ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(pierwsza izba)

z dnia 13 lutego 2007 r.

Sprawa F‑62/06

Daniela Guarneri

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Urzędnicy – Wynagrodzenie – Dodatki rodzinne – Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu – Norma zapobiegająca kumulacji mająca zastosowanie do świadczeń krajowych

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której D. Guarneri żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 5 sierpnia 2005 r. dokonującej, poprzez zastosowanie art. 67 ust. 2 regulaminu pracowniczego, odliczenia belgijskiej renty dla sierot od dodatku rodzinnego pobieranego przez skarżącą oraz decyzji organu powołującego z dnia 14 lutego 2006 r. oddalającej zażalenie skarżącej na zaskarżoną decyzję z dnia 5 sierpnia 2005 r.

Orzeczenie: Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 5 sierpnia 2005 r. w zakresie, w jakim dokonuje ona odliczenia kwoty belgijskiego świadczenia dla sierot otrzymywanego przez D. Guarneri od wypłacanego jej dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu. W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania. Rada Unii Europejskiej, występująca w charakterze interwenienta, pokryje własne koszty postępowania.

Streszczenie

Urzędnicy – Wynagrodzenie – Dodatki rodzinne – Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu

(regulamin pracowniczy urzędników, art. 67 ust. 2)

Jedynie świadczenia, które są porównywalne i które realizują ten sam cel, są świadczeniami podobnego rodzaju w rozumieniu przepisu zapobiegającego kumulacji z art. 67 ust. 2 regulaminu pracowniczego w zakresie dodatków rodzinnych. Decydującym kryterium dla kwalifikacji dodatku podobnego rodzaju jest cel realizowany przez dane dodatki.

Belgijskie świadczenie dla sierot nie realizuje takiego samego celu co dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu przewidziany w art. 67 ust. 1 lit. b) regulaminu pracowniczego. Świadczenie belgijskie ma bowiem na celu nie tyle rekompensatę zwykłych kosztów związanych z utrzymaniem i wykształceniem dzieci, co wyrównanie rodzicowi żyjącemu kosztów szczególnych, spowodowanych przez śmierć drugiego rodzica, który za życia łożył na ich utrzymanie i wykształcenie. Świadczenie to służy również zabezpieczeniu potrzeb szczególnych osieroconych dzieci i stanowi pomoc finansową dla osoby, która nagle sama musi utrzymać rodzinę. Przyznanie tego świadczenia jest następstwem nie tyle rzeczywistego ponoszenia kosztów utrzymania dziecka, co odrębnej okoliczności, która związana jest z materializacją się ryzyka śmierci jednego z rodziców dziecka.

(zob. pkt 34, 42, 45, 46)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 106/76 Deboeck przeciwko Komisji, 13 października 1977 r., Rec. s. 1623, pkt 16; sprawa 14/77 Emer przeciwko Komisji, 13 października 1977 r., Rec. s. 1683, pkt 15

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑147/95 Pavan przeciwko Parlamentowi, 11 czerwca 1996 r., RecFP s. I‑A‑291, II‑861, pkt 41; sprawa T‑33/04, Weißenfels przeciwko Parlamentowi, 25 stycznia 2006 r., Zb.Orz.SP s. I-A-2-1 i II-A-2-1, pkt 47
WYROK SĄDU Do SpraW służby publicznej (druga izba)

z dnia 22 listopada 2007 r.

Sprawa F‑34/06

Christos Michail

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej – Postępowanie w sprawie oceny za 2004 r. – Skarga o stwierdzenie nieważności – Skarga o odszkodowanie

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której C. Michail żąda stwierdzenia nieważności swojego sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej sporządzonego za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2004 r., stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 4 listopada 2005 r. oddalającej zażalenie na sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej za 2004 r., oraz zasądzenia od Komisji na jego rzecz kwoty 120 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej rzekomo doznał.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej

(regulamin pracowniczy, art. 43)

Z uwagi na to, że nie można dokonać oceny wydajności, kwalifikacji i zachowania w ramach służby urzędnika za okres, podczas którego nie przydzielono mu żadnego zadania, urzędnik ten nie może podnosić zarzutu, jakoby jego sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej za dany rok nie obejmowało oceny za taki okres.

