ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
5)

Czy przepisy art. 12, 15, 16, 18, 19 i 42 dyrektywy 77/91/EWG Rady z dnia 31 stycznia 1977 r. w obowiązującym brzmieniu oraz art. 12 i 13 dyrektywy 2009/101/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009 r. należy interpretować w ten sposób, że odpowiedzialność jest ograniczona do wartości akcji — a więc w przypadku spółki notowanej na giełdzie do kursu giełdowego akcji — którą mają one w momencie wystąpienia z roszczeniem, w związku z czym akcjonariusz może w danym przypadku otrzymać mniejszą kwotę niż zapłacona pierwotnie cena jego akcji?
1)

Czy art. 3 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. (1) i art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 968/2006 z dnia 27 czerwca 2006 r. (2) należy interpretować w ten sposób, że wyrażenie „urządzenia produkcyjne” nie obejmuje urządzeń wykorzystywanych przez cukrownie do przechowywania, konfekcjonowania lub pakowania cukru dla potrzeb jego sprzedaży i że w rezultacie w przypadku urządzeń takich jak silosy konieczne jest przeprowadzenie analizy w każdym pojedynczym przypadku w celu zbadania, czy wskazane urządzenia są związane z „linią produkcyjną” bądź też czy związane są one z działalnością inną niż produkcja;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 194/13

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 kwietnia 2012 r. — SFIR przeciwko AGEA i Ministero delle Politiche Agricole, Alimentari e Forestali

(Sprawa C-187/12)

2012/C 194/20

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: SFIR — Società fondiaria industriale romagnola SpA

Strona pozwana: Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Ministero delle Politiche Agricole, Alimentari e Forestali

Pytanie prejudycjalne

Czy całkowity demontaż urządzeń produkcyjnych cukru, izoglukozy i syropu insulinowego zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 (1), względem którego rozporządzenie Komisji (WE) nr 968/2006 (2) ustanawia zasady wykonania, należy rozumieć w ten sposób, że urządzenia podlegające demontażowi obejmują wyłącznie urządzenia konieczne do produkcji, jak wyraźnie stanowi wskazany art. 3 rozporządzenia Rady, zgodnie z którym należy dokonywać interpretacji rozporządzenia Komisji pod rygorem nieważności tego ostatniego rozporządzenia. W rezultacie, czy zgodnie ze wskazanym art. 3 rozporządzenia Rady nr 320/2006 i art. 4 rozporządzenia Komisji nr 968/2006 urządzenia podlegające demontażowi obejmują wyłącznie urządzenia przeznaczone do produkcji cukru, izoglukozy i syropu insulinowego jak też inne urządzenia w rozumieniu wskazanego art. 4 lit. c) rozporządzenia nr 968/2006, w tym urządzenia do pakowania, które są niewykorzystywane lub są przeznaczone do demontażu i usunięcia ze względu na ochronę środowiska tak że urządzenia niezwiązane z produkcją cukru, izoglukozy i syropu insulinowego, które nie pozostały niewykorzystane, lecz są używane do innej działalności — tak jak w niniejszym przypadku do pakowania — i które nie podlegają demontażowi ze względu na ochronę środowiska mogą zostać zachowane, gdyż nie są objęte obowiązkiem demontażu, o którym mowa we wskazanych rozporządzeniach wspólnotowych.

(1) Dz.U. L 58 s. 42.

(2) Dz.U. L 176, s. 32.
1)

Czy art. 3 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. (1) i art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 968/2006 z dnia 27 czerwca 2006 r. (2) należy interpretować w ten sposób, że wyrażenie „urządzenia produkcyjne” nie obejmuje urządzeń wykorzystywanych przez cukrownie do pakowania cukru dla potrzeb jego sprzedaży i że w rezultacie w przypadku urządzeń takich jak silosy konieczne jest przeprowadzenie analizy w każdym pojedynczym przypadku w celu zbadania, czy wskazane urządzenia są związane z „linią produkcyjną” bądź też czy związane są one z działalnością inną niż produkcja, taką jak pakowanie;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 118/11

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 27 stycznia 2012 r. — Postępowanie karne przeciwko Vu Thang Dangowi

(Sprawa C-39/12)

2012/C 118/16

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Vu Thang Dang

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 21 i 34 rozporządzenia (WE) nr 810/2009 (1), regulujące wydanie i unieważnienie wizy jednolitej, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one wynikającej z przepisów krajowych karalności z powodu przemytu cudzoziemców w przypadkach, w których przemycone osoby posiadają wprawdzie wizę, ale uzyskały ją wskutek podstępnego wprowadzenia w błąd właściwego organu co do rzeczywistego celu podróży?

