Klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70 dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, należy interpretować w ten sposób, że może być ona powoływana bezpośrednio wobec podmiotu stanowiącego w całości własność państwa i znajdującego się pod jego kontrolą.

Dla określenia, czy środek należy do warunków zatrudnienia w rozumieniu owej klauzuli porozumienia ramowego, decydujące jest kryterium zatrudnienia, mianowicie stosunek pracy łączący pracownika z jego pracodawcą. Bezsporne jest, że takie odszkodowanie jest przyznawane pracownikowi z racji stosunku pracy łączącego go z pracodawcą. Jako że jest ono zatem wypłacane z racji zatrudnienia, jest ono objęte zakresem pojęcia „warunków pracy”.

Klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70 dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „warunków pracy” obejmuje odszkodowanie, do którego zapłaty pracodawca jest zobowiązany na rzecz pracownika z powodu niezgodnego z prawem określenia daty końcowej obowiązywania jego umowy o pracę.

Chociaż porozumienie ramowego w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70 dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC nie stoi na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwa członkowskie bardziej korzystnego traktowania pracowników zatrudnionych na czas określony aniżeli to przewidziane przez owo porozumienie dla pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony, to klauzulę 4 pkt 1 tego porozumienia ramowego należy interpretować w ten sposób, że nie wymaga ona traktowania w identyczny sposób odszkodowania przyznawanego w przypadku niezgodnego z prawem określenia daty końcowej obowiązywania umowy o pracę oraz odszkodowania przyznawanego w przypadku niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony.

W istocie jedno z tych odszkodowań jest wypłacane w sytuacji wyraźnie odmiennej aniżeli drugie z nich. Pierwsze odszkodowanie dotyczy pracowników, których umowa o pracę została zawarta w sposób niezgodny z prawem, a drugie – zwolnionych pracowników.

Chociaż brzmienie klauzuli 4 pkt 1 porozumienia ramowego nie pozwala na uznanie, że odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem określenia daty końcowej obowiązywania umowy o pracę i odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony odnoszą się do pracowników znajdujących się w porównywalnych sytuacjach, to z łącznej lektury klauzuli 4 pkt 1 i klauzuli 8 pkt 1 wynika, że umożliwiają one państwom członkowskim, które sobie tego życzą, wprowadzenie przepisów bardziej korzystnych dla pracowników zatrudnionych na czas określony i w związku z tym zrównanie konsekwencji finansowych niezgodnego z prawem zawarcia umowy o pracę na czas określony z konsekwencjami finansowymi, które może spowodować niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę na czas nieokreślony.

(por. pkt 44, 47, 48; pkt 3 sentencji)