ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 41 ust. 1, art. 43 i 45 dyrektywy 2004/18 w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy nie są spełnione przesłanki zastosowania podstaw wykluczenia przewidzianych w tym art. 45, tenże przepis nie sprzeciwia się przyjęciu przez instytucję zamawiającą decyzji o rezygnacji z udzielenia zamówienia publicznego, w odniesieniu do którego wszczęty został przetarg, oraz o nieudzieleniu ostatecznie tego zamówienia jedynemu oferentowi, który pozostał w przetargu i któremu wstępnie udzielono zamówienia.

Prawo Unii nie sprzeciwia się w istocie temu, aby państwa członkowskie przewidziały w swych przepisach możliwość przyjęcia decyzji o odwołaniu przetargu. Uzasadnienie takiej decyzji może obejmować powody, które mają w szczególności związek z oceną celowości – z punktu widzenia interesu publicznego – doprowadzenia do końca postępowania w sprawie udzielenia zamówienia, biorąc pod uwagę między innymi ewentualną zmianę sytuacji gospodarczej lub okoliczności faktycznych czy też potrzeb odnośnej instytucji zamawiającej. Taka decyzja może być również uzasadniona niewystarczającym poziomem konkurencji z uwagi na fakt, że w wyniku postępowania w sprawie udzielenia danego zamówienia okazało się, iż tylko jeden oferent posiada kwalifikacje do wykonania zamówienia. W rezultacie z zastrzeżeniem zachowania zasad przejrzystości i równego traktowania instytucja zamawiająca nie może być zobowiązana do zakończenia wszczętego postępowania w sprawie udzielenia odnośnego zamówienia, nawet jeśli w przetargu pozostał tylko jeden oferent.

(por. pkt 35–37; pkt 1 sentencji)
2)

W wypadku gdyby uchybienie stwierdzone w pkt 1 utrzymywało się w dniu ogłoszenia niniejszego wyroku, Królestwo Szwecji zostanie obciążone zapłatą na rzecz Komisji Europejskiej, na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej”, okresowej kary pieniężnej w wysokości 4000 EUR za każdy dzień zwłoki we wdrożeniu środków niezbędnych w celu zastosowania się do wyroku Komisja/Szwecja (EU:C:2012:192), licząc od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia wykonania wspomnianego wyroku.
Artykuł 1 lit. c) dyrektywy 92/50 odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi sprzeciwia się przepisom krajowym, które wykluczają udział publicznej placówki szpitalnej w postępowaniach w sprawie udzielania zamówień publicznych z uwagi na jej status publicznej jednostki gospodarczej, jeżeli i w zakresie, w jakim placówka ta może działać na rynku zgodnie ze swoimi instytucjonalnymi i statutowymi celami.

W istocie zarówno z przepisów Unii, jak i z orzecznictwa wynika, że dopuszcza się do złożenia oferty lub zgłoszenia kandydatury każdą osobę lub każdy podmiot, które – zważywszy na wymogi określone w ogłoszeniu o zamówieniu publicznym – uważają, że mogą być uznane za odpowiednie w celu zapewnienia realizacji tego zamówienia, niezależnie od tego, czy posiadają status podmiotu prawa prywatnego, czy też podmiotu prawa publicznego, a także bez względu na to, czy działalność na rynku tej osoby lub tego podmiotu ma charakter systematyczny, czy też wyłącznie okazjonalny. W tym względzie jak wynika z treści art. 26 ust. 2 dyrektywy 92/50, państwa członkowskie mają bez wątpienia możliwość udzielenia bądź nieudzielenia określonym kategoriom wykonawców zezwoleń na świadczenie określonych usług i mogą one w szczególności zezwolić albo też nie zezwolić takim podmiotom na prowadzenie działalności na rynku, zależnie od tego, czy działalność ta jest do pogodzenia z ich celami instytucjonalnymi i statutowymi. Niemniej jednak, jeżeli i w zakresie, w jakim podmioty takie mają prawo do oferowania, chociażby sporadycznie, odpłatnie określonych usług na rynku, państwa członkowskie nie mogą zabraniać im uczestniczenia w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego na takie usługi. Taki zakaz nie byłby bowiem zgodny z art. 1 lit. a) i c) dyrektywy 92/50.

