Sprawa C-411/04 P

Salzgitter Mannesmann GmbH, dawniej Mannesmannröhren-Werke GmbH

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

„Odwołanie — Konkurencja — Kartel — Rynek rur stalowych bez szwu — Rzetelny proces sądowy — Dowody z anonimowego źródła — Grzywna — Współpraca — Równość traktowania”

Opinia rzecznika generalnego L.A. Geelhoeda przedstawiona w dniu 12 września 2006 r. I - 962

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 stycznia 2007 r. I - 990

Streszczenie wyroku

(art. 81 ust. 1 WE; rozporządzenie Rady nr 17, art. 15 ust. 2)

(art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 51)

Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Prawo do rzetelnego procesu

Zasada, zgodnie z którą każdy ma prawo do rzetelnego procesu, jest zasadą podstawową prawa wspólnotowego. Zasada ta wywodzi się z praw podstawowych, stanowiących integralną część ogólnych zasad prawa wspólnotowego, których poszanowanie zapewnia Trybunał, opierając się na wspólnych tradycjach konstytucyjnych państw członkowskich oraz wskazówkach wynikających w szczególności z europejskiej konwencji praw człowieka. W sprawach z zakresu wspólnotowego prawa konkurencji dowód z zeznań świadka odgrywa rolę drugorzędną, natomiast dokumenty w formie pisemnej odgrywają rolę kluczową. Przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawach z zakresu wspólnotowego prawa konkurencji charakteryzuje się tym, że badane dokumenty zawierają często tajemnice handlowe lub inne informacje, które nie mogą zostać ujawnione albo mogą zostać ujawnione jedynie z zastrzeżeniem istotnych ograniczeń. W tych okolicznościach, charakterystycznych dla dochodzeń Komisji w przedmiocie praktyk antykonkurencyjnych, zasada, zgodnie z którą każdy ma prawo do rzetelnego procesu, nie może być interpretowana w ten sposób, że dokumenty zawierające dowody obciążające muszą automatycznie zostać wykluczone z materiału dowodowego, jeżeli pewne informacje muszą pozostać poufne. Taka poufność może odnosić się również do tożsamości autorów dokumentów, jak i do osób, które je przekazały Komisji. (por. pkt 40–44)

W przypadku odwołania Trybunał nie jest właściwy do ustalania okoliczności faktycznych ani też zasadniczo do oceny dowodów, które Sąd przyjął na poparcie tych okoliczności. Jeżeli bowiem dowody te uzyskano w prawidłowy sposób przy poszanowaniu ogólnych zasad prawa i wymogów proceduralnych dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego, wyłącznie do Sądu należy ocena, jaką wagę należy przywiązywać do przedstawionych dowodów. Ocena ta nie stanowi więc, z wyłączeniem przypadków przeinaczenia tych dowodów, zagadnienia prawnego poddanego kontroli Trybunału. (por. pkt 55)

Chociaż w ramach odwołania Trybunał nie może, ze względów słuszności, zastąpić własną oceną oceny dokonanej przez Sąd orzekający w ramach swego nieograniczonego prawa orzekania w przedmiocie kwoty grzywien nałożonych na przedsiębiorstwa z powodu naruszenia przez nie prawa wspólnotowego, to jednak przy ustalaniu kwoty tych grzywien korzystanie z tego prawa nie może prowadzić do dyskryminacji pomiędzy przedsiębiorstwami, które wzięły udział w porozumieniu lub uzgodnionej praktyce sprzecznymi z art. 81 ust. 1 traktatu WE. Jednakże odwołanie powinno dokładnie określać argumenty prawne na poparcie zarzutu naruszenia zasady równego traktowania, w przeciwnym razie dany zarzut jest niedopuszczalny. (por. pkt 68, 69)