16

Artykuł 83a dekretu–ustawy nr 112 z dnia 25 czerwca 2008 r. w wersji mającej zastosowanie w postępowaniach głównych (zwany dalej „art. 83a dekretu–ustawy nr 112/2008 ze zmianami”), zatytułowany „Ochrona bezpieczeństwa drogowego i prawidłowego funkcjonowania rynku zarobkowego drogowego przewozu rzeczy”, stanowi: „1. Na podstawie odpowiedniego sondażu i przy uwzględnieniu dokonywanej co miesiąc przez ministerstwo rozwoju gospodarczego analizy średniej ceny samochodowego oleju napędowego Osservatorio, o którym mowa w art. 9 dekretu z mocą ustawy nr 286 z dnia 21 listopada 2005 r., ustala co miesiąc średni koszt paliwa na przejechany kilometr w odniesieniu do różnych typów pojazdów oraz odnośny wpływ. 2. W odniesieniu do różnych typów pojazdów Osservatorio ustala w piętnastym dniu czerwca i grudnia udział procentowy kosztów paliwa w kosztach prowadzenia działalności przedsiębiorstwa zajmującego się zarobkowym przewozem drogowym. 3. Przepisy ust. 4–11 niniejszego artykułu regulują mechanizmy dostosowania wynagrodzenia należnego od podmiotu zamawiającego za koszty paliwa ponoszone przez przewoźnika i są one przedmiotem kontroli z punktu widzenia ich wpływu na rynek po upływie roku od dnia ich wejścia w życie. 4. W celu zapewnienia ochrony bezpieczeństwa drogowego i prawidłowego funkcjonowania rynku zarobkowego drogowego przewozu rzeczy w umowie przewozu zawartej w formie pisemnej, w rozumieniu art. 6 dekretu z mocą ustawy nr 286 z dnia 21 listopada 2005 r., kwota podlegająca zapłacie przewoźnikowi powinna umożliwić co najmniej pokrycie minimalnych kosztów prowadzenia działalności gwarantujących w każdym razie zachowanie parametrów bezpieczeństwa przewidzianych przez prawo. Wspomniane koszty minimalne są ustalane w ramach dobrowolnych porozumień sektorowych zawieranych między organizacjami zrzeszającymi przewoźników reprezentowanymi w Consulcie, o których mowa w ust. 16, a organizacjami zrzeszającymi podmioty zamawiające. Owe porozumienia mogą również przewidywać umowy drogowego przewozu rzeczy, w których czas trwania lub ilości są gwarantowane i zgodnie z którymi można wprowadzić odstępstwo od przepisów wskazanych w niniejszym ustępie, od przepisów art. 7 ust. 3 i 7a dekretu z mocą ustawy nr 286 z dnia 21 listopada 2005 r. oraz od przepisów w dziedzinie skargi bezpośredniej. 4a. Jeżeli dobrowolne porozumienia wskazane w ust. 4 nie zostaną zawarte w terminie dziewięciu miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego przepisu, Osservatorio, o którym mowa w art. 6 ust. 1 lit. g) dekretu z mocą ustawy nr 284 z dnia 21 listopada 2005 r., ustala koszty minimalne zgodnie z postanowieniami ust. 4. Jeżeli po upływie pierwszego terminu w ciągu kolejnych trzydziestu dni Osservatorio nie podejmie decyzji o ustaleniu kosztów minimalnych, do umów przewozu zawartych w formie pisemnej stosuje się przepisy ust. 6 i 7 wyłącznie w celu ustalenia wynagrodzenia. 4b. Jeśli rachunek określa wynagrodzenie, które jest niższe od wynagrodzenia przewidzianego w ust. 4 lub 4a, skarga przewoźnika przeciwko podmiotowi zamawiającemu o zapłatę różnicy przedawnia się z upływem roku od dnia wykonania usługi przewozu, z zastrzeżeniem odmiennego uzgodnienia opartego na dobrowolnych porozumieniach sektorowych zawartych zgodnie z ust. 4. 4c. W drodze odstępstwa od zasad przewidzianych w ust. 4 i 4a kwota wynagrodzenia podlegającego zapłacie przewoźnikowi za usługi przewozu świadczone w wykonaniu umowy zawartej w formie pisemnej, w rozumieniu art. 6 dekretu z mocą ustawy nr 286 z dnia 21 listopada 2005 r., jest ustalana przez strony na zasadzie swobody umów, jeśli wspomniane usługi są świadczone w granicach 100 km dziennie, z zastrzeżeniem odmiennego uzgodnienia opartego na dobrowolnych porozumieniach sektorowych zawartych zgodnie z ust. 4. 4d. W chwili zawarcia umowy przewoźnik jest zobowiązany przekazać podmiotowi zamawiającemu zaświadczenie wydane przez organ zabezpieczenia społecznego, mające maksymalnie trzy miesiące i informujące, że przedsiębiorstwo ma uregulowaną sytuację w zakresie opłacania składek na zabezpieczenie społeczne i ubezpieczenia. 