ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 29 września 2011 r. – adidas przeciwko OHIM – Patrick Holding (Przedstawienie buta z dwoma paskami)

(sprawa T‑479/08)

Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego but z dwoma paskami na boku – Wcześniejszy krajowy znak towarowy przedstawiający but z trzema paskami na boku – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak uzasadnienia wcześniejszego prawa – Brak tłumaczenia elementów istotnych dla uzasadnienia rejestracji wcześniejszego znaku towarowego – Zasada 16 ust. 3, zasada 17 ust. 2 i zasada 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2868/95

Wspólnotowy znak towarowy – Uwagi osób trzecich i sprzeciw – Rozpatrywanie sprzeciwu – Nieprzedstawienie w wyznaczonym terminie tłumaczenia świadectwa rejestracji wcześniejszego krajowego znaku towarowego – Wpływ na postępowanie przed Wydziałem Sprzeciwów (rozporządzenie Komisji nr 2868/95, art. 1, zasada 17 ust. 2) (por. pkt 32, 33)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 sierpnia 2008 r. (sprawa R 849/2007‑2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między adidas AG a Patrick Holding ApS.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
3)

Arch Chemicals, Inc., Arch Timber Protection Ltd, Rhodia UK Ltd, Sumitomo Chemical (UK) plc i Troy Chemical Co. BV pokrywają własne koszty.
Wyrok Sądu (piąta izba) z dnia 23 września 2011 r. – Vion przeciwko OHIM (PASSION FOR BETTER FOOD)

(sprawa T‑251/08)

Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PASSION FOR BETTER FOOD – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 18, 19, 27, 28)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 kwietnia 2008 r. (sprawa R 562/2007‑4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego PASSION FOR BETTER FOOD jako wspólnotowego znaku towarowego.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
Wyrok Sądu (piąta izba) z dnia 23 września 2011 r. – NEC Display Solutions Europe przeciwko OHIM – C More Entertainment (see more)

(sprawa T‑501/08)

Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego see more – Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe CMORE – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

1. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 21, 22, 58)

2. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Nieznacznie odróżniający charakter wcześniejszego znaku towarowego – Wpływ (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 57)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 sierpnia 2008 r. (sprawa R-1388/2007–4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między C More Entertainment AB a NEC Display Solutions Europe GmbH.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 października 2007 r. (sprawa R 1337/2006–3) dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru wspólnotowego między Honda Giken Kogyo Kabushiki Kaisha a Kwang Yang Motor Co., Ltd.
Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 października 2007 r. (sprawa R 1380/2006 3) dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru wspólnotowego między Honda Giken Kogyo Kabushiki Kaisha a Kwang Yang Motor, Co., Ltd.
Wyrok Sądu (pierwsza izba) z dnia 12 lipca 2011 r. – Aldi Einkauf przeciwko OHIM – Illinois Tools Works (TOP CRAFT)

(sprawa T‑374/08)

Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TOP CRAFT – Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe Krafft – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] – Rzeczywiste używanie wcześniejszych znaków towarowych – Artykuł 43 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009) i zasada 22 rozporządzenia (WE) nr 2868/95

1. Wspólnotowy znak towarowy – Uwagi osób trzecich i sprzeciw – Rozpatrywanie sprzeciwu – Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego – Rzeczywiste używanie – Pojęcie – Wykładnia uwzględniająca ratio legis art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 43 ust. 2, 3) (por. pkt 24)

2. Wspólnotowy znak towarowy – Uwagi osób trzecich i sprzeciw – Rozpatrywanie sprzeciwu – Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego – Rzeczywiste używanie – Pojęcie – Kryteria oceny (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 43 ust. 2, 3) (por. pkt 25–27)

3. Wspólnotowy znak towarowy – Uwagi osób trzecich i sprzeciw – Rozpatrywanie sprzeciwu – Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego – Rzeczywiste używanie – Zastosowanie kryteriów oceny do konkretnego przypadku (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 43 ust. 2, 3) (por. pkt 28)

4. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Podobieństwo rozpatrywanych znaków towarowych – Kryteria oceny – Złożony znak towarowy (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 44, 51, 56, 64)

5. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 47, 48, 67)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 czerwca 2008 r. (sprawa R 952/2007‑2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Illinois Tools Works, Inc. a Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG.

