ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zgodność z prawem aktu Unii powinna być oceniana na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w chwili wydania tego aktu. Zatem co się tyczy, skargi kwestionującej zastosowanie art. 95 WE celem przyjęcia rozporządzenia, należy odnieść się do chwili przyjęcia badanego aktu Unii, by zbadać, czy zostały spełnione przesłanki zastosowania art. 95 WE jako podstawy prawnej. Natomiast dla owego badania nie jest istotna chwila przyjęcia projektu rozporządzenia Komisji. W ramach skargi skierowanej przeciwko aktowi prawodawczemu przedmiotem kontroli przez sąd Unii zgodności z prawem nie jest ów projekt, poddany zmianom w toku procedury legislacyjnej, lecz akt prawodawczy, jaki został przyjęty przez prawodawcę Unii po zakończeniu owej procedury.

Środki określone w art. 95 ust. 1 WE powinny rzeczywiście mieć na celu poprawę warunków ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego. O ile samo stwierdzenie istnienia różnic między uregulowaniami krajowymi i abstrakcyjnego ryzyka występowania przeszkód w korzystaniu z podstawowych swobód lub występowania zakłóceń konkurencji nie jest wystarczające do uzasadnienia zastosowania art. 95 WE jako podstawy prawnej, o tyle prawodawca Unii może skorzystać z tego postanowienia w szczególności w przypadku rozbieżności między przepisami krajowymi, jeśli mogą one naruszać podstawowe swobody i wywierać w ten sposób bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego lub prowadzić do powstania zakłóceń konkurencji. Powołanie się na to postanowienie jest również możliwe w celu zapobieżenia takim przeszkodom w wymianie handlowej wynikającym z niejednolitej ewolucji uregulowań krajowych. Jednakże wystąpienie tego rodzaju przeszkód musi być prawdopodobne, a przyjęte środki winny mieć na celu zapobieganie im.

Co się tyczy uzasadnienia jakie winno znajdować się w rozporządzeniu by uzasadnić powołanie się na art. 95 WE, ponieważ uzasadnienie aktów o zasięgu ogólnym może się ograniczać do wskazania po pierwsze – całościowej sytuacji, która doprowadziła do jego przyjęcia, i po drugie – ogólnych celów, które zamierza się osiągnąć, prawodawcy Unii nie można zarzucać, że wskazał on jedynie w ogólny sposób rozbieżności pomiędzy przepisami krajowymi regulującymi daną kwestię i wynikające z tego zakłócenia w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego. W szczególności prawodawca Unii nie jest zobowiązany do wskazania w samym brzmieniu preambuły rozporządzenia liczby i tożsamości państw członkowskich, których regulacje krajowe stanowiły genezę owego aktu.

Ponadto ponieważ uzasadnienie rozporządzenia podstawowego jest jako takie wystarczające, nie można zarzucić sądowi Unii, że w ramach przeprowadzonego przez siebie badania wziął on pod uwagę dodatkowe informacje dotyczące sytuacji ustawodawstwa państw członkowskich prowadzącej do przyjęcia owego rozporządzenia, przedstawione w toku postępowania spornego, jako że informacje te jedynie precyzują uzasadnienie rozporządzenia.

