ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 89/35

Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2015 r. – NICO/Rada

(Sprawa T-24/15)

(2015/C 089/42)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Naftiran Intertrade Co. (NICO) Sàrl (Pully, Szwajcaria) (przedstawiciele: J. Grayston, Solicitor, P. Gjørtler, G. Pandey i D. Rovetta, prawnicy)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/776/WPZiB z dnia 7 listopada 2014 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1202/2014 z dnia 7 listopada 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (2) w zakresie, w jakim akty te traktują stronę skarżącą jako należącą do kategorii osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi oraz

— obciążenie Rady kosztami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów: naruszenie prawa do bycia wysłuchanym, niedostateczne uzasadnienie, naruszenie prawa do obrony, oczywisty błąd w ocenie i naruszenie prawa podstawowego w postaci prawa własności.

Strona skarżąca uważa, że Rada zaniechała jej wysłuchania i że żadne dowody przeciwne nie są w stanie tego uzasadnić, w szczególności zaś dowody związane z nałożeniem środków ograniczających na aktualne zobowiązania umowne. Ponadto Rada nie przedstawiła dostatecznego uzasadnienia. W wyniku tych zaniechań Rada naruszyła prawo strony skarżącej do obrony, włącznie z prawem do skutecznej ochron sądowej. W przeciwieństwie do twierdzenia Rady strona skarżąca nie jest spółką zależną NICO Ltd wskazanej przez Radę, jako że spółka ta nie istnieje już w Jersey, ani w Iranie; a w każdym razie Rada nie wykazała, że nawet gdyby strona skarżąca była spółką zależną powodowałoby to powstanie korzyści gospodarczej po stronie państwa irańskiego, która to korzyść byłaby niezgodna z celem zaskarżonych aktów. W końcu nakładając środki ograniczające na prawo własności strony skarżącej i jej aktualne zobowiązania umowne, Rada naruszyła prawo podstawowe w postaci prawa własności środkami, których proporcjonalność nie może zostać udowodniona.

(1) Dz.U. L 325, s. 19.

(2) Dz.U. L 325, s. 3.
1.

Skarżąca uważa, że, wskazując HISPASAT S.A jako bezpośredniego beneficjenta spornego środka, Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, który powinien wiązać się ze stwierdzeniem nieważności decyzji, ponieważ przedsiębiorstwo to nie uczestniczyło w środkach ani nie odniosło z nich korzyści. Skarżąca podnosi również naruszenie zasady dobrej administracji przez Komisję Europejską ze względu na to, że Komisja wskazała HISPASAT S.A. jako beneficjenta środków po wszczęciu dochodzenia, nie dokonując analizy stanu faktycznego i nie umożliwiając, by skarżąca mogła być wysłuchana w toku postępowania administracyjnego.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21.11.2014 r., a w rezultacie, stwierdzenie, że prawa do wspólnotowego znaku towarowego Synthesis w odniesieniu do towarów należących do klasy 11 (klimatyzatory) nie wygasły;
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję art. 15 ust. 3 TFUE i art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (2) poprzez brak wykazania, że pełne ujawnienie skarżącej żądanych dokumentów naruszyłoby „konkretnie i rzeczywiście” ochronę określonych „postępowań sądowych” oraz poprzez brak dokonania właściwej oceny, czy nadrzędny interes publiczny mógł mimo to usprawiedliwić pełne ujawnienie. Skarżąca podniosła, że Komisja nie wykazała, że pełne ujawnienie skarżącej żądanych dokumentów naruszyłoby „konkretnie i rzeczywiście” ochronę określonych „postępowań sądowych” ponieważ, po pierwsze, żądane dokumenty nie mogą korzystać z domniemania ochrony mającego zastosowanie do pism procesowych, po drugie, abstrakcyjne odesłanie Komisji do zasady równości broni nie może uzasadnić rozszerzenia tego domniemania do dokumentów niesądowych, oraz po trzecie, abstrakcyjne odesłanie Komisji do zawisłych postępowań, równości broni i zdolności służby prawnej do obrony ważności dyrektywy w sprawie wyrobów tytoniowych nie jest wystarczające do wykazania, że w kontekście okoliczności faktycznych ujawnienie naruszyłoby konkretnie i rzeczywiście ochronę „postępowań sądowych”.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 listopada 2014 r. w sprawie R 2414/2013-1 w związku z częściowym uwzględnieniem następujących usług: klasa 35 „usługi sprzedaży detalicznej, hurtowej i za pośrednictwem światowych sieci informatycznych odnoszące się do środków do pielęgnacji jamy ustnej; sprzedaż wyłączna i przedstawicielstwa handlowe mające związek ze środkami do pielęgnacji jamy ustnej”;
1.

