ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawa T‑347/14 INTP

Olga Stanisławiwna Janukowycz jako spadkobierczyni Wiktora Wiktorowycza Janukowycza

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej

Postępowanie – Wykładnia postanowienia

Streszczenie – postanowienie Sądu (szósta izba) z dnia 19 lipca 2017 r.

Postępowanie sądowe – Wykładnia wyroku – Uwzględnienie zarówno uzasadnienia, jak i sentencji wyroku

(statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 43)

Wniosek o wykładnię wyroku lub postanowienia powinien być badany w świetle nie tylko sentencji przedmiotowego orzeczenia sądowego, ale również uzasadnienia prowadzącego do jego wydania, które stanowi nieodzowny element tego orzeczenia, w tym znaczeniu, że jest niezbędne do określenia dokładnego znaczenia tego, co zostało orzeczone w sentencji.

(zob. pkt 8)
Zgodnie z art. 140 lit. b) regulaminu postępowania przed Sądem do kosztów podlegających zwrotowi zalicza się niezbędne wydatki poniesione przez strony w związku z postępowaniem, w szczególności koszty podróży i pobytu oraz wynagrodzenie pełnomocników, doradców, adwokatów lub radców prawnych. Z przepisu tego wynika, że koszty podlegające zwrotowi są ograniczone z jednej strony do tych, które zostały poniesione w związku z postępowaniem przed Sądem, a z drugiej strony do tych, które były niezbędne w związku z tym postępowaniem.

W tym względzie kwota dochodzona tytułem podatku od wartości dodanej jest uznawana za koszt podlegający zwrotowi tylko wówczas, gdy osoba fizyczna lub prawna, która dochodzi tej kwoty, wykaże, że nie jest objęta tym podatkiem.

(por. pkt 9, 12)
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem postępowanie w sprawie sprzeciwu staje się bezprzedmiotowe w wypadku stwierdzenia nieważności prawa do będącego podstawą tego postępowania wcześniejszego znaku towarowego. W konsekwencji w takim wypadku wniesiona do Sądu skarga o stwierdzenie nieważności decyzji izby odwoławczej traci również swą przedmiotowość. Zgodnie bowiem z art. 55 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej, unijny znak towarowy, do którego prawo zostało unieważnione, od początku nie powoduje skutków określonych w tym rozporządzeniu. Wynika z tego, że wcześniejszy znak towarowy nie może powodować skutków i nie może stanowić podstawy sprzeciwu wobec zgłoszonego znaku towarowego.

Chociaż skarżący utrzymuje, że orzeczenie Sądu co do istoty sprawy w postępowaniu o stwierdzenie nieważności doprowadzi do poprawy jego sytuacji, należy zaznaczyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem interes prawny musi nadal istnieć do momentu wydania orzeczenia sądowego, pod rygorem umorzenia postępowania, co oznacza, że skarga powinna w efekcie móc doprowadzić do poprawy sytuacji skarżącego.

(zob. pkt 20–22, 25)
Komisja jest co do zasady właściwa, jako organizator i księgowy budżetu Unii, do odzyskania kwot należnych od państw członkowskich, gdy Trybunał nałożył na nie okresową karę pieniężną na podstawie art. 260 ust. 2 TFUE. Kompetencja ta oznacza, że w celu ustalenia daty zaprzestania danego uchybienia Komisja może ocenić, czy spełnione są warunki ustalone przez Trybunał w wyroku, w którym orzekł on okresową karę pieniężną. Natomiast kompetencja ta nie rozciąga się na możliwość dokonania przez Komisję oceny zgodności z prawem Unii normy lub zachowania państwa członkowskiego, w przedmiocie których Trybunał nie zajął uprzednio stanowiska.

W przypadku gdy uchybienie stwierdzone przez Trybunał polega na nieuchyleniu ustawodawstwa krajowego niezgodnego z prawem Unii, Komisja nie może wykroczyć poza sprawdzenie, czy to uchylenie miało rzeczywiście miejsce. Nie może ona zatem uznać, że uchylenie niezgodnego z prawem Unii ustawodawstwa krajowego jest niewystarczające, i stwierdzić, iż dopiero nowe uregulowanie kładzie kres tej niezgodności. Czyniąc tak bowiem, Komisja dokonuje oceny zgodności nowego systemu z prawem Unii, mimo że Trybunał nie miał możliwości wypowiedzenia się w tej kwestii.

