W tym względzie okoliczność, że kwota składek wpłacana do funduszu emerytalnego wynika z układów zbiorowych zawartych pomiędzy organizacjami zrzeszającymi pracodawców i pracowników, nie zmienia faktu, że wpłata jest dokonywana przez pracownika, a przynajmniej w jego imieniu i na jego rachunek, że skorzysta on z zysku z inwestycji i że ponosi także ich ryzyko. Sposoby, na jakie jest wypłacane klientom świadczenie emerytalne po osiągnięciu wieku emerytalnego, niezależnie od tego, czy w postaci renty kapitałowej, czy świadczenia wypłacanego w ratach, nie podważają też zasadniczych elementów oszczędności zainwestowanych w fundusze emerytalne. Chodzi bowiem o różnicę między metodami finansowego obliczenia tego świadczenia, a transfer pomiędzy różnymi opcjami może nastąpić w drodze prostej operacji finansowej.

Artykuł 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowychnależy interpretować w ten sposób, że w zakres tego przepisu mogą wchodzić fundusze emerytalne, jeżeli są finansowane przez osobę, której emerytura będzie następnie wypłacana, jeżeli oszczędności są inwestowane zgodnie z zasadą rozłożenia ryzyka oraz jeżeli klienci ponoszą ryzyko inwestycji. W tym względzie nie ma znaczenia, że wpłaty są dokonywane przez pracodawcę, ich kwota wynika z układów zbiorowych między organizacjami pracodawców i związkami zawodowymi, że istnieją różne sposoby zwrotu oszczędności, wpłaty można odliczyć od podatku na podstawie przepisów mających zastosowanie do podatków dochodowych albo że można do nich dołączyć poboczny element ubezpieczenia.

Artykuł 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „zarządzania specjalnymi funduszami emerytalnymi” w rozumieniu tego przepisu obejmuje świadczenie usług, poprzez które podmiot materializuje prawa klientów wobec funduszy emerytalnych poprzez tworzenie kont i rejestrację wpłat dokonanych na te konta w systemie emerytalnym. Pojęcie to obejmuje również usługi rachunkowości i informacyjne dotyczące kont, objęte załącznikiem II do dyrektywy 85/611 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), zmienionej dyrektywami 2001/107 i 2001/108.

W istocie treść art. 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy nie wyklucza co do zasady, by na zarządzanie specjalnymi funduszami inwestycyjnymi składały się różne odrębne usługi wchodzące w zakres pojęcia „zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi” w rozumieniu tego przepisu oraz by korzystały one z przewidzianego w nim zwolnienia z opodatkowania nawet wówczas, gdy świadczący te usługi jest podmiotem zarządzającym będącym osobą trzecią.

Co się tyczy w szczególności usług zarządzania świadczonych przez podmiot zarządzający będący osobą trzecią, czynności te powinny tworzyć odrębną całość, ocenianą globalnie, oraz stanowić elementy specyficzne i istotne dla zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi. Poza czynnościami polegającymi na zarządzaniu portfelem do szczególnych funkcji przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania należą funkcje administrowania samymi przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania, takie jak te wymienione w załączniku II do dyrektywy 85/611 w rubryce „Administracja”.

Jednakże okoliczność, że dane usługi nie zostały wymienione w załączniku II do dyrektywy 85/611, nie stanowi przeszkody w zaliczeniu ich do kategorii specyficznych usług objętych zakresem czynności zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi, ponieważ art. 5 ust. 2 omawianej dyrektywy sam wskazuje, że wyliczenie w omawianym załączniku nie jest wyczerpujące.

Ponadto fakt, iż usługi świadczone przez osobę trzecią nie wiążą się z dokonaniem zmian w sytuacji prawnej lub finansowej funduszu, również nie stoi na przeszkodzie objęciu ich pojęciem „zarządzania” specjalnym funduszem inwestycyjnym. Objęcie tych usług podatkiem od wartości dodanej, gdy są one świadczone przez osobę trzecią, skutkowałoby uprzywilejowaniem funduszy emerytalnych, które zdecydowałyby się same rejestrować wpłaty wnoszone przez klientów w stosunku do tych, które postanowiły skorzystać z usług osób trzecich, nawet gdyby dalsze zlecenie tych usług mogło przynieść korzyści w kategoriach efektywności na rzecz funduszy emerytalnych, a zatem ich klientów.

(por. pkt 63–67, 69, 72, 76; pkt 2 sentencji)