Zarzut pierwszy, oparty na naruszeniach prawa i błędach w ocenie. — W ramach pierwszej części zarzutu pierwszego skarżące twierdzą, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, gdy uznała, iż finansowanie infrastruktury na zapleczu kraju nie prowadziło do przyznania pomocy państwa, ponieważ przedmiotowe środki ani nie skutkowały zakłóceniem konkurencji, ani nie wpływały na wymianę handlową między państwami członkowskimi. — W ramach drugiej części skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła prawo w odniesieniu do bezwarunkowego charakteru gwarancji państwowych oraz uprawnienia Konsorcjum do uzyskania środków finansowych gwarantowanych przez państwo, którego to uprawnienia można dochodzić przed sądem, oraz w odniesieniu do oceny Komisji dotyczącej liczby gwarancji państwowych. — W ramach trzeciej i czwartej części skarżące twierdzą, że Komisja naruszyła prawo, uznając, iż środki w postaci gwarancji szwedzkich stanowią system pomocy oraz istniejącą pomoc. — W ramach piątej części skarżące podnoszą, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, gdy uznała, iż gwarancje państwowe ograniczają się do finansowania stałego połączenia. — W ramach szóstej części zarzutu pierwszego skarżące podnoszą naruszenie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, ponieważ Komisja nie miała wystarczających podstaw, by uznać rozpatrywane środki pomocowe za zgodne z rykiem wewnętrznym. — W ramach szóstej części skarżące podnoszą też, że Komisja naruszyła prawo, gdyż nie zbadała łącznych skutków wszystkich poszczególnych środków pomocowych przyznanych Konsorcjum bezpośrednio i pośrednio. — W ramach siódmej części zarzutu pierwszego skarżące wskazują na nieprawidłowe stosowanie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.
2.

Zarzut drugi opierający się na wykonaniu umowy w dobrej wierze i na zakazie nieuczciwego stosowania warunków umownych: — Po pierwsze skarżąca twierdzi, że nie zapewniono jej uzasadnionego prawa do przedstawienia bezpośrednio audytorowi mianowanemu przez Komisję jej zastrzeżeń i do podważenia bezzasadnych zarzutów autora projektu sprawozdania z kontroli. Ma to szczególne znaczenie albowiem podniesione zostały kwestie bezstronności audytora zewnętrznego w stosunku do skarżącej i nieprawidłowości, jakich się on dopuścił; — Po drugie skarżąca twierdzi, że projekt sprawozdania z kontroli audytora zewnętrznego został zatwierdzony przez Komisję bez sprawdzenia i bez podważenia w uargumentowany sposób zasadnych i analitycznych zarzutów skarżącej, podobnie jak miało to miejsce w przypadku przesłanych dodatkowych informacji. Projekt sprawozdania z kontroli został powtórzony w sprawozdaniu z kontroli 11-BA135 006/22.1.2013 umowy POCEMON, nr FP7 216088, w którym błędnie stwierdza się, że brak jest alternatywnych dowodów dotyczących deklarowanych wydatków na personel. Ocena audytora zewnętrznego jest arbitralna i bezzasadna, jako że w celach dowodowych przedstawiono liczne dowody alternatywne oraz złożone pod przysięgą oświadczenia wszystkich członków personelu przydzielonych do projektu, z uwagi na co decyzja Komisji, w której zatwierdziła ona bez uzasadnienia ocenę audytora zewnętrznego jest błędna.
—

W konsekwencji uwzględnienie żądań wnoszącego odwołanie wysuniętych w pierwszej instancji, czyli: — Stwierdzenie dopuszczalności skargi; — Tytułem głównym: — stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej dyrektora generalnego OLAF działającego jako organ upoważniony do zawierania umów z dnia 12 sierpnia 2010 r. w sprawie wniosku o przedłużenie z nim umowy, która wynika w szczególności z braku odpowiedzi na jego wniosek z dnia 12 kwietnia 2010 r.; — w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 22 lutego 2011 r. oddalającej zażalenie wnoszącego odwołanie złożone na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego; — w związku z tym przywrócenie wnoszącego odwołanie do pracy przy pełnieniu jego obowiązków w służbach OLAF-u, w drodze przedłużenia jego umowy zgodnie z wymogami regulaminu pracowniczego; — pomocniczo, w razie nieuwzględnienia powyższego żądania przywrócenia do pracy, nakazanie Komisji naprawienia szkody poniesionej przez wnoszącego odwołanie, szacowanej tymczasowo i ex æquo et bono jako równowartość różnicy między wynagrodzeniem pobieranym w charakterze członka personelu tymczasowego w służbach OLAF-u a wynagrodzeniem pobieranym na obecnie zajmowanym stanowisku (tj. ok. 3 000 EUR miesięcznie), przynajmniej przez okres zbliżony do okresu, na który była zawarta jego pierwotna umowa (cztery lata), a ponad ten okres przy założeniu, że wspomniana umowa zostałaby przedłużona po raz trzeci, dając prawo do umowy na czas nieokreślony,; — w każdym razie zasądzenie od Komisji kwoty ustalonej tymczasowo i ex æquo et bono na 5 000 EUR (pięć tysięcy EUR), tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, z ustawowymi odsetkami za zwłokę od chwili zapadnięcia wyroku;
—

ewentualnie, na mocy nieograniczonego prawa orzekania uznanego w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1/2003, zgodnie z art. 261 TFUE, o zmianę art. 2 decyzji Komisji C(2014) 9295 wersja ostateczna z dnia 10 grudnia 2014 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG (AT.39780 – Koperty), i) poprzez ustalenie kary nałożonej na TOMPLA co najmniej na 55 % poniżej maksymalnej kwoty dopuszczalnej przez prawo (art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003) – lub, w przeciwnym razie, na procent, jaki Sąd uzna za właściwy; – w celu przywrócenia równowagi decyzji w odniesieniu do grzywien nałożonych na Bong i Hamelin, oraz ii) poprzez obniżenie kary nałożonej odrębnie o co najmniej 33 % lub w przeciwnym razie, o procent, jaki Sąd uzna za właściwy – w celu uwzględnienia grzywny nałożonej przez Comisión Nacional de la Competencia (krajową komisję ds. konkurencji) (CNC) w decyzji z dnia 25 marca 2013 r. w sprawie 5/0316/10, Sobres de Papel oraz
a).-

W komunikatach wydanych przy ocenie projektu Komisja Europejska błędnie wskazała koordynatora projektu i skierowała te komunikaty do osoby niebędącej przedstawicielem prawnym ani osobą wyznaczoną do kontaktów, ani koordynatorem przedmiotowego projektu. Ta kwestia jest szczególnie istotna w niniejszej sprawie, ponieważ wspomniana osoba nie jest w żaden sposób związana z AEDEC i wchodzi w skład LATIN PLAN jako członek fińskiego zespołu. Ni ulega wątpliwości, że Komisja Europejska uznała, iż owa osoba nie zasługiwała na otrzymanie dotacji, gdyż Komisja sądziła, że osoba ta koordynowała projekt LATIN PLAN jako członek AEDEC i że równocześnie wchodziła w skład fińskiego zespołu. Komisja powołała się zatem na mającą zastosowanie w zakresie dotacji w prawie wspólnotowym „zasadę niełączenia dotacji”, zgodnie z którą to zasadą każde działanie może być podstawą przyznania tylko jednej dotacji budżetowej jednemu beneficjentowi. Każdy partner zespołu LATIN PLAN wnioskuje o budżet. Gdyby ostatecznie dotacja została przyznana zespołowi, błędne ustalenie Komisji skutkowałoby tym, że dana osoba otrzymałaby dotację jako członek AEDEC i jako członek fińskiego zespołu.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że wydając zaskarżoną decyzję, Komisja naruszyła rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 i niesłusznie go nie zastosowała albo tylko częściowo je zastosowała, ponieważ: — Komisja naruszyła art. 2 ust. 1 lit. d rozporządzenia (WE) nr 1367/2006, nie biorąc pod uwagę faktu, że objęta wnioskiem informacja dotyczy środowiska; — Komisja naruszyła art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 i art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, interpretując powody odmowy zawarte w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 niezgodnie z art. 4 ust. 3 par. 2 konwencji z Aarhus lub dokonując wykładni zawężającej, jako że Komisja nie rozważyła powołanego przez nią szczególnego interesu ochrony procesu decyzyjnego w odniesieniu do ogólnego interesu ujawnienia informacji dotyczących środowiska oraz nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia odmowy; — Komisja naruszyła art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 i art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 przez to, że nie zbadała w sposób konkretny i indywidualny dokumentów wskazanych we wniosku o udzielenie dostępu oraz przez to, że nie uzasadniła powodu odmowy udzielenia dostępu w stosunku do każdego dokumentu z osobna.
2.

Zarzut drugi: naruszenie zasady legalności i lojalnej współpracy oraz naruszenie zasady ochrony zaufania do przepisów (uzasadnionych oczekiwań) oraz zasady patere legem quam ipse fecisti. W tym względzie skarżąca twierdzi, że do zaskarżonej korekty finansowej i do sporu dotyczącego zaskarżonej decyzji nie doszłoby: gdyby Komisja przed dniem 8 sierpnia 2008 r. (dzień, w którym skarżąca zatwierdziła zmianę planu restrukturyzacji w odniesieniu do utrzymania silosów) udzieliła odpowiedzi na pisemne pytanie samej skarżącej dotyczące utrzymania określonych konstrukcji, gdyby rzeczona instytucja zmieniła i uzupełniła rozporządzenie (WE) nr 968/2006 (1), gdyby po otrzymaniu zawiadomienia o zmianie planu restrukturyzacji poinformowała skarżącą o rzekomych niezgodnościach dotyczących utrzymania silosów lub gdyby poinformowała na piśmie wszystkie państwa członkowskie o sposobie, w jaki należy interpretować niejasne przepisy omawianego uregulowania.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 146/40

Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2015 r. – KENUP Foundation i in./EIT

(Sprawa T-76/15)

(2015/C 146/54)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: KENUP Foundation (Kalkara, Malta), Candena GmbH (Lüneburg, Niemcy), Center odličnosti za biosenzoriko, instrumentacijo in procesno kontrolo (CO BIK) (Ajdovščina, Słowenia), Evotec AG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Soltész, C. Wagner i H. Weiß)

Strona pozwana: Europejski Instytut Innowacji i Technologii (EIT)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie wyznaczenia wspólnot wiedzy i innowacji (02008.EIT.2014.I.EIT.GB) oraz w sprawie oddalenia wniosku KENUP, doręczonej pismem z dnia 10 grudnia 2014 r. (012234.EIT.D.2014.MK); oraz

— obciążenie EIT kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnoszą dziewięć zarzutów.

1. Zarzut pierwszy dotyczący wydania spornych decyzji, którymi oddalono wniosek KENUP, przez niewłaściwy organ Unii.

2. Zarzut drugi dotyczący wydania spornych decyzji w następstwie zastosowania przez EIT błędnych procedur wyboru.

3. Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez EIT obowiązku uzasadnienia, poprzez niedoręczenie skarżącym decyzji o wyznaczeniu.

4. Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez zewnętrznych ekspertów EIT w procesie oceny wniosku KENUP zasady równego traktowania.

5. Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez zewnętrznych ekspertów EIT w procesie oceny wniosku KENUP zasady przejrzystości i obowiązku uzasadnienia.

6. Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez zewnętrznych ekspertów EIT w procesie oceny wniosku KENUP przepisów rozporządzenia ustanawiającego zasady uczestnictwa dla programu Horyzont 2020 dotyczących oceny etycznej.

7. Zarzut siódmy dotyczący oczywistych błędów w ocenie wniosku KENUP przeprowadzonej przez zewnętrznych ekspertów EIT.

8. Zarzut ósmy dotyczący tego, że eksperci EIT oraz członkowie zarządu EIT uczestniczący w procedurze wyboru, która zakończyła się wydaniem spornej decyzji, znajdowali się w sytuacji konfliktu interesów z interesami Unii Europejskiej.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) THOR/C4/LL/el/(S)(2015)4287 z dnia 6 lutego 2015 r. odmawiającej przyznania jej dostępu do określonych dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji; oraz
—

Skarżąca twierdzi odnośnie tej kwestii, że motyw 9 dotyczy domniemanego zagrożenia w odniesieniu do istniejących produktów zaprzeczając mu. Zagrożenie to nie jest jednak domniemane, lecz rzeczywiste a żądania konsorcjum będącego wnioskodawcą doprowadziły do antykonkurencyjnego zachowania mogącego bezprawnie zagrozić konkurentom będącym na rynku, naruszając ich prawa nabyte poprzez nadużycie uprawnień przez Komisję.
2.

Zarzut drugi: niemożność zastosowania do planu dostosowawczego miarodajnych wytycznych wspólnoty w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią (the Environmental and Energy State Aide Guidelines – EEAG) Strona skarżąca podnosi, że z uwagi na wysokość odzyskiwanych środków na podstawie art. 3 spornej decyzji strony pozwanej omawiane wytyczne EEAG stosowane od 1 lipca 2014 r. nie znajdują zastosowania ze względu na brak posiadania charakteru pomocowego przez rozważane instrumenty systemu dopłat EEG i szczególnego mechanizmu wyrównawczego EEG 2012 oraz ze względu na fakt, że na poziomie unijnym obowiązują zasady legalności działań administracji.
—

stwierdzenie nieważności załącznika do decyzji Rady 2014/776/WPZiB, załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB, załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) nr 1202/2014 oraz załącznika IX do rozporządzenia Rady (EU) nr 267/2012 w zakresie, w jakim te załączniki dotyczą skarżącego;
2.

W odniesieniu do korekt w wysokości 5 % zastosowanych do dodatkowej powiązanej pomocy zależnej od obszaru i do środków rozwoju obszarów wiejskich: — W zarzucie drugim skarżąca utrzymuje, że korekta finansowa w wysokości 5 % w odniesieniu do dodatkowej powiązanej pomocy zależnej od obszaru została dokonana na podstawie błędu w ustaleniach faktycznych, bez przedstawienia dostatecznego uzasadnienia i z naruszeniem zasady proporcjonalności. — W zarzucie trzecim skarżąca twierdzi, że korekta finansowa w wysokości 5 % przewidziana w odniesieniu do drugiego filaru została zastosowana niesłusznie oraz że w każdym razie ocena dokonana przez Komisję w tym względzie opiera się na błędzie w ustaleniach faktycznych i jest ewidentnie nieproporcjonalna do jej oceny ryzyka związanego ze środkami drugiego filaru. W szczególności, jeśli chodzi o środek 214 Programu rozwoju obszarów wiejskich, skarżąca podnosi, że zastosowana korekta stanowi częściowo drugą korektę dokonaną z tego samego powodu i w związku z tym jest ona niezgodna z prawem i należy stwierdzić jej nieważność.
—

