ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz prawa strony skarżącej do bycia wysłuchanym, jak również naruszenie obowiązku przedstawienia uzasadnienia oraz art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Strona skarżąca podnosi, że jej prawo do bycia wysłuchanym zostało naruszone, ponieważ nie przedstawiono jej odpowiedniej metodologii oceny występowania dumpingu i nie mogła się ona ustosunkować do tej metodologii. Strona skarżąca podnosi także, iż zaskarżone rozporządzenie jest wadliwe, gdyż zawiera niekompletne uzasadnienie ze względu na brak jasnego objaśnienia metodologii oceny dumpingu, a także niepodanie dlaczego i w jaki sposób Komisja uznała za rzetelne dowody przedłożone przez skarżącego w postępowaniu antydumpingowym, które na pierwszy rzut oka są wyraźnie nierzetelne.
—

Komisja ograniczyła się do systematycznego odwoływania się do swoich poprzednich decyzji, które były w równym stopniu pozbawione uzasadnienia i nieoparte na zasadzie dobrej administracji i innych wspomnianych zasadach. W konsekwencji zasady znajdujące zastosowanie do procesu decyzyjnego nie były wystarczająco respektowane.
—

Funduszowi gwarancyjnemu nie przysługuje jakiekolwiek uprawnienie do wydania zaskarżonej decyzji stanowiącej tytuł wykonawczy. Artykuł 299 TFUE uprawnia Komisję, ale nie fundusz gwarancyjny, do działania w drodze decyzji stanowiącej tytuł wykonawczy. Ponadto art. 299 TFUE nie jest sam w sobie wystarczającą podstawą do wydawania wykonalnych decyzji. Uprawnienia zainteresowanych instytucji do przyjmowania takich aktów muszą wynikać z innych przepisów.
Skarga wniesiona w dniu 30 września 2020 r. – MS / Komisja

(Sprawa T-602/20)

(2020/C 414/62)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: MS (przedstawiciel: adwokat M. Medla)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, określonej w decyzji wydanej w sprawie zażalenia;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skargę skierowano przeciwko decyzji PMO 4, TFT IN, 0425863600, Komisji Europejskiej, PMO – Urząd Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych, PMO 4 – Emerytury i renty oraz relacje z byłymi urzędnikami i pracownikami, z dnia 3 grudnia 2019 r., uściślonej w decyzji HR.E.2/NX/sb/Ares Komisji Europejskiej, DG HR – Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa, DIR E – Zagadnienia prawne i umowy o partnerstwie, biuro 2 – Odwołania i prowadzenie spraw, z dnia 30 czerwca 2020 r., w której oddalono zażalenie skarżącego na zaskarżoną decyzję.

Skarga jest oparta na jedynym zarzucie, dotyczącym naruszenia art. 11 ust. 2 akapit drugi załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (1) w związku z art. 7 ust. 1 akapit drugi decyzji z dnia [28 kwietnia] 2004 r. ustanawiającej ogólne przepisy wykonawcze do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, dotyczących przeniesienia uprawnień emerytalnych.

Strona pozwana błędnie oparła obliczenie liczby lat uprawniających do emerytury, jakie należy uwzględnić, na wartości faktycznie przeniesionego kapitału, zaktualizowanej według rocznej stopy procentowej 3,9 % w dacie wniosku o przeniesienie uprawnień. Przeciwnie, strona pozwana powinna była oprzeć to obliczenie na wartości uprawnień emerytalnych określonej przez organ zarządzający krajowym systemem emerytalnym w dacie wniosku o przeniesienie uprawnień. Miałoby to skutkować ustaleniem o ponad 20 % wyższej liczby lat uprawniających do emerytury, jakie należy uwzględnić.

(1) Rozporządzenie nr 31 (EWG) 11 (EWEA) ustanawiające regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.U. 1962, L 45, s. 1385).
2.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia obowiązku staranności i zasady proporcjonalności. Skarżący twierdzi w szczególności, że systematyczność badań lekarskich zarządzonych przez stronę pozwaną w następstwie każdego zaświadczenia lekarskiego o niezdolności do pracy może pogorszyć jego stan zdrowia – zobowiązując go do ponawiania odwołań – i narusza wyżej wspomniane zasady.
—

stwierdzenie nieważności art. 2 pkt 4) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1055 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, (WE) nr 1072/2009 i (UE) nr 1024/2012 w celu dostosowania ich do zmian w transporcie drogowym;
—

stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2020/1182 (1) z dnia 19 maja 2020 r. w zakresie, w jakim dotyczy ono substancji dilaurynianu dioktylocyny; [1] dioktylo-, bis(koko acyloksy) pochodnych wodorku cyny [2]; oraz w zakresie, w jakim zmienia załącznik VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 (2) poprzez włączenie tej substancji wraz z odpowiednimi elementami klasyfikacji i oznakowania do tabeli 3 w części 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008; oraz
—

stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 6 lit. c) i d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów;
Skarga wniesiona w dniu 5 października 2020 r. – FJ i in. / ESDZ

