ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 256/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Braga (Portugalia) w dniu 1 czerwca 2017 r. – Caixa Económica Montepio Geral/Carlos Samuel Pimenta Marinho i in.

(Sprawa C-333/17)

(2017/C 256/16)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Judicial da Comarca de Braga

Strony w postępowaniu głównym

Wierzycielka w postępowaniu egzekucyjnym: Caixa Económica Montepio Geral

Dłużnicy w postępowaniu egzekucyjnym: Carlos Samuel Pimenta Marinho, Maria de Lurdes Coelho Pimenta Marinho, Daniel Pimenta Marinho, Vera da Conceição Pimenta Marinho

Pytania prejudycjalne

Czy prawo Unii – w mierze, w jakiej przyznaje obywatelom Unii prawo podstawowe do ochrony konsumenta, przewidziane w art. 38 [Karty praw podstawowych Unii Europejskiej], oraz prawo podstawowe do równości traktowania obywateli i przedsiębiorstw, przewidziane w art. 21 wspomnianej karty – stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu (jedynemu artykułowi dekretu z mocą ustawy nr 32765 z dnia 29 kwietnia 1943 r., który ustanawia wyjątek od ogólnej regulacji przewidzianej w art. 1143 kodeksu cywilnego) w zakresie, w jakim uregulowanie to przyznaje sektorowi bankowemu traktowanie odmienne od traktowania, któremu podlegają pozostali obywatele i przedsiębiorstwa, w odniesieniu do formy, w której musi być sporządzona umowa pożyczki, przewidując formę mniej sformalizowaną dla umów pożyczki zawieranych przez instytucje bankowe?
3)

Czy art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1346/2000 ma zastosowanie do wykonania zobowiązania do zapłaty kwoty pieniężnej na rzecz dłużnika, gdy pierwotne przekazanie tej kwoty od dłużnika do świadczeniodawcy uważa się za bezskuteczne zgodnie z prawem krajowym sądu upadłościowego, a bezskuteczność ta wynika z wszczęcia postępowania upadłościowego[?]
1)

Czy art. 2 ust. 1 lit. c), art. 64 ust. 1, art. 66 lit. a) i art. 73 dyrektywy 2006/112/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że operator telekomunikacyjny (telewizji, Internetu, sieci ruchomej i sieci stacjonarnej) jest zobowiązany do zapłaty podatku od wartości dodanej za pobranie od klientów –w przypadku, w którym z przyczyn leżących po stronie klienta zostaje rozwiązana umowa przewidująca obowiązek związania umową na dany okres (okres lojalnościowy) przed końcem takiego okresu – z góry określonej kwoty odpowiadającej wartości raty podstawowej należnej od klienta zgodnie z umową, pomnożonej przez liczbę rat brakujących do czasu zakończenia okresu lojalnościowego, w okolicznościach, w których, gdy owa kwota jest wykazana w fakturze, i niezależnie od jej rzeczywistego pobrania, operator zaprzestał już świadczenia usług, w sytuacji gdy: a) wynikającym z umowy celem kwoty wykazanej w fakturze jest zniechęcenie klienta do niezachowania okresu lojalnościowego, do którego przestrzegania się zobowiązał i naprawienie szkód poniesionych przez operatora ze względu na niezachowanie okresu lojalnościowego –zasadniczo, za utracone korzyści, które osiągnąłby, gdyby umowa obowiązywała do końca okresu, za ustalenie niższych stawek, za udostępnienie urządzeń lub innych ofert bezpłatnie lub po obniżonej cenie, lub za koszty reklamy i pozyskania klientów –; b) zawarcie umów, w których przewidziano okres lojalnościowy, wiąże się z wyższym wynagrodzeniem dla osób preferujących ich zawarcie, niż wynagrodzenie za zawarcie umów bez okresu lojalnościowego, gdy w jednym lub w drugim przypadku (to znaczy w umowach, w których przewidziano okres lojalnościowy lub umowach bez okresu lojalnościowego), wynagrodzenie jest obliczane na podstawie kwoty rat ustalonej w zawartych umowach; c) kwota wykazana w fakturze może być zakwalifikowana w prawie krajowym jako warunek dotyczący kary umownej?
1)

Czy sprzeczna z dyrektywą 2010/18/UE (1) jest taka wykładnia art. 37 ust. 4 E.T. [kodeksu pracy] (zgoda na przerwę w świadczeniu pracy w wymiarze jednej godziny dziennie do czasu, kiedy dziecko ukończy dziewięć miesięcy), zgodnie z którą, niezależnie od płci każdego z rodziców, uprawnienie to nie powinno przysługiwać temu, kto składa wniosek pozostając w zatrudnieniu, jeżeli drugie z rodziców jest bezrobotne?
4)

Czy wyrażenie „w przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu” oznacza że: a) do przedawnienia nigdy nie dochodzi przed ostatecznym zakończeniem wieloletniego programu? b) bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu przez czas trwania programu czyli do jego ostatecznego zakończenia po czym jego bieg rozpoczyna się od owego momentu? c) termin przedawnienia nadal biegnie i w konsekwencji, mimo że chodzi o wieloletni program przedawnianie może nastąpić przed ostatecznym zakończeniem programu jeśli w międzyczasie upłynął dany termin?
1)

Czy „produkcja wodoru” w rozumieniu pkt 2 załącznika I do decyzji Komisji 2011/278/UE (1) ma miejsce tylko wtedy, gdy z dwóch atomów wodoru H wytwarza się w drodze syntezy chemicznej molekułę wodoru H2, czy też pojęcie produkcji obejmuje również proces, w którym w przypadku zawierającej wodór mieszaniny gazów – bez syntezy – względna zawartość wodoru H2 w mieszaninie jest zwiększana w ten sposób, że pozostałe składniki gazu są usuwane – bądź to w drodze fizycznej bądź to chemicznej, w celu – jak to sformułowano w pkt 2 załącznika I do decyzji – otrzymania „produktu wyrażonego jako produkcja sprzedawana (netto) i do 100 % czystości przedmiotowej substancji”?
3)

Czy określony w art. 12 zdanie pierwsze i tiret drugie dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług w wersji zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r. zmieniającą dyrektywę 97/67/WE w odniesieniu do pełnego urzeczywistnienia rynku wewnętrznego usług pocztowych wymóg, zgodnie z którym ceny muszą być ustalane w taki sposób, aby odzwierciedlały one koszty i stanowiły zachętę do efektywnego świadczenia usług powszechnych, pozostaje w sprzeczności z ustaleniem na czas nieokreślony stałej stopy rentowności, za pomocą której zwiększane są koszty powszechnej usługi pocztowej w odniesieniu do cennika?
1)

Czy rozporządzenie nr 883/2004 (1), a w szczególności jego art. 67 w związku z art. 11 ust. 2 tego rozporządzenia przewidują wymóg, by dla nabycia uprawnienia do „świadczenia rodzinnego” w rozumieniu art. 1 lit. z) tego rozporządzenia dana osoba była osobą wykonującą pracę najemną lub pracę na własny rachunek we właściwym państwie członkowskim (w rozumieniu art l lit. s) rozporządzenia), bądź też otrzymywała świadczenia pieniężne, o których mowa w art. 11 ust. 2 rozporządzenia?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 277/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte (Włochy) w dniu 5 kwietnia 2017 r. – Graziano Garavaldi/Ministero della Giustizia

(Sprawa C-178/17)

(2017/C 277/31)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Graziano Garavaldi

Strona pozwana: Ministero della Giustizia

Pytanie prejudycjalne

Czy zasada, zgodnie z którą każdy ma prawo do rozpatrzenia jego sprawy przez bezstronny sąd w rozsądnym terminie, ustanowiona w art. 47 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i w art. 6 ust. 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka, która stała się zasadą prawa europejskiego na mocy art. 6 ust. 3 [TUE] w związku z zasadą wynikającą z art. 67 TFUE, zgodnie z którą Unia stanowi wspólną przestrzeń sprawiedliwości w poszanowaniu praw podstawowych, jak i zasadą dającą się odnaleźć w art. 81 i 82 TFUE, zgodnie z którą w sprawach cywilnych i karnych mających skutki transgraniczne Unia rozwija współpracę sądową w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych i pozasądowych, stoją na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis prawa włoskiego zawarty w art. 5e ustawy nr 89/2001, który podmiotom uznanym w stosunku do państwa włoskiego za wierzycieli kwot należnych tytułem „słusznego odszkodowania” z tytułu przewlekłości postępowania sądowego nakazuje spełnienie szeregu zobowiązań celem uzyskania zapłaty, takich jak oczekiwanie na upływ terminu określonego w cytowanym art. 5e ust. 5 ustawy nr 89/2001, bez możliwości powzięcia w międzyczasie żadnej sądowej czynności egzekucyjnej i bez możliwości późniejszego dochodzenia naprawienia szkody związanej ze spóźnioną zapłatą, również w sytuacjach, w których „słuszne odszkodowanie” zostało przyznane w związku z przewlekłością postępowania cywilnego mającego skutki transgraniczne albo w każdym razie w przedmiocie wchodzącym w zakres kompetencji Unii Europejskiej lub w przedmiocie, co do którego Unia Europejska przewiduje wzajemne uznawanie orzeczeń sądowych?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 277/25

