ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 lipca 2021 r. –

Aloe Vera of Europe/Komisja

(sprawa T‑189/21 R)

Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Rozporządzenie (WE) nr 1925/2006 – Substancje, których stosowanie podlega zakazowi, ograniczeniu lub kontroli przez Wspólnotę – Rozporządzenie (UE) 2021/468 – Zakaz preparatów z liści gatunków Aloe zawierającego pochodne hydroksyantracenu – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru

1. Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Zawieszenie wykonania – Środki tymczasowe – Warunki przyznania – Fumus boni iuris – Pilny charakter – Poważna i nieodwracalna szkoda – Charakter kumulatywny – Kolejność badania i sposób weryfikacji – Swobodna ocena przysługująca sędziemu orzekającemu w przedmiocie środków tymczasowych (art. 256 ust. 1, art. 278, 279 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 156) (zob. pkt 20–23)

2. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Zawieszenie wykonania – Środki tymczasowe – Warunki przyznania – Pilny charakter – Poważna i nieodwracalna szkoda – Ciężar dowodu – Szkoda finansowa – Ocena w świetle wielkości przedsiębiorstwa i sytuacji grupy, do której ono przynależy – Ryzyko, jakie musi zwykle ponosić przedsiębiorstwo działające na wysoce regulowanym rynku – Uwzględnienie niedochowania staranności przez skarżącego [art. 278, 279 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 156 § 4)] (zob. pkt 26, 31–33, 40, 52)

Przedmiot

Oparte na 278 i 279 TFUE żądanie zawieszenia wykonania rozporządzenia Komisji (UE) 2021/468 z dnia 18 marca 2021 r. zmieniającego załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do gatunków roślin zawierających pochodne hydroksyantracenu (Dz.U. 2021, L 96, s. 6) na okres 9 miesięcy od daty wydania niniejszego postanowienia.

Sentencja

1) Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.
4.

Skarga na bezczynność – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie – Powstrzymanie się przez Komisję Europejską od włączenia do przedklinicznej fazy badań nad rakotwórczością i genotoksycznością szczepionek składających się z informacyjnego kwasu rybonukleinowego do procedury udzielania warunkowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu – Skarga wniesiona przez jednostki powołujące się na naruszenie ich praw podstawowych – Brak indywidualnego oddziaływania – Niedopuszczalność (art. 265 akapit trzeci TFUE) (zob. pkt 40–49)
1.

Skargi urzędników – Właściwość sądu Unii – Kontrola zgodności z prawem decyzji przejmującej obliczenia organu krajowego dotyczące uprawnień emerytalnych do przeniesienia do systemu Unii i ustalającej liczbę lat uprawniających do emerytury do uwzględnienia w tym systemie – Włączenie (regulamin pracowniczy urzędników, załącznik VIII, art. 11 ust. 2) (zob. pkt 28)
2

Artykuł 91 umowy o wystąpieniu, zatytułowany „Zastępstwo procesowe przed Trybunałem”, przewiduje w ust. 1 i 2: „1. Bez uszczerbku dla art. 88, jeżeli, przed zakończeniem okresu przejściowego, prawnik uprawniony do występowania przed sądami Zjednoczonego Królestwa reprezentował stronę bądź ją wspierał w postępowaniu przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub w odniesieniu do wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonych przed zakończeniem okresu przejściowego, prawnik ten może w dalszym ciągu reprezentować tę stronę lub ją wpierać w takich postępowaniach lub w odniesieniu do takich wniosków. Uprawnienie to przysługuje na wszystkich etapach postępowania, w tym na etapie postępowania odwoławczego przed Trybunałem Sprawiedliwości i postępowania przed Sądem po ponownym skierowaniu sprawy do Sądu. 2. Bez uszczerbku dla art. 88 prawnicy uprawnieni do występowania przed sądami Zjednoczonego Królestwa mogą reprezentować stronę lub ją wspierać w postępowaniach przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, określonych w art. 87 i art. 95 ust. 3. Prawnicy uprawnieni do występowania przed sądami Zjednoczonego Królestwa mogą reprezentować Zjednoczone Królestwo lub je wspierać w postępowaniach objętych art. 90, w odniesieniu do których Zjednoczone Królestwo zdecydowało się wstąpić w charakterze interwenienta do sprawy lub uczestniczyć”.
35

