ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

1. Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości

(art. 43 WE i 48 WE)

2. Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Przepisy podatkowe

(art. 43 WE i 48 WE)

Summary

1. Sama okoliczność, iż spółka będąca rezydentem tworzy drugi zakład, taki jak spółka zależna, w innym państwie członkowskim, nie może uzasadniać ogólnego domniemania oszustwa podatkowego i usprawiedliwiać środka naruszającego wykonywanie swobód podstawowych zagwarantowanych przez traktat. Środek krajowy ograniczający swobodę przedsiębiorczości może natomiast być usprawiedliwiony motywami zwalczania praktyk stanowiących nadużycie, jeżeli dotyczy on właśnie czysto sztucznych struktur, w oderwaniu od przyczyn ekonomicznych, których celem jest uniknięcie stosowania przepisów danego państwa członkowskiego, a w szczególności uniknięcie podatku należnego z tytułu dochodu osiągniętego z działalności na terytorium krajowym.

(por. pkt 50, 51, 55)

2. Artykuły 43 WE i 48 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uwzględnieniu w podstawie opodatkowania spółki będącej rezydentem z siedzibą w państwie członkowskim dochodu osiągniętego przez kontrolowaną spółkę zagraniczną w innym państwie członkowskim, jeżeli dochód ten podlega tam niższemu poziomowi opodatkowania niż stosowany w pierwszym państwie, chyba że takie uwzględnienie dotyczy jedynie czysto sztucznych struktur, których celem jest uniknięcie należnego podatku krajowego. Należy zatem zaniechać stosowania takiej formy opodatkowania, jeżeli okaże się, na podstawie elementów obiektywnych i możliwych do sprawdzenia przez osoby trzecie, że niezależnie od istnienia motywów natury podatkowej, rzeczona spółka kontrolowana rzeczywiście ma siedzibę w przyjmującym państwie członkowskim i faktycznie wykonuje tam działalność gospodarczą.

(por. pkt 75 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Polityka społeczna – Porozumienie ramowe UNICE, CEEP i ETUC w sprawie pracy na czas określony – Dyrektywa 1999/70

(dyrektywa Rady 1999/70, załącznik, klauzule 1 lit. b) i 5)

Summary

Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony, stanowiące załącznik do dyrektywy 1999/70 dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie sprzeciwia się ono uregulowaniu krajowemu, które w przypadku nadużycia wynikającego z wykorzystywania kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy na czas określony przez pracodawcę sektora publicznego wyklucza przekształcenie ich w umowy o pracę lub stosunki pracy na czas nieokreślony, mimo że przekształcenie takie jest przewidziane w przypadku umów o pracę i stosunków pracy zawartych przez pracodawcę sektora prywatnego, jeżeli uregulowanie to zawiera inny skuteczny środek pozwalający na unikanie i w razie potrzeby karanie nadużyć przy wykorzystywaniu przez administrację publiczną kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy na czas określony.

(por. pkt 57 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Polityka społeczna – Porozumienie ramowe UNICE, CEEP i ETUC w sprawie pracy na czas określony – Dyrektywa 1999/70

(dyrektywa Rady 1999/70, załącznik, klauzula 1 lit. b) i 5)

Summary

Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony, stanowiące załącznik do dyrektywy 1999/70 dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie sprzeciwia się ono uregulowaniu krajowemu, które w przypadku nadużycia przy wykorzystywaniu kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy na czas określony przez pracodawcę sektora publicznego wyklucza przekształcenie ich w umowy o pracę lub stosunki pracy na czas nieokreślony, mimo że przekształcenie takie jest przewidziane w przypadku umów o pracę i stosunków pracy zawartych przez pracodawcę sektora prywatnego, jeżeli uregulowanie to zawiera inny skuteczny środek pozwalający na unikanie nadużyć i w razie potrzeby karanie ich przy wykorzystywaniu przez administrację publiczną kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy na czas określony.

