Na podstawie art. 3 ust. 2 dyrektywy 95/46 w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych z zakresu stosowania tej dyrektywy zostało wyraźnie wykluczone przetwarzanie danych osobowych mające między innymi na celu bezpieczeństwo publiczne, obronność, bezpieczeństwo państwa oraz dotyczące działalności państwa w obszarach prawa karnego. Z powyższego wynika, że o ile przetwarzanie danych osobowych do celów stosowania przepisów dotyczących prawa pobytu oraz w celach statystycznych mieści się w zakresie stosowania dyrektywy 95/46, o tyle nie ma to miejsca w przypadku przetwarzania takich danych w celach związanych ze zwalczaniem przestępczości.

System przetwarzania danych osobowych dotyczących obywateli Unii niebędących obywatelami danego państwa członkowskiego ustanawiający centralny rejestr cudzoziemców, który ma na celu wspomaganie organów krajowych właściwych do stosowania przepisów dotyczących prawa pobytu, spełnia przewidziany w art. 7 lit. e) dyrektywy 95/46 w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych wymóg konieczności, interpretowany w świetle zakazu wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową jedynie wówczas, gdy:

— zawiera wyłącznie dane konieczne do stosowania tych przepisów przez wspomniane organy oraz

— jego scentralizowany charakter pozwala na bardziej skuteczne stosowanie tych przepisów w zakresie prawa pobytu obywateli Unii niebędących obywatelami tego państwa członkowskiego.

Do sądu krajowego należy zbadanie, czy przesłanki te zostały spełnione.

W istocie, zważywszy na cel dyrektywy 95/46 polegający na zapewnieniu jednolitego poziomu ochrony we wszystkich państwach członkowskich, pojęcie konieczności w rozumieniu art. 7 lit. e) wspomnianej dyrektywy nie może mieć różnego zakresu w poszczególnych państwach członkowskich. Mamy tutaj zatem do czynienia z autonomicznym pojęciem prawa wspólnotowego.

Jeżeli chodzi o wykorzystanie centralnego rejestru cudzoziemców do celów stosowania przepisów dotyczących prawa pobytu, należy stwierdzić, że konieczne jest, aby państwo członkowskie, w rozumieniu tego przepisu, dysponowało informacjami i dokumentami właściwymi do dokonania weryfikacji, w ramach określonych właściwymi przepisami prawa wspólnotowego, czy obywatelowi innego państwa członkowskiego przysługuje prawo pobytu na terytorium tego państwa oraz czy nie istnieją względy uzasadniające ograniczenie tego prawa. W rezultacie wykorzystywanie rejestru w celu wspomagania organów właściwych do stosowania przepisów dotyczących prawa pobytu jest co do zasady uzasadnione i, zważywszy na jego charakter, zgodne z zakazem dyskryminacji ze względu na przynależność państwową ustanowionym w art. 12 akapit pierwszy WE. Jednakże taki rejestr nie może zawierać żadnych innych informacji poza tymi, które są konieczne do wyżej wskazanych celów. W tym zakresie na obecnym etapie rozwoju prawa wspólnotowego przetwarzanie danych osobowych pochodzących z dokumentów wymienionych w art. 8 ust. 3 i art. 27 ust. 1 dyrektywy 2004/38 w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221, 68/360, 72/194, 73/148, 75/34, 75/35, 90/364, 90/365 i 93/96, winno być postrzegane jako konieczne w rozumieniu art. 7 lit. e) dyrektywy 95/46 do stosowania przepisów dotyczących prawa pobytu.

Jeżeli chodzi o konieczność dysponowania scentralizowanym rejestrem do potrzeb organów właściwych do stosowania przepisów dotyczących prawa pobytu, należy stwierdzić, że — nawet przy założeniu, iż zdecentralizowane rejestry takie jak rejestry ludności prowadzone przez gminy zawierają wszystkie dane konieczne do tego, aby umożliwić wspomnianym organom wykonywanie ich zadań — centralizacja tych danych może okazać się konieczna w rozumieniu art. 7 lit. e) dyrektywy 95/46, jeżeli przyczynia się ona do bardziej skutecznego stosowania tych przepisów w zakresie prawa pobytu obywateli Unii pragnących przebywać na terytorium państwa członkowskiego, którego nie są obywatelami.

W każdym razie nie może zostać uznane za konieczne w rozumieniu wspomnianego przepisu przechowywanie i przetwarzanie w ramach takiego rejestru danych wymieniających dane osoby z nazwiska w celach statystycznych. Chociaż prawo wspólnotowe nie pozbawiło państw członkowskich kompetencji w zakresie przyjmowania przepisów mających na celu zapewnienie, by organy krajowe miały pełną wiedzę na temat migracji ludności na ich terytorium, to jednak wykonywanie tej kompetencji nie czyni koniecznym gromadzenia i przechowywania danych osób wymienionych z nazwiska. W konsekwencji do tego celu wystarczy przetwarzanie informacji anonimowych.

(por. pkt 52, 58, 59, 62, 63, 65–68; pkt 1 sentencji)