ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 45/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obvodní soud pro Prahu 1 (Republika Czeska) w dniu 29 października 2013 r. — Hoštická a.s. i in. przeciwko Ministerstvo zemědělství

(Sprawa C-561/13)

2014/C 45/32

Język postępowania: czeski

Sąd odsyłający

Obvodní soud pro Prahu 1

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Hoštická a.s., Jaroslav Haškovec, Zemědělské družstvo Senice na Hané

Strona pozwana: Ministerstvo zemědělství

Pytania prejudycjalne

1) Czy art. 126 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 (1) należy interpretować w ten sposób, że oddzielna płatność z tytułu cukru jest płatnością niezwiązaną z wielkością produkcji?

2) Czy art. 126 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 73/2009 należy interpretować w ten sposób, że „kryteria przyjęte przez dane państwa członkowskie w roku 2006 i 2007” obejmują reprezentatywny okres wybrany w tym czasie przez państwo członkowskie na podstawie art. 143ba ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 (2), zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 319/2006 (3)?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 30, s. 16).

(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 3, t. 40, s. 269).

(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 319/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników (Dz.U. L 58, s 32).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 39/12

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 2 grudnia 2013 r. — postępowanie karne przeciwko Miguelowi M.

(Sprawa C-627/13)

2014/C 39/19

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strona w postępowaniu głównym

Miguel M.

Pytania prejudycjalne

Czy produkty lecznicze zgodnie z definicją dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (1), zawierające substancje sklasyfikowane przez rozporządzenia nr 273/2004 (2) i nr 111/2005 (3), zgodnie z odpowiednim art. 2 lit. a) tych rozporządzeń są zawsze wyłączone spod zakresu stosowania tych aktów albo czy należy to jedynie wówczas założyć, gdy produkty lecznicze mają taki skład, że substancje sklasyfikowane nie mogą być łatwo wykorzystane lub odzyskane za pomocą łatwych do zastosowania lub ekonomicznie opłacalnych środków?

(1) Dz.U. L 311, s. 67.

(2) Rozporządzenie (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych (Dz.U. L 47, s. 1)

(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określające zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi (Dz.U. 2005 L 22, s. 1)
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 39/14

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de commerce de Versailles (Francja) w dniu 6 grudnia 2013 r. — Comité d’entreprise de Nortel Networks SA i in. przeciwko adwokatowi C. Rogeau, syndykowi Nortel Networks SA oraz Alanowi Robertowi Bloomowi i in.

(Sprawa C-649/13)

2014/C 39/23

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal de commerce de Versailles

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Comité d’entreprise de Nortel Networks SA i in.

Druga strona postępowania: adwokat C. Rogeau, syndyk Nortel Networks SA oraz Alan Robertowi Bloomowi i in.

Pytanie prejudycjalne

Czy sąd państwa członkowskiego wszczęcia wtórnego postępowania upadłościowego ma jurysdykcję wyłączną, bądź przemienną wraz z sądem państwa członkowskiego wszczęcia głównego postępowania upadłościowego, do rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia składników majątku dłużnika objętych zakresem skutków wtórnego postępowania upadłościowego na podstawie art. 2 lit. g), art. 3 ust. 2 i art. 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (1) i — w razie posiadania przez ten sąd jurysdykcji wyłącznej, bądź przemiennej —, czy prawem właściwym jest prawo mające zastosowanie do głównego postępowania upadłościowego, czy też prawo mające zastosowanie do wtórnego postępowania upadłościowego?

(1) Dz.U. L 160, s. 1.
—

Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 września 2013 r. wydanego w sprawie T-258/10 Orange przeciwko Komisji Europejskiej i jeżeli Trybunał uważa, że dysponuje wszelkimi elementami niezbędnymi do wydania ostatecznego orzeczenia co do istoty sprawy, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 7426 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r. dotyczącej rekompensaty kosztów związanych z powierzeniem usługi publicznej polegającej na stworzeniu i obsłudze ultraszerokopasmowej sieci łączności elektronicznej w departamencie Hauts-de-Seine (pomoc państwa N 331/2008 — Francja);
2)

Czy surowe nasiona dyni (warzywa) w łupinkach przeznaczone do obróbki cieplnej i mechanicznej w celu wykorzystania do spożycia przez ludzi (jako środek spożywczy typu przekąska) powinny zostać zaklasyfikowane, zgodnie z notami wyjaśniającymi do nomenklatury scalonej, jako objęte pozycją 1207 — podpozycja 1207999710, czy jako objęte pozycją 1209 — podpozycja 1209919010?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 39/13

