ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 listopada 2011 r. – Włochy przeciwko Komisji

(sprawa C‑458/09 P)

Odwołanie – Pomoc przyznana przez władze włoskie spółkom nowonotowanym na giełdzie – Ustawodawstwo przewidujące ulgi podatkowe

1. Postępowanie – Termin do wniesienia skargi – Odwołanie – Wysłanie kopii oryginału skargi w formacie „Word” wraz z zawierającym podpis adwokata dokumentem w formacie „PDF” – Późniejsze wysłanie w wyznaczonym terminie oryginału – Dopuszczalność (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 56; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 37 § 6) (por. pkt 25–26)

2. Pomoc przyznawana przez państwa – Badanie przez Komisję – Wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego – Obowiązek uprzedniego poruszenia kwestii spornych środków z zainteresowanym państwem członkowskim i zbadania sytuacji w świetle informacji dostarczonych przez to państwo (art. 88 ust. 2 WE) (por. pkt 47–48)

3. Pomoc przyznawana przez państwa – Pojęcie – Charakter selektywny środka – Selektywność ulgi podatkowej mająca zastosowanie do przedsiębiorstw nowo dopuszczonych do obrotu giełdowego, związana z jej krótkim okresem stosowania (art. 87 ust. 1 WE) (por. pkt 56, 60)

4. Odwołanie – Zarzuty – Zarzut skierowany przeciwko podstawie uzupełniającej – Podstawa nieistotna dla sprawy – Podanie w wątpliwość oceny Komisji co do selektywność pomocy państwa – Uznanie prawidłowości jednego z elementów selektywności, niezawierające jakiegokolwiek naruszenia prawa – Zarzut dotyczący innych elementów selektywności – Podstawa nieistotna dla sprawy (por. pkt 57–58)

5. Pomoc przyznawana przez państwa – Zakaz – Odstępstwa – Pomoc, w stosunku do której można zastosować odstępstwo przewidziane w art. 87 ust. 3 lit. c) WE – Pomoc operacyjna – Wyłączenie (art. 87 ust. 3 lit. c) WE) (por. pkt 63–64)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 4 września 2009 r. w sprawie T‑211/05 Włochy przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2006/261/WE z dnia 16 marca 2005 r. dotyczącej programu [systemu] pomocy państwa C8/2004 (ex NN 164/2003), który Włochy wprowadziły w życie na rzecz spółek nowonotowanych na giełdzie (Dz.U. 2006, L 94, s. 42)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.
109

Jeśli zatem przedsiębiorstwo będące beneficjentem bezprawnie przyznanej pomocy znajduje się w stanie upadłości i stworzona została nowa spółka mająca na celu dalsze prowadzenie jego działalności, to dalsze prowadzenie owej działalności, w przypadku gdy bezprawnie przyznana pomoc nie została w pełni odzyskana, może nadal powodować zakłócenie konkurencji wynikające z przewagi konkurencyjnej, z jakiej to przedsiębiorstwo korzystało na rynku w porównaniu ze swoimi konkurentami. Taka nowo utworzona spółka może, jeśli ta przewaga po jej stronie utrzymuje się, zostać zobowiązana do zwrotu rozpatrywanej pomocy. Ma to miejsce zwłaszcza w przypadku, gdy dowiedzione zostanie, że spółce tej nadal rzeczywiście przysługuje przewaga konkurencyjna związana ze skorzystaniem z danej pomocy, a w szczególności gdy dokonuje ona nabycia aktywów likwidowanego przedsiębiorstwa, nie płacąc w zamian ceny rynkowej, lub też jeśli utworzenie takiej spółki skutkuje obejściem obowiązku zwrotu tej pomocy. Dotyczy to w szczególności sytuacji, w której zapłata ceny rynkowej nie wystarcza do zniesienia przewagi konkurencyjnej związanej z otrzymaniem bezprawnej pomocy. Powyższych rozważań nie podważa ww. wyrok z dnia 17 listopada 2011 r. w sprawie Komisja przeciwko Włochom, na który powołało się Królestwo Hiszpanii (ww. wyrok z dnia 11 grudnia 2012 r. w sprawie Komisja przeciwko Hiszpanii, pkt 106, 108).
70

