ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 4 rozporządzenia nr 1346/2000 w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, że do jego zakresu stosowania należą przepisy wewnętrzne państwa, w którym zostaje wszczęte postępowanie upadłościowe, przewidujące w stosunku do wierzyciela, który nie brał udziału w tymże postępowaniu, wygaśnięcie prawa dochodzenia jego wierzytelności lub zawieszenie postępowania egzekucyjnego w przedmiocie tej wierzytelności w innym państwie członkowskim.

Z art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1346/2000 wynika bowiem, że – o ile rozporządzenie nie stanowi inaczej – dla postępowania upadłościowego i jego skutków właściwe jest prawo państwa wszczęcia postępowania (lex fori concursus). W kwestii tej, o ile prawdą jest, że art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1346/2000, który zawiera listę dziedzin objętych zakresem stosowania lex fori concursus, nie wymienia wyraźnie wierzytelności, które nie były objęte postępowaniem upadłościowym i w związku z tym wpływu takiego postępowania, względnie jego ukończenia, na rzeczone prawa wierzycieli, niemniej jednak nie budzi wątpliwości, że ów wpływ należy również oceniać na podstawie tegoż lex fori concursus. W istocie wykładnia, w myśl której lex fori concursus określałoby skutki ukończenia postępowania upadłościowego, w szczególności w drodze układu oraz prawa przysługujące wierzycielom po ukończeniu owego postępowania, lecz nie określałoby jego wpływu na prawa wierzycieli, którzy nie brali udziału w postępowaniu upadłościowym, mogłaby poważnie zagrozić skuteczności owego postępowania.

Skoro wygaśnięcie wierzytelności niezgłoszonych jest co do zasady dopuszczalne, rozporządzenie nr 1346/2000 musi a fortiori dopuszczać także uregulowanie lex fori concursus, które powoduje jedynie zawieszenie dotyczącego tychże wierzytelności postępowania egzekucyjnego. W tym względzie nie ma znaczenia fakt, że wierzytelność będąca przedmiotem postępowania egzekucyjnego w państwie członkowskim innym niż państwo wszczęcia postępowania jest wierzytelnością podatkową. Przepisy rozporządzenia nr 1346/2000 nie przyznają bowiem wierzytelnościom organów podatkowych państwa członkowskiego innego aniżeli państwa wszczęcia postępowania uprzywilejowanego statusu w tym znaczeniu, że powinny one móc być przedmiotem postępowania egzekucyjnego nawet po ukończeniu postępowania upadłościowego.

(por. pkt 17, 20, 22, 29, 36, 40, 41; pkt 1, 2 sentencji)
1)

Republika Francuska, nie zapewniwszy wtórnego oczyszczania lub równie skutecznego oczyszczania ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji: Goyave, Bastelica, Morne-à-l’Eau, Aiguilles-Château-Ville Vieille, Borgo-Nord, Isola, Plombières-les-Bains, Saint-Céré, Vincey, Etueffont oraz Volx i Villeneuve, bądź w odniesieniu do wszystkich zrzutów z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców 10 000–15 000, bądź w odniesieniu do zrzutów do wód słodkich i estuariów, z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców 2000–10 000, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie przepisów art. 4 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, zmienionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1137/2008 z dnia 22 października 2008 r.
Artykuł 28 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006 w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności, zmienionego rozporządzeniem nr 107/2008, należy interpretować w ten sposób, że przepis ów ma zastosowanie w sytuacji, gdy żywność opatrzona znakiem towarowym lub marką była sprzedawana przed dniem 1 stycznia 2005 r. jako produkt leczniczy, a następnie, po tym dniu – zachowując niemniej te same cechy fizyczne i nosząc ten sam znak towarowy lub tę samą markę – jako żywność.

