ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawy połączone C-261/08 i C-348/08

María Julia Zurita García

i

Aurelio Choque Cabrera

przeciwko

Delegado del Gobierno en la Región de Murcia

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Murcia)

„Wizy, azyl, imigracja — Środki dotyczące przekraczania granic zewnętrznych — Artykuł 62 pkt 1 WE i art. 62 pkt 2 lit. a) WE — Konwencja wykonawcza do układu z Schengen — Artykuły 6b i 23 — Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 — Artykuły 5, 11 i 13 — Domniemanie dotyczące czasu trwania pobytu — Obywatele państw trzecich przebywający nielegalnie na terytorium państwa członkowskiego — Uregulowanie krajowe w zależności od okoliczności pozwalające na nałożenie kary grzywny albo wydalenie”

Opinia rzecznika generalnego J. Kokott przedstawiona w dniu 19 maja 2009 r. I ‐ 10145

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 października 2009 r. I ‐ 10160

Streszczenie wyroku

Wizy, azyl, imigracja – Przekraczanie granic zewnętrznych państw członkowskich – Wspólne zasady dotyczące norm i procedur kontroli – Konwencja wykonawcza do układu z Schengen – Wspólnotowy kodeks w sprawie przepływu osób przez granice – Osoba przebywająca nielegalnie na terytorium państwa członkowskiego – Obowiązek państwa członkowskiego do wydania decyzji o wydaleniu – Brak

(Konwencja wykonawcza do układu z Schengen, zmieniona rozporządzeniem nr 2133/2004, art. 6b, 23; rozporządzenie nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 11)

Wykładni art. 6b i 23 konwencji wykonawczej do układu z Schengen, zmienionej rozporządzeniem nr 2133/2004 w sprawie obowiązku właściwych władz państw członkowskich w zakresie systematycznego stemplowania dokumentów podróży obywateli państw trzecich przy przekraczaniu przez nich zewnętrznych granic państw członkowskich oraz zmieniającym w związku z tym przepisy konwencji wykonawczej do układu z Schengen i wspólny podręcznik, oraz art. 11 rozporządzenia nr 562/2006 ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) należy dokonywać w ten sposób, że w przypadku gdy obywatel państwa trzeciego przebywa nielegalnie na terytorium państwa członkowskiego, ponieważ nie spełnia lub przestał spełniać warunki dotyczące czasu trwania pobytu w tym państwie, to państwo członkowskie nie jest zobowiązane do wydania decyzji o wydaleniu takiego obywatela.

(por. pkt 66; sentencja)
W istocie taka odpłatna cesja portfela umów o reasekurację ubezpieczenia na życie, która obejmowała zapłatę przez spółkę nabywającą ceny za nabycie rzeczonych umów, nie stanowi ze swej natury operacji bankowej. Nie odpowiada ona także cechom charakteryzującym transakcję ubezpieczeniową, w której ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zamian za zapłatę składki z góry, do zapewnienia ubezpieczonemu, w razie wystąpienia ryzyka objętego zakresem ochrony, świadczenia uzgodnionego przy zawarciu umowy, oraz nie odpowiada również transakcji reasekuracyjnej, w której ubezpieczyciel zawiera umowę, poprzez którą zobowiązuje się w zamian za zapłatę składki i w granicach wyznaczonych umową do pokrycia długów wynikających z zaciągniętych przez innego ubezpieczyciela zobowiązań w ramach umów ubezpieczenia, które ten ubezpieczyciel zawarł z ubezpieczonymi przez niego podmiotami.

Wykładni art. 13 część B lit. c) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy dokonywać w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania do odpłatnej cesji portfela umów o reasekurację ubezpieczenia na życie, gdy cesja taka nie może być uznana za dostawę towaru w rozumieniu art. 5 ust. 1 szóstej dyrektywy, lecz musi być uznana za świadczenie usług w rozumieniu art. 6 tej dyrektywy. Co więcej, zakładając nawet, że owa transakcja może być uznana za dostawę towaru w rozumieniu szóstej dyrektywy, transakcja ta nie mogłaby być objęta zwolnieniem przewidzianym w art. 13 część B lit. c) tej dyrektywy, ponieważ zwolnienie tej transakcji byłoby niezgodne z celem tego przepisu, jakim jest uniknięcie podwójnego opodatkowania, jako sprzecznego z zasadą neutralności podatkowej, na której zasadza się wspólny system podatku od wartości dodanej.

