ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
30.

W tych okolicznościach Juzgado de lo Social no 33 de Barcelona (sąd pracy nr 33 w Barcelonie) postanowił zawiesić postępowanie i przedłożyć Trybunałowi następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy ogólny zakaz dyskryminacji zapisany w art. 21 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że może on obejmować swoim zakresem zakazu i ochrony decyzję pracodawcy o zwolnieniu pracownika, dotychczas postrzeganego pozytywnie pod względem zawodowym, przez sam fakt jego czasowej niezdolności do pracy – o nieokreślonym czasie trwania – spowodowanej wypadkiem przy pracy, w czasie gdy pracownik ten korzysta ze świadczeń opieki zdrowotnej i świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia społecznego? 2) Czy art. 30 karty należy interpretować w ten sposób, że ochrona, którą należy otoczyć pracownika zwolnionego w sposób oczywisty arbitralnie i bezzasadnie, powinna być przewidziana w uregulowaniach krajowych we wszystkich przypadkach zwolnień naruszających prawo podstawowe? 3) Czy decyzja pracodawcy o zwolnieniu pracownika, dotychczas postrzeganego pozytywnie pod względem zawodowym, przez sam fakt jego czasowej niezdolności do pracy – o nieokreślonym czasie trwania – spowodowanej wypadkiem przy pracy, w czasie gdy pracownik ten korzysta ze świadczeń opieki zdrowotnej i świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia społecznego, mieści się w zakresie stosowania lub ochrony art. 3, 15, 31, art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 karty (jednego, kilku lub każdego z nich)? 4) W razie odpowiedzi twierdzącej na trzy poprzednie pytania (lub na któreś z nich) oraz przyjęcia interpretacji, że decyzja pracodawcy o zwolnieniu pracownika, dotychczas postrzeganego pozytywnie pod względem zawodowym, przez sam fakt jego czasowej niezdolności do pracy – o nieokreślonym czasie trwania – spowodowanej wypadkiem przy pracy, w czasie gdy pracownik ten korzysta ze świadczeń opieki zdrowotnej i świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia społecznego, mieści się w zakresie stosowania lub ochrony któregoś artykułu lub którychś artykułów karty, czy mogą one być stosowane przez sąd krajowy w celu rozstrzygnięcia sporu między jednostkami, czy to z uwagi na to, że – w zależności od tego, czy mamy do czynienia z »prawem« czy z »zasadą« – mają one horyzontalną skuteczność, czy poprzez zastosowanie »zasady wykładni zgodnej«? 5) W razie odpowiedzi przeczącej na cztery poprzednie pytania, czy pojęcie »bezpośredniej dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność«, jako podstawa dyskryminacji, o której mowa w art. 1, 2 i 3 dyrektywy 2000/78, może obejmować decyzję pracodawcy o zwolnieniu pracownika, dotychczas postrzeganego pozytywnie pod względem zawodowym, przez sam fakt jego czasowej niezdolności do pracy – o nieokreślonym czasie trwania – spowodowanej wypadkiem przy pracy?”.
113.

W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał uchylił zaskarżony wyrok, stwierdził nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 września 2009 r. (sprawa R 1526/2008‑2) dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Simba Toys GmbH & Co. KG a Seven Towns Ltd, a także obciążył Urząd i Seven Towns kosztami postępowania przed Sądem oraz przed Trybunałem.
Artykuł 71 septies stanowi:

„1. Autorzy i producenci fonogramów, jak i pierwotni wytwórcy utworów audiowizualnych, artyści i wykonawcy oraz producenci wideogramów i ich następcy prawni mają prawo do rekompensaty za zwielokrotnianie fonogramów i wideogramów na prywatny użytek, o którym mowa w art. 71 sexies. Rzeczona rekompensata stanowi, jeżeli chodzi o urządzenia przeznaczone wyłącznie do rejestracji analogowej lub cyfrowej fonogramów lub wideogramów, odsetek ceny uiszczonej sprzedawcy przez nabywcę ostatecznego, który dla urządzeń i nośników wielofunkcyjnych jest obliczany na podstawie ceny urządzenia o cechach odpowiadających cechom wewnętrznego elementu przeznaczonego do rejestracji, lub, kiedy nie będzie to możliwe, na podstawie stałej kwoty od urządzenia i nośnika. Dla nośników zapisu audio i wideo, takich jak nośniki analogowe, nośniki cyfrowe, pamięci stałe lub przenośne przeznaczone do rejestracji fonogramów lub wideogramów, rekompensata stanowi kwotę współmierną do możliwości rejestracyjnych tych nośników. Dla zdalnych systemów rejestracji wideo rekompensata, o której mowa w niniejszym ustępie, należy się od podmiotu, który świadczy usługę, i jest współmierna do wynagrodzenia otrzymanego za świadczenie samej usługi.

