ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 28 czerwca 2018 r. w sprawie T-147/15, Republika Czeska / Komisja, wniesione w dniu 13 września 2018 r. przez Republikę Czeską

(Sprawa C-575/18 P)

(2018/C 408/56)

Język postępowania: czeski

Strony

Wnosząca odwołanie: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil i O. Serdula, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącej odwołanie

— uchylenie zaskarżonego postanowienia;

— oddalenie zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez Komisję Europejską;

— przekazanie sprawy do Sądu w celu ponownego rozpoznania żądań podniesionych przez Republikę Czeską w jej skardze; oraz

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”).

W zaskarżonym postanowieniu Sąd błędnie uznał, że zaskarżony akt, w szczególności ze względu na brak po stronie Komisji kompetencji do wydawania decyzji w dziedzinie tradycyjnych zasobów własnych, nie jest aktem zaskarżalnym w rozumieniu art. 263 TFUE, co w ocenie Sądu nie stoi w sprzeczności z prawem Republiki Czeskiej do skutecznej ochrony sądowej w rozumieniu art. 47 karty, skoro Republika Czeska miała możliwość warunkowej zapłaty spornej kwoty, wyrażenia zastrzeżeń co do zasadności stanowiska prawnego Komisji oraz oczekiwania na wniesienie przez Komisję skargi na podstawie art. 258 TFUE.

Wnioski Sądu są sprzeczne z art. 263 TFUE w związku z art. 47 karty, ponieważ warunkowa zapłata nie gwarantuje tego, że spór zostanie w przyszłości rozstrzygnięty co do istoty przez Trybunał Sprawiedliwości. Wynika to z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości odnoszącego się do uprawnień dyskrecjonalnych Komisji związanych z postępowaniem o uchybienie zobowiązaniom, z braku jakiegokolwiek przepisu dotyczącego instytucji warunkowej zapłaty, a w szczególności z dotychczasowej praktyki Komisji w tej dziedzinie.
3.

Sąd nie odniósł się do głównego zarzutu strony wnoszącej odwołanie podniesionego w pierwszej instancji, że żadna zasada „terytorium krajowego”, zakładając jego istnienie – co nie miało miejsca – nie mogła wiarygodnie odnosić się do wszystkich odmiennych instancji, o których mowa w decyzji oraz wykazać w sposób wymagany prawem, iż doszło do jednolitego i ciągłego naruszenia.
C 427/5

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 19 lipca 2018 r. – JM / Belgische Staat

(Sprawa C-470/18)

(2018/C 427/08)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hof van Cassatie

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: JM

Strona przeciwna: Belgische Staat

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w sprawach dotyczących podatku od wartości dodanej w każdych okolicznościach sprzeciwia się on wykorzystaniu środków dowodowych uzyskanych z naruszeniem zagwarantowanego w art. 7 Karty prawa do poszanowania życia prywatnego, czy też dopuszcza on stosowanie uregulowania krajowego, zgodnie z którym sąd rozstrzygający w przedmiocie dopuszczalności posłużenia się takim środkiem dowodowym jako podstawą poboru podatku VAT musi dokonać wyważenia, o którym mowa w pkt 4 postanowienia odsyłającego?
5.

W piątej kolejności, zaskarżona dyrektywa jest niezgodna z rozporządzeniem (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (2), a także z zasadami pewności prawa i jasności norm prawnych, gdyż zmienia stosowanie rozporządzenia nr 593/2008 bez zmiany treści jego przepisów, powodując w ten sposób istotny brak pewności prawnej co do prawidłowego stosowania tego rozporządzenia. Narusza także zasady jasności norm prawnych, a – co za tym idzie – pewności prawa, z racji braku określenia zawartego w zaskarżonej dyrektywie pojęcia wynagrodzenia oraz braku pewności co do wykładni tego pojęcia (zarzut piąty skargi).
C 427/28

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 lipca 2018 r. w sprawie T-786/14: Eleni Pavlikka Bourdouvali i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej i in., wniesione w dniu 24 września 2018 r. przez Eleni Pavlikka Bourdouvali i in.

