ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Jeśli chodzi o skargę wniesioną przez członka personelu Europejskiego Banku Centralnego zawierającą żądania skierowane przeciwko decyzji oddalającej jego odwołanie szczególne, nie należy analizować takich żądań w sposób autonomiczny, ponieważ mają one jedynie na celu poddanie sądowi do rozpatrzenia aktów niekorzystnych dla skarżącego, w stosunku do których złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie na etapie przed wniesieniem skargi.

Co się tyczy dodatkowych podwyżek wynagrodzenia, przyznawanych tym członkom personelu Europejskiego Banku Centralnego, których osiągnięcia w pracy zostały ocenione jako wybitne podczas dwóch z trzech lat poprzedzających decyzję o przyznaniu tej podwyżki, to w zakresie, w jakim art. 2 ust. 3 okólnika administracyjnego nr 1/2011 w sprawie tych podwyżek wprowadza wobec przedstawiciela personelu dyskryminację z uwagi na to, że nie ma on żadnej możliwości wykazania drugiego roku wybitnych osiągnięć w pracy ze względu na poświęcenie się w pełnym wymiarze czasu pracy działalności przedstawiciela personelu podczas trzech rozpatrywanych lat, przepis ten jest niezgodny z prawem. W tym względzie nie można skutecznie podnosić, że korzystanie przez zainteresowanego z prawa do zwolnienia od pracy celem wykonywania obowiązków w ramach komitetu pracowniczego wynikało z osobistego wyboru. Ten wybór, polegający na możliwości ubiegania się o zwolnienie od pracy w celu wykonywania mandatu przedstawiciela personelu, stanowi bowiem prawo podstawowe, jak wynika z art. 27 i 28 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

Ponadto korzystanie z prawa podstawowego do równego traktowania, które zostało ustanowione w art. 20 i 21 karty, nie może być ograniczone przepisem sytuującym przedstawicieli personelu w pozycji niekorzystnej i dyskryminacyjnej w porównaniu z innymi członkami personelu, podczas gdy ograniczenia te ani nie są konieczne, ani nie spełniają celu interesu ogólnego czy potrzeby ochrony praw i wolności innej osoby.

Tymczasem, ponieważ sytuacja przedstawiciela personelu oraz sytuacja członka personelu faktycznie się różnią, nie mogą być traktowane tak samo, a więc można do nich stosować jedynie takie warunki kwalifikowania się do dodatkowej podwyżki wynagrodzenia, które mają na uwadze różnice w statusie między członkami personelu a przedstawicielami personelu, umożliwiając tym ostatnim, jak wszystkim innym członkom personelu, wykazanie drugiego roku wybitnych osiągnięć w pracy w ciągu trzech lat, nawet jeśli postanowią, że będą sprawować obowiązki w ramach komitetu pracowniczego w pełnym wymiarze czasu pracy i przez okres kilku lat.

(zob. pkt 51–54, 60)

Trybunał, wyrok z dnia 14 września 2010 r., Akzo Nobel Chemicals i Akcros Chemicals/Komisja, C‑550/07 P, EU:C:2010:512, pkt 54, 55 i przytoczone tam orzecznictwo

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok z dnia 2 grudnia 2014 r., Migliore/Komisja, F‑110/13, EU:F:2014:257, pkt 4
Przysługująca komisji odwoławczej Europejskiego Banku Inwestycyjnego w obszarze oceny członków personelu możliwość unieważnienia jakiegokolwiek stwierdzenia zawartego w sprawozdaniu z oceny pracownika Banku oznacza, że komisja ta jest upoważniona do dokonania ponownej oceny zasadności poszczególnych stwierdzeń przed ich uchyleniem. Zakres tej kompetencji jasno wykracza tym samym poza samo uprawnienie do kontroli zgodności z prawem i do unieważnienia części dyspozytywnej aktu, ponieważ obejmuje on możliwość unieważnienia uzasadnienia, na którego podstawie przyjęto dane rozstrzygnięcie, bez względu na jego wagę w ogólnym kontekście systemowym uzasadnienia tego aktu.