(por. pkt 26, 27, 29, 30)
Zgodnie z art. 7 rozporządzenia nr 1393/2007 w sprawie doręczania w państwach członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych, na jednostce przyjmującej ciąży obowiązek faktycznego doręczenia dokumentu adresatowi. W tym kontekście jednostka ta powinna, po pierwsze, poinformować jednostkę przekazującą o wszystkich istotnych okolicznościach tego doręczenia poprzez przesłanie standardowego formularza zawartego w załączniku I do tego rozporządzenia, a po drugie, zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia, powiadomić adresata, że może on odmówić przyjęcia dokumentu, jeżeli dokument ten nie został sporządzony w jednym z języków, o którym mowa w tym przepisie, czyli w języku, który odbiorca rozumie, lub w języku urzędowym państwa członkowskiego miejsca doręczenia, lub w odpowiednim wypadku, w jednym z języków urzędowych miejsca, w którym ma nastąpić doręczenie, co do których to języków uznaje się, że odbiorca je rozumie, albo jeżeli dokument ów nie został przetłumaczony na jeden z tych języków. Jeżeli adresat skorzystał z prawa do odmowy przyjęcia dokumentu, zadaniem jednostki przyjmującej jest ponadto, na podstawie ust. 2 i 3 tego przepisu, niezwłoczne poinformowanie o tym jednostki przekazującej i zwrócenie wniosku oraz dokumentu, którego tłumaczenia zażądano. Wspomniane jednostki nie mogą natomiast wypowiadać się w przedmiocie kwestii natury merytorycznej, takich jak kwestia tego, jaki język czy jakie języki rozumie adresat dokumentu i czy do dokumentu powinno zostać załączone tłumaczenie na jeden z języków wskazanych w art. 8 ust. 1 rozporządzenia. W szczególności rozporządzenie to nie przyznaje jednostce przyjmującej żadnego zakresu uznania odnośnie do oceny, czy spełnione są zawarte w jego art. 8 ust. 1 warunki, w których adresat dokumentu może odmówić przyjęcia go.

Wyłącznie bowiem do sądu krajowego rozpoznającego sprawę w państwie członkowskim, z którego przekazano dokumenty, należy rozstrzygnięcie kwestii tego rodzaju, jeżeli są one źródłem sporu między powodem a pozwanym. Wspomniany sąd będzie musiał sprawdzić, na wniosek skarżącego, czy odmowa przyjęcia dokumentu przez adresata z tego względu, że ów akt nie został sporządzony w języku, który adresat rozumie lub powinien rozumieć, była uzasadniona. W tym celu musi on należycie uwzględnić wszystkie zawarte w aktach dowody, aby po pierwsze, ustalić znajomość języków adresata dokumentu, a po drugie, zdecydować, czy zważywszy na charakter dokumentu, o który chodzi, jego tłumaczenie jest wymagane.

Ostatecznie wspomniany sąd będzie musiał w każdym konkretnym przypadku czuwać nad tym, by odpowiednie prawa stron były chronione w sposób zrównoważony, poprzez wyważenie celu w postaci skuteczności i szybkości doręczenia w interesie powoda oraz celu w postaci skutecznej ochrony prawa do obrony po stronie odbiorcy.

(por. pkt 36, 37, 40–43)
Rozróżnienie między świadczeniami, do których rozporządzenie nr 1408/71 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego nie ma zastosowania, a świadczeniami, do których ma ono zastosowanie, dotyczy zasadniczo elementów konstytutywnych każdego świadczenia, w szczególności jego celu i warunków przyznawania, a nie okoliczności, czy w ustawodawstwie krajowym dane świadczenie jest bądź nie jest uznane za świadczenie z zakresu zabezpieczenia społecznego.

Zasadniczą cechą świadczeń z tytułu starości, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, jest to, że świadczenia te służą zapewnieniu źródeł utrzymania osobom, które wraz z osiągnięciem pewnego wieku kończą działalność zarobkową i nie są już zobowiązane do pozostawania do dyspozycji urzędów pracy.

Nie można zakwalifikować jako świadczenie z tytułu starości, w rozumieniu wspomnianego przepisu, dodatku bożonarodzeniowego, który nie jest wypłacany wyłącznie osobom uprawnionym do emerytury, wcześniejszej emerytury lub emerytury wojskowej i policyjnej, którego krąg osób uprawnionych obejmuje też uprawnionych do innych rodzajów świadczeń emerytalnych lub rentowych, w szczególności renty z tytułu niezdolności do pracy, renty socjalnej, renty rodzinnej lub renty sierocej i którego cel nie jest uzależniony wyłącznie od rodzaju świadczeń, które ów dodatek ma uzupełniać.