Do Rady i do Komisji należy ocena, czy dowody dostarczone przez danego producenta są wystarczające, aby wykazać, że kryteria wymienione w rzeczonym art. 2 ust. 7 lit. c) są spełnione, by przyznać mu SPR, a do sądu Unii należy kontrola, czy ocena ta nie jest dotknięta oczywistym błędem [zob. wyrok z dnia 2 lutego 2012 r. w sprawie C-249/10 P Brosmann Footwear (HK) i in. przeciwko Radzie, pkt 32].
78

Należy również w tej kwestii przypomnieć, że Trybunał orzekł w odniesieniu do przeniesienia siedziby faktycznego zarządu spółki z jednego państwa członkowskiego do innego, iż okoliczność ta nie oznacza, że państwo członkowskie pochodzenia winno zrzec się swego prawa do opodatkowania zysków powstałych w ramach jego kompetencji podatkowej przed tym przeniesieniem (zob. w szczególności wyrok z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie C-374/04 Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, Zb.Orz. s. I-11673, pkt 59; ww. wyrok w sprawie National Grid Indus, pkt 46). Trybunał orzekł zatem, że państwo członkowskie jest – zgodnie z zasadą terytorialności podatkowej powiązanej z czynnikiem czasowym, tj. rezydencją podatkową podatnika na terytorium kraju w ciągu okresu, w którym pojawiły się zyski – uprawnione do opodatkowania rzeczonych zysków w chwili wyjazdu podatnika (ww. wyroki: w sprawie N, pkt 46; w sprawie National Grid Indus, pkt 46).
142

W odniesieniu do wymogu uzasadnienia przewidzianego w art. 253 WE Sąd przypomniał, co następuje: „214 Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uzasadnienie, jakiego wymaga art. 253 WE, powinno być dostosowane do charakteru aktu i przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie instytucji, która akt wydała, pozwalając zainteresowanym poznać podstawy podjętej decyzji, a właściwemu sądowi dokonać jej kontroli (zob. wyrok Trybunału z dnia 24 listopada 2005 r. w sprawach połączonych C-138/03, C-324/03 i C-431/03 Włochy przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-10043, pkt 54 i przytoczone tam orzecznictwo). 215 Wymóg ten należy oceniać w odniesieniu do konkretnej sytuacji, w szczególności do treści aktu, charakteru podniesionych argumentów, a także interesu, jaki w uzyskaniu informacji mogą mieć adresaci aktu lub inne osoby, których dotyczy on bezpośrednio i indywidualnie. Nie ma wymogu, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne elementy faktyczne i prawne, ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu spełnia wymogi art. 253 WE, winna opierać się nie tylko na jego brzmieniu, ale także uwzględniać okoliczności jego wydania, jak również całość przepisów prawa regulującego daną dziedzinę (zob. ww. […] wyrok w sprawie Włochy przeciwko Komisji, pkt 55 i przytoczone tam orzecznictwo). 216 W przypadku rozporządzenia […] uzasadnienie może się ograniczać do wskazania, po pierwsze, całościowej sytuacji, która doprowadziła do jego przyjęcia, a po drugie, ogólnych celów, jakim ma służyć (wyroki Trybunału: z dnia 3 lipca 1985 r. w sprawie 3/83 Abrias i in. przeciwko Komisji, Rec. s. 1995, pkt 30; z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie C-342/03 Hiszpania przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. I-1975, pkt 55). 217 Ponadto, jeżeli z aktu o charakterze generalnym wynikają istotne cele, do których osiągnięcia zmierza instytucja, żądanie szczegółowego uzasadnienia każdej decyzji technicznej byłoby nadmierne (zob. wyrok Trybunału z dnia 7 września 2006 r. w sprawie C-310/04 Hiszpania przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. I-7285, pkt 59 i przytoczone tam orzecznictwo)”.
7

