ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
12

W tej sytuacji sąd krajowy postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Podstawowe pytanie w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy usługi świadczone najemcom przez wynajmujących na podstawie umowy najmu (zwane dalej »usługami«) powinny być traktowane jako element jednego podlegającego zwolnieniu świadczenia najmu nieruchomości z tego względu, że usługi tworzą obiektywnie jednolite niepodzielne świadczenie gospodarcze łącznie z najmem, albo z tego względu, że są one »dodatkowymi świadczeniami« w stosunku do najmu, który stanowi świadczenie główne (zwane dalej »świadczeniem głównym«). Jakie znaczenie dla odpowiedzi na to pytanie w świetle wyroku Trybunału z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property, Zb.Orz. s. I-4983, ma to, że usługi mogłyby być świadczone (ale w rzeczywistości nie są) przez inną osobę niż wynajmujący, chociaż na podstawie postanowień omawianych umów najmu najemcy nie mieli wyboru i musieli otrzymywać usługi od wynajmujących? 2) Czy dla rozstrzygnięcia, czy chodzi tu o jednolite świadczenie, ma znaczenie okoliczność, że niepłacenie przez najemcę opłaty za usługi uprawniałoby wynajmującego nie tylko do odmowy świadczenia usług, ale też do rozwiązania umowy najmu z najemcą? 3) Jeśli odpowiedź na pytanie pierwsze brzmi, iż możliwość świadczenia usług przez osoby trzecie ma znaczenie, to czy okoliczność ta stanowi jedynie czynnik dodatkowy przy ustalaniu, czy usługi stanowią jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, albo świadczenie dodatkowe wobec świadczenia głównego, czy też jest to czynnik decydujący? Jeśli jest to jedynie czynnik dodatkowy albo w ogóle niemający znaczenia, to jakie inne czynniki mają znaczenie dla ustalenia, czy usługi stanowią świadczenie dodatkowe? W szczególności jakie znaczenie ma to, czy usługi są wykonywane w pomieszczeniach stanowiących przedmiot najmu lub w stosunku do nich lub w innych częściach budynku? 4) Jeśli możliwość świadczenia usług przez osoby trzecie ma znaczenie, to który aspekt jest istotniejszy: fakt, że świadczenie tych usług jest prawnie dopuszczalne, nawet jeśli w praktyce trudno byłoby to zorganizować lub uzgodnić z wynajmującym, czy też praktyczna możliwość lub przyjęta praktyka świadczenia tych usług? 5) Usługi w niniejszej sprawie stanowią szereg świadczeń, w zamian za które należna jest jedna opłata. Czy w wypadku gdyby niektóre z tych usług (np. sprzątanie części wspólnych, zapewnianie usług ochrony) nie stanowiły części jednego niepodzielnego świadczenia gospodarczego albo musiały być uważane za dodatkowe świadczenia wobec świadczenia głównego, w odróżnieniu od pozostałych usług, prawidłowe byłoby rozdzielenie całości opłaty pomiędzy różne usługi w celu określenia części opłaty podlegającej opodatkowaniu i części jemu niepodlegającej? Alternatywnie, czy prawidłowe byłoby uznanie szeregu usług za tak ściśle ze sobą powiązane, że tworzą one »jednolite niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny«, stanowiące samo w sobie świadczenie odrębne od najmu nieruchomości?”.
54

Gdyby bowiem pojęcie to podlegało również ustawodawstwom państw członkowskich, kryterium, które pojęcie to stanowi, mogłoby być definiowane lub interpretowane przez dane państwa członkowskie w sposób sprzeczny i prowadzić w odniesieniu do określonej osoby do łącznego stosowania kilku ustawodawstw do tej samej działalności. Taki zaś zbieg groziłby nałożeniem na zainteresowanego obowiązku uiszczenia podwójnych składek na zabezpieczenie społeczne w odniesieniu do tego samego dochodu i stawiałby w niekorzystnej sytuacji pracownika, który skorzystał z określonego w prawie Unii prawa do swobodnego przepływu, co byłoby z tego względu w sposób oczywisty sprzeczne z celami rozporządzenia nr 1408/71.
59

