POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU (siódma izba)

z dnia 22 czerwca 2011 r.( )

Odwołanie – Wspólnotowy znak towarowy – Odmowa rejestracji oznaczeń „350”, „250”, „150”, „222”, „333” i „555” jako znaków towarowych dla czasopism, książek i broszur szaradziarskich – Rozporządzenie (WE) nr 40/94 – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) – Charakter opisowy – Obowiązek uwzględnienia przez OHIM swojej wcześniejszej praktyki decyzyjnej

W sprawach połączonych C‑54/10 P i C‑55/10 P

mających za przedmiot dwa odwołania w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 29 stycznia 2010 r.,

Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o., z siedzibą w Częstochowie (Polska), reprezentowana przez radcę prawną D. Rzążewską,

wnosząca odwołanie,

w której drugą stroną postępowania jest:

Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowany przez D. Botisa, działającego w charakterze pełnomocnika,

strona pozwana w pierwszej instancji,

TRYBUNAŁ (siódma izba),

w składzie: D. Šváby, prezes izby, G. Arestis i T. von Danwitz (sprawozdawca), sędziowie,

rzecznik generalny: J. Mazák,

sekretarz: A. Calot Escobar,

po wysłuchaniu rzecznika generalnego,

wydaje następujące

Postanowienie

1 W swych odwołaniach Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. (zwana dalej „Technopol”) wnosi o uchylenie wyroków Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych od T‑64/06 do T‑66/07 Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM (350, 250 i 150) oraz w sprawach połączonych od T‑200/07 do T‑202/07 Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM (222, 333 i 555) (zwanych dalej wspólnie „zaskarżonymi wyrokami”), na mocy których Sąd oddalił wniesione przez nią skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) odpowiednio z dnia 21 grudnia 2006 r. (sprawy R 1033/2006‑4, R 1034/2006‑4 i R 1035/2006‑4) i z dnia 22 marca 2007 r. (sprawy R 1276/2006‑4, R 1277/2006‑4 i R 1278/2006‑4) dotyczących rejestracji oznaczeń „350”, „250” i „150” oraz „222”, „333” i „555” jako wspólnotowych znaków towarowych (zwanych dalej wspólnie „spornymi decyzjami”).

Ramy prawne

2 Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1), zatytułowany „Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji”, stanowił:

„Nie są rejestrowane:

[…]

b) znaki towarowe, które pozbawione są jakiegokolwiek odróżniającego charakteru;

c) znaki towarowe, które składają się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek, mogących służyć w obrocie do oznaczania rodzaju, jakości, ilości, przeznaczenia, wartości, pochodzenia geograficznego lub czasu produkcji towaru lub świadczenia usługi, lub innych właściwości towarów lub usług;

[…]”.

3 Zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 40/94 zatytułowanym „Ograniczenie skutków wspólnotowego znaku towarowego”:

„Wspólnotowy znak towarowy nie uprawnia właściciela do zakazania stronie [osobie] trzeciej używania w obrocie:

[…]

b) oznaczeń dotyczących rodzaju, jakości, ilości, przeznaczenia, wartości, pochodzenia geograficznego, czasu produkcji towaru lub świadczenia usługi, lub też innych właściwości towarów lub usług;

[…]

pod warunkiem że [osoba trzecia] używa ich zgodnie z uczciwymi praktykami w przemyśle i handlu”.

4 Artykuł 74 wspomnianego rozporządzenia, zatytułowany „Badanie przez Urząd stanu faktycznego z urzędu”, stanowił:

„1. W trakcie postępowania Urząd bada stan faktyczny z urzędu; jednakże w postępowaniu odnoszącym się do względnych podstaw odmowy rejestracji Urząd ogranicza się w tym badaniu do stanu faktycznego, dowodów i argumentów przedstawionych przez strony oraz poszukiwanego zadośćuczynienia.

2. Urząd może nie wziąć pod uwagę stanu faktycznego lub dowodów, których zainteresowane strony nie przedstawiły w odpowiednim terminie”.

