ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 209/33

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Murcia — Hiszpania w dniu 19 czerwca 2008 r. — María Julia Zurita García przeciwko Delegado del Gobierno en la Región de Murcia

(Sprawa C-261/08)

(2008/C 209/49)

Język postępowania: hiszpański

Sąd krajowy

Tribunal Superior de Justicia de Murcia — Hiszpania.

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: María Julia Zurita García.

Strona pozwana: Delegado del Gobierno en la Región de Murcia.

Pytania prejudycjalne

„Czy przepisy traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 62 ust. 1 i ust. 2 lit. a), a także przepisy rozporządzenia (WE) nr 562/2006 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), w szczególności art. 5, 11 i 13 powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu, takiemu jak uregulowanie krajowe wraz z interpretującym je orzecznictwem, które umożliwia zastąpienie wydalenia każdego »obywatela państwa trzeciego« nieposiadającego tytułu uprawniającego go do wjazdu i przebywania na terytorium Unii Europejskiej przez nałożenie grzywny?”

(1) Dz.U. L 105, s. 1.
1)

Czy przepis art. 1 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy Rady 85/577/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa (1) powinien być interpretowany w ten sposób, że obejmuje on przystąpienie konsumenta do spółki osobowej, spółki osobowej prawa handlowego, związku lub spółdzielni, jeśli cel przystąpienia nie polega przede wszystkim na uzyskaniu członkostwa w spółce, związku lub spółdzielni, lecz — co jest szczególnie częste w przypadku członkostwa w zamkniętym funduszu rynku nieruchomości — stanowi inną drogę do lokaty kapitału lub pozyskania świadczeń będących typowym przedmiotem umów zamiany?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 209/20

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 14 lutego 2008 r. w sprawie T-351/05 Provincia di Imperia przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

(Sprawa C-183/08 P)

(2008/C 209/28)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i L. Flynn, pełnomocnicy)

Druga stronapostępowania: Provincia di Imperia

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu z dnia 14 lutego 2008 r. w sprawie T-351/05;

— uznanie skargi Provincia di Imperia wniesionej w tej sprawie za niedopuszczalną;

— obciążenie Provincia di Imperia kosztami poniesionymi przez Komisję w niniejszym postępowaniu.

Zarzuty i główne argumenty

W odwołaniu Komisja podnosi zarzut, że zaskarżony wyrok uchybił przesłankom dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej na mocy art. 230 WE, w szczególności poprzez uznanie, że strona skarżąca w pierwszej instancji miała interes prawny we wniesieniu skargi. Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez osobę fizyczną lub prawną jest bowiem dopuszczalna tylko wtedy, gdy jest w stanie doprowadzić do przyznania korzyści jej autorowi. Tymczasem w niniejszym przypadku skarga strony skarżącej jest oczywiście niedopuszczalna, ponieważ wyrok stwierdzający nieważność zaskarżonego aktu jako taki w żaden sposób nie może przyznać „korzyści” tej stronie. Przyznanie subwencji stanowi bowiem przysporzenie otrzymane od Komisji i oferent odpowiadający na zaproszenie do składania wniosków nie ma w konsekwencji żadnego prawa do otrzymania takiej subwencji.

Tytułem ewentualnym Komisja podnosi, że nawet jeżeli skarżąca w pierwszej instancji miałaby interes prawny w dniu wniesienia skargi, interes taki zniknąłby w każdym razie w dniu ogłoszenia zaskarżonego wyroku, ponieważ całość budżetu przeznaczonego na zaproszenie do składania wniosków była wyczerpana, a okres programowania zamknięty.
2.