(por. pkt 42 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólna Taryfa Celna – Wartość celna – Wartość transakcyjna – Ustalenie

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 32 ust. 1)

Summary

Przy przywozie komputerów, które sprzedający wyposażył w oprogramowanie zawierające jeden lub kilka systemów operacyjnych, udostępnionych mu bezpłatnie przez kupującego, należy, zgodnie z art. 32 ust. 1 lit. b) lub c) rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny dla potrzeb ustalenia wartości celnej tych komputerów, dodać do ich wartości transakcyjnej wartość tego oprogramowania, jeżeli nie została ona wliczona do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za rzeczone komputery.

To samo odnosi się do sytuacji, gdy władze krajowe, zgodnie z prawem wspólnotowym, uznają za wartość transakcyjną cenę innej umowy sprzedaży niż umowa sprzedaży zawarta przez nabywcę wspólnotowego. W takim przypadku za kupującego w rozumieniu ww. artykułu należy uznać kupującego, który zawarł umowę tej innej sprzedaży.

(por. pkt 37, 38 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Spójność gospodarcza i społeczna – Pomoc strukturalna – Finansowanie wspólnotowe – Przyznanie wspólnotowej pomocy finansowej z EFOGR

(rozporządzenie Rady nr 4253/88, art. 21 ust. 3 akapit drugi, zmienione rozporządzeniem nr 2082/93)

Summary

Artykuł 21 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 4253/88 ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia nr 2052/88 w zakresie koordynacji pomocy z funduszy strukturalnych oraz koordynacji tej pomocy z pomocą Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi, zmienionego rozporządzeniem nr 2082/93, który stanowi, że płatności są dokonywane na rzecz końcowych beneficjentów bez jakichkolwiek odliczeń lub wstrzymań, które mogłyby zmniejszyć kwotę pomocy finansowej, do jakiej mają prawo, zakazuje organom krajowym dokonywania jakichkolwiek odliczeń w stosunku do wypłat oraz pobierania towarzyszących wnioskom opłat administracyjnych, prowadzących w konsekwencji do zmniejszenia kwoty pomocy.

Zakazem tym objęty jest pobór od beneficjentów – dokonywany przez organ wyznaczony przez państwo członkowskie jako wyłączny partner krajowy EFORG, Sekcja Orientacji – opłat odpowiadających pewnemu odsetkowi całkowitej wartości finansowanego projektu, które w konsekwencji odpowiednio zmniejszały kwoty otrzymywane przez beneficjentów tytułem wkładu przyznanego z EFOGR, Sekcja Orientacji. Zakaz dokonywania odliczeń obejmuje bowiem wszystkie opłaty mające bezpośredni i nierozerwalny związek z kwotami wypłacanymi rolnikom, a nie tylko odliczenia rzeczywiście pobrane w momencie dokonania płatności.

(por. pkt 33, 35–39)
Keywords

Summary



Keywords

Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Przepisy podatkowe

(art. 49 WE i 50 WE)

Summary

Uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 49 WE oraz 50 WE państwo członkowskie, które zobowiązuje zleceniodawców i przedsiębiorców korzystających z usług zagranicznych kontrahentów niezarejestrowanych przed organami tego państwa członkowskiego do pobrania 15% kwoty należnej za wykonane roboty i które ustanawia odpowiedzialność solidarną tychże zleceniodawców i przedsiębiorców za zobowiązania podatkowe takich kontrahentów.

W istocie, mimo że obowiązek pobrania i odpowiedzialność solidarna stosowane są bez rozróżnienia w przypadku korzystania z usług niezarejestrowanego usługodawcy, niezależnie od tego, czy ma on siedzibę w tym państwie członkowskim, czy w innym państwie członkowskim, stanowią one ograniczenie swobody świadczenia usług, jako że mogą one zniechęcać usługodawców niezarejestrowanych i niemających siedziby w tym państwie członkowskim do wejścia na rynek tego państwa członkowskiego w celu świadczenia tam usług lub zniechęcać zleceniodawców i przedsiębiorców do korzystania z usług tych usługodawców.

