Sprawa C-506/09 P

Republika Portugalska

przeciwko

Transnáutica – Transportes e Navegação SA

„Odwołanie — Unia celna — Rozporządzenia (EWG): nr 2913/92 i nr 2454/93 — Umorzenie należności celnych przywozowych — Przesyłki zawierające tytoń i alkohol etylowy przeznaczone do państw trzecich — Oszustwo popełnione przez pracownika spółki zobowiązanej do zapłaty podatku”

Streszczenie wyroku

Środki własne Unii Europejskiej — Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych albo wywozowych — Zaistnienie szczególnej sytuacji — Pojęcie

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 198, 239)

Czynności właściwych krajowych organów celnych i kontrola z ich strony są istotne nie tylko w chwili ustanowienia świadectwa zabezpieczenia, lecz również za każdym razem, gdy zabezpieczenie generalne przeznaczone do pokrycia wielu operacji tranzytu zostało ustanowione dla celów ich wykonania i pokrycia. W tym względzie, jakkolwiek art. 198 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny nie zawiera formalnego obowiązku weryfikacji adekwatności zabezpieczenia generalnego, jednak do właściwych organów celnych należy podjęcie wszelkich możliwych środków, gdy pozyskają one wiadomość, że istnieje rozbieżność pomiędzy kwotą ustanowionego zabezpieczenia a łączną kwotą należności celnych podlegających zapłacie za określony zbiór transakcji tranzytu. W tym względzie należy uściślić, że niezależnie od określonej proporcjonalnie kwoty wymaganej przez rozporządzenie mające zastosowanie do niniejszej sprawy nałożony na organy celne obowiązek staranności pozostaje niezmienny. Konieczne jest, by przedstawione zabezpieczenie miało odpowiednią wysokość celem pokrycia kwoty mogącego powstać długu celnego w wysokości 30, 50 lub 100%, w zależności od charakteru przewożonych towarów. Błąd przy weryfikacji zabezpieczenia generalnego w chwili wydania zgłoszenia T1 będzie miał bez wątpienia wpływ na zdolność głównego zobowiązanego do zapewnienia zapłaty mogącego powstać długu celnego.

Wskazany przez Sąd związek przyczynowy pomiędzy popełnionym przez organy celne błędem dotyczącym obliczenia kwoty zabezpieczenia generalnego a ewentualnym powstaniem długu celnego, dotyczy nie błędnego obliczenia kwoty zabezpieczenia generalnego lecz związku pomiędzy – z jednej strony – brakiem uwagi wskazanych władz, prowadzącym do sytuacji, w której operacje tranzytu umknęły wszelkim środkom kontroli przewidzianym w mających zastosowanie przepisach, a – z drugiej strony – wystąpieniem sytuacji szczególnej. Ponadto gdyby organy celne obliczyły odpowiednie zabezpieczenie generalne i zweryfikowały jego ustanowienie, wówczas procedury wewnętrzne przyjęte przez spółkę zobowiązaną do zapłaty podatku pozwoliłyby uniknąć operacji stanowiących oszustwo i – w konsekwencji – powstania długu celnego.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał zasadnie, że brak staranności organów celnych, prowadzący do nieskuteczności procedur kontrolnych, spowodował powstanie szczególnej sytuacji objętej art. 239 kodeksu celnego.

(por. pkt 68, 71, 73, 74, 76, 77, 81)

Sprawa C-506/09 P

Republika Portugalska

przeciwko

Transnáutica – Transportes e Navegação SA

„Odwołanie — Unia celna — Rozporządzenia (EWG): nr 2913/92 i nr 2454/93 — Umorzenie należności celnych przywozowych — Przesyłki zawierające tytoń i alkohol etylowy przeznaczone do państw trzecich — Oszustwo popełnione przez pracownika spółki zobowiązanej do zapłaty podatku”

Streszczenie wyroku

Środki własne Unii Europejskiej – Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych albo wywozowych – Zaistnienie szczególnej sytuacji – Pojęcie

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 198, 239)

Czynności właściwych krajowych organów celnych i kontrola z ich strony są istotne nie tylko w chwili ustanowienia świadectwa zabezpieczenia, lecz również za każdym razem, gdy zabezpieczenie generalne przeznaczone do pokrycia wielu operacji tranzytu zostało ustanowione dla celów ich wykonania i pokrycia. W tym względzie, jakkolwiek art. 198 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny nie zawiera formalnego obowiązku weryfikacji adekwatności zabezpieczenia generalnego, jednak do właściwych organów celnych należy podjęcie wszelkich możliwych środków, gdy pozyskają one wiadomość, że istnieje rozbieżność pomiędzy kwotą ustanowionego zabezpieczenia a łączną kwotą należności celnych podlegających zapłacie za określony zbiór transakcji tranzytu. W tym względzie należy uściślić, że niezależnie od określonej proporcjonalnie kwoty wymaganej przez rozporządzenie mające zastosowanie do niniejszej sprawy nałożony na organy celne obowiązek staranności pozostaje niezmienny. Konieczne jest, by przedstawione zabezpieczenie miało odpowiednią wysokość celem pokrycia kwoty mogącego powstać długu celnego w wysokości 30, 50 lub 100%, w zależności od charakteru przewożonych towarów. Błąd przy weryfikacji zabezpieczenia generalnego w chwili wydania zgłoszenia T1 będzie miał bez wątpienia wpływ na zdolność głównego zobowiązanego do zapewnienia zapłaty mogącego powstać długu celnego.

Wskazany przez Sąd związek przyczynowy pomiędzy popełnionym przez organy celne błędem dotyczącym obliczenia kwoty zabezpieczenia generalnego a ewentualnym powstaniem długu celnego, dotyczy nie błędnego obliczenia kwoty zabezpieczenia generalnego lecz związku pomiędzy – z jednej strony – brakiem uwagi wskazanych władz, prowadzącym do sytuacji, w której operacje tranzytu umknęły wszelkim środkom kontroli przewidzianym w mających zastosowanie przepisach, a – z drugiej strony – wystąpieniem sytuacji szczególnej. Ponadto gdyby organy celne obliczyły odpowiednie zabezpieczenie generalne i zweryfikowały jego ustanowienie, wówczas procedury wewnętrzne przyjęte przez spółkę zobowiązaną do zapłaty podatku pozwoliłyby uniknąć operacji stanowiących oszustwo i – w konsekwencji – powstania długu celnego.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał zasadnie, że brak staranności organów celnych, prowadzący do nieskuteczności procedur kontrolnych, spowodował powstanie szczególnej sytuacji objętej art. 239 kodeksu celnego.

(por. pkt 68, 71, 73, 74, 76, 77, 81)