ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
11

W dniu 4 lipca 2005 r. Céline SARL odwołała się od tego wyroku do Cour d’appel de Nancy, podnosząc, że używanie oznaczenia identycznego z wcześniejszym słownym znakiem towarowym w charakterze firmy lub szyldu nie stanowi naruszenia prawa do znaku towarowego, ponieważ ani firma, ani szyld nie służą odróżnianiu towarów lub usług, a w każdym razie nie mogą prowadzić do wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia omawianych towarów z uwagi na to, że Céline SA działa wyłącznie na rynku odzieży i dodatków luksusowych.
100

W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94, sprzeciw wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego wniesiony przez uprawnionego do wcześniejszego wspólnotowego lub krajowego znaku towarowego należy odrzucić, jeśli ten ostatni nie przedstawi, na żądanie zgłaszającego, dowodu na to, iż w ciągu pięciu lat poprzedzających publikację zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego jego wcześniejszy znak był przedmiotem rzeczywistego używania we Wspólnocie lub w państwie członkowskim, w którym jest chroniony, w odniesieniu do towarów lub usług, dla których został zarejestrowany i których dotyczy sprzeciw, z zastrzeżeniem istnienia usprawiedliwionych powodów nieużywania znaku. Skądinąd art. 56 ust. 2 wymienionego wyżej rozporządzenia zawiera identyczną zasadę odnoszącą się do przypadków złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia praw do wspólnotowego znaku towarowego lub wniosku o jego unieważnienie.
13

Podobnie z postanowienia odsyłającego wynika, że Advocaat Generaal doszedł do wniosku, że różne wersje językowe uwagi dodatkowej 1. A lit. h) pkt 11 do działu 2 CN oraz „powody, dla których w ramach pozycji 020230 wyodrębniono poszczególne podpozycje”, implikują, iż sformułowanie „rostbef i antrykot, kawałki” określa różne postacie dostępnych na rynku odrębnych i osobno pakowanych części mięsa wołowego, do których odnosi się ta uwaga. Ponadto według Advocaat Generaal, z niderlandzkiej i angielskiej wersji podpozycji 02023050, w których użyto wyrażeń „crop(s), chuck(s) and blade(s) and brisket(s)”, wynika, że aby zaklasyfikować kawałki mięsa do tej podpozycji wystarczy, by zostały one uzyskane w całości z ćwierci przedniej tuszy wołowej, o czym mowa we wspomnianej uwadze dodatkowej.
1)

Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.
24

W tym względzie do sądu odsyłającego należy zbadanie świadczeń wzajemnych odpowiadających spornej opłacie w świetle definicji naziemnej obsługi administracyjnej i nadzoru zawartej w pkt 1 załącznika do dyrektywy 96/67. Następnie, jeżeli opłata ta należna jest za całość lub część tych usług i nie stanowi ponownego wynagrodzenia za usługi już obciążone inną opłatą lub daniną, może być ona uznana za opłatę za dostęp do urządzeń portu lotniczego, a nie za opłatę za dostęp do rynku usług obsługi naziemnej.
12

Artykuł 2 ust. 1 lit. b) w związku z ust. 5 powyższej dyrektywy przewiduje, że pojęcie „produkty energetyczne” stosuje się do produktów „objętych kodami CN 2701, 2702 i 2704–2715” zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 279, str. 1), to znaczy między innymi do olejów mineralnych z pozycji 2710 CN.
15

