ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 184/32

Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2014 r. – Calberson GE przeciwko Komisji

(Sprawa T-164/14)

2014/C 184/54

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Calberson GE (Villeneuve-la-Garenne, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. Gallois i E. Dereviankine)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— zasądzenie przez Komisję na rzecz skarżącej następujących kwot: — kosztów opóźnionego zwolnienia zabezpieczeń dostawy: 7 691,60 EUR, uwzględniając wszystkie podatki; — odsetek za zwłokę naliczonych od dnia wymagalności faktur przewozowych do chwili ich faktycznej zapłaty: 81 817,25 EUR bez podatku i 6 344,17 USD; — „odsetek za zwłokę od odsetek za zwłokę”: 2% za miesiąc opóźnienia zapłaty ww. odsetek za zwłokę (od kwoty 81 817,25 EUR bez podatku i 6 344,17 USD); — pozostałej kwoty faktury przewozowej: 17 400 EUR, uwzględniając wszystkie podatki; — różnicy kursu wymiany: 30 580,41 EUR, uwzględniając wszystkie podatki;

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżącej na podstawie rozporządzeń nr 111/1999 (1) i 1799/1999 (2) udzielono zamówienia na przewóz wołowiny do Federacji Rosyjskiej w ramach programu dostaw produktów rolnych do tego państwa.

W następstwie wydania wyroku Trybunału z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie C-623/11 Geodis Calberson GE, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, przyznającego sądowi Unii właściwość do rozpoznania żądań o odszkodowania za szkodę wynikającą z uchybień popełnionych przez krajową agencję interwencyjną, skarżąca wnosi o odszkodowanie za szkodę, którą miała ponieść w ramach wykonania wspomnianego zamówienia.

Skarżąca podnosi tym samym, że krajowa agencja interwencyjna, FranceAgriMer, dopuściła się uchybień – a mianowicie i) opóźnionego zwolnienia złożonych przez skarżącą zabezpieczeń należytej realizacji zamówienia, ii) spóźnionej zapłaty niezakwestionowanych faktur, iii) braku zapłaty niektórych niezakwestionowanych faktur oraz iv) uregulowania niektórych faktur w odmiennej walucie niż waluta przewidziana w zamówieniu – powodując szkodę dla skarżącej.

(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 111/1999 z dnia 18 stycznia 1999 r. określające ogólne zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2802/98 w sprawie programu dostaw produktów rolnych do Federacji Rosyjskiej (Dz.U. L 14, s. 3).

(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1799/1999 z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie dostaw wołowiny do Rosji (Dz.U. L 217, s. 20).
—

Wnoszący odwołanie zarzuca naruszenie prawa podstawowego do skutecznej ochrony sądowej z powodu braku badania co do istoty. Wskazuje on, że zarzucił naruszenie innych praw podstawowych oraz twierdzi, że takie naruszenie stanowi w każdym razie niekorzystny akt w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników. Odwołanie się do postępowania w sprawie późniejszej oceny narusza prawo podstawowe do skutecznej ochrony sądowej.
6.

Pozwana naruszyła wreszcie art. 107 ust. 1 TFUE oraz dokonała błędnej oceny co do okoliczności faktycznych i prawa w zakresie charakteru dokapitalizowania spółki Saremar przez Regione Sardegna, uznając iż zawiera to korzyść dla Saremar i nie jest zgodne z kryterium inwestora działającego w gospodarce rynkowej.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 175/47

Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2014 r. – ANKO przeciwko Komisji i REA

(Sprawa T-165/14)

2014/C 175/65

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: ANKO Anonymos Etairia Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

Strona pozwana: Komisja Europejska i Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie, że zawieszenie zapłaty, narzucone i utrzymane w mocy przez REA, która działa z upoważnienia Komisji, dotyczące kwoty, którą Komisja jest nadal dłużna skarżącej w związku z jej udziałem w projekcie „Emergency Support System” (ESS), stanowi niewypełnienie obowiązków umownych ciążących na tej instytucji;

— stwierdzenie, że kwota 125 253,82 EUR, której Komisja ciągle nie wypłaca skarżącej z tytułu jej udziału w projekcie ESS, stanowi wydatki kwalifikowalne, którą zatem Komisja powinna wypłacić ANKO;

— stwierdzenie, że łączna kwota 216 172,68 EUR, którą Komisja już wypłaciła skarżącej z tytułu jej udziału w projekcie ESS, stanowi wydatki kwalifikowalne, oraz

— obciążenie REA i Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga dotyczy odpowiedzialności REA i Komisji na podstawie art. 272 TFUE w związku z umową nr 217 951 mającą na celu wykonanie projektu ESS.