Jeżeli na pierwsze pytanie zostanie udzielona odpowiedź przecząca, czy § 8 i § 11 szwedzkiego rozporządzenia (1998:944) dotyczącego, między innymi, zakazów w niektórych przypadkach w związku z handlem, przywozem i wywozem produktów chemicznych, oparte na względach wskazanych powyżej, są zgodne z art. 29 WE i art. 30 WE w przypadku, gdy przepisy te są stosowane do amalgamatu stomatologicznego zawierającego rtęć, noszącego oznaczenie CE?
—

stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy,
—

stwierdzenie, że nie przekazując do wiadomości Komisji Wspólnot Europejskich ani programów redukcji krajowych emisji dwutlenku siarki (SO2), tlenków azotu (NOx), lotnych związków organicznych (COV) i amoniaku (NH3), ani inwentarzy krajowych emisji SO2, NOx, COV oraz NH3, ani też rocznych prognoz, co do emisji SO2, NOx, COV oraz NH3 za rok 2010, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 6 ust. 1, 2 i 3, art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 8 ust. 1 i 2 dyrektywy 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza (1)
1)

Czy pkt 10 załącznika II do dyrektywy Rady 85/337/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on działalność związaną z wodą, w przypadku której ściekające wody gruntowe zostają odprowadzone z tunelu dla przewodów wysokiego napięcia i woda zostaje wprowadzona (doprowadzona) do gruntu lub skały w celu wyrównania ewentualnego obniżenia poziomu wód gruntowych, w tym budowę i utrzymanie urządzeń służących do odprowadzania i doprowadzania?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 209/18

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 30 stycznia 2008 r. w sprawie T-128/06 Japan Tobacco, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHMI) — Torrefacção Camelo, wniesione w dniu 3 kwietnia 2008 r. przez Japan Tobacco, Inc.

(Sprawa C-136/08 P)

(2008/C 209/26)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Japan Tobacco, Inc. (przedstawiciele: A. Ortiz López, abogada, S. Ferrandis González, abogado i E. Ochoa Santamaría, abogada)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Torrefacção Camelo Lda

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 30 stycznia 2008 r. w sprawie T-128/06 i wydanie wyroku zawierającego odmienne rozstrzygnięcie, w którym stwierdzona zostanie konieczność zastosowania w sprawie zakazu zawartego w art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) i, w konsekwencji, przychylenie się do argumentów przedstawionych przez Japan Tobacco i odmowa rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 1 469 121;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie zarzuca w jego treści Sądowi naruszenie rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, a w szczególności, postanowień art. 8 ust. 5 tego rozporządzenia. Wnoszący odwołanie twierdzi, że mimo iż Sąd uznał istnienie powszechnej znajomości znaku wcześniejszego, podobieństwa między występującymi w sprawie znakami i związku między towarami oznaczanymi tymi znakami, zażądał on konkretnego, rzeczywistego i aktualnego dowodu na wystąpienie naruszenia praw do znaku wcześniejszego, podczas gdy, zgodnie ze wspomnianym przepisem, wymagane jest wystąpienie niebezpieczeństwa naruszenia praw do znaku, niebezpieczeństwa odnoszenia nienależnych korzyści z jego odróżniającego charakteru lub niebezpieczeństwa zaszkodzenia mu.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 209/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Umweltsenat (Austria) w dniu 19 maja 2008 r. — Umweltanwalt kraju związkowego Karyntii, inne strony: Rząd kraju związkowego Karyntii, Alpe Adria Energia SpA

(Sprawa C-205/08)

(2008/C 209/30)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Umweltsenat (Austria)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Umweltanwalt kraju związkowego Karyntii

Inne strony postępowania: Rząd kraju związkowego Karyntii, Alpe Adria Energia SpA

Pytania prejudycjalne

Czy dyrektywę Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (1), zmienioną dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. zmieniającą dyrektywę 85/337/EWG w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko naturalne (2) oraz dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującą udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (3), należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie musi ustanowić obowiązek wykonania oceny skutków środowiskowych w odniesieniu do rodzajów przedsięwzięć wymienionych w załączniku I do dyrektywy, a w szczególności w pkt 20 (konstrukcja napowietrznych linii elektrycznych o napięciu co najmniej 220 kV i długości powyżej 15 km), w przypadku instalacji planowanej na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich, również wtedy gdy próg powodujący powstanie obowiązku przeprowadzenia oceny (w niniejszej sprawie długość powyżej 15 km) zostaje osiągnięty lub przekroczony nie przez część instalacji znajdującą się na jego terytorium, lecz poprzez doliczenie części instalacji w sąsiednich państwach?

