ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Nie istnieje, w świetle zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, żaden element tego rodzaju, że mógłby naruszać ważność art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, przepisu, który przewiduje dodatkowe zmniejszenie płatności bezpośrednich względem kwot ustalonych w art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników.

W istocie, chociaż ten ostatni przepis zawierał wartości procentowe zmniejszenia płatności bezpośrednich w latach 2009–2012 niższe od przewidzianych w art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009, to rolnicy w Unii nie mogą jednak powoływać się na naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań co do utrzymania we wskazanych latach wielkości procentowych zmniejszeń płatności bezpośrednich ustalonych w art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1782/200, ponieważ w świetle motywu 22 i art. 30 wspomnianego rozporządzenia rozsądny i przezorny podmiot gospodarczy był w stanie przewidzieć, że płatności bezpośrednie z tytułu systemów wsparcia dochodów mogą zostać zmniejszone w następstwie przeglądu w świetle rozwoju sytuacji na rynku oraz sytuacji budżetowej.

(por. pkt 30–33, 38, 39; pkt 1 sentencji)
Artykuł 101 ust. 1 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, że porozumienia, przez które zakłady ubezpieczeń samochodowych umawiają się dwustronnie bądź to z koncesjonariuszami samochodowymi działającymi jako warsztaty naprawcze, bądź to ze stowarzyszeniem reprezentującym te warsztaty odnośnie do stawki godzinnej, jaka ma być płacona przez zakład ubezpieczeń za naprawę ubezpieczonych przez niego pojazdów, przewidując, że stawka ta zależy między innymi od liczby i odsetka umów ubezpieczenia sprzedanych przez koncesjonariusza działającego jako pośrednik tego zakładu, mogą zostać uznane za ograniczenia konkurencji „ze względu na cel” w rozumieniu rzeczonego przepisu, jeżeli w wyniku indywidualnej i konkretnej oceny treści i celu tych porozumień, a także kontekstu prawnego i gospodarczego, w jaki się one wpisują, okaże się, że ze względu na ich charakter są one szkodliwe dla prawidłowego funkcjonowania normalnej gry konkurencyjnej na odnośnych dwóch rynkach.

(por. pkt 51; sentencja)
Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy dyrektywy 92/12 w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, a w szczególności art. 8 i 9 tej dyrektywy, państwo członkowskie, które stosuje wyłącznie ilościowe kryterium w celu ustalenia, że znajdujące się w posiadaniu osób prywatnych wyroby tytoniowe pochodzące z innego państwa członkowskiego przeznaczone są do celów handlowych, oraz stosuje to kryterium w przeliczeniu na indywidualny środek transportu (nie zaś na osobę) i do wszystkich wyrobów tytoniowych ogółem.

W celu ustalenia, że wyroby przechowywane są do celów handlowych, art. 9 ust. 2 dyrektywy ustanawia szereg kryteriów. W szczególności, jak wynika z samego brzmienia art. 9 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy, w celu ustalenia, że wyroby są przechowywane do celów handlowych, państwa członkowskie powinny między innymi wziąć pod uwagę szereg kryteriów, przy czym ilość posiadanych wyrobów jest tylko jednym z szeregu wymienionych kryteriów. Ponadto w odniesieniu do tego kryterium art. 9 ust. 2 akapit drugi dyrektywy stanowi, że państwa członkowskie mogą ustalić orientacyjne poziomy wyłącznie jako formę dowodu. Wynika z tego, że art. 9 ust. 2 nie zezwala na to, by państwa członkowskie ustalały, iż wyroby są przechowywane do celów handlowych, jedynie w oparciu o wyłącznie ilościowy próg dotyczący posiadanych wyrobów.

Ponadto ustalając wyraźnie minimalne poziomy dla kilku różnych kategorii wyrobów tytoniowych, dyrektywa zezwala państwom członkowskim na ustalanie progów wagowych przechowywanych wyrobów tytoniowych, dla wszystkich wyrobów ogółem, jedynie pod warunkiem przestrzegania każdego z poziomów minimalnych.

