ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3

Protokół nr 10 ma następującą treść: „Wysokie Umawiające się Strony, potwierdzając swoje zobowiązanie do wszechstronnego rozwiązania problemu Cypru, zgodnego z odpowiednimi rezolucjami Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych i swoje mocne poparcie dla wysiłków Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych w tym celu, biorąc pod uwagę, że takie wszechstronne rozwiązanie problemu Cypru nie zostało jeszcze osiągnięte, biorąc pod uwagę, że w związku z tym należy zapewnić zawieszenie stosowania dorobku na tych obszarach Republiki Cypryjskiej, na których Rząd Republiki Cypryjskiej nie sprawuje efektywnej kontroli, biorąc pod uwagę, że w przypadku rozwiązania problemu Cypru zawieszenie to zostanie zniesione, biorąc pod uwagę, że Unia Europejska gotowa jest dostosować warunki takiego rozwiązania w zgodzie z zasadami stanowiącymi podstawę UE, biorąc pod uwagę, że konieczne jest określenie warunków na jakich odpowiednie przepisy prawa U[nii] E[europejskiej] będą stosowane do linii dzielącej wyżej wskazane obszary i oba obszary, na których Rząd Republiki Cypryjskiej sprawuje efektywną kontrolę jak również wschodnią strefę suwerenną Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, pragnąc, aby przystąpienie Cypru do Unii Europejskiej przyniosło korzyści wszystkim obywatelom cypryjskim oraz wspierało pokój cywilny i pojednanie, biorąc pod uwagę, iż w związku z tym nic w niniejszym protokole nie wyklucza środków służących realizacji tego celu, biorąc pod uwagę, że środki takie nie wpływają na stosowanie dorobku na warunkach określonych w Traktacie o przystąpieniu na jakimkolwiek innym obszarze Republiki Cypryjskiej, uzgodniły następujące postanowienia: Artykuł 1 1. Stosowanie dorobku zawiesza się na tych obszarach Republiki Cypryjskiej, na których Rząd Republiki Cypryjskiej nie sprawuje efektywnej kontroli. 2. Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji podejmuje decyzję o cofnięciu zawieszenia, o którym mowa w ust. 1. Artykuł 2 1. Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, określa warunki, na jakich przepisy prawa UE stosuje się do linii dzielącej obszary, o których mowa w artykule 1 oraz obszary, na których Rząd Republiki Cypryjskiej sprawuje efektywną kontrolę. 2. Granicę między wschodnią strefą suwerenną i obszarami, o których mowa w artykule 1 traktuje się jako część granic zewnętrznych stref suwerennych dla celów części IV załącznika do Protokołu w sprawie stref suwerennych Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej na Cyprze przez okres zawieszenia stosowania dorobku zgodnie z artykułem 1. Artykuł 3 1. Nic w niniejszym protokole nie wyklucza środków mających na celu wspieranie rozwoju gospodarczego obszarów, o których mowa w artykule 1. 2. Środki takie nie wpływają na stosowanie dorobku na warunkach wskazanych w Traktacie o przystąpieniu w jakiejkolwiek innej części Republiki Cypryjskiej. Artykuł 4 W przypadku wypracowania rozwiązania Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji podejmuje decyzję o dostosowaniach w warunkach odnoszących się do przystąpienia Cypru do Unii Europejskiej w odniesieniu do Cypryjskiej Wspólnoty Tureckiej”.
13

