ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4)

Czy zgodne z przywołanymi przepisami dyrektywy VAT oraz zasadą neutralności podatkowej, lecz przede wszystkim z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, które w ramach wykładni tych przepisów nakłada na organ podatkowy ciężar dowodu, są wykładnia przepisów prawa i praktyka ukształtowane w państwie członkowskim, zgodnie z którymi podatnikowi posiadającemu fakturę zgodną z przepisami dyrektywy VAT odmawia się prawa do odliczenia VAT na tej podstawie, że nie prowadził on swojej działalności z należytą starannością, ponieważ nie wykazał, że jego działalność nie ograniczała się jedynie do otrzymywania faktur spełniających wymagane przesłanki formalne, chociaż podatnik przedstawił całą dokumentację dotyczącą spornych transakcji, a organ podatkowy odrzucił inne dowody przedstawione przez podatnika w toku postępowania podatkowego?
1)

Czy praktyka sądu krajowego rozpatrującego spór, którego przedmiotem jest roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej oferentowi niezgodnie z prawem wykluczonemu z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, stosownie do której odmawia się przyznania odszkodowania z tytułu utraconej szansy (loss of opportunity), jest zgodna z art. 2 ust. 1 lit. c) w związku z art. 2 ust. 6 i 7 dyrektywy 2007/66/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych?
C 432/6

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez el Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 11 lipca 2022 r. – DIGI Távközlési és Szolgáltató Kft./Nemzeti Média és Hírközlési Hatóság

(Sprawa C-460/22)

(2022/C 432/08)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Fővárosi Törvényszék

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Digi Távközlési és Szolgáltató Kft.

Druga strona postępowania: Nemzeti Média- és Hírközlési Hatóság

Pytania prejudycjalne

Czy przedsiębiorstwo, które świadczy usługi łączności elektronicznej na rynku właściwym, lecz które nie wzięło udziału w określonym postępowaniu przetargowym (zwanym dalej „postępowaniem przetargowym”), ponieważ nie spełniało warunków uczestnictwa w przetargu określonych w specyfikacji istotnych warunków zamówienia zawierającej szczegółowe zasady postępowania przetargowego (zwanej dalej „specyfikacją istotnych warunków zamówienia”), w związku z czym decyzja krajowego organu regulacyjnego ustalająca wynik postępowania przetargowego nie zawiera żadnego postanowienia dotyczącego tego przedsiębiorstwa, należy uznać za przedsiębiorstwo, którego dotyczy decyzja krajowego organu regulacyjnego w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (1), i w związku z tym jest ono uprawnione, na podstawie art. 47 [Karty praw podstawowych Unii Europejskiej], do skorzystania w odniesieniu do tej decyzji z prawa do skutecznego środka prawnego?

(1) Dz.U. 2002, L 108, s. 33.
2)

Czy w świetle przewidzianej w art. 273 dyrektywy 2006/112 zasady konieczności oraz przewidzianej w art. 52 ust. 1 karty praw podstawowych zasady proporcjonalności przepisy państwa członkowskiego – które stanowią, że numer identyfikacji podatkowej spółki lub jej numer identyfikacji do celów podatku od wartości dodanej może zostać uchylony w wyniku braku przedstawienia zabezpieczenia zapłaty podatków, którego obowiązek ustanowienia został nałożony na tę spółkę, także w przypadku gdy minimalny termin wymagany na mocy przepisów ogólnych uregulowania państwa członkowskiego, dotyczących zwołania we właściwej formie organu decyzyjnego spółki, nie pozwala, aby organ ów odwołał przed uprawomocnieniem się decyzji organu podatkowego, w drodze której został nałożony obowiązek ustanowienia rzeczonego zabezpieczenia, członka zarządu, którego dotyczy przeszkoda, która uzasadniała nałożenie obowiązku ustanowienia takiego zabezpieczenia, i w związku z tym nie pozwala, aby organ ów usunął wspomnianą przeszkodę w terminie powodującym wygaśnięcie obowiązku ustanowienia zabezpieczenia, co pozwoliłoby na uniknięcie uchylenia numeru identyfikacji podatkowej – są zgodne z ustanowioną w art. 16 karty wolnością prowadzenia działalności gospodarczej oraz z zapisanym w art. 47 karty praw podstawowych prawem do skutecznego środka prawnego?
—

że odnośnie tego samego kontekstu Sad dopuścił się innych związanych z tym naruszeń i zniekształceń, jak również pominięcia w odniesieniu do argumentów wnoszącej odwołanie, min. przez to, że nie odniósł się do skutków moratorium o zaprzestaniu płacenia zobowiązań oraz że dokonał nieprawidłowej wykładni pojęcia płynności w rozumieniu art. 18 rozporządzenia o SRM.
2)

Czy art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 8 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, art. 47 Karty praw podstawowych oraz zasady pewności prawa, skuteczności, proporcjonalności i prawa do bycia wysłuchanym przez sąd należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie sądowej wykładni przepisów prawa krajowego, zgodnie z którą wpis nieuczciwego warunku umownego do rejestru klauzul niedozwolonych powoduje uznanie tego warunku za nieuczciwy w każdym postępowaniu z udziałem konsumenta, w tym także: — co do innego przedsiębiorcy niż ten, przeciwko któremu toczyło się postępowanie o wpis nieuczciwego warunku umownego do rejestru klauzul niedozwolonych, — co do postanowienia, którego brzmienie nie jest identyczne pod względem językowym, ale posiada taki sam sens i wywołuje jednakowe skutki wobec konsumenta?
1)

Czy art. 12 ust. 2 zdanie pierwsze dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych, zmieniającej rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/83/UE oraz uchylającej dyrektywę Rady 90/314/EWG (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie imprez turystycznych”) (1) należy interpretować w ten sposób, że przepis ten przewiduje dodatkowe – w stosunku do przewidzianego w art. 12 ust. 1 dyrektywy w sprawie imprez turystycznych – prawo do rozwiązania umowy, którego skutki prawne występują tylko wtedy, gdy podróżny powoła się na to prawo w swoim oświadczeniu o odstąpieniu od umowy?
1)

Czy art. 12 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302 (1) z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych, zmieniającej rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 i dyrektywę 2001/83/UE oraz uchylającej dyrektywę Rady 90/314/EWG (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie imprez turystycznych”) należy interpretować w ten sposób, że przepis ten przewiduje dodatkowe w stosunku do zawartego w art. 12 ust. 1 dyrektywy w sprawie imprez turystycznych prawo do rozwiązania umowy, którego skutki prawne występują tylko wtedy, gdy podróżny, składając oświadczenie o odstąpieniu od umowy, powoła się na niemożliwe do uniknięcia nadzwyczajne okoliczności występujące w miejscu docelowym lub w jego najbliższym sąsiedztwie, które w znaczącym stopniu wpływają na realizację imprezy turystycznej lub transport osób do miejsca docelowego?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria regionale per Friuli Venezia Giulia (Włochy) w dniu 23 sierpnia 2022 r. – Ferriere Nord SpA i in./Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Agenzia delle entrate – Riscossione

(Sprawa C-560/22)

(2022/C 441/14)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Commissione tributaria regionale per Friuli Venezia Giulia

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Ferriere Nord SpA, SIAT – Società Italiana Acciai Trafilati SpA, Acciaierie di Verona SpA

Druga strona postępowania: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Agenzia delle entrate – Riscossione

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 5a, dekretu z mocą ustawy nr 1 z dnia 24 stycznia 2012 r. (zmienionego ustawą przekształcającą nr 27 z dnia 24 marca 2012 r.) – którym dodano do art. 10 ustawy 287/1990 ustępy 7b i 7c – zgodnie z którymi działalność instytucjonalna Autorità garante della concorrenza e del mercato (organu ochrony konkurencji i rynku, Włochy) jest finansowana wyłącznie ze „składki” nakładanej jedynie na spółki kapitałowe (włoskie lub zagraniczne, w przypadku gdy posiadają one oddziały we Włoszech ze stałą reprezentacją podlegające obowiązkowi wpisu do rejestru handlowego) o łącznych przychodach przekraczających 50 mln euro i w związku z tym nie wpływa w sposób sprawiedliwy i proporcjonalny na wszystkie podmioty działające na rynku, na rzecz których (oprócz konsumentów) prowadzona jest działalność urzędu, może być interpretowany w sposób zgodny z prawem Unii, w szczególności:

— artykułem 4 ust. 3 TUE (zasada lojalnej współpracy);

— podstawowymi zasadami rynku wewnętrznego (w tym prawem do przedsiębiorczości i swobodą przepływu kapitału);

— artykułami 101, 102 i 103 TFUE;

— rozporządzeniem Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu WE (1) (obecnie art. 101 i 102 TFUE);

— dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1 z dnia 11 grudnia 2018 r. mającą na celu nadanie organom ochrony konkurencji państw członkowskich uprawnień w celu skuteczniejszego egzekwowania prawa i zapewnienia należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego (2) (w szczególności motywami 1, 6, 8, 17, 26, art. 1 ust. 1, art. 2 nr 10, art. 5 ust. 1); odczytywanymi w świetle art. 17 ust. 1 (prawo własności), 20 (równość wobec prawa), 21 ust. 1 (równe traktowanie), 52 ust. 1 (zasada proporcjonalności) Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej; i należy go zatem interpretować w ten sposób, [że] przepisy krajowe zawarte w art. 5a dekretu z mocą ustawy nr 1 z dnia 24 stycznia 2012 r. (w brzmieniu zmienionym ustawą przekształcającą nr 27 z dnia 24 marca 2012 r.) – którym do art. 10 ustawy 287/1990 dodano ustępy 7b i 7c – naruszają prawo Unii w wyżej wymienionym zakresie?

(1) Dz.U. 2003, L 1, s. 1.

(2) Dz.U. 2019, L 11, s. 3.
C 463/14

Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 4 maja 2022 r. w sprawie T-237/21, Fidelity National Information Services/EUIPO – IFIS (FIS), wniesione w dniu 5 lipca 2022 r. przez Fidelity National Information Services, Inc.

(Sprawa C-446/22 P)

(2022/C 463/18)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Fidelity National Information Services, Inc. (przedstawiciel: adwokat P. Wilhelm)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Postanowieniem z dnia 20 października 2022 r., Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) orzekł, że odwołanie nie zostaje przyjęte do rozpoznania i że Fidelity National Information Services, Inc. pokrywa własne koszty.
1)

Czy art. 49, 56 lub 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym odsetki od długu zaciągniętego przez podatnika u podmiotu z nim powiązanego w związku z nabyciem udziałów lub rozszerzeniem wpływu w innym podmiocie, który wskutek takiego nabycia lub rozszerzenia wpływu staje podmiotem powiązanym, nie podlegają odliczeniu przy ustalaniu zysku podatnika, ponieważ dług taki należy uznać za czysto sztuczną konstrukcję (lub jej część), bez względu na to, czy – jeśli rozpatrywać go osobno – został zaciągnięty w warunkach pełnej konkurencji?
1)

Czy art. 68 ust. 4 układu o stowarzyszeniu (1) należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do mieszkającego w Algierii, pozostałego przy życiu członka rodziny zmarłego pracownika, który chce eksportować przysługujące mu świadczenie dla członka rodziny pozostałego przy życiu do Algierii? W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej:
2)

Czy art. 2 ust. 1 dyrektywy 2011/92 w związku z jej art. 4 ust. 1 oraz pkt 17 lit. a) i pkt 24 załącznika I do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoją one on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, zgodnie z którym w przypadku, gdy a) urządzenie do intensywnej hodowli brojlerów zostało dodane do zatwierdzonego już urządzenia takiego samego rodzaju, b) dodane urządzenie (29 990 stanowisk) i już zatwierdzone urządzenie (84 000 stanowisk) przekraczają łącznie próg 85 000 stanowisk dla brojlerów, o którym mowa w pkt 17 lit. a) załącznika I do dyrektywy 2011/92, c) dodane urządzenie nie osiąga ani progu dla wstępnej oceny lokalizacji zgodnie z prawem krajowym (30 000 stanowisk) ani progu dla wstępnej oceny ogólnej zgodnie z prawem krajowym (40 000 stanowisk); oraz d) mimo że nie przeprowadzono oceny oddziaływania na środowisko dla urządzenia, na które wydano już zezwolenie, to przeprowadzono badanie indywidualne w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2011/92 (w formie wstępnej oceny ogólnej zgodnie z prawem krajowym), z którego wynikało, że nie trzeba było przeprowadzać oceny oddziaływania na środowisko dla urządzenia, na które wydano już zezwolenie, to ocena oddziaływania na środowisko musi być przeprowadzona w odniesieniu do dodanego urządzenia tylko wtedy, gdy badanie indywidualne w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2011/92 (w formie wstępnej oceny ogólnej zgodnie z prawem krajowym) wykaże, że dołączenie nowego urządzenia może mieć znaczące negatywne oddziaływanie lub inne znaczące negatywne skutki dla środowiska?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Middelburg (Niderlandy) w dniu 11 sierpnia 2022 r. – SN i in./Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

(Sprawa C-540/22)

(2022/C 463/20)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Rechtbank Den Haag na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Middelburgu

Strony w postępowaniu głównym

Strony skarżące: SN, AS, RA, AA, OK, SD, IS, YZ, VK, VM, SP, OZ, OK, MM, PS, OP, ST, OO, ST, OS, AB, AT, PM, IY, SO, HY, VK, VL, DT, DM, DK, OK, MK, VM, VM, AY, PD, SS, OH, AZ, RS, VD, AI, OK

Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

Pytania prejudycjalne

1) Czy zagwarantowany w art. 56 i 57 TFUE swobodny przepływ usług obejmuje wywodzone z niego prawo pobytu w państwie członkowskim przez będących obywatelami państwa trzeciego pracowników, którzy mogą zostać oddelegowani do tego państwa członkowskiego przez usługodawcę mającego siedzibę w innym państwie członkowskim?

2) Jeśli nie, to czy art. 56 TFUE stoi na przeszkodzie temu, aby w sytuacji, gdy okres świadczenia usług wynosi więcej niż trzy miesiące, oprócz spoczywającego na usługodawcy obowiązku zwykłego zawiadomienia, konieczne było wystąpienie o indywidualne zezwolenie na pobyt dla każdego pracownika?
1)

Czy przepisy art. 44 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) oraz art. 10 i 11 rozporządzenia wykonawczego Rady nr 282/2011 ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy VAT (2) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej administracji podatkowej, polegającej na zakwalifikowaniu niezależnej osoby prawnej będącej rezydentem jako stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podmiotu niebędącego rezydentem wyłącznie na podstawie okoliczności, że te dwie spółki należą do tej samej grupy?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 16 września 2022 r. – Società Italiana Imprese Balneari Srl/Comune di Rosignano Marittimo i in.

(Sprawa C-598/22)

(2022/C 463/26)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca apelację: Società Italiana Imprese Balneari Srl

Druga strona postępowania: Comune di Rosignano Marittimo, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia del demanio – Direzione regionale Toscana e Umbria, Regione Toscana

Pytania prejudycjalne

Czy art. 49 i 56 TFUE oraz zasady wynikające z wyroku Laezza (C-375/14) – w zakresie, w jakim zostały one uznane za mające zastosowanie – stoją na przeszkodzie dokonywaniu wykładni przepisu prawa krajowego takiego jak art. 49 [codice della navigazione (kodeksu żeglugi wodnej i powietrznej)] w ten sposób, że zobowiązuje on do nieodpłatnego zbycia przez koncesjonariusza i bez odszkodowania po wygaśnięciu koncesji – gdy koncesja jest odnawiana bez przerwania ciągłości nawet na mocy nowej decyzji – obiektów budowlanych wzniesionych na obszarze stanowiącym majątek publiczny, będących częścią zespołu składników mienia zorganizowanych w celu prowadzenia działalności kąpieliska, przy czym ten skutek w postaci natychmiastowego przejęcia na rzecz państwa może stanowić ograniczenie wykraczające poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu rzeczywiście zamierzonego przez ustawodawcę krajowego, a zatem jest nieproporcjonalne do celu?
C 463/21

Skarga wniesiona w dniu 21 października 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Słowacka

(Sprawa C-668/22)

(2022/C 463/28)

Język postępowania: słowacki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Sasinowska, G. Wilms, R. Lindenthal, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Słowacka

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że poprzez nieuchwalenie przepisów niezbędnych do osiągnięcia określonych rezultatów wynikających z rozporządzenia Komisji (UE) nr 29/2009 (1) z dnia 16 stycznia 2009 r. ustanawiającego wymogi dla usług łącza danych w jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej, Republika Słowacka nie wypełniła zobowiązań ciążących na niej na mocy art. 4 ust. 3 TUE w związku z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 29/2009;

— obciążenie Republiki Słowackiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 29/2009, instytucje ATS zapewniają możliwość świadczenia i wykorzystywania usług łącza danych, określonych w załączniku II do tego rozporządzenia, przez organy ATS w przestrzeni powietrznej, o której mowa w art. 1 ust. 3 rozporządzenia. Usługami łącza danych, określonymi w załączniku II są: funkcja inicjacji łączności za pomocą łącza danych (DLIC), usługa zarządzania łącznością ATC (ACM), usługa zezwolenia ATC i usługi informacyjnej (ACL) oraz usługa kontroli mikrofonu ATC (AMC). Niezgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 29/2009 upoważniona przez Republikę Słowacką instytucja ATS nie zapewniła możliwości świadczenia i wykorzystywania usług łącza danych, określonych w załączniku II do tego rozporządzenia przez organy ATS. W chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii Republika Słowacka nie podjęła w rozumieniu art. 4 ust. 3 traktatu o UE środków koniecznych do tego, aby upoważniona przez nią instytucja ATS spełniała wymogi art. 3 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 29/2009.

(1) Dz.U. z 2009, L 13, s. 3.
1)

Czy art. 10 ust. 1 dyrektywy Rady 2003/109/WE (1) z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) –a także, w niniejszej sprawie, z art. 7 i 24 karty –należy interpretować w ten sposób, że wymaga on, aby organ państwa członkowskiego, który wydał decyzję, w której, z powodu związanego ze względami bezpieczeństwa narodowego lub porządku publicznego, lub bezpieczeństwa publicznego, nakazuje się cofnięcie uprzednio wydanego zezwolenia na pobyt długoterminowy oraz, aby organ wyspecjalizowany, który nadał informacjom poufny charakter, w każdym przypadku zapewniły zainteresowanemu, obywatelowi państwa trzeciego i jego pełnomocnikowi prawo do zapoznania się, co najmniej, z istotą informacji i danych poufnych lub niejawnych, na których opiera się decyzja wydana na danej podstawie, oraz do wykorzystania tych informacji lub danych w postępowaniu toczącym się w przedmiocie tej decyzji, w przypadku gdy właściwy organ uzna, że przekazanie tych informacji i danych byłoby sprzeczne ze względami bezpieczeństwa narodowego?
4)

W zależności od odpowiedzi udzielonej na pytanie trzecie: Czy [art.] 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2011/95, a konkretnie przewidziane w tym przepisie wyrażenie, że „osoby takie kwalifikuje się tym samym do korzystania ze świadczeń określonych w niniejszej dyrektywie”, w niniejszym wypadku należy interpretować w ten sposób, że: A) w odniesieniu do wnioskującego o udzielenie ochrony – Palestyńczyka bez obywatelstwa, zarejestrowanego przez UNRWA – ma zastosowanie zasada non-refoulement określona w art. 21 ust. 1 dyrektywy 2011/95 w związku z art. 19 karty, ponieważ w wypadku wydalenia do miasta Gaza osoba ta będzie narażona na ryzyko nieludzkiego i poniżającego traktowania ze względu na możliwość popadnięcia w skrajne ubóstwo, [a także] jest objęta zakresem stosowania art. 15 [lit. b)] dyrektywy 2011/95 w odniesieniu do udzielenia ochrony uzupełniającej, lub B) w odniesieniu do wnioskującego o udzielenie ochrony – Palestyńczyka bez obywatelstwa, zarejestrowanego przez UNRWA – zakłada uznanie przez to państwo członkowskie statusu uchodźcy w rozumieniu art. 2 lit. c) tej dyrektywy i przyznanie uprawnień wynikających z tego statusu tej osobie w zakresie, w jakim nie jest ona objęta zakresem stosowania art. 12 ust. 1 lit. b) lub art. 12 ust. 2 i 3 tej dyrektywy, analogicznie do pkt 2 sentencji wyroku z dnia 19 grudnia 2012 r., Abed El Karem El Kott i in., С-364/11, EU:C:2012:826, bez uwzględnienia w odniesieniu do tej osoby okoliczności odnoszących się do art. 15 [lit. b)] dyrektywy 2011/95 związanych z udzieleniem ochrony uzupełniającej?
2)

Czy art. 20 TFUE w związku z art. 47 karty – a także, w niniejszej sprawie, z art. 7 i 24 karty – należy interpretować w ten sposób, że wymaga on, aby organ państwa członkowskiego, który wydał decyzję, w której z powodu związanego ze względami bezpieczeństwa narodowego lub porządku publicznego, lub bezpieczeństwa publicznego nakazuje się cofnięcie uprzednio wydanego zezwolenia na pobyt długoterminowy lub rozstrzyga się w przedmiocie wniosku o przedłużenie prawa pobytu, oraz aby organ wyspecjalizowany, który nadał informacjom poufny charakter, w każdym przypadku zapewniły zainteresowanemu, obywatelowi państwa trzeciego, i jego pełnomocnikowi prawo do zapoznania się co najmniej z istotą informacji i danych poufnych lub niejawnych, na których opiera się decyzja wydana na wspomnianej podstawie, oraz do wykorzystania tych informacji lub danych w postępowaniu toczącym się w przedmiocie tej decyzji, w przypadku gdy właściwy organ uzna, że przekazanie owych informacji i danych byłoby sprzeczne ze względami bezpieczeństwa narodowego?