ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wymogi wynikające z ochrony praw podstawowych we wspólnotowym porządku prawnym wiążą również państwa członkowskie, gdy wprowadzają one w życie rozporządzenia wspólnotowe, w związku z czym państwa te są zobowiązane, w najszerszym możliwym zakresie, stosować te rozporządzenia na warunkach, które nie naruszają owych wymogów.

Artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia nr 881/2002 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylającego rozporządzenie nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie, w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem nr 561/2003, należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, gdy zarówno umowa sprzedaży nieruchomości, jak i porozumienie o przeniesieniu własności zostały zawarte przed dniem umieszczenia nabywcy w wykazie figurującym w załączniku I do rozporządzenia nr 881/2002 oraz cena sprzedaży również została uiszczona przed tą datą, ów przepis zabrania dokonania po tym dniu, na podstawie wspomnianej umowy, ostatecznego wpisu przeniesienia własności do księgi wieczystej.

Z jednej strony omawiany przepis stosuje się bowiem do każdego udostępnienia zasobów gospodarczych, a zatem również do czynności, która następuje w wykonaniu dwustronnej umowy i na dokonanie której strona zgodziła się w zamian za świadczenie wzajemne o charakterze finansowym.

Z drugiej strony art. 9 rozporządzenia należy rozumieć w ten sposób, że wprowadzone przez nie środki, wśród których figuruje zamrożenie funduszy, oznaczają także zakaz dokonywania czynności wykonawczych w stosunku do umów zawartych przed wejściem w życie rozporządzenia.

(por. pkt 56, 62, 80 i sentencja)
W ramach skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na Komisji ciąży obowiązek wykazania istnienia zarzucanego uchybienia. To do niej bowiem należy dostarczenie Trybunałowi dowodów koniecznych do zweryfikowania przezeń istnienia tego uchybienia, przy czym Komisja nie może opierać się na jakimkolwiek domniemaniu. Poza tym ciężar dowodu spoczywający na Komisji w ramach takiej skargi powinien być ustalony w zależności od rodzaju zobowiązań nakładanych przez dyrektywy na państwa członkowskie, a w konsekwencji od skutków, jakie mają zostać przez te państwa osiągnięte.

Wobec tego w ramach skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom ustanowionym w art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory Komisja nie powinna ograniczać się do zarzucania samego istnienia porozumień programowych dotyczących przedsięwzięć budowlanych o charakterze przemysłowym w obrębie obszaru specjalnej ochrony, lecz powinna również dostarczyć wystarczająco konkretne dowody w celu ustalenia, że porozumienia te wykroczyły poza stadium wstępnych rozważań administracyjnych i że ich planowanie jest na tyle dokładne, iż konieczna jest ocena środowiskowa ich skutków. Komisja jest ponadto zobowiązana dostarczyć dowód, że dany plan lub przedsięwzięcie może, w świetle cech i specyficznych uwarunkowań środowiskowych terenu, którego dany plan lub przedsięwzięcie dotyczy, oddziaływać na ten teren w sposób istotny, uwzględniając ustalone dla tego terenu założenia ochrony.

(por. pkt 37–39, 41)
Zasady te, wypracowane w odniesieniu do trójwymiarowych znaków towarowych odpowiadających wyglądowi samego towaru, znajdują zastosowanie także wówczas, gdy zgłoszony znak towarowy jest graficznym znakiem towarowym będącym dwuwymiarowym przedstawieniem danego towaru, ponieważ również w takim przypadku znaku towarowego nie stanowi oznaczenie niemające związku z wyglądem oznaczonych nim towarów.

Kryteria oceny charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego trójwymiarowych znaków towarowych odpowiadających wyglądowi samego towaru nie różnią się od kryteriów stosowanych do innych kategorii znaków.

W celu dokonania oceny, czy dany wspólnotowy znak towarowy jest pozbawiony charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, należy wziąć pod uwagę wywierane przez niego całościowe wrażenie. Nie stoi to jednak na przeszkodzie dokonaniu na wstępie sukcesywnej analizy poszczególnych elementów użytych w celu przedstawienia tego znaku towarowego. Przy dokonywaniu całościowej oceny może bowiem okazać się pomocne zbadanie każdego z elementów tworzących dany znak towarowy.

