Zasada wzajemnego uznawania nie może znaleźć zastosowania w odniesieniu do handlu w Unii dopuszczonymi do swobodnego obrotu towarami pochodzącymi z państw trzecich, jeżeli towary te przed ich wywozem do państwa członkowskiego innego niż państwo, w którym zostały one dopuszczone do swobodnego obrotu, nie były również zgodnie z prawem sprzedawane na terytorium państwa członkowskiego.

Co się tyczy istnienia ewentualnych względów uzasadniających taką praktykę, dotyczących w szczególności ochrony konsumentów, z uwagi na ryzyko oszustw występujące na rynku wyrobów z metali szlachetnych, w braku uregulowań Unii wybór środków odpowiednich w celu zaradzenia temu ryzyku należy do państw członkowskich, które dysponują szerokim zakresem uznania. W związku z tym, w aktualnym stanie prawa Unii i poza przypadkami uregulowanymi w umowie międzynarodowej, państwo członkowskie może co do zasady nie uznać, iż cechy probiercze zastosowane na terytorium państw trzecich oferują równoważny poziom ochrony konsumentów w stosunku do cech probierczych zastosowanych przez niezależne organy na terytorium państw członkowskich.

Przepisy krajowe wymagające, aby wyroby z metali szlachetnych przywożone z innych państw członkowskich, w których są one zgodnie z prawem sprzedawane i ocechowane zgodnie z ustawodawstwem tych państw, zostały dodatkowo ocechowane w państwie członkowskim przywozu, utrudniają przywóz i czynią go bardziej kosztownym, stanowiąc zatem środek o skutku równoważnym do ograniczenia ilościowego w przywozie w rozumieniu art. 34 TFUE.

Odmawiając, w ogólny i systematyczny sposób, uznania cech probierczych urzędu probierczego innego państwa członkowskiego, państwo członkowskie uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 34 TFUE w zakresie, w jakim, po pierwsze, taka praktyka odmowy nie jest uzasadniona, gdy wyniki kontroli dokonanej w państwie członkowskim, z którego odnośne metale szlachetne są wywożone, spełniają wymogi państwa członkowskiego przywozu i po drugie, w zakresie, w jakim taka praktyka odmowy może być uzasadniona ochroną konsumentów, nie jest ona proporcjonalna względem założonych celów.

Z jednej strony, co się tyczy pierwszego aspektu uchybienia zobowiązaniom taka praktyka odmowy nie jest uzasadniona, gdy te dwa państwa członkowskie posiadają równoważny poziom ochrony konsumentów. Jest tak w przypadku metali szlachetnych oznaczonych cechą probierczą urzędu probierczego zastosowaną w państwie członkowskim i zgodnie z prawem sprzedawanych na terytorium państwa członkowskiego, jak również metali szlachetnych oznaczonych cechą probierczą urzędu probierczego zastosowaną w państwie trzecim, które zostały dopuszczone do swobodnego obrotu w Unii i które przed ich przywozem do danego państwa członkowskiego były zgodnie z prawem sprzedawane na terytorium państwa członkowskiego, które podobnie jak pierwsze państwo członkowskie postanowiło nie dopuścić, aby jego urząd probierczy lub urzędy probiercze czy też inne organy, które upoważnia ono do stosowania cech probierczych tego państwa członkowskiego, zastosowały te cechy probiercze na terytorium państw trzecich.

Z drugiej strony, w wypadku gdy taka praktyka może być uzasadniona ochroną konsumentów, co ma miejsce gdy dotyczy ona metali szlachetnych oznaczonych cechą probierczą urzędu probierczego zastosowaną w państwie trzecim, które to metale zostały dopuszczone do swobodnego obrotu w Unii i były przedmiotem wywozu do danego państwa członkowskiego, ale które nie były uprzednio sprzedawane zgodnie z prawem w państwie członkowskim, a także jeśli chodzi o takie towary, które po dopuszczeniu do swobodnego obrotu były zgodnie z prawem sprzedawane w państwie członkowskim, które nie ustanawia wymogu ocechowania metali szlachetnych przez niezależny organ, lub też w państwie członkowskim, które wymaga takiego ocechowania, ale dopuszcza, aby zostało ono przeprowadzone na terytorium państw trzecich, praktyka taka ze względu na jej ogólny i systematyczny charakter jest nieproporcjonalna względem założonych celów, ponieważ obejmuje ona metale szlachetne oznaczone cechami probierczymi owego urzędu probierczego w sposób ogólny, a nie tylko metale szlachetne oznaczone cechami probierczymi tego urzędu zastosowanymi na terytorium państw trzecich, i to ponadto bez rozróżnienia w zależności od warunków, zgodnie z którymi te metale szlachetne zostały wywiezione do państwa członkowskiego odmawiającego uznania tych cech probierczych, to znaczy w szczególności w zależności od tego, czy zostały wywiezione do tego państwa członkowskiego po samym dopuszczeniu ich do swobodnego obrotu w innym państwie członkowskim, czy też po tym, gdy były one też przedmiotem zgodnej z prawem sprzedaży w innym państwie członkowskim.

(por. pkt 58–60, 62, 64, 68, 69; pkt 1 sentencji)