ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
52.

Rzeczpospolita Polska stanowczo kwestionuje stwierdzenie sądu odsyłającego, według którego komornik nie zawsze ma możliwość terminowego wykonania swoich obowiązków. Wyjaśnienie tej sprzeczności, która dotyczy prawa krajowego, nie jest jednak zadaniem Trybunału. Trybunał jest bowiem zobowiązany uwzględnić, zgodnie z podziałem kompetencji między sądami Unii a sądami państw członkowskich, określony w postanowieniu odsyłającym stan faktyczny i prawny, w jaki wpisują się pytania prejudycjalne, a nie ustalenia sądu odsyłającego ( 13 ). W odniesieniu do jego argumentacji nałożenie obowiązku pobrania można jednak uważać za proporcjonalne tylko wtedy, gdy działający z należytą starannością komornik sądowy obiektywnie w ogóle jest w stanie działać zgodnie z obowiązkiem. Należy temu zaprzeczyć, gdy jest mu to uniemożliwione przez działanie podmiotu trzeciego, na przykład sądu, na które nie ma on wpływu. Obowiązek niemożliwy do spełnienia nie może być uważany za stosowny środek do osiągnięcia zamierzonych za jego pomocą celów.
22.

Z powyższym nie pozostaje w sprzeczności to, iż sądy Unii poza zakresem stosowania art. 272 TFUE nie dopuszczały roszczeń o ustalenie z uwagi na fakt, iż „nie zaliczały się one do żadnego z rodzajów powództw, dla których rozpatrzenia właściwy jest Trybunał” ( 12 ). O ile traktat FUE wyczerpująco reguluje możliwe rodzaje powództw w ramach stosunków między instytucjami a państwami członkowskimi ( 13 ), o tyle w obszarze klauzul arbitrażowych nie ma to jednak miejsca. Artykuł 272 TFUE jest w tej mierze raczej otwartą normą, umożliwiając tym samym zwrócenie się do sądów Unii na podstawie uzgodnionych na zasadzie autonomii woli klauzul arbitrażowych w przypadku co do treści nieokreślonych bliżej umów „prawa publicznego lub prywatnego”. W związku z tym – inaczej niż w obszarze instytucjonalnego prawa Unii – ex ante nie da się przewidzieć, jakie dążenia do uzyskania ochrony prawnej mogą być przedstawiane sądom Unii w ramach art. 272 TFUE. Jasne jest tylko, iż sądy te z uwagi na ich właściwość „do orzekania na mocy klauzuli arbitrażowej” zgodnie z art. 272 TFUE muszą zagwarantować stronom kompleksową skuteczną ochronę sądową. Jeśli więc w danym przypadku obejmuje to także roszczenia o ustalenie, to sądy Unii muszą być zobowiązane także do ich rozpatrzenia i w kontekście art. 272 TFUE nie mogą się uznać za niewłaściwe, wskazując na brak unormowania z prawnopozytywnego punktu widzenia powództwa o ustalenie (lub przez wskazanie na brak prawnej możliwości jego wniesienia w innych obszarach prawa Unii).
6.

