Keywords

Summary



Keywords

1. Postępowanie – Wniesienie sprawy do Trybunału na podstawie klauzuli arbitrażowej – Właściwość Trybunału Sprawiedliwości jako instytucji, która obejmuje Trybunał i Sąd – Konieczność wskazania w klauzuli arbitrażowej właściwego sądu wspólnotowego – Brak

(art. 238 WE)

2. Postępowanie – Wniesienie sprawy do Trybunału na podstawie klauzuli arbitrażowej – Skarga wniesiona przez instytucję wspólnotową przeciwko przedsiębiorstwu, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie upadłościowe – Brak przepisów wspólnotowych w danej dziedzinie – Odesłanie do zasad wspólnych regulacjom proceduralnym państw członkowskich – Zasady przewidujące niedopuszczalność takiej skargi

(art. 238 WE; rozporządzenie Rady nr 1346/2000, art. 4 ust. 2 lit. f), art. 16 i 17)

3. Postępowanie – Pismo procesowe wszczynające postępowanie – Przedmiot sporu – Oznaczenie – Zmiana w toku postępowania – Zakaz

(regulamin Trybunału Sprawiedliwości, art. 38 i 42)

Summary

1. W związku z tym, że wyrażenie „Trybunał Sprawiedliwości” użyte w traktacie nie odnosi się do jednego lub drugiego sądu wspólnotowego, lecz do instytucji wspólnotowej, która obejmuje Trybunał i Sąd, to odniesienie w art. 238 WE do „Trybunału Sprawiedliwości” powinno być rozumiane jako dotyczące tej instytucji i to ona powinna być wskazana w umowie, tak aby można było przypisać właściwość jednemu lub drugiemu sądowi wspólnotowemu.

W związku z tym, że traktat nie wyznacza żadnych szczególnych sformułowań, jakich należy używać w klauzuli arbitrażowej, wszelkie sformułowania, które wskazują, że strony mają zamiar wyłączyć ich ewentualne spory spod właściwości sądów krajowych i poddać je sądom wspólnotowym, muszą zostać uznane za wystarczające do przyjęcia, na mocy art. 238 WE, właściwości tych ostatnich.

(zob. pkt 49–50)

2. Skarga wniesiona przez Komisję do sądu wspólnotowego przeciwko przedsiębiorstwom, w stosunku do których zostało wszczęte postępowanie upadłościowe w państwie członkowskim, jest niedopuszczalna.

W istocie z zasad wspólnych regulacjom proceduralnym państw członkowskich, z których wywieść trzeba normy, jakie należy zastosować w braku przepisów wspólnotowych w danym zakresie, wynika, że wierzyciele nie są uprawnieni do sądowego dochodzenia w odrębnym postępowaniu swych roszczeń względem osoby, w stosunku do której zostało wszczęte postępowanie upadłościowe, lecz mają obowiązek przestrzegać mających zastosowanie zasad proceduralnych.

Ponadto z rozporządzania nr 1346/2000 w sprawie postępowania upadłościowego wynika, iż państwa członkowskie są zobowiązane do wzajemnego uznawania postępowań wszczętych w jednym z nich oraz iż wszczęcie postępowania upadłościowego w jednym państwie członkowskim jest uznawane we wszystkich pozostałych państwach członkowskich i wywołuje w nich skutki, które wynikają z prawa państwa wszczęcia postępowania.

Stąd przy założeniu, że dochodzenie roszczeń przed sądami krajowymi jest niemożliwe, uprawnienie instytucji wspólnotowych do dochodzenia roszczeń w postępowaniach przed sądami wspólnotowymi stanowiłoby nieuzasadnione uprzywilejowanie w stosunku do pozostałych wierzycieli.

(zob. pkt 68–70)

3. Zgodnie z art. 38 regulaminu strony mają obowiązek oznaczyć przedmiot sporu w piśmie procesowym wszczynającym postępowanie. Z tego wynika, że nawet jeśli art. 42 regulaminu zezwala pod pewnymi warunkami na przedstawianie nowych zarzutów, strona nie może w toku postępowania zmieniać samego przedmiotu sporu. Dopuszczenie nowych żądań przedstawionych po raz pierwszy w toku rozprawy oznaczałoby pozbawienie pozwanych możliwości przygotowania odpowiedzi, a tym samym stanowiłoby naruszenie przysługującego im prawa do obrony.

(zob. pkt 75)