ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zastosowanie trybu postępowania przewidzianego w art. 111 regulaminu Sądu samo w sobie nie stanowi naruszenia prawa do zgodnego z prawem i skutecznego postępowania sądowego, ponieważ przepis ten stosuje się jedynie do postępowań, w których Sąd jest oczywiście niewłaściwy do rozpoznania skargi lub w których owa skarga jest oczywiście niedopuszczalna lub pozbawiona podstaw prawnych. W konsekwencji jeżeli skarżący uważa, że Sąd nie zastosował prawidłowo wspomnianego art. 111, powinien zakwestionować dokonaną w pierwszej instancji ocenę warunków, którym poddane jest zastosowanie tego przepisu.

Prawo do rzetelnego procesu sądowego, wynikające w szczególności z art. 6 ust. 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, stanowi prawo podstawowe, którego Unia Europejska przestrzega jako zasady ogólnej zgodnie z art. 6 ust. 2 UE. Z prawa takiego wynika bezwzględnie, że każdy ma dostęp do niezawisłego i bezstronnego sądu. Istnienie gwarancji w zakresie składu sądu stanowi zatem fundament prawa do rzetelnego procesu sądowego, którego poszanowanie sąd wspólnotowy jest obowiązany zbadać, w szczególności wtedy, gdy podnoszone jest jego naruszenie i zarzut taki nie wydaje się od razu oczywiście bezzasadny.

Niemniej okoliczność, iż sędziowie, którzy rozpoznawali sprawę za pierwszym razem, należą do innego składu orzekającego, który ponownie rozpoznaje tę samą sprawę, nie może być uważana sama w sobie za niezgodną z wymogami prawa do rzetelnego procesu. W szczególności fakt, iż jeden lub więcej z sędziów jest obecnych w dwóch następujących po sobie składach orzekających i pełni w nich te same funkcje — na przykład prezesa lub sędziego sprawozdawcy — nie wpływa sam przez się na ocenę poszanowania wymogu bezstronności, ponieważ funkcje te są pełnione w składzie kolegialnym. Rozważania te stosują się tym bardziej, gdy dwa następujące po sobie składy rozpoznają nie tę samą sprawę, lecz dwie różne sprawy wykazujące pewien stopień powiązania.

Poza tym wymóg bezstronności obejmuje w rzeczywistości dwa aspekty. Z jednej strony sąd powinien być subiektywnie bezstronny, to znaczy żaden z jego sędziów nie może okazywać stronniczości lub osobistych uprzedzeń, przy czym domniemanie osobistej bezstronności istnieje aż do momentu przedstawienia dowodu przeciwnego; z drugiej strony sąd powinien być obiektywnie bezstronny, co znaczy, że sąd powinien zapewnić dostateczne gwarancje, by wykluczyć w tym względzie wszelkie uzasadnione wątpliwości.

(por. pkt 41–46)
—

istnienie takiego zagrożenia może wyjątkowo zostać stwierdzone, jeżeli przemoc nieselektywna charakteryzująca trwający konflikt zbrojny — której oceny dokonują właściwe organy krajowe rozpatrujące wniosek o przyznanie ochrony uzupełniającej lub sąd państwa członkowskiego, do którego przekazano do rozpatrzenia odmowę przyznania takiej ochrony — osiągnęła poziom na tyle wysoki, że istnieją istotne podstawy, aby uznać, iż jeśli dana osoba wróci do omawianego państwa lub regionu, może narazić się na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej i zindywidualizowanej krzywdy ze względu na sam fakt przebywania na tym obszarze.
System przejrzystości ustanowiony przez dyrektywę 2001/18 w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającą dyrektywę Rady 90/220 znajduje odzwierciedlenie w szczególności w jej art. 9, a także w art. 25 ust. 4 oraz art. 31 ust. 3. Za pomocą tych przepisów prawodawca wspólnotowy zamierzał bowiem ustanowić nie tylko mechanizm badania opinii publicznej, a w razie potrzeby konsultowania się z niektórymi grupami społecznymi w kwestii zamierzonego uwalniania organizmów genetycznie zmodyfikowanych (GMO), lecz również prawo publicznego dostępu do informacji dotyczących takiej czynności, a także zamierzał wprowadzić rejestry publiczne, w których powinna znajdować się lokalizacja każdego uwolnienia GMO.

