ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

1. Postępowanie – Podstawa prawna skargi – Wybór należący do skarżącego, a nie do sądu wspólnotowego – Dopuszczalność oceniana w świetle wyboru skarżącego

2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty podlegające zaskarżeniu – Skarga wniesiona przez państwo członkowskie wobec wydanych przez Eurojust ogłoszeń o naborze na stanowiska pracowników tymczasowych – Wyłączenie – Wymóg kontroli sądowej – Tryby postępowania

(art. 230 WE; art. 35 UE, art. 41 UE, art. 46 lit. b) UE; Statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 40 i 56; regulamin pracowniczy, art. 91; decyzja Rady 2002/187, art. 30)

Summary

1. W ramach postępowania sądowego to do skarżącego, a nie do sądu wspólnotowego, należy dokonanie wyboru podstawy prawnej jego skargi. Z tego wynika, iż w przypadku gdy skarżący opiera swą skargę na danym przepisie, pozostawiając jednak ocenie Trybunału wybór najwłaściwszej, w jego przekonaniu, podstawy prawnej do rozpatrzenia tej skargi, to odnośnie do tego przepisu należy przeprowadzić analizę dopuszczalności skargi.

(por. pkt 35)

2. Wydane przez Eurojust ogłoszenie o naborze na stanowiska pracowników tymczasowych nie może być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie artykułu 230 WE. W istocie takie ogłoszenie nie jest objęte listą aktów, których legalność może być poddana kontroli Trybunału na podstawie wspomnianego artykułu. Ponadto art. 41 UE nie przewiduje, aby art. 230 WE był stosowany odnośnie do przepisów dotyczących współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych zawartych w tytule VI traktatu UE, ponieważ właściwość Trybunału w tym zakresie została określona w art. 35 UE, do którego odsyła art. 46 lit. b) UE.

Niemniej jednak takie ogłoszenie o naborze nie jest wyjęte spod wszelkiej kontroli sądowej, gdyż jak wynika z art. 30 decyzji 2002/187 ustanawiającej Eurojust w celu zintensyfikowania walki z poważną przestępczością, personel Eurojustu podlega zasadom i przepisom stosowanym wobec urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich. Wynika z tego, że główni zainteresowani, czyli kandydaci na stanowiska wymienione w ogłoszeniach o naborze, mają dostęp do sądu wspólnotowego na warunkach przewidzianych w art. 91 regulaminu pracowniczego. W przypadku gdyby taka skarga została wniesiona, państwa członkowskie mogłyby występować w charakterze interwenienta w sporze zgodnie z art. 40 Statutu Trybunału Sprawiedliwości i mogłyby, w danym przypadku, jak wynika z art. 56 akapity drugi i trzeci tego statutu, wnieść odwołanie od wyroku Sądu.

(por. pkt 36–38, 40–43)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólna Taryfa Celna – Zwolnienie z należności celnych przywozowych – Pojęcie mienia osobistego – Samochód osobowy udostępniony osobie prywatnej przez pracodawcę i przez nią użytkowany, tak do celów służbowych, jak i prywatnych – Zaliczenie

(rozporządzenie Rady nr 918/83, art. 1 ust. 2 lit. c), art. 2 i art. 3)

Summary

Artykuł 1 ust. 2 lit. c), art. 2 i 3 rozporządzenia nr 918/83 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych należy interpretować w ten sposób, że samochód osobowy udostępniony osobie prywatnej przez pracodawcę i przez nią użytkowany, tak do celów służbowych, jak i prywatnych, może zostać uznany za mienie osobiste mogące korzystać ze zwolnienia celnego w rozumieniu art. 2 i 3 tegoż rozporządzenia.

Jak bowiem wynika z łącznej wykładni obu przepisów, możliwość skorzystania z rzeczonego zwolnienia celnego jest uzależniona, w szczególności, od tego, czy ów składnik mienia osobistego pozostawał w posiadaniu osoby zainteresowanej i czy był przez nią użytkowany jako mienie osobiste przez co najmniej sześć miesięcy przed datą, w której przestała ona na stałe zamieszkiwać w państwie pochodzenia.

