ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym — Wreszcie dopiero wiele lat po wszczęciu postępowania umożliwiono skarżącemu wgląd do decydujących dokumentów, przy czym zostały one częściowo utajnione. — Ponadto nie istnieje prawne zobowiązanie skarżącego do organizowania przetargów lub przestrzegania regulacji przetargowych w konkretnym projekcie. — Skarżący nie ponosi też odpowiedzialności za działania partnera projektu Unii Europejskiej.
3.

Zarzut trzeci dotyczący okoliczności, że środki te sprzyjają zdaniem skarżącej przedsiębiorstwom prywatnym poprzez przyznanie im korzyści w porównaniu z instytucjami publicznymi świadczącymi takie same usługi, które to instytucje muszą ponosić całość kosztów związanych z okresami nieobecności pracowników z powodu macierzyństwa i opieki nad członkami rodziny z poważną niepełnosprawnością, co pociąga poważne skutki finansowe.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia dyrektywy 2009/28/WE (1) poprzez odejście od przepisanej metodologii obliczania — Strona skarżąca twierdzi, że zgodnie z art. 19 ust. 1 lit. b) należy stosować metodologię określoną w części C załącznika V do dyrektywy 2009/28/WE, jeżeli przy obliczaniu wartości emisyjnej uwzględnia się wartości rzeczywiste. Zgodnie z pkt 13 części C załącznika V do dyrektywy 2009/28/WE emisję spowodowaną stosowanym paliwem, eu, uznaje się za zerową dla biopaliw i biopłynów. W zakwestionowanym komunikacie wymaga się, by w wyznaczonym terminie w dobrowolnych systemach certyfikacyjnych stosowana była kalkulacja odbiegająca od pkt 13 części C załącznika V do dyrektywy, która obejmuje także emisje spowodowane stosowaniem paliwa. — Odejście od pkt 13 części C załącznika V do dyrektywy 2009/28/WE narusza wymogi proceduralne tej dyrektywy. Dostosowanie metodologii określonej w załączniku V do dyrektywy wymaga zawsze zgodnie z art. 19 ust. 7 zdanie drugie dyrektywy zachowania procedury przewidzianej w art. 25 ust. 4 dyrektywy. Norma ta odsyła z kolei do art. 5a ust. 1-4 i art. 7 decyzji 1999/468/WG (2) z uwzględnieniem art. 8 tej decyzji, zgodnie z którym należy zwołać kontrolny komitet regulacyjny, zaś Parlament Europejski i Rada Europejska są zobowiązane dokonać kontroli. Forma nieformalnego komunikatu wydanego w krótkim terminie nie powinna była zostać wybrana.
—

w konsekwencji tego: — stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 31 stycznia 2017 r., przekazanej personelowi w dniu 1 lutego 2017 r., o powołaniu pana [X] na stanowisko doradcy Prezesa i koordynatora Rady przy zarządzie, stwierdzenie nieważności decyzji o niepowołaniu skarżącego na to stanowisko, a także stwierdzenie nieważności decyzji, mocą której nie pozwolono skarżącemu przedstawić swojej kandydatury na to stanowisko; — stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie oddalenia szczególnego odwołania z dnia 16 maja 2017 r., które otrzymano w dniu 23 maja 2017 r.; — zasądzenie odszkodowania za szkody materialne poniesione przez skarżącego, polegające na utracie szansy powołania na stanowisko doradcy Prezesa i koordynatora Rady przy zarządzie; — zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę skarżącego, oszacowaną ex aequo et bono na symboliczne 1 EUR; — obciążenie strony pozwanej całością kosztów.
—

stwierdzenie, że zaskarżona decyzja, poprzez uznanie, że EIOD jest niewłaściwy do rozpoznania skargi strony skarżącej, narusza art. 46 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 45/2001, w świetle art. 8 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;
—

Strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawa proceduralne strony skarżącej, ponieważ wydała sporną decyzję jedynie po wstępnym badaniu, mimo że była ona zobowiązana do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego. Strona skarżąca powołuje się przy tym na okoliczność, że gdyby Komisja dokonała oceny będących w jej posiadaniu informacji i danych zgodnie ze spoczywającym na niej obowiązkiem, powinna była ona mieć wątpliwości co do zgodności niepodatkowych środków pomocy wprowadzonych w życie niezgodnie z prawem przez Niemcy na rzecz Jugendherberge Berlin Ostkreuz gGmbH (i in.).
—

