ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Artykuł 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2, art. 10 ust. 1 oraz art. 28 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 107/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 stycznia 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że na podstawie przepisów przejściowych ustanowionych w tym ostatnim artykule ciężar dowodu i wymogi dowodowe w zakresie oświadczeń zdrowotnych, o których mowa w art. 13 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia, są regulowane tym rozporządzeniem, które co do zasady wymaga, by dany podmiot działający na rynku spożywczym był w stanie uzasadnić stosowane przez siebie oświadczenia ogólnie uznanymi dowodami naukowymi. Oświadczenia takie muszą być oparte na obiektywnych dowodach popartych jednoznacznym stanowiskiem naukowym.
11

Sporna umowa podlega w szczególności Algemene voorwaarden Sociale Woonruimte van 1 november 2016 (ogólnym warunkom mieszkaniowym z dnia 1 listopada 2016 r., zwanym dalej „ogólnymi warunkami”). Zawierają one szereg postanowień przewidujących kary umowne, dotyczących w szczególności zakazu podnajmowania mieszkania, obowiązku samodzielnego zajmowania mieszkania i całkowitego zwolnienia go przy rozwiązaniu umowy. Zgodnie z pkt 7.14 ogólnych warunków w przypadku naruszenia zakazu podnajmu mieszkania najemca jest zobowiązany do zapłaty na rzecz wynajmującego bezpośrednio wymagalnej kary w wysokości 5000 EUR, bez uszczerbku dla prawa wynajmującego do żądania naprawienia w całości poniesionej przez niego szkody. Ogólne warunki zawierają również postanowienie ogólne dotyczące kary umownej, zwane „dyspozytywnym”, mające zastosowanie w przypadku nieprzestrzegania przez najemcę jednego z jego zobowiązań umownych, gdy nie ma zastosowania żadne szczególne postanowienie dotyczące kary umownej.
11

W tych okolicznościach Finanzgericht München (sąd ds. finansowych w Monachium, Niemcy), powziąwszy wątpliwości co do wykładni art. 71 ust. 1 lit. b) kodeksu celnego w odniesieniu do uwzględniania kosztów opracowania oprogramowania oraz, w razie potrzeby, konieczności uwzględniania postanowień umownych wiążących importera i producenta, w celu ustalenia, który podpunkt art. 71 ust. 1 lit. b) kodeksu celnego należało zastosować w niniejszej sprawie do celów dokonania korekty wartości celnej, postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy koszty opracowania [prac badawczych dotyczących] oprogramowania komputerowego, które zostało wykonane w Unii, nieodpłatnie udostępnione sprzedającemu i wgrane na przywożony moduł sterujący, dodaje się do wartości transakcyjnej przywożonego towaru zgodnie z art. 71 ust. 1 lit. b) kodeksu celnego, jeżeli nie są one wliczone w faktycznie zapłaconą albo należną cenę przywożonego towaru?”.
3

Motywy 4, 19 i 50 dyrektywy 2011/83 stanowią: „(4) […] Harmonizacja niektórych aspektów umów z udziałem konsumentów zawieranych na odległość […] jest niezbędna w celu wspierania rzeczywistego rynku wewnętrznego dla konsumentów, opartego na właściwej równowadze pomiędzy wysokim poziomem ochrony konsumentów i konkurencyjnością przedsiębiorstw, przy jednoczesnym zapewnieniu poszanowania zasady pomocniczości. […] (19) Treści cyfrowe oznaczają dane wytwarzane i dostarczane w formie cyfrowej, takie jak: programy komputerowe, aplikacje, gry, muzyka, nagrania wizualne lub teksty, bez względu na to, czy dostęp do nich osiąga się poprzez pobieranie, czy poprzez odbiór danych przesyłanych strumieniowo, na trwałym nośniku, czy przy użyciu jakichkolwiek innych środków. Umowy o dostarczanie treści cyfrowych powinny wchodzić w zakres niniejszej dyrektywy. […] [U]mowy, których przedmiotem jest dostarczanie treści cyfrowych, które nie są dostarczane na trwałym nośniku, nie powinny być klasyfikowane, do celów niniejszej dyrektywy, ani jako umowy sprzedaży, ani jako umowy o świadczenie usług. W przypadku takich umów konsument powinien mieć prawo do odstąpienia od umowy, chyba że wyraził zgodę na rozpoczęcie wykonywania umowy w okresie na odstąpienie od umowy [w trakcie biegu terminu uprawniającego do odstąpienia od umowy] i przyjął do wiadomości, że w związku z tym utraci prawo do odstąpienia od umowy […]. […] (50) Z jednej strony konsument powinien korzystać z przysługującego mu prawa do odstąpienia od umowy, nawet w przypadku gdy przed zakończeniem okresu na odstąpienie od umowy [biegu terminu uprawniającego do odstąpienia od umowy] zwrócił się o świadczenie usługi. Z drugiej strony jeżeli konsument korzysta z prawa do odstąpienia od umowy, należy zapewnić przedsiębiorcy odpowiednią zapłatę za wykonaną usługę. Obliczenie proporcjonalnej kwoty powinno opierać się na cenie ustalonej w umowie, chyba że konsument wykaże, że sama łączna cena jest nieproporcjonalna, w którym to przypadku kwota do zapłaty powinna zostać obliczona na podstawie wartości rynkowej wykonanej usługi. Wartość rynkowa powinna być określana poprzez porównanie z ceną równoważnej usługi świadczonej przez innych przedsiębiorców w chwili zawarcia umowy. Dlatego przed zakończeniem okresu na odstąpienie od umowy [biegu terminu uprawniającego do odstąpienia od umowy] konsument powinien zażądać świadczenia usługi, wyraźnie formułując swoje żądanie, a w przypadku umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa – na trwałym nośniku. Przedsiębiorca powinien także poinformować konsumenta na trwałym nośniku o każdym obowiązku pokrycia proporcjonalnych kosztów za wykonane już usługi […]”.
99

