WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(pierwsza izba)

z dnia 7 maja 2013 r.

Sprawa F‑86/11

Robert McCoy

przeciwko

Komitetowi Regionów Unii Europejskiej

Służba publiczna – Urzędnicy – Renta inwalidzka – Artykuł 78 akapit piąty regulaminu pracowniczego – Odmowa uznania zawodowego podłoża niepełnosprawności

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której R. McCoy żąda stwierdzenia nieważności decyzji prezydium Komitetu Regionów Unii Europejskiej z dnia 10 września 2010 r. ze względu na to, że prezydium Komitetu Regionów wydało odmowę uznania zawodowego podłoża choroby powodującej niepełnosprawność skarżącego w rozumieniu art. 78 akapit piąty Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), oraz zasądzenia od Komitetu Regionów kwoty 10 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, której skarżący w swej ocenie doznał, a także zwrotu całości kosztów postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności.

Orzeczenie: Stwierdza się nieważność odmownej decyzji prezydium Komitetu Regionów Unii Europejskiej z dnia 10 września 2010 r. w sprawie uznania zawodowego podłoża choroby powodującej niepełnosprawność R. McCoya w rozumieniu art. 78 akapit piąty regulaminu pracowniczego. W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. Komitet Regionów Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez R. McCoya.

Streszczenie

1. Skargi urzędników – Skarga na decyzję oddalającą zażalenie – Dopuszczalność

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

2. Urzędnicy – Niepełnosprawność – Komitet ds. Inwalidztwa – Kolegialny charakter prac – Zakres – Sporządzenie protokołu – Przesłanka niebędąca przesłanką zasadniczą

(regulamin pracowniczy, załącznik II, art. 7)

3. Urzędnicy – Niepełnosprawność – Komitet ds. Inwalidztwa – Poszanowanie tajemnicy zawodowej – Zakres – Podsumowujący raport lekarski – Obowiązek przekazania organowi powołującemu i bezpośrednio zainteresowanemu urzędnikowi – Brak

(regulamin pracowniczy, art. 26a, art. 78 akapit piąty, załącznik II, art. 9)

4. Urzędnicy – Niepełnosprawność – Komitet ds. Inwalidztwa – Cel przepisów regulaminu pracowniczego

(regulamin pracowniczy, art. 78, załącznik II, art. 9)

5. Urzędnicy – Niepełnosprawność – Komitet ds. Inwalidztwa – Wnioski odbiegające od wniosków komisji lekarskiej oraz wcześniejszych raportów lekarskich – Obowiązek uzasadnienia – Zakres – Urzędnik mający konflikt zawodowy ze swym przełożonym

(regulamin pracowniczy, art. 73, 78)

6. Urzędnicy – Zabezpieczenie społeczne – Ustalenie zawodowego podłoża choroby i zawodowego podłoża niepełnosprawności – Odrębne postępowania – Okoliczności faktyczne leżące u podstaw choroby z konieczności stanowiące część okoliczności leżących u podstaw ewentualnej niepełnosprawności

(regulamin pracowniczy, art. 73, 78)

7. Emerytury i renty – Renta inwalidzka – Ustalenie zawodowego podłoża choroby – Właściwość Komitetu ds. Inwalidztwa – Zakres – Granice

(regulamin pracowniczy, art. 78)

1. Żądanie stwierdzenia nieważności formalnie skierowane przeciwko decyzji w sprawie oddalenia zażalenia skutkuje, w przypadku gdy decyzja jest pozbawiona autonomicznej treści, zaskarżeniem do Sądu aktu, na który zażalenie zostało złożone.

W tym względzie w sytuacji, gdy decyzja o oddaleniu zażalenia utrzymuje w mocy pierwotny akt, podając jego szczegółowe uzasadnienie, to należy zbadać właśnie zgodność z prawem pierwotnego aktu niekorzystnego, biorąc pod uwagę uzasadnienie znajdujące się w decyzji oddalającej zażalenie, gdyż jej uzasadnienie powinno pokrywać się z uzasadnieniem tego aktu.