W dniu 27 września 2005 r. Organ Rozstrzygania Sporów Światowej Organizacji Handlu (WTO) stwierdził, że kawałki mięsa z kurczaka bez kości, mrożone, o zawartości soli 1,2–3% masy powinny być klasyfikowane do pozycji CN 0210. W następstwie tej rekomendacji Komisja wydała rozporządzenie (WE) nr 949/2006 z dnia 27 czerwca 2006 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87 (Dz.U. L 174, str. 3). Rozporządzeniem nr 949/2006, które weszło w życie tegoż dnia, uchylono rozporządzenie nr 1223/2002 i zastąpiono uwagę dodatkową 7 do działu 2 sekcji I części drugiej CN następującymi zapisami: „W podpozycjach od 0210 11 do 0210 93 terminy »mięso i podroby jadalne, solone, w solance« oznaczają mięso i podroby jadalne, głęboko i jednorodnie nasycone solą we wszystkich częściach, w których zawartość soli jest nie mniejsza niż 1,2% masy, pod warunkiem że jest to solenie, które zapewnia długoterminową konserwację. W podpozycji 0210 99 terminy »mięso i podroby jadalne, solone, w solance« oznaczają mięso i podroby jadalne, głęboko i jednorodnie nasycone solą we wszystkich częściach, w których zawartość soli jest nie mniejsza niż 1,2% masy”.
1)

Pozycję 0406 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1734/96 z dnia 9 września 1996 r., należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ona towar, taki jak towar omawiany w niniejszej sprawie, uzyskiwany w wyniku zakwaszenia mleka i odsączenia dużej części serwatki, w którym zawartość białka serwatki została w wyniku działania enzymu zmniejszona do 2% łącznej ilości białka w trakcie suszenia trwającego od 24 do 36 godzin, składający się z kazeiny i ponad 50% wody.
23

W tych okolicznościach Corte suprema di cassazione postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy przyznanie podmiotowi prawa do korzystania, w tym na zasadach wyłączności, z dobra stanowiącego własność państwa, bez świadczenia usług, które miałyby przeważające znaczenie w stosunku do zezwolenia na takie korzystanie, przez określony czas i za wynagrodzeniem znacznie niższym od wartości dobra — które to przyznanie następuje na wniosek zainteresowanego raczej w drodze wydania aktu administracyjnego przez podmiot prawa publicznego wykonujący działalność przemysłową lub handlową, tak jak to ma miejsce w przypadku przekazania dóbr stanowiących własność państwa regulowanego przez prawo krajowe, niż w drodze umowy — stanowi przypadek najmu nieruchomości zwolniony z podatku VAT na podstawie art. 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy?”.
Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 października 2007 r. – Komninou i in. przeciwko Komisji

(sprawa C‑167/06 P)

Odwołanie – Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty – Skarga na podstawie art. 226 WE – Traktowanie skarżących przez Komisję – Zasady dobrej administracji, uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa – Zakres – Artykuł 21 WE – Prawo do wniesienia petycji – Zakres ustaleń Rzecznika Praw Obywatelskich

1. Odwołanie – Zarzuty – Niewystarczające uzasadnienie – Podanie przez Sąd uzasadnienia dorozumianego – Dopuszczalność – Granice (art. 21 ust. 2 i 3 WE i art. 225 WE) (por. pkt 22–27)

2. Obywatelstwo Unii Europejskiej – Prawa obywatelskie (art. 21 ust. 2 i 3 WE) (por. pkt 35–37)

3. Odwołanie – Zarzuty – Błąd w ustaleniach faktycznych – Niedopuszczalność – Kontrola oceny dowodów przez Trybunał – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58) (por. pkt 40–46)

4. Spójność gospodarcza i społeczna – Pomoc strukturalna – Pomoc wspólnotowa przyznawana na inicjatywy krajowe (art. 226 WE) (por. pkt 52)

5. Prawo wspólnotowe – Zasady – Równość traktowania (por. pkt 57)

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 13 stycznia 2006 r. w sprawie T‑42/04 Komninou i in. przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił jako bezzasadną skargę o odszkodowanie z tytułu szkód moralnych, jakich skarżący mieli doznać w wyniku postępowania Komisji w odpowiedzi na ich skargę dotyczącą wspólnotowego finansowania oczyszczalni ścieków w Preveza w Grecji.

Sentencja

1) Uchyla się postanowienie Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 13 stycznia 2006 r. w sprawie T‑42/04 Komninou i in. przeciwko Komisji, w zakresie w jakim Sąd nie rozpatrzył zarzutu dotyczącego naruszenia art. 21 ust. 2 i 3 WE.

