ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
21.

Rada, popierana przez Republikę Francuską, nie kwestionuje tego, że dziedzinę, którą obejmują zaskarżone decyzje, należy oceniać w świetle KWUP. Podnosi jednakże, że wybór podstawy prawnej aktu Unii, w tym aktu dotyczącego umowy międzynarodowej, należy oprzeć na czynnikach obiektywnych pozwalających na kontrolę sądową, wśród których znajduje się nie tylko treść, ale również cel tego aktu. Zdaniem Rady z orzecznictwa Trybunału wynika, że badanie celów umowy jest konieczne dla ustalenia relacji pomiędzy jej postanowieniami, które wykazują związki z różnymi obszarami działania Unii, a dopiero w drugiej kolejności należy badać zakres zobowiązań zawartych w tych postanowieniach, czyli ich treść. Tymczasem argumenty przedstawione przez Komisję nie brały w żaden sposób pod uwagę celów KWUP oraz jej szczególnych postanowień, ale skupiały się jedynie na ich treści. W niniejszej sprawie Rada uważa, że analiza celów postanowień zawartych w tytule II KWUP wskazuje na to, iż nie są one drugorzędne i pośrednie w stosunku do innych postanowień tej umowy. Ponadto, wbrew temu, co sugeruje Komisja, KWUP oraz umowa z Kazachstanem różnią się od siebie w sposób fundamentalny w zakresie zdefiniowanych celów tych umów i tym samym ich natury prawnej. W tym zakresie Rada zauważa, że w art. 1 KWUP sformułowano co najmniej jeden dodatkowy podstawowy cel, którego nie ma w umowie z Kazachstanem, a mianowicie cel w postaci dążenia do wzmocnienia wszechstronnego partnerstwa politycznego [lit. a)] oraz wspierania rozwoju bliskich stosunków politycznych między stronami [lit. b)]. Poza tym niektóre ogólne cele wyrażone w art. 1 KWUP zostały rozwinięte w art. 3 umowy poprzez zbiór bardziej precyzyjnych celów, realizowanych szczegółowo przez postanowienia tytułu II umowy. W szczególności cel zmierzający do zwiększenia skuteczności współpracy w dziedzinie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, który w art. 3 ust. 1 KWUP jest przedstawiony jako ogólny cel dialogu politycznego z Armenią, wokół którego skupiają się wszystkie pozostałe cele realizowane przez ten dialog, stanowi oddzielny cel, który nie może być uznany za pomocniczy w stosunku do innych celów przedmiotowej umowy. Zdaniem Rady nie ma więc wątpliwości co do tego, że głównym celem postanowień tytułu II umowy jest realizacja polityki objętej WPZiB, którą Unia prowadzi w ramach kompetencji przyznanych jej na mocy rozdziału II w tytule V TUE. Wniosek ten, oparty na analizie celów tytułu II KWUP, nie może zostać podważony przez argumenty odwołujące się jedynie do jego treści, a w szczególności do jego rzekomo deklaratywnego charakteru. Z jednej strony bowiem przedmiotowe postanowienia wskazują, że prowadzenie stałego dialogu politycznego stanowi sposób, w jaki powinna być realizowana współpraca, a z drugiej strony w orzecznictwie Trybunału nie istnieje żadna przesłanka pozwalająca stwierdzić, że postanowienia przewidujące współpracę w formie dialogu nie mogą same w sobie stanowić niezależnego elementu, gdy realizują cele polityki zagranicznej i bezpieczeństwa.
63.

Pragnę przypomnieć, że wszczęcie postępowania dyscyplinarnego zostało szczegółowo uregulowane w załączniku IX do regulaminu pracowniczego, w których przewidziano gwarancje proceduralne na rzecz urzędnika. Pragnę ponadto zauważyć, że potrącenie z wynagrodzenia urzędnika nie figuruje wśród kar dyscyplinarnych przewidzianych przez prawodawcę Unii w art. 9 tego załącznika. W przeciwieństwie bowiem do sytuacji, w której urzędnikowi zarzuca się niestawienie się w sposób nieusprawiedliwiony w miejscu pracy, nie jest możliwe określenie w sposób liczbowy ewentualnego uchybienia obowiązkom zawodowym, z którego to powodu kara dyscyplinarna jest określona w świetle kryteriów wyraźnie wymienionych w art. 10 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, a w szczególności w świetle jego charakteru i wagi.
25.

Sąd odsyłający zauważa, że strony prezentują odmienne stanowiska w kwestii tego, czy w świetle wyroku z dnia 3 marca 1994 r., Tolsma ( 4 ), mamy do czynienia ze świadczeniami wzajemnymi. Wyraża on wątpliwość, w świetle orzecznictwa Trybunału odnoszącego się do pojęcia „świadczenia usług”, co do wykładni art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy VAT, która to wykładnia uzasadniałaby wniosek, że przedmiotowe opłaty kontrolne stanowią wynagrodzenie za usługę.
89.

Co prawda wykroczenie takie jak rozpatrywane w niniejszej sprawie, dotyczące naruszenia obowiązku wskazania kierującego, stanowi na pierwszy rzut oka wykroczenie drobne, ponieważ ani nie prowadzi do uszkodzenia mienia, ani nie powoduje obrażeń u uczestnika ruchu. Jednakże skumulowany skutek takich wykroczeń na całym terytorium Unii wydaje mi się doniosły, a ich karanie ma zasadnicze znaczenie dla zagwarantowania przestrzegania zasad ruchu drogowego w przestrzeni bez granic wewnętrznych. Rozpatrywany obowiązek wskazania kierującego ma bowiem zastosowanie bez względu na to, jakie przestępstwo lub wykroczenie drogowe kierujący pojazdem popełnił. Może to być drobne wykroczenie drogowe, takie jak nieprawidłowe parkowanie, chociaż w przypadku takiego wykroczenia prawodawca Unii przewidział, że właściwy organ państwa wykonującego może odmówić uznania lub wykonania orzeczenia, jeżeli kara o charakterze pieniężnym nie przekracza 70 EUR ( 57 ). Może to być również wykroczenie poważniejsze, takie jak przejazd na czerwonym świetle lub przekroczenie dopuszczalnej prędkości, jak w niniejszej sprawie. Czyny te stanowią odzwierciedlenie codziennych doświadczeń na całym terytorium Unii. Pozbawienie państwa wydającego możliwości ścigania i karania takich czynów ze względu na to, że określony pojazd jest zarejestrowany w innym państwie członkowskim, wydaje mi się nie do pogodzenia z wolą prawodawcy Unii, aby ustanowić przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości opartą na współpracy wymiarów sprawiedliwości między państwami członkowskimi.
27.

Po drugie, jak również zostało to zasugerowane w uwagach na piśmie przedstawionych przez Republikę Federalną Niemiec, dla rozstrzygnięcia sporu w postępowaniach głównych tak samo kluczowe jest ustalenie, czy możliwa do stwierdzenia decyzja o zaliczeniu podejmowana w odniesieniu do składników majątku o przeznaczeniu mieszanym stanowi w świetle prawodawstwa Unii w dziedzinie VAT przesłankę materialną, czy też wymóg formalny. Wynika to z faktu, że niespełnienie przez podatnika wymogu formalnego, inaczej niż ma to miejsce w przypadku przesłanek materialnych, niekoniecznie pozbawia tego podatnika przysługującego mu prawa do odliczenia podatku naliczonego ( 16 ). Jak wyjaśnię poniżej, doszedłem do wniosku, że istnienie możliwej do stwierdzenia decyzji o zaliczeniu stanowi przesłankę materialną prawa do odliczenia podatku naliczonego od składników majątku o przeznaczeniu mieszanym, przy czym jest ona tego rodzaju, iż jej spełnienie można ustalić w oparciu o elementy świadczące w sposób obiektywny o istnieniu decyzji o zaliczeniu. Jak dotąd w orzecznictwie nie sformułowano wymogu zobowiązującego podatników do przedkładania organom podatkowym państw członkowskich jakichkolwiek konkretnych i specjalnych deklaracji w związku z decyzją o zaliczeniu. W tej sekcji przeanalizuję także, jaki jest zakres swobodnego uznania przysługującego państwom członkowskim przy ustanawianiu terminów na powiadomienie krajowych organów podatkowych o dokonaniu możliwego do stwierdzenia zaliczenia.
77.

