Keywords

Summary



Keywords

1. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego

(dyrektywa Rady 77/388, art. 20 ust. 2 i 5)

2. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego

(dyrektywa Rady 77/388, art. 13 część C, art. 17 i 20)

3. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia przewidziane w szóstej dyrektywie

(dyrektywa Rady 77/388, art. 13 część C i art. 17 ust. 6)

Summary

1. Artykuł 20 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, iż z zastrzeżeniem ust. 5, nakłada on na państwa członkowskie obowiązek uwzględnienia korekty odliczeń podatku od wartości dodanej w zakresie dóbr inwestycyjnych.

(por. pkt 35 oraz pkt 1 sentencji)

2. Artykuł 20 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, iż możliwość dokonania korekty, którą przewiduje, dotyczy również sytuacji, w której dobro inwestycyjne pierwotnie było przeznaczone na działalność zwolnioną od podatku, która nie rodziła prawa do odliczenia, i dopiero później, w okresie korekty, zostało wykorzystane na cele działalności objętej podatkiem od wartości dodanej.

W istocie stosowanie korekt uzależnione jest od ustalenia, czy powstało prawo do odliczenia przewidziane w art. 17 szóstej dyrektywy. Jedynie sposób wykorzystania dobra inwestycyjnego wyznacza zakres pierwotnego prawa do odliczenia oraz zakres ewentualnych korekt w późniejszym okresie, nie ma on jednakże wpływu na powstanie prawa do odliczenia. Z powyższego wynika więc, iż pierwotne wykorzystanie dobra do celów czynności opodatkowanych nie stanowi samo w sobie warunku stosowania systemu korekt odliczeń. Ponadto korekta odliczenia stosowana jest obligatoryjnie, gdy zmiana prawa do odliczenia zależy od wyboru podatnika, jak ma to miejsce w przypadku prawa wyboru opodatkowania wskazanego w art. 13 część C szóstej dyrektywy.

(por. pkt 37, 39, 40, 42 oraz pkt 2 sentencji)

3. Artykuły 13 część C akapit drugi i art. 17 ust. 6 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, iż państwo członkowskie, które przyznaje podatnikom prawo wyboru opodatkowania najmu nieruchomości, nie jest stosownie do tych przepisów uprawnione do wyłączenia możliwości odliczenia podatku od wartości dodanej związanego z inwestycjami dotyczącymi nieruchomości, zrealizowanymi w okresie poprzedzającym skorzystanie z owego prawa wyboru, gdy wniosek dotyczący wyboru opodatkowania nie został złożony w okresie sześciu miesięcy od dnia oddania nieruchomości do użytku.

W istocie, ponieważ podatnicy, zgodnie z art. 13 część C akapit pierwszy szóstej dyrektywy, mają możliwość wyboru opodatkowania najmu nieruchomości, skorzystanie z tego prawa powinno skutkować nie tylko opodatkowaniem najmu, lecz także możliwością odliczenia podatku naliczonego w zakresie tej nieruchomości. Ponadto ograniczenie możliwości odliczenia podatku związanego z czynnościami opodatkowanymi po skorzystaniu z prawa wyboru nie dotyczyłoby „zakresu” prawa wyboru, które państwa członkowskie mogą ograniczyć na podstawie art. 13 część C akapit drugi szóstej dyrektywy, lecz skutków wykonania tego prawa. Przepis ten nie upoważnia zatem państw członkowskich do ograniczania prawa do dokonania odliczeń przewidzianego w art. 17 szóstej dyrektywy ani możliwości dokonywania korekty tych odliczeń stosownie do art. 20 dyrektywy.

Natomiast uprawnienie przyznane państwu członkowskiemu w art. 17 ust. 6 akapit drugi szóstej dyrektywy dotyczy wyłącznie utrzymania wyłączeń w zakresie odliczenia odnośnie do kategorii wydatków określonych na podstawie rodzaju nabytego towaru lub usługi, lecz nie na podstawie ich przeznaczenia lub sposobu wykorzystania.

(por. pkt 44, 46, 47, 49, 51 oraz pkt 3, 4 sentencji)