ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Na wypadek gdyby uchybienie stwierdzone w punkcie 1 nadal istniało w dniu ogłoszenia niniejszego wyroku, od Republiki Greckiej zasądza się zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej, na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej”, okresowej kary pieniężnej w wysokości 3640000 EUR za każde pół roku zwłoki we wprowadzeniu w życie środków niezbędnych do zastosowania się do wyroku Komisja/Grecja (C‑440/06, EU:C:2007:642), począwszy od daty ogłoszenia niniejszego wyroku do momentu pełnego wykonania wyroku Komisja/Grecja (C‑440/06, EU:C:2007:642), przy czym rzeczywistą kwotę okresowej kary pieniężnej należy obliczać co sześć miesięcy i obniżać łączną kwotę odnoszącą się do każdego z tych okresów o procent odpowiadający stosunkowi reprezentującemu równoważną liczbę mieszkańców aglomeracji, których systemy zbierania i oczyszczania ścieków komunalnych zostały dostosowane do wyroku Komisja/Grecja (C‑440/06, EU:C:2007:642) w momencie upływu danego okresu w stosunku do równoważnej liczby mieszkańców aglomeracji, które nie dysponują takimi systemami w dniu ogłoszenia niniejszego wyroku.
Rozporządzenie nr 1308/2013 ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia nr 922/72, nr 234/79, nr 1037/2001 i nr 1234/2007 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ono przepisom krajowym wprowadzającym cenę minimalną za jednostkę alkoholu dla sprzedaży detalicznej wina pod warunkiem, że przepisy te są właściwe w celu zagwarantowania celu ochrony zdrowia i życia ludzi i że – przy uwzględnieniu w szczególności celów wspólnej polityki rolnej, a także właściwego funkcjonowania wspólnej organizacji rynków rolnych – nie wykraczają poza to, co niezbędne dla osiągnięcia celu ochrony zdrowia i życia ludzi.

W istocie rozporządzenie nr 1308/2013 nie zawiera ani przepisów zezwalających na ustalanie cen sprzedaży detalicznej win, niezależnie czy na poziomie krajowym czy Unii, ani przepisów zakazujących państwom członkowskim ustalanie takich cen. Państwa członkowskie pozostają zatem zasadniczo kompetentne do przyjęcia pewnych środków nieprzewidzianych we wspomnianym rozporządzeniu z zastrzeżeniem, że te środki nie są tego rodzaju, że odbiegałyby od tego rozporządzenia lub mogłyby prowadzić do jego naruszenia albo stanowiłyby przeszkodę w jego prawidłowym funkcjonowaniu. W tym względzie, co się tyczy obowiązku stosowania ceny minimalnej za jednostkę alkoholu, może on naruszać rozporządzenie nr 1308/2013 w zakresie, w jakim taki środek jest niezgodny z zasadą swobodnego ustalania cen sprzedaży produktów rolnych na podstawie wolnej gry konkurencyjnej, na której opiera się to rozporządzenie. Jednakże ponieważ ustanowienie wspólnej organizacji rynków rolnych nie uniemożliwia państwom członkowskim stosowania zasad krajowych, które realizują inny cel interesu ogólnego niż cele wyznaczone przez tą organizację, państwo członkowskie może powołać się na cel ochrony zdrowia i życia ludzi dla uzasadnienia środka, który narusza system swobodnego ustalania cen w warunkach skutecznej konkurencji stanowiący podstawę rozporządzenia nr 1308/2013.

Środek ograniczający musi jednak być zgodny z zasadą proporcjonalności, to znaczy być właściwy dla realizacji wyznaczonego celu oraz nie wykraczać poza to, co niezbędne dla jego osiągnięcia. Badanie proporcjonalności powinno zostać przeprowadzone z uwzględnieniem w szczególności celów wspólnej polityki rolnej, a także właściwego funkcjonowania wspólnej organizacji rynków rolnych, co wiąże się z obowiązkiem wyważenia między tymi celami a celem realizowanym przez przepisy krajowe, czyli ochroną zdrowia publicznego.