Po pierwsze, wobec braku wyraźnego przepisu w tym zakresie, użytek wyłącznie osobisty nie może stanowić kryterium niezbędnego do zaliczenia składnika mienia do kategorii mienia osobistego, tak że samochód osobowy użytkowany tak w celach prywatnych, jaki i służbowych, powinien móc być uznany za składnik mienia osobistego.

Po drugie, pojęcie „posiadania” sformułowane w art. 3 tego rozporządzenia oznacza, iż zwolnienie celne nie ogranicza się wyłącznie do rzeczy należących do majątku osoby zainteresowanej przez co najmniej sześć miesięcy poprzedzających zmianę miejsca zamieszkania, ale również do innych rzeczy, nad którymi wykonywała ona w tym samym okresie władztwo skuteczne i rzeczywiste.

(por. pkt 14, 21, 22, 27, 29, 32 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Rybołówstwo – Wspólna polityka strukturalna – Ochrona zasobów morskich – Dostęp statków rybackich do stref przybrzeżnych państw członkowskich – System przejściowy ustanowiony przez art. 160 aktu o przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii –Uprawnienia Rady do przyjęcia przepisów o treści analogicznej do tego artykułu po wygaśnięciu tego systemu – Dopuszczalność

(art. 37 WE; rozporządzenie Rady nr 2371/2002, załącznik I, pkt 6)

2. Rybołówstwo – Wspólna polityka strukturalna – Ochrona zasobów morskich – Dostęp statków rybackich do stref przybrzeżnych państw członkowskich – Specyficzny system ograniczający ten dostęp do statków państwa członkowskiego i mający na celu ochronę najbardziej wrażliwych wód wspólnotowych – Cel nieoznaczający stosowania kryteriów wzajemności między państwami członkowskimi – Zasada niedyskryminacji – Naruszenie – Brak

(rozporządzenie Rady nr 2371/2002)

Summary

1. Artykuł 160 aktu dotyczącego warunków przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej oraz zmian w traktatach zawarty w czwartej części tego aktu, dotyczącej środków przejściowych i przewidującej ograniczenia rybołówstwa, utracił moc obowiązującą z upływem daty przewidzianej w art. 166 tego aktu, to znaczy po 31 grudnia 2002 r.

Ustawodawca wspólnotowy może jednak, w ramach kompetencji przysługującej mu na podstawie art. 37 WE, ustanowić nowe przepisy o treści analogicznej do regulacji przewidzianej w art. 160 aktu o przystąpieniu, takie jak zawarte w pkt 6 załącznika I do rozporządzenia nr 2371/2002 w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa, który określa warunki dostępu hiszpańskich statków rybackich do francuskich wód przybrzeżnych.

(por. pkt 27–29)

2. Celem rozporządzenia nr 2371/2002 w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa jest, zgodnie z jego motywem czternastym, ochrona najbardziej wrażliwych wód wspólnotowych, z uwagi na konieczność ochrony tradycyjnej działalności połowowej. System dotyczący dostępu hiszpańskich statków rybackich do francuskiego pasa nadbrzeżnego, ustanowiony w pkt 6 załącznika I do tego rozporządzenia, nie narusza zasady niedyskryminacji, gdyż cel ten nie oznacza sam przez się stosowania kryteriów wzajemności między państwami członkowskimi, lecz stanowi tylko przedłużenie systemu obowiązującego przed przystąpieniem Królestwa Hiszpanii do Wspólnoty.