5 Rozporządzenie nr 40/94 zostało uchylone rozporządzeniem Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1), które weszło w życie w dniu 13 kwietnia 2009 r. Niemniej jednak z uwagi na datę zajścia okoliczności faktycznych niniejsze spory podlegają przepisom rozporządzenia nr 40/94.

Okoliczności powstania sporów i sporne decyzje

6 W dniu 21 października 2005 r. Technopol zgłosiła w OHIM do rejestracji w charakterze wspólnotowego znaku towarowego sześć oznaczeń: „350”, „250”, „150”, „222”, „333” i „555” (zwanych dalej wspólnie „spornymi oznaczeniami”).

7 Towary, dla których dokonano zgłoszenia, należą do klasy 16 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadają następującemu opisowi: „czasopisma, książki i broszury szaradziarskie”.

8 Ekspert odrzucił te zgłoszenia na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94, swą decyzję uzasadniając tym, że sporne oznaczenia nie mają charakteru odróżniającego i stanowią opisową wskazówkę co do treści lub innych właściwości rozpatrywanych towarów.

9 Na decyzje eksperta Technopol wniosła w dniu 27 lipca 2006 r. trzy odwołania dotyczące oznaczeń „350”, „250” i „150” i w dniu 27 września 2006 r. trzy dalsze odwołania dotyczące oznaczeń „222”, „333” i „555”. W trzech decyzjach z dnia 21 grudnia 2006 r. i w kolejnych trzech z dnia 22 marca 2007 r. Czwarta Izba Odwoławcza OHIM oddaliła odwołania, przychylając się do analizy dokonanej przez eksperta.

10 Wspomniana Izba Odwoławcza uznała w szczególności, że w wypadku gdy czasopisma, książki i broszury szaradziarskie obejmują określoną liczbę utworów w formie kompilacji, sporne oznaczenia wskazują – faktycznie albo potencjalnie – numer wydania lub ilość informacji, a także innych elementów zawartych w tych publikacjach.

Postępowania przed Sądem i zaskarżone wyroki

11 Pismami złożonymi w sekretariacie Sądu w dniach 2 marca 2007 r. i 6 czerwca 2007 r. Technopol wniosła sześć skarg o stwierdzenie nieważności spornych decyzji, którym zostały nadane sygnatury od T‑64/07 do T‑66/07 i od T‑200/07 do T‑202/07. Pierwsza grupa spraw została połączona do łącznego rozpoznania w procedurze pisemnej i ustnej oraz do wydania wyroku. Podobnie uczyniono w odniesieniu do drugiej grupy skarg.

12 Na poparcie swych skarg, które w istocie zostały sformułowane w sposób identyczny, Technopol podniosła dwa zarzuty: pierwszy, dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 i drugi – naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.

13 W ramach zarzutu pierwszego Technopol podnosiła, że sporne oznaczenia, bez dodatkowego określenia, nie były opisowe. Z punktu widzenia konsumenta nie można dostrzec żadnego bezpośredniego i konkretnego związku między wspomnianym oznaczeniem a właściwościami rozpatrywanych towarów.

14 Sąd nie zgodził się z tą argumentacją i w konsekwencji oddalił zarzut pierwszy. Zasadnicze względy, które doprowadziły Sąd do tego wniosku, są identyczne zarówno gdy chodzi o oznaczenia „350”, „250” i „150” będące przedmiotem spraw połączonych od T‑64/07 do T‑66/07, jak i oznaczenia „222”, „333” i „555” stanowiące przedmiot spraw połączonych od T‑200/07 do T‑202/07. W sprawach, w których wydano wyrok z dnia 19 listopada 2009 r. Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM (350, 250 i 150), Sąd w następujący sposób wypowiedział się w tym zakresie:

„21 [O]znaczeniami i wskazówkami, o których mowa w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, są takie, które w normalnym z punktu widzenia docelowego kręgu odbiorców użyciu mogą służyć – bezpośrednio albo przez nawiązanie do jednej z ich podstawowych cech – do określania towaru lub usługi objętych zgłoszeniem […].

