ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
14

Hof van beroep te Gent (sąd apelacyjny w Gandawie, Belgia), do którego Procureur-generaal (prokurator generalny, Belgia) wniósł środek odwoławczy od tego postanowienia, ma wątpliwości co do wersji przepisów prawa wydającego nakaz państwa członkowskiego, którą należy wziąć pod uwagę w celu ustalenia, czy spełniony jest przewidziany w art. 2 ust. 2 decyzji ramowej 2002/584 warunek dotyczący tego, by górna granica kary pozbawienia wolności wynosiła przynajmniej trzy lata. Uważa on, że w świetle art. 578 kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym w chwili popełnienia czynów rozpatrywanych w postępowaniu głównym rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen, afdeling Gent (sąd pierwszej instancji we Flandrii Wschodniej, wydział w Gandawie) miał prawo sprawdzić podwójną odpowiedzialność karną za popełniony czyn i odmówić wykonania uzupełniającego europejskiego nakazu aresztowania, ponieważ w tej wersji art. 578 tego kodeksu przewidywał karę pozbawienia wolności do lat dwóch. Wskazuje on jednak, że gdyby wersją tego przepisu, którą należy wziąć pod uwagę, była wersja obowiązująca w dniu wydania tego europejskiego nakazu aresztowania, trzeba by uznać, że rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen, afdeling Gent (sąd pierwszej instancji we Flandrii Wschodniej, wydział w Gandawie) nie miał prawa sprawdzać podwójnej odpowiedzialności karnej za popełniony czyn i nie mógł zatem odmówić wykonania wymienionego europejskiego nakazu aresztowania, ponieważ w tej nowej wersji wspomniany przepis przewiduje obecnie karę pozbawienia wolności do lat trzech.
63

Natomiast gdyby w sytuacji takiej jak ta opisana w pkt 61 niniejszego wyroku zastąpienie nieuczciwego warunku przepisem prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym nie było dopuszczalne, co zobowiązywałoby sąd do unieważnienia danej umowy w całości, konsument mógłby zostać narażony na szczególnie niekorzystne konsekwencje, skutkiem czego osiągnięcie skutku odstraszającego wynikającego z unieważnienia umowy byłoby zagrożone. W przypadku umowy kredytu takie unieważnienie pociąga bowiem za sobą co do zasady takie same następstwa jak postawienie pozostałej do spłaty kwoty kredytu w stan natychmiastowej wymagalności, co może przekraczać możliwości finansowe konsumenta i z tego względu penalizuje raczej tego ostatniego niż kredytodawcę, który nie zostanie przez to zniechęcony do wprowadzania takich warunków w proponowanych przez siebie umowach (zob. podobnie wyroki: z dnia 30 kwietnia 2014 r., Kásler i Káslerné Rábai, C‑26/13, EU:C:2014:282, pkt 83, 84; a także z dnia 26 marca 2019 r., Abanca Corporación Bancaria i Bankia, C‑70/17 i C‑179/17, EU:C:2019:250, pkt 58).
53

W związku z tym, w sytuacji gdy do organu krajowego obywatel państwa trzeciego zwraca się z wnioskiem o przyznanie prawa pobytu do celów łączenia rodziny z obywatelem Unii posiadającym obywatelstwo tego państwa członkowskiego, organ ten nie może oddalić tego wniosku w sposób automatyczny, wyłącznie z tego powodu, ze ten obywatel Unii nie posiada wystarczających zasobów. Przeciwnie, ma on obowiązek przeprowadzenia oceny, na podstawie informacji lub dowodów, które obywatel państwa trzeciego i obywatel Unii powinni mieć możliwość swobodnego przedstawienia, a także w razie potrzeby dokonując koniecznych sprawdzeń, czy te dwie osoby pozostają w stosunku zależności takim, jak opisany w pkt 39 niniejszego wyroku, co oznaczałoby, że ten obywatel państwa trzeciego co do zasady powinien otrzymać pochodne prawo pobytu na podstawie art. 20 TFUE (zob. podobnie wyrok z dnia 10 maja 2017 r., Chavez-Vilchez i in., C‑133/15, EU:C:2017:354, pkt 75–77).
29