2) W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

3) Skarga wniesiona do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich, w zakresie w jakim dotyczy naruszenia art. 21 ust. 2 i 3 WE, zostaje oddalona.
9

Sentencja spornej decyzji brzmi następująco: „Artykuł pierwszy Pomoc państwa udzielona bezprawnie przez Francję, w sprzeczności z art. 88 ust. 3 traktatu WE, na rzecz France Télécom, poprzez system podatku przemysłowego [od działalności gospodarczej] stosowany wobec tego przedsiębiorstwa w okresie od dnia 1 stycznia 1994 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. [przewidziany ustawą nr 90-568 (artykuł 18) oraz art. 1654 CGI] jest niezgodna z zasadami wspólnego rynku. Artykuł 2 1. Francja podejmie wszystkie niezbędne środki w celu odzyskania od France Télécom pomocy określonej w art. 1. 2. Odzyskanie nastąpi bezzwłocznie, zgodnie z procedurami prawa krajowego, pod warunkiem że pozwalają one na bezzwłoczne i rzeczywiste wykonanie niniejszej decyzji. 3. Pomoc podlegająca odzyskaniu obejmuje odsetki naliczane od dnia jej udostępnienia beneficjentowi do dnia jej odzyskania. 4. Odsetki są naliczane zgodnie z przepisami rozdziału V rozporządzenia (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. dotyczącego wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE [Dz.U. L 140, str. 1]. Artykuł 3 Francja poinformuje Komisję, w terminie dwóch miesięcy od notyfikacji niniejszej decyzji, o środkach, jakie zamierza podjąć lub już podjęła w celu zastosowania się do niej. W tym celu Francja posłuży się kwestionariuszem załączonym do niniejszej decyzji. […]”.
16

Ponadto, Komisja jest zdania, że towary wywożone do państw trzecich powinny być zwolnione od wszelkich podatków w chwili opuszczenia przez nie terytorium Wspólnoty, co oznacza, iż nie można opodatkowywać usługi czarteru, niezależnie od tego, czy jest to czarter częściowy, czy całkowity. Wreszcie, jeśli stosowanie zwolnienia ograniczałoby się do czarteru całkowitego, oznaczałoby to, iż prawo do zwolnienia uzależnione jest od rozmiaru statku wykonującego usługę czarteru, a tym samym taki sam ładunek byłby zwolniony od podatku lub nie, w zależności od powierzchni załadunkowej danego statku.
31

Ponadto tok rozumowania przyjęty przez Trybunał, który orzekł w pkt 26 przywołanego wyroku w sprawie Asscher, że członek zarządu spółki, który jest jedynym akcjonariuszem, nie wykonuje swojej działalności w ramach stosunku podporządkowania, a zatem nie może być uznany za „pracownika” w rozumieniu art. 48 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 39 WE), lecz powinien być uznawany za osobę wykonującą działalność na własny rachunek w rozumieniu art. 52 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 43 WE), nie może zostać transponowany do sprawy przed sądem krajowym, która nie dotyczy swobodnego przepływu osób i należy jedynie do dziedziny podatku VAT, zmierzając do zdefiniowania statusu podatnika tego podatku.
45

Jednakże ze względu na swą treść, konkurs może zmierzać do pośredniego promowania programów nadawcy, zwłaszcza wówczas, gdy pytania zadane kandydatowi dotyczą znajomości innych audycji tego nadawcy i mogą w związku z tym zachęcać potencjalnych kandydatów do ich oglądania. Podobnie dzieje się w sytuacji, w której nagrody w konkursie stanowią produkty służące do promowania tych audycji, jak np. nagrania wideo. w tych okolicznościach, przekaz zawarty w tej audycji lub części audycji może zostać uznany za reklamę telewizyjną w formie autopromocji. Przekaz mógłby zostać uznany za reklamę telewizyjną również wówczas, gdyby towary i usługi oferowane jako nagrody w konkursie stanowiły przedmiot prezentacji lub promocji służących do zachęcenia widzów do nabywania tych dóbr lub usług.
6

