ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
6

Zgodnie z art. 3 tego rozporządzenia: „1. Załącznik A obejmuje: a) gatunki wymienione w dodatku I do konwencji, w stosunku do których państwa członkowskie nie zgłosiły zastrzeżeń; b) każdy gatunek: i) na wykorzystanie którego istnieje lub może istnieć zapotrzebowanie we Wspólnocie lub w handlu międzynarodowym, a któremu grozi wyginięcie albo jest tak rzadki, że jakikolwiek poziom handlu może zagrozić jego przetrwaniu; lub ii) który należy do rodzaju, którego większość gatunków lub który jest rodzajem, którego większość podgatunków została wymieniona w załączniku A, zgodnie z kryteriami podanymi w lit. a) lub b) pkt i), a których wymienienie w załączniku ma istotne znaczenie dla skutecznej ochrony tych taksonów. 2. Załącznik B zawiera: a) gatunki wymienione w dodatku II do konwencji, inne niż wymienione w załączniku A, w stosunku do których państwa członkowskie nie zgłosiły zastrzeżeń; b) gatunki wymienione w dodatku I do konwencji, w stosunku do których zgłoszono zastrzeżenie; c) wszelkie inne gatunki niewymienione w dodatkach I lub II do konwencji; i) będące przedmiotem handlu międzynarodowego na poziomie, który może być niezgodny: — z możliwością ich przeżycia lub z możliwością przeżycia populacji w niektórych krajach, lub — z zachowaniem całej populacji na poziomie zgodnym z rolą gatunku w ekosystemach, w których występuje; lub ii) których wymienienie w załączniku z powodu ich podobieństwa w wyglądzie do innych gatunków wymienionych w załączniku A lub B ma istotne znaczenie dla zapewnienia skuteczności kontroli handlu okazami takich gatunków; d) gatunki, w stosunku do których ustalono, że wprowadzenie żywych okazów do siedlisk przyrodniczych we Wspólnocie stanowiłoby zagrożenie ekologiczne dla dzikich gatunków rodzimej fauny i flory Wspólnoty. 3. Załącznik C zawiera: a) gatunki wymienione w dodatku III do konwencji, inne niż wymienione w załączniku A lub B, w stosunku do których państwa członkowskie nie zgłosiły zastrzeżeń; b) gatunki wymienione w dodatku II do konwencji, w stosunku do których zgłoszono zastrzeżenie. 4. Załącznik D zawiera: a) gatunki niewymienione w załącznikach A–C, które są przywożone do Wspólnoty w ilościach uzasadniających monitorowanie; b) gatunki wymienione w dodatku III do konwencji, w stosunku do których zgłoszono zastrzeżenie. 5. Gdy stan ochrony gatunków objętych niniejszym rozporządzeniem uzasadnia ich włączenie do jednego z dodatków do konwencji, państwa członkowskie przyczyniają się do wprowadzenia niezbędnych zmian”.
Klasyfikacji camcordera do podpozycji 85254099 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2261/98 z dnia 26 października 1998 r., rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2204/1999 z dnia 12 października 1999 r., rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2388/2000 z dnia 13 października 2000 r. oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r., można dokonać wyłącznie, jeżeli funkcja rejestracji obrazów i dźwięków pochodzących ze źródeł innych niż wbudowana kamera i mikrofon jest uruchomiona w momencie odprawy celnej lub jeżeli — nawet w przypadku, gdy zamiarem producenta nie było podkreślanie tej właściwości — funkcja ta może zostać uruchomiona później poprzez prostą zmianę ustawień urządzenia przez użytkownika nieposiadającego specjalnych umiejętności, bez dokonywania materialnej modyfikacji camcordera. W przypadku późniejszego uruchomienia, konieczne jest również, po pierwsze, aby po dokonaniu tego camcorder działał podobnie do camcordera, którego funkcja rejestracji obrazów i dźwięków pochodzących ze źródeł innych niż wbudowana kamera i mikrofon jest uruchomiona w momencie odprawy celnej oraz, po drugie, aby taki camcorder działał w sposób autonomiczny. Występowanie tych przesłanek powinno być możliwe do sprawdzenia w momencie odprawy celnej. Dokonanie oceny, czy przesłanki te zostały spełnione należy do sądu krajowego. Jeżeli przesłanki te nie zostaną spełnione, camcordery te muszą zostać zaklasyfikowane do podpozycji 85254091 tej Nomenklatury Scalonej.
2