Tak rozumiana zasada neutralności podatkowej odnosi się więc raczej do przepisów prawa podatkowego, to one bowiem, poprzez swoją przewidywalność, mają zdolność kształtowania zachowań podmiotów gospodarczych. Trudniej natomiast przypuszczać, by takie zachowania były kształtowane przez incydentalne decyzje organów stosujących prawo podatkowe, zwłaszcza kiedy mają one charakter następczy, to znaczy kiedy dotyczą sposobu opodatkowania czynności już dokonanych przez podatników ( 43 ). W związku z tym nie sądzę, by można było uznać, iż błędne zastosowanie niemieckich przepisów podatkowych będące przedmiotem postępowania głównego naruszało zasadę neutralności podatkowej.
Tego samego dnia OLAF wydał również komunikat prasowy, w którym ogłosił wszczęcie krajowego postępowania karnego przeciwko wnoszącemu odwołanie. OLAF wymienił przy tym wnoszącego odwołanie z imienia i nazwiska oraz podkreślił znaczenie swoich wcześniejszych dochodzeń dla wszczęcia postępowania karnego przez władze krajowe:

„The Romanian National Anticorruption Directorate (DNA) has accused Liviu Dragnea, the leader of the Romanian Social Democrat Party (PSD), of fraud with European Union (EU) funds, of creating an organised criminal group, and of misusing his position for personal gain. […] [rumuńska krajowa dyrekcja antykorupcyjna (NDA) oskarżyła pana Liviu Dragnea, lidera rumuńskiej Partii Socjaldemokratycznej (PSD), o oszustwa z wykorzystaniem funduszy Unii Europejskiej (UE), utworzenie zorganizowanej grupy przestępczej oraz nadużywanie swojego stanowiska dla osobistych korzyści.]

The contribution of the European Anti-Fraud Office (OLAF) to this outcome has been emphasised by the DNA. The DNA has explained that their case comes as a result of two investigations conducted by the OLAF into projects financed by the European Regional Development Fund for road construction in Romania, which were concluded in May and September 2016. [NDA podkreśliła udział Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w osiągnięciu tego rezultatu. NDA wyjaśniła, że ich sprawa jest wynikiem dwóch dochodzeń prowadzonych przez OLAF w sprawie dotyczących budowy dróg w Rumunii projektów finansowanych z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, które zakończyły się w maju i wrześniu 2016 r.]

[…]” ( 5 ).
57.

Tak więc we wspomnianym wyżej wyroku Trybunał nie wypowiedział się w przedmiocie tymczasowego charakteru spornego aktu, ale co do tego, że skarżący nie był w stanie wskazać decyzji wykonawczej Komisji, która stanowiła ostateczną decyzję w zakresie prowadzonego postępowania, biorąc również pod uwagę okoliczność, iż sporna wiadomość elektroniczna zawierała informacje na temat przysługujących środków odwoławczych i że skarżący z nich skorzystał, nie wiedząc o decyzji wykonawczej ( 38 ). W tym sensie wyrok ten zasługuje na szczególną uwagę, ponieważ pokazuje skutki procesowe, jakie wynikają w sytuacji niepewności co do charakteru i zakresu aktów w odniesieniu do ich skutków prawnych ze względu na ich treść i kontekst ( 39 ). Wobec powyższego pomocniczo proponuję, aby Trybunał przyjął analogiczne uzasadnienie.
64.

