Po trzecie, wspomniane oznaczenia geograficzne z jednej strony oraz unijne znaki wspólne tworzone przez oznaczenia lub wskazówki mogące służyć w obrocie do wskazywania pochodzenia geograficznego towarów i usług z drugiej strony są oznaczeniami objętymi odrębnymi reżimami prawnymi i realizują odmienne cele. A zatem podczas gdy zgodnie z art. 4 rozporządzenia nr 207/2009 unijny znak towarowy jest oznaczeniem mającym na celu odróżnienie pochodzenia handlowego towarów lub usług, zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych, oznaczenie geograficzne jest nazwą określającą produkt jako pochodzący z określonego obszaru, którego określona jakość, renoma lub inna cecha charakterystyczna w głównej mierze wynika z tego pochodzenia geograficznego, a przynajmniej jeden etap produkcji odbywa się na tym określonym obszarze geograficznym.

Ponadto odstępstwo od art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 – wskazane w art. 66 ust. 2 tego rozporządzenia – można wyjaśnić samym charakterem oznaczenia objętego znakami wspólnymi wskazanymi we wspomnianym ust. 2.

W drugiej kolejności o ile art. 66 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 stanowi wyjątek od bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji wskazanej w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009, okoliczność ta nie może podać w wątpliwość faktu, że podstawową funkcją unijnego znaku wspólnego objętego art. 66 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 jest zagwarantowanie wspólnego pochodzenia handlowego towarów sprzedawanych pod tym znakiem, a nie zagwarantowanie ich wspólnego pochodzenia geograficznego.

Co więcej, o ile Trybunał stwierdził już, że znak towarowy może spełniać inne funkcje niż funkcja wskazywania pochodzenia, które to funkcje także są godne ochrony przed naruszeniami ze strony osób trzecich, takie jak zapewnienie jakości towaru lub usługi oznaczonych znakiem, komunikacji, inwestycji lub reklamy, o tyle Trybunał podkreślał zawsze, że podstawową funkcją znaku towarowego pozostaje funkcja wskazywania pochodzenia.

Ponadto art. 4 rozporządzenia nr 207/2009, mający zastosowanie do znaków wspólnych na mocy art. 66 ust. 3 tego rozporządzenia, przewiduje w istocie, że unijne znaki towarowe mogą składać się jedynie z oznaczeń umożliwiających odróżnienie pochodzenia handlowego oznaczonych nimi towarów lub usług.

Po pierwsze, jak wynika z samego brzmienia art. 66 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie unijnego znaku towarowego, unijne znaki wspólne tworzone przez oznaczenia lub wskazówki mogące służyć w obrocie do wskazania pochodzenia geograficznego towarów lub usług są unijnymi znakami wspólnymi w rozumieniu ust. 1 tego przepisu. Zgodnie zaś ze wspomnianym art. 66 ust. 1 unijnymi znakami wspólnymi mogą być wyłącznie oznaczenia pozwalające odróżnić towary lub usługi członków organizacji, która jest właścicielem znaku, od towarów lub usług innych przedsiębiorstw.

Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie unijnego znaku towarowego realizuje cel związany z interesem ogólnym polegający na tym, by oznaczenia lub wskazówki mogące służyć w obrocie do opisywania kategorii towarów lub usług objętych zgłoszeniem mogły być swobodnie używane przez wszystkich, w tym jako znaki wspólne lub jako złożone lub graficzne znaki towarowe. Przepis ten stoi zatem na przeszkodzie zarezerwowaniu takich oznaczeń lub wskazówek dla jednego przedsiębiorstwa ze względu na ich rejestrację w charakterze indywidualnego znaku towarowego.

Unijny znak wspólny objęty art. 66 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 nie narusza zaś takiego celu związanego z interesem ogólnym, ponieważ, po pierwsze, zgodnie z ostatnim zdaniem tego ust. 2 taki znak towarowy nie uprawnia właściciela do zakazywania osobom trzecim używania w obrocie takich oznaczeń lub wskazówek, pod warunkiem że osoby te używają ich zgodnie z uczciwymi praktykami w przemyśle i handlu, a po drugie, art. 67 ust. 2 tego rozporządzenia wymaga, aby regulamin używania znaku towarowego wskazanego w tym art. 66 ust. 2 umożliwiał wszystkim osobom, których towary lub usługi pochodzą z danego obszaru geograficznego, uzyskanie członkostwa w organizacji, która jest właścicielem znaku.

(zob. pkt 59, 60)