ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 267/75

Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2009 r. — Niemcy przeciwko Komisji

(Sprawa T-347/09)

2009/C 267/135

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i B. Klein)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 2 lipca 2009 r. SG-Greffe (2009) D/3985 w sprawie pomocy państwa nr NN 8/2009 w zakresie, w jakim zgłoszone środki zostały uznane za pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca podważa decyzję Komisji z dnia 2 lipca 2009 r. C(2009) 5080 wersja ostateczna, dotyczącą systemu pomocy obejmującego, po pierwsze, nieodpłatne przekazywanie stanowiących własność federalną terenów należących do narodowego dziedzictwa przyrodniczego oraz, po drugie, wspieranie dużych projektów mających na celu ochronę środowiska (Pomoc państwa NN 8/2009 — Niemcy — Obszary chronione). W decyzji tej Komisja uznała system pomocy za zgodny ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 86 ust. 2 WE. Skarżąca kwestionuje tą decyzję w części, w jakiej uznaje ona zgłoszone środki za pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE.

Na poparcie swej skargi Republika Federalna Niemiec podnosi, że pozwana z wielu względów błędnie zastosowała art. 87 ust. 1. W związku z tym twierdzi ona w szczególności, że pozwana popełniła błąd uznając organizacje zajmujące się ochroną środowiska za przedsiębiorstwa oraz nie dokonując, zgodnie z wnioskiem skarżącej, łącznej oceny zgłoszonych środków. Ponadto, zgłoszone środki nie przysporzyły organizacjom zajmującym się ochroną środowiska żadnych korzyści mających znaczenie z punktu widzenia pomocy państwa. Skarżąca kwestionuje następnie błędne zastosowanie czwartego z kryteriów ustanowionych w wyroku Trybunału z dnia 24 lipca 2003 r. w sprawie C-280/00 Altmark Trans und Regierungspräsidium Magdeburg (Rec. s. I-7747).

Tytułem ewentualnym skarżąca podnosi naruszenie ustanowionego w art. 253 WE obowiązku uzasadnienia.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 267/78

Skarga wniesiona w dniu 15 września 2009 r. — Pucci International przeciwko OHIM — El Corte Inglés (Emidio Tucci)

(Sprawa T-357/09)

2009/C 267/140

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Emilio Pucci International BV (Baarn, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci M. Boletto, E. Gavuzzi, G. Lazzeretti i P. Roncaglia)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawach połączonych R 770/2008-2 i R 826/2008-2 w zakresie, w jakim dopuszcza ona rejestrację wspólnotowego znaku towarowego nr 3 679 594„Emidio Tucci” dla wszystkich oznaczonych nim towarów i usług w klasach 1, 2, 4–17, 19, 20, 21, 22, 23, 26–45;

— obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez skarżącą w niniejszym postępowaniu; i

— obciążenie El Corte Inglés, SA kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniach przed Wydziałem Sprzeciwów i Izbą Odwoławczą OHIM.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: El Corte Inglés, SA

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Emidio Tucci” dla towarów i usług z klas 1–45

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy „Emilio Pucci” dla towarów z klas 18 i 24; zarejestrowany we Włoszech słowny znak towarowy „EMILIO PUCCI” dla towarów z klas 3, 14, 18, 21, 24, 25 i 33; zarejestrowany we Włoszech słowny znak towarowy „EMILIO PUCCI” dla towarów z klas 9, 12, 18, 20, 26, 27 i 34; zarejestrowany we Włoszech graficzny znak towarowy „Emilio Pucci” dla towarów z klas 14, 18, 24 i 25

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uwzględnienie odwołania w sprawach R 826/2008-2 i R 770/2008-2; oddalenie odwołania w pozostałej części

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne uznanie przez Izbę Odwoławczą, że te przepisy prawne nie mogą mieć zastosowania do towarów i usług oznaczonych rozpatrywanym wspólnotowym znakiem towarowym w klasach 1, 2, 4–17, 19, 20, 21 (częściowo), 22, 23 i 26–45.
Po drugie skarżąca utrzymuje, że Komisja nie zbadała, czy skarżąca była w stanie zapłacić grzywnę ani nie oceniła wiążącego się z zapłatą grzywny ryzyka upadłości tej spółki. Skarżąca podnosi w szczególności, że Komisja naruszyła podstawowe wymogi proceduralne przez to, że nie zbadała w należyty sposób przedstawionego przez skarżącą dowodu na to, że nałożenie na nią grzywny przez Komisję wiązałoby się z poważnym ryzykiem wszczęcia postępowania upadłościowego. Skarżąca twierdzi zatem, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie przez to, że nie uwzględniła istnienia takiego ryzyka i nie zastosowała wobec skarżącej pkt 35 wytycznych.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 267/78