Trybunał, do którego zwrócono się z pytaniem, czy doszło do przejęcia przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 77/187, w pkt 39 wyroku z dnia 25 stycznia 2001 r., Liikenne (C‑172/99, EU:C:2001:59) podkreślił najpierw, że transportu autobusowego nie można uznać za rodzaj działalności, w którym przeważające znaczenie przypisać należy pracy ludzkiej, ponieważ wymaga on zaangażowania w znacznym zakresie zasobów materialnych i sprzętu. Trybunał dodał, że w związku z tym brak przejścia rzeczowych środków trwałych wykorzystywanych do obsługi linii autobusowych z poprzedniego wykonawcy na nowego wykonawcę stanowi okoliczność, którą należy wziąć pod uwagę przy kwalifikowaniu operacji jako przejęcia przedsiębiorstwa. Następnie, w pkt 42 wyroku, Trybunał orzekł, że ponieważ rzeczowe środki trwałe mają istotne znaczenie dla prowadzenia tej działalności, brak przeniesienia takich środków należących do poprzedniego wykonawcy na nowego wykonawcę zamówienia na autobusowy transport publiczny, które to środki są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania danej jednostki, powinien prowadzić do wniosku, że jednostka ta nie zachowała swojej tożsamości. Wreszcie w pkt 43 rzeczonego wyroku Trybunał orzekł, że w sytuacji takiej jak w tamtej sprawie dyrektywa 77/187 nie ma zastosowania w przypadku braku przejścia w znacznym zakresie rzeczowych środków trwałych z poprzedniego wykonawcy na nowego wykonawcę.
21

Po drugie, należałoby zbadać, czy uregulowanie krajowe, które nie zezwala spółce na uwzględnienie w przyjmującym państwie członkowskim straty poniesionej w państwie członkowskim pochodzenia przed przeniesieniem siedziby jej faktycznego zarządu do przyjmującego państwa członkowskiego, jest zgodne ze wspomnianą swobodą. Zwracając uwagę, że dziedzina podatków bezpośrednich nie jest co do zasady przedmiotem harmonizacji i pozostaje w gestii państw członkowskich, sąd odsyłający zastanawia się, czy ta sama swoboda oznacza, że przeniesienie rezydencji podatkowej z jednego państwa członkowskiego do innego powinno zawsze być neutralne z podatkowego punktu widzenia.
51

Po trzecie, nie wydaje się ponadto, by odpowiedź, jakiej miałby udzielić Trybunał na te pytania, mogła dostarczyć sądom odsyłającym taką wykładnię prawa Unii, która pozwoliłaby im rozstrzygnąć kwestie proceduralne prawa krajowego przed wydaniem orzeczenia co do istoty zawisłych przed nimi sporów. Pod tym względem niniejsze sprawy różnią się także na przykład od spraw zakończonych wyrokiem z dnia 19 listopada 2019 r., A.K. i in. (Niezależność Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego) (C‑585/18, C‑624/18 i C‑625/18, EU:C:2019:982), w których to sprawach wykładnia, o którą wniesiono w ramach odesłania prejudycjalnego, była w stanie wpłynąć na kwestię ustalenia sądu właściwego do merytorycznego rozpoznania sporów mających związek z prawem Unii, na co w szczególności wskazują pkt 100, 112 i 113 tego wyroku.
7

Artykuł 15 tego samego rozporządzenia, należący do sekcji 4 rozdziału II, zatytułowanej „Jurysdykcja w sprawach dotyczących umów z udziałem konsumentów”, stanowił: „1. Jeżeli przedmiotem postępowania jest umowa lub roszczenia z umowy, którą zawarła osoba, konsument, w celu, który nie może być uważany za działalność zawodową lub gospodarczą tej osoby, jurysdykcję określa się na podstawie niniejszej sekcji, bez uszczerbku dla art. 4 oraz art. 5 pkt 5, […] c) we wszystkich innych przypadkach, gdy druga strona umowy w państwie członkowskim, na terytorium którego konsument ma miejsce zamieszkania, prowadzi działalność zawodową lub gospodarczą lub taką działalność w jakikolwiek sposób kieruje do tego państwa członkowskiego lub do kilku państw włącznie z tym państwem członkowskim, a umowa wchodzi w zakres tej działalności. 2. Jeżeli kontrahent konsumenta nie ma miejsca zamieszkania [lub siedziby] na terytorium państwa członkowskiego, ale posiada filię, agencję lub inny oddział w państwie członkowskim, to będzie on traktowany w sporach dotyczących ich działalności, tak jak gdyby miał miejsce zamieszkania na terytorium tego państwa. 3. Niniejsza sekcja nie ma zastosowania do umów przewozu, z wyjątkiem umów podróży przewidujących w zamian za cenę ryczałtową połączone świadczenia przewozu i noclegu”.
32

Co się tyczy w drugiej kolejności hipotezy dotyczącej przeniesienia na każdego przejmującego praw i obowiązków wynikających z umowy o pracę zawartej ze zbywającym proporcjonalnie do zadań wykonywanych przez pracownika, należy wyjaśnić, po pierwsze, że zgodnie z art. 2 ust. 2 dyrektywy 2001/23 dyrektywa ta nie narusza prawa krajowego w odniesieniu do definicji umowy o pracę lub stosunku pracy. Do sądu odsyłającego należy tym samym określenie warunków ewentualnego podziału umowy o pracę. W tym względzie sąd ten może wziąć pod uwagę wartość ekonomiczną części zamówienia, do których pracownik jest przypisany, jak to sugeruje ISS, lub czasu, jaki rzeczywiście poświęca on każdej z części, jak proponuje Komisja Europejska.
11

Artykuł 5 omawianej dyrektywy, zatytułowany „Informacje udzielane przed zawarciem umowy”, stanowi: „1. W stosownym czasie przed związaniem się konsumenta umową o kredyt lub ofertą kredytodawca oraz, w stosownych przypadkach, pośrednik kredytowy, dostarczają konsumentowi – na podstawie warunków kredytu zaproponowanych przez kredytodawcę, a także, w stosownych przypadkach, zgodnie z preferencjami określonymi przez konsumenta i informacjami przez niego przekazanymi – informacje potrzebne do porównania różnych ofert w celu podjęcia, przy pełnej znajomości faktów, decyzji, czy zawrzeć umowę o kredyt. Informacje te, w formie papierowej lub na innym trwałym nośniku, powinny zostać przekazane przy użyciu standardowego europejskiego arkusza informacyjnego dotyczącego kredytu konsumenckiego określonego w załączniku II. Domniemywa się, że kredytodawca spełnił wymogi informacyjne określone w niniejszym ustępie, a także w art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy 2002/65/WE, jeśli przekazał on konsumentowi standardowy europejski arkusz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego. Informacje te określają: […] c) całkowitą kwotę kredytu oraz warunki dokonywania wypłat; […] g) rzeczywistą roczną stopę oprocentowania oraz całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta, przedstawione za pomocą reprezentatywnego przykładu podającego wszystkie założenia przyjęte do obliczenia tej stopy; w przypadku gdy konsument poinformował kredytodawcę o co najmniej jednym ze składników preferowanego przez siebie kredytu, takich jak okres obowiązywania umowy o kredyt i całkowita kwota kredytu, kredytodawca uwzględnia te składniki; jeżeli umowa o kredyt przewiduje różne sposoby dokonywania wypłat, w odniesieniu do których obowiązują różne opłaty i stopy oprocentowania, a kredytodawca korzysta z założenia, o którym mowa w załączniku I część II lit. b), zaznacza on, że inne mechanizmy dokonywania wypłat mogą spowodować zastosowanie wyższej rocznej stopy oprocentowania; […]”.
Artykuł 5 ust. 1 lit. b), art. 10 ust. 1 akapit pierwszy i art. 12 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych w związku z jej motywem 6 należy interpretować w ten sposób, iż pozostawiają one państwom członkowskim możliwość zezwolenia na to, by właściciel znaku towarowego, którego prawa wygasły po upływie okresu pięciu lat od rejestracji z uwagi na to, że znak ten nie był rzeczywiście używany w danym państwie członkowskim w odniesieniu do towarów lub usług, dla których został on zarejestrowany, zachował prawo do żądania odszkodowania za szkodę poniesioną wskutek używania przez osobę trzecią przed datą wygaśnięcia podobnego oznaczenia dla identycznych lub podobnych towarów lub usług, co skutkowało możliwością pomylenia z jego znakiem towarowym.
71