(por. pkt 61, 63; pkt 3 sentencji)
Do takich praw i korzyści zalicza się wszystkie te dotyczące warunków zatrudnienia, w tym prawo pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy korzystającego z urlopu rodzicielskiego w niepełnym wymiarze do okresu wypowiedzenia — w razie jednostronnego rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę na czas nieokreślony — którego długość uzależniona jest od stażu pracy pracownika w zakładzie pracy, a którego celem jest ułatwienie znalezienia nowego zatrudnienia.

Klauzule 2.6 i 2.7 porozumienia ramowego w sprawie urlopu rodzicielskiego, które stanowi załącznik do dyrektywy 96/34w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, zmienionej dyrektywą 97/75, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by w przypadku jednostronnego rozwiązania przez pracodawcę bez ważnego powodu lub bez zachowania ustawowego terminu wypowiedzenia umowy o pracę pracownika zatrudnionego na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy, podczas gdy ten korzysta z urlopu rodzicielskiego w niepełnym wymiarze, odszkodowanie należne temu pracownikowi było ustalane na podstawie zmniejszonego wynagrodzenia pobieranego przez niego w chwili dokonania zwolnienia.

W tym względzie, o ile klauzula 2.7 omawianego porozumienia ramowego odsyła do państw członkowskich lub partnerów społecznych w celu określenia statusu umowy o pracę lub stosunku zatrudnienia na okres urlopu rodzicielskiego, w tym zakresu, w którym pracownik w czasie tego okresu może zachować ciągłość w nabywaniu praw względem pracodawcy, o tyle wykładnia celowościowa i systematyczna prowadzi do wniosku, że odesłanie to należy rozumieć bez uszczerbku dla klauzuli 2.6, która stanowi, że „uprawnienia nabyte lub nabywane przez pracownika w chwili rozpoczęcia urlopu rodzicielskiego zachowane są w niezmienionej formie do zakończenia urlopu rodzicielskiego”. W istocie całość tych praw i korzyści byłaby zagrożona, gdyby przy założeniu niezachowania ustawowego okresu wypowiedzenia w razie dokonania zwolnienia podczas urlopu rodzicielskiego w niepełnym wymiarze pracownik zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy tracił prawo do tego, by należne mu odszkodowanie z tytułu zwolnienia było ustalane na podstawie wynagrodzenia związanego z jego umową o pracę.

(por. pkt 45, 46, 56; sentencja)
Państwo członkowskie, które nakłada na podmioty z innych państw członkowskich, pragnące prowadzić w tym państwie członkowskim działalność w zakresie kontroli pojazdów, ograniczenia swobody przedsiębiorczości polegające w szczególności na uzależnieniu wydawania zezwoleń od interesu publicznego, wymogu posiadania minimalnego kapitału zakładowego w wysokości 100000 EUR, ograniczeniu przedmiotu działalności spółki w odniesieniu do tych przedsiębiorstw oraz zakazie łączenia funkcji wspólników, członków zarządu i rady nadzorczej z innymi rodzajami działalności, uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 43 WE.

W istocie, chociaż określone w przepisach krajowych wymogi mają zastosowanie jednakowo zarówno do podmiotów gospodarczych mających siedzibę w danym państwie członkowskim, jak i do podmiotów pochodzących z innych państw członkowskich, mogą one prowadzić do uniemożliwienia podmiotom gospodarczym niespełniającym określonych w nich kryteriów założenia działalności gospodarczej w owym państwie członkowskim, w celu prowadzenia działalności z zakresu kontroli pojazdów. W szczególności kryterium interesu publicznego, od którego uzależnione jest wydanie omawianego zezwolenia administracyjnego, może dać pole do arbitralnego stosowania uznania administracyjnego przez właściwe organy, pozwalając im na udzielanie odmowy wydania tego zezwolenia niektórym zainteresowanym podmiotom gospodarczym, chociaż spełniałyby one pozostałe określone przepisami warunki. Ponadto wobec braku wykazania niezbędnego charakteru i proporcjonalności w stosunku do zamierzonego celu środków takich nie można uznać za uzasadnione względami ochrony bezpieczeństwa ruchu drogowego.

