ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
24.

TNT wniosła zatem skargę do High Court of Justice of England And Wales (Administrative Court) o zbadanie przez sąd zgodności z prawem korzystnego dla Royal Mail zwolnienia z podatku VAT, które zostało wprowadzone na mocy grupy 3 załącznika 9 do ustawy o podatku VAT z 1994 r. W ramach tego postępowania High Court postanowieniem z dnia 12 lipca 2007 r. zwrócił się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: 1) a) W jaki sposób należy interpretować termin „publiczne służby pocztowe” użyty w art. 13 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy (dyrektywy 77/388/EWG) (obecnie art. 132 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112)? b) Czy na interpretację tego terminu ma wpływ fakt, iż świadczenie usług pocztowych w danym państwie członkowskim zostało zliberalizowane, że nie istnieją usługi, których świadczenie jest zastrzeżone w rozumieniu dyrektywy Rady 97/67/WE z późn. zm., oraz że istnieje tylko jeden wyznaczony operator świadczący usługi powszechne wskazany Komisji w sposób zgodny z przepisami tej dyrektywy (taki jak Royal Mail w Zjednoczonym Królestwie)? c) Czy w okolicznościach niniejszej sprawy [opisanych powyżej w lit. b)] wyrażenie to obejmuje swoim zakresem: (i) tylko jedynego wyznaczonego operatora świadczącego usługi powszechne (takiego jak Royal Mail w Zjednoczonym Królestwie), czy też także (ii) prywatnych operatorów pocztowych (takich jak TNT Post)? 2) Czy w okolicznościach niniejszej sprawy art. 13 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy (obecnie art. 132 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112) należy interpretować w taki sposób, iż zobowiązuje on lub uprawnia państwa członkowskie do zwolnienia z podatku VAT wszystkich usług pocztowych świadczonych przez „publiczne służby pocztowe”? 3) Jeżeli państwa członkowskie są zobowiązane lub uprawnione do zwolnienia z podatku VAT niektórych — ale nie wszystkich — usług świadczonych przez „publiczne służby pocztowe”, to wedle jakich kryteriów należy określić te usługi, które podlegają zwolnieniu?.
48.

W tym względzie Trybunał orzekł już w odniesieniu do sprawy, w której do Sądu została wniesiona skarga na decyzję Komisji odrzucającą złożoną do niej skargę w przedmiocie naruszenia reguł konkurencji ustalonych w traktacie WE, iż „ponieważ w ramach kontroli zgodności z prawem przewidzianej w art. 173 traktatu [WE] (obecnie, po zmianie, art. 230 WE) Sądowi nie przysługuje — w sprawie takiej jak niniejsza — nieograniczone prawo orzekania w odróżnieniu od takiego prawa wykonywanego przez sądy wspólnotowe na podstawie art. 172 traktatu [WE] (obecnie, po zmianie, art. 229 WE) przykładowo w odniesieniu do decyzji nakładających sankcje, w [tej] sprawie jego zadaniem nie [było] zastąpienie spornej decyzji inną decyzją bądź dokonanie zmian w spornej decyzji” ( 23 ). W tym samym orzeczeniu Trybunał uznał, że „w ramach skargi o stwierdzenie nieważności decyzji [Komisji], w której zostało ustalone, iż nie miało miejsca nadużycie pozycji dominującej, zadaniem Sądu nie jest ustalenie, że takie nadużycie miało miejsce”. Pragnę dodać, iż Sąd nie jest również właściwy do wykluczenia istnienia naruszenia, jeśli sama Komisja powstrzymała się od uczynienia tego w decyzji będącej przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności.
39.