To pełne uprawnienie kontrolne komisji odwoławczej znajduje potwierdzenie w wyraźnie przyznanej jej kompetencji do zmiany końcowej oceny osiągnięć wynikającej z ogólnej oceny wyników pracy składającego odwołanie. Zmiana końcowej oceny osiągnięć zainteresowanego oznacza bowiem, że omawiana komisja kontroluje szczegółowo wszystkie oceny osiągnięć zawarte w kwestionowanym sprawozdaniu pod kątem ewentualnych błędów w ocenie okoliczności faktycznych lub prawnych i że może ona w razie potrzeby zastąpić oceniającego w celu dokonania ponownej oceny tych osiągnięć.

(zob. pkt 37, 38)

Sąd Unii Europejskiej, wyroki: z dnia 27 kwietnia 2012 r., De Nicola/EBI, T‑37/10 P, EU:T:2012:205, pkt 41; z dnia 16 września 2013 r., De Nicola/EBI, T‑618/11 P, EU:T:2013:479, pkt 37
Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: z dnia 28 kwietnia 2009 r., Verheyden/Komisja, F‑72/06 , EU:F:2009:40 , pkt 30 ; z dnia 18 września 2014 r., Radelet/Komisja, F‑7/13 , EU:F:2014:217 , pkt 57

Odmowna decyzja instytucji w sprawie wniosku o odszkodowanie stanowi integralną część postępowania administracyjnego poprzedzającego wniesienie do Sądu do spraw Służby Publicznej skargi o stwierdzenie odpowiedzialności odszkodowawczej, a tym samym żądania stwierdzenia nieważności takiej decyzji nie mogą być oceniane w oderwaniu od żądań odszkodowawczych. Akt, w którym administracja instytucji zajmuje stanowisko w fazie poprzedzającej wniesienie skargi, skutkuje bowiem wyłącznie umożliwieniem stronie, która jakoby poniosła szkodę, zwrócenia się do Sądu do spraw Służby Publicznej z wnioskiem o odszkodowanie.

W ramach naprawienia szkody wyrządzonej wszystkimi aktami i zachowaniami instytucji owe akty i zachowania powinny podlegać całościowej ocenie, której zgodność z prawem i skutki mogą być postrzegane jedynie w całości.

W tym względzie okoliczność, że po złożeniu wniosku o odszkodowanie wystąpiły inne fakty o charakterze podobnym do faktów zgłoszonych we wniosku odszkodowawczym, które obarczały wadą późniejsze decyzje o charakterze podobnym do decyzji podważanych w tym wniosku i opisywały zawinione zachowanie porównywalne ze zgłoszonym w tym samym wniosku, czyli uchybienie zasadzie dobrej administracji i obowiązkowi staranności, nie może zostać uwzględniona w sporze o odszkodowanie.

W celu dokonania oceny, czy dana instytucja może zostać pociągnięta do odpowiedzialności, Sąd do spraw Służby Publicznej może bowiem mieć na uwadze wyłącznie fakty wymienione w uzasadnieniu żądań odszkodowawczych w skardze oraz podnoszone we wniosku odszkodowawczym, którego celem jest właśnie wytyczenie wiążących ram postępowania.

(zob. pkt 41, 43, 44)

Trybunał, wyrok z dnia 1 lipca 1976 r., Sergy/Komisja, 58/75, EU:C:1976:102, pkt 30–36

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok z dnia 1 lutego 2007 r., Tsarnavas/Komisja, F‑125/05, EU:F:2007:18, pkt 81
Brzmienie zawartej w umowie o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego klauzuli o jej rozwiązaniu, przewidujące zakończenie umowy w przypadku nieumieszczenia pracownika na liście rezerwy kadrowej następnego konkursu otwartego dla jego grupy funkcyjnej o specjalizacji „własność przemysłowa”, organizowanego przez Europejski Urząd Doboru Kadr, nie wyklucza jednak co do zasady, by konkurs zorganizowany w dziedzinie własności intelektualnej mógł być w sposób ważny włączony do postanowień umowy tego pracownika, gdyż specjalizacja „własność przemysłowa” wchodzi w skład dziedziny własności intelektualnej.

Decyzja o wykonaniu zawartej w umowie o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego klauzuli o jej rozwiązaniu, uzależniającej kontynuację stosunku pracy od umieszczenia go na liście rezerwy kadrowej konkursu otwartego, nie ma bezpośredniego ani natychmiastowego skutku polegającego na powołaniu zainteresowanego na czas nieokreślony do grupy funkcyjnej i grupy zaszeregowania, dla których rozpisano konkurs. Nie uprawnia to więc zainteresowanego do twierdzenia, że taka decyzja narusza zasadę równego traktowania z tego względu, że skutkuje powołaniem go na czas nieokreślony do tej samej grupy zaszeregowania co osoby początkujące, mimo jego doświadczenia zawodowego.

W każdym razie za decyzję o wstąpieniu do służby publicznej Unii, czy to w drodze konkursu, czy też zatrudnienia na podstawie umowy, odpowiedzialny jest wyłącznie zainteresowany. Decyzja ta może mieć reperkusje dla przebiegu kariery zawodowej, w charakterze urzędnika, dawnego pracownika umownego, przy czym takich konsekwencji nie można przypisywać organowi powołującemu. Nie można bowiem przyjąć twierdzenia, że zasada równego traktowania kandydatów biorących udział w konkursie może zostać naruszona przez to, że istnieją różnice wynikające z okoliczności właściwych poszczególnym kandydatom.

(zob. pkt 94)

Sąd Pierwszej Instancji, wyrok z dnia 5 kwietnia 2005 r., Hendrickx/Rada, T‑376/03, EU:T:2005:116, pkt 33

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok z dnia 17 października 2013 r., Wasilew/Komisja, F‑77/12, EU:F:2013:150, pkt 31
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (w składzie jednego sędziego)

z dnia 27 października 2015 r.

Vassilliki Labiri

przeciwko

Komitetowi Regionów Unii Europejskiej

„Służba publiczna — Urzędnicy — Postępowanie w sprawie awansu (2013) — Decyzja o nieawansowaniu skarżącej — Artykuł 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Porównanie osiągnięć”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, w której V. Labiri żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komitetu Regionów Unii Europejskiej, zawartej w komunikacie do personelu z dnia 9 października 2013 r. publikującego listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania AD 13 w ramach postępowania w sprawie awansu w 2013 r., o nieawansowaniu jej do grupy zaszeregowania AD 13 w tym postępowaniu.

Orzeczenie:

Skarga zostaje oddalona. Vassilliki Labiri pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komitet Regionów Unii Europejskiej.

Streszczenie

Skargi urzędników — Przedmiot — Nakaz dla administracji — Orzeczenie przez sąd — Niedopuszczalność

(regulamin pracowniczy, art. 91)

Sąd Unii nie jest właściwy do kierowania nakazów pod adresem instytucji. W ramach skargi wniesionej na podstawie art. 91 regulaminu pracowniczego żądania zmierzające do tego, by Sąd do spraw Służby Publicznej formułował nakazy względem administracji lub uznał zasadność określonych zarzutów podniesionych na poparcie żądań stwierdzenia nieważności są oczywiście niedopuszczalne, ponieważ nie jest rolą sądu Unii kierowanie nakazów do instytucji Unii lub wydawanie oświadczeń dotyczących prawa. Tego zaś dotyczą żądania zmierzające do tego, by Sąd do spraw Służby Publicznej ustalił istnienie określonych okoliczności faktycznych oraz nakazał administracji podjęcie środków w celu przywrócenia zainteresowanej jej praw.