Aby wypełnić wymogi prawa Unii dotyczące swobody przedsiębiorczości, Zjednoczone Królestwo na nowo wprowadziło ulgę grupową w odniesieniu do zagranicznych spółek należących do grupy, przede wszystkim poprzez zmianę Income and Corporation Taxes Act 1988 (ustawy o podatkach dochodowych od osób fizycznych i osób prawnych z 1988 r.) z mocą obowiązującą od dnia 1 kwietnia 2006 r. Wymogi te Zjednoczone Królestwo wywnioskowało z wyroku Marks & Spencer, który został wydany w dniu 13 grudnia 2005 r. W wyroku tym Trybunał orzekł ( 7 ): „Artykuły 43 WE oraz 48 WE nie sprzeciwiają się w obecnym stanie prawa wspólnotowego temu, by ustawodawstwo państwa członkowskiego wyłączało w sposób generalny możliwość odliczenia przez spółkę dominującą będącą rezydentem od jej dochodu podlegającego opodatkowaniu strat poniesionych w innym państwie członkowskim przez jej spółkę zależną z siedzibą na jego terytorium, mimo że przewiduje taką możliwość w odniesieniu do strat poniesionych przez spółkę zależną będącą rezydentem. Jednakże sprzeczne z art. 43 WE oraz 48 WE jest wyłączenie takiej możliwości w przypadku spółki dominującej będącej rezydentem, w sytuacji gdy, po pierwsze, spółka zależna niebędąca rezydentem wyczerpała możliwości uwzględnienia strat poniesionych w państwie, w którym jest rezydentem, w danym roku podatkowym w drodze wniosku o udzielenie ulgi, jak również w poprzednich latach podatkowych, i po drugie, w państwie, w którym jest rezydentem, nie ma możliwości uwzględnienia tych strat w kolejnych latach podatkowych przez nią samą bądź przez osobę trzecią, w szczególności w przypadku zbycia spółki zależnej na rzecz tej osoby trzeciej”.
W tym względzie, chociaż art. 114 zdanie trzecie ustawy o hipotece oraz, w odniesieniu do okresu przejściowego, drugi przepis przejściowy ustawy nr 1/2013 ograniczają w ramach postępowania egzekucyjnego z hipoteki kwotę odsetek za zwłokę podlegającą odzyskaniu w drodze egzekucji z hipoteki do trzykrotności stopy odsetek ustawowych, nie oznacza to, że jakakolwiek wyższa uzgodniona umownie stopa odsetek jest z gruntu nieuczciwa w świetle dyrektywy ani też, że wszelkie kwoty poniżej tego limitu są automatycznie uczciwe. Nie ma złotej zasady co do tego, kiedy klauzulę określającą stopę odsetek za zwłokę automatycznie uznaje się za nieuczciwą. Maksymalne stopy odsetek uregulowane w określonej dziedzinie prawa krajowego są tylko jednym z czynników, które należy wziąć pod uwagę. Nie budzi wątpliwości, że nie jest możliwe przyjęcie świadomego stanowiska odnośnie do uczciwego charakteru klauzuli dotyczącej odsetek za zwłokę tylko poprzez porównanie jej z wielokrotnością stopy odsetek ustawowych. Dobrze ilustruje to pkt 1 lit. e) załącznika do dyrektywy 93/13 ( 22 ), gdzie mowa jest o „[nałożeniu] na konsumenta obowiązku wniesienia rażąco wysokiego odszkodowania w razie niewykonania przez niego zobowiązań” (podkreślenie dodane), ponieważ z definicji jedynie indywidualna ocena w każdym przypadku umożliwia określenie, czy kwota odszkodowania jest proporcjonalna w danej sytuacji. W związku z powyższym wydaje mi się, że punktem wyjścia do oceny uczciwego charakteru stopy odsetek za zwłokę w umowie kredytowej (zakładając znowu, że odsetki te nie zaliczają się do essentialia negotii lub że na innej podstawie nie podlegają kontroli) byłaby kwota pożyczki oraz czas, na jaki została udzielona, co może przedstawiać się różnie, w zależności od umowy. Jednakże w ostatecznej analizie taka ocena nie jest kwestią zależną od uznania Trybunału, mieści się raczej w kompetencji sądów krajowych, które dysponują szerszym zakresem informacji niezbędnych do oceny wszystkich istotnych okoliczności danej sprawy i które doskonale znają reżim mający powszechne zastosowanie na gruncie prawa krajowego ( 23 ).
3)

Przy ocenie, czy przedsięwzięcie wydobycia gazu ziemnego do celów handlowych przekracza wartość progową 500000 m3 dziennie, stosownie do pkt 14 załącznika I do dyrektywy 85/337, zmienonej dyrektywą 2009/31, i z tego względu wymaga poddania go ocenie oddziaływania na środowisko, należy uwzględnić równoczesne wydobycie z wszystkich połączonych technologicznie i geologicznie odwiertów w jednym miejscu wydobycia.
71.

Następnie są to przesłanki nastręczające najmniej problemów, ponieważ zostały wzięte pod uwagę w rozporządzeniu nr 1408/71. Do tej kategorii należą przesłanki związane z okresami składkowymi wymaganymi do uzyskania prawa do emerytury po zatrudnieniu w niepełnym wymiarze czasu pracy w okresie poprzedzającym przejście na emeryturę. Artykuł 45 ust. 1 tego rozporządzenia przewiduje bowiem, że okresy składkowe ukończone w innym państwie członkowskim muszą być brane pod uwagę w państwie członkowskim, które jest właściwe do wypłacenia emerytury, „jak gdyby chodziło o okresy spełnione z uwzględnieniem stosowanego przez nie ustawodawstwa”. Sąd odsyłający zastosował zresztą ten przepis w sprawie w postępowaniu głównym, ponieważ orzekł, że W. Larcher spełniał przesłanki związane z okresami ubezpieczenia obowiązkowego ( 29 ) nałożone przez prawo niemieckie. Jeżeli przesłanka przewidziana przez ustawodawstwo niemieckie dotycząca okresów składkowych jest w niniejszym przypadku spełniona we właściwy sposób, to, jak wyjaśnia sąd odsyłający, tylko z uwzględnieniem austriackich okresów ubezpieczenia ( 30 ).
75.