Skarżący podnoszą, że Komisja Europejska powinna była uznać za właściwe zawieszenie włączenie bromku n-propylu do załącznika XIV do zaskarżonego rozporządzenia, i że byłby to mniej uciążliwy środek, ponieważ skarżący nie musieliby ponosić natychmiast konsekwencji włączenia omawianej substancji do załącznika XIV, lecz jedynie wtedy, gdy bromek n-propylu zostałby właściwie włączony do załącznika XIV w świetle rzeczywistego względnego pierwszeństwa.
4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 52 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (2), oraz zawartych w dokumencie VI/5530/97 wytycznych dotyczących obliczania skutków finansowych. — Skarżąca twierdzi, że idąca tak daleko korekta nie znajduje sobie podobnej w dotychczasowej praktyce, ponieważ nie stwierdzono dotąd słabych punktów przeprowadzanych kontroli. Tytułem ewentualnym podnosi ona, że korekta ta jest nieproporcjonalna i że nie należało dokonywać żadnej korekty czy też, co najwyżej, dokonać korekty w wysokości 2 %, biorąc pod uwagę szczególne okoliczności i podejście przyjęte przez Komisję w niniejszej sprawie.
5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa do obrony — Odmawiając ujawnienia niektórych istotnych informacji przekazanych we wniosku o wydanie zezwolenia na procedurę uszlachetniania czynnego lub niezawierających danych niejawnych streszczeń tych informacji przedstawionych w sposób na tyle szczegółowy, aby umożliwić zrozumienia istoty informacji przekazanych poufnie, Komisja naruszyła prawo do obrony strony skarżącej.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych, który według twierdzeń strony skarżącej popełniła strona pozwana, uznając że strona skarżąca przyczyniała się do wspierania reżimu syryjskiego. W tym względzie podnoszone są następujące argumenty wobec tego, co zostało przyjęte w zaskarżonych aktach: — M. Abdulkarim nie mógł zostać uznany za „prominentnego przedsiębiorcę”; — Nie jest związany z reżimem, nie wywiera na niego żadnego wypływu i nie powoduje rzeczywistego ryzyka omijania środków ograniczających podjętych w związku z sytuacją w Syrii; — Jego przeszłe zaangażowanie w Alkarim For Trade and Industry L.L.C. lub w inne spółki działające w sektorze ropy naftowej, olejów przemysłowych i smarów na Bliskim Wschodzie także nie może skutkować uznaniem go za „prominentnego przedsiębiorcę”; — Nie mieszka i w konsekwencji nie prowadzi działalności w Syrii.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji COMP/D3/PB/2017/026659 z dnia 15 marca 2017 r., odmawiającej dostępu do dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w związku ze sprawą COMP/SA.17006 – C 27/04 (ex CZ 49/03) – Agrobanka Praha a.s. i GE Capital Bank a.s;
1.

Zarzut pierwszy dotyczący błędnego zastosowania wyjątków przewidzianych w art. 4 ust. 2 tiret pierwszy i trzeci rozporządzenia (WE) nr 1049/2001. — W tym względzie skarżąca utrzymuje, że pozwana błędnie zastosowała właściwe orzecznictwo, które jej zdaniem nie znajduje zastosowania do spraw, w których administracyjne akta sprawy zostały zamknięte. Co więcej, w sprawach dotyczących pomocy państwa istnieje bardzo silny interes publiczny w uzyskaniu możliwie najwięcej informacji w celu kontrolowania jednostek państwowych, zaś argumenty oparte na interesach handlowych powinny być przedmiotem innych rozważań niż te, które są właściwe w sprawach połączeń lub karteli.
1.

Zarzut pierwszy dotyczy niezgodności z prawem formalnym decyzji Rady (UE, Euratom) XT 21016/17 wraz z załącznikiem do tej decyzji XT 21016/17, ADD 1 REV 2, przyjętych dnia 22 maja 2017 r. upoważniającej do rozpoczęcia negocjacji ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie umowy określającej warunki jego wystąpienia z Unii Europejskiej (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”). Zarzut ten składa się z dwóch części; — Pierwsza część zarzutu oparta jest na naruszeniu traktatu EWEA w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja i załącznik do niej przewiduje automatyczne wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej wspólnie z wystąpieniem z Unii bez odrębnej procedury wystąpienia i odrębnych negocjacji. — Druga część zarzutu oparta jest na naruszeniu rozdziału kompetencji między Unią i państwami członkowskimi w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja i załącznik do niej przyznają Unii wyjątkową kompetencję horyzontalną do prowadzenia negocjacji w sprawie porozumienia odnośnie do wystąpienia Zjednoczonego Królestwa i wykluczają możliwość, aby porozumienie miało mieszany charakter w ten sposób, że nie przewidziano ratyfikacji przez państwa członkowskie ostatecznego porozumienia.
—

