4

W tym względzie Sąd w pkt 24–31 tego postanowienia przypomniał obowiązujące w tej dziedzinie zasady określone w orzecznictwie Trybunału i Sądu. W świetle tych zasad w pkt 32–48 zaskarżonego postanowienia stwierdził on, co następuje: „32 W niniejszym przypadku na wstępie należy podnieść, że skarżące, opierając się na pkt 38 postanowienia [wiceprezesa Trybunału] z dnia 10 września 2013 r., Komisja/Pilkington Group [C‑278/13 P(R), EU:C:2013:558], twierdzą, iż ze względu na to, że zwrócono się o tymczasową ochronę rzekomo poufnych informacji, ocena istnienia poważnej i nieodwracalnej szkody musi opierać się na założeniu, że poufne zdaniem skarżących informacje rzeczywiście miały taki charakter. 33 Należy zaś stwierdzić, że okoliczności sprawy, w której wydano postanowienie [wiceprezesa Trybunału] z dnia 10 września 2013 r.Komisja/Pilkington Group [C‑278/13 P(R), EU:C:2013:558], podobnie jak okoliczności sprawy, w której wydano postanowienie [wiceprezesa Trybunału] z dnia 2 marca 2016 r., Evonik Degussa/Komisja (C‑162/15 P‑R, EU:C:2016:142), różnią się znacznie od okoliczności niniejszej sprawy. 34 Jak bowiem wynika w szczególności z pkt 18 i 38 postanowienia [wiceprezesa Trybunału] z dnia 10 września 2013 r., Komisja/Pilkington Group [C‑278/13 P(R), EU:C:2013:558], Pilkington Group Ltd w swej skardze o stwierdzenie nieważności zakwestionowała dokonaną przez Komisję ocenę, zgodnie z którą informacje, których ujawnienie było zamierzone w zastosowaniu art. 30 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003, nie stanowiły tajemnicy handlowej, w szczególności w rozumieniu art. 339 TFUE oraz art. 28 ust. 1 i art. 30 ust. 2 owego rozporządzenia. Tak więc względy, które musiały zostać wzięte pod uwagę przez sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych, aby można było uznać, iż przesłanka dotycząca pilnego charakteru była w owej sprawie spełniona, opierały się na wyraźnie wskazanym w pkt 47 owego postanowienia założeniu, zgodnie z którym sporne informacje w owej sprawie są objęte tajemnicą zawodową. 35 Tak samo z pkt 84 postanowienia [wiceprezesa Trybunału] z dnia 2 marca 2016 r., Evonik Degussa/Komisja (C‑162/15 P‑R, EU:C:2016:142), wynika, że Evonik Degussa GmbH zakwestionowała ocenę, zgodnie z którą sporne informacje nie stanowią tajemnicy handlowej i nie były też objęte tajemnicą zawodową. 36 Ponadto wnoszące odwołanie w sprawach, w których wydano postanowienia [wiceprezesa Trybunału] z dnia 10 września 2013 r., Komisja/Pilkington Group [C‑278/13 P(R), EU:C:2013:558], oraz z dnia 2 marca 2016 r., Evonik Degussa/Komisja (C‑162/15 P‑R, EU:C:2016:142), podnosiły, jak wynika to, odpowiednio, z pkt 47 i 83 tych postanowień, że opublikowanie rozpatrywanych informacji mogłoby wyrządzić im szkodę ze względu na sam charakter tych informacji. 37 Natomiast jeśli chodzi o niniejszą sprawę, w pierwszej kolejności należy podnieść, że skarżące nie twierdzą, iż sporne informacje są objęte tajemnicą handlową. 38 W drugiej kolejności, poza twierdzeniem, zgodnie z którym sporne informacje są poufne, wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zawiera niewiele szczególnych informacji odnoszących się do charakteru i treści informacji, na których poufność powołują się skarżące. 39 W trzeciej kolejności skarżące nie usiłują wykazać tego, że sporne informacje cechują się samoistną poufnością handlową, która mogłaby zostać wykorzystana przez ich konkurentów w ramach normalnej gry rynkowej. 40 W czwartej kolejności, w zakresie, w jakim skarżące twierdzą, że sporne informacje »zawierają dowody [dopuszczenia się] naruszenia [i] szczegółowo [je] obrazują, a w szczególności [zawierają] nazwy i nazwiska klientów i projektów, których dotyczyło dane postępowanie, jak również dane liczbowe odnoszące się do zafakturowanych cen i realizowanych przez uczestników [naruszenia] celów, […] jak również związku przyczynowego między tą szkodą a naruszeniem«, odsyłają one do pkt 284, [pkt] 372 lit. g) i [pkt] 436 decyzji w przedmiocie kabli elektrycznych tytułem »wyraźnych przykładów rodzajów informacji«, na które powołują się skarżące. 