Sprawa T-469/07

Philips Lighting Poland S.A. i Philips Lighting BV

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej

„Dumping — Przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL-i) pochodzących z Chin, Wietnamu, Pakistanu i Filipin — Wygaśnięcie środków antydumpingowych — Przegląd — Artykuł 4 ust. 1, art. 5 ust. 4 i art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 384/96 [obecnie art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 4 i art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009] — Pojęcie przemysłu wspólnotowego — Ustalenie szkody — Obowiązek uzasadnienia”

Streszczenie – wyrok Sądu (piąta izba) z dnia 11 lipca 2013 r.

Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Szkoda – Pojęcie przemysłu wspólnotowego – Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji – Definicja przemysłu wspólnotowego popierającego skargę do Komisji lub wniosek w toku procedury przeglądu – Łączna produkcja producentów stanowiąca znaczącą część – Odesłanie do minimalnego dwudziestopięcioprocentowego progu – Dopuszczalność

Skarga o stwierdzenie nieważności – Dopuszczalność – Oddalenie skargi co do istoty bez orzekania w przedmiocie dopuszczalności – Swobodna ocena przysługująca sądowi Unii

Sąd Unii ma prawo oceniać w świetle okoliczności każdej poszczególnej sprawy, czy względy prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości uzasadniają oddalenie skargi co do istoty bez uprzedniego orzekania co do jej dopuszczalności. (por. pkt 61)

Artykuł 5 ust. 4 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96 (obecnie art. 5 ust. 4 rozporządzenia nr 1225/2009) nie zobowiązuje w żaden sposób Komisji do zakończenia toczącego się postępowania antydumpingowego, jeżeli poziom poparcia wniosku spadł poniżej minimalnego progu wynoszącego 25% produkcji wspólnotowej. Przepis ten dotyczy bowiem wyłącznie poziomu poparcia wniosku niezbędnego do wszczęcia postępowania przez Komisję. Co więcej, zgodnie z art. 9 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia (obecnie art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1225/2009) Komisja nie ma obowiązku zamknięcia postępowania w przypadku wycofania wniosku. A foritori podobnie powinno być w przypadku samego tylko spadku poparcia dla niego. Ponieważ art. 5 ust. 4 i art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego mają zastosowanie do przeglądów przeprowadzanych na podstawie art. 11 ust. 5 tego rozporządzenia (obecnie art. 11 ust. 5 rozporządzenia nr 1225/2009), przedstawione powyżej zasady mają zastosowanie również w przypadku, gdy stopnień poparcia dla wniosku o przegląd spadł w toku postępowania poniżej progu 50% produkcji wspólnotowej. Z powyższego wynika, że instytucje mają pełne prawo kontynuowania postępowania dotyczącego przeglądu, mimo możliwości, iż wspomniany w art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego pięćdziesięcioprocentowy próg nie będzie już osiągnięty. Ponadto art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego wyraźnie zobowiązuje instytucje na płaszczyźnie formalnej do uwzględniania interesu Unii tylko w przypadkach, gdy zamierzają one zakończyć postępowanie w następstwie cofnięcia skargi do Komisji. (por. pkt 84–87)

Artykuł 4 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96 (obecnie art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1225/2009) określa przemysł wspólnotowy bądź jako „wszystkich wspólnotowych producentów produktów podobnych”, bądź też jako „tych spośród nich, których łączna produkcja stanowi znaczącą część produkcji tych produktów podobnych w całej Wspólnocie w rozumieniu art. 5 ust. 4 tego rozporządzenia (obecnie art. 5 ust. 4 rozporządzenia nr 1225/2009)”, przy czym w obydwu przypadkach z produkcji wspólnotowej mogą zostać wyłączeni producenci objęci przypadkami przewidzianymi w art. 4 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia. Instytucje dysponują szerokim zakresem swobodnego uznania w wyborze pomiędzy tymi dwiema alternatywnymi grupami. Ponadto przemysł wspólnotowy, jaki jest przyjmowany w celu ustalenia szkody, nie musi koniecznie składać się z tych samych producentów wspólnotowych, którzy składają się na przemysł wspólnotowy, jaki został uwzględniony przy ustalaniu tego, czy początkowy wniosek lub wniosek o przegląd korzystały z wystarczającego poparcia zgodnie z art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W rzeczywistości bowiem, po pierwsze, w drugim z tych przypadków przemysł wspólnotowy może obejmować jedynie producentów wspólnotowych, którzy popierają wniosek lub wniosek o przegląd, podczas gdy w pierwszym przypadku może on obejmować ogół producentów wspólnotowych, niezależnie od tego, czy udzielili oni takiego poparcia. Po drugie, zdefiniowanie przemysłu wspólnotowego w celu ustalenia szkody jest zadaniem wykonywanym przez instytucje po wszczęciu postępowania. Tymczasem jeżeli w trakcie postępowania jeden z producentów wspólnotowych, który początkowo popierał wniosek lub wniosek o przegląd, wycofa swoje poparcie lub nie będzie współpracował z Komisją, producent taki nie zostanie włączony do przemysłu wspólnotowego w celu ustalenia szkody w przypadku, w którym instytucje wybiorą zdefiniowanie tego przemysłu w oparciu o drugą z alternatywnych grup przewidzianą przez art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, i to nawet wówczas, gdy zaliczał się on do przemysłu wspólnotowego do celów oceny stopnia poparcia początkowego wniosku lub wniosku o przegląd. Przypadki przewidziane wyraźnie lub w sposób dorozumiany w art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego (obecnie art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1225/2009) zakładają z definicji, że pięćdziesięcioprocentowy próg przewidziany przez art. 5 ust. 4 tego rozporządzenia nie jest już osiągany. W związku z tym przy wykonywaniu szerokiego zakresu swobodnego uznania w sytuacji, gdy instytucje wybierają definiowanie przemysłu wspólnotowego za pomocą drugiej części alternatywy przewidzianej w art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, odesłanie w tym przepisie do art. 5 ust. 4 tego rozporządzenia zasadniczo w odniesieniu do wyrażenia „znacząc[a] część produkcji [...] w całej Wspólnocie” może być rozumiane tylko jako odesłanie do minimalnego dwudziestopięcioprocentowego progu, a nie do progu pięćdziesięcioprocentowego. Rozwiązanie takie nasuwa się tym bardziej, że wymóg, zgodnie z którym przemysł wspólnotowy powinien stanowić znaczącą część całkowitej produkcji wspólnotowej, zmierza do zagwarantowania, iż łączna produkcja producentów włączonych do tego przemysłu będzie wystarczająco reprezentatywna. (por. pkt 92–95)