Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Margines dumpingu

(rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 2 ust. 7 lit. a), b) i c), art. 11 ust. 3 i art. 20)

2. Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Margines dumpingu

(rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 6 ust. 1)

Summary

1. O ile art. 2 ust. 7 lit. c) zdanie ostatnie podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96 sprzeciwia się temu, by w celu stwierdzenia istnienia dumpingu instytucje dokonywały ponownej oceny informacji, którymi dysponowały podczas wstępnego ustalenia statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej, o tyle nie może prowadzić do ustalenia wartości normalnej danych produktów w oparciu o zasady stosowane do krajów o gospodarce rynkowej, gdy w trakcie dochodzenia i odpowiednio po ustanowieniu środków tymczasowych stwierdzone zostanie, że objęty dochodzeniem podmiot nie działa w warunkach gospodarki rynkowej w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.

Artykuł 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego przewiduje bowiem szczególną metodę ustalenia wartości normalnej w przypadku przywozu z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej, właśnie dlatego że informacji, na których opiera się ustalenie wartości normalnej, takich jak wskazane w art. 2 ust. 1–6, nie można uznać za miarodajne dla celów obliczenia wartości normalnej. Tymczasem o ile art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego przewiduje w odniesieniu do pewnych państw wyjątek co do sposobu ustalenia wartości normalnej wskazanego w art. 2 ust. 7 lit. a) tego rozporządzenia, o tyle wykładni tego wyjątku należy dokonywać w sposób ścisły, a zatem nie może być on stosowany, gdy w następstwie zmiany okoliczności faktycznych lub ujawnienia nowych dowodów − które nie mogły być w rozsądny sposób znane Komisji podczas ustalania, w terminie trzech miesięcy po wszczęciu postępowania antydumpingowego, statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej – zostanie stwierdzone, że dany producent nie czyni zadość kryteriom, które musi spełniać przedsiębiorstwo działające w warunkach gospodarki rynkowej.

Dlatego właśnie art. 2 ust. 7 lit. c) zdanie ostatnie rozporządzenia podstawowego nie stoi na przeszkodzie uchyleniu statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej, gdy zmiana okoliczności faktycznych, na podstawie których status ten przyznano, nie pozwala na dalsze twierdzenie, że dany producent działa w warunkach gospodarki rynkowej.

W zakresie, w jakim to uchylenie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej stanowi jedynie wyciągnięcie konsekwencji na przyszłość z ustaleń w zakresie zmiany istotnych okoliczności, a zatem wywołuje wyłącznie skutki ex nunc, nie narusza ono w żaden sposób praw nabytych danego przedsiębiorstwa.

Uchylenie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej nie może być ponadto dokonywane w ramach procedury przewidzianej w art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, bowiem ten ostatni przepis dotyczy jedynie rewizji środków ostatecznych ustanowionych na zakończenie postępowania antydumpingowego. Procedura rewizji ma bowiem na celu dostosowania nałożonych ceł do zmian, które wystąpiły po ich ustanowieniu i dotyczyły okoliczności leżących u podstaw zastosowania ceł oraz wiąże się z zastosowaniem do celów rewizji okresu objętego dochodzeniem, następującego po ustanowieniu środków ostatecznych. Celem procedury rewizji nie jest natomiast ponowna ocena okoliczności, na podstawie których cła te zostały nałożone, gdy okoliczności te nie uległy zmianie, ponieważ rewizja taka stanowiłaby w istocie wznowienie pierwotnego postępowania.

Wreszcie, skoro miało ono możliwość przedstawienia swych uwag co do konsekwencji, które Komisja zamierzała wyciągnąć z nowych okoliczności, z którymi się zapoznała, dane przedsiębiorstwo nie może zarzucać naruszenia prawa do obrony stanowiącego jedną z zasad ogólnych prawa wspólnotowego i znajdującego swe wykonanie w art. 20 rozporządzenia podstawowego.

(por. pkt 44–47, 53, 54, 56)

2. Ustalenie okresu objętego dochodzeniem i zakaz uwzględniania okoliczności, które wystąpiły po tym okresie, ma na celu zagwarantowanie reprezentatywności i wiarygodności rezultatów dochodzenia. W tym zakresie przewidziany w art. 6 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96 okres objęty dochodzeniem ma bowiem w szczególności zapewnić, by na okoliczności, na których opiera się ustalenie dumpingu i szkody, nie miało wpływu zachowanie zainteresowanych producentów mające miejsce po wszczęciu postępowania antydumpingowego, a zatem by nałożone na zakończenie postępowania cła ostateczne pozwalały na skuteczne wyrównanie szkody wyrządzonej dumpingiem.

Ponadto, ponieważ ustanowienie ceł antydumpingowych nie stanowi sankcji za uprzednie zachowanie, lecz środek obronny i ochronny przed nieuczciwą konkurencją wynikającą z praktyk dumpingowych, w celu ustanowienia ceł antydumpingowych, które będą właściwie chronić przemysł wspólnotowy przed praktykami dumpingowymi, konieczne jest prowadzenie dochodzenia na podstawie najbardziej jak to możliwe aktualnych informacji.

Z powyższego wynika, że używając terminu „zwykle”, art. 6 ust. 1 rozporządzenia podstawowego pozwala na wyjątki od zakazu uwzględniania informacji dotyczących okresu następującego po okresie objętym dochodzeniem. Ma to miejsce, jeśli okoliczności dotyczące okresu następującego po okresie objętym okresem dochodzeniem uzasadniają – poprzez fakt, że odzwierciedlają aktualne zachowanie danych przedsiębiorstw – nałożenie lub podwyższenie ceł antydumpingowych, instytucje są uprawnione, a nawet zobowiązane uwzględnić te okoliczności.

W świetle powyższego Rada prawidłowo stosuje art. 6 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, uwzględniając udział, po okresie objętym dochodzeniem, przedsiębiorstwa w grupie producentów, której zadeklarowane cele obejmowały unikanie ceł antydumpingowych, i w konsekwencji uchylając w stosunku do niej przywilej statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej, zapobiegając w ten sposób ustanowieniu oczywiście nieodpowiednich środków ostatecznych.

(por. pkt 59–61, 63)