Natomiast Komisja pozostaje w granicach kompetencji przysługującej jej co do zasady w zakresie wykonywania budżetu Unii, jeżeli określa wysokość okresowej kary pieniężnej bez przeprowadzania niezależnej analizy zgodności nowego uregulowania z prawem Unii, ograniczając się do stwierdzenia daty wejścia w życie normy krajowej uchylającej niezgodne z prawem Unii ustawodawstwo, w odniesieniu do którego to uchylenia Trybunał wyjaśnił, że wystarczyło ono do położenia kresu stwierdzonemu uchybieniu.

(por. pkt 40–42)
2.

Postępowanie sądowe — Pismo wszczynające postępowanie — Wymogi formalne — Określenie przedmiotu sporu — Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów — Ogólne odesłanie do innych pism załączonych do skargi — Niedopuszczalność [regulamin postępowania przed Sądem (1991), art. 44 § 1 lit. c)] (por. pkt 16, 17)
1.

Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Środki tymczasowe — Cel — Pełna skuteczność przyszłego orzeczenia co do istoty bez wpływu na jego kształt ani pozbawienia go effet utile — Wniosek o zastosowanie środków wykraczających poza ramy sporu w postępowaniu głównym — Niedopuszczalność (art. 256 ust. 1 TFUE, art. 278 TFUE, 279 TFUE) (por. pkt 19–22)
111

Tymczasem należy podkreślić w tym względzie, co zaznacza skarżąca w swoim wniosku o zastosowanie środka tymczasowego, duże znaczenie warunku dotyczącego solidarności w ramach tego przetargu z uwagi na wielkość zamówienia i wpływ tego warunku na cenę określoną w ofercie. W świetle bowiem kwoty potrzebnego kapitału i możliwości wystąpienia szkody dużych rozmiarów ważne jest, aby ubezpieczyciele byli związani klauzulą solidarności w celu zapobieżenia sytuacji, w której każdy z nich pokryje wyłącznie konsekwencje finansowe w zakresie części umowy, którą wykonuje, a w razie niewypłacalności jednego z nich nie nastąpi wypłata części odszkodowania, która przypada na niewypłacalnego ubezpieczyciela. Jednakże w odniesieniu do towarzystwa ubezpieczeniowego wymóg ten oznacza narażenie zdolności finansowej, czyli jego kapitału, do maksymalnej kwoty zobowiązania z tytułu wszystkich ryzyk ubezpieczonych w umowie na usługi. W zakresie, w jakim zobowiązanie to może prowadzić do przekroczenia zdolności finansowej poszczególnych ubezpieczycieli, ubezpieczyciele ci muszą uzyskać dodatkową zdolność za pomocą mechanizmów takich jak gwarancja bankowa lub reasekuracja, które tworzą dodatkowe ryzyko finansowe i powodują dodatkowe koszty. W konsekwencji składka zaproponowana dla umowy zapewniającej odpowiedzialność solidarną między wszystkimi uczestnikami jest a priori wyższa niż dla umowy niezapewniającej takiej odpowiedzialności solidarnej. […]
2

W dniu 21 stycznia 2014 r. Sąd do spraw Służby Publicznej wydał zaskarżony wyrok w języku polskim, który był językiem postępowania z wyboru dokonanego przez wnoszącą odwołanie przy wnoszeniu skargi o stwierdzenie nieważności do Sądu do spraw Służby Publicznej, zgodnie z art. 35 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem, mającym zastosowanie do Sądu do spraw Służby Publicznej na mocy art. 29 regulaminu postępowania przed tym sądem. Wyrok został doręczony wnoszącej odwołanie w dniu 22 stycznia 2014 r.
d)

