ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuły 213, 214 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by organ skarbowy państwa członkowskiego odmawiał nadania numeru identyfikacji podatkowej do celów podatku od wartości dodanej spółce z tego tylko powodu, że w mniemaniu tego organu nie posiada ona środków materialnych, technicznych i finansowych do wykonywania zgłaszanej działalności gospodarczej oraz że właścicielowi udziałów tej spółki uprzednio wielokrotnie nadawano taki numer dla innych przedsiębiorstw, które nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej oraz których udziały były przekazywane innym osobom wkrótce po otrzymaniu rzeczonego numeru, jeżeli dany organ skarbowy nie ustali, w świetle obiektywnych czynników, że istnieją poważne przesłanki pozwalające podejrzewać, iż nadany numer identyfikacji podatkowej do celów podatku od wartości dodanej zostanie wykorzystany do popełnienia oszustwa. Do sądu odsyłającego należy dokonanie oceny, czy wskazany organ skarbowy przedstawił poważne przesłanki istnienia groźby oszustwa w sprawie będącej przedmiotem postępowania głównego.
Artykuł 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że również on nie stoi na przeszkodzie stosowaniu takich przepisów krajowych, pod warunkiem że nie prowadzą one do tego, iż zainteresowany będzie znajdował się w gorszym położeniu niż osoba, której sytuacja nie wykazuje żadnych elementów transgranicznych, i – w przypadku stwierdzenia takiego niekorzystnego skutku – pod warunkiem że przepisy te są uzasadnione obiektywnymi względami i są proporcjonalne do uzasadnionego celu realizowanego przez prawo krajowe, czego weryfikacja leży w gestii sądu odsyłającego.
39

Test-Achats oraz rządy belgijski, niderlandzki i portugalski co do zasady podnoszą, że ten warunek jest spełniony w odniesieniu do systemu podwyżek taryf takiego jak będący przedmiotem postępowania głównego, podczas gdy DKV uważa, iż nie ma to miejsca. Komisja natomiast wyraża wątpliwości co do proporcjonalnego charakteru takiego systemu w stosunku do zamierzonego celu.
2

Wniosek ten został złożony w ramach sporu między z jednej strony ITV Broadcasting Ltd, ITV 2 Ltd, ITV Digital Channels Ltd, Channel 4 Television Corporation, 4 Ventures Ltd, Channel 5 Broadcasting Ltd oraz ITV Studios Ltd, a z drugiej strony TVCatchup Ltd (zwaną dalej „TVC”) w przedmiocie nadawania przez tę ostatnią za pośrednictwem Internetu i zasadniczo w czasie rzeczywistym programów telewizyjnych nadawanych przez skarżące w postępowaniu głównym.
18

GfBk wystąpiła na drogę sądową, aby przeciwstawić się wydanym w jej sprawie niekorzystnym decyzjom. W ramach odwołania w trybie „Revision”, z którym wystąpiła do Bundesfinanzhof, sąd ten postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „W przedmiocie wykładni pojęcia »zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi« w rozumieniu art. 13 część B lit. d) pkt 6 [szóstej dyrektywy], czy usługa świadczona przez podmiot zarządzający specjalnym funduszem inwestycyjnym będący osobą trzecią jest tylko wtedy wystarczająco specyficzna i w konsekwencji zwolniona z podatku [VAT], gdy: a) wykonuje on czynności związane z zarządzaniem, a nie tylko z doradztwem, lub gdy b) usługa co do swej istoty odróżnia się od innych usług ze względu na szczególną cechę kwalifikującą do zwolnienia z podatku na podstawie tego przepisu, lub gdy c) działa on na podstawie upoważnienia zgodnie z art. 5g zmienionej dyrektywy 85/611/EWG?”.
17