Skarżąca utrzymuje głównie, że REA, działając z upoważnienia Komisji, zawiesiła zapłatę na rzecz ANKO, nie mając do tego prawa oraz z naruszeniem umowy w sprawie projektu ESS. Skarżąca podnosi także, że starając się zastosować metodę „ekstrapolacji”, Komisja zakwestionowała – bez podstawy prawnej oraz z naruszeniem umowy i mającego zastosowanie prawa – kwalifikowalność co do zasady wszystkich wydatków poniesionych przez ANKO w związku z projektem ESS.
—

Naruszenia błędnej kategoryzacji prawnej faktów i dowodów, co skutkuje naruszeniem przez zaskarżoną decyzję art. 107 ust. 1 TFUE poprzez uznanie, ze w sprawie nie zostały spełnione warunki do uznania działania skarżących w ramach Testu Prywatnego Inwestora i nie wykazano, że projekt inwestycyjny byłby realizowany przez inwestora prywatnego, a w konsekwencji przyjęcie, że inwestycja Gdynia Kosakowo należy do niedozwolonej pomocy publicznej.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 159/36

Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2014 r. – Vanbreda Risk & Benefits przeciwko Komisji

(Sprawa T-199/14)

2014/C 159/49

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Vanbreda Risk & Benefits (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci P. Teerlinck i P. de Bandt)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 30 stycznia 2014 r. (sygn. Ares(2014)221245), na mocy której Komisja postanowiła nie przyjąć oferty VANBREDA RISK & BENEFITS SA w odniesieniu do części 1 zamówienia 2013/S 155-269617 (przetarg OIB.DR.2/PO/2013/062/591) i udzielić jej spółce Marsh SA;

— zarządzenie przedstawienia dokumentów, o których mowa w rozdziale III (środki organizacji postępowania) niniejszej skargi;

— stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Komisji i zasądzenie od Komisji na rzecz strony skarżącej kwoty 1 000 000 EUR z tytułu odszkodowania i zadośćuczynienia za utratę okazji do uzyskania zamówienia, za utratę referencji i za doznaną krzywdę;

— w każdym razie obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący niezgodności z prawem udzielenia przez Komisję zamówienia spółce, która z naruszeniem specyfikacji nie dołączyła do swojej oferty porozumienia/pełnomocnictwa stanowiącego, że wszyscy ubezpieczyciele należący do konsorcjum zobowiązują się do solidarnego wykonania zamówienia.

Zarzut dzieli się na trzy części dotyczące tego, że Komisja:

— naruszyła zasadę równości oferentów, art. 111 ust. 5 i art. 113 ust. 1 rozporządzenia finansowego (1), a także art. 146 ust. 1 i 2, art. 149 ust. 1 oraz art. 158 ust. 1 i 3 rozporządzenia wykonawczego (2) i postanowienia specyfikacji, uznając ofertę Marsh za zgodną, chociaż nie zawierała ona porozumienia/pełnomocnictwa należycie podpisanego przez wszystkich ubezpieczycieli należących do konsorcjum zgodnie z postanowieniami specyfikacji;

— naruszyła zasadę równego traktowania oferentów i art. 112 ust. 1 rozporządzenia finansowego oraz art. 160 rozporządzenia wykonawczego, umożliwiając Marsh dokonanie zmiany oferty po terminie składania ofert;

— naruszyła zasadę przejrzystości w związku z art. 102 ust. 1 rozporządzenia finansowego, odmawiając udzielania ścisłej odpowiedzi na pytanie, które zadała strona skarżąca, aby dowiedzieć się, czy porozumienie/pełnomocnictwo zostało podpisane przez wszystkich ubezpieczycieli uczestniczących w konsorcjum Marsh i czy dokument ten został dołączony do oferty Marsh.

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298, s. 1).

(2) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 362, s. 1).
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszeń prawa przez Sąd do spraw Służby Publicznej w kontekście wykładni art. 8 ust. 1 Warunków zatrudnienia innych pracowników UE (WZIP), w zakresie, w jakim sąd ten uznał, że należy dokonać takiej wykładni wyrażenia „każde następne przedłużenie umowy”, zgodnie z którą oznacza ono wszystkie czynności prowadzące do tego, że członek personelu tymczasowego w rozumieniu art. 2 lit. a) WZIP po ustaniu zatrudnienia na czas określony kontynuuje w tym samym charakterze stosunek pracy ze swoim pracodawcą, nawet jeśli temu przedłużeniu umowy towarzyszy powołanie do wyższej grupy zaszeregowania lub zmiana wykonywanych zadań.
—

