ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

Skarżąca podnosi, że całość zarzutów pozwanej opiera się na li tylko hipotetycznym założeniu, że skarżąca mogła potencjalnie mieć dostęp do informacji poufnych, gdy spotykała się z beneficjentami. Pozwana naruszyła w ten sposób prawo przy kwalifikacji prawnej poważnego wykroczenia zawodowego w rozumieniu art. 93 ust. 1 rozporządzenia Rady (EC, Euratom) nr 1605/2002 (1), art. 106 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EU, Euratom) nr 966/2012 (2) i art. 136 ust. 1 lit. c) ppkt v) rozporządzenia (EU, Euratom) nr 2018/1046 (3).
—

stwierdzenie nieważności wydanej przez stronę pozwaną decyzji odmawiającej dostępu do określonych dokumentów żądanych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, którą to decyzję doręczono stronie skarżącej w dniu 14 stycznia 2021 r. w piśmie o sygnaturze SGS 21/000067, w tym załącznika do tej decyzji;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 15 stycznia 2021 r., A (2019) 8551 C (D 300153), w której odmówiono skarżącej dostępu do dokumentów będących przedmiotem wniosku na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji;
4.

Zarzut czwarty, dotyczący tego, że decyzja Komisji narusza prawo, ponieważ pojęcie „miejsc pracy” mające zastosowanie do programu III ZFM jest instytucją prawa krajowego nieznajdującą zastosowania do metodologii miejsc pracy w „EPC” (ekwiwalent pełnego czasu pracy) i „RJP” (roczne jednostki pracy). Strona skarżąca podnosi, że dla celów oceny wymogu programu III ZFM dotyczącego tworzenia lub utrzymania miejsc pracy, zaskarżona decyzja narusza prawo stosując metodologię definiowania pojęcia miejsca pracy w „EPC” i „RJP”, ponieważ pojęciem miejsca pracy znajdującym zastosowanie do programu ZFM jest pojęcie wynikające z krajowego prawa pracy.
C 206/39

Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2021 r. – Aloe Vera of Europe / Komisja

(Sprawa T-189/21)

(2021/C 206/47)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Aloe Vera of Europe BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat B. Van Vooren)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) 2021/468; oraz

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi tylko jeden zarzut, zgodnie z którym zaskarżony akt narusza zasadę ostrożności, zarówno pod względem materialnym jak i proceduralnym.

1. Część pierwsza jedynego zarzutu skargi, dotyczy tego, że rozporządzenie Komisji (UE) 2021/468 (1) narusza zasadę ostrożności. Strona skarżąca podnosi, że zasada ostrożności pozwala na prewencyjne działania prawotwórcze tylko wówczas, gdy zgodnie z oceną naukową potencjalne ryzyko przekracza poziom, wciąż akceptowalny dla społeczeństwa. W niniejszej sprawie zaskarżone rozporządzenie zakazało [stosowania w żywności] żelu z wnętrza liści Aloe vera, podczas gdy zgodnie z oceną naukową nie istnieje żadne ryzyko związane z tym produktem. Strona skarżąca twierdzi ponadto, że zaskarżone rozporządzenie, zamiast opierać się na nauce, było wynikiem szeregu arbitralnych decyzji.

2. Część druga przytoczonego zarzutu, drugi dotyczący tego, że rozporządzenie (UE) 2021/468 zostało przyjęte z proceduralnym naruszeniem zasady ostrożności. Skarżąca twierdzi, że Komisja nie zastosowała się do ram określonych w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 (2) Parlamentu Europejskiego i Rady i błędnie zastosowała procedurę pisemną z art. 3 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (3) oraz naruszyła zasady proporcjonalności i niedyskryminacji.

(1) Rozporządzenie Komisji (UE) 2021/468 z dnia 18 marca 2021 r. zmieniające załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do gatunków roślin zawierających pochodne hydroksyantracenu (Dz.U. 2021, L 96, s. 6)

(2) Rozporządzenie (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji (Dz.U. 2006, L 404, s. 26)

