ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 112/14

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 11 grudnia 2017 r. – Telecom Italia SpA / Ministero dello Sviluppo Economico, Infrastrutture e telecomunicazioni per l’Italia SpA (Infratel Italia SpA)

(Sprawa C-697/17)

(2018/C 112/19)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Telecom Italia SpA

Druga strona postępowania: Ministero dello Sviluppo Economico, Infrastrutture e telecomunicazioni per l’Italia SpA (Infratel Italia SpA)

Pytania prejudycjalne

Czy art. 28 ust. 2 zdanie pierwsze dyrektywy 2014/24/UE (1) należy interpretować w taki sposób, że przepis ten wymaga pełnej tożsamości prawnej i gospodarczej pomiędzy wykonawcami wybranymi w ramach preselekcji, i tymi, którzy złożą ofertę w ramach procedury ograniczonej i czy, w szczególności, przepis ten należy interpretować w taki sposób, że stoi on na przeszkodzie umowie zawartej pomiędzy holdingami kontrolującymi dwóch wybranych w ramach preselekcji wykonawców w czasie pomiędzy wyborem w ramach preselekcji, a przedstawieniem ofert, w sytuacji kiedy: a) przedmiotem i skutkiem tej umowy jest (między innymi) dokonanie połączenia poprzez włączenie jednej ze spółek wybranych w ramach preselekcji do innej z nich (co stanowi transakcję zatwierdzoną, zresztą, przez Komisję Europejską); b) skutki transakcji połączenia nastąpiły dopiero po przedstawieniu oferty przez spółkę przejmującą (co stanowi powód, dla którego w momencie przestawienia oferty, jej skład nie był zmieniony w stosunku do składu istniejącego w momencie preselekcji); c) następnie przejęta spółka (której skład nie został zmieniony w ostatnim dniu terminu do składania ofert) postanowiła jednak nie uczestniczyć w procedurze ograniczonej, prawdopodobnie, w ramach wykonania programu umownego ustalonego umową zawartą pomiędzy holdingami?

(1) Dyrektywa 2014/24/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94, s. 65)
1)

Czy przepisy dyrektywy 2006/112/WE, (1) a w szczególności zasady proporcjonalności, neutralności podatkowej i skuteczności, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one praktyce krajowego organu podatkowego, który pomimo braku istnienia oszustwa podatkowego odmawia nakładając podatek prawa do odliczenia, które może zostać wykonane na podstawie faktury VAT wystawionej zgodnie z systemem zwykłego opodatkowania, stwierdzając, że prawidłowym byłoby wystawienie faktury dotyczącej transakcji zgodnie z systemem inwersji podatnika (odwrotnego opodatkowania), przy czy, przed odmową prawa do odliczenia: — nie zbadano, czy wystawca faktury może zwrócić adresatowi faktury błędnie zapłaconą kwotę VAT, i — nie zbadano, czy wystawca faktury może zgodnie z prawem (w obrębie krajowych ram prawnych) skorygować ją i poprawić, uzyskując w ten sposób od organu krajowego zwrot błędnie zapłaconego przez niego podatku?
1.

Czy art. 16 lit. e) dyrektywy konsumenckiej należy interpretować w ten sposób, że do wskazanych tam towarów, które nie nadają się do zwrotu ze względu na ochronę zdrowia lub ze względów higienicznych, należą także towary (takie jak materace), które wprawdzie przy używaniu zgodnie z przeznaczeniem mogą wchodzić w bezpośredni kontakt z ciałem człowieka, ale poprzez odpowiednie działania przedsiębiorcy (czyszczenie) mogą ponownie stać się zdatne do sprzedaży?
1.

Czy mamy do czynienia ze stanowiącym naruszenie prawa używaniem indywidualnego znaku towarowego w rozumieniu art. 9 ust. 1 zdanie drugie lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) / rozporządzenia w sprawie unijnego znaku towarowego (2) lub art. 5 ust. 1 zdanie drugie lit. a) dyrektywy w sprawie prawa znaków towarowych (3), jeżeli — indywidualny znak towarowy zostaje umieszczony na produkcie, w odniesieniu do którego ten indywidualny znak towarowy nie jest chroniony, — umieszczenie indywidualnego znaku towarowego przez osobę trzecią jest rozumiane przez krąg odbiorców jako tak zwany znak testowy, to znaczy, że produkt został wyprodukowany i wprowadzony do obrotu przez osobę trzecią niepodlegającą kontroli właściciela znaku towarowego, zaś właściciel znaku towarowego przetestował ten produkt pod kątem niektórych właściwości i na podstawie tego testu ocenił go za pomocą określonego, wskazanego w znaku testowym wyniku, — i indywidualny znak towarowy został zarejestrowany między innymi w odniesieniu do „udzielania informacji i porad konsumentom przy wyborze towarów i usług, w szczególności przy użyciu wyników testów i badań, a także za pomocą ocen jakości”?
1)

