ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
15

Aktem notarialnym z dnia 3 kwietnia 2008 r. cztery osoby fizyczne (zwane dalej „właścicielami nieruchomości gruntowych”) ustanowiły prawo zabudowy na rzecz spółki Orfej, na podstawie czego spółka ta uzyskała prawo do wybudowania na gruncie należącym do tych osób budynku i miała następnie stać się wyłącznym właścicielem niektórych z lokali znajdujących się w tym budynku. W zamian za to spółka Orfej zobowiązała się sporządzić projekt budynku, zbudować go w całości i wykończyć na swój koszt, i wydać właścicielom nieruchomości gruntowych niektóre ze znajdujących się w nim lokali wykończone „pod klucz” bez żadnych dodatkowych opłat. W odniesieniu do tych lokali właściciele nieruchomości gruntowych ustanawiali wzajemnie na swoją rzecz i zachowywali prawo zabudowy. Spółka Orfej zobowiązała się ukończyć budowę budynku i uzyskać pozwolenie na jego użytkowanie w terminie 21 miesięcy od rozpoczęcia prac.
4

Obwieszczenie [komunikat] Komisji w sprawie porozumień o mniejszym znaczeniu, które nie ograniczają odczuwalnie konkurencji na mocy art. 81 ust. 1 [WE] (de minimis) (Dz.U. 2001, C 368, s. 13, zwane dalej „komunikatem de minimis”), stanowi w pkt 1, 2, 4, 6 i 7: „1. […] Trybunał Sprawiedliwości […] objaśnił, że [art. 81 ust. 1 WE] nie ma zastosowania, jeżeli wpływ porozumienia na handel wewnątrz Wspólnoty lub na konkurencję nie jest odczuwalny. 2. W niniejszym obwieszczeniu [komunikacie] Komisja określa za pomocą progów udziałów rynkowych, co nie stanowi [odczuwalnego] ograniczania konkurencji na mocy art. 81 [WE]. Ta negatywna definicja odczuwalności nie oznacza, że porozumienia między przedsiębiorstwami wykraczające poza progi określone w niniejszym obwieszczeniu [komunikacie] ograniczają konkurencję w sposób odczuwalny. Porozumienia takie mogą mieć tylko marginalny skutek dla konkurencji, a zatem mogą nie być zakazane na mocy art. 81 ust. 1 [WE] […]. [...] 4. W przypadkach objętych niniejszym obwieszczeniem [komunikatem] Komisja nie będzie wszczynać postępowania ani na wniosek, ani z urzędu. Jeżeli przedsiębiorstwa zakładają w dobrej wierze, iż porozumienie jest objęte niniejszym obwieszczeniem [komunikatem], Komisja nie będzie nakładała kar. Aczkolwiek niniejsze obwieszczenie [niniejszy komunikat] nie jest dla nich wiążące [wiążący], jego zamiarem jest zapewnienie wytycznych sądom i władzom państw członkowskich co do stosowania przez nie art. 81 [WE]. [...] 6. Niniejsze obwieszczenie [niniejszy komunikat] nie uchybia żadnej interpretacji art. 81 [WE] przyjętej przez Trybunał Sprawiedliwości lub Sąd […]. 7. Komisja jest zdania, że porozumienia pomiędzy przedsiębiorstwami wpływające na handel między państwami członkowskimi nie ograniczają odczuwalnie konkurencji w rozumieniu art. 81 ust. 1 [WE]: a) jeżeli łączny udział rynkowy posiadany przez strony porozumienia nie przekracza 10% na żadnym z rynków, których dotyczy porozumienie, o ile jest ono zawierane między przedsiębiorstwami, które są aktualnymi lub potencjalnymi konkurentami na którymkolwiek z tych rynków (porozumienia między konkurentami) […] [...]”.
2)

Decyzję 2004/290 należy interpretować w ten sposób, iż Republika Federalna Niemiec może poprzestać na wykonywaniu przyznanego jej przez tę decyzję upoważnienia częściowo w stosunku do określonych podkategorii, takich jak poszczególne rodzaje robót budowlanych i do transakcji dotyczących określonych odbiorców. Przy tworzeniu takich podkategorii owo państwo członkowskie jest zobowiązane przestrzegać zasady neutralności podatkowej oraz ogólnych zasad prawa Unii, w tym w szczególności zasad proporcjonalności i pewności prawa. Do sądu odsyłającego należy ustalenie – z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności prawnych i faktycznych – czy ma to miejsce w postępowaniu głównym, i w razie potrzeby podjęcie wszelkich koniecznych środków w celu skorygowania szkodliwych konsekwencji stosowania omawianych przepisów w sposób, który jest sprzeczny z zasadami proporcjonalności lub pewności prawa.
61

