ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
21

Ponadto jeśli założyć, że czwarta część tego zarzutu zostałaby uznana za uzasadnioną w wyroku, który będzie wydany co do istoty sprawy, to mogłoby to zakwestionować konkluzję sformułowaną przez Sąd w pkt 78 i 79 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którą nie zostały spełnione przesłanki niezbędne do zastosowania pkt II.5 ust. 3 lit. d) załącznika II, czego konsekwencją jest naruszenie przez Komisję umów o udzielenie dotacji poprzez zawieszenie płatności na tej podstawie, jak również konkluzję sformułowaną w pkt 88 i 93 zaskarżonego wyroku w oparciu o wskazane już pkt 78 i 79, zgodnie z którą kwoty płatności zawieszonych przez Komisję powinny zostać wypłacone ANKO wraz z odsetkami za zwłokę. Stwierdzone w odniesieniu do czwartej części zarzutu fumus boni iuris jest więc w tym przypadku istotne dla przychylenia się do zawieszenia wykonania żądanego przez Komisję.
45

W każdym wypadku, jak zaznacza Komisja, z orzecznictwa Trybunału wynika, że zniesienie bezprawnie przyznanej pomocy poprzez jej odzyskanie jest konsekwencją stwierdzenia jej bezprawnego charakteru, co oznacza, że odzyskanie takiej pomocy w celu przywrócenia wcześniejszej sytuacji nie może co do zasady zostać uznane za środek nieproporcjonalny do celów postanowień traktatów w dziedzinie pomocy państwa (wyrok Belgia/Komisja, C‑142/87, EU:C:1990:125, pkt 66 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponadto art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [108 TFUE] (Dz.U. L 83, s. 1) stanowi, że „[w] przypadku gdy podjęte zostały decyzje negatywne w sprawach pomocy przyznanej bezprawnie, Komisja podejmuje decyzję, że zainteresowane państwo członkowskie podejmie wszelkie konieczne środki w celu windykacji [odzyskania] pomocy od beneficjenta […]. Komisja nie wymaga windykacji [odzyskania] pomocy, jeżeli byłoby to sprzeczne z ogólną zasadą prawa [Unii]”.
17

Jako że chodzi tu o odstępstwo od zasady wypłaty odszkodowania na rzecz pasażerów, wspomniany art. 5 ust. 3 musi być interpretowany wąsko (wyrok Wallentin-Hermann, C‑549/07, EU:C:2008:771, pkt 20). Co więcej, ponieważ nie wszystkie nadzwyczajne okoliczności skutkują zwolnieniem z obowiązku wypłaty pasażerom odszkodowania, na przewoźniku lotniczym, który zamierza się na nie powołać, spoczywa ponadto obowiązek wykazania, że okoliczności tych w żadnym razie nie można by było uniknąć za pomocą dostosowanych do sytuacji środków, to jest środków, które w chwili wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności odpowiadają między innymi warunkom technicznie i ekonomicznie możliwym do przyjęcia przez danego przewoźnika lotniczego (wyrok Eglītis i Ratnieks, C‑294/10, EU:C:2011:303, pkt 25).
7

Do powyższej umowy dołączono pięć załączników dotyczących poszczególnych aspektów umowy i zawierających zdaniem sądu odsyłającego, postanowienia wyznaczające jako właściwe w przypadku sporu albo arbitrów, tak jak to wynika z załącznika 1 do umowy, albo sądy powszechne, tak jak to wynika z załączników 2 i 4 do rzeczonej umowy. W tym ostatnim przypadku zostało przewidziane, że strona powodowa będzie mogła dokonać wyboru w przypadku sporu pomiędzy sądami niemieckimi i węgierskimi.
15

