Zbiór Orzeczeń  
OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO  
MACIEJA SZPUN ARA  
przedstawiona w dniu 28 marca 2019 r. 1  
Sprawa C-1 7 2 / 1 8  
AMS Neve Ltd,  
Barnett Waddingham T rustees,  
Mark Crabtree  
pr zeciwko  
Heritage Audio SL,  
Pedro Rodríguez Ar ribas  
{wniosek o w ydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England 
& Wales) (Civil Division) [sąd apelacyjny (Anglia i Walia) (w ydział cy wilny), Zjednoczone Królestwo]} 
Odesłanie prejudycjalne – Znak towarow y Unii Europejskiej – Jurysdykcja – Powództwo  
w sprawie naruszenia – Terytorium, na którym miało miejsce naruszenie lub w ystąpiła groźba  
naruszenia – Reklamy i oferty sprzedaży zamieszczone na stronie internetowej  
I. Wprowadzenie 
1. W drodze niniejszego odesłania prejudycjalnego zwrócono się do Trybunału o rozstrzygnięcie 
w istocie, czy – ajeśli tak, to pod jakimi warunkami – na mocy art. 97 ust. 5 rozporządzenia (WE) 
nr 207/2009 2 sprawca zarzucanego mu naruszenia polegającego na reklamowaniu i oferowaniu do 
sprzedażyzapośrednictwem strony internetowej towarów opatrzonych oznaczeniem identycznym 
z unijnym znakiem towarow ym może zostać pozwany przed sądy państwa członkowskiego, na którego 
terytorium znajdują się przedsiębiorcy i konsumenci, będący będący adresatami rzeczonej strony 
internetowej. 
2. Zaproponuję Trybunałowi zasadniczo rozwiązanie w ypośrodkowane, pozwalające sprostać 
w yzwaniom stawianym przez cechy charakterystyczne systemu znaków towarow ych Unii Europejskiej, 
ustanowionego rozporządzeniem nr 207/2009 , i dostosowane do specyfiki handlu online. Dokładniej 
rzecz ujmując, moja analiza doprowadzi mnie do stwierdzenia, iż na ustalenie jurysdykcji sądów 
właściw ych w sprawach unijnych znaków towarow ych na podstawie art. 97 ust. 5 tego rozporządzenia 
pozwala fakt, że strona internetowa jest skierowana w sposób konkretny do konsumentów 
i przedsiębiorców w określonym państwie członkowskim. 
1Język oryginału: francuski.  
2 Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009 , L 78, s. 1).  
PL 
ECLI:EU:C:2019 :276 1 
OPINIA M. SZPUN ARA – SPRAWA C-172/18  
AMS NEVE I IN.  
II. Ramy prawne 
3. We wniosku o w ydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym sąd odsyłający powołuje się, po pierwsze, 
na przepisy rozporządzenia nr 207/2009 , zmienionego rozporządzeniem (UE) 2015 /2424 3, a po drugie, 
na przepisy rozporządzenia (UE) nr 1215 /2012 4, które zastąpiło rozporządzenie (WE) nr 44/2001 5. 
4. Skarżący w postępowaniu głównym wnieśli powództwa w sprawie naruszenia w dniu 
15 października 2015 r. O ile przepisy rozporządzenia nr 1215 /2012 miały zastosowanie od dnia 
10 stycznia 2015 r., o tyle przepisy rozporządzenia 2015 /2424 co do zasady zaczęły stosować się 
dopiero od dnia 1 października 2017 r. Dlatego w niniejszej opinii odwołuję się do przepisów 
rozporządzeń nr 207/2009 i nr 1215 /2012 . Ponadto, jak w ynika z art. 80 tego ostatniego 
rozporządzenia, wszystkie odniesienia w rozporządzeniu nr 207/2009 do rozporządzenia nr 44/2001 
interpretuje się jako odniesienia do rozporządzenia nr 1215 /2012 . 
5. Artykuł 94 ust. 1 i ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 stanowi: 
„1. Jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, postanowienia rozporządzenia [nr 1215 /2012 ] 
stosują się do postępowań odnoszących się do [unijnych] znaków towarow ych oraz zgłoszeń 
[unijnych] znaków towarow ych, jak również do postępowań odnoszących się do jednoczesnych 
i kolejnych powództw na podstawie [unijnych] znaków towarow ych i krajow ych znaków towarow ych. 
2. W przypadku postępowań w odniesieniu do powództw i roszczeń określonych w art. 96: 
a) art. [4, art. 6, art. 7 pkt 1–3 i 5 oraz art. 31 rozporządzenia nr 1215 /2012 ] nie stosuje się”. 
6. Zgodnie z brzmieniem art. 95 ust. 1 tego rozporządzenia: 
„Państwa członkowskie w yznaczają na swoich terytoriach możliwie jak najmniejszą liczbę krajow ych 
sądów i trybunałów działających jako sądy pierwszej i drugiej instancji, zwanych dalej »sądami 
w sprawach [unijnych] znaków towarow ych«, które pełnią funkcje powierzone im na mocy niniejszego 
rozporządzenia”. 
7. Artykuł 96 wspomnianego rozporządzenia stanowi: 
„Sądy w sprawach [unijnych] znaków towarow ych mają w yłączną właściwość: 
a) w przypadku wszystkich powództw, których przedmiotem jest naruszenie oraz – jeżeli zezwala na 
to ustawodawstwo krajowe – w przypadku powództw dotyczących zagrożenia naruszenia, 
odnoszących się do [unijnego] znaku towarowego; 
[…]”. 
3 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 16 grudnia 2015 r. zmieniające rozporządzenie nr 207/2009 i rozporządzenie 
Komisji (WE) nr 2868 /95 wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz uchylające 
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2869 /95 w sprawie opłat na rzecz Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe 
i wzory) (Dz.U. 2015 , L 341, s. 21). 
4 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich 
wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012 , L 351, s. 1). 
5 Rozporządzenie Rady z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach 
cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001 , L 12, s. 1). 
ECLI:EU:C:2019 :276 2 
OPINIA M. SZPUN ARA – SPRAWA C-172/18  
AMS NEVE I IN.  
8. Artykuł 97 ust. 1 i 5 tego rozporządzenia stanowi: 
„1. Z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia, jak również wszelkich przepisów 
rozporządzenia [nr 1215 /2012 ] mających zastosowanie na mocy art. 94, postępowania w odniesieniu 
do powództw i roszczeń określonych w art. 96 toczą się przed sądami tego państwa członkowskiego, 
w którym pozwany ma miejsce zamieszkania/siedzibę, lub jeżeli nie ma on miejsca 
zamieszkania/siedziby w żadnym z państw członkowskich, w tym, w którym ma przedsiębiorstwo. 
[…] 
5. Postępowania w odniesieniu do powództw i roszczeń określonych w art. 96, z w yjątkiem powództw 
o stwierdzenie braku naruszenia [unijnego] znaku towarowego, mogą również toczyć się przed sądami 
państwa członkowskiego, w którym miało miejsce naruszenie lub w ystąpiła groźba naruszenia […]”. 
9. Artykuł 98 rozporządzenia nr 207/2009 stanowi: 
„1. Sąd w sprawach [unijnych] znaków towarow ych, którego właściwość w ynika z art. 97 ust. 1–4, ma 
właściwość w sprawach, których przedmiotem są: 
a) czynności naruszenia lub groźba naruszenia na terytorium któregokolwiek z państw członkowskich; 
[…] 
2. Sąd w sprawach [unijnych] znaków towarow ych, którego właściwość w ynika z art. 97 ust. 5, ma 
właściwość w yłącznie w sprawach, których przedmiotem są czynności dokonane lub groźba ich 
dokonania na terytorium państwa członkowskiego, w którym ten sąd ma swoją siedzibę”. 
III. Okolic zności faktyc zne sporu pr zed sądem odsyłającym 
10. AMS Neve Ltd jest spółką z siedzibą w Zjednoczonym Królestwie, która produkuje i sprzedaje 
sprzęt audiofoniczny. Mark Crabtree jest dyrektorem AMS Neve. Mark Crabtree wespół z Barnett 
Waddi ngham Trustees (zwaną dalej „BW Trustees”), spółką również z siedzibą w Zjednoczonym 
Królestwie, są właścicielami unijnego znaku towarowego oraz dwóch innych krajow ych znaków 
towarow ych zarejestrowanych w Zjednoczonym Królestwie. AMS Neve jest posiadaczem w yłącznych 
licencji na te trzy znaki towarowe. 
11. Heritage Audio SL jest spółką z siedzibą w Hiszpanii, która prowadzi handel sprzętem 
audiofonicznym. Pedro Rodríguez Arribas, zamieszkały w Hiszpanii, jest jedynym członkiem zarządu 
Heritage Audio. 
12. W dniu 15 października 2015 r. AMS Neve, BW Trustees i M. Crabtree (zwani dalej „powodami 
w postępowaniu głównym”) pozwali Heritage Audio i P. Rodrígueza Arribasa (zwanych dalej 
„pozwanymi w postępowaniu głównym”) przed Intellectual Property and Enterprise Court (sąd ds. 
własności intelektualnej i przedsiębiorczości, Zjednoczone Królestwo, zwany dalej „IPEC”), wnosząc 
powództwa w sprawie naruszenia unijnego znaku towarowego i dwóch krajow ych znaków towarow ych 
zarejestrowanych w Zjednoczonym Królestwie. 
13. W ramach tego postępowania powodowie w postępowaniu głównym zarzucają pozwanym 
w postępowaniu głównym oferowanie do sprzedaży konsumentom w Zjednoczonym Królestwie 
imitacji produktów AMS Neve noszących oznaczenia lub odnoszących się do oznaczeń, które są 
identyczne z odnośnymi znakami unijnym i krajow ymi lub do nich podobne. Powodowie 
w postępowaniu głównym powołali się w tym względzie na treść strony internetowej spółki Heritage 
Audio i jej kont na Facebooku i Twitterze, na fakturę w ystawioną przez Heritage Audio osobie 
ECLI:EU:C:2019 :276 3 
OPINIA M. SZPUN ARA – SPRAWA C-172/18  
AMS NEVE I IN.  
fizycznej zamieszkałej w Zjednoczonym Królestwie, na korespondencję elektroniczną między Heritage 
Audio i sklepem w Zjednoczonym Królestwie w sprawie ewentualnych dostaw sprzętu 
audiofonicznego oraz na treść rozmow y pomiędzy adwokatem powodów w postępowaniu głównym 
i przedstawicielem SX Pro, który był w Zjednoczonym Królestwie dystrybutorem produktów 
pozwanych w postępowaniu głównym. 
