ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

stwierdzenie nieważności art. 4 i art. 5, decyzji Komisji z dnia 23.10.2007 r. w sprawie pomocy Państwa nr C 23/2006 (ex NN 35/2006) udzielonej przez Polskę na rzecz producenta stali Grupy Technologie Buczek, w części w jakiej Komisja dotyczą one uzyskania zwrotu od Buczek Automotive sp. z o.o;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 64/62

Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2008 r. — Katjes Fassin przeciwko OHIM (Yoghurt-Gums)

(Sprawa T-25/08)

(2008/C 64/101)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Katjes Fassin GmbH & Co. KG (Emmerich, Niemcy) (przedstawiciel: R. Uecker, Rechtsanwalt)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 25 października 2007 r. (sprawa R 1322/2006-4);

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „Yoghurt-Gums” dla towarów z klas 29, 30, 32 (zgłoszenie nr 4 929 808)

Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) w odniesieniu do towarów z klasy 30, które nie stanowiły przedmiotu postępowania.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).
—

uznanie go za zasadne co do istoty,
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 92/30

Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2008 r. — Wellcome Foundation przeciwko OHIM — Serono Genetics Institute (FAMOXIN)

(Sprawa T-27/08)

(2008/C 92/63)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: The Wellcome Foundation Ltd (Greenford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: R. Gilbey, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Serono Genetics Institute SA (Evry, Francja)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 listopada 2007 r. w sprawie R 9/2007-1 i uznanie za zasadny wniesionego przez stronę skarżącą wniosku o unieważnienie,

— stwierdzenie nieważności wszystkich wydanych przez OHIM w stosunku do strony skarżącej rozstrzygnięć w przedmiocie kosztów i obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „FAMOXIN” dla towarów i usług z klasy 5 — wspólnotowy znak towarowy nr 2 491 298

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Sereno Genetics Institute SA

Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: słowny krajowy znak towarowy „LANOXIN” dla towarów z klasy 5

Decyzja Wydziału Unieważnień: odrzucenie wniosku o unieważnienie

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b), 52, 56 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 z uwagi na to, iż izba odwoławcza uznała, że wcześniejsze znaki towarowe były używane dla „produktów leczniczych przeznaczonych do leczenia chorób układu krążenia” a nie dla „produktów leczniczych” i dokonała błędnej oceny rynku właściwego, właściwego kręgu odbiorców, poziomu uwagi różnych kategorii właściwego kręgu odbiorców oraz podobieństwa istniejącego między kolidującymi ze sobą znakami towarowymi.
—

uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 22 listopada 2007 r. w sprawie F-110/06 Carpi Badía przeciwko Komisji i przekazanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpoznania,
—

naruszenie, w zakresie sprzedaży bydła starszego niż 30 miesięcy przeznaczonego do likwidacji, art. 5 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2777/2000 z dnia 29 sierpnia 2003 r. dotyczącego szczególnych sposobów stosowania rozporządzenia Rady (WE) z dnia 18 grudnia 2000 r. ustanawiającego szczególne środki pomocy na rzecz rynku wołowiny (Dz.U. L 321, z dnia 19.12.2000, str. 47), jak również art. 4 decyzji Komisji 97/735/WE z dnia 21 października 1997 r. dotyczącej środków ochrony w odniesieniu do handlu niektórymi rodzajami odpadów pochodzących od ssaków (Dz.U. L 294, z dnia 28.10.1997, str. 7),
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 79/29

Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2008 r. — Liga para a Protecção da Natureza przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-29/08)

(2008/C 79/58)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Liga para a Protecção da Natureza (LPN) (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat P. Vinagre e Silva)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie nieważności decyzji Sekretariatu Generalnego Komisji Europejskiej, którą w odpowiedzi na powtórny wniosek LPN odmówiono jej dostępu do dokumentów dotyczących budowy zapory Baixo Sabor;

— obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W pierwszej kolejności informację, o którą LPN zwróciła się do Komisji, należy uznać za informację, którą można i należy udzielić LPN ze względu na istotne interesy środowiska, których zamierza ona bronić i chronić w ramach budowy zapory Baixo Sabor (rozporządzenia nr 1367/2006 (1) i nr 1049/2001 (2)).

Wyłączenie domniemania, że ma miejsce nadrzędny interes publiczny w dostępie (art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006), nie zwalnia Komisji z obowiązku konkretnego rozważenia tego interesu. Komisja powinna zawsze interpretować w sposób ścisły powody odmowy.

