ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
58

Należy zauważyć, że na podstawie innych wersji art. 13 ust. 3 zdanie trzecie dyrektywy o dostępie, w szczególności w języku niemieckim („Die nationalen Regulierungsbehörden können von einem Betreiber die umfassende Rechtfertigung seiner Preise und gegebenenfalls deren Anpassung verlangen”), angielskim („National regulatory authorities may require an operator to provide full justification for its prices, and may, where appropriate, require prices to be adjusted”), francuskim („Les [ARN] peuvent demander à une entreprise de justifier intégralement ses prix et, si nécessaire, en exiger l’adaptation”) i włoskim („Le autorità nazionali di regolamentazione possono esigere che un operatore giustifichi pienamente i propri prezzi e, ove necessario, li adegui”) należy przyjąć taką interpretację tego przepisu, zgodnie z którą uprzednie stosowanie już tych cen przez danego operatora nie jest warunkiem koniecznym do tego, aby KOR mógł nakazać mu, w razie potrzeby, ich dostosowanie.
80

W tym względzie spółka Audi twierdzi, że zastosowania klauzuli „naprawy” nie da się pogodzić z bezpośrednią sprzedażą replik części konsumentom końcowym, tak że producenci replik części muszą ograniczyć się do dystrybucji swoich produktów do warsztatów naprawczych. Spółka Porsche twierdzi, że producent replik części musi obiektywnie zapewnić, aby jego produkt można było nabyć tylko do celów naprawy, a nie do innych celów, takich jak indywidualizacja produktu złożonego. Rząd włoski i Komisja uważają w istocie, że producent części zamiennych jest zobowiązany do przyjęcia ogólnych środków kontrolnych opracowanych w celu zapewnienia legalnego wykorzystania tych replik. Spółka Acacia ze swej strony sugeruje, że wcześniejsza pisemna informacja dla klienta, że części są przeznaczone do umożliwienia naprawy złożonego produktu w celu przywrócenia jego pierwotnego wyglądu, stanowią środek zgodny z wymaganiami równowagi interesów wchodzących w grę.
6

Zgodnie z art. 8 tego rozporządzenia, zatytułowanym „Standard w zakresie dostaw”: „1. Właściwy organ zobowiązuje określone przez siebie przedsiębiorstwa gazowe do podjęcia środków w celu zapewnienia dostaw gazu odbiorcom chronionym z danego państwa członkowskiego w następujących przypadkach: a) ekstremalnych temperatur w siedmiodniowym okresie szczytowego zapotrzebowania, występującym z prawdopodobieństwem statystycznym raz na 20 lat; b) każdego przynajmniej trzydziestodniowego okresu nadzwyczajnie wysokiego zapotrzebowania na gaz występującego z prawdopodobieństwem statystycznym raz na 20 lat; oraz c) przynajmniej trzydziestodniowego okresu w przypadku wystąpienia zakłóceń w największej pojedynczej infrastrukturze gazowniczej w przeciętnych warunkach w okresie zimowym. Właściwy organ określa przedsiębiorstwa gazowe, o których mowa w akapicie pierwszym, w terminie do dnia 3 czerwca 2012 r. 2. Każdy podwyższony standard w zakresie dostaw przekraczający 30 dni dla okresów, o których mowa w ust. 1 lit. b) i c), lub każdy dodatkowy wymóg nałożony ze względu na bezpieczeństwo dostaw gazu opierają się na ocenie ryzyka, o której mowa w art. 9, znajdują odzwierciedlenie w planie działań zapobiegawczych oraz: a) są zgodne z art. 3 ust. 6; b) nie zakłócają nadmiernie konkurencji ani nie utrudniają funkcjonowania rynku wewnętrznego gazu; c) nie wpływają niekorzystnie na zdolność każdego innego państwa członkowskiego do zaopatrywania swoich odbiorców chronionych zgodnie z niniejszym artykułem w przypadku sytuacji nadzwyczajnej w skali kraju, regionu lub Unii; oraz d) są zgodne z kryteriami określonymi w art. 11 ust. 5 w przypadku sytuacji nadzwyczajnej w Unii lub w regionie. W duchu solidarności właściwy organ określa w planie działań zapobiegawczych i planie na wypadek sytuacji nadzwyczajnej, w jaki sposób podwyższony standard w zakresie dostaw lub dodatkowy wymóg nałożony na przedsiębiorstwa gazowe mogą zostać tymczasowo obniżone w przypadku sytuacji nadzwyczajnej w Unii lub w regionie. 3. Po upływie okresów określonych przez właściwy organ zgodnie z ust. 1 i 2 lub na bardziej rygorystycznych warunkach niż określone w ust. 1 właściwy organ i przedsiębiorstwa gazowe starają się zapewnić jak najdłużej ciągłość dostaw, w szczególności do odbiorców chronionych. 4. Nałożone na przedsiębiorstwa gazowe obowiązki związane ze spełnieniem określonych w niniejszym artykule standardów w zakresie dostaw muszą być pozbawione cech dyskryminacji i nie mogą stanowić nadmiernego obciążenia dla tych przedsiębiorstw. 5. Stosownie do okoliczności przedsiębiorstwa gazowe mogą spełnić te wymogi na szczeblu regionalnym lub unijnym. Właściwy organ nie wymaga, aby standardy określone w niniejszym artykule były spełnione na bazie infrastruktury znajdującej się wyłącznie na obszarze jego właściwości. 6. Właściwy organ zapewnia, by warunki dostaw do odbiorców chronionych nie naruszały prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego gazu, a cena odpowiadała wartości rynkowej dostaw”.
1)

