ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze – Skarga do sądu wspólnotowego – Zgodność z prawem decyzji izby odwoławczej orzekającej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu – Podważenie przez wskazanie nowych okoliczności faktycznych lub prawnych – Niedopuszczalność

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 63 i art. 74 ust. 1)

2. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela identycznego lub podobnego wcześniejszego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Graficzny znak towarowy NEGRA MODELO i graficzny znak towarowy Modelo

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))

Summary

1. Zgodnie z brzmieniem art. 74 ust. 1 rozporządzenia 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w postępowaniu dotyczącym względnych podstaw odmowy rejestracji Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znak towarowe i wzory) ogranicza się do badania stanu faktycznego, dowodów i argumentów przedstawionych przez strony oraz poszukiwanego zadośćuczynienia. W związku z tym w odniesieniu do względnej podstawy odmowy rejestracji okoliczności faktyczne lub prawne wskazane przed Sądem, a niepodniesione uprzednio przed instancjami Urzędu, nie mogą podważyć zgodności z prawem decyzji izby odwoławczej Urzędu.

Stąd w ramach kontroli zgodności z prawem decyzji izb odwoławczych Urzędu, powierzonej Sądowi na mocy art. 63 rozporządzenia nr 40/94, tego typu okoliczności faktyczne lub prawne nie mogą być brane pod uwagę przy badaniu zgodności z prawem decyzji izby odwoławczej, a w związku z powyższym należy je uznać za niedopuszczalne.

(por. pkt 22, 23)

2. Dla przeciętnego konsumenta portugalskiego istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do graficznego oznaczenia przedstawiającego butelkę piwa w różnych kolorach i zawierającego słowny element „negra modelo”, o którego rejestrację w charakterze wspólnotowego znaku towarowego wniesiono dla „piwa”, należącego do klasy 32 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, oraz graficznego znaku towarowego Modelo, zarejestrowanego wcześniej w Portugalii dla „syropów, piwa, napojów chłodzących i bezalkoholowych”, należących do tej samej klasy, ponieważ fonetyczna i koncepcyjna identyczność dominującego elementu znaku zgłoszonego do rejestracji „modelo” i wcześniejszego znaku towarowego znosi różnice wizualne wynikające ze specyfiki graficznej znaku zgłoszonego, z tym skutkiem, że różnice te nie pozwalają na wykluczenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Identyczność towarów oznaczonych spornymi znakami jedynie uwydatnia podobieństwo tych znaków.

(por. pkt 40, 43, 46)
Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólnoty Europejskie – Instytucje – Prawo publicznego dostępu do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Wyjątki dotyczące prawa dostępu do dokumentów – Dokumenty pochodzące od stron trzecich oraz dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego – Różne traktowanie wniosków o dostęp – Uprawnienie państwa członkowskiego do występowania z wnioskiem, aby instytucja nie ujawniała dokumentów – Obowiązek nieujawniania dokumentów przez instytucję bez uprzedniej zgody

(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1049/2001, art. 4 ust.4 i art. 5)

2. Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Decyzja odmawiająca dostępu do dokumentów pochodzących od państwa członkowskiego w następstwie złożonego przez to państwo wniosku o nieujawnianie

(art. 253 WE; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1049/2001, art. 4 ust. 5)

Summary

1. Artykuł 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji nakłada na instytucje obowiązek konsultacji z zainteresowaną stroną trzecią, będącą autorem dokumentu, do którego żąda się dostępu, celem dokonania oceny, czy wyjątek opisany w art. 4 ust. 1 i 2 może mieć zastosowanie, chyba że jest jednoznaczne, że dokument ten powinien lub nie powinien zostać ujawniony. Stąd obowiązek konsultacji z zainteresowanymi stronami trzecimi stanowi, w zasadzie, wstępny warunek dla oceny zastosowania wyjątków zawartych w art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia w przypadku dokumentów pochodzących od stron trzecich.