W końcu ponieważ art. 9 ust. 2 dyrektywy ma na celu określenie warunków, w których podatek akcyzowy staje się należny od posiadacza wyrobów w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy, minimalne poziomy orientacyjne określone w art. 9 ust. 2 akapit drugi dyrektywy dotyczą tegoż posiadacza, a zatem stosuje się je w przeliczeniu na osobę.

(por. pkt 16, 17, 22, 23, 30; sentencja)
W dziedzinie prawa konkurencji w szczególnym wypadku, kiedy spółka dominująca posiada cały lub prawie cały kapitał spółki zależnej, która popełniła naruszenie reguł konkurencji Unii, w tym gdy do spółki holdingowej należy 100% kapitału spółki występującej w roli łącznika, która z kolei posiada całość kapitału spółki zależnej należącej do grupy będącej sprawcą naruszenia reguł konkurencji Unii, istnieje wzruszalne domniemanie, iż owa spółka dominująca rzeczywiście wywiera decydujący wpływ na swoją spółkę zależną. To domniemanie ma doprowadzić do ustanowienia równowagi między znaczeniem z jednej strony celu polegającego na zwalczaniu zachowań sprzecznych z regułami konkurencji i zapobieganie ich powtarzaniu, a z drugiej strony wymogami wynikającymi z niektórych zasad ogólnych prawa Unii, takich jak w szczególności zasady domniemania niewinności, indywidualizacji kar i pewności prawa oraz prawo do obrony, w tym zasada równości broni. Do spółki dominującej należy obalenie tego domniemania poprzez przedstawienie dowodów wskazujących, że ona i jej spółka zależna nie tworzyły jednolitego przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 101 TFUE, które popełniło dane naruszenie. W tym celu spółka dominująca musi wykazać, że powstrzymała się ona od rzeczywistego decydującego wpływu na swoją spółkę zależną, nie tylko z punktu widzenia operacyjnego, lecz również finansowego.

Okoliczność, że spółka zależna posiadała pewną autonomię lub że spółka dominująca bezpośrednio nie brała udziału w tym naruszeniu ani nie nakłaniała do jego popełnienia, nie wystarcza do obalenia domniemania i ustalenia, że spółka dominująca i spółka zależna nie tworzyły jednolitego przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 101 TFUE.

Ponadto okoliczność, że spółka dominująca pełniła „jedynie” rolę koordynatora technicznego i finansowego lub że świadczyła na rzecz spółek zależnych niezbędną pomoc finansową i majątkową, dowodzi, że nie zrezygnowała ona z wywierania decydującego wpływu na swoje spółki zależne.

(por. pkt 46–48, 50, 63–69)
Co się tyczy aktów Rady nakładających środki ograniczające skierowane przeciwko osobom i podmiotom w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej, które zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i które winny również na podstawie art. 7 ust. 3 decyzji 2010/656 przedłużającą obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej, zmienionej decyzją 2010/801 i art. 11a ust. 3 rozporządzenia nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej, zmienionego rozporządzeniem nr 25/2011, zostać podane do wiadomości danym osobom lub podmiotom, bądź bezpośrednio, jeśli znane były ich adresy, bądź w przeciwnym razie, w drodze publicznego ogłoszenia, termin do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności tych aktów na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE biegnie, dla każdej z tych osób i podmiotów, od dnia powiadomienia, które powinno było mieć miejsce.

W istocie ponieważ akty te, podobne zarówno do aktów o charakterze ogólnym, jak również do zbioru indywidualnych decyzji, zostały przyjęte na podstawie przepisów dotyczących wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa ich indywidualny charakter umożliwia, zgodnie z art. 275 akapit drugi TFUE i art. 263 akapit czwarty TFUE dostęp do sądu Unii. Mając na uwadze te cechy specyficzne oraz wynikające z nich reguły publikowania i powiadamiania, art. 263 akapit szósty TFUE nie byłby stosowany w sposób spójny, gdyby – względem danych osób i podmiotów – początkiem obliczania terminu do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności była data publikacji omawianego aktu, a nie data, w której taka osoba została o tym akcie powiadomiona. Takie powiadomienie ma bowiem dokładnie na celu umożliwienie adresatom obronę ich praw w możliwie najlepszych warunkach oraz podjęcie decyzji przy pełnej znajomości sprawy o celowości wystąpienia do sądu Unii.