Artykuł 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych w świetle art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1610/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla środków ochrony roślin należy interpretować w ten sposób, że data pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wskazana we wniosku o wydanie dodatkowego świadectwa ochronnego, na podstawie której organ krajowy właściwy do wydania takiego świadectwa obliczył okres jego ważności, jest nieprawidłowa w sytuacji takiej jak zaistniała w sprawie w postępowaniu głównym, gdy doprowadziła ona do obliczenia okresu ważności tego świadectwa w sposób niezgodny z art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 46/2009 w jego wykładni dokonanej w późniejszym wyroku Trybunału.
4

Artykuł 45 dyrektywy 2004/18, zatytułowany „Podmiotowa sytuacja kandydata lub oferenta”, stanowi: „1. Z udziału w zamówieniu wykluczany jest każdy kandydat lub oferent, który został skazany prawomocnym wyrokiem sądu z powodu dopuszczenia się co najmniej jednego z poniższych czynów i który znany jest instytucji zamawiającej [o czym wie instytucja zamawiająca]: […] Do celów niniejszego ustępu instytucje zamawiające, o ile jest to właściwe, proszą kandydatów lub oferentów o dostarczenie dokumentów, o których mowa w ust. 3, i mogą w przypadku wątpliwości co do podmiotowej sytuacji takich kandydatów lub oferentów zwrócić się do właściwych organów z wnioskiem o udzielenie wszelkich niezbędnych informacji dotyczących podmiotowej sytuacji tych kandydatów lub oferentów. W przypadku gdy informacja taka dotyczy kandydata lub oferenta posiadającego siedzibę lub miejsce zamieszkania w innym państwie niż to, w którym znajduje się siedziba instytucji zamawiającej, instytucja ta może zwrócić się o współpracę do właściwych organów. Uwzględniając krajowe przepisy prawa państwa członkowskiego, w którym znajdują się siedziby lub miejsca zamieszkania kandydatów lub oferentów, wnioski takie odnoszą się do osób prawnych lub fizycznych, w tym, stosownie, dyrektorów przedsiębiorstw oraz wszelkich osób posiadających uprawnienia do reprezentowania, decydowania lub sprawowania kontroli nad kandydatem lub oferentem. 2. Z udziału w zamówieniu można wykluczyć każdego wykonawcę, który: […] c) został skazany prawomocnym wyrokiem, zgodnie z krajowymi przepisami, za przestępstwo związane z jego działalnością zawodową; d) jest winny poważnego wykroczenia zawodowego, udowodnionego dowolnymi środkami przez instytucje zamawiające; […] g) jest winny poważnego wprowadzenia w błąd w zakresie przekazania lub nieprzekazania informacji wymaganych na mocy niniejszej sekcji dyrektywy. Zgodnie z przepisami prawa krajowego oraz uwzględniając przepisy prawa wspólnotowego, państwa członkowskie określają warunki wykonania przepisów niniejszego ustępu. 3. Jako wystarczający dowód, że do wykonawcy nie stosuje się żaden z przypadków wymienionych w ust. 1 lub ust. 2 lit. a), b), c), e) lub f), instytucje zamawiające przyjmują: a) w odniesieniu do ust. 1 oraz ust. 2 lit. a), b) i c) – wyciąg z rejestru sądowego, a w przypadku jego braku równoważny dokument wykazujący, że wymogi te zostały spełnione, wydany przez właściwy organ sądowy lub administracyjny kraju pochodzenia lub kraju, z którego ta osoba przybywa; […]”.
17

