ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
5)

W przypadku gdy właściciel wyszukiwarki (a) przedstawia użytkownikowi oznaczenie identyczne (w rozumieniu wyżej przytoczonego wyroku w sprawie C-291/00 LTJ Diffusion SA przeciwko Sadas Vertbaudet SA) z zarejestrowanym znakiem towarowym pomiędzy paskami wyszukiwania na górze i na dole strony z wynikami wyszukiwania zawierającymi link sponsorowany do strony internetowej konkurenta, o którym mowa w pytaniu 1, (b) przedstawia użytkownikowi to oznaczenie w podsumowaniu wyników wyszukiwania, (c) przedstawia użytkownikowi oznaczenie w postaci alternatywnej podpowiedzi, w sytuacji gdy użytkownik wprowadza do wyszukiwarki podobne oznaczenie, (d) przedstawia użytkownikowi stronę z wynikami wyszukiwania zawierającą link sponsorowany przez konkurenta w odpowiedzi na wprowadzenie przez użytkownika tego oznaczenia i (e) przejmuje korzystanie przez użytkownika z oznaczenia przy przedstawianiu stron z wynikami wyszukiwania zawierających link sponsorowany przez konkurenta, przy czym sam link sponsorowany nie zawiera oznaczenia, ani podobnego oznaczenia, czy którekolwiek lub wszystkie z tych działań stanowią „używanie” oznaczenia przez właściciela wyszukiwarki w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/104 i art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94?
2)

Czy art. 14 dyrektywy w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że przepis ten ma również zastosowanie do postępowania w sprawie wykonania [orzeczenia], które to postępowanie dotyczy: (i) wydanego w innym państwie członkowskim orzeczenia w przedmiocie naruszenia praw własności intelektualnej, (ii) wydanego w innym państwie członkowskim orzeczenia, na mocy którego nałożono karę porządkową lub grzywnę w celu przymuszenia w związku z niezastosowaniem się do zakazu naruszania prawa własności intelektualnej, (iii) wydanych w innym państwie członkowskim orzeczeń w sprawie określenia kosztów, opartych na orzeczeniach wskazanych w pkt (i) i (ii)?
2)

Czy dyrektywa 98/5/WE stanowi uzupełnienie dyrektywy 89/4[8]/EWG w tym znaczeniu, że dyrektywa 98/5/WE dotycząca wykonywania zawodu adwokata stanowi ustawę szczególną dotyczącą dziedziny adwokatury, podczas gdy dyrektywa 89/4[8]/EWG ogranicza się, co do zasady, do regulowania uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych?
3)

Czy wykładni art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/23/WE, ewentualnie w zw. z art. 2 ust. lit. c), należy dokonywać w ten sposób, że nakłada na przejmującego obowiązek utrzymania stosunku pracy z pracownikami tymczasowymi, którzy byli przydzieleni do wykonywania działalności będącej przedmiotem przejęcia lub których w dniu przejęcia należy uważać za nadal pozostających w dyspozycji pracodawcy użytkownika? W razie odpowiedzi twierdzącej na to pytanie — czy wykładni art. 3 ust. 1 należy dokonywać w ten sposób, że nakłada obowiązek zawarcia umowy o pracę na czas nieokreślony w sytuacji gdy przejmujący nie jest agencją pracy tymczasowej i nie może zawrzeć umowy o pracę tymczasową?
1)

Czy sąd Republiki Słowenii (państwo członkowskie WE) jest w rozumieniu rozporządzenia Rady (WE) z dnia 27 listopada 2003 r. nr 2001 właściwy, by ustanowić środki zabezpieczające w przypadku, gdy sąd innego państwa członkowskiego będący na mocy rzeczonego rozporządzenia sądem właściwym do rozstrzygnięcia, co do istoty sprawy, ustanowił środek zabezpieczający uznany za wykonalny w Republice Słowenii?
2)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy jest to zgodne z ogólnymi zasadami dotyczącymi prawa do odliczenia VAT ustanowionymi w dyrektywie 2006/112/WE, gdy takie ustawodawstwo przewiduje, że podatnik VAT ma prawo do odliczenia naliczonego VAT i/lub VAT od przywozu w odniesieniu do nabytych towarów i/lub świadczonych usług przed datą zarejestrowania jako podatnik VAT, tylko wtedy gdy towary te będą wykorzystane w ramach opodatkowanej działalności tego podatnika VAT, co oznacza, że nie może odliczyć naliczonego VAT i/lub VAT od przywozu w odniesieniu do nabytych towarów i/lub świadczonych usług przed datą zarejestrowania jako podatnik VAT jeżeli towary te zostały wcześniej wykorzystane w ramach tej działalności?
1)

