ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Z przepisów regulaminu i warunków zatrudnienia innych pracowników wynika, że między statusem administracyjnym, wymogami w zakresie naboru i warunkami zatrudnienia urzędników i członków personelu tymczasowego, z jednej strony, a członków personelu pomocniczego, z drugiej strony, istnieją różnice. Różnice te wskazują na to, że członkowie personelu pomocniczego nie są zatrudniani po to, by pełnić w instytucjach wspólnotowych służbę o stałym charakterze. Wręcz przeciwnie, cechą wyróżniającą umowę członka personelu pomocniczego jest nietrwałość jego zatrudnienia, ponieważ może być ona zawarta jedynie w celu zapewnienia doraźnego zastępstwa lub umożliwienia wykonania zadań administracyjnych, które mają przejściowy charakter lub wynikają z nagłej potrzeby, lub nie zostały wyraźnie określone. Członkowie personelu pomocniczego stanowią więc odrębną kategorię pracowników, służącą realizacji odmiennych potrzeb zatrudniających ich instytucji.

(por. pkt 42, 48)
Sprawa C-404/07

Győrgy Katz

przeciwko

István Roland Sós

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság)

„Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2001/220/WSiSW — Pozycja ofiar w postępowaniu karnym — Oskarżyciel subsydiarny — Zeznanie ofiary w charakterze świadka”

Opinia rzecznika generalnego J. Kokott przedstawiona w dniu 10 lipca 2008 r. I ‐ 7609

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 października 2008 r. I ‐ 7620

Streszczenie wyroku

Unia Europejska – Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych – Status ofiar w postępowaniu karnym – Decyzja ramowa 2001/220

(decyzja ramowa Rady 2001/220, art. 2 i 3)

Decyzja ramowa 2001/220 w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym, choć nakłada na państwa członkowskie obowiązek, po pierwsze, zapewnienia ofiarom wysokiego stopnia ochrony oraz rzeczywistej i odpowiedniej roli w systemie prawa karnego, a po drugie, uznania ich praw i uzasadnionych interesów oraz zapewnienia im możliwości wysłuchania ich w trakcie postępowania oraz możliwości dostarczania dowodów, to jednak pozostawia władzom krajowym szeroki zakres uprawnień dyskrecjonalnych co do konkretnych mechanizmów realizacji tych celów.

Wykładni art. 2 i 3 wspomnianej decyzji ramowej należy dokonywać w ten sposób, że nie nakładają one na sądy krajowe obowiązku zezwolenia ofierze przestępstwa na bycie przesłuchaną w charakterze świadka w ramach postępowania z oskarżenia subsydiarnego. Jednakże w sytuacji gdy taka możliwość nie istnieje, ofierze należy umożliwić złożenie zeznania, które będzie brane pod uwagę jako dowód w sprawie.

(zob. pkt 46, 50; sentencja)
Sprawa C-372/07

Nicole Hassett

przeciwko

South Eastern Health Board

i

Cheryl Doherty

przeciwko

North Western Health Board

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court)

„Jurysdykcja — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 22 pkt 2 — Spory o ważność decyzji organów spółek — Wyłączna jurysdykcja sądów państwa siedziby — Organizacja zawodowa lekarzy”

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 października 2008 r. I ‐ 7405

Streszczenie wyroku

Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie nr 44/2001 – Jurysdykcja wyłączna – Spory dotyczące spółek i osób prawnych

(rozporządzenie Rady nr 44/2001, art. 22 pkt 2)

Wykładni art. 22 pkt 2 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy dokonywać w ten sposób, że nie dotyczy ważności decyzji organów spółki w rozumieniu tego przepisu powództwo, w ramach którego jedna ze stron podnosi, że decyzja organu spółki narusza prawa, jakie strona ta wywodzi ze statutu tej spółki.

