ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3)

Czy w opisanej powyżej sytuacji można uznać, że usunięcie i zastąpienie etykiety zawierającej znak towarowy zagraża zasadniczo funkcji znaku towarowego jaką jest wskazywanie pochodzenia butli, czy też – w odniesieniu do możliwości zastosowania warunków odnoszących się do przepakowywania i ponownego etykietowania – ma znaczenie okoliczność, iż — należy założyć, że grupa docelowa dojdzie do wniosku, że etykieta odnosi się wyłącznie do pochodzenia dwutlenku węgla (a zatem do podmiotu napełniającego butlę); lub — należy założyć, że grupa docelowa dojdzie do wniosku, że etykieta odnosi się również, przynajmniej częściowo, do pochodzenia butli?
C 242/8

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 23 marca 2021 r. – absoluts -bikes and more- GmbH & Co. KG / the-trading-company GmbH

(Sprawa C-179/21)

(2021/C 242/10)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę rewizyjną: absoluts-bikes and more- GmbH & Co. KG

Druga strona postępowania rewizyjnego: the-trading-company GmbH

Pytania prejudycjalne

1) Czy samo istnienie gwarancji producenta powoduje wymóg informacyjny w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. m) dyrektywy 2011/83/UE (1)?

2) W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy już sama wzmianka o gwarancji producenta w ofercie przedsiębiorcy powoduje wymóg informacyjny w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. m) dyrektywy 2011/83/UE, czy też powstaje on dopiero wtedy, kiedy wzmianka ta jest dla konsumenta bez trudu widoczna? Czy wymóg informacyjny obowiązuje również wtedy, kiedy konsument może bez trudu zauważyć, że przedsiębiorca udostępnił jedynie informacje producenta dotyczące gwarancji?

3) Czy wymagana zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. m) dyrektywy 2011/83/UE informacja o istnieniu i warunkach gwarancji producenta musi zawierać te same informacje, co gwarancja w rozumieniu art. 6 ust. 2 dyrektywy 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (2), czy też wystarczy mniejszy zakres informacji?

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Tekst mający znaczenie dla EOG (Dz.U. L 304, s. 64).

(2) Dz.U. L 171, s. 12.
—

orzekając w postępowaniu zabezpieczającym o zajęciu towarów oznaczonych unijnym znakiem towarowym; odwołują się w treści orzeczeń do „przedmiotów, które nie zostały wprowadzone do obrotu na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego przez uprawnionego ze znaku towarowego lub za jego zgodą” – w następstwie czego ustalenie, których przedmiotów oznaczonych znakiem unijnym dotyczą orzeczone nakazy i zakazy (tj. ustalenie, które przedmioty nie zostały wprowadzone do obrotu na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego przez uprawnionego ze znaku towarowego lub za jego zgodą) jest, wobec ogólnego sformułowania treści orzeczenia, pozostawione organowi egzekucyjnemu, organ ten – dokonując wskazanych ustaleń – opiera się na oświadczeniach uprawnionego ze znaku towarowego lub dostarczonych przez uprawnionego narzędziach (w tym narzędziach informatycznych i bazach danych), a dopuszczalność kwestionowania powyższych ustaleń organu egzekucyjnego przed sądem w postępowaniu rozpoznawczym jest wyłączona lub ograniczona przez charakter środków prawnych przysługujących pozwanemu w postępowaniu zabezpieczającym oraz egzekucyjnym?
1)

Czy art. 53 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że umożliwia on państwu członkowskiemu udzielenie w określonych warunkach zezwolenia dotyczącego zaprawiania, sprzedaży lub wysiewu nasion zaprawianych środkami ochrony roślin?
Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 18 listopada 2020 r. w sprawie T-643/19, Dermavita / EUIPO – Allergan Holdings France (JUVEDERM ULTRA), wniesione w dniu 18 stycznia 2021 r. przez Dermavita Co. Ltd

(Sprawa C-26/21 P)