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 25 czerwca 2008 r. (sprawa R 952/2007‑2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Illinois Tools Works, Inc. a Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG.
138

Wreszcie odnośnie do przestrzegania obowiązku uzasadnienia dotyczącego uwzględnienia postępowania przed FMA w przedmiocie zezwolenia, należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uzasadnienie, jakiego wymaga art. 253 WE, powinno być dostosowane do charakteru aktu i przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie instytucji, która wydała akt, pozwalając zainteresowanym poznać podstawy podjętej decyzji, a właściwemu sądowi dokonać jej kontroli. Wymóg uzasadnienia należy oceniać w odniesieniu do konkretnej sytuacji, w szczególności do treści aktu, charakteru powołanych argumentów, a także interesu, jaki w uzyskaniu informacji mogą mieć adresaci aktu lub inne osoby, których dotyczy on bezpośrednio i indywidualnie. Nie ma wymogu, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne, ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu spełnia wymogi art. 253 WE, winna opierać się nie tylko na jego brzmieniu, ale także uwzględniać okoliczności jego wydania, jak również całość przepisów prawa regulującego daną dziedzinę (zob. ww. w pkt 51 wyrok w sprawie Chronopost i La Poste przeciwko UFEX i in., pkt 88 i przytoczone tam orzecznictwo).
Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 i 2 decyzji Komisji C(2007) 5910 wersja ostateczna z dnia 5 grudnia 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38629 – Kauczuk chloroprenowy) po zmianach wprowadzonych decyzją Komisji C(2008) 2974 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2008 r. w zakresie, w jakim dotyczą one EI du Pont de Nemours and Company, oraz, po drugie, żądanie obniżenia kwoty nałożonej w tej decyzji grzywny, za której zapłatę skarżące są odpowiedzialne solidarnie
78

Skarżące twierdzą również, iż zdania stwierdzające, że „ogólne uwagi dotyczące zachowania spółki Guardian zostały potwierdzone przez pozostałych” i że „ceny na wszystkich rynkach są zagrożone”, które to zdania poprzedzają „schemat podwyżki cen”, powtarzają komentarze pana B., pana H., pracownika grupy Saint-Gobain, lub pana D., pracownika spółki Glaverbel, świadcząc o tym, że spółki te nie odeszły od swej agresywnej strategii. Twierdzenie to nie może obalić powyższego wniosku. Zdania te, które wpisują się kontekst sporządzonego przez pana B. do celów osobistych podsumowania kwestii podniesionych podczas spotkania poprzedniego dnia (zob. pkt 68 i 77 powyżej), nie świadczą o zdystansowaniu się przez skarżące względem porozumień. Z jednej strony zdanie stwierdzające, iż „ceny na wszystkich rynkach są zagrożone”, jest stwierdzeniem sytuacji istniejącej w chwili spotkania w dniu 2 grudnia 2004 r. (zob. na przykład sprawozdanie ze spotkania, z którego wynika w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa, że „ceny w UK są uznawane za niezbyt wysokie”; w odniesieniu do Francji, że „ceny są obecnie niemal najniższe w Europie”; w odniesieniu do Niemiec, że „ceny powinny ustabilizować się niezwłocznie na obecnym poziomie”; w odniesieniu do Hiszpanii, że ceny: „spadają od 2 miesięcy”; oraz w odniesieniu do pierwszego z przyjętych porozumień ogólnych, że przewidziane jest „zamrożenie cen w całej Europie w przyszłych miesiącach”). Z drugiej strony wskazano, że „ogólne uwagi dotyczące zachowania Guardian zostały potwierdzone przez pozostałych”, co stanowi krytykę zachowania skarżących przed rzeczonym spotkaniem, które to zachowanie, aż do tego dnia, nie było tym, jakiego oczekiwano {zob. w szczególności sprawozdanie ze spotkania, z którego w odniesieniu do państw bałtyckich wynika, że „chociaż uzgodniono podwyższenie cen (Gl + P tego dokonały), G tego nie zrobiła, a ponadto ceny są obecnie na tym samym poziomie (Ø [= średnia] 260)}”.
W dniu 9 października 2007 r. Izba Odwoławcza wysłała do stron faks zatytułowany „Przygotowanie do postępowania ustnego w sprawach SUMOST 01 i LEMON SYMPHONY”, w którym to faksie odniosła się do spraw A 005/2007, A 006/2007 i A 007/2007 oraz nawiązała do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1239/95 z dnia 31 maja 1995 r. ustanawiającego zasady wykonawcze stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w odniesieniu do postępowania przed Wspólnotowym Urzędem Odmian Roślin (Dz.U. L 121, s. 37, zwanego dalej „rozporządzeniem wykonawczym”). Faks ten brzmiał następująco:

„Zgodnie z art. 50 rozporządzenia [wykonawczego] przewodnicząca Izby Odwoławczej CPVO wzywa strony do stawienia się w postępowaniu ustnym, które zostanie przeprowadzone we wtorek dnia 4 grudnia 2007 r. […]. Jeżeli w terminie dziesięciu dni od daty niniejszego pisma do sekretariatu Izby Odwoławczej CPVO nie wpłyną uzasadnione zastrzeżenia, przyjmuje się, że wyznaczony termin jest zadowalający, i w konsekwencji zostaną wystosowane wezwania do stawiennictwa.