Z przepisów tych wynika również, że prawa w nich wymienione są ściśle związane z informacjami, które powinny zostać dostarczone w trakcie procedury zgłaszania, jaka powinna zostać przeprowadzona dla każdego uwolnienia GMO w innym celu niż wprowadzenie go do obrotu, zgodnie z art. 5–8 dyrektywy 2001/18.

Ze związku ustanowionego w ten sposób pomiędzy procedurą zgłaszania a dostępem do informacji dotyczących zamierzonego uwolnienia GMO wynika, że z wyjątkiem odstępstw przewidzianych przez omawianą dyrektywę zainteresowane osoby mogą zażądać podania do wiadomości wszystkich informacji przekazanych przez zgłaszającego w ramach procedury zatwierdzania dotyczącej takiego uwalniania.

Państwa członkowskie powinny zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy 2001/18 czuwać nad tym, aby podjęte zostały wszelkie właściwe działania w celu uniknięcia negatywnych skutków dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego, które mogłyby wyniknąć z uwolnienia GMO, a także powinny dokonać właściwej oceny ewentualnego ryzyka dla środowiska naturalnego wynikającego z takiej operacji.

Co się tyczy stopnia szczegółowości informacji, które mają zostać przedstawione, to zostało wskazane w załączniku III do omawianej dyrektywy, że zależy on od charakteru zamierzonego uwolnienia GMO.

W ten sposób czynniki dotyczące sytuacji geograficznej danego uwolnienia GMO, które powinny się znajdować w jego zgłoszeniu, powinny spełniać wymogi zmierzające do ustalenia konkretnych skutków takiej operacji dla środowiska. W związku z tym informacje dotyczące miejsca takiego uwolnienia powinny być określone ze względu na cechy charakterystyczne każdej operacji i jej ewentualnego wpływu na środowisko.

Tym samym „miejsce uwolnienia” w rozumieniu art. 25 ust. 4 tiret pierwsze dyrektywy 2001/18 jest ustalane na podstawie każdej informacji dotyczącej uwolnienia przedstawionej przez zgłaszającego właściwym organom państwa członkowskiego, na terytorium którego ma nastąpić owo uwolnienie, w ramach procedur przewidzianych w art. 6–8, 13, 17, 20 lub 23 tej dyrektywy.

(por. pkt 30–32, 34, 35, 38, 39; pkt 1 sentencji)
Artykuł 7 ust. 5 dyrektywy 91/439 w sprawie praw jazdy, zmienionej rozporządzeniem nr 1882/2003 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by obywatel państwa członkowskiego posiadał jednocześnie dwa ważne prawa jazdy, z których jedno jest wspólnotowym prawem jazdy, a drugie — prawem jazdy wydanym przez inne państwo członkowskie, jeżeli oba prawa jazdy otrzymano przed przystąpieniem tego ostatniego państwa do Unii Europejskiej.

Artykuł 1 i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/439 w sprawie praw jazdy, zmienionej rozporządzeniem nr 1882/2003, nie stoją na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie odmówiło uznania uprawnienia do kierowania pojazdami wynikającego z prawa jazdy wydanego przez inne państwo przed jego przystąpieniem do Unii, jeżeli owo prawo jazdy zostało wydane przed wydaniem prawa jazdy przez pierwsze państwo członkowskie, w którym to drugie prawo jazdy zostało cofnięte ze względu na brak zdolności jego posiadacza do kierowania. Okoliczność, iż odmowa ta następuje po upływie okresu zakazu ubiegania się o nowe prawo jazdy, który był połączony z rzeczonym cofnięciem, jest w tym względzie bez znaczenia.

