Keywords

Summary



Keywords

1. Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Zakaz – Naruszenia – Porozumienia i uzgodnione praktyki, które mogą być zakwalifikowane jako stanowiące jednolite naruszenie

(art. 81 ust. 1 WE)

2. Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Dowód

(art. 81 ust. 1 WE)

3. Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Decyzja Komisji stwierdzająca naruszenie – Ciężar udowodnienia naruszenia i czasu jego trwania spoczywający na Komisji

(art. 81 ust. 1 WE)

4. Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Porozumienia między przedsiębiorstwami – Dowód

(art. 81 ust. 1 WE)

5. Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Uzgodniona praktyka – Pojęcie – Koordynacja i współpraca niezgodna z obowiązkiem określenia przez każde przedsiębiorstwo w sposób autonomiczny jego zachowania na rynku

(art. 81 ust. 1 WE)

6. Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Zakaz – Naruszenia – Porozumienia i uzgodnione praktyki, które mogą być zakwalifikowane jako stanowiące jednolite naruszenie – Pojęcie

(art. 81 ust. 1 WE)

7. Konkurencja – Grzywny – Przesłanki nałożenia grzywien przez Komisję – Naruszenie popełnione umyślnie lub w wyniku zaniedbania – Utrudnianie dochodzenia lub dostarczenie nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji w odpowiedzi na skierowane przez Komisję żądanie ich udzielenia

(rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 1, 2)

8. Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Pismo w sprawie przedstawienia zarzutów – Obowiązek udzielenia na nie odpowiedzi – Brak

(rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 18 ust. 1, art. 23 ust. 1 lit. a))

9. Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Kryteria – Sytuacja finansowa zainteresowanego przedsiębiorstwa

(rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 2; komunikat Komisji 98/C 9/03, pkt 5 lit. b))

10. Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Kryteria – Obniżenie kwoty grzywny w zamian za współpracę przedsiębiorstwa, któremu zarzucono naruszenie – Przesłanki

(rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 2; komunikat Komisji 96/C 207/04, pkt D)

Summary

1. Naruszenie art. 81 WE może wynikać nie tylko z odrębnego działania, ale również z szeregu działań, a nawet z ciągłego zachowania. W przypadku, gdy poszczególne działania z uwagi na identyczny cel polegający na zakłóceniu konkurencji na rynku wewnątrzwspólnotowym wpisują się w całościowy plan, Komisja jest uprawniona przypisać odpowiedzialność za te działania na podstawie udziału w naruszeniu postrzeganym jako całość. Ponadto przedsiębiorstwo może być pociągnięte do odpowiedzialności za cały kartel, nawet jeżeli zostało udowodnione, że uczestniczyło ono bezpośrednio tylko w jednym lub kilku częściach składowych tego kartelu, o ile, z jednej strony, wiedziało ono lub bezwzględnie powinno było wiedzieć, że po pierwsze tajne porozumienie, w którym uczestniczyło, było częścią pewnego ogólnego planu, a po drugie, że plan ten obejmował wszystkie części składowe kartelu. Podobnie przedsiębiorstwu, które uczestniczyło w jednolitym i złożonym naruszeniu poprzez własne zachowania, odpowiadające definicji porozumienia lub uzgodnionej praktyki, mające antykonkurencyjne cele w rozumieniu art. 81 WE oraz przyczyniające się do realizacji naruszenia w całości, może być również przypisana odpowiedzialność za zachowania innych przedsiębiorstw składające się na to samo naruszenie za cały okres jego uczestnictwa w tym naruszeniu. Ma to miejsce wówczas, gdy zostanie wykazane, że przedsiębiorstwo to wiedziało o sprzecznych z prawem zachowaniach innych uczestników lub też mogło rozsądnie je przewidzieć i gotowe było zaakceptować związane z nimi ryzyko.

