Artykuł 3 ust. 4 rozporządzenia nr 1443/82 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru, zmienionego rozporządzeniem nr 392/94, zgodnie z którym jeżeli po ustaleniu ostatecznej wielkości produkcji cukru, osiągniętej przez każde przedsiębiorstwo w poprzednim roku gospodarczym, stwierdzone zostaną później rozbieżności, są one brane pod uwagę przy ustalaniu ostatecznej wielkości produkcji w roku gospodarczym, w którym rozbieżność została stwierdzona, należy interpretować w ten sposób, iż nie ma on zastosowania w sytuacji, w której nadwyżkowa ilość cukru została stwierdzona przez władze krajowe w ramach następczej kontroli u producenta, jeżeli ta ilość nadwyżkowa stanowi cukier C, w rozumieniu art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1785/81 w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru, zmienionego rozporządzeniem nr 1148/98.

Wykładnia tego przepisu, która pozwalałaby przypisać te nadwyżki cukru do roku gospodarczego, w którym zostały one stwierdzone, naruszałaby cel systemu cukru C, którym było zapobieżenie zbyciu tego cukru na rynku wewnętrznym. W istocie gdyby było możliwe, by cukier C tak jak cukier A i B był uwzględniany zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia nr 1443/82 przy ustalaniu ostatecznej wielkości produkcji roku gospodarczego, w którym stwierdzono rozbieżność, nie skłaniałoby to producentów w żaden sposób do wywozu tych nadwyżek cukru lub do zgłoszenia ich i przeniesienia na następny rok gospodarczy. Tym samym nie byłoby wykluczone, iż producenci przechowywaliby nieskończenie te same nadwyżki cukru, które mogłyby być stale przypisywane do roku gospodarczego, w którym zostały stwierdzone, nawet gdyby chodziło w rzeczywistości o przeniesienie cukru z poprzedniego roku gospodarczego. Tymczasem sytuacja taka nie tylko utrudniałaby skuteczną kontrolę wprowadzania do obrotu cukru C, lecz również naruszałaby art. 27 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, który przewidywał, iż ilości cukru dopuszczone do przeniesienia mogą być ograniczone.

Okoliczność, że producent nie miał wiedzy o istnieniu nadwyżki w chwili, gdy deklarował swoją ostateczną wielkość produkcji cukru jest w tym względzie bez znaczenia. Po pierwsze istotnie obok trudności, na które napotyka wykazanie wystąpienia takiej okoliczności, należy stwierdzić, że rozważny i zorientowany w stanie prawnym przedsiębiorca, oceniając korzyści, jakie może przynieść obrót cukrem, powinien uwzględnić ryzyko związane z tym towarem, w szczególności trudność w jednoznacznym określeniu wyprodukowanej ilości cukru, i przyjąć to ryzyko jako część normalnych niedogodności właściwych tej produkcji. Po drugie system mający zastosowanie do cukru C, przewidziany w danej regulacji, opiera się na kryteriach obiektywnych i ma zastosowanie niezależnie od jakiejkolwiek intencji ze strony producenta, noszącej znamiona oszustwa. Tym samym opłaty przewidziane w przypadku braku wywiezienia cukru C w terminie wymaganym w art. 26 ust. 1 rozporządzenia podstawowego lub w przypadku wprowadzenia go na rynek wewnętrzny zgodnie z art. 27 ust. 3 tego rozporządzenia powinny zostać pobrane bez uwzględniania ewentualnego zachowania producenta, które nosiłoby znamiona oszustwa.

(por. pkt 56–60, 62; sentencja)