Środek państwowy przewidujący system pomocy na zatrudnienie grozi zakłóceniem konkurencji w tym sensie, iż umacnia on sytuację finansową niektórych przedsiębiorstw w stosunku do podmiotów z nimi konkurujących, a w szczególności grozi zakłóceniem konkurencji i wywarciem wpływu na wymianę handlową, jeśli jego beneficjenci konkurują z towarami pochodzącymi z innych państw członkowskich, choć sami nie dokonują wywozu wyprodukowanych towarów.

Okoliczność, że środek państwowy przewidujący system pomocy na zatrudnienie służy zwiększeniu zatrudnienia, pozostaje bez wpływu na uznanie go za pomoc państwa, ponieważ art. 87 ust. 1 WE nie odróżnia środków krajowych na podstawie ich przyczyn czy celów, lecz definiuje je na podstawie ich skutków.

Aby uznać program pomocowy za zgodny ze wspólnym rynkiem z punktu widzenia rozporządzenia nr 2204/2002 w sprawie stosowania art. 87 [WE] i art. 88 [WE] w odniesieniu do pomocy państwa w zakresie zatrudnienia, nie wystarczy spełnienie przez ten program określonych w tym rozporządzeniu przesłanek w niektórych z możliwych przypadków jego zastosowania. Konieczne jest, aby pomoc przyznana na podstawie tego programu spełniała te przesłanki we wszystkich przypadkach.

Obowiązek uzasadnienia stanowi istotny wymóg formalny, który należy odróżnić od kwestii zasadności uzasadnienia, która odnosi się do materialnej legalności spornego aktu. Uzasadnienie, jakiego wymaga art. 253 WE, powinno być dostosowane do charakteru aktu i przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie instytucji, która wydała akt, pozwalając zainteresowanym poznać podstawy podjętej decyzji, a właściwemu sądowi dokonać jej kontroli. Ten wymóg należy oceniać w odniesieniu do konkretnej sytuacji, w szczególności do treści aktu, charakteru powołanych argumentów, a także interesu, jaki w uzyskaniu informacji mogą mieć adresaci aktu lub inne osoby, których dotyczy on bezpośrednio i indywidualnie. Nie ma wymogu, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne elementy faktyczne i prawne, ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu spełnia wymogi art. 253 WE, winna opierać się nie tylko na jego brzmieniu, ale także uwzględniać okoliczności jego wydania, jak również całość przepisów prawa regulującego daną dziedzinę.

Z zasad tych wynika w szczególności, że Komisja jest zobowiązana do wykazania, że dany środek stanowi pomoc państwa i że jest on niezgodny ze wspólnym rynkiem. Nie jest ona natomiast zobowiązana do ustosunkowywania się punkt po punkcie do pozbawionych znaczenia dla sprawy argumentów podniesionych przez władze krajowe lub dopuszczone do udziału w sprawie strony trzecie.

O ile w niektórych przypadkach z samych okoliczności przyznania pomocy może wypływać jako wniosek, iż może ona wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi oraz iż zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji, o tyle Komisja musi w motywach swojej decyzji co najmniej powołać się na te okoliczności.

Komisja nie jest jednak zobowiązana do wykazywania rzeczywistych skutków, jakie bezprawnie przyznana pomoc spowodowała z punktu widzenia konkurencji i wymiany handlowej między państwami członkowskimi. Ciążący na Komisji obowiązek dostarczenia takiego dowodu skutkowałby bowiem uprzywilejowaniem państw członkowskich, które przyznają pomoc z naruszeniem ustanowionego w art. 88 ust. 3 WE obowiązku jej zgłoszenia, na niekorzyść tych państw, które zgłaszają pomoc na etapie jej projektu. W istocie zgodnie z art. 87 ust. 1 WE niezgodna ze wspólnym rynkiem jest nie tylko ta pomoc, która „zakłóca” konkurencję, lecz także ta, która „grozi” jej zakłóceniem.

(por. pkt 117–119, 126, 127)