(2021/C 242/03)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Dermavita Co. Ltd (przedstawiciel: D. Todorov, advokat)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Allergan Holdings France SAS

Postanowieniem z dnia 4 maja 2021 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) orzekł, że odwołanie nie zostanie przyjęte do rozpoznania oraz że Dermavita Co. Ltd pokrywa własne koszty.
—

zasądzenie od pozwanej z tytułu naprawienia szkody materialnej: (i) pozostałej kwoty wynagrodzenia w wysokości wynikającej z zastosowania corocznej waloryzacji za 2019 r., czyli podwyżki o 1,2 %, za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r.; (ii) pozostałej kwoty wynagrodzenia w wysokości wynikającej z zastosowania corocznej waloryzacji o 0,8 % za 2019 r. w odniesieniu do kwoty wynagrodzeń, które będą wypłacane od stycznia 2019 r.; (iii) odsetek za zwłokę od pozostałych należnych kwot wynagrodzenia do czasu pełnej spłaty należnych kwot, przy czym stopa odsetek powinna być obliczona na podstawie stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, mającej zastosowanie w danym okresie, powiększonej o trzy punkty;
4)

Czy art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (2) należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie do sytuacji opisanej w trzecim pytaniu prejudycjalnym, a jeżeli tak, to którą umowę należy brać pod uwagę?
C 252/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapest Környéki Törvényszék (Węgry) w dniu 28 kwietnia 2021 r. – WD / Agrárminiszter

(Sprawa C-273/21)

(2021/C 252/23)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Budapest Környéki Törvényszék

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: WD

Strona pozwana: Agrárminiszter

Pytanie prejudycjalne

Poprzez jedyne pytanie prejudycjalne sąd odsyłający dąży do ustalenia, czy art. 32 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 (1) należy interpretować w ten sposób, że obszar sklasyfikowany w katastrze jako „lotnisko wycofane z eksploatacji rolnej”, na którym nie jest prowadzona żadna działalność związana z lotniskiem, należy uznać za obszar wykorzystywany w przeważającym zakresie do prowadzenia działalności rolniczej”, jeżeli na obszarze tym prowadzona jest działalność w zakresie utrzymywania zwierząt do celów gospodarskich.

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. 2013, L 347, s. 608).
—

przyjmując i utrzymując w mocy art. 88a ustawy o sądach powszechnych, art. 45§ 3 ustawy o Sądzie Najwyższym i art. 8 § 2 ustawy o sądach administracyjnych w brzmieniu wynikającym z ustawy zmieniającej, Rzeczpospolita Polska uchybiła prawu do poszanowania życia prywatnego i prawu do ochrony danych osobowych zagwarantowanych w art. 7 i art. 8 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz w art. 6 ust. 1 lit. c) i e), art. 6 ust. 3 i art. 9 ust.1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) 2016/679 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych (1);
1)

Czy stosowanie pkt 2.27 wykazu I załączonego do kodeksu VAT, rozumianego w ten sposób, że obejmuje on swym zakresem naprawę i serwis wind przez przedsiębiorstwo, którego dotyczą opisane okoliczności, oraz że przewiduje on stosowanie obniżonej stawki VAT jest zgodne z prawem Unii Europejskiej, a w szczególności z załącznikiem IV do [szóstej] dyrektywy VAT (1)?
1)

Czy art. 63 TFUE, regulujący swobodny przepływ kapitału i płatności, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on zakresem stosowania dokonanie potrącenia w relacjach z instytucją bankową, w ramach którego spółka handlowa będąca dłużnikiem banku wykonuje swoje zobowiązania poprzez potrącenie wzajemnych określonych co do wysokości, pieniężnych i wymagalnych wierzytelności, które przysługują jej wobec tego banku?
C 252/7

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Mercantil no 7 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 11 marca 2021 r. – AD i in. / PACCAR Inc, DAF TRUCKS NV i DAF Trucks Deutschland GmbH

(Sprawa C-163/21)

(2021/C 252/13)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado Mercantil no 7 de Barcelona.