Ponadto jako że takie ogłoszenia umożliwiają danym osobom i podmiotom ustalenie przysługującego im wobec umieszczenia ich nazwisk w omawianych wykazach środka zaskarżenia oraz upływ terminu do jego wniesienia, dane osoby i podmioty nie mogą opóźniać momentu rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi, powołując się na brak bezpośredniego powiadomienia lub na późniejsze powzięcie faktycznej wiadomości o spornych aktach. Gdyby, w braku przypadku siły wyższej, wnoszącym odwołanie przysługiwała taka możliwość, naruszałoby to cel terminu do wniesienia skargi, który polega na zagwarantowaniu pewności prawa poprzez zapobieganie nieograniczonemu kwestionowaniu aktów Unii wywołujących skutki prawne.

(por. pkt 55–59, 62)
Artykuł 22 ust. 2 dyrektywy 2005/60 w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu należy interpretować w ten sposób, że nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego nakazującemu instytucjom kredytowym, by informacje wymagane w ramach zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu przekazywały bezpośrednio jednostkom analityki finansowej tego państwa, jeżeli instytucje te prowadzą działalność na terytorium państwa członkowskiego na zasadach swobodnego świadczenia usług – o ile takie uregulowanie nie zagraża skuteczności (effet utile) tej dyrektywy oraz decyzji 2000/642 dotyczącej zasad współpracy pomiędzy jednostkami analityki finansowej państw członkowskich w odniesieniu do wymiany informacji.

Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie takiemu uregulowaniu krajowemu nakazującemu instytucjom kredytowym, by informacje wymagane w ramach zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu przekazywały bezpośrednio jednostkom analityki finansowej tego państwa, jeżeli instytucje te prowadzą działalność na terytorium państwa członkowskiego na zasadach swobodnego świadczenia usług o ile jest ono uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego, jest odpowiednie dla zagwarantowania realizacji celu, któremu służy, nie wykracza poza to, co konieczne do jego osiągnięcia, oraz jest stosowane w sposób niedyskryminujący, czego ustalenie należy do sądu krajowego przy uwzględnieniu następujących uwag:

— uregulowanie takie jest odpowiednie dla osiągnięcia celu polegającego na przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, jeśli pozwala danemu państwu członkowskiemu na nadzorowanie i skuteczne wstrzymywanie podejrzanych transakcji finansowych przeprowadzanych przez instytucje kredytowe świadczące usługi na terytorium krajowym, a w razie potrzeby na ściganie i karanie osób odpowiedzialnych;
Artykuł 1 lit. r) oraz art. 46 rozporządzenia nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, należy – w świetle art. 13 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia oraz art. 45 TFUE i 48 TFUE – interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby na potrzeby obliczania wysokości emerytury w jednym państwie członkowskim okres niezdolności do pracy, w którym w innym państwie członkowskim pracownikowi migrującemu wypłacane było świadczenie z tytułu ubezpieczenia na wypadek choroby, od którego to świadczenia były pobierane składki na ubezpieczenie emerytalne, nie był uznany przez ustawodawstwo tego innego państwa członkowskiego za okres ubezpieczenia w rozumieniu owych przepisów, ponieważ zainteresowany nie jest rezydentem tego ostatniego państwa lub otrzymywał podobne świadczenie na podstawie ustawodawstwa pierwszego państwa członkowskiego, które to świadczenie nie może być kumulowane z tym świadczeniem z tytułu ubezpieczenia na wypadek choroby.

