ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Wspólny system wymiany informacji – Współpraca administracyjna w dziedzinie podatku od wartości dodanej – Kompetencja kontrolna Trybunału Obrachunkowego – Zakres

(art. 248 ust. 1–3 WE; rozporządzenie Rady nr 1798/2003)

Summary

Państwo członkowskie sprzeciwiając się przeprowadzeniu przez Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej kontroli na swoim terytorium, dotyczących współpracy administracyjnej na podstawie rozporządzenia nr 1798/2003 w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatku od wartości dodanej i sposobów jego stosowania, uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 248 ust. 1–3 WE.

Artykuł 248 WE, który doprecyzowuje sposób, w jaki Trybunał Obrachunkowy powinien wykonywać swoją misję jaka jest kontrola rachunków, przewiduje, że Trybunał kontroluje rachunki wszystkich dochodów i wydatków, zgodność z prawem i prawidłowość dochodów i wydatków i zapewnia należyte zarządzanie finansami. Artykuł 248 ust. 3 WE upoważnia Trybunał Obrachunkowy do dokonywania kontroli dokumentów, w razie potrzeby na miejscu, między innymi w państwach członkowskich.

System środków własnych ustanowiony w wykonaniu traktatu ma na celu w odniesieniu do środków uzyskanych z podatku od wartości dodanej stworzenie po stronie państw członkowskich obowiązku przekazania Wspólnocie, jako środków własnych, części kwot, które otrzymują tytułem owego podatku. Ponieważ zmierzają one do zwalczenia oszustw podatkowych i unikania opodatkowania w dziedzinie podatku od wartości dodanej we wszystkich państwach członkowskich, mechanizmy współpracy nałożone na państwa członkowskie na podstawie rzeczonego rozporządzenia same mogą wywoływać bezpośredni i istotny wpływ na rzeczywisty pobór przychodów z owego podatku, a w związku z tym – na przekazanie do budżetu wspólnotowego środków z podatku od wartości dodanej. Rzeczywiste stosowanie przez państwo członkowskie zasad dotyczących współpracy ustanowionych przez rozporządzenie nr 1798/2003 jest zatem w stanie uwarunkować nie tylko zdolność tego państwa do skutecznego zwalczania oszustw podatkowych i unikania opodatkowania na jego własnym terytorium, ale również zdolność innych państw członkowskich do zapewnienia takiego zwalczania na ich odpowiednich terytoriach, szczególnie wówczas, gdy prawidłowe stosowanie podatku od wartości dodanej w innych państwach członkowskich zależy od informacji posiadanych przez rzeczone państwo członkowskie lub informacji, która mogła łatwiej zostać uzyskana przez ostatnie z wymienionych państw.

Kontrola przez Trybunał Obrachunkowy w kwestii współpracy administracyjnej na podstawie rozporządzenia nr 1798/2003, dotyczy istotnie środków własnych Wspólnoty rozważanych z punktu widzenia ich zgodności z prawem i związanego z tym prawidłowego zarządzenia finansami oraz pozostaje w ten sposób w bezpośrednim związku z uprawnieniami przyznanymi tej instytucji przez art. 248 WE.

(por. pkt 59–61, 71, 77, 79, 81; pkt 1 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Margines dumpingu – Porównanie wartości normalnej z ceną wywozu – Dostosowania

(rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 2 ust. 10)

2. Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Margines dumpingu – Ustalenie wartości normalnej – Przywóz z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej, o których mowa w art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 384/96

(rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 2 ust. 1, 3, 7)

Summary

1. W ramach stosowania środków antydumpingowych, określenie wartości normalnej oraz ceny eksportowej podlega odrębnym zasadom. Z tego względu koszty sprzedaży, wydatki administracyjne oraz inne koszty ogólne wchodzące w rachubę nie muszą koniecznie być traktowane w taki sam sposób w jednym i drugim wypadku. Niemniej jednak ewentualne różnice pomiędzy tymi dwoma wartościami mogą być uwzględniane w ramach dostosowań przewidzianych w art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego nr 384/96.