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: AD i in..

Strona pozwana: PACCAR Inc, DAF TRUCKS NV i DAF Trucks Deutschland GmbH.

Pytania prejudycjalne

Czy art. 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/104/UE z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie niektórych przepisów regulujących dochodzenie roszczeń odszkodowawczych z tytułu naruszenia prawa konkurencji państw członkowskich i Unii Europejskiej, objęte przepisami prawa krajowego (1) należy interpretować w ten sposób, że ujawnienie określonych dowodów odnosi się wyłącznie do istniejących już dokumentów znajdujących się w posiadaniu strony pozwanej lub osoby trzeciej, czy też przeciwnie, art. 5 ust. 1 obejmuje również możliwość ujawnienia dokumentów, które strona, do której skierowany został wniosek o udzielenie informacji, musi stworzyć ex novo poprzez zebranie lub sklasyfikowanie informacji, wiedzy lub danych będących w jej posiadaniu?

(1) Dz.U. 2014 r., L 349, s. 1.
Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Francuska

(Sprawa C-286/21)

(2021/C 252/25)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet, M. Noll-Ehlers, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Francuska

Żądania strony skarżącej

W przedmiotowej sprawie Komisja wnosi do Trybunału o:

— stwierdzenie po pierwsze, że przekraczając w sposób systematyczny i ciągły dzienną wartość dopuszczalną dla drobnego pyłu zawieszonego (PM10) w strefie aglomeracji i strefie niskich emisji Paryża (FR04A01/FR11ZAG01) – od dnia 1 stycznia 2005 r. oraz w strefie Martynika/Fort-de-France (FR39N10/FR02ZAR01) – od dnia 1 stycznia 2005 r. do 2016 r. włącznie, Republika Francuska w dalszym ciągu uchybiała zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 13 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (1) w związku z załącznikiem XI do tej dyrektywy.

— po drugie, że Republika Francuska w tych dwóch strefach uchybiła od dnia 11 czerwca 2010 r. zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 23 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2008/50/WE w związku z załącznikiem XV do tej dyrektywy, a w szczególności obowiązkowi zapewnienia by okres, w którym wartości nie są dotrzymane był możliwie jak najkrótszy.

Zarzuty i główne argumenty

W przypadku Paryża dzienna wartość graniczna nie była przestrzegana w sposób niezmienny od 2005 r. do czasu uzyskania najnowszych danych z 2019 r. Ponadto Komisja stwierdza, że rozbieżność w odniesieniu do przekroczeń dziennej wartości w strefie Paryża jest wysoka (liczba przekroczeń jest dwukrotnie wyższa niż liczba dopuszczalnych przekroczeń) i nie uległa poprawie od 2015 r. W przypadku strefy Martyniki dzienna wartość graniczna nie była przestrzegana do 2016 r. i to w sposób nieprzerwany (z wyjątkiem 2008 r.).

Zarówno w strefie Paryża, jak i Martyniki, wartości dopuszczalne dla PM10 były przekroczone w momencie upływu terminu odpowiedzi na uzasadnioną opinię. W tym czasie Francja powinna była opracować i zgłosić plany. Z analizy wynika, że Francja nie przyjęła takich planów. Środki podjęte przez Francję (na poziomie krajowym i regionalnym) nie zapewniły możliwie jak najkrótszego okresu w którym wartości nie były dotrzymane, jak wymagają tego przepisy dyrektywy 2008/50/WE.

(1) Dz.U 2008, L 152, s. 1
1.

