PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 243/22

Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2012 r. — Amitié przeciwko Komisji

(Sprawa T-234/12)

2012/C 243/40

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Amitié Srl (Bolonia, Włochy) (przedstawiciele: D. Bogaert, M. Picat, prawnicy)

Strona pozwana: Unia Europejska reprezentowana przez Komisję Europejską

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie, że poniższe noty debetowe przesłane przez Komisję są nienależne: — 50 458,23 EUR w ramach umowy MINERVAPLUS zawartej przez Komisję ze skarżącą; — 358 712,35 EUR w ramach umowy MICHAEL zawartej przez Komisję ze skarżącą;

— stwierdzenie, że żądanie zapłaty łącznej kwoty 1 083 616,89 EUR jest bezpodstawne;

— uznanie, że Komisja nie mogła w dniu 11 czerwca 2011 r. narzucić skarżącej procedury ekstrapolacyjnej w ramach umowy BSOLE;

— stwierdzenie, że procedura ekstrapolacyjna nie znajduje uzasadnienia w prawie belgijskim;

— stwierdzenie, że Komisja nie jest uprawniona do zastosowania procedury ekstrapolacyjnej do umowy BSOLE od dnia 14 stycznia 2010 r.;

— orzeczenie, że jednostronne zamrożenie wypłat w ramach wspólnotowego udziału finansowego w umowach ATHENA i JUDAICA nie znajduje uzasadnienia w prawie luksemburskim;

— nakazanie natychmiastowego odmrożenia wspólnotowego udziału finansowego, to jest kwoty 263 120 EUR zablokowanej od dnia 8 lutego 2010 r. co się tyczy umowy JUDAICA oraz od dnia 14 czerwca 2010 r. co się tyczy umowy ATHENA;

— nakazanie natychmiastowej wypłaty, od dnia wydania wyroku, za pomocą przelewu bankowego: — na rachunek koordynatora projektu, zgodnie z art. 6.2 umowy o grant JUDAICA; — na rachunek koordynatora projektu, zgodnie z art. 6.2 umowy o grant ATHENA;

— zasądzenie od Komisji następujących kwot: — 150 000 EUR tytułem wynagrodzenia dla pełnomocników oraz dla włoskich audytorów (kwota tymczasowa); — 256 824,17 EUR tytułem naprawienia szkody spowodowanej bezpodstawnym, względnie stanowiącym nadużycie, jednostronnym zamrożeniem wypłat w ramach umów ATHENA i JUDAICA przez Komisję Europejską;

— obciążenie Komisji wszelkimi kosztami poniesionymi przez skarżącą w ramach niniejszego postępowania, albowiem nielojalne postępowanie Komisji jest wyłączną przyczyną powstania niniejszego sporu; zważywszy na charakter i właściwości sporu, kwotę tę należy tymczasowo oszacować na 50 000 EUR;

— postanowienie, że wyrok w niniejszej sprawie będzie wykonalny niezależnie od wniesienia środka odwoławczego.

Tytułem pomocniczym, zakładając, że skarżąca jest zobowiązana do zapłaty określonej kwoty w wyniku przeprowadzenia przez Komisję kontroli, quod non, skarżąca zwraca się do Sądu o:

— stwierdzenie, że skarżąca jest zobowiązana jedynie do zapłaty kwoty 54 195,05 EUR, nie zaś kwoty 1 083 616,89 EUR, a to w świetle orzecznictwa belgijskiego i luksemburskiego dotyczącego sankcji z tytułu nadużycia prawa przez Komisję, z którego to prawa Komisja może korzystać jedynie w zwyczajnym zakresie, tj. domagając się kwoty 54 195,05 EUR zamiast kwoty 1 083 616,89 EUR, a także

— postanowienie, że wyrok w niniejszej sprawie będzie wykonalny niezależnie od wniesienia środka odwoławczego.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1) Zarzut pierwszy, w ramach którego skarżąca podważa wyniki kontroli przeprowadzonej przez Komisję: — skarżąca kwestionuje ustalenia pokontrolne dokonane przez Komisję w oparciu o sprawozdanie zewnętrznego i niezależnego audytora, powołanego w sposób wyraźny przez skarżącą dla potrzeb niniejszej sprawy oraz w celu oceny wyników kontroli przeprowadzonej przez Komisję; — tytułem pomocniczym, skarżąca twierdzi, że zachowanie Komisji nosiło znamiona nadużycia prawa, przez co naruszona została zasada dobrej wiary (art. 1134 kodeksów cywilnych belgijskiego i luksemburskiego).

2) Zarzut drugi, w ramach którego skarżąca kwestionuje procedurę ekstrapolacyjną w ramach umowy BSOLE, podnosząc, że: — Komisja naruszyła art. 17 ogólnych warunków umów eTEN w zakresie wykonalności i walidacji rynkowej; — Komisja naruszyła art. 4.2.2.3. wytycznych finansowych dotyczących akcji pośrednich w ramach szóstego programu ramowego z października 2003 r. i lutego 2005 r.; — Komisja naruszyła umowę (art. 1134 § 1 belgijskiego kodeksu cywilnego); — Komisja uchybiła terminowi przedawnienia określonemu w prawie europejskim (zob. art. 46 (uprzednio art. 43) Protokołu ustanawiającego Statut Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej).

3) Zarzut trzeci dotyczący nieuzasadnionego zamrożenia wypłat dokonywanych w ramach umów ATHENA i JUDAICA, stanowiących część projektu eCONTENTPLUS, w ramach którego to zarzutu skarżąca twierdzi, że: — dla zamrożenia brak jest podstaw w postanowieniach umów ATHENA i JUDAICA; — zamrożenia nie da się uzasadnić przepisami art. 106 ust. 4 i art. 183 rozporządzenia Komisji nr 2342/2002 (1); — artykuł 183 rozporządzenia Komisji nr 2342/2002 nie ma zastosowania; — zachowanie Komisji w zakresie jednostronnego i bezzasadnego zamrożenia wypłat w ramach wspólnotowego udziału finansowego nosiło znamiona nadużycia prawa w rozumieniu art. 1134 kodeksu cywilnego.

4) Zasada exceptio non adimpleti contractus nie ma zastosowania.

(1) Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, s. 1)