W efekcie żądanie stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej zażalenie nie ma autonomicznej treści i należy uznać, że skarga skierowana jest przeciwko aktowi pierwotnemu, którego uzasadnienie doprecyzowane zostało w decyzji oddalającej zażalenie.

(zob. pkt 55–57)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 293/87 Vainker przeciwko Parlamentowi, 17 stycznia 1989 r., pkt 8

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑258/01 Eveillard przeciwko Komisji, 10 czerwca 2004 r., pkt 31, 32

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑50/11 Buxton przeciwko Parlamentowi, 18 kwietnia 2012 r., pkt 21 i przytoczone tam orzecznictwo

2. Komitet ds. Inwalidztwa powinien prowadzić prace kolegialnie, a każdy z jego członków powinien mieć możliwość przedstawienia swego punktu widzenia.

Ponadto lekarze tworzący Komitet ds. Inwalidztwa mogą jak najbardziej wypracować wnioski w następstwie kolegialnych dyskusji ustnych, a raport, w razie potrzeby, sporządzić potem, gdyż nie jest on zasadniczą przesłanką ważności narad tego rodzaju komitetu.

(zob. pkt 61, 64)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 277/84 Jänsch przeciwko Komisji, 10 grudnia 1987 r.; sprawa C‑18/91 P V. przeciwko Parlamentowi, 19 czerwca 1992 r., pkt 20

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑54/89 V. przeciwko Parlamentowi, 22 listopada 1990 r., pkt 34; sprawa T‑20/00 Camacho-Fernandes przeciwko Komisji, 27 lutego 2003 r., pkt 45 i nast.

3. Komitet ds. Inwalidztwa, zwołany w ramach postępowania w sprawie uznania, na podstawie art. 78 akapit piąty regulaminu pracowniczego, zawodowego podłoża niepełnosprawności zainteresowanego urzędnika nie ma obowiązku sporządzenia dla organu powołującego, przed wydaniem przez ten ostatni decyzji administracyjnej, podsumowującego raportu lekarskiego dotyczącego swoich prac, gdyż organ powołujący tak czy inaczej nie może mieć wglądu w ten raport, objęty tajnością prac Komitetu ds. Inwalidztwa.

Podsumowujący raport lekarski, który Komitet ds. Inwalidztwa sporządza na poparcie swoich wniosków, stanowi bowiem część jego „prac”, które są tajne ze względu na swój charakter, treść i implikacje natury medycznej, i nie przekazuje się go więc ani organowi powołującemu, ani bezpośrednio zainteresowanemu urzędnikowi. Ten raport lekarski znajduje się w dokumentacji medycznej danego urzędnika, do której ma on wgląd zgodnie z art. 26a regulaminu pracowniczego.

Należy zatem odróżnić wnioski Komitetu ds. Inwalidztwa, które należy koniecznie przekazać organowi powołującemu przed wydaniem przez niego decyzji, od analiz i rozważań natury medycznej, zawartych ewentualnie w raporcie lub raportach podsumowujących Komitetu ds. Inwalidztwa lub niektórych jego członków, włączonych do dokumentacji medycznej zainteresowanego urzędnika, których nie przekazuje się jednak organowi powołującemu.

(zob. pkt 65–67)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑196/95 H przeciwko Komisji, 3 czerwca 1997 r., pkt 95

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑41/06 RENV Marcuccio przeciwko Komisji, 6 listopada 2012 r., pkt 151, odwołanie w toku przed Sądem Unii Europejskiej, sprawa T‑20/13 P

4. Celem przepisów regulaminu pracowniczego dotyczących Komitetu ds. Inwalidztwa jest zlecenie ekspertom w dziedzinie medycyny dokonania ostatecznej oceny wszelkich kwestii natury medycznej, czego nie mógłby dokonać żaden organ powołujący z racji swego wewnętrznego składu administracyjnego.

(zob. pkt 78)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑165/89 Plug przeciwko Komisji, 27 lutego 1992 r., pkt 75; sprawa T‑376/02 O przeciwko Komisji, 23 listopada 2004 r., pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo

5. Gdy Komitet ds. Inwalidztwa bada złożone kwestie o charakterze medycznym dotyczące związku przyczynowego między dolegliwościami, na jakie cierpi zainteresowany, a wykonywaną przez niego działalnością zawodową w instytucji, komitet powinien między innymi wskazać informacje zawarte w dokumentacji, na których się opiera, a w przypadku znacznych rozbieżności także podać powody, dla których jego orzeczenie odbiega od niektórych poprzednich, korzystniejszych dla zainteresowanego, raportów lekarskich.

Ponadto, chociaż Komitet ds. Inwalidztwa, do którego skierowano sprawę na podstawie art. 78 regulaminu pracowniczego, może dojść do wniosków innych niż komisja lekarska zwołana na mocy art. 73 regulaminu pracowniczego, niemniej jeżeli Komitet ds. Inwalidztwa rozpatrujący przypadek zainteresowanego chciał zaczekać na wynik postępowania prowadzonego na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego, powinien on wyjaśnić powody, które sprawiły, że przyjął rozstrzygnięcie odbiegające od oceny zawartej w raportach lekarskich, które umożliwiły uznanie zawodowego podłoża choroby na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego, i wskazać te powody w sposób jasny i zrozumiały, bądź to w swoich wnioskach przekazanych organowi powołującemu, bądź w opracowanym ewentualnie następnie podsumowującym raporcie lekarskim.

Tymczasem w przypadku, w którym stwierdzony został konflikt zawodowy między zainteresowanym a jego przełożonymi, a także istnienie wrogiego mu środowiska pracy, nie tylko w dziesięciu wcześniejszych raportach lekarskich, lecz również w innych urzędowych dokumentach dotyczących zainteresowanego – i to w sytuacji, gdy zazwyczaj trudno jest przedstawić materiał dowodowy na piśmie w celu wykazania złego traktowania ze strony przełożonych – Komitet ds. Inwalidztwa powinien był jasno i precyzyjnie uzasadnić swą decyzję o tym, by nie uwzględnić wskazanych dowodów.

(zob. pkt 85, 86, 96)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑300/97 Latino przeciwko Komisji, 15 grudnia 1999 r., pkt 77, 78

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑79/09 AE przeciwko Komisji, 14 września 2010 r., pkt 66, 67, 72; sprawa F‑53/09 J przeciwko Komisji, 11 maja 2011 r., pkt 56–61, 92 i przytoczone tam orzecznictwo

6. O ile postępowanie wszczęte na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego, mające na celu ustalenie zawodowego podłoża choroby urzędnika, jest odrębne pod względem prawnym od postępowania wszczętego na podstawie art. 78 regulaminu pracowniczego w celu ustalenia zawodowego podłoża niepełnosprawności tegoż, o tyle niemniej okoliczności faktyczne leżące u podstaw obu tych postępowań są takie same, a w każdym razie okoliczności dotyczące podłoża choroby z konieczności stanowią część okoliczności leżących u podstaw ewentualnej niepełnosprawności.

(zob. pkt 109)

7. Komitet ds. Inwalidztwa w ramach swego zakresu upoważnienia powinien wydawać opinie lekarskie, a nie opinie o charakterze prawnym, w przedmiocie zawodowego podłoża niepełnosprawności. Komitet ds. Inwalidztwa powinien więc badać, czy z punktu widzenia medycyny niepełnosprawność zainteresowanego urzędnika wynika z choroby zawodowej, której podłoże stanowiły jego warunki pracy.

(zob. pkt 119)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 76/84 Rienzi przeciwko Komisji, 21 stycznia 1987 r., pkt 9, 12