ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawa T-339/06

Republika Grecka

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

„Rolnictwo — Wspólna organizacja rynku wina — Pomoc na restrukturyzację i przekształcenie winnic — Rozporządzenie (WE) nr 1493/1999 — Ustalenie ostatecznych przydziałów finansowych przyznanych państwom członkowskim — Decyzja 2006/669/WE — Wiążący charakter terminu określonego w art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 — Zasady lojalnej współpracy, dobrej wiary i dobrej administracji, proporcjonalności i skuteczności”

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. II ‐ 3527

Streszczenie wyroku

Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Pomoc na restrukturyzację i przekształcenie w sektorze wina – Ustalenie ostatecznych przydziałów finansowych przyznanych państwom członkowskim

(rozporządzenia: Rady (WE) nr 1493/1999, art. 14 ust. 1 i 2; Komisji 1227/2000, art. 16 ust. 1)

Z art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 1227/2000 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do potencjału produkcyjnego, jak również z systematyki i celu uregulowania, którego część on stanowi, wynika, że termin określony w tym artykule jest terminem wiążącym. Wiążący charakter terminu 10 lipca, który obowiązuje państwa członkowskie przy składaniu oświadczenia o wydatkach faktycznie poniesionych i zatwierdzonych na dzień 30 czerwca oraz oświadczenia dotyczącego całkowitej powierzchni danego obszaru, potwierdza pełniona przezeń funkcja, która polega na umożliwieniu skutecznego ustalania przydziałów przewidzianych w art. 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1493/1999, tak aby orientacyjne przydziały finansowe były dostosowane w szczególności do faktycznie poniesionych wydatków.

Wiążący charakter wspomnianego terminu potwierdza również cel, jakiemu służy deklaracja wydatków i powierzchni, ponieważ wydatki te są związane z danym rokiem budżetowym. Termin 10 lipca jest związany z terminem 15 października tego samego roku i został określony w tym celu, by Komisja dysponowała czasem niezbędnym do przyjęcia i opublikowania decyzji ustalającej ostateczne przydziały finansowe, o których mowa w art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1493/1999, przed dniem 15 października. Skuteczność (effet utile) tych przepisów wymaga, by w celu umożliwienia państwom członkowskim dokonania ostatnich płatności związanych z wydatkami zadeklarowanymi na podstawie art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 1227/2000 przed upływem danego roku budżetowego i uzyskania ich refundacji z Komisji przed końcem roku budżetowego w ramach linii budżetowych odnoszących się do tego roku budżetowego decyzja ustalająca ostateczne przydziały finansowe na rzecz państw członkowskich na rok budżetowy została przyjęta przed jego końcem, w tym wypadku przed 15 października.

(por. pkt 25, 28–31, 35)
Ponieważ zgodnie z art. 12 załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości odwołanie do Sądu Pierwszej Instancji nie ma skutku zawieszającego, sam fakt, że instytucja, która wydała akt, którego nieważność została stwierdzona, podjęła środki zapewniające wykonanie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej, nie oznacza, że zrezygnowała ona z wnoszenia odwołania. W każdym razie w zakresie, w jakim rezygnacja z wnoszenia środka odwoławczego wiąże się z utratą prawa, może ona pociągać za sobą niedopuszczalność skargi tylko wówczas, gdy rezygnacja ta mogłaby zostać stwierdzona w sposób jednoznaczny i bezwarunkowy.

Obowiązek uzasadnienia ma na celu, po pierwsze, dostarczenie osobie zainteresowanej niezbędnych wskazówek, aby mogła ona wiedzieć, czy decyzja jest uzasadniona lub czy jest dotknięta wadą pozwalającą na podważenie jej zgodności z prawem, i, po drugie, umożliwienie sądowi wykonywania kontroli zgodności z prawem decyzji. Decyzja całkowicie pozbawiona uzasadnienia, zarówno w odniesieniu do jej instrumentum, jak i do jej treści i kontekstu nie może bowiem stać się przedmiotem kontroli legalności wewnętrznej przez sąd, i to bez względu na to, jaki zasięg miałaby mieć ta kontrola. Nienałożenie na autora decyzji obowiązku określenia powodów, które doprowadziły go do jej podjęcia, podważa zdolność wypełnienia przez sąd, w sytuacjach gdy jest ona mu powierzona, misji polegającej na przeprowadzeniu kontroli legalności wewnętrznej aktów, które są mu przedstawiane, oraz ogranicza sądową ochronę przyznaną jednostce i pozostawia je swobodnemu uznaniu autora tejże decyzji. Fakt wymagania od instytucji, aby przedstawiała ona powody przyjęcia swoich decyzji, jest zatem nierozłącznie związany z istnieniem przyznanej sądowi władzy w zakresie kontroli zasadności tychże decyzji, która we Wspólnocie opartej na prawie powinna być zapewniona na takich samych warunkach wszystkim jednostkom korzystającym ze swojego prawa do ochrony sądowej.

