ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Zasada równego traktowania ustanowiona w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. stoi na przeszkodzie przepisowi państwa członkowskiego, który uzależnia przyznanie prawa do emerytury po okresie zatrudnienia w systemie stopniowego przechodzenia na emeryturę poprzez skrócenie czasu pracy od tego, czy owo zatrudnienie w ramach tego systemu odbyło się wyłącznie na podstawie przepisów krajowych tego państwa członkowskiego.
34

Ów załącznik dzieli się na dwie części, a mianowicie część A i część B. Usługi transportu sanitarnego i ratownictwa medycznego zaliczają się jednocześnie do kategorii 2 znajdującej się w załączniku IIA do dyrektywy 2004/18, ze względu na aspekty transportowe tych usług oraz do kategorii 25 znajdującej się w załączniku IIB do tej dyrektywy ze względu na ich aspekty sanitarne [zob., w odniesieniu do odpowiadających im kategorii w załącznikach I A i I B do dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 6, t. 1, s. 322, s. 1), wyrok Tögel, C‑76/97, EU:C:1998:432, pkt 39].
12

Zgodnie z art. 5 ust. 2 omawianej ustawy przetwarzanie danych osobowych jest co do zasady możliwe jedynie za zgodą osoby, której te dane dotyczą. W braku takiej zgody rzeczone przetwarzanie może mieć miejsce, jeżeli okaże się konieczne w celu zabezpieczenia podlegających ochronie na mocy ustawy praw i interesów podmiotu odpowiedzialnego za przetwarzanie, adresata lub każdej innej osoby, której te dane dotyczą. Przetwarzanie to nie może jednak naruszać prawa danej osoby do poszanowania jej sfery prywatnej i życia osobistego.
28

W powyższych okolicznościach Corte di cassazione postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy zasady wyrażone przez [Trybunał] w wyroku [Ecotrade (EU:C:2008:267)], w myśl których art. 18 ust. 1 lit. d) i art. 22 [szóstej dyrektywy] sprzeciwiają się praktyce korygowania deklaracji i odzyskiwania [podatku VAT], w ramach której sankcją z tytułu naruszeń, po pierwsze, obowiązków wynikających z formalności określonych w przepisach krajowych na podstawie wymienionego art. 18 ust. 1 lit. d), a po drugie, obowiązków w zakresie rachunkowości i składania deklaracji wynikających, odpowiednio, z wymienionego art. 22 ust. 2 i 4 [wspomnianej dyrektywy], jest odmowa przyznania prawa do odliczenia w przypadku stosowania systemu odwrotnego obciążenia, mają zastosowanie również w przypadku całkowitego niedopełnienia obowiązków przewidzianych w tych samych uregulowaniach, kiedy nie ma wątpliwości co do sytuacji podmiotu zobowiązanego do zapłaty podatku i przysługującego mu prawa do odliczenia? 2) Czy wyrażenia »podstawowe wymagania« (obblighi sostanziali), »substantive requirements« i »exigences de fond« użyte przez [Trybunał] w różnych wersjach językowych wyroku [Ecotrade (EU:C:2008:267)] odnoszą się, w przypadku tzw. odwrotnego obciążenia przewidzianego w odniesieniu do podatku VAT, do konieczności zapłaty podatku VAT lub przyjęcia zobowiązania podatkowego, czy też do istnienia podstawowych warunków, które uzasadniają opodatkowanie podatnika tym podatkiem i regulują prawo do odliczenia służące ochronie zasady neutralności tego podatku, według [prawa Unii] – np. inherencji, obowiązku podatkowego i możliwości całkowitego odliczenia?”.
32

Trybunał orzekł ponadto, że mimo iż art. 12 ust. 2 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 6, t. 1, s. 322), który również jest przepisem analogicznym do art. 41 ust. 1 dyrektywy 2004/18, nakazuje instytucji zamawiającej, w przypadku gdy podejmie ona decyzję o odwołaniu przetargu dotyczącego zamówienia publicznego podanie uzasadnienia tej decyzji kandydatom i oferentom, to nie nakłada on na tę instytucję zamawiającą obowiązku przeprowadzenia do końca postępowania w sprawie udzielenia zamówienia (zob. wyrok HI, C‑92/00, EU:C:2002:379, pkt 41).
6

Motywy trzeci, czwarty i szesnasty rozporządzenia nr 3665/87 miały następujące brzmienie: „[…] ogólne zasady ustanowione przez Radę przewidują wypłatę refundacji po przedstawieniu dowodu, że produkty zostały wywiezione ze Wspólnoty; […] […] niektóre przypadki wywozu mogą prowadzić do nadużyć; […] w celu uniknięcia takich nadużyć w przypadku tych operacji należy uzależnić wypłatę refundacji – obok wymogu, by produkt opuścił terytorium celne Wspólnoty – od wymogu, by produkt został przywieziony do państwa trzeciego, a gdy ma to zastosowanie, rzeczywiście wprowadzony na rynek państwa trzeciego; […] […] w celu ułatwienia eksporterom finansowania ich transakcji należy upoważnić państwa członkowskie do wypłaty w formie zaliczki całej lub części kwoty refundacji w momencie przyjęcia zgłoszenia wywozowego, pod warunkiem złożenia zabezpieczenia, aby zapewnić zwrot wypłaconej zaliczki w przypadku, gdyby później okazało się, że refundacja nie powinna zostać wypłacona” [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty z tego rozporządzenia poniżej].
63

W trakcie przesłuchania funkcjonariusze straży granicznej zapytali bowiem K. Boudjlidę między innymi o jego dane osobowe, obywatelstwo, stan cywilny, nielegalny pobyt we Francji, podjęte przez niego kroki administracyjne w celu zalegalizowania tego pobytu, całkowity czas pobytu we Francji, karierę uniwersytecką i zawodową, środki, jakimi dysponuje, oraz o jego sytuację rodzinną we Francji i w Algierii. Funkcjonariusze zapytali go, czy zgadza się na opuszczenie terytorium Francji w przypadku wydania przez préfet des Pyrénées‑Atlantiques decyzji zobowiązującej go do wyjazdu. Ponadto, odpowiadając na pytania dotyczące długości swojego pobytu we Francji, studiów we Francji oraz rodziny we Francji, K. Boudjlida miał możliwość wypowiedzenia się, w sposób użyteczny i skuteczny, na temat zarówno swojego życia rodzinnego zgodnie z art. 5 lit. b) dyrektywy 2008/115, jak też ewentualnego zastosowania kryteriów pozwalających na przedłużenie terminu dobrowolnego wyjazdu na podstawie art. 7 ust. 2 tej dyrektywy; mógł też przedstawić swoje stanowisko w przedmiocie warunków swojego wyjazdu.
19

W ten sposób Parlament ustanowił w art. 215 owego rozporządzenia różne przepisy dodatkowe dotyczące warunków formalnych i języka przedstawiania petycji oraz wymogów dotyczących przedstawiciela wskazanego przez petentów w przypadku petycji kolektywnej. Petycje, które spełniają warunki formalne, są wpisywane do „rejestru ogólnego”. Pozostałe petycje umieszcza się w aktach, nie nadając im dalszego biegu, a uzasadnienie podaje się do wiadomości składającemu petycję. Petycje wpisane do rejestru ogólnego są przekazywane przez przewodniczącego Parlamentu do komisji ds. petycji, która orzeka o „dopuszczalności lub niedopuszczalności petycji zgodnie z art. 227 [TFUE]”. Dla uznania „dopuszczalności” konieczne jest, by opowiedziała się za nią co najmniej jedna czwarta członków komisji. W przedmiocie petycji uznanych za niedopuszczalne wydana zostaje decyzja wraz z uzasadnieniem, doręczana składającemu petycję, któremu mogą zostać zalecone „inne drogi odwoławcze”.
13