14. Co się tyczy strony internetowej Heritage Audio, powodowie w postępowaniu głównym przedłożyli 
w ydruki zrzutów ekranu pokazujące ofertę sprzedaży sprzętu audiofonicznego noszącego oznaczenia 
identyczne z rozpatry wanym unijnym znakiem towarow ym lub do niego podobne. Zwrócili oni 
również uwagę na fakt, że treści zamieszczone na tej stronie sformułowane są wjęzyku angielskim, 
a rubryka tej strony zatytułowana „Where to buy” („Gdzie kupić”) w ymienia dystrybutorów w różnych 
krajach, w tym SX Pro w Zjednoczonym Królestwie. Ponadto zgodnie z warunkami sprzedaży 
zamieszczonymi na tej witrynie Heritage Audio akceptuje zamówienia z dowolnego państwa 
członkowskiego Unii. 
15. Pozwani w postępowaniu głównym zakwestionowali twierdzenie, że reklamowali, oferowali na 
sprzedaż, sprzedawali lub dostarczali jakiekolwiek towary w Zjednoczonym Królestwie, i stwierdzili, że 
elementy strony internetowej wskazane przez powodów w postępowaniu głównym były „nieaktualne”. 
16. Następnie IPEC stwierdził swoją jurysdykcję do rozpoznania powództw odnoszących się do 
krajow ych znaków towarow ych zarejestrowanych w Zjednoczonym Królestwie. Sąd ten stwierdził, że 
chociaż pozwani w postępowaniu głównym prowadzą działalność w Hiszpanii, mogli zostać pozwani 
na podstawie art. 7 pkt 2 rozporządzenia nr 1215 /2012 przed sąd miejsca, gdzie nastąpiło zdarzenie 
w y w ołujące szkodę, ze względu na popełnione przez nich czyny niedozwolone, a jeśli chodzi o krajowe 
prawa własności intelektualnej, miejscem, gdzie nastąpiło zdarzenie w y w ołujące szkodę, jest miejsce, 
gdzie prawa te istniały. 
17. IPEC stwierdził natomiast, że nie posiada jurysdykcji do rozpoznania powództwa w sprawie 
naruszenia unijnego znaku towarowego. Skupiwszy uwagę na stronie internetowej Heritage Audio i na 
art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 1215 /2012 , na które powołują się powodowie w postępowaniu 
głównym, IPEC stwierdził, żew yłącznie sądy państwa członkowskiego, na którego terytorium pozwani 
w postępowaniu głównym podjęli działania zmierzające do umieszczenia rozpatry wanych oznaczeń na 
stronie internetowej lub podjęli decyzje w tym zakresie, posiadają jurysdykcję do rozpatrzenia 
powództwa o naruszenie unijnego znaku towarowego. 
18. Powodowie w postępowaniu głównym wnieśli odwołanie od rozstrzygnięcia IPEC przed Court of 
Appeal (England & Wales) (Civil Division) [sąd apelacyjny (Anglia i Walia) (w ydział cy wilny), 
Zjednoczone Królestwo]. 
ECLI:EU:C:2019 :276 4 
OPINIA M. SZPUN ARA – SPRAWA C-172/18  
AMS NEVE I IN.  
IV. Pytania prejudycjalne i pr zebieg postępowania pr zed T rybunałem 
19. W tych okolicznościach Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) [sąd apelacyjny 
(Anglia i Walia) (w ydział cy wilny)] postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału 
z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: 
„W sytuacji gdy przedsiębiorstwo prowadzi działalność i ma siedzibę wpaństwie członkowskim A oraz 
podjęło działania na tym terytorium w celu reklamowania i oferowania do sprzedaży towarów 
oznaczonych oznaczeniem identycznym z unijnym znakiem towarow ym na stronie internetowej 
skierowanej do przedsiębiorców i konsumentów w państwie członkowskim B: 
(i) Czy sądwłaściw y w sprawach unijnych znaków towarow ych w państwie członkowskim B posiada 
jurysdykcję do rozpoznania powództwa w sprawie naruszenia prawa do unijnego znaku 
towarowego z powodu tego reklamowania i oferowania do sprzedaży towarów na tym 
terytorium? 
(ii) Jeśli nie, jakie inne kryteria powinien uwzględnić ten sądwłaściw y w sprawach unijnych znaków 
towarow ych, ustalając, czy posiada jurysdykcję do rozpoznania tego powództwa? 
(iii) W zakresie, w jakim odpowiedź na pytanie zawarte w pkt 2) w ymaga od sądu właściwego 
w sprawach unijnych znaków towarow ych ustalenia, czy przedsiębiorstwo podjęło akty wne 
działania w państwie członkowskim B, jakie kryteria należy uwzględnić przy ustalaniu, czy to 
przedsiębiorstwo podjęło takie akty wne działania?”. 
20. Uwagi na piśmie zostały przedstawione przez strony w postępowaniu głównym, rząd niemiecki oraz 
Komisję Europejską. Strony w postępowaniu głównym oraz Komisja wzięły udział w rozprawie, która 
odbyłasię w dniu 17 stycznia 2019 r. 
V. Analiza 
21. W pierwszym pytaniu sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy okoliczność, że pozwany, 
zarejestrowany i mający siedzibę wpaństwie członkowskim A, podjął działania na terytorium tego 
państwa członkowskiego w celu reklamowania i oferowania do sprzedaży towarów opatrzonych 
oznaczeniem identycznym z unijnym znakiem towarow ym za pośrednictwem strony internetowej 
skierowanej do przedsiębiorców i konsumentów w państwie członkowskim B, w ystarcza do ustalenia 
jurysdykcji sądów państwa członkowskiego B do rozpoznania powództwa w sprawie naruszenia na 
podstawie art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 . Poprzez swoje pytania drugie i trzecie, zadane 
przy założeniu, że odpowiedź na pierwsze pytanie będzie przecząca, sąd odsyłający zmierza do 
określenia kryteriów pozwalających ustalić jurysdykcję sądów państwa członkowskiego B w opisanej 
pow yżej sytuacji. Rozważę te trzy pytania łącznie. Na podstawie mojej analizy pierwszego pytania 
dojdę do wniosku, że bez dodatkow ych zastrzeżeń kryteria w ymienione przez sąd odsyłający w tym 
pytaniu nie są w ystarczające do ustalenia jurysdykcji na podstawie art. 97 ust. 5 rozporządzenia 
nr 207/2009 . 
22. Jak w ynika z wniosku o w ydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, sąd odsyłający w yraża 
wątpliwości przede wszystkim co do tego, czy niektóre ze stwierdzeń sformułowanych w w yrokach 
Coty Germany 6 i Wintersteiger 7 zostały poprawnie zastosowane przez IPEC do sytuacji omawianej 
w jego postanowieniu. 
6 Wyrok z dnia 5 czerwca 2014 r. (C-360/12, EU:C:2014 :1318 ). 
7 Wyrok z dnia 19 kwietnia 2012 r. (C-523/10, EU:C:2012 :220). 
ECLI:EU:C:2019 :276 5 
OPINIA M. SZPUN ARA – SPRAWA C-172/18  
AMS NEVE I IN.  
23. Sąd odsyłający uważa, że z orzecznictwa Trybunału w ynika, iż miejsce, do którego odnosi się art. 97 
ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 , to miejsce czynnego zachowania sprawcy naruszenia. Sąd odsyłający 
nie podważa zatem ani stwierdzeń sformułowanych przez Trybunał w w yroku Coty Germany 8, ani 
faktu, że mają one zastosowanie do okoliczności takich jak te w ystępujące w niniejszej sprawie. 
Natomiast sąd odsyłający twierdzi, że – jak w ynika w szczególności z w yroków Pamme r i Hotel 
Alpenhof 9 oraz L’Oréal i in. 10 – oferowanie w środowisku internetow ym sprzedaży towarów 
opatrzonych oznaczeniami identycznymi z unijnym znakiem towarow ym lub do niego podobnymi na 
stronie internetowej skierowanej do konsumentów w jednym z państw członkowskich stanowi 
uży wanie tego oznaczenia w tym państwie członkowskim w rozumieniu art. 9 rozporządzenia 
nr 207/2009 i czynne zachowanie na jego terytorium w rozumieniu art. 97 ust. 5 tego rozporządzenia. 
24. Ponadto sąd odsyłający wskazuje, że Bundesgerichtshof (federalny trybunał sprawiedliwości, 
Niemcy) orzekł w niedawnym w yroku 11, że w ykładnię rozporządzenia (WE) nr 864/2007 12 dokonaną 
przez Trybunał w w yroku Nintendo 13 można zastosować także do art. 97 ust. 5 rozporządzenia 
nr 207/2009 . Tymczasem sąd odsyłający powziął wątpliwość takżecodomożliwości zastosowania 
stwierdzeń sformułowanych w tym w yroku do okoliczności faktycznych spraw y w postępowaniu 
głównym. 
25. Dyskusja pomiędzy stronami koncentruje się na zastosowaniu rozważań zawartych w w w. w yrokach 
do okoliczności faktycznych niniejszej spraw y. Powodowie w postępowaniu głównym i rząd niemiecki 
są zdania, że na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, natomiast pozwani 
w postępowaniu głównym oraz Komisja, którzy opowiadają się za w ykładnią art. 97 ust. 5 
rozporządzenia nr 207/2009 w świetle w yroków Nintendo 14 i Wintersteiger 15, uważają, że fakt 
skierowania reklamy i oferty sprzedażyzapośrednictwem strony internetowej do konsumentów 
i przedsiębiorców w danym państwie członkowskim nie uzasadnia sam w sobie jurysdykcji sądów tego 
państwa członkowskiego na podstawie art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 . 
26. Mając na uwadze wątpliwości sądu odsyłającego oraz argumenty stron, rozpocznę analizę od kilku 
uwag ogólnych na temat art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 i jego w ykładni językowej, 
systemowej i celowościowej. Następnie w świetle tych rozważań ogólnych udzielę odpowiedzi na 
pytanie, czy przy w ykładni tego przepisu należy uwzględnić w yrok Nintendo 16. W dalszej kolejności 
udzielę odpowiedzi na analogiczne pytanie w odniesieniu do w yroku Wintersteiger 17. Wreszcie, 
ponieważ na oba te pytania należy udzielić odpowiedzi przeczącej, zaproponuję w ykładnięłącznika 
przewidzianego w art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 właściwą dla tego rozporządzenia. 
