ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawa C‑159/17

Întreprinderea Individuală Dobre M. Marius

przeciwko

Ministerul Finanţelor Publice – A.N.A.F. – D.G.R.F.P. Galaţi – Serviciul Soluţionare Contestaţii

i

A.N.A.F – D.G.R.F.P. Galaţi – A.J.F.P. Constanţa – Serviciul Inspecţie Fiscală Persoane Fizice 2 Constanţa

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanţa)

Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Cofnięcie rejestracji do celów VAT – Obowiązek uiszczenia VAT pobranego w okresie, podczas którego numer identyfikacyjny do celów VAT jest cofnięty – Nieuznanie prawa do odliczenia VAT związanego z zakupami dokonanymi w tym okresie

Streszczenie – wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 marca 2018 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Prawo do odliczenia – Warunki – Podstawowe wymagania – Wymogi formalne – Podatnik, który uchybił tym wymogom uniemożliwiając tym samym organom podatkowym ustalenie czy są spełnione materialne przesłanki czy też doszło do nadużycia – Sankcja – Utrata prawa do odliczenia – Dopuszczalność

(dyrektywa Rady 2006/112, art. 167–169, 179, 213, art. 214 ust. 1, art. 273, zmieniona dyrektywą 2010/45)

Artykuły 167–169, 179, art. 213 ust. 1, art. 214 ust. 1 oraz art. 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że przepisy te nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które pozwala organom podatkowym odmówić podatnikowi prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej w wypadku ustalenia, że ze względu na zarzucane temu podatnikowi uchybienia organy podatkowe nie mogły dysponować informacjami niezbędnymi do wykazania, iż zostały spełnione wymogi materialne dające prawo do odliczenia podatku naliczonego przez rzeczonego podatnika, lub że ten ostatni działał w sposób bezprawny w celu skorzystania z tego prawa, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

W szczególności brak złożenia deklaracji VAT, który umożliwiałby stosowanie VAT i jego kontrolę przez organy podatkowe, może uniemożliwić prawidłowe pobranie podatku i w konsekwencji zagrozić prawidłowemu funkcjonowaniu wspólnego systemu VAT. W konsekwencji prawo Unii nie zabrania stwierdzenia, że uchybienia takie stanowią oszustwo podatkowe, i odmowy w takim wypadku korzyści w postaci prawa do odliczenia (zob. podobnie wyrok z dnia 28 lipca 2016 r., Astone, C‑332/15, EU:C:2016:614, pkt 56).

(zob. pkt 41, 42; sentencja)
Sprawa C‑8/17

Biosafe – Indústria de Reciclagens SA

przeciwko

Flexipiso – Pavimentos SA

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça)

Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuły 63, 167, 168, 178–180, 182 i 219 – Zasada neutralności podatkowej – Prawo do odliczenia VAT – Przewidziany w prawie krajowym termin do wykonania tego prawa – Odliczenie uzupełniającej kwoty VAT, która została wpłacona do skarbu państwa i uwzględniona w dokumentach korygujących pierwotne faktury w wyniku decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego – Data rozpoczęcia biegu terminu

Streszczenie – wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 kwietnia 2018 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Zasady regulujące korzystanie z prawa do odliczenia – Skutki w czasie skorygowania faktury – Uregulowanie krajowe przewidujące termin do wykonania tego prawa rozpoczynający bieg od dnia wystawienia pierwotnej faktury – Odmowa prawa do odliczenia po upływie owego terminu – Niedopuszczalność

(dyrektywa Rady 2006/112, art. 63, 167, 168, 178–180, 182, 219)

Artykuły 63, 167, 168, 178–180, 182 i 219 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz zasadę neutralności podatkowej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego, na podstawie których, w okolicznościach takich jak będące przedmiotem postępowania głównego, w których w wyniku decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego uzupełniająca kwota podatku od wartości dodanej (VAT) została wpłacona do skarbu państwa i uwzględniona w dokumentach korygujących pierwotne faktury kilka lat po dostawie spornych towarów, odmówiono skorzystania z prawa do odliczenia VAT na tej podstawie, że termin przewidziany przez owe przepisy do wykonania tego prawa rozpoczął bieg od dnia wystawienia rzeczonych pierwotnych faktur i upłynął.

