ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

Zarzut pierwszy, zgodnie z którym zaskarżona decyzja zawiera błędy proceduralne i materialne z powodu następujących szczególnych uchybień w niej zawartych: — Zaskarżona decyzja narusza art. 22 ust. 6 i art. 28 ust. 2 rozporządzenia SRM (1), ponieważ: a) koszty nie stanowią uzasadnionych kosztów właściwych poniesionych w związku z zastosowaniem instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub w związku z wykonaniem uprawnień w tym zakresie; b) SRB nie podjęła właściwej decyzji co do sposobu, w jaki koszty są przez nią odzyskiwane oraz powinna była obciążyć kosztami instytucję objętą restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, a zatem pośrednio nabywcę; c) art. 28 ust. 2 rozporządzenia SRM zezwala jedynie SRB na wydawanie krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instrukcji dotyczących aspektów wykonania programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, podczas gdy koszty, do których odnosi się zaskarżona decyzji są kosztami związanymi z postępowaniem prowadzącym do wydania decyzji w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji; oraz d) rozporządzenie SRM nie upoważnia SRB do uzyskania porady prawnej lub innej porady na koszt jednostki poddanej nadzorowi lub jej udziałowców. — Odwołanie się do zewnętrznych doradców narusza art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który stanowi, że każdy ma prawo do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia swojej sprawy przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii, a nie przez zewnętrznych doradców. — Koszty, którymi została obciążona strona skarżąca na mocy zaskarżonej decyzji zostałyby w każdym razie pokryte przez regularne składki na wydatki administracyjne SRB wnoszone przez każdą nadzorowaną instytucję. — Ze szczególnych zasad umożliwiających odzyskanie kosztów z tytułu doradztwa prawnego w określonych okolicznościach wynikałoby a contrario, że takie koszty co do zasady nie mogą być odzyskane. — Koszty nie zostały poniesione we właściwy i racjonalny sposób. — Niektóre koszty dotyczą kwestii związanych z prawem chorwackim. Wyłącznie krajowe władze i krajowe organy sądowe są upoważnione do wykładni i stosowania prawa chorwackiego. — Niektóre koszty dotyczą kwestii związanych z sankcjami, które nie są objęte uprawnieniami SRB.
1.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ Komisja nie zapewniła dostępu do informacji z odpowiednich baz danych, które uznaje się za dokumenty objęte zakresem żądań strony skarżącej, a także Komisja nie zidentyfikowała wszystkich dokumentów objętych zakresem żądań strony skarżącej ani nie zapewniła do nich dostępu, włączając w to dokumenty pośrednie zawierające informacje pochodzące z odpowiednich baz danych.
C 482/29

Skarga wniesiona w dniu 31 października 2022 r. – Nagolimad – Serviços Internacionais/Komisja

(Sprawa T-668/22)

(2022/C 482/38)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Nagolimad – Serviços Internacionais, SA (Funchal, Portugalia) (przedstawiciele: M. Afonso i J. Ferreira Faria, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2020) 8550 final z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie systemu pomocy SA.21259 (2018/C) (ex 2018/NN) wdrożonego przez Portugalię na rzecz Zona Franca de Madeira (ZFM) – Schemat III;

— obciążenie Komisji kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów, które co do zasady są identyczne jak zarzuty podniesione w sprawie T-553/22 Thorn Investments/Komisja, lub do nich podobne.
2.

W odniesieniu do „działalności w zakresie bioenergii leśnej” strona skarżąca podnosi sześć zarzutów, twierdząc, że zaskarżona decyzja jest wadliwa z powodu: — oczywistych błędów w ocenie obarczających wniosek, że kryterium w postaci „istotnego wkładu w łagodzenie zmian klimatu” jest właściwe dla ustalenia, że dana działalność w istotnym stopniu przyczynia się do łagodzenia zmian klimatu; — naruszeń prawa w odniesieniu do standardów ustalania technicznych kryteriów kwalifikacji; — oczywistych błędów w ocenie prowadzących do uznania, że podstawą kryterium w postaci „istotnego wkładu w łagodzenie zmian klimatu” w odniesieniu do działalności w zakresie bioenergii leśnej są rozstrzygające dowody naukowe i zasada ostrożności; — oczywistych błędów w ocenie prowadzących do ustalenia, że kryterium „nie czyń poważnych szkód”, w odniesieniu do działalności w zakresie bioenergii leśnej gwarantuje, że ta działalność nie wyrządza poważnych szkód innym celom środowiskowym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 z dnia 18 czerwca 2020 r. (1).; — naruszeń prawa i oczywistych błędów w ocenie w odniesieniu do kryteriów dotyczących istotnego wkładu w adaptację do zmian klimatu; — naruszeń prawa i błędów w ocenie w zakresie stosowania porozumienia paryskiego i Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że EBC nieprawidłowo zinterpretował i zastosował art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej poprzez błędne przyjęcie, że prawo dostępu każdej osoby do jej akt na podstawie art. 41 ust. 2 lit. b) karty ogranicza się do możliwości przeglądania akt, aby być w stanie wykonywać prawo do bycia wysłuchanym w odniesieniu do konkretnej podlegającej zaskarżeniu decyzji w rozumieniu art. 263 TFUE, nad którą obecnie pracuje odpowiednia instytucja. Skarżąca twierdzi, że prawo z art. 41 ust. 2 lit. b) karty ustanawia szerszą zasadę, iż organy administracji powinny być przejrzyste dla tych, których administrowanie dotyczy, i znajduje odzwierciedlenie w fakcie, że w przeciwieństwie do art. 41 ust. 2 lit. a) i art. 41 ust. 2 lit. c), art. 41 ust. 2 b) nie został ograniczony poprzez odniesienie do decyzji.
C 482/28