Artykuł 706-3 code de procédure pénale (kodeksu postępowania karnego) stanowi: „Każdy, kto doznał szkody wynikłej z czynu umyślnego lub nieumyślnego stanowiącego przestępstwo, ma prawo do uzyskania pełnego naprawienia szkody na osobie lub zadośćuczynienia za krzywdę po spełnieniu następujących przesłanek: 1° Szkody te nie są objęte zakresem stosowania art. 53 ustawy o finansowaniu zabezpieczenia społecznego w roku 2001 (nr 2000-1257 z dnia 23 grudnia 2000 r.) ani artykułu L.126-1 kodeksu ubezpieczeniowego, ani rozdziału 1 ustawy nr 85-677 z dnia 5 lipca 1985 r. o poprawie sytuacji ofiar wypadków drogowych i o przyspieszeniu procedur odszkodowawczych i nie zostały wyrządzone w trakcie polowań lub eliminacji zwierząt szkodliwych; 2° Czyny te: — bądź spowodowały śmierć, trwałe inwalidztwo lub całkowitą niezdolność do pracy, trwającą co najmniej jeden miesiąc; — bądź są stypizowane i penalizowane przez artykuły od 222-22 do 222-30, od 225-4-1 do 225-4-5 i od 227-25 do 227-27 kodeksu karnego; 3° Osoba pokrzywdzona ma obywatelstwo francuskie. W braku obywatelstwa francuskiego, gdy czyny popełnione zostały na terytorium krajowym, a osoba pokrzywdzona jest: — bądź obywatelem państwa członkowskiego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej; — bądź, z zastrzeżeniem umów międzynarodowych, legalnie zamieszkiwała [na terytorium Francji] w czasie popełnienia tych czynów lub złożenia wniosku. Odszkodowania lub zadośćuczynienia można odmówić lub zmniejszyć jego wysokość w sytuacji zawinienia ofiary”.
15

Zarzut proceduralny podniesiony przez MDU został oddalony z tym uzasadnieniem, że roszczenia lekarzy nie wchodzą w zakres art. 22 pkt 2 rozporządzenia nr 44/2001. MDU odwołała się do Supreme Court, który zawiesił postępowanie i zwrócił się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Jeżeli lekarze zakładają organizację zawodową mającą formę spółki utworzonej zgodnie z prawem jednego z państw członkowskich, której cel polega na udzielaniu wsparcia i przejmowaniu kosztów ponoszonych przez jej członków praktykujących świadczenie usług medycznych w tym samym i w innym państwie członkowskim, a udzielanie takiego wsparcia lub przejęcie kosztów jest uzależnione od decyzji zarządu tej spółki, podejmowanej zgodnie z postanowieniami statutu tej spółki w ramach całkowicie dyskrecjonalnych uprawnień jej zarządu, to czy postępowanie, w którym decyzja odmawiająca udzielenia wsparcia lub przejęcia kosztów lekarzowi praktykującemu w innym państwie członkowskim jest zaskarżana przez tego lekarza jako wydana przez tę spółkę z naruszeniem jego praw wynikających czy to z umowy, czy też opartych na innej podstawie, należy uznać za postępowanie, którego przedmiotem jest ważność decyzji organu tej spółki w rozumieniu art. 22 [pkt] 2 [rozporządzenia nr 44/2001], co oznaczałoby, że sądy państwa członkowskiego, w którym spółka ta ma swoją siedzibę, mają w tej sprawie jurysdykcję wyłączną?”.
78

