WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (czwarta izba)

z dnia 15 marca 2007 r.

Sprawa T‑430/03

Iosif Dascalu

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Urzędnicy – Powołanie – Zmiana zaszeregowania do grupy i na stopień – Zastosowanie orzecznictwa Trybunału – Artykuł 5, art. 31 ust. 2, art. 32 akapit drugi, art. 45 i 62 regulaminu pracowniczego urzędników

Przedmiot: Skarga mająca na celu, po pierwsze, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 grudnia 2002 r. oraz z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie zmiany grupy zaszeregowania skarżącego w zakresie, w jakim ustalają jego zaszeregowanie na stopień w dniu powołania do grupy A6 stopień pierwszy, i w jakim ustalają, że skutki finansowe wywołują od dnia 5 października 1995 r., oraz w jakim nie dokonują odtworzenia ścieżki kariery skarżącego oraz, o ile zajdzie potrzeba, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji oddalających zażalenia skarżącego, i po drugie, wniosek o naprawienie szkody wynikającej z tych decyzji.

Orzeczenie: Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 14 kwietnia 2003 r. w zakresie, w jakim ustala, że jej skutki finansowe biegną od dnia 5 października 1995 r. Komisja dokona porównania osiągnięć skarżącego i urzędników awansowanych do grupy A5, począwszy od dnia 16 kwietnia 1993 r., a następnie do grupy A4 począwszy od dnia 16 stycznia 1998 r. W następstwie tego porównania oraz gdyby Komisja nie była w stanie awansować skarżącego, pomimo że awans okazywałby się uzasadniony, strony zawrą ugodę w przedmiocie stosownego odszkodowania, biorąc w razie potrzeby pod uwagę żądanie odszkodowania wniesione przez skarżącego. Strony poinformują Sąd w terminie trzech miesięcy od ogłoszenia niniejszego wyroku o treści zawartej przez siebie ugody, a w jej braku o swych kwotowo wyrażonych wnioskach w przedmiocie oceny poniesionej szkody. W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Streszczenie

1. Urzędnicy – Zatrudnienie – Powołanie do grupy zaszeregowania – Powołanie do wyższej grupy zaszeregowania

(regulamin pracowniczy urzędników, art. 31 ust. 2, art. 32 akapit drugi)

2. Urzędnicy –Decyzja niekorzystna – Decyzja o zaszeregowaniu do grupy i na stopień

(regulamin pracowniczy urzędników, art. 25 akapit drugi, art. 90 ust. 2)

3. Urzędnicy – Zatrudnienie – Powołanie do grupy zaszeregowania i zaklasyfikowanie na stopień

(regulamin pracowniczy urzędników, art. 31 ust. 2, art. 32 akapit drugi)

4. Urzędnicy – Zatrudnienie – Zasada równości traktowania – Zaklasyfikowanie na stopień

(regulamin pracowniczy urzędników, art. 5 ust. 3, art. 31 ust. 2, art. 32 akapit drugi)

5. Urzędnicy – Zatrudnienie – Powołanie do grupy zaszeregowania

(regulamin pracowniczy urzędników, art. 31 ust. 2, art. 45 ust. 1, art. 62 akapit pierwszy)

6. Urzędnicy – Pozaumowna odpowiedzialność instytucji – Niezgodne z prawem działanie administracji

1. Ze względu na częściowe nakładanie się na siebie kryteriów ustalonych dla przyznania zaszeregowania do wyższej grupy oraz określenia stopnia, w szczególności w odniesieniu do okresu zdobytego doświadczenia zawodowego, wniosek o zbadanie przez organ powołujący ewentualnych szczególnych kwalifikacji urzędnika w celu zmiany jego zaszeregowania dokonanego w chwili zatrudnienia celem zaszeregowania go do wyższej grupy, pociąga za sobą wniosek o ponowne zbadanie stopnia przyznanego temu urzędnikowi na mocy pierwotnej decyzji o zaszeregowaniu.

