O ile w ramach żądania stwierdzenia nieważności aktu indywidualnego wywołującego niekorzystne skutki sąd Unii rzeczywiście jest właściwy przy tej okazji do stwierdzenia niezgodności z prawem przepisu o charakterze generalnym, na podstawie którego został wydany zaskarżony akt, o tyle nie jest on właściwy do dokonywania takich stwierdzeń w sentencji wyroków.

Jeżeli właściwy organ powołujący po rozpatrzeniu zażalenia uzna, że uzasadnienie pierwotnego aktu, na który to zażalenie zostało złożone, jest zarazem zasadne, jak i wystarczające, by udzielić odpowiedzi na stawiane w zażaleniu zarzuty, nie ma powodu, by odstępował on od tego uzasadnienia i zastępował je innym. Może on więc w takiej sytuacji oddalić zażalenie, przytaczając w decyzji je oddalającej te same motywy, co podane w pierwotnym akcie, i nie można mu zarzucać naruszenia obowiązku uzasadnienia lub zasady dobrej administracji.

Zasadę wpisaną do art. 83 ust. 2 regulaminu pracowniczego, zgodnie z którą urzędnicy ponoszą jedną trzecią kosztów finansowania systemu emerytalno-rentowego należy odczytywać w świetle art. 83a ust. 1, 3 i 4 regulaminu pracowniczego, który zobowiązuje do zapewnienia równowagi tego systemu oraz kontroli tej równowagi na podstawie oszacowania aktuarialnego przeprowadzanego co pięć lat i aktualizowanego każdego roku zgodnie z załącznikiem XII do regulaminu pracowniczego, obejmującym przepisy wykonawcze do art. 83a do regulaminu pracowniczego. W tych okolicznościach system emerytalno-rentowy osiąga równowagę w rozumieniu aktuarialnym załącznika XII do regulaminu pracowniczego, jeśli wysokość składek wpłacanych co roku przez urzędników czynnych zawodowo pozwala na sfinansowanie jednej trzeciej wysokości przyszłych uprawnień, które urzędnicy nabyli w trakcie tego roku. Podejście aktuarialne prezentowane przez prawodawcę przewiduje zatem długofalowe finansowanie systemu emerytalno-rentowego. W tym celu prawodawca uwzględnił szereg hipotez aktuarialnych.

Z tego wynika, że składki urzędników do wysokości jednej trzeciej kwoty niezbędnej do sfinansowania systemu emerytalno-rentowego należy rozumieć w ww. perspektywie aktuarialnej i długoterminowo tak, aby nie można było wykluczyć zniekształceń waloryzacji.

Z art. 83a ust. 3 regulaminu pracowniczego wynika również, że równowaga aktuarialna systemu emerytalno-rentowego zostaje zapewniona za pomocą dwóch elementów: wieku emerytalnego oraz wysokości składek odprowadzanych przez urzędników do tego systemu. O ile bowiem składki do systemu emerytalno-rentowego przyczyniają się do zapewnienia jego równowagi, ponieważ finansują go bezpośrednio, o tyle analogicznego skutku oczekuje się po podniesieniu wieku emerytalnego na gruncie regulaminu pracowniczego, gdyż w efekcie zasadniczo wypłata emerytur z tego systemu zostaje przesunięta w czasie.

To ustalenie nie wystarczy jednak do stwierdzenia, że poprzez mechanizm bezpośredniego potrącania, podniesienie wieku emerytalnego na gruncie regulaminu pracowniczego miałoby nieuchronnie prowadzić do obniżenia wysokości składek urzędników w przeszłości.

Na podstawie art. 1 załącznika XII do regulaminu pracowniczego, składka urzędników do systemu emerytalnego jest bowiem ustalana, w szczególności, poprzez odniesienie do dokonywanego co pięć lat oszacowania aktuarialnego i do jego corocznej aktualizacji, które zostały przewidziane w art. 83a ust. 3 i 4 regulaminu pracowniczego. Tymczasem to oszacowanie aktuarialne, dokonywane co pięć lat i jego coroczna aktualizacja, opierają się na pewnej liczbie parametrów ustalonych w załączniku XII do regulaminu pracowniczego.