Gdyby można było obejść środek krajowy polegający na cofnięciu dzięki możliwości posługiwania się prawem jazdy wydanym przed wydaniem prawa jazdy, które cofnięto ze względu na brak zdolności do kierowania, a nie wykazano by, że osoba okazująca to stare prawo jazdy jest w momencie posługiwania się nim zdolna do kierowania zgodnie z dyrektywą 91/439, stwarzałoby to zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Ponadto paradoksalne byłoby wymaganie od państwa członkowskiego uznania uprawnienia do kierowania wynikającego z prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie przed wydaniem prawa jazdy przez pierwsze państwo członkowskie, jeżeli to drugie prawo jazdy zostało cofnięte ze względu na brak zdolności jego posiadacza do kierowania. Jeśli obywatel państwa członkowskiego posiada jedno prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim, pierwsze państwo członkowskie ma prawo — na podstawie art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/439 — stosować wobec niego swoje przepisy dotyczące cofnięcia, na przykład ze względu na brak zdolności do kierowania.

(por. pkt 96–98; pkt 2 sentencji)
Klasyfikacja do podpozycji 84716090 monitorów typu LCD wyposażonych w złącza D-Sub, DVI-D, USB, S-video oraz composite-video jako urządzeń w rodzaju stosowanych „zasadniczo” w systemie automatycznego przetwarzania danych w rozumieniu uwagi 5B lit. a) do działu 84 Nomenklatury Scalonej stanowiącej załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniem nr 1789/2003 nie jest wykluczona z tego tylko względu, że mogą one odtwarzać sygnały pochodzące zarówno z maszyny do automatycznego przetwarzania danych, jak również z innych źródeł.

W tym względzie, po pierwsze, jak wynika z uwagi 5E do działu 84 Nomenklatury Scalonej, „specyficzne funkcje, inne niż przetwarzanie danych” wykonują jedynie tego rodzaju urządzenia, które zawierają lub współpracują z maszyną do automatycznego przetwarzania danych i których funkcja nie przynależy do przetwarzania danych. Tymczasem omawiane monitory poza funkcją odtwarzania obrazów pochodzących z urządzeń takich jak konsola do gier, odtwarzacz wideo lub odtwarzacz DVD, która nie przynależy do przetwarzania danych, zapewniają również odtwarzanie sygnałów pochodzących z maszyn do automatycznego przetwarzania danych.

Po drugie, o ile na potrzeby ich klasyfikacji do pozycji 84716090 wspomniane monitory nie są w rodzaju stosowanych wyłącznie w systemie automatycznego przetwarzania danych, ponieważ mogą być przyłączone do jednostki centralnej oraz że są one zdolne do odtwarzania sygnałów pochodzących również z innych źródeł, o tyle interpretacja uwagi 5B lit. a) do działu 84 Nomenklatury scalonej dokonywana w ten sposób, że sama możliwość odtwarzania przez omawiane monitory obrazów pochodzących z innych źródeł niż maszyna do automatycznego przetwarzania danych wyklucza ich klasyfikację do pozycji 8471, równałaby się z usunięciem z tekstu wskazanej uwagi wyrażenia „zasadniczo”.

Wreszcie, gdyby noty wyjaśniające, które dotyczą pozycji 8471 Systemu Zharmonizowanego, miały być interpretowane w ten sposób, że wykluczają one klasyfikację do podpozycji 84716090 wszelkich monitorów mogących odtwarzać sygnały pochodzące zarówno z maszyny do automatycznego przetwarzania danych, jak i z innych źródeł, prowadziłyby one do zmiany, a konkretnie do ograniczenia zakresu uwagi 5B lit. a) do działu 84. W związku z tym, gdyby przyjąć taką wykładnię not wyjaśniających do Nomenklatury scalonej odnoszących się do podpozycji 84716090 i not wyjaśniających odnoszących się do pozycji 8471 Systemu zharmonizowanego, ich stosowanie powinno zostać wyłączone, ponieważ tego rodzaju wykładnia nie jest zgodna z uwagą 5B lit. a) do działu 84 Nomenklatury scalonej.

