ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 338/35

Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – BNP Paribas / SRB

(Sprawa T-397/21)

(2021/C 338/45)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: BNP Paribas (Paryż, Francja) (przedstawiciele: A. Gosset Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, avocats

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— Stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE decyzji nr SRB/ES/2021/22 z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na rzecz SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

— Stwierdzenie na podstawie art. 277 TFUE, że należy odstąpić od stosowania następujących przepisów rozporządzenia w sprawie RSM, rozporządzenia wykonawczego, rozporządzenia delegowanego: — art. 69 ust. 1, 69 ust. 2, 70 ust. 1, 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia w sprawie RSM; — art. 4 ust. 2, 6, i 7 oraz załącznik do rozporządzenia delegowanego; — art. 4 rozporządzenia wykonawczego

— Obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżąca podnosi osiem zarzutów, które są co do zasady identyczne lub podobne do tych, podnoszonych w sprawie T-382/21 Banque postale/SRB.
—

z powodu naruszenia zasady proporcjonalności, ponieważ obliczenie składek ex ante na SRF, po pierwsze, nie było adekwatne do celów rozporządzenia nr 806/2014, po drugie, nie uwzględnia ono tego, że skarżąca jest instytucją kredytową upłynniania portfela, która korzysta z gwarancji publicznej i w stosunku do której co do zasady nie dojdzie do skorzystania z SRF, po trzecie, czyni droższą jej uporządkowaną likwidację;
C 338/32

Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – BPCE i in. / SRB

(Sprawa T-385/21)

(2021/C 338/41)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: BPCE (Paryż, Francja) i 44 innych skarżących (przedstawiciele: A. Gosset Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, avocats)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— Stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE decyzji nr SRB/ES/2021/22 z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na rzecz SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

— Stwierdzenie na podstawie art. 277 TFUE, że należy odstąpić od stosowania następujących przepisów rozporządzenia w sprawie RSM, rozporządzenia wykonawczego, rozporządzenia delegowanego: — art. 69 ust. 1, 69 ust. 2, 70 ust. 1, 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia w sprawie RSM; — art. 4 ust. 2, 6, i 7 oraz załącznik do rozporządzenia delegowanego; — art. 4 rozporządzenia wykonawczego

— Obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżąca podnosi osiem zarzutów, które są co do zasady identyczne lub podobne do tych, podnoszonych w sprawie T-382/21 Banque postale/SRB.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na Jednolity Fundusz Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/ES/2021/22), w tym załączników do tej decyzji, w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja, w tym załącznik I, załącznik II i załącznik III do niej, dotyczy składki skarżącej;
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, art. 45 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i zasady równego traktowania. Skarżący podnosi również zarzut niezgodności z prawem decyzji Komisji SEC (2007) 605 z dnia 10 maja 2007 r. w sprawie zasad i procedur mających zastosowanie do awansu personelu kierowniczego wyższego szczebla w szczególności ze względu na to, że nie przewiduje ona, by odwołania były rozpatrywane przez organ inny niż komisja konsultacyjna ds. awansu personelu kierowniczego wyższego szczebla. Ponadto skarżący twierdzi, że komisja powinna mieć możliwość uwzględnienia odwołania bez ograniczenia liczbą urzędników, którzy mogą uzyskać awans do wyższej grupy zaszeregowania, wyczerpaną w chwili sporządzenia listy urzędników, którzy uzyskali awans.
—

stwierdzenia nieważności decyzji EEA, podjętej poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, by nie zastosować się do wyroku Sądu z dnia 11 czerwca 2019 r. w sprawie T-462/17 w zaskarżonym powyżej zakresie, w odniesieniu do kwoty głównej;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie składek ex ante za 2021 r. na Jednolity Fundusz Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/ES/2021/22) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej, w tym komunikatu pozwanej z dnia 14 kwietnia 2021 r. wyjaśniającego tę decyzję i dotyczącego skarżącej w zakresie danych wykorzystanych do obliczenia składek ex ante za 2021 r. na Jednolity Fundusz Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/ES/2021/24);
7.

