ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
W tym względzie art. 7 ust. 1 definiuje moment powstania obowiązku podatkowego jako moment dopuszczenia do konsumpcji wyrobu akcyzowego. Ponadto z art. 7 ust. 2 lit. a) wspomnianej dyrektywy wynika, że przez „dopuszczenie do konsumpcji” należy rozumieć między innymi „opuszczenie procedury zawieszenia poboru akcyzy w odniesieniu do wyrobów akcyzowych, w tym opuszczenie niezgodne z przepisami”. Zatem opuszczenie procedury zawieszenia poboru akcyzy w odniesieniu do wyrobów akcyzowych oznacza fizyczne opuszczenie przez te wyroby składu podatkowego, a nie ich sprzedaż.

Artykuł 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2003/96 w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej w związku z art. 7 dyrektywy 2008/118 w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie odmowie przez władze krajowe zwolnienia z akcyzy produktów energetycznych, które po tym, jak zostały sprzedane przez uprawnionego prowadzącego skład podatkowy pośredniemu nabywcy, zostają odsprzedane przez tego nabywcę końcowemu podmiotowi zużywającemu, który spełnia wszystkie wymogi przewidziane w prawie krajowym do celów zwolnienia z akcyzy i któremu produkty te zostają bezpośrednio dostarczone ze składu podatkowego przez tego uprawnionego prowadzącego ów skład, z tego tylko względu, że pośredni nabywca, wskazany przez tego uprawnionego prowadzącego skład podatkowy jako ich odbiorca, nie ma statusu końcowego podmiotu zużywającego uprawnionego na mocy prawa krajowego do odbierania produktów energetycznych zwolnionych z akcyzy.

W istocie, o ile okoliczność uzależnienia zwolnienia z akcyzy od wskazania w dokumentach podatkowych odbiorcy spełniającego warunki przewidziane na mocy prawa krajowego do odbierania produktów energetycznych zwolnionych z akcyzy, należy postrzegać jako umożliwiający osiągnięcie celu jakim jest ułatwienie kontroli stosowania zwolnień z akcyzy, zmniejszając ryzyko wykorzystywania produktów niedających prawa do zwolnienia, o tyle taka odmowa bez sprawdzenia na podstawie przedstawionych dowodów, czy wymogi merytoryczne konieczne do tego, by te wyroby zostały wykorzystane do celów uprawniających do zwolnienia, są spełnione w momencie opuszczenia składu podatkowego przez owe wyrobu, wykracza poza to, co jest konieczne do zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tych zwolnień i do zapobieżenia oszustwom podatkowym, unikaniu lub nadużyciom.

(por. pkt 58, 62, 63; pkt 2 sentencji)
Okoliczność, że postanowienie odsyłające dotyczące wykładni konwencji wykonawczej do układu z Schengen wydanej na podstawie tytułu VI traktatu UE, w wersji tego traktatu obowiązującej przed wejściem w życie traktatu z Lizbony, nie wymienia art. 35 UE, lecz odwołuje się do art. 267 TFUE, nie powoduje sama w sobie braku kompetencji Trybunału do udzielenia odpowiedzi na zadane pytania.

Aby daną osobę można było uznać za osobę, której proces zakończył się wydaniem prawomocnego wyroku w odniesieniu do zarzuconych jej czynów w rozumieniu art. 54 konwencji wykonawczej do układu z Schengen (KWUS), konieczne jest, by prawo oskarżyciela publicznego do oskarżania definitywnie wygasło. Ocena tej pierwszej przesłanki powinna być dokonywana na podstawie prawa tego umawiającego się państwa, w którym wydano sporne rozstrzygnięcie karne. Orzeczenie, które zgodnie z prawem umawiającego się państwa, w którym wszczęto postępowanie karne przeciwko danej osobie, nie wyłącza definitywnie ścigania na poziomie krajowym, co do zasady nie może stwarzać przeszkody procesowej uniemożliwiającej ewentualne wszczęcie lub prowadzenie postępowania przeciwko tej osobie o te same czyny w innym umawiającym się państwie.

