ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Równość traktowania – Zasiłki dla osób oczekujących na podjęcie pracy dla młodzieży poszukującej pierwszej pracy – Przyznanie zasiłku uzależnione od ukończenia szkoły średniej w danym państwie członkowskim –Niedopuszczalność – Względy uzasadniające – Brak

(art. 39 WE)

Summary

Artykuł 39 WE stoi na przeszkodzie odmowie przez państwo członkowskie przyznania zasiłku dla osób oczekujących na podjęcie pracy obywatelowi innego państwa członkowskiego poszukującemu pierwszej pracy, niebędącemu dzieckiem pozostającym na utrzymaniu pracowników migrujących zamieszkałych w tym pierwszym państwie członkowskim, z tego tylko względu, że zainteresowany ukończył naukę na poziomie szkoły średniej w innym państwie członkowskim.

W istocie, jako że wiąże on przyznanie zasiłku z uzyskaniem wymaganego dyplomu w tym państwie członkowskim, warunek ten może być łatwiej spełniony przez obywateli tego kraju, a zatem może działać przede wszystkim na szkodę obywateli innych państw członkowskich.

Tego rodzaju różnica w traktowaniu może być uzasadniona wyłącznie, jeżeli jest oparta na względach obiektywnych, niezależnych od obywatelstwa zainteresowanych, i proporcjonalnych do słusznego celu, jakiemu służy ustawodawstwo krajowe. W tym zakresie o ile ustawodawca krajowy ma prawo dążyć do zapewnienia, że istnieje rzeczywisty związek między osobą ubiegającą się o zasiłek a geograficznie określonym rynkiem pracy, o tyle sam tylko warunek dotyczący miejsca uzyskania świadectwa ukończenia nauki w szkole średniej ma charakter zbyt ogólny i wyłączny, który wykracza tym samym poza zakres konieczny do osiągnięcia zamierzonego celu.

(por. pkt 28–31, 38 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Wyjaśnienia do Nomenklatury Scalonej – Uwaga dodatkowa 1 lit. f) do działu 10 dotycząca pozycji 1006 – Ryż częściowo bielony

(rozporządzenie Rady nr 2658/87)

Summary

Ważności uwagi dodatkowej 1 lit. f) do działu 10 załącznika I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniem nr 2388/2000, która dotyczy pozycji 1006 Nomenklatury Scalonej, nie narusza okoliczność, że uwaga ta zawiera definicję ryżu częściowo bielonego zawierającą jeden element – dotyczący zarodka ziarna ryżu – do którego nie odwołuje się odpowiadająca jej nota wyjaśniająca do zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów.

(por. pkt 24, 37 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Rolnictwo – Harmonizacja ustawodawstw – Obrót materiałem siewnym warzyw – Dyrektywa 70/458

(dyrektywa Rady 70/458, art. 2 ust. 1 lit. A), i dyrektywa 92/33, załącznik II)

2. Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym

(art. 28 WE)

Summary

1. Łączna lektura przepisów dyrektywy 70/458 w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw, ze zmianami, oraz dyrektywy 92/33 w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym oraz nasadzeniowym warzyw, innym niż nasiona, nie pozwala na stwierdzenie, że w przypadku gdy warzywo nie figuruje w wykazie zawartym w art. 2 ust. 1 lit. A) dyrektywy 70/458, odmiana tego warzywa może mimo wszystko zostać wpisana do wspólnego katalogu odmian gatunków warzyw jako materiał siewny, z tego powodu że warzywo to figuruje w wykazie zawartym w załączniku II dyrektywy 92/33.

Wynika stąd, że skoro szalotka nie figuruje w wykazie warzyw objętym zakresem stosowania dyrektywy 70/458, dokonanie wpisu przez Komisję odmian ambition i matador jako materiału siewnego tego warzywa do wspólnego katalogu – na skutek notyfikowania jej katalogu krajowego przez właściwe władze państwa członkowskiego – nastąpiło niezgodnie z przepisami tej dyrektywy.

(por. pkt 65, 66)

2. Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE państwo członkowskie, które zezwala na wprowadzanie do obrotu pod nazwą „szalotka” jedynie warzyw wyprodukowanych w drodze rozmnażania wegetatywnego, z wyłączeniem warzyw pochodzących z nasion wyprodukowanych i wprowadzonych do obrotu pod tą samą nazwą w innych państwach członkowskich.