Natomiast według art. 4 ust. 5 tego rozporządzenia, które przejmuje brzmienie deklaracji nr 35 dołączonej do wersji ostatecznej traktatu z Amsterdamu dotyczącej dokumentu pochodzącego od tego państwa członkowskiego i będącego w posiadaniu instytucji, państwo członkowskie ma prawo skierować do instytucji wniosek o nieujawnianie dokumentu od niego pochodzącego, a instytucja jest zobowiązana nie ujawniać go bez uprzedniej zgody tego państwa. Stąd wniosek państwa członkowskiego na mocy tego postanowienia stanowi nakaz skierowany do instytucji, aby nie ujawniała odpowiedniego dokumentu.

(por. pkt 55, 57, 58)

2. Ograniczenia nałożone zgodnie z art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji odnośnie do dostępu do znajdujących się w posiadaniu instytucji dokumentów pochodzących od państwa członkowskiego nie miały wpływu na obowiązek instytucji, aby uzasadnić w sposób wystarczający decyzję oddalającą wniosek o dostęp do dokumentów, o których nieujawnianie wystąpiło dane państwo członkowskie. Jednakże instytucja nie ma obowiązku wyjaśniania powodów, dla których państwo członkowskie złożyło wniosek o nieujawnianie odpowiedniego dokumentu, skoro samo państwo członkowskie nie jest zobowiązane do uzasadnienia swojego wniosku.

(por. pkt 59, 72)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego – Trójwymiarowy znak towarowy – Kształt biało-przezroczystego flakonu

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b))

Summary

Trójwymiarowe oznaczenie będące kształtem plastikowego pojemnika składającego się z przezroczystego korpusu i białej zakrętki oraz postawionego odwrotnie, na swojej zakrętce, która na planie przednim i tylnym ma kształt V, odchylający się do przodu i łączący się z zarysem bocznych krawędzi korpusu, o którego rejestrację wniesiono dla „mydła; środków wybielających i innych substancji stosowanych w praniu; środków do czyszczenia i polerowania; zapachowych środków do płukania; środków chemicznych do czyszczenia porcelany, kamienia, drewna, szkła, metali i materiałów plastykowych” oraz „plastykowych pojemników na żelowe i gęste produkty płynne”, należących do klas 3 i 20 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, nie jest pozbawione charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, ponieważ połączenie tych elementów jest rzeczywiście nietypowe i nie może zostać uznane za powszechne dla wszystkich omawianych towarów, nadając w ten sposób omawianemu flakonowi szczególny i niezwykły wygląd, który jest w stanie przyciągnąć uwagę zainteresowanego kręgu odbiorców, uwrażliwionego na kształt opakowania towarów, i pozwolić mu na odróżnienie towarów wskazanych we wniosku o rejestrację od towarów o innym pochodzeniu handlowym. Stwierdzenie to znajduje dodatkowe poparcie w rejestracji trójwymiarowego znaku towarowego w identycznym kształcie, i to w jedenastu z piętnastu państw członkowskich, z których Wspólnota składała się w dniu złożenia wniosku o rejestrację.

(por. pkt 40, 47, 48)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Znaki towarowe sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami – Ocena oparta wyłącznie na badaniu samego znaku towarowego w związku z oznaczanymi nim towarami i usługami – Okoliczności dotyczące zachowania się właściciela znaku towarowego – Brak związku ze sprawą

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. f))

Summary

Aby ocenić, czy wspólnotowy znak towarowy jest sprzeczny z porządkiem publicznym lub przyjętymi dobrymi obyczajami w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 40/94 i w związku z tym podlega unieważnieniu na podstawie art. 51 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia, należy dokonać analizy samego znaku towarowego, tj. oznaczenia, w związku z towarami lub usługami, dla których znak towarowy został zarejestrowany. Z łącznej lektury wszystkich akapitów art. 7 ust. 1 wynika, że odnoszą się one do samoistnych cech znaku towarowego, a nie do okoliczności związanych z działaniem właściciela znaku towarowego.

