ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 17 listopada 2020 r. –GE Aircraft Engine Services Ltd / The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

(Sprawa C-607/20)

(2021/C 28/49)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

First-tier Tribunal (Tax Chamber)

Strony w postępowaniu głównym

Wnosząca odwołanie: GE Aircraft Engine Services Ltd

Druga strona postępowania: The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

Pytania prejudycjalne

1) Czy wydawanie przez podatnika – w ramach programu nagród uznaniowych dla pracowników osiągających wysokie wyniki – pracownikom bonów do wykorzystania u sprzedawców detalicznych będących osobami trzecimi stanowi świadczenie dokonywane „na prywatny użytek jego lub jego pracowników, lub bardziej ogólnie, do celów innych niż działalność jego przedsiębiorstwa” w rozumieniu art. 26 ust. 1 lit. b) dyrektywy VAT (1)?

2) Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie okoliczność, że podatnik wiąże wydawanie bonów towarowych członkom personelu z celami działalności swojego przedsiębiorstwa?

3) Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie okoliczność, że bony towarowe wydawane członkom personelu są przeznaczone do wykorzystania na ich potrzeby własne i mogą być one wykorzystane na prywatny użytek tych członków personelu?

(1) Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).
1.

Artykuł 1 pkt 3 rozporządzenia 2020/1055 w zakresie, w jakim wprowadza on w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009 art. 5 ust. 1 lit. b), który stanowi, że „przedsiębiorca musi w danym państwie członkowskim siedziby […] organizować przewozy flotą pojazdów w taki sposób, aby pojazdy, którymi dysponuje przedsiębiorca i które są wykorzystywane w przewozach międzynarodowych, wracały do jednej z baz eksploatacyjnych w tym państwie członkowskim nie później niż w ciągu ośmiu tygodni od jego opuszczenia”, jest niezgodny z: 1.1 Artykułem 3 ust. 3 TUE, art. 11 i 191 TFUE i z polityką Unii w dziedzinie środowiska i zmian klimatu. Wymóg powrotu do bazy eksploatacyjnej zwiększy liczbę pojazdów bez ładunku na drogach europejskich, a także ilość emisji CO2 i zanieczyszczenie środowiska. Instytucje Unii przyjmując zaskarżony przepis, nie uwzględniły środków dotyczących polityki Unii Europejskiej w dziedzinie środowiska i polityki w dziedzinie zmian klimatu w szczególności wymogów odnoszących się do ochrony środowiska i celów ochrony środowiska wspieranych w Europejskim Zielonym Ładzie i potwierdzonych przez Radę Europejską. 1.2 Artykułem 26 TFUE i ogólną zasadą niedyskryminacji. Zaskarżony przepis jest środkiem protekcjonistycznym, poprzez który wprowadzono podział rynku przewozów Unii, ograniczenie konkurencji i ustanowiono dyskryminacyjny system wobec przewoźników w państwach członkowskich położonych na obrzeżach geograficznych Unii Europejskiej (peryferyjne państwa członkowskie). Poprzez ten środek sektor międzynarodowego transportu drogowego jest narażony na dyskryminację w porównaniu z innymi sektorami transportu. 1.3 Artykułem 91 ust. 2 i art. 94 TFUE. Instytucje Unii były zobowiązane uwzględnić okoliczność, że zaskarżony przepis będzie miał szczególnie duży wpływ na jakość życia i poziom zatrudnienia w peryferyjnych państwach członkowskich Unii Europejskiej i będzie wpływał w szczególnie negatywny sposób na sytuację gospodarczą przewoźników mających siedzibę na peryferiach; jednakże instytucje Unii nie wypełniły tego obowiązku. 1.4 Zasadami prawidłowej procedury prawodawczej, ze względu na przyjęcie zaskarżonego przepisu bez żadnej oceny co do jego skutków i bez właściwej oceny jego negatywnych konsekwencji społecznych i gospodarczych oraz jego oddziaływania na środowisko. 1.5 Zasadą proporcjonalności, ze względu na to, że ustanowiony wymóg regularnego powrotu pojazdów jest w sposób oczywisty środkiem nieproporcjonalnym i niewłaściwym do osiągnięcia publicznie ogłoszonego celu, mianowicie zwalczaniu wykorzystywania tak zwanych firm „skrzynek pocztowych”.
1)

Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), zgodnie z wykładnią nadawaną mu w orzecznictwie Trybunału, zwłaszcza w sprawie C-118/17 Dunai, należy interpretować w ten sposób, że interwencja ustawodawcy w stosunki między konsumentem, będącym kredytobiorcą, a bankiem nie może pozbawić konsumentów prawa do tego, aby na drodze sądowej kwestionowali warunki pierwotnej umowy lub zawartego na podstawie ustawy aneksu do umowy, w celu urzeczywistnienia prawa do zwrotu wszystkich korzyści, jakie ze szkodą dla konsumentów bezzasadnie uzyskał bank z powodu zastosowania nieuczciwych warunków umownych, w sytuacji gdy w wyniku interwencji ustawodawcy konsumenci przystąpili dobrowolnie do zmiany pierwotnego stosunku umownego, na podstawie narzuconego bankom ustawowego obowiązku zaoferowania konsumentom takiej możliwości, a nie bezpośrednio na podstawie ustawy interwencyjnej, jak miało to miejsce w sprawie Dunai?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gericht Erster Instanz Eupen (Belgia) w dniu 28 stycznia 2020 r. –HU / Wallonische Region

(Sprawa C-43/20)

(2021/C 19/17)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Gericht Erster Instanz Eupen

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: HU

Strona przeciwna: Wallonische Region

Pytania prejudycjalne

1) Czy uregulowanie prawa krajowego, takie jak stosowane przez organy, a mianowicie zgodnie z którym korzystanie z zagranicznego pojazdu, bez dopełnienia obowiązku ponownej rejestracji tego pojazdu, udostępnionego okazjonalnie i krótkoterminowy obywatelowi mającemu miejsce zamieszkania w Belgii przez obywatela mającego miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, jest uzależnione od przewożenia ze sobą w pojeździe przez obywatela mającego miejsce zamieszkania w Belgii prywatnego zaświadczenia o prawie do korzystania, tj. zaświadczenia w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 6 królewskiego rozporządzenia z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie rejestracji pojazdów, jest sprzeczne z właściwymi normami prawa Unii, a w szczególności z następującymi postanowieniami Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE): art. 20 i 21 TFUE, dotyczącymi swobody przepływu osób, art. 45 TFUE, dotyczącym swobody przepływu pracowników, art. 49 TFUE, dotyczącym swobody przedsiębiorczości i art. 56 TFUE dotyczącym swobody świadczenia usług?

2) Czy uregulowanie prawa krajowego, takie jak opisane powyżej i wdrażane przez Region Waloński, jest uzasadnione wymogami bezpieczeństwa publicznego albo wymogiem ustanowienia innych środków ochronnych, i czy przestrzeganie uregulowania prawa krajowego, które jest interpretowane w ten sposób, że przewiduje ono bezwzględnie, iż wystawiony przez zagranicznego właściciela pojazdu dokument potwierdzający ograniczone czasowo pozwolenie na korzystanie z pojazdu, ze wskazaniem na okres ważności, musi zawsze być przewożony w pojeździe, jest konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu, bądź też czy cel ten można byłoby osiągnąć również w inny sposób i poprzez zastosowanie mniej restrykcyjnych i formalistycznych środków?

Trybunał Unii Europejskiej (szósta izba) orzeka w drodze postanowienia z dnia 10 września 2020 r. w następujący sposób:

Artykuł 63 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym osoba zamieszkała w tym państwie członkowskim może powołać się na wyjątek od obowiązującego w państwie miejsca jej zamieszkania obowiązku rejestracji pojazdu – w odniesieniu do pojazdu, udostępnionego jej nieodpłatnie i krótkoterminowo przez jego właściciela, mającego miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, w którym to państwie pojazd ten jest zarejestrowany – tylko wtedy, gdy dokumenty stanowiące dowód, iż wyjątek ten znajduje do niej zastosowanie muszą być zawsze przewożone przez tę osobę w prowadzonym przez nią pojeździe, a możliwość ich późniejszego przedstawienia jest wykluczona.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gericht Erster Instanz Eupen (Belgia) w dniu 28 stycznia 2020 r. –DQ / Wallonische Region

(Sprawa C-41/20)

(2021/C 19/15)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Gericht Erster Instanz Eupen

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: DQ

Strona przeciwna: Wallonische Region

Pytania prejudycjalne

1) Czy uregulowanie prawa krajowego, takie jak stosowane przez organy, a mianowicie zgodnie z którym korzystanie z zagranicznego pojazdu, bez dopełnienia obowiązku ponownej rejestracji tego pojazdu, udostępnionego okazjonalnie i krótkoterminowy obywatelowi mającemu miejsce zamieszkania w Belgii przez obywatela mającego miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, jest uzależnione od przewożenia ze sobą w pojeździe przez obywatela mającego miejsce zamieszkania w Belgii prywatnego zaświadczenia o prawie do korzystania, tj. zaświadczenia w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 6 królewskiego rozporządzenia z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie rejestracji pojazdów, jest sprzeczne z właściwymi normami prawa Unii, a w szczególności z następującymi postanowieniami Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE): art. 20 i 21 TFUE, dotyczącymi swobody przepływu osób i swobody przepływu kapitału i/lub z art. 63 i 64 TFUE, dotyczącymi swobody przepływu kapitału jako z dwoma z czterech podstawowych swobód Unii Europejskiej?

2) Czy uregulowanie prawa krajowego, takie jak opisane powyżej i wdrażane przez Region Waloński, jest uzasadnione wymogami bezpieczeństwa publicznego albo wymogiem ustanowienia innych środków ochronnych, i czy przestrzeganie uregulowania prawa krajowego, które jest interpretowane w ten sposób, że przewiduje ono bezwzględnie, iż wystawiony przez zagranicznego właściciela pojazdu dokument potwierdzający ograniczone czasowo pozwolenie na korzystanie z pojazdu, ze wskazaniem na okres ważności, musi zawsze być przewożony w pojeździe, jest konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu, bądź też czy cel ten można byłoby osiągnąć również w inny sposób i poprzez zastosowanie mniej restrykcyjnych i formalistycznych środków?

Trybunał Unii Europejskiej (szósta izba) orzeka w drodze postanowienia z dnia 10 września 2020 r. w następujący sposób:

Artykuł 63 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym osoba zamieszkała w tym państwie członkowskim może powołać się na wyjątek od obowiązującego w państwie miejsca jej zamieszkania obowiązku rejestracji pojazdu – w odniesieniu do pojazdu, udostępnionego jej nieodpłatnie i krótkoterminowo przez jego właściciela, mającego miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, w którym to państwie pojazd ten jest zarejestrowany – tylko wtedy, gdy dokumenty stanowiące dowód, iż wyjątek ten znajduje do niej zastosowanie muszą być zawsze przewożone przez tę osobę w prowadzonym przez nią pojeździe, a możliwość ich późniejszego przedstawienia jest wykluczona.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 3 listopada 2020 r. – Apollo Tyres (Hungary) Kft. / Innovációért és Technológiáért Felelős Miniszter

(Sprawa C-575/20)

(2021/C 28/41)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Fővárosi Törvényszék

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Apollo Tyres (Hungary) Kft.

Druga strona postępowania: Innovációért és Technológiáért Felelős Miniszter

Pytania prejudycjalne

Czy dyrektywę 2003/87/WE (1), w szczególności pkt 3 załącznika I do dyrektywy, można interpretować w ten sposób, że przy podejmowaniu decyzji o włączeniu do systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii (EU ETS) spalania paliw prowadzonego w danej instalacji okoliczność, że urządzenie stanowiące część tej instalacji działa z ograniczeniem (co zostało wykazane), ma wpływ na obliczenie całkowitej nominalnej mocy cieplnej instalacji?

(1) Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. 2003, L 275, s. 32).
1)

Czy wprowadzenie przepisu takiego jak przepis zawarty w art. 1 ust. 649 ustawy 190/4, który obniża prowizje i opłaty w odniesieniu do konkretnej i ograniczonej kategorii podmiotów, a mianowicie podmiotów urządzających gry rozgrywane na automatach do gier, a nie w odniesieniu do wszystkich podmiotów sektora gier jest zgodne z wykonywaniem swobody przedsiębiorczości zagwarantowanej w art. 49 TFEU i z korzystaniem swobody świadczenia usług zagwarantowanej w art. 56 TFUE?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 21 października 2020 r. – Upfield Hungary Kft. / Somogy Megyei Kormányhivatal

(Sprawa C-533/20)

(2021/C 28/33)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Kúria

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca w pierwszej instancji i druga strona postępowania kasacyjnego: Upfield Hungary Kft.

Strona pozwana w pierwszej instancji i strona skarżąca w postępowaniu kasacyjnym: Somogy Megyei Kormányhivatal

Pytanie prejudycjalne

Czy przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (1), a w szczególności jego art. 18 ust. 2, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku dodania witamin do środków spożywczych przy oznaczaniu składników środków spożywczych trzeba wymienić, poza nazwami witamin, również ich oznaczenie zgodnie z formami chemicznymi witamin, które można dodać do środków spożywczych?

(1) Dz.U. 2011, L 304, s. 18.
C 28/24

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 30 października 2020 r. – postępowanie karne przeciwko IR

(Sprawa C-569/20)

(2021/C 28/38)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Specializiran nakazatelen syd

Strony w postępowaniu głównym

IR

Pytania prejudycjalne

Czy art. 8 ust. 2 lit. b) w związku z motywami 36–39 dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 (1) z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym] i art. 4a ust. 1 lit. b) w związku z motywami 7–10 decyzji ramowej [Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r. zmieniającej decyzje ramowe 2002/584/WSiSW, 2005/214/WSiSW, 2006/783/WSiSW, 2008/909/WSiSW oraz 2008/947/WSiSW i tym samym wzmacniającej prawa procesowe osób oraz ułatwiającej stosowanie zasady wzajemnego uznawania do orzeczeń wydanych pod nieobecność danej osoby na rozprawie] należy interpretować w ten sposób, że obejmują one przypadek, w którym oskarżony został powiadomiony o podniesionym przeciwko niemu oskarżeniu – w jego pierwotnym wariancie – i następnie, ze względu na ukrywanie się, obiektywnie nie może być powiadomiony o rozprawie, ponieważ jest broniony przez wyznaczonego z urzędu adwokata, z którym nie utrzymuje żadnego kontaktu?

Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej: czy krajowe uregulowanie (art. 423 ust. 1 i 5 Nakazatełno-procesualen kodeks, kodeksu postępowania karnego), zgodnie z którym nie przewiduje się ochrony prawnej przed przeprowadzonymi zaocznie czynnościami dochodzenia i przed skazaniem zaocznym, jeśli oskarżony – po powiadomieniu go o pierwotnym wariancie oskarżenia – ukrył się i z tego względu nie mógł być powiadomiony o dacie i miejscu posiedzenia sądu i o skutkach jego niestawiennictwa, jest zgodne z art. 9 w związku z art. 8 ust. 4 zdanie drugie dyrektywy 2016/343 i art. 4a ust. 3 w związku z art. 4a ust. 1 lit. d) decyzji ramowej 2009/299?

Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej: czy art. 9 dyrektywy 2016/343 w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej ma skutek bezpośredni?

(1) Dyrektywa dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym, Dz.U. 2016, L 65, s. 1.
C 28/16

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pécsi Törvényszék (Węgry) w dniu 8 października 2020 r. – FGSZ Földgázszállító Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

(Sprawa C-507/20)

(2021/C 28/24)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Pécsi Törvényszék

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: FGSZ Földgázszállító Zrt.

Strona przeciwna: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

Pytanie prejudycjalne

Czy praktyka państwa członkowskiego – polegająca na tym, że – powołując nie na skutek ex tunc obniżenia podstawy opodatkowania znajdującej zastosowanie w przypadku niewywiązania się z płatności w rozumieniu art. 90 ust. 1 dyrektywy VAT (1) – państwo to oblicza przewidziany w przepisach ogólnych tego państwa pięcioletni termin przedawnienia, w którym obniżenie podstawy opodatkowania jest możliwe, począwszy od daty pierwotnej dostawy towarów a nie od momentu, w którym dana wierzytelność stała się nieściągalna i powołując się na upływ tego terminu przedawnienia pozbawia podatnika w dobrej wierze przysługującego mu w związku z nieściągalnością wierzytelności prawa do obniżenia podstawy opodatkowania w sytuacji, w której może upłynąć wiele lat pomiędzy datą dostawy a momentem, w którym wierzytelność stanie się definitywnie nieściągalna i w której uregulowanie państwa członkowskiego w chwili wystąpienia definitywnej nieściągalności wierzytelności nie zezwalało – w sprzeczności z prawem Unii – na obniżenie podstawy opodatkowania w związku z wystąpieniem definitywnej nieściągalność wierzytelności – jest zgodna z zasadami proporcjonalności, neutralności podatkowej i skuteczności przy uwzględnieniu w szczególności pkt 63 opinii rzecznik generalnej J. Kokott w sprawie Biosafe – Indústria de Reciclagens (C-8/17, EU:C:2017:927), pkt 27 wyroku z dnia 23 listopada 2017 r., Di Maura (C-246/16, EU:C:2017:887) oraz pkt 36 wyroku z dnia 22 lutego 2018 r., T-2 (C-396/16, EU:C:2018:109), a także faktu, że państwo członkowskie nie może pobierać z tytułu VAT kwoty wyższej aniżeli kwota faktycznie pobrana przez dostawcę towarów lub usługi z tytułu rzeczonej dostawy lub usługi?

(1) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. 2006, L 347, s. 1.
C 28/29

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 12 listopada 2020 r. – Polskie Linie Lotnicze „LOT” SA / Budapest Főváros Kormányhivatala

(Sprawa C-597/20)

(2021/C 28/46)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Fővárosi Törvényszék

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Polskie Linie Lotnicze „LOT” SA

Druga strona postępowania: Budapest Főváros Kormányhivatala

Pytania prejudycjalne

Czy art. 16 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (1) należy interpretować w ten sposób, że krajowy organ odpowiedzialny za wykonywanie postanowień tego rozporządzenia, do którego wpłynęła indywidualna skarga pasażera, nie może zobowiązać danego przewoźnika lotniczego do zapłaty odszkodowania należnego pasażerowi na mocy tego rozporządzenia?

(1) Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).
C 28/28

Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia złożony w dniu 11 listopada 2020 r. – Silvana Moro i in. / Komisja Europejska

(Sprawa C-593/20)

(2021/C 28/45)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Silvana Moro, Isabella Venturini, Stefania Venturini, Mario Matta, Marzio Francesco Matta, Massimo Matta, Paola Cotozzoni (przedstawiciel: S. Colledan, avvocato)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Skarżący wnoszą do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na podstawie art. 1 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, C 202, s. 266) o zezwolenie im na zajęcie wszelkich funduszy, które zostały lub zostaną przyznane przez Komisję Europejską na rzecz Republiki Serbii, do czasu całkowitego zaspokojenie ich wierzytelności.
2)

Czy w wypadku wykonania prawa do złożenia wniosku o zarządzenie środków tymczasowych/zabezpieczających i rozpatrzenia wniosku przez sąd właściwy do rozpatrzenia sporu co do istoty, sąd rozpatrujący wniosek o zarządzenie takich samych środków – w trybie art. 35 rozporządzenia 1215/12 – powinien stwierdzić brak swojej jurysdykcji od chwili, w której przedstawiono dowody istnienia orzeczenia sądu właściwego do rozpatrzenia sporu co do istoty?
b.

w przedmiocie szkody 1) W odniesieniu do żądań zawartych w pkt 40 tiret pierwsze-trzecie zaskarżonego wyroku: naruszenie zasady naprawienia szkody w naturze; naruszenie obowiązku uzasadnienia ciążącego na sądzie; naruszenie przesłanek dopuszczalności; naruszenie art. 76 lit. e) i art. 84 ust. 1 regulaminu postępowania przed Sądem; 2) W odniesieniu do żądań zawartych w pkt 40 tiret czwarte zaskarżonego wyroku: naruszenie obowiązku uzasadnienia ciążącego na sądzie; naruszenie art. 76 lit. e) i art. 84 ust. 1 regulaminu postępowania przed Sądem; 3) W odniesieniu do krzywdy: naruszenie zasady naprawienia szkody w naturze; naruszenie obowiązku uzasadnienia ciążącego na sądzie; naruszenie art. 76 lit. e) i art. 84 ust. 1 regulaminu postępowania przed Sądem; naruszenie prawa nieograniczonego orzekania.
1)

Czy art. 44 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uwzględnianiu okresów przeznaczonych na wychowywanie dziecka spędzonych w innych państwach członkowskich przez państwo członkowskie właściwe dla przyznania emerytury, zgodnie z którego ustawodawstwem osoba ubiegająca się o emeryturę przez cały okres swojego życia zawodowego, z wyjątkiem okresów przeznaczonych na wychowywanie dzieci, wykonywała pracę najemną lub pracę na własny rachunek, choćby z tego względu, że w chwili gdy zgodnie z ustawodawstwem tego państwa członkowskiego zaczęto uwzględniać okres przeznaczony na wychowywanie dziecka w odniesieniu do danego dziecka, osoba ta nie wykonywała pracy najemnej ani pracy na własny rachunek? W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: