ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3

Artykuł 5 ust. 1–3 dyrektywy stanowi: „1. Zarejestrowany znak towarowy przyznaje właścicielowi wyłączne prawa do tego znaku. Właściciel jest uprawniony do zakazania wszelkim stronom [osobom] trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym: a) oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym dla towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak towarowy jest zarejestrowany; b) oznaczenia, w przypadku którego z powodu jego identyczności lub podobieństwa do znaku towarowego oraz identyczności lub podobieństwa towarów lub usług, których dotyczy znak towarowy i to oznaczenie, istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd wśród opinii publicznej [odbiorców], które obejmuje prawdopodobieństwo skojarzenia oznaczenia ze znakiem towarowym. 2. Każde państwo członkowskie może również postanowić, że właściciel jest uprawniony do zakazania wszelkim osobom trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym: oznaczenia identycznego lub podobnego do wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których zarejestrowano wspólnotowy znak towarowy, w przypadku gdy cieszy się on renomą we Wspólnocie i w przypadku gdy używanie tego oznaczenia bez uzasadnionej przyczyny powoduje nienależną korzyść z powodu lub jest szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy wspólnotowego znaku towarowego [powoduje czerpanie nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub renomy znaku towarowego bądź też działa na ich szkodę]. 3. Na podstawie ust. 1 i 2 mogą być zabronione, między innymi, następujące działania: a) umieszczanie oznaczenia na towarach lub ich opakowaniach; b) oferowanie towarów, wprowadzanie ich do obrotu lub ich magazynowanie w tym celu pod takim oznaczeniem lub oferowanie i świadczenie usług pod tym oznaczeniem; c) przywóz lub wywóz towarów pod takim oznaczeniem; d) używanie oznaczenia w dokumentach handlowych i w reklamie”.
2

Wniosek ten został złożony w ramach sporu między niektórymi wierzycielami Central Bank of Iraq (zwanego dalej „CBI”), mianowicie Draka NK Cables Ltd z siedzibą w Finlandii, AB Sandvik International z siedzibą w Szwecji, VO Sembodja BV z siedzibą w Niderlandach i Parc Healthcare International Ltd. z siedzibą w Irlandii (zwanych dalej„skarżącymi”), a innym wierzycielem CBI, Omnipol Ltd. z siedzibą w Republice Czeskiej (zwanym dalej „Omnipol”) w sprawie postanowienia stwierdzającego wykonalność wydanego przez rechtbank van eerste aanleg te Brussel (sąd pierwszej instancji w Brukseli) zezwalającego na wykonanie wyroku Gerechtshof te Amsterdam (Niderlandy) dotyczącego wierzytelności Omnipol w stosunku do CBI.
5

Dział VIII węgierskiej ustawy nr LXXIV z 1992 r. w sprawie podatku od wartości dodanej (zwanej dalej „ustawą w sprawie VAT”) obowiązującej w dniu 1 maja 2004 r. — stanowiącego datę przystąpienia Republiki Węgierskiej do Unii Europejskiej — w okresie właściwym dla okoliczności faktycznych sprawy przed sądem krajowym zawierał w art. 38 ust. 1 lit. a) dotyczącym podziału podatku naliczonego, w ramach tytułu „odliczenie podatku”, następujący przepis: „Podział podatku naliczonego Podatnik jest zobowiązany do wskazania w rachunkach w sposób wyróżniony kwoty podatku naliczonego podlegającego prawu do odliczenia i niepodlegającego prawu do odliczenia […].O ile roczna ustawa budżetowa nie stanowi inaczej, podatnik korzystający z subwencji z funduszy publicznych, które nie są wliczane do podstawy opodatkowania […] może a) w przypadku subwencji otrzymywanych w celu nabycia określonych towarów — wykonać swe prawo do odliczenia jedynie w zakresie tego nabycia maksymalnie do wysokości kwoty równej części niesubwencjonowanej. […]”
22

