Keywords

Summary



Keywords

1. Obywatelstwo Unii Europejskiej – Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Dyrektywa 2004/38 – Prawo stałego pobytu obywateli Unii – Uzyskanie po upływie nieprzerwanego pięcioletniego pobytu w przyjmującym państwie członkowskim – Okresy pobytu legalnego ukończone przed datą transpozycji dyrektywy – Zaliczenie

(dyrektywa 2004/38 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 16 ust. 1)

2. Swobodny przepływ osób – Prawo wjazdu i pobytu obywateli państw członkowskich – Wydanie dokumentu pobytowego – Charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny praw – Skutki

(dyrektywy Rady: 68/360; 90/364)

3. Obywatelstwo Unii Europejskiej – Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Dyrektywa 2004/38 – Prawo stałego pobytu obywateli Unii – Uzyskanie po upływie nieprzerwanego pięcioletniego pobytu w przyjmującym państwie członkowskim – Okresy pobytu legalnego ukończone przed datą transpozycji dyrektywy jedynie w oparciu o ważnie wydaną na podstawie dyrektywy 68/360 kartę pobytu – Wyłączenie

(dyrektywy: Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/38, art. 16 ust. 1, 4; Rady 68/360)

Summary

1. Okresy nieprzerwanego pięcioletniego pobytu, mające miejsce przed datą transpozycji dyrektywy 2004/38 w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, czyli przed dniem 30 kwietnia 2006 r., zgodnie z aktami prawnymi Unii obowiązującymi przed tą datą, powinny zostać uwzględnione do celów nabycia prawa stałego pobytu na podstawie art. 16 ust. 1 tej dyrektywy. Po drugie, nieobecności w przyjmującym państwie członkowskim, nieprzekraczające dwóch kolejnych lat, przed dniem 30 kwietnia 2006 r. i po legalnym nieprzerwanym pięcioletnim pobycie mającym miejsce przed tą datą, nie mogą wpływać na nabycie prawa stałego pobytu na podstawie omawianego art. 16 ust. 1.

(por. pkt 35)

2. Prawo obywateli jednego państwa członkowskiego do wjazdu na terytorium innego państwa członkowskiego i przebywania tam w celach określonych przez traktat WE stanowi prawo bezpośrednio przezeń nadane lub też, w zależności od danego przypadku, przez przepisy wydane w celu wykonania tego traktatu. Wydanie obywatelowi państwa członkowskiego pozwolenia na pobyt powinno zostać uznane nie za czynność o charakterze konstytutywnym, lecz za czynność mającą na celu jedynie potwierdzenie przez państwo członkowskie indywidualnej sytuacji obywatela innego państwa członkowskiego w świetle przepisów prawa Unii. Deklaratoryjny charakter kart pobytu oznacza, że karty te potwierdzają jedynie już istniejące prawo. W rezultacie, podobnie jak ten charakter uniemożliwia zakwalifikowanie jako nielegalnego w rozumieniu prawa Unii pobytu obywatela, biorąc pod uwagę wyłącznie okoliczność, że nie posiada on karty pobytu, stoi też na przeszkodzie temu, by uznać za legalny w rozumieniu prawa Unii pobyt jej obywatela wyłącznie ze względu na okoliczność, że taka karta została mu ważnie wydana.

(por. pkt 48, 54)

3. Wykładni art. 16 ust. 1 i 4 dyrektywy 2004/38 w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, należy dokonywać w ten sposób, że:

– okresy pobytu, które miały miejsce przed dniem 30 kwietnia 2006 r. wyłącznie w oparciu o wydaną ważnie na mocy dyrektywy 68/360 w sprawie zniesienia ograniczeń w przemieszczaniu się i pobycie pracowników państw członkowskich i ich rodzin we Wspólnocie kartę pobytu i przy niespełnieniu warunków pozwalających na korzystanie z jakiegokolwiek prawa pobytu, nie mogą zostać uznane za legalny pobyt do celów nabycia prawa stałego pobytu na podstawie art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38 oraz

– okresy pobytu nieprzekraczające dwóch kolejnych lat, w oparciu wyłącznie o kartę pobytu wydaną ważnie na mocy dyrektywy 68/360 i przy niespełnieniu warunków wymaganych do korzystania z jakiegokolwiek prawa pobytu, które miały miejsce przed dniem 30 kwietnia 2006 r. i po okresie nieprzerwanego pięcioletniego legalnego pobytu ukończonego przed tą datą, nie mogą mieć wpływu na nabycie prawa stałego pobytu na podstawie art. 16 ust. 1.

Nawet jeśli bowiem art. 16 ust. 4 dyrektywy 2004/38 odnosi się wyłącznie do nieobecności w przyjmującym państwie członkowskim, integracja danej osoby z tym państwem członkowskim również staje pod znakiem zapytania w przypadku obywatela, który choć przebywał w nim legalnie przez nieprzerwany okres pięciu lat, postanawia następnie pozostać w tym państwie członkowskim, mimo że nie przysługuje mu prawo pobytu. W tym zakresie należy zauważyć, że idea integracji, która leży u podstaw nabycia prawa stałego pobytu przewidzianego w art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38, nie opiera się tylko na aspektach terytorialnych i czasowych, lecz także na czynnikach natury jakościowej, dotyczących stopnia zintegrowania z przyjmującym państwem członkowskim.

(por. pkt 63, 64, 67; sentencja)