(zob. pkt 31)

Odesłanie:

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑67/05 Michail przeciwko Komisji, 22 listopada 2007 r., Zb.Orz.SP str. I‑A‑1‑0000, II‑A‑1‑0000, pkt 33
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(druga izba)

z dnia 5 lipca 2007 r.

Sprawa F‑93/06

Bruno Dethomas

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Były członek personelu tymczasowego – Powołanie na urzędnika – Zmiana regulaminu pracowniczego z dniem 1 maja 2004 r. – Artykuł 32 akapit trzeci regulaminu pracowniczego – Zaklasyfikowanie na stopień

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której B. Dethomas żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 11 stycznia 2006 r. powołującej skarżącego na urzędnika na okresie próbnym i zatrudniającej go jako szefa przedstawicielstwa Komisji w Królestwie Maroka w dyrekcji generalnej „Stosunki zewnętrzne” w zakresie, w jakim został w oparciu o nią zaszeregowany do grupy zaszeregowania A*14 stopień 2.

Orzeczenie: Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 11 stycznia 2006 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona zaszeregowania skarżącego, szefa przedstawicielstwa Komisji w Królestwie Maroka, do grupy A*14 stopień 2. Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

Streszczenie

Urzędnicy – Zatrudnienie – Zaklasyfikowanie na stopień – Przyznanie wyższego stopnia ze względu na staż pracy

(regulamin pracowniczy urzędników, art. 29 ust. 2, art. 32 akapit trzeci; rozporządzenie Rady nr 723/2004)

Wobec braku przepisów przejściowych w rozporządzeniu nr 723/2004 zmieniającym Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, art. 32 akapit trzeci regulaminu pracowniczego, którego wyraźne brzmienie nie budzi żadnych wątpliwości, jest w pełni stosowany po wejściu w życie tego rozporządzenia w odniesieniu do zaklasyfikowania na stopień każdego członka personelu tymczasowego powołanego na urzędnika w grupie zaszeregowania takiej samej jak dotychczasowa. Zachowuje on jednak staż pracy w stopniu, który wypracował on jako członek personelu tymczasowego.

W tym zakresie nie można uznać, że powołanie czynnego zawodowo pracownika na stanowisko w wyższej grupie zaszeregowania na podstawie art. 29 ust. 2 regulaminu pracowniczego to zatrudnienie „zewnętrzne”, które uniemożliwia uwzględnienie stażu pracy nowo powołanego urzędnika zdobytego podczas służby w charakterze członka personelu tymczasowego.

(zob. pkt 49, 58, 62)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa F‑21/06 Da Silva przeciwko Komisji, 28 czerwca 2007 r., Zb.Orz.SP str. I-A-1-0000, II-A-1-0000, pkt 75
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(pierwsza izba)

z dnia 8 kwietnia 2008 r.

Sprawa F-134/06

Giovanni Bordini

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Urzędnicy – Emerytury – Współczynnik korygujący – Państwo członkowskie miejsca zamieszkania – Pojęcie miejsca zamieszkania – Pojęcie głównego miejsca zamieszkania – Dokumenty potwierdzające

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której G. Bordini żąda, po pierwsze, stwierdzenia nieważności odmownej decyzji organu powołującego Komisji z dnia 25 stycznia 2006 r. w sprawie zastosowania do jego emerytury współczynnika korygującego dla Zjednoczonego Królestwa oraz, w razie potrzeby, stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 18 sierpnia 2006 r. oddalającej jego zażalenie złożone w dniu 19 kwietnia 2006 r., a po drugie, zasądzenia od Komisji odsetek od kwot należnych z tytułu zastosowania do jego emerytury współczynnika korygującego dla Zjednoczonego Królestwa z mocą wsteczną, począwszy od 1 kwietnia 2004 r., w wysokości określonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, obowiązującej podczas okresu odniesienia, podwyższonej o dwa punkty.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Komisja pokrywa, poza swoimi kosztami, połowę kosztów poniesionych przez skarżącego w związku z nieformalnym spotkaniem w dniu 5 czerwca 2007 r. Skarżący pokrywa własne koszty, poza połową kosztów poniesionych w związku z nieformalnym spotkaniem w dniu 5 czerwca 2007 r.