R. Kqiku twierdzi, że decyzja nr 896/2006 dotyczy uznania zezwoleń na pobyt wydanych przez Konfederację Szwajcarską i Księstwo Liechtensteinu do celów przejazdu tranzytem przez obszar Schengen lub krótkiego pobytu na tym obszarze. Podnosi, że jego dokument tożsamości kategorii C wydawany cudzoziemcom jest jednym z zezwoleń na pobyt wydawanych przez Konfederację Szwajcarską figurujących w załączniku do wymienionej decyzji, że skutkiem tego dokumentu tożsamości nie jest zwolnienie go z obowiązku wizowego przewidzianego w rozporządzeniu nr 539/2001 i że wymieniony dokument tożsamości stanowi ważne zezwolenie na wjazd i pobyt.
15

Wątpliwości sądu krajowego co do interpretacji, jaką należy przyjąć dla wspomnianego przepisu, wynikają z okoliczności, że brzmienie motywu szóstego rozporządzenia nr 2193/2003 pozwala na rozumienie, iż produkty, w odniesieniu do których można wykazać, że zostały wywiezione ze Stanów Zjednoczonych Ameryki do Wspólnoty przed dniem pierwszego zastosowania tych ceł, a więc zgodnie z artykułem 2 ust. 1 tego rozporządzenia przed dniem 1 marca 2004 r., nie powinny podlegać dodatkowym należnościom celnym. Z tego względu taki sposób zredagowania wywoływałby pewną niejasność zamiaru wyrażonego przez prawodawcę wspólnotowego w stosunku do wyraźnego brzmienia wspomnianego art. 4 ust. 2, według którego należnościom tym nie podlegają produkty, w odniesieniu do których można wykazać, że znajdują się w drodze do Wspólnoty w dniu wejścia w życie wspomnianego rozporządzenia, czyli zgodnie z jego art. 5 w dniu
6

Artykuł 4 dyrektywy 92/83 stanowi: „1. Państwa członkowskie mają prawo stosować do piwa produkowanego przez niezależne, małe browary obniżone stawki podatku akcyzowego, zróżnicowane zależnie od wielkości rocznej produkcji danych browarów, z zachowaniem następujących limitów: — stawek obniżonych nie stosuje się wobec zakładów produkujących ponad 200000 hl piwa rocznie, — stawki obniżone, które mogą kształtować się poniżej poziomu stawki minimalnej, mogą być niższe maksymalnie o 50% od standardowej, krajowej stawki podatku akcyzowego. 2. Do celów stosowania obniżonych stawek podatku akcyzowego przez pojęcie „niezależny, mały browar” rozumie się browar, który jest prawnie i ekonomicznie niezależny od wszelkich innych browarów, mieści się w budynkach usytuowanych poza terenem należącym do jakiegokolwiek innego browaru i nie działa na mocy licencji. Jednakże w przypadku gdy dwa lub więcej małych browarów współpracują ze sobą, a ich łączna wielkość rocznej produkcji nie przekracza 200000 hl, mogą one być traktowane jako jeden niezależny, mały browar. 3. Państwa członkowskie mają obowiązek dopilnowania, aby wszelkie stosowane przez nie obniżone stawki podatku stosowane były na równych prawach do piwa dostarczanego na ich terytorium z niezależnych małych browarów znajdujących się w innych państwach członkowskich. W szczególności są one zobowiązane dopilnować, by od poszczególnych dostaw piwa z innych państw członkowskich nie pobierano podatku wyższego niż dokładna równowartość odpowiedniego podatku w walucie krajowej”.
Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie T‑38/04 Sunplus Technology Co. Ltd przeciwko OHIM, w którym Sąd oddalił skargę zgłaszającego graficzny znak towarowy „SUNPLUS” dla towarów należących do klasy 9 na decyzję R 642/2000-4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 7 października 2003 r. oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów odmawiającej rejestracji wspomnianego znaku w wyniku sprzeciwu wniesionego przez właściciela graficznych i słownych krajowych znaków towarowych „SUN” zarejestrowanych dla towarów należących do klasy 9 – Podobieństwo znaków towarowych – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).
31