Skarga wniesiona w dniu 16 września 2009 r. — Komisja przeciwko Association Fédération Club B2A

(Sprawa T-356/09)

2009/C 267/139

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A.M. Rouchaud-Joël i N. Bambara, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata E. Bouttiera)

Strona pozwana: Association Fédération Club B2A (Étupes, Francja)

Żądania strony skarżącej

— Zasądzenie od Fédération, reprezentowanej przez jej przewodniczącego, na rzecz skarżącej sumy […] EUR (…), na którą składają się kwota główna w wysokości 62 500 EUR oraz kwota w wysokości […] EUR (…) tytułem odsetek za opóźnienie, które stały się wymagalne w dniu […];

— zasądzenie od Fédération kwoty w wysokości 7 000 EUR tytułem pokrycia kosztów poniesionych przez Komisję Europejską w celu odzyskania swojej wierzytelności;

— obciążenie Fédération kosztami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wspólnota Europejska, reprezentowana przez Komisję, zawarła z pozwaną umowę o dofinansowanie dotyczącą projektu „utworzenia i prowadzenia federacji regionalnych sieci Business Angels dla północnowschodniej Francji (Grand Est)”. Projekt, w ramach którego Komisja wypłaciła pozwanej tytułem zaliczki kwotę 62 500 EUR, został zakończony w dniu 30 września 2002 r.

W umowie pozwana zobowiązała się między innymi do przedstawienia sprawozdania końcowego. Po otrzymaniu niepełnego sprawozdania Komisja wezwała pozwaną do przedłożenia sprawozdania zgodnego z wymaganymi założeniami. Wezwanie to, podobnie jak liczne inne pisma, pozostało bez odpowiedzi ze strony pozwanej, w związku z czym Komisja skierowała do pozwanej notę obciążeniową, a następnie żądanie zwrotu kwoty 62 500 EUR.

Wobec braku zapłaty powyższej wierzytelności Komisja żąda zasądzenia od pozwanej należnej kwoty wraz z obowiązkiem naprawienia szkody poniesionej w celu pokrycia całości kosztów, które Komisja zmuszona była ponieść w celu odzyskania swojej wierzytelności. Komisja podnosi przy tym, że i) pozwana nie wypełniła swoich zobowiązań przewidzianych w umowie, uchybiając obowiązkowi przedstawienia pełnego sprawozdania końcowego, oraz że ii) wypłata przez Komisję kwoty 62 500 EUR dokonana została tytułem zaliczki do czasu zaakceptowania sprawozdania końcowego.
—

naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ okoliczność, że w latach 1992–2002 Komisja mogła wiedzieć o istnieniu planów interwencyjnych, a mimo to nie wszczęła stosownego postępowania, mogła wzbudzić uzasadnione oczekiwania producentów co do prawidłowości planów interwencyjnych;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 267/76

Skarga wniesiona w dniu 4 września 2009 r. — ICO Satellite przeciwko Komisji

(Sprawa T-350/09)

2009/C 267/137

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: ICO Satellite Ltd (Slough, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Tupper, solicitor)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji 2009/449/WE z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie selekcji operatorów ogólnoeuropejskich systemów dostarczających usługi komunikacji ruchomej (MSS) na podstawie przepisów art. 230 i 231 WE;

— obciążenie pozwanej kosztami niniejszego postępowania i wszelkie inne zarządzenia, które Sąd uzna za stosowane.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejszą skargą skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2009/449/WE z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie selekcji operatorów ogólnoeuropejskich systemów dostarczających usługi komunikacji ruchomej (MSS). (1)

Skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja skutkuje pozbawieniem jej praw własności, które zyskała na mocy prawa międzynarodowego. Skarżąca ponadto twierdzi, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, gdyż Komisja:

a) dopuściła się wobec skarżącej dyskryminacji poprzez włączenie byłego przewodniczącego rady Inmarsat Ventures Limited („Inmarsat”) do procedury decyzyjnej, tym samym naruszając podstawowe wymagania proceduralne oraz zasadę równego traktowania; i

b) postąpiła w sposób nierozsądny, dokonując wyboru Inmarsat i Solaris Mobile Limited zamiast skarżącej, podczas gdy jej zdaniem znajduje się ona w lepszej pozycji, by świadczyć usługi MMS.

