ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Tymczasem, nawet jeśli uregulowanie krajowe dopuszczające zawieranie kolejnych umów na czas określony w celu ustanowienia zastępstwa w oczekiwaniu na obsadzenie stworzonych stanowisk strukturalnych może co do zasady zostać uzasadnione obiektywnym powodem, to konkretne stosowanie tego powodu powinno jednak – przy uwzględnieniu szczególnych cech rozpatrywanej działalności i warunków jej wykonywania – być zgodne z wymogami porozumienia ramowego.

Natomiast nie jest dopuszczalne by umowy o pracę na czas określony były ponownie zawierane do celów stałego i długookresowego wykonywania zadań z zakresu usług zdrowotnych, które należą do zwykłej działalności członków zwyczajnego personelu szpitalnego.

Klauzulę 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70 dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie stoi ona na przeszkodzie obowiązywaniu ustawodawstwa krajowego, które nakazuje, by stosunek umowny podlegał rozwiązaniu z dniem określonym w umowie zawartej na czas określony i by należało dokonać wszelkich ostatecznych rozliczeń niezależnie od ewentualnego nowego powołania, pod warunkiem że ustawodawstwo to nie podważa celu lub skuteczności porozumienia ramowego, czego ustalenie należy do sądu krajowego.

Cel, jaki przyświeca owej klauzuli, polegający na ograniczeniu zawierania kolejnych umów o pracę i nawiązywania kolejnych stosunków pracy na czas określony, zostałby bowiem pozbawiony swej treści, gdyby sam fakt, że stosunek pracy jest zgodnie z prawem krajowym stosunkiem nowym, mógł stanowić „obiektywny powód” w rozumieniu tej klauzuli, dopuszczający ponowne zawarcie umowy o pracę na czas określony.

(por. pkt 60, 61; pkt 2 sentencji)
Sąd przedstawiając powody, dla których uznał, że przedsiębiorstwo jest w stanie zapłacić grzywnę z tytułu naruszenie reguł konkurencji Unii w nałożonej na nie wysokości, może on poprzestać, nie naruszając prawa, na ustosunkowaniu się do podniesionego przed nim zarzutu dotyczącego naruszenia zasady równego traktowania, stwierdzając, że sytuacje sytuacja spółek, skazanych za to samo naruszenie, na płaszczyźnie finansowej jest odmienna od sytuacji spółki skarżącej i że to ze względu na te różnice, a nie w świetle szczególnych warunków uczestnictwa przedsiębiorstwa w naruszeniu, Komisja uznała, iż właściwe jest częściowe obniżenie kwoty grzywny, którego wysokość obliczona jest z uwzględnieniem braku zdolności płatniczej każdego z tych przedsiębiorstw.

Obowiązek prawidłowego uzasadnienia przez Sąd jest spełniony, gdy w ramach wykonywania przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania, Sąd określa kwotę grzywny nałożonej na przestępstwo za naruszenie reguł konkurencji, po pierwsze, z uwzględnieniem jego uczestnictwa w jednolitym naruszeniu, po drugie, przedstawiając okoliczności charakteryzujące sytuację, w której znajdowało się to przedsiębiorstwo i które uznał on za mające znaczenie w szczególności w odniesieniu do wagi i czasu jego uczestnictwa w naruszeniu, po trzecie, uwzględniając również, przy ustalaniu kwoty tej grzywny, konieczność zapewnienia wystarczająco odstraszającego skutku oraz poszanowanie zasady proporcjonalności oraz wreszcie uznając się za niezwiązany dokonanymi przez Komisję obliczeniami lub też przyjętymi przez nią wytycznymi, lecz przeprowadzając swą własną ocenę kwoty grzywny, uwzględniając przy tym wszystkie okoliczności danej sprawy, nawet jeżeli nie wyszczególnił on wykorzystanej przez siebie metody obliczeniowej ani też, w szczególności, nie uszczegółowił kwestii wagi przypisywanej każdemu z mających znaczenie i uwzględnionych przezeń elementów stanu faktycznego. W istocie tylko gdyby Trybunał uznał, że poziom sankcji jest nie tylko niewłaściwy, ale również nadmierny, a w efekcie nieproporcjonalny, należałoby stwierdzić, że doszło do naruszenia przez Sąd prawa ze względu na niewłaściwy charakter kwoty grzywny.