(zob. pkt 44; sentencja)
Pojęcie „wydatków na edukację” jest pojęciem autonomicznym prawa Unii. W celu dokonania wykładni tego pojęcia należy uwzględnić w szczególności jego brzmienie i cele realizowane przez przepis. Brzmienie art. 3 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego wskazuje jasno, że poniesione wydatki winny umożliwiać uczęszczanie do płatnej placówki. Celem przyjęcia tego przepisu jest dostosowanie dodatku edukacyjnego do wydatków faktycznie ponoszonych przez urzędników. Zatem art. 3 przyjętych przez Parlament ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących przyznania dodatku edukacyjnego, interpretowany w świetle art. 3 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, stanowi, że dodatek edukacyjny obejmuje opłatę wpisową i koszty uczęszczania do płatnej placówki szkolnej oraz koszty transportu z wyłączeniem wszelkich innych kosztów. Biorąc pod uwagę autonomiczny charakter pojęcia „wydatków na edukację”, kwalifikacja tego pojęcia zależy od samego charakteru i elementów konstytutywnych kosztów podlegających zwrotowi.

Składek uiszczanych na rzecz stowarzyszeń o celu niezarobkowym nie można zakwalifikować jako „wydatków na edukację”. Stanowią one bowiem koszty wynikające z wymogów i zajęć związanych ze szczególnym projektem niesubwencjonowanego nauczania rozpatrywanych szkół i należy je uznać za „inne wydatki związane z wykonywaniem programu szkolnego szkoły, do której uczęszcza dziecko” w rozumieniu art. 3 akapit drugi ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących przyznania dodatku edukacyjnego.

(zob. pkt 17–20, 24)
Sprawa C‑58/17

INEOS Köln GmbH

przeciwko

Bundesrepublik Deutschland

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin)

Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej – Dyrektywa 2003/87/WE – Artykuł 10a – Przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji – Okres 2013–2020 – Decyzja 2011/278/UE – Artykuł 3 lit. h) – Pojęcie „podinstalacji wytwarzającej emisje procesowe” – Emisje pochodzące ze spalania niezupełnie utlenionego węgla – Pozostałości ciekłe – Wyłączenie

Streszczenie – wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 stycznia 2018 r.

Środowisko naturalne – Zanieczyszczenie powietrza – Dyrektywa 2003/87 – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – Przejściowy system przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji – Pojęcie „podinstalacji wytwarzającej emisje procesowe” – Uregulowanie krajowe wyłączające z pojęcia emisje pochodzące ze spalania niezupełnie utlenionego węgla w ciekłym stanie skupienia – Dopuszczalność

[dyrektywa 2003/87 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 10a; decyzja Komisji 2011/278 art. 3 lit. h)]

Artykuł 3 lit. h) decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak analizowane w postępowaniu głównym, które wyłącza z zakresu zdefiniowanego w tym przepisie pojęcia „podinstalacji wytwarzającej emisje procesowe” emisje gazów cieplarnianych pochodzące ze spalania niezupełnie utlenionego węgla w ciekłym stanie skupienia.

