ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Świadczenie usług – Określenie miejsca opodatkowania

(dyrektywa Rady 77/388, art. 9 ust. 2 lit. e))

Summary

Świadczenie usług polegających na wykonywaniu prac badawczo‑rozwojowych w dziedzinie ochrony środowiska i techniki przez inżynierów mających przedsiębiorstwo w jednym z państw członkowskich na zlecenie i na rzecz usługobiorcy z siedzibą w innym państwie członkowskim, powinno być kwalifikowane jako „usługi inżynierów” w rozumieniu art. 9 ust. 2 lit. e) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, który określa miejsce świadczenia usług dla usług konsultantów, inżynierów, biur konsultingowych, prawników, księgowych oraz innych podobnych usług.

W istocie usługi te muszą być uznane za należące do zakresu owego przepisu ponieważ prace badawczo‑rozwojowe są usługami zasadniczo i zwykle świadczonymi w ramach zawodu inżyniera, objętymi zakresem tego przepisu. Jest tak w wypadku usług świadczenia usług, które charakteryzują się tym, iż nie polegają tylko na stosowaniu istniejącej wiedzy i istniejących metod do konkretnych problemów, lecz również na nabywaniu nowej wiedzy i opracowywaniu nowych metod w celu rozwiązania tych samych lub nowych problemów. Działania takie różnią się od tych, o których mowa w art. 9 ust 2 lit c) szóstej dyrektywy ponieważ dane usługi nie są świadczone dla wielu odbiorców, lecz na rzecz jednego usługobiorcy. Okoliczność, że jedyny usługobiorca sprzedaje, osobom trzecim lub spółkom należącym do tej samej grupy co on, wyniki zamówionych prac, jest w tym zakresie bez znaczenia.

(por. pkt 20, 21, 24-26, 30; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe

(rozporządzenia: Rady nr 2658/87, art. 2, załącznik I; Komisji nr 1789/2003)

2. Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi

(rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 14 ust. 1)

Summary

1. Wykładni zintegrowanej taryfy Wspólnot Europejskich ustanowionej w art. 2 rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu mającym zastosowanie w latach 2004 i 2005 dokonywać należy w ten sposób, że kable i liny ze stali innej niż nierdzewna niepokryte lub tylko powleczone lub pokryte cynkiem, których maksymalny wymiar przekroju poprzecznego przekracza 3 mm, ale nie przekracza 48 mm, i które nie pochodzą ani z Mołdawii, ani z Maroka, objęte są kodami TARIC 7312 10 82 19, 7312 10 84 19 lub 7312 10 86 19 w zależności od wymiaru ich przekroju poprzecznego.

(por. pkt 40; pkt 1 sentencji)

2. Wykładni art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 384/96 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, iż nie sprzeciwia się on przepisom państwa członkowskiego przewidującym w przypadku błędu w klasyfikacji taryfowej towaru wwiezionego na obszar celny Unii zastosowaniu grzywny w wysokości równej kwocie całości mających zastosowanie ceł antydumpingowych, o ile jej kwota zostaje określona na warunkach analogicznych do warunków przewidzianych w prawie krajowym w przypadku naruszeń o tym samym charakterze i powadze, i które pozwalają, by sankcja była skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca, czego ocena należy do sądu krajowego.

(por. pkt 48; pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Procedury odwoławcze w dziedzinie zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane – Dyrektywa 89/665 – Obowiązek zapewnienia postępowania odwoławczego przez państwa członkowskie

(dyrektywa Rady nr 89/665)

Summary

Dyrektywę Rady 89/665 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane zmienioną dyrektywą 92/50 należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy uzależniający prawo do zasądzenia odszkodowania i odsetek z tytułu naruszenia prawa zamówień publicznych przez instytucję zamawiającą od tego, czy naruszenie to było zawinione, jest z nią sprzeczny także wtedy, gdy stosowanie tego przepisu opiera się na domniemaniu winy tej instytucji zamawiającej oraz na braku możliwości powołania się przez tą ostatnią na brak indywidualnych umiejętności i, co za tym idzie – na brak subiektywnego elementu zawinienia zarzucanemu naruszeniu.

