ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 16 września 2009 r. — JanSport Apparel przeciwko OHIM (BUILT TO RESIST)

(sprawa T-80/07)

„Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BUILT TO RESIST — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]”

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c)) (por. pkt 24–29, 41–47)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 stycznia 2007 r. (sprawa R 1090/2006-2) dotyczącą rejestracji słownego znaku towarowego BUILT TO RESIST jako wspólnotowego znaku towarowego.

Informacje dotyczące sprawy

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: JanSport Apparel Corp. Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Krajowy słowny znak towarowy BUILT TO RESIST dla towarów i usług należących do klas 16, 18 i 25 — zgłoszenie nr 2937522 Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) JanSport Apparel Corp. zostaje obciążona kosztami postępowania.

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 16 września 2009 r. — JanSport Apparel przeciwko OHIM (BUILT TO RESIST)

(sprawa T-80/07)

„Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BUILT TO RESIST — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]”

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c)) (por. pkt 24–29, 41–47)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 stycznia 2007 r. (sprawa R 1090/2006-2) dotyczącą rejestracji słownego znaku towarowego BUILT TO RESIST jako wspólnotowego znaku towarowego.

Informacje dotyczące sprawy

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: JanSport Apparel Corp. Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Krajowy słowny znak towarowy BUILT TO RESIST dla towarów i usług należących do klas 16, 18 i 25 — zgłoszenie nr 2937522 Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
W sytuacji gdy wniesiono o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego lub o udzielenie ochrony wynikającej z rejestracji międzynarodowej we Wspólnocie Europejskiej dla wszystkich towarów należących do danej kategorii, bez rozróżnienia między tymi towarami, okoliczność, że rozpatrywany znak towarowy jest pozbawiony charakteru odróżniającego jedynie w odniesieniu do niektórych towarów należących do tej kategorii, nie stoi na przeszkodzie uznaniu braku charakteru odróżniającego rozpatrywanego znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich towarów należących do tej kategorii.

Pozbawione jest charakteru odróżniającego, w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oznaczenie słowne TAME IT, o którego rejestrację wniesiono dla „olejków eterycznych, kosmetyków i płynów do pielęgnacji włosów” należących do klasy 3 w rozumieniu porozumienia nicejskiego.

W odniesieniu do płynów do pielęgnacji włosów, kosmetyków do pielęgnacji włosów i olejków eterycznych, które mogą być używane do włosów, zgłoszony znak towarowy będzie postrzegany przez przeciętnego anglojęzycznego konsumenta jako wyrażający nakaz lub zaproszenie do używania tych produktów celem nadania miękkości włosom, ich ujarzmienia czy ułożenia. Zawartość semantyczna omawianego znaku towarowego wskazuje zatem właściwemu konsumentowi pozytywną cechę tych towarów, związaną z ich wartością rynkową, ponieważ przy ich używaniu efekt nadawania włosom miękkości lub ich ujarzmienia jest istotny dla konsumenta.

W konsekwencji znak towarowy TAME IT w odniesieniu do płynów do pielęgnacji włosów, kosmetyków do pielęgnacji włosów i olejków eterycznych, które mogą być używane do włosów, oraz w zakresie, w jakim zachęca konsumenta do używania tych towarów lub informuje go o skutkach, z jakimi można się liczyć przy ich używaniu, będzie postrzegany w sposób natychmiastowy przez właściwy krąg odbiorców raczej jako wypowiedź reklamowa niż jako wskazanie pochodzenia handlowego tych towarów.

(por. pkt 25, 28)
Pozbawione jest charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oznaczenie graficzne przedstawiające rękę trzymającą prostokątną figurę mającą wygląd karty i trzech trójkątów skierowanych w tę samą stronę, o którego rejestrację wniesiono dla towarów i usług należących do klas 9, 35, 38 i 42 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, ponieważ oznaczenie to będzie postrzegane przez właściwy krąg odbiorców jako wskazówka użytkowa, mająca na celu wskazanie elementu procedury służącej do skorzystania z karty z myślą o dokonaniu transakcji, a nie jako wskazówka pochodzenia handlowego rozpatrywanych towarów i usług. Przeciętny konsument styka się bowiem codziennie z tym rodzajem wskazówek użytkowych w różnych miejscach, takich jak banki, supermarkety, dworce, lotniska, parkingi czy kabiny telefoniczne.

