ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 312/32

Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — Vodafone Group i in./Komisja

(Sprawa T-491/19)

(2019/C 312/27)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Vodafone Group plc (Newbury, Zjednoczone Królestwo), Vodafone Consolidated Holdings Ltd (Newbury), Vodafone Finance UK Ltd (Newbury) i Vodafone Jersey Dollar Holdings Ltd (St Helier, Jersey) (przedstawiciele: J. Gardiner, QC, I. Taylor, M. Lane i J. Holland, solicitors)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie, w całości lub w części, nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

— w każdym wypadku, obciążenie Komisji kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

1. Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia i naruszyła prawo stwierdzając, że zasady dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) są właściwym systemem odniesienia.

2. Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja popełniła błąd co do okoliczności faktycznych i naruszyła prawo oraz nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia, stwierdzając, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup (ZFG) stanowi odstępstwo.

3. Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia, stwierdzając, że ZFG, w zakresie, w jakim odnosi się do funkcji decyzyjnych i zarządczych w Zjednoczonym Królestwie, nie jest uzasadnione, a zatem ma charakter selektywny.

4. Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i popełniła błąd co do okoliczności faktycznych oraz nie przedstawiła uzasadnienia, stwierdzając, że ZFG stanowi korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

5. Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo stwierdzając, że niektóre osoby uprawnione do ZFG uzyskały korzyść w porównaniu z sytuacją, w której ZFG nie miało zastosowania.
—

stwierdzenie nieważności — w całości lub w zakresie, w jakim dotyczy strony skarżącej — decyzji wykonawczej Komisji C(2019) 4336 final z dnia 6 czerwca 2019 r. dotyczącej, w ramach art. 31 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, pozwoleń na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych stosowanych u ludzi zawierających estry etylowe kwasów omega-3 do stosowania doustnego we wtórnej profilaktyce zawału mięśnia sercowego;
3.

Zarzut trzeci, dotyczący oczywistego błędu w ocenie oraz braku dowodów. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem skuteczność kontroli sądowej gwarantowanej w art. 47 karty wymaga w szczególności, by w ramach kontroli zgodności z prawem powodów uzasadniających decyzję o umieszczeniu lub pozostawieniu nazwiska określonej osoby w wykazie osób objętych sankcjami sąd Unii upewnił się, że decyzja ta opiera się na wystarczająco solidnej podstawie faktycznej. Zdaniem skarżącego twierdzenia Rady dotyczące zarówno tego, że jest on „ściśle powiązany z reżimem”, jak i jego domniemanej roli pośrednika w transakcjach dotyczących ropy naftowej między reżimem a ISIL, należy definitywnie odrzucić, ponieważ są one całkowicie bezzasadne oraz pozbawione jakiejkolwiek podstawy faktycznej mogącej je poprzeć.
C 305/68

Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2019 r. — Aldi/EUIPO (BBQ BARBECUE SEASON)

(Sprawa T-522/19)

(2019/C 305/78)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mühlheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i M. Minkner)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „BBQ BARBECUE SEASON” w kolorach czarnym, szarym, białym, pomarańczowym, jasnopomarańczowym i ciemnopomarańczowym — zgłoszenie nr 17 879 203

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 maja 2019 r. w sprawie R 1359/2018-5

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

— Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;
—

Odmawiając stronie skarżącej prawa do urlopu w związku z narodzinami dziecka równoważnego urlopowi macierzyńskiemu lub urlopowi adopcyjnemu, zaskarżona decyzja narusza prawa podstawowe strony skarżącej do równego traktowania i niedyskryminacji, określone w art. 21 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w art. 14 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC) i w art. 1 lit. d) regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej. Osoby homoseksualne stanowią grupę rodziców, która najczęściej korzysta z matki zastępczej, i są one poszkodowane w sposób nieproporcjonalny dokonaną przez Parlament wykładnią przepisów regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej w dziedzinie urlopu w związku z narodzinami dziecka, która to wykładnia wynika z zaskarżonej decyzji.
—

w przypadku gdyby zaskarżona decyzja nie została uchylona w całości, (a) stwierdzenie jej nieważności w zakresie w jakim odnosi się do przewidzianego przepisami rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] zwolnienia podatkowego dopasowanych odsetek, (b) nakazanie aby przy ustalaniu kwoty pomocy podlegającej zwrotowi zostały uwzględnione straty, ulgi lub zwolnienia, które przysługiwały podatnikowi w czasie, gdy korzystał ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych lub które przysługiwałyby mu w tym czasie, gdyby nie korzystał ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, nawet jeśli prawo do skorzystania z tych strat, ulg lub zwolnień uległo przedawnieniu zgodnie z prawem brytyjskim;
8.

