Artykuł 14 ust. 3 rozporządzenia nr 1998/78 ustanawiającego szczegółowe zasady wyrównywania kosztów składowania w odniesieniu do cukru, zmienionego rozporządzeniem nr 1714/88, w związku z art. 2 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 2670/81 ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące produkcji cukru przewyższającej kwotę, zmienionego rozporządzeniem nr 3892/88, powinno się interpretować w ten sposób, iż jeśli chodzi o sytuację taką jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której producent zamierza zastąpić do celów wywozu ilość cukru C równoważną ilością cukru kwotowego wyprodukowaną przez innego producenta, w ramach refundacji kosztów składowania należy uwzględnić przesłanki zawarte w tym ostatnim przepisie. Przesłanki te obejmują zwłaszcza wymóg, by cukier zastępczy został wyprodukowany przez innego producenta z siedzibą w tym samym państwie członkowskim.

W istocie, pomimo możliwej dwuznaczności brzmienia art. 2 ust. 2 akapit drugi pierwotnej wersji rozporządzenia nr 2670/81 w jego niemieckiej wersji językowej, z treści tego przepisu w pozostałych urzędowych wersjach językowych wynika wprost, że prawodawca Unii ustanowił jako przesłankę zastąpienia cukru C do celów wywozu wyprodukowanie cukru zastępczego przez innego producenta z siedzibą w tym samym państwie członkowskim. Co więcej, przesłanka ta wynika jasno z brzmienia tego rozporządzenia w niemieckiej wersji językowej obowiązującego ratione temporis w czasie zaistnienia okoliczności faktycznych rozpatrywanego sporu.

Co do ważności art. 2 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 2670/81 w świetle art. 34 TFUE i 35 TFUE, przesłanka, zgodnie z którą cukier zastępczy musi zostać wyprodukowany przez producenta z siedzibą w tym samym państwie członkowskim, nawet przy założeniu, że stanowi ona ograniczenie w rozumieniu art. 34 TFUE i 35 TFUE, jest w każdym razie uzasadniona, gdyż nieuchronnie wynika z systemu kwot ustanowionego rozporządzeniem nr 1785/81 w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru, zmienionym rozporządzeniem nr 1069/89.

Jak wynika z motywów trzeciego, dziesiątego i czternastego rozporządzenia nr 1785/81, system kwot stanowi jeden ze środków wspólnej organizacji rynków cukru mającej za cel ostateczny stabilizację rynku cukru w Unii i tym samym zapewnienie w szczególność utrzymania niezbędnych gwarancji w zakresie zatrudnienia i poziomu życia producentów w Unii. W powyższym kontekście krajowe kwoty gwarantują producentom ceny wspólnotowe i zbyt dla ich produkcji.

Prawodawca Unii przewidział w tym celu rozdzielenie przez państwa członkowskie produkcji cukru w Unii. Każde państwo członkowskie powinno zatem, w celu regulacji produkcji cukru, rozdzielić pomiędzy producentów mających siedzibę na jego terytorium przyznane mu ilości podstawowe.

Tymczasem takie zastąpienie cukru C do celów wywozu, zachodzące między producentami mającymi siedziby w różnych państwach członkowskich, który to cukier wpisuje się w ramy odrębnych kwot krajowych, mogłoby zachwiać strukturą systemu kwot produkcyjnych, ponieważ to zastąpienie byłoby w rzeczywistości równoznaczne z przenoszeniem kwot od producenta dostarczającego cukier zastępczy do producenta dokonującego tego zastąpienia. Z powyższego wynikałoby w szczególności, że kwoty będące w posiadaniu tych dwóch producentów nie pokrywają się już z kwotami, które zostały im początkowo przydzielone przez ich odpowiednie państwa członkowskie zgodnie z przysługującymi tym państwom ilościami podstawowymi.

(por. pkt 35, 38–41, 43; pkt 1 sentencji)