ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
O ile to w szczególności na podstawie art. 74 ust. 1 in fine rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w postępowaniu dotyczącym względnej podstawy odmowy rejestracji na stronie, która wnosi sprzeciw wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego w oparciu o wcześniejszy krajowy znak towarowy, spoczywa wykazanie istnienia oraz, w danym przypadku, zakresu ochrony tego znaku, o tyle do Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) należy zbadanie, czy są spełnione przesłanki zastosowania powołanej podstawy odmowy rejestracji. W tym zakresie jest on zobowiązany do zbadania prawdziwości przytoczonych faktów i mocy dowodowej przedstawionych przez strony dowodów.

Urząd może zostać wezwany do wzięcia pod uwagę w szczególności prawa krajowego państwa członkowskiego, w którym wcześniejszy znak towarowy, na którym opiera się sprzeciw, korzysta z ochrony. W takim przypadku powinien on z urzędu zasięgnąć informacji za pomocą środków, które w tym przypadku uzna za stosowne, o prawie krajowym danego państwa członkowskiego, jeżeli takie informacje są niezbędne do oceny przesłanek zastosowania rozpatrywanej podstawy odmowy rejestracji, a zwłaszcza prawdziwości powołanych faktów lub mocy dowodowej przedstawionych dowodów. W istocie ograniczenie podstawy faktycznej badania przeprowadzanego przez Urząd nie wyłącza tego, aby wziął on pod uwagę — poza faktami wyraźnie przedstawionymi przez strony w trakcie postępowania w sprawie sprzeciwu — fakty notoryjne, to znaczy fakty, które mogą być powszechnie znane albo które wynikają z powszechnie dostępnych źródeł. Urząd, jeżeli uzna to za stosowne, może również wezwać strony do dostarczenia mu wskazówek co do określonych kwestii danego prawa krajowego. Natomiast zainteresowana strona nie jest zobowiązana do przedstawienia ze swojej własnej inicjatywy ogólnych informacji dotyczących prawa własności intelektualnej obowiązującego w danym państwie członkowskim.

Badanie stanu faktycznego i dowodów przedstawionych Urzędowi powinno być przeprowadzone z poszanowaniem prawa do obrony stron w postępowaniu w sprawie sprzeciwu oraz prawa do słusznego procesu. A zatem jeżeli zgłaszający wspólnotowy znak towarowy ma wątpliwości dotyczące mocy dowodowej dowodów przedstawionych przez stronę wnoszącą sprzeciw w celu wykazania istnienia powołanego wcześniejszego prawa albo nawet zakresu tego prawa, może je wyrazić podczas postępowania przed Urzędem, który powinien wówczas starannie rozpatrzyć takie uwagi. Urząd nie może jednak uwolnić się od obowiązku dokonania kompleksowej oceny przedstawionych faktów i dowodów, powołując się na to, że to do strony wnoszącej sprzeciw należy przedstawienie mu z jej własnej inicjatywy popiera-jących dowodów w postaci szczegółowych informacji dotyczących prawa państwa członkowskiego, w którym chroniony jest wcześniejszy znak towarowy, na którym został oparty sprzeciw.

(por. pkt 33-38)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru – Słowne znaki towarowe DigiFilm i DigiFilmMaker

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c))

Summary

Mają charakter opisowy w stosunku do towarów i usług objętych zgłoszeniem wspólnotowego znaku towarowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 z punktu widzenia przeciętnego anglojęzycznego konsumenta, właściwie poinformowanego i dostatecznie uważnego, oznaczenia słowne DigiFilm i DigiFilmMaker, o których rejestrację wniesiono, jeśli chodzi o te dwa oznaczenia, dla „nośników pamięci, nośników zapisu, w szczególności urządzeń do zapisu optycznego, zwłaszcza CD‑ROMów, wszystkich ww. towarów również z zapisanymi fotografiami; urządzeń i przyrządów fotograficznych i kinematograficznych (należących do klasy 9); urządzeń do zapisu, przekazu, odtwarzania dźwięku lub obrazu; urządzeń do przetwarzania danych; komputerów; programów komputerowych” oraz dla „zapisywania na nośnikach zapisu, w szczególności zapisywania danych cyfrowych, zwłaszcza danych w postaci obrazu; tworzenia fotografii; robienia odbitek fotografii; prowadzenia »usług online drukowania « fotografii”, należących odpowiednio do klas 9 i 42 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, oraz jeśli chodzi o oznaczenie DigiFilmMaker również dla „urządzeń i automatów do zapisu nośników danych, w szczególności urządzeń do przesyłania danych cyfrowych (w szczególności obrazów) na nośnikach zapisu (w szczególności CD‑ROMach)”, należących do klasy 9 w rozumieniu wyżej wymienionego porozumienia, ponieważ w odczuciu właściwego kręgu odbiorców istnieje konkretny i bezpośredni związek między tymi oznaczeniami a spornymi towarami i usługami.

