ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

1. Budżet Wspólnot Europejskich – Wspólnotowa pomoc finansowa – Obowiązek przestrzegania przez beneficjenta warunków przyznania pomocy

(art. 274 WE)

2. Budżet Wspólnot Europejskich – Wspólnotowa pomoc finansowa – Obowiązek przestrzegania przez beneficjenta warunków przyznania pomocy

Summary

1. Komisja zobowiązana jest na mocy art. 274 WE do należytego zarządzania środkami finansowymi Wspólnoty. W systemie udzielania wspólnotowej pomocy finansowej korzystanie z tej pomocy podlega regułom, które mogą doprowadzić do częściowego lub całkowitego zwrotu już udzielonej pomocy. Beneficjent pomocy finansowej, co do której Komisja zatwierdziła wniosek, nie nabywa zatem z tej racji żadnych ostatecznych praw do wypłaty całej kwoty pomocy, jeżeli nie przestrzega warunków, którymi wsparcie zostało obwarowane.

W związku z tą kwestią, zgodnie z podstawową zasadą rządzącą wspólnotową pomocą finansową, Wspólnota może finansować jedynie rzeczywiście poniesione wydatki. Stąd w celu umożliwienia Komisji przeprowadzenia kontroli beneficjent pomocy wspólnotowej musi być w stanie wykazać rzeczywisty charakter kosztów przedstawionych do finansowania w ramach projektu. Dostarczenie przez beneficjentów wiarygodnych informacji jest niezbędne do prawidłowego funkcjonowania systemu kontroli, ustanowionego w celu sprawdzenia, czy spełniane są warunki udzielenia pomocy. Dla uzasadnienia przyznania konkretnej dotacji nie wystarczy więc wykazać, że projekt został zrealizowany. Beneficjent pomocy zobowiązany jest udowodnić oprócz tego, że zgłoszone koszty poniósł zgodnie z warunkami przyznania danej pomocy, a jedynie należycie udokumentowane koszty można uznać za dopuszczalne. Obowiązek spełnienia określonych warunków finansowych stanowi wręcz jedno z podstawowych zobowiązań beneficjenta, warunkuje ono zatem przyznanie pomocy wspólnotowej.

(por. pkt 93, 94)

2. W ramach postępowania wszczętego przez Komisję celem uzyskania zwrotu zaliczek wypłaconych w ramach umowy przyznającej wspólnotową pomoc finansową nie można uznać za formalizm faktu, iż Komisja nalegała na to, by pozwana skrupulatnie przestrzegała swoich umownych zobowiązań dotyczących zestawień wydatków i dokumentów potwierdzających poniesione koszty. To raczej rolą pozwanej jest wykazanie, że rzeczywiście przestrzegała tych obowiązków dotyczących dokumentacji księgowej.

Wnioskowi temu nie przeczą zasady ciężaru dowodu. Zgodnie z nimi to co prawda Komisja, jako strona skarżąca, jest zobowiązana do wykazania zasadności swego roszczenia o zwrot, jak również to jej zadaniem jest przedstawić w sposób niezbity, a w razie sprzeciwu – udowodnić, że jej wpłaty przekroczyły należną pomoc finansową. Komisja musi partycypować jedynie w tych kosztach, które poniesiono zgodnie z warunkami umowy, a w szczególności tych, które zostały należycie uzasadnione. Jedynie w sytuacji, gdy pozwana przedstawiła właściwe zestawienia kosztów, Komisja musi w razie potrzeby udowodnić, że nie jest zobowiązana do zwrotu poniesionych kosztów, ponieważ świadczenie umowne jest niewłaściwie spełnione lub zestawienia kosztów się nie zgadzają.

(por. pkt 97–99)
Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólnota Europejska – System językowy

(rozporządzenie Rady nr 1, art. 3)

2. Wspólnota Europejska – System językowy

(rozporządzenie Rady nr 1, art. 3)

3. Rybołówstwo – Ochrona zasobów morskich – Polityka dotycząca floty wspólnotowej

(rozporządzenie Rady nr 2371/2002, art. 12 i 13)

Summary

1. Naruszenie rozporządzenia nr 1 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej stanowi uchybienie proceduralne mogące spowodować stwierdzenie nieważności ostatecznie wydanego aktu jedynie wówczas, gdy bez tego uchybienia procedura mogła doprowadzić do przyjęcia innego rozwiązania.

