ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zbiór Orzeczeń  
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ  
UNII EUROPEJSKIEJ (druga izba)  
z dnia 24 czerwca 2016 r.  
Sprawa F-142/11 RENV  
E rik Simpson  
pr zeciwko  
Radzie Unii Europejskiej  
Służba publiczna — Przekazanie spraw y do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia — Urzędnicy —  
Przeniesienie do innej grupy zaszeregowania — Decyzja o nieprzyznaniu skarżącemu grupy  
zaszeregowania AD 9 po pomyślnym przejściu konkursu otwartego AD 9 —  
Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania — Oczy wisty błąd w ocenie — Artykuł 81  
regulaminu postępowania — Skarga oczy wiście bezzasadna  
Pr zedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do 
traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której Erik Simpson żąda po pierwsze, 
stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 9 grudnia 2010 r., na mocy której Rada Unii 
Europejskiej oddaliła jego wniosek o przeniesienie do grupy zaszeregowania AD 9 
w następstwie pomyślnego przejścia konkursu otwartego EPSO/AD/113/07, 
zorganizowanego celem rekrutacji kierowników w ydziału w grupie zaszeregowania AD 9 
w obszarze tłumaczeń, w szczególności z językiem estońskim, oraz decyzji z dnia 
7października 2011 r. oddalającej jego zażalenie a po drugie, zasądzenia od Rady 
odszkodowania na jego rzecz oraz obciążenia jej kosztami. 
Or zec zenie: Skarga zostaje odrzucona. Erik Simpson pokry wa własne koszty postępowania poniesione 
odpowiednio w sprawach F-142/11, T-130/14P iF-142/11 RENV oraz zostaje obciążony 
kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej w sprawie F-142/11. Rada Unii 
Europejskiej pokry wa własne koszty postępowania poniesione w sprawach 
T-130/14 P i F-142/11 RENV. 
Stresz c zenie 
Urzędnicy — Równość traktowania — Pojęcie — Granice 
Odmienne traktowanie, uzasadnione na podstawie obiekty wnego i rozsądnego kryterium, 
proporcjonalne do celu realizowanego przez rozpatry wane rozróżnienie, nie stanowi naruszenia zasady 
równego traktowania. Wśród obiekty wnych i rozsądnych kryteriów mogących uzasadniać odmienne 
traktowanie urzędników znajduje się interes służby. Aby zdecydować, jakie środki należy przedsięwziąć 
w interesie służby, administracji przysługuje szeroki zakres uznania, a tym samym sąd Unii w ramach 
PL 
ECLI:EU:F:2016 :136 1 
STRESZCZ ENIE – SPRAWA F-142/11 RENV 
kontroli przestrzegania zasady niedyskryminacji powinien ograniczyć się do sprawdzenia, czy dana 
instytucja nie dokonała rozróżnienia arbitralnego lub w sposób oczy wisty sprzecznego z interesem 
służby. 
(zob. pkt 46, 47) 
Odesłanie 
Sąd Pierwszej Instytucji, wyrok z dnia 16 marca 2004 r., Afari/EBC, T-11/03, EU:T:2004 :77, pkt 65 
Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: z dnia 19 października 2006 r., De Smedt/Komisja, F-59/05, EU:F:2006 :105, 
pkt 76; z dnia 23 stycznia 2007 r., Chassagne/Komisja, F-43/05, EU:F:2007 :14, pkt 91; z dnia 25 lutego 2010 r., 
Pleijte/Komisja, F-91/08, EU:F:2010 :13, pkt 58 i przytoczone tam orzecznictwo 
ECLI:EU:F:2016 :136 2
W ramach przewidzianej w art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego procedury przenoszenia uprawnień emerytalnych to właśnie decyzja wydana przez organ powołujący po faktycznym dokonaniu przelewu wartości kapitałowej uprawnień emerytalnych nabytych przez zainteresowanego przez rozpoczęciem pełnienia obowiązków w służbie Unii stanowi akt niekorzystny mogący podlegać zaskarżeniu na podstawie art. 270 TFUE i art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego. Natomiast nawet gdyby propozycja zaliczenia dodatkowych lat uprawniających do emerytury została zaakceptowana przez zainteresowanego, to nie stanowi ona aktu niekorzystnego mogącego podlegać zaskarżeniu na podstawie art. 270 TFUE i art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego.

