ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
22

Landesgericht Feldkirch wskazuje trzy argumenty przemawiające na rzecz jurysdykcji sądów austriackich. Po pierwsze, należy według niego uważać VGKK za osobę poszkodowaną, ponieważ wypłaciła świadczenia D. Kerti w następstwie jej wypadku. Po drugie, z uwagi na cesję ustawową na podstawie § 332 ASVG już z chwilą wypadku VGKK wstąpiła we wszystkie prawa D. Kerti. Ponieważ weszła w pozycję prawną swojej ubezpieczonej, powołuje się w pozwie na prawa ubezpieczonej, a nie swoje własne. Po trzecie, w przypadku poważnego wypadku powodującego szkody na osobie bezpośredni poszkodowany zachowuje roszczenia o zadośćuczynienie i naprawienie szkód materialnych. Może on ich dochodzić przed sądem swojego miejsca zamieszkania. W takiej sytuacji roszczenia o zwrot kosztów leczenia i ewentualnie renty przechodzą na zakład ubezpieczeń społecznych. Jeżeli zakład ten nie mógłby powołać się na tę samą jurysdykcję, musiałby wystąpić z powództwem regresowym do sądu innego państwa członkowskiego. W takich warunkach te same okoliczności byłyby oceniane przez sądy różnych państw członkowskich, co mogłoby okazać się sprzeczne z celami rozporządzenia nr 44/2001, gdyż mogłoby dojść do wydawania przez sądy różnych państw członkowskich niemożliwych do pogodzenia ze sobą orzeczeń.
102

Ma to zastosowanie, w przypadku gdy takie przepisy nie wykraczają poza to, co konieczne do zachowania zrównoważonego rozdziału kompetencji podatkowych między państwami członkowskimi oraz zapobiegania czysto sztucznym strukturom w oderwaniu od przyczyn ekonomicznych, których wyłącznym celem jest uzyskanie nienależnej korzyści podatkowej. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy przepisy będące przedmiotem postępowania przed tym sądem ograniczają się do tego, co konieczne do osiągnięcia tych celów.
33

W tym zakresie należy przypomnieć, że Trybunał orzekł, iż w ramach ustanowionej na mocy art. 234 WE współpracy pomiędzy nim a sądami krajowymi, wyłącznie do sądu krajowego, przed którym toczy się spór i który wobec tego musi przyjąć na siebie odpowiedzialność za wydane orzeczenie, należy ocena, w świetle konkretnych okoliczności sprawy, zarówno potrzeby orzeczenia prejudycjalnego dla wydania wyroku, jak i istotnego charakteru pytań skierowanych do Trybunału. W związku z tym, jeśli postawione pytania dotyczą wykładni prawa wspólnotowego, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia (zob. w szczególności wyrok z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie C-544/07 Rüffler, Zb.Orz. s. I-3389, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo.
9

Artykuł 17 układu zbiorowego Madrid Movilidad SA (BOCM, 18 października 2006 r., zwanego dalej „układem zbiorowym”) stanowi: „17.1. Czas trwania Okres corocznego płatnego urlopu, którego nie można zastąpić ekwiwalentem pieniężnym, wynosi 22 dni robocze (od poniedziałku do piątku) lub, jeżeli okres zatrudnienia nie obejmuje całego roku, okres proporcjonalny do okresu zatrudnienia. Dni urlopu nie mogą być łączone z dniami urlopu okolicznościowego. Taki sam wymiar proporcjonalny stosuje się w przypadku pracownika, który z jakiegokolwiek powodu kończy pracę w trakcie roku, przy czym w razie potrzeby dni są dodawane lub odejmowane od wykorzystanego urlopu przy rozliczeniu. 17.2. Okres urlopu Okres ten zawiera się między dniem 1 stycznia a dniem 31 grudnia, przy czym 11 dni roboczych urlopu powinno być wykorzystanych między dniem 1 lipca a dniem 15 września, pod warunkiem że działalność przedsiębiorstwa jest zapewniana przez przynajmniej 50% pracowników. W okresie od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca oraz od dnia 15 września do dnia 31 grudnia urlopy udzielane są osobom chętnym, które złożyły stosowny wniosek z co najmniej miesięcznym wyprzedzeniem i mogą być wykorzystywane przez najwyżej 10% ich grupy zawodowej. 17.3. Rada zakładowa zobowiązuje się do przedstawiania przedsiębiorstwu w ciągu pierwszych trzech miesięcy roku imiennej propozycji różnych terminów urlopowych w sposób uwzględniający potrzeby zakładu. 17.4. Za zgodą dyrekcji przedsiębiorstwa pracownicy tej samej kategorii zawodowej mogą wymieniać się między sobą terminami urlopów, nawet jeżeli przypisani są do innego zespołu lub jednostki organizacyjnej. Co do zasady dozwolone są zmiany, które nie naruszają ustalonych wartości procentowych i w konsekwencji nie mają wpływu na prawidłowe działanie przedsiębiorstwa. 17.5. Terminy urlopów, po zatwierdzeniu przez przedsiębiorstwo, podawane są do wiadomości pracowników na dwa miesiące przed rozpoczęciem urlopu, a zmiany mogą być wprowadzane najpóźniej 45 dni przed rozpoczęciem urlopu. W uzasadnionych przypadkach komisja parytetowa bada, czy można udzielić zezwolenia mimo przekroczenia wskazanych terminów”.
9