(por. pkt 53–56)
2)

National Iranian Oil Company PTE Ltd (NIOC), National Iranian Oil Company International Affairs Ltd (NIOC International Affairs), Iran Fuel Conservation Organization (IFCO), Karoon Oil & Gas Production Co., Petroleum Engineering & Development Co. (PEDEC), Khazar Exploration and Production Co. (KEPCO), National Iranian Drilling Co. (NIDC), South Zagros Oil & Gas Production Co., Maroun Oil & Gas Co., Masjed-Soleyman Oil & Gas Co. (MOGC), Gachsaran Oil & Gas Co., Aghajari Oil & Gas Production Co. (AOGPC), Arvandan Oil & Gas Co. (AOGC), West Oil & Gas Production Co., East Oil & Gas Production Co. (EOGPC), Iranian Oil Terminals Co. (IOTC) i Pars Special Economic Energy Zone (PSEEZ) pokrywają własne koszty oraz koszty postępowania poniesione przez Radę Unii Europejskiej.
Sprawa C‑261/15

Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen NV

przeciwko

Gregory'emu Demeyowi

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez vredegerecht te Ieper)

„Transport kolejowy — Rozporządzenie (WE) nr 1371/2007 — Prawa i obowiązki pasażerów — Brak biletu — Brak zapłaty w terminie — Czyn zabroniony”

Streszczenie – wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 września 2016 r.

Transport – Transport kolejowy – Rozporządzenie nr 1371/2007 – Prawa i obowiązki pasażerów w ruchu kolejowym – Podróż bez biletu i bez uregulowania w terminach – Brak stosunku umownego pomiędzy pasażerem a przedsiębiorstwem kolejowym

(rozporządzenie nr 1371/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady, załącznik I, art. 6 ust. 2)

Artykuł 6 ust. 2 zdanie ostatnie załącznika A do Konwencji o międzynarodowym przewozie (COTIF), zawartego w załączniku I do rozporządzenia nr 1371/2007 dotyczącego praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym przewidującym, iż osoba, która podróżuje pociągiem bez odpowiedniego biletu i która nie uregulowała swojej sytuacji poprzez zapłatę odpowiednich kwot w terminach przewidzianych w tych przepisach, nie jest związana stosunkiem umownym z przedsiębiorstwem kolejowym.

Wspomniany przepis zakłada bowiem istnienie zawartej uprzednio umowy przewozu i dotyczy jedynie dowodu istnienia takiej umowy. Z powyższego wynika, że nie reguluje on przesłanek powstania umowy przewozu, gdyż przesłanki te są uregulowane we właściwych przepisach krajowych.

(por. pkt 26, 30, 34, 35; sentencja)
Poprzez ustanowienie wymogu, by środki konieczne do wdrożenia decyzji 2008/615 w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej, na szczeblu Unii były przyjęte przez Radę stanowiącą jednomyślnie, podczas gdy art. 34 ust. 2 lit. c) UE przewidywał, że takie środki powinny być przyjęte przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną – art. 25 ust. 2 tej decyzji ustanawia w sposób niezgodny z prawem tryb przyjmowania środków, usztywniony w stosunku do procedury przewidzianej w tym celu przez traktaty.

W istocie w zakresie, w jakim normy regulujące sposób dochodzenia do decyzji przez instytucje Unii ustanowione są przez traktaty i nie pozostają do dyspozycji ani państw członkowskich, ani samych instytucji, jedynie traktaty mogą – w szczególnych przypadkach – upoważnić instytucję do zmiany ustanowionej w nich procedury decyzyjnej. Zatem uznanie, że instytucja ma możliwość wprowadzania wtórnych podstaw prawnych umożliwiających wprowadzanie wtórnych podstaw prawnych pozwalających na przyjmowanie aktów ustawodawczych lub środków wykonawczych – niezależnie od tego, czy zmierzałyby one do usztywnienia, czy też złagodzenia trybu wydawania aktu – oznaczałoby przyznanie jej uprawnień prawodawczych wykraczających poza to, co przewiduje traktat. W tym względzie z art. 34 ust. 2 lit. c) UE i art. 39 ust. 1 UE wynika, że Rada, stanowiąc jednomyślnie z inicjatywy państwa członkowskiego lub Komisji, może przyjąć akty ustawodawcze pod każdym względem zgodne z celami tytułu VI traktatu UE, z wyłączeniem jednak dziedzin, o których mowa w art. 34 ust. 2 lit. a) i b) UE, a stanowiąc większością, wydaje środki konieczne do wprowadzenia w życie tych aktów na szczeblu Unii. Tymczasem art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615 należy interpretować w ten sposób, że przewiduje on przyjęcie przez Radę stanowiącą jednomyślnie środków wykonawczych do tej decyzji.

