ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4)

W jaki sposób i na którym etapie rozpatrywania wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej należy w świetle art. 24 ust. 2 karty uwzględnić i dokonać wyważenia dobra dziecka, w szczególności krzywdy, jakiej doznał małoletni na skutek długotrwałego faktycznego pobytu w państwie członkowskim? Czy ma przy tym znaczenie to, czy ten faktyczny pobyt był legalny? Czy w ramach dokonywanego w trakcie rozpatrywania wniosku, o którym mowa powyżej, wyważenia dobra dziecka znaczenie ma to, czy państwo członkowskie wydało decyzję w przedmiocie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w terminie przewidzianym na wydanie takiej decyzji zgodnie z prawem Unii, czy zastosowano się do wcześniej nałożonego zobowiązania do powrotu i czy państwo członkowskie po wydaniu wcześniej decyzji nakazującej powrót nie wykonało jednak tej decyzji, na skutek czego faktyczny pobyt małoletniego w tym państwie członkowskim mógł trwać nadal?
B)

Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze (nie sprzeciwiają się), sąd odsyłający zadaje następujące pytania: - B.1 Czy art. 47 w związku z art. 7 i 38 karty, dyrektywa 93/13/EW w sprawie nieuczciwych warunków umownych, dyrektywa 2005/29/WE dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych oraz zasada skuteczności prawa Unii Europejskiej sprzeciwiają się orzecznictwu, które co do istoty nie wstrzymuje wykonania prawa zastawu w drodze prywatnej licytacji nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny konsumentów lub innych osób i jednocześnie nie uwzględnia wagi naruszenia zobowiązania konsumenta względem wysokości kredytu i okresu kredytowania, również wtedy gdy istnieje inny sposób zaspokojenia wierzytelności kredytodawcy, w drodze sądowego postępowania egzekucyjnego, w ramach którego sprzedaż lokalu mieszkalnego obciążonego prawem zastawu nie korzysta z pierwszeństwa? - B.2 Czy art. 3 ust. 1 dyrektywy 2005/29/WE dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych należy interpretować w ten sposób, że ochrona konsumentów przed nieuczciwymi praktykami handlowymi przy kredytowaniu konsumentów obejmuje wszystkie sposoby spłaty wierzytelności kredytodawcy, w tym zaciągnięcie nowego kredytu uzgodnionego na pokrycie zobowiązań wynikających z poprzedniego kredytu? - B.3 Czy dyrektywę 2005/29/WE dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych należy interpretować w ten sposób, że za nieuczciwą praktykę handlową uznaje się również zachowanie kredytodawcy udzielającego wielokrotnie kredytów konsumentowi, który nie jest w stanie spłacać kredytów, tak iż powstaje w wyniku tego łańcuch kredytów, których kredytodawca konsumentowi faktycznie nie wypłaca, lecz zatrzymuje je na pokrycie poprzednich kredytów i całkowitych kosztów kredytów? - B.4 Czy art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (3) (zwanej dalej „dyrektywą 2008/48/EWG w sprawie kredytów konsumenckich”) w związku z motywem 10 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie wyłącza on zastosowania tej dyrektywy nawet w przypadku kredytu, który ma wszelkie cechy kredytu konsumenckiego, gdy nie był uzgodniony cel kredytu, i gdy z wyjątkiem nieznacznej części kredytodawca przeznaczył cały kredyt na pokrycie poprzednich kredytów konsumenckich, a na zabezpieczenie uzgodniono prawo zastawu na nieruchomości? - B.5 Czy wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 kwietnia 2016 r., Radlinger i Radlingerová, C-377/14, ECLI:EU:C:2016:283, należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie również do umowy o udzieleniu kredytu konsumentowi, jeżeli mocą takiej umowy część udzielonego kredytu została przeznaczona na pokrycie kosztów kredytodawcy?
C 11/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Törvényszék (Węgry) w dniu 4 października 2021 r. – Napfény-Toll Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

(Sprawa C-615/21)

(2022/C 11/24)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Szegedi Törvényszék

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Napfény-Toll Kft.

Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

Pytanie prejudycjalne

Czy zasadę pewności prawa, jak i zasadę skuteczności, które stanowią część prawa wspólnotowego, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które nie pozostawia sądowi żadnego zakresu uznania, takiemu jak uregulowanie przewidziane w art. 164 § 5 az adózás rendjéről szóló 2003. évi XCII. törvény (ustawy XCII z 2003 r. ordynacja podatkowa), jak również opartej na tych przepisach praktyce, zgodnie z którą, w zakresie podatku od wartości dodanej, bieg terminu, w którym przysługujące administracji podatkowej prawo do ustalenia wymiaru podatku ulega zawieszeniu na cały czas trwania kontroli sądowej, niezależnie od liczby ponowie wszczętych administracyjnych postępowań podatkowych, bez ograniczenia łącznego czasu trwania następujących po sobie zawieszeń i postępowań sądowych, w tym również w przypadku, gdy sąd orzekający w sprawie decyzji organu podatkowego wydanej w postępowaniu wszczętym ponownie po wydaniu poprzedniego orzeczenia sądowego stwierdza, że organ podatkowy nie zastosował się do wytycznych zawartych w tym orzeczeniu sądowym, tj. gdy nowe postępowanie sądowe zostało wszczęte z winy organu podatkowego?
Skarga wniesiona w dniu 29 października 2021 r. – Parlament Europejski/Komisja Europejska

(Sprawa C-657/21)

(2022/C 11/25)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: R. Crowe, U. Rösslein, C. Burgos, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że nie zapewniając pełnego i niezwłocznego stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2020/2092 (1) z dnia 16 grudnia 2020 r. w sprawie ogólnego systemu warunkowości służącego ochronie budżetu Unii od dnia 1 stycznia 2021 r., od którego rozporządzenie to powinno podlegać stosowaniu, Komisja Europejska naruszyła traktaty;

— posiłkowo stwierdzenie nieważności udzielonej przez Komisję niezgodnie z prawem odmowy zapewnienia pełnego i niezwłocznego stosowania rozporządzenia 2020/2092 od daty rozpoczęcia stosowania;|

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia przez Komisję ciążącego na niej na mocy art. 17 ust. 1 TUE obowiązku zapewnienia stosowania traktatów i środków przyjmowanych przez instytucje na ich podstawie.

Komisja nie stosuje w pełni rozporządzenia 2020/2092, ponieważ niezgodnie z prawem uchyla się od stosowania kluczowych przepisów art. 6 tego rozporządzenia do czasu zakończenia prac nad wytycznymi dotyczącymi stosowania tego rozporządzenia, do którego dojdzie dopiero po wydaniu przez Trybunał orzeczeń w przedmiocie skarg o stwierdzenie nieważności tego rozporządzenia wniesionych przez dwa państwa członkowskie. To uchylanie się od pełnego stosowania rozporządzenia do czasu wydania orzeczeń w przedmiocie skarg o stwierdzenie nieważności stanowi uchybienie przez Komisję obowiązkom ciążącym na niej na mocy art. 17 ust. 1 TUE, który zobowiązuje ją do zapewnienia stosowania traktatów i środków przyjmowanych przez instytucje na ich podstawie.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia przez Komisję ciążącego na niej na mocy art. 17 ust. 3 TUE obowiązku zachowania całkowitej niezależności w wykonywaniu swoich zadań.

Uchylanie się przez Komisję od zapewnienia pełnego i niezwłocznego stosowania omawianego rozporządzenia, bez narzuconych przez siebie ograniczeń, od daty rozpoczęcia jego stosowania zgodnie z zaleceniem Rady Europejskiej stanowi naruszenie ciążącego na niej na mocy art. 17 ust. 3 TUE obowiązku zachowania niezależności.

Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia art. 13 ust. 2 TUE i zasad równowagi instytucjonalnej i lojalnej współpracy.

Uchylanie się przez Komisję od zapewnienia pełnego i niezwłocznego stosowania omawianego rozporządzenia, bez narzuconych przez siebie ograniczeń, od daty rozpoczęcia jego stosowania zgodnie z zaleceniem Rady Europejskiej stanowi naruszenie art. 13 ust. 2 TUE, w myśl którego każda instytucja działa w granicach uprawnień przyznanych jej na mocy traktatów, a także zasad równowagi instytucjonalnej i lojalnej współpracy.