W istocie art. 28 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006 dotyczy produktów opatrzonych znakiem towarowym lub marką, które można uznać za oświadczenie żywieniowe lub zdrowotne w rozumieniu tego rozporządzenia. W tym względzie wyraz „produkty” w rozumieniu owego przepisu należy postrzegać jako dotyczący „żywności” w rozumieniu rozporządzenia nr 1924/2006. W tych okolicznościach art. 28 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006 należy rozumieć w ten sposób, że dotyczy on wyłącznie żywności opatrzonej znakiem towarowym lub marką, które można uznać za oświadczenie żywieniowe lub zdrowotne w rozumieniu tego rozporządzenia. Przepis ów ma natomiast zastosowanie jedynie do produktów opatrzonych znakami towarowymi lub markami istniejących przed dniem 1 stycznia 2005 r. W świetle brzmienia wspomnianego przepisu wyraz „istniejąc[e]” należy rozumieć w ten sposób, że produkty te powinny były przed tym dniem posiadać już te same cechy fizyczne oraz nosić ten sam znak towarowy lub tę samą markę.

(zob. pkt 31, 37, 39, 46–48; sentencja)
Artykuł 1 ust. 5 dyrektywy 85/337 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą 97/11 uzależnia wyłączenie przedsięwzięcia z zakresu zastosowania tej dyrektywy od spełnienia dwóch warunków. Po pierwsze, szczegółowe rozwiązania przedsięwzięcia muszą zostać przyjęte w szczególnym akcie ustawodawczym. Po drugie, cele dyrektywy, w tym cel dostarczenia informacji, powinny być osiągnięte w procesie ustawodawczym.

Warunek pierwszy polega na tym, że akt ustawodawczy musi mieć te same cechy, co zezwolenie w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 85/337. Akt ten powinien w szczególności nadać wykonawcy prawo do realizacji przedsięwzięcia oraz powinien zawierać, tak jak zezwolenie na inwestycję, wszystkie elementy przedsięwzięcia istotne z punktu widzenia oceny oddziaływania na środowisko po rozważeniu ich przez ustawodawcę. Akt ustawodawczy powinien zatem wykazywać, że w stosunku do danego przedsięwzięcia zostały osiągnięte cele dyrektywy 85/337. Nie jest tak, jeśli akt ten nie zawiera informacji niezbędnych dla oceny oddziaływania na środowisko zezwolenia na to przedsięwzięcie.

Drugi warunek polega na tym, że cele dyrektywy 85/337 powinny zostać osiągnięte w procesie ustawodawczym. Wynika stąd, że w momencie zatwierdzenia przedsięwzięcia ustawodawca powinien dysponować wystarczającymi informacjami. Informacje, których ma w tym względzie dostarczyć wykonawca, obejmują co najmniej opis przedsięwzięcia zawierający informacje o miejscu, projekcie i wielkości przedsięwzięcia, opis środków przewidzianych w celu uniknięcia, zmniejszenia i, jeżeli to możliwe, naprawienie poważnych niekorzystnych skutków, jak również dane wymagane do rozpoznania i oszacowania głównych skutków, które mogą być spowodowane w środowisku przez to przedsięwzięcie.

To sąd krajowy powinien zbadać, czy warunki te zostały spełnione, uwzględniając zarówno treść przyjętego aktu ustawodawczego, jak i cały proces ustawodawczy, który doprowadził do jego wydania, a w szczególności akty przygotowawcze i debaty parlamentarne.

(zob. pkt 26–31)
Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w ramach kontroli proporcjonalności restrykcyjnych przepisów krajowych w dziedzinie gier losowych należy uwzględnić nie tylko cel tych przepisów określony w chwili ich przyjęcia, lecz również skutki tychże przepisów podlegające oceniane po ich przyjęciu.

W istocie, z wyroku z dnia 30 kwietnia 2014 r., C‑390/12, Pfleger i in., wynika, że art. 56 TFUE sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, w sytuacji gdy nie są one rzeczywiście podyktowane troską o ograniczenie okazji do gry lub chęcią zwalczania przestępczości związanej z grami w sposób spójny i systematyczny. Tymczasem samo użycie zwrotu „w sposób spójny i systematyczny” oznacza, że odnośne przepisy muszą być podyktowane troską o ograniczenie okazji do gry lub chęcią zwalczania przestępczości związanej z takimi grami nie tylko w chwili ich przyjęcia, lecz również po ich przyjęciu. Ponadto w ramach analizy proporcjonalności zadaniem sądu krajowego jest w szczególności zbadanie rozwoju polityki handlowej upoważnionych podmiotów oraz stanu przestępczej i oszukańczej działalność w zakresie gier w czasie zaistnienia okoliczności faktycznych leżących u podstawy sporu. Wynika stąd, że należy uznać, iż w ramach kontroli proporcjonalności podejście przyjęte przez sąd krajowy powinno mieć charakter dynamiczny, a nie statyczny, w tym znaczeniu, że powinno ono uwzględniać zmianę okoliczności faktycznych następującą po przyjęciu rzeczonych przepisów.

