W przypadku skargi wniesionej przez urzędnika Unii na rozporządzenie nr 1023/2013 zmieniające Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i Warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej przyjęte na podstawie art. 336 TFUE w trybie zwykłej procedury ustawodawczej zaskarżone przepisy należą do kategorii aktów o charakterze generalnym, aktów ustawodawczych, w odniesieniu do których art. 263 akapit czwarty TFUE poddaje dopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności warunkowi, iż akt taki dotyczy skarżącego bezpośrednio i indywidualnie.

W tym względzie warunek, że akt dotyczy skarżącego bezpośrednio i indywidualnie, nie może opierać się na przepisach art. 27 i 28 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Fakt bowiem, że dana osoba w taki czy inny sposób uczestniczy w procesie prowadzącym do przyjęcia aktu Unii, może indywidualizować tę osobę w stosunku do danego aktu tylko wtedy, gdy obowiązujące uregulowania unijne przyznają jej pewne gwarancje procesowe. O ile nie istnieje przepis, który wyraźnie stanowi inaczej, to ani proces przygotowywania aktów o charakterze generalnym, ani sam charakter tych aktów nie wymagają, zgodnie z zasadami ogólnymi prawa Unii, takimi jak prawo do bycia wysłuchanym, udziału zainteresowanych osób, gdyż przyjmuje się, że ich interesy reprezentują organy polityczne właściwe do przyjmowania tych aktów. Należy w tym kontekście stwierdzić, że ani art. 336 TFUE, ani art. 10 regulaminu pracowniczego, ani wreszcie art. 27 karty praw podstawowych nie przyznają żadnego uprawnienia proceduralnego członkom personelu instytucji Unii.

Ponadto, o ile nie ulega wątpliwości, że dany akt może dotyczyć danej osoby indywidualnie, ponieważ należy ona do ograniczonego kręgu podmiotów gospodarczych, jeśli akt ten zmienia prawa nabyte przezeń przed wydaniem tego aktu, o tyle stwierdzić należy, że nawet przy założeniu, że skarżąca należy to takiego kręgu urzędników, dla których zaskarżone przepisy rozporządzenia 1023/2013 będą skutkować utratą prawa do zwrotu kosztów podróży i do czasu podróży, okoliczność ta nie wynika z pozbawienia tylko tych urzędników nabytych przez nich praw. Nie istnieje prawo nabyte w tym sensie, ponieważ jak wynika z art. 7 załącznika V do regulaminu pracowniczego znajdującego zastosowanie do dnia 31 grudnia 2013 r. i z art. 8 załącznika VII do tego samego regulaminu pracowniczego, prawo do zwrotu kosztów podróży i do czasu podróży, niezależnie od dodatku zagranicznego lub dodatku z tytułu zamieszkiwania za granicą, było w istocie prawem każdego urzędnika Unii. W tym zakresie, mimo iż decyzja podjęta przez Parlament i Radę, aby powiązać poprzez przepisy rozporządzenia nr 1023/2013 korzystanie z tych praw z pobieraniem dodatku zagranicznego lub dodatku z tytułu zamieszkiwania za granicą, wywiera skutek w postaci pozbawienia skarżącej tych praw ze względu na sytuację prawną i faktyczną, w której zarówno ona, jak i inni urzędnicy obecnie się znajdują, nie jest jednak wykluczone, że inni urzędnicy mogą w przyszłości znaleźć się w podobnej do niej sytuacji.

Ponadto możliwość określenia w chwili przyjęcia zaskarżonego aktu, z przybliżoną dokładnością, liczby lub nawet tożsamości podmiotów prawa, do których akt ów ma zastosowanie, nie oznacza jednak wcale, że podmioty te należy traktować tak, jakby akt ten dotyczył ich indywidualnie, o ile tylko pozostaje bezsporne, że akt ten podlega zastosowaniu ze względu na zaistnienie pewnej obiektywnej sytuacji prawnej lub faktycznej w nim określonej.

(por. pkt 25, 31, 32, 37, 41, 45–48)