ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 1 ust. 2, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/439 w sprawie praw jazdy, zmienionej rozporządzeniem nr 1882/2003, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby państwo członkowskie odmówiło uznania na swoim terytorium uprawnienia do kierowania wynikającego z prawa jazdy wydanego później przez inne państwo członkowskie poza okresem zakazu ubiegania się o nowe prawo jazdy nałożonego na zainteresowaną osobę, a zatem ważności tego prawa jazdy, dopóki jego posiadacz nie spełni warunków wymaganych w tym pierwszym państwie członkowskim do wydania nowego prawa jazdy w następstwie cofnięcia wcześniejszego prawa jazdy, w tym badania zdolności do kierowania potwierdzającego, że nie istnieją już powody uzasadniające to cofnięcie.

W tych samych okolicznościach przepisy te nie sprzeciwiają się temu, aby państwo członkowskie odmówiło uznania na swoim terytorium uprawnienia do kierowania wynikającego z prawa jazdy wydanego później przez inne państwo członkowskie, jeżeli na podstawie zapisów w nim zamieszczonych lub innych niepodważalnych informacji pochodzących z państwa członkowskiego wydającego wiadome jest, że gdy to prawo jazdy zostało wydane, jego posiadacz, wobec którego na terytorium pierwszego państwa członkowskiego zastosowano środek polegający na cofnięciu poprzedniego prawa jazdy, nie miał normalnego miejsca zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego wydającego.

(por. pkt 73; pkt 1 sentencji)
1.

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzestrzeganie decyzji Komisji w sprawie pomocy państwa — Środki obrony — Podanie w wątpliwość zgodności decyzji z prawem — Niedopuszczalność — Granice — Akt nieistniejący (art. 88 ust. 2 akapit drugi WE, art. 226 WE, 227 WE, 230 WE, 232 WE) (por. pkt 18–20)
W takim przypadku jedynie poprzez wystąpienie do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym może zostać osiągnięty cel zamierzony przez ten przepis, jakim jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania i jednolitej wykładni prawa wspólnotowego we wszystkich państwach członkowskich, a także zapobieganie ustanowieniu w danym państwie członkowskim orzecznictwa krajowego sprzecznego z zasadami tego prawa.

Ponadto gdy od orzeczeń wspomnianego sądu krajowego nie przysługuje jakikolwiek sądowy środek zaskarżenia na podstawie prawa krajowego, sąd ten ma obowiązek wystąpienia do Trybunału zgodnie z art. 234 akapit trzeci WE.

Trybunał nie został wezwany do sporządzenia opinii konsultacyjnej w przedmiocie pytania hipotetycznego, gdy wpłynął doń wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wydany przez sąd krajowy, który ma orzekać w ramach postępowania odwoławczego, w ramach którego ma zostać ustalony system podatkowy, jakiemu poddany miałby być na podstawie prawa wspólnotowego towar sprzedawany na rynku krajowym, jeżeli ów sąd krajowy kieruje do Trybunału pytanie dotyczące wykładni tego przepisu i gdy uznaje on, że orzeczenie prejudycjalne w tej kwestii jest konieczne dla przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem wiążącej interpretacji dokonanej w tej sprawie.

Alkohol wchodzący w skład wina do gotowania powinien zostać zaklasyfikowany, jeżeli rzeczywista wartość alkoholu przekracza 1,2% obj., do kategorii alkoholi etylowych przewidzianej w art. 20 tiret pierwsze dyrektywy 92/83 w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych. Okoliczność, czy wino do gotowania jest uznane jako takie za produkt służący do wytwarzania środków spożywczych, nie ma wpływu dla tej oceny. W rzeczywistości bowiem, wspomniany art. 20 tiret pierwsze ma zastosowanie nawet wówczas, gdy produkty objęte zakresem zastosowania tego przepisu stanowią część produktu należącego do innego rozdziału nomenklatury scalonej.

(por. pkt 37, 38, 40; sentencja)
Ponieważ Wspólnota nie jest związana konwencją międzynarodową o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki (konwencja Marpol 73/78), sam fakt, iż dyrektywa 2005/35 w sprawie zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz wprowadzenia sankcji w przypadku naruszenia prawa ma za przedmiot włączenie do prawa wspólnotowego niektórych norm, które zawiera ta konwencja, nie wystarcza, aby Trybunał był zobowiązany do kontroli legalności tej dyrektywy w świetle wspomnianej konwencji. Oczywiście kompetencje Wspólnoty powinny być wykonywane z poszanowaniem prawa międzynarodowego, włącznie z postanowieniami konwencji międzynarodowych w zakresie, w jakim kodyfikują one normy zwyczajowe powszechnego prawa międzynarodowego. Ponieważ jednak prawidło 9, prawidło 11 lit. b) załącznika I i prawidło 5 i prawidło 6 lit. b) załącznika II do wspomnianej konwencji Marpol nie stanowią wyrazu norm zwyczajowych powszechnego prawa międzynarodowego, nie można oceniać ważności dyrektywy 2005/35 w świetle tej konwencji, nawet jeżeli państwa członkowskie są nią związane.

Artykuł 4 w związku z art. 8 dyrektywy 2005/35 w sprawie zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz wprowadzenia sankcji w przypadku naruszenia prawa zobowiązuje państwa członkowskie do karania zrzutów substancji zanieczyszczających ze statków, jeżeli dokonano ich „umyślnie [lekkomyślnie lub na skutek rażącego niedbalstwa]”, nie definiując jednak tych pojęć. Jednakże te różne pojęcia, w szczególności pojęcie rażącego niedbalstwa, odpowiadają kryteriom odpowiedzialności, które mają być stosowane do nieokreślonej liczby sytuacji, których nie można przewidzieć z góry, a nie do precyzyjnie określonych zachowań, które mogą być wyszczególnione w akcie normatywnym prawa wspólnotowego lub prawa krajowego. Ponadto pojęcia te są w pełni zintegrowane i stosowane w systemach prawnych państw członkowskich. W tym względzie rażące niedbalstwo w rozumieniu wspomnianego art. 4 należy rozumieć jako nieumyślne działanie lub zaniechanie, którym osoba odpowiedzialna narusza w sposób kwalifikowany obowiązek staranności, którego powinna była i mogła dochować, biorąc pod uwagę jej cechy, wiedzę, umiejętności i sytuację indywidualną. W końcu zgodnie z art. 249 WE państwa członkowskie powinny transponować dyrektywę 2005/35 do swojego porządku prawnego. Stąd definicja naruszeń, o których mowa w art. 4 dyrektywy 2005/35, i stosowane kary wynikają z przepisów wydanych przez państwa członkowskie.

Wynika z tego, że art. 4 w związku z art. 8 dyrektywy 2005/35 nie narusza zasady pewności prawa, nakładając na państwa członkowskie obowiązek karania za zrzuty substancji zanieczyszczających ze statków dokonane na skutek „rażącego niedbalstwa”, nie definiując tego pojęcia.

(por. pkt 72–74, 77–79; pkt 2 sentencji)
Sprawa C-499/06

Halina Nerkowska

przeciwko

Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Koszalinie

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Koszalinie)

„Renta inwalidzka dla cywilnych ofiar wojny lub represji — Wymóg posiadania miejsca zamieszkania na terytorium kraju — Artykuł 18 ust. 1 WE”

Opinia rzecznika generalnego M. Poiaresa Madura przedstawiona w dniu 28 lutego 2008 r. I - 3995

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 maja 2008 r. I - 4004

Streszczenie wyroku

Obywatelstwo Unii Europejskiej – Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Przywileje socjalne

(art. 18 WE.)

Wykładni art. 18 ust. 1 WE należy dokonać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego, na podstawie którego państwo to odmawia, w sposób generalny i w każdych okolicznościach, wypłaty swym obywatelom świadczenia przyznawanego cywilnym ofiarom wojny lub represji tylko z tego powodu, że nie mają oni przez cały okres wypłaty tego świadczenia miejsca zamieszkania na terytorium tego państwa, lecz na terytorium innego państwa członkowskiego.

Prawdą jest, że zarówno wola ograniczania obowiązku solidarności względem cywilnych ofiar wojny lub represji do tych tylko osób, które łączy więź ze społeczeństwem danego państwa za pomocą wymogu posiadania miejsca zamieszkania uważanego za przejaw stopnia więzi tych osób z tym społeczeństwem, jak i konieczność sprawdzenia, czy uprawnieni w dalszym ciągu spełniają wymogi przyznania tego świadczenia, stanowią obiektywne względy interesu ogólnego, które mogą uzasadniać to, że wymogi przyznania lub wypłaty takiego świadczenia mogą wpływać na swobodę przemieszczania się obywateli tego państwa członkowskiego.

Jednak o ile prawdą jest, że wymóg posiadania miejsca zamieszkania stanowi kryterium mogące wskazywać na istnienie takiej więzi, o tyle okoliczność posiadania obywatelstwa państwa członkowskiego, które przyznaje przedmiotowe świadczenie, a także fakt życia w tym państwie przez ponad dwadzieścia lat, może wystarczyć dla stwierdzenia więzi między tym państwem a osobą uprawnioną do takiego świadczenia. W tych okolicznościach wymóg posiadania miejsca zamieszkania przez cały okres wypłaty świadczenia należy uznać za nieproporcjonalny, ponieważ wykracza on poza to, co jest konieczne dla zapewnienia takiej więzi. Ponadto jeżeli chodzi o weryfikacje, czy uprawniony w dalszym ciągu spełnia wymogi przyznania tego świadczenia, wymóg posiadania miejsca zamieszkania wykracza również poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu, i tym samym jest niezgodny z zasadą proporcjonalności.

(por. pkt 35, 37, 39–47; sentencja)
Sprawa C-352/06

Brigitte Bosmann

przeciwko

Bundesagentur für Arbeit — Familienkasse Aachen

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln)

„Zabezpieczenie społeczne — Dodatki rodzinne — Zawieszenie prawa do świadczeń — Artykuł 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 10 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 — Właściwe ustawodawstwo — Przyznanie świadczeń w państwie członkowskim miejsca zamieszkania, które nie jest państwem właściwym”

Opinia rzecznika generalnego J. Mazáka przedstawiona w dniu 29 listopada 2007 r. I - 3829

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 maja 2008 r. I - 3848

Streszczenie wyroku

Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Właściwe ustawodawstwo – Ustawodawstwo państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia

(art. 42 WE; rozporządzenie Rady nr 1408/71, zmienione rozporządzeniem nr 647/2005, art.13 ust. 2 lit. a))

Wykładni art. 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71, zmienionego rozporządzeniem nr 647/2005, na podstawie którego pracownik najemny zatrudniony na terytorium jednego państwa członkowskiego podlega ustawodawstwu tego państwa, nawet jeżeli zamieszkuje na terytorium innego państwa członkowskiego, należy dokonywać w świetle art. 42 WE, który ma na celu ułatwienie swobodnego przepływu pracowników, co oznacza mianowicie, że pracownicy migrujący nie powinni tracić uprawnień do świadczeń z zabezpieczenia społecznego ani otrzymywać świadczeń w niższej wysokości, tylko dlatego że korzystają z prawa do swobodnego przepływu, które przyznaje im traktat.

Z powyższego wynika, że artykuł ten nie stoi na przeszkodzie temu, aby pracownik migrujący, który podlega systemowi zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia, otrzymywał na podstawie ustawodawstwa krajowego państwa członkowskiego miejsca zamieszkania świadczenia rodzinne w tym państwie.

Do sądu krajowego należy ustalenie, czy kwestia tego, że pracownik powraca po każdym dniu pracy do gospodarstwa domowego znajdującego się w danym państwie członkowskim, ma znaczenie dla oceny, czy taki pracownik spełnia warunki przyznania spornego świadczenia rodzinnego w tym państwie na podstawie jego ustawodawstwa.

(por. pkt 29, 33, 37; pkt 1, 2 sentencji)
Trybunał może z urzędu lub na wniosek rzecznika generalnego albo na wniosek stron zarządzić otwarcie procedury ustnej na nowo na podstawie art. 61 regulaminu, jeżeli uzna, iż sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona lub że podstawą rozstrzygnięcia będzie argument, który nie był przedmiotem dyskusji. Jednakże zgodnie z tym przepisem nie jest niezbędne otwarcie procedury ustnej na nowo za każdym razem, gdy rzecznik generalny wskaże aspekt prawny, który nie był przedmiotem dyskusji między stronami. W istocie o ile zgodnie z art. 222 akapit drugi WE zadaniem rzecznika generalnego jest publiczne przedstawianie, przy zachowaniu całkowitej bezstronności i niezależności, uzasadnionych opinii w sprawach, które zgodnie ze statutem Trybunału Sprawiedliwości wymagają jego zaangażowania, a w wykonywaniu tego zadania może on w danym przypadku dokonać analizy wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, przenosząc go w ramy szerszego kontekstu, niż zostało to określone przez sąd krajowy lub przez strony postępowania przed sądem krajowym, Trybunał nie jest związany ani opinią rzecznika generalnego, ani jej uzasadnieniem.

Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 2002/37 zmieniającej dyrektywę 91/414 w celu włączenia etofumesatu jako substancji czynnej należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązuje on państw członkowskich do cofnięcia przed dniem 1 września 2003 r. zezwolenia na środek ochrony roślin zawierający etofumesat ze względu na to, że posiadacz tego zezwolenia nie dysponuje dokumentacją spełniającą warunki załącznika II do dyrektywy 91/414 dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin lub nie ma do niej dostępu.

W istocie chociaż przepis ten zobowiązuje państwa członkowskie, po pierwsze, do przeprowadzenia kontroli uprzednio udzielonych zezwoleń dla każdego środka ochrony roślin zawierającego etofumesat celem upewnienia się, że spełniają one warunki odnoszące się do tej substancji czynnej ustanowione w załączniku I do dyrektywy 91/414, i po drugie, do zmiany lub w danym wypadku do cofnięcia wskazanych zezwoleń zgodnie z dyrektywą 91/414 do dnia 1 września 2003 r., to z jego brzmienia w żadnym razie nie wynika, jakoby posiadacze istniejących zezwoleń powinni dla celów procedury kontroli tych zezwoleń dysponować dokumentacją spełniającą wymogi wspomnianego załącznika II lub mieć dostęp do dokumentacji. Wykładnia ta jest jedyną wykładnią zgodną z zasadą pewności prawa, która wymaga, aby przepisy wspólnotowe umożliwiały zainteresowanym osobom dokładne zapoznanie się z zakresem obowiązków, które na nie nakładają.

(por. pkt 44, 45, 50, 55; sentencja)
Sprawy połączone C-147/06 i C-148/06

SECAP SpA i Santorso Soc. coop. arl

przeciwko

Comune di Torino

(wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Consiglio di Stato)

„Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Udzielanie zamówień — Oferty nienormalnie niskie — Tryby postępowania wykluczającego — Zamówienia na roboty budowlane, które nie osiągają progu przewidzianego w dyrektywach 93/37/EWG i 2004/18/WE — Obowiązki instytucji zamawiającej wynikające z podstawowych zasad prawa wspólnotowego”

Opinia rzecznika generalnego D. Ruiza-Jaraba Colomera przedstawiona w dniu 27 listopada 2007 r. I - 3567

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 maja 2008 r. I - 3583

Streszczenie wyroku

Prawo wspólnotowe – Zasady – Równość traktowania – Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową

(art. 12 WE, 43 WE, 49 WE)

Podstawowe zasady traktatu dotyczące swobody przedsiębiorczości i swobodnego przepływu usług oraz ogólna zasada niedyskryminacji sprzeciwiają się przepisom krajowym, które w zakresie zamówień o wartości niższej od progu określonego w art. 6 ust. 1 lit. a) dyrektywy 93/37, zmienionej dyrektywą 97/52, i stanowiących niewątpliwy przedmiot zainteresowania o charakterze transgranicznym nakładają na instytucje zamawiające bezwzględny obowiązek automatycznego wykluczenia ofert uznanych zgodnie z przewidzianym w tych przepisach kryterium matematycznym za nienormalnie niskie w stosunku do świadczenia, w przypadku gdy liczba ważnych ofert jest wyższa niż pięć, nie pozostawiając tym instytucjom zamawiającym jakiejkolwiek możliwości weryfikacji elementów składowych tych ofert poprzez zwrócenie się do danych oferentów o podanie szczegółów dotyczących tych elementów. Nie ma to zastosowania w przypadku, gdy w związku z nadzwyczaj dużą ilością ofert mogącą skutkować koniecznością przeprowadzenia przez instytucję zamawiającą kontradyktoryjnych postępowań sprawdzających obejmujących tak dużą liczbę ofert, że przekraczałoby to jej możliwości administracyjne lub zagroziłoby realizacji projektu ze względu na opóźnienie spowodowane tymi postępowaniami, przepisy krajowe, lokalne lub sama instytucja zamawiająca określą rozsądny próg, powyżej którego zastosowanie będzie miało automatyczne wykluczenie ofert nienormalnie niskich.

(por. pkt 35; sentencja)
Przepisy krajowe określające liczbowo wysokość przegród dla zwierząt w celu umożliwienia przewoźnikom oparcia się na normach bardziej szczegółowych od przewidzianych w przepisach dyrektywy 91/628 w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 95/29, mogą wchodzić w zakres uznania przyznanego państwom członkowskim przez art. 249 WE, pod warunkiem że uwzględniając cel dyrektywy, jakim jest ochrona zwierząt podczas transportu, nie utrudniają one — naruszając zasadę proporcjonalności — realizacji innych celów tej dyrektywy w postaci wyeliminowania przeszkód technicznych w handlu żywymi zwierzętami oraz umożliwienia sprawnego funkcjonowania organizacji rynków. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy wspomniane uregulowania są zgodne z tymi zasadami.

(por. pkt 46; pkt 1 sentencji)
1)

Nie zapewniając, w odniesieniu do zrzutów z aglomeracji określonych jako IE22, Bray, IE31, Howth, IE34, Letterkenny, IE40, Shanganagh, IE41, Sligo i IE45, Tramore County Waterford, by ścieki komunalne przed odprowadzeniem były poddawane wtórnemu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r., oraz nie zapewniając, by wspomniane zrzuty w przywołanym terminie spełniały odpowiednie wymagania załącznika I.B do dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 1 i 3 tej dyrektywy.
Odnosi się to zarówno do przypadku uzyskania charakteru odróżniającego przez znak towarowy, o którego rejestrację wniesiono, jak i ustalenia, iż wcześniejszy znak towarowy ma charakter szczególnie odróżniający celem stwierdzenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

Uzyskanie przez znak towarowy charakteru odróżniającego może nastąpić w następstwie używania go jako części innego zarejestrowanego znaku towarowego. Wystarczy, by w następstwie używania zainteresowany krąg odbiorców faktycznie postrzegał towar lub usługę oznaczone znakiem towarowym jako pochodzące z określonego przedsiębiorstwa.

Przy rozpatrywaniu sprzeciwu wniesionego przez właściciela wcześniejszego znaku towarowego na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego mogą być brane pod uwagę dane, które mimo iż odnoszą się do okresu po dacie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, pozwalają na wyciągnięcie wniosków co do sytuacji, jaka istniała w dacie zgłoszenia.

