ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
120.

Pierwszy z nich jest przewidziany w art. 5 ust. 1 lit. c) EKPC, który dotyczy zasadniczo aresztowania ( 94 ). Europejski Trybunał Praw Człowieka orzekł w tym zakresie, że powód zatrzymania dotyczący konieczności zapobieżenia popełnieniu przestępstwa jest nie do pogodzenia z polityką prewencji ogólnej prowadzoną przeciwko osobie lub kategorii osób, które okazały się niebezpieczne ze względu na ich ciągłą skłonność do popełnienia przestępstw. Powód ten sprowadza się do wyposażenia umawiających się państw w narzędzie zapobiegania popełnieniu konkretnego i określonego przestępstwa ( 95 ). Pozwala on tylko na pozbawienie wolności zarządzone w ramach postępowania karnego ( 96 ). Wynika to z jego brzmienia, które należy czytać w związku z, po pierwsze, art. 5 ust. 1 lit. a) EKPC, a po drugie, art. 5 ust. 3 tej konwencji, z którym tworzy on całość i który stanowi w szczególności, że zastosowanie takiego wyjątku od prawa do wolności i bezpieczeństwa osobistego wymaga, by dana osoba została niezwłocznie postawiona przed sędzią lub innym urzędnikiem uprawnionym przez ustawę do wykonywania władzy sądowej i miała prawo być sądzona w rozsądnym terminie albo zwolniona na czas postępowania ( 97 ). Takie postępowanie może mieć na celu – w przypadku gdy osoba została pozbawiona wolności w celu zapobieżenia popełnieniu przestępstwa – ukaranie tej osoby za przygotowanie do tego przestępstwa ( 98 ). Wymóg dotyczący postępowania karnego nie oznacza jednak w żadnym razie, że zatrzymanie lub aresztowanie nie mogą być zarządzone przez organ administracyjny (jak w przykładzie, który przedstawiłam w pkt 87 niniejszego stanowiska), ponieważ Europejski Trybunał Praw Człowieka orzekł, że art. 5 ust. 3 EKPC ma w szczególności na celu zapewnienie szybkiej i automatycznej kontroli sądowej pozbawienia wolności zarządzonego przez policję lub organ administracyjny na podstawie ust. 1 lit. c) wspomnianego artykułu ( 99 ).
5)

Czy w sytuacji gdy przedsiębiorca posługuje się oznaczeniem podobnym do cieszącego się reputacją zarejestrowanego znaku towarowego, a oznaczenie to nie jest łudząco podobne do tego znaku towarowego, w związku z czym: (a) podstawowa funkcja zarejestrowanego znaku towarowego polegająca na zapewnieniu gwarancji pochodzenia nie zostaje naruszona ani nie powstaje ryzyko jej naruszenia; (b) nie występuje narażenie na szwank ani rozmycie znaku towarowego lub jego reputacji, ani nie powstaje ryzyko wystąpienia któregokolwiek z tych skutków; (c) nie ma to wpływu na poziom sprzedaży prowadzonej przez uprawnionego do znaku towarowego; oraz (d) uprawniony do znaku towarowego nie zostaje pozbawiony wpływów uzyskiwanych z tytułu promocji, utrzymania lub umacniania pozycji swego znaku towarowego; (e) lecz przedsiębiorca ten uzyskuje korzyści handlowe wynikające z posługiwania się swym oznaczeniem, ze względu na jego podobieństwo do znaku zarejestrowanego takie posługiwanie się zarejestrowanym znakiem towarowym stanowi korzystanie „w sposób bezprawny” z jego reputacji w rozumieniu art. 5 ust. 2 dyrektywy o znakach towarowych?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 22/27

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-140/06 Philip Morris Products SA przeciwko OHIM, wniesione w dniu 16 listopada 2007 r. przez Philip Morris Products SA

(Sprawa C-497/07 P)

(2008/C 22/52)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Philip Morris Products SA (przedstawiciele: adwokaci T. van Innis i C.S. Moreau)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie zaskarżonego wyroku;