Zarzut siódmy dotyczący naruszenia prawa wyższej rangi przez art. 6, 7 i 9 oraz załącznik I rozporządzenia delegowanego w szczególności ze względu na to, że naruszają one wymóg obliczania składek w sposób adekwatny do ryzyka, zasadę proporcjonalności i wymóg pełnego uwzględnienia okoliczności faktycznych.
—

stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji z dnia 9 kwietnia 2021 r. odmawiającej dostępu do żądanych dokumentów i informacji na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) i rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (2) dotyczących, po pierwsze, substancji czynnych mancozeb i cypermetryna, a po drugie, do stanowisk zajętych w głosowaniu przez państwa członkowskie w Stałym Komitecie ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz w odniesieniu do rozporządzeń wykonawczych Komisji (UE) 2019/2094 (3), (UE) 2020/2087 (4), (UE) 2019/1589 (5) i (UE) 2018/1262 (6) oraz
C 338/42

Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2021 r. – Alauzun i in. / Komisja i EMA

(Sprawa T-418/21)

(2021/C 338/52)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Virginie Alauzun (Saint-Cannat, Francja) i 774 innych skarżących (przedstawiciel: F. Di Vizio, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska, Europejska Agencja Leków (EMA)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 31 maja 2021 r. EMEA/H/C/005735/II/0030 z powodu naruszenia istotnych wymogów proceduralnych i braku uzasadnienia w ramach warunkowego dopuszczenia do obrotu;

— tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności opinii komitetu ds. produktów leczniczych stosowanych u ludzi Europejskiej Agencji Leków (EMA), wydanej w dniu 28 maja 2021 r., w której EMA zaleciła warunkowe dopuszczenie do obrotu szczepionki Comirnaty produkowanej przez BioNTech i Pfizer;

— obciążenie EMA i Komisji wszystkimi kosztami poniesionymi przez skarżące.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi na decyzję Komisji z dnia 31 maja 2021 r. zmieniającą warunkowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Comirnaty – Szczepionka mRNA (ze zmodyfikowanymi nukleozydami) przeciw COVID-19”, przyznane decyzją C(2020) 9598 final, skarżące podnoszą dwa zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych i braku uzasadnienia. Skarżące podnoszą w tym względzie, że w zaskarżonych decyzjach nie wykazano, iż przedmiotowa szczepionka jest objęta zakresem stosowania art. 2 i 4 rozporządzenia nr 507/2006 (1) lub spełnia wymogi przewidziane w tych przepisach. Zdaniem skarżących rozpatrywane warunkowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu nie spełnia bowiem przesłanki stanu nadzwyczajnego lub choroby zagrażającej życiu członków zainteresowanej społeczności. Skarżące dodają, że wspomniane pozwolenie nie może też opierać się na pozytywnym stosunku korzyści do ryzyka ani stanowić odpowiedzi na niezaspokojone potrzeby medyczne. Wreszcie skarżące uważają, że korzyści dla zdrowia publicznego wynikające z zaskarżonego pozwolenia nie mogą przeważyć nad ryzykiem nieodłącznie związanym z faktem, że wymagane są jeszcze dodatkowe dane.

2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia praw podstawowych, mianowicie prawa człowieka do integralności i prawa do życia, przewidzianych odpowiednio w art. 3 i 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 507/2006 z dnia 29 marca 2006 r. w sprawie warunkowego dopuszczenia do obrotu produktów leczniczych stosowanych u ludzi wchodzących w zakres rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2006, L 92, s. 6).
1.

Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez Komisję błędu w ustaleniach faktycznych w jej wyjaśnieniach dotyczących ograniczeń nałożonych na porozumienie o uwolnieniu przydziałów czasu na start i lądowanie. Skarżąca twierdzi, że porozumienie wynegocjowane między British Airways i Flybe limited (dawniej Thyme OPCO Limited) nie zawiera odniesienia do jakiejkolwiek potrzeby, by przeniesieniu przydziałów czasu towarzyszyło przeniesienie koncesji. Skarżąca utrzymuje, że poprzez dodanie słów „i.e. together with Thyme’s OL” (tzn. wraz z koncesją posiadana przez Thyme) w przypisie 23 Komisja popełnia błąd w części sformułowanej jako streszczenie porozumienia.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 3 czerwca 2021 r. w sprawie pomocy państwa SA.56826 (2020/N) – Germany – 2020 reform of support for cogeneration oraz pomocy państwa SA.53308 (2019/N) – Germany – Change of support to existing CHP plants (§ 13 Gesetz für die Erhaltung, die Modernisierung und den Ausbau der Kraft-Wärme-Kopplung (Kräfte-Wärme-Kopplungsgesetz, KWKG) (ustawy w sprawie kogeneracji ciepła i energii elektrycznej) w zakresie, w jakim stwierdza się w niej, że: a) wspieranie wytwarzania energii elektrycznej w kogeneracji w nowych, unowocześnionych i zmodernizowanych wysokosprawnych elektrociepłowniach, b) wspieranie energooszczędnych sieci ciepłowniczych i chłodniczych, c) promocja urządzeń do magazynowania ciepła i zimna, d) wspieranie wytwarzania energii elektrycznej w kogeneracji w wysokosprawnych istniejących elektrociepłowniach gazowych w sektorze lokalnych systemów ciepłowniczych oraz e) obniżona dopłata ustanowiona w KWKG dla producentów wodoru przewidziane w KWKG 2020 stanowią pomoc państwa; a także
7.

Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji będącej podstawową zasadą prawa Unii oraz art. 16 ust. 13 rozporządzenia nr 2019/943 ze względu na to, że w metodzie przy określaniu obciążenia kosztami przyznano pierwszeństwo ograniczeniom przesyłowym powodowanym przepływami kołowymi. Ograniczenia przesyłowe powodowane przez przepływy wewnętrzne i te powodowane przez przepływy kołowe powinny być traktowane w ramach metody jednakowo. Umieszczenie przepływów kołowych na pierwszym miejscu w wykazie priorytetów odnoszących się do przepływów zanieczyszczających, które spowodowały ograniczenia przesyłowe, nie stanowi dla operatorów dobrej zachęty do zarządzania tymi ograniczeniami. Komisja Odwoławcza ACER odrzuciła dowody przedstawione przez skarżącą bez żadnego uzasadnienia. Priorytetowe traktowanie przepływów kołowych dyskryminuje operatorów systemów przesyłowych, którzy dokonali inwestycji wymaganych do rozwoju ich sieci, ponieważ owi operatorzy mogą być karani za pozostałe przepływy kołowe, za które mogą być odpowiedzialni.
3.

Zarzut trzeci: Komisja naruszyła prawo do obrony, ponieważ i) ustalenia przyjęte wobec skarżących w decyzji znacząco odbiegały od podstawowych ustaleń przyjętych wobec skarżących w pisemnym zgłoszeniu zastrzeżeń; ii) Komisja nie wyjaśniła, dlaczego uznała za bezprawne kontakty wskazane wyłącznie niebezpośrednio w załączniku 1 do pisemnego zgłoszenia zastrzeżeń i w załączniku 1 do decyzji; oraz iii) skarżącym nie umożliwiono ustosunkowania się do nowych kwestii podniesionych w decyzji – których nie zawierało pisemne zgłoszenie zastrzeżeń – dotyczących niektórych rozmów.
2.

Zarzut drugi: zaskarżona decyzja narusza art. 4 rozporządzenia (WE) nr 507/2006 ze względu na: — brak pozytywnej równowagi ryzyko – korzyć w rozumieniu art. 1 pkt 28a) dyrektywy 2001/83/WE (2); — niespełnienie wymogu określnego w art. 4 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 507/2001 ze względu na to, że wnioskodawca prawdopodobnie nie jest w stanie dostarczyć wyczerpujących danych klinicznych; — niespełnienie wymogu określonego w art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 507/2006, jako że nie istnieją niezaspokojone potrzeby medyczne, które mogłyby zostać spełnione dzięki dopuszczonemu produktowi leczniczemu; — niespełnienie wymogu określonego w art. 4 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 507/2006.
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w taki sposób, aby oddalić sprzeciw również w odniesieniu do następujących towarów: klasa 7 – krajalnice do chleba; urządzenia do tarcia warzyw; młynki do kawy (oprócz ręcznych); miksery elektryczne; młynki domowe elektryczne; klasa 21 – przybory do użytku w gospodarstwie domowym;
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym i braku uzasadnienia — Komisja nie wyjaśniła w sposób zrozumiały i nie uzasadniła prowadzonego wobec skarżącej postępowania, wobec czego naruszyła art. 296 ust. 2 TFUE; — Komisja nie wystosowała do skarżącej uzupełniającego pisemnego zgłoszenia zastrzeżeń, a jedynie kierowała do niej zwykłe opisy stanu faktycznego.
—

stwierdzenie nieważności „Decision of the College of the European Public Prosecutor’s Office of 3 may 2021 on the appointment of fifteen european delegated prosecutors of the EPPO in the Italian Republic”, mocą której zostali powołani delegowani prokuratorzy europejscy z państwa włoskiego;
—

stwierdzenie nieważności niedatowanej decyzji, otrzymanej przez stronę skarżącą w dniu 23 kwietnia 2021 r., którą strona pozwana odrzuciła wniosek o udział (zwany dalej „propozycją”) strony skarżącej jako partnera zobowiązanego do prowadzenia działań programu EUROPE DIRECT w Grecji, zgodnie z zaproszeniem strony pozwanej do składania propozycji ED-GREECE-2020/SELECTION OF PARTNERS TO CARRY OUT EUROPE DIRECT ACTIVITIES (2021–2025) IN GREECE; i
1.

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie co do zgodności wniosku o rejestrację CY/PDO/0005/01243 z rozporządzeniem nr 1151/2012 (2). Strona skarżąca utrzymuje, że strona pozwana naruszyła art. 10, 49 i 50 rozporządzenia nr 1151/2012 oraz nie zbadała we właściwy sposób wniosku o rejestrację nazwy „Halloumi” jako ChNP (3).
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 kwietnia 2021 r. w sprawie pomocy państwa SA.59913 (2021/N) – France – COVID-19 – Recapitalisation of Air France and the Air France – KLM Holding (1); i
2.

Zarzut drugi dotyczy konieczności stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji za względu na to, że komisja odwoławcza niezgodnie z prawem potwierdziła, iż metoda śledzenia przepływu energii elektrycznej poprzez barwienie („Power Flow Colouring Method”, zwana dalej metodą „PFC”) jest metodą rozkładu przepływów mającą zastosowanie do przedmiotowej metodologii. Metoda PFC jest sprzeczna z celem art. 6 ust. 13 rozporządzenia w sprawie energii elektrycznej polegającym na ustanowieniu zasady zanieczyszczający płaci. Metoda tanie jest oparta na rzeczywistych przepływach fizycznych, tylko raczej na raczej na wynikach rynku wirtualnego. Powszechnie wiadomo jednak, że fizyczne przepływy różnią się od wyników rynkowych. Zatem wynik metody PFC nie pozwala wiarygodnie wskazać rzeczywistego sprawcy odnośnych ograniczeń przesyłowych. W efekcie metoda PFC nie pozwala też na stworzenie odpowiednich zachęt do zarządzania ograniczeniami przesyłowymi, działań zaradczych i skutecznych inwestycji, wbrew art. 74 rozporządzenia CACM. Co więcej, komisja odwoławcza nie dokonała należytej oceny aspektów technicznych, co prowadzi do niezgodności metody PFC z prawem i do niewiarygodnych wniosków wyciągniętych na podstawie nie dokonała należytej oceny. W odniesieniu do rozkładu przepływów komisja odwoławcza również niezgodnie z prawem potwierdziła pewne założenia, które powinny mieć zastosowania jedynie do procesu rozkładu przepływów na elementach sieci wysokiego napięcia prądu stałego (sieci HVDC). Założenia te są fizycznie nieuzasadnione, sprzeczne z art. 16 ust. 13 rozporządzenia w sprawie energii elektrycznej i powodują wzrost kosztów alokacji do elementów sieci HVDC. Ponadto założenia te powodują nierówne traktowanie elementów sieci HVDC w stosunku do elementów sieci prądu przemiennego (sieci AC). Komisja odwoławcza nie dokonała należytej oceny tych założeń dotyczących sieci HVDC i wyciągnęła niewiarygodne wnioski na podstawie niewystarczających dowodów.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia a) prawa strony skarżącej do obrony; b) art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003 lub c) art. 10 ust. 2 i art. 11 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 (2). — Strona skarżąca podnosi, że w zaskarżonej decyzji Komisja, w celu uzasadnienia swojego uzasadnionego interes w stwierdzeniu naruszeni, oparła się na wynikających z niego skutkach prawnych odstraszających; nie był to jednak zarzut przedstawiony stronie skarżącej, co do którego miała ona możliwość skutecznie przedstawić swoje uwagi.
—

stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 14 kwietnia 2021 r. (sygnatura: SRB/ES/2021/22) wraz z załącznikami do niej, w szczególności załącznikiem I dotyczącym „wyników obliczenia dotyczącego wszystkich instytucji podlegających obliczeniu składek ex ante za rok 2021, przedstawionych oddzielnie (dla każdej instytucji) w ujednoliconych załącznikach” – w zakresie, w jakim mają one znaczenie dla strony skarżącej;
2.

Zarzut drugi: decyzja z dnia 14 kwietnia 2021 r. oraz załączniki I–III do niej naruszają istotne wymogi proceduralne w rozumieniu art. 263 akapit drugi TFUE oraz prawo do dobrej administracji ze względu na brak wystarczającego uzasadnienia stosownie do art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”).
1.

Zarzut pierwszy dotyczący błędnej wykładni skutków wynikających z dostępu do sprawozdania OLAF-u. W tym względzie skarżąca podnosi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ dostęp do sprawozdania OLAF-u nie mógłby, zgodnie z art. 10 ust. 1 i art. 2 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 (1), wejść do „domeny publicznej”.
—

B-D: Nieuzasadnione zastosowanie kar administracyjnych określonych w art. 31 ust. 3 rozporządzenia delegowanego nr 640/2014 w odniesieniu do zwierząt, co do których stwierdzono z góry niezgodność dotyczącą identyfikacji i rejestracji podczas przeprowadzania kontroli administracyjnych całości dokumentacji dotyczącej wniosku o przyznanie pomocy przez państwo członkowskie, które, jak Królestwo Hiszpanii, stosuje zgodnie z art. 21 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego nr 809/2014 (4) system bezwnioskowy wykluczający z samej swej natury wszelkie ryzyko dla EFRG.
—

zmianę zaskarżonej decyzji poprzez: — uwzględnienie odwołania strony skarżącej; — oddalenie złożonego przez wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru wniosku ICD 10 296 mającego na celu unieważnienie prawa do zakwestionowanego wzoru; — obciążenie wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Unieważnień.
1.

Zarzut pierwszy oparty na tym, że komisja odwoławcza ACER popełniła błąd, uznając, że wniesione do niej odwołanie jest niedopuszczalne. Strona skarżąca twierdzi, że pozwana była nadal uprawniona do zastąpienia nową decyzją decyzji, której nieważność stwierdzono (1), oraz do przyznania zezwolenia w odniesieniu do połączenia wzajemnego AQUIND na podstawie art. 17 rozporządzenia (WE) nr 714/2009 (2). Ponadto strona skarżąca twierdzi, że komisja odwoławcza ACER nie spełniła spoczywającego na niej obowiązku zapewnienia pełnego wykonania wyroku Sądu z dnia 18 listopada 2020 r. (3)
2.

