ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Czy art. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on również — przez okres pół roku — osobę, która po zakończeniu dwuletniego ustawowego okresu zawieszenia stosunku pracy po urodzeniu dziecka uzgodniła ze swoim pracodawcą zawieszenie tego stosunku na dalsze pół roku w celu wykorzystania maksymalnego okresu pobierania zasiłku z tytułu opieki nad dzieckiem lub odpowiedniego zasiłku wyrównawczego, a następnie rozwiązała stosunek pracy?
2)

Sąd dokonał błędnej wykładni aktu o przystąpieniu oraz rozporządzenia nr 60/2004 (1). a) Sąd dokonał błędnej wykładni art. 6 rozporządzenia nr 60/2004, uznając, iż pojęcie „zapasów” w nim zawarte obejmuje również zapasy domowe. — Sąd zbyt wąsko określił cel rozporządzenia nr 60/2004 i części 4 pkt 2 załącznika IV do aktu o przystąpieniu, uznając, że polega on na uniknięciu „wszelkich” zakłóceń. — Sąd dokonał błędnej wykładni art. 7 ust. 1 i art. 6 rozporządzenia nr 60/2004, nakładając na państwa członkowskie obowiązek wyeliminowania nadwyżek cukru, który nie ma podstawy prawnej. b) Sąd dokonał błędnej wykładni art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 60/2004, ponieważ niesłusznie ograniczył zakres stosowania tego aktu i wyłączył spod tego zakresu okoliczności, w których zapasy cukru są gromadzone w Estonii. — Sąd popełnił błąd przy ocenie dowodów i wypaczył je w ramach analizy przedstawionego przez Estonię argumentu, że gromadzenie zapasów domowych odgrywa istotną rolę w konsumpcji i kulturze estońskiej. — Sąd nie dokonał poprawnej oceny uzasadnionych oczekiwań Estonii wynikających z zapewnień udzielonych przez Komisję w toku negocjacji akcesyjnych. — Sąd nie ocenił w poprawny sposób wkładu Unii Europejskiej w gromadzenie zapasów.
3)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy termin „środki spożywcze” w załączniku H kategoria 1 do szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on jedynie środki spożywcze „na wynos”, jak sprzedawane na ogół w obrocie środkami spożywczymi, czy też także potrawy i posiłki, które są przygotowane do natychmiastowego spożycia w drodze gotowania, smażenia, pieczenia albo w inny sposób?
2)

W przypadku gdyby „środkami spożywczymi” w rozumieniu załącznika H kategoria 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych były także potrawy i posiłki do natychmiastowego spożycia: czy art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on sprzedaż świeżo przygotowanych potraw lub posiłków, które nabywca spożywa z wykorzystaniem infrastruktury służącej do spożywania posiłków, jak na przykład blatów, wysokich stołów i innych temu podobnych, na miejscu, a nie zabiera ze sobą?
1)

Uznając skargę za dopuszczalną w zakresie, w jakim dotyczy ona art. 1 ust. 3 i 4, art. 2 ust. 3 i 4 oraz art. 3 ust. 2 i 3 decyzji Komisji z dnia 4 maja 2007 r. (dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszonego przez Republikę Estońską zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady), Sąd naruszył art. 21 statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz art. 44 § 1 lit. c) regulaminu Sądu Pierwszej Instancji. Sąd błędnie uznał skargę za dopuszczalną w całości, mimo iż strona skarżąca podniosła zarzuty nieważności jedynie w odniesieniu do art. 1 ust. 1 i 2, art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ust. 1.
2)

W przypadku gdyby „środkami spożywczymi” w rozumieniu załącznika H kategoria 1 do szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych były także potrawy i posiłki do natychmiastowego spożycia: czy proces przygotowania potraw lub posiłków należy uważać za element świadczenia usług przy rozstrzyganiu, czy jednolite świadczenie przedsiębiorstwa organizującego przyjęcia (dostarczanie gotowych do spożycia potraw lub posiłków, a także ich transport oraz ewentualnie dostarczenie talerzy i sztućców lub stołów, jak również odebranie pozostawionych do wykorzystania przedmiotów) należy zakwalifikować jako uprzywilejowaną pod względem podatkowym dostawę środków spożywczych (załącznik H kategoria 1 tej dyrektywy), czy jako nieuprzywilejowaną pod względem podatkowym usługę (art. 6 ust. 1 tej dyrektywy)?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 63/20

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 30 listopada 2009 r. — INMOGOLF SA przeciwko Administración General del Estado

(Sprawa C-487/09)

2010/C 63/32

Język postępowania: hiszpański

Sąd krajowy

Tribunal Supremo (Hiszpania).