(1) Dz.U. 2020, L 433I, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2021, L 373, s. 94.
C 11/13

Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 31 maja 2021 r. w sprawie T-332/20, König Ludwig International / EUIPO, wniesione w dniu 29 lipca 2021 r. przez König Ludwig International GmbH & Co. KG

(Sprawa C-465/21 P)

(2022/C 11/19)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: König Ludwig International GmbH & Co. KG (przedstawiciele: O. Spuhler, Rechtsanwalt i J. Stock, Rechtsanwältin)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

Postanowieniem z dnia 12 listopada 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i orzekł, że König Ludwig International GmbH & Co. KG pokrywa własne koszty.
C 37/8

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 14 lipca 2021 r. w sprawie T-632/19, DD/FRA, wniesione w dniu 23 września 2021 r. przez DD

(Sprawa C-587/21 P)

(2022/C 37/13)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: DD (przedstawiciel: N. Lorenz, Rechtsanwältin)

Druga strona postępowania: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie zaskarżonego wyroku w całości;

— w rezultacie — stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) z dnia 19 listopada 2018 r. oddalającej wniosek skarżącego złożony na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego; — ewentualnie, stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora FRA z dnia czerwca 2018 r., doręczonej w dniu 13 czerwca 2018 r., oddalającej zażalenie skarżącego na wspomnianą wyżej decyzję z dnia 19 listopada 2019 r. wniesione na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego; — zasądzenie na rzecz skarżącego zadośćuczynienia za poniesioną krzywdę, szczegółowo określoną w niniejszym odwołaniu, szacowaną ex aequo et bono na 100 000 EUR; — obciążenie FRA kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Naruszenie prawa i przeinaczenie materiału dowodowego w odniesieniu do opisu okoliczności faktycznych.

Naruszenie prawa oraz naruszenie zasady pewności prawa w odniesieniu do pierwszego zarzutu niezgodności z prawem.

Naruszenie prawa, naruszenie zasady res iudicata, niewystarczające uzasadnienie, nierozpoznanie zarzutu skarżącego oraz przeinaczenie materiału dowodowego w odniesieniu do drugiego zarzutu niezgodności z prawem.

Naruszenie prawa, oczywisty błąd w ocenie i niewystarczające uzasadnienie w odniesieniu do trzeciego zarzutu niezgodności z prawem.

Naruszenie prawa, przeinaczenie materiału dowodowego, oczywisty błąd w ocenie, zarzut działania przez Sąd ultra vires i ultra petita, zarzut błędnego odrzucenia przez Sąd wniosku skarżącego o zobowiązanie go do przedstawienia dokumentu mającego znaczenie w sprawie oraz niewystarczające uzasadnienie w odniesieniu do czwartego zarzutu niezgodności z prawem.

Naruszenie prawa, niewystarczające uzasadnienie, błędna kwalifikacja okoliczności faktycznych, przeinaczenie materiału dowodowego oraz oczywisty błąd w ocenie w odniesieniu do piątego zarzutu niezgodności z prawem.

Naruszenie prawa, przeinaczenie materiału dowodowego, nierozpoznanie zarzutu skarżącego, błędna kwalifikacja prawna, zarzut działania przez Sąd ultra petita, zarzut błędnego odrzucenia przez Sąd wniosku skarżącego o zobowiązanie go do przedstawienia dokumentu mającego znaczenie w sprawie, niepełne rozpatrzenie skargi oraz zarzut mobbingu podniesiony przez skarżącego w odniesieniu do szóstego zarzutu niezgodności z prawem.