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy); Dz.U. L 243, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 118/14

Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-63/12)

2012/C 118/22

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, J.P. Keppenne i D. Martin, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/866/UE z dnia 19 grudnia 2011 r. w sprawie wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia Rady dostosowującego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2011 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (1);

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja podnosi dwa zarzuty dotyczące załącznika XI do regulaminu pracowniczego urzędników.

Pierwszy zarzut dotyczy odmowy przyjęcia przez Radę dostosowania wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników w sposób zawnioskowały przez Komisję w dniu 24 listopada 2011 r. z naruszeniem metody regulującej to dostosowanie podczas ośmioletniego okresu, który dobiega końca w dniu 31 grudnia 2012 r. W drodze tego zarzutu Komisja wysuwa główny argument dotyczący nadużycia władzy i naruszenia granic kompetencji Rady, jak również argument pomocniczy, dotyczący naruszenia przesłanek stosowania art. 10 załącznika XI do regulaminu pracowniczego urzędników. Główny argument dotyczy okoliczności, że Rada w rzeczywistości sama zastosowała art. 10, lecz z naruszeniem wymaganych przesłanek instytucjonalnych; Rada naruszyła tym samym, z jednej strony art. 65 regulaminu pracowniczego, a z drugiej — art. 3 i 10 załącznika XI. Poprzez argument pomocniczy Komisja podnosi, że w każdym razie przesłanki merytoryczne do zastosowania art. 10 nie zostały w 2011 r. spełnione, co wynika z dwóch sprawozdań ekonomicznych, które przedstawiła Radzie na jej wniosek. Uważa również, że Rada niewłaściwie uzasadniła swą decyzję.

Drugi zarzut dotyczy odmowy dostosowania przez Radę współczynników korygujących, które powinny być stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur w zależności od miejsca pracy czy zamieszkania zainteresowanych. Według pierwszego elementu tego zarzutu, omawiana odmowa narusza art. 64 regulaminu pracowniczego, jak również art. 1 i 3 załącznika XI do niego. W drodze drugiego elementu zarzutu Komisja podnosi, że wspomniana odmowa jest pozbawiona jakiegokolwiek uzasadnienia z naruszeniem art. 296 ust. 2 TFUE.

(1) Dz.U. L 341, s. 54.
2)

Zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy ramowej 2007/46/WE właściwe instytucje państwa członkowskiego są zobowiązane zarejestrować nowy samochód osobowy, jeżeli spełnia on wymogi techniczne ustanowione w tej dyrektywie i w oddzielnych dyrektywach. Dyrektywa 2007/46/WE nie przewiduje możliwości odmowy rejestracji nowego samochodu osobowego ze względu na stronę, po której znajduje się układ kierowniczy. Wniosek ten znajduje potwierdzenie również w przepisach oddzielnej dyrektywy 70/311/EWG, określonych w załączniku IV do dyrektywy ramowej. Artykuł 2a dyrektywy 70/311/EWG zakazuje państwu członkowskiemu odmowy rejestracji samochodu osobowego ze względów związanych z ich układem kierowniczym, jeśli spełnia on wymogi przewidziane w tej dyrektywie. Załączniki do dyrektywy 70/31/EWG nie zawierają wskazań co do strony, po której powinien być zamontowany układ kierowniczy, w tym kierownica, ani tym bardziej nie przewidują, że strona drogi, po której porusza się samochód determinuje stronę, po której powinien znaleźć się układ kierowniczy w samochodzie.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 118/11

Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 24 listopada 2011 r. w sprawie T-296/09 European Federation of Ink and Ink Cartridge Manufacturers (EFIM) przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 3 lutego 2012 r. przez European Federation of Ink and Ink Cartridge Manufacturers (EFIM)