(Sprawa T-619/20)

(2020/C 433/74)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: FJ i 5 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat J.N. Louis)

Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

Żądania

Skarżący wnoszą do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności swoich rozliczeń wynagrodzenia za grudzień 2019 r., ponieważ w rozliczeniach tych po raz pierwszy zastosowano współczynniki korygujące ustalone z mocą wsteczną od dnia 1 kwietnia i od dnia 1 lipca 2019 r.;

— obciążenie ESDZ kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnoszą zarzuty dotyczące naruszenia art. 64 i 65 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), naruszenia zasady równego traktowania w zakresie równoważności siły nabywczej oraz oczywistego błędu w ocenie.

Skarżący uważają, że w celu ustalenia współczynnika korygującego stosowanego do wynagrodzenia skarżących pełniących służbę poza terytorium Unii Eurostat musi zebrać dane specyficzne dla ich miejsca zatrudnienia, zgodnie ze szczegółowymi zasadami stosowania art. 64 i 65 regulaminu pracowniczego, określonymi w załączniku XI do tego regulaminu.

Podnoszą oni również, że współczynniki ustalone w ramach międzynarodowego porozumienia o współpracy między Eurostatem, OECD i ONZ zostały obniżone w okresie od stycznia 2018 r. do stycznia 2019 r. z 239,7 do 94,0, podczas gdy w tym samym okresie współczynniki stosowane do wynagrodzeń pracowników ONZ zostały podwyższone w celu uwzględnienia inflacji. W 2017 r. frank kongijski (CDF) doświadczył gwałtownej dewaluacji w stosunku do dolara (USD) i euro, w połączeniu z wysoką inflacją, która doprowadziła do znacznego wzrostu cen dolara, jak wynika z analiz MFW.

Zdaniem skarżących pozwana nie wyjaśnia, w jaki sposób zastosowane współczynniki uwzględniają te istotne okoliczności.
—

zasądzenie od strony pozwanej zapłaty na rzecz Impresa comune Clean Sky 2 kwoty 168 062,23 EUR z tytułu umowy o dotację nr 632420 „FIMAC, FAST impact cross-analysis methodology for Composite leading edge Structures”, w ramach 7 programu ramowego Unii Europejskiej, powiększonej o odsetki w wysokości 3,5 % stosowane przez Europejski Bank Centralny do podstawowych operacji refinansujących, liczone od dnia 13 lipca 2019 r. do dnia faktycznej zapłaty;
Skarga wniesiona w dniu 5 października 2020 r. – FZ i in. / Komisja

(Sprawa T-618/20)

(2020/C 433/73)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: FZ I 17 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat J.N. Louis)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie rozliczeń wynagrodzenia skarżących za grudzień 2019 r., ponieważ w rozliczeniach tych po raz pierwszy zastosowano współczynniki korygujące ustalone z mocą wsteczną od dnia 1 kwietnia i od dnia 1 lipca 2019 r.;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnoszą zarzuty dotyczące naruszenia art. 64 i 65 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), naruszenia zasady równego traktowania w zakresie równoważności siły nabywczej oraz oczywistego błędu w ocenie.

Skarżący uważają, że w celu ustalenia współczynnika korygującego stosowanego do wynagrodzenia skarżących pełniących służbę poza terytorium Unii, Eurostat musi zebrać dane specyficzne dla ich miejsca zatrudnienia, zgodnie ze szczegółowymi zasadami stosowania art. 64 i 65 regulaminu pracowniczego, określonymi w załączniku XI do tego regulaminu.

