Sprawa C-276/07

Nancy Delay

przeciwko

Università degli studi di Firenze i in.

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Firenze)

„Swobodny przepływ pracowników — Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową — Kategoria „lektorów z wymiany” — Byli lektorzy języka obcego — Uznanie praw nabytych”

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 15 maja 2008 r. I - 3638

Streszczenie wyroku

Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Równość traktowania – Warunki zatrudnienia

(art. 39 ust. 2 WE)

Zgodnie z art. 39 ust. 2 WE swobodny przepływ osób oznacza zniesienie wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową między pracownikami państw członkowskich w zakresie zatrudnienia, wynagrodzenia i innych warunków pracy. Przestrzeganie zasady równości traktowania, której art. 39 WE jest szczególnym wyrazem, wymaga, by porównywalne sytuacje nie były traktowane w sposób odmienny, a sytuacje odmienne nie były traktowane w sposób identyczny, chyba że jest to obiektywnie uzasadnione.

W tym względzie, jeżeli zgodnie z przepisami krajowymi pracownicy nabywają prawo do odtworzenia — w zakresie podwyżek wynagrodzeń, stażu pracy i opłacania przez pracodawcę składek na ubezpieczenie społeczne — od daty ich pierwotnego zatrudnienia, to byłym lektorom języków obcych zatrudnionym następnie w charakterze współpracowników lingwistycznych także musi przysługiwać podobne odtworzenie od daty ich pierwotnego zatrudnienia.

Gdy stosowanie takich przepisów krajowych do pracowników krajowych ma miejsce przy założeniu, że stosunki pracy między pracodawcą a pracownikami są kontynuowane, do sądu krajowego, który jest jedynie właściwy dla dokonania oceny stanu faktycznego i wykładni prawa krajowego, należy ustalenie, czy istnieje ciągłość między zadaniami wykonywanymi w charakterze lektora z wymiany a tymi, które są wykonywane w charakterze współpracownika lingwistycznego. Przy dokonywaniu takiej oceny dany sąd musi, po pierwsze, ustalić, czy działalność zawodowa wykonywana przez lektorów z wymiany i działalność zawodowa współpracowników lingwistycznych charakteryzuje się taką samą treścią funkcjonalną, w szczególności w aspekcie parametrów pedagogicznych kursów języków obcych, jak również oceny stanu wiedzy studentów, a po drugie, czy dwa typy omawianych stanowisk odpowiadają tym samym potrzebom dydaktycznym. W przypadku gdyby sąd krajowy stwierdził, że istnieje taka ciągłość zadań mimo czasowego przerwania stosunku pracy z pracodawcą, konieczne byłoby ustalenie, czy pracownik krajowy znajdujący się w porównywalnej sytuacji skorzystałby z uznania jego praw nabytych od dnia pierwszego zatrudnienia. W tym względzie jedynie analiza skoncentrowana na istocie, a nie na formie systemów ustawowych, pozwoli wykazać, czy ich rzeczywiste zastosowanie w przypadku różnych kategorii pracowników znajdujących się w porównywalnych sytuacjach prawnych, prowadzi do sytuacji zgodnych czy — przeciwnie — sprzecznych z podstawową zasadą zakazu dyskryminacji ze względu na przynależność państwową.

(por. pkt 18, 19, 23, 24, 26–30; sentencja)

W konsekwencji art. 39 ust. 2 WE stoi na przeszkodzie temu, by – w związku z zastępowaniem umowy o pracę na czas określony w charakterze lektora z wymiany umową o pracę na czas nieokreślony w charakterze współpracownika lingwistycznego – możliwe było odmówienie osobie znajdującej się w sytuacji takiej jak opisana powyżej uznania praw nabytych od dnia pierwszego zatrudnienia ze skutkami w zakresie wynagrodzenia, stażu pracy i opłacania przez pracodawcę składek na zabezpieczenie społeczne, jeżeli pracownikowi krajowemu znajdującemu się w porównywalnej sytuacji takie uznanie by przysługiwało, czego ustalenie należy do sądu krajowego.

(por. pkt 18, 19, 23, 24, 26–30; sentencja)