ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
7

Artykuł 35 dyrektywy 78/660 przewiduje: „1. a) Środki trwałe muszą być wyceniane według ceny nabycia lub kosztów wytworzenia, bez uszczerbku dla lit. b) i c) poniżej. b) Cenę nabycia lub koszt wytworzenia środków trwałych o ograniczonym okresie użytkowania należy zmniejszać o korekty wartości naliczane w celu systematycznego spisywania [amortyzowania] wartości takich środków trwałych w trakcie okresu ich użytkowania. c) aa) Korekty wartości można dokonywać w odniesieniu do finansowych środków trwałych, aby były wyceniane według niższej wartości przypisywanej im w dniu bilansowym. bb) Korekt wartości należy dokonywać w odniesieniu do środków trwałych, niezależnie od tego, czy okres ich użytkowania jest ograniczony, czy też nie, aby były wyceniane według niższej wartości przypisanej im w dniu bilansowym, jeżeli oczekuje się, że spadek ich wartości będzie trwały. cc) Korekty wartości określone w ppkt aa) i bb) muszą być wykazane […] w rachunku zysków i strat i [odrębnie] opisane w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego, jeżeli nie zostały wyodrębnione w rachunku zysków i strat. dd) Wycena według niższej wartości przewidziana w lit. b) i c) nie może być kontynuowana, jeżeli ustały przyczyny będące podstawą dokonania korekt wartości. d) Jeżeli środki trwałe podlegają wyjątkowym korektom wartości dokonywanym wyłącznie do celów podatkowych, w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego należy wskazać kwotę korekt oraz przyczyny ich dokonania. 2. Cenę nabycia należy obliczać, dodając do ceny zapłaconej koszty dodatkowe związane z nabyciem. 3. a) Koszty wytworzenia należy obliczyć, dodając do ceny nabycia surowców i materiałów koszty dające się bezpośrednio przypisać do danego produktu. b) Uzasadniona część kosztów, które jedynie pośrednio są związane z danym produktem, może być dodana do kosztów wytworzenia jedynie w takim zakresie, w jakim dotyczy okresu wytworzenia. 4. Odsetki od kapitału pożyczonego w celu sfinansowania wytworzenia środków trwałych mogą być uwzględniane w kosztach wytworzenia w stopniu, w jakim odnoszą się do okresu wytworzenia. W takiej sytuacji ujęcie tego rodzaju odsetek po stronie aktywów wymaga wyjaśnienia w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego”.
11

W decyzji z dnia 24 września 2009 r. (zwanej dalej „decyzją organu ochrony konkurencji”) organ ochrony konkurencji stwierdził, że po pierwsze, poprzez określenie wysokości i struktury opłaty interchange mających jednolite zastosowanie do Visy i MasterCard, a także do wszystkich banków, po drugie, poprzez ustanowienie ram regulacyjnych dla takiego porozumienia w swoich regulaminach wewnętrznych, i po trzecie, poprzez wspieranie tego porozumienia, 22 banki będące stronami porozumienia MIF oraz Visa i MasterCard zawarły antykonkurencyjne porozumienie, które nie jest objęte wyłączeniem. Poprzez to zachowanie, począwszy od momentu, w którym przystąpiły do porozumienia MIF – przy czym datą rozpoczęcia antykonkurencyjnego zachowania jest data wejścia w życie w dniu 1 stycznia 1997 r. ustawy o nieuczciwych praktykach handlowych w odniesieniu do banków, które zawarły porozumienie MIF, a zmienia się ona w wypadku banków, które przystąpiły do niego później – do dnia 30 lipca 2008 r. naruszyły one § 11 ust. 1 tej ustawy, a po dniu 1 maja 2004 r. – art. 101 ust. 1 TFUE. Rzeczone zachowanie stanowi nie tylko tak zwane ograniczenie konkurencji „ze względu na cel”, ponieważ celem porozumienia MIF jest zachowanie antykonkurencyjne, lecz również tak zwane ograniczenie „ze względu na skutek”, gdyż z tego porozumienia wynika skutek ograniczający konkurencję. Organ ochrony konkurencji nałożył na siedem banków, które pierwotnie zawarły porozumienie MIF, a także na Visę i MasterCard grzywny w różnych kwotach.
41

