ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawa C-359/05

Estager SA

przeciwko

Receveur principal de la recette des douanes de Brive

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Brive-la-Gaillarde)

„Polityka gospodarcza i pieniężna — Rozporządzenia (WE) nr 1103/97 i nr 974/98 — Wprowadzenie euro — Wymiana krajowych jednostek pieniężnych na jednostkę euro — Uregulowanie krajowe przewidujące dostosowanie wartości w euro niektórych kwot wyrażonych w walucie krajowej w tekstach prawnych w tym państwie”

Opinia rzecznika generalnego M. Poiaresa Madura przedstawiona w dniu 26 października 2006 r. I - 583

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 stycznia 2007 r. I - 597

Streszczenie wyroku

Polityka gospodarcza i pieniężna – Wprowadzenie euro – Wymiana krajowych jednostek pieniężnych na jednostkę euro

(rozporządzenia Rady nr 1103/97 i nr 974/98)

O ile jest prawdą, że rozporządzenia nr 1103/97 w sprawie niektórych przepisów dotyczących wprowadzenia euro i nr 2866/98 w sprawie kursów wymiany na euro walut państw członkowskich przechodzących na euro nie ograniczyły w żaden sposób kompetencji podatkowej państw członkowskich i ich prawa do podnoszenia kwot stosowanych przez nie opłat, o tyle jednak wymiana na euro kwoty takiej opłaty powinna zostać dokonana z poszanowaniem przepisów rozporządzenia nr 1103/97 oraz zasady ciągłości instrumentów prawnych oraz celu neutralności przejścia na euro. Wynikają z tego w szczególności wymogi pewności prawa i przejrzystości, które umożliwiają ochronę uzasadnionych oczekiwań podmiotów gospodarczych w ramach wprowadzania euro.

Rozporządzenia nr 1103/97 oraz nr 974/98 w sprawie wprowadzenia euro należy interpretować zatem w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, które w ramach operacji wymiany na euro kwot opłaty pobieranej od mąki, kaszy manny i drobnej kaszy pszenicznej dostarczanych lub wyrabianych w celu spożycia przez ludzi podniosło ją do wyższej kwoty od tej, która wynikałaby ze stosowania zasad wymiany przewidzianych w tych rozporządzeniach, chyba że podniesienie to jest zgodne z wymogami pewności prawa i przejrzystości, które są zagwarantowane przez te rozporządzenia, co oznacza, iż sporne teksty ustawodawcze umożliwiają jasne odróżnienie decyzji władz państwa członkowskiego o podniesieniu tej kwoty od operacji jej wymiany na euro. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy było tak w sprawie przed nim zawisłej.

(por. pkt 32, 33, 37 i sentencja)
Porozumienie, mocą którego pierwsza instytucja zamawiająca powierza drugiej instytucji zamawiającej realizację obiektu budowlanego, stanowi zamówienie na roboty publiczne w rozumieniu art. 1 lit. a) dyrektywy 93/37 dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, bez względu na to, czy przewiduje ono, że pierwsza instytucja zamawiająca jest lub będzie właścicielem całości lub części tego obiektu, czy też nie.

Przy ustalaniu wartości zamówienia publicznego dla celów art. 6 dyrektywy 93/37 dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane należy wziąć pod uwagę całkowitą wartość zamówienia na roboty budowlane z punktu widzenia potencjalnego oferenta, co obejmuje nie tylko całość kwot, jakie będzie musiała zapłacić instytucja zamawiająca, ale również wszystkie inne kwoty pochodzące od osób trzecich.

Instytucja zamawiająca nie jest zwolniona z obowiązku stosowania procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane przewidzianych w dyrektywie 93/37 dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane ze względu na to, że według prawa krajowego porozumienie dotyczące realizacji obiektu budowlanego może zostać zawarte jedynie z niektórymi osobami prawnymi, które same również są instytucjami zamawiającymi i które będą z kolei zobowiązane do stosowania tych procedur celem udzielenia ewentualnych dalszych zamówień publicznych.

