ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
43

Wprawdzie w wyroku z dnia 19 września 2002 r. w sprawie C-433/00 Aventis, Rec. s. I-7761, Trybunał orzekł, że jeżeli produkt leczniczy był przedmiotem dwóch różnych scentralizowanych pozwoleń, odpowiednio na opakowanie zawierające pięć jednostek i opakowanie zawierające dziesięć jednostek, uregulowania Unii stały na przeszkodzie temu, by ów produkt leczniczy był sprzedawany w pudełku zawierającym dwa opakowania po pięć jednostek, umieszczone w nim razem i opatrzone nową etykietą, powszechnie zwanym opakowaniem zbiorczym. Okoliczności niniejszej sprawy różnią się jednakże od okoliczności sprawy, w której został wydany przytoczony wyrok, która to sprawa dotyczyła operacji zmian opakowania do celów handlu równoległego, przy czym należy podkreślić w szczególności, za rządem portugalskim, że działalność wykonywana przez spółkę taką jak Apozyt plasuje się na późniejszym etapie obrotu niż wprowadzenie do obrotu spornych w postępowaniu głównym produktów leczniczych. Zwłaszcza operacje pobrania płynnych substancji leczniczych zawartych w oryginalnych fiolkach i ich przelewanie – bez zmiany tych substancji – do gotowych do użycia strzykawek stanowią w rzeczywistości czynności, które mogłyby być lub mogły były być wykonywane bez udziału pozwanej spółki przez przepisujących lekarzy, a nawet przez same apteki w ich laboratoriach lub też w szpitalach, na odpowiedzialność tych podmiotów.
14

Paragraf 40 Lebensmittel-, Bedarfsgegenstände- und Futtermittelgesetzbuch (ustawy o żywności, artykułach pierwszej potrzeby i paszy) z dnia 1 września 2005 r. (BGB1. I, s. 2618), sprostowanej dnia 18 października 2005 r. (BGB1. I, s. 3007), w wersji obowiązującej od dnia 17 września 2005 r. do dnia 24 kwietnia 2006 r. (zwanej dalej „LFGB”), stanowi: „(1) Właściwy organ może na warunkach określonych w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 poinformować opinię publiczną ze wskazaniem oznaczenia żywności lub paszy oraz podmiotu działającego na rynku spożywczym lub rynku pasz, w którego imieniu lub pod którego firmą żywność lub pasza była produkowana lub obrabiana bądź została wprowadzona na rynek, i, jeżeli jest to bardziej odpowiednie do zapobieżenia niebezpieczeństwom, również ze wskazaniem dostawcy. Poinformowanie opinii publicznej w sposób określony w zdaniu pierwszym może również nastąpić, jeżeli: […] 4. jest lub została wprowadzona na rynek w znacznych ilościach żywność nieszkodliwa dla zdrowia, ale nienadająca się do spożycia, w szczególności żywność budząca wstręt, lub jeżeli taka żywność ze względu na swoje właściwości została wprowadzona na rynek jedynie w niewielkich ilościach, ale w dłuższym okresie czasu; […] W przypadkach określonych w pkt 2–5 powyżej poinformowanie opinii publicznej jest dopuszczalne tylko wtedy, jeżeli istnieje szczególny interes opinii publicznej w tym względzie i interes ten przeważa nad interesami zainteresowanego. (2) Poinformowanie opinii publicznej przez władze jest dopuszczalne tylko wtedy, jeżeli podmioty działające na rynku spożywczym lub rynku pasz lub podmioty gospodarcze nie podjęły lub nie podjęły we właściwym terminie innych równie skutecznych działań lub działania te nie docierają do konsumentów. (3) Przed poinformowaniem opinii publicznej organ musi wysłuchać producenta lub dostawcę, o ile nie zostanie przez to zagrożone osiągnięcie celu realizowanego za pomocą tego środka. (4) Poinformowanie opinii publicznej nie może nastąpić, jeżeli produkt nie jest już wprowadzany na rynek i w świetle doświadczenia życiowego należy przyjąć, że jeżeli został on wprowadzony na rynek, to jest już zużytkowany. Na zasadzie odstępstwa od zdania pierwszego poinformowanie opinii publicznej może nastąpić, jeżeli występuje lub występowało konkretne zagrożenie zdrowia i informacja jest wskazana dla celów działań medycznych. (5) Jeżeli okaże się później, że informacje przekazane opinii publicznej przez organ są nieprawdziwe lub że okoliczności leżące u ich podstaw zostały przedstawione w sposób nieprawidłowy, to należy to niezwłocznie podać do wiadomości publicznej, jeżeli zażąda tego zainteresowany podmiot gospodarczy lub jest to konieczne do ochrony istotnych interesów dobra ogólnego. Podanie do wiadomości publicznej powinno nastąpić w ten sam sposób, w jaki nastąpiło poinformowanie opinii publicznej”.
22