(zob. pkt 19, 20)

Odesłanie

Sąd do spraw Służby Publicznej, postanowienie z dnia 29 czerwca 2010 r., Palou Martínez/Komisja,F‑11/10, EU:F:2010:69, pkt 29–31; wyrok z dnia 5 lipca 2011 r., V/Parlament,F‑46/09, EU:F:2011:101, pkt 63 i przytoczone tam orzecznictwo
Organ powołujący jest jednak zobowiązany podejmować decyzje nieobarczone niezgodnością z prawem, w związku z czym nie może go wiązać decyzja komisji konkursowej, której niezgodność z prawem mogłaby w konsekwencji obarczyć wadą jego własne decyzje administracyjne. Dlatego też organ powołujący ma obowiązek sprawdzenia, przed powołaniem danej osoby na urzędnika, czy spełnia ona wymogi regulaminu pracowniczego, pod rygorem nieważności decyzji o zatrudnieniu, aby móc ją powołać zgodnie z prawem do służby Unii.

W sferze zatrudnienia personelu instytucji europejskich dokonywanego w drodze organizacji konkursu otwartego, zważywszy na zasadę niezależności obowiązującą przy sprawowaniu funkcji właściwych komisjom konkursowym, organ powołujący nie jest uprawniony do uchylenia lub zmiany decyzji podjętej przez komisję konkursową w ramach jej kompetencji, określonych w szczególności w art. 30 regulaminu pracowniczego oraz w art. 5 załącznika III do regulaminu pracowniczego.

Jeśli chodzi o sposób obliczania minimalnego doświadczenia, komisja, niezwiązana żadnymi zasadami określonymi wyraźnie w ogłoszeniu o konkursie odnośnie do sposobu obliczania minimalnego doświadczenia zawodowego wymaganego w celu dopuszczenia do udziału w konkursie, może racjonalnie uznać, na podstawie przysługującego jej w tej kwestii szerokiego zakresu uznania, że nie należy stosować się konkretnie do sposobu obliczania takiej czy innej instytucji. W związku z tym fakt, że komisja konkursowa nie przyjęła sposobu obliczania stosowanego przez służby danej instytucji do obliczania minimalnego doświadczenia zawodowego, co do którego uznaje się, że dotyczy doświadczenia w pracy w pełnym wymiarze czasu, nie oznacza automatycznie, że komisja błędnie ocenia warunek minimalnego doświadczenia zawodowego, którym musi wykazać się zainteresowany, aby zostać dopuszczony do udziału w egzaminach konkursowych.

W tym względzie, w odniesieniu do wymaganego uprzedniego doświadczenia zawodowego, jeżeli ogłoszenie o konkursie zawiera konkretny warunek dopuszczenia do egzaminów, wymagający posiadania co najmniej dwóch lat doświadczenia zawodowego, organ powołujący nie może, gdy rozważa zatrudnienie laureata konkursu wyłonionego przez komisję konkursową, usunąć tego kandydata z listy rezerwy kadrowej, powołując się w tym celu na zasady oceny i obliczania wymaganego doświadczenia zawodowego, których sama nie zamieściła w ogłoszeniu o konkursie, lub które nie figurują w akcie prawnym, który można podnieść wobec członków komisji konkursowej, a także wszystkich kandydatów w konkursie.

W przeciwnym razie zasada pewności prawa, będąca jedną z zasad rządzących wszystkimi postępowaniami konkursowymi, byłaby nieuchronnie zagrożona. Do braku poszanowania zasady pewności prawa doszedłby również brak przestrzegania zasady równego traktowania.

(zob. pkt 57, 61–64)
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (druga izba)

z dnia 8 października 2015 r.

FT

przeciwko

Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA)

„Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Księgowy — Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony — Właściwy organ — Oczywisty błąd w ocenie — Ciężar dowodu — Zasada zgodności skargi z zażaleniem”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, w której FT żąda w istocie stwierdzenia nieważności decyzji dyrektora wykonawczego Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) z dnia 28 czerwca 2013 r. o nieprzedłużeniu z nim umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas określony dobiegającej końca w dniu 31 grudnia 2013 r.

Orzeczenie:

Skarga zostaje oddalona. FT pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych.