(por. pkt 49; sentencja)
W istocie system taki prowadzi do całkowitego pozbawienia skuteczności art. 3 ust. 1 dyrektywy, wymagającego przeprowadzenia oceny wpływu na środowisko planów określonych w jej art. 3 ust. 3 i 4, które to plany mogą powodować znaczący wpływ na środowisko.

Artykuł 3 ust. 5 w związku z art. 3 ust. 4 dyrektywy 2001/42 w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym naruszenie warunku jakościowego, wprowadzonego przepisem transponującym tę dyrektywę w celu zwolnienia szczególnego rodzaju planu zagospodarowania z oceny środowiskowej na podstawie owej dyrektywy, nie ma wpływu na ważność tego planu.

Ponieważ plan w rozumieniu dyrektywy 2001/42 w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko należało przed jego przyjęciem poddać ocenie jego wpływu na środowisko zgodnie z wymogami dyrektywy, to sądy krajowe rozpatrujące skargę, która zmierza do uchylenia takiego planu, są zobowiązane do przyjęcia wszelkich środków ogólnych lub szczególnych w celu usunięcia braku takiej oceny.

(por. pkt 43)
Kwalifikacja prawna skargi wniesionej przez skarżącą w postępowaniu głównym nie jest zadaniem Trybunału. W takim wypadku to do skarżącej należy zdefiniowanie charakteru i podstawy jej skargi z zastrzeżeniem kontroli przez sąd krajowy.

Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie krajowym przepisom, które ograniczają odsetki przyznane w ramach zwrotu podatku pobranego z naruszeniem prawa Unii do odsetek naliczanych od dnia następującego po dniu wystąpienia z wnioskiem o zwrot tego podatku.

W istocie wobec braku przepisów na poziomie Unii do państw członkowskich należy ustanowienie w krajowym porządku prawnym przesłanek, zgodnie z którymi takie odsetki powinny być wypłacane, a w szczególności stawki i sposobu obliczania takich odsetek, z zastrzeżeniem przestrzegania zasad równoważności oraz skuteczności.

Tymczasem system krajowy ograniczający odsetki do odsetek naliczanych od dnia następującego po dniu wystąpienia z wnioskiem o zwrot nienależnie pobranego podatku, nie spełnia wymogu zgodności z zasadą skuteczności, która wymaga by w sytuacji zwrotu podatku pobranego przez państwo członkowskie z naruszeniem prawa Unii krajowe przepisy dotyczące między innymi obliczania ewentualnie należnych odsetek nie skutkowały pozbawieniem podatnika stosownego odszkodowania z tytułu straty spowodowanej nienależną zapłatą podatku. Wspomniana strata zależy bowiem w szczególności od czasu trwania niedostępności kwoty nienależnie zapłaconej z naruszeniem prawa Unii i zachodzi co do zasady w okresie między dniem nienależnej zapłaty spornego podatku a dniem jego zwrotu.

(por. pkt 23, 26–29; sentencja)
Artykuł 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu jednostki sfederowanej państwa członkowskiego, nakładającemu na każdego pracodawcę, którego miejsce prowadzenia działalności znajduje się na terytorium tej jednostki, obowiązek sporządzania umów o pracę o charakterze transgranicznym wyłącznie w języku urzędowym owej jednostki sfederowanej pod rygorem nieważności tych umów stwierdzanej przez sąd z urzędu.

W istocie takie uregulowanie nie może zostać uznane za proporcjonalne ponieważ wykracza ono poza to, co jest ściśle konieczne do osiągnięcia uzasadnionych celów jakimi są w pierwszej kolejności popieranie i stymulowanie używania jednego z jego języków urzędowych, następnie zapewnienie ochrony pracowników poprzez umożliwianie im zapoznania się z dokumentami dotyczącymi zatrudnienia w ich własnym języku oraz korzystania ze skutecznej ochrony instytucji reprezentujących pracowników oraz organów administracyjnych i sądowych właściwych do rozpatrywania tych dokumentów, oraz wreszcie zapewnienie skutecznej kontroli i skutecznego nadzoru inspekcji pracy.

