ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(pierwsza izba)

z dnia 16 grudnia 2010 r.





Sprawa F-25/10





AG

przeciwko

Parlamentowi Europejskiemu

Służba publiczna – Urzędnicy – Zwolnienie po okresie próbnym – Oczywista niedopuszczalność – Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu – Doręczenie listem poleconym za potwierdzeniem odbioru

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, mającego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy art. 106a EWEA, w której AG żąda przede wszystkim stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu z dnia 14 maja 2009 r. w sprawie jej zwolnienia po upływie okresu próbnego oraz decyzji Parlamentu z dnia 21 grudnia 2009 r. oddalającej zażalenie na ww. decyzję, jak również zasądzenia od Parlamentu odszkodowania za spowodowaną tymi decyzjami szkodę.

Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Skarżąca pokrywa całość kosztów postępowania.





Streszczenie





Urzędnicy – Skarga – Termin – Rozpoczęcie biegu terminu – Doręczenie – Pojęcie

(regulamin pracowniczy, art. 90 ust. 2)





Jeśli decyzja zostaje doręczona w drodze listu poleconego za potwierdzeniem odbioru, to uważa się, że jej adresat zapoznał się z nią poprzez złożenie podpisu na potwierdzeniu odbioru. W wypadku gdy list polecony nie może zostać podpisany przez adresata, ponieważ ten, nieobecny w miejscu swego zamieszkania w chwili przybycia doręczyciela poczty, nie podejmuje żadnych działań ani nie odbiera listu w okresie, w którym listy są zwykle przechowywane przez służby pocztowe, należy uznać, ze decyzja została należycie doręczona adresatowi w dniu upływu tego okresu.

Niemniej jednak domniemanie, że adresatowi doręczono decyzję w dniu upływu zwykłego okresu przechowywania listu poleconego przez służby pocztowe, nie ma bezwzględnego charakteru. Jego zastosowanie zależy bowiem od przedstawienia przez administrację dowodu na prawidłowe doręczenie listem poleconym, w szczególności poprzez złożenie zawiadomienia o próbie doręczenia w ostatnim miejscu zamieszkania wskazanym przez adresata. Ponadto domniemanie to można podważyć. Adresat może wykazać, że nie mógł, między innymi wskutek choroby czy ze względu na niezależną od jego woli siłę wyższą, skutecznie powziąć wiadomości o próbie doręczenia.

Jednakże nieobecności umotywowanej wyłącznie wyjazdem wypoczynkowym nie można uznać za uzasadniony powód uniemożliwiający zastosowanie tego domniemania doręczenia. Gdyby względy wyłącznie osobistej natury pozwalały na obalenie tego domniemania, adresat aktu mógłby w pewnym zakresie wybrać sobie moment, od którego jego zdaniem faktycznie powziął o tym akcie wiadomość.

Tymczasem domniemanie doręczenia w żadnym razie nie narusza prawa do skutecznego środka prawnego, w szczególności przewidywalności zasad rządzących dostępem do sądu Unii. Termin do wniesienia skargi, wynoszący trzy miesiące i dziesięć dni, jest bowiem wystarczająco długi, aby sytuacja nieobecności umotywowanej wyjazdem wypoczynkowym nie naruszała możliwości wniesienia skargi.

(zob. pkt 41–44, 48, 50)
POSTANOWIENIE PREZESA PIERWSZEJ IZBY

SĄDU DO SPRAWSŁUŻBY PUBLICZNEJ

z dnia 8 grudnia 2010 r.





Sprawa F-79/10





Charles Dubus

przeciwko

Komisji Europejskiej

Ugoda – Wykreślenie

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, mającego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy art. 106a EWEA, w której C. Dubus żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 20 listopada 2009 r. w sprawie niewpisania go na listę urzędników awansowanych do grupy AST 4 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2009 r.

Orzeczenie: Sprawa F-79/10 Dubus przeciwko Komisji zostaje wykreślona z rejestru Sądu. Strony pokrywają koszty zgodnie z zawartym między sobą porozumieniem.