Prawo do doliczenia lat uprawniających do emerytury można bowiem przyznać tylko wtedy, gdy urzędnik wyrazi zgodę na kontynuowanie procedury przeniesienia do systemu emerytalnego Unii wartości kapitałowej uprawnień emerytalnych nabytych uprzednio przez zainteresowanego w pozaunijnym systemie emerytalnym, a zgoda ta zostanie wyrażona w oparciu o informacje wynikające z przedstawionej przez organ powołujący propozycji dotyczącej liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury na podstawie prowizorycznie oszacowanej wysokości kapitału przekazanej przez krajowy zakład emerytalny.

W tym względzie, na etapie propozycji doliczenia dodatkowych lat uprawniających do emerytury, dana instytucja zobowiązuje się po prostu do właściwego zastosowania art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego i ogólnych przepisów wykonawczych do sytuacji zainteresowanego. Taki obowiązek po stronie instytucji wynika bezpośrednio z rozpatrywanych przepisów regulaminu pracowniczego, nawet bez wyraźnego zobowiązania instytucji.

Tym samym z takiego zobowiązania, wyrażonego w propozycji dotyczącej liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, nie wynika ani nowy obowiązek spoczywający na rozpatrywanej instytucji, ani w efekcie zmiana sytuacji prawnej zainteresowanego, w szczególności dlatego, że nawet gdy zainteresowany wyraża zgodę na przeniesienie do systemu emerytalnego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innym systemie, instytucja będąca autorem propozycji nie ma obowiązku, po dokonaniu przelewu zapowiedzianej przez krajowy zakład ubezpieczeń emerytalnych wartości kapitałowej, automatycznego przyznania zainteresowanemu liczby dodatkowych lat uprawniających do emerytury, wskazanych w początkowej propozycji, w której kontekście urzędnik potwierdził swoją wolę przeniesienia wspomnianego kapitału do systemu emerytalnego Unii.

(zob. pkt 28–32)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyroki: z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, pkt 50, 52, 53, 74; Komisja/Cocchi i Falcione, T‑103/13 P, EU:T:2015:777, pkt 66; Teughels/Komisja, T‑131/14 P, EU:T:2015:778, pkt 37, 46, 48, 49, 58, 70
W ramach przewidzianej w art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego procedury przenoszenia uprawnień emerytalnych to właśnie decyzja wydana przez organ powołujący po faktycznym dokonaniu przelewu wartości kapitałowej uprawnień emerytalnych nabytych przez zainteresowanego przez rozpoczęciem pełnienia obowiązków w służbie Unii stanowi akt niekorzystny mogący podlegać zaskarżeniu na podstawie art. 270 TFUE i art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego. Natomiast nawet gdyby propozycja zaliczenia dodatkowych lat uprawniających do emerytury została zaakceptowana przez zainteresowanego, nie stanowi ona aktu niekorzystnego mogącego podlegać zaskarżeniu na podstawie art. 270 TFUE i art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego.

Prawo do doliczenia lat uprawniających do emerytury można bowiem przyznać tylko wtedy, gdy urzędnik wyrazi zgodę na kontynuowanie procedury przeniesienia do systemu emerytalnego Unii wartości kapitałowej uprawnień emerytalnych nabytych uprzednio przez zainteresowanego w pozaunijnym systemie emerytalnym, a zgoda ta zostanie wyrażona w oparciu o informacje wynikające z przedstawionej przez organ powołujący propozycji dotyczącej liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury na podstawie prowizorycznie oszacowanej wysokości kapitału przekazanej przez krajowy zakład emerytalny.

W tym względzie, na etapie propozycji doliczenia dodatkowych lat uprawniających do emerytury, dana instytucja zobowiązuje się po prostu do właściwego zastosowania art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego i ogólnych przepisów wykonawczych do sytuacji zainteresowanego. Taki obowiązek po stronie instytucji wynika bezpośrednio z rozpatrywanych przepisów regulaminu pracowniczego, nawet bez wyraźnego zobowiązania instytucji.

