Co się tyczy konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, ani odniesienia w art. 4 ust. 4 akapit pierwszy lit. c) owej konwencji do dochodzeń w sprawach karnych lub dyscyplinarnych, ani przewidzianego w art. 4 ust. 4 akapit drugi tej konwencji obowiązku interpretowania jej w sposób zawężający nie można rozumieć w ten sposób, że powody odmowy dostępu wspomniane w pierwszym z tych postanowień pociągają za sobą konkretny obowiązek dla prawodawcy Unii. Tym bardziej z postanowień tych nie można wysnuć zakazu rozumienia pojęcia „dochodzenia” w sposób uwzględniający specyficzne cechy Unii, a zwłaszcza spoczywającą na Komisji misję prowadzenia dochodzeń w przedmiocie ewentualnych uchybień przez państwa członkowskie ich obowiązkom, które to uchybienia mogłyby zagrozić prawidłowemu stosowaniu traktatów i zasad Unii przyjętych na podstawie tych traktatów. W konsekwencji skarżący nie może powoływać się na art. 4 ust. 1 i 4 konwencji z Aarhus w celu dokonania oceny zgodności z prawem art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

Co się tyczy badań zrealizowanych na wniosek i na rzecz Komisji po upływie terminu transpozycji szeregu dyrektyw Unii w szczególnym celu sprawdzenia procesu transpozycji tych różnych dyrektyw w pewnej liczbie państw członkowskich, badania takie są częścią instrumentów, jakimi dysponuje Komisja w ramach spoczywającego na niej na mocy art. 17 ust. 1 TUE obowiązku czuwania pod kontrolą Trybunału nad stosowaniem prawa Unii w celu wykrywania ewentualnych uchybień państw członkowskich obowiązkowi transponowania przez te państwa danych dyrektyw i decydowania w razie potrzeby o wszczęciu wobec nich postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państw członkowskich, co do których uważa ona, iż naruszyły prawo Unii. Badania te mieszczą się więc w zakresie pojęcia dochodzenia w rozumieniu art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001.

W celu uzasadnienia odmowy udzielenia dostępu do dokumentu, o którego ujawnienie wystąpiono na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, dopuszczalne jest oparcie się przez daną instytucję na ogólnych domniemaniach mających zastosowanie do niektórych kategorii dokumentów, ponieważ podobne względy o charakterze ogólnym mogą mieć zastosowanie do wniosków o ujawnienie dokumentów o tym samym charakterze.

Co się tyczy wniosku o udzielenie dostępu dotyczącego badań realizowanych na wniosek i na rzecz Komisji w sprawie transpozycji różnych dyrektyw Unii, ponieważ badania te, w momencie przyjęcia decyzji o odmowie udzielenia dostępu, doprowadziły ją do skierowania do państwa członkowskiego wezwania do usunięcia uchybień na podstawie art. 258 akapit pierwszy TFUE i zostały w konsekwencji włączone do akt dotyczących etapu postępowania poprzedzającego wniesienie skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, Komisja może słusznie uznać, że pełne ujawnienie tych badań wywołałoby ryzyko zmiany charakteru i przebiegu tego etapu postępowania, komplikując proces negocjacji między Komisją a tymże państwem członkowskim oraz poszukiwanie polubownego rozwiązania umożliwiającego usunięcie zarzucanego uchybienia bez potrzeby przechodzenia do sądowego etapu rzeczonego postępowania. Instytucja ta może więc zasadnie uznać, że pełne ujawnienie tych badań naruszyłoby ochronę celu dochodzenia w rozumieniu art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001. Analizy tej nie podważa okoliczność, że sporne badania zostały przeprowadzone przez zewnętrzne przedsiębiorstwo i nie odzwierciedlają stanowiska Komisji.

Natomiast inaczej jest w wypadku badań, które, przed dniem wydania przez Komisję decyzji o odmowie udzielenia dostępu, nie doprowadziły do skierowania do danego państwa członkowskiego wezwania do usunięcia uchybień w rozumieniu art. 258 akapit pierwszy TFUE i w stosunku do których w konsekwencji nie jest pewne w tym dniu, czy doprowadzą do wszczęcia etapu postępowania poprzedzającego wniesienie skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom w stosunku do tego państwa członkowskiego. W istocie we wszystkich sprawach zakończonych stwierdzeniem ogólnego domniemania odmowa dostępu dotyczyła zestawu dokumentów jasno określonych poprzez ich wspólną przynależność do akt odnoszących się do postępowania administracyjnego lub sądowego w toku. W tych okolicznościach Komisja nie może zgodnie z prawem rozszerzyć zakres domniemania poufności na takie badania. Rozumowanie takie byłoby bowiem niezgodne z wymogiem zawężającej interpretacji i stosowania takiego domniemania, które stanowi wyjątek od obowiązku konkretnego i indywidualnego zbadania przez daną instytucję każdego dokumentu objętego wnioskiem o udzielenie dostępu oraz, ogólniej, od zasady możliwie najszerszego publicznego dostępu do dokumentów znajdujących się w posiadaniu instytucji Unii.

(por. pkt 68, 69, 72, 73, 78–81)