Streszczenie

Urzędnicy – Skarga – Ugoda przed Sądem do spraw Służby Publicznej – Wykreślenie z rejestru

(regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 69)
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

Urzędnicy – Wynagrodzenie – Dodatki rodzinne – Dodatek edukacyjny – Warunki stosowania normy o zapobieganiu kumulacji świadczeń z art. 67 ust. 2 regulaminu pracowniczego w przypadku wypłacania z innego źródła dodatków podobnego rodzaju – Zastosowanie do luksemburskiego świadczenia finansowego dla studentów – Dopuszczalność

[regulamin pracowniczy, art. 67 ust. 1 lit. c), art. 67 ust. 2]

Jedynie świadczenia, które są porównywalne i które realizują ten sam cel, są świadczeniami „podobnego rodzaju” w rozumieniu przepisu zapobiegającego kumulacji z art. 67 ust. 2 regulaminu pracowniczego w zakresie dodatków rodzinnych. Decydującym kryterium dla kwalifikacji dodatku podobnego rodzaju jest cel realizowany przez rozpatrywane dodatki.

W tym względzie dodatek edukacyjny, o którym mowa w art. 67 ust. 1 lit. c) regulaminu pracowniczego, i luksemburskie świadczenie finansowe przyznawane w formie stypendiów i pożyczek w celu wspomożenia finansowego studentów, by umożliwić im pokrycie kosztów nauki i utrzymania w trakcie studiów, mają podobny cel, ponieważ mają przyczynić się do pokrycia kosztów nauki dziecka pozostającego na utrzymaniu urzędnika.

Wniosku tego nie podważa fakt, że beneficjentami tych dwu świadczeń nie są te same osoby. To, że dodatek przysługujący na podstawie regulaminu przyznaje się urzędnikowi, a krajowe świadczenie pobierane jest przez dziecko lub jemu formalnie udzielane, nie jest bowiem decydujące przy ocenie, czy świadczenia te są podobnego rodzaju w rozumieniu art. 67 ust. 2 regulaminu pracowniczego.

(zob. pkt 42, 43)

Odesłanie:

Trybunał: 106/76 Gelders-Deboeck przeciwko Komisji, 13 października 1977 r., pkt 16; 14/77 Emer-van den Branden przeciwko Komisji, 13 października 1977 r., pkt 15; sprawa C‑135/06 P Weiβenfels przeciwko Parlamentowi, 18 grudnia 2007 r., pkt 89

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑117/89 Sens przeciwko Komisji, 10 maja 1990 r., pkt 14; sprawa T‑147/95 Pavan przeciwko Parlamentowi, 11 czerwca 1996 r., pkt 41

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑62/06 Guarneri przeciwko Komisji, 13 lutego 2007 r., pkt 39, 42; sprawa F‑83/10 Giannakouris przeciwko Komisji, 5 czerwca 2012 r., pkt 37; sprawa F‑84/10 Chatzidoukakis przeciwko Komisji, 5 czerwca 2012 r., pkt 37
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(druga izba)

z dnia 7 lipca 2011 r.

Sprawa F-57/10

Stefano Pedeferri i in.

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Urzędnicy – Skarga – Osoby żądające przyznania im statusu urzędnika lub pracownika Unii Europejskiej – Niedopuszczalność – Niedopełnienie wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której S. Pedeferri i trzynastu innych pracowników najemnych zatrudnionych w Istituto Vigilanza Notturna Gallarate S.r.l., żądają przyznania im przez Sąd statusu członka personelu kontraktowego Komisji, a konkretnie Wspólnego Centrum Badawczego (JRC) i w związku z tym zasądzenia od Komisji wypłaty wynagrodzenia i innych świadczeń należnych im z racji posiadania tego statusu, a także odszkodowania za szkodę, którą jakoby ponieśli.

Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. Skarżący pokrywają własne koszty i zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Komisję.

