ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
297

Wreszcie w odniesieniu do decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wprowadzanego w życie środka uznanego przez Komisję za nową pomoc Trybunał rozstrzygnął, że po wydaniu takiej decyzji istnieją poważne wątpliwości co do zgodności danego środka z prawem, co, niezależnie od możliwości ubiegania się o wydanie zarządzenia tymczasowego, powinno skłonić państwo członkowskie do zawieszenia jego stosowania ze względu na to, że wszczęcie procedury, o której mowa w art. 108 ust. 2 TFUE, wyklucza natychmiastową decyzję stwierdzającą zgodność ze wspólnym rynkiem, która z kolei pozwoliłaby na dalsze zgodne z prawem wykonywanie rzeczonego środka. Ta wątpliwość co do zgodności z prawem rozpatrywanego środka powinna również skłonić przedsiębiorstwa będące jego beneficjentami do bezwarunkowej odmowy przyjęcia nowych wpłat bądź też zaoszczędzenia kwot koniecznych do pokrycia ewentualnych późniejszych zwrotów (wyrok z dnia 9 października 2001 r., Włochy/Komisja, C‑400/99, EU:C:2001:528, pkt 59).
129

Na wstępie należy stwierdzić, że chociaż w swoich żądaniach wnoszący odwołanie żądają odszkodowania za szkody majątkowe w wysokości 3975329 EUR, w odwołaniu nie podważają oni kwoty 3 mln EUR określonej przez Sąd do spraw Służby Publicznej na podstawie wynagrodzenia, które Alessandro Missir Mamachiego mógł otrzymywać aż do chwili przejścia na emeryturę, obniżonego o kwotę, którą on i jego małżonka wydaliby na swoje potrzeby. W drodze niniejszego zarzutu wnoszący odwołanie ograniczają się do zakwestionowania tego, że Sąd do spraw Służby Publicznej orzekł, iż w kontekście naprawienia szkody majątkowej powinny zostać uwzględnione wszystkie świadczenia na podstawie regulaminu pracowniczego, w tym inne niż odszkodowanie pieniężne ustanowione w art. 73 regulaminu pracowniczego. Ponadto, nawet zakładając, że poprzez żądanie odszkodowania za szkody majątkowe w wysokości 3975329 EUR wnoszący odwołanie podważają ustalenie kwoty 3 mln EUR, określonej przez Sąd do spraw Służby Publicznej, należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, jeśli Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdził istnienie szkody, posiada on wyłączną właściwość, aby w granicach żądania dokonać oceny sposobu i zakresu naprawienia tej szkody, z zastrzeżeniem, że aby Sąd mógł dokonać kontroli sądowej wyroków Sądu do spraw Służby Publicznej, muszą one zawierać wystarczające uzasadnienie, a jeżeli chodzi o ocenę szkody – określać kryteria zastosowane do celów ustalenia przyjętej kwoty (zob. podobnie wyrok z dnia 5 listopada 2014 r., Komisja/Thomé, T‑669/13 P, EU:T:2014:929, pkt 79 i przytoczone tam orzecznictwo). Tak więc z uwagi na fakt, że wnoszący odwołanie nie wyjaśnili, w jaki sposób Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo przy stosowaniu kryteriów wykorzystanych do określenia kwoty 3 mln EUR, należy stwierdzić, że kwota ta odpowiada odszkodowaniu za szkodę majątkową poniesioną przez czworo dzieci Alessandra Missira Mamachiego.
189

Komisja stwierdziła bowiem w zaskarżonej decyzji, że od momentu przekształcenia IFPEN w EPIC w lipcu 2006 r. do końca okresu rozpatrywanego w zaskarżonej decyzji, a więc do końca 2010 r., IFPEN nie czerpało ze swojego statusu EPIC żadnej faktycznej korzyści gospodarczej w postaci korzystniejszych warunków kredytowych przyznanych przez instytucje bankowe i finansowe. W tym względzie Komisja ustaliła, że jeżeli chodzi o terminy spłaty powyżej jednego roku, IFPEN nie korzystało z pożyczek instytucji kredytowych od chwili zmiany statusu do końca 2009 r. Komisja stwierdziła, że w 2009 r. IFPEN skorzystało tylko raz z pożyczki o terminie spłaty krótszym niż rok, i to w niewielkiej kwocie oraz o wyższym oprocentowaniu niż oprocentowanie podobnej pożyczki udzielonej IFPEN w 2005 r., to jest w okresie, w którym przedsiębiorstwo to nie było jeszcze objęte gwarancją państwa. Komisja stwierdziła ponadto, że w 2010 r. IFPEN otrzymało cztery propozycje linii kredytowych, których warunki były równoważne do tych, jakie IFPEN wynegocjowało przed zmianą statusu w 2006 r. (motywy 196–198).
245