Zarzut pierwszy: naruszenie prawa i oczywisty błąd w ocenie dotyczące zastosowania ogólnego domniemania w związku z wyjątkiem odnoszącym się do ochrony celów dochodzenia Unii: — naruszenie prawa przez Komisję dotyczące zastosowania ogólnego domniemania w związku z zastosowaniem wyjątku od żądania dostępu do konkretnych i określonych wcześniej istniejących dokumentów; — naruszenie prawa przez Komisję dotyczące ochrony celów dochodzeń w toku w związku z żądaniami dostępu do konkretnych i określonych wcześniej istniejących dokumentów; — naruszenie prawa przez Komisję i oczywisty błąd w ocenie dotyczące nadrzędnego interesu publicznego polegającego na ochronie prawa do skutecznego środka prawnego (artykuł 47 Karty praw podstawowych), oraz — naruszenie prawa przez Komisję dotyczące zastosowania podstawowego prawa dostępu do dokumentów (art. 42 Karty prawa podstawowych).
3.

Jeżeli, zgodnie z odpowiedziami udzielonymi na pierwsze dwa pytania prejudycjalne, istnieje możliwość przydziału [uprawnień do emisji] dla ciepła produkowanego w instalacji skarżącej: czy w przypadku CO2 uwalnianego do atmosfery w związku z przetwarzaniem gazu ziemnego (w postaci kwaśnego gazu) w tzw. procesie Clausa przez oddzielenie CO2 zawartego w gazie ziemnym z mieszaniny gazów chodzi o takie emisje, do których, w rozumieniu art. 3 lit. h) zadanie pierwsze decyzji Komisji 2011/278/UE, „dochodzi na skutek” procesu wskazanego w art. 3 lit. h) v)? a) Czy w rozumieniu art. 3 lit. h) zdanie pierwsze decyzji Komisji 2011/278/UE do emisji CO2 może „dochodzić na skutek” procesu, w którym zawarty w surowcu CO2 oddzielany jest fizycznie i uwalniany do atmosfery, mimo iż w przedmiotowym procesie nie powstaje dodatkowy dwutlenek węgla, czy też w przepisie tym został ustanowiony wymóg, aby uwalniany do atmosfery CO2 powstawał dopiero w wyniku przeprowadzenia tego procesu? b) Czy w rozumieniu art. 3 lit. h) v) decyzji Komisji 2011/278/UE surowiec zawierający węgiel jest „zastosowany” w przypadku, gdy naturalnie występujący gaz ziemny jest używany w tzw. procesie Clausa do produkcji siarki i przy tej okazji zawarty w nim dwutlenek węgla uwalniany jest do atmosfery, mimo tego, że zawarty w gazie ziemnym dwutlenek węgla nie bierze udziału w odbywającej się reakcji chemicznej, czy też użycie pojęcia „zastosowania” zakłada, że węgiel uczestniczy w odbywającej się reakcji chemicznej bądź wręcz jest niezbędny do jej przeprowadzenia?
3)

W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy wymienione w [niemieckiej wersji językowej] art. 6 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2011/83/UE wyrażenie „gegebenenfalls” („o jest dostępny”) oznacza, że w danym przedsiębiorstwie istnieją już tylko takie środki porozumiewania się, które są rzeczywiście wykorzystywane przez przedsiębiorcę w każdym razie również do kontaktowania się z konsumentami w ramach zawierania umów na odległość, czy też istnieją w przedsiębiorstwie również takie środki porozumiewania się, które są dotychczas wykorzystywane przez przedsiębiorcę wyłącznie do innych celów, takich jak przykładowo porozumiewania się z podmiotami gospodarczymi lub organami władzy?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 112/15

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 14 grudnia 2017 r. – Unareti SpA / Ministero dello Sviluppo Economico i in.

(Sprawa C-702/17)

(2018/C 112/20)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Unareti SpA

Strona przeciwna: Ministero dello Sviluppo Economico, Presidenza del Consiglio dei Ministri – Dipartimento per gli Affari Regionali, Autorità Garante per l’Energia Elettrica il Gas e il Sistema Idrico – Sede di Milano, Presidenza del Consiglio dei Ministri – Conferenza Stato Regioni ed Unificata, Ministero per gli affari regionali, Dipartimento per gli affari regionali e le autonomie, Conferenza Unificata Stato Regioni e Enti Locali

Pytanie prejudycjalne

Czy wspomniane zasady i przepisy sprzeciwiają się obowiązywaniu przywołanych przepisów krajowych, które przewidują wsteczne stosowanie kryteriów ustalenia kwot zwrotów należnych byłym koncesjonariuszom, co wpływa na wcześniejsze stosunki umowne, czy też takie stosowanie jest uzasadnione, również w świetle zasady proporcjonalności, potrzebą ochrony innych interesów publicznych o europejskim znaczeniu i związanych z koniecznością zapewnienia lepszej ochrony konkurencji na docelowym rynku oraz wzmocnionej ochrony użytkowników usługi, którzy mogliby pośrednio odczuć skutki ewentualnego wzrostu kwot należnych byłym koncesjonariuszom?
—

stwierdzenie, że ze względu na to, że Republika Bułgarii nie jest przyjęła przed dniem 10 kwietnia 2016 r. ustawowych, wykonawczych i administracyjnych przepisów niezbędnych dla zapewnienia zgodności z Dyrektywą (1) Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/26/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi oraz udzielania licencji wieloterytorialnych dotyczących praw do utworów muzycznych do korzystania online na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 84, z dnia 20.3.2014, s. 72), lub w każdym wypadku nie powiadomiła Komisji o takich przepisach, uchybiła ona swoim zobowiązaniom wskazanym w art. 43 ust. 1 wspomnianej dyrektywy;
Republika Chorwacji narusza rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, a w szczególności uregulowania wzajemnego dostępu zgodnie z art. 5 tego rozporządzenia i załącznikiem I do tego rozporządzenia. Uregulowanie, które w odniesieniu do Chorwacji i Słowenii ma zastosowanie od dnia 30 grudnia 2017 r., przyznaje 25 statkom rybackim z każdego państwa swobodny dostęp do wód terytorialnych drugiego państwa określonych zgodnie z prawem międzynarodowym, to znaczy zgodnie z wyrokiem arbitrażowym. Chorwacja uniemożliwia Słowenii wykonywanie jej praw w ramach tego uregulowania i narusza w ten sposób art. 5 wspomnianego rozporządzenia, ponieważ: i) odmawia zastosowania uregulowania dotyczącego wzajemnego dostępu; ii) odmawia uznania ważności prawa wydanego w tym celu przez Słowenię; iii) systematycznie stosując sankcje, uniemożliwia słoweńskim rybakom swobodny dostęp do wód terytorialnych uznanych w wyroku arbitrażowym z 2017 r. za słoweńskie oraz, a fortiori, swobodny dostęp do wód chorwackich objętych zakresem stosowania uregulowania dotyczącego wzajemnego dostępu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 112/28

Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii

(Sprawa C-79/18)

(2018/C 112/36)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. von Rintelen, P. Ondrůšek, M. Noll-Ehlers, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Austrii

Żądania strony skarżącej

1. Stwierdzenie, że pozwana nie ustanawiając wzgl. nie przekazując Komisji informacji o tym – za wyjątkiem art. 46 i 47 w krajach związkowych Wiedeń, Styria i Karyntia – przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu transpozycji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (1) uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z tej dyrektywy;

2. nałożenie na pozwaną, na podstawie art. 26 ust. 3 TFUE, zapłaty kary pieniężnej w wysokości 52 972 EUR dziennie w związku z uchybieniem obowiązkowi poinformowania o środkach podjętych w celu transpozycji;

3. obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na podstawie art. 51 ust. 1 dyrektywy 2014/23/UE państwa członkowskie były zobowiązane do wprowadzenia w życie najpóźniej do dnia 18 kwietnia 2016 r. przepisów do dostosowania ich prawa krajowego do zobowiązań wynikających z dyrektywy. Ponieważ Republika Austrii nie wprowadziła w życie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania tej dyrektywy wzgl. nie przekazała Komisji tekstów tych przepisów, Komisja postanowiła wystąpić do Trybunału.

Komisja w drodze skargi żąda nałożenia na Republikę Austrii zapłaty kary pieniężnej w wysokości 52 972 EUR dziennie. Wysokość kary pieniężnej została wyliczona przy uwzględnieniu wagi oraz okresu trwania działania niezgodnego z prawem jak również skutku odstraszającego na podstawie możliwości płatniczych tego państwa członkowskiego.