(por. pkt 35)

2. Dokumenty dotyczące punktów porządku dziennego komitetu zarządzającego winny zostać wysłane do każdego z państw członkowskich w ich języku urzędowym zgodnie z art. 3 rozporządzenia nr 1 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.

Natomiast obowiązek ten nie istnieje w odniesieniu do projektów poprawek do dokumentów uprzednio przekazanych w toku procedury członkom komitetu, a przedstawionych w trakcie posiedzenia, skoro żaden przepis regulaminu wewnętrznego tego komitetu nie przewiduje obowiązku przedłożenia tego rodzaju projektów na piśmie we wszystkich językach oficjalnych. Taka możliwość przedstawienia ustnie zmian w trakcie posiedzenia komitetu istnieje nawet wówczas, gdy istotne zmiany zostały wprowadzone do projektu wpisanego do dziennego porządku obrad posiedzenia. Gdyby bowiem Komisja winna była przedłożyć projekt poprawek na piśmie we wszystkich językach oficjalnych, przyjęcie tej tezy oznaczałoby w praktyce brak możliwości wniesienia do projektu istotnych poprawek w trakcie posiedzenia.

(por. pkt 40, 41)

3. Sformułowanie „od 1 stycznia 2003 r.” użyte w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 2371/2002 w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa odnosi się tak do wprowadzeń do floty rybackiej, jak i do równoważących je wycofań, w ten sposób, że jedynie wycofania dokonane począwszy od tej daty mogą być uwzględnione. W związku z tym system równoważenia wprowadzeń i wycofań ustanowiony rozporządzeniem nr 2371/2002 wymaga, by zdolność floty rybackiej państwa członkowskiego nie przekraczała poziomu istniejącego w dniu 1 stycznia 2003 r. Poziomy odniesienia ustalone zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 2371/2002 mają rzeczywistą wartość wyłącznie dla państw członkowskich, które je przekroczyły w dniu 1 stycznia 2003 r., i staną się zbędne w momencie, kiedy wszystkie państwa członkowskie będą ich przestrzegać.

(por. pkt 67–77)
Sprawa T-363/04

Koipe Corporación, SL

przeciwko

Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

„Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego „La Española” — Sprzeciw właściciela krajowych i wspólnotowych graficznych znaków towarowych „Carbonell” — Oddalenie sprzeciwu — Elementy dominujące — Podobieństwo — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Kompetencje reformatoryjne”

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 12 września 2007 r. II - 3357

Streszczenie wyroku

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))

Istnieje w odczuciu przeciętnego konsumenta hiszpańskiego ryzyko wprowadzenia w błąd w odniesieniu do oznaczenia graficznego La Española, o którego rejestrację jako wspólnotowego znaku towarowego wniesiono dla „olejów i tłuszczy jadalnych” należących do klasy 29 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, oraz w odniesieniu do graficznego znaku towarowego Carbonell zarejestrowanego wcześniej w Hiszpanii dla „czystej oliwy z oliwek” i „oliwy z oliwek”.

W istocie podobieństwo elementów graficznych spornych znaków towarowych zarówno pod względem kolorystycznym, jak i samego rysunku jest istotniejsze niż niewielkie różnice, które w istocie stają się widoczne dopiero po drobiazgowym i pełnym badaniu. Ponadto pomiędzy spornymi znakami towarowymi istnieje związek koncepcyjny — mimo że jest on słaby — dotyczący charakteru i pochodzenia chronionych towarów. Wszystkie wspólne elementy obu spornych znaków towarowych wywołują bardzo podobne ogólne wizualne wrażenie, ponieważ znak towarowy La Española powiela z dużym stopniem szczegółowości istotę wizualnego przekazu znaku towarowego Carbonell: kobieta ubrana w tradycyjny strój siedząca w określony sposób w pobliżu gałęzi drzewa oliwnego, na tle gaju oliwnego. Całość obejmuje niemal identyczną kompozycję przestrzeni, kolorów, miejsc, w których napisane są nazwy, i sposobu, w jaki zostały napisane. Prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd nie zmniejsza występowanie różnych elementów słownych, ponieważ element słowny zgłoszonego znaku towarowego ma bardzo niewielką zdolność odróżniającą, odwołując się do pochodzenia geograficznego towaru.