2. Rekompensata, o której mowa w ust. 1, jest określona, zgodnie z przepisami wspólnotowymi i w każdym razie z uwzględnieniem praw w przedmiocie zwielokrotniania, dekretem ministra dziedzictwa kulturowego i działalności kulturalnej [MiBAC], który ma zostać przyjęty do dnia 31 grudnia 2009 r. w porozumieniu z […] najbardziej reprezentatywnymi stowarzyszeniami środowiska producentów urządzeń i nośników, o których mowa w ust. 1. W celu określenia rekompensaty uwzględnia się zastosowanie lub brak zastosowania środków technologicznych, o których mowa w art. 102 quater, jak również odmienne oddziaływanie kopii cyfrowej w stosunku do kopii analogowej. Dekret podlega aktualizacji co trzy lata.

3. Rekompensata należy się od tego, kto wytwarza lub importuje na terytorium państwa w celach zarobkowych urządzenia i nośniki wskazane w ust. 1 […]. W przypadku braku wypłaty rekompensaty, dystrybutor urządzeń lub nośników zapisu jest za wypłatę solidarnie odpowiedzialny”.
97.

Jak podkreśliły w szczególności Ziggo i rząd niderlandzki, nałożenie na KOR takiego ciężaru dowodu pomijałoby okoliczność, że przyjęcie obowiązków regulacyjnych ex ante zasadza się na prospektywnej analizie zmian na rynku, która, celem rozwiązania stwierdzonych problemów z konkurencją, jako punkt odniesienia przyjmuje działania lub koszty efektywnego operatora. Chodzi zatem o środki ukierunkowane na przyszłość, co do których z definicji nie można wymagać dowodu na to, że faktycznie realizują one cele przewidziane w art. 8 dyrektywy ramowej. Podzielam opinię Komisji, że gdyby KOR miał przedstawić taki dowód, miałoby to wpływ na skuteczność przepisów dyrektywy ramowej oraz dyrektywy o dostępie. Takie założenie byłoby bowiem jednoznaczne z wymaganiem od KOR dowodu niemożliwego lub nadmiernie trudnego do przedstawienia.
41.

W związku z tym nasuwają się dwa pytania. Z jednej strony należy wyjaśnić, czy takie utrzymanie w mocy może zostać orzeczone abstrakcyjnie w stosunku do wszystkich planów i programów, których to dotyczy, lub – tak jak proponuje to Francja – co najmniej w stosunku do określonych kategorii planów lub programów (w tej kwestii pkt 2 poniżej). Z drugiej strony należy zbadać, w jakim zakresie wymaga to to zwrócenia się do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym (w tej kwestii pkt 3 poniżej). Najpierw należy jednak ustosunkować się do kwestii dopuszczalności tak rozumianego wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.
13.

Powziąwszy wątpliwości w przedmiocie wykładni powyższych przepisów, sąd odsyłający postanowił zawiesić postępowanie i przedłożyć Trybunałowi następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy art. 15 ust. 1 dyrektywy 2011/64/UE, […] [samodzielnie lub] w związku z art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2000 r., stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który zobowiązuje podmioty detaliczne do przestrzegania cen minimalnych, w ten sposób, że nakłada na te podmioty w odniesieniu do wyrobów tytoniowych zakaz stosowania ceny poniżej ceny wskazanej na znakach akcyzy przez producenta/wprowadzającego do obrotu? 2) Czy art. 34 TFUE stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który zobowiązuje podmioty detaliczne do przestrzegania cen minimalnych, w ten sposób, że nakłada na te podmioty w odniesieniu do wyrobów tytoniowych zakaz stosowania ceny poniżej ceny wskazanej na znakach akcyzy przez producenta/wprowadzającego do obrotu? 3) Czy art. 4 ust. 3 [TUE] ( 6 ) w związku z art. 101 TFUE stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który zobowiązuje podmioty detaliczne do przestrzegania cen minimalnych, w ten sposób, że nakłada na te podmioty w odniesieniu do wyrobów tytoniowych zakaz stosowania ceny poniżej ceny wskazanej na znakach akcyzy przez producenta/wprowadzającego do obrotu?”.
1)

Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 należy interpretować w ten sposób, że zamówienie prowadzące do zawarcia umowy o świadczenie usług publicznych autobusowego transportu pasażerskiego takie jak to będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, które nie jest udzielane w formie koncesji określonej w dyrektywie 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, lecz które musi jednak zostać udzielone zgodnie z tą dyrektywą, podlega rozporządzeniu nr 1370/2007, z wyjątkiem zasad dotyczących udzielania zamówień prowadzących do zawarcia umów o świadczenie usług publicznych z art. 5 ust. 2–6 tego rozporządzenia. Zamówienie takie podlega więc szczególnym przepisom dotyczącym podwykonawstwa określonym w art. 4 ust. 7 rozporządzenia nr 1370/2007.
110.

Po czwarte, art. 28 ust. 2 ustanawia warunek, że określone połączenie produktu i znaku towarowego „nie [jest] zgodne” z rozporządzeniem. Należy stwierdzić ponownie, odnosząc się do celu tego przepisu, że ma on za zadanie zapobieżenie nieproporcjonalnym konsekwencjom towarowego wycofania z dnia na dzień prawa do używania tego znaku towarowego z powodu braku jego zgodności z tym rozporządzeniem dla właściciela znaku. W niniejszej sprawie mamy do czynienia właśnie z zarzutem niezgodności z rozporządzeniem (rozumiem, że to jest podstawą argumentacji wnoszących odwołanie). To, czy stan niezgodności powstał w wyniku zmiany w sposobie sprzedaży, czy w rezultacie reklasyfikacji prawnej produktu, jest moim zdaniem nieistotne. Nie jest to przypadek, kiedy to nowe połączenie produktu i znaku towarowego zostaje wprowadzone do obrotu w sposób niezgodny z przepisami. Określone połączenie produktu i znaku towarowego było obecne na rynku od lat, na długo przed dniem 1 stycznia 2005 r., dokładnie w takiej samej postaci fizycznej. Wydaje mi się, że takiego właśnie rodzaju produktu dotyczy wyłączenie przejściowe z art. 28 ust. 2.
3.

Artykuł 1 tej dyrektywy stanowi: „1. Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do wyrobów medycznych używanych do diagnozy in vitro […] 2. Do celów niniejszej dyrektywy będą stosowane następujące definicje: […] b) »wyrób używany do diagnozy in vitro« oznacza dowolny wyrób medyczny, który jest odczynnikiem, produktem odczynnika, wzorcem, materiałem kontrolnym, zestawem, przyrządem, aparatem, sprzętem lub systemem, stosowanym samodzielnie lub w połączeniu, przewidzianym przez wytwórcę do stosowania in vitro w celu badania próbek pobranych z organizmu ludzkiego, w tym krwi i tkanek dawcy, wyłącznie lub głównie w celu dostarczenia informacji: — dotyczącej stanu fizjologicznego lub patologicznego, […] d) »wyrób do samokontroli« oznacza jakikolwiek wyrób, przeznaczony przez wytwórcę do samodzielnego stosowania przez nieprofesjonalistę, w warunkach domowych; […] f) »wytwórca« oznacza osobę fizyczną lub prawną, odpowiedzialną za zaprojektowanie, wytwarzanie, opakowanie i etykietowanie wyrobu przed wprowadzeniem do obrotu, pod jego własną nazwą, niezależnie od tego, czy te operacje wykonuje on sam, czy w jego imieniu strona trzecia. Wymogi niniejszej dyrektywy, które powinny być spełnione przez wytwórców, mają również zastosowanie w stosunku do osoby fizycznej lub prawnej, która montuje, pakuje, przetwarza, w pełni odnawia i/lub oznacza jeden lub więcej wyrobów gotowych i/lub nadaje im zamierzony cel, w celu wprowadzenia do obrotu pod własną nazwą[ ( 5 ) ]. Niniejszy akapit nie ma zastosowania w stosunku do osoby, która nie będąc wytwórcą w rozumieniu pierwszego akapitu, montuje lub dostosowuje wyroby wprowadzone już do obrotu do zamierzonego celu dla indywidualnego pacjenta; […] i) »wprowadzanie do obrotu« oznacza pierwszą dostępność po zapłaceniu lub wolną od opłat wyrobu innego niż urządzenie przeznaczone do oceny działania, w celu dystrybucji i/lub używania na rynku Wspólnoty, niezależnie od tego, czy jest on nowy, czy w pełni odnowiony; j) »oddanie do użytku« oznacza etap, na którym urządzenie jest po raz pierwszy udostępniane użytkownikowi końcowemu, jako gotowe do stosowania zgodnie z przeznaczeniem na rynku Wspólnoty. […]”.
35.

