38

W tych okolicznościach Augstākās tiesas, Administratīvo lietu departaments (sąd najwyższy, wydział spraw administracyjnych) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 203 ust. 1 [kodeksu celnego] należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie w każdym przypadku nieprzedstawienia objętego procedurą tranzytu zewnętrznego towaru w urzędzie celnym przeznaczenia, nawet wówczas, gdy zostanie odpowiednio wykazane to, że towar ten uległ zniszczeniu lub został nieodwracalnie utracony? 2) Jeśli na pierwsze pytanie należy odpowiedzieć przecząco, to czy odpowiednie wykazanie, że doszło do zniszczenia towarów i, co za tym idzie, brak jest możliwości ich wprowadzenia do obrotu w państwie członkowskim, może uzasadniać zastosowanie art. 204 ust. 1 lit. a) i art. 206 [kodeksu celnego] oraz brak naliczania długu celnego w odniesieniu do ilości towaru, która uległa zniszczeniu w trakcie wspólnotowego tranzytu zewnętrznego? 3) Jeśli art. 203 ust. 1, art. 204 ust. 1 lit. a) i art. 206 [kodeksu celnego] należy interpretować w ten sposób, że naliczana jest należność celna przywozowa za ilości towaru, które uległy zniszczeniu w trakcie wspólnotowego tranzytu zewnętrznego, to czy art. 2 ust. 1 lit. d) oraz art. 70 i 71 [dyrektywy VAT] należy interpretować w ten sposób, że wraz z należnościami celnymi przywozowymi uiszczeniu podlega również [VAT] – również w przypadku, gdy należy wykluczyć to, że towary w rzeczywistości weszły do obrotu w państwie członkowskim? 4) Czy art. 96 [kodeksu celnego] należy interpretować w ten sposób, że to główny zobowiązany zawsze ponosi odpowiedzialność za zapłatę długu celnego powstałego w ramach procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego, niezależnie od tego, czy przewoźnik spełnił obowiązki nałożone nań w art. 96 ust. 2 tego [kodeksu]? 5) Czy art. 94 ust. 1, art. 96 ust. 1 i art. 213 [kodeksu celnego] należy interpretować w ten sposób, że urząd celny danego państwa członkowskiego ma obowiązek stwierdzenia odpowiedzialności solidarnej wszystkich podmiotów, które w danym przypadku powinny, zgodnie z przepisami kodeksu celnego, zostać uznane za odpowiedzialne wraz z głównym zobowiązanym za dług celny? 6) Jeśli na poprzednie pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, a przepisy danego państwa członkowskiego uzależniają, co do zasady, obowiązek uiszczenia podatku [VAT] w przypadku przywozu towarów od poddania ich procedurze, w ramach której zostaną wprowadzone do swobodnego obrotu, to czy art. 201, 202 i 205 [dyrektywy VAT] należy interpretować w ten sposób, że to państwo członkowskie jest zobowiązane do uznania wszystkich podmiotów, które powinny zostać w danym przypadku uznane na podstawie przepisów [kodeksu celnego] za zobowiązane do zapłaty długu celnego, za solidarnie odpowiedzialne za zapłatę VAT? 7) Jeśli na pytania piąte lub szóste należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, to czy art. 96 ust. 1 i art. 213 [kodeksu celnego] oraz art. 201, 202 i 205 [dyrektywy VAT] należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy urząd celny wskutek błędu nie przyjął w odniesieniu do któregoś z podmiotów współodpowiedzialnych wraz z głównym zobowiązanym odpowiedzialności solidarnej za uiszczenie długu celnego, okoliczność ta sama w sobie może uzasadniać zwolnienie głównego zobowiązanego z odpowiedzialności za uiszczenie długu celnego?”.