Sprawa C‑140/13

Annett Altmann i in.

przeciwko

Bundesanstalt für Finanzdienstleistungsaufsicht

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym

złożony przez Verwaltungsgericht Frankfurt am Main)

„Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Dyrektywa 2004/39/WE — Artykuł 54 — Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej spoczywający na krajowych organach nadzoru finansowego — Informacje dotyczące przedsiębiorstwa inwestycyjnego w stanie likwidacji, które dopuściło się oszustw”

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 listopada 2014 r.

Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda świadczenia usług – Rynki instrumentów finansowych – Dyrektywa 2004/39 – Żądanie udzielenia informacji w ramach postępowania administracyjnego – Informacje dotyczące przedsiębiorstwa inwestycyjnego w stanie likwidacji, które zachowywało się w sposób oszukańczy – Sytuacja nieobjęta ani zakresem prawa karnego, ani ramami postępowania w sprawach cywilnych lub gospodarczych w rozumieniu art. 54 dyrektywy – Możliwość powołania się przez krajowy organ nadzoru finansowego na obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej

(dyrektywa 2004/39 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 54 ust. 1, 2)

Artykuł 54 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/39 w sprawie rynków instrumentów finansowych, należy interpretować w ten sposób, że krajowy organ nadzoru może w ramach postępowania administracyjnego powołać się na obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej wobec osoby, która poza przypadkiem objętym zakresem prawa karnego lub poza ramami postępowania w sprawach cywilnych lub gospodarczych zwróciła się do niego o dostęp do informacji dotyczących przedsiębiorstwa inwestycyjnego, znajdującego się w stanie likwidacji, nawet wówczas, gdy istota koncepcji działalności gospodarczej tego przedsiębiorstwa polegała na oszustwie inwestycyjnym na szeroką skalę i świadomym szkodzeniu inwestorom, a niektóre osoby odpowiedzialne za rzeczone przedsiębiorstwo zostały skazane na kary pozbawienia wolności.

W istocie to w celu ochrony nie tylko bezpośrednio zainteresowanych przedsiębiorstw, lecz również prawidłowego funkcjonowania rynku instrumentów finansowych Unii art. 54 ust. 1 dyrektywy 2004/39 nakłada jako ogólną zasadę obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej. Szczególne przypadki, w których ogólny zakaz ujawniania poufnych informacji objętych tajemnicą zawodową nie sprzeciwia się ich przekazaniu lub wykorzystaniu, są wymienione w szczegółowy sposób we wspomnianym art. 54. Wynika stąd, że ogólny zakaz ujawnienia poufnych informacji nie podlega wyjątkom poza sytuacjami przewidzianymi szczegółowo w rzeczonym artykule. Jeśli chodzi o informacje dotyczące przedsiębiorstw inwestycyjnych w stanie upadłości lub przymusowej likwidacji, można odstąpić od obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej, bez uszczerbku dla przypadków objętych prawem karnym wyłącznie wtedy, gdy informacje poufne nie dotyczą stron trzecich, ujawnienie tych informacji następuje w ramach postępowań w sprawach cywilnych lub gospodarczych i informacje te są niezbędne do przeprowadzenia tychże postępowań.

(por. pkt 33–35, 38, 42; sentencja)

Sprawa C‑140/13

Annett Altmann i in.

przeciwko

Bundesanstalt für Finanzdienstleistungsaufsicht

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym

złożony przez Verwaltungsgericht Frankfurt am Main)

„Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Dyrektywa 2004/39/WE — Artykuł 54 — Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej spoczywający na krajowych organach nadzoru finansowego — Informacje dotyczące przedsiębiorstwa inwestycyjnego w stanie likwidacji, które dopuściło się oszustw”

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 listopada 2014 r.

Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Rynki instrumentów finansowych — Dyrektywa 2004/39 — Żądanie udzielenia informacji w ramach postępowania administracyjnego — Informacje dotyczące przedsiębiorstwa inwestycyjnego w stanie likwidacji, które zachowywało się w sposób oszukańczy — Sytuacja nieobjęta ani zakresem prawa karnego, ani ramami postępowania w sprawach cywilnych lub gospodarczych w rozumieniu art. 54 dyrektywy — Możliwość powołania się przez krajowy organ nadzoru finansowego na obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej

(dyrektywa 2004/39 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 54 ust. 1, 2)

Artykuł 54 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/39 w sprawie rynków instrumentów finansowych, należy interpretować w ten sposób, że krajowy organ nadzoru może w ramach postępowania administracyjnego powołać się na obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej wobec osoby, która poza przypadkiem objętym zakresem prawa karnego lub poza ramami postępowania w sprawach cywilnych lub gospodarczych zwróciła się do niego o dostęp do informacji dotyczących przedsiębiorstwa inwestycyjnego, znajdującego się w stanie likwidacji, nawet wówczas, gdy istota koncepcji działalności gospodarczej tego przedsiębiorstwa polegała na oszustwie inwestycyjnym na szeroką skalę i świadomym szkodzeniu inwestorom, a niektóre osoby odpowiedzialne za rzeczone przedsiębiorstwo zostały skazane na kary pozbawienia wolności.

W istocie to w celu ochrony nie tylko bezpośrednio zainteresowanych przedsiębiorstw, lecz również prawidłowego funkcjonowania rynku instrumentów finansowych Unii art. 54 ust. 1 dyrektywy 2004/39 nakłada jako ogólną zasadę obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej. Szczególne przypadki, w których ogólny zakaz ujawniania poufnych informacji objętych tajemnicą zawodową nie sprzeciwia się ich przekazaniu lub wykorzystaniu, są wymienione w szczegółowy sposób we wspomnianym art. 54. Wynika stąd, że ogólny zakaz ujawnienia poufnych informacji nie podlega wyjątkom poza sytuacjami przewidzianymi szczegółowo w rzeczonym artykule. Jeśli chodzi o informacje dotyczące przedsiębiorstw inwestycyjnych w stanie upadłości lub przymusowej likwidacji, można odstąpić od obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej, bez uszczerbku dla przypadków objętych prawem karnym wyłącznie wtedy, gdy informacje poufne nie dotyczą stron trzecich, ujawnienie tych informacji następuje w ramach postępowań w sprawach cywilnych lub gospodarczych i informacje te są niezbędne do przeprowadzenia tychże postępowań.

(por. pkt 33–35, 38, 42; sentencja)