Keywords

Summary



Keywords

1. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Zawieszenie wykonania – Środki tymczasowe – Przesłanki zastosowania – „Fumus boni iuris” – Pilny charakter – Poważna i nieodwracalna szkoda – Charakter kumulatywny – Wyważenie wszystkich spornych interesów

(art. 242 WE i 243 WE)

2. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Zawieszenie wykonania – Wyrok Sądu będący przedmiotem odwołania – Prawo do skutecznej ochrony sądowej— Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji zaskarżonej w postępowaniu w pierwszej instancji – Dopuszczalność

(art. 242 WE)

3. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Zawieszenie wykonania – Wyrok Sądu będący przedmiotem odwołania – Zawieszenie wykonania decyzji zaskarżonej bezskutecznie przed Sądem – Przesłanki – „Fumus boni iuris” – Zakres ciężaru dowodu spoczywający na stronie skarżącej

(art. 242 WE)

Summary

1. Środki tymczasowe mogą zostać zarządzone przez sędziego rozpatrującego wniosek jedynie wtedy, gdy zostanie wykazane, iż ich zastosowanie jest prima facie prawnie i faktyczne uzasadnione (fumus boni iuris) oraz że są one pilne, w tym sensie, iż ich zarządzenie i wykonanie przed rozstrzygnięciem w sprawie głównej jest konieczne w celu uniknięcia poważnej i nieodwracalnej szkody dla interesów skarżącego. Sędzia rozpatrujący wniosek dokonuje również, o ile to konieczne, wyważenia danych interesów. Przesłanki te mają charakter kumulatywny w takim znaczeniu, że brak spełnienia jednej z nich uzasadnia odmowę zastosowania środków tymczasowych.

(por. pkt 10, 11)

2. Fakt, iż wniosek o zarządzenie środków tymczasowych w ramach odwołania od wyroku Sądu oddalającego skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji stwierdzającej niezgodność pomocy państwa ze wspólnym rynkiem i nakazującej zwrot tejże pomocy ma na celu zawieszenie wykonania wskazanej decyzji, i wykracza w związku z tym poza zawieszenie wykonania zaskarżonego wyroku, nie skutkuje niedopuszczalnością tego wniosku.

W istocie z uwagi na to, że, z jednej strony, zaskarżony wyrok, na mocy którego Sąd oddalił w całości skargę, należy traktować jako decyzję odmowną, co do której nie może mieć zastosowania zawieszenie wykonania, z racji iż, poza wyjątkowymi przypadkami, nie skutkuje ono zmianą sytuacji prawnej skarżącego, a z drugiej strony, że obowiązek zwrotu bezprawnie przyznanej pomocy wynika z zaskarżonej przed Sądem decyzji, względy związane z wymogiem zagwarantowania skutecznej ochrony sądowej wymagają, aby dopuścić wyżej wymieniony wniosek.

(por. pkt 12–14)

3. Fakt, iż wniosek o zarządzenie środków tymczasowych złożony w ramach odwołania od wyroku Sądu oddalającego skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji stwierdzającej niezgodność pomocy państwa ze wspólnym rynkiem i nakazującej jej zwrot ma na celu zawieszenie wykonania zaskarżonej decyzji, wpływa na ocenę spełnienia przesłanki fumus boni iuris, której zaistnienie powinien wykazać skarżący, gdyż na nim spoczywa większy ciężar dowodu.

W rezultacie, jakkolwiek trafne mogą wydawać się zarzuty i argumenty podniesione przeciwko zaskarżonemu wyrokowi, to nie wystarczają one do stwierdzenia, że zawieszenie wykonania zaskarżonej przed Sądem decyzji jest prima facie prawnie uzasadnione. Aby spełnić przesłankę fumus boni iuris, skarżący powinien ponadto być w stanie wykazać, że zarzuty i argumenty powołane przed Sądem przeciwko wskazanej decyzji mogą uzasadnić zarządzenie żądanego zawieszenia, i to bez względu na okoliczność, że zostały już one poddane weryfikacji przez sąd wspólnotowy, który uznał je za bezzasadne.

(por. pkt 16–20)