ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 3 lutego 2005 r. w zakresie, w jakim odmawia dostępu do dokumentu TAXUD/1369/2003 dotyczącego kin domowych, TAXUD/974/2004 dotyczącego pojazdów mieszanych, TAXUD/1342/2003, TAXUD/2465/2004 i TAXUD/2495/2004 dotyczących układów zasilania, XXI/770/1998 dotyczącego automatycznej obróbki niepełnych informacji, oraz protokołu z zebrania we wrześniu 2004 r. grupy roboczej sekcji Nomenklatura Taryfowa i Statystyczna (Mechaniczne/Różne) Komitetu Kodeksu Celnego (załącznik V do dokumentu TAXUD/3010/2004).
4.

Pomoc przyznawana przez państwa — Zakaz — Odstępstwa — Decyzja Komisji uzależniająca przekazanie pomocy od wcześniejszego zwrotu przez dane przedsiębiorstwo pomocy przyznanej mu wcześniej niezgodnie z prawem (art. 87 ust. 3 lit. c) WE, art. 88 ust. 2 WE) (por. pkt 165–167)
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 23 września 2009 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

(sprawa T-341/05)

„Rolnictwo — Wspólna organizacja rynku mleka i przetworów mlecznych — Zniesienie refundacji wywozowych dla wszystkich przetworów mlecznych wywożonych do Ceuty i Melilli — Warunki — Zasada niedyskryminacji — Proporcjonalność”

Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Mleko i przetwory mleczne — Refundacje wywozowe (art. 34 ust. 2 akapit drugi WE; rozporządzenie Rady nr 1255/1999, art. 31 ust. 2 lit. c), art. 31 ust. 3; rozporządzenie Komisji nr 909/2005) (por. pkt 21, 38, 48, 49, 69, 72, 74, 94–96)

Przedmiot

Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 909/2005 z dnia 16 czerwca 2005 r. ustalającego refundacje wywozowe w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 154, s. 10), w zakresie w jakim w załączniku do tego rozporządzenia zalicza się Ceutę i Melillę do miejsc przeznaczenia kategorii L 01.

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 909/2005 z dnia 16 czerwca 2005 r. ustalającego refundacje wywozowe w sektorze mleka i przetworów mlecznych, w zakresie w jakim zalicza się w nim Ceutę i Melillę do miejsc przeznaczenia kategorii L 01.

2) Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 23 września 2009 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

(sprawa T-341/05)

„Rolnictwo — Wspólna organizacja rynku mleka i przetworów mlecznych — Zniesienie refundacji wywozowych dla wszystkich przetworów mlecznych wywożonych do Ceuty i Melilli — Warunki — Zasada niedyskryminacji — Proporcjonalność”

Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Mleko i przetwory mleczne — Refundacje wywozowe (art. 34 ust. 2 akapit drugi WE; rozporządzenie Rady nr 1255/1999, art. 31 ust. 2 lit. c), art. 31 ust. 3; rozporządzenie Komisji nr 909/2005) (por. pkt 21, 38, 48, 49, 69, 72, 74, 94–96)

Przedmiot

Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 909/2005 z dnia 16 czerwca 2005 r. ustalającego refundacje wywozowe w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 154, s. 10), w zakresie w jakim w załączniku do tego rozporządzenia zalicza się Ceutę i Melillę do miejsc przeznaczenia kategorii L 01.