Strona pozwana nie była właściwa do przyjęcia zaskarżonej decyzji SME(2013) 4525. Ani rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (1), ani rozporządzenie (WE) nr 340/2008 (2) nie uprawniają strony skarżącej do wydania odrębnej decyzji co do kwestii, czy rejestrujący spełnia kryteria MiŚP.
—

Strona pozwana nie była właściwa do przyjęcia zaskarżonej decyzji SME(2013) 4524. Ani rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (1), ani rozporządzenie (WE) nr 340/2008 (2) nie uprawniają strony skarżącej do wydania odrębnej decyzji co do kwestii, czy rejestrujący spełnia kryteria MiŚP.
—

Naruszenia następujących przepisów postępowania: art. 107 ust. 1 TFUE w związku z art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999, poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie testu prywatnego inwestora; art. 7 ust. 5 w związku z artykułem 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999, poprzez błędne określenie kwoty pomocy podlegającej zwrotowi, do której wliczono również wydatki na bezpieczeństwo i infrastrukturę; oraz art. 296 akapit 2 TFUE poprzez brak właściwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w której nie zamieszczono istotnych elementów pozwalających na określenie jej motywów.
—

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 6 grudnia 2013 r. w sprawie wprowadzenia planu działań w celu uzupełnienia braków we włoskim systemie kontroli rybołówstwa (Action plan – C (2013) 8635 final) w odniesieniu w szczególności do pkt 13, 15, 16 i 17 planu działania załączonego do decyzji.
1.

Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) w związku z art. 118 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (2) oraz naruszeniu prawa do ochrony uzasadnionych interesów handlowych i praw własności intelektualnej. — W tym względzie skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 w związku z art. 118 rozporządzenia nr 1907/2006 z uwagi na fakt, że ujawnienie spornych informacji osobom trzecim prowadziłoby do naruszenia jej uzasadnionych interesów handlowych oraz naruszenia praw własności intelektualnej, gdyż ujawnienie spornych informacji nie jest uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym, a w swej decyzji strona pozwana nie wskazała nawet publicznego interesu, który przeważa nad koniecznością ochrony tychże praw skarżącej.
1.

Zarzut pierwszy, w którym twierdzi, że strona pozwana w sposób niezgodny z prawem powołała się na art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w sytuacji, w której zostało to wyraźnie wykluczone przez art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (2).
4.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do obrony i praw podstawowych przysługujących stronie skarżącej, mianowicie: domniemania niewinności, prawa do zapoznania się z dowodami wysuniętymi przeciwko niej przez stronę pozwaną, prawa do bycia wysłuchanym, prawa do równości broni, prawa do skutecznego środka prawnego, zasady proporcjonalności i prawa własności.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 194/26

Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2014 r. – USFSPEI przeciwko Parlamentowi i Radzie

(Sprawa T-75/14)

2014/C 194/34

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Union syndicale fédérale des services publics européens et internationaux (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i D. de Abreu Caldas)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie skargi na dopuszczalną i zasadną;

— stwierdzenie nieważności pkt 27, 32, 46, 64 b), 65 b) i 67 d) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1023/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 października 2013 r.;

— zasądzenie od pozwanych na rzecz USF symbolicznego euro w charakterze zadośćuczynienia oraz obciążenie ich kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca podnosi niezgodność z prawem pkt 27, 32, 46, 64 b), 65 b) i 67 d) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1023/2013 (1) w zakresie, w jakim zmieniają one w szczególności art. 5 (utworzenie grupy funkcyjnej SC), art. 6 (zniesienie gwarancji równoważności ścieżek kariery), art. 40 ust. 2 (ograniczenie urlopu z przyczyn osobistych do 12 ans), art. 43 akapit drugi (stwierdzenie zdolności do objęcia funkcji administratora od grupy zaszeregowania AST 5 zamiast AST) art. 44 ust. 1 (nowe warunki awansu o stopień), art. 51 (postępowanie w sprawie nienależytego wykonywania obowiązków), art. 52 (urlop w interesie służby), art. 77 (stawka procentowa zgromadzonej emerytury w wysokości 1,8 %) oraz załącznik VIII art. 9 ust. 2 (wcześniejsza emerytura bez zmniejszenia świadczeń) regulaminu pracowniczego.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi naruszenie porozumienia zawartego przez związki zawodowe i prawodawcę dotyczącego nowelizacji z 2004 r., a w szczególności reformy przebiegu ścieżki kariery zawodowej, zasad liniowego przebiegu kariery i równoważności ścieżek kariery.

