28

W tych okolicznościach Cour administrative (sąd administracyjny drugiej instancji) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 12 ust. 3 dyrektywy 2003/87, który stanowi, że państwa członkowskie powinny zapewnić zwrot przydziałów [uprawnień] wystawionych przez ich operatorów, należy interpretować w związku z art. 41 Karty [praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej »kartą«)], który ustanawia zasadę dobrej administracji, jako kształtującą po stronie właściwych organów krajowych obowiązek ustanowienia indywidualnego monitorowania obowiązku zwrotu przed upływem terminu w dniu 30 kwietnia danego roku, w wypadku gdy ten sam organ jest właściwy w przedmiocie nadzoru nad ograniczoną liczbą operatorów, w tym przypadku 25 operatorów na poziomie krajowym? 2) a) Czy należy interpretować niedokończoną operację zwrotu uprawnień, taką jak w niniejszej sprawie, w której operator oparł się na otrzymaniu elektronicznego potwierdzenia zakończenia procedury zwrotu, jako wzbudzającą u operatora działającego w dobrej wierze uzasadnione oczekiwanie, że zakończył operację zwrotu przewidzianą w art. 6 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2003/87? b) Czy w świetle odpowiedzi na pytanie drugie można przyjąć, że zasadność tego oczekiwania jest dalej uzasadniona po stronie operatora działającego w dobrej wierze, w przypadku gdy w trakcie poprzedniej procedury zwrotu krajowy organ administracji spontanicznie skontaktował się z nim w celu przypomnienia mu o tym na kilka dni przed upływem terminów określonych w art. 6 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2003/87, że procedura zwrotu uprawnień nie została jeszcze zakończona, co pozwala temu operatorowi racjonalnie przyjąć, że w braku bezpośredniego kontaktu ze strony tego samego organu administracji w roku następnym, przestrzegał on obowiązków w zakresie zwrotu za rok bieżący? c) Czy w świetle odpowiedzi na dwa poprzednie pytania, analizowane indywidualnie albo łącznie, zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań można interpretować w ten sposób, że stanowi ona przypadek siły wyższej, który umożliwia zwolnienie, w całości albo w części, operatora działającego w dobrej wierze z sankcji określonej w art. 16 ust. 3 dyrektywy 2003/87? 3) a) Czy art. 49 ust. 3 karty, który ustanawia zasadę proporcjonalności, stoi na przeszkodzie ryczałtowemu ustaleniu kary za niezwrócenie uprawnień do emisji, o którym mowa w art. 16 ust. 3 dyrektywy 2003/87, jeżeli przepis ten nie zezwala na nałożenie kary proporcjonalnej do naruszenia popełnionego przez operatora? b) W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie, czy zasadę równości ustanowioną w art. 20 karty, [a także] ogólną zasadę dobrej wiary oraz zasadę »fraus omnia corrumpit« należy interpretować w ten sposób, że co się tyczy nałożenia kary ryczałtowej na podstawie art. 16 ust. 3 dyrektywy 2003/87, do której automatycznie dodano opublikowanie, o którym mowa w art. 20 ust. 7 [ustawy z dnia 23 grudnia 2004 r.], sprzeciwiają się one temu, by operator działający w dobrej wierze, który po prostu dopuścił się zaniedbania, a ponadto uważał, że wywiązał się ze swojego obowiązku zwrotu uprawnień do emisji w odpowiednim terminie do dnia 30 kwietnia, był traktowany w taki sam sposób jak operator, który zachowywał się w sposób stanowiący przypadek oszustwa? c) W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie, czy zastosowanie kary ryczałtowej, bez możliwości dostosowania jej przez sąd krajowy, z wyjątkiem przypadków siły wyższej, [podobnie jak] automatyczna sankcja w postaci opublikowania, jest zgodne z art. 47 karty, który gwarantuje istnienie skutecznego środka prawnego? d) W przypadku odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie – czy potwierdzenie kary pieniężnej o stałej wysokości na podstawie idącej w tym kierunku woli prawodawcy europejskiego, [podobnie jak] automatycznej sankcji w postaci opublikowania, bez zastosowania zasady proporcjonalności, z wyjątkiem przypadków siły wyższej, nie stanowi uchylania się przez sąd krajowy przed domniemaną wolą prawodawcy europejskiego i niedozwolonego braku kontroli sądowej w świetle art. 47 i art. 49 ust. 3 karty? e) Mając na uwadze odpowiedź udzieloną na poprzednie pytanie, czy brak kontroli sądowej sądu krajowego w kontekście kary ryczałtowej przewidzianej w art. 16 ust. 3 dyrektywy 2003/87, [podobnie jak] automatycznej kary w postaci opublikowania przewidzianej w art. 20 ust. 7 [ustawy z dnia 23 grudnia 2004 r.], nie oznacza zerwania zasadniczo owocnego dialogu nawiązanego między [Trybunałem] a najwyższymi sądami krajowymi pod wpływem z góry określonego rozstrzygnięcia zatwierdzanego przez [Trybunał], z wyjątkiem przypadków siły wyższej sensu stricto, równoważnego z brakiem możliwości skutecznego dialogu ze strony krajowego sądu najwyższego, któremu pozostaje jedynie potwierdzenie kary, w przypadku gdy zostało wykazane, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiła siła wyższa? 4) Czy w świetle odpowiedzi udzielonych na powyższe pytania pojęcie siły wyższej można interpretować w ten sposób, że uwzględnia ono subiektywny rygor po stronie operatora działającego w dobrej wierze, w przypadku gdy zapłata ryczałtowej kary pieniężnej, o której mowa w art. 16 ust. 3 dyrektywy 2003/87, [podobnie jak] automatyczna sankcja w postaci publikacji, o której mowa w art. 20 ust. 7 [ustawy z dnia 23 grudnia 2004 r.], stanowi ryzyko finansowe i znaczną stratę kredytową, które mogą prowadzić do zwolnienia pracowników lub nawet do upadłości tego operatora?”.