ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2020 r. – Sinopec Chongqing SVW Chemical i in. / Komisja

(Sprawa T-762/20)

(2021/C 53/81)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Sinopec Chongqing SVW Chemical Co. Ltd (Chongqing, Chiny), Sinopec Great Wall Energy & Chemical (Ningxia) Co. Ltd (Lingwu City, Chiny), Central-China Company, Sinopec Chemical Commercial Holding Co. Ltd (Wuhan, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci J. Cornelis, F. Graafsma i E. Vermulst)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1336 z dnia 25 września 2020 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych (poli)alkoholi winylowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1);

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

1. Zarzut pierwszy dotyczący okoliczności, że art. 2 ust. 6a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) dopuszcza podejście i wprowadza wyjątek, które nie są przewidziane w porozumieniu antydumpungowym Światowej Organizacji Handlu (WTO), a zatem nie mogą być stosowane.

2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego poprzez odliczenie fikcyjnej prowizji od ceny eksportowej pobieranej przez Sinopec Central China oraz oczywistego błędu w ocenie polegającego na uznaniu, że Sinopec Central China działa jako pośrednik wynagradzany na zasadzie prowizji, niespełnieniu wymogu obiektywnego porównania oraz skorygowaniu w górę normalnej wartości niepodlegającego zwrotowi VAT.

3. Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 18 ust. 1 i art. 18 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, jak też art. 6 ust. 8 porozumienia antydumpingowego Światowej Organizacji Handlu i załącznika II do tego porozumienia poprzez wykorzystanie źródła faktów, które powinno podlegać karze, niebędącego najlepszym źródłem adekwatnych informacji.

4. Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego oraz oczywistego błędu w ocenie przy stwierdzeniu podcięcia cenowego i wynikającego stąd naruszenia art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego poprzez nieprzeprowadzenie segmentowych analiz podcięcia cenowego, niedokonanie koniecznych korekt ze względu na różnice w jakości oraz brak wykazania podcięcia cenowego dla produktu jako całości.

5. Zarzut piąty dotyczący naruszenia przysługującego stronie skarżącej prawa do obrony poprzez odmowę ujawnienia określonych informacji niezbędnych do przedstawienia uwag w przedmiocie analizy podcięcia cenowego.

(1) Dz.U. 2020, L 315, s. 1.
—

w konsekwencji, stwierdzenie nieważności decyzji EBI z dnia 18 maja 2020 r., zgodnie z którą zaświadczenia lekarskie skarżącego od dnia 18 marca do dnia 18 kwietnia i od dnia 20 kwietnia do dnia 20 maja 2020 r. nie są ważne w świetle art. 3.3 załącznika X do przepisów administracyjnych;
—

stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 21 września 2020 r., doręczonej drogą elektroniczną w dniu 23 października 2020 r., wydanej na podstawie art. 68 decyzji 2009/C 159/01 Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r.„ustanawiającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego” ze zmianami, stwierdzającej w stosunku do skarżącej wierzytelność w wysokości 87 203,46 EUR z tytułu nienależnie wypłaconych kwot w ramach zatrudniania asystentów parlamentarnych i uzasadniającą jego windykację;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji SA.40349 (2020/MI3) B2/AD/MKL/D*2020/101866 z dnia 3 września 2020 r. oddalającej jej skargę z dnia 20 czerwca 2020 r. dotyczącą pomocy państwa wypłaconej przez państwo francuskie producentom sektora energii fotowoltaicznej na podstawie dekretów taryfowych z dnia 10 lipca 2006 r., 12 stycznia 2010 r. i 31 sierpnia 2010 r., ze względu na to, że: — strona skarżąca jest uprawniona, na podstawie art. 24 ust. 2 rozporządzenia UE 2015/1589, do złożenia do Komisji skargi w celu zawiadomienia o pomocy przyznanej niezgodnie z prawem; — Komisja ma obowiązek nadania biegu każdej skardze dotyczącej pomocy przyznanej niezgodne z prawem poprzez niezwłoczne wszczęcie etapu badania wstępnego na mocy art. 12 ust. 1 rozporządzenia UE 2015/1589; — Komisja ma obowiązek do egzekwowania postanowień TFUE dotyczących pomocy państwa i nie może zaniechać działania w tym zakresie.
5.

