O ile chodzi o warunek dotyczący solidarnego charakteru systemu ubezpieczeń, to jest on spełniony, gdy system ten jest finansowany ze składek, których stawki nie są wprost proporcjonalne do poziomu ubezpieczonego ryzyka, i gdy wartość realizowanych świadczeń niekoniecznie jest proporcjonalna do wysokości wynagrodzenia osoby ubezpieczonej. Nie podważają finansowania w sposób solidarny ani brak górnego pułapu składek, ani okoliczność, że system ten jest wprowadzany w życie nie przez tylko jedno zrzeszenie, lecz przez większą ich liczbę na podstawie kryteriów sektorowych lub geograficznych, ani wreszcie przez okoliczność, że zrzeszenia te mogą zdecydować się na ustalenie jednolitej składki minimalnej.

Zrzeszenie zapewniające ubezpieczenie od odpowiedzialności pracodawców, do którego przedsiębiorstwa należące do danej branży i działające na określonym terytorium zobowiązane są przynależeć w celu uzyskania ubezpieczenia od wypadków przy pracy i chorób zawodowych, nie stanowi przedsiębiorstwa w rozumieniu postanowień art. 81 WE i 82 WE, lecz pełni funkcje wyłącznie o charakterze socjalnym, o ile funkcjonuje ono w ramach systemu ubezpieczeń wdrażającego zasadę solidarności i o ile system ten podlega kontroli państwa. Okoliczność, że zrzeszenie zapewniające ubezpieczenie od odpowiedzialności pracodawców świadczy bezpośrednio usługi ubezpieczeniowe, nie podważa solidarnego charakteru tej działalności, o ile nie wpływa ona ani na solidarny charakter tego systemu, ani na kwestię kontroli, jaką sprawuje nad nim państwo.

Uregulowanie krajowe ustanawiające system obowiązkowego ubezpieczenia od wypadków przy pracy i chorób zawodowych, który realizuje cel socjalny, funkcjonuje w sposób umożliwiający wdrożenie zasady solidarności i poddany jest kontroli państwa, może stanowić ograniczenie swobody świadczenia usług, ponieważ utrudnia ono lub czyni mniej atrakcyjnym, bezpośrednio lub pośrednio korzystanie z tej swobody w odniesieniu do towarzystw ubezpieczeniowych mających swe siedziby w innych państwach członkowskich i pragnących oferować ubezpieczenia od tych ryzyk w rozpatrywanym państwie członkowskim, i przedsiębiorstw należących do tego systemu, a które do owych towarzystw chciałyby się zwrócić. Jednakże uregulowanie takie odpowiada nadrzędnym względom interesu ogólnego, polegającym na zapewnieniu równowagi finansowej w części sfery zabezpieczenia społecznego, ponieważ obowiązek przynależności, zapewniając zgrupowanie wszystkich przedsiębiorstw objętych rozpatrywanym systemem we wspólnotach ryzyk, umożliwia wdrażanie zasady solidarności. W takiej sytuacji art. 49 WE i 50 WE nie stoją na przeszkodzie takim uregulowaniom krajowym, o ile system ten nie wykracza poza to, co jest konieczne do realizacji celu polegającego na zapewnieniu równowagi finansowej w części sfery zabezpieczenia społecznego, co wymaga ustalenia przez sąd krajowy.

W tym względzie okoliczność, że system ten zapewnia minimalną ochronę ubezpieczeniową w tym sensie, że pomimo przewidzianego przezeń obowiązku przynależności podlegające mu przedsiębiorstwa mogą uzupełnić zakres tej ochrony, zawierając dodatkowe ubezpieczenia, o ile ubezpieczenia takie są dostępne na rynku, przemawia za istnieniem atrybutu proporcjonalności.

(por. pkt 77, 82–89; pkt 2 sentencji)