Uregulowania takiego nie można uznać za uzasadnione w świetle art. 28 WE, ponieważ nie jest ono konieczne do zadośćuczynienia nadrzędnym wymogom mającym na celu między innymi ochronę konsumentów. W istocie poza różnicą związaną ze sposobem ich rozmnażania te dwa rodzaje szalotek wykazują silne podobieństwo zewnętrzne. Zatem cel zamierzony przez sporne regulowanie krajowe, tj. ochrona konsumentów, może zostać osiągnięty przez umieszczenie odpowiedniej etykiety precyzującej, że sporne szalotki nie zostały wyprodukowane w drodze rozmnażania wegetatywnego, lecz pochodzą z nasion.

(por. pkt 75, 77, 79, 80 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice

(art. 234 WE)

Summary

Trybunał jest właściwy do dokonywania wykładni dyrektywy wspólnotowej jedynie w zakresie, w jakim dotyczy to jej stosowania w nowym państwie członkowskim od momentu przystąpienia tego państwa do Unii Europejskiej.

Trybunał nie jest zatem właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne pochodzące od sądu węgierskiego i dotyczące wykładni art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, jeżeli okoliczności faktyczne sporu przed sądem krajowym miały miejsce przed przystąpieniem Republiki Węgierskiej do Unii Europejskiej.

(por. pkt 36–38)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Dobra inwestycyjne – Korekta wcześniej dokonanego odliczenia – Zbycie przed końcem okresu korekty w drodze dwóch powiązanych transakcji, jednej zwolnionej z podatku, drugiej opodatkowanej – Podział

(dyrektywa Rady 77/388, art. 5 ust. 1 i art. 20 ust. 3)

Summary

Celem systemu odliczeń i korekt przewidzianego w art. 17–20 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych jest ustanowienie ścisłego i bezpośredniego związku pomiędzy prawem do odliczenia naliczonego podatku a wykorzystaniem danych towarów i usług do opodatkowanych transakcji.

Artykuł 20 ust. 3 dyrektywy, który reguluje szczególny przypadek dostawy dobra inwestycyjnego przed końcem okresu korekty, powinien być interpretowany w ten sposób, że jeżeli dobro inwestycyjne zostaje oddane w najem na okres 999 lat na rzecz danej osoby w zamian za uiszczenie znacznej opłaty, a szczątkowe prawo własności („freehold reversion”) dotyczące tego dobra zostaje przeniesione trzy dni później na inną osobę za znacznie niższą cenę i jeżeli

– owe dwie transakcje są nierozerwalnie związane i

– stanowią je: pierwsza transakcja, która jest zwolniona z podatku, i druga transakcja, która jest opodatkowana,

– oraz jeśli transakcje te stanowią dostawy w rozumieniu art. 5 ust. 1 tej dyrektywy z tytułu przeniesienia uprawnienia do rozporządzania tym dobrem inwestycyjnym jak właściciel,

to dany towar jest uznawany aż do upływu okresu korekty za wykorzystywany nadal do działalności gospodarczej podatnika, która jest uważana za częściowo opodatkowaną, a częściowo zwolnioną z podatku, proporcjonalnie do odpowiednich wartości tych dwóch transakcji.

(por. pkt 56, 73, 82 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Ograniczenia – Uregulowanie krajowe nakazujące osobie prowadzącej działalność na własny rachunek, mającej miejsce zamieszkania na terytorium krajowym, zarejestrowanie samochodu udostępnionego przez pracodawcę mającego siedzibę w innym państwie członkowskim – Niedopuszczalność – Względy uzasadniające – Brak

(art. 43 WE)

Summary

Artykuł 43 WE sprzeciwia się temu, aby uregulowania krajowe jednego państwa członkowskiego nakładały na osobę prowadzącą działalność na własny rachunek, zamieszkałą w tym państwie członkowskim, obowiązek zarejestrowania w nim pojazdu należącego do spółki, oddanego tej osobie do dyspozycji przez zatrudniającą ją spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, jeżeli pojazd należący do spółki nie jest ani zasadniczo przeznaczony do stałego wykorzystywania w tym państwie członkowskim, ani też w rzeczywistości nie jest wykorzystywany w ten sposób.

