ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Przepisy dyrektywy 2014/24, zmienionej rozporządzeniem delegowanym 2015/2170, art. 49 i 56 TFUE, zasady równego traktowania, przejrzystości i proporcjonalności oraz art. 16 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej nie znajdują zastosowania do decyzji organu władzy publicznej o zawarciu umów o pracę, takich jak te będące przedmiotem postępowania głównego, w celu wykonania pewnych zadań związanych ze spoczywającym na nim obowiązkiem działania w interesie publicznym.

Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą 2014/23/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2014 r., należy interpretować w ten sposób, że decyzja instytucji zamawiającej o zawarciu z osobami fizycznymi umów o pracę dotyczących świadczenia pewnych usług bez konieczności stosowania procedury udzielania zamówień publicznych zgodnie z dyrektywą 2014/24, zmienioną rozporządzeniem delegowanym 2015/2170, podjęta z tego względu, że – zdaniem rzeczonej instytucji zamawiającej – umowy te nie są objęte zakresem zastosowania tej dyrektywy, może być przedmiotem skargi wniesionej na podstawie wspomnianego przepisu przez podmiot gospodarczy, który ma uzasadniony interes w tym, by uczestniczyć w realizacji zamówienia publicznego o takim samym przedmiocie jak wspomniane umowy i według którego wchodzą one w zakres stosowania tej dyrektywy.

Konsekwencją przyjęcia stanowiska, zgodnie z którym dyrektywa 89/665 nie nakłada obowiązku zapewnienia ochrony sądowej poza formalną procedurą udzielania zamówienia, tak że ani decyzja instytucji zamawiającej o niewszczynaniu tej procedury, ani decyzja zmierzająca do ustalenia, czy zamówienie publiczne podlega zakresowi stosowania właściwych przepisów prawa Unii, nie podlegają zaskarżeniu, byłoby bowiem uczynienie stosowania właściwych przepisów prawa Unii fakultatywnym, zależnym od woli każdej instytucji zamawiającej, podczas gdy stosowanie ich jest obowiązkowe, jeżeli spełnione zostaną przewidziane w nich warunki (zob. podobnie wyrok z dnia 11 stycznia 2005 r., Stadt Halle i RPL Lochau, C‑26/03, EU:C:2005:5, pkt 36, 37).

(zob. pkt 46, 47; pkt 3 sentencji)
Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym kolejno z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. i rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że artykuł taki jak będący przedmiotem postępowania głównego, który umożliwia mocowanie do ściany lub futryny drzwi ruchomych bramek zabezpieczających dla dzieci, nie stanowi części tych bramek i powinien być zaklasyfikowany do podpozycji 73181590 Nomenklatury scalonej.

W wyroku z dnia 11 czerwca 2015 r., Baby Dan (C‑272/14, niepublikowanym, EU:C:2015:388, pkt 29–40), Trybunał uznał, że cechy i obiektywne właściwości odnośnego artykułu pozwalają na zaklasyfikowanie go do pozycji 7318 CN jako „wkręty, śruby, nakrętki, wkręty do podkładów, oraz wyroby podobne, z żeliwa lub stali”. Należy zauważyć, że z uwagi wyłącznie na tę klasyfikację do pozycji 7318 CN rzeczony artykuł stanowi „część ogólnego użytku” w rozumieniu uwagi 2 lit. a) do sekcji XV CN. Wynika stąd, że klasyfikacja odnośnego artykułu do pozycji 7318 CN wyklucza, zgodnie z tą uwagą 2 lit. a), klasyfikację tego artykułu jako „części” innego produktu, w tym przypadku bramki zabezpieczającej dla dzieci (zob. analogicznie wyrok z dnia 12 grudnia 2013 r., HARK, C‑450/12, EU:C:2013:824, pkt 40).

