Wykładni art. 45 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym, które uzależniają uzyskanie decyzji o umorzeniu zobowiązań od przesłanki miejsca zamieszkania w zainteresowanym państwie członkowskim.

Takie przepisy krajowe stanowią ograniczenie swobody przepływu pracowników, bowiem mogą zniechęcać niewypłacalnego pracownika, którego zadłużenie jest tak poważne, że jest praktycznie niemożliwe, aby w przewidywalnej przyszłości mógł on spłacić swoje zobowiązania, do skorzystania z przysługującego mu prawa do swobodnego przepływu. Zostanie on bowiem zniechęcony do opuszczenia swego państwa pochodzenia w celu podjęcia pracy w innym państwie członkowskim, jeżeli pozbawia go to możliwości uzyskania decyzji o umorzeniu zobowiązań w tym państwie pochodzenia.

Ograniczenie to nie może być uzasadnione. W istocie, w pierwszej kolejności wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu określonego w omawianym uregulowaniu, jakim jest ochrona dłużnika przed zagranicznymi wierzycielami, którzy nie są stronami krajowego postępowania w sprawie umorzenia zobowiązań. W tym względzie po pierwsze przesłanka miejsca zamieszkania nie wyklucza ryzyka, że wierzyciele dłużnika mieszkającego w danym państwie członkowskim będą domagać się spłacenia ich wierzytelności w innym państwie członkowskim, w którym taka decyzja o umorzeniu zobowiązań nie jest uznawana. Po drugie, nie może ono wykluczyć, że dłużnik mający miejsce zamieszkania w innym państwie może na mocy art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 44/2001 być pozwany przed sądy państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo taki warunek przewiduje, gdyż te ostatnie mogą uznać swą jurysdykcję w szczególności, jeżeli obowiązek umowny został lub powinien zostać wykonany w tym państwie członkowskim.

Tymczasem w odróżnieniu od dłużnika mającego miejsce zamieszkania w danym państwie członkowskim dłużnik, który nie ma tam miejsca zamieszkania jest pozbawiony możliwości skorzystania z ochrony, jaką zapewnia mu w tym państwie członkowskim decyzja o umorzeniu zobowiązań, taka jak omawiana decyzja, w ramach skarg sądowych wniesionych przeciwko niemu przez jego wierzycieli w tym państwie członkowskim.

W drugiej kolejności, omawiane uregulowanie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu jakim jest ustalenie w satysfakcjonujący sposób finansowej i osobistej sytuacji dłużnika, ponieważ ustanowiona przesłanka miejsca zamieszkania odnosząca się wyłącznie do dnia złożenia wniosku o wydanie decyzji o umorzeniu zobowiązań, nie jest przesłanką wiążącą się ze skutecznością kontroli dokonywanych przez właściwą władzę danego państwa członkowskiego. Ponadto co się tyczy dłużnika, wobec którego wszczęto postępowanie w przedmiocie zajęcia wynagrodzenia, prowadzone przez wspomnianą władzę, który jest „podatnikiem podlegającym nieograniczonemu” obowiązkowi podatkowemu w danym państwie członkowskim i którego pracodawca jest obywatelem tego państwa członkowskiego, jego sytuacja finansowa i osobista może być ustalona bez konieczności zamieszkiwania przez niego w owym państwie członkowskim. Podobnie właściwa władza danego państwa członkowskiego może zwrócić się do takiego dłużnika o stawienie się w tym państwie członkowskim lub w razie niemożności odbycia takiej podróży – o przekazanie mu wszystkich istotnych informacji dotyczących jego sytuacji osobistej i finansowej pod karą zawieszenia lub unieważnienia postępowania w sprawie umorzenia zobowiązań w przypadku nieuzasadnionej odmowy ze strony rzeczonego dłużnika.

(por. pkt 31, 32, 34, 40–44, 47–50, 54; sentencja)