Według skarżącej, wydając zaskarżoną decyzję, skarżąca postąpiła w sposób nieproporcjonalny oraz dyskryminujący i sprzeczny z uzasadnionymi oczekiwaniami skarżącej. Skarżąca ponadto podnosi, że zaskarżona decyzja narusza także prawo do poszanowania mienia chronione art. 1 protokołu 1 do europejskiej konwencji praw człowieka („EKPC”) oraz prawo korzystania z praw cywilnych, w tym prawa własności oraz prawa do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia sprawy, o którym mowa w art. 6 EKCP.

(1) Decyzja Komisji 2009/449/WE z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie selekcji operatorów ogólnoeuropejskich systemów dostarczających usługi komunikacji ruchomej (MSS) (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 3746) (Dz.U. L 149, s. 65).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 267/66

Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2009 r. — Concord Power Nordal przeciwko Komisji

(Sprawa T-317/09)

2009/C 267/120

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Concord Power Nordal GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte C. von Hammerstein, C.S. Schweer i C. Wünschmann)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 12 czerwca 2009 r., oznaczenie sprawy CAB D(2009), w części w jakiej odnosi się ona do projektu gazociągu Ostseepipeline-Anbindungsleitung (zwanego dalej „OPAL”);

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca, podmiot odpowiedzialny za projekt gazociągu NORDAL, kwestionuje pismo z dnia 12 czerwca 2009 r. adresowane przez Komisję do niemieckiego organu regulacji energetyki Bundesnetzagentur, w którym Komisja wzywa ten organ do zmiany niektórych aspektów odstępstwa przyznanego w odniesieniu do OPAL na podstawie art. 22 dyrektywy 2003/55/WE (1). Strona skarżąca krytykuje to, że Komisja nie zgłosiła zasadniczych zastrzeżeń co do odstępstwa od regulacji przyznanego w odniesieniu do niektórych zdolności transportowych OPAL do Czech.

Na poparcie skargi strona skarżąca przytacza pięć zarzutów.

Po pierwsze, strona skarżąca utrzymuje, że OPAL nie spełnia przesłanek określonych w art. 22 ust. 1 dyrektywy 2003/55/WE, ponieważ nie jest on gazociągiem międzysystemowym, nie poprawia konkurencyjności i bezpieczeństwa dostaw, ryzyko związane z inwestycją nie jest nadzwyczajne oraz narusza on zasadę dekartelizacji. W tym względzie podnosi ona również, że odstępstwo wywrze negatywny wpływ na konkurencję, prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego i regulowanej sieci.

Po drugie, strona skarżąca twierdzi, że wymogi, od których uzależnione jest odstępstwo, nie są w stanie zapobiec naruszeniu konkurencji bądź są niewykonalne.

Ponadto strona skarżąca powołuje się na naruszenie art. 82 WE, naruszenie jej praw podstawowych (mianowicie swobody podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej oraz prawa do własności) oraz na naruszenie zasady lojalności wspólnotowej.

(1) Dyrektywa 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 98/30/WE (Dz.U. L 176, s. 57).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 282/50

Skarga wniesiona w dniu 18 września 2009 r. — E.ON Ruhrgas i E.ON przeciwko Komisji

(Sprawa T-360/09)

2009/C 282/97

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: E.ON Ruhrgas AG (Essen, Niemcy) i E.ON (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Wiedemann i T. Klose)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— posiłkowo — obniżenie wysokości grzywny nałożonej na skarżące w zaskarżonej decyzji.

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące zwracają się przeciwko decyzji Komisji C(2009) 5355 wersja ostateczna z dnia 8 lipca 2009 r. w sprawie COMP/39.401 — E.ON/GDF. W zaskarżonej decyzji nałożono na skarżące i jeszcze jedno przedsiębiorstwo grzywnę z powodu naruszenia art. 81 ust. 1 WE z powodu uczestnictwa w porozumieniu i uzgodnionych praktykach w sektorze gazu ziemnego.

W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą sześć zarzutów.

Po pierwsze skarżące podnoszą brak zastosowania art. 81 ust. 1 WE, ponieważ zarzucane przez Komisję porozumienia nie naruszają zakazu karteli. Twierdzą one w tym względzie w szczególności, że chodzi o dopuszczalne uzgodnienia dodatkowe w przedmiocie utworzenia wspólnego przedsiębiorstwa MEGAL.