(Sprawa C-56/12 P)

2012/C 118/18

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: European Federation of Ink and Ink Cartridge Manufacturers (EFIM) (przedstawiciel: D. Ehle, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Lexmark International Technology SA

Żądania wnoszącej odwołanie

— Uchylenie w całości wyroku Sądu z dnia 24 listopada 2011 r. w sprawie T-296/09 oraz rozstrzygnięcie co do istoty znajdującego się u podstaw tego wyroku sporu prawnego;

— Uwzględnienie żądań sformułowanych w pierwszej instancji i tym samym stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej K(2009) 4125 z dnia 20 maja 2009 r. w postępowaniu na podstawie art. 82 WE (art. 102 TFUE);

— Obciążenie Komisji i Lexmark International Technology S.A. kosztami postępowania obu instancji.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie podnosi pięć zarzutów przeciwko wyrokowi Sądu z dnia 24 listopada 2011 r. Dotyczą one błędnego pod względem prawnym zaprzeczenia interesu unijnego oraz priorytetowego charakteru dochodzenia w przedmiocie kartelu w decyzji Komisji z dnia 20 maja 2009 r.

Po pierwsze, Sąd niezgodnie z prawem nie stwierdził nieważności decyzji Komisji w zakresie, w jakim uznano w niej dowód kolektywnej i indywidualnej rynkowej dominacji producentów drukarek atramentowych względem podporządkowanego rynku kardridżów i atramentu za mało wiarygodny.

Po drugie, wnosząca odwołanie kwestionuje niezgodne z prawem zaprzeczenie prawdopodobieństwa dowodu pozycji dominującej producentów drukarek na ich rynkach kardridżów.

Po trzecie, Sąd dokonał błędnej kwalifikacji pod względem prawnym znaczenia kryterium o priorytetowym charakterze, istotnego z punktu widzenia decyzji o otwarciu dochodzenia. Ponadto Sąd błędnie nie dokonał stwierdzenia, że Komisja w zaskarżonej decyzji naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia odnośnie do rozważenia kryterium znaczenia, wagi i kontynuacji bezprawnego działania.

Po czwarte, wnosząca odwołanie podnosi, że wyrok w związku z oceną prawną rozstrzygnięcia Komisji co do rozważenia pod kątem błędnego skorzystania ze swobodnego uznania wykazuje naruszenie prawa poprzez brak stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, pomimo odmowy przez Komisję bez uzasadnienia wszczęcia dochodzenia pod pretekstem złożonego charakteru oraz nieproporcjonalnych zasobów.
2)

Jeżeli art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Bruksela I należy interpretować w ten sposób, że w takim przypadku zawarcie umowy musi co do zasady nastąpić z użyciem środków zawierania umów na odległość: czy jurysdykcja w sprawach dotyczących umów zawieranych z udziałem konsumentów jest ustalana zgodnie z art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Bruksela I w związku z art. 16 ust. 2 tego rozporządzenia, gdy za pośrednictwem środków zawierania umów na odległość strony umowy zawarły umowę wstępną, która później prowadzi bezpośrednio do zawarcia umowy?
2)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1: jakie czynności homoseksualne wchodzą w zakres obowiązywania dyrektywy oraz czy może to, gdy w związku z tymi czynnościami ma miejsce prześladowanie i są spełnione pozostałe przesłanki, prowadzić do przyznania statusu uchodźcy? To pytanie składa się z następujących pytań częściowych: a) Czy można oczekiwać od homoseksualnych cudzoziemców, że w swojej ojczyźnie będą ukrywać przed każdym swoją orientację seksualną w celu uniknięcia prześladowania? b) W przypadku odpowiedzi negatywnej na poprzednie pytanie częściowe: czy można oczekiwać od homoseksualnego cudzoziemca, że przy uzewnętrznianiu swojej orientacji seksualnej w swojej ojczyźnie zachowa powściągliwość w celu uniknięcia prześladowania, a jeśli tak to w jakiej mierze? Czy można w tym zakresie od osób homoseksualnych spodziewać się więcej powściągliwości niż od osób heteroseksualnych? c) Jeżeli w tym kontekście można dokonać rozróżnienia między zachowaniami dotyczącymi istoty orientacji seksualnej i takim, u których taki przypadek nie występuje: co należy rozumieć poprzez istotę orientacji seksualnej i jak można ją określić?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 126/7