(por. pkt 17, 19, 24, 26–29; pkt 1 sentencji)
Polityka społeczna — Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej — Dostęp do zatrudnienia i warunki pracy — Równość traktowania — Dyrektywa 2006/54 — Środki odwoławcze — Odszkodowanie lub naprawienie szkody poniesionej z powodu dyskryminacji ze względu na płeć — Zakres — Środki przewidujące zapłatę poszkodowanemu odszkodowania pokrywającego w pełni doznaną szkodę — Zapłata odszkodowania o charakterze sankcji — Wykluczenie

Polityka społeczna — Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej — Dostęp do zatrudnienia i warunki pracy — Równość traktowania — Dyrektywa 2006/54 — Skuteczny, proporcjonalny i odstraszający system sankcji — Prawo państw członkowskich do przewidzenia zapłaty odszkodowania o charakterze sankcji — Prawo sądu krajowego do zasądzenia zapłaty takiego odszkodowanie od sprawcy tej dyskryminacji na podstawie dyrektywy i wobec braku uregulowania krajowego dokonującego transpozycji dyrektywy — Brak

(dyrektywa 2006/54 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 25)
Sprawy połączone od C‑132/14 do C‑136/14

Parlament Europejski

i

Komisja Europejska

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej

„Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (UE) nr 1385/2013 — Dyrektywa 2013/62/UE — Dyrektywa 2013/64/UE — Podstawa prawna — Artykuł 349 TFUE — Najbardziej oddalone regiony Unii Europejskiej — Zmiana statusu Majotty względem Unii Europejskiej”

Streszczenie – wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 grudnia 2015 r.

Traktaty Unii — Terytorialny zakres stosowania — Najbardziej oddalone regiony — Uprawnienie decyzyjne Rady w celu określenia warunków stosowania traktatów — Granice — Określenie warunków stosowania aktów prawa wtórnego — Dopuszczalność — Odsuniecie w czasie stosowania przepisów prawa Unii — Dopuszczalność

(art. 52 TUE, art. 349 TFUE, 355 TFUE; decyzja Rady 2012/419, art. 2)

Z brzmienia art. 349 TFUE wynika, że pozwala on Radzie na przyjęcie specyficznych środków mających na celu uwzględnienie strukturalnej sytuacji gospodarczej i społecznej regionów najbardziej oddalonych. Jednakże Rada musi być w stanie zgodnie z akapitem trzecim tego postanowienia przedstawić elementy wykazujące związek przewidzianego specyficznego środka ze szczególnymi cechami charakterystycznymi i ograniczeniami danego regionu najbardziej oddalonego. Ponadto, w zakresie w jakim art. 349 akapit pierwszy TFUE zmieniony art. 2 decyzji 2012/419 w sprawie zmiany statusu Majotty względem Unii Europejskiej przewiduje, że Rada przyjmuje specyficzne środki zmierzające w szczególności do określenia warunków stosowania traktatów do regionów najbardziej oddalonych, w tym wspólnych polityk, „warunki stosowania traktatów” w rozumieniu tego artykułu należy rozumieć jako obejmujące warunki dotyczące stosowania prawa pierwotnego Unii, jak też warunki dotyczące stosowania aktów prawa wtórnego przyjętych na podstawie tego prawa pierwotnego. W tym kontekście, w braku odpowiedniego wyjaśnienia zakres stosowania aktu prawa wtórnego należy określać na podstawie art. 52 TUE i 355 TFUE. W konsekwencji z brzmienia i celów art. 349 TFUE, jak też systematyki traktatów wynika, że w odniesieniu do najbardziej oddalonych regionów Unii terytorialny zakres stosowania całości dorobku prawa Unii jest określony w szczególności przez art. 52 TUE w związku z art. 355 ust. 1 TFUE, jak też przez środki przyjęte na podstawie art. 349 TFUE.

