ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 260/32

Odwołanie od wyroku Sądu (siódmej izby) wydanego w dniu 19 kwietnia 2013 r. w sprawie T-51/11, Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops) przeciwko Komisji, wniesione w dniu 3 lipca 2013 r. przez Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops)

(Sprawa C-379/13 P)

2013/C 260/59

Język postępowania: portugalski

Strony

Wnoszący odwołanie: Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops) (przedstawiciele: N. Morais Sarmento i L. Pinto Monteiro, adwokaci)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu w całości;

— stwierdzenie nieważności całej zaskarżonej decyzji;

— obciążenie Komisji jej kosztami oraz kosztami wnoszącej odwołanie.

Zarzuty i główne argumenty

Naruszenie rozsądnego terminu na wydanie decyzji

(i) Przedawnienie terminu na wszczęcie postępowania

Wnoszący odwołanie uważa, że zaskarżona decyzja została wydana po upływie czteroletniego terminu wyznaczonego dla przedawnienia wszczęcia postępowania w art. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 (1). W podobny sposób, nawet jeżeli okazałoby się, że doszło do ewentualnego przedawania terminu przedawnienia dla wszczęcia postępowania, do czasu wydania jakiejkolwiek decyzji zgodnie z postanowieniami art. 3 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia upłynął okres równy dwukrotności okresu terminu przedawnienia. Ponieważ przedawniło się odpowiednie prawo, zaskarżona decyzja powinna zostać uznana za bezprawną i nienadającą się do wykonania.

(ii) Naruszenie zasady pewności prawa

Skarżąca uważa, że okoliczność, iż Komisja zezwoliła na upływ ponad 20 lat pomiędzy wystąpieniem zarzuconych nieprawidłowości do czasu podjęcia ostatecznej decyzji, wiązała się z naruszeniem zasady pewności prawa. Owa podstawowa zasada porządku prawnego Unii Europejskiej przewiduje, że każdy ma prawo do tego, aby jego sprawy zostały rozpoznane przez instytucje Unii w rozsądnym terminie.

(iii) Naruszenie prawa do obrony

Skarżąca uważa, że zostało naruszone jej prawo do obrony w zakresie, w jakim z uwagi na to, że upłynęło ponad 20 lat pomiędzy zarzucanymi nieprawidłowościami a wydaniem ostatecznej decyzji, skarżąca została pozbawiona prawa do przedstawienia swoich uwag we właściwym czasie, to jest w chwili, w której posiadała jeszcze dokumenty, które umożliwiały jej na uzasadnienie kosztów uznanych przez Komisję za nieklasyfikujące się.

(1) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 260/33

Odwołanie od wyroku Sądu (siódmej izby) wydanego w dniu 19 kwietnia 2013 r. w sprawie T-53/11, Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops) przeciwko Komisji, wniesione w dniu 3 lipca 2013 r. przez Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops)

(Sprawa C-381/13 P)

2013/C 260/61

Język postępowania: portugalski

Strony

Wnoszący odwołanie: Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops) (przedstawiciele: N. Morais Sarmento i L. Pinto Monteiro, adwokaci)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu w całości;

— stwierdzenie nieważności całej zaskarżonej decyzji;

— obciążenie Komisji jej kosztami oraz kosztami wnoszącej odwołanie.

Zarzuty i główne argumenty

Naruszenie rozsądnego terminu na wydanie decyzji

(i) Przedawnienie terminu na wszczęcie postępowania

Wnoszący odwołanie uważa, że zaskarżona decyzja została wydana po upływie czteroletniego terminu wyznaczonego dla przedawnienia wszczęcia postępowania w art. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 (1). W podobny sposób, nawet jeżeli okazałoby się, że doszło do ewentualnego przedawania terminu przedawnienia dla wszczęcia postępowania, do czasu wydania jakiejkolwiek decyzji zgodnie z postanowieniami art. 3 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia upłynął okres równy dwukrotności okresu terminu przedawnienia. Ponieważ przedawniło się odpowiednie prawo, zaskarżona decyzja powinna zostać uznana za bezprawną i nienadającą się do wykonania.

(ii) Naruszenie zasady pewności prawa

Skarżąca uważa, że okoliczność, iż Komisja zezwoliła na upływ ponad 20 lat pomiędzy wystąpieniem zarzuconych nieprawidłowości do czasu podjęcia ostatecznej decyzji, wiązała się z naruszeniem zasady pewności prawa. Owa podstawowa zasada porządku prawnego Unii Europejskiej przewiduje, że każdy ma prawo do tego, aby jego sprawy zostały rozpoznane przez instytucje Unii w rozsądnym terminie.

