Keywords

Summary



Keywords

1. Konkurencja – Normy Unii – Naruszenia – Przypisanie – Spółka dominująca i spółki zależne – Jednostka gospodarcza – Kryteria oceny – Domniemanie decydującego wpływu wywieranego na spółki zależne przez spółkę dominującą posiadającą 100% ich kapitału – Wzruszalny charakter – Ciężar dowodu

(art. 101 TFUE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 2)

2. Konkurencja – Normy Unii – Naruszenia – Przypisanie – Naruszenie popełnione przez nadal istniejącą jednostkę i kontynuowane przez inną jednostkę będącą jej następcą w działalności gospodarczej prowadzonej na danym rynku – Przypisanie całego naruszenia tej innej jednostce – Dopuszczalność w świetle poddania obu jednostek nadzorowi tego samego organu publicznego lub kontroli prywatnej spółki

(art. 101 ust. 1 TFUE)

3. Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena stanu faktycznego – Niedopuszczalność – Kontrola oceny dowodów przez Trybunał – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia

(art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy)

4. Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Kryteria – Waga naruszenia – Brak wiążącej lub wyczerpującej listy kryteriów – Zakres swobodnego uznania zastrzeżony dla Komisji – Uwzględnienie rzeczywistego wpływu naruszenia na rynek – Zakres

(art. 101 TFUE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 2, 3)

5. Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Kryteria – Odstraszający charakter – Elementy oceny czynnika odstraszającego

(rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 2, 3)

6. Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Odstraszający charakter – Uwzględnienie wielkości i całkowitych zasobów ukaranego przedsiębiorstwa – Znaczenie – Zastosowanie mnożnika do kwoty wyjściowej – Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji – Konieczność indywidualizowania sankcji w zależności od wielkości i zachowania danych przedsiębiorstw

(rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 2, komunikat Komisji 98/C 9/03, pkt 1 A)

7. Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji – Kontrola sądowa – Wykonywanie przez Sąd nieograniczonego prawa orzekania – Zakres

(art. 101 TFUE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 2)

8. Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne – Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów – Zarzuty prawne niepodniesione w skardze – Odesłanie do okoliczności przedstawionych w załączniku – Niedopuszczalność

[statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21; regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c)]

9. Odwołanie – Odwołanie wzajemne – Interes prawny – Stwierdzenie przez Sąd częściowej nieważności decyzji Komisji nakładającej grzywnę i następnie obniżenie kwoty tej grzywny – Zamiar ponownego otwarcia przez Komisję dochodzenia – Brak wpływu – Zachowanie przez Komisję interesu uznania jej odwołania wzajemnego za zasadne i utrzymania nałożonej sankcji

10. Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Kryteria – Waga naruszenia – Okoliczności obciążające – Powrót do naruszenia – Konieczność przedstawienia okoliczności udziału danego przedsiębiorstwa we wcześniejszym naruszeniu – Niewystarczające uzasadnienie

(art. 101 TFUE, 296 TFUE)

Summary

1. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 51, 53)

2. W dziedzinie konkurencji, jeżeli dwa podmioty stanowią jedną jednostkę gospodarczą, fakt, że podmiot popełniający naruszenie w dalszym ciągu istnieje, nie stoi sam w sobie na przeszkodzie temu, aby sankcję nałożyć na podmiot, na który działalność gospodarcza została przeniesiona. Takie nałożenie sankcji jest dopuszczalne w szczególności w przypadku, gdy te podmioty znajdowały się pod kontrolą tej samej osoby i przez wzgląd na ścisłe związki między nimi pod względem gospodarczym i organizacyjnym stosowały zasadniczo jednakowe wytyczne gospodarcze. O ile istotnie zachodzi taka sytuacja, w wypadku gdy podmiot, który popełnił naruszenie, przestał istnieć pod względem prawnym lub gospodarczym, ponieważ sankcja nałożona na przedsiębiorstwo niewykonujące już działalności gospodarczej mogłaby być pozbawiona skutku odstraszającego, Komisja może ponadto słusznie przypisać dane naruszenie spółce, która nie była sprawcą zachowań noszących znamiona naruszenia, w sytuacji, kiedy podmiot będący sprawcą naruszenia nadal istniał jako podmiot ekonomiczny na innych rynkach, gdy dane spółki podlegają temu samemu podmiotowi publicznemu albo gdy kiedy kontrola jest sprawowana przez spółkę prawa prywatnego.