Czy art. 18 i art. 18a dyrektywy 89/552/EWG (1) ze zmianami wprowadzonymi dyrektywą 97/36/WE (2) należy uważać za przepisy w wystarczającym stopniu precyzyjne i bezwarunkowe w taki sposób, że mogą one po upływie terminu transpozycji mieć pierwszeństwo nad sprzecznymi z nimi przepisami prawa wewnętrznego i uzupełniać, zgodnie z prawidłową wykładnią art. 249 akapit trzeci traktatu przepisy krajowe obowiązujące w tym względzie i czy mogą one podlegać wykonaniu przez organ administracyjny taki jak AGCOM, który posiada uprawnienia wykonawcze w stosunku do prawa krajowego?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 312/15

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Bruxelles (Belgia) w dniu 23 września 2009 r. — Françoise Hanssens-Ensch (syndyk masy upadłościowej Agenor S.A.) przeciwko Wspólnocie Europejskiej

(Sprawa C-377/09)

2009/C 312/23

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Tribunal de commerce de Bruxelles

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Françoise Hanssens-Ensch (syndyk masy upadłościowej Agenor S.A.)

Strona pozwana: Wspólnota Europejska

Pytania prejudycjalne

Czy art. 288 akapit drugi traktatu WE należy interpretować w ten sposób, że skargę o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej w rozumieniu tego postanowienia stanowi skarga o stwierdzenie odpowiedzialności oparta na art. 530 belgijskiego Code des Sociétés i wniesiona przez syndyka masy upadłościowej, mająca na celu doprowadzenie do nakazania Wspólnocie Europejskiej pokrycia pasywów upadłej spółki, z tego względu, że Wspólnota Europejska była de facto uprawniona do zarządzania spółką handlową i w zarządzaniu tą spółką dopuściła się poważnego uchybienia, które przyczyniło się do jej upadłości?
1)

Czy art. 56 i nast. traktatu WE stoją na przeszkodzie takim przepisom prawnym jak art. 990 D i nast. code général des impôts [ogólnego kodeksu podatkowego], które przyznają osobom prawnym, których miejsce faktycznego zarządu znajduje się we Francji lub od dnia 1 stycznia 2008 r. w państwie członkowskim Unii Europejskiej, uprawnienie do zwolnienia ze spornego podatku, i które uzależniają to uprawnienie w przypadku osób prawnych, których miejsce faktycznego zarządu znajduje się na terytorium państwa trzeciego, od istnienia konwencji o pomocy administracyjnej zawartej między Francją a tym państwem w celu zwalczania oszustw podatkowych i unikania opodatkowania albo od okoliczności, że na mocy umowy międzynarodowej zawierającej postanowienie zakazujące dyskryminacji ze względu na przynależność państwową na te osoby prawne nie można nałożyć wyższego podatku niż podatek, któremu podlegają osoby prawne mające miejsce faktycznego zarządu we Francji?
4)

Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze znaczenie ma jedynie możliwość wprowadzenia w błąd co do tego, czy właściciel znaku towarowego jest odpowiedzialny za przepakowanie, czy też znaczenie dla tej odpowiedzi mają inne związane z właścicielem znaku towarowego względy, na przykład to, że (a) podmiot, który dokonuje przywozu równoległego i fizycznego przepakowania, a także (ponownie) umieszcza znak towarowy tego właściciela na zewnętrznym opakowaniu produktu leczniczego z tego względu potencjalnie dokonuje niezależnego naruszenia przysługujących właścicielowi uprawnień do znaku towarowego i (b) może to wynikać z sytuacji polegającej na tym, iż podmiot, który dokonuje fizycznego przepakowania, jest odpowiedzialny za to, że opakowanie narusza oryginalny stan produktu leczniczego lub też wygląd przepakowanego produktu jest taki, iż można założyć, że szkodzi on renomie właściciela znaku towarowego (zob. m. in. wyrok w sprawach połączonych C 427/93, C 429/93 i C 436/93 Bristol Myers Squibb i in. przeciwko Paranova A/S)?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 312/15

Skarga wniesiona w dniu 23 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej

(Sprawa C-378/09)

2009/C 312/24

Język postępowania: czeski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Šimerdová i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Czeska

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że nie dokonując prawidłowej transpozycji do prawa krajowego przepisów art. 10a akapit pierwszy, drugi i trzeci dyrektywy Rady 85/337/EWG (1) z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę Rady 97/11/WE (2) i dyrektywę 2003/35/WE (3) Parlamentu Europejskiego i Rady, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy ustępu pierwszego, drugiego i trzeciego art. 10a tej dyrektywy;

— obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 25 czerwca 2005 r.