Zważywszy, że odnośny artykuł jest wkrętem lub śrubą i nie można go uznać za „wkręt do podkładów lub pozostały wkręt do drewna” ani za „haki gwintowane i pierścienie gwintowane”, ani też za „wkręty samogwintujące”, należy go zaklasyfikować do jednej z podpozycji podpozycji 731815 CN. Ponieważ odnośny artykuł posiada główkę, która nie jest „z wycięciem lub z łbem o krzyżowym gnieździe” ani „z łbem o sześciokątnym gnieździe”, ani nie jest „sześciokątna”, artykuł ten należy zaklasyfikować do podpozycji 73181590 CN, zatytułowanej „Pozostałe”.

(zob. pkt 47, 52, 53, 61, 62; pkt 1 sentencji)
Artykuł 11 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady należy interpretować w ten sposób, że nie są z nim sprzeczne przepisy krajowe, takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które zakazują sądowi, przed którym toczy się postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką, badania z urzędu lub na wniosek strony ważności tytułu egzekucyjnego pod względem tego, czy doszło do nieuczciwych praktyk handlowych, a w każdym razie orzekania przez sąd właściwy w zakresie rozstrzygnięcia co do istoty, czy doszło do takich praktyk, oraz stosowania środków tymczasowych, takich jak zawieszenie postępowania w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką.

Wynika z tego, że na samej tylko podstawie przepisów tej dyrektywy postanowienie umowne nie może zostać uznane za nieważne, nawet jeśli zostało ono uzgodnione między stronami umowy na podstawie nieuczciwej praktyki handlowej. W tych okolicznościach przyznanie środków tymczasowych – takich jak zawieszenie postępowania egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką przez sąd rozpatrujący co do istoty powództwo o ustalenie takich praktyk – nie jest wymagane dyrektywą 2005/29 w celu zapewnienia pełnej skuteczności ostatecznego rozstrzygnięcia tego sądu. W praktyce rozstrzygnięcie to nie może w każdym razie – wyłącznie na podstawie tej dyrektywy – rodzić skutków w zakresie ważności danej umowy i, a fortiori, ważności tytułu egzekucyjnego.

(zob. pkt 43, 44, 51; pkt 1 sentencji)
Sprawa C‑672/17

Tratave – Tratamento de Águas Residuais do Ave SA

przeciwko

Autoridade Tributária e Aduaneira

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)]

Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Podstawa opodatkowania – Obniżenie – Zasada neutralności podatkowej

Streszczenie – wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 grudnia 2018 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Podstawa opodatkowania – Obniżenie w wypadku niewywiązania się z płatności całości lub części – Środki krajowe przewidujące odstępstwa – Uregulowanie krajowe uzależniające obniżenie podstawy opodatkowania od uprzedniego zawiadomienia przez podatnika o jego zamiarze umorzenia podatku w celu korekty przez nabywcę dokonanego przezeń odliczenia podatku – Dopuszczalność, także zgodnie z zasadą neutralności podatkowej

(dyrektywa Rady 2006/112, art. 90, 273)

Zasadę neutralności oraz art. 90 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu takiemu jak uregulowanie sporne w postępowaniu głównym, które przewiduje, że obniżenie podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej (VAT) w przypadku braku zapłaty może zostać dokonane przez podatnika dopiero po uprzednim zawiadomieniu przez niego o zamiarze umorzenia części lub całego VAT będącego podatnikiem nabywcy towaru lub usługi w celu dokonania przez tego ostatniego korekty kwoty odliczenia VAT, którego mógł on już był dokonać.

Jeżeli chodzi o przestrzeganie zasad neutralności podatkowej i proporcjonalności, należy stwierdzić, iż ten wymóg, pozwalający na poinformowanie dłużnika o tym, że powinien dokonać korekty kwoty VAT, którą ewentualnie mógł on już był odliczyć od podatku naliczonego, może przyczynić się zarówno do prawidłowego poboru VAT i do unikania oszustwa, jak i do zlikwidowania ryzyka utraty wpływów podatkowych (zob. podobnie wyrok z dnia 26 stycznia 2012 r., Kraft Foods Polska, C‑588/10, EU:C:2012:40, pkt 32, 33).

