ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Przepisy podatkowe

(traktat WE, art. 52 (obecnie, po zmianie art. 43 WE) i art. 58 (obecnie art. 48 WE))

Summary

Artykuł 52 traktatu (obecnie, po zmianie art. 43 WE) i art. 58 traktatu (obecnie art. 48 WE) sprzeciwiają się stosowaniu unormowań krajowych przewidujących wyższą stawkę opodatkowania dochodów oddziału spółki z siedzibą w innym państwie członkowskim niż stawka opodatkowania dochodów spółki zależnej takiej spółki, w przypadku gdy spółka zależna wypłaca w całości zyski swojej spółce dominującej.

W istocie art. 52 akapit pierwszy zdanie drugie traktatu wyraźnie pozostawia podmiotom gospodarczym swobodę wyboru formy prawnej, w jakiej zamierzają wykonywać działalność w innym państwie członkowskim, nie należy więc ograniczać tego wyboru poprzez dyskryminacyjne przepisy podatkowe. Swoboda wyboru formy prawnej działalności wykonywanej w innym państwie członkowskim służy między innymi umożliwieniu spółkom z siedzibą w jednym z państw członkowskich otwarcia oddziału w innym państwie członkowskim i wykonywaniu tam działalności na takich samych warunkach jak w przypadku spółek zależnych. Niestosowanie do oddziałów zmniejszonej stawki opodatkowania czyni mniej atrakcyjnym wykonywanie działalności w tej formie dla spółek z siedzibą w innych państwach członkowskich i w konsekwencji ogranicza swobodę wyboru formy prawnej działalności wykonywanej w innym państwie członkowskim.

Zadaniem sądu krajowego jest dokonać oceny wysokości stawki opodatkowania, jaka powinna być stosowana do dochodów oddziału w zależności od stawki całkowitego opodatkowania, jaka znalazłby zastosowanie w przypadku wypłacenia zysku przez spółkę zależną spółce dominującej.

(por. pkt 14, 15, 17, 31, 37 oraz pkt 1, 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Uprawnienie państw członkowskich do zwolnienia dostaw towarów przywiezionych w ramach procedury odprawy czasowej i usług z nimi związanych

(dyrektywa Rady 77/388, art. 2 pkt 1, art. 5 ust. 4 lit. c), art. 12 ust. 3 i art. 16 ust. 1)

Summary

Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2 pkt 1, art. 5 ust. 4 lit. c), art. 12 ust. 3 oraz art. 16 ust. 1 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 99/49, państwo członkowskie, które stosuje obniżoną stawkę podatku od wartości dodanej do prowizji pobieranej przez aukcjonerów przy sprzedaży w drodze licytacji dzieł sztuki, obiektów kolekcjonerskich i antyków przywiezionych w ramach procedury odprawy czasowej.

W celu bowiem opodatkowania zarówno przywozu, jak i sprzedaży w drodze licytacji, zgodnie z warunkami, o których mowa w art. 16 ust. 1 szóstej dyrektywy, należy oddzielić w cenie przybicia część odpowiadającą prowizji aukcjonera od części odpowiadającej wartości celnej przywiezionego towaru. Pierwsza z nich stanowi zatem podstawę opodatkowania sprzedaży w drodze licytacji obliczoną na podstawie art. 26a szóstej dyrektywy i opodatkowaną według zwykłej stawki przewidzianej w art. 12 ust. 3 lit. a) tej dyrektywy; natomiast druga część odpowiada wartości celnej towaru, która podlega podatkowi od wartości dodanej od przywozu i jest opodatkowana według efektywnej stawki obniżonej stosowanej w danym państwie członkowskim na podstawie art. 11 część B ust. 6 tej dyrektywy.