Co się tyczy związków arsenu, załącznik XVII stanowi w pkt 19, w kolumnie 2, zatytułowanej „Warunki ograniczenia”: „[…] 3. Nie są stosowane do zabezpieczania drewna. Ponadto drewno tak zabezpieczone nie jest wprowadzane do obrotu. 4. W drodze odstępstwa od pkt 3: a) […] substancj[e] i mieszanin[y] stosowane do zabezpieczania drewna: mogą być używane tylko w instalacjach przemysłowych, przy zastosowaniu podciśnienia lub ciśnienia dla impregnacji drewna, jeśli są roztworami nieorganicznych związków miedzi, chromu, arsenu (CCA) typu C i jeżeli są dopuszczone do obrotu na podstawie art. 5 ust. 1 dyrektywy 98/8/WE. Tak zabezpieczone drewno nie jest wprowadzane do obrotu przed całkowitym zakończeniem procesu zabezpieczenia; b) Drewno zabezpieczone za pomocą roztworów CCA zgodnie z lit. a) może być wprowadzane do obrotu do celów zawodowych i przemysłowych pod warunkiem zachowania integralności struktury drewna, która jest wymagana w celu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi lub zwierząt gospodarskich, oraz jeżeli kontakt drewna ze skórą jest mało prawdopodobny dla ogółu społeczeństwa podczas całego okresu eksploatacji: — jako materiał konstrukcyjny w budynkach użyteczności publicznej i rolniczej, budynkach biurowych i obiektach przemysłowych, — do budowy obiektów mostowych, […] — jako słupy linii elektroenergetycznych i telekomunikacyjnych, — […] d) Zabezpieczone drewno, o którym mowa w lit. a), nie jest stosowane: — w konstrukcji domów lub mieszkań, w jakimkolwiek celu, — w jakichkolwiek zastosowaniach, gdzie istnieje ryzyko wielokrotnego kontaktu ze skórą człowieka, […] 5. Drewno zabezpieczone związkami arsenu, stosowane we Wspólnocie przed dniem 30 września 2007 r. lub wprowadzone do obrotu zgodnie z pkt 4, może pozostać dalej w obrocie i być wykorzystywane do końca swojego okresu eksploatacji. 6. Drewno zabezpieczone roztworem CCA typu C, które było w użyciu we Wspólnocie przed dniem 30 września 2007 r. lub wprowadzone do obrotu zgodnie z pkt 4: — może być wykorzystywane lub ponownie wykorzystywane zgodnie z warunkami jego wykorzystania wymienionymi w pkt 4 lit. b), c) i d), — może być wprowadzone do obrotu zgodnie z warunkami jego wykorzystania wymienionymi w pkt 4 lit. b), c) i d). 7. Państwa członkowskie mogą dopuścić drewno zabezpieczone innymi typami roztworów CCA, które były stosowane we Wspólnocie przed dniem 30 września 2007 r.: — do wykorzystania lub ponownego wykorzystania zgodnie z warunkami jego wykorzystania wymienionymi w pkt 4 lit. b), c) i d), — do obrotu, z zastrzeżeniem warunków jego wykorzystania wymienionych w pkt 4 lit. b), c) i d)”.
49

Jeśli chodzi o zakres prawa do skutecznej ochrony sądowej i sprawiedliwego procesu przewidzianego w art. 47 karty oraz prawa do obrony zawartego w art. 48 ust. 2 karty, należy uściślić, że o ile prawo oskarżonego do stawienia się osobiście na rozprawie stanowi istotny element prawa do sprawiedliwego procesu, o tyle prawo to nie ma charakteru absolutnego (zob. w szczególności wyrok z dnia 6 września 2012 r. w sprawie C-619/10 Trade Agency, pkt 52, 55). Oskarżony może swobodnie z tego prawa zrezygnować w sposób wyraźny lub milczący, pod warunkiem że rezygnacja będzie wykazana w sposób jednoznaczny, że będzie jej towarzyszyć minimum gwarancji stosownych do jej wagi i że nie będzie jej stać na przeszkodzie żaden ważny interes publiczny. W szczególności naruszenie prawa do sprawiedliwego procesu nie jest wykazane, choćby nawet oskarżony nie stawił się osobiście, jeśli tylko został powiadomiony o wyznaczonym terminie i miejscu rozprawy lub jeśli bronił go obrońca, któremu udzielił on pełnomocnictwa.
37