W istocie, jeśli chodzi po pierwsze o elementy składowe zgłoszonych znaków towarowych, to „digi” stanowi skrót od słowa „digital” (cyfrowy), powszechnie używany, zwłaszcza w języku angielskim, do określenia techniki cyfrowej, „film” jest słowem angielskim oznaczającym w tym języku, jak również w wielu innych, zarówno taśmę [filmową], jak i gotowe dzieło [filmowe] lub jego realizację oraz wreszcie angielskie słowo „maker” (producent), kojarzone z „filmem”, jak w niniejszym przypadku, oznacza producenta filmowego, lecz także, w konkretnym przypadku, urządzenie do produkcji filmów. Po drugie, jeśli chodzi o zgłoszone znaki towarowe w całości, to zestawienia omawianych elementów nie dominują w żaden sposób nad sumą tych elementów. Nie stanowią one też neologizmów o swoistym znaczeniu, a zatem autonomicznych w porównaniu z elementami je tworzącymi.

(por. pkt 28–30, 33, 38)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela identycznego lub podobnego wcześniejszego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Biker Miles” i słowny znak towarowy MILES

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))

Summary

W odczuciu przeciętnego konsumenta Unii Europejskiej istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do oznaczenia graficznego składającego się z dwóch słów zapisanych pogrubioną czcionką: „biker” i „miles”, jak również z elementów graficznych, zwłaszcza rysunku przedstawiającego drogę na planie koła, o którego rejestrację w charakterze wspólnotowego znaku towarowego wniesiono dla „wyposażenia i odzieży dla motocyklistów, tzn. wysokich butów, butów, rękawic, chustek, odzieży przeciwdeszczowej, odzieży na niepogodę, pulowerów, kasków, pasów nerkowych, odzieży skórzanej, odzieży ze sztucznej skóry”, należących do klasy 25 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, oraz w odniesieniu do słownego znaku towarowego MILES, zarejestrowanego wcześniej w charakterze wspólnotowego znaku towarowego dla „odzieży, w tym odzieży sportowej”, należącej do tej samej klasy, ponieważ po pierwsze rozpatrywane towary są identyczne, jako że zgłoszone towary zawierają się w kategorii towarów oznaczonych wcześniejszym znakiem towarowym, i po drugie pozostające w konflikcie oznaczenia są podobne, gdyż z wizualnego punktu widzenia elementy graficzne nie zajmują równorzędnego miejsca z elementami słownymi, a jeśli chodzi o te ostatnie, element słowny „miles”, identyczny z wcześniejszym znakiem towarowym, należy uznać za element dominujący zgłoszonego znaku towarowego, a element słowny „biker”, nawet jeśli stanowi pewien niuans, nie ma istotnej wartości na płaszczyźnie koncepcyjnej.

(por. pkt 26, 37, 42, 45, 48, 53)
Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze – Skarga do sądu wspólnotowego – Osoby uprawnione do wnoszenia skargi i do występowania jako strony w postępowaniu odwoławczym – Wstąpienie cesjonariusza wcześniejszego znaku towarowego w prawa wnoszącego sprzeciw

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 63 ust. 4)

2. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Graficzny znak towarowy zawierający słowa „canal”, „jean”, „co” i „New York” i słowny znak towarowy CANALI

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))

Summary

1. Artykuł 63 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego stanowi, że skargę na decyzję izby odwoławczej „może wnieść każda strona [osoba] uczestnicząca w postępowaniu przed izbą odwoławczą, dla której decyzja ma niekorzystny skutek”.

W zakresie postępowania w sprawie sprzeciwu nowi właściciele wcześniejszego znaku towarowego mogą w związku z tym wnieść skargę do Sądu i powinni zostać dopuszczeni do postępowania w charakterze stron, o ile wykażą, że są właścicielami prawa podniesionego przed Urzędem Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).

W przypadku gdy nowy właściciel wcześniejszego znaku towarowego przedstawił dowód przeniesienia tego znaku towarowego na jego rzecz i gdy w wyniku postępowania przed izbą odwoławczą Urząd zarejestrował to przeniesienie, staje się on stroną postępowania przed Urzędem.

(por. pkt 18–20)

2. W odczuciu przeciętnych konsumentów włoskich nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do oznaczenia graficznego zawierającego poza rysunkiem szachownicy elementy słowne „canal”, „jean”, „co” i „New York”, o którego rejestrację w charakterze wspólnotowego znaku towarowego wniesiono dla „odzieży, obuwia, nakryć głowy”, należących do klasy 25 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, oraz w odniesieniu do słownego znaku towarowego CANALI, zarejestrowanego wcześniej we Włoszech dla towarów i usług należących do klas 3, 6, 9, 14, 16, 18, 20, 25, 34 i 42, ponieważ – mimo że towary objęte zgłoszonym znakiem towarowym są identyczne z towarami oznaczonymi wcześniejszym znakiem towarowym – brak podobieństwa omawianych oznaczeń na płaszczyznach wizualnej, fonetycznej i koncepcyjnej wystarczy, by wykluczyć istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd właściwego kręgu odbiorców, a zatem art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 nie znajduje zastosowania.

(por. pkt 45, 51, 56, 60, 63–65)
Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Zarzuty – Niewystarczające uzasadnienie – Badanie z urzędu przez Sąd

(art. 230 WE)

2. Spójność gospodarcza i społeczna – Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego – Decyzja o cofnięciu pomocy finansowej – Obowiązek uzasadnienia – Zakres – Decyzja nieuwzględniająca okoliczności mogących uzasadnić zwrot wydatków dokonanych przez podmiot krajowy – Niewystarczające uzasadnienie

(art. 253 WE; rozporządzenie Komisji nr 4253/88, art. 24)

Summary

1. Brak lub niewystarczające uzasadnienie stanowi naruszenie istotnych wymogów proceduralnych w rozumieniu art. 230 WE i stanowi bezwzględną przyczynę nieważności, która musi zostać uwzględniona z urzędu przez sąd wspólnotowy.

(por. pkt 46)

2. Uzasadnienie indywidualnej decyzji powodującej negatywne następstwa dla strony powinno w sposób jasny i jednoznaczny ukazywać sposób rozumowania instytucji będącej autorem aktu, tak by umożliwić zainteresowanym poznanie podstaw podjętego środka, a właściwemu sądowi – wykonanie przezeń kontroli.

Zatem niewystarczająco uzasadniona jest decyzja Komisji dotycząca cofnięcia pomocy finansowej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, w zakresie w jakim decyzja ta nie odnosi się do różnych okoliczności faktycznych i argumentów, które mogły mieć znaczenie dla podjęcia decyzji, dotyczących w szczególności pytania, czy takie okoliczności mogły lub nie uzasadnić zwrot wydatków dokonanych przez podmiot pośredniczący przed cofnięciem pomocy, i to mimo że odpowiedź na te pytania jest niezbędna, by Trybunał mógł zbadać zasadność zaskarżonej decyzji.

(por. pkt 47, 48, 60)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Słowne znaki towarowe ALREX i ARTEX

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))

Summary

W odczuciu specjalistów z zakresu medycyny (lekarzy specjalistów, lekarzy ogólnych i aptekarzy) oraz pacjentów istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do oznaczenia słownego ALREX, o którego rejestrację jako wspólnotowego znaku towarowego wniesiono dla „preparatów antyalergicznych, sterydowych i oftalmicznych, tj. kropli do oczu, roztworów, żeli i maści wykorzystywanych do leczenia infekcji i zapaleń oka” należących do klasy 5 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, oraz w odniesieniu do słownych znaków towarowych ARTEX zarejestrowanych wcześniej we Francji, w krajach Beneluksu i w Portugalii dla „specjalistycznego preparatu farmaceutycznego wykorzystywanego w dziedzinie kardiologii; preparatów farmaceutycznych, weterynaryjnych i sanitarnych; materiałów do plombowania zębów i odcisków dentystycznych” należących do tej samej klasy, ponieważ, mając na uwadze, po pierwsze, wysoki stopień podobieństwa omawianych oznaczeń i po drugie, stopień podobieństwa rozważanych towarów, dzielące je różnice nie są wystarczające, aby z punktu widzenia właściwego kręgu odbiorców wykluczyć istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