(por. pkt 68 oraz pkt 3 sentencji)
Podatek akcyzowy, który jest nakładany na wszystkie pojazdy osobowe nie w związku z przekroczeniem przez nie granicy, lecz w związku z ich pierwszą rejestracją na terytorium państwa członkowskiego, nie stanowi cła przywozowego ani opłaty o skutku równoważnym w rozumieniu art. 25 WE, lecz jest częścią ogólnego wewnętrznego systemu opodatkowania towarów i w związku z tym powinien być poddany ocenie w świetle art. 90 WE.

Artykuł 90 akapit pierwszy WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu nakładanemu na pojazdy osobowe w związku z ich pierwszą rejestracją na terytorium państwa członkowskiego, jeśli kwota podatku nakładanego na niektóre pojazdy używane, nabywane w innym państwie członkowskim przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek, czego zbadanie należy do sądu krajowego.

Artykuł 28 WE nie znajduje zastosowania do uregulowania krajowego, które wymaga złożenia deklaracji uproszczonej w terminie pięciu dni od dnia nabycia samochodu osobowego pochodzącego z innego państwa członkowskiego, niezarejestrowanego na terytorium kraju, jeśli wymóg ten jest nierozerwalnie związany z ciążącym na nabywcy obowiązkiem zapłaty podatku akcyzowego w związku z pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium kraju. Jako że obowiązek złożenia deklaracji jest tylko pochodną opodatkowania podatkiem akcyzowym, nie mieści się on w zakresie art. 28 WE, który nie obejmuje przeszkód wskazanych w innych szczególnych postanowieniach traktatu, takich jak przeszkody o charakterze fiskalnym bądź mające skutek równoważny z cłami.

Podobnie art. 3 ust. 3 akapit pierwszy dyrektywy 92/12 w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania — który zezwala państwom członkowskim pod pewnymi warunkami na wprowadzenie lub utrzymywanie opodatkowania niepowodującego w wewnątrzwspólnotowej wymianie handlowej formalności związanych z przekraczaniem granicy — nie ma zastosowania i wobec tego nie sprzeciwia się takiemu uregulowaniu krajowemu, bowiem formalność ta nie jest związana z przekroczeniem granicy, lecz z obowiązkiem zapłacenia podatku akcyzowego.

(por. pkt 47, 49–53 oraz pkt 3 sentencji)
Sprawa C-265/05

José Perez Naranjo

przeciwko

Caisse régionale d'assurance maladie (CRAM) Nord-Picardie

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja)]

„Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 4 ust. 2a, art. 10a i 95b — Zasiłek uzupełniający z tytułu starości — Przepisy krajowe uzależniające przyznanie tego zasiłku od warunku miejsca zamieszkania — Specjalne świadczenia nieskładkowe — Wpisanie do załącznika IIa rozporządzenia nr 1408/71”

Opinia rzecznika generalnego L.A. Geelhoeda przedstawiona w dniu 13 lipca 2006 r. I - 349

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 stycznia 2007 r. I - 363

Streszczenie wyroku

Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Specjalne świadczenia nieskładkowe

(rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 4 ust. 2a i art. 10a, i załącznik IIa)

Zasiłek uzupełniający z tytułu starości z Fonds de solidarité vieillesse (funduszu solidarności na rzecz starości), przewidziany przez francuskie przepisy prawne, który uzupełnia emeryturę i ma na celu zagwarantowanie beneficjentowi minimalnego poziomu środków utrzymania w przypadku niewystarczającej wysokości emerytury i który jest wymieniony w tytule „Francja” w załączniku IIa do rozporządzenia nr 1408/71 w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 118/97, stanowi świadczenie specjalne.

Badanie sposobu finansowania zasiłku uzupełniającego z tytułu starości na podstawie informacji zawartych w aktach sprawy przekazanych Trybunałowi wskazuje na brak dającego się wystarczająco zidentyfikować związku pomiędzy ogólną składką na ubezpieczenie społeczne, z której w znaczącym wymiarze pochodzą środki Fonds de solidarité vieillesse, a spornym świadczeniem, co prowadzi do wniosku, że zasiłek uzupełniający posiada charakter nieskładkowy.

