ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
8

W drodze loi no 2014‑1104 du 1er octobre 2014 relative aux taxis et aux voitures de transport avec chauffeur (francuskiej ustawy nr 2014‑1104 z dnia 1 października 2014 r. dotyczącej taksówek i pojazdów transportowych z kierowcą) (JORF z dnia 2 października 2014 r., s. 15938) do code des transports (francuskiego kodeksu transportowego) został wprowadzony art. L. 3124‑13, o następującym brzmieniu: „Karze dwóch lat pozbawienia wolności i 300000 [EUR] grzywny podlega ten, kto organizuje system kojarzenia klientów z osobami trudniącymi się działalnością wskazaną w art. L. 3120‑1 [a mianowicie świadczeniem usług zarobkowego przewozu drogowego osób pojazdami przeznaczonymi do przewozu nie więcej niż dziewięciu osób, z wyłączeniem publicznego transportu zbiorowego i prywatnego przewozu drogowego osób], które nie są przedsiębiorstwami transportu drogowego uprawnionymi do świadczenia usług przewozu okazjonalnego określonych w rozdziale II tytułu I w niniejszej księdze ani podmiotami oferującymi przewozy taksówkowe czy przewozy wykonywane z wykorzystaniem mechanicznych pojazdów dwu- lub trójkołowych bądź z wykorzystaniem pojazdów przeznaczonych do przewozu osób z kierowcą w rozumieniu niniejszego tytułu. Osoby prawne ponoszące odpowiedzialność karną za czyn zabroniony przewidziany w niniejszym artykule podlegają, poza grzywną wymierzaną zgodnie z art. 131‑38 code pénal (francuskiego kodeksu karnego), karom przewidzianym w art. 131‑39 pkt 2–9 tego samego kodeksu. Zakaz, o którym mowa w tym samym art. 131‑39 pkt 2, dotyczy działalności, której prowadzenie stanowi naruszenie prawa lub działalności, przy okazji prowadzenia której naruszenie to zostało popełnione. Kary przewidziane w pkt 2–7 omawianego artykułu mogą zostać orzeczone wyłącznie na maksymalny okres pięciu lat”.
11

Artykuł 64 rozporządzenia nr 883/2004, zatytułowany „Bezrobotni udający się do innego państwa członkowskiego”, przewiduje: „1. Bezrobotny w pełnym wymiarze, który spełnia warunki wymagane przez ustawodawstwo właściwego państwa członkowskiego w celu uzyskania prawa do świadczeń i który udaje się do innego państwa członkowskiego w celu poszukiwania tam zatrudnienia, zachowuje prawo do tych świadczeń pieniężnych, na warunkach i w granicach niżej określonych: […] c) prawo do świadczeń zachowywane jest przez okres trzech miesięcy, licząc od chwili, gdy zainteresowany przestał pozostawać w dyspozycji służb zatrudnienia państwa członkowskiego, które opuścił, przy czym łączny okres, przez który przyznawane są świadczenia, nie może przekraczać okresu udzielania świadczeń, do których był uprawniony na podstawie ustawodawstwa tego państwa. Termin trzech miesięcy może być przedłużony przez właściwe urzędy lub instytucje maksymalnie do sześciu miesięcy; […] 2. Jeżeli zainteresowany powraca do państwa właściwego w chwili zakończenia lub przed upływem okresu, przez który jest uprawniony do świadczeń na podstawie przepisów ust. 1 lit. c), jest nadal uprawniony do świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego państwa członkowskiego. Traci natomiast prawo do świadczeń na podstawie ustawodawstwa państwa właściwego, jeżeli nie powróci tam w chwili zakończenia lub przed upływem tego okresu, o ile przepisy tego ustawodawstwa nie są bardziej korzystne. W wyjątkowych przypadkach właściwe urzędy lub instytucje mogą wyrazić zgodę na powrót zainteresowanego w terminie późniejszym bez utraty prawa do świadczeń. […]”.
32

