W istocie, po pierwsze, sądy krajowe mają jak najszersze możliwości, jeśli chodzi o wystąpienie do Trybunału, jeśli uznają, że w zawisłej przed nimi sprawie pojawiły się pytania związane z wykładnią lub oceną przepisów prawa Unii wymagające rozstrzygnięcia z ich strony. Po drugie, skuteczność prawa Unii byłaby zagrożona, a effet utile art. 267 TFUE osłabiony, gdyby ze względu na trwające postępowanie wpadkowe w sprawie kontroli zgodności z konstytucją sąd krajowy nie mógł zwrócić się do Trybunału z pytaniami prejudycjalnymi i bezpośrednio nadać prawu Unii stosowania zgodnego z decyzją lub orzecznictwem Trybunału. Wreszcie, istnienie krajowego przepisu proceduralnego nie może prowadzić do podważenia uprawnienia do przedkładania Trybunałowi wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przez sądy krajowe, gdy mają one wątpliwości dotyczące wykładni prawa Unii, jak ma to miejsce w postępowaniu głównym.

Artykuł 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy mający wątpliwości co do zgodności uregulowania krajowego zarówno z prawem Unii, jak i z konstytucją danego państwa członkowskiego nie jest pozbawiony uprawnienia ani w danym wypadku zwolniony z obowiązku skierowania do Trybunału Sprawiedliwości pytań dotyczących wykładni lub oceny ważności tego prawa ze względu na fakt, że postępowanie wpadkowe w sprawie kontroli zgodności tego uregulowania z konstytucją jest w toku przed sądem krajowym, któremu powierzono sprawowanie tej kontroli.

Co się tyczy pierwszego z tych przepisów, art. 2 ust. 1 dyrektywy 2003/96 definiuje pojęcie produktów energetycznych użyte do celów tej dyrektywy, formułując w sposób wyczerpujący wykaz produktów, które wchodzą w zakres definicji tego pojęcia poprzez odniesienie do kodów Nomenklatury scalonej. Natomiast ponieważ paliwo jądrowe nie figuruje na tej liście, nie stanowi ono produktu energetycznego do celów dyrektywy 2003/96, a zatem nie wchodzi w zakres zwolnienia przewidzianego w art. 14 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy. Ponadto ewentualna niezgodność przepisów krajowych z polityką Unii w dziedzinie emisji CO2 nie może uzasadniać, bez radykalnej zmiany zakresu art. 2 ust. 1 i art. 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2003/96, wbrew wyraźnemu zamiarowi prawodawcy Unii, aby przepisy te były interpretowane w ten sposób, że mają zastosowanie do produktów innych niż produkty energetyczne i energia elektryczna w rozumieniu tej dyrektywy.

Artykuł 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2003/96 w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej oraz art. 1 ust. 1 i 2 dyrektywy 2008/118 w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, które przewiduje nałożenie podatku od wykorzystania paliw jądrowych do przemysłowego wytwarzania energii elektrycznej. W istocie art. 14 rzeczonej dyrektywy wymienia w sposób wyczerpujący obowiązkowe zwolnienia, jakie mają być wprowadzone przez państwa członkowskie w ramach opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej.

Artykuł 107 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, które przewiduje nałożenie, na dany okres, podatku od wykorzystania paliw jądrowych do przemysłowego wytwarzania energii elektrycznej w celu uzyskania wpływów podatkowych, które mają w szczególności przyczyniać się w kontekście konsolidacji budżetowej, na podstawie zasady zanieczyszczający płaci, do zmniejszenia ciężaru, jaki dla budżetu krajowego stanowi niezbędna rekultywacja terenów kopalnianych, na których składowane są odpady radioaktywne pochodzące z wykorzystania paliwa jądrowego.

Artykuł 93 akapit pierwszy EWEA i art. 191 EWEA w związku z art. 3 akapit pierwszy Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, załączonego do traktatów UE, FUE i EWEA, a także art. 192 akapit drugi EWEA w związku z art. 1 akapit drugi EWEA i art. 2 lit. d) EWEA należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, które przewiduje nałożenie podatku od wykorzystania paliw jądrowych do przemysłowego wytwarzania energii elektrycznej.

Po pierwsze, art. 93 akapit pierwszy EWEA, łącznie z innymi postanowieniami tytułu II rozdziału 9 traktatu EWEA, stanowi zastosowanie, do wysoce wyspecjalizowanej dziedziny, koncepcji prawnych, na których oparta jest struktura powszechnego wspólnego rynku. W tym względzie o ile zasadniczą cechę opłaty o skutku równoważnym stanowi okoliczność, iż opłata taka obciąża wyłącznie przywożony produkt, z wyłączeniem podobnego produktu krajowego, o tyle opłata obciążająca produkt przywożony z innego państwa członkowskiego, gdy nie istnieje krajowy produkt identyczny lub podobny, nie stanowi opłaty o skutku równoważnym, jeżeli należy do ogólnego systemu danin wewnętrznych obejmujących w sposób systematyczny grupy produktów według obiektywnych kryteriów stosowanych niezależnie od pochodzenia produktów. Z powyższego wynika, że podatek nakładany nie z tego względu, że paliwo jądrowe przekracza granicę, lecz z tytułu jego wykorzystania do przemysłowego wytwarzania energii elektrycznej, bez rozróżnienia pochodzenia tego paliwa, rozróżnienia w odniesieniu do stawek opodatkowania lub podmiotu zobowiązanego do zapłaty podatku, nie stanowi opłaty o skutku równoważnym cłu.

Po drugie, w odniesieniu do art. 191 EWEA i do art. 3 akapit pierwszy protokołu, z łącznego zastosowania tych postanowień wynika, iż Europejska Wspólnota Energii Atomowej (EWEA), jej aktywa, przychody i inne mienie są zwolnione z wszelkich podatków bezpośrednich. W tym względzie podatek od wykorzystania paliwa jądrowego, który jest ustanowiony w odniesieniu do przemysłowego wytwarzania energii elektrycznej, a nie jako podatek bezpośredni od tego paliwa, wpisuje się w prawo do wykorzystywania i konsumpcji tego paliwa. Tymczasem prawo to przysługuje państwom członkowskim, osobom lub przedsiębiorstwom, gdy zgodnie z prawem weszły one w jego posiadanie, nawet jeśli na podstawie art. 86 EWEA paliwo jądrowe do przemysłowego wytwarzania energii elektrycznej jest własnością EWEA.

Wreszcie, realizacja obowiązku przewidzianego w art. 2 lit. d) EWEA jest przedmiotem tytułu II działu 6 traktatu EWEA, obejmującego jego art. 52–76, który ustanawia wspólny system dostaw rud, materiałów wyjściowych i specjalnych materiałów rozszczepialnych. Tymczasem omawiany podatek, który rzeczywiście skutkuje uczynieniem wykorzystywania paliwa jądrowego do przemysłowego wytwarzania energii elektrycznej droższym, nie stanowi naruszenia obowiązków państw członkowskich ustanowionych w tych postanowieniach ani nie narusza ogólnie zasad dotyczących tego systemu, w szczególności zasady równego dostępu do źródeł zaopatrzenia, ustanowionej w art. 52 EWEA, lub zasad dotyczących kształtowania cen, ustanowionych w art. 67 EWEA i 69 EWEA. W istocie podatek ten nie może mieć wpływu na dostawy paliwa do operatorów elektrowni jądrowych, ponieważ obejmuje nie nabycie paliwa jądrowego, lecz jego wykorzystanie. Wynika z tego, że podatek ten nie może zagrozić obowiązkowi zagwarantowania przez EWEA wszystkim użytkownikom z tej Wspólnoty regularnych i sprawiedliwych dostaw rud i paliw jądrowych przewidzianego w art. 2 lit. d) EWEA.

(por. pkt 86, 89–92, 94–97, 103–105, pkt 4 sentencji)