(iii) Naruszenie prawa do obrony

Skarżąca uważa, że zostało naruszone jej prawo do obrony w zakresie, w jakim z uwagi na to, że upłynęło ponad 20 lat pomiędzy zarzucanymi nieprawidłowościami a wydaniem ostatecznej decyzji, skarżąca została pozbawiona prawa do przedstawienia swoich uwag we właściwym czasie, to jest w chwili, w której posiadała jeszcze dokumenty, które umożliwiały jej na uzasadnienie kosztów uznanych przez Komisję za nieklasyfikujące się.

(1) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 260/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 29 maja 2013 r. — Data I/O GmbH przeciwko Hauptzollamt München

(Sprawa C-297/13)

2013/C 260/36

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht München

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Data I/O GmbH

Druga strona postępowania: Hauptzollamt München

Pytania prejudycjalne

Czy uwagę 2 lit. a) do sekcji XVI (1) należy interpretować w ten sposób, że towar, który spełnia zarówno warunki zaklasyfikowania go jako części w rozumieniu pozycji 8473 Nomenklatury scalonej (CN), jak też warunki zaklasyfikowania go jako samodzielnego towaru do innej pozycji objętej działem CN 84 lub do pozycji objętej działem CN 85, powinien zostać zaklasyfikowany do tej innej pozycji z tego względu, że pozycja CN 8473 nie ma pierwszeństwa wobec innych pozycji objętych działem CN 84 i pozycji objętych działem CN 85?

(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, s. 1), zmienione rozporządzeniami Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r. (Dz.U. L 279, s. 1), nr 1832/2002 z dnia 1 sierpnia 2002 r. (Dz.U. L 290, s. 1), nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. (Dz.U. L 281, s. 1) i nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r. (Dz.U. L 327, s. 1).
—

stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do art. 3 ust. 3 i 4, art. 4 ust. 2, art. 8, art. 9 ust. 1–7, art. 10 ust. 2 i 5, art. 13 ust. 1 i 5, art. 14 ust. 4, art. 14 ust. 5 lit. b), art. 16 ust. 1, art. 25 ust. 5, art. 36 ust. 9 akapit trzeci, art. 41 ust. 1 lit. d), g) i q), art. 41 ust. 3 lit. b) i d), art. 41 ust. 6 lit. a) i c), art. 41 ust. 10 i 12, art. 42 ust. 1, art. 43 ust. 1, 4, i 8, art. 48 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE (1) oraz jej załącznika I pkt 1, a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Rumunia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 54 ust. 1 tej dyrektywy;
—

stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do art. 2 pkt 1, art. 3 ust. 5 lit b), art. 3 ust. 7 i 8, art. 3 ust. 9 lit. c), art. 5, art. 7 ust. 4, art. 9 ust. 1–7, art. 10 ust. 2 i 5, art. 11 ust. 8, art. 13 ust. 4, art. 13 ust. 5 lit. b), art. 16 ust. 1 i 2, art. 25 ust. 1, art. 26 ust. 2 lit. c), art. 31 ust. 3, art. 34 ust. 2, art. 37 ust. 1 lit. k), p) i q), art. 37 ust. 3 lit. b) i d), art. 37 ust. 10–12, art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 1, 4 i 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE (1) oraz jej załącznika I pkt 1, a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Rumunia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 49 ust. 1 tej dyrektywy;
2)

Czy właściwy w sprawach wzorów wspólnotowych sąd jest zobowiązany do tego by traktować niezarejestrowany wzór wspólnotowy jako ważny do celów art. 85 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych, jeśli właściciel prawa wskazuje jedynie co stanowi indywidualny charakter tego wzoru, czy też właściciel prawa do tego wzoru jest zobowiązany do wykazania, że wzór posiada indywidualny charakter zgodnie z art. 6 tego rozporządzenia?
—

wydanie nowego wyroku co do istoty sprawy oddalającego skargę wniesioną na zaskarżoną decyzję lub ponowne przekazanie sprawy do Sądu;
2)

Zgodnie z art. 27 dyrektywy 2009/28/WE państwa członkowskie powinny przyjąć przepisy krajowe niezbędne do wykonania tej dyrektywy do dnia 5 grudnia 2010 r. i powiadomić Komisję o środkach, które podejmują; omawiane powiadomienie stanowi integralną część obowiązku transpozycji dyrektyw UE do prawa krajowego i obowiązku lojalnej współpracy a co znajduje również odzwierciedlenie w art. 260 ust. 3 TFUE.
1)