Artykuł 2 powyższej dyrektywy przewiduje: „1. Dla celów niniejszej dyrektywy pojęcie »produkty energetyczne« stosuje się do produktów: a) objętych kodami [Nomenklatury Scalonej, zwanej dalej „CN”] od 1507 do 1518, jeśli są one przeznaczone do stosowania jako paliwo do ogrzewania lub paliwo silnikowe; b) objętych kodami CN 2701, 2702 i od 2704 do 2715; […] 3. […] Oprócz podlegających opodatkowaniu produktów wymienionych w ust. 1, wszelkie produkty przeznaczone do wykorzystania, oferowane na sprzedaż lub wykorzystywane jako paliwo silnikowe, lub jako dodatek, lub rozcieńczalnik do paliw silnikowych, podlegają opodatkowaniu według stawki przyjętej dla równoważnego paliwa silnikowego. […] 5. Odniesienia w niniejszej dyrektywie do [CN] odnoszą się do tych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej [Dz.U. L 279, s. 1)]. […]”.
53

Rząd niemiecki w uwagach na piśmie twierdzi, że dyrektywa 95/2 używa w sposób całkowicie identyczny terminu „niskosłodzony” i „niskokaloryczny”. Odsyła on w konsekwencji do definicji terminu „o zmniejszonej wartości energetycznej” w rozumieniu art. 1 ust. 3 dyrektywy 94/35, zgodnie z którym pojęcie to wymaga zmniejszenia o co najmniej 30% w stosunku do środka wyjściowego lub do podobnego produktu.
Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2009 r. – Komisja przeciwko Belgii

(sprawa C‑100/08)

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuły 28 WE i 30 WE – Ochrona gatunków dzikiej fauny i flory – Przepisy dotyczące posiadania i sprzedaży ptaków urodzonych i hodowanych w niewoli, legalnie wprowadzonych do obrotu w innych państwach członkowskich

1. Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym – Pojęcie (art. 28 WE) (por. pkt 81, 82)

2. Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym (art. 28 WE, 30 WE; rozporządzenie Rady nr 338/97; rozporządzenie Komisji nr 865/2006) (por. pkt 84–88, 91–93, 96–103, 110–113)

3. Środowisko naturalne – Ochrona dzikiego ptactwa – Dyrektywa 79/409 – Zakres stosowania (dyrektywa Rady 79/409) (por. pkt 106)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 28 WE – Ochrona gatunków dzikiej fauny i flory – Zakaz posiadania niektórych ptaków sprzedawanych legalnie w innych państwach członkowskich.