Artykuł 5 wspomnianego rozporządzenia ma brzmienie następujące: „1. »Dzień wywozu« oznacza dzień, w którym organy celne przyjmują zgłoszenie wywozowe stwierdzające, że ma być złożony wniosek o refundację. Data przyjęcia zgłoszenia wywozowego wyznacza: a) stosowaną stawkę refundacji, w przypadku gdy refundacja nie została wcześniej wyznaczona; b) dostosowania, których należy dokonać w odniesieniu do stawki refundacji, w przypadku gdy została ona wcześniej wyznaczona; c) ilość, rodzaj i cechy wywożonego produktu. 3. Każdy inny dokument mający takie same skutki prawne jak przyjęcie zgłoszenia wywozowego uważa się za równoważny takiemu przyjęciu. 4. Dokument stosowany w wywozie w celu skorzystania z refundacji zawiera wszystkie konieczne informacje do obliczenia refundacji, w szczególności: a) w odniesieniu do produktów: — opis, w razie potrzeby uproszczony, produktów zgodnie z nomenklaturą refundacji wywozowych wraz z kodem nomenklatury refundacji oraz, gdy okaże się to konieczne dla obliczenia refundacji, skład danych produktów lub odniesienie do niego, — masę netto produktów lub, w razie konieczności, ilość wyrażoną w jednostce miary w celu obliczenia refundacji; b) w przypadku towarów stosuje się przepisy rozporządzenia [Komisji] (WE) nr 1222/94 [z dnia 30 maja 1994 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem II do traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji (Dz.U. L 136, str. 5)]. 5. W chwili przyjęcia zgłoszenia lub dokumentu przewidzianego w ust. 3 produkty objęte są kontrolą celną [dozorem celnym] […] aż do momentu opuszczenia przez te produkty obszaru celnego Wspólnoty. […] 7. Każda osoba dokonująca wywozu produktów, w odniesieniu do których ubiega się o przyznanie refundacji, jest zobowiązana: a) złożyć zgłoszenie wywozowe w urzędzie celnym właściwym ze względu na miejsce, w którym produkty mają być załadowane do środków transportu; b) powiadomić ten urząd celny przynajmniej 24 godziny przed rozpoczęciem czynności załadunkowych i określić przewidywany czas trwania załadunku […]. […] Właściwy urząd celny może zezwolić na czynności załadunkowe po przyjęciu zgłoszenia wywozowego przed upływem terminu określonego w lit. b). Właściwy urząd celny jest upoważniony do przeprowadzenia kontroli bezpośrednich i zidentyfikowania towarów transportowanych do urzędu celnego wyprowadzenia towarów poza obszar celny Wspólnoty. […]”.
3

Układ europejski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Węgier, z drugiej strony, podpisany w Brukseli w dniu 16 grudnia 1991 r. został zatwierdzony w imieniu Wspólnot Europejskich decyzją Rady i Komisji 93/742/Euratom, EWWiS, WE z dnia 13 grudnia 1993 r. (Dz.U. L 347, str. 1). Protokół nr 4 do tego układu, dotyczący pojęcia „produkty pochodzące” jak też metod współpracy administracji, zmieniony decyzją nr 3/96 Rady Stowarzyszenia pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Węgier, z drugiej strony, z dnia 28 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997, L 92, str. 1, zwany dalej „protokołem nr 4”), w art. 15, zatytułowanym „Zakaz zwrotu lub zwolnienia z należności celnych”, stanowi: a) Materiały niepochodzące, użyte do wytworzenia produktów pochodzących ze Wspólnoty lub Węgier, lub z któregoś z innych krajów wymienionych w art. 4, dla których dowód pochodzenia jest wystawiony zgodnie z postanowieniami tytułu V, nie korzystają we Wspólnocie lub na Węgrzech z jakiegokolwiek zwrotu należności celnych lub zwolnienia od należności celnych. […] 2. Zakaz określony w ust. 1 ma zastosowanie do wszelkich ustaleń o refundacjach, ulgach lub zwolnieniach z płatności, częściowych lub całkowitych, należności celnych lub opłat o podobnym skutku, stosowanych we Wspólnocie lub na Węgrzech w odniesieniu do materiałów użytych w procesie wytwarzania lub do produktów objętych ust. 1 lit. b), dla których taka refundacja, ulga lub zwolnienie z płatności są stosowane w sposób bezpośredni lub pośredni, gdy produkty uzyskane z tych materiałów są wywożone, a nie w przypadku gdy pozostają na użytek krajowy. 3. Eksporter produktów objętych dowodem pochodzenia jest zobowiązany do przedłożenia, na każde żądanie organów celnych, wszelkich odpowiednich dokumentów potwierdzających, że nie uzyskał żadnego zwrotu w odniesieniu do materiałów niepochodzących użytych przy wytworzeniu danych produktów i że wszystkie należności celne lub opłaty o podobnym skutku, stosowane w odniesieniu do takich materiałów, zostały uiszczone [tłumaczenie nieoficjalne]. […]”.
41