Mając na uwadze istotne znaczenie wymienionych wspólnotowych rozporządzeń, stosowanych bezpośrednio w państwach członkowskich, Rechtbank van koophandel w Brukseli przed rozstrzygnięciem sprawy co do meritum zawiesił postępowanie i przedstawił Trybunałowi następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1891/2004 należy interpretować w ten sposób, że zabrania się właściwym służbom celnym lub urzędowi celnemu przekazania informacji zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1383/2003 lub przeprowadzenia inspekcji zgodnie z art. 9 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1383/2003, dopóki wniosek o podjęcie działania złożony przed 1 lipca 2004 r. nie zostanie uzupełniony o oświadczenie wskazane w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1383/2003? Czy, innymi słowy, oświadczenie to jest formalną przesłanką skuteczności wniosku o podjęcie działania? 2) Czy art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1383/2003 należy interpretować w ten sposób, że umożliwiał on organom celnym w Antwerpii udostępnienie uprawnionemu ze znaku towarowego sześciu próbek towarów w celu ustalenia, czy chodzi o towary podrobione, przy czym tego udostępnienia próbek nie należy utożsamiać z pogłębioną inspekcją w rozumieniu art. 9 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1383/2003, w ramach której możliwa jest dokładna weryfikacja pochodzenia i pierwotnego pochodzenia towarów, ani ze szczegółową analizą techniczną pobranych próbek na podstawie art. 9 ust. 3 ostatni akapit rozporządzenia (WE) nr 1383/2003? Jeżeli odpowiedź będzie twierdząca, czy to udostępnienie próbek powinno było być dokonane w terminie trzech dni roboczych określonym w art. 4 ust. 1 rozporządzenia? 3) Czy rozporządzenie (WE) nr 1383/2003 stoi na przeszkodzie temu, aby belgijscy funkcjonariusze celni przekazywali uzyskane w ramach stosowania rozporządzenia informacje na innej drodze, niż określa to rozporządzenie (sąd ma na myśli między innymi art. 9 ust. 2 i art. 9 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia), np. na podstawie postanowienia belgijskich sądów o przesłuchaniu świadków lub przedłożeniu dokumentów? 4) Czy rozporządzenie (WE) nr 1383/2003 stoi na przeszkodzie temu, aby informacje pozyskane przy zastosowaniu art. 4 ust. 2 (zob. pytanie drugie) i art. 9 ust. 2 i 3 — inne niż informacje wskazane w art. 9 ust. 3 akapit pierwszy — lub informacje pozyskane na podstawie postanowienia belgijskiego sędziego przy przesłuchaniu świadków lub na skutek przedstawienia dokumentów (zob. pytanie trzecie) zostały użyte w ramach postępowania, które nie służy stwierdzeniu podrobienia towarów, ale np. w ramach postępowania przeciwko importowi równoległemu?”
10.

W wyniku serii odwołań wniesionych do austriackich organów (dotyczących przede wszystkim kwestii ustalenia dokładnych okoliczności faktycznych zdarzenia oraz odpowiedzialności poszczególnych zamieszanych osób) sprawa została przedłożona sądowi krajowemu. Sąd ten, biorąc pod uwagę kluczowe znaczenie art. 233 kodeksu celnego dla potrzeb wydania rozstrzygnięcia, zawiesił postępowanie i zwrócił się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Zważywszy, iż przesłanka wygaśnięcia, o której mowa w art. 233 akapit pierwszy lit. d) [kodeksu celnego], nie odnosi się do momentu powstania długu celnego, lecz do okresu po powstaniu długu celnego, gdyż odnosi się do długu celnego, który »powstał« w przypadkach określonych w art. 202 kodeksu celnego, czy wyrażenie »przy nielegalnym wprowadzaniu« w rozumieniu art. 233 akapit pierwszy lit. d) kodeksu celnego należy interpretować w taki sposób, że: — wprowadzanie na obszar celny Wspólnoty towaru, co do którego powstał dług celny na podstawie art. 202 kodeksu celnego, kończy się już z chwilą jego wprowadzenia do granicznego urzędu celnego lub na inne, wskazane przez urząd celny miejsce, najpóźniej jednak z chwilą opuszczenia granicznego urzędu celnego lub innego wskazanego miejsca, ponieważ towar znalazł się tym samym wewnątrz obszaru celnego, tak że zajęcie i przepadek towarów dokonane po tym okresie nie prowadzą już do wygaśnięcia długu celnego, lub tak interpretować, że — wprowadzanie na obszar celny Wspólnoty towaru, co do którego powstał dług celny na podstawie art. 202 kodeksu celnego, z gospodarczego punktu widzenia trwa tak długo, jak długo jest on transportowany w ramach jednolitego procesu związanego z wprowadzaniem towaru na obszar celny, a więc dopóki towar będący na obszarze celnym nie dotarł jeszcze do pierwszego miejsca przeznaczenia i nie został tam złożony, w związku z czym zajęcie i przepadek towarów dokonane do tego czasu prowadzą do wygaśnięcia długu celnego? 2) Zważywszy, że w przypadku nielegalnego zachowania w rozumieniu art. 202 kodeksu celnego, które zostało ujawnione przy wprowadzaniu, dług celny obligatoryjnie wygasa i że zajęcie towarów bezpośrednio podczas usuwania spod dozoru celnego, jako zachowanie nielegalne w rozumieniu art. 203 kodeksu celnego, nie prowadzi do natychmiastowego wygaśnięcia długu celnego, czy art. 233 akapit pierwszy lit. d) kodeksu celnego należy interpretować w ten sposób, że wygaśnięcie długu celnego wyraźnie ograniczone do przypadków powstania długu celnego na mocy art. 202 kodeksu celnego jest mimo to zgodne z nakazem równego traktowania nielegalnego zachowania?”.
126.