(1) Dz.U. L 175, str. 40.

(2) Dz.U. L 73, str. 5.

(3) Dz.U. L 156, str. 17.
3)

Czy w przypadku, gdy takie używanie nie stanowi używania, którego uprawniony do znaku towarowego może zakazać na podstawie dyrektywy lub rozporządzenia [Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego] (2), podmiot świadczący usługę odpłatnego odsyłania może być uznany za świadczącego usługę społeczeństwa informacyjnego polegającą na przechowywaniu informacji przekazanych przez usługobiorcę w rozumieniu art. 14 dyrektywy 2000/31/WE z dnia 8 czerwca 2000 r. (3), w związku z czym nie można pociągnąć go do odpowiedzialności zanim uprawniony do znaku nie powiadomi go, iż używanie oznaczenia przez reklamodawcę jest niezgodne z prawem?
1)

Czy art. 5 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, s. 1, zwanej dalej „dyrektywą 89/104”) (1) należy interpretować w ten sposób, że znak towarowy jest używany w sposób zastrzeżony dla właściciela znaku towarowego, jeżeli znak ten lub podobne do niego oznaczenie (np. element słowny znaku słowno-graficznego) zostaje wpisany jako słowo kluczowe w wyszukiwarce i w konsekwencji po wpisaniu tego znaku towarowego lub podobnego do niego oznaczenia jako hasła w wyszukiwarce na ekranie wyświetla się reklama identycznych lub podobnych towarów lub usług?
7.

Na podstawie jakich kryteriów należy oceniać, czy minimalny okres służby do czasu przejścia na emeryturę ma charakter właściwy i konieczny? a) Czy potrzebę minimalnego okresu służby można uzasadnić wyłącznie jako ekwiwalent za sfinansowane przez samego pracodawcę nabycie kwalifikacji u pracodawcy (przygotowanie do służby pożarniczej średniego szczebla), aby ze względu na takie kwalifikacje zagwarantować następnie odpowiedni okres służby u tego pracodawcy, tak by koszty kształcenia zostały w ten sposób stopniowo odpracowane przez urzędnika? b) Jak długo może trwać okres służby przypadający po okresie kształcenia? Czy może przekraczać 5 lat, a jeżeli tak, to na jakich warunkach? c) Czy właściwy i konieczny charakter minimalnego okresu służby niezależnie od pkt 7 lit. a) można uzasadnić tym, że w przypadku urzędników, których świadczenia emerytalne finansuje wyłącznie pracodawca publiczny, oczekiwany okres służby czynnej od chwili zatrudnienia do przewidywanego przejścia na emeryturę musi wystarczyć do tego, aby przez okres służby wynoszący aktualnie 19,51 lat wypracować gwarantowane ustawowo minimalne świadczenie emerytalne? d) Czy odwrotnie odmowa zatrudnienia na podstawie art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE jest dopiero wtedy uzasadniona, gdyby osoba została zatrudniona w wieku, który przy przewidywanym przejściu na emeryturę prowadziłby do tego, że należałoby wypłacać świadczenie minimalne, chociaż nie zostałoby ono jeszcze wypracowane?
2.

