ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
52.

W pkt 36 powyżej odniosłam się do wyroku Corte Suprema di Cassazione, na który uwagę Trybunału zwrócił rząd włoski w swoich uwagach i który był przedmiotem długiej dyskusji w czasie rozprawy. Zgodnie z tym wyrokiem ofiary czynów bezprawnych, w które zaangażowane są osoby prawne, rzeczywiście nie mogą skorzystać z art. 74 kodeksu postępowania karnego dla celów wytoczenia powództwa cywilnego w postępowaniu przeciwko osobom prawnym. Jednakże będą one w rzeczywistości chronione, gdyż 1) mogą one wszcząć postępowanie cywilne w celu dochodzenia swojego roszczenia przeciwko tym osobom i 2) mogą one powołać się na art. 83 tego kodeksu w celu dochodzenia swojego roszczenia przed sądami karnymi inną drogą. Pierwsza z tych możliwości – to znaczy wszczęcie postępowania cywilnego – nie ma znaczenia dla niniejszej dyskusji. W istocie sąd krajowy wskazał, że okresy, których wymaga ta droga, prawdopodobnie będą długie ( 31 ). Jeśli tak jest, nie zostanie osiągnięta ochrona, którą decyzja ramowa stara się zapewnić. Natomiast możliwość oparcia się na art. 83 kodeksu potencjalnie wydaje mi się istotna. Jeśli ofiary tych czynów bezprawnych mogą rzeczywiście obrać tę drogę, okoliczność, że włoskie prawo może uniemożliwiać im wytoczenie powództwa cywilnego w tym postępowaniu, nie będzie miała wpływu na kwestię tego, czy ustawodawstwo krajowe spełnia wymagania art. 9 ust. 1 decyzji ramowej.
10.

Na pierwszy rzut oka wydaje się, że pytanie prejudycjalne zmierza do zbadania, a następnie porównania poziomu ochrony graczy w Austrii i w Słowenii. W rzeczywistości jednak tak nie jest. Zadanie to spoczywa na sądzie krajowym. Kryteria, jakie należy wziąć pod uwagę w celu dokonania porównania poziomów ochrony graczy w różnych porządkach prawnych, nie będą zatem przedmiotem rozważań przedstawionych w niniejszej opinii. Należy jednak zasygnalizować wątpliwości co do możliwości dokonania takiego porównania w użyteczny sposób wobec braku harmonizacji w dziedzinie gier pieniężnych i losowych ( 5 ), a także wobec różnorodności uregulowań obowiązujących w tej dziedzinie w państwach członkowskich.
„1)

Czy w sytuacji, w której w latach 2005 i 2006, kiedy to do publicznego składu celnego w państwie członkowskim Unii Europejskiej przez importera z tego państwa członkowskiego przywożone były towary pochodzące z państwa nienależącego do Unii Europejskiej (Ukrainy), które następnie były przetwarzane w tym składzie celnym w procedurze uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu zawieszeń, i w której produkt końcowy zamiast zostać natychmiast wywieziony zgodnie z art. 114 rozporządzenia EWG nr 2913/92, został sprzedany w tym samym składzie przez podmiot, który dokonał jego przetworzenia, innej spółce z rzeczonego państwa członkowskiego, która nie wprowadziła go do swobodnego obrotu ze wspomnianego składu celnego, lecz następnie objęła ponownie procedurą składu celnego, do wspomnianej sprzedaży towarów w tym samym składzie celnym mają zastosowanie wciąż jedynie wspólnotowe przepisy celne lub też czy wraz z omawianą sprzedażą towarów sytuacja prawna uległa zmianie, tak iż wspomniana transakcja podlega szóstej dyrektywie Rady z dnia 17 maja 1977 r. 77/388/EWG, czyli dla celów systemu podatku od wartości dodanej w rozumieniu szóstej dyrektywy publiczny skład celny położony na terytorium jednego z państw członkowskich można uznać za część obszaru Wspólnoty, a dokładniej terytorium tego państwa członkowskiego w rozumieniu definicji zawartej w art. 3 szóstej dyrektywy?
92.

W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał udzielił następujących odpowiedzi na przedłożone mu pytania: Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG nie przyznaje uprawnionemu do opieki rodzicowi będącemu obywatelem państwa trzeciego prawa pobytu, które należałoby udokumentować kartą pobytową członka rodziny obywatela Unii, w państwie pochodzenia małoletniego obywatela Unii w celu utrzymania stałego, osobistego związku i bezpośredniego kontaktu dziecka z rodzicem, jeśli dziecko to, korzystając z przysługującego mu prawa do przemieszczania się, przeprowadziło się stamtąd do innego państwa członkowskiego. Z art. 20 TFUE i 21 TFUE w świetle praw podstawowych zagwarantowanych zgodnie z art. 6 ust. 1 i 3 TUE oraz w szczególności z praw przyznanych w art. 7 i 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej może wynikać prawo pobytu uprawnionego do opieki rodzica będącego obywatelem państwa trzeciego w państwie pochodzenia małoletniego obywatela Unii w celu utrzymania stałego, osobistego związku i bezpośredniego kontaktu dziecka z rodzicem, jeśli dziecko to, korzystając z przysługującego mu prawa do przemieszczania się, przeprowadziło się stamtąd do innego państwa członkowskiego. To prawo pobytu zakłada, że jego odmowa skutkowałaby ograniczeniem swobody przemieszczania się dziecka i winna zostać w świetle wyżej wymienionych praw podstawowych uznana za nieuzasadnione naruszenie praw podstawowych. Sprawdzenie, czy takie przesłanki zostały spełnione, jest zadaniem sądu krajowego. Dla udokumentowania tego prawa pobytu nie przysługuje wywodzone z prawa Unii roszczenie o wydanie karty pobytowej członka rodziny obywatela Unii.
23.

N. El-Yassini, w następstwie zawarcia związku małżeńskiego z obywatelką Zjednoczonego Królestwa, w 1991 r. uzyskał zezwolenie na pobyt w Zjednoczonym Królestwie, którego okres ważności wynosił 12 miesięcy. Od chwili zawarcia związku małżeńskiego N. El-Yassini wykonywał pracę najemną. Po rozstaniu z żoną N. El-Yassini złożył w 1992 r. wniosek o przedłużenie swojego dokumentu pobytowego, powołując się w szczególności na art. 40 akapit pierwszy umowy EWG–Maroko, zgodnie z którym każde państwo członkowskie zapewnia pracownikom posiadającym obywatelstwo marokańskie zatrudnionym na ich terytorium traktowanie wolne od jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na przynależność państwową w porównaniu z jego własnymi obywatelami w odniesieniu do warunków pracy i wynagrodzenia. Secretary of State for the Home Department oddalił wniosek N. El-Yassiniego w szczególności ze względu na to, że użyte w tym przepisie sformułowanie „w odniesieniu do warunków pracy i wynagrodzenia” nie odnosi się do prawa pobytu pracownika marokańskiego w przyjmującym państwie członkowskim i w związku z tym nie należy z niego wywodzić prawa do kontynuowania przez tego pracownika zatrudnienia w tym państwie po utracie ważności jego dokumentu pobytowego.
16.

Sąd odsyłający ma również wątpliwości co do swobody mającej zastosowanie w niniejszej sprawie. W swoim pierwszym pytaniu odwołuje się do art. 12 WE, 17 WE, 18 WE i 39 WE, a ponadto czyni to w sposób alternatywny, dając w ten sposób do zrozumienia, że domaga się naszej współpracy w ustaleniu odpowiedniego przepisu.
44.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że Court of Appeal nie ma wątpliwości co do swojej właściwości do rozpoznania powództwa wniesionego przez Football Dataco i in. przeciwko Sportradar i solidarnie jej klientom znajdującym się w Zjednoczonym Królestwie. Ma z kolei wątpliwości co do swojej właściwości do rozpoznania powództwa wniesionego przez Football Dataco i in. indywidualnie przeciwko Sportradar.
47.