Sentencja

1) Królestwo Belgii,

– nakładając na przywóz, posiadanie i sprzedaż ptaków urodzonych i hodowanych w niewoli, które zostały legalnie wprowadzone do obrotu w innych państwach członkowskich, restrykcyjne warunki wymagające od zainteresowanych podmiotów gospodarczych działających na rynku zmiany oznakowania okazów, tak by odpowiadało ono szczególnym wymogom określonym w belgijskich przepisach, oraz nie dopuszczając oznakowania uznawanego w innych państwach członkowskich ani zaświadczeń wystawionych zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi, oraz

– pozbawiając handlarzy możliwości uzyskania zwolnienia od zakazu posiadania ptaków rodzimych europejskich gatunków, legalnie wprowadzonych do obrotu w innych państwach członkowskich,

uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE.
10

Paragraf 158k VersVG stanowi: „1. Ubezpieczony ma prawo swobodnego wyboru osoby mającej odpowiednie kwalifikacje zawodowe do reprezentowania stron przed sądem w celu reprezentowania go w postępowaniu sądowym lub administracyjnym. Ponadto ubezpieczony ma prawo swobodnego wyboru prawnika do obrony swoich interesów prawnych w przypadku wystąpienia konfliktu interesów z ubezpieczycielem. 2. W umowie ubezpieczenia można przewidzieć, że ubezpieczony może wybrać do swojej reprezentacji w postępowaniu sądowym lub administracyjnym jedynie osoby uprawnione do zawodowej reprezentacji stron przed sądem, których kancelarie mają siedzibę w miejscu sądu lub organu administracji, właściwych do przeprowadzenia postępowania w pierwszej instancji. W przypadku gdy w miejscu tym nie występują co najmniej cztery kancelarie tego rodzaju, prawo wyboru rozciąga się na osoby mające kancelarię w okręgu sądu pierwszej instancji, w którym znajduje się ten sąd. 3. O przysługującym ubezpieczonemu zgodnie z ust. 1 zdanie pierwsze prawie swobodnego wyboru informuje się go wówczas, gdy żąda on ustanowienia dla siebie przedstawiciela prawnego w postępowaniu przed sądem lub organem administracyjnym; o prawie przysługującym zgodnie z ust. 1 zdanie drugie informuje się przy wystąpieniu konfliktu interesów. Jeśli ubezpieczyciel powierzył likwidację szkód innemu zakładowi [ubezpieczeń] obowiązki informacji ciążą na tym zakładzie”.
Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 września 2009 r. – Komisja przeciwko Grecji

(sprawa C‑286/08)

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywy 2006/12/WE i 91/689/EWG – Środowisko naturalne – Odpady niebezpieczne – Zobowiązanie do opracowania i przyjęcia planu gospodarowania odpadami niebezpiecznymi – Zobowiązanie do tworzenia odpowiedniej zintegrowanej sieci urządzeń do unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych – Dyrektywa 1999/31/WE – Składowanie odpadów – Unieszkodliwianie odpadów niebezpiecznych

1. Środowisko naturalne – Odpady niebezpieczne – Dyrektywy 91/689, 2006/12 (dyrektywa 2006/12 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 7, 9; dyrektywa Rady 91/689, art. 6 ust. 1) (por. pkt 43, 47)

2. Środowisko naturalne – Odpady – Dyrektywa 2006/12 (dyrektywa 2006/12 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 4, 5) (por. pkt 57, 58, 72–74, 76)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie przepisów art. 1 ust. 2 i art. 6 dyrektywy Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych (Dz.U. L 377, s. 20) i art. 5 ust. 1 i 2, art. 7 ust. 1, art. 4 i 8 dyrektywy 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 114, s. 9), [dawniej dyrektywa Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r., zmieniona dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r.] – Naruszenie art. 3 ust. 1, art. 6–9, 13 i 14 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (Dz.U. L 182, s. 1) − Nieopracowanie planu gospodarowania odpadami niebezpiecznymi, zgodnego z wymogami zawartymi w przepisach prawa wspólnotowego i nieutworzenie odpowiedniej zintegrowanej sieci urządzeń do unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych – Uchybienie zobowiązaniom w zakresie gospodarowania odpadami i ich składowania.

Sentencja

1) Republika Grecka:

– nie opracowując i nie przyjmując w odpowiednim czasie planu gospodarowania odpadami niebezpiecznymi, zgodnego z wymogami zawartymi we właściwych przepisach prawa wspólnotowego oraz nie tworząc odpowiedniej zintegrowanej sieci urządzeń do unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych, z uwzględnieniem najodpowiedniejszych metod i technologii w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego oraz zdrowia publicznego,