(por. pkt 45, 50–51, 54–55)
Keywords

Summary



Keywords

Rolnictwo – Harmonizacja ustawodawstw – Zwalczanie pryszczycy – Dyrektywa 85/511 – Krajowe środki zwalczania choroby o charakterze uzupełniającym przyjęte na podstawie dyrektywy 90/425 – Dopuszczalność – Przesłanki

(dyrektywa Rady 85/511, zmieniona dyrektywą 90/423, oraz dyrektywa 90/425, art. 10 ust. 1)

Summary

Zważywszy, iż pryszczyca jest chorobą, która stanowi poważne zagrożenie dla zwierząt, art. 10 ust. 1 dyrektywy 90/425 dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego przyznaje państwom członkowskim uprawnienia do przyjęcia środków zwalczania tej choroby, które mają charakter uzupełniający w stosunku do środków przewidzianych dyrektywą 85/511wprowadzającą środki wspólnotowe w sprawie zwalczania pryszczycy, zmienioną dyrektywą 90/423. Państwa członkowskie posiadają zwłaszcza uprawnienia do tego, aby polecić dokonanie uboju zwierząt należących do gospodarstwa przylegającego do gospodarstwa, gdzie są zarażone zwierzęta, lub znajdujących się w określonym promieniu wokół niego.

Takie środki uzupełniające winny być jednak przyjęte w poszanowaniu zamierzonych przez obowiązujące przepisy wspólnotowe celów, a w szczególności dyrektywy 85/511, zmienionej dyrektywą 90/423, zasad ogólnych prawa wspólnotowego, takich jak zasada proporcjonalności, oraz obowiązku powiadomienia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 dyrektywy 90/425.

(por. pkt 52 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Unia celna – Dozór celny – Zakres – Poddanie dozorowi wszystkich towarów wprowadzonych zgodnie z prawem lub nielegalnie na terytorium Wspólnoty

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 4 pkt 13 i art. 37)

2. Unia celna – Powstanie długu celnego w następstwie nielegalnego wprowadzenia towarów – Pojęcie nielegalnego wprowadzenia – Towar przedstawiony organom celnym pod niewłaściwą nazwą – Włączenie

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 202)

3. Unia celna – Powstanie długu celnego w następstwie nielegalnego wprowadzenia towarów – Pojęcie dłużnika – Towar przedstawiony organom celnym pod niewłaściwą nazwą – Ocena dokonana przez sąd krajowy – Kryteria

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 202 ust. 3)

Summary

1. Łączna analiza art. 4 pkt 13 i art. 37 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny pozwala stwierdzić, że towary przywożone na terytorium Wspólnoty poddawane są dozorowi celnemu od momentu ich wprowadzenia na to terytorium, niezależnie od tego, czy wprowadzenie odbyło się zgodnie z prawem, czy też z naruszeniem art. 38–41 oraz art. 177 akapit pierwszy tiret drugie kodeksu celnego. Ustalenie, czy wprowadzenie odbyło się zgodnie z prawem, czy też z naruszeniem wymienionych wyżej przepisów, powinno być dokonane w ramach czynności kontrolnych przez organy właściwe w sprawie dozoru celnego. Z powyższego wynika, że poddanie towarów takiemu dozorowi nie zależy od tego, czy zostały one zgodnie z prawem wprowadzone na terytorium Wspólnoty.

(por. pkt 22)

2. Towary przedstawione organom celnym, dla których złożono deklarację skróconą oraz potwierdzono dokument dotyczący zewnętrznego tranzytu wspólnotowego, nie zostały zgodnie z prawem wprowadzone na obszar celny Wspólnoty, jeśli w dokumentacji przedstawionej organom celnym towary te zostały ujęte pod niewłaściwą nazwą. W takim wypadku dług celny powstaje na podstawie art. 202 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, który określa sposoby powstania długu celnego z chwilą nielegalnego wprowadzania towarów.

(por. pkt 32, 36 oraz pkt 1–2 sentencji)

3. W celu określenia osoby będącej dłużnikiem celnym w przypadku złożenia deklaracji skróconej lub zgłoszenia celnego ujmujących towary pod niewłaściwą nazwą, sąd krajowy winien dokonać weryfikacji, czy dana osoba, która złożyła deklarację skróconą lub zgłoszenie celne, jest z powodu wskazania niewłaściwej nazwy towaru odpowiedzialna za nielegalne wprowadzenie tego towaru. Jeśli tak nie jest, to do tego sądu należy zbadanie, czy poprzez swoje działanie osoba ta uczestniczyła we wprowadzeniu towaru, skoro wiedziała ona lub powinna była wiedzieć, że wprowadzenie to jest nielegalne.