Sąd odrzucił argumentację wnoszących odwołanie, zgodnie z którą termin dwóch miesięcy do wniesienia skargi był wobec nich bezskuteczny, ponieważ nie powiadomiono ich o spornych aktach. Sąd wypowiedział się na ten temat w następujący sposób: „Mając na uwadze, że terminy do wniesienia skargi służą w istocie zagwarantowaniu pewności prawa poprzez zapobieganie nieograniczonemu kwestionowaniu aktów Unii wywołujących skutki prawne, data publikacji, o ile taka istnieje, stanowi decydujące kryterium przy określaniu rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi (postanowienia Trybunału: z dnia 25 listopada 2008 r. w sprawie C-500/07 P TEA przeciwko Komisji [...], pkt 23; w sprawie C-501/07 P S.A.BA.R. przeciwko Komisji [...], pkt 22; z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie C-498/08 P Fornaci Laterizi Danesi przeciwko Komisji [...], pkt 22; wyrok Trybunału z dnia 11 listopada 2010 r. w sprawie C-36/09 P Transportes Evaristo Molina przeciwko Komisji [...], pkt 37). W celu opóźnienia rozpoczęcia tego terminu skarżący nie może powoływać się na okoliczność, że powziął wiadomość o zaskarżonym akcie po jego publikacji (ww. postanowienie w sprawie TEA przeciwko Komisji, pkt 23; ww. postanowienie w sprawie S.A.BA.R. przeciwko Komisji, pkt 22 i ww. postanowienie w sprawie Fornaci Laterizi Danesi przeciwko Komisji, pkt 22). Wynika z tego, że skoro [sporne] akty zostały opublikowane, to termin do wniesienia skargi powinien być liczony od momentu ich publikacji (w odniesieniu do obliczania terminu do wniesienia skargi na decyzję nakładającą środki ograniczające od momentu jej publikacji zob. postanowienie Sądu z dnia 18 listopada 2005 r. w sprawie T-299/04 Selmani przeciwko Radzie i Komisji, [...] pkt 61), nawet jeśli nie zostały one [skarżącym] notyfikowane. Należy ponadto wskazać w tym zakresie, że Rada opublikowała [...] ogłoszenia skierowane do osób, wobec których mają zastosowanie przewidziane [w spornych aktach] środki, w których w szczególności zwróciła uwagę zainteresowanych osób na możliwość zaskarżenia decyzji Rady do Sądu, zgodnie z warunkami określonymi w art. 275 akapit drugi TFUE i w art. 263 akapity czwarty i szósty TFUE”.
21

Należy przypomnieć ponadto, że Trybunał orzekł, iż w przypadku gdy państwo członkowskie pobrało podatki z naruszeniem przepisów prawa Unii, podmiotom prawa przysługuje uprawnienie do zwrotu nie tylko nienależnie pobranego podatku, lecz także kwot zapłaconych na rzecz tego państwa lub zatrzymanych przez to państwo w bezpośrednim związku z tym podatkiem. Dotyczy to również strat spowodowanych utratą możliwości dysponowania środkami finansowymi w wyniku przedwczesnego pobrania podatku (zob. wyroki: z dnia 8 marca 2001 r. w sprawach połączonych C-397/98 i C-410/98 Metallgesellschaft i in., Rec. s. I-1727, pkt 87–89; z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie C-446/04 Test Claimants in the FII Group Litigation, Zb.Orz. s. I-11753, pkt 205; ww. wyrok w sprawie Littlewoods Retail i in., pkt 25; a także wyrok z dnia 27 września 2012 r. w sprawach połączonych C-113/10, C-147/10 i C-234/10 Zuckerfabrik Jülich i in., pkt 65).
23

Co się tyczy uzasadnienia takiego ograniczenia, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przepisy krajowe mogące utrudniać wykonywanie podstawowych swobód zagwarantowanych w traktacie lub do niego zniechęcać mogą być dopuszczalne jedynie pod warunkiem, że służą one osiągnięciu celu leżącego w interesie ogólnym, są właściwe dla zapewnienia realizacji tego celu oraz nie wykraczają poza to, co jest konieczne dla jego osiągnięcia (zob. w szczególności wyrok z dnia 1 kwietnia 2008 r. w sprawie C-212/06 Gouvernement de la Communauté française i gouvernement wallon, Zb.Orz. s. I-1683, pkt 55).
71

