Co się tyczy rozpatrywania z punktu widzenia art. 107 ust. 1 TFUE środka krajowego służącego zachęceniu do wytwarzania ekologicznej energii elektrycznej w postaci zagwarantowania każdemu producentowi ekologicznej energii elektrycznej zakupu całkowitej ilości tej energii po stałej cenie wyższej od rynkowej ceny energii elektrycznej i przewidującego jednocześnie przeniesienie kosztów poniesionych z tego tytułu przez dostawców energii na odbiorców energii elektrycznej w drodze obowiązkowej dopłaty do ceny z tytułu zakupu ekologicznej energii elektrycznej, Komisja nie popełniła błędu, uznając, że korzyść przewidziana na rzecz zakładów energochłonnych, które są uprawnione do uzyskania na wniosek zwolnienia z obowiązku zakupu ekologicznej energii elektrycznej w drodze płatności wyrównawczej, wiązała się z wykorzystaniem zasobów państwowych, nawet jeżeli ten mechanizm pomocy jest zarządzany przez centrum rozliczeniowe ekologicznej energii elektrycznej, a koncesję na realizację zadań tego centrum udzielono spółce akcyjnej podlegającej prawu prywatnemu, w której 50,4% akcji posiadają akcjonariusze prywatni.

W istocie wspomnianej spółce akcyjnej powierzono w drodze ustawy krajowej zarządzanie systemem pomocy na rzecz produkcji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych. System przewidziany przez tę ustawę można określić jako ustanawiający koncesję państwową z tego powodu, że omawiane środki są odprowadzane wyłącznie na określone przez ustawodawcę krajowego cele służące interesowi publicznemu. Ponadto obowiązkowa dopłata do ceny z tytułu zakupu ekologicznej energii elektrycznej może zostać zrównana z opłatą parafiskalną od energii elektrycznej, ustaloną przez organ publiczny na cele służące interesowi publicznemu i zgodnie z obiektywnym kryterium. W konsekwencji rozpatrywane kwoty można zakwalifikować jako środki, których źródłem są zasoby państwowe i które można zrównać z opłatą parafiskalną.

Ponadto o ile prawdą jest, że podmiot, któremu powierzono zadanie administrowania systemem wspierania wytwarzania energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych, występuje w formie spółki akcyjnej podlegającej prawu prywatnemu, o tyle w ramach koncesji na realizację zadań centrum rozliczeniowego ekologicznej energii elektrycznej podmiot ten nie zachowuje się w taki sam sposób jak podmiot gospodarczy swobodnie działający na rynku w celu osiągnięcia zysków – jego działanie jest bowiem wyznaczone przez ustawodawcę krajowego, który ograniczył je do wykonywania wspomnianej koncesji. W tym względzie istnienie ścisłej kontroli w zakresie zgodności działań wspomnianego podmiotu z obowiązującymi ramami prawnymi przeprowadzanej wielopłaszczyznowo przez różne organy państwowe sprzyja wnioskowi, że ów podmiot nie działa w swoim własnym imieniu i swobodnie, ale jako funkcjonujący na podstawie koncesji zarządca pomocy przyznanej ze środków państwowych.

W tych okolicznościach Komisja słusznie uznała, że korzyść przewidziana na rzecz zakładów energochłonnych jest zbliżona w tym wypadku do dodatkowego obciążenia dla państwa, ponieważ wszelkie zmniejszenie poziomu opłaty, którą zakłady te zobowiązane są uiścić, można uznać za zmniejszenie dochodów państwa, które są jednak następnie odzyskiwane od innych przedsiębiorstw, dzięki czemu zrekompensowany zostaje powstały w ten sposób niedobór.

(por. pkt 67, 68, 70, 72, 75, 76, 83)