Czy art. 76 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1) należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach niniejszej sprawy — to znaczy w sytuacji, gdy skarżąca, jej mąż i dziecko mieszkają we Francji, tam pracuje jej mąż, tam znajduje się ośrodek ich interesów życiowych, a skarżąca pobrała w pełnym zakresie świadczenie rodzinne PAJE (prestation d’accueil du jeune enfant) — Republika Czeska jest państwem właściwym do przyznania świadczenia rodzinnego-zasiłku wychowawczego?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 260/28

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 27 czerwca 2013 r. — Public Relations Consultants Association Ltd przeciwko The Newspaper Licensing Agency Ltd i in.

(Sprawa C-360/13)

2013/C 260/50

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Supreme Court of the United Kingdom

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Public Relations Consultants Association Ltd

Strona pozwana: The Newspaper Licensing Agency Ltd i in.

Pytanie prejudycjalne

Jeśli:

i) użytkownik końcowy ogląda stronę internetową bez jej ściągania, drukowania lub przystąpienia do sporządzenia kopii w inny sposób,

ii) kopie tejże strony internetowej są tworzone automatycznie na ekranie oraz w internetowej „pamięci podręcznej” na dysku twardym użytkownika końcowego,

iii) utworzenie tych kopii jest nieodzowne dla procesu technicznego obejmującego prawidłowe i efektywne przeglądanie Internetu,

iv) kopia ekranowa pozostaje na ekranie do chwili, gdy użytkownik końcowy opuści odnośną stronę internetową, kiedy to zostaje automatycznie usunięta w wyniku normalnego funkcjonowania komputera,

v) kopia umieszczona w pamięci podręcznej pozostaje tam do chwili jej nadpisania przez inne materiały w momencie, gdy użytkownik końcowy ogląda kolejne strony internetowe, kiedy to zostaje automatycznie usunięta w wyniku normalnego funkcjonowania komputera oraz

vi) kopie są zachowywane przez czas nie dłuższy niż trwanie zwyczajnych procesów związanych z korzystaniem z Internetu, o których mowa w pkt iv) i v) powyżej;

czy takie kopie są i) tymczasowe, ii) mają charakter przejściowy lub dodatkowy oraz iii) stanowią integralną i podstawową część procesu technologicznego w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE (1)?

(1) Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 260/20

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 13 maja 2013 r. — Elena Recinto-Pfingsten przeciwko Swiss International Air Lines AG

(Sprawa C-259/13)

2013/C 260/34

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Elena Recinto-Pfingsten

Strona pozwana: Swiss International Air Lines AG

Pytanie prejudycjalne

Czy umowę (1) pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego z dnia 26 listopada 2010 r. w wersji decyzji nr 2/2010 (2) Wspólnego Komitetu ds. Transportu Lotniczego Wspólnota/Szwajcaria należy interpretować w ten sposób, że rozporządzenie (WE) nr 261/2004 (3) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 ma zgodnie z jego art. 3 ust. 1 lit. a) zastosowanie również do pasażerów odlatujących z lotnisk znajdujących się w Szwajcarii do państwa trzeciego?

(1) Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego, Dz.U. L 114, s. 73.

(2) Decyzja nr 2/2010 Wspólnego Komitetu ds. Transportu Lotniczego Wspólnota/Szwajcaria ustanowionego na mocy umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego z dnia 26 listopada 2010 r. zastępująca załącznik do umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego, Dz.U. L 347, s. 54.

(3) Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1.
3)

Zgodnie z zasadami postępowania poprzedzającego wniesienie skargi uregulowanego w art. 260 TFUE, Komisja skierowała do Republiki Greckiej wezwanie do usunięcia uchybienia i uzupełniające wezwanie do usunięcia uchybienia, w których wezwała to państwo członkowskie do przedstawienia uwag w zakresie wdrożenia środków wykonujących wspomniany wyżej wyrok.
2)

Czy do celów udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze znaczenie ma okoliczność, że jeżeli orzeczono by, iż prawem właściwym jest prawo państwa członkowskiego B, to rzeczonemu pracownikowi w ogóle nie przysługiwałaby wypłata świadczenia z tytułu choroby; podczas gdy sytuacja taka nie miałaby miejsca, jeżeli orzeczono by, iż prawem właściwym jest prawo państwa członkowskiego, w którym ma on swoje miejsce zamieszkania (to znaczy państwa członkowskiego A)”?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 274/8

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugalia) w dniu 3 lipca 2013 r. — Ascendi Beiras Litoral e Alta, Auto Estradas das Beiras Litoral e Alta, SA przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira

(Sprawa C-377/13)

2013/C 274/13

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD).