Co się tyczy pytania o to, które państwo członkowskie ponosi koszty zapewnienia minimalnych warunków, trzeba zauważyć, że koszty związane z wymogami wynikającymi z konieczności dostosowania się państwa członkowskiego do prawa Unii ponosi zazwyczaj państwo członkowskie, na którym spoczywa obowiązek dostosowania się do jego wymogów, czyli – w sprawie takiej jak rozpatrywana przed sądem krajowym – państwo członkowskie, które ma obowiązek zapewnienia minimalnych warunków przyjmowania ustanowionych w dyrektywie 2003/9, zgodnie z tym, co zostało powiedziane w punkcie poprzednim, chyba że uregulowania Unii stanowią inaczej. Wobec braku odmiennych przepisów w tym względzie zarówno w dyrektywie 2003/9, jak i w rozporządzeniu nr 343/2003 trzeba uznać, że koszty zapewnienia minimalnych warunków ponosi państwo członkowskie, na którym ciąży obowiązek ich zapewnienia.
41

W tym względzie Trybunał podniósł już, że w sytuacji gdy, jak się wydaje, nie istnieją wyraźne dowody pozwalające na przyjęcie, że rozpatrywane towary zostały przemieszczone poza terytorium państwa członkowskiego dostawy, wymaganie od podatnika, by dostarczył takich dowodów, nie gwarantuje prawidłowego i prostego stosowania zwolnień. Wręcz przeciwnie, obowiązek taki stawia podatnika w sytuacji niepewności co do możliwości zastosowania zwolnienia w odniesieniu do dostawy wewnątrzwspólnotowej lub co do konieczności doliczenia podatku VAT do ceny sprzedaży (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Teleos i in., pkt 49, 51).
2)

Artykuł 2 lit. c) dyrektywy 2004/83 należy interpretować w ten sposób, że obawa wnioskodawcy przed prześladowaniem jest uzasadniona, jeżeli zdaniem właściwego organu w związku z osobistą sytuacją wnioskodawcy można racjonalnie przyjąć, iż po powrocie do kraju pochodzenia będzie on dokonywał czynności religijnych narażających go na rzeczywiste niebezpieczeństwo prześladowania. Oceniając w sposób indywidualny wniosek o przyznanie statusu uchodźcy, właściwy organ nie może racjonalnie oczekiwać, że wnioskodawca zrezygnuje z owych czynności religijnych.
10

Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) postanowił w związku z tym zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnym: „1) Czy w przypadku gdy państwo członkowskie (jak Zjednoczone Królestwo) zawiera w podstawie opodatkowania zyski i straty spółki założonej i zarejestrowanej dla celów podatkowych w innym państwie członkowskim (jak Niderlandy) w takim zakresie, w jakim zyski te pochodzą z działalności prowadzonej przez spółkę niderlandzką w Zjednoczonym Królestwie poprzez stały zakład zlokalizowany w Zjednoczonym Królestwie, to czy wyłączenie możliwości przeniesienia strat poniesionych w Zjednoczonym Królestwie przez położony w Zjednoczonym Królestwie stały zakład spółki niemającej siedziby w Zjednoczonym Królestwie na spółkę mającą siedzibę w Zjednoczonym Królestwie w drodze podatkowego zwolnienia grupowego – jeśli jakakolwiek część tych strat lub jakakolwiek kwota brana pod uwagę przy ich obliczaniu »odpowiada kwocie, która dla celów zagranicznego podatku (za jakikolwiek okres) podlega potrąceniu albo odliczeniu w inny sposób od dochodów spółki lub innej osoby nieuzyskanych w Zjednoczonym Królestwie [‘non-UK profits’] lub wyraża taką kwotę«, przez co należy rozumieć, że przeniesienie strat poniesionych w Zjednoczonym Królestwie przez położony w Zjednoczonym Królestwie stały zakład dozwolone jest tylko, jeśli w czasie składania wniosku nie może mieć miejsca żadne potrącenie ani odliczenie w państwie członkowskim poza Zjednoczonym Królestwem (w tym w innym państwie członkowskim, jak Niderlandy), przy czym nie wystarcza, że nie wystąpiono o przyznanie ulgi dostępnej za granicą, przy czym brak jest równoważnego warunku znajdującego zastosowanie do przeniesienia strat poniesionych w Zjednoczonym Królestwie przez spółkę z siedzibą w Zjednoczonym Królestwie – stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości obywatela państwa członkowskiego w Zjednoczonym Królestwie w świetle art. 49 TFUE (dawniej art. 43 WE)? 2) Jeśli tak, to czy ograniczenie to może zostać uzasadnione: a) wyłącznie potrzebą zapobiegania podwójnemu użyciu strat albo b) wyłącznie potrzebą zachowania zrównoważonego rozkładu kompetencji do opodatkowywania pomiędzy państwami członkowskimi, albo c) w oparciu o potrzebę zachowania zrównoważonego podziału kompetencji podatkowych pomiędzy państwami członkowskimi w połączeniu z potrzebą zapobiegania podwójnemu użyciu strat? 3) Jeśli tak, to czy ograniczenie to jest proporcjonalne wobec takiego uzasadnienia? 4) Czy prawo [Unii] wymaga od Zjednoczonego Królestwa przyznania spółce brytyjskiej takiego środka ochrony prawnej jak prawo do żądania udzielenia grupowej ulgi podatkowej wobec swoich dochodów, jeśli jakieś ograniczenie praw spółki niderlandzkiej nie jest uzasadnione, względnie w zakresie, w jakim ograniczenie to nie jest proporcjonalne wobec jakiegokolwiek uzasadnienia?”.
37