Naruszenie prawa w odniesieniu do części dotyczącej rzeczywistej krzywdy, jaką miał ponieść, oraz związku przyczynowego.
4)

Czy przewidziane w art. 172b ust. 2 NK kary – od 5 do 8 lat pozbawienia wolności i grzywny od pięciu do ośmiu tysięcy BGN – są zgodne z ustanowioną w art. 49 ust. 3 karty zasadą, by ciężar nakładanych kar nie był nieproporcjonalnie surowy w stosunku do popełnionego przestępstwa?
Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 września 2021 r. w sprawach połączonych T-720/19 – T-725/19, Ashworth i in./Parlament, wniesione w dniu 25 listopada 2021 r. przez Françoise Grossetête (T-722/19)

(Sprawa C-714/21 P)

(2022/C 37/29)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnosząca odwołanie: Françoise Grossetête (przedstawiciele: J.M. Martínez Gimeno, abogado, D. Sarmiento Ramírez-Escudero, abogado, E. Arnaldos Orts, abogado, F. Doumont, avocat)

Druga strona postępowania: Parlament Europejski

Żądania wnoszącej odwołanie

— uchylenie zaskarżonego wyroku w całości;

— rozstrzygnięcie sporu i stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu, jaką stanowi ustalenie wysokości należnego wnoszącej odwołanie uzupełniającego świadczenia emerytalnego z tego względu, że wprowadza ona specjalną opłatę w wysokości 5 % nominalnej kwoty tego świadczenia, wpłacaną bezpośrednio do funduszu dobrowolnych uzupełniających świadczeń emerytalnych;

— obciążenie Parlamentu kosztami postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem w sprawie T-722/19.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty odwołania dotyczą: (i) braku kompetencji Prezydium do przyjęcia decyzji Prezydium z 2018 r., w szczególności w zakresie w jakim ustanawia ona przesłanki materialne w odniesieniu do praw w trakcie nabywania przed wejściem w życie statutu posła do Parlamentu Europejskiego; (ii) naruszenia art. 27 ust. 2 zdanie pierwsze statutu posła do Parlamentu Europejskiego ze względu na brak poszanowania praw w takcie nabywania przed wyjściem w życie tego statutu; (iii) naruszenia zasad równości i niedyskryminacji oraz zasady proporcjonalności; (iv) naruszenia zasady pewności prawa (brak środków przejściowych) i zasady uzasadnionych oczekiwań.
2)

Czy w tym drugim przypadku wykładnia, która – w odniesieniu do krajowych i wspólnotowych znaków towarowych objętych współwłasnością przysługującą kilku osobom – potwierdza, że jeden ze współwłaścicieli znaku towarowego, którego prawo do używania zostało przyznane osobom trzecim w drodze jednomyślnej decyzji, nieodpłatnie i na czas nieokreślony, nie może wykonać jednostronnie prawa do odstąpienia od tej decyzji, jest zgodna z zasadami prawa wspólnotowego? Czy też przeciwnie, należy uznać za zgodną z zasadami wspólnotowymi wykładnię przeciwną, która wyklucza, że współwłaściciel jest związany bezterminowo pierwotnym wyrażeniem zgody, tak że może cofnąć tę zgodę ze skutkiem dla przyznania prawa do używania znaku towarowego?
1)

Czy wyrażenie „oczywiście sprzeczne z porządkiem publicznym Unii”, a w konsekwencji z krajowym porządkiem publicznym, które stanowi podstawę odmowy uznania i stwierdzenia wykonalności zgodnie z art. 34 pkt 1 i art. 45 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 (1), należy rozumieć w ten sposób, że oprócz wyraźnych anti-suit injunctions, które zakazują wszczynania i dalszego prowadzenia postępowań przed sądem innego państwa członkowskiego, dotyczy ono również orzeczeń lub postanowień wydanych przez sądy państw członkowskich: i) które uniemożliwiają lub utrudniają wnoszącemu skargę kasacyjną uzyskanie ochrony sądowej ze strony sądu innego państwa członkowskiego lub dalsze prowadzenie toczących się już przed tym sądem postępowań; oraz ii) czy stanowi to zatem ingerencję w jurysdykcję sądu innego państwa członkowskiego do rozpoznania danego sporu, który już jest przed nim zawisły i który już do niego wniesiono, i która to ingerencja jest uznana za zgodną z porządkiem publicznym Unii? W szczególności, czy uznanie lub stwierdzenie wykonalności orzeczenia lub postanowienia sądu państwa członkowskiego, które przyznaje z góry tymczasowe odszkodowanie pieniężne wnioskodawcom ubiegającym się o uznanie i stwierdzenie wykonalności z tytułu kosztów i wydatków poniesionych w związku z wniesieniem powództwa lub dalszym prowadzeniem postępowania przed sądem innego państwa członkowskiego, jest sprzeczne z porządkiem publicznym Unii w rozumieniu art. 34 pkt 1 i art. 45 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 ze względu na to, że: a) po rozpoznaniu tego powództwa sprawa podlega ugodzie należycie zawartej i potwierdzonej przez sąd państwa członkowskiego, który wydaje orzeczenie lub postanowienie; oraz b) sąd innego państwa członkowskiego, do którego druga strona postępowania wytoczyła nowe powództwo, nie ma jurysdykcji na podstawie klauzuli przyznającej jurysdykcję wyłączną?
1.