Kontekst, w który się wpisuje figura prostokątna w jasnym kolorze — czyli trzymająca ją stylizowana ręka i trzy skierowane trójkąty oraz rozpatrywane towary i usługi — nie pozwala na jakąkolwiek wątpliwość co do sposobu postrzegania tego oznaczenia przez właściwy krąg odbiorców. Podobnie kompozycja trzech trójkątów w ciemnym kolorze ze względu na swoje włączenie do rozpatrywanego oznaczenia nie ma charakteru odróżniającego, ponieważ jest postrzegana przez właściwy krąg odbiorców jako przedstawienie strzałek kierunkowych mające funkcję użytkową, czyli funkcję wskazania miejsca, do którego należy włożyć kartę magnetyczną w automacie. Zatem wspomniane trójkąty nie są odróżniające w odniesieniu do żadnej z klas rozpatrywanych towarów i usług.

Wniosek dotyczący braku charakteru odróżniającego ma zastosowanie do wszystkich rozpatrywanych towarów i usług, które są związane z używaniem elektronicznych kart płatniczych i realizacją transakcji z wykorzystaniem tych kart, takich jak płatności elektroniczne za pośrednictwem karty magnetycznej (klasa 9), administracyjnym zarządzaniem automatycznymi dystrybutorami (klasa 35), elektronicznymi systemami płatniczymi w sieciach informatycznych (klasa 42), wprowadzeniem płatniczych kart magnetycznych do obrotu i transakcjami dokonywanymi z wykorzystaniem tych kart (klasa 36), a także do przekazów telekomunikacyjnych i transmisji informacji elektronicznych funkcjonujących jako rodzaj wiadomości, dzięki którym można uzyskać te usługi za pośrednictwem karty magnetycznej (klasa 38).

W tym względzie, nie zostało wykazane, iż błędem jest uznanie, że z uwagi na rozpatrywane towary i usługi zgłoszony znak towarowy byłby postrzegany przez właściwy krąg odbiorców jako bezpośrednio i nieodzownie związany z realizacją płatności elektronicznych za pośrednictwem karty magnetycznej.

(por. pkt 37–41)
Sprawa T-419/07

Okalux GmbH

przeciwko

Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy OKATECH — Częściowe uchylenie decyzji — Termin do wniesienia odwołania — Artykuły 57 i 77a rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 58 i 80 rozporządzenia (WE) nr 207/2009] — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasada pewności prawa — Prawo do bycia wysłuchanym”

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 1 lipca 2009 r. II ‐ 2479

Streszczenie wyroku

Wspólnotowy znak towarowy – Procedura – Wykreślenie wpisu w rejestrze lub uchylenie decyzji (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 77a) Postępowanie – Termin – Prekluzja – Możliwość powołania się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań – Warunek
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 19 listopada 2009 r. — Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM (350, 250 i 150)

(sprawy połączone od T-64/07 do T-66/07)

„Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenia słownych wspólnotowych znaków towarowych 350, 250 i 150 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]”

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c)) (por. pkt 25–31)

Przedmiot

Trzy skargi na decyzje Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 grudnia 2006 r. (sprawy R 1033/2006-4, R 1034/2006-4 i R 1035/2006-4) dotyczące rejestracji słownych znaków towarowych 350, 250 i 150 jako wspólnotowych znaków towarowych.

Informacje dotyczące sprawy

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowne znaki towarowe 350, 250 i 150 dla towarów z klasy 16 Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Sentencja

1) Skargi zostają oddalone.

2) Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 19 listopada 2009 r. — Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM (350, 250 i 150)

(sprawy połączone od T-64/07 do T-66/07)

„Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenia słownych wspólnotowych znaków towarowych 350, 250 i 150 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]”

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c)) (por. pkt 25–31)

Przedmiot

Trzy skargi na decyzje Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 grudnia 2006 r. (sprawy R 1033/2006-4, R 1034/2006-4 i R 1035/2006-4) dotyczące rejestracji słownych znaków towarowych 350, 250 i 150 jako wspólnotowych znaków towarowych.