Czy w ramach obrony przed powództwem o stwierdzenie naruszenia patentu, mającym na celu zaniechanie naruszeń i wytoczonym przez właściciela patentu koniecznego do spełnienia normy ustalonej przez organizację normalizacyjną (zwanego dalej „patentem SEP”), który nieodwołalnie zobowiązał się wobec tej organizacji do udzielenia licencji na warunkach FRAND każdej osobie trzeciej, przedsiębiorstwo usytuowane na późniejszym etapie obrotu gospodarczego może powołać się na zarzut nadużycia pozycji dominującej w rozumieniu art. 102 TFUE, jeżeli norma, do spełnienia której patent jest konieczny, bądź pewna jej część, została już wdrożona w produkcie wstępnym nabytym przez stronę pozwaną w postępowaniu o stwierdzenie naruszenia patentu, którego dostawcy zamierzający uzyskać licencję spotykają się z odmową przyznania im przez właściciela patentu nieograniczonej licencji na warunkach FRAND w odniesieniu do wszystkich istotnych z punktu widzenia prawa patentowego zastosowań dotyczących produktów wdrażających ową normę? a) Czy dotyczy to w szczególności przypadku, gdy zgodnie ze zwyczajami panującymi w danej branży dystrybucji produktów końcowych kwestia dostępności patentów zastosowanych w dostarczanej części zostaje wyjaśniona w drodze nabycia licencji przez dostawców? b) Czy pierwszeństwo udzielania licencji dotyczy dostawców na każdym szczeblu łańcucha dostaw, czy też jedynie dostawcy bezpośrednio poprzedzającego sprzedawcę produktu końcowego w łańcuchu sprzedaży? Czy również w tym przypadku decydują zwyczaje obrotu handlowego?
1)

Czy art. 63 TFUE w związku z art. 65 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie systemowi podatkowemu państwa członkowskiego, w którym w ramach opodatkowania bezpośredniego dochodów osób fizycznych współistnieją dwa systemy prawne w odniesieniu do podatników niebędących rezydentami i dochodów z zysków kapitałowych osiągniętych ze sprzedaży nieruchomości położonych w tym państwie członkowskim, w jednym z których to systemów i) stosuje się szczególną, proporcjonalną stałą stawkę w wysokości 28 % do wszystkich dochodów z zysków kapitałowych (tax base), obliczonych zgodnie z ogólnymi zasadami określania (wyliczenia, quantum) tych dochodów, natomiast w drugim z owych systemów ii) stosuje się system dotyczący rezydentów, zgodnie z którym po obliczeniu dochodów z zysków kapitałowych zgodnie z tymi samymi zasadami ogólnymi uwzględnia się jedynie (tax base) połowę tych dochodów (50 %) i owe dochody (50 % zysków kapitałowych) są kumulowane (poprzez zsumowanie) – obowiązkowo – z innymi dochodami uzyskanymi w tym roku na całym świecie przez podatnika, aby następnie określić stawkę podatku mającą zastosowanie do wszystkich tych dochodów według ogólnej skali mającej zastosowanie do rezydentów (z progresywnymi stawkami według przedziałów od 14,5 % do 48 %, które mogą zostać podwyższone o maksymalną stawkę 5 %, jeżeli całkowita kwota dochodów przekroczy określone progi)? W przypadku osób niebędących rezydentami wspomniana stawka podatku będzie stosowana wyłącznie do rzeczonych dochodów, to znaczy do zysków kapitałowych z nieruchomości, które będą uwzględniane w wysokości 50 % (natomiast w przypadku rezydentów tak obliczona stawka będzie stosowana do owych dochodów oraz do wszystkich innych dochodów uzyskanych w danym roku)? — Należy zauważyć, że podatnik niebędący rezydentem musi wybrać jeden z możliwych systemów w deklaracji podatkowej, którą jest w każdym razie zobowiązany złożyć w państwie członkowskim (Portugalii), niezależnie od tego, czy zdecyduje się na opodatkowanie zgodnie z ogólnym systemem obowiązującym osoby niebędące rezydentami [przedstawionym w ppkt i) powyżej], czy też na opodatkowanie zgodnie z systemem mającym zastosowanie do rezydentów [przedstawionym w ppkt ii) powyżej], w której to deklaracji musi zaznaczyć jedną z owych dwóch możliwości. Należy zauważyć, że obowiązek złożenia deklaracji przez osoby niebędące rezydentami (złożenia deklaracji podatkowej na formularzu 3) istniał jeszcze przed przyjęciem zmiany legislacyjnej, na mocy której możliwość wyboru systemu mającego zastosowanie do rezydentów została włączona do urzędowego formularza wspomnianej deklaracji. — Należy zaznaczyć, że w przypadku gdy osoba niebędąca rezydentem wybierze opodatkowanie zgodnie z systemem mającym zastosowanie do rezydentów, musi ona wskazać (w tej samej deklaracji) całą kwotę wszystkich dochodów uzyskanych przez nią w ciągu roku na całym świecie.
3)