Proszę mieć na uwadze także art. 59 ust. 2 rozporządzenia [wykonawczego], zgodnie z którym, »jeżeli strona postępowania, która w porę otrzymała wezwanie do postępowania ustnego, nie zjawi się jako wezwana [nie stawi się], postępowanie można prowadzić bez niej«.

Odpowiedź na niniejsze pismo winna wpłynąć do sekretariatu Izby Odwoławczej za pośrednictwem faksu w ciągu dziesięciu dni […]”.
50

Co się tyczy projektu Tralag Landmaschinen, jak wskazano w pkt 46 tabeli załączonej do zaskarżonej decyzji, doszło nie do naruszenia definicji MŚP zawartej we wspólnotowych ramach wsparcia ustanowionych decyzją 94/628, lecz do naruszeniae definicji zawartej w dwudziestym czwartym planie ramowym wspólnego interesu zatytułowanym „Poprawa regionalnych struktur ekonomicznych” dla okresu 1995–1999, przyjętym przez komisję planowania Bundestagu (Niemcy) w dniu 27 kwietnia 1995 r., której to definicji należało przestrzegać na mocy zasady ogólnej lojalnej współpracy ujętej w art. 10 WE. Przepis ten przewiduje bowiem finansowanie uzupełniające na poziomie 15% dla przedsiębiorstw niezatrudniających więcej niż 250 osób, co nie dotyczy spółki Tralag Landmaschinen, która jednak z pomocy takiej skorzystała. Przedsiębiorstwo to nie było zatem uprawnione do finansowania dodatkowego w wysokości 15%.
117

Jak podkreśla Komisja, prawdą jest, że stwierdzone w tamtej sprawie ograniczenie rynków zbytu wynikało z samego faktu przyznania przedsiębiorstwu AVR Chemie na mocy prawa niderlandzkiego wyłącznego prawa do przetwarzania odpadów niebezpiecznych, co wykluczało wszelkie inne sposoby przetwarzania omawianych towarów, nie zaś ze sposobu, w jaki przedsiębiorstwo to korzystało z tego wyłącznego prawa. Faktem jednak pozostaje, że Trybunał wskazał, w czym przejawiało się nadużycie, do którego popełnienia prawo niderlandzkie skłoniło przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą, czyli ograniczanie rynków zbytu ze szkodą dla konsumentów w rozumieniu art. 82 akapit drugi lit. b) WE. Trzeba ponadto zauważyć, że w wyroku tym Trybunał wskazał, iż swoje rozumowanie oparł on na orzecznictwie, zgodnie z którym państwo członkowskie narusza zakazy ustanowione w art. 86 WE w związku z art. 82 WE wówczas, gdy podejmuje działania doprowadzające przedsiębiorstwo, któremu państwo to przyznało wyłączne prawa, do nadużywania jego pozycji dominującej (pkt 61).
122

W tym względzie należy przypomnieć, jak wynika z pkt 117 i 118 powyżej, że równoczesność, w niniejszym przypadku, inwestycji publicznych i prywatnych mogła stanowić co najwyżej istotny element oceny, czy publiczny wkład kapitałowy ma charakter pomocy państwa. W konsekwencji twierdzenie Komisji zawarte w motywie 354 zaskarżonej decyzji, w myśl którego sąd wspólnotowy potwierdził ramy jej analizy, jest błędne. Ponadto pkt 3.2 ppkt (iii) komunikatu w sprawie zastosowania art. 92 [WE] i 93 [WE] do objęcia udziałów władz publicznych (Biuletyn WE, nr 9/1984), do którego odwołuje się Komisja w przypisie 167 zaskarżonej decyzji, wprowadza jedynie domniemanie braku pomocy w razie wystąpienia znacznej i równoczesnej inwestycji prywatnej. W konsekwencji, jak przyznała Komisja w odpowiedziach na piśmie na pytania Sądu, równoczesność nie może sama w sobie, nawet przy znacznych inwestycjach, wystarczyć dla stwierdzenia braku pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE, bez uwzględnienia pozostałych istotnych okoliczności faktycznych lub prawnych.
80

