ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

częściowe stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w ten sposób, że prawo do spornego znaku towarowego zostanie unieważnione dla towarów należących do klasy 3: „kosmetyki; dezodoranty do pielęgnacji ciała; wyciągi z roślin do celów kosmetycznych; mydła, mleczko oczyszczające do celów kosmetycznych; kremy kosmetyczne, żele, mleczka, balsamy, maseczki, pomady, pudry, serum i preparaty do pielęgnacji skóry; preparaty przeciwzmarszczkowe; preparaty kosmetyczne do pielęgnacji ust; preparaty do samoopalania (kosmetyki), preparaty po opalaniu (kosmetyki); preparaty kosmetyczne do odchudzania; preparaty do depilacji; produkty do włosów (preparaty do pielęgnacji włosów i skóry głowy); preparaty kosmetyczne do kąpieli; kosmetyki do makijażu i preparaty do demakijażu; preparaty do golenia i po goleniu”;
—

stwierdzenie nieważności wydanej przez stronę pozwaną decyzji z dnia 9 sierpnia 2021 r. o sygnaturze SGS 21/2870, którą doręczono skarżącej w dniu 9 sierpnia 2021 r., odmawiającej udzielenia dostępu do określonych dokumentów żądanych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (1) i rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (2);
2.

Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja działała z naruszeniem zasad sprawiedliwości proceduralnej i dobrej administracji. W szczególności całe działanie Komisji w ramach dochodzenia dotyczącego zawieszenia było wadliwe, a dochodzenie to nie zostało wszczęte zgodnie z prawem ani na merytorycznych podstawach. Co więcej, Komisja nałożyła ograniczenie czasowe, które nie było niezbędne w celu zachowania nieracjonalnego i niekoniecznego terminu. Komisja postąpiła ponadto w sposób niespójny zapożyczając pojęcie ujawnienia, znajdujące zastosowanie do nowych postępowań i postępowań przeglądowych, bez zachowania terminów, które mają zastosowanie do tych postępowań. Wreszcie ocena interesu Unii nie została ujawniona stronom, a strony te nie mogły odnieść się do tej oceny.
1.

Część pierwsza zarzutu dotyczy braku kompetencji Rady do przyjęcia decyzji 2019/441, ponieważ Unia i Królestwo Maroka nie mają kompetencji do zawarcia umowy międzynarodowej mającej zastosowanie do Sahary Zachodniej w miejsce ludu Sahrawi, reprezentowanego przez Front Polisario.
2.

Zarzut drugi dotyczący istotnego naruszenia przez Komisję zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa Komisja udzieliła jasnych, bezwarunkowych i spójnych zapewnień co do tego, że materiały wykorzystywane w pojazdach szynowych powinny spełniać wymogi ustalone przez samą Komisję. Mając na uwadze te zapewnienia skarżąca poczyniła znaczące inwestycyjne, w szczególności w celu rozwoju technologii spełniającej te wymogi, które to inwestycje utraciły wszelką wartość ze względu na bezczynność Komisji.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 266 TFUE, powagi rzeczy osądzonej, zasady niedziałania prawa wstecz i nadużycia proceduralnego, naruszenia gwarancji procesowych, naruszenia prawa do bycia skutecznie wysłuchanym w sposób zgodny z celem tego prawa. Zarzut ten dzieli się na trzy części: — część pierwsza dotyczy naruszenia praw do obrony skarżącego, prawa do bycia wysłuchanym, nieprzeprowadzenie dochodzenia administracyjnego, naruszenia zasady kontradyktoryjności i zasady równości stron, naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i prawa do dobrej administracji, jak również niedochowania rozsądnego terminu; — część druga dotyczy dopuszczenia do nieprzestrzegania celu postępowania i nadużycia proceduralnego, nieprzestrzegania obowiązku dbałości o dobro urzędnika i ochrony należnej informatorowi; — część trzecia dotyczy naruszenia zasad i reguł odnoszących się do działania z mocą wsteczną i związanej z tym pewności prawa, naruszenia zasad bezstronności (obiektywnej i subiektywnej), woli przyjęcia tej samej decyzji mającej ten sam zakres i opartej na tych samych przesłankach, alternatywnie zrekompensowania utraty szansy gwarancji skutecznego przestrzegania praw procesowych skarżącego we właściwym czasie.
3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżona decyzja w sposób nieuzasadniony narusza prawo do ochrony prywatności i danych osobowych, prawo do nietykalności cielesnej, prawo do wolności i bezpieczeństwa oraz prawo do równości i niedyskryminacji. Zarzut ten dzieli się na dwie części. — Część pierwsza dotyczy naruszenia praw do nietykalności cielesnej skarżących, ich praw do wolności i bezpieczeństwa, ich praw do równości i niedyskryminacji oraz poszanowania ochrony prywatności i danych osobowych. — Część druga dotyczy tego, że naruszenie przez zaskarżoną decyzję praw i zasad, o których mowa w części pierwszej zarzutu, stoi w sprzeczności z zasadą proporcjonalności zawartą w art. 52 ust 1 karty, ponieważ podważany środek nie jest konieczny, odpowiedni ani proporcjonalny do osiągnięcia zamierzonych celów.
1.