— obciążenie Urzędu kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W odwołaniu wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył art. 4 i 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1). W tym zakresie zarzuca on Sądowi, po pierwsze, że oparł swą ocenę na założeniu niekorzystnym dla kategorii znaków towarowych, do których należy zgłoszony znak towarowy. Orzekając bowiem, że konsumenci nie mają w zwyczaju domyślać się pochodzenia towarów wedle ich kształtu lub kształtu ich opakowania, Sąd dokonał stwierdzenia o charakterze faktycznym, które jest pozbawione jakichkolwiek podstaw naukowych i wypacza sposób postrzegania przez ludzi oznaczeń ogólnie — i kształtów w szczególności.

Po drugie wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że przeprowadził błędną analizę prawną sposobu postrzegania znaku towarowego przez zainteresowany krąg odbiorców. Błąd ten polega w pierwszym rzędzie na tym, że Sąd odniósł się do używania znaku towarowego wyłącznie w formie jego inkorporacji do paczki papierosów, mimo że kształt opakowania określonego towaru może zostać przedstawiony odbiorcom na wiele różnych sposobów, na przykład w formie graficznego lub trójwymiarowego przedstawienia znaku towarowego w materiałach promocyjnych. Popełniony błąd w ocenie polega ponadto na tym, że Sąd ograniczył pojęcie znaku towarowego jedynie do części mogącej być postrzeganą przez potencjalnego nabywcę na moment przed dokonaniem zakupu, podczas gdy krąg odbiorców zainteresowany danym znakiem towarowym składa się z tych wszystkich, którzy mogą się z nim zetknąć w ramach normalnego używania znaku towarowego, które znajduje wyraz zarówno podczas promocji towaru przed jego nabyciem, jak i podczas używania lub konsumpcji towaru po jego zakupie.

Wnoszący odwołanie powołuje się po trzecie i ostatnie na sprzeczność w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

(1) Dz.U. 1994, L 11, str. 1.
3.

Ponadto, w celu uznania prawa wskazanych powyżej pracowników do urlopu rodzicielskiego, konieczne jest w świetle ustawodawstwa greckiego, spełnienie — oprócz przesłanek przewidzianych w dyrektywie — również następujących, dodatkowych przesłanek: — okres zatrudnienia co najmniej 12 miesięcy na tym samym statku, — liczebności załogi tego statku w wysokości co najmniej 30 osób, — przedstawienie dowodu, że drugie z rodziców jest zatrudnione, — uznanie za „nową” umowę o pracę zawartą po powrocie marynarza z urlopu rodzicielskiego i wymóg ponownego upływu minimalnego okresu zatrudnienia w wymiarze 6 lub 7 miesięcy, — obciążenie marynarza kosztami wysłania zastępującego go pracownika, — zastosowanie omawianego krajowego ustawodawstwa wyłącznie do umów o pracę zawartych z marynarzami, których początek przypada po wejściu w życie umów zbiorowych, — uznanie obowiązków handlowych za względy siły wyższej uzasadniające odmowę przyznania urlopy rodzicielskiego.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 22/34

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-196/02 MTU Friedrichshafen GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 22 listopada 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

(Sprawa C-520/07 P)

(2008/C 22/62)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Gross, B. Martenczuk, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: MTU Friedrichshafen GmbH

Żądania wnoszącego odwołanie

— Uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. w sprawie T-196/02 MTU Friedrichshafen GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich,

— ostateczne orzeczenie co do istoty sprawy i oddalenie skargi jako bezzasadnej,

— obciążenie skarżącej w postępowaniu głównym zarówno kosztami postępowania odwoławczego, jak i kosztami postępowania pierwszoinstancyjnego w sprawie T-196/02.

Zarzuty i główne argumenty

Sąd popełnił błąd, wychodząc z założenia, że możliwość wydania decyzji na podstawie dostępnych informacji nie może zostać zastosowana w celu ustalenia faktycznego beneficjenta pomocy. Ustalenie faktycznego beneficjenta stanowi zazwyczaj element decyzji Komisji, w których nakazuje się odzyskanie pomocy przyznanej bezprawnie. To ustalenie jest bowiem niezbędne do zagwarantowania skutecznego odzyskania pomocy przyznanej bezprawnie. Wykluczenie możliwości ustalenia beneficjenta pomocy na podstawie dostępnych informacji nie jest zatem zgodne z art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999.