(zob. pkt 36, 42; sentencja)
Artykuł 29 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak to w sprawie w postępowaniu głównym, które przewiduje, że uchodźcom posiadającym w danym państwie członkowskim prawo pobytu czasowego przyznawane są świadczenia z pomocy społecznej w kwocie niższej niż świadczenia przyznawane obywatelom tego państwa członkowskiego oraz uchodźcom posiadającym prawo stałego pobytu w rzeczonym państwie członkowskim.

W tej kwestii należy podkreślić, że okoliczność, że art. 29 ust. 1 tej dyrektywy przewiduje przyznawanie beneficjentom ochrony międzynarodowej „niezbędnej” pomocy społecznej, nie oznacza, że prawodawca Unii zamierzał upoważnić państwa członkowskie do przyznawania uchodźcom świadczeń socjalnych w kwocie uważanej przez nie za wystarczającą do zaspokojenia potrzeb uchodźców, lecz niższej niż kwota świadczeń socjalnych przyznawanych własnym obywatelom. Wynika stąd, że poziom świadczeń socjalnych przyznawanych uchodźcom przez państwo członkowskie, które ten status przyznało, niezależnie od tego, czy na czas określony, czy też nieokreślony, powinien być taki sam, jaki jest oferowany obywatelom tego państwa członkowskiego (zob. analogicznie wyrok z dnia 1 marca 2016 r., Alo i Osso, C‑443/14 i C‑444/14, EU:C:2016:127, pkt 48, 50). Zasady traktowania krajowego, z której korzystają zatem uchodźcy, nie może podważyć art. 24 dyrektywy 2011/95, umożliwiający państwom członkowskim wydawanie dokumentu pobytowego, którego ważność jest w stosownym wypadku ograniczona do trzech lat.

Wniosku takiego nie może podważyć argument, zgodnie z którym uregulowanie takie jak w sprawie w postępowaniu głównym jest zgodne z art. 29 ust. 1 dyrektywy 2011/95, ponieważ uchodźcy zamieszkujący na terytorium danego państwa członkowskiego od kilku lat znajdują się w sytuacji obiektywnie odmiennej od sytuacji uchodźców, którzy przybyli na terytorium tego państwa członkowskiego niedawno, gdyż ci ostatni potrzebują znaczniejszego konkretnego wsparcia.

(zob. pkt 21, 25, 26, 30, 35; pkt 1 sentencji)
Wykładni art. 67 ust. 2 TFUE oraz art. 20 i 21 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r., należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego takim jak rozpatrywane w postępowaniach głównych, które zobowiązują przedsiębiorstwa transportu autokarowego zapewniające regularne przewozy transgraniczne w obrębie strefy Schengen na terytorium tego państwa członkowskiego do przeprowadzania kontroli paszportów i dokumentów pobytowych pasażerów przed przekroczeniem przez nich granicy wewnętrznej, aby nie dopuścić do przewozu na terytorium krajowe obywateli państw trzecich nieposiadających tych dokumentów podróży, oraz które w celu zapewnienia przestrzegania tego obowiązku kontroli upoważniają organy policyjne do wydawania decyzji zakazujących takiego przewozu, pod groźbą nałożenia na przedsiębiorstwa przewozowe kary pieniężnej w razie stwierdzenia, że dokonały one przewozu na to terytorium obywateli państw trzecich nieposiadających wspomnianych dokumentów podróży. Tymczasem okoliczność, że w niniejszym wypadku kontrole rozpatrywane w postępowaniach głównych charakteryzują się bezpośrednim związkiem z przekroczeniem granicy wewnętrznej, gdyż to właśnie to zdarzenie jest podstawą ich przeprowadzenia, jest szczególnym przejawem „skutku równoważnego z odprawą graniczną”, o którym mowa w art. 21 lit. a) rozporządzenia nr 562/2006.