Streszczenie

Urzędnicy – Skarga – Przesłanki dopuszczalności – Dochowanie wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

W systemie środków prawnych określonych w art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego, po pierwsze, skarga do Sądu do spraw Służby Publicznej musi być skierowana przeciwko aktowi niekorzystnemu będącemu bądź to decyzją organu powołującego lub organu upoważnionego do zawierania umów, bądź to zaniechaniem przez któryś z wymienionych organów podjęcia wymaganych regulaminem pracowniczym środków. Po drugie, tego rodzaju skarga jest dopuszczalna jedynie wówczas, gdy zainteresowany złoży uprzednio do organu powołującego lub organu upoważnionego do zawierania umów zażalenie na akt niekorzystny zgodnie z art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego oraz gdy zażalenie to zostanie oddalone w sposób wyraźny lub dorozumiany. Ponadto w razie gdy urzędnik lub pracownik, czy wręcz osoba spoza instytucji, pragnie uzyskać od administracji podjęcie w swojej sprawie decyzji, uprzednie postępowanie administracyjne należy wszcząć w drodze wniosku w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego o wydanie żądanej decyzji, skierowanego przez zainteresowanego do organu powołującego lub organu upoważnionego do zawierania umów, zaś odrzucenie takiego wniosku może następnie być przedmiotem zażalenia.

(zob. pkt 14)
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ



(trzecia izba)

z dnia 30 czerwca 2011 r.

Sprawa F-14/10

Luigi Marcuccio

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Urzędnicy – Zabezpieczenie społeczne – Wypadek – Postępowanie w sprawie uznania częściowej trwałej niezdolności do pracy w rozumieniu art. 73 regulaminu pracowniczego – Czas trwania postępowania – Skarga odszkodowawcza – Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej – Artykuł 94 regulaminu postępowania

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której L. Marcuccio żąda w istocie zasądzenia od Komisji odszkodowania i zadośćuczynienia za szkodę i krzywdę, które, jak twierdzi, poniósł ze względu na przewlekłość postępowania w sprawie uznania, na podstawie art. 73 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, częściowej trwałej niezdolności do pracy w następstwie wypadku poza miejscem pracy, który miał miejsce w dniu 12 września 2003 r.

Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej. Skarżący pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję. Skarżący zapłaci na rzecz Sądu do spraw Służby Publicznej kwotę 1000 EUR na podstawie art. 94 regulaminu postępowania.

Streszczenie

Urzędnicy – Zabezpieczenie społeczne – Ubezpieczenie z tytułu wypadków i chorób zawodowych – Opinia lekarska – Dochowanie rozsądnego terminu

(regulamin pracowniczy, art. 73; zasady ubezpieczenia od ryzyka wypadku i choroby zawodowej, art. 19, 21)

Oceny rozsądnego charakteru czasu trwania postępowania administracyjnego dokonuje się w świetle okoliczności danej sprawy, a w szczególności jej kontekstu, kolejnych etapów postępowania prowadzonego przez instytucję, zachowania stron w trakcie tego postępowania, złożoności sporu oraz jego wagi dla poszczególnych uczestników.

W odniesieniu do służby publicznej to instytucja odpowiada za tempo pracy lekarzy wyznaczonych przez nią do wydania opinii, o których mowa w art. 19 i 21 wspólnych zasad ubezpieczenia od ryzyka wypadku i choroby zawodowej. Jednakże, jeżeli zostanie wykazane, że opóźnienie należy przypisywać działaniu na zwłokę, czy wręcz blokowaniu postępowania przez urzędnika, instytucji nie należy obciążać odpowiedzialnością za takie opóźnienie.

(zob. pkt 49, 50)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa C-185/95 P Baustahlgewebe przeciwko Komisji, 17 grudnia 1998 r., pkt 29; sprawa C-385/07 P Der Grüne Punkt-Duales System Deutschland przeciwko Komisji, 16 lipca 2009 r., pkt 181–188

Sąd Pierwszej Instancji: sprawy połączone T-213/95 i T-18/96 SCK i FNK przeciwko Komisji, 22 października 1997 r., pkt 57; sprawa T-394/03 Angeletti przeciwko Komisji, 11 kwietnia 2006 r., pkt 154

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F-97/08 Füller-Tomlinson przeciwko Parlamentowi, 1 lipca 2010 r., pkt 167, odwołanie w toku przed Sądem Unii Europejskiej, sprawa T-390/10 P
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ



(druga izba)

z dnia 20 czerwca 2011 r.

