ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
utrzymanie w mocy, w drodze wyjątku, skutków zaskarżonego przepisu prawa krajowego będzie odnosić się wyłącznie do okresu bezwzględnie koniecznego do przyjęcia środków pozwalających na usunięcie stwierdzonej nieprawidłowości.

W obecnym stanie prawa Unii sąd krajowy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu jest co do zasady zobowiązany do zwrócenia się do Trybunału Sprawiedliwości w trybie prejudycjalnym, aby mógł on ocenić, czy przepisy prawa wewnętrznego uznane za sprzeczne z prawem Unii mogą, w drodze wyjątku, zostać czasowo utrzymane w mocy, w świetle nadrzędnej przesłanki związanej z ochroną środowiska oraz szczególnych okoliczności zawisłej przed nim sprawy. Sąd krajowy jest zwolniony z tego obowiązku tylko wówczas, gdy jest przekonany, co powinien szczegółowo uzasadnić, że wykładnia i stosowanie kryteriów takich jak te sformułowane w wyroku z dnia 28 lutego 2012 r., w sprawie C41/11 Inter-Environnement Wallonie i Terre wallonne nie budzą żadnych racjonalnych wątpliwości.

(por. pkt 53; pkt 2 sentencji)
Powództwo o zwrot nienależnego świadczenia z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia, u którego podstawy leży zwrot grzywny nałożonej w ramach postępowania w sprawie z zakresu ochrony konkurencji, nie należy do kategorii „spraw cywilnych i handlowych” w rozumieniu art. 1 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych.

W istocie chociaż pewne spory między organem władzy publicznej a podmiotem prawa prywatnego mogą być objęte zakresem stosowania tego rozporządzenia, to inaczej jest w sytuacji, gdy organ władzy publicznej wykonuje swoje władztwo publiczne. Aby ustalić, czy to z taką sytuacją mamy do czynienia należy zidentyfikować stosunek prawny łączący strony sporu i zbadać podstawę wytoczonego powództwa oraz mające do niego zastosowanie zasady postępowania.

Co się tyczy stosunku prawnego łączącego strony sporu w postępowaniu głównym należy zauważyć, że o ile powództwo podmiotu prawa prywatnego wytaczane w związku z egzekwowaniem poszanowania prawa konkurencji jest objęte zakresem stosowania rozporządzenia nr 44/2001, o tyle pewne jest, że kara nałożona przez organ administracyjny w ramach wykonywania uprawnień regulacyjnych przyznanych mu przez przepisy krajowe wchodzi w zakres pojęcia „spraw administracyjnych” i jest wyłączona z zakresu stosowania rozporządzenia nr 44/2001 zgodnie z jego art. 1 ust. 1. Jest tak w szczególności w przypadku kary grzywny nałożonej z powodu naruszenia przepisów prawa krajowego zakazujących ograniczania konkurencji. Z tego wynika, że spór w postępowaniu głównym, w ramach którego urząd ochrony konkurencji pragnie uzyskać od przedsiębiorstwa zapłatę wierzytelności związanej z karą grzywny, którą organ ten nałożył na rzeczone przedsiębiorstwo, należy od kategorii spraw administracyjnych.

Co się tyczy zasad postępowania mających zastosowanie do wytoczonego powództwa, fakt, że urząd ochrony konkurencji wszczął powództwo przed sądami cywilnymi, niczego w tej kwestii nie zmienia. W istocie, niezależnie od charakteru postępowania przewidzianego przez przepisy prawa krajowego fakt dochodzenia przez powoda zwrotu kosztów w oparciu o wierzytelność powstałą na skutek działania organu władzy publicznej jest wystarczający, aby wytoczone powództwo traktować jako nieobjęte zakresem stosowania rozporządzenia nr 44/2001.

(por. pkt 32–34, 38–40, 43; sentencja)
Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu lub praktyce krajowej, które zezwalają na to, by pracownikowi, który skorzystał z przyznanego mu zgodnie z prawem krajowym urlopu dla poratowania zdrowia w okresie corocznego urlopu wypoczynkowego, ustalonego w planie urlopów zatrudniającego go przedsiębiorstwa, można było – po zakończeniu urlopu dla poratowania zdrowia – odmówić prawa do skorzystania z corocznego urlopu wypoczynkowego w późniejszym terminie, pod warunkiem, że cel urlopu dla poratowania zdrowia różni się od celu corocznego płatnego urlopu, co powinien ocenić sąd krajowy.