(por. pkt 41 oraz pkt 3 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki akcyzowe – Dyrektywa 92/12 – Alkohol i napoje alkoholowe – Podatek od napojów wydawanych do bezpośredniego spożycia na miejscu – Kwalifikacja podatku nie jako podatku od wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, lecz jako podatku od świadczenia usług odnoszących się do tych wyrobów – Wymóg, aby podatek ten służył szczególnemu celowi – Brak

(dyrektywa Rady 92/12, art. 3 ust. 2 i 3)

Summary

Podatek nałożony na odpłatne dostarczanie w ramach działalności restauracyjnej napojów alkoholowych do ich bezpośredniego spożycia na miejscu winien być uznany za niemający charakteru podatku obrotowego podatek od świadczenia usług odnoszących się do wyrobów objętych podatkiem akcyzowym w rozumieniu art. 3 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 92/12 w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania.

W istocie, dla ustalenia, czy dany podatek dotyczy wyrobów objętych podatkiem akcyzowym w rozumieniu art. 3 ust. 2 dyrektywy 92/12, czy też raczej świadczenia usług odnoszących się do takich wyrobów w rozumieniu art. 3 ust. 3 akapit drugi tej samej dyrektywy, należy wziąć pod uwagę przeważający element czynności, którą on obciąża. Tak więc dostawa napojów alkoholowych w ramach działalności restauracyjnej charakteryzuje się szeregiem elementów i działań; dostawa samego towaru jest jedynie ich częścią składową, a usługi mają charakter przeważający.

Ponadto „ten sam warunek”, który spełnić mają podatki należące do zakresu stosowania powyższego art. 3 ust. 3 akapit drugi, odnosi się tylko do warunku zawartego w pierwszym akapicie tegoż ustępu, a mianowicie że „podatki te nie spowodują zwiększenia formalności związanych z przekraczaniem granicy w handlu między państwami członkowskimi”. Niniejsza dyrektywa nie wymaga zatem, by owe podatki spełniały warunek wyrażony w ustępie drugim tego samego artykułu, a mianowicie by służyły one szczególnemu celowi.

(por. pkt 21, 27, 30, 33, 34 oraz pkt 1, 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Działalność gospodarcza w rozumieniu art. 4 szóstej dyrektywy – Podatnicy – Pojęcie – Podmiot, który zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej, lecz nadal płaci czynsz oraz opłaty związane z pomieszczeniem służącym uprzednio wykonywaniu tej działalności z powodu niemożliwości wypowiedzenia umowy najmu – Włączenie – Przysługiwanie prawa do odliczenia – Przesłanki

(dyrektywa Rady 77/388, art. 4 ust. 1–3)

Summary

Artykuł 4 ust. 1–3 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że podmiot, który zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej, lecz nadal płaci czynsz oraz opłaty związane z pomieszczeniem służącym uprzednio wykonywaniu tej działalności, ponieważ umowa najmu zawiera klauzulę uniemożliwiającą jej wypowiedzenie, jest uważany za podatnika w rozumieniu tego artykułu i może odliczyć podatek od wartości dodanej naliczony od poniesionych w ten sposób wydatków, o ile istnieje bezpośredni i ścisły związek między dokonanymi płatnościami a działalnością gospodarczą oraz zostanie stwierdzony brak nieuczciwego zamiaru bądź nadużycia.

Czynności bowiem takie jak płatności, których podmiot nadal dokonuje podczas likwidacji swojej działalności gospodarczej, winny być uznane za część działalności gospodarczej w rozumieniu art. 4 szóstej dyrektywy. Istnieje ponadto bezpośredni i ścisły związek między obowiązkiem kontynuowania opłacania czynszu oraz innych opłat po tym, jak zaprzestano wykonywania działalności handlowej, a wykonywaniem tej działalności, zważywszy na to, że umowa najmu została zawarta celem uzyskania możliwości dysponowania pomieszczeniem niezbędnym do jej wykonywania i że pomieszczenie to było faktycznie do tego przeznaczone. Czas trwania obowiązku opłacania czynszu i opłat związanych z tym pomieszczeniem pozostaje w tym kontekście bez wpływu, o ile okres ten jest bezwzględnie niezbędny do zakończenia czynności likwidacyjnych.