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 2 grudnia 2013 — Jean-Bernard Lafonta przeciwko Autorité des marchés financiers

(Sprawa C-628/13)

2014/C 39/20

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour de cassation

Strony w postępowaniu głównym

Strona pozwana: Jean-Bernard Lafonta

Strona skarżąca: Autorité des marchés financiers

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 1 pkt 1 dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) (1) i art. 1 ust. 1 dyrektywy Komisji 2003/124/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonującej dyrektywę 2003/6 (Parlamentu Europejskiego i Rady) w zakresie definicji i publicznego ujawniania informacji wewnętrznych oraz definicji manipulacji na rynku (2), należy interpretować w ten sposób, że ściśle określone informacje w rozumieniu tych przepisów mogą stanowić wyłącznie informacje co do których można założyć z dostatecznym stopniem prawdopodobieństwa, że ich potencjalny skutek na cenę danych instrumentów finansowych będzie miał określony charakter w sytuacji gdy zostaną podane do publicznej wiadomości?

(1) Dz.U. L 96, s. 16.

(2) Dz.U. L 339, s. 70.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 52/26

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-375/10 Hansa Metallwerke AG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 26 listopada 2013 r. przez Hansa Metallwerke i in.

(Sprawa C-611/13 P)

2014/C 52/48

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Hansa Metallwerke AG, Hansa Nederland BV, Hansa Italiana Srl., Hansa Belgium, Hansa Austria GmbH (przedstawiciele: adwokaci H.-J. Hellmann i S. Cappellari)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej

Żądania wnoszących odwołanie

I. Uchylenie wyroku Sądu z dnia 16 września 2013 r. w sprawie T-375/10 Hansa Metallwerke AG i in. przeciwko Komisji i definitywne rozstrzygnięcie sporu w następujący sposób: 1) Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2010 r., doręczonej wnoszącym odwołanie w dniu 30 czerwca 2010 r., dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”) oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.092 — Instalacje sanitarne), w zakresie, w jakim dotyczy ona wnoszących odwołanie, posiłkowo, obniżenie kwoty grzywny. 2) Obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania.

II. W dalszej kolejności, także posiłkowo, uchylenie zaskarżonego wyroku i odesłanie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszące odwołanie twierdzą przede wszystkim, że Sąd naruszył uznaną w prawie Unii zasadę indywidualizacji kar i sankcji. W szczególności podnoszą one, że Sąd nie wziął pod uwagę okoliczności, iż wprowadzona w 2006 r. zmiana wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien poskutkowała radykalną zmianą ogólnej metody obliczania, zwłaszcza w odniesieniu do przedsiębiorstw oferujących ograniczony asortyment produktów. W konsekwencji zastosowania tego błędnego pod względem prawnym podejścia Sąd nie wypełnił ciążącego na nim obowiązku przeprowadzenia pełnej kontroli sądowej w odniesieniu do kwestii ustalania grzywien przez drugą stronę postępowania, względnie przeprowadził tę kontrolę w błędny pod względem prawnym sposób.

Następnie wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd nie uzasadnił wystarczająco swych rozważań dotyczących zasady indywidualizacji kar. W szczególności, zdaniem wnoszących odwołanie, Sąd nie wziął w żaden sposób pod uwagę mającego w tym kontekście znaczenie wyroku ósmej izby Sądu w sprawie T-211/08 (1), ani oczywistej zmiany stanowiska Komisji w wydanej przez nią decyzji w sprawie COMP/39452, mimo że wnoszące odwołanie przedstawiły na rozprawie obszerne wywody w tym zakresie.

Wnoszące odwołanie utrzymują wreszcie, że doszło do naruszenia uznanej w prawie Unii zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań. Oceniając postępowanie Komisji, która — wbrew złożonym w postępowaniu administracyjnym zapowiedziom — w decyzji nie przyznała obniżki grzywny, Sąd nie wziął pod uwagę nadrzędnego znaczenia, jakie należy nadać lojalnej współpracy z Komisją na podstawie komunikatu w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli.