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: INMOGOLF SA

Strona pozwana: Administración General del Estado

Pytania prejudycjalne

Biorąc pod uwagę, że dyrektywa Rady 69/335/EWG (1) z dnia 17 lipca 1969 r. dotycząca podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (obecnie dyrektywa […] 2008/71/WE (2) z dnia 12 lutego) zakazywała w art. 11 lit. a) pobierania podatku od obrotu akcjami, udziałami i analogicznymi tytułami prawnymi, zezwalając państwom członkowskim, na mocy jej art. 12 ust. 1 lit. a), wyłącznie na opodatkowanie przeniesienia papierów wartościowych, o stawce zryczałtowanej bądź nie, oraz biorąc pod uwagę, że art. 108 ustawy nr 24/1988 o obrocie papierami wartościowymi) z dnia 28 lipca 1988 r. (zgodnie z brzmieniem nadanym przez 12-te dodatkowe postanowienie ustawy nr 18/1991), mimo iż ustanawia ogólną zasadę zwolnienia zarówno z podatku od wartości dodanej, jak i z podatku od przeniesienia majątku, w odniesieniu do przeniesienia papierów wartościowych, to jednak obciąża takie transakcje podatkiem od przeniesienia majątku na takich zasadach, jakie mają zastosowanie do odpłatnego przeniesienia majątku, w przypadku gdy papiery wartościowe stanowią udziały w kapitale spółek, których aktywa składają się co najmniej w 50 % z nieruchomości i kiedy nabywca, w wyniku takiego przeniesienia, uzyska taką pozycję, która umożliwia mu sprawowanie kontroli nad tym podmiotem, niezależnie od tego, czy są to spółki, których celem jest własność nieruchomości, czy spółki, które prowadzą działalność gospodarczą:

1) Czy dyrektywa Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. zakazuje stosowania w sposób automatyczny przepisów państw członkowskich takich jak art. 108 ustawy nr 24/1988 o obrocie papierami wartościowymi, obciążających podatkiem określone transakcje przeniesienia papierów wartościowych, które obejmują przeniesienie nieruchomości, nawet jeśli nie występuje zamiar uniknięcia opodatkowania?

W przypadku, gdyby nie było konieczne stwierdzenie zamiaru uniknięcia opodatkowania

2) Czy dyrektywa Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. zakazuje takich przepisów prawnych, jak hiszpańska ustawa 24/1988, ustanawiających pobieranie podatku od nabycia większości kapitału spółek, których aktywa składają się w większości z nieruchomości, nawet jeśli są to spółki w pełni operacyjne i nawet jeśli nieruchomości nie mogą zostać oddzielone od działalności gospodarczej prowadzonej przez daną spółkę?

(1) Dz.U. L 249, s. 25

(2) Dz.U. L 46, s. 11
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 63/31

Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów

(Sprawa C-542/09)

2010/C 63/50

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Rozet i M. van Beek, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Niderlandów

Żądania strony skarżącej

1) stwierdzenie, że wymagając od pracowników migrujących i członków ich rodzin, pozostających na ich utrzymaniu, aby spełniali oni wymóg zamieszkiwania [w kraju], tzw. zasada „3 lata z 6”, tak aby w ramach WSF (1) zostali oni wzięci pod uwagę w odniesieniu do finansowania studiów za granicą, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 45 TFUE i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68 (2).

2) obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Jako że Niderlandy do dnia dzisiejszego nie podjęły jeszcze wszystkich środków mających na celu zażegnanie stosowania wymogu zamieszkiwania, tzw. zasady „3 lata z 6”, którego spełnienie jest wymagane od pracowników migrujących oraz członków ich rodzin, pozostających na ich utrzymaniu, aby w ramach WSF zostali on wzięci pod uwagę w odniesieniu do finansowania studiów za granicą, Komisja dochodzi do wniosku, że Niderlandy uchybiły zobowiązaniom, ciążącym na nich na mocy art. 45 TFUE i rozporządzenia nr 1612/68.