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Ascendi Beiras Litoral e Alta, Auto Estradas das Beiras Litoral e Alta, SA.

Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

Pytania prejudycjalne

Czy art. 4 ust. 1 lit. c) i ust. 2 lit. a) art. 7 ust. 1 i art. 10 lit. a) dyrektywy Rady 69/335/EWG (1) z dnia 17 lipca 1969 r. (w brzmieniu nadanym przez dyrektywę Rady 85/303/EWG (2) z dnia 10 czerwca 1985 r.) sprzeciwiają się przepisom krajowym takim jak DL (dekret z mocą ustawy) nr 322-B/2001 z dnia 14 grudnia, który poddał Imposto de Selo (opłacie skarbowej) podwyższenie kapitału zakładowego spółek kapitałowych dokonane w drodze przekształcenia w kapitał zakładowy wierzytelności posiadanych przez akcjonariuszy z tytułu świadczeń akcesoryjnych wykonanych wcześniej na rzecz spółki, nawet wówczas, gdy świadczenia akcesoryjne zostały dokonane w pieniądzu, z uwagi na to, że w dniu 1 czerwca 1984 r. przepisy krajowe poddawały dokonane w ten sposób podwyższenie kapitału IS (opłacie skarbowej) według stawki 2 %, podczas gdy w tej samej dacie zwalniały one z IS (opłaty skarbowej) podwyższenie kapitału dokonane w formie wkładów pieniężnych?

(1) Dyrektywa Rady z dnia 17 lipca 1969 r. dotycząca podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, s. 25.).

(2) Dyrektywa Rady z dnia 10 czerwca 1985 r. zmieniająca dyrektywę 69/335/EWG dotyczącą podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L. 156, s. 23.).
1)

Czy można uznać, że umowa taka jak będąca przedmiotem sporu głównego, na mocy której ustanowiono na rzecz dostawcy produktów naftowych prawo powierzchni na okres czterdziestu pięciu lat w tym celu, by wybudował stację paliw i wydzierżawił ją właścicielowi gruntu na okres równoważny okresowi, na który ustanowiono to prawo, z jednoczesnym narzuceniem obowiązku kupna na zasadach wyłączności przez ten sam okres, ma niewielkie znaczenie i nie jest objęty zakazem ustanowionym w art. 81 ust. 1 WE (obecnie art. 101 ust. 1 TFUE), ze względu przede wszystkim na niewielki, nieprzekraczający 3 % udział dostawcy w rynku, w porównaniu z łącznym udziałem w rynku zaledwie trzech dostawców, wynoszącym około 70 %, mimo że czas trwania tej umowy przekracza przeciętny czas trwania umów zwykle zawieranych na danym rynku?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 274/14

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 16 lipca 2013 r. — R na wniosek ClientEarth przeciwko Secretary of State for the Environment, Food and Rural Affairs

(Sprawa C-404/13)

2013/C 274/25

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Supreme Court of the United Kingdom

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: ClientEarth

Strona przeciwna: Secretary of State for the Environment, Food and Rural Affairs

Pytania prejudycjalne

1) W przypadku, w którym zgodnie z dyrektywą w sprawie jakości powietrza (2008/50/WE) (1) (zwanej dalej „dyrektywą”), w danej strefie lub aglomeracji zgodność z wartościami dopuszczalnymi dwutlenku azotu nie została osiągnięta w terminie do dnia 1 stycznia 2010 r. określonym w załączniku XI do dyrektywy, czy państwo członkowskie zobowiązane jest, na mocy dyrektywy lub art. 4 TUE, do ubiegania się o odroczenie terminu zgodnie z art. 22 dyrektywy?

2) Jeżeli tak, w jakich okolicznościach (jeśli w ogóle) państwo członkowskie może zostać zwolnione z tego obowiązku?

3) Jak duży wpływ (jeśli w ogóle) na obowiązki państwa członkowskiego, które nie spełniło wymogów art. 13, ma art. 23 (w szczególności jego ust. 2)?