Podnoszą oni również, że współczynniki ustalone w ramach międzynarodowego porozumienia o współpracy między Eurostatem, OECD i ONZ zostały obniżone w okresie od stycznia 2018 r. do stycznia 2019 r. z 239,7 do 94,0, podczas gdy w tym samym okresie współczynniki stosowane do wynagrodzeń pracowników ONZ zostały podwyższone w celu uwzględnienia inflacji. W 2017 r. frank kongijski (CDF) doświadczył gwałtownej dewaluacji w stosunku do dolara (USD) i euro, w połączeniu z wysoką inflacją, która doprowadziła do znacznego wzrostu cen dolara, jak wynika z analiz MFW.

Zdaniem skarżących pozwana nie wyjaśnia, w jaki sposób zastosowane współczynniki uwzględniają te istotne okoliczności.
Skarga wniesiona w dniu 15 października 2020 r. – Delifruit / Komisja

(Sprawa T-629/20)

(2020/C 433/76)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Delifruit, SA (Guayaquil, Ekwador) (przedstawiciele: K. Van Maldegem, P. Sellar i S. Saez Moreno, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

— stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu, zmienionego sprostowaniem do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2020/1085, w zakresie w jakim ustala on najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości chloropiryfosu w bananach w wysokości 0,01 mg/kg; oraz,

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami tego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 2020/1085 z dnia 23 lipca 2020 r. zmieniające załączniki II i V do rozporządzenia (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości chloropiryfosu i chloropiryfosu metylowego w określonych produktach lub na ich powierzchni (1), zmienione sprostowaniem do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2020/1085 (2).

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie poprzez brak uwzględnienia istotnego czynnika (merytorycznego badania kwestionującego jeden z rzekomych powodów ustalenia najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości), który doprowadził do wydania zaskarżonego aktu, tym samym naruszyła także art. 14 ust. 2 lit. a) i f) rozporządzenia 396/2005, które wymaga, aby wszystkie istotne i dostępne dane zostały uwzględnione.

(1) Dz.U. L 239 z 24.7.2020 R., s. 7.

(2) Dz.U. L 245, 30.7.2020 R., s. 33.
—

stwierdzenie nieważności decyzji (i) zobowiązującej skarżącego do podpisania aneksu do umowy o pracę przewidującego zrzeczenie się gwarantowanych świadczeń oraz (ii) uniemożliwiającej podjęcie przez skarżącego służby u pozwanej, jeżeli nie podpisze wspomnianego aneksu, co znalazło wyraz w (a) piśmie pozwanej do skarżącego z dnia 20 stycznia 2020 r., wysłanego wiadomością elektroniczną dopiero dnia 23 stycznia 2020 r., (b) korespondencji elektronicznej pozwanej ze skarżącym w okresie od 29 stycznia 2020 r. do 7 lutego 2020 r., oraz (c) piśmie pozwanej do skarżącego z dnia 3 marca 2020 r.;
—

stwierdzenie częściowe nieważności art. 1 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1055 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, (WE) nr 1072/2009 i (UE) nr 1024/2012 w celu dostosowania ich do zmian w transporcie drogowym;
2.

Zarzut drugi dotyczy braku uzasadnienia, naruszenia prawa do dobrej administracji oraz oczywistego błędu w ocenie. W szczególności zarzut ten opiera się na naruszeniu art. 296 TFUE, naruszeniu art. 41 karty, naruszeniu wyżej wymienionego rozporządzenia (UE) 2017/1939, a w szczególności jego art. 14 ust. 3 oraz art. 16 ust. 1, 2 i 3, naruszeniu art. 1 wyżej wymienionej decyzji wykonawczej (UE) 2018/1696 i naruszeniu zasad działalności komisji selekcyjnej określonych we wspomnianej decyzji wykonawczej, a w szczególności art. VI.2 i VII.2, naruszeniu prawa do dobrej administracji i obowiązku wspomagania, naruszeniu istotnych wymogów proceduralnych oraz oczywistego błędu w ocenie. W tym względzie skarżony podnosi, że w zaskarżonym akcie postanowiono o powołaniu na stanowisko Prokuratora Europejskiego, w odniesieniu do Belgii, wyznaczonego kandydata, przyznając mu w ten sposób pierwszeństwo w stosunku do pozostałych kandydatów, a w szczególności do skarżącego, w oparciu o analizę doświadczenia powołanego kandydata w zakresie przestępstw finansowych i międzynarodowej współpracy sądowej, oraz stwierdzono, że kwalifikacje i doświadczenie zawodowe tego kandydata są najodpowiedniejsze.
1.

