WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (druga izba)

z dnia 13 lutego 2007 r.

Sprawa T‑354/04

Gaetano Petralia

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Urzędnicy – Członkowie personelu tymczasowego – Kadra naukowa – Zaszeregowanie do grupy

Przedmiot: Skarga mająca za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 7 października 2003 r. w sprawie ostatecznego zaszeregowania skarżącego do grupy B5, stopień 3 oraz decyzji z dnia 13 maja 2004 r. w sprawie oddalenia zażalenia skarżącego.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron poniesie własne koszty.

Streszczenie

1. Urzędnicy – Członkowie personelu tymczasowego – Zatrudnienie – Pracownik zatrudniony na podstawie art. 2 lit. d) warunków zatrudnienia innych pracowników

(warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 2 lit. d), art. 8 akapit czwarty)

2. Urzędnicy – Regulamin pracowniczy – Warunki zatrudnienia innych pracowników – Kryteria zaszeregowania do grupy przy zatrudnieniu urzędnika – Zastosowanie do członków personelu tymczasowego

(regulamin pracowniczy urzędników, art. 31)

3. Urzędnicy – Zatrudnienie – Powołanie do grupy zaszeregowania – Powołanie do wyższej grupy zaszeregowania

(regulamin pracowniczy urzędników, art. 5, art. 31 ust. 2, załącznik I)

4. Urzędnicy – Zatrudnienie – Powołanie do grupy zaszeregowania – Powołanie do wyższej grupy zaszeregowania

(regulamin pracowniczy urzędników, art. 31 ust. 2)

5. Urzędnicy – Zasady – Ochrona uzasadnionych oczekiwań – Przesłanki

6. Urzędnicy – Równość traktowania

1. Z art. 8 akapit czwarty tiret pierwsze i drugie warunków zatrudnienia innych pracowników jasno wynika, że członkowie personelu tymczasowego, wobec których stosuje się art. 2 lit. d) tych warunków zatrudnienia, mogą zostać zatrudnieni zarówno w charakterze kadry naukowej lub technicznej, jak i kadry administracyjnej. Tymczasowe zatrudnienie, zgodnie z art. 2 lit. d) warunków zatrudnienia, na stałym stanowisku pracy opłacanym ze środków na badania i inwestycje, nie wystarczy zatem, by należeć ipso facto do kadry naukowej.

(zob. pkt 65)

2. Chociaż postanowienia warunków zatrudnienia innych pracowników nie przewidują wyraźnie zastosowania art. 31 regulaminu pracowniczego, dotyczącego kryteriów zaszeregowania urzędników przy ich zatrudnianiu, do innych pracowników, kryteria zawarte w tym przepisie mogą – zgodnie z zasadą dobrej administracji – w rozsądny sposób znajdować stosowanie do członków personelu tymczasowego.

(zob. pkt 5, 85)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑217/96 Fabert-Goossens przeciwko Komisji, 17 listopada 1998 r., RecFP str. I‑A‑607, II‑1841, pkt 41; sprawa T‑203/97 Forvass przeciwko Komisji, 6 lipca 1999 r., RecFP str. I‑A‑129, II‑705, pkt 42; sprawa T‑133/02 Chawdhry przeciwko Komisji, 17 grudnia 2003 r., RecFP str. I‑A‑329, II‑1617, pkt 35

3. Choć art. 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego daje organowi powołującemu lub – w przypadku członków personelu tymczasowego – organowi upoważnionemu do zawierania umów możliwość zatrudnienia urzędnika lub pracownika w ramach wyższej grupy zaszeregowania, korzystanie z tej możliwości winno jednak być zgodne z wymogami charakteryzującymi pojęcie „kariery” wynikającymi z art. 5 oraz z załącznika I do regulaminu pracowniczego. Zatrudnienie w ramach wyższej grupy zaszeregowania dopuszczalne jest zatem jedynie wyjątkowo.

W tym względzie, o ile dyrektywa wewnętrzna, która reguluje korzystanie ze swobodnego uznania przyznanego na podstawie art. 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego, przewiduje możliwość uwzględnienia, w celu zaszeregowania do wyższej grupy, wyjątkowych kwalifikacji zainteresowanego oraz szczególnych potrzeb służby wymagających zatrudnienia szczególnie wykwalifikowanego urzędnika, o tyle organ powołujący lub organ upoważniony do zawierania umów winien zbadać, czy jest tak rzeczywiście w przypadku nowo zatrudnionego urzędnika lub członka personelu tymczasowego, który zwraca się o zastosowanie w stosunku do niego przepisów art. 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego. W przypadku gdy uznaje się, że okoliczności danej sprawy odpowiadają jednej z tych możliwości, organ ten zobowiązany jest do dokonania rzeczywistej oceny ewentualnego zastosowania tego przepisu. Może on jeszcze zdecydować na tym etapie, uwzględniając ogólny interes służby, czy należy zaszeregować zainteresowanego do wyższej grupy. Użycie czasownika „może” w tymże art. 31 ust. 2 oznacza bowiem, że organ ten nie ma obowiązku stosowania tego przepisu, oraz że nowo zatrudnieni urzędnicy lub członkowie personelu tymczasowego nie posiadają prawa podmiotowego do takiego zaszeregowania.