Ponadto okoliczności, że z jednej strony postanowienie o umorzeniu postępowania karnego zostaje wydane przez prokuratura, a z drugiej strony, że nie została wykonana kara, nie są rozstrzygające dla przeprowadzenia oceny, czy postanowienie to powoduje wygaśnięcie prawa oskarżyciela publicznego do oskarżania. Po pierwsze bowiem, art. 54 KWUS ma również zastosowanie do pochodzących od organów powołanych do uczestniczenia w wymiarze sprawiedliwości w sprawach karnych w określonym krajowym porządku prawnym, takich jak prokuratura, decyzji kończących prawomocnie postępowanie karne w państwie członkowskim, nawet jeśli decyzje takie podejmowane są bez udziału sądu i nie przyjmują formy wyroku. Po drugie, jeżeli chodzi o brak kary, art. 54 KWUS przewiduje przesłankę w postaci kary wykonanej lub będącej w trakcie wykonywania, lub niepodlegającej już wykonaniu zgodnie z prawem umawiającego się państwa pochodzenia wyłącznie w wypadku skazania. Wzmianki o karze nie można zatem interpretować w ten sposób, że uzależnia ona możliwość stosowania art. 54 KWUS – poza wypadkiem skazania – od spełnienia dodatkowej przesłanki.

(por. pkt 34, 35, 38–41)
Wymóg oddzielenia czynnościowego koordynatora przydzielającego czas na start lub lądowanie w porcie lotniczym Unii, mający na celu zapewnienie jego niezależności od każdej innej zainteresowanej strony w rozumieniu w art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 95/93 w sprawie wspólnych zasad przydzielania czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty, zmienionego rozporządzeniem nr 545/2009, implikuje, że koordynator przydziela czas na start lub lądowanie według neutralnych, przejrzystych i niedyskryminacyjnych reguł.

W zakresie, w jakim art. 4 ust. 2 lit. b) zdanie pierwsze rozporządzenia nr 95/93 zmierza do wykluczenia wszelkiego ryzyka, iż koordynator nie będzie wykonywał swych zadań w niezależny sposób, „zainteresowaną stroną” jest każdy podmiot, na którego interesy mógłby wpłynąć fakt przydzielenia czasu na start lub lądowanie, co ma miejsce w wypadku organów zarządzających portami lotniczymi. Okoliczność, że organ zarządzający portem lotniczym może mieć interes w tym, by czasy na start lub lądowanie zostały przydzielone określonemu przewoźnikowi lotniczemu, potwierdza to stwierdzenie, nawet w braku bezpośredniego lub pośredniego udziału w kapitale tego przewoźnika, przy czym taki interes może wynikać z innych okoliczności na przykład z umów najmu powierzchni zawartych między przewoźnikiem lotniczym a organem zarządzającym lub z woli tego ostatniego, by dany port lotniczy stał się głównym portem lotniczym danego przewoźnika lotniczego.

(por. pkt 33, 37, 39–44)
Artykuł 167, art. 178 lit. a), art. 179 i art. 226 pkt 3 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, zgodnie z którymi korekta faktur dotycząca obowiązkowych danych, a mianowicie numeru identyfikacyjnego do celów podatku od wartości dodanej, nie wywołuje skutków wstecznych, czyli zgodnie z którymi wykonywane na podstawie skorygowanej faktury prawo do odliczenia tego podatku nie odnosi się do roku, w którym ta faktura została pierwotnie wystawiona, lecz do roku, w którym faktura ta została skorygowana.

Zgodnie z brzmieniem art. 179 akapit pierwszy dyrektywy 2006/112 odliczenia dokonuje się bowiem poprzez potrącenie od całkowitej kwoty podatku należnego za dany okres rozliczeniowy kwoty podatku VAT „dającej w tym samym okresie prawo do odliczenia stosowane zgodnie z art. 178”. Z powyższego wynika, że z prawa do odliczenia podatku VAT należy co do zasady skorzystać za okres, w którym, po pierwsze, to prawo powstało, i po drugie, w którym podatnik jest w posiadaniu faktury.