Zarzut piąty dotyczący tego, że Rada naruszyła prawo skarżącego do obrony i do skutecznej ochrony sądowej. W zakresie, w jakim skarżący podnosi, iż celem decyzji było osiągnięcie celów politycznych, wbrew podanym w uzasadnieniu powodom, twierdzi on, że miał on prawo do otrzymania wszystkich dokumentów związanych z przyjęciem decyzji, jednak nie uzyskał on ich.
4.

Zarzut czwarty dotyczy naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej w zakresie odnoszącym się do uzasadnienia aktów, braku rzeczywistego wsparcia faktycznego dla przytaczanych przez Radę powodów oraz praw dotyczących wolności wypowiedzi, prawa do obrony i prawa własności, jako że w momencie przedłużenia obowiązywania zaskarżonych przepisów nie zastosowano się do konieczności przedstawienia rzeczywistych dowodów i nie dochowano wymogu przedstawienia uzasadnienia, co przekłada się na pozostałe prawa.
—

W drugiej kolejności, brak konkretnego ustalenia w odniesieniu do sytuacji skarżących jest niezgodny z Traktatem (i cytowanymi postanowieniami) w zakresie w jakim wprowadza reżim odpowiedzialności obiektywnej lub odpowiedzialności za czyny innych osób, co pozostaje w sprzeczności z podstawowymi zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań (wyrok z dnia 3 grudnia 1998 r., Belgocodex, C-381/97; wyrok z dnia 26 kwietnia 2005 r., Stichting Goed Wonen, C-376/02,) z uwagi na cenę rynkową i związaną z tym strukturę kosztów, w sposób oczywisty o charakterze rynkowym, przedstawioną wielokrotnie przez skarżące Komisji, którą ta ostatnia zupełnie pominęła (tak jak pominięte zostało stanowisko rządu chińskiego w kwestii gospodarki rynkowej). Prowadzi to do oczywistej niezgodności z prawem zarówno co do istoty (w związku z pojęciem wartości normalnej, znaczących zakłóceń, dostępu do finansowania, reżimu podatkowego, reżimu upadłościowego, reprezentatywnego kraju i jego wyboru) jak i o charakterze proceduralnym – co zostało szerzej rozwinięte w niniejszym zarzucie – wywołując oczywiście dyskryminujący i szkodliwy skutek.
—

naruszyła prawo poprzez nieuznanie, że reklama i oferty sprzedaży dotyczące hotelu i usług towarzyszących, to jest należących do klas 38, 39, 41, 43 i 44, skierowane do konsumentów w Unii Europejskiej wiązały się z rzeczywistym używaniem w znaku towarowego Unii Europejskiej w okolicznościach, w których te usługi były świadczone w Stanach Zjednoczonych;
—

Strona skarżąca utrzymuje ponadto, że wnioski, do których doszły zarówno OLAF, jak i Komisja, są oparte na dokumentach, które nie odzwierciedlają całości ani realiów projektu, ze względu na to, że albo odnoszą się one jednie do części działań wchodzących w zakres projektu POWAIR, albo opierają się one na początkowej dokumentacji, która nie może posłużyć do oceny ostatecznego wykonania projektu, albo wreszcie przypisują one autorstwo dokumentów na podstawie metadanych plików Word, które nie odzwierciedlają rzeczywistości.
2.

