Zasada pewności prawa ma na celu zagwarantowanie przewidywalności sytuacji i stosunków prawnych podlegających prawu Unii. W tym celu istotne jest, by instytucje Unii szanowały nienaruszalność aktów, które wydały i które wpływają na sytuację prawną i materialną podmiotów prawa, tak iż mogą one zmieniać te akty jedynie z poszanowaniem norm kompetencyjnych i proceduralnych. Niemniej jednak nie można skutecznie powoływać się na naruszenie zasady pewności prawa w sytuacji, gdy podmiot prawa, którego sytuacja materialna i prawna została zmieniona przez sporny akt, nie spełnił wymogów określonych w tym akcie. Poszanowanie zasady pewności prawa wymaga również, by instytucje Unii unikały, co do zasady, niespójności, jakie mogą się pojawiać przy stosowaniu różnych przepisów prawa Unii, co dotyczy w szczególności sytuacji, w której przepisy te mają ten sam cel, na przykład rzeczywistą konkurencję na wspólnym rynku.

Przepisy o harmonizacji krajowego prawa podatkowego, w tym także przepisów o podatku akcyzowym, określone w art. 93 WE i dyrektywie 92/81 w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych oraz przepisy o pomocy państwa określone w art. 87–89 WE mają ten sam cel, to jest promowanie prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez zwalczanie między innymi zakłóceń konkurencji. W świetle ich wspólnego celu spójne wykonanie tych różnych przepisów wymaga, by przyjąć, że pojęcie zakłócenia konkurencji ma ten sam zakres i to samo znaczenie zarówno w obszarze harmonizacji krajowego prawa podatkowego, jak i w obszarze pomocy państwa. Co więcej, przepisy o harmonizacji krajowego prawa podatkowego, włączając w to przepisy o podatku akcyzowym, określone w art. 93 WE i dyrektywie 92/81, wyraźnie powierzają instytucjom Unii – to jest Komisji, która proponuje, oraz Radzie, która decyduje – odpowiedzialność za ocenę kwestii występowania ewentualnego zakłócenia konkurencji w celu postanowienia, czy zezwolić państwu członkowskiemu na stosowanie lub dalsze stosowanie zwolnienia od zharmonizowanego podatku akcyzowego na podstawie art. 8 ust. 4 dyrektywy 92/81, czy też kwestii występowania ewentualnej nieuczciwej konkurencji lub zakłócenia w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego uzasadniającego ponowną ocenę zezwolenia już udzielonego na podstawie tego przepisu, co przewiduje art. 8 ust. 5 dyrektywy 92/81. W razie ujemnej oceny w tym względzie Komisja powinna zaproponować Radzie nieudzielanie zezwolenia na zwolnienie, o które wniesiono, lub w odpowiednim wypadku, poprawienie lub cofnięcie zezwolenia na zwolnienie, które już zostało udzielone. Jeżeli Rada dojdzie do innego wniosku, Komisja może skorzystać z kompetencji przysługującej jej na mocy art. 230 WE, by wnieść skargę do sądu Unii o stwierdzenie nieważności decyzji Rady o zezwoleniu na zwolnienie lub utrzymaniu już udzielonego zezwolenia na zwolnienie, tak iż sąd ten może zbadać, czy z obiektywnego punktu widzenia nie występuje zakłócenie konkurencji, nieuczciwa konkurencja lub wszelkie inne zakłócenie działania rynku wewnętrznego będące rezultatem rozpatrywanego zwolnienia. Komisja nie może jednak zadecydować, dopóki zezwolenie udzielone przez Radę pozostaje w mocy, że zwolnienia przyznane przez państwa członkowskie stanowią środki, które należy jej zgłosić z racji kontroli pomocy państwa, gdyż sam fakt, iż Rada udzieliła zezwolenia oznacza, że wykluczyła ona wszelkie zakłócenie konkurencji, a wobec braku takiego zakłócenia nie może mieć miejsca zabroniona traktatem pomoc.

(por. pkt 72, 84–110)