ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
10

Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2004, L 94, s. 70), zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 118/2005 z dnia 26 stycznia 2005 r. (Dz.U. L 24, s. 15) (zwane dalej „rozporządzeniem nr 1782/2003”), mówi w motywie 21: „Systemy wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej przewidują bezpośrednie wsparcie dochodowe mające na celu, w szczególności, zapewnienie odpowiedniego standardu życia dla społeczności rolniczej. Cel ten jest ściśle związany z zachowaniem obszarów wiejskich. Aby przeciwdziałać niewłaściwemu rozdysponowaniu środków wspólnotowych, nie należy przekazywać płatności wspierających rolnikom, którzy sztucznie stworzyli warunki niezbędne do uzyskania takich płatności”.
36

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem art. 49 WE wymaga nie tylko wyeliminowania wszelkiej dyskryminacji ze względu na obywatelstwo w stosunku do usługodawców z siedzibą w innym państwie członkowskim, lecz również zniesienia jakichkolwiek ograniczeń, nawet gdy obowiązują one bez różnicy zarówno w stosunku do krajowych usługodawców, jak i do usługodawców z innych państw członkowskich, jeżeli są one w stanie wstrzymać, ograniczyć lub uczynić mniej atrakcyjną działalność usługodawcy mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, gdzie zgodnie z przepisami świadczy on takie same usługi (zob. w szczególności wyroki: z dnia 25 lipca 1991 r. w sprawie C-76/90 Säger, Rec. s. I-4221, pkt 12; a także z dnia 4 paździenrika 2011 r. w sprawach połączonych C-403/08 i C-429/08 Football Association Premier League i in., Zb.Orz. s. I-9083, pkt 85). W tych okolicznościach Trybunał orzekł ponadto, że art. 49 WE stoi na przeszkodzie stosowaniu wszelkich przepisów krajowych, które świadczenie usług między państwami członkowskimi czynią trudniejszym niż świadczenie usług wyłącznie wewnątrz jednego państwa członkowskiego (zob. w szczególności wyroki: z dnia 5 października 1994 r. w sprawie C-381/93 Komisja przeciwko Francji, Rec. s. I-5145, pkt 17; a także wyrok z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie C-250/06 United Pan-Europe Communications Belgium i in., Zb.Orz. s. I-11135, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo).
57

Odmienne traktowanie wynikające z takiej regulacji może zostać uznane za uzasadnione jedynie wtedy, gdyby było ono oparte na obiektywnych względach proporcjonalnych do słusznego celu realizowanego przez prawo krajowe (wyrok z dnia 9 listopada 2006 r. w sprawie C-520/04 Turpeinen, Zb. Orz. s. I-10685, pkt 32). W tym zakresie, mimo że Republika Estońska podnosi, iż sporny warunek zmierza do uniknięcia tego, aby podatnik niebędący rezydentem skumulował odliczenia w każdym z odnośnych państw członkowskich, należy jednak stwierdzić, że w przypadku takim jak przypadek skarżącej nie może dojść do nieuzasadnionej kumulacji korzyści podatkowych.
28

Co się tyczy szczególnych cech systemu sprzedaży będącego przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, należy przypomnieć, że karty telefoniczne są przeznaczone do jednorazowego wykorzystania w zakresie, w jakim umożliwiają wyłącznie wykonywanie międzynarodowych połączeń telefonicznych do określonych uprzednio państw i po określonych uprzednio kosztach. Umożliwiają one zatem dostęp wyłącznie do jednego rodzaju usług, którego charakter i ilość są uprzednio określone i który to rodzaj usług podlega jednej stawce opodatkowania.
11