Zarzut pierwszy – naruszenie prawa do bycia wysłuchanym. Procedura oceny, która zakończyła się sprawozdaniem z oceny z dnia 16 października 2021 r., została przeprowadzona z naruszeniem prawa strony skarżącej do bycia wysłuchaną w przedmiocie projektu sprawozdania z oceny, to jest przed wydaniem ostatecznej decyzji. Prawo to wynika z prawa do dobrej administracji zapisanego w art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”).
Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2021 r. – Atesos medical i in./Komisja

(Sprawa T-764/21)

(2022/C 95/55)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Atesos medical (Aarau, Szwajcaria) i siedmiu innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci M. Meulenbelt, B. Natens i I. Willemyns)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— Stwierdzenie nieważności niepublikowanej decyzji strony pozwanej, data nieznana, niesłusznie stwierdzającej, że wyznaczenie Schweizerische Vereinigung für Qualitäts – und Management Systeme (dalej „SQS”) jako jednostki dokonującej oceny zgodności wyrobów medycznych na mocy dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca wyrobów medycznych (Dz.U. 1993, L 169, s. 1) wygasło i że wycofuje SQS z banku danych New Approach Notified and Designated Organisations (NANDO) strony pozwanej ze skutkiem w dniu 28 września 2021 r.; oraz

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła art. 296 TFUE i art. 5 ust. 2 i art. 13 ust. 2 TUE.

2. Zarzut drugi dotyczący tego, że strona pozwana nadużyła swoich uprawnień.

3. Zarzut trzeci dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła art. 128 ust. 9 TFUE oraz art. 8, 18, 19 i 21 umowy o wzajemnym uznawaniu pomiędzy Unią Europejską i Szwajcarią (1), prawo do bycia wysłuchanym, o którym mowa w art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, prawo do obrony i ogólną zasadę „fraus omnia corrumpit”.

4. Zarzut czwarty dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła art. 120 rozporządzenia (UE) 2017/745 (2), art. 1 (w związku z art. 20) i art. 5 umowy o wzajemnym uznawaniu pomiędzy Unią Europejską i Szwajcarią, a także ogólne zasady skuteczności, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań.

(1) Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie wzajemnego uznawania w odniesieniu do oceny zgodności – Akt końcowy – Wspólne Deklaracje – Informacje odnoszące się do wejścia w życie siedmiu Umów z Konfederacją Szwajcarską w sektorach swobodnego przepływu osób, transportu lotniczego i lądowego, zamówień publicznych, współpracy naukowej i technologicznej, wzajemnego uznawania w odniesieniu do oceny zgodności oraz handlu produktami rolnymi (Dz.U. 2002, L 114, s. 369), zmieniony decyzją nr 2/2017 komitetu ustanowionego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie wzajemnego uznawania w odniesieniu do oceny zgodności z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie zmiany rozdziału 2 dotyczącego środków ochrony indywidualnej, rozdziału 4 dotyczącego wyrobów medycznych, rozdziału 5 dotyczącego urządzeń gazowych i kotłów grzewczych i rozdziału 19 dotyczącego urządzeń kolei linowych [2018/403] (Dz.U. 2018, L 72, p. 24).

