ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
6

Zgodnie z notą wyjaśniającą odnoszącą się do reguły 3 ogólnych reguł interpretacji HS: „[…] Reguła 3(a) […] IV) Nie praktykuje się ustanawiania nienaruszalnych reguł, zgodnie z którymi ustala się, która z rozważanych pozycji zawiera bardziej szczegółowy opis towaru niż inna, ale ogólnie można powiedzieć, że: a) Opis towaru przez podanie jego nazwy jest bardziej dokładny niż przez określenie tylko jego rodzaju (np. golarki lub maszynki do strzyżenia włosów z własnym silnikiem elektrycznym klasyfikuje się do pozycji 8510, a nie do pozycji 8467 jako narzędzia ręczne z samodzielnym silnikiem elektrycznym ani do pozycji 8509 jako elektromechaniczny sprzęt gospodarstwa domowego z własnym silnikiem elektrycznym). b) Jeśli towar odpowiada opisowi, który dokładniej go identyfikuje, to opis ten jest lepszy od tego, w którym identyfikacja jest mniej precyzyjna. Przykładami ostatniej grupy towarów są: 1) Dywany włókiennicze igłowe, rozpoznawalne jako przeznaczone do stosowania w samochodach, które nie powinny być klasyfikowane jako części i akcesoria do pojazdów samochodowych objętych [objęte] pozycją 8708, ale do pozycji 5703, gdzie są bardziej szczegółowo opisane jako dywany. 2) Nieoprawione szkło bezpieczne, składające się ze szkła hartowanego lub laminowanego, kształtowane i identyfikowane [dające się zidentyfikować jako przeznaczone] do użytku w samolotach, które nie powinno być klasyfikowane do pozycji 8803 jako części wyrobów ani objęte pozycją 8801 lub 8802 [jako części wyrobów objętych pozycjami 8801 lub 8802], ale [lecz] do pozycji 7007, gdzie jest bardziej szczegółowo opisane jako szkło bezpieczne. V) Jeśli jednak każda z dwu lub więcej pozycji odnosi się tylko do części materiałów lub substancji zawartych w zmieszanych lub złożonych towarach albo tylko do części towarów w zestawie pakowanym do sprzedaży detalicznej, pozycje te powinny być traktowane jako równorzędnie odnoszące się do tych towarów, nawet jeśli jedna z nich zawiera bardziej kompletny lub precyzyjny opis niż inne. W takich przypadkach należy klasyfikować towary zgodnie z regułą 3(b) lub 3(c). Reguła 3(b) VI) Druga metoda [reguła 3(b)] odnosi się wyłącznie do: (i) mieszanin; (ii) towarów złożonych składających się z różnych materiałów; (iii) towarów złożonych składających się z różnych części składowych; (iv) towarów pakowanych w zestawy do sprzedaży detalicznej. Stosuje się ją tylko wtedy, gdy nie ma zastosowania reguła 3(a). VII) We wszystkich tych przypadkach towary powinny być klasyfikowane tak, jak gdyby składały się z materiału lub komponentu nadającego im zasadniczy charakter, jeżeli takie kryterium jest możliwe do zastosowania. VIII) Czynnik, który rozstrzyga o zasadniczym charakterze towaru, będzie różny dla różnych rodzajów wyrobów. Zależeć może np. od właściwości materiału lub składnika, jego wielkości, ilości, masy lub wartości, lub od roli, jaką odgrywa zasadniczy materiał przy zastosowaniu towaru. […]”.
13

Od dnia 16 października 2004 r. do dnia, w którym opuścił wspomniany CAT, G. Fenoll był na zwolnieniu lekarskim. W dniu, w którym rozpoczął się ten okres niezdolności do pracy, przysługiwało mu 12 dni corocznego płatnego urlopu, do których nabył prawo, ale ich nie wykorzystał, za okres pracy od dnia 1 czerwca 2003 r. do dnia 31 maja 2004 r. Ponadto G. Fenoll nie mógł wykorzystać swego urlopu za okres rozliczeniowy od dnia 1 czerwca 2004 r. do dnia 31 maja 2005 r. Te uprawnienia do corocznego urlopu, które nabył, ale których nie wykorzystał, za dwa ww. okresy, rodzą zdaniem G. Fenolla prawo do wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w wysokości 945 EUR. CAT „La Jouvene” odmówił mu wypłaty tej kwoty.
48