(por. pkt 55, 56)

2. Jeśli chodzi o przeprowadzenie dowodu naruszenia art. 81 ust. 1 WE, obowiązkiem Komisji jest przedstawienie dokładnych i zgodnych dowodów na poparcie silnego przekonania, że zarzucane naruszenie zostało popełnione. Jeżeli sąd Unii ma wątpliwości, to należy je rozstrzygać na korzyść przedsiębiorstwa będącego adresatem decyzji stwierdzającej naruszenie. Sąd nie może zatem dojść do wniosku, że Komisja wykazała istnienie danego naruszenia w sposób wystarczający pod względem prawnym, jeżeli ma jeszcze co do tego wątpliwości, w szczególności w ramach skargi o stwierdzenie nieważności decyzji nakładającej grzywnę. Jednakże nie każdy z dowodów dostarczonych przez Komisję musi koniecznie odpowiadać tym kryteriom w odniesieniu do każdego z elementów naruszenia. Wystarczy, żeby zbiór poszlak przytoczonych przez instytucję oceniany globalnie odpowiadał temu wymogowi.

Ponadto jest normalne, że działania, które obejmują te antykonkurencyjne porozumienia, mają niejawny charakter, że spotkania odbywają się potajemnie, a dokumentacja z tym związana jest ograniczona do minimum. Z tego wynika, że nawet jeśli Komisja odkryje dokumenty świadczące wyraźnie o nawiązaniu bezprawnego kontaktu pomiędzy przedsiębiorstwami – takie jak sprawozdania ze spotkań – będą one zazwyczaj jedynie fragmentaryczne i odosobnione, i dlatego często będzie konieczna rekonstrukcja poszczególnych elementów w drodze dedukcji. Dlatego też w większości przypadków istnienie praktyki lub porozumienia antykonkurencyjnego musi być wywnioskowane na podstawie pewnej liczby zbieżnych okoliczności oraz wskazówek, które razem ujęte mogą stanowić, wobec braku innego spójnego wytłumaczenia, dowód naruszenia reguł konkurencji.

(por. pkt 57–59)

3. Czas trwania naruszenia jest składowym elementem pojęcia naruszenia na podstawie art. 81 ust. 1 WE, którego ciężar dowodu spoczywa na Komisji.

(por. pkt 60)

4. Oświadczenia złożone w ramach polityki łagodzenia sankcji odgrywają istotną rolę. Te złożone w imieniu przedsiębiorstw oświadczenia mają niezaprzeczalną moc dowodową ze względu na to, że pociągają za sobą znaczne ryzyko prawne i handlowe.Jednakże złożone przez przedsiębiorstwo, któremu zarzuca się udział w kartelu, oświadczenie którego prawdziwość jest kwestionowana przez szereg innych przedsiębiorstw, którym również zarzuca się taki udział nie może być uważane za stanowiące wystarczający dowód istnienia naruszenia popełnionego przez te ostatnie, jeżeli nie jest poparte innymi dowodami.

(por. pkt 69)

5. Wymiana informacji nie musi być koniecznie wzajemna, aby naruszać zasadę samodzielnego zachowania na rynku. Ujawnienie poufnych informacji eliminuje niepewność co do przyszłego zachowania konkurenta i wpływa zatem, bezpośrednio lub pośrednio, na strategię odbiorcy informacji.

(por. pkt 71)

6. Jeżeli chodzi o zachowania polegające na organizowaniu w sposób regularny, przez szereg lat, wielostronnych i dwustronnych kontaktów pomiędzy konkurencyjnymi producentami mających na celu ustanowienie nielegalnych praktyk zmierzających do sztucznej organizacji funkcjonowania rynku złączy miedzianych, w szczególności na poziomie cen, okoliczność, iż pewne cechy charakterystyczne czy intensywność tych praktyk zmieniły się po kontroli przeprowadzonej przez Komisję jest pozbawiona znaczenia dla kwestii dalszego istnienia rozpatrywanego kartelu., ze względu na to, że cel tych antykonkurencyjnych praktyk nie uległ zmianie i w dalszym ciągu polegał na uzgodnieniu cen. W tym względzie jest prawdopodobne to, iż po przeprowadzeniu przez Komisję kontroli kartel przybiera mniej ustrukturyzowaną postać i prowadzi działalność o bardziej zróżnicowanej intensywności. Nie można w każdym razie wyciągać wniosku, iż kartel został zakończony, na tej podstawie, że w jego działalności mogły wystąpić okresy zróżnicowanej intensywności.