Wynika z tego, że okoliczność, iż właściciel wspólnotowego znaku towarowego nie ma prawa oferować w państwie członkowskim usług oznaczanych tym znakiem towarowym ani ich tam reklamować, nie może w żaden sposób zostać uznana za mającą związek z samoistnymi cechami tego znaku towarowego w rozumieniu powyżej wskazanej wykładni. W konsekwencji okoliczność ta nie może skutkować stwierdzeniem, że sam znak towarowy jest sprzeczny z porządkiem publicznym lub przyjętymi dobrymi obyczajami.

(por. pkt 27–29)
Keywords

Summary



Keywords

1. Spójność gospodarcza i społeczna – Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego – Przyznanie wspólnotowej pomocy finansowej – Określenie ram prawnych i finansowych pomocy w decyzji wspólnotowej w sprawie jej przyznania – Przekroczenie przez beneficjenta pierwotnie przewidzianych wydatków – Brak wpływu na określenie kwoty pomocy

(rozporządzenie Rady nr 1787/84)

2. Spójność gospodarcza i społeczna – Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego – Przyznanie wspólnotowej pomocy finansowej – Zmiana zakwalifikowania wydatków publicznych przeznaczonych na projekty korzystające z pomocy – Zmiana niezgłoszona Komisji – Niewydanie przez Komisję decyzji w przedmiocie tej zmiany – Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań – Brak

(rozporządzenie Rady nr 1787/84)

Summary

1. Ponieważ decyzja Komisji w sprawie zamknięcia pomocy finansowej przyznanej w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i dorozumiane odrzucenie wniosku o sprostowanie rozliczenia odnoszącego się do innej pomocy finansowej przyznanej w ramach tego funduszu jest zgodne z zasadą, według której ramy prawne i finansowe każdej pomocy są ściśle określone w decyzji wspólnotowej w sprawie przyznania danej pomocy, to Komisja ma prawo ograniczyć się do wypłaty wskazanej w niej kwoty, mimo że łączne wydatki publiczne okazują się wyższe niż wydatki pierwotnie przewidziane.

(por. pkt 46, 50)

2. Jeśli w ramach wspólnotowej pomocy finansowej przyznanej w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego nie zostało wykazane, iż właściwe władze krajowe poinformowały Komisję w odpowiednim czasie, i to dokładnie, że Komisja może spodziewać się ze strony beneficjentów takiej pomocy zmian wprowadzonych do finansowanych projektów, to brak sprzeciwu ze strony Komisji wobec tych zmian nie może być rozumiany jako zgoda Komisji na zakwalifikowanie niektórych wydatków publicznych na inny projekt niż ten, na który były one pierwotnie przeznaczone.

Wynika stąd, że aby zakwestionować zgodność z prawem decyzji zamykającej pomoc finansową, która w sposób dorozumiany odrzuca wniosek o sprostowanie rozliczenia odnoszącego się do pomocy finansowej, beneficjent nie może powoływać się na ochronę uzasadnionych oczekiwań, ponieważ na zasadę tę powołać się może jedynie podmiot gospodarczy, w którym instytucja wzbudziła uzasadnione nadzieje.

(por. pkt 62, 64)
Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Słowne znaki towarowe CALPICO i CALYPSO

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))

2. Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze – Izby odwoławcze – Uznanie charakteru administracyjnego Urzędu – Prawo stron do sprawiedliwego „procesu” – Brak

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 60–62)

3. Wspólnotowy znak towarowy – Decyzje Urzędu – Poszanowanie prawa do obrony – Zakres zasady

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 73)