Rozdział V rozporządzenia nr 343/2003, zatytułowany „Przejęcie i przyjęcie z powrotem”, zawiera art. 16, sformułowany następująco: „1. Państwo członkowskie odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu na podstawie niniejszego rozporządzenia jest zobowiązane do: a) przejęcia, na warunkach ustanowionych w art. 17–19, osoby ubiegającej się o azyl, która złożyła wniosek o udzielenie azylu w innym państwie członkowskim; b) ukończenia rozpatrywania wniosku o udzielenie azylu; c) przyjęcia z powrotem, na warunkach ustanowionych w art. 20, wnioskodawcy, którego wniosek jest rozpatrywany i który przebywa nielegalnie w innym państwie członkowskim; d) przyjęcia z powrotem, na warunkach ustanowionych w art. 20, wnioskodawcy, który wycofał wniosek o udzielenie azylu w trakcie jego rozpatrywania i złożył wniosek w innym państwie członkowskim; e) przyjęcia z powrotem, na warunkach ustanowionych w art. 20, obywatela państwa trzeciego, którego wniosek został odrzucony i który przebywa na terytorium innego państwa członkowskiego bez pozwolenia. […] 3. Obowiązki określone w ust. 1 wygasają, w przypadku gdy obywatel państwa trzeciego opuścił terytorium państw członkowskich na okres co najmniej trzech miesięcy, chyba że obywatel państwa trzeciego jest w posiadaniu ważnego dokumentu stałego pobytu wydanego przez państwo członkowskie odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku. 4. Obowiązki określone w ust. 1 lit. d) i e) wygasają podobnie, w przypadku gdy państwo członkowskie odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku, po wycofaniu lub odrzuceniu wniosku o udzielenie azylu, przyjęło i rzeczywiście wprowadza w życie niezbędne przepisy, zanim obywatel państwa trzeciego może wyjechać do swojego kraju pochodzenia lub do innego państwa, do którego może podróżować zgodnie z prawem”.
18

Verwaltungsgericht Frankfurt am Main, do którego G. Neidel wniósł skargę na wspomnianą decyzję, mając wątpliwości, czy dokonana przez Stadt Frankfurt am Main interpretacja art. 7 dyrektywy 2003/88 jest prawidłowa, postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 7 dyrektywy 2003/88 […] znajduje również zastosowanie do stosunku pracy urzędnika? 2) Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88 […] obejmuje także prawo do urlopu rocznego, tudzież wypoczynkowego, jeżeli zgodnie z prawem krajowym takie prawo podmiotowe przysługuje na więcej niż 4 tygodnie? 3) Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88 […] obejmuje również prawa zwolnienia z obowiązku służby, które na podstawie prawa krajowego wynikają z nierównomiernego rozkładu czasu pracy i zostały oprócz urlopu rocznego tudzież wypoczynkowego przyznane jako wyrównanie za przepracowane dni wolne? 4) Czy urzędnik, który przeszedł na emeryturę, może opierać roszczenie o rekompensatę za urlop roczny, tudzież wypoczynkowy bezpośrednio na art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88 […], jeżeli z powodów zdrowotnych nie mógł on wykonywać służby i dlatego nie był w stanie skorzystać z przysługującego mu urlopu w formie zwolnienia z obowiązku służby? 5) Czy takie roszczenie o rekompensatę może przynajmniej częściowo zostać podważone za pomocą ustanowionej w prawie krajowym wcześniejszej utraty prawa do urlopu? 6) Czy zakres ustanowionego w art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88 […] roszczenia o rekompensatę obejmuje tylko zagwarantowany w art. 7 ust. 1 tej dyrektywy minimalny okres urlopu, który wynosi 4 tygodnie, czy też wspomniane roszczenie obejmuje również prawo do urlopu w szerszym zakresie, które przewidziane zostało w prawie krajowym? Czy do tego szerszego prawa do urlopu zaliczają się również prawa, które wynikają wyłącznie ze szczególnego rozkładu czasu pracy?”.
48

Powołując się na motyw 2 dyrektywy 2003/109, Komisja twierdzi, że wymagane na mocy tej dyrektywy opłaty powinny być „zbliżone” do opłat uiszczanych przez obywateli Unii korzystających z prawa do swobodnego przepływu osób celem uzyskania podobnych dokumentów. W tym względzie Komisja uznaje, że sytuacja prawna obywateli państw trzecich nie jest identyczna z sytuacją prawną obywateli Unii i że nie przysługują im te same prawa. Jednakże ze względu na to, że cel tej dyrektywy jest analogiczny do celu dyrektywy 2004/38, Komisja uważa, iż nieproporcjonalne jest, by w przypadku porównywalnych czynności kontrolnych zmierzających do podobnych celów wysokość opłat wymaganych od wspomnianych obywateli była kilkakrotnie wyższa od wysokości uznawanej za rozsądną w odniesieniu do obywateli Unii w kontekście dyrektywy 2004/38. Maksymalna wysokość ustalona przez tę dyrektywę powinna zatem być uznawana za ważny wskaźnik dla celów określenia wysokości sprawiedliwej w rozumieniu dyrektywy 2003/109, która to wysokość nie zniechęcałaby zainteresowanych do złożenia wniosku zmierzającego do uzyskania statusu rezydenta długoterminowego.
61