(por. pkt 100–103, 105)
Choć dokonanie ogólnej kontroli, czy zaszły okoliczności pociągające za sobą konieczność zastosowania reguł konkurencji, należy w całości do sądu wspólnotowego, to jednak w przypadku sprawowania kontroli nad dokonywanymi przez Komisję złożonymi ocenami ekonomicznymi sąd wspólnotowy ogranicza się do weryfikacji, czy przestrzegane były reguły proceduralne oraz zasady dotyczące obowiązku uzasadnienia aktu, a także czy nie wystąpił błąd co do okoliczności faktycznych oraz czy nie wystąpił oczywisty błąd w ocenie i czy nie doszło do nadużycia władzy.

Podobnie, chociaż decyzja Komisji jest wynikiem złożonych ocen technicznych, są one co do zasady przedmiotem ograniczonej kontroli sądowej, co oznacza, że sąd wspólnotowy nie może zastąpić dokonanej przez Komisję oceny okoliczności faktycznych swoją oceną.

Jednak, choć sąd wspólnotowy uznaje, że Komisji przysługuje pewien zakres swobodnego uznania w dziedzinie ekonomicznej lub technicznej, nie oznacza to, że powinien on powstrzymać się od kontroli dokonanej przez Komisję interpretacji danych o tym charakterze. W istocie sędzia wspólnotowy powinien dokonać zwłaszcza weryfikacji nie tylko materialnej dokładności przytoczonego materiału dowodowego, jego ścisłości i spójności, ale także kontroli tego, czy te materiały stanowią zbiór istotnych danych, które należy wziąć pod uwagę w celu oceny złożonej sytuacji, i czy może on stanowić poparcie dla wniosków wyciągniętych na jego podstawie.

(por. pkt 87–89, 379, 482, 564)
O ile zastąpienie ram prawnych traktatu EWWiS przez traktat WE spowodowało od dnia 24 lipca 2002 r. zmianę podstawy prawnej dla obowiązujących uregulowań formalno- i materialnoprawnych, zmiana ta wpisuje się w kontekst jedności i ciągłości wspólnotowego porządku prawnego oraz jego celów. W tym względzie wprowadzenie i utrzymanie systemu wolnej konkurencji, w ramach którego zapewnione są normalne warunki konkurencji i który zresztą leży u podstaw uregulowań w zakresie pomocy państwa, stanowi jeden z istotnych celów zarówno traktatu WE, jak i traktatu EWWiS. W tym kontekście, chociaż zasady wynikające z traktatów EWWiS i WE regulujące dziedzinę pomocy państwa w pewnym stopniu się różnią, pomoc przyznana na podstawie traktatu EWWiS odpowiada pojęciu pomocy w rozumieniu art. 87 WE i 88 WE. Zatem dążenie do celu w postaci osiągnięcia niezakłóconej konkurencji w sektorach początkowo podlegających wspólnemu rynkowi węgla i stali nie jest przerwane z powodu wygaśnięcia traktatu EWWiS, ponieważ cel ten został postawiony również w ramach traktatu WE.

Ciągłość wspólnotowego porządku prawnego i celów przewodzących jego funkcjonowaniu wymagają więc, aby z powodu tego, że zastępuje on Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, i w ramach własnego systemu proceduralnego Wspólnota Europejska zapewniła w odniesieniu do sytuacji powstałych pod rządami traktatu EWWiS poszanowanie praw i obowiązków spoczywających eo tempore zarówno na państwach członkowskich, jak i na jednostkach na mocy traktatu EWWiS i jego przepisów wykonawczych. Wymóg ten narzuca się, tym bardziej że zakłócenie konkurencji wynikające z nieprzestrzegania uregulowań z zakresu pomocy państwa może pod rządami traktatu WE rozszerzyć swoje skutki w czasie na okres po wygaśnięciu traktatu EWWiS.

