ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
145

Otóż jak wynika z argumentacji przedstawionej przez skarżącą w związku z zarzutem czwartym i jak potwierdziła ona na rozprawie, w ramach tego zarzutu skarżąca nie zmierza do stwierdzenia, że jeśli chodzi o dokumenty, do których miała ona częściowy dostęp, Komisja naruszyła art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001, nie przyznając jej dostępu do danych osobowych, do których odmówiono jej dostępu na podstawie wspomnianego przepisu. Innymi słowy – kwestionując zaskarżone decyzje w zakresie, w jakim udzielono w nich częściowego dostępu do niektórych z żądanych dokumentów, skarżąca nie wnosi o udzielenie dostępu do zawartych w tych dokumentach danych osobowych chronionych przez Komisję, a ponadto nie przedstawia żadnego argumentu mającego na celu podważenie zastosowania przez Komisję wspomnianego wyjątku w tym zakresie. Natomiast skarżąca twierdzi zasadniczo, że Komisja powinna była przyjąć takie samo podejście w odniesieniu do pozostałych żądanych dokumentów, w tym znaczeniu, iż powinna była ona również udzielić skarżącej częściowego dostępu do tych pozostałych dokumentów, ograniczając się do ochrony jedynie ewentualnych danych osobowych, które były w nich zawarte. Argumentacja skarżącej sprowadza się zatem zasadniczo do tego, że Komisja niesłusznie zastosowała art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001.
47

W związku z tym, jak twierdzi skarżący, jego zgłoszenie w konkursie otwartym, w którym bierze udział, nie mogło zostać odrzucone z tego tylko powodu, że nie posiadał jednego z dyplomów prawa chorwackich wymienionych w ogłoszeniu o konkursie, ponieważ w swoim zgłoszeniu nie tylko wspomniał on o posiadaniu równorzędnego dyplomu ukończenia rocznych studiów magisterskich w zakresie prawa francuskiego, jednoznacznie uznanego w Chorwacji w celu uzyskania dostępu do zawodu adwokata, lecz również o posiadaniu nieco ponad trzyletniego doświadczenia zawodowego nabytego w związku z pracą w charakterze tłumacza w Parlamencie Europejskim oraz 18-miesięcznego doświadczenia nabytego w ramach pracy w charakterze aplikanta adwokackiego w Chorwacji. Okoliczności te mogą bowiem przyczynić się do wykazania, że skarżący posiadał takie same kwalifikacje jak te, które potwierdzają wymagane chorwackie dyplomy ukończenia studiów prawniczych, mimo że uzyskał je w inny sposób, w szczególności w ramach korzystania ze swobody przemieszczania się w Unii, co komisja konkursowa powinna była móc zweryfikować. Tymczasem, jak wynika z pkt 6 powyżej, w świetle treści ogłoszenia o konkursie, przytoczonej w pkt 3 powyżej, komisja konkursowa nie była w stanie wyjść przy rozpatrywaniu kandydatury skarżącego poza stwierdzenie, że nie posiada on jednego z wymaganych dyplomów chorwackich i że okoliczność posiadania przez niego dyplomu francuskiego, ani też jego uznanie do wykonywania zawodu w Chorwacji, nie świadczyły o znajomości chorwackiego systemu prawnego oraz chorwackiej terminologii prawniczej. W związku z tym komisja konkursowa nie mogła zbadać rzeczywistego znaczenia okoliczności uznania francuskiego dyplomu skarżącego do wykonywania zawodu prawniczego w Chorwacji ani tego, czy okoliczność ta, w połączeniu z jego doświadczeniem zawodowym, mogła świadczyć o znajomości systemu prawnego i terminologii prawniczej na tym samym poziomie, który potwierdza posiadanie wymaganych dyplomów chorwackich.
20

