18

Wreszcie w pkt 260–279 zaskarżonego wyroku Sąd oddala zarzut piąty oparty na naruszeniu art. 8 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego w zakresie badania skutków sprzecznego z regułami konkurencji zachowania podmiotu uprawnionego z patentów, stwierdzając, co następuje: „260 W świetle utrwalonego orzecznictwa podczas ustalania szkody na instytucjach wspólnotowych ciąży obowiązek zbadania, czy szkoda, na której zamierzają oprzeć swoje ustalenia, została rzeczywiście spowodowana dumpingowym lub subsydiowanym przywozem, oraz wyłączyć jakąkolwiek szkodę spowodowaną innymi czynnikami, w szczególności wynikającą z antykonkurencyjnego zachowania producentów wspólnotowych (wyrok [Trybunału z dnia 11 czerwca 1992 r. w sprawie C-358/89] Extramet Industrie przeciwko Radzie, [Rec. s. I-3813], pkt 16 oraz wyrok [Sądu z dnia 19 września 2001 r. w sprawie T-58/99] Mukand i in. przeciwko Radzie, [Rec. s. II-2511], pkt 39 i 40). 261 W niniejszej sprawie z akt przedstawionych w załączeniu do uwag z dnia 7 stycznia 2003 r. przez wnoszący o wszczęcie postępowania antysubsydyjnego przemysł wspólnotowy wynika, że spółka uprawniona z patentów dotyczących CD-R nadużywała pozycji dominującej, pobierając nadmierne opłaty licencyjne oraz że jeden z producentów europejskich wycofał się z rynku w następstwie sporu z tą spółką. Przemysł wskazał tę okoliczność, by podważyć twierdzenie skarżącej, w świetle którego stopień poparcia skargi, w rozumieniu art. 10 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, był poniżej progu wymaganego dla dalszego biegu postępowania. Skarżąca przedstawiła to samo spostrzeżenie w toku dochodzenia, podnosząc, że skutki zarzucanego antykonkurencyjnego zachowania, polegające na ustaleniu nadmiernych opłat licencyjnych, stanowiły czynnik, który powinien zostać zbadany w ramach ustalenia szkody. 262 W ramach niniejszego zarzutu skarżąca twierdzi, że Rada pominęła badanie tego czynnika, ograniczając się do stwierdzenia w [sto trzydziestym piątym motywie] [spornego] rozporządzenia, że omawiane twierdzenie nie zostało potwierdzone żadną formalną decyzją wynikającą z dochodzenia prowadzonego przez organy ds. konkurencji. 263 W tym zakresie należy zauważyć, że ze [sto trzydziestego piątego motywu] [spornego] rozporządzenia nie wynika, iż instytucje wspólnotowe dokonały rzeczywiście badania kwestii, czy ustalona szkoda nie była spowodowana zarzucanym antykonkurencyjnym zachowaniem. 264 Choć motyw ten nie jest wystarczający, by wyłączyć skutki wskazanego przez skarżącą czynnika, należy wskazać, że kwestia, czy Rada nie pominęła uwzględnienia tych skutków, musi jednakże zostać zbadana w świetle całości rozumowania przyjętego w ramach [spornego] rozporządzenia (zob. podobnie wyrok [Sądu z dnia 14 lipca 1995 r. w sprawie T-166/94] Koyo Seiko przeciwko Radzie, [Rec. s. II-2129], pkt 79). 265 Rada podnosi, że uwzględniła ten czynnik w [sto trzydziestym czwartym motywie] [spornego] rozporządzenia. Z motywu tego wynika, że Rada zbadała w sposób ogólny skutki ponoszenia opłat za korzystanie z patentu, stwierdzając, że czynnik ten nie mógł przerwać związku przyczynowego w niniejszej sprawie. Rada twierdzi, że stwierdzeniem tym odpowiedziała również na argument, w świetle którego opłaty licencyjne były nadmierne i stanowiły zachowanie sprzeczne z regułami konkurencji. 266 W tym zakresie — choć [motywy sto trzydziesty czwarty i sto trzydziesty piąty] znajdują się w różnych podtytułach: »Opłaty licencyjne« i »Inne czynniki« — z argumentów stron wynika, że oba dotyczą jednakże tego samego elementu akt sprawy związanego z ponoszeniem opłat licencyjnych. Ponadto motywy te następują jeden po drugim, w ten sposób, że ich łączna lektura wynika ze struktury [spornego] rozporządzenia. 267 Należy zatem uwzględnić ustalenia dokonane w [sto trzydziestym czwartym motywie] w celu zbadania, czy Rada wyłączyła ewentualną szkodę wyrządzoną wskazanym przez skarżącą antykonkurencyjnym zachowaniem.. 268 W pierwszej kolejności skarżąca podważa wagę tych ustaleń, podnosząc, że aby stwierdzić, iż również przy braku nadmiernych opłat licencyjnych przemysł wspólnotowy poniósłby szkodę, instytucje wspólnotowe powinny były dokonać szczegółowej oceny skutków tych opłat. 