ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

Republika Włoska podnosi w tym względzie, że Komisja naruszyła oczekiwania obywateli dotyczące możliwości wyboru jako drugiego języka któregokolwiek z języków Unii jak miało to miejsce do 2007 r. i co wyraźnie stwierdzono w wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-566/10 P
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 5/49

Skarga wniesiona w dniu 11 października 2017 r. – UP / Komisja

(Sprawa T-706/17)

(2018/C 005/67)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: UP (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszej skargi;

w konsekwencji:

— stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 26 kwietnia, w której DG RRHH oddaliła wniosek skarżącej o pracę w niepełnym wymiarze godzin ze względów medycznych;

— w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 lipca 2017 r., w której oddalono zażalenie;

— nakazanie naprawienia szkody majątkowej i krzywdy wyrządzonych skarżącej w następstwie przyjęcia tych decyzji, w kwocie, z zastrzeżeniem ponownej wyceny, 8 800 EUR;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzut i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedyny zarzut, podzielony na dwie części:

Część pierwsza dotyczy naruszenia zasady równego traktowania i niedyskryminacji, a także naruszenia prawa do bycia wysłuchanym w zakresie, w jakim organ powołujący oparł się na uregulowaniach dotyczących sytuacji odmiennych od sytuacji strony skarżącej, bez wysłuchania jej ani umożliwienia jej przedstawienia uwag mogących wywrzeć wpływ na treść decyzji, i w konsekwencji naruszenia przysługującego skarżącej prawa do obrony.

Część druga dotyczy naruszenia zasady dobrej administracji i obowiązku staranności, a także istnienia oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych, jakiego dopuścił się organ powołujący, w zakresie, w jakim mógł on rozpatrzyć świadczenie z tytułu niezdolności do pracy w świetle ogólnych reguł zwrotu określonych we wspólnych zasadach. Strona skarżąca jest zdania, że żaden z przepisów regulaminu nie stoi na przeszkodzie łączeniu wspomnianych świadczeń z dochodami z działalności zawodowej ze względu na to, że jej sytuacja medyczna i stopień niezdolności nie odpowiada kryteriom niezdolności ze względów medycznych określonej w regulaminie pracowniczym.
—

zobowiązanie pozwanej do wydania decyzji o zakwalifikowaniu Cuprioru jako sierocego produktu leczniczego i do dokonania aktualizacji Rejestru sierocych produktów leczniczych Wspólnoty, tak aby uwzględniał on tę kwalifikację;
(i)

art. 110 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 2015/1929 z dnia 28 października 2015 r. (Dz.U. 2015, L 286, s. 1), upoważniającego Komisję do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 210 w zakresie szczegółowych przepisów odnoszących się do kryteriów udzielenia zamówienia, w tym oferty najkorzystniejszej ekonomicznie;
4.

Zarzut czwarty: naruszenie przepisów rozporządzenia REACH (1), zważywszy że izba odwoławcza nie posiada kompetencji do kontrolowania co do istoty decyzji w sprawie oceny. Posiłkowo strona skarżąca podnosi, że w odniesieniu do decyzji w sprawie oceny izba odwoławcza dysponuje jedynie ograniczonymi kompetencjami kontrolnymi na podstawie art. 51 ust. 8 rozporządzenia REACH.
1.

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła jej prawa do uczestnictwa w postępowaniu, a w szczególności prawo do bycia wysłuchanym przed wydaniem zaskarżonej decyzji; — Komisja nie zapewniła skarżącej odpowiedniej możliwości wypowiedzenia się w przedmiocie dowodów przedstawionych przez państwo; — Komisja pozbawiła skarżącą prawa do przedstawienia uwag w odniesieniu do kluczowych dokumentów i ustaleń, na podstawie których Komisja przyjęła zaskarżoną decyzję; — nie można wykluczyć ewentualności, że uchybienia te wywarły wpływ na wynik sprawy.
—

