Co się tyczy ściślej postępowania administracyjnego z zakresu konkurencji, ustanowiony w art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 zakaz używania jako dowodów, do celów innych niż ten, do którego zostały uzyskane, informacji zgromadzonych przez Komisję i organy ochrony konkurencji państw członkowskich na mocy ich uprawnień dochodzeniowych odpowiada szczególnej potrzebie, a mianowicie konieczności zapewnienia poszanowania gwarancji proceduralnych nierozerwalnie związanych ze zbieraniem informacji przez Komisję i krajowe organy ochrony konkurencji w ramach ich zadań, przy jednoczesnym umożliwieniu wymiany informacji pomiędzy tymi organami. Nie można jednak z tego zakazu wywodzić automatycznie ogólnego zakazu wykorzystywania przez Komisję jako dowodu informacji uzyskanych przez inne władze krajowe w ramach wykonywania ich obowiązków.

Prawo Unii nie może dopuszczać dowodów zebranych w sposób całkowicie sprzeczny z trybem postępowania przewidzianym dla ich przeprowadzania, mającym na celu ochronę podstawowych praw zainteresowanych stron. Stosowanie się do tego trybu postępowania należy zatem postrzegać jako istotny wymóg proceduralny w rozumieniu art. 263 akapit drugi TFUE. Tymczasem naruszenie istotnego wymogu proceduralnego pociąga za sobą skutki niezależnie od tego, czy naruszenie to wyrządziło szkodę podmiotowi, który się na nie powołuje.

W ramach postępowania administracyjnego z zakresu konkurencji, o ile informacje uzyskane w trakcie kontroli nie powinny być wykorzystywane do celów innych niż wymienione w upoważnieniu lub w decyzji, na podstawie których przeprowadzana jest kontrola, o tyle nie można na tej podstawie zakazać Komisji wszczęcia dochodzenia w celu sprawdzenia dokładności lub uzupełnienia informacji, które uzyskała incydentalnie w trakcie poprzedniej kontroli, w przypadku gdy informacje te wskazywały na istnienie zachowań sprzecznych z traktatowymi regułami konkurencji. W ramach takiego nowego dochodzenia Komisja jest uprawniona do żądania nowych kopii dokumentów uzyskanych podczas pierwszego dochodzenia i do wykorzystywania ich jako środków dowodowych w sprawie, której dotyczy drugie dochodzenie, nie naruszając w ten sposób prawa do obrony zainteresowanych przedsiębiorstw.

To bowiem poprzez pismo w sprawie przedstawienia zarzutów zainteresowane przedsiębiorstwo zostaje poinformowane o wszystkich istotnych okolicznościach, na których opiera się Komisja na tym etapie postępowania. W konsekwencji dopiero po wysłaniu pisma w sprawie przedstawienia zarzutów zainteresowane przedsiębiorstwo może w pełni skorzystać z prawa do obrony.

W ramach postępowania administracyjnego z zakresu konkurencji to właśnie wysłanie pisma w sprawie przedstawienia zarzutów z jednej strony i dostęp do akt umożliwiający adresatowi takiego pisma zapoznanie się z dowodami znajdującymi się w aktach Komisji z drugiej strony zapewniają poszanowanie prawa do obrony.

W ramach postępowania administracyjnego z zakresu konkurencji udzielenie warunkowego zwolnienia z grzywien powoduje więc nadanie w postępowaniu administracyjnym szczególnego statusu przedsiębiorstwu spełniającemu warunki wymienione w pkt 8 komunikatu dotyczącego nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach dotyczących karteli, co wywołuje określone skutki prawne. To warunkowe zwolnienie z grzywien nie jest jednakże w żaden sposób porównywalne z ostatecznym zwolnieniem z grzywien, które udzielane jest dopiero po zakończeniu postępowania administracyjnego.

Uwaga ta ma tym bardziej zastosowanie do współpracy koniecznej do uzasadnienia skorzystania z całkowitego zwolnienia z grzywien ze względu na to, że zwolnienie stanowi jeszcze bardziej preferencyjne traktowanie niż samo tylko obniżenie grzywny. W związku z tym pojęcie współpracy „pełnej, stałej i bez opóźnień” uzasadniającej przyznanie całkowitego zwolnienia z grzywny wymaga prawdziwego i pełnego współdziałania cechującego się prawdziwą wolą współpracy.

Z faktu uznania współpracy za „pełną” wynika, że współdziałanie, jakie powinien zapewnić wnioskodawca ubiegający się o zwolnienie w celu skorzystania ze zwolnienia z grzywny, powinno być pełne, bezwzględne i bezwarunkowe. Kwalifikacja tego współdziałania jako „stałego” i „bez opóźnień” oznacza, że powinno ono trwać przez cały okres prowadzenia postępowania administracyjnego i być co do zasady niezwłoczne.