Z kolei nieopodatkowanie tych podmiotów podatkiem VAT, w przypadku gdy nie prowadziłoby to do żadnego zakłócenia konkurencji lub prowadziłoby to do zakłóceń nieznacznych, wiązałoby się z najmniejszym z możliwych ograniczeniem zasady neutralności podatkowej.
16

W trakcie postępowania o zastosowanie środka tymczasowego H. Er twierdził, że podejmował starania celem znalezienia zatrudnienia. Przedstawił on pismo centrum szkoleń we Frankfurcie z dnia 20 grudnia 2005 r. zapraszające go do uczestnictwa w trwającym miesiąc programie pomocy w znalezieniu zatrudnienia. H. Er rozpoczął wskazany program, ale przerwał go z uwagi na fakt, że nie był dostosowany do jego profilu. W sprawozdaniu dotyczącym oceny zdolności zawodowych H. Er stwierdzono, że jego możliwości są ograniczone, nie jest on wytrwały ani punktualny. Zauważono, że właściwa byłaby niezwłoczna integracja na rynku pracy, gdyż zdobywanie dodatkowych kwalifikacji jest bezcelowe. Uznano natomiast, że H. Er jest zdolny do wykonywania prostych i powtarzalnych prac.
5)

»tytuł wykonawczy«oznacza decyzję, wyrok lub wezwanie do zapłaty wydane przez sąd lub inny właściwy organ, zgodnie z którym należy uiścić płatność natychmiast lub w ratach i za pomocą którego wierzyciel może dochodzić swoich roszczeń względem dłużnika w drodze postępowania egzekucyjnego; dotyczy to również decyzji, wyroków i wezwań do zapłaty, które tymczasowo można wyegzekwować i takie pozostaną, jeśli dłużnik wniesie apelację”.
1)

Artykuły 73b i 73d traktatu WE (obecnie, odpowiednio, art. 56 WE i 58 WE) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym takim jak w postępowaniu przed sądem krajowym, dotyczącym obliczenia podatku od spadków i podatku od przysporzenia należnych od nieruchomości położonej w państwie członkowskim, które przy obliczeniu tych podatków nie przewidują możliwości odliczenia długów wynikających z nadwyżki przysporzenia powstałych wskutek podziału spadku dokonanego przez rodziców inter vivos, gdy osoba, po której nastąpiło otwarcie spadku, w chwili śmierci nie miała miejsca zamieszkania w tym państwie, lecz w innym państwie członkowskim, podczas gdy odliczenie takie jest przewidziane, gdy taka osoba w tej samej chwili miała miejsce zamieszkania w państwie, w którym jest położona nieruchomość stanowiąca przedmiot dziedziczenia, jeżeli takie przepisy przewidują progresywną stawkę podatku i gdyby nieuwzględnienie tych długów połączone z taką stawką progresywną mogło skutkować wyższym obciążeniem podatkowym dla spadkobierców, którzy nie mogą powołać się na taką możliwość odliczenia.
24

Uznając, że w toczącym się przed nim sporze powstała kwestia interpretacji prawa wspólnotowego, hof van beroep te Gent postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 12 [WE] w związku z art. 17 [WE] i 18 [WE] oraz art. 56 [WE] w związku z art. 58 [WE] sprzeciwiają się przepisowi krajowemu państwa członkowskiego, zgodnie z którym w przypadku nabycia, w drodze dziedziczenia, nieruchomości położonej w danym państwie członkowskim (państwie położenia nieruchomości), państwo to nakłada podatek od wartości tej nieruchomości, przy czym wprawdzie dopuszcza odliczenie wartości obciążeń tej nieruchomości (jak na przykład długów, których spłata zabezpieczona jest pełnomocnictwem hipotecznym odnoszącym się do tej nieruchomości) w przypadku, w którym spadkodawca w chwili śmierci zamieszkiwał w państwie położenia nieruchomości, jednakże nie dopuszcza takiego odliczenia w przypadku, w którym spadkodawca w chwili śmierci zamieszkiwał w innym państwie członkowskim (państwie zamieszkania)?”.
53