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/745 z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie wyrobów medycznych, zmiany dyrektywy 2001/83/WE, rozporządzenia (WE) nr 178/2002 i rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 oraz uchylenia dyrektyw Rady 90/385/EWG i 93/42/EWG) (Dz.U. 2017, L 117, s. 1).
—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/1474 (1) z dnia 14 września 2021 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2015/2384 i rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2017/271 wobec przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej wysyłanych z Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajlandii, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym L 325 z dnia 15 września 2021 r., w zakresie w jakim dotyczy ono Hangzhou Dingsheng Industrial Group Co., Ltd., Dingheng New Materials Co., Ltd., i Thai Ding Li New Materials Co. Ltd; oraz,
Skarga wniesiona w dniu 27 października 2021 r. – NO/Komisja

(Sprawa T-708/21)

(2022/C 84/57)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: NO (przedstawiciel: E. Smartt, solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie bezczynności Komisji, która naruszyła spoczywające na niej obowiązki wynikające z art. 265 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ponieważ nie zajęła stanowiska w odpowiedzi na skargi złożone przez skarżącego do Komisji, które dotyczyły między innymi pomocy państwa udzielonej przez Irlandię;

— obciążenie Komisji jej kosztami postępowania, oraz

— zasądzenie zwrotu kosztów poniesionych przez skarżącego.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujący zarzut:

Zgodnie z art. 265 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja była zobowiązana do zajęcia stanowiska w odpowiedzi na skargi złożone przez skarżącego do Komisji, które dotyczyły między innymi pomocy państwa udzielonej przez Irlandię – w dniu upływu lub przed upływem rozsądnego terminu od złożenia skarg przez skarżącego. W związku z zaniechaniem działania w rozsądnym terminie skarżący wezwał Komisję do działania pismem z dnia 28 czerwca 2021 r. W odpowiedzi na wezwanie skarżącego do działania Komisja nie zajęła stanowiska w wyznaczonym terminie następującym po tym wezwaniu.

Uznając, że w tych okolicznościach brak zajęcia stanowiska przez Komisję jest bezsporny, skarżący wniósł niniejszą skargę na bezczynność na podstawie art. 265 TFUE.
—

zasądzenie od Komisji Europejskiej zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 106 649,02 EUR tytułem naprawienia szkody majątkowej poniesionej w tym zakresie do dnia 31 grudnia 2021 r., bez uszczerbku dla prawa skarżącej do ponownej oceny odszkodowania za szkodę majątkową poniesioną w okresie od dnia 1 stycznia 2022 r. a żądaną datą przywrócenia do pracy;
—

W tym względzie strona skarżąca podnosi naruszenie zasady dobrej administracji i należytej staranności w działaniach administracyjnych w odniesieniu do audytu przeprowadzonego przez Ernst & Young (EY), naruszenie prawa do obrony w odniesieniu do audytu przeprowadzonego przez EY, naruszenie zasady dobrej administracji ze względu na nieprzestrzeganie obowiązku bezstronności w działaniach administracyjnych oraz błędną interpretację umowy w sprawozdaniu EY.
4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 10 lit a) załącznika IX do regulaminu pracowniczego w zakresie, w jakim, po pierwsze, nałożona kara jest nieproporcjonalna do charakteru zarzucanego przewinienia służbowego (dotyczącego wniosków z 2014 r. o przyznanie C i D statusu dziecka pozostającego na utrzymaniu) oraz okoliczności, w jakich doszło do zarzucanego przewinienia służbowego; po drugie, zaskarżona decyzja jest pozbawiona uzasadnienia; po trzecie, zaskarżona decyzja narusza domniemanie niewinności; oraz po czwarte, zaskarżona decyzja została wydana w wyniku oczywistego błędu w ocenie.
C 95/44

Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2022 r.– Canai Technology/EUIPO – WE Brand (HE&ME)

(Sprawa T-25/22)

(2022/C 95/62)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Canai Technology Co. Ltd (Guangzhou, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci J. Gallego Jiménez, E. Sanz Valls, P. Bauzá Martínez, Y. Hernández Viñes i C. Marí Aguilar)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: WE Brand Sàrl (Luksemburg, Luksemburg)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego „HE&ME” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 426 777