Drugi zarzut został oparty na tym, że pozwana popełniła szereg błędów w zakresie dotyczącym ocen przyznanych wyłonionemu oferentowi za jego wydajność i efektywność. Dokładnie rzecz ujmując, pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie używając przy obliczaniu oceny wydajności błędnej wartości minimalnej dla testu HPCG (high performance conjugate gradient); użyła ona w oczywisty sposób błędnych wartości w zakresie przedstawionych przez wyłonionego oferenta wydajności odnoszących się do HPL i do HPCG; nie zwracając się o wyjaśnienia dopuściła się oczywistego błędu w ocenie i naruszyła zasadę dobrej administracji; zaakceptowała ona również przedstawione przez wyłonionego oferenta w oczywisty sposób błędne wartości odnoszące się do zużycia energii, dopuszczając się w ten sposób kolejnego oczywistego błędu w ocenie i kolejnego naruszenia zasady dobrej administracji.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 1 ust. 2 rozporządzenia podstawowego ze względu na to, że pozwana nieprawidłowo zdefiniowała odnośny produkt opierając się na Metodach Produkcji Produktu (Product Production Methods, „PPM”) i na nieprawidłowym odesłaniu do kodów klasyfikacji taryfowej Nomenklatury Scalonej UE. Pozwana również dopuściła się naruszenia prawa uznając, że produkty wykonane w aluminium („made in aluminium”) automatycznie należy kwalifikować jako odnośne produkty.
2.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia zasady pewności prawa. Skarżąca podnosi w tym względzie, że choć EKES rzeczywiście przysługuje uznanie w zakresie ustalania kryteriów i szczegółowych zasad stosowania art. 10 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, musza one jednak gwarantować wymagany prawem Unii stopień przewidywalności. Należy jednak stwierdzić, że nie ma to miejsca, gdyż nie istnieją kryteria, a tym bardziej jasne i przejrzyste kryteria, które by pozwoliły członkom personelu tymczasowego dowiedzieć się, jaki i na jakich warunkach nastąpi awans lub zmiana zaszeregowania powodująca zawarcie aneksu do umowy.
C 53/47

Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2020 r. – OM / Komisja

(Sprawa T-728/20)

(2021/C 53/63)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: OM (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności odmownej decyzji w sprawie wniosków dotyczących kosztów 247-251 i 252-256;

— stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 23 marca 2020 r. oddalającej zażalenie;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi przede wszystkim dopuszczalność swojej skargi na decyzję, o której została zawiadomiona poprzez oddalenie z dniem 23 marca 2020 r. jej zażalenia złożonego w dniu 5 grudnia 2019 r., którą to decyzję skarżąca uważa za nową decyzję, wydaną na podstawie ponownego zbadania jej sytuacji, po uwzględnieniu przez administrację jej głównego zarzutu przedstawionego w pierwszym zażaleniu. Co do istoty sprawy, skarżąca podnosi cztery zarzuty.

1. Zarzut pierwszy, dotyczący sprzeczności między decyzjami w zakresie zmiany uzasadnienia wskutek refundacji podobnych kosztów w przeszłości.

2. Zarzut drugi, dotyczący braku konkretnej i dokładnej analizy wniosków o refundację rozpatrywanych kosztów leczenia.

3. Zarzut trzeci, dotyczący braku przestrzegania prawa do bycia wysłuchanym.
1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia obowiązku staranności i prawa do dobrej administracji ze względu na pomówienia skarżących przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), a następnie przez Komisję Europejską, ponieważ skarżący zostali prawomocnie uznani za niewinnych w wyroku francuskiego Cour de cassation (sądu kasacyjnego) wydanym w dniu 16 czerwca 2016 r. W tym względzie skarżący podnoszą, że: — administracja Unii Europejskiej nie uwzględniła zgodnych z prawem interesów skarżących, których niesłusznie i fałszywie oskarżono o popełnienie przestępstw, i naruszyła zatem obowiązek staranności w odniesieniu do skarżących; — prawo do dobrej administracji obejmuje oczywiście prawo każdej osoby do uniknięcia pomówień ze strony pracowników i instytucji Unii.
C 53/65

Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2020 r. – Inner Mongolia Shuangxin Environment-Friendly Material / Komisja

(Sprawa T-763/20)

(2021/C 53/82)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Inner Mongolia Shuangxin Environment-Friendly Material Co. Ltd (Ordos city, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci J. Cornelis, F. Graafsma i E. Vermulst)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1336 z dnia 25 września 2020 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych (poli)alkoholi winylowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej;

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

1. Zarzut pierwszy dotyczący okoliczności, że art. 2 ust. 6a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) dopuszcza podejście i wprowadza wyjątek, które nie są przewidziane w porozumieniu antydumpungowym Światowej Organizacji Handlu (WTO), a zatem nie mogą być stosowane.