Wniosku tego nie podważa argument Rady podniesiony na rozprawie, zgodnie z którym ograniczenie „aktów administracyjnych” do środków o charakterze indywidualnym jest uzasadnione w świetle przesłanek art. 230 WE. W tym kontekście należy przypomnieć, że zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 organizacja pozarządowa, która złożyła wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej na podstawie z art. 10 tego rozporządzenia, może wnieść skargę do Trybunału Sprawiedliwości zgodnie z właściwymi postanowieniami traktatu, a więc zgodnie z art. 230 WE. Otóż niezależnie od charakteru środka, który stanowił przedmiot wewnętrznej procedury odwoławczej przewidzianej w art. 10 rozporządzenia nr 1367/2006, przesłanki dopuszczalności określone w art. 230 WE muszą być w każdym razie spełnione w przypadku skargi do sądów unijnych.
219

Bez wpływu na ten wniosek pozostaje argumentacja skarżących oparta na tym, że dostarczyły one obfitego materiału dowodowego natury ekonomicznej, który uzasadnia ich argumentację. Skarżące odsyłają w tym względzie do odpowiednich fragmentów udzielonej przez nie odpowiedzi na uzupełniające pismo w sprawie przedstawienia zarzutów, do załączonego do niej ekonomicznego materiału dowodowego oraz do jej załączników A.13 i A.14. Przypominają one również zamieszczone w motywie 83 decyzji w sprawie Visa II stwierdzenie Komisji, zgodnie z którym „im więcej akceptantów jest objętym systemem, tym bardziej jest on użyteczny dla posiadaczy kart i vice versa”, a które skarżące interpretują jako uznanie zasadności ich argumentacji.
Po pierwsze, podniesione na podstawie art. 225 WE i 230 WE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 26 września 2008 r. odrzucającej ofertę złożoną przez konsorcjum utworzone przez skarżącą i inne spółki w ramach procedury przetargowej TAXUD/2007/AO-005 dotyczącej świadczenia usług doradztwa biznesowego, technicznego i związanego z projektami w dziedzinie stosowania wspólnotowych aplikacji komputerowych w obszarach ceł, akcyzy i podatków (TIMEA), jak również wszystkich późniejszych decyzji, w tym decyzji w przedmiocie udzielenia zamówienia publicznego innemu oferentowi oraz, po drugie, podniesione na podstawie art. 225 WE, 235 WE i 288 WE żądanie zasądzenia odszkodowania
59

Ponadto, ponieważ OHIM wniósł pomocniczo, aby Sąd przekazał sprawę Izbie Odwoławczej, należy zauważyć, że w odniesieniu do skargi wniesionej do Sądu na decyzję izby odwoławczej z art. 65 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009 wynika, że OHIM zobowiązany jest do podjęcia niezbędnych środków w celu zastosowania się do orzeczenia Sądu. W efekcie żądanie to należy oddalić.
163

Przed Sądem, w pisemnej odpowiedzi na pytanie zadane jej w ramach środków organizacji postępowania, Komisja podniosła natomiast, że model NCB, przynajmniej w chwili wydania zaskarżonej decyzji, nie dotyczył praw do wykonywania utworów, ale jedynie praw do ich mechanicznego zwielokrotniania. Instytucja ta dodała, że nie uniemożliwia to powołania się na ów model w celu stwierdzenia, że udzielanie licencji dotyczących praw do wykonywania utworów i odnoszących się do wielu terytoriów nie nastręcza trudności, ponieważ problemy związane z monitorowaniem korzystania z praw do mechanicznego zwielokrotniania w Internecie są tożsame z problemami dotyczącymi praw do wykonywania utworów. W postępowaniu przed Sądem Komisja podniosła, że model NCB nie doprowadził do zmiany umów o wzajemnej reprezentacji wiążących uczestniczące w nim organizacje zbiorowego zarządzania i że udzielanie licencji wieloterytorialnych w ramach tego modelu stanowiło – w odniesieniu do praw do wykonywania utworów – pewien rodzaj „zbioru” licencji jednoterytorialnych udzielanych w rzeczywistości przez każdą z organizacji zbiorowego zarządzania dla terytorium, na którym dana organizacja ma swą siedzibę, i „zebranych” przez organizację zbiorowego zarządzania, do której zwrócił się użytkownik.
836