W tym zakresie należy stwierdzić, że wbrew temu, co podnosi Republika Litewska, zalecenie 2003/558 nie przyznaje dodatkowego terminu państwom członkowskim, które wybrały metodę „push”. Poza tym, że Komisja nie miała kompetencji do skutecznego przedłużenia bezwzględnego terminu, w jakim państwa członkowskie zobowiązane były zastosować się do art. 26 ust. 3 dyrektywy o usłudze powszechnej, to ponadto z brzmienia pkt 4 tego zalecenia wynika, że nie ma ono na celu zwolnienia z obowiązku dochowania tego terminu. Bowiem chociaż wspomniany pkt 4 mówi o możliwości wprowadzenia metody „push” po okresie przejściowym, to jednocześnie wynika z niego, że w tym okresie informacje o lokalizacji dzwoniącego powinny być przynajmniej przekazywane na żądanie służb ratunkowych, to znaczy zgodnie metodą „pull”.
60

Jeżeli natomiast po upływie tego okresu renta inwalidzka nie zostanie przyznana, a w takim przypadku świadczenie będące przedmiotem w postępowaniu przed sądem krajowym powinno zostać zaliczone na poczet zasiłku dla bezrobotnych co do wysokości i okresu przyznania, właściwe organy danego państwa członkowskiego nie będą dłużej zobowiązane do wypłacenia tego zasiłku uprawnionemu, chyba że wykaże on, iż spełnił warunki, o których mowa w art. 69 rozporządzenia nr 1408/71 w celu zachowania przywileju wynikającego ze statusu pracownika, co oznacza, że musi on spełnić wszystkie warunki wymagane prawem krajowym państwa członkowskiego pochodzenia w celu uzyskania prawa do świadczeń z tytułu bezrobocia.
50

Po drugie, co się tyczy oceny koniecznego charakteru wskazanych przepisów, należy przypomnieć, iż wedle orzecznictwa Trybunału, w związku z tym, że art. 30 WE stanowi podlegające zawężonej wykładni odstępstwo od zasady swobodnego przepływu towarów wewnątrz Wspólnoty, do władz krajowych należy wykazanie, że przepisy te są niezbędne do osiągnięcia powoływanego celu oraz że cel ten nie może być osiągnięty za pomocą zakazów i ograniczeń o mniejszym zakresie lub wywierających mniejszy wpływ na handel wewnątrzwspólnotowy (zob. podobnie wyroki: z dnia 14 lipca 1994 r. w sprawie C-17/93 Van der Veldt, Rec. s. I-3537, pkt 15; z dnia 23 października 1997 r. w sprawie C-189/95 Franzén, Rec. s. I-5909, pkt 75 i 76; z dnia 28 września 2006 r. w sprawie C-434/04 Ahokainen i Leppik, Zb.Orz. s. I-9171, pkt 31 oraz ww. wyrok w sprawie Rosengren i in., pkt 50).
17

Rozpatrujący odwołanie Verwaltungsgerichthof zajął odmienne stanowisko, orzekając, że zainteresowani mieszkańcy mogą występować do właściwych organów o sporządzenie planu działania, jednakże nie mogą wnioskować o to, aby ów plan zawierał środki właściwe dla zagwarantowania, iż w krótkim terminie będą przestrzegane dopuszczalne wartości emisji. Zdaniem tego sądu organy krajowe mają jedynie obowiązek upewnienia się, że do takiego celu dąży się za pomocą takiego planu, w zakresie, w jakim jest to możliwe i proporcjonalne do tego celu. W związku z tym nakazał Freistaat Bayern ustalenie planu zgodnego z tymi instrukcjami.
126