2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 6 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego poprzez popełnienie przez stronę pozwaną oczywistych błędów w ocenie polegających na: błędnej wykładni treści art. 6 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego skutkującej uznaniem, że meksykańskie sprawozdania finansowe nie były gotowe i dostępne, naruszeniu obowiązku staranności poprzez nieuwzględnienie istotnych danych, które wykluczyłyby Turcję odpowiedni reprezentatywny kraj oraz nieuznaniu Meksyku za najbardziej odpowiedni reprezentatywny kraj.

3. Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego poprzez brak skonstruowania wartości normalnej wyłącznie na podstawie niezniekształconych wartości czynników produkcji.

4. Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.

5. Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 18 rozporządzenia podstawowego poprzez powołanie się na dostępne fakty w sytuacji, gdy nie było to uzasadnione.

6. Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego oraz oczywistego błędu w ocenie przy stwierdzeniu podcięcia cenowego i wynikającego stąd naruszenia art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego poprzez nieprzeprowadzenie segmentowych analiz podcięcia cenowego, niedokonanie koniecznych korekt ze względu na różnice w jakości oraz brak wykazania podcięcia cenowego dla produktu jako całości.
1.

W odniesieniu do zawinionego zachowania OLAF strona skarżąca podnosi następujące naruszenia prawa: a) Co się tyczy zakresu dochodzenia, storna skarżąca powołuje się na naruszenie art. 1 rozporządzenia nr 883/2013 (1), art. 2 decyzji 1999/352 (2), art. 8.1 wytycznych dla pracowników OLAF-u dotyczących postępowań dochodzeniowych, a także obowiązku staranności. b) Co się tyczy błędnej interpretacji pojęcia organizacji międzynarodowej, strona skarżąca powołuje się na naruszenie art. 53 i 53d rozporządzenia nr 1605/2002 (3), art. 43 rozporządzenia nr 2342/2002 (4) oraz, w razie potrzeby, art. 58 rozporządzenia nr 966/2012 (5), jak też art. 43 rozporządzenia nr 1268/2012 (6). Strona skarżąca podnosi także naruszenie prawa międzynarodowego oraz naruszenie obowiązku staranności. c) Co się tyczy prowadzenia dochodzenia, strona skarżąca powołuje się na naruszenie art. 9 rozporządzenia nr 883/2013, art. 8.5 wytycznych OLAF, zasady bezstronności, zasad dotyczących postępowania dowodowego, obowiązku staranności i domniemania niewinności. d) Co się tyczy treści sprawozdania, strona skarżąca powołuje się na naruszenie art. 9 rozporządzenia nr 883/2013, zasady bezstronności, zasad dotyczących postępowania dowodowego, obowiązku staranności i domniemania niewinności.
4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że ECHA, żądając przeprowadzenia badania toksyczności przewlekłej na rybach (OECD TG 234) zgodnie z sekcją 9.1.6.1. załącznika IX do rozporządzenia REACH, miała popełnić oczywisty błąd w ocenie i dokonać błędnej wykładni kolumny 2 sekcji 9.1 załącznika IX do tego rozporządzenia, naruszyć prawo skarżącej do bycia wysłuchaną i naruszyć art. 25 rozporządzenia REACH.
1.

Zarzut pierwszy, dotyczący nadużycia władzy przez stronę pozwaną. W dniu 12 października 2020 r. EPSO wydało decyzję, w której oddaliło odwołanie strony skarżącej od decyzji z dnia 3 września 2020 r. o wykluczeniu jej z kolejnego etapu konkursu ze względu na to, że strona skarżąca, między innymi, nie ma dyplomu prawa chorwackiego, ani też znajomości prawa chorwackiego, zaś decyzja z dnia 13 marca 2013 r., w drodze której jej dyplom został uznany w Republice Chorwackiej, nie obejmuje porównania programu studiów. W ten sposób EPSO dokonało własnej oceny, do czego nie upoważnia go żaden przepis prawa Unii, a w związku z tym naruszyło zasadę podziału kompetencji w Unii Europejskiej i przekroczyło swoje uprawnienia, gdyż bezsporne jest, że oceny zagranicznych kwalifikacji dokonują wyłącznie organy krajowe upoważnione do tego na mocy ustawy, a konkretnie w tym przypadku chorwacka Agencija za znanost i visoko obrazovanje (agencja do spraw nauki i wyższego wykształcenia) na podstawie ustawy o uznawaniu zagranicznych kwalifikacji, zasad oceny zagranicznych dyplomów szkół wyższych oraz kryteriów oceny stosowanych w postępowaniu w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych. Naruszona została jedna z zasad podstawowych – zasada pomocniczości.
—

