Keywords

Summary



Keywords

1. Prawo wspólnotowe – Zasady – Proporcjonalność – Rozporządzenie nakładające ostateczne cła antydumpingowe i wyrównawcze

(art. 5 akapit trzeci WE; rozporządzenie Rady nr 384/96)

2. Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Zobowiązanie w zakresie ceny – Obowiązek dotyczący przedstawienia sprawozdań i ważnych faktur – Naruszenie przez podmiot gospodarczy

(art. 5 akapit trzeci WE; rozporządzenie Rady nr 384/96)

Summary

1. Zgodnie z zasadą proporcjonalności ustanowioną w art. 5 akapit trzeci WE legalność regulacji wspólnotowej uzależniona jest od warunku, by wprowadzane przez nią środki były właściwe do realizacji uzasadnionych celów i nie wykraczały poza to, co konieczne do ich osiągnięcia, przy założeniu, że w razie możliwości wyboru pomiędzy kilkoma odpowiednimi środkami należy co do zasady zastosować środek najmniej dolegliwy.

Jednakże w odniesieniu do dziedziny takiej jak wspólna polityka handlowa, w której prawodawca wspólnotowy ma szeroki zakres swobodnego uznania, odpowiadający przyznanej mu przez traktat odpowiedzialności politycznej, jedynie oczywiście niewłaściwy charakter wprowadzonego środka w stosunku do celu, jaki ma realizować właściwa instytucja, może wpłynąć na legalność tego środka. Wspomniany szeroki zakres swobodnego uznania przysługujący prawodawcy wspólnotowemu w rozpatrywanej dziedzinie odpowiada szerokiemu zakresowi swobodnego uznania, jaki utrwalone orzecznictwo przyznaje instytucjom wspólnotowym przy podejmowaniu, na podstawie rozporządzenia podstawowego, konkretnych działań z zakresu ochrony antydumpingowej.

Wynika stąd, że kontrola sądowa w dziedzinie ochrony przeciwko działaniom dumpingowym winna ograniczać się do kwestii, czy środki zastosowane przez prawodawcę wspólnotowego są oczywiście niewłaściwe w stosunku do realizowanego celu.

(por. pkt 44-47)

2. Przystępując do wycofania przyjęcia zobowiązania, z uwagi na to, że dany eksporter naruszył swój obowiązek przedstawienia kwartalnych sprawozdań z czynności sprzedaży produktu nieobjętej zakresem zobowiązania oraz swój obowiązek niewystawiania ważnych faktur dla produktów nieobjętych zobowiązaniem, Komisja nie naruszyła zasady proporcjonalności. Każde bowiem naruszenie zobowiązania lub obowiązku współpracy w ramach wykonywania tego zobowiązania i nadzoru nad nim jest wystarczające, by Komisja mogła wycofać przyjęcie zobowiązania i nałożyć ostateczne cło antydumpingowe na podstawie okoliczności ustalonych w ramach dochodzenia, które doprowadziło do przyjęcia zobowiązania, pod warunkiem że dochodzenie to zostało zamknięte ostatecznym stwierdzeniem wystąpienia dumpingu i szkody, oraz że eksporter objęty dochodzeniem miał możliwość przedstawienia swych uwag. Ponadto naruszenie zobowiązania jest samo w sobie wystarczające dla możliwości wycofania go. W dodatku o ile zasada proporcjonalności znajduje zastosowanie do kwestii, czy wysokość nałożonych ceł antydumpingowych jest właściwa w stosunku do szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy, to nie znajduje ona już zastosowania do kwestii nałożenia tych ceł w ścisłym rozumieniu. Wycofanie przyjęcia zobowiązania pociąga za sobą wprowadzenie ostatecznych ceł antydumpingowych na przywóz dokonywany przez eksportującą spółkę. W konsekwencji i zgodnie z art. 8 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antidumpingowego nr 384/96 stawka ostatecznego cła antydumpingowego, ustalona w oparciu o okoliczności stwierdzone w ramach dochodzenia, które doprowadziło do przyjęcia zobowiązania, znajduje zastosowanie do odpowiednich przywozów dokonywanych przez omawianą spółkę, a więc odpowiada nałożeniu tych ceł w ścisłym rozumieniu. Wynika stąd, że legalność wycofania przyjęcia zobowiązania nie może, sama w sobie, być kwestionowana z punktu widzenia zasady proporcjonalności.

(por. pkt 51-55)