Mając na uwadze powyższe, proponuję, aby Trybunał orzekł następująco: 1) Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy 85/337/EWG Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą 97/11/WE z dnia , poprzez nieprzyjęcie wszystkich środków zgodnie z art. 2 ust. 2 i art. 4 ust. 2–4 ww. dyrektywy, aby zapewnić w sposób wystarczający, że przedsięwzięcia należące do kategorii „budowa dróg” wymienionej w pkt 10 lit. e) załącznika II, w przypadku których należy liczyć się ze znaczącym oddziaływaniem na środowisko, podlegają zatwierdzeniu i ocenie w odniesieniu do ich skutków zgodnie z art. 5–10 ww. dyrektywy przed udzieleniem na nie pozwolenia; 2) Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 6 dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE — poprzez brak wprowadzenia w życie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania art. 3 pkt 3–6 oraz art. 4 pkt 2 i 3 ww. dyrektywy, — poprzez brak podania do wiadomości społeczeństwa praktycznych informacji dotyczących dostępu do administracyjnych i sądowych procedur odwoławczych zgodnie z art. 10a dyrektywy 85/337 i art. 15a dyrektywy 96/61 dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli, zmienionych dyrektywą 2003/35, oraz — poprzez brak powiadomienia Komisji o obu wyrokach High Court w sprawie Friends of the Curragh Environment. 3) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. 4) Irlandia i Komisja pokrywają własne koszty.
222.

W pkt 178 zaskarżonego wyroku Sąd przypomniał bowiem, że zgodnie z zaskarżoną decyzją nadużycie zarzucane DSD polega na wymaganiu uiszczenia opłaty w odniesieniu do wszystkich wprowadzanych do obrotu w Niemczech opakowań oznaczonych logo Der Grüne Punkt. Sąd wskazuje następnie, że „[z]godnie z [tą] decyzją nie można domagać się uiszczenia opłaty w przypadku, w którym producenci i dystrybutorzy opakowań stosujący system DSD jedynie w odniesieniu do części opakowań wprowadzanych do obrotu w Niemczech wykażą, iż wywiązali się z obowiązków przyjmowania zwrotu i odzysku, ustanowionych w rozporządzeniu [w sprawie opakowań] za pośrednictwem konkurencyjnych systemów zbiorowych lub systemów indywidualnych ([pierwszy i drugi przypadek]). Podobnie nie można domagać się uiszczenia opłaty w sytuacji, w której producenci i dystrybutorzy opakowań, niestosujący w Niemczech systemu DSD, lecz wprowadzający do obrotu w tym kraju opakowanie standardowe, które jest przez nich również wprowadzane do obrotu w innym państwie członkowskim i które uczestniczy w systemie przyjmowania opakowań stosującym logo Der Grüne Punkt, wykażą, iż wywiązali się z obowiązków nałożonych na nich w [rzeczonym] rozporządzeniu za pośrednictwem konkurencyjnych systemów zbiorowych lub systemów indywidualnych ([trzeci przypadek])”.
62.

Należy zauważyć, że na podstawie dostępnych informacji o sporze przed sądem odsyłającym można stwierdzić, że Petra von Chamier-Glisczinski nie jest uprawniona, aby powołać się na zastosowanie art. 49 WE na jej korzyść. Zatem na podstawie informacji przesłanych przez sąd odsyłający oraz wyjaśnień złożonych przez męża Petry von Chamier-Glisczinski podczas rozprawy należy stwierdzić, że jego żona nie przeniosła się tymczasowo do Austrii w celu otrzymania opieki w wyspecjalizowanej instytucji, lecz przeniosła się do tego kraju w celu zamieszkania tam na stałe, oczekując rychłych przenosin męża. Jej stały pobyt w Austrii związany z pobytem we wspomnianym zakładzie pielęgnacyjnym trwał 27 miesięcy. W wyroku w sprawie Steymann przeciwko Stassecretaris van Justitie Trybunał stwierdził, że art. 59 i 60 traktatu (aktualnie art. 49 WE i 50 WE) „nie odnoszą się do sytuacji obywatela państwa członkowskiego, który sprowadził się na terytorium innego państwa członkowskiego i tam stale przebywa w celu (…) skorzystania w tym państwie z usług świadczonych przez czas nieokreślony” ( 28 ). Wniosek ten potwierdzony został w wyroku w sprawie Sodemare i in. ( 29 ), dotyczącej usług w zakresie przyjmowania do instytucji dla osób starszych.
51.