Z powyższego wynika, że organ powołujący lub organ upoważniony do zawierania umów dysponuje szerokim zakresem uznania w ustanowionych art. 31 regulaminu pracowniczego ramach w celu zbadania, czy stanowisko do obsadzenia wymaga zatrudnienia urzędnika szczególnie wykwalifikowanego bądź też czy urzędnik ten posiada wyjątkowe kwalifikacje. Organy te dysponują szerokim zakresem uznania także w przypadku, gdy po stwierdzeniu zaistnienia jednej z tych dwóch sytuacji, badają jej skutki.

(zob. pkt 88–90, 92, 93)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 33/67 Kurrer przeciwko Radzie, 28 marca 1968 r., Rec. str. 187, 202; sprawa 146/84 De Santis przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, 6 czerwca 1985 r., Rec. str. 1723, pkt 9, 11; sprawa C‑155/98 P Alexopoulou przeciwko Komisji, 1 lipca 1999 r., Rec. str. I‑4069, pkt 32, 33

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑17/95 Alexopoulou przeciwko Komisji, 5 października 1995 r., RecFP str. I‑A‑227, II‑683, pkt 21; sprawa T‑195/96 Alexopoulou przeciwko Komisji, 13 lutego 1998 r., RecFP str. I‑A‑51, II‑117, pkt 43; ww. sprawa Chawdhry przeciwko Komisji, pkt 37, 44; sprawa T‑55/03 Brendel przeciwko Komisji, 26 października 2004 r., Zb.Orz.SP str. I‑A‑311, II‑1437, pkt 61; sprawa T‑145/04 Righini przeciwko Komisji, 15 listopada 2005 r., Zb.Orz.SP str. I‑A‑349, II‑1547, pkt 43, 44, 52; sprawa T‑44/04 Kimman przeciwko Komisji, 15 marca 2006 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 28, 94; sprawa T‑331/04 R przeciwko Komisji, 10 maja 2006 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 18, 19, 23, 24

4. Kontrola sądowa decyzji o zaszeregowaniu nie może zastąpić oceny dokonanej przez organ powołujący lub organ upoważniony do zawierania umów. Sąd wspólnotowy winien ograniczyć się do zbadania, czy nie doszło do naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, czy organ nie oparł swej decyzji na niedokładnych lub niekompletnych ustaleniach faktycznych lub czy decyzja nie została dotknięta wadą nadużycia władzy, oczywistego błędu w ocenie lub czy jest dostatecznie uzasadniona. Należy wreszcie zbadać, czy organ ten nie skorzystał ze swych uprawnień w sposób oczywiście błędny.

(zob. pkt 94)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑6/02 Platte przeciwko Komisji, 3 października 2002 r., RecFP str. I‑A‑189, II‑973, pkt 36; ww. sprawa Chawdhry przeciwko Komisji, pkt 45; ww. sprawa Brendel przeciwko Komisji, pkt 60; ww. sprawa R przeciwko Komisji, pkt 26

5. Prawo domagania się ochrony uzasadnionych oczekiwań, stanowiące jedną z fundamentalnych zasad Wspólnoty, przysługuje każdej osobę będącej w sytuacji, w której administracja wspólnotowa, dostarczając jej szczegółowych zapewnień, spowodowała powstanie u niej uzasadnionych oczekiwań. W przypadku stosunku zatrudnienia z instytucją wspólnotową zapewnienia te powinny być w każdym razie zgodne z postanowieniami regulaminu pracowniczego lub warunkami zatrudnienia innych pracowników.

(zob. pkt 115)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑471/04 Karatzoglou przeciwko EAR, 23 lutego 2006 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 33, 34 i przytoczone tam orzecznictwo

6. Poszanowanie zasady równości traktowania musi być zgodne z poszanowaniem zasady legalności, według której nikt nie może powoływać na swoją korzyść bezprawia dokonanego na korzyść innej osoby. Jeśli przyjąć, że organ upoważniony do zawierania umów dopuścił się błędu, dokonując zaszeregowania członków personelu tymczasowego do kadry naukowej lub technicznej, pracownik zatrudniony w kadrze administracyjnej i znajdujący się w dokładnie takiej samej sytuacji pod względem faktycznym i prawnym, ponieważ brał udział w tej samej procedurze selekcji i pełni takie same obowiązki, nie może powoływać na swoją korzyść bezprawia, podnosząc naruszenie zasady równości traktowania.

(zob. pkt 134)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 188/83 Witte przeciwko Parlamentowi, 9 października 1984 r., Rec. str. 3465, pkt 15; sprawa 134/84 Williams przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, 4 lipca 1985 r., Rec. str. 2225, pkt 14; sprawa C‑340/98 Włochy przeciwko Radzie, 14 marca 2002 r., Rec. str. I‑2663, pkt 87–93