– nie podejmując wszelkich niezbędnych środków w celu zapewnienia zgodności gospodarowania odpadami niebezpiecznymi z przepisami art. 4 i 8 dyrektywy 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów, a także art. 3 ust. 1, art. 6, 7, 8, 9, 13 i 14 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów,

uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą po pierwsze na mocy art. 1 ust. 2 i art. 6 dyrektywy Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych, w związku z art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 7 ust. 1 dyrektywy 2006/12, a po drugie na mocy art. 1 ust. 2 dyrektywy 91/689 w związku z art. 4 i 8 dyrektywy 2006/12, a po trzecie na mocy art. 3 ust. 1, art.6, 7, 8, 9, 13 i 14 dyrektywy 1999/31.
65

Przedłużenie okresu polowania na oba te gatunki wędrowne poprzez zezwolenie na odstrzał podczas około dwóch miesięcy w okresie wiosennym, gdy oba gatunki, na które organizuje się polowania, wracają do swoich miejsc wylęgu — co objawia się śmiertelnością trzykrotnie wyższą w przypadku przepiórek polnych (około 15000 zastrzelonych ptaków) i ośmiokrotnie wyższą w przypadku turkawek (około 32000 zastrzelonych ptaków) w porównaniu do rezultatów prowadzenia polowań w okresie jesiennym — nie stanowi rozwiązania odpowiedniego i ściśle proporcjonalnego do zakładanego przez dyrektywę celu ochrony gatunków.
Wykładni art. 9 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, należy dokonywać w ten sposób, że miejscem świadczenia usług stowarzyszenia, którego działalność polega na organizowaniu wymiany pomiędzy członkami ich praw do korzystania w oznaczonym czasie z lokali wakacyjnych, w zamian za co stowarzyszenie to pobiera od swych członków opłaty wpisowe, roczne składki członkowskie i opłaty za wymianę, jest miejsce, w którym znajduje się nieruchomość, w odniesieniu do której dany członek ma prawo do korzystania w oznaczonym czasie.
12

Z postanowienia odsyłającego wynika, że w dziedzinie podatków sądy włoskie, dokonując wykładni art. 2909 włoskiego kodeksu cywilnego, długo pozostały wierne zasadzie odrębności wyroków, zgodnie z którą każdy rok podatkowy pozostaje całkowicie odrębny od pozostałych lat podatkowych oraz tworzy, pomiędzy podatnikiem a organami podatkowymi, stosunek prawny, który ma charakter odrębny od odnoszącego się do poprzednich lub kolejnych lat podatkowych, wskutek czego, gdy spory odnoszą się do różnych lat w ramach tego samego podatku (nawet gdy dotyczą podobnych kwestii), stanowią przedmiot odrębnych rozstrzygnięć, przy czym każdy spór zachowuje swą autonomię a kończące go decyzje nie mają powagi rzeczy osądzonej w odniesieniu do sporów dotyczących innych lat podatkowych.
Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi należy interpretować w ten sposób, że w ramach postępowania karnego toczącego się przeciwko osobie oskarżonej o naruszenie tego przepisu wszelkie środki dowodowe, na które w tego rodzaju postępowaniach zezwala prawo procesowe danego państwa członkowskiego, są co do zasady dopuszczalne do celów orzekania w przedmiocie zgodności z prawem pozyskania okazów gatunków zwierząt wymienionych w załączniku B do tego rozporządzenia. W świetle zasady domniemania niewinności taka osoba może również skorzystać z wszystkich tych środków dowodowych w celu wykazania, że w posiadanie rzeczonych okazów weszła zgodnie z prawem, spełniając wymogi określone we wspomnianym przepisie.
14

W tych okolicznościach Hof van Cassatie (sąd kasacyjny) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 217 ust. 1 i art. 221 ust. 1 [kodeksu celnego] należy rozumieć w ten sposób, że […] zaksięgowanie długu celnego może również w ważny sposób przyjąć postać wskazania kwoty [należności wynikającej z tego długu] w protokole sporządzonym zgodnie z LGDA przez funkcjonariuszy uprawnionych do sporządzania protokołów, a nie przez osoby upoważnione do wpisania tej kwoty do rejestru, a protokół taki może zostać uznany za rejestr lub inny równoważny sposób zaewidencjonowania w rozumieniu art. 217 ust. 1 [tegoż kodeksu]?”.
42