W odniesieniu do art. 5 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2010/24, który wyklucza zobowiązanie do udzielenia informacji organu współpracującego co do informacji, „których nie mógłby otrzymać do celów odzyskiwania podobnych wierzytelności powstałych we współpracującym państwie członkowskim”, Zjednoczone Królestwo nie podniosło w niniejszym postępowaniu żadnych zarzutów opartych na krajowych przepisach proceduralnych. W pozostałym zakresie należy odpowiednio uwzględnić moje powyższe wywody odnoszące się do granic obowiązku przeprowadzenia postępowania w ramach dyrektywy 2011/16 ( 34 ).
72.

Co prawda może się zdarzyć – jak podkreśla spółka MGS – że Komisja w konkretnym przypadku nie będzie żądać od władz krajowych zmiany decyzji lub cofnięcia decyzji w sprawie przyznania zwolnienia, jest to jednak co najwyżej ewentualność, na której dane przedsiębiorstwa nie mogą polegać – a raczej muszą one liczyć się z tym, że Komisja zażąda jeszcze zmiany lub nawet cofnięcia wspomnianej decyzji w sprawie przyznania zwolnienia, i to zarówno na gruncie dyrektywy 2003/55, jak i w ramach dyrektywy 2009/73.
41.

W przeciwieństwie do tego, co twierdzi Dimensione Direct Sales, podane w ten sposób przez Trybunał definicje, które należy postrzegać w ich kontekście, jak już podkreśliłem powyżej ( 35 ), nie mogą być interpretowane w taki sposób, że sprzeciwiają się one temu, by stwierdzenie naruszenia wyłącznego prawa do rozpowszechniania było możliwe w braku faktycznego dokonania sprzedaży, o ile można uznać, iż ewentualnie zakazane transakcje na podstawie wyłącznego prawa do rozpowszechniania wpisują się w kontekst wyraźnie sprzyjający zawarciu takiej umowy sprzedaży.
88.

Jednakże konsument nie musi podnosić i w razie konieczności udowadniać, że wina za brak zgodności leży po stronie sprzedawcy (co prawdopodobnie wiązałoby się z koniecznością badania stanu towaru przed lub w chwili jego doręczenia konsumentowi). Wymóg taki w znacznym stopniu utrudniłby stosowanie art. 5 ust. 3. Co więcej, odpowiedzialność sprzedawcy na podstawie dyrektywy 1999/44 nie jest oparta na winie. Wynika to także z art. 4, który przyznaje sprzedawcy uprawnienia do dochodzenia naprawienia szkód od producenta, którego działania bądź zaniechania doprowadziły do braku zgodności. Ponadto przerzucenie ciężaru dowodu na konsumenta byłoby niekorzystne ze względów praktycznych, gdyż można przyjąć, że co do zasady to sprzedawca dysponuje (bardziej szczegółową) wiedzą dotyczącą towaru i stanu, w jakim został on doręczony. Nie można wymagać od konsumenta przedstawienia dowodów, które nie są mu dostępne ( 58 ). Byłoby to także sprzeczne z celem wzruszalnego domniemania w art. 5 ust. 3 i szerszymi celami dyrektywy 1999/44.
75.

Trybunał orzekł już, że jako odpady należy zakwalifikować węglowodory przypadkowo wprowadzone do gleby, wód podziemnych lub morza, które nie mogą być już wykorzystywane zgodnie z ich przeznaczeniem ( 44 ). Podobnie jako odpad należy zakwalifikować glebę zanieczyszczoną przez przypadkowe wprowadzenie do niej takich substancji ( 45 ). Jednakże dokonując zmiany dyrektywy w sprawie odpadów, prawodawca zmienił co najmniej ustalenia odnośnie do kwalifikacji jako odpad zanieczyszczonych gruntów ( 46 ), gdy na podstawie art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy w sprawie odpadów wyłączył z zakresu jej stosowania grunty (in situ), w tym niewydobytą zanieczyszczona glebę.
14.