Czy jeżeli w świetle odpowiedzi na pytanie pierwsze lub drugie rozporządzenie Bruksela IIa należy interpretować w ten sposób, że dziecko zostało bezprawnie uprowadzone lub zatrzymane i w związku z tym powinno zostać przekazane do państwa zamieszkania, art. 13 akapit pierwszy lit. b) konwencji haskiej z 1980 r. należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie powrotowi dziecka: i) ze względu na istnienie poważnego ryzyka w rozumieniu tego przepisu, że powrót niemowlęcia pozostającego pod osobistą opieką matki, gdyby nastąpił bez opieki, naraziłby je na szkodę fizyczną lub psychiczną albo w jakikolwiek inny sposób postawiłby je w niekorzystnej sytuacji; albo ii) ze względu na to, że dziecko zostałoby przejęte w państwie miejsca zamieszkania i umieszczone w placówce socjalnej albo samo, albo z matką, co wskazywałoby na istnienie poważnego ryzyka w rozumieniu tego przepisu, że powrót dziecka naraziłby je na niebezpieczeństwo fizyczne lub psychiczne albo w inny sposób postawiłby je w niekorzystnej sytuacji; albo też iii) ze względu na to, że dziecko bez ważnego zezwolenia na pobyt znalazłoby się w niekorzystnej sytuacji w rozumieniu tego przepisu?
3)

W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: Czy ma to zastosowanie również wtedy, gdy przed pojawieniem się pandemii COVID-19 sąd oddalił złożony na podstawie art. 27 ust. 3 lit. c) rozporządzenia Dublin III przez osobę ubiegającą się o ochronę wniosek o zawieszenie wykonania decyzji o przekazaniu do czasu zakończenia postępowania w sprawie środka zaskarżenia?
1)

Czy roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym (roszczenie ex delicto), rozpatrywane odrębnie i interpretowane w sposób autonomiczny, należy zakwalifikować jako roszczenie ex contractu na podstawie art. 7 pkt 1 rozporządzenia (UE) 1215/2012 (1), jeżeli to roszczenie ex delicto w jakikolwiek sposób zbiega się z roszczeniem ex contractu, przy czym istnienie roszczenia ex delicto nie jest uzależnione od wykładni umowy?
4)

Czy prawo do odstąpienia od umowy bez dodatkowych kosztów nie przysługuje, jeżeli okoliczności, na które powołuje się podróżny, istniały już w momencie dokonywania rezerwacji lub były co najmniej możliwe do przewidzenia, czy też może to prowadzić przynajmniej do zastosowania surowszego standardu przy ocenie zasadności negatywnych skutków?
Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 20 stycznia 2021 r. w sprawie T-328/17 RENV, Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi / EUIPO – M.J. Dairies (BBQLOUMI), wniesione w dniu 30 marca 2021 r. przez Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi

(Sprawa C-201/21 P)

(2021/C 263/09)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (przedstawicie: S. Malynicz QC, S. Baran, barrister, V. Marsland, solicitor)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), M.J. Dairies EOOD

Postanowieniem Wiceprezesa z dnia 21 maja 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że odwołanie zostaje odrzucone jako niedopuszczalne, a Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi powinna pokryć własne koszty.
1)

