ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
9

Paragraf 9 Nö NSchG przewiduje: „[…] 2. W rozumieniu […] oznaczają: […] 6) stan ochrony siedliska przyrodniczego: suma oddziaływań na dane siedlisko oraz na jego typowe gatunki, które w długim okresie mogą mieć wpływ na jego naturalny zasięg, strukturę i funkcje oraz na przetrwanie jego typowych gatunków; 7) gatunki o znaczeniu priorytetowym: dzika fauna i flora, w odniesieniu do ochrony których Wspólnota ponosi szczególną odpowiedzialność i które oznaczone są gwiazdką załączniku II dyrektywy siedliskowej; 8) stan ochrony gatunków: suma oddziaływań, które w długim okresie czasu mogą mieć wpływ na zasięg i wielkość populacji danych gatunków; 9) cele ochrony: zachowanie lub odtworzenie odpowiedniego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych wymienionych w załączniku I do dyrektywy siedliskowej i gatunków fauny i flory wymienionych w załączniku II do tej dyrektywy, które występują na terenie mającym znaczenie dla Wspólnoty oraz gatunków ptaków wymienionych w załączniku I do dyrektywy ptasiej, o których mowa w art. 4 ust. 2 tej dyrektywy, oraz ich siedlisk, które znajdują się na jednym z europejskich obszarów ochrony ptactwa. 3. Rząd kraju związkowego wyznaczy tereny, o których mowa w ust. 1, jako specjalne obszary ochrony z określeniem „europejskie obszary ochrony”. Jako europejskie obszary ochrony można wyznaczyć w szczególności również istniejące już obszary ochrony przyrody i krajobrazu. 4. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, określi zasięg terytorialny obszaru ochrony, dany przedmiot ochrony, w szczególności siedliska przyrodnicze i gatunki o znaczeniu priorytetowym, cele ochrony oraz w razie potrzeby nakazy i zakazy niezbędne dla osiągnięcia właściwego stanu ochrony. Należy zakazać w szczególności działań, które mogą doprowadzić do zniszczenia lub istotnego pogorszenia stanu obszaru ochrony lub jego składników. Surowsze przepisy ochronne niniejszej ustawy pozostają bez zmian. 5. W odniesieniu do europejskich obszarów ochrony należy podjąć, jeśli zaistnieje taka potrzeba, odpowiednie działania kultywacyjne, rozwojowe i ochronne odpowiadające ekologicznym wymogom siedlisk przyrodniczych określonych w załączniku I i gatunków wymienionych w załączniku II do dyrektywy siedliskowej oraz gatunków ptaków wymienionych w załączniku I do dyrektywy ptasiej, występujących na tych obszarach (plan zarządzania). Jeżeli działania te wpływają na zagospodarowanie przestrzenne, należy przedstawić je komitetowi konsultacyjnemu ds. zagospodarowania przestrzennego. Nie dotyczy to działań dotyczących zarządzania europejskimi obszarami ochrony. 6. Rząd kraju związkowego nadzoruje i dokumentuje stan ochronny siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory. Uwzględnia przy tym w szczególności siedliska przyrodnicze i gatunki o znaczeniu priorytetowym”.
5