Jest tak w szczególności w wypadku gdy dodatek finansowy, wypłacany w formie dodatku bożonarodzeniowego, i którego przyznanie nie zależy od indywidualnej oceny przez właściwe organy osobistych potrzeb wnioskodawcy, ma na celu polepszenie trudnej sytuacji społecznej świadczeniobiorców o niskich dochodach w okresie, w którym ich sytuacja społeczno-gospodarcza spowodowana niskimi dochodami jest dla nich szczególnie odczuwalna, co wynika także z faktu, że osoby uprawnione do kilku ustawowych świadczeń emerytalnych lub rentowych otrzymają dodatek bożonarodzeniowy tyko jeden raz i to pod warunkiem, że łączna kwota dochodów osiąganych z tych świadczeń nie przekracza ustalonego progu.

(por. pkt 52, 55, 57, 60, 61)
W unijnym prawie konkurencji, otwarte zdystansowanie się przez przedsiębiorstwo od antykonkurencyjnego kartelu jest wymagane po to, aby dane przedsiębiorstwo, które uczestniczyło w spotkaniach o charakterze zmowy, mogło udowodnić, że jego udziałowi w tych spotkaniach w najmniejszym stopniu nie przyświecał cel antykonkurencyjny. W tym celu dane przedsiębiorstwo musi wykazać, że poinformowało ono swoich konkurentów o tym, iż uczestniczy w tych spotkaniach w innym aniżeli oni celu.

W istocie udział przedsiębiorstwa w spotkaniu o charakterze antykonkurencyjnym powoduje powstanie domniemania co do nielegalnego charakteru tego udziału, domniemania, które to przedsiębiorstwo musi obalić w drodze dowodu na okoliczność otwartego zdystansowania się, które powinno być odebrane jako takie przez pozostałych uczestników kartelu.

Zatem wymaga się otwartego zdystansowania się wyłącznie w kontekście udziału przedsiębiorstwa w spotkaniach o charakterze antykonkurencyjnym jako niezbędnego środka dowodowego w celu obalenia tego domniemania bez jednak wymogu takiego zdystansowania się w każdych okolicznościach stanowiących koniec udziału w naruszeniu.

(por. pkt 20–22)
W związku z tym spadek udzielonego przez producentów wspólnotowych poparcia dla skargi lub wniosku o przegląd nie może prowadzić siłą rzeczy do zamknięcia dochodzenia, i to nawet jeśli taki spadek poparcia oznacza, że owo poparcie odpowiada poziomowi produkcji niższemu niż któryś z dwóch progów przewidzianych w art. 5 ust. 4 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96.

Przepisy prawa Unii należy, o ile to możliwe, interpretować w świetle prawa międzynarodowego, w szczególności jeśli są to przepisy, które mają właśnie na celu wprowadzenie w życie umowy międzynarodowej zawartej przez Unię.

Artykuł 4 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96, dotyczący definicji przemysłu wspólnotowego, określa pojęcie „znaczącej części” całkowitej produkcji wspólnotowej produktów podobnych poprzez odesłanie do art. 5 ust. 4 tego samego rozporządzenia. W tym względzie art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 owego rozporządzenia, interpretowane w świetle art. 4.1 porozumienia antydumpingowego z 1994 r., nie mogą być rozumiane w ten sposób, że odsyłają do progu minimalnego wynoszącego 25% określonego we wspomnianym art. 5 ust. 4.

Ponieważ pięćdziesięcioprocentowy próg, również określony w tym art. 5 ust. 4, dotyczy jedynie względnej wagi producentów wspólnotowych popierających skargę w grupie złożonej z producentów wspólnotowych popierających skargę i sprzeciwiających się jej, próg ten nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii, czy producenci wspólnotowi popierający skargę stanowią „znaczącą część” całkowitej produkcji podobnego produktu wytwarzanego przez przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96.

Za pomocą odesłania do dwudziestopięcioprocentowego progu, w art. 4 ust. 1 owego rozporządzenia wyjaśniono tylko, że łączna produkcja producentów wspólnotowych popierających skargę, która nie przekracza 25% całkowitej produkcji wspólnotowej produktu podobnego, nie może w każdym razie być uznawana z wystarczająco reprezentatywną dla produkcji wspólnotowej.