(por. pkt 24, 33, 34; sentencja)
Artykuł 6 akapit drugi rozporządzenia nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy małoletni pozbawiony opieki, którego żaden z członków rodziny nie przebywa zgodnie z prawem w państwie członkowskim, złożył wnioski o udzielenie azylu w więcej niż jednym państwie członkowskim, przepis ten wskazuje jako „państwo członkowskie odpowiedzialne” za rozpatrzenie tego wniosku to państwo członkowskie, w którym ów małoletni znajduje się po złożeniu w nim wniosku o azyl.

W tym względzie nie można rozumieć wyrażenia „[państwo członkowskie], w którym nieletni [małoletni] złożył wniosek o udzielenie azylu”, jako pierwsze państwo członkowskie, w którym nieletni [małoletni] złożył wniosek o udzielenie azylu. W istocie ze względu na to, że małoletni pozbawieni opieki tworzą kategorię osób w szczególnie trudnej sytuacji, nie można przedłużać bardziej, niż jest to konieczne, procedury określania odpowiedzialnego państwa członkowskiego, lecz zagwarantować im szybki dostęp do procedur określania statusu uchodźcy. Choć zatem o interesie małoletniego mowa jest wyraźnie jedynie w art. 6 akapit pierwszy omawianego rozporządzenia, to art. 24 ust. 2 karty praw podstawowych w związku z jej art. 51 ust. 1 skutkuje tym, że we wszystkich decyzjach wydawanych przez państwa członkowskie na podstawie art. 6 akapit drugi należy uwzględniać przede wszystkim nadrzędny interes dziecka. W związku z powyższym małoletni pozbawieni opieki, którzy złożyli wniosek o azyl w państwie członkowskim, co do zasady nie powinni być przekazywani do innego państwa członkowskiego, w którym złożyli pierwszy wniosek o azyl.

(por. pkt 53, 55, 59, 61, 66; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Właściwość sądu krajowego – Niezbędność orzeczenia prejudycjalnego oraz znaczenie zadanych pytań – Ocena przez sąd krajowy

(art. 267 TFUE)

2. Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Zakaz – Bezpośrednia skuteczność – Prawo jednostek do żądania naprawienia wyrządzonej szkody – Sposoby wykonania – Stosowanie prawa krajowego – Warunki – Przestrzeganie zasady równoważności sposobów wykonania praw przyznanych w porządku prawnym Unii i praw przyznanych w krajowym porządku prawnym – Przestrzeganie zasady skuteczności prawa Unii

(art. 101 ust. 1 TFUE)

3. Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Naruszenie konkurencji – Dostęp osoby poszkodowanej przez kartel i zamierzającej wystąpić z powództwem odszkodowawczym do dokumentów znajdujących się w aktach związanych z postępowaniem krajowym dotyczącym stosowania art. 101 TFUE – Stosowanie prawa krajowego – Warunki – Przestrzeganie zasady skuteczności – Obowiązek wyważenia istniejących interesów

(art. 101 ust. 1 TFUE; dyrektywa Rady 1/2003)

Summary

1. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 15, 16)

2. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 20–27)

3. Prawo Unii, a w szczególności zasada skuteczności, stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, na podstawie którego dostęp do dokumentów znajdujących się w aktach krajowego postępowania w sprawie zastosowania art. 101 TFUE, w tym do dokumentów przekazanych w ramach programu współpracy, przez osoby trzecie, które to osoby nie są stroną w tym postępowaniu i zamierzają wystąpić z powództwem odszkodowawczym przeciwko uczestnikom kartelu, jest uzależniony od samej tylko zgody stron w tym postępowaniu, bez pozostawienia sądom krajowym jakiejkolwiek możliwości dokonania wyważenia występujących interesów.

