Przy ocenie przesłanki używania w obrocie handlowym oznaczenia przywołanego na poparcie sprzeciwu należy stosować to samo kryterium czasowe co kryterium wyraźnie przewidziane w art. 8 ust. 4 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej w zakresie uzyskania prawa do tego oznaczenia, czyli datę dokonania zgłoszenia unijnego znaku towarowego.

Do Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) należy zbadanie w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu spełnione przesłanki zastosowania powołanej podstawy odmowy rejestracji. W tym zakresie EUIPO jest zobowiązane do dokonania oceny prawdziwości przytoczonych faktów i mocy dowodowej przedstawionych przez strony dowodów. EUIPO może być zobowiązane do wzięcia pod uwagę w szczególności prawa krajowego państwa członkowskiego, w którym wcześniejszy znak towarowy, na którym opiera się sprzeciw, korzysta z ochrony. W takim przypadku powinno ono z urzędu zasięgnąć informacji za pomocą środków, które w tym przypadku uzna za stosowne, o prawie krajowym danego państwa członkowskiego, jeżeli takie informacje są niezbędne do oceny przesłanek zastosowania rozpatrywanej podstawy odmowy rejestracji, a zwłaszcza prawdziwości powołanych faktów lub mocy dowodowej przedstawionych dowodów.

Z orzecznictwa wynika, że koniecznym, ale zarazem wystarczającym warunkiem do zapobieżenia przez wnoszącego sprzeciw rejestracji unijnego znaku towarowego na podstawie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej jest to, by w momencie dokonywania przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) oceny spełnienia wszystkich przesłanek sprzeciwu mógł się on powołać na istnienie wcześniejszego prawa, które nie zostało unieważnione prawomocnym orzeczeniem sądowym.

W tych okolicznościach przy rozpoznawaniu sprzeciwu opartego na art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 na Urzędzie ciąży obowiązek wzięcia pod uwagę orzeczeń sądów rozpatrywanych państw członkowskich rozstrzygających o ważności lub kwalifikacji podnoszonych praw wcześniejszych, tak aby upewnić się, że wciąż wywołują one skutki wymagane przez ten przepis, natomiast nie jest on władny do zastąpienia oceny dokonanej przez właściwe sądy krajowe własną oceną, które to uprawnienie nie zostało mu też przyznane przez rozporządzenie nr 207/2009.

Co więcej, ważności krajowego znaku towarowego nie można podważać w ramach procedury rejestracji unijnego znaku towarowego, a jedynie w ramach postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku towarowego wszczętego w zainteresowanym państwie członkowskim. Ponadto o ile zadaniem Urzędu jest ustalenie, na podstawie dowodów, które winien przedstawić wnoszący sprzeciw, istnienia krajowego znaku towarowego stanowiącego podstawę sprzeciwu, o tyle nie do niego należy rozstrzyganie kolizji między dwoma znakami krajowymi, gdyż leży to w kompetencji władz krajowych.

Dlatego też tak długo, jak długo wcześniejszy krajowy znak towarowy podlega rzeczywistej ochronie, istnienie rejestracji krajowej wcześniejszej w stosunku do tego pierwszego zgłoszenia krajowego lub jakiegokolwiek innego prawa wcześniejszego względem tego pierwszego zgłoszenia krajowego nie jest istotne dla sprzeciwu wobec rejestracji znaku towarowego Unii Europejskiej, nawet jeśli zgłoszony unijny znak towarowy jest identyczny z wcześniejszym krajowym znakiem towarowym przedsiębiorstwa, które je zgłosiło do rejestracji, lub z innym prawem wcześniejszym w stosunku do krajowego znaku towarowego stanowiącego podstawę sprzeciwu.

(zob. pkt 108–111)