8 Wyrok z dnia 5 czerwca 2014 r. (C-360/12, EU:C:2014 :1318 ).  
9 Wyrok z dnia 7 grudnia 2010 r. (C-585/08 i C-144/09, EU:C:2010 :740).  
10 Wyrok z dnia 12 lipca 2011 r. (C-324/09, EU:C:2011 :474).  
11 Wyrok z dnia 9 listopada 2017 r., zwany „Parfummarken” (BGH IZR 164/16).  
12 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczące prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (Rzym II)  
(Dz.U. 2007 , L 199, s. 40). 
13 Wyrok z dnia 27 września 2017 r. (C-24/16 i C-25/16, EU:C:2017 :724). 
14 Wyrok z dnia 27 września 2017 r. (C-24/16 i C-25/16, EU:C:2017 :724). 
15 Wyrok z dnia 19 kwietnia 2012 r. (C-523/10, EU:C:2012 :220). 
16 Wyrok z dnia 27 września 2017 r. (C-24/16 i C-25/16, EU:C:2017 :724). 
17 Wyrok z dnia 19 kwietnia 2012 r. (C-523/10, EU:C:2012 :220). 
ECLI:EU:C:2019 :276 6 
OPINIA M. SZPUN ARA – SPRAWA C-172/18  
AMS NEVE I IN.  
A. Uwagi ogólne 
1. W przedmiocie roli art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 w systemie norm jurysdykcyjnych tego 
rozporządzenia 
27. W dziedzinie unijnych znaków towarow ych, jak pokazuje w szczególności art. 96 rozporządzenia 
nr 207/2009 , istnieje kilka rodzajów postępowań sądow ych. Niemniej jednak obecny wniosek 
o w ydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy w yłącznie powództw w sprawie naruszenia, 
w drodze których właściciel znaku towarowego wnosi o ustalenie, że osoba trzecia bez jego zgody 
uży wała w obrocie handlow ym oznaczenia identycznego z jego znakiem towarow ym lub do niego 
podobnego w odniesieniu do towarów lub usług identycznych lub podobnych do tych, dla których 
znak ten został zarejestrowany. 
28. W przypadku powództw w sprawie naruszenia z przepisów jurysdykcyjnych zawartych 
w rozporządzeniu nr 207/2009 w ynika, że prawodawca Unii postanowił częściowo odstąpić od norm 
jurysdykcyjnych rozporządzenia nr 1215 /2012 , które jednak znajdują wpełni zastosowanie do 
powództw odnoszących się do krajow ych znaków towarow ych. 
29. W związku z tym prawodawca Unii przewidział w art. 97 ust. 1–3 rozporządzenia nr 207/2009 
kaskadęłączników, z których pierwszym jest miejsce zamieszkania/siedziby pozwanego na terytorium 
Unii, a drugim miejsce, w którym pozwany ma przedsiębiorstwo na terytorium Unii. W przypadku 
gdy pozwany nie ma miejsca zamieszkania ani przedsiębiorstwa na terytorium Unii, rozporządzenie 
nr 207/2009 przewiduje właściwość forum actoris, co oznacza, że łącznikami trzecim i czwartym w tej 
kaskadzie są, odpowiednio, miejsce zamieszkania/siedziby powoda na terytorium Unii i miejsce, 
w którym ma on przedsiębiorstwo na tym terytorium. Wreszcie w ostateczności powództwa w sprawie 
naruszenia można wnosić przed sądy miejsca siedziby Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności 
Intelektualnej (EUIPO) 18. 
30. Tak więc nawet jeżeli ani właściciel znaku towarowego, ani domniemany sprawca naruszenia nie 
mają miejsca zamieszkania/siedziby ani przedsiębiorstwa na terytorium Unii, sprawca tego naruszenia 
może zostać pozwany przed sądy państwa członkowskiego na mocy art. 97 ust. 1–3 rozporządzenia 
nr 207/2009 , pod warunkiem oczy wiście, że rozporządzenie to ma zastosowanie i że zarzucane czyny 
stanowią naruszenie na gruncie tego rozporządzenia. 
31. Ponadto zgodnie z art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 powództwo w sprawie naruszenia 
można również wnieść przed sądy państwa członkowskiego, w którym miało miejsce naruszenie lub 
w ystąpiła groźba naruszenia. Dzięki zatem łącznikowi miejsca naruszenia przepis ten przewiduje 
alternatywną jurysdykcję dla powództw w sprawie naruszenia. Powództwa o ustalenie braku 
naruszenia nie wchodzą jednak w zakres stosowania tego przepisu. 
32. Co więcej, w przeciwieństwie do norm jurysdykcyjnych zamieszczonych w art. 97 pkt 1–4 
rozporządzenia nr 207/2009 norma przewidziana w art. 97 ust. 5 tego rozporządzenia ustanawia, jak 
w ynika z art. 98 ust. 2 tego rozporządzenia, jurysdykcję w yłącznie w sprawach, których przedmiotem 
są czynności dokonane lub groźba ich dokonania na terytorium państwa członkowskiego, gdzie ma 
siedzibę sąd rozpatrujący sprawę. 
18Co więcej, na mocy art. 97 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 strony mogą odstąpić od stosowania tych norm jurysdykcyjnych w drodze 
zawartej między nimi umowy lub gdy pozwany stawi się przed innym sądem właściwym w sprawach unijnych znaków towarowych. 
ECLI:EU:C:2019 :276 7 
OPINIA M. SZPUN ARA – SPRAWA C-172/18  
AMS NEVE I IN.  
2. Wykładnia językowa art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 
33. Jak w ynika z debaty pomiędzy stronami, w ykładnia językowa art. 97 ust. 5 rozporządzenia 
nr 207/2009 pozwala jedynie stwierdzić, że łącznik przewidziany w tym przepisie, czyli miejsce 
naruszenia, odnosi się do czynnego zachowania sprawcy. Z lektury tego przepisu w ynika zatem, że 
przepis ten przyznaje jurysdykcję sądom właściw ym w sprawach unijnych znaków towarow ych państwa 
członkowskiego, na którego terytorium pozwany popełnił zarzucany czyn niedozwolony. 
34. Jest to wniosek, do którego doszedł Trybunał w w yroku Coty Germany 19. Dla przypomnienia, 
Trybunał uznał w tym w yroku, że w art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 prawodawca Unii 
pragnął odstąpić od normy jurysdykcyjnej przewidzianej w art. 7 pkt 2 rozporządzenia nr 1215 /2012 , 
przyznającej w świetle w yroku Bier 20 jurysdykcję zarówno sądom miejsca, w którym nastąpiło 
zdarzenie powodujące powstanie szkody („Handlungsort” według doktryny niemieckiej), jak i sądom 
miejsca, w którym szkoda się urzeczy wistniła(„Erfolgsort” według doktryny niemieckiej). W związku 
z tym Trybunał uznał, że łącznik miejsca naruszenia, zapisany w art. 97 ust. 5 rozporządzenia 
nr 207/2009 , dotyczy nie tyle terytorium państwa członkowskiego, w którym naruszenie w y w ołuje 
skutki, co państwa, w którym nastąpiło lub mogło nastąpić zdarzenie powodujące wspomniane 
naruszenie 21. 
35. Poza tym w ykładnia językowa art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 nie pozwala rozstrzygnąć 
kwestii tego, na jakim terytorium miało miejsce naruszenie, jeżeli naruszenie zostało popełnione za 
pośrednictwem strony internetowej. Należy zatem przeanalizować pytania prejudycjalne za pomocą 
innych metod w ykładni 22. 
3. Wykładnie systemowa i teleologiczna 
36. Na wstępie należy wskazać, że brzmienie art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 w zakresie, 
w jakim przepis ten dotyczy państwa, w którym miało miejsce naruszenie lub w ystąpiła groźba 
naruszenia, odpowiada art. 98 ust. 2 tego rozporządzenia, który odnosi się do czynności naruszenia 
dokonanych lub groźby ich dokonania na terytorium któregokolwiek z państw członkowskich. Przepisy 
te, odczyty wane łącznie, ustanawiają na rzecz sądów państwa członkowskiego, na którego terytorium 
nastąpiło naruszenie lub w ystąpiła groźba naruszenia, jurysdykcję ograniczoną do terytorium państwa 
członkowskiego, do którego sądy te należą 23. 
37. Z powodu wzajemnego powiązania pomiędzy art. 97 ust. 5 i art. 98 ust. 2 rozporządzenia 
nr 207/2009 jest oczy wiste, że przepisy te należy interpretować w sposób spójny – przynajmniej 
w zakresie, w jakim dotyczą one czynności naruszenia lub groźby naruszenia. 
19 Wyrok z dnia 5 czerwca 2014 r. (C-360/12, EU:C:2014 :1318 , pkt 34, 37).  
20 Wyrok z dnia 30 listopada 1976 r. (21/76, EU:C:1976 :166).  
21 Wyrok z dnia 5 czerwca 2014 r., Coty Germany (C-360/12, EU:C:2014 :1318 , pkt 34).  
22 To pokazuje – jak zwróciłem uwagę w innym kontekście, a mianowicie w dziedzinie podatków, w mojej opinii w sprawie Geelen (C-568/17,  
EU:C:2019 :109, pkt 17, 28) – że w kontekście środowiska internetowego wykładnia językowa przepisu dotyczącego miejsca wystąpienia 
określonego zdarzenia w niektórych przypadkach nie jest w stanie zapewnić zadowalającego rezultatu. 
23 Wyrok z dnia 18 maja 2017 r., Humme l Holding (C-617/15, EU:C:2017 :390, pkt 33). 
ECLI:EU:C:2019 :276 8 
OPINIA M. SZPUN ARA – SPRAWA C-172/18  
AMS NEVE I IN.  
38. Prawdą jest, że art. 98 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 nie odnosi się do problematyki dotyczącej 
w yznaczenia sądów właściw ych do orzekania w przedmiocie powództw w sprawie naruszenia. Przepis 
ten określa bowiem zakres terytorialny jurysdykcji sądów właściw ych w sprawach unijnych znaków 
towarow ych, o których mowa w art. 97 ust. 5 tego rozporządzenia 24. Jednak zarówno art. 98 ust. 2, jak 
i art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 dotyczą tych samych czynności dokonanych (lub groźby ich 
dokonania) w tym samym miejscu. 
