ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 274/25

Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2010 r. — HIM przeciwko Komisji

(Sprawa T-316/10)

()

2010/C 274/40

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Health Information Management (HIM) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: P. Zeegers, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

— Uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną, i, co za tym idzie,

— zasądzenie od Komisji Europejskiej kwoty 11 821,35 EUR powiększonej o obowiązujące w Belgii odsetki ustawowe za zwłokę liczone od dnia 16 czerwca 2010 r.;

— obciążenie Komisji Europejskiej wszystkimi kosztami, których wysokość została tymczasowo ustalona na kwotę 5 000 EUR, wliczając w to koszty postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W drodze niniejszej skargi, opartej na klauzuli arbitrażowej, skarżąca zwraca się w istocie do Sądu o stwierdzenie, że, dla potrzeb obliczenia podlegających pokryciu przez Komisję kosztów ogólnych poniesionych przez skarżącą (w ramach specjalistycznego programu eTen), czyli ogólnych kosztów, które mogą być powiązane ze świadczeniami ze strony osób zatrudnionych przy projekcie, podwykonawcy nie powinni być traktowani jako osoby zatrudnione przez skarżącą ze względu na to, że nie powodują oni powstania po jej stronie żadnych kosztów ogólnych. Koszty podwykonawców nie powinny zatem być wliczane do łącznej kwoty kosztów osób zatrudnionych, przez którą dzielona jest łączna kwota kosztów ogólnych, aby w ten sposób ustalić mianownik, który powinien być użyty do ustalenia określonych procentowo kosztów ogólnych kwalifikujących się do wsparcia.

Na poparcie swej skargi HIM podnosi, że, ze względu na to, iż koszty podwykonawców nie stanowią kwalifikujących się do wsparcia kosztów zatrudnionych, okoliczność zaliczenia, przy obliczaniu wykorzystywanej przy ustalaniu określonych procentowo kosztów ogólnych kwalifikujących się do wsparcia kwoty łącznych kosztów osób zatrudnionych, tych podwykonawców do osób zatrudnionych przez skarżącą powoduje powstanie niespójności.

Fakt zaliczenia podwykonawców do zatrudnionych przez skarżącą powoduje ponadto powstanie szkody po jej stronie ze względu na to, że ta metoda skutkuje zwiększeniem ww. mianownika i, co za tym idzie, proporcjonalnym zmniejszeniem określonych procentowo kwalifikujących się do wsparcia kosztów ogólnych.
Ponadto, gdyby Trybunał uznał, że którakolwiek część spośród dokumentów, o dostęp do których wystąpiła skarżąca jest chroniona na mocy art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, skarżąca podnosi, że art. 4 ust. 6 został błędnie zastosowany, oraz że doszło do naruszenia zasady proporcjonalności, w zakresie w jakim Komisja nie rozważyła, czy właściwe byłoby udzielenie dostępu do części dokumentów i ograniczenie odmowy do dokumentów, w stosunku do których było to właściwe i niezbędne.
C 288/45

Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2010 r. — Fraas przeciwko OHIM (Motyw przedstawiający kwadraty w kolorach czarnym, szarym, beżowym i ciemnoczerwonym)

(Sprawa T-329/10)

()

(2010/C 288/86)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: V. Fraas GmbH (Helmbrechts-Wüstenselbitz, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i R. Kunze)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie R 191/2010-4;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający wzór w kwadraty w kolorach czarnym, szarym, beżowym i ciemnoczerwonym dla towarów z klas 18, 24 i 25.

Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ rozpatrywany znak ma charakter odróżniający, oraz naruszenie art. 75 i 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie ustosunkowała się do przedstawionej przez skarżącą obszernej argumentacji o charakterze faktycznym i prawnym.

(1) Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).
Skarga wniesiona w dniu 7 września 2010 r. — Amor przeciwko OHIM — Jablonex Group (AMORIKE)

(Sprawa T-371/10)

()

(2010/C 288/112)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Amor GmbH (Obertshausen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Hartmann)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Jablonex Group a.s. (Jablonec nad Nisou, Republika Czeska)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 czerwca 2010 r. w sprawie R 619/2009-2;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Jablonex Group a.s.

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „AMORIKE” dla towarów należących do klas 14, 25 i 26.

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca.

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „AMOR” będący przedmiotem zgłoszenia międzynarodowego dla towarów należących do klasy 14; graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „Amor” dla towarów należących do klas 14 i 18; graficzny krajowy znak towarowy zawierający element słowny „Amor” dla towarów należących do klasy 25; graficzny krajowy znak towarowy koloru pomarańczowego zawierający element słowny „Amor” dla towarów należących do klas 9, 14, 18, 35 i 42.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu.