W sytuacji gdy łączna produkcja tych producentów wspólnotowych przekracza wskazany próg, cła antydumpingowe mogą zostać nałożone lub utrzymane, jeżeli właściwe instytucje Unii zdołają wykazać, przy uwzględnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, iż szkoda wynikająca z przywozu produktu będącego przedmiotem dumpingu dotyka znacznej części całkowitej produkcji wspólnotowej produktów podobnych.

W tym względzie część produkcji wspólnotowej wynosząca prawie 50% całkowitej produkcji produktu podobnego wytwarzanego przez przemysł wspólnotowy może zostać uznana za stanowiącą oczywiście znaczącą część tej produkcji. Artykuł 4 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96 odnosi się bowiem do pojęcia „znaczącej części” produkcji wspólnotowej, a nie do pojęcia „większości produkcji wspólnotowej”.

(por. pkt 64, 67–70, 72)
W postępowaniu odwoławczym kompetencje Trybunału są ograniczone co do zasady do oceny prawnego rozstrzygnięcia w kwestii zarzutów, które były rozpatrywane przez sąd rozpatrujący sprawę co do istoty. W związku z tym część zarzutu wprowadzająca na etapie odwołania nowy argument polegający na podważeniu odpowiedniego charakteru uzasadnienia decyzji zaskarżonej do sądu orzekającego co do istoty, zamiast krytykowania zasadności jego rozumowania, jest niedopuszczalna.

(por. pkt 21, 22)
O ile w istocie niezgodne z celem skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE byłaby zawężająca wykładnia przesłanek dopuszczalności skargi, ograniczająca możliwość skorzystania z niej jedynie w stosunku do aktów wymienionych w art. 288 TFUE, o tyle ta właściwość w zakresie wykładni i stosowania postanowień traktatu przez sąd Unii nie znajduje zastosowania w przypadku, gdy sytuacja prawna skarżącego wpisuje się w ramy stosunków umownych, których reżim prawny podlega prawu krajowemu wyznaczonemu przez strony umowy.

Gdyby bowiem sąd Unii uznał się za właściwy do orzekania w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktów wpisujących się w ramy wyłącznie umowne, to nie tylko mógłby on pozbawić sensu art. 272 TFUE, który pozwala na przyznanie jurysdykcji Unii na mocy klauzuli arbitrażowej, ale także, w przypadku gdyby umowa nie zawierała takiej klauzuli, mógłby rozszerzyć swoją jurysdykcję poza granice wyznaczone w art. 274 TFUE, poddającym spory, których stroną jest Unia, powszechnej jurysdykcji sądów krajowych. Z powyższego wynika, że w przypadku istnienia umowy wiążącej skarżącego z jedną z instytucji do sądów Unii można wnieść skargę na podstawie art. 263 TFUE tylko w przypadku, gdy zaskarżony akt zmierza do wywarcia wiążących skutków prawnych, które wykraczają poza wiążący strony stosunek umowny i prowadzą do wykonywania prerogatyw władzy publicznej przyznanych instytucji będącej stroną umowy działającej jako organ administracyjny.

W tym względzie nota obciążeniowa wystawiona przez Komisję w ramach wspólnotowej pomocy finansowej wpisuje się w kontekst umowy, ponieważ jej celem jest odzyskanie wierzytelności, której podstawę stanowią postanowienia umowy zawartej pomiędzy wspomnianą instytucją a beneficjentem wspomnianej pomocy. Taką notę obciążeniową należy bowiem rozumieć jako wezwanie zawierające termin oraz warunki płatności, które to wezwanie nie może być utożsamiane z tytułem egzekucyjnym, mimo że nota ta wskazuje postępowanie egzekucyjne przewidziane w art. 299 TFUE jako jedną z możliwych opcji, z których Komisja może skorzystać, w przypadku gdyby dłużnik nie spłacił długu w określonym terminie płatności. Ponadto w przypadku gdy instytucja, a w szczególności Komisja, w celu przyznania pomocy finansowej w ramach art. 272 TFUE wybiera zawarcie umowy, jest ona zobowiązana do niewykraczania poza te ramy. Tak więc ciąży na niej między innymi obowiązek zapewnienia, aby w ramach stosunków z jej kontrahentami nie dochodziło do stosowania niejasnych sformułowań, które mogą być postrzegane przez strony umowy jako objęte zakresem jednostronnych uprawnień decyzyjnych, wykraczających poza postanowienia umowne.