(3) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. 2011, L 55, s. 13)
1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że strona przeciwna naruszyła prawa proceduralne skarżącej, nie wszczynając formalnego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE, podczas gdy jej wstępne postępowanie wyjaśniające nie rozwiało wszystkich wątpliwości co do istnienia pomocy państwa. — Podniesiono, że długość i okoliczności wstępnego badania stanowią dowód na to, że strona przeciwna miała wątpliwości co do istnienia pomocy państwa. — Ponadto skarżąca twierdzi, że znacząca zmiana w analizie przeprowadzonej przez stronę przeciwną w trakcie wstępnego badania stanowi dowód na to, że strona przeciwna miała wątpliwości co do istnienia pomocy państwa. — Skarżąca twierdzi również, że strona przeciwna błędnie uznała, iż nie istnieją żadne wątpliwości co do tego, czy przedłużenie przez Niderlandy istniejących zezwoleń na organizowanie zakładów sportowych, zakładów na wyścigi konne, loterii i kasyn dla dotychczasowych podmiotów upoważnionych stanowi korzyść dla tych podmiotów.
—

stwierdzenie częściowej nieważności dyrektywy (UE) 2019/904 z dnia 5 czerwca 2019 r. (2). w stosunku do jej art. 7 w zakresie, w jakim ma on zastosowanie do kubków na napoje, oraz pkt 4 części D załącznika do tej dyrektywy; oraz
—

ustalenie, że szkoda majątkowa wynosi co najmniej 25 mln EUR (1) wraz z odsetkami wyrównawczymi naliczanymi od dnia 3 marca 2016 r. do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie oraz odpowiednimi odsetkami za zwłokę od dnia wydania wyroku do pełnej spłaty; oraz
C 217/62

Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2021 r. – Covington & Burling i Van Vooren / Komisja

(Sprawa T-201/21)

(2021/C 217/78)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Covington & Burling (Saint-Josse-ten-Noode, Belgia) i Bart Van Vooren (Meise, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Diaz-Gavier)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 marca 2021 r. odmawiającej udzielenia dostępu do żądanych dokumentów (1) na mocy rozporządzenia w sprawie przejrzystości;

— nakazanie Komisji niezwłocznego udzielenia dostępu do żądanych dokumentów; oraz

— obciążenie Komisji kosztami postępowania i innymi kosztami poniesionymi przez Covington w niniejszej sprawie.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

1. Zarzut pierwszy dotyczy błędnego oparcia się przez Komisję na art. 4 ust. 3 tiret drugie rozporządzenia w sprawie przejrzystości (2) w celu uzasadnienia odmowy udzielenia dostępu do żądanych dokumentów.

2. Zarzut drugi dotyczy tego, że nawet gdyby art. 4 ust. 3 tiret drugie rozporządzenia o powszechnym dostępie do dokumentów lub inny przepis tego rozporządzenia miał zastosowanie, Komisja nie wykazała, w jaki sposób żądane dokumenty spełniały wymagane warunki.

3. Zarzut trzeci dotyczy niesłusznego oparcia się przez Komisję na rozporządzeniu o procedurze komitetowej (3) w celu uzasadnienia odmowy udzielenia dostępu do żądanych dokumentów.

4. Zarzut czwarty dotyczy niesłusznego oparcia się przez Komisję na wzorze regulaminu wewnętrznego dla komitetów w celu uzasadnienia swojej odmowy.

5. Zarzut piąty dotyczy naruszenia w zaskarżonej decyzji ogólnych zasad przejrzystości i podważenia demokratycznej legitymacji aktów wykonawczych.

(1) Uwaga redakcyjna: żądane dokumenty dotyczą procedury komitetowej, a w szczególności dokumentów dotyczących sposobu, w jaki niektóre państwa członkowskie głosowały w sprawie projektu rozporządzenia Komisji zmieniającego załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do gatunków roślin zawierających pochodne hydroksyantracenu.

(2) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U 2001 L 145, s. 43).

(3) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. 2011, L 55, s. 13).
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia przepisów Traktatu o Unii Europejskiej (3) (artykuły: 2, 3 ust. 2, 3 ust. 3) poprzez naruszenie wolności i prawa do uprawniania strzelectwa myśliwskiego i sportowego, naruszenie zasady państwa prawnego w drodze wprowadzenia domniemania winy osób przemieszczających się po terenach „wodno-błotnych” z amunicją zawierającą ołów – jako osób, które dokonują strzelań z użyciem amunicji zawierającej ołów na terenach „wodno-błotnych”, naruszenie poczucia bezpieczeństwa poprzez wprowadzenie przepisów uniemożliwiających identyfikację terenów „wodno-błotnych”, a zatem zakresu terytorialnego obowiązywania zakazu, a co za tym idzie dostosowania swojego zachowania do obowiązujących przepisów.
5.