Do właściwości sądu krajowego należy dokonanie oceny istnienia ścisłej więzi między poszczególnymi sprawami przed nim zawisłymi, a tym samym ryzyka wydania orzeczeń niemożliwych do pogodzenia, gdyby sprawy te były rozpatrywane oddzielnie oraz wzięcie w związku z tym pod uwagę wszystkich niezbędnych elementów akt sprawy, co w niektórych przypadkach, choć nie jest to konieczne, może doprowadzić sąd do wzięcia pod rozwagę podstaw prawnych powództw wniesionych do tego sądu.
52

Ponadto, jak już stwierdził Trybunał, dokonując wyboru odpowiedniego rozwiązania gwarantującego cel dyrektywy 76/207, państwa członkowskie winny dbać o to, by naruszenia prawa wspólnotowego były karane analogicznie i przy zastosowaniu analogicznych procedur do tych, które mają zastosowanie do naruszeń prawa krajowego o podobnym charakterze i ciężarze (wyrok z dnia 21 września 1989 r. w sprawie 68/88 Komisja przeciwko Grecji, Rec. str. 2965, pkt 24 oraz z dnia 22 kwietnia 1997 r. w sprawie C-180/95 Draehmpaehl, Rec. str. I-195, pkt 29). Rozumowanie to znajduje zastosowanie mutatis mutandis do naruszeń prawa wspólnotowego o podobnym charakterze i ciężarze.
58

W tym zakresie podatek taki odróżnia się od takiego obciążenia jak to, które legło u podstaw ww. wyroku w sprawie Dansk Denkavit i Poulsen Trading, a które zostało uznane za niezgodne ze wspólnym systemem podatku VAT w pkt 14 tego wyroku, o tyle że to obciążenie było tak skonstruowane, by obciążać konsumenta końcowego, jak to wynika z pkt 3 tego wyroku. Ponadto obciążenie to było pobierane od identycznej podstawy opodatkowania jak ta wykorzystywana do celów podatku VAT i równolegle z nim, jak to wynika z pkt 8 tego wyroku.
35

Sąd ten wskazuje ponadto, że zgodnie z prawem niemieckim, jeżeli istnieje ograniczenie prawa do rozporządzania rzeczą, co ma miejsce w sprawie głównej w związku z zamrożeniem funduszy obowiązującym wobec jednego z kupujących, i jeżeli ograniczenie to następuje po zawarciu zarówno umowy sprzedaży w formie aktu notarialnego, jak i umowy o przeniesieniu własności, lecz przed złożeniem wniosku o wpisanie tego przeniesienia do księgi wieczystej, Grundbuchamt powinien co do zasady ograniczenie to wziąć pod uwagę.
2)