Ponadto art. 349 TFUE nie ogranicza uprawnień decyzyjnych Rady do jednej szczególnej kategorii środków. Oprócz tego, że termin „środki” obejmuje każdy rodzaj działania, które może prowadzić Rada, użycie w art. 349 TFUE terminu „w szczególności” oznacza, że autorzy traktatu FUE nie zamierzali ustalić wyczerpującego wykazu rodzajów środków, które mogą być przyjmowane na podstawie tego artykułu. W tym względzie, ograniczenie możliwości odsunięcia przez Radę w czasie stosowania środka, byłoby sprzeczne z celami realizowanymi przez art. 349 TFUE, gdyż nie pozwala wykluczyć, że odsunięcie w czasie pełnego zastosowania prawa Unii może okazać się środkiem najbardziej odpowiednim dla uwzględnienia strukturalnej sytuacji gospodarczej i społecznej regionu najbardziej oddalonego.

(por. pkt 66, 69, 71, 72, 75, 76, 78, 81, 82, 84)
Uchylenie aktu zaskarżonego w ramach skargi o stwierdzenie nieważności, które to uchylenie nastąpiło po wniesieniu owej skargi, nie skutkuje samo w sobie obowiązkiem umorzenia postępowania przez sąd ze względu na brak przedmiotu lub brak interesu prawnego w dacie wydania wyroku. Jednakże interes prawny skarżącego w odniesieniu do przedmiotu skargi musi istnieć na etapie jej wnoszenia pod rygorem jej niedopuszczalności. Zarówno ten przedmiot skargi, jak i interes prawny muszą istnieć, pod rygorem umorzenia postępowania, do momentu wydania orzeczenia sądowego, co oznacza, że skarga powinna w efekcie móc doprowadzić do poprawy sytuacji skarżącego.

W konsekwencji gdy zaskarżony akt przestał wywoływać skutki w trakcie postępowania, dalsze trwanie interesu prawnego skarżącego musi zostać ocenione przez Trybunał in concreto przy uwzględnieniu w szczególności skutków zarzucanej niezgodności z prawem oraz charakteru szkody, której poniesienie się podnosi.

(por. pkt 16–18)
Artykuł 78 ust. 3 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem nr 2700/2000, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, które ogranicza możliwość powtórnego przeprowadzenia przez organy celne rewizji lub kontroli po zwolnieniu towarów i wyciągnięcia z nich konsekwencji w postaci ustalenia nowego długu celnego, o ile ograniczenie to odnosi się do okresu trzech lat od dnia powstania długu celnego, czego zweryfikowanie należy do sądu krajowego.

W istocie o ile po upływie okres trzech lat od dnia powstania długu celnego nie można już zgłaszać nowego długu celnego i wyciągać w ten sposób konsekwencji z rewizji czy kontroli po zwolnieniu towarów w rozumieniu art. 78 ust. 3 kodeksu celnego, o tyle w świetle zasady pewności prawa państwa członkowskie powinny mieć możliwość ograniczania stosowania procedury rewizji, którą przepis ten przewiduje po upływie trzech lat od dnia powstania pierwotnego długu celnego, w szczególności poprzez ustanowienie dla tej rewizji takiego terminu przedawnienia. Natomiast podczas tych trzech lat krajowe uregulowanie państwa członkowskiego musi pozwolić organom celnym na ponowne podjęcie działań w celu uregulowania sytuacji w następstwie rewizji lub kontroli po zwolnieniu towarów zgodnie z art. 78 ust. 3 kodeksu celnego, w szczególności poprzez zmianę długu celnego. Ponadto podjęcie takich działań powinno być możliwe nawet po upływie omawianego terminu w sytuacji, w której dług celny powstaje w rozumieniu art. 221 ust. 4 tego kodeksu na skutek czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego, co musi zbadać sąd krajowy.

Ponadto zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań co do zasady nie stoi na przeszkodzie temu, aby organy celne dokonały dalszych rewizji lub kontroli po zwolnieniu towarów i wyciągały konsekwencje w rozumieniu art. 78 ust. 3 kodeksu celnego. W istocie w okresie trzech lat od dnia powstania pierwotnego długu celnego, osoba zobowiązana do uiszczenia należności celnych musi jako podmiot gospodarczy zaakceptować ryzyko i podjąć niezbędne działania w celu zabezpieczenia się przed sytuacją, w której organy celne zmienią decyzję dotyczącą długu celnego, uwzględniając nowe informacje, które mogły one uzyskać wskutek przeprowadzenia kontroli.

(por. pkt 36, 37, 41, 42, 46; sentencja)
Artykuł 4 rozporządzenia nr 1346/2000 w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, że zakres stosowania tego przepisu obejmuje powództwo przeciwko osobie zarządzającej spółką prawa państwa członkowskiego – wobec której to spółki wszczęto postępowanie upadłościowe w innym państwie członkowskim – wytoczone przed sądem tego ostatniego państwa członkowskiego przez syndyka masy upadłości tej spółki, którego to powództwa celem jest, zgodnie z uregulowaniem krajowym tegoż państwa, doprowadzenie do zwrotu przez tę osobę płatności dokonanych przez nią jeszcze przed wszczęciem postanowienia upadłościowego, ale już po dacie, co do której ustalono, że przedmiotowa spółka jest niewypłacalna.

W istocie, przepis krajowy, na podstawie którego osoba zarządzająca niewypłacalną spółką musi zwrócić płatności, których dokonała w imieniu tej spółki po wystąpieniu jej niewypłacalności, należy uznać za objęty zakresem prawa upadłościowego i jego skutków w rozumieniu art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia. Ponadto taki przepis przyczynia się do realizacji celu, który jest, mutatis mutandis, nierozerwalnie związany z każdym postępowaniem upadłościowym, którym jest przeciwdziałanie potencjalnym uszczupleniom masy upadłości danej spółki przed wszczęciem postępowania upadłościowego w trosce o równomierne zaspokojenie jej wierzycieli.

(por. pkt 16, 17, 20, 21; pkt 1 sentencji)
Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on systemowi podatkowemu państwa członkowskiego, na podstawie którego, w przypadku zbycia przez spółkę będącą rezydentem stałego zakładu położonego w innym państwie członkowskim na rzecz spółki niebędącej rezydentem należącej do tej samej grupy co pierwsza spółka uprzednio odliczone straty z tytułu zbytego stałego zakładu zostają doliczone do podlegającego opodatkowaniu dochodu spółki zbywającej, jeżeli na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zyski takiego stałego zakładu są zwolnione z podatku w państwie członkowskim, w którym spółka, której podlega ów stały zakład, ma siedzibę.

Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on systemowi podatkowemu, który w przypadku zbycia przez spółkę będącą rezydentem stałego zakładu położonego w innym państwie członkowskim na rzecz spółki niebędącej rezydentem należącej do tej samej grupy co pierwsza spółka wyklucza możliwość uwzględnienia przez spółkę będącą rezydentem strat zbywanego zakładu w jej podstawie opodatkowania, jeżeli na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania wyłączna kompetencja do opodatkowania dochodów tego zakładu należy do państwa członkowskiego, w którym ów zakład jest położony.

W istocie, ponieważ państwo członkowskie, w którym ma siedzibę owa spółka nie ma żadnej kompetencji podatkowej w stosunku do dochodów takiego stałego zakładu, odliczenie strat takiego stałego zakładu położonego w innym państwie członkowskim nie jest porównywalne z sytuacją stałego zakładu mającego siedzibę w pierwszym państwie członkowskim pod względem środków przewidzianych przez to państwo w celu zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu zysków spółki będącej rezydentem lub łagodzenia tego opodatkowania.

(por. pkt 65, 66; pkt 2 sentencji)
Artykuł 22 pkt 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że do kategorii spraw, „których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach” w rozumieniu tego przepisu, należą sprawy dotyczące zniesienia współwłasności nieruchomości poprzez sprzedaż, której przeprowadzenie powierzono powiernikowi.

W istocie po pierwsze, wniosek o zniesienie współwłasności nieruchomości, zmierzający do przeniesienia własności rzeczy nieruchomych, dotyczy praw rzeczowych wywołujących skutek erga omnes, zaś jego złożenie stanowi czynność zmierzającą do zapewnienia podmiotom tych praw ochrony związanych z nimi uprawnień.