Sprawa F-67/10

Luigi Marcuccio

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Urzędnicy – Skarga o odszkodowanie mająca za przedmiot ustalenie kosztów – Niedopuszczalność

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której L. Marcuccio żąda w szczególności zasądzenia od Komisji naprawienia szkody, jaką miałby ponieść z uwagi na jej odmowę zwrotu kosztów podlegających zwrotowi, poniesionych rzekomo w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie F-41/06 Marcuccio przeciwko Komisji, odwołanie w toku przed Sądem Unii Europejskiej, sprawa T-20/09 P.

Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Luigi Marcuccio zostaje obciążony całością kosztów.

Streszczenie

Postępowanie – Koszty – Ustalenie – Przedmiot

(art. 270 TFUE; regulamin pracowniczy, art. 91; regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 92 § 1)

Prawo służby publicznej Unii Europejskiej przewiduje procedurę szczególną w przedmiocie ustalenia kosztów w sytuacji, gdy strony spierają się co do wysokości i charakteru kosztów podlegających zwrotowi w następstwie orzeczenia, którym Sąd do spraw Służby Publicznej zakończył postępowanie i rozstrzygnął o podziale kosztów. Tym samym zgodnie z art. 92 § 1 regulaminu postępowania, w razie sporu dotyczącego wysokości i charakteru kosztów podlegających zwrotowi Sąd do spraw Służby Publicznej, na wniosek zainteresowanej strony i po wysłuchaniu uwag strony przeciwnej, wydaje postanowienie z uzasadnieniem.

Ponadto procedura szczególna przewidziana w art. 92 § 1 regulaminu postępowania, mająca na celu ustalenie kosztów, wyklucza roszczenie zwrotu tych samych sum lub sum poniesionych w tych samych celach w ramach skargi mającej na celu stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Unii. Tym samym wniesienie przez skarżącego, na podstawie art. 270 TFUE i art. 91 regulaminu pracowniczego, skargi mającej w rzeczywistości ten sam przedmiot co wniosek o ustalenie kosztów jest niedopuszczalne.

(zob. pkt 20, 21)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa C-440/07 P Komisja przeciwko Schneider Electric, 16 lipca 2009 r.

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-351/03 Schneider Electric przeciwko Komisji, 11 lipca 2007 r., pkt 297, wyrok częściowo uchylony ww. wyrokiem Trybunału w sprawie C-440/07 P

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F-70/07 Marcuccio przeciwko Komisji, 10 listopada 2009 r., pkt 17
Co się tyczy ustalenia wysokości tych niezbędnych usług, dowód zapłaty kosztów, których zwrotu się żąda, nie stanowi warunku wstępnego do ustalenia przez Sąd kosztów podlegających zwrotowi.

W związku z tym z faktu, że adwokat wniósł skargę, wziął udział w rozprawie i sporządził różne pisma procesowe w ramach postępowania, można wywieść, że adwokat ten faktycznie dokonywał czynności i świadczył usługi niezbędne do celów prowadzenia postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

Sąd Unii nie jest uprawniony do ustalania wynagrodzenia należnego od stron ich własnym adwokatom lub radcom prawnym, lecz do określenia kwoty, do której te wynagrodzenia mogą podlegać zwrotowi przez stronę obciążoną kosztami postępowania. Rozstrzygając w przedmiocie wniosku o ustalenie kosztów, sąd Unii nie musi brać pod uwagę krajowych taryf ustalających wysokość wynagrodzenia adwokatów lub radców prawnych ani ewentualnej umowy w tym zakresie między zainteresowaną stroną a jej pełnomocnikami lub doradcami.

Wniosek o ustalenie kosztów należy złożyć w rozsądnym terminie, po przekroczeniu którego strona obciążona ich pokryciem będzie mogła zasadnie uznać, że strona będąca wierzycielem odstąpiła od skorzystania ze swego prawa. Ponadto rozsądny charakter terminu powinien być oceniany w świetle wszystkich właściwych dla każdej sprawy okoliczności, a w szczególności znaczenia sporu dla zainteresowanego, złożoności sprawy i zachowania stron.

