Artykuł 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego stanowi, że przy porównaniu osiągnięć urzędników organ powołujący uwzględnia w szczególności sprawozdania sporządzone na temat urzędników w związku z pełnieniem przez nich obowiązków w grupie zaszeregowania, do której należą w chwili danego postępowania w sprawie oceny, posługiwanie się przez nich przy wykonywaniu obowiązków służbowych językami innymi niż język, którego biegłą znajomość poświadczyli, oraz zakres odpowiedzialności przy wykonywaniu obowiązków. Przepis ten pozostawia jednak organowi powołującemu pewien zakres uznania odnośnie do wagi, przy poszanowaniu zasady równości, jaką ten pragnie przyznać przy porównywaniu osiągnięć każdemu z trzech wymienionych w art. 45 regulaminu pracowniczego kryteriów, przy czym osiągnięcia stanowią w tym porównaniu czynnik decydujący.

Staż w grupie zaszeregowania lub w służbie nie stanowi czynnika, który należy bezpośrednio brać pod uwagę przy porównywaniu osiągnięć wymaganym przepisami art. 45 regulaminu pracowniczego, gdyż dotyczy ono właśnie osiągnięć, które stanowią decydujące kryterium. Fakt bycia zaszeregowanym do danej grupy od iluś lat nie dowodzi natomiast bynajmniej, że zainteresowany ma szczególne osiągnięcia, a wynoszenie stażu w grupie zaszeregowania do rangi decydującego kryterium prowadziłoby do automatyzmu przy awansowaniu, stojącemu wbrew zasadzie służby publicznej promującej spełnianie najwyższych wymogów w zakresie kompetencji, wyników pracy i zachowania, o których mowa w art. 27 akapit pierwszy i art. 43 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego.

Niemniej organ powołujący ma prawo dokonania porównania osiągnięć według procedury lub metody uznanej przez siebie za najwłaściwszą. Ze względu bowiem na szeroki zakres uznania, jaki przysługuje danej instytucji przy realizacji, stosownie do jej własnych potrzeb organizacyjnych i zarządzania personelem, celów art. 45 regulaminu pracowniczego nie jest ona zobowiązana do ustanawiania szczególnego systemu oceny i awansu.

Gdy instytucja tworzy w ramach swych struktur nieprzewidziany w regulaminie pracowniczym komitet doradczy, aby uzyskać, do celów powoływania na niektóre stanowiska lub awansowania urzędników, opinię na temat kompetencji i umiejętności kandydatów lub urzędników mogących ubiegać się o awans, takie działanie ma na celu zapewnienie tej instytucji, jako organowi powołującemu, lepszych podstaw do dokonania porównania osiągnięć urzędników, wymaganego przez art. 45 regulaminu pracowniczego. Wynika z tego, że opinia wydana przez wspólny komitet ds. awansów w formie zalecenia co do awansu powinna, o ile komitet rzeczywiście wyda takie zalecenie, wchodzić w skład elementów, które organ powołujący powinien uwzględnić jako podstawę swojej własnej oceny osiągnięć urzędników, nawet jeśli uważa, że nie powinien postępować zgodnie z tym zaleceniem.

W sytuacji gdy zaniechanie popełnione przy porównaniu osiągnięć mogących ubiegać się o awans urzędników leży po stronie wspólnego organu doradczego, formalnie nieprzewidzianego w regulaminie pracowniczym, który nie postępuje zgodnie z celem wyznaczonym mu przez organ powołujący w wydanych przez ten organ przepisach, ponieważ nie wydaje zaleceń co do awansu, organ powołujący powinien działać tak, by w każdym razie dopełnić swych obowiązków wynikających z regulaminu pracowniczego. W takich okolicznościach organ ten powinien zaradzić zaniechaniu wspólnego organu doradczego, który sam powołał, aby przyczynić się do wypełnienia swych obowiązków wynikających z regulaminu pracowniczego, przy pomocy ogólnych przepisów wykonawczych, przy czym należy pamiętać, że decyzje o awansie i porównanie osiągnięć, o których mowa w art. 45 regulaminu pracowniczego, leżą wyłącznie w kompetencjach tego organu.

Organ powołujący winien przeprowadzić doroczne postępowanie w sprawie awansu, nawet jeżeli ostatnie sprawozdanie z oceny zainteresowanego, jakkolwiek uznawane za niezbędne, nie jest dostępne. Zatem tym bardziej nie można od tego organu wymagać, by w nieskończoność odwlekał przyjęcie decyzji o awansach wszystkich urzędników instytucji w sytuacji, gdy wspólny organ doradczy nie jest w stanie wydać zaleceń co do awansu skierowanych do organu powołującego.

Jednak organ powołujący musi oprzeć swą ocenę na wszystkich istotnych dostępnych informacjach. Ponadto porównanie osiągnięć winno być prowadzone na zasadzie równości i na podstawie porównywalnych źródeł informacji. Tym samym, w sytuacji gdy organ powołujący wyda decyzje w przedmiocie awansu, mimo że z racji niewydania zaleceń co do awansu przez wspólny organ doradczy, który jest powołany do wydania zaleceń, ten ostatni nie zarekomendował żadnej listy urzędników, którzy powinni zostać awansowani, organ powołujący spełni wynikające z regulaminu obowiązki, jeżeli w decyzji oddalającej zażalenie jasno wskaże, że na podstawie wszystkich dostępnych informacji, w szczególności sprawozdań z oceny urzędników mogących ubiegać się o awans, sam dokonał porównania osiągnięć wszystkich urzędników mogących ubiegać się o awans, bez względu na to, czy znajdowali się oni na początkowych listach zaproponowanych przez dyrekcje generalne i służby instytucji.

Ponadto, skoro organ powołujący może zapewnić udział wspólnego organu doradczego na etapie przygotowania swoich decyzji w zakresie awansów oraz może wprowadzić przepis, że organ ten będzie wspomagany przez inny organ, także wspólny, uwzględnienie przez organ powołujący projektu uzasadnionej opinii tego ostatniego nie może samo w sobie spowodować wadliwości decyzji o nieawansowaniu.

(zob. pkt 82–84, 86, 87–89)

Trybunał, wyroki: z dnia 17 marca 1983 r., Hoffmann/Komisja, 280/81, EU:C:1983:82, pkt 7; z dnia 4 lutego 1987 r., Bouteiller/Komisja, 324/85, EU:C:1987:59, pkt 11

Sąd Pierwszej Instancji, wyroki: z dnia 21 września 1999 r., T‑157/98, EU:T:1999:173, pkt 50; z dnia 12 grudnia 2002 r., Morello/Komisja, T‑338/00 i T‑376/00, EU:T:2002:314, pkt 111

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok z dnia 10 października 2007 r., Berrisford/Komisja, F‑107/06, EU:F:2007:172, pkt 103