Po drugie skarżące podnoszą posiłkowo, że Komisja niezgodnie z prawem obliczyła czas trwania naruszenia. Twierdzą one w tym względzie, że zarzucane porozumienia zostały zakończone już wkrótce po rozpoczęciu liberalizacji, a w każdym razie wraz z formalnym porozumieniem uchylającym z dnia 13 sierpnia 2004 r.

Po trzecie skarżące zarzucają dyskryminację względem podmiotów, których dotyczą równoległe decyzje Komisji z dnia 26 października 2004 r. w sprawach GDF/ENI i GDF/Enel. Podnoszą one w tym kontekście, że w tych sprawach Komisja zrezygnowała z nałożenia grzywien, wskazując na dopiero co przeprowadzoną liberalizację, a ponadto że powinna to była uczynić również w niniejszym przypadku, ponieważ przypadki te są we wszystkich parametrach porównywalne lub identyczne.

Po czwarte skarżące podnoszą, że rzekome uzgodnienia z 1975 r. są już przedawnione, ponieważ zakończone zostały więcej niż pięć laty przed kontrolami Komisji.

Po piąte skarżące zarzucają błędne obliczenie grzywny.

Ponadto podnoszą one, że Komisja naruszyła zasady odpowiedzialności za naruszenia konkurencji, ponieważ E.ON AG nie może być pociągany do odpowiedzialności za rzekome naruszenia popełnione przez E.ON Ruhrgas AG ani bezpośrednio, ani pośrednio.
—

stwierdzenie nieważności — w całości lub w części — art. 1 decyzji, w którym uznano, że spółka GDF SUEZ naruszyła postanowienia art. 81 ust. 1 WE poprzez uczestnictwo w porozumieniu oraz w uzgodnionych praktykach w sektorze gazu ziemnego przynajmniej od dnia 1 stycznia 1980 r. do dnia 30 września 2005 r. — w odniesieniu do naruszenia popełnionego w Niemczech, oraz od dnia 10 sierpnia 2000 r. przynajmniej do dnia 30 września 2005 r. — w odniesieniu do naruszenia popełnionego we Francji, a w konsekwencji stwierdzenie nieważności także art. 3 decyzji, w którym wezwano GDF Suez do zaprzestania popełniania naruszeń wskazanych w art. 1 lub naruszeń mających identyczny bądź podobny cel lub skutek;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 282/60

Skarga wniesiona w dniu 28 września 2009 r. — Fuller & Thaler Asset Management przeciwko OHIM (BEHAVIOURAL INDEX)

(Sprawa T-383/09)

2009/C 282/112

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Fuller & Thaler Asset Management, Inc. (San Mateo, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: S. Malynicz, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie R 138/2009-1; oraz

— obciążenie OHIM własnymi kosztami postępowania oraz kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „BEHAVIOURAL INDEX” dla towarów i usług z klasy 9 i 36

Decyzja eksperta: odmowa rejestracji wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na: i) popełnienie błędu przez Izbę Odwoławczą co do znaczenia i składni znaku towarowego oraz jego zdatności do natychmiastowego i bezpośredniego opisu rozpatrywanych towarów i usług; ii) niestwierdzenie przez Izbę Odwoławczą z urzędu okoliczności wskazujących na to, że rozpatrywany wspólnotowy znak towarowy jest opisowy dla właściwego kręgu odbiorców, mimo że Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, iż właściwy krąg odbiorców jest specjalistyczny; oraz iii) nieuwzględnienie przez Izbę Odwoławczą interesu ogólnego leżącego u źródła podstawy odmowy i niestwierdzenie na podstawie dowodów, że we właściwiej specjalistycznej dziedzinie istnieje zasadne prawdopodobieństwo, iż inni przedsiębiorcy z tej dziedziny będą chcieli używać rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego w przyszłości.
—

braku naruszenia ochrony interesu publicznego co się tyczy stosunków międzynarodowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1049/2001 (1), gdyż: — żadna konkretna ochrona nie ma zastosowania do tych dokumentów; oraz — nawet gdyby konkretna ochrona miała zastosowanie do tych dokumentów, to upłynęła połowa maksymalnego okresu ochrony przewidzianej w art. 4 ust. 7 rozporządzenia nr 1049/2001, co uzasadnia udzielenie dostępu do rzeczonych dokumentów; — ponadto ze względu na brak klasyfikacji ochronnej, rozpatrywane dokumenty nie należą do kategorii dokumentów sensytywnych w rozumieniu art. 9 rozporządzenia nr 1049/2001;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 267/82

Skarga wniesiona w dniu 18 września 2009 r. — Tecnoprocess przeciwko Komisji i Delegacji Komisji Europejskiej w Republice Nigerii