Czy art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (zwanej dalej tajże „dyrektywą w sprawie kwalifikacji zawodowych”), w wersji zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/55/UE (1) z dnia 20 listopada 2013 r., należy interpretować w ten sposób, że za zawód regulowany należy uważać zawód, w odniesieniu do którego z jednej strony wymagania w zakresie umiejętności są określone w rozporządzeniu wydanym przez ministra edukacji państwa członkowskiego, zakres kompetencji pedagogicznych wymaganych od nauczyciela wychowania przedszkolnego jest uregulowany w standardzie zawodowym, a państwo członkowskie zawnioskowało o wpisanie zawodu nauczyciela wychowania przedszkolnego do bazy danych zawodów regulowanych utworzonej przez Komisję, lecz w stosunku do którego z drugiej strony – zgodnie z brzmieniem rozporządzenia dotyczącego wymagań w zakresie umiejętności w tym zawodzie – pracodawcy przysługuje swoboda w ocenie spełnienia wymagań w zakresie umiejętności, w szczególności w odniesieniu do wymogu kompetencji pedagogicznych, a charakter dowodu posiadania kompetencji pedagogicznych nie jest uregulowany ani w tym rozporządzeniu, ani w innych ustawach, rozporządzeniach czy przepisach administracyjnych?
2)

Czy art. 11 ust. 2 i art. 11 ust. 4 akapity 1–3 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy dają podstawę państwu członkowskiemu, w którym posiadacz prawa jazdy wydanego przez to państwo ma zwykłe miejsce pobytu, do odmowy uznania i wykonania nałożonej w innym państwie członkowskim kary administracyjnej czasowego pozbawienia prawa do kierowania pojazdem silnikowym za popełnione przestępstwo polegające na naruszeniu reguł ruchu drogowego i wyrządzeniu, w następstwie nieumyślnego zachowania, średniego uszkodzenia ciała innych osób, które to przestępstwo zostało popełnione w czasie, gdy sprawca posiadał prawo jazdy wydane przez państwo miejsca jego pobytu – po wymianie prawa jazdy wydanego mu pierwotnie przez państwo, w którym go skazano?
3.

Czy wykładni art. 219a dyrektywy 2006/112/WE (w brzmieniu nadanym dyrektywą Rady 2010/45 oraz sprostowaniem (3)) należy dokonywać w ten sposób, że zastosowanie znajdują przepisy dotyczące fakturowania przyjęte przez to państwo członkowskie, którego przepisy znajdowałyby zastosowanie, gdyby na fakturze nie wyznaczono (jeszcze) „osoby, na rzecz której dokonywana jest dostawa towarów”, jako osoby zobowiązanej do zapłaty VAT; czy też zastosowanie znajdują przepisy tego państwa członkowskiego, którego przepisy znajdowałyby zastosowanie w przypadku założenia skuteczności wyznaczenia „osoby, na rzecz której dokonywana jest dostawa towarów”, jako osoby zobowiązanej do zapłaty VAT?
2)

Czy art. 2 i art. 19 ust. 1 TUE w związku z art. 47 KPP należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, gdy w składzie sądu zasiada osoba powołana w warunkach opisanych w punkcie 1: a) stoją one na przeszkodzie w stosowaniu przepisów prawa krajowego, które badanie zgodności z prawem powołania takiej osoby na urząd sędziego przekazują do wyłącznej właściwości izby Sądu Najwyższego, składającej się wyłącznie z osób powołanych na urząd sędziego w warunkach opisanych w punkcie 1, i które zarazem nakazują pozostawienie bez rozpoznania zarzutów dotyczących powołania na urząd sędziego, przy uwzględnieniu kontekstu instytucjonalnego oraz systemowego; b) wymagają one, w celu zapewnienia skuteczności prawa europejskiego, takiej wykładni przepisów prawa krajowego, która umożliwi sądowi z urzędu wyłączenie takiej osoby od rozpoznania sprawy na podstawie – stosowanych przez analogię – przepisów o wyłączeniu sędziego, który jest niezdolny do orzekania [iudex inhabilis].