Summary

1. W odczuciu przeciętnego konsumenta niemieckiego nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do oznaczenia słownego CALPICO, o którego rejestrację w charakterze wspólnotowego znaku towarowego wniesiono dla „wód mineralnych i gazowanych oraz innych napojów bezalkoholowych, w szczególności napojów izotonicznych; napojów owocowych i soków owocowych; syropów i innych preparatów do produkcji napojów”, należących do klas 29, 30 i 32 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, oraz w odniesieniu do słownego znaku towarowego CALYPSO, zarejestrowanego wcześniej w Niemczech dla „proszków owocowych i bezalkoholowych preparatów owocowych do produkcji napojów bezalkoholowych (wszystkie z wymienionych także w postaci produktów rozpuszczalnych)”, należących do klasy 32 wspomnianego porozumienia, ponieważ mimo że towary oznaczone pozostającymi w konflikcie znakami towarowymi są w części identyczne i w części znacząco podobne, różnica wizualna oraz wyraźna różnica fonetyczna i koncepcyjna między pozostającymi w konflikcie znakami towarowymi pozwalają wykluczyć prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd właściwego kręgu odbiorców poprzez pomylenie obu znaków towarowych, nawet gdyby docelowy konsument nie zwracał szczególnej uwagi na te znaki.

(por. pkt 45, 54, 55)

2. Powoływanie się względem izb odwoławczych Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) na prawo do sprawiedliwego „procesu” w rozumieniu art. 6 ust. 1 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka jest wykluczone, ponieważ postępowanie przed izbami odwoławczymi nie ma charakteru postępowania sądowego, tylko administracyjnego.

(por. pkt 62)

3. Nawet jeśli prawo do bycia wysłuchanym, zawarte w art. 73 zdanie drugie rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, obejmuje wszystkie elementy faktyczne i prawne oraz elementy dowodowe stanowiące podstawę decyzji Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), to nie znajduje ono jednak zastosowania do ostatecznego stanowiska, jakie organ administracji ma zamiar zająć.

(por. pkt 65)
Zgodnie z zasadą 68 rozporządzenia nr 2868/95 wykonującego rozporządzenie nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, której tytuł brzmi dokładnie: „Nieprawidłowości w [...] [doręczeniu]”, że w przypadku gdy dokument dotarł do adresata, a Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) nie jest w stanie udowodnić, że został on należycie doręczony, lub jeżeli przepisy odnoszące się do jego doręczenia nie były przestrzegane, dokument uważa się za doręczony z datą ustaloną przez Urząd jako data odbioru.

Przepis ten odczytywany w całości należy rozumieć w ten sposób, że przyznaje

on Urzędowi możliwość ustalenia dnia, w którym dokument dotarł do adresata, jeśli nie jest on w stanie udowodnić, że dokument został należycie doręczony adresatowi lub jeżeli przepisy odnoszące się do jego doręczenia nie były przestrzegane, a ponadto wiąże z tym dowodem skutki prawne prawidłowego doręczenia. Skoro zasada 68 rozporządzenia nr 2868/95 nie ustanawia żadnych formalnych wymogów przeprowadzenia tego dowodu, należy przyznać, że można tego dokonać za pośrednictwem faksu, o ile okoliczności, w jakich nastąpiło przesłanie, nadają mu moc dowodową.

(por. pkt 63-65)
W ramach skargi o odszkodowanie, po ogłoszeniu wyroku wstępnego, którym Sąd nakazał Wspólnocie naprawienie szkody poniesionej przez członków personelu wspólnego przedsiębiorstwa Joint European Torus (JET) wskutek stosowania do nich odmiennego statusu prawnego niż wobec członków personelu tymczasowego, zaszeregowanie do grupy i stopnia każdego ze skarżących na początku okresu dającego prawo do odszkodowania powinno zostać ustalone z uwzględnieniem jego rzeczywistego zatrudnienia, zaś okres ten wynosi pięć lat, licząc od daty początku obowiązywania najstarszej zawartej z nim lub przedłużonej umowy, przy czym data ta nie może wykraczać poza okres pięciu lat.