W konsekwencji, Sąd Pierwszej Instancji nie może stwierdzić, że organ upoważniony do zawierania umów w ogóle nie ma obowiązku uzasadniania swoich decyzji o rozwiązaniu umów zawartych z zatrudnionymi na czas nieokreślony członkami personelu tymczasowego, z tego względu, iż jest on związany w takiej sytuacji jedynie warunkami wypowiedzenia przewidzianymi w art. 47 lit. c) pkt (i) warunków zatrudnienia.

(por. pkt 108–110)
Celem etapu postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 88 ust. 2 WE, jest umożliwienie Komisji uzyskania kompletnych informacji na temat wszystkich okoliczności sprawy. Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w sprawie stosowania art. 88 WE decyzja o wszczęciu postępowania zawiera podsumowanie odpowiednich kwestii faktycznych i prawnych, „wstępną ocenę” Komisji odnośnie do proponowanego środka i określa wątpliwości co do jego zgodności ze wspólnym rynkiem. Poza tym w decyzji tej zawarte jest wezwanie danego państwa członkowskiego i innych zainteresowanych stron do przedstawienia uwag. Analiza Komisji posiada zatem bezwzględnie charakter wstępny. Wynika z tego, iż nie można wymagać od Komisji, by przedstawiła pełną analizę danej pomocy w komunikacie dotyczącym wszczęcia tego postępowania. Konieczne jest jednak, by Komisja dostatecznie precyzyjnie zdefiniowała zakres przeprowadzanego przez siebie postępowania wyjaśniającego, aby prawo zainteresowanych stron do przedstawienia uwag nie było pozbawione sensu.

(por. pkt 36–38)
Protokół nr 8 w sprawie restrukturyzacji polskiego hutnictwa żelaza i stali załączony do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej stanowi w stosunku do art. 87 WE i 88 WE lex specialis. Rozszerza on kontrolę pomocy państwa przeprowadzaną przez Komisję na mocy traktatu WE na pomoc przyznaną na restrukturyzację polskiego hutnictwa w pewnym okresie poprzedzającym przystąpienie Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Z samej treści protokołu nr 8 wynika, że ma on zastosowanie do pomocy przyznanej przed przystąpieniem Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Celem bowiem protokołu nr 8 jest ustanowienie całościowego systemu odnoszącego się do zatwierdzania pomocy na restrukturyzację polskiego hutnictwa, a nie tylko uniknięcie łączenia pomocy przez przedsiębiorstwa będące jej beneficjentami.

(por. pkt 43, 44)
1)

Skarga przeciwko Burie Onderzoek en Advies BV dotycząca zwrotu zaliczek zapłaconych przez Komisję na podstawie umowy Barbara (Broad Range of Community Based Telematics Applications in Rural Areas), określanej jako „Projekt R 2022”, zostaje odrzucona jako niedopuszczalna ze względu na to, że Sąd jest oczywiście niewłaściwy do jej rozpoznania.
Sprawa T-277/06

Omnicare, Inc.

przeciwko

Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego OMNICARE — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy OMNICARE — Oddalenie wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego”

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 7 maja 2009 r. II ‐ 1305

Streszczenie wyroku

Wspólnotowy znak towarowy – Procedura – Przywrócenie stanu poprzedniego – Zakres stosowania

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 78 ust. 5, zmienione rozporządzeniem nr 422/2004)

Artykuł 78 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, zmienionego rozporządzeniem nr 422/2004, przewiduje, że „[n]iniejszy artykuł nie ma zastosowania do terminów określonych w ust. 2 niniejszego artykułu, art. 42 ust. 1 i 3 oraz art. 78a”.