Z art. 3 ust. 5 rozporządzenia nr 3665/87 wynika bowiem, że określony w nim dokument niezależnie od jego zatytułowania musi „zawiera[ć] wszystkie konieczne informacje do obliczenia refundacji”, w tym „w szczególności” informacje dotyczące, po pierwsze, oznaczenia produktów zgodnie z nomenklaturą refundacji, po drugie, masy netto lub ilości tych produktów, i po trzecie, o ile okaże się to konieczne dla obliczenia refundacji, składu tych produktów. Trybunał stwierdził już, że informacje wymienione we wspomnianym ust. 5 nie stanowią wykazu wyczerpującego (ww. wyroki: w sprawie Fleisch-Winter, pkt 29; w sprawie Elfering Export, pkt 25). Zwrot „w szczególności” oznacza bowiem, że ustawodawca wspólnotowy wymienia wyraźnie jedynie kilka z nich. Treść wyrażenia „wszystkie informacje” powinna tym samym obejmować wszelkie dane dotyczące przesłanek przyznania refundacji wywozowej [zob. w odniesieniu do art. 5 ust. 4 lit. a) rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 102, s. 11), które zastąpiło rozporządzenie nr 3665/87; ww. wyrok w sprawie Elfering Export, pkt 26].
Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 90 WE i art. 17 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1), obecnie art. 167 i 168 dyrektywy Rady 2006/112/WE dotyczącej wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) – Uregulowania krajowe przewidujące podatek od wartości dodanej od podatku od pojazdów samochodowych i prawo do odliczenia od należnego podatku od wartości dodanej odpowiedniej kwoty – Stosowanie do pojazdów mających mniej niż trzy miesiące takiej samej wartości do celów podatkowych jak do pojazdów nowych – Stosowanie stawki amortyzacji wynoszącej 0,8% miesięcznie do pojazdów mających mniej niż sześć miesięcy, w przypadkach gdy na rynku krajowym nie są dostępne pojazdy tego samego rodzaju.
30

W tekście dyrektywy 85/374 brak jest bowiem wskazówek pozwalających na stwierdzenie, że poprzez ograniczenie w dyrektywie naprawienia szkód majątkowych do szkód na rzeczach przeznaczonych do prywatnego użytku i konsumpcji prawodawca wspólnotowy, zmierzając do zagwarantowania niezakłóconej konkurencji i wprowadzenia ułatwień w swobodnym przepływie towarów, miał na celu pozbawienie państw członkowskich możliwości ustanowienia, w odniesieniu do naprawienia szkody na rzeczach przeznaczonych do użytku profesjonalnego i używanych zgodnie z przeznaczeniem, takiego systemu, który odpowiada systemowi wprowadzonemu przez dyrektywę.
25

W odniesieniu do skutków prawnych, jakie powinny towarzyszyć warunkom umownym, Trybunał doprecyzował w swoim wyroku z dnia 26 października 2006 r. w sprawie C-168/05 Mostaza Claro, Zb.Orz. s. I-10421, pkt 36, że waga, jaką prawodawca wspólnotowy przywiązuje do ochrony konsumentów, skłoniła go między innymi do umieszczenia w art. 6 ust. 1 dyrektywy zapisu, zgodnie z którym nieuczciwe warunki w umowach zawieranych przez sprzedawców lub dostawców z konsumentami nie są „wiążące dla konsumenta”. Jest to przepis bezwzględnie obowiązujący, który — uwzględniając okoliczność, że jedna ze stron umowy jest stroną słabszą — zmierza do zastąpienia formalnej równowagi praw i obowiązków stron ustanowionej w umowie równowagą rzeczywistą, która przywraca równość stron.
21

W dniu 18 grudnia 2007 r. Sozialgericht Nürnberg postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/34 […] jest zgodny z art. 12 WE w związku z art. 39 WE? 2) Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy art. 12 WE w związku z art. 39 WE stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które wyklucza pobieranie pomocy społecznej przez obywateli Unii, jeżeli przekroczony został maksymalny okres pobytu dopuszczalny zgodnie z art. 6 dyrektywy 2004/38 […] i również zgodnie z innymi przepisami nie przysługuje prawo pobytu? 3) Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 12 WE stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które wyklucza obywateli państwa członkowskiego Unii Europejskiej nawet z kręgu uprawnionych do świadczeń z zakresu pomocy społecznej, które są przyznawane nielegalnym imigrantom?”.
70