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 909/2005 z dnia 16 czerwca 2005 r. ustalającego refundacje wywozowe w sektorze mleka i przetworów mlecznych, w zakresie w jakim zalicza się w nim Ceutę i Melillę do miejsc przeznaczenia kategorii L 01.
Procedura dostępu do dokumentów Komisji, unormowana w art. 6–8 rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, a także w art. 2–4 załącznika do decyzji 2001/937, zmieniającej jej regulamin wewnętrzny, odbywa się w dwóch etapach. Najpierw wnioskodawca zwraca się do Komisji z wnioskiem pierwotnym w sprawie dostępu do dokumentów. Co do zasady Komisja powinna udzielić odpowiedzi na wniosek pierwotny w ciągu 15 dni roboczych od daty zarejestrowania rzeczonego wniosku. Następnie, w przypadku całkowitej lub częściowej odmowy, wnioskodawca może w ciągu 15 dni roboczych od daty otrzymania pierwotnej odpowiedzi od Komisji złożyć do sekretarza generalnego Komisji wniosek potwierdzający, na który ten powinien, co do zasady, odpowiedzieć w ciągu 15 dni roboczych od daty zarejestrowania rzeczonego wniosku. W przypadku całkowitej lub częściowej odmowy wnioskodawca może wszcząć postępowanie sądowe wobec Komisji lub złożyć skargę u rzecznika praw obywatelskich, zgodnie z warunkami ustalonymi odpowiednio w art. 230 WE i 195 WE.

Z art. 3 w związku z art. 4 załącznika do decyzji nr 2001/937 oraz z art. 8 rozporządzenia nr 1049/2001 wynika jasno, że odpowiedź na pierwotny wniosek stanowi tylko pierwszą fazę rozstrzygania, która umożliwia wnioskodawcy wniesienie do sekretarza generalnego Komisji o ponowne rozważenie przyjętego stanowiska. W konsekwencji dopiero akt wydany przez sekretarza generalnego Komisji, który ma charakter decyzji i zastępuje w całości poprzednie rozstrzygnięcie, może wywoływać skutki prawne naruszające interesy wnioskodawcy i może być w konsekwencji przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności w rozumieniu art. 230 WE.

Jednakże zważywszy, że Komisja nie poinformowała zainteresowanego, jak wymagają tego przepisy art. 7 ust. 1 omawianego rozporządzenia, o jego prawie do złożenia wniosku potwierdzającego, w konsekwencji nieprawidłowość ta, wyjątkowo, czyni skargę o stwierdzenie nieważności wniosku pierwotnego dopuszczalną celem uniknięcia tego, by Komisja mogła uchylać się od kontroli sądu wspólnotowego w odniesieniu do wady formalnej, za którą ponosi odpowiedzialność.

Wspólnota Europejska jest wspólnotą prawa, w ramach której akty instytucji wspólnotowych poddane są kontroli pod względem zgodności z traktatem, w związku z czym zasady postępowania obowiązujące w odniesieniu do skarg wnoszonych do sądów wspólnotowych należy interpretować w miarę możliwości w taki sposób, by ich stosowanie przyczyniało się do realizacji celu w postaci zagwarantowania skutecznej ochrony sądowej uprawnień podmiotów prawa wynikających z prawa wspólnotowego. Wymóg kontroli sądowej stanowi bowiem zasadę ogólną prawa wspólnotowego, która wynika ze wspólnych tradycji konstytucyjnych państw członkowskich i która znalazła swój wyraz w art. 6 i 13 europejskiej konwencji praw człowieka. Prawo do skutecznego środka zaskarżenia zostało ponadto potwierdzone w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

(por. pkt 69–71, 74, 75)
1)

Punkt 1 sentencji wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. w sprawie T-348/05 JSC Kirovo-Chepetsky Khimichesky Kombinat przeciwko Radzie należy interpretować w ten sposób, że stwierdza się nieważność rozporządzenia Rady (WE) nr 945/2005 z dnia zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 658/2002 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji i rozporządzenie (WE) nr 132/2001 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego, między innymi, z Ukrainy, w następstwie częściowego przeglądu tymczasowego przeprowadzonego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 w zakresie dotyczącym JSC Kirovo-Chepetsky Khimichesky Kombinat.
Sprawa T-435/05

Danjaq, LLC

przeciwko

Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

„Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Dr. No — Sprzeciw właściciela niezarejestrowanych słownych znaków towarowych i oznaczeń Dr. No i Dr. NO — Brak przesłanki wcześniejszych znaków towarowych — Brak oznaczenia odróżniającego używanego w obrocie handlowym — Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b), art. 8 ust. 2 lit. c) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. a) i b), art. 8 ust. 2 lit. c) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009] — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]”

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 30 czerwca 2009 r. II ‐ 2100

Streszczenie wyroku

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie handlowym (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 4) Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie handlowym (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 4) Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie handlowym (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 4, art. 52 ust. 2) Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie handlowym (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 4)
1.

Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga dotycząca w rzeczywistości sporu o charakterze umownym — Brak właściwości sądu wspólnotowego — Niedopuszczalność (art. 230 WE, art. 238 WE, art. 240 WE, art. 249 WE) (por. pkt 54, 55)
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (trzecia izba)

z dnia 31 stycznia 2007 r.

Sprawa T‑236/05

Willem Aldershoff

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej – Postępowanie w sprawie oceny za 2003 r. – Oczywisty błąd w ocenie – Brak uzasadnienia – Prawo do bycia wysłuchanym

Przedmiot: Skarga mająca za przedmiot stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego w postępowaniu w sprawie oceny za 2003 r.

Orzeczenie: Stwierdza się nieważność sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej Willema Aldershoffa za 2003 r. Komisja pokryje swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżącego.

Streszczenie

1. Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej – Obowiązek uzasadnienia

(regulamin pracowniczy, art. 43)

2. Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej

(regulamin pracowniczy, art. 43)

1. Jeżeli w ramach wprowadzanego przez Komisję postępowania w sprawie oceny wspólny komitet ds. ocen wykaże, że istnieją szczególne okoliczności mogące zakwestionować ważność lub zasadność początkowej oceny dokonanej przez oceniającego lub osobę zatwierdzającą sprawozdanie z oceny, oceniający z odwołania jest zobowiązany przedstawić uzasadnioną opinię, to znaczy taką, która zawiera informacje mogące w wystarczającym stopniu odpowiedzieć na te szczególne okoliczności, i nie może zwolnić go z tego obowiązku zwykłe dorozumiane odwołanie do początkowego uzasadnienia sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej. Taka możliwość spowodowałaby pozbawienie skuteczności całego postępowania przed wspólnym komitetem ds. ocen.

(zob. pkt 59, 61)

2. Zważywszy na okoliczność, że oceniający korzystają z szerokiego zakresu uznania w ocenach pracy osób, które są zobowiązani oceniać, to do urzędnika, który żąda stwierdzenia nieważności swojego sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej, należy wykazanie istnienia oczywistego błędu w ocenie.

Taki błąd istnieje w sytuacji, gdy dokonuje się oceny wydajności pracy kierownika wydziału w odniesieniu do celów, wyznaczonych w oparciu o wzrost miejsc pracy, który nie został w końcu potwierdzony, jeśli cele te nie zostały ograniczone, gdy okazało się, że ogłoszone przyjęcia do pracy nie odbyły się.

(zob. pkt 83, 90, 92)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑43/04 Fardoom i Reinard przeciwko Komisji, 25 października 2005 r., Zb.Orz.SP str. I‑A‑329, II‑1465, pkt 79
Słowny znak towarowy MARCOROSSI (zgłoszenie nr 1405869 dla towarów należących do klas 18 i 25)

Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:
Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji, którą miało zawierać pismo Komisji z dnia 5 września 2005 r. w sprawie COMP/39.225 dotyczące skargi złożonej do Komisji przez Gerolfa Annemansa na podstawie art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 [WE] i 82 [WE] (Dz.U. 2003, L 1, str. 1).
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 12 lipca 2007 r. – AEPI przeciwko Komisji

(sprawa T‑229/05)

Konkurencja – Prawa autorskie i prawa pokrewne – Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 – Obowiązki związane z postępowaniem w sprawie skarg do Komisji – Brak interesu wspólnotowego – Oddalenie

1. Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Badanie skarg – Określenie priorytetów przez Komisję (art. 81 WE, 82 WE i art. 85 ust. 1 WE) (por. pkt 38–41, 44, 60, 61)

2. Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Wpływ na handel między państwami członkowskimi – Kryteria (art. 81 ust. 1 WE) (por. pkt 42, 43)