Sformułowania „do terminów określonych w […] art. 78a” zawartego w art. 78 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94, ze zmianami, nie należy jednak interpretować jako oznaczającego, że terminy określone w przepisach, o których mowa w art. 78a ust. 2 rozporządzenia nr 40/94, również wyłączone są z zakresu zastosowania art. 78 tego rozporządzenia. Terminy te nie są bowiem „określone” w art. 78a rozporządzenia nr 40/94.

Z tego względu ocena, zgodnie z którą termin zawity do wniesienia sprzeciwu i termin do wniesienia odwołania są równorzędne i przywrócenie stanu poprzedniego nie obejmuje żadnego z nich, jest obarczona błędem.

Argumentacji, zgodnie z którą prawodawca dążył w 2004 r. do uściślenia, że przywrócenie stanu poprzedniego nie ma zastosowania do art. 59 rozporządzenia nr 40/94, przeczy bowiem przede wszystkim brak wyraźnej wzmianki o art. 59 w wykazie wyjątków. Gdyby prawodawca pragnął usunąć niepewność w tym względzie, zasadnie można byłoby oczekiwać, że zrobi to w sposób wyraźny, właśnie wtedy, gdy dokonywał zmiany art. 78 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94.

Następnie rozumowanie oparte na mechanizmie kaskadowego wyłączenia jest podważone przez fakt, że art. 78a rozporządzenia nr 40/94 również odnosi się do art. 42 tego rozporządzenia. Gdyby było ono właściwe, wszystkie odniesienia do art. 42 ust. 1–3 rozporządzenia nr 40/94 powinny by były, logicznie, zostać wykreślone z art. 78 ust. 5 tego rozporządzenia. Tymczasem oczywiście tak nie jest, co potwierdza tezę, zgodnie z którą ograniczenia ustanowione w art. 78 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 nie dotyczą art. 59 tego rozporządzenia.

Wreszcie, ponieważ art. 78 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 wprowadza ograniczenie praw proceduralnych przyznanych stronom na mocy tego artykułu, musi być on interpretowany zawężająco.

(por. pkt 43, 45–49)
Sprawa T-234/06

Giampietro Torresan

przeciwko

Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy CANNABIS — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]”

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 19 listopada 2009 r. II ‐ 4187

Streszczenie wyroku

Wspólnotowy znak towarowy – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Rejestracja z naruszeniem art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c), art. 51 ust. 1 lit. a))

Znak towarowy CANNABIS nie powinien był zostać zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy dla „piwa” i „win, napojów alkoholowych, likierów, win musujących, szampana” należących odpowiednio do klas 32 i 33 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, z uwagi na istnienie bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji określonej w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

Oznaczenie słowne CANNABIS stanowi dla konsumentów proste i bezpośrednie wskazanie jednego z możliwych składników towarów, dla których ten znak towarowy został zarejestrowany. Z tego względu oznaczenie słowne CANNABIS wykracza znacznie poza zakres sugestii i wchodzi w zakres opisu. Dlatego też rzeczone oznaczenie należy uznać za opisowe, nie zaś sugestywne lub aluzyjne.

Samo określenie „cannabis” stosowane jako znak towarowy może zostać uznane za opisowe, jeżeli odwołuje się rzeczywiście lub potencjalnie do jednej z właściwości towaru, tj. jednego ze składników, który może zostać wykorzystany przy produkcji rozpatrywanych napojów. Mając na względzie aktualną podaż napojów zawierających konopie siewne na rynku, na dzień dzisiejszy oznaczenie CANNABIS może oznaczać jeden ze składników stosowanych przy produkcji towarów, w odniesieniu do których dokonano zgłoszenia znaku towarowego.

Ponadto fakt, iż dane określenie posiada kilka znaczeń, nie ma wpływu na ustalenie jego charakteru opisowego. I tak fakt, że „cannabis” może posiadać trzy różne znaczenia, nie odgrywa żadnej roli w ramach ustalenia opisowego charakteru tego określenia. Wystarczy, żeby istniał bezpośredni i konkretny związek pomiędzy jednym ze znaczeń i rozpatrywanymi towarami, aby art. 7 ust. 1 lit. c) rzeczonego rozporządzenia miał zastosowanie.