Rozpatrując powództwo Rechtbank Den Haag wskazał, że takie postanowienie nie spełnia jednej z dwóch kumulatywnych przesłanek pozwalających na wyłączenie stosowania unijnego prawa konkurencji w rozumieniu wyroków Albany (EU:C:1999:430), Brentjens’ (od C‑115/97 do C‑117/97, EU:C:1999:434), Drijvende Bokken (C‑219/97, EU:C:1999:437) oraz van der Woude (C‑222/98, EU:C:2000:475). Zdaniem Rechtbank Den Haag ustalenie stawki określonej w tym postanowieniu musi, po pierwsze, zostać dokonane w drodze dialogu między partnerami społecznymi oraz w formie układu zbiorowego pracy zawartego między organizacjami pracodawców a związkami zawodowymi, oraz po drugie, musi bezpośrednio przyczyniać się do poprawy warunków pracy pracowników. W niniejszym wypadku rozpatrywane postanowienie zdaniem Rechtbank Den Haag nie przyczynia się bezpośrednio do poprawy warunków zatrudnienia i pracy pracowników. Z tego względu Rechtbank Den Haag oddalił żądania przedstawione przez FNV, nawet bez rozpatrzenia, czy pierwsza przesłanka wymagana przez to orzecznictwo – odnosząca się do konieczności, aby ze względu na swój charakter rozpatrywane postanowienie zostało ustalone w drodze dialogu między partnerami społecznymi – została spełniona.
75

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, na przedstawione pytanie należy odpowiedzieć, iż art. 56 TFUE i 57 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak będące przedmiotem postępowania głównego, zgodnie z którym odbiorca usług świadczonych przez pracowników najemnych delegowanych przez usługodawcę prowadzącego działalność w innym państwie członkowskim jest zobowiązany do przekazania właściwym organom – przed rozpoczęciem zatrudnienia tych osób – ich danych identyfikacyjnych, jeżeli nie mogą one przedłożyć dowodu zgłoszenia, jakie ich pracodawca powinien był przekazać właściwym organom tego przyjmującego państwa członkowskiego przed rozpoczęciem rzeczonego świadczenia, jeżeli takie uregulowanie może być uzasadnione ochroną nadrzędnego względu interesu ogólnego, takiego jak ochrona pracowników lub zwalczanie nadużyć socjalnych, pod warunkiem że jest bezsporne, iż jest ono odpowiednie do realizacji uzasadnionego celu lub celów, których osiągnięciu służy, i nie wykracza poza to, co jest konieczne do ich realizacji, czego ocena należy do sądu odsyłającego.
6

Zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) nie stosuje się go do „upadłości, układów i innych podobnych postępowań”.
67

Mając na względzie całokształt powyższych rozważań, należy zobowiązać Republikę Grecką do wpłacania na rzecz Komisji Europejskiej, na rachunek „Zasoby własne Unii Europejskiej”, począwszy od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku i – jeśli stwierdzone w pkt 30 niniejszego wyroku uchybienie będzie trwało do tego dnia – do czasu wykonania wyroku Komisja/Grecja (EU:C:2005:592), półrocznej okresowej kary pieniężnej obliczonej, w odniesieniu do pierwszego półrocza po ogłoszeniu wyroku, na końcu tego półrocza, w oparciu o wyjściową kwotę ustaloną na 14520000 EUR, od której odjęta zostanie kwota 40000 EUR za każde dotknięte stwierdzonym naruszeniem miejsce niekontrolowanego unieszkodliwiania odpadów, które od dnia 13 maja 2014 r. zostanie bądź zamknięte, bądź poddane rekultywacji, oraz kwotę 80000 EUR za dotknięte uchybieniem miejsca, które od tej samej daty zostaną jednocześnie zamknięte i poddane rekultywacji. Za wszystkie kolejne półrocza okresowa kara pieniężna należna z tytułu każdego półrocza będzie obliczana na koniec każdego półrocza w oparciu o kwotę okresowej kary pieniężnej wyznaczoną za poprzednie półrocze, przy czym te same kwoty zostaną odjęte stosownie do mających miejsce w danym półroczu przypadków zamknięcia i rekultywacji miejsc dotkniętych dotychczas uchybieniem.
95

