ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

Strona pozwana w sposób oczywisty oparła się na niewłaściwej podstawie faktycznej, wobec czego przeprowadzona ocena jest błędna. Okoliczność, że strefa ekonomiczna „Bremino-Orsza” została ustanowiona na mocy dekretu prezydenta, nie stanowi korzyści na rzecz strony skarżącej, gdyż taki tryb postępowania jest przewidziany w ustawodawstwie białoruskim w odniesieniu do ustanawiania stref gospodarczych. Przywileje podatkowe w ramach specjalnej strefy ekonomicznej są dostępne dla każdego inwestora. Jest niejasne, jak strona pozwana definiuje szczególne ścisłe grono biznesmenów powiązanych z Łukaszenką i na jakiej podstawie zalicza do niego wspólników strony skarżącej. Poza tym uzasadnienie to nie pozwala zrozumieć, dlaczego dotyczy to strony skarżącej, gdyż nie otrzymała ona wskutek tego żadnych przywilejów. Strona skarżąca nie otrzymywała także wsparcia od syna prezydenta, Wiktara Łukaszenki.
—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2021/1002 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi (Dz.U. 2021, L 219I, s. 70) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/997 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. 2021, L 219I, s. 3) w zakresie, w jakim odnoszą się one do skarżącego;
2.

Zarzut drugi: Pozycja 9506 Nomenklatury Scalonej stanowi pozycję, do której można zaklasyfikować Mesh Lounge, ponieważ towar ten stanowi inny rodzaj sprzętu do uprawiania sportów wodnych i może być porównany z nadmuchiwanymi pierścieniami naramiennymi, w odniesieniu do których pozwana już wcześniej uznała, że stanowią one towary objęte pozycją 9506 2900. Nie jest decydujące, czy Mesh Lounge było wykorzystywane do uprawiania sportu.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 sierpnia 2021 r. [C(2021)5963 final] wydanej na podstawie rozporządzenia (EG) nr 1049/2001, oddalającej wniosek potwierdzający skarżącej z dnia 6 maja 2021 r. o udzielenie pełnego dostępu do dokumentu „Briefing for the EU RCF co-chair for the Regulatory Cooperation Forum meeting on 3–4 February 2020” [Ares(2021)1264866], w zakresie, w jakim podstawę oddalenia tego wniosku stanowi przesłanka odmowy dostępu przewidziana w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, oraz
3.

Zarzut trzeci: art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 nie sprzeciwia się prawu dostępu do przedmiotowych informacji. Przepis ten nie daje żadnej podstawy do wyłączenia, gdyż przewiduje on jedynie podstawę wyłączenia, która jest ograniczona czasowo i odnosi się tylko do udzielania bieżących porad. Wniosek o udzielenie informacji złożony przez skarżącego dotyczy natomiast wyłącznie zakończonych już procesów.
–

(i) stwierdzenie nieważności w całości lub w części, na podstawie art. 263 ust. 4 decision of 13th July 2021 on the exclusion of KPMG Advisory S.p.A. from participating in award procedures governed by Regulation (EU, Euratom) 2018/1046 of the European Parliament and of the Council or from being selected for implementing Union funds [Ref. Ares(2021)4544873] [decyzji z dnia 23 lipca 2021 r. o wykluczeniu KPMG Advisory S.p.A. z uczestnictwa w procedurach wyboru regulowanych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 lub z selekcji w celu wykonania środków finansowych Unii], doręczonej w dniu 14 lipca 2021 r. (zwanej dalej „zaskarżona decyzją”);
—

zobowiązanie Agencji do naprawienia poniesionych przez skarżących szkód będących bezpośrednią konsekwencją ogółu bezprawnego postępowania przez Agencję, a mianowicie zapłaty odszkodowania za szkody materialne w wysokości 96 212,55 EUR według stanu na wrzesień 2021 r., powiększonego o odsetki naliczane do dnia zapłaty, oraz 40 000 EUR tytułem szkody niematerialnej, którą to kwotę należy powiększyć o odsetki naliczane do dnia zapłaty, jak wskazano powyżej, albo zapłaty odszkodowania w wysokości zasadzonej przez Sąd;
2.

