ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 28 czerwca 2012 r. – Basile i I Marchi Italiani przeciwko OHIM – Osra (B. Antonio Basile 1952 r.)

(sprawa T-134/09)

Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny wspólnotowy znak towarowy B. Antonio Basile 1952 – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BASILE – Względna podstawa odmowy rejestracji – Utrata roszczenia w wyniku tolerowania – Artykuł 53 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009] – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009

1. Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze – Skarga do sądu Unii – Właściwość Sądu – Kontrola zgodności z prawem decyzji izb odwoławczych – Uwzględnienie przez Sąd okoliczności prawnych i faktycznych nieprzedstawionych wcześniej przed instancjami Urzędu – Wyłączenie (regulamin postępowania przed Sądem, art. 135 § 4; rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 63) (por. pkt 15, 18, 22)

2. Wspólnotowy znak towarowy – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Utrata roszczenia w wyniku tolerowania – Termin zawity – Rozpoczęcie biegu terminu (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 53 ust. 2) (por. pkt 30–32)

3. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd [rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 37, 39, 62)

4. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Podobieństwo rozpatrywanych znaków towarowych – Kryteria oceny – Złożony znak towarowy [rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 40, 41, 44, 45)

5. Wspólnotowy znak towarowy – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Względne podstawy unieważnienia – Istnienie wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Graficzny znak towarowy B. Antonio Basile 1952 i słowny znak towarowy BASILE [rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b), art. 52 ust. 1 lit. a)] (por. pkt 61, 63, 64, 69)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 stycznia 2009 r. (sprawa R 1436/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Osra SA a Antonio Basile

Sentencja

1) W sprawie T-134/09 nazwa drugiego ze skarżących, I Marchi Italiani Srl, zostaje wykreślona z listy skarżących.

2) Skarga zostaje oddalona.

3) Antonio Basile zostaje obciążony kosztami postępowania, z wyjątkiem kosztów cofającego skargę.
42

W motywach 24–28 zaskarżonej decyzji Komisja zbadała w pierwszej kolejności w sposób szczegółowy mechanizm finansowania spornych środków. I tak stwierdziła ona, że były one finansowane z funduszu zarządzanego przez zatwierdzone rolnicze komitety ekonomiczne, który był zasilany w oparciu o te same zasady co zasady mające zastosowanie do pomocy wspólnotowej, o której mowa w art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw (Dz.U. L 297, s. 1), to jest jednocześnie z pomocy publicznej oraz wkładów finansowych producentów opartych na ilości lub wartości wprowadzonych do obrotu owoców i warzyw, przy czym wkłady te stanowiły od 30% do 50% całości kwot tego funduszu. Składki organizacji producentów były jednak wpłacane przez nich jedynie dobrowolnie i organ administracyjny nie wprowadził obowiązku ich opłacania. Brak zapłaty tych składek pozbawiał dane organizacje producentów pomocy publicznej.
118

Skarżące twierdzą, że sporne akty zmieniły w znaczący sposób ich sytuację prawną oraz poważnie i nieodwracalnie wpłynęły na ich podstawowe prawa do życia prywatnego i do obrony. Powinny one zatem zostać uznane za akty zaskarżalne. Po pierwsze, ponieważ nie były one przewidziane w decyzji w sprawie kontroli, akty te nie mogą stanowić środków wykonawczych. Po drugie, forma danego środka jest bez znaczenia dla kwestii, czy wywołuje on wiążące skutki prawne. Tymczasem sporne akty wiążą skarżące, które są zobowiązane do podporządkowania się im, aby uniknąć obowiązku zapłacenia podwyżki kwoty grzywny, za której zapłatę będą ewentualnie odpowiedzialne lub nawet, aby uniknąć narażenia się na sankcje. Akty te są zatem podobne do żądań udzielenia informacji sformułowanych na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003, to jest przepisu, który wyraźnie przewiduje możliwość zaskarżenia takich środków. Po trzecie, sporne akty ograniczyły skarżącym możliwość bronienia się w ramach dochodzeń w zakresie konkurencji przed innymi sądami. Wreszcie, po czwarte, decyzja o sporządzeniu kopii wielu plików informatycznych i twardego dysku komputera pana C wywołała skutki prawne, ponieważ te nośniki informatyczne zawierały takie dane osobowe jak korespondencja elektroniczna, adresy itp. chronione prawem do życia prywatnego i tajemnicą korespondencji.
202