(zob. pkt 68, 73; sentencja)
Ponieważ w przypadku zniesienia zakazu wprowadzania na rynek wyrobów tytoniowych do stosowania doustnego niepewne są pozytywne skutki dla zdrowia konsumentów, którzy chcieliby stosować te wyroby jako pomoc w rzucaniu palenia, a ponadto istnieją zagrożenia dla zdrowia innych konsumentów, w szczególności dla młodych ludzi, wymagające przyjęcia zgodnie z zasadą ostrożności środków ograniczających, nie można uznać art. 1 lit. c) i art. 17 dyrektywy 2014/40 za oczywiście niewłaściwe dla osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony zdrowia publicznego. Przeciwnie, mniej ograniczające środki, takie jak przewidziane dla innych wyrobów tytoniowych w dyrektywie 2014/40, w szczególności wzmożenie ostrzeżeń zdrowotnych oraz zakaz tytoniu aromatyzowanego, nie wydają się równie stosowne do osiągnięcia zamierzonego celu.

W rzeczywistości bowiem, zarówno z powodu dużego potencjału rozwoju rynku wyrobów tytoniowych do stosowania doustnego, potwierdzonego przez samych producentów tych wyrobów, jak również z powodu wprowadzenia obszarów bezdymnych, rzeczone wyroby mogą w szczególności zachęcać osoby, niebędące dotychczas konsumentami wyrobów tytoniowych, w szczególności młodych ludzi, do stania się takimi konsumentami. Ponadto wyroby tytoniowe do stosowania doustnego wiążą się ze szczególnym zagrożeniem dla małoletnich z tego powodu, że ich konsumpcja jest trudno dostrzegalna. Polega ona bowiem zazwyczaj na umieszczeniu wyrobu pomiędzy dziąsłem i górną wargą i przetrzymywaniu go w tym miejscu (zob. podobnie wyrok z dnia 14 grudnia 2004 r., Arnold André, C‑434/02, EU:C:2004:800, pkt 19). W związku z tym zakaz wprowadzania na rynek wyrobów tytoniowych do stosowania doustnego nie wykracza w oczywisty sposób poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia publicznego.

Jeżeli chodzi o cel polegający na ułatwieniu prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów, należy zauważyć, że zakaz wprowadzania na rynek wyrobów tytoniowych do stosowania doustnego przewidziany przez te przepisy jest również stosowny dla ułatwienia prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów. Trybunał zauważył bowiem w pkt 37 wyroku z dnia 14 grudnia 2004 r., Swedish Match (C‑210/03, EU:C:2004:802), że w chwili przyjęcia dyrektywy 92/41 istniały rozbieżności pomiędzy przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi państw członkowskich zmierzające do zaprzestania konsumpcji wyrobów szkodliwych dla zdrowia, które były nowe na rynku państw członkowskich i które uznawano za szczególnie atrakcyjne dla młodych ludzi. Tym samym art. 1 lit. c) i art. 17 dyrektywy 2014/40 nie wprowadzają oczywiście nieproporcjonalnych niedogodności w stosunku do zamierzonego celu.

(zob. pkt 49–53, 55, 56, 61)
Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak sporne w postępowaniu głównym, które zakazuje, nawet wobec wyraźnej woli zmarłego, aby przechowawca urny pogrzebowej powierzył opiekę nad nią osobie trzeciej, które nakazuje przechowawcy przechowywanie jej w mieszkaniu, chyba że powierzy on ją cmentarzowi miejskiemu, a ponadto które zakazuje wszelkiej działalności zarobkowej, której przedmiotem, nawet niewyłącznym, jest przechowywanie urn pogrzebowych, niezależnie od podstawy tego przechowywania i czasu jego trwania.

W tym zakresie, jeżeli chodzi, po pierwsze, o uzasadnienie zmierzające do ochrony zdrowia publicznego, to w sposób oczywisty z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że ochrona zdrowia publicznego znajduje się wśród nadrzędnych względów interesu ogólnego uznanych przez prawo Unii oraz że państwa członkowskie posiadają w tej dziedzinie szeroki zakres uznania (zob. podobnie wyrok z dnia 1 czerwca 2010 r., Blanco Pérez i Chao Gómez, C‑570/07 i C‑571/07, EU:C:2010:300, pkt 44, 68, 106). Niemniej jednak taki cel nie może uzasadniać ograniczenia omawianego w postępowaniu głównym, ponieważ prochy pogrzebowe, w odróżnieniu do zwłok, są obojętne z biologicznego punktu widzenia, gdyż zostały one wysterylizowane przez wysoką temperaturę, wobec czego ich przechowywanie nie może być ograniczone ze względów zdrowia publicznego.