art. 8 otrzymuje brzmienie: »Artykuł 8 1. W każdym roku kalendarzowym urzędnicy, którym przysługuje dodatek zagraniczny lub dodatek z tytułu zamieszkiwania za granicą, uprawnieni są do otrzymania zryczałtowanego świadczenia odpowiadającego kosztom odbytej przez nich podróży z miejsca zatrudnienia do miejsca pochodzenia określonego w art. 7, w ramach pułapów określonych w ust. 2, a jeżeli mają prawo do dodatku na gospodarstwo domowe, także kosztom podróży małżonka i osób pozostających na ich utrzymaniu w rozumieniu art. 2. […] 2. Wysokość zryczałtowanego świadczenia ustala się na podstawie odległości geograficznej pomiędzy miejscem zatrudnienia urzędnika a miejscem pochodzenia wyrażonej w kilometrach. W przypadku gdy miejsce pochodzenia określone w art. 7 znajduje się poza terytorium państw członkowskich Unii, jak również poza granicami państw i terytoriów wymienionych w załączniku II do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz poza terytorium państw członkowskich Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu, wysokość zryczałtowanego świadczenia ustala się na podstawie odległości geograficznej pomiędzy miejscem zatrudnienia urzędnika a stolicą państwa członkowskiego, którego obywatelstwo posiada, wyrażonej w kilometrach. Urzędnicy, których miejsce pochodzenia znajduje się poza terytorium państw członkowskich Unii, jak również poza granicami państw i terytoriów wymienionych w załączniku II do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz poza terytorium państw członkowskich Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu, nieposiadający obywatelstwa żadnego z państw członkowskich nie są uprawnieni do otrzymywania świadczenia zryczałtowanego. Dodatek za przebyte kilometry wynosi: 0 EUR/kilometr za odcinek: od 0 do 200 km 0,3790 EUR/kilometr za odcinek: od 201 do 1000 km 0,6316 EUR/kilometr za odcinek: od 1001 do 2000 km 0,3790 EUR/kilometr za odcinek: od 2001 do 3000 km 0,1262 EUR/kilometr za odcinek: od 3001 do 4000 km 0,0609 EUR/kilometr za odcinek: od 4001 do 10 000 km 0 EUR/kilometr za odcinek dłuższy niż 10 000 km Do dodatku za przebyte kilometry dodaje się niżej podaną dodatkową zryczałtowaną kwotę: — 189,48 EUR, jeżeli odległość geograficzna między miejscem zatrudnienia a miejscem pochodzenia zawiera się w przedziale 600–1200 km, — 378,93 EUR, jeżeli odległość geograficzna między miejscem zatrudnienia a miejscem pochodzenia jest większa niż 1200 km. Wysokość powyższych stawek kilometrowych oraz dodatków ryczałtowych aktualizuje się każdego roku o tę samą wartość procentową co wynagrodzenie. […] 4. Ustępy 1, 2 i 3 niniejszego artykułu mają zastosowanie do urzędników, których miejsce zatrudnienia znajduje się na terytoriach państw członkowskich […]. Zryczałtowane świadczenie oblicza się na podstawie kosztu biletu lotniczego w klasie ekonomicznej«”.
12

Dyrektor doszedł do wniosku, że ilości mogące osiągnąć do 3000 ton cukru mogłyby zostać przywiezione poza kontyngentem, gdyby pozwolenie na przywóz zostało całkowicie wykorzystane. Dodał on, że maksymalna utrata tradycyjnych środków własnych, do której mogło dojść, wynosi 1257000 EUR, o ile określona kwota należności celnych za przywóz cukru została ustalona w wysokości 419 EUR za tonę netto. Wezwał on władze słoweńskie do udostępnienia budżetowi Unii kwoty utraconych tradycyjnych środków własnych, za które władze słoweńskie były odpowiedzialne i których utrata mogła wynikać z popełnionego błędu. W celu ograniczenia kwoty odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, s. 1), dyrektor zalecił władzom słoweńskim działać jak najszybciej. Uściślił on, że wszystkie informacje finansowe powinny zostać również przekazane służbom Komisji w celu umożliwienia im obliczenia odsetek za zwłokę. W tym celu do zaskarżonego pisma została dołączona tabela do uzupełnienia.
18

Co do podniesionego przez Królestwo Hiszpanii argumentu dodatkowego, dotyczącego okoliczności, że przedmiotem niniejszej sprawy jest pierwsza decyzja Komisji o wszczęciu postępowania wyjaśniającego dotyczącego manipulowania danymi statystycznymi przez państwo członkowskie, która została szeroko rozpowszechniona, przez co wyrządziła temu państwu bardzo poważną szkodę na międzynarodowych rynkach finansowych, należy go oddalić z tego względu, że takie stwierdzenia nie mają wpływu na analizę zaskarżonej decyzji pod względem prawnym, zgodnie z którą to analizą decyzja ta nie stanowi aktu niekorzystnego w rozumieniu art. 263 TFUE. Ponieważ twierdzenie Królestwa Hiszpanii nie jest związane z kwestią dopuszczalności podniesioną przed Sądem i nie może zmienić charakteru niniejszej skargi, należy je oddalić jako nieistotne dla sprawy.
30

Konkretniej, skarżący uważa, że zaskarżone rozporządzenie dotyczy go indywidualnie, gdyż jego prawo do wykonywania działalności zawodowej pod nadzorem administracyjnie autonomicznego organu zostaje ograniczone do zera. Odsyła w tym względzie do wyroku z dnia 18 maja 1994 r., Codorniu/Rada (C‑309/89, Rec, EU:C:1994:197, pkt 21, 22), i wywodzi z niego, że co się tyczy indywidualnego oddziaływania, wystarczy, by akt miał wpływ na ustalony status, z którego korzysta strona dążąca do stwierdzenia nieważności tego aktu.
4

Ustęp 186 zaskarżonych wytycznych wskazuje, co następuje: „Aby uwzględnić ponadto fakt, że niektóre sektory mogą być niejednorodne pod względem intensywności zużycia energii elektrycznej, państwo członkowskie może włączyć przedsiębiorstwo do swojego krajowego systemu [ulg], jeżeli intensywność zużycia energii elektrycznej przez [to] przedsiębiorstwo wynosi co najmniej 20% […], a przedsiębiorstwo należy do sektora o intensywności wymiany handlowej na poziomie unijnym wynoszącej co najmniej 4%, mimo że nie należy do sektora wymienionego w załączniku 3 [do zaskarżonych wytycznych] […]”.
20

W niniejszym wypadku w odniesieniu do stawki godzinowej Sąd reprezentuje pogląd, że zastosowana przez adwokata stawka godzinowa w wysokości 275 EUR jest zbyt wysoka, i uważa za właściwe obniżyć ją do wysokości 250 EUR, gdyż taka stawka jest uznawana za uzasadnioną w przypadku sporu tego rodzaju co spór, z którym mamy do czynienia w niniejszej sprawie [zob. podobnie postanowienie z dnia 15 września 2016 r., Giuntoli/EUIPO – Société des produits Nestlé (CREMERIA TOSCANA), T‑256/14 DEP, niepublikowany, EU:T:2016:549, pkt 13 i przytoczone tam orzecznictwo]. Niemniej jednak należy doprecyzować, że stawka ta może zostać uznana za właściwą jedynie dla wynagrodzenia usług szczególnie doświadczonego specjalisty, zdolnego do pracy w sposób bardzo wydajny i szybki. Uwzględnienie wynagrodzenia na takim poziomie musi ponadto w sposób konieczny wiązać się z rygorystyczną oceną całkowitej liczby godzin pracy niezbędnych do celów prowadzenia postępowania spornego (zob. podobnie postanowienie z dnia 18 września 2015 r., Autortiesību un komunicēšanās konsultāciju aģentūra/Latvijas Autoru apvienība i in./Komisja, od T‑414/08 DEP do T‑420/08 DEP i T‑442/08 DEP, niepublikowane, EU:T:2015:726, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo).
17

Pismem z dnia 10 maja 2016 r., skierowanym do przedstawicieli skarżącego, Sąd poinformował tych przedstawicieli, że pozostają oni punktem kontaktowym Sądu aż do momentu wyznaczenia przez skarżącego nowego przedstawiciela. Sąd wezwał ich także do poinformowania skarżącego, że do niego należy wyznaczenie nowego przedstawiciela do dnia 27 maja 2016 r., a w przypadku braku tego wyznaczenia Sąd rozważy orzeczenie z urzędu o umorzeniu postępowania w sprawie zgodnie z art. 131 § 2 regulaminu postępowania.
10

W dniu 6 marca 2014 r. Rada opublikowała w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ogłoszenie skierowane do osób, wobec których mają zastosowanie środki ograniczające przewidziane w decyzji 2014/119 i w rozporządzeniu nr 208/2014 (Dz.U. 2014, C 66, s. 1). Zgodnie z tym ogłoszeniem „zainteresowane osoby mogą […] złożyć wniosek do Rady (wraz z dokumentami uzupełniającymi) o ponowne rozpatrzenie decyzji o umieszczeniu ich w […] wykazie […]”. Ogłoszenie zwraca również uwagę zainteresowanych osób „na to, że mogą one zaskarżyć decyzję Rady do Sądu […] zgodnie z warunkami określonymi w art. 275 akapit drugi [TFUE] oraz w art. 263 akapity czwarty i szósty [TFUE]”.
79

Jeżeli chodzi o okoliczności faktyczne, należy zresztą przypomnieć, że zgodnie z art. 132 regulaminu postępowania to do Sądu należy stwierdzenie, że okoliczności faktyczne zostały ustalone. W tej kwestii należy zauważyć, że wbrew temu, co zdaje się utrzymywać Rada, ustalone okoliczności faktyczne nie muszą być tymi samymi, które zostały uznane za mające znaczenie dla sprawy zakończonej wyrokiem z dnia 26 października 2015 r., Portnov/Rada (T‑290/14, EU:T:2015:806). W niniejszej sprawie elementy faktyczne, na których podstawie Rada umieściła nazwisko skarżącego w wykazie, mianowicie między innymi okoliczność, że zgodnie z pismem z dnia 7 marca 2014 r. w stosunku do skarżącego było przez organy ukraińskie prowadzone postępowanie wyjaśniające lub dochodzenie wstępne w związku z defraudacją środków publicznych, co do swej prawdziwości nie są kwestionowane przez strony, a zatem można je uznać za ustalone.
79

Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 132 regulaminu postępowania to do Sądu należy stwierdzenie, że okoliczności faktyczne zostały ustalone. W tej kwestii należy zauważyć, że wbrew temu, co zdaje się utrzymywać Rada, ustalone okoliczności faktyczne nie muszą być tymi samymi, które zostały uznane za mające znaczenie dla sprawy zakończonej wyrokiem z dnia 26 października 2015 r., Portnov/Rada (T‑290/14, EU:T:2015:806). I tak w niniejszej sprawie element faktyczny, na którego podstawie Rada umieściła nazwisko skarżącego w wykazie, mianowicie okoliczność, że zgodnie z pismem z dnia 3 marca 2014 r. w stosunku do skarżącego było prowadzone przez organy ukraińskie postępowanie wyjaśniające lub dochodzenie wstępne w związku z defraudacją środków publicznych, co do swej prawdziwości nie jest kwestionowany przez strony, a zatem można go uznać za ustalony.
55

Komisja odpiera ten argument twierdzeniem, że nie zmusiła skarżącej do poniesienia nieuzasadnionych lub wynikających ze złej wiary kosztów, wobec czego żądanie skarżącej powinno zostać oddalone. Instytucja ta utrzymuje, że udzieliła skarżącej wyjaśnień dotyczących wszystkich kwestii proceduralnych. Poza tym z pism skarżącej wynika, że wystarczająco dobrze zna ona orzecznictwo dotyczące dopuszczalności skarg o stwierdzenie nieważności wnoszonych w odniesieniu do not obciążeniowych. Wnosząc niniejszą skargę, skarżąca świadomie podjęła zatem ryzyko.
58

Twierdzenie skarżących, zgodnie z którym opublikowanie w wyżej wspomnianej witrynie internetowej wniosków IPPF i MSI o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta nie było ich zamiarem, nie przekonuje Sądu. Artykuły, które pojawiły się w tej witrynie internetowej, zawierające łącza do owych wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta, odnoszą się w sposób wyraźny i obszerny do niniejszego postępowania sądowego, agresywnie argumentują na rzecz stanowiska skarżących przedstawionego przed Sądem i zawierają również łącza elektroniczne do pism skarżących, a nawet fragmenty tych pism. W każdym razie, nawet przy założeniu, że jest ono prawdziwe, to twierdzenie skarżących w niczym nie umniejsza, jak słusznie wskazała Komisja w swoich uwagach, o których jest mowa w pkt 17 powyżej, faktu, że poprzez udostępnienie wyżej wspomnianym „organizacjom” wniosków IPPF i MSI o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta skarżący stworzyli spowodowali, obiektywnie, powstanie ryzyka, że nastąpi sporne opublikowanie w sieci internetowej.
14

W tym celu, na wstępie, skarżąca na mocy art. 43 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 zawęża zakres zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, „ograniczając” wykaz towarów, dla których wnosi o rejestrację, do „programów komputerowych, elementów elektronicznych”, należących do klasy 9, z jednej strony, oraz do „maszyn do gier; maszyn rozrywkowych i do gier; maszyn, aparatury i instalacji elektrycznych i/lub elektronicznych rozrywkowych i do gier; urządzeń i aparatury do gier wideo; części i akcesoriów do wyżej wymienionych towarów, nieujętych w innych klasach”, należących do klasy 28, z drugiej strony, w zakresie, w jakim towary te odnoszą się wyłącznie do „gier wideo bingo przeznaczonych dla urządzeń rozrywkowych w kasynach i salonach gier”. Skarżąca uważa w istocie, że to ograniczenie wykazu odnośnych towarów odpowiada argumentacji, którą przedstawiła przed instancjami OHIM, a zgodnie z którą prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych jest mniej więcej wykluczone ze względu na to, że jej działalność handlowa dotyczy tylko używania urządzeń rozrywkowych lub urządzeń do gier w kasynach i salonach gier.
11

Ponieważ strony nie doszły do porozumienia co do kwoty kosztów podlegających zwrotowi, pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 28 czerwca 2019 r. i na podstawie art. 170 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem skarżące złożyły wniosek o ustalenie kosztów, w którym zwróciły się do Sądu o: – ustalenie kosztów podlegających zwrotowi, do których zwrotu zobowiązana jest Rada, na kwotę 185811,50 EUR w związku z postępowaniami zarejestrowanymi pod numerami T‑111/14, od T‑112/14 do T‑116/14, T‑117/14 i T‑118/14; – ustalenie kosztów podlegających zwrotowi przez Radę na kwotę 1539 EUR w odniesieniu do niniejszego postępowania w zakresie ustalenia kosztów; – zastosowanie do tej kwoty odsetek za zwłokę od dnia doręczenia postanowienia, które ma zostać wydane.
6

W uwagach dotyczących wniosku o dokonanie wykładni złożonych w dniu 27 marca 2017 r., Rada twierdzi przede wszystkim, że nie zgadza się z przywołaną przez skarżącą wykładnią literalną. Zdaniem Rady, pkt 3 sentencji postanowienia w postępowaniu głównym powinien być interpretowany w ten sposób, że w przedmiocie zawartego w skardze żądania o stwierdzenie nieważności wszelkie koszty podlegające zwrotowi obejmują koszty poniesione przez W. Wiktorowycza Janukowycza aż do jego śmierci. Ta wykładnia wyraźnie wynika nie tylko z samego brzmienia rzeczonego punktu sentencji, ale również z pkt 96 i 97 postanowienia w postępowaniu głównym. W tym względzie, Rada precyzuje, że – w przeciwieństwie do tego, co zdaje się twierdzić skarżąca – koszty podlegające zwrotowi powinny być definiowane w odniesieniu do żądania stwierdzenia nieważności zawartego w skardze, w stosunku do której strona wygrywająca jest uprawniona do uzyskania zwrotu kosztów podlegających zwrotowi, a nie w odniesieniu do osoby, która jest stroną wygrywającą. Wreszcie w przedmiocie kosztów niniejszego postępowania, Rada wnosi do Sądu o obciążenie każdej ze stron jej własnymi kosztami.
15

Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 28 października 2016 r. skarżący podał do wiadomości Sądu, że Izba Unieważnień EUIPO bądź to stwierdziła wygaśnięcie prawa do wymienionych w pkt 5 powyżej wcześniejszych graficznych znaków towarowych (decyzja nr 10958 C z dnia 3 marca 2016 r. w sprawie znaku towarowego zarejestrowanego pod numerem 1683986), bądź to dokonała unieważnienia prawa do tych znaków (decyzje nr 12041 C, 12042 C i 12040 C z dnia 7 lipca 2016 r. w sprawie znaków towarowych zarejestrowanych pod numerami 4073334, 4077236 i 4077251) oraz że wszystkie te decyzje stały się ostateczne.