W tych okolicznościach Oberster Gerichtshof postanowił zawiesić postępowanie i zwrócił się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 28 WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on sam w sobie na przeszkodzie stosowaniu krajowych przepisów, które zobowiązują jedynie importerów niemieckojęzycznych książek do ustalenia i podania do wiadomości ceny sprzedaży wiążącej sprzedawców końcowych w odniesieniu do książek przywożonych do Austrii, przy czym importer nie może zejść poniżej ceny detalicznej ustalonej lub zalecanej przez wydawcę w kraju wydania albo ceny detalicznej zalecanej dla Austrii przez wydawcę mającego siedzibę poza państwem będącym stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG), pomniejszonej o zawarty w niej podatek obrotowy, jednakże istnieje wyjątek dla przypadku, w którym importer kupujący w państwie będącym stroną porozumienia EOG po niższej cenie zakupu różniącej się od zwyczajowej ceny zakupu może zejść poniżej ceny ustalonej lub zalecanej przez wydawcę w kraju wydania — w przypadku reimportu: ceny ustalonej przez krajowego wydawcę — w stosunku do uzyskanej przewagi handlowej? 2) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie przedstawione w pkt 1: Czy sprzeczna z art. 28 WE — w każdym razie także z powodu zasad sprzedaży naruszających swobodę przepływu towarów — krajowa ustawowa regulacja cen książek wskazana w pkt 1, której cel jest opisany ogólnie z koniecznym wzięciem pod uwagę pozycji książek jako dobra kultury, interesów konsumentów w odpowiednich cenach książek oraz gospodarczych realiów handlu książkami, jest sama w sobie uzasadniona zgodnie z art. 30 WE albo z art. 151 WE na przykład na tle interesu ogólnego w promowaniu produkcji książek, różnorodności tytułów po regulowanych cenach i wielości księgarzy — pomimo braku empirycznych danych, które mogłyby dowieść, że środek w postaci ustawowej regulacji cen książek jest odpowiedni do osiągnięcia zamierzonych przez nią celów? 3) W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie przedstawione w pkt 1: Czy krajowa ustawowa regulacja cen książek wskazana w pkt 1 jest zgodna z art. 3 ust. 1 lit. g) WE, art. 10 WE i 81 WE, jakkolwiek nawiązała ona płynnie pod względem czasowym i rzeczowym do wcześniejszego umownego związania księgarzy cenami ustalonymi przez wydawców na produkty wydawnicze (Sammelreverssystem 1993) i zastąpiła ten umowny system?”.
10

Artykuł 7 dyrektywy, zatytułowany „Zaniechania wprowadzające w błąd”, stanowi: „1. Praktykę handlową uznaje się za wprowadzającą w błąd, jeżeli w konkretnym przypadku, biorąc pod uwagę wszystkie jej cechy i okoliczności oraz ograniczenia środka przekazu, pomija ona istotne informacje potrzebne przeciętnemu konsumentowi, stosownie do okoliczności, do podjęcia świadomej decyzji dotyczącej transakcji i tym samym powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął. 2. Za wprowadzające w błąd uznaje się również zaniechanie, jeżeli uwzględniając szczegółowe postanowienia ust. 1, przedsiębiorca zataja lub w sposób niejasny, niezrozumiały, dwuznaczny lub z opóźnieniem przekazuje istotne informacje, o których mowa w tym ustępie, lub nie ujawnia komercyjnego celu praktyki, jeżeli nie wynika on jasno z kontekstu i jeżeli powoduje to lub może spowodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął. 3. W przypadku gdy środek przekazu stosowany dla danej praktyki handlowej nakłada ograniczenia przestrzenne lub czasowe, ograniczenia te i wszystkie środki podjęte przez przedsiębiorcę w celu udostępnienia informacji konsumentom w inny sposób zostaną uwzględnione przy rozstrzyganiu, czy doszło do pominięcia informacji. 4. W przypadku zaproszenia do dokonania zakupu za istotne uważa się następujące informacje, jeżeli nie wynikają one jasno z kontekstu: a) istotne cechy produktu, w takim zakresie, w jakim jest to właściwe dla danego środka przekazu i produktu; b) adres i tożsamość przedsiębiorcy, np. nazwa firmy i, w stosownych przypadkach, adres i tożsamość przedsiębiorcy, na którego rzecz działa; c) cena wraz z podatkami lub w przypadku gdy charakter produktu nie pozwala w sposób racjonalny na wcześniejsze obliczenie ceny, sposób, w jaki cena jest obliczana, jak również, w odpowiednich przypadkach, wszelkie dodatkowe opłaty za transport, dostawę lub usługi pocztowe lub w sytuacji gdy wcześniejsze obliczenie tych opłat nie jest w sposób racjonalny możliwe, informacja o możliwości powstania takich dodatkowych kosztów; d) uzgodnienia dotyczące sposobu płatności, dostawy lub wykonania oraz procedury rozpatrywania reklamacji, jeżeli odbiegają one od wymogów staranności zawodowej; e) w odniesieniu do produktów i transakcji obejmujących prawo odstąpienia lub unieważnienia istnienie takiego prawa. 5. Wymogi informacyjne ustanowione w prawie wspólnotowym, dotyczące komunikacji handlowej, w tym reklamy i marketingu, których niewyczerpujący wykaz zamieszczono w załączniku II, uznaje się za istotne”.
82