Czy art. 43 WE i art. 49 WE należy interpretować w ten sposób, że zakazują one krajowego monopolu w zakresie określonych gier losowych, takich jak na przykład gry losowe w kasynach, jeżeli dane państwo członkowskie nie prowadzi spójnej i systematycznej polityki dotyczącej ograniczenia gier losowych, ponieważ organizatorzy będący posiadaczami koncesji krajowych zachęcają do udziału w grach losowych — takich jak państwowe zakłady sportowe i gry liczbowe — i prowadzą w tym zakresie działania reklamowe (telewizja, gazety, czasopisma), przy czym reklama polega nawet na tym, że na krótko przed losowaniem w zamian za kupon zakładu oferowana jest wypłata gotówki [„TOI TOI TOI — Glaub' ans Glück” („trzymamy kciuki — uwierz w szczęście”)]?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 223/29

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 23 de Madrid (Hiszpania) w dniu 26 czerwca 2008 r. — Francisco Vicente Pereda przeciwko Madrid Movilidad S.A.

(Sprawa C-277/08)

(2008/C 223/45)

Język postępowania: hiszpański

Sąd krajowy

Juzgado de lo Social no 23 de Madrid

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Francisco Vicente Pereda

Strona pozwana: Madrid Movilidad S.A.

Pytania prejudycjalne

Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku, gdy okres urlopu wypoczynkowego ustalony w planie urlopowym pracodawcy zbiega się z okresem czasowej niezdolności do pracy wynikającej z wypadku przy pracy mającego miejsce przed datą rozpoczęcia urlopu, zainteresowanemu pracownikowi, po uzyskaniu zezwolenia na powrót do pracy, przysługuje prawo do wykorzystania urlopu wypoczynkowego w innych terminach niż wcześniej ustalone, niezależnie od tego czy upłynął już rok kalendarzowy, którego urlop ten dotyczy?

(1) Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 19).
—

stwierdzenie, że nie ustanawiając, a w każdym razie nie przekazując Komisji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie minimalnych warunków wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i (EWG) nr 3821/85 dotyczących przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym oraz uchylającej dyrektywę Rady 88/599/EWG (1), Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy,
1)

Czy restrykcyjna krajowa polityka w zakresie gier losowych nastawiona na ukierunkowanie skłonności do hazardu, która aktywnie przyczynia się do osiągnięcia celów zamierzonych przez krajowe przepisy, a mianowicie ograniczenia uzależnienia od gier losowych i przeciwdziałania oszustwom, ponieważ dzięki regulowanej ofercie gier losowych udział w grach odbywa na (dużo) mniejszą skalę niż miałoby to miejsce w przypadku braku krajowego systemu regulacji, spełnia sformułowany w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, a zwłaszcza w wyroku z dnia 6 listopada 2003 r. w sprawie C-243/01 Gambelli, Rec. s. I-13031, warunek, by działalność w zakresie zakładów była ograniczona w sposób spójny i systematyczny, nawet jeżeli posiadacze zezwoleń mogą urozmaicać swoją ofertę poprzez wprowadzanie nowych gier losowych, przyciągać uwagę odbiorców poprzez reklamę swej oferty i w ten sposób utrzymywać (potencjalnych) graczy z dala od nielegalnej oferty gier losowych (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 6 marca 2007 r. w sprawach połączonych C-338/04, C-359/04 i C-360/04 Placanica i in, Zb.Orz. s. I-1891, końcowa część pkt 55)?
—

Stwierdzenie, że Republika Włoska — w odniesieniu do zwrotu podatku VAT podatnikowi będącemu rezydentem w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim, nawet mającemu stały zakład we Włoszech — uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 1 ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (1) oraz art. 1 trzynastej dyrektywy Rady 86/560/EWG z dnia 17 listopada 1986 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium Wspólnoty (2), w zakresie, w jakim zobowiązuje podatnika mającego siedzibę w państwie członkowskim lub w państwie trzecim, lecz mającego stały zakład, który w danym okresie dostarczał towary lub świadczył usługi we Włoszech, do uzyskiwania zwrotu podatku VAT za pomocą mechanizmu przewidzianego w tych dyrektywach, a nie w drodze odliczenia, w przypadku gdy towary i usługi są nabywane nie za pośrednictwem stałego zakładu we Włoszech, lecz bezpośrednio od głównego zakładu w miejscu siedziby;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 209/29

Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

(Sprawa C-246/08)

(2008/C 209/43)

Język postępowania: fiński

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Aalto, D. Triantafyllou)

Strona pozwana: Republika Finlandii

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1, 2 i 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, nie pobierając podatku VAT od pomocy prawnej świadczonej przez państwowe biura pomocy prawnej (przez zatrudnionych tam radców prawnych) na podstawie przepisów o pomocy prawnej w zamian za częściową odpłatność, podczas gdy odpowiadające im usługi świadczone przez radców prawnych działających na własny rachunek podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT;

— obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W Finlandii podmiot otrzymujący pomoc prawną w celu wsparcia go w postępowaniu przed sądem może dokonać wyboru między radcą prawnym zatrudnionym przez państwo i radcą prawnych działającym na własny rachunek. Usługi świadczone za częściową odpłatnością przez radcę prawnego zatrudnionego przez państwo są wolne od podatku VAT, natomiast od usług świadczonych za częściową odpłatnością przez radcę prawnego działającego na własny rachunek pobierany jest podatek VAT. Zdaniem Komisji w niniejszym przypadku zachodzi nierówne traktowanie takich samych usług pod względem opodatkowania podatkiem VAT, które wywiera wpływ na środki własne Wspólnoty.

Usługi świadczone przez państwowe biura pomocy prawnej w ramach postępowania sądowego nie podlegają zakresowi stosowania art. 4 ust. 5 akapit pierwszy szóstej dyrektywy. Usługi te byłyby niewątpliwie wolne od podatku VAT gdyby nie były świadczone odpłatnie. Jeśli jednak podmiot korzystający z pomocy prawnej dokonuje zapłaty, to usługi świadczone przez państwowe biura pomocy prawnej nie mogą zostać uznane za zwolnione od podatku VAT.

Zgodnie z art. 4 ust. 5 akapit drugi szóstej dyrektywy instytucje prawa publicznego są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują ich organy, w przypadku gdy odmienne ich traktowanie prowadziłoby do znaczącego zakłócenia konkurencji. Nawet jeśli przyjęto, że państwowe biura pomocy prawnej działają jako organy administracji to wykluczenie ich z kategorii podatników we wspomnianych przypadkach prowadziłoby do znaczącego zakłócenia konkurencji. Z tego względu należy uznać je za podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT.
2)

W przypadku udzielenia na pytanie 1 odpowiedzi przeczącej: Czy art. 2 lit. a) w związku z lit. f) załącznika do dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich narusza postanowienia art. 43 WE i 48 WE lub art. 56 ust. 1 WE i art. 58 ust. 1 lit. a) i ust. 3 WE w zakresie, w jakim artykuł ten w powiązaniu z art. 5 ust. 1 dyrektywy 90/435/EWG przyznaje wprawdzie zwolnienie zysków podzielonych przez niemiecką spółkę zależną od podatku potrącanego u źródła dochodu w przypadku francuskiej spółki dominującej w formie société anonyme, société en commandite par actions lub société à responsabilité limitée, lecz nie przyznaje go w przypadku francuskiej spółki dominującej w formie société par actions simplifiée?
—

stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/29/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy
3)

W przypadku udzielenia na pytanie 1 lit. a, b i c odpowiedzi przeczącej, czy art. 13 część B lit. c) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w taki sposób, że — odpłatne przeniesienie umów o reasekurację ubezpieczenia na życie stanowi dostawę i — że stosując art. 13 część B lit. c) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, nie należy wprowadzać rozróżnienia w zależności od tego czy miejsce w którym świadczona jest zwolniona od podatku usługa znajduje się w państwie członkowskim dostawy czy w innym państwie członkowskim?