Odnosząc się w szczególności do zasady proporcjonalności należy przypomnieć, że nawet jeśli przepisy ustanowione przez państwa członkowskie na podstawie dyrektywy VAT zmierzają do możliwie skutecznej ochrony praw budżetu państwa, to nie powinny one jednak wykraczać poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu (zob. podobnie wyroki: Molenheide i in., C‑286/94, C‑340/95, C‑401/95 i C‑47/96, EU:C:1997:623, pkt 47; a także Federation of Technological Industries i in., C‑384/04, EU:C:2006:309, pkt 30).
140

Zgodnie z tym orzecznictwem pojęcie przedsiębiorstwa obejmuje każdy podmiot wykonujący działalność gospodarczą, niezależnie od jego formy prawnej i sposobu finansowania. Pojęcie to należy rozumieć jako oznaczające jednostkę gospodarczą, nawet jeśli z prawnego punktu widzenia jednostka ta składa się z kilku osób fizycznych lub prawnych. Jeżeli tego rodzaju podmiot gospodarczy narusza reguły konkurencji, to musi odpowiedzieć za to naruszenie zgodnie z zasadą odpowiedzialności osobistej (wyrok Alliance One International i Standard Commercial Tobacco/Komisja i Komisja/Alliance One International i in., C‑628/10 P i C‑14/11 P, EU:C:2012:479, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo).
37

Zgodnie z przytoczonym w pkt 31 niniejszego wyroku orzecznictwem sądy te, rozpatrując zawisłe przed nimi spory, mogą być zobowiązane do dokonania wykładni i do stosowania pojęcia pomocy, o którym mowa w art. 107 ust. 1 TFUE, w szczególności w celu ustalenia, czy środek państwowy wprowadzony z pominięciem procedury uprzedniej kontroli z art. 108 ust. 3 TFUE powinien podlegać tej procedurze, czy też nie. Jeśli sądy te dojdą do wniosku, że rozpatrywany przez nie środek rzeczywiście powinien był zostać uprzednio zgłoszony Komisji, winny one uznać go za przyznany bezprawnie. Natomiast nie są one właściwe, by orzekać w przedmiocie zgodności pomocy państwa ze wspólnym rynkiem, gdyż przeprowadzanie kontroli w tym zakresie należy do wyłącznej właściwości Komisji (zob. podobnie wyrok P, EU:C:2013:525, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo).
18

Rozporządzenie nr 1408/71 zostało zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166, s. 1), które weszło w życie w dniu 1 maja 2010 r., z którym to dniem rozporządzenie nr 1408/71 utraciło moc. Załącznik II do umowy WE–Szwajcaria został znowelizowany decyzją nr 1/2012 Wspólnego Komitetu utworzonego na podstawie Umowy zawartej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób, w odniesieniu do zastąpienia załącznika II do tej umowy dotyczącego koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 103, s. 51), ze skutkiem od dnia 1 kwietnia 2012 r. Nowa wersja załącznika II odwołuje się obecnie do wspomnianego rozporządzenia nr 883/2004. Jednakże do stanów faktycznych sprzed dnia 1 kwietnia 2012 r. stosuje się rozporządzenie nr 1408/71 na mocy zarówno art. 90 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004, zgodnie z którym rozporządzenie nr 1408/71 pozostaje w mocy i wywołuje skutki prawne do celów stosowania między innymi umowy WE–Szwajcaria, dopóki umowa ta nie zostanie zmieniona, jak i na mocy pkt 3 sekcji A załącznika II do tej umowy w wersji znowelizowanej, który nadal odsyła do rozporządzenia nr 1408/71 „w odniesieniu do minionych stanów faktycznych”.
10

Artykuł 5 omawianego rozporządzenia, zatytułowany „Zasady dotyczące mechanizmów alokacji zdolności przesyłowej i procedur zarządzania ograniczeniami w przesyle”, przewidywał: „1. Maksymalna zdolność przesyłowa we wszystkich odpowiednich punktach, o których mowa w art. 6 ust. 3, jest udostępniana uczestnikom rynku, z uwzględnieniem integralności systemu i skutecznego funkcjonowania sieci. 2. Operatorzy systemu przesyłowego wprowadzają w życie i publikują niedyskryminacyjne i przejrzyste mechanizmy alokacji zdolności przesyłowej, które: a) zapewniają właściwe bodźce ekonomiczne dla efektywnego i maksymalnego wykorzystania zdolności przesyłowej i ułatwiają inwestowanie w nową infrastrukturę; b) są kompatybilne z mechanizmami rynkowymi, w tym z mechanizmami rynków umów natychmiastowych i węzłów wymiany handlowej, zarazem zachowując elastyczność i możliwość dostosowywania się do zmieniających się uwarunkowań rynkowych; c) są zgodne z systemami dostępu do sieci państw członkowskich. 3. Nowe umowy przesyłowe zawierane przez operatorów systemu przesyłowego lub istniejące umowy przesyłowe ponownie przez nich negocjowane uwzględniają następujące zasady: a) w wypadku wystąpienia ograniczeń zdolności przesyłowej związanych z nadmierną zdolnością zakontraktowaną operator systemu przesyłowego powinien zaoferować zdolność przesyłową, na którą nie zgłoszono zapotrzebowania na rynku pierwotnym, z przynajmniej jednodniowym wyprzedzeniem i w ramach umowy przerywanej; b) użytkownicy sieci, którzy chcą odsprzedać lub udostępnić swoją niewykorzystaną, zakontraktowaną zdolność przesyłową na rynku wtórnym, są do tego uprawnieni. Państwa członkowskie mogą wymagać, by w takim przypadku użytkownicy sieci zawiadamiali lub informowali o tym operatora systemu przesyłowego. 4. Kiedy zdolność przesyłowa zakontraktowana w ramach istniejących umów przesyłowych pozostanie niewykorzystana i nastąpi ograniczenie zdolności przesyłowej związane z nadmiernymi kontraktowymi ograniczeniami w przesyle, operatorzy systemu przesyłowego stosują przepisy ust. 3, chyba że naruszałoby to wymagania istniejących umów przesyłowych. W przypadkach gdy naruszałoby to istniejące umowy przesyłowe, operatorzy systemu przesyłowego, po konsultacji z właściwymi władzami, zwracają się z wnioskiem do użytkowników sieci o wykorzystanie na rynku wtórnym niewykorzystanej zdolności przesyłowej zgodnie z ust. 3. 5. W wypadku wystąpienia fizycznych ograniczeń w przesyle operator systemu przesyłowego lub, w stosownych przypadkach, urzędy regulacji stosują niedyskryminacyjne, przejrzyste mechanizmy alokacji zdolności przesyłowej”.
17

W kwestii tej sąd ów uważa, że co prawda nie można wykluczyć, iż przepis ten, czytany w powiązaniu z obowiązkiem przeprowadzenia przeglądu, ustanowionym w innych ustępach tego artykułu, ogranicza się do ustanowienia zwykłego jednorazowego obowiązku kontroli o charakterze proceduralnym, jednakże z brzmienia owego przepisu wynika w opinii tego sądu, że przepis ten stoi na przeszkodzie zakazom i ograniczeniom w dziedzinie pracy tymczasowej, chyba że byłyby one uzasadnione wskazanymi w tym przepisie względami interesu ogólnego. Jako przepis autonomiczny art. 4 ust. 1 dyrektywy 2008/104 nakłada zdaniem tego sądu na państwa członkowskie obowiązek czuwania nad tym, by ich porządek prawny nie zawierał w dziedzinie pracy tymczasowej takich nieuzasadnionych ograniczeń lub zakazów.
11