Artykuł 18 zaskarżonego rozporządzenia brzmi następująco: „1. Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. 2. Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r. lub od dnia wejścia w życie porozumienia w sprawie [JSP], w zależności od tego, która data jest późniejsza. W drodze odstępstwa od art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 4 ust. 1 patent europejski, którego jednolity skutek został wpisany do rejestru jednolitej ochrony patentowej, ma jednolity skutek jedynie w tych uczestniczących państwach członkowskich, w których [JSP] ma wyłączną jurysdykcję w odniesieniu do patentów europejskich o jednolitym skutku w dniu wpisania do rejestru. 3. Każde uczestniczące państwo członkowskie powiadamia Komisję o ratyfikowaniu porozumienia w momencie składania swojego instrumentu ratyfikacyjnego. Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej datę wejścia w życie porozumienia oraz wykaz państw członkowskich, które ratyfikowały porozumienie w dniu jego wejścia w życie. Komisja następnie regularnie uaktualnia wykaz uczestniczących państw członkowskich, które ratyfikowały porozumienie [JSP] i publikuje taki uaktualniony wykaz w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. 4. Uczestniczące państwa członkowskie zapewniają, aby do dnia rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia wdrożone zostały środki, o których mowa w art. 9. 5. Każde uczestniczące państwo członkowskie zapewnia, aby do dnia rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia wdrożone zostały środki, o których mowa w art. 4 ust. 2, lub – w przypadku uczestniczącego państwa członkowskiego, w którym [JSP] nie ma wyłącznej jurysdykcji w odniesieniu do patentów europejskich o jednolitym skutku w dniu rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia – do dnia, od którego [JSP] będzie miał taką wyłączną jurysdykcję w tym uczestniczącym państwie członkowskim. 6. O jednolitą ochronę patentową można ubiegać się w odniesieniu do każdego patentu europejskiego udzielonego w dniu rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia lub w terminie późniejszym”.
62.

Natomiast w sprawie Komisja/Niemcy Trybunał został wezwany do oceny zgodności z art. 63 TFUE niemieckiego ustawodawstwa podatkowego, zgodnie z którym fundusze emerytalne osób niebędących rezydentami nie mogły odliczyć od dywidend i odsetek uzyskanych w Niemczech niektórych wydatków, które zdaniem Komisji powinny być uważane za bezpośrednio z nimi związane. Jednakże, odmiennie niż wydaje się twierdzić rząd francuski, w tym wyroku Trybunał nie zmienił podejścia przyjętego w wyroku Schröder, które wręcz przeciwnie, przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ( 44 ), ale ograniczył się do oddalenia skargi Komisji z uwagi na fakt, że nie wykazała ona uchybienia, co stanowiło jej obowiązek. W szczególności Trybunał zarzucił Komisji, że ta nie przedstawiła okoliczności wystarczających do wykazania, iż wydatki (koszty bankowe i koszty transakcji, jak i wydatki na zasoby ludzkie), co do których uważała, że mają bezpośredni związek z dochodami podlegającymi opodatkowaniu (dywidendy i odsetki), były szczególnie konieczne do uzyskania takich dochodów. Innymi słowy, używając terminologii z wyroku Schröder, Komisja nie udowodniła w wystarczającym stopniu, że takie wydatki pochodziły z działalności generującej dochody podlegające opodatkowaniu lub miały w niej źródło.
63.

