ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Czy art. 2 i art. 19 ust. 1 TUE w związku z art. 47 KPP należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, gdy w składzie sądu zasiada osoba powołana w warunkach opisanych w punkcie 1: a) stoją one na przeszkodzie w stosowaniu przepisów prawa krajowego, które badanie zgodności z prawem powołania takiej osoby na urząd sędziego przekazują do wyłącznej właściwości izby Sądu Najwyższego, składającej się wyłącznie z osób powołanych na urząd Sędziego w warunkach opisanych w punkcie 1, i które zarazem nakazują pozostawienie bez rozpoznania zarzutów dotyczących powołania na urząd sędziego, przy uwzględnieniu kontekstu instytucjonalnego oraz systemowego; b) wymagają one, w celu zapewnienia skuteczności prawa europejskiego, takiej wykładni przepisów prawa krajowego, która umożliwi sądowi z urzędu wyłączenie takiej osoby od rozpoznania sprawy na podstawie – stosowanych przez analogię – przepisów o wyłączeniu sędziego, który jest niezdolny do orzekania (iudex inhabilis)?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 7 maja 2021 r. – „Vittamed technologijos” UAB, w likwidacji / Valstybinė mokesčių inspekcija

(Sprawa C-293/21)

(2021/C 289/40)

Język postępowania: litewski

Sąd odsyłający

Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący odwołanie:„Vittamed technologijos” UAB, w likwidacji

Druga strona postępowania: Valstybinė mokesčių inspekcija

Pytanie prejudycjalne

„Czy art. 184–187 dyrektywy 2006/112/WE Rady (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że podatnik jest (lub nie jest) zobowiązany do dokonania korekty odliczeń podatku od wartości dodanej (VAT) naliczonego w związku z nabyciem towarów i usług na potrzeby wytworzenia dóbr inwestycyjnych w sytuacji, gdy towary te nie są już przeznaczone do wykorzystania w ramach działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu, ponieważ właściciel (udziałowiec) podatnika postanawia postawić go w stan likwidacji, a podatnik ten składa wniosek o wykreślenie go z rejestru podatników VAT? Czy odpowiedź na to pytanie jest uzależniona od powodów, z jakich podjęto decyzję o objęciu podatnika likwidacją, a mianowicie od okoliczności, że decyzję o postawieniu podatnika w stan likwidacji podjęto z uwagi na rosnące straty, brak zamówień oraz wątpliwości udziałowca co do rentowności planowanej (zamierzonej) działalności gospodarczej?”.

(1) Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 6 kwietnia 2021 r. – Italy Emergenza Cooperativa Sociale / Azienda Sanitaria Provinciale di Cosenza

(Sprawa C-214/21)

(2021/C 289/34)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Italy Emergenza Cooperativa Sociale

Strona pozwana: Azienda Sanitaria Provinciale di Cosenza

przy udziale: ANPAS – Associazione Nazionale Pubbliche Assistenze Odv

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 10 lit. h) dyrektywy 2014/24/UE (1) – a wraz z nim motyw 28 tej dyrektywy – stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują, że świadczenie usług w zakresie transportu sanitarnego w pogotowiu ratunkowym może zostać powierzone w drodze porozumienia, na zasadzie pierwszeństwa, jedynie organizacjom wolontariackim – z zastrzeżeniem, że są one od co najmniej sześciu miesięcy wpisane do jednolitego krajowego rejestru trzeciego sektora, a także należą do sieci stowarzyszeń i są akredytowane zgodnie z regionalnymi przepisami sektorowymi (o ile takie istnieją) oraz pod warunkiem, że takie powierzenie gwarantuje wykonanie usługi w systemie skutecznego przyczyniania się do realizacji celu społecznego i dążenia do osiągnięcia celów solidarności, w warunkach efektywności ekonomicznej i adekwatności, a także zgodnie z zasadami przejrzystości i niedyskryminacji – bez uwzględniania wśród ewentualnych wykonawców innych organizacji o charakterze niekomercyjnym, a w szczególności spółdzielni socjalnych, jako przedsiębiorstw społecznych o celu niezarobkowym, w tym spółdzielni socjalnych, które dokonują rozdzielenia między członków zwrotów związanych z działalnością prowadzoną w interesie ogólnym, w rozumieniu art. 3 ust. 2 bis dekretu ustawodawczego nr 112 z 2017 r.?

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (GU 2014, L 94 s. 65).
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 10 maja 2021 r. – Allianz Benelux SA / État belge, SPF Finances

(Sprawa C-295/21)

(2021/C 289/41)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour d'appel de Bruxelles

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Allianz Benelux SA

Strona przeciwna: État belge, SPF Finances

Pytania prejudycjalne

Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 90/435/ EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (1), choćby w związku z przepisami dyrektyw 78/855/EWG (trzecia dyrektywa) (2) i 82/891/EWG (szósta dyrektywa) (3) w sprawie prawa spółek, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują, iż wypłacone zyski, o których mowa w dyrektywie, wchodzą w skład podstawy opodatkowania spółki otrzymującej dywidendy przed ich odliczeniem od niej do wysokości 95 % ich kwoty i są ewentualnie przenoszone na kolejne okresy podatkowe, lecz które w braku szczególnego przepisu przewidującego, w przypadku operacji reorganizacji spółek, że odliczenia przeniesione w ten sposób przez spółką przekazującą są w całości przenoszone na spółkę przejmującą, prowadzą do tego, że przy okazji wspomnianej operacji zyski, o których mowa, są pośrednio opodatkowane z uwagi na zastosowanie przepisu ograniczającego przeniesienie rzeczonych odliczeń proporcjonalnie do udziału, jaki stanowią aktywa podatkowe netto przejętych składników spółki przekazującej przed operacją, w sumie, również przed operacją, aktywów podatkowych netto spółki przejmującej i wartości podatkowej netto przejętych składników?

(1) Dz.U., L 225, s. 6.

(2) Trzecia Dyrektywa Rady 78/855/EWG z dnia 9 października 1978 r. wydana na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu, dotycząca łączenia się spółek akcyjnych (Dz.U. 1978, L 295, s. 36).

(3) Szósta Dyrektywa Rady 82/891/EWG z dnia 17 grudnia 1982 r. wydana na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu dotycząca podziału spółek akcyjnych (Dz.U. 1982, L 378, s. 47).
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 6 kwietnia 2021 r. – Italy Emergenza Cooperativa Sociale / Azienda Sanitaria Locale Barletta-Andria-Trani

(Sprawa C-213/21)

(2021/C 289/33)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Italy Emergenza Cooperativa Sociale

Strona pozwana: Azienda Sanitaria Locale Barletta-Andria-Trani

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 10 lit. h) dyrektywy 2014/24/UE (1) – a wraz z nim motyw 28 tej dyrektywy – stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują, że świadczenie usług w zakresie transportu sanitarnego w pogotowiu ratunkowym może zostać powierzone w drodze porozumienia, na zasadzie pierwszeństwa, jedynie organizacjom wolontariackim – z zastrzeżeniem, że są one od co najmniej sześciu miesięcy wpisane do jednolitego krajowego rejestru trzeciego sektora, a także należą do sieci stowarzyszeń i są akredytowane zgodnie z regionalnymi przepisami sektorowymi (o ile takie istnieją) oraz pod warunkiem, że takie powierzenie gwarantuje wykonanie usługi w systemie skutecznego przyczyniania się do realizacji celu społecznego i dążenia do osiągnięcia celów solidarności, w warunkach efektywności ekonomicznej i adekwatności, a także zgodnie z zasadami przejrzystości i niedyskryminacji – bez uwzględniania wśród ewentualnych wykonawców innych organizacji o charakterze niekomercyjnym, a w szczególności spółdzielni socjalnych, jako przedsiębiorstw społecznych o celu niezarobkowym?

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (GU 2014, L 94 s. 65).
1)

Czy art. 8 ust. 3 Dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (1) w zw. z art. 3 ust. 5 oraz art. 1 ust. 3 i ust. 4 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/61/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie środków mających na celu zmniejszenie kosztów realizacji szybkich sieci łączności elektronicznej (2) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby krajowy organ regulacyjny mógł nałożyć na operatora dysponującego infrastrukturą techniczną, będącego jednocześnie dostawcą publicznie dostępnych usług lub sieci łączności elektronicznej, który nie został wyznaczony jako operator o znaczącej pozycji rynkowej, obowiązek stosowania ustalonych przez ten organ ex-ante warunków regulujących zasady dostępu do infrastruktury technicznej tego operatora, w tym zakresie zasad i procedur zawierania umów oraz stosowanych opłat za dostęp, niezależnie od istnienia sporu o dostęp do infrastruktury technicznej tego operatora oraz istnienia skutecznej konkurencji na rynku? Ewentualnie (wariant II)
1)