W tych okolicznościach Fővárosi Bíróság postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy sąd krajowy postępuje zgodnie z art. 7 ust. 1 dyrektywy [93/13], jeżeli po stwierdzeniu nieuczciwego charakteru jednego z ogólnych warunków umownych, do których odnosi się powództwo, bada on kwestię nieważności umowy z tego powodu, nawet jeżeli strony o to wyraźnie nie wniosły? 2) Czy sąd krajowy w sprawie wszczętej przez konsumenta również powinien postąpić w sposób opisany w pytaniu pierwszym, pomimo że co do zasady właściwość dla stwierdzenia nieważności umowy z powodu nieuczciwego charakteru warunków umownych należy nie do sądu rejonowego, lecz do sądu wyższej instancji, jeżeli strona poszkodowana wniosła pozew na tej podstawie? 3) W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy sąd krajowy orzekając w postępowaniu odwoławczym może rozpatrywać kwestię nieuczciwego charakteru ogólnego warunku umownego, pomimo że kwestia ta nie została podniesiona w pierwszej instancji, a zgodnie z prawem krajowym co do zasady nie można uwzględniać nowych okoliczności faktycznych ani nowych dowodów?”.
25

Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2012 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 25 stycznia 2012 r., Administratiwen syd Sofija-grad cofnął pytania pierwsze i trzecie, pozostawiając jedynie następujące cztery pytania prejudycjalne: „1) Czy art. 3 ust. 2 rozporządzenia […] należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza, by państwo członkowskie przejęło odpowiedzialność za rozpatrzenie wniosku o azyl, jeżeli w przypadku osoby ubiegającej się o azyl nie występują osobiste okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie klauzuli humanitarnej z art. 15 […] rozporządzenia, i jeżeli państwo członkowskie właściwe na podstawie art. 3 ust. 1 […] rozporządzenia nie odpowiedziało na wniosek o przyjęcie z powrotem zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia nr 343/2003, mając na uwadze, że to ostatnie rozporządzenie nie zawiera przepisów dotyczących przestrzegania zasady solidarności zgodnie z art. 80 TFUE? 2) Jaką treść ma prawo do azylu zgodnie z art. 18 [karty] w związku z jej art. 53 oraz w związku z definicją zawartą w art. 2 lit. c) i motywem 12 rozporządzenia […]? 3) Czy art. 3 ust. 2 rozporządzenia […] w związku z istniejącym na podstawie art. 78 ust. 1 TFUE zobowiązaniem do przestrzegania instrumentów prawa międzynarodowego w dziedzinie azylu należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie są zobowiązane zwrócić się w procedurze określenia właściwego państwa członkowskiego zgodnie z rozporządzeniem o przedstawienie opinii do [UNHCR], jeżeli w aktach tego Biura przytoczone są okoliczności faktyczne i wnioski, zgodnie z którymi właściwe na mocy art. 3 ust. 1 rozporządzenia […] państwo członkowskie narusza przepisy prawa Unii w dziedzinie azylu? [4)] W przypadku odpowiedzi twierdzącej na [trzecie] pytanie – […] jeżeli nie wystąpi się o taką opinię [UNHCR], czy narusza to istotnie procedurę określenia właściwego państwa członkowskiego zgodnie z art. 3 rozporządzenia […] i czy naruszone zostaną przez to prawo do dobrej administracji i prawo do skutecznego środka prawnego zgodnie z art. 41 i 47 [karty], w szczególności również w świetle art. 21 dyrektywy 2005/85, który przewiduje prawo [UNHCR] do przedstawienia opinii przy rozpatrywaniu poszczególnych wniosków o udzielenie azylu?”.
8

