130.

W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Sąd odpowiedział na pytania prejudycjalne zadane przez Vilniaus apygardos administracinis teismas (okręgowy sąd administracyjny w Wilnie, Litwa) w następujący sposób: 1) Artykuł 143 ust. 2 lit. b) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2009/69/WE z dnia 25 czerwca 2009 r. w odniesieniu do uchylania się od opodatkowania związanego z importem, należy interpretować w ten sposób, że w świetle okoliczności sprawy w postępowaniu głównym przepis ten nie uprawnia właściwych organów państwa członkowskiego do odmowy zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 143 ust. 1 lit. d) owej dyrektywy wyłącznie z tej przyczyny, że w chwili importu dostawy towarów zamierzano dokonać na rzecz podatnika z innego państwa członkowskiego, w związku z czym w zgłoszeniu przywozowym został podany numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej (VAT) tego podatnika, jednakże – w wyniku późniejszej zmiany okoliczności – towary zostały przetransportowane do innego podatnika (także zobowiązanego do zapłaty VAT), przy czym organy pierwszego państwa członkowskiego otrzymały pełne informacje o tożsamości rzeczywistego nabywcy. 2) Artykuł 143 ust. 1 lit. d) oraz art. 143 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2009/69, należy interpretować w ten sposób, że dokumenty takie jak elektroniczny dokument administracyjny (tzw. dokument „e‑AD”) oraz list przewozowy wystawiony na podstawie Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów sporządzonej w Genewie dnia 19 maja 1956 r. (list przewozowy „CMR”) mogą stanowić dowody pozwalające wykazać, że w chwili importu importowane towary są przeznaczone do wysyłki lub transportu do innego państwa członkowskiego. Artykuł 138 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2009/69, do którego to artykułu odsyła art. 143 ust. 1 lit. d) tej zmienionej dyrektywy, powinien być interpretowany w ten sposób, że raporty odbioru dokumentów e‑AD oraz potwierdzeń odbioru „e‑ROR” mogą stanowić dowody pozwalające wykazać, że importowane towary, będące przedmiotem dostawy wewnątrzwspólnotowej, opuściły terytorium państwa członkowskiego importu i dostawy oraz że zostały wysłane do państwa członkowskiego przeznaczenia. 3) Artykuł 143 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2009/69, należy interpretować w ten sposób, że nie upoważnia on właściwych organów państwa członkowskiego do odmowy prawa do zwolnienia z VAT od importu w sytuacji, gdy prawo do rozporządzania jak właściciel importowanymi i dostarczonymi towarami nie zostało przeniesione bezpośrednio na nabywcę, pod warunkiem jednak, że prawo to zostało ostatecznie przeniesione na nabywcę, a nie na inne podmioty, czego ocena należy do sądu odsyłającego. 4) Zasadę pewności prawa należy interpretować w ten sposób, że zabrania ona, aby organy służby celnej państwa członkowskiego odmawiały prawa do zwolnienia z VAT od importu podatnikowi działającemu w dobrej wierze, a nie zostało wykazane, że podatnik ten wiedział lub mógł wiedzieć, iż uczestniczy w oszustwie podatkowym, która to odmowa byłaby uzasadniona niespełnieniem jednego z wymogów materialnych prawa do zwolnienia z VAT wewnątrzwspólnotowej dostawy następującej po imporcie, chociaż wcześniej wymóg ten był uważany przez właściwy organ za spełniony na skutek kontroli dokumentacji przedstawionej przez podatnika. Do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy stan faktyczny sprawy w postępowaniu głównym pozwala ustalić, że wszystkie te okoliczności i przesłanki zostały spełnione, zważywszy jednak, że sam fakt, iż podatnik korzystał ze środków komunikacji elektronicznej, aby kontaktować się ze swoimi kontrahentami, nie powinien stanowić podstawy do przyjęcia zaniedbania lub złej wiary tego podatnika. 5) Artykuł 143 ust. 1 lit. d) oraz art. 143 ust. 2 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2009/69, należy interpretować w ten sposób, że obowiązkiem podatnika, który powołuje się na zwolnienie z VAT od importu, jest wykazanie, że przesłanki materialne tego zwolnienia zostały spełnione oraz że podatnik ten nie może domagać się od właściwych organów państwa członkowskiego, gdy te badają aspekt przeniesienia na nabywcę prawa do rozporządzania dostarczonymi towarami jak właściciel, pozyskiwania informacji od innych podatników, do których to informacji dostęp mają jedynie organy władzy publicznej.