W istocie przewidziany w art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 89/665 środek mający na celu dochodzenie odszkodowania może, gdy zachodzi taka potrzeba, stanowić zgodną z zasadą skuteczności, która leży u podstaw realizowanego przez tą dyrektywę celu szybkości postępowania odwoławczego alternatywę procesową tylko, pod warunkiem że ta możliwość zasądzenia, w przypadku naruszenia reguł udzielania zamówień publicznych, odszkodowania i odsetek, nie jest uzależniona od stwierdzenia winy po stronie instytucji zamawiającej, tak jak nie jest od tego uzależniona możliwość zastosowania innych przewidzianych w tym art. 2 ust. 1 środków prawnych. Nie ma w tym względzie znaczenia, że przepisy krajowe nie nakładają na podmiot, który doznał uszczerbku, ciężaru dowodu winy instytucji zamawiającej, lecz ustanawiają w stosunku do tej ostatniej wymóg obalenia domniemania jej winy, ograniczając w ten sposób zarzuty, na które może się ona powołać w tym względzie.

(por. pkt 39-40, 45; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Uprawnienie państw członkowskich do tymczasowego stosowania obniżonej stawki

(dyrektywa Rady 2006/112, art. 98, 115, załącznik III)

Summary

Uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie przepisów art. 98 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z jej załącznikiem III, państwo członkowskie, które stosuje obniżoną stawkę podatku od wartości dodanej w wysokości 7% w stosunku do dostaw, importu i wewnątrzwspólnotowego nabycia odzieży i dodatków odzieżowych dla niemowląt oraz obuwia dziecięcego, podczas gdy w dniu 1 stycznia 1991 r. nie stosowało ono podatku od wartości dodanej w rozumieniu dyrektywy 2006/112 ani systemu opodatkowania wykazującego zasadnicze cechy podatku od wartości dodanej, a zarazem nie zostały spełnione przesłanki stosowania art. 115 dyrektywy 2006/112.

W konsekwencji odstępstwo przewidziane we wskazanym art. 115 zależy od spełnienia dwóch kumulatywnych przesłanek. Pierwsza wymaga, aby dane państwo członkowskie w dniu 1 stycznia 1991 r. stosowało podatek od wartości dodanej w rozumieniu dyrektywy 2006/112 lub przynajmniej aby system opodatkowania posiadał te same cechy co wspólny system podatku od wartości dodanej. Druga wymaga, aby w ramach tegoż opodatkowania dostawa towarów i świadczenie usług, o których mowa w omawianym artykule, podlegały w dniu 1 stycznia 1991 r. obniżonej stawce.

(por. pkt 42, 54, 57; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice

(art. 267 TFUE)

2. Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek – Dyrektywa 86/653

(dyrektywa Rady 86/653, art. 17 ust. 2 lit. a))

3. Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek – Dyrektywa 86/653

(dyrektywa Rady 86/653, art. 18 lit. a))

Summary

1. Gdy pytania przedstawione przez sądy krajowe dotyczą wykładni prawa Unii, Trybunał jest w zasadzie zobowiązany do wydania orzeczenia. W istocie ani z art. 267 TFUE, ani z celu postępowania ustanowionego przez ten przepis nie wynika, by zamiarem autorów traktatu było wyłączenie kompetencji Trybunału w odniesieniu do wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, które dotyczą przepisu Unii w sytuacji, gdy prawo krajowe państwa członkowskiego odsyła do tego przepisu w celu określenia zasad mających zastosowanie do sytuacji o charakterze wyłącznie wewnętrznym państwa członkowskiego. Kiedy bowiem przepisy prawa krajowego dotyczące sytuacji o charakterze wyłącznie wewnętrznym są tożsame z przepisami prawa Unii, w szczególności w celu uniknięcia dyskryminacji lub ewentualnego zakłócenia konkurencji, niewątpliwie w interesie Wspólnoty jest, by w celu uniknięcia rozbieżności interpretacyjnych mogących powstać w przyszłości przepisy lub pojęcia przejęte z prawa Unii były interpretowane w sposób jednolity, niezależnie od warunków, w jakich mają być stosowane.