Natomiast rząd niemiecki podkreśla, że zgodnie z brzmieniem art. 11 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2006/126 przepis ten nie dotyczy ani ewentualnego naruszenia warunku zwykłego miejsca zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego wydającego prawo jazdy, ani warunku upływu ewentualnego okresu obowiązywania zakazu ubiegania się o nowe prawo jazdy. Mimo że czas teraźniejszy został użyty i we francuskiej („à une personne dont le permis de conduire fait l’objet, sur son territoire, d’une restriction, d’une suspension ou d’un retrait”), i w angielskiej („to a person whose driving licence is restricted, suspended or withdrawn in the former State’s territory”) wersji językowej tego przepisu, jego brzmienie w pełni pozwala zastosować go do osoby, której cofnięto prawo jazdy na podstawie prawa niemieckiego i wobec której upłynął okres obowiązywania zakazu ubiegania się o nowe prawo jazdy. Jeżeli osobie tej nie zwrócono jeszcze niemieckiego prawa jazdy, prawo jazdy to nadal „podlega cofnięciu”.
22

W sytuacji, gdy zadane przez sąd krajowy pytania dotyczą wykładni przepisu prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia, chyba że jest oczywiste, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w rzeczywistości ma na celu skłonienie Trybunału do wydania orzeczenia na tle fikcyjnego sporu lub do sformułowania opinii w przedmiocie zagadnień ogólnych lub hipotetycznych, lub że wykładnia prawa Unii, o którą się zwrócono we wniosku, nie ma żadnego związku z rzeczywistością lub przedmiotem sporu bądź też Trybunał nie dysponuje informacjami o stanie faktycznym i prawnym, które są niezbędne do udzielenia przydatnej odpowiedzi na przedłożone mu pytania (ww. wyrok w sprawie Confederación Española de Empresarios de Estaciones de Servicio, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo).
29

Tym niemniej – i choć w odróżnieniu od przepisów, na temat których toczył się spór w ww. sprawie Rosengren i in., środek będący przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym ma wpływ nie na jednostki, lecz na koncesjonariuszy działających w ramach omawianego monopolu, to jest na detalicznych sprzedawców wyrobów tytoniowych – tego rodzaju środek można oddzielić od działania monopolu, gdyż odnosi się on nie do sposobów prowadzenia sprzedaży detalicznej wyrobów tytoniowych na terytorium Hiszpanii, lecz do rynku tych wyrobów na wcześniejszym etapie łańcucha dystrybucji. Nie ma on bowiem na celu regulowania systemu selekcji wyrobów przez monopol. Podobnie, omawiany środek nie jest nakierowany ani na sieć sprzedaży danego monopolu, ani na sprzedaż czy reklamę rozprowadzanych przez ten monopol wyrobów (zob. analogicznie ww. wyrok w sprawie Rosengren i in., pkt 24).
54

W zakresie, w jakim, po pierwsze, z postanowień odsyłających nie wynika, że w ramach sporów przed sądem krajowym zostało stwierdzone, iż dane pojazdy są zasadniczo przeznaczone do stałego użytku na terytorium Niderlandów albo iż w rzeczywistości są użytkowane w ten sposób oraz, po drugie, że ani sąd krajowy, ani rząd niderlandzki nie przywołały innych nadrzędnych względów interesu ogólnego pozwalających uzasadnić omawiane ograniczenie, należy stwierdzić, że art. 56 WE powinno się interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, które nakłada na zamieszkałe w nim osoby, które pożyczyły pojazd zarejestrowany w innym państwie członkowskim od osoby zamieszkałej w tym ostatnim państwie, przy rozpoczęciu użytkowania tego pojazdu na krajowych drogach publicznych, obowiązek zapłaty całości podatku, zwykle należnego przy rejestracji pojazdu w pierwszym państwie członkowskim, bez uwzględnienia okresu użytkowania rzeczonego pojazdu na tych drogach, a osoba ta nie może domagać się prawa do zwolnienia lub do zwrotu, jeżeli ów pojazd nie jest zasadniczo przeznaczony do stałego użytku w pierwszym państwie członkowskim ani w rzeczywistości użytkowany w ten sposób.
16