(Sprawa C-604/18 P)

(2018/C 427/36)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Eleni Pavlikka Bourdouvali i in. (przedstawiciele: P. Tridimas, barrister, K. Chrysostomides, Δικηγόρος)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny, Eurogrupa, reprezentowani przez Radę Unii Europejskiej, Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską

Żądania wnoszących odwołanie

Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

— uchylenie wyroku Sądu;

— uwzględnienie żądań podniesionych przez wnoszących odwołanie w postępowaniu przed Sądem;

— obciążenie drugiej strony postępowania odwoławczego kosztami postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie uważają, że Sąd naruszył prawo:

a) stwierdzając, że Eurogrupa nie wymagała od Cypru podjęcia środków, które spowodowały wyrządzenie wnoszącym odwołanie szkody oraz że środki te nie były wymagane w ramach działań, które można przypisać UE.

b) uznając, że komunikat prasowy EBC z dnia 21 marca 2013 nie wyrządził wnoszącym odwołanie szkody;

c) orzekając, że podejmując określone inne działania pozwane strony nie wymagały od Cypru dalszego wdrażania szkodliwych środków oraz przyjęcia szkodliwych środków wprowadzonych w drodze zmian w szkodliwych dekretach z dnia 30 lipca 2013 r.;

d) uznając, że nie wszystkie szkodliwe środki były wymagane przez decyzję Rady 2013/236 (1);

e) stwierdzając, że nie doszło do istotnego naruszenia prawa własności chronionego na mocy art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności; zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań; oraz zasady niedyskryminacji.

Wnoszący odwołanie utrzymują, że szkodliwe środki nie spełniają wymogu, zgodnie z którym ograniczenia prawa własności muszą być przewidziane ustawą, ani też wymogu proporcjonalności. Uważają oni, że zachowanie pozwanych stron spowodowało powstanie uzasadnionych oczekiwań, że nie zostaną przyjęte żadne środki w zakresie umorzenia lub konwersji długu, powodujące cięcia posiadanych przez nie aktywów. Zdaniem wnoszących odwołanie, będąc deponentami oraz udziałowcami banku Cypru i Laiki, doznali oni dyskryminacji w porównaniu do deponentów oraz udziałowców banków innych państw członkowskich strefy euro korzystających z pomocy finansowej, podobnej do tej, jaką przyznano Cyprowi.

(1) Decyzja Rady z dnia 25 kwietnia 2013 r. skierowana do Cypru w sprawie określonych środków służących przywróceniu stabilności finansowej i trwałego wzrostu gospodarczego (Dz.U. 2013, L 141, s. 32).
2.

Zaskarżony wyrok naruszył prawo w zakresie w jakim Sąd orzekł w nim, że wnosząca odwołanie przystąpiła do porozumienia na terytorium krajowym, co nastąpiło w wyniku obecności jej przedstawicieli na spotkaniu, wobec czego znajduje do niej zastosowanie orzecznictwo w zakresie publicznego zdystansowania się.
2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, a więc jeżeli art. 18 akapit pierwszy TFUE nie miałby zastosowania w stosunkach między podmiotami prywatnymi: Czy art. 18 akapit pierwszy TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ograniczeniu ochrony ubezpieczeniowej do zdarzeń szkodowych, które zaistnieją we Francji metropolitalnej i we francuskich terytoriach zamorskich z tego powodu, że właściwy organ francuski, Bureau central de tarification (centralne biuro taryfikacji), nie zakwestionował takiego postanowienia, chociaż narusza ono art. 18 akapit pierwszy TFUE, gdyż zawiera pośrednią dyskryminację ze względu na przynależność państwową?
5)

(w wypadku odniesienia się do pytania czwartego i udzielenia odpowiedzi twierdzącej:) Czy art. 15 ust. 1 dyrektywy 90/619/EWG bądź art. 35 ust. 1 dyrektywy 2002/83/WE bądź art. 186 ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisowi prawa krajowego, zgodnie z którym w wypadku wykonania prawa odstąpienia roszczenie o ryczałtowe oprocentowanie zwracanych składek z powodu przedawnienia może zostać ograniczone do tej części, która obejmuje okres ostatnich trzech lat przed wniesieniem pozwu?
C 427/19

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-422/14, Viscas /Komisja, wniesione w dniu 19 września 2018 r. przez Viscas Corp.