W tym względzie, prawo do odliczenia podatku VAT, przewidziane w art. 167 i nast. dyrektywy 2006/112, stanowi integralną część mechanizmu tego podatku i co do zasady nie podlega ograniczeniu. Prawo to przysługuje w sposób bezpośredni w stosunku do całego podatku obciążającego transakcje powodujące naliczenie podatku. Ponadto podstawowa zasada neutralności podatku VAT wymaga, by prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT zostało przyznane w razie spełnienia podstawowych wymagań, nawet jeśli podatnicy nie spełnili niektórych wymagań formalnych. W tym zakresie, posiadanie faktury zawierającej dane przewidziane w art. 226 dyrektywy 2006/112 stanowi wymóg formalny, a nie materialnoprawną przesłankę prawa do odliczenia owego podatku.

(por. pkt 35, 37, 38, 43; sentencja)
Artykuł 12 ust. 2 lit. c) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osób, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony należy interpretować w ten sposób, że skazanie osoby wnioskującej o udzielenie międzynarodowej ochrony za jedno z przestępstw terrorystycznych, o których mowa w art. 1 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/475/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie zwalczania terroryzmu nie jest niezbędną przesłanką powołania się na przewidzianą w tym przepisie podstawę wykluczenia z możliwości uzyskania statusu uchodźcy.

Gdyby zamiarem prawodawcy Unii było zawężenie zakresu zastosowania art. 12 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2004/83 poprzez ograniczenie pojęcia „czynów sprzecznych z celami i zasadami Organizacji Narodów Zjednoczonych” do przestępstw wymienionych w art. 1 ust. 1 decyzji ramowej 2002/475, mógłby to zrobić bez większych trudności, wyraźnie je wymieniając lub odsyłając do owej decyzji ramowej.

Tymczasem art. 12 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2004/83 nie odsyła ani do decyzji ramowej 2002/475, mimo że w chwili redagowania art. 12 ust. 2 lit. c) decyzja ta była aktem obowiązującym, ani też do żadnego innego aktu Unii Europejskiej przyjętego w kontekście zwalczania terroryzmu.

(zob. pkt 52–54; pkt 1 sentencji)
Sprawa C‑555/14

IOS Finance EFC SA

przeciwko

Servicio Murciano de Salud

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 6 de Murcia)

Odesłanie prejudycjalne – Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych – Dyrektywa 2011/7/UE – Transakcje handlowe między przedsiębiorstwami prywatnymi a organami publicznymi – Krajowe przepisy uzależniające uzyskanie natychmiastowej spłaty kwoty głównej roszczenia od zrzeczenia się odsetek za opóźnienia w płatnościach i rekompensaty za koszty odzyskiwania należności

Streszczenie – wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2017 r.

Zbliżanie ustawodawstw – Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych – Dyrektywa Rady 2011/7 – Uregulowanie krajowe uzależniające uzyskanie natychmiastowej spłaty kwoty głównej roszczenia od zrzeczenia się odsetek za opóźnienia w płatnościach i rekompensaty za koszty odzyskiwania należności – Dopuszczalność – Przesłanka – Dobrowolne zrzeczenie – Ustalenie spoczywające na sądzie krajowym

(dyrektywa 2011/7 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 7 ust. 2, ust. 3)

Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/WE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych, a w szczególności jej art. 7 ust. 2 i 3, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, pozwalających na to, by wierzyciel zrzekł się dochodzenia odsetek za opóźnienia w płatnościach i rekompensaty za koszty odzyskiwania należności w zamian za niezwłoczną spłatę kwoty głównej wymagalnych wierzytelności, pod warunkiem że takie zrzeczenie się będzie dobrowolne, co powinien sprawdzić sąd odsyłający.

W przypadku takim jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, aby ocenić, czy zrzeczenie się było dobrowolne, należy się upewnić, że wierzyciel rzeczywiście mógł mieć dostęp do wszelkich skutecznych środków odwoławczych, aby dochodzić, gdyby chciał, spłaty całości wierzytelności, w tym odsetek za opóźnienia w płatnościach i rekompensaty za koszty odzyskiwania należności – to zaś powinien sprawdzić sąd odsyłający.