W każdym zaś razie należy stwierdzić, że Parlament nie przedstawił w postępowaniu przed Trybunałem powodów związanych z wykonywaniem jego uprawnień w zakresie organizacji wewnętrznej, które by pozwalały uzasadnić, mimo ciągłego wzrostu zakresu jego kompetencji, znaczne ograniczenie czasu trwania dwóch posiedzeń plenarnych w październiku 2012 r. i w październiku 2013 r. w stosunku do pozostałych dziesięciu comiesięcznych posiedzeń plenarnych i do praktyki Parlamentu.
2) W okolicznościach takich jak będące przedmiotem postępowania głównego: — art. 17 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1059/83 z dnia 29 kwietnia 1983 r. w sprawie umów składowania wina stołowego, moszczu gronowego, zagęszczonego moszczu gronowego i rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego, zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2646/1999 z dnia 15 grudnia 1999 r., nie może stanowić podstawy prawnej w celu wymierzenia kary za naruszenie przez producenta obowiązku, przewidzianego w rozporządzeniu nr 822/87, zmienionego rozporządzeniem nr 2253/88, zgodnie z którym moszcze gronowe mogące uprawnić do otrzymania pomocy w odniesieniu do składowania powinny być pochodzenia wspólnotowego; — w braku zarówno w przepisach sektorowych, jak i w przepisach krajowych przepisu przewidującego stosowanie kary, sporne nieprawidłowości nie mogą podlegać „karze” w rozumieniu art. 5 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich; oraz — władze krajowe są zobowiązane do stosowania środka administracyjnego w rozumieniu art. 4 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia nr 2988/95, polegającego na żądaniu zwrotu tej nienależnie uzyskanej pomocy, pod warunkiem że zostanie ustalone, co podlega zbadaniu przez sąd odsyłający, iż obie umowy składowania będące przedmiotem postępowania głównego dotyczyły w części lub w całości moszczów gronowych, których nie można uznać za będące pochodzenia wspólnotowego i które zostały zmieszane w ramach czynności zagęszczania i składowania z moszczami gronowymi pochodzenia wspólnotowego.
Dokładniej mówiąc, Trybunał stosował to rozwiązanie jedynie w bardzo konkretnych okolicznościach: po pierwsze, gdy istniało ryzyko poważnych reperkusji gospodarczych, między innymi ze względu na znaczną liczbę stosunków prawnych nawiązanych w dobrej wierze na podstawie przepisów uważanych za obowiązujące, i, po drugie, gdy okazywało się, że jednostki oraz władze krajowe zostały skłonione do zachowań niezgodnych z prawem Unii ze względu na istnienie obiektywnej i istotnej niepewności co do zakresu przepisów prawa Unii, do której to niepewności przyczyniło się ewentualnie również samo zachowanie innych państw członkowskich bądź Komisji Europejskiej (zob. w szczególności ww. wyroki: w sprawach połączonych Santander Asset Management SGIIC i in., pkt 60; a także w sprawie Mednis, pkt 43).
23