(por. pkt 73, 76)

7. Fakt, że rozporządzenie nr 1/2003 umożliwia Komisji nałożenie grzywny, której maksymalna kwota nie może przekraczać 1% całkowitego obrotu przedsiębiorstwa, za utrudnianie dochodzenia lub dostarczenie, w odpowiedzi na żądanie ich udzielenia, informacji nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji, potraktowanych jako odrębne naruszenie, nie pozbawia tej instytucji możliwości uwzględnienia ich jako okoliczności obciążającej. Należy przy tym wyjaśnić, że przyjęcie jednej z tych kwalifikacji wyklucza jednoczesne przyjęcie w odniesieniu do tego samego zachowania drugiej z nich.

(por. pkt 109)

8. Choć przedsiębiorstwa mają swobodę wyboru co do tego, czy uczynić zadość żądaniom skierowanym do nich na podstawie art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003, z art. 23 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia wynika, że jeśli się na to zdecydują, mają one obowiązek dostarczenia informacji, które są prawdziwe.

W tym względzie należy uznać, że biorąc pod uwagę strukturę rozporządzenia nr 1/2003, obowiązek udzielenia prawdziwych informacji ma również zastosowanie do odpowiedzi na pismo w sprawie udzielenia zarzutów. Oczywiście jej udzielenie nie jest obowiązkowe. Ponadto, wykonywanie prawa do obrony implikuje również prawo do zakwestionowania mocy dowodowej dokumentów, na których oparła się Komisja. Jeśli jednak przedsiębiorstwo dostarcza innych informacji, takich jak zeznania świadków, w celu wykazania, że dowody przedstawione przez Komisję w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów są fałszywe, informacje te muszą być prawdziwe.

(por. pkt 111)

9. Komisja nie jest zobowiązana przy określaniu kwoty grzywny, którą nakłada ona na dane przedsiębiorstwo za naruszenie reguł konkurencji do uwzględnienia jego deficytowej sytuacji finansowej, ponieważ uznanie istnienia takiego obowiązku skutkowałoby przyznaniem przedsiębiorstwom słabiej dostosowanym do warunków rynkowych nieuzasadnionej przewagi konkurencyjnej,

Zasady tej w żaden sposób nie podważa pkt 5 lit. b) wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 traktatu EWWiS. Zdolność zapłaty ma bowiem znaczenie jedynie w określonym kontekście społecznym, na który składają się konsekwencje, które miałaby zapłata grzywny, w szczególności w zakresie wzrostu bezrobocia lub pogorszenia sytuacji sektorów gospodarczych wyższego i niższego względem danego przedsiębiorstwa rzędu.

(por. pkt 120, 121)

10. Obniżenie kwoty grzywny z tytułu współpracy w toku postępowania administracyjnego jest tylko wtedy uzasadnione, gdy zachowanie danego przedsiębiorstwa ułatwiło Komisji stwierdzenie istnienia naruszenia i, w stosownym przypadku, doprowadzenie do jego zakończenia. Obniżenie kwoty grzywny na podstawie komunikatu w sprawie współpracy z 1996 r. może być uzasadnione tylko wtedy, gdy udzielone informacje, i, bardziej ogólnie, zachowanie danego przedsiębiorstwa, mogłyby zostać uznane za świadczące w tym względzie o prawdziwej współpracy z jego strony.

(por. pkt 123)