Jedynie Sąd jest właściwy do ustalenia okoliczności faktycznych i do ich oceny, chyba że z dokumentów zawartych w aktach, które zostały mu przedstawione, wynika, że ustalenia te są nieprawidłowe. Wobec tego — poza przypadkami, w których doszło do przeinaczenia dowodów — ocena okoliczności faktycznych nie stanowi kwestii prawnej, podlegającej jako taka kontroli Trybunału w postępowaniu odwoławczym.

(por. pkt 49)
Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 września 2007 r. — Komisja przeciwko Luksemburgowi

(sprawa C-354/06)

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Ochrona środowiska — Dostęp do wymiaru sprawiedliwości”

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Badanie zasadności przez Trybunał — Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę — Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 7)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieustanowienie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (Dz.U. L 156, str. 17)

Sentencja

1) Nie ustanawiając wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

2) Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 września 2007 r. — Komisja przeciwko Luksemburgowi

(sprawa C-354/06)

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Ochrona środowiska — Dostęp do wymiaru sprawiedliwości”

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Badanie zasadności przez Trybunał — Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę — Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 7)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieustanowienie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (Dz.U. L 156, str. 17)

Sentencja

1) Nie ustanawiając wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.
Sprawa C-328/06

Alfredo Nieto Nuño

przeciwko

Leonciowi Monlleó Franquetowi

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil 3 de Barcelona)

„Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Artykuł 4 ust. 2 lit. d) — Znaki towarowe „powszechnie znane” w państwie członkowskim w rozumieniu art. 6a konwencji paryskiej — Znajomość znaku towarowego — Zasięg geograficzny”

Opinia rzecznika generalnego P. Mengozziego, przedstawiona w dniu 13 września 2007 r. I - 10095

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 listopada 2007 r. I - 10113

Streszczenie wyroku

Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Odmowa lub unieważnienie rejestracji – Kolizja z wcześniejszym znakiem towarowym powszechnie znanym w jednym państwie członkowskim

(dyrektywa Rady 89/104, art. 4 ust. 2 lit. d))

Artykuł 4 ust. 2 lit. d) pierwszej dyrektywy Rady 89/104 o znakach towarowych należy interpretować w ten sposób, że wcześniejszy znak towarowy musi być powszechnie znany na całym terytorium państwa członkowskiego rejestracji lub na jego znacznej części.

W istocie, ponieważ przepis wspólnotowy nie jest precyzyjny, z całą pewnością nie można wymagać, by powszechna znajomość występowała na całym obszarze państwa członkowskiego, i wystarczy, by występowała w jego znacznej części. Natomiast powszechne rozumienie pojęć użytych w wyrażeniu „w państwie członkowskim” stoi na przeszkodzie temu, aby znajdowało ono zastosowanie do powszechnej znajomości ograniczonej do jednego miasta i jego okolic, niestanowiących razem znacznej części państwa członkowskiego.

(por. pkt 17, 18, 20 i sentencja)
W ramach postępowania, o którym mowa w art. 234 WE, wyłącznie do sądu krajowego, przed którym toczy się spór i który wobec tego musi przyjąć na siebie odpowiedzialność za wydane orzeczenie, należy ocena, w świetle konkretnych okoliczności sprawy, zarówno niezbędności orzeczenia prejudycjalnego do wydania wyroku, jak i istotnego charakteru pytań skierowanych do Trybunału. W związku z tym, jeśli postawione pytania dotyczą wykładni prawa wspólnotowego, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia.

Sam fakt, że Trybunał miałby się wypowiedzieć w sposób abstrakcyjny i ogólny, nie może powodować niedopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym. Jedną z podstawowych cech systemu współpracy sądowej ustanowionego przez art. 234 WE jest bowiem to, że Trybunał odpowiada w sposób raczej abstrakcyjny i ogólny na zadane mu pytanie dotyczące wykładni prawa wspólnotowego, zaś zadaniem sądu krajowego jest rozstrzygnięcie zawisłego przed nim sporu z uwzględnieniem odpowiedzi Trybunału.

Artykuł 7 ust. 2 dyrektywy 97/67 w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, który przewiduje, że w zakresie koniecznym do zapewnienia utrzymania usług powszechnych poczta zagraniczna i direct mail mogą nadal być zastrzeżone w ramach limitów cenowych i wagowych określonych w art. 7 ust. 1, należy interpretować w ten sposób, iż pozwala on państwom członkowskim na zastrzeganie poczty zagranicznej dla operatora pocztowych usług powszechnych jedynie wówczas, gdy wykażą one, że:

— wobec braku takiego zastrzeżenia realizacja tych usług powszechnych nie powiodłaby się lub

— zastrzeżenie to jest niezbędne do tego, by usługi te były świadczone na warunkach akceptowalnych z gospodarczego punktu widzenia.