Zasady te mają zastosowanie również w wypadkach gdy przepisy transponujące dyrektywę, o których wykładnię wnioskuje się, nie dotyczą bezpośrednio danej sytuacji, lecz są stosowane w drodze analogii w oparciu o orzecznictwo krajowe.

(por. pkt 10, 24-26)

2. Zgodnie z art. 17 ust. 2 lit. a) tiret drugie dyrektywy 86/653 w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek, przedstawiciel handlowy ma prawo do świadczenia wyrównawczego, gdy i o ile zapłata takiego świadczenia wyrównawczego przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności jest zgodna z zasadami słuszności. Nie można zatem wykluczyć, że zachowanie wskazanego przedstawiciela może zostać uwzględnione w ramach oceny odnoszącej się do określenia słuszności świadczenia wyrównawczego.

(por. pkt 44)

3. Artykuł 18 lit. a) dyrektywy 86/653 w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek sprzeciwia się pozbawieniu przedstawiciela handlowego działającego na własny rachunek świadczenia wyrównawczego z tytułu pozyskania klienteli, gdy zleceniodawca stwierdzi, że po złożeniu przedstawicielowi handlowemu oświadczenia o rozwiązaniu umowy za wypowiedzeniem i przed jej wygaśnięciem przedstawiciel dopuścił się uchybienia, które mogło uzasadnić natychmiastowe rozwiązanie tej umowy.

(por. pkt 45; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Główki czosnku poddane suszeniu, z których nie została całkowicie usunięta zawarta w nich woda

(rozporządzenia: Rady nr 2658/87, załącznik I; Komisji nr 1810/2004)

Summary

Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionym rozporządzeniem nr 1810/2004 należy interpretować w ten sposób, że czosnek poddany intensywnemu procesowi suszenia według specyficznych zasad przetwarzania, w wyniku którego woda zawarta w produkcie zostanie całkowicie lub prawie całkowicie usunięta, należy do podpozycji taryfowej 0712 90 90 Nomenklatury scalonej, natomiast czosnek częściowo ususzony, który zachowuje właściwości i cechy czosnku świeżego, powinien zostać zaklasyfikowany do podpozycji taryfowej 0703 20 00 Nomenklatury scalonej.

Aby móc zaklasyfikować główki czosnku w pozycji 0712, proces suszenia czosnku powinien doprowadzić do istotnych i nieodwracalnych zmian, prowadzących do utraty jego naturalnej postaci.

Usunięcie wody powinno zatem istotnie zmieniać właściwości i obiektywne cechy produktu, a konsekwencją takiej zmiany ma być klasyfikacja w pozycji taryfowej innej niż pozycja 0703, która obejmuje warzywa świeże lub schłodzone.

(por. pkt 25, 26, 35; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Swobodny przepływ kapitału – Ograniczenia – Prawo spółek

(art. 49 TFUE, 63 TFUE; dyrektywa Rady 68/151)

Summary

Przepisy pierwszej dyrektywy 68/151 w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi traktatu, w celu uzyskania ich równoważności w całej Wspólnocie, dla zapewnienia ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu, zgodnie z którym grzywny przewidziane w przypadku naruszeń obowiązujących przepisów i zasad etycznych regulujących działalność stacji telewizyjnych, mogą być nakładane nie tylko na spółki, którym przysługuje koncesja na utworzenie i prowadzenie stacji telewizyjnych, lecz również, solidarnie, na wszystkich wspólników lub akcjonariuszy, do których należy ponad 2,5% kapitału zakładowego.

Natomiast art.49 TFUE i 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie takiemu przepisowi krajowemu.

W istocie taki przepis skutkuje zniechęcaniem inwestorów, wpływa na ich dostęp do rynku udziałów w spółkach i tym samym ogranicza zarówno swobodę przedsiębiorczości, jak i swobodę przepływu kapitału. Nawet jeśli ograniczenie takie zmierza do realizacji uzasadnionego celu jakim jest zapewnienie przestrzegania przez spółki będące nadawcami telewizyjnymi przepisów prawa oraz zasad etyki dziennikarskiej w celu, między innymi, zapobieżeniu ujemnym skutkom dla czci lub życia osobistego osób, których wizerunek pojawia się na ekranie lub których nazwisko jest wzmiankowane, to jednak ni można uznać, że ograniczenie to jest właściwe do realizacji celu, któremu służy, i że nie wykracza poza zakres niezbędny do jego osiągnięcia.

(por. pkt 46, 56, 60, 63, 65, 70; pkt 1, 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – Zintegrowany system zarządzania niektórymi systemami pomocy i ich kontroli – System płatności jednolitych – Kwalifikowanie się do objęcia pomocą – Wykorzystanie uprawnień z tytułu odłogowania

(rozporządzenie Rady nr 1782/2003, art. 46, 54 ust. 6, art. 57, 63 ust. 1)

2. Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – Zintegrowany system zarządzania niektórymi systemami pomocy i ich kontroli – System płatności jednolitych – Wykorzystanie uprawnień z tytułu odłogowania

(rozporządzenie Rady nr 796/2004, art. 50 ust. 4, art. 51)

Summary

1. Wykładni art. 54 ust. 6 rozporządzenia nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, należy dokonywać w ten sposób, iż rolnik może wnioskować o pomoc z tytułu posiadanych uprawnień do płatności, w tym do płatności związanych z obszarami niekwalifikującymi się do uprawnień z tytułu odłogowania, jedynie jeśli uprzednio aktywował swoje wszystkie uprawnienia z tytułu odłogowania.

W istocie z systematyki i z celów rozporządzenia nr 1782/2003 wynika, że obowiązek, zgodnie z którym uprawnienia z tytułu odłogowania muszą być wnioskowane przed każdym innym uprawnieniem, przewidzianym w art. 54 ust. 6 tego rozporządzenia, ma charakter bezwzględny w tym znaczeniu, że odnosi się on do całej powierzchni, jaką posiada zainteresowany rolnik. W celu zachowania skuteczności (effet utile) owego przepisu, istotne jest, by uprawnienia z tytułu odłogowania były aktywowane przed innymi uprawnieniami, niezależnie od tego czy opierają się one na obszarach kwalifikujących się do uprawnień z tytułu odłogowania. W przeciwnym bowiem wypadku rzeczywiste odłogowanie gruntów rolnych byłoby zagrożone, ponieważ część uprawnień z tytułu odłogowania pozostawałaby niewykorzystana, gdyż niektórzy rolnicy przenieśli część ich obszarów kwalifikujących się do uprawnień z tytułu odłogowania lub otrzymali w drodze przeniesienia – zgodnie z art. 46 rzeczonego rozporządzenia w związku z jego art. 57, w przypadku regionalizacji systemu płatności jednolitych stosownie do art. 63 ust. 1 tegoż rozporządzenia – uprawnienia z tytułu odłogowania bez związanych z nimi gruntów.