Z tego punktu widzenia Sąd uznał zatem w pkt 62 zaskarżonego wyroku, że badanie treści poszczególnych umów zawartych pomiędzy grupą WTC/Systran a Komisją w latach 1975–2002 wchodzi w zakres badania właściwości i nie może doprowadzić jako takie do zmiany charakteru sporu, nadając mu podstawę umowną. Tym samym Sąd orzekł, że jak najbardziej może zbadać treść umowy, tak jak to czyni w przypadku jakiegokolwiek dokumentu, na który powołuje się strona w uzasadnieniu swej argumentacji, aby dowiedzieć się, czy dokument ten może podważyć właściwość rzeczową, która została mu wyraźnie powierzona w art. 235 WE, zaś badanie to wchodzi w zakres badania okoliczności faktycznych, na które powołują się strony w celu ustalenia właściwości Sądu.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1470/2001 z dnia 16 lipca 2001 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL-i) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1322/2006 z dnia 1 września 2006 r., oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1205/2007 z dnia 15 października 2007 r. nakładające w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96 cła antydumpingowe na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL-i) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i rozszerzające zakres stosowania na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Socjalistycznej Republiki Wietnamu, Islamskiej Republiki Pakistanu i Republiki Filipin, obejmują całość towarów, które mają takie same zasadnicze cechy jak cechy przewidziane przez te rozporządzenia i które jednocześnie są objęte podpozycją ex 8539 31 90 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady nr 2658/87 (EWG) z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 254/2000 z dnia 31 stycznia 2000 r. Do sądu odsyłającego należy ocena, czy tak jest w przypadku towarów spornych w postępowaniu głównym, mimo dołączenia mechanizmu ściemniającego, lub czy towary sporne w postępowaniu głównym są innymi towarami, ze względu na to, że charakteryzują je cechy dodatkowe, które nie zostały określone w rzeczonych rozporządzeniach.
Artykuł 1 lit. r) oraz art. 46 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i zaktualizowanego rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., należy – w świetle art. 13 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia oraz art. 45 TFUE i 48 TFUE – interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby na potrzeby obliczania wysokości emerytury w jednym państwie członkowskim okres niezdolności do pracy, w którym w innym państwie członkowskim pracownikowi migrującemu wypłacane było świadczenie z tytułu ubezpieczenia na wypadek choroby, od którego to świadczenia były pobierane składki na ubezpieczenie emerytalne, nie był uznany przez ustawodawstwo tego innego państwa członkowskiego za „okres ubezpieczenia” w rozumieniu owych przepisów, ponieważ zainteresowany nie jest rezydentem tego ostatniego państwa lub otrzymywał podobne świadczenie na podstawie ustawodawstwa pierwszego państwa członkowskiego, które to świadczenie nie może być kumulowane z tym świadczeniem z tytułu ubezpieczenia na wypadek choroby.
29

Otóż w niniejszej sprawie zadane pytanie dotyczy wykładni art. 3 ust. 4 i 5 dyrektywy. Wyłącznie do sądu odsyłającego, a nie do Trybunału, należy dokonanie wykładni prawa krajowego (wyrok z dnia 28 czerwca 2012 r. w sprawie C-7/11 Caronna, pkt 54) i ustalenie, w jakim zakresie § 214 ust. 2a pkt 1 BauGB może mieć zastosowanie w postępowaniu głównym. Ponadto nic w postanowieniu odsyłającym nie wskazuje na to, by ten przepis krajowy nie mógł mieć zastosowania w tej sprawie.
18