Tak więc we wspomnianym wyżej wyroku Trybunał nie wypowiedział się w przedmiocie tymczasowego charakteru spornego aktu, ale co do tego, że skarżący nie był w stanie zidentyfikować decyzji wykonawczej Komisji, która stanowiła ostateczną decyzję w zakresie prowadzonego postępowania, biorąc również pod uwagę okoliczność, iż sporna wiadomość elektroniczna zawierała informacje na temat przysługujących skarżącemu środków odwoławczych i że skarżący z nich skorzystał, nie wiedząc o decyzji wykonawczej ( 37 ). W tym sensie wyrok ten zasługuje na szczególną uwagę, ponieważ pokazuje skutki procesowe, jakie należy wyciągnąć z niepewności co do charakteru i zakresu aktów w odniesieniu do ich skutków prawnych ze względu na ich treść i kontekst ( 38 ). Wobec powyższego pomocniczo proponuję, aby Trybunał przyjął analogiczne uzasadnienie.
3.

W związku z powyższym Supreme Court of the United Kingdom (sąd najwyższy Zjednoczonego Królestwa) ma wątpliwości co do tego, czy odmówienie przez HMRC odliczenia podatku naliczonego było zgodne z prawem Unii. Inaczej widzi to z kolei Komisja, która wskazuje: „The simple answer to the issues raised in the present case is that since Zipvit has paid no VAT, it is not entitled to deduct input VAT. Sometimes simple answers are correct. The Commission submits that on the basis of the following considerations, this is one of those times”.
97.

Jak wskazała Komisja, prawodawca nie uznał za stosowne rozszerzenia systemu odpowiedzialności przewidzianego w dyrektywie 2007/64 na osoby trzecie, uznając, że system mający zastosowanie do stosunków między dostawcą usług płatniczych a użytkownikiem tych usług powinien wystarczyć do uregulowania istoty roszczeń wynikających z transakcji płatniczych oraz do zmniejszenia ryzyka i konsekwencji transakcji nieautoryzowanych i nieprawidłowo wykonanych ( 30 ).
63.

Natomiast art. 66 lit. b) dyrektywy 2006/112 pozwala państwom członkowskim postanowić, że podatek VAT stanie się wymagalny, dla określonych transakcji lub dla określonych kategorii podatników, nie później niż w momencie otrzymania zapłaty ( 24 ). Stanowi to jednak odstępstwo od zasad ogólnych zawartych w art. 63, 64 i 65 tej dyrektywy, ma charakter fakultatywny oraz powinno dotyczyć określonych transakcji lub kategorii podatników i nie mieć charakteru powszechnego. Samo istnienie takiej możliwości potwierdza pośrednio, że co do zasady wymagalność podatku VAT nie jest uzależniona od otrzymania przez podatnika zapłaty z tytułu opodatkowanej transakcji.
Umowa ta przewidywała nabycie przez ZL nieruchomości pod następującymi warunkami:

„[…]

b) ZL zobowiązuje się do wybudowania na tej nieruchomości, która stanie się jego własnością, domu dwurodzinnego – w ciągu dziesięciu lat od zawarcia umowy. Obowiązek ten przechodzi na jego spadkobierców, o ile ZL nie wypełni tego obowiązku za życia […].