Z tego wynika, zdaniem sądu odsyłającego, że państwa członkowskie nie mają możliwości ustanowienia odstępstw ani od obowiązku ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, ani od pojęcia „ruchu pojazdów”, oprócz tych wskazanych w art. 5 dyrektywy 2009/103 lub w przypadku gdy dany pojazd nie jest używany zgodnie z jego normalną funkcją. Wyjątki od pojęcia „okoliczności związanej z ruchem” wynikające z ograniczenia, na mocy art. 2 ust. 1 rozporządzenia o obowiązkowym ubezpieczeniu, takich okoliczności do okoliczności, które mają miejsce na terenie „zdatnym do ruchu” lub który „choć nie [jest] zdatn[y] do tego celu, [jest] powszechnie używan[y]”, są zatem niezgodne z prawem Unii. Podobnie jest w przypadku art. 2 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia, który przewiduje wyjątek od obowiązku ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów w odniesieniu do korzystania z nich na torach sportowych, w portach i na lotniskach, a także jako narzędzi służących do działalności przemysłowej, rolniczej lub w celu popełnienia przestępstw umyślnych.
16

Landesgericht Krems an der Donau (sąd okręgowy Krems nad Dunajem) odrzucił powództwo jako niedopuszczalne z powodu braku jurysdykcji międzynarodowej, nie przystępując do rozpoznania sprawy co do istoty. Stwierdził on, że sformułowane w ramach powództwa odszkodowawczego żądanie jest nierozerwalnie związane z pełnioną przez pozwanych w postępowaniu głównym funkcją członków rady wierzycieli i z obowiązkami wynikającymi dla nich ze słowackiej ustawy prawo o postępowaniu w przedmiocie niewypłacalności. Uznał on zatem, że powództwo odszkodowawcze zostało wytoczone bezpośrednio na podstawie [szeroko rozumianego] prawa upadłościowego i pozostaje z nim w ścisłym związku. Z tego względu sąd ten uznał je za wyłączone z zakresu stosowania rozporządzenia nr 1215/2012 na podstawie art. 1 ust. 2 lit. b) owego rozporządzenia; jego zdaniem należałoby zastosować rozporządzenie nr 1346/2000. W takim przypadku jurysdykcję miałby sąd, który wszczął postępowanie upadłościowe.
1)

Wykładni art. 8 ust. 6 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, należy dokonywać w taki sposób, że kierowca nie może spędzać w pojeździe regularnych tygodniowych okresów odpoczynku, do których odnosi się art. 8 ust. 6.
62

Jeśli chodzi o zakres tych przepisów, to z ich brzmienia wynika, że ChNP, ChOG i wina, które korzystają z tych chronionych nazw zgodnie z odpowiednią specyfikacją, są chronione z jednej strony przed nieprawdziwymi lub wprowadzającymi w błąd oznaczeniami odnośnie do pochodzenia, źródła lub charakteru albo podstawowych cech charakterystycznych produktu znajdujących się na opakowaniu, na reklamie lub na dokumentach odnoszących się do tego produktu, oraz z drugiej strony przed użyciem jako uch opakowania pojemnika, który może wywoływać błędne wrażenie co do pochodzenia produktu. Tak więc przepisy te pozwalają na zakazanie zarówno nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd oznaczeń odnośnie do pochodzenia geograficznego danego produktu objętego postępowaniem, jak i nieprawdziwych i wprowadzających w błąd oznaczeń co do charakteru lub podstawowych cech charakterystycznych produktu, takich jak na przykład jego smak.
79

Wreszcie, ze względu na to, iż to państwo członkowskie ogranicza się do twierdzenia, że Sąd ze swej własnej inicjatywy uzupełnił braki, jakimi cechowała się sporna decyzja, nie wyjaśniając przy tym powodów sformułowania takiego argumentu ani nie wskazując odpowiednich punktów zaskarżonego wyroku, argument ten jest niedopuszczalny.
91