23 Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem oznaczenie ma charakter opisowy, jeżeli wykazuje wystarczająco bezpośredni i konkretny związek z wchodzącymi w grę towarami lub usługami, który [to związek] może pozwolić docelowemu kręgowi odbiorców natychmiast i bez głębszego zastanowienia dostrzec w nim opis tych towarów lub usług lub jednej z ich podstawowych cech […].

24 Należy również przypomnieć, że ocena opisowego charakteru oznaczenia winna być dokonywana wyłącznie, po pierwsze, z uwzględnieniem sposobu postrzegania go przez docelowy krąg odbiorców i po drugie, w odniesieniu do wchodzących w grę towarów lub usług […].

25 W niniejszej sprawie towarami, których dotyczy zgłoszenie, są czasopisma, książki i broszury szaradziarskie, które – jak zostało stwierdzone przez Izbę Odwoławczą w pkt 18 [spornych] decyzji i czego skarżąca nie zakwestionowała – są skierowane do czytelników wspomnianych towarów, niezależnie od ich wieku, płci i poziomu wykształcenia, a zatem do ogółu odbiorców. […] Właściwy krąg odbiorców składa się zatem z przeciętnych konsumentów wchodzących w grę towarów w całej Wspólnocie.

26 Należy w rezultacie ustalić, czy przeciętny konsument, właściwie poinformowany oraz dostatecznie uważny i rozsądny, będzie postrzegał liczby 350, 250 i 150, bez żadnego dodatkowego elementu, jako opis jednej z cech towarów objętych zgłoszeniami.

27 W tym zakresie należy wskazać, że z pkt 20–22 [spornych] decyzji wynika, iż z punktu widzenia docelowego kręgu odbiorców między oznaczeniami 350, 250 i 150 a niektórymi cechami wchodzących w grę towarów istnieje bezpośredni i konkretny związek. Oznaczenia te odnoszą się bowiem do określonej ilości i będą natychmiast i bez głębszego zastanowienia postrzegane przez docelowy krąg odbiorców jako opis cech wchodzących w grę towarów, w szczególności liczby zamieszczonych w nich utworów lub szarad – cech, które mogą być brane przez konsumenta pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o zakupie. Wniosku tego nie podważa okoliczność, że zgłoszone znaki towarowe składają się wyłącznie z liczb, ponieważ – na co wskazywał OHIM – docelowy krąg odbiorów może łatwo ustalić brakujący element w drodze nasuwającego się natychmiast skojarzenia między liczbami a wspomnianymi cechami wchodzących w grę towarów.

28 Jak również podkreślał OHIM, istnienie opisowego związku między zgłoszonymi znakami towarowymi a towarami objętymi zgłoszeniami wydaje się jeszcze bardziej niepodważalne, jeśli wziąć pod uwagę sposób, w jaki liczby są używane na rynku publikacji, gdzie są one często umieszczane na kartach tytułowych czasopism w celu opisania ich cech. Okoliczność ta wzmacnia istniejący z punktu widzenia przeciętnego konsumenta opisowy związek między wchodzącymi w grę towarami a liczbami 350, 250 i 150.

[…]

31 Zważywszy na powyższe argumenty, należy stwierdzić, jak to uczyniła już Izba Odwoławcza w zaskarżonych decyzjach, że oznaczenia 350, 250 i 150 odnoszą się do niektórych cech towarów objętych zgłoszeniami, a mianowicie do liczby zamieszczonych w nich utworów i szarad, które z punktu widzenia przeciętnego konsumenta odgrywają istotną rolę przy podejmowaniu decyzji o zakupie. Wszystkie te okoliczności wskazują zatem na opisowy charakter tych oznaczeń.

