ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
5

Artykuł 33 tej dyrektywy przewiduje: „1. Bez uszczerbku dla art. 36 ust. 1, w przypadku gdy wyroby akcyzowe dopuszczone już do konsumpcji w jednym państwie członkowskim są przechowywane do celów handlowych w innym państwie członkowskim w celu ich dostawy lub wykorzystania w tym państwie, podlegają one podatkowi akcyzowemu, a podatek ten staje się wymagalny w tym drugim państwie członkowskim. Na użytek niniejszego artykułu »przechowywanie do celów handlowych« oznacza przechowywanie wyrobów akcyzowych przez osobę inną niż osoba prywatna lub przez osobę prywatną do celów innych niż na użytek własny i przewożenie tych wyrobów przez tę osobę, zgodnie z art. 32. 2. Stosuje się warunki wymagalności i stawki podatku akcyzowego obowiązujące w dniu, w którym podatek akcyzowy staje się wymagalny w tym drugim państwie członkowskim. 3. Osobą zobowiązaną do zapłaty podatku akcyzowego, który stał się wymagalny, jest – w zależności od przypadku wymienionego w ust. 1 – osoba, która realizuje dostawę, osoba, która przechowuje wyroby przeznaczone do dostawy, lub osoba, której dostarczono wyroby w innym państwie członkowskim. 4. Bez uszczerbku dla art. 38, wyroby akcyzowe już dopuszczone do konsumpcji w jednym państwie członkowskim i przemieszczane na terenie [Unii Europejskiej] do celów handlowych nie są uznawane za przechowywane do tych celów, dopóki nie dotrą do państwa członkowskiego przeznaczenia, pod warunkiem że są przemieszczane z zachowaniem formalności określonych w art. 34. […]”.
12

Kryterium, zgodnie z którym niemieckie sądy cywilne sprawują kontrolę nad opłatami ustalonymi przez zarządzającego portem lotniczym, wynika z § 315 Bürgerliches Gesetzbuch (kodeksu cywilnego) w wersji mającej zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym (zwanego dalej „BGB”). Zgodnie z tym przepisem, zatytułowanym „Określenie świadczenia przez jedną ze stron”: „1. Jeżeli świadczenie ma być określone przez jedną ze stron umowy, w przypadku wątpliwości należy przyjąć, że określenie następuje ex æquo et bono. 2. Owego określenia dokonuje się w drodze oświadczenia skierowanego do drugiej strony. 3. Jeżeli określenie ma być dokonane ex aequo et bono, to dokonane określenie jest dla drugiej strony wiążące tylko wtedy, gdy jest zgodne z zasadą słuszności. Jeżeli nie jest ono zgodne z zasadą słuszności, określenia dokonuje się w drodze orzeczenia; to samo dotyczy sytuacji, gdy dokonanie określenia opóźnia się”.
1)

Przepis prawa krajowego, taki jak będący przedmiotem postępowania głównego, który powiela dosłownie przepisy art. 13 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r., w zakresie, w jakim ma on zastosowanie do pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 2,8 tony, lecz nieprzekraczającej 3,5 tony, które w związku z tym nie są objęte zakresem stosowania rozporządzenia nr 561/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 165/2014, należy interpretować wyłącznie na podstawie prawa Unii zgodnie z jego wykładnią dokonywaną przez Trybunał, jeżeli na mocy prawa krajowego przepisy te w sposób bezpośredni i bezwarunkowy znalazły zastosowanie do takich pojazdów.
Artykuł 90 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych należy interpretować w ten sposób, że stanowi on, iż sądy państw członkowskich właściwe do zarządzania środków tymczasowych lub zabezpieczających w odniesieniu do wzoru krajowego mają również właściwość do zarządzania takich środków w odniesieniu do wzoru wspólnotowego.
26