Konieczność zwalczania oszustw podatkowych nie jest wystarczająca dla uzasadnienia stosowania obowiązku pobrania i odpowiedzialności solidarnej w sposób powszechny i prewencyjny wobec wszystkich usługodawców niemających siedziby i niezarejestrowanych w tym państwie członkowskim, chociaż część z nich co do zasady nie podlega opodatkowaniu, obowiązkowi zapłaty zaliczek na podatek i opłat, których zapłatę przepisy te mają zagwarantować, i chociaż istnieją mniej restrykcyjne środki zagwarantowania zapłaty podatków, zaliczek na podatek i opłat, do których zapłaty usługodawcy mogą być w określonych przypadkach zobowiązani.

(por. pkt 30–32, 36, 37, 42 oraz pkt 1 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Postanowienia traktatu – Podmiotowy zakres stosowania

(art. 39 WE)

2. Obywatelstwo Unii Europejskiej – Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Przepisy podatkowe

(art. 18 WE)

Summary

1. Na swobodę przepływu gwarantowaną w art. 39 WE nie mogą powoływać się osoby, które swą działalność zawodową wykonywały w całości na terenie tego państwa członkowskiego, którego są obywatelami, a dopiero po przejściu na emeryturę skorzystały z prawa pobytu w innym państwie członkowskim, nie mając zamiaru wykonywania tam jakiejkolwiek pracy najemnej.

(por. pkt 16)

2. Wykładni art. 18 WE należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisów krajowych, zgodnie z którymi podatek od świadczenia emerytalnego wypłacanego w jednym państwie członkowskim osobie mającej miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim przekracza w niektórych przypadkach wysokość podatku, jaki byłby należny w sytuacji, gdyby osoba ta miała miejsce zamieszkania w pierwszym z tych państw członkowskich, o ile świadczenie to stanowi całość lub niemal całość dochodów tej osoby.

Uregulowanie krajowe, które stawia w mniej korzystnej sytuacji niektórych swoich obywateli z tego tylko powodu, że korzystają oni ze swobody przemieszczania się i pobytu w innym państwie członkowskim, stanowi w istocie źródło nierównego traktowania, sprzecznego z zasadami leżącymi u podstaw statusu obywatela Unii, to jest z gwarancją takiego samego traktowania względem prawa przy korzystaniu ze swobody przemieszczania się.

Prawdą jest, że w dziedzinie podatków bezpośrednich sytuacja rezydentów i nierezydentów co do zasady nie jest porównywalna. Jednak o ile świadczenie emerytalne wypłacane w państwie członkowskim stanowi całość lub prawie całość dochodów emerytów niebędących rezydentami, znajdują się oni obiektywnie – w zakresie podatku dochodowego – w takiej samej sytuacji jak emeryci mający miejsce zamieszkania w tym państwie, którzy otrzymują identyczne świadczenie emerytalne.

(por. pkt 22, 26, 31, 39 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Swoboda świadczenia usług – Swobodny przepływ kapitału – Postanowienia traktatu – Badanie przepisu krajowego wiążącego się z tymi dwoma podstawowymi swobodami

(art. 49 WE i 56 WE)

2. Swoboda świadczenia usług – Postanowienia traktatu – Zakres stosowania

(art. 49 WE i 56 WE)

Summary

1. Z brzmienia art. 49 WE i 56 WE oraz z faktu ich umieszczenia w dwóch różnych rozdziałach tytułu III traktatu wynika, że postanowienia te są wprawdzie ściśle powiązane, jednakże ich celem jest regulacja różnych sytuacji i każdy z nich ma odrębny zakres stosowania. Z pewnością nie można wykluczyć, że w pewnych szczególnych przypadkach, gdy przepis krajowy odnosi się jednocześnie do swobody świadczenia usług i swobodnego przepływu kapitału, może jednocześnie utrudniać wykonywanie tych dwóch swobód.

W tym zakresie nie można twierdzić, że w tych okolicznościach przepisy dotyczące swobody świadczenia usług pomocniczo mają zastosowanie do przepisów regulujących swobodny przepływ kapitału.

