ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
83

W zarzucie trzecim Komisja twierdzi zasadniczo, że jedynie obowiązek wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie środka pomocy w rozumieniu art. 107 TFUE stanowi istotny wymóg proceduralny. Ewentualne pominięcie podsumowania istotnej kwestii faktycznej lub prawnej w decyzji o wszczęciu postępowania nie stanowi takiego wymogu proceduralnego. Ponadto prawo osób trzecich do wzięcia udziału w formalnym postępowaniu wyjaśniającym zostałoby naruszone, gdyby to pominięcie uniemożliwiło im przedstawienie uwag na temat danej kwestii. Co więcej, naruszenie to prowadziłoby do stwierdzenia nieważności decyzji końcowej tylko wtedy, gdyby zainteresowane strony były w stanie wykazać, że informacje, które mogłyby przekazać na temat tej kwestii, mogłyby prowadzić do zmiany treści decyzji końcowej.
408

W duplice Zjednoczone Królestwo przedstawia szczegółowo obliczenie prowadzące do tej kwoty w następujący sposób. W odniesieniu do pierwszej części okresu naruszenia, czyli okresu od listopada 2011 r. do listopada 2014 r., jako stratę w zakresie tradycyjnych zasobów własnych należy przyjąć sumę długów celnych dochodzonych w drodze 23 wezwań C 18 Snake, czyli kwotę 192568694,30 GBP. Na podstawie metody HMRC kwotę tę należy obniżyć do około 25 mln GBP, ponieważ długi te zostały obliczone według metody OLAF-JRC, a w szczególności na podstawie ceny CAP, w sposób błędny. Do tej kwoty około 25 mln GBP należy następnie dodać, w odniesieniu do drugiej części okresu naruszenia, czyli okresu od stycznia 2015 r. do dnia 11 października 2017 r. włącznie, kwotę 143115553 GBP (około 168117840 EUR), która odzwierciedla straty w zakresie zasobów własnych obliczone zgodnie z metodą HMRC. Wreszcie w odniesieniu do rozpatrywanego przywozu mającego miejsce w tym drugim okresie należy odjąć kwoty dochodzone w wezwaniach C18 Breach doręczonych już 34 podmiotom gospodarczym na skorygowaną kwotę łączną 44296285,04 GBP (około 52034846 EUR).
106

W odniesieniu do części drugiej zarzutu drugiego Sąd nie dopuścił się błędu w wykładni lub zastosowaniu układu europejskiego. Nie ma wątpliwości co do tego, że układ ten, jako że jest on porozumieniem międzynarodowym zawartym przez Unię, jej państwa członkowskie i Rumunię, stanowiłby integralną część porządku prawnego Unii. Jednakże przed przystąpieniem Rumunii do Unii taki układ nie stanowiłby w odniesieniu do tego państwa części prawa Unii. Byłby on objęty prawem Unii jedynie względem samej Unii i państw członkowskich.
137

Zdanie to należy odczytywać w kontekście sprawy rozpatrywanej w tym sprawozdaniu. Sprawa ta dotyczyła bowiem szczególnej sytuacji, w której władze chińskie nie dokonały badania, a zatem nie stwierdziły podcięcia cenowego w odniesieniu do produktów należących do segmentu rynku A, w którym koncentrowały się sprzedaż krajowa, lecz ograniczyły się do rozszerzenia na ten segment ustaleń wynikających z analizy podcięcia cenowego dotyczącej segmentów rynku B i C, w których koncentrował się przywóz po cenach dumpingowych.
85

W tym względzie należy przypomnieć, że zasada kontradyktoryjności wymaga co do zasady, by strony postępowania miały prawo do zajęcia stanowiska w przedmiocie okoliczności faktycznych i dokumentów, na których oparte będzie orzeczenie sądowe, a także do omówienia materiału dowodowego i uwag przedstawionych przed sądem oraz zarzutów podniesionych z urzędu przez sąd, na których zamierza on oprzeć swoje rozstrzygnięcie. W celu spełnienia wymogów związanych ze sprawiedliwym procesem ważne jest, aby strony znały i mogły przedyskutować w sposób kontradyktoryjny zarówno okoliczności faktyczne, jak i okoliczności prawne, które mają decydujące znaczenie dla wyniku postępowania (zob. podobnie wyrok z dnia 2 grudnia 2009 r., Komisja/Irlandia i in., C‑89/08 P, EU:C:2009:742, pkt 52, 56).
1