(1) Wyrok z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie Putters International przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-3729.
2)

W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1: 2.1. Czy na podstawie art. 3 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 469/2009 można wydać świadectwo ochronne dla chronionej patentem podstawowym substancji (w niniejszym przypadku białka D), gdy substancja ta ma własne działanie terapeutyczne (w niniejszym przypadku jako szczepionka przeciwko bakteriom Haemophilus influenzae), jednakże zezwolenie na produkt leczniczy nie odnosi się do tego działania? 2.2. Czy na podstawie art. 3 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 469/2009 można wydać świadectwo ochronne dla chronionej patentem podstawowym substancji (w niniejszym przypadku białka D), gdy w zezwoleniu określono tę substancję jako „nośnik” właściwych składników aktywnych (w niniejszym przypadku polisacharydów pneumokokowych), wzmacnia ona jako „adiuwant” działanie tych składników, jednak działanie to nie zostało wyraźnie wymienione w zezwoleniu na produkt leczniczy?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 61/3

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-226/09, British Telecommunications plc przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 listopada 2013 r. przez British Telecommunications plc

(Sprawa C-620/13 P)

2014/C 61/05

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: British Telecommunications plc (przedstawiciele: J. Holmes, Barrister i H. Legge QC)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska i BT Pension Scheme Trustees Ltd

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim dotyczy on podniesionych przez wnoszącego odwołanie w skardze do Sądu zarzutów pierwszego i drugiego;

— uwzględnienie tych zarzutów jako zasadnych;

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2009/703/WE z dnia 11 lutego 2009 r. (1) oraz

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty na poparcie odwołania.

W ramach zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie podnosi, że w zaskarżonym wyroku Sąd przedstawił własne argumenty, których nie zawiera decyzja Komisji, dla odrzucenia niektórych dodatkowych zobowiązań przy ocenie selektywności. Sąd tym samym starał się w niedopuszczalny sposób zastąpić rozumowanie Komisji swym własnym rozumowaniem przy dokonywaniu oceny istnienia selektywnej korzyści na rzecz wnoszącego odwołanie.

W ramach zarzutu drugiego wnoszący odwołanie podnosi, że w każdym razie własne argumenty Sądu naruszają prawo, ponieważ, odrzucając dodatkowe zobowiązania Sąd zastosował nieprawidłowe kryterium prawne; ponadto argumenty, na których Sąd się oparł, były albo nieistotne pod względem prawnym, albo przeinaczały dowody.

W ramach zarzutu trzeciego wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył prawo przy badaniu argumentów przyjętych przez Komisję dla odrzucenia niektórych dodatkowych zobowiązań, uznając te argumenty za istotne z prawnego punktu widzenia i wystarczające do potwierdzenia decyzji Komisji. Badanie dokonane przez Sąd jest niewystarczające. W niektórych kwestiach nie jest jasne, czy Sąd podziela tok rozumowania Komisji, a jeśli ma to miejsce, to na jakiej podstawie. W pozostałych kwestiach Sąd uwzględnia czynniki, które są nieistotne pod względem prawnym i zastępuje rozumowanie Komisji swym własnym rozumowaniem.

(1) Decyzja Komisji z dnia 11 lutego 2009 r. w sprawie pomocy państwa C 55/07 (ex NN 63/07, CP 106/06) udzielonej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej — Gwarancja publiczna udzielona BT (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 685) (Dz.U. L 242, s. 21).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 61/3

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte Suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 25 listopada 2013 r. — Ministero dell’Economia e delle Finanze i in. przeciwko Francesco Cimmino i in.

(Sprawa C-607/13)

2014/C 61/04

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte Suprema di Cassazione

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Ministero dell’Economia e delle Finanze i in.

Druga strona postępowania: Francesco Cimmino i in.

Pytania prejudycjalne

1) Czy art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2362/98 (1), który nakłada na państwa członkowskie obowiązek upewnienia się, że podmioty gospodarcze prowadzą działalność przywozową na własny rachunek jako niezależna jednostka gospodarcza pod względem zarządzania, personelu i funkcjonowania, powinien być interpretowany w ten sposób, że z przyznanych ulg celnych jest wyłączona wszelka działalność prowadzona na rachunek tradycyjnego podmiotu gospodarczego, jeżeli działalność ta jest wykonywana przez podmioty, które tylko formalnie spełniają wymogi przewidziane dla „nowych podmiotów gospodarczych” w tym rozporządzeniu?