(por. pkt 39–46, 49–51; pkt 1 sentencji)
Państwa członkowskie nie mogą, w sytuacji gdy ustanowiono wspólnotowe normy prawne mające na celu realizację celów traktatu, podejmować poza ramami instytucjonalnymi Wspólnoty zobowiązań mogących naruszyć te normy lub zagrozić ich skuteczności. Przepisy rozporządzenia nr 725/2004 w sprawie podniesienia ochrony [bezpieczeństwa] statków i obiektów portowych, mającego za podstawę prawną art. 80 ust. 2 WE, który w swoim akapicie drugim odwołuje się do art. 71 WE, stanowią zasady wspólnotowe przyjęte w celu realizacji celów traktatu.

Wzywając Komitet Bezpieczeństwa na Morzu Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) do zbadania kwestii ustanowienia list kontrolnych („check lists”) oraz innych instrumentów, które byłyby odpowiednie dla ułatwienia państwom-stronom Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu kontroli zgodności statków i urządzeń portowych z wymogami ustanowionymi w rozdziale XI-2 załącznika do tej konwencji oraz w Międzynarodowym kodeksie ochrony [bezpieczeństwa] statku i obiektu portowego, państwo członkowskie przedstawia temu komitetowi propozycję wszczynającą procedurę mogącą prowadzić do przyjęcia przez IMO nowych zasad. Przyjęcie nowych zasad mogłyby w konsekwencji mieć wpływ na rozporządzenie, bowiem prawodawca wspólnotowy postanowił włączyć te dwa instrumenty prawa międzynarodowego do prawa wspólnotowego.

W tych okolicznościach państwo członkowskie dające początek takiemu postępowaniu podejmuje inicjatywę, która może naruszyć przepisy rozporządzenia, co stanowi uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego wynikającym z art. 10 WE, 71 WE i art. 80 ust. 2 WE.

(por. pkt 17, 18, 21–23)
Sprawa C-466/07

Dietmar Klarenberg

przeciwko

Ferrotron Technologies GmbH

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Düsseldorf)

„Polityka społeczna — Dyrektywa 2001/23/WE — Przejęcie przedsiębiorstwa — Ochrona praw pracowniczych — Pojęcie „przejęcia” — Umowne przeniesienie własności części zakładu na inne przedsiębiorstwo — Niezależność organizacyjna po przeniesieniu własności”

Opinia rzecznika generalnego P. Mengozziego przedstawiona w dniu 6 listopada 2008 r. I ‐ 805

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 lutego 2009 r. I ‐ 819

Streszczenie wyroku

Polityka społeczna – Zbliżanie ustawodawstw – Przejęcia przedsiębiorstw – Ochrona praw pracowniczych – Dyrektywa 2001/23 – Zakres stosowania – Przejęcie – Pojęcie

(dyrektywa Rady 2001/23, art. 1 ust. 1 lit. a), b))

Wykładni art. 1 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 2001/23 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów, należy dokonywać w taki sposób, że może on być stosowany także w sytuacji, gdy część przejmowanego przedsiębiorstwa lub zakładu nie zachowuje niezależności organizacyjnej, pod warunkiem że funkcjonalne więzi pomiędzy poszczególnymi przejmowanymi czynnikami produkcji zostaną zachowane, co będzie pozwalało przejmującemu na ich wykorzystywanie do celu prowadzenia identycznej lub analogicznej działalności gospodarczej. Kwestia ta podlega ustaleniu przez sąd odsyłający.

Koncepcja tożsamości jednostki gospodarczej oparta na jednym tylko czynniku, odnoszącym się do niezależności organizacyjnej, nie może zostać przyjęta, w szczególności ze względu na cel dyrektywy 2001/23, którym jest zagwarantowanie skutecznej ochrony praw pracowników, w sytuacji gdy następuje przejęcie. Oznaczałoby to bowiem, że gdy przejmujący podejmie decyzję o zlikwidowaniu części przedsiębiorstwa lub zakładu i włączeniu go w ramy istniejącej u niego struktury, zastosowanie wspomnianej dyrektywy do tej części przedsiębiorstwa lub zakładu będzie wyłączone, co także pozbawi zainteresowanych pracowników ochrony przyznanej im w tej dyrektywie.