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 18 maja 2017 r. – K. M. Zyla/Staatssecretaris van Financiën

(Sprawa C-272/17)

(2017/C 277/36)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: K. M. Zyla

Strona przeciwna: Staatssecretaris van Financiën

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które prowadzi do tego, że pracownik, który na podstawie rozporządzenia nr 1408/71 (1), względnie rozporządzenia nr 883/2004 (2), przez okres odpowiadający części roku kalendarzowego jest ubezpieczony w ramach powszechnego systemu ubezpieczenia społecznego w tymże państwie członkowskim, jest – w momencie pobrania składki na poczet rzeczonego ubezpieczenia – uprawniony jedynie do ułamka – przypadającej na składki na ubezpieczenie społeczne – części standardowej obniżki kwot podlegających pobraniu na poczet podatku dochodowego i ubezpieczenia społecznego, który tu ułamek jest określany prorata temporis proporcjonalnie do okresu, w którym pracownik ów był ubezpieczony, jeżeli przez pozostałą część roku kalendarzowego pracownik ów nie jest objęty powszechnym ubezpieczeniem społecznym w odnośnym państwie i w okresie tym zamieszkuje w innym państwie członkowskim, a w odnośnym roku kalendarzowym cały (względnie niemal cały) dochód uzyskał w pierwszym z wymienionych państw członkowskich?

(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, Dz.U. 1971, L 149, s. 2 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 1, s. 35.

(2) Rozporządzenie parlamentu europejskiego i rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, Dz.U. 2004, L 166, s. 1 – - wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 1, s. 72.
1)

Czy rozporządzenie (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1), rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 924/2012 zmieniające rozporządzenie (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (2), rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 519/2015 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, w następstwie przeglądu wygaśnięcia przeprowadzonego na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (3) są nieważne/bezprawne/niezgodne z art. VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 i z decyzją ORS WTO z dnia 28 lipca 2011 r.?
2)

W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy zasadę autonomii procesowej państw członkowskich, nakreśloną zasadami równoważności, skuteczności i proporcjonalności w kontekście zamierzonego w art. 151 i 153 TFUE i w dyrektywie 2008/94/WE celu socjalnego, należy interpretować w ten sposób, że dopuszczają one jako zgodny środek krajowy taki jak art. 25 Zakon za garantiranite wzemanja na rabotnicite i służitelite pri nesystojatelnost na rabotodatelja, na mocy którego z upływem dwumiesięcznego terminu od daty wpisu postanowienia o wszczęciu postępowania upadłościowego wygasa również uprawnienie do dochodzenia oraz uprawnienie do otrzymania gwarantowanych należności, jeżeli w prawie wewnętrznym państwa istnieje przepis taki jak art. 358 ust. 1 pkt 3 Kodeks na truda (kodeksu pracy), na mocy którego termin do dochodzenia należności za pracę jest trzyletni, licząc od daty, w której należało wypłacić należność, a otrzymanych po tym terminie płatności nie uważa się za nienależnie uiszczone?
1)

Czy klauzula 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego w załączniku do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca (1) ma zastosowanie do związanego z karierą poziomą dodatku do wynagrodzenia, którego żąda skarżąca ze względu na to, że mamy do czynienia z warunkiem pracy, czy też, przeciwnie, mamy do czynienia z rodzajem wynagrodzenia mającym cechy wskazane w niniejszym postanowieniu i uzależnionym od podmiotowego statusu odbiorcy uzyskanego poprzez pracę wykonywaną przez wiele lat zgodnie z zasadami stopniowego zwiększania złożoności i odpowiedzialności, stabilności, specjalizacji i profesjonalizmu.
1)

Czy w świetle art. 3 ust. 3 dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz.U. 2003, L 251; sprostowanie Dz.U. 2012, L 71, [s. 12]) i wyroku Nolan (EU:C:2012:638) Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne niderlandzkiego sądu w sprawie wykładni przepisów tej dyrektywy w związku ze sporem prawnym dotyczącym prawa pobytu członków rodziny członka rodziny rozdzielonej mającego niderlandzkie obywatelstwo, jeżeli w prawie niderlandzkim uznano, że dyrektywa ta ma bezpośrednie i bezwarunkowe zastosowanie do tych członków rodziny?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 269/10

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen kasacionen syd (Bułgaria) w dniu 6 czerwca 2017 r. – Neli Wyłczewa/Georgios Babanarakis

(Sprawa C-335/17)

(2017/C 269/15)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Wyrchowen kasacionen syd

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Neli Wyłczewa

Strona pozwana: Georgios Babanarakis

Pytanie prejudycjalne

Czy wskazane w art. 1 ust. 2 lit. а) i w art. 2 pkt 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 (1) z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej pojęcie „prawa do osobistej styczności z dzieckiem” należy interpretować w ten sposób, że ma ono zastosowanie nie tylko do stosunków między rodzicami a dziećmi, lecz także do stosunków z innymi niż rodzice krewnymi, a mianowicie z babcią i dziadkiem?