Streszczenie

Urzędnicy – Emerytury – Współczynnik korygujący

(regulamin pracowniczy, art. 82)

Pojęcie miejsca zamieszkania w rozumieniu art. 82 dawnego regulaminu pracowniczego, przewidujące zastosowanie do emerytur współczynnika korygującego dla państwa, co do którego osoba otrzymująca emeryturę lub rentę wykazała, że posiada w nim swe miejsce zamieszkania, dotyczy miejsca, w którym dawny urzędnik faktycznie ustanowił ośrodek swych interesów, czyli miejsca, w którym zainteresowany ustanowił, z zamiarem nadania mu trwałego charakteru, stały bądź zwykły ośrodek swych interesów życiowych, i w którym uważa się, że ponosi on koszty utrzymania. Ponadto pojęcie miejsca zamieszkania oznacza, niezależnie od czysto ilościowego kryterium czasu spędzanego przez daną osobę na terytorium określonego państwa, poza okolicznością fizycznego przebywania w pewnym miejscu, zamiar nadania tej okoliczności ciągłości wynikającej z ustalonego trybu życia i utrzymywania zwykłych stosunków społecznych. Omawiane pojęcie miejsca zamieszkania jest właściwe wspólnotowej służbie publicznej i niekoniecznie zbiega się z rozumieniem tego terminu na szczeblu krajowym.

(zob. pkt 69, 86)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawy połączone T‑124/01 i T‑320/01 Del Vaglio przeciwko Komisji, 4 czerwca 2003 r., RecFP s. I‑A‑157, II‑767, pkt 70 i przytoczone tam orzecznictwo, pkt 71 i przytoczone tam orzecznictwo, pkt 72; sprawa T‑320/04 Dionyssopoulou przeciwko Radzie, 12 września 2005 r., niepublikowana w Zbiorze, pkt 39; sprawa T‑416/04 Kontouli przeciwko Radzie 27 września 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑2‑181, II‑A‑2‑897, pkt 71
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ (druga izba)

z dnia 3 kwietnia 2008 r.

Sprawa F-68/06

Reint J. Bakema

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Personel kontraktowy – Zaszeregowanie do grupy – Grupa funkcyjna IV – Dyplom – Doświadczenie zawodowe

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której R.J. Bakema, członek personelu kontraktowego Komisji, żąda, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów zatrudnienia oddalającej jego zażalenie na decyzję, w której wspomniany organ, na mocy umowy członka personelu kontraktowego podpisanej w dniu 25 października 2005 r., obowiązującej od dnia 1 listopada 2005 r., ustalił jego zaszeregowanie w grupie funkcyjnej IV na grupę zaszeregowania 14 stopień 1, oraz nakazania Komisji, aby zaszeregowała go do grupy 16 w ramach grupy funkcyjnej IV, a po drugie, przyznania słusznego odszkodowania.

Orzeczenie: Stwierdza się nieważność decyzji, w której organ upoważniony do zawierania umów zatrudnienia, na mocy umowy wiążącej skarżącego jako członka personelu kontraktowego z Komisją, podpisanej w dniu 25 października 2005 r., zaszeregował skarżącego w grupie funkcyjnej IV do grupy zaszeregowania 14 stopień 1. W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. Każda ze stron pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Urzędnicy – Personel kontraktowy – Zaszeregowanie

(regulamin pracowniczy, art. 5 ust. 3 lit. b); warunki zatrudnienia innych pracowników art. 82 ust. 2)