Przedmiot

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie SG-Greffe (2005) D/201832 z dnia 18 kwietnia 2005 r. oddalającej złożoną do Komisji skargę dotyczącą zarzucanego naruszenia art. 81 WE i 82 WE przez greckie organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi w dziedzinie muzyki.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
Skarga o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Komisji C (2005) 1236 z dnia 14 kwietnia 2005 r. dotyczącej zmniejszenia pomocy finansowej przyznanej na mocy decyzji C (89) 0570 z dnia 22 marca 1989 r., a po drugie, decyzji Komisji C (2005) 3557 z dnia 13 września 2005 r. dotyczącej zmniejszenia pomocy finansowej przyznanej na mocy decyzji C (89) 0570 z dnia 22 marca 1989 r.
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 22 maja 2007 r. – Mebrom przeciwko Komisji

(sprawa T‑198/05)

Odpowiedzialność pozaumowna – Przywóz bromku metylu do Unii Europejskiej – Opóźnienie w przygotowaniu strony internetowej służącej do składania wniosków o pozwolenia na przywóz i kontyngenty oraz uzyskiwania tych pozwoleń i kontyngentów – Artykuły 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 – Szkoda w postaci utraconych korzyści – Rzeczywiście poniesiona szkoda

Odpowiedzialność pozaumowna – Przesłanki (art. 288 akapit drugi WE) (por. pkt 50–52, 59, 68, 70, 72)

Przedmiot

Skarga o naprawienie szkody jakoby poniesionej przez skarżącą wskutek nieustanowienia przez Komisję systemu pozwalającego skarżącej na przywóz do Unii Europejskiej w styczniu i lutym 2005 r. bromku metylu do zastosowań krytycznych.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
88

W tym względzie bez znaczenia jest to, czy określenie „tek” używane jest w znaczeniu drzewa tekowego. Aby OHIM mógł odmówić rejestracji w oparciu o art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, nie jest konieczne, by oznaczenia i wskazówki składające się na znak towarowy, o którym mowa w tym przepisie, były faktycznie stosowane w czasie złożenia wniosku o rejestrację w celu opisu towarów lub usług, w odniesieniu do których dokonane zostało zgłoszenie, lub opisu właściwości takich towarów lub usług. Wystarczy, jak to wynika z samego sformułowania tego przepisu, że oznaczenia lub wskazówki mogą służyć tym celom (wyrok Trybunału z dnia 23 października 2003 r. w sprawie C-191/01 P OHIM przeciwko Wrigley, Rec. str. I-12447, pkt 32 i ww. wyrok w sprawie LIMO, pkt 32).
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (pierwsza izba)

z dnia 20 listopada 2007 r.

Sprawa T‑103/05

P

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Urzędnicy – Wynagrodzenie – Nieusprawiedliwiona nieobecność – Utrata wynagrodzenia – Artykuł 59 regulaminu pracowniczego – Zaświadczenie lekarskie

Przedmiot: Skarga mająca za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 maja 2004 r. uznającej nieobecność skarżącej za nieusprawiedliwioną od dnia 16 marca 2004 r. i zawieszającej wypłatę jej wynagrodzenia od dnia 15 kwietnia 2004 r. aż do podjęcia obowiązków w Dyrekcji Generalnej Prasa i Komunikacja w Brukseli.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron pokryje własne koszty.





Streszczenie

1. Urzędnicy – Decyzja niekorzystna – Decyzja stwierdzająca nieusprawiedliwioną nieobecność urzędnika na podstawie wyników badania lekarskiego – Obowiązek uzasadnienia – Zakres

(regulamin pracowniczy urzędników, art. 25 akapit drugi)

2. Urzędnicy – Zwolnienie chorobowe – Usprawiedliwienie choroby – Kontrolna wizyta lekarska – Stwierdzenie zdolności do pracy – Skutek

(regulamin pracowniczy urzędników, art. 59, 60)

1. Decyzja jest wystarczająco uzasadniona, gdy została wydana w kontekście znanym zainteresowanemu urzędnikowi, pozwalającym mu zrozumieć zakres środka wobec niego podjętego. Tak jest w przypadku decyzji stwierdzającej nieusprawiedliwioną nieobecność urzędnika, który pomimo stwierdzenia na podstawie wyników badań lekarskich zdolności do pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy po zakończeniu zwolnienia chorobowego, nie podjął pracy, ponieważ decyzja ta, choć nie zawiera szczegółowego uzasadnienia w przedmiocie zdolności do pracy zainteresowanego, odnosi się do załączonego dokumentu, to znaczy wyjaśnień służb medycznych przedstawiających historię choroby, a ponadto wpisuje się ona w kontekst zamiaru ochrony przez administrację interesów urzędnika poprzez umożliwienie mu stopniowego powrotu do pracy.