Tym samym z takiego zobowiązania, wyrażonego w propozycji dotyczącej liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, nie wynika ani nowy obowiązek spoczywający na rozpatrywanej instytucji, ani w efekcie zmiana sytuacji prawnej zainteresowanego, w szczególności dlatego, że nawet gdy zainteresowany wyraża zgodę na przeniesienie do systemu emerytalnego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innym systemie, instytucja będąca autorem propozycji nie ma obowiązku, po dokonaniu przelewu zapowiedzianej przez krajowy zakład ubezpieczeń emerytalnych wartości kapitałowej, automatycznego przyznania zainteresowanemu liczby dodatkowych lat uprawniających do emerytury, wskazanych w początkowej propozycji, w której kontekście urzędnik potwierdził swoją wolę przeniesienia wspomnianego kapitału do systemu emerytalnego Unii.

(zob. pkt 31–35)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyroki: z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, pkt 50, 52, 53, 74; Komisja/Cocchi i Falcione, T‑103/13 P, EU:T:2015:777, pkt 66; Teughels/Komisja, T‑131/14 P, EU:T:2015:778, pkt 37, 46, 48, 49, 58, 70
Sąd Unii nie jest związany rozliczeniem przedstawionym przez stronę, która zamierza odzyskać koszty. Powinien on jedynie uwzględnić całkowitą liczbę godzin pracy, jaka może wydać się obiektywnie niezbędna dla celów postępowania.

Ponadto podlegającej zwrotowi kwoty wynagrodzenia adwokata danej instytucji nie można ustalać w oderwaniu od pracy wykonanej, nawet jeszcze przed wniesieniem sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej, przez służby tej instytucji. Skoro bowiem dopuszczalność skargi zależy od złożenia zażalenia oraz jego oddalenia przez organ powołujący, służby instytucji co do zasady zajmują się rozpatrywaniem spornych spraw, zanim jeszcze trafią one do Sądu do spraw Służby Publicznej.

Nie istnieje jednak w tym względzie bezwzględne domniemanie, że nakład pracy adwokata instytucji się zmniejszy, zwłaszcza jeżeli ten adwokat nie uczestniczył w redagowaniu odpowiedzi na zażalenie.

Zgodność decyzji z prawem należy bowiem oceniać w świetle okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w chwili jej wydawania, przez co zadanie adwokata instytucji polega na obronie uzasadnienia i rozstrzygnięcia tej decyzji w postaci wynikającej z tejże decyzji, oprócz wyjątkowych przypadków, gdy – przy ograniczonym zakresie uznania administracji – uzasadnienie, na którym pierwotnie oparła się administracja, można zastąpić innym. W tych okolicznościach należy uznać, że adwokat instytucji co do zasady powinien opierać się na pracy wykonanej uprzednio przez służby tej instytucji zarówno przy wydaniu zaskarżonej decyzji, jak i w ramach postępowania poprzedzającego wniesienie skargi.

(zob. pkt 21–23, 25)

Odesłanie

Sąd do spraw Służby Publicznej, postanowienia: z dnia 16 października 2014 r., Marcuccio/Komisja, F‑69/10 DEP, EU:F:2014:238, pkt 21; z dnia 25 listopada 2014 r., Loukakis i in./Parlament, F‑82/11 DEP, EU:F:2014:253, pkt 32
POSTANOWIENIE PREZESA PIERWSZEJ IZBY SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

z dnia 28 stycznia 2016 r.

David Schwander

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Przeniesienie uprawnień emerytalnych — Wyroki Sądu Unii Europejskiej wydane w toku postępowania — Cofnięcie skargi przez stronę skarżącą — Wykreślenie sprawy — Odpowiedni podział kosztów”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy art. 106a, w której D. Schwander żądał zasadniczo stwierdzenia nieważności decyzji urzędu do spraw administrowania i rozliczania należności indywidualnych (PMO) z dnia 10 maja 2011 r., na mocy której, po pierwsze, cofnięta została propozycja zaliczenia dodatkowych lat uprawniających do emerytury, którą przedstawiono mu w dniu 22 października 2009 r. i którą zaakceptował w dniu 17 grudnia 2009 r., a po drugie, dokonano ponownego obliczenia dodatkowych lat uprawniających do emerytury na podstawie przyjętych przez Komisję Europejską w dniu 3 marca 2011 r. ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

