ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Zarzut drugi dotyczy tego, że Komisja Europejska popełniła oczywisty błąd w ocenie przyjmując, iż koncentracja bez wątpienia nie doprowadzi do powstania sprzecznych z zasadami konkurencji skumulowanych skutków na rynkach przeznaczonych dla przedsiębiorstw systemów zintegrowanego zarządzania komunikacją UC (enterprise unified communications). W związku z tym strona skarżąca podkreśla, że ze względu na rosnącą popularność usług typu consumer unified communications korporacyjni klienci chcą się łączyć z klientami za pomocą narzędzi tego typu. Rozszerzając swoją istniejącą bazę klientów korzystających z consumer unified communication, powstająca spółka będzie mogła w większym niż do tej pory stopniu odmawiać interoperacyjności z konkurencyjnymi produktami komunikacyjnymi oraz będzie miała ku temu większą motywację. Efekt zamknięcia rynku będzie wzmocniony posiadaną już przez tą spółkę wiodącą/dominującą pozycją na rynkach sąsiadujących, takich jak rynki systemów operacyjnych oraz oprogramowania dla firm takiego jak np. Office i Outlook. W szczególności, zaskarżona decyzja jest niezgodna z praktyką decyzyjną Komisji Europejskiej i Trybunału Sprawiedliwości UE w zakresie znaczenia efektów sieciowych na rynkach IT i potrzeby zapewnienia interoperacyjności w celu zapewnienia konsumentom rzeczywistego wyboru, gdy w grę wchodzą takie efekty sieciowe.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 194/23

Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2012 r. — Brauerei Beck przeciwko OHIM — Aldi (Be Light)

(Sprawa T-172/12)

2012/C 194/40

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Brauerei Beck GmbH & Co. KG (Brema, Niemcy) (przedstawiciele: G. Hasselblatt i V. Töbelmann, adwokaci)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 stycznia 2012 r. w sprawie R 2258/2010-1;

— obciążenie strony pozwanej własnymi kosztami oraz kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą;

— obciążenie Aldi GmbH & Co. KG własnymi kosztami, jeżeli przystąpi ona do sprawy przed Sądem w charakterze interwenienta.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Aldi GmbH & Co. KG

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Be Light” dla towarów należących do klas 29, 30 i 32 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 7165351

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „BECK” nr 135285 dla towarów należących do klasy 32 zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich spornych towarów należących do klasy 32 i dopuszczenie rejestracji spornego znaku towarowego w odniesieniu do pozostałych towarów

Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009
2)

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności ze względu na to, że Komisja przekroczyła granice tego, co jest właściwe i konieczne do osiągnięcia realizowanego celu wydając decyzję, w której zażądała od skarżącej potwierdzenia, że jej odpowiedź jest kompletna, prawdziwa i prawidłowa oraz dostarczenia brakujących informacji lub korekt do dostarczonych już informacji, koniecznych do tego, aby odpowiedź była kompletna, prawdziwa i prawidłowa, podczas gdy, biorąc pod uwagę zakres zażądanych informacji, takie potwierdzenie byłoby niemożliwe, a Komisja mogła była przyjąć środki, które byłyby bardziej właściwe do upewnienia się, że udzielona przez skarżącą odpowiedź może stanowić wiarygodną podstawę dla celów oceny zgodności zachowań przedsiębiorstw z art. 101 i 102 TFUE.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 109/21

Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2012 r. — Scooters India przeciwko OHIM — Brandconcern (LAMBRETTA)

(Sprawa T-51/12)

2012/C 109/46

Język skargi: angielski.

Strony

Strona skarżąca: Scooters India Ltd (Sarojininagar, Indie) (przedstawiciel: B. Brandreth, barrister)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Brandconcern BV (Amsterdam, Niderlandy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie R 2312/2010-1, w zakresie w jakim oddaliła ona odwołanie wniesione przez stronę skarżącą na decyzję stwierdzającą wygaśnięcie prawa do tego znaku dla towarów z klasy 12;

— przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez OHIM z zaleceniem orzeczenia, że znak towarowy był rzeczywiście używany dla towarów z klasy 12, a mianowicie „skuterów, części pojazdów i urządzeń służących do poruszania się na lądzie”;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: słowny znak towarowy „LAMBRETTA”, dla towarów z klas 3, 12, 14, 18 i 25 — rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 1495100

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Brandconcern BV

Decyzja Wydziału Unieważnień: częściowe stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 1495100

Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień, oddalenie odwołania w odniesieniu do pozostałych towarów oraz oddalenie odwołania posiłkowego