w odniesieniu do praw wynikających z umowy prawa prywatnego: — przekwalifikowanie stosunku umownego w umowę o pracę na czas nieokreślony; — stwierdzenie, że skarżący był dyskryminowany w zakresie podnoszonej przyczyny rozwiązania stosunku pracy i zasądzenie z tego względu od pozwanych zapłaty 10 000 EUR tytułem krzywdy psychicznej, oszacowanej ex aequo et bono; — stwierdzenie, że pozwane naruszyły swoje zobowiązania umowne, a w szczególności wymóg złożenia ważnego wypowiedzenia umowy zawartej na czas nieokreślony; — stwierdzenie, że skarżący nie były traktowany równo ani zgodnie z prawem i w konsekwencji nakazanie pozwanym przywrócenia go do pracy lub ewentualnie zasądzenie na jego rzecz odszkodowania oszacowanego w oparciu o utratę korzyści z wykonania umowy o pracę, gdyby została ona wykonana do przewidzianego końca; — w konsekwencji zasądzenie od pozwanych na rzecz skarżącego odszkodowania z tytułu niesprawiedliwego rozwiązania stosunku pracy (unfair dismissal), którego wysokość zostanie określona w późniejszym terminie a tymczasowo zostaje ustalona ex aequo et bono na kwotę 393 850,08 EUR; — zasądzenie od pozwanych odsetek od wyżej wymienionych kwot;
—

stwierdzenie nieważności EBC o wykluczeniu możliwości przedstawienia przez stronę skarżącą oferty w ramach wszystkich trzech części postępowania o udzielenie zamówienia „Provision of services and works for IT Application Delivery” PRO-004801 (część 1), PRO-005110 (część 2) i PRO 005112 (część 3);
—

Choć środki krajowe mające za podstawę art. 10a ust. 6 dyrektywy 2009/87 podlegają kontroli w dziedzinie pomocy państwa, pozwana naruszyła zasadę pomocniczości sporządzając ex ante wykaz ograniczający sektory i podsektory kwalifikujące się do objęcia rekompensatą z tytułu kosztów pośrednich emisji, ponieważ a) państwa członkowskie są lepiej umiejscowione do tego, aby dokonać oceny rzeczywistego ryzyka ucieczki emisji w odniesieniu do poszczególnych sektorów przemysłu ze względu na ponoszone przez nie w rzeczywistości znaczne koszty pośrednie; oraz b) pozwana przyjęła załącznik I nie dostarczając wystarczającego wyjaśnienia co do konieczności tego przyjęcia.
—

Na poparcie tego zarzutu skarżąca podnosi, że sprawa nie została rozpatrzona przez polski organ ochrony konkurencji w rozumieniu art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003. Otóż skarżąca złożyła zawiadomienie o podejrzeniu stosowania praktyk ograniczających konkurencję do prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwanego dalej „prezesem UOKiK”). Organ ten odmówił jednak podjęcia kroków przewidzianych w przepisach prawa oraz dokonania oceny kwestionowanych działań, powołując się na nieposiadanie wystarczającej ilości informacji, i wezwał skarżącą do dostarczenia informacji. Jednocześnie sam organ nie podjął żadnych działań celem ich uzyskania, a ciężar dowodowy przerzucił w całości na skarżącą. W związku z tym działanie organu nie kwalifikuje się jako „rozpatrzenie sprawy” w rozumieniu komunikatu Komisji w sprawie współpracy w ramach sieci organów ochrony konkurencji (2) oraz orzecznictwa Sądu. Dlatego też Komisja niesłusznie oparła się na art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, aby odrzucić skargę. Skarżąca dodaje, że wskutek odrzucenia skargi przez Komisję sprawa nie zostanie rozpatrzona przez żaden organ, co w istocie stoi w sprzeczności z motywem 18 rozporządzenia nr 1/2003.
—