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że art. 13 przepisów administracyjnych, w wersji mającej zastosowanie do sporu, ma następujące brzmienie: „Osobie, która po zakończeniu służby zmieniła miejsce zamieszkania, ustanawiając je w odległości co najmniej 50 [kilometrów (km)] od ostatniego miejsca zatrudnienia, przysługuje: – zwrot kosztów, o których mowa poniżej, o ile nie zostały one pokryte z innych źródeł, i – dodatek ryczałtowy, o którym mowa poniżej, w danym wypadku pomniejszony o dodatki wypłacane jej z innych źródeł, pod warunkiem, że nie ustanowiła ona swojego miejsca zamieszkania we własnym domu. […] 13.3. Dodatek na ponowne zagospodarowanie Osoba, która przepracowała trzy lata – lub bez wymogu stażu pracy, jeśli [EBI] rozwiązał lub nie przedłużył jej umowy – otrzymuje po faktycznym osiedleniu się w nowym miejscu zamieszkania dodatek na ponowne zagospodarowanie w wysokości równej jej ostatniemu podstawowemu wynagrodzeniu miesięcznemu, pod warunkiem, że nie została zwolniona z poważnej przyczyny. Ponadto osoba, której rodzina – o ile mieszkała z nią pod jednym dachem – faktycznie osiedliła się w nowym miejscu zamieszkania, ustanowionym w odległości co najmniej 50 km w linii prostej od miejsca zatrudnienia, otrzymuje tę samą kwotę po raz drugi. W przypadku gdy oboje małżonkowie zatrudnieni w [EBI] są uprawnieni do dodatku na ponowne zagospodarowanie, dodatek ten jest wypłacany jedynie małżonkowi, którego wynagrodzenie podstawowe jest wyższe”.
118

Wynika z tego, że jeżeli sprzedaż w państwie członkowskim produktów krajowych lub podobnych produktów przywożonych nie byłaby rentowna w braku korzyści podatkowych, to art. 110 akapit pierwszy TFUE stoi na przeszkodzie temu, by produkty przywożone były dyskryminowane, bezpośrednio lub pośrednio, w stosunku do produktów krajowych, ze względu na objęcie ich opodatkowaniem wyższym niż to, które stosuje się do tych ostatnich produktów. Natomiast zróżnicowane traktowanie pod względem podatkowym jest zgodne z tym postanowieniem, gdy takie traktowanie jest wynikiem zastosowania obiektywnych kryteriów i pozwala uniknąć wszelkich form dyskryminacji w odniesieniu do przywozu z innych państw członkowskich.
201

Wreszcie pojęcie „dyskryminacji de facto” jest podobne do bardziej rozpowszechnionego w prawie Unii pojęcia „dyskryminacji pośredniej” (zob. podobnie wyroki: z dnia 20 października 1993 r., Spotti, C‑272/92, EU:C:1993:848, pkt 17, 18; z dnia 7 maja 1998 r., Clean Car Autoservice, C‑350/96, EU:C:1998:205, pkt 29–31). Pojęcie to, użyte również przez Europejski Trybunał Praw Człowieka (wyrok ETPC z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie D.H. i inni przeciwko Republice Czeskiej, CE:ECHR:2007:1113JUD005732500, §§ 193–195), odnosi się do każdej ukrytej formy dyskryminacji, która prowadzi do takiego samego rezultatu jak dyskryminacja jawna (zob. podobnie wyrok z dnia 24 września 1998 r., Komisja/Francja, C‑35/97, EU:C:1998:431, pkt 37, 38).
226

Jednakże, po pierwsze, z uwagi na to, że subsydia nie były udzielane w odniesieniu do ilości wyprodukowanych, wywożonych czy transportowanych, Komisja, rozdzielając kwoty subsydiów względem całkowitego obrotu osiągniętego ze sprzedaży odnośnego produktu, a mianowicie biodiesla, w okresie objętym dochodzeniem, zastosowała się do art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Po drugie, z uwagi na to, że w niniejszym wypadku rozpatrywane subsydia nie są subsydiami wywozowymi, Komisja działała zgodnie z wytycznymi w sprawie obliczania kwoty subsydiów, stosując jako mianownik całkowitą sprzedaż (krajową i eksportową) tego produktu. Jak słusznie podkreśla Komisja, wypłaty z Funduszu na rzecz Plantacji Palm Olejowych nie ograniczały swoich skutków do indonezyjskiego rynku krajowego, lecz stanowiły wsparcie udzielane producentom biodiesla i mogły wiązać się z przyznaniem im korzyści również w zakresie sprzedaży eksportowej. Argument przedstawiony przez skarżące w ich pismach i na rozprawie, zgodnie z którym, gdyby zastosować zasadę, że pieniądz jest rzeczą oznaczoną co do gatunku, korzyść należałoby rozdzielić względem całkowitej sprzedaży, może nie tyle zmienić ten wniosek, ile raczej go potwierdzić. Argument ten sprowadza się bowiem do przyjęcia, że rozdział powinien być dokonany na podstawie szerszej niż tylko sprzedaż biodiesla na rynku krajowym.
270