Do celów stosowania przepisów art. 7 ust. 1 lit. d) oraz art. 7 ust. 3 ogólnych przepisów wykonawczych w sprawie procedur naboru i zatrudniania pracowników kontraktowych w Komisji, zgodnie z którymi zaszeregowania pracowników dokonuje się według długości okresu ich właściwego doświadczenia zawodowego, liczonej od chwili, gdy zainteresowany zaczął spełniać minimalne wymagania dotyczące kwalifikacji niezbędne do zatrudnienia, Komisja nie może, nie naruszając przy tym zakresu art. 82 ust. 2 lit. c) warunków zatrudnienia innych pracowników, zgodnie z którym do zatrudnienia członka personelu kontraktowego w grupie funkcyjnej IV wymagany jest co najmniej poziom wykształcenia odpowiadający ukończonym studiom wyższym trwającym co najmniej trzy lata, potwierdzony dyplomem, który to art. 82 ust. 2 lit. c) warunków zatrudnienia innych pracowników objaśniony został, z uwagi na identyczne brzmienie obu przepisów, w art. 5 ust. 3 lit. b) regulaminu pracowniczego, stawiającym te same wymagania urzędnikom, nie uwzględnić dyplomu, nie zbadawszy wcześniej treści programu nauczania, którego omawiany dyplom stanowi potwierdzenie, oraz nie sprawdziwszy, czy dyplom ten może potwierdzać ukończenie studiów wyższych.

(zob. pkt 41, 42)
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ (druga izba)

z dnia 11 grudnia 2008 r.

Sprawa F‑136/06

Enzo Reali

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Personel kontraktowy – Zatrudnienie – Zaszeregowanie do grupy – Doświadczenie zawodowe – Dyplom – Równoważność

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której E. Reali żąda zasadniczo stwierdzenia nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów w sprawie zaszeregowania go do grupy 14, stopień 1 grupy funkcyjnej IV, wynikającej z jego umowy zatrudnienia w charakterze członka personelu kontraktowego.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron pokrywa własne koszty.

Streszczenie

1. Urzędnicy – Personel kontraktowy – Zatrudnienie – Wymóg posiadania dyplomu szkoły wyższej – Pojęcie dyplomu szkoły wyższej

(warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 82 ust. 2 lit. c), ppkt (i))

2. Urzędnicy – Zatrudnienie – Zaszeregowanie do grupy – Wymóg posiadania dyplomu szkoły wyższej – Porównanie dyplomów i uprawnień do wykonywania zawodu wydanych w różnych państwach członkowskich

(dyrektywa Rady 89/48)

1. W braku odmiennych przepisów uznać należy, że wynikający z przepisów art. 82 ust. 2 lit. c) ppkt (i) warunków zatrudnienia innych pracowników wymóg posiadania dyplomu szkoły wyższej musi być odczytywany tak, jak rozumiane jest to wyrażenie zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego, w którym kandydat odbył studia, których dyplomem się legitymuje.

(zob. pkt 34)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 108/88 Jaenicke Cendoya przeciwko Komisji, 13 lipca 1989 r., Rec. s. 2711, pkt 14

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑2/90 Ferreira de Freitas przeciwko Komisji, 7 lutego 1991 r., Rec. s. II‑103, pkt 32; sprawa T‑82/92 Cortes Jimenez i in. przeciwko Komisji, 3 marca 1994 r., RecFP s. I‑A‑69, II‑237, pkt 34

2. Harmonizacja dokonana na podstawie dyrektywy 89/48 w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata nie skutkuje ograniczeniem uznania, jakim dysponuje instytucja przy porównywaniu wartości poszczególnych dyplomów w ramach swojej polityki naboru. W systemie ustanowionym przez dyrektywę 89/48 porównanie dyplomów odbywa się do celów udzielenia dostępu do określonych rodzajów działalności regulowanej w poszczególnych państwach członkowskich. Oceny tej nie należy mylić ze złożoną oceną uniwersyteckiej wartości świadectw posiadanych kwalifikacji, uzyskanych w różnych państwach członkowskich, dokonywaną dla potrzeb ustalenia grupy zaszeregowania przypisanej danemu stanowisku w strukturach jednej z instytucji Wspólnot Europejskich.