W tych okolicznościach Högsta domstolen (sąd najwyższy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy wykładni art. 4 [rozporządzenia nr 1346/2000] należy dokonywać w ten sposób, że ma on zastosowanie do powództwa wszczętego – przed sądem szwedzkim przez zarządcę [w rozumieniu rozporządzenia nr 1346/2000] polskiej spółki, wobec której toczy się postępowanie upadłościowe w Polsce – przeciwko szwedzkiej spółce o zapłatę za towary dostarczone na podstawie umowy, którą spółki te zawarły przed wszczęciem postępowania upadłościowego? 2) W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy ma znaczenie, że w trakcie postępowania przed sądem zarządca [w rozumieniu rozporządzenia nr 1346/2000] przelał sporną wierzytelność na spółkę, która wstępuje do postępowania w miejsce zarządcy? 3) W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy ma znaczenie okoliczność, że spółka, która stała się stroną postępowania sama stała się następnie niewypłacalna? 4) Jeżeli pozwany w sytuacji takiej jak opisana w pytaniu pierwszym twierdzi, że podnoszona wobec niego przez zarządcę [w rozumieniu rozporządzenia nr 1346/2000] wierzytelność powinna zostać potrącona z jego własnej [własną] wierzytelności [wierzytelnością], która wynika z tej samej umowy, to czy ta sytuacja potrącenia jest objęta zakresem art. 4 ust. 2 lit. d) [rozporządzenia nr 1346/2000]? 5) Czy wykładni art. 4 ust. 2 lit. d) w związku z art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1346/2000 należy dokonywać w ten sposób, że art. 6 ust. 1 ma zastosowanie tylko wtedy, gdy prawo państwa wszczęcia postępowania nie dopuszcza dokonania potrącenia, czy też art. 6 ust. 1 może mieć zastosowanie również do innych sytuacji, na przykład, gdy istnieje tylko pewna różnica między przepisami prawnymi danych państw w odniesieniu do prawa do potrącenia lub gdy nie istnieją żadne różnice, ale mimo to w państwie wszczęcia postępowania odmawia się dokonania potrącenia?”.
11

Artykuł 10 wet betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen (ustawy o wjeździe na terytorium, pobycie, osiedlaniu się i wydalaniu cudzoziemców) z dnia 15 grudnia 1980 r. (Belgisch Staatsblad z dnia 31 grudnia 1980 r., s. 14584), w brzmieniu obowiązującym w czasie wystąpienia okoliczności faktycznych rozpatrywanych w postępowaniu głównym (zwanej dalej „ustawą z dnia 15 grudnia 1980 r.”), stanowi: „1. Z zastrzeżeniem przepisów art. 9 i 12 z mocy prawa posiadają zezwolenie na pobyt w Królestwie [Belgii] przez okres dłuższy niż trzy miesiące: […] 4o następujący członkowie rodziny cudzoziemca, który od co najmniej 12 miesięcy posiada zgodę lub zezwolenie na pobyt w Królestwie [Belgii] na czas nieokreślony lub od co najmniej 12 miesięcy posiada zezwolenie na osiedlenie się. Ten dwunastomiesięczny termin nie obowiązuje, jeżeli związek małżeński lub zarejestrowany związek partnerski istniały już, zanim cudzoziemiec, który pragnie skorzystać z prawa do łączenia rodzin, przybył do Królestwa [Belgii], lub w przypadku posiadania wspólnego małoletniego dziecka. Powyższe warunki dotyczące rodzaju i okresu pobytu nie mają zastosowania w odniesieniu do członków rodziny cudzoziemca, który zgodnie z art. 49ust. 1 akapity drugi i trzeci albo art. 49/2ust. 2 lub 3 uzyskał zgodę na pobyt w Królestwie [Belgii] jako osoba korzystająca z ochrony międzynarodowej: – będący cudzoziemcem małżonek albo cudzoziemiec, z którym zawarł on zarejestrowany związek partnerski, uznawany w Belgii za równoważny małżeństwu, który będzie wspólnie z nim zamieszkiwać, pod warunkiem, że obydwie te osoby ukończyły 21 lat. Minimalna granica wieku zostaje obniżona do 18 lat w przypadku, gdy związek małżeński lub zarejestrowany związek partnerski zostały zawarte przed przybyciem cudzoziemca, który pragnie skorzystać z prawa do łączenia rodzin, do Królestwa [Belgii]; […]”.
8