Artykuły 1 i 2 czwartego działu ustawy alkoholowej, zatytułowanego „Sprzedaż hurtowa”, stanowią: „Artykuł 1 — Handel hurtowy napojami spirytusowymi, winem i wysokoprocentowym piwem mogą prowadzić wyłącznie podmioty, które otrzymały zezwolenie na prowadzenie składu, lub podmioty zarejestrowane jako odbiorcy takich towarów, zgodnie z art. 9 lub 12 ustawy [z dnia 15 grudnia 1994 r.] o podatku od alkoholi [SFS 1994, nr 1564]. Prawo do prowadzenia handlu hurtowego ma w związku z tym zastosowanie wyłącznie do napojów wskazanych w zezwoleniu podmiotu prowadzącego skład lub dokumencie rejestracji w charakterze odbiorcy, zgodnie z przepisami ustawy o podatku od alkoholu. Poza przypadkami wskazanymi w akapicie pierwszym handel hurtowy napojami spirytusowymi, winem i wysokoprocentowym piwem może być prowadzony przez spółkę sprzedaży detalicznej, zgodnie z art. 1 akapit trzeci działu piątego. Z zastrzeżeniem akapitu pierwszego posiadacze pozwolenia na sprzedaż mogą prowadzić indywidualną sprzedaż towarów objętych zakresem rzeczonego pozwolenia na rzecz osób uprawnionych do prowadzenia handlu hurtowego tymi towarami. Artykuł 2 — Przywozu do Szwecji napojów spirytusowych, wina i wysokoprocentowego piwa mogą dokonywać wyłącznie podmioty uprawnione na podstawie art. 1 akapit pierwszy do prowadzenia handlu hurtowego tymi towarami jak również spółka prowadząca sprzedaż detaliczną w celu wykonania obowiązku ciążącego na niej na mocy art. 5 działu piątego. Z zastrzeżeniem akapitu pierwszego napoje spirytusowe, wino i piwo wysokoprocentowe mogą być przywożone: […] 2. przez podróżnych, którzy ukończyli 20 lat, lub osoby zatrudnione w środkach transportu, które osiągnęły wskazany wiek, na użytek osobisty lub użytek ich rodziny lub jako prezent dla bliskiej osoby na użytek osobisty lub użytek jej rodziny; […] 4. przez osoby — lub zawodowych przewoźników działających na ich rzecz — które ukończyły 20. rok życia i udają się do Szwecji, jeśli napoje przeznaczone są do ich użytku osobistego lub do użytku ich rodziny; 5. przez osoby — lub zawodowych przewoźników działających na ich rzecz — które ukończyły 20 rok życia i uzyskały napoje w drodze spadku, jeśli napoje te są przeznaczone do ich użytku osobistego lub użytku ich rodziny; 6. jako jednorazowy prezent przesłany za pośrednictwem zawodowego przewoźnika przez osobę zamieszkałą w innym państwie osobie zamieszkałej w Szwecji, która ukończyła 20 lat, na jej użytek osobisty lub użytek jej rodziny. […]”.
87

Trzeci zarzut Komisji dotyczy art. 12 ust. 1 lit. d) rozporządzenia z dnia 1 marca 1988 r. Przepis ten przewiduje, że osoby, którym skradziono drugi pojazd objęty systemem czasowego przywozu na terytorium Grecji, zobowiązane są do uiszczenia opłaty rejestracyjnej. Komisja twierdzi, że powyższy przepis wprowadza ogólne domniemanie oszustwa podatkowego w zakresie, w jakim na jego podstawie zakłada się, bez jakichkolwiek dowodów na tę okoliczność, że skradziony pojazd pozostaje w Grecji. W ocenie Komisji sytuacje, w których występuje możliwość oszustwa podatkowego, powinny być badane indywidualnie w konkretnych sprawach. Sporny przepis jest nieproporcjonalny do zamierzonego celu, to znaczy do zapobiegania unikaniu opodatkowania, a także wprowadza pośrednią dyskryminację pojazdów zarejestrowanych w innym państwie członkowskim, co jest sprzeczne z art. 90 WE.
49

Jak wynika z akt sprawy, zmiany z października 1992 r. wprowadzone do umowy z 1957 r., omówione w pkt 11 niniejszego wyroku, spowodowały całkowitą liberalizację transportu powietrznego między Stanami Zjednoczonymi a Królestwem Niderlandów, zapewniając swobodny dostęp do wszystkich korytarzy powietrznych i wszystkich miejsc w tych dwóch krajach, bez ograniczeń co do zdolności przewozowych i częstotliwości lotów oraz co do punktów pośrednich, jak i znajdujących się przed i za („behind, between and beyond rights”) oraz przy każdej kombinacji rodzajów samolotów („change of gauge”). Swoboda ta została uzupełniona postanowieniami odnoszącymi się do możliwości zawierania przez zainteresowane towarzystwa lotnicze umów w sprawie wspólnych kodów („code sharing”) oraz postanowieniami stymulującymi konkurencję.
31