(zob. pkt 35, 36; sentencja)
Punkt 1.4 lit. d) rozdziału V załącznika I do rozporządzenia nr 1/2005 w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań należy interpretować w ten sposób, że w ramach transportu drogowego zwierząt należących do wymienionych tam gatunków, w szczególności do gatunku bydła z wyjątkiem cieląt, po pierwsze, okres odpoczynku pomiędzy okresami przemieszczania może w zasadzie trwać dłużej niż jedną godzinę. Jeśli jednak ów czas trwania przekracza jedną godzinę, nie może on być taki, że w konkretnych warunkach, w których przebiega ów odpoczynek i transport rozpatrywany jako całość, stanowiłby on ryzyko zranienia lub niepotrzebnego cierpienia dla transportowanych zwierząt. Ponadto łączne czasy trwania podróży i odpoczynku, takie jak te przewidziane w pkt 1.4 lit. d) rozdziału V, nie mogą przekraczać 29 godzin, z zastrzeżeniem możliwości przedłużenia ich o 2 godziny dla dobra zwierząt zgodnie z pkt 1.8 tego rozdziału, i to bez uszczerbku dla stosowania przepisów art. 22 rzeczonego rozporządzenia w razie wystąpienia nieprzewidzianych okoliczności. Po drugie, okresy przemieszczania, z których każdy wynosi maksymalnie 14 godzin, mogą zawierać jeden okres postoju lub kilka takich okresów. Owe okresy postoju powinny zostać dodane do okresów przemieszczania celem obliczenia całkowitego czasu trwania okresu przemieszczania sięgającego maksymalnie 14 godzin, na który się one składają.

(por. pkt 43; pkt 1 sentencji)
Artykuł 3 dyrektywy 98/6 w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom w związku z art. 1 i art. 2 lit. a) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że koszty przemieszczenia pojazdu samochodowego od producenta do sprzedawcy, które obciążają konsumenta, powinny być uwzględnione w cenie sprzedaży tego pojazdu podanej w reklamie zamieszczonej przez przedsiębiorcę, jeżeli reklama ta, biorąc pod uwagę wszystkie jej cechy, stanowi w oczach konsumenta ofertę dotyczącą owego pojazdu. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy wszystkie te przesłanki są spełnione.

O ile bowiem art. 3 ust. 4 dyrektywy 98/6 nie przewiduje ogólnego obowiązku podawania ceny sprzedaży, to jednak reklama wskazująca zarówno szczególne cechy reklamowanego produktu, jak i cenę, jaka w oczach konsumenta, który jest dostatecznie dobrze poinformowany oraz dostatecznie uważny i ostrożny, wydaje się ceną sprzedaży tego produktu, a także termin, w ciągu którego osoby, do których skierowana jest oferta, mogą z niej skorzystać, może być uważana przez takiego konsumenta za stanowiącą ofertę przedsiębiorcy dotyczącą sprzedaży owego produktu na warunkach określonych w tej reklamie. W takim wypadku tak podana cena powinna spełniać wymogi dyrektywy 98/6. W szczególności cena ta powinna stanowić cenę sprzedaży danego produktu, czyli jego cenę końcową, w rozumieniu art. 2 lit. a) owej dyrektywy. Jako cena końcowa cena sprzedaży musi obejmować konieczne i przewidywalne elementy ceny, które obligatoryjnie obciążają konsumenta i które stanowią świadczenie pieniężne w zamian za nabycie danego produktu. W konsekwencji w wypadku gdy przedsiębiorca, który sprzedaje produkt, wymaga, aby konsument poniósł koszty przemieszczenia tego produktu od producenta do tego przedsiębiorcy będącego sprzedawcą, z tym skutkiem, że koszty te, zresztą niezmienne, obligatoryjnie obciążają konsumenta, rzeczone koszty stanowią element ceny sprzedaży w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 98/6.

(por. pkt 30, 31, 37, 38, 47; sentencja)
Ponieważ zgodnie z motywem 57 dyrektywy 2006/123 dotyczącej usług na rynku wewnętrznym, przepisy tej dyrektywy dotyczące systemów zezwoleń nie odnoszą się do zawierania przez właściwe organy umów o świadczenie określonej usługi, jeżeli podlega ona przepisom o zamówieniach publicznych, przepisy te nie mogą mieć zastosowania do koncesji na usługi publiczne, które mogą być objęte między innymi dyrektywą 2014/23 w sprawie udzielania koncesji.