Jeżeli przepis krajowy dotyczy jednocześnie swobodnego świadczenia usług i swobodnego przepływu kapitału, należy zbadać, w jakim zakresie przepis ten wpływa na wykonywanie tych swobód podstawowych i czy w okolicznościach postępowania przed sądem krajowym jedna z nich ustępuje pierwszeństwa drugiej. Badania danego przepisu dokonuje się zasadniczo jedynie w świetle jednej z tych dwóch swobód, jeżeli okaże się, że w danych okolicznościach jedna z nich jest całkowicie drugorzędna względem drugiej i może być z nią połączona

(por. pkt 28, 30, 31, 34)

2. System krajowy, na mocy którego państwo członkowskie nakłada obowiązek uzyskania uprzedniego zezwolenia na wykonywanie działalności polegającej na zawodowym udzielaniu kredytów na jego terytorium przez spółkę z siedzibą w państwie trzecim i na mocy którego można odmówić takiego zezwolenia między innymi wówczas, gdy spółka ta nie ma zarządu głównego lub oddziału na tym terytorium, skutkującego utrudnieniem dostępu do rynku finansowego państwa członkowskiego spółkom z siedzibą w państwach trzecich, w istotny sposób wpływa na wykonywanie swobodnego świadczenia usług w rozumieniu art. 49 WE i nast.

Ponieważ ograniczające skutki tego systemu dla swobodnego przepływu kapitału są jedynie nieuchronną konsekwencją ograniczenia nałożonego na świadczenie usług, nie ma potrzeby badania zgodności tego systemu z art. 56 WE i nast.

Spółka z siedzibą w państwie trzecim nie może powoływać się na art. 49 WE i następne. W przeciwieństwie bowiem do rozdziału traktatu dotyczącego swobodnego przepływu kapitału, rozdział dotyczący swobodnego świadczenia usług nie zawiera żadnego przepisu, który rozciągałby korzyść jego przepisów na świadczących usługi obywateli państw trzecich i podmioty mające siedzibę poza terytorium Unii Europejskiej, jako że celem tego ostatniego rozdziału jest zapewnienie swobodnego świadczenia usług na rzecz obywateli państw członkowskich.

(por. pkt 25, 49, 50 i sentencja)
Z art. 225 WE, art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości i z art. 112 ust. 1 lit. c) jego regulaminu wynika, że odwołanie powinno w sposób precyzyjny wskazywać kwestionowane elementy wyroku lub postanowienia, o którego uchylenie się wnosi, a także argumenty prawne, które w sposób konkretny uzasadniają to odwołanie.

Umożliwienie stronie przedstawienia po raz pierwszy przed Trybunałem zarzutu, który nie został przedstawiony przed Sądem, byłoby równoznaczne z umożliwieniem jej wniesienia do Trybunału, którego kompetencje w postępowaniu odwoławczym są ograniczone, sprawy o szerszym zakresie niż ta, która była rozpoznawana przez Sąd. W postępowaniu odwoławczym kompetencje Trybunału są ograniczone do oceny prawnego rozstrzygnięcia w kwestii zarzutów, które były roztrząsane w pierwszej instancji.

Z art. 46 UE wynika, że postanowienia traktatów WE i EWEA dotyczące właściwości Trybunału znajdują zastosowanie do tytułu VI traktatu UE jedynie na warunkach przewidzianych w art. 35 UE. Ten ostatni artykuł nie przyznaje Trybunałowi właściwości w zakresie rozpoznawania jakichkolwiek skarg o odszkodowanie. Nadto w art. 41 ust. 1 UE, w którym wymieniono postanowienia traktatu WE mające zastosowanie do postanowień dotyczących dziedzin uregulowanych w tytule VI traktatu UE, nie figuruje ani art. 288 akapit drugi WE, stosownie do którego Wspólnota powinna naprawić — zgodnie z zasadami ogólnymi wspólnymi dla praw państw członkowskich — szkody wyrządzone przez jej instytucje lub jej pracowników przy wykonywaniu ich funkcji, ani art. 235 WE, przewidujący właściwość Trybunału do orzekania w sporach dotyczących odszkodowań określonych w art. 288 akapit drugi WE.

Z tego wynika, że w ramach tytułu VI traktatu UE nie jest przewidziana jakakolwiek skarga o odszkodowanie. Deklaracja Rady dotycząca prawa do odszkodowania, załączona do protokołu przy przyjęciu aktu Unii Europejskiej, nie jest wystarczająca dla stworzenia środka prawnego, który nie istnieje w obowiązującym prawie i nie jest więc wystarczająca, by przyznać Trybunałowi właściwość w tym względzie.