Zwalczanie unikania opodatkowania, zapobieganie nadużyciom, potrzeba istnienia wiarygodnej identyfikacji, bezpieczeństwo ruchu drogowego czy nawet polityka ochrony środowiska nie mogą uzasadniać takiego obowiązku rejestracji.

(por. pkt 44, 45, 48, 49, 52, 55 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Pytania prejudycjalne – Wystąpienie do Trybunału – Zgodność postanowienia odsyłającego z przepisami krajowymi dotyczącymi zasad ustroju i procedury sądowej w tym z tymi, które dotyczą jurysdykcji – Badanie niespoczywające na Trybunale

(art. 234 WE; konwencja z dnia 27 września 1968 r.)

2. Swobodny przepływ kapitału – Ograniczenia w nabywaniu nieruchomości – Reżim prawny oświadczenia o nabyciu nieruchomości – Nieważność transakcji ex tunc w przypadku opóźnionego złożenia oświadczenia – Niedopuszczalność – Względy uzasadniające – Brak – Naruszenie zasady proporcjonalności

(art. 56 ust. 1 WE)

Summary

1. W ramach procedury przewidzianej w art. 234 WE do Trybunału nie należy badanie tego, czy postanowienie odsyłające zostało wydane zgodnie z przepisami krajowymi dotyczącymi organizacji postępowania sądowego.

Tym bardziej do kompetencji Trybunału nie należy ocena tego, czy sprawa została wniesiona do sądu krajowego zgodnie z przepisami o właściwości ustanowionymi przez konwencję z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych, chyba że warunki zastosowania tych przepisów stanowią sam przedmiot odesłania prejudycjalnego.

Trybunał powinien w tym zakresie oprzeć się na postanowieniu odsyłającym wydanym przez sąd państwa członkowskiego, o ile postanowienie to nie zostało uchylone na skutek złożenia środków zaskarżenia ewentualnie przewidzianych przez prawo krajowe.

(por. pkt 30–32)

2. Artykuł 56 ust. 1 WE sprzeciwia się stosowaniu uregulowania krajowego w dziedzinie nabycia nieruchomości, uzależniającego skuteczność transakcji od złożenia oświadczenia przez nabywcę, zgodnie z którym samo tylko spóźnione złożenie wymaganego oświadczenia o nabyciu powoduje nieważność ex tunc danej transakcji dotyczącej nieruchomości.

Prawdą jest, iż procedura składania uprzedniego oświadczenia, wówczas gdy jest zaopatrzona w odpowiednie instrumenty prawne, może w rzeczywistości stanowić środek proporcjonalny do zamierzonego celu interesu ogólnego, polegającego na zachowaniu, w celu zagospodarowania terenu, stałej populacji i autonomicznej działalności w stosunku do sektora turystycznego poprzez wprowadzenie ograniczeń we wznoszeniu budynków stanowiących drugie miejsce zamieszkania w określonym obszarze geograficznym. Jednak nieważność ex tunc transakcji dotyczącej nieruchomości nie stanowi sankcji proporcjonalnej, ponieważ następuje ona automatyczne na skutek samego tylko upływu terminu do złożenia wymaganego oświadczenia, bez względu na powody opóźnienia w jego złożeniu i ponieważ podważa ona w bezwzględny sposób, nie uwzględniając racji dotyczących naruszenia obowiązujących zasad podstawowych, porozumienie wyrażające wolę stron i z tego powodu nie może ona odpowiadać wymogom pewności prawa szczególnie ważnej w przypadku transakcji dotyczących nieruchomości.