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 17 lutego 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Minh Khoa Vo

(Sprawa C-83/12)

2012/C 126/13

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Minh Khoa Vo

Druga strona: Der Generalbundesanwalt beim Bundesgerichtshof

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 21 i art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy, „KW”) (1), regulujące wydanie i unieważnienie wizy jednolitej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one wynikającej z przepisów krajowych karalności przemytu cudzoziemców w przypadkach, w których przemycane osoby posiadają wprawdzie wizę, ale uzyskały ją wskutek podstępnego wprowadzenia w błąd właściwego organu innego państwa członkowskiego co do rzeczywistego celu podróży?

(1) Dz.U. L 243, s. 1.
—

stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2009/145/WE z dnia 26 listopada 2009 r. przewidującej pewne odstępstwa w odniesieniu do zatwierdzania populacji miejscowych i odmian warzyw tradycyjnie uprawianych w poszczególnych miejscach i regionach i zagrożonych erozją genetyczną oraz odmian warzyw niemających wewnętrznej wartości dla plonów o przeznaczeniu handlowym, wyprodukowanych w celu uprawy w określonych warunkach, oraz wprowadzania do obrotu materiału siewnego tych populacji miejscowych i odmian (1), a w każdym razie poprzez niepoinformowanie Komisji o takich przepisach, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 36 wspomnianej dyrektywy;
—

stwierdzenie, że poprzez niepodjęcie odpowiednich środków niezbędnych do zastosowania się do art. 5 oraz 6 rozporządzenia (WE) nr. 847/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie negocjacji i wykonania umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi a państwami trzecimi (1), a w każdym razie poprzez niezawiadomienie Komisji a takich środkach, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tychże artykułów przedmiotowego rozporządzenia;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 126/4

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nyíregyházi Törvényszék (Węgry) w dniu 26 stycznia 2012 r. — Felső-Tisza-vidéki Környezetvédelmi és Vízügyi Igazgatóság przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve

(Sprawa C-38/12)

2012/C 126/08

Język postępowania: węgierski

Sąd krajowy

Nyíregyházi Törvényszék

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Felső-Tisza-vidéki Környezetvédelmi és Vízügyi Igazgatóság

Strona pozwana: Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve

Pytania prejudycjalne

1) Czy art. 143b ust. 4 i 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 (1) należy interpretować w ten sposób, że wyłącza on z systemu jednolitej płatności obszarowej na rok gospodarczy 2008 finansowanego przez Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) brzegi (skarpy) wałów i nasypów zbudowanych w celu zapobiegania powodziom nawet zakładając, że w dniu 30 czerwca 2003 r. jak i po tym dniu, założone na nich użytki zielone były zachowane w dobrym stanie, uwzględniwszy, iż były regularnie koszone i używane do wypasu, oraz chodzi o obszary utrzymywane w dobrym stanie rolniczym?

2) Czy art. 143b ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 należy interpretować w ten sposób, że wyłącza z pomocy obszarowej użytki rolne wykorzystywane dodatkowo [do celów rolniczych]?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 194/14

Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Bułgarii

(Sprawa C-198/12)

2012/C 194/23

Język postępowania: bułgarski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Scharf, O. Beynet, S. Petrova)

Strona pozwana: Republika Bułgarii

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że Republika Bułgarii uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 14 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 i ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 715/2009 (1), polegającym na udostępnieniu wszystkim użytkownikom możliwie maksymalnej zdolności i w szczególności usług wirtualnego przesyłu gazu w odwrotnym kierunku;

— obciążenie Republiki Bułgarii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejszą skargą Komisja zmierza do uzyskania stwierdzenia, że Republika Bułgarii uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 14 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 i ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 715/2009, które zastępują art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1775/2005.

