Co się tyczy celu normy ustanowionej w art. 33 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 6/2002, należy stwierdzić, że niemożność powoływania się wobec osób trzecich na czynności prawne wskazane w art. 28, 29 i 32 tego rozporządzenia, które nie zostały wpisane do rejestru, ma na celu ochronę podmiotu, który dysponuje lub może dysponować prawami odnoszącymi się do wzoru wspólnotowego jako przedmiotu własności. Wynika z tego, że art. 33 ust. 2 zdanie pierwsze wspomnianego rozporządzenia nie stosuje się do sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której licencjobiorca zarzuca osobie trzeciej, że używając wzoru w sposób niezgodny z prawem, naruszyła uprawnienia wynikające z zarejestrowanego wzoru wspólnotowego.

Ponadto art. 28 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 byłby pozbawiony użyteczności, gdyby art. 33 ust. 2 tego rozporządzenia należało interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie powoływaniu się wobec wszystkich osób trzecich na wszystkie czynności prawne wskazane w art. 28, 29 i 32 wspomnianego rozporządzenia aż do chwili wpisu tych czynności do rejestru.

Należy także stwierdzić, że zgodnie z art. 32 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002 wpis licencji do rejestru jest dokonywany na wniosek jednej ze stron. Niemniej przepis ten, tak jak art. 29 tego rozporządzenia, nie zawiera uregulowania analogicznego do tego, jakie zawarto w art. 28 lit. b) wspomnianego rozporządzenia, zgodnie z którym „do czasu dokonania wpisu przeniesienia do rejestru następca prawny nie może powoływać się na prawa wynikające z rejestracji wzoru wspólnotowego”.

Wreszcie, należy wskazać, że w art. 32 ust. 3 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 6/2002 uprawnienie licencjobiorcy do wystąpienia z powództwem dotyczącym naruszenia prawa do wzoru wspólnotowego uzależniono wyłącznie od uzyskania zgody właściciela tego wzoru, bez uszczerbku dla postanowień umowy licencyjnej.

Następnie trzeba stwierdzić, że tytuł III rozporządzenia nr 6/2002, w którym ujęty jest art. 33, nosi nagłówek „Wzory wspólnotowe jako przedmioty własności”. W konsekwencji ogół przepisów ujętych w tym tytule zawiera reguły odnoszące się do wzorów wspólnotowych jako przedmiotów własności. Dotyczy to także art. 28, 29 i 32 tego rozporządzenia, odnoszących się do czynności, których wspólnym celem lub skutkiem jest ustanawianie lub przenoszenie prawa do wzoru.

Artykuł 33 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych należy interpretować w ten sposób, że licencjobiorca może dochodzić roszczeń wynikających z naruszenia prawa do zarejestrowanego wzoru wspólnotowego stanowiącego przedmiot licencji, choć licencja ta nie została wpisana do rejestru wzorów wspólnotowych.

Artykuł 32 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych należy interpretować w ten sposób, że licencjobiorca może w ramach wszczętego przez siebie zgodnie z tym przepisem postępowania dotyczącego naruszenia wzoru wspólnotowego domagać się naprawienia szkody, którą sam poniósł.

Ustępy 3 i 4 art. 32 rozporządzenia nr 6/2002 ustanawiające system środków prawnych dostępnych licencjobiorcy wzoru wspólnotowego względem podmiotu dopuszczającego się naruszenia prawa do niego należy odczytywać łącznie. Przepisy te zezwalają licencjobiorcy na działanie albo w drodze wniesienia powództwa – poprzez wszczęcie postępowania o naruszenie za zgodą właściciela wzoru lub w przypadku licencji wyłącznej po wezwaniu tego właściciela, jeżeli właściciel prawa ze wzoru wspólnotowego sam nie wytoczy we właściwym terminie powództwa w sprawie naruszenia – albo w drodze interwencji, poprzez przystąpienie do powództwa o naruszenie wniesionego przez właściciela prawa ze wzoru. Ta ostatnia droga jest jedyną dostępną możliwością dla niewyłącznego licencjobiorcy, który nie uzyskał zgody właściciela wzoru na samodzielne działanie.

Jeśli licencjobiorca może domagać się naprawienia szkody, którą sam poniósł, poprzez przystąpienie do powództwa o naruszenie wniesionego przez właściciela prawa ze wzoru wspólnotowego, nic nie stoi na przeszkodzie, by mógł on również uczynić to, gdy sam wytacza powództwo o naruszenie za zgodą właściciela wzoru wspólnotowego lub, jeśli jest wyłącznym licencjobiorcą, bez tej zgody w razie bezczynności tego właściciela po wezwaniu go do wytoczenia powództwa.

Systemowi ustanawiającemu środki prawnych dostępnych licencjobiorcy brakowałoby zresztą spójności, gdyby licencjobiorca mógł bronić własnych interesów jedynie poprzez przyłączenie się do powództwa wniesionego przez właściciela wzoru wspólnotowego, podczas gdy może on wystąpić z powództwem za zgodą tego właściciela bądź nawet bez tej zgody w przypadku licencji wyłącznej, aby bronić ich wspólnych interesów.

Ponadto możliwość domagania się przez licencjobiorcę w ramach powództwa przewidzianego w art. 32 ust. 3 rozporządzenia nr 6/2002 naprawienia szkody, którą sam poniósł, jest zgodna z celem wymienionym w motywie 29 tego rozporządzenia, polegającym na umożliwieniu skutecznego egzekwowania praw wynikających ze wzoru wspólnotowego na całym terytorium Unii, a także z zamysłem tego przepisu i art. 32 ust. 4 wspomnianego rozporządzenia, którym jest udostępnienie licencjobiorcy środków proceduralnych, tak aby mógł on występować przeciwko naruszeniom i bronić w ten sposób wspomnianych praw, które zostały mu przyznane. Zakazanie mu stosownego działania w ramach tego powództwa uczyniłoby go całkowicie zależnym – łącznie z przypadkiem licencji wyłącznej – od właściciela wzoru wspólnotowego w odniesieniu do uzyskania naprawienia szkody, którą sam poniósł, i miałoby w razie bezczynności właściciela niekorzystne skutki dla wykonywania tychże praw. Tym samym taki zakaz byłby sprzeczny zarówno z celem rozporządzenia nr 6/2002, jak i z zamysłem art. 32 ust. 3 i 4 tego rozporządzenia.

(por. pkt 28–32; pkt 2 sentencji)