Orzeczenie:

Sprawa F‑138/11 zostaje wykreślona z rejestru Sądu. Każda ze stron pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Postępowanie sądowe — Cofnięcie skargi przez stronę skarżącą — Wykreślenie z rejestru

(Regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 84, art. 103 § 5)

(zob. pkt 7)
Pracownicy EBI, podobnie jak inni pracownicy i urzędnicy służb Unii, w sporach z administracją mogą korzystać z dwuinstancyjnego postępowania sądowego w zakresie kontroli zgodności z prawem aktów administracyjnych, które są dla nich niekorzystne. Do postępowania w pierwszej instancji mają bezpośredni dostęp przed Sądem do spraw Służby Publicznej, a postępowanie w drugiej instancji, w postaci odwołania, ograniczonego jednak do kwestii prawnych, może się toczyć przed Sądem Unii Europejskiej. Mogą wreszcie korzystać z postępowania w przedmiocie szczególnej procedury kontroli wydanego z odwołania wyroku. Jednakże to ostatnie postępowanie może zostać wszczęte z inicjatywy Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i podlega jego wyłącznej właściwości, a zatem strony nie mogą nim rozporządzać. Jednakże ewentualny wyrok Trybunału poddający wydany z odwołania wyrok Sądu Unii Europejskiej szczególnej procedurze kontroli stanowi dalszą gwarancję kontroli zgodności z prawem rozpatrywanego aktu administracyjnego, z której ostatecznie korzystają strony.

Natomiast jeśli chodzi o poszanowanie zasady pewności prawa, to ani przepisy prawa pierwotnego Unii regulujące działanie Banku, ani jego regulamin pracowniczy nie zawierają postanowień takich jak zawarte w art. 90 i 91 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, które ustalają terminy zawite do zaskarżenia przed sądem Unii aktów niekorzystnych wydanych przez Bank, a tym samym po upływie tych terminów rozpatrywany akt niekorzystny może zasadniczo zostać uznany za ostateczny.

W tym względzie w sporach w obszarze oceny personelu pomiędzy Bankiem a jednym z jego pracowników termin dłuższy niż osiem miesięcy do wystąpienia do Sądu do spraw Służby Publicznej, biegnący od dnia przekazania zainteresowanemu pracownikowi aktu niekorzystnego, może zostać uznany za rozsądny termin, pod warunkiem jednakże, po pierwsze, że ewentualna procedura przed komisją odwoławczą w sprawie tego aktu została wszczęta przez zainteresowanego pracownika w rozsądnym terminie, lub po drugie, że zainteresowany złożył ewentualny wniosek o zawarcie ugody w równie rozsądnym terminie rozpatrywanym w kontekście wszystkich okoliczności sprawy.

(zob. pkt 89–91)

Sąd Unii Europejskiej, wyrok z dnia 16 września 2013 r., De Nicola/EBI, T‑264/11 P, EU:T:2013:461, pkt 52
Z art. 19 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości, mającego zastosowanie przed Sądem do spraw Służby Publicznej na podstawie art. 7 ust. 1 załącznika I do tego statutu, instytucjom Unii przysługuje swoboda decyzji o skorzystaniu z pomocy adwokata. Jego wynagrodzenie mieści się więc w pojęciu koniecznych kosztów poniesionych w związku z postępowaniem, przy czym instytucja nie musi wykazywać, że pomoc ta była obiektywnie uzasadniona. Tym samym, o ile zaangażowanie przez instytucję pracownika i dwóch adwokatów do udziału w sprawie nie ma konsekwencji dla tego, czy koszty mogą podlegać zwrotowi, gdyż nic z zasady nie wyklucza takiego zwrotu, o tyle może mieć ono wpływ na ustalenie wysokości kosztów poniesionych w związku z postępowaniem, które ostatecznie mogą podlegać zwrotowi.

Kosztów podróży poniesionych przez adwokata, aby osobiście spotkać się ze swoim klientem w miejscu zamieszkania tego ostatniego nie można na ogół uznać za niezbędne wydatki do celów postępowania, chyba że strona dochodząca ich zwrotu może wykazać zarówno niezbędny charakter tych spotkań w kontekście postępowania głównego, jak i konieczność odbycia tych spotkań w domu klienta. Taką zasadę należy również stosować do kosztów poniesionych przez pracownika instytucji, aby spotkać się z adwokatami, którzy wspierają go w postępowaniu przed Sądem do spraw Służby Publicznej. W tym zakresie, choć o ile rzeczywiście istniejące środki komunikacji ułatwiają dialog między adwokatami i klientami, to środki te nie mogą całkowicie zastąpić osobistych spotkań i zawsze istnieje możliwość, że spotkania są niezbędne do celów postępowania przed tym Sądem. Jednak zadaniem strony wnioskującej o zwrot kosztów związanych z tymi spotkaniami jest udowodnić, że dotyczyły one sprawy w postępowaniu głównym i że były konieczne.

(zob. pkt 46)

Trybunał, postanowienia: ICI/Komisja, C‑286/95 P-DEP, EU:C:2004:412, pkt 28; Tetra Laval/Komisja, C‑12/03 P-DEP i C‑13/03 P-DEP, EU:C:2010:280, pkt 66

Sąd Pierwszej Instancji, postanowienie Sison/Rada, T‑47/03 DEP, EU:T:2009:166, pkt 52
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(pierwsza izba)

z dnia 12 grudnia 2012 r.

Sprawa F‑117/12

AD

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Przekroczenie terminu – Oczywista niedopuszczalność

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy art. 106 a, w której AD żąda, po pierwsze, stwierdzenia nieważności odmownych decyzji Komisji Europejskiej z dnia 4 listopada 2011 r. i z dnia 23 listopada 2011 r. w sprawie, odpowiednio, pokrycia kosztów ewentualnej podróży powrotnej jego partnera oraz przyznania jego stałemu pozamałżeńskiemu partnerowi statusu członka delegacji, a po drugie, zasądzenia od Komisji na jego rzecz odszkodowania, tymczasowo oszacowanego na 1 EUR, tytułem naprawienia rzekomo doznanej krzywdy i rzekomo poniesionej szkody materialnej.

Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Skarżący pokrywa własne koszty postępowania.

Streszczenie

1. Skargi urzędników – Termin – Bezwzględna przesłanka procesowa – Badanie z urzędu przez sąd

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

1. Terminy do złożenia zażalenia i do wniesienia skargi, określone w art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego, są bezwzględnymi przesłankami procesowymi i nie mogą nimi rozporządzać ani strony, ani sąd, do którego należy zbadanie, nawet z urzędu, czy terminy te są przestrzegane.

(zob. pkt 5)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa C‑154/99 P Politi przeciwko Europejskiej Fundacji Kształcenia, 29 czerwca 2000 r., pkt 15

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑306/08 P Braun-Neumann przeciwko Parlamentowi, 15 stycznia 2009 r., pkt 36

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑13/09 Peláez Jimeno przeciwko Parlamentowi, 12 maja 2010 r., pkt 18; sprawa F‑107/10 AP przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, 17 marca 2011 r., pkt 5
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(druga izba)

z dnia 16 listopada 2012 r.

Sprawa F‑50/12

Cătălin Ion Ciora

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/198/10 – Niedopuszczenie do konkursu – Skarga – Niedopełnienie wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi – Oczywista niedopuszczalność

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której C.I. Ciora żąda w istocie stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursu EPSO/AD/198/10, doręczonej mu w dniu 3 marca 2011 r., w sprawie nieprzyjęcia jego kandydatury.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona jako oczywiście niedopuszczalna. Skarżący pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Urzędnicy – Skargi urzędników – Decyzja komisji konkursowej – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – Fakultatywny charakter – Wniesienie – Konsekwencje – Przestrzeganie ograniczeń proceduralnych związanych z uprzednim zażaleniem

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

Środek prawny, który można podjąć względem decyzji komisji konkursowej, polega zwykle na bezpośrednim wszczęciu postępowania przed sądem Unii. Jeżeli jednak zainteresowany, zamiast wnieść sprawę bezpośrednio do sądu Unii, postanawia zwrócić się wcześniej do administracji w trybie zażalenia administracyjnego, dopuszczalność wniesionej później skargi na decyzję w sprawie oddalenia zażalenia zależeć będzie od przestrzegania przez zainteresowanego wszystkich ograniczeń o charakterze proceduralnym, które odnoszą się do trybu uprzedniego zażalenia.

