Z rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej, a w szczególności z jego tytułu IV, odnoszącego się do procedury rejestracji unijnego znaku towarowego, wynika, że Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej przysługuje wyłączna kompetencja w zakresie rejestracji i sprzeciwu wobec rejestracji takiego znaku towarowego. Urząd jest jedynym organem upoważnionym przez prawodawcę Unii do rozpatrywania zgłoszeń do rejestracji i w konsekwencji do wydawania zgody na rejestrację unijnego znaku towarowego lub odmowy tej rejestracji. Brak przepisów przewidujących, że organy Urzędu – gdy wykonują swoje kompetencje odnoszące się do rejestracji unijnego znaku towarowego lub do sprzeciwu wobec tej rejestracji – są związane prawomocnym orzeczeniem wydanym przez sąd orzekający w sprawach unijnych znaków towarowych, wydaje się być zatem konsekwencją wyłącznego charakteru kompetencji Urzędu w tej dziedzinie.

Ponadto zapewnienia stabilności prawa i stosunków prawnych, jak też prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości istotne jest, aby orzeczenia sądowe, które uprawomocniły się po wyczerpaniu przysługujących środków odwoławczych lub po upływie przewidzianych dla tych środków terminów, nie mogły już zostać podważone. W tym względzie mimo, iż w rozporządzeniu nr 207/2009 nie zdefiniowano wyraźnie pojęcia „powagi rzeczy osądzonej”, w szczególności z art. 56 ust. 3 i art. 100 ust. 2 tego rozporządzenia wynika, że – aby prawomocne orzeczenia sądu państwa członkowskiego lub Urzędu miały powagę rzeczy osądzonej i mogły zatem wiązać taki sąd lub Urząd – wymaga ono, by prowadzono przed nimi równoległe postępowania odnoszące się do tych samych stron, tego samego przedmiotu i tej samej podstawy roszczenia.

Co się tyczy procedury wszczętej w wyniku powództwa o stwierdzenie naruszenia prawa do znaku wniesionego przed sądem krajowym działającym jako sąd orzekający w sprawach unijnych znaków towarowych i procedury sprzeciwu wobec rejestracji unijnego znaku towarowego przed Urzędem, należy stwierdzić, że postępowania te mają odrębne przedmioty.

Po pierwsze, co się tyczy rejestracji znaku towarowego w charakterze unijnego znaku towarowego, rejestracja ta ma bowiem na celu – jak wynika z art. 6 rozporządzenia nr 207/2009 – uzyskanie prawa do takiego unijnego znaku towarowego. A zatem sprzeciw wobec takiej rejestracji ma na celu uniemożliwić zgłaszającemu dokonującemu tego zgłoszenia uzyskanie prawa do tego znaku towarowego. W tym względzie, zgodnie z art. 42 ust. 5 tego rozporządzenia, w następstwie rozpatrzenia sprzeciwu albo zgłoszenie odrzuca się w odniesieniu do wszystkich lub do części towarów lub usług, dla których zgłoszono wspomniany znak towarowy, albo odrzuca się sprzeciw.

Po drugie, jeśli chodzi o powództwo o stwierdzenie naruszenia prawa do znaku wniesione przed sądem krajowym działającym jako sąd orzekający w sprawach unijnych znaków towarowych, właściciel wcześniejszego unijnego znaku towarowego w ramach takiego powództwa ma na celu wydanie przez ten sąd zakazu używania oznaczenia skutkującego powstaniem prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do jego wcześniejszego unijnego znaku towarowego. Właściciel unijnego znaku towarowego ma zatem na celu ustalenie odpowiedzialności podmiotu naruszającego jego wyłączne prawa.

Ponadto należy rozróżnić przedmioty wynikających z rozporządzenia nr 207/2009 powództw o stwierdzenie naruszenia prawa do znaku, o unieważnienie prawa do znaku oraz dotyczących rejestracji w ten sposób, że przyznana właścicielowi wcześniejszego unijnego znaku towarowego możliwość wytoczenia powództwa o stwierdzenie naruszenia prawa do znaku przeciwko właścicielowi późniejszego unijnego znaku towarowego nie może pozbawiać sensu ani wniesienia do Urzędu wniosku o unieważnienie, ani mechanizmów uprzedniej kontroli dostępnych w ramach procedury rejestracji unijnych znaków towarowych. Mając bowiem na względzie wyłączną kompetencję organów Urzędu do udzielenia zgody na rejestrację lub odmowy rejestracji unijnego znaku towarowego, każda procedura przed Urzędem dotycząca rejestracji unijnego znaku towarowego lub sprzeciwu wobec tej rejestracji ma koniecznie odmienny przedmiot niż wszelka procedura tocząca się przed sądem krajowym, nawet gdy wspomniany sąd krajowy działa w charakterze sądu orzekającego w sprawach unijnych znaków towarowych.

(por. pkt 50–53, 56, 58, 61–63)