Zarzut drugi dotyczący nieuzasadnienia przez pozwaną zastosowania wyjątków przewidzianych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 a tym samym naruszenia rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, ponieważ pozwana nie przyjęła ścisłej wykładni ani ścisłego stosowania art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 266 TFUE, w tym: a) nieprzyznania adekwatnego odszkodowania za poniesione szkody zamiast odszkodowania opartego na zasadzie słuszności (w szczególności ex aequo et bono); b) nieprzyznania skarżącej adekwatnego odszkodowania za niedogodności i szkody, zgodnie z zasadami proporcjonalności i niedyskryminacji, w tym odszkodowania za utratę szansy w wyniku tego, że EBC jest niezdolny do ponownego przeprowadzenia dochodzenia; c) niezaradzenia przeszłym skutkom decyzji, których nieważność została stwierdzona.
—

stwierdzenie, że SRB poprzez odmowę zwrotu kwot odpowiadających zabezpieczeniom gotówkowym dotyczących nieodwołalnych zabezpieczeń płatniczych w odniesieniu do lat 2016 (włącznie)–2021 (włącznie), naruszyła zobowiązanie do zwrotu ciążące na niej na podstawie postanowienia 12.5 każdej z umów w odniesieniu do okresów składkowych 2016–2021, w którym to postanowieniu wyraźnie mowa o stosowaniu art. 7.3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 oraz
C 513/35

Skarga wniesiona w dniu 25 października 2021 r. – LW Capital / Komisja

(Sprawa T-690/21)

(2021/C 513/49)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: LW Capital (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Ziegler)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 3 czerwca 2021 r. dotyczącej pomocy państwa SA.56826 (2020/N) – Niemcy – Reforma niemieckiej ustawy o kogeneracji z 2020 r. („KWKG”) oraz pomocy państwa SA.53308 (2019/N) Niemcy – Zmiana wsparcia dla istniejących instalacji kogeneracji z 2019 r. (§ 13 KWKG) (Dz.U. 2021, C 306, s. 1 i 2) w części, w której decyzja ta nie podnosi zasrzeżeń wobec (i) wsparcia wytwarzania energii elektrycznej z kogeneracji w nowych, zmodernizowanych i dodatkowo wyposażonych wysokosprawnych instalacji kogeneracji oraz (ii) wsparcia wytwarzania energii elektrycznej z kogeneracji w wysokosprawnych istniejących instalacjach kogeneracji opalanych gazem w sektorze ciepłowniczym;

— obciążenie Komisji, obok jej własnych kosztów, kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.

Strona skarżąca zarzuca zaskarżonej decyzji „naruszenie traktatów lub jakiejkolwiek reguły prawnej związanej z jego [ich] stosowaniem” w rozumieniu art. 263 akapit czwarty w związku z akapitem drugim TFUE. Naruszenie to polega na tym, że Komisja powinna była zgłosić zastrzeżenia co do zgodności zaproponowanego przez Niemcy systemu pomocy w postaci KWKG 2020 i dlatego była zobowiązana wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE. Przez zaniechanie tego naruszyła prawa proceduralne strony skarżącej.

Strona skarżąca podnosi naruszenie praw proceduralnych wynikających z art. 108 ust. 2 w związku z naruszeniem art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE i naruszenie zasad niedyskryminacji, proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz błędną ocenę okoliczności faktycznych.
4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasad równego traktowania, przejrzystości i obowiązku zasięgania informacji, braków w uzasadnieniu i przekroczenia kompetencji. — Zdaniem skarżącej, na rozmowę kwalifikacyjną zaproszono dwie nierówne kategorie kandydatów: tych, którzy zostali ocenieni jako „doskonali” i tych, którzy zostali ocenieni jako „bardzo dobrzy”. Ponadto pierwsze oceny, przyznane po weryfikacji pisemnych zgłoszeń, nie były później uwzględniane, ponieważ dla sporządzenia listy 6 kandydatów przedstawionych przez komisję rekrutacyjną Zarządowi pod głosowanie decydujące znaczenie miała jedynie ocena uzyskana podczas rozmowy kwalifikacyjnej. — Kryteria dotyczące zaproszenia na rozmowę kwalifikacyjną zostały następnie zmienione w stosunku do tych z ogłoszenia o naborze. Odbyło się to w czasie, gdy sekretariat Zarządu posiadał wiedzę na temat umiejętności i kompetencji poszczególnych kandydatów. — Kluczowe etapy procedury nie zostały udokumentowane. Nie istnieje protokół z przeprowadzania rozmów kwalifikacyjnych. — Brakuje uzasadnienia dla obniżenia oceny podczas rozmowy kwalifikacyjnej o dwa stopnie (z „doskonałej” na „dobrą”), co stanowiło dewaluację wyników uzyskanych w pierwszym etapie procedury rekrutacyjnej.
C 2/50

Skarga wniesiona w dniu 1 listopada 2021 r. – WhatsApp Ireland / EROD

(Sprawa T-709/21)

(2022/C 2/69)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: WhatsApp Ireland Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: H.-G. Kamann, F. Louis, A. Vallery, lawyers, P. Nolan, B. Johnston, C. Monaghan, Solicitors, P. Sreenan, D. McGrath, C. Geoghegan I E. Egan McGrath, Barristers-at-Law)

Strona pozwana: Europejska Rada Ochrony Danych

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Rady Ochrony Danych (EROD) nr 1/2021 z dnia 28 lipca 2021 r. w całości lub, tytułem żądania ewentualnego, jej odpowiednich części oraz

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi o stwierdzenie wiążącej decyzji EROD nr 1/2021 z dnia 28 lipca 2021 r. w przedmiocie sporu, jaki zaistniał w przedmiocie projektu decyzji Irish Supervisory Authority dotyczącej WhatsApp Ireland, która to wiążąca decyzja została przyjęta przez EROD na podstawie art. 65 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (RODO) (1) skarżąca podnosi siedem zarzutów:

1. Zarzut pierwszy, dotyczący tego, że EROD przekroczyła uprawnienia przyznane jej w art. 65 RODO.

2. Zarzut drugi, dotyczący tego, że EROD naruszyła art. 13 ust. 1 lit. d) i art. 12 ust. 1 RODO niewłaściwie interpretując i stosując te przepisy oraz spoczywające na WhatsApp obowiązki związane z przejrzystością ze względu na to, że zwróciła się do tej spółki o informacje, które nie były od niej wymagane.

3. Zarzut trzeci, dotyczący tego, że EROD naruszyła art. 4 ust. 1 RODO niewłaściwie interpretując i stosując ten przepis oraz pojęcie „danych osobowych”.

4. Zarzut czwarty, dotyczący tego, że EROD naruszyła usankcjonowane w art. 48 Karty Praw Podstawowych UE domniemanie niewinności, niesłusznie przenosząc na WhatsApp ciężar dowodu i żądając od tej spółki wykazania, że jej środowisko przetwarzania jest tego rodzaju, że prawdopodobieństwo ponownej identyfikacji podmiotów, których dane dotyczą, jest czysto teoretyczne.

5. Zarzut piąty, dotyczący tego, że EROD naruszyła usankcjonowane w art. 41 Karty Praw Podstawowych UE prawo do dobrej administracji pomijając przysługujące WhatsApp prawo do bycia wysłuchaną i ciążący na niej samej obowiązek starannego i bezstronnego zbadania dowodów i przedstawienia odpowiedniego uzasadnienia.

6. Zarzut szósty, dotyczący tego, że EROD naruszyła art. 83 RODO i szereg ustalonych w tym rozporządzeniu zasad określania wysokości grzywien.

7. Zarzut siódmy, dotyczący tego, że EROD naruszyła zasadę pewności prawa nie przyznając, iż w swej decyzji nowatorsko zinterpretowała i zastosowała szereg przepisów RODO, efektem czego [zarzucane] naruszenie było nie do przewidzenia.