(1) Wet Studiefinanciering 2000 [ustawa o finansowaniu studiów z 2000 r.].

(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, s. 2)
3)

Jeśli dla potwierdzenia jurysdykcji nie jest wymagane szczególne powiązanie z tym państwem albo, gdy dla przyjęcia takiego powiązania wystarczy, aby zaskarżone informacje wykazywały obiektywny związek z państwem sądu w tym rozumieniu, że kolizja przeciwstawnych interesów w okolicznościach konkretnego przypadku, w szczególności ze względu na treści zaskarżonej strony internetowej rzeczywiście mogła lub może wystąpić w tym państwie, zaś przyjęcie szczególnego powiązania z państwem nie wymaga określenia minimalnej liczby konsultacji zaskarżonej strony internetowej z państwa sądu: Czy art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (zwanej dalej: „dyrektywą o handlu elektronicznym”) (2) należy interpretować w ten sposób, że przepisom tym należy przyznać charakter norm kolizyjnych w tym znaczeniu, iż nakazują one także w dziedzinie prawa cywilnego, wypierając krajowe normy kolizyjne, wyłączne stosowanie prawa obowiązującego w państwie pochodzenia, lub czy przepisy te pełnią funkcję korygującą na płaszczyźnie materialno-prawnej, modyfikując pod względem treści materialny skutek zastosowania prawa właściwego zgodnie z krajowymi normami kolizyjnymi oraz ograniczając go do wymogów państwa pochodzenia? W przypadku, jeśli art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy o handlu elektronicznym posiada charakter normy kolizyjnej: Czy wymienione przepisy nakazują wyłączne zastosowanie obowiązującego w państwie pochodzenia prawa materialnego, czy także zastosowanie obowiązujących tam norm kolizyjnych z tym skutkiem, że możliwe pozostaje odesłanie na mocy prawa państwa pochodzenia do prawa państwa przeznaczenia?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 80/8

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 22 grudnia 2009 r. — Deutsche Telekom AG przeciwko Republice Federalnej Niemiec

(Sprawa C-543/09)

2010/C 80/15

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesverwaltungsgericht (Niemcy)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Deutsche Telekom AG

Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

Pozostałe strony postępowania: Go Yellow GmbH i Telix AG

Pytania prejudycjalne

Czy art. 25 ust. 2 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (1) należy interpretować w ten sposób, że zezwala on państwom członkowskim na zobowiązanie przedsiębiorstw przydzielających numery telefonu abonentom do udostępnienia danych abonentów, którym przedsiębiorstwa te nie przydzieliły same numerów telefonu, w celu zapewnienia publicznie dostępnych usług biura numerów i spisów abonentów, o ile przedsiębiorstwo to takie dane posiada?

Jeżeli na poprzedzające pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej:

Czy art. 12 dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (2) należy interpretować w ten sposób, że nałożenie powyższego obowiązku przez krajowych ustawodawców zależne jest od udzielenia przez innych operatorów telefonicznych lub ich abonentów zgody na przekazanie danych albo przynajmniej od niewyrażenia przez nich wobec tego sprzeciwu?

(1) Dz.U. L 108, s. 51.

(2) Dz.U. L 201, s. 37.
a)

Czy unormowania wynikające z art.52 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że usługi czasowego udostępniania stoisk wystawowych i targowych klientom prezentującym swoją ofertę na targach i wystawach należy zaliczyć do wymienionych w tych przepisach usług pomocniczych do usług targów i wystaw, tj. podobnych do działalności kulturalnej, artystycznej, sportowej, naukowej, edukacyjnej, rozrywkowej, które opodatkowane są w miejscu ich faktycznego świadczenia,
3)

Niezależnie od odpowiedzi udzielonej na pytanie pierwsze, czy znak towarowy taki jak opisany w pytaniu drugim należy uznać za wprowadzający odbiorców w błąd, na przykład, co do charakteru, jakości lub pochodzenia geograficznego towarów lub usług w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. g) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG (2) z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, zastąpionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE (3) z dnia 22 października 2008 r. mającą na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (wersja skodyfikowana) (zwanej dalej „dyrektywą 89/104”)?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 63/38

Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii

(Sprawa C-10/10)

2010/C 63/60

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, W. Mölls, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Austrii