(por. pkt 30, 49, 53; sentencja)
1)

Zezwalając, aby kutry rybackie miały maksymalną moc silnika wyższą niż dozwolona w art. 29 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 2166/2005 z dnia , Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 23 rozporządzenia Rady (WE) 2371/2002 z dnia w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa i art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 768/2005 z dnia
1.

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Prawo Komisji do wniesienia skargi — Wykonywanie niewykraczające poza istnienie konkretnego interesu prawnego we wniesieniu skargi (art. 226 WE) (por. pkt 26, 27)
Sytuacja, w której osoby fizyczne będące rezydentami w państwie członkowskim i podlegające nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w tym państwie członkowskim dziedziczą dom położony w innym państwie członkowskim, objęta jest art. 56 WE. Nie ma zatem potrzeby badać, czy zastosowanie mają art. 39 WE i 43 WE.

Ustawodawstwo państwa członkowskiego dotyczące podatku dochodowego uzależniające prawo osób fizycznych będących rezydentami i podlegających nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu do korzystania zarówno z odliczenia od podstawy opodatkowania straty z tytułu najmu lub dzierżawy nieruchomości w roku jej powstania, jak też do zastosowania amortyzacji degresywnej przy ustaleniu dochodów z takiej nieruchomości, od warunku, iż położona jest ona na terytorium tego państwa członkowskiego, jest sprzeczne z art. 56 WE.

W istocie sytuacja podatkowa osoby fizycznej będącej rezydentem i podlegającej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w danym państwie członkowskim, która ma nieruchomość w innym państwie członkowskim, jest mniej korzystna niż gdyby nieruchomość ta położona była w pierwszym państwie członkowskim, ponieważ osoba ta jest w każdym razie pozbawiona korzyści w zakresie płynności finansowej. Ta niekorzystna sytuacja podatkowa może zniechęcić tę osobę zarówno do dokonania inwestycji w nieruchomość położoną w innym państwie członkowskim, jak też do zachowania nieruchomości, której jest właścicielem, w związku z czym dane przepisy krajowe stanowią ograniczenia przepływu kapitału zasadniczo zakazane przez art. 56 WE.

Zakładając nawet, że cel zachęcania do budowy mieszkań przeznaczonych na wynajem, aby zaspokoić potrzeby mieszkaniowe ludności, może uzasadniać ograniczenie swobodnego przepływu kapitału, nie wydaje się, aby taki przepis krajowy dokonujący wyraźnego rozróżnienia na podstawie tego, czy mieszkania przeznaczone na wynajem położone są na terytorium krajowym, czy też nie, był odpowiedni dla zapewnienia jego realizacji. Zamiast bowiem objąć swym zakresem miejsca, w których niedobór takich mieszkań jest szczególnie wyraźny, omawiany przepis krajowy nie uwzględnia potrzeb różniących się zależnie od regionu danego państwa członkowskiego. Ponadto każda kategoria mieszkań przeznaczonych na wynajem, od najprostszych po najbardziej luksusowe, może być przedmiotem amortyzacji degresywnej. W tych okolicznościach nie można zakładać, aby motywowani w szczególności względami finansowymi inwestorzy prywatni zaspokajali rzekomo socjopolityczny cel tego przepisu.