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) ze względu na prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd pomiędzy spornymi znakami.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. L 78, s. 1).
W zarzucie szóstym skarżące utrzymują, że ze względu na nadmierny czas trwania postępowania oraz całkowitą wymianę personelu Komisji uczestniczącego w procedurze decyzyjnej po przeprowadzeniu przesłuchania ustnego Komisja istotnie naruszyła ich prawo do obrony oraz prawo do przesłuchania ustnego wynikające z art. 12 i 14 rozporządzenia (WE) nr 773/2004 (1).
—

Stwierdzenie nieważności decyzji ECHA o zidentyfikowaniu określonych boranów jako „substancji wzbudzających szczególnie duże obawy” spełniających przesłanki z art. 57 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (zwanego dalej „rozporządzeniem REACH”) (1) i o umieszczeniu ich na kandydackiej liście substancji wzbudzających szczególnie duże obawy do udzielenia zezwolenia (zwanej dalej „listą kandydacką”) z dnia 18 czerwca 2010 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).
Po pierwsze, zaskarżony akt został wydany z naruszeniem zasadniczych wymogów proceduralnych i w wyniku naruszenia prawa, ponieważ nie spełnia on przesłanek określonych w art. 59 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 i załączniku XV do niego.
Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2010 r. — Adelholzener Alpenquellen przeciwko OHIM (kształt butelki z trzema wyrzeźbionymi szczytami górskimi)

(Sprawa T-347/10)

()

(2010/C 288/96)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Adelholzener Alpenquellen GmbH (Siegsdorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat O. Rauscher)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 czerwca 2010 r. w sprawie R 1516/2009-1;

— obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: trójwymiarowy znak towarowy mający kształt butelki z trzema wyrzeźbionymi szczytami górskimi dla towarów należących do klasy 32.

Decyzja eksperta: wniosek o rejestrację został oddalony.

Decyzja Izby Odwoławczej: odwołanie zostało oddalone.

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) z tego względu, że zgłoszony wspólnotowy znak towarowy posiada odróżniający charakter oraz naruszenie art. 37 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 z tego względu, że Izba Odwoławcza nie powinna była opierać swej decyzji na braku oświadczenia zgłaszającego („disclaimer”), a także naruszenie art. 75 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 207/2009, biorąc pod uwagę to, że skarżąca nie mogła wypowiedzieć się na temat pewnych obrazów, które przywołano w uzasadnieniu decyzji.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. L 78, s. 1).
—

naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku zgłoszonego znaku towarowego nie mamy do czynienia z pojęciem bezpośrednio opisującym towary objęte zgłoszeniem;
Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2010 r. — Leifheit AG przeciwko OHIM

(Sprawa T-334/10)

()

(2010/C 288/87)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Leifheit AG (Nassau, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci G. Hasselblatt i V.Töbelmann)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Vermop Salmon GmbH

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 maja 2010 r. w sprawach połączonych R 924/2009-1 i R 1013/2009-1;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania;

— w razie gdyby Vermop Salmon wstąpiła do sprawy w charakterze interwenienta — obciążenie jej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Twist System dla towarów należących do klas 7, 8 i 21.

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca.

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Vermop Salmon GmbH.

Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: słowny znak towarowy „TWIX” dla towarów należących do klasy 21 oraz słowny znak towarowy „TWIXTER” dla towarów należących do klas 9, 12, 21, 22 i 25.

Decyzja Wydziału Unieważnień: częściowe uwzględnienie wniosku o unieważnienie.

Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania Vermop Salmon mającego na celu oddalenie wniosku o rejestrację znaku towarowego strony skarżącej w odniesieniu do innych towarów oraz oddalenie odwołania strony skarżącej.