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że dopuszczając możliwość odliczenia od podatku darowizn na rzecz instytucji o zadaniach badawczych i edukacyjnych wyłącznie w przypadku instytucji z siedzibą w Austrii, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom wynikającym dla niej z art. 56 WE oraz art. 40 porozumienia EOG;

— obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zdaniem Komisji darowizny na rzecz instytucji badawczych i edukacyjnych, realizujących cele niekomercyjne, objęte są swobodą przepływu kapitału na podstawie art. 56 WE. Uregulowanie austriackie zezwala jedynie na odliczenie od podatku darowizn na rzecz tego rodzaju instytucji w kraju, nie zezwalając natomiast na odliczenie darowizn na rzecz podobnych instytucji w innych państwach członkowskich względnie w innych państwach Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Narusza to art. 56 WE i art. 40 porozumienia EOG.

Republika Austrii uzasadnia to uregulowanie tym, że jest to dopuszczalne ograniczenie ulgi z tytułu darowizn w dziedzinie, która odciąża państwo od obowiązku finansowania przypadającego nań w przeciwnym wypadku. Wynika to między innymi z wyroku Trybunału w sprawie C-396/04 Centro di Musicologia Walter Stauffer (1).

Komisja nie zgadza się z tym uzasadnieniem. Sporne przepisy dokonują rozróżnienia wyłącznie na podstawie kryteriów geograficznych niezależnie od celu wspieranych w ten sposób instytucji. Poza tym nie wykazano, iż istnieje — jak twierdzi Republika Austrii — wzajemne oddziaływanie pomiędzy bezpośrednim finansowaniem państwowym a korzystającymi z ulg podatkowych dotacjami ze strony podmiotów prywatnych. Nawet gdyby zgodnie z twierdzeniami Republiki Austrii to wzajemne oddziaływanie istniało, nie uzasadnia ono zdaniem Komisji ograniczenia swobody przepływu kapitału, gdyż nie występuje tu kwalifikowany interes z zakresu systematyki podatków w rozumieniu wyroku Trybunału w sprawie C-204/90 Bachmann (2).

(1) Wyrok z dnia 14 września 2006 r. w sprawie C-386/04 Centro di Musicologia Walter Stauffer, Zb.Orz. s. I-8203.

(2) Wyrok z dnia 28 stycznia 1992 r. w sprawie C-204/90 Bachmann, Rec. s. I-249.
—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r. dostosowującego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2009 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (1), z wyjątkiem art. 1 i 3 ww. rozporządzenia, z zachowaniem jego skutków do chwili przyjęcia przez Radę nowego rozporządzenia, w którym art. 64 i 65 regulaminu pracowniczego oraz załącznik XI do regulaminu pracowniczego zostaną prawidłowo zastosowane;
1)

Czy wykładni art. 5 w związku z art. 7 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG (1) z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy dokonywać w ten sposób, że przedsiębiorstwo B narusza prawo do znaku towarowego, jeżeli napełnia butle gazowe pochodzące od przedsiębiorstwa A gazem, który następnie sprzedaje, a zachodzą następujące okoliczności: 1) A sprzedaje gaz w tzw. butlach kompozytowych o specjalnym kształcie, który jest zarejestrowany jako taki, tzn. jako znak towarowy stanowiący kształt jako duński znak towarowy i jako wspólnotowy znak towarowy. A nie jest właścicielem tych znaków towarowych, lecz posiada wyłączne prawo do ich używania w Danii oraz prawo do występowania na drogę sądową w przypadku ich naruszeń w Danii. 2) Przy pierwszym zakupie butli kompozytowej napełnionej gazem pochodzącym od jednego z dystrybutorów A konsument płaci także za butlę, która staje się w ten sposób jego własnością. 3) A napełnia butle kompozytowe w taki sposób, że konsument udaje się do jednego z dystrybutorów A i płacąc za gaz otrzymuje w zamian za pustą butlę kompozytową podobną butlę napełnioną przez A.. 4) Działalność handlowa B polega na napełnianiu gazem butli, w tym butli kompozytowych objętych znakiem towarowym stanowiącym kształt, o których mowa w pytaniu pierwszym, w ten sposób, że konsument udaje się do dystrybutora mającego związek z B i płacąc za gaz może otrzymać w zamian za pustą butlę kompozytową podobną butlę napełnioną przez B. 5) W przypadku, gdy omawiane butle kompozytowe są napełniane gazem przez B, umieszcza on na nich samoprzylepne etykiety zawierające informację, że operacja napełnienia została przeprowadzona przez B.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 80/16

