ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem grzywny wymierzonej Alban Giacomo SpA ze względu na sprzeczność z zasadami indywidualizacji kar i sankcji, niedyskryminacji i proporcjonalności. — W drugim zarzucie skarżąca podnosi, że Komisja nie dostosowała w prawidłowy sposób nałożonej na nią grzywny do jej stopnia odpowiedzialności w stosunku do innych przedsiębiorstw uczestniczących w kartelu z naruszeniem podstawowych zasad proporcjonalności, równego traktowania oraz indywidualizacji kar i sankcji. — Na poparcie tego zarzutu skarżąca powołuje się na następujące argumenty: (i) odsetek kwot sprzedaży wykorzystany w celu obliczenia grzywny jest zbyt wysoki; (ii) alternatywnie, odmowa uznania, że do skarżącej ma zastosowanie okoliczność łagodząca jest nieuzasadniona; (iii) alternatywnie, Komisja powinna była bardziej obniżyć grzywnę wymierzoną skarżącej.
—

Komisja oceniła błędnie pod względem prawnym czas trwania naruszenia w odniesieniu do skarżących. Komisja błędnie zastosowała prawo i nie uzasadniła wystarczająco swej decyzji odnośnie do daty rozpoczęcia naruszenia. Skarżące uczestniczyły w zdarzeniach istotnych z punktu widzenia prawa antymonopolowego najwcześniej od dnia 4 listopada 2002 r. w odniesieniu do dopłaty NES i najwcześniej od dnia 21 października 2003 r. w odniesieniu do dopłaty AMS.
—

stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji Komisji z dnia 8 lutego 2012 r. dotyczącej pomocy państwa SA.28809 (C 29/10, ex NN 42/10 i ex CP 194/09) udzielonej przez Szwecję na rzecz Hammar Nordic Plugg;
4)

Zarzut czwarty dotyczący błędu co do stanu faktycznego, ponieważ strona skarżąca nie może ponosić odpowiedzialności za zachowania zarzucone Export Development Bank of Iran przed objęciem przez nią funkcji dyrektora tej spółki. Strona skarżąca podważa ponadto zasadność faktów zarzuconych kierowanej przez nią spółce.
—

zapewnienie, że uzasadnienie wyroku Trybunału dotyczące UTi Nederland i UTi UK będzie miało w pełni zastosowanie do UTi Worldwide Inc. jako do spółki dominującej, której nie dotyczyły okoliczności faktyczne sprawy prowadzące do wydania tej decyzji, lecz uznanej za odpowiedzialną za działania swych spółek zależnych zgodnie z sentencją tej decyzji; oraz
1)

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia praw do obrony i prawa do rzetelnego procesu, jako że strona skarżąca nie mogła zostać wysłuchana przed nałożeniem na nią sankcji, a Rada odmówiła jej prawa podniesienia zarzutów wobec konkretnych dowodów, znajdującymi się ewentualnie w posiadaniu Rady, mimo iż strona skarżąca o to wnosiła.
—

ustalenie wykazu dopuszczalnych ogólnych oświadczeń zdrowotnych, przy równoczesnym utrzymaniu wobec niektórych oświadczeń przepisu przejściowego art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 (tj. rozdzielenie procedury oceny i wydania listy częściowej na podstawie art. 13 ust. 1) pozbawione jest jakiejkolwiek podstawy prawnej. Ponadto, stanowi naruszenie zasad: dobrej administracji, pewności prawa oraz zakazu dyskryminacji, a to z następujących przyczyn — brak było uzasadnienia dla rozdzielenia procesu; rozdzielenie pozbawione było przejrzystości; nie przeprowadzono konsultacji, ani nie wskazano adekwatnych powodów uzasadniajacych rozdzielenie; niektóre oświadczenia zostały „zawieszone” i w dalszym ciągu objęte są istniejącymi okresami przejściowymi określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1924/2006 (pomimo dotknięcia tych okresów przejściowych wadą w postaci braku pewności prawa).
—

