Keywords

Summary



Keywords

1. Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Cukier – Tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego – Kwoty

(rozporządzenie Rady nr 320/2006, art. 3 ust. 1 lit. b); rozporządzenie Komisji nr 493/2006, art. 9)

2. Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Cukier – Tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego

(rozporządzenie Rady nr 320/2006, art. 3 ust. 1 lit. b), art. 5 ust. 1, 2; rozporządzenie Komisji nr 968/2006, art. 11 ust. 1)

3. Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Cukier – Tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego – Produkcja przewyższająca kwotę

(rozporządzenie Rady nr 318/2006, art. 15; rozporządzenie Komisji nr 968/2006, art. 26 ust. 1, art. 27 ust. 3)

4. Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Cukier – Tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego – Produkcja przewyższająca kwotę

(rozporządzenie Rady nr 320/2006, art. 3 ust. 5; rozporządzenie Komisji nr 968/2006, art. 26 ust. 1)

Summary

1. Artykuł 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 320/2006 ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej należy interpretować w ten sposób, że zawarty w nim termin „kwota” obejmuje również kwoty przejściowe, o których mowa w art. 9 rozporządzenia nr 493/2006 ustanawiającego środki przejściowe w ramach reformy wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru i zmieniającego rozporządzenia nr 1265/2001 i nr 314/2002.

W istocie jak wynika z motywu 10 rozporządzenia nr 493/2006, kwoty przejściowe zostały wprowadzone w celu zwiększenia w roku gospodarczym 2006/2007 kwot przewidzianych w rozporządzeniu nr 318/2006 w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru, a w szczególności jego art. 7, gdyż te ostatnie podobnie jak kwoty przewidziane w obowiązującym poprzednio uregulowaniu, to jest rozporządzeniu nr 1260/2001 w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru, miały zastosowanie do okresu 12 miesięcy, a ten rok gospodarczy obejmował wyjątkowo 15 miesięcy. Mając na uwadze ten dokładnie określony cel zamierzony przez prawodawcę Unii, którym jest wyłącznie dostosowanie ilości kwot do wyjątkowej długości rok gospodarczego 2006/2007, nie można uznać, że kwoty przejściowe mają inny charakter niż kwoty, których stanowią one zwykłe zwiększenie w celu osiągnięcia wspomnianego celu. To zwiększenie jest poza tym proporcjonalne do wyjątkowego wydłużenia wspomnianego roku gospodarczego.

(por. pkt 42, 43, 51; pkt 1 sentencji)

2. Artykuł 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 320/2006 ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, należy interpretować w ten sposób, iż zobowiązanie zrzeczenia się przydzielonej kwoty mającej zastosowanie do produkcji cukru, izoglukozy i syropu inulinowego, którą przedsiębiorstwo to przydzieliło jednej lub kilku swoim fabrykom, staje się skuteczne z dniem, w którym – mając na uwadze informacje przekazane mu lub opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej – przedsiębiorstwo, które podejmuje to zobowiązanie, jest w stanie dowiedzieć się jako przedsiębiorstwo zachowujące zwykłą staranność, że zdaniem właściwych władz spełnione są warunki uzyskania pomocy restrukturyzacyjnej określone w art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia.

W istocie jak wynika z owego art. 5 ust 2, wykonując przyznane im na podstawie art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 320/2006 uprawnienie do podjęcia decyzji o przyznaniu pomocy restrukturyzacyjnej, państwa członkowskie po ustaleniu, iż warunki przewidziane w tym pierwszym przepisie zostały spełnione, nie mają już żadnego zakresu uznania, by podjąć decyzję, iż pomoc nie zostanie przyznana. Wynika z tego, że przedsiębiorstwo jest w stanie dowiedzieć, iż otrzyma pomoc restrukturyzacyjną, od chwili, w której będzie miało wiedzę o tym, iż zdaniem właściwych władz spełnione zostały warunki otrzymania tej pomocy określone w art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 320/2006. Wiedza taka może wynikać zarówno z powiadomień skierowanych do tego przedsiębiorstwa przez te władze w następstwie złożenia przez nie wniosku o pomoc restrukturyzacyjną, jak i z publikacji dokonanej przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dotyczącej dostępności niezbędnych środków finansowych w funduszu restrukturyzacji. Tymczasem w tych warunkach, aby nie naruszyć celu, który realizował prawodawca unijny, przyjmując rozporządzenie nr 320/2006, jakim jest restrukturyzacja w sektorze cukru w celu ograniczenia nieopłacalnej zdolności produkcyjnej w Unii poprzez ustanowienie pomocy dla przedsiębiorstw o najniższej wydajności aby zachęcić je do zaprzestania produkcji w ramach kwot i zrzeczenia się odnośnych kwot, nie można uznać, że zobowiązanie zrzeczenia się kwoty staje się skuteczne dopiero z dniem przyznania pomocy restrukturyzacyjnej zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 968/2006 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 320/2006. Taka wykładnia mogłaby bowiem pozwolić przedsiębiorstwu, które podjęło zobowiązanie zrzeczenia się kwoty i ma pewność co do uzyskania w zamian za to zobowiązanie pomocy restrukturyzacyjnej, na produkcję nadal w ramach kwoty, której się zrzekło, co jest bezpośrednio sprzeczne z realizowanym przez omawianą regulację celem.

(por. pkt 57–61; pkt 2 sentencji)

3. Artykuł 26 ust. 1 i art. 27 rozporządzenia nr 968/2006 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 320/2006 oraz art. 15 rozporządzenia nr 318/2006 w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru, należy interpretować w ten sposób, iż produkcja przy założeniu, iż jest sprzeczna z zobowiązaniem zrzeczenia się kwoty mającej zastosowanie do produkcji cukru, izoglukozy i syropu inulinowego, może prowadzić do zwrotu pomocy, nałożenia kary i pobrania opłaty za nadwyżki, przewidzianych odpowiednio w tych przepisach. Jeżeli chodzi o karę przewidzianą w art. 27 ust. 3 rozporządzenia nr 968/2006, do sądu krajowego należy ocena, czy w świetle wszystkich okoliczności zawisłej przed nim sprawy przypadek niezgodności może zostać zakwalifikowany jako celowy lub wynikający z rażącego niedbalstwa. Zasady ne bis in idem, proporcjonalności i niedyskryminacji należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie kumulatywnemu zastosowaniu tych środków.

Jeżeli chodzi w szczególności o zasadę ne bis in idem, zwrot pomocy na podstawie art. 26 ust. 1 rozporządzenia nr 968/2006, oznacza zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich cofnięcie bezprawnie uzyskanej korzyści. Tymczasem jak wynika z art. 4 ust. 4 owego rozporządzenia, środek taki nie stanowi kary, do której – jak potwierdza wyraźnie motyw dziesiąty tego rozporządzenia – może mieć zastosowanie zasada ne bis in idem. To samo odnosi się do opłaty za nadwyżki w rozumieniu art. 15 rozporządzenia nr 318/2006. Z art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 wynika bowiem, że kary administracyjne mogą być nałożone, jeżeli nieprawidłowości zostały popełnione celowo lub wskutek niedbalstwa. Sama nieprawidłowość natomiast jest zdefiniowana w art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia zasadniczo jako naruszenie przepisów prawa Unii. Tymczasem uregulowania w zakresie produkcji pozakwotowej, w szczególności rozdział 3 rozporządzenia nr 318/2006, nie pozwalają na stwierdzenie, że produkcję taką należy uznać za nieprawidłowość w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95. Co prawda opłata za nadwyżki stanowi istotną zachętę ekonomiczną, by nie produkować w ilości przekraczającej kwotę. Niemniej z uregulowań tych nie wynika, by produkcja pozakwotowa stanowiła jako taka naruszenie przepisów prawa Unii, a tym samym nieprawidłowość, która w warunkach przewidzianych w art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 może prowadzić do nałożenia kary.

(por. pkt 70–73, 81; pkt 3 sentencji)

4. Artykuł 26 ust. 1 rozporządzenia nr 968/2006 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 320/2006, należy interpretować w ten sposób, że przy założeniu, iż przedsiębiorstwo wypełniło swoje zobowiązanie częściowego demontażu urządzeń produkcyjnych w danych fabrykach, lecz nie wypełniło zobowiązania zrzeczenia się kwoty mającej zastosowanie do produkcji cukru, izoglukozy i syropu inulinowego, przydzielonej temu przedsiębiorstwu, którą to przedsiębiorstwo z kolei przydzieliło jednej lub kilku swoim fabrykom, sumę pomocy podlegającej zwrotowi stanowi część pomocy odpowiadająca zobowiązaniu, które nie zostało wypełnione. Tę część pomocy należy określić na podstawie sum ustalonych w art. 3 ust. 5 rozporządzenia nr 320/2006 ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej.

(por. pkt 92; pkt 4 sentencji)