c) ZL przekaże na wypadek swojej śmierci wyżej wymienioną nieruchomość po połowie na XU i na UM, ze wszystkim, co będzie związane z tą nieruchomością w chwili jego śmierci, w szczególności ze znajdującym się na niej budynkiem […]. Przekazanie to nastąpi z chwilą śmierci ZL, ale nie przed ukończeniem budynku. Przekazanie jest uwarunkowane tym, by w chwili śmierci ZL [spadkobiercy UM i XU] nie byli rozwiedzeni oraz by XU przeżyła ZL. Jeżeli warunek ten nie zostanie spełniony, przekazanie na wypadek śmierci będzie uważane za dokonane wyłącznie na rzecz UM, co będzie oznaczać, iż roszczenie z mającej zostać zawartą umowy może podlegać rozrządzeniu na wypadek śmierci jeszcze za życia ZL.

d) W zakresie, w jakim nie uzgodniono świadczeń wzajemnych za to przekazanie na wypadek śmierci, zostanie ono dokonane pod tytułem darmym, co ZL wyraźnie oświadcza. Zrzeka się on prawa do odwołania tej umowy.

e) Tytułem częściowego świadczenia wzajemnego za przekazanie [UM i XU] są zobowiązani do przyznania […] matce XU prawa do mieszkania w domu, który ma być wybudowany […].

f) Do stosunków prawnych wynikających z umów, które mają zostać zawarte, stosuje się prawo austriackie […].

g) ZL zobowiązuje się nie sprzedawać ani nie obciążać stanowiącej jego własność nieruchomości bez zgody UM i XU, aby zabezpieczyć ich roszczenia z umowy przekazania własności na wypadek śmierci […].

h) ZL zgadza się, by w księdze wieczystej, która ma dopiero zostać założona dla działki będącej przedmiotem umowy, położonej w gminie katastralnej […]

aa) […]

bb) wpisano na podstawie niniejszej umowy oraz urzędowego aktu zgonu ZL prawo własności w częściach ułamkowych po ½ na wspólny wniosek [UM i XU] lub wpisano prawo własności tylko na rzecz UM na jego wniosek po przedłożeniu dowodu spełnienia warunku przekazania własności tylko na jego rzecz.

[…]”.
1)

Artykuł 3 lit. d) decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE należy interpretować w ten sposób, że przesłanki przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w odniesieniu do podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwie są spełnione, jeżeli w instalacji służącej do produkcji metali nieżelaznych wymienionej w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r., w piecu do wytapiania zawiesinowego służącym do produkcji miedzi pierwotnej jest stosowany zawierający siarkę koncentrat miedzi, a niemierzalne ciepło konieczne do wytopienia rudy miedzi zawartej w koncentracie jest zasadniczo wytwarzane poprzez utlenianie siarki zawartej w koncentracie, wskutek czego koncentrat miedzi jest wykorzystywany zarówno jako surowiec, jak również jako materiał palny do wytworzenia ciepła.
73.

Jeśli chodzi o cechy, jakie musi prezentować „namawianie”, by dotyczył go pkt 26 załącznika I do dyrektywy 2005/29, czyli o to, że powinno ono być „uporczywe” i „niechciane”, uważam, że to sąd odsyłający winien zweryfikować, czy cechy te występują w ramach postępowania głównego. Do celów tej weryfikacji pragnę wyjaśnić, że wyświetlanie reklam, takich jak ta będąca przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, w kontekście przedstawionej w art. 8 dyrektywy 2005/29 definicji tego, co jest agresywną praktyką handlową, powinno być wystarczająco częste i regularne, by uznać je za „uporczywe namawianie”, który to warunek nie wydaje się spełniony w przypadku reklamy, która pojawiła się tylko trzy razy. Natomiast sądzę, że o namawianie „niechciane” chodziłoby w przypadku, gdyby zostało ustalone, że użytkownik usług poczty elektronicznej nie wyraził swojej zgody przed wyświetleniem reklam w skrzynce odbiorczej konta jego poczty elektronicznej. Należy wziąć również pod uwagę, że użytkownik ten w dniu 20 grudnia 2016 r. skierował do eprimo wezwanie w sprawie reklamy z 12 grudnia 2016 r. i w ten sposób wyraźnie poinformował to przedsiębiorstwo, że nie chce otrzymywać tego rodzaju reklam.
115.