Czy umowy leasingu pojazdów samochodowych z rozliczaniem przebiegu, zawarte na czas określony wynoszący około dwóch lat lub dłużej z wyłączeniem zwykłego prawa do wypowiedzenia, w których to umowach konsument musi zapewnić ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej oraz pełne ubezpieczenie casco pojazdu, poza tym jest odpowiedzialny za dochodzenie praw z tytułu wad wobec osób trzecich (w szczególności wobec sprzedawcy i producenta pojazdu), a ponadto ponosi również ryzyko utraty, uszkodzenia i innego obniżenia wartości, są objęte zakresem stosowania dyrektywy 2011/83/UE (1) lub dyrektywy 2008/48/WE (2) lub dyrektywy 2002/65/WE (3)? Czy są one umowami o kredyt w rozumieniu art. 3 lit. c) dyrektywy 2008/48/WE lub umowami o świadczenie usług finansowych w rozumieniu art. 2 pkt 12 dyrektywy 2011/83/UE i art. 2 lit. b) dyrektywy 2002/65/WE?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 8 listopada 2021 r. – SIA Druvnieks/Lauku atbalsta dienests

(Sprawa C-668/21)

(2022/C 37/24)

Język postępowania: łotewski

Sąd odsyłający

Augstākā tiesa (Senāts)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca w pierwszej instancji i wnosząca skargę kasacyjną: SIA Druvnieks

Druga strona postępowania kasacyjnego: Lauku atbalsta dienests

Pytania prejudycjalne

1) Czy zastosowanie art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1306/2013 (1) z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej jest uzasadnione, jeżeli przedsiębiorstwo należące do właściciela spółki wnioskującej o pomoc, inne niż ta spółka, dopuściło się nieprawidłowości, której konsekwencje finansowe nie zostały naprawione, a spółka wnioskująca o pomoc przejęła faktycznie działalność rolniczą owego przedsiębiorstwa?

2) Czy art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej może być stosowany w ten sposób, że stwierdza się, iż dana osoba uchyliła się od kary administracyjnej przewidzianej w art. 64 ust. 4 lit. d) tego rozporządzenia, mimo iż w stosunku do spółki wnoszącej skargę kasacyjną lub jej właściciela nie została wydana decyzja o nałożeniu kary administracyjnej skutkująca wykluczeniem jej z grupy potencjalnych osób wnioskujących o pomoc?

3) Czy art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. może być stosowany w ten sposób, że organ odpowiedzialny za rozpatrzenie wniosku dotyczącego projektu musi sprawdzić, czy inne przedsiębiorstwa, należące wcześniej do właściciela spółki wnioskującej o pomoc, odpowiadają przepisowi art. 2 pkt 14 rozporządzenia Komisji (UE) nr 702/2014 z dnia 25 czerwca 2014 r. uznającego niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (2), a w przypadku niespełnienia tych warunków – musi odrzucić wniosek dotyczący projektu bez dalszej indywidualnej oceny okoliczności faktycznych?

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549).