W tych okolicznościach Sąd Okręgowy we Wrocławiu postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy przepis art. 7 [rozporządzenia nr 1896/2006] należy interpretować w ten sposób, że: a) reguluje on wyczerpująco wszelkie wymogi, jakim powinien odpowiadać pozew o wydanie europejskiego nakazu zapłaty, lub b) określa jedynie minimalne wymogi takiego pozwu, a w zakresie nieuregulowanym w tym przepisie do wymogów formalnych pozwu należy stosować przepisy prawa krajowego? 2) W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie [pierwsze lit. b)], czy w sytuacji, gdy pozew nie spełnia wymogów formalnych, które są przewidziane w prawie państwa członkowskiego (np. nie dołączono odpisu pozwu przeznaczonego dla strony przeciwnej lub nie wskazano wartości przedmiotu sporu), wezwanie powoda do uzupełnienia tych braków winno nastąpić w oparciu o przepisy prawa krajowego – zgodnie z art. 26 rozporządzenia [nr 1896/2006], czy też w trybie art. 9 [tegoż] rozporządzenia? 3) Czy przepis art. 4 rozporządzenia nr 1896/2006 należy interpretować w ten sposób, iż wymienione w tym przepisie cechy roszczenia pieniężnego, tj. oznaczona wysokość oraz wymagalność roszczenia w chwili wniesienia pozwu o wydanie europejskiego nakazu zapłaty, odnoszą się jedynie do roszczenia głównego, czy także do roszczenia o zapłatę odsetek za opóźnienie w płatności? 4) Czy prawidłowa interpretacja art. 7 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 1896/2006 oznacza, że w przypadku gdy prawo państwa członkowskiego nie przewiduje automatycznego doliczania odsetek, to w postępowaniu o wydanie europejskiego nakazu zapłaty można obok roszczenia głównego dochodzić: a) wszystkich odsetek, w tym także tzw. odsetek otwartych (liczonych od dnia ich wymagalności wskazanego ściśle określoną datą do nieokreślonego datą dnia zapłaty, np. »od dnia 20 marca 2011 r. do dnia zapłaty«); b) tylko odsetek naliczonych od dnia ich wymagalności wskazanego ściśle określoną datą do dnia wniesienia pozwu lub do dnia wydania nakazu zapłaty; c) wyłącznie odsetek naliczonych od dnia ich wymagalności wskazanego ściśle określoną datą do dnia złożenia pozwu? 5) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie [czwarte lit. a)], w jaki sposób, zgodnie z rozporządzeniem nr 1896/2006, powinno zostać skonstruowane orzeczenie w zakresie odsetek w formularzu nakazu zapłaty? 6) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie [czwarte lit. b)] – kto powinien wskazać wysokość kwoty odsetek: strona czy sąd z urzędu? 7) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie [czwarte lit. c)] – czy strona ma obowiązek wskazania w pozwie wysokości wyliczonych odsetek? 8) Czy jeżeli powód nie wyliczy odsetek żądanych do dnia wniesienia pozwu, czy wyliczenia takiego dokonać ma sąd z urzędu, czy też sąd powinien wówczas wezwać stronę do uzupełnienia braków pozwu w trybie art. 9 rozporządzenia nr 1896/2006?”.
32

Rząd luksemburski twierdzi jednak, że uregulowanie krajowe będące przedmiotem postępowania głównego w żaden sposób nie narusza swobody przepływu pracowników, ponieważ nie ustanawia żadnej przesłanki miejsca zamieszkania. Zdaniem tego rządu przedłożone pytanie jest wynikiem błędnej wykładni uregulowania krajowego dokonanej przez sąd odsyłający. Każdy bezrobotny niebędący rezydentem może bowiem zarejestrować się w ADEM. I tak, art. L. 622-6 (1) code du travail wyraźnie stanowi, że każdy bezrobotny poszukujący pracy zobowiązany jest do zarejestrowania się w ADEM jako osoba poszukująca pracy. O ile pracownik najemny o luksemburskiej przynależności państwowej zamieszkały w Niemczech z pewnością powinien zarejestrować się w niemieckim organie zatrudnienia, by móc ewentualnie otrzymywać zasiłek dla bezrobotnych, o tyle żaden przepis prawa luksemburskiego nie stoi na przeszkodzie, by taki pracownik najemny zarejestrował się w ADEM, by otrzymywać informacje o wolnych miejscach pracy w Luksemburgu i by pozwolić zatrudniającemu go pracodawcy na skorzystanie z praw wynikających z art. L. 541-1 akapit pierwszy code du travail.
Wnioski o wydanie kart pobytu na zasadzie łączenia rodzin, takie jak rozpoznawane w postępowaniu głównym, wchodzą w zakres dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin. Wykładni jej art. 7 ust. 1 lit. c) należy dokonywać w ten sposób, że o ile państwa członkowskie są uprawnione do tego, by wymagać wykazania przez członka rodziny rozdzielonej, iż posiada stabilne i regularne środki wystarczające do utrzymania jego oraz członków jego rodziny, o tyle uprawnienie to powinno być wykonywane w świetle art. 7 i art. 24 ust. 2 i 3 karty, które nakazują państwom członkowskim badanie wniosków o łączenie rodzin w interesie dzieci, których to dotyczy, oraz w trosce o sprzyjanie życiu rodzinnemu, jak również w sposób nienaruszający celu tej dyrektywy oraz jej skuteczności (effet utile). Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy decyzje o odmowie wydania kart pobytu będące przedmiotem postępowania głównego zostały wydane z zachowaniem tych wymogów.
14