Dyrektywa pozostawia zatem państwom członkowskim swobodę decyzji co do ustanowienia zwykłego wymiaru czasu pracy w porze nocnej oraz stosowania go do niektórych lub do wszystkich pracowników, w zależności od charakteru danej działalności. Państwa członkowskie są uprawnione do podjęcia decyzji o takim wymiarze czasu pracy na podstawie uprzedniej analizy jego wpływu na zdrowie i bezpieczeństwo, zgodnie z minimalnymi wymogami prawa Unii. Z tego ostatniego punktu widzenia dyrektywa 2003/88 wymaga jedynie spełnienia minimalnych wymogów określonych w art. 8 dyrektywy w odniesieniu do wymiaru czasu pracy w porze nocnej.
101.

Wydaje mi się, że naruszenie prawa do rzetelnego procesu sądowego jest znacznie bardziej prawdopodobne w pierwszej sytuacji niż w drugiej. Oczywiście nie można wykluczyć, że również w drugiej sytuacji może dojść do naruszenia praw adresata. Mogłoby tak być na przykład w przypadku, gdy doręczone prawomocne orzeczenie odbiega w jakimś istotnym zakresie od udzielonych wcześniej informacji, co prowadzi do sytuacji, w której oskarżony może nie być w stanie odpowiednio skorzystać z prawa do obrony. Natomiast w sytuacji, gdy nie ma istotnej różnicy między treścią prawomocnego orzeczenia a kluczowymi informacjami, które zostały już przekazane adresatowi ustnie, trudno jest mi przyjąć argument adresata, że nie był on w stanie zrozumieć pisma otrzymanego od zagranicznych organów lub wywnioskować, czego ono dotyczyło.
93.

Nawet jeśli wydaje się oczywiste, że w przypadku zwrotu podatku akcyzowego przyjmujące państwo członkowskie dysponuje większymi możliwościami kontroli, ponieważ zwrot zakłada, co do zasady, kontrolę tożsamości odbiorcy płatności przed dokonaniem zwrotu, to w odpowiedzi na pytania pisemne rząd łotewski nie przedstawił dowodów na to, że w przypadku zawieszenia poboru podatku akcyzowego świadectwo zwolnienia nie pozwala na przeprowadzenie kontroli koniecznej do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu zwolnienia z podatku i zagwarantowania braku oszustw i nadużyć, co mogłoby stanowić uzasadnienie środków dodatkowych takich, jak wprowadzone przez ustawodawcę łotewskiego.
41.

Po trzecie, podejście przyjęte przez Sąd w zaskarżonym wyroku, zgodnie z którym wielkość przywozu stanowiąca udział w rynku przekraczający 1% może zostać uznana za „nieznaczną”, jest sprzeczne z zasadą pewności prawa. Jeżeli, jak orzekł Sąd, próg dla uznania za nieznaczną wielkości przywozu w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego nie byłby całkowicie zgodny z progiem przewidzianym w art. 5 ust. 7 tego rozporządzenia, ponieważ przywóz ten odnosi się do różnych etapów postępowania, istniałaby niepewność również co do możliwości zastosowania przewidzianego w tym ostatnim przepisie progu wynoszącego 3%, co mogłoby prowadzić do absurdalnej konsekwencji, że dochodzenie mogłoby zostać wszczęte, ale nie zakończone. Ponadto próg, w odniesieniu do którego Komisja dysponuje szerokim zakresem uznania i w odniesieniu do którego kontrola sądowa jest ograniczona, prowadziłby do sytuacji niepewności, ponieważ nie byłoby jasne, gdzie znajduje się granica w celu stwierdzenia „nieznacznego” charakteru wielkości przywozu, co prowadziłoby również do zwiększenia ryzyka ingerencji politycznych w dochodzenia antydumpingowe.
74.