Wynika z tego, że oznaczenie CANNABIS odnosi się do rośliny konopi, dobrze znanej odbiorcom ze względu na jej nagłośnienie, która bierze udział w procesie wytwarzania niektórych środków spożywczych i napojów. Zatem przeciętny konsument natychmiast i bez głębszej refleksji ustanowi związek pomiędzy omawianym oznaczeniem i właściwościami towarów, w odniesieniu do których znak towarowy został zarejestrowany, co sprawia, że omawiane oznaczenie ma charakter opisowy.

(por. pkt 34, 36–38)
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 19 listopada 2009 r. — Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM (1000)

(sprawa T-298/06)

„Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego 1000 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]”

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c)) (por. pkt 24–31)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 sierpnia 2006 r. (sprawa R 447/2006-4) dotyczącą rejestracji słownego znaku towarowego 1000 jako wspólnotowego znaku towarowego.

Informacje dotyczące sprawy

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy 1000 dla towarów i usług z klas 16, 28 i 41 — zgłoszenie nr 4372264 Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 19 listopada 2009 r. — Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM (1000)

(sprawa T-298/06)

„Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego 1000 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]”

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c)) (por. pkt 24–31)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 sierpnia 2006 r. (sprawa R 447/2006-4) dotyczącą rejestracji słownego znaku towarowego 1000 jako wspólnotowego znaku towarowego.

Informacje dotyczące sprawy

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy 1000 dla towarów i usług z klas 16, 28 i 41 — zgłoszenie nr 4372264 Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
Nie ustanawiając w zaskarżonej dyrektywie okresu przejściowego w celu ponownego zbadania istniejących zezwoleń krajowych, po dokonaniu zmiany włączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414 dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, Komisja nie narusza ani art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414, ani art. 8 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 3600/92 ustanawiającego szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414, ani też nie odstępuje od swojej wcześniejszej praktyki.

Stosowanie z mocą wsteczną nowej, łagodniejszej specyfikacji wprowadzonej w ramach włączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414 dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, nie narusza zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań.

Zasada pewności stanu prawnego sprzeciwia się bowiem temu, by początek temporalnego zakresu obowiązywania wspólnotowego aktu prawnego przypadał na chwilę poprzedzającą ogłoszenie tego aktu, poza wyjątkowymi przypadkami, gdy wymaga tego jego cel i odbywa się to z poszanowaniem uzasadnionych oczekiwań zainteresowanych podmiotów.

Jeśli chodzi o pierwszą przesłankę, nadając moc wsteczną zmienionej specyfikacji substancji czynnej chlorotalonilu wprowadzonej przez dyrektywę 2006/76 zmieniającą dyrektywę 91/414, Komisja pragnie uniknąć sytuacji, w której państwa członkowskie musiałyby stosować, choćby nawet przez krótki czas, bardziej surową specyfikację określoną w dyrektywie 2005/53. Należy więc stwierdzić, że zamierzony cel wymaga tego, by Komisja przewidziała stosowanie z mocą wsteczną nowej, łagodniejszej specyfikacji.

Jeśli chodzi o drugą przesłankę, ponieważ określona zmieniona specyfikacja skutkuje jedynie złagodzeniem wymagań w zakresie warunków włączenia, jej moc wsteczna nie może jako taka naruszyć uzasadnionych oczekiwań zainteresowanych podmiotów gospodarczych. Ze względu na to, że działanie samego skarżącego legło u podstaw zmiany, która spowodowała obniżenie wymagań w odniesieniu do zezwolenia na jego produkty, brak ustanowienia okresu przejściowego, aby umożliwić temu skarżącemu dostosowanie się do nowych wymagań, nie jest sprzeczny z zasadami pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań.

(por. pkt 82, 86–88, 91, 99)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Postępowanie – Zarzut zawisłości sporu – Tożsamość stron, przedmiotu i zarzutów w dwóch skargach – Niedopuszczalność skargi wniesionej w drugiej kolejności (por. pkt 29)

2. Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji – Granice – Przestrzeganie zasady równego traktowania (rozporządzenie Rady nr 17, art. 15 ust. 2) (por. pkt 40-42)

3. Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Kryteria – Czas trwania naruszenia – Naruszenia długotrwałe – Zwiększenie kwoty wyjściowej o 10% za każdy rok – Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji (rozporządzenie Rady nr17, art. 15 ust. 2; komunikat Komisji 98/C 9/03, pkt 1B) (por. pkt 57, 58)

Subject of the case

Przedmiot

Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C (2006) 4180 z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/F-1/38.121 – Złącza), oraz, tytułem żądania ewentualnego, wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące w tej decyzji.