Jak wynika bowiem z przedstawionych Trybunałowi uwag na piśmie, gazy odlotowe powstające w przemysłowym procesie produkcyjnym nie mogą być magazynowane, co oznacza, że jeśli nie zostaną spalone, przedostaną się swobodnie do atmosfery i wobec tego uwolnią do niej nieuchronnie zawarte w nich gazy cieplarniane. Tymczasem bezsporne jest to, że spalanie tych gazów odlotowych prowadzi zasadniczo do redukcji tego rodzaju emisji gazów cieplarnianych. Nie ma natomiast wątpliwości co do tego, że same pozostałości ciekłe nie generują gazów cieplarnianych, a jeśli tak, to w nieznacznych ilościach. W tym stanie rzeczy, o ile w pełni zgodne z celami realizowanymi poprzez dyrektywę 2003/87 i decyzję 2011/278 jest uwzględnienie emisji gazów cieplarnianych powstających przy spalaniu gazów odlotowych zawierających niezupełnie utleniony węgiel, w sytuacji gdy emisje te są nieuniknione, a spalanie tych gazów odlotowych prowadzi zasadniczo do ich obniżenia, o tyle sprzeczne z tymi celami jest uwzględnianie emisji gazów cieplarnianych powstających przy spalaniu pozostałości płynnych zawierających niezupełnie utleniony węgiel, ponieważ takie uwzględnienie prowadziłoby do zwiększenia rzeczonych emisji, mimo że da się ich uniknąć.

(zob. pkt 46, 47, 49, 51; sentencja)
Artykuł 25 ust. 2 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie wykonaniu decyzji nakazującej powrót opatrzonej zakazem wjazdu, która została wydana przez umawiające się państwo w stosunku do obywatela państwa trzeciego legitymującego się ważnym dokumentem pobytowym wydanym przez inne umawiające się państwo, mimo że procedura konsultacji przewidziana w tym postanowieniu nie została zakończona, jeżeli wspomniany obywatel zasadnie może być uważany przez umawiające się państwo, które dokonało wpisu do celów odmowy wjazdu, za zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa narodowego, bez uszczerbku dla możliwości dochodzenia przez tego obywatela jego praw wywodzonych z rzeczonego dokumentu pobytowego poprzez udanie się następnie na terytorium owego drugiego umawiającego się państwa. Jednakże po upływie rozsądnego terminu po wszczęciu procedury konsultacji i w braku odpowiedzi ze strony konsultowanego umawiającego się państwa do umawiającego się państwa, które dokonało wpisu, należy wycofanie wpisu do celów odmowy wjazdu i w razie potrzeby umieszczenie danego obywatela państwa trzeciego na swojej krajowej liście wpisów do celów odmowy wjazdu.

(zob. pkt 55; pkt 2 sentencji)
Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów należy interpretować w ten sposób, że dyrektywa ta ma zastosowanie do sytuacji w której zleceniodawca rozwiązał zawartą z danym przedsiębiorstwem umowę o świadczenie usług ochrony obiektów i zawarł, do celów świadczenia tych usług, nową umowę z innym przedsiębiorstwem, które przejmuje, na podstawie układu zbiorowego, zasadniczą część, w znaczeniu liczebności i kompetencji, personelu, który został przydzielony przez pierwsze przedsiębiorstwo do wykonania tego świadczenia, pod warunkiem że transakcji tej towarzyszy dokonane między dwoma danymi przedsiębiorstwami przejęcie jednostki gospodarczej.

Trybunał orzekł zatem, że ponieważ w pewnych dziedzinach, w których działalność opiera się głównie na sile roboczej, zespół pracowników, który prowadzi trwale wspólną działalność, może odpowiadać jednostce gospodarczej, jednostka taka może zachować tożsamość po dokonaniu jej przejęcia, jeśli nowy pracodawca nie tylko będzie kontynuował dotychczasową działalność, lecz przejmie także zasadniczą część, w znaczeniu liczebności i kompetencji, personelu, który jego poprzednik specjalnie przydzielił do tego zadania. W takim przypadku nowy pracodawca nabywa bowiem zorganizowaną całość składników, które pozwolą mu na kontynuowanie działalności lub pewnych elementów działalności przedsiębiorstwa zbywającego w sposób trwały (wyrok z dnia 20 stycznia 2011 r., CLECE, C‑463/09, EU:C:2011:24, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo).

