ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Co się tyczy kwoty i formy okresowej kary pieniężnej nałożonej na państwo członkowskie ze względu na niewykonanie wyroku Trybunału stwierdzającego uchybienie przepisom dyrektywy 91/271 dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, co się tyczy wagi naruszenia, należy przypomnieć, że celem tej dyrektywy jest ochrona środowiska. Brak albo niedostateczność zwłaszcza systemów oczyszczania ścieków komunalnych może doprowadzić do szkód w środowisku, co należy uznać za szczególnie poważną sytuację. Należy ponadto stwierdzić, że okoliczność obciążającą stanowi fakt, iż nie nastąpiło jeszcze pełne wykonanie wyroku stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom, co oznacza opóźnienie o prawie dwadzieścia lat, gdyż zobowiązanie do zapewnienia, by wtórne oczyszczanie ścieków w danym państwie członkowskim powinno było zostać wypełnione najpóźniej do dnia 31 grudnia 1998 r. Trybunał może zatem jedynie stwierdzić szczególnie długi okres trwania naruszania, które, w świetle przywołanego wcześniej celu, ma również określoną wagę.

Jednakże ponieważ sytuacja w omawianym państwie członkowskim uległa poprawie w stosunku do sytuacji istniejącej przed wszczęciem postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, które doprowadziło do wydania wyroku stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom, a znaczenie szkody dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego zależy w dużym stopniu od liczby miejsc, które są dotknięte tym uchybieniem, szkoda ta ma zatem mniejsze znaczenie niż szkoda dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego będąca skutkiem stwierdzonego pierwotnego uchybienia. Ponadto należy stwierdzić, iż okoliczność łagodzącą stanowi fakt, że dany region owego państwa członkowskiego kryje ważne dziedzictwo archeologiczne oraz że z powodu wykopalisk archeologicznych i odkrycia pozostałości archeologicznych sieć wtórna została zrealizowana z wyjątkiem jej części.

(zob. pkt 93, 94, 96–98)
Artykuły 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak przepisy w postępowaniu głównym, zgodnie z którymi spółka dominująca z siedzibą w państwie członkowskim nie ma prawa do odliczenia odsetek od pożyczki zaciągniętej u spółki powiązanej w celu sfinansowania wkładu kapitałowego do spółki zależnej z siedzibą w innym państwie członkowskim, podczas gdy wówczas, gdyby spółka zależna miała siedzibę w tym samym państwie członkowskim, spółka dominująca mogłaby skorzystać z owego odliczenia, tworząc z nią zintegrowany podmiot podatkowy.

(zob. pkt 51; pkt 1 sentencji)
Sprawa C‑568/16

postępowanie karne

przeciwko

Faizowi Rasoolowi

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürtingen)

Odesłanie prejudycjalne – Usługi płatnicze – Dyrektywa 2007/64/WE – Artykuł 3 lit. e) i o) – Artykuł 4 pkt 3 – Załącznik – Punkt 2 – Zakres stosowania – Użytkowanie terminali wielofunkcyjnych umożliwiających wypłatę gotówki w salonach gier hazardowych – Spójność praktyki karnej organów krajowych – Przepadek kwot uzyskanych z nielegalnej działalności – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 17

Streszczenie –wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 marca 2018 r.

Zbliżanie ustawodawstw – Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego – Dyrektywa 2007/64 – Usługa płatnicza – Pojęcie – Usługa wypłaty gotówki za pośrednictwem terminali wielofunkcyjnych zainstalowanych w salonach gier, oferowana klientom przez podmiot prowadzący salony – Wyłączenie

(dyrektywa 2007/64 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 4 pkt 3, załącznik, pkt 2)

Artykuł 4 punkt 3 dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniającej dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylającej dyrektywę 97/5/WE w związku z pkt 2 załącznika do niej należy interpretować w ten sposób, że oferowana klientom przez podmiot prowadzący salony gier usługa wypłaty gotówki za pośrednictwem terminali wielofunkcyjnych zainstalowanych w tych salonach gier nie stanowi „usługi płatniczej” w rozumieniu tej dyrektywy, jeżeli podmiot ten nie dokonuje żadnej transakcji na rachunkach płatniczych tych klientów, a prowadzona przez niego w związku z tym działalność ogranicza się do udostępniania tych terminali i dostarczania do nich gotówki.