(por. pkt 43, 51 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Unia Europejska – Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych – Protokół włączający dorobek Schengen – Konwencja wykonawcza do układu z Schengen – Stosowanie przez władze krajowe

2. Swobodny przepływ osób – Odstępstwa – Względy porządku publicznego

(dyrektywa Rady 64/221, art. 1–3)

Summary

1. Zgodność praktyki administracyjnej z postanowieniami konwencji wykonawczej do układu z Schengen może usprawiedliwiać działania właściwych organów krajowych tylko wtedy, jeżeli stosowanie spornych przepisów jest zgodne z przepisami prawa wspólnotowego w zakresie swobody przepływu osób.

(por. pkt 35)

2. Państwo członkowskie, które odmawia wjazdu na terytorium państw będących stronami układu Schengen oraz wydania wizy w celu wjazdu na to terytorium obywatelowi państwa trzeciego będącemu małżonkiem obywatela państwa członkowskiego tylko dlatego, że objęty on został wpisem do celów odmowy wjazdu w ramach systemu informacyjnego Schengen, nie dokonując uprzednio oceny, czy obecność tej osoby stanowi rzeczywiste, istniejące i dostatecznie poważne zagrożenie podstawowych interesów społeczeństwa, uchybia zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 1–3 dyrektywy 64/221 w sprawie koordynacji specjalnych środków dotyczących przemieszczania się i pobytu cudzoziemców, uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego.

Wpis do systemu informacyjnego Schengen dotyczący obywatela państwa trzeciego będącego małżonkiem obywatela państwa członkowskiego, stanowi jak najbardziej oznakę istnienia przyczyny uzasadniającej odmowę wjazdu na obszar Schengen. Jednakże ta oznaka powinna być potwierdzona przez informacje umożliwiające państwu członkowskiemu konsultującemu system informacyjny Schengen stwierdzenie, przed odmową wjazdu na obszar Schengen, że obecność tego cudzoziemca na obszarze Schengen stanowi takie zagrożenie.

W odniesieniu do tej weryfikacji zasada lojalnej współpracy, stanowiąca podstawę dorobku Schengen, chociaż oznacza, że państwo członkowskie, które zasięga informacji z systemu informacyjnego Schengen, bierze pod uwagę wskazówki udzielone mu przez państwo wprowadzające wpis, to jednak oznacza ona również, że państwo wprowadzające wpis powinno udostępnić państwu zasięgającemu informacji z systemu informacyjnego Schengen uzupełniające informacje, umożliwiające dokonanie konkretnej oceny rozmiaru zagrożenia, jakie może stanowić osoba objęta wpisem.

W każdym razie termin udzielenia odpowiedzi na żądanie informacji nie może wykraczać poza rozsądny termin w zależności od okoliczności danego przypadku, które mogą być oceniane odmiennie w zależności od tego, czy chodzi o wniosek o wydanie wizy, czy o przekroczenie granicy. W przypadku przekraczania granicy nieodzowne jest, aby władze krajowe – które ustaliły, że obywatel państwa trzeciego będący małżonkiem obywatela państwa członkowskiego, został objęty wpisem do celów odmowy wjazdu w systemie informacyjnym Schengen i które zażądały dodatkowych informacji od państwa wprowadzającego wpis – szybko je otrzymały.

(por. pkt 53, 55, 56, 58, 59 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Artykuł 95 WE – Zakres stosowania

(art. 93 WE, 94 WE i 95 WE; rozporządzenie Rady nr 1798/2003; dyrektywa Rady 2003/93)

Summary

Wyrażenie „przepisy podatkowe” zawarte w art. 95 ust. 2 WE obejmuje nie tylko wszystkie dziedziny podatkowe, nie dokonując rozróżnienia pomiędzy rodzajami danych podatków lub opłat, lecz także wszystkie zagadnienia z tego zakresu, bez względu na to, czy odnosi się to do przepisów materialnych, czy też proceduralnych.

W tym zakresie treścią i celem zarówno rozporządzenia nr 1798/2003 w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatku od wartości dodanej i uchylającego rozporządzenie nr 218/92, przyjętego na podstawie art. 93 WE, jak i dyrektywy 2003/93 zmieniającej dyrektywę 77/799 dotyczącą wzajemnej pomocy właściwych władz państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich i pośrednich, przyjętej na podstawie art. 93WE i 94 WE, jest zbliżanie podatkowych przepisów proceduralnych w dziedzinie podatków.

Artykuł 95 ust. 1 WE nie stanowi zatem właściwej podstawy prawnej przyjęcia rozporządzenia nr 1798/2003 i dyrektywy 2003/93.

(por. pkt 47, 59, 60, 62–64)
Keywords

Summary



Keywords

1. Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Pracownicy – Uznawanie dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego trwających co najmniej trzy lata – Dyrektywa 89/48

(dyrektywa Rady 89/48)

2. Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Pracownicy – Uznawanie dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego trwających co najmniej trzy lata – Dyrektywa 89/48

(art. 39 WE i 43 WE; dyrektywa Rady 89/48, art. 4 ust. 1)

Summary

1. Dyrektywa 89/48 w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata, nie stoi na przeszkodzie temu, by władze państwa członkowskiego, do których posiadacz dyplomu uzyskanego w innym państwie członkowskim złożył wniosek o zezwolenie na podjęcie zawodu regulowanego w tym państwie członkowskim, uwzględniły jego wniosek częściowo, jeśli posiadacz dyplomu o to właśnie zabiega, ograniczając zakres zezwolenia do tych działalności, do których podjęcia dyplom ten uprawnia w państwie członkowskim, w którym został uzyskany.

(por. pkt 26 oraz pkt 1 sentencji)

2. Artykuły 39 WE i 43 WE nie stoją na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, do którego posiadacz dyplomu uzyskanego w innym państwie członkowskim zwraca się z uprzednim wnioskiem o zezwolenie na podjęcie zawodu regulowanego w tym państwie członkowskim, nie przyznawało częściowego dostępu do tego zawodu, ograniczonego do wykonywania jednej lub kilku działalności składających się na ten zawód, jeśli braki w wykształceniu zainteresowanego w porównaniu z wykształceniem wymaganym w przyjmującym państwie członkowskim mogą być faktycznie zniesione poprzez zastosowanie środków wyrównawczych, przewidzianych w art. 4 ust. 1 dyrektywy 89/48 w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata.

Natomiast art. 39 WE i 43 WE stoją na przeszkodzie temu, by wspomniane państwo członkowskie nie przyznawało takiego częściowego dostępu, jeśli wnosi o to zainteresowany i gdy różnice pomiędzy dziedzinami działalności są tak poważne, że w rzeczywistości należałoby przebyć pełny cykl kształcenia, chyba że odmowa takiego częściowego dostępu jest uzasadniona nadrzędnymi względami interesu ogólnego, właściwymi do zagwarantowania realizacji zamierzonego celu i niewykraczającymi ponad to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia.

(por. pkt 27, 39 oraz pkt 2 sentencji)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Swobodny przepływ osób

–

Pracownicy

–

Ograniczenia (art. 39 WE) (por. pkt 49

–

52, 55 oraz pkt 1 sentencji)

Subject of the case

Przedmiot:

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuły 10 i 39 WE – Warunki używania przez pracowników mających miejsce zamieszkania w Finlandii i zatrudnionych za granicą pojazdów zarejestrowanych za granicą i przekazanych do ich dyspozycji przez pracodawcę.

Sentencja:

1)