(Sprawa C-582/18 P)

(2018/C 427/27)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Viscas Corp. (przedstawiciel: adwokat J.-F. Bellis)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Furukawa Electric Co. Ltd

Żądania wnoszącej odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

— uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej w sprawie T-422/14, Viscas Corp./Komisja w zakresie, w jakim Sąd oddalił zarzut dotyczący naruszenia zasady równego traktowania w odniesieniu do obliczenia kwoty grzywny nałożonej na Viscas i obciążył Viscas kosztami postępowania;

— stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji Komisji C(2014) 2139 final (1) w zakresie, w jakim Komisja nałożyła w nim na Viscas grzywnę w wysokości 34 992 000 EUR;

— ustalenie wysokości grzywny nałożonej na Viscas z tytułu naruszenia określonego w art. 1 tej decyzji na poziomie 19 595 520 EUR;

— obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania Viscas podnosi jeden zarzut, twierdząc, że Sąd naruszył zasadę równego traktowania, gdy uwzględnił zastosowaną przez Komisję w zaskarżonej decyzji metodę określenia odpowiedniej wartości sprzedaży opartą na pkt 18 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (2). Owa metoda zapewnia producentom uczestniczącym jednocześnie w europejskiej konfiguracji kartelu i w międzynarodowej konfiguracji kartelu istotną korzyść o charakterze dyskryminacyjnym w porównaniu z tymi producentami, którzy uczestniczą jedynie w konfiguracji międzynarodowej. Metoda określenia udziału poszczególnych producentów w naruszeniu nie uwzględnia bowiem europejskiej konfiguracji kartelu, w związku z czym prowadzi do znacznego niedoszacowania wagi udziału w naruszeniu producentów uczestniczących w obu konfiguracjach kartelu, przez co uprzywilejowuje ich za udział w dwóch kartelach, a nie w jedynym, nakładając na nich grzywny, które są niższe o średnio 44 % od grzywien, które zostałyby ustalone, gdyby naruszenie było ograniczone do europejskiej konfiguracji kartelu.

(1) Decyzja Komisji z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotycząca postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39610 – Kable elektryczne) [notyfikowana jako dokument C(2014) 2139 final] (Dz.U. 2014, C 319, s. 10).

(2) Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).
3)

Czy w przypadku przeliczenia waluty szwajcarskiego dodatku na dzieci przez niemiecką kasę świadczeń rodzinnych istnieją szczególne zasady? a) Czy w przypadku zastosowania decyzji nr H3 w stosunku do Szwajcarii ma znaczenie, że krajowe prawo niemieckie w § 65 ust. 1 zdanie pierwsze nr 2 Einkommensteuergesetz (ustawy o podatku dochodowym) samo w sobie przewiduje wyłączenie prawa do świadczeń? b) Czy dla przeliczenia waluty zgodnie z decyzją nr H3 ma znaczenie, kiedy instytucja szwajcarska przyznała lub wypłaciła świadczenia rodzinne? c) Czy dla przeliczenia waluty zgodnie z decyzją nr H3 ma znaczenie, kiedy instytucja niemiecka odmówiła przyznania dodatku dyferencyjnego do zasiłków rodzinnych lub go przyznała?
C 427/12

Decyzja Trybunału (izba właściwa w zakresie szczególnej procedury kontroli) z dnia 17 września 2018 r. o poddaniu szczególnej procedurze kontroli wyroku Sądu (izba ds. odwołań) wydanego w dniu 19 lipca 2018 r. w sprawie T-646/16 P, Simpson / Rada

(Sprawa C-542/18 RX)

(2018/C 427/17)

Język postępowania: angielski

Strony w postępowaniu przed Sądem:

Strona skarżąca: Erik Simpson (przedstawiciel: M. Velardo)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

Kwestie będące przedmiotem szczególnej procedury kontroli

Szczególna procedura kontroli dotyczyć będzie zagadnienia, czy w szczególności w świetle ogólnej zasady pewności prawa wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2018 r. Simpson/Rada (T-646/16 P, niepublikowany, EU:T:2018:493) narusza jedność lub spójność prawa Unii ze względu na to, że Sąd ten orzekł jako sąd odwoławczy, iż izba, która wydała postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 24 czerwca 2016 r., Simpson/Rada (F-142/11 RENV, EU:F:2016:136) obradowała w nieprawidłowym składzie z powodu uchybienia związanego z procedurą mianowania jednego z jej członków, co spowodowało naruszenie ustanowionej w art. 47 akapit drugi zdanie pierwsze Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zasady sędziego powołanego zgodnie z prawem.