Podnosi również naruszenie art. 27 Karty praw podstawowych i art. 21 Europejskiej karty społecznej, zasady praw nabytych, zasady proporcjonalności i zasady niedyskryminacji.

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1023/2013 z dnia 22 października 2013 r. zmieniające regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (Dz.U. L 287, s. 15).
2.

Zarzut drugi: brak zasobów państwowych w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE — Skarżąca podnosi ponadto, że te szczególne wypłaty wyrównawcze nie stanowią środka „przyznanego przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych”. W związku z tym twierdzi ona, że dopłata EEG sama w sobie nie stanowi środka przyznanego z zasobów państwowych i że, co za tym idzie, zrezygnowanie z tego środka w ramach systemu szczególnych wypłat wyrównawczych, też nie może stanowić takiego środka przyznanego z zasobów państwowych. — Ta dopłata EEG nie jest pobierana, zarządzana, ani nawet wypłacana przez państwo czy też powoływany czy też ustanowiony przez to państwo organ publiczny lub państwowy. Przeciwnie, dopłata ta może być pobierana bezpośrednio przez podmioty zarządzające siecią przesyłową na podstawie roszczenia cywilnoprawnego. Dopłata ta nie przysparza korzyści budżetowi państwa, efektem czego system szczególnych wypłat wyrównawczych w żaden sposób nie zmniejsza przychodów państwa. — Środki pochodzące z EEG nie pozostają do dyspozycji organów państwa. Ponadto żaden organ – ani Bundesamt für Wirtschaft und Ausfuhrkontrolle (BAFA, niemiecki federalny urząd ds. kontroli gospodarki i importu) ani Bundesnetzagentur (niemiecka federalna agencja ds. sieci) – nie sprawuje nad tymi środkami kontroli o charakterze publicznym.
—

Skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, że przewidziane w Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej: „EEG”) dopłaty EEG i szczególne wypłaty wyrównawcze nie stanowią przyznania zasobów państwowych czy też kontrolowanych przez państwo. Mające znaczenie dla kwalifikacji tych środków okoliczności faktyczne miały zdaniem strony skarżącej zostać ustalone w postępowaniu między Komisją a Republiką Federalną Niemiec. Zdaniem strony skarżącej rozwiane zostały wszelkie wątpliwości, które powinna była stwierdzić Komisja w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (1).
—

Strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, że przewidziane w Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej: „EEG”) dopłaty EEG i szczególne wypłaty wyrównawcze nie stanowią przyznania zasobów państwowych czy też kontrolowanych przez państwo. Mające znaczenie dla kwalifikacji tych środków okoliczności faktyczne miały zdaniem strony skarżącej zostać ustalone w postępowaniu między Komisją a Republiką Federalną Niemiec. Zdaniem strony skarżącej rozwiane zostały wszelkie wątpliwości, które powinna była stwierdzić Komisja w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (1).
1.

Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 TFUE Skarżąca podnosi, że Komisja błędne uznała wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych za pomocą systemu dopłat, a także – szczególne wypłaty wyrównawcze mające na celu ograniczenie dopłaty EEG za pomoc i z tego względu nie powinna była przeprowadzać formalnego postępowania wyjaśniającego. — W związku z tym skarżąca twierdzi, że przy wstępnej analizie tego, czy system szczególnych wypłat wyrównawczych stanowi pomoc Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie ze względu na to, iż ten stanowiący wyjątek od zasady pobierania dopłaty EEG system szczególnych wypłat wyrównawczych nie przysparza odbiorcom energochłonnym żadnej korzyści, której nie uzyskaliby oni w normalnych warunkach rynkowych. — Skarżąca podnosi także, że środek ten nie wiąże się z wykorzystaniem zasobów państwowych. Ze względu na to, że dochód z opłaty EEG nie stanowi zasobów państwowych, przewidziany w przypadku odbiorców energochłonnych system szczególnych wypłat wyrównawczych również jest pozbawiony związku z tymi zasobami. — Skarżąca podnosi następnie, że ten system szczególnych wypłat wyrównawczych nie zakłóca konkurencji. Przywraca on jedynie warunki konkurencji, jaka istniałaby, gdyby nie pobierano dopłaty EEG.
—