Jak zostało to ukazane wyżej, Trybunał zmierza do zapewnienia podmiotom prawa skutecznej ochrony sądowej w odniesieniu do praw przyznanych im na mocy unijnego porządku prawnego. W wyroku w sprawie Athinaïki Techniki przeciwko Komisji ( 18 ) Trybunał przypomniał, że z uwagi na fakt, iż Unia jest wspólnotą prawa, reguły postępowania mające zastosowanie do skarg powinny być interpretowane w taki sposób, aby mogły przyczynić się do osiągnięcia tego celu ( 19 ). Z tego względu akty przygotowawcze, które mogą wywierać skutki prawne i które stanowią zakończenie postępowania akcesoryjnego w stosunku do postępowania głównego, powinny – zdaniem Trybunału – być podważalne w ramach skargi o stwierdzenie nieważności.
25.

To coroczne ustalenie prawa do odliczenia określonego w art. 187 ust. 2 dyrektywy VAT w odniesieniu do dóbr inwestycyjnych w okresie korekty spełnia przesłanki określone w dotyczących korekty przepisach art. 185 ust. 1 i art. 184 dyrektywy. W obu przypadkach dla stosowania korekty konieczna jest późniejsza zmiana pierwotnie przyznanego odliczenia bądź czynników mających znaczenie dla ustalenia kwoty odliczenia. W tym celu określa się późniejsze prawo do odliczenia. Z tego względu nie ma znaczenia to, czy art. 187 stanowi samoistną podstawę stosowania korekty w odniesieniu do dóbr inwestycyjnych, czy też uzależnia stosowanie korekty od spełnienia przesłanek korekty określonych w art. 185 ust. 1 lub w art. 184 dyrektywy VAT. W każdym razie, aby co do zasady można było zastosować mechanizm korekty w odniesieniu do dóbr inwestycyjnych, musi nastąpić późniejsza zmiana prawa do odliczenia.
58.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zasada równego traktowania lub zasada niedyskryminacji wymagają, by porównywalne sytuacje nie były traktowane w różny sposób i by różne sytuacje nie były traktowane w identyczny sposób, chyba że takie traktowanie jest obiektywnie uzasadnione ( 19 ). Tymczasem, odmiennie niż rząd fiński ( 20 ), nie uważam, by pasażerowie, których lot został odwołany lub opóźniony, znajdowali się w takiej samej sytuacji co pasażerowie, którym przewoźnik lotniczy odmówił przyjęcia na pokład.
—

użyte w art. 14 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1408/71”), pojęcie osoby zwykle zatrudnionej na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono także osobę, która w ramach jednej i tej samej umowy o pracę zawartej z jednym pracodawcą i podczas okresu objętego tą umową wykonuje zadania służbowe nie jednocześnie lub równolegle, ale podczas kolejnych okresów na terytorium co najmniej dwóch państw członkowskich, o ile okres nieprzerwanego wykonywania pracy w każdym państwie członkowskim nie przekracza dwunastu miesięcy;
1)

Prawo Unii stoi na przeszkodzie przepisowi ustawowemu państwa członkowskiego, który pozwala organowi administracji na zastosowanie wobec obywatela tego państwa zakazu opuszczania kraju tylko z powodu istnienia długu, określonego zgodnie z przepisami prawa tego państwa jako zobowiązanie znacznej wysokości, zaciągniętego wobec osoby prawnej prawa prywatnego, o ile celem omawianego środka nie jest reakcja na rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie narażające jeden z podstawowych interesów społecznych i jeśli zamierzony cel będzie polegał jedynie na osiągnięciu rezultatów gospodarczych. W każdym razie nawet przy założeniu, że zakaz opuszczania kraju, taki jak ten, który objął Ch. Bjankowa w sprawie przed sądem krajowym, został zastosowany w oparciu o przesłanki przewidziane w art. 27 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, art. 27 ust. 2 stoi na przeszkodzie zastosowaniu takiego środka, jeżeli opiera się on jedynie na istnieniu długu, z wyłączeniem jakiejkolwiek konkretnej oceny indywidualnego zachowania zainteresowanego i bez żadnego odniesienia się do jakiegokolwiek zagrożenia, jakie miałby on stanowić dla porządku publicznego. Do sądu krajowego należy dokonanie oceny, czy taka sytuacja zachodzi w zawisłej przed nim sprawie.
2.

Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 24 dyrektywy 2004/38 w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich poprzez to, że studentom spełniającym wymogi określone w art. 7 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2004/38, których rodzice nie otrzymują austriackiego dodatku rodzinnego ze względu na to, że zamieszkują oni w innym państwie członkowskim, w krajach związkowych Wiedniu, Górnej Austrii, Burgenland i Styrii oraz w mieście Innsbrucku nie udziela się zniżek cen za korzystanie z transportu publicznego odpowiadających zniżkom udzielanym studentom, na rzecz których przyznaje się dodatek rodzinny.
—

Artykuły 13 ust. 2 lit. b) oraz 14c lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1606/98 z dnia 29 czerwca 1998 r., które stanowią część bezwzględnie obowiązujących norm ustanowionych w tytule II tego rozporządzenia dla określenia właściwego ustawodawstwa, powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one zrównaniu przez państwo członkowskie „zarządzania z zagranicy spółką podlegającą systemowi podatkowemu w tym państwie członkowskim” z prowadzeniem działalności na jego terytorium, jeśli nie odpowiada to obiektywnej sytuacji danego pracownika i jeśli działalność ta jest faktycznie prowadzona na terytorium innego państwa członkowskiego.
28.

Odwołanie do praw i zasad podstawowych w art. 1 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584 musi działać jak bariera bezpieczeństwa. W dziedzinie objętej decyzją ramową i szerzej w ramach współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych nie można stosować zasady wzajemnego uznawania, która jest trzonem mechanizmu europejskiego nakazu aresztowania, w taki sam sposób, jak gdyby chodziło o uznanie dyplomu lub prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie. Nie może być też tak, by państwa członkowskie przyczyniały się do stworzenia obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, który w konsekwencji prowadziłby do ignorowania praw podstawowych osób, których zachowanie mogło stanowić zagrożenie dla wolności, bezpieczeństwa lub sprawiedliwości. Zasada wzajemnego uznawania, w szczególności gdy znajduje zastosowanie do europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu wykonania kary, jak w postępowaniu przed sądem krajowym, nie może mieć charakteru automatycznego, lecz – przeciwnie – musi być postrzegana w świetle indywidualnej sytuacji, w jej ludzkim i osobistym aspekcie, gdyż to indywidualna sytuacja jest podstawą każdego wniosku o wykonanie europejskiego nakazu aresztowania. Tak więc – co przypominać ma art. 1 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584 – przy stosowaniu zasady wzajemnego uznawania w rozumieniu decyzji ramowej – przestrzeganie praw podstawowych, w szczególności godności osoby skazanej ( 9 ), powinno stanowić obsesję ustawodawcy krajowego, gdy dokonuje on transpozycji prawa Unii, krajowych organów sądowych, gdy korzystają z przyznanych im prawem Unii prerogatyw, lecz również Trybunału, gdy zwrócono się do niego o interpretację postanowień decyzji ramowej 2002/584. To przy uwzględnieniu nadrzędnej zasady, jaką jest ochrona ludzkiej godności, kamień węgielny ochrony praw podstawowych w systemie prawnym Unii, należy zapewnić swobodny przepływ orzeczeń w sprawach karnych, lecz również w razie konieczności poddać go ograniczeniom.
105.

