Ponadto z brzmienia pkt 3 załącznika III do dyrektywy 2006/112 wynika, że owe produkty powinny być „zwykle stosowane dla ochrony zdrowia, zapobiegania chorobom oraz do celów medycznych i weterynaryjnych”. W związku z powyższym wskazany pkt 3 dotyczy tylko produktów gotowych, jakie mogą być używane bezpośrednio przez konsumenta końcowego, z wyłączeniem produktów, które mogą być używane do wytwarzania produktów leczniczych, jakie zwykle powinny być przedmiotem późniejszego przetworzenia.

Pojęcie „produktu farmaceutycznego” w rozumieniu pkt 3 załącznika III do dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować jako mające znaczenie szersze niż pojęcie „produktu leczniczego” w rozumieniu dyrektywy 2001/83 w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi. Interpretacja ta jest zgodna z pojęciem „produktu farmaceutycznego” użytym w rozdziale 30 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie wspólnej taryfy celnej, zmienionego rozporządzeniem nr 1238/2010, które jako produkty farmaceutyczne wymienia nie tylko produkty lecznicze, lecz także inne preparaty i artykuły farmaceutyczne, jak watę, gazę, bandaże i podobne artykuły.

Przepis ten po pierwsze, nie obejmuje on wyrobów medycznych, sprzętu, wyposażenia i urządzeń do użytku ogólnego, a po drugie, dotyczy tylko użytku przez ludzi, z wyłączeniem użytku weterynaryjnego. Nie tylko bowiem kategorie wymienione w załączniku III do dyrektywy 2006/112 powinny podlegać ścisłej wykładni, jeżeli dany przepis prawa Unii ma charakter odstępstwa; również pojęcia użyte w tym załączniku powinny być interpretowane zgodnie ze zwykłym znaczeniem danych terminów.

Punkt 4 załącznika III do dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej nie pozwala na zastosowanie obniżonej stawki podatku od wartości dodanej do kategorii towarów obejmujących wyroby medyczne, sprzęt, wyposażenie i urządzenia, które obiektywnie mogą jedynie służyć zapobieganiu chorobom lub dolegliwościom, ich diagnozie, leczeniu lub łagodzeniu u ludzi lub zwierząt.

Z brzmienia pkt 4 załącznika III do dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej wyraźnie wynika, że obejmuje on wyłącznie sprzęt medyczny, sprzęt pomocniczy oraz pozostałe urządzenia przeznaczone zwykle do łagodzenia skutków lub leczenia niepełnosprawności u ludzi.

Termin „niepełnosprawni”, użyty w drugim zdaniu tego przepisu, nie odnosi się do zwierząt dotkniętych fizyczną ułomnością, lecz wyłącznie do osób.

Ponadto z samego znaczenia terminów „osobisty” i „wyłączny” zawartych w rzeczonym pkt 4 wynika, że nie ma on zastosowania do urządzeń i akcesoriów, które zasadniczo lub głównie używane są do łagodzenia skutków niepełnosprawności ludzi, lecz które nie są przeznaczone wyłącznie do użytku osobistego przez osoby niepełnosprawne. W istocie cel polegający na obniżeniu dla konsumenta końcowego kosztu niektórych towarów uważanych za szczególnie niezbędne, nie zezwala na uzasadnienie stosowania obniżonej stawki podatku od wartości dodanej do wyrobów medycznych do użytku ogólnego, używanych przez szpitale i profesjonalne służby sanitarne. Stosowanie obniżonej stawki podatku od wartości dodanej w wypadku towaru mogącego być przedmiotem różnego użytku dla każdej czynności dostawy jest uzależnione od konkretnego użytku, do którego ten towar jest przeznaczony przez jego nabywcę.

(por. pkt 73, 85–87; sentencja)