WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ

(pierwsza izba)

z dnia 24 kwietnia 2013 r.

Sprawa F‑88/11

BX

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Konkurs otwarty – Konkurs EPSO/AD/148/09 – Nieumieszczenie na liście rezerwy kadrowej

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której BX żąda po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/AD/148/09 (zwanej dalej „komisją konkursową”) o nieumieszczeniu go na liście rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/148/09, po drugie, stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej jego zażalenie, po trzecie, zmiany listy rezerwy kadrowej, i po czwarte, zasądzenia od Komisji Europejskiej zadośćuczynienia za rzekomo doznaną przez niego krzywdę, oszacowanego ex aequo et bono na kwotę 7000 EUR, jak również obciążenia jej kosztami postępowania.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. BX pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję.

Streszczenie

Urzędnicy – Konkurs – Ocena przydatności kandydatów – Pytania postawione podczas egzaminu ustnego – Uznanie przysługujące komisji konkursowej – Kontrola sądowa – Granice

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91, załącznik III)

Oceny, jakich dokonuje komisja konkursowa przy sprawdzaniu wiedzy i przydatności kandydatów, jak również decyzje, w których komisja konkursowa stwierdza, że kandydat nie przeszedł pomyślnie egzaminu, stanowią wyraz ocen wartościujących. Wpisują się one w szeroki zakres uznania, które przysługuje komisji konkursowej, i mogą być poddane kontroli sądu Unii wyłącznie w przypadku oczywistego naruszenia przepisów, które regulują prace tej komisji. Ponadto komisja konkursowa jest zobowiązana ustalić, czy kandydaci posiadają umiejętności i doświadczenie zawodowe konieczne do wykonywania zadań na danym stanowisku, wymienionych w ogłoszeniu o konkursie. Jest również zobowiązana do porównania umiejętności i przydatności kandydatów w celu wyłonienia osób najbardziej przydatnych do wykonywania obowiązków na danym stanowisku. Jeżeli zaś chodzi w szczególności o egzaminy ustne konkursu, zakres uznania komisji konkursowej ulega zwiększeniu wskutek swobody i niepewności charakteryzujących ten rodzaj egzaminu, który ze swej natury jest mniej ujednolicony niż egzamin pisemny i którego treść może się różnić w zależności od doświadczenia i osobowości różnych kandydatów, a także od odpowiedzi, jakich udzielają na pytania komisji. Z tego wynika, że w świetle limitowanego czasu trwania egzaminu ustnego komisja nie wykracza poza granice swego szerokiego zakresu uznania, gdy ogranicza czas przyznany stronie skarżącej na przygotowanie odpowiedzi i gdy zwraca się do niej o udzielenie spontanicznej odpowiedzi.

(zob. pkt 38, 39, 60, 61)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑95/98 Gogos przeciwko Komisji, 23 marca 2000 r., pkt 36; sprawa T‑146/99 Texeira Neves przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, 14 lipca 2000 r., pkt 42; sprawa T‑193/00 Felix przeciwko Komisji, 7 lutego 2002 r., pkt 36; sprawa T‑336/02 Christensen przeciwko Komisji, 5 kwietnia 2005 r., pkt 25; sprawa T‑371/03 Le Voci przeciwko Radzie, 14 lipca 2005 r., pkt 102