10

W punktach 14–25 zaskarżonej decyzji, w tytule „Uwagi ogólne”, sprecyzowano: „14 Informacje przekazane przez Republikę Federalną Niemiec w odpowiedzi na żądanie o udzielenie informacji [z dnia 26 lipca 2006 r.] są niepełne i nie pozwalają Komisji na dokonanie oceny zgodności wyżej wymienionych systemów pomocy z [rozporządzeniem w sprawie wyłączenia MŚP]. 15 Republika Federalna Niemiec odmawia przekazania informacji dotyczących indywidualnych przypadków rozpatrywanych systemów pomocy, wskazując, że zgodnie z art. 3 ust. 3 rozporządzenia [podstawowego] Komisja powinna mieć konkretne wątpliwości co do prawidłowego zastosowania rozporządzenia w sprawie wyłączenia [MŚP], aby mogła zwrócić się do państwa członkowskiego z żądaniem udzielenia informacji. 16 Władze niemieckie podkreślają, że przepisy dotyczące monitorowania i przejrzystości zawarte w art. 9 rozporządzenia w sprawie wyłączenia [MŚP], które zezwalają Komisji żądać udzielenia wszelkich informacji, jakie uzna za konieczne w celu uznania, czy warunki wyłączenia zostały spełnione, nie daje Komisji ogólnego prawa kontroli, lecz ogranicza to prawo do przypadków, w których istnieją wątpliwości. 17 Zdaniem władz niemieckich art. 9 rozporządzenia w sprawie wyłączenia [MŚP] nie przyznaje Komisji żadnych innych uprawnień niż te, które wynikają z art. 3 ust. 3 rozporządzenia [podstawowego]. Z tego względu należy uznać element wątpliwości za ograniczenie uprawnień kontrolnych Komisji. 18 Komisja odparła, że monitorowanie może być uznane za zakończone jedynie wówczas, gdy przeanalizowano wiele pomocy indywidualnych przyznanych w ramach wybranego systemu pomocy. 19 Komisja dodaje, że art. 3 ust. 3 rozporządzenia [podstawowego] jedynie definiuje minimalne wymogi w zakresie przejrzystości i monitorowania i nie powoduje ograniczenia uprawnień kontrolnych Komisji wyłącznie do przypadków, w których pojawiają się podejrzenia. 20 Obowiązek przyjęcia przez Komisję przepisów zmierzających do zapewnienia monitorowania zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia [podstawowego] należy interpretować w świetle motywu 10 tego rozporządzenia, na którego podstawie »Komisja jest zobowiązana, we współpracy z państwami członkowskimi, do prowadzenia stałego przeglądu wszystkich systemów istniejącej pomocy«, podobnie jak wymaga tego art. 88 ust. 1 WE. 21 Z tego względu art. 9 rozporządzenia w sprawie wyłączenia [MŚP] nie można uznać za sprzeczny z rozporządzeniem [podstawowym]. 22 Z powyższego wynika zatem, że odmawiając udzielenia wymaganych informacji, Republika Federalna Niemiec naruszyła obowiązek nałożony na nią w art. 9 rozporządzenia [w sprawie wyłączenia MŚP], który opiera się na art. 3 rozporządzenia [podstawowego] oraz na art. 88 ust. 1 WE. 23 Należy wskazać, że Trybunał orzekł, iż Komisja ma prawo do podjęcia środków ochronnych zmierzających do zachowania status quo, w przypadku gdy praktyki niektórych państw członkowskich prowadzą do zakłócenia lub obejścia systemu przewidzianego w art. [87 WE] i [88 WE]. 24 Przestrzeganie przepisów rozporządzenia w sprawie wyłączenia [MŚP] w zakresie przejrzystości i monitorowania jest warunkiem koniecznym, aby pomoc mogła zostać wyłączona z obowiązku zgłoszenia zgodnie z art. 88 ust. 3 WE. Dlatego też Komisja nie zawsze jest w stanie podjąć decyzję, czy każda pomoc, która może zostać przyznana zgodnie z tym systemem pomocy, spełnia wszystkie warunki ustalone w rozporządzeniu w sprawie wyłączenia [MŚP] zgodnie z brzmieniem art. 3 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia. 25 Komisja zdecydowała zatem o skierowaniu do Republiki Federalnej Niemiec nakazu dotyczącego uzyskania informacji, których udzielenia zażądała już na podstawie art. 9 rozporządzenia w sprawie wyłączenia [MŚP]. Wymagane informacje należy przekazać Komisji w terminie 20 dni” [tłumaczenie nieoficjalne].