(zob. pkt 40)

2. Uzasadnienie decyzji o zaszeregowaniu do grupy i na stopień może zostać skutecznie przedstawione na etapie decyzji rozstrzygającej w sprawie zażalenia, wystarczy, że dotyczyć ono będzie spełnienia prawnych przesłanek, którym regulamin pracowniczy podporządkowuje prawidłowość postępowania oraz indywidualnego i istotnego powodu uzasadniającego decyzję podjętą w sprawie danego urzędnika. Jeśli takie uzasadnienie zostanie uznane za niewystarczające, informacje uzupełniające mogą zostać wniesione w toku postępowania.

(zob. pkt 48, 51)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa C‑316/97 P Parlament przeciwko Gaspari, 19 listopada 1998 r., Rec. str. I‑7597, pkt 29

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑25/92 Vela Palacios przeciwko KSE, 3 marca 1993 r., Rec. str. II‑201, pkt 26; sprawa T‑16/94 Benecos przeciwko Komisji, 17 maja 1995 r., RecFP str. I‑A‑103, II‑335, pkt 36; sprawa T‑37/94 Benecos przeciwko Komisji, 16 października 1996 r., RecFP str. I‑A‑461, II‑1301, pkt 46; sprawa T‑71/96 Berlingieri Vinzek przeciwko Komisji, 6 listopada 1997 r., RecFP str. I‑A‑339, II‑921, pkt 79; sprawa T‑86/98 Gouloussis przeciwko Komisji, 26 stycznia 2000 r., RecFP str. I‑A‑5, II‑23, pkt 79; sprawa T‑133/02 Chawdhry przeciwko Komisji, 17 grudnia 2003 r., RecFP str. I‑A‑329, II‑1617, pkt 121; sprawa T‑55/03 Brendel przeciwko Komisji, 26 października 2004 r., Zb.Orz.SP str. I‑A‑311, II‑1437, pkt 120; sprawa T‑284/03 Aycinena przeciwko Komisji, 16 lutego 2005 r., Zb.Orz.SP str. I‑A‑29, II‑125, pkt 33; sprawa T‑145/04 Righini przeciwko Komisji, 15 listopada 2005 r., Zb.Orz.SP str. I‑A‑349, II‑1547, pkt 55

3. W ramach określonych przepisami art. 31 i 32 akapit drugi regulaminu pracowniczego organowi powołującemu przysługuje szeroki zakres uznania w zakresie oceny doświadczeń zawodowych, uprzednio zdobytych przez osobę zatrudnioną w charakterze urzędnika zarówno w odniesieniu do ich charakteru i okresu trwania, jak i ich bliższego lub dalszego związku z wymogami stanowiska do obsadzenia. Wynika z tego, że wykonując kontrolę sądową nad decyzją o zaklasyfikowaniu na stopień urzędnika powołanego do wyższej grupy zaszeregowania, sąd nie może zastąpić własną oceną oceny wspomnianego organu.

W przypadku zatem gdy organ ten uwzględnił wykształcenie i szczególne doświadczenie zawodowe nowo zatrudnionego urzędnika w celu powołania go już w momencie zatrudnienia do wyższej grupy zaszeregowania, organ ten może uznać, że dany urzędnik nie może ubiegać się o uznanie dodatkowego stażu na danym stopniu w tej grupie, ponieważ jego wykształcenie oraz doświadczenie zawodowe zostały uwzględnione przy powołaniu go do grupy zaszeregowania.

(zob. pkt 77, 79)

Odesłanie:

Trybunał: sprawy połączone 314/86 i 315/86 De Szy-Tarisse i Feyaerts przeciwko Komisji, 5 października 1988 r., Rec. str. 6013, pkt 26

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑2/90 Ferreira de Freitas przeciwko Komisji, 7 lutego 1991r., Rec. str. II‑103, pkt 56; ww. sprawa Aycinena przeciwko Komisji, pkt 72

4. Ze względu na to, że urzędnik zatrudniony w wyższej grupie zaszeregowania i urzędnik zatrudniony w podstawowej grupie zaszeregowania w swej kategorii nie znajdują się w identycznej sytuacji prawnej i faktycznej, okoliczność, iż urzędnikowi zatrudnionemu w podstawowej grupie zaszeregowania przysługuje uznanie dodatkowego stażu na danym stopniu, podczas gdy urzędnik powołany do wyższej grupy pozbawiony jest takiej możliwości właśnie w związku z jego zaszeregowaniem, nie może być uznane za nierówne traktowanie tych urzędników.