(zob. pkt 85)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑299/97 Alonso Morales przeciwko Komisji, 9 grudnia 1999 r., RecFP s. I‑A‑249, II‑1227, pkt 35, 36; sprawa T‑25/03 De Stefano przeciwko Komisji, 11 maja 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑125, II‑573, pkt 53
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(druga izba)

z dnia 11 grudnia 2008 r.

Sprawa F-83/06

Arno Schell

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Punkty pierwszeństwa – Ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której A. Schell tytułem głównym żąda stwierdzenia nieważności list urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania B*8 w postępowaniach w sprawie awansu za lata 2004 i 2005, ze względu na to, że na listach tych nie znajduje się jego nazwisko, a także aktów przygotowawczych do omawianych decyzji, a ewentualnie, stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia całkowitej liczby punktów awansu w postępowaniach w sprawie awansu za lata 2004 i 2005.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Urzędnicy – Skarga – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – System awansowania wprowadzony przez Komisję – Zażalenie na listę awansowanych urzędników i na ustalenie liczby przyznanych urzędnikom punktów – Decyzja o oddaleniu – Uzasadnienie

(regulamin pracowniczy, art. 25 akapit drugi, art. 45, art. 90 ust. 2)

W ramach systemu awansowania wprowadzonego wewnętrznym uregulowaniem Komisji, w którym postępowanie w sprawie awansu kończy się wydaniem aktu zawierającego dwie odrębne decyzje organu powołującego: decyzję ustanawiającą listę urzędników awansowanych oraz decyzję określającą całkowitą liczbę punktów urzędników, żadna z obu tych decyzji nie musi być wydana z uzasadnieniem. Obowiązek uzasadnienia jest spełniony, gdy organ powołujący uzasadnia swą decyzję w sprawie oddalenia zażalenia złożonego na wspomniane decyzje na mocy art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego.

W związku z tym, jako że awans przyznaje się wybranym osobom, organ powołujący nie ma obowiązku ujawnienia kandydatowi pominiętemu przy awansie oceny porównawczej, jakiej dokonał w stosunku do niego i do kandydata, który awans otrzymał. Aby obowiązek uzasadnienia został spełniony, wystarczy zatem, że w odpowiedzi na zażalenie zostanie wskazane, w jaki sposób zastosowano do indywidualnej sytuacji urzędnika wynikające z prawa i z regulaminu pracowniczego warunki dotyczące awansowania.

(zob. pkt 89, 91)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa C‑343/87 Culin przeciwko Komisji, 7 lutego 1990 r., Rec. s. I‑225, pkt 13

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑11/91 Schloh przeciwko Radzie, 25 lutego1992 r., Rec. s. II‑203, pkt 73, 85, 86; sprawa T‑6/96 Contargyris przeciwko Radzie, 29 maja 1997 r., RecFP s. I‑A‑119, II‑357, pkt 147, 148; sprawa T‑230/99 McAuley przeciwko Radzie, 14 czerwca 2001 r., RecFP s. I‑A‑127, II‑583, pkt 50–52; sprawa T‑218/02 Napoli Buzzanca przeciwko Komisji, 29 listopada 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑267, II‑1221, pkt 59; sprawa T‑311/04 Buendía Sierpa przeciwko Komisji, 19 października 2006 r., Zb.Orz. s. II‑4137, pkt 147
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(trzecia izba)

z dnia 11 grudnia 2008 r.

Sprawa F‑148/06

Laurent Collée

przeciwko

Parlamentowi Europejskiemu

Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Postępowanie w sprawie przyznania punktów za osiągnięcia w Parlamencie Europejskim – Porównanie osiągnięć

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której L. Collée żąda stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu z dnia 9 stycznia 2006 r. w sprawie przyznania mu 2 punktów za osiągnięcia w postępowaniu za 2004 r.

Orzeczenie: Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu w sprawie przyznania L. Collée 2 punktów za osiągnięcia w postępowaniu w sprawie awansu za 2004 r. W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania.