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 50 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła wygaśnięcie prawa do wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich towarów z klasy 12, pomimo iż uznała ona, że istniały dowody na rzeczywiste używanie wyodrębnionej podkategorii towarów z klasy 12. Ponadto naruszyła ona prawo nie stosując rozwiązania przyjętego przez Trybunał w wyroku z dnia 11 marca 2003 r. w sprawie C-40/01 Ansul BV przeciwko Ajax Brandbeveiliging, zgodnie z którym używanie znaku towarowego w stosunku do części nie powoduje wygaśnięcia prawa ochronnego w odniesieniu do towarów, których integralny element stanowią te części.
—

następujące bezprawne działania związane z przyjęciem rozporządzenia Komisji (WE) nr 412/2007 z dnia 16 kwietnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 314/2004 dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe (Dz.U. L 101, s. 6) (i) oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych połączony z naruszeniem praw do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej; (ii) nadużycie władzy; (iii) naruszenie praw do obrony przy przedłużaniu zamrożenia funduszy
—

ewentualnie: zawieszenie postępowania do czasu wydania prawomocnych orzeczeń w przedmiotach: zawisłego przed OHIM wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia wspólnotowego znaku towarowego nr (sygn. akt 000005227 C) i dokonanego przez The Court of Commerce of Brussels unieważnienia prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr 001341130 (sygn. akt 2009/6122 i 2009/6129).
2)

Zarzut drugi, wedle którego ocena przez pozwaną twierdzeń stron w przedmiocie wzrostu efektywności było dotknięte istotnymi błędami i niepoparte przekonującym i spójnym materiałem dowodowym. Komisja nieprawidłowo przyjęła, że tylko niektóre twierdzenia w przedmiocie wzrostu efektywności poddają się weryfikacji, mają związek z połączeniem i mogą przynieść bezpośrednią korzyść klientom oraz nieprawidłowo stwierdziła, że były one niewystarczające by stanowić przeciwwagę dla skutków połączenia w zakresie konkurencji. Co się tyczy dokonanej przez Komisję oceny zarówno oszczędności w zakresie zabezpieczenia wierzytelności, jak i korzyści w zakresie płynności, naruszyła ona przysługujące stronom prawo do bycia wysłuchanym w ten sposób, że oparła się na dowodach i argumentach zgłoszonych już po przesłuchaniu stron, co do których stronom nie umożliwiono zgłoszenia uwag. Zastosowana przez Komisję teoria „odzyskiwania” oraz dokonana przez nią ocena związku oszczędności w zakresie zabezpieczenia wierzytelności z połączeniem oparte zostały na nowych teoriach i wymogach, które nie znajdują podstawy w wydanych przez Komisję wytycznych w sprawie oceny horyzontalnego połączenia przedsiębiorstw (1).
—

stwierdzenie nieważności pkt 2 w załączniku II do decyzji wykonawczej Rady 2012/171WPZiB z dnia 23 marca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2010/639/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi oraz pkt 2 w załączniku II do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 265/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 194/22

Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2012 r. — Free przeciwko OHIM — Conradi + Kaiser (FreeLounge)

(Sprawa T-161/12)

2012/C 194/37

Język skargi: francuski

Strony

Strona skarżąca: Free (Paryż, Francja) (przedstawiciel: Y. Coursin, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Conradi + Kaiser GmbH (Kleinmaischeid, Niemcy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 stycznia 2012 r. w sprawie R 437/201-2;

— orzeczenie, że należy odmówić rejestracji zgłoszonego spornego znaku towarowego na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009; oraz

— obciążenie Conradi + Kaiser GmbH kosztami postępowania przed Sądem i przed OHIM.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Conradi + Kaiser GmbH

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „FreeLounge” dla towarów i usług należących do klas 16, 35 i 41 — zgłoszenie do rejestracji nr 8442832

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: francuski graficzny znak towarowy „free LA LIBERTÉ N'A PAS DE PRIX” nr 99785839 dla towarów i usług należących do klas 9 i 38; francuski słowny znak towarowy „FREZ” nr 1734391dla usług należących do klasy 38; firma „FREE” używana w obrocie gospodarczym we Francji; nazwa domeny internetowej „FREE.FR” używana w obrocie gospodarczym

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uchylenie zaskarżonej decyzji

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 194/22

Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2012 r. — Bolívar Cerezo przeciwko OHIM OAMI — Renovalia Energy (RENOVALIA)

(Sprawa T-166/12)

2012/C 194/38

Język skargi: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Juan Bolívar Cerezo (Granada, Hiszpania) (przedstawiciel: I. M. Barroso Sánchez-Lafuente, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Renovalia Energy, SA (Villarobledo, Hiszpania)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 stycznia 2012 r. w sprawie R 663/2011-1 i w konsekwencji rejestrację wspólnotowego znaku towarowego nr 8 631 814„RENOVALIA” dla „ubezpieczeń, działalności finansowej, bankowości, majątku nieruchomego” w klasie 36;

— obciążenie kosztami postępowania przeciwników procesowych.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:„RENOVALIA” dla towarów i usług z klas 11, 25, 35, 36, 37 i 41 — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 631 814