Co się tyczy toksycznego charakteru bromku n-propylu ze względu na zaburzenia rozrodczości Komisja uważa, że ze względu na to, iż określone w załączniku VI do dyrektywy 67/548 wymogi klasyfikacji do kategorii 2 substancji osłabiającej rozrodczość u ludzi zostały wyraźnie spełnione zarówno w odniesieniu do dowodów uzyskanych na podstawie eksperymentów przeprowadzonych na zwierzętach jak i w odniesieniu do dowodów je potwierdzających, grupa robocza słusznie doszła do wniosku, iż bromek n-propylu powinien zostać zaklasyfikowany w ten właśnie sposób. Poza tym, pewien margines elastyczności jest niezbędny do interpretacji wyników badań wykonanych na zwierzętach pod względem możliwych skutków dla ludzi.
1)

Nie ustanawiając wszystkich przepisów niezbędnych do tego, by przedsięwzięcia, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko, podlegały procedurze uzyskania pozwolenia i oceny skutków zgodnie z art. 4 ust. 2 i 3 w związku z załącznikami II i III do dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków niektórych publicznych i prywatnych przedsięwzięć dla środowiska, zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 i dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r., Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.
17

Artykuł 5 dyrektywy 2004/25, zatytułowany „Ochrona akcjonariuszy mniejszościowych, obowiązkowa oferta i uczciwa cena”, stanowi w ust. 1 i 4: „1. W sytuacji, gdy osoba fizyczna lub prawna, w wyniku nabycia przez nią lub przez osoby działające z nią w porozumieniu, posiada papiery wartościowe spółki w rozumieniu art. 1 ust. 1, które dodane do posiadanych przez nią papierów wartościowych i do papierów wartościowych posiadanych przez osoby działające z nią w porozumieniu, dają jej bezpośrednio lub pośrednio określony udział w ogólnej liczbie głosów w tej spółce, dający jej kontrolę nad tą spółką, państwa członkowskie zapewniają, że od takiej osoby wymaga się złożenia oferty jako środka ochrony mniejszościowych akcjonariuszy tej spółki. Taka oferta jest kierowana w najwcześniejszym możliwym terminie do wszystkich posiadaczy tych papierów wartościowych i obejmuje wszystkie posiadane przez nich papiery wartościowe po godziwej cenie, jak to określono w ust. 4. 4. Najwyższa cena zapłacona przez oferenta za te same papiery wartościowe lub przez osoby działające z nim w porozumieniu, w okresie, jaki ma być ustalony przez państwa członkowskie, lecz nie krótszym niż sześć i nie dłuższym niż 12 miesięcy przed rozpoczęciem oferty, o której mowa w ust. 1, jest uważana za godziwą cenę […]”.
34

W tych okolicznościach należy ustalić, czy wymóg zastąpienia formalnej równowagi praw i obowiązków stron, ustanowiony w umowie, równowagą rzeczywistą, która przywraca równość stron, zobowiązuje sąd rozpoznający sprawę egzekucyjną do tego, by udzielił konsumentowi bezwzględnej ochrony, nawet przy braku jakiegokolwiek działania konsumenta zmierzającego do skierowania sprawy do sądu w celu obrony swoich praw oraz pomimo krajowych uregulowań proceduralnych wprowadzających zasadę powagi rzeczy osądzonej.
44

W celu określenia warunków, w których sąd może przystąpić do oddzielenia części umowy, należy uznać, że celem konwencji, co zostało przypomniane w uwagach wstępnych zamieszczonych w pkt 22 i 23 niniejszego wyroku, jest podwyższenie poziomu pewności prawa poprzez wzmocnienie zaufania do stabilności stosunków prawnych między stronami umowy. Cel ten nie mógłby zostać osiągnięty gdyby system ustalania prawa właściwego nie był jasny i gdyby prawo to nie było przewidywalne w taki sposób, że istnieje co do niego pewien stopień pewności.
39