Co się tyczy zachowania stron, to o ile wniesienie odwołania nie wywołuje skutku zawieszającego, jest jednak całkowicie zrozumiałe, że zanim strona uprawniona do zwrotu kosztów złoży wniosek o zwrot kosztów, może czekać na upływ terminu do wniesienia odwołania.

(zob. pkt 28, 30)

Trybunał, postanowienie z dnia 21 czerwca 1979 r., Dietz/Komisja, 126/76 DEP, EU:C:1979:158, pkt 1; wyrok (szczególna procedura kontroli orzeczenia) z dnia 28 lutego 2013 r., Arango Jaramillo i in./EBI, C-334/12 RX-II, EU:C:2013:134, pkt 28, 33

Sąd Pierwszej Instancji, postanowienie z dnia 17 kwietnia 1996 r., Air France/Komisja, T-2/93 DEP, EU:T:1996:48, pkt 10–12
Jak wynika z art. 19 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości, mającego zastosowanie przed Sądem do spraw Służby Publicznej na podstawie art. 7 ust. 1 załącznika I do rzeczonego statutu, instytucjom przysługuje swoboda decyzji o skorzystaniu z pomocy adwokata. Jego wynagrodzenie mieści się więc w pojęciu koniecznych kosztów poniesionych w związku z postępowaniem, przy czym instytucja nie musi wykazać, że pomoc ta była obiektywnie uzasadniona.

Przy ustalaniu, do jakiej kwoty honoraria adwokatów lub radców prawnych mogą podlegać zwrotowi, sąd Unii nie jest uprawniony do ustalania wynagrodzenia należnego od stron ich własnym adwokatom lub radcom prawnym, lecz do określenia kwoty, do której te wynagrodzenia mogą podlegać zwrotowi przez stronę obciążoną kosztami postępowania. Rozstrzygając w przedmiocie wniosku o ustalenie kosztów, sąd Unii nie musi brać pod uwagę krajowych taryf ustalających wysokość wynagrodzenia adwokatów lub radców prawnych ani ewentualnej umowy w tym zakresie między zainteresowaną stroną a jej pełnomocnikami lub doradcami.

Podobnie ryczałtowy charakter wynagrodzenia nie ma wpływu na ocenę przez Sąd kwoty podlegającej zwrotowi tytułem kosztów, gdyż sąd opiera się na utrwalonych w orzecznictwie kryteriach i precyzyjnych wskazówkach, których powinny dostarczyć mu strony. O ile brak takich informacji nie jest przeszkodą dla ustalenia przez Sąd do spraw Służby Publicznej kosztów na zasadzie słuszności, o tyle sprawia, że oceny żądań wnioskodawcy musi on dokonać siłą rzeczy w sposób ścisły.

Ponadto podlegającej zwrotowi kwoty wynagrodzenia adwokata zainteresowanej instytucji nie można ustalać w oderwaniu od pracy wykonanej, jeszcze przed wniesieniem sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej, przez służby tej instytucji. Skoro bowiem dopuszczalność skargi zależy od złożenia zażalenia oraz jego oddalenia przez organ powołujący, służby instytucji co do zasady zajmują się sporami, zanim trafią one do Sądu do spraw Służby Publicznej.

Przy ocenie ilości pracy związanej z postępowaniem poprzedzającym wniesienie skargi, sąd Unii powinien dokonać sprawiedliwej oceny pracy niezbędnej do celów postępowania głównego, określając liczbę godzin pracy adwokata.

(zob. pkt 18–20, 22, 30)

Sąd Unii Europejskiej, postanowienia: Marcuccio/Komisja, T‑278/07 P-DEP, EU:T:2013:269, pkt 20; Marcuccio/Komisja, T‑366/10 P-DEP, EU:T:2014:63, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo

Sąd do spraw Służby Publicznej, postanowienie Chatzidoukakis/Komisja, F‑84/10 DEP, EU:F:2014:41, pkt 21, 22, 24 i przytoczone tam orzecznictwo
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(druga izba)

z dnia 7 lipca 2011 r.