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Renovalia Energy, SA

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne hiszpańskie znaki towarowe „RENOVA ENERGY” i „RENOVAENERGY” oraz nazwa handlowa „RENOVALIA” dla usług z klasy 36

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd między mającą pierwszeństwo hiszpańskim znakiem towarowym nr 2 715 975„RENOVALIA” należącym do skarżącej a kolidującymi hiszpańskimi znakami towarowymi; skarga o unieważnienie kolidujących znaków powinna być wniesiona do właściwego sądu hiszpańskiego, co spowodowałoby niemożność powołania się na te znaki w celu sprzeciwienia się zarejestrowaniu zgłoszonego znaku wspólnotowego.
—

instytucje naruszyły art. 11 ust. 9 w związku z art. 2 ust. 12 „rozporządzenia podstawowego” (1) ze względu na to, że nie ustaliły kwoty marginesu dumpingu dla skarżących. Ponadto, lub alternatywnie do powyższego zarzutu, instytucje naruszyły prawo i przekroczyły przysługujący im zakres uznania w zakresie oceny na przyszłość na podstawie art. 11 ust. 3 ze względu na to, że dopuściły, by ustalenia na temat trwałego charakteru zmienionych okoliczności zostały włączone do ustaleń dotyczących dumpingu, spowodowały sformułowanie błędnych wniosków w przedmiocie zmienionego marginesu dumpingu w przeglądzie okresowym i rozszerzyły zakres analizy kontynuacji dumpingu, tak że obejmowała/miała wpływ na ustalenia dotyczące marginesu dumpingu. Wreszcie instytucje naruszyły prawo skarżących do obrony w odniesieniu do dumpingu ze względu na to, że nie ujawniły ostatecznego obliczenia dumpingu skarżącym.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 109/31

Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2012 r. — Makhlouf przeciwko Radzie

(Sprawa T-82/12)

2012/C 109/63

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Mohammad Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci C. Rygaert i G. Karouni)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii i uchylenia decyzji 2011/273/WPZiB;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania zgodnie z art. 87 i 91 regulaminu postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów, które są co do istoty identyczne z podniesionymi w sprawie T-383/11 Makhlouf przeciwko Radzie (1) lub podobne do nich.

(1) Dz.U. 2011 C 282, s. 30.
—

stwierdzenie nieważności ust. 13 tabeli A załącznika do decyzji 2011/783/WPZiB (1) i do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 (2) w zakresie, w jakim dotyczy on strony skarżącej;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 109/19

Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2012 r. — Euroscript — Polska przeciwko Parlamentowi

(Sprawa T-48/12)

2012/C 109/43

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Euroscript — Polska Sp. z o.o. (Kraków, Polska) (przedstawiciel: adwokat J.-F. Steichen)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu:

— tytułem żądania głównego, o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 9 grudnia 2011 r.;

— ewentualnie, o stwierdzenie nieważności przetargu nr PL/2011/EP;

— o obciążenie Parlamentu kosztami postępowania;

— o zastrzeżenie dla skarżącej wszystkich innych praw, żądań i środków prawnych.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1) Zarzut pierwszy dotyczący nadużycia władzy ze względu na to, że Parlament Europejski nie przekazał, lub w odpowiednim przypadku, przekazał zbyt późno, informacje, o które wnioskowała skarżąca w następstwie ponownego przyznania zamówienia w ramach przetargu dotyczącego usług tłumaczeń pisemnych na język polski (1).

2) Zarzut drugi dotyczący naruszenia norm i zasad Unii Europejskiej, w tym rozporządzenia finansowego (2) i rozporządzenia wykonawczego do rozporządzenia finansowego (3), ze względu na to, że wybrany oferent wniósł o ponowną ocenę swojej oferty po terminie i Parlament nie mógł tym samym zmienić swojej decyzji o udzieleniu zamówienia skarżącej, chyba że poprzez zawieszenie lub unieważnienie przetargu.

(1) Dz.U. 2011/S 56-090361.

(2) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich

(Dz.U. L 248, s. 1).

(3) Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, s. 1).
Po drugie, Europol zarzucił bezzasadnie skarżącym, że ich oferta była niedokładna i wykluczył ją, chociaż to sam Europol sprowokował, akceptował lub tolerował istnienie niedookreśloności i braku jasności co do znaczenia pojęć „out of the box” i „customisation” z naruszeniem zasady przejrzystości.
1)

Zarzut pierwszy, wedle którego pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie przy stosowaniu odpowiedniej i rozsądnej marży importowej niepowiązanego importera z Unii dla celów ustalenia zmienionej marży importowej, mającej zastosowanie do spornych przywozów, a tym samym nie ustaliła wiarygodnej ceny eksportowej dla niepowiązanego dostawcy przy obliczaniu prawidłowych kwot zwrotu uiszczonych ceł antydumpingowych, co doprowadziło do naruszenia art. 2 ust. 9 i art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 118/32

Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2012 r. — Elegant Target Development i inni przeciwko Radzie

(Sprawa T-90/12)

2012/C 118/54

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Elegant Target Development Ltd (Hongkong, Chiny); Eternal Expert Ltd (Hongkong); Giant King Ltd (Hongkong); Golden Charter Development Ltd (Hongkong); Golden Summit Investments Ltd (Hongkong); Golden Wagon Development Ltd (Hongkong); Grand Trinity Ltd (Hongkong); Great Equity Investments Ltd (Hongkong); Great Prospect International Ltd (Hongkong); Harvest Supreme Ltd (Hongkong); Key Charter Development Ltd (Hongkong); King Prosper Investments Ltd (Hongkong); Master Supreme International Ltd (Hongkong); Metro Supreme International Ltd (Hongkong); Modern Elegant Development Ltd (Hongkong); Prosper Metro Investments Ltd (Hongkong); Silver Universe International Ltd (Hongkong); i Sparkle Brilliant Development Ltd (Hongkong) (przedstawiciele: F. Randolph, M. Lester, barristers, i M. Taher, solicitor)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Skarżące wnoszą do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji 2011/783/WPZiB (1) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 (2) w zakresie, w jakim nazwy skarżących zostały dodane do wykazu osób i podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające;

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżące podnoszą cztery zarzuty.

1) Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Rada nie przedstawiała odpowiedniego lub wystarczającego uzasadnienia w odniesieniu do włączenia nazw skarżących do wykazu osób i podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające.

2) Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada naruszyła kryteria dotyczące umieszczenia w wykazie lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie przy stwierdzeniu, że kryteria te zostały spełnione w odniesieniu do skarżących, lub włączyła skarżące bez odpowiedniej podstawy prawnej w tym zakresie.

3) Zarzut trzeci dotyczący tego, że Rada nie zagwarantowała skarżącym prawa do obrony i prawa do skutecznej kontroli sądowej.

4) Zarzut czwarty dotyczący tego, że Rada naruszyła w sposób nieuzasadniony lub nieproporcjonalny przysługujące skarżącym prawa podstawowe, w tym ich prawo do ochrony własności, działalności gospodarczej i reputacji.

(1) Decyzja Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotycząca zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 71).

(2) Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 11).
4)

Zarzut czwarty: naruszenie art. 6 ust. 1 EKPC i art. 47 karty Wnoszący odwołanie podnosi w końcu, że na skutek przyjętej linii postępowania Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył zasady zagwarantowania prawa do bycia wysłuchanym przez sąd i postępowania kontradyktoryjnego oraz potraktował go niesprawiedliwie.
—

utrzymanie w mocy zaskarżonych decyzji do czasu, aż Komisja Europejska wyda przepisy niezbędne do zastosowania się do orzeczenia Sądu w niniejszej sprawie;
1)

Zarzut pierwszy, wedle którego pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie przy stosowaniu odpowiedniej i rozsądnej marży importowej niepowiązanego importera z Unii, przez co nie ustaliła wiarygodnej ceny eksportowej dla potrzeb wyliczenia prawidłowej kwoty refundacji ceł antydumpingowych, co doprowadziło do naruszenia art. 2 ust. 9 i art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (1).
—

utrzymanie w mocy zaskarżonych decyzji do czasu przyjęcia przez Komisję Europejską środków koniecznych do zastosowania się do wyroku, który zostanie wydany przez Sąd, oraz
—

że Rada w każdym razie naruszyła wymogi proceduralne dotyczące: a) indywidualnego powiadomienia skarżącego o jego wskazaniu; b) podania odpowiednich i dostatecznych powodów umieszczenia go w wykazie; c) poszanowania prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.
4)

Zarzut czwarty dotyczący braków dotyczących przyjęcia zaskarżonych aktów ze względu na to, że Rada pominęła wymienienie w nich podstawowych praw i zasad, które prawo Unii przyznaje adresatom tych aktów, i na to, że akty te zostały przyjęte na podstawie art. 215 TFUE, w odniesieniu do którego strona skarżąca uważa, że jest on pozbawiony jakichkolwiek gwarancji demokratycznych.
—

stwierdzenie nieważności pkt 2 tabeli I.B. załącznika I do decyzji Rady 2012/35/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 19, s. 22) w zakresie, w jakim odnosi się on do strony skarżącej;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady w sprawie odmowy przyznania skarżącej (pełnego) dostępu do dokumentu nr 6865/09 zawierającego opinię służby prawnej Rady dotyczącą zgodności z prawem projektowanych zmian do propozycji Komisji Europejskiej w sprawie przekształcenia rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1), zgodnie ze wspomnianym rozporządzeniem; i