W tych okolicznościach Rechtbank Amsterdam postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy do osób, które przebywają lub mają swoje miejsce zamieszkania w państwie członkowskim wykonania nakazu w rozumieniu art. 4 pkt 6 decyzji ramowej [2002/584], należy zaliczyć osoby, które nie posiadają obywatelstwa państwa członkowskiego wykonania nakazu, lecz mają obywatelstwo innego państwa członkowskiego i na podstawie art. 18 ust. 1 WE przebywają legalnie w państwie członkowskim wykonania nakazu — niezależnie od okresu tego legalnego pobytu? 2 a) W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy pojęcia wymienione w pytaniu pierwszym należy interpretować w ten sposób, że odnoszą się one do osób, które nie posiadają obywatelstwa państwa członkowskiego wykonania nakazu, lecz mają obywatelstwo innego państwa członkowskiego, i które przed ich aresztowaniem na podstawie europejskiego nakazu aresztowania przebywały legalnie zgodnie z art. 18 ust. 1 WE co najmniej przez określony czas w państwie członkowskim wykonania nakazu? b) W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2a): jakie wymogi mogą być stawiane wobec okresu legalnego pobytu? 3) W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2a): czy państwo członkowskie wykonania nakazu może — poza wymogiem odnoszącym się do okresu legalnego pobytu — stawiać dodatkowe wymogi administracyjne, takie jak posiadanie zezwolenia na pobyt na czas nieokreślony? 4) Czy środek krajowy określający przesłanki, w których organ sądowy państwa członkowskiego wykonania nakazu może odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania mającego na celu wykonanie kary pozbawienia wolności, jest objęty (przedmiotowym) zakresem stosowania traktatu WE? 5) Zważywszy — że art. 6 ust. 2 i 5 OLW zawiera uregulowanie, które stawia na równi z obywatelami niderlandzkimi osoby, które nie posiadają obywatelstwa niderlandzkiego, lecz które mają zezwolenie na pobyt na terytorium niderlandzkim na czas nieokreślony, oraz — że w przypadku tej grupy osób uregulowanie to prowadzi do tego, iż należy odmówić przekazania, gdy europejski nakaz aresztowania dotyczy wykonania nieodwołalnej kary pozbawienia wolności, przepisy art. 6 ust. 2 i 5 OLW skutkują dyskryminacją zakazaną przez art. 12 WE, gdyż wspomniane postawienie na równi nie obowiązuje w odniesieniu do obywateli innych państw członkowskich, którym przysługuje prawo pobytu na podstawie art. 18 ust. 1 WE, którzy nie utracą tego prawa pobytu na skutek nałożonej na nich nieodwołalnej kary pozbawienia wolności, ale którzy nie dysponują niderlandzkim zezwoleniem na pobyt na czas nieokreślony?”.
39

Co się tyczy w pierwszej kolejności celu w postaci zapobiegania praniu brudnych pieniędzy i walki z oszustwami podatkowymi, nie ma potrzeby ustalania, czy cel ten jest objęty pojęciem porządku publicznego. W tym zakresie wystarczy stwierdzić, że jak wynika z orzecznictwa Trybunału, władze państwa członkowskiego nie mogą zasadnie domniemywać, w sposób ogólny i bez rozróżnienia, że podmioty i jednostki mające siedzibę w innym państwie członkowskim oddają się działalności przestępczej. Ponadto okoliczność wyłączenia w sposób ogólny z możliwości korzystania ze zwolnienia podatkowego tych podmiotów i jednostek jest nieproporcjonalna, gdyż wykracza poza to, co niezbędne do zwalczania przestępczości. Istnieje bowiem szereg środków służących kontroli ich działalności i księgowości (zob. podobnie ww. wyroki: w sprawie Gambelli i in., pkt 74; w sprawie Centro di Musicologia Walter Stauffer, pkt 61).
81

Co się tyczy argumentów podniesionych przez wnoszącą odwołanie na poparcie drugiego zarzutu, na wstępie należy stwierdzić, że w pkt 71 zaskarżonego wyroku Sąd słusznie stwierdził, że niedochowanie dziesięciodniowego terminu przewidzianego w art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego może prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia jedynie wtedy, gdy istnieje możliwość, że z powodu tej nieprawidłowości postępowanie administracyjne mogłoby doprowadzić do innego wyniku, co w konkretny sposób wpływałoby na prawo wnoszącej odwołanie do obrony (zob. podobnie wyroki: z dnia 10 lipca 1980 r. w sprawie 30/78 Distillers Company przeciwko Komisji, Rec. s. 2229, pkt 26; z dnia w sprawie C-142/87 Belgia przeciwko Komisji, zwany „wyrokiem w sprawie Tubemeuse”, Rec. s. I-959, pkt 48; z dnia w sprawie C-194/99 P Thyssen Stahl przeciwko Komisji, Rec. s. I-10821, pkt 31).