Wskazał on również, w odniesieniu do przedsiębiorstwa, którego główna działalność polega na rozlewaniu do puszek napojów wytwarzanych przez nie samo lub przez osoby trzecie, że usługodawca, który ogranicza się do napełniania na zlecenie i według instrukcji osoby trzeciej puszek już opatrzonych oznaczeniami podobnymi do znaków towarowych i tym samym do wykonywania po prostu technicznej części procesu produkcji towaru końcowego – przy czym nie ma najmniejszego interesu w odniesieniu do zewnętrznego przedstawienia wspomnianych puszek, a w szczególności do oznaczeń tam widniejących – sam nie dokonuje „używania” tych oznaczeń, ale tworzy jedynie techniczne warunki niezbędne do tego, by ta osoba trzecia mogła dokonywać takiego używania (zob. podobnie wyrok z dnia 15 grudnia 2011 r., Frisdranken Industrie Winters, C‑119/10, EU:C:2011:837, pkt 30).
8

Zgodnie z art. 3 tej dyrektywy, zatytułowanym „Prawo do publicznego udostępniania utworów i prawo podawania do publicznej wiadomości innych przedmiotów objętych ochroną”: „1. Państwa członkowskie powinny zapewnić autorom wyłączne prawo do zezwalania lub zabraniania na jakiekolwiek publiczne udostępnianie ich utworów [zezwalania na jakiekolwiek publiczne udostępnianie ich utworów lub zabraniania go], drogą przewodową lub bezprzewodową, włączając [w to] podawanie do publicznej wiadomości ich utworów w taki sposób, że osoby postronne mają do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie. […] 3. Czynności publicznego udostępniania utworów i podawania do publicznej wiadomości określone w niniejszym artykule, nie powodują wyczerpania praw określonych w ust. 1 i 2”.
21

FV twierdził natomiast, że zasada równego traktowania skutkuje tym, iż obywatele Unii, którzy mają miejsce zamieszkania w jednym z państw członkowskich i przemieszczają się do innego państwa członkowskiego w celu wykonywania tam pracy, mają prawo do świadczeń socjalnych, do przywilejów socjalnych i podatkowych oraz do pomocy społecznej, które przysługują w przyjmującym państwie członkowskim jego obywatelom krajowym. Zdaniem FV w odniesieniu do jego gospodarstwa domowego należało zastosować w drodze analogii to samo rozumowanie, które zostało przyjęte w wyroku z dnia 15 grudnia 2016 r., Depesme i in. (od C‑401/15 do C‑403/15, EU:C:2016:955). W wyroku tym Trybunał orzekł, że dzieci małżonka lub partnera uznawanego przez państwo członkowskie przyjmujące pracownika przygranicznego mogą być traktowane jak dzieci tego pracownika na potrzeby umożliwienia mu skorzystania z prawa do pomocy finansowej na kontynuację ich studiów wyższych, która to pomoc jest uznawana za przywilej socjalny w rozumieniu art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 492/2011.
50

Do sądu krajowego, jako wyłącznie właściwego do oceny okoliczności faktycznych rozpatrywanych w postępowaniu głównym oraz do wykładni mających zastosowanie przepisów krajowych, należy zbadanie, czy nałożony na osoby emerytowane zakaz udziału w zgłaszaniu kandydatur dla celów powierzenia zadań związanych z badaniem i doradztwem jest właściwy do zapewnienia realizacji wskazanego celu i rzeczywiście zmierza do jego osiągnięcia w sposób spójny i systematyczny (zob. podobnie wyroki: z dnia 10 marca 2009 r., Hartlauer, C‑169/07, EU:C:2009:141, pkt 55; z dnia 12 stycznia 2010 r., Petersen, C‑341/08, EU:C:2010:4, pkt 53).
57

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, na pytania od pierwszego do trzeciego należy odpowiedzieć, iż art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że osobę fizycznę, która na podstawie umowy takiej jak CFD zawartej ze spółką finansową przeprowadza transakcje finansowe za pośrednictwem tej spółki, można uznać za „konsumenta” w rozumieniu tego przepisu, jeżeli zawarcie tej umowy nastąpiło w celu niezwiązanym z jakąkolwiek działalnością zawodową lub gospodarczą tej osoby, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego. Dla celów tego uznania, po pierwsze, czynniki takie jak okoliczność, że wspomniana osoba dokonała licznych transakcji w stosunkowo krótkim czasie lub że zainwestowała znaczne kwoty w te transakcje, są co do zasady nieistotne, a po drugie, okoliczność, że ta sama osoba jest „klientem detalicznym” w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 12 dyrektywy 2004/39, jest, jako taka, co do zasady pozbawiona znaczenia.
30

Ponieważ w okresie mającym znaczenie dla sporu w postępowaniu głównym Gibraltar stanowił terytorium europejskie, za którego stosunki zewnętrzne odpowiedzialne jest państwo członkowskie, a mianowicie Zjednoczone Królestwo, prawo Unii miało co do zasady zastosowanie do tego terytorium na mocy art. 355 ust. 3 TFUE, z zastrzeżeniem wyłączeń wyraźnie przewidzianych w akcie przystąpienia z 1972 r. (wyrok z dnia 23 września 2003 r., Komisja/Zjednoczone Królestwo, C‑30/01, EU:C:2003:489, pkt 47; postanowienie z dnia 12 października 2017 r., Fisher, C‑192/16, EU:C:2017:762, pkt 29; wyrok z dnia 23 stycznia 2018 r., Buhagiar i in., C‑267/16, EU:C:2018:26, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo).
71

Należy na wstępie zauważyć, że uwagi poczynione w pkt 59 i 60 niniejszego wyroku zachowują ważność również w ramach odpowiedzi, jakiej należy udzielić na to pytanie. Po pierwsze bowiem, art. 20 i 21 dyrektywy 2007/64 nie znajdują zastosowania w sprawie takiej jak rozstrzygana w postępowaniu głównym, co sprawia, że odpowiedź na część pytania dotyczącą wykładni tych przepisów jest zbędna. Po drugie, mocą decyzji ustawodawcy krajowego art. 80–82 tej dyrektywy znajdują zastosowanie do usług płatniczych nieobjętych zakresem stosowania tejże dyrektywy, co uzasadnia fakt, że Trybunał jest właściwy w zakresie udzielenia odpowiedzi na tę część pytania.
12

AVBGasV zostało uchylone przez Gasgrundversorgungsverordnung (rozporządzenie w sprawie zaopatrzenia podstawowego w gaz) z dnia 26 października 2006 r. (BGBl. 2006 I, s. 2396), zmienione przez ustawę z dnia 29 sierpnia 2016 r. (BGBl. 2016 I, s. 2034) (GasGVV). Paragraf 5 ust. 2 i 3 GasGVV stanowi: „2) Wszelkie zmiany ogólnych cen lub dodatkowych warunków dostawy stają się skuteczne z początkiem miesiąca, pod warunkiem że zostały podane do publicznej wiadomości co najmniej sześć tygodni wcześniej. Dostawca usługi zaopatrzenia podstawowego jest, równolegle do podania do wiadomości publicznej, zobowiązany do skierowania do klientów pisma podającego do ich wiadomości planowane zmiany oraz do opublikowania ich w internecie; w ramach tych działań podaje on do wiadomości klientów zakres, powody i warunki zmian, odsyłając w czytelny sposób do praw klienta, o których mowa w ust. 3, a także informacje, o których mowa w § 2 ust. 3 zdanie pierwsze pkt 7. 3) W sytuacji zmiany ogólnych cen lub dodatkowych warunków dostawy odbiorca ma prawo wypowiedzenia umowy bez zachowania okresu wypowiedzenia z chwilą wejścia w życie rzeczonych zmian […]”.
7