W istocie w ramach wykonywania swoich kompetencji w celu stosowania krajowych zasad dotyczących prawa dostępu osób uważających się za pokrzywdzone przez kartel do dokumentów odnoszących się krajowych postępowań w sprawie tego kartelu konieczne jest, aby sądy krajowe, w każdym indywidualnym przypadku, wyważyły interesy uzasadniające dostęp do tych dokumentów w celu przygotowania powództwa o naprawienie szkody, przy uwzględnieniu w szczególności przysługujących innych możliwości, oraz rzeczywiste niekorzystne skutki, które mogą wystąpić w następstwie udzielenia takiego dostępu w świetle interesu publicznego lub uzasadnionego interesu innych podmiotów, w tym interesu publicznego polegającego na skuteczności programów współpracy.

(por. pkt 30, 34, 44–46, 49; sentencja)
Dyrektywę 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że o ile sąd krajowy rozpoznający w postępowaniu odwoławczym spór dotyczący ważności warunków znajdujących się w umowie zawartej pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem na podstawie formularza wcześniej przygotowanego przez owego przedsiębiorcę ma prawo zgodnie z krajowymi przepisami proceduralnymi do oceny wszystkich podstaw nieważności wynikających w sposób oczywisty z dowodów przedstawionych w pierwszej instancji i, w odpowiednim przypadku, na podstawie ustalonych okoliczności do zmiany kwalifikacji podniesionej podstawy prawnej w celu ustalenia nieważności tych warunków, to powinien on oceniać z urzędu lub poprzez zmianę kwalifikacji podstawy prawnej pozwu nieuczciwy charakter rzeczonych warunków w świetle kryteriów owej dyrektywy.

(por. pkt 38; pkt 1 sentencji)
Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy 2008/115 w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich w związku z motywem 9 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że dyrektywa ta nie ma zastosowania do obywatela państwa trzeciego, który złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej w rozumieniu dyrektywy 2005/85 w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich, i to w okresie pomiędzy złożeniem tego wniosku a wydaniem w pierwszej instancji decyzji w przedmiocie tego wniosku bądź, w danym wypadku, do czasu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie środka odwoławczego wniesionego od tej decyzji.

W istocie z brzmienia, systematyki i celu dyrektyw 2005/85 i 2008/115 jasno wynika, że osoba ubiegająca się o azyl ma, niezależnie od wydania dokumentu uprawniającego do pobytu, które zgodnie z art. 7 ust. 1 dyrektywy 2005/85 pozostawione jest do dyskrecjonalnej decyzji każdemu państwu członkowskiemu, prawo do pozostawania na terytorium odnośnego państwa członkowskiego przynajmniej do momentu, w którym złożony przez nią wniosek zostanie oddalony w pierwszej instancji, i osoba ta nie może w związku z tym być uważana za „nielegalnie przebywającą” w rozumieniu dyrektywy 2008/115, która dąży do wydalenia takiej osoby z tego terytorium.

(por. pkt 48, 49; pkt 1 sentencji)
jeżeli sąd krajowy zgodnie z krajowymi przepisami proceduralnymi ma kompetencję do stwierdzenia z urzędu nieważności warunku sprzecznego z porządkiem publicznym lub bezwzględnie obowiązującym przepisem prawa, którego znaczenie uzasadnia tę sankcję, co do zasady powinien – po udzieleniu stronom możliwości kontradyktoryjnego przedyskutowania tej okoliczności – z urzędu stwierdzić nieważność warunku umownego, który uznał za nieuczciwy w świetle kryteriów ustanowionych przez omawianą dyrektywę.

Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że nie pozwala on sądowi krajowemu, jeżeli stwierdził on nieuczciwy charakter postanowienia dotyczącego kary umownej w umowie zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem, na ograniczenie się, do czego upoważnia go prawo krajowe, do obniżenia przewidzianej przez nie kwoty kary umownej obciążającej tego konsumenta, lecz zobowiązuje go do zwykłego niestosowania rzeczonego postanowienia wobec konsumenta.

(por. pkt 60; pkt 3 sentencji)