Po pierwsze, wydaje się, że zadaniem tego funduszu, który udostępnia środki konieczne do pokrycia zasiłku uzupełniającego, jest ? zgodnie z właściwymi przepisami krajowymi ? finansowanie nieskładkowych świadczeń z tytułu starości wynikających z solidarności narodowej, których ograniczoną część stanowi zasiłek uzupełniający. Po drugie, o ile prawdą jest, że ogólna składka na ubezpieczenie społeczne od dochodów z działalności zarobkowej i dochodów zastępczych stanowi istotną część wpływów funduszu, to jednak wpływy te pochodzą również z innych składek i opłat o charakterze podatkowym. Po trzecie, ogólna składka na ubezpieczenie społeczne od dochodów z działalności zarobkowej i dochodów zastępczych służy finansowaniu nie tylko funduszu, lecz również innych systemów społecznych. Po czwarte, co się tyczy beneficjentów, przesłanki przyznania i sposoby naliczania zasiłku uzupełniającego nie są ustalone w zależności od jakiejkolwiek składki.

Jednakże do sądu krajowego należy sprawdzenie dokładności informacji zawartych powyżej w celu ostatecznego rozstrzygnięcia, czy sporne świadczenie posiada charakter składkowy, czy nieskładkowy.

(por. pkt 33, 34, 48–53, 61 i sentencja)
1)

Utrzymując w mocy: — opłatę portową stosowaną do statków pasażerskich (włącznie ze statkami wycieczkowymi) lub do statków towarowych, jeżeli wpłyną do przystani, przycumują lub zakotwiczą w portach Pireus lub Saloniki, w przypadku transportu dokonywanego pomiędzy dwoma portami na terytorium kraju w wysokości niższej niż w przypadku transportu międzynarodowego, — opłatę portową na rzecz organizacji portowych ustanowionych w formie spółek akcyjnych na mocy ustawy nr 2932/2001 i na rzecz portów Pireus oraz Saloniki, pobieraną przy załadowaniu pojazdów na promy w rejsach międzynarodowych, podczas gdy opłaty te nie są pobierane w przypadku rejsów między portami greckimi, — uprawnienie przyznane jednostkom samorządu terytorialnego, na których terenie znajdują się porty, do pobierania opłat w przypadku pojazdów załadowanych na promy wypływające za granicę, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4055/86 z dnia 22 grudnia 1986 r. stosującego zasadę swobody świadczenia usług do transportu morskiego między państwami członkowskimi i między państwami członkowskimi a państwami trzecimi.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Państwa członkowskie

–

Zobowiązania

–

Wykonanie dyrektyw

–

Niezakwestionowane uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego (art. 226 WE) (por. pkt 8, 9)

Subject of the case

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Brak transpozycji art. 8a dyrektywy Rady 89/622/EWG z dnia 13 listopada 1989 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących etykietowania wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 359, str. 1), dodanego przez dyrektywę Rady 92/41/EWG z dnia 15 maja 1992 r. zmieniającą wyżej wymienioną dyrektywę (Dz.U. L 158, str. 30), oraz art. 8 dyrektywy 2001/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 2001 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych – Deklaracja Komisji (Dz.U. L 194, str. 26) – Zakaz wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych do spożycia doustnego dotyczący Wysp Alandzkich i statków zarejestrowanych w Finlandii.

Sentencja

Sentencja

1) Nie zapewniając dokonania przez Wyspy Alandzkie transpozycji art. 8a dyrektywy Rady 89/622/EWG z dnia 13 listopada 1989 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących etykietowania wyrobów tytoniowych, zmienionej dyrektywą Rady 92/41/EWG z dnia 15 maja 1992 r., powtórzonego w art. 8 dyrektywy 2001/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 2001 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych, a także przestrzegania na zarejestrowanych tam statkach zakazu wprowadzania do obrotu tytoniu do żucia, ustanowionego tym przepisem, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy traktatu WE i dyrektywy 2001/37.

2) Republika Finlandii zostaje obciążona kosztami postępowania.
Prawo wspólnotowe nie zobowiązuje państw członkowskich do uzależnienia przyznania prawa pobytu obywatelowi państwa trzeciego, będącemu członkiem rodziny obywatela wspólnotowego, który skorzystał ze swobody przepływu, od tego, czy członek rodziny przebywał wcześniej zgodnie z prawem na terytorium innego państwa członkowskiego.