zasądzenie zapłaty przez Komisję na rzecz skarżących odszkodowania w wysokości 1 014 400 EUR ponownie ustalonego stosownie do inflacji do dnia ogłoszenia przyszłego wyroku Sądu obliczającego szkodę, a następnie podwyższenie odszkodowania o odsetki za zwłokę obliczone od dnia ogłoszenia wyroku do dnia całkowitej zapłaty;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 kwietnia 2012 r. w sprawie R 1825/2010-4, stwierdzającą, że na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 odwołanie strony wnoszącej sprzeciw do OHIM należało uwzględnić dla następujących usług z klasy 35: usługi sprzedaży detalicznej, usługi sprzedaży hurtowej, usługi sprzedaży korespondencyjnej i elektroniczne usługi sprzedaży detalicznej — wszystkie odnoszące się do odzieży, obuwia i nakryć głowy i uchylić decyzję Wydziału Sprzeciwów dopuszczającą w pełni do rejestracji (mieszany) wspólnotowy znak towarowy nr 7 396 468„FREE YOUR STYLE” w całości.
1)

W przedmiocie zastosowania kary za niedostarczone towary, należy zauważyć, że, w rzeczywistości ilość faktycznie doręczonych towarów wynosiła 498,819 ton, to jest 1,435 ton mniej niż przewidziano w ogłoszeniu o zamówieniu. W tym zakresie strona skarżąca powołuje się na 1 % poziom tolerancji ustanowiony w art. 17 rozporządzenia Komisji nr 2519/1997 z dnia 16 grudnia 1997 r. ustalającego ogólne zasady uruchamiania produktów, które mają zostać dostarczone zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1292/96 jako pomoc żywnościowa Wspólnoty (Dz.U. L 346, s. 23). Co się tyczy art. 15 tego rozporządzenia, skarżąca precyzuje, że, w niniejszym przypadku, faktem jest, że rzeczywiście dostarczona do beneficjenta ilość towarów wynosiła 498,819 ton, jak wynika ze świadectwa przejęcia, a zatem nie można było przypisać jej jakiegokolwiek późniejszego zdarzenia prowadzącego do ewentualnego zmniejszenia ilości towarów.
—

Zdaniem strony skarżącej Komisja powinna była stwierdzić, iż Agencja wykonawcza ds. edukacji, kultury i sektora audiowizualnego, w swoim badaniu zmiany projektu reCity Erasmus Mundus Master Course przedstawionej przez Università degli Studi „Mediterranea” regionu Kalabria w dniu 21 grudnia 2011 r. w imieniu innego konsorcjum niż to pierwotne, naruszyła w oczywisty sposób sekcje II.A.1 i II.B.4 Administrative and Financial Handbook, który stanowi integralną część Specific Grant Agreement załączonego do Framework Partnership Agreement oraz art. II.12.3 Framework Partnership Agreement.
—

naruszenia prawa do obrony, prawa do rzetelnego procesu oraz zasady skutecznej ochrony sądowej ze względu na to, że Rada nie udzieliła odpowiedzi na żądanie skarżącego i tym samym nie wyjaśniła, dlaczego nazwisko skarżącego zostało dodane do wykazów osób objętych sankcjami, ani nie przedstawiła dowodów uzasadniających umieszczenie go w tych wykazach, ani nie dała mu możliwości wypowiedzenia się przed podjęciem zaskarżonych środków ograniczających i po ich podjęciu;
—