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych (Dz.U. 2016 L 119, s. 1)
C 2/51

Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2021 r. – ICA Traffic / Komisja

(Sprawa T-717/21)

(2022/C 2/71)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: ICA Traffic (Dortmund, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Hertwig i C. Vogt)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z tego względu, że umowa ramowa z przedsiębiorstwem UVD Robots APS na dostawę do 200 robotów do dezynfekcji przestała obowiązywać wraz z osiągnięciem podanej ilości maksymalnej;

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarga oparta jest na następującym zarzucie.

Ogłoszona w komunikacie prasowym z dnia 21 września 2021 r. decyzja Komisji Europejskiej o zamówieniu kolejnych 100 robotów, mimo że umowa ramowa przestała obowiązywać, narusza obowiązującą w prawie Unii zasadę legalności działań administracji, która została ustanowiona w prawie pierwotnym w art. 263 akapit drugi TFUE w związku z art. 264 TFUE.

W sprawie C-23/20 (1) Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że umowa ramowa przestaje obowiązywać wraz z osiągnięciem ilości maksymalnej określonej w ogłoszeniu o zamówieniu. Decyzja Komisji Europejskiej o zamówieniu dalszych 100 robotów dezynfekcyjnych na podstawie umowy ramowej uzgodnionej z przedsiębiorstwem UVD Robots APS na dostawę do 200 robotów dezynfekcyjnych narusza tym samym art. 49 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE (2) oraz pkt 7, 8 i 10 lit. a) części C załącznika V do tej dyrektywy w związku z jej art. 33 oraz zasadami równego traktowania i przejrzystości, o których mowa w art. 18 ust. 1 tej dyrektywy.

(1) Wyrok z dnia 17 czerwca 2021 r., Simonsen & Weel, C-23/20, EU:C:2021:490.

(2) Dz.U. 2014, L 94, s. 65.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 2 TFUE oraz wytycznych w celu ratowania i restrukturyzacji z 2004 r. [wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw, Dz.U. C 244 z 1.10.2004, s. 2]. — W tym względzie skarżąca twierdzi, że w zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa przy zastosowaniu art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE, a także w odniesieniu do wytycznych z 2004 r., jako że stwierdzono w niej, iż pomoc na ratowanie Siremar została przedłużona niezgodnie z prawem o rok i że jest ona niezgodna z przepisami prawa Unii w dziedzinie pomocy państwa.
—

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez EUIPO w celu zmiany decyzji co do istoty sprawy i dokonania rejestracji spornego znaku towarowego dla wszystkich wskazanych w zgłoszeniu towarów i usług, bez uszczerbku dla tych, które nie są kwestionowane;
—

nakazanie Komisji Europejskiej włączenia testów w zakresie rakotwórczości i genotoksyczności do fazy nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii w odniesieniu do szczepionek opartych na technologii mRNA, które uzyskały pozwolenie na dopuszczenie do obrotu zgodnie z procedurą EMA;
—

stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji strony pozwanej w sprawie odmowy udzielenia dostępu do pewnych dokumentów dotyczących wylesiania i degradacji lasów na podstawie rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1049/2001 z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (1) oraz rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1367/2006 z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (2);
—

Polskie władze stosują definicję „zakończenia kwitnienia” konopi, która jest niezgodna z załącznikiem III do rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014 i naukowo nieprawidłowa, a w rezultacie próba użyta do ustalenia zawartości THC w odmianie Finola została zebrana zbyt późno z naruszeniem załącznika III. Ponadto polskie władze nie zebrały danych dotyczących próby, które pozwoliłyby na sprawdzenie jej prawidłowości, wbrew wymogom art. 9 ust. 3 rozporządzenia delegowanego (UE) 639/2014. Wreszcie prawo strony skarżącej do bycia wysłuchanym oraz prawo do skutecznej ochrony sądowej zostały naruszone w zakresie w jakim Komisja nie wysłuchała jej oraz nie wykazała ani nie sprawdziła istotnych okoliczności faktycznych, odmawiając stronie skarżącej prawa do jakiejkolwiek skutecznej ochrony sądowej, zważywszy iż Polska twierdzi, że dokonane przez nią powiadomienie zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014 nie podlega kontroli polskich sądów.
2.

Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w rozumieniu wyroku w sprawie C-463/98 Cabletron (4). Skarżące podnoszą, że przy ustalaniu, że produkt określony w zaskarżonym rozporządzeniu (w kolumnie 3 załącznika do zaskarżonego rozporządzenia) należy zaklasyfikować do pozycji CN 8703, a nie do pozycji CN 8713, uwzględniono i oparto się na nieistotnych okolicznościach. Ponadto, pomocniczo, Komisja błędnie zaklasyfikowała produkt, który zgodnie ze wskazówkami Trybunału w sprawie C-198/15 Invamed powinien zostać zaklasyfikowany do pozycji CN 8713.
—

stwierdzając, że uprawnienia emerytalne, o których przeniesienie wnioskowała skarżąca, podlegały nabyciu po podjęciu przez nią służby w instytucjach Unii, ponieważ jej przynależność do Algemeen Burgerlijk Pensioen-Fonds (ABP) dobiegła końca w dniu 31 stycznia 2015 r., przy czym nie zastosowano rozróżnienia między okresem od 1 lipca 1992 r. do 31 grudnia 2010 r. a okresem od 1 stycznia 2011 r. do 31 stycznia 2015 r., Komisja nie uwzględniła wynoszącego osiemnaście lat i sześć miesięcy okresu podlegającego zaliczeniu do uprawnień emerytalnych podlegających przeniesieniu, a więc popełniła błąd w ocenie okoliczności faktycznych i naruszyła art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego;
4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja w sposób nieuzasadniony narusza prawo do prywatności i danych osobowych, prawo do integralności fizycznej, prawo do wolności i bezpieczeństwa oraz prawo do równości i niedyskryminacji. Zarzut ten dzieli się na dwie części. — Część pierwsza dotyczy naruszenia praw skarżących do integralności fizycznej, wolności i bezpieczeństwa, równości i niedyskryminacji oraz prywatności i danych osobowych. — Część druga dotyczy tego, że naruszenia przez zaskarżoną decyzję praw i zasad, o których mowa w części pierwszej zarzutu, nie jest zgodne z zasadą proporcjonalności ustanowioną w art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ zaskarżony środek nie jest konieczny, odpowiedni ani proporcjonalny do zamierzonych celów.
—

stwierdzenie nieważności decyzji, która weszła w życie w dniu 1 stycznia 20 r. a została wydana w dniu 18 grudnia 2021 r. przez [poufne] (1), o której skarżąca dowiedziała się w dniu 4 stycznia 2021 r. za pośrednictwem linku [poufne], w zakresie, w jakim stanowi o nieprzedłużeniu o pierwszy dodatkowy rok, to jest do dnia 31 grudnia 2021 r., listy rezerwy kadrowej z następującymi numerami odniesienia [poufne], ważnej do dnia 31 grudnia 2020 r.;
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady niedziałania wstecz i nieprawidłowego zastosowania surowszych warunków związanych z udziałem w projekcie. — Strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana nie może odwoływać się do obowiązków wynikających z niewiążącego dokumentu, gdyż o jego istnieniu strony umowy nie wiedziały i nigdy nie zgodziły się na jego stosowanie. — Następnie strona skarżąca twierdzi, że odwołanie się do obowiązków wynikających z tego niewiążącego dokumentu zostało wykorzystane przez stronę pozwaną z naruszeniem przedmiotowej umowy o udzielenie dotacji. — Jednocześnie strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana naruszyła zasadę niedziałania wstecz, odwołując się do zastosowania surowszych formalnych wymogów wypływających z dokumentu utworzonego później niż miało miejsce podpisanie umowy o udzielenie dotacji.
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim w następstwie różnych błędów w ocenie stanu faktycznego i prawnego oraz naruszenia obowiązku dobrej administracji Izba Odwoławcza uznała, że unijny znak towarowy MY BOYFRIEND IS OUT OF TOWN nr 11 352 804 nie był rzeczywiście używany w spornym okresie w odniesieniu do wskazanych w zgłoszeniu usług w klasach 41 i 43;
2.