W tym kontekście o ile ostatecznie to do sądu krajowego, który jako jedyny jest właściwy do dokonywania wykładni prawa krajowego, należy rozstrzygnięcie, czy cel urlopu dla poratowania zdrowia różni się od celu corocznego urlopu wypoczynkowego zdefiniowanego w art. 7 dyrektywy 2003/88 zgodnie z wykładnią Trybunału, o tyle tenże Trybunał, udzielając sądowi krajowemu odpowiedzi użytecznej na potrzeby rozstrzygnięcia zawisłego przed nim sporu, może w tym celu udzielić wskazówek w oparciu o całokształt elementów przedstawionych przez sąd krajowy, w szczególności w ramach uzasadnienia wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.

Okoliczności zgodnie z którymi prawa krajowe określa, że urlopu dla poratowania zdrowia udziela się „w celu przeprowadzenia zaleconego leczenia”, że to lekarz ubezpieczenia zdrowotnego leczący nauczyciela orzeka o „potrzebie udzielenia nauczycielowi urlopu dla poratowania zdrowia, w celu przeprowadzenia zalecanego leczenia”, oraz że dwa tygodnie przed zakończeniem rzeczonego urlopu dla poratowania zdrowia nauczyciel powinien zgłosić się na badanie kontrolne w celu stwierdzenia braku przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku, mogą uzasadnić stanowisko, że urlop dla poratowania zdrowia ma na celu poprawę stanu zdrowia pracowników, którym został zalecony i – w przeciwieństwie do corocznego urlopu wypoczynkowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88 – nie służy zapewnieniu tym pracownikom okresu wytchnienia i wolnego czasu, skoro powinni oni poddać się leczeniu zaleconemu przez lekarza.

W sytuacji, w której sąd odsyłający miałby dojść do wniosku, że taka różnica celów zachodzi, uregulowanie krajowe powinno przewidywać obowiązek przyznania przez pracodawcę zainteresowanemu pracownikowi corocznego urlopu w innym terminie zaproponowanym przez pracownika, który to termin w danym wypadku będzie zgodny z nadrzędnymi interesami pracodawcy, nie wykluczając a priori możliwości, że termin ten może znaleźć się poza okresem rozliczeniowym dla danego urlopu corocznego.

(por. pkt 28–30, 32, 34; sentencja)
Wykładni art. 2 ust. 1, art. 2 ust. 2 lit. a) oraz art. 6 ust. 2 dyrektywy 2000/78 ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że przepisy te nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które – do celów przyznania prawa do emerytury i obliczenia wymiaru świadczenia emerytalnego – wyklucza uwzględnienie okresów przyuczenia do zawodu i pracy ukończonych przez urzędnika przed osiągnięciem przez niego 18. roku życia, ponieważ uregulowanie to ma na celu zagwarantowanie jednolitego ustalenia w ramach systemu emerytalnego urzędników wieku przystąpienia do tego systemu oraz wieku uprawniającego do pobierania świadczeń emerytalnych wypłacanych w tym systemie.

W istocie takie uregulowanie krajowe powoduje mniej korzystne traktowanie osób, których doświadczenie zawodowe zostało, chociażby tylko częściowo, zdobyte przed ukończeniem 18. roku życia w stosunku do osób, które uzyskały po tym wieku doświadczenie tego samego rodzaju i porównywalnej długości oraz wprowadza zatem odmienne traktowanie bezpośrednio ze względu na kryterium wieku w rozumieniu art. 2 ust. 1 i art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2000/78.

Tym niemniej to odmienne traktowanie może być uzasadnione w świetle art. 6 ust. 2 dyrektywy 2000/78, który powinien znajdować zastosowanie do systemów zabezpieczenia społecznego pracowników, które obejmują ryzyko starości i inwalidztwa, lecz jedynie tych, które są tam wyraźnie wymienione.