Paragraf 69 tej ustawy, dotyczący usługi transportu szkolnego stanowi: „1. Na powiatach i miastach na prawach powiatu spoczywa realizowany jako zadanie z zakresu samorządu terytorialnego obowiązek zapewnienia uczniom transportu do położonych na ich terytorium szkół podstawowych i szkół wyspecjalizowanych, jeżeli uczniowie mają miejsce zamieszkania w Nadrenii-Palatynacie i nie można od nich wymagać pokonywania drogi do szkoły bez użycia środków transportu. Powyższe stosuje się także do dojazdu: 1) Do najbliżej położonej szkoły średniej […]. Jeżeli szkoła, do której uczęszcza uczeń, jest położona poza terytorium Nadrenii-Palatynatu, powiat albo miasto na prawach powiatu, na których obszarze uczeń ma miejsce zamieszkania, ponoszą koszty transportu. 2. Przyjmuje się, że od ucznia nie można wymagać pokonywania drogi do szkoły bez użycia środków transportu, jeżeli ta jest szczególnie niebezpieczna albo jeżeli najkrótsza droga piesza, niekwalifikowana jako droga szczególnie niebezpieczna, między miejscem zamieszkania a szkołą podstawową jest dłuższa niż dwa kilometry, a między miejscem zamieszkania a szkołą średnią […] dłuższa niż cztery kilometry. […] 3. W razie uczęszczania do innej szkoły niż najbliżej położona w rozumieniu ust. 1 [akapit drugi pkt 1], koszty przejmowane są jedynie w takim zakresie, w jakim podlegałyby przejęciu w przypadku dojazdu do najbliżej położonej szkoły. Przy ustaleniu najbliżej położonej szkoły uwzględnia się jedynie te szkoły, w których naucza się wybranego pierwszego języka obcego. […] 4. Zadanie realizowane jest w pierwszej kolejności poprzez przejęcie niezbędnych kosztów dojazdów przy użyciu środków transportu publicznego. Jeżeli nie ma odpowiednich połączeń w ramach transportu publicznego, należy zapewnić autobusy szkolne. Koszty innych środków transportu podlegają przejęciu wyłącznie do wysokości, jaka wynikałaby z wykorzystania środków wskazanych w zdaniu pierwszym”.
10

Paragraf 312d BGB głosi: „1. Konsument, który zawarł umowę na odległość, ma prawo do odstąpienia od umowy, o którym mowa w § 355. […] 2. W drodze odstępstwa od § 355 ust. 2 zdanie pierwsze termin do odstąpienia biegnie od momentu zrealizowania przez przedsiębiorcę obowiązków informacyjnych określonych w § 312c ust. 2, […] a w przypadku świadczenia usług od dnia zawarcia umowy. 3. W sytuacji gdy umowa dotyczy świadczenia usług, prawo do odstąpienia wygasa również w następujących wypadkach: 1) w wypadku usługi finansowej, jeżeli umowa została w pełni wykonana przez obie strony na wyraźne życzenie konsumenta, zanim konsument wykonał prawo do odstąpienia […] […] 5. Ponadto prawo do odstąpienia nie przysługuje w przypadku umów zawieranych na odległość, w ramach których konsument posiada już prawo do odstąpienia na podstawie §§ 495, 499–507 lub zwrotu, zgodnie z § 355 lub 356. Ustęp 2 stosuje się do tych umów odpowiednio. 6. W przypadku umów zawieranych na odległość dotyczących usług finansowych, w drodze odstępstwa do § 357 ust. 1, konsument zobowiązany jest do zapłaty odszkodowania za wykonaną usługę na podstawie przepisów regulujących rozwiązanie umowy w związku z jej niewykonaniem jedynie wtedy, gdy przed złożeniem przez niego oświadczenia w sprawie zawarcia umowy owe skutki prawne zostały mu wskazane, a on wyraźnie zgodził się na rozpoczęcie wykonywania usługi przez przedsiębiorcę przed upływem terminu do odstąpienia”.
59

W przypadku, z jakim mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdy nakaz zawieszenia zostaje wydany w tym samym czasie co decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, powody, które skłaniają Komisję do jego wydania, są niechybnie związane z przewidywaniem, że dane państwo członkowskie nie zawiesi wprowadzenia w życie danego środka mimo wszczęcia postępowania wyjaśniającego. Jak wskazano w pkt 34 niniejszego wyroku, jedynym dodatkowym skutkiem nakazu zawieszenia w porównaniu ze skutkami wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego jest bowiem umożliwienie Komisji wniesienia bezpośrednio do Trybunału skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na podstawie art. 12 rozporządzenia nr 659/1999, jeżeli dane państwo członkowskie nie stosuje się do spoczywającego na nim obowiązku zawieszenia wprowadzenia w życie badanego środka. W konsekwencji, gdyby Komisja nie była zobowiązana, w przypadku gdy nakaz zawieszenia zostaje wydany w tym samym czasie co decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, do podania powodów, dla których uważa, że państwo członkowskie nie będzie przestrzegało obowiązku zawieszenia i w związku z tym już w tym momencie rozważa wniesienie skargi do Trybunału, byłaby ona zwolniona z obowiązku uzasadnienia tego nakazu zawieszenia z naruszeniem obowiązku uzasadnienia.
70