(por. pkt 35, 39, 43, 44; pkt 1 sentencji)

2. Wykładni art. 51 rozporządzenia nr 796/2004 ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu nr 659/2006, w związku z art. 50 ust. 4 tego rozporządzenia należy dokonywać w ten sposób, iż w świetle zasady pewności prawa sankcja przewidziana w art. 51 ust. 1 nie ma zastosowania do rolnika, który bez aktywowania wszystkich uprawnień z tytułu odłogowania z uwagi na okoliczność, iż nie posiadał wystarczającej liczby hektarów kwalifikujących się do uprawnień z tytułu odłogowania, aktywował uprawnienia do płatności o wartości bazowej trwałego pastwiska.

(por. pkt 53; pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Pracownicy – Uznawanie dyplomów i dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji – Dyrektywa 89/48 – Regulowana działalność zawodowa – Doświadczenie zawodowe – Pojęcie

(art. 39 WE, 43 WE; dyrektywa Rady 89/48, art. 1 lit. e), art. 4 ust. 1 lit. b))

Summary

Stosując ewentualne środki wyrównawcze, mające na celu uzupełnienie zasadniczych różnic między wykształceniem uzyskanym przez wnioskodawcę a wykształceniem wymaganym w przyjmującym państwie członkowskim, organ krajowy zajmujący się uznawaniem kwalifikacji zawodowych uzyskanych w innych państwach członkowskich ma na podstawie art. 39 WE i 43 WE obowiązek wzięcia pod uwagę całości praktycznego doświadczenia, które może całkowicie lub częściowo zniwelować wspomniane różnice.

W istocie chociaż doświadczenie uzyskane przez skarżących przed otrzymaniem dyplomu, na którego podstawie uzyskują oni prawo do wykonywania ich zawodu w państwie członkowskim nie może obejmować wykonywania regulowanej działalności zawodowej a z art. 4 ust. 1 lit. b) akapit drugi dyrektywy 89/48, w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata, nie wynika jakikolwiek obowiązek uwzględnienia praktycznego doświadczenia, które nie stanowi doświadczenia zawodowego w rozumieniu art. 1 lit. e) tejże dyrektywy, to jednak środki podejmowane w ramach stosowania prawa Unii powinny być zgodne z ogólnymi zasadami tego prawa, a w szczególności z zasadą proporcjonalności. W tym względzie pominięcie przez właściwe organy krajowe zajmujące się uznawaniem tytułów zawodowych uzyskanych w innym państwie członkowskim wiedzy i kwalifikacji, które mają znaczenie dla sprawy, a zostały wcześniej zdobyte przez wnioskodawcę dążącego do wykonywania na terytorium krajowym zawodu, którego podjęcie zależy zgodnie z prawem krajowym od posiadania dyplomu bądź kwalifikacji zawodowych, może stanowić nieuzasadnioną przeszkodę dla skutecznego wykonywania podstawowych swobód zagwarantowanych w art. 39 WE i 43 WE. Do właściwych organów należy ustalenie, jaką dokładnie wartość należy przypisać doświadczeniu zawodowemu użytecznemu przy wykonywaniu zawodu, w odniesieniu do którego zwrócono się o wydanie zezwolenia, co powinno być ustalane w świetle zadań wykonywanych w konkretnym przypadku, wiedzy, która została zdobyta i zastosowana w ramach wykonywania tych zadań, a także odpowiedzialności powierzonej danej osobie zainteresowanej oraz stopnia niezależności, który został jej przyznany.

(por. pkt 61, 64-66, 69, 72; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólna Taryfa Celna – Cła – Wspólnotowe kontyngenty taryfowe

(rozporządzenia: Rady nr 2658/87, załącznik I; Komisji nr 1864/2004; Komisji nr 1719/2005)

Summary

Cło specyficzne w wysokości 222 EUR na 100 kilogramów wagi netto po odsączeniu stosowane na podstawie rozporządzenia nr 1719/2005 zmieniającego załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, pobieranego od przywozów zakonserwowanych grzybów z rodzaju Agaricus objętych podpozycją 2003 10 30 Nomenklatury Scalonej zawartej we wskazanym załączniku poza kontyngentem otwartym na mocy rozporządzenia nr 1864/2004 otwierającego i ustalającego zarządzanie kontyngentami taryfowymi na grzyby zakonserwowane przywożone z państw trzecich, zmienionego rozporządzeniem nr 1995/2005, jest ważne w świetle zasady proporcjonalności.

W istocie celem dokonania oceny ważności wysokości tego cła specyficznego, zmierzającego do osiągnięcia celów zarówno wspólnej polityki handlowej, jak i wspólnej polityki rolnej, należy zbadać, czy jego wysokość stanowi środek oczywiście niewłaściwy dla osiągnięcia wspomnianych celów. W tym względzie mając na uwadze złożoność dokonywanego uprzednio, w toku negocjacji w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO), ustalenia wysokości cła specyficznego, przy której dane przywozy stają się gospodarczo nieopłacalne, nie można twierdzić, że instytucje Unii, o których mowa, przekroczyły przysługujący im w tej dziedzinie szeroki zakres uznania poprzez określenie maksymalnej kwoty cła Unii w wysokości 222 EUR na 100 kilogramów wagi netto po odsączeniu. Wobec tego wskazane cło nie może zostać uznane za oczywiście niewłaściwe. Podobnie, z faktu, że cło specyficzne skutkuje pozbawieniem przywozów dokonywanych poza kontyngentami taryfowymi jakiejkolwiek perspektywy gospodarczej opłacalności, nie można wywieść wniosku, że owe cło jest oczywiście niewłaściwe w odniesieniu do zamierzonych celów, ponieważ zgodnie z klauzulą największego uprzywilejowania ustanowioną w art. I Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. nie jest dopuszczalne, by określać cło specyficzne względem poszczególnych członków WTO każdorazowo na innym poziomie. W związku z tym, za pomocą argumentu wedle którego cło specyficznego utrudnia sprzedaż w Unii grzybów pochodzących z konkretnego państwa trzeciego przy uwzględnieniu ich kosztów produkcji, nie można wykazać, że prawodawca unijny przekroczył przysługujący mu szeroki zakres uznania, określając cło specyficzne w wysokości 222 EUR na 100 kilogramów wagi netto po odsączeniu, które ma zastosowanie do przywozów dokonywanych poza kontyngentami taryfowymi z wszystkich państw członkowskich WTO.

(por. pkt 27,31-35; sentencja)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Postępowanie – Uzasadnienie wyroków – Zakres (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 36) (por. pkt 76-78)

2. Odwołanie – Zarzuty – Zarzut podniesiony po raz pierwszy w odwołaniu – Niedopuszczalność (por. pkt 88-91)

3. Odwołanie – Zarzuty – Elementy uzasadnienia wyroku naruszające prawo Unii (por. pkt 105)

4. Odwołanie – Zarzuty – Zarzut braku mechanizmu przypozwania (por. pkt 121-125)

5. Odwołanie – Zarzuty – Zwykłe powtórzenie zarzutów i argumentów podniesionych przed Sądem – Niedopuszczalność (por. pkt 130-134)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 10 czerwca 2009 r. w sprawach połączonych T‑396/05 i T‑397/05 ArchiMEDES przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargi wniesione przez wnoszącą odwołanie zmierzające po pierwsze do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji dotyczących zwrotu kwot wpłaconych tytułem zaliczki w ramach umowy wiążącej Komisję z wnoszącą odwołanie oraz potrącenia wzajemnych wierzytelności, a po drugie do zobowiązania Komisji do zapłaty pełnej kwoty subwencji przewidzianej w tejże umowie – Brak możliwości stosowania zasady litis denuntiatio – Nieuwzględnienie wniosku o uznanie solidarnej odpowiedzialności kontrahentów – Naruszenie prawa do obrony i prawa do rzetelnego procesu

Sentencja

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Architecture, microclimat, énergies douces - Europe et Sud SARL (ArchiMEDES) zostaje obciążona kosztami postępowania.