Ani Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, ani traktaty nie zawierają postanowień wyłączających osoby prawne stanowiące emanację państwowości danego kraju z możliwości korzystania z ochrony, jaką gwarantują im prawa podstawowe. W tym względzie art. 34 europejskiej konwencji praw człowieka jest postanowieniem o charakterze proceduralnym, które nie znajduje zastosowania do postępowań toczących się przed sądami Unii, podczas gdy celem tego postanowienia jest uniknięcie sytuacji, w których państwo będące stroną tej konwencji odgrywałoby przed tym Trybunałem jednocześnie rolę skarżącego i pozwanego. Ponadto okoliczność, iż państwo jest gwarantem poszanowania praw podstawowych na swoim terytorium, pozostaje bez wpływu na zakres praw, które przysługują osobom prawnym stanowiącym emanację tego państwa na terytorium państw trzecich. Wreszcie usługi, które stanowią działalność handlową wykonywaną w sektorze konkurencyjnym i podlegającą prawu powszechnemu oraz transakcje handlowe przeprowadzane z podmiotami uczestniczącymi w rozprzestrzenianiu broni jądrowej nie mogą świadczyć o tym, że dane przedsiębiorstwo uczestniczy w wykonywaniu władzy publicznej i nie uzasadniają zakwalifikowania go jako emanacji państwa.

O ile nadrzędne względy bezpieczeństwa Unii lub jej państw członkowskich lub względy dotyczące prowadzenia ich stosunków międzynarodowych nie stoją na przeszkodzie przekazaniu określonych informacji, Rada zobowiązana jest podać do wiadomości podmiotu, wobec którego zastosowano środki ograniczające, szczególne i konkretne powody, dla których uważa ona, że środki te należało zastosować. Co się tyczy aktu, na mocy którego zamrożone zostają fundusze danego podmiotu, to poinformowanie o dowodach obciążających powinno nastąpić albo jednocześnie z przyjęciem danego aktu, albo możliwie najszybciej po jego przyjęciu. W przypadku gdy zostały przekazane informacje wystarczająco dokładne i umożliwiające zainteresowanemu podmiotowi przedstawienie w odpowiedni sposób jego stanowiska na temat okoliczności obciążających uwzględnionych przez Radę, zasada poszanowania prawa do obrony nie obejmuje obowiązku, by Rada z własnej inicjatywy udzieliła dostępu do dokumentów znajdujących się w jej aktach. Jedynie na wniosek zainteresowanej strony Rada ma obowiązek zapewnić dostęp do wszystkich dokumentów administracyjnych, które nie są poufne, dotyczących danego środka.

W tych okolicznościach, z jednej strony, stanowią zadośćuczynienie ciążącemu na Radzie obowiązkowi uzasadnienia. informacje i dowody, które pozwalają na zidentyfikowanie podmiotów, na rzecz których skarżący świadczył usługi finansowe i które są objęte środkami ograniczającymi przyjętymi przez Unię lub przez Radę Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych, jak również okresu, w którym usługi te były świadczone, a w niektórych wypadkach także konkretnych transakcji, z którymi owe usługi się wiązały.

Z drugiej strony, brak podania do wiadomości dokumentu, w oparciu o który Rada przyjęła lub utrzymała środki ograniczające wobec danego podmiotu, stanowi naruszenie prawa do obrony uzasadniającego stwierdzenie nieważności danych aktów jedynie w razie wykazania, że owe środki ograniczające nie mogłyby zgodnie z prawem zostać przyjęte lub utrzymane, gdyby niepodany do wiadomości dokument miał zostać wyeliminowany jako informacja na niekorzyść lub dowód obciążający.

(por. pkt 79, 83, 84, 89, 100)