ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Postanowienia Sądu (czwarta izba) z dnia 14 lutego 2019 r. –

Brunke/Komisja

(sprawa T‑258/18)

Skarga na bezczynność – Termin do wniesienia skargi – Rozpoczęcie biegu terminu – Brak wezwania do działania – Drugie wezwanie do działania – Oczywista niedopuszczalność – Żądanie o charakterze deklaratywnym – Wniosek o wydanie nakazu – Oczywisty brak właściwości

1. Skarga na bezczynność – Właściwość sądu Unii – Żądania wydania wyroku deklaratoryjnego – Niedopuszczalność (art. 265 TFUE) (zob. pkt 9)

2. Skarga na bezczynność – Właściwość sądu Unii – Żądania wydania nakazu wobec instytucji – Niedopuszczalność (art. 265 TFUE) (zob. pkt 14)

3. Skarga na bezczynność – Termin – Bezwzględna przesłanka procesowa – Wniesienie skargi po terminie – Prekluzja (art. 265 akapit drugi TFUE) (zob. pkt 21–23)

4. Skarga na bezczynność – Zajęcie stanowiska w rozumieniu art. 265 akapit drugi TFUE przed wniesieniem skargi – Niedopuszczalność – Niewystarczające uzasadnienie – Brak wpływu (art. 265 akapit drugi TFUE) (zob. pkt 32, 39)

5. Skarga na bezczynność – Bezczynność – Pojęcie – Zaniechanie podjęcia działań – Akt niezadowalający – Wyłączenie (art. 265 TFUE) (zob. pkt 38)

Przedmiot

Tytułem żądania głównego wniosek o „stwierdzenie dyskryminującego skutku” dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 255 z 30.9.2005, s. 22) i, pomocniczo, po pierwsze, żądanie nakazania zasadniczo Komisji i, po drugie, oparte na art. 265 TFUE oraz mające na celu stwierdzenie, że Komisja bezprawnie nie podjęła czynności w celu nadania biegu pismom skarżącego z dnia 6 czerwca i 27 grudnia 2017 r.

Sentencja

1) Skarga zostaje odrzucona w części z uwagi na oczywisty brak właściwości Sądu do jej rozpoznania oraz w części jako oczywiście niedopuszczalna.

2) Postępowanie zostaje umorzone w zakresie złożonych przez Radę i Parlament Europejski wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

3) Lothar Brunke ponosi koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

4) Rada pokrywa własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.
Postanowienia Sądu (szósta izba) z dnia 16 stycznia 2019 r. –

Theodorakidi/EUIPO – Benopoulou (THYREOS VASSILIKI)

(sprawa T‑160/18)

Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy THYREOS VASSILIKI – Unieważnienie prawa do znaku towarowego – Prawo do nazwy Vassiliki w Grecji – Względna podstawa unieważnienia dotycząca naruszenia prawa do nazwy lub nazwiska – Artykuł 60 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna

Postępowanie sądowe – Orzeczenie wydane w formie postanowienia z uzasadnieniem – Przesłanki – Skarga oczywiście niedopuszczalna lub prawnie oczywiście bezzasadna

(regulamin postępowania przed Sądem, art. 126)

(zob. pkt 15, 24, 28 32)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 grudnia 2017 r. (sprawa R 40/2017‑4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między V. Benopoulou a V. Theodorakidi.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
2)

Postępowanie w przedmiocie wniosków Justice Pesticides, Région wallonne, Pesticide Action Network Europe (PAN Europe), Health & Environment Alliance (HEAL), Nature & Progrès Belgique (Nature & Progrès), SomeOfUs, WeMove Europe (WeMove.EU), Monsanto Europe NV/SA, Monsanto Company, Helm AG, Barclay Chemicals Manufacturing Ltd, Albaugh Europe Sàrl, Albaugh TKI D.O.O. i Albaugh UK Ltd o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.
2.