W istocie dla zastosowania art. 22 pkt 2 rozporządzenia nr 44/2001 nie wystarczy, by powództwo miało jakikolwiek związek z decyzją organu spółki. Zasadniczym celem wyjątku od ustanowionej w tym przepisie zasady jurysdykcji, przewidującego wyłączną jurysdykcję sądów państwa członkowskiego siedziby spółki, jest scentralizowanie jurysdykcji w celu uniknięcia sprzecznych ze sobą orzeczeń dotyczących istnienia spółek i ważności uchwał ich organów. Tymczasem gdyby wszystkie spory mające związek z decyzją organu spółki miały wchodzić w zakres zastosowania tego artykułu, oznaczałoby to, że sprawy sądowe — czy to o charakterze zobowiązaniowym, deliktowym, czy też innym — wszczęte przeciwko spółce prawie zawsze należałyby do jurysdykcji sądów państwa członkowskiego siedziby tej spółki.

Ponadto taka wykładnia tego przepisu skutkowałaby poddaniem ustanowionej w art. 22 pkt 2 jurysdykcji na zasadzie odstępstwa zarówno sporów, które nie mogą zakończyć się wydaniem sprzecznych ze sobą orzeczeń w przedmiocie ważności uchwał organów spółki, jak również sporów, które zupełnie nie wymagają badania wymogów formalnych związanych z ogłoszeniami spółki. Taka wykładnia doprowadziłaby zatem do rozszerzenia zakresu zastosowania art. 22 pkt 2 rozporządzenia nr 44/2001 ponad to, czego wymaga jego cel. Zakres zastosowania tego przepisu obejmuje zatem jedynie spory, w których strona podważa ważność decyzji organu spółki w świetle właściwego prawa spółek lub postanowień statutu regulujących działalność jej organów.

(por. pkt 19, 20, 22–26; sentencja)
Sprawa C-144/07 P

K-Swiss Inc.

przeciwko

Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

„Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 — Termin do wniesienia skargi do Sądu Pierwszej Instancji — Decyzja OHIM — Doręczenie przesyłką ekspresową — Obliczanie terminu do wniesienia skargi”

Opinia rzecznika generalnego Y. Bota przedstawiona w dniu 8 maja 2008 r. I ‐ 7369

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 października 2008 r. I ‐ 7389

Streszczenie wyroku

Wspólnotowy znak towarowy – Procedura – Doręczenie (rozporządzenie Komisji nr 2868/95, art. 1 zasada 61 ust. 2, art. 1 zasada 62 ust. 1) Wspólnotowy znak towarowy – Procedura – Doręczenie (rozporządzenie Komisji nr 2868/95, art. 1 zasada 68)
Sprawa C-411/07

X BV

przeciwko

Staatssecretaris van Financiën

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden)

„Wspólna Taryfa Celna — Nomenklatura Scalona — Klasyfikacja taryfowa — Pozycje 8541, 8542 i 8543 — Łączniki optyczne”

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 2 października 2008 r. I ‐ 7421

Streszczenie wyroku

Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Łączniki optyczne

(rozporządzenie Rady nro 2658/87, załącznik I, pozycje 8541, 8542 i 8543; rozporządzenie Komisji nr 1832/2002)

Nomenklaturę Scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej i w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniem nr 1832/2002, należy interpretować w taki sposób, że łącznik optyczny, niezależnie od faktu, czy jego elementem jest układ wzmacniający, należy do pozycji 8541. W istocie klasyfikacja taryfowa łączników optycznych nie może zależeć od obecności w ich budowie scalonego układu wzmacniającego, ponieważ służy on jedynie do zapewnienia dobrej transmisji sygnałów i nie zmienia zasadniczo cech i właściwości łączników optycznych jako światłoczułych urządzeń półprzewodnikowych. Klasyfikacja taka wydaje się zatem precyzyjna i stosowna.

(por. pkt 23–25; sentencja)
Sprawa C-453/07

Hakan Er

przeciwko

Wetteraukreis

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Giessen)

„Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja — Decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia — Artykuł 7 akapit pierwszy tiret drugie — Prawo pobytu pełnoletniego dziecka pracownika tureckiego — Niewykonywanie pracy najemnej — Przesłanki utraty praw nabytych”

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 września 2008 r. I - 7301

Streszczenie wyroku

Umowy międzynarodowe – Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja – Rada Stowarzyszenia powołana układem stowarzyszeniowym EWG–Turcja – Decyzja nr 1/80 – Łączenie rodzin

(decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja, art. 7 akapit pierwszy)

Obywatel turecki, któremu w okresie, kiedy był dzieckiem, pozwolono na wjazd na terytorium państwa członkowskiego w ramach łączenia rodzin i który nabył prawo do swobodnego dostępu do dowolnej pracy najemnej na podstawie art. 7 akapit pierwszy tiret drugie decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja, nie traci prawa pobytu w tym państwie, które wynika z tego prawa dostępu do zatrudnienia, nawet jeśli mając 23 lata, nie wykonywał pracy najemnej od zakończenia edukacji w wieku 16 lat oraz uczestniczył w państwowych programach pomocy w poszukiwaniu zatrudnienia, nie ukończywszy ich jednak.

(por. pkt 35; sentencja)
Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 grudnia 2008 r. — Komisja przeciwko Niderlandom

(sprawa C-249/07)

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 28 WE i 30 WE — Dyrektywa 92/43/WE — Środki o skutku równoważnym — Uprzednie pozwolenia dotyczące wprowadzania ostryg i małży pochodzących z innych państw członkowskich — Uzasadnienie — Ochrona życia zwierząt — Utrzymanie biodywersyfikacji i zachowanie gatunków wodnych w interesie rybołówstwa”

1. Środowisko naturalne — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Dyrektywa 92/43 — Ochrona gatunków (dyrektywa Rady 92/43, art. 12 ust. 1, art. 22 lit. b))(por. pkt 31, 34–37)

2. Swobodny przepływ towarów — Ograniczenia ilościowe — Środki o skutku równoważnym (art. 28 WE i 30 WE) (por. pkt 25–28, 43–46, 51–56)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 28 WE i 30 WE — System uprzednich pozwoleń dotyczących wprowadzania do niderlandzkich wód przybrzeżnych ostryg i małży pochodzących z innych państw członkowskich

Sentencja

1) Wprowadzając system uprzednich pozwoleń dotyczących wprowadzenia do niderlandzkich wód przybrzeżnych ostryg i małży, które zgodnie z prawem pochodzą z innych państw członkowskich i należą do gatunków rodzimych w Niderlandach, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE i 30 WE.

2) Królestwo Niderlandów ponosi koszty postępowania.

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 grudnia 2008 r. — Komisja przeciwko Niderlandom

(sprawa C-249/07)

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 28 WE i 30 WE — Dyrektywa 92/43/WE — Środki o skutku równoważnym — Uprzednie pozwolenia dotyczące wprowadzania ostryg i małży pochodzących z innych państw członkowskich — Uzasadnienie — Ochrona życia zwierząt — Utrzymanie biodywersyfikacji i zachowanie gatunków wodnych w interesie rybołówstwa”

1. Środowisko naturalne — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Dyrektywa 92/43 — Ochrona gatunków (dyrektywa Rady 92/43, art. 12 ust. 1, art. 22 lit. b))(por. pkt 31, 34–37)

2. Swobodny przepływ towarów — Ograniczenia ilościowe — Środki o skutku równoważnym (art. 28 WE i 30 WE) (por. pkt 25–28, 43–46, 51–56)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 28 WE i 30 WE — System uprzednich pozwoleń dotyczących wprowadzania do niderlandzkich wód przybrzeżnych ostryg i małży pochodzących z innych państw członkowskich

Sentencja

1) Wprowadzając system uprzednich pozwoleń dotyczących wprowadzenia do niderlandzkich wód przybrzeżnych ostryg i małży, które zgodnie z prawem pochodzą z innych państw członkowskich i należą do gatunków rodzimych w Niderlandach, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE i 30 WE.
Sprawa C-151/07

Theologos-Grigorios Chatzithanasis

przeciwko

Ypourgos Ygeias kai Koinonikis Allilengyis

i

Organismos Epangelmatikis Ekpaidefsis kai Katartisis (OEEK)

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias)

„Dyrektywa 92/51/EWG — Uznawanie dyplomów — Studia odbyte w „ośrodku wolnych nauk” nieuznawanym przez przyjmujące państwo członkowskie za instytucję oświatową — Optyk”

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 grudnia 2008 r. I ‐ 9015

Streszczenie wyroku

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Pracownicy – Uznawanie dyplomów – Dyrektywa 92/51

(dyrektywa Rady 92/51, art. 1 lit. a), art. 3, 4)

Wykładni art. 1 lit. a), art. 3 i 4 dyrektywy 92/51 w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniającej dyrektywę 89/48, zmienionej dyrektywą 2001/19, należy dokonywać w ten sposób, że właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego są na podstawie art. 3 dyrektywy 92/51 zobowiązane — z zastrzeżeniem art. 4 tej dyrektywy — do uznania dyplomu wydanego przez właściwy organ w innym państwie członkowskim nawet wówczas, gdy dyplom ten potwierdza wykształcenie uzyskane, w całości lub w części, w instytucji położonej w przyjmującym państwie członkowskim, która zgodnie z prawem tego państwa nie jest uznana za instytucję oświatową.

W istocie po pierwsze dyrektywa 92/51 nie zawiera ograniczenia dotyczącego państwa członkowskiego, w którym wnioskodawca powinien był uzyskać kwalifikacje, a po drugie wyłącznie do właściwych organów krajowych, które wydają dyplomy dające dostęp do zawodu regulowanego, należy sprawdzenie, w świetle przepisów obowiązujących w ramach ich systemu kształcenia zawodowego, czy zostały spełnione warunki ich wydania, w szczególności warunki dotyczące instytucji oświatowej, w której wnioskodawca odbywał kształcenie. Taka wykładnia nie podważa kompetencji przyjmującego państwa członkowskiego w zakresie treści nauczania oraz organizacji systemu edukacyjnego, skoro sporny dyplom, w świetle wspomnianej dyrektywy, nie wchodzi w zakres systemu edukacyjnego przyjmującego państwa członkowskiego, lecz systemu edukacyjnego państwa członkowskiego, któremu podlega właściwy organ, który ten dyplom wydał. W konsekwencji do tego właśnie organu należy zagwarantowanie jakości kształcenia w danej dziedzinie.

Ponadto okoliczność, że obywatel państwa członkowskiego zamierzający wykonywać zawód regulowany wybrał w tym celu preferowane przez siebie państwo członkowskie, sama w sobie nie może stanowić nadużycia ogólnego systemu uznawania dyplomów ustanowionego przez dyrektywę 92/51, a przysługujące obywatelom państw członkowskich prawo wyboru państwa członkowskiego, w którym chcą oni uzyskać kwalifikacje zawodowe, jest nieodłącznym elementem wykonywania w ramach jednolitego rynku podstawowych swobód gwarantowanych w traktacie.

(por. pkt 30–32, 34; sentencja)
Sprawa C-391/07

Glencore Grain Rotterdam BV

przeciwko

Hauptzollamt Hamburg-Jonas

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg)

„Rozporządzenie (WE) nr 800/1999 — Refundacje wywozowe do produktów rolnych — Artykuł 16 — Refundacja zróżnicowana — Dowód dokonania przywozowych formalności celnych — Przedstawienie kopii lub fotokopii dokumentu przewozowego — Rozporządzenie (WE) nr 1501/95 — Przyznanie refundacji wywozowych na rynku zbóż — Artykuł 13 — Odstępstwo od przepisów art. 16 rozporządzenia nr 800/1999”

Opinia rzecznika generalnego E. Sharpston przedstawiona w dniu 18 września 2008 r. I ‐ 9119

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 grudnia 2008 r. I ‐ 9138

Streszczenie wyroku

Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Refundacje wywozowe – Refundacja zróżnicowana

(rozporządzenia Komisji: nr 1501/95, zmienione rozporządzeniem nr 1259/97, art. 13; nr 800/1999, art. 16 ust. 3)

Artykuł 13 rozporządzenia nr 1501/95 ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych do zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż, zmienionego rozporządzeniem nr 1259/97, który zwalnia przedsiębiorcę z przedstawienia dowodu dokonania formalności celnych w zakresie wprowadzenia do obrotu w przypadku refundacji ustalonej w zamówieniu pod warunkiem przedstawienia dowodu, że ilość co najmniej 1500 ton produktów zbożowych opuściła obszar celny Wspólnoty na statku nadającym się do transportu morskiego, należy interpretować w ten sposób, że fakt przedstawienia przez owego przedsiębiorcę takiego dowodu nie zwalnia go z przewidzianego w art. 16 ust. 3 rozporządzenia nr 800/1999 ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych obowiązku przedstawienia kopii lub fotokopii dokumentu przewozowego.

(por. pkt 50; sentencja)
Sprawa C-403/07

Metherma GmbH & Co. KG

przeciwko

Hauptzollamt Düsseldorf

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof)

„Wspólna Taryfa Celna — Nomenklatura Scalona — Klasyfikacja taryfowa — Pozycje 8101 i 8102 — Kruszenie i łamanie sztab wolframu lub molibdenu „otrzymanych w wyniku zwykłego spiekania” — Wolfram i molibden w postaci nieobrobionej, włączywszy w to sztaby otrzymane w wyniku zwykłego spiekania — Odpady i złom”

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 listopada 2008 r. I ‐ 8923

Streszczenie wyroku

Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Sztaby wolframu lub molibdenu „otrzymane w wyniku zwykłego spiekania”

(rozporządzenia: Rady nr 2658/87; Komisji nr 2388/2000)

Nomenklatura Scalona znajdująca się w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w brzmieniu obowiązującym w roku 2001, to znaczy w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia nr 2388/2000 zmieniającego załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87, powinna być interpretowana w ten sposób, że sztaby wolframu lub molibdenu „otrzymane przez zwykłe spiekanie” objęte są odpowiednio podpozycjami 81019110 oraz 81029110. Sztaby te należą do nieobrobionych postaci spornych metali, a nie do wyrobów metalowych, i nie mogą zostać przetworzone, poprzez łamanie lub kruszenie, w złom objęty odpowiednio podpozycjami 81019190 oraz 81029190 rzeczonej Nomenklatury Scalonej.

W tym względzie z not wyjaśniających do systemu zharmonizowanego Światowej Organizacji Celnej dotyczących pozycji 81.01 oraz 81.02 wynika, że sztaby wolframu lub molibdenu otrzymane poprzez zwykłe spiekanie powstają na skutek „połączenia cząsteczek pudru w zbitą i twardą masę, przy zachowaniu formy sztabek”. W braku obróbki lub późniejszego przetworzenia sztabek, okoliczność, że na skutek spiekania wolfram lub molibden nie występują już w formie proszku, lecz w formie zbitej, jako taka nie powinna skutkować tym, że sporne metale nie będą dłużej postrzegane jako niebędące w postaci nieobrobionej, przynajmniej na potrzeby stosowania Nomenklatury Scalonej. Ponadto już nawet z samej treści podpozycji 81019110 oraz 82019110 Nomenklatury Scalonej wynika, że nieobrobiona forma spornych metali obejmuje na potrzeby Nomenklatury Scalonej „sztaby otrzymane poprzez zwykłe spiekanie”. Z powyższego wynika, że ponieważ sztaby wolframu i molibdenu „otrzymane w wyniku zwykłego spiekania” odpowiadają nieobrobionej formie tych metali w rozumieniu, odpowiednio, pozycji 8101 i 8102 Nomenklatury Scalonej, nie można uznać, że sztaby te objęte są również pojęciem „wyrobów” w rozumieniu tych pozycji i w konsekwencji nie mogą zostać uznane za nienadające się jako takie do użytku w wyniku ich skruszenia lub pocięcia.

(por. pkt 52–56 i sentencja)
Przesłanka całkowitej niemożliwości wykonania nie jest spełniona, gdy państwo członkowskie ogranicza się do poinformowania Komisji o trudnościach natury prawnej, politycznej lub praktycznej, z którymi wiązałoby się wykonanie decyzji, nie podejmując względem przedsiębiorstw, których to dotyczy, rzeczywistych kroków zmierzających do odzyskania pomocy i nie przedstawiając Komisji alternatywnych sposobów wykonania decyzji, pozwalających przezwyciężyć te przeszkody.

Przywrócenie stanu poprzedniego i wyeliminowanie zakłóceń konkurencji wynikających z bezprawnie przyznanej pomocy może, w odniesieniu do przedsiębiorstw beneficjentów, którzy zaprzestali działalności i są przedmiotem postępowania upadłościowego, co do zasady dokonać się poprzez wpisanie wierzytelności z tytułu zwrotu danej pomocy na listę wierzytelności. Jeżeli termin zgłaszania wierzytelności upłynął, władze krajowe powinny, jeżeli tylko taka procedura istnieje i jest nadal otwarta, wszcząć postępowanie mające na celu przywrócenie terminu po jego upływie, co pozwoliłoby na zgłoszenie wierzytelności po terminie. Gdy beneficjenci zaprzestali działalności i zbyli swoje aktywa, władze krajowe muszą sprawdzić, czy warunki finansowe przeniesienia były zgodne z tymi panującymi na rynku. Jeżeli tak było, wówczas element pomocy został wyceniony według cen rynkowych i włączony do ceny sprzedaży w ten sposób, że nie można uważać nabywcy za uprzywilejowanego względem innych przedsiębiorców na rynku. W przeciwnym wypadku nie można wykluczyć tego, iż dokonujący zbycia może zostać zobowiązany do zwrotu danej pomocy, jeśli zostanie ustalone, że w rzeczywistości zachowuje on przewagę konkurencyjną związaną z korzystaniem z pomocy. W celu sprawdzenia finansowych warunków zbycia władze krajowe mogą uwzględnić w szczególności jego formę, np. przetargu publicznego, który z założenia zapewnia sprzedaż na zasadach rynkowych, lub ewentualną opinię biegłego, która może zostać sporządzona w odniesieniu do transakcji zbycia. W przypadku gdy aktywa zostały nabyte przez wielu różnych nabywców, nic nie stoi na przeszkodzie, by sprawdzić, czy warunki finansowe każdej z transakcji były zgodne z tymi panującymi na rynku. Jeżeli zbycie aktywów miało formę umowy, odzyskanie pomocy od nabywców nie może zależeć od wyraźnego powołania się na przeniesienie pomocy w tym akcie. Aby odzyskanie pomocy mogło mieć miejsce, nabywca musi posiadać wiedzę na temat istnienia pomocy i wszczętej procedury kontrolnej Komisji.

W świetle tych uwag państwo członkowskie pozwane w ramach skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom nie może ograniczyć się do powołania ogólnych i abstrakcyjnych twierdzeń, nie odnosząc się do konkretnych przypadków szczególnych, zbadanych w świetle wszystkich działań rzeczywiście podjętych w celu wykonania decyzji.

(por. pkt 56–63)