Po czwarte należy przypomnieć, że przewidziane w art. 17 i nast. szóstej dyrektywy prawo do odliczenia stanowi integralną część systemu podatku VAT i zasadniczo nie podlega ograniczeniu. Jest ono wykonywane w sposób bezpośredni w stosunku do całego podatku obciążającego transakcje powodujące naliczenie podatku (zob. w szczególności wyroki z dnia 6 lipca 1995 r. w sprawie C-62/93 BP Soupergaz, Rec. s. I-1883, pkt 18, z dnia 21 marca 2000 r. w sprawach połączonych od C-110/98 do C-147/98 Gabalfrisa i in., Rec. s. I-1577, pkt 43, oraz z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawach połączonych C-439/04 i C-440/04, Kittel i Recolta Recykling Zb.Orz. s. I-6161, pkt 47).
1)

Używając niepełnej definicji miejsca stałego pobytu dla celów określenia ewentualnych praw do zwolnienia od podatku w przypadku czasowego przywozu pojazdów, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 83/182/EWG z dnia 28 marca 1983 r. w sprawie zwolnień podatkowych we Wspólnocie, dotyczących niektórych środków transportu czasowo wwożonych do jednego państwa członkowskiego z innego państwa członkowskiego.
1)

Poprzez brak zmiany zgodnie z art. 28 WE, 43 WE i 49 WE oraz art. 8 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r., art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy nr 3037/2002 ustanawiającej, pod groźbą sankcji karnych i administracyjnych przewidzianych w art. 4 i 5 tej ustawy, zakaz instalowania i użytkowania wszelkich gier elektrycznych, elektromechanicznych i elektronicznych, w tym wszelkich gier komputerowych, we wszelkich miejscach publicznych i prywatnych z wyjątkiem kasyn, Republika Grecka nie podjęła wszelkich działań niezbędnych do wykonania wyroku Trybunału z dnia 26 października 2006 r. w sprawie C-65/05 Komisja przeciwko Grecji, a tym samym uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 228 WE.
Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 maja 2009 r. – Guigard przeciwko Komisji

(sprawa C‑214/08 P)

Odwołanie – Skarga o odszkodowanie – Warunki powstania odpowiedzialności umownej i odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty – Artykuł 313 ust. 2 lit. k), art. 314 i art. 317 lit. a) czwartej konwencji z Lomé zmienionej umową podpisaną na Mauritiusie

Postępowanie – Skarga o odszkodowanie (art. 225 ust. 1 WE, art. 235 WE, 238 WE, 240 WE) (por. pkt 39–43)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie T‑301/05 Guigard przeciwko Komisji, na mocy którego Sąd oddalił skargę wnoszącego odwołanie o naprawienie szkody poniesionej w związku z działaniem Komisji w odniesieniu do nieprzedłużenia umowy o pracę zawartej z nim w ramach współpracy technicznej między Wspólnotą Europejską a Republiką Nigru finansowanej z Europejskiego Funduszu Rozwoju – Przesłanki odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty – Naruszenie art. 313 ust. 2 lit. k) i art. 314 czwartej konwencji z Lomé (Dz.U. L 229, s. 1) zmienionej umową podpisaną na Mauritiusie (Dz.U. L 156, s. 3) – Naruszenie obowiązku uzasadnienia i prawa do obrony.

Sentencja

1) Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie T‑301/05 Guigard przeciwko Komisji zostaje uchylony w zakresie, w którym stwierdzono w nim dopuszczalność skargi P. Guigarda.

2) Skarga P. Guigarda w sprawie T‑301/05 zostaje odrzucona.

3) Postępowanie w sprawie odwołania P. Guigarda zostaje umorzone.
53

Co się tyczy w szczególności celów, na które zarówno sąd krajowy, jak i skarżące w postępowaniu przed sądem krajowym położyły akcent, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że system opłat wyrównawczych zmierza do przywrócenia równowagi pomiędzy podażą a popytem na cechującym się nadwyżkami strukturalnymi rynku produktów mlecznych, za pomocą ograniczenia produkcji mlecznej wpisuje się on zatem w ramy celów racjonalnego rozwoju produkcji mlecznej, a przyczyniając się do stabilizacji przychodów danej ludności wiejskiej, do realizacji celu utrzymania odpowiedniego poziomu życia tej ludności (wyrok z dnia 25 marca 2004 r. w sprawach połączonych od C-480/00 do C-482/00, C-484/00, od C-489/00 do C-491/00 i od C-497/00 do C-499/00 Azienda Agricola Ettore Ribaldi i in., Rec. s. I-2943, pkt 57 i przytoczone tam orzecznictwo).
70