Wynika stąd, że art. 88 ust. 2 WE należy interpretować w ten sposób, że umożliwia on Komisji po dniu 23 lipca 2002 r. sprawowanie kontroli zgodności ze wspólnym rynkiem pomocy państwa wprowadzonej w życie w dziedzinach podlegających zakresowi zastosowania traktatu EWWiS ratione materiae i ratione temporis oraz zastosowania przez państwa członkowskie decyzji zezwalających na pomoc państwa wydanych na mocy traktatu EWWiS względem sytuacji zaistniałych przed jego wygaśnięciem.

(por. pkt 55–57)
Sprawa T-358/04

Georg Neumann GmbH

przeciwko

Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

„Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego w postaci główki mikrofonu — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94”

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 12 września 2007 r. II - 3331

Streszczenie wyroku

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b))

Trójwymiarowy znak towarowy w postaci główki mikrofonu, charakteryzujący się okrągłą metalową obręczą, metalową oprawką prostopadłą do okrągłej obręczy, dwiema połówkami główki z siatki umieszczonymi naprzeciw siebie pomiędzy metalową obręczą a oprawką oraz dwoma spłaszczeniami na obu połówkach główki zbiegającymi się po przeciwnych stronach w stronę szczytu, w formie hiperbolicznych częściowych elips, o którego rejestrację wniesiono dla mikrofonów, w szczególności mikrofonów studyjnych, mikrofonów kondensatorowych, mikrofonów gradientowych, ciśnieniowych oraz ich części, należących do klasy 9 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, pozbawiony jest charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

W zakresie, w jakim poza spłaszczeniami siatki zgłaszający nie powołuje się na żadną inną właściwość kształtu stanowiącego zgłoszony znak towarowy, która samodzielnie lub w połączeniu z innymi cechami pozwalałaby właściwemu kręgowi odbiorców, składającemu się z osób mających szczególną wiedzę na temat mikrofonów, odróżnić jego towary od towarów innych przedsiębiorstw, należy stwierdzić, że ewentualne różnice pomiędzy kształtem stanowiącym zgłoszony znak towarowy a mikrofonami cechującymi się spłaszczeniami siatki w kształcie hiperbolicznych częściowych elips nie mogą przykuwać uwagi właściwego kręgu odbiorców jako wskazówka pochodzenia omawianych towarów, ponieważ zostało wykazane w wystarczającym stopniu, że właściwy krąg odbiorców jest przyzwyczajony do główek mikrofonów mających tę właściwość, a tym samym że ten rodzaj główki mikrofonu mieści się w normach lub zwyczajach rynkowych.

Wniosku tego nie podważa okoliczność, że właściwy krąg odbiorców może wykazywać wysoki stopień uwagi przy dokonywaniu wyboru omawianych towarów, biorąc pod uwagę stopień podobieństwa pomiędzy zgłoszonym znakiem towarowym a innymi kształtami występującymi na rynku, ani okoliczność, że kształt główki mikrofonu będący zgłoszonym znakiem towarowym sam w sobie nie pełni żadnej funkcji, ani też okoliczność, przy założeniu, że zostanie dowiedziona, iż przedsiębiorstwa konkurencyjne zostały zmuszone do zaprzestania wytwarzania lub wprowadzania do obrotu towarów o kształcie analogicznym do kształtu stanowiącego zgłoszony znak towarowy.

(por. pkt 49, 54–57, 61)
Z podwójnego odesłania z sformułowanego z jednej strony w zasadzie 16 ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 wykonującego rozporządzenie nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego — do zasady 20 ust. 2 oraz z drugiej strony w zasadzie 17 ust. 2 — do zasady 16 ust. 3 wynika, że wyznaczony przez Wydział Sprzeciwów na podstawie zasady 20 ust. 2 termin do złożenia szczegółowych wyjaśnień co do okoliczności faktycznych, dowodów i uwag przedstawionych w uzasadnieniu sprzeciwu dotyczy również tłumaczeń na język postępowania w sprawie sprzeciwu dowodów na okoliczność renomy wcześniejszych znaków towarowych strony zgłaszającej sprzeciw.