W tym względzie należy stwierdzić, że skarżące nie podważają danych, na podstawie których Komisja doszła do swoich ustaleń. Strony nie spierają się zatem co do tego, że produkcja przemysłu Unii nieznacznie wzrosła między rokiem 2017 a okresem objętym dochodzeniem, z 13071053 do 13140852 ton (tabela 3 zawarta w motywie 268 rozporządzenia tymczasowego), podczas gdy konsumpcja unijna w tym samym okresie wzrosła w większym stopniu, z 14202128 do 15634102 ton (tabela 4 zawarta w motywie 271 rozporządzenia tymczasowego). W tym samym okresie przywóz z Indonezji wzrósł z 24984 do 516088 ton (tabela 5 zawarta w motywie 280 rozporządzenia tymczasowego), co oznacza wzrost o 1965,67% lub o 491104 ton, a wielkość sprzedaży przemysłu Unii na rynku unijnym spadła z 13004462 do 12741791 ton (tabela 9 zawarta w motywie 314 rozporządzenia tymczasowego), co oznacza spadek o 262671 ton. Ponadto w tym samym okresie przemysł Unii wykorzystywał jedynie 77% swych mocy produkcyjnych (tabela 8 zawarta w motywie 309 rozporządzenia tymczasowego).
3)

Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione w sprawie T‑279/20 przez CWS Powder Coatings GmbH, Billions Europe Ltd i pozostałych interwenientów, których nazwy wymieniono w załączniku, Ettengruber GmbH Abbruch und Tiefbau, Ettengruber GmbH Recycling und Verwertung i TIGER Coatings GmbH & Co. KG, w sprawie T‑283/20 – przez Billions Europe i pozostałe strony skarżące, których nazwy wymieniono w załączniku, Europejską Radę Przemysłu Chemicznego [Conseil européen de l’industrie chimique – European Chemical Industry Council (Cefic)], Europejską Radę Malarstwa, Farb Drukarskich i Kolorów dla Artystów [Conseil européen de l’industrie des peintures, des encres d’imprimerie et des couleurs d’art – The European Council of the Paint, Printing Ink, and Artist’s Colours Industry (CEPE)], British Coatings Federation Ltd (BCF), American Coatings Association, Inc. (ACA), Mytilineos SA i Delfi‑Distomon Anonymos Metalleftiki Etaireia, oraz w sprawie T‑288/20 – przez Brillux GmbH & Co. KG, Daw SE, Billions Europe i pozostałych interwenientów, których nazwy wymieniono w załączniku, Sto SE & Co. KGaA i Rembrandtin Coatings GmbH.
111

W drugiej kolejności, co się tyczy użycia w pkt 4–6 sentencji wyroku z dnia 15 lipca 2015 r. wyrażeń „nałożona zostaje” i „zostaje nałożona”, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że sentencję wyroku należy odczytywać w świetle uzasadnienia, które do niej doprowadziło i które stanowi jej niezbędne wsparcie w zakresie, w jakim jest ono nieodzowne do określenia dokładnego znaczenia tego, co sąd orzekł w sentencji (zob. wyrok z dnia 14 lipca 1995 r., CB/Komisja, T‑275/94, EU:T:1995:141, pkt 62 i przytoczone tam orzecznictwo).
95

W odniesieniu do ochrony przyznanej częściom urządzeń do klimatyzacji, strona skarżąca nie była zobowiązana do przeprowadzenia badań na kompletnych urządzeniach do klimatyzacji ani do wyszczególnienia dokładnej pozycji i funkcji w tym systemie części poddanych działaniu. Jak wynika z wyjaśnień ECHA przedstawionych na rozprawie, właściwe badanie mogłoby polegać na zwykłym wtłoczeniu powietrza pod ciśnieniem do przewodu wytworzonego z reprezentatywnego materiału, w skład którego włączono rozpatrywane substancje, w warunkach istotnych w rozumieniu rozporządzenia nr 528/2012.
21

W ramach zarzutu niedopuszczalności Komisja przede wszystkim przypomina, że skoro żaden przepis prawa Unii Europejskiej nie nakłada na nią obowiązku przedstawienia jednoznacznej decyzji co do kwalifikacji środka, to nie wypowiedziała się ona co do tego, czy rozpatrywany środek stanowi pomoc państwa.
2.