(por. pkt 44, 46–48, 60, 61)
Z art. 225 WE, art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości i z art. 112 ust. 1 lit. c) jego regulaminu wynika, że odwołanie powinno w sposób precyzyjny wskazywać kwestionowane elementy wyroku lub postanowienia, o którego uchylenie się wnosi, a także argumenty prawne, które w sposób konkretny uzasadniają to odwołanie.

Umożliwienie stronie przedstawienia po raz pierwszy przed Trybunałem zarzutu, który nie został przedstawiony przed Sądem, byłoby równoznaczne z umożliwieniem jej wniesienia do Trybunału, którego kompetencje w postępowaniu odwoławczym są ograniczone, sprawy o szerszym zakresie niż ta, która była rozpoznawana przez Sąd. W postępowaniu odwoławczym kompetencje Trybunału są ograniczone do oceny prawnego rozstrzygnięcia w kwestii zarzutów, które były roztrząsane w pierwszej instancji.

Z art. 46 UE wynika, że postanowienia traktatów WE i EWEA dotyczące właściwości Trybunału znajdują zastosowanie do tytułu VI traktatu UE jedynie na warunkach przewidzianych w art. 35 UE. Ten ostatni artykuł nie przyznaje Trybunałowi właściwości w zakresie rozpoznawania jakichkolwiek skarg o odszkodowanie. Nadto w art. 41 ust. 1 UE, w którym wymieniono postanowienia traktatu UE mające zastosowanie do postanowień dotyczących dziedzin uregulowanych w tytule VI Traktatu o Unii Europejskiej, nie figuruje ani art. 288 akapit drugi WE, stosownie do którego Wspólnota powinna naprawić — zgodnie z zasadami ogólnymi wspólnymi dla praw państw członkowskich — szkody wyrządzone przez jej instytucje lub jej pracowników przy wykonywaniu ich funkcji, ani art. 235 WE, przewidujący właściwość Trybunału Sprawiedliwości do orzekania w sporach dotyczących odszkodowań określonych w art. 288 akapit drugi WE.

Z tego wynika, że w ramach tytułu VI traktatu UE nie jest przewidziana jakakolwiek skarga o odszkodowanie. Deklaracja Rady dotycząca prawa do odszkodowania, która została załączona do protokołu przy przyjęciu aktu o Unii Europejskiej, nie jest wystarczająca dla stworzenia środka prawnego, który nie istnieje w obowiązującym prawie i nie jest więc wystarczająca, by przyznać Trybunałowi właściwość w tym względzie.

(por. pkt 44, 46–48, 60, 61)
Nawet jeżeli cele obu tych rozporządzeń są różne, nic nie pozwala na stwierdzenie, że omawiana definicja jest ograniczona wyłącznie do rozporządzenia nr 3699/93 i że nie może być ona wykorzystana w ramach innych instrumentów prawa wtórnego w dziedzinie polityki rybołówstwa. Ponadto rozporządzenie nr 3699/93, które definiuje to pojęcie, zostało przyjęte później niż rozporządzenie nr 3690/93. Prawodawca wspólnotowy z pełną znajomością rzeczy wybrał zatem to samo sformułowanie, które znalazło się w rozporządzeniu nr 3690/93.

Prawidłowy przebieg postępowania poprzedzającego wniesienie skargi stanowi istotną gwarancję przewidzianą w traktacie nie tylko dla ochrony praw danego państwa członkowskiego, lecz również dla zapewnienia, że ewentualne postępowanie sporne będzie miało jednoznacznie zdefiniowany przedmiot sporu. Jeżeli przedmiot sporu został określony, państwo członkowskie ma prawo do podnoszenia wszelkich dostępnych mu zarzutów na swoją obronę. Poza tym żaden przepis procesowy nie nakłada na zainteresowane państwo członkowskie obowiązku przedstawienia w fazie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi wszystkich argumentów na swoją obronę w ramach skargi na podstawie art. 226 WE.