Zaskarżona decyzja i decyzja 2006/776 są sprzeczne z zasadą proporcjonalności, gdyż Estonia nie może powoływać się wobec jednostek na rozporządzenie (WE) nr 60/2004 (3), a zobowiązania spoczywające na podstawie tych decyzji na Estonii ograniczają się do zapłaty na rzecz budżetu Unii i nie umożliwiają osiągnięcia celu, do którego zmierza system eliminowania nadwyżek cukru.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 11 rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW (Dz.U. L 171, s. 60), naruszenia rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 58, s. 42) i rozporządzenia Komisji (WE) nr 968/2006 z dnia 27 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie (Dz.U. L 176, s. 32) oraz naruszenia wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 2013 r. wydanego w sprawach połączonych C-187/12, C-188/12 i C-189/12 SFIR i in. (EU:C:2013:737).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 155/28

Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2015 r. – InAccess Networks Integrated Systems/Komisja

(Sprawa T-82/15)

(2015/C 155/34)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: InAccess Networks Integrated Systems – Applications Services for Telecommunication and Related Equipment Commercial and Industrial Co. SA (Amarousio, Grecja) (przedstawiciele: J. Grayston, solicitor oraz adwokaci P. Gjørtler i G. Pandey)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności następujących aktów – w zakresie, w jakim Sąd uzna, że wywierają one skutki prawne i w zakresie, w jakim akty te odmawiają zakwalifikowania wniosków o uzyskanie finansowania złożonych przez skarżącą w ramach umowy o udzielenie dotacji zawartej w kontekście siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej na rzecz badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) oraz w zakresie, w jakim zobowiązują skarżącą do zwrotu otrzymanych środków oraz zapłaty odszkodowania ryczałtowego: — decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 11 grudnia 2014 r. o numerze ARES (2014) 4162021; — decyzji Komisji zawartej w nocie debetowej z dnia 23 października 2012 r. o numerze ARES (2012) 1248814; — decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 7 grudnia 2012 r., bez numeru.

— obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 41 ust. 1–2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz prawa do bycia wysłuchanym Skarżąca podnosi, że Komisja przyznała, iż pierwsze postępowanie w sprawie audytu spowodowało naruszenie przysługującego skarżącej prawa do bycia wysłuchanym i na tej podstawie podjęła decyzję o wznowieniu sprawy.

2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań skarżącej Skarżąca podnosi, że decyzja o wznowieniu postępowania w sprawie audytu zrodziła uzasadnione oczekiwanie, iż nowa decyzja zostanie oparta na faktach odnoszących się do istoty audytu, a nie na zasadach proceduralnych, które miały mieć zastosowanie do przedstawienia dokumentacji w pierwszym postępowaniu w sprawie audytu.

3. Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 lit. c Karty praw podstawowych Unii Europejskiej z powodu przedstawienia niewystarczającego uzasadnienia Skarżąca podnosi, że przedstawione przez Komisję w powtórnej decyzji w sprawie audytu uzasadnienie było niewystarczające gdyż dotyczyło jedynie jednego z dwóch kwestionowanych elementów oraz jedynie w powierzchowny sposób odniosło się do niewystarczającego charakteru przedstawionej dokumentacji.
1.

Zarzut pierwszy dotyczy tego, że Komisja popełniła błąd co do prawa poprzez naruszenie lub błędną interpretację art. 2 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (1) lub oczywisty błąd w ocenie uznając, że do celów stosowania art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, w tym do celów kontroli sądowej, jeden podmiot gospodarczy nie liczy się. Skarżąca kwestionuje również wypływający z tego wniosek, zgodnie z którym gwarantowane jest całkowite odliczenie od konstruowanej ceny eksportowej całości deklarowanych kosztów sprzedaży i zysku, w tym kosztów związanych z wywozem i rozsądnym zyskiem niezależnego importera.