Wykładni art. 1 ust. 1 lit. d) dyrektywy 73/148 w sprawie zniesienia ograniczeń w zakresie przemieszczania się i pobytu obywateli państw członkowskich w obrębie Wspólnoty, które dotyczą przedsiębiorczości i świadczenia usług, należy dokonywać w ten sposób, że przez wyrażenie „na [ich] utrzymaniu” rozumie się konieczność wsparcia materialnego członka rodziny obywatela wspólnotowego, który w rozumieniu art. 43 WE osiedlił się w innym państwie członkowskim, ze strony tego obywatela lub jego małżonka, w celu zaspokojenia zasadniczych potrzeb tego członka rodziny w jego państwie pochodzenia, w chwili gdy ten składa wniosek o dołączenie do tego obywatela. Wykładni art. 6 lit. b) tej dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że dowód na konieczność wsparcia materialnego może zostać przedstawiony za pomocą wszelkich odpowiednich ku temu środków, lecz samo zobowiązanie się obywatela wspólnotowego lub jego małżonka do utrzymywania tego członka rodziny nie musi być uznane za dowód na istnienie jego rzeczywistej zależności.

(por. pkt 43 oraz pkt 2 sentencji)
Artykuły 39 WE, 49 WE i 50 WE stoją na przeszkodzie temu, by uregulowanie krajowe przewidywało, że wypłata przez państwo członkowskie prywatnej agencji pośrednictwa wynagrodzenia należnego tej agencji od osoby poszukującej zatrudnienia z tytułu zatrudnienia tej ostatniej uzależnione było od spełnienia warunku, zgodnie z którym znalezione przez tego pośrednika zatrudnienie podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu na terytorium tego państwa.

Bowiem osoba poszukująca pracy, której ta agencja znalazła zatrudnienie podlegające obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu w innym państwie członkowskim, znajduje się w sytuacji mniej korzystnej niż gdyby agencja, o której mowa, znalazła zatrudnienie w tym państwie członkowskim, ponieważ w takim przypadku osoba taka skorzystałaby na przejęciu obowiązku wypłaty wynagrodzenia należnego agencji pośrednictwa z tytułu zatrudnienia. Uregulowanie takie tworzy zatem przeszkodę dla swobodnego przepływu pracowników, która może zniechęcić osoby poszukujące pracy, w szczególności te, których środki finansowe są ograniczone, a w konsekwencji prywatne agencje pośrednictwa, do poszukiwania pracy w innym państwie członkowskim, gdy prowizja za zatrudnienie nie zostanie wypłacona przez państwo członkowskie, z którego takie osoby pochodzą.

Ponadto uregulowanie takie wprowadza ograniczenie w swobodnym przepływie usług ze względu na miejsce wykonania usługi, ponieważ może ono negatywnie wpłynąć na świadczeniobiorcę, to jest na osobę poszukującą pracy, która w sytuacji, gdy znalezione przez prywatną agencję pośrednictwa zatrudnienie znajduje się w innym państwie członkowskim, sama musi zapłacić wynagrodzenie tej agencji. Jeżeli chodzi o prywatną agencję pośrednictwa będącą usługodawcą, to możliwość rozciągnięcia jej działalności na inne państwa członkowskie będzie ograniczona, ponieważ to generalnie właśnie w związku z istnieniem systemu, o którym mowa, znaczna część osób poszukujących pracy skorzystałaby z usług tej agencji oraz to także na podstawie tego systemu ta ostatnia mogłaby znajdować osobie poszukującej pracy zatrudnienie w innym państwie członkowskim bez ponoszenia ryzyka nieotrzymania płatności.

Okoliczność, że system taki ma na celu usprawnienie pośrednictwa dla pracowników oraz zmniejszenie bezrobocia, ochronę krajowych ubezpieczeń społecznych i ochronę krajowego rynku pracy przed utratą wykwalifikowanej siły roboczej, nie może stanowić uzasadnienia dla takiej przeszkody. Odmawiając bowiem w systematyczny sposób skorzystania z tego systemu osobom poszukującym pracy, które zostały zatrudnione w innych państwach, uregulowanie, o którym mowa, wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia założonych celów.