Te dwa wyroki dotyczyły stosunku umownego pomiędzy pracodawcą i pracownikiem. Mając na uwadze fakt, że Trybunał nie uważa, iż skutki, jakie urlop rodzicielski może wywierać na obliczanie pewnych uprawnień w stosunku pomiędzy pracodawcą i pracownikiem nie naruszają zakazu dyskryminacji ze względu na płeć, to sądzę, że odmienne twierdzenie w odniesieniu do zabezpieczenia społecznego byłoby niespójne. Wprawdzie stosunek pomiędzy pracodawcą i pracownikiem wchodzi w zakres stosowania porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego i ogólnie prawa wspólnotowego, to jednak kwestie związane z zabezpieczeniem społecznym w dużej mierze w dalszym ciągu należą do kompetencji państw członkowskich. Tym samym nie należą one do zakresu stosowania porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego, co jasno wynika z klauzuli 2 ust. 8 tego porozumienia.
29.

Hiszpania nie może powoływać się na to, że przystąpiła do Wspólnoty Europejskiej dopiero z dniem 1 stycznia 1986 r., a zatem w stosunku do Hiszpanii nie znajdowała bezpośredniego zastosowania dyrektywa 73/80, zgodnie z którą stawka podatkowa operacji, o których mowa w art. 7 ust. 1 lit. b), została z dniem ( 9 ) obniżona do 0,50%. Dyrektywa 85/303 ma bowiem taką samą treść w stosunku do Hiszpanii, co w stosunku do starych państw członkowskich. W momencie przystąpienia Hiszpanii do Wspólnot stawka podatku, która została obniżona w drodze zmian dyrektywy 69/335, zaliczana była do dorobku wspólnotowego, który powinien być zagwarantowany przez Hiszpanię, a na podstawie którego dyrektywa ta skutkuje w stosunku do operacji w rozumieniu z art.7 ust. 1 lit. b) obowiązkowym zwolnieniem z podatku.
71.

Zważywszy, że okresowa kara pieniężna ma na celu wywarcie na państwie członkowskim niewykonującym wyroku stwierdzającego uchybienie nacisku ekonomicznego, który skłoni je do zaprzestania stwierdzonego uchybienia, jej wysokość powinna zostać ustalona w zależności od stopnia nacisku niezbędnego, by zmieniło ono swe zachowanie ( 43 ). Zadaniem Trybunału jest określenie, w ramach przysługujących mu uprawnień swobodnej oceny, wysokości okresowej kary pieniężnej w taki sposób, by była ona, po pierwsze, stosowna do okoliczności sprawy, a po drugie, proporcjonalna do stwierdzonego uchybienia oraz do możliwości finansowych zainteresowanego państwa członkowskiego ( 44 ). W tym świetle za podstawowe kryteria zapewniające, że okresowa kara pieniężna wywrze odpowiedni nacisk, wymuszając jednolite i skuteczne stosowanie prawa wspólnotowego, zdaniem Trybunału należy przyjąć co do zasady czas trwania naruszenia, wagę tego naruszenia oraz możliwości finansowe zainteresowanego państwa członkowskiego ( 45 ). Ostatecznie kryteria te nie różnią się zasadniczo od obu kryteriów przewidzianych przez Komisję w komunikacie dotyczącym stosowania art. 228 WE ( 46 ).
48.

Środek, o którym mowa w art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 2777/2000, czyli zakaz wprowadzania do obrotu mięsa bydła wspomnianej wyżej kategorii, jeżeli nie zostało ono poddane testowi BSE z wynikiem negatywnym — miał z pewnością na celu ustabilizowanie rynku wołowiny i cielęciny (zobacz wyżej pkt 39) przez co mamy tu z pewnością do czynienia ze środkiem wspierania w rozumieniu art. 38 ust. 1 rozporządzenia nr 1254/1999. Jednakże, jako że ze swojej natury (tj. jako zwykły zakaz) nie prowadził on do żadnych wydatków, nie można go uznać za interwencję mającą na celu ustabilizowanie rynku rolnego w rozumieniu i dla celów art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1258/1999, i to pomimo brzmienia art. 10 rozporządzenia nr 2777/2000, które precyzując, że środki przez nie ustanowione „są uznawane za środki interwencji w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 1258/1999”, musi być rozumiane w rzeczywistości jako odnoszące się jedynie do systemu skupu, o którym mowa w art. 3 i do współfinansowania wspólnotowego, o którym mowa w art. 2 ust. 2. Podobnie, jako że chodzi tu jedynie o zakaz nieprowadzący do wydatków, rzeczonego środka nie można również uważać za szczególny środek weterynaryjny w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. d) tego samego rozporządzenia.
2)

Prawo wspólnotowe nie stoi na przeszkodzie temu, by państwa członkowskie uzależniały dokonanie korekty podatku omyłkowo wykazanego na fakturze i z tego względu należnego zgodnie z art. 21 pkt 1 lit. c) szóstej dyrektywy od warunku, aby podatnik wystawił swojemu klientowi skorygowaną fakturę. Dotyczy to również sytuacji, gdy odbiorca faktury nie jest uprawniony do odliczenia podatku VAT.
42.

Z powyższego wynika, że omawiane ustawodawstwo fińskie prowadzi do odmiennego traktowania spółek dominujących znajdujących się w porównywalnej sytuacji w odniesieniu do dywidend wypłacanych przez spółki zależne z siedzibą w Finlandii. Oznacza to, że ustawodawstwo to wywołuje dyskryminację spółek dominujących ze względu na ich siedzibę i to niezależnie od ich formy prawnej.
46.

Jest również prawdą, że w celu sprzeciwienia się rejestracji wspólnotowego znaku towarowego można powołać się tylko na wcześniejsze prawa wymienione w art. 8. Jednakże nie wyklucza to możliwości, że zgłoszenie może zostać dokonane w złej wierze w odniesieniu do innych praw, na które nie można powoływać się w tych okolicznościach — zaznaczam, że prawa wcześniejsze inne niż wymienione w art. 8 mogą zostać przywołane na poparcie wniosku o unieważnienie ( 16 ). Ponadto wydaje się, że punkt widzenia przyjęty przez Komisję ograniczyłby rolę kwestii złej wiary do zaledwie potwierdzenia, dodatkowego wsparcia dla konkurenta, który jest już uprawniony do domagania się unieważnienia znaku na podstawie przysługującego mu wcześniejszego prawa (i który był wcześniej uprawniony do sprzeciwienia się rejestracji), podczas gdy z systematyki art. 51 i 52 wynika, że zła wiara stanowi niezależną podstawę unieważnienia. Jest to jednocześnie podstawa bezwzględna, na którą może powołać się każdy, w tym także, choć nie jedynie, właściciel prawa wcześniejszego. Nie jest ona ograniczona, czy to bezpośrednio, czy to w drodze logicznego wnioskowania, do złej wiary w odniesieniu do jakiejkolwiek konkretnej kwestii. Każda osoba może żądać unieważnienia na tej podstawie, że zgłoszenie znaku towarowego zostało dokonane w złej wierze, niezależnie od tego, jaki jest kontekst tej złej wiary.
62.

Po ustaleniu, że badane krajowe przepisy są objęte zakazem utrudniania swobodnego przepływu kapitału w rozumieniu art. 56 WE, należy zbadać, czy mogą one jednakże zostać uzasadnione, w szczególności w świetle art. 58 WE. W tym zakresie należy przypomnieć utrwalone stanowisko Trybunału, w świetle którego przepisy krajowe, by mogły być uzasadnione, muszą być odpowiednie do zagwarantowania osiągnięcia realizowanego celu i nie wkraczać poza to co niezbędne dla jego osiągnięcia, z zachowaniem zasady proporcjonalności ( 22 ).
96.

Prawdą jest, że przy stosowaniu reguł konkurencji krajowe organy konkurencji są zobowiązane do poszanowania ocen wartościujących i wymogów wspólnotowego prawa rolnego. Jeżeli stosowane jest wspólnotowe prawo konkurencji (art. 81 WE i 82 WE), to pierwszeństwo polityki rolnej przed rozdziałem traktatu WE dotyczącym konkurencji wynika z art. 32 ust. 2 WE w związku z art. 36 ust. 1 WE ( 52 ). Jeżeli natomiast zastosowanie ma krajowe prawo konkurencji, to sama zasada pierwszeństwa stosowania prawa wspólnotowego ( 53 ) prowadzi do tego, że uwzględnione zostaną założenia wspólnej polityki rolnej.
73.

W niniejszej sprawie podstawa prawna nie może jednak jednoznacznie zostać określona na podstawie innych elementów aktu. Wynika to z jednej strony już z tego, że podczas negocjacji w Radzie pojawił się spór o to, jaka podstawa prawna jest właściwa, i zgłoszono w tej kwestii wiele wniosków do dyskusji. Komisja podnosi w tym zakresie — co nie jest kwestionowane — że przedmiotem dyskusji było zarówno wyłączne podanie art. 300 ust. 2 WE jako proceduralnej podstawy prawnej, wyłączne podanie materialnej podstawy prawnej, jak i połączenie obu. Dyskutowano również, bez osiągnięcia rozstrzygnięcia, na temat właściwej materialnej podstawy kompetencji w postaci wyłącznie art. 175 WE albo art. 175 WE w związku z art. 133 WE.
461.

Równowaga ta wydaje się bardzo trudna do znalezienia, na co wskazują słowa użyte przez Trybunał w pkt 34 ww. wyroku w sprawie Orkem przeciwko Komisji: „choć dla zapewnienia skuteczności art. 11 ust. 2 i 5 rozporządzenia nr 17 Komisja jest uprawniona do zobowiązania przedsiębiorstwa do dostarczenia wszelkich niezbędnych informacji dotyczących okoliczności faktycznych, o których może ono wiedzieć, i w razie konieczności do przedstawienia jej posiadanych dokumentów dotyczących tych okoliczności, nawet jeśli tego rodzaju informacje i dokumenty mogą służyć do ustalenia względem tego lub innego przedsiębiorstwa, że miało miejsce zachowanie antykonkurencyjne, to nie może ona jednak w ramach decyzji zawierającej żądanie udzielenia informacji naruszać prawa do obrony przysługującego przedsiębiorstwu ( 167 )”. Jak wskazuje Trybunał w pkt 35 tego wyroku, oznacza to, że „Komisja nie może nałożyć na przedsiębiorstwo obowiązku udzielenia odpowiedzi, w ramach których owo przedsiębiorstwo musiałoby przyznać, że doszło do naruszenia, którego wykazanie należy przecież do Komisji” ( 168 ).
120.

Przypominam bowiem, że Komisja wydała w dniu 11 lipca 2001 r. decyzję, na mocy której wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające w sprawie pomocy. Jak zaznacza Sąd w pkt 133 zaskarżonego wyroku, wszczęcie tego postępowania wskazuje, że Komisja ma poważne wątpliwości co do zgodności systemu CFA z przepisami traktatu. Oczywiście, jak podkreśla Sąd, poważne wątpliwości nie oznaczają żadnej ostatecznej kwalifikacji prawnej tego systemu. Tym niemniej, w takim przypadku jak rozpoznawany, gdzie system CFA nie był w ogóle zgłaszany Komisji, moim zdaniem, istnienie poważnych wątpliwości co do zgodności tego systemu wystarczy, by zanegować zasadność oczekiwań, na które powołuje się KFF.
3.

Zasadniczą kwestią niniejszego odwołania jest wykładnia i stosowanie art. 13 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (obecnie art. 86 WE) ( 2 ). Zgodnie z tym przepisem, w sytuacji gdy państwo członkowskie nie zastosuje się w postępowaniu w sprawie pomocy do nakazu udzielenia informacji, decyzja Komisji zostaje podjęta na podstawie dostępnych informacji.
68.

Ochrona prawna osób fizycznych i prawnych, które nie mogą ze względu na przesłanki dopuszczalności ustanowione w art. 230 akapit czwarty WE zaskarżać bezpośrednio aktów wspólnotowych, takich jak sporna decyzja, winna być zapewniona w sposób skuteczny w drodze skargi przed sądami krajowymi. W tym zakresie Trybunał podkreślił już, że sądy te, zgodnie z zasadą lojalnej współpracy wyrażoną w art. 10 WE, są zobowiązane — tak dalece, jak to możliwe — do interpretowania i stosowania wewnętrznych przepisów proceduralnych regulujących korzystanie ze środków prawnych w taki sposób, by umożliwić wymienionym wyżej osobom zakwestionowanie na drodze sądowej każdej decyzji lub każdego innego krajowego środka odnoszącego się do stosowania wobec nich aktu wspólnotowego, takiego jak w niniejszej sprawie, poprzez podniesienie zarzutu nieważności takiego aktu i skłaniając je do zwrócenia się w tym zakresie do Trybunału w drodze pytań prejudycjalnych ( 27 ).