Artykuł 44 § 2 pkt 1 bis kodeksu VAT w wersji mającej zastosowanie do okoliczności faktycznych rozpatrywanych w postępowaniu głównym stanowił, że zwolnione z VAT jest „świadczenie usług na rzecz swoich członków przez niezależne grupy osób prowadzących działalność zwolnioną z podatku na mocy niniejszego artykułu lub niepodlegającą opodatkowaniu, w przypadku gdy takie usługi są bezpośrednio niezbędne do wykonywania tej działalności i w odniesieniu do których grupy ograniczają się do żądania od swoich członków zwrotu przypadającej każdemu z nich części we wspólnie poniesionych wydatkach, pod warunkiem że to zwolnienie nie spowoduje zakłóceń konkurencji; król określa warunki zastosowania tego zwolnienia”.
W pkt 2 dokumentu Komisji AGRI-2005-64043 z dnia 9 czerwca 2006 r., zatytułowanego „komunikat Komisji w sprawie traktowania przez Komisję, w kontekście rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR, stwierdzonych niedociągnięć we wdrożonych przez państwa członkowskie systemach kontroli wzajemnej zgodności”, stwierdza się, że:

„Do chwili obecnej dokument VI/5330/97 był wykorzystywany głównie w kontekście odrzucenia wydatków wynikających z wniosków uznanych za niekwalifikujące się do skorzystania z pomocy. Nawet jeśli zgodność z wymogami określonymi w załączniku III do rozporządzenia nr 1782/2003 [Rady z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. 2003, L 270, s. 1)] i normami ustanowionymi w załączniku IV do tego rozporządzenia nie stanowi kryterium dopuszczalności wydatków (zob. art. 24 tego samego rozporządzenia), lecz punkt wyjścia do ustanowienia sankcji, należy zastosować spójną metodologię w odniesieniu do obu rodzajów braków. Jak ogłosiła Komisja (zob. załącznik I część C ostatecznego kompromisowego tekstu prezydencji z dnia 18 czerwca 2003 r.), podstawowe zasady w zakresie rozliczania rachunków, ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 1258/1999 [z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 1999, L 160, s. 103)], mają zastosowanie do wzajemnej zgodności. Korekty finansowe powinny być zatem proporcjonalne do ryzyka, jakie ponosi fundusz, biorąc pod uwagę fakt, że normy obowiązujące w dziedzinie wzajemnej zgodności nie stanowią kryterium dopuszczalności, lecz podstawę do ustalania sankcji. Z tego względu ryzyko, jakie ponosi fundusz, nie będzie zasadniczo oceniane na podstawie ryzyka wydatków niedopuszczonych, ale na podstawie ryzyka szkód finansowych wynikających z niestosowania sankcji.

[…]

Jak obecnie przewiduje dokument VI/5330/97, stawkę korekty należy stosować do tej części funduszu, dla której wydatki stanowiły ryzyko. W kontekście wzajemnej zgodności oznacza to, że w przypadku gdy wyniki są ustalone względem właściwego organu kontrolnego (wyspecjalizowanego organu kontrolnego lub agencji płatniczej), należy skorygować całkowitą kwotę pomocy wypłaconej rolnikom, którzy mają być objęci kontrolą przez ten organ i którzy podlegają obowiązkowi, przy którym wystąpiły niedociągnięcia. Korekta ta będzie stosowana do poziomu sankcji, które zostałyby przyjęte, gdyby kontrola została przeprowadzona zgodnie z zalecanymi standardami.

[…]” [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty z tego dokumentu poniżej].
2)

Drugie i trzecie z pytań zadanych przez wspomniany sąd w sprawach C‑624/18 i C‑625/18 wymagają następującej odpowiedzi: Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by spory dotyczące stosowania prawa Unii mogły należeć do wyłącznej właściwości organu niestanowiącego niezawisłego i bezstronnego sądu w rozumieniu pierwszego z tych przepisów. Do tej ostatniej sytuacji dochodzi wówczas, gdy obiektywne okoliczności, w jakich został utworzony dany organ, oraz jego cechy, a także sposób, w jaki zostali powołani jego członkowie, mogą wzbudzić w przekonaniu jednostek uzasadnione wątpliwości co do niezależności tego organu od czynników zewnętrznych, w szczególności od bezpośrednich lub pośrednich wpływów władzy ustawodawczej i wykonawczej, oraz jego neutralności względem ścierających się przed nim interesów, i prowadzić w ten sposób do braku przejawiania przez ten organ oznak niezawisłości lub bezstronności, co mogłoby podważyć zaufanie, jakie sądownictwo powinno budzić w jednostkach w społeczeństwie demokratycznym. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, przy wzięciu pod uwagę wszystkich istotnych informacji, którymi dysponuje, czy jest tak w przypadku organu takiego jak Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego. W razie gdyby tak było, zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje ona sąd odsyłający do odstąpienia od stosowania przepisu prawa krajowego zastrzegającego dla takiego organu właściwość do rozpoznania sporów w postępowaniu głównym, ażeby spory te mogły zostać rozpatrzone przez sąd, który spełnia wyżej wskazane wymogi niezawisłości i bezstronności i który byłby właściwy w danej dziedzinie, gdyby ów przepis nie stał temu na przeszkodzie.
10

Zgodnie z art. 49 loi no 86‑1067 du 30 septembre 1986 relative à la liberté de communication (ustawy nr 86‑1067 z dnia 30 września 1986 r. w sprawie swobody komunikacji, zwanej dalej „ustawą w sprawie swobody komunikacji”,JORF z dnia 1 października 1986 r., s. 11749), w brzmieniu zmienionym art. 44 ustawy nr 2006‑961 z dnia 1 sierpnia 2006 r. (JORF z dnia 3 sierpnia 2006 r., s. 11529), (zwanym dalej „zmienionym art. 49”): „[INA], państwowe przedsiębiorstwo publiczne o charakterze przemysłowym i komercyjnym, odpowiada za zachowanie i promowanie krajowego dziedzictwa audiowizualnego. I. – Instytut zapewnia przechowywanie audiowizualnych zapisów archiwalnych publicznych przedsiębiorstw medialnych oraz promuje ich wykorzystanie. Charakter, taryfy, warunki finansowe udostępnienia wykonań i szczegółowe zasady wykorzystania tych zapisów archiwalnych określa się w umowie zawieranej między instytutem a każdym z zainteresowanych przedsiębiorstw. Umowy te zatwierdza się dekretem ministra ds. budżetu i komunikacji. II. – Instytut wykorzystuje fragmenty audiowizualnych zapisów archiwalnych publicznych przedsiębiorstw medialnych zgodnie z warunkami określonymi w specyfikacjach. W tym względzie instytut korzysta z praw do wykorzystania tych fragmentów po upływie jednego roku od ich pierwszego rozpowszechnienia. Instytut pozostaje właścicielem nośników i materiałów technicznych oraz posiada prawa do wykorzystania audiowizualnych zapisów archiwalnych publicznych przedsiębiorstw medialnych i spółki, o której mowa w art. 58, które przeniesiono na niego przed publikacją ustawy nr 2000‑719 z dnia 1 sierpnia 2000 r. [zmieniającej ustawę nr 86‑1067 z dnia 30 września 1986 r. w sprawie swobody komunikacji (JORF z dnia 2 sierpnia 2000 r., s. 11903)]. Publiczne przedsiębiorstwa medialne i spółka, o której mowa w art. 58, zachowują jednak, każde we własnym zakresie, prawo do używania tych zapisów archiwalnych z pierwszeństwem. Instytut korzysta z określonych w niniejszym ustępie praw do wykorzystania z poszanowaniem praw osobistych i majątkowych przysługujących podmiotom praw autorskich lub praw pokrewnych prawom autorskim oraz ich następcom prawnym. Jednakże w drodze odstępstwa od przepisów art. L. 212‑3 i L. 212‑4 kodeksu własności intelektualnej warunki wykorzystania wykonań artystów wykonawców z zapisów archiwalnych wspomnianych w niniejszym artykule i wynagrodzenie za to wykorzystanie uregulowane są w umowach zawieranych między instytutem a samymi artystami wykonawcami lub organizacjami pracowniczymi reprezentującymi artystów wykonawców. W umowach tych należy w szczególności określić stawki wynagrodzeń oraz szczegółowe zasady wypłaty tych wynagrodzeń”.
61