Strona skarżąca podnosi, że przewidziany w Gesetz für den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej: „EEG”) mechanizm wsparcia jako całość, a w szczególności – system szczególnych wypłat wyrównawczych w przypadku odbiorców energochłonnych nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, iż nie dochodzi tu do pośredniego czy też bezpośredniego przeniesienia zasobów państwowych. Wsparcie to jest finansowane wyłącznie za pomocą zasobów prywatnych, nad którymi nie sprawuje kontroli żaden organ państwowy.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja była zobowiązana do udzielenia dostępu do dokumentów skarżącej na podstawie art. 1 Traktatu o Unii Europejskiej (TFUE), art. 15 i 298 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), na podstawie podstawowego prawa dostępu do dokumentów, art. 6 ust. TUE w związku z art. 42 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2000 r., przyjętej w dniu 12 grudnia 2007 r. (zwanej dalej „Kartą) i art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (rozporządzenie nr 1049/2001). Potwierdza to również art. 4 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 a contrario. Poprzez brak uczynienia tego oraz poprzez (nieprawidłowe) oparcie się na wyjątkach ustanowionych w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie art. 4 ust. 2 tiret drugie i trzecie rozporządzenia nr 1049/2011, Komisja błędnie zastosowała odnośne postanowienia i nadużyła władzy. Komisja nie zastosowała również w prawidłowy sposób art. 4 ust. 6 i art. 4 ust. 7, oraz nadużyła uprawnień przysługujących jej na podstawie tych przepisów.
—

Skarżący twierdzi, że zgodnie z art. 215 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej środki ograniczające mogą zostać przyjęte wyłącznie na podstawie wspólnej inicjatywy Komisji oraz wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa. Zaskarżone decyzje i rozporządzenia zostały przyjęte przez Radę działającą samodzielnie. Są one zatem wadliwe ze względu na brak kompetencji do ich przyjęcia.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 212/33

Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2014 r. – Hüpeden przeciwko Radzie i Komisji

(Sprawa T-206/14)

2014/C 212/43

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Hüpeden & Co. (GmbH & Co.) KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: K. Landry, Rechtsanwalt)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— nakazanie pozwanym zapłaty na rzecz skarżącej odszkodowania w wysokości 1 18 762,57 EUR z odsetkami w wysokości 8 % rocznie od dnia ogłoszenia wyroku, ewentualnie o stwierdzenie, że wobec pozwanej istnieje roszczenie o odszkodowanie;

— obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca domaga się odszkodowania z tytułu przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 1355/2008 (1), które zostało uznane za nieważne wyrokiem Trybunału z dnia 22 marca 2012 r. w sprawie C-338/10 GLS.

Skarżąca podnosi, że cła antydumpingowe niesłusznie pobrane na podstawie tego rozporządzenia wprawdzie zostały zwrócone przez krajowe organy celne, poniosła ona jednak szkodę gospodarczą w ten sposób, iż ze względu na utratę płynności była zmuszona wziąć dodatkowe kredyty bankowe, które zostały oprocentowane według stawek rynkowych oraz krótkoterminowe kredyty według stałej stawki oprocentowania. Dąży ona zatem do zwrotu różnicy pomiędzy odsetkami zapłaconymi przez nią od jej kredytów bankowych a niższymi odsetkami, jakie musiałaby zapłacić, gdyby nie zostały pobrane cła antydumpingowe. Skarżąca podnosi w tym zakresie, że poprzez sprzeczne z prawem przyjęcie rozporządzenia nr 1355/2008 pozwane naruszyły obowiązek staranności i dobrej administracji w wystarczająco kwalifikowany sposób, przez co skarżąca poniosła szkodę, której nie można naprawić w inny sposób, bowiem oprocentowanie kwot stanowiących różnicę na korzyść zobowiązanego do zapłaty cła od momentu zapłaty według właściwych przepisów krajowych nie jest przewidziane dla należności celnych przywozowych.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1355/2008 z dnia 18 grudnia 2008 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych (tj. mandarynek itd.) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 350, s. 35 ).
—

uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 1 0 2 14 773 dokonanego w dniu 24 sierpnia 2011 r. przez spółkę Mayfield Trading Ltd dla następujących towarów z klasy 3: „artykuły perfumeryjne, wosk do depilacji; esencjonalne (olejki -); mydła; kosmetyki; kremy kosmetyczne; etui z zawartością kosmetyków; depilatory; woda do depilacji; żel do depilacji; lotony do włosów; środki do czyszczenia zębów” oraz następujących usług z klasy 35: „handel mydłem, produktami perfumeryjnymi, kremami, olejkami esencjonalnymi, kosmetykami, woskiem do depilacji; wodą do depilacji, żelem do depilacji oraz innymi powiązanymi produktami” i z klasy 44: „higiena i troska o urodę istot ludzkich lub zwierząt; usługi depilacyjne i usługi w zakresie pielęgnacji urody”;