[…]

34 Wniosku tego nie podważają również pozostałe argumenty wysunięte przez skarżącą. […].

35 Po drugie, jako bezzasadny należy także oddalić argument, zgodnie z którym, zważywszy na dotychczasową praktykę decyzyjną OHIM, Izba Odwoławcza naruszyła zasadę niedyskryminacji. Zgodność z prawem decyzji izb odwoławczych winna być bowiem oceniana wyłącznie na podstawie rozporządzenia nr 40/94, a nie na podstawie ich wcześniejszej praktyki decyzyjnej […]. Ponadto w zakresie, w jakim argument ten należałoby rozumieć jako odnoszący się do naruszenia zasady równego traktowania, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że wspomnianą zasadę można stosować wyłącznie przy jednoczesnym poszanowaniu zasady legalności, zgodnie z którą nikt nie może powoływać się z korzyścią dla siebie na niezgodne z prawem działanie na rzecz innej osoby […]”.

15 Potwierdziwszy, że w niniejszej sprawie właściwa jest podstawa odmowy rejestracji określona w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, Sąd odstąpił od zbadania drugiego zarzutu każdej ze skarg, dotyczącego naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.

Postępowanie przed Trybunałem i żądania stron

16 Postanowieniem Prezesa Trybunału z dnia 23 września 2010 r. sprawy C‑54/10 P i C‑55/10 P zostały połączone do łącznego rozpoznania w procedurze ustnej i do wydania wyroku, zgodnie z art. 43 regulaminu postępowania przed Trybunałem.

17 W odwołaniach Technopol wnosi do Trybunału o uchylenie zaskarżonych wyroków, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd oraz obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Trybunałem.

18 OHIM wnosi do Trybunału o oddalenie odwołań i obciążenie Technopol kosztami postępowania.

W przedmiocie odwołań

19 Na podstawie art. 119 regulaminu postępowania, jeśli odwołanie jest w całości albo w części oczywiście niedopuszczalne lub oczywiście bezzasadne, Trybunał może w każdym czasie, na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy i po wysłuchaniu rzecznika generalnego, odrzucić odwołanie w całości albo w części, orzekając w drodze postanowienia z uzasadnieniem, bez przeprowadzenia procedury ustnej.

20 Technopol opiera swe odwołania na dwóch zarzutach. Zarzut pierwszy, który składa się zasadniczo z czterech części, dotyczy naruszenia art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 poprzez nieuwzględnienie przez Sąd wszystkich kryteriów istotnych dla zastosowania tego przepisu. W zarzucie drugim wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd nie wziął pod uwagę wcześniejszej praktyki decyzyjnej OHIM.

W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94

Argumentacja stron

21 W pierwszej kolejności wnosząca odwołanie twierdzi, że w myśl orzecznictwa Trybunału, w szczególności pkt 37 wyroku z dnia 20 września 2001 r. w sprawie C‑383/99 P Procter & Gamble przeciwko OHIM, Rec. s. I‑6251, zastosowanie podstawy odmowy rejestracji określonej w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 zależy nie tylko od kryterium związanego z „normalnym użyciem”, do którego Sąd nawiązał odpowiednio w pkt 22 i 23 zaskarżonych wyroków, ale także od spełnienia warunku, zgodnie z którym oznaczenie musi pokrywać się z ogólnie przyjętym sposobem określania danych towarów lub usług albo ich właściwości. Nie uwzględniając tej ostatniej przesłanki, Sąd błędnie ustalił zakres stosowania wspomnianej powyżej podstawy odmowy rejestracji.

22 W drugiej kolejności podnosi ona, że zaskarżone wyroki nie zawierają ustaleń, które wykazywałyby, że wykorzystanie spornych oznaczeń do określenia towarów, dla których wystąpiono o rejestrację, stanowi „normalne użycie”. Wspomniane oznaczenia same w sobie nie są w stanie przywołać na myśl niczego o rozpatrywanych towarach i z pewnością będą rozumiane przez właściwy krąg odbiorców jako oznaczenia dowolne dla takich towarów. Wszystkie przykłady podane w spornych decyzjach, do których Sąd nawiązał, aprobując je, odpowiednio w pkt 27 i 28 zaskarżonych wyroków, nie odnoszą się do używania samych cyfr, lecz stanowią przykłady użycia cyfr łącznie z terminami opisowymi lub rodzajowymi. Zaskarżone wyroki zostały zatem oparte na błędnym założeniu, że wszystkie oznaczenia składające się z cyfr są w sposób konieczny używane wraz z takimi terminami. W konsekwencji Sąd oparł swoją ocenę na przypuszczeniach.