Po drugie należy przypomnieć, że poszanowanie prawa do obrony w ramach wszelkich postępowań wszczętych przeciwko obywatelowi i mogących doprowadzić do wydania aktu o niekorzystnych dla niego skutkach, a w szczególności w ramach postępowania mogącego doprowadzić do zastosowania sankcji, stanowi podstawową zasadę prawa wspólnotowego. Zasada ta wymaga, by każda osoba, wobec której może być zastosowana sankcja, była w stanie skutecznie przedstawić swoje stanowisko w przedmiocie okoliczności przyjętych za podstawę sankcji oraz wszelkie dowody służące jej obronie (zob. wyroki: z dnia 21 marca 1990 r. w sprawie C-142/87 Belgia przeciwko Komisji, zwany „wyrokiem w sprawie Tubemeuse”, Rec. s. I-959, pkt 46, 47; z dnia w sprawie C-135/92 Fiskano przeciwko Komisji, Rec. s. I-2885, pkt 39, 40; ww. wyrok w sprawie BGL, pkt 52).
12

Nota wyjaśniająca do CN odnosząca się do pozycji 2208 ma następujące brzmienie: „Wódki, likiery i pozostałe napoje spirytusowe objęte pozycją 2208 są płynami zawierającymi alkohol, przeznaczonymi zazwyczaj do spożycia przez ludzi i które otrzymywane są: — zarówno bezpośrednio w wyniku destylacji (z środkami aromatyzującymi lub bez nich) przefermentowanych w sposób naturalny płynów takich jak wino lub cydr (cidr) lub wcześniej przefermentowanych owoców, wytłoczyn, ziaren lub innych roślinnych produktów, — lub przez proste dodanie do alkoholu wyprodukowanego w wyniku destylacji różnych aromatycznych substancji i czasami cukru. Różne napoje spirytusowe są opisane w Notach wyjaśniających do HS do pozycji 2208, akapit trzeci, od 1 do 17. Odnośnie do wódek nieskażonych należy zauważyć, że są one klasyfikowane do tej pozycji nawet wtedy, kiedy objętościowa moc alkoholu wynosi 80% obj. lub więcej, nawet jeśli są produktami gotowymi do spożycia jako drinki Pozycja ta nie obejmuje napojów alkoholowych otrzymanych w wyniku fermentacji (pozycje od 220300 do 220600)”.
Przepis art. 27 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, zmienionego na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3357/91 z dnia nie sprzeciwia się objęciu zwolnieniem z należności celnych przywozowych przesyłek łącznych, obejmujących towary, których całkowita rzeczywista wartość przekracza pułap określony we wskazanym art. 27, ale z których każdy towar ujęty oddzielnie przedstawia niewielką wartość, pod warunkiem iż każda paczka wchodząca w skład przesyłki łącznej zaadresowana jest indywidualnie do odbiorcy znajdującego się we Wspólnocie Europejskiej. W tym względzie bez znaczenia jest okoliczność, iż kontrahent tychże odbiorców sam ma siedzibę we Wspólnocie Europejskiej, jeżeli towary przesyłane są do wskazanych odbiorców bezpośrednio z państwa trzeciego.
37