W tych okolicznościach cour d’appel de Bruxelles postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy prawo [Unii], a w szczególności zasada skuteczności, wymaga, aby w pewnych okolicznościach, w szczególności takich jak omówione w pkt 38 [niniejszego wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym], określony w prawie krajowym termin przedawnienia, taki jak ten przewidziany przez ustawodawcę w art. 100 lois coordonnées sur la comptabilité de l’État dla roszczenia odszkodowawczego jednostki przeciwko État belge z tytułu naruszenia art. 43 traktatu WE […], rozpoczynał bieg dopiero wówczas, gdy naruszenie to zostanie stwierdzone, a jeżeli nie, to czy zasada skuteczności jest w tych okolicznościach dostatecznie zagwarantowana, gdy jednostka ta ma możliwość przerwania biegu przedawnienia poprzez doręczenie dokumentu przez urzędnika sądowego? 2) Czy art. 43 WE, 49 WE i 56 WE oraz pojęcie »sytuacji o charakterze wyłącznie wewnętrznym«, które może ograniczyć powoływanie się na te przepisy przez podmiot prawny w ramach sporu przed sądem krajowym, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu prawa [Unii] w sporze między obywatelem belgijskim a państwem belgijskim dotyczącym naprawienia szkód wynikłych z zarzucanego naruszenia prawa [Unii], polegającego na przyjęciu i utrzymywaniu w mocy belgijskich przepisów prawnych takich jak art. 3 arrêté royal nr°143 […], który ma zastosowanie bez różnicy zarówno do obywateli krajowych, jak i do obywateli innych państw członkowskich? 3) Czy zasadę pierwszeństwa prawa [Unii] oraz art. 4 ust. 3 TUE należy interpretować w ten sposób, że nie pozwalają one pominąć zasady powagi rzeczy osądzonej, gdy chodzi o ponowne rozpoznanie lub uchylenie orzeczenia sądowego korzystającego z powagi rzeczy osądzonej, które okazuje się sprzeczne z prawem [Unii], natomiast pozwalają pominąć krajową zasadę powagi rzeczy osądzonej, wówczas gdy prowadziłaby ona do wydania – na podstawie tego orzeczenia sądowego korzystającego z powagi rzeczy osądzonej, lecz niezgodnego z prawem [Unii] – innego orzeczenia sądowego, które utrwalałoby naruszenie prawa [Unii] wynikające z tego pierwszego orzeczenia sądowego? 4) Czy Trybunał mógłby potwierdzić, że kwestia dotycząca tego, czy zasada powagi rzeczy osądzonej powinna zostać pominięta w wypadku niezgodnego z prawem [Unii] orzeczenia sądowego korzystającego z powagi rzeczy osądzonej – w ramach żądania ponownego rozpoznania lub uchylenia tego orzeczenia – nie jest kwestią identyczną co do istoty, w rozumieniu wyroków [z dnia 27 marca 1963 r., Da Costa i in. (od 28/62 do 30/62, EU:C:1963:6)] i [z dnia 6 października 1982 r., Cilfit i in. (283/81, EU:C:1982:335)], z kwestią dotyczącą tego, czy zasada powagi rzeczy osądzonej [powinna zostać pominięta w wypadku orzeczenia sądu, które korzysta z powagi rzeczy osądzonej] i jest niezgodne z prawem [Unii] – w ramach żądania wydania (nowego) orzeczenia, które mogłoby utrwalać naruszenie prawa [Unii] – wobec czego sąd orzekający w ostatniej instancji nie może uchylić się od obowiązku wystąpienia z odesłaniem prejudycjalnym?”.
34.