Paragraf 132 Elektronikus hírközlésről szóló 2003. évi C. törvény (ustawy nr C z 2003 r. o komunikacji elektronicznej) stanowi: „1. Przepisy o zawarciu umowy abonenckiej stosuje się do zmiany każdej umowy abonenckiej. We wzorcu umowy można przewidzieć, że zmiana każdej umowy abonenckiej następuje na zasadach określonych w ust. 2. 2. Usługodawca może dokonać jednostronnej zmiany postanowień umowy abonenckiej jedynie w następujących wypadkach: a) jeżeli spełnione zostaną przesłanki określone w danej umowie abonenckiej albo we wzorcu umowy, pod warunkiem że zmiana postanowień umownych nie ma charakteru istotnego, a przepisy ustawowe lub wykonawcze dotyczące komunikacji elektronicznej nie stoją temu na przeszkodzie; b) jeżeli jest to uzasadnione zmianą ustawy lub decyzją organu administracji publicznej; lub też: c) jeżeli jest to uzasadnione istotną zmianą okoliczności. 3. Zmiana ma charakter istotny, jeżeli dotyczy niezbędnych warunków korzystania z usługi lub wskaźników określających cele w zakresie jakości świadczonej usługi. 4. Jeżeli usługodawca jest uprawniony do jednostronnego wprowadzenia zmiany w treści wzorca umowy w wypadkach określonych w tym wzorcu, zobowiązany jest on powiadomić abonentów, w sposób określony w niniejszej ustawie, na co najmniej 30 dni przed wejściem w życie takiej zmiany; jest on także zobowiązany powiadomić abonentów o zasadach wykonywania wynikającego stąd prawa do wypowiedzenia umowy. W takim wypadku abonent korzysta z prawa do wypowiedzenia umowy ze skutkiem natychmiastowym w ciągu ośmiu dni od wysłania powiadomienia o zmianie umowy. 5. Jeżeli zmiana obejmuje postanowienia umowne niekorzystne dla abonenta, może on, w terminie 15 dni od wspomnianego powiadomienia, wypowiedzieć umowę abonencką, nie ponosząc przy tym żadnych dodatkowych konsekwencji prawnych. Abonent nie może jednak wypowiedzieć umowy abonenckiej w wypadku, gdy przyjął na siebie obowiązek korzystania z usługi przez czas oznaczony, zawarł umowę abonencką z uwzględnieniem płynących z niej korzyści, a zmiana nie dotyczy uzyskanych korzyści. Jeżeli zmiana dotyczy uzyskanych korzyści, a abonent umowę wypowie, usługodawca nie może żądać od niego wydania równowartości korzyści odnoszącej się do okresu następującego po wypowiedzeniu umowy. […]”.
7

Artykuł 80 rzeczonej dyrektywy stanowi: „1. W celu zapobieżenia uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu opodatkowania w następujących przypadkach państwa członkowskie mogą przedsięwziąć środki, ażeby podstawą opodatkowania w odniesieniu do dostawy towarów i świadczenia usług na rzecz odbiorców, z którymi istnieją powiązania o charakterze rodzinnym lub inne bliskie powiązania o charakterze osobistym, powiązania organizacyjne, własnościowe, w zakresie członkostwa, finansowe lub prawne, określone przez państwo członkowskie, była wartość wolnorynkowa: a) w przypadku gdy wynagrodzenie jest niższe od wartości wolnorynkowej, a odbiorca dostawy towarów lub świadczenia usług nie ma pełnego prawa do odliczenia VAT na mocy art. 167–171 i art. 173–177; b) w przypadku gdy wynagrodzenie jest niższe od wartości wolnorynkowej i dostawca lub usługodawca nie ma pełnego prawa do odliczenia VAT na mocy art. 167–171 i art. 173–177, a dostawa towarów lub świadczenie usług podlega zwolnieniu na mocy art. 132, 135, 136, 371, 375, 376 i 377, art. 378 ust. 2, art. 379 ust. 2 i art. 380–390; c) w przypadku gdy wynagrodzenie jest wyższe od wartości wolnorynkowej, a dostawca lub usługodawca nie ma pełnego prawa do odliczenia VAT na mocy art. 167–171 i art. 173–177. Do celów akapitu pierwszego powiązania prawne mogą obejmować relacje między pracodawcą a pracownikiem lub członkami rodziny pracownika lub wszelkimi innymi blisko z nim związanymi osobami. 2. Czyniąc użytek z możliwości przewidzianej w ust. 1, państwa członkowskie mogą określić kategorie dostawców, usługodawców nabywców lub usługobiorców, do których wspomniane środki mają zastosowanie. 3. Państwa członkowskie informują Komitet ds. VAT o przepisach prawa krajowego przyjętych zgodnie z ust. 1, o ile nie są to przepisy, które były przedmiotem upoważnienia udzielonego przez Radę przed 13 kwietnia 2006 r. zgodnie z art. 27 ust. 1–4 dyrektywy 77/388/EWG i które zostają utrzymane na mocy ust. 1 niniejszego artykułu”.
21