Zarzut pierwszy: odmienne traktowanie — Zdaniem skarżącego strona pozwana odpowiada za odmienne traktowanie. Porównuje ona okoliczności, które nie są porównywalne. Skarżący twierdzi, że ze względu na swą działalność w delegaturze Unii Europejskiej podlega on ograniczeniom w zakresie bezpieczeństwa i mobilności, które nie umożliwiają mu krótkookresowych podróży za granicę. Ponadto zdaniem skarżącego nikt nie sprawowałby opieki nad jego dziećmi pod jego nieobecność. — Według skarżącego podróże za granicę z jego miejsca zatrudnienia wymagają żmudnego uprzedniego planowania. EPSO powinno było przeprowadzić odpowiednią ocenę tej okoliczności i ją uwzględnić. Zamiast tego EPSO porównuje sytuację skarżącego zamieszkującego w jego miejscu zatrudnienia z sytuacjami pozostałych kandydatów – zamieszkujących jednak w państwach, w których sytuacja związana z bezpieczeństwem jest lepsza. A zatem zdaniem skarżącego kandydaci tacy jak on są systematycznie w bardziej niekorzystnej sytuacji związanej z bezpieczeństwem, za co nie powinni ponosić odpowiedzialności.
C 19/62

Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2020 r. – Leonardo/Frontex

(Sprawa T-675/20)

(2021/C 19/67)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Leonardo SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Esposito, F. Caccioppoli i G. Calamo)

Strona pozwana: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o to, by Sąd po zbadaniu dokumentów, których dotyczy wniosek o udzielenie dostępu i po nakazaniu ich przedstawienia lub złożenia, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji a w konsekwencji nakazał FRONTEXowi przedstawienie stronie skarżącej bez dalszej zwłoki dokumentów, których dotyczy wniosek o udzielenie dostępu i obciążył stronę pozwaną kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarga jest skierowana przeciwko decyzji oddalającej wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów dotyczących postępowania przetargowego FRONTEX/OP/888/2019/JL/CG, będącej przedmiotem postępowania toczącego się przed Sądem Unii Europejskiej w sprawie Leonardo/Frontex, T 849/19 (w tym decyzji o udzieleniu zamówienia, protokołu z postępowania przetargowego, dokumentów złożonych przez wybranego konkurenta i wszystkich innych dokumentów znajdujących się w aktach postępowania).

Na poparcie swojej skargi strona skarżąca podnosi naruszenie art. 4 ust. 1 lit. b), art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43), dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (Dz.U. 2014, L 94, s. 1) i dyrektywy 2014/24/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65), w szczególności odpowiednio, art. 28 i 21 tych dyrektyw oraz art. 161 rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012, decyzji Zarządu [Frontex] nr 19 z dnia 23 lipca 2019 r. oraz art. 89 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2019/715 z dnia 18 grudnia 2018 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów utworzonych na podstawie Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz Traktatu Euratom, o których mowa w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 2018/1046 (Dz.U. 2019, L 122, s. 1).

Tytułem żądania ewentualnego strona skarżąca podnosi, że Frontex nie udzielił jej również częściowego dostępu do tych dokumentów.
—

zobowiązanie strony pozwanej do naprawienia krzywdy i szkody skarżącej, które zostały oszacowane odpowiednio, ex aequo et bono, na 20 000 EUR i 580 889 EUR;
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji. EASME naruszyła zasadę dobrej administracji w zakresie, w jakim: — nie udzieliła odpowiedzi co do istoty na sprawozdania techniczne i propozycje skarżącej, ani nie odpowiedziała na jej wnioski o zmianę umowy; — nie zapewniła dostępności project officera w krytycznej fazie projektu; — naruszyła art. 40 rozporządzenia (UE) nr 1290/2013 (1) w związku z wykorzystaniem niezależnych ekspertów, o których mowa w jego ust. 2, oraz wymogi zawarte w jego ust. 3 w odniesieniu do konfliktu interesów niezależnych ekspertów.
2.