W 2006 r. Mineralquelle Zurzach dokonała przywozu do Unii napoju o nazwie „Quelly Vita 10”. Jest to tzw. napój ACE (zawierający witaminy A, C i E) o następującym składzie: woda, cukier, koncentraty soków pomarańczowego, cytrynowego, winogronowego, ananasowego, mandarynkowego, nektarynkowego, marakujowego oraz miąższ moreli i gujaw, regulatory kwasowości, takie jak kwas cytrynowy, mieszanka witamin [witamina C, witamina B3, witamina E, kwas pantotenowy, beta-karoten (prowitamina A), witamina B6, witamina B1, kwas foliowy, biotyna, witamina B12], konserwanty (E 242 i E 202), stabilizatory (E 440 i E 410), środki aromatyzujące z ekstraktów aromatów, naturalnych środków aromatyzujących oraz sztucznych środków aromatyzujących. Zawartość soku owocowego w tym napoju wynosi ogółem 12%, zaś zawartość witamin w 100 ml zaspokaja 15% zalecanej dawki dobowej, a w odniesieniu do witaminy A – 30%.
10

W tym względzie Corte dei conti, sezione giurisdizionale per la Regione Puglia, wskazuje na orzecznictwo Corte costituzionale (trybunału konstytucyjnego). Trybunał ten, do którego wpłynęły dwa postanowienia Corte dei conti, sezione giurisdizionale per la Regione Puglia, oraz Corte dei conti, sezione giurisdizionale per la Regione Siciliana, orzekł w wyroku nr 74 z dnia 12 marca 2008 r., że podniesione pytania dotyczące konstytucjonalności jedynego artykułu ust. 774 ustawy nr 296/2006 nie były zasadne. Ponadto w wyroku nr 1 z dnia 5 stycznia 2011 r. dotyczącym ustawy nr 335/1995 Corte costituzionale orzekł, że zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań nie ma zastosowania do stosunków prawnych odnoszących się do emerytur publicznych i prywatnych. Ustawodawca, przyjmując ustawę nr 335/1995, zmierzał do harmonizacji systemów emerytalnych prywatnego i publicznego, która miała strukturalne skutki w odniesieniu do wydatków publicznych i równowagi budżetowej, w celu poszanowania zobowiązań wspólnotowych związanych z paktem stabilności gospodarczo-finansowej w związku z przyjęciem wspólnej waluty europejskiej.
14

Jednakże to orzecznictwo, oparte na zasadzie immunitetu wynikającego z rejestracji, a nie na zasadzie pierwszeństwa, nie odpowiada zdaniem Juzgado de lo Mercantil no 3 de Madrid orzecznictwu Trybunału, opartemu na zasadzie pierwszeństwa, jeśli chodzi o sytuacje, w których właściciel wspólnotowego znaku towarowego sprzeciwia się używaniu przez osobę trzecią późniejszego wspólnotowego znaku towarowego stanowiącego własność tej osoby trzeciej. W wyroku Fédération Cynologique Internationale (C‑561/11, EU:C:2013:91) Trybunał, udzielając odpowiedzi na pytanie prejudycjalne przedstawione przez Juzgado de lo Mercantil no 1 de Alicante y no 1 de Marca Comunitaria (sąd gospodarczy nr 1 w Alicante i nr 1 ds. wspólnotowych znaków towarowych), orzekł bowiem, że art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 należy interpretować w ten sposób, że prawo wyłączne właściciela wspólnotowego znaku towarowego do zakazania wszelkim osobom trzecim używania w obrocie handlowym oznaczeń identycznych z jego znakiem towarowym lub do niego podobnych obejmuje osobę trzecią będącą właścicielem późniejszego wspólnotowego znaku towarowego, bez konieczności uprzedniego unieważnienia prawa do tego ostatniego znaku towarowego.
11

Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 4 czerwca 2012 r. Gemesa wniosła skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji. Na poparcie swej skargi podniosła ona trzy zarzuty. Zarzut pierwszy dotyczył naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 ze względu na to, że Pierwsza Izba Odwoławcza OHIM dokonała błędnego przekwalifikowania spornego znaku towarowego, który jest kolorowym znakiem towarowym, na graficzny znak towarowy i uznała, że ten znak ma charakter odróżniający. Zarzut drugi dotyczył naruszenia art. 62 rozporządzenia nr 207/2009 oraz zasady ciągłości funkcjonalnej. Zarzut trzeci dotyczył naruszenia art. 52 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia ze względu na to, że Izba ta nie wzięła pod uwagę dowodu na to, że Enercon działała w złej wierze w momencie dokonywania zgłoszenia spornego znaku towarowego.
4