(por. pkt 52, 55, 56)

3. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 66–72)

4. Wagę naruszeń prawa Unii w dziedzinie konkurencji należy ustalić na podstawie licznych okoliczności, przy czym nie określono wiążącej ani wyczerpującej listy kryteriów, które obowiązkowo powinny zostać wzięte pod uwagę. Jeśli chodzi konkretnie o rzeczywisty wpływ naruszenia na rynek, nie stanowi on decydującego kryterium przy określaniu poziomu grzywien. Ponadto porozumienia poziome dotyczące cen lub podziałów rynków mogą być kwalifikowane jako bardzo poważne naruszenia na podstawie samego ich charakteru, a Komisja nie ma obowiązku wykazywania rzeczywistego wpływu naruszenia na rynek. W takim wypadku rzeczywisty wpływ naruszenia na rynek stanowi jedno z kryteriów, które – jeżeli można je zmierzyć – może pozwolić Komisji na podwyższenie kwoty wyjściowej grzywny powyżej przewidzianej kwoty minimalnej. Ze względu na to, że owo naruszenie z natury miało bardzo poważny charakter, uwzględnienie jego rzeczywistego wpływu może co najwyżej spowodować podwyższenie grzywny.

(por. pkt 82–84)

5. Co się tyczy odstraszającego charakteru grzywien, mnożnik o celu odstraszającym może służyć nie tylko odstraszeniu ogólnemu, rozumianemu jako działanie zmierzające do zniechęcenia wszystkich przedsiębiorstw w ogóle do uczestnictwa w danym naruszeniu, lecz również odstraszaniu indywidualnemu, w celu zniechęcania konkretnego podmiotu do ponownego naruszenia przepisów w przyszłości. Komisja nie ma zatem obowiązku ograniczenia swojej oceny do czynników dotyczących wyłącznie szczególnej sytuacji danego przedsiębiorstwa.

(por. pkt 94)

6. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 102, 104–107)

7. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 103)

8. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 115–117)

9. Utrata interesu prawnego w trakcie postępowania nie ma co do zasady wpływu na dopuszczalność, ale może skłonić sąd do umorzenia postępowania. Jednakże, gdy decyzja Komisji stwierdzająca istnienie kartelu i nakładająca na uczestniczące w nim przedsiębiorstwa grzywnę została częściowo zmieniona przez Sąd, Komisja zachowuje swój interes prawny, ponieważ kara pieniężna wraz z odsetkami od dnia wydania decyzji będzie nadal istniała w wypadku uwzględnienia przez Trybunał odwołania wzajemnego Komisji, co nie będzie miało miejsca w wypadku wydania przez Komisję nowej decyzji.

(por. pkt 124, 125)

10. Kiedy Komisja przy ustalaniu grzywny z tytułu naruszenia zasad Unii dotyczącego konkurencji, stosuje mnożnik, aby uwzględnić okoliczność, że ta sama spółka brała już wcześniej udział w naruszeniu reguł konkurencji, jest ona zobowiązana przedstawić, wraz z decyzją nakładającą wspomnianą grzywnę, wyjaśnienie umożliwiające sądom Unii, jak również samej spółce zrozumienie, w jakim charakterze i w jakim zakresie spółka uczestniczyła we wcześniejszym naruszeniu. W szczególności, jeżeli Komisja uważa, że spółka stanowiła część przedsiębiorstwa będącego adresatem decyzji w sprawie wcześniejszego naruszenia, obowiązkiem Komisji jest uzasadnienie tego twierdzenia w sposób wymagany prawem.

Ponieważ informacje zawarte w decyzji podwyższającej nałożoną na stronę skarżącą grzywnę ze względu na powrót do naruszenia, nie pozwalają wcale dowiedzieć się, w jakim charakterze i w jakim zakresie, spółka ta, która nie była adresatem wcześniejszych decyzji, uczestniczyła we wcześniejszym naruszeniu, decyzję tą należy uznać za niewystarczająco uzasadnioną. W istocie w tych okolicznościach Komisja nie przedstawia wystarczającej liczby konkretnych i szczegółowych informacji pozwalających uzasadnić, że do zachowania noszącego znamiona naruszenia powróciło to samo przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 101 TFUE.

(por. pkt 142, 144, 146, 149)