Artykuł 5 omawianego rozporządzenia przewiduje: „System zawieszający 1. W drodze odstępstwa od rozdziału 5 załącznika IV do aktu przystąpienia [z 2003 r.] oraz art. 20 i 214 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, produkty objęte kodami CN 1701, 1702, 1704, 1904, 1905, 2006, 2007, 2009, 2101 12 92, 2101 20 92, 2105 i 2202, z wyjątkiem wyszczególnionych w art. 4 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1972/2003 [z dnia 10 listopada 2003 r. w sprawie środków przejściowych przyjętych w odniesieniu do handlu produktami rolnymi ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej (Dz.U. L 293, s. 3)], podlegają należnościom przywozowym erga omnes, w tym wszelkim dodatkowym należnościom przywozowym stosowanym w dniu wprowadzenia do swobodnego obrotu, pod warunkiem że: a) przed 1 maja 2004 [r.] znajdowały się w swobodnym obrocie na terenie Wspólnoty zgodnie ze stanem na 30 kwietnia 2004 [r.] lub w nowym państwie członkowskim i b) 1 maja 2004 r.: i) były czasowo składowane lub ii) podlegały zabiegom [przeznaczeniom] celnym lub procedurom, o których mowa w art. 4 ust. 15 lit. b) i art. 4 ust. 16 lit. b) do g) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 we Wspólnocie, lub iii) znajdowały się w transporcie po przejściu formalności wywozowych w ramach rozszerzonej Wspólnoty. Powyższego akapitu nie stosuje się wobec produktów, z wyjątkiem rafinowanego cukru buraczanego C, syropu izoglukozowego C oraz syropu inulinowego C objętych kodami CN, odpowiednio, 1701 99 10, 1701 99 90, 1702 30 10, 1702 40 10, 1702 60 10, 1702 90 30, 1702 60 80 i 1702 90 80, wyeksportowanych ze Wspólnoty piętnastu [państw członkowskich], jeśli importer przedstawi dowód, że nie ubiegał się o refundacje wywozowe tych produktów w kraju wywozu. Na żądanie importera eksporter podejmie działania w celu uzyskania potwierdzenia od właściwego organu na zgłoszeniu wywozowym, że nie ubiegano się o refundację wywozową odnośnie do tych produktów w kraju wywozu. 2. W drodze odstępstwa od rozdziału 5 załącznika IV do aktu przystąpienia [z 2003 r.] oraz art. 20 i 214 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, produkty objęte kodami CN 1701, 1702, 1704, 1904, 1905, 2006, 2007, 2009, 2101 12 92, 2101 20 92, 2105 i 2202, z wyjątkiem wyszczególnionych w art. 4 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1972/2003, pochodzące z krajów trzecich podlegają należnościom przywozowym [erga omnes], w tym wszelkim dodatkowym należnościom przywozowym stosowanym w dniu wprowadzenia do swobodnego obrotu, pod warunkiem że: a) podlegają uszlachetnianiu czynnemu, o którym mowa w art. 4 ust. 16 lit. [d)] lub tymczasowemu dopuszczeniu, o którym mowa w art. 4 ust. 16 [lit. f)] rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 w nowym państwie członkowskim w dniu 1 maja 2004 r.; b) wprowadzono je do swobodnego obrotu w dniu 1 maja 2004 [r.] lub później”.
81

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem na władzach krajowych spoczywa obowiązek udowodnienia, gdy przyjmują środek stanowiący odstępstwo od zasady ustanowionej przez prawo Unii, za każdym razem, że środek ten jest właściwy dla zagwarantowania realizacji powoływanego celu i że nie wykracza on poza to, co niezbędne dla jego osiągnięcia. Powoływaniu przez państwa członkowskie względów uzasadniających powinny towarzyszyć analiza przydatności oraz proporcjonalności środka przyjętego przez to państwo, jak również precyzyjne dane na poparcie jego argumentów (wyroki: z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie C-147/03 Komisja przeciwko Austrii, Zb.Orz. s. I-5969, pkt 63; a także z dnia 13 kwietnia 2010 r. w sprawie C-73/08 Bressol i in., Zb.Orz. s. I-2735, pkt 71).
8