Przeciwnie, mając na uwadze, że stwierdzenie to oznacza dokonanie dwóch przywozów do Wspólnoty na podstawie świadectw A. TR. 1 o tym samym numerze rejestracji, jednym autentycznym i drugim nieautentycznym, Komisja powinna była zweryfikować, czy rzeczywiście miały miejsce takie dwa przywozy do Wspólnoty na podstawie świadectw A. TR. 1 o tym samym numerze rejestracji. Z argumentów Komisji przedstawionych przed Sądem oraz przed Trybunałem można wywnioskować, że Komisja tego jednak nie uczyniła.
48

W ramach postępowania, o którym mowa w art. 234 WE, opartego na całkowitym rozdziale zadań sądów krajowych i Trybunału, wszelka ocena stanu faktycznego sprawy należy do sądu krajowego. Trybunał jest więc uprawniony jedynie do orzekania w przedmiocie wykładni lub ważności wspólnotowego aktu prawnego na podstawie okoliczności faktycznych przedstawionych przez sąd krajowy (zob. w szczególności wyroki: z dnia 16 lipca 1998 r. w sprawie C-235/95 Dumon i Froment, Rec. s. I-4531, pkt 25 oraz z dnia 28 września 2006 r. w sprawie C-467/04 Gasparini i in., Zb.Orz. s. I-9199, pkt 41).
21

Trybunał wyjaśnił, jakie są zasadnicze cechy charakterystyczne podatku VAT. Z jego orzecznictwa wynika, że są cztery takie cechy: powszechne stosowanie podatku VAT do czynności, których przedmiotem są towary lub usługi; ustalenie jego kwoty w sposób proporcjonalny do ceny otrzymanej przez podatnika jako świadczenie wzajemne za dostarczone towary lub usługi; pobór podatku na każdym etapie procesu produkcji i dystrybucji, w tym na etapie sprzedaży detalicznej, niezależnie od ilości wcześniejszych transakcji; odliczenie od podatku VAT należnego od podatnika kwot zapłaconych na poprzednich etapach procesu produkcji i dystrybucji, co oznacza, że podatek na danym etapie stosuje się wyłącznie do wartości dodanej na tym etapie oraz że końcowe obciążenie podatkowe ponosi ostatecznie konsument (ww. wyrok w sprawie KÖGÁZ i in., pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo).
3

Motyw 5 dyrektywy 96/19 stanowi: „[…] w celu umożliwienia podmiotom świadczącym usługi telekomunikacyjne przygotowania się w pełni do warunków konkurencji, a w szczególności zapewnienia dalszego niezbędnego zrównoważenia ich taryf, państwa członkowskie mogą zachować prawa wyłączne i specjalne przysługujące im obecnie w odniesieniu do telefonii głosowej, najpóźniej do dnia 1 stycznia 1998 r.; […] państwom członkowskim posiadającym sieci słabo rozwinięte lub sieci o bardzo niewielkich rozmiarach należy zapewnić możliwość skorzystania z czasowego odstępstwa, jeżeli jest ono uzasadnione koniecznością dokonania dostosowań strukturalnych, ale wyłącznie na czas niezbędny dla dokonanie tych dostosowań; […] państwom tym, na ich wniosek, należy wyznaczyć dodatkowy termin maksymalnie, odpowiednio, pięcio- lub dwuletni, o ile termin ten jest wymagany w celu zakończenia koniecznych dostosowań strukturalnych; […] państwa członkowskie, które mogą złożyć wniosek o skorzystanie z tej możliwości to: Hiszpania, Irlandia, Grecja, Portugalia, w odniesieniu do sieci słabo rozwiniętych, oraz Luksemburg w odniesieniu do sieci o bardzo niewielkich rozmiarach; […]”. [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty z tej dyrektywy poniżej].
Artykuł 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej w zakresie, w jakim przewiduje on zwolnienie produktów energetycznych wykorzystywanych do produkcji energii elektrycznej od opodatkowania określonego przez tę dyrektywę, ma bezpośrednią skuteczność w tym rozumieniu, że jednostka może powołać się na niego przed sądami krajowymi — w odniesieniu do okresu, w którym dane państwo członkowskie naruszyło obowiązek dokonania transpozycji tej dyrektywy do prawa krajowego w wyznaczonym terminie — w ramach sporu takiego jak w postępowaniu przed sądem krajowym, prowadzonego z organami celnymi tego państwa, w celu wyłączenia stosowania uregulowania krajowego, które jest niezgodne z tym przepisem, a zatem w celu uzyskania zwrotu podatku pobranego z naruszeniem tego przepisu.
67