Punkt 184 przepisów wykonawczych do kodeksu podatkowego zatwierdzonych przez rząd rumuński decyzją nr 44/2004 (zwany dalej „pkt 184 przepisów wykonawczych”), który dotyczy art. 1926 kodeksu podatkowego, ma następujące brzmienie: „1. Przedsiębiorca wysyłający produkty, który zamierza złożyć wniosek o zwrot podatku akcyzowego zapłaconego w odniesieniu do produktów przeznaczonych do konsumpcji w innym państwie członkowskim, przed wysłaniem produktów ma złożyć do organów podatkowych właściwych miejscowo, w zakresie których jest on zarejestrowany jako podatnik, wniosek o zwrot, którego wzór zawarty jest w załączniku 11, oraz wykazać, że w odniesieniu do tych produktów zapłacony został podatek akcyzowy. 2. Po odebraniu produktów przez odbiorcę i opłaceniu podatku akcyzowego w państwie członkowskim przeznaczenia przedsiębiorca wysyłający produkty w celu uzyskania zwrotu podatku akcyzowego ma przedłożyć organom podatkowym właściwym miejscowo, w zakresie których jest on zarejestrowany jako podatnik, dokumenty, o których mowa w art. 1926 ust. 1 lit. c) kodeksu podatkowego. 3. Podlegający zwrotowi podatek akcyzowy odpowiada ilości produktów wysłanych i rzeczywiście otrzymanych. 4. Zwrot podatku akcyzowego następuje zgodnie z przepisami kodeksu postępowania podatkowego. 5. W odniesieniu do produktów objętych podatkiem akcyzowym, oznaczonych i dopuszczonych do konsumpcji w Rumunii, które są przeznaczone do konsumpcji w innym państwie członkowskim, zwrot podatku akcyzowego przez właściwy miejscowo organ podatkowy może nastąpić wyłącznie w odniesieniu do kwoty odpowiadającej kwocie podatku akcyzowego odnoszącego się do ilości wysłanych produktów. Usunięcie oznaczeń odbywa się pod nadzorem organu podatkowego na wniosek przedsiębiorcy, który wysyła produkty. 6. Przedsiębiorca rumuński, który ma otrzymać produkty objęte podatkiem akcyzowym, dopuszczone do konsumpcji w innym państwie członkowskim, przed wysłaniem produktów przez dostawcę ma złożyć odpowiednią deklarację właściwemu miejscowo organowi podatkowemu. Na podstawie tej deklaracji właściwy miejscowo organ podatkowy odnotowuje mającą nastąpić transakcję, co do której podatek akcyzowy jest należny w chwili odbioru produktów, a termin na jego uiszczenie upływa w pierwszym dniu roboczym następującym po dniu odbioru produktów”.
22

Nie ma to miejsca w niniejszej sprawie. Wprawdzie bowiem z postanowienia odsyłającego wynika, że spór główny dotyczy odmowy przyznania prawa do odliczenia podatku VAT związanego z usługami nabytymi w związku ze zbyciem udziałów, a nie traktowania pod względem podatkowym tej ostatniej czynności, niemniej jednak istnienie prawa do odliczenia jest ustalane w szczególności w zależności od traktowania pod względem podatkowym czynności objętych podatkiem należnym, do których transakcje powodujące naliczenie podatku są przyporządkowane (ww. wyrok w sprawie SKF, pkt 60).
4

Artykuł 15 tej dyrektywy stanowi: „1. Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 15 września 2007 r. Państwa członkowskie informują niezwłocznie Komisję o tych przepisach. Przepisy przyjmowane przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie. 2. Państwa członkowskie przedstawiają Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmą w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą. 3. Każde państwo członkowskie może do dnia 15 marca 2009 r. odroczyć stosowanie niniejszej dyrektywy do zatrzymywania danych z zakresu łączności w odniesieniu do dostępu do Internetu, telefonii internetowej i internetowej poczty elektronicznej. Każde państwo członkowskie, które zamierza użyć niniejszego ustępu, powiadamia o tym [Radę i] Komisję, składając oświadczenie w momencie przyjmowania przedmiotowej dyrektywy. Oświadczenie to zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej”.
26