W odwołaniach Republika Federalna Niemiec (C‑177/19 P), Węgry (C‑178/19 P) i Komisja Europejska (C‑179/19 P) wnoszą o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 grudnia 2018 r., Ville de Paris, Ville de Bruxelles i Ayuntamiento de Madrid/Komisja (T‑339/16, T‑352/16 i T‑391/16, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2018:927), w którym Sąd, po pierwsze, stwierdził nieważność pkt 2 załącznika II do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/646 z dnia 20 kwietnia 2016 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 692/2008 w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6) (Dz.U. 2016, L 109, s. 1; zwanego dalej „spornym rozporządzeniem”) w zakresie, w jakim przepis ten określa w ppkt 2.1.1 i 2.1.2 załącznika IIIA do rozporządzenia Komisji (WE) nr 692/2008 z dnia 18 lipca 2008 r. wykonującego i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. 2008, L 199, s. 1) wartość ostatecznego współczynnika zgodności oraz wartość tymczasowego współczynnika zgodności CF pollutant odnoszącego się do masy tlenków azotu, a po drugie, utrzymał w mocy skutki przepisu, którego nieważność została stwierdzona, do czasu przyjęcia w rozsądnym terminie nowych aktów prawnych zastępujących ten przepis, który to okres nie może przekroczyć dwunastu miesięcy od dnia uprawomocnienia się owego wyroku.
Artykuł 16 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 595/2004 z dnia 30 marca 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które skutkuje tym, że zwrot nadpłaty dodatkowej opłaty wyrównawczej powinien przysługiwać priorytetowo producentom, w odniesieniu do których skupujący spełnili ciążący na nich obowiązek miesięcznej wpłaty tej opłaty wyrównawczej.
109

W rezultacie sama okoliczność, że rozpatrywane w postępowaniu głównym uregulowanie krajowe mogłoby być uzasadnione „obiektywnym powodem” w rozumieniu tego przepisu, nie może wystarczyć do tego, by stało się ono z nim zgodne, jeśli okazuje się, że konkretne stosowanie tego uregulowania prowadzi w świetle okoliczności faktycznych sprawy do nadużyć w korzystaniu z kolejnych umów o pracę na czas określony (wyrok z dnia 26 listopada 2014 r., Mascolo i in., C‑22/13, od C‑61/13 do C‑63/13 i C‑418/13, EU:C:2014:2401, pkt 104).
Część E pkt 2 lit. a) załącznika VII do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 należy interpretować w ten sposób, że podmiot gospodarczy, w ramach etykietowania produktów sprzedawanych na terytorium państwa członkowskiego, jest zwolniony z obowiązku wyszczególnienia wszystkich składników stanowiących składnik złożony w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. h) tego rozporządzenia tylko wtedy, gdy ten składnik złożony objęty nazwą handlową na podstawie części A załącznika I do dyrektywy 2000/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 czerwca 2000 r. odnoszącej się do wyrobów kakaowych i czekoladowych przeznaczonych do spożycia przez ludzi został oznaczony w wykazie składników przy użyciu tej nazwy handlowej w wersji językowej danego państwa członkowskiego.
W dniu 7 sierpnia 2018 r. SRB opublikowała ogłoszenie dotyczące jej „komunikatu […] z dnia 2 sierpnia 2018 r. dotyczącego wstępnej decyzji w sprawie konieczności przyznania rekompensaty akcjonariuszom i wierzycielom, w stosunku do których zastosowano działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular […], i rozpoczęci[a] procedury w związku z prawem do bycia wysłuchanym (SRB/EES/2018/132)” (Dz.U. 2018, C 277 I, s. 1), załączając do niego trzecie sprawozdanie z wyceny. SRB wskazała w nim, co następuje:

„[Z] [trzeciego] [s]prawozdania z wyceny […] wynika, że nie ma różnicy między obecnym traktowaniem zaangażowanych akcjonariuszy i wierzycieli a traktowaniem, jakie otrzymaliby, gdyby Instytucję poddano standardowemu postępowaniu upadłościowemu w momencie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W świetle powyższego SRB w Komunikacie przyjmuje wstępną decyzję o braku konieczności przyznania rekompensaty akcjonariuszom i wierzycielom […].

