Keywords

Summary



Keywords

1. Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw – Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin – Dyrektywa 91/414 – Procedura włączenia substancji czynnych wchodzących w skład tych środków do załącznika I do tej dyrektywy – Rozporządzenie nr 3600/92 – Powiadomienie w odniesieniu do tego samego środka dokonane w sposób niezależny przez kilka przedsiębiorstw – Powiadomienie niestanowiące powiadomienia wspólnego – Spoczywający na każdym przedsiębiorstwie obowiązek dostarczenia kompletnej dokumentacji dotyczącej tego środka

(rozporządzenie Komisji nr 3600/92, art. 6 ust. 2; dyrektywa Rady 91/414, załącznik I)

2. Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw – Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin – Dyrektywa 91/414 – Procedura włączenia substancji czynnych wchodzących w skład tych środków do załącznika I do tej dyrektywy – Rozporządzenie nr 3600/92 – Termin na przedstawienie dokumentacji dotyczącej tych substancji – Przedłużenie w wyjątkowych przypadkach – Uprawnienia dyskrecjonalne instytucji wspólnotowych – Zakres – Kontrola sądowa – Granice

(rozporządzenie Komisji nr 3600/92, art. 7 ust. 4; dyrektywa Rady 91/414, załącznik I)

3. Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw – Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin – Dyrektywa 91/414 – Cele – Ochrona zdrowia ludzi i zwierząt, jak również ochrona środowiska – Pierwszeństwo tej ochrony w stosunku do szkód ekonomicznych i społecznych, nawet istotnych

(dyrektywa Rady 91/414)

4. Prawo wspólnotowe – Zasady – Proporcjonalność – Akty instytucji – Charakter proporcjonalny – Kryteria oceny – Uprawnienia dyskrecjonalne prawodawcy wspólnotowego w zakresie wspólnej polityki rolnej – Kontrola sądowa – Granice

(traktat WE, art. 43 (po zmianie art. 37 WE))

5. Skarga o stwierdzenie nieważności – Zarzuty – Nadużycie władzy – Pojęcie

Summary

1. Rozporządzenie nr 3600/92 ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414 ustanawia procedurę włączenia substancji czynnych wchodzących w skład środków ochrony roślin do załącznika I do tej dyrektywy, która to procedura jest wszczynana przez powiadomienie o posiadaniu interesu. W przypadku kilku powiadomień odnoszących się do tego samego środka rozporządzenie przewiduje pierwszeństwo dla przedstawiania dokumentacji wspólnych. Jednakże istnienie powiadomienia wspólnego zakłada przede wszystkim zgodę stron. W braku takiej zgody powiadomienia te są uznawane za indywidualne, co wiąże się z wymogiem przedłożenia kompletnej dokumentacji przez każdego z powiadamiających.

W tym zakresie art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 3600/92 zawiera wyraźne przepisy przewidujące, że powiadamiający muszą przesłać państwu członkowskiemu sprawozdawcy dokumentację skróconą i dokumentację kompletną i że obowiązek sporządzenia tych dokumentacji ciąży na każdym powiadamiającym. Zatem fakt, że powiadamiający wycofał się z procedury, nie zmienia obowiązków innego powiadamiającego.

(por. pkt 71–73)

2. Rozporządzenie nr 3600/92 ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414, które ustanawia procedurę włączenia substancji czynnych wchodzących w skład środków ochrony roślin do załącznika I do tej dyrektywy przewiduje w art. 7 ust. 4, że Komisja może przedłużyć termin na przedstawienie dokumentacji kompletnej i dodatkowych informacji dotyczących tych substancji jedynie w wyjątkowych przypadkach, a mianowicie, jeżeli państwo członkowskie sprawozdawca i Komisja nie byliby w stanie określić przed dniem 25 maja 2001 r. badań długoterminowych uznanych za niezbędne dla zbadania dokumentacji.

Uprawnienie to wchodzi w ramy szerokiego zakresu swobodnego uznania, jakim dysponują w tej dziedzinie instytucje wspólnotowe w odniesieniu do określenia zamierzonych celów i wyboru właściwych instrumentów działania. Zatem kontrola sądu wspólnotowego co do istoty musi ograniczać się do zbadania, czy skorzystanie z takiego uprawnienia nie jest dotknięte oczywistym błędem, nie stanowi nadużycia władzy lub też, czy instytucje wspólnotowe w sposób oczywisty nie przekroczyły granic przysługującego im swobodnego uznania.

(por. pkt 92, 95)

3. Zamierzonymi celami dyrektywy 91/414 dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin nie jest ochrona rynku lub konkurencji, ale ochrona zdrowia ludzi i zwierząt, jak również ochrona środowiska. Cel ten jest zgodny z zasadą ostrożności i odpowiada orzecznictwu ustanawiającemu pierwszeństwo ochrony zdrowia i środowiska względem interesów ekonomicznych. Doniosłość zamierzonego celu, a mianowicie ochrony zdrowia ludzkiego, może uzasadniać negatywne konsekwencje ekonomiczne, nawet istotne, dla niektórych przedsiębiorców. W tym kontekście ochronie zdrowia publicznego należy przyznać przeważające znaczenie w stosunku do rozważań ekonomicznych

(por. pkt 133, 134)

4. Zasada proporcjonalności, która stanowi jedną z ogólnych zasad prawa wspólnotowego, wymaga, aby akty instytucji wspólnotowych nie przekraczały granic tego, co jest właściwe i konieczne dla realizacji uzasadnionych celów, zamierzonych przez dane uregulowania, mając na uwadze, że tam gdzie można dokonać wyboru pomiędzy kilkoma właściwymi środkami, należy odwołać się do jak najmniej restrykcyjnego, i że niedogodności nim spowodowane nie mogą być nieproporcjonalne w stosunku do zamierzonych celów.

Jednakże w sprawach z zakresu rolnictwa, dotyczących w szczególności środków przyjętych na podstawie art. 43 traktatu WE (po zmianie art. 37 WE), sądowa kontrola zasady proporcjonalności ma charakter szczególny, gdyż w tej dziedzinie Trybunał przyznaje ustawodawcy wspólnotowemu szeroki zakres swobodnego uznania wynikający z wyboru charakteru politycznego, ekonomicznego i socjalnego, jak również z ocen kompleksowych. W konsekwencji wyłącznie oczywiście niewłaściwy w stosunku do celów zamierzonych przez właściwą instytucję charakter środka przyjętego w tej dziedzinie może skutkować niezgodnością takiego środka z prawem.

(por. pkt 135, 136)

5. Pojęcie nadużycia władzy ma w prawie wspólnotowym precyzyjne znaczenie i odnosi się do sytuacji, w której władza administracyjna wykorzystuje swoją władzę w innym celu niż będący podstawą jej udzielenia. Wydanie decyzji stanowi nadużycie władzy jedynie, jeśli na podstawie obiektywnych, właściwych i zgodnych przesłanek okazuje się, że została wydana dla osiągnięcia innych celów niż te, na które się powołano.

(por. pkt 146)