(por. pkt 47, 49, 69, 72)
Artykuł 15 ust. 1 dyrektywy 2011/64 w sprawie struktury oraz stawek akcyzy stosowanych do wyrobów tytoniowych należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie istnieniu uregulowań krajowych, które zakazują sprzedawcom detalicznym sprzedaży wyrobów tytoniowych po cenie jednostkowej niższej niż cena wskazana przez producenta lub importera na znaku akcyzy umieszczonym na tych wyrobach, jeżeli cena ta została swobodnie ustalona przez producenta lub importera.

Artykuł 34 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie istnieniu uregulowań krajowych, które zakazują sprzedawcom detalicznym sprzedaży wyrobów tytoniowych po cenie jednostkowej niższej niż cena wskazana przez producenta lub importera na znaku akcyzy umieszczonym na tych wyrobach, jeżeli cena ta została swobodnie określona przez importera.

W istocie należy uznać, że takie uregulowanie dotyczy sposobów prowadzenia sprzedaży Tymczasem, po pierwsze, wspomniane uregulowanie ma zastosowanie do wszystkich zainteresowanych podmiotów gospodarczych prowadzących działalność na krajowym terytorium. Po drugie, jako że uregulowanie to nie dotyczy ustalania przez importerów wyrobów pochodzących z innych państw członkowskich ceny wskazanej na znaku akcyzy i że importerzy ci mogą nadal swobodnie ustalać tę cenę, przepis ten nie może uniemożliwić dostępu do rynku państwa członkowskie wyrobów tytoniowych pochodzących z innego państwa członkowskiego lub utrudnić go bardziej niż czyni to w stosunku do krajowych wyrobów tytoniowych.

(por. pkt 37–39, 41; pkt 2 sentencji)
W tym względzie zadania powierzone Komisji w traktacie ustanawiającym europejski mechanizm stabilności obejmują, jak przewiduje art. 13 ust. 3 i 4 tego traktatu, obowiązek zapewnienia zgodności protokołów ustaleń sporządzonych w ramach owego mechanizmu z prawem Unii. A zatem, w ramach owego traktatu instytucja ta zachowuje swą rolę strażniczki traktatów, która wynika z art. 17 ust. 1 TUE, wobec czego powinna ona odmówić podpisania protokołu ustaleń, w sytuacji gdy ma wątpliwości co do jego zgodności z prawem Unii.

Okoliczność, że jedna lub więcej instytucji Unii może odgrywać określoną rolę w ramach europejskiego mechanizmu stabilności, nie zmienia charakteru jego aktów, które nie należą do porządku prawnego Unii. Chociaż wniosek ten może wprawdzie mieć wpływ na przesłanki dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności, która może zostać wniesiona na podstawie art. 263 TFUE, to jednak nie może on stać na przeszkodzie zarzuceniu Komisji i Europejskiemu Bankowi Centralnemu niezgodnych z prawem zachowań, jakie mogą być związane z przyjęciem protokołu ustaleń w imieniu europejskiego mechanizmu stabilności, w ramach skargi o odszkodowanie na podstawie art. 268 i art. 340 akapity drugi i trzeci TFUE.

Chociaż niewątpliwie państwa członkowskie, działając w ramach traktatu ustanawiającego europejski mechanizm stabilności, nie stosują prawa Unii, wobec czego Karta praw podstawowych Unii Europejskiej nie wiąże ich w tym zakresie, to jednak karta wiąże instytucje Unii, w tym w sytuacji gdy działają one poza porządkiem prawnym Unii. Co więcej, przy przyjmowaniu protokołu ustaleń zawartego między europejskim mechanizmem stabilności a państwem członkowskim, Komisja jest zobowiązana – na podstawie zarówno art. 17 ust. 1 TUE, który powierza jej sprawowanie ogólnego nadzoru nad stosowaniem prawa Unii, jak i art. 13 ust. 3 i 4 traktatu ustanawiającego europejski mechanizm stabilności, który zobowiązuje ją do zapewnienia zgodności z prawem Unii protokołów ustaleń zawieranych przez europejski mechanizm stabilności – do zapewnienia, aby taki protokół był zgodny z prawami podstawowymi zagwarantowanymi w karcie.