(por. pkt 35, 36, 38; pkt 1 sentencji)
2.

Postanowienia podatkowe — Harmonizacja ustawodawstw — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Uprawnienie państw członkowskich do zastosowania obniżonej stawki do niektórych dostaw towarów i świadczenia usług — Stosowanie stawki obniżonej do artykułów przeznaczonych na cele ochrony przeciwpożarowej — Produkty nieobjęte załącznikiem III do dyrektywy 2006/112 — Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Względy uzasadniające — Brak (dyrektywa Rady 2006/112, art. 96, 97, 98, załącznik III) (por. pkt 23–26; sentencja)
Zasada równego traktowania ustanowiona w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem nr 118/97, zmienionego rozporządzeniem nr 1992/2006 stoi na przeszkodzie przepisowi państwa członkowskiego, który uzależnia przyznanie prawa do emerytury po okresie zatrudnienia w systemie stopniowego przechodzenia na emeryturę poprzez skrócenie czasu pracy od tego, czy owo zatrudnienie w ramach tego systemu odbyło się wyłącznie na podstawie przepisów krajowych tego państwa członkowskiego.

Z jednej strony bowiem przepis taki stawia w sytuacji mniej korzystnej, w szczególności pracowników migrujących, którzy skorzystali z prawa do swobodnego przemieszczania się, w zakresie w jakim pracownik migrujący, który po przebyciu zasadniczej części swojej kariery zawodowej w państwie członkowskim, podjął zatrudnienie w innym państwie członkowskim, w którym skorzystał z możliwości skrócenia swojego czasu pracy w ramach systemu stopniowego przechodzenia na emeryturę, oraz może zniechęcać pracodawców mających siedzibę w innym państwie członkowskim do zatrudniania, na zasadach określonych w przepisach tego państwa dotyczących zatrudnienia w systemie stopniowego przechodzenia na emeryturę poprzez skrócenie czasu pracy, osoby, która zasadniczą część swojej kariery zawodowej przebyła w państwie członkowskim, w którym wnioskują o przyznanie emerytury w sytuacji gdy owe przepisy krajowe dotyczące zatrudnienia w systemie stopniowego przechodzenia na emeryturę poprzez skrócenie czasu pracy różnią się od przepisów tego ostatniego państwa członkowskiego.

Ponadto wspomniany przepis nie może być uzasadniony, ponieważ wykracza on poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia zamierzonych celów jakimi są zapewnienie zainteresowanym pracownikom możliwości przejścia na emeryturę na możliwie najlepszych warunkach, a ponadto wspieranie zatrudniania osób bezrobotnych albo stażystów.

W istocie całkowite i bezwarunkowe skreślenie możliwości uwzględnienia okresu zatrudnienia w systemie stopniowego przechodzenia na emeryturę poprzez skrócenie czasu pracy, przebytego w innym państwie członkowskim, przy ustalaniu prawa do emerytury krajowej zupełnie pomija fakt, że system stopniowego przechodzenia na emeryturę poprzez skrócenie czasu pracy stosowany w innym państwie członkowskim może w danym wypadku realizować cele identyczne bądź podobne do tych, które zostały przewidziane w prawie państwa członkowskiego, w którym wnioskowane jest przyznanie emerytury w oparciu o zasady identyczne lub podobne do przewiedzianych przez to uregulowanie, wskutek czego stosowanie tego systemu może podobnie realizować dany cel lub cele.

(por. pkt 35–37, 39, 41, 42, 46; pkt 1 sentencji)
Artykuł 23 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 1008/2008 w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty należy interpretować w ten sposób, że w ramach elektronicznego systemu rezerwacji ostateczna cena, jaką należy zapłacić, powinna być podawana przy każdym wskazaniu cen za przewozy lotnicze, w tym już przy pierwszej informacji o nich.