Postępowanie sądowe – Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej – Status strony pozwanej – Umowy w sprawie dotacji zawarte w ramach modernizacji systemów szkolnictwa wyższego państw trzecich – Umowy zawarte z Komisją – Zastąpienie ex lege Agencji Wykonawczej do spraw Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA) w prawach i obowiązkach Komisji – Skarga skierowana przeciwko Komisji – Niedopuszczalność (art. 272 TFUE; rozporządzenie Rady nr 58/2003; decyzja Komisji 2013/776) (zob. pkt 49–52)
3.

Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty podlegające zaskarżeniu – Pojęcie – Akty wywołujące wiążące skutki prawne – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych przedsiębiorstw inwestycyjnych – Pismo zaadresowane do skarżącej zawierające decyzję SRB o nieprzeprowadzaniu ostatecznej wyceny ex post podmiotu – Zastosowanie do podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji niepozwalające na wypłatę rekompensaty w wyniku ostatecznej wyceny – Utrata przez skarżącą jej statusu akcjonariusza – Sytuacja skarżącej, na którą nie wpływa ewentualna ostateczna wycena ex post – Wyłączenie [art. 263 TFUE; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 806/2014, art. 20 ust. 11, 12, 16–18, art. 76 ust. 1 lit. e), art. 24] (zob. pkt 40–49, 51, 52, 54–62)
3.

Znak towarowy Unii Europejskiej – Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Graficzny znak towarowy The Inner Circle i słowny znak towarowy InnerCircle [rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001, art. 8 ust. 1 lit. b)] (zob. pkt 22, 23, 28, 38, 40, 44, 45, 47)
Postanowienie prezesa Sądu z dnia 13 lutego 2019 r. –

BRF i SHB Comercio e Industria de Alimentos/Komisja

(sprawa T‑429/18 R)

Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Zdrowie publiczne – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/700 – Zmiana wykazów zakładów z państwa trzeciego, z których dozwolony jest przywóz wymienionych produktów pochodzenia zwierzęcego, w odniesieniu do niektórych zakładów z Brazylii – Brak pilnego charakteru – Wyważenie interesów

1. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Zawieszenie wykonania – Środki tymczasowe – Przesłanki zastosowania – Pilny charakter – Poważna i nieodwracalna szkoda – Ciężar dowodu – Szkoda finansowa – Obowiązek dostarczenia konkretnych i precyzyjnych wskazówek wspartych szczegółowymi dowodami z dokumentów – Sytuacja, która może stanowić zagrożenie dla istnienia skarżącej spółki lub zmienić w sposób nieodwracalny jej pozycję na rynku – Ocena dokonana w świetle rozmiaru, wielkości obrotu oraz sytuacji grupy, do której przynależy – Brak elementów argumentacji i dokładnych i przekonujących dowodów (regulamin postępowania przed Sądem, art. 156 ust. 4, 5) (zob. pkt 34–45)

2. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Żądanie zmierzające do uzyskania każdego innego lub dodatkowego środka uznanego za niezbędny lub właściwy – Wniosek niewchodzący w zakres kompetencji sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych (art. 278, 279, art. 256 ust. 1 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 156 § 4) (zob. pkt 65)

Przedmiot

Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie, tytułem głównym, zawieszenia wykonania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/700 z dnia 8 maja 2018 r. zmieniającego wykazy zakładów z państwa trzeciego, z których dozwolony jest przywóz wymienionych produktów pochodzenia zwierzęcego, w odniesieniu do niektórych zakładów z Brazylii (Dz.U. 2018, L 118, s. 1) bądź do dnia wydania ostatecznego orzeczenia w przedmiocie skargi wniesionej przez skarżące na podstawie art. 263 TFUE, bądź do daty określonej przez prezesa Sądu oraz, tytułem ewentualnym, zawieszenia stosowania wspomnianego rozporządzenia w odniesieniu do zakładów skarżących znajdujących się w wykazie zakładów, z których dozwolony jest przywóz mięsa drobiu i zajęczaków z Brazylii (sekcja II), w wykazie zakładów, z których dozwolony jest przywóz mięsa mielonego, wyrobów mięsnych i mięsa odkostnionego mechanicznie z Brazylii (sekcja V), które doprowadziły do nie więcej niż dwóch powiadomień poprzez system wczesnego ostrzegania o niebezpiecznej żywności i paszach od dnia 1 marca 2017 r. do dnia 19 kwietnia 2018 r. oraz w wykazie zakładów, z których dozwolony jest przywóz produktów mięsnych z Brazylii (sekcja VI) lub zarządzenie innego lub uzupełniającego środka, który prezes Sądu uzna za konieczny lub właściwy.

Sentencja

1) Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.
2)

Postanowienie zostaje umorzone w zakresie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonych przez Helm AG, Monsanto Europe NV/SA, Monsanto Company, Nufarm GmbH & Co. KG, Nufarm, Albaugh Europe Sàrl, Albaugh UK Ltd, Albaugh TKI d.o.o. i Barclay Chemicals Manufacturing Ltd.
40

O ile prawdą jest, że orzecznictwo to było dotychczas powoływane co do zasady, aby umożliwić sądowi dokonanie oceny czy możliwe jest ustalenie poważnego charakteru podnoszonej szkody pomimo faktu, że wysokość obrotów nie przekraczała orientacyjnej wartości progowej 10%, o której mowa w pkt 35 powyżej, o tyle ów zakaz mechanicznej i sztywnej oceny nie może jednak ograniczać się wyłącznie do tej interpretacji, ale musi również być rozumiany jako zobowiązujący sąd do zbadania czy biorąc pod uwagę okoliczności danej sprawy szkoda nie ma poważnego charakteru, mimo że został przekroczony ów próg.
29

Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja wywarła względem niej skutki prawne, ponieważ z jednej strony oświadczenie osoby ubiegającej się o dostęp z dnia 25 kwietnia 2018 r. nie mogło zniwelować skutku erga omnes ujawnienia spornych dokumentów w okresie siedmiu tygodni poprzedzających zobowiązanie zawarte w tym oświadczeniu, a z drugiej strony wspomniane oświadczenie, podobnie jak decyzja z dnia 7 czerwca 2018 r., mogły mieć skutek wiążący jedynie dla Komisji i osoby ubiegającej się o dostęp. Zdaniem skarżącej we wskazanym okresie siedmiu tygodni sporne dokumenty mogły znaleźć się w rękach przedsiębiorstw konkurencyjnych i mogły zostać wykorzystane w krajowych postępowaniach sądowych, w ramach których przedstawiono pytania prejudycjalne identyczne z pytaniami postawionymi w sprawach połączonych Mobit i Autolinee Toscane (C‑350/17 i C‑351/17). Choć skarżąca nie może ocenić zakresu takiego przekazania, uważa, że zasada dobrej administracji nakładała na Komisję obowiązek przeprowadzenia dochodzenia co do wykorzystania spornych dokumentów przez osobę ubiegającą się o dostęp w celu zniwelowania, w stosownym przypadku i przy założeniu, że było to możliwe, faktycznego skutku erga omnes zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej środki podjęte przez Komisję w celu naprawienia jej błędu w oczywisty sposób nie mogły zaradzić ujawnieniu, którego skutek erga omnes jest dokonany i ostateczny. Skarżąca uważa, że fakt, iż w decyzji z dnia 7 czerwca 2018 r. Komisja postanowiła nie ujawniać spornych dokumentów, jako że ujawnienie to mogłoby mieć niekorzystny wpływ na postępowania sądowe wszczęte przeciwko Komisji w sprawach T‑250/18 R i T‑250/18, nie tylko nie powstrzymuje skutku erga omnes ujawnienia, lecz potwierdza, że ujawnienie, które już spowodowało ingerencje we wspomniane postępowania sądowe, powinno być analizowane jako mogące spowodować dalsze ingerencje w przyszłości. W związku z tym skarżąca uważa, że ma nadal interes w stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji.
23