Informacje dotyczące sprawy

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowne znaki towarowe 350, 250 i 150 dla towarów z klasy 16 Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Sentencja

1) Skargi zostają oddalone.
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 19 listopada 2009 r. — Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM (222, 333 i 555)

(sprawy połączone od T-200/07 do T-202/07)

„Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenia słownych wspólnotowych znaków towarowych 222, 333 i 555 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]”

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c)) (por. pkt 26–32)

Przedmiot

Trzy skargi na decyzje Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 marca 2007 r. (sprawy R 1276/2006-4, R 1277/2006-4 i R 1278/2006-4) dotyczące rejestracji słownych znaków towarowych 222, 333 i 555 jako wspólnotowych znaków towarowych.

Informacje dotyczące sprawy

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowne znaki towarowe 222, 333 i 555 dla towarów z klasy 16. Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Sentencja

1) Skargi zostają oddalone.

2) Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 19 listopada 2009 r. — Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM (222, 333 i 555)

(sprawy połączone od T-200/07 do T-202/07)

„Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenia słownych wspólnotowych znaków towarowych 222, 333 i 555 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]”

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c)) (por. pkt 26–32)

Przedmiot

Trzy skargi na decyzje Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 marca 2007 r. (sprawy R 1276/2006-4, R 1277/2006-4 i R 1278/2006-4) dotyczące rejestracji słownych znaków towarowych 222, 333 i 555 jako wspólnotowych znaków towarowych.

Informacje dotyczące sprawy

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowne znaki towarowe 222, 333 i 555 dla towarów z klasy 16. Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Sentencja

1) Skargi zostają oddalone.
Przy transpozycji bądź wprowadzaniu w życie dyrektywy w dziedzinie środowiska naturalnego, w przypadku gdy dyrektywa nie przewiduje formy ani środków do osiągnięcia danego rezultatu, swoboda działania państwa członkowskiego w odniesieniu do wyboru form i środków właściwych do osiągnięcia tego rezultatu jest co do zasady całkowita. W braku zasady wspólnotowej przewidującej w jasny i precyzyjny sposób formę oraz środki, które powinny być użyte przez państwo członkowskie, do Komisji należy, w ramach wykonywania jej kompetencji kontrolnych, w szczególności na mocy art. 211 WE i 226 WE, wykazanie w sposób wystarczający w świetle prawa, że instrumenty, których użyło państwo członkowskie z tego tytułu, są sprzeczne z prawem wspólnotowym.

Rygorystyczne stosowanie powyższych zasad ma pierwszorzędne znaczenie dla zapewnienia poszanowania zasady pomocniczości, ustanowionej w art. 5 akapit drugi WE, która to zasada wiąże instytucje wspólnotowe, gdy wypełniają one swe funkcje regulacyjne. Zgodnie z brzmieniem tej zasady Wspólnota podejmuje działania w dziedzinach, które nie należą do jej kompetencji wyłącznej, tylko wówczas i tylko w takim zakresie, w jakim cele proponowanych działań nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Wspólnoty. W związku z tym w dziedzinie takiej jak środowisko naturalne, regulowanej przez art. 174–176 WE, w której kompetencje Wspólnoty oraz państw członkowskich są dzielone, ciężar dowodu spoczywa na Komisji, to znaczy to do Komisji należy wykazanie, w jakim zakresie kompetencje państwa członkowskiego i w konsekwencji margines jego swobody są ograniczone.

(por. pkt 51, 52)
Uzasadnienie zarówno decyzji początkowej o zamrożeniu funduszy, jak i decyzji późniejszych, powinno dotyczyć nie tylko przesłanek prawnych stosowania rozporządzenia nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu, a w szczególności istnienia decyzji wydanej przez właściwe władze krajowe, ale również powodów szczególnych i konkretnych, na podstawie których Rada uznała w ramach swoich uprawnień dyskrecjonalnych w zakresie oceny, że osoba zainteresowana powinna być objęta zamrożeniem funduszy.

Ponadto z art. 1 ust. 6 wspólnego stanowiska 2001/931 w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu, do którego odsyła także art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001, wynika, że o ile późniejsze decyzje o zamrożeniu funduszy powinna poprzedzać kontrola sytuacji osoby zainteresowanej, to celem tej kontroli jest upewnienie się, że utrzymanie jej w spornym wykazie jest dalej uzasadnione, ewentualnie na podstawie nowych danych lub dowodów. Jednak, jeżeli powody późniejszej decyzji o zamrożeniu funduszy są co do zasady takie same jak powody przytoczone przy okazji wydania bezpośrednio wcześniejszej decyzji, zwykła deklaracja w tej sprawie wystarcza, w szczególności gdy osoba zainteresowana jest grupą lub podmiotem.

W tym zakresie szeroki zakres uznania przysługujący Radzie w odniesieniu do dowodów, które należy uwzględnić w celu wydania lub utrzymania środków zamrożenia funduszy, obejmuje ocenę zagrożenia, które może w dalszym ciągu stanowić osoba lub podmiot, która w przeszłości dokonywała aktów terrorystycznych, pomimo zawieszenia działalności terrorystycznej na krótszy lub dłuższy czas. W tych okolicznościach nie sposób wymagać od Rady, by bardziej szczegółowo wskazała, w jaki konkretnie sposób zamrożenie funduszy skarżącego mogłoby przyczynić się do walki z terroryzmem lub przedstawiła dowody na potwierdzenie, że skarżący mógłby wykorzystać swoje fundusze w celu popełniania lub ułatwiania aktów terrorystycznych w przyszłości.

(por. pkt 60–62, 65, 66)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Skarga o stwierdzenie nieważności

–

Zarzuty

–

Brak lub niewystarczający charakter uzasadnienia

–

Błąd w ocenie (art. 230 WE) (por. pkt 36

–

39, 48, 50

–

52, 66, 67, 70, 74, 77)

Subject of the case

Przedmiot

Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2006) 465 wersja ostateczna z dnia 23 lutego 2006 r. nakazującej zwrot kwoty zaliczki wraz z odsetkami za zwłokę wypłaconej z tytułu umowy zawartej w ramach programu Prince przewidującej pomoc finansową na działania zatytułowane „The EURO – Its genuine and essential impact on schoolchildren” (Eurogenesis), dotyczące przygotowań do wprowadzenia euro w środowisku szkolnym.

Sentencja

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) KEK Diavlos zostaje obciążona kosztami postępowania.
W celu określenia straty, którą można przypisać zawinionemu działaniu instytucji wspólnotowej, należy uwzględnić skutki uchybienia prowadzącego do powstania odpowiedzialności, a nie skutki aktu, w jaki się ono wpisuje, o ile instytucja mogła lub powinna była wydać akt o tym samym skutku, nie naruszając przepisu prawa. Analiza związku przyczynowego nie może opierać się na błędnej przesłance, zgodnie z którą w przypadku braku niezgodnego z prawem zachowania instytucja powstrzymała się od działania lub wydała akt przeciwny, co może także stanowić z jej strony zachowanie niezgodne z prawem, ale powinna polegać na porównaniu pomiędzy sytuacją wywołaną w odniesieniu do danej osoby trzeciej poprzez zawinione zachowanie a sytuacją wynikającą dla tej osoby trzeciej ze zgodnego z przepisem prawa zachowania instytucji.

Rozporządzenie nr 864/2004, zwłaszcza rozdział 10a, dotyczący pomocy dla producentów bawełny, który wprowadza ją w tytule IV rozporządzenia nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, wpisuje się – jak wynika wyraźnie z motywów tego rozporządzenia – w proces reformy wspólnej polityki rolnej rozpoczętej przez omawiane rozporządzenie nr 1782/2003, której celem jest zastąpienie polityki wspierania cen i produkcji na rzecz polityki wspierania dochodów rolnika i której jednym z elementów kluczowych jest oddzielenie bezpośredniego wsparcia dla producentów od produkcji i wprowadzenie systemu płatności jednolitych.