Przeciwnie do tego, co twierdzi rząd luksemburski, stwierdzonego w ten sposób odmiennego traktowania nie można tłumaczyć obiektywną różnicą w sytuacji. W rzeczywistości bowiem, w świetle uregulowań państwa członkowskiego dotyczącego przyznania obniżenia podatku od majątku, który powstał na terytorium tego państwa, sytuacja spółki utworzonej zgodnie z przepisami rzeczonego państwa członkowskiego, która to spółka przenosi swoją siedzibę do innego państwa członkowskiego, jest podobna do sytuacji spółki również utworzonej zgodnie z przepisami pierwszego państwa członkowskiego i utrzymującej swoją siedzibę w tym państwie członkowskim, jeżeli chodzi o obniżenie podatku od majątku, który powstał w pierwszym państwie członkowskim przed przeniesieniem siedziby (zob. podobnie ww. wyroki: w sprawie National Grid Indus, pkt 38; w sprawie Komisja przeciwko Portugalii, pkt 29).
11

Punkt 1.1 wytycznych załączonych do zalecenia z dnia 23 lipca 2003 r., zatytułowany „Koncept współistnienia”, ma następujące brzmienie: „Uprawa [GMO] będzie miała wpływ na organizację produkcji rolnej w Unii Europejskiej. Z jednej strony rodzi ona pytanie dotyczące wymaganego zachowania w razie przypadkowego (niezamierzonego) występowania upraw genetycznie zmodyfikowanych (GM) w uprawach konwencjonalnych i na odwrót, a z drugiej strony skłania do zastanowienia się nad tym, jak zagwarantować producentom możliwość wyboru różnych rodzajów produkcji. Rolnicy powinni z zasady być w stanie prowadzić wybrane przez siebie rodzaje upraw – bez względu na to, czy są to uprawy genetycznie zmodyfikowane, konwencjonalne czy ekologiczne. Żadna forma rolnictwa nie powinna być wykluczona w Unii Europejskiej. Ponadto pojawia się również kwestia wyboru konsumentów. Zagwarantowanie europejskim konsumentom zasady swobody wyboru pomiędzy żywnością GMO a żywnością niezmodyfikowaną zależy nie tylko od prawidłowo funkcjonującego systemu identyfikowalności i etykietowania, ale także od sektora rolnictwa mogącego dostarczyć różnorodne produkty. Zdolność przemysłu spożywczego do zapewnienia konsumentom szerokiego wyboru zależy z kolei od zdolności sektora rolnictwa do utrzymywania różnych systemów produkcji. Współistnienie odnosi się do zdolności rolników do dokonania skutecznego wyboru pomiędzy uprawami genetycznie zmodyfikowanymi, ekologicznymi i konwencjonalnymi z poszanowaniem obowiązków prawnych w dziedzinie etykietowania lub wymogów dotyczących czystości. Przypadkowa obecność GMO przekraczająca poziom tolerancji określony przepisami wspólnotowymi pociąga za sobą obowiązek wskazania na etykiecie obecności GMO w produkcie. Sytuacja ta może spowodować utratę dochodów ze względu na niższe ceny rynkowe lub trudności z wprowadzaniem do obrotu danych produktów. Rolnicy mogą ponadto zostać obciążeni dodatkowymi kosztami, jeśli będą zmuszeni wprowadzić systemy monitorowania i środki minimalizujące mieszanie upraw zmodyfikowanych i innych rodzajów upraw. Współistnienie podnosi zatem problem potencjalnych skutków gospodarczych mieszanki produktów rolnych genetycznie zmodyfikowanych i innych, identyfikacji środków zarządzania możliwych do zastosowania w celu zmniejszenia wszelkiego zagrożenia mieszaniem i kosztu takich środków. […]”.
Przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1206/2001 z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie współpracy między sądami państw członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych, a zwłaszcza jego art. 1 ust. 1, powinny być interpretowane w ten sposób, że sąd właściwy jednego z państw członkowskich, który zamierza przesłuchać w charakterze świadka stronę zamieszkałą w innym państwie członkowskim, jest uprawniony w celu dokonania takiego przesłuchania do wezwania strony do stawiennictwa przed nim i do jej przesłuchania zgodnie z prawem państwa członkowskiego, do którego należy ten sąd.
23

