Okoliczność, że postanowienie odsyłające dotyczące wykładni decyzji ramowej wydanej na podstawie tytułu VI traktatu UE, w wersji tego traktatu obowiązującej przed wejściem w życie traktatu z Lizbony, nie wymienia art. 35 UE, lecz odwołuje się do art. 267 TFUE, nie powoduje sama w sobie braku kompetencji Trybunału do udzielenia odpowiedzi na wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.

Artykuł 54 konwencji wykonawczej do układu z Schengen (KWUS), który uzależnia stosowanie zasady ne bis in idem od spełnienia warunku, zgodnie z którym w przypadku skazania nałożona kara „została wykonana” bądź „jest w trakcie wykonywania”, jest zgodny z art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który gwarantuje tę zasadę.

W istocie dodatkowy warunek zawarty w art. 54 KWUS stanowi ograniczenie zasady ne bis in idem, które jest zgodne z art. 50 karty, ponieważ jest ono wskazane w wyjaśnieniach do karty w odniesieniu do tego ostatniego artykułu, do których odsyłają bezpośrednio przepisy art. 6 ust. 1 akapit trzeci TUE i art. 52 ust. 7 karty.

W każdym wypadku warunek wykonania uzależniający szerszą ochronę przyznawaną przez art. 50 karty od spełnienia dodatkowego warunku stanowi ograniczenie prawa ustanowionego w tym artykule w rozumieniu art. 52 karty.

W istocie po pierwsze, ograniczenie zasady ne bis in idem należy uznać za przewidziane przez ustawę, ponieważ wynika ono z art. 54 KWUS.

Po drugie, przepis taki jak art. 54 KWUS należy uważać za szanujący istotę zasady ne bis in idem. W istocie warunek wykonania przewidziany w tym artykule nie podważa zasady ne bis in idem jako takiej, ponieważ ma on na celu zapewnienie, że osoba, której proces zakończył się wydaniem prawomocnego wyroku w jednym umawiającym się państwie, nie może być ścigana na obszarze innego umawiającego się państwa za ten sam czyn i tym samym ostatecznie pozostaje bezkarna, gdy pierwsze państwo członkowskie nie przeprowadziło wykonania nałożonej kary.

Po trzecie, jak wynika z art. 67 ust. 3 TFUE, cel wyznaczony Unii, polegający na przekształceniu się w przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, prowadzi do konieczności zapewnienia przez Unię wysokiego poziomu bezpieczeństwa za pomocą środków zapobiegających przestępczości, rasizmowi i ksenofobii oraz zwalczających te zjawiska, a także za pomocą środków służących koordynacji i współpracy organów policyjnych i sądowych oraz innych właściwych organów, jak również za pomocą wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych w sprawach karnych i, w miarę potrzeby, przez zbliżanie przepisów karnych. Warunek wykonania przewidziany w art. 54 KWUS wpisuje się w ten kontekst, ponieważ ma ona na celu uniknięcie w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości ewentualnej bezkarności osoby skazanej w pierwszym umawiającym się państwie prawomocnym wyrokiem karnym. Cel ten może zresztą być osiągnięty, bowiem zezwalając – w przypadku niewykonania nałożonej sankcji – władzom umawiającego się państwa na kontynuowanie ścigania za te same czyny osoby skazanej prawomocnym wyrokiem karnym w innym umawiającym się państwie, unika się ryzyka, iż skazany pozostanie bezkarny z powodu opuszczenia terytorium państwa skazującego. Jeżeli chodzi o niezbędność tego warunku, chociaż prawdą jest, że na poziomie Unii istnieją liczne instrumenty mające na celu ułatwienie współpracy w sprawach karnych pomiędzy państwami członkowskimi, to takie instrumenty wzajemnej pomocy nie są jednak uzależnione od spełnienia warunku analogicznego do warunku przewidzianego w art. 54 KWUS i w związku z tym nie mogą zapewnić osiągnięcia pełnej realizacji wyznaczonego celu. Niemniej jednak w ramach stosowania warunku ustanowionego w art. 54 do konkretnego przypadku nie można wykluczyć, że na podstawie art. 4 ust. 3 TUE i owych instrumentów prawa wtórnego właściwe sądy krajowe nawiążą ze sobą kontakt i odbędą konsultacje w celu zweryfikowania, czy po stronie pierwszego skazującego państwa członkowskiego występuje rzeczywista intencja przystąpienia do wykonania nałożonych kar.

(por. pkt 55, 57–59, 62–65, 68, 73, 74; pkt 1 sentencji)