Komisja naruszyła traktaty z następujących powodów: Potraktowała ona tę zmianę jako zmianę standardową, mimo że chodziło o „zmianę na poziomie Unii” w rozumieniu art. 14 ust. 1 lit. c) i d) oraz pozostających z tym w związku przepisów (m.in. art. 15, 17 i 55 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/33 z dnia 17 października 2017 r. oraz art. 6 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/34 (3). Wymóg, zgodnie z którym mniejsza jednostka geograficzna musi odpowiadać gminie Requena, jest sprzeczny z ogólną zasadą dokładności w etykietowaniu fakultatywnym oraz prawem konsumenta do możliwości zidentyfikowania pochodzenia produktu [art. 120 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 (4) oraz art. 55 ust. 1 i 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/33 z dnia 17 października 2018 r.]. Zmiana ta jest sprzeczna z prawami producentów stowarzyszenia nabytymi w ciągu prawie 40 lat nieprzerwanego używania nazwy CAVA DE REQUENA i odpowiadającej jej podstawy (wyrok nr 1893/1989 Tribunal Supremo del Reino de España [Sądu Najwyższego Królestwa Hiszpanii] i z decyzjami wykonawczymi z 1991 r.) jak również z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2019/33 z dnia 17 października 2018 r., którego art. 40 poprzez odesłanie do art. 119 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013, nakłada obowiązek wskazania miejsca pochodzenia na etykiecie i że wbrew wszelkim twierdzeniom wskazanie kodu pocztowego nie jest wystarczające. Zmiana ta jest sprzeczna z zasadą równego traktowania innych producentów CAVA, którzy mogą mieć mniejszą jednostkę geograficzną i mogą powoływać się wobec konsumenta na pochodzenie geograficzne produktu. Zmiana narusza zasady dostępu do rynku ustanowione przez Trybunał Sprawiedliwości w kontekście swobodnego przepływu towarów (art. 34 i nast. TFUE) i umożliwia koncentrację popytu na CAVA na rynku, co jest sprzeczne z art. 101 TFUE.
—

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 października 2021 r. w sprawie COMP/M.10493, wydanej na podstawie art. 8 ust. 5 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) [zwanego dalej „rozporządzeniem nr 139/2004”] (1), (i) stwierdzającej, że spółka Illumina dokonała nabycia spółki GRAIL z naruszeniem art. 7 rozporządzenia nr 139/2004; (ii) nakładającej na spółki Illumina i GRAIL środki tymczasowe określone w części 4.7 decyzji; oraz (iii) zobowiązującej spółki Illumina i GRAIL do wdrożenia lub zapewnienia wdrożenia takich środków bezzwłocznie pod rygorem okresowych kar pieniężnych (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”); oraz
—

zasądzenie od pozwanych zapłaty i) kwoty1 127,66 EUR zatrzymanej w braku jakiejkolwiek indywidualnej decyzji administracyjnej PMO w odniesieniu do odzyskania; ii) kwoty 9 250,05 EUR zatrzymanej za maj, czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2021 r. oraz iii) kwoty 1 EUR ustalonej ex aequo et bono tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez skarżącego w wyniku bezprawnego zachowania OLAF w trakcie dochodzenia OF/2016/0928/A1, które ostatecznie doprowadziło do wydalenia skarżącego ze służby;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 czerwca 2021 r. w sprawie pomocy państwa SA.28599 (C 23/2010) (ex NN 36/2010, ex CP 163/2009) wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz rozwinięcia naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych (poza regionem Kastylia-La Mancha) (1);
2.

Zarzut drugi dotyczący wewnętrznej zgodności z prawem decyzji Komisji. Skarżący podnoszą, że Komisja naruszyła ich prawo dostępu do dokumentów opierając się na niepełnych i błędnych przesłankach. Skarżący dodają, że powołują się na nadrzędne interesy publiczne uzasadniające dostęp do dokumentów. Wreszcie skarżący wskazują, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności ze względu na to, że jej działania wykroczyły poza to, co było konieczne dla osiągnięcia jej celów.