Otóż z brzmienia tego przepisu wynika, że ostateczna cena podlegająca zapłacie powinna być wskazywana zawsze, bez rozróżnienia pomiędzy momentem, gdy wspomniana cena jest wskazana za pierwszym razem, momentem, gdy klient wybiera dany lot, a momentem, gdy umowa jest ostatecznie zawierana. Ponadto z motywu 16 rozporządzenia nr 1008/2008 wynika, że nałożony na przewoźnika lotniczego obowiązek, aby zawsze wskazywać ostateczną cenę, jaką należy zapłacić, jest konieczny do umożliwienia klientowi skutecznego porównania cen przewozów lotniczych wykonywanych przez różnych przewoźników lotniczych, co jest zgodne z celem realizowanym przez art. 23 ust. 1 owego rozporządzenia odnoszącym się do skutecznego porównania cen przewozów lotniczych.

(por. pkt 25, 34, 35; pkt 1 sentencji)
Wykładni art. 7 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 1408/71 w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 118/97, zmienionego rozporządzeniem nr 1992/2006, należy dokonywać w ten sposób, że umowa dwustronna dotycząca świadczeń z zabezpieczenia społecznego należnych obywatelom jednego z umawiających się państw, którzy na terytorium drugiego umawiającego się państwa mieli status uchodźców politycznych – którą to umowę państwa te zawarły przed przystąpieniem do Unii Europejskiej i nie została ona wymieniona w załączniku III do tego rozporządzenia – nie znajduje w dalszym ciągu zastosowania do sytuacji uchodźców politycznych, którzy powrócili do ojczyzny przed zawarciem tej umowy dwustronnej i przed wejściem w życie tego rozporządzenia

W tym względzie zasady ustalone w wyroku z dnia 7 lutego 1991 r., Rönfeldt, C‑227/89, opierają się na założeniu, że zainteresowany mógł zasadnie oczekiwać, iż będzie mógł powołać się na postanowienia umowy dwustronnej, która obowiązywała w chwili podjęcia przez niego decyzji o przeniesieniu się do innego państwa członkowskiego

Z tego powodu w okolicznościach, w których zainteresowani wyjechali z państwa członkowskiego do swego państwa pochodzenia sześć lat przed podpisaniem umowy dwustronnej, owi zainteresowani nie mogli zasadnie oczekiwać, że będą mogli powoływać się na postanowienia umowy dwustronnej, bowiem w chwili powrotu przez nich do ich państwa pochodzenia nie została ona jeszcze zawarta.

(por. pkt 41, 42, 45; sentencja)
Zezwolenie taksówkom londyńskim – dla celów stworzenia bezpiecznego i efektywnego systemu transportu – na poruszanie się po znajdujących się na drodze publicznej pasach przeznaczonych dla autobusów w godzinach obowiązywania ograniczeń w ruchu na tych pasach w powiązaniu z zakazem korzystania z owych pasów przez prywatne pojazdy przeznaczone do najmu z kierowcą, chyba że następuje to w celu zabrania lub wysadzenia pasażerów, którzy wcześniej je zamówili, nie okazuje się mieć charakteru wiążącego się z użyciem zasobów państwowych lub z przysporzeniem tym taksówkom selektywnej korzyści gospodarczej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, co powinien jednak ustalić sąd odsyłający.

W istocie do celów stwierdzenia istnienia pomocy państwa należy wykazać dostatecznie bezpośredni związek między z jednej strony korzyścią przyznaną beneficjentowi a z drugiej strony uszczupleniem budżetu państwowego bądź wystąpieniem dostatecznie konkretnego gospodarczego ryzyka powstania obciążeń dla tego budżetu.

Okoliczność, że taksówki londyńskie mogą korzystać z tych pasów, nie narażając się na ryzyko otrzymania mandatu, nie wynika z odstąpienia przez władze publiczne z pobierania należnych mandatów, ale z zezwolenia udzielonego taksówkom na korzystanie z owych pasów. Dlatego też okoliczność, że taksówki londyńskie nie są zobowiązane do zapłaty mandatów z tytułu korzystania przez nie z pasów przeznaczonych dla autobusów, nie wiąże się z dodatkowymi obciążeniami dla władz publicznych mogącymi prowadzić do użycia zasobów państwowych.