(1) Dz.U. 2014, L 94, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 112/27

Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii

(Sprawa C-77/18)

(2018/C 112/35)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Noll-Ehlers, P. Ondrůšek i G. von Rintelen, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Austrii

Żądania strony skarżącej

Strona pozwana wnosi do Trybunału o:

— stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE (1) z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

— nałożenie na Republikę Austrii, zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE, dziennej okresowej kary pieniężnej w wysokości 42 377 EUR ze względu na uchybienie obowiązkowi poinformowania o środkach podjętych w celu transpozycji;

— obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgodnie z art. 90 ust. 1 dyrektywy 2014/24/EU państwa członkowskie były zobowiązane do wprowadzenia w życie przepisów krajowych niezbędnych do dostosowania ich prawa krajowego do zobowiązań wynikających z tej dyrektywy najpóźniej do dnia 18 kwietnia 2016 r. Ponieważ Republika Austrii nie ustanowiła przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do transpozycji tej dyrektywy, względnie nie powiadomiła o nich Komisji, Komisja postanowiła wnieść skargę do Trybunału.

W skardze Komisja wniosła o nałożenie na Republikę Austrii dziennej okresowej kary pieniężnej w wysokości 42 377 EUR. Wysokość okresowej kary pieniężnej została obliczona przy uwzględnieniu wagi i czasu trwania naruszenia oraz odstraszającego skutku według kryterium zdolności finansowej tego państwa członkowskiego.

(1) Dz.U. 2014, L 94, s. 65.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 112/26

Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii

(Sprawa C-76/18)

(2018/C 112/34)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. von Rintelen, P. Ondrůšek, M. Noll-Ehlers, pełnomocnicy)

Strona przeciwna: Republika Austrii

Żądania strony skarżącej

Strona pozwana wnosi do Trybunału o:

— stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylającej dyrektywę 2004/17/WE (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, strona przeciwna uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

— nałożenie na stronę przeciwną, zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE, dziennej okresowej kary pieniężnej w wysokości 42 377 EUR ze względu na uchybienie obowiązkowi poinformowania o środkach podjętych w celu transpozycji;

— obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgodnie z art. 106 ust. 1 dyrektywy 2014/25/EU państwa członkowskie były zobowiązane do wprowadzenia w życie przepisów krajowych niezbędnych do dostosowania ich prawa krajowego do zobowiązań wynikających z tej dyrektywy najpóźniej do dnia 18 kwietnia 2016 r. Ponieważ Republika Austrii nie ustanowiła przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do transpozycji tej dyrektywy, względnie nie powiadomiła o nich Komisji, Komisja postanowiła wnieść skargę do Trybunału.

W skardze Komisja wniosła o nałożenie na Republikę Austrii dziennej okresowej kary pieniężnej w wysokości 42 377 EUR. Wysokość okresowej kary pieniężnej została obliczona przy uwzględnieniu wagi i czasu trwania naruszenia oraz odstraszającego skutku według kryterium zdolności finansowej tego państwa członkowskiego.

(1) Dz.U. 2014, L 94, s. 243.
1.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/89/UE z dnia 23 lipca 2014 r. ustanawiającej ramy planowania przestrzennego obszarów morskich państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 18 września 2016 r. Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję. Mając na względzie brak powiadomienia o krajowych środkach mających na celu transpozycję dyrektywy, Komisja skierowała sprawę do Trybunału.
2)

A konkretnie, czy taki dekret wchodzi w zakres art. 3 ust. 4 jako plan lub program, który określa ramy dla przyszłego zezwolenia na inwestycję dotyczącego projektów, co oznacza, że stosowanie do art. 3 ust. 5 państwa członkowskie powinny ustalić, czy może on potencjalnie powodować znaczący wpływ na środowisko?
3)

W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania pierwsze i drugie, czy do takich uchwał należy stosować zasady określone w rozporządzeniu (WE) nr 864/2007 (3) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącym prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (Rzym II), a także które z zasad wskazanych w tym rozporządzeniu w odniesieniu do pozaumownych źródeł odpowiedzialności należy zastosować?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 112/25

Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii

(Sprawa C-51/18)

(2018/C 112/32)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Gossement i B.R. Killmann, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Austrii

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

— orzeczenie, że Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 dyrektywy VAT poprzez nałożenie podatku od wartości dodanej na wynikające z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży honorarium należne autorowi oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki;

— obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, co następuje:

Austria nakłada podatek od wartości dodanej na honorarium, które – w ramach prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży wprowadzonego w Austrii wskutek transpozycji dyrektywy 2001/84/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie prawa autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki – jest należne autorowi przy odsprzedaży oryginalnego dzieła plastycznego lub graficznego. Austria narusza w ten sposób art. 2 dyrektywy VAT.

Co się tyczy prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży, między autorem a podmiotem zobowiązanym do dokonania płatności brak jest stosunku opartego na wymianie świadczeń. Udział w zysku przypadający autorowi na postawie prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży wynika z ustawy i jest ukształtowany w ten sposób, że sprzedawca – lub ktokolwiek, kto uczestniczył w odsprzedaży – jest zobowiązany do uiszczenia autorowi honorarium, przy czym autor nie spełnia przy tym żadnego świadczenia wzajemnego. Świadczenie autora zostało już spełnione przed odsprzedażą poprzez pierwotne wprowadzenie przez niego oryginalnego egzemplarza dzieła do obrotu.

Należne autorowi honorarium wynikające z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży nie jest zatem ekwiwalentem za jakiekolwiek świadczenie spełnione przez autora, lecz opiera się jedynie na osiągniętej przy odsprzedaży cenie, na której wysokość autor nie może mieć wpływu. Autorowi przysługuje honorarium, przy czym nie musi on, a nawet nie może spełniać jakiegokolwiek świadczenia – czy to poprzez działanie, czy zaniechanie. Z tego względu honorarium wynikające z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży nie jest zapłatą za dostawę lub świadczenie w rozumieniu art. 2 dyrektywy VAT.

(1) Dyrektywa 2001/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie prawa autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki (Dz.U. 2001, L 272, s. 32.
—

stwierdzenie, że nie przyjmując do dnia 10 kwietnia 2016 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/26/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi oraz udzielania licencji wieloterytorialnych dotyczących praw do utworów muzycznych do korzystania online na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 84, z 20.3.2014 r., s. 72) lub w każdym razie nie powiadamiając Komisji o tych przepisach, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim a mocy art. 43 ust. 1 tej dyrektywy;
1)

Czy wykładni art. 148 ust. 4 rozporządzenia nr 1308/2013 (1) należy dokonywać w ten sposób, że dla wzmocnienia pozycji negocjacyjnej producentów surowego mleka oraz dla zapobieżenia nieuczciwym praktykom handlowym, jak też biorąc pod uwagę pewne szczególne cechy strukturalne sektora mleka i przetworów mlecznych w państwie członkowskim oraz zmiany warunków na rynku mleka, nie zakazuje on ustanowienia przepisów krajowych, które ograniczają swobodę stron umowy w zakresie negocjowania ceny nabycia surowego mleka w tym sensie, że nabywca surowego mleka nie może płacić różnych cen dostawcom surowego mleka należącym do tej samej grupy, zorganizowanej w oparciu o ilość dostarczanego surowego mleka, którzy nie należą do uznanych organizacji producentów mleka, za surowe mleko o tej samej jakości i tym samym składzie jak mleko, które jest dostarczone nabywcy w ten sam sposób, a tym samym strony umowy nie mogą ustalić innej ceny nabycia surowego mleka poprzez uwzględnienie jakichkolwiek innych czynników?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 104/22

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 17 stycznia 2018 r. – Verein für Konsumenteninformation/Deutsche Bahn AG.

(Sprawa C-28/18)

(2018/C 104/28)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberster Gerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Verein für Konsumenteninformation

Strona pozwana: Deutsche Bahn AG

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 9 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r. ustanawiającego wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 924/2009 (1) należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on odbiorcy uzależniania dokonywania płatności w ramach schematu polecenia zapłaty SEPA od posiadania przez płatnika miejsca zamieszkania w tym państwie członkowskim, w którym miejsce zamieszkania lub siedzibę ma odbiorca, jeżeli dopuszcza on dokonywanie płatności także w inny sposób, jak np. kartą kredytową?

(1) Dz.U. 2012, L 94, s. 22
—

Stwierdzenie nieważności decyzji podjętej podczas zebrania w dniu 20 listopada 2017 r. - 14559/17 Rady Unii Europejskiej w składzie do spraw ogólnych opublikowanej w komunikacie prasowym zawierającym sprawozdanie z niego [Outcome of the Council meeting (3579th Council meeting)] w części w której postanowiono, że nowa siedziba Europejskiej Agencji Leków zostanie umieszczona w Amsterdamie i w konsekwencji wyznaczenie Mediolanu jako miejsca jej siedziby.