Pismem z dnia 13 lutego 2009 r. D. Reichel-Albert wniosła do Sozialgericht Würzburg skargę o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 29 stycznia 2009 r., domagając się uwzględnienia przez DRN okresów od dnia 25 maja 1981 r. do dnia 30 czerwca 1986 r. w odniesieniu do pierwszego z jej dzieci oraz od dnia 29 października 1984 r. do dnia 30 czerwca 1986 r. w odniesieniu do drugiego. Na poparcie swojej skargi powołuje się ona na wyrok z dnia 23 listopada 2000 r. w sprawie C-135/99 Elsen, Rec. s. I-10409, i wyrok z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie C-28/00 Kauer, Rec. s. I-1343, oraz podnosi, że w tym okresie nie opuściła definitywnie Niemiec, by zamieszkać w Belgii.
73

Wbrew stanowisku Parlamentu dodanie art. 308 WE jako podstawy prawnej rozporządzenia nr 881/2002 nie jest w stanie podważyć tego stwierdzenia. Chociaż akt przyjęty w ramach WPZiB nie mógłby opierać się wyłącznie na art. 308 WE, to faktem pozostaje, że artykuł ten, jak już stwierdzono w pkt 53 niniejszego wyroku, mógł uzupełniać podstawę prawną aktu przyjmowanego na podstawie art. 60 WE i 301 WE, tak aby akt ten mógł obejmować swoim zakresem przyjmowanie środków ograniczających adresowanych do osób fizycznych lub prawnych, grup lub podmiotów innych niż państwa niemających żadnego związku z reżimem rządzącym państwem trzecim. Tymczasem wskazywanie takiej uzupełniającej podstawy prawnej nie jest już konieczne, ponieważ obecny art. 215 ust. 2 TFUE wyraźnie przewiduje możliwość przyjmowania na jego podstawie środków skierowanych do tego rodzaju adresatów.
1)

Artykuł 6 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że sytuacja, w której z osobna każdej z dwóch bądź z większej liczby spółek z siedzibami w różnych państwach członkowskich w postępowaniu przed sądem jednego z tychże państw członkowskich zostaje zarzucone naruszenie tej samej krajowej części patentu europejskiego, obowiązującego w innym państwie członkowskim, poprzez podjęcie zakazanych działań w odniesieniu do tego samego produktu, może prowadzić do wydania w oddzielnych postępowaniach sprzecznych ze sobą orzeczeń w rozumieniu tego przepisu. Do sądu krajowego należy ocena istnienia takiego ryzyka przy uwzględnieniu wszystkich mających znaczenie elementów akt sprawy.
2)