Ten sam wniosek należy wyciągnąć w odniesieniu do twierdzeń Amazona, zgodnie z którymi zaskarżona decyzja, po pierwsze, zobowiązuje go do obrony w postępowaniach toczących się przed dwoma różnymi organami, a mianowicie włoskim organem ochrony konkurencji i Komisją, z zastosowaniem różnych przepisów proceduralnych, gwarancji i, ogólnie rzecz ujmując, różnych systemów, a po drugie, może doprowadzić do rozbieżnego stosowania prawa konkurencji Unii, jak również do nałożenia odmiennych sankcji, co może naruszyć jednolity charakter europejskiego podejścia do działalności tego przedsiębiorstwa.
30

Dokumenty przedstawione w tym względzie przez skarżącą jedynie potwierdzają taką wykładnię. Po pierwsze bowiem, ze sporządzonego przez agenta celnego opisu procedury zgłoszenia celnego i określenia kwoty należności celnych do zapłaty, przedstawionego przez skarżącą w załączniku do jej uwag w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności, wynika, że w następstwie wprowadzenia do teleinformatycznego systemu celnego – w odniesieniu do którego nie zakwestionowano, że odpowiadają za niego krajowe organy celne – zgłoszenia celnego zawierającego w szczególności dokonane przez importera oszacowanie kwoty należności celnych, system ten generuje decyzję pozytywną w formie nadania kodu, równoznacznego z przyznaniem zwolnienia i umożliwiającego dopuszczenie odnośnych towarów do swobodnego obrotu. Po drugie, należy zauważyć, że do zgłoszeń celnych przedstawionych w załączniku do uwag skarżącej w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności dołączono sporządzone przez włoskie organy celne (Agenzia Dogane Monopoli) dokumenty zawierające między innymi kilka kodów.
22

Po trzecie, zgodnie z art. 91 ust. 2 zdanie drugie umowy o wystąpieniu w związku z jej art. 90 oraz mając na uwadze podział kompetencji między Trybunałem a Sądem, prawnik uprawniony do występowania przed sądami Zjednoczonego Królestwa może reprezentować lub wspierać to państwo przed Sądem w postępowaniach, w odniesieniu do których państwo to zdecydowało się wstąpić do sprawy w charakterze interwenienta zgodnie z art. 90 akapit drugi lit. c) umowy o wystąpieniu.
28

Skarżąca wyjaśnia, że skoro powoływanie prokuratorów europejskich odbywa się na najwyższym szczeblu politycznym, to dotyczy to również Europejskiego Prokuratora Generalnego, który jest powoływany przez Radę i Parlament Europejski. Tymczasem skarżąca podnosi, że w pkt VII.1 załącznika do decyzji wykonawczej 2018/1696 przewidziano wprost stosowanie środków prawnych zawartych w regulaminie pracowniczym w odniesieniu do kandydatów na stanowisko Europejskiego Prokuratora Generalnego, którzy zostali wykluczeni przez komisję selekcyjną. Przez wzgląd na wewnętrzną spójność organizacyjną powinno to prowadzić do dokonywania wykładni tej decyzji wykonawczej w taki sposób, że te same środki prawne mają zastosowanie w przypadku kandydatów na stanowisko prokuratora europejskiego. Prawodawca zamierzał wyłączyć tylko te przepisy regulaminu pracowniczego, które są niezgodne z charakterem procedury naboru prokuratorów europejskich, po to by zagwarantować, aby każde z państw członkowskich uczestniczących w tej wzmocnionej współpracy mogło wybrać jednego prokuratora europejskiego oraz aby kandydatury obywateli innych państw nie były dopuszczane.
W uzasadnieniu rozporządzenia 2016/679 zawarty został motyw 143, w którym wskazano, że:

