Jednakże ponieważ wspomniany art. 23 przyznaje Parlamentowi prawo przedstawienia uwag na piśmie w sprawach dotyczących ważności lub wykładni aktu, który przyjął razem z inną instytucją, takie prawo powinno mu być a fortiori przyznane w odniesieniu do wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczącego wykładni aktu przyjętego wyłącznie przez tę instytucję takiego jak jej regulamin.

Artykuł 23 akapity pierwszy i drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości stanowi, że Parlament ma prawo przedstawienia uwag co do odesłań prejudycjalnych, które dotyczą aktów przyjętych „wspólnie” przez Parlament i Radę Unii Europejskiej. Przepis ten nie przyznaje zatem wyraźnie Parlamentowi prawa przedstawienia uwag w sprawach, które dotyczą Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich oraz regulaminu Parlamentu Europejskiego.

Taki immunitet, w zakresie w jakim ma chronić swobodę wypowiedzi i niezależność posłów europejskich, jest bezwzględnym immunitetem sprzeciwiającym się wszczęciu jakiegokolwiek postępowania sądowego z uwagi na wyrażoną opinię lub stanowisko zajęte w głosowaniu w ramach wykonywania obowiązków parlamentarnych. W związku z tym w przypadku wniesienia powództwa przeciwko posłowi europejskiemu z uwagi na wyrażone przez niego opinie, jeżeli sąd krajowy uzna, że rzeczonemu posłowi przysługuje immunitet ustanowiony w art. 9 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, jest on zobowiązany oddalić powództwo wniesione przeciwko zainteresowanemu posłowi europejskiemu. W istocie zarówno sąd krajowy, jak i Parlament powinny uszanować ten immunitet. Ponieważ immunitet ten nie może być uchylony przez Parlament, w rezultacie rzeczony sąd jest zobowiązany oddalić wniesione powództwo.

Artykuł 9 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich ustanawia zasadę immunitetu posłów europejskich w zakresie wyrażonych opinii i stanowisk zajętych w głosowaniu przy wykonywaniu przez nich obowiązków służbowych. Ponieważ przepis ten nie zawiera żadnego odesłania do praw krajowych, zakres tego immunitetu powinien być ustalony wyłącznie na podstawie prawa wspólnotowego.

Wykładni wspólnotowych zasad dotyczących immunitetów posłów do Parlamentu Europejskiego należy dokonywać w ten sposób, że w przypadku powództwa o odszkodowanie wniesionego przeciwko posłowi europejskiemu z uwagi na wyrażone przez niego opinie, sąd krajowy rozstrzygający w przedmiocie tego powództwa nie jest zobowiązany zwrócić się do Parlamentu Europejskiego o zajęcie stanowiska w kwestii zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 9 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, jeżeli sąd ten nie otrzymał żadnej informacji dotyczącej wniosku owego posła skierowanego do Parlamentu Europejskiego w sprawie skorzystania z owego immunitetu.

W istocie protokół nie przewiduje kompetencji Parlamentu w zakresie badania, w przypadku postępowania sądowego przeciwko posłowi europejskiemu z uwagi na wyrażone przez niego opinie i stanowiska zajęte w głosowaniu, czy przesłanki skorzystania z tego immunitetu zostały spełnione. Taka ocena należy zatem do wyłącznej kompetencji sądów krajowych, mających stosować ten przepis, które — jeżeli stwierdzą, że opinie i stanowiska zajęte w głosowaniu zostały wyrażone w ramach wykonywania obowiązków parlamentarnych — mogą wyłącznie wyciągnąć konsekwencje związane z takim immunitetem. Ponadto nawet jeżeli Parlament w wyniku wniosku zainteresowanego posła europejskiego podejmie na podstawie tego regulaminu decyzję o skorzystaniu z immunitetu, decyzja ta stanowi opinię, która nie wywołuje wiążących skutków wobec krajowych organów sądowych.

Jednakże jeżeli sąd krajowy został poinformowany, że poseł ten złożył w Parlamencie wniosek o skorzystanie z rzeczonego immunitetu w rozumieniu art. 6 ust. 3 regulaminu Parlamentu, powinien on zawiesić postępowanie sądowe i zwrócić się do Parlamentu o zajęcie stanowiska w jak najkrótszym terminie.

W istocie obowiązek lojalnej współpracy między instytucjami europejskimi i władzami krajowymi, ustanowiony w art. 10 WE i przypomniany w art. 19 protokołu, który ciąży zarówno na władzach sądowych państw członkowskich działających w ramach przyznanych im kompetencji, jak i instytucjach wspólnotowych, i który ma szczególne znaczenie, jeżeli współpraca dotyczy władz sądowych państw członkowskich, które mają zapewnić stosowanie i przestrzeganie prawa wspólnotowego w krajowym porządku prawnym znajduje zastosowanie w ramach takiego sporu. Parlament Europejski oraz krajowe organy sądowe powinny zatem współpracować w celu uniknięcia konfliktu przy wykładni i stosowaniu przepisów protokołu.

(por. pkt 32, 33, 39, 41, 42, 46; sentencja)