ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

stwierdzenie, że koszty wykluczone stanowią koszty kwalifikowalne (eligible costs) zgodnie z umową w sprawie przyznania dotacji (Grant Agreement Dante) i że w związku z tym Engineering ma prawo do uwzględnienia tych kosztów w celu określenia całkowitej kwoty dotacji przewidzianej we wspomnianej umowie, a w każdym razie, że Komisja nie ma prawa do odzyskania tych kwot;
Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2022 r. – Fun Factory/EUIPO – I Love You (love you so much)

(Sprawa T-306/22)

(2022/C 284/65)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Fun Factory GmbH (Brema, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K.D. Franzen)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: I Love You, Inc. (Lewes, Delaware, Stany Zjednoczone)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „love you so much” – zgłoszenie nr 18 157 726

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 marca 2022 r. w sprawie R 1464/2021-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uwzględnienie odwołania skarżącej;

— obciążenie drugiej strony postępowania przed izbą odwoławczą kosztami postępowania.

Podniesiony zarzut
2.

Zarzut drugi dotyczący nieuwzględnienia konsekwencji opinii Komitetu ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi z dnia 11 listopada 2021 r. w odniesieniu do kwestii, czy pozwolenie na dopuszczenie do obrotu dla produktu leczniczego Fumaderm mogło leżeć u podstaw ogólnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Tecfidera zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2001/83/WE.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem art. 77 ust. 1 i 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”). Skarżąca, na poparcie zarzutu niezgodności z prawem wskazanych przepisów podnosi, że urzędnik lub pracownik powinien móc dokonywać świadomego wyboru w kwestii przeniesienia swoich uprawnień emerytalnych nabytych w ramach systemu krajowego do europejskiego systemu emerytalnego dopiero w chwili przejścia na emeryturę, a nie wcześniej. Tymczasem zastosowanie obowiązujących zasad prowadzi do nierównego traktowania w odniesieniu do urzędników, którzy bądź przebyli całą ścieżkę swojej kariery zawodowej w ramach systemu europejskiego, bądź rozpoczęli służbę w instytucjach europejskich nie przenosząc swoich uprawnień emerytalnych nabytych uprzednio w ramach systemu emerytalnego państwa członkowskiego. Skarżąca twierdzi, że w ten sposób naruszono zasadę niedyskryminacji, która doprowadziła do niezgodności z prawem zaskarżonych przepisów.
1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej i obowiązku uzasadnienia. Skarżący podnosi przede wszystkim, że Rada nie podała indywidualnych, szczególnych i konkretnych powodów mogących stanowić wystarczającą wskazówkę co do zasadności zastosowanych wobec niego środków ograniczających. Uważa on, że zaskarżone akty opierają się na podstawie faktycznej, która nie jest wystarczająco solidna, na powodach, które nie zostały potwierdzone i których prawdopodobieństwo jest jedynie abstrakcyjne. Następnie skarżący uważa, że Rada stawia go w sytuacji, w której to on musi przedstawić dowód nieistnienia ogólnych faktów, które mu są zarzucane, odwracając w ten sposób ciężar dowodu, co jest sprzeczne z najbardziej podstawowymi prawami do obrony. Wreszcie skarżący zarzuca niewystarczający charakter podnoszonych powodów i brak wiarygodnych i istotnych dowodów na poparcie tych powodów oraz twierdzi, że uniemożliwia to odpowiednią kontrolę sądową zgodności z prawem umieszczenia i pozostawienia jego nazwiska w wykazach osób objętych przedmiotowymi środkami ograniczającymi.
—

Dowód używania przedstawiony przez wnoszącą sprzeciw nie jest wystarczający do udowodnienia rzeczywistego używania w odniesieniu do wszystkich wcześniejszych towarów, tj. „tworzyw sztucznych nieprzetworzonych” należących do klasy 1, na których opiera się sprzeciw, w związku z czym sprzeciw powinien był zostać oddalony.
Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2022 r. – Ecoalf Recycled Fabrics/EUIPO (BECAUSE THERE IS NO PLANET B)

(Sprawa T-324/22)

(2022/C 284/71)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Ecoalf Recycled Fabrics, SL(Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci D. Gómez Sánchez i J. Gracia Albero)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego BECAUSE THERE IS NO PLANET B – zgłoszenie nr 18 354 287

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 marca 2022 r. w sprawie R 1925/2021-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i nakazanie dalszego badania unijnego znaku towarowego nr 18 354 287 BECAUSE THERE IS NO PLANET B, zgłoszonego w celu odróżnienia towarów z klas 3, 16, 18 i 21;

— obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego przed EUIPO.