Po czwarte, dziedzina ta nie podlega racjonalnemu rozumowaniu. Jak orzekł Trybunał w wyroku w sprawach połączonych C-175/08, C-176/08, C-178/08 i C-179/08 Salahadin Abdulla i in. ( 31 ), ocena dotycząca stopnia ryzyka musi w każdym wypadku zostać przeprowadzona z uwagą i ostrożnością, ponieważ wchodzą tu w grę kwestie integralności i wolności jednostki, które należą do podstawowych wartości Unii ( 32 ). Zaś wymaganie od wnoszącego o azyl, aby postępował w sposób rozsądny, kiedy żyje on w niepewności i strachu przed agresją lub pozbawieniem wolności, nie pozwala na prawidłową ocenę ryzyka, na które osoba ta zostanie narażona. Chodzi o ryzykowane założenie, a prawo do azylu nie może opierać się na takiej prognozie. Poza tym byłby to moim zdaniem dowód lekkomyślności. Niezależnie bowiem od wysiłków, które zainteresowany będzie mógł zaakceptować w kwestii swego sposobu życia publicznego, pozostanie w kraju swego pochodzenia heretykiem, dysydentem lub homoseksualistą. Tymczasem jest oczywiste, że w niektórych krajach wszelka działalność, nawet najmniej znacząca, może być pretekstem do wszelkiego rodzaju nadużyć.
Powyższe rozważania prowadzą bezpośrednio do wyroku w sprawie Pammer i Alpenhof, w szczególności do pkt 87, będącego przedmiotem dyskusji. We wskazanym wyroku Trybunał w składzie wielkiej izby po raz pierwszy przedstawił wykładnię art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 44/2001 celem wyjaśnienia, w jakich okolicznościach działalność przedsiębiorcy przedstawioną na stronie internetowej należy uznać za „skierowaną” do państwa członkowskiego. Po wskazaniu szeregu kryteriów dokonano w wyroku analizy okoliczności faktycznych dwóch przedstawionych spraw. W zakresie dotyczącym sprawy Alpenhof, w której rozpatrywano właściwość sądów niemieckich do rozpoznania sporu pomiędzy konsumentem zamieszkałym w Niemczech a właścicielem hotelu położonego w Austrii, Trybunał stwierdził, co następuje:

„85 W sprawie takiej jak między hotelem Alpenhof a O. Hellerem wydaje się, że istnieje szereg oznak […], które mogą wskazywać na to, że przedsiębiorca kierował działalność do jednego lub kilku państw członkowskich innych niż Republika Austrii. Do sądu krajowego należy jednak zbadanie, czy tak jest.

86 Hotel Alpenhof utrzymuje niemniej, że umowa z konsumentem została zawarta na miejscu, a nie na odległość, gdyż wydanie kluczy do pokoi i zapłata zostały dokonane na miejscu, i że z tego względu art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 44/2001 nie może mieć zastosowania.

87 W tym kontekście okoliczność, że klucze są wydawane konsumentowi i płatność jest dokonywana przez niego w państwie członkowskim, na terytorium którego przedsiębiorca ma siedzibę, nie uniemożliwia zastosowania wspomnianego przepisu, jeżeli rezerwacja i jej potwierdzenie miały miejsce na odległość, w związku z czym konsument zawarł zobowiązanie umowne na odległość” ( 25 ).
43.

Parlament w duplice powtarza w istocie argumenty przedstawione w odpowiedzi na skargę, to jest że kompetencja państw członkowskich do określenia miejsca siedziby instytucji nie obejmuje ustalenia czasu trwania comiesięcznych posiedzeń plenarnych, co jest wyłącznie kwestią wewnętrznej organizacji Parlamentu. Powołując się na autonomię, jaką należy mu przyznać w celu lepszej i tańszej organizacji pracy, Parlament zaprzecza jednocześnie, jakoby miał zamiar podważać fakt ustanowienia jego siedziby w Strasburgu. Parlament zauważa, że czas trwania posiedzeń dodatkowych, mających miejsce w Brukseli, również został skrócony. Zwraca on też uwagę, że w odniesieniu do zmiany praktyki dotyczącej czasu trwania posiedzeń w 2000 r., polegającej na zniesieniu obrad w piątki, Republika Francuska nie wnosiła skargi. Proporcjonalnie zaś zaskarżone uchwały powodują co najwyżej skrócenie czasu obrad o jedną dwunastą, podczas gdy zmiana praktyki wprowadzona w 2000 r. ze skutkiem od 2001 r. powodowała skrócenie tego czasu aż o jedną piątą. Parlament sugeruje, że z braku zaskarżenia przez Republikę Francuską zniesienia obrad w piątki można wywodzić uznanie przez nią, również w sposób dorozumiany lecz niewątpliwie, swobody Parlamentu w zakresie określania czasu trwania posiedzeń. Parlament dodaje, że dostosowania w sposobie jego pracy mają na celu poprawę jej efektywności, a obecnie to prace komisji są ważniejsze niż posiedzenia w sali plenarnej. W każdym razie należy zapewnić skuteczne prawo Parlamentu do swobodnego określania jego organizacji wewnętrznej, zwłaszcza że jest on jedyną instytucją pochodzącą z bezpośrednich wyborów. Wreszcie w odpowiedzi na argumenty Wielkiego Księstwa Luksemburga Parlament zaprzecza, jakoby posiedzenie przestawało być zwykłym posiedzeniem plenarnym, jeżeli trwa tylko dwa dni. Nie można interpretować decyzji z Edynburga, a co za tym idzie protokołów w sposób zobowiązujący Parlament do odbywania posiedzeń plenarnych od poniedziałku rano do piątku po południu bez względu na jego rzeczywiste potrzeby.
87.