Artykuł 7 ust. 2 wspomnianej dyrektywy ma na celu zagwarantowanie utrzymania pocztowych usług powszechnych, w szczególności poprzez udostępnienie środków koniecznych do tego, by mogły one działać na zrównoważonych finansowo warunkach. Jednakże warunek zawarty w powyższym przepisie nie może zostać sprowadzony jedynie do aspektu finansowego, ponieważ nie można wykluczyć, że istnieją inne powody, dla których zgodnie z art. 86 ust. 2 WE państwa członkowskie mogą zdecydować się na zastrzeżenie poczty zagranicznej w celu zapewnienia powodzenia realizacji szczególnego zadania zleconego operatorowi pocztowych usług powszechnych. Tymczasem takie względy, jak dogodność, odnoszące się do ogólnej sytuacji panującej w sektorze usług pocztowych, w tym związane ze stopniem liberalizacji tego sektora w chwili podejmowania decyzji na temat poczty zagranicznej, nie są wystarczające do uzasadnienia zastrzeżenia poczty zagranicznej, chyba że wobec braku takiego zastrzeżenia realizacja pocztowych usług powszechnych nie powiodłaby się lub że zastrzeżenie to byłoby niezbędne do tego, by usługi te były świadczone na warunkach akceptowalnych z gospodarczego punktu widzenia.

(por. pkt 31, 40, 41, 50 i sentencja)
Sprawy połączone C-260/06 i C-261/06

Postępowania karne

przeciwko

Danielowi Escalierowi i Jeanowi Bonnarelowi

(wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Cour d’appel de Montpellier)

„Środki ochrony roślin — Przywóz równoległy — Procedura udzielania zezwoleń na dopuszczenie do obrotu — Dopuszczalność — Warunki — Poszanowanie zasady proporcjonalności”

Opinia rzecznika generalnego V. Trstenjak przedstawiona w dniu 10 lipca 2007 r. I - 9719

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 listopada 2007 r. I - 9737

Streszczenie wyroku

Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym

(art. 28 WE, 30 WE; dyrektywa Rady 91/414)

Państwo członkowskie może uzależnić przywóz równoległy danego środka ochrony roślin pochodzącego z innego państwa członkowskiego, w którym ten środek jest już dopuszczony do obrotu, od uzyskania zezwolenia w ramach uproszczonej procedury wydawania zezwoleń na dopuszczenie do obrotu, jeżeli przywóz jest dokonywany przez rolnika wyłącznie na potrzeby jego gospodarstwa rolnego, a zezwolenie udzielone w ten sposób ma charakter indywidualny w stosunku do każdego podmiotu gospodarczego.

Zasada proporcjonalności wymaga jednakże, w celu zachowania swobodnego przepływu towarów, aby przepisy dotyczące dopuszczania do obrotu środków ochrony roślin były stosowane w granicach tego, co jest niezbędne dla osiągnięcia realizowanych w sposób słuszny celów ochrony środowiska naturalnego oraz zdrowia ludzi i zwierząt. Udzielenie zezwolenia na dopuszczenie do obrotu nie może zatem być uzależnione od opatrzenia przywiezionego produktu własną marką danego podmiotu gospodarczego, jeżeli jest on rolnikiem dokonującym przywozu równoległego wyłącznie na potrzeby swojego gospodarstwa rolnego. Udzielenie tego zezwolenia nie może być również poddane obowiązkowi uiszczenia opłaty, która nie jest adekwatna do kosztów poniesionych w związku z kontrolą lub działaniami administracyjnymi wymaganymi do zbadania wniosku o udzielenie zezwolenia. Możliwe jest jednakże, z zastrzeżeniem poszanowania zasady proporcjonalności, zryczałtowane ujęcie takich kosztów.