Jak zauważył sąd odsyłający, nie można udzielić odpowiedzi na to pytanie ani na podstawie brzmienia, ani na podstawie kontekstu rozpatrywanego przepisu. Nie podano bowiem żadnych uściśleń co do stanu 100 g żywności, do których powinna odnosić się informacja o wartości energetycznej w przypadku podania informacji o wartości odżywczej w odniesieniu do żywności po przygotowaniu zgodnie z art. 31 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1169/2011. W związku z tym odpowiedzi można udzielić, jedynie biorąc pod uwagę cel powtórzonej informacji o wartości odżywczej.
101.

Jednakże należy wskazać, że rozważania dotyczące wstecznego skutku odpowiedzialności producentów za panele fotowoltaiczne oraz dotyczące obowiązku lojalności z uwagi na polityczne uzgodnienia w procedurze legislacyjnej wzbudzają wątpliwości, czy naruszenie obowiązków lojalności przez czeskie uregulowanie jest wystarczająco istotne ( 42 ). Taka kwalifikacja istotnego naruszenia zakładałaby, że Republika Czeska przekroczyła granice swoich uprawień dyskrecjonalnych w sposób oczywisty i znaczący ( 43 ). Nie jest jednak, jak się wydaje, oczywiste – jak wskazuje na to Republika Czeska – że w wypadku działania prawa wstecz należy odnosić się do momentu opublikowania dyrektywy ( 44 ), a nie do momentu upływu terminu do jej transpozycji ( 45 ). Do tej pory jeszcze brak jest również odpowiedniego orzecznictwa, które identyfikowałoby obowiązki lojalności państw członkowskich przed opublikowaniem dyrektywy. Nie zachodzi jednak konieczność ostatecznego rozstrzygnięcia zagadnienia kwalifikacji ewentualnego naruszenia, gdyż nie jest to przedmiotem pytania w niniejszym postępowaniu i prawdopodobnie nie ma też decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy ( 46 ).
80.

Jest to zgodne z zasadą równego traktowania. Zapobiega to składaniu w terminie wniosków, które początkowo są nieprawidłowe lub niekompletne, a następnie są uzupełniane i poprawiane, co de facto przedłuża termin składania wniosków. Byłoby to niekorzystne dla wnioskodawców, którzy od razu złożyli prawidłowe i kompletne wnioski. O ile dla poszczególnych wnioskodawców było jasne, jakie dokumenty należy złożyć przed upływem terminu składania wniosków, a wnioskodawca zasadniczo miał możliwość dostarczenia tych dokumentów w tym terminie, nie ma żadnych wątpliwości co do nieuwzględnienia później złożonych dokumentów, ani w odniesieniu do zasady przejrzystości, ani w odniesieniu do zasady równego traktowania.
59.

Aby zobrazować tę myśl: Podatnik A stosuje metodę kasową do celów VAT zgodnie z odstępstwem krajowym na podstawie art. 66 lit. b) dyrektywy VAT. Podobnie czyni podatnik B. Podatnik C stosuje metodę memoriałową zgodnie z art. 63 dyrektywy VAT. Podatnik A jest odbiorcą usług świadczonych przez podatników B i C. Jak opisano w pkt 44 i nast., prawo podatnika A do odliczenia powstanie w momencie zapłaty w odniesieniu do usług świadczonych przez podatnika B oraz w momencie wykonania usług świadczonych przez podatnika C. Wprawdzie nie skutkuje to zmianą momentu powstania prawa do odliczenia przez podatnika A podatku naliczonego z tytułu usług świadczonych przez podatnika B, jeżeli dane państwo członkowskie skorzysta z możliwości przewidzianej w art. 167a i zobowiąże podatnika A do odroczenia prawa do odliczenia do czasu zapłaty, jednak zmienia to moment powstania prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu usług świadczonych przez podatnika C. Odliczenia te zostaną wówczas odroczone do czasu dokonania płatności.