Nie wystarczy, że Komisja powoła się na związany ze śledztwem i kontrolą teoretyczny model pierwszeństwa wyjątku, aby podjąć decyzję bez jakiegokolwiek dodatkowego i konkretnego uzasadnienia przeprowadzonego dla każdego dokumentu w sposób odrębny i odmówić dostępu do wszystkich dokumentów ujętych przez LPN w jej wniosku.

Komisja odmówiła dostępu częściowego, opierając tę odmowę na ogólnych powodach, nie zadając sobie trudu na podzielenie dokumentów na „części poufne i jawne”, wychodząc z założenia, że wszystkie dokumenty dotyczące kontroli i śledztwa są niedostępne. Komisja powinna jednak również w tym przypadku konkretnie zbadać informacje zawarte w dokumentach, do których odmówiono dostępu.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, str. 13).

(2) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, str. 43).
(3)

Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych w związku z brakiem czynności dochodzeniowych oraz naruszenie prawa do obrony. Komisja uznała w decyzji, że wyniki analizy ekonomicznej dotyczącej wszystkich strat poniesionych przez Terni wskutek wywłaszczenia oraz wszystkich korzyści uzyskanych przez tą spółkę z tytułu odszkodowania były nieistotne, ponieważ przydatność mechanizmu odszkodowawczego może być oceniana jedynie ex ante, to jest w momencie wywłaszczenia. Analizę przeprowadzono zgodnie z wcześniejszymi wytycznymi Komisji. Komisja, uznawszy w oderwaniu za nieistotną analizę, której przeprowadzenia wcześniej zażądała, powinna była podjąć dalsze czynności dochodzeniowe i ponownie otworzyć dyskusję w sprawie sposobu przeprowadzenia badania.
—

stwierdzenie nieważności ogłoszenia EuropeAid/125051/D/SUP/CY o przetargu zatytułowanym „Upgrading the management of the energy sector — Energy metering and reactive power compensation” opublikowanego — wyłącznie w języku angielskim — w dniu 24 listopada 2007 r. lub w okolicach tej daty na stronie Europeaid (http://ec.europa.eu/europeaid/tender/data/) i stwierdzenie nieważności art. 5 i 23 tego ogłoszenia,
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 79/32

Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2008 r. — Furukawa Electric North America przeciwko OHIM (SLIM LINE)

(Sprawa T-36/08)

(2008/C 79/62)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Furukawa Electric North America, Inc. (Norcross, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciel: O. Rauscher, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 listopada 2007 r. w sprawie R 1532/2007-2;

— obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „SLIM LINE” dla towarów z klasy 9 (zgłoszenie nr 5 907 266)

Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: błędne zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) i lit c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) z uwagi na to, iż „SLIM LINE” nie jest ani wskazówką opisową, ani nie jest pozbawione charakteru odróżniającego.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).
—

tytułem subsydiarnym odesłanie niniejszej sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej celem ponownego rozpatrzenia co do istoty: a) wszystkich aspektów sprawy, odnośnie których sąd nie przedstawił rozstrzygnięcia lub które zostaną uchylone w wyroku wydanym na skutek niniejszego odwołania, b) kosztów w postępowaniu w pierwszej instancji i postępowaniu odwoławczym.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 92/31

Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2008 r. — Quantum przeciwko OHIM — Quantum Corporation (Quantum CORPORATION)

(Sprawa T-31/08)

(2008/C 92/65)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Quantum Corp. (San Jose, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: J. Barry, Sollicitor)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Quantum Corporation Ltd (Nikozja, Cypr)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 17 października 2007 r. w sprawie R 1271/2006-1,

— uwzględnienie odwołania nr R 1271/2006-1,

— uznanie sprzeciwu nr B 936 288 za dopuszczalny i kontynuacja postępowania,

— obciążenie OHIM kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania przed OHIM.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Quantum Corporation Limited

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny wspólnotowy znak towarowy złożony z oznaczenia „Q” i zawierający elementy słowne „QUANTUM CORPORATION” dla towarów i usług z klas 35, 36 i 42 — zgłoszenie nr 3 773 355

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca.

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny krajowy i wspólnotowy znak towarowy „QUANTUM” dla towarów i usług z klasy 9 oraz graficzny wspólnotowy znak towarowy „Q” dla towarów i usług z klas 9 i 42

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: stwierdzenie niedopuszczalności sprzeciwu.

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

Podniesione zarzuty: Skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja oparta została na nieprawidłowych faktach, jako że nie uwzględniono w niej istnienia i charakteru wytycznych dotyczących postępowania w sprawie sprzeciwu. Skarżąca twierdzi ponadto, że zaskarżona decyzja narusza jej uzasadnione oczekiwanie co do tego, że postępowanie zgodne z wytycznymi będzie prawidłowe, jako że inni potencjalni wnoszący sprzeciw również mogli się na nich opierać. Skarżąca wskazuje dalej, że miała ona uzasadnione oczekiwanie co do tego, że wytyczne będą stosowane i że otrzyma ona „standardowe pismo 208” wzywające ją do przedstawienia tłumaczenia jej sprzeciwu celem spełnienia wymogów formalnych. Wreszcie, skarżąca twierdzi, że OHIM ponosi odpowiedzialność na podstawie art. 114 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z tytułu niezastosowania się do obowiązku dostarczenia aktualnych i prawidłowych wytycznych.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 92/32

Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2008 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

(Sprawa T-32/08)

(2008/C 92/66)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: N. Korogiannakis, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o odrzuceniu oferty skarżącej i udzieleniu zamówienia wygrywającemu oferentowi,

— zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej odszkodowania w wysokości 65 656 EUR za szkody poniesione z tytułu spornego postępowania przetargowego,

— obciążenie Komisji całością kosztów postępowania poniesionych przez skarżącą w związku z niniejszą skargą, nawet w przypadku oddalenia samej skargi.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi, że w ramach postępowania przetargowego ENV.A.1/SER/2007/0032 Analiza rynku w celu opracowania nowego podejścia dla portalu „Środowisko naturalne dla młodych Europejczyków” (Dz.U. 2007/S 83-100898) Komisja Europejska nie postępowała zgodnie ze swoimi obowiązkami określonymi w Rozporządzeniu Finansowym (1), zasadach wykonawczych do niego oraz dyrektywą 2004/18/WE (2).

Ponadto skarżąca podnosi, że instytucja zamawiająca popełniła szereg oczywistych błędów w ocenie, co spowodowało odrzucenie jej oferty. Co więcej, instytucja zamawiająca naruszyła zdaniem skarżącej obowiązek uzasadnienia decyzji, a w szczególności obowiązek poinformowania skarżącej o zaletach wygrywającej oferty w stosunku do innych ofert.

Skarżąca wnosi więc o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej w sprawie odrzucenia jej oferty i udzielenia zamówienia wygrywającemu oferentowi oraz o nakazanie pozwanej pokrycia wszystkich kosztów poniesionych w związku z postępowaniem, nawet w przypadku, gdyby skarga została oddalona. Ewentualnie, z uwagi na fakt, że umowa najprawdopodobniej będzie już w pełni zrealizowana w chwili wydania orzeczenia przez Sąd, lub jeśli nie będzie już możliwe stwierdzenie nieważności decyzji, skarżąca domaga się finansowej rekompensaty (odszkodowania) zgodnie z art. 235 i 288 WE.

(1) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, str. 1).

(2) Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, str. 114).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 92/41

Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2008 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

(Sprawa T-65/08)

(2008/C 92/82)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 grudnia 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 21 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (sprawa nr COMP/M.4685 Enel/Acciona/Endesa),

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga dotyczy decyzji Komisji C (2007) 5913 wersja ostateczna z dnia 5 grudnia 2007 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 21 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1) (sprawa nr COMP/M.4685 Enel/Acciona/Endesa). Komisja uznała w zaskarżonej decyzji, że skarżąca naruszyła art. 21 rozporządzenia nr 139/2004, uzależniając nabycie wspólnej kontroli nad spółką Endesa przez Enel i Acciona od szeregu warunków, zważywszy, że warunki te są niezgodne z art. 28, 43 i 56 WE i z tego względu naruszają w sposób niezgodny z prawem wyłączną kompetencję Komisji do decydowania w przedmiocie koncentracji o wymiarze wspólnotowym. Ponadto Komisja zobowiązała skarżącą do zrezygnowania z warunków uznanych za sprzeczne z prawem wspólnotowym.

Na poparcie żądań skarżąca podnosi po pierwsze, że Komisja nie ma kompetencji do wydania zaskarżonej decyzji w ramach postępowania na podstawie art. 21 rozporządzenia nr 139/2004. Zdaniem skarżącej, jeśli Komisja uważa, że państwo członkowskie naruszyło art. 21 rozporządzenia nr 139/2004, powinna ona wszcząć postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom na podstawie art. 226 WE.

Po drugie skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja nie została uzasadniona, jako że Komisja nie zbadała względów bezpieczeństwa publicznego, na których rząd hiszpański oparł się w ramach art. 21 ust. 4 rozporządzenia nr 139/2004, wydając przepisy dotyczące publicznej oferty nabycia spółki Endesa przez Enel i Acciona.

Wreszcie skarżąca zarzuca Komisji naruszenie art. 21 ust. 4 rozporządzenia nr 139/2004, zważywszy że władze hiszpańskie nie były zobowiązane do zgłoszenia Komisji warunków dotyczących publicznej oferty nabycia spółki Endesa przez Enel i Acciona, gdyż omawiane warunki odnoszą się do uzasadnionego interesu, mianowicie bezpieczeństwa publicznego.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. L 24, str. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 92/42

Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2008 r. — Promat przeciwko OHIM — Prosima Comercial (PROSIMA PROSIMA COMERCIAL S.A.)

(Sprawa T-71/08)

(2008/C 92/84)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Promat GmbH (Ratingen, Niemcy) (przedstawiciel: S. Beckmann, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Prosima Comercial S.A. (Barcelona, Hiszpania)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji OHIM z dnia 27 listopada 2007 r. w sprawie R 574/2007-2,

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Prosima Comercial S.A.

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „PROSIMA PROSIMA COMERCIAL S.A.” dla towarów i usług z klas 6, 7, 11, 16, 17, 20, 22, 35-39, 41 i 42 (nr rejestracyjny 2 423 176)

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „Promina” dla towarów z klasy 7 (niemiecki znak towarowy nr 847 011).

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) z uwagi na to, że OHIM błędnie uznał, iż towary nie były do siebie podobne.

(1) Rozporządzenie (WE) Rady nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 92/36

Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2008 r. — Transportes Evaristo Molina przeciwko Komisji

(Sprawa T-45/08)

(2008/C 92/73)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Transportes Evaristo Molina, S.A. (Santa María del Águila, Hiszpania) (przedstawiciele: A. Hernández Pardo, L. Ruiz Ezquerra i M. C. Flores Hernández, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 kwietnia 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/B-1/38.348 REPSOL CPP),

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga dotyczy decyzji Komisji z dnia 12 kwietnia 2006 r., w której wspomniana instytucja przyjęła zobowiązania zaproponowane przez REPSOL CPP zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (1).

Decyzja ta została wydana w ramach postępowania wszczętego w następstwie złożonego przez REPSOL CPP wniosku o wydanie atestu negatywnego lub ewentualnie indywidualnego zwolnienia w odniesieniu do porozumień lub wzorów umów, za pomocą których przedsiębiorstwo to wykonuje swoją działalność w zakresie dystrybucji paliw silnikowych w stacjach paliw w Hiszpanii.

W propozycji zobowiązań przyjętej przez Komisję REPSOL CPP zobowiązała się w szczególności do zwiększenia liczby stacji paliw mogących zmienić dostawcę w skali roku i w tym celu REPSOL CPP zobowiązała się do oferowania właścicielom pozbawionym użytkowania lub podmiotom eksploatującym stacje paliw możliwości odkupienia prawa użytkowania lub prawa powierzchni [prawa do budynku], wymagając jednak przestrzegania przez podmiot eksploatujący szeregu warunków.

Skarżąca, będąca uprawnionym podmiotem eksploatującym stację paliw, który zawarł umowę o dostawę z REPSOL CPP, twierdzi, że od dnia 19 listopada 2007 r., to jest od dnia otrzymania informacji od niezależnego kontrolera o włączeniu jej do aneksu I zobowiązań podjętych przez REPSOL CPP, zaskarżona decyzja dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie.

Na poparcie swojej skargi skarżąca zarzuca Komisji po pierwsze naruszenie art. 9 rozporządzenia nr 1/2003. W szczególności skarżąca twierdzi, że chociaż Komisja wiedziała o poprawnej wykładni przepisów w dziedzinie konkurencji dotyczących ograniczeń czasowych, przyjęła ona zobowiązania zaproponowane przez REPSOL CPP, naruszając i wychodząc poza zakres art. 9 rozporządzenia nr 1/2003. Ponadto skarżąca twierdzi w tym względzie, że zaskarżona decyzja narusza art. 9 rozporządzenia nr 1/2003 oraz zasadę proporcjonalności, zważywszy że zobowiązania przyjęte przez Komisję nie rozwiewają skutecznie jej obaw.

Po drugie skarżąca podnosi naruszenie zasady, w myśl której podmiot prawny nie może odnieść korzyści z nadużycia prawa ani niesłusznie się wzbogacić.

(1) Rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1 z 2003, str. 1).