Na tę decyzję B. Soukupová wniosła skargę do Městský soud v Praze (sądu miejskiego w Pradze). W swojej skardze podniosła ona, że art. 3 ust. 1 lit. b) dekretu rządowego nr 69/2005 jest sprzeczny z art. 11 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia nr 1257/1999, ponieważ rozporządzenie to odwołuje się do „normalnego wieku emerytalnego”, podczas gdy dekret rządowy odwołuje się do „wieku wymaganego do nabycia uprawnień do świadczeń emerytalnych”. Wskazując na dyskryminujący charakter warunku przewidzianego w art. 3, jako że wiek wymagany do nabycia uprawnień do świadczeń emerytalnych w rozumieniu wspomnianego art. 3 został ustalony odmiennie dla mężczyzn i kobiet, zaś w przypadku kobiet różni się w zależności od liczby wychowanych dzieci, skarżąca domaga się takiej wykładni pojęcia normalnego wieku emerytalnego w rozumieniu tego rozporządzenia, która nie dyskryminowałaby poszczególnych wnioskodawców. Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z uregulowaniem czeskim kobietom, które wychowały więcej dzieci, przysługuje obiektywnie krótszy termin na złożenie wniosku o przystąpienie do programu wspierającego wcześniejsze zakończenie prowadzenia działalności rolniczej niż termin przysługujący mężczyznom lub kobietom, które wychowały mniej dzieci.
Przepisy art. 87 ust. 8 rozporządzenia nr 883/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 988/2009, mają zastosowanie do całkowicie bezrobotnych pracowników przygranicznych, którzy – biorąc pod uwagę więzi zachowane przez nich w państwie członkowskim ostatniego miejsca zatrudnienia – otrzymują od tego ostatniego państwa świadczenia z tytułu bezrobocia na podstawie ustawodawstwa tego państwa członkowskiego, zgodnie z art. 71 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 592/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 2008 r.

Pojęcie „sytuacji niezmienionej” w rozumieniu art. 87 ust. 8 rozporządzenia nr 883/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 988/2009, należy oceniać w nawiązaniu do ustawodawstwa krajowego z zakresu zabezpieczenia społecznego. Do sądu krajowego należy zweryfikowanie, czy pracownicy tacy jak M.A. Peeters i J.G.J. Arnold spełniają określone w tym ustawodawstwie przesłanki ubiegania się o wznowienie wypłaty świadczeń z tytułu bezrobocia, które to świadczenia były im wypłacane na podstawie tego ustawodawstwa, zgodnie z art. 71 rozporządzenia nr 1408/71, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem nr 118/97, zmienionego rozporządzeniem nr 592/2008.
28

W tych okolicznościach Bundesgerichtshof (federalny sąd najwyższy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1. Czy żądanie zwrotu zapłaty dokonanej bez podstawy prawnej jest sprawą cywilną w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 także wtedy, gdy kraj związkowy zostaje wyznaczony przez organ do wypłaty tytułem odszkodowania części zysku z umowy sprzedaży nieruchomości poszkodowanemu, jednakże zamiast tego przez omyłkę przelewa na jego rzecz całą kwotę ceny sprzedaży? 2. Czy wymagana na podstawie art. 6 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001 ścisła więź między kilkoma powództwami istnieje także wtedy, gdy pozwani powołują się na dalej idące roszczenia odszkodowawcze, co do których może zapaść tylko jednolite orzeczenie? 3. Czy art. 6 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001 ma zastosowanie także do pozwanych nieposiadających miejsca zamieszkania na terytorium Unii Europejskiej? Jeżeli tak, to czy ma to miejsce także wtedy, gdy wyrokowi można odmówić uznania w państwie miejsca zamieszkania pozwanego na podstawie umowy dwustronnej z państwem, w którym wydano orzeczenie z powodu braku właściwości?”.
46

A zatem, jeśli po dokonaniu na podstawie art. 6 ust. 3 zdanie pierwsze dyrektywy siedliskowej właściwej oceny oddziaływania planu lub przedsięwzięcia na dany teren właściwe władze krajowe dojdą do wniosku, że realizacja owego planu lub przedsięwzięcia doprowadzi do trwałej i nieodwracalnej utraty całości bądź części typu siedliska przyrodniczego o znaczeniu priorytetowym, którego ochrona była uzasadnieniem oznaczenia takiego terenu jako TZW, to należy uznać, iż ten plan lub przedsięwzięcie wywrze niekorzystny wpływ na integralność tego terenu.
4)

Dyrektywę 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego, zgodnie z którym pracodawca jest uprawniony do rozwiązania stosunku pracy ze skróconym okresem wypowiedzenia, jeżeli w okresie 12 kolejnych miesięcy niepełnosprawny pracownik pobierał wynagrodzenie w okresach choroby przez 120 dni, o ile nieobecność była spowodowana niepełnosprawnością, chyba że przepis ten, służąc realizacji zgodnego z prawem celu, nie wykracza poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia, która to okoliczność podlega ocenie sądu odsyłającego.
8