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 listopada 2021 r. w sprawie R 1390/2020-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie EUIPO (i drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO, w razie jej wstąpienia do sprawy w charakterze interwenienta) kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszeń prawa i błędnych ustaleń faktycznych, których dopuściła się Komisja w ramach interpretacji, stosowania i uzasadnienia wymogów prawnych przyjęcia decyzji na podstawie art. 8 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 139/2004. — W decyzji błędnie pominięto fakt, że Hold-Separate Commitments (zobowiązania do utrzymania rozdzielności) przyjęte przez spółkę Illumina po nabyciu akcji GRAIL Inc. i zgłoszone Komisji, uniemożliwiły stronom dokonanie koncentracji w rozumieniu art. 7 rozporządzenia nr 139/2004. — W decyzji brak jest rzeczowego omówienia warunków konkurencji istniejących w chwili przyjęcia decyzji i wskazania, w jaki sposób nabycie przez spółkę Illumina akcji GRAIL Inc. ograniczyło skuteczną konkurencję lub miało ograniczyć skuteczną konkurencję zanim Komisja miała możliwość przyjąć ostateczną decyzję co do istoty sprawy. — W decyzji nie wskazano żadnej pilnej potrzeby, która uzasadniałaby przyjęcie pośrednich środków, ponieważ w ciągu kilku miesięcy między przyjęciem spornej decyzji a przyjęciem decyzji co do istoty koncentracji nie mogło się wydarzyć nic istotnego pod względem skutków dla konkurencji na rynkach, na które koncentracja wywiera wpływ. — Decyzja jest obarczona wadliwością w zakresie w jakim narusza prawo przyjmując, że na podstawie art. 8 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 139/2004 Komisja jest uprawniona do przyjęcia pośrednich środków w celu zapewnienia skuteczności hipotetycznej przyszłej decyzji na podstawie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 139/2004. — Nałożenie szczególnego obowiązku na GRAIL jest niezgodne z art. 8 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 139/2004, ponieważ nie jest ono ani konieczne ani proporcjonalne.
—

stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 5 lutego 2021 r. uznającej nieobecności skarżącej w okresach od 29 maja 2020 r. do 15 września 2020 r., od 30 czerwca 2020 r. do 30 września 2020 r., od 7 września 2020 r. do 7 listopada 2020 r. oraz od 3 listopada 2020 r. do 8 stycznia 2021 r za nieusprawiedliwione;
C 84/52

Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2022 r. – Motel One/EUIPO – Apartment One (APART MENT ONE SLEEP CLEVER.)

(Sprawa T-15/22)

(2022/C 84/73)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Motel One GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Hartmann, S. Fröhlich i H. Lerchl)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Apartment One GbR (Grasbrunn, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego APART MENT ONE SLEEP CLEVER. – zgłoszenie nr 18 009 642

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 października 2021 r. w sprawie R 564/2021-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty
5.

Strona skarżąca podnosi również, na podstawie art. 277 TFUE, zarzut braku zastosowania w odniesieniu do komunikatu Komisji do Parlamentu, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów z dnia 1 grudnia 2021 r., jak również skoordynowanego podejścia Komisji i Komitetu ds. Bezpieczeństwa Zdrowia z dnia 10 grudnia 2021 r. Strona skarżąca wskazuje, że ponieważ wyżej wymienione akty zostały sformułowane i opublikowane na podstawie zaskarżonych ocen ryzyka ECDC, wynika z tego, że są one niezgodne z prawem.
2.

Zarzut drugi dotyczący niekompetencji dyrektora administracyjnego do wydania zaskarżonej decyzji z uwagi na konflikt interesów, brak bezstronności wobec skarżącej lub przynajmniej brak pozorów bezstronności oraz naruszenie przepisów dotyczących zastępstwa organu uprawnionego do zawierania umów o pracę w przypadku niezdolności do działania.
C 119/57

Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2022 r. – Węgry/Komisja

(Sprawa T-57/22)

(2022/C 119/80)

Język postępowania: węgierski

Strony

Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2021/2020 z dnia 17 listopada 2021 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1), w zakresie w jakim odnosi się ona do Węgier i wyłącza z finansowania Unii Europejskiej pomoc finansową ustanowioną na rok budżetowy 2018–2019 w związku z niedociągnięciami w funkcjonowaniu kluczowych mechanizmów kontrolnych: „Kontrole celem ustalenia dostępu do pomocy, o którą wnioskowano” oraz „Prawidłowe obliczanie pomocy, w tym zmniejszeń i kar administracyjnych”;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Rząd węgierski twierdzi, że Węgry nie naruszyły przepisów dotyczących kontroli celem ustalenia dostępu do pomocy, o którą wnioskowano, oraz że wartość produkcji wprowadzonej do obrotu przez każdą organizację producentów nie została obliczona nieprawidłowo. Praktyka stosowana przez Węgry jest zgodna z art. 42 i art. 50 ust. 7 rozporządzenia nr 543/2011 (2). Nie stwierdzono również występowania niedociągnięć w odniesieniu do kontroli kwalifikowalności programów operacyjnych, a władze węgierskie działały zgodnie z art. 104 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011.