Wykładni art. 30 ust. 1 dyrektywy 2008/48 należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby przepisy krajowe służące transpozycji tej dyrektywy do prawa wewnętrznego określały swój czasowy zakres zastosowania w ten sposób, iż mają one zastosowanie również do umów o kredyt spornych w postępowaniu przed sądem krajowym, które są wyłączone z przedmiotowego zakresu stosowania tej dyrektywy i które obowiązywały w dniu wejścia w życie rzeczonych przepisów.
W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dotyczącym wielu dziedzin, wobec braku stosownych uregulowań Unii właściwymi przepisami służącymi ochronie wynikających z prawa Unii praw jednostek są wewnętrzne przepisy każdego państwa członkowskiego, pod warunkiem jednak, że nie są one mniej korzystne od uregulowań dotyczących podobnych sytuacji zaistniałych pod rządami prawa wewnętrznego (zasada równoważności) i że nie czynią one praktycznie niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym wykonywania praw nadanych w porządku prawnym Unii (zasada skuteczności) (zob. podobnie, w odniesieniu do zwrotu nienależnego świadczenia, wyrok z dnia 22 października 1998 r. w sprawach połączonych od C-10/97 do C-22/97 IN. CO. GE.’90 i in., Rec. s. I-6307, pkt 25; w odniesieniu do prawa administracyjnego, wyrok z dnia 7 czerwca 2007 r. w sprawach połączonych od C-222/05 do C-225/05 van der Weerd i in., Zb.Orz. s. I-4233, pkt 28; w odniesieniu do odpowiedzialności pozaumownej państwa członkowskiego, wyrok z dnia 24 marca 2009 r. w sprawie C-445/06 Danske Slagterier, Zb.Orz. s. I-2119, pkt 31; w odniesieniu do wymogu zaświadczenia w celu skorzystania z korzyści podatkowej, wyrok z dnia 30 czerwca 2011 r. w sprawie C-262/09 Meilicke i in., Zb.Orz. s. I-5669, pkt 55 i przytoczone tam orzecznictwo).
66

Jak wynika z odpowiedzi udzielonej na pytanie drugie w sprawie C-608/10, w sprawach takich jak przed sądem krajowym urzędy celne wywozu są co do zasady uprawnione do zastosowania art. 78 ust. 1 i 3 kodeksu celnego i do weryfikacji zgłoszenia wywozowego w celu sprostowania nazwy wymienionego w nim eksportera. Rozważania, które doprowadziły do udzielenia tej odpowiedzi, można poza tym przenieść w całości na weryfikację i sprostowanie egzemplarza kontrolnego T 5, kiedy używa się go – jak to ma miejsce w sprawie C-10/11 – jako zgłoszenia wywozowego do celów refundacji wywozowych. Z tego punktu widzenia rozpatrywane decyzje zawierające sprostowanie nie są dotknięte żadną wadą, a tym bardziej wadą poważną i oczywistą.
13

Paragraf 40 SGB XI stanowi, że osoby wymagające opieki mają prawo do zaopatrzenia w sprzęt i produkty służące opiece i pielęgnacji, które przyczyniają się do ułatwienia sprawowania opieki albo do uśmierzenia dolegliwości osób wymagających opieki, albo które umożliwiają im bardziej samodzielne życie, pod warunkiem jednak, że żadna inna właściwa instytucja nie ma obowiązku dostarczenia tego sprzętu do opieki. Jeżeli na podstawie tych przepisów ubezpieczony ma prawo do korzystania ze sprzętu służącego do opieki i pielęgnacji, sprzęt ten należy udostępnić ubezpieczonemu najlepiej w formie wynajmu przez kasy ubezpieczenia pielęgnacyjnego w zakresie, w jakim pozwala na to charakter sprzętu. W braku takiej możliwości koszty sprzętu podlegają zwrotowi, lecz częścią z nich jest obciążony ubezpieczony.
10

Artykuł 5 rozporządzenia nr 1768/95, który ustanawia następujące uregulowania dotyczące wynagrodzenia należnego posiadaczowi prawa do ochrony odmian, stanowi: „1. Poziom słusznego wynagrodzenia, które należy wypłacić na rzecz posiadacza [prawa do ochrony] odmiany, stosownie do art. 14 ust. 3 tiret czwarte rozporządzenia podstawowego może stanowić przedmiot umowy między posiadaczem [prawa do ochrony] odmiany a danym rolnikiem. 2. W przypadku gdy umowa nie została zawarta lub jeżeli nie ma ona zastosowania, poziom wynagrodzenia jest w rozsądnym stopniu niższy od kwoty pobieranej za licencjonowaną produkcję materiału rozmnożeniowego najniższej kategorii kwalifikującego się do urzędowej certyfikacji w odniesieniu do tej samej odmiany, na tym samym obszarze. […] Jeżeli w przypadku ust. 2 umowa określona w ust. 4 nie ma zastosowania, to wynagrodzenie, jakie ma być wypłacone, wynosi 50% kwot pobranych za licencjonowaną produkcję materiału rozmnożeniowego, jak określono w ust. 2. […]”.