23 W trzeciej kolejności wnosząca odwołanie zauważa, że Sąd nie wziął pod uwagę związku, jaki istnieje pomiędzy art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 i art. 12 lit. b) tego rozporządzenia, całkowicie pomijając podnoszony przed nim argument dotyczący tej kwestii. Rejestracja spornych oznaczeń nie uniemożliwiłaby używania tych cyfr w połączeniu z terminami opisowymi lub rodzajowymi, takimi jak „łamigłówki” lub „gry”.

24 Wnosząca odwołanie wskazuje wreszcie, że Sąd w ogóle nie rozpatrzył argumentu, zgodnie z którym Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę braku potrzeby pozostawienia spornych oznaczeń do swobodnego używania przez osoby trzecie dla ich własnych towarów. W ten sposób Sąd w ogóle nie przeanalizował kwestii interesu ogólnego leżącego u podstaw przepisu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94.

25 W odpowiedzi OHIM stwierdza, że zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 nie oznacza automatycznie, że sporne oznaczenia stanowią „zwykły sposób” określania jednej z właściwości rozpatrywanych towarów lub usług. Wystarczy, że wspomniane oznaczenia można stosować do oznaczania takiej właściwości. W każdym razie dokonana przez Sąd ocena faktów, zgodnie z którą sporne oznaczenia sugerują właściwemu kręgowi odbiorców oznaczenie ilości treści danej publikacji poprzez odesłanie do liczby stron lub ilości zawartych w niej danych, nie może być poddana kontroli Trybunału.

26 Odnosząc się następnie do związku pomiędzy art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 i art. 12 lit. b) tego rozporządzenia, OHIM przypomina, że ten drugi artykuł dotyczy ograniczenia skutków wywoływanych przez zarejestrowany znak towarowy, a nie zdolności oznaczeń do bycia przedmiotem rejestracji jako wspólnotowy znak towarowy. W konsekwencji nie istnieje przywołana przez wnoszącą odwołanie zależność między tymi dwoma artykułami.

27 OHIM twierdzi wreszcie, że Sąd należycie uwzględnił interes ogólny. Przypomina w szczególności, że zbadanie danej bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji jest ograniczone wyłącznie do zgłoszonego oznaczenia i jego znaczenia w odniesieniu do rozpatrywanych towarów lub usług.

Ocena Trybunału

28 W odniesieniu do pierwszej części zarzutu pierwszego należy zauważyć, że zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 nie wymaga, by rozpatrywane oznaczenie odpowiadało „przyjętemu sposobowi” określania właściwości towarów, dla których wystąpiono o rejestrację. Punkt 37 ww. wyroku w sprawie Procter & Gamble przeciwko OHIM nie może być rozumiany w ten sposób, że ustanawia przesłankę odmowy rejestracji oznaczenia jako wspólnotowego znaku towarowego (zob. wyrok z dnia 10 marca 2011 r. w sprawie C‑51/10 P Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 38–40).

29 Ponadto odpowiednio z pkt 27 i 28 zaskarżonych wyroków, w których Sąd stwierdził, że sporne oznaczenia będą natychmiast i bez głębszego zastanowienia postrzegane przez docelowy krąg odbiorców jako opis cech rozpatrywanych towarów, wynika, że do celów stwierdzenia charakteru opisowego wspomnianych oznaczeń zastosował on kryterium, które wnosząca odwołanie uznaje w swych pismach procesowych za równoważne z przesłankami ustanowionymi jej zdaniem w pkt 37 i 39 ww. wyroku w sprawie Procter & Gamble przeciwko OHIM. W rezultacie pierwsza część zarzutu pierwszego jest oczywiście bezzasadna.