Skarga wniesiona w dniu 27 października 2022 r. – Seopult/Komisja

(Sprawa T-660/22)

(2022/C 482/37)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Seopult LTD (Limassol, Cypr) (przedstawiciele: A. Gaspar Schwalbach, C. Pinto Xavier i M. Cotrim, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności art. 1, 4 i 5 decyzji Komisji z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie systemu pomocy SA.21259 (2018/C) (ex 2018/NN) wdrożonego przez Portugalię na rzecz Zona Franca de Madeira (ZFM) – Schemat III;

— obciążenie Komisji Europejskiej wszystkimi kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca podnosi trzy zarzuty na poparcie skargi, które co do zasady są identyczne jak zarzuty podniesione w ramach sprawy T-588/22 Renco Valore/Komisja, lub są do nich podobne.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady Unii Europejskiej z dnia 5 lipca 2022 r. (SGS 22/00149) w sprawie wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej zgodnie z tytułem IV rozporządzenia o konwencji z Aarhus w odniesieniu do rozporządzenia Rady (UE) 2022/109 z dnia 27 stycznia 2022 r. w sprawie ustalenia uprawnień do połowów na rok 2022 w odniesieniu do niektórych stad ryb i grup stad ryb, mających zastosowanie w wodach Unii oraz, dla unijnych statków rybackich, w niektórych wodach nienależących do Unii (Dz.U. L 21 z 27.1.2022 r., s. 1), oraz
1.

Zarzut pierwszy dotyczy tego, że podstawą zaskarżonej decyzji jest oczywisty błąd w ocenie. Strona skarżąca posiada pozwolenie na dopuszczenie do obrotu odrębnego produktu leczniczego VOCABRIA, które Komisja Europejska przyznała skarżącej w dniu 17 grudnia 2020 r. Podstawą zaskarżonej decyzji Europejskiej Agencji Leków (dalej „EMA”) jest pogląd EMA, że APRETUDE jest tym samym produktem leczniczym co VOCABRIA. EMA uważa zatem, że strona skarżąca w pierwszej kolejności powinna zwrócić się do Komisji w trybie art. 82 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (2) z wnioskiem o dopuszczenie produktu leczniczego do obrotu, a następnie złożyć wniosek o dopuszczenie do obrotu APRETUDE. EMA dopuściła się oczywistego błędu w ocenie uznając, że APRETUDE jest tym samym produktem leczniczym co VOCABRIA. Różnice pomiędzy wskazaniami dla APRETUDE i VOCABRIA (a tym samym profilami bezpieczeństwa i skuteczności obu produktów), ich mocami i prezentacją powodują, że nie mogą one być uznane pod względem prawnym za ten sam produkt leczniczy. W związku z tym zaskarżona decyzja jest oparta na oczywistym błędzie i należy stwierdzić jej nieważność.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Parlament naruszył przewidziany w art. 98 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 (1) z dnia 18 lipca 2018 r. pięcioletni termin, w którym nota obciążeniowa powinna zostać wysłana zgodnie z procedurą określoną w art. 68 przepisów wykonawczych do statutu posła do Parlamentu Europejskiego, jako że od dnia 17 czerwca 2016 r. Parlament był w stanie dochodzić swojej wierzytelności od strony skarżącej i posiadał wszystkie potwierdzające dokumenty księgowe dotyczące tej wierzytelności, ale do dnia 27 lipca 2022 r. nie wysłał stronie skarżącej noty obciążeniowej.
C 463/58