Czy zmiana przepisu aktu normatywnego w prawie krajowym, co do którego to przepisu przed tą zmianą sąd odwoławczy orzekł, że jest on niezgodny z obowiązującym przepisem prawa Unii, zwalnia sąd kasacyjny z obowiązku zbadania przepisu obowiązującego do wspomnianej zmiany, odpowiednio, z obowiązku przeprowadzenia oceny, czy przepis ten jest zgodny z prawem Unii?
C 289/26

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 22 kwietnia 2021 r. – TUIfly GmbH / FI, RE

(Sprawa C-253/21)

(2021/C 289/37)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Hamburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: TUIfly GmbH

Strona przeciwna: FI, RE

Pytania prejudycjalne

Czy art. 5 ust. 1 lit. c) pkt iii), art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że ma miejsce odwołanie lotu, gdy lądowanie zostaje dokonane na innym lotnisku docelowym, nieprzewidzianym w rezerwacji, które nie znajduje się w tym samym mieście, miejscowości lub regionie, co lotnisko docelowe przewidziane w rezerwacji, a pasażerowie są następnie przewożeni z tego lotniska autokarem na lotnisko docelowe przewidziane w pierwotnej rezerwacji, gdzie docierają oni z opóźnieniem przylotu wynoszącym mniej niż trzy godziny?

(1) Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).
3)

Czy prawo do podejmowania pracy, zagwarantowane w art. 15 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu, zagwarantowane w art. 47 karty należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowych przepisów wykonawczych, zgodnie z którym w wypadku stwierdzenia konfliktu interesów osoby pełniącej wybieralny urząd publiczny sankcja dodatkowa w postaci zakazu pełnienia wybieralnego urzędu publicznego przez okres trzech lat jest stosowana automatycznie, z mocy prawa (ope legis), bez możliwości nałożenia kary proporcjonalnej do popełnionego naruszenia?
2)

Ewentualnie, czy art. 3 ust. 2 rozporządzenia (UE) 604/2013 należy interpretować zgodnie z art. 19 i 47 [karty] oraz art. 27 rozporządzenia (UE) nr 604/2013 w ten sposób, że sąd może uznać odpowiedzialność państwa zobowiązanego do dokonania przekazania na podstawie art. 18 ust. 1 lit. d) tego rozporządzenia, jeżeli zostanie wykazane, że: a) w odpowiedzialnym państwie członkowskim istnieje ryzyko naruszenia zasady non-refoulement poprzez wydalenie wnioskodawcy do jego państwa pochodzenia, w którym byłby on narażony na niebezpieczeństwo śmierci lub nieludzkiego i poniżającego traktowania; b) niemożliwe jest dokonanie przekazania do innego państwa wyznaczonego [na] podstawie kryteriów określonych w rozdziale III rozporządzenia (UE) 604/2013?”
1)

Czy art. 6 ust. 3 [zdanie pierwsze] dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (dyrektywy siedliskowej) (1) należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie do sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie, w której wniesiono o pozwolenie na dalsze prowadzenie istniejącego gospodarstwa rybackiego, jeśli działalność gospodarstwa rybackiego oraz uwalnianie azotu i innych substancji biogennych pozostają niezmienione w stosunku do działalności i uwolnień dozwolonych w 2006 r., lecz gdzie nie dokonano oceny całokształtu i skumulowanych skutków działalności wszystkich gospodarstw rybackich w okolicy w ramach poprzedniego pozwolenia na prowadzenie gospodarstwa rybackiego, ponieważ właściwe organy poddały ocenie jedynie wszystkie dodatkowe uwolnienia azotu itd. z danego gospodarstwa rybackiego?
C 278/37

Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska

(Sprawa C-303/21)

(2021/C 278/51)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W Roels, A Spina, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Włoska

Żądania strony skarżącej

Komisja wnosi do Trybunału o:

— stwierdzenie, że wykluczając obywateli Unii Europejskiej niebędących obywatelami włoskimi, którzy nie zamierzają osiedlić się we Włoszech, z systemu obniżonej stawki przy zakupie pierwszej nieruchomości mieszkalnej niebędącej luksusową rezydencją na terytorium Włoch, Republika Włoska uchybiła obowiązkom ciążącym na niej na mocy art. 18 i 63 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

— obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Obniżoną stawkę podatku rejestracyjnego przy nabyciu we Włoszech nieruchomości mieszkalnej (zwanej „pierwszym domem”) stosuje się przy spełnieniu określonych warunków, z których jeden dotyczy położenia nieruchomości na terytorium gminy, której podatnik jest mieszkańcem lub w której zamierza ustanowić swoje miejsce zamieszkania w ciągu 18 miesięcy od daty zakupu nieruchomości. Na potrzeby zastosowania ulgi podatkowej warunek ten stosuje się w sposób niezróżnicowany zarówno w odniesieniu do obywateli włoskich jak i do obywateli innych państw członkowskich. Natomiast na podstawie przepisów, których dotyczy niniejsza skarga, spełnienie tego wymogu nie jest konieczne jedynie w przypadku obywateli włoskich, którzy z powodów związanych z zatrudnieniem zostali ekspatriantami.