Dyrektywa 89/665, zmieniona dyrektywą 92/50, a w szczególności art. 1 ust. 1 i 3, stoi na przeszkodzie temu, by termin nałożony przepisem prawa krajowego był stosowany w taki sposób, że odmawia się oferentowi dostępu do środka odwoławczego w przedmiocie wyboru procedury przetargowej lub oszacowania wartości zamówienia, jeżeli instytucja zamawiająca nie wskazała jasno zainteresowanemu całkowitej wielkości lub całkowitego zakresu tego zamówienia. Wspomniane przepisy tej dyrektywy stoją również na przeszkodzie temu, by podobny przepis został rozciągnięty w sposób ogólny na środki odwoławcze dotyczące decyzji instytucji zamawiającej, w tym decyzji wydanych na etapach postępowania przetargowego następujących po upływie wyznaczonego terminu.
61

Mając na uwadze powyższe rozważania, na zadane pytanie należy udzielić odpowiedzi, że art. 56 WE powinien być interpretowany w ten sposób, iż sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak to będące przedmiotem postępowania głównego, które poddaje zyski wynikające ze zbycia nieruchomości położonej w państwie członkowskim, w niniejszym przypadku w Portugalii, gdy zbycie to zostanie dokonane przez rezydenta innego państwa członkowskiego, obciążeniu podatkowemu wyższemu niż to, które znalazłoby zastosowanie do zysków wynikających z transakcji takiego samego rodzaju, osiągniętych przez rezydenta państwa w którym położona jest ta nieruchomość.
9

Teren Murgia Alta jest opisany w formularzu danych sporządzonym na podstawie decyzji Komisji 97/266/WE z dnia 18 grudnia 1996 r. dotyczącej formularza zawierającego informacje o terenach proponowanych jako tereny „Natura 2000” (Dz.U. L 107, str. 1) w sposób następujący: „Ogólne cechy terenu Klasy siedlisk przyrodniczych % pokrycia Wrzosowiska, zarośla, makia i garigu, frygana 20,00 Suche łąki, stepy 65,00 Szerokolistne lasy wiecznie zielone 15,00 Ogółem pokrycia siedliska przyrodniczego 100 Inne cechy terenu Malowniczy krajobraz, na który składają się łagodne wzniesienia i zagłębienia w kształcie lejów oraz krasowe formy powierzchniowe, takie jak ostańce i ponory. Podłoże stanowi wapień kredowy, pokryty w większości kalkarenitem z plejstocenu. Bioklimat jest subśródziemnomorski. Jakość i znaczenie Subregion silnie charakteryzuje rozległy, suchy i wapienny płaskowyż ukoronowany wzniesieniem Monte Caccia o wysokości 679 m. Ma on przede wszystkim postać wysokiego wapiennego, kamienistego płaskowyżu. Jest to jeden z najbardziej rozległych obszarów pseudostepowych we Włoszech, na którym występuje roślinność trawiasta dzięki obecności Festuco brometalia. Flora tego obszaru jest szczególnie bogata i składa się na nią w przybliżeniu 1500 gatunków. Jeśli chodzi o faunę ptasią zakładającą gniazda to rozpoznano prawie 90 gatunków, która to liczba plasuje ten obszar na drugim miejscu w regionie, po Gargano. Miejscowe formacje leśne charakteryzują się przewagą Quercus pubescens, któremu często towarzyszy Fraxinus ornus. Zauważa się także rzadkie Quercus cerris i Q. frainetto. Wrażliwość Głównym czynnikiem niszczącym jest usuwanie kamieni z wapiennego podłoża, które następnie podlega sproszkowaniu za pomocą środków mechanicznych. W ten sposób rozległe powierzchnie zawierające pseudostepową roślinność podlegają zniszczeniu poprzez poddanie pod uprawę nowych obszarów. Operacja ta często oznacza także stawianie murów z suchych kamieni i innych rodzajów ogrodzeń, co powoduje poważne zagrożenie katastrofą hydrogeologiczną. Powtarzające się pożary, związane z przewagą upraw zbóż; zakładanie drugiego miejsca zamieszkania w miejscach najbardziej atrakcyjnych turystycznie. Niewłaściwe używanie zagłębień krasowych do składowania stałych odpadów komunalnych oraz stałych odpadów”.