Z art. 5 rozporządzenia no 3690/93 ustanawiającego wspólnotowy system ustalający zasady dotyczące minimum informacji, jakie mają być zawarte w licencjach połowowych nie wynika, że w przypadku trwałego transferu statku do państwa trzeciego państwo członkowskie zobowiązane jest do powstrzymania się od wykorzystania zdolności połowowej zwolnionej przez ten transfer do wydania nowych licencji. W istocie w treści tego artykułu nie ma zawartego tego typu zakazu, ponieważ artykuł ten przewiduje jedynie wobec państwa członkowskiego bandery obowiązek cofnięcia licencji połowowych wydanych statkom, które zostały trwale wycofane.

Jeżeli chodzi o art. 8 rozporządzenia nr 3699/93 ustanawiającego kryteria oraz przepisy dotyczące wspólnotowej pomocy strukturalnej w sektorze rybołówstwa i akwakultury oraz przetwarzania i marketingu produktów tego sektora to przewiduje on między innymi, w jaki sposób statek rybacki może zostać trwale wycofany z działalności połowowej, i wymaga, aby wykreślone statki zostały wyłączone z działalności połowowej na wodach Wspólnoty. Z tekstu tego przepisu nie wynika jednak, że zdolność połowowa zwolniona w krajowym rejestrze statków rybackich w wyniku trwałego transferu statków do państwa trzeciego nie może być wykorzystana do wydania nowych licencji połowowych.

(por. pkt 50–52)
Sprawa C-150/04

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Królestwu Danii

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodny przepływ pracowników — Swoboda świadczenia usług — Swobodny przepływ kapitału — Swoboda przedsiębiorczości — Podatek dochodowy — Zabezpieczenia na starość — Przystąpienie do towarzystwa emerytalnego mającego siedzibę w innym państwie członkowskim — Ustawodawstwo podatkowe — Ograniczenie możliwości odliczenia lub wyłączenia od dochodu podlegającego opodatkowaniu składek zapłaconych w ramach programu emerytalnego — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Skuteczność kontroli podatkowych — Spójność systemu podatkowego — Symetria systemu podatkowego — Konwencja o unikaniu podwójnego opodatkowania”

Opinia rzecznika generalnego C. Stix-Hackl, przedstawiona w dniu 1 czerwca 2006 r. I - 1165

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 30 stycznia 2007 r. I - 1193

Streszczenie wyroku

Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Przepisy podatkowe

(art. 39 WE, 43 WE i 49 WE)

Państwo członkowskie, które przewiduje, że prawo do odliczenia lub do wyłączenia z podstawy opodatkowania składek zapłaconych na podstawie programów emerytalnych przysługuje jedynie w odniesieniu do składek zapłaconych na podstawie programów emerytalnych prowadzonych przez towarzystwa emerytalne mające siedzibę na terytorium krajowym, podczas gdy żadna ulga podatkowa o takim charakterze nie jest przyznawana w odniesieniu do składek zapłaconych na podstawie programów emerytalnych prowadzonych przez towarzystwa emerytalne mające siedzibę w innych państwach członkowskich, uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 39 WE, 43 WE i 49 WE.

Uregulowanie krajowe, które w sposób powszechny odmawia przyznania ulgi podatkowej w odniesieniu do składek płaconych towarzystwu emerytalnemu mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim, nie może być uzasadnione koniecznością zagwarantowania spójności krajowego systemu podatkowego, jeśli jego zagrożenie może stanowić to, że przeniesienie miejsca zamieszkania podatnika następuje pomiędzy chwilą zapłaty składek na program emerytalny a chwilą wypłaty odpowiadających im świadczeń, ponieważ to państwo członkowskie może przy takim tylko założeniu zostać pozbawione możliwości opodatkowania świadczeń odpowiadających odliczonym lub wyłączonym składkom.

Ponieważ przepisy traktatu dotyczące swobodnego świadczenia usług, swobodnego przepływu pracowników oraz swobody przedsiębiorczości sprzeciwiają się spornemu uregulowaniu, nie ma konieczności odrębnego rozpatrywania tego uregulowania w świetle art. 56 WE dotyczącego swobodnego przepływu kapitału.

(por. pkt 64, 71–74, 76 i sentencja)