Są to następujące zobowiązania:

— Zobowiązanie wynikające z art. 14 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 i ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 715/2009 polegające na zapewnieniu wszystkim użytkownikom możliwie maksymalnej zdolności i w szczególności usług wirtualnego przesyłu gazu w odwrotnym kierunku. Zdaniem władz bułgarskich niewypełnienie wspomnianego zobowiązania zapewnienia wynika z tego, że brak jest fizycznego połączenia między tranzytowym i krajowym system przesyłu gazu Republiki Bułgarii i że systemy te podlegają różnym regulacjom prawnym. Jako kolejny powód niewypełnienia wspomnianego zobowiązania władze bułgarskie podają istnienie trzech różnych porozumień międzypaństwowych zawartych między Republiką Bułgarii a rządem ZSRR w latach 1986 i 1989. Komisja podkreśla, że jeżeli zawarta na podstawie tego porozumienia międzypaństwowego umowa handlowa z dnia 27 kwietnia 1998 r. pomiędzy OOO Gazprom a Bulgartransgaz EAD jest przeszkodą dla wypełnienia tego zobowiązania, Republika Bułgarii jest zobowiązana na podstawie art. 351 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej zastosować wszelkie właściwe środki w celu wyeliminowania takiej ewentualnej niezgodności z przepisami prawa Unii.

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 715/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1775/2005 (Dz.U. L 211, s. 36).
1)

Czy art. 7 dyrektywy 2004/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie wspierania kogeneracji w oparciu o zapotrzebowanie na ciepło użytkowe na rynku wewnętrznym energii oraz zmieniającej dyrektywę 92/42/EWG (1) ewentualnie w związku z art. 2 i 4 dyrektywy 2001/77/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych (2) i w związku z art. 22 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (3) należy interpretować w świetle ogólnej zasady równości, art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej jako: a) niemający zastosowania do instalacji kogeneracji o wysokiej wydajności w rozumieniu załącznika III do dyrektywy; b) nakazujący, zezwalający albo zakazujący, by środek wsparcia, taki jak zawarty w art. 38 ust. 3 dekretu Regionu Walońskiego z dnia 12 kwietnia 2001 r. dotyczącego organizacji regionalnego rynku energii elektrycznej, był dostępny wszystkim instalacjom kogeneracji przetwarzającym głównie biomasę, które odpowiadają warunkom określonym w tym artykule, z wyjątkiem instalacji kogeneracji przetwarzających głównie drewno lub odpady drewniane?
2)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1: jakie czynności homoseksualne podlegają pod stosowanie dyrektywy oraz czy to może, gdy w związku z tymi czynnościami ma miejsce prześladowanie i są spełnione pozostałe przesłanki, prowadzić do przyznania statusu uchodźcy? To pytanie składa się z następujących pytań częściowych: a) Czy od homoseksualnych cudzoziemców można się spodziewać, że będą w swojej ojczyźnie trzymali w tajemnicy przed każdym swoją orientację seksualną w celu uniknięcia prześladowania? b) W przypadku odpowiedzi negatywnej na poprzednie pytanie częściowe: czy od homoseksualnego cudzoziemca można się spodziewać, że przy uzewnętrznianiu swojej orientacji seksualnej w swojej ojczyźnie zachowa powściągliwość w celu uniknięcia prześladowania, a jeśli tak to w jakiej mierze? Czy można o tyle od osób homoseksualnych spodziewać się więcej powściągliwości niż od osób heteroseksualnych? c) Jeżeli w tym kontekście można dokonać rozróżnienia między zachowaniami dotyczącymi istoty orientacji seksualnej i takim, u których taki przypadek nie występuje: co należy rozumieć poprzez istotę orientacji seksualnej i jak można tę istotę określić?
2)

Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy stoi na przeszkodzie takiej wykładni przepisów prawa krajowego, która zezwala na jednostronne ustalenie przez pracodawcę okresu korzystania z urlopu zbiegającego się z sytuacją czasowej niezdolności do pracy, jeżeli brak jest wcześniejszego oświadczenia pracownika co do preferencji skorzystania z innego okresu i istnieje porozumienie pomiędzy przedstawicielami pracowników u pracodawcy i pracodawcą, które na to pozwala?