Przyznanie całkowitego zwolnienia z grzywny stanowi odstępstwo od zasady indywidualnej odpowiedzialności przedsiębiorstwa za naruszenie reguł konkurencji, które to odstępstwo uzasadnione jest celem polegającym na ułatwieniu wykrycia, prowadzenia dochodzenia i ścigania oraz odstraszania dotyczącego praktyk należących do najpoważniejszych ograniczeń konkurencji. W tych okolicznościach logiczne jest więc wymaganie, w zamian za udzielenie całkowitego zwolnienia z grzywny za mające znamiona naruszenia zachowanie, którego dopuściło się przedsiębiorstwo żądające zwolnienia z niej, żeby przedsiębiorstwo to przyczyniło się do dochodzenia prowadzonego przez Komisję poprzez współpracę, która zgodnie z brzmieniem komunikatu dotyczącego nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach dotyczących karteli powinna przebiegać „w pełni, stale i bez opóźnień”.

Co więcej, skoro Komisja może oprzeć się na poszlakach z jednej sprawy jako punkcie wyjścia dla dochodzeń w innej sprawie, a obowiązek współpracy wnioskodawcy ubiegającego się o zwolnienie z grzywny rozciąga się na cały tok postępowania i pociąga za sobą obowiązek reagowania na nowe okoliczności, to fakt oparcia się na dokumencie znajdującym się w aktach innej sprawy w celu zadania pytania wnioskodawcy ubiegającemu się o zwolnienie z grzywny nie jest niezgodny z prawem.

W ramach postępowania administracyjnego z zakresu konkurencji fakt, że Komisja nie opiera się na pierwotnym wniosku przedsiębiorstwa o złagodzenie sankcji złożonym w innej sprawie jako na dowodzie naruszenia, nie pozwala na wykazanie, że w toku późniejszego postępowania Komisja nadużyła swych uprawnień w celu nakłonienia tego przedsiębiorstwa do potwierdzenia okoliczności faktycznych odnoszących się do innej sprawy. Obowiązek współpracy przedsiębiorstwa ubiegającego się o całkowite zwolnienie z grzywien obejmuje bowiem obowiązek współpracy pełnej, stałej i bez opóźnień w toku całego postępowania, która to współpraca może również obejmować poszukiwania i oświadczenia dotyczące okoliczności faktycznych nieobjętych początkowym oświadczeniem, będące następstwem pytań zadanych przez Komisję, gdyż udzielanie odpowiedzi na pytania to istotna część obowiązku współpracy osób wnioskujących o zwolnienie z grzywny.

W prawie konkurencji wymiana informacji pomiędzy konkurentami nie staje się zgodna z prawem z racji tego, że wszystkie te informacje lub niektóre z nich są publicznie znane, ponieważ każdy podmiot gospodarczy winien określać w sposób autonomiczny politykę, jaką zamierza realizować na rynku wewnętrznym. Chociaż przywołany wymóg autonomii nie wyłącza prawa podmiotów gospodarczych do przystosowywania się w sprawny sposób do stwierdzonego lub spodziewanego postępowania konkurentów, to jednak zdecydowanie sprzeciwia się on wszelkim kontaktom miedzy tymi podmiotami gospodarczymi, zarówno bezpośrednim, jak i pośrednim, których celem lub skutkiem byłoby bądź wywieranie wpływu na postępowanie aktualnego lub potencjalnego konkurenta na rynku, bądź ujawnienie temu konkurentowi postępowania, które one same zdecydowały się lub planują realizować na rynku.

W tym względzie stanowisko konkurenta w przedmiocie takiej czy innej informacji istotnej dla warunków podaży i popytu, która może być uzyskana w inny sposób niż za pośrednictwem rozmów z danymi przedsiębiorstwami oraz jej wpływu na zmiany na rynku, nie stanowi z definicji publicznie dostępnej informacji.

Co więcej, regularne dzielenie się informacjami odnoszącymi się do przyszłych cen może doprowadzić do zwiększenia w sztuczny sposób przejrzystości na rynku, na którym konkurencja już była osłabiona ze względu na szczególny kontekst prawny i wymianę informacji między konkurentami.

Dodatkowo, nawet jeżeli informacje na temat cen są znane klientom przed poinformowaniem o nich konkurentów, a w związku z tym mogą zostać uzyskane na rynku, to fakt ten nie oznacza, że w momencie wysłania konkurentom cenników ceny te stanowiły już obiektywne i bezpośrednio dostępne dane rynkowe. Ich bezpośrednie przekazanie umożliwia konkurentom zdobycie tych informacji w sposób dużo prostszy, szybszy i bardziej bezpośredni, niż miałoby to miejsce za pośrednictwem rynku. Ponadto wcześniejsze przekazanie tych informacji pozwala im na stworzenie atmosfery wzajemnej pewności co do przyszłej polityki cenowej danych przedsiębiorstw.

Wreszcie sam fakt uzyskania informacji dotyczących konkurentów, które niezależny przedsiębiorca zachowuje dla siebie jako tajemnicę handlową, wystarczy, by wykazać istnienie zamiarów antykonkurencyjnych.

(por. pkt 282, 320–324)