4

Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu zostały przedstawione w pkt 1–14 zaskarżonego wyroku w następujący sposób: „1 W dniu 25 maja 2006 r. [Bimbo] dokonała w [OHIM] zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego na podstawie rozporządzenia [nr 40/94], ze zmianami {zastąpionego rozporządzeniem Rady [nr 207/2009]}. 2 Znak, o którego rejestrację wniesiono, to słowne oznaczenie »BIMBO DOUGHNUTS«. 3 Towary, dla których wystąpiono o rejestrację, należą do klasy 30 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadają następującemu opisowi: »wyroby ciastkarskie i produkty piekarnicze, zwłaszcza pączki«. 4 Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego zostało opublikowane w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 42/2006 z dnia 16 października 2006 r. 5 W dniu 16 stycznia 2007 r. [Panrico] wniosła sprzeciw na podstawie art. 42 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 41 rozporządzenia nr 207/2009) wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla wszystkich towarów, o których mowa w pkt 3 powyżej. 6 Sprzeciw został oparty na kilku wcześniejszych słownych i graficznych krajowych i międzynarodowych znakach towarowych. Sprzeciw został oparty w szczególności na słownym hiszpańskim znaku towarowym DOGHNUTS, zarejestrowanym w dniu 18 czerwca 1994 r. pod nrem 1288926 dla towarów należących do klasy 30 i odpowiadających następującemu opisowi: „wszelkiego rodzaju wyroby i preparaty cukiernicze i ciastkarskie oraz wyroby i preparaty przeznaczone na słodycze; cukier, czekolada, herbata, kawa i ich substytuty; wanilia, esencje oraz wyroby i preparaty przeznaczone na crème caramel i ciastka, wyroby spożywcze na bazie czekolady i cukru, lody, wyroby cukiernicze, czekolady, pączki w kształcie okrągłym, gumy do żucia i biszkopty”. 7 W uzasadnieniu sprzeciwu powołane zostały podstawy odmowy rejestracji określone w art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 i w art. 8 ust. 5 tegoż rozporządzenia. 8 W dniu 25 maja 2009 r. Wydział Sprzeciwów uwzględnił sprzeciw. 9 W dniu 24 lipca 2009 r. skarżąca wniosła do OHIM na podstawie art. 58–64 rozporządzenia nr 207/2009 odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów. 10 [Sporną decyzją] Czwarta Izba Odwoławcza [(zwana dalej »Izbą Odwoławczą«)] oddaliła odwołanie. Podobnie jak Wydział Sprzeciwów Izba Odwoławcza ograniczyła się do porównania zgłoszonego znaku towarowego z wcześniejszym słownym hiszpańskim znakiem towarowym DOGHNUTS (zwanym dalej »wcześniejszym znakiem towarowym«) i stwierdziła na tej podstawie istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. 11 Izba Odwoławcza zauważyła, że »doughnut« jest słowem angielskim oznaczającym »[...] małe pulchne ciastko w kształcie grubego pierścienia sporządzone z ciasta«. Według Izby Odwoławczej słowo to nie istnieje w języku hiszpańskim, w którym jego odpowiednikami są »dónut« lub »rosquilla«. Izba Odwoławcza uznała, że dla przeciętnego konsumenta hiszpańskiego (z wyjątkiem mówiących po angielsku) słowo »doughnut« nie opisuje rozpatrywanego produktu ani jego właściwości i nie wykazuje szczególnej konotacji w odniesieniu do nich. Zdaniem Izby Odwoławczej wcześniejszy znak towarowy, tak jak zgłoszone oznaczenie, jest postrzegany przez większość konsumentów jako termin cudzoziemski lub fantazyjny. 12 Izba Odwoławcza uznała poza tym, że rozpatrywane oznaczenia są podobne w zakresie, w jakim wcześniejszy znak towarowy jest zawarty w sposób niemal identyczny w zgłoszonym znaku towarowym. Rozpatrywane znaki towarowe cechują się jej zdaniem przeciętnym stopniem podobieństwa wizualnego i fonetycznego. Porównanie konceptualne nie jest możliwe. 13 Towary oznaczone kolidującymi ze sobą znakami towarowymi są według Izby Odwoławczej identyczne. Charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego jest przeciętny. 14 Izba Odwoławcze stwierdziła, że uwzględniając przeciętny charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego, w ramach całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – ze względu na przeciętny stopień podobieństwa wizualnego i fonetycznego oznaczeń – istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd właściwych konsumentów w odniesieniu do wszystkich zakwestionowanych towarów, które zostały uznane za identyczne”.