Ponadto w swojej replice Komisja twierdzi, nie wykazując tego jednak, że po pierwsze, co najmniej jedno przedsiębiorstwo, które przedstawiło taką ofertę, nie należało do grupy czterech przedsiębiorstw, do których zwróciła się instytucja zamawiająca w 2000 r., a po drugie, że część obejmująca dostawę wyposażenia zakładu zbiorowego żywienia, stanowiąca element zamówienia opublikowanego w ramach początkowego zaproszenia do składania ofert, nie miała takiego samego przedmiotu jak zamówienie, w wyniku którego zawarto w tym samym roku umowy.
Stwierdzenie nieważności części rozporządzenia Rady (WE) nr 2287/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r. ustalającego wielkości dopuszczalne połowów na 2004 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe (Dz.U. L 344, str. 1), w zakresie w jakim nowe możliwości połowowe na Morzu Północnym i Morzu Bałtyckim zostały przyznane z pominięciem interesów Hiszpanii pomimo upływu okresu przejściowego − Dyskryminacja − Stosowanie art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 358, str. 59).
1

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 52 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 43 WE), 58 traktatu WE (obecnie art. 48 WE), 67–73 traktatu WE (uchylonych przez traktat z Amsterdamu), 73B–73D traktatu WE (obecnie art. 56–58 WE), 73E traktatu WE (uchylonego przez traktat z Amsterdamu), a także 73F i 73G traktatu WE (obecnie art. 59 WE i 60 WE).
58

Wniosku tego nie podważa okoliczność, iż w trakcie dyskusji nad przyjęciem spornego rozporządzenia właściwy minister regionu Bruxelles-Capitale wspomniał o możliwości, że zmiany wprowadzone przez to rozporządzenie do wcześniejszego uregulowania prowadzić będą do sytuacji, w której niektórzy właściciele nieruchomości będą w stanie przenieść ten podatek do czynszu płaconego między innymi przez Wspólnoty jako najemców. W rzeczywistości bowiem nie można zarzucać państwom członkowskim, iż zwiększają swoje dochody podatkowe poprzez włączenie do zakresu zastosowania podatku osób, które mogą działać jako kontrahenci Wspólnot, z tego tylko powodu, iż osoby te, w pewnych sytuacjach rynkowych mogą być w stanie przenieść część lub całość tego podatku do ceny towarów lub usług sprzedawanych lub świadczonych na rzecz Wspólnot.
4

Artykuł 5 rozporządzenia nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury (Dz.U. L 389, str. 1) przewidywał, że: „1. Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 traktatu Rada ustanowi do dnia 31 grudnia 1993 r. wspólnotowy system znajdujący zastosowanie najpóźniej od dnia1 stycznia 1995 r. i ustalający zasady dotyczące minimum informacji, jakie mają być zawarte w licencjach połowowych wystawianych i zarządzanych przez państwa członkowskie. Od dnia wejścia w życie systemu wspólnotowego państwa członkowskie są zobowiązane do stosowania krajowych regulacji dotyczących licencji połowowych. O ile nie jest przewidziane inaczej, wszystkie statki rybackie muszą posiadać licencję połowową, która jest wydawana dla danego statku. Przepisy te znajdują zastosowanie bez uszczerbku dla wszelkich regulacji szczególnych, które mogą obowiązywać na poziomie wspólnotowym lub są niezbędne w ramach aktualnych i przyszłych porozumień międzynarodowych. 2. Systemy licencji stosowane są do wszystkich statków rybackich Wspólnoty prowadzących połowy we wspólnotowej strefie połowowej, na wodach krajów trzecich lub na otwartym morzu. Przepisy wspólnotowe dotyczące minimum informacji stosują się również do statków krajów trzecich prowadzących połowy we wspólnotowej strefie połowowej w przypadkach przewidzianych w porozumieniach międzynarodowych” [tłumaczenie nieoficjalne podobnie jak wszystkie cytaty z tego rozporządzenia poniżej].
58