(zob. pkt 90)

5. Dokonując, przy okazji zmiany grupy zaszeregowania danego urzędnika ustalonej przy jego zatrudnieniu, rozróżnienia między zmianą zaszeregowania obowiązującą od dnia powołania na urzędnika a skutkami finansowymi tej decyzji, które mają rozpocząć bieg w terminie późniejszym, organ powołujący w arbitralny sposób ogranicza w okresie między tymi dwoma terminami prawo zainteresowanego do wynagrodzenia, stanowiące jego prawo podmiotowe zagwarantowane regulaminem pracowniczym, i mogące być ograniczone – w rozumieniu art. 62 akapit pierwszy tego regulaminu – jedynie w sposób wyraźny przez inne przepisy regulaminu.

Ponadto dokonując takiego rozróżnienia, organ ten nie uwzględnia rozróżnienia między wnioskiem o zmianę zaszeregowania zmierzającym do zmiany pierwotnego zaszeregowania dokonanego w momencie powołania na urzędnika a przyznaniem awansu, dzięki któremu – zgodnie z art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego – urzędnik przeniesiony zostaje na wyższy szczebel w ramach kategorii, w której jest zatrudniony.

W tym względzie okoliczność, iż pierwotna decyzja o zaszeregowaniu nie została zaskarżona w terminie przewidzianym do wniesienia skargi, nie jest istotna, ponieważ decyzja o zmianie zaszeregowania do wyższej grupy od dnia powołania, podjęta w wykonaniu wyroku w sprawie C‑389/98 P Gevaert przeciwko Komisji, ma zastąpić pierwotną decyzję o zaszeregowaniu wraz ze wszystkimi jej skutkami.

(zob. pkt 98, 102, 103, 105, 106, 108)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa C‑389/98 P Gevaert przeciwko Komisji, 11 stycznia 2001 r., Rec. str. I‑65, pkt 39

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑214/00 X przeciwko Komisji, 27 czerwca 2001 r., RecFP str. I‑A‑143, II‑663, pkt 29

6. Niezgodnym z prawem działaniem administracji, mogącym powodować powstanie po jej stronie odpowiedzialności, jest to, że organ powołujący wykluczył z porównywania osiągnięć, poprzedzających przyznanie urzędnikom awansu, urzędnika, względem którego – w wykonaniu wyroku w sprawie C‑389/98 P Gevaert przeciwko Komisji – dokonał zmiany ustalonego przy jego powołaniu zaszeregowania dopiero w terminie późniejszym, ponieważ w ten sposób pozbawił urzędnika możliwości uwzględnienia jego kandydatury w ramach danych postępowań w sprawie awansu.

Jednak pomimo takiego niezgodnego z prawem działania, odpowiedzialność może faktycznie powstać dopiero po określeniu rzeczywistego charakteru oraz zakresu rzekomej szkody. Aby szkoda mogła zostać ustalona, należy w niniejszym przypadku, dokonać najpierw porównania osiągnięć skarżącego i urzędników awansowanych w postępowaniach w sprawie awansu, z których skarżącego niezgodnie z prawem wykluczono, które to porównanie umożliwi ustalenie, czy rzeczywiście pozbawiono skarżącego awansu, o który mógł się zasadnie ubiegać, i w takim przypadku określenie wysokości szkody, jakiej doznał.

(zob. pkt 128, 129, 136–139)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑99/95 Stott przeciwko Komisji, 12 grudnia 1996 r., Rec. str. II‑2227, pkt 72