(zob. pkt 39; sentencja)
Sprawa C‑643/16

American Express Company

przeciwko

The Lords Commissioners of Her Majesty’s Treasury

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)]

Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa (UE) 2015/2366 – Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego – Artykuł 35 ust. 1 – Wymogi dotyczące dostępu posiadających zezwolenie lub zarejestrowanych dostawców usług płatniczych do systemów płatności – Artykuł 35 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) – Niestosowanie tych wymogów do systemów płatności, w których skład wchodzą wyłącznie dostawcy usług płatniczych należący do grupy – Stosowanie rzeczonych wymogów do trójstronnych systemów kart płatniczych, które zawarły porozumienia w sprawie co-brandingu lub porozumienia agencyjne – Ważność

Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 lutego 2018 r.

Pytania prejudycjalne–Właściwość Trybunału–Granice–Pytania zadane w ramach fikcyjnego sporu krajowego–Niedopuszczalność–Brak aktu lub zaniechania ze strony administracji krajowej mogącego być podstawą wniesienia skargi obejmującej kontrolę zgodności z prawem–Okoliczność niemogąca sama w sobie wykazać fikcyjnego charakteru sporu (art. 267 TFUE) Zbliżanie ustawodawstw–Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego–Dyrektywa 2015/2366–Wymogi dotyczące dostępu dostawców usług płatniczych do systemów płatności–Stosowanie do trójstronnego systemu kart płatniczych korzystającego z pośrednictwa agenta przy świadczeniu usług płatniczych–Brak możliwości zastosowania do systemów zawierających porozumienie w sprawie co-brandingu z partnerem w ramach co-brandingu, nieświadczącym usług płatniczych w stosunku do oferty produktów co-brandingu [dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2015/2366, art. 35 ust. 1, ust. 2 akapit pierwszy lit. b)] Akty instytucji–Uzasadnienie–Obowiązek–Zakres i ograniczenia–Dyrektywa obejmująca trójstronne systemy kart płatniczych, które zawarły porozumienia agencyjne wymogami dotyczącymi dostępu do systemów płatności (art. 296 ust. 2 TFUE; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2015/2366, motyw 49, 50, motyw 52, art. 35 ust. 1) Zbliżanie ustawodawstw–Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego–Dyrektywa 2015/2366–Wymogi dotyczące dostępu dostawców usług płatniczych do systemów płatności–Stosowanie do trójstronnego systemu kart płatniczych korzystającego z pośrednictwa agenta przy świadczeniu usług płatniczych–Naruszenie zasady proporcjonalności–Brak (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2015/2366, art. 35)
Artykuł 3 akapit pierwszy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które pozwala wykluczyć z zakresu objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem szkody powstałe przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych na drogach i terenach, które nie są „zdatne do ruchu”, z wyjątkiem tych, które choć nie są zdatne do tego celu, są jednak „powszechnie używane”.

Żaden z przepisów dyrektywy 2009/103 nie ogranicza zresztą zakresu obowiązku ubezpieczenia i wynikającej z tego obowiązku ochrony względem poszkodowanych w wypadkach spowodowanych przez pojazdy mechaniczne do przypadków używania tych pojazdów na określonych rodzajach terenów lub na określonych rodzajach dróg (zob. podobnie wyrok z dnia 28 listopada 2017 r., Rodrigues de Andrade, C‑514/16, EU:C:2017:908, pkt 36). W niniejszym przypadku bezsporne jest, że rozpatrywany pojazd w momencie, w którym przewrócił się, raniąc w ten sposób J.L. Núñeza Torreiro, był używany jako środek transportu. Takie używanie pojazdu jest objęte zatem zakresem pojęcia „ruchu pojazdów” w rozumieniu art. 3 akapit pierwszy dyrektywy 2009/103. Okoliczność, że, jak wynika z postanowienia odsyłającego, rozpatrywany pojazd poruszał się, gdy się przewrócił, po terenie przeznaczonym do przeprowadzania ćwiczeń wojskowych, na który to teren dostęp jakichkolwiek pojazdów niewojskowych jest zakazany, i na obszarze tego terenu, który nie był zdatny do ruchu pojazdów kołowych, nie może mieć żadnego wpływu na ten wniosek i w związku z tym na ograniczenie obowiązku ubezpieczenia, który wynika z tego przepisu.

(zob. pkt 31–34, 36; sentencja)
Sprawy połączone C‑316/16 i C‑424/16

B

przeciwko

Land Baden-Württemberg

oraz

Secretary of State for the Home Department

przeciwko

Francowi Vomerowi

(wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg i przez Supreme Court of the United Kingdom)

Odesłanie prejudycjalne – Obywatelstwo Unii Europejskiej – Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Dyrektywa 2004/38/WE – Artykuł 28 ust. 3 lit. a) – Zwiększona ochrona przed wydaleniem – Warunki – Prawo stałego pobytu – Pobyt w przyjmującym państwie członkowskim przez 10 lat poprzedzających decyzję o wydaleniu z terytorium danego państwa członkowskiego – Okres odbywania kary pozbawienia wolności – Wpływ na ciągłość 10-letniego pobytu – Związek pomiędzy ogólną oceną a więzami integracyjnymi – Moment, w którym należy przeprowadzić wspomnianą, ocenę oraz kryteria, jakie należy uwzględnić w ramach tej oceny

Streszczenie – wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 kwietnia 2018 r.

Obywatelstwo Unii–Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich–Dyrektywa 2004/38–Ograniczenie prawa wjazdu i pobytu uzasadnione względami porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego–Ochrona przed wydaleniem–Warunek–Pobyt przez dziesięć lat poprzedzających decyzję o wydaleniu–Warunek stosowania–Posiadanie przez zainteresowaną osobę prawa stałego pobytu [dyrektywa 2004/38 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 16, art. 28 ust. 2, ust. 3 lit. a)] Obywatelstwo Unii–Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich–Dyrektywa 2004/38–Ograniczenie prawa wjazdu i pobytu uzasadnione względami porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego–Ochrona przed wydaleniem–Warunek–Pobyt przez dziesięć lat poprzedzających decyzję o wydaleniu–Okres ciągłego pobytu obliczany wstecz, od dnia wydania decyzji o wydaleniu [dyrektywa 2004/38 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 28 ust. 3 lit. a)] Obywatelstwo Unii–Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich–Dyrektywa 2004/38–Ograniczenie prawa wjazdu i pobytu uzasadnione względami porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego–Ochrona przed wydaleniem–Warunek–Przerwanie ciągłości pobytu w przyjmującym państwie członkowskim przez okres odbywania kary pozbawienia wolności–Dziesięcioletni okres ciągłego pobytu w okresie poprzedzającym odbywanie kary pozbawienia wolności–Ocena całościowa więzi integracyjnych z przyjmującym państwem członkowskim [dyrektywa 2004/38 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 28 ust. 3 lit. a)] Obywatelstwo Unii–Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich–Dyrektywa 2004/38–Ograniczenie prawa wjazdu i pobytu uzasadnione względami porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego–Ochrona przed wydaleniem–Warunek–Pobyt przez dziesięć lat poprzedzających decyzję o wydaleniu–Chwila dokonywania oceny–Data wydania decyzji o wydaleniu [dyrektywa 2004/38 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 27 ust. 2 akapit drugi, art. 28 ust. 3 lit. a)]
Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstwa, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów należy interpretować w ten sposób, że może być objęta zakresem stosowania tej dyrektywy sytuacja taka jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której wykonawca zamówienia na świadczenie usług zarządzania gminną szkołą muzyczną, której gmina dostarczyła wszystkie środki materialne niezbędne do wykonywania tej działalności, zaprzestaje jej dwa miesiące przed zakończeniem roku szkolnego poprzez zwolnienie pracowników oraz zwrot środków materialnych gminie, która z kolei udziela nowego zamówienia dopiero na następny rok szkolny i dostarcza nowemu wykonawcy te same środki materialne.

Należy podkreślić na wstępie, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym zasoby materialne, takie jak instrumenty muzyczne, urządzenia i pomieszczenia, stanowią elementy niezbędne do prowadzenia rozpatrywanej działalności gospodarczej dotyczącej zarządzania szkołą muzyczną. Tymczasem w niniejszym przypadku bezsporne jest, że rada gminy Valladolid przekazała do dyspozycji nowego wykonawcy wszystkie środki materialne, które wcześniej udostępniła poprzedniemu wykonawcy.

Z powyższego wynika, że wykładnia art. 1 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2001/23 wykluczająca z zakresu zastosowania tej dyrektywy sytuację, w której składniki materialne niezbędne do prowadzenia rozpatrywanej działalności nigdy nie przestały należeć do zbywającego (rady gminy Valladolid), pozbawiłaby wspomnianą dyrektywę części jej skuteczności (effet utile) (wyrok z dnia 26 listopada 2015 r., Aira Pascual i Algeposa Terminales Ferroviarios, C‑509/14, EU:C:2015:781, pkt 40).

Poza tym zgodnie z orzecznictwem Trybunału czasowe zawieszenie na jedynie kilka miesięcy działalności przedsiębiorstwa nie może wykluczać, iż rozpatrywana w postępowaniu głównym jednostka gospodarcza utrzymała swoją tożsamość, ani w rezultacie stanowić przeszkody dla zaistnienia przejęcia przedsiębiorstwa w rozumieniu tej dyrektywy (zob. podobnie wyrok z dnia 9 września 2015 r., Ferreira da Silva e Brito i in., C‑160/14, EU:C:2015:565, pkt 31).

(zob. pkt 35, 39, 41, 46; pkt 1 sentencji)
Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 1244/2010, w związku z art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 987/2009, zmienionego rozporządzeniem nr 1244/2010, należy interpretować w ten sposób, że zaświadczenie A 1, wydane przez instytucję właściwą państwa członkowskiego na podstawie art. 12 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem nr 1244/2010, wiąże nie tylko instytucje państwa członkowskiego, w którym wykonywana jest praca, ale również sądy tego państwa członkowskiego.

Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia nr 987/2009, zmienionego rozporządzeniem nr 1244/2010, w związku z art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 987/2009, zmienionego rozporządzeniem nr 1244/2010, należy interpretować w ten sposób, że zaświadczenie A 1, wydane przez instytucję właściwą państwa członkowskiego na podstawie art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 1244/2010, wiąże zarówno instytucje zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego, w którym wykonywana jest praca, jak i sądy tego państwa członkowskiego dopóty, dopóki zaświadczenie to nie zostanie wycofane lub uznane za nieważne przez państwo członkowskie, w którym zostało ono wydane, nawet jeśli właściwe władze tego ostatniego państwa członkowskiego i państwa członkowskiego, w którym wykonywana jest praca, przedstawiły sprawę Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego, która uznała, że zaświadczenie to zostało wydane nieprawidłowo i że powinno zostać wycofane.

Artykuł 12 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004 1244/2010, zmieniony rozporządzeniem nr 1244/2010, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy pracownik, który jest delegowany przez pracodawcę do wykonywania pracy w innym państwie członkowskim, zostaje zastąpiony innym pracownikiem delegowanym przez innego pracodawcę, należy uznać, że ten ostatni pracownik został „wysłany, by zastąpić inną osobę” w rozumieniu tego przepisu, tak że nie może on skorzystać z zasady szczególnej przewidzianej we wspomnianym przepisie, by nadal podlegać ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym pracodawca normalnie prowadzi swą działalność.

Okoliczność, że pracodawcy tych dwóch pracowników mają siedziby w tym samym państwie członkowskim, lub fakt, że utrzymują oni ewentualne powiązania personalne lub organizacyjne, nie mają w tym względzie znaczenia.

(zob. pkt 100; pkt 3 sentencji)
Artykuły 7 i 20 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, zmiany dyrektyw 2009/125/WE i 2010/30/UE oraz uchylenia dyrektyw 2004/8/WE i 2006/32/WE, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie regulacji krajowej dotyczącej wprowadzenia, jako głównego sposobu wykonywania obowiązków w zakresie oszczędzania energii, systemu wpłacania rocznych składek na rzecz krajowego funduszu efektywności energetycznej, pod warunkiem że, po pierwsze, taka regulacja zapewnia poziom oszczędności równoważny z tym, jaki zapewniają systemy zobowiązujące do efektywności energetycznej, które mogą zostać wprowadzone na mocy art. 7 ust. 1 tej dyrektywy, a po drugie, że spełnione są wymogi wynikające z art. 7 ust. 10 i 11 tej dyrektywy, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

(zob. pkt 37; pkt 1 sentencji)
Artykuł 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że emisja „kredytów”, takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, które pozwalają klientom operatora licytować na prowadzonych przez tego operatora aukcjach, stanowi odpłatne świadczenie usług, w których świadczeniem wzajemnym jest kwota uiszczana w zamian za te „kredyty”.

Artykuł 73 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym wartość „kredytów” wykorzystanych do licytacji nie stanowi części świadczenia wzajemnego otrzymanego przez podatnika w zamian za dostawy towarów, których dokonuje na rzecz użytkowników, którzy wygrali zorganizowaną przez niego aukcję, lub użytkowników, którzy dokonali zakupu za pomocą funkcji „kup teraz” lub „osiągnięta zniżka”.

Kiedy sądy jednego państwa członkowskiego, które dokonują wykładni odpowiednich przepisów prawa Unii i prawa krajowego, stwierdzą, że ta sama transakcja jest w innym państwie członkowskim odmiennie traktowana do celów podatku od wartości dodanej, mają one możliwość, a nawet obowiązek, w zależności od tego, czy ich orzeczenia podlegają zaskarżeniu w prawie krajowym, wystąpić do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.

(zob. pkt 66; pkt 3 sentencji)
W rozpatrywanym w postępowaniu głównym ustawodawstwie przewidziane zostało kryterium dotyczące powierzchni sprzedaży obiektu handlowego, które nie wiąże się w żaden sposób z ustanowieniem dyskryminacji bezpośredniej. Z przedstawionego Trybunałowi materiału dowodowego nie wynika też, że kryterium to miałoby w większości przypadków stawiać w gorszej sytuacji obywateli innych państw członkowskich czy też spółki mające siedzibę w innych państwach członkowskich.

Artykuł 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż nie wykluczają one istnienia obciążającego wielkopowierzchniowe obiekty handlowe podatku takiego jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym.

Nie ma znamion pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE podatek taki jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, obciążający wielkopowierzchniowe obiekty handlowe w istocie w zależności od ich powierzchni sprzedaży, w zakresie, w jakim zwolnione są z niego obiekty, których powierzchnia sprzedaży nie przekracza 2500 m2. Taki podatek nie ma też znamion pomocy państwa w rozumieniu tego postanowienia w zakresie, w jakim zwolniona jest z niego działalność związana z ogrodnictwem, sprzedażą pojazdów, materiałów budowlanych, maszyn przemysłowych oraz zaopatrzenia dla przemysłu, ani też w zakresie, w jakim podstawa obliczania wymiaru tego podatku jest obniżana o 60% w przypadku tych obiektów handlowych, których działalność polega na sprzedaży mebli, artykułów sanitarnych, drzwi i okien oraz artykułów do majsterkowania, jeśli nie wywierają one tak negatywnego wpływu na środowisko naturalne i ład przestrzenny jak przedsiębiorstwa innego rodzaju, czego sprawdzenie należy jednak do sądu odsyłającego. Taki podatek ma jednak znamiona pomocy państwa w rozumieniu tego postanowienia w zakresie, w jakim zwolnione są z niego wielkopowierzchniowe zbiorcze obiekty handlowe, których powierzchnia sprzedaży przekracza próg 2500 m2.

(zob. pkt 67, 68; pkt 2 sentencji)
Państwo członkowskie, które przyjmuje krajowe środki wykonawcze mające na celu wyjaśnienie pojęcia przewozu kabotażowego w rozumieniu rozporządzenia nr 1072/2009 dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, nie uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 2 pkt 6 i art. 8 tego rozporządzenia.

W pierwszej kolejności bowiem, brzmienie art. 2 pkt 6 i art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 1072/2009 nie pozwala odpowiedzieć na pytanie, czy pojęcie przewozu kabotażowego, o którym mowa w tym rozporządzeniu, należy rozumieć w ten sposób, że przewóz kabotażowy może obejmować kilka miejsc załadunku i kilka miejsc rozładunku. Zaś okoliczność, że przepis jest sformułowany w sposób ogólny i nieprecyzyjny stanowi wskazówkę, że w celu jego wykonania niezbędne jest przyjęcie środków krajowych. W drugiej kolejności, aby zdecydować, w jakim momencie limit trzech przewozów przewidziany we wspomnianym art. 8 ust. 2 rozporządzenia należy uznać za osiągnięty, konieczne jest ustalenie, czy przewóz obejmujący kilka miejsc załadunku i kilka miejsc rozładunku stanowi jeden i ten sam przewóz kabotażowy czy też kilka przewozów kabotażowych. W trzeciej kolejności, pojęcie przewozu kabotażowego w rozumieniu rozporządzenia nr 1072/2009 jest różnie interpretowane przez poszczególne państwa członkowskie.

Ponadto ponieważ pozwolenie przewoźnikom drogowym niemającym siedziby w przyjmującym państwie członkowskim na wykonywanie przewozów kabotażowych obejmujących nieograniczoną liczbę miejsc załadunku i nieograniczoną liczbę miejsc rozładunku może pozbawić sensu ustanowiony w art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 1072/2009 limit trzech przewozów i tym samym być sprzeczne z tymczasowym charakterem kabotażu oraz z celem przyświecającym temu rozporządzeniu w odniesieniu do tego rodzaju transportu, przewidziany w tym celu w środkach krajowych zakaz jest odpowiedni do osiągnięcia celu przyświecającego w tym rozporządzeniu w odniesieniu do kabotażu. W tym względzie, w zakresie w jakim zgodnie z krajowymi środkami wykonawczymi zakazane są jedynie przewozy kabotażowe obejmujące kilka miejsc załadunku i kilka miejsc rozładunku, owe środki nie wykraczają poza to, co niezbędne do osiągnięcia celu przyświecającego rozporządzeniu nr 1072/2009.

(zob. pkt 38, 39, 41, 42, 53, 55, 59, 60, 62)