Keywords

Summary



Keywords

1. Środki własne Wspólnot Europejskich – Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych albo wywozowych

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 239)

2. Prawo wspólnotowe – Zasady – Prawo do obrony

(art. 255 WE, rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 239)

3. Umowy międzynarodowe – Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja – Unia celna – Pochodzenie towarów

(układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja)

4. Skarga o stwierdzenie nieważności – Interes prawny

(art. 230 WE)

5. Umowy międzynarodowe – Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja – Obowiązki Komisji

(art. 211 WE; układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja)

6. Środki własne Wspólnot Europejskich – Pokrycie należności celnych przywozowych lub wywozowych po zwolnieniu towaru

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 220 ust. 2 lit. b))

Summary

1. W ramach postępowania w sprawie umorzenia należności celnych powinno zostać zapewnione poszanowanie prawa do bycia wysłuchanym, w szczególności ze względu na uprawnienia dyskrecjonalne, którymi dysponuje Komisja, podejmując decyzję o zastosowaniu ogólnej i opartej na zasadzie słuszności klauzuli przewidzianej w art. 239 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny.

(por. pkt 87)

2. W ramach postępowania w sprawie umorzenia należności celnych zasada poszanowania prawa do obrony oznacza jedynie, że zainteresowany może skutecznie przedstawić swoje stanowisko co do dowodów, w tym dokumentów, na których Komisja zamierza oprzeć swą decyzję. Zasada ta nie wymaga zatem, by Komisja z własnej inicjatywy udzielała dostępu do wszelkich dokumentów, które ewentualnie mogą mieć związek ze sprawą przedstawioną jej w ramach wniosku o umorzenie. Jeśli zainteresowany jest zdania, że dokumenty takie są przydatne dla wykazania wystąpienia szczególnej sytuacji lub braku ewidentnego zaniedbania lub świadomego działania z jego strony, do niego należy wystąpienie o dostęp do tych dokumentów zgodnie z przepisami przyjętymi na podstawie art. 255 WE.

W istocie, to na wniosek zainteresowanej strony Komisja jest zobowiązana do udzielenia dostępu do wszelkich jawnych dokumentów administracyjnych dotyczących zaskarżonej decyzji. W razie braku takiego wniosku nie ma automatycznego dostępu do dokumentów znajdujących się w posiadaniu Komisji.

(por. pkt 88, 89)

3. Ustalenie pochodzenia towarów, między innymi w ramach unii celnej ustanowionej układem stowarzyszeniowym EWG–Turcja, opiera się na podziale kompetencji pomiędzy władzami państwa wywozu i władzami państwa przywozu, w tym znaczeniu, że pochodzenie jest ustalane przez władze państwa wywozu a prawidłowość funkcjonowania tego systemu jest zapewniona dzięki współpracy zainteresowanych administracji. System ten jest uzasadniony tym, że władze państwa wywozu są w najlepszej sytuacji, by dokonać bezpośredniej weryfikacji okoliczności, od których uzależnione jest pochodzenie.

Przewidziany mechanizm może funkcjonować wyłącznie, jeżeli administracja celna państwa przywozu uznaje dokonane zgodnie z prawem ustalenia władz państwa wywozu. Uznanie takich decyzji przez administrację celną państw członkowskich jest niezbędne, by Wspólnota z kolei mogła wymagać od władz innych państw związanych z nią umowami o wolnym handlu poszanowania decyzji organów celnych państw członkowskich odnośnie do pochodzenia produktów wywożonych ze Wspólnoty do tych państw.

(por. pkt 120, 121)

4. Skarżący nie ma żadnego prawnego interesu w stwierdzeniu nieważności decyzji z powodu uchybień proceduralnych, w sytuacji gdy stwierdzenie nieważności może jedynie prowadzić do wydania nowej decyzji, identycznej co do istoty z decyzją, której nieważność zostaje stwierdzona.

(por. pkt 132)

5. Zgodnie z art. 211 WE i zasadą dobrej administracji na Komisji ciąży obowiązek zapewnienia prawidłowego stosowania układu stowarzyszeniowego EWG–Turcja. Obowiązek ten wynika również z samego układu stowarzyszeniowego oraz różnych decyzji ustanowionych przez Radę Stowarzyszenia.

(por. pkt 234)

6. Artykuł 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny stanowi, że jeśli spełnione zostaną kumulatywnie trzy przesłanki, właściwe organy celne mogą nie dokonywać retrospektywnego zaksięgowania należności celnych przywozowych. Niezbędne jest po pierwsze, by należności nie zostały pobrane w następstwie błędu samych organów celnych, następnie błąd, którego się dopuściły, nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez działającą w dobrej wierze osobę zobowiązaną do pokrycia należności, i wreszcie, by osoba ta przestrzegała wszystkich przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego.

Tenże przepis ma na celu ochronę uzasadnionych oczekiwań dłużnika co do zasadności ogółu elementów decyzji o pobraniu lub niepobraniu należności celnych. Jednakże uzasadnione oczekiwania dłużnika zasługują na ochronę przewidzianą w tym przepisie, wyłącznie gdy to same właściwe organy stworzyły podstawy oczekiwań dłużnika. Zatem jedynie błędy wynikające z działania właściwych władz, które nie mogły w sposób rozsądny zostać wykryte przez dłużnika, powodują powstanie uprawnienia do odstąpienia od retrospektywnego pokrycia należności celnych.

(por. pkt 303, 304)