5. Jeżeli umowa dotyczy usług przewozu, które mają być świadczone przez okres powyżej 30 dni, część wynagrodzenia odpowiadająca kosztom paliwa ponoszonym przez przewoźnika przy wykonaniu świadczeń umownych – wskazana w umowie lub na rachunkach wystawionych w odniesieniu do usług świadczonych przez przewoźnika w pierwszym miesiącu ważności rzeczonej umowy – podlega dostosowaniu na podstawie zmian cen samochodowego oleju napędowego określonych zgodnie z ust. 1, o ile owe zmiany przekraczają 2% wartości referencyjnej uwzględnionej w momencie podpisania umowy lub ostatniego dostosowania. 6. Jeśli umowa drogowego przewozu rzeczy nie została zawarta w formie pisemnej zgodnie z art. 6 dekretu z mocą ustawy nr 286 z dnia 21 listopada 2005 r., rachunek wystawiony przez przewoźnika powinien uwidaczniać – wyłącznie dla celów prawnych i administracyjnych – część wynagrodzenia należnego od podmiotu zamawiającego, odpowiadającą kosztom paliwa ponoszonym przez przewoźnika przy wykonywaniu świadczeń umownych. Owa kwota powinna odpowiadać wynikowi pomnożenia kosztu za kilometr ustalonego dla klasy, do której należy pojazd wykorzystany do przewozu, w rozumieniu ust. 1, w ciągu miesiąca poprzedzającego miesiąc wykonania usługi przewozowej, przez liczbę kilometrów odpowiadającą usłudze wskazanej na rachunku. 7. Część wynagrodzenia należnego przewoźnikowi, inna niż wskazana w ust. 6, winna odpowiadać – z zastrzeżeniem kwot należnych od podmiotu zamawiającego w zakresie kosztów paliwa – części tego wynagrodzenia, która powinna być przynajmniej równa części wskazanej jako odpowiadająca kosztom innym niż koszty paliwa określone w ust. 2. 8. Jeśli część wynagrodzenia należnego przewoźnikowi, inna niż część wskazana w ust. 6, odpowiada kwocie niższej od kwoty wskazanej w ust. 7, przewoźnik może zażądać od podmiotu zamawiającego zapłaty różnicy. Jeśli umowa drogowego przewozu rzeczy nie została zawarta w formie pisemnej, skarga przewoźnika ulega przedawnieniu z upływem pięciu lat od dnia wykonania usługi przewozu. Jeśli umowa przewozu została zawarta w formie pisemnej, skarga przewoźnika ulega przedawnieniu z upływem jednego roku, zgodnie z art. 2591 kodeksu cywilnego. 9. Jeśli podmiot zamawiający nie dokona zapłaty w terminie piętnastu dni, przewoźnik może złożyć w ciągu kolejnych piętnastu dni – pod rygorem utraty prawa – wniosek o wydanie nakazu zapłaty w drodze skargi do właściwego sądu zgodnie z art. 638 kodeksu postępowania cywilnego, przedstawiając dokumenty dotyczące jego wpisu do rejestru przewoźników zajmujących się zarobkowym drogowym przewozem rzeczy, dowód rejestracyjny pojazdu użytego do świadczenia usługi przewozowej, rachunek określający wynagrodzenie za usługę przewozową, dokumenty dotyczące dokonania zapłaty wskazanej kwoty oraz obliczenia służące określeniu dodatkowego wynagrodzenia należnego przewoźnikowi zgodnie z ust. 7 i 8. Po zbadaniu prawidłowości dokumentów i dokładności przedstawionych obliczeń sąd nakazuje podmiotowi zamawiającemu w drodze uzasadnionego orzeczenia w rozumieniu art. 641 kodeksu postępowania cywilnego niezwłoczną zapłatę kwoty należnej przewoźnikowi, zezwalając na tymczasowe wykonanie orzeczenia w rozumieniu art. 642 kodeksu postępowania cywilnego i określając termin, w którym można wnieść skargę w rozumieniu przepisów księgi IV, tytuł I, rozdział I tego kodeksu. […] 14. Bez uszczerbku dla sankcji przewidzianych w art. 26 ustawy nr 298 z dnia 6 czerwca 1974 r. z późniejszymi zmianami, jak również w art. 7 dekretu z mocą ustawy nr 286 z dnia 21 listopada 2005 r., gdy mają zastosowanie, każde naruszenie zasad przewidzianych w ust. 6, 7, 8 i 9 prowadzi do wykluczenia przez okres mogący trwać do sześciu miesięcy z publicznego postępowania przetargowego w zakresie dostaw rzeczy i świadczenia usług, jak również do pozbawienia przez okres jednego roku korzyści podatkowych, finansowych i dotyczących zabezpieczenia społecznego wszelkiego rodzaju, przewidzianych przez prawo. 15. Sankcje określone w ust. 14 są stosowane przez właściwy organ. 16. Sankcje określone w ust. 14 są stosowane, tylko jeśli strony zawarły umowę przewozu zgodną z dobrowolnym porozumieniem podpisanym przez większość organizacji zrzeszających przewoźników drogowych i odbiorców usług przewozu reprezentowanych w Consulcie w celu określenia reguł dotyczących świadczenia usług przewozu w szczególnym sektorze handlowym. […]”.