik znajduje się w sytuacji porównywalnej do sytuacji pracownika wstępującego w związek małżeński.

Stanowi dyskryminację bezpośrednią różnica w traktowaniu nie wyraźnie ze względu na orientację seksualną, a ze względu na stan małżeński pracowników, skoro w związku z tym, że związek małżeński jest zastrzeżony dla osób odmiennej płci, pracownicy homoseksualni nie mogą spełnić przesłanki koniecznej do uzyskania żądanej korzyści. Ponadto ponieważ stosowana dyskryminacja ma charakter bezpośredni, nie może ona być uzasadniona celem podlegającym słusznej ochronie w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2000/78, ponieważ przepis ten dotyczy jedynie pośrednich form dyskryminacji, lecz wyłącznie jednym z powodów podanych w art. 2 ust. 5 tej dyrektywy, a mianowicie bezpieczeństwem publicznym, utrzymaniem porządku i zapobieganiem działaniom podlegającym sankcjom karnym, ochroną zdrowia i ochroną praw i wolności innych osób. Ponadto ten ostatni przepis wprowadza odstępstwo od zasady zakazu dyskryminacji, jego wykładni należy dokonywać w sposób zawężający.

(por. pkt 44–47; sentencja)
W razie uznania skargi za dopuszczalną w wyniku oddalenia zarzutu niedopuszczalności lub w razie pozostawienia wspomnianego zarzutu do rozstrzygnięcia w wyroku skarga powinna zostać poddana badaniu co do istoty w drugiej fazie. Z treści art. 40 w związku z art. 91 regulaminu postępowania przed Trybunałem wynika, że debata dotycząca istoty sprawy może być kontynuowana jedynie w odniesieniu do części skargi objętej zarzutem niedopuszczalności, skoro strona pozwana nie złożyła uzupełniającej odpowiedzi na skargę w miesięcznym terminie przewidzianym w art. 40.

W istocie, nawet gdyby zarzut niedopuszczalności dotyczący jedynie części skargi był zasadny, nie może to prowadzić do jej odrzucenia w całości, a zatem nie ma racjonalnych podstaw, by przyjąć, że strona pozwana nie przedstawi argumentów na swą obronę w odniesieniu do części skargi nieobjętej tym zarzutem w terminie przewidzianym w art. 40 regulaminu postępowania.

Zatem jeżeli strona pozwana twierdzi, że tylko część skargi jest niedopuszczalna, to powinna ona w tej sytuacji albo zakwestionować jej dopuszczalność w odpowiedzi na skargę, albo przedstawić, w terminie wyznaczonym do udzielenia odpowiedzi na skargę, zarzut częściowej niedopuszczalności, a także odpowiedź co do istoty w odniesieniu do części skargi nieobjętej zarzutem niedopuszczalności, pod rygorem utraty prawa do przedstawienia argumentów w tej kwestii.

(por. pkt 25–28)
—

do tego, by istniała znacząca nierównowaga, nie jest konieczne, by koszty obciążające konsumenta na mocy postanowienia umownego miały względem niego istotny ekonomiczny wpływ w świetle kwoty danej transakcji, lecz nierównowaga ta może wynikać z samego faktu wystarczająco poważnego naruszenia sytuacji prawnej, w której konsument, jako strona danej umowy, znajduje się na mocy właściwych przepisów krajowych, czy to w postaci ograniczenia treści praw, które zgodnie z rzeczonymi przepisami przysługują mu na podstawie tej umowy, czy to przeszkody w ich wykonywaniu, czy też nałożenia na niego dodatkowego obowiązku, którego nie przewidują normy krajowe;
Artykuł 2 pkt 2 lit. c) dyrektywy 2004/38 w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach, w których obywatel Unii dokonuje regularnie przez znaczny okres przelewów kwot pieniężnych na rzecz zstępnego w linii prostej, który ma co najmniej 21 lat, potrzebnych owemu zstępnemu dla celów zaspokojenia jego podstawowych potrzeb życiowych w państwie pochodzenia, nie zezwala on państwu członkowskiemu na wymaganie – aby można było uznać owego zstępnego za pozostającego na utrzymaniu i tym samym objąć definicją użytego w tym przepisie pojęcia członka rodziny – by ów zstępny wykazał, że bezskutecznie podejmował starania w celu znalezienia pracy lub uzyskania ze strony organów państwa pochodzenia pomocy na pokrycie kosztów utrzymania lub też próbował w inny sposób zapewnić sobie utrzymanie.

W istocie wymóg takiego dodatkowego wykazania, które nie może być w praktyce łatwo przeprowadzone, może uczynić nadmiernie utrudnioną możliwość korzystania przez tegoż zstępnego z prawa pobytu w przyjmującym państwie członkowskim. Z tego względu wymóg ten grozi pozbawieniem art. 2 pkt 2 lit. c) oraz art. 7 dyrektywy 2004/38 ich skuteczności.

(por. pkt 22, 24, 26, 28; pkt 1 sentencji)
Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2002/14 ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie krajowemu przepisowi, który przy obliczaniu stanu liczebnego personelu przedsiębiorstwa, w szczególności do celów określenia progu warunkującego dopuszczalność utworzenia organu przedstawicielskiego pracowników, wyłącza pracowników zatrudnionych na podstawie umów subwencjonowanych.

W istocie co prawda promocja zatrudnienia niewątpliwie jest uzasadnionym celem polityki społecznej, a państwa członkowskie korzystają z szerokiego zakresu uznania przy wyborze środków służących realizacji celów ich polityki społecznej, jednak ten zakres uznania nie może skutkować pozbawieniem znaczenia wprowadzenia w życie podstawowej zasady prawa Unii lub przepisu tegoż prawa.

(por. pkt 26, 27, 29)