W zarzucie piątym skarżąca utrzymuje, że pozwana, wydając zakwestionowany akt, naruszyła zasadę proporcjonalności, ponieważ nie prowadzi on do podjęcia odpowiednich kroków służących osiągnięciu uzasadnionych celów przyświecających temu aktowi i wykracza on poza to, co jest konieczne do ich osiągnięcia. — Co więcej, zdaniem skarżącej środki wynikające z zakwestionowanego aktu nie są najmniej uciążliwym środkiem pozwalającym osiągnąć przyświecające mu cele.
7.

Zarzut siódmy dotyczący nieważności decyzji (WPZiB) 2021/142 oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/138 w zakresie, w jakim dotyczą skarżącej, ponieważ naruszają one przysługujące jej prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej.
—

w odniesieniu do pozostałych roszczeń: — stwierdzenie, że skarżący powinni byli zostać zatrudnieni w charakterze członków personelu tymczasowego jednej z trzech pierwszych pozwanych i uznanie, że trzy pierwsze pozwane traktowały skarżących w sposób niezgodny z prawem i dyskryminujący – bez obiektywnego uzasadnienia – co się tyczy ich wynagrodzenia, przysługujących im uprawnień emerytalnych i powiązanych korzyści, a także co się tyczy gwarancji późniejszego zatrudnienia; — zasądzenie od trzech pierwszych pozwanych odszkodowania na rzecz każdego ze skarżących za szkodę poniesioną z uwagi na niezastosowanie wynagrodzenia, uprawnień emerytalnych, dodatków i korzyści wynikających ze stosowania warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, spowodowaną niezgodnym z prawem nierównym traktowaniem; — zasądzenie od nich odsetek od tych kwot; — wyznaczenie stronom terminu na oszacowanie wspomnianego odszkodowania z uwzględnieniem grupy i stopnia, do których skarżący powinni byli zostać odpowiednio zaszeregowani przy zatrudnieniu, przeciętnego wzrostu płacy, rozwoju ich kariery zawodowej, świadczeń, które powinni byli wówczas pobierać na podstawie umów o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego, oraz porównanie otrzymanych wyników z wynagrodzeniem faktycznie pobranym przez skarżących;
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej. Skarżący uważa przede wszystkim, że w wyniku stosowanych procedur na etapie podejmowania decyzji, z uwagi na niezachowanie równowagi między przyjętym uzasadnieniem a poszanowaniem indywidualnych praw, doszło do naruszenia jego podstawowych praw. Następnie, w odniesieniu do etapu wyznaczania, skarżący twierdzi, że jego prawa miały zostać naruszone w wyniku niewystarczających procedur, które uniemożliwiały mu skuteczne skorzystanie ze środków odwoławczych. Wreszcie skarżący podnosi, że na etapie wykonywania procedura odstępstwa odbywała się z naruszeniem prawa do skutecznego środka odwoławczego.
Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2021 – FJ i in. / ESDZ

(Sprawa T-246/21)

(2021/C 242/79)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: FJ i 6 pozostałych skarżących (przedstawiciel: adwokat J.-N. Louis)

Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o sporządzeniu rozliczenia wynagrodzenia skarżących za lipiec 2020 r. ze względu na to, że zastosowano w niej po raz pierwszy nowe współczynniki korygujące mające zastosowanie do ich wynagrodzenia, z mocą wsteczną od dnia 1 października 2019 r. i 1 stycznia 2020 r.;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnoszą naruszenie art. 64 i 65 regulaminu pracowniczego, zasady równego traktowania w zakresie równoważnej mocy nabywczej, oczywisty błąd w ocenie oraz naruszenie zasady pewności prawnej i obowiązku dbałości.

W celu ustalenia współczynnika korygującego mającego zastosowanie do wynagrodzenia skarżących poza Unią Eurostat powinien zebrać dane dotyczące konkretnie ich miejsca zatrudnienia, zgodnie z zasadami wykonawczymi do art. 64 i 65 regulaminu pracowniczego, ustanowionymi w załączniku XI. Pozyskiwanie danych uwzględnianych przy ustalaniu współczynnika korygującego odbywa się na podstawie umowy międzynarodowej dotyczącej współpracy między EUROSTAT, OCDE i ONZ.