(por. pkt 67)
Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia nr 1370/2007 dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego należy interpretować w ten sposób, że w postępowaniu o udzielenie zamówienia na usługi publiczne autobusowego transportu pasażerskiego art. 4 ust. 7 tego rozporządzenia ma zastosowanie do tego zamówienia.

W istocie art. 5 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 1370/2007 zawiera odstępstwo od ogólnej zasady ustanowionej w art. 5 ust. 1 zdanie pierwsze tego rozporządzenia, zgodnie z którą zamówienie prowadzące do zawarcia umowy o świadczenie usług publicznych autobusowego transportu pasażerskiego powinno co do zasady zostać udzielone zgodnie z zasadami określonymi w tym rozporządzeniu, a dokładny zakres tego odstępstwa określony jest w art. 5 ust. 1 zdanie trzecie, który stanowi, że art. 5 ust. 2–6 rozporządzenia nie ma tu zastosowania. Żaden inny przepis przytoczonego art. 5 lub rozporządzenia nr 1370/2007 nie rozszerza bardziej zakresu tego odstępstwa. Wynika z tego, że do celów udzielenia zamówienia na publiczne usługi autobusowego transportu pasażerskiego nie mają zastosowania tylko przepisy art. 5 ust. 2–6 rozporządzenia nr 1370/2007, natomiast pozostałe przepisy tego rozporządzenia wciąż znajdują zastosowanie.

Ponadto skoro zarówno art. 4 ust. 7 tego rozporządzenia, jak i art. 25 dyrektywy 2004/18 w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, zmienionej rozporządzeniem nr 1336/2013 zawierają uregulowania dotyczące podwykonawstwa, należy uznać, że pierwszy z tych przepisów stanowi przepis szczególny względem drugiego i jako lex specialis ma przed nim pierwszeństwo.

(zob. pkt 36, 39–41, 47, 48; pkt 1 sentencji)
Sprawa C‑290/15

Patrice D’Oultremont i in.

przeciwko

Région wallonne

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia)]

„Odesłanie prejudycjalne — Ocena skutków wywieranych przez niektóre plany i programy na środowisko naturalne — Dyrektywa 2001/42/WE — Artykuł 2 lit. a) oraz art. 3 ust. 2 lit. a) — Pojęcie „planów i programów” — Określone w zarządzeniu wykonawczym warunki instalacji turbin wiatrowych — Przepisy dotyczące w szczególności środków bezpieczeństwa, kontroli, przywrócenia do stanu poprzedniego, zabezpieczenia finansowego, a także dopuszczalnych poziomów hałasu określanych w świetle przeznaczenia terenów”

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 października 2016 r.

Środowisko naturalne – Ocena skutków wywieranych przez niektóre plany i programy na środowisko naturalne – Dyrektywa 2001/42 – Plan i program – Pojęcie – Określone w zarządzeniu wykonawczym warunki instalacji turbin wiatrowych – Włączenie

[dyrektywa 2001/42 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 2 lit. a), art. 3 ust. 2 lit. a)]

Artykuł 2 lit. a) i art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42 w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko należy interpretować w ten sposób, że zarządzenie wykonawcze, zawierające szereg przepisów dotyczących elektrowni wiatrowych, których to przepisów należy przestrzegać w ramach wydawania zezwoleń administracyjnych w sprawie umiejscowienia i eksploatacji takich elektrowni, mieści się w zakresie pojęcia „planów i programów” w rozumieniu tej dyrektywy.

W istocie badanie kryteriów wymienionych w tych przepisach, w celu ustalenia, czy zarządzenie może być objęte owym pojęciem, należy przeprowadzić zwłaszcza w świetle celu tej dyrektywy, który polega na poddaniu decyzji mogących wywierać znaczące skutki na środowisko naturalne procedurze oceny wpływu na środowisko.

Ponadto należy unikać możliwych strategii obejścia obowiązków ustanowionych w dyrektywie 2001/42, które mogłyby prowadzić do podziału środków, co skutkowałoby zmniejszeniem skuteczności (effet utile) tej dyrektywy. Z uwagi na ten cel pojęcie „planów i programów” dotyczy każdego aktu, który ustanawia znaczącą liczbę kryteriów i szczegółowych zasad odnoszących się do zezwolenia oraz realizacji jednego lub wielu przedsięwzięć mogących powodować znaczący wpływ na środowisko, przy czym akt ten określa reguły i procedury kontrolne mające zastosowanie do danego sektora.