Z powyższego wynika, że rabaty i premie przyznane przez przedsiębiorstwa zajmujące pozycję dominującą mogą być również sprzeczne z art. 82 WE, jeżeli nie odpowiadają one któremukolwiek z przykładów wymienionych w drugim akapicie tego artykułu. W ten sposób, aby stwierdzić istnienie skutku rabatów za lojalność w postaci wykluczenia Trybunał oparł się w ww. wyrokach w sprawach Hoffmann-La Roche przeciwko Komisji i Michelin przeciwko Komisji na art. 86 traktatu EWG (po zmianie art. 86 traktatu WE, obecnie art. 82 WE) w całości, a nie wyłącznie na jego akapicie drugim lit. b). Zresztą w wyroku z dnia 16 grudnia 1975 r. w sprawach połączonych od 40/73 do 48/73, 50/73, od 54/73 do 56/73, 111/73, 113/73 i 114/73 Suiker Unie i in. przeciwko Komisji, Rec. str. 1663, pkt 523, dotyczącym upustów za lojalność, Trybunał wyraźnie nawiązał do art. 86 akapit drugi lit. c) traktatu EWG, zgodnie z którym praktyki stanowiące nadużycie pozycji dominującej mogą zwłaszcza polegać na stosowaniu wobec partnerów handlowych nierównych warunków do świadczeń równoważnych i stwarzaniu im przez to niekorzystnych warunków konkurencji.
Wobec braku uregulowania wspólnotowego wewnętrzny porządek prawny każdego z państw członkowskich powinien określać sądy właściwe oraz zasady proceduralne dotyczące wnoszenia skarg mających na celu zapewnienie ochrony praw, które podmioty prawa wywodzą z prawa wspólnotowego, w tym rodzaje żądań wnoszonych przez osoby poszkodowane do sądów krajowych. Sądy krajowe są niemniej jednak zobowiązane zagwarantować, by jednostki miały do dyspozycji skuteczny środek zaskarżenia umożliwiający im uzyskanie zwrotu nienależnie pobranego podatku oraz kwot zapłaconych na rzecz tego państwa członkowskiego lub pobranych przez to państwo w bezpośrednim związku z tym podatkiem. W odniesieniu do innych szkód, jakie dany podmiot poniósł z powodu naruszenia prawa wspólnotowego, które można przypisać państwu członkowskiemu, jest ono zobowiązane do naprawienia szkód wyrządzonych jednostkom, gdy spełnione są przesłanki wymienione w pkt 51 wyroku z dnia 5 marca 1996 r. w sprawach połączonych C-46/93 i C-48/93 Brasserie du Pêcheur i Factortame, co nie wyklucza, że na gruncie prawa krajowego odpowiedzialność państwa może być uzależniona od mniej restrykcyjnych przesłanek.

Jeśli okaże się, że przepisy państwa członkowskiego stanowią ograniczenie swobody działalności gospodarczej zakazane w art. 43 WE, sąd krajowy może w celu ustalenia szkody zbadać, czy osoby poszkodowane zachowały należytą staranność, by uniknąć szkody lub ograniczyć jej rozmiary, oraz czy w szczególności wykorzystały we właściwym czasie wszystkie dostępne im środki prawne. Jednak w celu zapobieżenia temu, by wykonywanie praw, które art. 43 WE przyznaje jednostkom, było niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, sąd krajowy może zbadać, czy stosowanie tych przepisów, ewentualnie w związku z właściwymi postanowieniami umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, w każdym przypadku prowadziłoby do nieuwzględnienia żądań skarżących w postępowaniu przed sądem krajowym przez organy podatkowe danego państwa członkowskiego.
72

W świetle całości powyższych rozważań na przedstawione pytania należy odpowiedzieć w następujący sposób: 1) Uregulowania krajowe zakazujące prowadzenia działalności w zakresie zbierania, przyjmowania, rejestracji i przekazywania ofert zakładów wzajemnych, w szczególności na imprezy sportowe, bez koncesji lub zezwolenia policji wydawanego przez dane państwo członkowskie, stanowią ograniczenie swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, o których mowa w art. 43 WE i art. 49 WE. 2) Do sądów krajowych należy zbadanie, czy w zakresie, w jakim uregulowania krajowe ograniczają ilość podmiotów gospodarczych działających w sektorze gier losowych, służą one rzeczywiście względom zapobiegania wykorzystywaniu działalności w tym sektorze w celach przestępczych lub w celu dokonywania oszustw. 3) Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że pozostają one w sprzeczności z uregulowaniami krajowymi, takimi jak rozpatrywane w postępowaniach przed sądami krajowymi, które wyłączają z sektora gier losowych — a ponadto wciąż to czynią — podmioty działające w formie spółek kapitałowych, których akcje są notowane na rynkach regulowanych. 4) Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że pozostają one w sprzeczności z takimi jak rozpatrywane w postępowaniach przed sądami krajowymi uregulowaniami krajowymi, które przewidują zastosowanie sankcji karnych wobec osób takich jak oskarżeni w postępowaniach przed sądem krajowym, w razie prowadzenia przez nie, bez wymaganej przez ustawodawstwo krajowe koncesji lub zezwolenia policji, zorganizowanej działalności w zakresie zbierania zakładów wzajemnych, jeśli osoby te nie mogły uzyskać wspomnianej koncesji lub zezwolenia policji z powodu odmowy jej udzielenia przez to państwo członkowskie, której to odmowy dokonano z naruszeniem prawa wspólnotowego.
18