Po drugie, za taką wyłączną jurysdykcją przemawiają również względy związane z prawidłowym sprawowaniem wymiaru sprawiedliwości, które to względy leżą u podłoża art. 22 pkt 1 akapit pierwszy owego rozporządzenia. I tak przeniesienie prawa własności nieruchomości, wynikające z takiego zniesienia, wymaga uwzględnienia okoliczności faktycznych i prawnych właściwych dla kryterium powiązania takiego jak wskazane w owym przepisie, czyli miejsca położenia tych nieruchomości. W szczególności ma tu znaczenie okoliczność, że prawo własności tych nieruchomości, jak też prawo użytkowania, którym są one obciążone, zostały wpisane do rejestru ksiąg wieczystych państwa członkowskiego, w którym nieruchomości te są położone, zgodnie z przepisami prawa tego państwa, okoliczność, że procedury stosowane w przypadku sprzedaży, w rozpatrywanym przypadku sprzedaży na licytacji, tych nieruchomości, są procedurami uregulowanymi w prawie państwa członkowskiego, w którym owe nieruchomości są położone, czy też okoliczność, że w razie sporu przeprowadzenie postępowania dowodowego będzie łatwiejsze ze względu na bliskość owego miejsca położenia.

(por. pkt 29–31, 33; sentencja)
Artykuł 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych – w zakresie, w jakim dotyczy on umowy zawartej w ramach działalności gospodarczej lub zawodowej „kierowanej” przez przedsiębiorcę „do” państwa członkowskiego miejsca zamieszkania konsumenta – w związku z art. 16 ust. 1 owego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że przepis ten może znaleźć zastosowanie do umowy zawartej między konsumentem a przedsiębiorcą, która jako taka nie wchodzi w zakres działalności gospodarczej lub zawodowej „kierowanej” przez tego przedsiębiorcę „do” państwa członkowskiego miejsca zamieszkania konsumenta, ale która wykazuje ścisły związek z umową uprzednio zawartą między tymi samymi stronami w ramach tejże działalności. Do sądu krajowego należy zbadanie występowania elementów konstytutywnych tego związku, w szczególności prawnej lub faktycznej tożsamości stron tych dwóch umów, tożsamości realizowanego za pośrednictwem wspomnianych umów celu gospodarczego dotyczącego tego samego konkretnego przedmiotu oraz komplementarności charakteru drugiej umowy względem pierwszej umowy polegającego na tym, że druga umowa ma na celu umożliwienie osiągnięcia celu gospodarczego realizowanego przez pierwszą umowę.

Może być tak w szczególności w wypadku umowy o prowadzenie spraw zawartej w ramach bezpośredniej kontynuacji takiej działalności gospodarczej lub zawodowej, i która to umowa jest komplementarna względem umowy pośrednictwa zawartej wcześniej przez te same strony w celu nabycia przez nabywców mających miejsce zamieszkania w państwie członkowskim, mieszkania znajdującego się w państwie członkowskim miejsca zamieszkania pośrednika, w zakresie, w jakim ta umowa o prowadzenie spraw ma na celu umożliwienie osiągnięcia celu gospodarczego realizowanego przez umowę pośrednictwa, jakim jest rzeczywiste korzystanie z mieszkania. W istocie nawet jeśli faktycznie nie występuje współzależność prawna między umową pośrednictwa a umową o prowadzenie spraw, należy stwierdzić istnienie powiązania gospodarczego między pierwszą a drugą umową.

(por. pkt 35–37, 40; sentencja)
Artykuł 1 ust. 3 dyrektywy 2008/118 w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12, należy interpretować w ten sposób, że spełnia on warunki bezpośredniej skuteczności umożliwiającej jednostkom powołanie się na ten przepis przed sądem odsyłającym w sporze pomiędzy nimi a państwem członkowskim.