W odpowiedzi na pierwszy zarzut niedopuszczalności EBC skarżąca przedstawia liczne argumenty na poparcie tego, że zaskarżone akty zmieniły jej sytuację prawną. Po pierwsze, akty te miałyby stanowić formalne stwierdzenia uchybień zobowiązaniom wynikającym z rozporządzenia, których kontrola sądowa powinna być możliwa. Po drugie, zaskarżone akty miałyby stanowić negatywne formalne oceny każdego z banków, których kontrola sądowa również powinna być możliwa. Po trzecie, zaskarżone akty narzucają bankom środki restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które nie mogą zostać przyjęte w ich braku. Wiążący charakter tych ocen dla Jednolitej Rady, co EBC wydaje się przyznawać zdaniem skarżącej, oznaczałby, że żaden z banków nie może uniknąć przyjmowania środków restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wobec niego z tego powodu, iż nie znajduje się on w sytuacji u progu upadłości lub zagrożenia upadłością, i to nawet wówczas, gdy Jednolita Rada podziela tę opinię. Po czwarte, zaskarżone akty miałyby doprowadzić do przeniesienia nadmiernej odpowiedzialności na Jednolitą Radę, co zmienia sytuację prawną odnośnej instytucji. Po piąte, zaskarżone akty miałyby doprowadzić do zmiany statusu prawnego banków, co powinno podlegać kontroli sądowej. Wreszcie, po szóste, od chwili ich publikacji zaskarżone akty miały de facto doprowadzić do zamknięcia banków, a tym samym stanowiły naruszenie praw każdego z banków i ich akcjonariuszy.
41

Ponadto, jeśli chodzi o odesłanie do wyroku z dnia 23 kwietnia 2013 r., Gbagbo i in./Rada (od C‑478/11 P do C‑482/11 P, EU:C:2013:258, pkt 58, 59), to wystarczy zauważyć, że Trybunał w nim orzekł, iż art. 263 akapit szósty TFUE nie byłby stosowany w sposób spójny, gdyby – względem osób i podmiotów wymienionych w wykazach zawartych w załącznikach do aktów przyjmowanych na podstawie przepisów dotyczących wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa – początkiem obliczania terminu do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności była data publikacji omawianego aktu, a nie data, w której zostały one o tym akcie powiadomione. W opinii Trybunału wynika z tego, że o ile wprawdzie wejście w życie aktów takich jak sporne akty odbywa się na podstawie ich publikacji, o tyle termin do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności tych aktów na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE biegnie, dla każdej z tych osób i podmiotów, z dniem ich powiadomienia, które musi wobec nich mieć miejsce. Z wyroku tego w sposób oczywisty wynika, że kryterium notyfikacji lub indywidualnego powiadomienia należy stosować jako kryterium rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi, nawet wtedy, gdy wejście w życie danego aktu wyznacza kryterium publikacji. Orzecznictwo to nie może zatem w żaden sposób służyć na poparcie tezy Rumunii, zgodnie z którą początkiem biegu terminu do wniesienia skargi jest publikacja, gdyż przeciwnie, Rumunia odrzuca ją formalnie nawet w przypadku, w którym publikacja określa chwilę wejścia w życie i wywołania skutków prawnych przedmiotowego aktu.
18

W tym względzie należy zauważyć, że uprawnienie mecenasa D. Gonzáleza Blanca do występowania przed sądem państwa członkowskiego lub państwa, które jest stroną porozumienia EOG, jest warunkiem koniecznym do dopuszczenia go do występowania przed sądami Unii. Zgodnie z orzecznictwem jednak takie uprawnienie nie jest wystarczające (postanowienie z dnia 18 listopada 2014 r., Justice & Environment/Komisja, T‑221/14, niepublikowane, EU:T:2014:1002, pkt 8). Nie można zatem wywnioskować z uprawnienia mecenasa D. Gonzáleza Blanca do występowania przed sądami krajowymi, że jest on automatycznie dopuszczony do reprezentowania skarżącej w postępowaniu przed Sądem. Okoliczność, że skarżąca przedłożyła zgodnie z art. 51 § 3 regulaminu postępowania pełnomocnictwo upoważniające jej przedstawiciela do działania w jej imieniu w niniejszym postępowaniu, jest pozbawiona znaczenia dla oceny spełniania odrębnego wymogu, zgodnie z którym przedstawiciel musi być osobą trzecią względem skarżącej.
24

