WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(pierwsza izba)

z dnia 26 lutego 2013 r.

Sprawa F‑74/11

Aleksandra Bojc Golob

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Członek personelu kontraktowego – Umowa na czas nieokreślony – Rozwiązanie

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której A. Bojc Golob żąda stwierdzenia nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę w Komisji Europejskiej (zwanego dalej „organem upoważnionym do zawierania umów”) z dnia 30 września 2010 r. dotyczącej rozwiązania zawartej z nią umowy o pracę na czas nieokreślony oraz w razie potrzeby stwierdzenia nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 13 kwietnia 2011 r. oddalającej zażalenie wniesione w dniu 20 grudnia 2010 r. na podstawie art. 90 ust. 2 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”).

Orzeczenie: Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona. Skarżąca pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

Streszczenie

1. Skargi wnoszone przez urzędników – Zarzuty – Brak lub niewystarczający charakter uzasadnienia – Zarzut odrębny od zarzutu braku materialnej zgodności z prawem

(art. 296 TFUE)

2. Urzędnicy – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Dyrektywa 1999/70 – Zakres stosowania – Umowa o pracę na czas określony zawierana w sektorze publicznym – Zaliczenie – Umowa o pracę na czas nieokreślony – Wyłączenie

(dyrektywa Rady 1999/70, załącznik, klauzula 1)

3. Urzędnicy – Personel kontraktowy – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia – Stabilność zatrudnienia – Cel pozbawiony wiążącego charakteru – Rozwiązanie umowy zawartej na czas nieokreślony – Dopuszczalność

[warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 47 lit. c) ppkt (i)]

1. Analiza istnienia i zakresu uzasadnienia decyzji Komisji wchodzi w zakres kontroli spełniania istotnych wymogów proceduralnych, a zatem formalnej zgodności z prawem tej decyzji. Kontrola ta winna być odróżniona od analizy prawidłowości uzasadnienia tej decyzji, która wchodzi ze swej strony w zakres kontroli jej merytorycznej zgodności z prawem.

(zob. pkt 31)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa C‑367/95 P Komisja przeciwko Sytraval i Brink’s France, 2 kwietnia 1998 r., pkt 67

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑93/02 Confédération nationale du Crédit mutuel przeciwko Komisji, 18 stycznia 2005 r., pkt 67

2. Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony, stanowiące załącznik do dyrektywy 1999/70 dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez UNICE, CEEP i ETUC, ma na celu, po pierwsze, poprawę warunków pracy na czas określony poprzez zagwarantowanie przestrzegania zasady niedyskryminacji, i po drugie, ustanowienie ram dla zapobiegania nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów lub stosunków pracy zawieranych na czas określony.

Tym samym dyrektywa 1999/70 i porozumienie ramowe stosują się zarówno do umów o pracę i stosunków pracy na czas określony zawartych z administracją i innymi jednostkami sektora publicznego i zmierzają do ograniczenia wykorzystywania kolejnych umów o pracę na czas określony, uważanych za źródło potencjalnych nadużyć na niekorzyść pracowników. Natomiast dyrektywa i porozumienie ramowe nie stanowią właściwej podstawy dla oceny sytuacji osób, z którymi zawarto umowę o pracę na czas nieokreślony.

(zob. pkt 38–40)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa C‑212/04 Adeneler i in., 4 lipca 2006 r., pkt 54, 63

3. O ile stabilność zatrudnienia jest uznana za ważny element ochrony pracowników, o tyle nie stanowi ona ogólnej zasady prawa, w świetle której należy oceniać zgodność z prawem aktu danej instytucji. W konsekwencji wspomniana zasada nie może być rozumiana jako zakaz rozwiązywania przez instytucję umów o pracę na czas nieokreślony w trybie art. 47 lit. c) ppkt (i) warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej.

(zob. pkt 42, 43)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa C‑144/04 Mangold, 22 listopada 2005 r., pkt 64