Po pierwsze, z dokumentów sprawy wynika, że wnioskodawca zamieszkiwał wspólnie z partnerką jedynie przez stosunkowo krótki okres siedmiu miesięcy i nigdy nie spotkał swojego dziecka, mającego obecnie pięć i pół roku. Co prawda został on wydalony z terytorium fińskiego przed narodzinami wspomnianego dziecka, jednak, jak zauważyłem, z akt sprawy nie wynika, że jego wydalenie zostało połączone z zakazem wjazdu na terytorium Finlandii. W konsekwencji zastanawiam się, czy wnioskodawca nie miał możliwości przyjazdu do członków rodziny i poznania dziecka. Z akt sprawy wynika również, że pani L., będąca obywatelką Algierii i dysponująca nie tylko prawem do stałego pobytu w Finlandii, ale również wystarczającymi środkami, nigdy nie udała się do państwa swego pochodzenia w celu spotkania się z małżonkiem i zapoznania go z ich wspólnym dzieckiem. Moim zdaniem informacje te nie wykazują istnienia rzeczywistego zamiaru wspólnego zamieszkiwania i, w przypadku ojca, rzeczywistej chęci poznania dziecka lub poświęcania mu czasu.
4.

Motyw 13 dyrektywy 2000/78 ma następujące brzmienie: „Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do uregulowań w zakresie zabezpieczenia społecznego i ochrony socjalnej, których korzyści nie są tożsame z dochodami w znaczeniu nadanym temu terminowi do celów stosowania art. 141 […] WE, ani do wszelkiego rodzaju płatności dokonywanych przez państwo, których celem jest dostęp do zatrudnienia lub utrzymanie zatrudnienia”.
37.

Jeśli nie można wzajemnie przypisać udziału w naruszeniu, ponieważ uczestnik kartelu, jak w niniejszej sprawie, nie wiedział o istnieniu ogólnego porozumienia i nie mógł tego także rozsądnie przewidzieć, nie oznacza to jednak z pewnością, że należy go automatycznie zwolnić z jakiejkolwiek sankcji. Nic raczej nie przemawia przeciwko temu, aby pociągnąć go do odpowiedzialności za porozumienia szczególne, w których brał on czynny udział w sposób możliwy do wykazania ( 26 ), a które zmierzały do tych samych celów sprzecznych z regułami konkurencji.
64.

Wreszcie ogół powyższych rozważań prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie nie została spełniona ani przesłanka wymagająca, by podmioty publiczne uczestniczyły w organach zarządzających spółki i ostatecznie, w podejmowaniu przez nią ważnych decyzji, co najmniej w sposób proporcjonalny do stosunkowego wpływu danego publicznego podmiotu zamawiającego w ramach wszystkich podmiotów publicznych, które wspólnie kontrolują spółkę celową, ani też przesłanka dotycząca braku „orientacji rynkowej”, która mogłaby osłabić kontrolę, którą sprawują nad nią wspomniane wyżej podmioty publiczne. Przy ocenie rzeczonego „stosunkowego wpływu” można posłużyć się takimi kryteriami jak: budżet danej jednostki samorządu terytorialnego, liczba jej mieszkańców, a także jej zapotrzebowanie na usługę zarządzaną przez rzeczoną spółkę.