Na podstawie powyższych rozważań proponuję, aby na pytania prejudycjalne przedłożone przez Hoge Raad der Nederlanden Trybunał odpowiedział następująco: Swoboda przepływu pracowników z art. 45 TFUE nie sprzeciwia się krajowej regulacji takiej jak ta będąca przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, która umożliwia przyjezdnym pracownikom wolny od podatku zwrot kosztów ekstraterytorialnych i pracownikowi, który w okresie przed zatrudnieniem w tym państwie członkowskim mieszkał za granicą w odległości większej niż 150 km od granicy tego państwa członkowskiego, przyznaje ryczałtowo określony wolny od podatku zwrot kosztów bez konieczności przedstawienia dalszych dowodów, nawet jeżeli kwota zwrotu przekracza faktycznie poniesione koszty ekstraterytorialne, podczas gdy w przypadku innych pracowników, którzy we wskazanym okresie mieszkali w mniejszej odległości od tego państwa członkowskiego, zwolniony od podatku zwrot kosztów jest ograniczony do wysokości możliwych do wykazania faktycznych kosztów ekstraterytorialnych, gdy ci ostatni pracownicy w przeważającej większości przypadków mogą codziennie dojeżdżać do swojego miejsca zatrudnienia w Niderlandach i przez to zasadniczo nie powstają po ich stronie koszty ekstraterytorialne.
40.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału do celów podatku VAT każde świadczenie powinno być zwykle uznawane za odrębne i niezależne, jednakże w pewnych okolicznościach formalnie odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem które mogą oddzielnie prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jedną transakcję, jeżeli nie są one od siebie niezależne. Jest tak w szczególności w wypadku, gdy rozdzielenie świadczeń miałoby charakter sztuczny z gospodarczego punktu widzenia lub gdy świadczenie pomocnicze powinno być opodatkowane w ten sam sposób co świadczenie główne. Kwestię tę należy rozpatrywać w zależności od okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, jest to więc zadaniem sądów krajowych. Jednakże Trybunał powinien dostarczyć tym sądom wszystkich istotnych wskazówek w zakresie wykładni prawa Unii, które mogą być przydatne przy rozstrzyganiu zawisłych przed nimi spraw ( 14 ).
W świetle powyższych rozważań proponuję, by na pytania prejudycjalne skierowane przez Anotato Dikastirio Kyprou Trybunał udzielił następującej odpowiedzi:

Artykuł 8 rozporządzenia (WE) nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych („doręczanie dokumentów”) oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 należy interpretować w ten sposób, że doręczenie standardowego formularza zawartego w załączniku II do tego rozporządzenia adresatowi przy doręczaniu mu dokumentu jest wymagane we wszystkich przypadkach, bez wyjątku i niezależnie od języka, w jakim został sporządzony doręczany dokument, oraz niezależnie od tego, czy do tego dokumentu dołączono tłumaczenie na język zrozumiały dla adresata lub na język urzędowy państwa członkowskiego, do którego adresowane są dokumenty, lub jeżeli w tym państwie członkowskim jest kilka języków urzędowych – na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych miejsca, w którym ma nastąpić doręczenie.

Zaniechanie doręczenia standardowego formularza zawartego w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1393/2007 w momencie doręczania pisma wszczynającego postępowanie nie stanowi powodu nieważności tego doręczenia, o ile adresat dokumentu miał możliwość wykonywania swoich praw w ramach postępowania sądowego w państwie członkowskim, z którego pochodzi dokument. Zaniechania naruszające prawo do obrony adresata doręczanego dokumentu należy konwalidować możliwie jak najszybciej i zgodnie z zasadami doręczania przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1393/2007.
Jean-Bernard Lafonta utrzymuje jednak, że jego stanowisko znajduje potwierdzenie w doktrynie Komitetu Europejskich Organów Nadzoru nad Rynkiem Papierów Wartościowych (zwanego dalej „CESR”) ( 26 ). W pkt 1.8 dokumentu zatytułowanego „Market Abuse directive, Level 3 – second set of CESR guidance and information on the common operation of the directive to the market” z lipca 2007 r. (dyrektywa w sprawie nadużyć na rynku, poziom 3 – drugi zestaw wytycznych i informacji CESR dotyczących jednolitego zastosowania dyrektywy na rynku) (zwanego dalej „wytycznymi”) ( 27 ) CESR wskazuje bowiem, że informacja jest wystarczająco ściśle określona, na przykład, w dwóch sytuacjach. Po pierwsze, jeśli informacja jest taka, że umożliwia racjonalnemu inwestorowi podjęcie decyzji inwestycyjnej bez narażania się na ryzyko finansowe lub narażając się jedynie na ograniczone ryzyko, czyli jeżeli pozwala mu ocenić z pewnością, w jaki sposób ta informacja, po podaniu jej do publicznej wiadomości, wpłynie na cenę danego instrumentu finansowego i związanych z nim pochodnych instrumentów finansowych. Przykładowo osoba posiadająca wiedzę, że pojedynczy emitent zamierza przedstawić publiczną ofertę przejęcia, może być pewna, iż cena akcji tego emitenta wzrośnie w przypadku, gdy oferta ta zostanie podana do wiadomości publicznej. Po drugie, jeżeli informacja ma taki charakter, że natychmiast zostałaby wykorzystana na rynku ( 28 ).
85.