Zatem działalność polegającą na ochronie muzeum, jak ta, o której mowa w sprawie w postępowaniu głównym, która nie wymaga zaangażowania szczególnych środków, można uznać za działalność opartą głównie na sile roboczej, w związku z czym zespół pracowników zatrudnionych wspólnie przez dłuższy czas przy ochronie może, w braku innych czynników produkcji, odpowiadać jednostce gospodarczej. Jednak tożsamość takiej jednostki gospodarczej musi jeszcze zostać utrzymana po dokonaniu omawianej transakcji (zob. analogicznie wyrok z dnia 20 stycznia 2011 r., CLECE, C‑463/09, EU:C:2011:24, pkt 39).

(zob. pkt 34, 35, 39; pkt 1 sentencji)
W wypadku gdy przedsięwzięcie zwiększenia mocy instalacji do produkcji energii elektrycznej, takie jak to będące przedmiotem postępowania głównego, nie zostało poddane wstępnemu badaniu konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko na podstawie przepisów krajowych, które zostały następnie uznane za niezgodne w tym zakresie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, prawo Unii wymaga, żeby państwa członkowskie wyeliminowały bezprawne skutki tego naruszenia, oraz nie sprzeciwia się temu, aby te instalacje zostały poddane, po zrealizowaniu przedsięwzięcia, nowej procedurze oceny przez właściwe organy w celu sprawdzenia zgodności z wymogami tej dyrektywy i – ewentualnie – przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, pod warunkiem że normy krajowe umożliwiające tę legalizację nie stwarzają zainteresowanym okazji do obejścia norm prawa Unii lub uchylenia się od ich stosowania. Należy również dodać, że skutki na środowisko naturalne, jakie wystąpiły po zrealizowaniu przedsięwzięcia, podlegają uwzględnieniu. Te organy krajowe mogą stwierdzić, na podstawie przepisów krajowych obowiązujących w momencie, w którym muszą wydać orzeczenie, że taka ocena oddziaływania na środowisko nie jest konieczna w zakresie, w jakim owe przepisy są zgodne z tą dyrektywą.

(zob. pkt 42; sentencja)
Ponadto należy stwierdzić, że art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 1223/2009 nie zawiera żadnej wskazówki co do miejsca uzyskania dyplomu lub innego dowodu uzyskania formalnych kwalifikacji w wyniku ukończenia teoretycznych i praktycznych studiów uniwersyteckich lub studiów uznanych za równorzędne z nimi. Wynika stąd, że za równorzędne ze studiami uniwersyteckimi mogą zostać uznane studia oferowane zarówno w państwach trzecich, jak i w państwach członkowskich.

Wykładni art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 1223/2009 należy dokonywać w taki sposób, że przepis ów upoważnia każde państwo członkowskie do określenia dyscyplin „zbliżonych” do farmacji, toksykologii lub medycyny, a także do określenia poziomu kwalifikacji spełniającego wymogi tego rozporządzenia, pod warunkiem że państwo to przestrzega celów określonych rzeczonym rozporządzeniem, polegających w szczególności na zapewnieniu, że osoba przeprowadzająca ocenę bezpieczeństwa produktów kosmetycznych posiada kwalifikacje, które umożliwią jej zagwarantowanie wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi.

Odnosząc się w szczególności do kwestii, czy określoną dyscyplinę można uznać za „zbliżoną” do farmacji, toksykologii lub medycyny, należy stwierdzić, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 65 i 66 opinii, że z jednej strony jest konieczne, by państwa członkowskie zweryfikowały, czy istnieje wspólna podstawy wiedzy naukowej, która jest niezbędna, aby ocenić bezpieczeństwo kosmetyków z możliwie jak najwyższą pewnością, biorąc pod uwagę nie tylko składniki, które tworzą te produkty, ale także gotowy produkt, a z drugiej strony, że cel, jakim jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi, może zostać osiągnięty jedynie wówczas, gdy wspólna podstawa obejmuje wiedzę dotyczącą zarówno ciała ludzkiego, jak i jego patologii, a także wiedzę dotyczącą substancji użytych przy wyrobie produktów kosmetycznych oraz ich właściwości chemicznych i fizycznych.