Z jednej strony, nic nie stoi na przeszkodzie, by skarżące wystąpiły o zastosowanie komunikatu obwieszczenia Komisji w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych (Dz.U. 2006, C 298, s. 17). Z drugiej strony, współistnienie i autonomia, które charakteryzują w ten sposób stosunki istniejące między programem łagodzenia sankcji Unii a takimi programami państw członkowskich, są wyrazem systemu kompetencji równoległych Komisji i krajowych organów ochrony konkurencji ustanowionego w rozporządzeniu nr 1/2003. A zatem w przypadku kartelu, którego antykonkurencyjne skutki mogą wystąpić w wielu państwach członkowskich i w związku z tym mogą spowodować interwencję ze strony różnych krajowych organów ochrony konkurencji oraz Komisji, w interesie przedsiębiorstwa chcącego skorzystać z systemu łagodzenia sankcji z powodu swojego udziału w danym kartelu leży złożenie wniosków o zwolnienie z kary nie tylko do krajowych organów ewentualnie uprawnionych do stosowania art. 101 TFUE, ale także do Komisji [zob. podobnie wyrok z dnia 20 stycznia 2016 r., DHL Express (Italy) i DHL Global Forwarding (Italy), C‑428/14, EU:C:2016:27, pkt 58, 59].
32

Po trzecie, wypełnienie takiego obowiązku w niniejszej sprawie pozbawiłoby skarżących prawa do skutecznego środka odwoławczego, zapisanego w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i zagwarantowanego w art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. W okolicznościach niniejszej sprawy, w celu zapewnienia sądom krajowym czasu niezbędnego do wykonania ich kompetencji w zakresie kontroli prawidłowości środków egzekucyjnych, zgodnie z art. 299 ust. 4 TFUE, powinno być bowiem możliwe zwrócenie się do sądu Unii, który jako jedyny jest upoważniony do orzeczenia w stosownym razie zawieszenia egzekucji.
116

I tak z jednej strony, w sytuacji gdy – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – rola Komisji jest ograniczona do przekazania uwag zgodnie z art. 7 ust. 3 dyrektywy ramowej, co prowadzi zasadniczo do wydania decyzji przez właściwy KOR, przysługuje prawo do wniesienia skargi do właściwego sądu krajowego. W razie konieczności ten sąd krajowy może zgodnie z art. 267 TFUE skierować do Trybunału pytania prejudycjalne dotyczące ram prawnych Unii mających zastosowanie do danej sytuacji. Chociaż art. 263 TFUE wyklucza kontrolę Trybunału nad aktami Unii, które nie są wiążące, art. 267 TFUE przyznaje mu bowiem kompetencję do orzekania w ramach postępowania prejudycjalnego w przedmiocie ważności i interpretacji aktów podjętych przez instytucje Unii bez żadnego wyjątku (zob. w tym względzie wyroki: z dnia 13 grudnia 1989 r., Grimaldi, C‑322/88, EU:C:1989:646, pkt 8; a także z dnia 20 lutego 2018 r., Belgia/Komisja, C‑16/16 P, EU:C:2018:79, pkt 44).
1

Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 24 października 2018 r. skarżąca, OP, wniosła o przyznanie jej pomocy prawnej na podstawie przepisów art. 147 regulaminu postępowania przed Sądem w celu wniesienia skargi zmierzającej, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji w sprawie oddalenia przez Komisję Europejska wniosku o przyznanie dostępu do dokumentów związanych ze środkami administracyjnymi podjętymi między wpisem do rejestru Ares(2015)2298835 z dnia 5 czerwca 2015 r. a wpisem do rejestru Ares(2015)3272640 z dnia 5 sierpnia 2015 r., dotyczącymi skarżącej i zażalenia złożonego przez nią na podstawie art. 22 rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiającego statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi (Dz.U. 2003, L 11, s. 1), a po drugie, do zastosowania środka tymczasowego mającego na celu nakazanie Komisji bezzwłocznego przyznania dostępu do tych dokumentów.
32