W tej sytuacji Najvyšší súd Slovenskej republiky (sąd najwyższy Republiki Słowackiej) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy dyrektywę 2008/9 i prawo do zwrotu podatku należy interpretować w ten sposób, że do wykonania prawa do zwrotu VAT konieczne jest łączne spełnienie dwóch następujących przesłanek: a) dostawa towaru lub świadczenie usługi; oraz b) wykazanie VAT na fakturze przez dostawcę lub usługodawcę? Innymi słowy – czy o zwrot podatku może ubiegać się osoba, wobec której nie wykazano VAT na fakturze? 2) Czy zgodne jest z zasadą proporcjonalności lub neutralności podatkowej VAT, by termin do zwrotu podatku obliczać od dnia, w którym nie są spełnione wszystkie materialne przesłanki wykonania prawa do zwrotu podatku? 3) Czy w świetle zasady neutralności podatkowej przepisy art. 167 i art. 178 lit. a) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach sprawy takich jak w postępowaniu głównym i z zastrzeżeniem spełnienia pozostałych materialnych i proceduralnych przesłanek koniecznych do wykonania prawa do odliczenia podatku sprzeciwiają się one wydaniu przez organy podatkowe odmowy przyznania podatnikowi prawa do zwrotu podatku wykonanego w terminie przewidzianym przez dyrektywę 2008/9, który to podatek został mu wykazany przez dostawcę na fakturze i zapłacony przez tego ostatniego przed upływem terminu zawitego przewidzianego przez prawo krajowe? 4) Czy w świetle zasady neutralności i zasady proporcjonalności, które są fundamentalnymi zasadami wspólnego systemu VAT, słowackie organy podatkowe przekroczyły granice tego, co jest niezbędne do osiągnięcia celu określonego przez dyrektywę 2006/112, jeżeli odmówiły podatnikowi prawa do zwrotu zapłaconego podatku z tego względu, że upłynął termin zawity przewidziany przez prawo krajowe do zwrotu podatku, mimo iż w terminie tym podatnik nie mógł wykonać prawa do odliczenia podatku i mimo iż podatek został prawidłowo zapłacony, a ryzyko oszustwa podatkowego lub braku zapłaty podatku zostało całkowicie wykluczone? 5) Czy zasadę pewności prawa, zasadę uzasadnionych oczekiwań oraz prawo do dobrej administracji należy na podstawie art. 41 karty interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one takiej wykładni przepisów prawa krajowego, zgodnie z którą dla dochowania terminu do zwrotu VAT decydujący jest moment wydania przez organ podatkowy decyzji w przedmiocie zwrotu podatku, a nie moment wykonania przez podatnika prawa do zwrotu tego podatku?”.
60

W odniesieniu do kumulacji sankcji, którą dopuszcza uregulowanie rozpatrywane w postępowaniu głównym, należy dodać, że owo uregulowanie wydaje się ograniczać do stwierdzenia w art. 187 terdecies TUF, że w przypadku nałożenia, z tytułu tych samych czynów, kary grzywny oraz administracyjnej kary pieniężnej ściągnięcie tej pierwszej ogranicza się do kwoty przewyższającej wysokość tej drugiej. Tymczasem ponieważ art. 187 terdecies wydaje się przewidywać tylko kumulację kar o charakterze pieniężnym, nie zaś kumulację administracyjnych kar pieniężnych o charakterze karnym i kary pozbawienia wolności, wydaje się, że ów przepis nie gwarantuje tego, by surowość wszystkich nałożonych sankcji była ograniczona do tego, co jest bezwzględnie konieczne w stosunku do wagi popełnionego przestępstwa.
Należy jednak zaznaczyć, że władze austriackie mogą wprowadzić do warunków regulujących przetargi w celu udzielenia zamówień klauzule zobowiązujące wybranego wykonawcę do ogólnej poufności, a także przewidzieć, że przedsiębiorstwo‑kandydat, niebędące w stanie, w szczególności z uwagi na przepisy państwa członkowskiego, z którego pochodzi, zapewnić odpowiednich gwarancji co do poszanowania tego obowiązku wobec władz tego państwa, zostanie wykluczone z procedury udzielenia zamówienia. Dopuszczalne jest też, by władze austriackie przewidziały stosowanie do wybranego wykonawcy w szczególności kar umownych w wypadku naruszenia obowiązku tego rodzaju w trakcie realizacji danego zamówienia.
7