(por. pkt 43, 53, sentencja)
Sprawa C-515/07

Vereniging Noordelijke Land- en Tuinbouw Organisatie

przeciwko

Staatssecretaris van Financiën

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden)

„Szósta dyrektywa VAT — Towary i usługi zaliczone do aktywów przedsiębiorstwa do celów czynności podlegających opodatkowaniu i czynności niebędących czynnościami podlegającymi opodatkowaniu — Prawo do bezpośredniego i pełnego odliczenia podatku zapłaconego przy nabyciu takich towarów i usług”

Opinia rzecznika generalnego P. Mengozziego przedstawiona w dniu 22 grudnia 2008 r. I ‐ 841

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 lutego 2009 r. I ‐ 865

Streszczenie wyroku

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego

(dyrektywa Rady 77/388/EWG, art. 6 ust. 2 lit. a), art. 17 ust. 22)

Artykuł 6 ust. 2 lit. a) i art. 17 ust. 2 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że nie mają one zastosowania do wykorzystywania towarów i usług zaliczonych do aktywów przedsiębiorstwa do celów realizacji czynności innych niż podlegające opodatkowaniu czynności podatnika, a podatek od wartości dodanej podlegający zapłaceniu z tytułu nabycia towarów i usług dotyczących takich czynności jak działalność polegająca na tym, że dane stowarzyszenie broni ogólnych interesów swoich członków, nie podlega odliczeniu.

Artykuł 6 ust. 2 lit. a) omawianej dyrektywy nie może w istocie być traktowany jako ustanawiający zasadę, zgodnie z którą czynności, które nie są objęte zakresem zastosowania podatku VAT, można uznać za czynności wykonywane „w celach innych” niż związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu tego przepisu.

(por. pkt 38, 40; sentencja)
Sprawa C-421/07

Postępowanie karne

przeciwko

Frede’owi Damgaardowi

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret)

„Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Dyrektywa 2001/83/WE — Pojęcie reklamy — Rozpowszechnianie informacji o produkcie leczniczym przez osobę trzecią działającą z własnej inicjatywy”

Opinia rzecznika generalnego D. Ruiza-Jaraba Colomera przedstawiona w dniu 18 listopada 2008 r. I ‐ 2631

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. I ‐ 2651

Streszczenie wyroku

Zbliżanie ustawodawstw – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Dyrektywa 2001/83 – Reklama

(dyrektywa 2001/83 Parlamentu Europejskiego i Rady, zmieniona dyrektywą 2004/27, art. 86)

Artykuł 86 dyrektywy 2001/83 w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą 2004/27, należy interpretować w ten sposób, że rozpowszechnianie przez osobę trzecią informacji o produkcie leczniczym, a w szczególności jego leczniczych lub profilaktycznych właściwościach, może zostać uznane za reklamę w rozumieniu tego artykułu, nawet jeśli ta osoba trzecia działa z własnej inicjatywy i w całkowicie niezależny od wytwórcy lub sprzedawcy tego produktu leczniczego — z prawnego i faktycznego punktu widzenia — sposób. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy takie rozpowszechnianie stanowi formę obwoźnej informacji, działalności agitacyjnej lub motywowania ukierunkowanego na zachęcanie do przepisywania, dostarczania, sprzedaży lub konsumpcji produktów leczniczych.

(por. pkt 29; sentencja)
Wykładnia spoczywającego na Sądzie obowiązku uzasadnienia swych wyroków nie może być dokonywana w ten sposób, iż wynika z niej, że Sąd jest zobowiązany do szczegółowej odpowiedzi na każdy podniesiony przez stronę argument, zwłaszcza jeśli nie jest on wystarczająco jasny i dokładny oraz nie opiera się na szczegółowych dowodach.