skarżący podnoszą, że zaskarżone rozporządzenie zostało wydane z naruszeniem zasady pewności prawa, prawa do obrony wnioskujących o odnowienie oraz szeregu przepisów prawa Unii, ponieważ EFSA dokonała oceny genotoksyczności w odniesieniu do dwóch metabolitów FPS na podstawie nowej i nieprzyjętej, obecnie poddanej przeglądowi opinii naukowej, która skłoniła EFSA do stwierdzenia sztucznego braku danych zawartych w dokumentacji dotyczącej odnowienia, w odniesieniu do której to oceny nie umożliwiono następnie skarżącym zajęcia stanowiska.
—

stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej Komisji z dnia 24 sierpnia 2017 r., wynikającej z braku udzielenia przez Komisję w przewidzianym terminie, zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001, odpowiedzi na złożony przez skarżącą wniosek potwierdzający o dostęp do dokumentów z dnia 10 lipca 2017 r., w nawiązaniu do wniosku o dostęp do dokumentów zarejestrowanego pod nr 2017/2592, w zakresie, w jakim dotyczy on informacji przedstawionych lub wymienionych w kontekście zaproszenia do składania wniosków dotyczących ogólnoeuropejskich systemów dostarczających satelitarne usługi komunikacji ruchomej;
1.

Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu prawa do kontradyktoryjności wynikłym z posłużenia się w zaskarżonej decyzji całkowicie nowymi elementami, niewspomnianymi przez Komisję w piśmie wzywającym do przekazania uwag, naruszeniu prawa podstawowego do dobrej administracji przewidzianego w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, naruszeniu ogólnej zasady kontradyktoryjności i naruszeniu art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 2015/1589; — wprowadzając nowość w stosunku do pierwotnego brzmienia art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 659/1999, art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 2015/1589 przyznaje zainteresowanym stronom (które złożyły skargę do Komisji) prawo do przekazania uwag już na etapie wstępnej oceny. Artykuł 24 ust. 2 stanowi szczególne zastosowanie prawa podstawowego do dobrej administracji przewidzianego w art. 41 karty i ogólnej zasady kontradyktoryjności. — w niniejszym wypadku prawa Marinvest i Porting zagwarantowane w art. 24 ust. 2 zostały poważnie naruszone. Prawdą jest, że Komisja wezwała strony, które złożyły do niej skargę, do przekazania uwag pismem z dnia 14 lutego 2017 r. i że spółki Marinvest i Porting przedstawiły swoje stanowisko w sprawie wstępnej oceny zawartej w tym piśmie. Następnie jednak Komisja w całości oparła zaskarżoną decyzję końcową na elementach, które nie zostały nawet wspomniane w piśmie z dnia 14 lutego 2017 r. i co do których strony, które złożyły skargę, nie mogły się wypowiedzieć.
—

stwierdzenie nieważności doręczonej pismem z dnia 16 października 2017 r. decyzji zarządu Europejskiego Banku Centralnego, którą został oddalony wniosek skarżących o dostęp do dokumentu Europejskiego Banku Centralnego „Responses to questions concerning the interpretation of Art. 14.4 of the Statute of the ESCB and of the ECB” z dnia 23 kwietnia 2015 r.; oraz
—

art. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/1524 z dnia 5 września 2017 r. w sprawie wycofania przyjęcia zobowiązania w odniesieniu do dwóch producentów eksportujących zgodnie z decyzją wykonawczą 2013/707/UE potwierdzającą przyjęcie zobowiązania złożonego w związku z postępowaniem antydumpingowym i postępowaniem antysubsydyjnym dotyczącym przywozu modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej na okres obowiązywania środków ostatecznych w zakresie w jakim znajduje on zastosowanie do skarżącej; oraz
5.

Zarzut szósty, dotyczący oczywistego błędu w ocenie — Sprawozdanie z oceny za rok 2016 zawierające treść części opracowanej przez dyrektora wykonawczego jest dotknięte oczywistym błędem w ocenie, ponieważ u jego podstaw leżą niedokładne i arbitralnie wybrane dane dotyczące pracy skarżącego. Ocena stanu faktycznego pozbawiona jest jakiejkolwiek wiarygodności. — W samym sprawozdaniu nie dokonano żadnej analizy wyników skarżącego w częściowym okresie sprawozdawczym, ponieważ przełożony skarżącego nie odniósł się konkretnie do tych wyników w opracowanym przez niego sprawozdaniu. — Część sprawozdania opracowana przez dyrektora wykonawczego, a co za tym idzie – także sprawozdanie z oceny zawiera nieprawdziwe informacje oparte na niedokładnych i jednostronnie negatywnych danych dotyczących pracy skarżącego. Dyrektor wykonawczy przedstawił arbitralne i niezwiązane z istotą podstawy oceny, pomijając kluczowe wskaźniki wcześniej określone przy wyznaczaniu celów. Część oceny dokonana przez dyrektora wykonawczego wypacza fakty w taki sposób, że nie ma ona nic wspólnego z faktyczną oceną pracy skarżącego. Nie może być zgodne z prawem, by na koniec roku praca została oceniona negatywnie, jeżeli skarżący nigdy nie miał możliwości zareagowania na rzekome uchybienia w świadczonej przez niego pracy.
1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa, którego dopuściła się Komisja, kwalifikując środek podatkowy w całości jako pomoc państwa, naruszając tym samym kryterium odnoszące się do charakteru działalności gospodarczej prowadzonej przez porty francuskie. Strona skarżąca twierdzi w tym zakresie, że uznając, iż zastosowanie wobec portów francuskich zwolnienia podatkowego stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE bez uściślenia, że kwalifikacja jako pomocy odnosi się wyłącznie do działalności gospodarczej portów, Komisja w decyzji tej co do zasady naruszyła prawo.
3.

Zarzut trzeci, zgodnie z którym Agencja naruszyła zasadę pewności prawa stawiając stronę skarżącą w niedopuszczalnej pozycji braku pewności co do możliwości wykorzystania przez rejestrującego jej danych oraz co do jakości i zgodności danych rejestrującego. — Strona skarżąca jest zdania, że przyjmując zaskarżoną decyzję Agencja naruszyła zasadę pewności prawa w zakresie w jakim nie ograniczyła ona możliwość wspólnego przedłożenia danych wyłącznie do strony skarżącej, mimo że rejestrujący przystępował do wspólnego przedkładania danych z opcją całkowitej rezygnacji oraz w zakresie w jakim Agencja nie odniosła się do kwestii dotyczących dossier technicznego z opcją całkowitej rezygnacji (jakość i powielanie badań na zwierzętach kręgowych). Strona skarżąca znajduje się w związku z tym w sytuacji braku pewności prawa co do sposobu ochrony jej uprawnień, ponieważ zakres uprawnień udzielonych rejestrującemu pozostaje niejasny.
3.

Zarzut trzeci, zgodnie z którym Agencja naruszyła zasadę pewności prawa stawiając stronę skarżącą w niedopuszczalnej pozycji braku pewności co do możliwości wykorzystania przez rejestrującego danych strony skarżącej oraz co do jakości i zgodności danych rejestrującego. — Strona skarżąca jest zdania, że przyjmując zaskarżoną decyzję Agencja naruszyła zasadę pewności prawa w zakresie w jakim nie ograniczyła ona możliwość wspólnego przedłożenia danych wyłącznie do strony skarżącej, mimo że rejestrujący przystępował do wspólnego przedkładania danych z opcją całkowitej rezygnacji oraz w zakresie w jakim Agencja nie odniosła się do kwestii dotyczących dossier technicznego z opcją całkowitej rezygnacji (jakość i powielanie badań na zwierzętach kręgowych). Strona skarżąca znajduje się w związku z tym w sytuacji braku pewności prawa co do sposobu ochrony jej uprawnień, ponieważ zakres uprawnień udzielonych rejestrującemu pozostaje niejasny.
(ii)

z uwagi na to, że może zaistnieć konieczność, że instytucja kredytowa zostanie zmuszona do „niezwłocznej” zapłaty na rzecz obecnych skarżących odszkodowania, powinny zostać spełnione postanowienia art. 41 ust. 2 lit. a), akapit drugi art. 47, art. 49 KPPUE, to znaczy, tak jak ma to miejsce w stosunku do Banco Portugal i Ministério Público/PGR, biorąc pod uwagę postanowienia art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2532/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczącego uprawnień Europejskiego Banku Centralnego do nakładania sankcji, EBC powinien postanowić o „wszczęciu postępowania w sprawie naruszenia”, nakazując BCP podjęcie działania, w taki sposób, aby owa instytucja kredytowa musiała zająć stanowisko, i nie mogła odmówić podjęcia działania;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 52/39

Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2017 r. – Seco Belgium i Vinçotte / Parlament

(Sprawa T-812/17)

(2018/C 052/51)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Seco Belgium (Bruksela, Belgia) i Vinçotte (Vilvoorde, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Delvaux i R. Simar)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Skarżące wnoszą do Sądu o:

— Stwierdzenie dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności;

— Stwierdzenie nieważności decyzji, której data wydania nie jest znana, w której Parlament Europejski zdecydował o udzieleniu zamówienia [06D20/2017/M005 – Zadania w zakresie kontroli i wydawania opinii technicznych w ramach zakupów, projektów i robót dotyczących nieruchomości na rzecz Parlamentu Europejskiego w Brukseli (Dz.U. 2017/S 118-236114)] [innemu oferentowi];

— Obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżące podnoszą jeden zarzut, oparty na naruszeniu art. 1.1, 1.2 i 1.3 załącznika „Specyfikacje techniczne” specyfikacji warunków zamówienia 06D20/2017/M005 – Zadania w zakresie kontroli i wydawania opinii technicznych w ramach zakupów, projektów i robót dotyczących nieruchomości na rzecz Parlamentu Europejskiego w Brukseli (Dz.U. 2017/S 118-236114), oczywistym błędzie w ocenie, naruszeniu ogólnych zasad prawa Unii Europejskiej, obowiązków staranności i szczegółowości, zasady równości, zasady przejrzystości, obowiązku uzasadnienia wynikającego w szczególności z art. 113 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1), art. 161 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2012, L 362, s. 1), prawa do skutecznego środka prawnego, a także określonych przepisów regulujących udzielenie omawianego zamówienia.
2.

Część druga zarzutu dotyczy naruszenia prawa dostępu do akt sprawy, ponieważ skarżący nie miał dostępu do akt dotyczącej go sprawy, mimo żądań formułowanych w tym zakresie.
—

Zdaniem skarżącej pozwana stoi na stanowisku, że pomoc spełnia przesłanki rozporządzenia (UE) nr 651/2014 (2). Miałoby to stać na przeszkodzie przeprowadzeniu przez pozwaną wstępnego postępowania wyjaśniającego oraz wydaniu przez nią decyzji w rozumieniu art. 4 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia (UE) 2015/1589. Stanowisko to jest błędne z punktu widzenia prawa, ponieważ w opinii skarżącej pozwana jest uprawniona do poddania pomocy opartej na rozporządzeniu (UE) nr 651/2014 wstępnemu postępowaniu wyjaśniającemu. Trwające ponad trzy i pół roku postępowanie wyjaśniające przekroczyło próg postępowania prima facie poprzedzającego wstępne postępowanie wyjaśniające. Pozwana jest zatem zgodnie z art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia (UE) 2015/1589 zobowiązana do wydania decyzji w rozumieniu art. 4 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia (UE) 2015/1589. Tymczasem pozwana naruszyła to zobowiązanie, jako że oddaliła jako bezzasadną złożoną do niej skargę, nie stwierdziwszy jednak, że ta konkretna pomoc nie budzi wątpliwości co do jej zgodności z rynkiem wewnętrznym.
—

stwierdzenie nieważności sprostowania do rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. 2004, L 139, s. 206), opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej L 243 z dnia 21 września 2017 r.
—

Część druga zarzutu dotyczy oczywistych błędów co do faktów i co do prawa obarczających dokonaną w zaskarżonej decyzji analizę dotyczącą rzekomo błędnego zastosowania transakcyjnej metody marży netto w interpretacji indywidualnej przepisów podatkowych, zarówno przy wyborze badanego uczestnika, jak i przy zastosowaniu parametrów wspomnianej metody.
3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 20 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, prawa strony skarżącej do informacji oraz jej praw do obrony, a także naruszenia zasady dobrej administracji zgodnie z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej ze względu na okoliczność, że Komisja nie ujawniła informacji o marginesie szkody (zaniżenie cen) i marginesie podcięcia cenowego w odniesieniu do serbskiego przywozu oraz, w konsekwencji, odmówiła starannego i bezstronnego zbadania wszystkich istotnych aspektów sprawy.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 72/39

Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2017 r. – Sierra / EUIPO

(Sprawa T-819/17)

(2018/C 072/50)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Mercedes Sierra (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Fontes Vila)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o nakazanie pozwanej usunięcia z „Appraisal Report” skarżącej, za rok 2016, wszelkich uwag krytycznych związanych ze stylem komunikacji skarżącej, ponieważ są one fałszywe i stanowią naruszenie podstawowego prawa człowieka do swobodnego wyrażania poglądów i opinii.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji EUIPO wydanej w dorocznym postepowaniu w sprawie oceny pracy skarżącej na zajmowanym stanowisku, za rok 2016.

Skarżąca żąda konkretnie usunięcia z „Appraisal Report” określonych ocen.

Na poparcie skargi skarżąca podnosi prawo do wyrażania się w swobodny sposób w środowisku Agencji, bez obawy, że spotkają ja za to represje.

Skarżąca uważa, że jej prawo do swobody wypowiedzi zostało naruszone i że podstawa uzasadnienia braku awansowania jej na urzędnika w sposób, na który by zasługiwała z racji oceny jej oddania, jakości i wydajności pracy, pozbawia ją prawa do obrony.
3.

Zarzut trzeci oparty na fakcie, że decyzja o pomocy finansowej, do której skarżąca powinna się zastosować, stwierdza wyraźnie na stronie 13, że „w przypadku czeskiego beneficjenta planowane są trzy umowy: w odniesieniu do działań nr 4 (część pierwsza – analiza techniczna), w odniesieniu do działań nr 2, 3, 5, 6 oraz w odniesieniu do działań 1, 4 (część druga – analiza ekonomiczna) oraz 7”. — przy definiowaniu przedmiotu zamówień publicznych skarżąca wzięła pod uwagę powyższe postanowienia i w uzasadniony sposób oczekiwała, że procedura przewidziana w decyzji o pomocy finansowej nie zostanie następnie uznana za błędną. — tymczasem zaskarżona decyzja stwierdza obecnie, że „cały (techniczny) przedmiot zamówienia publicznego może być objęty jednym zamówieniem, co narusza uzasadnione oczekiwania, jakie mogła mieć i miała skarżąca w świetle decyzji o pomocy finansowej.
1.

Zarzut pierwszy: Decyzje LS/MD/17/405, LS/PT/17/406 i LS/MD/17/419 powodują naruszenie art. 4 ust. 1 lit. c) w sprawie publicznego dostępu do dokumentów EBC w zakresie, w jakim EBC odmówił stronie skarżącej dostępu do informacji, powołując się na okoliczność, że dokumenty te wchodzą całkowicie lub częściowo w zakres ogólnego domniemania braku dostępu do dokumentów, ponieważ chodzi o dokumenty poufne objęte tajemnicą zawodową mającą zastosowanie do instytucji.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję art. 107 ust. 1 TFUE i obowiązku uzasadnienia, ponieważ zamiast zastosować test prywatnego inwestora do stosunków handlowych pomiędzy portem lotniczym Cagliari i skarżącymi, w tym do domniemanych wypłat pomocy, zastosowała ona test wynikający z wyroku Altmark, pomimo że zostały one dokonane na podstawie umów zawartych przed przyjęciem ustawy 10/2010.
5.