Streszczenie

Urzędnicy — Personel kontraktowy — Zatrudnienie — Przedłużenie umowy zawartej na czas określony — Uznanie administracyjne — Kontrola sądowa — Granice — Oczywisty błąd w ocenie — Pojęcie

[warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 47 lit. b), art. 119]

Członkowi personelu tymczasowego mającemu umowę na czas określony co do zasady nie przysługuje roszczenie o przedłużenie umowy, które stanowi jedynie możliwość uzależnioną od warunku, że takie przedłużenie będzie zgodne z interesem służby. W tym względzie administracji przysługuje szeroki zakres uznania w kwestii przedłużenia umowy. Gdy do Sądu do spraw Służby Publicznej zostanie wniesiona skarga o stwierdzenie nieważności aktu wydanego w ramach takich uprawnień dyskrecjonalnych, powinien on poprzestać na zbadaniu tego, czy w świetle sposobów i środków, przy zastosowaniu których administracja mogła dokonać oceny, utrzymała się ona w rozsądnych granicach i czy nie skorzystała ze swego uprawnienia w sposób oczywiście błędny.

Tymczasem błąd można uznać za oczywisty jedynie wówczas, gdy jest on łatwo zauważalny i może zostać ewidentnie stwierdzony w świetle kryteriów, od których zamiar prawodawcy uzależnił korzystanie przez administrację z przysługującego jej uznania. Ustalenie, że organ administracji popełnił oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych mogący uzasadniać stwierdzenie nieważności decyzji wydanej na podstawie tej oceny, wymaga zatem, aby dowody, których powinien dostarczyć skarżący, były wystarczające, by zaprzeczyć wiarygodności oceny dokonanej przez organ administracji. Innymi słowy, jeżeli mimo przedstawionych przez skarżącego dowodów podważaną ocenę można jednak uznać za zasadną lub spójną, zarzut oczywistego błędu należy oddalić.

(zob. pkt 72–74)

Odesłanie

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: z dnia 11 lipca 2012 r., AI/Trybunał Sprawiedliwości, F‑85/10, EU:F:2012:97, pkt 152, 153, i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 19 lutego 2013, BB/Komisja,F‑17/11, EU:F:2013:14, pkt 57, i przytoczone tam orzecznictwo
Organ powołujący posiada kompetencje do przeprowadzenia porównania osiągnięć z zastosowaniem procedury lub metody, którą uzna za najwłaściwszą. Ze względu bowiem na szeroki zakres uznania, jaki przysługuje danej instytucji przy realizacji, stosownie do jej własnych potrzeb organizacyjnych i zarządzania personelem, celów art. 45 regulaminu pracowniczego, nie jest ona zobowiązana do ustanawiania szczególnego systemu oceny i awansu.

Jednakże uznanie, które przysługuje w taki sposób wspomnianemu organowi, ograniczone jest koniecznością starannego i bezstronnego porównania osiągnięć w interesie służby i zgodnie z zasadą równego traktowania. Ponadto omawiane porównanie powinno być przeprowadzone na podstawie porównywalnych źródeł informacji.

O ile nie można twierdzić, że art. 43 regulaminu pracowniczego wymaga korzystania z systemu ocen wyrażonych liczbowo i ocen analitycznych, o tyle obowiązek przeprowadzenia porównania osiągnięć na zasadzie równości i na podstawie porównywalnych źródeł informacji, nierozdzielnie związany z art. 45 regulaminu pracowniczego, wymaga procedury lub metody właściwej do zniesienia subiektywizmu wynikającego z ocen dokonanych przez różnych oceniających.

Tymczasem jakakolwiek ocena osiągnięć urzędników w ramach postępowania w sprawie oceny obejmuje, co do zasady i w sposób tkwiący w istocie samej oceny, pewne ryzyko niejednolitości związanej z subiektywizmem różnych oceniających. W związku z tym, aby porównanie do celów awansu odpowiadało wymogom określonym w art. 45 regulaminu pracowniczego, jest konieczne i zarazem wystarczające, aby instytucje obwarowały tę niejednolitość ocen pewnymi ramami, ograniczając ją w najszerszym możliwym zakresie przed ryzykiem związanym z każdą oceną.

(zob. pkt 24–26, 34)

Trybunał, wyrok z dnia 1 lipca1976, de Wind/Komisja, 62/75, EU:C:1976:103, pkt 17

Sąd Pierwszej Instancji, wyroki: z dnia 16 maja 2006 r., Magone/Komisja, T‑73/05, EU:T:2006:127, pkt 28; z dnia 19 października 2006 r., Buendía Sierra/Komisja, T‑311/04, EU:T:2006:329, pkt 131, 172 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 14 lutego 2007 r., Simões Dos Santos/OHIM, T‑435/04, EU:T:2007:50, pkt 132

Sąd Unii Europejskiej, wyrok z dnia 15 stycznia 2014 r., Stols/Rada, T‑95/12 P, EU:T:2014:3, pkt 32

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: z dnia 14 lipca 2011 r., Praskevicius/Parlament, F‑81/10, EU:F:2011:120, pkt 53; z dnia 28 września 2011 r., AC/Rada, F‑9/10, EU:F:2011:160, pkt 16; z dnia 18 marca 2015 r., Ribeiro Sinde Monteiro/ESDZ, F‑51/14, EU:F:2015:11, pkt 41, odwołanie w toku przed Sądem Unii Europejskiej, sprawa T‑278/15 P
Zgodnie z art. 1 załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości, właściwość Sądu do spraw Służby Publicznej jest ograniczona do rozstrzygania sporów między Unią a jej pracownikami na mocy art. 270 TFUE, w tym sporów odszkodowawczych, w granicach i na warunkach określonych przez regulamin pracowniczy i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej.

W związku z tym, biorąc pod uwagę fakt, że sąd Unii, rozstrzygając w sporach dotyczących służby publicznej, w odniesieniu do których jest właściwy, stosuje wyłącznie prawo służby publicznej Unii, a nie jakiekolwiek prawo krajowe, odesłania przez jedną ze stron do prawa krajowego są pozbawione znaczenia.

(zob. pkt 17, 18)
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(druga izba)

z dnia 22 września 2015 r.

Inge Barnett

przeciwko

Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu

„Służba publiczna — Emerytura lub renta — Emerytura — Przejście na wcześniejszą emeryturę bez obniżenia praw do emerytury — Ogólne przepisy wykonawcze do art. 9 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Zarzut niezgodności z prawem ogólnych przepisów wykonawczych — Interes służby — Definicja — Brak — Okres aktywności zawodowej wnioskodawcy — Uwzględnienie całości kariery zawodowej w ramach instytucji Unii, jak i poza nimi — Zakres swobodnego uznania przysługujący instytucji — Zgodność z prawem”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy art. 106 a, w której I. Barnett żąda stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (EKES) z dnia 11 lipca 2013 r. ustalającej na 2013 r. listę osób uprawnionych do środka przewidzianego w art. 9 ust. 2 załącznika VIII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013 r. (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) w zakresie, w jakim decyzja ta wyklucza ją z kręgu osób uprawnionych do tego środka, a także decyzji oddalającej zażalenie.

Orzeczenie:

Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 11 lipca 2013 r. ustalającej na rok 2013 listę osób uprawnionych do środka przewidzianego w art. 9 ust. 2 załącznika VIII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskich w zakresie, w jakim wyklucza ona I. Barnett z kręgu uprawnionych do wspomnianego środka. Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez I. Barnett.

Streszczenie

Urzędnicy – Emerytury i renty – Emerytura – Wcześniejsza emerytura bez obniżenia świadczenia – Warunki przyznania – Interes służby – Kryteria uściślone ogólnymi przepisami wykonawczymi wydanymi przez administrację – Kryterium dotyczące okresu aktywności zawodowej wnioskodawcy – Uwzględnienie całości kariery zarówno poza instytucjami, jak i w ich ramach – Dopuszczalność (regulamin pracowniczy, załącznik VIII, art. 9 ust. 2) Urzędnicy – Emerytury i renty – Emerytura – Wcześniejsza emerytura bez obniżenia świadczenia – Warunki przyznania – Interes służby – Określenie jedynie na podstawie kryteriów dotyczących okresu aktywności zawodowej, wieku i osiągnięć wnioskodawcy – Niedopuszczalność (regulamin pracowniczy, załącznik VIII, art. 9 ust. 2)