Zdaniem Komisji, poprzez postanowienie, na potrzeby ulgi podatkowej, że obywatelstwo włoskie podatnika jest decydującym czynnikiem stanowiącym podstawę rozróżnienia pomiędzy obywatelami włoskimi i obywatelami innych państw członkowskich, przedmiotowe ustawodawstwo włoskie powoduje bezpośrednią dyskryminację ze względu na przynależność państwową, która to dyskryminacja jest zakazana przez art. 18 TFUE.

Komisja uważa ponadto, że ponieważ nabycie nieruchomości na terytorium danego państwa członkowskiego przez osobę niebędącą rezydentem jest inwestycją w nieruchomości, która stanowi przepływ kapitału pomiędzy państwami członkowskimi, uprzywilejowane traktowanie obywateli jednego państwa członkowskiego przewidziane przez przedmiotowe ustawodawstwo włoskie stanowi ograniczenie w swobodnym przepływie kapitału zakazane przez art. 63 ust. 1 TFUE, którego to ograniczenia nie można obiektywnie uzasadnić na podstawie art. 65 ust. 1 i 3 TFUE.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Kleve (Niemcy) w dniu 14 maja 2021 r. – AB i in. / Ryanair DAC

(Sprawa C-307/21)

(2021/C 310/14)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Kleve.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: AB i in.

Strona pozwana: Ryanair DAC

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni art. 5 ust. 1 lit. c) i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy dokonywać w ten sposób, że w przypadku odwołania lotu, o którym pasażer nie został poinformowany co najmniej dwa tygodnie przed planowym czasem odlotu, obsługujący przewoźnik jest zobowiązany do zapłaty odszkodowania również wówczas, gdy ów przewoźnik lotniczy wysłał informację w odpowiednim czasie, przed upływem dwóch tygodni, na jedyny adres poczty elektronicznej podany mu w ramach rezerwacji, nie wiedząc, że rezerwacja została dokonana za pośrednictwem biura podróży lub strony internetowej tego biura, a za pośrednictwem adresu poczty elektronicznej wskazanego przez platformę rezerwacyjną można było skontaktować się co najwyżej z biurem podróży a nie bezpośrednio z pasażerem?

(1) Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Venezia (Włochy) w dniu 21 maja 2021 r. – Agecontrol SpA / ZR, Lidl Italia Srl

(Sprawa C-319/21)

(2021/C 310/15)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte d'appello di Venezia

Strony w postępowaniu głównym

Wnosząca apelację: Agecontrol SpA

Druga strona postępowania: ZR, Lidl Italia Srl

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 5 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) nr 543/2011 (1) w związku z art. 5 ust. 1 i art. 8 tego rozporządzenia oraz w związku z art. 113 i 113a rozporządzenia Rady (UE) nr 1234/2007 (2) z dnia 22 października 2007 r. należy interpretować w ten sposób, że wymaga on sporządzenia dokumentu towarzyszącego, zawierającego nazwę i państwo pochodzenia wysyłanych owoców i warzyw paczkowanych lub w oryginalnych opakowaniach przygotowanych przez producenta, podczas ich transportu z platformy dystrybucyjnej spółki wprowadzającej produkt do obrotu do punktu sprzedaży tej spółki, niezależnie od okoliczności, że na jednej stronie opakowania znajduje się nieusuwalny nadruk umieszczony bezpośrednio na opakowaniu lub etykieta, która stanowi integralną część opakowania lub jest trwale do niego przymocowana, zawierająca szczegółowe informacje przewidziane w rozdziale I rozporządzenia (UE) nr 543/2011 (w tym informacje dotyczące nazwy i państwa pochodzenia produktów), oraz że informacje te są również zawarte w fakturach wystawionych przez dostawcę, od którego spółka wprowadzająca produkt do obrotu nabyła go, i przechowywanych w biurach rachunkowych tej spółki oraz w dokumencie umieszczonym w widocznym miejscu w środku transportu, którym produkt jest przewożony?