Tytułem wstępu należy stwierdzić, że na podstawie orzecznictwa przytoczonego w pkt 244 powyżej instytucja zamawiająca co do zasady nie ma obowiązku zapewnienia przegrywającemu oferentowi dostępu do pełnej wersji oferty wygrywającego dany przetarg ani do pełnej wersji sprawozdania z oceny. Ponadto gdyby w niniejszym przypadku, uwzględniając pisma stron oraz dokumenty załączone do akt sprawy oraz wynik rozprawy, miało się okazać, że Sąd jest wystarczająco poinformowany, aby orzekać w niniejszej sprawie (zob. podobnie wyrok z dnia 16 listopada 2006 r., Peróxidos Orgánicos/Komisja, T‑120/04, Zb.Orz., EU:T:2006:350, pkt 80), nie byłoby konieczne rozstrzyganie złożonych przez skarżące wniosków w przedmiocie środków organizacji postępowania lub środków dowodowych, w zakresie których ponadto wyłącznie do Sądu należy ocena ewentualnej konieczności (zob. podobnie wyrok z dnia 24 września 2009 r., Erste Group Bank i in./Komisja, C‑125/07 P, C‑133/07 P i C‑137/07 P, Zb.Orz., EU:C:2009:576, pkt 319; postanowienie z dnia 10 czerwca 2010 r., Thomson Sales Europe/Komisja, C‑498/09 P, EU:C:2010:338, pkt 138). W każdym razie należy dodać, że w niniejszym przypadku Sąd w części uwzględnił wnioski skarżących w zakresie, w jakim nakazał EUIPO w postanowieniu w przedmiocie zastosowania środków dowodowych z dnia 27 marca 2015 r. (zob. pkt 26 powyżej) przedstawienie dokumentów zawierających obliczenia i porównawczą ocenę finansowych ofert wybranych oferentów i pierwszej skarżącej, do czego EUIPO się zastosowało.
190

Następnie, jako że skarżąca twierdzi, iż źródłem jej uzasadnionych oczekiwań jest wiążąca informacja, należy przypomnieć, że nie można wykluczyć możliwości powołania się przez beneficjenta bezprawnie przyznanej pomocy na nadzwyczajne okoliczności, które słusznie mogły leżeć u podstaw uzasadnionych oczekiwań co do prawidłowości tej pomocy, a w konsekwencji możliwości sprzeciwienia się jej zwrotowi. Jednakże ów beneficjent powinien powołać się na te okoliczności przed władzami krajowymi lub sądem krajowym przy zaskarżaniu krajowej decyzji o odzyskaniu pomocy, którą to decyzją władze te dokonują transpozycji decyzji Komisji. W takim przypadku do sądu krajowego, do którego wpłynęła ewentualna skarga, należy ocena okoliczności danej sprawy, w razie konieczności po zadaniu Trybunałowi pytań prejudycjalnych dotyczących wykładni (zob. podobnie wyrok z dnia 7 marca 2002 r., Włochy/Komisja, C‑310/99, Rec, EU:C:2002:143, pkt 103; wyrok z dnia 27 stycznia 1998 r., Ladbroke Racing/Komisja, T‑67/94, Rec, EU:T:1998:7, pkt 182, 183; ww. w pkt 110 wyrok, Fleuren Compost/Komisja, EU:T:2004:4, pkt 136, 137). Na podstawie tego orzecznictwa skarżąca nie może zatem powoływać się na istnienie wiążącej informacji, podnosząc, że zaskarżona decyzja sprzeciwia się zasadzie ochrony uzasadnionych oczekiwań (zob. podobnie wyrok z dnia 16 lipca 2014 r., Zweckverband Tierkörperbeseitigung/Komisja, T‑309/12, EU:T:2014:676, pkt 237).
146