2) Czy rozporządzenie (WE) nr 2362/98 zezwala tradycyjnemu podmiotowi gospodarczemu sprzedawać banany pochodzące spoza Unii nowemu podmiotowi gospodarczemu i uzgodnić z nim, że wprowadzi banany na obszar Unii z zastosowaniem obniżonej stawki należności celnych i odsprzeda je temu samemu tradycyjnemu podmiotowi gospodarczemu po cenie uzgodnionej przed całą transakcją, nie ponosząc rzeczywistego ryzyka przedsiębiorczego i nie zapewniając organizacji środków dla takiej transakcji?

3) Czy porozumienie, o którym mowa w pytaniu drugim, stanowi naruszenie zakazu przenoszenia praw nowych podmiotów gospodarczych na tradycyjne podmioty gospodarcze przewidzianego w art. 21 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2362/98, w związku z czym dokonane przeniesienie jest nieskuteczne i należności celne pozostają należne w pełnej, a nie w obniżonej wysokości zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 (2)?

(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2362/98 z dnia 28 października 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do uregulowań dotyczących przywozu bananów do Wspólnoty, Dz.U. L 293, s. 32.

(2) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, Dz.U. L 312, s. 1.
—

stwierdzenie, na podstawie art. 258 akapit pierwszy Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, że poprzez zastosowanie obniżonej stawki VAT m.in. do dostaw: — sprzętu medycznego, sprzętu pomocniczego oraz pozostałych urządzeń, które nie są przeznaczone wyłącznie do użytku osobistego przez osoby niepełnosprawne i/lub które nie są zwykle przeznaczone do łagodzenia skutków lub leczenia niepełnosprawności; — produktów takich jak m.in. środki odkażające, produkty i preparaty do użytku farmaceutycznego oraz produkty uzdrowisk, które nie są produktami farmaceutycznymi zwykle stosowanymi dla ochrony zdrowia, zapobiegania chorobom oraz do celów medycznych i weterynaryjnych lub produktami używanymi do celów antykoncepcyjnych oraz higieny osobistej; wymienionych w załączniku nr 3 do polskiej ustawy o podatku VAT w odniesieniu do urządzeń medycznych, towarów medycznych i produktów farmaceutycznych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 96 — 98 dyrektywy w sprawie VAT (1) w związku z załącznikiem III do tej dyrektywy;
3)

W odniesieniu do zarzutu pierwszego, podpisując Addendum do Protokołu ustaleń ze Szwajcarią w imieniu Unii i bez uprzedniego umocowania przez Radę, Komisja działała z naruszeniem zasady podziału uprawnień ustanowionej w art. 13 ust. 2 TUE, ponieważ sama uznała się za uprawnioną do decydowania o polityce Unii, co jest domeną Rady na podstawie art. 16 TUE, naruszając w ten sposób zasadę równowagi instytucjonalnej.
3)

Zarzut trzeci. Naruszenie zasady legalności i przepisów art. 101–105 TFUE w związku z art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 (1). Źródłem i podstawą całego postępowania były komunikaty Komisji, która ustanowiła tzw. program wynagradzania przedsiębiorstw za współpracę. Wnosząca odwołanie stoi na stanowisku, że w braku aktu wydanego przez prawodawcę europejskiego Komisja nie dysponuje żadnymi kompetencjami do zwalniania przedsiębiorstw z grzywien lub ich obniżania, ani do oparcia na dotyczącym tej kwestii komunikacie postępowania w sprawie karteli, prowadzącego do wymierzenia dotkliwych sankcji. Sąd nie udzielił adekwatnych odpowiedzi na sformułowane przez stronę skarżącą zastrzeżenia, rezygnując z przeprowadzenia pogłębionej analizy różnych podniesionych zagadnień prawnych.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 45/19

Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-396/10 Zucchetti Rubinetteria przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 listopada 2013 r. przez Zucchetti Rubinetteria SpA

(Sprawa C-618/13 P)

2014/C 45/35

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Zucchetti Rubinetteria SpA (przedstawiciele: adwokaci M. Condinanzi, P. Ziotti i N. Vasile)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie w jakim Sąd oddalił skargę w sprawie T-396/10 zawierającą żądanie uchylenia lub obniżenia grzywny nałożonej w art. 2 zaskarżonej decyzji z dnia 23 czerwca 2010 r. C(2010) 4185 wersja ostateczna, dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG, sprawa COMP/39.092 — Instalacje sanitarne do łazienek,

— oraz, poprzez wydanie orzeczenia ostatecznego w sprawie zgodnie z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, uchylenie lub przynajmniej obniżenie grzywny nałożonej we wspomnianej decyzji Komisji, w wykonaniu przysługującego nieograniczonego prawa orzekania.

