71.

W świetle powyższych rozważań sądzę, że Trybunał powinien udzielić odpowiedzi na pytania podniesione przez Okresný súd Dunajská Streda (sąd okręgowy Dunajská Streda, Słowacja) w następujący sposób: — Wyrazy „w formie papierowej lub na innym trwałym nośniku”, o których mowa w art. 10 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG odnoszą się do nośnika, na którym umowa o kredyt jest sporządzana i przekazywana konsumentowi. Wyrazy te obejmują swoim zakresem zarówno warunki umowy o kredyt zawartej przez strony, jak również elementy informacji wymienione w art. 10 ust. 2 dyrektywy 2008/48, które stanowią część umowy o kredyt. Artykuł 10 nie wprowadza wymogu, że umowa o kredyt powinna zostać podpisana przez strony ani że informacje wymienione w art. 10 ust. 2 muszą zostać przekazane w jednym dokumencie. Dyrektywa 2008/48 nie stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który wprowadzałby wymóg umieszczenia wszystkich wymaganych informacji na piśmie w jednym podpisanym dokumencie. Dyrektywa 2008/48 również nie stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który zezwala na przekazywanie elementów wymaganych informacji w formie papierowej lub na innym trwałym nośniku w ogólnych warunkach handlowych kredytodawcy, zamiast w samej (podpisanej) umowie o kredyt konsumencki, jednakże pod warunkiem zaistnienia co najmniej niżej wymienionych przesłanek: (i) odrębne dokumenty łącznie zawierające wszystkie wymagane informacje winny być przekazane konsumentowi w tym samym momencie przed zawarciem umowy; (ii) sama umowa kredytowa powinna zawierać jasne i precyzyjne odesłania do wymaganych informacji, ze wskazaniem w jakim dokładnie miejscu należy ich szukać w ogólnych warunkach handlowych kredytodawcy; oraz (iii) kredytodawca powinien móc udowodnić, że przekazał wymagane informacje konsumentowi przed zawarciem umowy. Do sądu krajowego należy ocena, czy przepisy prawa krajowego spełniają te przesłanki, a w konsekwencji, czy dyrektywa 2008/48 stoi im na przeszkodzie. — Wyrazy „częstotliwość płatności” w art. 10 ust. 2 lit. h) dyrektywy 2008/48 nie nakładają na kredytodawcę obowiązku określenia w umowie o kredyt dokładnej daty, kiedy należy dokonywać poszczególnych płatności. — Artykuł 10 ust. 2 lit. i) dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że tabelę spłat należy przekazać w przypadku, gdy ma miejsce spłata kapitału w ramach umowy o kredyt na czas określony, a konsument żąda przekazania tabeli spłat. Jednakże dyrektywa 2008/48 nie stoi na przeszkodzie temu, aby państwa członkowskie zobowiązały kredytodawców do przekazania dodatkowej tabeli spłat z chwilą wejścia w życie umowy o kredyt. — Do sądu krajowego należy ocena w każdym indywidualnym przypadku, czy pominięcie w umowie o kredyt konsumencki niektórych konkretnych elementów wymaganych informacji wymienionych w art. 10 ust. 2 dyrektywy 2008/48 stanowiłoby istotne zagrożenie dla zdolności konsumenta do dokonania oceny czy zawarcie transakcji kredytowej jest pożądane – w celu ustalenia, czy sankcja skutkująca tym, że kredytodawca zobowiązany jest do zrezygnowania z wszystkich odsetek oraz do ponoszenia wszystkich kosztów związanych z umową o kredyt, jest proporcjonalna, czy też bardziej odpowiednia byłaby łagodniejsza sankcja.