„[k]ażda osoba fizyczna lub prawna ma prawo wnieść do Trybunału Sprawiedliwości skargę o unieważnienie decyzji [EROD] na warunkach przewidzianych w art. 263 TFUE. Organy nadzorcze, których sprawa dotyczy, chcące takie decyzje zaskarżyć – jako adresaci takich decyzji – muszą wnieść skargę w terminie dwóch miesięcy od notyfikowania im tych decyzji, zgodnie z art. 263 TFUE. Jeżeli decyzje [EROD] bezpośrednio i indywidualnie dotyczą administratora, podmiotu przetwarzającego lub skarżącego, ten ostatni może wnieść skargę o unieważnienie tych decyzji w terminie dwóch miesięcy od ich publikacji na stronie internetowej [EROD], zgodnie z art. 263 TFUE. Z zastrzeżeniem prawa przewidzianego w art. 263 TFUE, każda osoba fizyczna lub prawna powinna mieć prawo do skutecznego środka ochrony prawnej przed właściwym sądem krajowym wobec decyzji organu nadzorczego wywołującej skutki prawne wobec tej osoby. Taka decyzja może dotyczyć w szczególności wykonywania przez organ nadzorczy uprawnień do prowadzenia postępowań wyjaśniających, uprawnień naprawczych i do wydawania zezwoleń lub oddalania lub odrzucania skarg. Prawo do skutecznego środka ochrony prawnej przed sądem nie dotyczy jednak niewiążących prawnie środków przyjętych przez organy nadzorcze, takich jak wydawane przez nie opinie czy zalecenia. Skarga przeciwko organowi nadzorczemu powinna być wnoszona do sądu państwa członkowskiego, w którym organ nadzorczy ma siedzibę, a postępowanie powinno się toczyć zgodnie z prawem tego państwa członkowskiego. Sądy te powinny wykonywać pełną jurysdykcję w sprawie, w tym w zakresie ustalenia okoliczności faktycznych i prawnych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Jeżeli organ nadzorczy odrzuci lub oddali skargę, skarżący może wnieść odwołanie do sądu tego samego państwa członkowskiego. W kontekście środków ochrony prawnej przed sądem dotyczących stosowania niniejszego rozporządzenia sądy krajowe uznające, że decyzja w tej kwestii jest niezbędna do wydania wyroku, mogą, a w przypadku przewidzianym w art. 267 TFUE – muszą, zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości o orzeczenie w trybie prejudycjalnym w sprawie wykładni prawa Unii, w tym niniejszego rozporządzenia. Ponadto jeżeli decyzja organu nadzorczego wdrażająca decyzję [EROD] zostanie zaskarżona przed sądem krajowym, a przedmiotem będzie ważność decyzji [EROD], sąd krajowy nie jest uprawniony do stwierdzenia nieważności decyzji [EROD], ale jeżeli uważa tę decyzję za nieważną, musi przekazać sprawę jej ważności Trybunałowi Sprawiedliwości zgodnie z art. 267 TFUE i jego wykładnią dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości. Sąd krajowy nie może jednak przekazać Trybunałowi Sprawiedliwości sprawy ważności decyzji [EROD] na wniosek osoby fizycznej lub prawnej, która miała możliwość wnieść skargę o unieważnienie tej decyzji, w szczególności gdy decyzja ta bezpośrednio i indywidualnie jej dotyczyła, ale nie zrobiła tego w terminie przewidzianym w art. 263 TFUE”.
1)

Zawiesza się wykonanie decyzji Komisji Europejskiej z dnia z dnia 14 grudnia 2021 r. przyjętej na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, której przedmiotem jest ponowny wniosek GestDem 2021/2808 zmierzający do zagwarantowania publicznego dostępu do dokumentów pochodzących od węgierskich organów, w zakresie, w jakim w decyzji tej przyznano dostęp do dokumentów pochodzących od tych organów.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 217/24

Skarga wniesiona dnia 28 maja 2004 r. przez Gul Ahmed Textile Mills Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa T-199/04)

(2004/C 217/44)

Język postępowania: angielski

Dnia 28 maja 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Radzie Unii Europejskiej przez Gul Ahmed Textil Mills Ltd z siedzibą w Landhi, Karachi, (Pakistan), reprezentowaną przez L. Ruessmann, lawyer, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.

Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

— stwierdzenie nieważności art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 397/2004 z dnia 2 marca 2004 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Pakistanu (1) w zakresie, w jakim nakłada on cło antydumpingowe na towary skarżącej;

— obciążenie kosztami Rady.

Zarzuty i główne argumenty:

Skarżąca jest pakistańską spółką, która produkuje bieliznę pościelową i eksportuje ją do Unii Europejskiej. Produkty tejże Spółki podlegają cłu antydumpingowemu nałożonemu zaskarżonym rozporządzeniem. Skarżąca powołuje następujące zarzuty na poparcie swojej skargi o stwierdzenie nieważności przedmiotowego rozporządzenia:

— naruszenie art. 5 ust. 7 i 9 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (2) oraz art. 5.1 i 5.2 Porozumienia Antydumpingowego Światowej Organizacji Handlu, w zakresie wszczęcia dochodzenia. Skarżąca podnosi, iż skarga, na podstawie której wszczęto dochodzenie, była oczywiście niewystarczająco uzasadniona zarówno w odniesieniu do przedstawionych faktów jak i argumentacji przemawiającej za wszczęciem dochodzenia,

— oczywisty błąd w oszacowaniu, naruszenie art. 2 ust. 3 i 5 i art. 18 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96, a także naruszenie Porozumienia Antydumpingowego w zakresie obliczenia normalnej wartości,

— naruszenie art. 2 ust. 10 rozporządzenia (WE) nr 384/96 oraz Porozumienia Antydumpingowego Światowej Organizacji Handlu oraz obowiązku podania wystarczającego uzasadnienia w myśl art. 253 (WE) w związku z dostosowaniem z tytułu cła zwrotnego przy porównaniu normalnej wartości i ceny eksportowej,

— oczywisty błąd w oszacowaniu, naruszenie art. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96, a także naruszenie Porozumienia Antydumpingowego Światowej Organizacji Handlu w zakresie stwierdzenia istnienia istotnej szkody, jak również ustalenia związku przyczynowego między domniemanym przywozem dumpingowym a domniemaną szkodą.

(1) Dz.U. L 66 z 4.3.2004, str. 1.

(2) Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 273/29

Skarga wniesiona dnia 16 lipca 2004 r. przez Enviro Tech Europe Ltd. oraz Enviro Tech International Inc. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-291/04)

(2004/C 273/58)

Język postępowania: angielski

Dnia 16 lipca 2004 r. Enviro Tech Europe, Ltd. z siedzibą w Kingston upon Thames, Zjednoczone Królestwo oraz Enviro Tech International, Inc. z siedzibą w Illinois, Stany Zjednoczone Ameryki, reprezentowane przez C. Mereu'a i K. Van Maldegema, adwokatów, wniosły do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich skargę przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

I. stwierdzenie nieważności Dyrektywy Komisji 2004/73/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 152, str. 1) w części dotyczącej zakwalifikowania nPB jako substancji wysoce łatwopalnej (R11) oraz należącej do Kategorii 2 pod względem toksyczności reprodukcyjnej (R60);

II. uznanie Komisji odpowiedzialną za szkody poniesione dotychczas przez skarżących oraz te, które zostaną poniesione do czasu zakończenia niniejszego postępowania, na skutek sprzecznych z prawem działań Komisji, polegających w szczególności na odmowie uwzględnienia wniosku skarżących i związanym z nią przyjęciu zaskarżonej decyzji, oraz orzeczenie o obowiązku naprawienia tejże szkody na rzecz skarżących poprzez zapłatę wstępnej kwoty 350.000 euro;

III. uznanie Komisji odpowiedzialną za grożące straty i szkody dające się przewidzieć z dostateczną pewnością, nawet jeżeli takich strat i szkód nie da się dokładnie określić;

IV. obciążenie Komisji wszelkimi kosztami i wydatkami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności dyrektywy Komisji 2004/73/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. dostosowującej po raz dwudziesty dziewiąty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (1), w części, w której dotyczy ona klasyfikacji bromku n-propylu.

Zarzuty i główne argumenty powoływane w niniejszej sprawie zbliżone są do tych, które powoływane były w sprawie T-422/03 Enviro Tech Europe oraz Enviro Tech International przeciwko Komisji (Dz.U. 2004 C 47, str. 35).

(1) Dz.U. L 152, str. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 168/12

Skarga wniesiona dnia 26 kwietnia 2004 r. przez Gregorio Valero Jordanę przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-161/04)

(2004/C 168/24)

Język postępowania: hiszpański

Dnia 26 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Gregorio Valero Jordanę, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez Massimo Merolę, letrado, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.

Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji:

— o uchylenie decyzji z dnia 10 lutego 2004 r., którą Komisja Europejska odmówiła skarżącemu dostępu do listy rezerwowej konkursu ogólnego A7/A6 COM/A/637 oraz indywidualnych decyzji o mianowaniu urzędników na stopień A6 począwszy od dnia 5 października 1995 r.;

— o zasądzenie kosztów od Komisji Wspólnot Europejskich.

Zarzuty i główne argumenty:

Skarżący w niniejszej sprawie nie zgadza się z decyzją pozwanej, odmawiającej mu dostępu do listy rezerwowej konkursu ogólnego A7/A6 COM/A/637, jak również indywidualnych decyzji o mianowaniu urzędników na stopień A6 począwszy od dnia 5 października 1995 r.

Na poparcie swoich roszczeń skarżący podnosi przede wszystkim błędne powołanie się na wyjątek przewidziany w art. 4 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (1). Wyjątek ten odnosi się do prywatności i integralności osoby fizycznej, w szczególności w odniesieniu do ustawodawstwa Wspólnoty związanego z ochroną danych osobowych. W tym względzie skarżący stoi na stanowisku, że nie można uznać, by udostępnienie żądanych dokumentów mogło zaszkodzić prywatności osób, które są w nich wymienione, albowiem status urzędnika publicznego nie mieści się w zakresie prywatności osoby fizycznej.

Z drugiej strony, doszło do naruszenia art. 5 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (2) w zakresie, w jakim indywidualne decyzji o mianowaniu urzędników są publiczne.

Strona skarżąca podnosi również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia i naruszenie zasady dobrej administracji.

(1) Dz.U. L 145 z 31.5.2001, str. 43.

(2) Dz.U. L 8 z 12.1.2001, str. 1.
—

unieważnienie zaszeregowania skarżącego na podstawie decyzji organu powołującego o powołaniu z dnia 4 października 2004 r. przy jego zatrudnianiu w Dyrekcji Generalnej Konkurencja w charakterze młodszego prawnika w kategorii A*, grupie zaszeregowania 6, stopień 2, implikujące przywrócenie wszystkich jego praw wynikających ze zgodnego z prawem i prawidłowego zatrudnienia, tzn. zaszeregowania co najmniej do grupy zaszeregowania A7 stopień 3 (z mocą od dnia 1 listopada 2003 r.) lub jej ekwiwalentu zgodnie z art. 1-11 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego (grupa zaszeregowania A*8 stopień 3);
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 296/26

Skarga wniesiona w dniu 5 września 2005 r. –Sorensen/Komisja Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-335/05)

(2005/C 296/57)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Susanne Sorensen (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel(-e): S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, avocats]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— uchylenie decyzji w sprawie powołania skarżącej na stanowisko asystenta, w zakresie w jakim dotyczy ona zaklasyfikowania skarżącej do grupy zaszeregowania B*3, stopień 2;

— uchylenie decyzji anulującej cały dorobek punktowy skarżącej;

— obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca, będąca urzędnikiem Komisji, została początkowo zaklasyfikowana do grupy zaszeregowania C2. Po tym jak wygrała konkurs otwarty COM/B/1/02 w ramach ścieżki kariery B5/B4 zaskarżoną decyzją z dnia 5 sierpnia 2004 r. została zaklasyfikowana do grupy zaszeregowania B*3, stopień 2. W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi naruszenie ogłoszenia o konkursie oraz ogłoszenia o wakacie w zakresie, w jakim obydwa przewidywały zaklasyfikowanie do grupy zaszeregowania B5 albo B6. W tym samym kontekście skarżąca powołuje się na naruszenie art. 4, 5, 29 i 31 regulaminu pracowniczego. Skarżąca podnosi również naruszenie zasady równego traktowania i niedyskryminacji przywołując na poparcie tego zarzutu okoliczność, iż niektórzy laureaci tego samego konkursu przed dniem 1 maja 2004 r. (dzień wejścia w życie zmian do regulaminu) zostali zaklasyfikowani do grup zaszeregowania B5 albo B4, odpowiadającym zgodnie z nowym regulaminem grupom zaszeregowania B*5 albo B*6. Ponadto skarżąca jest zdania, że zasada ekspektatywy określonej ścieżki kariery i zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań zostały również naruszone, ponieważ istniało uzasadnione oczekiwanie zaklasyfikowania do grup zaszeregowania B*5 lub B*6. W tym samym kontekście skarżąca podnosi sprzeczność z prawem art. 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, który również narusza zasadę pewności prawa.
—

w konsekwencji, odtworzenie w całości kariery skarżących (włącznie z należytym uwzględnieniem ich doświadczenia w odpowiednio zmienionej grupie zaszeregowania, ich prawem do awansowania oraz do renty i emerytury) z poszanowaniem ich całkowitej równości w stosunku do innych urzędników, będących laureatami tego samego konkursu, a zatrudnionych w instytucjach innych niż Komisja;
—

unieważnienie zaszeregowania skarżącego na podstawie decyzji organu powołującego o powołaniu z dnia 11 listopada 2004 r. do Dyrekcji Generalnej Konkurencja jako młodszy prawnik w grupie zaszeregowania A*6, stopień 2, implikujące przywrócenie wszystkich jego praw wynikających ze zgodnego z prawem i prawidłowego zatrudnienia, tzn. zaszeregowania co najmniej do grupy zaszeregowania A7 stopień 3 (z mocą od dnia 1 listopada 2003 r.) lub jej ekwiwalentu zgodnie z art. 1-11 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego (grupa zaszeregowania A*8 stopień 3);
5)

nakazanie stronie pozwanej doprowadzenie do tego, by skarżący znalazł się w takiej sytuacji finansowej, w jakiej by się znajdował gdyby został on prawidłowo sklasyfikowany, tj. wypłacenie mu należnych kwot;