(por. pkt 33–37; sentencja)
Artykuł 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej 2002/584 w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową 2009/299, należy interpretować w ten sposób, że „nakaz aresztowania”, o którym mowa w tym przepisie, oznacza krajowy nakaz aresztowania, odrębny od europejskiego nakazu aresztowania.

W istocie wydanie europejskiego nakazu aresztowania z zastosowaniem tzw. „procedury uproszczonej”, bez wcześniejszego wydania krajowego orzeczenia takiego jak krajowy nakaz aresztowania, który stanowi jego podstawę, może godzić w zasady wzajemnego uznawania i wzajemnego zaufania, na których opiera się system europejskiego nakazu aresztowania. Owe zasady opierają się na założeniu, że dany europejski nakaz aresztowania został wydany w zgodzie z minimalnymi wymogami, przesądzającymi o jego ważności, wśród których figuruje wymóg wskazany w art. 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej. Tymczasem, mając przed sobą europejski nakaz aresztowania wydany w ramach tzw. „procedury uproszczonej”, którego podstawą jest nakaz aresztowania w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej, w którym nie ma informacji o krajowym nakazie aresztowania odrębnym od europejskiego nakazu aresztowania, wykonujący nakaz organ sądowy nie jest w stanie zweryfikować, czy dany europejski nakaz aresztowania spełnia wymogi wskazane w art. 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej. Poszanowanie wymogu określonego w art. 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej jest też o tyle istotne, że w sytuacji gdy europejski nakaz aresztowania został wydany w celu zatrzymania i przekazania osoby ściganej innemu państwu członkowskiemu, osoba ta już od pierwszego etapu postępowania może korzystać z gwarancji procesowych i praw podstawowych, których ochronę musi zapewnić wydający nakaz organ sądowy zgodnie ze swoim prawem, w szczególności chcąc wydać krajowy nakaz aresztowania. Dzięki wymogowi określonemu w art. 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej w system europejskiego nakazu aresztowania wmontowana jest zatem dwupoziomowa ochrona praw procesowych i podstawowych osoby ściganej, gdyż do ochrony sądowej przysługującej jej na etapie wydawania orzeczenia krajowego, takiego jak krajowy nakaz aresztowania, dochodzi ochrona, jaką należy jej zapewnić na drugim etapie, czyli etapie wydawania europejskiego nakazu aresztowania, który to etap w danym wypadku może nastąpić krótko po wydaniu wspomnianego orzeczenia krajowego. Tymczasem owa dwupoziomowa ochrona sądowa co do zasady nie istnieje w sytuacji, w której zastosowanie znajduje tzw. procedura uproszczona, gdyż jej zastosowanie zakłada, że przed wydaniem europejskiego nakazu aresztowania krajowy organ sądowy nie wydaje orzeczenia takiego jak krajowy nakaz aresztowania, na którym opiera się europejski nakaz aresztowania.

(por. pkt 52–58; pkt 1 sentencji)
W sprawach prejudycjalnych nie jest zadaniem Trybunału, zważywszy na podział zadań między Trybunałem i sądami krajowymi, ani sprawdzanie, czy orzeczenie, w drodze którego skierowano do niego sprawę, zostało wydane zgodnie z zasadami ustroju i procedury sądowej w prawie krajowym, ani w związku z tym odrzucenie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym ze względu na podnoszony brak właściwości sądu odsyłającego do rozpoznania sporu w postępowaniu głównym.

Artykuł 10 ust. 2 w związku z art. 2 lit. f) rozporządzenia nr 261/2004 ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów należy interpretować w ten sposób, iż w razie umieszczenia pasażera w niższej klasie w trakcie danego lotu ceną, którą należy uwzględnić do celów ustalenia należnego pasażerowi zwrotu, jest cena lotu, w trakcie którego pasażer został umieszczony w niższej klasie.

W tym względzie bilet jest dokumentem uprawniającym pasażera do skorzystania z przewozu i może dotyczyć, w danym przypadku, pojedynczego lotu lub większej ich liczby. Każdy z tych lotów, stanowiący odcinek przewozu, co do zasady powinien odbyć się zgodnie z uzgodnionymi między pasażerem a przewoźnikiem lotniczym warunkami. Jednym z takich warunków jest w szczególności umieszczenie danego pasażera w określonej klasie. Tymczasem gdy przewoźnik lotniczy umieści tego pasażera w trakcie konkretnego lotu w klasie niższej niż ta, na którą był wykupiony bilet, pasażer ten nie skorzysta w trakcie tego lotu z usługi, która była uzgodniona w zamian za zapłaconą przez niego cenę. To umieszczenie w niższej klasie nie ma natomiast wpływu na usługi uzgodnione w odniesieniu do innych lotów, do których w danym przypadku uprawnia pasażera bilet. W związku z tym art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004 nie ma zastosowania do tych pozostałych lotów.

W związku z tym jako podstawa zwrotu, o którym mowa w tym przepisie, powinna służyć jedynie cena lotu, w trakcie którego pasażer został umieszczony w niższej klasie, a nie cena wszystkich przewozów, do których uprawnia ten bilet. Przy tym jednak, w sytuacji gdy na bilecie wskazano jedynie cenę za całość przewozu pasażera, a więc nie wyszczególniono ceny lotu, w którym umieszczono go w niższej klasie, należy przyjąć za podstawę część ceny tego biletu stanowiącą iloraz odległości przebytej danym lotem oraz całkowitego dystansu przewozu, do którego uprawniony jest pasażer.

(por. pkt 21, 22, 24, 25, 29, 30, 32; pkt 1 sentencji)
Sprawa C‑27/15

Pippo Pizzo

przeciwko

CRGT srl

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Consiglio di giustizia amministrativa per la Regione siciliana)

„Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Udział w przetargu — Możliwość powołania się na zdolności innych przedsiębiorstw w celu spełnienia wymaganych kryteriów — Nieuiszczenie składki nieprzewidzianej w wyraźny sposób — Wykluczenie z przetargu bez możliwości uzupełnienia tego braku”

Streszczenie – wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 2 czerwca 2016 r.

Artykuły 47 i 48 dyrektywy 2004/18 w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie istnieniu przepisów krajowych zezwalających wykonawcy na powołanie się na zdolność innego podmiotu lub szeregu innych podmiotów w celu spełnienia minimalnych wymogów udziału w przetargu, które ten wykonawca spełnia jedynie w części, co obejmuje również posługiwanie się ich zaświadczeniami bankowymi. W tym względzie dyrektywa 2004/18 umożliwia łączenie zdolności wielu wykonawców w celu spełnienia minimalnych wymogów określonych przez instytucję zamawiającą, o ile zostanie wykazane tej instytucji zamawiającej, że kandydat lub oferent powołujący się na zdolność jednego lub szeregu innych podmiotów będzie faktycznie mógł dysponować środkami tych podmiotów, które są niezbędne do realizacji zamówienia. Chociaż nie można wykluczyć, iż istnieją szczególne roboty budowlane, których specyfika wymaga zdolności niemożliwej do uzyskania poprzez połączenie zdolności o węższym zakresie szeregu podmiotów, to jednak instytucja zamawiająca może w uzasadniony sposób wymagać, aby minimalny poziom zdolności został osiągnięty przez jednego wykonawcę lub przez poleganie na ograniczonej liczbie wykonawców, o ile wymóg ten jest związany z przedmiotem danego zamówienia i jest w stosunku do niego proporcjonalny. Jednak sąd odsyłający powinien sprawdzić, czy rozpatrywane przetarg i specyfikacja warunków zamówienia przewidują wyraźnie, że ze względu na specyfikę usług będących przedmiotem zamówienia zdolność na minimalnym poziomie posiadać musi samodzielnie jeden wykonawca. (por. pkt 26, 28–30, 34; pkt 1 sentencji)