Ponadto jeżeli sąd, do którego wniesiono skargę na decyzję odrzucającą wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej jako niedopuszczalną, uzna, że wysłuchanie wnioskodawcy jest konieczne dla pełnego rozpatrzenia ex nunc, do którego jest on zobowiązany, sąd ten jest zobowiązany przeprowadzić wysłuchanie, natomiast wnioskodawca powinien mieć w trakcie takiego przesłuchania, w razie potrzeby, możliwość skorzystania z pomocy tłumacza w celu przedłożenia swojej sprawy (zob. podobnie wyrok z dnia 25 lipca 2018 r., Alheto, C‑585/16, EU:C:2018:584, pkt 126, 128).
2)

Artykuł 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32 w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które wyznacza sądowi rozpatrującemu skargę na decyzję o oddaleniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej termin 60 dni na wydanie orzeczenia, pod warunkiem iż sąd ten jest w stanie zapewnić w takim terminie skuteczność przepisów materialnych i gwarancji proceduralnych przyznanych wnioskodawcy w prawie Unii Europejskiej. W przeciwnym wypadku sąd ten jest zobowiązany do odstąpienia od stosowania uregulowania krajowego ustanawiającego termin na wydanie orzeczenia i do wydania wyroku najszybciej jak to możliwe po upływie tego terminu.
59

Przepis ten ogranicza się bowiem do stwierdzenia, że w odniesieniu do przestępstw podatkowych państwa członkowskie w celu pozbawienia sprawcy korzyści pochodzących z przestępstwa mogą wykorzystywać inne postępowania niż karne. Nie można go interpretować a contrario w ten sposób, że państwa członkowskie są pozbawione możliwości ustanowienia postępowań w sprawie konfiskaty innych niż postępowania karne, które nie dotyczą przestępstw podatkowych. Taki zakaz wykraczałby bowiem poza zakres norm minimalnych ustanowionych decyzją ramową 2005/212.
49

Co się tyczy drugiej z przesłanek wymienionych w pkt 45 niniejszego wyroku należy zauważyć, że zgodnie z art. L. 351‑4‑1 francuskiego kodeksu zabezpieczenia społecznego dla uzyskania podwyższenia wysokości emerytury nie jest konieczne uprzednie pobieranie zasiłku francuskiego, lecz jedynie spełnienie określonych w art. L. 541‑1 tego kodeksu warunków uprawniających do takiego zasiłku. W szczególności, zgodnie z tym ostatnim przepisem, aby osoby objęte systemem zabezpieczenia społecznego sprawujące opiekę nad niepełnosprawnym dzieckiem mogły skorzystać z takiego podwyższenia, trwała niezdolność do pracy dziecka powinna odpowiadać co najmniej ustanowionej wielkości procentowej, określonej w art. R. 541‑1 wspomnianego kodeksu na 80%.
2)

Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że przewoźnik lotniczy nie może w celu uwolnienia się od obowiązku odszkodowania powoływać się na „nadzwyczajne okoliczności” w rozumieniu tego przepisu, związane z wystąpieniem usterki tzw. części „on condition”, tj. części, którą wymienia się wyłącznie w przypadku jej usterki, również gdy stale dysponuje on zapasową częścią zamienną, chyba że – czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego – tego rodzaju usterka stanowi zdarzenie, które ze względu na swój charakter lub źródło nie wpisuje się w ramy normalnego wykonywania działalności danego przewoźnika lotniczego i nie pozwala mu na skuteczne nad nim zapanowanie, przy czym usterki tej nie należy uważać za tego rodzaju zdarzenie, jeśli jest ona co do zasady nierozerwalnie związana z systemem funkcjonowania samolotu.
20