O ile bowiem Sąd ograniczył prawo do uzyskania naprawienia szkody każdego ze skarżących do okresu co najwyżej pięciu lat, orzekł jednak, że od początku, to jest od ich pierwszego zatrudnienia, zainteresowani powinni być zatrudnieni jako członkowie personelu tymczasowego, a stan bezprawności trwał przez cały okres istnienia wspólnego przedsiębiorstwa. W konsekwencji sytuacji każdego ze skarżących na początku okresu dającego prawo do odszkodowania nie można traktować na równi z sytuacją wynikającą z pierwszego zatrudnienia, lecz przy jej rozpatrywaniu należy pamiętać o tym, że już w chwili pierwszego zatrudnienia w charakterze pracownika kontraktowego zainteresowany powinien był zostać zatrudniony jako członek personelu tymczasowego, co prowadzi do uwzględnienia „kariery zawodowej” sprzed tego okresu. Ta metoda „odtworzenia ścieżki kariery” w sposób nieunikniony obejmuje awanse, jakie mógłby uzyskać każdy ze skarżących.

W odniesieniu do awansów w okresie dającym prawo do odszkodowania Sąd uznał bowiem, że to utrzymanie dyskryminującego prawnie położenia tego personelu właśnie względem etatowych członków zespołu projektu JET stanowi zawinioną bezprawność i spowodowało wyrządzenie im szkody. W konsekwencji podobnym położeniem personelu tymczasowego EWEA, które powinno być punktem wyjścia przy ustalaniu, z jakich postępów kariery skarżący mogliby skorzystać, jest sytuacja, w danym wypadku najbardziej korzystna, etatowych członków zespołu projektu JET.

(por. pkt 49–51, 64, 67)
Sprawa T-292/02

Confederazione Nazionale dei Servizi (Confservizi)

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

„Pomoc państwa — System pomocy przyznanej przez władze włoskie niektórym przedsiębiorstwom użyteczności publicznej w formie zwolnień podatkowych i pożyczek o preferencyjnym oprocentowaniu — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Związek przedsiębiorstw — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność”

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba w składzie powiększonym) z dnia 11 czerwca 2009 r. II ‐ 1661

Streszczenie wyroku

Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie – Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność systemu pomocy ze wspólnym rynkiem

(art. 230 akapit 4 WE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 1 lit. h), art. 20)

Skargi wnoszone przez stowarzyszenie są dopuszczalne w pewnych przypadkach, a mianowicie wtedy gdy reprezentuje ono interesy przedsiębiorstw, które same mają legitymację procesową, gdy stowarzyszenie jest wyodrębnione z uwagi na wpływ na jego własne interesy jako stowarzyszenia, w szczególności dlatego że zaskarżony akt wpłynął na jego sytuację jako negocjatora, a także gdy przepis prawny przyznaje mu wyraźnie szereg uprawnień o charakterze proceduralnym.

Co się tyczy skargi stowarzyszenia przedsiębiorstw na decyzję Komisji stwierdzającą niezgodność systemu pomocy ze wspólnym rynkiem, jeśli chodzi o pierwszy przypadek, to możliwość określenia w mniej lub bardziej precyzyjny sposób liczby czy nawet tożsamości podmiotów prawa, w stosunku do których dany środek znajduje zastosowanie, nie oznacza w żadnym razie, iż należy uznać, że ów środek dotyczy tych podmiotów indywidualnie, o ile bezsporne jest, że omawiane zastosowanie uwarunkowane jest wystąpieniem obiektywnej sytuacji prawnej lub faktycznej zdefiniowanej przez ten akt.

Jeśli chodzi o drugi przypadek, fakt, iż stowarzyszenie uczestniczyło w postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 1 lit. h) i art. 20 rozporządzenia nr 659/1999 w sprawie stosowania art. 88 WE, nie pozwala uznać, że wywarty został wpływ na jej rolę negocjatora przez akt, o którego stwierdzenie nieważności wniesiono. Wspomniane bowiem przepisy nie przyznają stowarzyszeniom reprezentującym zbiorowe interesy żadnego specjalnego statusu w porównaniu ze statusem jakiejkolwiek innej zainteresowanej strony.