Artykuł 13 tego dekretu ustawodawczego, zatytułowany „Wydalenie w trybie administracyjnym”, przewiduje: „[…] 2. Prefekt postanawia o wydaleniu z terytorium, odrębnie dla każdego przypadku, jeśli cudzoziemiec: […] b) pozostawał na terytorium państwa […], nie występując z wnioskiem o dokument pobytowy w wyznaczonym terminie […]. […] 3. Decyzja o wydaleniu jest wydawana w każdym przypadku w formie dekretu wraz z uzasadnieniem opatrzonego klauzulą natychmiastowej wykonalności, nawet jeżeli taki środek zostaje zaskarżony przez zainteresowanego. W przypadku gdy przeciwko cudzoziemcowi toczy się postępowanie karne i gdy nie przebywa on w areszcie tymczasowym, przed wydaleniem questore występuje do organu sądowego o zezwolenie na przeprowadzenie tego wydalenia […]. Po uzyskaniu zezwolenia questore przystępuje do wydalenia w trybie określonym w ust. 4. […] W oczekiwaniu na wydanie decyzji w przedmiocie wniosku o udzielenie zezwolenia questore może umieścić cudzoziemca w tymczasowym ośrodku detencyjnym zgodnie z art. 14. […] 4. Wydalenie z terytorium przeprowadza questore z doprowadzeniem do granicy przez odpowiednie służby porządkowe: a) w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i ust. 2 lit. c) niniejszego artykułu […]; b) w przypadku ryzyka ucieczki, o którym mowa w ust. 4a […]; […] f) w przypadkach, o których mowa w art. 15 i 16, oraz w przypadkach, w których wydalenie cudzoziemca zostało przewidziane jako sankcja karna lub konsekwencja sankcji karnej; […] […] 4a Ryzyko ucieczki, o którym mowa w ust. 4 lit. b), stwierdza się w wypadku zaistnienia przynajmniej jednej z następujących okoliczności, na podstawie których prefekt ocenia, odrębnie dla każdego przypadku, ryzyko uchylania się przez cudzoziemca od dobrowolnego wykonania decyzji nakazującej wydalenie: a) nieposiadanie paszportu lub jakiegokolwiek innego ważnego równorzędnego dokumentu; […] 5. W przypadku braku przesłanek do niezwłocznego doprowadzenia do granicy takich jak te przewidziane w ust. 4 cudzoziemiec, wobec którego zastosowano środek w postaci wydalenia, może wystąpić do prefekta, do celów przeprowadzenia wydalenia, o wyznaczenie mu terminu dobrowolnego opuszczenia terytorium kraju […]. Questura, po uzyskaniu dowodu rzeczywistego powrotu cudzoziemca, informuje organ sądowy właściwy do orzekania w przedmiocie popełnienia występku, o którym mowa w art. 10a, w celach określonych w ust. 5 tego artykułu […]”.
29

W odniesieniu do wcześniej obowiązującego przepisu odpowiadającego art. 203 dyrektywy 2006/112, to jest art. 21 ust. 1 lit. c) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1), zmienionej dyrektywą Rady 91/680/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. (Dz.U. L 376, s. 1), Trybunał orzekł, że zgodnie z tym przepisem każdy, kto wyszczególnia podatek VAT na fakturze lub innym odpowiadającym jej dokumencie, jest zobowiązany do jego zapłaty. W szczególności podmiot taki jest zobowiązany do zapłaty podatku VAT wyszczególnionego na fakturze niezależnie od obowiązku zapłaty tego podatku z tytułu transakcji podlegającej opodatkowaniu (zob. wyrok z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie C-566/07 Stadeco, Zb.Orz. s. I-5295, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo).
64