30 W drugiej części tego zarzutu wnosząca odwołanie utrzymuje zasadniczo, że sporne oznaczenia same w sobie nie są w stanie przywołać na myśl niczego o rozpatrywanych towarach i z pewnością będą rozumiane przez właściwy krąg odbiorców jako oznaczenia dowolne dla takich towarów. Mogą one być zatem postrzegane przez tych odbiorców jedynie jako znaki towarowe, a nie wskazanie ilości. W rzeczywistości wnosząca odwołanie próbuje w ten sposób podważyć ocenę faktów w zakresie rozumienia przez właściwy krąg odbiorców znaczenia omawianych oznaczeń, której Sąd dokonał odpowiednio w pkt 27 i 28 zaskarżonych wyroków, nie wykazując jednak przeinaczenia faktów lub dowodów przez Sąd.

31 Zgodnie z art. 256 ust. 1 TFUE oraz art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej odwołanie jest ograniczone do kwestii prawnych. Jedynie Sąd jest właściwy, po pierwsze, w przedmiocie ustalenia okoliczności faktycznych, chyba że merytoryczne błędy w ustaleniach wynikają z zawartych w aktach dokumentów, które zostały mu przedstawione, a po drugie, w przedmiocie oceny stanu faktycznego. A zatem ocena ta, poza przypadkami wypaczenia przedstawionych mu dowodów, nie stanowi kwestii prawnej, która jako taka jest poddana kontroli Trybunału w postępowaniu odwoławczym (zob. w szczególności wyroki: z dnia 19 września 2002 r. w sprawie C‑104/00 P DKV przeciwko OHIM, Rec. s. I‑7561, pkt 22; z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawach połączonych C‑456/01 P i C‑457/01 P Henkel przeciwko OHIM, Rec. s. I‑5089, pkt 41; a także z dnia 25 października 2007 r. w sprawie C‑238/06 P Develey przeciwko OHIM, Zb.Orz. s. I‑9375, pkt 97).

32 W tych okolicznościach drugą część zarzutu pierwszego należy odrzucić jako oczywiście niedopuszczalną.

33 Jeżeli chodzi o trzecią część wspomnianego zarzutu, dotyczącą tego, że Sąd nie wziął pod uwagę zależności między art. 7 ust. 1 lit. c) a art. 12 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, wystarczy wskazać, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału norma ustanowiona w tym ostatnim przepisie nie wpływa w sposób rozstrzygający na wykładnię normy zawartej w art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia (zob. ww. wyrok w sprawie Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM, pkt 59–62 i przytoczone tam orzecznictwo). Trzecia część zarzutu pierwszego jest zatem oczywiście bezzasadna.

34 Odnosi się to również do ostatniej części zarzutu pierwszego, która dotyczy pominięcia przez Sąd kwestii interesu ogólnego leżącego u podstaw art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94. Wprawdzie Sąd ma obowiązek poszanowania interesu ogólnego przy dokonywaniu kontroli decyzji OHIM wydawanych na podstawie wspomnianego przepisu, jednak nie można od niego wymagać, by przypominał i wyraźnie analizował rzeczony interes ogólny w każdym wyroku dotyczącym takiej decyzji (ww. wyrok w sprawie Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM, pkt 64).

35 Ponadto dostępność innych oznaczeń niż omawiane w niniejszym wypadku do celów określenia tych samych właściwości danych towarów lub usług nie ma znaczenia w kontekście oceny, czy te ostatnie mają charakter opisowy w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 (ww. wyrok w sprawie Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM, pkt 39, 65).

36 Z powyższego wynika, że nie można uwzględnić także czwartej części zarzutu pierwszego, a w konsekwencji zarzut ten należy odrzucić w całości.