Wobec tego, że strona ta dostarczyła Wydziałowi Sprzeciwów tłumaczenia na język postępowania dowodów na okoliczność renomy jej wcześniejszych znaków towarowych po upływie tego terminu, należy uznać, że nie przedstawiła ona tych dowodów w odpowiednim terminie w rozumieniu art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 z tym skutkiem, iż Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) może na mocy tego przepisu ich nie uwzględnić.

(por. pkt 50, 61)
Sprawa T-233/04

Królestwo Niderlandów

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

„Pomoc państwa — Dyrektywa 2001/81/WE — Środek krajowy ustanawiający system handlu uprawnieniami do emisji tlenków azotu — Decyzja stwierdzająca zgodność pomocy ze wspólnym rynkiem — Dopuszczalność — Korzyść — Brak selektywnego charakteru środka”

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) z dnia 10 kwietnia 2008 r. II - 594

Streszczenie wyroku

(art. 6 WE, art. 87 ust. 1 WE)

(art. 88 WE, art. 230 akapit drugi WE)

Artykuł 230 WE wyraźnie wprowadza rozróżnienie między prawem do skargi o stwierdzenie nieważności przysługującym z jednej strony instytucjom wspólnotowym i państwom członkowskim, a z drugiej strony osobom fizycznym i prawnym, przyznając w akapicie drugim w szczególności wszystkim państwom członkowskim uprawienie do zakwestionowania legalności decyzji Komisji w drodze skargi o stwierdzenie nieważności, przy czym wykonanie tego prawa nie wymaga udowodnienia interesu prawnego. Niemniej aby akt Komisji mógł być przedmiotem takiego środka zaskarżenia, powinien mieć na celu wywołanie skutków prawnych. Decyzja Komisji dokonująca kwalifikacji środka jako pomocy państwa, która pozwala jej na zbadanie jego zgodności ze wspólnym rynkiem, wywiera skutki prawne i stanowi zatem akt podlegający zaskarżeniu przez państwo członkowskie. (por. pkt 37, 41, 42)

Udzielone przez państwo członkowskie w ramach systemu ustalającego dla niektórych przedsiębiorstw dopuszczalną normę emisji tlenków azotu i zezwalającego tym przedsiębiorstwom na handel między nimi uprawnieniami do emisji, które wynikają pośrednio z tej normy, zezwolenie na handel tymi uprawnieniami, przyznające im w ten sposób charakter aktywów niemajątkowych, które mogą być swobodnie sprzedawane, podczas gdy mogłyby one zostać sprzedane lub wystawione na przetarg przez to państwo członkowskie, stanowi korzyść przyznaną wspomnianym przedsiębiorstwom przy użyciu zasobów państwowych. (por. pkt 70, 74, 75, 78)
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2004/457/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie wyłączenia z finansowania wspólnotowego niektórych wydatków dokonanych przez państwa członkowskie, obciążających Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) w odniesieniu do wyłączenia wydatków w zakresie roślin uprawnych i premii bydlęcych dokonanych przez Królestwo Hiszpanii we wspólnotach autonomicznych Kraju Basków i La Rioja w odniesieniu do roku gospodarczego 1998/1999 oraz wydatków dokonanych przed dniem 22 marca 2000 r. przez Królestwo Hiszpanii we wspólnocie autonomicznej Kraju Basków w zakresie roślin uprawnych i premii bydlęcych w odniesieniu do roku gospodarczego 1999/2000.
Aktami lub decyzjami mogącymi być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności w rozumieniu art. 230 WE są akty wywołujące wiążące skutki prawne, które mogłyby naruszać interesy skarżących.

W tym zakresie państwo członkowskie nie może na podstawie art. 95 ust. 4 WE zwrócić się do Komisji o podjęcie decyzji w przedmiocie zakresu harmonizacji dokonanej przez dyrektywę wspólnotową lub decyzji dotyczącej zgodności uregulowań krajowych z taką dyrektywą. Z tego względu, że — zgodnie z tym samym postanowieniem — decyzja o dokonaniu notyfikacji w celu uzyskania zezwolenia na zasadzie odstępstwa należy wyłącznie do danego państwa członkowskiego, a ponadto żaden z przepisów dyrektywy 2002/45 zmieniającej po raz dwudziesty dyrektywę 76/769 w zakresie ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (krótkołańcuchowych chlorowanych parafin), nie przyznaje Komisji kompetencji podejmowania decyzji o jej interpretacji, zajęcie przez nią stanowiska co do zakresu zastosowania danego środka harmonizującego stanowi jedynie opinię, która nie wiąże właściwych władz krajowych.