(por. pkt 46, 52–56, 62 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia przewidziane w szóstej dyrektywie – Zwolnienie opieki szpitalnej i medycznej oraz działalności ściśle z nimi związanej – Pojęcia „działalności ściśle związanej” i „opieki medycznej” – Świadczenie usług telefonicznych i wynajmowanie telewizorów osobom hospitalizowanym oraz dostarczanie łóżek i posiłków towarzyszącym im osobom – Wyłączenie – Wyjątek – Przesłanki – Ocena przez sąd krajowy

(dyrektywa Rady 77/388, art. 13 część A ust. 1 lit. b))

Summary

Świadczenie przez podmioty określone w art. 13 część A ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych usług telefonicznych i wynajmowanie telewizorów osobom hospitalizowanym, jak również dostarczanie przez te same podmioty łóżek i posiłków towarzyszącym im osobom, co do zasady nie stanowi działalności ściśle związanej z opieką szpitalną i medyczną w rozumieniu tego przepisu. W istocie zwolnienie takich czynności przewidziane w art. 13 część A ust. 1 lit. b) dyrektywy ma gwarantować, że nie zostanie zamknięty dostęp do opieki medycznej i szpitalnej z powodu kosztów powstałych wskutek tej opieki, gdyby ona sama lub działalność ściśle z nią związana została opodatkowana podatkiem od wartości dodanej. Opieka medyczna i szpitalna objęta tym przepisem to według orzecznictwa taka opieka, której celem jest diagnoza, leczenie i, gdy to możliwe, zwalczanie chorób lub anomalii zdrowotnych. Zatem zważywszy na cel zwolnienia przewidziany w art. 13 część A ust. 1 lit. b) tej dyrektywy, jedynie świadczenie usług, które logicznie wpisują się w ramy dostarczania usług opieki szpitalnej i medycznej, które w procesie świadczenia tych usług stanowią etap niezbędny, aby osiągnąć cele terapeutyczne, którym te ostatnie służą, mogą stanowić „działalność ściśle […] związaną” w rozumieniu tego przepisu.

Świadczenie tych usług nie może stanowić działalności „ściśle związanej”, chyba że usługi te są konieczne do osiągnięcia celów terapeutycznych, którym służy opieka szpitalna oraz medyczna, i nie są przeznaczone głównie do tego, by zapewniać świadczącemu je podmiotowi dodatkowe dochody poprzez realizację transakcji dokonywanych w bezpośredniej konkurencji z transakcjami podlegającymi podatkowi od wartości dodanej, dokonywanymi przez przedsiębiorstwa prowadzące działalność gospodarczą. Do sądu krajowego należy, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności faktycznych zawisłych przed nim sporów oraz, w razie potrzeby, treści zaleceń medycznych wydanych zainteresowanym pacjentom, ustalenie, czy świadczone usługi spełniają te przesłanki.

(por. pkt 23–25, 30, 35 oraz pkt 1, 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Mleko i przetwory mleczne – Refundacje wywozowe – Towary nimi objęte – Sery przeznaczone ze swej natury do przetworzenia w kraju trzecim – Zaliczenie – Warunek – Zaklasyfikowanie do jednego z kodów nomenklatury produktów rolnych

(rozporządzenie Komisji nr 1706/89, załącznik; rozporządzenie Komisji nr 3445/89, załącznik)

Summary

Sery wywiezione w 1990 r., które ze swej natury są przeznaczone do przetworzenia w kraju trzecim, mogą być objęte refundacją wywozową na podstawie art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 804/68 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych, zmienionego rozporządzeniem nr 3904/87 pod warunkiem ich zaklasyfikowania – biorąc pod uwagę ich rodzaj i skład – do jednego z kodów produktów znajdujących się w załączniku do rozporządzenia nr 1706/89 ustalającego refundacje wywozowe w sektorze mleka i przetworów mlecznych, które są zdefiniowane przez nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych, znajdującą się w załączniku do rozporządzenia nr 3445/89 ustanawiającego pełną wersję nomenklatury produktów rolnych do celów refundacji wywozowych obowiązującej od dnia 1 stycznia 1990 r.

(por. pkt 33 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym – Metody wprowadzania do obrotu

(art. 28 WE i 30 WE)

Summary

Artykuł 28 WE nie stoi w sprzeczności z przepisem krajowym, w którym państwo członkowskie zakazuje na swoim terytorium sprzedaży i zbierania zamówień na ozdoby ze srebra poprzez akwizycję w domu, jeśli przepis taki znajduje zastosowanie wobec wszystkich zainteresowanych podmiotów gospodarczych ze względu na to, że dotyczy on w ten sam sposób, z prawnego i faktycznego punktu widzenia, obrotu towarami krajowymi i towarami pochodzącymi z innych państw członkowskich. Zadaniem sądu krajowego jest ustalenie, czy zastosowanie przepisu krajowego może zapobiegać dostępowi do rynku towarów pochodzących z innych państw członkowskich lub utrudniać ten dostęp w większym stopniu, niż utrudnia on dostęp do rynku towarom krajowym oraz – jeśli ta sytuacja ma miejsce – zbadanie, czy rozpatrywany przepis jest uzasadniony celem interesu ogólnego lub jednym z celów wyliczonych w art. 30 WE, a także czy przepis ten jest proporcjonalny do tego celu.

(por. pkt 30 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice

(art. 234 WE)

2. Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Końcówki do wkręcania

Summary

1. Zadanie Trybunału związane ze skierowanym do niego odesłaniem prejudycjalnym w zakresie klasyfikacji taryfowej polega na wyjaśnieniu sądowi krajowemu kryteriów, których zastosowanie pozwoli mu na prawidłowe zaklasyfikowanie omawianych produktów w ramach Nomenklatury Scalonej, a nie na dokonaniu tej klasyfikacji, tym bardziej że Trybunałowi nie zawsze są znane wszystkie dane niezbędne w tym celu. Zatem sąd krajowy wydaje się w każdym razie być w lepszej sytuacji, by dokonać tej klasyfikacji.

(por. pkt 23)

2. Wykładni pozycji 8204 Nomenklatury Scalonej Wspólnej Taryfy Celnej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniem nr 2388/2000, należy dokonywać w ten sposób, że nie obejmuje ona oddzielnie przywożonych końcówek do wkręcania z uchwytem czworokątnym do wkrętów prostych, krzyżowych, TX (wpustowych Torx) i imbusowych. Natomiast wykładni tej pozycji należy dokonywać w ten sposób, że obejmuje ona przywożone oddzielnie elementy systemu uchwytów czworokątnych do wkręcania, które podczas używania nie stykają się bezpośrednio z elementem mocującym, oraz przywożone oddzielnie klucze dynamometryczne w systemie uchwytów czworokątnych do wkręcania.

(por. pkt 28, 33, 37 oraz pkt 1–3 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ osób – Pracownicy –Równość traktowania

(traktat WE, art. 48 (obecnie, po zmianie, art. 39 WE))

Summary

Artykuł 48 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 39 WE) należy interpretować w ten sposób, iż w przypadku zastosowania regulacji krajowej dotyczącej przyznawania dodatków rodzicielskich, przewidującej minimalny okres objęcia ubezpieczeniem chorobowym do obliczenia wysokości tych dodatków, okres, w którym pracownik był objęty wspólnym systemem ubezpieczenia chorobowego Wspólnot Europejskich, podlega uwzględnieniu.

(por. pkt 28 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Polityka społeczna – Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej – Dostęp do zatrudnienia i warunki pracy –Równość traktowania – Dyrektywa 76/207

(dyrektywa Rady 76/207, art. 2 ust. 1 i 3 i art. 3)

Summary

Dyrektywa Rady 76/207 w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które pracownikowi płci żeńskiej korzystającemu z urlopu macierzyńskiego nie przyznają tych samych praw co pozostałym laureatom tego samego konkursu w zakresie dostępu do kariery urzędniczej, poprzez przeniesienie daty objęcia stanowiska na chwilę zakończenia tego urlopu, bez uwzględnienia czasu trwania tego urlopu przy obliczaniu stażu pracy tego pracownika.

(por. pkt 47 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Odpowiedzialność za produkty wadliwe – Dyrektywa 85/374

(dyrektywa Rady 85/374, art. 11)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Odpowiedzialność za produkty wadliwe – Dyrektywa 85/374

(dyrektywa Rady 85/374, art. 1 i 3)

Summary

1. Artykuł 11 dyrektywy 85/374 w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe, który ustanawia dziesięcioletni termin przedawnienia praw przyznanych osobie poszkodowanej, liczony od daty wprowadzenia przez producenta do obrotu produktu, należy interpretować w ten sposób, iż dany produkt jest wprowadzony do obrotu wówczas, gdy opuścił on proces produkcji przeprowadzany przez producenta i wszedł do procesu handlowego, w którym jest oferowany odbiorcom w celu użycia lub konsumpcji.