Wnoszące odwołanie zarzucają Sądowi, że ten w pkt 109 zaskarżonego wyroku nie przyjął ich argumentu opartego na okólniku 1/2010 ze względu na to, iż akt ten nie został mu przedstawiony. Wynika z tego brak spójności z pozostałą częścią uzasadnienia tego punktu, która dotyczy kwestii wykładni prawa krajowego i zasad postępowania przed Trybunałem, co prowadzi do naruszenia przysługującego wnoszącym odwołanie prawa do obrony. Zdaniem wnoszących odwołanie Sąd zastosował środek organizacji postępowania mający na celu przedstawienie przez Komisję pewnych aktów prawa krajowego, do których okólnik ten nie należał. Podkreślają one, że strony sporu nie podważają treści i wiążącego charakteru tego okólnika. Wreszcie, okoliczność, że usługa wsparcia NTC nie wchodziłaby w zakres zastosowania okólnika 1/2010, skutkowałby tym, iż usługę tę należałoby uznać za usługę publiczną.
10

W pierwotnej wersji wynikającej z pierwszego rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie wykonawcze art. 25e stanowił: „1. W celach hodowlanych lub w celu poprawy genetycznej stada oraz gdy nie ma dostępnych ekologicznych [pochodzących z hodowli ekologicznej] zwierząt akwakultury, do gospodarstwa można wprowadzać schwytane na wolności dzikie lub nieekologiczne [niepochodzące z hodowli ekologicznej] zwierzęta sektora akwakultury. Zwierzęta te powinny być utrzymywane w warunkach zarządzania ekologicznego przez co najmniej 3 miesiące zanim można je wykorzystać do celów hodowlanych. 2. Do celów chowu oraz gdy nie ma dostępnych ekologicznych [pochodzących z hodowli ekologicznej] młodych osobników zwierząt akwakultury, do gospodarstwa można wprowadzać nieekologiczne [niepochodzące z hodowli ekologicznej] młode osobniki zwierząt akwakultury. Co najmniej ostatnie dwie trzecie cyklu produkcyjnego powinno odbywać się w ramach zarządzania ekologicznego. 3. Maksymalny odsetek nieekologicznych [niepochodzących z hodowli ekologicznej] młodych osobników zwierząt akwakultury wprowadzonych do gospodarstwa wynosi 80% do dnia 31 grudnia 2011 r., 50% do dnia 31 grudnia 2013 r. i 0% do dnia 31 grudnia 2015 r. 4. W celach odchowu zbieranie młodych osobników akwakultury dziko żyjących jest ograniczone do następujących dwóch przypadków: a) naturalny napływ ryb lub larw skorupiaków i młodych osobników w trakcie napełniania stawu, systemów zamkniętych i zagród; b) węgorza europejskiego, pod warunkiem że istnieje zatwierdzony plan […] zarządzania węgorzem w danym miejscu, a sztuczna reprodukcja węgorza pozostaje kwestią nierozwiązaną”.
6

Artykuł 15 rzeczonego rozporządzenia stanowi: „1. Jeżeli przedmiotem postępowania jest [są] umowa lub roszczenia z umowy, którą zawarła osoba, konsument, w celu, który nie może być uważany za działalność zawodową lub gospodarczą tej osoby, jurysdykcję określa się na podstawie niniejszej sekcji, bez uszczerbku dla art. 4 oraz art. 5 pkt 5, a) jeżeli chodzi o umowę sprzedaży na raty rzeczy ruchomych; lub b) jeżeli chodzi o umowę pożyczki spłacanej ratami lub inną umowę kredytową, która przeznaczona jest do finansowania kupna rzeczy tego rodzaju; lub c) we wszystkich innych przypadkach, gdy druga strona umowy w państwie członkowskim, na terytorium którego konsument ma miejsce zamieszkania [lub siedzibę], prowadzi działalność zawodową lub gospodarczą lub taką działalność w jakikolwiek sposób kieruje do tego państwa członkowskiego lub do kilku państw włącznie z tym państwem członkowskim, a umowa wchodzi w zakres tej działalności. 2. Jeżeli kontrahent konsumenta nie ma miejsca zamieszkania [lub siedziby] na terytorium państwa członkowskiego, ale posiada filię, agencję lub inny oddział w państwie członkowskim, to będzie on traktowany w sporach dotyczących ich działalności, tak jak gdyby miał miejsce zamieszkania na terytorium tego państwa. 3. Niniejsza sekcja nie ma zastosowania do umów przewozu, z wyjątkiem umów podróży przewidujących w zamian za cenę ryczałtową połączone świadczenia przewozu i noclegu”.
5