Sprawa F-18/11

Pasqualino Zaffino

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Osoby żądające przyznania im statusu urzędnika lub pracownika Unii Europejskiej – Skarga – Oczywista niedopuszczalność – Niedopełnienie wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której P. Zaffino, pracownik najemny zatrudniony w Istituto Vigilanza Notturna Gallarate S.r.l., żąda przyznania mu przez Sąd statusu członka personelu kontraktowego Komisji, a konkretnie Wspólnego Centrum Badawczego (JRC) i w związku z tym zasądzenia od Komisji wypłaty wynagrodzenia i innych świadczeń należnych mu z racji posiadania tego statusu, a także odszkodowania za szkodę, którą jakoby poniósł.

Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Skarżący pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Urzędnicy – Skarga – Przesłanki dopuszczalności – Dochowanie wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

W systemie środków prawnych określonych w art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego, po pierwsze, skarga do Sądu do spraw Służby Publicznej musi być skierowana przeciwko aktowi niekorzystnemu będącemu bądź to decyzją organu powołującego lub organu upoważnionego do zawierania umów, bądź to zaniechaniem przez któryś z wymienionych organów podjęcia wymaganych regulaminem pracowniczym środków. Po drugie, tego rodzaju skarga jest dopuszczalna jedynie wówczas, gdy zainteresowany złoży uprzednio do organu powołującego lub organu upoważnionego do zawierania umów zażalenie na akt niekorzystny zgodnie z art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego oraz gdy zażalenie to zostanie oddalone w sposób wyraźny lub dorozumiany. Ponadto w razie gdy urzędnik lub pracownik, czy wręcz osoba spoza instytucji, pragnie uzyskać od administracji podjęcie w swojej sprawie decyzji, uprzednie postępowanie administracyjne należy wszcząć w drodze wniosku w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego o wydanie żądanej decyzji, skierowanego przez zainteresowanego do organu powołującego lub organu upoważnionego do zawierania umów, zaś odrzucenie takiego wniosku może następnie być przedmiotem zażalenia.

(zob. pkt 12)
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(pierwsza izba)

z dnia 5 lipca 2011 r.

Sprawa F-38/11

Gianluigi Alari

przeciwko

Parlamentowi Europejskiemu

Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Postępowanie w sprawie awansu za 2009 r. – Przeniesienie do innej instytucji w trakcie postępowania w sprawie awansu, w ramach którego skarżący otrzymałby awans w poprzedniej instytucji – Instytucja właściwa do wydania decyzji o awansowaniu przeniesionego urzędnika

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której G. Alari żąda stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu o nieawansowaniu go do grupy zaszeregowania AD 7 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2009 r.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona jako oczywiście bezzasadna. Parlament pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez skarżącego.

Streszczenie

Urzędnicy – Awans – Porównanie osiągnięć – Przeniesienie do innej instytucji w trakcie postępowania w sprawie awansu – Właściwość instytucji pochodzenia do wydania decyzji w sprawie awansu

(regulamin pracowniczy, art. 45)

Zgodnie z wymogami art. 45 regulaminu pracowniczego, jeśli urzędnik może zostać awansowany w trakcie roku, w którym został przeniesiony do innej instytucji, organem powołującym właściwym do wydania decyzji w sprawie awansu jest organ instytucji pochodzenia.

Artykuł 45 regulaminu pracowniczego stanowi, że awans następuje po porównaniu osiągnięć urzędników mających prawo do ubiegania się o awans i że przy porównaniu osiągnięć organ powołujący w szczególności uwzględnia sprawozdania dotyczące urzędników.

Tymczasem, aby podjąć decyzję, czy urzędnik powinien zostać awansowany z mocą wsteczną w dniu 1 stycznia roku N (a nawet ogólnie, w trakcie roku N), organ powołujący instytucji przyjmującej może w praktyce przystąpić jedynie do porównania dawnych osiągnięć urzędników, w szczególności w trakcie roku N-1 (i w świetle sprawozdań z oceny wyników pracy tych urzędników w latach N-1 i wcześniejszych). W tym zakresie jest bowiem konieczne porównanie osiągnięć urzędników przeniesionych z osiągnięciami urzędników, którzy byli jeszcze ich współpracownikami w roku poprzedzającym przeniesienie. Taka ocena natomiast może zostać skutecznie przeprowadzona jedynie przez instytucję pochodzenia.

(zob. pkt 26, 27, 31)