Pierwszy parametr brany pod uwagę przy obliczaniu składki urzędników stanowi „zmiana liczby ludności”, o której mowa w art. 1 ust. 2 załącznika XII do regulaminu pracowniczego. Zmianę te określa się, jak wynika z art. 9 tego załącznika, poprzez obserwację liczebności członków systemu emerytalnego. Zgodnie z tym przepisem, ze zmian liczebności tej grupy dedukuje się w szczególności strukturę populacji oraz średni wiek przejścia na emeryturę. Samą strukturę ludności należy oceniać w świetle tabeli umieralności, oczekiwanej długości życia, odsetka osób niezdolnych do pracy oraz podziału populacji na płeć. Średni wiek przejścia na emeryturę różni się od wieku emerytalnego na gruncie regulaminu pracowniczego i jest uwzględniany z uwagi na to, że w większym stopniu niż ten ostatni wpływa na rzeczywisty koszt wydatków emerytalnych.

Drugi parametr brany pod uwagę przy ustalaniu składki urzędników stanowią zmiany wynagrodzenia podstawowego każdego z nich do chwili osiągnięcia „ustalonego wieku emerytalnego” (art. 4 i 6 załącznika XII do regulaminu pracowniczego). Parametr ten oznacza zatem oszacowanie przyszłej wartości wynagrodzenia podstawowego czynnego urzędnika przy uwzględnieniu prognozowanego wynagrodzenia podstawowego w wieku emerytalnym (art. 6 ust. 1 akapit pierwszy załącznika XII do regulaminu pracowniczego). W tym kontekście należy podkreślić, że chociaż wiek emerytalny na gruncie regulaminu pracowniczego należy wziąć pod uwagę, to takie czynniki, jak możliwość pozostania w służbie po osiągnięciu tego wieku lub odejścia ze służby przed jego osiągnięciem są również uwzględniane, jak pośrednio potwierdza art. 6 ust. 4 załącznika XII do regulaminu pracowniczego. Wynika z tego ostatecznie, że tak uwzględniony „ustalony wiek emerytalny” stanowi łączną wartość.

Trzeci parametr brany pod uwagę przy ustalaniu składki urzędników wynika z oprocentowania oszacowanego zgodnie z art. 10 załącznika XII do regulaminu pracowniczego a czwarty czynnik wypływa, zgodnie z art. 11 tego samego załącznika, z rocznej zmiany tabeli płac urzędników, odpowiadającej średniej szczegółowych wskaźników, o których mowa w załączniku XI do regulaminu pracowniczego, zebranych z trzydziestu lat.

Wynika z tego, że wiek emerytalny na gruncie regulaminu pracowniczego, który art. 22 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia nr 1023/2013 ustala na podstawie wieku każdego urzędnika w dniu 1 maja 2014 r., jest czynnikiem, który współdziała z szacunkami przyszłych wartości szeregu parametrów (stopy procentowej, śmiertelność, progresji wynagrodzenia, itd.) przy ocenie równowagi aktuarialnej systemu emerytalno-rentowego Unii, a tym samym przy określaniu składki, jaką każdy urzędnik jest zobowiązany odprowadzić do tego systemu, w celu zapewnienia jednej trzeciej tej równowagi.

Wysokość składki urzędników na system emerytalny Unii może zatem zmienić się niezależnie od wieku emerytalnego na gruncie regulaminu pracowniczego.

Wreszcie, system emerytalny Unia jest zorganizowany w oparciu o zasadę solidarności i nie jest tak skonstruowany, że emerytura pobierana przez urzędnika stanowi dokładny odpowiednik jego składek ubezpieczeniowych. Z powyższego wynika, że składki każdego urzędnika nie tworzą po stronie każdego z nich indywidualnego uprawnienia, nabytego obecnie, do dokładnego odpowiednika wypłaty w postaci emerytury oraz do zwrotu ewentualnej nadwyżki.

(zob. pkt 45–54, 56, 73)

Sąd Pierwszej Instytucji, wyrok z dnia 29 listopada 2006 r., Campoli/Komisja, T‑135/05, EU:T:2006:366, pkt 134

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok z dnia 11 lipca 2007 r., Wils/Parlament, F‑105/05, EU:F:2007:128, pkt 85, 86