Gesetz über die allgemeine Freizügigkeit von Unionsbürgern (ustawa o swobodnym przepływie obywateli Unii) z dnia 30 lipca 2004 r. (BGBl. 2004 I, s. 1950), zmieniona przez Gesetz zur Änderung des Bundespolizeigesetzes und anderer Gesetze (ustawę o zmianie ustawy o policji federalnej i innych ustaw) z dnia 26 lutego 2008 r. (BGBl. 2008 I, s. 215), w § 6 stanowi: „.1. Utrata praw będących przedmiotem niniejszego paragrafu może nastąpić na podstawie § 2 ust. 1 bez uszczerbku dla § 5 ust. 5 tylko ze względów porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego (art. 39 ust. 3 WE, art. 46 ust. 1 WE). Odebranie zaświadczenia o prawie pobytu lub prawie stałego pobytu na podstawie prawa wspólnotowego oraz cofnięcie karty pobytu lub karty stałego pobytu może nastąpić także jedynie z wyżej wymienionych względów. Z wymienionych w zdaniu pierwszym względów może także nastąpić odmowa wjazdu. Stwierdzenie ze względów zdrowia publicznego może nastąpić tylko w razie wystąpienia choroby w ciągu pierwszych trzech miesięcy po wjeździe. 2. Sama okoliczność wydania wyroku karnego nie wystarcza do uzasadnienia decyzji lub środków, o których mowa w ust. 1. Brane pod uwagę mogą być wyłącznie wyroki karne jeszcze niewykreślone z rejestru centralnego i wyłącznie w zakresie, w jakim stanowiące ich podstawę okoliczności świadczą o indywidualnym zachowaniu będącym obecnie zagrożeniem dla porządku publicznego. Musi to być rzeczywiste i wystarczająco poważne zagrożenie, które dotyka podstawowych interesów społeczeństwa. 3. Przy podejmowaniu decyzji na podstawie ust. 1 należy w szczególności wziąć pod uwagę długość pobytu danej osoby na terytorium Niemiec, jej wiek, stan zdrowia, sytuację rodzinną i ekonomiczną, zakres integracji społecznej i kulturalnej w Niemczech oraz stopień jej więzi z krajem pochodzenia. 4. Po uzyskaniu prawa stałego pobytu stwierdzenie na podstawie ust. 1 może nastąpić wyłącznie z poważnych względów. 5. Stwierdzenie utraty praw na podstawie ust. 1 może w przypadku obywateli Unii Europejskiej i członków ich rodzin, którzy zamieszkiwali w ciągu ostatnich 10 lat na terytorium państwa, a także w przypadku nieletnich nastąpić jedynie z nadrzędnych względów bezpieczeństwa publicznego. Jeśli chodzi o nieletnich, nie dotyczy to przypadków, w których wydalenie jest konieczne ze względu na dobro dziecka. Występowanie nadrzędnych względów bezpieczeństwa publicznego można stwierdzić jedynie w wypadku prawomocnego skazania danej osoby za co najmniej jedno przestępstwo umyślne na karę co najmniej pięciu lat pozbawienia wolności lub na co najmniej pięć lat środka stosowanego wobec nieletnich lub gdy podczas ostatniego skazania zastosowano wobec niej środek zabezpieczający o charakterze izolacyjnym, lub w sytuacji zagrożenia bezpieczeństwa Republiki Federalnej Niemiec czy też gdy dana osoba stanowi zagrożenie terrorystyczne. […]”.
16

