23.

Najvyšší súd Slovenskej republiky (sąd najwyższy Republiki Słowackiej) kieruje w związku z tym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytania: 1) Czy art. 47 ust. 1 karty, na podstawie którego każdy, czyje prawa, w tym prawo do poszanowania życia prywatnego w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych, ustanowione w art. 1 ust. 1 i nast. dyrektywy o ochronie danych osobowych, zostały naruszone, ma prawo na warunkach ustanowionych w tym artykule karty do skutecznej ochrony sądowej, sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów prawa krajowego, które uzależniają możliwość powołania się na skuteczną ochroną sądową w postaci skargi do sądu administracyjnego od wymogu, aby skarżący w celu uzyskania ochrony swych praw i wolności przed wniesieniem skargi do sądu wyczerpał środki przewidziane w przepisach szczególnych, takich jak słowacka ustawa w sprawie zażaleń administracyjnych? 2) Czy prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, domu i komunikowania się ustanowione w art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz prawo do ochrony danych osobowych ustanowione w art. 8 karty w przypadku podnoszonego naruszenia prawa do ochrony danych osobowych, wprowadzone w życie w odniesieniu do Unii Europejskiej zasadniczo w dyrektywie o ochronie danych osobowych, zgodnie z którą w szczególności: – państwa członkowskie zobowiązane są do ochrony prywatności w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych (art. 1 ust. 1) oraz – państwa członkowskie uprawnione są do przetwarzania danych osobowych, gdy jest to konieczne do realizacji zadania wykonywanego w interesie publicznym [art. 7 lit. e)] lub do realizacji uzasadnionego interesu administratora danych lub osoby trzeciej, przed którą ujawnia się dane, oraz – państwo członkowskie jest w drodze wyjątku uprawnione do ograniczenia zakresu praw i obowiązków [art. 13 ust. 1 lit. e) i f)], gdy takie ograniczenie stanowi środek konieczny dla zabezpieczenia ważnego interesu ekonomicznego lub finansowego państwa członkowskiego lub Unii Europejskiej łącznie z kwestiami pieniężnymi, budżetowymi i podatkowymi, można interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie może bez zgody zainteresowanej osoby tworzyć wykazów danych osobowych do celów administracji podatkowej, co oznacza, że uzyskanie danych osobowych dla potrzeb władzy publicznej w celach zwalczania oszustw podatkowych samo w sobie niesie ze sobą ryzyko naruszenia? 3) Czy wykaz organu podatkowego państwa członkowskiego zawierający dane osobowe skarżącego, których poufność została zagwarantowana odpowiednimi środkami technicznymi i organizacyjnymi w celu ochrony danych osobowych przed niedozwolonym ujawnieniem lub dostępem w rozumieniu art. 17 ust. 1 dyrektywy o ochronie danych osobowych, do którego skarżący uzyskał dostęp bez odpowiedniej zgody tego organu podatkowego państwa członkowskiego, może być uznany za nielegalny środek dowodowy, którego uwzględnienia powinien odmówić sąd krajowy zgodnie z wyrażoną w art. 47 akapit drugi karty zasadą prawa Unii obejmującą dostęp do bezstronnego sądu? 4) Czy jest zgodne z prawem do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu (w szczególności w rozumieniu art. 47 karty) działanie sądu krajowego, który w sytuacji, gdy istnieje orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w danym przypadku różniące się od odpowiedzi udzielonej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, przyznaje pierwszeństwo zgodnie z zasadą lojalnej współpracy, o której mowa w art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, orzecznictwu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej?”.