Zgodnie z zarzutem ósmym, przy ustalaniu kwoty pomocy podlegającej zwrotowi należy uwzględnić straty, ulgi lub zwolnienia, które przysługiwały podatnikowi w czasie, gdy korzystał ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych lub które przysługiwałyby mu w tym czasie, gdyby nie korzystał ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, nawet jeśli prawo do skorzystania z tych strat, ulg lub zwolnień uległo przedawnieniu zgodnie z prawem brytyjskim. Strona skarżąca twierdzi, że jest to prawidłowa interpretacja motywu 203 zaskarżonej decyzji. W zakresie, w jakim przyjęto jednak inną interpretację tego motywu, zaskarżona decyzja jest wadliwa, ponieważ nieuwzględnienie rzeczonych strat, ulg lub zwolnień prowadziłoby do zawyżenia kwoty pomocy, które prowadziłoby to zakłóceń rynku wewnętrznego.
—

stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 września 2018 r. przyjętej przez PMO.4, w której uznano przeniesienie umowy skarżącej zawartej z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) do Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) za nową umowę o pracę i nie zastosowano w odniesieniu do skarżącej środków przejściowych określonych w art. 21 i 22 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego;
3.

Zgodnie z zarzutem trzecim, nawet przy założeniu, że kwestionowane przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych stanowiły pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, Komisja w zaskarżonej decyzji dochodzi do błędnego wniosku, że nie było argumentów przemawiających za zgodnością kwestionowanych przepisów z przepisami Unii w dziedzinie pomocy państwa. Ponadto zaskarżona decyzja jest nieracjonalna i niespójna, ponieważ Komisja słusznie uznała, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jest uzasadniony w przypadkach, w których jedynym powodem zastosowania podatku od kontrolowanych spółek zagranicznych jest kryterium „kapitału powiązanego w Zjednoczonym Królestwie” z tego względu, że kryterium to może być nadmiernie trudne do zastosowania w praktyce; aczkolwiek jednocześnie i bez podania odpowiedniego uzasadnienia Komisja twierdzi, że przepisy wspomnianego rozdziału 9 nigdy nie znajdują uzasadnienia w przypadkach, w których kryterium „istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych” powoduje opodatkowanie kontrowanych spółek zagranicznych. W rzeczywistości kryterium istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych jest zbyt trudne do zastosowania w praktyce, w związku z czym Komisja powinna była uznać przepisy wspomnianego rozdziału 9 również znajduje uzasadnienie w świetle tego kryterium. W związku z powyższym Komisja powinna była uznać, że nie doszło do zastosowania pomocy państwa.
—

Podnosi się w tym zakresie, że jeżeli art. 12 i 14 rozporządzenia delegowanego należy interpretować w ten sposób, że instytucjonalny system ochrony utworzony w 2018 r. nie może zostać uznany dla celów obliczenia składki ex ante na Jednolity Fundusz Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji za okres składkowy 2019 r, wówczas przywołane artykuły rozporządzenia delegowanego naruszają art. 103 ust. 2 i 7 dyrektywy 2014/59/UE, ponieważ ignorują one warunki oddelegowania kompetencji na rzecz Komisji polegające na tym, że (i) składki na Fundusz powinny być dostosowywane do profilu ryzyka instytucji płacącej składkę, i (ii) składki na Fundusz powinny uwzględniać uczestnictwo w instytucjonalnym systemie ochrony.
2.

Zarzut drugi dotyczący po pierwsze, naruszenia art. 429 ust. 14 i art. 400 ust. 1 pkt a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013 L 176, s. 1), a po drugie, przekroczenia przez EBC jego uprawnień. Skarżąca uważa, że opierając swoją decyzję w sprawie odmowy całkowitego wyłączenia ekspozycji Crédit Lyonnais (zwanej dalej, „LCL”) wobec CDC z obliczania jej wskaźnika dźwigni na istnieniu ryzyka związanego z koncentracją w odniesieniu do kasy depozytowo- konsygnacyjnej (Caisse des dépôts et consignations, zwanej dalej „CDC”), EBC nałożył na LCL wymóg ostrożnościowy w odniesieniu do koncentracji ekspozycji z tytułu długu państwowego, do którego nałożenia nie upoważnia art. 400 ust. 1 pkt a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz skorzystał z uprawnień nadanych mu przez art. 429 ust. 14 tego rozporządzenia do celów innych niż określone w tym przepisie.
2.

Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa przez Komisję w związku ze stosowaniem art. 107 ust. 1 TFUE lub oczywistego błędu w ocenie polegającego na przyjęciu wadliwego podejścia do analizy systemu ZSK. W motywach 124–126 zaskarżonej decyzji Komisja błędnie potraktowała przepisy części 9A rozdział 9 Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy Zjednoczonego Królestwa z 2010 r. w sprawie regulacji podatkowych (międzynarodowych i innych)] jako formę odstępstwa od opodatkowania na zasadach ogólnych określonego w rozdziale 5 tej ustawy.
—

Zaznajomienie się z wnioskowanym dokumentem wpisuje się w prawo do swobodnego wyrażania opinii i dostępu do informacji, które przysługuje skarżącej na podstawie art. 11 Karty praw podstawowych. Zdaniem skarżącej, odmawiając ujawnienia wnioskowanego dokumentu, pozwana naruszyła kryterium praw podstawowych ustanowione przez Kartę praw podstawowych i nie uwzględniła praw podstawowych, a jedynie ograniczyła w nieproporcjonalny sposób prawo skarżącej do swobody wyrażania opinii i dostępu do informacji.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa przy stosowaniu art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43). W tym względzie skarżący uważa, że decyzja Agencji Europejskiego GNSS (GSA) z dnia 20 maja 2019 r. odmawiająca mu pełnego dostępu do dokumentu „summary of 26 June 2017 by Mr [X]” jest niezgodna z prawem w zakresie, w jakim odmowa ta opiera się na wyjątku dotyczącym ochrony bezpieczeństwa publicznego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ rozpatrywany dokument: — nie może być związany z aspektami bezpieczeństwa publicznego, gdyż dotyczy sprawy związanej z personelem Agencji; oraz — nie może być zaklasyfikowany jako opatrzony klauzulą [RESTREINT/RESTRICTED EU].
4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 5 ust. 1 („Pomoc finansowa na podstawie niniejszego rozporządzenia jest zgodna z politykami Unii”) i art. 5 ust. 2 („Komisja, w porozumieniu z państwami członkowskimi, przyczynia się do wykonania zobowiązań Unii na rzecz większej przejrzystości i odpowiedzialności w dziedzinie udzielania pomocy, w tym poprzez podawanie do wiadomości publicznej informacji na temat wielkości pomocy i jej alokacji, zapewniając, aby dane były porównywalne na szczeblu międzynarodowym oraz łatwo dostępne, wymieniane i publikowane”) rozporządzenia (UE) nr 231/2014 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiającego instrument pomocy przedakcesyjnej (IPA II) (1) w odniesieniu do faktu, że byłoby to sprzeczne z ogólnymi zasadami prawa zamówień publicznych.
2.

Zarzut drugi dotyczy tego, że zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, ponieważ jej podstawą jest art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. 2003, L 1, s. 1), który to przepis sam jest niezgodny z prawem, a zatem nie można go stosować w niniejszym przypadku, zgodnie z art. 277 TFUE. Rzeczony przepis narusza bowiem prawo podstawowe do skutecznego środka odwoławczego, ponieważ nie pozwala przedsiębiorstwom będącym adresatami decyzji o kontroli Komisji skorzystanie ze skutecznego środka odwoławczego od przebiegu kontroli.
—

uwzględnienie zarzutu niezgodności z prawem art. 20 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003 ze względu na to, że nie przewiduje on skutecznego środka zaskarżenia w odniesieniu do warunków wykonywania decyzji w sprawie kontroli, zgodnie z art. 6 ust. 1, art. 8 i 13 [europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności] oraz z art. 7 i 47 [Karty praw podstawowych Unii Europejskiej];
Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2019 r. — Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO — Fontana Food (GRILLOUMI)

(Sprawa T-555/19)

(2019/C 328/77)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: S. Malynicz QC, S. Baran, barrister, i V. Marsland, solicitor)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Fontana Food AB (Tyresö, Szwecja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy GRILLOUMI — zgłoszenie nr 15 963 291

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 maja 2019 r. w sprawie R 1355/2018-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— nakazanie EUIPO pokrycia własnych kosztów oraz kosztów strony skarżącej.

Podniesione zarzuty

— Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;
1.

Zarzut pierwszy dotyczy niezgodności z prawem postanowienia o odmowie dostępu do decyzji EBC z dnia 2 stycznia 2019 r., a w szczególności: — błędnego zastosowania art. 4 ust. 1 lit. c) decyzji EBC/2004/3; nieistnienie ogólnego domniemania braku dostępu do decyzji EBC w odniesieniu do aktów o skutku wiążącym, nie zaś o charakterze wyłącznie proceduralnym; — niewystarczającego charakteru przesłanek zastosowania art. 4 ust. 1 lit. c) decyzji EBC/2004/3; informacje dotyczące Banca Carige S.p.A. zostały już podane do publicznej wiadomości, również ze względu na przestrzeganie obowiązków informacyjnych wynikających z uregulowań sektorowych; — naruszenia zasad proporcjonalności i bezstronności będącego wynikiem nieprzekazania jawnej wersji decyzji EBC z dnia 2 stycznia 2019 r. — naruszenia art. 296 akapit drugi TFUE ze względu na brak uzasadnienia postanowienia o odmowie dostępu; oraz — naruszenia prawa skarżącej do obrony i do kontroli sądowej.
2.

Zarzut drugi: naruszenie prawa do bycia wysłuchanym w rozumieniu art. 41 ust. 1 i 2 lit. a) karty ze względu na to, że skarżąca nie została wysłuchana — Ponadto pozwana Rada naruszyła procesowe prawo podstawowe skarżącej do bycia wysłuchanym, ponieważ przyjęła akt, który miał dla niej niekorzystne skutki prawne bez jej uprzedniego wysłuchania. Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym ma istotne znaczenie, ponieważ uwagi przedstawione przez skarżącą przed wydaniem zaskarżonej decyzji mogły doprowadzić do wydania odmiennej pod względem merytorycznym decyzji w sprawie obliczania składek.
—

uwzględnienie wniosku o przywrócenie do stanu poprzedniego złożonego przez spółkę Seven SpA oraz wniosku o dokonanie wpisu nr 14 602 687 w odniesieniu do unijnego znaku towarowego nr 8 252 223.
—

Strony pozwane dopuściły się nadużycia władzy przez to, że po pierwsze, nie uznały one niektórych kosztów podwykonawstwa poniesionych przez skarżącą, podczas gdy, po drugie, mogły one dostrzec na podstawie kilku dokumentów, że koszty podwykonawstwa strony skarżącej były wyraźnie wyższe od kosztów wskazanych w załączniku 2 umowy w sprawie odnośnego subwencjonowania.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 22 lipca 2019 r. częściowo oddalającej wniosek strony skarżącej o przedłużenie terminu – do dnia 5 września 2019 r. lub do końca sierpnia 2019 r. – w celu przedstawienia uwag w ramach formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie SA.39078 (2019/C) (ex 2014/N) dotyczącej finansowania projektu stałego połączenia przez cieśninę Bełt Fehmarn;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 23 listopada 2017 r., wydanej w postępowaniu w sprawie unieważnienia nr 11921 C, o unieważnieniu unijnego znaku towarowego w odniesieniu do suszarek do ubrań, pralek, zmywarek do naczyń i kuchenek;
2.

Zarzut drugi dotyczący potrójnego pozbawienia prawa do głosowania w wyborach europejskich poprzez niezgodną z prawem bezczynność Rady. W ramach tego zarzutu skarżący twierdzą w szczególności, że: — Rada naruszyła prawa obywateli brytyjskich poprzez niepodważenie stosowania „15 year-rule” (zasady 15 lat) podczas wyborów europejskich, która poważnie narusza swobodę przemieszczania się i pobytu, zasadę dobrej administracji, a także uznaną w karcie zasadę równości wobec prawa do głosowania oraz naruszenie art. 3 protokołu 1 i art. 10 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności; — spóźnione odroczenie w dniu 11 kwietnia 2019 r. Brexitu, po zamknięciu krajowych list wyborców, stanowi naruszenie swobody przemieszczania się i pobytu, art. 50 TUE, zasady dobrej administracji, a także uznanej w karcie zasady równości wobec prawa do głosowania, art. 3 protokołu 1 oraz art. 10 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności; — głosowanie w Zjednoczonym Królestwie jest niezgodne z prawem ze względu na pośpieszne odroczenie Brexitu oraz nadmierny formalizm w odniesieniu do obywateli europejskich niebędących Brytyjczykami, mieszkających z Zjednoczonym Królestwie.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 266 TFUE oraz podstawowych i ogólnych zasad prawa Unii, w szczególności poszanowania uzasadnionych oczekiwań, zasad dobrej administracji, dobrej wiary i pewności prawa oraz poszanowania zasady proporcjonalności. W tym względzie skarżąca uważa, że organ powołujący w oczywisty sposób nie zastosował i nie dokonał prawidłowej wykładni wyżej wymienionych przepisów i zasad, nie podejmując niezbędnych działań w celu zastosowania się do wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 14 grudnia 2018 r. w sprawie FV/Rada (T-750/16, EU:T:2018:972). Uważa ona również, że naruszyła ona zasadę wymagającą od administracji wydania decyzji, która nie byłaby nieproporcjonalna, tj. która byłaby konieczna do osiągnięcia celów, co wymaga, aby treść i forma decyzji były proporcjonalne do zamierzonego celu. Wreszcie skarżąca podnosi naruszenie jej uzasadnionych oczekiwań co do tego, że organ powołujący prawidłowo i sumiennie zastosuje się do ww. wyroku T-750/16, nie tylko poprzez prawidłowe zastosowanie art. 266 TFUE, lecz również bez skutku retroaktywnego.
—

stwierdzenie częściowej nieważności decyzji C(2019)4027 final z dnia 23 maja 2019 r., w sposób następujący: a) w zakresie odnoszącym się do kwot wpisanych w kolumnach 2 i, wiersz 1 tabeli dotyczącej salda w treści decyzji C(2019)4027 wersja ostateczna, ponieważ Komisja jest zobowiązana do ponownego obliczenia tych kwot z uwzględnieniem stopy dofinansowania w wysokości 85 % środków przeznaczonych na priorytety 1 i 2 Programul Operațional 2014RO16M1OP001 Infrastructură Mare (programu operacyjnego dotyczącego wielkiej infrastruktury) (POIM)] b) w zakresie odnoszący się do obliczenia kwot w euro, które można przypisać, do funduszy na priorytety 1 i 2 POIM w załączniku do decyzji C(2019)4027 final, a dokładniej: — części dotyczącej Fondo FC, punkt 1)– Plan finansowy – Tabela 18a – wers AP1 – kolumna C – Stopa współfinansowania – 75 % i zastąpienie przez 85 %, zgodnie z decyzją C(2018)8890 final, ponieważ Komisja jest zobowiązana do ponownego obliczenia, z uwzględnieniem stopy dofinansowania w wysokości 85 %, kwot zapisanych: — w punkcie 3) – Załącznik 1 – riga AP1, kolumna F – Kwota, którą można przypisać funduszom i kolumna F7 – Kwota, którą można przypisać funduszom i kwota już wypłacona ograniczona do udziału funduszu; — w punkcie 4) – Oliczenie salda rocznego – wers AP1, kolumna CA i kolumna R – Kwota, którą można przypisać funduszom; — w punkcie 5) – Saldo roczne – kolumna T – Zweryfikowana kwota, którą można przypisać funduszom; — w punkcie 5) – Saldo roczne – kolumna V – wers „Do odzyskania”; — części dotyczącej funduszu EFRR, punkt 1 – Plan finansowy – Tabela 18a – wers AP2 – kolumna C – Stopa – 75 % i zastąpienie przez 85 %, zgodnie z decyzją C(2018)8890 final, ponieważ Komisja jest zobowiązana do ponownego obliczenia, z uwzględnieniem stopy dofinansowania w wysokości 85 %, kwot zapisanych: — w punkcie 3 – Załącznik 1 – wers AP2, kolumna F – Kwota, którą moża przypisać funduszom i kolumna F7 – Kwota, którą można przypisać funduszom + kwota już wypłacona ograniczona do udziału funduszu; — w punkcie 4 – Obliczenie salda rocznego – wers AP2, kolumna CA i kolumna R – Zweryfikowana kwota, którą można przypisać funduszom; — w punkcie 5 – Saldo roczne – kolumna T – Zweryfikowana kwota, którą można przypisać funduszom; — w punkcie 5 – Saldo roczne – kolumna V – wers „Do odzyskania”;