W tym względzie normy techniczne, szczegółowe zasady eksploatacji, zapobieganie wypadkom i pożarom, dopuszczalne poziomy hałasu, przywrócenie do stanu poprzedniego, a także ustanowienie zabezpieczenia finansowego turbin wiatrowych, ich waga i zakres mają wystarczające znaczenie dla określenia warunków mających zastosowanie do danego sektora, a wybory, w szczególności z zakresu ochrony środowiska, dokonane w oparciu o te normy mają za zadanie określić warunki, na jakich będzie można udzielić w przyszłości zezwolenia na konkretne przedsięwzięcia dotyczące umiejscowienia i eksploatacji elektrowni wiatrowych.

(zob. pkt 47–50, 54; sentencja)
Artykuł 4 ust. 1 akapit pierwszy zdania pierwsze i trzecie oraz art. 4 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2002/21 w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, zmienionej dyrektywą 2009/140 (dyrektywa ramowa), w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy rozpoznający odwołanie od decyzji krajowego organu regulacyjnego powinien móc uchylić ją z mocą wsteczną, jeżeli stwierdzi, iż jest to konieczne do udzielenia skutecznej ochrony praw przedsiębiorstwu, które wniosło odwołanie.

Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy ramowej, przewidujący obowiązek zapewnienia skutecznego mechanizmu odwoławczego, stanowi bowiem wyraz zasady skutecznej ochrony sądowej wynikających z prawa Unii uprawnień podmiotów prawnych, ustanowionej w art. 47 karty. W tym względzie, art. 4 ust. 1 akapit drugi dyrektywy ramowej nie stanowi żadnej przeszkody ani ograniczenia dla uchylenia przez sąd krajowy ze skutkiem wstecznym decyzji krajowego organu regulacyjnego. Z przepisu tego wynika bowiem jedynie, że odwołanie od decyzji owego organu nie ma skutku zawieszającego, chyba że zgodnie z prawem krajowym zostaną zastosowane środki przejściowe. Decyzja krajowego organu regulacyjnego obowiązuje zatem co do zasady w czasie trwania postępowania, co nie wyklucza możliwości uchylenia rzeczonej decyzji z mocą wsteczną w wyniku rozpatrzenia odwołania, jeżeli sąd krajowy stwierdzi, że jest to konieczne do udzielenia skutecznej ochrony praw przedsiębiorstwu, które wniosło odwołanie.

Ponadto, możliwość uchylenia przez sąd krajowy decyzji krajowego organu regulacyjnego z mocą wsteczną nie jest sprzeczna z poszanowaniem zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań. Tymczasem z brzmienia art. 4 ust. 1 akapit drugi dyrektywy ramowej jasno wynika, że jedynie do czasu rozpatrzenia odwołania decyzja krajowego organu regulacyjnego będąca przedmiotem odwołania pozostaje w mocy na podstawie tego przepisu. W tych okolicznościach podmioty gospodarcze będące stronami postępowania w sprawie odwołania takiego jak przewidziane w art. 4 ust. 1 wspomnianej dyrektywy nie mogą w sposób uzasadniony oczekiwać, że w razie uchylenia danej decyzji krajowego organu regulacyjnego uchylenie to nie wywoła skutków ex tunc.

(zob. pkt 24–28, 30, 31; sentencja)
Sprawa C‑429/15

Evelyn Danqua

przeciwko

Minister for Justice and Equality i in.

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal)

„Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2004/83/WE — Minimalne normy dotyczące warunków przyznania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej — Krajowy przepis proceduralny przewidujący, dla celów złożenia wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej, termin piętnastu dni roboczych od dnia doręczenia decyzji o oddaleniu wniosku o udzielenie azylu — Autonomia proceduralna państw członkowskich — Zasada równoważności — Zasada skuteczności — Prawidłowy przebieg procedury rozpatrywania wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej — Prawidłowy przebieg postępowania w sprawie powrotu — Niezgodność”

Streszczenie – wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 października 2016 r.

