Keywords

Summary



Keywords

1. Swoboda świadczenia usług – Usługi – Pojęcie

(art. 50 WE; art. 57 TFUE)

2. Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda świadczenia usług – Odstępstwa – Działalność związana z wykonywaniem władzy publicznej

(art. 45 akapit pierwszy WE; art. 51 akapit pierwszy TFUE)

3. Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Działalność wykonywana przez tłumaczy przysięgłych

(art. 49 WE; art. 56 TFUE)

4. Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Działalność wykonywana przez tłumaczy przysięgłych

(art. 49 WE; art. 56 TFUE)

5. Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda świadczenia usług – Pracownicy – Uznawanie kwalifikacji zawodowych – Zakres stosowania dyrektywy 2005/36 – Pojęcie „zawodu regulowanego”

(dyrektywa 2005/36 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 3 ust. 1 lit. a))

Summary

1. Zadanie powierzane w konkretnej sprawie przez sąd w ramach rozpoznawanej sprawy osobie posiadającej wiadomości specjalne, działającej w charakterze tłumacza przysięgłego, stanowi świadczenie usług w rozumieniu art. 50 WE (obecnie art. 57 TFUE). Sama okoliczność, że wynagrodzenie biegłych sądowych jest ustalane według taryfy ustalonej przez władzę publiczną, nie wpływa na kwalifikację prawną usług wykonywanych przez tych biegłych.

(por. pkt 38, 40; pkt 1 sentencji)

2. Działalność tłumaczy przysięgłych nie jest działalnością związaną z wykonywaniem władzy publicznej w rozumieniu art. 45 akapit pierwszy WE (obecnie art. 51 akapit pierwszy TFUE), ponieważ przekłady sporządzane przez tłumacza przysięgłego mają jedynie charakter pomocniczy i pozostają bez wpływu na ocenę sądu oraz na swobodne wykonywanie władzy sądowniczej.

(por. pkt 44, 45; pkt 2 sentencji)

3. Artykuł 49 WE (obecnie art. 56 TFUE) stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, na mocy których wpisanie na listę tłumaczy przysięgłych podlega wymogom w zakresie posiadanych kwalifikacji, przy czym osoby zainteresowane nie mają możliwości poznania uzasadnienia decyzji podjętej w ich sprawie, a decyzja ta nie jest skutecznie zaskarżalna przed sądem w sposób umożliwiający zbadanie jej zgodności z prawem, w szczególności pod kątem ustalenia, czy został spełniony wymóg wynikający z prawa Unii, by kwalifikacje zdobyte przez osobę zainteresowaną w innych państwach członkowskich i tam uznawane zostały należycie uwzględnione.

(por. pkt 65; pkt 3 sentencji)

4. Artykuł 49 WE (obecnie art. 56 TFUE) stoi na przeszkodzie wymogowi ustawodawstwa krajowego, zgodnie z którym tłumacz przysięgły może zostać wpisany na krajową listę biegłych sądowych jedynie wówczas, gdy wykaże, iż pozostawał na liście prowadzonej przez sąd apelacyjny w okresie trzech kolejnych lat, gdyż tego rodzaju wymóg stanowi przeszkodę, by w ramach badania wniosku osoby zamieszkałej w innym państwie członkowskim, która nie wykazała, że była wpisana na taką listę, w należytym stopniu uwzględnić uzyskane przez tę osobę kwalifikacje uznawane w innym państwie członkowskim, tak by ustalić, czy i w jakim zakresie kwalifikacje te mogą być równoważne umiejętnościom, jakich zazwyczaj można oczekiwać od osoby, która pozostawała przez trzy kolejne lata na liście biegłych sądowych prowadzonej przez sąd apelacyjny.

Biorąc pod uwagę jednorazowy charakter zleceń udzielanych tłumaczom przysięgłym wpisanym na listę prowadzoną przez sąd apelacyjny, jak również okoliczność, że pomiędzy kolejnymi zleceniami mogą upłynąć miesiące, a nawet lata, należy uznać, że zainteresowanemu państwu członkowskiemu przysługuje określony zakres swobodnego uznania w odniesieniu do okresu uznawanego za niezbędny do osiągnięcia celów w postaci ochrony uczestników postępowań sądowych oraz prawidłowego sprawowania wymiaru sprawiedliwości. W tych okolicznościach wymóg pozostawania na liście biegłych sądowych przez okres trzech kolejnych lat nie wykracza co do zasady poza to, co niezbędne do zapewnienia osiągnięcia wskazanych celów. Tym niemniej zastosowanie takiej reguły w odniesieniu do tłumacza przysięgłego z innego państwa członkowskiego, który już wykonywał zlecenia dla sądów tego państwa lub innych państw członkowskich, w szczególności przed wyższymi sądami tych państw, jest nieproporcjonalne w świetle zasady, zgodnie z którą to na organach krajowych ciąży w szczególności obowiązek czuwania nad tym, by kwalifikacje nabyte w innych państwach członkowskich były w pełni uznawane i należycie uwzględniane.

(por. pkt 74, 75, 78; pkt 4 sentencji)

5. Obowiązki tłumaczy przysięgłych wykonywane przez osoby wpisane na taką listę jak krajowa lista biegłych sądowych prowadzona przez francuski Cour de cassation nie mieszczą się w pojęciu „zawodu regulowanego” w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2005/36 w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, ponieważ przepisy regulujące wpis na tę listę mają na celu jedynie ułatwienie skorzystania z usług specjalistów, będących lub niebędących członkami zawodów regulowanych, nie mają natomiast na celu organizacji uznawania określonego uprawnienia zawodowego, co nie stanowi kompetencji ani sądów apelacyjnych, ani biura Cour de cassation, a co więcej, sądy te mogą zgodnie z prawem skorzystać z usług biegłych niewpisanych na żadną z list.

(por. pkt 30, 32; pkt 5 sentencji)