Dlatego też, choć jest on niefortunny z punktu widzenia zasady pewności prawa, która stanowi podstawową zasadę prawa Unii i wymaga w szczególności, by uregulowanie było jasne i precyzyjne, tak by podlegające mu podmioty mogły ustalić w sposób jednoznaczny swoje prawa i obowiązki oraz podjąć w związku z tym odpowiednie kroki (wyroki: z dnia 9 lipca 1981 r., Gondrand i Garancini, 169/80, EU:C:1981:171, pkt 17; z dnia 13 lutego 1996 r., Van Es Douane Agenten, C‑143/93, EU:C:1996:45, pkt 27; z dnia 14 kwietnia 2005 r., Belgia/Komisja, C‑110/03, EU:C:2005:223, pkt 30), to brak wskazania w art. 12 ust. 4 dyrektywy 2014/24, że prywatny wykonawca nie może, w ramach współpracy pomiędzy instytucjami zamawiającymi, uzyskać uprzywilejowanej pozycji w stosunku do swoich konkurentów, nie może być decydujący.
25

W tych okolicznościach Curtea de Apel Bucureşti (sąd apelacyjny w Bukareszcie) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 90 [dyrektywy VAT] oraz zasada neutralności VAT stoją na przeszkodzie przepisom krajowym (lub praktyce administracyjnej opartej na niejasnych przepisach), które odmawiają spółce prawa do odliczenia VAT proporcjonalnie do wartości rabatu zastosowanego do krajowych dostaw towarów na tej podstawie, że faktura podatkowa wystawiona przez dostawcę wewnątrzwspólnotowego (jako przedstawiciela grupy przedsiębiorstw) ujmuje całkowity rabat przyznany zarówno na produkty [które stanowiły przedmiot dostaw wewnątrzwspólnotowych], jak i na produkty [stanowiące przedmiot dostaw wewnętrznych], dostarczone na podstawie tej samej umowy ramowej, ale ujęte jako nabycia pochodzące z danego państwa członkowskiego (od członka grupy z innym numerem identyfikacyjnym VAT niż numer widniejący na fakturze dotyczącej rabatu)? 2) Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy zasada proporcjonalności stoi na przeszkodzie temu, by podmiotowi, któremu przyznano rabat, odmówić prawa do odliczenia VAT proporcjonalnie do wartości rabatu przyznanego zbiorczo przez dostawcę wewnątrzwspólnotowego, w przypadku gdy lokalny dostawca (członek tej samej grupy) zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej i nie może już obniżyć podstawy opodatkowania dostaw poprzez wystawienie faktury z własnym numerem identyfikacyjnym VAT w celu zwrotu różnicy pobranego VAT?”.
7

Artykuł 5 tej dyrektywy stanowi: „1. W przypadku przedsięwzięć, które stosownie do art. 4 mają podlegać ocenie oddziaływania na środowisko zgodnie z niniejszym artykułem oraz art. 6–10, państwa członkowskie przyjmują środki niezbędne do zapewnienia, by wykonawca dostarczył we właściwej formie informacje wyszczególnione w załączniku IV w zakresie, w jakim: a) państwa członkowskie uznają, że te informacje są odpowiednie dla danego etapu procedury zezwolenia i dla szczególnych cech określonego przedsięwzięcia lub typu przedsięwzięcia oraz dla cech środowiskowych, które mogą być naruszone; b) państwa członkowskie uznają, że można w sposób uzasadniony żądać od wykonawcy zebrania takich informacji, uwzględniając między innymi obecny stan wiedzy i metody oceny. 2. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by na życzenie wykonawcy przed złożeniem wniosku o zezwolenie na inwestycję właściwy organ wydał opinię na temat informacji, jakie mają być dostarczone przez wykonawcę zgodnie z ust. 1. Przed wydaniem opinii właściwy organ konsultuje się z wykonawcą i organami, o których mowa w art. 6 ust. 1. Fakt, że organ wydał opinię na podstawie niniejszego ustępu, nie wyklucza możliwości późniejszego domagania się od wykonawcy przedłożenia dalszych informacji. Państwa członkowskie mogą żądać od właściwych organów wydania takiej opinii, niezależnie od tego, czy wystąpił o nią wykonawca. 3. Informacje, które mają być dostarczone przez wykonawcę zgodnie z ust. 1, zawierają co najmniej: a) opis przedsięwzięcia zawierający informacje o miejscu, projekcie i wielkości przedsięwzięcia; b) opis środków przewidzianych w celu uniknięcia, zmniejszenia i, jeżeli to możliwe, naprawieni[a] poważnych niekorzystnych skutków; c) dane wymagane do rozpoznania i oszacowania głównych skutków, które mogą być spowodowane w środowisku przez to przedsięwzięcie, d) zarys zasadniczych alternatywnych rozwiązań rozważanych przez wykonawcę, łącznie ze wskazaniem głównych powodów dokonanego przez niego wyboru, uwzględniającego skutki środowiskowe; e) podsumowanie w języku nietechnicznym informacji, o których mowa w lit. a)–d). 4. Państwa członkowskie zapewniają w razie konieczności, by organy posiadające stosowne informacje, w szczególności w odniesieniu do art. 3, udostępniały te informacje wykonawcy”.
77

