Sprawa C‑470/16

North East Pylon Pressure Campaign Ltd

i

Maura Sheehy

przeciwko

An Bord Pleanála i in.

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia)]

Odesłanie prejudycjalne – Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne – Dyrektywa 2011/92/UE – Prawo do wniesienia skargi przez członków zainteresowanej społeczności – Przedwczesna skarga – Pojęcia postępowania niedyskryminacyjnego ze względu na koszty i objętych przepisami dyrektywy decyzji, działań lub zaniechań dotyczących udziału społeczeństwa – Stosowanie konwencji z Aarhus

Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 marca 2018 r.

Umowy międzynarodowe–Umowy Unii–Konwencja o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (konwencja z Aarhus)–Postanowienia tej konwencji dotyczące dostępu do wymiaru sprawiedliwości–Dyrektywa 2011/92–Prawo do wniesienia skargi przez członków zainteresowanej społeczności–Wymóg postępowania niedyskryminacyjnego ze względu na koszty–Odstępstwo od tego wymogu w wypadku skargi błahej lub złożonej w złej wierze lub braku związku między zarzucanym naruszeniem a szkodą–Niedopuszczalność

Umowy międzynarodowe–Umowy Unii–Konwencja o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (konwencja z Aarhus)–Postanowienia tej konwencji dotyczące dostępu do wymiaru sprawiedliwości–Wymóg postępowania niedyskryminacyjnego ze względu na koszty–Zakres–Koszty związane z częścią skargi opierającą się na prawie krajowym w dziedzinie środowiska naturalnego–Włączenie–Bezpośrednia skuteczność–Brak–Obowiązek wykładni zgodnej krajowego prawa proceduralnego

Umowy międzynarodowe–Umowy Unii–Konwencja o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (konwencja z Aarhus)–Postanowienia tej konwencji dotyczące dostępu do wymiaru sprawiedliwości–Wymóg postępowania niedyskryminacyjnego ze względu na koszty–Zakres–Wniosek o wyrażenie zgody na wniesienie skargi złożony w toku postępowania mogącego zakończyć się wydaniem zezwolenia na inwestycję–Włączenie

Pytania prejudycjalne–Właściwość Trybunału–Wykładnia porozumienia międzynarodowego zawartego przez Wspólnotę i państwa członkowskie na podstawie kompetencji dzielonej–Konwencja o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (konwencja z Aarhus)–Włączenie

Środowisko naturalne–Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne–Dyrektywa 2011/92–Prawo do wniesienia skargi przez członków zainteresowanej społeczności–Wymóg postępowania niedyskryminacyjnego ze względu na koszty–Zakres–Wymóg ograniczony tylko do kosztów związanych z częścią skargi opierającą się na naruszeniu zasad udziału społeczeństwa zgodnie z dyrektywą–Konsekwencje

Artykuł 11 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko należy interpretować w ten sposób, że wymóg, by niektóre postępowania sądowe były niedyskryminacyjne ze względu na koszty, ma zastosowanie do postępowania przed sądem państwa członkowskiego, takiego jak w postępowaniu głównym, w ramach którego należy określić, czy może być wyrażona zgoda na wniesienie skargi w toku postępowania w przedmiocie wydania zezwolenia na inwestycję, zwłaszcza w przypadku gdy to państwo członkowskie nie określiło, na jakim etapie postępowania może zostać wniesiona skarga. (zob. pkt 34; pkt 1 sentencji)

W sytuacji gdy skarżący podnosi jednocześnie zarzuty dotyczące naruszenia zasad udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji w zakresie środowiska i zarzuty dotyczące naruszenia innych zasad, przewidziany w art. 11 ust. 4 dyrektywy 2011/92 wymóg, by niektóre postępowania sądowe były niedyskryminacyjne ze względu na koszty, ma zastosowanie jedynie do kosztów związanych z częścią skargi opierającą się na naruszeniu zasad udziału społeczeństwa. W sytuacji gdy, tak jak to ma miejsce w przypadku wniosku o wyrażenie zgody leżącego u podstaw postępowania w sprawie ustalenia kosztów w postępowaniu głównym, zaskarżenie procesu objętego dyrektywą 2011/92 łączy względy prawne, oparte na zasadach udziału społeczeństwa, z argumentami o innym charakterze, zadaniem sądu krajowego jest – ex æquo et bono i zgodnie z obowiązującymi krajowymi wymogami proceduralnymi – dokonanie rozróżnienia między kosztami związanymi z każdym z tych dwóch rodzajów argumentacji, aby upewnić się, że wymóg „niedyskryminacyjnego ze względu na koszty” charakteru postępowania jest stosowany do części skargi opierającej się na zasadach udziału społeczeństwa. (zob. pkt 43, 44; pkt 2 sentencji)

Zobacz tekst orzeczenia. (zob. pkt 46)

Zobacz tekst orzeczenia. (zob. pkt 47–51)

Artykuł 9 ust. 3 i 4 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, podpisanej w Aarhus w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r., należy interpretować w ten sposób, że w celu zapewnienia skutecznej ochrony sądowej w dziedzinach objętych prawem Unii w zakresie ochrony środowiska wymóg, aby niektóre postępowania sądowe były niedyskryminacyjne ze względu na koszty, ma zastosowanie do części skargi, która nie byłaby objęta tym wymogiem, jaki wynika, na podstawie dyrektywy 2011/92, z odpowiedzi zawartej w pkt 2 niniejszej sentencji, w zakresie, w jakim skarżący zmierza w drodze tej skargi do zapewnienia przestrzegania prawa krajowego w dziedzinie środowiska. Postanowienia te nie wywierają bezpośredniego skutku, ale sąd krajowy powinien dokonać wykładni krajowego prawa proceduralnego, która w możliwie najszerszym zakresie jest z nimi zgodna. W związku z powyższym jeśli sprawa dotyczy stosowania prawa krajowego w dziedzinie środowiska, w szczególności przy realizacji projektu będącego przedmiotem wspólnego zainteresowania w rozumieniu rozporządzenia nro347/2013, sąd krajowy powinien dokonać wykładni krajowego prawa proceduralnego, która w możliwie najszerszym zakresie jest zgodna z celami określonymi w art. 9 ust. 3 i 4 konwencji z Aarhus, tak aby koszty postępowań sądowych były niedyskryminacyjne. (zob. pkt 57, 58; pkt 3 sentencji)