W ramach uprawnień dyskrecjonalnych przysługujących pozwanej przy dokonywaniu złożonych ocen gospodarczych i społecznych wykonywanych przez nią w ramach wykonywania kompetencji przysługujących jej na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE winna ona być w stanie wykazać, że dokonała ona oceny wszystkich mających znaczenie czynników i okoliczności sytuacji, którą zaskarżony akt ma regulować. Skarżąca dopuściła się szeregu oczywistych błędów w ocenie wyłączając sektor skarżących z wykazu kwalifikujących się sektorów znajdującego się w załączniku I do zaskarżonego aktu, w szczególności ze względu na to, że: a) nie wzięła pod uwagę istotnych i kompletnych danych odnoszących się zużycia energii elektrycznej przez sektor nawozów w celu ustalenia intensywności pośrednich emisji tego sektora, co doprowadziło do niedoszacowania tej intensywności i wyłączenia tego sektora z załącznika I; b) nie wzięła pod uwagę i nie przeanalizowała wszystkich przedstawionych w skardze istotnych okoliczności faktycznych, ponieważ odrzuciła bez uzasadnienia dostarczone przez skarżące dowody; c) w zakresie dotyczącym oceny jakościowej, dokonała nieprawidłowej oceny sektora na podstawie kryterium substytucyjności między paliwami a energią elektryczną i nie przedstawiając powodów, dla których podsektory tego sektora nie zostały włączone do załącznika I na podstawie tego kryterium.
1.

Podstawą zarzutu pierwszego jest to, że: — przepisy ustanowione w dyrektywie 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1) obejmują wyszczególnione we wniosku potencjalne naruszenia; — dyrektywa ta od chwili je przyjęcia była przedmiotem koordynacji i nadzoru na szczeblu Unii. Jest to także przewidziane w dyrektywie Komisji 2003/124/WE (2); — rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 (3) ustanowiło ESMA, który to urząd w rzeczywistości przejął obowiązki działających do tego czasu organów nadzoru nad europejskimi papierami wartościowymi i przyjął odpowiedzialność za skuteczne wdrożenie dyrektywy 2003/6/WE i nadzór nad nią oraz za ochronę inwestorów; — dyrektywa 2003/6/WE została uchylona ze skutkiem od dnia 3 lipca 2016 r.; — z tego względu ESMA ma obowiązek przeprowadzenia dochodzenia w sprawie naruszeń dyrektywy 2003/6/WE, które mogły zostać popełnione do chwili ustanowienia ESMA.
2.

Zarzut drugi, dotyczący przedawnienia dochodzonej wierzytelności, a w każdym razie przekroczenia rozsądnego terminu z art. 73a ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 248, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym z 2002 r.”), prawa do dobrej administracji zawartego w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą praw podstawowych”) oraz art. 6 konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPC”). Zdaniem skarżącego wierzytelność, którą zdaniem Komisji posiada ona wobec niego, przedawniła się, gdyż upłynął termin pięciu lat określony w art. 73a rozporządzenia finansowego z 2002 r., a w każdym razie czas, jaki trwało wydanie spornej decyzji i noty debetowej do niej jest oczywiście nieracjonalnie długi i narusza art. 41 karty praw podstawowych i art. 6 ust. 1 EKPC, który przyznaje podstawowe prawo, stanowiące również ogólną zasadę prawa.
—

ciągłe naruszenie art. 6 i 13 EKPC oraz art. 47 karty będące rezultatem decyzji Rady o powołaniu HRRP bez uprawnień do zapewnienia pomocy prawnej kwalifikującym się do tego osobom oraz bez uprawnień do egzekwowania jego rozstrzygnięć i podejmowania środków naprawczych w związku ze stwierdzonymi naruszeniami;