(1) Dz.U. 1985 L 175, s. 40.

(2) Dyrektywa Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. zmieniająca dyrektywę 85/337/EWG w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko; Dz.U. 1997 L 73, s. 5.

(3) Dyrektywa 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidująca udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE; Dz.U. 2003 L 156, s. 17.
—

stwierdzenie, że Republika Finlandii nie wywiązała się z obowiązków ciążących na niej na podstawie rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 (1), art. 2, art. 6 oraz art. 9 — 11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 (2), a także art. 220 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (3), ze względu na stosowanie przez władze fińskie praktyki administracyjnej zgodnie z którą ustalenie środków własnych Wspólnoty zostaje ma miejsce dopiero po przyznaniu dłużnikowi terminu 14 dni na przedstawienie swych uwag. Władze fińskie nie przestrzegają więc w odniesieniu do retrospektywnego pokrycia należności celnych terminów ustalonych dla księgowania środków własnych, co skutkuje opóźnieniem w przekazywaniu tych środków własnych Wspólnocie;
3)

Czy postanowienia art. 18 ust. 1 WE, ustanawiającego prawo każdego obywatela Unii Europejskiej do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich, i art. 12 akapit pierwszy WE, który zakazuje dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, należy interpretować w ten sposób, że zakazują one państwom członkowskim stanowienia w przepisach krajowych, że imiona i nazwiska mogą być wpisywane w aktach stanu cywilnego wyłącznie z użyciem liter języka państwowego?
1)

Czy w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1768/92 (1)„pierwszym zezwoleniem na wprowadzenie do obrotu na terytorium Wspólnoty” jest pierwsze zezwolenie na wprowadzenie do obrotu na terytorium Wspólnoty wydane zgodnie z dyrektywą Rady 65/65/EWG (2) (obecnie zastąpioną dyrektywą 2001/83/WE (3)), czy też każde zezwolenie, które umożliwia wprowadzenie danego produktu do obrotu we Wspólnocie lub w Europejskim Obszarze Gospodarczym?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 11/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom w dniu 5 listopada 2009 r. — Shirley McCarthy przeciwko Secretary of State for the Home Department

(Sprawa C-434/09)

2010/C 11/30

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

Supreme Court of the United Kingdom

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Shirley McCarthy

Strona pozwana: Secretary of State for the Home Department

Pytania prejudycjalne

1) Czy osoba posiadająca podwójne obywatelstwo Irlandii i Zjednoczonego Królestwa, która przez całe życie zamieszkuje w Zjednoczonym Królestwie, jest „beneficjentem” w rozumieniu art. 3 dyrektywy 2004/38/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywy”)?

2) Czy osoba taka „zamieszkiwała legalnie” w przyjmującym państwie członkowskim w rozumieniu art. 16 dyrektywy w sytuacji, gdy nie była ona w stanie spełnić wymogów wynikających z art. 7 dyrektywy 2004/38/WE?

(1) Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 11/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça w dniu 27 października 2009 r. — José Maria Ambrósio Lavrador, Maria Cândida Olival ferreira Bonifácio przeciwko Companhia de Seguros Fidelidade — Mundial SA

(Sprawa C-409/09)

2010/C 11/28

Język postępowania: portugalski

Sąd krajowy

Supremo Tribunal de Justiça.

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: José Maria Ambrósio Lavrador, Maria Cândida Olival ferreira Bonifácio

Strona pozwana: Companhia de Seguros Fidelidade — Mundial SA.

Pytania prejudycjalne

Czy postanowienia art. 1 trzeciej dyrektywy (1) powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby prawo portugalskie, konkretnie za pomocą art. 503 ust. 1, 504, 505 i 570 Código Civil, w przypadku wypadku drogowego, o ustalonych okolicznościach czasu i miejsca takich, jak w niniejszej sprawie, odmawiało lub ograniczało prawo do odszkodowania nieletniemu, również będącemu ofiarą wypadku, na tej tylko podstawie, że można mu przypisać częściowe przyczynienie się do spowodowania szkód, a nawet wyłączność w ich spowodowaniu?