Co się tyczy możliwości zastosowania art. 5 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2008/7 do corocznego podatku, sędzia wyznaczony do spraw upadłości w Tribunale di Cosenza uzupełnił postanowienie z dnia 5 listopada 2009 r. o następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy obowiązek zapłaty [corocznego podatku] ciążący na spółce kapitałowej, która nie prowadzi, tudzież nigdy nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej i w efekcie nie jest aktywna, jest sprzeczny z [dyrektywą 2008/7]? 2) Czy konstytutywny charakter wpisu do rejestru przedsiębiorstw, stanowiący we włoskim prawie krajowym okoliczność nierozerwalnie związaną z nabyciem przez spółkę kapitałową osobowości prawnej, i obowiązek zapłaty związanego z tym corocznego podatku są sprzeczne z [dyrektywą 2008/7]?”.
23

W dniu 23 czerwca 2008 r. Rada wydała także sporną decyzję. Załącznik do tej decyzji zastępuje załącznik V do rozporządzenia nr 423/2007. Zawiera on tabelę A, zatytułowaną „Osoby fizyczne”, oraz tabelę B, zatytułowaną „Osoby prawne, podmioty i organy”, przy czym każda z nich zawiera takie same kolumny jak te, które znajdowały się w załączniku do wspólnego stanowiska 2008/479. Nazwa wnoszącej odwołanie została umieszczona w pkt 4 tejże tabeli B. Informacje dotyczące wnoszącej odwołanie są takie same jak informacje, które zostały zawarte w załączniku do tego wspólnego stanowiska, z wyjątkiem informacji dotyczących daty umieszczenia w wykazie, zgodnie z którymi miało to miejsce w dniu 24 czerwca 2008 r. Wspomniana decyzja została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 24 czerwca 2008 r.
81

Mając na uwadze powyższe rozważania, należy stwierdzić, że w szczególnych okolicznościach niniejszej sprawy Sąd na podstawie przedstawionych mu okoliczności faktycznych uznał zasadnie i nie dopuściwszy się wypaczenia dowodów ani błędu co do prawa, że brak staranności wskazanych organów, prowadzący do nieskuteczności procedur kontrolnych wprowadzonych przez spółkę Transnáutica, spowodował powstanie szczególnej sytuacji objętej art. 239 kodeksu celnego.
158

Należy stwierdzić zatem, że nawet jeśli argumenty przedstawione przez Niko Tube i NTRP w ramach części od drugiej do szóstej niniejszego zarzutu należałoby uznać za uzasadnione, mogłoby to prowadzić do niezgodności z prawem sentencji zaskarżonego wyroku i spowodować zatem uchylenie wskazanego wyroku, wyłącznie gdyby takie ustalenie podważało uzasadnienie Sądu, przedstawione w pkt 98, 102, 103 i 111 rzeczonego wyroku, dotyczące marginalnego charakteru transakcji obejmujących omawiany produkt, dokonanych przez wskazane powiązane spółki – lub faktu, że te transakcje zostały uwzględnione w danych przedstawionych Komisji przez spółki dominujące tych powiązanych spółek – i co do których nie ulega wątpliwości, że nie miały one rozstrzygającego wpływu na obliczenie stawki cła antydumpingowego. Wynika stąd, że zarzut drugi odwołania wzajemnego, nawet przy założeniu, że tylko jedna z części od drugiej do szóstej tego zarzutu jest uzasadniona, nie może w każdym razie prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonego wyroku, co oznacza, że zarzut ten jest bezskuteczny. W rezultacie należy oddalić każdą z części od drugiej do szóstej tego zarzutu.
63

Organy władzy publicznej nie mogą jednak określać jednostronnie okoliczności, w których można się powołać na poufność na podstawie art. 4 ust. 2 dyrektywy 2003/4, co wymaga w szczególności, by prawo krajowe jasno ustaliło zakres pojęcia „obrady” organów władzy publicznej, o którym mowa w tym przepisie i które to pojęcie odsyła do końcowych etapów procesu decyzyjnego organów władzy publicznej.
91

Z powyższego wynika, że dostęp do wyższych siatek płac, takich jak „post-threshold pay scale” oraz skali wynagrodzeń mających zastosowanie do „excellent teachers” i „advanced skills teachers”, a także do innych dodatkowych składników wynagrodzenia, takich jak „teaching and learning responsibility payments”, określonych w STPCD, stanowi prawo do awansu w rozumieniu art. 12 pkt 4 lit. a) ostatnie zdanie konwencji, którego Zjednoczone Królestwo powinno przestrzegać wobec nauczycieli mianowanych lub oddelegowanych przez Anglię i Walię na stanowiska w Szkołach Europejskich. Ponadto, skoro dostęp do tych siatek płac i składników wynagrodzenia ma bezpośredni wpływ na kwotę emerytury, do której będą uprawnieni nauczyciele, stanowi on również prawo do emerytury gwarantowane przez postanowienia obowiązujące w ich kraju w rozumieniu przywołanego przepisu.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego

–

Badanie zasadności przez Trybunał

–

Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę

–

Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 258 TFUE; rozporządzenie nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, art 12; rozporządzenie Rady nr 111/2005, art. 31) (por. pkt 15-18)

Subject of the case

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieustanowienie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do art. 12 rozporządzenia (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych (Dz.U. L 47, s. 1) i art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określającego zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi (Dz.U. 2005 L 22, s. 1)

Sentencja

Sentencja

1) Nie ustanawiając przepisów krajowych niezbędnych w celu zastosowania się, po pierwsze, do art. 12 rozporządzenia (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych, a po drugie, do art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określającego zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy powyższych rozporządzeń.

2) Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia przewidziane w szóstej dyrektywie – Zwolnienie czarterowania statków przeznaczonych do żeglugi na pełnym morzu

(dyrektywa Rady 77/388, art. 15 pkt 5)

Summary

Wykładni art. 15 pkt 5 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 91/680, należy dokonywać w ten sposób, że przewidziane w tym przepisie zwolnienie od podatku od wartości dodanej nie ma zastosowania do świadczenia usług polegających na udostępnieniu za wynagrodzeniem statku z załogą osobom fizycznym dla celów podróży rekreacyjnych na pełnym morzu.

W istocie artykuł ten wskazuje na najem statków przeznaczonych do żeglugi na pełnym morzu oraz przewożących pasażerów za opłatą lub używanych do celów handlowych, przemysłowych lub rybołówstwa. By przy takim najmie móc korzystać ze zwolnienia na podstawie tego przepisu, konieczne jest używanie przez najemcę takiego statku w celu wykonywania działalności gospodarczej. Wynika stąd, że jeśli statek jest wynajmowany osobom, które używają go wyłącznie w celach rekreacyjnych a nie zarobkowych, poza jakąkolwiek działalnością gospodarczą, najem nie spełnia wyraźnych przesłanek zwolnienia z podatku od wartości dodanej, które wskazano w art. 15 pkt 5 szóstej dyrektywy.

(por. pkt 13, 14, 21; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe

(rozporządzenia: Rady nr 2658/87, załącznik I; Komisji nr 1810/2004)

Summary

Pozycję 8703 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionym rozporządzeniem nr 1810/2004, należy interpretować w ten sposób, że trzy- lub czterokołowe pojazdy przeznaczone do przewozu jednej osoby, niekoniecznie niepełnosprawnej, o akumulatorowym napędzie elektrycznym, osiągające prędkość maksymalną od 6 do 15 km/h, wyposażone w oddzielną i nastawną kolumnę kierownicy, zwane „wózkami elektrycznymi”, wchodzą w jej zakres.

Sama okoliczność, iż wspomniane wózki elektryczne mogą być użytkowane w niektórych przypadkach przez osoby niepełnosprawne lub nawet mogą zostać dostosowane do ich potrzeb, nie ma znaczenia dla klasyfikacji taryfowej tych pojazdów, z uwagi na fakt, iż służą one do wykonywania różnych innych czynności przez osoby niebędące w ogóle niepełnosprawnymi, ale z takich lub innych względów preferujące przemieszczanie się na niewielkich odległościach w sposób inny niż pieszo, dla przykładu gracze w golfa lub osoby przemieszczające się w celu zrobienia zakupów.

(por. pkt 25, 26; sentencja)