(por. pkt 24, 26, 28–29, 35 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Unia Europejska – Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych – Protokół włączający dorobek Schengen – Konwencja wykonawcza do układu z Schengen – Zasada ne bis in idem – Zakres stosowania – Decyzja organów sądowych państwa członkowskiego o odstąpieniu od ścigania karnego bez rozstrzygnięcia merytorycznego z powodu wszczęcia analogicznego postępowania w innym państwie członkowskim – Wyłączenie

(art. 2, akapit pierwszy, tiret czwarte UE; konwencja wykonawcza do układu z Schengen, art. 54)

Summary

Zasada ne bis in idem, zawarta w art. 54 konwencji wykonawczej do układu z Schengen, której celem jest uniknięcie sytuacji, w której osoba w wyniku skorzystania ze swobody przemieszczania się byłaby ścigana za te same czyny na terytorium kilku państw członkowskich, nie znajduje zastosowania do decyzji organów sądowych danego państwa członkowskiego kończących postępowanie bez rozstrzygnięcia merytorycznego w następstwie decyzji prokuratora o zaniechaniu dalszego ścigania karnego wyłącznie z powodu uprzedniego wszczęcia postępowania karnego w innym państwie członkowskim przeciwko temu samemu podejrzanemu za ten sam czyn. W istocie taka decyzja nie może stanowić prawomocnego wyroku wydanego w odniesieniu do tej osoby w rozumieniu tego art. 54.

Zastosowanie tej zasady w odniesieniu do decyzji kończących postępowanie karne stanowiłoby utrudnienie lub przeszkodę dla jakiejkolwiek konkretnej możliwości sankcjonowania czynu karalnego osób podejrzanych w państwach członkowskich. Konsekwencja ta byłaby oczywiście sprzeczna z celem tytułu VI Traktatu o Unii Europejskiej, przedstawionym w art. 2 akapit pierwszy czwarte tiret traktatu UE.

(zob. pkt 30, 33–35 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Uregulowanie krajowe zezwalające pracodawcy na odliczenie podatku VAT naliczonego od dostaw paliwa dokonywanych na rzecz jego pracowników – Paliwo nie używane wyłącznie dla potrzeb zawodowych – Niedopuszczalność

(dyrektywa Rady 77/388, art. 17 ust. 2 lit. a) i art.18 ust. 1 lit. a))

Summary

Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 17 ust. 2 lit. a) i art. 18 ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych państwo członkowskie, które przyznaje podatnikom, w tym przypadku pracodawcom, prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od określonych dostaw paliwa dokonywanych na rzecz podmiotów niebędących podatnikami, w tym przypadku ich pracowników, na warunkach, które nie gwarantują, że odliczony podatek VAT odnosi się wyłącznie do paliwa używanego do celów podlegających opodatkowaniu transakcji dokonywanych przez podatnika.

(por. pkt 18, 26, 31 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Konwencja o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych – Jurysdykcja w sprawach dotyczących ubezpieczenia – Umowa dotycząca jurysdykcji – Klauzula dotycząca jurysdykcji zawarta między ubezpieczającym a ubezpieczonym mającymi miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym samym umawiającym się państwie – Niemożność powołania się wobec ubezpieczonego uposażonego z tytułu ubezpieczenia, który nie udzielił zgody na tę klauzulę i który ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w innym umawiającym się państwie

(konwencja z dnia 27 września 1968, art. 12 pkt 3)