Odpowiedź na pytanie trzecie można zatem wywnioskować jedynie z wykładni art. 104 dyrektywy 2014/59, który odnosi się, jak wskazuje jego tytuł, do „[n]adzwyczajnych składek ex post”. Niemniej jednak ani brzmienie art. 104 tej dyrektywy, ani jej art. 103 ust. 2 i 4–8, mające zastosowanie do zwyczajnych składek, do których odsyła tenże art. 104, nie zawierają żadnej wskazówki co do daty, którą należy stosować jako odniesienie dla określenia instytucji zobowiązanych do zapłaty składki nadzwyczajnej i obliczenia kwoty tej składki. W związku z tym art. 104 wspomnianej dyrektywy należy interpretować w świetle jego kontekstu oraz celów uregulowania, którego część stanowi (zob. podobnie wyrok z dnia 10 lipca 2019 r., Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände, C‑649/17, EU:C:2019:576, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo).
1)

Artykuł 148 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2393 z dnia 13 grudnia 2017 r., należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu takiemu jak przewidziane w art. 3 ust. 3 pkt 1 Lietuvos Respublikos Ūkio subjektų, perkančių-parduodančių žalią pieną ir prekiaujančių pieno gaminiais, nesąžiningų veiksmų draudimo įstatymas Nr. XII-1907 (ustawy nr XII-1907 Republiki Litewskiej zakazującej nieuczciwych praktyk litewskich podmiotów gospodarczych skupujących i sprzedających mleko surowe oraz prowadzących obrót produktami mlecznymi) z dnia 25 czerwca 2015 r., zmienionej ustawą z dnia 22 grudnia 2015 r., które w celu zwalczania nieuczciwych praktyk handlowych zakazuje podmiotem skupującym mleko surowe płacenia różnej ceny zakupu producentom, których należy uznać za należących do tej samej grupy pod względem sprzedawanej dziennej ilości mleka surowego o tym samym składzie i jakości oraz dostarczanego na tych samych warunkach, o ile uregulowanie to jest odpowiednie dla zapewnienia realizacji zamierzonego celu i nie wykracza poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia, co powinien ustalić sąd odsyłający.
17

Artykuł 45 loi du 12 janvier 2007 sur l’accueil des demandeurs d’asile et de certaines autres catégories d’étrangers (ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o przyjmowaniu osób ubiegających się o azyl i niektórych innych kategorii cudzoziemców, Moniteur belge z dnia 7 maja 2007 r., s. 24027), w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych w postępowaniu głównym (zwanej dalej „ustawą o przyjmowaniu”), stanowi: „W przypadku gdy beneficjent prawa do bycia przyjętym dopuści się poważnego naruszenia przepisów i zasad działania mających zastosowanie do ośrodków recepcyjnych, może na niego zostać nałożona sankcja, o której mowa w art. 19. Przy wyborze sankcji należy wziąć pod uwagę charakter i wagę naruszenia oraz konkretne okoliczności, w jakich zostało ono popełnione. Mogą zostać zastosowane jedynie następujące sankcje: […] 7) tymczasowe pozbawienie prawa do pomocy materialnej w ośrodku recepcyjnym przez okres nieprzekraczający jednego miesiąca. Sankcje nakładane są przez dyrektora lub osobę odpowiedzialną ośrodka recepcyjnego. Sankcja, o której mowa w akapicie drugim pkt 7, powinna zostać potwierdzona przez dyrektora generalnego [Fedasilu] w terminie trzech dni roboczych od zastosowania sankcji przez dyrektora lub osobę odpowiedzialną ośrodka recepcyjnego. W przypadku braku jej potwierdzenia we wskazanym terminie sankcja tymczasowego pozbawienia prawa do pomocy materialnej zostaje automatycznie zniesiona. Sankcje mogą zostać obniżone lub zniesione, w czasie ich obowiązywania, przez organ, który je nałożył. Decyzja o nałożeniu sankcji jest podejmowana w sposób obiektywny i bezstronny oraz wymaga uzasadnienia. Z zastrzeżeniem sankcji, o której mowa w akapicie drugim pkt 7, zastosowanie sankcji nie może w żadnym wypadku skutkować całkowitym pozbawieniem pomocy materialnej przyznanej na podstawie niniejszej ustawy ani też nie może prowadzić do zmniejszenia dostępu do opieki medycznej. Sankcja przewidziana w akapicie drugim pkt 7 skutkuje tym, iż osoba, której ona dotyczy, nie może korzystać ze świadczeń przyznawanych w ramach przyjmowania innych niż dostęp do opieki medycznej, o którym mowa w art. 24 i 25 [ustawy o przyjmowaniu]. Sankcja przewidziana w akapicie drugim pkt 7 ustawy może zostać orzeczona jedynie w przypadku poważnego naruszenia regulaminu wewnętrznego ośrodka recepcyjnego, które zagrażało personelowi lub innym osobom mieszkającym w ośrodku albo stwarzało nadmierne zagrożenia dla bezpieczeństwa lub poszanowania porządku publicznego w danym ośrodku. Osoba objęta sankcją tymczasowego pozbawienia prawa do pomocy materialnej powinna zostać wysłuchana przed zastosowaniem tej sankcji. […]”.
131