39. Następnie należy zauważyć, że art. 98 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 , który odsyła do 
art. 97 ust. 1–4 tego rozporządzenia, odnosi się również do czynności naruszenia lub groźby 
naruszenia. Z łącznej lektury tych przepisów w ynika, że w przypadku gdy sąd rozpoznający sprawę 
orzeka w charakterze sądu właściwego w sprawach unijnych znaków towarow ych w przedmiocie 
pozwu wniesionego na podstawie art. 97 ust. 1–4 rozporządzenia nr 207/2009 , sąd ten jest zgodnie 
z art. 98 ust. 1 tego rozporządzenia właściw y do zbadania istnienia czynności naruszenia lub groźby 
naruszenia na terytorium któregokolwiek z państw członkowskich 25. 
40. Nic nie wskazuje na to, że odniesienie do czynności dokonanych lub groźby ich dokonania, 
zamieszczone w art. 98 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 , należy interpretować w sposób odmienny 
niż odniesienie znajdujące się w art. 98 ust. 1 lit. a) w związku z art. 97 ust. 5 tego rozporządzenia. 
41. Jedyną różnicą między użyciem tych odniesień w pow yższych przepisach jest fakt, że art. 98 ust. 1 
lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 odnosi się do naruszeń dokonanych (lub gróźb naruszenia) na 
terytorium któregokolwiek z państw członkowskich, czyli Unii, podczas gdy art. 98 ust. 2 tego 
rozporządzenia odnosi się do czynności dokonanych (lub gróźb ich dokonania) na terytorium państwa 
członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę sąd rozpoznający sprawę na podstawie art. 97 ust. 5 tego 
rozporządzenia. Wynika to jednak nie z rozbieżności dotyczących identyfikacji miejsca popełnienia 
naruszenia, ale z różnic w odniesieniu do zakresu właściwości odnośnych sądów. Zawsze chodzi 
o czynności o tym samym charakterze, których miejsce w ystąpienia należy oceniać w ten sam sposób. 
4. Wnioski wstępne 
42. Z pow yższych rozważań w ynika, po pierwsze, że miejsce, gdzie czynności te zostały dokonane, musi 
być zidentyfikowane w ten sam sposób niezależnie od tego, czy w grę wchodzi art. 98 ust. 2 w związku 
z art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 , czy art. 98 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) tego 
rozporządzenia. 
24 W przedmiocie zakresu terytorialnego jurysdykcji w sprawach dotyczących znaków towarowych, zob. T.B. Larsen, The extent of jurisdiction 
under the forum delicti rule in European trademark litigation, Journal of Private International Law, 2018 , vol. 14(3), s. 555. Ponadto należy 
zauważyć w tym kontekście, że kwestie dotyczące, po pierwsze, wyznaczenia właściwych sądów, a po drugie, określenia zakresu ich jurysdykcji 
należy odróżnić od kwestii skutków terytorialnych rozstrzygnięć wydanych przez te sądy. Rozróżnienie to wynika również z rozumowania 
Trybunału w wyroku z dnia 18 maja 2017 r., Humme l Holding (C-617/15, EU:C:2017 :390). Po pierwsze, w pkt 33 tego wyroku Trybunał 
uściślił, żesądwłaściwy na podstawie art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 posiada, jak wynika z art. 98 tego rozporządzenia, jurysdykcję 
ograniczoną do terytorium państwa członkowskiego, do którego należy. Po drugie, w pkt 36 tego wyroku Trybunał stwierdził, że orzeczenia 
sądów właściwych na podstawie art. 97 rozporządzenia nr 207/2009 obejmują całe terytorium Unii i na nim też wyw ołują skutki. 
25 Wyrok z dnia 22 września 2016 r., combit Software (C-223/15, EU:C:2016 :719, pkt 24). Zobacz także wyrok z dnia 12 kwietnia 2011 r., DHL 
Express France (C-235/09, EU:C:2011 :238, pkt 37). Zobacz także P. Stone, EU Private International Law, Cheltenham – Northampton, Edward 
Elgar 2014 , s. 163. 
ECLI:EU:C:2019 :276 9 
OPINIA M. SZPUN ARA – SPRAWA C-172/18  
AMS NEVE I IN.  
43. Po drugie, art. 97 pkt 1–4 rozporządzenia nr 207/2009 przyznaje sądom jurysdykcję ogólną, która 
rozciąga się na naruszenia lub groźby naruszenia mające miejsce na terytorium Unii. Tak więc, jeżeli 
naruszenie zostało popełnione poza terytorium Unii, sądy właściwe w sprawach unijnych znaków 
towarow ych nie mogą, z uwagi na ograniczenia zakresu ich jurysdykcji ogólnej, orzekać w sprawie tego 
naruszenia, przy czym ograniczenie to w ynika z art. 98 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 26. 
44. Po trzecie, istnienie ograniczeń zakresu jurysdykcji ogólnej sądów właściw ych w sprawach unijnych 
znaków towarow ych powinno zostać uwzględnione przy w ykładni art. 97 ust. 5 rozporządzenia 
nr 207/2009 . Zgodnie z art. 98 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia zakres jurysdykcji ogólnej tych sądów 
określa się za pomocą terytorium, na którym miała miejsce czynność naruszenia. Określenie właściw ych 
sądów na podstawie art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 odby wa się za pomocą podobnego 
kryterium, a mianowicie miejsca naruszenia. Określanie miejsca dokonania czynności, o których mowa 
w art. 98 ust. 1, lit. a) i art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 , następuje w ten sam sposób. 
W konsekwencji w ykładnia łącznika miejsca naruszenia w rozumieniu art. 97 ust. 5 rozporządzenia 
nr 207/2009 może oddziały wać na zakres jurysdykcji ogólnej sądów właściw ych w sprawach unijnych 
znaków towarow ych. 
B. Wyroki Nintendo i Wintersteiger 
45. Jeśli chodzi o określenie miejsca naruszenia w rozumieniu art. 97 ust. 5 rozporządzenia 
nr 207/2009 w okolicznościach takich jak te w niniejszej sprawie, pozwani w postępowaniu głównym 
i Komisja proponują, aby przyjąć rozumowanie zgodne z wnioskiem, do którego Trybunał doszedł 
w w yroku Nintendo 27 w odniesieniu do art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 864/2007 . 
46. Ponadto strony te uważają, że w ykładni art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 należy również 
dokony wać zgodnie z wnioskiem, do którego Trybunał doszedł w w yroku Wintersteiger 28 
w odniesieniu do art. 7 pkt 2 rozporządzenia nr 1215 /2012 i jurysdykcji w oparciu o miejsce, 
w którym nastąpiło zdarzenie powodujące powstanie szkody („Handlungsort”). 
47. Stoję na stanowisku, że propozycje te są dyskusyjne, przynajmniej w trzech aspektach: po pierwsze, 
z punktu widzenia ich wpły wu na zakres jurysdykcji ogólnej sądów właściw ych w sprawach unijnych 
znaków towarow ych; po drugie, jeżeli chodzi o alternaty wny charakter łącznika przewidzianego 
w art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 ; i po trzecie, w kwestii autonomiczności tego łącznika, 
właściwego dla rzeczonego rozporządzenia, w stosunku do łączników z rozporządzeń nr 864/2007 
i 1215 /2012 . 
1. Wpływ na zakres jurysdykcji ogólnej 
48. Dla przypomnienia, w w yroku Nintendo 29 Trybunał orzekł, że art. 8 ust. 2 rozporządzenia 
nr 864/2007 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „państwa, w którym naruszenie to miało 
miejsce”, dotyczy państwa, w którym w ystąpiło zdarzenie powodujące szkodę. Trybunał stwierdził, że 
jeśli chodzi o zachowanie podmiotu, poprzez które w ykorzystuje on handel elektroniczny i oferuje na 
26 Zobacz wyrok z dnia 12 kwietnia 2011 r., DHL Express France (C-235/09, EU:C:2011 :238, pkt 38), w którym Trybunał uznał, żesąd, przed który 
wytoczono powództwo na podstawie przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku 
towarowego, które odpowiadają przepisom art. 97 ust. 1–4 rozporządzenia nr 207/2009 , jest właściwy do rozpoznania sprawy, której 
przedmiotem są naruszenia popełnione lub grożące na terytorium jednego lub kilku z państw członkowskich, a nawet wszystkich tych państw, 
a zatem jego właściwość może rozciągać się na całe terytorium Unii. Z tego stwierdzenia wnioskuję a contrario, że taki sąd nie jest jednak 
właściwy do orzekania w sprawie czynności dokonanych poza terytorium Unii. Zobacz podobnie J.J. Fawcett i P. Torremans, Intellectual 
Property and Private International Law, Oxford, Oxford University Press 2011 , s. 415, pkt 8.31; i B. Ubertazzi, Exclusive Jurisdiction in 
Intellectual Property, Tübingen, Mohr Siebeck 2012 , s. 74. 
27 Wyrok z dnia 27 września 2017 r. (C-24/16 i C-25/16, EU:C:2017 :724). 
28 Wyrok z dnia 19 kwietnia 2012 r. (C-523/10, EU:C:2012 :220). 
29 Wyrok z dnia 27 września 2017 r. (C-24/16 i C-25/16, EU:C:2017 :724, pkt 98). 
ECLI:EU:C:2019 :276 10 
OPINIA M. SZPUN ARA – SPRAWA C-172/18  
AMS NEVE I IN.  
swojej stronie internetowej, skierowanej do konsumentów w szeregu państw członkowskich, do 
sprzedaży towary naruszające prawa do wzorów wspólnotow ych, miejscem, gdzie w ystąpiło zdarzenie 
powodujące szkodę, w rozumieniu art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 864/2007 jest miejsce uruchomienia 
procesu umieszczenia online oferty sprzedaży przez ten podmiot na należącej do niego stronie 30. 
49. Ponadto w w yroku Wintersteiger 31 Trybunał orzekł, że spór dotyczący naruszenia praw do 
krajowego znaku towarowego zarejestrowanego w państwie członkowskim z powodu stosowania przez 
reklamodawcę słowa kluczowego identycznego z tym znakiem towarow ym na stronie internetowej 
w yszukiwarki działającej pod domeną krajową najw yższego poziomu innego państwa członkowskiego 
może zostać wniesiony, zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1215 /2012 , bądź przed sądy państwa 
członkowskiego, w którym znak towarow y jest zarejestrowany (jurysdykcja z tytułu miejsca 
urzeczy wistnienia się szkody, „Erfolgsort”), bądź przed sądy państwa członkowskiego, w którym 
zapadła decyzja o uruchomieniu technicznego procesu w yświetlania, pod warunkiem że chodzi 
o miejsce pewne i możliwe do zidentyfikowania (jurysdykcja z tytułu miejsca zdarzenia powodującego 
szkodę, „Handlungsort”). 
50. W tym względzie należy wziąć pod uwagę fakt, że bez względu na szczególne okoliczności 
rozważanego przypadku w ykładnia art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 przyjęta w niniejszej 
sprawie niewątpliwie w y w rze znaczący wpły w na praktykę sądów właściw ych w sprawach unijnych 
znaków towarow ych w zakresie stosowania tego rozporządzenia w innych sytuacjach. Ponieważ zasady 
jurysdykcji w ynikające z tego rozporządzenia stosuje się również w przypadku, gdy ani właściciel, ani 
sprawca podnoszonego naruszenia nie mają miejsca zamieszkania/siedziby ani przedsiębiorstwa na 
terytorium państw członkowskich, przy dokony waniu w ykładni tego przepisu należy również 
uwzględnić sytuacje, w których źródła naruszeń praw do unijnych znaków towarow ych znajdują się 
wpaństwach trzecich. 
51. Jeżeli Trybunał postanowiłby, że wniosek w ypracowany w dwóch pow yższych w yrokach ma 
zastosowanie również w kontekście art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 , oznaczałoby to, że 
w hipotetycznej sytuacji, gdy osoba trzecia, z której inicjaty w y doszło do w ykorzystania w ofercie 
sprzedaży lub reklamie internetowej skierowanej do konsumentów przeby wających w Unii oznaczenia 
identycznego ze znakiem towarow ym zarejestrowanym w Unii lub do niego podobnego, ma miejsce 
zamieszkania/siedzibę lub przedsiębiorstwo w państwie trzecim, a serwer uży wanej przez nią strony 
internetowej też znajduje się w takim państwie, to do celów stosowania norm jurysdykcyjnych 
zapisanych w rozporządzeniu nr 207/2009 naruszenie zostałoby popełnione poza terytorium Unii. 
52. Nie dość bowiem, że do orzekania w przedmiocie powództwa o stwierdzenie naruszenia nie byłyby 
właściwe sądy, o których mowa w art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 , to jeszcze powództwa nie 
mogłyby rozpoznać sądy, o których mowa w art. 97 pkt 1–4 tego rozporządzenia. Dla przypomnienia, 
jurysdykcja ogólna sądów właściw ych w sprawach unijnych znaków towarow ych, o których mowa 
w art. 97 ust. 1–4 rozporządzenia nr 207/2009 , obejmuje czynności naruszenia lub groźby naruszenia 
mające miejsce na terytorium państw członkowskich. Tak więc w sytuacji opisanej w poprzednim 
punkcie do rozpoznania takiego powództwa w sprawie naruszenia nie byłyby właściwe nawet sądy 
państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę EUIPO. 
53. Tymczasem z w yroku L’Oréal i in. 32 można w y w nioskować, że w takiej sytuacji stosuje się 
rozporządzenie nr 207/2009 , a właściciel unijnego znaku towarowego może sprzeciwić się oferowaniu 
do sprzedaży lub reklamie internetowej skierowanej do konsumentów znajdujących się na terytorium 
Unii. Byłoby parad oksem, gdyby rozporządzenie nr 207/2009 przyznawało takie prawo sprzeciwu 
właścicielowi unijnego znaku towarowego, ale w pewnych przypadkach nie miałyby zastosowania 
przepisy tego rozporządzenia dotyczące jurysdykcji. Rezultat taki byłby tym bardziej nielogiczny, że 
30 Wyrok z dnia 27 września 2017 r., Nintendo (C-24/16 i C-25/16, EU:C:2017 :724, pkt 108).  
31 Wyrok z dnia 19 kwietnia 2012 r. (C-523/10, EU:C:2012 :220).  
32 Wyrok z dnia 12 lipca 2011 r. (C-324/09, EU:C:2011 :474).  
ECLI:EU:C:2019 :276 11 
OPINIA M. SZPUN ARA – SPRAWA C-172/18  
AMS NEVE I IN.  
w przeciwieństwie do norm jurysdykcyjnych zawartych w rozporządzeniu nr 1215 /2012 normy 
rozporządzenia nr 207/209 są skonstruowane w taki sposób, aby znajdowały zastosowanie również 
w przypadku, w którym ani powód, ani pozwany nie zamieszkują na terytorium Unii. Jak w ynika 
bowiem w yraźnie z w yroku Humme l Holding 33, art. 97 rozporządzenia nr 207/2009 gwarantuje 
istnienie jurysdykcji sądowej w Unii dla wszystkich sporów dotyczących naruszenia. 
54. Stąd, moim zdaniem, w ykładnia art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 
Nintendo 34 i Wintersteiger 35 godziłaby w skuteczność wszystkich norm 
przewidzianych w art. 97 tego rozporządzenia. w duchu w yroków 
jurysdykcyjnych 
2. Alternatywna jurysdykcja według miejsca wystąpienia naruszenia 
55. W pewnym stopniu podzielam argument powodów w postępowaniu głównym i rządu 
niemieckiego, którzy uważają, że co do zasady miejsce pierwotnego zachowania powodującego 
naruszenie w rozumieniu w yroków Nintendo 36 i Wintersteiger 37 zbiega się z miejscem 
zamieszkania/siedziby sprawcy tego naruszenia. W związku z tym w ykładnia, zgodnie z którą miejsce 
naruszenia w rozumieniu art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 należy postrzegać w yłącznie jako 
miejsce pierwotnego zachowania powodującego naruszenie, w większości przypadków nie mogłaby 
zapewnić powodowi alternaty wnej jurysdykcji. 
56. W w yroku Bier 38 Trybunał w yjaśnił już, że w celu zachowania skuteczności (effet utile) norm 
przewidujących jurysdykcję alternaty wną w sprawach dotyczących czynów niedozwolonych 
i podobnych systemu brukselskiego 39 normę tę należy interpretować w sposób zapewniający powodowi 
rzeczy wisty w ybór. 
57. Oczy wiście można argumentować, że inaczej niż w przypadku norm jurysdykcyjnych tego systemu 
prawodawca Unii zamierzał za pomocą zasad z rozporządzenia nr 207/2009 ograniczyć liczbę sądów 
przed które właściciele znaków mogą w ytaczać powództwa w sprawie naruszenia 40. Powściągliw y 
stosunek prawodawcy Unii do mnożenia jurysdykcji ilustruje między innymi brzmienie art. 94 ust. 1 
rozporządzenia nr 207/2009 , które w sprawach dotyczących naruszeń w yklucza stosowanie, 
w szczególności, art. 7 pkt 1–3 i 5 rozporządzenia nr 1215 /2012 , a przepisy te mają za zadanie właśnie 
zapewnić powodowi alternaty wną jurysdykcję. Taki stosunek prawodawcy Unii znajduje odbicie 
również w art. 97 ust. 1–4 rozporządzenia nr 207/2009 . Jednakże art. 97 ust. 5 tego rozporządzenia 
w yraźnie przewiduje alternatywną jurysdykcję dla powoda i z tego względu nie można go uznawać za 
odzwierciedlenie rzeczonego stosunku. 
58. Ponadto przyjęcie w ykładni art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 2007 /209 zaproponowanej przez 
pozwanych w postępowaniu głównym i Komisję znacznie ograniczyłoby praktyczne znaczenie tego 
przepisu 41. Uważam, że jednym z rzadkich przypadków użytecznego zastosowania tego przepisu byłaby 
sytuacja, w której pozwany mający miejsce zamieszkania/siedziby na terytorium Unii byłby pozwany 
przed sądy państwa członkowskiego, na którego terytorium ma przedsiębiorstwo. Rozporządzenie 
33 Wyrok z dnia 18 maja 2017 r. (C-617/15, EU:C:2017 :390, pkt 33).  
34 Wyrok z dnia 27 września 2017 r. (C-24/16 i C-25/16, EU:C:2017 :724).  
35 Wyrok z dnia 19 kwietnia 2012 r. (C-523/10, EU:C:2012 :220).  
36 Wyrok z dnia 27 września 2017 r. (C-24/16 i C-25/16, EU:C:2017 :724).  
37 Wyrok z dnia 19 kwietnia 2012 r. (C-523/10, EU:C:2012 :220).  
38 Wyrok z dnia 30 listopada 1976 r. (21/76, EU:C:1976 :166, pkt 20).  
39 Czyli rozporządzeń nr 1215 /2012 i nr 44/2001 oraz Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych  
w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 1972 , L 299, s. 32). 
40 Zobacz podobnie A. Nuyts, Suing At the Place of Infringement: The Application of Article 5(3) of Regulation 44/2001 to IP Matter and Internet 
Disputes, w: A. Nuyts (red.), International Litigation in Intellectual Property and Information Technology, Alphen-sur-le-Rhin, Kluwer Law 
International 2008 , s. 116. 
41 Zobacz również E. Rosati, International jurisdiction in online EU trade mark infringement cases: where is the place of infringement located?, 
European Intellectual Property Law, 2016 , 38(8), s. 482. 
ECLI:EU:C:2019 :276 12 
OPINIA M. SZPUN ARA – SPRAWA C-172/18  
AMS NEVE I IN.  
nr 207/2009 nie zawiera normy jurysdykcyjnej analogicznej do przewidzianej w art. 7 ust. 5 
rozporządzenia nr 1215 /2012 42, a zgodnie z kaskadąłączników określonych w art. 97 ust. 1–3 
rozporządzenia nr 207/2009 , w przypadku gdy pozwany ma miejsce zamieszkania/siedzibę lub 
przedsiębiorstwo na terytorium państwa członkowskiego, musi zostać pozwany przed sądy tego 
państwa członkowskiego. 
3. Charakter sui generis łącznika miejsca naruszenia 
59. Uważam wreszcie, że łącznik miejsca naruszenia ustanowiony w art. 97 ust. 5 rozporządzenia 
nr 207/2009 ma charakter autonomiczny w stosunku do łączników przewidzianych w art. 8 ust. 2 
rozporządzenia nr 864/2007 i art. 7 pkt 2 rozporządzenia nr 1215 /2012 . 
60. Jeśli chodzi o możliwość przeniesienia w ykładni art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 864/2007 przyjętej 
w w yroku Nintendo 43, nie należy tracić z pola widzenia tego, że funkcje norm kolizyjnych z jednej 
strony i norm jurysdykcyjnych z drugiej strony są różne. 
61. Ponadto, choć prawdą jest, że norma kolizyjna zawarta w art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 864/2007 
ma – jak można w y w ieść z w yroku Vapenik 44 i podążajączaużytym w nim sformułowaniem – 
charakter uzupełniający wobec normy jurysdykcyjnej przewidzianej w art. 97 ust. 5 rozporządzenia 
nr 207/2009 , to jednak w yrok Kainz 45 wskazuje, iż spójna w ykładnia pojęć zawartych w aktach prawa 
pry watnego międzynarodowego Unii nie może prowadzić do takiej w ykładni przepisów tych aktów, 
która nie byłaby powiązana z ich systemem i celami 46. Tymczasem, jak w ynika z moich wcześniejszych 
rozważań, w ykładnia art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 w świetle w yroku w sprawie Nintendo 47 
godziłaby w skuteczność (effet utile) tego przepisu. 
62. Względy te zachowują ważność również w odniesieniu do pytania o to, czy wnioski zawarte 
w w yroku Wintersteiger 48, w zakresie, w jakim do celów stosowania art. 7 pkt 2 rozporządzenia 
nr 1215 /2012 dotyczy on określenia miejsca, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące powstanie 
szkody znajdują zastosowanie do art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 . 
63. Ponadto z orzecznictwa w ynika, że za pomocą norm jurysdykcyjnych ustanowionych 
w rozporządzeniu nr 207/2009 prawodawca Unii zamierzał odejść od norm jurysdykcyjnych 
rozporządzenia nr 1215 /2012 49, w szczególności dlatego, że normy jurysdykcyjne przewidziane w tych 
rozporządzeniach służą realizacji celów, które nie są identyczne 50. 
42 Zgodnie z art. 7 pkt 5 rozporządzenia nr 1215 /2012 „osoba, która ma miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego, możebyć 
pozwana w innym państwie członkowskim […] w sprawach dotyczących sporów wynikających z działalności filii, agencji lub innego oddziału – 
przed sądy miejsca, w którym znajdują się filia, agencja lub inny oddział”. Prawdą jest, że podobnie jak w tym przepisie art. 97 ust. 1 
rozporządzenia nr 207/2009 posługuje się „przedsiębiorstwem” jako łącznikiem. Tymczasem, jak wynika z wyroku z dnia 18 maja 2017 r., 
Humme l Holding (C-617/15, EU:C:2017 :390, pkt 26, 27, 40), istnieją znaczące różnice pomiędzy tym przepisem rozporządzenia nr 207/2009 
a przepisem rozporządzenia nr 1215 /2012 . Zobacz również J.J. Fawcett, P. Torremans, Intellectual Property and Private International Law, 
Oxford, Oxford University Press 2011 , s. 417, pkt 8.43. 
43 Wyrok z dnia 27 września 2017 r. (C-24/16 i C-25/16, EU:C:2017 :724). 
44 Wyrok z dnia 5 grudnia 2013 r. (C-508/12, EU:C:2013 :790). 
45 Wyrok z dnia 16 stycznia 2014 r. (C-45/13, EU:C:2014 :7, pkt 20). 
46 W przedmiocie tej problematyki zob. także moja opinia w sprawie Pillar Securitisation (C-694/17, EU:C:2019 :44, pkt 39–46). 
47 Wyrok z dnia 27 września 2017 r. (C-24/16 i C-25/16, EU:C:2017 :724). 
48 Wyrok z dnia 19 kwietnia 2012 r. (C-523/10, EU:C:2012 :220). 
49 Wyrok z dnia 5 czerwca 2014 r., Coty Germany (C-360/12, EU:C:2014 :1318 , pkt 36). 
50 Wyrok z dnia 18 maja 2017 r., Humme l Holding (C-617/15, EU:C:2017 :390, pkt 27, 28). 
ECLI:EU:C:2019 :276 13 
OPINIA M. SZPUN ARA – SPRAWA C-172/18  
AMS NEVE I IN.  
64. Wreszcie z w yroku Leno Merken 51 można w y w ieść, że przy stosowaniu w drodze analogii do 
unijnych znaków towarow ych orzecznictwa dotyczącego krajow ych znaków towarow ych należy 
uwzględnić różnice w ynikające z brzmienia przepisów odnoszących się do tych dwóch rodzajów 
znaków towarow ych. 
65. W tym względzie pragnę zauważyć, że formułując art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 
i przepis będący jego poprzednikiem, czyli art. 93 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94, prawodawca Unii 
nie użył pojęcia „miejsca zdarzenia powodującego powstanie szkody”, które od czasu w yroku Bier 52 
posiada dobrze ugruntowane znaczenie w międzynarodow ym prawie europejskim. Z tego powodu przy 
dokony waniu w ykładni art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 nie można ograniczyć się do 
stwierdzenia, że przepis ten przyznaje jurysdykcję sądom, które na mocy art. 7 pkt 2 rozporządzenia 
nr 1215 /2012 są właściwe ze względu na miejsce zdarzenia powodującego powstanie szkody. 
4. Wnioski pośrednie 
66. Podsumowująctę część analizy, w świetle rozważań poświęconych zakresowi jurysdykcji sądów 
właściw ych w sprawach unijnych znaków towarow ych uważam, że nie należy przyjmować w ykładni 
art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 , zgodnie z którą,jeśli chodzi o zachowanie pozwanego 
polegające na w ykorzystaniu handlu elektronicznego i oferowaniu do sprzedaży na jego stronie 
internetowej, skierowanej do konsumentów znajdujących się w określonym państwie członkowskim, 
towarów z naruszeniem praw właściciela unijnego znaku towarowego, miejscem, gdzie w ystąpiło 
naruszenie w rozumieniu tego przepisu, jest w yłącznie miejsce uruchomienia procesu umieszczenia 
online oferty sprzedaży przez ten podmiot na należącej do niego stronie. Stwierdzenie to znajduje 
oparcie we wnioskach w y w odzonych z alternaty wnego i autonomicznego charakteru łącznika 
przewidzianego w art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 . 
67. W związku z tym należy określić kryteria, które mogą być w praktyce w ymagane dla potrzeb 
ustalania jurysdykcji sądów państwa członkowskiego na podstawie art. 97 ust. 5 rozporządzenia 
nr 207/2009 . 
C. Rozwiązanie uwzględniające specyfikę rozporządzenia nr 207/2009 
1. W przedmiocie ryzyka wielości sądów właściwych 
68. Czy oddaliwszy w ykładnię art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 , zgodnie z którą 
w okolicznościach takich jak te w ystępujące w niniejszej sprawie miejsce naruszenia znajduje się 
w yłącznie w miejscu uruchomienia procesu umieszczenia online oferty sprzedaży, należałoby uznać, że 
dostępność strony internetowej na terytorium danego państwa członkowskiego w ystarcza do 
przyznania jurysdykcji sądom tego państwa członkowskiego? 
51 Zobacz wyrok z dnia 19 grudnia 2012 r. (C-149/11, EU:C:2012 :816, pkt 33). 
52 Wyrok z dnia 30 listopada 1976 r. (21/76, EU:C:1976 :166, pkt 20). 
ECLI:EU:C:2019 :276 14 
OPINIA M. SZPUN ARA – SPRAWA C-172/18  
AMS NEVE I IN.  
69. Orzecznictwo dotyczące określenia jurysdykcji sądów w dziedzinie naruszeń praw własności 
intelektualnej i przemysłowej, w tym krajow ych znaków towarow ych, może a priori przemawiać za 
odpowiedzią twierdzącą. Z orzecznictwa tego w ynika, że w odniesieniu do jurysdykcji na podstawie 
miejsca urzeczy wistnienia się szkody art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1215 /2012 nie w ymaga, by strona 
internetowa rozpatry wana w ramach takich naruszeń była „skierowana do” państwa członkowskiego 
sądu, do którego wniesiono sprawę 53. 
70. Internet ma jednak charakter globalny i jest obecny wszędzie 54. Uznanie, że dostępność strony 
internetowej na terytorium danego państwa członkowskiego jest w ystarczająca, aby powierzyć 
jurysdykcję sądom tego państwa członkowskiego, prowadziłoby do ogromnego wzrostu liczby sądów 
posiadających jurysdykcję w sprawach dotyczących naruszenia unijnych znaków towarow ych 55. 
71. Jak zauważył rzecznik generalny N. Jääskinen w opinii w sprawie Coty Germany 56, jednym z celów 
rozporządzenia nr 207/2009 jest zwalczanie praktyki „forum shopping”, którą właściciele unijnych 
znaków towarow ych mogą się dopuszczać,jeżeli nie zapobiegną temu normy jurysdykcyjne. 
72. Zważy wszy na ten cel, należy wziąć pod uwagę fakt, że niektórzy uczestnicy rynku uciekają się do 
praktyki określanej jako „trademark bullying”. Polega ona na uży waniu znaku towarowego w sposób 
w ykraczający poza to, co według rozsądnej w ykładni w ynika z zakresu ochrony znaku towarowego, 
w celu nękania lub zastraszania innych podmiotów gospodarczych. Mnożenie jurysdykcji możeułatwić 
taką praktykę i zwiększyć negaty wne skutki dla potencjalnych pozwanych. Jest tak tym bardziej, że 
art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 nie jest oparty na zasadzie actor sequitur forum rei, 
a pozwanemu jest, co do zasady, trudniej bronić się przed sądami w państwie innym niż własne. 
73. Wreszcie prawdą jest, jak zauważają powodowie w postępowaniu głównym oraz rząd niemiecki, że 
odrzucenie w ykładni art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 , zgodnie z którą dostępność strony 
internetowej na terytorium określonego państwa członkowskiego w ystarcza do przyznania jurysdykcji 
sądom tego państwa członkowskiego, prowadzi do sytuacji, w której powództw w sprawie naruszeń 
dotyczących krajow ych znaków towarow ych i unijnych znaków towarow ych nie można wnosić 
w sposób jednolity do sądów państwa członkowskiego, którego konsumenci mają dostęp do danej 
strony internetowej. 
74. Niemniej jednak rozważania zawarte w pkt 63–65 niniejszej opinii przemawiają przeciwko 
przenoszeniu wniosków płynących z orzecznictwa w sprawach naruszeń praw własności intelektualnej 
i przemysłowej na art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 . 
75. Ponadto przyjęcie kryterium dostępności na gruncie rozporządzenia nr 1215 /2012 nie powoduje 
ryzyka wielości sądów posiadających jurysdykcję, w przeciwieństwie do konsekwencji takiego kryterium 
w kontekście rozporządzenia nr 207/2009 . Co się tyczy w szczególności powództw odnoszących się do 
krajow ych znaków towarow ych, Trybunał uznał w w yroku Wintersteiger 57, że cele rozporządzenia 
nr 1215 /2012 przemawiają za przyznaniem jurysdykcji ze względu na miejsce urzeczy wistnienia się 
53 Zobacz wyroki: z dnia 3 października 2013 r., Pinckney (C-170/12, EU:C:2013 :635, pkt 42); z dnia 22 stycznia 2015 r., Hejduk (C-441/13, 
EU:C:2015 :28, pkt 32). W wyroku z dnia 19 kwietnia 2012 r., Wintersteiger (C-523/10, EU:C:2012 :220), takie twierdzenie nie zostało 
sformułowane wprost. Rzecznik generalny P. Cruz Villalón w opinii w sprawie Wintersteiger (C-523/10, EU:C:2012 :90, pkt 25–31) uznał, że 
jurysdykcję sądów krajowych należy oceniać na podstawie kryterium niezbędnych środków. Ponieważ Trybunał nie przychylił się do rozwiązania 
zaproponowanego we wspomnianej opinii, wnioskuję, że wyrok Wintersteiger był oparty na rozumowaniu przyjętym w wyżej przywołanych 
wyrokach. Zobacz również U. Kohl, Jurisdiction in cyberspace, w: N. Tsagourias, R. Buchan (red.), Research Handbook on International Law and 
Cyberspace, Cheltenham – Northampton, Edward Elgar 2015 , s. 46. 
54 W przedmiocie innego spojrzenia na to zagadnienie w kontekście terytorialnego zakresu stosowania prawa Unii zob. moja opinia w sprawie 
Google (Zakres terytorialny usunięcia łączy) (C-507/17, EU:C:2019 :15, pkt 47–53). 
55 Zobacz podobnie w kontekście rozporządzenia nr 1215 /2012 D. Moura Vincente, La propriété intellectuelle en droit international privé, Recueil 
des cours de l’Académie de La Haye, vol. 335, 2008 , s. 392. 
56 C-360/12, EU:C:2013 :764, pkt 42. 
57 Wyrok z dnia 19 kwietnia 2012 r. (C-523/10, EU:C:2012 :220, pkt 27). 
ECLI:EU:C:2019 :276 15 
OPINIA M. SZPUN ARA – SPRAWA C-172/18  
AMS NEVE I IN.  
szkody sądom państwa członkowskiego, w którym rozpatry wane prawo jest chronione. Wobec tego 
liczba jurysdykcji dostępnych na podstawie rozporządzenia nr 1215 /2012 jest ograniczona krajow ym 
charakterem danego znaku towarowego 58. Natomiast unijne znaki towarowe korzystają z jednolitej 
ochrony i w y w ołują jednolite skutki na całym terytorium Unii. 
76. W świetle pow yższych rozważań staję na stanowisku, że miejsce, w którym jest dostępna strona 
internetowa, nie stanowi w ystarczającego kryterium ustalenia jurysdykcji sądów tego państwa 
członkowskiego na podstawie art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 . 
77. A zatem z uwagi na niezadowalające w yniki wszystkich w ykładni opartych na dotychczasow ym 
orzecznictwie w dziedzinie naruszeń praw własności intelektualnej i przemysłowej, dotyczącym innych 
instrumentów prawnych prawa pry watnego międzynarodowego Unii, proponuję, aby w ypracować 
w ykładnięłącznika miejsca naruszenia w rozumieniu art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 
autonomiczną dla tego rozporządzenia. 
2. W przedmiocie wykładni, którą należy przyjąć 
78. Dokonując w ykładni art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 w świetle okoliczności niniejszej 
spraw y, należy wziąć pod uwagę fakt, że rezultat osiągnięty w ramach tej w ykładni powinien zapewnić 
skuteczność (effet utile) tego przepisu, niezależnie od okoliczności danej spraw y. 
79. Ponadto ze względu na elementy wspólne dla stosowania art. 97 ust. 5 w związku z art. 98 ust. 2 
rozporządzenia nr 207/2009 i art. 98 ust. 1, lit. a) tego rozporządzenia, w ynikające stąd, że oba te 
przepisy odnoszą się do miejsca naruszenia, w ykładnia tego pierwszego przepisu powinna także 
zapewnić skuteczność (effet utile) pozostałych norm jurysdykcyjnych zamieszczonych w art. 97 
wspomnianego rozporządzenia. 
80. Aby art. 97 rozporządzenia nr 207/2009 mógł zachować swą skuteczność i zapewnić istnienie 
jurysdykcji sądowej w Unii dla wszystkich sporów dotyczących naruszenia, w ykładnia łącznika miejsca 
naruszenia powinna dążyć do zapewnienia jurysdykcji sądów właściw ych w sprawach unijnych znaków 
towarow ych w odniesieniu do powództw w sprawie naruszenia, gdy pod względem materialnoprawnym 
rozporządzenie nr 207/2009 przyznaje właścicielowi prawo do sprzeciwienia się czynom naruszającym 
prawa do jego unijnego znaku towarowego. 
81. W związku z tym zakres terytorialny jurysdykcji ogólnej sądów właściw ych w sprawach unijnych 
znaków towarow ych, który określa się zależnie od tego, gdzie naruszenia miały miejsce, nie możebyć 
węższy niż zakres ochrony tych znaków i zakres stosowania rozporządzenia nr 207/2009 . 
82. W tym względzie pragnę zauważyć, że w yrok L’Oréal i in. 59 dotyczył ustalenia terytorialnego 
zakresu stosowania rozporządzeń w sprawie unijnych znaków towarow ych 60. 
58 Doktryna zauważa jednak, że krajowy charakter znaku towarowego nie ogranicza liczby dostępnych jurysdykcji w odniesieniu do środków 
tymczasowych. Zobacz w szczególności G. van Calster, European Private International Law, Oxford – Portland, Hart Publishing 2016 , s. 153. 
59 Zobacz wyrok z dnia 12 lipca 2011 r. (C-324/09, EU:C:2011 :474). 
60 Zobacz opinia rzecznika generalnego N. Jääskinena w sprawie L’Oréal i in. (C-324/09, EU:C:2010 :757, pkt 125), a także moja niedawna opinia 
w sprawie Google (Zakres terytorialny usunięcia łączy) (C-507/17, EU:C:2019 :15, pkt 51–53). Zobacz także N. Jääskinen, A. Ward, The External 
Reach of EU Private Law in the Light of L’Oréal versus eBay and Google and Google Spain, w: M. Cremona, H.W. Micklitz, Private Law in the 
External Relations of the EU, Oxford, Oxford University Press 2016 , s. 128, 144. 
ECLI:EU:C:2019 :276 16 
OPINIA M. SZPUN ARA – SPRAWA C-172/18  
AMS NEVE I IN.  
83. Tym samym uważam, ponownie czerpiąc inspirację z tego w yroku, że należy uznać,iż jeśli czyny 
zarzucane pozwanemu polegają na reklamowaniu i oferowaniu do sprzedażyzapośrednictwem strony 
internetowej, sądy właściwe w sprawach unijnych znaków towarow ych państwa członkowskiego mają 
jurysdykcję na podstawie miejsca naruszenia, pod warunkiem że reklama lub oferta są skierowane do 
konsumentów przeby wających na terytorium tego państwa członkowskiego 61. 
84. Należy zauważyć, że taka w ykładnia art. 97 rozporządzenia nr 207/2009 jest zgodna z utrwalonym 
orzecznictwem, według którego przyznanie jurysdykcji musi następować zgodnie z celem 
przewidy walności i prawidłowego administrowania w ymiarem sprawiedliwości. 
85. Co się tyczy, po pierwsze, przewidy walności przysługiwania jurysdykcji, należy wziąć pod uwagę, że 
powód musi być w stanie określić a priori sądy, przed którymi może dochodzić swoich praw 
majątkow ych. Właściciel znaku towarowego może na podstawie treści strony internetowej określić 
docelow y krąg odbiorców strony. Podobnie potencjalny pozwany jest w stanie przewidzieć, przed które 
sądy może zostać pozwany, ponieważ sprawuje kontrolę nad swoim marketingiem i sprzedażą 
dokony waną za pośrednictwem jego strony internetowej. 
86. Co się tyczy, po drugie, celu, jakim jest prawidłow y w ymiar sprawiedliwości, z orzecznictwa 
Trybunału w dziedzinie naruszeń praw własności intelektualnej i przemysłowej w ynika, żesądpaństwa 
członkowskiego, na którego terytorium jest dostępna strona internetowa, jest w najlepszej sytuacji, by 
dokonać oceny, czy rzeczy wiście doszło do naruszenia krajowego znaku towarowego chronionego 
w tym państwie członkowskim 62. Moim zdaniem sąd ów nie traci tego waloru w odniesieniu do 
naruszeń unijnych znaków towarow ych. 
3. W przedmiocie kryteriów dotyczących odbiorcy docelowego i ich zastosowania do sprawy 
w postępowaniu głównym 
87. Jak w ynika z całości pow yższych rozważań, w przypadku gdy czynności zarzucane pozwanemu 
polegają na reklamowaniu i oferowaniu do sprzedażyzapośrednictwem strony internetowej, kryterium 
pozwalającym na ustalenie jurysdykcji sądów w sprawach unijnych znaków towarow ych na podstawie 
art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 są odbiorcy, do których skierowane są reklama i oferta 
sprzedaży, a mianowicie osoby znajdujące się w danym państwie członkowskim. 
88. W ramach badania jurysdykcji na podstawie art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 
w okolicznościach takich jak te rozpatry wane w postępowaniu głównym fakt, że reklama i oferta 
sprzedażysą opracowane w taki sposób, że m ożliwe jest określenie odbiorców w jednym państwie 
członkowskim (lub w szeregu państw członkowskich, pod warunkiem że nie chodzi o ogół odbiorców 
w Unii), do których w yraźnie skierowane są rzeczone reklama i oferta, jest decydujący dla ustalenia 
jurysdykcji sądów w tym państwie członkowskim lub w tych państwach członkowskich. Ponadto fakt, 
że strona internetowa jest skierowana do konsumentów i przedsiębiorców danego państwa 
członkowskiego, musi już na pierwszy rzut oka w ynikać z treści tej strony internetowej. Natomiast 
takie okoliczności faktyczne zaistniałe offline mogą umożliwić ustalenie jurysdykcji sądów danego 
państwa członkowskiego z powodów innych niż fakt skierowania danej strony internetowej do 
odbiorców w tym państwie członkowskim. Takim powodem możebyć podjęcie działań w danym 
państwie członkowskim w celu ustanowienia dystrybutora. 
61 Zobacz analogicznie wyrok z dnia 12 lipca 2011 r., L’Oréal i in. (C-324/09, EU:C:2011 :474, pkt 67). 
62 Zobacz wyroki: z dnia 3 października 2013 r., Pinckney (C-170/12, EU:C:2013 :635, pkt 28, 34, 47); z dnia 22 stycznia 2015 r., Hejduk (C-441/13, 
EU:C:2015 :28, pkt 20, 38). 
ECLI:EU:C:2019 :276 17 
OPINIA M. SZPUN ARA – SPRAWA C-172/18  
AMS NEVE I IN.  
89. W ramach badania jurysdykcji na podstawie miejsca naruszenia pewne elementy mają szczególną 
wagę: fakt, że oferta i reklama zawierają w yraźne odniesienie do odbiorców w danym państwie 
członkowskim; fakt, żesą dostępne na stronie internetowej z domeną najw yższego poziomu krajowego 
tego państwa członkowskiego; fakt, że ceny są podane w walucie krajowej; a ponadto fakt, że na takiej 
stronie internetowej podane są numery telefonów zawierające numer kierunkow y danego państwa. 
Pow yższy w ykaz elementów nie jest ani w yłączny, ani w yczerpujący. 
90. Ponadto okoliczność, że ofercie sprzedaży towarzyszą szczegółowe informacje dotyczące obszarów 
geograficznych, do których sprzedawca jest gotów w ysłać towary, może również odegrać istotną rolę 
przy ustalaniu jurysdykcji na podstawie art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 , o ile nie chodzi 
o ogólne wskazanie dotyczące całej Unii. Takie ogólne wskazanie nie pozwala na identyfikację grupy 
lub grup odbiorców, do których konkretnie skierowany jest komunikat. Co więcej, nadanie znaczenia 
takiemu ogólnemu wskazaniu oznaczałoby, że sprawca naruszenia może zostać pozwany przed sądy 
wszystkich państw członkowskich. Mogłoby to zachęcić przedsiębiorców do ograniczenia obszarów 
sprzedaży w granicach Unii w celu ograniczenia ryzyka bycia pozwanym przed sądy państw 
członkowskich, w których wielkość sprzedaży nie jest znaczna – a taki rezultat byłby sprzeczny 
z celami rynku wewnętrznego. 
91. Natomiast ze względu na różnicę istniejącą pomiędzy ogólnymi normami jurysdykcyjnymi 
zamieszczonymi w rozporządzeniu nr 207/2009 oraz normą jurysdykcyjną z w art. 97 ust. 5 tego 
rozporządzenia, przedstawioną bliżej w pkt 41 pow yżej, okoliczność, że sprzedawca jest gotów w ysyłać 
towary do wszystkich państw członkowskich, może pozwolić na ustalenie jurysdykcji sądów ds. 
unijnych znaków towarow ych na podstawie art. 97 ust. 1–4 rozporządzenia nr 207/2009 . Dla 
zilustrowania tego zapatry wania jako inny przykład mogę wskazać w yjaśnienia dotyczące prawa celnego 
Unii. Chociaż takie w yjaśnienia wskazują, że oferta jest skierowana do odbiorców w Unii, nie pozwalają 
one jednak na zidentyfikowanie konkretnej grupy odbiorców tej oferty. 
92. Z tego samego powodu wątpię również, żeby fakt, iż strona internetowa jest sporządzona w jednym 
zjęzyków powszechnie uży wanych na terytorium danego państwa członkowskiego, mógł sam w sobie 
iwkażdym przypadku mieć szczególne znaczenie. Należy wziąć pod uwagę, że po pierwsze, niektóre 
języki są często w ykorzysty wane w kilku państwach członkowskich, a po drugie, niektóre języki 
uży wane w Europie są powszechne takżew państwach trzecich. Ponadto strona internetowa możebyć 
skierowana do odbiorców w określonym państwie członkowskim, nawet jeśli jej treść nie jest 
sporządzona w języku rozpowszechnionym na terytorium tego państwa. Dotyczy to w szczególności 
strony internetowej skierowanej do społeczności cudzoziemców przeby wających na terytorium 
rzeczonego państwa członkowskiego. 
93. Ponadto badania jurysdykcji nie należy mylić z rozpoznaniem spraw y co do istoty 63. Badanie 
jurysdykcji na podstawie rozporządzenia nr 207/2009 nie powinno ani zastępować rozpatrzenia kwestii 
tego, czy rzeczy wiście miało miejsce naruszenie unijnego znaku towarowego, ani przesądzać o jego 
w ynikach. 
94. W tym kontekście pozwani w postępowaniu głównym podnoszą, że z niektórych elementów 
reklamy i ofert sprzedaży w y świetlanych na ich stronie internetowej można w y w nioskować,iż 
w okresie, którego dotyczy spór w postępowaniu głównym, owe reklamy i oferty nie byłyjuż aktualne. 
63 Zobacz wyrok z dnia 3 października 2013 r., Pinckney (C-170/12, EU:C:2013 :635, pkt 40, 41). Zobacz również podobnie wyroki: z dnia 
19 kwietnia 2012 r., Wintersteiger (C-523/10, EU:C:2012 :220, pkt 26); z dnia 16 czerwca 2016 r., Universal Music International Holding 
(C-12/15, EU:C:2016 :449, pkt 44); zob. również opinia rzecznika generalnego P. Cruza Villalóna w sprawie Wintersteiger (C-523/10, 
EU:C:2012 :90, pkt 31); a także moja opinia w sprawie Universal Music International Holding (C-12/15, EU:C:2016 :161, pkt 57). 
ECLI:EU:C:2019 :276 18 
OPINIA M. SZPUN ARA – SPRAWA C-172/18  
AMS NEVE I IN.  
95. Tymczasem ocena nieaktualnego charakteru działań mogących stanowić zarzucany czyn bezprawny 
stanowi element badania zasadności powództwa w sprawie naruszenia. Aby podać inny przykład tego 
samego rodzaju, upły w czasu od zajścia zdarzenia powodującego powstanie szkody może, zgodnie 
z prawem właściw ym, powodować ewentualnie przedawnienie roszczenia odnoszącego się do tego 
zdarzenia i z tego względu również wchodzi w zakres badania zasadności danego roszczenia. 
W związku z tym, biorąc pod uwagę rozważania przedstawione w pkt 93 niniejszej opinii, ani 
nieaktualności reklam i ofert sprzedaży w y świetlanych na stronie internetowej, ani upły wu czasu od 
zajścia zdarzenia powodującego powstanie szkody nie można brać pod uwagę przy badaniu jurysdykcji 
na podstawie miejsca naruszenia w rozumieniu art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 . 
96. W w yniku analizy przeprowadzonej w niniejszej opinii uważam, że art. 97 ust. 5 rozporządzenia 
nr 207/2009 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy przedsiębiorstwo prowadzi 
działalność i ma siedzibę wpaństwie członkowskim A oraz podjęło działania na tym terytorium 
w celu reklamowania i oferowania do sprzedaży towarów oznaczonych znakiem identycznym 
z unijnym znakiem towarow ym na stronie internetowej skierowanej do przedsiębiorców 
i konsumentów w państwie członkowskim B, sądwłaściw y w sprawach znaków towarow ych 
wpaństwie członkowskim B posiada jurysdykcję do rozpoznania powództwa w sprawie naruszenia 
prawa do unijnego znaku towarowego z powodu owego reklamowania i oferowania do sprzedaży 
towarów na tym terytorium, pod warunkiem że reklama i oferta są skierowane konkretnie do 
odbiorców w jednym lub w kilku z państw członkowskich. 
97. Co się tyczy spraw y w postępowaniu głównym, to z w yjątkiem w yliczenia w różnych krajach, w tym 
w Zjednoczonym Królestwie, dystrybutorów będących podmiotami gospodarczymi niezależnymi od 
pozwanych w postępowaniu głównym, wraz ze wskazaniem ich adresów pocztow ych i adresów stron 
internetow ych, nic nie wskazuje na to, by strona internetowa pozwanych w postępowaniu głównym 
była skierowana konkretnie do odbiorców w Zjednoczonym Królestwie. Ponadto takie informacje na 
temat dystrybutora same w sobie nie w ystarczają moim zdaniem do ustalenia jurysdykcji sądów 
Zjednoczonego Królestwa na podstawie art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 . Sprawa 
w postępowaniu głównym dotyczy bowiem nie naruszenia popełnionego przez tego dystrybutora, lecz 
naruszenia popełnionego przez pozwanych w postępowaniu głównym za pośrednictwem strony 
internetowej. 
98. Jednakżetodosądu odsyłającego należy w ypowiedzenie się w tej kwestii przy badaniu jurysdykcji 
sądów odnośnego państwa członkowskiego na podstawie art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 
z uwzględnieniem kryteriów wskazanych w pkt 88–95 niniejszej opinii. 
VI. Wnioski 
99. W świetle pow yższych rozważań proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pytania prejudycjalne 
Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) [sądu apelacyjnego (Anglia i Walia) (w ydział 
cy wilny), Zjednoczone Królestwo] w następujący sposób: 
Artykuł 97 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku 
towarowego Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy przedsiębiorstwo 
prowadzi działalność i ma siedzibę wpaństwie członkowskim A oraz podjęło działania na tym 
terytorium w celu reklamowania i oferowania do sprzedaży towarów oznaczonych znakiem 
identycznym z unijnym znakiem towarow ym na stronie internetowej skierowanej do przedsiębiorców 
i konsumentów w państwie członkowskim B, sądwłaściw y w sprawach unijnych znaków towarow ych 
wpaństwie członkowskim B posiada jurysdykcję do rozpoznania powództwa w sprawie naruszenia 
prawa do unijnego znaku towarowego z powodu tego reklamowania i oferowania do sprzedaży 
towarów na tym terytorium. 
ECLI:EU:C:2019 :276 19 
OPINIA M. SZPUN ARA – SPRAWA C-172/18  
AMS NEVE I IN.  
Wypowiedzenie się w tej kwestii należydosądu odsyłającego w ramach badania jurysdykcji sądów 
odnośnego państwa członkowskiego na podstawie art. 97 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 . 
ECLI:EU:C:2019 :276 20