269 Należy stwierdzić w tym zakresie, że w celu wyłączenia skutków czynników zewnętrznych instytucje wspólnotowe zobowiązane są do zbadania, czy skutki te mogą przerwać związek przyczynowy pomiędzy badanym przywozem a szkodą wyrządzoną przemysłowi wspólnotowemu […]. Badanie to nie musi obejmować szczegółowych skutków rozpatrywanego czynnika. Jest wystarczające, jeśli instytucje wspólnotowe stwierdzą, że pomimo takiego czynnika zewnętrznego, wyrządzona przez badany przywóz szkoda była istotna. 270 W niniejszej sprawie Rada stwierdziła, że indyjski przywóz wyrządził istotną szkodę przemysłowi wspólnotowemu, spowodowaną w szczególności podcięciem wspólnotowych cen. Wyjaśniła ona, że nawet jeśli opłaty licencyjne miały negatywny wpływ na zyski przemysłu wspólnotowego, czynnik ten wpływający na wszystkich producentów na rynku, występował już w roku 1999, zanim przywóz stał się znaczny. Negatywny rozwój sytuacji producentów wspólnotowych, począwszy od roku 1999, nie mógł zatem zostać przypisany temu czynnikowi. W świetle tych okoliczności stwierdzenie przez Radę, że ponoszenie opłat licencyjnych nie mogło mieć wpływu na wyrządzoną przez subsydiowany przywóz szkodę, nie było niewłaściwe. 271 Rada słusznie twierdzi, że badanie kwestii, czy opłaty licencyjne były nadmierne z powodu sprzecznego z regułami konkurencji zachowania podmiotu uprawnionego z patentów, nie mogło w każdym razie prowadzić do podważenia stwierdzenia wskazanego w punkcie powyżej. 272 Należy również zauważyć, że w przeciwieństwie do sytuacji mającej miejsce w sprawach rozstrzygniętych wyżej wspomnianymi wyrokami Extramet [Industrie przeciwko Radzie] oraz Mukand i inni przeciwko Radzie, zarzucana tu praktyka antykonkurencyjna nie jest związana z zachowaniem producentów wspólnotowych. W celu dokonania w niniejszej sprawie oceny skutków tego czynnika instytucje wspólnotowe nie były zatem zobowiązane do zbadania, czy przemysł wspólnotowy nie przyczynił się do poniesionej szkody. 273 W drugiej kolejności skarżąca twierdzi, powołując przywołany powyżej wyrok w sprawie Mukand i in. przeciwko Radzie, że szkoda spowodowana podcięciem cenowym nie została prawidłowo oceniona, jeśli ceny wspólnotowe były sztucznie zawyżone wskutek nadmiernych opłat licencyjnych. 274 Należy przypomnieć, że okoliczności sprawy, w której wydano wymieniony wyżej wyrok Mukand i in. przeciwko Radzie, dotyczyły zachowania mającego wpływ na ceny wspólnotowe, ale nie na ceny w przywozie. W niniejszej sprawie Rada stwierdziła, że wskazane opłaty licencyjne musiały być ponoszone przez wszystkich producentów, w tym skarżącą. Skarżąca nie podważyła tej okoliczności faktycznej. 275 Zatem Rada mogła stwierdzić w [sto trzydziestym czwartym motywie] [spornego] rozporządzenia, że rozpatrywany czynnik zewnętrzny nie mógł wyjaśnić różnicy pomiędzy cenami wspólnotowymi a cenami indyjskimi, a zatem nie miał wpływu na okoliczności, które uwzględniono przy obliczeniu podcięcia cenowego. Nawet zakładając, że opłaty licencyjne były nadmierne wskutek sprzecznego z regułami konkurencji zachowania, czynnik ten nie mógł mieć wpływu na tą ocenę. 276 W świetle tych okoliczności należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała, że Rada nie pominęła w swej ocenie szkody skutków zarzucanego antykonkurencyjnego zachowania. 277 W tych okolicznościach nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie dopuszczalności wskazania przez skarżącą w jej replice okoliczności faktycznej, to jest komunikatu prasowego Komisji z dnia 3 sierpnia 2003 r. w sprawie dochodzenia dotyczącego stosowania art. 81 WE i art. 82 WE do standardowego porozumienia w sprawie patentów dotyczących pewnych typów CD. Z argumentów skarżącej wynika bowiem, że okoliczność ta została przedstawiona na poparcie jej tezy, w świetle której omawiany czynnik był znany instytucjom wspólnotowym. Nie wytłumaczyła ona jednakże, w jaki sposób komunikat ten mógł wesprzeć argument, w świetle którego czynnik ten miałby przerywać związek przyczynowy w niniejszej sprawie. 278 Zatem piąty zarzut należy oddalić. 279 W świetle całości powyższych rozważań należy oddalić skargę w całości. W konsekwencji nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie żądań przedstawionych przez Radę tytułem ewentualnym”.