stwierdzenie nieważności przesłanej jej przez kadry ESDZ karty obliczeniowej z dnia 10 listopada 2016 r. oraz, w razie konieczności, wiadomości elektronicznej z dnia 24 października 2016 r., w której te same służby poinformowały ją, że nie przysługuje jej prawo do zwrotu kosztów poniesionych na edukację jej dwojga dzieci powyżej pułapu wskazanego w art. 15 załącznika X do regulaminu pracowniczego, gdyż przechodzi ona przekwalifikowywanie zawodowe;
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do obrony, a w szczególności naruszenia prawa do bycia wysłuchanym i naruszenia prawa dostępu do akt wynikającego z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 369/35

Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2017 r. – EBI/Syria

(Sprawa T-591/17)

(2017/C 369/48)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: P. Chamberlain, T. Gilliams, J. Shirran i F. de Borja Oxangoiti Briones, pełnomocnicy, adwokat D. Arts oraz T. Cusworth, solicitor)

Strona pozwana: Syryjska Republika Arabska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— nakazanie Syryjskiej Republice Arabskiej zapłaty stronie skarżącej wszelkich kwot należnych jej na podstawie art. 3.01, 3.02, 4.01, 9.01 i 9.02 Water Supply Deir Ez Zor Region Loan Agreement, w tym: — 404 425,58 EUR – kwoty należnej stronie skarżącej na dzień 25 sierpnia 2017 r., na którą składa się kwota główna oraz odsetki i umowne odsetki za zwłokę (naliczone od dnia wymagalności do dnia 25 sierpnia 2017 r.); — dalszych umownych odsetek za zwłokę, naliczonych według stopy procentowej równiej 3,5 % w skali roku (350 punktów bazowych) do dnia zapłaty; — należnych podatków, ceł, kosztów i honorariów naliczonych od dnia wymagalności do dnia zapłaty, w tym kosztów niniejszego postępowania;

— w każdym wypadku, nakazanie Syryjskiej Republice Arabskiej zapłaty stronie skarżącej należnych jej rat, które będą wymagalne po dniu wniesienia skargi w niniejszej sprawie i których Syryjska Republika Arabska nie uiściła, w tym: — kwoty głównej i odsetek od każdej z rat; — dalszych umownych odsetek za zwłokę, naliczonych według stopy procentowej równiej 3,5 % w skali roku (350 punktów bazowych) do dnia zapłaty przez Syryjską Republikę Arabską;

— obciążenie Syryjskiej Republiki Arabskiej kosztami niniejszego postępowania w całości, na podstawie art. 134 ust. 1 regulaminu postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca formułuje jeden zarzut.

Zgodnie z pierwszym i wyłącznym zarzutem, Syryjska Republika Arabska nie wypełniła ciążących na niej zobowiązań umownych wynikających z art. 3.01 oraz 4.01 Water Supply Deir Ez Zor Region Loan Agreement do zapłaty rat na podstawie Water Supply Deir Ez Zor Region Loan Agreement w dniu ich wymagalności oraz wynikających z art. 3.02 Water Supply Deir Ez Zor Region Loan Agreement do zapłaty odsetek za zwłokę w spłacie każdej z wymagalnych a nieuregulowanych rat, naliczonych według rocznej stopy odsetek określonej w tymże art. 3.02. Wobec powyższego na Syryjskiej Republice Arabskiej ciąży zobowiązanie umowne do zapłaty wszystkich wymagalnych kwot na podstawie art. 3.01, 3.02, 4.01, 9.01 oraz 9.02 Water Supply Deir Ez Zor Region Loan Agreement.
—

tytułem żądania ewentualnego w stosunku do powyższych żądań, i w przypadku gdyby Sąd uznał, że UE nie wstąpiła w prawa EBI jako wierzyciela, nakazanie Syryjskiej Republice Arabskiej zapłaty wszelkich kwot należnych EBI na podstawie art. 3.01, 3.02, 4.01, 8.01 i 8.02 Electricity Transmission Loan Agreement, w tym: — 3 383 971,66 CHF i 38 934 400,51 EUR, – kwoty należnej EBI na dzień 9 sierpnia 2017 r., na którą składa się kwota główna oraz odsetki i umowne odsetki za zwłokę (naliczone od dnia wymagalności do dnia 9 sierpnia 2017 r.); — dalszych umownych odsetek za zwłokę, naliczonych według rocznej stopy procentowej równiej sumie i) stopy odsetek w wysokości 2,5 % (250 punktów bazowych) oraz ii) stopy odsetek określonej w art. 3.01, do dnia zapłaty; — należnych podatków, ceł, kosztów i honorariów, naliczonych od dnia wymagalności do dnia zapłaty, w tym kosztów niniejszego postępowania;
—