Koncesję na usługi w rozumieniu dyrektywy 2014/23 w sprawie udzielania koncesji, charakteryzuje w szczególności sytuacja, w której prawo do korzystania z określonej usługi jest przenoszone przez instytucję zamawiającą na koncesjonariusza, a ten ostatni posiada, w ramach zawartej umowy, pewien zakres swobody gospodarczej w celu ustalenia warunków korzystania z tego prawa, ponosząc zatem równocześnie w znacznym stopniu ryzyko związane z tym korzystaniem. W tym względzie, co się tyczy koncesji, które nie dotyczą świadczenia usług określonego przez instytucję zamawiającą, lecz zezwolenia na wykonywanie działalności gospodarczej na obszarze stanowiącym majątek publiczny, z powyższego wynika, że nie zaliczają się one do kategorii koncesji na usługi.

(por. pkt 46, 47)
Artykuł 101 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, by na podstawie umowy licencyjnej zobowiązać licencjobiorcę do uiszczania opłaty za wykorzystanie opatentowanej technologii w całym okresie skuteczności tej umowy w wypadku unieważnienia patentu objętego licencją albo braku jego naruszenia, w związku z tym, że licencjobiorca mógł swobodnie rozwiązać wspomnianą umowę z zachowaniem rozsądnego okresu wypowiedzenia.

Jeśli bowiem w okresie skuteczności umowy licencyjnej opłata jest należna również po wygaśnięciu praw własności przemysłowej, tym bardziej ma to miejsce, zanim prawa te wygasną. Okoliczność, że sądy państwa wydającego patenty orzekły, po rozwiązaniu umowy licencyjnej, iż wykorzystanie przez skarżącego przekazanej technologii nie narusza praw wywodzących się z tych patentów, pozostaje bez wpływu na wymagalność opłaty za okres poprzedzający rozwiązanie umowy. Ponieważ licencjobiorca ma swobodę rozwiązania wspomnianej umowy w dowolnym czasie, ten obowiązek nie stanowi ograniczenia konkurencji w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE.

(por. pkt 41–43; sentencja)
Badanie art. 1 ust. 2 oraz art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w świetle prawa do skutecznego środka prawnego i zasady równości broni zagwarantowanych w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej nie wykazało żadnego elementu mającego wpływ na ich ważność w zakresie, w jakim przepisy te nakładają podatek od wartości dodanej na usługi świadczone przez adwokatów na rzecz podmiotów, które nie korzystają z pomocy prawnej w ramach krajowego systemu pomocy prawnej.

Po pierwsze bowiem, ochrona przyznana przez prawo do skutecznego środka prawnego ustanowione w art. 47 karty nie rozciąga się na opodatkowanie podatkiem od wartości dodanej usług świadczonych przez adwokatów. Tymczasem, co się tyczy podmiotów niemających prawa do pomocy prawnej, którzy na podstawie właściwych przepisów prawa krajowego posiadają wystarczające środki na dostęp do sądu, tak że korzystają z pomocy adwokata, prawo do skutecznego środka prawnego ustanowione co do zasady nie gwarantuje prawa do zwolnienia z podatku VAT usług świadczonych przez adwokatów. Ponadto, opodatkowanie takich kosztów może być kwestionowane w świetle tego prawa tylko wtedy, gdy koszty te mają charakter przeszkody nie do pokonania lub gdy spowodują w praktyce, że korzystanie z uprawnień przyznanych przez porządek prawny Unii stanie się niemożliwe lub nadmiernie utrudnione. Nie można tymczasem ustanowić żadnej ścisłej, a wręcz mechanicznej korelacji pomiędzy opodatkowaniem VAT usług świadczonych przez adwokatów a zwiększeniem ceny tych usług. W każdym razie, kwota podatku od wartości dodanej nie stanowi najistotniejszej części kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Z drugiej strony, zasada równości broni, której celem jest zapewnienie równowagi między stronami w postępowaniu, wiąże się z obowiązkiem przyznania każdej ze stron rozsądnej możliwości przedstawienia swojej sprawy, w tym również swoich dowodów, w warunkach niestawiających jej w wyraźnie mniej korzystnej sytuacji w stosunku do strony przeciwnej poprzez zagwarantowanie równości praw i obowiązków tych stron, w szczególności w odniesieniu do zasad regulujących przeprowadzenie postępowania dowodowego i kontradyktoryjne postępowanie przed sądem. Owa zasada nie oznacza obowiązku zrównania pozycji stron w odniesieniu do kosztów finansowych poniesionych w ramach postępowania sądowego.

