74.

Ze względu na całość powyższych rozważań uważam, że odpowiedź na pytania prejudycjalne zadane przez Landesarbeitsgericht Berlin (okręgowy sąd pracy w Berlinie, Niemcy) powinna brzmieć następująco: 1) Wykładni art. 2 ust. 4 dyrektywy 98/59/WE w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych należy dokonywać w ten sposób, że pojęcie przedsiębiorstwa sprawującego kontrolę w rozumieniu tego przepisu należy interpretować poprzez odniesienie do przedsiębiorstwa (jeżeli takie występuje), które podejmuje decyzję strategiczną lub gospodarczą, zmuszającą pracodawcę do rozważenia lub zaplanowania zwolnień grupowych. Takim przedsiębiorstwem nie musi być przedsiębiorstwo, które sprawuje kontrolę nad pracodawcą pod względem prawnym. Może nim być również przedsiębiorstwo, które sprawuje kontrolę nad pracodawcą pod względem faktycznym. Takim przedsiębiorstwem nie będzie jednak przedsiębiorstwo, które współpracuje z pracodawcą na warunkach rynkowych, takie jak dostawca czy klient, którego zachowanie może mieć wpływ na działalność pracodawcy. Pracodawca i przedsiębiorstwo, które sprawuje nad nim kontrolę pod względem faktycznym, muszą mieć wspólne interesy gospodarcze mające formę stosunku umownego lub faktycznego, odzwierciedlonego we wspólnym interesie majątkowym. Interes ten nie musi mieć formy własności prawnej. Może być bezpośredni lub pośredni i nie ma potrzeby, aby miał charakter wyłączny. Posiadanie tego interesu w części jest wystarczające. Do sądu krajowego właściwego do badania materiału dowodowego i dokonywania ustaleń na jego podstawie należy rozstrzygnięcie, czy interes ten jest w danym przypadku wystarczający, aby stanowił kontrolę w rozumieniu art. 2 ust. 4 dyrektywy 98/59. 2) W świetle dyrektywy 98/59 pracodawca jest zobowiązany rozpocząć proces konsultacji, kiedy dowiaduje się o podjęciu strategicznej decyzji lub o wprowadzeniu zmian w działalności, które zmuszają go do rozważenia lub zaplanowania zwolnień grupowych. W sytuacji, w której występuje „przedsiębiorstwo sprawujące kontrolę nad pracodawcą” w rozumieniu art. 2 ust. 4 wspomnianej dyrektywy, wydanie przez nie pracodawcy wytycznych, które ze względów ekonomicznych wymagają od niego zwolnień grupowych, wymaga, aby pracodawca rozpoczął proces konsultacji, jeżeli jeszcze tego nie uczynił. 3) Wykładni art. 2 ust. 3 dyrektywy 98/59 należy dokonywać w ten sposób, że w przypadku kiedy zgodnie z art. 2 ust. 4 decyzję dotyczącą zwolnień grupowych podejmuje przedsiębiorstwo sprawujące kontrolę nad pracodawcą, wymaga się, aby pracodawca ujawnił, z jakich gospodarczych lub innych powodów przedsiębiorstwo, które sprawuje nad nim kontrolę, podejmuje decyzje, które powodują, że rozważa on przeprowadzenie zwolnień grupowych. Obowiązek informacyjny nie występuje jednak w przypadku, kiedy dany materiał nie będzie służył celowi, jakim jest umożliwienie przedstawicielom pracowników przedstawienia konstruktywnych propozycji w odniesieniu do zamierzonych zwolnień. Do sądu krajowego właściwego do ustalenia okoliczności faktycznych należy decyzja o zastosowaniu odnośnych zasad w danym postępowaniu. 4) Wykładni art. 6 dyrektywy 98/59 należy dokonywać w ten sposób, że pracownicy i ich przedstawiciele muszą być w stanie wykonywać swoje prawa przyznane przez dyrektywę w taki sam sposób, w jaki mogliby wykonywać analogiczne prawa na mocy przepisów krajowych. Odpowiednie przepisy proceduralne nie mogą być ukształtowane w sposób, który w praktyce uniemożliwia lub nadmiernie utrudnia wykonywanie tych praw. Do sądu krajowego właściwego do badania materiału dowodowego i dokonywania ustaleń na jego podstawie należy zapewnienie przestrzegania zasad równoważności i skuteczności oraz wymogu skutecznej ochrony sądowej tych praw, wynikającego z prawa Unii. Jeżeli obowiązujące przepisy prawa krajowego nie odzwierciedlają tych zasad, należy odstąpić od ich stosowania. Będzie to miało miejsce między innymi w sytuacji, kiedy przepisy te wymagają, aby przedstawiciele pracowników kwestionujący zasadność zwolnień grupowych udowodnili okoliczności, w odniesieniu do których nie można w praktyce oczekiwać, że będą dysponować potrzebnymi w tym celu informacjami.