(por. pkt 37, 50 i sentencja)
Sprawa C-251/06

Firma ING. AUER – Die Bausoftware GmbH

przeciwko

Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Linz)

„Podatki pośrednie — Gromadzenie kapitału — Przeniesienie siedziby statutowej spółki — Zniesienie podatku kapitałowego pobieranego od spółki”

Opinia rzecznika generalnego M. Poiaresa Madura przedstawiona w dniu 21 czerwca 2007 r. I - 9691

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 listopada 2007 r. I - 9698

Streszczenie wyroku

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału – Podatek kapitałowy pobierany od spółek kapitałowych

(dyrektywa Rady 69/335, art. 3 ust. 1 lit. a), art. 4 ust. 1 lit. g), art. 4 ust. 3 lit. b), art. 7 ust. 2)

Artykuł 4 ust. 1 lit. g) i art. 4 ust. 3 lit. b) dyrektywy 69/335 dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, zmienionej dyrektywą 85/303 oraz Aktem dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że rezygnacja przez jedno państwo członkowskie z poboru podatku kapitałowego nie stanowi przeszkody dla tego, by spółka należąca do jednej z kategorii wskazanych w art. 3 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy była kwalifikowana jako spółka kapitałowa do celów poboru podatku kapitałowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. g) tej dyrektywy przy przeniesieniu jej rzeczywistego centrum zarządzania z tego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego, w którym podatek ten jest nadal nakładany.

W istocie art. 3 ust. 1 dyrektywy 69/335 określa w sposób wiążący i jednolity dla wszystkich państw członkowskich spółki, które należy uznać za spółki kapitałowe w rozumieniu tej dyrektywy. W konsekwencji, jeśli spółka ma jedną z form prawnych przewidzianych w art. 3 ust. 1, należy uznać, że stanowi ona spółkę kapitałową w rozumieniu dyrektywy 69/335 i że nie może zatem podlegać podatkowi kapitałowemu w związku z przeniesieniem jej rzeczywistego centrum zarządzania z jednego państwa członkowskiego do innego z tego powodu, że nie jest uznawana za spółkę kapitałową w państwie członkowskim pochodzenia. Zatem okoliczność, że jedno państwo członkowskie skorzystało z uprawnienia przewidzianego w art. 7 ust. 2, znosząc podatek kapitałowy, nie skutkuje tym, że przy przeniesieniu rzeczywistego centrum zarządzania spółki kapitałowej z tego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego to ostatnie może automatycznie objąć tę czynność podatkiem kapitałowym.

Jednakże wykładnia taka nie może wspierać zachowań, które charakteryzują się tworzeniem sztucznych struktur w wyłącznym celu uzyskania korzyści podatkowej. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy w okolicznościach zawisłej przed nim sprawy nie kryją się obiektywne elementy wskazujące na praktykę stanowiącą nadużycie.

(por. pkt 21, 28, 29, 35, 45–47 i sentencja)
Sprawa C-143/06

Ludwigs-Apotheke München Internationale Apotheke

przeciwko

Juers Pharma Import-Export GmbH

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg)

„Swobodny przepływ towarów — Artykuły 28 WE i 30 WE — Artykuły 11 i 13 porozumienia EOG — Produkty lecznicze przywożone bez wydawanego przez państwo przywozu pozwolenia na dopuszczenie do obrotu — Zakaz reklamy — Dyrektywa 2001/83/WE”

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 listopada 2007 r. I - 9625

Streszczenie wyroku

Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym – Produkty lecznicze

(art. 28 WE, 30 WE; porozumienie EOG, art. 11, 13)

Oceny krajowego zakazu reklamy niezatwierdzonych produktów leczniczych, na których sprzedaż w danym państwie członkowskim zezwolono w drodze wyjątku, lecz które zostały wprowadzone do obrotu zgodnie z prawem w innym państwie członkowskim lub państwie trzecim będącym stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG), nie należy dokonywać w świetle dotyczących reklamy przepisów dyrektywy 2001/83 w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą 2004/27, lecz w świetle art. 28 WE i 30 WE oraz w świetle art. 11 i 13 porozumienia EOG.

Artykuł 28 WE i art. 11 porozumienia EOG stoją na przeszkodzie takiemu zakazowi w zakresie, w jakim ma on zastosowanie do rozprowadzania wśród farmaceutów wykazów niezatwierdzonych produktów leczniczych, których przywóz z innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego będącego stroną wspomnianego porozumienia jest dozwolony w drodze wyjątku, a które to wykazy zawierają wyłącznie informacje dotyczące nazwy handlowej, rozmiarów opakowania, mocy i ceny tych produktów leczniczych.

Zakaz ten nie może zostać uznany za uzasadniony ochroną życia i zdrowia ludzi, i niezbędny w tym celu, zgodnie z art. 30 WE i art. 13 porozumienia EOG, ponieważ zakazując owych wykazów niezawierających zasadniczych informacji co do charakterystyki lub działania produktów leczniczych, wykracza poza to, co niezbędne dla osiągnięcia celu, jakim jest zapewnienie, by przywóz niezatwierdzonych produktów leczniczych zachował wyjątkowy charakter, dla zachowania skuteczności procedury udzielania pozwoleń na dopuszczenie do obrotu.