Artykuł 184 decreto legislativo n. 58 – Testo unico delle disposizioni in materia di intermediazione finanziaria, ai sensi degli articoli 8 e 21 della legge 6 febbraio 1996, n. 52 (dekretu ustawodawczego nr 58/1998, tekst jednolity przepisów o pośrednictwie finansowym w rozumieniu art. 8 i 21 ustawy z dnia 6 lutego 1996 r. nr 52) z dnia 24 lutego 1998 r. (dodatek zwyczajny do GURI nr 71 z dnia 26 marca 1998 r.), w brzmieniu ustalonym legge n. 62 – Disposizioni per l’adempimento di obblighi derivanti dall’appartenenza dell’Italia alle Comunità europee. Legge comunitaria 2004 (ustawą nr 62/2005 wprowadzającą przepisy dotyczące wykonania zobowiązań wynikających z członkostwa Włoch we Wspólnotach Europejskich. Ustawa wspólnotowa z 2004 r.) z dnia 18 kwietnia 2005 r. (dodatek zwyczajny do GURI nr 76 z dnia 27 kwietnia 2005 r.) (zwanego dalej „TUF”), zatytułowany „Wykorzystywanie informacji poufnych”, stanowi: „1. Kto, będąc w posiadaniu informacji poufnych ze względu na sprawowaną funkcję członka organów administracyjnych albo zarządzających lub kontrolnych emitenta, na udział w kapitale zakładowym emitenta lub ze względu na świadczenie pracy, wykonywanie zawodu lub sprawowanie funkcji, także publicznej, lub urzędu: a) w oparciu o te informacje bezpośrednio lub pośrednio, na własny rachunek lub na rzecz osób trzecich kupuje lub sprzedaje instrumenty finansowe bądź też dokonuje w odniesieniu do nich innych operacji; b) ujawnia te informacje osobom trzecim poza normalnym zakresem świadczenia pracy, wykonywania zawodu, sprawowania funkcji lub urzędu; c) na ich podstawie rekomenduje osobom trzecim działanie polegające na podejmowaniu któregokolwiek z działań wskazanych w lit. a) albo podżega je do takiego działania, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat sześciu i karze grzywny w wysokości od 20000 EUR do 3000000 EUR. 2. Karze, o której mowa w ust. 1, podlega każdy, kto, będąc w posiadaniu informacji poufnych na skutek przygotowywania albo podejmowania działalności przestępczej, podejmuje którekolwiek z działań, o których mowa w tym samym ust. 1. 3. Jeżeli ze względu na wagę czynu, cechy osobiste sprawcy lub wartość uzyskanego produktu lub uzyskanej korzyści wysokość grzywny jest nieadekwatna, pomimo zastosowania jej maksymalnego wymiaru, sąd może ją podwyższyć do wysokości jej trzykrotności lub do wysokości kwoty stanowiącej dziesięciokrotność wartości produktu uzyskanego lub korzyści uzyskanej z przestępstwa. […]”.
84

W związku z tym w niniejszym przypadku to wyłącznie dopiero gdy Komisja zakończy postępowanie podjęte w ramach spornego rozporządzenia, nakładając ponownie w odpowiednich stawkach cła antydumpingowe nałożone na mocy rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych i rozporządzenia rozszerzającego, krajowe organy celne będą mogły ustalić odpowiednie należności celne i powiadomić o nich dłużników. To do tych organów należeć będzie, pod kontrolą właściwych sądów krajowych, zapewnienie w każdym poszczególnym przypadku, że art. 221 ust. 3 kodeksu celnego został zachowany, poprzez sprawdzenie, że takie powiadomienie może być nadal dokonane, z uwzględnieniem trzyletniego terminu przewidzianego w zdaniu pierwszym tego przepisu, oraz że nie doszło do ewentualnego zawieszenia tego terminu zgodnie z jego zdaniem drugim.
62

Co do kwestii, czy krajowe ustawodawstwo dokonujące transpozycji konwencji z Aarhus w sprawie kosztów procesowych, takie jak ustawa z 2011 r., może uzależniać stosowanie wymogu, by niektóre postępowania sądowe były niedyskryminacyjne ze względu na koszty, od istnienia wystarczającego związku pomiędzy bezprawnym działaniem podnoszonym w świetle krajowego prawa ochrony środowiska a szkodą w środowisku, można jedynie odesłać do samego brzmienia wspomnianej konwencji.
7