W art. 4, zatytułowanym „Kategorie, definicje i dolne granice wieku”, dyrektywa ta stanowi: „1. Prawo jazdy określone w art. 1 upoważnia do kierowania pojazdami o napędzie silnikowym, które należą do kategorii zdefiniowanych poniżej. Może ono być wydane osobom spełniającym wymagania wiekowe dla każdej kategorii. »Pojazd o napędzie silnikowym« oznacza wszelkie pojazdy samobieżne poruszające się po drodze posiadające własny napęd, oprócz pojazdów szynowych; […] 4. Pojazdy silnikowe: – »pojazd silnikowy« oznacza wszelkie pojazdy o napędzie silnikowym, zwykle używane do przewozu drogowego osób lub rzeczy lub do ciągnięcia po drodze pojazdów używanych do przewozu osób lub rzeczy. Określenie to obejmuje trolejbusy, tj. pojazdy podłączone do przewodu elektrycznego ale nieporuszające się po szynach. Nie obejmuje ono ciągników rolniczych i leśnych, […] d) Kategoria C1: pojazdy silnikowe nieujęte w kategoriach D1 lub D, o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3500 kg, lecz nieprzekraczającej 7500 kg, i konstrukcyjnie przystosowane do przewozu nie więcej niż ośmiu pasażerów oprócz kierowcy; pojazdy silnikowe tej kategorii mogą być łączone z przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej do 750 kg; […] f) Kategoria C: pojazdy silnikowe nieujęte w kategoriach D1 lub D, o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3500 kg i konstrukcyjnie przystosowane do przewozu nie więcej niż ośmiu pasażerów oprócz kierowcy; pojazdy silnikowe tej kategorii mogą być łączone z przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej do 750 kg; […] h) Kategoria D1: pojazdy silnikowe konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu nie więcej niż 16 pasażerów oprócz kierowcy i maksymalnej długości do 8 m; pojazdy silnikowe tej kategorii mogą być łączone z przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej do 750 kg; […] j) Kategoria D: pojazdy silnikowe konstrukcyjnie przystosowane do przewozu nie więcej niż ośmiu pasażerów oprócz kierowcy; pojazdy silnikowe, którymi można kierować posiadając prawo jazdy kategorii D, mogą być łączone z przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej do 750 kg; […]”.
1)

Wykładni art. 2 ust. 1 lit. c), art. 3 ust. 1 i 2 oraz załącznika do dyrektywy Rady 75/363/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. dotyczącej koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie działalności lekarzy, w brzmieniu ustalonym dyrektywą Rady 82/76/EWG z dnia 26 stycznia 1982 r., należy dokonywać w ten sposób, że za każdy okres lekarskiego szkolenia specjalizacyjnego, zarówno w pełnym, jak i w niepełnym wymiarze godzin, rozpoczęty w 1982 r. i kontynuowany do 1990 r. odbywający to szkolenie lekarze są uprawnieni do otrzymania odpowiedniego wynagrodzenia w rozumieniu tego załącznika, z tym zastrzeżeniem, że rzeczone szkolenie dotyczyło specjalizacji lekarskich wspólnych dla wszystkich państw członkowskich albo dla dwóch lub kilku spośród nich oraz wymienionych w art. 5 lub 7 dyrektywy Rady 75/362/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie medycyny, łącznie ze środkami ułatwiającymi skuteczne korzystanie z prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług.
92

