ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1395 z dnia 18 sierpnia 2016 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i wyprodukowanych przez Buckinghan Shoe Mfg Co., Ltd., Buildyet Shoes Mfg., DongGuan Elegant Top Shoes Co. Ltd, Dongguan Stella Footwear Co Ltd, Dongguan Taiway Sports Goods Limited, Foshan City Nanhai Qun Rui Footwear Co., Jianle Footwear Industrial, Sihui Kingo Rubber Shoes Factory, Synfort Shoes Co. Ltd., Taicang Kotoni Shoes Co. Ltd., Wei Hao Shoe Co. Ltd., Wei Hua Shoe Co. Ltd., Win Profile Industries Ltd oraz w sprawie wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. L 225, s. 52);
—

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez EUIPO w celu zmiany decyzji co do istoty i unieważnienia prawa do unijnego znaku towarowego nr 011674132 w odniesieniu do wszystkich objętych nim usług;
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przewodnika dotyczącego postępowania w sprawie oceny, naruszenia prawa do obrony i naruszenia obowiązku staranności, które to naruszenia zdaniem skarżącej zostały popełnione przez stronę pozwaną przy przyjmowaniu sprawozdania z oceny za rok 2015 (zwanego dalej „spornym sprawozdaniem z oceny”). Strona skarżąca podnosi w szczególności następujące zarzuty: — brak dialogu i naruszenie prawa do obrony; — w spornym sprawozdaniu nie wskazano środków poprawy ani nie określono celów w sposób wymagany przez przewodnik dotyczący postępowania w sprawie oceny, co stanowi naruszenie obowiązku staranności; — brak interwencji odpowiedzialnej osoby trzeciej.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący błędnych ustaleń faktycznych i naruszenia prawa oraz nieodpowiedniego uzasadnienia zaskarżonej decyzji odnośnie stwierdzenia, że decyzje podatkowe mogą być nową pomocą. Na poparcie tego zarzutu, strona skarżąca podnosi: po pierwsze, nie stwierdzając od samego początku, że gdyby praktyki wydawania decyzji podatkowych lub indywidulnych decyzji podatkowych stanowiły pomoc państwa, to byłyby one istniejąca pomocą, Komisja naruszyła prawo; po drugie stwierdzając, że sekcja 42 Income Tax Act of 2010 (ustawy z 2010 r. o podatku dochodowym) jest podstawą prawną dla decyzji podatkowych Komisja popełniła błąd w zakresie ustaleń faktycznych; i po trzecie, że decyzja zawiera braki w uzasadnieniu w zakresie, w jakim stwierdza się w niej, że praktyka wydawania decyzji podatkowych stanowi nową pomoc, co jest sprzeczne z twierdzeniem, że praktyka wydawana decyzji jest równoznaczna z „faktycznym systemem pomocy”.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 22/41

Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2016 r. – N & C Franchise/EUIPO – Eschenbach Optik (ojo sunglasses)

(Sprawa T-792/16)

(2017/C 022/56)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: N & C Franchise Ltd (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: adwokaci C. Chrysanthis, P.-V. Chardalia i A. Vasilogamvrou)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Eschenbach Optik GmbH (Norymberga. Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „ojo sunglasses” – unijny znak towarowy nr 13 224 761

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 września 2016 r. w sprawie R 32/2016-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty
2.

Zarzut drugi dotyczący – w odniesieniu do zastosowania formuły obowiązującej w stosunku do działań reprezentacji personelu, pozwalających na oddelegowanie ze służby – niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim nie zneutralizowała nieobecności wskutek choroby, a zatem narusza decyzję z dnia 18 grudnia 2008 r., zasadę niedyskryminacji, art. 12 i 21 Karty praw podstawowych UE oraz art. 51 warunków zatrudnienia. Na zasadzie pomocniczości, gdyby należało uznać, że decyzja z dnia 18 grudnia 2008 r. nie pozwala na zneutralizowanie nieobecności wskutek choroby, skarżący podnosi zarzut niezgodności z prawem decyzji z dnia 18 grudnia 2008 r. w tym względzie. Skarżący uważa, że EBC powinien był zneutralizować jego nieobecność wskutek choroby, tak jak to wynika ze zwolnienia z pracy w styczniu i lutym 2015 r., gdy obliczono jego świadczenie ASBR w odniesieniu do jego działalności jako członka komitetu pracowniczego przy użyciu formuły z decyzji z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie formuły ASBR dla pracowników w związku z ich działalnością w komitecie pracowniczym. W przypadku, gdyby decyzja z dnia 18 grudnia 2008 r. nie pozwalała na taką możliwość, skarżący kwestionuje w niniejszej skardze, na zasadzie pomocniczości, zgodność z prawem tej decyzji w tym zakresie, że członkowie komitetu pracowniczego, których zwolnienie ze świadczenia pracy musiało zostać rozdystrybuowane z powodu nieobecności spowodowanej stanem zdrowia są w niekorzystnej sytuacji w porównaniu ze swoimi kolegami pracującymi w pełnym wymiarze czasu pracy, mimo podobnej wydajności lub wyników, i są w niekorzystnej sytuacji ze względu na ich zaangażowanie w komitet pracowniczy.
—

stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Single Resolution Boards SRB/ES/SRF/2016/06 w dniu 15 kwietnia 2016 r. [(„Decision of the Executive Session of the Board of 15 April 2016 on the 2016 ex-ante contributions to the Single Resolution Fund (SRB/ES/SRF/2016/06)”] oraz decyzji wydanej przez Single Resolution Boards SRB/ES/SRF/2016/13 w dniu 20 maja 2016 r. [„Decision of the Executive Session of the Board of 20 May 2016 on the adjustment of the 2016 ex-ante contributions to the Single Resolution Fund supplementing the Decision of the Executive Session of the Board of 15 April 2016 on the 2016 ex-ante contributions to the Single Resolution Fund (SRB/ES/SRF/2016/13)”] co najmniej w zakresie, w jakim decyzje te dotyczą skarżącej;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 22/37

Skarga wniesiona w dniu 28 września 2016 r. – Enrico Colombo i Giacomo Corinti/Komisja

(Sprawa T-690/16)

(2017/C 022/52)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Enrico Colombo SpA (Sesto Calende, Italia), Giacomo Corinti (Ispra, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci R. Colombo i G. Turri)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji o udzieleniu zamówienia, której istotne elementy i treść nie są znane, opublikowanej w komunikacie z dnia 20 lipca 2016 r. Ref. Ares (2016) 371182, którą Komisja Europejska, JRC – zarząd placówki w Isprze, udzieliła zleceniobiorcy zamówienia w postępowaniu przetargowym JRC/IPR/2016/C.4/0002/OC dotyczącym umowy ramowej na prace budowlane i konserwacyjne dotyczące wodociągów i rozdzielni systemu grzewczo-chłodniczego Wspólnego Centrum Badawczego;

— stwierdzenie nieważności komunikatu z dnia 20 lipca 2016 r. Ref. Ares (2016) 371182, którym Komisja Europejska JRC – zarząd placówki w Isprze powiadomiła o wyniku postępowania przetargowego;

— stwierdzenie nieważności protokołów przetargowych z dnia 13 maja 2016 r. i z dnia 28 czerwca 2016 r.;

— zasądzenie w pierwszej kolejności odszkodowania za poniesioną szkodę, w formie restytucji naturalnej, również poprzez stwierdzenie nieważności, uchylenie lub stwierdzenie bezskuteczności umowy, której treść i istotne elementy nie są znane, podpisanej w dniu 19 sierpnia 2016 r. między ka a zleceniobiorcą;

— posiłkowo zasądzenie jako odszkodowania w formie równowartości kwoty 500 000 EUR lub w innej wysokości, mniejszej lub większej, którą Sąd uzna za słuszną, wraz z odsetkami i indeksacją należnej kwoty.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzuty naruszenia art. 105 i 107 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1), naruszenie lex specialis w odniesieniu do wspomnianego przetargu, naruszenie zasady równych szans i prawidłowego postępowania, a także dopuszczenie się w niniejszej sprawie nadużycia władzy.

Skarżąca twierdzi, że oferta złożona przez zleceniobiorcę powinna była zostać wykluczona z powodu niespełniania warunków zdolności prawnej i technicznej wymaganych przez lex specialis.
—