4) W przypadku niespełnienia wymogów określonych w art. 13 lub 22, jakie (jeśli w ogóle) środki powinien podjąć sąd krajowy zgodnie z europejskim prawem w celu zapewnienia spełnienia wymogów art. 30 dyrektywy lub art. 4 lub 19 TUE?

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz.U. L 152, s. 1).
2)

W przypadku, jeżeli na pytanie 1 należy udzielić odpowiedzi przeczącej: ile uprzednich przelotów samolotu, który ma być użyty do planowego lotu, ma znaczenie w odniesieniu do nadzwyczajnej okoliczności? Czy istnieje ograniczenie czasowe w odniesieniu do uwzględnienia nadzwyczajnych okoliczności dotyczących uprzednich przelotów? Jeśli tak, jak należy je wyliczyć?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 274/13

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Anotato Dikastirio Kyprou (Republika Cypru) w dniu 16 lipca 2013 r. — Cypra Limited przeciwko Republice Cypru

(Sprawa C-402/13)

2013/C 274/23

Język postępowania: grecki

Sąd odsyłający

Anotato Dikastirio Kyprou

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Cypra Limited

Druga strona postępowania: Republika Cypru

Pytania prejudycjalne

1) Czy przepisy rozporządzenia 854/2004/WE (1) przyznają właściwemu organowi uprawnienia dyskrecjonalne do ustalania czasu, w którym następuje ubój zwierząt, przy uwzględnieniu spoczywającego na tym organie obowiązku wyznaczenia urzędowego lekarza weterynarii w celu sprawowania kontroli uboju zwierząt, lub też czy właściwy organ jest zobowiązany do wyznaczenia takiego lekarza weterynarii w czasie dokonywania uboju ustalonym przez rzeźnika?

2) Czy przepisy rozporządzenia 854/2004/WE przyznają właściwemu organowi uprawnienia dyskrecjonalne do odmowy wyznaczenia urzędowego lekarza weterynarii w celu sprawowania kontroli weterynaryjnej zgodnego z prawem uboju zwierząt, w przypadku, gdy podano do wiadomości dokładny czas, kiedy będzie miał miejsce ubój w autoryzowanej ubojni?

(1) Rozporządzenie (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 139, s. 206).
1A)

Czy prawo Unii, w szczególności art. 45 TFUE oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1612/68 (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie Niderlandy odmówiły pełnoletniemu dziecku, pozostającemu na utrzymaniu pracownika przygranicznego posiadającego obywatelstwo niderlandzkie, zamieszkałego w Belgii, pracującego częściowo w Niderlandach i częściowo w Belgii, prawa do stypendium studenckiego obejmującego kształcenie poza Unią z chwilą, w której uległ rozwiązaniu stosunek pracy pracownika przygranicznego i pracownik ów wykonywał odtąd pracę jedynie w Belgii, z tego względu, że dziecko nie spełniło przesłanki, wedle której powinno ono zamieszkiwać w Niderlandach przynajmniej trzy z sześciu lat poprzedzających zapisanie do placówki edukacyjnej?
—

Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 6/2002 oraz obowiązku badania stanu faktycznego z urzędu zgodnie z art. 63 ust. 1 zdanie pierwsze i drugie rozporządzenia nr 6/2002 Naruszenie to ma cztery następujące aspekty: — niedopuszczalne założenie przez Sąd, że przedstawiona w postępowaniu administracyjnym opinia może zostać nieuwzględniona; — nieprzeprowadzenie analizy opinii i nieprzedstawienie uwag na temat tej opinii w decyzji Izby Odwoławczej oraz w orzeczeniu Sądu; — brak właściwego uzasadnienia decyzji Izby Odwoławczej i orzeczenia Sądu w odniesieniu do naruszenia krajowego prawa autorskiego, w szczególności brak analizy zakresu krajowej ochrony przyznanej przez prawo autorskie; — błędne przyjęcie przez Izbę Odwoławczą i Sąd, że to do skarżącego należy przedstawienie w ramach art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 6/2002 stanu prawnego dotyczącego każdorazowo ochrony przyznanej na podstawie krajowego prawa autorskiego, i jednoczesne naruszenie zakresu ciążących na Izbie Odwoławczej i OHIM obowiązków związanych z ustanowioną w art. 63 ust. 1 zdanie pierwsze i drugie rozporządzenia nr 6/2002 powinnością badania stanu faktycznego i stanu prawnego z urzędu.