Z jednej strony, dyrektywa 2000/78 nie definiuje tego, co należy rozumieć przez „system zabezpieczenia społecznego pracowników”. Definicja tego pojęcia znajduje się natomiast w art. 2 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2006/54 w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy.

W tym względzie, wspomniany system emerytalny urzędników jest systemem, który zapewnia członkom danej branży zawodowej świadczenia mające na celu zastąpienie świadczeń z powszechnego systemu ubezpieczenia emerytalnego w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2006/54.

Z drugiej strony takie uregulowanie krajowe stanowi wyraz swobody przysługującej państwom członkowskim na podstawie art. 6 ust. 2 dyrektywy 2000/78 w zakresie ustalenia – w odniesieniu do systemów zabezpieczenia społecznego pracowników – wieku przystąpienia do systemu emerytalnego urzędników lub wieku uprawniającego do pobierania świadczeń emerytalnych wypłacanych w ramach tego systemu. Przepisu ten bowiem zezwala państwom członkowskim nie tylko na ustalenie różnego wieku dla pracowników czy grup lub kategorii pracowników, lecz również na określenie w ramach systemu zabezpieczenia społecznego pracowników wieku przystąpienia do systemu lub uprawnienia do otrzymywania świadczeń emerytalnych.

(por. pkt 21, 25, 27, 28, 30, 32; sentencja)
Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia wykonawczego nr 927/2012 należy interpretować w ten sposób, że fartuch – płaszcz chroniący przed promieniowaniem, składający się z włókien chemicznych i przeznaczony wyłącznie lub zasadniczo do ochrony osób wystawionych na promieniowanie przy wykonywaniu ich działalności zawodowej – należy zaklasyfikować jako „ubiory robocze” w rozumieniu podpozycji 6211 33 10 00 0, z uwagi na jego cechy oraz obiektywne właściwości, w szczególności z uwagi na wygląd zewnętrzny, bez konieczności odnoszenia się do substancji nadających omawianemu towarowi jego zasadniczy charakter.

Okoliczność, że ten produkt zawiera wypełnienie zasadniczo złożone z antymonu, który nadaje mu jego właściwość ochrony przed promieniowaniem, nie wystarcza dla zaklasyfikowania tego produktu jako artykuł z antymonu objęty pozycją 8110 Nomenklatury scalonej.

(por. pkt 26, 32, 34; sentencja)
Sprawa C‑267/15

Gemeente Woerden

przeciwko

Staatssecretaris van Financiën

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden)

„Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej — Podatek naliczony — Odliczenie”

Streszczenie – wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 22 czerwca 2016 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Powstanie i zakres prawa do odliczenia podatku – Podatnik, który zlecił wzniesienie budynku i sprzedał go po cenie niższej niż koszt jego budowy – Prawo do odliczenia całości podatku od wartości dodanej – Nabywca, który przekazał osobie trzeciej część tego budynku do nieodpłatnego korzystania – Brak wpływu

(dyrektywa Rady 2006/112)

Dyrektywę 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy podatnik zlecił wzniesienie budynku i sprzedał go po cenie niższej niż koszt jego budowy, podatnikowi temu przysługuje prawo do odliczenia całego podatku od wartości dodanej naliczonego w związku z budową tego budynku a nie wyłącznie częściowego odliczenia tego podatku, w wysokości odpowiadającej częściom tegoż budynku, które jego nabywca przeznacza na działalność gospodarczą. Fakt, że nabywca ten przekazuje osobie trzeciej określoną część tego budynku do nieodpłatnego korzystania nie ma w tym względzie żadnego znaczenia.

(por. pkt 42; sentencja)
Artykuł 15 ust. 2 i 8 rozporządzenia nr 1260/2001 w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru należy interpretować w ten sposób, że nie przyznaje on producentowi cukru prawa do zwrotu opłat produkcyjnych uiszczonych od ilości objętego kwotami A i B cukru, które były jeszcze składowane w dniu 30 czerwca 2006 r., wobec faktu, że system opłat produkcyjnych nie został odnowiony po tej dacie rozporządzeniem nr 318/2006 w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru.