W ramach postępowania przed sądem krajowym dotyczącego wykonania europejskiego nakazu aresztowania prokurator generalny przy cour d’appel d’Amiens domagał się przekazania J.P. Lopesa Da Silvy Jorgego sądowi wydania nakazu z tego powodu, iż nakaz ten został wydany przez ów sąd zgodnie z wymogami prawa i że żadna fakultatywna lub obligatoryjna podstawa odmowy wykonania przewidziana między innymi przez art. 695-24 code de procédure pénale nie ma zastosowania. Poproszony o zajęcie stanowiska co do znaczenia dla sprawy wyroku Trybunału z dnia 6 października 2009 r. w sprawie C-123/08 Wolzenburg, Zb.Orz. s. I-9621, prokurator generalny przy cour d’appel d’Amiens stwierdził, że J.P. Lopes Da Silva Jorge ma prawo powołać się na prawo francuskie ustanawiające warunki, na jakich właściwe organy mogą odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania w celu wykonania kary pozbawienia wolności, a tym samym na art. 695-24 code de procédure pénale. Niemniej jednak zauważył on, że przewidziana przez ten artykuł podstawa odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania, która dotyczy jedynie obywateli francuskich, ma, zgodnie z art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584, charakter fakultatywny. Zgodnie z tym, co orzekła chambre criminelle de la Cour de cassation (izba karna sądu kasacyjnego) (Francja) w wyroku z dnia 7 lutego 2007 r. (no 07-80.162, Bull. crim. no 39), art. 695-24 code de procédure pénale znajduje zatem zastosowanie jedynie w stosunku do obywateli francuskich i pod warunkiem, że właściwe organy francuskie same zobowiązały się do wykonania kary.
37

Każdemu państwu członkowskiemu przysługuje w szczególności kompetencja – z poszanowaniem prawa Unii – do zorganizowania własnego systemu opodatkowania wypłacanych zysków i do określenia w jego ramach podstawy opodatkowania, jak również stawki podatkowej, które znajdują zastosowanie do akcjonariuszy otrzymujących zyski (zob. w szczególności ww. wyroki: w sprawie Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, pkt 50; w sprawie Test Claimants in the FII Group Litigation, pkt 47; wyrok z dnia 20 maja 2008 r. w sprawie C-194/06 Orange European Smallcap Fund, Zb.Orz. s. I-3747, pkt 30; z dnia 16 lipca 2009 r. w sprawie C-128/08 Damseaux, Zb.Orz. s. I-6823, pkt 25; ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko Niemcom, pkt 45).
16

Wnioski Daimlera obejmują okresy od dnia 1 stycznia do dnia 31grudnia 2008 r. i od dnia 1 października do 31 grudnia 2009 r. Dochodzona kwota wynosi ogółem 73597119 SEK. Wnioski o zwrot za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2008 r. zostały złożone do Skatteverket przed dniem 1 stycznia 2010 r., natomiast wnioski o zwrot za okres od dnia 1 października do dnia 31 grudnia 2009 r. zostały złożone po dniu 31 grudnia 2009 r.
12

Sąd ten powziął wątpliwość co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zgodnie z którym należy stosować stawkę 22% zarówno do własnych usług przewozu, jak do usług nabywanych od podmiotów trzecich, nawet jeżeli podstawą opodatkowania w obu tych sytuacjach jest co innego. Stawia on w szczególności pytanie o zasadność posługiwania się pojęciem „pojedynczej usługi”, użytym w pkt 45 wyroku z dnia 15 maja 2001 r. w sprawie C-34/99 Primback, Rec. s. I-3833, w którym Trybunał orzekł, że w sytuacji transakcji złożonej z wielu elementów składowych stanowią one pojedynczą usługę w szczególności wtedy, gdy jeden z tych elementów można uznać za świadczenie główne, pozostałe zaś za świadczenia dodatkowe, traktowane tak samo jak świadczenie główne z punktu widzenia opodatkowania.
14