Po drugie, jeżeli chodzi o cel ochrony szacunku należnego pamięci o zmarłych, to również i on może stanowić nadrzędny wzgląd interesu ogólnego. Niemniej jednak należy stwierdzić, że istnieją mniej restrykcyjne środki umożliwiające realizację wspomnianego celu, takie jak w szczególności obowiązek zapewnienia przechowywania urn na podobnych warunkach jak na cmentarzach komunalnych, a w przypadku zaprzestania działalności – obowiązek przeniesienia tych urn na publiczny cmentarz lub ich oddanie bliskim zmarłego.

(zob. pkt 54, 55, 57, 59, 66; sentencja)
W ramach skarg o odszkodowanie zmierzających do uzyskania na podstawie art. 340 akapit drugi TFUE naprawienia szkód wynikających z naruszenia przez Sąd ciążącego na nim obowiązku wydania orzeczenia w rozsądnym terminie należy dokonać rozróżnienia między z jednej strony instytucją „Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej”, która jako instytucja Unii jest uznawana za źródło domniemywanej szkody, w związku z czym posiada status strony pozwanej w pierwszej instancji oraz, w stosownym przypadku, wnoszącej odwołanie, a z drugiej strony Sądem i Trybunałem Sprawiedliwości, które są sądami składającymi się na Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej i które są właściwe, odpowiednio, do rozpoznania tych skarg. Tak więc okoliczność, że wnoszącą odwołanie jest Unia Europejska, reprezentowana przez instytucję „Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej”, i że jednocześnie sądem rozpatrującym odwołanie jest Trybunał Sprawiedliwości, nie wynika z wyboru tej wnoszącej odwołanie, lecz ze ścisłego stosowania przepisów prawa Unii obowiązujących w tej dziedzinie. W tych okolicznościach nie można skutecznie podnosić, że Trybunał postanowił sam zająć się sprawą w drodze odwołania wbrew prawu do niezawisłego i bezstronnego sądu, przewidzianemu w art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

(zob. pkt 27, 34, 35)
Tymczasem utrzymanie gwarancji bankowej, podobnie jak jej ustanowienie, podlega swobodnej ocenie danego przedsiębiorstwa z punktu widzenia jego interesów finansowych. W istocie żaden przepis prawa Unii nie uniemożliwia temu przedsiębiorstwu wycofania w każdej chwili ustanowionej przez nie gwarancji bankowej oraz zapłaty nałożonej grzywny, jeżeli ze względu na zmianę okoliczności w porównaniu z okolicznościami istniejącymi w dniu ustanowienia tej gwarancji rzeczone przedsiębiorstwo uważa, że rozwiązanie to jest dla niego bardziej korzystne. Może tak być w szczególności wówczas, gdy przebieg postępowania przed sądem Unii skłania dane przedsiębiorstwo do wniosku, że wyrok zostanie wydany w terminie późniejszym niż termin przewidywany przez nie pierwotnie i że w związku z tym koszty gwarancji bankowej będą wyższe niż koszty, które owo przedsiębiorstwo pierwotnie przewidywało w chwili ustanowienia tej gwarancji.

Żądanie naprawienia szkody spowodowanej nieprzestrzeganiem przez Sąd rozsądnego terminu do wydania orzeczenia należy złożyć do samego Sądu. Do Sądu należy dokonanie oceny – podczas badania dostarczonych w tym celu dowodów – zarówno materialnego charakteru podnoszonej szkody, jak i związku przyczynowego między szkodą a przewlekłością spornego postępowania sądowego.