Ponadto w sytuacji gdy państwo, dążąc do realizacji celu przewidzianego w przepisach tego państwa, przyznaje użytkownikom infrastruktury publicznej, która nie jest przedmiotem działalności gospodarczej wykonywanej przez władze publiczne, prawo dostępu do tej infrastruktury na preferencyjnych warunkach, nie przyznaje ono koniecznie korzyści gospodarczej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

Właściwe krajowe władze publiczne powinny dysponować zakresem uznania, zarówno jeśli chodzi o konieczność rezygnacji z potencjalnych dochodów, aby osiągnąć zamierzony cel przewidziany w przepisach prawnych, jak i o określenie stosownych kryteriów przyznania prawa, które powinny jednak zostać ustalone wcześniej w przejrzysty i niedyskryminacyjny sposób.

W istocie art. 107 ust. 1 TFUE nakazuje ustalenie, czy w ramach danego systemu prawnego dany przepis krajowy może sprzyjać niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów w porównaniu z innymi, które w świetle celu tego systemu znajdują się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej.

W tym względzie określenie odpowiednio sytuacji taksówek londyńskich i sytuacji prywatnych pojazdów przeznaczonych do najmu z kierowcą, jak również ocena ewentualnej porównywalności tych sytuacji stanowią kwestie podlegające właściwości sądu odsyłającego, który jako jedyny dysponuje wszystkimi istotnymi informacjami na temat stanu faktycznego i prawnego.

(por. pkt 34, 40, 41, 48, 49, 55, 57, 63; pkt 1 sentencji)
W wypadku gdyby organy krajowe badające wniosek osoby ubiegającej się o azyl, która odmówiła pełnienia służby wojskowej uznały, że nie zostało wykazane, by owa służba, miała pociągać za sobą popełnianie zbrodni wojennych w rozumieniu art. 9 ust. 2 lit e) dyrektywy 2004/83 w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osób, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony, przepisy art. 9 ust. 2 lit. b) i c) owej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie wydaje się, by środki grożące osobie ubiegającej się o azyl, takie jak skazanie na karę pozbawienia wolności lub wydalenie ze służby, mogły zostać uznane, w świetle wykonywania przez zainteresowane państwo jego uzasadnionego prawa do utrzymywania sił zbrojnych, za do tego stopnia nieproporcjonalne lub dyskryminujące, by zaliczyć je do aktów prześladowania, o których mowa w tych przepisach. Dokonanie stosownych ustaleń należy jednak do organów krajowych.

(por. pkt 48, 56; pkt 2 sentencji)
W wypadku braku precyzyjności we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, przepisów prawa Unii, o których wykładnię wniesiono do Trybunału, należy wyodrębnienie na podstawie wszystkich okoliczności przedstawionych przez sąd odsyłający, a w szczególności na podstawie uzasadnienia postanowienia odsyłającego, przepisów prawa Unii, które wymagają wykładni w kontekście przedmiotu sporu.

Dyrektywa 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej powinna być interpretowana w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona uprzedniemu i obowiązkowemu stosowaniu krajowego postępowania administracyjnego w przypadku, w którym organ podatkowy podejrzewa istnienie praktyki stanowiącej nadużycie, pod warunkiem że tryby tego postępowania nie są mniej korzystne od trybów regulujących podobne sytuacje o charakterze wewnętrznym, oraz że nie czynią one praktycznie niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym wykonywania praw przyznanych przez porządek prawny Unii. Jest tak w wypadku uprzedniego postępowania, które po pierwsze jest korzystne dla osoby podejrzanej o dopuszczenie się nadużycia prawa, w zakresie, w jakim zmierza ono do zagwarantowania przestrzegania określonych praw podstawowych, w szczególności prawa do bycia wysłuchanym i które po drugie, nie sprzeciwia się samo w sobie celowi w postaci zwalczania oszustw, unikania opodatkowania i ewentualnych nadużyć, uznanemu przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.