W tych okolicznościach Juzgado de lo Mercantil no 1 de Alicante y no 1 de Marca Comunitaria postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 6/2002 należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie wyłącznie do wzorów wspólnotowych opracowanych w ramach stosunku pracy, w którym twórca jest związany umową podlegającą prawu pracy, spełniającą kryteria zależności i pracy wykonywanej na rachunek innej osoby? czy też 2) Czy wyrażenia »pracownik« i »pracodawca« użyte w art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 6/2002 należy interpretować szeroko, tak by mogły obejmować inne sytuacje niż stosunek pracy, takie jak te, w których na podstawie umowy cywilnej/handlowej (i w konsekwencji bez stosunku zależności, pracy wykonywanej na rachunek innej osoby i stałego charakteru) dana osoba (twórca) zobowiązuje się opracować za określoną cenę wzór na rzecz innej osoby, oraz w konsekwencji, czy należy uznać, że z zastrzeżeniem odmiennych postanowień umownych prawo do tego wzoru przysługuje zleceniodawcy? 3) W przypadku udzielenia na drugie pytanie odpowiedzi przeczącej z uwagi na to, że przypadek wzorów opracowanych w ramach stosunku pracy i przypadek wzorów opracowanych w ramach stosunku, który nie jest stosunkiem pracy, podlegają odmiennemu traktowaniu: a) Czy ma zastosowanie ogólna zasada art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 oraz czy w konsekwencji należy uznać, że z zastrzeżeniem odmiennych postanowień umownych prawo do wzorów przysługuje twórcy? b) Czy sąd w sprawach wzorów wspólnotowych powinien stosować na mocy odesłania zawartego w art. 88 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 przepisy ustawodawstwa krajowego odnoszącego się do wzorów? 4) W przypadku gdyby odesłanie do ustawodawstwa krajowego okazało się właściwe, czy zastosowanie prawa krajowego jest możliwe, jeżeli zrównuje ono (jak w przypadku prawa hiszpańskiego) wzory opracowane w ramach stosunku pracy (które z zastrzeżeniem odmiennych postanowień umownych należą do pracodawcy) z wzorami opracowanymi na zlecenie (które z zastrzeżeniem odmiennych postanowień umownych należą do zleceniodawcy)? 5) W przypadku udzielenia na wcześniejsze pytanie odpowiedzi twierdzącej, czy takie rozwiązanie (że z zastrzeżeniem odmiennych postanowień umownych prawo do wzorów przysługuje zleceniodawcy) nie pozostaje w sprzeczności z odpowiedzią przeczącą udzieloną na pytanie drugie?”.
8

Decyzja Rady 97/207/WE z dnia 17 marca 1997 r. zezwalająca Republice Włoskiej na stosowanie środka stanowiącego odstępstwo od art. 9 szóstej dyrektywy 77/388 (Dz.U. L 86, s. 19), przyjęta w następstwie wniosku złożonego przez rzeczone państwo członkowskie, stanowi: „Artykuł pierwszy Na zasadzie odstępstwa od art. 9 ust. 1 [szóstej dyrektywy], Republika Włoska może objąć usługi telekomunikacyjne zakresem zastosowania art. 9 ust. 2 [lit.] e) rzeczonej dyrektywy. […] Usługi telekomunikacyjne oznaczają usługi dotyczące transmisji, emisji i odbioru sygnałów, tekstów, obrazów i dźwięków lub wszelkiego rodzaju informacji drogą kablową, radiową, optyczną lub za pośrednictwem innych systemów elektromagnetycznych, w tym przeniesienie lub cesja praw do użytkowania środków dla zapewniania takiej transmisji, emisji i odbioru. Artykuł 2 Niniejsza decyzja znajduje zastosowanie do usług telekomunikacyjnych, w ramach których zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego nastąpiło od dnia 1 stycznia 1997 r. […] Artykuł 3 Zezwolenie, o którym mowa w niniejszej decyzji, obowiązuje do dnia 31 grudnia 1999 r. lub do dnia wejścia w życie dyrektywy zmieniającej miejsce opodatkowania usług telekomunikacyjnych, o ile nastąpi to przed dniem Artykuł 4 Niniejsza decyzja jest skierowana do Republiki Włoskiej”. [tłumaczenie nieoficjalne].
26

Pytania postawione w niniejszym postępowaniu dotyczą wykładni rozporządzenia nr 1348/2000. Ponieważ rozporządzenie to zostało przyjęte przez Radę na podstawie art. 61 lit. c) WE i art. 67 ust. 1 WE, które ujęte są w części trzeciej tytule IV traktatu WE, art. 68 WE ma zatem zastosowanie w niniejszym przypadku.
Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 43 WE, 49 WE i 56 WE – Przepisy krajowe nakładające na lekarzy prowadzących działalność na terenie landu Górna Austria obowiązek otwarcia konta bankowego w banku Oberösterreichische Landesbank.