W konsekwencji, jeżeli, po pierwsze, w pierwotnym piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów dostarczono przedsiębiorstwu, któremu zarzuca się naruszenie, wszystkich elementów koniecznych do tego, aby mogło się ono skutecznie bronić, również w zakresie dotyczącym nałożenia grzywny, po drugie, prawdziwość, znaczenie i zasadność tych elementów nie zostały podważone przez wyrok stwierdzający częściową nieważność decyzji pierwotnej i po trzecie, w decyzji zmieniającej Komisja nie podnosi wobec wspomnianego przedsiębiorstwa nowych okoliczności, które nie zostałyby wskazane w pierwotnym piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, to Komisja nie jest zobowiązania do wysłania temu przedsiębiorstwu nowego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów.

W tych okolicznościach treść pisma w sprawie przedstawienia zarzutów przekazanego w kontekście wydania decyzji pierwotnej, o ile nie została podważona w wyroku stwierdzającym nieważność, może zostać uwzględniona przy dokonywaniu weryfikacji, czy w ramach postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji zmieniającej przestrzegano przysługującego stronie skarżącej prawa do obrony. Ponadto w zakresie, w jakim we wspomnianym wyroku nie zakwestionowano prawdziwości, znaczenia lub zasadności dotyczących obliczenia kwoty tej grzywny okoliczności faktycznych i prawnych, które zostały przedstawione w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów przekazanego w kontekście wydania decyzji pierwotnej, stwierdzenia poczynione w tym wyroku nie stoją na przeszkodzie temu, aby przy dokonywaniu kontroli tego, czy w ramach postępowania, które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji zmieniającej, przestrzegano przysługującego skarżącej prawa do obrony, uwzględnione zostały dostarczone w pierwotnym piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów wskazówki w przedmiocie ustalenia kwoty grzywny

Co się tyczy poszanowania praw do obrony w zakresie naruszeń reguł konkurencji, w przypadku gdy Komisja w następstwie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji nakładającej grzywnę wydaje decyzję zmieniającą kwotę tej grzywny, jest ona zmuszona do przedstawienia danemu przedsiębiorstwu dodatkowych elementów dotyczących szczegółowych zasad realizacji jej zamiaru zapewnienia skutku odstraszającego grzywny, co umożliwiłoby temu przedsiębiorstwu skuteczne zajęcie stanowiska w tej sprawie, w tym również w zakresie dotyczącym kwoty dodatkowej. W tym kontekście, jeżeli Komisja przed wydaniem decyzji zmieniającej wysyła do wspomnianego przedsiębiorstwa pismo przedstawiające okoliczności, to nie jest jednak konieczne, by owe elementy zostały wyraźnie wskazane w tym dokumencie, który pozbawiony jest szczególnego statusu procesowego. Należy raczej sprawdzić, czy z perspektywy przebiegu całego postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji zmieniającej przedsiębiorstwu, któremu zarzucono popełnienie naruszenia, umożliwiono w odpowiedni sposób zrozumienie tego zamiaru i ustosunkowanie się doń.

Stąd też, w przypadku gdy od otrzymania pierwotnego pisma w sprawie przedstawienia zarzutu dane przedsiębiorstwo wiedziało, że Komisja nosi się z zamiarem zapewnienia skutku odstraszającego, oraz gdy co najmniej od wydania pierwotnej decyzji było ono w stanie pojąć, że zamiar ten wiąże się z nałożeniem kwoty dodatkowej odnoszącej się do określonego okresu działalności, przy czym zamiar ten nie został zakwestionowany w wyroku stwierdzającym częściową nieważność decyzji pierwotnej i został ponownie potwierdzony w piśmie przedstawiającym okoliczności faktyczne, a także na spotkaniu, w którym udział wzięły Komisja i to przedsiębiorstwo, naruszenie prawa do obrony tego przedsiębiorstwa w zakresie żywionego przez Komisję zamiaru nałożenia na niego kwoty dodatkowej nie jest wykazane.

(por. pkt 71, 74, 75, 87, 88)