WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(trzecia izba)

z dnia 13 czerwca 2012 r.

Sprawa F‑105/11

Hans Davids

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Personel tymczasowy – Członek personelu tymczasowego zatrudniony na stałym stanowisku – Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony – Uznanie administracyjne – Artykuł 8 WZIP – Artykuł 4 decyzji dyrektora generalnego OLAF‑u z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie nowej polityki naboru i zatrudniania personelu tymczasowego OLAF‑u – Maksymalny czas trwania umów o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego – Nadużycie prawa

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której H. Davids żąda stwierdzenia nieważności decyzji dyrektora generalnego Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) z dnia 25 marca 2011 r. w sprawie wniosku o przedłużenie z nim umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron pokrywa własne koszty.

Streszczenie

1. Urzędnicy – Personel tymczasowy – Zatrudnienie – Przedłużenie umowy zawartej na czas określony – Uznanie administracyjne – Kontrola sądowa – Granice

[warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 8, art. 47 ust. 1 lit. b)]

2. Urzędnicy – Organizacja służb – Obsadzanie stanowisk – Uznanie administracyjne – Granice – Interes służby – Przestrzeganie równoważności stanowisk – Kontrola sądowa – Granice

(regulamin pracowniczy, art. 7)

3. Urzędnicy – Personel tymczasowy – Zatrudnienie – Zawarcie umowy w celu zatrudnienia tymczasowo na stałym stanowisku – Przesłanki

[regulamin pracowniczy, art. 1a ust. 1; warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 2 lit. b), art. 3, 4, 5, art. 8 akapit drugi]

4. Urzędnicy – Skarga – Zakwestionowanie umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego do zadań pomocniczych – Żądanie zmiany kwalifikacji tej umowy na umowę o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego – Środki odwoławcze

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91; warunki zatrudnienia innych pracowników)

5. Urzędnicy – Personel tymczasowy – Personel tymczasowy objęty zakresem art. 2 lit. a) warunków zatrudnienia innych pracowników – Kolejne przedłużenie umowy po pierwszym przedłużeniu na czas określony – Zmiana kwalifikacji umowy zawartej na czas określony na umowę zawartą na czas nieokreślony – Członek personelu kontraktowego do zadań pomocniczych – Zmiana kwalifikacji umowy zawartej na czas określony na umowę zawartą na czas nieokreślony po kilkukrotnym przedłużeniu – Brak

[warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 2 lit. a), art. 8 akapit pierwszy, art. 88]

1. Członkowi personelu tymczasowego mającemu umowę na czas określony co do zasady nie przysługuje roszczenie o przedłużenie umowy, które stanowi jedynie możliwość uzależnioną od warunku, że takie przedłużenie będzie zgodne z interesem służby. W przeciwieństwie bowiem do urzędników, których stabilność zatrudnienia jest gwarantowana regulaminem pracowniczym, z art. 47 ust. 1 lit. b) warunków zatrudnienia innych pracowników (WZIP) wynika, że czas trwania stosunku pracy zawartego między instytucją a członkiem personelu tymczasowego zatrudnionym na czas określony podlega warunkom ustanowionym w umowie zawartej między stronami. Ponadto administracji przysługuje znaczny zakres uznania w kwestii przedłużania umów. Tym samym kontrola sądu powinna się ograniczać do zbadania tego, czy w świetle sposobów i środków, przy zastosowaniu których administracja mogła dokonać oceny, utrzymała się ona w rozsądnych granicach i czy nie skorzystała ze swego uprawnienia w sposób oczywiście błędny. W tej sytuacji wykazanie, że administracja popełniła oczywisty błąd w ocenie stanu faktycznego mogący uzasadniać stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w oparciu o tę ocenę, wymaga, by dowody, których dostarczenie należy do pracownika, były wystarczające, by zaprzeczyć wiarygodności oceny dokonanej przez organ administracji. Innymi słowy, oczywisty błąd w ocenie nie jest wykazany, jeżeli mimo informacji przedstawionych przez pracownika podważaną ocenę można wciąż uznać za uzasadnioną i spójną.

(zob. pkt 36–39)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑380/94 AIUFFASS i AKT przeciwko Komisji, 12 grudnia 1996 r., pkt 59; sprawy połączone T‑330/00 i T‑114/01 Cocchi et Hainz przeciwko Komisji, 17 października 2002 r., pkt 82; sprawa T‑7/01 Pyres przeciwko Komisji, 6 lutego 2003 r., pkt 64; sprawa T‑325/02 Soubies przeciwko Komisji, 21 września 2004 r., pkt 50; sprawa T‑289/03 BUPA i in. przeciwko Komisji, 12 lutego 2008 r., pkt 221

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑119/06 Kerstens przeciwko Komisji, 8 maja 2008 r., pkt 82 i przytoczone tam orzecznictwo; sprawa F‑8/10 Gheysens przeciwko Radzie, 23 listopada 2010 r., pkt 75

2. Instytucje dysponują szerokim zakresem uznania w zakresie organizacji swoich służb w zależności od zadań, jakie zostały jej powierzone, oraz – do celów tych zadań – w obsadzaniu stanowisk personelem pozostającym w ich dyspozycji, pod warunkiem jednakże, że odbywa się to w interesie służby i przy poszanowaniu równoważności stanowisk. Tak więc kontrola sądu powinna się ograniczać do zbadania tego, czy w świetle sposobów i środków, przy zastosowaniu których administracja mogła dokonać oceny, utrzymała się ona w rozsądnych granicach i czy nie skorzystała ze swego uprawnienia w sposób oczywiście błędny.