Wyłączenie zatem przy obliczaniu nadwyżki przeznaczonej na wywóz dla lat gospodarczych od 2001/2002 do 2005/2006 ilości cukru, izoglukozy i syropu inulinowego znajdujących się w składach na koniec roku gospodarczego 2005/2006 byłoby niezgodne zarówno z art. 6 ust. 4 rozporządzenia nr 314/2002 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru, zmienionego rozporządzeniem nr 1140/2003, który wyraźnie ustanawia uwzględnienie tych ilości znajdujących się w składach, jak i z art. 15 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1260/2001 odnoszącym się także do nadwyżki przeznaczonej na wywóz, która nie była przedmiotem wywozu, która to nadwyżka niewątpliwie obejmuje, jak wynika w szczególności z motywu 15 rozporządzenia nr 1260/2001 ilości znajdujące się na rynku po zakończeniu danego roku gospodarczego, takie jak znajdujące się w składach. Ponadto odniesienia do przewidywalnej całkowitej straty, nawet po dokonaniu dostosowania przewidzianego w art. 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1260/2001 w odniesieniu do lat gospodarczych od 2001/2002 do 2005/2006, oznaczają, że strata mogła nie zostać jeszcze poniesiona w całości. W tym względzie nie można stwierdzić, iż Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, dopuściła się nadużycia władzy lub oczywistego przekroczenia przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych w dziedzinie wspólnej polityki rolnej, na podstawie art. 40–43 TFUE, gdy postanowiła, że w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 w kontekście finansowania wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru nadwyżka przeznaczona na wywóz istniejąca po zakończeniu tego roku gospodarczego zostanie uwzględniona i musi być do niej włączona ilość cukru znajdująca się w składach na koniec roku gospodarczego.

W tych okolicznościach brak jest jakiegokolwiek elementu, który mógłby wpływać na ważność rozporządzenia nr 1360/2013 ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2001/2002, 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006, współczynnik wymagany do obliczenia dodatkowej opłaty na lata gospodarcze 2001/2002 i 2004/2005 oraz kwoty do zapłacenia przez producentów cukru na rzecz sprzedawców buraków w związku z różnicą między maksymalną opłatą a opłatami do pobrania w odniesieniu do lat gospodarczych 2002/2003, 2003/2004 i 2005/2006.

(por. pkt 44, 45, 52, 54, 56; pkt 1; pkt 2 sentencji)
Skład paliwa elektrowni węglowej znajdujący się w odległości około 800 m od tej elektrowni, który jest od niej oddzielony drogą publiczną, a paliwo jest transportowane z miejsca składowania do elektrowni przenośnikiem taśmowym przebiegającym ponad tą drogą publiczną, stanowi część instalacji w rozumieniu art. 3 lit. e) dyrektywy 2003/87 ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie, zmienionej decyzją nr 1359/2013.

Skoro bowiem ten skład nie stanowi stacjonarnej jednostki w rozumieniu art. 3 lit. e) dyrektywy 2003/87, stanowi on część instalacji w rozumieniu tego przepisu tylko, jeśli działalność polegająca na składowaniu węgla spełnia kryteria określone w tym przepisie w odniesieniu do rodzajów działalności innych niż te wskazane w załączniku I do tej dyrektywy. Ma to miejsce, jeśli owa działalność dotyczy bezpośrednio działalności elektrowni polegającej na spalaniu, jeśli jest ona technicznie powiązana z rodzajami działalności prowadzonymi na terenie tej elektrowni oraz jeśli może ona mieć wpływ na emisje i zanieczyszczenie. W tym względzie sama okoliczność, iż składowany węgiel jest niezbędny do funkcjonowania elektrowni, wystarczy, by uznać, że składowanie dotyczy bezpośrednio działalności prowadzonej przez tę elektrownię. Ów bezpośredni związek znajduje ponadto odzwierciedlenie w istnieniu powiązania technicznego między tymi dwoma rodzajami działalności. Należy bowiem przyjąć, że takie powiązanie istnieje, gdy dana czynność jest zintegrowana ze wspólnym procesem technicznym działalności elektrowni polegającej na spalaniu. Takie powiązanie istnieje w każdym razie w przypadku takiego składu węgla, ze względu na sam fakt fizycznej organizacji tego miejsca oraz na obecność przenośnika taśmowego między składem węgla a elektrownią. Ponadto w zakresie w jakim działalność polegająca na składowaniu węgla, prowadzi wskutek naturalnego procesu samozagrzewania się węgla do emisji gazów cieplarnianych, owa działalność może mieć wpływ na emisje i zanieczyszczenie w rozumieniu art. 3 lit. e) dyrektywy 2003/87.

