1

Republika Słowenii wnosi w skardze do Trybunału o stwierdzenie, że Republika Chorwacji uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na podstawie: – art. 4 ust. 3 TUE – gdyż zagroziła urzeczywistnieniu celów Unii Europejskiej, między innymi celów w postaci umacniania pokoju i coraz ściślejszego związku między narodami Europy, oraz uniemożliwiła Republice Słowenii wywiązanie się z ciążącego na niej zobowiązania do pełnego wdrożenia prawa Unii na jej terytorium; – zasady poszanowania państwa prawnego, wyrażonej w art. 2 TUE, która to zasada stanowi istotny warunek przynależności do Unii i zobowiązuje Republikę Chorwacji do przestrzegania zgodnie z prawem międzynarodowym terytorium Republiki Słowenii ustalonego w końcowym wyroku wydanym w dniu 29 czerwca 2017 r. przez sąd utworzony w postępowaniu arbitrażowym dotyczącym sporu lądowego i morskiego między tymi dwoma państwami (stały sąd polubowny, sprawa nr 2012‑04, wyrok zwany dalej „wyrokiem sądu polubownego”); – art. 5 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniającego rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylającego rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. 2013, L 354, s. 22), a także załącznika I do tego rozporządzenia – jako że Republika Chorwacji odmówiła wdrożenia systemu wzajemnego dostępu przewidzianego w rozporządzeniu nr 1380/2013, nie uznała skuteczności przepisów prawnych, które Republika Słowenii wydała, aby wprowadzić w życie ten system wzajemnego dostępu, odmówiła obywatelom słoweńskim prawa do dokonywania połowów na słoweńskim morzu terytorialnym oraz uniemożliwiła Republice Słowenii korzystanie z praw, takich jak przyjmowanie środków ochronnych i środków zarządzania stadami ryb, przewidzianych w tym samym rozporządzeniu; – systemu kontroli, inspekcji i wykonywania przepisów przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiającym unijny system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniającym rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylającym rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz.U. 2009, L 343, s. 1) oraz w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 404/2011 z dnia 8 kwietnia 2011 r. ustanawiającym szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. 2011, L 112, s. 1) – ponieważ Republika Chorwacji uniemożliwiła Republice Słowenii wykonanie zadania ciążącego na niej na podstawie tego systemu, jak również sprawowanie nadzoru, kontroli i inspekcji statków rybackich, jak również – w sytuacji gdy inspekcje ujawniają ewentualne naruszenia przepisów wspólnej polityki rybołówstwa – wszczęcie postępowań i podjęcie środków egzekucyjnych wobec podmiotów odpowiedzialnych za naruszenie, gdyż ona sama wykonała prawa, które rozporządzenia te przyznają Republice Słowenii jako państwu nadbrzeżnemu; – art. 4 i 17 w związku z art. 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeksu granicznego Schengen) (Dz.U. 2016, L 77, s. 1, zwanego dalej „kodeksem granicznym Schengen”); jak również – art. 2 ust. 4 i art. 11 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/89/UE z dnia 23 lipca 2014 r. ustanawiającej ramy planowania przestrzennego obszarów morskich (Dz.U. 2014, L 257, s. 135) – ponieważ przyjęła ona i wprowadziła w życie „[s]trategię zagospodarowania przestrzennego Republiki Chorwacji”.