(por. pkt 71)
Sprawa C-207/06

Schwaninger Martin Viehhandel – Viehexport

przeciwko

Zollamt Salzburg, Erstattungen

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat Salzburg-Aigen)

„Rozporządzenie (WE) nr 615/98 — Refundacje wywozowe — Dobrostan żywego bydła podczas transportu — Dyrektywa 91/628/EWG — Stosowanie przepisów dotyczących ochrony zwierząt podczas transportu — Przepisy dotyczące czasu trwania transportu i okresów odpoczynku oraz transportu morskiego bydła do miejsca przeznaczenia poza obszarem Wspólnoty — Karmienie i pojenie zwierząt podczas przewozu”

Opinia rzecznika generalnego P. Mengozziego przedstawiona w dniu 28 lutego 2008 r. I - 5564

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lipca 2008 r. I - 5582

Streszczenie wyroku

Artykułu 1 rozporządzenia nr 615/98 ustanawiającego szczegółowe zasady dotyczące przyznania refundacji wywozowych w odniesieniu do ochrony żywego bydła podczas transportu nie należy interpretować w ten sposób, że pkt 48 ppkt 7 lit. b) załącznika do dyrektywy 91/628 w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniającej dyrektywy 90/425 oraz 91/496, zmienionej dyrektywą 95/29, należy stosować do transportu morskiego pomiędzy punktem geograficznym we Wspólnocie Europejskiej a punktem geograficznym położonym w państwie trzecim, przy użyciu pojazdów załadowywanych na pokład statku bez wyładowania zwierząt. W istocie wspomniany pkt 48 ppkt 7 lit. b) stosuje się do transportu promem typu ro-ro stałym i bezpośrednim połączeniem między dwoma punktami geograficznymi we Wspólnocie, który z definicji musi spełniać wymogi przewidziane w tym punkcie. (por. pkt 24, 26; pkt 1 sentencji)

Punkt 48 ppkt 7 lit. a) załącznika do dyrektywy 91/628 w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniającej dyrektywy 90/425 oraz 91/496, zmienionej dyrektywą 95/29, należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do transportu morskiego stałym i bezpośrednim połączeniem pomiędzy punktem geograficznym we Wspólnocie Europejskiej a punktem geograficznym położonym w państwie trzecim, przy użyciu pojazdów załadowywanych na pokład statku bez wyładowania zwierząt, czas trwania transportu jest nieistotny, o ile zwierzęta są transportowane zgodnie z wymogami określonymi w pkt 48 ppkt 3 i 4, z wyjątkiem czasu trwania przewozu i okresów odpoczynku. W takim przypadku kolejny czas transportu drogowego może rozpocząć bieg bezpośrednio po wyładowaniu pojazdu w porcie państwa trzeciego przeznaczenia, zgodnie z pkt 48 ppkt 4 lit. d). (por. pkt 35; pkt 2 sentencji)
Wykładni dyrektywy 2000/78 ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, a w szczególności jej art. 1 oraz art. 2 ust. 1 i art. 2 ust. 2 lit. a), należy dokonywać w ten sposób, że zakaz dyskryminacji bezpośredniej, jaki przewidują, nie ogranicza się tylko do osób, które same są niepełnosprawne. Zasada równego traktowania bowiem, ustanowiona w tej dyrektywie w obszarze zatrudnienia i pracy, stosuje się nie do jednej kategorii określonych osób, lecz w zależności od przyczyn, o których mowa w art. 1 dyrektywy.

Jeśli pracodawca traktuje pracownika, który sam nie jest niepełnosprawny, mniej przychylnie niż traktuje, traktował lub traktowałby innego pracownika w porównywalnej sytuacji i gdy wykazano, że mniej korzystne traktowanie tego pracownika związane jest z niepełnosprawnością jego dziecka, któremu zapewnia on zasadniczą opiekę stosowną do potrzeb, to takie traktowanie jest sprzeczne z zakazem dyskryminacji bezpośredniej, o której mowa w art. 2 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy.

(por. pkt 38, 50, 56; pkt 1 sentencji)