Skarga wniesiona w dniu 15 października 2022 r. – C. & S./EUIPO – Scuderia AlphaTauri (CS jeans your best fashion partner)

(Sprawa T-645/22)

(2022/C 463/85)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: C. & S. Srl (Umbertide, Włochy) (przedstawiciel: adwokat E. Montelione)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Scuderia AlphaTauri SpA (Faenza, Włochy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „CS jeans your best fashion partner” – unijny znak towarowy nr 9 387 986

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 sierpnia 2022 r. w sprawie R 182/2022-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesiony zarzut
—

poprzez niezbadanie co do istoty skargi złożonej do niej przez skarżącą względem sposobu, w jaki EASME działała przy wykonaniu umowy o przyznanie pomocy, oraz
C 7/45

Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2022 r. – Meta Platforms Ireland/EROD

(Sprawa T-682/22)

(2023/C 7/54)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Meta Platforms Ireland Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: H.G. Kamann, F. Louis, A. Vallery, adwokaci, P. Nolan, B. Johnston, C. Monaghan, D. Breatnach, Solicitors, D. McGrath, A. Fitzpatrick, I. McGrath, SC, i E. Egan McGrath, Barrister at Law)

Strona pozwana: Europejska Rada Ochrony Danych

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności – całości lub mających znaczenie fragmentów – wiążącej decyzji EROD 2/2022 z dnia 28 lipca 2022 r., w której stwierdzono, że Meta Ireland naruszyła niektóre wymogi określone w rozporządzeniu 2016679 (RODO); oraz

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący przekroczenia przez EROD kompetencji przyznanych jej na podstawie art. 65 RODO.

2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez EROD art. 6 ust. 1 lit. f) RODO poprzez błędną wykładnię i błędne zastosowanie tego przepisu, polegające na niedokonaniu należytego wyważenia interesów, nieuwzględnieniu prawnie uzasadnionych interesów osób, których dotyczą dane, oraz nieokreśleniu prawnie uzasadnionego interesu.

3. Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez EROD prawa do dobrej administracji przewidzianego w art. 41 karty poprzez brak uwzględnienia przysługującego Meta Ireland prawa do bycia wysłuchaną oraz ciążących na EROD obowiązków w zakresie przeprowadzenia wyczerpującej, sprawiedliwej i bezstronnej oceny oraz przedstawienia odpowiedniego uzasadnienia.
—

Skarżąca zarzuca, że wobec wskazania jej przez CSM, instytucję, która ma wiedzę co do całej kariery C. Giuffridy, ponieważ jest w posiadaniu jej akt osobowych i która na podstawie tej wiedzy dokonała jej wskazania, Kolegium Prokuratorów Europejskich nie uwzględniło tej decyzji nawet nie ubiegając się o uzyskanie jakichkolwiek informacji od instytucji włoskich, co stanowi naruszenie art. 1 ust. 2 decyzji Kolegium 013/2020 w sprawie procedury naboru delegowanych prokuratorów europejskich.
3.

Zarzut trzeci dotyczy tego, że Komisja popełniła błąd w ustaleniach faktycznych, dopuszczając się kilku oczywistych błędów przy ocenie wniosku skarżącej, a mianowicie: — po pierwsze – błędu w zakresie oceny szóstego kryterium wyboru, dotyczącego „jakości i efektywności przeprowadzenia działania”; — po drugie – błędu w zakresie dwukrotnego ukarania polegającego na tym, że Komisja sformułowała taką samą negatywną uwagę dotyczącą wniosku skarżącej w ramach dwóch różnych kryteriów wyboru i w związku z tym dwukrotnie odjęła punkty za to samo uchybienie; — po trzecie i posiłkowo, na wypadek gdyby Sąd stwierdził, wbrew temu, co utrzymuje skarżąca w ramach części drugiej zarzutu pierwszego, że Komisja była uprawniona do oceny wniosku skarżącej pod kątem kryterium wyboru nr 7 – błędu w zakresie oceny kryterium wyboru nr 7 dotyczącego oceny „wkładu w zwiększenie wydajności w całym cyklu życia produktów i technologii obronnych, z uwzględnieniem opłacalności i możliwości osiągania synergii w procesach zamawiania, utrzymania i wycofania”; — po czwarte i posiłkowo, na wypadek gdyby Sąd stwierdził, wbrew temu, co utrzymuje skarżąca w ramach części drugiej zarzutu pierwszego, że Komisja była uprawniona do oceny wniosku skarżącej pod kątem kryterium wyboru nr 8 – błędu w zakresie oceny kryterium wyboru nr 8 dotyczącego oceny „wkładu w dalszą integrację europejskiego przemysłu obronnego w całej Unii poprzez wykazanie przez odbiorców, że państwa członkowskie zobowiązały się do wspólnego wykorzystywania – w sposób skoordynowany – produktu końcowego lub technologii końcowej, bycia właścicielami tego produktu końcowego lub technologii końcowej lub ich utrzymywania”.
1.