Z uwagi na wątpliwości, które powstały w kwestii właściwości Trybunału, zwrócił się on w dniu 9 lutego 2015 r. do Tribunal Català de Contractes del Sector Públic (katalońskiego sądu do spraw zamówień publicznych) o przedstawienie wyjaśnień. Ten ostatni sąd udzielił odpowiedzi na powyższy wniosek pismem z dnia 12 lutego 2015 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 17 lutego 2015 r.
6

Zgodnie z brzmieniem art. 16 ust. 3 dyrektywy 2003/87: „Państwa członkowskie zapewniają, by każdy operator lub operator statków powietrznych, który nie przekazuje wystarczających przydziałów do dnia 30 kwietnia każdego roku w celu objęcia [który do dnia 30 kwietnia każdego roku nie zwraca uprawnień wystarczających do pokrycia] jego emisji w trakcie roku poprzedniego, był odpowiedzialny za opłacenie kary za przekroczenie emisji. Kary za przekroczenie emisji wynoszą 100 EUR za każdą wyemitowaną tonę równoważnika ditlenku węgla, w odniesieniu do której operator nie przekazał [zwrócił] przydziału [uprawnień]. Płatności kary za przekroczenie emisji nie uwalniają operatora od obowiązku przekazania ilości przydziałów [uprawnień] równych temu przekroczeniu emisji przy przekazywaniu przydziałów [uprawnień] w odniesieniu do następnego roku kalendarzowego”.
27

Tymczasem w niniejszym przypadku na poparcie zarzutu drugiego wnosząca odwołanie poprzestaje na powołaniu się na okoliczności faktyczne i dowody przedstawione przed Sądem, dotyczące ilości mleka dostarczonego przez niektórych spośród jej członków do Niderlandów, aby na tej podstawie stwierdzić, że działalność gospodarcza jej członków jest utrudniona wskutek spornego rozporządzenia, ponieważ nie mogą dłużej sprzedawać mleka wyprodukowanego w Niemczech na potrzeby produkcji w Niderlandach serów chronionych odnośnym ChOG. Skarżąca wnosi zatem do Trybunału o dokonanie stwierdzenia i oceny okoliczności faktycznych, nie wskazując, w jaki sposób zostały one przeinaczone, co nie należy do właściwości Trybunału.
18

W konsekwencji wspomniany sąd odsyłający nadal ma wątpliwości co do zgodności takiego przepisu krajowego, który miałby doprowadzić do oddalenia odwołania wniesionego przez skarżących w postępowaniu głównym, z celem ochrony konsumentów realizowanym przez dyrektywę 93/13 w związku z zagwarantowaną przez art. 47 karty zasadą równości stron, a także z prawem do mieszkania i prawem do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego zapisanym, odpowiednio, w art. 34 ust. 3 i art. 7 karty.
69

Z powyższych rozważań wynika, po pierwsze, że w przypadku takim jak w sprawie głównej, w którym doręczany dokument nie został sporządzony w jednym z języków lub nie dołączono do niego tłumaczenia na jeden z języków, o których mowa w art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 1393/2007, to znaczy nie został on sporządzony w języku, który adresat rozumie, albo w języku urzędowym państwa członkowskiego, do którego adresowane są dokumenty, lub jeżeli w tym państwie członkowskim jest kilka języków urzędowych – w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych miejsca, w którym ma nastąpić doręczenie, względnie nie dołączono do doręczanego dokumentu jego tłumaczenia na jeden z owych języków, ciążący na instytucji przyjmującej obowiązek poinformowania adresata za pomocą standardowego formularza znajdującego się w załączniku II do tego rozporządzenia o prawie odmowy przyjęcia dokumentu powinien zawsze być przestrzegany (zob. pkt 59, 68 niniejszego postanowienia).
Artykuł 7 dyrektywy Rady 93/13 z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu takiemu jak uregulowanie dotyczące postępowań głównych, które nie pozwala sądowi rozpoznającemu indywidualne powództwo konsumenta mające na celu uzyskanie stwierdzenia, że warunek umowy wiążącej tego konsumenta z przedsiębiorcą ma nieuczciwy charakter, na zarządzenie z urzędu, na czas, jaki uzna on za właściwy, środków tymczasowych w oczekiwaniu na prawomocny wyrok w toczącym się równolegle postępowaniu wszczętym pozwem zbiorowym, którego rozstrzygnięcie może zostać przyjęte w odniesieniu do powództwa indywidualnego, w sytuacji gdy środki tego rodzaju są niezbędne do zapewnienia pełnej skuteczności orzeczenia sądowego mającego zapaść w odniesieniu do istnienia praw dochodzonych przez konsumenta na podstawie dyrektywy 93/13.
Pojęcie „interesu w rozstrzygnięciu sprawy” w rozumieniu art. 40 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości należy określić na podstawie samego przedmiotu sprawy i rozumieć je jako bezpośredni i faktyczny interes w rozstrzygnięciu co do samych żądań, a nie jako interes w odniesieniu do podniesionych zarzutów lub argumentów. W istocie przez „rozstrzygnięcie sprawy” należy rozumieć oczekiwane orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, i to w taki sposób, w jaki jest ono ujęte w sentencji wyroku, który ma zostać wydany.