(por. pkt 28, 31, 35, 36, 38, 40–42, 47, pkt 1 sentencji)
Wykładni art. 101 ust. 1 TFUE należy dokonywać w taki sposób, że co do zasady przedsiębiorstwo nie może być pociągnięte do odpowiedzialności za udział w uzgodnionej praktyce na podstawie działań niezależnego usługodawcy, świadczącego na jego rzecz usługi, chyba że spełniony zostanie jeden z następujących warunków:

— usługodawca działał w rzeczywistości pod kierownictwem lub pod kontrolą przedsiębiorstwa, któremu postawiono zarzuty, albo

— przedsiębiorstwo to miało wiedzę o antykonkurencyjnych celach realizowanych przez swych konkurentów i usługodawcę i zamierzało własnym zachowaniem przyczynić się do ich realizacji, albo też

— przedsiębiorstwo to mogło racjonalnie przewidzieć antykonkurencyjne działania swych konkurentów i usługodawcy i było gotowe zaakceptować wynikające stąd ryzyko.

Po pierwsze bowiem usługodawca, w zakresie, w jakim w sposób niezależny świadczy on na danym rynku usługi za wynagrodzeniem, winien być traktowany dla celów stosowania przepisów dotyczących sankcjonowania zachowań antykonkurencyjnych jak przedsiębiorstwo odrębne od tych, na rzecz których świadczy usługi, a odpowiedzialność za działania takiego usługodawcy nie będzie automatycznie przypisywana jednemu z tych przedsiębiorstw.

Po drugie, co się tyczy pierwszego z tych warunków, przedsiębiorstwo mogłoby być odpowiedzialne za działania usługodawcy pozornie niezależnego, lecz działającego w rzeczywistości pod dyrekcją lub kontrolą przedsiębiorstwa. Tak dzieje się wówczas, gdy usługodawca dysponuje niewielką lub nie dysponuje żadną niezależnością i swobodą co do sposobu wykonywania uzgodnionej działalności, kiedy jego rzekoma niezależność ukrywa w istocie stosunek pracy. Tego rodzaju kierownictwo lub kontrola mogą być skądinąd wywiedzione z faktu istnienia więzów ekonomicznych, organizacyjnych i prawnych łączących danego usługodawcę i usługobiorcę, podobnie jak w relacji pomiędzy spółką dominującą a spółkami zależnymi.

Co się tyczy drugiego z tych warunków, o ile jest on spełniony, gdy przedsiębiorstwo to ma zamiar za pośrednictwem swego usługodawcy ujawnić swym konkurentom chronione informacje handlowe lub gdy sformułowało ono wyraźną lub milczącą zgodę na to, by ten usługodawca podzielił się z nimi jego chronionymi informacjami handlowymi, o tyle nie jest on spełniony, gdy ów usługodawca, nie informując o tym przedsiębiorstwa usługobiorcy, wykorzystuje jego chronione informacje handlowe w celu opracowania ofert jego konkurentów.

Wreszcie co się tyczy trzeciego warunku, temu samemu przedsiębiorstwu usługobiorcy można również przypisać udział w praktyce uzgodnionej, gdy mogło ono racjonalnie przewidzieć, że usługodawca, do którego się zwróciło, podzieli się informacjami handlowymi z jego konkurentami oraz gdy było gotowe zaakceptować wynikające stąd ryzyko.

(por. pkt 25, 27, 30, 31, 33; sentencja)