Co się tyczy, po drugie, wymogu poszanowania istoty prawa do skutecznego środka prawnego, należy zauważyć, że osoby trzecie, których dotyczą odnośne informacje, nie są – w przeciwieństwie do osoby posiadającej te informacje, do której właściwy organ państwa członkowskiego skierował decyzję nakazującą przekazanie tych informacji – ani poddane obowiązkowi prawnemu przekazania tych informacji, ani w rezultacie narażone na ryzyko nałożenia na nie sankcji w razie niewykonania takiego obowiązku prawnego. Orzecznictwo cytowane w pkt 66 zdanie drugie niniejszego wyroku nie ma zatem do nich zastosowania.
96

W pkt 82 wyroku stwierdzającego nieważność Sąd orzekł, że Rada naruszyła obowiązek uzasadnienia oraz obowiązek podania do wiadomości stronie wnoszącej odwołanie, jako osobie zainteresowanej, obciążających ją dowodów w odniesieniu do wprowadzenia wobec niej środków w postaci zamrożenia środków finansowych. Sąd wywiódł stąd w pkt 83 wyroku stwierdzającego nieważność, że należy uwzględnić zarzut drugi w zakresie, w jakim dotyczył on naruszenia obowiązku uzasadnienia, co samo w sobie uzasadnia stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów w zakresie, w jakim dotyczą one strony wnoszącej odwołanie.
20

Od marca 2015 r. JD był zatrudniony w charakterze pracownika najemnego w Niemczech. W okresie od dnia 6 marca do dnia 1 września 2015 r. pracował jako pomocnik ślusarza, a od dnia 18 stycznia do dnia 31 października 2016 r. był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy jako pracownik produkcyjny. W okresie od dnia 4 października do dnia 7 grudnia 2016 r. JD był niezdolny do pracy, ale zachował prawo do wynagrodzenia do dnia 31 października 2016 r., kiedy to wygasł jego stosunek pracy. Następnie do dnia 7 grudnia 2016 r. otrzymywał zasiłek chorobowy z ubezpieczenia zdrowotnego.
15