(1) Trzecia dyrektywa Rady (90/232/EWG) z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 129, s. 33).
—

zasądzenie od Republiki Greckiej wpłacenia na rzecz Komisji na rachunek „środki własne Wspólnoty Europejskiej” ryczałtu dziennego w kwocie 10 512 EUR za każdy dzień zwłoki od dnia ogłoszenia wyroku w sprawie C-26/07 do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie lub do dnia przyjęcia środków wymaganych do wykonania wyroku w sprawie C-26/07 w razie, gdyby nastąpiło ono wcześniej,
1)

Czy stan faktyczny, w którym osoba mająca obywatelstwo Unii i w stosunku do której istnieją poważne powody do podejrzeń, że popełnianie czynów karalnych stanowi główny cel jej pobytu w innym państwie członkowskim Wspólnoty Europejskiej niż państwo, którego jest obywatelem, wchodzi w zakres obowiązywania bądź stosowania traktatu WE, a w szczególności art. 12 WE, art. 18 WE, art. 43 i nast. WE oraz art. 49 i nast. WE?
2)

Czy art. 39 WE i art. 18 WE należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy, taki jak art. 69 ZVW, jest z nimi niezgodny w zakresie, w jakim obywatel Unii, który zasadniczo może wywodzić prawa z art. 28 i art. 28a rozporządzenia nr 1408/71, jest zobowiązany do zgłoszenia się do Cvz i składka tego obywatela jest potrącana z jego emerytury lub renty nawet, jeśli nie miała miejsca rejestracja w rozumieniu art. 29 rozporządzenia nr 574/72?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 312/16

Skarga wniesiona w dniu 25 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

(Sprawa C-383/09)

2009/C 312/26

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: O. Beynet i D. Recchia, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Francuska

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że nie ustanawiając programu środków pozwalających na ścisłą ochronę gatunku Cricetus cricetus (chomik europejski), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 12 ust. 1 lit. d) dyrektywy 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (1);

— obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja Europejska w swojej skardze zarzuca stronie pozwanej nieustanowienie, jak tego wymagają postanowienia art. 12 dyrektywy 92/43/EWG, systemu ścisłej ochrony gatunku Cricetus cricetus (chomik europejski) w Alzacji, która stanowi obszar naturalnego występowania tego gatunku we Francji.

Według skarżącej, badanie liczby nor tego zwierzęcia wykazało znaczący spadek ich liczby w ostatnich latach, ponieważ liczba nor spadła z 1167 w 2001 r. do tylko 161 w 2007 r. W tych okolicznościach, gatunkowi temu, zagrożonemu zarówno ze strony niekorzystnych praktyk rolniczych jak i ze strony rozwoju urbanistycznego, zagraża kompletne wyginięcie w najbliższej przyszłości.

Komisja przyznaje w swojej skardze, że strona pozwana uwzględniła te problemy poprzez przyjęcie środków dotyczących zarówno działań urbanistycznych jak i praktyk rolniczych, lecz środki te okazują się zupełnie niewystarczające.

Po pierwsze trzy obszary działań priorytetowych, stanowiące obszary, na których koncentrują się największe wysiłki ochrony gatunku, pokrywają tylko niewielką część terytorium będącego naturalnym siedliskiem tego zwierzęcia, ponieważ dwie trzecie istniejących nor znajduje się poza tymi obszarami stanowiącymi jedynie 2 % ziemi korzystnej dla chomika europejskiego. Tymczasem, aby środki ochrony tego gatunku miały być skuteczne, należałoby co najmniej przyjąć jako punkt odniesienia występowanie chomika europejskiego w 1990 r., a nie w 2000 r.

Po drugie same środki ochrony są bardzo niewystarczające. Komisja ubolewa w tym zakresie w szczególności nad brakiem jasności normatywnej w odniesieniu do obszarów, które mogą być ponownie zamieszkałe przez chomika europejskiego. Administracja krajowa korzysta bowiem ze zbyt dużego zakresu uznania przy przyznawaniu odstępstw dla projektów rozwoju urbanistycznego na terenach będących siedliskiem chomików, a ponadto istnieje duża niepewność odnośnie do środków kompensacyjnych podejmowanych celem ochrony tego gatunku.

(1) Dz.U. L 206, s. 7.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 312/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 13 października 2009 r. — Oasis East sp. z o.o./Minister Finansów

(Sprawa C-395/09)

2009/C 312/34

Język postępowania: polski

Sąd krajowy

Naczelny Sąd Administracyjny

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Oasis East sp. z o.o.

Strona pozwana: Minister Finansów

Pytanie prejudycjalne

Czy prawo wspólnotowe (w szczególności art. 17 ust. 6 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1) (77/388/EWG), obecnie art. 176 Dyrektywy z dnia 28 listopada 2006 r. 2006/112/WE Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2)) daje państwu członkowskiemu prawo do stosowania krajowych przepisów, wyłączających uprawnienie podatnika do obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego w przypadku nabycia importu usług, w związku z którymi zapłata należności jest dokonywana bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotu mającego miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na obszarze jednego z terytoriów lub krajów określonych w ustawodawstwie krajowym jako tzw. „raje podatkowe”, biorąc pod uwagę, że takie wyłączenie było stosowane w państwie członkowskim w okresie poprzedzającym członkostwo we Wspólnocie?

(1) Dz.U. L 145 str. 1; Polskie wydanie specjalne Rozdział 9, Tom 1, str. 23

(2) Dz.U. L 347 str. 1
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 312/13

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 29 czerwca 2009 r. w sprawie T-94/05 Athinaïki Techniki AE przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 11 września 2009 r. przez Athinaïki Techniki AE

(Sprawa C-362/09 P)

2009/C 312/21

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Athinaïki Techniki AE (przedstawiciel: S. A. Pappas, adwokat)

Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich, Athens Resort Casino AE Symmetochon

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie zaskarżonego postanowienia,

— uwzględnienie żądań przedstawionych w postępowaniu pierwszej instancji,

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu odwołania strona wnosząca odwołanie podnosi cztery zarzuty.

W ramach zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd błędnie zinterpretował wcześniejsze orzecznictwo Trybunału w odniesieniu do przesłanek zgodności z prawem cofnięcia aktu administracyjnego. Aby cofnięcie takiego aktu było skuteczne należy bowiem stwierdzić, że jest on niezgodny z prawem, a jego odwołanie powinno nastąpić w rozsądnym terminie. Tymczasem w niniejszej sprawie cofnięcie aktu Komisji nastąpiło ponad cztery lata po jego wydaniu i nie przedstawiono w tym względzie żadnego uzasadnienia.

W ramach zarzutu drugiego Athinaïki Techniki podnosi, że Sąd naruszył prawo przez to, że nie rozstrzygnął podniesionej przez nią kwestii nadużycia władzy. Wycofując sporną decyzję Komisja nie miała bowiem na celu cofnięcia rozpatrywanego aktu dla poszanowania zasady zgodności z prawem, lecz uniknięcie poddawania go kontroli sądów wspólnotowych.

Po trzecie wnosząca odwołanie twierdzi, iż wbrew rozstrzygnięciu zawartemu w zaskarżonym postanowieniu, w dalszym ciągu istnieje po jej stronie interes w uzyskaniu wyroku stwierdzającego nieważność spornej decyzji Komisji. Konsekwencje cofnięcia rozpatrywanego aktu przez Komisję nie mogą bowiem ograniczać się do jedynie do wznowienia procedury badania wstępnego. Wyrok stwierdzający nieważność zobowiązywałby bowiem Komisję albo do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie pomocy państwa, albo wzywałby dane państwo członkowskie do zniesienia lub zmiany analizowanej pomocy. Sąd naruszył zatem prawo uznając, że jedyną konsekwencją stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji jest obowiązek wszczęcia procedury badania wstępnego.

Wnosząca odwołanie twierdzi wreszcie, że Sąd naruszył status powagi rzeczy osądzonej, jaki posiada wyrok Trybunału wydany w powiązanej sprawie C-521/06 P. Z wyroku tego wynika bowiem, że Komisja nie może przedłużać stanu bezczynności administracyjnej w ramach procedury badania pomocy państwa. Tymczasem cofając zaskarżoną decyzję Komisja powróciła właśnie do stanu bezczynności, a Sąd dopuścił się dodatkowego naruszenia prawa przez to, że w żaden sposób nie skrytykował takiego stanu rzeczy.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 312/19

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundessozialgericht w dniu 2 października 2009 r. — Joao Da Silva Martins przeciwko Bank Betriebskrankenkasse — Pflegekasse

(Sprawa C-388/09)

2009/C 312/31

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundessozialgericht

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Joao Da Silva Martins

Strona pozwana: Bank Betriebskrankenkasse — Pflegekasse

Pytanie prejudycjalne

Czy zgodne jest z przepisami pierwotnego i/lub wtórnego prawa Wspólnoty Europejskiej dotyczącymi swobodnego przemieszczania się i zabezpieczenia społecznego pracowników migrujących (w szczególności z art. 39 WE, art. 42 WE oraz art. 27 i art. 28 rozporządzenia nr 1408/71) to, że były pracownik najemny, który pobiera emeryturę zarówno byłego państwa miejsca zatrudnienia, jak również państwa pochodzenia i który nabył w byłym państwie miejsca zatrudnienia prawo do zasiłku (dodatku) pielęgnacyjnego ze względu na potrzebę korzystania z usług pielęgnacyjnych, traci prawo do tego zasiłku (dodatku) po powrocie do swojego państwa pochodzenia?