Jeśli chodzi o trzeci przypadek, wprawdzie art. 1 lit. h) i art. 20 rozporządzenia nr 659/1999 przyznają zainteresowanym stronom szereg uprawnień proceduralnych, sam fakt jednak, iż stowarzyszenie mogło przedstawić uwagi w ramach postępowania z art. 88 ust. 2 WE i może zostać uznane za zainteresowaną stronę, nie wystarczy do uznania dopuszczalności skargi.

(por. pkt 52, 53, 58, 59)
Sprawa T-309/02

Acegas-APS SpA

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

„Pomoc państwa — System pomocy przyznanej przez władze włoskie niektórym przedsiębiorstwom użyteczności publicznej w formie zwolnień podatkowych i pożyczek o preferencyjnym oprocentowaniu — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność”

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba w składzie powiększonym) z dnia 11 czerwca 2009 r. II ‐ 1811

Streszczenie wyroku

Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie – Decyzja Komisji zakazująca wprowadzenia systemu pomocy sektorowej – Skarga przedsiębiorstwa, które nie skorzystało z pomocy indywidualnej przyznanej na podstawie tego systemu

(art. 230 akapit czwarty WE)

Osoba fizyczna lub prawna, która nie jest adresatem decyzji, może utrzymywać, że decyzja ta dotyczy jej indywidualnie tylko wtedy, gdy ma ona wpływ na jej sytuację ze względu na szczególne dla niej cechy charakterystyczne lub na sytuację faktyczną, która odróżnia ją od wszelkich innych osób i w związku z tym indywidualizuje w sposób podobny jak adresata decyzji.

Przedsiębiorstwo nie ma w zasadzie legitymacji do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zakazującej wprowadzenia systemu pomocy sektorowej, jeżeli decyzja ta dotyczy przedsiębiorstwa wyłącznie z powodu jego przynależności do tego sektora oraz posiadanego przez nie charakteru potencjalnego beneficjenta wspomnianego systemu pomocy. W odniesieniu do skarżącego przedsiębiorstwa taka decyzja stanowi bowiem środek o charakterze ogólnym, stosowany w określonych obiektywnie sytuacjach oraz wywołujący skutki prawne względem pewnej kategorii osób określonych w sposób ogólny i abstrakcyjny.

Jednakże jeżeli rozpatrywana decyzja dotyczy przedsiębiorstwa nie tylko jako przedsiębiorstwa działającego w danym sektorze i potencjalnego beneficjenta omawianego systemu pomocy, ale również jako rzeczywistego beneficjenta pomocy indywidualnej przyznanej na podstawie tego systemu, której to odzyskanie zostało nakazane przez Komisję, rzeczona decyzja dotyczy tego przedsiębiorstwa indywidualnie, a zatem jego skarga na tę decyzję jest dopuszczalna.

Co się tyczy skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zakazującej wprowadzenia systemu pomocy sektorowej polegającej na trzyletnim zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych, decyzja ta nie dotyczy indywidualnie przedsiębiorstwa, które w stosownym okresie wykazało ujemny wynik finansowy, którego kwota podatku figurująca w zeznaniu podatkowym wynosiła zero i które nie zdołało wykazać, że było niemniej jednak beneficjentem rozpatrywanego systemu. Taka skarga jest niedopuszczalna.

Ponadto fakt, że Komisja ma możliwość określenia z przybliżoną dokładnością liczby lub nawet tożsamości podmiotów prawa, do których ma zastosowanie dany akt, nie oznacza wcale, że podmioty te należy traktować tak, jakby akt ten dotyczył ich indywidualnie.

(por. pkt 46–48, 51, 54, 55)