Zarzut drugi, zgodnie z którym OLAF nie zwrócił się należycie do skarżącej, przez co naruszył prawo do obrony, obowiązek dochowania należytej staranności oraz prawo do rzetelnego procesu.
—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C (2020) 5515 final z dnia 10 sierpnia 2020 r. w sprawie kontroli zgodności z prawem czynności Agencji Wykonawczej do spraw Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA) na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 (1);
3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że poprzez przyjęcie zaskarżonego rozporządzenia Komisja naruszyła art. 266 TFUE, ponieważ nie wdrożyła środków niezbędnych do zastosowania się do wyroku Sądu w sprawie T-650/17. W szczególności, ponownie nakładając cła od dnia 15 maja 2013 r., zdaniem skarżących, zaskarżone rozporządzenie pominęło fakt, że w wyroku tym stwierdzono nieważność rozporządzenia (UE) 2017/1146 (3) w całości w zakresie w jakim dotyczyło ono spółki Jinan Meide Casting Co., Ltd. („JMCC”), co skutkowało usunięciem z porządku prawnego Unii nałożonych ceł.
—

stwierdzenie, że zarzut niezgodności z prawem podniesiony przez skarżącą przeciwko wnioskowi Komitetu ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi, zgodnie z którym produkt leczniczy Biogen Idec Ltd, Tecfidera®, ma status innej substancji czynnej, z czego wynika obowiązek uzyskania nowego ogólnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, jak wspomniano w decyzji z dnia 30 stycznia 2014 r. dopuszczającej do obrotu „Tecfidera® – Dimethyl Fumarate”, jest dopuszczalny i zasadny;
—

zasądzenie od pozwanego zapłaty kwoty 141 094,80 EUR z tytułu umowy subwencyjnej nr 632506 „Wireless Flexible sensor co-operation for structural health Diagnosis/prognosis” w ramach 7 programu ramowego Unii Europejskiej, powiększonej o odsetki 3,5 % stosowane przez Europejski Bank Centralny do podstawowych operacji refinansujących, liczone od dnia 9 lipca 2019 r. do dnia rzeczywistej zapłaty;
3.

Zarzut trzeci: Naruszenie obowiązku dbałości o dobro urzędnika. — Naruszone zostałoby prawo do życia prywatnego i rodzinnego oraz prawo jej nieletniej córki do utrzymywania stałego, osobistego związku i bezpośredniego kontaktu z obojgiem rodziców, ponieważ rodzina skarżącej musiałaby się rozdzielić: jej córka pozostałaby w Berlinie z ojcem, a skarżąca sama przeprowadziłaby się do Luksemburga. — Naruszone zostałoby prawo do równości wobec prawa i niedyskryminacji. Skarżąca, jako zamężna urzędniczka EPLO (Biura Łącznikowego Parlamentu Europejskiego) i matka nieletniej córki, nad którą sprawuje wspólną opiekę z mężem, podlega zasadzie mobilności, na podstawie której ma zostać przeniesiona do Luksemburga. Urzędnicy EPLO pozostający w separacji lub rozwiedzeni, którzy sprawują wspólna opiekę nad małoletnim dzieckiem wraz z drugim rodzicem są wyłączeni z programu mobilności do momentu osiągnięcia przez dziecko wieku dojrzałości. Dla takiego nierównego traktowania nie ma obiektywnego uzasadnienia.
—

zapłaty, tytułem naprawienia szkody materialnej, (i) salda wynagrodzenia odpowiadającego zastosowaniu corocznego dostosowania za rok 2020, tj. wzrost o 1 %, w okresie od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.; (ii) salda wynagrodzenia odpowiadającego konsekwencjom, jakie wywołało zastosowanie rocznego dostosowania w wysokości 0,7 % za rok 2020 na kwotę wynagrodzeń do wypłaty od stycznia 2020 r; (iii) odsetek za zwłokę od zaległych sald wynagrodzeń do momentu całkowitej spłaty należnych kwot, przy czym stopa odsetek za zwłokę, którą należy zastosować, jest obliczana na podstawie stopy procentowej ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, mającej zastosowanie w danym okresie, powiększonej o trzy punkty;
1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, nie tylko ze względu na niedostateczne uzasadnienie, lecz również na oczywiste sprzeczności w podanym uzasadnieniu, gdyż, w szczególności, mimo że ocena słowna skarżącej w odniesieniu do wszystkich zastosowanych kryteriów była wystarczająca do tego, by została ona umieszczona na liście rezerwowej („very strong”), komisja konkursowa przyznała jej niższą średnią ocenę („strong to very strong”), powodującą wykluczenie jej z listy.
—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/2087 w sprawie nieodnowienia zatwierdzenia substancji czynnej mankozeb, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (1) (zwanego dalej „zaskarżonym aktem”) oraz