(por. pkt 17–21, 23)
1)

Wyrok Sądu Unii Europejskiej Anicav i in./Komisja (T‑454/10 i T‑482/11, EU:T:2013:282) zostaje uchylony w zakresie, w jakim uznaje za dopuszczalne skargi wniesione w sprawach T‑454/10 i T‑482/11, mające na celu uzyskanie stwierdzenia nieważności art. 52 ust. 2a akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 687/2010 z dnia 30 lipca 2010 r., a także art. 50 ust. 3 i art. 60 ust. 7, rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw.
Skarga o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE powinna być dostępna w stosunku do wszystkich przepisów przyjmowanych przez instytucje Unii, niezależnie od ich charakteru lub formy, pod warunkiem że wywołują one skutki prawne. Aby określić, czy takie przepisy wywołują skutki prawne, należy oprzeć się na ich istocie. W tym względzie decyzja przyjęta na podstawie art. 218 ust. 3 i 4 TFUE wywiera skutki prawne w stosunkach między Unią a jej państwami członkowskimi, jak również między instytucjami Unii. Zatem decyzja Rady upoważniająca do rozpoczęcia negocjacji z państwem trzecim, taka jak decyzja z dnia 13 maja 2013 r. upoważniająca do rozpoczęcia negocjacji w sprawie połączenia systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych Unii Europejskiej z systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych wprowadzonym w Australii, może być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności, ponieważ opisuje dokładną i szczegółową procedurę dotyczącą negocjacji planowanej umowy, którą Rada zamierza narzucić Komisji.

(por. pkt 26–30)
Nie można uznać, że Komisja jest upoważniona, z uwagi na przysługujące jej prawo reprezentacji na zewnątrz na mocy art. 17 ust. 1 TUE, do podpisania niewiążącej umowy w wyniku negocjacji prowadzonych z państwem trzecim. Decyzja dotycząca podpisania z państwem trzecim umowy wchodzącej w zakres kompetencji Unii, bez względu czy umowa ta ma charakter wiążący, wymaga bowiem oceny, z poszanowaniem strategicznych kierunków określonych przez Radę Europejską oraz zasad i celów działań zewnętrznych Unii wymienionych w art. 21 ust. 1 i 2 TUE, interesów Unii w ramach stosunków z danym państwem trzecim oraz pogodzenia różnych rozbieżnych interesów wynikających z tych stosunków. W konsekwencji decyzja w sprawie podpisania niewiążącej umowy zalicza się do aktów określania polityki Unii i opracowywania jej działań zewnętrznych w rozumieniu art. 16 ust. 1 zdanie drugie i ust. 6 akapit trzeci TUE.

Ponadto podpisanie niewiążącej umowy wymaga bowiem dokonania przez Unię oceny czy umowa ta nadal odpowiada jej interesom określonym przez Radę w szczególności w decyzji o rozpoczęciu negocjacji w celu zawarcia umowy. Ocena ta wymaga kontroli między innymi rzeczywistej treści niewiążącej umowy będącej wynikiem negocjacji z państwem trzecim, której to treści nie da się z góry określić ani przewidzieć w momencie decyzji o podjęciu takich negocjacji. Tak oto sam fakt, że treść niewiążącej umowy wynegocjowanej przez Komisję z państwem trzecim odpowiada mandatowi negocjacyjnemu udzielonemu przez Radę nie może wystarczać do przyznania Komisji uprawnienia do podpisania takiego niewiążącego aktu bez uprzedniego uzyskania upoważnienia ze strony Rady, ze względu na to, iż upoważnienie jest objęte stanowiskiem wcześniej określonym przez Radę.

(por. pkt 38–40, 42, 43)
Sprawa C‑617/13 P

Repsol Lubricantes y Especialidades SA i in.

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Odwołanie — Artykuł 81 WE — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Hiszpański rynek bitumu do nawierzchni drogowych — Podział rynku i uzgadnianie cen — Komunikat w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych (2002) — Punkt 23 lit. b) akapit ostatni — Częściowe zwolnienie z grzywny — Dowody odnoszące się do stanu faktycznego uprzednio nieznanego Komisji Europejskiej”

Streszczenie – wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 czerwca 2016 r.

Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena stanu faktycznego – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Obniżenie grzywny w zamian za współpracę przedsiębiorstwa, któremu zarzucono naruszenie – Warunki – Dowody odnoszące się do stanu faktycznego uprzednio nieznanego Komisji – Wykładnia zawężająca – Konieczność znajomości tych dowodów przez Komisję – Brak [art. 101 ust. 1 TFUE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 2; komunikat Komisji 2002/C 45/03, pkt 23 lit. b) akapit trzeci] Odwołanie – Właściwość Trybunału – Zakwestionowanie, ze względów słuszności, oceny dokonanej przez Sąd w zakresie kwoty grzywien nałożonych na przedsiębiorstwa, które naruszyły traktatowe reguły konkurencji – Wykluczenie – Zakwestionowanie tej oceny ze względów dotyczących naruszenia zasady proporcjonalności – Dopuszczalność (art. 101, 102 TFUE, art. 256 ust. 1 TFUE, art. 261 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 31) Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji – Kontrola sądowa – Nieograniczone prawo orzekania sądu Unii – Zakres (art. 261, 263 TFUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 3, art. 31) Postępowanie sądowe – Czas trwania postępowania przed Sądem – Rozsądny termin – Spór co do istnienia naruszenia reguł konkurencji – Niedotrzymanie rozsądnego terminu – Konsekwencje – Odpowiedzialność pozaumowna – Skład orzekający (art. 101, 102 TFUE, art. 256 ust. 1 TFUE, art. 268 TFUE, art. 340 akapit drugi TFUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47 akapit drugi) Postępowanie sądowe – Czas trwania postępowania przed Sądem – Rozsądny termin – Kryteria oceny (art. 101, 102 TFUE, art. 256 ust. 1 TFUE, art. 268 TFUE, art. 340 akapit drugi TFUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47 akapit drugi)
W istocie rzeczywisty charakter uzgodnienia przez zainteresowanych jest jednym z celów art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 i to ostatnie nakłada na sąd, do którego wniesiono powództwo, obowiązek ustalenia, czy rozpatrywana przez niego klauzula rzeczywiście była przedmiotem uzgodnienia przez strony, które to uzgodnienie powinno być wyrażone w sposób jasny i precyzyjny.

Artykuł 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że powództwa zmierzające do unieważnienia umowy oraz do zwrotu kwot nienależnie zapłaconych na jej podstawie mieszczą się w pojęciu umowy lub roszczenia wynikającego z umowy w rozumieniu tego przepisu.

W istocie, po pierwsze, jurysdykcja sądu krajowego do rozpoznania kwestii dotyczących umowy obejmuje ocenę konstytutywnych elementów danej umowy, która to ocena jest niezbędna do tego, aby sąd krajowy, do którego wniesiono powództwo, mógł zbadać własną jurysdykcję na podstawie rozporządzenia nr 44/2001. Zatem poszanowanie celów i ducha tego rozporządzenia wymaga, aby jego art. 5 interpretować w taki sposób, by sąd, do którego wniesiono o rozpatrzenie sporu wynikającego z umowy, mógł, nawet z urzędu, zbadać zasadnicze przesłanki swej jurysdykcji w świetle niezbitych i istotnych dowodów przedstawionych przez zainteresowaną stronę, wskazujących na istnienie bądź nieistnienie umowy.

Po drugie, jeśli chodzi o więź między powództwem o stwierdzenie nieważności a powództwem o zwrot nienależnych kwot, bez swobodnego nawiązania przez strony stosunku umownego zobowiązanie nie zostałoby spełnione i nie powstałoby uprawnienie do zwrotu. Ten związek przyczynowy pomiędzy uprawnieniem do zwrotu i stosunkiem umownym wystarczy dla objęcia powództwa o zwrot zakresem spraw dotyczących umowy lub roszczenia wynikającego z umowy.

(por. pkt 54, 55, 58; pkt 2 sentencji)