Parlament twierdzi, że zaskarżone decyzje są aktami podstawowymi a nie środkami wykonawczymi. W tym względzie Parlament zaznacza, że procedura określona w art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615 wymaga jednomyślności Rady co do przyjęcia zaskarżonych decyzji. W momencie przyjmowania decyzji 2008/615 art. 34 ust. 2 lit. c) UE określał dwie odrębne procedury przyjmowania aktów podstawowych i środków wykonawczych: tylko akty podstawowe wymagały jednomyślności w Radzie. Ponadto Parlament uważa za istotny fakt, że art. 33 decyzji 2008/615 zawiera odrębną podstawę do przyjmowania środków wykonawczych. Mimo istnienia tego przepisu Rada zdecydowała się nie przyjmować zaskarżonych decyzji na tej podstawie. Zważywszy na ten wybór, zaskarżonych decyzji nie można traktować jak środków wykonawczych, ale raczej jak akty podstawowe takie jak decyzja 2008/615. Ponadto tytuły zaskarżonych decyzji nie zawierają słowa „wykonawcze”, co także może wskazywać na to, że zaskarżone decyzje są w istocie aktami podstawowymi. Według Parlamentu zaskarżone decyzje uzupełniają decyzję 2008/615, jeżeli chodzi o termin, od którego państwo członkowskie może uzyskać dostęp do systemu zautomatyzowanej wymiany danych.
22.

Rozporządzenie nr 44/2001 zaczęło obowiązywać na terytorium Słowenii z dniem 1 maja 2004 r., tj. z chwilą przystąpienia Słowenii do Unii Europejskiej ( *9 ). Natomiast postępowanie przeciwko występującemu z powództwem wzajemnym leasingobiorcy sięga wstecz aż do roku 1995, a więc do czasu przed przystąpieniem Republiki Słowenii do Unii Europejskiej.
61.

Chociaż na podstawie art. 96 ust. 2 kodeksu celnego nie można wymagać od podwykonawcy przewozu, by realizował aktywny obowiązek rzetelności, to uważam jednak, że podwykonawca przewozu mógłby zostać pociągnięty do odpowiedzialności, gdyby zostało wykazane, że kontynuował przewóz i posiadał wiedzę na temat informacji mogących świadczyć, że procedura wspólnotowego tranzytu zewnętrznego nie została zakończona prawidłowo, co powinien ustalić sąd odsyłający w świetle wszystkich istotnych okoliczności faktycznych. W tym przypadku należałoby bowiem uznać, że podwykonawca przewozu zgodził się na kontynuowanie przewozu towarów i wiedział, że były one objęte procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego, co sprawiłoby w konsekwencji, że ponownie stałby się zobowiązany do realizacji obowiązku przewidzianego w art. 96 ust. 2 kodeksu celnego.
19.

Tribunal Supremo (sąd najwyższy) stwierdził, że ze względu na to, iż były one nierozerwalnie związane z ceną lub jej odpowiednikiem, klauzule dolnego progu stanowiły główny przedmiot umowy, a w konsekwencji nie było co do zasady możliwe skontrolowanie nieuczciwego charakteru ich treści. Tym niemniej ze względu na to, że Trybunał dopuścił kontrolę sądową warunków określających główny przedmiot umowy dla zapewnienia konsumentowi wyższego poziomu ochrony, Tribunal Supremo (sąd najwyższy) uznał, iż może dokonać analizy ewentualnie nieuczciwego charakteru klauzul „dolnego progu” wskazując, że wyrok z dnia 3 czerwca 2010 r., Caja de Ahorros y Monte de Piedad de Madrid ( 6 ) upoważnił go do sprawowania kontroli wykraczającej poza granice zwykłego zweryfikowania, czy warunki umowy zostały zredagowane w sposób jasny. Tribunal Supremo (sąd najwyższy) uznał, że brzmienie art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 odnosi się wyłącznie do kontroli formalnej przejrzystości warunków określających główny przedmiot umowy. Tymczasem zgodnie ze swoim rozumieniem wyroku Trybunału z dnia 3 czerwca 2010 r., Caja de Ahorros y Monte de Piedad de Madrid ( 7 ), orzekł on, że poza pierwszym kryterium kontroli przejrzystości sądy hiszpańskie mogą poddać te warunki umowy także kontroli zgodnie z drugim kryterium, bardziej wymagającym, niż kryterium przewidziane w dyrektywie 93/13, opartym na art. 80 ust. 1 LGDCU ( 8 ). Zdaniem Tribunal Supremo (sądu najwyższego), przepis ten ustanawia drugie kryterium przejrzystości polegające na badaniu, czy konsument znał lub mógł łatwo poznać obciążenie gospodarcze i prawne, jaki nakładała na niego umowa. Jakkolwiek Tribunal Supremo (sąd najwyższy) orzekł, że klauzule „dolnego progu” były zgodne z prawem, ponieważ spełniały prawne wymogi przejrzystości, oraz spełniały pierwsze kryterium przejrzystości, to jednak zajął inne stanowisko w odniesieniu do drugiego kryterium kontroli ( 9 ). W konsekwencji uznał on klauzule „dolnego progu” za „nieuczciwe” i stwierdził ich nieważność, utrzymując jednak w mocy umowy, w których są one zawarte oraz nakazał trzem instytucjom bankowym, będącym stronami toczącego się przed nim postępowania, usunięcie tych klauzul z istniejących umów oraz zaprzestanie ich używania.
69.

Prawdą jest, że Trybunał orzekł niedawno ( 45 ), iż rozporządzenie REACH ( 46 ), przy zastrzeżeniu określonych warunków, nie stoi na przeszkodzie temu, by unormowanie krajowe zobowiązywało importera produktów chemicznych do zarejestrowania tych produktów we właściwym organie krajowym, chociaż w myśl tego rozporządzenia ów importer jest już zobowiązany do rejestracji tych samych produktów w Europejskiej Agencji Chemikaliów. Jednak w moim odczuciu rozumowania leżącego u podstaw tego wyroku nie można przekładać na kontekst dyrektywy 2007/23. Po pierwsze, obydwa akty prawa Unii realizują inne cele oraz posiadają inną strukturę. Po drugie, co ważniejsze, w rozumowaniu Trybunału przyjętym w tym wyroku największe znaczenie przypisano art. 128 ust. 2 rozporządzenia REACH, który pozostawia niektóre przypadki „wprowadzania do obrotu” niezharmonizowane ( 47 ). W niniejszym kontekście jest zgoła inaczej; art. 6 ust. 2 nie funkcjonuje w oparciu o założenie, że dyrektywa 2007/23 pozostawia niektóre przypadki „wprowadzania do obrotu” niezharmonizowane. Zamiast tego na podstawie art. 6 ust. 2 państwa członkowskie mogą jedynie ze szczególnych względów ograniczyć użytkowanie, posiadanie lub sprzedaż niektórych kategorii wyrobów pirotechnicznych.
57.

Gdyby dostrzegać w tym zwrocie, tak jak zostało to zaproponowane w literaturze prawniczej, odesłanie do dodatkowych przesłanek proceduralnych określonych w prawie krajowym, prowadziłoby to z drugiej strony do tego, że art. 8 pkt 4 rozporządzenia Bruksela Ia nie mógłby być stosowany jednolicie w całej Unii, tylko w każdym państwie członkowskim co do zasady inaczej, a mianowicie zgodnie ze znajdującym każdorazowo zastosowanie krajowym prawem procesowym. Taka niespójność znajdowałaby się w konflikcie z celem możliwie jednolitego oraz przewidywalnego dla podmiotu prawa stosowania przepisów rozporządzenia. Ponadto – z uwagi na okoliczność, że odesłanie do prawa krajowego nie wynika jednoznacznie z brzmienia przepisu – występowałaby sprzeczność z zasadą, zgodnie z którą autonomiczna i jednolita wykładnia prawa Unii stanowi regułę, zaś ewentualne odesłania do prawa krajowego muszą jasno wynikać z treści danego aktu prawnego ( 24 ).
1)

Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej ostatnio dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/26/UE z dnia 25 października 2012 r., nie stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak § 21 ust. 2 pkt 1 Arzneimittelgesetz, zgodnie z którym nie ma obowiązku uzyskania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu produktu leczniczego przeznaczonego do stosowania u ludzi, który ze względu na udokumentowane częste przepisywanie go przez lekarzy lub lekarzy stomatologii jest sporządzany w kluczowych etapach wytwarzania w aptece w ilości nieprzekraczającej stu opakowań leków gotowych do użycia dziennie w ramach zwyczajnej działalności farmaceutycznej oraz jest przeznaczony do wydawania w ramach ważnego zezwolenia na prowadzenie apteki.