Bowiem nawet biorąc pod uwagę fakt, że Trybunał orzekł, iż w ramach oceny zasadności wniosku o przyznanie odstępstwa na podstawie art. 95 ust. 5 WE Komisja może zwrócić się do ekspertów zewnętrznych w celu zasięgnięcia ich opinii w kwestii nowych dowodów naukowych przedstawionych na poparcie takiego wniosku (zob. ww. wyrok w sprawach połączonych Land Oberösterreich i Austria przeciwko Komisji, pkt 32), należy jednak stwierdzić, że za dokonanie takiej oceny odpowiada w pierwszej kolejności Komisja, która — jeśli to konieczne, po zasięgnięciu opinii ekspertów — powinna w należyty sposób uwzględnić wszelkie istotne okoliczności i przedstawić w ostatecznej decyzji zasadnicze powody, które skłoniły ją do jej wydania.
69

W świetle powyższego na drugie pytanie należy odpowiedzieć w ten sposób, że wykładni art. 297 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego należy dokonywać w ten sposób, że brak jest przeniesienia towarów wewnątrz Wspólnoty w sytuacji, gdy towary są przywożone do Belgii a następnie przewożone do Niderlandów, jeśli upoważniona osoba działa na rzecz końcowego importera, co podlega weryfikacji przez sąd krajowy. Okoliczność, że towary zostały przywiezione i odprawione w Belgii a następnie przewiezione do Niderlandów jest bez znaczenia dla ustalenia, czy wystąpiło przeniesienie w rozumieniu przywołanego przepisu. W przypadku przeniesienia, beneficjent przeniesienia musi posiadać pozwolenie wydane zgodnie z art. 291 rzeczonego rozporządzenia.
22

Aby udzielić odpowiedzi na postawione pytanie, należy wskazać w pierwszej kolejności, że dyrektywa 2006/11 nie ma na celu poddania rozpoczęcia działalności urządzeń, które mogą odprowadzać niebezpieczne substancje do środowiska wodnego, szczególnemu systemowi zezwoleń czy zgłoszeń w zależności od charakterystyki tych urządzeń. Zmierza ona natomiast, jak to wynika z jej motywów 6–8, jak i art. 3 do wyeliminowania zanieczyszczeń wód, wchodzących w zakres jej zastosowania, przez substancje ujęte w wykazie I i do obniżenia zanieczyszczenia tych wód spowodowanego przez substancje ujęte w wykazie II, takie jak amoniak i azotyny. Dyrektywa 2006/11 nie ma zatem na celu zobowiązania państw członkowskich do podejmowania działań odnoszących się konkretnie do pewnych zakładów lub urządzeń jako takich, ale wymaga podejmowania stosownych działań w celu wyeliminowania lub zmniejszenia zanieczyszczeń wód spowodowanych przez zrzuty, które mogą zawierać niebezpieczne substancje, adekwatnie do ich charakteru.
8

