Jeżeli Komisja opiera się na dowodach, które co do zasady są wystarczające do wykazania istnienia naruszenia zasad konkurencji, przedsiębiorstwo, którego one dotyczą, nie może poprzestać na wskazaniu możliwości wystąpienia okoliczności wpływającej na wartość dowodową rzeczonych dowodów w tym celu, aby to na Komisji spoczywał ciężar dowodu, że okoliczność ta nie mogła mieć wpływu na ich wartość dowodową. Wprost przeciwnie, z wyjątkiem sytuacji, gdy zainteresowane przedsiębiorstwo zostaje pozbawione możliwości dostarczenia takiego dowodu w wyniku zachowania samej Komisji, to właśnie zainteresowane przedsiębiorstwo powinno wykazać w wymagany prawem sposób z jednej strony zaistnienie okoliczności, na którą się ono powołuje, a z drugiej strony, że okoliczność ta podważa moc dowodową dowodów, na których oparła się Komisja.

Sąd jako jedyny jest właściwy do kontrolowania sposobu, w jaki Komisja ocenia w każdym poszczególnym przypadku wagę zachowań niezgodnych z prawem. Przedmiotem kontroli przeprowadzanej przez Trybunał w ramach odwołania jest z jednej strony zbadanie, w jakim stopniu Sąd uwzględnił, w sposób prawnie właściwy, wszystkie czynniki istotne dla dokonania oceny wagi określonego zachowania w świetle art. 101 TFUE i art. 23 rozporządzenia nr 1/2003, oraz z drugiej strony zweryfikowanie, czy Sąd odniósł się w stopniu wymaganym przez prawo do wszystkich argumentów powołanych w celu poparcia żądania obniżenia grzywny.

Nieograniczone prawo orzekania, które zgodnie z art. 261 TFUE zostało przyznane sądom Unii w art. 31 rozporządzenia nr 1/2003, upoważnia sąd do zastąpienia oceny Komisji własną oceną i w konsekwencji uchylenia, zmniejszenia lub podwyższenia nałożonej grzywny lub okresowej kary pieniężnej.

Nie budzi wątpliwości, że wykonywanie tego nieograniczonego prawa orzekania nie jest równoznaczne z przeprowadzeniem kontroli z urzędu, a postępowanie przed sądami Unii jest postępowaniem kontradyktoryjnym. To do strony skarżącej należy co do zasady podniesienie skierowanych przeciwko spornej decyzji zarzutów oraz przedstawienie dowodów na poparcie tych zarzutów.

Jednakże aby spełnić wymogi związane z przeprowadzaniem kontroli w ramach wykonywania nieograniczonego prawa orzekania w rozumieniu art. 47 karty praw podstawowych w zakresie dotyczącym grzywny, sąd Unii jest przy wykonywaniu uprawnień określonych w art. 261 i 263 TFUE zobowiązany do przeanalizowania wszystkich zarzutów natury prawnej czy faktycznej, za pomocą których podnoszące je strony chcą wykazać, iż kwota grzywny nie jest dostosowana do wagi i okresu trwania naruszenia.

W tych okolicznościach Sąd nie może, bez naruszenia zakresu nieograniczonego prawa orzekania, odstąpić od udzielenia odpowiedzi na argument, zgodnie z którym Komisja narusza zasadę proporcjonalności poprzez ustalenie kwoty grzywny bez uwzględnienia ograniczonej liczby kontaktów, w których uczestniczyło ukarane przedsiębiorstwo. Wniosek ten jest tym bardziej słuszny, gdy Sąd, w ramach jego kontroli zgodności z prawem, jedynie zadowolił się pięcioma z jedenastu kontaktów stwierdzonych w decyzji Komisji, pozostawiając otwartą kwestię, czy Komisja wykazała sześć pozostałych kontaktów ujętych w tej decyzji.

O ile dokładna liczba dwustronnych kontaktów ustalona w odniesieniu do ukaranego przedsiębiorstwa nie jest co do zasady elementem obowiązkowym przy ocenie wagi tego naruszenia, o tyle może jednak stanowić jeden z istotnych elementów wśród innych w tym względzie.

Tymczasem w zakresie, w jakim Sąd nie przeprowadza kontroli proporcjonalności nałożonej grzywny w odniesieniu do liczby przyjętych przez Sąd kontaktów w odniesieniu do ukaranego przedsiębiorstwa ani nie przedstawia żadnego innego uzasadnienia dotyczącego braku takiej kontroli, dopuszcza się on naruszenia prawa.

(zob. pkt 193–195, 205–208)