(por. pkt 46, 58, 61)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze – Odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów Urzędu – Badanie przez izbę odwoławczą – Zakres

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 74)

Summary

Z ciągłości funkcjonalnej między instancjami Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wynika, że w zakresie zastosowania art. 74 ust. 1 in fine rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego izba odwoławcza jest zobowiązana do oparcia swojej decyzji na wszelkich elementach stanu faktycznego i prawnego, które zainteresowana strona przedstawiła bądź to w postępowaniu przed jednostką orzekającą w pierwszej instancji, bądź – jedynie z zastrzeżeniem ust. 2 tego artykułu, dotyczącego okoliczności przedstawionych po terminie – w postępowaniu odwoławczym.

Zatem funkcjonalna ciągłość między instancjami Urzędu nie skutkuje niedopuszczalnością w świetle art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 powoływania się przez stronę na okoliczności faktyczne lub prawne przed izbą odwoławczą, jeżeli strona nie przedstawiła tych okoliczności przed składem orzekającym w pierwszej instancji w terminach do tego wyznaczonych w tej instancji. Funkcjonalna ciągłość między instancjami Urzędu skutkuje – wręcz przeciwnie – tym, że dopuszczalne jest, aby taka strona powołała się na takie okoliczności przed izbą odwoławczą, z zastrzeżeniem stosowania w tej instancji art. 74 ust. 2 tego rozporządzenia.

(por. pkt 37)
Keywords

Summary



Keywords

Rybołówstwo – Ochrona zasobów morskich – Uregulowania dotyczące kwot połowowych – Rozdział pomiędzy państwa członkowskie możliwości połowowych – Zasada względnej równowagi – Uwzględnienie szczególnych potrzeb regionów i ludności zależnych od rybołówstwa – Nieprzyznanie jednostkom praw podmiotowych

(art. 288 akapit drugi WE; akt przystąpienia z 1985 r., art. 161 ust. 1 lit. f); rozporządzenie Rady nr 3760/92, art. 8 ust. 4 pkt i) i ii))

Summary

Zasada względnej równowagi ustanowiona w art. 8 ust. 4 pkt i) oraz ii) rozporządzenia nr 3760/92 ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury – które przewiduje, że Rada rozdziela możliwości połowowe pomiędzy państwa członkowskie w sposób zapewniający względną równowagę działalności połowowej każdego państwa członkowskiego dla każdego z zasobów wchodzących w rachubę – odzwierciedla kryterium rozdziału pomiędzy państwa członkowskie wspólnotowych możliwości połowowych w formie kwot przyznanych państwom członkowskim i nie przyznaje zatem rybakom żadnej gwarancji połowu stałej ilości ryb, jako że wymóg względnej równowagi należy rozumieć w ten sposób, że oznacza on jedynie utrzymanie przez każde państwo członkowskie prawa do stałego udziału procentowego w tym rozdziale.

Podobnie art. 161 ust. 1 lit. f) aktu dotyczącego warunków przystąpienia Hiszpanii i Portugalii ma jedynie na celu rozdział kwoty połowowej sardeli w określonej strefie i nie odnosi się w żaden sposób do sytuacji rybaków sardeli z tych dwóch państw, którzy mogą dokonywać połowów w tej strefie, ani, a fortiori, do zobowiązania Rady do uwzględnienia szczególnej sytuacji tych rybaków przy zezwalaniu na transfer kwoty połowowej sardeli z przyległej strefy do tej strefy.

Wobec tego należy uznać, że zasada względnej równowagi i ww. art. 161 ust. 1 lit. f) identyfikują z wystarczającą precyzją państwa członkowskie jako posiadaczy praw połowowych i definiują treść tych praw, tak iż te przepisy prawne nie mają na celu przyznania jednostkom praw.