W replice skarżąca podnosi, że zarówno praktyka Komisji, jak i wydany przez nią komunikat w sprawie stosowania reguł dotyczących pomocy państwa do środków należących do opodatkowania bezpośredniego przedsiębiorstw (Dz.U. 1998, C 384, s. 3) wzbudziły uzasadnione oczekiwania co do tego, że Komisja nie uzna klauzuli restrukturyzacji za przepis selektywny.
Oznaczenie fluege.de, o którego rejestrację wystąpiono w odniesieniu do „reklamy; zarządzania w działalności handlowej; administrowania działalnością handlową; prac biurowych”; „transportu; pakowania i składowania towarów; organizowania podróży”; „usług zaopatrzenia w żywność i napoje; tymczasowego zakwaterowania”, należących, odpowiednio, do klas 35, 39 i 43 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, jest z punktu widzenia przeciętnego niemieckojęzycznego konsumenta w Unii Europejskiej opisowe dla towarów objętych zgłoszeniem wspólnotowego znaku towarowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

Będąc odruchowo postrzegany przez rzeczony krąg odbiorców jako odwołanie do adresu strony internetowej z zakresu lotnictwa i lotów, zgłoszony znak towarowy ma charakter opisowy względem usług „transportu” należących do klasy 39, a szczególnie dla jednego rodzaju tych usług – usług transportu lotniczego. Jeżeli chodzi o inne usługi, bardzo szeroko zdefiniowane w zgłoszeniu znaku towarowego, to mogą być one świadczone w dziedzinie i w bliskim związku z transportem lotniczym i z lotami.

Dołączenie do słowa stanowiącego opis i pozbawionego charakteru odróżniającego elementu odpowiadającego domenie pierwszego stopnia nie powoduje, iż uzyskane w ten sposób oznaczenie, które właściwy krąg odbiorców będzie odruchowo identyfikować jako nazwę domeny, a więc odwołanie do adresu strony internetowej, nabędzie charakteru odróżniającego. W istocie odróżniającą częścią takiej nazwy domeny nie jest domena pierwszego stopnia, mogąca składać się z kropki i grupy liter odpowiadających określeniu kraju, ale co najwyżej domena drugiego stopnia, do której dołączona została domena pierwszego stopnia.

Sama nazwa domeny odwołuje się jedynie do strony internetowej, jeżeli taka strona istnieje, nie zaś do pochodzenia handlowego towarów lub usług od określonego wytwórcy lub usługodawcy. Praktyka w zakresie przyznawania nazw domen oraz używania takich nazw nie określa zdolności nazwy domeny do zarejestrowania jej jako wspólnotowego znaku towarowego w kontekście bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji określonych w rozporządzeniu nr 207/2009.

W tym kontekście należy przypomnieć o konieczności dokonania rozróżnienia pomiędzy z jednej strony prawami wynikającymi z rejestracji nazwy domeny a z drugiej strony prawami wynikającymi z rejestracji oznaczenia jako wspólnotowego znaku towarowego. Tak więc okoliczność, że strona posiada nazwę domeny, nie oznacza wcale, że owa nazwa może z tego powodu zostać zarejestrowana jako wspólnotowy znak towarowy. Aby było to możliwe, niezbędne jest, by spełniała ona wszystkie wymogi ustanowione w tym względzie w rozporządzeniu nr 207/2009. Zatem każdy argument, który miałby wykazać brak konieczności pozostawienia do swobodnego używania ze względu na rzekome nabyte wyłączone prawo do omawianej nazwy domeny, będzie bezskuteczny.

(por. pkt 20, 26, 28–31, 38, 41)
W przypadku gdy dane rozporządzenie dotyczące bezpośrednio i indywidualnie osoby fizycznej zostaje w toku postępowania zastąpione przez inny akt mający ten sam przedmiot, należy to uważać za nową okoliczność umożliwiającą skarżącemu dokonanie zmiany przedstawionych żądań i zarzutów.

Takiego dostosowania należy dokonać w dwumiesięcznym terminie przewidzianym w art. 263 akapit szósty TFUE. Termin ten ma bowiem co do zasady zastosowanie zarówno wtedy, gdy skarga o stwierdzenie nieważności ma postać pisma wszczynającego postępowanie, jak i wtedy, gdy jest wnoszona, w trakcie toczącego się postępowania, w formie dostosowania żądań stwierdzenia nieważności aktu wcześniejszego, uchylonego i zastąpionego przez akt sporny.

