84.

W świetle powyższych rozważań proponuję, by Trybunał odpowiedział na pytania prejudycjalne zadane przez Bayerisches Verwaltungsgericht München (Niemcy) w sposób następujący: — Artykuł 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony obejmuje swoim zakresem członków personelu wojskowego, którzy nie biorą bezpośrednio udziału w działaniach bojowych, jeżeli w ramach odbywania służby wojskowej tacy członkowie personelu mogliby być zmuszani do podżegania do popełniania przestępstw lub czynów, o których mowa w tym przepisie, lub w inny sposób uczestniczyć w ich popełnianiu. — Przy ocenie, czy ma to miejsce, organy krajowe powinny zbadać: (i) czy istnieje bezpośredni związek pomiędzy działaniami danej osoby i realnym prawdopodobieństwem popełnienia zbrodni wojennych, ponieważ jej czyny stanowią konieczny element tych zbrodni i bez takiego udziału ze strony tej osoby lub każdej osoby będącej w jej sytuacji popełnienie zbrodni wojennych lub czynów nie byłoby możliwe, (ii) czy istnieją obiektywne powody, aby sądzić, że dana osoba może zostać uwikłana w popełnianie zbrodni wojennych. Stosowanie w tym względzie: a) standardu dowodu przyjętego w prawie karnym (takiego jak „ponad wszelką racjonalną wątpliwość”) lub b) zasad międzynarodowego prawa karnego nie jest zgodne z przepisami art. 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2004/83. — Fakt, że organy państwa, którego obywatelstwo posiada wnioskodawca, ścigają zbrodnie wojenne, nie uniemożliwia mu powołania się na art. 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2004/83; podobnie bez znaczenia pozostaje okoliczność ścigania ich przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym. — Istnienie mandatu Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie rozpatrywanego konfliktu nie stoi na przeszkodzie uznawaniu wniosków o nadanie statusu uchodźcy opartych na art. 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2004/83. — Osoba, która odmawia odbywania służby wojskowej, nie kwalifikuje się do nadania statusu uchodźcy zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2004/83, chyba że wcześniej bezowocnie wystąpi, w ramach dostępnego jej w tym celu trybu postępowania, o przyznanie statusu osoby odmawiającej działania sprzecznego z własnym sumieniem lub można zasadnie stwierdzić, że postępowanie takie nie jest dla niej dostępne. — Przy ocenie, czy osoba, która odmówiła odbywania służby wojskowej, może być uważana za członka grupy społecznej w rozumieniu art. 10 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2004/83, należy wziąć pod uwagę: (i) czy posiada ona przekonania o wystarczającej sile, powadze, spójności i znaczeniu oraz (ii) czy ze względu na to przekonanie spełnia wymogi art. 10 ust. 1 lit. d) tiret pierwsze tego przepisu, z racji tego, że jej sprzeciw wynika z przekonania, które jest istotne z punktu widzenia jej sumienia, oraz (iii) czy osoby posiadające takie przekonania są w państwie swojego pochodzenia postrzegane jako inne w rozumieniu tiret drugie art. 10 ust. 1 lit. d). — W zakresie, w jakim wnioskodawca powołuje się na art. 9 ust. 2 lit. b) i art. 10 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2004/83, właściwe organy krajowe powinny ustalić, czy wydalenie z zawodowej służby wojskowej oraz kara pozbawienia wolności mają charakter dyskryminujący z powodu przynależności skarżącego do szczególnej grupy społecznej. Przy dokonywaniu tej oceny konieczne jest rozważenie, czy w danym kraju istnieją grupy społeczne, które są porównywalne z tą, do której wnioskodawca, jak twierdzi, należy, w tym sensie, że grupy takie znajdują się w podobnej sytuacji, i czy w przypadku grupy wnioskodawcy jest bardziej prawdopodobne, że będzie on traktowany inaczej ze względu na to, że może podlegać postępowaniu przed sądem wojennym lub wydaleniu z zawodowej służby wojskowej, a także czy taka zarzucana różnica w traktowaniu mogłaby być uzasadniona. — W zakresie, w jakim wnioskodawca powołuje się na art. 9 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2004/83, właściwe organy krajowe powinny ustalić, czy ściganie lub karanie za dezercję jest nieproporcjonalne. W tym względzie konieczne jest rozważenie, czy takie akty wykraczają poza to, co jest niezbędne do wykonywania przez zainteresowane państwo jego uzasadnionego prawa do utrzymywania sił zbrojnych.