W tym zakresie nie ma znaczenia, że zgodnie z motywem trzynastym rozporządzenia nr 3760/92 względna równowaga przewidziana przez to rozporządzenie powinna uwzględniać szczególne potrzeby regionów, których ludność jest w szczególności uzależniona od rybołówstwa i powiązanej z nim działalności, oraz że przy rozdzielaniu możliwości połowowych między państwa członkowskie – w przypadku każdego z zasobów wchodzących w rachubę – Rada ma obowiązek pogodzenia interesów reprezentowanych przez każde państwo członkowskie, w szczególności w zakresie jego tradycyjnej działalności połowowej i, w razie potrzeby, jego ludności oraz lokalnych gałęzi przemysłu zależnych od rybołówstwa. W istocie tradycyjne prawa połowowe są nabyte na rzecz państw członkowskich, z wykluczeniem indywidualnych armatorów, tak iż nie mogą się oni powołać na prawo podmiotowe, którego naruszenie otwierałoby drogę do dochodzenia roszczenia o naprawienie szkody na podstawie art. 288 akapit drugi WE.

(por. pkt 87, 89, 91, 93–96)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Słowne znaki towarowe TRAVATAN i TRIVASTAN

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))

Summary

Istnieje w odczuciu konsumentów końcowych, lekarzy i farmaceutów włoskich prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do oznaczenia słownego TRAVATAN, o którego rejestrację jako wspólnotowego znaku towarowego wniesiono dla „oftalmicznych preparatów farmaceutycznych”, należących do klasy 5 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, oraz w odniesieniu do słownego znaku towarowego TRIVASTAN, zarejestrowanego wcześniej we Włoszech dla „obwodowego środka rozszerzającego naczynia krwionośne przeznaczonego do leczenia obwodowych i mózgowych zaburzeń naczyń krwionośnych oraz nieprawidłowości naczyń krwionośnych oka i ucha”, należącego do tej samej klasy.

Po pierwsze z uwagi na to, że produkt oznaczony wcześniejszym znakiem towarowym może być w istocie wykorzystywany w leczeniu nieprawidłowości naczyń krwionośnych oka, nawet jeśli nie jest on przeznaczony do ogólnego leczenia problemów naczyniowych, należy go uznać za analogiczny z oftalmicznym preparatem farmaceutycznym, ponieważ w obu przypadkach mamy do czynienia z zaburzeniami oka. Po drugie istnieje znaczne podobieństwo wizualne i fonetyczne spornych oznaczeń.

(por. pkt 60, 75, 76)
Keywords

Summary



Keywords

Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Decyzja 2001/822 w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich – Decyzja w sprawie odmowy przyznania odstępstwa od tej decyzji dotyczącej reguł pochodzenia stosowanych dla cukru z Antyli Niderlandzkich – Naruszenie obowiązku uzasadnienia

(art. 253 WE; decyzja Rady 2001/822, załącznik III, art. 37; decyzja Komisji 2003/34)

Summary

Uzasadnienie, jakiego wymaga art. 253 WE, powinno być dostosowane do charakteru rozpatrywanego aktu i opisywać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie instytucji, która wydała akt, pozwalając zainteresowanym poznać podstawy podjętej decyzji, a właściwemu sądowi dokonać jego kontroli. Wymóg uzasadnienia należy oceniać w odniesieniu do konkretnej sytuacji, w szczególności do treści aktu, charakteru przywołanych zarzutów, a także interesu, jaki w uzyskaniu informacji mogą mieć adresaci aktu lub inne osoby, których dotyczy on bezpośrednio i indywidualnie. Nie ma wymogu, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne elementy faktyczne i prawne, ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu spełnia wymogi art. 253 WE, winna opierać się nie tylko na jego brzmieniu, ale także uwzględniać okoliczności jego wydania, jak również całość przepisów prawa regulujących daną dziedzinę.

Nie spełnia wymogów art. 253 WE decyzja Komisji w sprawie odmowy przyznania odstępstwa od decyzji 2001/822 w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) w odniesieniu do reguł pochodzenia stosowanych dla cukru z Antyli Niderlandzkich, która nie pozwala, po pierwsze, na określenie w sposób wystarczająco jasny motywów, które doprowadziły Komisję do wniosku, że reguły w dziedzinie kumulacji pochodzenia umożliwiają rozwiązanie problemu i że używanie cukru z Gujany nie doprowadziłoby do zaprzestania działalności przez producenta, następnie, na stwierdzenie, czy art. 37 ust. 3 lit. b) załącznika III do decyzji KTZ dotyczącej warunków przyznania odstępstwa od reguł pochodzenia został zastosowany przez Komisję, czy też nie, i wreszcie na określenie zastosowanej przez Komisję metody obliczenia wartości dodanej cukru z Gujany w ramach ewentualnego zastosowania art. 37 ust. 7 tego załącznika.

(por. pkt 20, 42, 43, 45, 49)