(zob. pkt 35, 36, 38)

Odesłanie: Trybunał: sprawa 791/79 Demont przeciwko Komisji, 17 grudnia 1981 r., Rec. str. 3105, pkt 12; sprawy połączone C‑116/88 i C‑149/88 Hecq przeciwko Komisji, 7 marca 1990 r., Rec. str. I‑599, pkt 26; sprawa C‑294/95 P Ojha przeciwko Komisji, 12 listopada 1996 r., Rec. str. I‑5863, pkt 35; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑98/96 Costacurta przeciwko Komisji, 22 stycznia 1998 r., RecFP str. I‑A‑21, II‑49, pkt 86

2. Urzędnik nie może uchylić się od obowiązku podjęcia pracy wynikającego z badań lekarskich stwierdzających jego zdolność do pracy, przedstawiając zaświadczenie lekarskie dotyczące przebiegu leczenia, które jednak nie wskazuje na niezdolność do pracy i w efekcie nie określa ani daty początkowej, ani daty końcowej tej niezdolności. Dokument taki nie może w żadnym przypadku stanowić zaświadczenia, z którego z wystarczającą dokładnością i w niezbity sposób wynikałaby niezdolność do pracy.

(zob. pkt 61–63)

Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑135/95 Z przeciwko Komisji, 20 listopada 1996 r., RecFP str. I‑A‑519, II‑1413, pkt 34; sprawa T‑169/95 Quijano przeciwko Parlamentowi, 6 maja 1997 r., RecFP str. I‑A‑91, II‑273, pkt 40
63

Jednak uzasadnienie przedstawione w pkt 43 decyzji Izby Odwoławczej nie umożliwia Sądowi kontroli tego, czy Izba Odwoławcza rzeczywiście zapoznała się z przedmiotowym dokumentem, aby stwierdzić, czy prima facie może on mieć znaczenie dla wyniku postępowania w sprawie sprzeciwu, ani też zbadania tego, czy okoliczności sprawy i etap postępowania, na którym doszło do tego spóźnionego przedstawienia dokumentu, sprzeciwiają sie wzięciu go pod uwagę.
2)

Zasądza się od Impetus Symvouloi Michanikoi – Kainotomia kai Technologia EPE na rzecz Komisji 14 678,41 EUR tytułem kwoty głównej z tytułu kontraktu Ausias (Att in Urban Sites with Integration and Standardisation) o numerze referencyjnym TR 1006, powiększonej o odsetki za zwłokę według rocznej stopy ustawowej obowiązującej w Hiszpanii, za okres od dnia 15 listopada 2002 r do dnia całkowitej zapłaty długu.
16

W zakresie wizualnym Izba Odwoławcza wskazała w pkt 15 i 16 zaskarżonej decyzji, że element „omega 3” stanowi dominujący element zgłoszonego znaku towarowego, natomiast element graficzny jest niewątpliwie mniej znaczący i w małym stopniu przyczynia się do charakteru odróżniającego zgłoszonego znaku towarowego. Ani zawarte we wcześniejszym znaku towarowym słowo „puleva”, ani elementy graficzne zgłoszonego znaku towarowego nie pozwalają konsumentom na dostrzeżenie wystarczającej różnicy pomiędzy spornymi oznaczeniami. Pod względem fonetycznym Izba Odwoławcza wskazała w pkt 17 zaskarżonej decyzji, że kolidujące ze sobą znaki towarowe są podobne w zakresie, w którym odznaczają się one wspólnym elementem „omega 3”, lecz różnią się w zakresie długości i rytmu ze względu na element „puleva” występujący we wcześniejszym znaku towarowym. Na płaszczyźnie koncepcyjnej Izba Odwoławcza wskazała w pkt 18 zaskarżonej decyzji, że przeciętny konsument nie dostrzega związku koncepcyjnego pomiędzy elementem słownym „omega 3” i rodzajem nienasyconych kwasów tłuszczowych o tej samej nazwie, znanych ze względu na swe właściwości zdrowotne, może natomiast zidentyfikować słowo „omega” jako ostatnią literę alfabetu greckiego. Co się tyczy elementu „puleva” zawartego we wcześniejszym znaku towarowym, Izba Odwoławcza wskazała, że jest to słowo fantazyjne i nie ma żadnych konotacji w języku hiszpańskim.
6