Zgodnie z art. 62 LGT 2014, który odpowiada w istocie art. 45 LGT 2003: „[…] Specjalne użytkowanie publicznego mienia radiowego to użytkowanie pasm częstotliwości wyznaczonych do wspólnej eksploatacji, bez ograniczenia liczby operatorów lub użytkowników oraz zgodnie z warunkami technicznymi i do celów usług zdefiniowanych w każdym konkretnym przypadku. Wyłączne użytkowanie publicznego mienia radiowego to takie, które jest realizowane poprzez użytkowanie na zasadzie wyłączności lub przez ograniczoną liczbę użytkowników niektórych częstotliwości w tym samym fizycznym obszarze zastosowania. […] 3. W przypadku specjalnego użytkowania pasm częstotliwości dopuszczonych w tym celu za pośrednictwem publicznych sieci łączności elektronicznej zainstalowanych lub eksploatowanych przez operatorów łączności elektronicznej przyznanie prawa użytkowania publicznego mienia radiowego przybiera formę ogólnego zezwolenia. […] 4. Przyznanie prawa użytkowania publicznego mienia radiowego przybiera formę zezwolenia indywidualnego w następujących przypadkach: a) Gdy chodzi o zarezerwowanie prawa do specjalnego użytkowania przez radioamatorów lub zarezerwowanie prawa użytkowania do innych zastosowań bez treści ekonomicznej podlegających szczególnym uregulowaniom przewidującym takie indywidualne zezwolenie. b) Gdy prawo do wyłącznego użytkowania zostaje przyznane w celu świadczenia przez wnioskodawcę usług na własny użytek, z wyłączeniem przypadku organów administracji publicznej, w którym konieczne jest przeznaczenie do realizacji celu publicznego. 5. We wszystkich pozostałych przypadkach nieobjętych poprzednimi ustępami prawo do wyłącznego użytkowania publicznego mienia radiowego wymaga koncesji administracyjnej. Przyznanie tej koncesji jest uzależnione od posiadania statusu operatora łączności elektronicznej i braku jednego z zakazów zawierania umów uregulowanych [w Real Decreto Legislativo 3/2011 por el que se aprueba el texto refundido de la Ley de Contratos del Sector Público (królewskim dekrecie ustawodawczym 3/2011 w sprawie zatwierdzenia przekształconego tekstu ustawy o zamówieniach publicznych) z dnia 14 listopada 2011 r. (BOE nr 276 z dnia 16 listopada 2011 r., s. 117729)]. […]”.
31

Należy zauważyć ponadto, że definicja pojęcia „środków spożywczych” znajdująca się w art. 2 rozporządzenia nr 178/2002 nie ma znaczenia dla zdefiniowania tych pojęć, ponieważ rozporządzenie to, którego celem jest, jak wynika z jego art. 1, ochrona zdrowia, dotyczy wszelkich substancji współdziałających w zapewnieniu bezpieczeństwa żywności. Omawiane rozporządzenie dotyczy zatem, poprzez szczególnie szerokie pojęcie „środków spożywczych”, wszelkich substancji przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub których spożycia przez ludzi można się spodziewać, w tym napojów alkoholowych i wody. W konsekwencji zakres tego pojęcia przekracza zakres pojęcia „środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi” lub pojęcia „produktów zwykle przeznaczonych do użytku jako dodatek lub substytut środków spożywczych” znajdujących się w pkt 1 załącznika III do dyrektywy VAT.
8

Zákon č. 301/2005 Z. z., Trestný poriadok (ustawa nr 301/2005 – kodeks postępowania karnego) w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym (zwany dalej „kodeksem postępowania karnego”) stanowi w § 46: „(1) Pokrzywdzonym jest osoba, która wskutek przestępstwa doznała uszkodzeń ciała, poniosła szkodę majątkową, doznała krzywdy lub innego uszczerbku lub której inne prawa lub wolności chronione na mocy ustawy zostały naruszone lub zagrożone. Pokrzywdzony ma prawo, w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie, wyrażenia zgody w odniesieniu do wszczęcia postępowań karnych, dochodzenia roszczenia o odszkodowanie, składania wniosków o przeprowadzenie środków dowodowych w tym do ich uzupełnienia, przedstawiania dowodów, wglądu do dokumentów i ich badania, udziału w rozprawie głównej i w posiedzeniach jawnych w zakresie postępowań odwoławczych i w sprawie ugody dotyczącej przyznania się do winy, ustosunkowania się do postępowania dowodowego, do przedstawiania żądań i do wniesienia środka odwoławczego w zakresie określonym przez niniejszą ustawę. Pokrzywdzony ma prawo, na każdym etapie postępowania karnego, otrzymywania informacji o stanie tego postępowania. Informacji tych udziela organ prowadzący czynności w postępowaniu karnym lub sąd rozpatrujący sprawę; pokrzywdzonemu przekazuje się niezbędne w tym celu dane. Informacji o stanie postępowania karnego nie przekazuje się, jeżeli może to zagrozić celowi postępowania karnego. […] (3) Pokrzywdzony, któremu zgodnie z ustawą przysługuje przeciwko podejrzanemu roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej mu wskutek przestępstwa, jest także uprawniony do złożenia wniosku o nałożenie przez sąd w wyroku skazującym obowiązku naprawienia tej szkody; pokrzywdzony musi złożyć wniosek najpóźniej do zamknięcia postępowania przygotowawczego lub postępowania przyspieszonego. Z wniosku musi wyraźnie wynikać, z jakich powodów dochodzi się roszczenia o naprawienie szkody i w jakiej wysokości. […]”.
42