Co się tyczy wysokości i formy tej okresowej kary pieniężnej, to zgodnie z utrwalonym orzecznictwem do Trybunału należy ustalenie, w ramach przysługującej mu swobodnej oceny, okresowej kary pieniężnej w ten sposób, by była ona, po pierwsze, stosowna do okoliczności sprawy, a po drugie, proporcjonalna do stwierdzonego uchybienia oraz do możliwości finansowych danego państwa członkowskiego (zob. podobnie wyrok Komisja/Luksemburg, C‑576/11, EU:C:2013:773, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo). Propozycje Komisji dotyczące okresowej kary pieniężnej nie mogą wiązać Trybunału i stanowią jedynie użyteczny punkt odniesienia. Podobnie wytyczne takie jak zawarte w komunikatach Komisji nie wiążą Trybunału, lecz przyczyniają się do zagwarantowania przejrzystości, przewidywalności i pewności prawa w zakresie działań podejmowanych przez samą Komisję, kiedy instytucja ta składa propozycje Trybunałowi (zob. podobnie wyrok Komisja/Hiszpania, EU:C:2012:781, pkt 116 i przytoczone tam orzecznictwo). W ramach postępowania na podstawie art. 260 ust. 2 TFUE dotyczącego utrzymującego się uchybienia ze strony państwa członkowskiego, pomimo że uchybienie to zostało już stwierdzone w pierwszym wyroku wydanym na podstawie art. 226 WE lub art. 258 TFUE, Trybunał musi bowiem zachować swobodę ustalenia okresowej kary pieniężnej nałożonej w wysokości i formie, które uważa za odpowiednie do skłonienia tego państwa członkowskiego do położenia kresu niewykonywaniu zobowiązań wynikających z tego pierwszego wyroku Trybunału.
2)

Artykuł 3 lit. b) rozporządzenia nr 469/2009 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on wydaniu dodatkowego świadectwa ochronnego w odniesieniu do aktywnego składnika, którego działanie nie jest objęte wskazaniami terapeutycznymi zawartymi w treści zezwolenia na dopuszczenie do obrotu. Artykuł 1 lit. b) rozporządzenia nr 469/2009 należy interpretować w ten sposób, że białko nośnikowe skoniugowane z antygenem polisacharydowym poprzez wiązanie kowalencyjne może być uznane za „aktywny składnik” w rozumieniu tego przepisu, wyłącznie jeżeli wykazane zostanie, że posiada ono samodzielne działanie farmakologiczne, immunologiczne lub metaboliczne objęte wskazaniami terapeutycznymi wymienionymi w zezwoleniu na dopuszczenie do obrotu, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego w świetle ogółu okoliczności faktycznych sporu rozstrzyganego w postępowaniu głównym.
2

Wniosek ten został złożony w ramach sporu między Eventech Ltd (zwaną dalej „Eventechem”) i Parking Adjudicator (urzędnikiem orzekającym w sprawach parkowania) w przedmiocie zgodności z prawem zasad stosowanych przez Transport for London (zwany dalej „TfL”), jak również przez większość London Boroughs (dzielnic Londynu), zezwalających taksówkom londyńskim na poruszanie się w Londynie po większości pasów przeznaczonych dla autobusów w godzinach obowiązywania ograniczeń w korzystaniu z tych pasów i zakazujących jednocześnie prywatnym pojazdom przeznaczonym do najmu z kierowcą („private hire vehicles”, zwanym dalej „PHV”) poruszania się po nich, które to pojazdy mają jednak prawo wjeżdżać na owe pasy w celu odebrania lub wysadzenia pasażerów, którzy zarezerwowali wcześniej taki pojazd (zwanych dalej „zasadami korzystania z pasów przeznaczonych dla autobusów”).
Przepisy decyzji Rady Stowarzyszenia nr 3/80 z dnia 19 września 1980 r. o stosowaniu systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Wspólnot Europejskich do pracowników tureckich i członków ich rodzin, w związku z art. 59 protokołu dodatkowego podpisanego w dniu 23 listopada 1970 r. w Brukseli, który został zawarty, zatwierdzony i ratyfikowany w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r., należy interpretować w ten sposób, że obywatele państwa członkowskiego, którzy jako pracownicy tureccy należeli do legalnego rynku pracy tego państwa, nie mogą, ze względu na zachowanie obywatelstwa tureckiego, powoływać się na art. 6 decyzji nr 3/80, domagając się niestosowania wobec nich warunku zamieszkiwania, od spełnienia którego ustawodawstwo tego państwa uzależnia wypłatę specjalnego świadczenia o charakterze nieskładkowym w rozumieniu art. 4 ust. 2a rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 647/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r.
3)