Przedkładając te dwa pytania, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 12 WE, 17 WE, 18 WE lub, w razie potrzeby, art. 39 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisowi, takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym, uzależniającemu prawo do zasiłku absolwenckiego przysługującego młodym osobom poszukującym pierwszej pracy od warunku odbycia przez zainteresowanego co najmniej sześcioletniej nauki w placówce oświatowej przyjmującego państwa członkowskiego – przy uwzględnieniu zbyt wyłącznego charakteru takiego warunku, w szczególności w zakresie, w jakim stoi on na przeszkodzie możliwości przyznania wspomnianego zasiłku młodej kobiecie, obywatelce innego państwa członkowskiego, która choć nie odbyła nauki w takiej placówce, znajduje się w sytuacji, w której zawarła związek małżeński z obywatelem przyjmującego państwa członkowskiego, zamieszkuje z nim we wspomnianym państwie członkowskim i zarejestrowała się jako osoba poszukująca pracy w urzędzie zatrudniania tegoż państwa. W tym względzie wspomniany sąd stara się w szczególności ustalić, czy okoliczności charakteryzujące w opisany sposób wspomnianą sytuację powinny istotnie być wzięte pod uwagę dla celów sprawdzenia istnienia rzeczywistego związku pomiędzy zainteresowanym a rynkiem pracy przyjmującego państwa członkowskiego.
15

W tym względzie warto przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w ramach postępowania, o którym mowa w art. 267 TFUE, opartego na wyraźnym rozdziale zadań sądów krajowych i Trybunału, ocena stanu faktycznego sporu w postępowaniu głównym oraz wykładnia i zastosowanie prawa krajowego należą wyłącznie do sądu krajowego. Tak samo jedynie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za przyszły wyrok, należy – przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy – zarówno ocena, czy do wydania wyroku jest mu niezbędne uzyskanie orzeczenia prejudycjalnego, jak i ocena znaczenia pytań, z którymi zwraca się do Trybunału. W konsekwencji, jeśli zadane pytania dotyczą wykładni prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia (wyroki: z dnia 12 kwietnia 2005 r. w sprawie C-145/03 Keller, Zb.Orz. s. I-2529, pkt 33; z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie C-119/05 Lucchini, Zb.Orz. s. I-6199, pkt 43; a także z dnia 11 września 2008 r. w sprawie C-11/07 Eckelkamp i in., Zb.Orz. s. I-6845, pkt 27, 32).
O ile państwa członkowskie mogą określić konkretnie warunki, w których można przyjąć, że kandydat do pomocy posiada ten przymiot „kierującego gospodarstwem”, jest to jednak poddane zastrzeżeniu, że warunki te nie będą wykraczać poza ramy, które mają one określać, i że w zgodzie z celami rozporządzenia nr 1698/2005 zapewnią tym samym, by ów kandydat posiadał faktyczną i trwałą kontrolę zarówno nad gospodarstwem rolnym, jak i nad jego zarządem. Wymogi takie spełniają przepisy krajowe takie jak przepisy, których dotyczy sprawa przed sądem odsyłającym, przewidujące, że jeżeli młody rolnik podejmuje działalność, posługując się osobą prawną, uzyskanie wsparcia jest w szczególności uzależnione od tego, czy przysługują mu uprawnienia decyzyjne w tej osobie prawnej, co wymaga, by posiadał on ponad połowę udziałów w tej osobie prawnej i by udziały te dawały ponad połowę głosów.
28

Z art. 168 dyrektywy wynika, że w sytuacji gdy podatnik działający w takim charakterze w chwili nabycia dobra używa tego dobra do celów czynności opodatkowanych, jest on uprawniony do odliczenia podatku VAT podlegającego zapłacie lub zapłaconego za dane dobro. Owo prawo do odliczenia powstaje w chwili, gdy podatek podlegający odliczeniu staje się wymagalny, to znaczy w momencie dostarczenia towaru (zob. ww. wyrok w sprawie Kłub, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo).
27