Nie ma znaczenia, czy produkt jest sprzedawany bezpośrednio przez producenta użytkownikowi lub konsumentowi, czy też sprzedaż ta następuje za pośrednictwem jednego lub większej ilości ogniw łańcucha dystrybucyjnego. Zatem gdy jedno z ogniw łańcucha dystrybucyjnego jest ściśle związane z producentem, owo powiązanie oznacza w konsekwencji, iż podmiot ten można uznać za włączony w proces produkcji danego produktu.

(por. pkt 27–29, 32 oraz pkt 1 sentencji)

2. Jeżeli powództwo zostało wniesione w ramach dyrektywy 85/374 w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe przeciwko spółce wskazanej w sposób błędny jako producent produktu, podczas gdy w rzeczywistości produkt ten został wyprodukowany przez inną spółkę, to zasadniczo prawo krajowe powinno ustalać warunki, na jakich możliwe jest w ramach tego postępowania wstąpienie jednej strony w miejsce drugiej.

Sąd krajowy, który bada spełnienie warunków, od których uzależnione jest takie wstąpienie, musi jednak czuwać nad przestrzeganiem podmiotowego zakresu zastosowania dyrektywy określonego w jej art. 1 i 3, ponieważ określenie kręgu osób odpowiedzialnych dokonane w tych przepisach należy uznać za wyczerpujące.

(por. pkt 35, 39 oraz pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Doręczanie dokumentów sądowych i pozasądowych – Rozporządzenie nr 1348/2000

(rozporządzenie Rady nr 1348/2000, art. 4–11 i 14)

Summary

Rozporządzenie Rady nr 1348/2000 w sprawie doręczania w państwach członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że nie ustanawia ono żadnej hierarchii pomiędzy sposobami przekazywania i doręczania dokumentów za pośrednictwem agencji, o których mowa w art. 4–11, a sposobem doręczania dokumentów pocztą, przewidzianym w art. 14, i że w rezultacie możliwe jest doręczenie dokumentu sądowego za pomocą jednego z tych sposobów lub łącznie za pomocą obu. Po pierwsze bowiem ani z motywów, ani z przepisów rozporządzenia nie wynika, aby jeden ze sposobów przekazania i doręczenia, dokonany zgodnie z jego przepisami, był niższy rangą w porównaniu ze sposobem doręczenia za pośrednictwem agencji. Po drugie, biorąc pod uwagę ducha i cel przepisów rozporządzenia, które ma gwarantować efektywny proces doręczania dokumentów sądowych, mając na względzie prawnie uzasadnione interesy ich adresatów oraz wobec tego, że wszystkie sposoby doręczeń przewidziane w rozporządzeniu mogą co do zasady zapewnić ochronę tego interesu, powinno być możliwe sięgnięcie do jednego lub drugiego albo równocześnie dwóch lub kilku sposobów doręczania, które, w świetle okoliczności danej sprawy, wydają się być najbardziej dogodne lub najbardziej właściwe.

W konsekwencji w sytuacji gdy miało miejsce łącznie doręczenie za pośrednictwem agencji oraz doręczenie pocztą, to w celu ustalenia rozpoczęcia biegu terminu procesowego związanego z doręczeniem dokumentu adresatowi należy odnieść się do daty pierwszego doręczenia dokonanego zgodnie z prawem. W istocie aby nie pozbawić treści przepisów rozporządzenia regulujących różne sposoby doręczeń, należy uwzględnić wszystkie skutki prawne pierwszego zgodnego z prawem doręczenia, niezależnie od późniejszego zastosowania innej formy doręczenia. Ponadto rozporządzenie zmierza do przyśpieszenia przepływu dokumentów sądowych w celu ich doręczania, a w konsekwencji przyspieszenia przebiegu procedur sądowych. Jeśli w celu obliczenia terminu procesowego uwzględnia się pierwsze z doręczeń rozpatrywanego dokumentu, to adresat tego dokumentu jest zobowiązany wnieść skargę do sądu wcześniej, co może pozwolić właściwemu sądowi orzec w sprawie w krótszym terminie.

(por. pkt 20, 21, 28–32 i sentencja)