(por. pkt 25–27, 31–33; sentencja)
1)

Nie ustanawiając wszystkich przepisów niezbędnych do tego, by przedsięwzięcia, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko, podlegały procedurze uzyskania pozwolenia i oceny skutków zgodnie z art. 4 ust. 2 i 3 w związku z załącznikami II i III do dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków niektórych publicznych i prywatnych przedsięwzięć dla środowiska, zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia i dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia , Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.
Przepisy pkt 10 lit. l) załącznika II do dyrektywy 85/337 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą 2003/35, należy interpretować w ten sposób, że dotyczą one wszystkich ujęć wód gruntowych i systemów sztucznego nawadniania niewymienionych w załączniku I do tejże dyrektywy, i to niezależnie od ich przeznaczenia, z czego wynika, że w zakres tych przepisów wchodzą również urządzenia, które nie wiążą się z późniejszym wykorzystaniem wód gruntowych.

W związku z tym przedsięwzięcie dotyczące odprowadzania wód gruntowych przenikających do tunelu, w którym są umieszczone przewody elektryczne, oraz wprowadzania wody do gruntu lub skały w celu wyrównania ewentualnego obniżenia poziomu wód gruntowych, a także dotyczące budowy i utrzymania urządzeń odprowadzających i doprowadzających wodę, wchodzi w zakres stosowania pkt 10 lit. l) załącznika II do dyrektywy 85/337, niezależnie od końcowego przeznaczenia wód gruntowych, a w szczególności niezależnie od tego, czy będą one, czy nie przedmiotem późniejszego wykorzystania.

(por. pkt 30, 31; pkt 1 sentencji)
Sprawa C-425/08

Enviro Tech (Europe) Ltd

przeciwko

państwu belgijskiemu

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia)]

„Środowisko naturalne i ochrona konsumentów — Klasyfikacja, pakowanie i etykietowanie bromku n-propylu jako substancji niebezpiecznej — Dyrektywa 2004/73/WE — Dyrektywa 67/548/EWG — Obowiązek transpozycji”

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 października 2009 r. I ‐ 10037

Streszczenie wyroku

Zbliżanie ustawodawstw – Klasyfikacja, pakowanie, i etykietowanie substancji niebezpiecznych – Dyrektywa 67/548 – Dostosowanie do postępu technicznego

(dyrektywy: Rady 67/548; Komisji 2004/73)

W przypadku, gdy władze wspólnotowe dysponują szerokim zakresem swobodnego uznania, jak to ma miejsce w sytuacji, gdy Komisja przyjmuje środki w celu dostosowania do postępu technicznego załączników dyrektywy 67/548 w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania, i etykietowania substancji niebezpiecznych, w szczególności w celu określenia rodzaju i zakresu stosowania przyjmowanych przez owe władze środków, złożonych okoliczności faktycznych o charakterze naukowym i technicznym, kontrola sądu wspólnotowego musi ograniczać się do zbadania, czy skorzystanie z takiego uprawnienia nie jest dotknięte oczywistym błędem, nie stanowi nadużycia władzy lub też czy instytucje wspólnotowe w sposób oczywisty nie przekroczyły granic przysługującego im swobodnego uznania. W tym kontekście sąd wspólnotowy nie może zastępować swą oceną okoliczności faktycznych o charakterze naukowym i technicznym oceny przeprowadzonej przez instytucje wspólnotowe, które są jedynymi organami, którym traktat powierzył to zadanie. W konsekwencji w przypadku, gdy organ wspólnotowy ma, w ramach wykonywanych przez niego zadań, przeprowadzić złożoną ocenę, swoboda uznania, z jakiej korzysta, ma zastosowanie także w pewnym stopniu do ustalania okoliczności faktycznych będących podstawą podejmowanych przez niego działań.

Zatem gdy Komisja poprzez dyrektywę 2004/73 dostosowującą po raz dwudziesty dziewiąty do postępu technicznego dyrektywę 67/548, aby dokonać klasyfikacji substancji takiej jak bromek n-propylu jako substancji „wysoce łatwopalnej”, postępuje zgodnie z opinią grupy ekspertów w przedmiocie zapalności, która to opinia oparta została na wielu testach przeprowadzonych zgodnie z różnymi metodami, potwierdzonymi informacjami opartymi na specjalistycznej literaturze, lub gdy kwalifikuje ona ową substancję jako substancję toksyczną ze względu na zaburzenia rozrodczości kategorii 2, opierając się na opinii ekspertów, która jest oparta na kryteriach wymienionych w pkt 4.2.3 załącznika VI do dyrektywy 67/548, a w szczególności na pkt 4.2.3.3 tego załącznika, skorzystanie przez Komisję z przysługującego jej zakresu swobodnego uznania nie jest dotknięte oczywistym błędem, nie stanowi nadużycia władzy i w sposób oczywisty nie przekracza granic przysługującego jej swobodnego uznania.

(por. pkt 47, 62, 64, 70, 71; sentencja)
Sprawa C-324/08

Makro Zelfbedieningsgroothandel CV i in.

przeciwko

Diesel SpA

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden)

„Dyrektywa 89/104/EWG — Prawo znaków towarowych — Wyczerpanie praw właściciela znaku towarowego — Wprowadzenie towarów do obrotu w Europejskim Obszarze Gospodarczym przez osobę trzecią — Dorozumiana zgoda — Przesłanki”

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 października 2009 r. I ‐ 10021

Streszczenie wyroku

Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Wyczerpanie praw przyznanych przez znak towarowy – Towary wprowadzone do obrotu bezpośrednio w Europejskim Obszarze Gospodarczym przez osobę trzecią niemającą żadnego związku gospodarczego z właścicielem znaku towarowego – Dorozumiana zgoda właściciela – Przesłanki

(dyrektywa Rady 89/104, art. 7 ust. 1)

Artykuł 7 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104 mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, w brzmieniu zmienionym przez porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG), należy interpretować w ten sposób, że zgoda właściciela znaku towarowego na obrót towarami z tym znakiem dokonywany bezpośrednio w EOG przez podmiot trzeci niemający żadnego związku gospodarczego z tym właścicielem może mieć charakter dorozumiany, o ile zgoda ta wynika z faktów i okoliczności poprzedzających, równoczesnych lub późniejszych względem wprowadzenia do obrotu na tym obszarze, które w opinii sądu krajowego jednoznacznie wskazują na zrzeczenie się przez właściciela przysługującego mu wyłącznego prawa.

Aby zapewnić ochronę praw do znaku towarowego i umożliwić późniejszy obrót towarami ze znakiem towarowym bez obawy sprzeciwu ze strony jego właściciela, niezbędne jest, by właściciel mógł kontrolować pierwsze wprowadzenie tych towarów do obrotu w EOG, niezależnie od tego, że mogły być one przedmiotem pierwszego wprowadzenia do obrotu poza tym obszarem.

Zatem czysto faktyczna okoliczność wprowadzenia towarów ze spornym znakiem towarowym po raz pierwszy do obrotu w EOG lub poza tym obszarem nie ma sama w sobie żadnego znaczenia dla stosowania zasady wyczerpania prawa ustanowionej w art. 7 ust. 1 dyrektywy 89/104.

W tych okolicznościach ograniczenie możliwości ustalenia na podstawie określonych dowodów dorozumianej zgody właściciela znaku towarowego, w rozumieniu wyroku z dnia 20 listopada 2001 r. w sprawach połączonych od C-414/99 do C-416/99 Zino Davidoff i Levi Strauss, tylko do przypadków, w których pierwsze wprowadzenie towarów do obrotu nastąpiło poza EOG, nie byłoby zgodne ani z brzmieniem, ani z celem przywołanego art. 7 ust. 1.

(por. pkt 32–35; sentencja)
Dyrektywa 2004/18 w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi nie ma zastosowania do decyzji wydanej przez instytucję zamawiającą w trakcie przetargu na roboty budowlane, przed upływem terminu do transpozycji tej dyrektywy.

W tym względzie, co się tyczy procedury udzielania zamówień publicznych nadal w toku w chwili upływu terminu do transpozycji, byłoby niezgodne z zasadą pewności prawa, gdyby ustalaniu, jakie przepisy mają zastosowanie, brać pod uwagę datę udzielenia zamówienia, skoro decyzja, w stosunku do której podnosi się naruszenie prawa wspólnotowego, została wydana przed tą datą.

(por. pkt 29, 30; pkt 1 sentencji)
W celu określenia takiego przedmiotu umowy należy wziąć pod uwagę cel stosunku umownego i w konsekwencji całokształt zobowiązań strony, na której spoczywa obowiązek spełnienia świadczenia charakterystycznego. Tymczasem, o ile zasadniczo w ramach umowy czarterowej armator zobowiązuje się zwykle do udostępnienia środka transportu na rzecz czarterującego, o tyle nie jest jednak wykluczone, że w niektórych wypadkach jego zobowiązania obejmują również sam przewóz towarów i że umowa ta jest w konsekwencji objęta zakresem zastosowania art. 4 ust. 4 konwencji.

Łącznik, o którym mowa w art. 4 ust. 4 zdanie drugie Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie w dniu 19 czerwca 1980 r., stosuje się do innych umów czarterowych aniżeli umowy na jeden rejs tylko wtedy, gdy główny przedmiot umowy stanowi nie zwykłe udostępnienie środka transportu, lecz faktyczny przewóz towarów.

W celu zapewnienia podwyższonego poziomu pewności prawa w stosunkach umownych, czego wymagają cele Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie w dniu 19 czerwca 1980 r., system ustalania prawa właściwego musi być jasny i przewidywalny w taki sposób, że istnieje co do niego pewien stopień pewności.

W tym celu art. 4 ust. 1 zdanie drugie konwencji należy interpretować w ten sposób, że część umowy może podlegać innemu prawu aniżeli prawo mające zastosowanie do reszty umowy jedynie wtedy, gdy przedmiot owej części ma charakter autonomiczny. W konsekwencji, jeżeli łącznikiem mającym zastosowanie do umowy czarterowej jest łącznik przewidziany w art. 4 ust. 4 konwencji, łącznik ten należy zastosować do całej umowy, chyba że część umowy dotycząca przewozu towarów ma charakter autonomiczny względem reszty umowy.

(por. pkt 44–49; pkt 2 sentencji)
Sprawa C-40/08

Asturcom Telecomunicaciones SL

przeciwko

Cristinie Rodríguez Nogueirze

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 4 de Bilbao)

„Dyrektywa 93/13/EWG — Umowy konsumenckie — Nieuczciwy zapis na sąd polubowny — Nieważność — Wyrok sądu polubownego, który nabrał powagi rzeczy osądzonej — Egzekucja — Właściwość sądu krajowego rozpoznającego sprawę egzekucyjną do podniesienia z urzędu nieważności nieuczciwego zapisu na sąd polubowny — Zasady równoważności i skuteczności”

Opinia rzecznika generalnego V. Trstenjak przedstawiona w dniu 14 maja 2009 r. I ‐ 9581

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 października 2009 r. I ‐ 9602

Streszczenie wyroku

Zbliżanie ustawodawstw – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Dyrektywa 93/13

(dyrektywa Rady 93/13, art. 6 ust. 1)

Dyrektywę 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy rozpoznający wniosek o wszczęcie egzekucji wyroku sądu polubownego, który nabrał powagi rzeczy osądzonej, wydanego bez stawiennictwa konsumenta, powinien, jeżeli dysponuje on niezbędnymi w tym celu informacjami na temat okoliczności prawnych i faktycznych, dokonać z urzędu oceny nieuczciwego charakteru zapisu na sąd polubowny, znajdującego się w umowie zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem, jeżeli zgodnie z krajowymi przepisami proceduralnymi może on dokonać takiej oceny w ramach podobnych skarg występujących w systemie krajowym. Jeśli tak jest, sąd ten ma za zadanie wyciągnąć wszelkie wynikające z tego zgodnie z prawem krajowym konsekwencje w celu zapewnienia, by zapis ten nie był wiążący dla konsumenta.

W odniesieniu do tej oceny należy sprecyzować, że z uwagi na charakter i wagę interesu publicznego leżącego u podstaw ochrony udzielanej przez dyrektywę 93/13 konsumentom art. 6 tej dyrektywy należy uznać za równoważny z krajowymi przepisami posiadającymi w ramach krajowego porządku prawnego rangę zasad porządku publicznego.

(por. pkt 52, 59; sentencja)