Poza tym art. 15 dyrektywy 2010/13 nie wyklucza odpłatnego zbycia praw wyłącznych do transmisji telewizyjnych przez podmiot tych praw, jak to zostało stwierdzone w pkt 49 niniejszego wyroku. Co więcej, brak możliwości refinansowania kosztów nabycia poprzez wynagrodzenie oraz ewentualna utrata wartości handlowej praw wyłącznych do transmisji telewizyjnych mogą w praktyce zostać uwzględnione w ramach uzgodnień handlowych prowadzących do nabycia tych praw i mogą znaleźć odzwierciedlenie w ich cenie.
19

W tych okolicznościach Symvoulio tis Epikrateias postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy przepisy krajowe, które w celu ograniczenia oferty gier losowych przyznają wyłączne prawo prowadzenia gier losowych, zarządzania nimi, ich organizowania i urządzania jednemu przedsiębiorstwu mającemu formę spółki akcyjnej i notowanemu na giełdzie papierów wartościowych, są zgodne z art. 43 [WE] i 49 [WE], jeżeli ponadto przedsiębiorstwo to reklamuje organizowane przez siebie gry losowe, rozszerza działalność na inne państwa, gracze mają swobodę uczestniczenia w grach, zaś maksymalna kwota zakładu i wygranej jest określana w odniesieniu do kuponu, a nie w odniesieniu do gracza? 2) W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie, czy z art. 43 [WE] i 49 [WE] zgodne są przepisy krajowe mające na celu wyłącznie zwalczanie przestępczości poprzez kontrolę przedsiębiorstw działających w omawianym sektorze w sposób zapewniający, iż działalność taka jest prowadzona jedynie w obszarach podlegających kontroli, które przyznają wyłączne prawo prowadzenia gier losowych, zarządzania nimi, ich organizowania i urządzania jednemu przedsiębiorstwu, również w sytuacji, gdy równoległym skutkiem przyznania tego prawa jest nieograniczone powiększanie się oferty? Czy też konieczne jest w każdym razie – i aby ograniczenie takie było uważane za odpowiednie do osiągnięcia celu zwalczania przestępczości – by powiększanie się oferty było kontrolowane, czyli by utrzymywało się w ramach niezbędnych dla realizacji tego celu i nie wykraczało poza te ramy? W wypadku gdyby wspomniane powiększanie się powinno być w każdym razie kontrolowane, czy można uważać, iż jest ono kontrolowane, gdy w sektorze tym wyłączne prawo zostaje przyznane jednemu podmiotowi mającemu cechy opisane w pierwszym pytaniu prejudycjalnym? Wreszcie w wypadku gdyby uznano, iż przyznanie wyłącznego prawa, o którym mowa, prowadzi do kontrolowanego powiększania się oferty gier losowych, czy przyznanie go jednemu przedsiębiorstwu wykracza poza to, co niezbędne, w znaczeniu takim, iż ten sam cel może zostać skutecznie zrealizowany również przez przyznanie takiego prawa więcej niż jednemu przedsiębiorstwu? 3) Jeżeli w odniesieniu do dwóch powyższych pytań prejudycjalnych uznane zostanie, iż przyznanie na mocy omawianych przepisów krajowych wyłącznego prawa prowadzenia gier losowych, zarządzania nimi, ich organizowania i urządzania nie jest zgodne z art. 43 [WE] i 49 [WE]: a) czy zgodnie ze wspomnianymi postanowieniami traktatu WE dopuszczalne jest, aby w przejściowym okresie potrzebnym na przyjęcie przepisów zgodnych z traktatem WE organy krajowe nie rozpatrywały wniosków dotyczących rozpoczęcia takiej działalności złożonych przez podmioty mające siedzibę w innych państwach członkowskich; b) w wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, na podstawie jakich kryteriów określona powinna być długość okresu przejściowego; c) jeżeli okres przejściowy nie jest dopuszczalny, na podstawie jakich kryteriów organy krajowe powinny oceniać omawiane wnioski?”.
15

Zdaniem Komisji Sąd pomylił pojęcie przedsiębiorstwa jako podmiotu gospodarczego w dziedzinie konkurencji w rozumieniu art. 101 TFUE oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [81 WE] i [82 WE] (Dz.U. 2003, L 1, s. 1) i proceduralne pojęcie osoby prawnej zwracającej się do sądów Unii z żądaniem w zastosowaniu art. 263 TFUE i rozporządzenia nr 1/2003. W opinii Komisji, opierającej się na ww. wyroku w sprawach połączonych ArcelorMittal Luxembourg przeciwko Komisji i Komisja przeciwko ArcelorMittal Luxembourg i in., skarga wniesiona przez podmiot stanowiący część składową grupy pozostaje bez wpływu na sytuację prawną pozostałych należących do tej grupy podmiotów. To do adresata decyzji należy określenie zakresu wniesionej przezeń do sądów Unii skargi oraz zarzutów, jakie chce on podnieść. Zakładając, że częściowe stwierdzenie nieważności decyzji dotyczące spółki zależnej świadczy o popełnieniu przez Komisję błędu co do istoty sprawy, który dotyczy również spółki zależnej, spółka ta sama może powołać się przed Sądem na ten błąd.
23

BGŻ Leasing wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd ten uznał, że zgodnie z art. 78 dyrektywy VAT podstawa opodatkowania usług obejmuje również dodatkowe koszty takie jak koszty ubezpieczenia wymagane przez dostawcę od nabywcy lub klienta. Powyższy sąd podkreślił, że świadczenie obejmujące jedną usługę z ekonomicznego punktu widzenia nie powinno być sztucznie dzielone, by nie zakłócić funkcjonowania systemu podatku VAT. W tym względzie sąd ten uznał, że w wypadku świadczenia usługi leasingu wraz z ubezpieczeniem przedmiotu leasingu mamy do czynienia z jedną usługą składającą się z usługi leasingu oraz usługi ubezpieczenia. Zdaniem rzeczonego sądu do podstawy opodatkowania takiego świadczenia usług, obok czynszu leasingu, należy włączyć również koszty ubezpieczenia i do tak ujętej całości świadczenia zastosować jednolitą stawkę podatku VAT właściwą dla usługi zasadniczej, czyli usługi leasingu.
Badanie pytań prejudycjalnych nie wykazało istnienia niczego, co mogłoby mieć wpływ na ważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej w zakresie, w jakim klasyfikuje ono w podpozycji CN 8443 31 91 Nomenklatury scalonej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 254/2000 z dnia 31 stycznia 2000 r., wielofunkcyjne drukarki, takie jak drukarki stanowiące przedmiot sporu w postępowaniu głównym, składające się od chwili montażu z laserowego modułu drukującego i z modułu skanującego, z funkcją kopiowania, dopuszczone do swobodnego obrotu w kwietniu 2009 r.
18

Sąd odsyłający wskazuje, że zgodnie z jego orzecznictwem art. 11 ust. 4 lit. a) ustawy o podatku VAT należy interpretować w ten sposób, że w przypadku całkowitej rozbiórki budynku niezabudowana już nieruchomość jest uznawana za działkę budowlaną dopiero wtedy, gdy po zakończeniu rozbiórki na nieruchomości dokonano prac związanych z uzbrojeniem w celu umożliwienia konstrukcji nowych budynków. Sąd ten wskazał, że zgodnie z orzecznictwem rozbiórka nie stanowi „prac” w rozumieniu art. 11 ust. 4 lit. a) wskazanej ustawy nawet wówczas, gdy została przeprowadzona w celu umożliwienia późniejszego wzniesienia nowej konstrukcji na niezabudowanej już nieruchomości. Sąd ów stwierdził, że pomimo intencji wykorzystania działki do wzniesienia nowej konstrukcji same prace związane z rozbiórką nie dają podstaw, by uznać, iż owa działka wchodzi w zakres pojęcia działki budowlanej.
Artykuł 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 111/1999 z dnia 18 stycznia 1999 r. określającego ogólne zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2802/98 w sprawie programu dostaw produktów rolnych do Federacji Rosyjskiej, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1125/1999 z dnia 28 maja 1999 r., należy interpretować w ten sposób, że przyznaje on Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej właściwość do orzekania w sporach dotyczących warunków, w których agencja interwencyjna wyznaczona do otrzymywania ofert składanych w przetargu na bezpłatną dostawę produktów rolnych do Federacji Rosyjskiej dokonuje płatności należnej wybranemu oferentowi oraz zwolnienia zabezpieczenia dostawy ustanowionego przez tego oferenta na rzecz owej agencji, a w szczególności w przedmiocie skarg o odszkodowanie za szkodę wynikającą z uchybień popełnionych przez agencję interwencyjną przy realizacji tych działań.