Prawdą jest, że w pkt 20 stanowiska w sprawie wezwania do działania Komisja stwierdziła, iż „zgodnie ze stałym stanowiskiem [Unii] dotyczącym wykładni [traktatu paryskiego] państwa członkowskie będące umawiającymi się stronami mają prawo do równego dostępu do zasobów połowowych obszarów morskich Svalbardu, w tym gatunków osiadłych, takich jak krab śnieżny na szelfie kontynentalnym wokół archipelagu”. Jednakże wbrew temu, co utrzymuje Republika Łotewska, zdanie to nie może być interpretowane jako wyraz zachęty do korzystania z przyznanych przez przepisy Unii uprawnień do połowów. Po pierwsze, jak wynika z pkt 25 stanowiska w sprawie wezwania do działania, Komisja podkreśla okoliczność, że rozporządzenie nr 2017/127 zawiera przypis, zgodnie z którym „rozdział uprawnień do połowów na obszarze Svalbardu nie narusza praw i obowiązków wynikających z [traktatu paryskiego]”, przypominając w ten sposób, iż „przepis prawa Unii nie może samoistnie wywoływać wiążących skutków lub powodować powstania obowiązków wykonawczych wobec państw trzecich”. Po drugie, z akt sprawy wynika, że Komisja kilkakrotnie przypominała państwom członkowskim, a w szczególności Republice Łotewskiej, o prawnej i praktycznej niepewności dotyczącej połowów w obszarze Svalbardu, zwracając się do nich o poinformowanie krajowych podmiotów planujących taką działalność o podejmowanym ryzyku.
53

Skarżąca w szczególności podkreśla, że biorąc pod uwagę kontekst i odesłanie do art. 12 rozporządzenia wykonawczego nr 725/2011, wyrażenie „may not” użyte w ust. 4 zaskarżonego aktu w zdaniu „As a result, the Commission hereby notifies you of the eco-innovation CO2 savings certified by reference to Implementing Decision (EU) 2015/158 that may not be taken into account for the calculation of the average specific emissions of Daimler AG in 2017” (W konsekwencji Komisja niniejszym powiadamia Państwa o oszczędnościach CO2 wynikających z zastosowania ekoinnowacji i poświadczonych poprzez odesłanie do decyzji wykonawczej (UE) 2015/158, które nie mogą zostać uwzględnione przy obliczaniu średniego indywidualnego poziomu emisji CO2 Daimlera AG w 2017 r.), należy rozumieć jako potwierdzenie zasady, a nie tylko jako zwykłe „zawiadomienie” lub zwykłą możliwość zastosowania środka w przyszłości.
14

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału pojęcie „interesu w rozstrzygnięciu sprawy” w rozumieniu powyższego postanowienia należy określić na podstawie samego przedmiotu sprawy i rozumieć je jako bezpośredni i aktualny interes w rozstrzygnięciu co do samych żądań, a nie jako interes w odniesieniu do podniesionych zarzutów lub argumentów. W istocie przez „rozstrzygnięcie sprawy” należy rozumieć oczekiwane orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, i to w taki sposób, w jaki jest ono ujęte w sentencji wyroku lub postanowienia, które mają zostać wydane (zob. podobnie postanowienia: z dnia 9 października 2018 r., Polska/Komisja, C‑181/18 P, niepublikowane, EU:C:2018:826, pkt 5 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 7 czerwca 2019 r., Mellifera/Komisja, C‑784/18 P, niepublikowane, EU:C:2019:479, pkt 6 i przytoczone tam orzecznictwo).
21

W niniejszej zaś sprawie, o ile skarżąca i interwenientka przewidywały całościową ugodę w sprawie rozpatrywanego znaku towarowego, o tyle z akt sprawy nie wynika, by kwestia kosztów została przedłożona interwenientce w sposób dający się oddzielić od reszty ugody, tak by była ona w stanie zająć w tym temacie w pełni świadome stanowisko, niezależnie od dyskusji co do istoty sporu.