(por. pkt 26, 29, 32, 34; sentencja)
Prawo Unii – Bezpośrednia skuteczność – Prawa podmiotowe – Zapewnienie przez sądy krajowe – Skarga do sądu – Zasada autonomii proceduralnej – Określenie zarówno sądów właściwych do rozpoznania skarg opartych na prawie Unii, jak i zasad postępowania stosujących się do tych skarg – Granice – Poszanowanie zasad równoważności i skuteczności – Badanie przez sąd krajowy

(dyrektywa Rady 93/13)
Artykuł 46a ust. 3 lit. c) rozporządzenia nr 1408/71 w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 118/97, zmienionego rozporządzeniem nr 1992/2006, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on część świadczenia wynikającą z okresu ubezpieczenia, podczas którego zainteresowany był uprawniony do uzyskania zwolnienia z podlegania systemowi ubezpieczenia obowiązkowego, jeżeli okoliczność, że zainteresowany podlegał ubezpieczeniu w rozpatrywanym okresie, ma wpływ na zakres świadczenia z zabezpieczenia społecznego.

W istocie dobrowolny lub fakultatywny charakter ubezpieczenia może wynikać zarówno z okoliczności, że zainteresowany musi zwrócić się o objęcie systemem ubezpieczenia lub o kontynuację ubezpieczenia, jak i z okoliczności, że jest on uprawniony do uzyskania zwolnienia z obowiązku podlegania temu ubezpieczeniu. Te dwie sytuacje stanowią wybór ubezpieczonego i świadczą zatem o tym, że podleganie ubezpieczeniu, w razie jego utrzymania, pozostaje fakultatywne.

(por. pkt 52, 59; sentencja)
Artykuł 3 ust. 3 dyrektywy 92/12 w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania oraz art. 1 ust. 3 dyrektywy 2008/118 w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, aby produkty nienależące do zakresu stosowania tych dyrektyw, takie jak oleje smarowe wykorzystywane do celów innych niż napędowe i grzewcze, były objęte podatkiem regulowanym przez zasady identyczne jak te dotyczące systemu ujednoliconego podatku akcyzowego, ustanowionego przez rzeczone dyrektywy, jeżeli fakt objęcia rzeczonych produktów tym podatkiem nie powoduje formalności przy przekraczaniu granic w handlu pomiędzy państwami członkowskimi.

W tym względzie wymogi krajowego systemu zawieszenia poboru akcyzy dotyczącego tych produktów, które znajdują zastosowanie zarówno wobec produktów przywożonych z innego państwa członkowskiego, jak i produktów nabywanych w obrocie krajowym nie mogą zostać uznane za formalności przy przekraczaniu granic.

Ponadto za stanowiące formalności przy przekraczaniu granic nie mogą być uznane obowiązki związane z procedurą z zapłatą akcyzy, czyli zgłoszenie planowanego nabycia wewnątrzwspólnotowego i złożenie zabezpieczenia akcyzowego, ponieważ muszą one zostać spełnione, zanim dane produkty przekroczą granicę, gdy złożenie zabezpieczenia akcyzowego jest związane ze zdarzeniem powodującym powstanie obowiązku podatkowego akcyzy a formalności te odpowiadają wymogom, które powinny spełnić osoby zobowiązane do zapłaty podatku akcyzowego zgodnie z art. 34 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 2008/118. Podobnie za stanowiące formalności przy przekraczaniu granic nie mogą być uznane obowiązki złożenia deklaracji uproszczonej, obliczenia i zapłaty akcyzy w terminie w terminie 10 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego, a także prowadzenia ewidencji nabywanych wewnątrzwspólnotowo wyrobów akcyzowych, które mają na celu zapewnienie zapłaty należnej akcyzy.

(por. pkt 38, 39–43, 52; sentencja)
Zgodnie z art. 272 TFUE w związku z art. 256 TFUE Sąd jest właściwy do orzekania w pierwszej instancji na mocy klauzuli arbitrażowej przewidzianej w umowie prawa publicznego lub prawa prywatnego zawartej przez Unię lub na jej rachunek. Z powyższego wynika, że art. 272 TFUE stanowi przepis szczególny pozwalający wystąpić do sądu Unii na podstawie klauzuli arbitrażowej uzgodnionej przez strony w odniesieniu do umów prawa publicznego lub prywatnego i to bez ograniczenia w związku z charakterem powództwa wniesionego do sądu Unii.