Zarzut drugi: prawu uzyskania dostępu przez skarżącemu nie stoi na przeszkodzie art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001. Wyjątek ten jest ograniczony w czasie i dotyczy wyłącznie postępowań sądowych w toku oraz doradztwa. Toczące się w Belgii postępowanie przeciwko spółce AstraZeneca o sygnaturze 2021/48/C dotyczy zupełnie innego stanu faktycznego i zostało zakończone już wyrokiem z dnia 18 czerwca 2021 r. Przesłanki naruszenia zasad podstawowych równości broni i należytego sprawowania wymiaru sprawiedliwości nie zostały również spełnione, gdyż wszystkie postępowania, do których mogłoby się to odnosić, zostały już zakończone.
3.

Zarzut trzeci: art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 nie sprzeciwia się prawu dostępu do przedmiotowych informacji. Przepis ten nie daje żadnej podstawy do wyłączenia, gdyż przewiduje on jedynie podstawę wyłączenia, która jest ograniczona czasowo i odnosi się tylko do udzielania bieżących porad. Wniosek o udzielenie informacji złożony przez stronę skarżącą dotyczy natomiast wyłącznie zakończonych już procesów.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o odmowie udzielenia wglądu, o który strona skarżąca wniosła w odniesieniu do dokumentów Komisji z dnia 9 czerwca 2021 r. poprzez sporządzenie kopii wszystkich protokołów, streszczeń, not, notatek, akt dotyczących posiedzeń, negocjacji, uchwał, propozycji, zapisów, korespondencji elektronicznej i listowej, protokołów telefonicznych – w szczególności w odniesieniu do Advance Purchase Agreements – i konkretnych umów z przedsiębiorstwami farmaceutycznymi na dostawę szczepionek przeciw Covid19 w celu zwalczania epidemii koronawirusa sporządzonych przez tzw. „Steering Committee” oraz „Joint Negotiations Team”. Pod Advance Purchase Agreements rozumie się każdą umowę na zakup, dostawę, zabezpieczenie, rezerwację lub opracowanie szczepionek przeciw Covid19 dla państw członkowskich UE przez Komisję;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 czerwca 2021 r. w sprawie pomocy państwa SA.28599 (C 23/10) (ex NN 36/10, ex CP 163/09) przyznanej przez Królestwo Hiszpanii na rzecz wdrożenia naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych (poza regionem Kastylia-La Mancha);
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia praw podstawowych osób, które zachowały bliskie więzi rodzinne i majątkowe w Unii Europejskiej. Zarzut ten dzieli się na trzy części: — Pierwsza część zarzutu dotyczy naruszenia prawa skarżących do pewności prawa, ponieważ stabilna sytuacja, z której korzystali oni w sposób pokojowy i nieskrępowany przez dziesięciolecia, została zastąpiona sytuacją niestabilną. — Druga część zarzutu dotyczy naruszenia zasady równości, ponieważ Umowa zrównuje bardzo różne sytuacje, co prowadzi do dyskryminacji ze względu na przynależność państwową. — Trzecia część zarzutu dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności, ponieważ Umowa nie uwzględnia konsekwencji obowiązku posiadania wizy długoterminowej dla sytuacji skarżących, w szczególności w odniesieniu do ich życia prywatnego i rodzinnego.
1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa do obrony i rzetelnego procesu. Skarżący zarzuca Radzie naruszenie prawa do obrony, a w szczególności prawa do bycia wysłuchanym, zanim podjęła decyzję o utrzymaniu go na liście sankcji.
1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa, jakiego miała dopuścić się Komisja Odwoławcza ACER przyjmując, że agencja ta była uprawniona do wyjścia poza ściśle określony mandat do zatwierdzania opracowywanej przez OSP metodologii, o którym mowa w art. 16 ust. 3 i 6 rozporządzenia 2017/1485 (1), i że była ona uprawniona do opracowania środków znacząco rozszerzających zakres koordynacji regionalnej.
3.

Zarzut trzeci dotyczący błędnej wykładni rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 (4) (art. 7) w odniesieniu do terminu przekazywania informacji do skomputeryzowanej bazy danych.