Podniesione zarzuty

— Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;
2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że skarżący nigdy nie został wysłuchany, co narusza prawo do rzetelnego procesu. Gdyby został on prawidłowo poinformowany i gdyby umożliwiono mu przedstawienie uwag we właściwym czasie, postępowanie doprowadziłoby do odmiennego rezultatu.
4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do rzetelnego procesu, ponieważ strona skarżąca nigdy nie mogła zapewnić sobie wysłuchania przed nałożeniem spornych środków ograniczających i w związku z tym nie mogła prawidłowo skorzystać z prawa do obrony, w tym z prawa do rzetelnego procesu, zagwarantowanego w szczególności na podstawie art. 6 ust. 3 europejskiej konwencji praw człowieka i art. 48 ust. 2 karty praw podstawowych. Gdyby takie wcześniejsze przesłuchanie odbyło się w odpowiednim czasie, strona skarżąca mogłaby poinformować Radę o swoim komunikacie z dnia 13 listopada 2021 r. do Komisji Europejskiej oraz o zamknięciu swoich działań w Mińsku.
2.

Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań ze względu na to, że Komisja Europejska, po pierwsze, ograniczyła się w swojej wykładni pojęć zawartych w dokumentacji przetargowej w toku postępowania o udzielenie zamówienia o numerze referencyjnym BUDG19/PO/04, a następnie zmieniła swoje stanowisko, oraz, po drugie, wzbudziła u Xpand Consortium uzasadnione oczekiwania co do zgodności z prawem umowy o gwarantowanym poziomie usług jako kryterium kwalifikacji.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia praw podstawowych skarżącego na podstawie art. 7 i 8 karty praw podstawowych (zwanej dalej „kartą”) — Ograniczenia praw podstawowych skarżącego określonych w art. 7 i 8 karty, wynikające z faktu, że władze Stanów Zjednoczonych mogą, zgodnie z prawem Stanów Zjednoczonych, uzyskać dostęp do danych przekazywanych z Unii Europejskiej do Stanów Zjednoczonych i korzystać z nich, nie są uregulowane w sposób, który spełniałby wymogi równoważne wymogom istniejącym w prawie Unii zgodnie z art. 52 ust. 1 zdanie drugie karty. — Ani 50 U.S. Code § 1881a (Section 7022 FISA), ani Executive Order 12333 nie zapewnia obywatelom Unii żadnych możliwości ani praw do obrony przed dostępem do danych osobowych ani do skutecznego egzekwowania praw wynikających z rozporządzenia (UE) 2018/1725. — Prawo dostępu skarżącego na podstawie art. 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) 2018/1725 jest warunkiem dochodzenia praw podstawowych skarżącego na podstawie art. 7 i 8 ust. 1 karty. Pozwana pozbawia skarżącego możliwości dochodzenia chronionych praw podstawowych poprzez brak działania w odniesieniu do jego wniosku o dostęp. Naruszenie praw podstawowych wynikających z art. 7 i 8 ust. 1 karty, które towarzyszy brakowi działania pozwanej, nie jest uzasadnione.
—

Skarżąca podnosi, że decyzję ARES (2022) 1027365 z dnia 11 lutego 2022 r. wydano z naruszeniem art. 167 ust. 2 rozporządzenia finansowego, zasad przejrzystości, równego traktowania i niedyskryminacji, o których mowa w art. 160 ust. 1 rozporządzenia finansowego, oraz pkt 18.2 i 20 załącznika I (Udzielenie zamówienia) do rozporządzenia finansowego, ponieważ Komisja posłużyła się umową o gwarantowanym poziomie usług jako kryterium kwalifikacji, podczas gdy przewidziane w tym dokumencie wymogi w żadnym wypadku nie mogą zostać uznane za kryterium kwalifikacji. Umowy o gwarantowanym poziomie usług z definicji odnoszą się bowiem do jakości usług, jakie mają być świadczone, a nie do zdolności oferentów do ich świadczenia. Ze względu na to, że Komisja niesłusznie posłużyła się umową o gwarantowanym poziomie usług jako kryterium kwalifikacji, cała procedura wyboru jest niezgodna z prawem.
2.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa do skutecznej obrony sądowej i obowiązku uzasadnienia ciążącego na Radzie. Skarżący podnosi, że jedyne źródła przedstawione przez Radę to artykuły prasowe lub wyimki ze stron internetowych i nie spełniają one zatem kryteriów dowodowych uzasadniających zastosowanie sankcji.
1.

Zarzut pierwszy oparty na twierdzeniu, że należy stwierdzić nieważność decyzji Komisji zakomunikowanej skarżącej w piśmie z dnia 1 kwietnia 2022 r. Pismem z dnia 15 grudnia 2021 r. skarżąca złożyła wniosek do Komisji. W odpowiedzi na wniosek skarżącej Komisja w drodze wyżej wymienionego pisma uznała ten wniosek za niedopuszczalny. Skarżąca twierdzi, że decyzja Komisji w tym zakresie jest z gruntu wadliwa, stanowi naruszenie prawa Unii i prawa międzynarodowego w dziedzinie ochrony środowiska oraz narusza traktaty. Skarżąca utrzymuje, że Komisja narusza pozytywne obowiązki ciążące na niej na podstawie traktatów i prawa międzynarodowego, w tym art. 3, 6 i 7 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (konwencji z Aarhus). Skarżąca twierdzi ponadto, że sporna decyzja Komisji narusza prawo wtórne Unii, w tym art. 9 i 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (2). Skarżąca podnosi, że decyzja Komisji narusza jej prawo dostępu do wymiaru sprawiedliwości zgodnie z konwencją z Aarhus i rozporządzeniem (WE) nr 1367/2006 (ze zmianami).
1.

Zarzut pierwszy oparty na twierdzeniu, że należy stwierdzić nieważność decyzji Komisji zakomunikowanej skarżącej w piśmie z dnia 1 kwietnia 2022 r., ponieważ narusza ona traktaty i prawo ochrony środowiska. W grudniu 2021 r. skarżąca złożyła do Komisji wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w zakresie wskazanych w nim kwestii dotyczących prawa ochrony środowiska. W odpowiedzi na wniosek skarżącej o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej Komisja uznała ów wniosek za niedopuszczalny. Skarżąca twierdzi, że decyzja Komisji w tym zakresie jest z gruntu wadliwa, stanowi naruszenie prawa Unii i prawa międzynarodowego w dziedzinie ochrony środowiska oraz narusza traktaty. Skarżąca utrzymuje, że Komisja narusza pozytywne i negatywne obowiązki ciążące na niej na podstawie traktatów i prawa międzynarodowego, w tym art. 3, 6 i 7 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (konwencji z Aarhus). Skarżąca twierdzi ponadto, że sporna decyzja Komisji narusza prawo wtórne Unii, w tym art. 9 i 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (2), lub obowiązki spoczywające na niej na podstawie rozporządzenia (UE) 2018/1999. Skarżąca podnosi poza tym, że decyzja Komisji narusza jej prawo dostępu do wymiaru sprawiedliwości zgodnie z konwencją z Aarhus i rozporządzeniem Aarhus (ze zmianami).
C 311/25

Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2022 r. – BNP Paribas/SRB

(Sprawa T-420/22)

(2022/C 311/29)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: BNP Paribas (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

Żądania

Skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności decyzji nr SRB/ES/2022/18 z dnia 11 kwietnia 2022 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2022 r. na SRF – w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

— stwierdzenie, na podstawie art. 277 TFUE, niemożności stosowania następujących przepisów rozporządzenia SRM (1), rozporządzenia wykonawczego (2) i rozporządzenia delegowanego (3): — art. 69 ust. 1, art. 69 ust. 2, art. 70 ust. 1 i art. 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia SRM; — art. 4 ust. 2, art. 5, 6, 7 i 20 rozporządzenia delegowanego, a także załącznika I do tego rozporządzenia; — art. 4 rozporządzenia wykonawczego;

— obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi osiem zarzutów, które są co do istoty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-391/22, Société générale i in./SRB, lub do nich podobne.

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 255, s. 1).

(2) Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/81 z dnia 19 grudnia 2014 r. określające jednolite warunki stosowania rozporządzenia nr 806/2014 w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 15, s. 1).

(3) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę 2014/59 w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).
—

z powodu naruszenia zasady proporcjonalności z uwagi na to, że obliczenie składek ex ante na SRF, po pierwsze, jest niezgodne z celami rozporządzenia nr 806/2014, po drugie, nie uwzględnia faktu, że skarżąca jest instytucją kredytową podlegającą upłynnieniu, która korzysta z gwarancji publicznej i w stosunku do której co do zasady nigdy nie dojdzie do skorzystania z SRF, oraz, po trzecie, czyni jej uporządkowaną likwidację bardziej kosztowną;
C 311/23

Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2022 r. – Crédit agricole i in./SRB

(Sprawa T-410/22)

(2022/C 311/27)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Crédit agricole SA (Montrouge, Francja) oraz 48 pozostałych skarżących (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

Żądania

Skarżące wnoszą do Sądu o:

— stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności decyzji nr SRB/ES/2022/18 z dnia 11 kwietnia 2022 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2022 r. na SRF – w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących;

— stwierdzenie, na podstawie art. 277 TFUE, niemożności stosowania następujących przepisów rozporządzenia SRM (1), rozporządzenia wykonawczego (2) i rozporządzenia delegowanego (3): — art. 69 ust. 1, art. 69 ust. 2, art. 70 ust. 1 i art. 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia SRM; — art. 4 ust. 2, art. 5, 6, 7 i 20 rozporządzenia delegowanego, a także załącznika I do tego rozporządzenia; — art. 4 rozporządzenia wykonawczego;

— obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą osiem zarzutów, które są co do istoty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-391/22, Société générale i in./SRB, lub do nich podobne.

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 255, s. 1).

(2) Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/81 z dnia 19 grudnia 2014 r. określające jednolite warunki stosowania rozporządzenia nr 806/2014 w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 15, s. 1).

(3) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę 2014/59 w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).
C 311/22

Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2022 r. – Banque postale/SRB

(Sprawa T-394/22)

(2022/C 311/26)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: La Banque postale (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

Żądania

Skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności decyzji nr SRB/ES/2022/18 z dnia 11 kwietnia 2022 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2022 r. na SRF – w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

— stwierdzenie, na podstawie art. 277 TFUE, niemożności stosowania następujących przepisów rozporządzenia SRM (1), rozporządzenia wykonawczego (2) i rozporządzenia delegowanego (3): — art. 69 ust. 1, art. 69 ust. 2, art. 70 ust. 1 i art. 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia SRM; — art. 4 ust. 2, art. 5, 6, 7 i 20 rozporządzenia delegowanego, a także załącznika I do tego rozporządzenia; — art. 4 rozporządzenia wykonawczego;

— obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi osiem zarzutów, które są co do istoty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-391/22, Société générale i in./SRB, lub do nich podobne.

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 255, s. 1).

(2) Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/81 z dnia 19 grudnia 2014 r. określające jednolite warunki stosowania rozporządzenia nr 806/2014 w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 15, s. 1).

(3) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę 2014/59 w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).
C 311/22

Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2022 r. – BPCE i in./SRB

(Sprawa T-393/22)

(2022/C 311/25)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: BPCE (Paryż, Francja) oraz 45 pozostałych skarżących (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

Żądania

Skarżące wnoszą do Sądu o:

— stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności decyzji nr SRB/ES/2022/18 z dnia 11 kwietnia 2022 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2022 r. na SRF – w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących;

— stwierdzenie, na podstawie art. 277 TFUE, niemożności stosowania następujących przepisów rozporządzenia SRM (1), rozporządzenia wykonawczego (2) i rozporządzenia delegowanego (3): — art. 69 ust. 1, art. 69 ust. 2, art. 70 ust. 1 i art. 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia SRM; — art. 4 ust. 2, art. 5, 6, 7 i 20 rozporządzenia delegowanego, a także załącznika I do tego rozporządzenia; — art. 4 rozporządzenia wykonawczego;

— obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą osiem zarzutów, które są co do istoty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-391/22, Société générale i in./SRB, lub do nich podobne.

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 255, s. 1).

(2) Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/81 z dnia 19 grudnia 2014 r. określające jednolite warunki stosowania rozporządzenia nr 806/2014 w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 15, s. 1).

(3) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę 2014/59 w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).
C 311/21

Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2022 r. – Confédération nationale du Crédit mutuel i in./SRB

(Sprawa T-392/22)

(2022/C 311/24)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Conféderation nationale du Crédit Mutuel (Paryż, Francja) oraz 25 pozostałych skarżących (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

Żądania

Skarżące wnoszą do Sądu o:

— stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności decyzji nr SRB/ES/2022/18 z dnia 11 kwietnia 2022 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2022 r. na SRF – w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących;

— stwierdzenie, na podstawie art. 277 TFUE, niemożności stosowania następujących przepisów rozporządzenia SRM (1), rozporządzenia wykonawczego (2) i rozporządzenia delegowanego (3): — art. 69 ust. 1, art. 69 ust. 2, art. 70 ust. 1 i art. 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia SRM; — art. 4 ust. 2, art. 5, 6, 7 i 20 rozporządzenia delegowanego, a także załącznika I do tego rozporządzenia; — art. 4 rozporządzenia wykonawczego;

— obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą osiem zarzutów, które są co do istoty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-391/22, Société générale i in./SRB, lub do nich podobne.

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 255, s. 1).

(2) Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/81 z dnia 19 grudnia 2014 r. określające jednolite warunki stosowania rozporządzenia nr 806/2014 w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 15, s. 1).

(3) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę 2014/59 w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).