Zarzut pierwszy dotyczy przekroczenia przez Komisję granic przysługującego jej uznania poprzez zastosowanie sztucznej i arbitralnej metody oceny, która jest sprzeczna z kluczowymi celami projektu rozwiązań w zakresie endoatmosferycznego systemu przechwytywania (zwanego dalej „projektem EATMI”). Projekt EATMI ma na celu przyznanie dotacji w wysokości 100 mln EUR z Europejskiego Funduszu Obronnego (zwanego dalej „EFO”) na fazę koncepcyjną rozwiązań w zakresie systemu przechwytywania hipersonicznych pocisków i szybowców. Ten nowy rodzaj broni powietrznej, którego do dziś nie można zwalczać przy pomocy istniejących systemów obrony powietrznej, został po raz pierwszy wykorzystany przez Rosję w trakcie jej inwazji na Ukrainę. W kontekście zwiększonej niepewności geopolitycznej stwarza on niespotykane dotąd, zmieniające dotychczasowe zasady i być może egzystencjalne zagrożenie dla integralności i bezpieczeństwa państw członkowskich i obywateli Unii. Wymaga on nowego podejścia do tworzenia obrony powietrznej. Tymczasem przyjęta przez Komisję metoda oceny odbiega od tego celu: — Po pierwsze, Komisja zastosowała identyczną standardową metodę ważenia do wszystkich projektów w ramach EFO z 2021 r., nie uwzględniając kluczowego znaczenia projektu EATMI; — Po drugie, Komisja oceniła przedłożone przez wnioskodawców wnioski niemal wyłącznie na podstawie ogólnych względów wspólnych dla wszystkich projektów w ramach EFO z 2021 r., które to względy są pozbawione znaczenia lub wręcz sprzeczne z celami projektu EATMI; — Poprzez zastosowanie tej sztucznej i arbitralnej metody Komisja przekroczyła granice przysługującego jej uznania, ograniczając w ten sposób zdolność Unii do wspierania przyjęcia autonomicznej odpowiedzi na zagrożenia hipersoniczne.
—

stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2022/1530 z dnia 14 września 2022 r. (1). w zakresie, w jakim postanowiono w niej, że decyzja Rady 2014/145/WPZiB z dnia 17 marca 2014 r., zmieniona decyzją (WPZiB) 2022/582 z dnia 8 kwietnia 2022 r., którą włączono nazwisko skarżącego do załącznika do decyzji 2014/145, ma obowiązywać do dnia 15 marca 2023 r.;
C 24/50

Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2022 r. – Lycatelcom/Komisja

(Sprawa T-685/22)

(2023/C 24/66)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Lycatelcom, Lda (Zona Franca da Madeira) (Funchal, Portugalia) (przedstawiciele: S. Gemas Donário i S. Soares, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2020) 8550 final z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie systemu pomocy SA.21259 (2018/C) (ex 2018/NN) wdrożonego przez Portugalię na rzecz Zona Franca de Madeira (ZFM)– Schemat III;

— obciążenie Komisji kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca podnosi pięć zarzutów na poparcie skargi, które co do zasady są identyczne jak zarzuty podniesione w ramach sprawy T-553/22, Thorn Investments/Komisja, lub są do nich podobne.
C 24/65

Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2022 r. – Kozitsyn / Rada

(Sprawa T-731/22)

(2023/C 24/90)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Andrey Anatolyevich Kozitsyn (Verkhnyaya Pyshma, Rosja) (przedstawiciel: adwokat J. Grand d’Esnon)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2022/1530 z dnia 14 września 2022 r. (1), co się tyczy M. Kozitsyna, a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/1529 z dnia 14 września 2022 r. (2), co się tyczy M. Kozistyna; i w związku z powyższym,

— stwierdzenie niezgodności z prawem art. 2 ust. 1 lit. g) decyzji Rady 2014/145/WPZiB oraz art. 3 ust. 1 lit. g) rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014; i

— odstąpienie od stosowania tych przepisów ze względu na ich niezgodność z prawem lub co najmniej stwierdzenie niezgodności z prawem stosowania tych przepisów do M. Kozitsyna; w każdym wypadku,

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania zgodnie z art. 140 lit. b) regulaminu postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi osiem zarzutów, które są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-234/22, Ismailova/Rada, lub do nich podobne.

(1) Decyzja Rady (WPZiB) 2022/1530 z dnia 14 września 2022 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 239, s. 149).

(2) Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2022/1529 z dnia 14 września 2022 r. wykonujące rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 239, s. 1).
C 24/51

Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2022 r. – Standbycom/Komisja

(Sprawa T-687/22)

(2023/C 24/68)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Standbycom, Unipessoal, Lda (Zona Franca da Madeira) (Funchal, Portugalia) (przedstawiciele: S. Gemas Donário i S. Soares, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2020) 8550 final z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie systemu pomocy SA.21259 (2018/C) (ex 2018/NN) wdrożonego przez Portugalię na rzecz Zona Franca de Madeira (ZFM)– Schemat III;

— obciążenie Komisji kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca podnosi pięć zarzutów na poparcie skargi, które co do zasady są identyczne jak zarzuty podniesione w ramach sprawy T-553/22, Thorn Investments/Komisja, lub do nich podobne.
C 24/49

Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2022 r. – Norwood/Komisja

(Sprawa T-684/22)

(2023/C 24/65)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Norwood – Trading e Serviços, Lda (Zona Franca da Madeira) (Funchal, Portugalia) (przedstawiciele: S. Gemas Donário i S. Soares, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2020) 8550 final z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie systemu pomocy SA.21259 (2018/C) (ex 2018/NN) wdrożonego przez Portugalię na rzecz Zona Franca de Madeira (ZFM)– Schemat III;

— obciążenie Komisji kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca podnosi pięć zarzutów na poparcie skargi, które co do zasady są identyczne jak zarzuty podniesione w ramach sprawy T-553/22, Thorn Investments/Komisja, lub są do nich podobne.
—

w pozostałym zakresie, stwierdzenie nieważności decyzji EIOD w zakresie w jakim nie zapewnia ona skarżącemu dostatecznych gwarancji z uwagi na to że nie przewiduje ona żadnego terminu do którego musi zostać wykonana, żadnej kary pieniężnej oraz nie przewiduje żadnych dostatecznych sankcji w odniesieniu do Europolu, tym samym de facto pozbawia skarżącego prawa dostępu do prawa do skutecznej ochrony sadowej w rozumieniu art. 8 i 47 Karty;
C 24/50

Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2022 r. – Kingbird/Komisja

(Sprawa T-686/22)

(2023/C 24/67)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Kingbird – Consultores e Serviços, Lda (Zona Franca da Madeira) (Funchal, Portugalia) (przedstawiciele: S. Gemas Donário i S. Soares, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2020) 8550 final z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie systemu pomocy SA.21259 (2018/C) (ex 2018/NN) wdrożonego przez Portugalię na rzecz Zona Franca de Madeira (ZFM)– Schemat III;

— obciążenie Komisji kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca podnosi pięć zarzutów na poparcie skargi, które co do zasady są identyczne jak zarzuty podniesione w ramach sprawy T-553/22, Thorn Investments/Komisja, lub do nich podobne.
C 24/49

Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2022 r. – Newalliance/Komisja

(Sprawa T-683/22)

(2023/C 24/64)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Newalliance Comércio Internacional, Lda (Zona Franca da Madeira) (Funchal, Portugalia) (przedstawiciele: S. Gemas Donário i S. Soares, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2020) 8550 final z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie systemu pomocy SA.21259 (2018/C) (ex 2018/NN) wdrożonego przez Portugalię na rzecz Zona Franca de Madeira (ZFM) – Schemat III;

— obciążenie Komisji kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca podnosi pięć zarzutów na poparcie skargi, które co do zasady są identyczne jak zarzuty podniesione w ramach sprawy T-553/22, Thorn Investments/Komisja, lub do nich podobne.
1.

Zarzut pierwszy: zaskarżona decyzja narusza, w całości lub przynajmniej w części, art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (2) w odniesieniu do ochrony interesów handlowych Utajnienia fragmentów naruszają inne przepisy EMA, podlegające stosowaniu równolegle, które powinny były zostać włączone do kryteriów interpretacyjnych i które nie zostały uwzględnione w zaskarżonej decyzji. Ponadto w decyzji tej Komisja naruszyła prawo, stwierdzając istnienie tajemnicy handlowej i brak jest zrozumiałych dowodów co do potencjału szkody BionTech wynikającego z znajomości dokumentów SO1a, które były objęte wymogiem jawności w rozumieniu rozstrzygającego kryterium dopuszczenia. EMA jest zobowiązana, w ramach swych obowiązków administracyjnych, udzielić skarżącemu pełnego dostępu do spornych danych bez naruszenia prawa.