W tych okolicznościach Oberlandesgericht Frankfurt am Main (wyższy sąd okregowy we Frankfurcie nad Menem, Niemcy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 2 pkt 6 dyrektywy [2011/83] należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on także umowy, na podstawie których przedsiębiorca nie jest bezpośrednio zobowiązany do świadczenia usługi, lecz konsument nabywa prawo do otrzymania zniżki w odniesieniu do usług zamówionych w przyszłości? W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: 2) Czy wyłączenie przewidziane dla „umów dotyczących pasażerskich usług przewozowych” w art. 3 ust. 3 lit. k) dyrektywy [2011/83] należy interpretować w ten sposób, że znajduje ono zastosowanie również do stanów faktycznych, w których konsument nie uzyskuje jako świadczenia wzajemnego bezpośrednio usługi przewozu, lecz raczej prawo do otrzymania zniżki w odniesieniu do zawieranych w późniejszym terminie umów przewozu?”.
124

Co się tyczy zasadności części drugiej zarzutu pierwszego i zarzutu drugiego, Komisja przede wszystkim zarzuca Sądowi, że w ostatniej części pkt 86 zaskarżonego wyroku Sąd niesłusznie rozszerzył przedmiot skargi, stwierdzając, że „decyzja 2014/883 została cofnięta oraz że istotną kwestią nie jest to, czy zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia uwag w odniesieniu do tej decyzji, lecz to, czy mogły one to uczynić w ramach formalnego postępowania wyjaśniającego. Tymczasem, w decyzji o wszczęciu postępowania Komisja ograniczyła się do wskazania, że co do zasady pomoc operacyjna jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym, chyba że spełnia kryteria wymienione w wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej”.
1)

Artykuł 5 pkt 3 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi w związku z art. 1 ust. 3 tej decyzji, a także w związku z art. 1 lit. a), art. 3 ust. 3 i 4 oraz art. 25 decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej, zmienionych decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy wykonujące nakaz państwo członkowskie uzależnia przekazanie, do celów przeprowadzenia postępowania karnego, osoby, która jest obywatelem tego państwa lub ma tam miejsce zamieszkania, od gwarancji, że osoba ta, po jej wysłuchaniu, zostanie ponownie przekazana do wykonującego nakaz państwa członkowskiego w celu odbycia tam kary pozbawienia wolności lub wykonania środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności orzeczonych w wydającym europejski nakaz aresztowania państwie członkowskim, państwo to jest zobowiązane ponownie przekazać tę osobę natychmiast po uprawomocnieniu się wyroku skazującego, chyba że konkretne powody związane z poszanowaniem prawa do obrony osoby, której dotyczy europejski nakaz aresztowania, lub zapewnieniem prawidłowego przebiegu postępowania sprawiają, że obecność tej osoby w wydającym nakaz państwie członkowskim jest niezbędna aż do czasu, gdy wszelkie inne postępowania w sprawie przestępstwa stanowiącego podstawę europejskiego nakazu aresztowania zostaną prawomocnie zakończone.
18

W okresie od 1 stycznia 2009 r. do 30 czerwca 2010 r. spółka X złożyła 709 zgłoszeń o dopuszczenie do swobodnego obrotu w odniesieniu do przedmiotowego mięsa drobiowego zgodnie z porozumieniami wymienionymi w pkt 16 niniejszego wyroku. Cena importowa cif wskazana w tych zgłoszeniach była zawsze wyższa od ceny progowej. W konsekwencji niderlandzkie organy celne za każdym razem dopuszczały to mięso do swobodnego obrotu, nie pobierając dodatkowych należności celnych przywozowych. Ponadto w drodze odstępstwa od art. 3 ust. 3 i 4 rozporządzenia nr 1484/95 rzeczone organy nie wymagały ani ustanowienia przez spółkę X zabezpieczenia dla dopuszczenia tego mięsa do swobodnego obrotu, ani udowodnienia po dopuszczeniu go do swobodnego obrotu, że omawiane partie mięsa zostały zbyte na warunkach potwierdzających prawidłowość zgłoszoną ceny importowej cif.
54

Tymczasem z pisemnych uwag IFAP‑u wynika, że w celu wykonania tej decyzji jego poprzednik prawny wysłał pismo do spółki Nelson Antunes da Cunha w dniu 23 lipca 2002 r., to znaczy trzy lata po wydaniu wspomnianej decyzji, w celu wezwania jej do zwrotu kwoty 7526,90 EUR wraz z odpowiednimi odsetkami. Ponieważ spółka Nelson Antunes da Cunha nie zastosowała się do tego wezwania, IFAP skierował do niej w dniu 12 sierpnia 2009 r., to znaczy prawie dziesięć lat po wydaniu tej decyzji, nowe pismo z wezwaniem do zwrotu spornej pomocy. W wyniku wymiany korespondencji pomiędzy spółką Nelson Antunes da Cunha i IFAP‑em wszczęto wreszcie procedurę odzyskiwania tej wierzytelności w dniu 26 lipca 2013 r., która przerwała bieg terminu przedawnienia.
19

W tym względzie sąd ten podkreśla, że w wyroku z dnia 18 października 2005 r., Class International (C‑405/03, EU:C:2005:616), Trybunał orzekł, że wprowadzenie towarów do obrotu jest uzależnione od ich dopuszczenia do swobodnego obrotu w rozumieniu art. 29 TFUE, co oznacza, że zostały w tym państwie pobrane wymagalne cła i opłaty o skutku równoważnym. Zaznacza on, że istnieje niepewność w kwestii, czy możliwe jest uznanie, że ma miejsce przywóz, jeżeli dana osoba ogranicza się do odbioru towarów wysłanych na jej adres, mimo że nie zostały one wysłane na jej zlecenie oraz brak jest innego aktywnego uczestnictwa tej osoby w wysyłce towarów do kraju.
1)

Pojęcie „warunków dostępu do zatrudnienia […] [lub pracy]”, zawarte w art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, należy interpretować w ten sposób, że pojęcie to obejmuje oświadczenia złożone w trakcie programu audiowizualnego przez osobę, która twierdzi, że nigdy nie zatrudniłaby i nie dopuściła do pracy w swoim przedsiębiorstwie osób o określonej orientacji seksualnej, nawet jeżeli nie toczyła się ani nie była planowana żadna procedura rekrutacyjna, pod warunkiem że związek między tymi oświadczeniami i warunkami dostępu do zatrudnienia lub pracy w tym przedsiębiorstwie nie jest hipotetyczny.
17

Powziąwszy wątpliwość co do zgodności spornego przepisu krajowego z prawem Unii, sąd odsyłający postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 45 ust. 2 TFUE i art. 7 ust. 1 [rozporządzenia nr 492/2011] należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu uregulowania takiego jak to zawarte w § 16 ust. 2 [TV‑L], zgodnie z którym – przy okazji towarzyszącego ponownemu zatrudnieniu zaszeregowania do stopnia wynikającego z układu zbiorowego systemu wynagrodzeń – uprzywilejowane jest odpowiednie doświadczenie zawodowe zdobyte u dotychczasowego pracodawcy, i to w ten sposób, iż uwzględnianie owego doświadczenia zawodowego następuje zgodnie z § 16 ust. 2 zdanie drugie TV‑L bez ograniczenia, podczas gdy odpowiednie doświadczenie zawodowe uzyskane u innego pracodawcy jest zgodnie z § 16 ust. 2 zdanie trzecie TV‑L uznawane tylko w wymiarze maksymalnie trzech lat, jeżeli owo uprzywilejowanie jest nakazane prawem Unii w klauzuli 4 pkt 4 [porozumienia ramowego]?”.