W tym względzie zarówno z brzmienia, jak i z systematyki art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego nr 384/96 wynika, że dostosowanie ceny eksportowej lub wartości normalnej może być dokonane wyłącznie w celu uwzględnienia różnic dotyczących czynników wpływających na ceny, a tym samym na ich porównywalność w celu zapewnienia, że porównanie zostanie dokonane na tym samym etapie obrotu gospodarczego. Aby móc dokonać tego rodzaju dostosowania, instytucje Unii muszą zatem oprzeć się na danych faktycznych, takich jak koszty sprzedaży wynikające z wprowadzania towarów do obrotu na rynku wspólnotowym, ponieważ wartość normalna oraz cena eksportowa zostały określone na dwóch odrębnych poziomach obrotu gospodarczego, a koszty sprzedaży są tego rodzaju, iż mogą wpływać w określonym stopniu na porównywalność owej ceny eksportowej i owej wartości normalnej.

(por. pkt 25, 26, 37, 39)

2. Nawet jeśli art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego nr 384/96 ustanawia zasadę ogólną, zgodnie z którą podstawą normalnej wartości są ceny uiszczane lub należne w zwykłym obrocie handlowym od niezależnych klientów w krajach wywozu, ani z brzmienia, ani z ogólnej systematyki art. 2 ust. 7 tego rozporządzenia, ani też z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości nie wynika, by w sytuacji, gdy instytucje Unii określają wartość normalną “w oparciu o inną uzasadnioną metodę”, ta wartość normalna powinna zawsze odpowiadać wartości normalnej, po której produkt jest dostarczany pierwszemu niezależnemu klientowi. Tego rodzaju wykładnia prowadziłaby do ograniczenia zakresu swobodnego uznania, jakim dysponują instytucje Unii przy ocenianiu wartości normalnej w odniesieniu do krajów nieposiadających gospodarki rynkowej.

Wniosku tego nie podważa brzmienie art. 2 ust. 3 owego rozporządzenia podstawowego, który dotyczy jedynie obliczania wartości normalnej w odniesieniu do przedsiębiorstwa eksportowego działającego w warunkach gospodarki rynkowej.

(por. pkt 33, 34)
Keywords

Summary



Keywords

1. Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie nr 44/2001 – Zakres stosowania – Sprawy cywilne i handlowe – Pojęcie

(rozporządzenie Rady nr 44/2001, art. 1)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Egzekwowanie praw własności intelektualnej – Dyrektywa 2004/48 – Koszty sądowe

(dyrektywa 2004/48 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 14)

Summary

1. Pojęcie spraw cywilnych i handlowych ujęte w art. 1 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że rozporządzenie to ma zastosowanie do uznania i wykonania orzeczenia sądowego obejmującego zasądzenie grzywny w celu zapewnienia poszanowania orzeczenia sądowego wydanego w sprawach cywilnych i handlowych.

Nawet jeżeli owa grzywna winny być uiszczona państwu członkowskiemu, że kara ta jest z urzędu i że faktyczne ściągnięcie kary jest przeprowadzane przez władze publiczne, te szczególne aspekty nie mogą jednak być uznawane za decydujące, jeśli chodzi o charakter prawa do egzekucji. Charakter tego prawa zależy bowiem od charakteru prawa podmiotowego, ze względu na którego naruszenie została zarządzona egzekucja. Tymczasem prawo do wyłączonego korzystania z wynalazku chronionego jej patentem, jednoznacznie objęte jest zakresem spraw cywilnych i handlowych w rozumieniu art. 1 rozporządzenia nr 44/2001.

(por. pkt 42, 44; pkt 1 sentencji)

2. Koszty związane z wszczętym w państwie członkowskim postępowaniem o udzielenie exequatur, w toku którego zwrócono się o uznanie i wykonanie orzeczenia wydanego w innym państwie członkowskim w ramach sporu mającego na celu zapewnienie poszanowania prawa własności intelektualnej, objęte są zakresem art. 14 dyrektywy 2004/48 w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej.