(1) Dz.U. 2003, L 338, s. 1.
2)

Czy przepis państwa członkowskiego, który dla tego, by można było dochodzić roszczenia odszkodowawczego, wprowadza wymóg uprzedniego stwierdzenia w drodze ostatecznej decyzji komisji arbitrażowej do spraw zamówień publicznych lub w drodze prawomocnego orzeczenia sądu rozpoznającego skargę na decyzję komisji arbitrażowej do spraw zamówień publicznych, że miało miejsce naruszenie przepisów, może zostać zastąpiony innym przepisem na podstawie prawa Unii? A zatem czy istnieje możliwość, by poszkodowany wykazał innymi środkami naruszenie przepisów?
1)

Czy art. 90 ust. 1 i art. 185 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE (1) Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że wymagają one dokonania korekty wykonanego w odniesieniu do dostawy prawa do odliczenia także w wypadkach takich jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, w którym w prawomocnym wyroku sądu stwierdzono nieważność transakcji, w związku z którą wykonano prawo do odliczenia, czy też w kontekście określonej w art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/112 definicji w takich wypadkach należy przyjąć, że nie istnieje dostawa i pierwotnie nie nastąpiła wymagalność podatku?
2)

Czy opłatę o skutku równoważnym do cła w rozumieniu art. 28 ust. 1 TFUE stanowi także opłata pieniężna, taka jak wprowadzona przepisami § 12 ust. 9 rozporządzenia rządu Republiki Słowackiej nr 317/2007 ustanawiającego zasady funkcjonowania rynku energii elektrycznej, a zatem opłata stosowana tylko do energii elektrycznej, która jest produkowana w Republice Słowackiej i jednocześnie wywożona z Republiki Słowackiej, niezależnie od tego, czy był to wywóz do państw trzecich czy też wywóz do państw członkowskich Unii Europejskiej?
1)

Czy art. 263 akapity pierwszy, drugi i piąty w związku z art. 256 akapit pierwszy Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że rozpatrzenie skargi wniesionej na wydane przez właściwy organ krajowy akty odnoszące się do wszczęcia postępowania, prowadzenia dochodzenia i niewiążących propozycji (takie jak wskazane w § 1 niniejszego postanowienia) w ramach postępowania uregulowanego w art. 22 i 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. (1), w art. 1 ust. 5, art. 4 ust. 1 lit. c), w art. 15 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. (2), art. 85, 86 i 87 rozporządzenia UE nr 468/2014 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 16 kwietnia 2014 r. (3) oraz w art. 19, 22 i 25 włoskiego Testo unico bancario należy do właściwości sądów Unii, czy też że należy ono do właściwości sądu krajowego?
2)

jeżeli Trybunał uzna, że jest w posiadaniu wystarczających informacji w tym zakresie, wydanie orzeczenia co do istoty przez sam Trybunał i potwierdzenie, że wzajemne psychologiczne oddziaływanie na siebie ludzi i zwierząt należy do kompetencji Unii;
2)

Czy wykonujący nakaz organ sądowy może: — w przypadku, gdy osoba, której dotyczy wniosek o przekazanie, nie stawiła się osobiście na rozprawie, w wyniku której wydano orzeczenie, — jednakże ani w ENA [europejski nakaz aresztowania], ani w dodatkowych informacjach, których przedstawienia zażądano na podstawie art. 15 ust. 2 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW wydający nakaz organ sądowy nie podał informacji odnoszących się do możliwości zastosowania jednej lub więcej okoliczności, o których mowa w art. 4a ust. 1 lit. a)–d) decyzji ramowej 2002/584/WSiSW, stosownie do sformułowania opisu jednej lub wielu kategorii z pkt 3 części d) formularza ENA, dojść do wniosku – chociażby z tego tylko powodu – że żadna z przesłanek sformułowanych w zdaniu wprowadzającym art. 4a ust. 1 i lit. a)–d) decyzji ramowej 2002/584/WSiSW nie jest spełniona i odmówić – chociażby z tego tylko powodu – wykonania ENA?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 277/28

Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska

(Sprawa T-383/17)

(2017/C 277/41)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i L. Nicolae, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Portugalska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie, że poprzez brak przedstawienia Komisji jakiegokolwiek sprawozdania w przedmiocie wyników kontroli uznanych organizacji działających w jej imieniu Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 9 ust. 2 dyrektywy 2009/15/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/15/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich.

— Obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

Artykuł 9 ust. 2 dyrektywy stanowi wyraźnie, że każde państwo członkowskie powinno przeprowadzić co najmniej co dwa lata kontrole każdej uznanej organizacji działającej w jego imieniu i przedstawić Komisji i innym państwom członkowskim sprawozdanie z wyników tych kontroli do dnia 31 marca roku następującego po roku dokonania tych kontroli.

Po upływie terminu na dokonanie transpozycji dyrektywy do prawa krajowego w dniu 17 czerwca 2011 r. zgodnie z postanowieniami art. 13 ust. 1 Republika Portugalska powinna była przedstawić pierwsze sprawozdanie najpóźniej do dnia 31 marca 2013 r., ponieważ mogła przeprowadzić pierwsze kontrole według swojego wyboru bądź w 2011 bądź w 2012 r.

Obecnie mamy czerwiec 2017 r. i Republika Portugalska jeszcze nie przedstawiła żadnego sprawozdania.

(1) Dz.U. 2009 r., L 131, s. 47.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 277/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte (Włochy) w dniu 5 kwietnia 2017 r. – Demarchi Gino S.a.s./Ministero della Giustizia

(Sprawa C-177/17)

(2017/C 277/30)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Demarchi Gino S.a.s.

Strona pozwana: Ministero della Giustizia

Pytanie prejudycjalne

Czy zasada, zgodnie z którą każdy ma prawo do rozpatrzenia jego sprawy przez bezstronny sąd w rozsądnym terminie, ustanowiona w art. 47 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i w art. 6 ust. 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka, która stała się zasadą prawa europejskiego na mocy art. 6 ust. 3 [TUE] w związku z zasadą wynikającą z art. 67 TFUE, zgodnie z którą Unia stanowi wspólną przestrzeń sprawiedliwości w poszanowaniu praw podstawowych, jak i zasadą dającą się odnaleźć w art. 81 i 82 TFUE, zgodnie z którą w sprawach cywilnych i karnych mających skutki transgraniczne Unia rozwija współpracę sądową w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych i pozasądowych, stoją na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis prawa włoskiego zawarty w art. 5e ustawy nr 89/2001, który podmiotom uznanym w stosunku do państwa włoskiego za wierzycieli kwot należnych tytułem „słusznego odszkodowania” z tytułu przewlekłości postępowania sądowego nakazuje spełnienie szeregu zobowiązań celem uzyskania zapłaty, takich jak oczekiwanie na upływ terminu określonego w cytowanym art. 5e ust. 5 ustawy nr 89/2001, bez możliwości powzięcia w międzyczasie żadnej sądowej czynności egzekucyjnej i bez możliwości późniejszego dochodzenia naprawienia szkody związanej ze spóźnioną zapłatą, również w sytuacjach, w których „słuszne odszkodowanie” zostało przyznane w związku z przewlekłością postępowania cywilnego mającego skutki transgraniczne albo w każdym razie w przedmiocie wchodzącym w zakres kompetencji Unii Europejskiej lub w przedmiocie, co do którego Unia Europejska przewiduje wzajemne uznawanie orzeczeń sądowych?
I.

Nieprawidłowe bądź błędne zastosowanie art. 1134 i 1135 belgijskiego kodeksu cywilnego dotyczących obowiązku działania w dobrej wierze przy wykonywaniu umów. Nieprawidłowe bądź błędne zastosowanie art. 1156, 1157 i 1161 belgijskiego kodeksu cywilnego dotyczących interpretacji umów. Nieprawidłowe bądź błędne zastosowanie zasad prawa Unii dotyczących wiążącej mocy umów, działania w dobrej wierze, interpretacji umów i pewności prawa. Sąd oddalając w zaskarżonym wyroku trzeci zarzut skargi naruszył przepisy belgijskiego kodeksu cywilnego jak również prawa Unii w przedmiocie mocy wiążącej umów ze względu na to, że nie uznał on, iż strony są związane warunkiem umownym określonym na s. 47 załącznika do umowy Ecolink+ i ze względu na to, że nie uznał on, iż powołanie się na metodologię załączoną do tej umowy nie stanowi powołania się na metodologię zaproponowaną przez META i przekazaną Komisji w dniu 21 grudnia 2009 r.