Sentencja

Uniemożliwiając pracownikom przygranicznym mającym miejsce zamieszkania w Finlandii i zatrudnionym w innych państwie członkowskim korzystanie z pojazdów służbowych przekazanych do ich dyspozycji przez pracodawców mających siedzibę w innym państwie członkowskim i zarejestrowanych w tym innym państwie członkowskim wyłącznie z uwagi na to, że wspomniani pracownicy przygraniczni mają miejsce zamieszkania na terytorium Finlandii, na które przywożone są pojazdy należące do ich pracodawców,

oraz

uniemożliwiając wspomnianym pracownikom przygranicznym korzystanie dla celów zawodowych i prywatnych z pojazdów należących do spółki, przekazanych im do dyspozycji przez ich pracodawców mających siedzibę w innym państwie członkowskim i zarejestrowanych w tym innym państwie członkowskim, mimo że pojazdy te nie są przeznaczone do ich głównego i stałego wykorzystania w Finlandii ani też w rzeczywistości nie są wykorzystywane w ten sposób, wyłącznie z uwagi na to, że pracownicy ci mają miejsce zamieszkania na terytorium Finlandii, na które przywożone są pojazdy należące do ich pracodawców,

Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 39 WE.

2) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3) Każda ze stron pokrywa własne koszty.

4) Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty.
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zakaz poboru innych podatków krajowych, które mogą być uznane za podatki obrotowe

(dyrektywa Rady 77/388, art. 33 ust. 1)

Summary

Artykuł 33 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 91/860, nie sprzeciwia się utrzymywaniu obciążenia podatkowego o takich cechach, jak włoski podatek regionalny od działalności produkcyjnej. Obciążenie takie różni się bowiem od podatku od wartości dodanej w sposób wykluczający możliwość zakwalifikowania go jako podatku, który może być uznany za podatek obrotowy w rozumieniu art. 33 ust. 1 tej dyrektywy, ponieważ nie można tego obciążenia uznać za proporcjonalne do ceny dostarczonych towarów lub usług i ponieważ nie zostało ono skonstruowane tak, by być przenoszone na końcowego konsumenta w sposób charakterystyczny dla podatku od wartości dodanej.

(por. pkt 30, 35, 38, 39 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Konwencja o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych – Jurysdykcja szczególna – Wielość pozwanych

(konwencja z dnia 27 września 1968 r., art. 6 pkt 1)

Summary

Artykuł 6 pkt 1 Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, zmienionej ostatnio Konwencją z dnia 29 listopada 1996 r. w sprawie przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji, należy interpretować w taki sposób, że nie znajduje on zastosowania do powództwa o naruszenie patentu europejskiego wytoczonego przeciwko kilku spółkom z siedzibami w różnych umawiających się państwach za czyny, których dopuściły się one na terytorium jednego lub kilku z tych państw, również w przypadku gdy wspomniane spółki należą do tego samego koncernu i działały w identyczny lub podobny sposób, zgodnie ze wspólną polityką opracowaną wyłącznie przez jedną z nich. W istocie wobec tego, że ani czyny stanowiące naruszenie zarzucane różnym pozwanym, ani uregulowanie krajowe, w świetle którego czyny te są oceniane, nie są tożsame, nie istnieje ryzyko, iż orzeczenia, których nie da się ze sobą pogodzić, zostaną wydane w następstwie powództw o naruszenie patentu europejskiego wytoczonych w różnych umawiających się państwach, jako że ewentualne rozbieżności między orzeczeniami wydanymi przez sądy w różnych umawiających się państwach nie występują w odniesieniu do tego samego stanu faktycznego i prawnego.

Wynika stąd, że ścisła więź wymagana dla stosowania art. 6 pkt 1 konwencji brukselskiej nie zachodzi w przypadku takich powództw.

(por. pkt 20, 25, 27, 28, 31, 33, 35, 41 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Pomoc przyznawana przez państwa – Uprawnienie Rady do udzielenia zgody na pomoc na zasadzie odstępstwa ze względu na wyjątkowe okoliczności – Warunki wykonania

(art. 87 WE i 88 ust. 2 WE)

Summary

Uprawnienie Rady, ustanowione w art. 88 ust. 2 akapit trzeci WE, w oczywisty sposób ma cechy wyjątku. Wynika z tego, że jeśli zainteresowane państwo członkowskie nie wystąpiło do Rady z wnioskiem na podstawie tego przepisu, zanim Komisja uznała pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i zamknęła w ten sposób procedurę, Rada nie jest już uprawniona do wykonywania powierzonego jej przez ten przepis uprawnienia mającego cechy wyjątku, do celów uznania takiej pomocy za zgodną ze wspólnym rynkiem. Taka wykładnia, pozwalająca uniknąć sytuacji, w której ta sama pomoc państwa stanowi przedmiot sprzecznych decyzji podjętych sukcesywnie przez Komisję i Radę, przyczynia się do zapewnienia pewności prawa.