W odniesieniu do pierwszej przesłanki z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że jedynie korzyści przyznane bezpośrednio lub pośrednio z zasobów państwowych są uznawane za pomoc w rozumieniu przepisu art. 107 ust. 1 TFUE. Rozróżnienie wprowadzone w tym postanowieniu pomiędzy pomocą „przyznawaną przez państwa członkowskie” i pomocą przyznawaną „przy użyciu zasobów państwowych” nie oznacza, że wszystkie przywileje udzielone przez państwo stanowią pomoc, niezależnie od tego, czy byłyby finansowane ze środków państwowych, czy też nie, ale ma na celu jedynie włączenie do tego pojęcia zarówno przywilejów przyznanych bezpośrednio przez państwo, jak również tych udzielanych za pośrednictwem organizacji publicznej lub prywatnej, wskazanej lub utworzonej przez to państwo (wyrok z dnia 13 marca 2001 r. w sprawie C-379/98 PreussenElektra, Rec. s. I-2099, pkt 58 i przytoczone tam orzecznictwo). Zakaz z art. 107 ust. 1 TFUE może zasadniczo obejmować również pomoc udzielaną przez organizacje publiczne lub prywatne, wskazane lub utworzone przez to państwo do zarządzania pomocą (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Pearle i in., pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo).
36

Ponadto, ponieważ takie właśnie rozwiązanie prowadziłoby to tego, że z tytułu zdarzenia wywołującego szkodę można by pozywać domniemanego sprawcę szkody przed sąd państwa członkowskiego, na którego obszarze właściwości on nie działał, rozwiązanie to wykraczałoby poza hipotezy wyraźnie przewidziane w omawianym rozporządzeniu, a przez to stałoby w sprzeczności z jego systematyką i celami.
122

Eni podnosi, że żaden przepis prawa Unii nie zobowiązuje adresata pisma w sprawie przedstawienia zarzutów do podważenia w toku postępowania administracyjnego różnych zawartych w nim informacji dotyczących okoliczności faktycznych lub prawnych, i odsyła w tym względzie do wyroku Sądu z dnia 15 września 2011 r. w sprawie T-234/07 Koninklijke Grolsch przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-6169, pkt 37. Według niej Sąd słusznie stwierdził, że Komisja nie mogła przypisać Eni powrotu do naruszenia, obciążając ją ex post odpowiedzialnością za naruszenia przypisane w swoim czasie Enichem SpA i Anic SpA, ze względu na kontrolowanie kapitału tych dwóch spółek, co zresztą Sąd uznał za nieudowodnione.
—

artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie takiemu uregulowaniu, o ile jest ono uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego, jest odpowiednie dla zagwarantowania realizacji celu, któremu służy, nie wykracza poza to, co konieczne do jego osiągnięcia, oraz jest stosowane w sposób niedyskryminujący, czego ustalenie należy do sądu krajowego przy uwzględnieniu następujących uwag: — uregulowanie takie jest odpowiednie dla osiągnięcia celu polegającego na przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, jeśli pozwala danemu państwu członkowskiemu na nadzorowanie i skuteczne wstrzymywanie podejrzanych transakcji finansowych przeprowadzanych przez instytucje kredytowe świadczące usługi na terytorium krajowym, a w razie potrzeby na ściganie i karanie osób odpowiedzialnych; — obowiązek nałożony tym uregulowaniem na instytucje kredytowe, które prowadzą swoją działalność na zasadach swobodnego świadczenia usług, może stanowić środek proporcjonalny dla realizacji tego celu w braku – w okresie, w którym miały miejsce okoliczności postępowania głównego – skutecznego mechanizmu zapewniającego pełną i całkowitą współpracę pomiędzy FIU.
8

Powziąwszy wątpliwości co do zgodności uregulowania niderlandzkiego z art. 16 ust. 2 lit. b) dyrektywy w sprawie łączenia spółek, Komisja wystosowała do Królestwa Niderlandów wezwanie do usunięcia uchybień w dniu 3 listopada 2009 r. Królestwo Niderlandów odpowiedziało pismem z dnia 18 marca 2010 r., podnosząc, że art. 16 ust. 2 lit. a) i b) zawiera alternatywę i że w związku z tym państwa członkowskie mogą wybrać pomiędzy dwiema zaproponowanymi przez nią możliwościami, jeżeli zdecydują zastosować w dziedzinie prawa uczestnictwa pracowników swoje ustawodawstwo krajowe. Nie będąc usatysfakcjonowana uzyskaną odpowiedzią w dniu 25 listopada 2010 r., Komisja wystosowała do Królestwa Niderlandów uzasadnioną opinię, na którą to państwo członkowskie odpowiedziało pismem z dnia 27 stycznia 2011 r.
27