— W każdym razie, obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi w niniejszym postępowaniu, jak również kosztami dotyczącymi sprawy T-396/10.

Zarzuty i główne argumenty

Naruszenie prawa Unii w odniesieniu do ustalenia grzywien i oceny wagi naruszenia, wewnętrznej sprzeczności i braku uzasadnienia, jak również niepełne wykonanie uprawnień w zakresie kontroli sądowej. W szczególności naruszenie art. 23 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1) oraz zasady odpowiedzialności osobistej, zasady proporcjonalności i zasady równego traktowania przy stosowaniu kar w dziedzinie walki z kartelami.

Zdaniem wnoszącej odwołanie w wyroku będącym przedmiotem odwołania Sąd stwierdził wewnętrzną sprzeczność i niezgodność z prawem zaskarżonej decyzji, ponieważ przyznał, że Zucchetti Rubinetteria S.p.A. popełniła naruszenie mniejszej wagi niż przedsiębiorstwa międzynarodowe będące uczestnikami kartelu, ze względu na to, że nie uczestniczyła w nim ani nie była świadoma jego zasięgu na rynkach innych niż rynek włoski, z czego jednak nie wyciągnął koniecznych konsekwencji w odniesieniu do ustalenia kwoty grzywny. Zastosowanie takich samych współczynników i pominięcie okoliczności łagodzących, które spowodowały oddalenie skargi zarówno w zakresie stwierdzenia nieważności jak i uchylenia lub obniżenia nałożonej grzywny, stanowią więc naruszenie ogólnych zasad [Or. 2] przywołanych powyżej oraz postanowień przewidzianych w pkt 25 i 29 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien, a także art. 23ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1)
1)

Czy zgodnie z prawem Unii, a w szczególności z definicją „wynajmu siły roboczej” ujętą w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydanym w sprawach połączonych C-307/09 do C-309/09 (1), należy mówić o wynajmie siły roboczej, jeżeli zleceniobiorca zobowiązuje się za pomocą swoich własnych pracowników do przetworzenia półtusz wołowych w ubojni zleceniodawcy w wynajmowanych przez niego pomieszczeniach i do ich pakowania w formie gotowych do sprzedaży opakowań, tak że zleceniobiorcy przysługuje wynagrodzenie w zależności od kilogramów przetworzonego mięsa i zleceniobiorca zgadza się na obniżenie umówionej ceny przetworzonego mięsa w przypadku gdy nie będzie ono wystarczającej jakości, oraz biorąc pod uwagę również to, że w przyjmującym państwie członkowskim zleceniobiorca świadczy usługi wyłącznie na rzecz jednego i tego samego zleceniodawcy, oraz że to zlecający zobowiązuje się do kontroli prac przetwórstwa mięsa?
1)

Czy [art. 7 ust. 1 i 2 dyrektywy 93/13/EWG] należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy ustawodawstwo państwa członkowskiego nie przewiduje środka odwoławczego do sądu wyższej instancji w razie oddalenia w ramach postępowania egzekucyjnego z mienia obciążonego hipoteką wniosku o stwierdzenie nieważności warunku umownego ze względu na jego nieuczciwy charakter, oznacza to, iż nie zapewniono stosownych i skutecznych środków w celu zapobieżenia stałemu stosowaniu nieuczciwych warunków w umowach zawieranych pomiędzy sprzedawcami i dostawcami a konsumentami oraz że nie jest przestrzegane uprawnienie konsumenta do zwrócenia się do właściwych sądów, aby te określiły, czy pewne warunki umowne, sporządzone do celów ogólnego wykorzystania, mają nieuczciwy charakter, oraz zastosowały stosowne i skuteczne środki w celu zapobieżenia stałemu stosowaniu wspomnianych nieuczciwych warunków?
1)

Czy jest niekorzystne dla konsumenta postępowanie sądowe, w którym powód w sporze przed sądem rejonowym o unieważnienie umowy (ogólnych warunków umowy) wnosi również w pozwie o uznanie jednego z warunków umowy będącej przedmiotem sporu za nieuczciwy, przez co daje podstawy do tego, by właściwy był inny sąd, sąd okręgowy (törvényszék), skoro w sporze wszczętym przez drugą stronę umowy konsument może powołać się przed sądem rejonowym na nieuczciwy charakter warunku umowy (1), a przekazanie sprawy do sądu okręgowego powoduje obciążenie konsumenta większymi kosztami?