Sprawa C‑404/17

A

przeciwko

Migrationsverket

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Malmö – Migrationsdomstolen)

Odesłanie prejudycjalne – Polityka azylowa – Dyrektywa 2013/32/UE – Artykuł 31 ust. 8 i art. 32 ust. 2 – Oczywiście bezzasadny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej – Koncepcja bezpiecznego kraju pochodzenia – Brak krajowych reguł dotyczących tej koncepcji – Oświadczenia wnioskodawcy uznane za wiarygodne, lecz niewystarczające w świetle istnienia dostatecznej ochrony zapewnionej przez państwo pochodzenia wnioskodawcy

Streszczenie – wyrok Sądu (pierwsza izba) z dnia 25 lipca 2018 r.

Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Polityka azylowa – Procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej – Dyrektywa 2013/32 – Procedura rozpatrywania w pierwszej instancji – Wniosek, który może zostać uznany przez państwa członkowskie za oczywiście bezzasadny – Podstawy – Wniosek obywatela bezpiecznego kraju pochodzenia – Pojęcie – Wniosek zawierający oświadczenia wiarygodne, lecz niewystarczające w świetle istnienia dostatecznej ochrony zapewnionej przez państwo pochodzenia wnioskodawcy – Brak w odnośnym państwie członkowskim zasad stosowania koncepcji bezpiecznego kraju pochodzenia – Wyłączenie

[dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32, art. 31 ust. 8 lit. b), e), art. 32 ust. 2, art. 36, 37, załącznik I]

Artykuł 31 ust. 8 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej w związku z art. 32 ust. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie umożliwia on uznania wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za oczywiście bezzasadny w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której z jednej strony z informacji dotyczących państwa pochodzenia wnioskodawcy wynika, że można w nim zapewnić mu wystarczającą ochronę, a z drugiej strony wnioskodawca ten przedstawił informacje niewystarczające, aby uzasadnić udzielenie ochrony międzynarodowej, w sytuacji gdy państwo członkowskie, w którym złożono wniosek, nie ustanowiło zasad stosowania koncepcji bezpiecznego kraju pochodzenia.

Dane państwo członkowskie nie może zatem wywodzić wzruszalnego domniemania z reguł zawartych w dyrektywie 2013/32 – dotyczących procedur opartych na koncepcji bezpiecznego kraju pochodzenia – bez pełnego zastosowania jednocześnie wspomnianych reguł w odniesieniu do przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, jakie państwo to powinno przyjąć. W powyższych ramach każde państwo członkowskie powinno wskazać bezpieczne kraje pochodzenia w rozumieniu tego ustawodawstwa, zgodnie ze szczegółowymi warunkami określonymi w art. 36 i 37 i w załączniku I do dyrektywy 2013/32, a konkretnie prawodawca krajowy powinien w szczególności przyjąć wykaz państw trzecich zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku I, ustanowić dodatkowe przepisy i zasady stosowania, a także powiadomić Komisję o wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia lub ponadto dokonywać regularnego przeglądu.

Co się tyczy powziętych przez sąd odsyłający wątpliwości dotyczących możliwości, aby na podstawie art. 31 ust. 8 dyrektywy 2013/32 uznać wniosek za oczywiście bezzasadny ze względu na to, że oświadczenia wnioskodawcy są niewystarczające, należy przypomnieć, że dyrektywą tą zmieniono dyrektywę 2005/85. O ile jest zaś prawdą, że w art. 23 ust. 4 lit. g) dyrektywy 2005/85 wskazano przypadek „niewystarczających” oświadczeń wnioskodawcy, o tyle w art. 31 ust. 8 lit. e) dyrektywy 2013/32, którym zastąpiono ów przepis, nie wspomniano już takiego wypadku.

(zob. pkt 28, 31–33, 35, sentencja)