zobowiązanie EASO do uchylenia i zniszczenia anonimowego, uwłaczającego godności ludzkiej dokumentu pochodzącego z uzasadnionej decyzji z dnia 15 czerwca 2016 r. oraz do wydania nowej decyzji odnoszącej się do antydatowanej decyzji EASO/ED/2015/358 oraz do wydanej na jej podstawie decyzji o zwolnieniu EASO/HR/2015/607, o których stwierdzenie nieważności skarżąca wniosła w sprawie T-610/16;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Sekretarza Generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 26 kwietnia 2017 r. oddalającej zażalenie z dnia 16 stycznia 2017 r. ze względu na to, że nie naprawił krzywdy skarżącej i zasądzenie od pozwanego zadośćuczynienia tytułem naprawienia krzywdy skarżącej, oszacowanego ex aequo et bono na kwotę 25 000 EUR;
1.

W pierwszym zarzucie strona skarżąca utrzymuje, że zakwestionowana korekta została nałożona niezgodnie z prawem na podstawie błędu co do okoliczności faktycznych, z niewystarczającym uzasadnieniem i z naruszeniem zasad dobrej administracji i sprawiedliwości, jak przedstawiono szczegółowo w części pierwszej tego zarzutu w odniesieniu do domniemanych niedociągnięć w niektórych elementach kontroli SMR 1 i w konkretnych elementach kontroli minimalnych wymogów mających zastosowanie do nawozów i środków ochrony roślin, oraz w części drugiej tego zarzutu w odniesieniu do domniemanych niedociągnięć w analizie ryzyka.
2.

Zarzut drugi, oparty na naruszeniu art. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. 2009, L 30, s. 16).
—

O ile Trybunał nie uważa, że zaskarżone rozporządzenie włącza poprzez odesłanie ustalenia dotyczące szkody i związku przyczynowego zawarte w rozporządzeniu którego nieważność stwierdzono (2), skarżąca podnosi, że wobec stwierdzenia nieważności tego drugiego rozporządzenia w całości w stosunku do skarżącej, zaskarżone rozporządzenie nakłada cła antydumpingowe na przywóz skarżącej bez uwzględniania wymogów ustanowionych w odniesieniu do okoliczności innych niż dumping. Według skarżącej prowadzi to między innymi do naruszenia art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, jako że ostateczne cło antydumpingowe zostało nałożone na źródło co do którego nie ustalono, iż powoduje szkodę. Skarżąca podnosi, że wobec braku stwierdzenia w rozporządzeniu w odniesieniu do skarżącej istnienia jakiejkolwiek szkody, Komisja naruszyła również art. 3 rozporządzenia podstawowego dotyczący ustalania szkody. Ponadto skarżąca dodaje, że brak jest uzasadnienia.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 369/39

Skarga wniesiona w dniu 18 września 2017 r. – Republika Czeska/Komisja

(Sprawa T-629/17)

(2017/C 369/53)

Język postępowania: czeski

Strony

Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil, T. Müller, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2017) 4682 final z dnia 6 lipca 2017 r. uchylającej część pomocy Europejskiego Funduszu Społecznego na rzecz programu operacyjnego „Szkolenie na rzecz Konkurencyjności” w ramach celów „Konwergencja” i „Konkurencyjność i zatrudnienie” w Republice Czeskiej, a także część pomocy Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na rzecz programów operacyjnych „Badania naukowe i rozwój innowacji” w ramach celów „Konwergencja” i „Konkurencyjność i zatrudnienie” w Republice Czeskiej; oraz

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia art. 66 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 (1) z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999, w związku z art. 16 lit. b) dyrektywy 2004/18/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (zwanej dalej „dyrektywą 2004/18”). Komisja dokonała bowiem korekt finansowych w odniesieniu do domniemanych nieprawidłowości w zakresie zamówień publicznych, które jednak były postępowaniami dozwolonymi zgodnie z art. 16 lit. b) dyrektywy 2004/18. Komisja niesłusznie uważa, że przewidziane w art. 16 lit. b) dyrektywy 2004/18 wyłączenie spod zasad udzielania zamówień publicznych odnoszące się do materiałów programowych ma zastosowanie jedynie do jednostek zamawiających będących spółkami nadawczymi.

(1) Dz.U. L 210, s. 25.