Prawo Unii Europejskiej – Prawa przyznane jednostkom – Krajowe przepisy proceduralne – Przesłanki stosowania – Poszanowanie zasad równoważności i skuteczności – Krajowy przepis proceduralny przewidujący, dla celów złożenia wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej, termin piętnastu dni roboczych od dnia doręczenia decyzji o oddaleniu wniosku o udzielenie azylu – Powołanie się na zasadę równoważności pozbawione znaczenia dla sprawy (dyrektywy Rady: 2004/83; 2005/85) Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Ustalenie istotnych przepisów prawa Unii – Przeformułowanie pytań (art. 267 TFUE) Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Polityka azylowa – Status uchodźcy lub status ochrony uzupełniającej – Dyrektywa 2004/83 – Krajowy przepis proceduralny przewidujący, dla celów złożenia wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej, termin piętnastu dni roboczych od dnia doręczenia decyzji o oddaleniu wniosku o udzielenie azylu – Niedopuszczalność – Niezgodność z zasadą skuteczności (dyrektywa Rady 2004/83)
Artykuł 9 dyrektywy 98/79 w sprawie wyrobów medycznych używanych do diagnozy in vitro, należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązuje on podmiotu dokonującego przywozu równoległego wyrobu medycznego do samokontroli poziomu cukru we krwi, który to wyrób posiada oznakowanie CE i został poddany procedurze oceny zgodności przez jednostkę notyfikowaną, do przeprowadzenia nowej oceny mającej poświadczać zgodność etykiety i instrukcji użycia tego wyrobu z uwagi na ich tłumaczenie na język urzędowy państwa członkowskiego przywozu.

W istocie o ile w odniesieniu do wyrobu medycznego używanego do samokontroli państwa członkowskie są zobowiązane wymagać tłumaczenia informacji potrzebnych do bezpiecznego i właściwego użytkowania wyrobu na ich języki urzędowe, o tyle nie mogą one jednak zobowiązać importera takiego wyrobu posiadającego oznakowanie CE i poddanego procedurze ocenie zgodności przez jednostkę notyfikowaną do przedłożenia tego wyrobu jednostce notyfikującej w celu dokonania oceny zgodności zmian wynikających z tego obowiązku tłumaczenia.

(zob. pkt 41, 52; sentencja)
Dyrektywę 2002/21 w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, zmienioną dyrektywą 2009/140 (dyrektywa ramowa), należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym, które dokonują połączenia krajowego organu regulacyjnego w rozumieniu dyrektywy ramowej z innymi krajowymi organami regulacji, takimi jak organ ds. konkurencji, ds. sektora pocztowego i sektora energii elektrycznej, w celu utworzenia wielosektorowego organu regulacji odpowiedzialnego w szczególności za zadania przydzielone krajowym organom regulacyjnym w rozumieniu wspomnianej dyrektywy, z zastrzeżeniem, że przy wykonywaniu tych zadań organ ten spełnia warunki dotyczące kompetencji, niezależności, bezstronności i przejrzystości przewidziane w tej dyrektywie i że wydawane przezeń decyzje mogą być przedmiotem skutecznych środków odwoławczych do organu niezależnego od zainteresowanych stron, co powinien zbadać sąd krajowy.

Jakkolwiek bowiem państwom członkowskim przysługuje niezależność instytucjonalna w zakresie organizacji i struktury ich krajowych organów regulacyjnych w rozumieniu art. 2 lit. g) dyrektywy ramowej, można z niej korzystać jedynie przy pełnym poszanowaniu wyznaczonych w tej dyrektywie celów i obowiązków. Tak więc państwo członkowskie może w ramach reformy instytucjonalnej przydzielić wielosektorowemu organowi regulacji zadania spoczywające na krajowym organie regulacyjnym na mocy dyrektywy ramowej i dyrektyw szczegółowych, wyłącznie jeżeli przy wykonywaniu tych zadań organ ten spełnia warunki dotyczące organizacji i funkcjonowania, jakim na podstawie wspomnianych dyrektyw podlegają owe organy.

(zob. pkt 30, 31, 38; pkt 1 sentencji)
Możliwość stosowania względniejszej ustawy karnej siłą rzeczy zakłada zmianę ustawodawstwa w czasie i opiera się na stwierdzeniu, że prawodawca zmienił zdanie albo co do kwalifikacji karnej danych czynów, albo co do kary, którą zagrożone jest przestępstwo.

(zob. pkt 27)