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 63 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) z tego względu, że Pierwsza Izba Odwoławcza OHIM nie zbadała, czy dowody używania przedstawione przez Vermop Salmon wystarczyły do ustalenia rzeczywistego używania wcześniejszych wspólnotowych znaków towarowych, jak również naruszenie art. 57 ust. 2 zdanie pierwsze i drugie w związku z art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 z tego względu, że dowody używania dołączone do akt przez Vermop Salmon nie wskazywały na rzeczywiste używanie wcześniejszych wspólnotowych znaków towarowych, naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 z tego względu, że kolidujące ze sobą znaki nie są podobne.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. L 78, s. 1).
C 288/50

Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2010 r. — UPS Europe i United Parcel Service Deutschland przeciwko Komisji

(Sprawa T-344/10)

()

(2010/C 288/94)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: UPS Europe NV/S.A. (Bruksela, Belgia) i United Parcel Service Deutschland Inc. & Co. OHG (Neuss, Niemcy) (przedstawiciele: T. R. Ottervanger i E. V. A. Henny, advocaten)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, na podstawie art. 265 TFUE, bezczynności Komisji polegającej na niezajęciu stanowiska w sprawie o sygn. C 36/07 (poprzednia sygn. NN 25/07) Niemcy przeciwko Deutsche Post;

— obciążenie Komisja kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący zmierzają za pomocą niniejszej skargi do stwierdzenia, na podstawie art. 265 TFUE, bezczynności Komisji polegającej na niezajęciu stanowiska w sprawie o sygn. akt C 36/07 (poprzednia sygn. akt NN 25/07) Niemcy przeciwko Deutsche Post (Dz.U. 2007 C 245, s. 21).

Na poparcie swej skargi skarżący podnoszą, że Komisja nie zajęła w rozsądnym czasie stanowiska w powyższym dochodzeniu, przez co naruszyła art. 7 i 13 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1).

Ponadto nie zajmując w rozsądnym czasie stanowiska Komisja naruszyła także zasadę dobrej administracji oraz zasadę pewności prawa. Zdaniem skarżących, należało przestrzegać zasady dobrej administracji, gdyż należy ona do zasad ogólnych wspólnych tradycjom konstytucyjnym państw członkowskich. Co więcej, zasada ta została w sposób wyraźny ujęta w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2010 C 83, s. 389).

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).
W ramach zarzutu czwartego skarżąca twierdzi, że obciążenie skarżącej oraz jej spółek zależnych we Francji, Belgii i Austrii odpowiedzialnością solidarną za zapłatę grzywny jest bezprawne. Nałożenie grzywny w sposób solidarny narusza zasadę nulla poena sine lege wyrażoną w art. 49 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz zasadę proporcjonalności kary do winy zapisaną wart. 49 ust. 3 w związku z art. 48 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także art. 23 rozporządzenia (WE) nr1/2003 (1).
—

Tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Komisję w dniu 30 czerwca 2010 r. w sprawie COMP/38.344 — Stal sprężająca, w zakresie, w jakim (i) w jej art. 1 Komisja obciąża AMWF, AM Fontaine i AM Verderio odpowiedzialnością za uczestnictwo w jednolitym i ciągłym naruszeniu lub uzgodnionej praktyce w sektorze stali sprężającej z naruszeniem art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, odpowiednio od dnia 1 stycznia 1984 r. do dnia 19 września 2002 r., od dnia 20 grudnia 1984 r. do dnia 19 września 2002 r. oraz od dnia 3 kwietnia 1995 r. do dnia 19 września 2002 r.; (ii) co za tym idzie, Komisja nakłada na skarżącej w jej art. 2 grzywnę w kwocie 276,48 mln EUR w przypadku AMWF, z czego odpowiedzialność za zapłatę 268,8 mln EUR jest dzielona solidarnie z AM Fontaine, a odpowiedzialność za zapłatę 72 mln EUR jest dzielona solidarnie z AM Verderio; (iii) Komisja nakazuje skarżącym w jej art. 3 natychmiastowe zaprzestanie naruszenia, jeśli tego jeszcze nie uczyniły, oraz zaniechanie w przyszłości wszelkich działań i zachowań opisanych w (i), a także wszelkich działań i zachowań mających za podobny lub identyczny przedmiot lub skutek oraz (iv) Komisja wskazuje w jej art. 4 skarżące jako adresatów decyzji;
—

naruszenie art. 101 TFUE oraz zasad indywidualizacji odpowiedzialności i kar, dobrej administracji i niedyskryminacji ze względu na to, że Komisja przypisuje skarżącej obiektywną odpowiedzialność za potencjalnie niezgodne z prawem zachowania jej spółki zależnej, która to odpowiedzialność jest przedmiotem niewzruszalnego domniemania, faktycznie niemożliwego do obalenia za pomocą dowodu przeciwnego; taka powiązana z aspektem właścicielskim odpowiedzialność nie znajduje w niczym potwierdzenia i jest sprzeczna z zasadami ustanowionymi w orzecznictwie wspólnotowym dotyczącym zastosowania art. 101 TFUE do grup spółek;
—