Współczynniki ustalane na podstawie tych danych obniżyły się w okresie od stycznia 2018 r. do stycznia 2019 r. z 239,7 do 94,0, podczas gdy w tym samym okresie współczynniki stosowane do wynagrodzeń personelu ONZ podwyższono w celu uwzględnienia inflacji.

Frank kongijski (CDF) uległ w 2017 r. dużej dewaluacji w stosunku do dolara (USD) i euro, a do tego nastąpiła znaczna inflacja, co przełożyło się na istotny wzrost cen w USD, zgodnie z analizami IMF. Ponadto dane statystyczne, zarówno Banku Centralnego Kongo, jak i ONZ i IMF, wykazują równoległe zmiany wartości USD i CDF w stosunku do euro.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2021/353 z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie zmiany decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/339 z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie wykonania art. 8a rozporządzenia (WE) nr 765/2006 w zakresie, w jakim mają one zastosowanie do skarżącej; oraz
C 242/54

Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2021 r. – FZ i in. / Komisja

(Sprawa T-236/21)

(2021/C 242/76)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: FZ i 15 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat J.N. Louis)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Skarżący wnoszą do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o sporządzeniu rozliczenia wynagrodzenia skarżących za lipiec 2020 r. w zakresie, w jakim po raz pierwszy zastosowano w niej nowe współczynniki korygujące mające zastosowanie do ich wynagrodzeń, ze skutkiem wstecznym od dnia 1 października 2019 r. i od dnia 1 stycznia 2020 r.;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi skarżący powołują się na naruszenie art. 64 i 65 regulaminu pracowniczego, naruszenie zasady równego traktowania w zakresie równoważności siły nabywczej, oczywisty błąd w ocenie oraz naruszenie zasady pewności prawa i obowiązku dbałości.

Aby ustalić współczynnik korygujący mający zastosowanie do wynagrodzeń skarżących pełniących służbę poza Unią, Eurostat musi zgromadzić konkretne dane dotyczące ich miejsca zatrudnienia, zgodnie ze szczegółowymi zasadami stosowania art. 64 i 65 regulaminu pracowniczego, określonymi w załączniku XI do regulaminu pracowniczego. Zbieranie danych wykorzystywanych do ustalenia współczynnika korygującego odbywa się w ramach międzynarodowej umowy o współpracy między Eurostatem, OECD i ONZ.

Współczynniki ustalone na podstawie tych danych spadły od stycznia 2018 r. do stycznia 2019 r. z 239,7 do 94,0, podczas gdy w tym samym okresie współczynniki stosowane do wynagrodzeń pracowników ONZ zostały zwiększone w celu uwzględnienia inflacji.

Frank kongijski (CDF) doświadczył w 2017 r. silnej dewaluacji w stosunku do dolara (USD) i euro, w połączeniu ze znaczną inflacją, która spowodowała znaczny wzrost cen w USD, zgodnie z analizami MFW. Ponadto dane statystyczne, pochodzące zarówno z Centralnego Banku Konga, jak i z ONZ i MFW, wskazują na równoległe zmiany kursu USD i CDF w stosunku do euro.
1.

Zarzut pierwszy oparty na zarzucie nieważności art. 32 komunikatu nr 0011/2019 z dnia 19 listopada 2019 r. Skarżący twierdzi, że niemożność sporządzenia przez posła kopii akt czyni możliwym manipulowanie tymi aktami przed podaniem ich do wiadomości członków Komisji Prawnej Parlamentu (zwanej dalej „Komisją Prawną”). Jego zdaniem przepis ten jest przejawem oczywistego naruszenia prawa do obrony, prawa do rzetelnego procesu, zasady ogólnej równości broni i rzetelności debaty.
3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, ponieważ skarżącemu nie umożliwiono przedstawienia uwag do protokołu z formalnej rozmowy z osobą oceniającą jego okres próbny i nie został on wezwany na przesłuchanie przez organ upoważniony do zawierania umów aż do chwili, gdy ten ostatni podjął decyzję o rozwiązaniu z nim stosunku pracy.
3.