Jednakże w drodze wyjątku od tej zasady termin ten nie ma zastosowania w ramach toczącego się postępowania, jeżeli, po pierwsze, odnośny akt oraz akt, który go uchyla i zastępuje, mają w odniesieniu do zainteresowanego ten sam przedmiot, zasadniczo te same powody i co do zasady tę samą treść, różniąc się jedynie, odpowiednio, zakresami zastosowania ratione temporis, a po drugie – dostosowanie żądań nie jest poparte żadnym nowym zarzutem, faktem czy dowodem innym niż samo wydanie danego aktu uchylającego i zastępującego akt wcześniejszy. W takiej sytuacji, jako że przedmiot i ramy sporu zakreślone w pierwotnej skardze nie doznają żadnej zmiany poza wymiarem czasowym, okoliczność, że dostosowanie żądań zostało dokonane po upływie rozpatrywanego dwumiesięcznego terminu, w żaden sposób nie zagraża pewności prawa.

(por. pkt 25, 26, 28, 29)
Zgodnie z art. 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego po rozpatrzeniu odwołania co do istoty izba odwoławcza podejmuje decyzję w sprawie odwołania i może skorzystać z uprawnień w granicach kompetencji posiadanych przez instancję, która podjęła zaskarżoną decyzję. Z przepisu tego wynika, że izba odwoławcza, wskutek wniesionego do niej odwołania od decyzji eksperta o odmowie rejestracji, może dokonać ponownej i całkowitej oceny zgłoszenia do rejestracji pod względem merytorycznym, zarówno pod kątem okoliczności prawnych, jak i faktycznych. Uprawnienie to jest jednak uzależnione od dopuszczalności odwołania do izby odwoławczej.

Tymczasem w tym zakresie art. 59 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 wskazuje, że „[k]ażda strona w postępowaniu, dla której decyzja ma niekorzystny skutek, może wnieść odwołanie”. Z przepisu tego wynika, że strony postępowania przed Urzędem Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) mogą zaskarżyć decyzję niższej instancji do izby odwoławczej tylko w zakresie, w jakim decyzja ta była dla nich niekorzystna. Jeżeli natomiast decyzja niższej instancji miała korzystny skutek dla jednej ze stron, strona ta nie ma legitymacji do wniesienia odwołania do izby odwoławczej.

Z art. 59 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 wynika, że w przypadku gdy ekspert odrzuca zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego wyłącznie w odniesieniu do wskazanych w nim towarów, dopuszczając znak do rejestracji dla objętych tym zgłoszeniem usług, odwołanie wniesione do izby odwoławczej przez zgłaszającego znak w sposób automatyczny odnosi się wyłącznie do odmowy zatwierdzenia przez eksperta rejestracji znaku dla wskazanych w zgłoszeniu towarów. Dopuszczenie przez eksperta takiego znaku do rejestracji dla usług nie może natomiast zostać skutecznie zaskarżone przed izbą odwoławczą przez zgłaszającego.

(por. pkt 21–24)
Wynikające dla państwa członkowskiego z art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/83 w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi uprawnienie do wyłączenia z zakresu stosowania przepisów tej dyrektywy, w celu zaspokojenia szczególnych potrzeb, produktów dostarczanych na złożone w dobrej wierze zamówienie, sporządzonych zgodnie ze specyfikacją upoważnionej osoby wykonującej zawód związany z ochroną zdrowia oraz do celów stosowania przez indywidualnego pacjenta na jej bezpośrednią osobistą odpowiedzialność, może być wykonywane tylko w niezbędnych wypadkach, z uwzględnieniem szczególnych potrzeb pacjenta. W tym względzie zawarte w tym przepisie pojęcie „szczególnych potrzeb” odnosi się wyłącznie do indywidualnych sytuacji uzasadnionych względami medycznymi i zakłada, że produkt leczniczy jest niezbędny dla zaspokojenia potrzeb pacjenta. Podobnie wymóg, aby produkty lecznicze były dostarczane na „złożone w dobrej wierze zamówienie”, oznacza, że produkt leczniczy powinien być przepisany przez lekarza w wyniku obiektywnej oceny stanu zdrowia jego pacjentów i w oparciu o wyłącznie terapeutyczne względy.

Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi może zostać wydane w wyjątkowych okolicznościach na podstawie art. 14 ust. 8 rozporządzenia nr 726/2004 ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję Leków oraz art. 22 dyrektywy 2001/83 w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi jedynie w przypadku, gdy wnioskodawca może wykazać, że nie jest w stanie, z przyczyn obiektywnych i możliwych do zweryfikowania, dostarczyć kompleksowych danych na temat skuteczności i bezpieczeństwa produktu leczniczego w normalnych warunkach stosowania, oraz musi opierać się na jednej z przyczyn określonych w załączniku I do tej dyrektywy. Co więcej, załącznik I część II pkt 1 lit. c) wspomnianej dyrektywy przewiduje możliwość przyznania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu nawet w przypadku, gdy brak jest informacji, o ile jest to uzasadnione względami, dla których można uznać, że udowodniono bezpieczeństwo i skuteczność produktu pomimo braku niektórych badań. Wreszcie żaden przepis rozporządzenia nr 726/2004 lub dyrektywy 2001/83 nie wyłącza jednoczesnego posługiwania się pojęciami dobrze ugruntowanego zastosowania medycznego i wyjątkowych okoliczności. Przeciwnie, w szczególnym kontekście sierocych produktów leczniczych dyrektywa 2001/83, w pkt 5 tiret pierwsze i drugie części III załącznika I do niej, wyraźnie odnosi się do możliwości zastosowania przepisów dotyczących wyjątkowych okoliczności, a także przepisów dotyczących powoływania się na dobrze ugruntowane zastosowanie medyczne.

(por. pkt 58, 64, 65, 67–69)
Z art. 3 ust. 6 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 1225/2009 wynika, że instytucje Unii powinny wykazać, iż przywóz stanowiący przedmiot dumpingu wyrządza istotną szkodę przemysłowi unijnemu z uwagi na swą wielkość i wartość. Chodzi o ocenę zwaną przypisaniem. Z art. 3 ust. 7 tego rozporządzenia wynika również, że instytucje te powinny, po pierwsze, zbadać wszystkie pozostałe znane czynniki, które wyrządzają szkodę przemysłowi unijnemu, w tej samej chwili, co przywóz stanowiący przedmiot dumpingu, oraz po drugie, postępować w ten sposób, aby szkoda spowodowana przez inne czynniki nie została przypisana tym przywozom. Chodzi o ocenę zwaną nieprzypisywaniem.

Celem art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia nr 1225/2009 jest zatem spowodowanie, by instytucje Unii dokonały rozróżnienia i oddzielenia szkodliwych skutków przywozów stanowiących przedmiot dumpingu od skutków pozostałych czynników. Jeżeli instytucje zaniechałyby rozróżniania i oddzielania wpływu poszczególnych czynników powodujących powstanie szkody, to nie mogłyby one zasadnie stwierdzić, że przywóz po cenach dumpingowych spowodował szkodę dla przemysłu unijnego. Następnie w trakcie określania szkody instytucje powinny w szczególności zbadać, czy szkoda, której istnienie mają przyjąć, miała swoją przyczynę w zachowaniu samych producentów unijnych.

(por. pkt 62–64)
Względy nadrzędne dotyczące bezpieczeństwa lub utrzymywania stosunków międzynarodowych Unii i jej państw członkowskich mogą stać na przeszkodzie informowaniu zainteresowanych o niektórych okolicznościach, a co za tym idzie, wysłuchaniu ich co do tych okoliczności. Jednakże ten uzasadniony wyjątek od prawa do obrony musi pozostawać w zgodzie z przestrzeganiem prawa do skutecznej niezawisłej i bezstronnej kontroli sądowej, na podstawie której sąd Unii powinien mieć możliwość kontrolowania zgodności z prawem środków w postaci zamrożenia funduszy i nie mogą mu stać na przeszkodzie tajność lub poufność dowodów i informacji wykorzystanych przez Radę.

(por. pkt 52, 53)
Instytucja zamawiająca jest zobowiązana do tego, by na każdym etapie postępowania przetargowego czuwać nad przestrzeganiem zasady równego traktowania oraz, co z tego wynika, nad równością szans wszystkich oferentów. Zasada równego traktowania związana jest z obowiązkiem przejrzystości w celu umożliwienia weryfikacji jej przestrzegania. Owa zasada przejrzystości oznacza, że wszystkie informacje techniczne, istotne dla prawidłowego zrozumienia ogłoszenia o zamówieniu lub specyfikacji warunków zamówienia, powinny, gdy tylko jest to możliwe, zostać udostępnione wszystkim przedsiębiorstwom uczestniczącym w postępowaniu dotyczącym udzielenia zamówienia publicznego, po pierwsze, by pozwolić wszystkim rozsądnie poinformowanym i wykazującym zwykłą staranność oferentom na zrozumienie ich dokładnego zakresu i dokonanie ich wykładni w taki sam sposób, a po drugie, by umożliwić instytucji zamawiającej rzeczywistą weryfikację, czy oferty złożone przez oferentów odpowiadają kryteriom wyznaczonym dla danego zamówienia.

