W tym zakresie należy stwierdzić, po pierwsze, że pojęcie umowy lub roszczenia wynikającego z umowy w rozumieniu art. 5 pkt 1 lit. a) omawianego rozporządzenia nie może być rozumiane jako obejmujące sytuację, w której brak jest zobowiązania dobrowolnie przyjętego przez jedną stronę wobec drugiej. W ten sposób stosowanie przepisu o jurysdykcji szczególnej, przewidzianego dla postępowań, których przedmiotem jest umowa lub roszczenia wynikające z umowy we wspomnianym art. 5 pkt 1 lit. a), zakłada ustalenie zobowiązania prawnego dobrowolnie przyjętego przez jedną osobę wobec drugiej, na którym opiera się powództwo powoda. Po drugie odpowiedzialność za czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego może być brana pod uwagę tylko pod warunkiem, iż może zostać ustalony związek przyczynowy pomiędzy szkodą a zdarzeniem, które spowodowało powstanie szkody.

Pojęcie czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego albo roszczeń wynikających z takiego czynu w rozumieniu art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych obejmuje wszelkie powództwa, które zmierzają do pociągnięcia pozwanego do odpowiedzialności i które nie są związane z umową lub roszczeniem wynikającym z umowy w rozumieniu art. 5 pkt 1 lit. a) tego rozporządzenia.

Pojęcie „czyn niedozwolony lub podobny do czynu niedozwolonego albo roszczenie wynikające z takiego czynu”, znajdujące się w art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, należy rozumieć w ten sposób, że obejmuje ono powództwa wytoczone przez wierzyciela spółki akcyjnej i zmierzające do pociągnięcia do odpowiedzialności za długi tej spółki, po pierwsze, jej członka zarządu, i po drugie, jej akcjonariusza, ponieważ pozwolili oni na dalszą działalność tej spółki w sytuacji, gdy była ona niedokapitalizowana i powinna była zostać postawiona w stan likwidacji.

W tym względzie nie można przyjąć wykładni, w myśl której kwalifikacja takich powództw powinna następować w ten sposób, co kwalifikacja długów spółki, jako należących do dziedziny zobowiązań umownych i do dziedziny zobowiązań pozaumownych. W rzeczywistości bowiem skutkowałaby ona powieleniem sądów właściwych do rozpoznania powództw o ustalenie zawinionego zachowania członka zarządu lub akcjonariusza odnośnej spółki na podstawie charakteru poszczególnych długów tej spółki, które mogą stanowić przedmiot tych powództw. W takiej sytuacji, ustanowiony w art. 5 pkt 1 i 3 rozporządzenia nr 44/2001 cel bliskości przepisów o jurysdykcji szczególnej, opartych na istnieniu szczególnie ścisłego związku pomiędzy umową lub miejscem, w którym doszło do zdarzenia powodującego szkodę, a sądem, do którego się zwrócono o rozpatrzenie sprawy sprzeciwia się temu, aby ustalanie sądu właściwego mogło zależeć od charakteru długów odnośnej spółki.

W tym wypadku okoliczność, iż sporna wierzytelność została przeniesiona przez pierwotnego wierzyciela na inną osobę, nie ma wpływu na określenie sądu właściwego na podstawie art. 5 pkt 3 omawianego rozporządzenia.

(por. pkt 41, 42, 59; pkt 1, 3 sentencji)