Artykuł 15 Value Added Tax Consolidation Act 2010 (ustawy o podatku od wartości dodanej z 2010 r. tekst jednolity), który powtarza w istocie przepisy art. 8 ust. 8 Value Added Tax Act 1972 (ustawy o podatku od wartości dodanej z 1972 r.), z późniejszymi zmianami, stanowi: „1) Z zastrzeżeniem ust. 2, jeśli organ podatkowy jest przekonany, że dwie albo większa liczba osób mająca siedzibę w kraju, spośród których to osób co najmniej jedna jest podatnikiem, są ściśle powiązane pod względem finansowym, ekonomicznym i organizacyjnym, i jeśli organ uznaje to za konieczne lub właściwe dla skuteczności i ekonomiki postępowania (w tym poboru podatku), dla celów niniejszej ustawy organ podatkowy może, jeśli odpowiedni wniosek zostanie złożony albo w innym przypadku w imieniu tych osób: a) w drodze pisemnego zawiadomienia każdej z tych osób […] uznać je za jednego podatnika […], a osoby objęte zawiadomieniem będą uważane za [grupę podatkową VAT] tak długo, jak długo niniejszy artykuł będzie znajdował do nich zastosowanie, przy czym art. 65 znajduje zastosowanie do każdego z członków grupy [podatkowej VAT], oraz: i) jedna z tych osób, odpowiednio o tym powiadomiona przez organ podatkowy, odpowiada za zgodność, jeżeli chodzi o grupę [podatkową VAT], z przepisami niniejszej ustawy; oraz ii) wszystkie prawa i obowiązki wynikające z niniejszej ustawy w stosunku do transakcji grupy [podatkowej VAT] powinny zostać odpowiednio określone, oraz b) uczynić każdą osobę należącą do grupy [podatkowej VAT] solidarnie odpowiedzialną za zgodność z niniejszą ustawą i z przepisami wykonawczymi (w tym z przepisami nakładającymi obowiązek zapłaty podatku), znajdującymi zastosowanie do każdej z tych osób, i za zapłatę kar, jakim na podstawie niniejszej ustawy podlegałaby każda z tych osób, jeśli byłyby one zobowiązane wobec organu podatkowego do zapłaty podatku w całości, z wyłączeniem przepisów tego artykułu w odniesieniu do każdej z nich”.
2

Mindo to spółka włoska, obecnie w stanie upadłości, której głównym przedmiotem działalności gospodarczej jest pierwsze przetworzenie surowca tytoniowego. Początkowo była to spółka rodzinna, która następnie w 1995 r. została wykupiona przez spółkę zależną Dimon Inc. W następstwie tego nabycia firmę tej spółki zmieniono na Dimon Italia Srl. W dniu 30 września 2004 r. jej wszystkie udziały zostały zbyte czterem podmiotom, które nie miały żadnego związku z grupą Dimon, a jej firmę zmieniono na Mindo. W maju 2005 r. Dimon Inc. połączyła się ze Standard Commercial Corporation, aby stworzyć nową spółkę pod firmą Alliance One International, Inc. (zwaną dalej „AOI”).
21

Ten złożony z pięciu sędziów skład orzekający wydał rozstrzygnięcie w dniu 15 grudnia 2010 r. Uznał on w nim, że „costs officers” powinni byli działać wyłącznie w granicach kompetencji powierzonych im w przyjętym w 2009 r. regulaminie postępowania przed Supreme Court i, co za tym idzie, ograniczyć się do obliczenia kosztów zasądzonych przez sąd. Zdaniem tego sądu rozstrzygnięcie kwestii, czy prowadzone postępowanie ma dyskryminacyjny ze względu na koszty charakter w rozumieniu dyrektyw 85/337 i 96/61, należy wyłącznie do sądu rozpatrującego sprawę co do istoty, który, rozpatrując wniosek o ograniczenie odpowiedzialności z tytułu kosztów postępowania, może wydać rozstrzygnięcie in limine litis lub też zawrzeć swe stanowisko w tej sprawie w orzeczeniu co do istoty sprawy.