Po drugie, Sąd niesłusznie wyszedł z założenia, iż decyzja Komisji została oparta na zwykłym domniemaniu, które nie odpowiadało wymogom decyzji wydanej na podstawie dostępnych informacji. Z jednej strony w przypadku decyzji wydanej na podstawie dostępnych informacji nie jest wymagana absolutna pewność. Z drugiej strony decyzja Komisji została oparta na informacjach o kosztach rozwoju know-how przekazanych przez syndyka SKL-M. W konsekwencji Komisja dysponowała wystarczającymi danymi, które umożliwiały jej wyciągnięcie wniosku, iż transfer know-how na rzecz MTU stanowił korzyść dla tego przedsiębiorstwa.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 22/26

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht für Strafsachen Wien (Austria) w dniu 31 października 2007 r. — Postępowanie karne prowadzone przez Staatsanwaltschaft Wien przeciwko Vladimirowi Turanskiemu

(Sprawa C-491/07)

(2008/C 22/49)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Landgericht für Strafsachen Wien (Austria)

Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

Vladimir Turansky

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni ustanowionego w art. 54 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. zawartego między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej (1) w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach podpisanej w dniu 19 czerwca 1990 r. w Schengen zakazu powtórnego karania należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie prowadzeniu przeciwko oskarżonemu postępowania karnego w Republice Austrii w sytuacji, gdy zaprzestano prowadzenia wszczętego w Republice Słowackiej, już po przystąpieniu tego kraju do Unii Europejskiej, przeciwko niemu z tytułu tych samych czynów postępowania karnego, a zaprzestanie to nastąpiło wskutek prawomocnego zakończenia postępowania przez organy policji, po zbadaniu przez nie istoty sprawy i odstąpieniu od wymierzenia kary?

(1) Dz.U. L 239, str. 19.
2)

w przypadku odpowiedzi twierdzącej, jako zezwalający na uregulowanie, które prowadzi do obliczania progów, od których wymagane są pozwolenia, w oparciu o system „równoważników zwierzęcych”, który polega na ważeniu liczby zwierząt na jedno miejsce w zależności od gatunku, po to by uwzględnić ilość azotu faktycznie wydzielaną przez różne gatunki?
a)

Zgodnie z art. 67 § 3 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji Sąd bierze pod uwagę tylko te dokumenty i materiały, z którymi adwokaci i radcowie prawni oraz pełnomocnicy stron mogli się zapoznać i co do których mogli się wypowiedzieć. W pkt 34 zaskarżonego wyroku znajduje się odniesienie do dokumentów przedstawionych przez OHIM po raz pierwszy w odpowiedzi na skargę, co do których wnoszący odwołanie nie miał okazji wypowiedzenia się (procedura pisemna została zamknięta po przedstawieniu odpowiedzi na skargę). Wyrok został zatem oparty na dowodach, które nie podlegają dopuszczeniu. Brak możliwości przedstawienia przez wnoszącego odwołanie swojego stanowiska stanowi naruszenie prawa do bycia wysłuchanym.
a)

Czy w świetle art. 73 WE, 87 WE i 88 WE oraz rozporządzenia nr 1191/69 (1) władze krajowe mogą nakładać obowiązki świadczenia usługi publicznej na przedsiębiorstwo publiczne odpowiedzialne za transport publiczny w gminie?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 22/33

Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

(Sprawa C-511/07)

(2008/C 22/59)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Rozet i U. Wölker, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że z powodu nieprzekazania informacji wymaganych art. 3 ust. 1 lit. f) decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. dotyczącej mechanizmu monitorowania emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz wykonania Protokołu z Kioto (1), w związku z art. 2 i 4 ust. 1 lit b) i d) decyzji Komisji nr 2005/166/WE z dnia 10 lutego 2005 r. ustanawiającej zasady wykonania decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady 280/2004/WE dotyczącej mechanizmu monitorowania emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie i wykonania Protokołu z Kioto (2), Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tych przepisów;

— obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W skardze Komisja zarzuca stronie pozwanej niepełne wykonanie zobowiązań wynikających z decyzji 2802004/WE w związku z decyzją 2005/166/WE. Po pierwsze bowiem strona pozwana nie dostarczyła w rocznym sprawozdaniu kompletnych informacji dotyczących metod stosownych do różnych rodzajów danych dotyczących działalności oraz czynników emisji używanych w głównych źródłach we Wspólnocie. Po drugie Wielkie Księstwo Luksemburga nie przekazało do wiadomości Komisji ogólnych szacunków niepewności elementów luksemburskiego sprawozdania dotyczącego krajowego wykazu.

(1) Dz.U. L 49. str. 1.

(2) Dz.U. L 55, str. 57.
3)

Czy okoliczność, że w kontekście zawarcia między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a nowym państwem członkowskim umowy akcesyjnej, to nowe państwo członkowskie skorzystało z ochrony szeregu kwalifikowanych oznaczeń geograficznych środków spożywczych na postawie rozporządzenia (WE) nr 510/2006, skutkuje tym, że ochrona innej nazwy tego samego produktu, ustanowiona na szczeblu krajowym, a w każdym razie rozszerzona na inne państwo członkowskie na podstawie umowy dwustronnej, nie może już zostać utrzymana w mocy, a rozporządzenie (WE) nr 510/2006 ma w tym zakresie skutek wyłączający?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 8/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Session (Scotland), Edynburg (Zjednoczone Królestwo) w dniu 5 listopada 2007 r. — Royal Bank of Scotland plc przeciwko The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs

(Sprawa C-488/07)

(2008/C 8/16)

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

Court of Session (Scotland), Edynburg

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Royal Bank of Scotland plc

Strona pozwana: The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs

Pytania prejudycjalne

1) Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi szóstej dyrektywy VAT 77/388/EWG (1) wymaga, by część podatku podlegająca odliczeniu przez podatnika na podstawie art. 17 ust. 5 była ustalana w stosunku procentowym w skali rocznej oraz zaokrąglona w górę do pełnej kwoty procentowej, w przypadku gdy: a) tą częścią jest część, która została ustalona dla pewnego obszaru działalności podatnika zgodnie z art. 17 ust. 5 akapit trzeci lit. a) bądź b), lub b) tą częścią jest część, która została ustalona na podstawie wykorzystania całości lub części towarów i usług przez podatnika zgodnie z art. 17 ust. 5 akapit trzeci lit. c), lub c) tą częścią jest część, która została ustalona w odniesieniu do wszystkich towarów i usług wykorzystanych przez podatnika dla wszystkich czynności wymienionych w art. 17 ust. 5 akapit pierwszy, zgodnie z art. 17 ust. 5 akapit trzeci lit. d)?

2) Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi pozwala państwom członkowskim wymagać, by część podatku podlegająca odliczeniu przez podatnika na podstawie art. 17 ust. 5 była zaokrąglana w górę do wartości innej niż kolejna najwyższa liczba całkowita?

(1) Dz.U. L 145, str. 1.
2)

W przypadku gdy ochrona udzielana na podstawie art. 15 lit. c) dyrektywy ma w stosunku do ochrony udzielanej na podstawie art. 3 konwencji komplementarny lub inny charakter: jakie kryteria należy stosować w takim przypadku przy ocenie, czy osobie, która uważa, że kwalifikuje się do objęcia ochroną uzupełniającą, rzeczywiście grozi ryzyko indywidualnego zagrożenia wynikające z przemocy o charakterze niedyskryminującym, tak jak tego wymaga art. 15 lit. c) w związku z art. 2 lit. e) dyrektywy?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 37/18

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 20 września 2007 r. w sprawie T-461/04, Imagination Technologies Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 30 listopada 2007 r. przez Imagination Technologies Ltd

(Sprawa C-542/07 P)

(2008/C 37/25)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Imagination Technologies Ltd (przedstawiciel: M. Edenborough, Barrister)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji;

— obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania w sprawie skargi przed Sądem Pierwszej Instancji.

Zarzuty i główne argumenty

Odwołujący się twierdzi, że zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 2396075, dotyczące znaku słownego PURE DIGITAL („zgłoszenie”), nie narusza ani art. 7 ust. 1 lit. b) ani art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94, jako że znak ten nabył charakter odróżniający od czasu zgłoszenia go do rejestracji. Jego zdaniem Sąd Pierwszej Instancji dokonał nieprawidłowej wykładni stosownych przepisów prawnych. Powinien był on stwierdzić w szczególności, że używanie znaku po zgłoszeniu go do rejestracji ma znaczenie dla oceny charakteru odróżniającego nabytego w drodze używania.

Sąd Pierwszej Instancji niesłusznie zatem oddalił skargę. Odwołujący się domaga się w związku z tym uwzględnienia niniejszego odwołania i uchylenia zaskarżonego wyroku. Odwołujący się domaga się także zasądzenia na swoją rzecz kosztów postępowania odwoławczego oraz postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 37/10

Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

(Sprawa C-521/07)

(2008/C 37/12)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: P. van Nuffel i R. Lyal)

Strona pozwana: Królestwo Niderlandów

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że nie zwalniając dywidend wypłacanych spółkom mającym siedzibę w Norwegii lub Islandii z poboru podatku od dywidend na tych samych warunkach, co dywidendy wypłacane spółkom niderlandzkim, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 40 Porozumienia EOG;

— obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgodnie z niderlandzkimi przepisami podatkowymi podatek od dywidend nie podlega pobraniu, gdy spółka niderlandzka wypłaca dywidendę innej spółce mającej siedzibę w Niderlandach, która posiada co najmniej 5 % udziałów w spółce wypłacającej dywidendę. Natomiast podatek od dywidend podlega pobraniu, gdy spółka otrzymująca dywidendę ma siedzibę w Norwegii lub Islandii, chyba że spółka ta posiada co najmniej 25 % (Norwegia) lub 10 % (Islandia) udziałów w niderlandzkiej spółce wypłacającej dywidendę.

Komisja jest zdania, że niderlandzkie przepisy podatkowe ustanawiają w ten sposób nierówne traktowanie pomiędzy spółkami mającymi siedzibę w Norwegii lub Islandii a spółkami mającymi siedzibę w Niderlandach. Stanowi to ograniczenie swobodnego przepływu kapitału pomiędzy Niderlandami a Norwegią oraz Islandią, które narusza art. 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1) (Porozumienie EOG) — przepis, który co do zasady odpowiada art. 56 WE. Sytuacja spółek norweskich lub islandzkich, które mają udział w kapitale spółki niderlandzkiej, jest bowiem obiektywnie porównywalna do sytuacji spółki niderlandzkiej o takim samym udziale. Przepisy niderlandzkie nie znajdują uzasadnienia. Wprawdzie państwa członkowskie mogą podejmować środki w celu zapobieżenia nadużyciom, jednakże muszą one być proporcjonalne ze względu na zamierzony cel, co w tym przypadku nie ma miejsca.

(1) Dz.U. L 1 z dnia 3.1.1994.
1)