Artykuł 5 ust. 6 dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że wprawdzie nie stoi on na przeszkodzie temu, by kredytodawca udzielił konsumentowi odpowiednich wyjaśnień przed dokonaniem oceny sytuacji finansowej oraz potrzeb konsumenta, ale może okazać się, że ocena zdolności kredytowej konsumenta rodzi konieczność dostosowania odpowiednich wyjaśnień udzielonych konsumentowi, które to wyjaśnienia powinny zostać mu przekazane we właściwym czasie, przed podpisaniem umowy o kredyt, jednak bez konieczności sporządzania szczególnego dokumentu.
49

W odniesieniu, w pierwszej kolejności, do daty, w której zbywającego i nabywającego powinny były łączyć powiązania strukturalne, oraz do okresu, w którym winny one istnieć, aby można było wyciągnąć na tej podstawie wniosek, że mamy do czynienia z przypadkiem ciągłości gospodarczej, należy przypomnieć, że Trybunał uznał, iż ciągłość taka zachodzi zarówno w sytuacjach, gdy do przeniesienia działalności doszło w okresie naruszenia, jak i wówczas, gdy miało to miejsce w okresie, podczas którego zbywającego i nabywającego łączyły powiązania strukturalne (wyrok ETI i in., EU:C:2007:775, pkt 45, 50), jak i w sytuacjach, gdy do tego przeniesienia doszło po zaprzestaniu naruszenia, ale powiązania strukturalne łączące te podmioty zachodziły już w dniu tego przeniesienia (zob. w szczególności wyrok Aalborg Portland i in./Komisja, C‑204/00 P, C‑205/00 P, C‑211/00 P, C‑213/00 P, C‑217/00 P i C‑219/00 P, EU:C:2004:6, pkt 59, 351, 356, 357). Trybunał bynajmniej nie stwierdził więc, że powiązania te muszą istnieć aż do momentu przyjęcia decyzji nakładającej karę za to naruszenie.
25

Consiglio di Stato wątpi, czy w takiej sytuacji można nadal utrzymywać, jak czyni to Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia, że we włoskim prawie istnieje względem tego rodzaju placówek, jako publicznych jednostek gospodarczych, kategoryczny zakaz udziału w przetargach w charakterze „zwykłych konkurentów”. Odwołuje się ona w tym względzie do orzecznictwa Trybunału, a w szczególności do wyroków ARGE (C‑94/99, EU:C:2000:677), CoNISMa (C‑305/08, EU:C:2009:807) oraz Ordine degli Ingegneri della Provincia di Lecce i in. (C‑159/11, EU:C:2012:817), z których wynikałoby, że każdy podmiot, który uważa, iż posiada kwalifikacje w celu wykonania zamówienia publicznego, posiadałby prawo do wzięcia udziału w dotyczącym go postępowaniu, niezależnie od tego, czy posiada status podmiotu prawa prywatnego, czy prawa publicznego.
56

Przyjęcie środków zmierzających do realizacji celu prewencji ogólnej skierowanej przeciwko częstym wypadkom nadużycia prawa lub oszustwa skutkowałoby bowiem, tak jak w niniejszym wypadku, tym, że sama przynależność danej osoby do określonej grupy osób pozwoliłaby państwom członkowskim na odmowę uznania prawa wyraźnie przyznanego przez dyrektywę 2004/38 na rzecz członków rodziny obywatela Unii, którzy nie mają obywatelstwa państwa członkowskiego, nawet jeśli w rzeczywistości spełniają oni warunki określone w tej dyrektywie. Tak samo byłoby w sytuacji, gdyby uznanie tego prawa zostało ograniczone do osób, które posiadają karty pobytu wydane przez niektóre państwa członkowskie, tak jak zamierzało to uczynić Zjednoczone Królestwo.
55