należności celne przywozowe zostały zaksięgowane z naruszeniem art. 220 ust. 2 lit. b) Wspólnotowego kodeksu celnego (1), ponieważ pozwana błędnie stwierdziła, że przepisy antydumpingowe skierowane przeciwko przywozom z krajów trzecich mają automatycznie zastosowanie do towarów będących w swobodnym obrocie w unii celnej UE-Turcja, skutkiem czego pozwana nie poinformowała podmiotów gospodarczych, że rozpatrywane rozporządzenie antydumpingowe ma również zastosowanie do towarów będących w swobodnym obrocie w unii celnej UE-Turcja. Ewentualnie, organy tureckie popełniły błąd, potwierdzając że cła antydumpingowe nałożone na towary pochodzące z krajów trzecich nie mają zastosowania do towarów będących w swobodnym obrocie w unii celnej UE-Turcja. Skarżąca podnosi następnie, iż hiszpańskie organy celne również popełniły błąd, przyjmując że towary ze świadectwem A.TR nie mogły być przedmiotem jakichkolwiek dodatkowych należności lub środków ochrony rynku, w związku z czym nie poinformowały podmiotów gospodarczych, że dokonywane przez nie przywozy z Turcji mogły być przedmiotem środków polityki handlowej, nawet, jeśli towary te znajdowały się w swobodnym obrocie.
—

naruszenia prawa do obrony oraz prawa do uczciwego procesu, z tego względu że zaskarżone akty nie umożliwiają skarżącym skutecznego skorzystania z przysługujących im praw, w szczególności prawa do przedstawienia stanowiska; zważywszy na związek prawa do obrony z prawem do skutecznej ochrony sądowej, prawo skarżących do skutecznej ochrony sadowej również zostało naruszone.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 11 maja 2012 r. C(2012) 3150 wersja ostateczna, Pomoc państwa S.A.28855 (N 373/2009) (ex C 10/2009 i ex N 528/2008) — ING Niderlandy — pomoc na restrukturyzację; oraz
1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia praw do obrony i zasady ostrożności Komisja nie powinna była wydać zaskarżonej decyzji bez umożliwienia Niderlandom odniesienia się do względów, dla których Komisja doszła w decyzji do wniosku, że Niderlandy udzieliły ING pomoc poprzez wyrażenie zgody na zmianę warunków spłaty. W każdym razie Komisja naruszyła zasadę słuszności poprzez wydanie decyzji nie uwzględniwszy argumentów Niderlandów we wcześniejszym postępowaniu przed sądem, który doprowadził do wyroku w połączonych sprawach T-29/10 i T-33/10, w którym Sąd uwzględnił owe argumenty.
2)

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa przy przeprowadzaniu analizy zgodności projektu CDL ze wspólnym rynkiem i braku uzasadnienia Zdaniem skarżących Komisja odmówiła uznania, że ze względu na to, iż CDL znajduje się w Alicante, projekt ten kwalifikuje się do otrzymania pomocy regionalnej. Ponieważ chodzi tu o duży projekt inwestycyjny, władze hiszpańskie uznały, że CDL może bez sprzeciwu ze strony Komisji skorzystać z pomocy regionalnej do 36 % wartości projektu. Pomimo tego instytucja ta nie zgodziła się z tym, że po zastosowaniu zasady inwestora prywatnego do 64 % wartości inwestycji projekt ten okaże się jeszcze bardziej rentowny. Tytułem ewentualnym skarżące podnoszą, że dokonane przez władze Walencji inwestycje w kompleks studiów filmowych CDL należy uznać za całkowicie lub częściowo zgodne z art. 107 ust. 3 lit. d) TFUE. Komisja nie uzasadniła swych wniosków, zgodnie z którymi pomoc na budowę kompleksu studiów filmowych CDL nie była konieczna, proporcjonalna i właściwa ze względu na to, że w odniesieniu do tej pomocy nie może mieć zastosowania, choćby nawet i częściowo, argument o zgodności kulturowej.
2)

Zarzut drugi dotyczy naruszenia rozporządzenia nr 1234/2007 i braku właściwej podstawy prawnej w ten sposób, że ze względu na rozporządzenie nr 367/2012 Komisja nie posiada uprawnień do zwiększania kwot, przeciwnie — jest zobowiązana do nakładania wysokich zniechęcających opłat za udostępnianie cukru pozakwotowego na rynku Unii. W odniesieniu do przetargów podatkowych Komisja wyraźnie nie posiada upoważnienia ani uprawnień do przyjęcia tego rodzaju środka, który nigdy nie został przewidziany w podstawowych przepisach.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 273/19

Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2012 r. — Mayaleh przeciwko Radzie

(Sprawa T-307/12)

2012/C 273/32

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Adib Mayaleh (Damaszek, Syria) (przedstawiciel(-e): G. Karouni, adwokat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności: — decyzji wykonawczej 2012/256/WPZiB z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii — w zakresie, w jakim dotyczy Adiba Mayaleha; — rozporządzenia wykonawczego nr 410/2012 z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii — w zakresie, w jakim dotyczy Adiba Mayaleha;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania na podstawie art. 87 i 91 regulaminu postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów, które są co do zasady identyczne z zarzutami, które zostały podniesione w sprawie T-383/11 Makhlouf przeciwko Radzie (1) lub do nich podobne.

(1) Dz.U. C 282, s. 30.
—

Unia Europejska ponosi odpowiedzialność za niezgodne z prawem decyzje Komisji Europejskiej, polegające na: a) błędnej wykładni art. 10 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2216/2004 z dnia 21 grudnia 2004 r. w sprawie standaryzowanego i zabezpieczonego systemu rejestrów stosownie do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 386, s. 1); b) naruszeniu art. 20 dyrektywy 2003/87/EWG Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32); c) naruszeniu kilku ogólnych zasad prawa (zasad proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań, obowiązku staranności, prawa do skutecznej ochrony sądowej praw własności) poprzez decyzję o nieujawnianiu lub braku zezwolenia na ujawnienie lokalizacji skradzionych europejskich uprawnień do emisji w ramach systemu handlu uprawnieniami do emisji Unii Europejskiej.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zarówno rozporządzenie (UE) nr 182/2011 (1), jak i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 (2) ze względu na to, że Komisja nie była uprawniona do ponownego wszczęcia procedury komitetowej na postawie projektu decyzji co do istoty takiego samego jak wersja, która została już odrzucona przez stały komitet i komitet odwoławczy, ani nie była uprawniona do przyjęcia zaskarżonej decyzji.
4)

Błędna ocena częściowego dostępu do dokumentów Skarżący podnoszą w ramach zarzutu czwartego, że Komisja pominęła prawo do częściowego dostępu do pism powiadamiających na podstawie art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 i w sposób oczywisty nie przeprowadziła konkretnego badania.
—

Zarzut ósmy: naruszenie art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 poprzez nakazanie państwu członkowskiemu zażądania całkowitego zwrotu składek od 1998 r. — naruszenie zasady konieczności i proporcjonalności. Wezwanie skierowane przez Komisję do Niemiec, by państwo to zażądało od strony skarżącej całkowitego zwrotu składek od 1998 r., okazuje się nieproporcjonalne, ponieważ nie uwzględnia ono, że strona skarżąca faktycznie poniosła koszty w związku z utrzymywaniem mocy przerobowych do dyspozycji swoich członków, które to koszty pozostałyby niepokryte.
2)

Zarzut drugi: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE, jako że Komisja błędnie stwierdziła istnienie korzyści gospodarczej na podstawie błędnego badania tzw. kryteriów Altmark, zgodnie z którymi rekompensata z tytułu wykonania zobowiązań z zakresu usług publicznych nie prowadzi do przysporzenia korzyści w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Przy badaniu każdego z czterech kryteriów Altmark Komisja popełniła błędy mające istotne znaczenie dla niniejszej sprawy. W szczególności w odniesieniu do trzeciego kryterium Altmark Komisja nie ograniczyła się do zbadania kwestii, czy rekompensata wykracza poza to, co konieczne do pokrycia kosztów wykonania zobowiązań z zakresu usług publicznych. Zamiast tego Komisja zbadała w niedopuszczalny sposób, czy zakres dodatkowych mocy przerobowych zapewnionych przez Zweckverband Tierkörperbeseitigung był nieodpowiedni w świetle możliwych scenariuszy wystąpienia epizootii, co instytucja ta potwierdziła mimo przeciwnych opinii biegłych.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 295/30

Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2012 r. — Afepadi i in. przeciwko Komisji

(Sprawa T-354/12)

2012/C 295/54

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Asociación Española de Fabricantes de Preparados alimenticios especiales, dietéticos y plantas medicinales (Afepadi) (Barcelona, Hiszpania), Elaborados Dietéticos, SA (Hiszpania), Nova Diet, SA (Burgos, Hiszpania), Laboratorios Vendrell, SA (Hiszpania), Ynsadiet, SA (Madrid, Hiszpania) (przedstawiciel: P. Velázquez González, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności motywów 11, 14 i 17 rozporządzenia Komisji (UE) nr 432/2012 ze względu na to, że wywołują poważną szkodę dla interesów skarżących;

— ze względu na potrzebę pewności prawa, orzeczenie, że odrzucenie przewidzianych w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady oświadczeń dotyczących właściwości zdrowotnych winno być dokonywane w drodze aktu normatywnego;

— obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W dniu 16 maja 2012 r. Komisja Europejska przyjęła rozporządzenie (UE) nr 432/2012 ustanawiające wykaz dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych dotyczących żywności, innych niż oświadczenia odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz rozwoju i zdrowia dzieci. (1) Jest to rozporządzenie wykonawcze rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności. (2)

Skarżące podnoszą na poparcie swej skargi naruszenie zasady pewności prawa.

Twierdzą one w tym względzie, że, pomimo przeprowadzonych prac, określone w art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 uprawnienie Komisji do sporządzenia wspólnotowego wykazu dozwolonych oświadczeń nie zostało wykonane w całości ze względu na to, iż nie wszystkie z poddanych ocenie EFSA oświadczeń zdrowotnych stały się przedmiotem decyzji zatwierdzających. Istnieje zatem cały szereg oświadczeń, które należy poddać pierwszej lub też kolejnej, pogłębionej, ocenie; należą do nich m. in. oświadczenia dotyczące substancji pochodzenia roślinnego, używanych zazwyczaj przez skarżące do wytwarzania produktów żywnościowych.

W ten sposób podmioty działające na rynku spożywczym i użytkownicy substancji pochodzenia roślinnego mają pewność co do tego, jakie są oparte na ogólnie przyjętych dowodach naukowych właściwości zdrowotne (zatwierdzone zostały już 222 oświadczenia zdrowotne) substancji, które mogą oni wykorzystywać w swych produktach, lecz nie zostali oni poinformowani w jednakowy sposób (za pośrednictwem rozporządzenie) o tym, co się stało z oświadczeniami, które nie zostały umieszczone na wykazie: czy są one jeszcze poddawane ocenie, czy wymagają one przeprowadzenia jeszcze bardziej pogłębionej oceny, czy zostały one odrzucone czy też zatwierdzone, a jeśli tak, to kiedy i w jakich terminach.

(1) Dz.U. L 136, s. 1

(2) Dz.U. L 404, s. 9
5)

Zarzut piąty: Naruszenie wymogu nie wykroczenia poza cele W ramach tego zarzutu skarżąca podnosi, że użycie informacji dostarczonych przez podmioty objęte programem łagodzenia kar w celu ich publikacji narusza przewidziany w art. 28 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003 i w pkt 48 obwieszczenia Komisji dotyczącego dostępu do akt (5) wymóg wykorzystywania ich tylko do celów do jakich zostały zebrane. Odnosi się to w szczególności do sytuacji, w której wykorzystanie informacji następuje ponad 6 lat po zakończeniu postępowania administracyjnego.
—

zaskarżone akty Rady zostały wydane bez żadnej podstawy prawnej i naruszają obowiązek uzasadnienia, prawo do rzetelnego procesu sądowego, prawo do skutecznej ochrony sądowej oraz prawo własności; ponadto naruszają one zasadę proporcjonalności i dobre imię skarżącego.
1)

Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu prawa przez pozwaną poprzez nieuwzględnienie istotnych informacji dotyczących warunków konkurencji, które by panowały, gdyby nabycie nie miało miejsca, co pozwoliło Komisji ocenić nabycie w świetle mniej korzystnej sytuacji konkurencyjnej niż ta, która by rzeczywiście istniała. W szczególności Komisja popełniła błąd w ocenie: (i) pakietu czasów na start lub lądowanie (slots) sprzedanych IAG/British Airways przez bmi we wrześniu 2011 r.; oraz (ii) czasów bmi na start lub lądowanie, na których zostało ustanowione zabezpieczenie na rzecz IAG/British Airways w zamian za przedpłatę w wysokości 60 mln GPB na poczet ceny kupna dla bmi.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 303/22

Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2012 r. — Soltau przeciwko Komisji

(Sprawa T-333/12)

2012/C 303/43

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Christoff Soltau (Adendorf, Niemcy) (przedstawiciel: T. Rosenkranz, Rechtsanwalt)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 14 maja 2012 r.;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) nie stoi na przeszkodzie żądaniu strony skarżącej o udzielenie jej dostępu do uwag Komisji przedstawionych austriackiemu Oberster Gerichtshof zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (2) w ramach sprawy z zakresu prawa konkurencji. Zdaniem strony skarżącej przepis ten nie ma zastosowania do wnioskowanego dokumentu, gdyż postępowanie przed sądem austriackim nie jest zasadniczo objęte przewidzianym przez ten przepis zakresem ochrony. Nawet gdyby tak miało być, rozpatrywany dokument nie jest jednak objęty tym przepisem, gdyż dokument ten nie został przedstawiony przez Komisję w charakterze strony. Ponadto decyzji Komisji nie może też uzasadniać ochrona postępowania w toczącej się przed europejskim Trybunałem Sprawiedliwości sprawie C-681/11 Schenker i in. Co prawda pytania prejudycjalne zostały przedłożone przez austriacki Oberster Gerichtshof w ramach przedmiotowej sprawy z zakresu prawa konkurencji, jednak rozpatrywany dokument ani nie został sporządzony przez Komisję w ramach postępowania prejudycjalnego, ani nie odnosi się pod względem treści do pytań prejudycjalnych.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

(2) Rozporządznie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. (101) i (102) (TFUE) (Dz.U. L 1, s. 1).
2.

Zarzut drugi: „Naruszenie prawa do ochrony sądowej i prawa do jawności postępowania”. Sąd do spraw Służby Publicznej, uznając, że znajduje wystarczające oparcie w aktach sprawy rozstrzygnął w drodze uzasadnionego postanowienia nie kontynuując postępowania. Takie rozstrzygnięcie naruszyło prawo wnoszącej odwołanie do pełnej ochrony sądowej. Nie uznano bowiem prawa R. Conticchio do przedstawienia jej argumentów ani nie pozwolono jej na przedstawienie dalszych wyjaśnień również w przedmiocie ewentualnych powodów niedopuszczalności tudzież bezzasadności skargi, naruszając w ten sposób zasadę sprawiedliwego procesu. W tym względzie zostało przypomniane, że w art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej ustanowiono prawo do dobrej administracji, rozumiane jako prawo każdej osoby do tego aby dotyczące jej kwestie były rozpatrywane przez instytucje i organy UE w sposób bezstronny, sprawiedliwy i w rozsądnym terminie. Prawo to obejmuje m.in. prawo każdej osoby do bycia wysłuchaną przed wydaniem w jej sprawie niekorzystnej decyzji indywidualnej.