W tym względzie należy w szczególności ustalić, czy zaskarżony akt dotyczy składającego wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta bezpośrednio i czy jego interes w rozstrzygnięciu sprawy został stwierdzony. Co do zasady interes w rozstrzygnięciu sprawy można uznać za wystarczająco bezpośredni tylko wówczas, gdy to rozstrzygnięcie może zmienić sytuację prawną wnoszącego o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

(por. pkt 6, 7)
Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 października 2015 r. – Kovozber

(sprawa C‑120/15) ( 1 )

„Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 183 — Zwrot nadwyżki podatku VAT — Przepisy krajowe przewidujące naliczenie odsetek za zwłokę w odniesieniu do zwrotu nadpłaconego podatku VAT dopiero z upływem dziesięciodniowego terminu po zakończeniu postępowania kontroli podatkowej”

1. Pytania prejudycjalne — Odpowiedź, która może zostać w sposób jednoznaczny wyprowadzona z orzecznictwa — Stosowanie art. 99 regulaminu postępowania (art. 267 TFUE; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 99) (por. pkt 16, 17)

2. Harmonizacja ustawodawstw podatkowych — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Odliczenie podatku naliczonego — Zwrot nadpłaty — Przepisy krajowe przewidujące naliczenie odsetek za zwłokę w odniesieniu do zwrotu nadpłaconego podatku od wartości dodanej dopiero z upływem dziesięciodniowego terminu po zakończeniu postępowania kontroli podatkowej — Niedopuszczalność (dyrektywa Rady 2006/112, art. 183 akapit pierwszy) (por. pkt 19–29, 33; sentencja)

3. Prawo Unii Europejskiej — Bezpośrednia skuteczność — Podatki krajowe niezgodne z prawem Unii — Zwrot — Tryby postępowania — Stosowanie prawa krajowego — Granice — Poszanowanie zasad równoważności i skuteczności — Ustalenie spoczywające na sądzie krajowym (dyrektywa Rady 2006/112, art. 183) (por. pkt 30, 32)

Sentencja

Artykuł 183 akapit pierwszy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu takiemu jak to będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, przewidującemu naliczenie odsetek za zwłokę w odniesieniu do zwrotu nadpłaconego podatku od wartości dodanej dopiero z upływem dziesięciodniowego terminu po zakończeniu postępowania kontroli podatkowej.

( 1 ) Dz.U. C 213 z 29.6.2015.
Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 23 października 2015 r. – Cruz & Companhia

(sprawa C‑152/15) ( 1 )

„Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 — Artykuł 4 ust. 1 i art. 13 — Rozporządzenie (EWG) nr 2220/85 — Artykuł 19 ust. 1 lit. a) — Warunki zwolnienia zabezpieczenia ustanowionego w celu zapewnienia zwrotu zaliczki — Przesłanki przyznania refundacji — Solidna i właściwa jakość handlowa wywożonych produktów — Uwzględnienie w celu przyznania refundacji okoliczności faktycznych ustalonych przez właściwy organ w wyniku kontroli, która ma miejsce po faktycznym wywozie i odprawie celnej produktów — Wykładnia wyroku Cruz & Companhia (C‑128/13, EU:C:2014:2432”

