Keywords

Summary



Keywords

1. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Wykładnia wnioskowana w wypadku przyjęcia uregulowania krajowego zgodnego z prawem Unii w związku ze okolicznościami faktycznymi znajdującymi się poza jego zakresem stosowania

(art. 35 UE)

2. Unia Europejska – Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych – Status ofiar w postępowaniu karnym – Decyzja ramowa 2001/220 – Ofiara – Pojęcie – Osoby prawne – Wyłączenie

(Decyzja ramowa Rady 2001/220, art. 1 lit. a), art. 10 ust. 1)

3. Unia Europejska – Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych – Status ofiar w postępowaniu karnym – Decyzja ramowa 2001/220 – Mediacja przewidziana w uregulowaniu krajowym w wyraźny sposób w wypadku niektórych naruszeń

(Decyzja ramowa Rady 2001/220, art. 10)

Summary

1. Nawet jeśli okoliczności faktyczne zawisłej przed sądem krajowym sprawy nie są objęte zakresem stosowania prawa Unii Europejskiej, Trybunał jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie prejudycjalne, zadane w ramach art. 35 UE, w sytuacji, gdy prawodawstwo krajowe zostało dostosowane, jeśli chodzi o rozstrzygnięcia podlegające zastosowaniu w sytuacji, która nie jest regulowana prawem Unii Europejskiej, do rozwiązań przyjętych w prawie Unii Europejskiej. W niewątpliwym interesie systemu prawnego Unii jest bowiem, aby, w celu zapobiegania powstawaniu rozbieżności, każde uregulowanie prawa Unii Europejskiej miało, niezależnie od tego, w jakich warunkach ma być stosowane, jednolitą wykładnię.

(por. pkt 33)

2. Artykuły 1 lit. a) oraz art. 10 decyzji ramowej 2001/220 w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym należy interpretować w ten sposób, że dla celów promowania mediacji w sprawach karnych, o której mowa w tym art. 10 ust. 1, pojęcie ofiary nie obejmuje osób prawnych.

W istocie z art. 1 lit. a) omawianej decyzji ramowej, który, dla potrzeb jej stosowania, definiuje ofiarę jako osobę fizyczną, która doznała szkody, włączając w to uszkodzenie ciała lub szkodę psychiczną, cierpienie emocjonalne lub stratę ekonomiczną, spowodowane bezpośrednio przez działania lub zaniechania stanowiące naruszenie prawa karnego państwa członkowskiego, wynika, iż ten przepis dotyczy jedynie osób fizycznych, które doznały tego rodzaju szkody.

Okoliczność, że pewne państwa członkowskie przewidują możliwość przeprowadzenia postępowania mediacyjnego w sprawach karnych w sytuacji, gdy pokrzywdzony jest osobą prawną, nie może podważyć tego wniosku. Ze względu na to bowiem, że nie dokonuje ona całkowitej harmonizacji dziedziny, której dotyczy, owa decyzja ramowa nie zabrania państwom członkowskim stosowania jej przepisów również w sytuacji, gdy pokrzywdzony jest osobą prawną, jak również ich do tego nie zobowiązuje. Interpretowanie tej decyzji ramowej w taki sposób, że dotyczy ona jedynie osób fizycznych, nie stanowi również dyskryminacji osób prawnych biorąc pod uwagę, że prawodawca unijny mógł zgodnie z prawem ustanowić system chroniący jedynie osoby fizyczne, ponieważ te ostatnie znajdują się w sytuacji obiektywnie różnej od tej, w której znajdują się osoby prawne, a to ze względu na większą podatność na wiktymizację oraz charakter interesów, które mogą zostać naruszone w wyniku czynów zabronionych jedynie w przypadku osób fizycznych, takich jak życie czy nietykalność cielesna pokrzywdzonego.

(por. pkt 26, 28-31; pkt 1 sentencji)

3. Artykuł 10 decyzji ramowej 2001/220 w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązuje on państw członkowskich do umożliwienia podjęcia mediacji w przypadku wszystkich czynów zabronionych, których określone w przepisach krajowych znamię czynu zabronionego odpowiada w istocie znamieniu czynów zabronionych, w odniesieniu do których wyraźnie przewidziano w tych przepisach możliwość podjęcia mediacji.

W istocie przepis ten poprzestaje na nakazaniu państwom członkowskim dążenia do promowania mediacji w odniesieniu do czynów zabronionych, w przypadku których uznają one taki środek za właściwy, efektem czego wybór czynów zabronionych, w odniesieniu do których istnieje możliwość mediacji, należy do państw członkowskich. W związku z powyższym podejmując decyzję o umożliwieniu stosowania postępowania mediacyjnego jedynie w przypadku niektórych czynów zabronionych, takich jak te skierowane przeciwko osobom, bezpieczeństwu w komunikacji i mieniu, prawodawca krajowy nie przekracza przysługujących mu uprawnień.

(por. pkt 37, 38, 40; pkt 2 sentencji)