Węgry wdrożyły odpowiednie środki korygujące w odniesieniu do ustaleń dotyczących drugiego niedociągnięcia w funkcjonowaniu kluczowego mechanizmu kontrolnego („Prawidłowe obliczanie pomocy, w tym zmniejszeń i kar administracyjnych”) i z tego powodu nie jest uzasadnione zastosowanie korekty finansowej w odniesieniu do wydatków związanych z latami budżetowymi 2018 i 2019.

(1) Dz.U. 2021, L 413, s. 10.

(2) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.U. 2011, L 157, s. 1).
—

Komisja nie wykazała i nie uzasadniła w wystarczający sposób, że istniał ogólny plan zmierzający do osiągnięcia wspólnego celu, do którego CS zamierzała się przyczynić lub o którym wiedziała lub mogła go przewidzieć;
4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 85 regulaminu pracowniczego i oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do dodatku na dziecko dla A i B za okres od 1 lutego 2013 r. do 30 czerwca 2013 r., wobec braku jakiegokolwiek dowodu na to, że skarżący wiedział o zakończeniu okresu pieczy zastępczej i w związku z tym wobec braku zamiaru skarżącego umyślnego wprowadzenia administracji w błąd co do zakończenia okresu pieczy zastępczej.
—

ewentualnie – w razie nieuwzględnienia wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej rezolucji w całości – o stwierdzenie jej nieważności w części, to jest w części litery „Y” brzmiącej: „mając na uwadze, że fundamentalistyczna organizacja Ordo Iuris, ściśle związana z koalicją rządzącą, jest siłą napędową kampanii podważających prawa człowieka i równość płci w Polsce, a obejmuje to próby wprowadzenia zakazu aborcji oraz nawoływanie do wycofania się Polski z konwencji stambulskiej i do tworzenia stref wolnych od LGBTI; mając na uwadze, że pokazuje to, iż w Polsce nadużywa się wartości kulturowych i religijnych, aby przeszkodzić w pełnym wykonywaniu praw kobiet, ich równym traktowaniu oraz korzystaniu przez nie z prawa do decydowania o własnym ciele”;
C 148/32

Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2022 r. – Estonia/Komisja

(Sprawa T-62/22)

(2022/C 148/43)

Język postępowania: estoński

Strony

Strona skarżąca: Republika Estońska (przedstawiciel: M. Kriisa)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 17 listopada 2021 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona Republiki Estońskiej w wysokości 634 057,30 EUR;

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja Europejska błędnie zinterpretowała i zastosowała art. 21 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 809/2014 (1) w związku z art. 30 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 (2) i w ten sposób błędnie uznała, że system składania wniosków o pomoc w Estonii nie jest zgodny z tymi przepisami.

2. Zarzut drugi dotyczący arbitralnej, a w konsekwencji błędnej wykładni przez Komisję Europejską art. 30 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014.

3. Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i zasady dobrej administracji ze względu na to, że Komisja nie była w stanie wystarczająco jasno uzasadnić powodów, dla których zastąpienie zwierząt dozwolone w sposób dozwolony w Estonii nie jest zgodne z prawem Unii.

(1) Rozporządzenie wykonawcze Komisji z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. 2014, L 227, s. 69).

(2) Rozporządzenie delegowane Komisji z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. 2014, L 181, s. 48).
—

Błąd Izby Odwoławczej co do ustalenia daty wygaśnięcia, co do faktu przyjęcia wymogu uzasadnionego powodu i błędnej interpretacji tego uzasadnionego powodu.
1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa do obrony. W ramach tego zarzutu skarżący podnosi kilka zarzutów szczegółowych dotyczących naruszenia jego praw w trakcie procedur, które zakończyły się przyjęciem i przedłużeniem przez Radę środków ograniczających wobec niego, a w szczególności naruszenie jego prawa do bycia wysłuchanym w możliwych do zaakceptowania warunkach.