Jeśli chodzi o obliczenie kwoty okresowej kary pieniężnej, to zgodnie z utrwalonym orzecznictwem należy ustalić ją z uwzględnieniem stopnia perswazji koniecznego do tego, by państwo członkowskie, które nie wykonało wyroku wydanego w związku z uchybieniem, zmieniło swoje zachowanie i położyło kres zarzucanemu mu naruszeniu. W ramach wykonywania przysługujących mu uprawnień do swobodnej oceny zadaniem Trybunału jest określenie wysokości okresowej kary pieniężnej w taki sposób, by była ona, po pierwsze, stosowna do okoliczności sprawy, a po drugie, proporcjonalna do stwierdzonego uchybienia oraz do zdolności płatniczej zainteresowanego państwa członkowskiego (wyrok z dnia 14 listopada 2018 r., Komisja/Grecja, C‑93/17, EU:C:2018:903, pkt 117, 118).
17

Avis aux opérateurs économiques relatif à l’indication de l’origine des marchandises issues des territoires occupés par Israël depuis juin 1967 (skierowana do podmiotów gospodarczych opinia w sprawie oznaczania pochodzenia towarów z terytoriów okupowanych przez Izrael od czerwca 1967 r.), opublikowana przez ministre de l’Économie et des Finances (ministra gospodarki i finansów, Francja) w dniu 24 listopada 2016 r. (JORF 2016, nr 273, tekst nr 81, zwana dalej „opinią ministerialną”), ma następujące brzmienie: „Rozporządzenie [nr 1169/2011] przewiduje, że informacje podawane na etykietach muszą być rzetelne. Nie mogą potencjalnie wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności co do pochodzenia produktów. Środki żywnościowe z terytoriów okupowanych przez Izrael należy więc etykietować w sposób, który odzwierciedla to pochodzenie. W związku z powyższym [direction générale de la concurrence, de la consommation et de la répression des fraudes (GCCRF), ministère de l’Économie et des Finances (dyrekcja generalna ds. konkurencji, konsumentów i kontroli nadużyć finansowych francuskiego ministerstwa gospodarki i finansów)] zwraca uwagę podmiotów gospodarczych na komunikat [Komisji]. W szczególności wskazano w nim, że zgodnie z prawem międzynarodowym Wzgórza Golan i Zachodni Brzeg, w tym Wschodnia Jerozolima, nie wchodzą w skład Izraela. W związku z tym, aby nie wprowadzać konsumenta w błąd, etykietowanie produktów żywnościowych musi właściwie wskazywać dokładne pochodzenie produktów, niezależnie od tego, czy wskazanie to jest obowiązkowe na gruncie przepisów wspólnotowych czy dobrowolnie podane przez podmiot gospodarczy. W odniesieniu do produktów z Zachodniego Brzegu lub Wzgórz Golan pochodzących z osiedli izraelskich oznaczenie ograniczające się do słów »produkt pochodzący ze Wzgórz Golan« lub »produkt pochodzący z Zachodniego Brzegu« nie jest dopuszczalne. Chociaż określenia te rzeczywiście odnoszą się do szerzej rozumianego obszaru lub terytorium, z którego pochodzi produkt, opuszczenie dodatkowej informacji geograficznej wskazującej, że produkt pochodzi z osiedli izraelskich, może wprowadzać konsumenta w błąd co do prawdziwego pochodzenia produktu. W takich przypadkach należy dodać w nawiasach wyrażenie »osiedle izraelskie« lub jego odpowiednik. W związku z tym można stosować wyrażenia takie jak »produkt pochodzący ze Wzgórz Golan (osiedle izraelskie)« lub »produkt pochodzący z Zachodniego Brzegu (osiedle izraelskie)«”.