Aby SRB mogła podjąć ostateczną decyzję w sprawie konieczności lub braku konieczności rekompensaty, SRB zaprasza za pośrednictwem Komunikatu zaangażowanych akcjonariuszy i wierzycieli do wyrażenia zainteresowania skorzystaniem z prawa do bycia wysłuchanym odnośnie do powyższej wstępnej decyzji SRB, poprzez udział w procedurze konsultacji […]”.
W dniu 7 sierpnia 2018 r. SRB opublikowała ogłoszenie dotyczące jej „Komunikatu […] z dnia 2 sierpnia 2018 r. dotyczącego wstępnej decyzji w sprawie konieczności przyznania rekompensaty akcjonariuszom i wierzycielom, w stosunku do których zastosowano działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular […], i rozpoczęci[a] procedury w związku z prawem do bycia wysłuchanym (SRB/EES/2018/132)” (Dz.U. 2018, C 277 I, s. 1), do którego to komunikatu dołączone było trzecie sprawozdanie z wyceny. SRB wskazała w nim, co następuje:

„[Z] »[trzeciego] [s]prawozdania z wyceny […]« wynika, że nie ma różnicy między obecnym traktowaniem zaangażowanych akcjonariuszy i wierzycieli a traktowaniem, jakie otrzymaliby, gdyby Instytucję poddano standardowemu postępowaniu upadłościowemu w momencie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W świetle powyższego SRB w Komunikacie przyjmuje wstępną decyzję o braku konieczności przyznania rekompensaty akcjonariuszom i wierzycielom […].

Aby SRB mogła podjąć ostateczną decyzję w sprawie konieczności lub braku konieczności rekompensaty, SRB zaprasza za pośrednictwem Komunikatu zaangażowanych akcjonariuszy i wierzycieli do wyrażenia zainteresowania skorzystaniem z prawa do bycia wysłuchanym odnośnie do powyższej wstępnej decyzji SRB, poprzez udział w procedurze konsultacji […]”.
Zatytułowany „Środki służące zwalczaniu oszustw podatkowych i unikania opodatkowania” art. 35 decreto‑legge n. 223 – Disposizioni urgenti per il rilancio economico e sociale, per il contenimento e la razionalizzazione della spesa pubblica, nonché interventi in materia di entrate e di contrasto all’evasione fiscale (dekretu z mocą ustawy nr 223 ustanawiającego pilne przepisy do celów ożywienia gospodarczego i społecznego, ograniczenia i racjonalizacji wydatków publicznych, a także określającego działania w dziedzinie wpływów podatkowych i zwalczania oszustw podatkowych) z dnia 4 lipca 2006 r. (GURI nr 153 z dnia 4 lipca 2006 r.), w brzmieniu mającym zastosowanie do sporów w postępowaniach głównych (zwanego dalej „dekretem z mocą ustawy nr 223/2006”), przekształconego w ustawę po zmianach wprowadzonych przez legge n. 248 – Conversione in legge, con modificazioni, del decreto‑legge 4 luglio 2006, n. 223, recante disposizioni urgenti per il rilancio economico e sociale, per il contenimento e la razionalizzazione della spesa pubblica, nonché interventi in materia di entrate e di contrasto all’evasione fiscale (ustawę nr 248 przekształcającą w ustawę, ze zmianami, dekret z mocą ustawy nr 223 ustanawiający pilne przepisy do celów ożywienia gospodarczego i społecznego, ograniczenia i racjonalizacji wydatków publicznych, a także określający działania w dziedzinie wpływów podatkowych i zwalczania oszustw podatkowych) z dnia 4 sierpnia 2006 r. (dodatek zwyczajny do GURI nr 186 z dnia 11 sierpnia 2006 r.), przewiduje w ust. 10‑ter:

„W przypadku przeniesień i wpisów dotyczących zbycia nieruchomości przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej, o których mowa w art. 10 akapit pierwszy pkt 8 ter decreto del presidente della Repubblica n. 633, istituzione e disciplina dell’imposta sul valore aggiunto (dekretu nr 633 prezydenta Republiki w sprawie ustanowienia i regulacji podatku od wartości dodanej) z dnia 26 października 1972 r. [(dodatek zwyczajny do GURI nr 292 z dnia 11 listopada 1972 r.)] – także wtedy, gdy podlega ono podatkowi od wartości dodanej – z udziałem zamkniętych funduszy nieruchomości regulowanych przez art. 37 tekstu jednolitego przepisów o pośrednictwie finansowym wynikających z [dekretu ustawodawczego nr 58/1998] i z jego późniejszych zmian oraz przez art. 14 bis legge n. 86 – Istituzione e disciplina dei fondi comuni di investimento immobiliare chiusi (ustawy nr 86 w sprawie utworzenia i regulacji zamkniętych funduszy inwestycyjnych nieruchomości) z dnia 25 stycznia 1994 r. [(dodatek zwyczajny do GURI nr 29 z dnia 5 lutego 1994 r.)] lub z udziałem przedsiębiorstw świadczących usługi leasingu finansowego bądź banków i pośredników finansowych […], w odniesieniu do nabycia i odkupu aktywów, które mają zostać lub zostały oddane w leasing finansowy, stawka opłat za wpis do księgi wieczystej i do rejestru gruntów, zmieniona przez ust. 10 bis, jest zmniejszona o połowę. Przepis zawarty w poprzednim zdaniu obowiązuje od dnia 1 października 2006 r.”.
44

W drugiej kolejności w części drugiej zarzutu pierwszego odwołania w sprawie C‑888/19 P GMB twierdzi, że Sąd naruszył prawo w pkt 68, 69 i 72 tego wyroku, orzekając, że Komisja powinna była przedstawić szersze wyjaśnienia w swojej decyzji oddalającej wniosek Xinyi PV o przyznanie MET, odnosząc się do konkretnego wpływu wahań sytuacji finansowej tejże spółki. W ten sposób Sąd błędnie przeniósł na Komisję ciężar dowodu spełnienia warunków przyznania MET, podczas gdy ciężar ten spoczywa, zgodnie z orzecznictwem Trybunału, na stronie wnoszącej o przyznanie tego statusu. Zdaniem GMB, wbrew temu, co sugerują pkt 72 i 73 zaskarżonego wyroku, to do Xinyi PV należało wykazanie, że sporne preferencyjne systemy podatkowe nie prowadziły do znaczących wahań jego sytuacji finansowej, a nie do Komisji wykazanie twierdzenia przeciwnego, ponieważ ta ostatnia była jedynie zobowiązana do dokonania oceny dowodów przedstawionych przez Xinyi PV, co zresztą uczyniła w niniejszej sprawie.
197

Jednakże Trybunał orzekł, że uwzględnienie to zakłada, iż prokonkurencyjne skutki są nie tylko udowodnione i istotne, ale także właściwe dla danego porozumienia. Co więcej, samo istnienie takich skutków prokonkurencyjnych nie powinno jako takie prowadzić do wykluczenia kwalifikacji jako „ograniczenia ze względu na cel”. Przy założeniu, że owe prokonkurencyjne skutki są udowodnione, istotne i właściwe, skutki te muszą być wystarczająco ważne, tak że pozwalają na zaistnienie uzasadnionych wątpliwości co do wystarczająco szkodliwego dla konkurencji charakteru rozpatrywanego porozumienia i tym samym co do jego antykonkurencyjnego celu [wyrok z dnia 30 stycznia 2020 r., Generics (UK) i in., C‑307/18, EU:C:2020:52, pkt 105–107].
1)

Artykuł 9 ust. 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, podpisanej w Aarhus (Dania) w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r., w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby stowarzyszenie ochrony środowiska, uprawnione do wszczynania postępowań sądowych zgodnie z prawem krajowym, było pozbawione możliwości zaskarżenia przed sądem krajowym decyzji administracyjnej przyznającej lub zmieniającej homologację typu WE pojazdów, która może być sprzeczna z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów.
95

W tym względzie należy podkreślić w pierwszej kolejności, że w braku harmonizacji w tym przedmiocie ewentualne ustalenie metod i kryteriów pozwalających na ustalenie wyniku ustalonego zgodnie z zasadą ceny rynkowej należy do uprawnień dyskrecjonalnych państw członkowskich. Chociaż państwa członkowskie OECD uznają zalety odwołania się do zasady ceny rynkowej w celu ustalenia prawidłowego podziału zysków spółek między różnymi krajami, pomiędzy tymi państwami istnieją istotne różnice co do sposobu, w jaki w poszczególnych przypadkach stosowane są metody ustalania cen transferowych. Jak Komisja sama wspomniała w motywie 88 spornej decyzji, w wytycznych OECD wymieniony został szereg metod ustalania wskaźnika zastępczego cen rynkowych w odniesieniu do transakcji i podziału zysków pomiędzy spółkami należącymi do tej samej grupy.
112

Jeśli chodzi o możliwość przewidzenia kryteriów odróżniających innych niż kryterium osobowe lub geograficzne w celu wprowadzenia w życie ukierunkowanego zatrzymywania danych o ruchu i danych dotyczących lokalizacji, nie można wykluczyć, że pod uwagę mogą zostać wzięte inne obiektywne i niedyskryminacyjne kryteria, aby zapewnić, by zakres ukierunkowanego zatrzymywania danych był ograniczony do tego, co jest ściśle niezbędne, oraz ustalić przynajmniej pośredni związek między poważnymi przestępstwami a osobami, których dane są zatrzymywane. Niemniej jednak ze względu na to, że art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58 odnosi się do środków ustawodawczych państw członkowskich, to do tych państw, a nie do Trybunału należy ustalenie takich kryteriów, przy czym nie może być mowy o ponownym wprowadzeniu za pomocą tego środka uogólnionego i niezróżnicowanego zatrzymywania danych o ruchu i danych dotyczących lokalizacji (wyrok z dnia 5 kwietnia 2022 r., Commissioner of An Garda Síochána i in., C‑140/20, EU:C:2022:258, pkt 83).
122

Co się tyczy protokołu nr 6, chociaż – jak podnosi Rada – ustanawia on nie tylko siedziby instytucji Unii, lecz również siedziby niektórych organów i jednostek organizacyjnych Unii, w tym Europolu, i odwołuje się do art. 341 TFUE, to jednak nie przewiduje on, że siedziby organów i jednostek organizacyjnych Unii powinny być określane wspólnie przez państwa członkowskie zgodnie z zasadą wyrażoną w tym przepisie. W tym względzie należy zauważyć, że wspólną cechą tych organów i jednostek organizacyjnych Unii jest to, że zostały utworzone przez państwa członkowskie, podczas gdy nie jest tak w przypadku agencji Unii takiej jak EMA, utworzonej na podstawie traktatów założycielskich przez prawodawcę Unii. Tym samym z protokołu tego nie można wywieść woli stosowania przez państwa członkowskie, bezpośrednio lub przez analogię, ustanowionej w tym artykule zasady do ustalania miejsca siedziby wszystkich organów i jednostek organizacyjnych Unii.
54

Co się tyczy protokołu nr 6, chociaż – jak podnosi Rada – ustanawia on nie tylko siedzibę instytucji Unii, lecz również siedzibę niektórych organów i jednostek organizacyjnych Unii, w tym Europolu, i odwołuje się do art. 341 TFUE, to jednak nie przewiduje on, że miejsca siedziby organów i jednostek organizacyjnych Unii powinny być określane wspólnie przez państwa członkowskie zgodnie z zasadą wyrażoną w tym przepisie. W tym względzie należy zauważyć, że wspólną cechą tych organów i jednostek organizacyjnych Unii jest to, że zostały utworzone przez państwa członkowskie, podczas gdy nie jest tak w przypadku agencji Unii takiej jak ELA, utworzonej na podstawie traktatów założycielskich przez prawodawcę Unii. Tym samym z protokołu tego nie można wywieść woli stosowania przez państwa członkowskie, bezpośrednio lub przez analogię, ustanowionej w tym artykule zasady do ustalania miejsca siedziby wszystkich organów i jednostek organizacyjnych Unii.
135