1. Pytania prejudycjalne — Odpowiedź, która może zostać w sposób jednoznaczny wyprowadzona z orzecznictwa — Stosowanie art. 99 regulaminu postępowania (art. 267 TFUE; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 99) (por. pkt 14, 15)

2. Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Refundacje wywozowe — Zaliczka na poczet — Zwolnienie zabezpieczenia ustanowionego w celu zapewnienia zwrotu zaliczki — Warunki [rozporządzenia Komisji: nr 2220/85, zmienione rozporządzeniem nr 3403/93, art. 19 ust. 1 lit. a); nr 3665/87, zmienione rozporządzeniem nr 1829/94, art. 13] (por. pkt 16–19; sentencja)

Sentencja

Artykuł 19 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 3403/93 z dnia 10 grudnia 1993 r. należy interpretować w ten sposób, że ustanowiona przez eksportera w celu zapewnienia zwrotu zaliczki otrzymanej na poczet refundacji wywozowej gwarancja może zostać uruchomiona w przypadku gdy w wyniku kontroli przeprowadzonej po faktycznym wywozie i odprawie celnej odnośnych produktów ustalono, że któraś z pozostałych przesłanek przyznania tej refundacji, w szczególności przesłanka dotycząca solidnej i właściwej jakości handlowej wywożonych produktów, przewidziana w art. 13 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1829/94 z dnia 26 lipca 1994 r., nie jest spełniona.

( 1 ) Dz.U. C 205 z 22.6.2015.
Samo zapoznanie się przez Komisję z informacjami zawartymi w dokumentach, które objętych tajemnicą zawodową nie wystarczy, aby uznać, że konieczne jest zastosowanie środków tymczasowych, w sytuacji gdy informacje te nie zostają przekazane osobom trzecim i nie są wykorzystane w postępowaniu w sprawie naruszenia reguł konkurencji Unii Europejskiej. Ponadto możliwość dokładniejszego zapoznania się z tymi dokumentami przez Komisję nie może wystarczyć do stwierdzenia doznania przez zainteresowane spółki poważnej i nieodwracalnej szkody.

Od sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych nie można domagać się aby wykroczył poza swoje kompetencje, uprzedzając wnioski, które wyciągnęłaby Komisja, w przypadku gdyby Sąd stwierdził nieważność dwóch decyzji Komisji, z których pierwsza nakazuje przeprowadzenie kontroli w trybie art. 20 rozporządzenia nr 1/2003, a druga oddala wniosek o natychmiastowe wstrzymanie wszelkich czynności dochodzeniowych prowadzonych względem przedsiębiorstw, których dotyczy kontrola. Bez uszczerbku dla późniejszych rozstrzygnięć co do istoty, które zostaną wydane przez sąd Unii w postępowaniu głównym, jak również przez Komisję w sferze administracyjnej, nie można wykluczyć, że odpowiednie środki, polegające między innymi na wyłączeniu z akt Komisji niektórych dokumentów poufnych dokumentów, z którymi zapoznała się ona w trakcie owej kontroli, zostaną w razie potrzeby podjęte w przyszłości w celu usunięcia ewentualnego naruszenia prawa do obrony tych przedsiębiorstw. Nie można także wykluczyć, że Komisja postanowi umorzyć owe postępowania.

(por. pkt 27, 30)
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 8 września 2015 r. –

DTL Corporación / OHIM

(sprawa C‑62/15 P) ( 1 )

„Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie do rejestracji słownego znaku towarowego Generia — Sprzeciw właściciela wcześniejszego graficznego wspólnotowego znaku towarowego Generalia generación renovable — Częściowa odmowa rejestracji — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 64 ust. 1 — Kompetencje izby odwoławczej — Artykuł 75 zdanie drugie — Prawo do bycia wysłuchanym”

1. Odwołanie — Zarzuty — Zakwestionowanie decyzji zaskarżonej przed Sądem nie zaś wydanego przezeń wyroku — Niedopuszczalność (art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 34)

2. Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie odwoławcze — Odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów Urzędu — Badanie przez izbę odwoławczą — Zakres (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 64 ust. 1) (por. pkt 35)

3. Wspólnotowy znak towarowy — Procedura — Decyzje Urzędu — Poszanowanie prawa do obrony — Zakres zasady (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 75) (por. pkt 45)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

2) DTL Corporación, SL pokrywa własne koszty.

