Biorąc pod uwagę przedmiot skargi, skarżący musi mieć interes prawny na etapie wniesienia skargi, i to pod rygorem odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej. Zarówno przedmiot skargi, jak i interes prawny muszą istnieć, pod rygorem umorzenia postępowania, do momentu wydania orzeczenia sądowego, co oznacza, że skarga powinna w efekcie móc doprowadzić do poprawy sytuacji skarżącego.

Jednakże okoliczność, iż akt, co do którego wniesiono skargę o stwierdzenie nieważności, zaprzestaje w trakcie postępowania wywoływać skutki prawne, sama w sobie nie nakłada na sąd wspólnotowy obowiązku umorzenia postępowania ze względu na brak przedmiotu skargi lub brak interesu prawnego w chwili wydania wyroku. Ponadto skarżący może nadal mieć interes prawny w stwierdzeniu nieważności aktu wydanego przez instytucje wspólnotowe, co umożliwi uniknięcie powtórzenia się zarzucanej temu aktowi niezgodności z prawem w przyszłości. Ten interes prawny wynika z art. 233 akapit pierwszy WE, zgodnie z którym w przypadku orzeczenia o nieważności aktu przyjętego przez instytucje są one zobowiązane do podjęcia środków, które zapewnią wykonanie wyroku. Ten interes prawny istnieje tylko wtedy, gdy do zarzucanej niezgodności z prawem może dojść ponownie w przyszłości, niezależnie od okoliczności stanu faktycznego sprawy, której dotyczy skarga wniesiona przez skarżącego.

Tak jest w przypadku skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez przedsiębiorstwa, na które nałożono cła antydumpingowe w następstwie rewizji, nawet jeśli cło to nie ma już zastosowania, ponieważ zaskarżyły one procedurę, jaka doprowadziła do jego nałożenia. W przeciwieństwie bowiem do oceny zasadności rewizji istnienia praktyki dumpingowej zasady postępowania w sprawie rewizji mogą być ponownie zastosowane w przyszłości w ramach analogicznego postępowania, tak że skarżące nadal mają interes prawny w działaniu przeciwko zaskarżonemu rozporządzeniu, nawet jeśli jest ono od tej pory pozbawione skutku względem nich, w perspektywie przyszłych procedur antydumpingowych skierowanych przeciwko nim.

Ponadto skarżący może nadal mieć interes w żądaniu stwierdzenia nieważności aktu, który dotyczy go bezpośrednio, w celu uzyskania stwierdzenia przez sąd wspólnotowy popełnionej wobec niego bezprawności, aby stwierdzenie takie mogło służyć za podstawę ewentualnej skargi odszkodowawczej mającej na celu odpowiednie naprawienie szkody wyrządzonej zaskarżonym aktem. Co więcej stwierdzenie bezprawności może stanowić podstawę ewentualnych negocjacji pozasądowych pomiędzy Radą i skarżącymi dotyczących naprawienia poniesionej przez nich szkody.

W dodatku uznanie, że akty przyjęte przez instytucje, mające ograniczone skutki w czasie i wygasające po wniesieniu skargi o stwierdzenie nieważności, lecz przed wydaniem przez Sąd odpowiedniego wyroku, unikałyby wszelkiej kontroli sądowej, gdyby nie powodowały pobrania kwot pieniężnych, byłoby niezgodne z duchem art. 230 WE, który zakłada, że we wspólnocie prawa, jaką jest Wspólnota Europejska, akty wydawane zarówno przez państwa członkowskie, jak i instytucje podlegają kontroli zgodności z aktem zasadniczym, jakim jest traktat, oraz prawom z niego wynikającym.

(por. pkt 43, 46, 48–51, 53, 55–57)