(zob. pkt 35)
Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak uregulowanie rozpatrywane w postępowaniu głównym, na mocy którego podatnik niebędący rezydentem, podlegający w tym państwie członkowskim opodatkowaniu podatkiem dochodowym w ramach ograniczonego obowiązku podatkowego, nie może odliczyć od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym kwoty obowiązkowych składek wpłacanych na rzecz funduszu emerytalno-rentowego samorządu zawodowego proporcjonalnie do części dochodów podlegających opodatkowaniu w tym państwie członkowskim, jeżeli pozostają one w bezpośrednim związku z działalnością, z tytułu której osiągnięty został ten dochód, podczas gdy podatnik będący rezydentem, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym w ramach nieograniczonego obowiązku podatkowego, może odliczyć takie składki od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym, w granicach przewidzianych w prawie krajowym.

Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak uregulowanie rozpatrywane w postępowaniu głównym, na mocy którego podatnik niebędący rezydentem, podlegający w tym państwie członkowskim opodatkowaniu podatkiem dochodowym w ramach ograniczonego obowiązku podatkowego, nie może odliczyć od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym kwoty dodatkowych składek wpłacanych na rzecz funduszu emerytalno-rentowego samorządu zawodowego, a także składek w ramach prywatnego ubezpieczenia emerytalno-rentowego, podczas gdy podatnik będący rezydentem, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym w ramach nieograniczonego obowiązku podatkowego, może odliczyć takie składki od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym, w granicach przewidzianych w prawie krajowym.

(zob. pkt 62; sentencja)
Prawdą jest, że w sytuacji gdy Komisja ocenia interes Unii we wszczęciu dochodzenia, jest ona zobowiązana ocenić w każdym przypadku wagę podnoszonych naruszeń konkurencji oraz trwałość ich skutków, oraz że obowiązek ten oznacza w szczególności konieczność wzięcia pod uwagę czasu trwania i wagi zarzucanych naruszeń oraz ich wpływu na sytuację konkurencyjną w Unii. Zważywszy jednak, że ocena interesu Unii, jaki przedstawia skarga do Komisji, zależy od okoliczności konkretnej sprawy, nie należy ani ograniczać liczby kryteriów, na które może się powołać Komisja, ani na odwrót – nakładać na nią obowiązek stosowania wyłącznie określonych kryteriów. Mając na uwadze okoliczność, że w dziedzinie takiej jak dziedzina prawa konkurencji kontekst faktyczny i prawny może się znacząco różnić w poszczególnych sprawach, możliwe jest stosowanie kryteriów, które nie były dotychczas brane pod uwagę, lub przyznanie pierwszeństwa jednemu kryterium w celu dokonania oceny tego interesu Unii.

Każda osoba fizyczna lub prawna ma możliwość wszczęcia przed sądami krajowymi postępowań o naprawienie szkód, jakie miały one ponieść w wyniku zachowań będących przedmiotem skargi do Komisji, w celu uzyskania przestrzegania art. 101 i 102 TFUE, oraz dochodzenia przed sądem krajowym praw, które wywodzą one z tych postanowień, w szczególności w sytuacji, gdy Komisja postanawia nie przychylić się do ich skargi.

W tym kontekście nie można skutecznie podnosić, że możliwość wszczęcia przed sądami krajowymi postępowania o naprawienie szkody nie jest skuteczna oraz że sąd Unii powinien przeanalizować rzeczywiste możliwości wniesienia przez nie sprawy do owych sądów. W istocie, jak przewiduje art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE, to na państwach członkowskich ciąży obowiązek ustanowienia środków niezbędnych do zapewnienia jednostkom poszanowania ich prawa do skutecznej ochrony sądowej w dziedzinach objętych prawem Unii; na Komisji nie ciąży zatem obowiązek zaradzenia ewentualnym niedoskonałościom ochrony sądowej na szczeblu krajowym poprzez wszczęcie dochodzenia wymagającego znacznych zasobów, podczas gdy prawdopodobieństwo stwierdzenia naruszenia art. 101 i 102 TFUE jest niewielkie.

(zob. pkt 83, 86, 87)