W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego tego, że OHIM nie zastosował się do swej wcześniejszej praktyki decyzyjnej

Argumentacja stron

37 W zarzucie drugim wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył art. 7 ust. 1 lit. c) lub art. 74 rozporządzenia nr 40/94, gdyż w sposób błędny odrzucił, odpowiednio w pkt 35 i 36 zaskarżonych wyroków, jej argumentację, zgodnie z którą przy dokonywaniu analizy spornych oznaczeń OHIM nie wziął prawidłowo pod uwagę swych wcześniejszych praktyk w odniesieniu do takich samych lub podobnych znaków.

38 Nie kwestionując, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunał orzekł, iż zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego winno być oceniane wyłącznie w świetle obowiązujących przepisów, a nie na podstawie wcześniejszej praktyki decyzyjnej, wnosząca odwołanie sugeruje Trybunałowi, by ponownie rozważył tę linię orzeczniczą. Konieczność zapewnienia spójności i równości traktowania jest zdaniem wnoszącej odwołanie szczególnie oczywista w wypadku organu administracji takiego jak OHIM, który rozpatruje bardzo pokaźną liczbę spraw.

39 W niniejszej sprawie Sąd nie wziął należycie pod uwagę faktu, że zgodnie z utrwaloną praktyką OHIM nie uznaje oznaczeń składających się z terminów opisujących treść publikacji za opisowe w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, ani tego, że OHIM dopuszcza do rejestracji oznaczenia tworzone przez liczby.

40 OHIM zwraca uwagę, że wcześniejsza praktyka decyzyjna została zasadniczo określona w wytycznych dotyczących rozpatrywania spraw, jednak nie jest ona, jak uściślił Trybunał, prawnie wiążąca.

41 Zasadność tego niewiążącego charakteru wcześniejszych decyzji uwidaczniają niniejsze spory. Przytoczone przez wnoszącą odwołanie przed OHIM i Sądem wcześniejsze przypadki istotnie różniły się bowiem od tych w niniejszych sprawach, ponieważ dotyczyły całkowicie odmiennych oznaczeń i towarów.

Ocena Trybunału

42 Zgodnie z orzecznictwem Trybunału zasady równości traktowania i dobrej administracji muszą pozostawać w zgodzie z przestrzeganiem zasady legalności. W konsekwencji osoba, która wystąpiła o rejestrację oznaczenia w charakterze znaku towarowego, nie może powoływać się z korzyścią dla siebie na niezgodne z prawem działanie na rzecz innej osoby w celu uzyskania identycznej decyzji. Ponadto każde zgłoszenie do rejestracji musi zostać rozpatrzone w sposób dokładny i kompletny, a badanie musi być przeprowadzane odrębnie dla każdego przypadku (zob. ww. wyrok w sprawie Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM, pkt 75–77).

43 Wobec tego, że Sąd, odpowiednio w pkt 31 i 32 zaskarżonych wyroków, orzekł, iż sporne oznaczenia mają charakter opisowy, ponieważ odnoszą się do niektórych cech towarów objętych zgłoszeniami, nie naruszył on prawa, odstępując od rozpatrzenia dwóch pozostałych argumentów wnoszącej odwołanie opartych na utrwalonej rzekomo praktyce OHIM, zgodnie z którą, po pierwsze, oznaczenia składające się z terminów opisujących treść publikacji nie są opisowe w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 i po drugie, oznaczenia tworzone przez liczby są dopuszczane do rejestracji.

44 Z powyższego wynika, że drugi zarzut odwołania jest oczywiście bezzasadny.

45 Z uwagi na to, że podnoszone przez wnoszącą odwołanie zarzuty są w części oczywiście niedopuszczalne i w pozostałym zakresie oczywiście bezzasadne, niniejsze odwołania należy odrzucić w całości.

W przedmiocie kosztów

46 Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu postępowania, mającym zastosowanie do odwołania na podstawie art. 118 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Technopol przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem OHIM – obciążyć ją kosztami postępowania.

Z powyższych względów Trybunał (siódma izba) postanawia, co następuje:

1) Odwołania zostają odrzucone.

2) Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

Podpisy