Keywords

Summary



Keywords

1. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Wykładnia porozumienia międzynarodowego zawartego przez Wspólnotę i Państwa Członkowskie w ramach dzielonej kompetencji i wpływającego na stosowanie przez sądy krajowe przepisów prawa wspólnotowego – Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS)

(art. 234 WE, porozumienie TRIPS)

2. Umowy międzynarodowe – Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS) – Stosowanie w czasie – Stosowanie w przypadku konfliktu między znakiem towarowym a oznaczeniem zaistniałego przed dniem wprowadzenia wspomnianego porozumienia i trwającego po tym dniu

(porozumienie TRIPS, art. 70 ust. 1)

3. Umowy międzynarodowe – Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS) – Skutek bezpośredni – Brak – Obowiązki sądów krajowych – Prawo ze znaku towarowego – Stosowanie prawa krajowego w świetle brzmienia i celów właściwych przepisów zarówno dyrektywy 89/104, jak i porozumienia TRIPS

(porozumienie TRIPS, dyrektywa Rady 89/104)

4. Umowy międzynarodowe – Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS) – Prawo ze znaku towarowego – Wyłączne prawo właściciela ze znaku towarowego do zakazania używania tego znaku przez osoby trzecie – Wyjątki – Oznaczenie identyczne ze znakiem towarowym lub do niego podobne wskazujące nazwę handlową – Przesłanka – Używanie oznaczenia zgodnie z uczciwymi praktykami w handlu i przemyśle

(porozumienie TRIPS, art. 16 ust. 1 i art. 17)

5. Umowy międzynarodowe – Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS) – Prawo ze znaku towarowego – Nazwa handlowa pozostająca w konflikcie ze znakiem towarowym – Nazwa handlowa istniejąca wcześniej niż znak towarowy – Używanie nazwy handlowej, które nie może zostać zakazane przez właściciela ze znaku towarowego

(porozumienie TRIPS, art. 16 ust. 1)

Summary

1. Ponieważ Wspólnota jest stroną Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (porozumienia TRIPS), znajdującego się w załączniku 1C do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, ma ona obowiązek interpretowania własnych przepisów dotyczących znaków towarowych w świetle brzmienia i celów tego porozumienia.

Wynika z tego, że Trybunał jest właściwy do dokonywania wykładni postanowień porozumienia TRIPS dla potrzeb władz sądowniczych Państw Członkowskich, gdy te ostatnie stają w obliczu stosowania ich własnych przepisów krajowych celem ustanowienia środków ochronnych praw wynikających z przepisów prawa wspólnotowego w zakresie stosowania tego porozumienia.

(por. pkt 41–42)

2. Porozumienie w sprawie handlowych aspektów własności intelektualnej (porozumienie TRIPS), znajdujące się w załączniku 1C do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, zatwierdzonym w imieniu Wspólnoty w odniesieniu do dziedzin wchodzących w zakres jej kompetencji decyzją 94/800, znajduje zastosowanie w przypadku zaistnienia konfliktu między znakiem towarowym a oznaczeniem, któremu zarzuca się, iż narusza prawa do tego znaku, w przypadku gdy rzeczony konflikt zaistniał przed dniem wprowadzenia porozumienia TRIPS, ale trwa nadal po tym dniu.

W szczególności art. 70 ust. 1 tego porozumienia, który przewiduje, że porozumienie to nie stwarza zobowiązań w zakresie działań, które miały miejsce przed datą jego wprowadzenia w państwach członkach, wywołuje ten skutek, że wspomniane porozumienie dotyczy sytuacji, które trwały po tej dacie.

(por. pkt 49, 53 oraz pkt 1 sentencji)

3. Postanowienia Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (porozumienia TRIPS), znajdującego się w załączniku 1C do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, nie mają charakteru przyznającego osobom prywatnym prawa, na które osoby te mogłyby powoływać się bezpośrednio przed sądem w oparciu o prawo wspólnotowe.

Tym niemniej w obliczu stosowania norm ich prawa krajowego celem przyznania środków chroniących prawa wynikające z dziedziny, do której ma zastosowanie porozumienie TRIPS i w której Wspólnota ustanowiła już przepisy, jak ma to miejsce w przypadku znaków towarowych, sądy krajowe mają na mocy prawa wspólnotowego obowiązek stosowania przepisów krajowych w najszerszym możliwym zakresie w świetle brzmienia i celów właściwych przepisów zarówno dyrektywy 89/104, jak i postanowień porozumienia TRIPS.

(por. pkt 54–55, 57)

4. Nazwa handlowa może stanowić oznaczenie w rozumieniu art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (porozumienia TRIPS), znajdującego się w załączniku 1C do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu. Przepis ten ma na celu przyznanie właścicielowi znaku towarowego wyłącznego prawa do zakazania osobie trzeciej używania tego znaku, jeśli używanie to rzeczywiście bądź potencjalnie narusza funkcje znaku towarowego, a w szczególności jego podstawową funkcję, jaką jest gwarancja dla konsumentów co do pochodzenia towaru.

Wyjątki w zakresie praw ze znaku towarowego, przewidziane w art. 17 porozumienia TRIPS mają w szczególności na celu umożliwienie osobie trzeciej używania oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym lub do niego podobnego dla wskazania własnej nazwy handlowej, pod warunkiem jednak, że używanie to jest zgodne z uczciwymi praktykami w handlu i przemyśle.

(por. pkt 85 oraz pkt 2 sentencji)

5. Nazwa handlowa, która nie jest ani zarejestrowana, ani uzyskana w wyniku używania w Państwie Członkowskim, w którym zarejestrowany jest znak towarowy, z którym rzekomo pozostaje ona w sprzeczności i w którym żąda się jego ochrony względem spornej nazwy handlowej, może zostać uznana za prawo istniejące wcześniej w rozumieniu art. 16 ust. 1 zdanie trzecie Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (porozumienia TRIPS), znajdującego się w załączniku 1C do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, jeśli właścicielowi nazwy handlowej przysługuje prawo wchodzące w materialny i czasowy zakres stosowania tego porozumienia, powstałe wcześniej niż prawo do wspomnianego znaku towarowego i które pozwala mu na używanie oznaczenia identycznego z tym znakiem lub do niego podobnego.

Wynika z tego, że nie można zakazać używania tej nazwy handlowej na podstawie prawa wyłącznego, jakie posiada właściciel znaku towarowego na mocy art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze wspomnianego porozumienia.

(por. pkt 89, 100 oraz pkt 3 sentencji)