(2) Dz.U. 2014, L 193, s. 1.
1)

Czy harmonizacja, do której zobowiązują dyrektywy 2006/42/WE (1), 2014/35/UE (2) i 2014/68/UE (3), zezwala państwom członkowskim na wprowadzanie wymagań w zakresie bezpieczeństwa, a w razie odpowiedzi twierdzącej, na jakich warunkach i w jakim zakresie, w odniesieniu do urządzeń, których dotyczą te dyrektywy, w przypadku gdy wymagania te nie wiążą się z wprowadzaniem zmian do tych spośród urządzeń, które – jak potwierdza opatrzenie ich „oznakowaniem CE” – są zgodne z wymaganiami wspomnianych dyrektyw?
1)

Czy art. 3 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG (1) w związku z pkt 1 załącznika I B do wspomnianej dyrektywy oraz w świetle motywu 17 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że w celu wyróżnienia wśród technik/metod mutagenezy technik, które były tradycyjnie wykorzystywane do różnych zastosowań i których bezpieczeństwo zostało już dawno potwierdzone w rozumieniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 25 lipca 2018 r., należy uwzględnić jedynie sposób, w jaki mutagen modyfikuje materiał genetyczny organizmu, czy też należy uwzględnić wszystkie zmiany w organizmie wywołane zastosowanym procesem, łącznie ze zmianami somaklonalnymi, które mogą mieć wpływ na zdrowie ludzkie i środowisko naturalne?
1)

Czy art. 5 ust. 2 dyrektywy 2008/7/WE (1) sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, takiemu jak pozycja 17.3.4 Código do Imposto do Selo (kodeksu opłaty skarbowej), która przewiduje obciążenie Imposto do Selo (opłatą skarbową) prowizji pobieranej przez banki od podmiotów zarządzających otwartymi funduszami inwestycyjnymi w zakresie nieruchomości z tytułu świadczenia usług związanych z działalnością bankową mającą na celu konkretyzację nowych subskrypcji na jednostki uczestnictwa („JU”), to znaczy ukierunkowanych na zapewnienie nowych wpływów kapitału dla funduszy inwestycyjnych w formie subskrypcji nowych jednostek uczestnictwa emitowanych przez fundusze?
Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 września 2021 r. w sprawach połączonych T-240/20 – T-245/20, Arnaoutakis i in./Parlament, wniesione w dniu 25 listopada 2021 r. przez Grahama R. Watsona (T-245/20)

(Sprawa C-716/21 P)

(2022/C 37/31)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Graham R. Watson (przedstawiciele: J.M. Martínez Gimeno, abogado, D. Sarmiento Ramírez-Escudero, abogado, E. Arnaldos Orts, abogado, F. Doumont, avocat)

Druga strona postępowania: Parlament Europejski

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie zaskarżonego wyroku w całości;

— rozstrzygnięcie sporu i stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu w zakresie w jakim odrzuca ona – ze względu na nieosiągnięcie przez wnoszącego odwołanie wymaganego wieku 65 lat – jego wniosek o przyznanie mu prawa do dobrowolnego uzupełniającego świadczenia emerytalnego;

— obciążenie Parlamentu kosztami postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem w sprawie T-245/20.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty odwołania dotyczą: (i) braku kompetencji Prezydium do przyjęcia decyzji Prezydium z 2018 r., w szczególności w zakresie w jakim ustanawia ona przesłanki materialne w odniesieniu do praw w trakcie nabywania przed wejściem w życie statutu posła do Parlamentu Europejskiego; (ii) naruszenia art. 27 ust. 2 zdanie pierwsze statutu posła do Parlamentu Europejskiego ze względu na brak poszanowania praw w takcie nabywania przed wyjściem w życie tego statutu; (iii) naruszenia zasad równości i niedyskryminacji oraz zasady proporcjonalności; (iv) naruszenia zasady pewności prawa (brak środków przejściowych) i zasady uzasadnionych oczekiwań.
—

odniesienie się do istoty skargi i stwierdzenie nieważności decyzji 2019/2109/WPZiB (1) w zakresie, w jakim pozostawia ona nazwisko wnoszącego odwołanie w pkt 8 załącznika do decyzji 2020/788/WPZiB, a także rozporządzenia wykonawczego 2019/2101/UE (2) w zakresie, w jakim pozostawia ono nazwisko wnoszącego odwołanie w pkt 8 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;