Oberlandesgericht Wien uzasadnił odrzucenie tego wniosku w szczególności tym, że przedsiębiorstwom, których on dotyczył, nie można zarzucić zawinionego dokonywania uzgodnień cenowych ze względu na to, iż mogą się one powołać na postanowienie z dnia 2 lutego 1996 r., w którym sąd antymonopolowy stwierdził, że zawarte przez nie porozumienie stanowi kartel nieznaczący. Zdaniem Oberlandesgericht Wien z tego postanowienia wynika, że SSK nie wywierała wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi, a zatem – że nie doszło do naruszenia art. 101 TFUE. Oberlandesgericht Wien stoi ponadto na stanowisku, że przedsiębiorstwom tym nie można zarzucić zawinionego działania również ze względu na to, iż uczestnicy kartelu przed przystąpieniem do niego zasięgnęli w przedmiocie zgodności z prawem swego zachowania fachowej opinii prawnej kancelarii adwokackiej wyspecjalizowanej w prawie antymonopolowym.
24

Sąd odsyłający zauważa natomiast, że przedmiot analizowanego w ramach postepowania krajowego projektu umowy jest praktycznie identyczny z jakimkolwiek zamówieniem podlegającym przepisom dyrektywy 2004/18 poprzez które Stadt Düren zleciłoby wykonanie usług sprzątania za wynagrodzeniem. Sąd w tym względzie stawia pytanie, czy rozróżnienie dokonane przez GkG NRW między tzw. umowami „zlecającymi” i tzw. umowami „delegującymi” – przy czym analizowana umowa zalicza się do drugiej z tych kategorii – jest determinujące, zważywszy że w przypadku gdy umowa dotyczy zadań pomocniczych, które nie są bezpośrednio związane z działalnością gmin na zewnątrz, okoliczność, że dokonuje ona transferu kompetencji, jest czysto formalna, a wybór danego rodzaju możliwej umowy wywołuje konkretnie te same skutki z gospodarczego punktu widzenia. Z tego powodu sąd ten rozważa, czy w kontekście sprawy przed tym sądem odwołanie się do tzw. umowy „delegującej” nie mogłoby stanowić „konstrukcji mającej na celu obejście norm w dziedzinie zamówień publicznych”, jak zostało to stwierdzone w pkt 48 ww. wyroku w sprawie Komisja przeciwko Niemcom.
60

To uwzględnienie nadrzędnego interesu dziecka wiąże się co do zasady z tym, że w okolicznościach takich jak towarzyszące sytuacji skarżących w postępowaniu głównym wykładni art. 6 akapit drugi rozporządzenia nr 343/2003 należy dokonywać w ten sposób, iż wskazuje on jako odpowiedzialne to państwo członkowskie, w którym małoletni znajduje się po złożeniu w nim wniosku o azyl.
19

Artykuł 37 regulaminu postępowania SIAC definiuje wyrażenie „informacje niejawne” i w tym względzie stanowi: „(1) Do celów niniejszego artykułu przez »informacje niejawne« rozumie się: (a) informacje, na które Secretary of State zamierza powołać się w jakimkolwiek postępowaniu przed [SIAC], (b) informacje, które stoją w sprzeczności z jego argumentami lub które są korzystne dla skarżącego, lub […] oraz ujawnieniu których skarżącemu lub jego przedstawicielowi prawnemu Secretary of State sprzeciwia się. (2) Secretary of State nie może powołać się na niejawne informacje, jeśli nie został mianowany specjalny obrońca w celu reprezentowania interesów skarżącego. (3) W przypadku gdy Secretary of State jest zobowiązany na podstawie art. 10 ust. 2 lub art. 10A ust. 8 do przekazania skarżącemu informacji niejawnych lub gdy zamierza powołać się na takie informacje oraz gdy został mianowany specjalny obrońca, Secretary of State kieruje do [SIAC] i zgłasza specjalnemu obrońcy: (a) kopię niejawnych informacji, jeśli jeszcze tego nie uczynił; (b) oświadczenie wymieniające powody, dla których sprzeciwia się ich ujawnieniu; oraz (c) jeśli możliwe jest uczynienie tego bez ujawniania informacji w sposób sprzeczny z interesem publicznym i w zakresie, w jakim jest to możliwe – opis informacji w formie, która może być przekazana skarżącemu. (4) Jednocześnie ze złożeniem każdego opisu zgodnie z ust. 3 lit. c) Secretary of State przekazuje go skarżącemu. (4A) W przypadku gdy Secretary of State przekazuje specjalnemu obrońcy informacje niejawne w formie okrojonej ze względów innych niż związane z tajemnicą zawodową, (a) przekazuje on [SIAC] informacje w formie nieokrojonej, wyjaśniając przyczyny wniesionych zmian; oraz (b) [SIAC] wydaje Secretary of State instrukcję dotyczącą kwestii, które mogą być przedmiotem okrojenia. (5) Po uzyskaniu zezwolenia [SIAC] lub zgody specjalnego obrońcy Secretary of State może zmienić lub uzupełnić w każdym momencie dokumenty złożone na podstawie niniejszego artykułu”.
8