Po drugie, z utrwalonego orzecznictwa wynika, iż w wypadku gdy przepisy krajowe przewidują zastosowanie rozwiązań pochodzących z prawa Unii także do sytuacji czysto wewnętrznych, ustalenie dokładnego zakresu takiego odesłania do prawa Unii należy wyłącznie do sądu krajowego, w ramach przewidzianego przez art. 267 TFUE podziału funkcji orzeczniczych pomiędzy sądy krajowe a Trybunał, podczas gdy właściwość Trybunału ograniczona jest do badania jedynie przepisów tego prawa (ww. postanowienie w sprawach połączonych KBC Bank i Beleggen, Risicokapitaal, Beheer, pkt 59 i przytoczone tam orzecznictwo).
51

Pojęcie to wymaga, by stwierdzona różnica w traktowaniu była uzasadniona istnieniem szczegółowo określonych i konkretnych okoliczności charakteryzujących warunek zatrudnienia, do którego się odnosi, w szczególnym kontekście, w który się ona wpisuje, oraz w oparciu o obiektywne i przejrzyste kryteria, tak by upewnić się, czy ta nierówność odpowiada rzeczywistej potrzebie, może prowadzić do osiągnięcia realizowanego celu i jest do tego niezbędna. Elementy te mogą w szczególności wynikać ze szczególnego charakteru zadań, w celu wykonania których zawarto umowy na czas określony, oraz z ich swoistych cech lub w odpowiednim przypadku z realizacji uzasadnionego celu polityki socjalnej państwa członkowskiego (zob. w szczególności ww. wyroki: w sprawie Del Cerro Alonso, pkt 53, 58; w sprawach połączonych Gavieiro Gavieiro i Iglesias Torres, pkt 55; ww. postanowienie w sprawie Montoya Medina, pkt 41; ww. wyrok w sprawie Rosado Santana, pkt 73; a także ww. postanowienie w sprawie Lorenzo Martínez, pkt 48).
14

Reklamy te to listy adresowane do konkretnych osób, kupony oraz inne wkładki do gazet i czasopism. Jakkolwiek różnią się one w szczegółach, posiadają pewne cechy wspólne, opisane w następujący sposób przez sąd odsyłający, to jest Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division): — Konsument był informowany, że jest uprawniony do otrzymania jednej z wyszczególnionych nagród, począwszy od nagród o istotnej wartości do nagród o wartości zaledwie kilku GBP, określanych w postępowaniu jako „najczęściej występujące nagrody”. Pomiędzy nimi występowała pewna liczba nagród o wartości pomiędzy tymi dwoma ekstremami. Jest bezsporne, że nagrody były rzeczywiście dostępne dla konsumentów. — Z wyjątkiem reklamy nr 8 konsument mógł dowiedzieć się, jaka nagroda mu się należy, oraz otrzymać numer wygranej, na kilka sposobów: — połączenie z numerem telefonu o podwyższonej płatności, — skorzystanie z usługi SMS płatnej przez odbiorcę, lub — otrzymanie informacji zwykłą przesyłką pocztową. Możliwość otrzymania informacji zwykłą przesyłką pocztową było mniej wyeksponowane niż połączenie z numerem telefonu o podwyższonej płatności, co skutkowało zachęcaniem konsumentów do korzystania z droższego sposobu niż zwykła przesyłka pocztowa. W odniesieniu do reklamy nr 5 ustalono, że co najmniej 80% uczestników odpowiedziało przy użyciu telefonu lub wiadomości SMS. Nie poczyniono żadnego konkretnego ustalenia w tym względzie w odniesieniu do pozostałych reklam. Podany numer telefonu był numerem o podwyższonej płatności. Konsument był informowany o koszcie połączenia za minutę i maksymalnym czasie trwania rozmowy. — Konsument nie był informowany, że: — minimalny czas, w ciągu którego może uzyskać informację niezbędną do otrzymania najczęściej występującej nagrody jest tylko o kilka sekund krótszy niż maksymalny czas trwania rozmowy; — z ceny 1,50 GBP za minutę połączenia przedsiębiorstwo reklamowe otrzymuje 1,21 GBP. — W niektórych wypadkach konsument musiał ponieść dodatkową opłatę przedstawianą jako koszt dostawy i ubezpieczenia, z czego część była wykorzystywana przez przedsiębiorstwo reklamowe do pokrycia kosztu nabycia nagrody. — Ponad 99% osób zainteresowanych było uprawnionych do otrzymania nagrody najczęściej występującej, której całkowita wartość lub istotna część wartości odpowiadała temu, co już uprzednio zapłacili w ramach opłat za połączenia telefoniczne lub wiadomości SMS albo opłat za dostawę i ubezpieczenie.