W tej sytuacji bowiem to nie wykładnia omawianej dyrektywy proponowana przez Komisję może wywołać skutki prawne, ale jej zastosowanie w danej sytuacji. Tak więc zastosowanie dyrektywy 2002/45, również jeśli chodzi o wymóg uzyskania zezwolenia na zasadzie odstępstwa w celu utrzymania w mocy uregulowań krajowych, nie wynika z wykładni proponowanej przez Komisję, lecz należy do zainteresowanego państwa członkowskiego, które jako jedyne może, jeśli uzna za konieczne, wszcząć procedurę notyfikacji przewidzianą w art. 95 WE.

Ewentualny obowiązek uchylenia lub zmiany przepisów krajowych przez państwo członkowskie wynika bezpośrednio z dyrektywy 2002/45, a nie z wykładni dokonanej przez Komisję w odniesieniu do zakresu harmonizacji dokonanej przez rzeczoną dyrektywę, co powoduje, że ta wykładnia nie wywołuje żadnego skutku prawnego.

(por. pkt 47, 61–63)
Przyznanego państwom członkowskim uprawnienia do ustalenia szerokiej definicji nadawczych usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, obejmującej także nadawanie programów skierowanych do ogólnego odbiorcy, nie może podważyć okoliczność, że nadawca świadczący usługi publiczne prowadzi ponadto działalność handlową, w szczególności polegającą na sprzedaży przestrzeni reklamowych. Takie podważenie sprowadzałoby się bowiem do uzależnienia samej definicji usług nadawczych świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym od sposobu ich finansowania. Tymczasem usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym określana jest ex hypothesi przez wzgląd na interes ogólny, któremu służy, a nie na środki, które zapewniają jej świadczenie.

Zgodnie z art. 6 rozporządzenia nr 659/1999 o „postępowaniu w sprawach z zakresu pomocy państwa”, gdy Komisja decyduje o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do środka krajowego, decyzja o wszczęciu może ograniczyć się do podsumowania odpowiednich kwestii faktycznych i prawnych, „wstępnej oceny” w przedmiocie środka państwowego mającej na celu ustalenie, czy ma on charakter pomocy, i przedstawienia powodów, które wzbudzają wątpliwości co do jego zgodności ze wspólnym rynkiem. Zgodnie z wymienionym art. 6 decyzja o wszczęciu postępowania musi umożliwić zainteresowanym skuteczne wzięcie udziału w formalnym postępowaniu wyjaśniającym, w trakcie którego będą mieli możliwość przedstawienia swych argumentów. W tym celu wystarczy, aby zainteresowani znali rozumowanie, które doprowadziło Komisję do wstępnego uznania, że badany środek może stanowić nową pomoc niezgodną ze wspólnym rynkiem.

(por. pkt 138, 139)
1.

Skarga o stwierdzenie nieważności — Wyrok stwierdzający nieważność — Skutki — Obowiązek podjęcia działań zapewniających wykonanie wyroku (art. 230 WE, 232 WE, 233 WE, art. 288 akapit drugi WE) (por. pkt 39–41, 49, 50)
1.

Skarga o odszkodowanie — Przedmiot — Skierowane przeciwko Wspólnocie na podstawie art. 288 akapit drugi WE żądanie odszkodowania — Wyłączna właściwość Trybunału — Kontrola charakteru skargi — Żądanie zwrotu ceł antydumpingowych zgodnie z rozporządzeniem wspólnotowym, którego zgodność z prawem jest kwestionowana — Właściwość sądów krajowych (art. 234 akapit pierwszy lit. b) WE, art. 235 WE, art. 288 akapit drugi WE; rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 243–246) (por. pkt 43, 45, 47, 48, 51, 54, 56, 63, 66, 70–73, 114, 115)