Zgodnie z art. 167 bis code général des impôts français (francuskiego ogólnego kodeksu podatkowego) w brzmieniu obowiązującym w chwili zaistnienia okoliczności faktycznych powoływanych w postępowaniu głównym (zwanego dalej „kodeksem podatkowym”): „I. - 1. Podatnicy mający w ciągu ostatnich 10 lat przez co najmniej 6 lat miejsce zamieszkania dla celów podatkowych we Francji podlegają w dniu przeniesienia miejsca zamieszkania poza granice Francji podatkowi od stwierdzonego zysku kapitałowego z praw z udziałów w spółkach wskazanych w art. 150‑0 A i posiadanych na warunkach wskazanych w art. 164 B lit. f). […] II. - 1. Zapłata podatku dochodowego od stwierdzonego zysku kapitałowego może być odroczona do momentu, w którym nastąpi przeniesienie, odkup, umorzenie lub unieważnienie danych praw z udziałów w spółkach. Odroczenie płatności jest uzależnione od warunku, zgodnie z którym podatnik powinien zgłosić kwotę stwierdzonego zysku kapitałowego w sytuacji opisanej w pkt I, wnieść o możliwość skorzystania z odroczenia, wyznaczyć pełnomocnika z siedzibą we Francji upoważnionego do odbioru korespondencji dotyczącej podstawy opodatkowania, zapłaty podatku oraz sporów z nim związanych oraz ustanowić przed swoim wyjazdem u księgowego odpowiedzialnego za zapłatę odpowiednie gwarancje dla zapewnienia zapłaty wierzytelności skarbu państwa. […] 2. Podatnicy, którzy korzystają z odroczenia płatności na mocy niniejszego przepisu, podlegają obowiązkowi złożenia deklaracji określonej w art. 170 ust. 1. Łączną kwotę podatku, którego płatność została odroczona, wskazuje się w tej deklaracji, do której dołącza się dokument sporządzony zgodnie z formułą dostarczoną przez organ administracji wskazujący kwotę podatku odnoszącą się do danych papierów wartościowych, w odniesieniu do których odroczenie płatności nie wygasło, oraz w danym przypadku – charakter i datę zdarzenia skutkującego wygaśnięciem odroczenia. […] Zapłacony przez podatnika w innym kraju podatek należny od zysku kapitałowego zrealizowanego w rzeczywistości poza granicami Francji podlega zaliczeniu na poczet podatku dochodowego od dochodu uzyskanego we Francji, pod warunkiem że jest porównywalny z tym podatkiem. 4. Nieprzedstawienie deklaracji i dokumentu wymienionych w ust. 2 lub pominięcie wszystkich lub części informacji, które powinny tam być zawarte, pociągają za sobą natychmiastową wymagalność podatku, którego płatność była odroczona”.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 tej dyrektywy:

„Żaden produkt leczniczy nie może być wprowadzony do obrotu w państwie członkowskim bez pozwolenia na wprowadzenie [dopuszczenie] do obrotu wydanego przez właściwe organy tego państwa członkowskiego zgodnie z niniejszą dyrektywą lub pozwolenia udzielonego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 726/2004 [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającym wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającym Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004, L 136, s. 1)] w związku z rozporządzeniem (WE) nr 1901/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie produktów leczniczych stosowanych w pediatrii [zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 1768/92, dyrektywy 2001/20/WE i 2001/83 oraz rozporządzenie (WE) nr 726/2004 (Dz.U. 2006, L 378, s. 1)] oraz rozporządzeniem (WE) nr 1394/2007 [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie produktów leczniczych terapii zaawansowanej i zmieniające dyrektywę 2001/83/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 726/2004 (Dz.U. 2007, L 324, s. 121)].

W przypadku gdy w odniesieniu do produktu leczniczego zostało przyznane pierwotne pozwolenie na dopuszczenie do obrotu zgodnie z akapitem pierwszym, wszelkim dodatkowym mocom produktu leczniczego, postaciom farmaceutycznym, drogom podawania, prezentacjom, jak również wszelkim zmianom oraz przedłużeniom [rozszerzeniom] linii produktu przyznaje się pozwolenia zgodnie z akapitem pierwszym albo włącza się do pierwotnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu. Wszystkie takie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu uważane są za należące do tego samego ogólnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, w szczególności do celów zastosowania art. 10 ust. 1”.
10