(1) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.U. 2011, L 157, s. 1).

(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (Dz.U. 2007, L 299, s. 1).
3)

Czy art. 3 ust. 2 należy interpretować w ten sposób, że „w procedurze azylowej […] wady systemowe” obejmują również ewentualne konsekwencje prawomocnych orzeczeń o oddaleniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, przyjętych przez sąd państwa członkowskiego dokonującego wtórnego przejęcia, jeżeli sąd, do którego zwrócono się na podstawie art. 27 rozporządzenia nr 604/2013, uzna, że istnieje rzeczywiste ryzyko, iż wnioskodawca zostanie poddany nieludzkiemu i poniżającemu traktowaniu w przypadku jego odesłania do państwa pochodzenia przez państwo członkowskie, również z uwagi na fakt, że uznano, iż toczy się tam powszechny konflikt zbrojny w rozumieniu art. 15 lit. c) dyrektywy 2011/95 (2)?
4)

W przedmiocie przyjęcia nadużycia prawa przy wykonywaniu przez konsumenta prawa do odstąpienia od umowy w rozumieniu art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/48/WE: a) Czy wykonanie prawa do odstąpienia od umowy w rozumieniu art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/48/WE może stanowić nadużycie prawa? Jeżeli tak: b) Czy przyjęcie nadużycia prawa przy wykonywaniu prawa do odstąpienia od umowy stanowi ograniczenie prawa do odstąpienia od umowy, które musi być uregulowane w akcie rangi ustawowej? Jeżeli nie: c) Czy przyjęcie nadużycia prawa przy wykonywaniu prawa do odstąpienia od umowy wymaga pod względem podmiotowym, by konsument wiedział o dalszym istnieniu swojego prawa do odstąpienia od umowy, lub przynajmniej, by jego niewiedza wynikała z rażącego niedbalstwa? Czy dotyczy to też umów zakończonych? Jeżeli nie: d) Czy możliwość późniejszego przekazania kredytobiorcy przez kredytodawcę informacji, o których mowa w art. 14 ust. 1 zdanie drugie lit. b) dyrektywy 2008/48/WE, i spowodowania w ten sposób rozpoczęcia biegu terminu do odstąpienia od umowy stoi – zgodnie z zasadą dobrej wiary – na przeszkodzie przyjęciu nadużycia prawa przy wykonywaniu prawa do odstąpienia od umowy? Czy dotyczy to też umów zakończonych? Jeżeli nie: e) Czy wniosek ten jest zgodny z utrwalonymi zasadami prawa międzynarodowego, którymi niemiecki sędzia jest związany na mocy Grundgesetz (niemieckiej ustawy zasadniczej)? Jeżeli tak: f) W jaki sposób organ stosujący prawo w Niemczech ma rozwiązać konflikt między wiążącymi wymogami prawa międzynarodowego a wymogami Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej? [Or. 6] Niezależnie od odpowiedzi udzielonych na powyższe pytania 1–4:
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d'arrondissement (Luksemburg) w dniu 21 maja 2021 r. – G-Finance SARL, DV / Luxembourg Business Registers

(Sprawa C-317/21)

(2021/C 297/29)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal d'arrondissement

Strony w postępowaniu głównym

Strony skarżące: G-Finance SARL, DV

Strona pozwana: Luxembourg Business Registers

Pytania prejudycjalne

Czy przepisy dyrektywy (UE) 2018/843 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2018 r. zmieniającej dyrektywę (UE) 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu oraz zmieniającej dyrektywy 2009/138/WE i 2013/36/UE (1), a w szczególności jej art. 1 pkt 15 lit. c) zmieniający art. 30 ust. 5 dyrektywy (UE) 2015/849 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmienionej na mocy wspomnianej dyrektywy (UE) 2018/843, w zakresie, w jakim zezwalają one „każdej osobie” na dostęp do informacji dotyczących beneficjentów rzeczywistych spółek i innych podmiotów prawnych,

są nieważne z uwagi na fakt, że:

a) naruszają zasadę proporcjonalności ustanowioną w szczególności w art. 5 ust. 4 TUE

b) naruszają art. 16 karty praw podstawowych Unii Europejskiej (wolność prowadzenia działalności gospodarczej)

c) naruszają art. 20 (równość wobec prawa) i art. 21 (niedyskryminacja) karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

d) naruszają ogólną zasadę prawa europejskiego ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa?

(1) Dz.U. 2018, L 156, s. 43.