Po pierwsze, jak wynika z pkt 30–36 niniejszego wyroku, zwyczajowe znaczenie w języku potocznym pojęcia „wyekstrahowane ze zwierząt”, które występuje w art. 1 ust. 2 lit. e) rozporządzenia nr 258/97 i które jest zresztą takie samo we wszystkich wersjach językowych, prowadzi do stwierdzenia, że pojęcie to ewidentnie nie włącza do zakresu stosowania tego przepisu całych zwierząt. Otóż, jak zauważył w istocie rzecznik generalny w pkt 61 opinii, jasnego brzmienia tego przepisu nie może co do zasady podważyć wykładnia teleologiczna owego przepisu, która oznaczałaby rozszerzenie zakresu stosowania tego rozporządzenia, jednak decyzja w tym zakresie należy wyłącznie do prawodawcy Unii.
24

Ustanowiony w szóstej dyrektywie system odliczeń ma bowiem na celu całkowite uwolnienie przedsiębiorcy od ciężaru VAT podlegającego zapłacie bądź zapłaconego w ramach całej działalności gospodarczej tego przedsiębiorcy. Tym samym wspólny system VAT gwarantuje w zakresie ciężaru podatkowego neutralność jakiejkolwiek działalności gospodarczej – niezależnie od jej celu lub wyników – pod warunkiem, że co do zasady sama podlega ona opodatkowaniu VAT (wyrok z dnia 3 lipca 2019 r., The Chancellor, Masters and Scholars of the University of Cambridge, C‑316/18, EU:C:2019:559, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo).
8

Artykuł 14 ust. 1 tej dyrektywy ma następującą treść: „Z wyłączeniem sytuacji objętych art. 16 i 17 państwa członkowskie zapewniają, by następujące zasady były brane pod uwagę, tak dalece jak to możliwe, w odniesieniu do obywateli państw trzecich w okresie przed upływem terminu dobrowolnego wyjazdu wyznaczonego zgodnie z art. 7 oraz przed upływem okresu, na jaki wstrzymano wydalenie zgodnie z art. 9: a) utrzymana jest jedność rodziny w odniesieniu do członków rodziny znajdujących się na terytorium państw członkowskich; b) zapewniona jest opieka zdrowotna w nagłych wypadkach oraz leczenie chorób w podstawowym zakresie; c) małoletnim zapewniony jest dostęp do podstawowego systemu edukacji, w zależności od długości ich pobytu; d) uwzględnione są szczególne potrzeby osób wymagających szczególnego traktowania”.
28

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału w ramach ustanowionej w art. 267 TFUE współpracy między Trybunałem a sądami krajowymi wyłącznie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i który ma obowiązek wydać w tej sprawie orzeczenie, należy dokonanie oceny, z uwzględnieniem szczególnych okoliczności danej sprawy, zarówno tego, czy orzeczenie w trybie prejudycjalnym jest niezbędne do wydania wyroku w zawisłej przed nim sprawie, jak i oceny znaczenia pytań, z którymi zwraca się on do Trybunału. W związku z tym jeśli postawione pytania dotyczą wykładni prawa Unii, Trybunał jest w zasadzie zobowiązany do wydania orzeczenia (wyrok z dnia 4 grudnia 2018 r., Minister for Justice and Equality i Commissioner of An Garda Síochána, C‑378/17, EU:C:2018:979, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo).
7

Artykuł 16 dyrektywy 2011/83, zatytułowany „Wyjątki od prawa do odstąpienia od umowy”, ma następujące brzmienie: „Państwa członkowskie nie mogą przewidzieć prawa do odstąpienia od umowy określonego w art. 9–15 w odniesieniu do umów zawieranych na odległość i umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa w następujących przypadkach: a) umów o świadczenie usług, w ramach których usługa została w pełni wykonana, jeśli rozpoczęto spełnianie świadczenia za wyraźną uprzednią zgodą konsumenta oraz po przyjęciu przez niego do wiadomości, że utraci przysługujące mu prawo do odstąpienia od umowy z chwilą pełnego wykonania umowy przez przedsiębiorcę; […] c) dostarczania towarów wyprodukowanych według specyfikacji konsumenta lub wyraźnie zindywidualizowanych; […] e) dostarczania zapieczętowanych towarów, które nie nadają się do zwrotu ze względu na ochronę zdrowia lub ze względów higienicznych i których opakowanie zostało otwarte po dostarczeniu; […] i) dostarczania zapieczętowanych nagrań dźwiękowych lub zapieczętowanych nagrań wizualnych, lub zapieczętowanego oprogramowania komputerowego, których opakowanie zostało otwarte po dostarczeniu; […] m) dostarczania treści cyfrowych, które nie są dostarczane na nośniku materialnym, jeżeli spełnienie świadczenia rozpoczęło się za uprzednią wyraźną zgodą konsumenta i po przyjęciu przez niego do wiadomości utraty w ten sposób przysługującego mu prawa do odstąpienia od umowy”.
52

Wynika z tego, że jeżeli nie spełnia on jedynie warunków określonych w przepisach krajowych, które nie są zgodne z art. 90 ust. 1 dyrektywy 2006/112, podatnik taki jak E. może powoływać się na ten przepis przed sądami krajowymi przeciwko państwu w celu uzyskania obniżenia podstawy opodatkowania (zob. podobnie wyrok z dnia 15 maja 2014 r., Almos Agrárkülkereskedelmi, C‑337/13, EU:C:2014:328, pkt 35), a rozpatrujący spór sąd krajowy zobowiązany jest do pominięcia tych niezgodnych z dyrektywą warunków. Okoliczność, że ma to zarazem wpływ na inne przepisy prawa krajowego, jest nieistotna, gdyż w przeciwnym razie obowiązek niestosowania przez sądy krajowe przepisu prawa krajowego sprzecznego z przepisem prawa Unii mającym skutek bezpośredni zostałby pozbawiony znaczenia, co naruszyłoby zasadę pierwszeństwa prawa Unii.
1)

Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/82 z dnia 21 stycznia 2015 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu cytrynowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 oraz częściowych przeglądów okresowych na podstawie art. 11 ust. 3 tego drugiego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że przywóz towarów nie może zostać zwolniony z cła antydumpingowego ustanowionego w art. 1 tego rozporządzenia wykonawczego, jeżeli faktura niezbędna do uzyskania takiego zwolnienia wskazuje w oświadczeniu, o którym mowa w pkt 9 wyliczenia zawartego w załączniku do tego rozporządzenia wykonawczego, nie decyzję wykonawczą Komisji (UE) 2015/87 z dnia 21 stycznia 2015 r. przyjmującą zobowiązania zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu kwasu cytrynowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, lecz decyzję Komisji 2008/899/WE z dnia 2 grudnia 2008 r. przyjmującą zobowiązania zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym w odniesieniu do przywozu kwasu cytrynowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.
11

Właściwe przepisy Abfallwirtschaftsgesetz z 2002 r. (austriackiej ustawy federalnej z 2002 r. o gospodarowaniu odpadami, zwanej dalej „AWG 2002”) transponującej dyrektywę 2008/98 mają następujące brzmienie: „Definicje Paragraf 2 (1) Odpady w rozumieniu niniejszej ustawy federalnej to rzeczy ruchome, 1. których posiadacz się pozbył lub których zamierza się pozbyć, lub 2. których zbieranie, składowanie, transport i przetwarzanie jako odpadów jest konieczne dla ochrony interesów publicznych (§ 1 ust. 3). […] (3a) Substancja lub przedmiot, powstające w wyniku procesu produkcyjnego, którego podstawowym celem nie jest ich produkowanie, mogą być uznane za produkt uboczny, a nie za odpad, wyłącznie wtedy, gdy spełnione są następujące warunki: 1. dalsze wykorzystywanie danej substancji lub przedmiotu jest pewne; 2. dana substancja lub przedmiot mogą być wykorzystywane bezpośrednio bez jakiegokolwiek dalszego przetwarzania innego niż normalna praktyka przemysłowa; 3. dana substancja lub przedmiot są produkowane jako integralna część procesu produkcyjnego; oraz 4. dalsze wykorzystywanie jest zgodne z prawem, to znaczy dana substancja lub przedmiot mogą być w szczególności bezpiecznie zastosowane do osiągnięcia zamierzonego celu, żadne dobra chronione nie są naruszone przez takie wykorzystywanie (zob. § 1 ust. 3) i przestrzegane są wszystkie odpowiednie przepisy prawne. […] Wyłączenia z zakresu stosowania Paragraf 3 (1) Nie są odpadami w rozumieniu niniejszej ustawy federalnej 1. ścieki włącznie z innymi wodami wymienionymi w § 1 ust. 1 pkt 1–4 i 6 oraz § 1 ust. 2 Verordnung über die allgemeine Begrenzung von Abwasseremissionen in Fließgewässer und öffentliche Kanalisationen (rozporządzenia w sprawie ogólnego ograniczania odprowadzania ścieków do cieków wodnych i rurociągów publicznych, BGBl. 186/1996). […] Utrata statusu odpadu Paragraf 5 (1) O ile rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, lub rozporządzenie, o którym mowa w art. 6 ust. 2 dyrektywy [2008/98] w sprawie odpadów nie stanowią inaczej, istniejące substancje uznaje się za odpady, dopóki one same lub substancje bezpośrednio z nich uzyskane nie zostaną wykorzystane jako substytuty surowców lub produktów uzyskanych z surowców pierwotnych. W przypadku przygotowania do ponownego użycia w rozumieniu § 2 ust. 5 pkt 6 utrata statusu odpadu następuje po zakończeniu tego procesu odzysku. […] Decyzje ustalające Paragraf 6 […] (6) Na wniosek dewelopera lub Umweltanwalt lub z urzędu Landeshauptmann [naczelnik rządu krajowego] w terminie trzech miesięcy ustala, czy 1. zakład podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia zgodnie z § 37 ust. 1 lub 3, lub zgodnie z § 52, lub też czy istnieje wyjątek zgodnie z § 37 ust. 2, […] 3. modyfikacja zakładu przetwarzania podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia zgodnie z § 37 ust. 1 lub 3 lub podlega obowiązkowemu zgłoszeniu zgodnie z art. § 37 ust. 4. […]”.
21

W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w myśl zasady lojalnej współpracy zapisanej w art. 4 ust. 3 TUE państwa członkowskie są zobowiązane do usuwania sprzecznych z prawem skutków naruszenia prawa Unii i do ustanowienia takich zasad proceduralnych w odniesieniu do środków prawnych zmierzających do zapewnienia ochrony uprawnień, jakie podmioty prawa wywodzą z prawa Unii, które nie będą mniej korzystne od zasad regulujących podobne środki o charakterze wewnętrznym (zasada równoważności) oraz nie uniemożliwią w praktyce ani nadmiernie nie utrudnią korzystania z uprawnień, które przyznaje porządek prawny Unii (zasada skuteczności) (zob. podobnie wyroki: z dnia 29 lipca 2019 r., Inter-Environnement Wallonie i Bond Beter Leefmilieu Vlaanderen, C‑411/17, EU:C:2019:622, pkt 170, 171; z dnia 11 września 2019 r., Călin, C‑676/17, EU:C:2019:700, pkt 30). W szczególności, wobec braku przepisów Unii dotyczących zwrotu nienależnie pobranych podatków krajowych, do każdego państwa członkowskiego należy ustanowienie zasad proceduralnych dotyczących środków zaskarżenia mających na celu zapewnienie ochrony uprawnień wynikających z prawa Unii, z zastrzeżeniem, że rozwiązania te muszą być zgodne zarówno z zasadą równoważności, jak i z zasadą skuteczności (zob. podobnie wyroki: z dnia 15 września 1998 r., Edis, C‑231/96, EU:C:1998:401, pkt 19; z dnia 11 kwietnia 2019 r., PORR Építési Kft., C‑691/17, EU:C:2019:327, pkt 39), w szczególności w odniesieniu do ustalania terminów prekluzji lub przedawnienia mających zastosowanie do takich skarg (zob. podobnie wyroki: z dnia 20 grudnia 2017 r., Caterpillar Financial Services, C‑500/16, EU:C:2017:996, pkt 37; z dnia 19 grudnia 2019 r., Cargill Deutschland, C‑360/18, EU:C:2019:1124, pkt 46).
47

W tym zakresie, a zachowuje to również ważność w odniesieniu do nagłówku załącznika I do dyrektywy 2002/83 i załącznika II do dyrektywy –wypłacalność II, należy przypomnieć, że uzasadnieniem dla klasyfikacji dokonanej w załącznikach do tych dyrektyw jest określenie w szczególności rodzajów działalności, które są objęte obowiązkowym zezwoleniem przewidzianym w tych tekstach do celów prowadzenia działalności na terytorium państwa członkowskiego.