Rozumowanie wypracowane przez Sąd w odniesieniu do pracowników zatrudnionych zgodnie z art. 2 warunków zatrudnienia innych pracowników, czyli personelu tymczasowego, i dotyczące zakresu obowiązku staranności znajduje tym bardziej zastosowanie wobec pracowników zatrudnionych na podstawie art. 3a WZIP, czyli personelu kontraktowego.

W tym względzie z orzecznictwa wynika, że możliwość przedłużenia umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego stanowi tylko możliwość pozostawioną uznaniu właściwego organu, ponieważ instytucje korzystają z szerokiego zakresu uznania odnośnie do organizacji swoich służb w zależności od zadań, jakie zostały im powierzone, oraz – z uwagi na ich realizację – w obsadzaniu stanowisk personelem pozostającym w ich dyspozycji, pod warunkiem jednakże, że odbywa się to w interesie służby. Ponadto właściwy organ jest zobowiązany przy podejmowaniu decyzji dotyczącej sytuacji pracownika uwzględnić wszystkie okoliczności mogące wpłynąć na tę decyzję, czyli nie tylko interes służby, lecz także w szczególności interes tego pracownika. Wynika to bowiem z ciążącego na administracji obowiązku staranności, który odzwierciedla równowagę wzajemnych praw i obowiązków wprowadzonych przez regulamin pracowniczy i, analogicznie, warunki zatrudnienia innych pracowników w stosunkach między organem publicznym a jego pracownikami. W każdym razie, mając na uwadze szeroki zakres uznania przysługujący instytucjom w tym kontekście, kontrola sądu ogranicza się do sprawdzenia, czy nie wystąpił oczywisty błąd w ocenie lub czy nie doszło do nadużycia władzy.

W tym względzie warunki zatrudnienia innych pracowników nie nakładają na administrację obowiązku uprzedniego zbadania możliwości przesunięcia na inne stanowisko członka personelu tymczasowego ani w przypadku rozwiązania umowy na czas nieokreślony, ani w wypadku nieprzedłużenia umowy na czas określony.

Skoro zatem administracja nie ma obowiązku uprzedniego zbadania możliwości przesunięcia na inne stanowisko członków personelu tymczasowego zatrudnionych w celu objęcia stanowiska ujętego w planie zatrudnienia, to nie może być inaczej w odniesieniu do członków personelu kontraktowego, którzy nie są zatrudnieni na stanowisku przewidzianym we wspomnianym planie zatrudnienia. Natomiast, nawet w odniesieniu do tej kategorii pracowników, chociaż nie zajmują oni stanowiska ujętego w tym planie, administracja jest zobowiązana, przy podejmowaniu decyzji dotyczącej sytuacji pracownika, uwzględnić wszystkie okoliczności mogące wpłynąć na tę decyzję, czyli nie tylko interes służby, lecz także w szczególności interes tego pracownika.

(zob. pkt 32–34)

Trybunał, wyrok z dnia 29 czerwca 1994 r., Klinke/Trybunał Sprawiedliwości, C‑298/93 P, Rec, EU:C:1994:273, pkt 38

Sąd, wyroki: z dnia 18 kwietnia 1996 r., Kyrpitsis/KES, T‑13-/95, RecFP, EU:T:1996:50, pkt 52; z dnia 15 października 2008 r., Potamianos/Komisja, T‑160/04, Zb.Orz.SP, EU:T:2008:438, pkt 30; z dnia 8 września 2009 r., ETF/Landgren, T‑404/06 P, Zb.Orz., EU:T:2009:313, pkt 162 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 4 grudnia 2013 r., ETF/Schuerings, T‑107/11 P, Zb.Orz.SP, EU:T:2013:624, pkt 98; z dnia 4 grudnia 2013 r., ETF/Michel, T‑108/11 P, Zb.Orz.SP, EU:T:2013:625, pkt 99; z dnia 21 maja 2014 r., Komisja/Macchia, T‑368/12 P, Zb.Orz.SP, EU:T:2014:266, pkt 57