(zob. pkt 50, 51; pkt 2 sentencji)
Harmonizacja ustawodawstw podatkowych–Wspólny system podatku od wartości dodanej–Odliczenie podatku naliczonego–Powstanie i zakres prawa do odliczenia podatku–Zasady regulujące korzystanie z prawa do odliczenia–Rzeczywista dostawa towarów–Dobra lub zła wiara podatnika co do rzeczywistości dostawy–Brak wpływu

(dyrektywa Rady 77/388, zmieniona dyrektywą 91/680, art. 10 ust. 2, art. 17 ust. 1)
Sprawa C‑475/17

Viking Motors AS i in.

przeciwko

Tallinna linn

i

Maksu- ja Tolliamet

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus)

Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Paragraf 401 – Podatki krajowe mające charakter podatków obrotowych – Zakaz – Pojęcie „podatku obrotowego” – Podatek lokalny od sprzedaży – Zasadnicze cechy charakterystyczne VAT – Brak

Streszczenie – wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zakaz poboru innych podatków krajowych, które mogą być uznane za podatki obrotowe – Zakres – Lokalny estoński podatek od sprzedaży – Dopuszczalność

(dyrektywa Rady 2006/112, art. 401)

Artykuł 401 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on utrzymaniu lub wprowadzeniu podatku takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym podatek od sprzedaży.

Aby dokonać oceny, czy dany podatek, dane cło lub dana opłata mogą zostać uznane za podatek obrotowy w rozumieniu art. 401 dyrektywy VAT, należy w szczególności ustalić, czy powodują one zagrożenie dla funkcjonowania wspólnego systemu VAT, obciążając obrót towarów i usług oraz oddziałując na transakcje handlowe w sposób podobny do tego, który charakteryzuje VAT (zob. analogicznie wyrok z dnia 11 października 2007 r., KÖGÁZ i in., C‑283/06 i C‑312/06, EU:C:2007:598, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo).

W tym względzie należy podkreślić, że – jak wynika z akt sprawy, jakimi dysponuje Trybunał – akty regulujące rozpatrywany w postępowaniu głównym podatek od sprzedaży nie nakładają na podatników obowiązku dodania kwoty tego podatku do ceny sprzedaży ani wskazania oddzielnie na fakturze wystawionej nabywcy kwoty podatku do zapłaty. Przerzucenie ciężaru rzeczonego podatku na konsumentów końcowych stanowi zatem możliwość, a nie obowiązek sprzedawców detalicznych, którzy w każdej chwili mogą sami zdecydować się na poniesienie kosztów tego podatku bez podnoszenia ceny dostarczonych towarów lub świadczonych usług. Trybunał orzekł już, że podatek nakładany na działalność produkcyjną w taki sposób, że nie jest pewne, iż zostanie on ostatecznie poniesiony przez końcowego konsumenta, jak to ma miejsce w przypadku podatku konsumpcyjnego takiego jak VAT, może nie mieścić się w zakresie stosowania art. 401 dyrektywy VAT (wyrok z dnia11 października 2007 r., KÖGÁZ i in., C‑283/06 i C‑312/06, EU:C:2007:598, pkt 50). Otóż podczas gdy dzięki mechanizmowi odliczenia VAT podatek ów obciąża wyłącznie końcowego konsumenta i jest całkowicie neutralny dla podatników uczestniczących w procesie produkcji i dystrybucji przed etapem końcowego opodatkowania, niezależnie od tego, ile czynności miało miejsce, nie jest tak w przypadku podatku takiego jak podatek od sprzedaży (zob. analogicznie wyrok z dnia 11 października 2007 r., KÖGÁZ i in., C‑283/06 i C‑312/06, EU:C:2007:598, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo).

(zob. pkt 36, 45, 47, 48, 53; sentencja)
Dyrektywa 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynująca procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, zmieniona rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1251/2011 z dnia 30 listopada 2011 r., oraz ogólne zasady, na których się ona opiera, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu norm prawa krajowego takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, które nie przewidują okresowego dostosowania cen po udzieleniu zamówień należących do objętych tą dyrektywą sektorów.

W tym względzie należy wskazać, że z żadnego przepisu tej dyrektywy nie wynika, iż należałoby ją interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie obowiązywaniu norm prawa krajowego takich jak art. 115 w związku z art. 206 dekretu ustawodawczego nr 163/2006, nieprzewidujących okresowego dostosowania cen po udzieleniu zamówień należących do sektorów określonych w tej dyrektywie, ponieważ nie zawiera ona żadnego konkretnego obowiązku ustanowienia przez państwa członkowskie przepisów wymagających od instytucji zamawiającej, by dawała wykonawcy możliwość podwyższenia ceny po udzieleniu zamówienia. Podobnie ogólne zasady, na których opiera się dyrektywa 2004/17, a w szczególności zasada równego traktowania i wynikający z niej obowiązek przejrzystości zapisane w art. 10 tej dyrektywy, również nie stoją na przeszkodzie obowiązywaniu takich norm. Wręcz przeciwnie, nie można wykluczyć, że dostosowanie ceny po udzieleniu zamówienia może być wbrew tej zasadzie i temu obowiązkowi (zob. analogicznie wyrok z dnia 7 września 2016 r., Finn Frogne, C‑549/14, EU:C:2016:634, pkt 40). Jak bowiem wskazuje Komisja w uwagach na piśmie, cena zamówienia stanowi bardzo ważny czynnik przy ocenie ofert przez instytucję zamawiającą, a także przy podejmowaniu przez nią decyzji o udzieleniu zamówienia danemu wykonawcy. Waga ta wynika ponadto z tego, że cena jest wymieniona w obu kryteriach dotyczących udzielenia zamówień znajdujących się w art. 55 ust. 1 dyrektywy 2004/17. W tych okolicznościach normy prawa krajowego, które nie przewidują okresowego dostosowania cen po udzieleniu zamówień należących do sektorów określonych w tej dyrektywie, przyczyniają się raczej do przestrzegania tych zasad.

(zob. pkt 29, 30, 36; sentencja)
Sprawa C‑5/17

Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

przeciwko

DPAS Limited

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)]

Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Dyrektywa 2006/112/WE – Zwolnienie – Artykuł 135 ust. 1 lit. d) – Transakcje dotyczące płatności i przelewów – Pojęcie – Zakres stosowania – Plan płatności za opiekę stomatologiczną poprzez polecenie zapłaty

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 lipca 2018 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia – Transakcje dotyczące płatności i przelewów, o których mowa w art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2006/112 – Pojęcie – Plan płatności za opiekę stomatologiczną poprzez polecenie zapłaty – Wyłączenie

[dyrektywa Rady 2006/112, art. 135 ust. 1 lit. d)]

Artykuł 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w nim zwolnienie z podatku od wartości dodanej transakcji dotyczących płatności i przelewów nie ma zastosowania do świadczenia usług takiego jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które polega na tym, że podatnik zwraca się do stosownych instytucji finansowych, po pierwsze, o to, by określoną sumę pieniędzy przekazano z rachunku bankowego pacjenta na rachunek podatnika na podstawie upoważnienia polecenia zapłaty, a po drugie, o to, by tę kwotę, po odjęciu wynagrodzenia należnego temu podatnikowi, przekazano z jego rachunku bankowego na rachunki bankowe dentysty i ubezpieczyciela tego pacjenta.

(zob. pkt 51; sentencja)