naruszenia art. 6 i 7 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPC”) oraz art. 41, 47 i 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”), ponieważ sankcja nałożona na Bolloré została wymierzona z naruszeniem zasady nullum crimen, nulla poena sine lege, zasady pewności prawa, zasady indywidualizacji kar i zasady prawa do sprawiedliwego procesu, ze względu na to, że: — sankcja wobec Bolloré jako spółki dominującej stanowi naruszenie zasady nullum crimen, nulla poena sine lege i zasady pewności prawa, o których mowa w art. 6 i 7 EKPC oraz art. 47 i 49 Karty, a także zasady indywidualizacji kar; — przesłuchanie Bolloré, w którym nie uczestniczył żaden z członków kolegium Komisji, stanowi naruszenie prawa do sprawiedliwego procesu o którym mowa w art. 6 EKPC oraz w art. 41 i 47 Karty, ponieważ w ten sposób Bolloré nie została wysłuchana przez „swoich sędziów”; — warunki „ponownego wydania” początkowej decyzji z wielu względów naruszają wymóg bezstronności, wiążący się z prawem do sprawiedliwego procesu, o którym mowa w art. 6 EKPC i w art. 41 i 47 Karty;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 301/48

Skarga wniesiona w dniu 13 września 2010 r. — Nedri Spanstaal przeciwko Komisji

(Sprawa T-391/10)

()

2010/C 301/76

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Nedri Spanstaal BV (Venlo, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci M. Slotboom i B. Haan)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

— Uznanie skargi za dopuszczalną;

— stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 9 decyzji w części dotyczącej okresu, w odniesieniu do którego Hit Groep została uznana za odpowiedzialną, oraz art. 2 pkt 9 decyzji w części dotyczącej grzywny nałożonej na Nedri;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca wnosi o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie COMP/38.344 — Stal sprężająca.

Na poparcie swojej skargi przytacza ona trzy zarzuty.

Po pierwsze, skarżąca powołuje się na naruszenie art. 101 TFUE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1) oraz zasady obowiązku uzasadnienia. Zdaniem skarżącej Komisja naruszyła prawo i popełniła błąd faktyczny, przyjmując odpowiedzialność solidarną Hit Groep jedynie w odniesieniu do okresu od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 17 stycznia 2002 r. Według skarżącej Komisja powinna była przyjąć odpowiedzialność Hit Groep w odniesieniu do okresu od dnia 1 maja 1987 r. do dnia 17 stycznia 2002 r. Hit Groep sprawowała bowiem kontrolę nad skarżącą w całym tym okresie.

Po drugie, skarżąca powołuje się na naruszenie art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (2), zasady proporcjonalności i zasady obowiązku uzasadnienia. Zdaniem skarżącej Komisja naruszyła prawo i popełniła błąd faktyczny, obliczając prawny pułap grzywny, to jest 10 % obrotu osiągniętego w poprzednim roku obrachunkowym, na podstawie obrotu skarżącej uzyskanego w roku 2009. Prawny pułap powinien był — w jej opinii — zostać obliczony na podstawie obrotu skarżącej uzyskanego w roku 2002.

Po trzecie, skarżąca powołuje się na naruszenie pkt 23 komunikatu w sprawie łagodzenia sankcji (3) i obowiązku uzasadnienia. Zdaniem skarżącej Komisja naruszyła prawo i popełniła błąd faktyczny, przyznając skarżącej obniżkę grzywny jedynie w wysokości 25 %, a nie 30 %.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).

(2) Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).

(3) Komunikat Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (Dz.U. 2002, C 45, s. 3).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 301/51

Skarga wniesiona w dniu 13 września 2010 r. — ara przeciwko OHIM — Allrounder (Przedstawienie obuwia sportowego z literą A na boku)

(Sprawa T-397/10)

()

2010/C 301/82

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: ara AG (Langenfeld, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Gail)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Allrounder SARL (Saarburg, Francja)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie R 1543/2009-1;

— obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Allrounder SARL

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający obuwie sportowe z literą „A” na boku dla towarów i usług należących do klas 16, 18 i 25

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy znak towarowy „A” dla towarów należących do klas 9, 18 i 25

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Odrzucenie odwołania jako niedopuszczalnego

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 81 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ Izba Odwoławcza dopuściła się błędu wychodząc z założenia, że opisana przez przedstawicieli skarżącej organizacja biurowa nie wskazuje na to, iż zastosowano się do wymaganego w niniejszym przypadku stopnia staranności i w konsekwencji nie uwzględniając wniosku o przywrócenie terminu na wniesienie odwołania.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).