Jako agencja pracy tymczasowej oddelegowała ona w roku 2010 zatrudnionych u niej pracowników służby zdrowia, a mianowicie pielęgniarzy, pielęgniarki, opiekunów osób starszych do stałych i ambulatoryjnych instytucji opiekuńczych w rozumieniu § 4 pkt 16 UStG. Pracownicy „go fair” zostali organizacyjnie włączeni do odpowiednich instytucji opiekuńczych. Świadczyli oni usługi opiekuńcze na zlecenie owych instytucji oraz pod jej kierownictwem. Nadzór służbowy i techniczny nad działalnością oddelegowanych pracowników tymczasowych należał również do obowiązków owych instytucji opiekuńczych.
Artykuł 1 ust. 1 akapit trzeci dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. oraz art. 2, art. 44 ust. 1 i art. 53 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi powinny być interpretowane w ten sposób, iż co do zasady nie stoją one na przeszkodzie temu, by niezgodność z prawem oceny ofert złożonych przez oferentów była stwierdzana jedynie w oparciu o znaczące powiązania zwycięskiego oferenta z biegłymi powołanymi przez instytucję zamawiającą do oceny ofert. Instytucja zamawiająca jest, w każdym wypadku, zobowiązana sprawdzić, czy istnieje ewentualny konflikt interesów, i podjąć odpowiednie działania celem zapobieżenia powstaniu takiego konfliktu, wykrycia go lub zaradzenia mu. W ramach badania odwołania w przedmiocie unieważnienia decyzji w sprawie udzielenia zamówienia publicznego z powodu stronniczości biegłych, nie można wymagać, by oferent, którego oferta została odrzucona, wykazał w konkretny sposób, że biegli byli stronniczy. Na gruncie prawa krajowego należy, co do zasady, określić, czy i w jakim zakresie właściwe organy nadzoru administracyjnego i właściwe organy kontroli sądowej powinny rozważyć wpływ ewentualnej stronniczości biegłych na decyzję dotyczącą zawarcia umowy w sprawie udzielenia zamówienia publicznego.

Artykuł 1 ust. 1 akapit trzeci dyrektywy 89/665 zmienionej dyrektywą 2007/66 oraz art. 2, art. 44 ust. 1 i art. 53 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/18 powinny być interpretowane w ten sposób, że wymagają one, by prawo do wniesienia odwołania w przedmiocie zgodności z prawem postępowania przetargowego przysługiwało, po upływie terminu przewidzianego w prawie krajowym, rozsądnie poinformowanemu i wykazującemu zwykłą staranność oferentowi, który był zdolny zrozumieć warunki zamówienia dopiero w chwili, gdy instytucja zamawiająca, oceniwszy oferty, przedstawiła wyczerpujące informacje na temat podstaw swojej decyzji. Takie prawo do wniesienia odwołania przysługuje przed upływem terminu do zaskarżenia decyzji dotyczącej zawarcia umowy w sprawie udzielenia zamówienia.
W tym kontekście należy także podnieść, że z prac przygotowawczych do przyjęcia dyrektywy 2003/124 wynika, że odniesienie do możliwości wyciągnięcia wniosku co do „kierunku” wpływu informacji na cenę danych instrumentów finansowych, znajdujące się w poddanej konsultacjom społecznym wersji opinii technicznej CESR/02‑089d wydanej w grudniu 2002 r. przez Komitet Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych (CESR), skierowanej do Komisji Europejskiej i zatytułowanej „Opinia CESR na temat poziomu 2 środków wykonawczych w zakresie wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie nadużyć na rynku” („CESR’s Advice on Level 2 Implementing Measures for the proposed Market Abuse Directive”), zostało później usunięte właśnie w celu uniknięcia sytuacji, w której takie odniesienie mogłoby służyć jako pretekst dla niepodania informacji do publicznej informacji.
3)

Artykuł 27 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze Konwencji określającej statut Szkół Europejskich należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by akt przyjęty przez dyrektora Szkoły Europejskiej w wykonaniu jego uprawnień był co do zasady objęty tym postanowieniem. Punkty 1.3, 3.2 i 3.4 Warunków zatrudnienia nauczycieli kontraktowych Szkół Europejskich zatrudnionych między dniem 1 września 1994 r. a dniem 31 sierpnia 2011 r. należy interpretować w ten sposób, że spór dotyczący ważności postanowienia umownego o ograniczeniu czasu trwania stosunku pracy widniejącego w umowie o pracę zawartej między nauczycielem kontraktowym a tym dyrektorem należy do wyłącznej właściwości Rady ds. Zażaleń Szkół Europejskich.
118

W ramach zarzutu trzeciego odwołania, odnoszącego się do pkt 323–325 zaskarżonego wyroku Komisja podnosi, że Sąd naruszył prawo przy dokonywaniu wykładni i stosowaniu zasady równego traktowania w odniesieniu do mnożnika grzywny używanego w celu zapewnienia skutku odstraszającego. Zaskarżony wyrok jest także obarczony brakiem uzasadnienia. Sąd w szczególności pominął przysługujące Komisji uznanie przy ustalaniu kwoty grzywien w świetle mających znaczenie okoliczności i zobowiązał ją do dokonania czysto matematycznych obliczeń w celu ustalenia mnożnika podlegającego zastosowaniu do grzywien Versalisa i Eni. Poza tym Sąd dopuścił się błędu, wymagając, by podwyższenie grzywny w celu zapewnienia skutku odstraszającego było proporcjonalne do obrotów każdego z przedsiębiorstw uczestniczących w naruszeniu, a nie by mnożniki albo grzywny wynikające z zastosowania mnożników były proporcjonalne do całkowitych obrotów tych przedsiębiorstw.
74

Wbrew temu, co twierdzą pozwani w postępowaniu głównym, ograniczenie w czasie pomocy przyznanej w postaci gwarancji państwa i wynikający stąd obowiązek powiadomienia o wszelkich jej przedłużeniach, a także ciążący na beneficjencie tej gwarancji obowiązek przedstawienia planu restrukturyzacji, stanowią nie zwykłe formalności, ale warunki konieczne do tego, aby pomoc ta mogła zostać uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym oraz są instrumentami służącymi do zapewnienia, aby nadzwyczajna pomoc przyznana przedsiębiorstwu znajdującemu się w trudnej sytuacji nie wykraczała poza to, co konieczne do osiągnięcia leżącego we wspólnym interesie celu, jakim jest w tym wypadku zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce krajowej.
2

Wniosek został złożony w ramach postępowania pomiędzy Modelo Continente Hipermercados SA (zwanym dalej „MCH”) a Autoridade para as Condições de Trabalho – Centro Local do Lis (ACT) (organem nadzorującym warunki pracy – Lokalny ośrodek Lis) w przedmiocie decyzji tego organu o ukaraniu MCH za wykroczenia określone w portugalskim prawie pracy popełnione przez Good and Cheap – Comércio Retalhista SA (zwaną dalej „Good and Cheap”) przed jej przejęciem przez MCH.
1)

Stosując stawkę podatku od wartości dodanej w wysokości 3% do dostawy książek cyfrowych lub elektronicznych, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 96–99, 110 i 114 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/88/UE z dnia 7 grudnia 2010 r., w związku z załącznikami II i III do rzeczonej dyrektywy i z rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112.
14

W dniu 25 października 2012 r. Komisja skierowała do Republiki Francuskiej uzasadnioną opinię, wzywając to państwo członkowskie do podjęcia wszelkich środków niezbędnych do zastosowania się do owej opinii w terminie miesiąca od dnia jej otrzymania. Rzeczone państwo członkowskie odpowiedziało na nią pismem z dnia 23 listopada 2012 r.
54

W związku z powyższym to do sądu odsyłającego należy ocena, czy, zważywszy na sytuację szczególnej wrażliwości (słabości) pacjentów, którzy korzystają z wszczepialnego kardiowertera‑defibrylatora, dezaktywacja taka jest wystarczająca do usunięcia wady tego produktu polegającej na nadmiernie wysokim ryzyku wyrządzenia szkody lub czy też do usunięcia tej wady konieczna jest wymiana tego produktu.
13

W celu wdrożenia tej rezolucji Rada przyjęła w dniu 7 sierpnia 2008 r. wspólne stanowisko 2008/652/WPZiB zmieniające wspólne stanowisko 2007/140 (Dz.U. L 213, s. 58; sprostowanie Dz.U. L 285, s. 22). Artykuł 3 ust. 1 wspólnego stanowiska 2007/140, zmienionego wspólnym stanowiskiem 2008/652, przewiduje, że państwa członkowskie będą zachowywać czujność w odniesieniu do działań instytucji finansowych podlegających ich jurysdykcji, prowadzonych z wszelkimi bankami mającymi siedzibę w Iranie, w szczególności z Bankiem Saderat, z ich zagranicznymi oddziałami i filiami, jak również z instytucjami finansowymi kontrolowanymi przez osoby i podmioty mające siedzibę w Iranie, jeżeli podmioty te figurują w załącznikach III i IV do tego zmienionego wspólnego stanowiska, a to w celu uniknięcia sytuacji, w której taka działalność sprzyjałaby działaniom niosącym ryzyko rozprzestrzeniania broni jądrowej. Artykuł 3b ust. 2 rzeczonego wspólnego stanowiska w zmienionym brzmieniu przewiduje, że państwa członkowskie mogą w szczególności żądać od instytucji finansowych, by instytucje te: „a) zachowywały nieustającą czujność wobec operacji prowadzonych na rachunkach, w tym za pomocą swoich programów dotyczących środków należytej staranności wobec klientów i w ramach swoich zobowiązań odnoszących się do prania pieniędzy i finansowania terroryzmu; b) wymagały wpisywania w rubrykach blankietów zleceń płatniczych wszystkich informacji odnoszących się do zleceniodawcy i beneficjenta danej transakcji oraz aby odmawiały przeprowadzenia transakcji, gdy informacje te nie są dostarczone; c) przechowywały całą dokumentację transakcji przez pięć lat i na żądanie udostępniały ją organom krajowym; d) jeśli podejrzewają lub mają uzasadnione podstawy do tego, by podejrzewać, że środki pieniężne mają związek z finansowaniem proliferacji, niezwłocznie zawiadamiały o swoich podejrzeniach jednostkę analityki finansowej […] lub inny właściwy organ wyznaczony przez dane państwo członkowskie […]”.
23

W dniu 19 listopada 2010 r. Statoil wniosła do Tallinna halduskohus (sądu administracyjnego w Tallinie) skargę mającą na celu co do zasady stwierdzenie nieważności decyzji Ettevõtlusamet z dnia 19 października i z dnia 9 listopada 2010 r. oraz nakazanie ponownego rozpatrzenia wniosków o zwrot złożonych w dniach 22 września i 28 października 2010 r. lub natychmiastowego zwrotu nadpłaty wskazanej we wnioskach o zwrot. W skardze Statoil powołała się między innymi na fakt, że § 1 ust. 2 rozporządzenia nr 45 jest sprzeczny z prawem Unii, ponieważ przewiduje obowiązek uiszczenia podatku od sprzedaży dóbr i usług w sektorze handlu detalicznego, nie przewidując wyjątku dotyczącego sprzedaży wyrobów akcyzowych. W dniu 5 kwietnia 2011 r. Statoil wniosła do tego samego sądu podobną skargę na decyzję Ettevõtlusamet z dnia 4 marca 2011 r. Tallinna halduskohus połączył te dwie skargi.
Celem dokonania klasyfikacji taryfowej nasion dyni spornych w sprawie będącej przedmiotem postępowania głównego sąd odsyłający powinien ustalić, czy nasiona te są stosowane zwykle do uzyskania olejów lub tłuszczy jadalnych albo przemysłowych i nie są objęte pozycjami od 1201 do 1206 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie wspólnej taryfy celnej, zmienionym, kolejno, rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. Jeśli tak jest, to omawiane nasiona należy zaklasyfikować do pozycji 1207 Nomenklatury scalonej z tego powodu, że są to nasiona o charakterze oleistym, niezależnie od ich rzeczywistego wykorzystania do uzyskania olejów lub tłuszczy jadalnych albo przemysłowych, do siewu lub do spożycia przez ludzi. W przeciwnym razie wspomniane nasiona będą objęte pozycją 1209 Nomenklatury scalonej – jeśli miałyby jeszcze zdolność kiełkowania w chwili przywozu, niezależnie od ich rzeczywistego wykorzystania do siewu lub do spożycia przez ludzi, albo pozycją 1212 Nomenklatury scalonej – jeśli nie miałyby już zdolności kiełkowania.
Artykuł 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniającego dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 należy interpretować w ten sposób, iż aby transport wiążący się z długotrwałym przewozem domowych gatunków nieparzystokopytnych innych niż zarejestrowane nieparzystokopytne oraz bydła, owiec, kóz i świń, który rozpoczyna się na terytorium Unii Europejskiej i jest kontynuowany poza jej terytorium, mógł zostać zatwierdzony przez właściwe władze miejsca wyjazdu, organizator przewozu powinien przedstawić dziennik podróży, który – zważywszy na przewidziane ustalenia co do tego przewozu – jest możliwy do zrealizowania i pozwala sądzić, że przepisy niniejszego rozporządzenia będą przestrzegane, w tym w zakresie odcinka trasy tego przewozu przebiegającego na terytorium państw trzecich, przy czym jeśli nie ma to miejsca, właściwe władze mogą wymagać zmiany rzeczonych ustaleń, tak by wspomniane przepisy rozporządzenia były przestrzegane w odniesieniu do całego tego przewozu.