Summary

Klauzula dotycząca jurysdykcji, zawarta zgodnie z art. 12 pkt 3 Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, w brzmieniu nadanym Konwencją z dnia 9 października 1978 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Konwencją z dnia 25 października 1982 r. w sprawie przystąpienia Republiki Greckiej, Konwencją z dnia 26 maja 1989 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej oraz Konwencją z dnia 29 listopada 1996 r. w sprawie przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii oraz Królestwa Szwecji – postanowienie pozwalające ubezpieczającemu oraz ubezpieczycielowi mającym w chwili zawarcia umowy swoje miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu w tym samym umawiającym się państwie na wybór jurysdykcji sądów tego państwa, nawet gdy zdarzenie wywołujące szkodę nastąpiło za granicą – nie może zostać powołana wobec ubezpieczonego uposażonego z tytułu umowy ubezpieczenia, który wyraźnie nie udzielił zgody na tę klauzulę i który ma miejsce zamieszkania w umawiającym się państwie innym niż państwo ubezpieczającego czy ubezpieczyciela.

Z jednej strony bowiem możność powołania się na taką klauzulę pozbawiałaby tego ubezpieczonego możliwości zwrócenia się do sądu miejsca wystąpienia szkody, jak również wytoczenia powództwa przed sąd jego miejsca zamieszkania przez nałożenie obowiązku wyboru sądu miejsca zamieszkania ubezpieczyciela przy dochodzeniu praw przeciwko temu ostatniemu, a z drugiej pozwalałaby takiemu ubezpieczycielowi na wystąpienie do sądu jego miejsca zamieszkania. Tymczasem wykładnia taka doprowadziłaby do zaakceptowania umowy dotyczącej jurysdykcji na korzyść ubezpieczyciela oraz stanowiłaby naruszenie celu, jakim jest ochrona podmiotu ekonomicznie najsłabszego, w niniejszym przypadku ubezpieczonego uposażonego z tytułu ubezpieczenia, który powinien dysponować możliwością wytoczenia powództwa oraz obrony w sądzie jego miejsca zamieszkania.

(por. pkt 32, 39, 40, 43 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi – Zbyt długi czas trwania – Okoliczność wpływająca na dopuszczalność skargi jedynie w przypadku naruszenia prawa do obrony – Ciężar dowodu

(art. 226 WE)

2. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dowód uchybienia – Ciężar spoczywający na Komisji – Domniemania – Niedopuszczalność– Skarga dotycząca nie treści, lecz wykonywania przepisu krajowego – Szczególne wymogi dowodowe

(art. 226 WE)

Summary

1. Choć w ramach postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego zbyt długi czas trwania postępowania poprzedzającego wniesienie skargi może stanowić wadę powodującą niedopuszczalność skargi o stwierdzenie uchybienia, to taki wniosek można wyciągnąć jedynie, w przypadku gdy postępowanie Komisji utrudniło odparcie jej argumentów, naruszając tym samym prawo do obrony. Do zainteresowanego państwa członkowskiego należy dostarczenie dowodu takiego utrudnienia.

(por. pkt 14)

2. W ramach postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego Komisja zobowiązana jest do wykazania istnienia zarzucanego uchybienia i dostarczenia Trybunałowi dowodów potrzebnych do sprawdzenia przezeń istnienia tego uchybienia, przy czym Komisja nie może opierać się na jakimkolwiek domniemaniu.

W odniesieniu w szczególności do skargi dotyczącej wykonywania przepisu krajowego, dla wykazania uchybienia po stronie państwa członkowskiego wymagane jest przedstawienie dowodów mających charakter szczególny w porównaniu z dowodami zwykle uwzględnianymi w ramach skargi o stwierdzenie uchybienia dotyczącej jedynie treści przepisu krajowego. W tych warunkach uchybienie można wykazać jedynie poprzez wystarczająco udokumentowany i szczegółowy dowód praktyki zarzucanej krajowej administracji lub sądom krajowym, którą można przypisać danemu państwu członkowskiemu.

Ponadto pomimo iż postępowanie państwa polegające na praktyce administracyjnej sprzecznej z wymogami prawa wspólnotowego może stanowić uchybienie w rozumieniu art. 226 WE, taka praktyka administracyjna powinna wykazywać pewien stopień trwałości i powszechności.

(por. pkt 27–29)