Sprawa C-408/08 P

Lancôme parfums et beauté & Cie SNC

przeciwko

Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

„Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 55 ust. 1 lit. a) i art. 7 ust. 1 lit. c) — Interes prawny w złożeniu wniosku o unieważnienie prawa do znaku towarowego opartego na bezwzględnej podstawie unieważnienia — Kancelaria prawna — Oznaczenie słowne „COLOR EDITION” — Charakter opisowy słownego znaku towarowego składającego się z elementów opisowych”

Opinia rzecznika generalnego D. Ruiza-Jaraba Colomera przedstawiona w dniu 15 października 2009 r. I ‐ 1349

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 lutego 2010 r. I ‐ 1371

Streszczenie wyroku

Wspólnotowy znak towarowy – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Wniosek o unieważnienie prawa do znaku oparty na bezwzględnej podstawie unieważnienia – Interes prawny

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 55 ust. 1 lit. a))

Legitymacja czynna do złożenia w OHIM wniosku o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego nie podlega zasadom dopuszczalności sądowych środków ochrony prawnej, które są im właściwe. Zatem wniosek o unieważnienie przewidziany w art. 55 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94 stanowi część postępowania nie sądowego, lecz administracyjnego. Z tego względu orzecznictwo dotyczące art. 230 WE nie ma zastosowania ani bezpośrednio, ani w drodze analogii.

Jeśli chodzi o odpowiedź na pytanie, czy art. 55 ust. 1 lit. a) rozporządzenia uzależnia dopuszczalność wniosku o unieważnienie od wykazania interesu prawnego, to jest przede wszystkim bezsporne, że przepis ten nie odwołuje się do żadnego interesu prawnego. Ponadto omawiany przepis przewiduje, że wniosek o unieważnienie oparty na bezwzględnej podstawie unieważnienia może zostać złożony przez każdą osobę fizyczną lub prawną oraz przez każdą grupę lub każdy podmiot utworzone do celów reprezentacji interesów wytwórców, producentów, usługodawców, handlowców lub konsumentów, które na podstawie warunków regulującego je ustawodawstwa posiadają zdolność pozywania lub bycia pozwanym we własnym imieniu, podczas gdy art. 55 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia, dotyczący wniosków opartych na względnych podstawach unieważnienia, zastrzega uprawnienie do wystąpienia z takim wnioskiem jedynie dla określonych osób, mających interes prawny w takim działaniu. Zatem ze struktury tego artykułu wynika, że prawodawca pragnął ograniczyć krąg osób uprawnionych do złożenia wniosku o unieważnienie w tym drugim przypadku, natomiast nie w pierwszym z nich. Wreszcie podczas gdy względne podstawy odmowy rejestracji chronią indywidualne interesy właścicieli niektórych wcześniejszych praw, bezwzględne podstawy odmowy rejestracji mają na celu ochronę leżącego u ich podstaw interesu ogólnego, co wyjaśnia, że art. 55 ust. 1 lit. a) nie wymaga od wnioskodawcy wykazania interesu prawnego.

Ponadto art. 55 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nie powinien być interpretowany w ten sposób, że aby można było złożyć w OHIM wniosek o unieważnienie prawa do zakwestionowanego znaku towarowego, konieczne jest istnienie rzeczywistego lub potencjalnego interesu gospodarczego w wykreśleniu tego znaku z rejestru. Taka interpretacja nie znajduje bowiem potwierdzenia w fakcie wymienienia w omawianym przepisie grup utworzonych do celów reprezentacji interesów wytwórców, producentów, usługodawców, handlowców lub konsumentów, które na podstawie warunków regulującego je ustawodawstwa posiadają zdolność pozywania lub bycia pozwanymi we własnym imieniu. To wyliczenie, obejmujące zresztą konsumentów, którym nie można ogólnie przypisać interesu gospodarczego, ma jedynie na celu uwzględnienie w wykazie osób uprawnionych do złożenia w Urzędzie wniosku o unieważnienie na podstawie tego przepisu, tego rodzaju grup, które mimo że posiadają legitymację procesową, nie są wyposażone w osobowość prawną.

(por. pkt 36–42)