Sentencja

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona..

2) IMI plc, IMI Kynoch Ltd, Yorkshire Fittings Ltd, VSH Italia Srl, Comap SA i Simplex Armaturen + Fittings GmbH & Co. KG zostają obciążone kosztami postępowania.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne – Określenie przedmiotu sporu – Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów – Ogólne odesłanie do innych pism załączonych do skargi – Niedopuszczalność (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21; regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c)) (por. pkt 30-32)

2. Konkurencja – Reguły wspólnotowe – Naruszenia – Przypisanie – Spółka dominująca i spółki zależne – Jednostka gospodarcza – Kryteria oceny – Domniemanie decydującego wpływu wywieranego na spółkę zależną przez spółkę dominującą posiadającą 100% jej kapitału – Spółka zależna posiadana przez spółkę holdingową – Okoliczność niewystarczająca do obalenia domniemania (art. 81 ust. 1 WE) (por. pkt 47-54, 58)

Subject of the case

Przedmiot

Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C (2006) 4180 z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/F-1/38.121 – Złącza).

Sentencja

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Legris Industries SA zostaje obciążona kosztami postępowania.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Poszanowanie prawa do obrony – Dostęp do akt – Zakres – Nieprzekazanie obciążającego dokumentu – Różne konsekwencje w zależności od ważności dokumentu w stosunku do spoczywającego na Komisji ciężaru dowodu (por. pkt 30-32)

2. Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Dowód – Stopień dokładności wymagany od dowodów przyjętych przez Komisję (art. 81 ust. 1 WE) (por. pkt 47-49)

3. Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Porozumienia między przedsiębiorstwami – Dowód – Oświadczenie pozwanego przedsiębiorstwa kwestionowane przez inne przedsiębiorstwa będące stronami tego samego kartelu – Moc dowodowa – Ocena (art. 81 ust. 1 WE) (por. pkt 50)

4. Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Decyzja Komisji stwierdzająca naruszenie – Ciężar udowodnienia naruszenia i czasu jego trwania spoczywający na Komisji – Zakres ciężaru dowodu (art. 81 ust. 1 WE) (por. pkt 51)

5. Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Uczestnictwo przedsiębiorstwa w antykonkurencyjnej inicjatywie – Wystarczający do powstania odpowiedzialności przedsiębiorstwa charakter milczącej zgody bez otwartego zdystansowania się (art. 81 ust. 1 WE) (por. pkt 86-88)

6. Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Kryteria – Waga naruszenia – Okoliczności łagodzące – Bierna rola przedsiębiorstwa lub pójście przez nie w ślad za liderem – Kryteria oceny (komunikat Komisji 98/C 9/03) (por. pkt 98, 99)

Subject of the case

Przedmiot

Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C (2006) 4180 z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/F-1/38.121 – Złącza), oraz, tytułem żądania ewentualnego, wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące w tej decyzji.

Sentencja

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji C (2006) 4180 z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/F-1/38.121 – Złącza) w zakresie, w jakim dotyczy on okresu od dnia 30 lipca 1996 r. do dnia 31 lipca 1997 r. ze względu na uczestnictwo Kaimer GmbH & Co. Holding KG i Sanha Kaimer GmbH & Co. KG oraz okresu od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 14 lipca 1999 r. ze względu na uczestnictwo Sanha Italia Srl.

2) Grzywna nałożona na Kaimer zostaje ustalona na kwotę 7,15 mln EUR, w ramach której to kwoty odpowiedzialność za zapłatę 7,15 mln EUR jest dzielona solidarnie z Sanha Kaimer, a za zapłatę 6,325 mln EUR – z Sanha Italia.

3) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

4) Kaimer, Sanha Kaimer i Sanha Italia pokrywają własne koszty oraz 50% kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

5) Komisja pokrywa 50% poniesionych przez siebie kosztów.