(por. pkt 35, 37, 41, 44 i sentencja)
Postanowienia Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej nie stanowią właściwej podstawy prawnej, na którą można by powołać się bezpośrednio w sporze dotyczącym żądania stwierdzenia nieważności decyzji izby odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) odmawiającej rejestracji trójwymiarowego znaku towarowego.

Po pierwsze bowiem, Wspólnota nie jest stroną konwencji paryskiej.

Po drugie, w przypadkach, w których prawodawca wspólnotowy uznał za konieczne nadanie określonym postanowieniom konwencji paryskiej bezpośredniego skutku, odniósł się on wyraźnie do tych postanowień w rozporządzeniu nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, co dotyczy w szczególności bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji określonych w art. 7 ust. 1 lit. h) i i) tego rozporządzenia. Natomiast wspomniany ust. 1 nie zawiera takiego odesłania w zakresie charakteru odróżniającego znaków towarowych, a prawodawca wspólnotowy przewidział w tym względzie autonomiczne uregulowanie zawarte w art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.

Po trzecie, wywieranie przez konwencję paryską bezpośredniego skutku mogłoby wprawdzie wynikać z zawartego w art. 2 ust. 1 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej odesłania do niej, jednak z uwagi na fakt, że również i to porozumienie nie znajduje bezpośredniego zastosowania, odesłanie to nie może prowadzić do bezpośredniego stosowania tej konwencji.

(por. pkt 40–43)
Sprawa C-240/06

Postępowanie wszczęte przez

Fortum Project Finance SA

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus)

„Artykuł 56 ust. 1 WE — Dyrektywa 69/335/EWG — Artykuł 12 ust. 1 lit. a) i c) — Odstępstwo od zakazu podwójnego opodatkowania wkładów kapitałowych — Wkład kapitałowy w postaci akcji wniesiony do spółki z siedzibą w innym państwie członkowskim — Wymiana akcji — Podatek od przeniesienia aktywów”

Opinia rzecznika generalnego Y. Bota przedstawiona w dniu 5 lipca 2007 r. I - 9415

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 października 2007 r. I - 9433

Streszczenie wyroku

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału – Podatek kapitałowy pobierany od spółek kapitałowych

(dyrektywa Rady 69/335, art. 12 ust. 1 lit. a) i c))

Dyrektywę 69/335 dotyczącą podatków pośrednich od gromadzenia kapitału należy interpretować w ten sposób, że jej art. 12 ust. 1 lit. c) nie znajduje zastosowania do pobierania podatku takiego jak fiński podatek od przeniesienia aktywów w przypadku przeniesienia papierów wartościowych tytułem wkładu do spółki kapitałowej, która w zamian przekazuje nowe akcje własne. Pobieranie tego rodzaju podatku jest dopuszczalne na mocy art. 12 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy.

Podczas gdy art. 12 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 69/335 dotyczy szczególnych kategorii aktywów, to znaczy po pierwsze papierów wartościowych, a po drugie nieruchomości i przedsiębiorstw, art. 12 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy odnosi się do ogólnej kategorii aktywów, to znaczy do „aktywów jakiegokolwiek rodzaju”, i uzależnia ponadto pobieranie podatków od przeniesienia aktywów od warunku, by przeniesienie to było dokonywane „w zamian za inną rekompensatę niż udziały w spółce”. W tych okolicznościach zgodnie z zasadą skuteczności zakres pojęcia aktywów jakiegokolwiek rodzaju zawartego w art. 12 ust. 1 lit. c) dyrektywy 69/335 może obejmować tylko aktywa o innym charakterze niż wymienione w art. 12 ust. 1 lit. a) i b), czyli inne niż odpowiednio „papiery wartościowe” i „przedsiębiorstwa lub nieruchomości”. Interpretowanie bowiem art. 12 ust. 1 lit. c) dyrektywy 69/335 jako odnoszącego się do „aktywów jakiegokolwiek rodzaju” włącznie z wymienionymi w art. 12 ust. 1 lit. a) i b) tej dyrektywy oznaczałoby, że mieściłby on w sobie całkowicie treść tych dwóch ostatnich przepisów, a zatem ich istnienie nie miałoby żadnego sensu ani żadnego celu.

(por. pkt 37–39, 43 i sentencja)