(zob. pkt 38)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawy połączone T‑330/00 i T‑114/01 Cocchi i Hainz przeciwko Komisji, 17 października 2002 r., pkt 82; sprawa T‑325/02 Soubies przeciwko Komisji, 21 września 2004 r., pkt 50

Sąd do spraw Służby Publicznej: ww. sprawa Kerstens przeciwko Komisji, pkt 82 i przytoczone tam orzecznictwo; ww. sprawa Gheysens przeciwko Radzie, pkt 75

3. Z art. 1a ust. 1 regulaminu pracowniczego w związku z art. 2–5 WZIP wynika, że stałe stanowiska w instytucjach powinny być co do zasady obsadzane przez urzędników i jedynie wyjątkowo mogą być zajmowane przez pracowników podlegających WZIP. I tak, o ile art. 2 lit. b) WZIP wyraźnie stanowi, że członkowie personelu tymczasowego mogą być zatrudnieni na stałym stanowisku, o tyle jednocześnie precyzuje, że może to mieć miejsce jedynie czasowo. Ponadto art. 8 akapit drugi WZIP stanowi, że umowa o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego w rozumieniu art. 2 lit. b) nie może przekraczać czterech lat i może być przedłużona tylko jeden raz, na maksymalny okres dwóch lat. Po upływie tego okresu zatrudnienie w charakterze członka personelu tymczasowego ustaje bądź poprzez odejście ze służby, bądź poprzez powołanie na stanowisko urzędnicze na warunkach określonych w regulaminie pracowniczym. Ten wyjątek od zasady, zgodnie z którą stałe stanowiska powinny być obsadzane poprzez powołanie na nie urzędników, może mieć jedynie na celu zaspokojenie potrzeb służby w konkretnym przypadku.

(zob. pkt 41)

Odesłanie:

Sąd Unii Europejskiej: sprawa T‑325/09 P Adjemian i in. przeciwko Komisji, 21 września 2011 r., pkt 79 i przytoczone tam orzecznictwo

4. Istnieje możliwość, by członek personelu kontraktowego do zadań pomocniczych, uznający, że w świetle zadań, które przydzielono mu zgodnie z umową, umowa ta została błędnie zakwalifikowana jako umowa o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego do zadań pomocniczych i należało ją zakwalifikować jako umowę o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego, zakwestionował omawianą umowę przed sądem, z zachowaniem terminów i po dopełnieniu uprzedniej procedury zażalenia. Nie można też wykluczyć wystąpienia przez członka personelu kontraktowego do zadań pomocniczych, po upływie terminów do wniesienia skargi na umowę, z wnioskiem do administracji o to, by zważywszy na faktycznie wykonane przez niego zadania, okres służby formalnie odbytej na podstawie umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego do zadań pomocniczych uznano mu za okres służby odbytej w charakterze członka personelu tymczasowego, a po odrzuceniu jego wniosku, wystąpienia przez tego pracownika do sądu ze skargą na tę odmowną decyzję w sprawie jego wniosku, na warunkach określonych w art. 90, 91 regulaminu pracowniczego.

(zob. pkt 56)

Odesłanie:

Sąd Unii Europejskiej: ww. sprawa Adjemian i in. przeciwko Komisji, pkt 88

5. Sąd Unii ma uprawnienie do zmiany kwalifikacji umowy jedynie wtedy, gdy ustanowi je prawodawca. Stąd też, ponieważ art. 8 akapit pierwszy WZIP stanowi, że umowa z członkiem personelu tymczasowego zatrudnionego na podstawie art. 2 lit. a) może zostać przedłużona na czas określony tylko jeden raz, a każde następne przedłużenie następuje na czas nieokreślony, tę zmianę kwalifikacji należy uważać za skuteczną z mocy samego prawa. Jeśli chodzi o umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego do zadań pomocniczych, art. 88 WZIP, regulujący ich czas trwania, nie zawiera żadnego przepisu przewidującego – tak jak to robi art. 8 akapit pierwszy WZIP w odniesieniu do umów o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego – przekształcenie umowy zawartej na czas określony w umowę na czas nieokreślony po jej kilkukrotnym przedłużeniu.

(zob. pkt 57)

Odesłanie:

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑105/09 Scheefer przeciwko Parlamentowi, 13 kwietnia 2011 r., pkt 60