W tych okolicznościach należy uznać, że zwracając się z pytaniem prejudycjalnym sąd krajowy zmierza w istocie do ustalenia, czy art. 56 WE i 58 WE muszą być interpretowane w taki sposób, iż stoją one na przeszkodzie stosowania przepisów podatkowych, na mocy których w przypadku wypłaty dywidend przez spółkę kapitałową, podatnikowi podlegającemu nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w państwie członkowskim przysługuje prawo do zaliczenia na poczet podatku kwoty obliczonej stosownie do stawki opodatkowania wypłacanych zysków podatkiem dochodowym od osób prawnych, w przypadku gdy spółka dokonująca wypłat ma siedzibę w tym samym państwie członkowskim, lecz nie, w przypadku gdy spółka ta ma siedzibę w innym państwie członkowskim.
4

Artykuł 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury (Dz.U. L 389, str. 1) przewidywał: „1. Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 traktatu Rada ustanowi do dnia 31 grudnia 1993 r. wspólnotowy system znajdujący zastosowanie najpóźniej od dnia 1 stycznia 1995 r. i ustalający zasady dotyczące minimum informacji, jakie mają być zawarte w licencjach połowowych wystawianych i zarządzanych przez państwa członkowskie. Od dnia wejścia w życie systemu wspólnotowego państwa członkowskie są zobowiązane do stosowania krajowych regulacji dotyczących licencji połowowych. O ile nie jest przewidziane inaczej, wszystkie statki rybackie muszą posiadać licencję połowową, która jest wydawana dla danego statku. Przepisy te znajdują zastosowanie bez uszczerbku dla wszelkich regulacji szczególnych, które mogą obowiązywać na poziomie wspólnotowym lub są niezbędne w ramach aktualnych i przyszłych porozumień międzynarodowych. 2. Systemy licencji stosowane są do wszystkich statków rybackich Wspólnoty prowadzących połowy we wspólnotowej strefie połowowej, na wodach krajów trzecich lub na otwartym morzu. Przepisy wspólnotowe dotyczące minimum informacji stosują się również do statków krajów trzecich prowadzących połowy we wspólnotowej strefie połowowej w przypadkach przewidzianych w porozumieniach międzynarodowych” [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty z tego rozporządzenia poniżej].
23

Co do kosztów działalności gospodarczej pozostającej w bezpośrednim związku z działalnością wykonywaną przez nierezydenta danego państwa członkowskiego, który tam osiągnął podlegający opodatkowaniu dochód, to ich uwzględnienie zasadniczo powinno nastąpić w tym państwie, jeżeli rezydenci są opodatkowani dochodów netto po odliczeniu takich kosztów. Rzeczywiście, w pkt 27 ww. wyroku w sprawie Gerritse Trybunał stwierdził, że przy uwzględnianiu takich kosztów rezydenci i nierezydenci znajdują się w sytuacji porównywalnej. Zatem w zakresie, w jakim państwo członkowskie przyznaje rezydentom prawo do odliczenia spornych kosztów, nie może ono co do zasady wyłączać ich uwzględniania w przypadku nierezydentów (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie, pkt 27).
9