W przypadku gdy produkt leczniczy nie mieszczący się w zakresie załącznika do rozporządzenia 2309/93 (1) został wprowadzony do obrotu w państwie członkowskim (Austrii), na podstawie jego krajowej procedury udzielania pozwoleń, przed przystąpieniem tego państwa członkowskiego do EOG lub Wspólnoty Europejskiej, oraz: a) to państwo członkowskie następnie przystąpiło kolejno do EOG i do Wspólnoty, a wypełniając warunki przystąpienia dokonało transpozycji do swego prawa krajowego przepisów dotyczących udzielania pozwoleń zawartych w dyrektywie 65/65 (obecnie dyrektywa 2001/83 (2)), przy czym nie miały zastosowania w tym względzie żadne przepisy przejściowe; b) przedmiotowy produkt pozostawał w obrocie w tym państwie członkowskim przez kilka lat po przystąpieniu tego państwa do EOG i do Wspólnoty Europejskiej; c) po przystąpieniu tego państwa członkowskiego do EOG i do Wspólnoty Europejskiej pozwolenie na wprowadzenie do obrotu przedmiotowego produktu zostało zmienione poprzez dodanie nowego wskazania i zmiana ta została uznana przez władze tego państwa członkowskiego za zgodną z wymogami prawa wspólnotowego; d) dokumentacja dotycząca tego produktu nie była aktualizowana zgodnie z dyrektywą 65/65 (obecnie dyrektywa 2001/83) po przystąpieniu tego państwa członkowskiego do EOG i do Wspólnoty Europejskiej; i e) następnie udzielono pozwolenia na podstawie art. 6 dyrektywy 2001/83 dla produktu zawierającego ten sam aktywny składnik i został on wprowadzony do obrotu we Wspólnocie; czy taki produkt leczniczy może zostać uznany za „referencyjny produkt leczniczy, który jest lub był dopuszczony do obrotu na mocy art. 6 […] w państwie członkowskim” w rozumieniu art. 10 ust. 1 dyrektywy 2001/83, a jeśli tak, to które z powyższych warunków są decydujące w tym względzie?
1.

Po pierwsze, Sąd Pierwszej Instancji dokonał błędnej wykładni art. 4 ust. 2 drugie tiret rozporządzenia („wyjątek postępowania sądowego”) stwierdzając, że Komisja nie musiała dokonywać konkretnej oceny kwestii, czy należało przyznać dostęp do jej pism procesowych przez rozprawą. Taka interpretacja jest (i) sprzeczna z utrwalonymi zasadami wykładni wyjątku postępowania sądowego, które zostały uznane w innych częściach wyroku, (ii) oparta na nieistniejącym prawie Komisji do obrony jej interesów „niezależnie od wszelkich zewnętrznych wpływów”, (iii) oparta na oczywiście błędnych argumentach prawnych, w zakresie w jakim powołuje się na „zasadę równości broni”, (iv) niesłusznie pomija znaczenie zasad innych sądów, które zezwalają na dostęp do pism procesowych przed rozprawą; oraz (v) błędnie powołuje się na konieczność ochrony skuteczności postępowania przy drzwiach zamkniętych przed sądami wspólnotowymi.
3)

Czy art. 9 układu stowarzyszeniowego należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu ustawowego uregulowania państwa członkowskiego, takiego jak art. 4a niderlandzkiej TW, które prowadzi do pośredniego odmiennego traktowania ze względu na przynależność państwową, — po pierwsze ponieważ do świadczenia dodatkowego nie jest (już) uprawniona znacznie większa liczba osób mających obywatelstwo inne niż niderlandzkie nie zamieszkująca już na terytorium Niderlandów, wśród nich duża grupa obywateli tureckich, aniżeli osób mających obywatelstwo niderlandzkie; — i po drugie ponieważ uregulowanie to znosi świadczenia dodatkowe na rzecz obywateli tureckich, zamieszkujących w Turcji, ze skutkiem od dnia 1 lipca 2003 r., podczas gdy w stosunku do osób mających obywatelstwo państwa członkowskiego UE bądź państwa trzeciego, o ile zamieszkują one na terytorium UE, świadczenia dodatkowe są znoszone (stopniowo), dopiero począwszy od dnia 1 stycznia 2007 r.?
2.

W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy dyrektywę Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich, a w szczególności jej art. 4 ust. 1, należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje ona to państwo członkowskie do traktowania wypłaconego zysku, który spółka tego państwa członkowskiego uzyskuje od swojej spółki zależnej z siedzibą w innym państwie członkowskim, tak by podlegał on w pełni odliczeniu od zysku za dany rok podatkowy, zaś wynikłej z tego straty, tak by podlegała ona w pełni przeniesieniu na kolejny rok podatkowy?