W drugiej kolejności, co się tyczy wprowadzającego w błąd charakteru rozpatrywanych informacji, należy uznać, że informacje, których przekazywanie EMA i opinii publicznej było, zgodnie z decyzją AGCM, przedmiotem porozumienia między spółką Roche i Novartisem, należałoby, w braku spełnienia kryteriów kompletności i rzetelności określonych w art. 1 pkt 1 rozporządzenia nr 658/2007, zakwalifikować jako wprowadzające w błąd, jeżeli – co powinien zweryfikować sąd odsyłający – informacje te miały z jednej strony wprowadzić EMA i Komisję w błąd i doprowadzić do dodania wzmianki o niepożądanych działaniach do charakterystyki tego produktu, co pozwoliłoby posiadaczowi PDO na rozpoczęcie kampanii informacyjnej skierowanej do pracowników służby zdrowia, pacjentów i innych zainteresowanych osób w celu sztucznego wyolbrzymienia poczucia ryzyka, a z drugiej strony, w kontekście charakteryzującym się brakiem pewności naukowej, zwiększyć u opinii publicznej poczucie ryzyka związanego ze stosowaniem off-label Avastinu, mając na uwadze w szczególności fakt, że EMA i Komisja nie zmieniły charakterystyki tego produktu leczniczego, co się tyczy jego „niepożądanych działań”, lecz ograniczyły się do podania „specjalnych ostrzeżeń i środków ostrożności dotyczących stosowania”.
61

Należy jednak stwierdzić, że możliwość ta pozostaje rozwiązaniem ostatecznym, do którego można się odwołać wyłącznie w wyjątkowych przypadkach, w których wydający nakaz organ sądowy twierdzi, że nie posiada wszystkich formalnych informacji koniecznych do wydania w trybie pilnym decyzji w sprawie przekazania. W tych okolicznościach praktyka państwa członkowskiego polegająca na ocenie szczególnej sytuacji osoby nieletniej, której to osoby dotyczy wydany przez organ innego państwa członkowskiego europejski nakaz aresztowania, mogłaby zmusić wykonujący nakaz organ sądowy do systematycznego zwracania się do wydającego nakaz organu sądowego o informacje uzupełniające, aby móc upewnić się, że zostały spełnione dodatkowe warunki dotyczące indywidualnej oceny, umożliwiające konkretnie ściganie lub skazanie osoby nieletniej w wykonującym nakaz państwie członkowskim, co prowadziłoby do pozbawienia wszelkiej skuteczności (effet utile) celu polegającego na uproszczeniu i zapewnieniu szybkości przekazania.
61

Co się tyczy, po drugie, kwestii, czy art. 12 ust. 2 dyrektywy 91/477 w związku z art. 1 ust. 4 i załącznikiem II do niej ma zastosowanie do Gibraltaru z tego względu, że jakkolwiek dotyczy swobodnego przepływu towarów, to nie ma on związku ani z handlem, ani z transakcjami handlowymi w odniesieniu do broni palnej, należy stwierdzić, że sąd odsyłający zapewne zgadza się z założeniem, że wyłączenie Gibraltaru przewidziane w art. 29 aktu przystąpienia z 1972 r. w związku z pkt 4 sekcji I załącznika I do tego aktu oznacza zasadniczo, że akty Unii, które mają na celu zapewnienie zbliżenia przepisów państw członkowskich w odniesieniu do swobodnego przepływu towarów, nie mają zastosowania na terytorium Gibraltaru, zgodnie z orzecznictwem wynikającym z wyroku z dnia 23 września 2003 r., Komisja/Zjednoczone Królestwo (C‑30/01, EU:C:2003:489).
Szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienioną dyrektywą Rady 2001/4/WE z dnia 19 stycznia 2001 r., należy interpretować w ten sposób, że jedno świadczenie takie jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, złożone z dwóch odrębnych elementów, jednego będącego głównym i drugiego dodatkowego, dla których to elementów – gdyby były one świadczone odrębnie – obowiązywałyby różne stawki podatku od wartości dodanej, należy opodatkować według jednej stawki podatku od wartości dodanej mającej zastosowanie do tego jednego świadczenia, określonej w zależności od głównego elementu, i to nawet gdy można zidentyfikować cenę za każdy element składającą się na całkowitą cenę zapłaconą przez konsumenta w celu skorzystania z tego świadczenia.
57

Z uwagi na powyższe na postawione pytanie trzeba udzielić następującej odpowiedzi: wykładni art. 2 ust. 2 lit. b) ppkt (i) dyrektywy 2000/78 należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu stanowiącemu, iż pracodawca może rozwiązać stosunek pracy z pracownikiem z powodu jego powtarzających się, chociażby usprawiedliwionych, nieobecności w pracy, w sytuacji gdy te nieobecności są konsekwencją chorób związanych z niepełnosprawnością, na którą cierpi pracownik, chyba że omawiany przepis, realizując słuszny cel polegający na walce z absencją w pracy, nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu, czego ocena jest zadaniem sądu odsyłającego.