41 Niemniej jednak w pkt 284, [pkt] 372 lit. g) i [pkt] 436 decyzji w przedmiocie kabli elektrycznych Komisja nie zawarła wzmianki o »nazw[ach] i nazwiska[ch] klientów i projektów, których dotyczyło dane postępowanie«, a w szczególności nie zawiera ona »dan[ych] liczbow[ych] odnosząc[ych] się do zafakturowanych cen«. 42 W piątej kolejności z orzecznictwa wynika, że informacje, które były tajne lub poufne, lecz pochodzą sprzed pięciu lub więcej lat, powinny być, ze względu na upływ czasu, uważane co do zasady za historyczne lub za takie, które utraciły z tego powodu swój tajny lub poufny charakter, chyba że, w drodze wyjątku, strona powołująca się na ten charakter wykaże, iż pomimo swojej dawności informacje te stanowią nadal zasadnicze elementy jej strategii handlowej czy też strategii handlowej osób trzecich, których dotyczą. To rozumowanie, z którego wynika wzruszalne domniemanie, ma zastosowanie zarówno w kontekście wniosku o zachowanie poufności względem interwenientów w ramach skargi przed sądami Unii, jak i w kontekście wniosków o zachowanie poufności w związku z opublikowaniem przez Komisję decyzji stwierdzającej naruszenie prawa konkurencji (zob. wyrok z dnia 14 marca 2017 r., Evonik Degussa/Komisja, C‑162/15 P, EU:C:2017:205, pkt 64). 43 W niniejszym przypadku zaś sporne informacje zostały zebrane podczas przeprowadzonej w 2009 r. kontroli. Niemniej jednak skarżące nie usiłują wykazać powodów, dla których sporne informacje, ze względu na ich charakter, nie utraciły, pomimo upływu czasu, tajnego lub poufnego charakteru. 44 W szóstej kolejności skarżące nie dążą do stwierdzenia poufności spornych informacji ze względu na sam charakter tych informacji, lecz podnoszą, że z przysługującego im prawa do skutecznego środka prawnego w postępowaniu sądowym oraz domniemania niewinności wynika wymóg, aby informacje te nie zostały ujawnione przed ustaleniem w ramach sprawy T‑449/14 tego, iż informacje te zostały uzyskane zgodnie z prawem. 45 W siódmej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem badanie tego, czy dane informacje są objęte tajemnicą zawodową, odbywa się zwykle w drodze przeprowadzanej w trzech etapach analizy; do takiej kwalifikacji, po pierwsze, konieczne jest, aby informacje były znane jedynie ograniczonej liczbie osób, po drugie, aby ujawnienie tych informacji mogło wyrządzić poważną szkodę osobie, która ich dostarczyła, lub osobie trzeciej, i wreszcie, po trzecie, by interesy, które mogą zostać naruszone na skutek ujawnienia informacji, zasługiwały obiektywnie na ochronę (zob. podobnie wyrok z dnia 28 stycznia 2015 r., HIT Groep/Komisja, T‑341/12, EU:T:2015:51, pkt 94 i przytoczone tam orzecznictwo). 46 Tak więc analiza przesłanki odnoszącej się do pilnego charakteru pokrywa się w pewnym stopniu z analizą kwestii tego, czy sporne informacje należy uznać za objęte tajemnicą zawodową, co stanowi, w ramach postępowania w przedmiocie środków tymczasowych, składową badania fumus boni iuris. 47 W tych okolicznościach samo tylko ostatecznie niepoparte niczym twierdzenie, zgodnie z którym informacje, których ujawnienie jest rozpatrywane w niniejszej sprawie, mają być objęte tajemnicą zawodową, nie może, bez zafałszowania wyników analizy przesłanki odnoszącej się do pilnego charakteru, wystarczyć do ustalenia, iż zachodzi przesłanka, zgodnie z które informacje te są objęte tajemnicą zawodową. 48 Tak więc, w odróżnieniu od spraw, w których wydano postanowienia [wiceprezesa Trybunału] z dnia 10 września 2013 r., Komisja/Pilkington Group [C‑278/13 P(R), EU:C:2013:558], oraz z dnia 2 marca 2016 r., Evonik Degussa/Komisja (C‑162/15 P‑R, EU:C:2016:142), analiza pilnego charakteru w niniejszej sprawie nie może zostać oparta na przesłance, zgodnie z którą sporne informacje są objęte tajemnicą zawodową”.