Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Przepisy służące stworzeniu konkurencyjnego rynku w sektorze telekomunikacji – Dyrektywa 90/388 – Zakaz stosowania przez państwa członkowskie dyskryminacji pomiędzy podmiotami zapewniającymi dostęp do publicznych sieci telekomunikacyjnych przy udzielaniu prawa drogi w celu zapewnienia tego dostępu – Zróżnicowanie sytuacji pozbawione znaczenia w świetle stwierdzenia dyskryminacji

(dyrektywa Komisji 90/388, zmieniona dyrektywą 96/19, art. 4d)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Sektor telekomunikacji – Dyrektywa 90/388 – Dyskryminacja między operatorami w zakresie udzielania prawa drogi – Względy uzasadniające – Brak

(dyrektywa Komisji 90/388, zmieniona dyrektywą 96/19, i dyrektywa 97/33, art. 5 ust. 3 i załącznik III)

Summary

1. Artykuł 4d dyrektywy 90/388 w sprawie konkurencji na rynkach usług łączności elektronicznej, zmienionej dyrektywą 96/19, wymagający, by państwa członkowskie nie stosowały dyskryminacji pomiędzy podmiotami zapewniającymi dostęp do publicznych sieci telekomunikacyjnych przy udzielaniu prawa drogi w celu zapewnienia tego dostępu, stanowi szczególny wyraz ogólnej zasady równości. Zakaz dyskryminacji, będący jedną z zasad podstawowych prawa wspólnotowego, oznacza, że porównywalne sytuacje nie mogą być traktowane w odmienny sposób, chyba że odmienność ta jest obiektywnie uzasadniona.

Nie ma charakteru rozstrzygającego kwestia, czy zwolnienie z podatków i opłat związanych z tworzeniem infrastruktury telekomunikacyjnej lub z przebiegiem poszczególnych części instalacji i urządzeń niezbędnych do eksploatacji powierzonej sieci wynika z ustawy, czy raczej z orzecznictwa. W obu przypadkach bowiem zwolnienie wynika z wewnętrznego porządku prawnego państwa członkowskiego.

Ponadto porównanie sytuacji przedsiębiorstw z sektora telekomunikacji nie musi ograniczać się do przedsiębiorstw zobowiązanych do świadczenia usług powszechnych. W istocie sytuację podmiotu zapewniającego dostęp do publicznej sieci telekomunikacyjnej należy bowiem porównać z sytuacją wszystkich jego konkurentów prowadzących również działalność na rynku telekomunikacyjnym i zamierzających stworzyć sieci alternatywne. W innym przypadku poważnie zagrożona byłaby realizacja celu, jakiemu służyć ma ustawodawstwo wspólnotowe, a mianowicie stworzenie konkurencyjnego rynku w sektorze telekomunikacji.

(por. pkt 23–26, 28, 29)

2. Wynagrodzenie kosztów wynikających z obowiązku utrzymania infrastruktury w należytym stanie przez dotychczasowego operatora telekomunikacyjnego w zakresie funkcjonowania, bezpieczeństwa i konserwacji, jak również z obowiązku jej rozwijania pod względem jakościowym i ilościowym, by zapewnić świadczenie usług użyteczności publicznej w zakresie łączności elektronicznej jako usługi powszechnej na całym terytorium kraju, nie uzasadnia, z punktu widzenia dyrektywy 90/388 w sprawie konkurencji na rynkach usług łączności elektronicznej, zmienionej dyrektywą 96/19, dyskryminacji między operatorami w zakresie udzielania prawa drogi. W istocie, gdy chodzi o przyznanie takiego wynagrodzenia to, zgodnie z art. 5 ust. 3 dyrektywy 97/33 w sprawie wzajemnych połączeń w sektorze łączności elektronicznej w celu zapewnienia usług powszechnych oraz interoperacyjności poprzez zastosowanie zasady dostępu do sieci otwartej (ONP) w związku z załącznikiem III do tej dyrektywy, kosztem, jaki należy uwzględnić, jest koszt netto świadczenia usługi powszechnej. Okoliczność, iż dotychczasowy operator jest zobowiązany umożliwić dostęp do podstawowej sieci telekomunikacyjnej operatorom konkurencyjnym w warunkach przejrzystości i niedyskryminacji nie uzasadnia również takiego odmiennego traktowania.

(por. pkt 30–34)