(por. pkt 29–31, 33, 34; pkt 1 sentencji)
Sprawa C‑186/15

Kreissparkasse Wiedenbrück

przeciwko

Finanzamt Wiedenbrück

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Münster)

„Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Odliczenie podatku naliczonego — Artykuł 173 ust. 1 — Towary i usługi wykorzystywane zarówno do transakcji podlegających opodatkowaniu, jak i do transakcji zwolnionych z podatku (towary i usługi do użytku mieszanego) — Ustalenie kwoty odliczenia podatku od wartości dodanej — Proporcja podlegająca odliczeniu — Artykuł 174 — Proporcja podlegająca odliczeniu obliczona przy zastosowaniu kryterium podziału według wielkości obrotów — Artykuł 173 ust. 2 — Uregulowanie stanowiące odstępstwo — Artykuł 175 — Zasada zaokrąglania proporcji podlegającej odliczeniu — Artykuł 184 i 185 — Korekta odliczeń”

Streszczenie – wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 czerwca 2016 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Towary i usługi wykorzystywane zarówno do transakcji, dla których podatek podlega odliczeniu, jak też transakcji, dla których podatek nie podlega odliczeniu – Częściowe odliczenie – Obliczanie – Zaokrąglenie uzyskanej wartości procentowej w górę do najbliższej liczby całkowitej – Obowiązkowe stosowanie wspomnianej zasady zaokrąglania, w wypadku obliczania proporcji według jednej z metod stanowiących odstępstwo wskazanych w art. 173 ust. 2 dyrektywy 2006/112 – Brak (dyrektywa Rady 2006/112, art. 175 ust. 1) Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Towary i usługi wykorzystywane zarówno do transakcji, dla których podatek podlega odliczeniu, jak też transakcji, dla których podatek nie podlega odliczeniu – Częściowe odliczenie – Obliczanie – Zaokrąglenie uzyskanej wartości procentowej w górę do najbliższej liczby całkowitej – Korekta wcześniej dokonanego odliczenia – Obowiązkowe stosowanie wspomnianej zasady zaokrąglania, w wypadku obliczania proporcji według jednej z metod stanowiących odstępstwo wskazanych w art. 173 ust. 2 dyrektywy 2006/112 lub art. 17 ust. 5 akapit trzeci dyrektywy 77/388 – Warunek (dyrektywa Rady 2006/112, art. 184–186)
Wykładni art. 45 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym osoba zatrudniona jako urzędnik w państwie członkowskim, która na własne życzenie odchodzi ze służby celem wykonywania pracy w innym państwie członkowskim, traci swe prawa do emerytury z systemu emerytalnego urzędników i zostaje z mocą wsteczną ubezpieczona w powszechnym systemie emerytalnym, z którego przysługuje jej niższa emerytura niż wynikająca z tych praw. Takie przepisy stanowią ograniczenie swobody przepływu pracowników, ponieważ mimo że dotyczą także urzędników tego państwa członkowskiego, którzy odchodzą ze służby w celu podjęcia pracy w sektorze prywatnym w tym samym państwie członkowskim, mogą zapobiegać lub zniechęcać tych urzędników do opuszczenia ich państwa członkowskiego pochodzenia w celu podjęcia pracy w innym państwie członkowskim. Przepisy te zatem mają bezpośredni wpływ na dostęp urzędników danego państwa członkowskiego do rynku pracy państw członkowskich innych niż dane państwo, a tym samym mogą stanowić przeszkodę w swobodnym przepływie pracowników.

O ile bowiem prawdą jest, że pierwotne prawo Unii nie może zagwarantować osobie ubezpieczonej, iż przeniesienie się do państwa członkowskiego innego niż jej państwo pochodzenia będzie obojętne z punktu widzenia zabezpieczenia społecznego, w szczególności na płaszczyźnie świadczeń na wypadek choroby czy świadczeń emerytalnych, gdyż z uwagi na rozbieżności między systemami i ustawodawstwami państw członkowskich w tej dziedzinie takie przeniesienie może, w zależności od przypadku, okazać się dla zainteresowanego bardziej lub mniej korzystne w aspekcie ochrony socjalnej, uregulowanie krajowe, w przypadku gdy jego zastosowanie jest mniej korzystne, jest zgodne z prawem Unii jedynie wtedy, gdy w szczególności uregulowanie to nie stawia danego pracownika w sytuacji mniej korzystnej w porównaniu z tymi pracownikami, którzy całą swoją działalność prowadzą w tym państwie członkowskim, na którego terytorium owo uregulowanie obowiązuje, i gdy nie prowadzi ono do opłacania składek nieuprawniających opłacającego do świadczenia.

(por. pkt 24, 28, 41; pkt 1 sentencji)
4.

Prawo Unii Europejskiej — Zasady — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Środki ograniczające wobec Zimbabwe — Zamrożenie środków finansowych osób i podmiotów należących do rządu Zimbabwe albo z nim powiązanym — Obowiązek podania do wiadomości indywidualnych i szczególnych powodów uzasadniających wydane decyzje — Zakres — Obowiązek przekazania dowodów obciążających — Zakres (rozporządzenie Komisji nr 151/2012; decyzje Rady: 2012/97/WPZiB, 2012/124/WPZiB) (por. pkt 56, 61, 65–67)
Wykładni art. 3 dyrektywy 2002/21 w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej), zmienionej dyrektywą nr 2009/140, i art. 12 dyrektywy 2002/20 w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) należy dokonywać w taki sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które obejmują krajowy organ regulacyjny w rozumieniu dyrektywy 2002/21 zakresem zastosowania przepisów krajowych obowiązujących w dziedzinie finansów publicznych, a w szczególności przepisów przewidujących ograniczenie i racjonalizację wydatków administracji publicznej.

W istocie art. 3 ust. 3a akapit pierwszy zdanie drugie dyrektywy 2002/21 oznacza, że krajowe organy regulacyjne odpowiedzialne za regulację rynku ex ante lub rozstrzyganie sporów między przedsiębiorstwami, mogą zostać przez parlament krajowy objęte zakresem obowiązywania niektórych przepisów w dziedzinie kontroli budżetowej, łącznie z zastosowaniem wobec nich, również ex ante, środków ograniczających wydatki publiczne. Tego rodzaju środki ograniczające nie mogą w związku z tym być taktowane jako naruszające niezależność i bezstronność krajowych organów regulacyjnych, gwarantowaną dyrektywą 2002/21, a tym samym jako niezgodne z art. 3 tej dyrektywy, chyba że zostanie stwierdzone, iż ich charakter stanowi przeszkodę w satysfakcjonującym wykonywaniu zadań, które są przydzielone tym organom na mocy wspomnianej dyrektywy i dyrektyw szczególnych, lub gdy środki te są sprzeczne z warunkami, których poszanowania wymaga od państw członkowskich dyrektywa 2002/21 w celu zapewnienia stopnia niezależności i bezstronności krajowych organów regulacyjnych. W tym względzie, wobec ich zasadniczo różnych zadań, krajowy organ regulacyjny nie może skutecznie twierdzić, że dyrektywa 2002/21 zobowiązuje państwa członkowskie do zagwarantowania tym organom takiego samego reżimu niezależności, jak ten przewidziany w prawie Unii dla banków centralnych.

(por. pkt 37–39, 43, 48; sentencja)
1.

Instytucje Unii Europejskiej — Prawo publicznego dostępu do dokumentów — Rozporządzenie nr 1049/2001 — Wyjątki od prawa dostępu do dokumentów — Ochrona celów kontroli, dochodzenia i audytu — Zakres — Zastosowanie do akt administracyjnych związanych z postępowaniami w sprawie pomocy państwa — Ogólne domniemanie stosowania wyjątku od prawa dostępu w odniesieniu do wszystkich dokumentów znajdujących się w danych aktach administracyjnych — Wniosek dotyczący tylko niektórych dokumentów znajdujących się w tych aktach — Brak wpływu (rozporządzenie nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 4 ust. 2 tiret trzecie) (por. pkt 36, 37, 41, 54)