Streszczenie

Urzędnicy – Awans – Porównanie osiągnięć – Tryby postępowania – Wyrażenie osiągnięć w ujęciu liczbowym poprzez przyznanie punktów

(regulamin pracowniczy, art. 45)

Jeżeli w ramach postępowania w sprawie przyznania punktów za osiągnięcia organ administracji ma do dyspozycji ograniczoną liczbę punktów, które przyznaje urzędnikom na podstawie porównania ich osiągnięć, porównanie to powinno zostać przeprowadzone na zasadzie równości, a punkty należy przyznać urzędnikom, którzy na nie najbardziej zasługują, w malejącym porządku według osiągnięć, do wyczerpania puli punktów. Jeżeli w trakcie dokonywanego w ten sposób porównania zostanie stwierdzone, że osiągnięcia niektórych urzędników są na równoważnym poziomie, wspomnianym urzędnikom należy przyznać identyczną liczbę punktów za osiągnięcia. W razie niewystarczającej liczby punktów przy wyborze między większą liczbą kandydatów zajmujących dane miejsce ex‑aequo należy zastosować dodatkowe kryteria. W tym względzie jakkolwiek zakres obowiązków może stanowić decydujące kryterium przy awansowaniu zgodnie z art. 45 regulaminu pracowniczego, to jedynie pod warunkiem, że zakres ten podlega ocenie w ramach porównywania urzędników, mających ten sam poziom osiągnięć, a nie porównywania zakresu obowiązków danego urzędnika w kolejnych latach.

W związku z tym nie jest zgodna z zasadą równego traktowania i z art. 45 regulaminu pracowniczego decyzja w sprawie przyznania jedynie określonej liczby punktów za osiągnięcia urzędnikowi z tego tylko powodu, że jego osiągnięcia nie przewyższają osiągnięć urzędników, którzy uzyskali wyższą liczbę punktów, ponieważ organ administracji wymaga tym samym, by poziom wyników pracy omawianego urzędnika nie był równy, lecz wyższy od poziomu, który reprezentują jego współpracownicy.

(zob. pkt 38–40, 45–47)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑311/04 Buendía Sierpa przeciwko Komisji, 19 października 2006 r., Zb.Orz. s. II‑4137, pkt 93 in fine
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

1. Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej – Kontrola sądowa – Granice

(regulamin pracowniczy, art. 43)

2. Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej – Obowiązek uzasadnienia – Zakres

(regulamin pracowniczy, art. 43)

1. Sąd nie jest uprawniony do zastąpienia swoją oceną oceny dokonanej przez osoby, do których obowiązków należy dokonanie oceny pracy osoby poddawanej ocenie. Instytucjom Wspólnoty przysługuje bowiem szeroki zakres uznania w odniesieniu do oceny pracy ich urzędników. Sądy wartościujące formułowane w odniesieniu do urzędników w sprawozdaniach z przebiegu kariery zawodowej nie podlegają kontroli sądu, która ogranicza się jedynie do ewentualnych nieprawidłowości formalnych lub oczywistych błędów w ustaleniach faktycznych, powodujących wadliwość oceny administracji, jak również ewentualnego nadużycia władzy.

(por. pkt 39)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑285/04 Andrieu przeciwko Komisji, 13 lipca 2006 r., Zb.Orz.SP str. I‑A-2-161, II‑A‑2‑775, pkt 99; sprawa T‑249/04 Combescot przeciwko Komisji, 12 września 2007 r., Zb.Orz.SP str. I‑A-2-0000, II‑A-2-0000, pkt 78

2. W niektórych sytuacjach sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej powinno być uzasadnione w sposób szczególnie staranny, zwłaszcza jeśli oceniający w postępowaniu odwoławczym nie stosuje się do zaleceń wspólnego komitetu ds. ocen, jeśli sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej zawiera oceny mniej korzystne niż w poprzednim sprawozdaniu lub gdy sporządzenie sprawozdania ma miejsce z opóźnieniem i gdy oceniającym nie jest już ten przełożony, który sprawował tę funkcję w okresie podlegającym ocenie.

(por. pkt 47)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑16/03 Ferrer de Moncada przeciwko Komisji, 30 września 2004 r., Zb.Orz.SP str. I‑A‑261, II‑1163, pkt 49, 50, 53, 54; ww. sprawa Combescot przeciwko Komisji, pkt 84