Zatem zasadniczo odsyłam do rozważań na ten temat zawartych w owej opinii. W szczególności należy przypomnieć, że choć wyrok VBV –Vorsorgekasse (EU:C:2012:327) dotyczył ograniczeń nabywania przez osobę prawną (zakładowy fundusz prewencyjny), inwestora instytucjonalnego z siedzibą w Austrii, jednostek uczestnictwa w funduszu powierniczym mającym siedzibę w innym państwie członkowskim, którą to transakcję Trybunał uznał we wstępie do swojego rozumowania za „inwestycję bezpośrednią”, to skierowane do niego pytanie dotyczyło nie art. 64 ust. 1 TFUE, który zastąpił art. 57 ust. 1 WE, lecz jedynie art. 63 TFUE. Tymczasem chociaż art. 63 TFUE posiada bardzo szeroki zakres stosowania i można dopuścić niejaką „chwiejność” w stosowaniu terminów oznaczających różne kategorie przepływów kapitału, to nie może tak być w odniesieniu do kategorii wymienionych w art. 64 ust. 1 TFUE, który, przypomnę, jako odstępstwo od systemu swobód przewidzianego przez prawo Unii powinien zgodnie z orzecznictwem być interpretowany ściśle ( 49 ). Nie mając zatem do czynienia z pytaniem na temat wykładni art. 64 ust. 1 TFUE, Trybunał nie miał oczywiście zamiaru rozszerzać zakresu pojęcia inwestycji bezpośredniej w rozumieniu tego postanowienia.
19.

Komisja uzasadniła odmowę dostępu na podstawie trzech wyjątków: (A) Ochrona celów dochodzenia (art. 4 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia nr 1409/2001). Zdaniem Komisji dane analizy powstały, aby umożliwić jej sprawowanie kontroli nad transpozycją przez państwa członkowskie szeregu dyrektyw i w razie potrzeby wszczęcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom ustanowionego w art. 258 TFUE. Jeśli chodzi o analizę należącą do ww. kategorii pierwszej, Komisja wskazała, że nie doszła jeszcze do żadnych wniosków co do transpozycji odnośnej dyrektywy. W jej ocenie ujawnienie danych i wniosków zawartych w tej analizie – które nie zostały jeszcze sprawdzone, i do których zainteresowane państwo członkowskie nie miało możliwości się ustosunkować - groziłoby narażeniem tego państwa na krytykę, być może niesłuszną, i pogorszyłoby klimat wzajemnego zaufania konieczny do oceny transpozycji rozpatrywanej dyrektywy. Jeśli chodzi o sporne analizy należące do ww. kategorii drugiej, Komisja wskazała, że w niektórych przypadkach wszczęła wobec odnośnych państw członkowskich postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom, a w innych przypadkach nie zdecydowała jeszcze, czy postępowanie to należy wszcząć. Zdaniem Komisji ujawnienie spornych analiz zaszkodziłoby atmosferze wzajemnego zaufania niezbędnej do rozstrzygnięcia kwestii będących przedmiotem sporu między nią a zainteresowanymi państwami członkowskimi bez konieczności uciekania się do sądowego trybu tego postępowania. (B) Ochrona procesu podejmowania decyzji przez instytucje (art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001). Komisja twierdziła, że analizy zostały sporządzone na jej prośbę wyłącznie do wewnętrznego użytku, w warunkach wstępnego etapu dochodzenia na temat transpozycji prawa Unii. Komisja dodała, że może nie podzielać wniosków tych analiz, a także wykorzystać inne środki dochodzenia, w tym własną wewnętrzną ocenę i informacje wynikające z dialogu z odnośnymi państwami członkowskimi. Jej zdaniem, ponieważ nie zajęła jeszcze stanowiska co do zgodności ustawodawstw krajowych z prawem Unii ani co do potrzeby wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom, w której to sprawie posiada szeroki zakres uznania, wnioskowane ujawnienie mogłoby zaszkodzić w jej wewnętrznym procesie podejmowania decyzji, co mogłoby ją narazić na niestosowne naciski zewnętrzne. (C) Ochrona prywatności i integralności osoby fizycznej [art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001]. W ocenie Komisji ten wyjątek znajdował zastosowanie do ujawnienia nazwisk autorów niektórych żądanych analiz.