Udowodnienie możliwości odzyskania strat poniesionych w wyniku stosowania przez przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą cen niższych od pewnego poziomu kosztów stanowi warunek konieczny, który należy spełnić, by wykazać, że taka polityka cenowa ma charakter nadużycia. Nie stoi to oczywiście na przeszkodzie temu, by Komisja mogła uznać tę możliwość odzyskania poniesionych strat za element mający znaczenie dla oceny kwestii, czy omawiana praktyka ma charakter nadużycia, jako że może się ona przykładowo przyczyniać do wykluczenia — w razie zastosowania cen niższych od średniej kosztów zmiennych — względów gospodarczych innych niż zamiar usunięcia konkurentów bądź uznania — w przypadku stosowania cen niższych od średniej kosztów całkowitych, lecz wyższych od średniej kosztów zmiennych — istnienia planu, którego celem jest usunięcie konkurentów. Poza tym całkowity brak możliwości odzyskania poniesionych strat nie wystarczy, by wykluczyć, że rozpatrywanemu przedsiębiorstwu uda się wzmocnić pozycję dominującą w szczególności dzięki zniknięciu z rynku jednego lub kilku spośród jego konkurentów, w wyniku czego istniejący na rynku poziom konkurencji — osłabiony już przez sam fakt obecności tego przedsiębiorstwa na rynku — ulegnie dalszemu osłabieniu, a konsumentom wyrządzona zostanie szkoda poprzez ograniczenie możliwości wyboru.

(por. pkt 110–112)
Artykuł 25 Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, zmienionej konwencjami w sprawie przystąpienia z 1978 r., 1982 r., 1989 r. i 1996 r., dotyczy wszystkich orzeczeń wydanych przez sądy umawiających się państw i nie czyni jakiegokolwiek rozróżnienia między nimi. Aby takie orzeczenia sądowe były objęte zakresem stosowania konwencji, wystarczy, by zanim zażąda się ich uznania czy wykonania w państwie innym niż państwo pochodzenia, stanowiły one lub mogły stanowić w tym państwie pochodzenia przedmiot postępowania spornego pod różnymi postaciami. Ponieważ orzeczenia sądu krajowego zostały wydane w formie wyroku i postanowienia zaocznego w postępowaniu cywilnym zasadniczo ukształtowanym jako kontradyktoryjne, okoliczność, że sąd orzekał w taki sposób, jak gdyby pozwany, który stawił się prawidłowo na rozprawie, nie wdał się w spór, nie może wystarczyć do zakwestionowania kwalifikacji wydanych orzeczeń.

Wykładni art. 27 pkt 1 Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, zmienionej konwencjami w sprawie przystąpienia z 1978 r., 1982 r., 1989 r. i 1996 r., należy dokonywać w ten sposób, że sąd państwa wezwanego może uwzględnić, w świetle klauzuli porządku publicznego zawartej w tym przepisie, okoliczność, że sąd państwa pochodzenia orzekał w przedmiocie żądań powoda, nie wysłuchawszy pozwanego, który prawidłowo stawił się przed nim, lecz został wykluczony z postępowania z tego względu, że nie spełnił obowiązków nałożonych na niego orzeczeniem wydanym wcześniej w ramach tego samego postępowania, jeśli w następstwie całkowitej oceny postępowania i w świetle wszystkich okoliczności uzna on, że taki środek w postaci wykluczenia stanowił oczywiste i nieproporcjonalne naruszenie prawa do bycia wysłuchanym. Kontrola sprawowana przez sąd odsyłający winna uwzględnić nie tylko okoliczności, w jakich wydane zostały kończące postępowanie orzeczenia, których wykonania się żąda, lecz również okoliczności, w jakich na wcześniejszym etapie zostały wydane postanowienia sądu o wykluczeniu i w szczególności winna dotyczyć weryfikacji po pierwsze środków odwoławczych przysługujących pozwanemu i po drugie przysługującego pozwanemu prawa do bycia wysłuchanym w ramach omawianych orzeczeń, z poszanowaniem zasady sporności i korzystając w pełni z prawa do obrony.

(por. pkt 41, 46, 48; sentencja)