W tych okolicznościach odmówienie przez instytucję przekazania oferentowi sprawozdania komisji przetargowej w toku postępowania poprzedzającego wniesienie skargi nie stanowi naruszenia zasady przejrzystości, o ile nie spowodowało ono zachwiania równowagi szans skarżących i innych oferentów przy formułowaniu warunków ich ofert. W istocie, jak wynika z art. 147 rozporządzenia nr 2342/2002 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, sprawozdanie z oceny nie ma na celu przedstawienia wszystkich warunków i zasad procedury udzielenia zamówienia, lecz ma przedstawić wynik oceny dokonanej przez komisję przetargową, zawierając w tym względzie w szczególności nazwy wykluczonych oferentów oraz powody odrzucenia ich oferty, a także nazwę proponowanego wykonawcy i przyczyny takiego wyboru.

(por. pkt 45–51)
Keywords

Summary



Keywords

1. Wzory wspólnotowe – Podstawy unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Wzór niewywołujący u poinformowanego użytkownika innego całościowego wrażenia niż to wywierane przez wcześniejszy wzór – Poinformowany użytkownik – Pojęcie

[rozporządzenie Rady nr 6/2002, art. 6 ust. 1, art. 25 ust. 1 lit. b)]

2. Wzory wspólnotowe – Podstawy unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Wzór niewywołujący u poinformowanego użytkownika innego całościowego wrażenia niż to wywierane przez wcześniejszy wzór – Kryteria oceny – Swoboda twórcy

[rozporządzenie Rady nr 6/2002, art. 6 ust. 2, art. 25 ust. 1 lit. b)]

3. Wzory wspólnotowe – Postępowanie odwoławcze – Skarga do sądu Unii – Decyzja wydziału Urzędu stanowiąca kontekst decyzji izby odwoławczej

4. Wzory wspólnotowe – Podstawy unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Wzór niewywołujący u poinformowanego użytkownika innego całościowego wrażenia niż to wywierane przez wcześniejszy wzór – Określenie całościowego wrażenia w świetle sposobu, w jaki produkt jest używany

[rozporządzenie Rady nr 6/2002, art. 6 ust. 1, art. 25 ust. 1 lit. b)]

5. Wzory wspólnotowe – Podstawy unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Wzór niewywołujący u poinformowanego użytkownika innego całościowego wrażenia niż to wywierane przez wcześniejszy wzór – Kryteria oceny – Niedogodności lub trudności przy używaniu wcześniejszego wzoru – Wyłączenie

(rozporządzenie Rady nr 6/2002, art. 1, 3, 6)

Summary

1. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 21–25)

2. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 31–33)

3. Gdy izba odwoławcza utrzymuje w mocy decyzję niższej instancji Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w całości, decyzja ta oraz jej uzasadnienie stanowią kontekst wydania zaskarżonej decyzji, przy czym ów kontekst jest znany skarżącemu i pozwala sądowi przeprowadzić w pełni kontrolę zgodności z prawem w zakresie zasadności oceny indywidualnego charakteru rozpatrywanego wzoru.

(por. pkt 43)

4. Ocena całościowego wrażenia wywoływanego u poinformowanego użytkownika przez wzór zawiera również sposób używania produktu reprezentowanego przez wspomniany wzór.

(por. pkt 46)

5. Indywidualny charakter wzoru ocenia się zgodnie z art. 6 rozporządzenia nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych poprzez porównanie całościowych wrażeń wywoływanych przez kolidujące ze sobą wzory u poinformowanego użytkownika i przy uwzględnieniu stopnia swobody twórcy. Z tego względu kryterium dotyczące niedogodności lub różnych trudności przy używaniu wcześniejszego wzoru, które zostały rzekomo rozwiązane w zakwestionowanym wzorze, nie zalicza się do tych, które mogą być wzięte pod uwagę dla celów oceny indywidualnego charakteru danego wzoru. Co więcej, jak wynika z art. 1 i 3 rozporządzenia nr 6/2002, prawo do wzoru dotyczy ochrony postaci produktu, a nie koncepcji jego sposobów używania lub funkcjonowania.

(por. pkt 52)