Zarzut trzeci, dotyczący tego, że Izba Odwoławcza nie zastosowała właściwego kryterium oceny prawnej w celu przeprowadzenia analizy argumentów strony skarżącej, dokonała odwrócenia ciężaru dowodu w odniesieniu do wymogów określonych w kolumnie 2 sekcji 8.7.3 załącznika X do rozporządzenia REACH i nie odniosła się do argumentów strony skarżącej dotyczących ustaleń zawartych w dokumencie WHO „Concise International Chemical Assessment Document 75” [zwięzły przewodnik międzynarodowej oceny chemicznej 75];
2.

Zarzut drugi, dotyczący postępowania kontrolnego AA/2017/013, jest oparty na naruszeniu art. 52 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549), a także art. 12 ust. 2 i 6 rozporządzenia Komisji (UE) 907/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro (Dz.U. 2014, L 255, s. 18), w związku ze stosowaniem stawki zryczałtowanej, gdy istniała możliwość obliczenia rzeczywistego ryzyka dla budżetu Unii.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszeń prawa i błędów co do okoliczności faktycznych przy stosowaniu art. 101 ust. 1 TFUE w zakresie stwierdzenia istnienia porozumień/uzgodnionych praktyk między Valve a każdym z pięciu wydawców gier wideo, które to naruszenia i błędy wynikają z nieuzasadnionego rozszerzenia przez Komisję Europejską zakresu właściwego orzecznictwa w celu objęcia nim zachowania, które nie ma charakteru „uzgodnienia”, oraz błędnej oceny przedmiotowego zachowania.
—

skarżący twierdzi w tym względzie, że nałożenie na niego ograniczeń naruszyło jego prawo do rzetelnego procesu sądowego, zasadę domniemania niewinności, prawo do obrony, a także do ochrony własności prywatnej.
1.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa. Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że zaskarżone rozporządzenie narusza art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 (1), który wymaga stwierdzenia zagrożenia by sklasyfikować substancje i preparaty w części A załącznika III do tego rozporządzenia, podczas gdy istnieje naukowa niepewność oraz klasyfikacji produktów innych niż substancje w części C załącznika III, a także narusza art. 6 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 (2), ponieważ opiera się na niepełnej i niezgodnej z wymogami analizie ryzyka.
—

ze wspomnianego niezgodnego z prawem zachowania wynikła oczywista szkoda, zarówno w odniesieniu do postępowań karnych prowadzonych przeciwko skarżącemu, jak i w odniesieniu do postępowania podatkowego przed Trybunałem Obrachunkowym, ponieważ we wszystkich trzech postępowaniach skarżący nie miał możliwości w pełni przedstawić swojej obrony, oraz
C 252/26

Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2021 r. – McCord / Komisja

(Sprawa T-161/21)

(2021/C 252/36)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Raymond Irvine McCord (Belfast, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: C. O’Hare, Solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej nieważności decyzji i/lub projektu rozporządzenia Komisji Europejskiej z dnia 29 stycznia 2021 r. w sprawie zastosowania art. 16 Protokołu w sprawie Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (2019/C 384 I/01) („Umowy o wystąpieniu”);

— stwierdzenie na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej nieważności decyzji Komisji Europejskiej o niepublikowaniu polityki lub nakazanie Komisji Europejskiej opracowanie i opublikowanie polityki w sprawie okoliczności, w których Komisja zastosuje art. 16 Protokołu w sprawie Irlandii Północnej;

— stwierdzenie na podstawie art. 265 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, że Komisja Europejska zaniechała działania poprzez brak opublikowania polityki lub nakazanie Komisji Europejskiej opracowania i opublikowania polityki w sprawie okoliczności, w których Komisja zastosuje art. 16 Protokołu w sprawie Irlandii Północnej;

— obciążenie Komisję kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z niniejszą skargą, w tym wszystkimi kosztami przygotowawczymi.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi, że decyzja i/lub projekt rozporządzenia w sprawie zastosowania art. 16 Protokołu w sprawie Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (1), były nieproporcjonalne i niezgodne z prawem. Utrzymuje on ponadto, że Komisja powinna opublikować politykę w sprawie stosowania w przyszłości art. 16 Protokołu w sprawie Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.

(1) Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.U. 2019, CI 384, s. 1).
—

nakazanie EUIPO dokonania rejestracji – w zakresie, w jakim jest to zgodne z prawem – graficznego unijnego znaku towarowego nr 18 162 188 w odniesieniu do wszystkich towarów należących do klasy 19, oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym;