Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze – Skarga do sądu wspólnotowego – Właściwość Sądu – Ponowne badanie stanu faktycznego w świetle dowodów przedstawionych po raz pierwszy przed Sądem – Wyłączenie

(regulamin Sądu, art. 135 § 4; rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 63)

2. Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Przedmiot sporu – Oznaczenie – Zmiana w toku postępowania – Zakaz

(regulamin Sądu, art. 44 § 1 i art. 48 § 2)

3. Wspólnotowy znak towarowy – Procedura – Badanie stanu faktycznego z urzędu – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Ograniczenie badania do stanu faktycznego, dowodów i argumentów przedstawionych przez strony – Obowiązek uznania przez Urząd za ustalone okoliczności powołanych przez stronę, które nie zostały zakwestionowane przez drugą stronę – Brak

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 74 ust. 1)

4. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Słowne znaki towarowe MOBILIX i OBELIX

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))

5. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Podobieństwo rozpatrywanych znaków towarowych – Możliwość neutralizowania podobieństw wizualnych i fonetycznych przez różnice konceptualne – Przesłanki

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))

6. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Renoma wcześniejszego znaku towarowego – Wpływ

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))

Summary

1. Skarga do Sądu na decyzję izby odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) ma na celu kontrolę zgodności tej decyzji z prawem w rozumieniu art. 63 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. W sporach o stwierdzenie nieważności zgodność z prawem zaskarżonego aktu należy oceniać na podstawie stanów faktycznego i prawnego, istniejących w chwili wydania tego aktu. W konsekwencji zadaniem Sądu nie jest ponowne rozpoznanie stanu faktycznego w świetle dokumentów przedłożonych przed nim po raz pierwszy. W istocie dopuszczenie takich środków dowodowych byłoby sprzeczne z art. 135 § 4 regulaminu Sądu, zgodnie z którym pisma stron nie mogą zmieniać przedmiotu sporu przed izbą odwoławczą. W rezultacie środki dowodowe przedstawione po raz pierwszy przed Sądem są niedopuszczalne.

(por. pkt 16)

2. Zgodnie z art. 44 § l regulaminu Sądu w skardze strona skarżąca ma obowiązek określenia przedmiotu sporu i przedstawienia powołanych zarzutów. Nawet jeśli art. 48 § 2 tego regulaminu pozwala w pewnych przypadkach na podniesienie nowych zarzutów w toku postępowania, to przepisu tego w żadnym wypadku nie można rozumieć jako pozwalającego stronie skarżącej na wniesienie nowych żądań i w ten sposób zmianę przedmiotu sporu.

(por. pkt 28)

3. Zgodnie z art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w postępowaniu odnoszącym się do względnych podstaw odmowy rejestracji Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) ogranicza się w swym badaniu do podniesionych przez strony zarzutów i wniosków.

Przepis ten ogranicza badanie przeprowadzone przez Urząd w dwojakim zakresie. Po pierwsze, dotyczy ono faktycznej podstawy decyzji Urzędu, a mianowicie stanu faktycznego i dowodów, na których może ona zostać prawomocnie oparta, po drugie zaś – prawnej podstawy jego decyzji, a mianowicie przepisów, które rozpatrująca instancja jest zobowiązana stosować. A zatem izba odwoławcza może oprzeć swoją decyzję w sprawie odwołania od decyzji kończącej postępowanie w sprawie sprzeciwu jedynie na względnych podstawach odmowy rejestracji podniesionych przez zainteresowaną stronę oraz na faktach i dowodach przez nią przedstawionych.

W tym względzie z art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 wynika, że w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu Urząd nie może dokonać badania stanu faktycznego z urzędu, co nie oznacza jednakże, że zobowiązany jest on przyjąć za ustalone podniesione przez stronę kwestie, które nie zostały podważone przez drugą stronę postępowania. Przepis ten wiąże Urząd jedynie co do stanu faktycznego, dowodów i uwag, na których opiera on swą decyzję.

(por. pkt 32–34)

4. Nie występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd przeciętnego konsumenta w Unii Europejskiej w związku ze współistnieniem oznaczenia słownego MOBILIX, zgłoszonego w charakterze wspólnotowego znaku towarowego dla towarów i usług związanych niemal wyłącznie z telekomunikacją pod wszelkimi postaciami, należących do klas 9, 16, 35, 37, 38 i 42 porozumienia nicejskiego, oraz słownego znaku towarowego OBELIX, zarejestrowanego wcześniej jako wspólnotowy znak towarowy dla towarów i usług należących do klas 9, 16, 28, 35, 41 i 42.

Jeśli chodzi o porównanie na płaszczyźnie koncepcyjnej, to słowa „mobilix” i „obelix” nie posiadają semantycznego znaczenia w żadnym z oficjalnych języków Unii Europejskiej. Jednakże podczas gdy pojęcie „mobilix” może być łatwo postrzegane jako odnośnik do czegoś ruchomego lub mobilności, to pojęcie „obelix”, nawet jeśli nazwa została zarejestrowana jako słowny znak towarowy, czyli bez wizualnego odniesienia do postaci z komiksu, jest bez trudu identyfikowane przez przeciętnych odbiorców z korpulentną postacią z serii komiksu, szeroko znanego w całej Unii Europejskiej, która przeżywa przygody u boku Asterixa. To konkretne odniesienie do popularnej postaci czyni w odczuciu odbiorców mało prawdopodobną możliwość pomyłki koncepcyjnej z innymi, mniej lub bardziej podobnymi, pojęciami. Ponieważ oznaczenie OBELIX ma jasne i określone znaczenie, różnice koncepcyjne dzielące sporne oznaczenia mogą neutralizować podobieństwa fonetyczne i ewentualne podobieństwa wizualne.

Zatem, przyjmując nawet, że pomiędzy towarami i usługami, których dotyczą występujące w sprawie znaki towarowe, występuje podobieństwo, jedna z bezwzględnych przesłanek stosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego nie została spełniona.

(por. pkt 57, 62, 79–81, 86, 87)

5. Przy ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego podobieństwa wizualne i fonetyczne pomiędzy dwoma oznaczeniami słownymi mogą być w określonych okolicznościach neutralizowane przez różnice konceptualne dzielące te oznaczenia. Taka neutralizacja wymaga, aby przynajmniej jedno z omawianych oznaczeń posiadało z perspektywy właściwego kręgu odbiorców jasne i określone znaczenie, tak że odbiorcy ci są w stanie uchwycić je w sposób natychmiastowy.

(por. pkt 80)

6. Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego zakłada identyczność lub podobieństwo oznaczeń oraz to, że pomiędzy oznaczonymi towarami i usługami a renomą znaku towarowego występuje element, który należy uwzględnić w ramach oceny, jeżeli podobieństwo oznaczeń lub towarów i usług jest wystarczające, aby spowodować prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Natomiast, jeśli sporne oznaczenia nie mogą zostać uznane za identyczne lub podobne, fakt, iż wcześniejszy znak towarowy jest szeroko znany lub cieszy się renomą w Unii Europejskiej, nie może wpływać na całościową ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

(por. pkt 84)