Zgodnie z art. 90 dyrektywy 2014/24 w sprawie zamówień publicznych i uchylającej dyrektywę 2004/18 państwa członkowskie powinny dostosować się do jej przepisów najpóźniej do dnia 18 kwietnia 2016 r. W tym względzie, chociaż państwa członkowskie winny powstrzymać się od przyjmowania w okresie wyznaczonym na transpozycję dyrektywy przepisów mogących poważnie zagrozić osiągnięciu przepisanego w niej rezultatu, nie mogą one jednak nałożyć na oferenta przed upływem tego terminu ograniczeń niewynikających z prawa Unii. (por. pkt 31, 32)
Nomenklaturę scaloną znajdującą się w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem nr 1031/2008 i rozporządzeniem nr 948/2009, trzeba interpretować w ten sposób, iż LPG zawierający 0,32% metanu, etanu i etylenu, 58,32% propanu i propylenu oraz nie więcej niż 39,99% butanu i butylenu, w stosunku do którego to LPG nie można ustalić, która ze składających się na niego substancji nadaje mu jego zasadniczy charakter, objęty jest podpozycją 2711 19 00 jako „Gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe, skroplone, pozostałe”.

W istocie reguła 3 lit. b) ogólnych reguł interpretacji Nomenklaturze scalonej nie pozwala na dokonanie klasyfikacji takiej mieszaniny gazów jak LPG, należy zastosować regułę 3 lit. c) ogólnych reguł, zgodnie z którą dany towar należy klasyfikować do pozycji pojawiającej się w kolejności numerycznej jako ostatnia z tych, które jednakowo zasługują na uwzględnienie, to znaczy, w niniejszej sprawie do podpozycji CN 2711 19 00, jako „Gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe, skroplone, pozostałe”.

(por. pkt 36, 37; pkt 2 sentencji)
Sprawa C‑198/15

Invamed Group Ltd i in.

przeciwko

Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym

złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber)]

„Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Sekcja XVII — Pojazdy — Dział 87 — Pojazdy nieszynowe oraz ich części i akcesoria — Pozycje taryfowe 8703 i 8713 — Pojazdy o akumulatorowym napędzie elektrycznym — Pojęcie „osób niepełnosprawnych””

Streszczenie – wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 26 maja 2016 r.

Unia celna – Wspólna taryfa celna – Pozycje taryfowe – Wykładnia – Wyjaśnienia do Nomenklatury scalonej – Brak mocy wiążącej – Obowiązek zgodności tych wyjaśnień z przepisami Nomenklatury scalonej (rozporządzenie Rady nr 2658/87, zmienione rozporządzeniem nr 1810/2004, załącznik I) Unia celna – Wspólna taryfa celna – Pozycje taryfowe – Klasyfikacja towarów – Kryteria – Obiektywne cechy i właściwości produktu (rozporządzenie Rady nr 2658/87, zmienione rozporządzeniem nr 1810/2004, załącznik I) Unia celna – Wspólna taryfa celna – Pozycje taryfowe – „Dla osób niepełnosprawnych” w rozumieniu kodu 8713 Nomenklatury scalonej – Pojęcie – Produkt przeznaczony jedynie dla osób niepełnosprawnych – Włączenie – Pojazdy o akumulatorowym napędzie elektrycznym – Klasyfikacja do pozycji 8713 Nomenklatury scalonej – Pojazdy używane przez osoby, które nie są niepełnosprawne – Brak wpływu (rozporządzenie Rady nr 2658/87, zmienione rozporządzeniem nr 1810/2004, załącznik I) Unia celna – Wspólna taryfa celna – Pozycje taryfowe – „Osoby niepełnosprawne” w rozumieniu kodu 8713 Nomenklatury scalonej – Pojęcie – Osoby dotknięte nieznikomym ograniczeniem zdolności poruszania się – Włączenie – Czas trwania tego ograniczenia i ewentualne występowanie innych ograniczeń zdolności – Brak wpływu (rozporządzenie Rady nr 2658/87, zmienione rozporządzeniem nr 1810/2004, załącznik I)
Artykuł 71 ust. 2 rozporządzenia nr 817/2004 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z EFOGR należy – mając na względzie cel rozporządzenia nr 1257/1999, zmienionego rozporządzeniem nr 1783/2003, i rozporządzenia nr 817/2004, zasadę proporcjonalności oraz art. 17 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, w myśl którego beneficjent pomocy przyznanej w zamian za podjęcie zobowiązań rolnośrodowiskowych na okres kilku lat zostaje zobowiązany do zwrotu całości wypłaconej już pomocy ze względu na to, że nie złożył rocznego wniosku o wypłatę tej pomocy w odniesieniu do ostatniego roku pięcioletniego okresu ważności swych zobowiązań, w sytuacji gdy, po pierwsze, ów pięcioletni okres zastąpił okres wcześniejszy w związku ze zwiększeniem powierzchni gospodarstwa, a po drugie, beneficjent ten nie zaprzestał spełniania swych obowiązków związanych z użytkowaniem powierzchni zadeklarowanej przed tym zwiększeniem. W następstwie znaczącego zwiększenia powierzchni danego gospodarstwa i po rozpoczęciu nowego pięcioletniego okresu ważności zobowiązania beneficjent powinien bowiem przez cały ten okres spełniać wszystkie wynikające stąd obowiązki, i to w odniesieniu do całej powierzchni zwiększonej w ciągu pięciu lat. Brak spełnienia tych przesłanek sprawia, że przyznanie i utrzymywanie korzyści płynących z tej pomocy staje się całkowicie nieuzasadnione i pozbawione podstawy prawnej.