W istocie wspomniany artykuł ma charakter bezwarunkowy i wystarczająco precyzyjny w związku z tym, że bez ustanowienia warunku i bez stworzenia konieczności przyjęcia dodatkowych środków zobowiązuje on w jednoznaczny sposób państwa członkowskie do dbania o to, by przy poborze podatków od produktów innych niż produkty objęte podatkiem akcyzowym, a także od świadczenia usług tego rodzaju pobór nie powodował formalności przy przekraczaniu granic w handlu pomiędzy państwami członkowskimi.

(por. pkt 27, 28; pkt 1 sentencji)
W celu poszanowania prawa dłużnika do obrony i prawa do rzetelnego procesu, gwarantowanych w art. 47 ust. 2 karty praw podstawowych Unii Europejskiej, wykładni art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 805/2004 w sprawie utworzenia europejskiego tytułu egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych, należy dokonywać w ten sposób, że aby nadać orzeczeniu wydanemu zaocznie zaświadczenie europejskiego tytułu wykonawczego, sąd, do którego wpłynął stosowny wniosek, powinien upewnić się, że jego prawo krajowe pozwala, rzeczywiście i bez wyjątku, na pełną, co do prawa i co do faktów, kontrolę takiego orzeczenia w obu wypadkach wskazanych w tym przepisie oraz że umożliwia przywrócenie terminów do zaskarżenia orzeczenia dotyczącego wierzytelności bezspornej nie tylko w wypadku siły wyższej, ale także wówczas, gdy inne nadzwyczajne okoliczności, niezależne od woli dłużnika, uniemożliwiły mu zakwestionowanie danej wierzytelności.

(por. pkt 38, 42; pkt 2 sentencji)
Artykuł 23 rozporządzenia nr 1122/2009 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina, w związku z rozporządzeniem nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, zmienionym rozporządzeniem nr 473/2009, i w związku z rozporządzeniem nr 1975/2006 ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, zmienionym rozporządzeniem nr 484/2009, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by uregulowania krajowe wprowadzały wymóg, by ubiegająca się o pomoc rolnośrodowiskową osoba przedstawiała agencji płatniczej, w tym samym terminie, w którym złożyła swój wniosek o pomoc, dotyczące rzadkich gatunków roślin świadectwo, które daje tej osobie prawo do płatności tej pomocy, pod warunkiem że uregulowania te pozwoliły zainteresowanym podmiotom na dostosowanie się w racjonalnych warunkach do wymogów tych uregulowań, co powinien zbadać sąd krajowy.

W istocie takie uregulowanie krajowe mieści się w ramach zakresu uznania, jakim dysponują państwa członkowskie na podstawie art. 5, 10 i 11 rozporządzenia nr 1975/2006, oraz jest elementem celu tych przepisów, który polega na zagwarantowaniu skuteczności kontroli. Niemniej jednak podjęte przez państwa członkowskie w ramach swobody uznania środki nie mogą naruszać skuteczności przepisów rozporządzeń nr 1698/2005, nr 1975/2006 i nr 1122/2009 oraz ogólnych zasad prawa Unii, w szczególności zasad proporcjonalności i pewności prawa. W tym względzie do sądu krajowego należy dokonanie oceny, czy szczegółowe zasady wejścia w życie uregulowania krajowego pozwalają zainteresowanym podmiotom na dostosowanie się w racjonalnych warunkach do wymogów tych uregulowań, a w szczególności czy pozwalają wnioskującym o przyznanie pomocy na złożenie wniosku o sporne świadectwo, na uzyskanie tego świadectwa i przedstawienie go w terminie wyznaczonym tymi uregulowaniem krajowym. Ponadto do sądu krajowego należy zbadanie czy wymóg przedstawienia świadectwa dotyczącego rzadkich gatunków roślin nie jest nowy i czy nowe uregulowania nie przewiduje bezwzględnego terminu na złożenie wniosku o świadectwo do właściwych organów, a w razie potrzeby – powinien uwzględnić te elementy przy dokonywaniu oceny.

(por. pkt 41, 42, 49–51; pkt 1 sentencji)