W ramach wniesionej przez przedsiębiorstwa zajmujące się odziarnianiem surowej bawełny, w następstwie wyroku Trybunału stwierdzającego nieważność omawianego rozdziału 10a, skargi o odszkodowanie, na podstawie art. 235 WE i art. 288 akapit drugi WE, za szkody poniesione w świetle twierdzeń skarżących wskutek przyjęcia i stosowania omawianych przepisów, do skarżących należy wykazanie, iż gdyby nie wydano orzeczenia o niezgodności z prawem sporne rozporządzenie nie zostałoby przyjęte lub miałoby nieuchronnie inną treść. W istocie to nie same sporne przepisy, ale brak wzięcia pod uwagę całości istotnych elementów i okoliczności przed przyjęciem tych przepisów, zwłaszcza poprzez przeprowadzenie badania na temat skutków reformy, został zakwestionowany w wyroku Trybunału z uwagi na naruszenie zasady proporcjonalności. W tych okolicznościach do skarżących należy zatem wykazanie, że Rada, przyjmując nowy system uwzględniający – poprzez przeprowadzenie badania na temat skutków reformy – nie tylko przepis prawa, ale również cele, które przyświecają reformie wspólnej polityki rolnej, skłoniłaby się nieuchronnie ku przyjęciu innego systemu i innej stawki pomocy rozdzielonej niż przewidziane przez sporne przepisy.

Nie istnieje bowiem związek przyczynowy pomiędzy każdorazowym spadkiem dochodów spowodowanym wyłącznie przez reformę a stwierdzeniem nieważności przez Trybunał, gdyż owo stwierdzenie nieważności nie kwestionuje decyzji dotyczącej przeprowadzenia takiej reformy.

(por. pkt 60, 61, 63)
Istnieje w odczuciu przeciętnego konsumenta niemieckiego prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w przypadku oznaczenia słownego LIFE BLOG, o którego rejestrację jako wspólnotowego znaku towarowego wniesiono dla towarów należących do klas 9, 38 i 41 w rozumieniu porozumienia nicejskiego oraz w przypadku słownego znaku towarowego LIFE zarejestrowanego wcześniej w Niemczech dla towarów należących do klas 1, 7–11, 16, 21, 28, 37, 38, 41 i 42.

Rozpatrywane towary i usługi są w części identyczne, a w części podobne. Ponadto całościowe wrażenie wywierane przez kolidujące ze sobą oznaczenia może wskazywać na występowanie między nimi podobieństwa wystarczającego do stworzenia prawdopodobieństwa wprowadzenia odbiorców w błąd. Co więcej, założywszy nawet, że właściwy krąg odbiorców, obejmujący również odbiorców wykazujących podwyższony poziom uwagi, mógłby rozróżnić sporne oznaczenia, to jednak mógłby on zostać skłoniony do uznania, że znaki towarowe oznaczone wyrazem „life” pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub ewentualnie z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo.

W takim przypadku brak jest możliwości potwierdzenia, że w zgłoszonym znaku towarowym wyraz „life” jest mniej wyrazisty niż wyraz „blog”. W omawianej sprawie różnica pomiędzy rozpatrywanymi oznaczeniami dotycząca ostatniego słowa w zgłoszonym znaku towarowym nie jest wystarczająca, ażeby zrekompensować podobieństwo stwierdzone między jednym z dwóch elementów zgłoszonego znaku towarowego i jedynego elementu tworzącego wcześniejszy znak towarowy.

Ponadto istnieją wprawdzie rzeczywiste różnice koncepcyjne pomiędzy oznaczeniami, jednak nie można uznać, że pozwalają one znieść wcześniej stwierdzone podobieństwa wizualne i fonetyczne.

Co więcej, nawet gdy mamy do czynienia z wcześniejszym znakiem towarowym o charakterze nieznacznie odróżniającym i ze zgłoszonym znakiem towarowym, który nie stanowi jego całkowitego powielenia, prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd może zaistnieć w szczególności z powodu podobieństwa danych oznaczeń i oznaczonych nimi towarów lub usług.

Z tego wynika, że rozpatrywane łącznie stopień podobieństwa spornych znaków towarowych i identyczność lub stopień podobieństwa towarów i usług nimi oznaczonych są wystarczająco wysokie, aby stwierdzić w przypadku rozpatrywanych oznaczeń prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd danego kręgu odbiorców.

(por. pkt 64–66, 70, 71)