Przede wszystkim nawet jeśli – jak twierdziła Italmoda – zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dyrektywa nie może sama z siebie tworzyć obowiązków po stronie jednostki, a zatem państwo członkowskie nie może powoływać się na dyrektywę jako taką przeciwko jednostce (zob. w szczególności wyroki: Pfeiffer i in., C‑397/01 do C‑403/01, EU:C:2004:584, pkt 108; Kücükdeveci, C‑555/07, EU:C:2010:21, pkt 46), to odmowa skorzystania z prawa w konsekwencji, jak w niniejszej sprawie, popełnienia oszustwa nie należy do sytuacji przewidzianych przez to orzecznictwo.
55

W szczególności należy podnieść, po pierwsze, że uzgodnienia do porozumienia w sprawie bananów przewidywały bezsprzecznie, że Unia wprowadzi wyłącznie taryfowy reżim w odniesieniu do przywozu bananów najpóźniej w dniu 1 stycznia 2006 r., zobowiązując się ponadto do podjęcia negocjacji na podstawie art. XXVIII GATT 1994 w odpowiednim czasie, a po drugie, że załącznik do decyzji Konferencji Ministerialnej WTO, w którym przyznano Unii odstępstwo z Dohy, nakładało na nią w tym zakresie obowiązek przestrzegania specjalnych procedur arbitrażowych w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie ceł przywozowych, które utrzymywałyby pełen dostęp do rynku dla bananów pochodzących z państw KNU. Należy jednakże stwierdzić, że ani te uzgodnienia, ani ten załącznik, ani nawet dwa orzeczenia sądów arbitrażowych wydane w dniu 1 sierpnia i w dniu 27 października 2005 r. na podstawie wspomnianego załącznika, do których odwołano się w motywie 5 rozporządzenia nr 1964/2005, nie określiły wysokości przywozowych stawek celnych, jakie ma stosować Unia.
13

Załączony do zaskarżonej decyzji projekt decyzji Rady Stowarzyszenia (zwany dalej „projektem decyzji Rady Stowarzyszenia”) zawiera w szczególności te same motywy co te przytoczone w pkt 11 niniejszego wyroku. Artykuł 1 tego projektu decyzji, zatytułowany „Definicje”, odsyła – między innymi w odniesieniu do pojęć „pracownika”, „członka rodziny”, „ustawodawstwa” i „świadczeń” – do rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 5, s. 72), którym uchylono rozporządzenie nr 1408/71, a także do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia nr 883/2004 (Dz.U. L 284, s. 1), którym uchylono rozporządzenie nr 574/72.
51

Z powyższych względów na zadane pytanie należy odpowiedzieć w ten sposób, że: — po pierwsze, prawo Unii i dyrektywę 2008/98 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak to, którego dotyczy postępowanie główne, które to uregulowanie transponuje przepis tej dyrektywy, ale jego wejście w życie jest uzależnione od przyjęcia późniejszego aktu krajowego, jeżeli to wejście w życie następuje po upływie terminu transpozycji ustalonego w tej dyrektywie, i — po drugie, art. 15 ust. 1 dyrektywy 2008/98 w związku z jej art. 4 i 13 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, które nie przewiduje, by wytwórca odpadów lub ich posiadacz miał możliwość samodzielnego ich unieszkodliwiania, tak by był zwolniony z podatku komunalnego na unieszkodliwianie odpadów, o ile ustawodawstwo to odpowiada wymogom zasady proporcjonalności.
17

Sąd odsyłający wyjaśnia, że partenogeneza polega na aktywacji oocytu bez obecności plemników za pomocą szeregu technik chemicznych i elektrycznych. Taki oocyt, zwany „partenotą”, jest w stanie dzielić się i rozwijać. Niemniej zgodnie z aktualnym stanem wiedzy partenoty ssaków nigdy nie są zdolne do zakończenia rozwoju zarodkowego, ponieważ w przeciwieństwie do zapłodnionej komórki jajowej nie zawierają one ojcowskiego DNA, które jest niezbędne do wykształcenia się tkanek pozazarodkowych. W odniesieniu do partenot ludzkich wykazano, iż mogą one rozwinąć się wyłącznie do stadium blastocysty w ciągu około pięciu dni.