Mocą decyzji z dnia 22 września 2005 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) Pierwsza Izba Odwoławcza OHIM oddaliła odwołanie, uzasadniając to w ten sposób, że art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 stoi na przeszkodzie rejestracji występującego w sprawie oznaczenia z uwagi na to, że jest ono pozbawione samoistnego charakteru odróżniającego. Izba Odwoławcza stwierdziła, że choć stanowiący zgłoszony znak towarowy kształt towaru, zainspirowany zasadniczo względami estetycznymi, wykazuje nietypowe właściwości, skarżąca nie wykazała, by miał on charakter odróżniający i by w odczuciu docelowych konsumentów spełniał funkcję znaku towarowego.
163

Po trzecie, w odróżnieniu od sprawy zakończonej wydaniem ww. w pkt 95 wyroku w sprawie Pearle i in., z akt sprawy nie wynika także, aby inicjatywa zorganizowania i stosowania premii za wyłączenie należała do jakiegokolwiek stowarzyszenia prywatnego, a nie do CIVDN, który to „posłużył wyłącznie za narzędzie poboru i podziału wygenerowanych środków” (zob. podobnie ww. w pkt 95 wyrok w sprawie Pearle i in., pkt 37). Należy przypomnieć ponadto, że skarżący nie kwestionują przypisania państwu odpowiedzialności za premię za wyłączenie.
1)

Kwota grzywny nałożonej na William Prym GmbH & Co. KG i Prym Consumer GmbH & Co. KG w art. 2 decyzji Komisji C (2004) 4221 wersja ostateczna z dnia 26 października 2004 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (sprawa COMP/F-1/38.338 – PO/Igły) zostaje ustalona na 27 mln EUR.
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2004) 4221 wersja ostateczna z dnia 26 października 2004 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (sprawa COMP/F-1/38.338 – PO/Igły), w zakresie w jakim stwierdza się w niej naruszenie przez skarżące art. 81 ust. 1 WE w okresie po 13 marca 1997 r.
191

Odnosząc się do argumentu skarżących, że cała skarga skarżących, którą złożyli oni do Komisji, opiera się na art. 3 ust.2 rozporządzenia nr 17 i że Komisja rozpoznała ją jako taką, należy podkreślić, że podmiot, który złożył skargę do Komisji, opierając ją na niewłaściwej podstawie prawnej, nie może z tego powodu korzystać z możliwości wniesienia skargi na odmowę Komisji dalszego badania skargi do niej złożonej i skierowanej przeciwko państwu. Rozporządzenia nr 17 nie stosuje się do art. 86 WE (wyrok w sprawie max.mobil, pkt 188 powyżej, pkt 71). To samo dotyczy rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, str. 1), które weszło w życie w dniu 1 maja 2004 r. Nawet jeśli Komisja potraktowała skargę, złożoną do Komisji w całości jako skargę wniesioną na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 17, to nie mogło to zmienić ram prawnych. W każdym razie ewentualny błąd Komisji co do podstawy prawnej, która ma tu zastosowanie, nie sprawia, że podmiot, który złożył skargę, uzyskuje prawo zaskarżenia przed sądem wspólnotowym odrzucenia przez Komisję złożonej do niej skargi, w której wezwano ją do podjęcia działań na podstawie art. 86 ust 3 WE,