Zgodnie z klauzulą arbitrażową zawartą w danych umowach, Sąd albo Trybunał – w zależności od danego przypadku – jest właściwy w rozstrzyganiu sporów między Unią i wykonawcami w przedmiocie ważności, stosowania lub wykładni tych umów. Z tego wynika, że ta klauzula arbitrażowa także nie ogranicza właściwości Sądu lub Trybunału w związku z charakterem powództwa. Analizowana klauzula z punktu widzenia jej brzmienia może zatem uzasadniać właściwość Sądu lub Trybunału do rozpoznawania powództwa o ustalenie istnienia prawa lub stosunku prawnego, takiego jak w omawianej sprawie, w zakresie sporu między Unią a wnoszącą odwołanie dotyczącego ważności, stosowania lub wykładni tych umów.

(por. pkt 22, 23, 25, 26)
Akapit drugi szczególnego mechanizmu przewidzianego w rozdziale 2 załącznika IV do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie nakłada on na uprawnionego z patentu lub z dodatkowego świadectwa ochronnego ani na osobę wywodzącą od niego swoje uprawnienia obowiązku poinformowania o zamiarze sprzeciwienia się planowanemu importowi przed powołaniem się na ich prawa na podstawie akapitu pierwszego tego mechanizmu. Jeżeli jednak ów uprawniony lub osoba wywodząca od niego swoje uprawnienia nie wyrażą takiego zamiaru w przewidzianym w akapicie drugim wspomnianego mechanizmu terminie oczekiwania wynoszącym jeden miesiąc, to osoba, która zamierza importować dany produkt leczniczy, może zasadnie wystąpić do właściwych organów o zezwolenie na import tego produktu i w danym przypadku przystąpić do jego importowania i wprowadzania do obrotu. Szczególny mechanizm pozbawia zatem uprawnionego lub osobę wywodzącą od niego swoje uprawnienia możliwości powołania się na ich prawa na podstawie akapitu pierwszego tego mechanizmu wobec importu i wprowadzenia do obrotu tego produktu leczniczego, które nastąpiły przed wyrażeniem tego zamiaru.

Jednakże nawet w takiej sytuacji uprawniony z patentu lub z dodatkowego świadectwa ochronnego lub osoba wywodząca od niego swoje uprawnienia nie mogą zostać uznani za pozbawionych prawa do powołania się na szczególny mechanizm. Chociaż nie mogą oni domagać się naprawienia szkody poniesionej w związku z importem, któremu nie sprzeciwili się w odpowiednim terminie, to ów uprawniony lub osoba wywodząca od niego swoje uprawnienia co do zasady są w dalszym ciągu uprawnieni do sprzeciwienia się na przyszłość dalszemu importowi lub wprowadzaniu do obrotu produktu leczniczego chronionego na podstawie patentu lub dodatkowego świadectwa ochronnego.

(por. pkt 32, 33; pkt 1 sentencji)
Artykuł 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, iż ma on zastosowanie do powództwa zmierzającego do obciążenia odpowiedzialnością emitenta certyfikatu z tytułu prospektu emisyjnego dotyczącego tego certyfikatu, jak też naruszenia innych prawnych obowiązków informacyjnych spoczywających na tym emitencie, o ile odpowiedzialność ta nie jest objęta zakresem umowy lub roszczeń wynikających z umowy w rozumieniu art. 5 pkt 1 tego rozporządzenia. Zgodnie z art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 sądy miejsca zamieszkania powoda są właściwe z tytułu zaistnienia szkody do rozpoznania takiego powództwa, w szczególności jeżeli szkoda ta wystąpi bezpośrednio na rachunku bankowym powoda prowadzonym w banku mającym siedzibę w okręgu jurysdykcyjnym tych sądów.

(por. pkt 57; pkt 3 sentencji)