Parlament Europejski – Członkowie – Wynagrodzenie i dodatki – Windykacja nienależnie wypłaconych kwot – Decyzja sekretarza generalnego Parlamentu – Brak zastosowania art. 47 karty prawa podstawowych do procedury wydania decyzji (Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47 akapit drugi; decyzja Prezydium Parlamentu Europejskiego Europejskim ustanawiająca przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego, art. 68) (zob. pkt 50)
Wyrok Sądu (dziesiąta izba) z dnia 2 lutego 2022 r. –

Maternus/EUIPO – adp Gauselmann (WILD)

(sprawa T‑116/21)

Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy WILD – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 52 ust. 1 lit. a) i art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) i art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

1. Znak towarowy Unii Europejskiej – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi – Ocena charakteru opisowego oznaczenia – Kryteria [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c), art. 52 ust. 1 lit. a)] (zob. pkt 20, 50)

2. Znak towarowy Unii Europejskiej – Przepisy proceduralne – Uzasadnienie decyzji – Artykuł 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 2017/1001 – Zakres identyczny z zakresem art. 296 TFUE (art. 296 TFUE; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001, art. 94 ust. 1 zdanie pierwsze) (zob. pkt 21)

3. Znak towarowy Unii Europejskiej – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi – Słowny znak towarowy WILD [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c), art. 52 ust. 1 lit. a)] (zob. pkt 27, 36, 41, 46, 53, 54, 58)

4. Znak towarowy Unii Europejskiej – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Rejestracja z naruszeniem art. 7 rozporządzenia nr 207/2009 – Data właściwa do zbadania bezwzględnej podstawy unieważnienia – Data dokonania zgłoszenia do rejestracji [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7, art. 52 ust. 1 lit. a)] (zob. pkt 38)

5. Znak towarowy Unii Europejskiej – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi – Pojęcie właściwości [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c), art. 52 ust. 1 lit. a)] (zob. pkt 45)

6. Znak towarowy Unii Europejskiej – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi – Istnienie innych oznaczeń lub wskazówek do celów oznaczania tych samych cech – Brak wpływu [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c), art. 52 ust. 1 lit. a)] (zob. pkt 47)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 grudnia 2020 r. (sprawa R 932/2019‑1), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między adp Gauselmann a Maternus.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
2.

Znak towarowy Unii Europejskiej – Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi – Cel – Konieczność pozostawienia do swobodnego używania [rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001, art. 7 ust. 1 lit. c)] (zob. pkt 15)
Wyrok Sądu (trzecia izba) z dnia 2 lutego 2022 r. –

Novelis Deutschland/EUIPO – CU.CO. (Tacka do grillowania)

(sprawa T‑173/21)

Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający tackę do grillowania – Wcześniejszy wzór krajowy – Podstawa unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 6/2002

1. Wzory wspólnotowe – Podstawy unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Wzór niewywołujący u poinformowanego użytkownika innego całościowego wrażenia niż to wywierane przez wcześniejszy wzór – Całościowa ocena wszystkich elementów przedstawionych we wcześniejszym wzorze [rozporządzenie Rady nr 6/2002, art. 6 ust. 1, art. 25 ust. 1 lit. b)] (zob. pkt 20, 21)

2. Wzory wspólnotowe – Podstawy unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Wzór niewywołujący u poinformowanego użytkownika innego całościowego wrażenia niż to wywierane przez wcześniejszy wzór – Poinformowany użytkownik – Pojęcie [rozporządzenie Rady nr 6/2002, art. 6 ust. 1, art. 25 ust. 1 lit. b)] (zob. pkt 22–24, 29)

3. Wzory wspólnotowe – Podstawy unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Wzór niewywołujący u poinformowanego użytkownika innego całościowego wrażenia niż to wywierane przez wcześniejszy wzór – Kryteria oceny – Swoboda twórcy [rozporządzenie Rady nr 6/2002, art. 6, art. 25 ust. 1 lit. b)] (zob. pkt 25, 26)

4. Wzory wspólnotowe – Podstawy unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Wzór niewywołujący u poinformowanego użytkownika innego całościowego wrażenia niż to wywierane przez wcześniejszy wzór – Przedstawienie tacki do grillowania [rozporządzenie Rady nr 6/2002, art. 6 ust. 1, art. 25 ust. 1 lit. b)] (zob. pkt 30, 32, 33, 38, 39)

Przedmiot

Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 lutego 2021 r. (sprawa R 1856/2019‑3), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Cuki Cofresco a Novelis Deutschland.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 1 grudnia 2021 r. –

Union syndicale Solidaires des SDIS de France et DOM/TOM/Komisja

(sprawa T‑152/21)

Odpowiedzialność pozaumowna – Złożenie skargi do Komisji w zakresie stosowania prawa Unii – Termin do udzielenia odpowiedzi – Prawo do dobrej administracji – Obowiązek staranności – Rozsądny termin – Brak wystarczająco istotnego naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom

Odpowiedzialność pozaumowna – Warunki – Bezprawność – Wystarczająco istotne naruszenie prawa Unii – Wymóg oczywistego i poważnego przekroczenia przez instytucje granic ich uprawnień dyskrecjonalnych – Bezczynność Komisji w rozpatrywaniu skargi złożonej do niej przez skarżącego – Prawo do dobrej administracji – Naruszenie obowiązku staranności – Brak – Naruszenie zasady rozsądnego terminu – Brak – Brak wystarczająco istotnego naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom – Stwierdzenie braku odpowiedzialności Unii

(art. 340 akapit drugi TFUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 41 ust. 1)

(zob. pkt 16–20, 23, 25–29, 35, 37, 41–43)

Przedmiot

Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść z powodu zawinionej bezczynności Komisji w rozpatrywaniu jej skargi zarejestrowanej w dniu 27 czerwca 2019 r. Unii Europejskiej jako pismo CHAP(2019)01840 w związku z zarzucanym Republice Francuskiej naruszeniem prawa Unii Europejskiej.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 11 grudnia 2020 r. (sprawa R 727/2020‑5) w zakresie, w jakim odmówiono w niej rejestracji oznaczenia słownego Beverage Analytics jako znaku towarowego Unii Europejskiej dla „oprogramowania do tworzenia stron internetowych” i „zarejestrowanych programów systemów operacyjnych dla komputerów”, należących do klasy 9 Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków towarowych z dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowanego i zmienionego, oraz w odniesieniu do usług „tworzenia i utrzymywania stron internetowych dla osób trzecich”, „przenoszenia danych lub dokumentów z fizycznych nośników danych na elektroniczne nośniki danych”, „monitorowania systemów komputerowych poprzez zdalny dostęp w celu zapewnienia ich prawidłowego funkcjonowania”, „doradztwa w zakresie projektowania stron internetowych”, „skanowania dokumentów”, „powielania programów komputerowych”, „kontroli jakości”, „odzyskiwania danych komputerowych” oraz „badania lub prac badawczych dotyczących maszyn, aparatury i przyrządów” należących do klasy 42.
3.

Znak towarowy Unii Europejskiej – Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego – Zgłoszenie do rejestracji oznaczenia dla wszystkich towarów lub usług należących do danej kategorii – Ocena charakteru opisowego oznaczenia w odniesieniu do wszystkich towarów lub usług [rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001, art. 7 ust. 1 lit. c)] (zob. pkt 45)
Wyrok Sądu (trzecia izba) z dnia 9 marca 2022 r. –

Lea Nature Services/EUIPO – Debonair Trading Internacional (SO…?)

(sprawa T‑197/21) ( 1 )

Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy SO…? – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter odróżniający – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Brak charakteru opisowego – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001]

1. Znak towarowy Unii Europejskiej – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego – Pojęcie – Kryteria oceny [rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b), art. 51 ust. 1 lit. a)] (zob. pkt 22–24)

2. Znak towarowy Unii Europejskiej – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego – Znaki towarowe tworzone przez slogany reklamowe – Slogan przekazujący obiektywną wiadomość [rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b), art. 51 ust. 1 lit. a)] (zob. pkt 25, 26)

3. Znak towarowy Unii Europejskiej – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego – Słowny znak towarowy SO…? [rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b), art. 51 ust. 1 lit. a)] (zob. pkt 33, 39, 45, 48, 52, 55, 56)

4. Znak towarowy Unii Europejskiej – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego – Znak towarowy składający się z kilku elementów – Możliwość zbadania przez właściwy organ każdego z elementów składających się na znak towarowy – Konieczność uwzględnienia całościowego postrzegania danej kombinacji przez właściwy krąg odbiorców [rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b), art. 51 ust. 1 lit. a)] (zob. pkt 42)

5. Znak towarowy Unii Europejskiej – Decyzje Urzędu – Zasada równego traktowania – Zasada dobrej administracji – Wcześniejsza praktyka decyzyjna Urzędu – Zasada legalności – Konieczność przeprowadzenia dokładnego i kompletnego badania w każdym konkretnym przypadku (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001) (zob. pkt 53, 54)

6. Znak towarowy Unii Europejskiej – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi – Pojęcie [rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c), art. 51 ust. 1 lit. a)] (zob. pkt 62)

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Lea Nature Services zostaje obciążona kosztami postępowania.

( 1 ) Dz.U. C 217 z 7.6.2021.
4.

Urzędnicy – Awans – Stosowania różnych zasad do urzędników należących do personelu kierowniczego wyższego szczebla i do innych urzędników – Naruszenie zasady równego traktowania – Brak (Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 20, 21; regulamin pracowniczy urzędników, art. 45) (zob. pkt 46, 47)