Szczególna procedura kontroli dotyczyć będzie w szczególności zagadnienia, czy podobnie jak akty, o których mowa w art. 277 TFUE, mianowanie sędziego może podlegać incydentalnej kontroli zgodności z prawem lub czy taka incydentalna kontrola zgodności z prawem jest – co do zasady lub po upływie określonego czasu – wykluczona lub ograniczona do niektórych rodzajów nieprawidłowości w celu zapewnienia pewności prawa i powagi rzeczy osądzonej.
C 427/24

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 lipca 2018 r. w sprawie T-680/14: Dr. K. Chrysostomides & Co. LLC i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej i in., wniesione w dniu 21 września 2018 r. przez Radę Unii Europejskiej

(Sprawa C-597/18 P)

(2018/C 427/32)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Gregorio Merino, E. Chatziioakeimidou, I. Gurov, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Dr. K. Chrysostomides & Co. LLC i in., Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny, Eurogrupa, reprezentowani przez Radę Unii Europejskiej, Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską

Żądania wnoszącej odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

— uchylenie zaskarżonego wyroku w częściach, w których Sąd oddalił zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Radę przeciwko Eurogrupie;

— oraz obciążenie drugiej strony postępowania odwoławczego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W swoim odwołaniu Rada żąda uchylenia zaskarżonego wyroku w częściach, w których Sąd oddalił zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Radę przeciwko Eurogrupie. Odwołanie to jest oparte na następujących zarzutach:

— Sąd naruszył prawo uznając, że Eurogrupa jest „organem Unii formalnie ustanowionym na mocy Traktatów”;

— Sąd naruszył prawo, oddalając podniesiony przez Radę zarzut niedopuszczalności, ponieważ nie określił on „uprawnień” przyznanych Eurogrupie na mocy Traktatów;
Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 lipca 2018 r. w sprawie T-680/13: Dr. K. Chrysostomides & Co. LLC i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej i in., wniesione w dniu 24 września 2018 r. przez Dr. K. Chrysostomides & Co. LLC i in.

(Sprawa C-603/18 P)

(2018/C 427/35)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Dr. K. Chrysostomides & Co. LLC i in. (przedstawiciele: P. Tridimas, barrister)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny, Eurogrupa, reprezentowani przez Radę Unii Europejskiej, Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską

Żądania wnoszących odwołanie

Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

— uchylenie wyroku Sądu;

— uwzględnienie żądań podniesionych przez wnoszących odwołanie w postępowaniu przed Sądem;

— obciążenie drugiej strony postępowania odwoławczego kosztami postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie uważają, że Sąd naruszył prawo:

a) stwierdzając, że Eurogrupa nie wymagała od Cypru podjęcia środków, które spowodowały wyrządzenie wnoszącym odwołanie szkody oraz że środki te nie były wymagane w ramach działań, które można przypisać UE.

b) uznając, że komunikat prasowy EBC z dnia 21 marca 2013 nie wyrządził wnoszącym odwołanie szkody;

c) orzekając, że podejmując określone inne działania pozwane strony nie wymagały od Cypru dalszego wdrażania szkodliwych środków oraz przyjęcia szkodliwych środków wprowadzonych w drodze zmian w szkodliwych dekretach z dnia 30 lipca 2013 r.;

d) uznając, że nie wszystkie szkodliwe środki były wymagane przez decyzję Rady 2013/236 (1);

e) stwierdzając, że nie doszło do istotnego naruszenia prawa własności chronionego na mocy art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności; zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań; oraz zasady niedyskryminacji.

Wnoszący odwołanie utrzymują, że szkodliwe środki nie spełniają wymogu, zgodnie z którym ograniczenia prawa własności muszą być przewidziane ustawą, ani też wymogu proporcjonalności. Uważają oni, że zachowanie pozwanych stron spowodowało powstanie uzasadnionych oczekiwań, że nie zostaną przyjęte żadne środki w zakresie umorzenia lub konwersji długu, powodujące cięcia posiadanych przez nie aktywów. Zdaniem wnoszących odwołanie, będąc deponentami oraz udziałowcami banku Cypru i Laiki, doznali oni dyskryminacji w porównaniu do deponentów oraz udziałowców banków innych państw członkowskich strefy euro korzystających z pomocy finansowej, podobnej do tej, jaką przyznano Cyprowi.