Należy zatem uznać, że choć dla zapewnienia skuteczności art. 18 ust. 2 i 5 rozporządzenia nr 1/2003 Komisja jest uprawniona do zobowiązania przedsiębiorstwa do dostarczenia wszelkich niezbędnych informacji dotyczących okoliczności faktycznych, o których może ono wiedzieć, i w razie konieczności do przedstawienia jej posiadanych dokumentów dotyczących tych okoliczności, nawet jeśli tego rodzaju informacje i dokumenty mogą służyć do ustalenia względem tego lub innego przedsiębiorstwa, że miało miejsce zachowanie antykonkurencyjne, to nie może jednak ona w ramach decyzji w zakresie żądania o udzielenie informacji naruszać prawa do obrony przyznanego przedsiębiorstwu (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 18 października 1989 r. w sprawie 374/87 Orkem przeciwko Komisji, Rec. s. 3283, pkt 34; ww. w pkt 91 wyrok w sprawach połączonych Erste Group Bank i in. przeciwko Komisji, pkt 271). Zatem Komisja nie może nałożyć na przedsiębiorstwa obowiązku udzielania odpowiedzi, na podstawie których przedsiębiorstwo byłoby zmuszone do uznania istnienia naruszenia, którego wykazanie należy do Komisji (ww. wyrok w sprawie Orkem przeciwko Komisji, pkt 35).
67

Z drugiej strony, jeżeli chodzi o przelew deszczowy, Królestwo Hiszpanii twierdzi, iż pełni on inną funkcję techniczną, która nie polega na gospodarowaniu ściekami lub ich oczyszczaniu, lecz na zapobieżeniu powodzi w wypadku nadmiernych opadów deszczu. Królestwo Hiszpanii nie utrzymuje jednak, iż w niniejszej sprawie ów przelew nie uczestniczy wraz z kolektorami i pomocniczą siecią kolektorów w technicznej funkcji sieci asenizacyjnej. Jak słusznie podnosi Komisja, ów przelew służy do tego, aby zapobiec niepotrzebnemu wzrostowi ilości wody do oczyszczania przez oczyszczalnię i ograniczyć zanieczyszczenie wód, do których odprowadzane są nadwyżki wynikające z obfitych opadów deszczu, przez co przyczynia się do lepszego gospodarowania ściekami. Ponadto Królestwo Hiszpanii utrzymuje, że omawiany przelew nie oczyszcza ścieków, lecz nie twierdzi, że nie przelewa on ścieków. Wyjaśnia, iż nie ma możliwości ścisłego oddzielenia wody deszczowej przepływającej przez omawiany przelew od ścieków przepływających przez kolektory. Należy stwierdzić, że rzeczony przelew przelewa wodę deszczową i ścieki w celu odciążenia kolektorów ściekowych i umożliwienia lepszego funkcjonowania sieci asenizacyjnej.
223

Uzupełniająco należy mieć na uwadze z jednej strony, że podmioty gospodarcze nie mogą w sposób uzasadniony oczekiwać, iż utrzymana zostanie istniejąca sytuacja, która może zostać zmieniona w ramach uprawnień dyskrecjonalnych przyznanych instytucjom Unii (wyrok z dnia 14 lutego 1990 r., Delacre i in./Komisja, C‑350/88, EU:C:1990:71, pkt 33), a z drugiej strony, że Komisja dysponuje szerokim zakresem uznania co do stosowności wszczęcia postępowania przeciwko państwu członkowskiemu, które naruszyło postanowienia art. 86 ust. 1 WE (zob. podobnie wyrok z dnia 27 października 1994 r., Ladbroke/Komisja, T‑32/93, EU:T:1994:261, pkt 37, 38; postanowienie z dnia 23 stycznia 1995 r., Bilanzbuchhalter/Komisja, T‑84/94, EU:T:1995:9, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo). Stąd nawet przy założeniu, że Komisja nie wszczęła postępowania w przedmiocie zastosowania postanowień art. 86 WE w związku z art. 82 WE w odniesieniu do spornych środków, chociaż były jej one znane, nie wystarcza to do wywołania u skarżącej uzasadnionych oczekiwań co do faktu, że postępowanie takie nie zostanie wszczęte w przyszłości.
4)

Stwierdza się nieważność decyzji OLAF‑u z dnia 7 lipca 2010 r. w zakresie, w jakim: — mocą tej decyzji odmówiono dostępu do dokumentu nr 266 na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji; — mocą tej decyzji odmówiono dostępu do dokumentu nr 268, z wyjątkiem informacji, z którymi G. Strack mógł się zapoznać na podstawie przepisów rozporządzenia nr 1049/2001 w ramach innych przekazanych mu dokumentów; — nazwisko G. Stracka zostało zasłonięte na dołączonych do tej decyzji kartach obiegu.