Zarzut piąty, dotyczący naruszenia prawa skarżącej do bycia wysłuchaną. Lufthansa podnosi, że Komisja nie uszanowała prawa Lufthansy do bycia wysłuchaną i nie uwzględniła postępowania tymczasowego przewidzianego w art. 18 rozporządzenia w sprawie koncentracji i w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 802/2004 (3), wydając zaskarżoną decyzję jako decyzję „ostateczną” bez umożliwienia Lufthansie przedstawienia jej stanowiska co do Warunku i co do któregokolwiek z domniemanych zakłóceń konkurencji, którym warunek miał przeciwdziałać, ani przed wydaniem zaskarżonej decyzji (art. 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie koncentracji), ani po jej wydaniu (art. 18 ust. 2 1 rozporządzenia w sprawie koncentracji).
4.

W zarzucie czwartym strona skarżąca powołuje się na rażące naruszenie jej prawa do ochrony życia prywatnego z powodu zakazu wstępu do miejsca pracy i dostępu do akt osobowych.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2018) 4138 final z dnia 26 czerwca 2018 r. w sprawie AT.40037 – Carpenter/Subaru, w której na podstawie art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (zwanego dalej »rozporządzeniem nr 1/2003«) oraz na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszącego się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 Traktatu WE (zwanego dalej »rozporządzeniem nr 773/2004«), Komisja odrzuciła wniosek skarżącej dotyczący naruszenia art. 101 TFUE, złożony w dniu 6 września 2012 r. zgodnie z art. 7 rozporządzenia nr 1/2003, oraz
1.

Zarzuty dotyczące kwot wyłączonych z finansowania Unii na podstawie uchybień w kluczowym mechanizmie kontroli „Wystarczająca jakość kontroli na miejscu” i uchybień w kluczowym mechanizmie kontroli „Odpowiednia weryfikacja wniosków o płatność”; na podstawie uchybień w kluczowym mechanizmie kontroli „Odpowiednia ocena racjonalności kosztów” — wydatki związane z zakupami bezpośrednimi; na podstawie uchybień w kluczowym mechanizmie kontroli „Odpowiednia ocena racjonalności kosztów” — wydatki związane z komisją oceniającą: — Naruszenie procedury rozliczania zgodności określonej w art. 52 rozporządzenia nr 1306/2013 i w art. 34 rozporządzenia wykonawczego nr 908/2014 w związku z uzupełnieniem przez Komisję nowych podstaw na poparcie dokonanych przez nią stwierdzeń dotyczących jakości kontroli na miejscu; — Naruszenie zasady pewności prawa w związku z brakiem jasnych kryteriów i wskazówek dotyczących dostatecznej jakości kontroli na miejscu; — Naruszenie zasady dobrego zarządzania finansowego i procedury rozliczania zgodności określonej w art. 52 rozporządzenia nr 1306/2013 w związku z zastosowaniem bezzasadnych korekt finansowych; — Naruszenie procedury rozliczania zgodności określonej w art. 52 rozporządzenia nr 1306/2013 i wskazówek dotyczących wyliczania korekt finansowych w związku z zastosowaną zgodnie ze środkiem 311 korektą finansową za lata budżetowe 2013 r., 2014 r. i 2015 r.; — Naruszenie wskazówek dotyczących wyliczania korekt finansowych w związku z zastosowaniem wysokości korekty finansowej, która nie jest proporcjonalna do rzeczywistego ryzyka szkody materialnej grożącej Unii; — Naruszenie procedury rozliczania zgodności określonej w art. 52 rozporządzenia nr 1306/2013 i wskazówek dotyczących wyliczania korekt finansowych przy zastosowaniu korekt finansowych w związku z dostateczną jakością kontroli na miejscu; — Naruszenie art. 34 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego nr 908/2014, art. 12 ust. 8 rozporządzenia delegowanego nr 907/2014, wskazówek dotyczących wyliczania korekt finansowych i zasady proporcjonalności w związku z zastosowaniem korekt wszystkich zadeklarowanych do zwrotu wydatków; — Naruszenie procedury rozliczania zgodności określonej w art. 52 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013, wskazówek dotyczących wyliczania korekt finansowych i zasady proporcjonalności w związku z określeniem podstawy zastosowania korekt w odniesieniu do projektów w okresie monitorowania.