W tym zakresie Trybunał uznał, w wyroku z dnia 27 czerwca 1996 r. w sprawie C-107/94 Asscher, Rec. s. I-3089, pkt 64, że stosowanie niekorzystnego traktowania pod względem podatkowym, w postaci wyższej stawki podatkowej, w stosunku do podatników niebędących rezydentami i niepłacących składek do systemu zabezpieczeń społecznych Niderlandów było sprzeczne z art. 52 traktatu i nie mogło być uzasadnione przynależnością bądź nie do danego krajowego systemu zabezpieczeń społecznych. Trybunał podkreślił, że określenie państwa członkowskiego, w którym płacone są składki na zabezpieczenie społeczne, wynika po prostu ze stosowania systemu wprowadzonego na mocy rozporządzenia nr 1408/71. Okoliczność, że niektórzy podatnicy nie przynależą do danego systemu zabezpieczeń społecznych i że w konsekwencji składki do tego systemu nie są potrącane z ich dochodu w zainteresowanym państwie członkowskim, może bowiem, w uzasadnionych przypadkach, wynikać jedynie ze stosowania ogólnego i obowiązkowego systemu wprowadzonego na mocy rozporządzenia nr 1408/71 w zakresie określenia ustawodawstwa właściwego (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Asscher, pkt 60).
13

L. Scarpelli wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty, twierdząc, że nie był zobowiązany do uiszczania pozostałych do zapłaty rat. Ponadto wniósł on o nakazanie NEOS Banca zwrotu 9778 EUR, którą to kwotę uiścił już tytułem rat, powiększoną o odsetki ustawowe oraz wskaźnik inflacji.
47

Sąd krajowy zmierza do ustalenia w szczególności, czy wykładni art. 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia nr 44/2001 należy dokonywać w ten sposób, że po pierwsze, pojęcie „zobowiązania” zawarte w tym artykule odsyła do zobowiązania wynikającego z umowy, którego niewykonanie przywołuje się jako uzasadnienie do wniesienia powództwa do sądu, i po drugie, czy miejsce, gdzie zobowiązanie zostało wykonane albo miało być wykonane, należy ustalić na podstawie przepisów regulujących to zobowiązanie, zgodnie z normami kolizyjnymi sądu rozpatrującego sprawę, co Trybunał miał już okazję stwierdzić w odniesieniu do art. 5 pkt 1 konwencji brukselskiej (zob. odpowiednio co się tyczy pojęcia „zobowiązania”, o którym mowa w art. 5 pkt 1 konwencji brukselskiej, ww. wyroki w sprawie De Bloos, pkt 13; wyroki: z dnia 15 stycznia 1987 r. w sprawie 266/85 Shenavai, Rec. s. 239, pkt 9; z dnia w sprawie C-288/92 Custom Made Commercial, Rec. s. I-2913, pkt 23; z dnia w sprawie C-420/97 Leathertex, Rec. s. I-6747, pkt 31; z dnia w sprawie C-256/00 Besix, Rec. s. I-1699, pkt 44; a także w odniesieniu do pojęcia miejsca wykonania tego zobowiązania w rozumieniu art. 5 pkt 1 konwencji brukselskiej ww. wyroki: w sprawie Industrie Tessili Italiana Como, pkt 13; w sprawie Custom Made Commercial, pkt 26; wyrok z dnia w sprawie C-440/97 GIE Groupe Concorde i in., Rec. s. I-6307, pkt 32; ww. wyroki: w sprawie Leathertex, pkt 33; a także w sprawie Besix, pkt 33, 36).
80

Komisja zwraca uwagę, że w stosunku do wcześniejszego ustawodawstwa zmiany wprowadzone przez AbgÄG 1997 nie stanowią ani rozszerzenia, ani ograniczenia wyłączenia odliczenia podatku VAT, lecz prowadzą to tego samego rezultatu, to znaczy do wyłączenia odliczenia podatku VAT od budowy budynków przeznaczonych do użytku mieszanego, w zakresie w jakim są one wykorzystywane do celów prywatnych.
Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. – Komisja przeciwko Belgii

(sprawa C‑287/07)

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Zamówienia publiczne – Dyrektywa 2004/17/WE – Procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych – Nieprawidłowa lub niepełna transpozycja – Brak transpozycji w przepisanym terminie

1. Akty instytucji – Dyrektywy – Wykonanie przez państwa członkowskie (art. 249 WE) (por. pkt 67–69)

2. Akty instytucji – Dyrektywy – Wykonanie przez państwa członkowskie – Konieczność jasnej i precyzyjnej transpozycji (art. 249 WE) (por. pkt 98)

3. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Badanie zasadności przez Trybunał – Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę – Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 187)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieustanowienie w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz.U. L 134, s. 1).

Sentencja

1) Królestwo Belgii

– nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do transponowania w sposób pełny i prawidłowy art. 1 ust. 2 lit. b), c) akapit drugi, art. 1 ust. 2 lit. d) i art. 1 ust. 13 akapit drugi, art. 14 ust. 4, art. 17 ust. 10 lit. a) i c), art. 34 ust. 8, art. 36 ust. 2, art. 39 ust. 2, art. 45 ust. 1 i 3 lit. a) i c), art. 48 ust. 1–4 i ust. 6 lit. c), art. 49 ust. 2 tiret drugie oraz art. 49 ust. 3–5, art. 50 ust. 1 akapit pierwszy lit. c), art. 52 ust. 1, art. 57 ust. 1 akapit drugi lit. d) i e) oraz art. 57 ust. 3 zdanie pierwsze, a także art. 65 ust. 2 dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych,

– nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do art. 9, art. 34 ust. 2, art. 52 ust. 3 i art. 57 ust. 3 zdanie drugie dyrektywy 2004/17,

uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.
2

Jak wynika z pierwszego motywu dyrektywy 69/335, ma ona na celu wspieranie swobodnego przepływu kapitału niezbędnego do stworzenia unii gospodarczej o cechach podobnych do cech rynku wewnętrznego. W tym celu — jak wynika z motywów od szóstego do ósmego — dyrektywa ta zmierza do ujednolicenia podatków od wkładów kapitałowych do spółek we Wspólnocie Europejskiej przez wprowadzenie jednolitego podatku od gromadzenia kapitału, który może być naliczany tylko raz w ramach wspólnego rynku, a także przez zniesienie wszelkich innych podatków pośrednich o takich samych cechach jak ten podatek.
146

Jeśli Trybunał podejmie decyzję o nałożeniu ryczałtu, to do niego należy w ramach wykonywania przysługującej mu swobody oceny określenie go w taki sposób, aby, po pierwsze, był stosowny do okoliczności i, po drugie, proporcjonalny do stwierdzonego uchybienia, jak również do możliwości finansowych danego państwa członkowskiego (zob. ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko Hiszpanii, pkt 41).
36

Spółka Gosschalk odwołała się od tego ostatniego orzeczenia do Raad van State, która postanowiła zawiesić postępowanie i zwrócić się, w odniesieniu do testów na obecność BSE przeprowadzonych w maju i czerwcu 2001 r. z pytaniami od pierwszego do czwartego, oraz, w odniesieniu do testów przeprowadzonych w okresie od dnia 1 maja do dnia 31 grudnia 2001 r., z pytaniem piątym, o następującej treści: „1) Czy testy na obecność BSE, które z dniem 1 stycznia 2001 r. stały się obowiązkowe na podstawie rozporządzenia z 1985 r. w sprawie wywozu świeżego mięsa i przetworów mięsnych wydanego w wykonaniu art. 1 ust. 3 decyzji 2000/764 […], stanowią testy w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 2777/2000 […]? 2) W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 2777/2000 należy uznać za interwencję mającą na celu ustabilizowanie rynku w sektorze wołowiny i cielęciny (środek wspierania rynku) w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1258/1999 […], czy za szczególny środek weterynaryjny w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. d) tego rozporządzenia, lub też czy stanowi on jednocześnie taką interwencję i taki środek? 3) Jeżeli mamy tutaj (również) do czynienia ze środkiem wspierania rynku, to czy w świetle wyroku Trybunału z dnia 30 września 2003 r. w sprawie C-239/01 Niemcy przeciwko Komisji, Rec. s. I-10333, należy stwierdzić, że przeprowadzone testy winny być finansowane wyłącznie przez Wspólnotę, a w konsekwencji art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 2777/2000 w zakresie, w jakim przewiduje, że Wspólnota finansuje jedynie część kosztów przeprowadzenia testów na obecność BSE, jest nieważny z uwagi na niezgodność z rozporządzeniem nr 1254/1999? 4) Przy założeniu, że art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 2777/2000 jest ważny, czy rozporządzenie to stoi na przeszkodzie temu, by państwa członkowskie przenosiły na podmioty gospodarcze koszty przeprowadzonych testów na obecność BSE? 5) Czy art. 5 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 85/73 […] należy interpretować w ten sposób, że dyrektywa ta nie stoi na przeszkodzie, by państwo członkowskie pobierało opłatę z tytułu wydatków poniesionych w związku z przeprowadzeniem testów na obecność BSE? Jeżeli tak, to jakie wymogi winna spełniać opłata z tytułu przeprowadzenia testów na obecność BSE?”.
50

W tym zakresie należy podnieść, że to do sądu krajowego należy dokonanie takiej oceny. Znaczenie w tym zakresie może mieć to, czy umowy zawarte pomiędzy Stadeco i ED przewidywały stałe kwoty wynagrodzenia za wykonane usługi czy też kwoty podstawowe powiększone w odpowiednim przypadku o właściwe podatki. W pierwszym przypadku bowiem brak by było bezpodstawnego wzbogacenia.
20

W konsekwencji spółka Generics złożyła skargę na decyzję Licensing Authority oddalającą jej wniosek do High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) (naczelnego sądu administracyjnego Anglii i Walii), który postanowił zawiesić postępowanie oraz przedłożyć Trybunałowi następujące pytania prejudycjalne: „1) W przypadku gdy produkt leczniczy niemieszczący się w zakresie załącznika do rozporządzenia nr 2309/93 został wprowadzony do obrotu w państwie członkowskim (Republice Austrii) na podstawie jego krajowej procedury udzielania pozwoleń przed przystąpieniem tego państwa członkowskiego do [EOG] lub Wspólnoty Europejskiej, oraz: — to państwo członkowskie następnie przystąpiło do [EOG] i do Wspólnoty Europejskiej, a wypełniając warunki przystąpienia, dokonało transpozycji do swego prawa krajowego przepisów dotyczących udzielania [pozwoleń na wprowadzenie do obrotu produktów leczniczych przeznaczonych do użytku przez człowieka] zawartych w dyrektywie 65/65 (obecnie w dyrektywie 2001/83), przy czym nie miały zastosowania w tym względzie żadne przepisy przejściowe; — przedmiotowy produkt pozostawał w obrocie w tym państwie członkowskim przez kilka lat po przystąpieniu tego państwa do [EOG] i do Wspólnoty Europejskiej; — po przystąpieniu tego państwa członkowskiego do [EOG] i do Wspólnoty Europejskiej pozwolenie na dopuszczenie do obrotu przedmiotowego produktu zostało zmienione poprzez dodanie nowego wskazania i zmiana ta została uznana przez władze tego państwa członkowskiego za zgodną z wymogami prawa wspólnotowego; — dokumentacja dotycząca tego produktu nie została zaktualizowana zgodnie z dyrektywą 65/65 (obecnie dyrektywa 2001/83) po przystąpieniu tego państwa członkowskiego do [EOG] i do Wspólnoty Europejskiej; i — następnie udzielono pozwolenia w rozumieniu art. 6 dyrektywy 2001/83 dla produktu zawierającego tę samą substancję czynną i został on wprowadzony do obrotu we Wspólnocie Europejskiej; czy taki produkt leczniczy może zostać uznany za »referencyjny produkt leczniczy, który jest lub był dopuszczony do obrotu na mocy [w rozumieniu] art. 6 […] w państwie członkowskim« w rozumieniu art. 10 ust. 1 dyrektywy 2001/83, a jeśli tak, to które z powyższych warunków są decydujące w tym względzie? 2) W przypadku gdy właściwy organ referencyjnego państwa członkowskiego niesłusznie oddala wniosek o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu złożony na podstawie art. 10 ust. 1 dyrektywy 2001/83 w ramach procedury zdecentralizowanej określonej w tej dyrektywie, na tej podstawie, że produkt leczniczy, o którym mowa w pytaniu 1 powyżej, nie jest »referencyjnym produktem leczniczym« w rozumieniu [wskazanego] art. 10 ust. 1, jakie są wytyczne [Trybunału], o ile są, co do tego, jakie okoliczności sąd krajowy powinien wziąć pod uwagę przy rozstrzyganiu, czy naruszenie prawa wspólnotowego jest wystarczająco istotne w rozumieniu wyroku [z dnia 5 marca 1996 r.] w sprawach połączonych [C-46/93 i C-48/93] Brasserie du Pêcheur i Factortame [Rec. s. I-1029]?”.
28

Trybunał orzekł już, że w przypadkach, które ze względu na wielkość udziałów w spółkach nie są objęte dyrektywą 90/435, do państw członkowskich należy określenie, czy i w jakim zakresie unikać będą podwójnego opodatkowania wypłaconych zysków w znaczeniu ekonomicznym, a także wprowadzenie w tym celu, jednostronnie lub w drodze umowy zawartej z innymi państwami członkowskimi, rozwiązań służących zapobieganiu tego rodzaju podwójnemu opodatkowaniu lub zmniejszaniu go. Jednakże nie oznacza to, że mogą one stosować przepisy sprzeczne ze swobodami przepływu gwarantowanymi w traktacie WE (zob. ww. wyroki: w sprawie Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, pkt 54; w sprawie Amurta, pkt 24).
—

okoliczność, że zgłaszający wiedział lub powinien wiedzieć, iż osoba trzecia używa w co najmniej jednym państwie członkowskim oznaczenia identycznego lub podobnego dla towaru identycznego lub do złudzenia podobnego do oznaczenia zgłoszonego do rejestracji;
2

Artykuł 3 dyrektywy 2001/23 stanowi: „1. Prawa i obowiązki zbywającego wynikające z umowy o pracę lub stosunku pracy istniejącego w momencie przejęcia, przechodzą, w wyniku tego przejęcia, na przejmującego. Państwa członkowskie mogą ustalić, że po dacie przejęcia zbywający i przejmujący są wspólnie odpowiedzialni za zobowiązania, które powstały przed dniem przejęcia, wynikające z umowy o pracę lub o stosunku pracy istniejących w chwili przejęcia. 2. Państwa członkowskie mogą przyjąć odpowiednie środki, aby zapewnić, że zbywający powiadomi przejmującego o wszystkich prawach i obowiązkach, które przeniesione zostaną na przejmującego na podstawie niniejszego artykułu, o ile te prawa i obowiązki były znane lub powinny być znane zbywającemu w chwili przejęcia. […] 3. Po dokonaniu przejęcia przejmujący w dalszym ciągu przestrzega zasad i warunków ustanowionych we wszystkich układach zbiorowych, na takich samych zasadach, jakie stosowane były w ramach tych układów, w stosunku do zbywającego, do momentu rozwiązania lub wygaśnięcia układów zbiorowych lub do czasu wejścia w życie lub zastosowania innych układów zbiorowych. Państwa członkowskie mogą ograniczyć okres przestrzegania tych zasad i warunków z zastrzeżeniem, że nie będzie on trwał krócej niż jeden rok. a) O ile państwa członkowskie nie ustalą inaczej, ust. 1 i 3 nie stosuje się w odniesieniu do praw pracowników do świadczeń związanych z wiekiem, inwalidztwem lub dla pozostających przy życiu członków rodziny w ramach istniejącego w zakładzie, poza systemem obowiązkowych zabezpieczeń społecznych w państwach członkowskich, uzupełniającego zakładowego lub międzyzakładowego systemu emerytalnego. b) Nawet wtedy, gdy państwa członkowskie nie przewidują, iż zgodnie z lit. a) powyżej, ust. 1 i 3 obowiązują w stosunku do takich praw, przyjmują one środki konieczne do ochrony interesów pracowników i osób, które nie są już zatrudnione w zakładzie zbywającego w momencie przejęcia, w odniesieniu do praw przyznających im natychmiast lub w przyszłości uprawnienia do świadczeń związanych z wiekiem, w tym do świadczeń dla pozostających przy życiu członków rodziny, w ramach uzupełniającego programu, określonego w [lit.] a)”.
48

Ostatni z wymogów bowiem pozostaje bez związku z warunkami nałożonymi na wszystkie spółki, aby mogły mieć one prawo do tego zwolnienia, to znaczy, aby miały one określoną formę prawną, aby podlegały podatkowi od zysków oraz aby były końcowym uprawnionym do wypłacanej dywidendy. Niderlandzka administracja podatkowa powinna bowiem być w stanie sprawdzić spełnienie tych warunków.