Rozporządzenie nr 1415/2004 ma następujące brzmienie: „Artykuł 1 Tematyka Niniejsze rozporządzenie wyznacza maksymalny roczny nakład połowowy dla każdego państwa członkowskiego oraz dla każdego obszaru i łowiska, określonych w art. 3 i 6 rozporządzenia (WE) nr 1954/2003. Artykuł 2 Maksymalne poziomy 1. Maksymalne poziomy rocznych nakładów połowowych w odniesieniu do gatunków, obszaru i łowisk oraz do państwa członkowskiego, dla obszarów, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 1954/2003, są ustalone w załączniku I do niniejszego rozporządzenia. 2. Maksymalne poziomy rocznych nakładów połowowych w odniesieniu do gatunków, obszaru i łowisk oraz do państwa członkowskiego, dla obszaru, o którym mowa w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1954/2003, są ustalone w załączniku II do niniejszego rozporządzenia. Artykuł 3 Przepłynięcie przez obszar 1. Każde państwo członkowskie zapewnia, aby stosowanie nakładów połowowych w odniesieniu do obszarów określonych w art. 3 i 6 rozporządzenia (WE) nr 1954/2003 nie wiązało się z większą ilością czasu spędzonego na połowach, w porównaniu z poziomami nakładów połowowych w okresie odniesienia. 2. Nakładów połowowych ustalonych w wyniku przepływania statków przez obszar, na którym nie dokonano żadnych połowów podczas okresu odniesienia, nie stosuje się do celów przeprowadzania połowów na tym obszarze. Każde państwo członkowskie z osobna rejestruje takie nakłady połowowe. Artykuł 4 Metodologia Każde państwo członkowskie zapewnia, aby metoda stosowana do rejestracji nakładów połowowych była taka sama jak ta stosowana w ocenianiu poziomów nakładów połowowych, o których mowa w art. 3 i 6 rozporządzenia (WE) nr 1954/2003. Artykuł 5 Zgodność z innymi systemami ograniczającymi nakłady połowowe Maksymalne poziomy rocznego nakładu połowowego ustalone w załącznikach I i II nie stanowią uszczerbku dla ograniczeń nakładów połowowych ustalonych na podstawie programów naprawczych lub innych środków zarządzania na podstawie prawa wspólnotowego, pod warunkiem że przestrzegany jest środek z niższą kwotą nakładu połowowego. Artykuł 6 Wejście w życie Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. […]”.
1

Komisja Wspólnot Europejskich wnosi w skardze do Trybunału o stwierdzenie, że przyjmując przepisy: — art. 2 ust. 1 i 5, art. 17 ust. 12, art. 27 ust. 2, art. 30 ust. 6a, art. 37b i 37c ust. 1 ustawy nr 109, ustawy ramowej o zamówieniach publicznych na roboty budowlane (legge quadro in materia di lavori pubblici) z dnia 11 lutego 1994 r. (dodatek zwykły do GURI nr 41 z dnia 19 lutego 1994 r.), zmienionej przez ustawę nr 166 z dnia 1 sierpnia 2002 r. (dodatek zwykły do GURI nr 181 z dnia 3 sierpnia 2002 r., zwanej dalej „ustawą nr 109/1994”), — art. 28 ust. 4 ustawy nr 109/1994 w związku z art. 188 dekretu prezydenta republiki nr 554 w sprawie rozporządzenia wykonawczego do ustawy ramowej o zamówieniach publicznych na roboty budowlane z dnia 11 lutego 1994 r., nr 109 z jego późniejszymi zmianami (regolamento di attuazione della legge quadro in materia di lavori pubblici 11 febbraio 1994, n. 109, e successive modificazioni) z dnia 21 grudnia 1999 r. (dodatek zwykły do GURI nr 98 z dnia 28 kwietnia 2000 r., zwanego dalej „DPR nr 554/1999”) i art. 3 ust. 3 dekretu z mocą ustawy nr 157 w sprawie wykonania dyrektywy 92/50/EWG w zakresie zamówień publicznych na usługi (attuazione della direttiva 92/50/CEE in materia di appalti pubblici di servizi) z dnia 17 marca 1995 r. (dodatek zwykły do GURI nr 104 z dnia 6 maja 1995 r., zwanego dalej „dekretem z mocą ustawy nr 157/1995”), Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, s. 1), dyrektywy Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy (Dz.U. L 199, s. 1), dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. L 199, s. 54), zmienionej dyrektywą 97/52/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1997 r. (Dz.U. L 328, s. 1, zwanej dalej „dyrektywą 93/37”), dyrektywy Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. L 199, s. 84) oraz na mocy art. 43 WE i 49 WE, a także zasad przejrzystości i równego traktowania, których są one wyrazem.