W niniejszym przypadku przyznanie wypłat podlegających trzem warunkom określonym w pkt 198 powyżej mogło utrudnić AMD dostęp do rynku. Przyznanie wypłat podlegających pierwszemu z tych warunków mogło bowiem utrudnić wprowadzenie do obrotu produktów AMD, ponieważ stanowiło dla HP zachętę do tego, aby nie oferować z własnej inicjatywy określonej grupie klientów komputerów stacjonarnych przeznaczonych dla przedsiębiorstw i wyposażonych w CPU x86 produkcji AMD. Przyznanie wypłat podlegających drugiemu z tych warunków mogło utrudniać wprowadzenie do obrotu produktów AMD, ponieważ stanowiło dla HP zachętę do tego, aby nie sprzedawać komputerów stacjonarnych, które były przeznaczone dla przedsiębiorstw i wyposażone w CPU x86 produkcji AMD, za pośrednictwem jej partnerów dystrybucyjnych, chyba że ci ostatni działali w charakterze agentów handlowych. Wreszcie przyznanie wypłat podlegających trzeciemu z tych warunków mogło utrudniać wprowadzenie do obrotu produktów AMD, ponieważ stanowiło dla HP, Lenovo i Acera zachętę do powstrzymania się od sprzedaży pewnego typu komputerów wyposażonych w CPU x86 produkcji AMD, i to co najmniej przez pewien okres, a w przypadku HP – w pewnym regionie, to jest w Europie, na Bliskim Wschodzie i w Afryce (zwanym dalej „regionem EBWA”). Zachowanie skarżącej, polegające na uzależnieniu przyznania tych wypłat od spełnienia rzeczonych warunków, mogło zatem utrudniać odnośnym OEM wprowadzenie do obrotu komputerów wyposażonych w CPU x86 produkcji AMD. Zważywszy, że wspomniani OEM byli klientami AMD, zachowanie to mogło jednocześnie utrudniać AMD dostęp do rynku, stanowiąc w ten sposób naruszenie struktury konkurencyjnej rynku CPU x86, na którym, biorąc pod uwagę właśnie pozycję skarżącej, stopień konkurencji był już osłabiony.
250

Wprawdzie z pkt 30 wytycznych wynika bowiem, że zwiększenie grzywny, jaka ma zostać nałożona na przedsiębiorstwo, może okazać się niezbędne do zapewnienia tej grzywnie wystarczająco odstraszającego charakteru, jednak nie oznacza to, że przeciwnie grzywna, która nie stanowi znacznego procentu całkowitego obrotu danego przedsiębiorstwa, nie wywrze względem tego przedsiębiorstwa wystarczająco odstraszającego skutku. Należy zaznaczyć w tym względzie, że grzywna ustalona zgodnie z metodologią określoną w wytycznych stanowi co do zasady znaczący procent wartości sprzedaży, jaką ukarane przedsiębiorstwo uzyskało w sektorze objętym naruszeniem. Tak więc wobec zapłaty grzywny zyski tego przedsiębiorstwa w odnośnym sektorze znacznie spadną, a nawet zamienią się w straty. Chociaż obrót uzyskany przez omawiane przedsiębiorstwo we wskazanym sektorze stanowi jedynie niewielką część jego całkowitego obrotu, to nie można a priori wykluczyć, że obniżenie zysków w tym sektorze, względnie przekształcenie ich w straty, będzie mieć skutek odstraszający, ponieważ co do zasady przedsiębiorstwo handlowe podejmuje działalność w danym sektorze w celu wypracowania zysków. Punkt 30 wytycznych kreuje zatem w słuszny sposób po stronie Komisji możliwość, a nie obowiązek zwiększenia grzywny nałożonej na przedsiębiorstwo, którego obrót – poza obrotem w sektorze dóbr i usług objętych naruszeniem – jest szczególnie wysoki (ww. w pkt 74 wyrok w sprawie Novácke chemické závody przeciwko Komisji, pkt 62–64).
381