Wykładnia taka jest zgodna zarówno z ogólnym celem dyrektywy 2004/48, która dąży do zbliżenia systemów prawnych państw członkowskich w celu zapewnienia wysokiego, równoważnego i jednakowego poziomu bezpieczeństwa własności intelektualnej, jak i szczególnego celu art. 14, który dąży do zapobieżenia temu, by strona poszkodowana nie była odwodzona od wszczęcia postępowania sądowego mającego na celu ochronę praw własności intelektualnej. W zgodzie ze wspomnianymi celami sprawca naruszenie praw własności intelektualnej powinien ogólnie w całości ponieść skutki finansowe swojego zachowania.

(por. pkt 49, 50; pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Środowisko naturalne – Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne – Dyrektywa 85/337 – Zakres stosowania – Przedsięwzięcie przyjęte przez krajowy akt ustawodawczy – Wyłączenie – Przesłanki

(dyrektywa Rady 85/337, zmieniona dyrektywą 2003/35, art. 1 ust. 5)

2. Środowisko naturalne – Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne – Dyrektywa 85/337 – Przedsięwzięcie przyjęte przez krajowy akt ustawodawczy wchodzący w zakres stosowania dyrektywy – Prawo do wniesienia skargi na ten akt – Zakres

(dyrektywa Rady 85/337, zmieniona dyrektywą 2003/35, art. 10a; decyzja Rady 2005/370)

Summary

1. Artykuł 1 ust. 5 dyrektywy 85/337 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą 2003/35, należy interpretować w ten sposób, że z zakresu zastosowania tej dyrektywy są wyłączone jedynie przedsięwzięcia szczegółowo przyjęte przez szczególny akt ustawodawczy, w taki sposób, aby cele tej dyrektywy były osiągnięte w procesie ustawodawczym. Sąd krajowy powinien zbadać, czy te dwa warunki są spełnione, uwzględniając zarówno treść przyjętego aktu ustawodawczego, jak i cały proces ustawodawczy, który doprowadził do jego wydania, a w szczególności akty przygotowawcze i debaty parlamentarne. W tym względzie aktu ustawodawczego, który tylko po prostu zatwierdzałby istniejący akt administracyjny, ograniczając się do powołania się na nadrzędne względy interesu ogólnego, bez uprzedniego rozpoczęcia procesu ustawodawczego co do istoty, który umożliwiałby spełnienie tych warunków, nie można uznać za szczególny akt ustawodawczy w rozumieniu tego przepisu i nie jest więc wystarczający, aby wykluczyć przedsięwzięcie z zakresu dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 2003/35.

(por. pkt 48; pkt 1 sentencji)

2. Artykuł 9 ust. 2 Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją 2005/370 i art. 10a dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 2003/35, należy interpretować w ten sposób, że:

- gdy przedsięwzięcie, które objęte jest zakresem zastosowania tych przepisów, zatwierdzono w drodze aktu ustawodawczego, powinna istnieć możliwość skierowania zgodnie z krajowymi zasadami proceduralnymi do sądu lub niezależnego i bezstronnego organu powołanego z mocy ustawy kwestii, czy ten akt ustawodawczy spełnia wymogi określone w art. 1 ust. 5 tej dyrektywy;

- w przypadku gdy nie istnieje możliwość wniesienia skargi na ten akt o charakterze i zakresie, jakie wskazano powyżej, każdy sąd krajowy orzekający w ramach swej właściwości winien przeprowadzić kontrolę opisaną w powyższym punkcie i ewentualnie wyciągnąć z niej konsekwencje, odstępując od stosowania tego aktu ustawodawczego.

(por. pkt 57; pkt 2 sentencji)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieprzestrzeganie decyzji Komisji w sprawie pomocy państwa – Obowiązek odzyskania przyznanej pomocy – Termin na odzyskanie (art. 88 ust. 2 WE, 226 WE, 249 WE) (por. pkt 34, 37)

2. Pomoc przyznawana przez państwa – Odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy – Będące beneficjentami pomocy przedsiębiorstwa, które znalazły się w stanie upadłości – Wpisanie pomocy do listy wierzytelności celem przywrócenia wcześniejszej sytuacji (art. 88 ust. 2 WE) (por. pkt 35–36)

3. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieprzestrzeganie decyzji Komisji w sprawie pomocy państwa – Środki obrony – Podanie w wątpliwość zgodności decyzji z prawem – Niedopuszczalność – Granice – Akt nieistniejący (art. 88 ust. 2 akapit drugi WE, art. 226 WE, 227 WE, 230 WE, 232 WE) (por. pkt 41)

Subject of the case

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie środków koniecznych do zastosowania się do art. 2, 3 i 4 decyzji Komisji 2008/697/WE z dnia 16 kwietnia 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 13/07 (ex NN 15/06 i N 734/06) udzielonej przez Włochy spółce New Interline [zgłoszonej pod numerem C(2008) 1321]

Sentencja

Sentencja

1) Nie przyjmując w wyznaczonych terminach wszelkich środków koniecznych w celu zapewnienia wykonania decyzji Komisji 2008/697WE z dnia 16 kwietnia 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 13/07 (ex NN 15/06 i N 734/06) udzielonej przez Włochy spółce New Interline, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 249 akapit czwarty WE oraz art. 2 i 3 tej decyzji.

2) Republika Włoska pokrywa koszty postępowania.
Przy ustalaniu, czy organ występujący z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym ma charakter sądu w rozumieniu art. 267 TFUE, co jest kwestią wewnętrzną porządku prawnego Unii, Trybunał bierze pod uwagę całość okoliczności sprawy, jak w szczególności podstawę prawną istnienia organu, jego stały lub tymczasowy charakter, obligatoryjny charakter jego jurysdykcji, kontradyktoryjność postępowania, stosowanie przez organ przepisów prawa oraz jego niezawisłość. Ponadto sądy krajowe są uprawnione do skierowania sprawy do Trybunału wyłącznie wtedy, gdy zawiśnie przed nimi spór i muszą wydać rozstrzygnięcie w ramach postępowania mającego na celu wydanie orzeczenia o charakterze. Jest tak w wypadku Tribunale di Cosenza gdy musi on wydać orzeczenie o charakterze sądowniczym celem rozstrzygnięcia sporu w ramach procedury kontradyktoryjnej.

W istocie sędzia wyznaczony do spraw upadłości ma za zadanie określić na wniosek wierzycieli długi dopuszczone do spisu wierzytelności na podstawie projektu owego spisu sporządzonego przez syndyka spółki w upadłości. Poandto zarówno syndyk, jak również inne osoby zainteresowane mają prawo do zakwestionowania przed sędzią wyznaczonym do spraw upadłości wniosku o wpis wierzytelności przedstawionej mu przez danego wierzyciela. Należy wreszcie wskazać, że w braku odwołania orzeczenie owego sędziego odmawiające wpisu wierzytelności do spisu prowadzi do wiążących skutków prawnych. Ponadto syndyk i wierzyciele mają możliwość przedstawienia przed sędzią wyznaczonym do spraw upadłości uwag pisemnych i ustnych.

(por. pkt 20, 21, 23–25)
Artykuł 2 pkt 2 akapit drugi zdanie pierwsze dyrektywy 2003/4 w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę 90/313 należy interpretować w ten sposób, że przyznana w tym przepisie państwom członkowskim możliwość, by nie traktować jako organów władzy publicznej organów lub instytucji pełniących funkcje o charakterze ustawodawczym, może mieć zastosowanie do ministerstw, w zakresie w jakim uczestniczą one w procesie legislacyjnym, w szczególności poprzez przedkładanie projektów ustaw i opinii, i że możliwość ta nie jest uzależniona od spełnienia warunków określonych w art. 2 pkt 2 akapit drugi zdanie drugie tej dyrektywy.

(por. pkt 51; pkt 1 sentencji)
Artykuł 12 pkt 4 lit. a) zdanie ostatnie Konwencji określającej Statut Szkół Europejskich należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on państwa członkowskie będące stronami konwencji do zapewnienia, iż nauczycielom oddelegowanym lub mianowanym na stanowiska w Szkołach Europejskich przysługiwać będą, w okresie, na który zostaną oddelegowani lub mianowani, takie same prawa do postępu na ścieżce kariery zawodowej i do emerytury, jakie mają zastosowanie do ich krajowych odpowiedników na podstawie uregulowań ich państwa członkowskiego pochodzenia.

W istocie podczas gdy pierwsze trzy zdania tego artykułu wyznaczają pewne zadania leżące w zakresie odpowiedzialności Zarządu Szkół Europejskich, które to zadania w razie potrzeby powinny być wykonywane we współpracy z rządami, ostatnie zdanie sformułowane jest w sposób neutralny, stwierdzając istnienie prawa nauczycieli do zachowania praw do awansu i emerytury gwarantowanych przez postanowienia obowiązujące w ich kraju, nie wskazując, kto ma zapewnić zachowanie tych praw.

Tymczasem omawiane prawa nie mogłyby zostać zachowane, jeżeli państwa członkowskie będące stronami konwencji mogłyby swobodnie rozporządzać obowiązującymi w ich kraju postanowieniami oraz przepisami regulującymi mianowanie lub delegowanie swoich nauczycieli na stanowiska w Szkołach Europejskich w sposób pozbawiający ich tych praw na okres mianowania lub oddelegowania.

W tym względzie prawa do awansu i emerytury nauczycieli mianowanych lub oddelegowanych na stanowiska w Szkołach Europejskich podlegają w całości odpowiednim krajowym uregulowaniom i jest zatem niemożliwe, by Zarząd Szkół Europejskich zapewnił zachowanie tych praw, jeżeli wspomniane uregulowania na to nie pozwalają. Ponadto, choć Zarząd Szkół Europejskich ma obowiązek przestrzegania omawianych uregulowań, to po pierwsze, ich zastosowanie do omawianych nauczycieli nie wymaga jakiegokolwiek działania de strony Zarządu, a po drugie, trudno sobie wyobrazić, by mógł on, zważywszy na jego ograniczone i ściśle zakreślone konwencją kompetencje, naruszyć prawa do awansu i emerytury przyznane nauczycielom przez ich krajowe przepisy.

Zakres pojęcia „praw do awansu gwarantowanych” przez postanowienia obowiązujące w kraju, które to pojęcie znalazło się w ostatnim zdaniu art. 12 pkt 4 lit. a) omawianej konwencji, a zatem i ochrona przysługująca na mocy tego przepisu nauczycielom mianowanym lub oddelegowanym na stanowiska w Szkołach Europejskich, nie mogą być różne w zależności od ich miejsca pochodzenia. Powyższe wyrażenie wymaga zatem autonomicznej wykładni, która powinna zwłaszcza umożliwić faktyczne osiągnięcie zamierzonego przez ten przepis celu, a zatem powinna zapewnić, że nauczyciele nie znajdą się w gorszej sytuacji w zakresie awansu i emerytury ze względu na swoje mianowanie lub oddelegowanie na stanowiska w Szkołach Europejskich.

(por. pkt 42–44, 52, 53, 56; pkt 1 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym – Sektorowy zakaz poruszania się samochodów ciężarowych o masie powyżej 7,5 tony przewożących niektóre towary

(art. 28 WE, 29 WE; dyrektywy Rady: 96/62, art. 8 ust. 3; 1999/30)

Summary

Państwo członkowskie, które w celu zapewnienia jakości otaczającego powietrza na omawianym obszarze zgodnie ze zobowiązaniami wynikającymi z art. 8 ust. 3 dyrektywy 96/62 w sprawie oceny i zarządzania jakością otaczającego powietrza, w związku z dyrektywą 1999/30 odnoszącą się do wartości dopuszczalnych dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w otaczającym powietrzu, ustanawia zakaz poruszania się samochodów ciężarowych o masie powyżej 7,5 tony, przewożących niektóre towary na odcinku drogi o pierwszorzędnym znaczeniu stanowiącej jeden z podstawowych lądowych szlaków komunikacyjnych między niektórymi państwami członkowskimi, uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 28 WE i 29 WE.

W zakresie w jakim zmusza on zainteresowane przedsiębiorstwa do poszukiwania rentownych rozwiązań zastępczych dla transportu danych towarów, zakaz taki ogranicza swobodny przepływ towarów i musi być uznany za środek o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi, który co do zasady jest niezgodny ze zobowiązaniami wynikającymi z art. 28 WE i 29 WE, o ile nie jest on obiektywnie uzasadniony.

Tymczasem o ile nadrzędne wymogi związane z ochroną środowiska naturalnego, która obejmuje zasadniczo również ochronę zdrowia, mogą uzasadniać krajowe środki mogące utrudniać handel wewnątrzwspólnotowy, o ile środki te są odpowiednie do zapewnienia realizacji zamierzonego celu i nie wykraczają poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia, o tyle omawiany zakaz nie może być z tego tytułu uzasadniony, ponieważ nie wykazano, że zamierzony cel nie mógł zostać osiągnięty za pomocą środków w mniejszym stopniu ograniczających swobodę przepływu.

(por. pkt 116, 117, 122, 125, 139, 140, 150, 151; sentencja)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Swobodny przepływ osób

–

Swoboda przedsiębiorczości

–

Swoboda świadczenia usług

–

Odstępstwa

–

Działalność związana z wykonywaniem władzy publicznej

–

Działalność notariusza

–

Wyłączenie

–

Warunek przynależności państwowej w odniesieniu do dostępu do zawodu notariusza

–

Niedopuszczalność (art. 43 WE, art. 45, akapit pierwszy WE) (por. pkt 55, 57, 58, 60

–

65, 67

–

69, 73, 74, 76

–

78, 80

–

86, 90)

Subject of the case

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 43 WE i 45 WE – Dostęp do zawodu notariusza i jego wykonywanie – Warunek przynależności państwowej – Udział w wykonywaniu władzy publicznej

Sentencja

Sentencja

1) Nakładając warunek przynależności państwowej w odniesieniu do dostępu do zawodu notariusza, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 43 WE.

2) Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

3) Republika Słowenii pokrywa własne koszty postępowania.
Zasada powagi rzeczy osądzonej, która stosowana jest również w postępowaniach w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, oznacza, że powaga rzeczy osądzonej może stanowić przeszkodę w kwestii dopuszczalności skargi, jeżeli w świetle ram faktycznych i prawnych obydwu wchodzących postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego istotnie istnieje tożsamość okoliczności faktycznych i prawnych między owymi dwoma postępowaniami.

Co się tyczy w szczególności dziedziny pomocy państwa, środek prawny przysługujący na podstawie art. 108 ust. 2 akapit drugi TFUE stanowi jedynie wariant skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, dostosowany w specyficzny sposób do szczególnych problemów, jakie pomoc państwa stwarza dla konkurencji na rynku wewnętrznym. W ramach postępowań wszczętych na podstawie art. 258 TFUE istnienie uchybienia powinno być oceniane w świetle sytuacji, w jakiej państwo członkowskie znajdowało się w momencie upływu terminu określonego w uzasadnionej opinii, a zmiany, które nastąpiły w okresie późniejszym, nie mogą być uwzględniane. Dniem właściwym do dokonania oceny uchybienia objętego skargą wniesioną na podstawie art. 108 ust. 2 akapit drugi TFUE jest co do zasady dzień ustalony w decyzji Komisji, której niewykonanie jest przedmiotem sporu. W istocie postanowienie to, w przeciwieństwie do art. 258 TFUE, nie przewiduje postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, w związku z czym Komisja nie wydaje uzasadnionej opinii wyznaczającej zainteresowanemu państwu członkowskiemu termin na zastosowanie się do prawa Unii.

W wypadku gdy Komisja ustaliła termin, aby państwo członkowskie zastosowało się do obowiązków wynikających z decyzji w dziedzinie pomocy państwa i gdy po pierwszej skardze o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, w ramach długich dyskusji, które miały miejsce między stronami w przedmiocie odzyskania spornej pomocy, Komisja ustala nowy termin, to ten ostatni termin jest właściwy do dokonania oceny uchybienia zarzucanego przez Komisję w drugiej sprawie.

W konsekwencji nie można zasadnie utrzymywać, że drugi spór i spór, który został zakończony wyrokiem Trybunału mają taki sam przedmiot, w związku z tym dzień właściwy w drugiej sprawie przypada zdecydowanie później aniżeli dzień, w którym został wydany poprzedni wyrok.

(por. pkt 64, 65, 67–71, 74–78)