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel (Luksemburg) w dniu 18 stycznia 2010 r. — Heiko Koelzsch przeciwko État du Grand-Duché de Luxembourg

(Sprawa C-29/10)

2010/C 80/30

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Cour d’appel

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Heiko Koelzsch

Strona pozwana: État du Grand-Duché de Luxembourg

Pytania prejudycjalne

Czy norma kolizyjna określona w art. 6 ust. 2 lit. a) konwencji rzymskiej z dnia 19 czerwca 1980 r. o prawie właściwym dla zobowiązań umownych (1), stanowiąca, że do umów o pracę stosuje się prawo państwa, w którym pracownik zazwyczaj świadczy pracę, powinna być interpretowana w taki sposób, że w przypadku gdy pracownik świadczy pracę w wielu państwach, ale regularnie wraca do jednego z nich, należy uznać to państwo za państwo, w którym pracownik zazwyczaj świadczy pracę?

(1) Konwencja rzymska z 1980 r. o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwarta do podpisu w Rzymie w dniu 19 czerwca 1980 r. (Dz.U. L 266, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 80/21

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 18 listopada 2009 r. w sprawie T-375/04 Scheucher-Fleisch GmbH i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 28 stycznia 2010 r. (e-mail z 27.01.2010) przez Republikę Austrii

(Sprawa C-47/10 P)

2010/C 80/36

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Republika Austrii (przedstawiciele: E. Riedl, pełnomocnik, M. Núñez-Müller i J. Dammann, adwokaci)

Druga strona postępowania: Scheucher-Fleisch GmbH, Tauernfleisch Vertriebs GmbH, Wech-Kärntner Truthahnverarbeitung GmbH, Wech-Geflügel GmbH, Johann Zsifkovics, Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— Uchylenie w całości wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 listopada 2009 r. w sprawie T-375/04 (Scheucher i in. przeciwko Komisji);

— Ostateczne rozstrzygnięcie sprawy i odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, a w każdym razie jej oddalenie jako bezzasadnej;

— Obciążenie skarżących w postępowaniu przed sądem krajowym zarówno kosztami postępowania odwoławczego, jak i kosztami postępowania w pierwszej instancji w sprawie T-375/04.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok narusza art. 263 ust. 4 TFUE. Sąd nie dostrzegł, że zaskarżona decyzji Komisji nie dotyczyła skarżących w postępowaniu przed sądem krajowym ani indywidualnie, ani bezpośrednio. Zaskarżona decyzja nie prowadzi bowiem do odczuwalnego naruszenia ich pozycji na rynku; ponadto zatwierdzony przez Komisję ogólny system pomocy sektorowej wprowadzony przez wnoszącą odwołanie nie prowadzi do zakłócenia konkurencji, gdyż przyznanie dotacji zależy za każdym razem jeszcze od indywidualnej decyzji właściwych organów. W końcu brakuje skarżącym w postępowaniu przed sądem krajowym interesu prawnego, gdyż zaskarżona decyzja Komisji nie wywiera na nie same negatywnego wpływu.

Wnosząca odwołanie uważa ponadto, że zaskarżony wyrok narusza art. 108 ust. 2 TFUE. Sąd błędnie założył, że Komisja w trakcie badania wstępnego napotkała na poważne trudności w przy ocenie spornych środków i dlatego była zobowiązana do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego.

Poza tym wnosząca odwołanie uważa, że zaskarżony wyrok narusza również zasady ciężaru dowodu. Sąd zobowiązał Komisję do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego, chociaż skarżące nie przedstawiły odpowiednich dowodów na negatywne skutki, które rzekomo je dotknęły.

Zdaniem wnoszącej odwołanie zaskarżony wyrok narusza również art. 81 regulaminu Sądu, gdyż zawiera sprzeczne uzasadnienie.

W końcu wnosząca odwołanie uważa, że zaskarżony wyrok narusza również art. 64 regulaminu Sądu, gdyż Sąd nie przyjął środków organizacji postępowania w celu zweryfikowania okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia.