ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 24 października 2013 r. – Lancôme przeciwko OHIM

(sprawa C‑593/12 P)

„Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy Color Focus — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku złożony przez właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego Focus — Unieważnienie prawa do znaku — Zrzeczenie się prawa do znaku — Artykuł 149 regulaminu postępowania — Odwołanie, które stało się bezprzedmiotowe — Umorzenie postępowania”

Odwołanie — Interes prawny — Przesłanka — Odwołanie mogące przynieść korzyść stronie, która je wniosła (por. pkt. 13)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 5 października 2012 r. w sprawie T‑204/10 Lancôme przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela słownego znaku towarowego „COLOR FOCUS” dla towarów należących do klasy 3 na decyzję R 238/2009‑2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 11 lutego 2010 r. oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień, w której uwzględniono wniosek o unieważnienie wspomnianego znaku, złożony przez właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego „FOCUS”, zarejestrowanego dla towarów należących do klasy 3 – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo znaków towarowych – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego – Nadużycie praw

Sentencja

1) Postępowanie w przedmiocie odwołania zostaje umorzone.

2) Lancôme parfums et beauté & Cie zostaje obciążona kosztami niniejszego postępowania.

Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 24 października 2013 r. – Lancôme przeciwko OHIM

(sprawa C‑593/12 P)

„Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy Color Focus — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku złożony przez właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego Focus — Unieważnienie prawa do znaku — Zrzeczenie się prawa do znaku — Artykuł 149 regulaminu postępowania — Odwołanie, które stało się bezprzedmiotowe — Umorzenie postępowania”

Odwołanie — Interes prawny — Przesłanka — Odwołanie mogące przynieść korzyść stronie, która je wniosła (por. pkt. 13)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 5 października 2012 r. w sprawie T‑204/10 Lancôme przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela słownego znaku towarowego „COLOR FOCUS” dla towarów należących do klasy 3 na decyzję R 238/2009‑2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 11 lutego 2010 r. oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień, w której uwzględniono wniosek o unieważnienie wspomnianego znaku, złożony przez właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego „FOCUS”, zarejestrowanego dla towarów należących do klasy 3 – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo znaków towarowych – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego – Nadużycie praw

Sentencja

1) Postępowanie w przedmiocie odwołania zostaje umorzone.
Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie T-510/11 Trevisanato przeciwko Komisji, w którym odrzucił on skargę zmierzającą do nakazania Komisji, aby zajęła stanowisko w przedmiocie skargi złożonej przez wnoszącego odwołanie – Brak wydania przez Komisję wiążącej opinii w przedmiocie zakresu stosowania dyrektywy Rady nr 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (Dz.U L 225, s. 16) – Oczywisty brak właściwości Sądu – Warunki stosowania art. 111 regulaminu postępowania przed Sądem
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunale di Torre Annunziata – Wykładnia art. 8 i 12 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338, s. 1) – Jurysdykcja – Jurysdykcja sądu właściwego do orzekania w przedmiocie powództwa o separację w każdej sprawie odnoszącej się do odpowiedzialności rodzicielskiej
10

Novontech-Zala przekazała ów nakaz swemu adwokatowi na Węgrzech, który wniósł sprzeciw w dniu 13 stycznia 2012 r., czyli po upływie trzydziestodniowego terminu na wniesienie sprzeciwu przewidzianego w art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 1896/2006. Z akt sprawy przekazanych do dyspozycji Sądu wynika, że adwokat oparł swoje obliczenie wspomnianego terminu na błędnym założeniu, zgodnie z którym europejski nakaz zapłaty został doręczony spółce Novontech-Zala w dniu 14 grudnia 2011 r., a nie w dniu 13 grudnia 2011 r., jak to było faktycznie. Obliczył on wspomniany termin, uznając, że upływa on w dniu 13 stycznia 2012 r., podczas gdy w rzeczywistości termin ten upłynął w dniu 12 stycznia 2012 r. Nie sprawdziwszy w sądzie, który wydał europejski nakaz zapłaty, daty, od której wspomniany termin rozpoczął bieg, adwokat wpisał datę upływu terminu obliczonego w błędny sposób do terminarza i z tego względu wniósł sprzeciw z przekroczeniem terminu.
54

Jeżeli podniesiona szkoda ma charakter finansowy, wnioskowane środki tymczasowe są uzasadnione, jeśli okaże się, że brak tych środków mógłby stanowić zagrożenie dla stabilności finansowej wnoszącej odwołanie do wydania orzeczenia kończącego postępowanie co do istoty lub zmieniłby jej udziały w rynku w znaczący sposób w szczególności w świetle wielkości przedsiębiorstwa i wysokości jego obrotu oraz charakteru grupy, do której przedsiębiorstwo to należy [zob. podobnie postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 kwietnia 1998 r. w sprawie C-43/98 P(R) Camar przeciwko Komisji i Radzie , Rec. s. I-1815, pkt 36].
22

Tymczasem kampanie sprzedaży ze stratą, takie jak kampania będąca przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, które – jak zauważył sąd odsyłający – stanowią metodę zwabienia klienta, mają na celu przyciągnięcie konsumentów do lokali handlowych danego przedsiębiorstwa handlowego i zachęcenie tych konsumentów do dokonania zakupów. Wyraźnie wpisują się one zatem w ramy strategii handlowej podmiotu gospodarczego, a ich bezpośrednim celem jest promocja i zwiększenie sprzedaży prowadzonej przez ten podmiot. Wynika z tego, że są one praktykami handlowymi w rozumieniu art. 2 lit. d) dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych, a zatem są objęte jej przedmiotowym zakresem zastosowania (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Mediaprint Zeitungs- und Zeitschriftenverlag, pkt 18 i przytoczone tam orzecznictwo; a także ww. postanowienie w sprawie Wamo, pkt 31).
12

Krejci Lager, z siedzibą w Wiedniu (Austria), wniosła powództwo do Bezirksgericht für Handelssachen Wien (sądu rejonowego do spraw gospodarczych w Wiedniu), mające na celu uzyskanie od Olbrich Transport, z siedzibą w Gornau (Niemcy), zapłaty kwoty odpowiadającej cenie za składowanie towarów na należącym do niej terenie położonym w Wiedniu. Kwota ta dotyczy okresu pomiędzy 40. a 52. tygodniem kalendarzowym 2008 r. Cena składowania została ustalona przez powódkę na 325 EUR.
2)

Artykuł 3 ust. 1 i 3 dyrektywy 93/13 oraz pkt 1 lit. e) i g) i pkt 2 lit. a) załącznika do niej należy interpretować w ten sposób, że do celów oceny, czy warunek umowny dotyczący wcześniejszej wymagalności spłaty pożyczki hipotecznej, taki jak ten w postępowaniu głównym, ma nieuczciwy charakter, zasadnicze znaczenie ma w szczególności to, czy: — przysługujące przedsiębiorcy uprawnienie do jednostronnego rozwiązania umowy jest uzależnione od niewywiązania się przez konsumenta ze zobowiązania o zasadniczym dla danego stosunku umownego znaczeniu; — uprawnienie takie przysługuje w przypadkach, w których takie niewywiązanie się ma charakter wystarczająco poważny w stosunku do okresu, na który udzielono pożyczki, i do kwoty tej pożyczki; — uprawnienie to stanowi odstępstwo od mających zastosowanie w tym zakresie w braku uzgodnienia przez strony reguł, przez co dostęp do sądu i korzystanie z prawa do obrony przez konsumenta są utrudnione, zważywszy na środki procesowe, którymi ów konsument dysponuje, oraz — prawo krajowe przewiduje odpowiednie i skuteczne środki umożliwiające konsumentowi, w odniesieniu do którego stosowany jest taki warunek umowny, zaradzenie skutkom tego jednostronnego rozwiązania umowy pożyczki. Na sądzie odsyłającym spoczywa zadanie dokonania tej oceny w świetle wszystkich okoliczności sprawy w postępowaniu głównym.
59

Co się tyczy powołania się przez Astrazenecę na ww. wyrok w sprawie Neurim Pharmaceuticals (1991), należy zauważyć, po pierwsze, że wyrok ten nie został wydany w kontekście EOG, a po drugie, że w przeciwieństwie do ww. wyroków w sprawie Synthon i w sprawie Generics (UK) nie dotyczył on kwestii, czy krajowe pozwolenie państwa członkowskiego Unii wydane w wyniku procedury, która nie odpowiada procedurze przewidzianej w dyrektywie 2001/83, może być uznane za pozwolenie na dopuszczenie do obrotu umożliwiające uzyskanie świadectwa. W ww. wyroku w sprawie Neurim Pharmaceuticals (1991) Trybunał rozważał bowiem kwestię, czy w istocie patent chroniący w rozumieniu art. 1 lit. c) rozporządzenia nr 469/2009 nowe wykorzystanie znanej czynnej cząstki, która była już legalnie sprzedawana w Unii, może pozwolić na wydanie świadectwa obejmującego to nowe stosowanie produktu w powiązaniu z pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego, w związku z którym to stosowanie produktu było wykorzystywane do celów handlowych po raz pierwszy.
16

W tych okolicznościach Tribunal do Trabalho do Porto podtrzymał decyzję o zawieszeniu postępowania i zwrócił się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy zasada równego traktowania, [z której wynika zakaz] dyskryminacji, powinna być interpretowana jako mająca zastosowanie do pracowników sektora publicznego? 2) Czy wprowadzenie przez państwo obowiązku niepłacenia świadczeń wcześniej należnych z tytułu dodatku urlopowego i dodatku bożonarodzeniowego za pomocą [ustawy budżetowej na rok 2012], stosowane jedynie do pracowników, którzy wykonują swoje zadania w sektorze państwowym lub w przedsiębiorstwach publicznych, jest sprzeczne z zasadą zakazującą dyskryminacji, stanowiąc dyskryminację ze względu na publiczny charakter stosunku pracy? 3) Czy prawo do godnych warunków pracy przewidziane w art. 31 [ust. 1 karty] powinno być interpretowane w ten sposób, że zakazane jest zmniejszenie wynagrodzenia bez zgody pracownika w przypadku, gdy umowa pozostaje bez zmian? 4) Czy prawo do godnych warunków pracy przewidziane w art. 31 [ust. 1 karty] powinno być interpretowane w ten sposób, że odpowiada ono prawu do sprawiedliwego wynagrodzenia, które zapewni pracownikom i ich rodzinom godny poziom życia? 5) Czy zawieszenie płatności dodatków urlopowych i bożonarodzeniowych, niestanowiące jedynego możliwego, koniecznego i podstawowego środka dla wzmocnienia konsolidacji finansów publicznych w sytuacji poważnego kryzysu gospodarczo-finansowego kraju, jest sprzeczne z prawem przewidzianym w art. 31 ust. 1 [karty], ponieważ zagraża poziomowi życia i zobowiązaniom natury finansowej przyjętym przez pracowników i ich rodziny [którzy nie spodziewali się obniżenia dochodów o kwotę odpowiadającą kwocie dwóch miesięcznych wynagrodzeń]? 6) Czy obniżenie wynagrodzenia [o kwotę odpowiadającą kwocie dwóch miesięcznych wynagrodzeń] wprowadzone w tej postaci przez państwo portugalskie, ponieważ nie było ono przewidywalne lub oczekiwane przez pracowników, jest sprzeczne z prawem do godnych warunków pracy? 7) Czy [ustawa budżetowa na rok 2012] stanowiąc, że system zawieszenia płatności ww. dodatków urlopowych i bożonarodzeniowych nie może zostać uchylony poprzez instrumenty zbiorowego prawa pracy i ma pierwszeństwo przed nim, jest sprzeczna z prawem do zbiorowych negocjacji?”.
6

Towary, dla których wystąpiono o rejestrację, należą do klasy 3 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami (zwanego dalej „porozumieniem nicejskim”): „środki wybielające i inne substancje stosowane w praniu; środki do czyszczenia, polerowania, szorowania i ścierania (preparaty ścierające); mydła do użytku domowego”, i do klasy 5 w rozumieniu tego porozumienia: „dezynfektanty (nieprzeznaczone dla ludzi)”,.
Sprawa C‑49/13

MF 7 a.s.

przeciwko

MAFRA a.s.

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Úřad průmyslového vlastnictví)

„Artykuł 267 TFUE — Pojęcie „sądu” — Postępowanie mające na celu wydanie orzeczenia o charakterze sądowym — Niezawisłość — Oczywisty brak właściwości Trybunału”

Streszczenie – postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 listopada 2013 r.

Pytania prejudycjalne — Wystąpienie do Trybunału — Sąd krajowy w rozumieniu art. 267 TFUE — Pojęcie — Úřad průmyslového vlastnictví (organ ds. własności przemysłowej) — Wyłączenie

(art. 267 TFUE)

W celu oceny, czy instytucja odsyłająca posiada charakter „sądu” w rozumieniu art. 267 TFUE, co jest kwestią wewnętrzną porządku prawnego Unii, Trybunał bierze pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, takich jak podstawa prawna istnienia instytucji, jej stały charakter, obligatoryjny charakter jej jurysdykcji, kontradyktoryjność postępowania, stosowanie przez tę instytucję przepisów prawa oraz jej niezawisłość.

W szczególności organ krajowy nie może być zakwalifikowany jako „sąd”, w rozumieniu art. 267 TFUE, w sytuacji kiedy orzeka w ramach wykonywania funkcji pozasądowych, takich jak funkcje o charakterze administracyjnym.