W tym względzie Oberlandesgericht Wien stwierdza, że w przeciwieństwie do tego, co stanowi § 219 ust. 2 ZPO, § 39 ust. 2 KartG wyklucza jakąkolwiek możliwość przyznania przez sędziego w przypadku braku zgody stron dostępu do akt związanych z postępowaniami sądowymi w dziedzinie konkurencji, i to nawet gdy występujący z wnioskiem o dostęp do akt może podnieść zasadnie interes prawny. Innymi słowy, w opinii sądu odsyłającego w systemie austriackim sam ustawodawca dokonał wyważenia z jednej strony ogólnego interesu federalnego organu ds. konkurencji do uzyskania informacji i uaktualnienia stanu naruszeń prawa konkurencji oraz z drugiej strony interesu osób trzecich w skorzystaniu z dostępu do akt w celu ułatwienia realizacji powództwa o naprawienie szkody. W ramach zatem tego wyważenia przyznano całkowitą preferencję rzecz pierwszego z tych interesów, z niekorzyścią dla drugiego. Wynika stąd, że gdyby choć tylko jedna ze stron w postępowaniu nie wyraziła zgody, sędzia, który nie jest uprawniony do dokonania wyważenia istniejących interesów, ma zdaniem tego sądu obowiązek odmówić w sposób ogólny wglądu do akt przez osoby trzecie.
3)

Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że nie pozwala on sądowi krajowemu, jeżeli stwierdził on nieuczciwy charakter postanowienia dotyczącego kary umownej w umowie zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem, na ograniczenie się, do czego upoważnia go prawo krajowe, do obniżenia przewidzianej przez nie kwoty kary umownej obciążającej tego konsumenta, lecz zobowiązuje go do zwykłego niestosowania rzeczonego postanowienia wobec konsumenta.
11

Artykuł 7 tej dyrektywy przewiduje: „1. Wnioskodawcy pozwala się pozostawać w państwie członkowskim, wyłącznie dla potrzeb procedury, do czasu podjęcia przez organ rozpatrujący decyzji zgodnie z procedurami w pierwszej instancji określonymi w rozdziale III. To prawo do pozostawania nie stanowi uprawnienia do otrzymania zezwolenia na pobyt. 2. Państwa członkowskie mogą uczynić wyjątek jedynie w przypadkach, gdy, zgodnie z art. 32 i 34, kolejny wniosek nie będzie dalej rozpatrywany lub gdy przekażą one osobę lub dokonają jej ekstradycji, odpowiednio, do innego państwa członkowskiego, na mocy zobowiązań wynikających z europejskiego nakazu aresztowania [...] lub innych, albo do państwa trzeciego, albo do międzynarodowych sądów lub trybunałów karnych”.
1

Komisja Europejska wnosi w skardze do Trybunału o stwierdzenie, że wprowadzając zakaz wytwarzania, wprowadzania do obrotu i stosowania w żywieniu zwierząt w Polsce pasz genetycznie zmodyfikowanych oraz organizmów genetycznie zmodyfikowanych przeznaczonych do użytku paszowego, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 16 ust. 5, art. 19, 20 i 34 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Dz.U. L 268, s. 1).