( 1 ) Dz.U. C 146 z 4.5.2015.
Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 stycznia 2016 r. – Internationaler Hilfsfonds / Komisja

(sprawa C‑103/15 P) ( 1 )

„Odwołanie — Dostęp do dokumentów instytucji Unii Europejskiej — Działania podejmowane w dziedzinach interesujących kraje rozwijające się — Odmowa dostępu do niektórych dokumentów należących do akt sprawy dotyczących umowy „LIEN 97–2011””

Wykonanie wyroku Sądu — Postępowanie sądowe — Pismo wszczynające postępowanie — Wymogi formalne — Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów — Zarzuty prawne niepodniesione w skardze — Odesłanie do okoliczności przedstawionych w załączniku — Niedopuszczalność — Rozwój argumentacji w replice — Brak wpływu [art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21, art. 53 akapit pierwszy, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 168 § 1 lit. d); regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c)] (por. pkt 27, 30–33, 39)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Internationaler Hilfsfonds eV pokrywa koszty postępowania.

( 1 ) Dz.U. C 302 z 14.9.2015.
2.

Prawo Unii Europejskiej — Zasady — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Środki ograniczające wobec Iranu — Zamrożenie środków finansowych osób, podmiotów lub organów zaangażowanych w rozprzestrzenianie broni jądrowej lub udzielających wsparcia takim działaniom — Obowiązek podania do wiadomości indywidualnych i szczególnych powodów uzasadniających wydane decyzje — Zakres (rozporządzenie Rady nr 267/2012, art. 46 ust. 3; decyzja Rady 2010/413/WPZiB, art. 24 ust. 3) (por. pkt 44–46, 58)
W istocie jak stanowi motyw dziesiąty dyrektywy 93/13, jednolite normy prawne dotyczące nieuczciwych warunków powinny odnosić się do wszelkich umów zawieranych pomiędzy przedsiębiorcami a konsumentami, które to pojęcia zdefiniowane zostały w art. 2 lit. b) i c) tej dyrektywy. W tym względzie przedmiot umowy jest, z zastrzeżeniem wyjątków wyliczonych w tym motywie, bez znaczenia dla określenia zakresu stosowania owej dyrektywy. Tak więc dyrektywa 93/13 określa umowy, do których ma zastosowanie, poprzez odniesienie do statusu kontrahentów, w zależności od tego, czy działają oni w ramach swojej działalności zawodowej.

Pojęcie konsumenta w rozumieniu art. 2 lit. b) dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, ma charakter obiektywny i należy je oceniać w świetle kryterium funkcjonalnego, polegającego na ocenie, czy dany stosunek umowny wpisuje się w ramy działalności niezwiązanej z wykonywaniem zawodu. Do sądu krajowego rozpoznającego spór dotyczący umowy mogącej wchodzić w zakres stosowania omawianej dyrektywy należy sprawdzenie, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy i dowodów, czy danego kredytobiorcę można zakwalifikować jako konsumenta w rozumieniu tej dyrektywy.

Jeżeli chodzi o kwestię tego, czy osobę fizyczną, która zobowiązuje się zagwarantować zobowiązania spółki handlowej powzięte względem instytucji bankowej w ramach umowy kredytu, można uważać za konsumenta, chociaż taką umowę gwarancji lub poręczenia można ze względu na przedmiot określić jako umowę akcesoryjną względem umowy głównej będącej źródłem długu, który zabezpiecza, to z punktu widzenia stron umowy przedstawia się ona jako umowa odrębna, gdyż zawarta jest pomiędzy osobami innymi aniżeli strony umowy głównej. To więc w odniesieniu do stron umowy gwarancji lub poręczenia należy oceniać charakter, w jakim strony te działały. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy owa osoba fizyczna działała w ramach swej działalności zawodowej, bądź to z powodu powiązań funkcjonalnych, jakie ma z tą spółką, takich jak zarządzanie, bądź to z uwagi na znaczący udział w jej kapitale zakładowym, czy też działała w celach prywatnych.

(por. pkt 26–29)