Gwarancje niezawisłości i bezstronności, konieczne, aby organ mógł zostać uznany za „sąd” w rozumieniu art. 267 TFUE, wymagają istnienia uregulowań dotyczących w szczególności składu organu, mianowania, okresu trwania kadencji oraz powodów wyłączenia i odwołania jego członków, które w odczuciu podmiotów prawa pozwolą wykluczyć powstanie jakiejkolwiek uzasadnionej wątpliwości co do niezależności tego organu od czynników zewnętrznych oraz co do neutralności w odniesieniu do wchodzących w grę interesów.

(por. pkt 15, 16, 23)
Do Trybunału nie należy określenie znaczenia prawnego, jakie należy przypisać, w ramach pomocy finansowej Unii, bezczynności Komisji, oraz wskazanie obowiązków państwa członkowskiego, bowiem kwestie te zakładają przeprowadzenie faktycznej wykładni zachowania danej instytucji, co nie podlega ocenie Trybunału w postępowaniu na podstawie art. 267 TFUE. Co więcej, zważywszy, że zarzucana owej instytucji bezczynność nie może zostać stwierdzona przez Trybunał w postępowaniu prejudycjalnym, pytanie o znaczenie prawne, jakie należy przypisać tej bezczynności, okazuje się czysto hipotetyczne, a zatem niedopuszczalne. Pytanie dotyczące obowiązków państwa członkowskiego w przypadku uporczywej bezczynności Komisji ma charakter hipotetyczny, co pociąga za sobą jego niedopuszczalność.

(por. pkt 13, 14, 16, 17; pkt 1, 2 sentencji)
Sprawa C‑555/13

Merck Canada Inc.

przeciwko

Accord Healthcare Ltd i in.

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral necessário)

Odesłanie prejudycjalne – Pojęcie „sądu krajowego” w rozumieniu art. 267 TFUE – Tribunal Arbitral necessário – Dopuszczalność –Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 – Artykuł 13 – Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych – Okres obowiązywania świadectwa – Maksymalny okres wyłączności

Streszczenie – Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 lutego 2014 r.

1. Pytania prejudycjalne – Wystąpienie do Trybunału – Sąd krajowy w rozumieniu art. 267 TFUE – Pojęcie

(art. 267 TFUE)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Jednolite ustawodawstwo – Własność przemysłowa i handlowa – Prawo do patentu – Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych – Okres obowiązywania świadectwa – Maksymalny okres wyłączności

(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 469/2009, motyw 9, art. 13)

1. Sąd arbitrażowy ustanowiony na podstawie ustawy, który ma właściwość do rozpatrywania w pierwszej instancji sporów dotyczących praw do własności przemysłowej dotyczących referencyjnych i generycznych produktów leczniczych poprzez stosowanie krajowego prawa w dziedzinie własności przemysłowej, który przestrzega zasad równości i kontradyktoryjności w traktowaniu stron, który stosuje prawo krajowe określające i ustalające mające zastosowanie ramy przepisów proceduralnych, którego orzeczenia wywołują te same skutki, co orzeczenia wydane przez sądy zwyczajne i wreszcie którego arbitrzy podlegają tym samym obowiązkom niezależności i bezstronności co sędziowie należący do sądownictwa zwyczajnego, należy uznać za sąd w rozumieniu art. 267 TFUE.

(por. pkt 19, 23–25)

2. Artykuł 13 rozporządzenia nr 469/2009 dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych w związku z motywem 9 tego rozporządzenia powinien być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby uprawniony jednocześnie z patentu i ze świadectwa mógł powoływać się na łączny okres ważności takiego świadectwa obliczony na podstawie owego art. 13 w sytuacji, w której na podstawie takiego okresu korzystałby on z okresu wyłączności dotyczącego substancji aktywnej przekraczającego piętnaście lat liczonych od pierwszego zezwolenia na obrót w Unii Europejskiej dla produktu leczniczego składającego się z substancji aktywnej lub zawierającego taką substancję.

(por. pkt 34; sentencja)
Artykuł 7 dyrektywy 90/314 w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, którego szczegółowe zasady stosowania nie prowadzą, na wypadek niewypłacalności organizatora podróży, do skutecznego zapewnienia konsumentowi zwrotu całości zapłaconych przez niego pieniędzy oraz jego powrotu z podróży. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy sytuacja ta ma miejsce w przypadku przepisów krajowych rozpatrywanych w toczącym się przed nim sporze.

W tym względzie ani w motywach dyrektywy 90/314, ani w brzmieniu tego art. 7 nie istnieje zalecenie, na podstawie którego gwarancja przewidziana we wspomnianym artykule mogłaby być ograniczona.

(por. pkt 37, 41; pkt 1 sentencji)
Przepisy rozporządzenia nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), w szczególności art. 61 i 62 tego rozporządzenia, należy interpretować w ten sposób, że nie wymagają one ani co do zasady nie zakazują przyjęcia przepisów krajowych przewidujących, że lokalna grupa działania spełniająca wszystkie warunki wymienione w art. 62 ust. 1 tego rozporządzenia może prowadzić działalność tylko w określonej formie prawnej. Jednakże sąd odsyłający musi upewnić się, czy przepisy takie – w szczególności ze względu na swoje właściwe cechy – nie stanowią przeszkody w bezpośrednim stosowaniu omawianego rozporządzenia i czy dookreślają korzystanie z zakresu swobodnego uznania przyznanego państwom członkowskim na mocy rozporządzenia w taki sposób, iż granice wyznaczone przepisami tego rozporządzenia pozostają nieprzekroczone. Winien on także upewnić się, że te przepisy krajowe są zgodne z postanowieniami Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz ogólnymi zasadami prawa Unii.

Prawo Unii nie stoi co do zasady na przeszkodzie temu, aby uregulowanie krajowe, które przewiduje, iż lokalne grupy działania mogą prowadzić swą działalność jedynie w określonej formie prawnej, mogło być stosowane po upływie rocznego okresu przejściowego do lokalnych grup działania, które zostały utworzone w innej formie prawnej na podstawie wcześniej obowiązującego uregulowania krajowego, mimo że programy pomocowe są już realizowane, a związany z nimi okres programowania właśnie trwa. Sąd odsyłający musi jednak upewnić się, czy – w szczególności ze względu na indywidualne cechy wspomnianych kolejnych uregulowań krajowych i ich konkretne skutki – stosowanie nowego uregulowania w odniesieniu do takich lokalnych grup działania dookreśla korzystanie z zakresu swobodnego uznania przyznanego państwom członkowskim na mocy rozporządzenia nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), w taki sposób, iż granice wyznaczone przepisami tego rozporządzenia pozostają nieprzekroczone, a stosowanie to odbywa się z poszanowaniem postanowień Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz ogólnych zasad prawa Unii.

(por. pkt 37; pkt 2 sentencji)
Przesłanka fumus boni iuris jest spełniona, jeżeli na etapie postępowania w przedmiocie środka tymczasowego istnieje istotny spór, którego rozstrzygnięcie nie nasuwa się od razu, wobec czego na pierwszy rzut oka skarga nie jest pozbawiona poważnych podstaw. W istocie ponieważ celem postępowania w przedmiocie środka tymczasowego jest zagwarantowanie pełnej skuteczności ostatecznego orzeczenia, które ma zapaść w sprawie, aby uniknąć luki w ochronie prawnej, sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych musi ograniczyć się do oceny na pierwszy rzut oka zasadności zarzutów w postępowaniu głównym w celu ustalenia, czy istnieje wystarczająco duże prawdopodobieństwo uwzględnienia skargi.

Co się tyczy decyzji Komisji by nie uwzględnić wniosku państwa członkowskiego na podstawie art. 114 ust. 4 TFUE, zmierzającego do uzyskania zatwierdzenia utrzymania przepisów krajowych niezgodnych z dyrektywą harmonizującą, specyficzny kontekst postępowania przewidzianego w art. 114 ust. 4 TFUE, a w szczególności fakt, że do państwa członkowskiego należy wykazanie, iż żądane przez nie odstępstwo od przepisów dyrektywy harmonizującej jest uzasadnione, jak też zakres uznania, którym dysponuje Komisja w tym względzie. Niemniej istotność ta oznacza jedynie, że sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych, badając, czy państwo członkowskie wnoszące o przyjęcie środka tymczasowego przedstawiło zarzuty, które mogą uprawdopodobnić na pierwszy rzut oka istnienie naruszenia popełnionego przez Komisję, a w konsekwencji istnienie fumus boni iuris, powinien uwzględnić fakt, że do państwa członkowskiego należy wykazanie na etapie postępowania administracyjnego, iż przesłanki zezwolenia na wnioskowane odstępstwo są spełnione. Istotność ta nie oznacza natomiast, że państwo członkowskie jest zobowiązane wykazać w sposób ostateczny na etapie postępowania w przedmiocie środka tymczasowego, że te przesłanki są spełnione. Jeżeli bowiem sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych musiałby zająć stanowisko co do tej ostatniej kwestii, orzekałby z konieczności co do aspektu zasadności skargi wniesionej przez dane państwo członkowskie i przekraczałby tym samym granice swoich kompetencji.

(por. pkt 41–44)