(por. pkt 38, 46, 57; sentencja)
Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionego rozporządzeniem wykonawczym nr 1001/2013, należy interpretować w ten sposób, że system wieżowy, przywieziony do celów produkcji czołgów i następnie rzeczywiście wykorzystany w tym celu, jest objęty pozycją 8710 tej Nomenklatury scalonej, o ile jest przeznaczony „głównie” do zastosowania w czołgu, co podlega weryfikacji przez sąd krajowy, przy uwzględnieniu obiektywnych cech i właściwości owego systemu wieżowego, przy czym jego zastosowanie końcowe w rozpatrywanym wypadku nie jest decydujące dla celów jego klasyfikacji. Gdyby nie miało to miejsca, wówczas należy sklasyfikować ów system wieżowy jako część lub akcesorium do „broni wojskowej” w ramach podpozycji 9305 91 00 owej nomenklatury.

(por. pkt 44; sentencja)
Ustanawiając i utrzymując w mocy przepisy przewidujące zwolnienie z podatku od spadków dotyczącego głównego miejsca zamieszkania, które znajduje zastosowanie wyłącznie do obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej mających miejsce zamieszkania w danym państwie członkowskim, państwo uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 63 TFUE i art. 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

W istocie takie uregulowanie powoduje zmniejszenie wartości spadku dla spadkobiercy spełniającego wszystkie wymagane warunki, z wyjątkiem posiadania stałego miejsca zamieszkania w owym państwie członkowskim, pozbawiając zainteresowanego zwolnienia z podatku od spadków i powodując w ten sposób, że podlega on wyższemu opodatkowaniu niż to, któremu podlega spadkobierca mieszkający tam na stałe.

Co się tyczy porównywalności sytuacji kategorii danych osób, skoro takie krajowe przepisy sytuują na tej samej płaszczyźnie do celów opodatkowania nabytej w drodze dziedziczenia i położonej w danym państwie członkowskim nieruchomości spadkobierców niebędących rezydentami oraz nimi będących, nie mogą one, bez naruszenia przy tym wymogów prawa Unii, traktować tych spadkobierców w odmienny sposób w ramach tego opodatkowania w kwestii przyznania zwolnienia z obciążającego tę nieruchomość podatku od spadków. Tymczasem z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Ponadto żaden nadrzędny wzgląd interesu ogólnego podniesiony przez dane państwo członkowskie nie może uzasadniać ograniczenia swobodnego przepływu kapitału w rozumieniu art. 63 TFUE. W istocie takie uregulowanie nie jest odpowiednie do umożliwienia osiągnięcia w sposób spójny i systematyczny celu leżącego w ogólnym interesie natury społecznej polegającego na zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, ze względu na to, że to przewidziane zwolnienie nie wiąże się ze zobowiązaniem spadkobiercy do ustanowienia swojego stałego miejsca zamieszkania w podlegającej dziedziczeniu nieruchomości, ani nawet do zajmowania tej nieruchomości. Co więcej, konieczność zapobieżenia obniżeniu dochodów z podatków nie należy do celów określonych w art. 65 TFUE, ani do nadrzędnych względów interesu ogólnego, które mogłyby uzasadnić ograniczenie którejś ze swobód ustanowionych przez traktat FUE.

(por. pkt 31, 36–38, 40, 43, 45, 50; sentencja)