W konsekwencji, co się tyczy dyrektywy 2000/60 ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, nawet jeżeli przedsięwzięcie nie podlegało w dniu, w którym została wydana decyzja, art. 4 tej dyrektywy, dane państwo członkowskie było jednak zobowiązane do tego, by już przed upływem terminu wyznaczonego na podstawie art. 13 ust. 6 tej dyrektywy państwom członkowskim na opublikowanie planów gospodarowania wodami w dorzeczu powstrzymała się od przyjęcia przepisów, które mogłyby poważnie zagrozić osiągnięciu celu przewidzianego we wspomnianym art. 4.

W okresie przewidzianym na dokonanie transpozycji dyrektywy państwa członkowskie będące jej adresatami są zobowiązane do powstrzymania się od przyjmowania przepisów, które mogłyby poważnie zagrozić osiągnięciu celu wyznaczonego w tej dyrektywie. Ponieważ takie zobowiązanie spoczywa na wszystkich organach krajowych, musi być ono postrzegane jako odnoszące się do przyjęcia wszelkich przepisów ogólnych i szczególnych, które mogą spowodować taki niekorzystny skutek.

W istocie art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2000/60 nie ogranicza się do programowego sformułowania zwyczajnych celów planów gospodarowania, lecz wywiera wiążące skutki na każdym etapie procedury ustanowionej w tej dyrektywie, jak tylko zostanie ustalony stan ekologiczny danej części wód. Ponadto ci się tyczy systemu odstępstw przewidzianego w art. w art. 4 ust. 7 tej dyrektywy struktura kategorii odstępstw tam określonych pozwala uznać, iż art. 4 wspomnianej dyrektywy nie zawiera jedynie zasadniczych zobowiązań, lecz dotyczy także konkretnych przedsięwzięć. Przyczyny odstępstw mają bowiem zastosowanie w szczególności wtedy, gdy brak poszanowania celów wspomnianego art. 4 jest następstwem nowych zmian właściwości fizycznych danej części wód powierzchniowych i gdy wynikają z tego negatywne skutki lub gdy jest wynikiem nowych zrównoważonych form działalności gospodarczej człowieka. Tymczasem może to mieć miejsce w następstwie nowych pozwoleń na przedsięwzięcia. Niemożliwe jest bowiem oddzielne rozważenie przedsięwzięcia i wykonania planów gospodarowania.

Należy przyznać państwom członkowskim pewien zakres uznania przy ustalaniu, czy dane przedsięwzięcie leży w nadrzędnym interesie społecznym, w rozumieniu art. 4 ust. 7 lit. c) dyrektywy 2000/60 ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej. W istocie owa dyrektywa, która została przyjęta na podstawie art. 175 ust. 1 WE (obecnie art. 192 ust. 1 TFUE), ustala wspólne zasady i ogólne ramy działania dla ochrony wód i zapewnia koordynację, integrację, jak też w dłuższej perspektywie rozwój zasad ogólnych i struktur pozwalających na ochronę i ekologicznie zrównoważone korzystanie z wód w Unii. Te zasady i ramy powinny następnie zostać rozwinięte przez państwa członkowskie za pomocą przyjęcia konkretnych środków. Dyrektywa ta nie zmierza tym samym do pełnej harmonizacji przepisów wodnoprawnych państw członkowskich.

Z powyższego wynika, że w ramach tego zakresu uznania państwo członkowskie może słusznie stwierdzić, że przedsięwzięcie, które ma na celu wspieranie produkcji energii odnawialnych dzięki energii wodnej, jest objęte nadrzędnym interesem społecznym. Artykuł 194 ust. 1 TFUE przewiduje bowiem, że w ramach ustanawiania lub funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz z uwzględnieniem potrzeby zachowania i poprawy stanu środowiska polityka energetyczna Unii ma na celu, w duchu solidarności między państwami członkowskimi, zapewnienie funkcjonowania rynku energii, zapewnienie bezpieczeństwa dostaw energii w Unii, wspieranie efektywności energetycznej i oszczędności energii, jak również rozwoju nowych i odnawialnych form energii, a także wspieranie wzajemnych połączeń między sieciami energii.

Ponadto promowanie odnawialnych źródeł energii, będące dla Unii sprawą wysoce priorytetową, jest uzasadnione w szczególności ze względu na to, że wykorzystanie takich źródeł energii ma pozytywny wpływ na ochronę środowiska i przyczynia się do trwałego rozwoju, a także ze względu na to, że może przyczynić się do lepszego zabezpieczenia i zróżnicowania dostaw energii przyśpieszyć wypełnienie postanowień protokołu z Kioto, załączonego do konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu.

(por. pkt 70–73)