Sąd oddalił jednak argument wnoszących odwołanie, zgodnie z którym w spornej decyzji naliczono dwukrotnie te same dochody. Sąd oddalił również ich argument, zgodnie z którym to podwójne naliczenie naruszyło zasady równego traktowania i proporcjonalności ze względu na to, że doprowadziło ono do nałożenia na wnoszące odwołanie grzywny, która niesłusznie zwiększyła ich udział w wartości sprzedaży.
154

Po pierwsze, dowody dotyczące spółki Dell są pozbawione znaczenia z powodów przedstawionych w pkt 46 złożonej do Sądu repliki. Po drugie, okoliczność, że HP miało biura sprzedaży w Zjednoczonym Królestwie, jest pozbawiona znaczenia z powodów przedstawionych w pkt 47 repliki. Po trzecie, dowody przytoczone w przypisach 74 i 75 do przedstawionej przed Sądem odpowiedzi na skargę potwierdzają po prostu okoliczność, której nie zakwestionowano, a mianowicie to, że odnośne przedsiębiorstwa zaopatrywały spółki Dell i HP w EOG w ODD pochodzące spoza EOG. Po czwarte, w przypisie 25 do złożonej do Sądu dupliki Komisja zacytowała inny fragment dokumentu ID 1412/4 przytoczonego w przypisie 74 do odpowiedzi na skargę. Dokument ten został przywołany w duplice w celu wykazania wniosku, który nie figuruje ani w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, ani w spornej decyzji. W konsekwencji ten nowy wniosek na poparcie zgodności z prawem spornej decyzji jest niedopuszczalny na etapie skargi, wobec czego rzeczony dokument również należy uznać za niedopuszczalny. Po piąte, dowody przytoczone w przypisie 76 do odpowiedzi na skargę są całkowicie pozbawione znaczenia. Dotyczą one sprzedaży w innym segmencie rynku dotyczącym klientów innych niż spółki Dell i HP, która to sprzedaż wykracza poza ramy rozpatrywanego zachowania.
3

Artykuł 27 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia stanowi: „1. Przed podjęciem decyzji przewidzianych w art. 7, 8, 23 oraz [art.] 24 ust. 2 Komisja może wysłuchać przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw, które są stronami postępowań prowadzonych przez Komisję, w zakresie objętym przedstawionymi zarzutami. Podstawą decyzji wydanej przez Komisję mogą być wyłącznie zarzuty, co do których strony mogły się wypowiedzieć. Wnioskodawcy są blisko związani ze sprawą [składający skargę do Komisji zostają ściśle włączeni do postępowania]. 2. W toku postępowania respektuje się prawo stron do obrony. Strony mają prawo wglądu do akt Komisji przy zachowaniu uzasadnionego interesu przedsiębiorstw w zakresie ochrony tajemnicy handlowej. Prawo wglądu do akt nie obejmuje informacji poufnych i wewnętrznych dokumentów Komisji lub organów ochrony konkurencji państw członkowskich. W szczególności prawo wglądu do akt nie obejmuje korespondencji między Komisją a organami ochrony konkurencji państw członkowskich lub między tymi ostatnimi, w tym dokumentów sporządzonych na mocy art. 11 i 14. Nie zabrania to Komisji ujawnienia i wykorzystania informacji koniecznej do udowodnienia naruszenia”.
120

W ramach części drugiej zarzutu drugiego wnoszące odwołanie zarzucają Sądowi, że naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia, opierając zaskarżony wyrok na niespójnym wewnętrznie uzasadnieniu. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest bowiem wewnętrznie niespójne w odniesieniu do ich udziału w jednolitym i ciągłym naruszeniu. Zawarte w pkt 187 tego wyroku twierdzenie, że większość kontaktów indywidualnych dzielił co do zasady tylko jeden miesiąc, stoi w sprzeczności z zawartym w pkt 108 owego wyroku stwierdzeniem, że kontakty nr 66, 67, 70, 73, 76 i 78 nie zostały wykazane. Gdyby bowiem kontakty te nie zostały uwzględnione, należałoby wysnuć na tej podstawie wniosek, że doszło do przerwy w kontaktach przez okres około pięciu miesięcy.