Sprawa C‑191/17

Bundeskammer für Arbeiter und Angestellte

przeciwko

ING-DiBa Direktbank Austria Niederlassung der ING-DiBa AG

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof)

Dyrektywa 2007/64/WE – Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego – Pojęcie „rachunku płatniczego” – Ewentualne włączenie rachunku oszczędnościowego umożliwiającego jego użytkownikowi dokonywanie wpłat i wypłat za pośrednictwem otwartego w jego imieniu rachunku bieżącego

Streszczenie – wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 października 2018 r.

Zbliżanie ustawodawstw – Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego – Dyrektywa 2007/64 – Rachunek płatniczy – Pojęcie – Rachunek oszczędnościowy umożliwiający dysponowanie złożonymi na nim kwotami na żądanie – Wpłaty i wypłaty, które powinny być dokonywane za pośrednictwem rachunku bieżącego – Wyłączenie

(dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady: 2007/64, art. 4 pkt 14; 2014/92, art. 1 ust. 6, art. 2 pkt 3)

Artykuł 4 pkt 14 dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniającej dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylającej dyrektywę 97/5/WE należy interpretować w ten sposób, że termin „rachunek płatniczy” nie obejmuje rachunku oszczędnościowego umożliwiającego dysponowanie złożonymi na nim kwotami na żądanie, z którego operacje wpłat i wypłat mogą być dokonywane jedynie za pośrednictwem rachunku bieżącego.

W odniesieniu do pojęcia „rachunku płatniczego” należy przede wszystkim stwierdzić, że definicja przewidziana w art. 2 pkt 3 dyrektywy w sprawie rachunków płatniczych jest niemal identyczna z definicją zawartą w art. 4 pkt 14 dyrektywy w sprawie usług płatniczych.

Następnie należy podkreślić, że motyw 12 dyrektywy w sprawie rachunków płatniczych stanowi w szczególności, iż rachunki oszczędnościowe są wyłączone z zakresu zastosowania tej dyrektywy, ponieważ nie stanowią rachunków płatniczych, chyba że mogą być wykorzystywane do bieżących transakcji płatniczych.

Nawet jeśli rachunki oszczędnościowe co do zasady nie wchodzą w zakres definicji pojęcia „rachunku płatniczego”, to jednak takie wyłączenie nie jest bezwzględne. Z rzeczonego motywu 12 wynika bowiem, po pierwsze, że samo określenie rachunku jako „rachunku oszczędnościowego” nie wystarczy do wykluczenia uznania go za „rachunek płatniczy”, a po drugie, że kryterium decydujące do celów tej ostatniej kwalifikacji opiera się na uprawnieniu do dokonywania bieżących transakcji płatniczych z tego rachunku.

W tym względzie należy wziąć pod uwagę art. 1 ust. 6 dyrektywy w sprawie rachunków płatniczych, który przewiduje, że ma ona zastosowanie do rachunków płatniczych, za pośrednictwem których konsumenci mogą co najmniej umieszczać środki pieniężne na rachunku płatniczym, wypłacać gotówkę z rachunku płatniczego, a także zlecać i otrzymywać transakcje płatnicze, w tym polecenia przelewu, do i od stron trzecich.

Wynika z tego, że możliwość zlecania i otrzymywania z rachunku transakcji płatniczych do i od stron trzecich stanowi element konstytutywny pojęcia „rachunku płatniczego”.

Rachunek, z jakiego takie transakcje płatnicze nie mogą być przeprowadzane bezpośrednio, lecz do ich dokonania konieczne jest skorzystanie z rachunku pośredniego, nie może zatem być uważany za „rachunek płatniczy” w rozumieniu dyrektywy w sprawie rachunków płatniczych, a w konsekwencji – w rozumieniu dyrektywy w sprawie usług płatniczych.

(zob. pkt 27–33; sentencja)