(1) Decyzja Rady z dnia 25 kwietnia 2013 r. skierowana do Cypru w sprawie określonych środków służących przywróceniu stabilności finansowej i trwałego wzrostu gospodarczego (Dz.U. 2013, L 141, s. 32).
C 427/12

Decyzja Trybunału (izba właściwa w zakresie szczególnej procedury kontroli) z dnia 17 września 2018 r. o poddaniu szczególnej procedurze kontroli wyroku Sądu (izba ds. odwołań) wydanego w dniu 19 lipca 2018 r. w sprawie T-693/16 P, HG/Komisja

(Sprawa C-543/18 RX)

(2018/C 427/18)

Język postępowania: francuski

Strony w postępowaniu przed Sądem:

Strona skarżąca: HG (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Kwestie będące przedmiotem szczególnej procedury kontroli

Szczególna procedura kontroli dotyczyć będzie zagadnienia, czy w szczególności w świetle ogólnej zasady pewności prawa wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2018 r., HG/Komisja (T-693/16 P, niepublikowany, EU:T:2018:492), narusza jedność lub spójność prawa Unii ze względu na to, że Sąd ten orzekł jako sąd odwoławczy, iż izba, która wydała wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2016 r., HG/Komisja (F-149/15, EU:F:2016:155), obradowała w nieprawidłowym składzie z powodu uchybienia związanego z procedurą mianowania jednego z jej członków, co spowodowało naruszenie ustanowionej w art. 47 akapit drugi zdanie pierwsze Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zasady sędziego powołanego zgodnie z prawem.

Szczególna procedura kontroli dotyczyć będzie w szczególności zagadnienia, czy podobnie jak akty, o których mowa w art. 277 TFUE, mianowanie sędziego może podlegać incydentalnej kontroli zgodności z prawem lub czy taka incydentalna kontrola zgodności z prawem jest – co do zasady lub po upływie określonego czasu – wykluczona lub ograniczona do niektórych rodzajów nieprawidłowości w celu zapewnienia pewności prawa i powagi rzeczy osądzonej.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 4 września 2018 r. – TDK-Lambda Germany GmbH / Hauptzollamt Lörrach

(Sprawa C-559/18)

(2018/C 436/31)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Baden-Württemberg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: TDK-Lambda Germany GmbH

Strona pozwana: Hauptzollamt Lörrach

Pytania prejudycjalne

Czy Nomenklaturę Scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (1) w wersji wynikającej z rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1218/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (2) należy interpretować w ten sposób, że przekształtniki, takie jak te będące przedmiotem niniejszej sprawy, należy zaklasyfikować do podpozycji 8504 4030 tylko wówczas, jeżeli są one zasadniczo stosowane w urządzeniach telekomunikacyjnych lub maszynach do automatycznego przetwarzania danych i urządzeniach do tych maszyn, czy też dla spełnienia cechy „w rodzaju stosowanych [w]” wystarczające jest, aby przekształtniki zgodnie ze swoimi obiektywnymi właściwościami mogły być stosowane, niezależnie od innych obszarów zastosowań, także w urządzeniach telekomunikacyjnych lub maszynach do automatycznego przetwarzania danych i urządzeniach do tych maszyn?

(1) Dz.U. 1987, L 265, s. 1.

(2) Dz.U. 2012, L 351, s. 36.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 4 października 2018 r. – AR / Cooper International Spirits LLC, Établissements Gabriel Boudier SA, St Dalfour SAS

(Sprawa C-622/18)

(2018/C 436/43)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour de cassation

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: AR

Strona pozwana: Cooper International Spirits LLC, Établissements Gabriel Boudier SA, St Dalfour SAS

Pytania prejudycjalne

Czy art. 5 ust. 1 lit. b) oraz art. 10 i 12 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (1) należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego, który nigdy nie wykorzystywał tego znaku i którego prawa do tego znaku wygasły wraz z upływem okresu pięciu lat po opublikowaniu jego rejestracji, może uzyskać naprawienie szkody wynikłej z naruszenia praw do znaku, podnosząc negatywny wpływ na podstawową funkcję jego znaku towarowego spowodowany używaniem przez osobę trzecią, przed dniem wygaśnięcia praw, oznaczenia podobnego do wspomnianego znaku towarowego w odniesieniu do towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak ten został zarejestrowany, lub do nich podobnych?

(1) Dz.U. L 299, s. 25.
2.

W drugiej kolejności, przewodniczący Parlamentu Europejskiego nie zasięgnął opinii Komisji do spraw konstytucyjnych Parlamentu Europejskiego (AFCO) w odniesieniu do wykładni regulaminu, mimo że przed głosowaniem zgłoszono uzasadnione wątpliwości co do liczenia głosów. W związku z tym naruszył on zasadę pewności prawa, ponieważ zarówno przed głosowaniem, jak i po nim nie było pewności co do wykładni regulaminu (zarzut drugi).