(Sprawa T-367/09)

2009/C 267/145

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Tecnoprocess (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: A.Majoli, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich i Delegacja Komisji Europejskiej w Republice Nigerii

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie na podstawie art. 232 WE bezczynności delegacji UE w Abudży oraz bezczynności Komisji Europejskiej;

— Ustalenie na podstawie art. 288 traktatu odpowiedzialności pozaumownej delegacji i Komisji względem skarżącej oraz zasądzenie od nich solidarnie na rzecz skarżącej zapłaty odszkodowania w wysokości 600 000,00 euro (słownie: sześćset tysięcy euro).

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca spółka w niniejszej sprawie jest tą samą skarżącą spółką, co w sprawie T-264/09 Tecnoprocess przeciwko Komisji i delegacji Komisji Europejskiej w królestwie Maroka (1).

Spór dotyczy warunków związanych z wykonaniem umowy „EuropeAid 123511/D/SUP/NG — Supply, Installation, delivery, Comissioning and After-Sale Service of 114 27 Kva Generators to the EC Assisted Prime Project in Nigeria”, której przedmiotem jest zapewnienie dostawy i instalacji stu czternastu generatorów o 27 kVA, a także świadczenie usług serwisowych na rzecz „National Authorising Officer, National Planning Commission” a w szczególności na rzecz biur tego podmiotu polożonych w sześciu głównych strefach geograficznych Nigerii.

Skarżąca twierdzi, że pozwane nie wykazały należytej staranności w monitorowaniu warunków, na jakich wykonywana jest sporna umowa, oraz nie przedstawiły satysfakcjonującego dla jej interesów rozwiązania wobec poważnych uchybień zobowiązaniom, jakie zostały stwierdzone przy jej wykonaniu.

Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi co do zasady te same zarzuty i argumenty, co podniesione w ww. sprawie T-264/09.

(1) Dz.U. C 220, s. 36
—

zarzut błędnego zastosowania art. 81 ust. 1 WE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1) przez to, że Komisja pociągnęła skarżącą do odpowiedzialności solidarnie ze spółką SKW Stahl-Metallurgie GmbH;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 297/28

Skarga wniesiona w dniu 6 października 2009 r. — Vereniging Milieudefensie i Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht przeciwko Komisji

(Sprawa T-396/09)

2009/C 297/41

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Vereniging Milieudefensie (Amsterdam, Niderlandy) Niderlandy Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat A. van den Biesen)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

Skarżące wnoszą o:

— uwzględnienie skargi;

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji K(2009) 6121 z dnia 28 lipca 2009 r.;

— nakazanie Komisji, by w ustanowionym przez Sąd terminie następczo rozpatrzyła co do istoty wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące są niderlandzkimi organizacjami ochrony środowiska, które na podstawie art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 (1) przedstawiły stronie pozwanej wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej względem wcześniej decyzji K(2009) 2560 Komisji z dnia 7 kwietnia 2009 r., na mocy której Komisja udzieliła zgody na to, by Niderlandy w późniejszym czasie spełniły zobowiązania odnoszące się do poprawy jakości powietrza zgodnie z dyrektywą 2008/50/WE (2). Skarżące odwołują się od decyzji Komisji stwierdzającej niedopuszczalność ich wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej względem wcześniejszej decyzji skierowanej do Niderlandów.

Na poparcie skargi skarżące podnoszą po pierwsze, że Komisja w zaskarżonej decyzji nie powołała się na ograniczenie zakresu obowiązywania rozporządzenia nr 1367/2006 zawarte w art. 2 ust. 1 lit. c) i w związku z tym decyzja z dnia 7 kwietnia 2009 r. nie została wydana w ramach wykonywania władzy prawodawczej.

Skarżące podnoszą ponadto, że decyzja z dnia 7 kwietnia 2009 r. ma jedynie znaczenie indywidualne, a nie ogólne.

Wreszcie skarżące wywodzą, że w przypadku gdy wtórne prawo wspólnotowe nie jest zgodne z zaakceptowaną przez Radę konwencją z Aarhus (3), rozporządzenie, o którym mowa należy interpretować w zgodności z tą konwencją, a gdy jest to niemożliwe, organy i instytucje Wspólnoty powinny stosować konwencję bezpośrednio. W związku z tym brak jest możliwości zastosowania art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13)

(2) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz.U. L 152, s. 10).

(3) 2005/370/WE: Decyzja Rady z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. L 124, s. 1).