Zgodnie z art. 21 pkt 1 lit. b) szóstej dyrektywy do zapłaty podatku VAT zobowiązani są „podatnicy, na rzecz których świadczone są usługi, określone w art. 9 ust. 2 lit. e) lub osoby zarejestrowane do celów podatku od wartości dodanej na terytorium kraju, do którego usługi określone w art. 28b (C), (D), (E) i (F) są dostarczane, jeśli usługi te świadczone są przez podatnika z siedzibą za granicą; jednakże państwa członkowskie mogą zażądać, żeby dostawca usług był solidarnie odpowiedzialny za zapłatę podatku”.
8

Artykuł 7 regulaminu, określający zasady postępowania dotyczącego immunitetu posłów europejskich, stanowi w ust. 6 i 7: „6. W przypadku wniosku o skorzystanie z przywilejów lub immunitetu komisja stwierdza, czy istnieją okoliczności stanowiące administracyjne lub inne ograniczenie swobody przemieszczania się posłów udających się na miejsce obrad Parlamentu lub z niego powracających bądź swobody wyrażania opinii lub głosowania podczas wykonywania mandatu lub czy wchodzą one w zakres art. 10 Protokołu o przywilejach i immunitetach niewynikających z prawa krajowego. Komisja przedstawia właściwemu organowi propozycję wyciągnięcia odpowiednich wniosków. 7. Komisja może wydać uzasadnioną opinię co do właściwości wyżej wymienionego organu oraz co do dopuszczalności wniosku, natomiast nie może w żadnym przypadku wypowiadać się o winie bądź braku winy posła oraz o zasadności wszczęcia wobec niego postępowania karnego na podstawie zarzutów, które są mu stawiane, nawet wtedy gdy badanie wniosku pozwala komisji na dokładne zapoznanie się ze szczegółami sprawy”.
82

W tych okolicznościach rozwiązanie, które — uwzględniając różnice między tzw. procedurami „współdecydowania” i „konsultacji” przewidzianymi odpowiednio w art. 179 WE i 181a WE — polegałoby na uprzywilejowaniu wyłącznej podstawy prawnej art. 179 WE jako podstawy implikującej bardziej czynny udział Parlamentu, powodowałoby, że współpraca gospodarcza, finansowa i techniczna z krajami trzecimi niebędącymi krajami rozwijającymi się, nie byłaby objęta wybraną podstawą prawną w sposób wyraźny. W takim przypadku na rolę legislacyjną Rady miałoby to w każdym razie taki sam wpływ jak użycie podwójnej podstawy prawnej złożonej z art. 179 WE i 181a WE. Ponadto jak wynika z pkt 47 niniejszego wyroku, tak jak art. 181a WE nie może stanowić podstawy prawnej środków realizujących cele określone w art. 177 WE, dotyczące współpracy na rzecz rozwoju w rozumieniu tytułu XX traktatu, tak i art. 179 WE nie może co do zasady stanowić podstawy środków współpracy, które nie realizują takich celów.
51

Nawet przy założeniu, że łączny skutek podatku ustanowionego w państwie, w którym znajduje się siedziba spółki, której podlega dany stały zakład, oraz podatku należnego w państwie, w którym znajduje się ów zakład, może prowadzić do ograniczenia swobody przedsiębiorczości, to jednak ograniczenie to można przypisać jedynie drugiemu z tych państw.
12

Commissioners zaskarżyli to orzeczenie do High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division, twierdząc, że dla celów podatku VAT nie można traktować Hockey Clubs jako podmioty o strukturze „przezroczystej”. Z kolei Hockey Clubs wniosły skargę wzajemną, podnosząc, że orzeczenie VAT and Duties Tribunal powinno zostać podtrzymane z innych powodów niż przezeń wskazane, tj. dlatego, że zawarty w pkt 3 grupy 10 załącznika 9 do ustawy z 1994 r. o podatku od wartości dodanej wymóg, by usługa była świadczona na rzecz „jednostki”, stanowi niewłaściwą transpozycję przepisu art. 13 część A ust. 1 lit. m) szóstej dyrektywy.