W świetle wszystkich powyższych rozważań na pytania prejudycjalne należy udzielić następującej odpowiedzi: – art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1013/2006 należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do mieszaniny odpadów papieru, tektury i wyrobów papierniczych, w wypadku której każdy rodzaj wchodzących w jej skład odpadów podlega któremuś z trzech pierwszych tiret kodu B3020 załącznika IX do konwencji bazylejskiej, zamieszczonego również w części 1 wykazu B załącznika V do tego rozporządzenia, i która zawiera do 10% zanieczyszczeń; – art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1013/2006 należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do takiej mieszaniny odpadów, jeżeli, po pierwsze, mieszanina ta nie zawiera substancji objętych tiret czwartym kodu B3020 załącznika IX do tej konwencji, zamieszczonego również w części 1 wykazu B załącznika V do tego rozporządzenia, a po drugie, są spełnione warunki określone w pkt 1 załącznika IIIA do wskazanego rozporządzenia, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.
48

W tych okolicznościach należy uznać, że w przypadku gdy podatnik powołuje się na istnienie niespornej części nadwyżki VAT w ramach postępowania w sprawie kontroli podatkowej, organ podatkowy jest zobowiązany do zwrotu lub przeniesienia jedynie tej części nadwyżki, którą jest w stanie, biorąc pod uwagę wątpliwości podniesione przez niego w ramach tego postępowania i w świetle istotnych okoliczności danej sprawy, określić w sposób jasny, precyzyjny i jednoznaczny, niezależnie od wyniku tego postępowania, w odniesieniu do całego okresu rozliczeniowego będącego przedmiotem pierwotnej deklaracji VAT. Taki obowiązek zwrotu lub przeniesienia, ze względu na to, że odnosi się do konkretnego okresu rozliczeniowego, powinien zatem istnieć nie tylko w odniesieniu do kwot podatku należnego i podatku podlegającego odliczeniu odpowiadającego transakcjom nieobjętym danym postępowaniem w sprawie kontroli podatkowej, zidentyfikowanym przez organ podatkowy jako niesporne, lecz w odniesieniu do części nadwyżki VAT, która pozostanie niezależnie od wyniku tego postępowania i która jako jedyna ostatecznie może zostać uznana za niesporną. W tym względzie należy zauważyć, że ta niesporna część nadwyżki może w danym wypadku być niższa od części nadwyżki żądanej przez podatnika i odnoszącej się do wspomnianych kwot, uznanych przez organy podatkowe za niesporne.
23

Sąd odsyłający ma jednak wątpliwości co do zgodności powagi rzeczy osądzonej, którą zgodnie z prawem niemieckim należy uznać w przypadku wyroku nakazowego Amtsgericht Garmisch-Partenkirchen (sądu rejonowego w Garmisch-Partenkirchen), z dyrektywą 2012/13 w świetle jej wykładni dokonanej przez Trybunał w wyrokach: z dnia 15 października 2015 r., Covaci (C‑216/14, EU:C:2015:686), i z dnia 22 marca 2017 r., Tranca i in. (C‑124/16, C‑188/16 i C‑213/16, EU:C:2017:228), a także z art. 21, 45, 49 i 56 TFUE. Jak wskazuje sąd odsyłający, z wyroków tych wynika, że co do zasady oskarżony nie powinien, w wyniku zobowiązania go do ustanowienia pełnomocnika do celów doręczenia mu dotyczącego go wyroku nakazowego, ponosić żadnych negatywnych skutków tylko z tego powodu, że jego miejsce zamieszkania znajduje się nie w Niemczech, lecz w innym państwie członkowskim. Tymczasem, zdaniem tego sądu, w niniejszej sprawie UY doświadcza takich negatywnych skutków, których nie można skompensować.