(zob. pkt 18, 20)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑294/03 Gibault przeciwko Komisji, 31 maja 2005 r., pkt 22

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑50/08 Bartha przeciwko Komisji, 23 listopada 2010 r., pkt 25
Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego, który w braku szerszych wyjaśnień co do swego przedmiotu jest ogólnikowy i nieprecyzyjny, nie spełnia wymogów art. 35 § 1 lit. d) regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, do którego odsyła art. 102 § 3 tego regulaminu, przez co jest niedopuszczalny.

(zob. pkt 24)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑422/03 R II Enviro Tech Europe i Enviro Tech International przeciwko Komisji, 2 lipca 2004 r., pkt 59
POSTANOWIENIE PREZESA SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

z dnia 6 czerwca 2012 r.

Sprawa F‑54/12 R

Luigi Carosi

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Konkurs otwarty – Niedopuszczenie do etapu oceny zintegrowanej – Postępowanie w sprawie zastosowania środków tymczasowych – Wniosek o zawieszenie wykonania – Fumus boni iuris – Brak – Szczegółowe warunki dopuszczenia do konkursu – Doświadczenie zawodowe

Przedmiot: Wniosek złożony na podstawie art. 278 TFUE i art. 157 EWEA oraz art. 279 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w którym L. Carosi żąda w szczególności zawieszenia wykonania decyzji komisji konkursu otwartego EPSO/AST/117/11 (zwanego dalej „komisją konkursową” lub „komisją”) w sprawie niedopuszczania go do etapu oceny zintegrowanej w tym konkursie.

Orzeczenie: Wniosek skarżącego o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony. Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Streszczenie

Urzędnicy – Konkurs – Konkurs w oparciu o świadectwa posiadanych kwalifikacji oraz egzaminy – Warunki dopuszczenia – Ustalenie w ogłoszeniu o konkursie – Ocena doświadczenia zawodowego kandydatów przez komisję konkursową – Kontrola sądowa – Granice – Konkurs w dziedzinie obsługi sekretariatu

(regulamin pracowniczy, załącznik III, art. 2, 5)

Komisja konkursowa jest zobowiązana ocenić w każdym poszczególnym przypadku, czy doświadczenie zawodowe opisane przez kandydata odpowiada poziomowi wymaganemu w ogłoszeniu o konkursie. Komisji konkursowej przysługuje w tym względzie zakres uznania w ramach przepisów regulaminu pracowniczego dotyczących postępowania konkursowego, jeśli chodzi o ocenę zarówno charakteru i długości wcześniejszego doświadczenia zawodowego kandydatów, jak i mniej lub bardziej ścisłego związku tego doświadczenia z wymogami stanowiska do obsadzenia. Tym samym, w ramach kontroli zgodności z prawem Sąd do spraw Służby Publicznej powinien ograniczyć się do sprawdzenia, czy nie popełniono oczywistego błędu przy korzystaniu z uznania.

W tym względzie komisja konkursowa nie dokonuje oczywiście błędnej oceny, gdy uznaje, wydając decyzję w sprawie niedopuszczenia do konkursu w dziedzinie obsługi sekretariatu, że dyplom szkoły wyższej i doświadczenie zawodowe, między innymi w dziedzinie prawniczej, nie odpowiadają, odpowiednio, dyplomowi z dziedziny obsługi sekretariatu i doświadczeniu zawodowemu w tejże dziedzinie.

(zob. pkt 35, 39, 40, 47)

Odesłanie:

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑40/09 Časta przeciwko Komisji, 1 lipca 2010 r., pkt 58 i przytoczone tam orzecznictwo