Ponadto przyznanie, że państwo członkowskie może udzielić beneficjentom bezprawnej pomocy, nowej pomocy w kwocie równej kwocie bezprawnej pomocy, mającej na celu wyrównanie skutków zwrotów, do których beneficjenci ci zostali zobowiązani w wykonaniu decyzji stwierdzającej niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem byłoby niewątpliwie równoznaczne z pozbawieniem skuteczności decyzji wydanych przez Komisję na podstawie art. 87 WE i 88 WE. Zatem Rada, która nie może blokować skuteczności decyzji Komisji poprzez samodzielne uznanie pomocy za zgodną ze wspólnym rynkiem, nie może tym bardziej pozbawić tej decyzji skuteczności poprzez uznanie za zgodną ze wspólnym rynkiem, na podstawie art. 88 ust. 2 akapit trzeci WE, pomocy mającej na celu zrekompensowanie zwrotów beneficjentom uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem bezprawnej pomocy, do których to zwrotów zostali oni zobowiązani w wykonaniu tej decyzji.

Wynika z tego, że Rada nie mogła skutecznie wydać decyzji uznającej za zgodną ze wspólnym rynkiem pomoc, jaką państwo belgijskie zamierzało przyznać mającym siedzibę w Belgii centrom koordynacyjnym, która to decyzja była niezgodna z wydaną przed wystąpieniem do Rady decyzją Komisji dotyczącą identycznego systemu pomocy i uznającą go za niezgodny ze wspólnym rynkiem.

(por. pkt 24–30, 36, 37)
Keywords

Summary



Keywords

1. Prawo wspólnotowe – Prawa przyznane jednostkom – Naruszenie przez państwo członkowskie – Obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej jednostkom

2. Prawo wspólnotowe – Prawa przyznane jednostkom – Naruszenie przez państwo członkowskie – Obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej jednostkom

Summary

1. Prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie obowiązywaniu ustawodawstwa krajowego, które wyklucza w sposób generalny odpowiedzialność państwa członkowskiego za szkody wyrządzone jednostkom w związku z naruszeniem prawa wspólnotowego przez sąd krajowy orzekający w ostatniej instancji, z tego względu że naruszenie to wynika z wykładni przepisów prawa lub oceny okoliczności faktycznych i dowodów przeprowadzonej przez ten sąd.

W istocie całkowite wykluczenie w takich okolicznościach odpowiedzialności państwa oznaczałoby naruszenie samej istoty zasady, zgodnie z którą państwa członkowskie mają obowiązek naprawienia szkód wyrządzonych jednostkom wskutek oczywistych naruszeń prawa wspólnotowego wynikających z orzeczenia sądu krajowego orzekającego w ostatniej instancji, ponieważ takie wykluczenie nie zapewnia jednostkom skutecznej ochrony sądowej praw wynikających z prawa wspólnotowego.

(por. pkt 33, 36, 40, 44, 46 i sentencja)

2. Państwo członkowskie może ponosić odpowiedzialność za szkody wyrządzone jednostkom w związku z naruszeniem prawa wspólnotowego przez sąd orzekający w ostatniej instancji w wyjątkowym wypadku, gdy sąd ten naruszy w sposób oczywisty obowiązujące prawo. Oczywiste naruszenie należy oceniać w szczególności z punktu widzenia określonych kryteriów, jak stopień jasności i precyzji naruszonej normy, wybaczalny lub niewybaczalny charakter naruszenia prawa, a także uchybienie przez sąd krajowy zobowiązaniu do zwrócenia się z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału zgodnie z art. 234 akapit trzeci WE, a zakładać jego istnienie, zawsze gdy rozpatrywane orzeczenie jest w sposób oczywisty sprzeczne z orzecznictwem Trybunału w danej dziedzinie.

W tym zakresie o ile nie można wykluczyć, by prawo krajowe określało kryteria odnoszące się do charakteru i stopnia naruszenia, których spełnienie uzależnia możliwość pociągnięcia państwa do odpowiedzialności za naruszenie prawa wspólnotowego przez sąd krajowy orzekający w ostatniej instancji, o tyle kryteria te nie mogą w żadnym razie nakładać wymagań idących dalej niż wynikające z kryterium oczywistego naruszenia obowiązującego prawa, w rozumieniu pkt 53–56 wyroku z dnia 30 września 2003 r. w sprawie C-224/01 Köbler.

Zatem prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie obowiązywaniu ustawodawstwa krajowego, które ogranicza tę odpowiedzialność wyłącznie do przypadków winy umyślnej i innego poważnego uchybienia sędziego, jeśli ograniczenie to prowadzi do wykluczenia odpowiedzialności zainteresowanego państwa członkowskiego w innych przypadkach oczywistego naruszenia obowiązującego prawa.

(por. pkt 42–44, 46 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Akty instytucji – Wybór podstawy prawnej – Kryteria – Artykuł 308 WE – Granice

(art. 95 WE i 308 WE; rozporządzenie Rady nr 1435/2003)

Summary

Właściwa podstawa prawna, na której wydawany jest akt, powinna zostać określona w odniesieniu do jego treści i głównego celu, który akt ten realizuje.

W tym zakresie powołanie art. 308 WE jako podstawy prawnej aktu jest uzasadnione jedynie wtedy, gdy żaden inny przepis traktatu nie przyznaje organom Wspólnoty kompetencji niezbędnej dla wydania takiego aktu. Artykuł 95 WE umożliwia prawodawcy wspólnotowemu wydanie przepisów, których celem jest poprawa warunków tworzenia i funkcjonowania rynku wewnętrznego, które to przepisy muszą mieć rzeczywiście na celu przyczynienie się do wyeliminowania przeszkód w wykonywaniu swobód ekonomicznych przewidzianych w traktacie, do których należy swoboda przedsiębiorczości. Skorzystanie z tego artykułu jako podstawy prawnej jest możliwe również w celu zapobieżenia wystąpieniu barier dla handlu wynikających z niejednorodnego rozwoju uregulowań krajowych; pojawienie się tych barier musi jednakże być prawdopodobne i przedmiotowe środki muszą mieć na celu zapobieganie ich powstaniu.

Rozporządzenie nr 1435/2003 w sprawie statutu spółdzielni europejskiej (SCE) ma na celu utworzenie nowej formy prawnej istniejącej równolegle do krajowych form spółdzielni, przy czym SCE należy uznać za europejską formę prawną spółdzielni, posiadającą specyficzny wspólnotowy charakter. W istocie forma prawna SEC jest regulowana przede wszystkim tym rozporządzeniem, warunki jej utworzenia są specyficzne dla tej formy prawnej i również specyficzna dla SCE jest możliwość przeniesienia siedziby statutowej z jednego państwa członkowskiego do innego, które to przeniesienie nie wiąże się z likwidacją spółdzielni ani z powstaniem nowej osoby prawnej. Ponadto forma spółdzielni europejskiej współistnieje z formami spółdzielni prawa krajowego.

W tej sytuacji rozporządzenie to, które pozostawia bez zmian istniejące krajowe porządki prawne, ma na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich dotyczących spółdzielni. W konsekwencji art. 95 WE nie może stanowić podstawy prawnej stosownej dla wydania tego rozporządzenia, które zostało w związku z tym prawidłowo wydane na podstawie art. 308 WE.

(por. pkt 35, 36, 38–44, 46)