„Kabli elektrycznych; Powłok [osłon] kabli elektrycznych; Osłon kabli [przewodów]; Przedłużaczy elektrycznych; Elektrycznych emaliowanych przewodów; Lokalizatorów przewodów; Kabli elektrycznych pośrednich; Izolowanych przewodów elektrycznych; Drutów oporowych; Drutów termoparowych; Kabli metalowych [elektrycznych]; Złącz do kabli; Kabli pomiarowych; Kabli połączeniowych; Kanałów do kabli elektrycznych; Złączy kablowych do kabli elektrycznych; Przewodów montażowych [elektrycznych]; Rurek izolacyjnych na kable elektryczne; Kanałów do elektrycznych kabli; Puszek do kabli elektrycznych; Złączek kablowych do kabli elektrycznych; Złączek do przewodów [elektryczność]; Przewodów elektrycznych termoodpornych; Bloków połączeniowych [kable elektryczne]; Kasków do użytku przy uprawianiu sportów; Etykietek do oznaczania kabli elektrycznych; Złączy do kabli elektrycznych; Oznaczników przewodów elektrycznych; Elektrycznych kabli z izolacją mineralną; Końcówek wtykowych do przewodów elektrycznych; Elastycznych powłok (osłon) do kabli elektrycznych; Materiałów na przewody instalacji elektrycznych [kable]; Tulei łączących do kabli elektrycznych; Skrzynek przyłączowych do przewodów elektrycznych; Obudów [puszek] do złączy kablowych; Aparatur, urządzeń i kabli do zastosowania w elektryce; Zasilaczy sieciowych; Adapterów do wtyczek; Elektrycznych złączy dopasowujących; Złączy pośrednich do podłączania telefonów do aparatów słuchowych; Przejściówek [adapterów] podróżnych do wtyczek elektrycznych” z klasy 9 oraz „Plecaków; Małych plecaków; Toreb alpinistycznych” z klasy 18;
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 47 i 43 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej odnoszących się do dostępu do sądów i do rzecznika praw obywatelskich.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia traktatów lub normy prawnej mającej zastosowanie w ich wykonaniu. Skarżąca podnosi, że pozwana w sposób niezgodny z prawem interpretuje i stosuje decyzję C(2014) 4443 final w sprawie M.7018 wraz ze złożonymi zobowiązaniami przez to, że ogranicza w tej sprawie tzw. „non MNO remedy”, którym Telefónica zobowiązała się do udzielenia podmiotom trzecim dostępu do usług 4G na hurtowym rynku telefonii komórkowej, do podmiotów trzecich posiadających model gospodarczy dostawcy usług i nie nakazuje, by Telefónica udzieliła podmiotom trzecim zgodnie z „non MNO remedy” dostępu do usług 4G w ramach modelu gospodarczego MVNO.
—

Te same fakty, jak te, które przedstawiono w odniesieniu do zarzutu pierwszego są również podnoszone w odniesieniu do zarzutu drugiego. Naruszenie przez Komisję art. 55 i 60 ust. 4 rozporządzenia nr 1907/2006, jak opisano powyżej, oznacza tym samym, że w zaskarżonej decyzji Komisja dokonała oczywiście błędnej oceny i niewłaściwego zastosowania prawa.
—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) z dnia 13 września 2016 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Wietnamu i wyprodukowanych przez Best Royal Co. Ltd, Lac Cuong Footwear Co., Ltd, Lac Ty Co., Ltd, Saoviet Joint Stock Company (Megastar Joint Stock Company), VMC Royal Co Ltd, Freetrend Industrial Ltd. oraz jej spółkę powiązaną Freetrend Industrial A (Vietnam) Co, Ltd., Fulgent Sun Footwear Co., Ltd, General Shoes Ltd, Golden Star Co, Ltd, Golden Top Company Co., Ltd, Kingmaker Footwear Co. Ltd., Tripos Enterprise Inc., Vietnam Shoe Majesty Co., Ltd, oraz w sprawie wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. L 245, s. 16);
2.

Zarzut drugi dotyczący oczywistego przekroczenia przez Komisję przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych, gdy instytucja ta zaakceptowała zobowiązania mogące stanowić odpowiedź na obawy dotyczące naruszenia zasad konkurencji, o których nie wspomniała ona we wstępnej ocenie. Zarzut ten dzieli się na dwie części. — Część pierwsza, zgodnie z którą zaskarżona decyzja ma zastosowanie do zobowiązań obejmujących wszystkie umowy zawarte z nadawcami telewizyjnymi z EOG, natomiast wstępna ocena obejmowała jedynie umowy dotyczące praw wyłącznych w Zjednoczonym Królestwie i w Irlandii. — Część druga, zgodnie z którą sposób, w jaki zobowiązania zostały sformułowane, prowadzi do wyłączenia ich stosowania do Zjednoczonego Królestwa po wystąpieniu tego państwa z Unii Europejskiej, mimo, iż zobowiązania te nadal będą miały zastosowanie na innych rynkach, których nie dotyczy pismo w sprawie przedstawienia zarzutów i które nie zostały zbadane przez Komisję.
4.

Zarzut czwarty. Istnieje wymóg, aby dana osoba musiała być zarejestrowana w szwedzkim Försäkringskassan po to, by składki uiszczane przez szwedzkiego pracodawcę mogły być pobierane w odniesieniu do polskich pracowników pracujących na własny rachunek. Skatteverket nie przeprowadził żadnego badania celem sprawdzenia, czy tak było. Okoliczność, że zgodnie z powyższym, składki na ubezpieczenie społeczne są odliczane bez konieczności ich zdeponowania w odniesieniu do konkretnej osoby, jak to ma miejsce w wielu państwach członkowskich, należy uznać za sprzeczną z prawem Unii.
—

Komisja na żadnym etapie dochodzenia nie wyjaśniła w jasny sposób swojego stanowiska w zakresie pomocy państwa, a decyzja zawiera ustalenia co do okoliczności faktycznych, co do których Irlandia nigdy nie miała okazji ustosunkować się. Komisja naruszyła obowiązek dobrej administracji, nie działając w sposób bezstronny ani zgodnie z ciążącym na niej obowiązkiem staranności.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad przejrzystości i równego traktowania oferentów zarówno w chwili opracowania specyfikacji warunków zamówienia jak i w chwili oceny ofert przez Komisję. Strona skarżąca zarzuca w szczególności pozwanej: — po pierwsze, użycie przy sporządzaniu specyfikacji warunków zamówienia technicznej charakterystyki i zdjęć produktów oferowanych przez jednego z oferentów we wcześniejszym przetargu, którego przedmiot był podobny, a który unieważniła z nieuzasadnionych przyczyn, co stworzyło nieuzasadnione przeszkody w otwarciu procedur na konkurencję; — po drugie, naruszenie podstawowej zasady równości oferentów poprzez stawianie bardzo rygorystycznych i nieuzasadnionych z technicznego punktu widzenia wymagań technicznych, które w oczywisty sposób miały pasować do produktów jednego określonego wykonawcy; — po trzecie, brak obiektywnej i niezależnej oceny oferty złożonej przez nią w spornym przetargu i jej bezzasadne odrzucenie, mimo że jej produkty spełniały wszystkie minimalne wymagania charakterystyki technicznej produktów objętych specyfikacją warunków zamówienia i spełniały tym samym w równoważny sposób stawiane wymogi.
—

zmianę zaskarżonej decyzji poprzez unieważnienie prawa do spornego znaku towarowego w zakresie wszystkich usług i towarów, w odniesieniu do których nie stwierdzono nieważności w zaskarżonej decyzji, z wyjątkiem pakowania i składowania towarów (klasa 39); organizowania podróży (klasa 39); urządzeń do gaszenia ognia (klasa 9);
—

Strona skarżąca podnosi w tym zakresie, że w celu określenia jej wielkości należy jedynie uwzględnić jej dane i dane jej przedsiębiorstw partnerskich. Strona skarżąca nie jest częścią grupy przedsiębiorstw. Przewodnik użytkownika w odniesieniu do definicji MŚP, opublikowany przez Komisję Europejską, potwierdza tę interpretację. Ponadto zarówno art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1), jak również motyw 9 i art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 340/2008 z dnia 16 kwietnia 2008 r. w sprawie opłat i należności wnoszonych na rzecz Europejskiej Agencji Chemikaliów na mocy rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (Dz.U. 2008, L 107, s. 6) odsyłają do zalecenia 2003/361/WE w celu określenia MŚP.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 46/24

Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2016 r. – HJ/EMA

(Sprawa T-881/16)

(2017/C 046/27)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: HJ (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: L. Levi i A. Blot, adwokaci)

Strona pozwana: Europejska Agencja Leków

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącej symbolicznej kwoty 1 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

— nakazanie stronie pozwanej wycofania memorandum z dnia 22 lipca 2015 r., a w konsekwencji odpowiedzi skarżącej z dnia 23 lipca 2015 r., z jej akt osobowych;

— o ile to konieczne, stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę (OUZU) z dnia 21 marca 2016 r. oddalającej wniosek o odszkodowanie złożony przez skarżącą w dniu 26 listopada 2015 r. oraz stwierdzenie nieważności decyzji OUZU z dnia 19 października 2016 r. oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 20 czerwca 2016 r. na wspomnianą decyzję;

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący tego, że przesłanki powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej, a mianowicie bezprawność zarzucanego postępowania, rzeczywiste wystąpienie szkody i istnienie związku przyczynowego między zachowaniem a podnoszoną szkodą, zostały spełnione w niniejszej sprawie. Według skarżącej, dokumenty z jej akt osobowych, które zostały podane do wiadomości publicznej i do których mógł mieć dostęp każdy członek personelu Europejskiej Agencji Leków podczas pewnego okresu, nie były przetwarzane rzetelnie i w dopuszczalny sposób, lecz do celów innych niż te, dla których były gromadzone a strona skarżąca nie zezwoliła wyraźnie na te zmianę celów. Rozpowszechnianie tych wrażliwych danych w konsekwencji podważyło wiarygodność strony skarżącej, powodując u niej realną i pewną krzywdy. W ocenie strony skarżącej, omawianą krzywdę należy przypisać w całości zawinionemu działaniu Agencji.
—

Artykuł 82 WZIP stanowi, że członek personelu kontraktowego zatrudniany jest w grupie funkcyjnej IV, jeżeli jego poziom wykształcenia odpowiada ukończonym studiom uniwersyteckim trwającym co najmniej trzy lata i jest potwierdzony dyplomem lub jeżeli posiada wykształcenie zawodowe na równoważnym poziomie. Skarżący ukończył pięć lat studiów, co potwierdzają dwa dyplomy, a w dodatku w odniesieniu do drugiej zaproponowanej mu umowy ma doświadczenie zawodowe w Parlamencie Europejskim w zakresie obowiązków równoważnych do tych, które ostatecznie wykonywał.
3.

Zarzut trzeci dotyczący błędnej interpretacji przesłanek kwalifikujących infrastrukturę gazową do wyłączenia z art. 36 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 17 Dyrektywy 2009/73/WE. — Zgodnie z art. 36 ust. 1 Dyrektywy 2009/73/WE wyłączenie może być przyznane jedynie w stosunku do połączenia wzajemnego, instalacji LNG oraz instalacji magazynowej. „Połączeniem wzajemnym” jest natomiast linia przesyłowa przekraczająca granicę między państwami członkowskimi wyłącznie w celu połączenia krajowych systemów przesyłowych tych państw członkowskich. — Gazociąg OPAL nie stanowi „połączenia wzajemnego”, ponieważ łączący się z nim gazociąg Gazela biegnący przez terytorium Czech stanowi gazociąg tranzytowy, transportujący gaz odbierany z OPAL z powrotem do Niemiec.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia reguł mających na celu przyznanie uprawnień jednostkom, w tym między innymi naruszenia zasad ochrony danych osobowych wskazanych w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w związku z art. 4 ust. 4 tego rozporządzenia i z przepisami wykonawczymi do rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, naruszenia art. 8 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC), naruszenia zasad ochrony danych osobowych wskazanych w szeregu przepisów rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i w przepisach wykonawczych do tego rozporządzenia, a także naruszenia obowiązku staranności.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący uchybień wpływających na formalną legalność zaskarżonych aktów. Zarzut ten dzieli się na trzy części. — Część pierwsza, zgodnie z którą kompetencja w zakresie decyzji finansowych, które dotyczą partii politycznych i tym samym posłów, należy do Prezydium Parlamentu Europejskiego, a nie do sekretarza generalnego lub do kwestorów. — Część druga, zgodnie z którą Prezydium Parlamentu Europejskiego nie może zmieniać charakteru i zakresu swoich kompetencji. Sekretarz generalny nie dysponuje bowiem należytym upoważnieniem udzielonym przez przewodniczącego Prezydium Parlamentu Europejskiego, na którego podstawie mógłby on przyjąć i doręczyć decyzję z dnia 29 stycznia 2016 r., w której chodzi o kwestie finansowe dotyczące posła. Kwestorzy nie mogą również posiadać kompetencji do przyjęcia decyzji z dnia 4 października 2016 r., kiedy mają rozstrzygać w przedmiocie „decyzji” przyjętej przez równie niekompetentny organ administracyjny, a mianowicie sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego. — Część trzecia dotycząca braku uzasadnienia decyzji kwestorów Parlamentu Europejskiego.
2.

Zarzut drugi, w którym skarżąca podnosi, że Komisja błędnie zastosowała art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 stwierdzając, że udzielenie dostępu do żądanych dokumentów poważnie naruszyłoby ochronę postępowań sądowych toczących się w sprawach T-192/16, T-193/16 i T-257/16 oraz że udzielenie dostępu do wspomnianych dokumentów naruszyłoby interes Komisji polegający zwracaniu się o poradę prawną i uzyskaniu w odpowiedzi prawdziwych, obiektywnych i wyczerpujących opinii. W ramach zarzutu drugiego skarżąca podnosi również, że Komisja nie uznała, że udzielenia dostępu do żądanych dokumentów wymaga ochrona nadrzędnego interesu publicznego oraz że z tego względu dokumenty te powinny były zostać ujawnione.