(2) Dz.U L 134, s. 114.
—

dalszych umownych odsetek za zwłokę, naliczonych według rocznej stopy procentowej równiej wyższej ze stóp odsetek (za każdy sukcesywny okres jednego miesiąca) pomiędzy i) stopą odsetek równą stopie EURIBOR powiększoną o 2 % (200 punktów bazowych) (za wyjątkiem wahań kursu USD, kiedy to znajduje zastosowanie stopa odsetek równa stopie LIBOR plus 2 % (200 punktów bazowych) lub ii) stałą stopą odsetek określoną w art. 3.01 plus 0,25 % (25 punktów bazowych), do dnia zapłaty;
—

tytułem żądania ewentualnego w stosunku do i), oraz w przypadku gdyby Sąd uznał, że UE nie wstąpiła w prawa EBI jako wierzyciela, nakazanie Syryjskiej Republice Arabskiej zapłaty wszelkich kwot należnych EBI na podstawie art. 3.01, 3.02, 4.01, 8.01 i 8.02 Electricity Distribution Loan Agreement, w tym: — 52 657 141,77 EUR, – kwoty należnej EBI na dzień 9 sierpnia 2017 r., na którą składa się kwota główna oraz odsetki i umowne odsetki za zwłokę (naliczone od dnia wymagalności do dnia 9 sierpnia 2017 r.); — dalszych umownych odsetek za zwłokę, naliczonych (za każdy okres brany pod uwagę) według rocznej stopy odsetek równej wyższej stopie odsetek: i) międzybankowej stopie odsetek plus 2 % (200 punktów bazowych) albo ii) stopie odsetek znajdującej zastosowanie na podstawie art. 3.01 plus 0,25 % (25 punktów bazowych) do dnia zapłaty; — należnych podatków, ceł, kosztów i honorariów, naliczonych od dnia wymagalności do dnia zapłaty, w tym kosztów niniejszego postępowania;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 369/32

Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2017 r. – EBI/Syria

(Sprawa T-588/17)

(2017/C 369/45)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: P. Chamberlain, T. Gilliams, J. Shirran i F. de Borja Oxangoiti Briones, pełnomocnicy, adwokat D. Arts oraz T. Cusworth, solicitor)

Strona pozwana: Syryjska Republika Arabska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— nakazanie Syryjskiej Republice Arabskiej zapłaty wszelkich kwot należnych jej na podstawie art. 3.01, 3.02, 4.01, 9.01 i 9.02 Euphrates Drainage and Irrigation Loan Agreement, w tym: — 2 184 271,58 EUR – kwoty należnej stronie skarżącej na dzień 25 sierpnia 2017 r., na którą składa się kwota główna oraz odsetki i umowne odsetki za zwłokę (naliczone od dnia wymagalności do dnia 25 sierpnia 2017 r.); — dalszych umownych odsetek za zwłokę, naliczonych według stopy odsetek równiej 3,5 % w skali roku (350 punktów bazowych) do dnia zapłaty; — należnych podatków, ceł, kosztów i honorariów naliczonych od dnia wymagalności do dnia zapłaty, w tym kosztów niniejszego postępowania;

— w każdym wypadku, nakazanie Syryjskiej Republice Arabskiej zapłaty kwoty należnych stronie skarżącej z tytułu rat, które będą wymagalne po dniu wniesienia skargi w niniejszej sprawie a których Syryjska Republika Arabska nie uiściła, w tym: — kwoty głównej i odsetek od każdej z rat; — umownych odsetek za zwłokę, naliczonych według stopy odsetek równiej 3,5 % w skali roku (350 punktów bazowych) do dnia zapłaty do dnia zapłaty przez Syryjską Republikę Arabską;

— obciążenie Syryjskiej Republiki Arabskiej kosztami niniejszego postępowania w całości, na podstawie art. 134 ust. 1 regulaminu postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca formułuje jeden zarzut.

Zgodnie z pierwszym i wyłącznym zarzutem, Syryjska Republika Arabska nie wypełniła ciążących na niej zobowiązań umownych wynikających z art. 3.01 oraz 4.01 Euphrates Drainage and Irrigation Loan Agreement do zapłaty rat wynikających z Euphrates Drainage and Irrigation Loan Agreement w dniu ich wymagalności oraz wynikających z art. 3.02 Euphrates Drainage and Irrigation Loan Agreement do zapłaty odsetek za zwłokę w spłacie każdej z wymagalnych a nieuregulowanych rat, naliczonych według rocznej stopy odsetek określonej w tymże art. 3.02. Wobec powyższego na Syryjskiej Republice Arabskiej ciąży zobowiązanie umowne do zapłaty wszystkich wymagalnych kwot na podstawie art. 3.01, 3.02, 4.01, 9.01 oraz 9.02 Euphrates Drainage and Irrigation Loan Agreement.