Paragraf 53a ustawy federalnej o kolejach z 2015 r. ma następujące brzmienie: „1. Datą odniesienia do celów awansu jest data, w której po raz pierwszy rozpoczyna bieg termin umożliwiający przejście do wyższej kategorii wynagrodzenia. 2. Dla ustalenia daty odniesienia do celów awansu uwzględnianie są jedynie okresy ukończone w ramach stosunku pracy lub w ramach stosunku kształcenia w charakterze stażysty w: a) [ÖBB], jednym z jego poprzedników lub, od wejścia w życie zarządzonych procedur w sprawie podziału i reorganizacji ÖBB-Holding AG, spółkach określonych w części 3 tej ustawy federalnej – w brzmieniu ustawy federalnej opublikowanej w BGBl. I, 138/2003 – ich następcach prawnych i spółkach jednej z tych spółek powstałych w wyniku działań reorganizacyjnych podjętych zgodnie z obowiązującym prawem spółek, a także przedsiębiorstwach, z którymi stosunki pracy pracowników zatrudnionych w dniu 31 grudnia 2003 r. przez [ÖBB] zostały przeniesione na mocy umowy lub w wyniku przejęcia przedsiębiorstwa lub większej liczby przejęć, oraz b) przedsiębiorstwach infrastruktury kolejowej lub transportu kolejowego jednego z państw członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EEE), Republiki Turcji lub Konfederacji Szwajcarskiej, pod warunkiem, że taki obowiązek wynika z odpowiednich umów stowarzyszeniowych lub umów o swobodnym przepływie. 3. Awans następuje w dniu 1 stycznia po upływie okresu koniecznego do awansu. […] 5. Po należytym powiadomieniu i udokumentowaniu poprzednich okresów służby, najpóźniej z upływem okresu wskazanego w ust. 4, dokonywane jest zaszeregowanie do kategorii wynagrodzeń w ramach siatki płac zawartej w załącznikach 2 i 2a [do Allgemeine Vertragsbedingungen für Dienstverträge bei den Österreichischen Bundesbahnen (AVB) (ogólnych warunków mających zastosowanie do umów o pracę z austriackimi kolejami)], na podstawie daty odniesienia do celów awansu określonej zgodnie z ust. 2. 6. Zaszeregowanie pracowników dokonane na podstawie ust. 5 nie prowadzi do obniżenia wynagrodzenia otrzymanego przez pracownika w miesiącu poprzedzającym ogłoszenie [ustawy federalnej o kolejach z 2015 r.]. Jeśli zaszeregowanie na podstawie ust. 5 prowadzi do obniżenia wynagrodzenia w stosunku do ostatniego miesiąca poprzedzającego ogłoszenie [ustawy federalnej o kolejach z 2015 r.], wysokość tego ostatniego wynagrodzenia zostaje zachowana do czasu, gdy wynagrodzenie wynikające z zaszeregowania na podstawie ust. 5 nie osiągnie poziomu zachowanego wynagrodzenia, zgodnie z załącznikami 2 i 2a [do ogólnych warunków mających zastosowanie do umów o pracę z austriackimi kolejami]. […]”.
74

Wnosząca odwołanie twierdzi, że była jedynym autorem skierowanego do Komisji powiadomienia w celu uzyskania włączenia związków miedzi do załącznika I do dyrektywy 91/414. Przypomina ona ponadto, że w myśl art. 78 ust. 3 rozporządzenia nr 1107/2009 substancje czynne włączone do owego załącznika uznaje się za zatwierdzone zgodnie z tym rozporządzeniem. Wnosząca odwołanie wnioskuje stąd, że była jedynym podmiotem, który zainicjował włączenie związków miedzi do wykazu substancji czynnych zawartego we wspomnianym załączniku do celów stosowania rozporządzenia nr 1107/2009. Wnosząca odwołanie jest ponadto jedynym podmiotem, który złożył wniosek o odnowienie zatwierdzenia związków miedzi jako substancji czynnej oraz jedynym podmiotem, który złożył dokumentację substancji czynnej w imieniu wszystkich producentów.
70

Mając na uwadze pkt 52–69 niniejszego wyroku, należy dojść do wniosku, że poprzez włączenie metalaksylu do wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia substancja ta została wprawdzie poddana w spornym rozporządzeniu szczególnym zasadom przedstawionym w pkt 49 niniejszego wyroku i wywołała zatem skutki prawne, jako że rozporządzenie to zmieniło reżim prawny Unii mający zastosowanie do metalaksylu, co nie zmienia jednak faktu, że wnosząca odwołanie nie wykazała, iż zmiana ta wywarła w odniesieniu do jej sytuacji prawnej skutki, które nie zależą od przyjęcia środków wykonawczych w rozumieniu art. 263 akapit czwarty in fine TFUE. Sąd słusznie zatem orzekł, że wnoszącej odwołanie nie przysługuje legitymacja czynna na tej podstawie.
12