(por. pkt 35, 36, 38, 42, 44, 45, 57–59, 61, 62 oraz pkt 1 sentencji)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Postanowienia podatkowe

–

Harmonizacja ustawodawstw

–

Podatki obrotowe

–

Wspólny system podatku od wartości dodanej

–

Osoby odpowiedzialne za zapłatę podatku (dyrektywa Rady 77/388, art. 21 i 22) (por. pkt 56 i sentencja)

Subject of the case

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 28 WE i 49 WE oraz art. 21 i 22 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) – Ustawodawstwo krajowe zobowiązujące podatnika niemającego stałego miejsca zamieszkania lub siedziby w kraju, który jednak dokonuje tam czynności podlegających opodatkowaniu, do ustanowienia przedstawiciela podatkowego, który nie jest bezpośrednio zobowiązany do zapłaty podatku.

Sentencja

Sentencja

1) Wprowadzając obowiązek ustanowienia przedstawiciela podatkowego przez podatnika niemającego stałego miejsca zamieszkania lub siedziby w Finlandii, który jednak dokonuje tam czynności podlegających opodatkowaniu i który ma stałe miejsce zamieszkania lub siedzibę w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim, z którym Republika Finlandii zawarła porozumienie o wzajemnej pomocy właściwych władz w odniesieniu do podatków pośrednich, którego zakres zastosowania odpowiada zakresowi zastosowania dyrektywy Rady 76/308/EWG w sprawie wzajemnej pomocy przy dochodzeniu roszczeń wynikających z operacji będących częścią systemu finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz rolniczych opłat wyrównawczych i opłat celnych, zmienionej dyrektywą Rady 2001/44/WE z dnia 15 czerwca 2001 r. i rozporządzeniem Rady (WE) nr 1798/2003 z dnia 7 października 2003 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatku od wartości dodanej i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 218/92, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 21 i 22 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej przez dyrektywę Rady 2001/115/WE z dnia 20 grudnia 2001 r.

2) Republika Finlandii zostaje obciążona kosztami postępowania.
Zgodnie z zasadą współpracy wyrażoną w art. 10 WE sądy krajowe mają obowiązek zapewnić ochronę sądową uprawnień podmiotów prawa wynikających z prawa wspólnotowego. W braku uregulowań wspólnotowych w tej dziedzinie zadaniem wewnętrznego porządku prawnego każdego z państw członkowskich jest wyznaczenie właściwych sądów i określenie zasad postępowania w sprawach mających za przedmiot ochronę uprawnień podmiotów prawa wynikających z prawa wspólnotowego.

Traktat WE ustanawia bowiem wprawdzie pewne rodzaje skarg, które podmioty prywatne wnosić mogą bezpośrednio do sądów wspólnotowych, jego celem nie było jednak wprowadzanie innych środków prawnych wnoszonych do sądów krajowych w celu zapewnienia ochrony prawa wspólnotowego niż środki przewidziane w prawie krajowym. Odmiennie byłoby tylko w przypadku, gdyby z konstrukcji krajowego porządku prawnego wynikało, iż brak w nim środka prawnego pozwalającego, choćby w sposób incydentalny, zapewnić ochronę wynikających z prawa wspólnotowego uprawnień podmiotów prawa. Stąd, jakkolwiek to prawo krajowe normuje legitymację i interes podmiotów prawa do wniesienia sprawy do sądu, prawo wspólnotowe wymaga, by przepisy krajowe nie naruszały prawa do skutecznej ochrony sądowej. To państwa członkowskie mają obowiązek ustanowić system środków prawnych i procedur zapewniających poszanowanie tego prawa.

Zasady postępowania w sprawach mających na celu zapewnienie ochrony uprawnień podmiotów prawa wynikających z prawa wspólnotowego nie mogą być mniej korzystne niż w przypadku podobnych postępowań o charakterze wewnętrznym (zasada równoważności) i nie mogą powodować w praktyce, że korzystanie z uprawnień wynikających z prawa wspólnotowego stanie się niemożliwe lub nadmiernie utrudnione (zasada skuteczności). W każdym przypadku analiza skuteczności przepisu proceduralnego prawa krajowego uwzględniać musi miejsce tego przepisu w całym postępowaniu, tryb tego postępowania i jego szczególne cechy przed różnymi sądami krajowymi. Ponadto sądy krajowe mają obowiązek interpretować obowiązujące w tych sprawach zasady postępowania w miarę możliwości w taki sposób, by ich stosowanie umożliwiało realizację celu skutecznej ochrony sądowej wynikających z prawa wspólnotowego uprawnień podmiotów prawa.

(por. pkt 38–44, 54)