Powołując się na naruszenie praw do wzorów wspólnotowych, spółka DOCERAM wniosła do Landgericht Düsseldorf (sądu okręgowego w Düsseldorfie, Niemcy) powództwo o zaprzestanie szkodliwych praktyk przeciwko spółce CeramTec, która wniosła powództwo wzajemne, wnosząc o unieważnienie praw do spornych wzorów ze względu na to, że cechy postaci rozpatrywanych produktów wynikają wyłącznie z ich funkcji technicznej.
115

Ponadto, co się tyczy momentu transferu, należy stwierdzić, że w pkt 246 zaskarżonego wyroku Sąd ograniczył się do stwierdzenia, iż „moment wykonania decyzji pociągającej za sobą możliwość sprzedaży całości aktywów beneficjenta pomocy, a także obowiązek odzyskania pomocy przyznanej bezprawnie i niezgodnej z rynkiem wewnętrznym, wydaje się co najmniej równie sprzyjający obejściu obowiązku odzyskania, co etap formalnego postępowania wyjaśniającego”, co nie może stanowić naruszenia prawa.
Wykładni klauzuli 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r. stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które z jednej strony nie przewiduje sankcji dla pracodawcy z sektora publicznego za nadużywanie kolejnych umów o pracę na czas określony, polegających na obowiązku wypłaty zainteresowanemu pracownikowi odszkodowania za nieprzekształcenie jego stosunku pracy na czas określony w stosunek pracy na czas nieokreślony, ale z drugiej strony przewiduje, że takiemu pracownikowi przysługuje roszczenie o odszkodowanie wynoszące od 2,5-krotności do 12-krotności jego ostatniego miesięcznego wynagrodzenia oraz uprawnienie do dochodzenia roszczenia o naprawienie szkody w całości w razie udowodnienia, że stracił on szansę na zatrudnienie lub że, gdyby organ administracji ogłosił konkurs, ów pracownik zostałby jego laureatem, pod warunkiem że tego rodzaju uregulowania przewidują skuteczne i odstraszające sankcje, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.
9

Artykuł 3 wspomnianej dyrektywy przewiduje: „1. Zgodnie z dyrektywą [91/414] państwa członkowskie w miarę potrzeby odpowiednio zmieniają lub wycofują istniejące zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających metalaksyl jako substancję czynną w terminie do dnia 31 grudnia 2010 r. Przed upływem tego terminu państwa członkowskie w szczególności weryfikują, czy spełnione są warunki wymienione w załączniku I do wspomnianej dyrektywy odnośnie do metalaksylu, z wyjątkiem warunków wskazanych w części B pozycji odnoszącej się do tej substancji czynnej, oraz czy posiadacz zezwolenia zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 13 tej dyrektywy posiada dokumentację spełniającą wymogi załącznika II do wspomnianej dyrektywy lub dostęp do takiej dokumentacji. 2. W drodze odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie dokonują ponownej oceny każdego dopuszczonego środka ochrony roślin zawierającego metalaksyl jako jedyną substancję czynną lub jako jedną z kilku substancji czynnych wyszczególnionych w załączniku I do dyrektywy [91/414] najpóźniej do dnia 30 czerwca 2010 r. zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w załączniku VI do dyrektywy [91/414], na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III do wymienionej dyrektywy i z uwzględnieniem części B pozycji dotyczącej metalaksylu w załączniku I do tej dyrektywy. Na podstawie powyższej oceny państwa członkowskie określają, czy środek spełnia warunki ustanowione w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy [91/414]. Po dokonaniu tych ustaleń państwa członkowskie: a) w przypadku środka zawierającego metalaksyl jako jedyną substancję czynną, w razie potrzeby zmieniają lub wycofują zezwolenie najpóźniej do dnia 30 czerwca 2014 r.; lub b) w przypadku środka zawierającego metalaksyl jako jedną z kilku substancji czynnych, w razie potrzeby zmieniają lub wycofują zezwolenie do dnia 30 czerwca 2014 r. lub w terminie określonym dla takiej zmiany lub wycofania we właściwej dyrektywie lub dyrektywach włączających odpowiednią substancję lub substancje do załącznika I do dyrektywy [91/414], w zależności od tego, która z tych dwóch dat jest późniejsza”.