Dlatego też nawet jeśli wymóg zapewnienia skutku odstraszającego stanowi istotę stosowania podwyższenia grzywny z tytułu powrotu do naruszenia (zob. podobnie ww. w pkt 309 wyrok w sprawie Michalin przeciwko Komisji, pkt 293), Komisja mogła zasadnie uwzględnić cel odstraszania również na etapie obliczania podstawowej kwoty grzywny poprzez zastosowanie kwoty dodatkowej (zob. analogicznie ww. w pkt 324 wyrok w sprawie UPM-Kymmene przeciwko Komisji, pkt 137). Ponadto należy zaznaczyć w tym względzie, że wprawdzie zarówno włączenie dodatkowej kwoty do podstawowej kwoty grzywny, jak i podwyższenie tej podstawowej kwoty z tytułu powrotu do naruszenia zmierzają do zapewnienia skutku odstraszającego, są one jednak uzasadnione innymi względami. Otóż zgodnie z rozważaniami przedstawionymi w pkt 378 i 379 powyżej kwota dodatkowa, co do której nawet brzmienie pkt 25 wytycznych z 2006 r., zarówno w języku francuskim, jak i angielskim oraz niemieckim („inclura”, „will include” i „fügt hinzu”), wskazuje, że w przypadku rażących naruszeń ma ona charakter automatyczny (zob. podobnie ww. w pkt 362 wyrok w sprawie Team Relocations i in. przeciwko Komisji, pkt 117), ma zapewnić, by podstawowa kwota grzywny odzwierciedlała szczególną wagę porozumień horyzontalnych dotyczących ustalania cen, podziału udziałów w rynku i ograniczenia produkcji, podczas gdy podwyższenie z tytułu powrotu do naruszenia ma na celu nałożenie surowszych sankcji za mające znamiona naruszenia zachowania przedsiębiorstw wykazujących skłonność do naruszania reguł konkurencji.
2

Punkt 2 zawiadomienia określał produkt objęty postępowaniem w następujący sposób: „Produktami, których dotyczy zarzut dumpingu, są niektóre rury i przewody bez szwu, z żelaza lub stali, o okrągłym przekroju poprzecznym o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 406,4 mm, w których wartość ekwiwalentu węgla […] nie przekracza 0,86 zgodnie ze wzorem oraz analizą chemiczną Międzynarodowego Instytutu Spawalnictwa [MIS], pochodzące z [Chin] oraz zgłaszane zwykle w ramach kodów [Nomenklatury scalonej] ex 7304 11 00, ex 7304 19 10, ex 7304 19 30, ex 7304 22 00, ex 7304 23 00, ex 7304 24 00, ex 7304 29 10, ex 7304 29 30, ex 7304 31 80, ex 7304 39 58, ex 7304 39 92, ex 7304 39 93, ex 7304 51 89, ex 7304 59 92 i ex 7304 59 93. Powyższe kody CN podane są jedynie w celach informacyjnych”.
36

Jeżeli chodzi o pozycję porozumienia antydumpingowego w porządku prawnym Unii, to należy na wstępie przypomnieć, że ze względu na ich charakter i strukturę porozumienie ustanawiające WTO oraz porozumienia i oświadczenia załączone do niego,, nie znajdują się co do zasady pośród przepisów, w świetle których sąd Unii kontroluje zgodność z prawem aktów instytucji na podstawie art. 263 akapit pierwszy TFUE. Jednakże w sytuacji, gdy Wspólnota wyraziła zamiar wykonania szczególnego zobowiązania przyjętego w ramach WTO lub gdy akt Wspólnoty wyraźnie odsyła do konkretnych przepisów porozumień i oświadczeń załączonych do porozumienia ustanawiającego WTO, to do sądu Unii należy kontrola zgodności z prawem rozpatrywanego aktu wspólnotowego w świetle przepisów WTO. W tym zakresie z preambuły do rozporządzenia podstawowego, a w szczególności z jej motywu 5 wynika, że celem owego rozporządzenia jest w szczególności transpozycja do prawa Unii, w możliwym zakresie, nowych i szczegółowych przepisów zawartych w porozumieniu antydumpingowym, wśród których znajdują się w szczególności przepisy dotyczące obliczania marginesu dumpingu, w celu zapewnienia właściwego i przejrzystego zastosowania rzeczonych przepisów. W związku z tym oczywiste jest, iż Wspólnota przyjęła rozporządzenie podstawowe w celu spełnienia obowiązków międzynarodowych wynikających z porozumienia antydumpingowego (zob. wyrok Trybunału z dnia 9 stycznia 2003 r. w sprawie C-76/00 P Petrotub i Republica, Rec. s. I-79, pkt 53–56 i przytoczone tam orzecznictwo) z jednoczesnym wykonaniem art. 18 ust. 4 rzeczonego porozumienia (wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2005 r. w sprawie T-19/01 Chiquita Brands i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-315, pkt 160). Ponadto przez art. 2 tego rozporządzenia, zatytułowany „Stwierdzenie istnienia dumpingu”, Wspólnota zamierzała wykonać szczególne obowiązki, które zawiera art. 2 tego porozumienia, dotyczące również ustalenia istnienia dumpingu.
40

Ponadto należy zaznaczyć, iż w odpowiedzi na skargę Komisja wskazała postanowienia umowne, na których opiera swe żądanie wzajemne, a mianowicie art. 26 ust. 3 ogólnych warunków mających zastosowanie do umów zawartych w zakresie piątego programu ramowego, pkt II.29 ust. 1 i pkt II.31 ust. 1 ogólnych warunków mających zastosowanie do umów zawartych w zakresie szóstego programu ramowego oraz art. 17 ust. 4 ogólnych warunków mających zastosowanie do umów zawartych w zakresie programu eTEN. Postanowienia te upoważniają Komisję do dochodzenia zwrotu kwot nienależnie pobranych przez beneficjentów.
383

W czwartej kolejności w celu wykazania swoich twierdzeń Intel powołał się na sprawozdanie NEC z dnia 8 maja 2002 r. dotyczące spotkania z Intelem w dniach 6 i 7 maja 2002 r. Jak podnosi Komisja, z drugiej strony tego dokumentu wynika, że w zamian za zaakceptowanie planu dostosowawczego NEC chciał uzyskać nie tylko MDF, ale również ECAP oraz nowe ramy umowne. Odpowiada to zresztą dokumentom zbadanym w pkt 365 powyżej. Z trzeciej strony tego sprawozdania wynika jednak, że warunkiem osiągnięcia poziomu MSS, który omówiono w drugim dniu negocjacji, miało być przyznanie pewnej kwoty tytułem MDF. Ponadto, o ile wydaje się, że w drugim dniu dyskusji Intel zaakceptował część wniosku NEC dotyczącą „MDF/ECAP”, ponieważ na trzeciej stronie tego sprawozdania wskazano, że „Intel responded with 50% acceptance for total 12 items of Nec’s ECAP/MDF request” (Intel zaakceptował w 50% wszystkie 12 pozycji wniosku NEC w zakresie ECAP/MDF), o tyle taka wzmianka nie pozwala na ustalenie, która część wniosku została zaakceptowana, mianowicie część dotycząca MDF, czy może część dotycząca ECAP. Jest tak, tym bardziej że na czwartej stronie tego samego sprawozdania wskazano w punkcie zatytułowanym „Kolejny etap”, że „Intel reviews with [M and P] for MDF request/ECAP request” (Intel rozpatrzy z [M i P] wniosek dotyczący MDF i wniosek dotyczący ECAP), w związku z czym nie jest możliwe ustalenie, czy część wniosku NEC została ostatecznie zaakceptowana, a jeśli tak, to która. Należy zatem stwierdzić, że sprawozdanie to zredagowano w zwięzły sposób i że istnieje niepewność co do jego prawidłowego zrozumienia.
113

W zastrzeżeniu trzecim zarzucono Radzie ustalenie wielkości przywozu dokonanego przez skarżącą jedynie na podstawie okresu objętego dochodzeniem (lipiec 2007 r. – czerwiec 2008 r.), a nie na podstawie badanego okresu (styczeń 2005 r. – czerwiec 2008 r.). Skarżąca twierdzi w istocie, że sam okres objęty dochodzeniem nie jest względem skarżącej okresem referencyjnym, ponieważ okres ten nie uwzględnia skutków całkowitego zaprzestania jej działalności w latach 2004–2006. Okres objęty dochodzeniem nie odzwierciedla zatem braku przywozu z Armenii do końca 2006 r. i prowadzi zasadniczo do zniekształconego przedstawienia przywozu. Uwzględnienie wielkości eksportu podczas badanego okresu wystarczyłoby do wykazania nieznacznego charakteru przywozu skarżącej. Skarżąca dodaje, że samo uwzględnienie przywozu w okresie objętym dochodzeniem nie jest wystarczające do ustalenia szkody w rozumieniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Skarżąca twierdzi również w istocie, że analiza Rady jest wewnętrznie sprzeczna, gdyż pomimo nieuwzględnienia skutków zamknięcia fabryki skarżącej w obliczeniach średniej wielkości przywozu odnosi się ona do zwiększenia wielkości przywozu spowodowanego tym okresem zamknięcia.
131

Jak przyznają bowiem same skarżące, ITR rozpoczęła bardziej ścisłą współpracę z Yokohamą, koordynując uczestnictwo dwóch przedsiębiorstw w ramach kartelu, podczas gdy przedsiębiorstwo to wyraziło wątpliwości co do przystąpienia do kartelu z powodu złych stosunków łączących je z jego japońskim konkurentem, spółką Bridgestone. To poprzedzające odtworzenie kartelu w 1999 r. współzawodnictwo, do którego podjęcia na nowo przyczyniła się interwencja spółki ITR, zostało uznane przez same skarżące.
32

Sentencja zaskarżonej decyzji ma następujące brzmienie: „Artykuł 1 Pomoc na ratowanie przyznana przez władze austriackie na rzecz Austrian Airlines jest zgodna ze wspólnym rynkiem pod warunkiem spełnienia warunków i obowiązków określonych w art. 2, zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu WE, jeżeli zgłoszony Komisji plan restrukturyzacji zostanie w całości zrealizowany Artykuł 2 1. Władze austriackie podejmują niezbędne środki celem zapewnienia, iż przed końcem 2010 r. łączna moc przewozowa Austrian Airlines w przeliczeniu na liczbę oferowanych pasażerokilometrów (ASK) zmniejszy się o 15% w stosunku do poziomu ze stycznia 2008 r. W związku z tym wzrost mocy przewozowych Austrian Airlines zostanie ograniczony do średniego wskaźnika wzrostu określonego przez Stowarzyszenie Europejskich Linii Lotniczych (ang. Association of European Airlines) dla przewoźników lotniczych zrzeszonych w tej organizacji. Powyższy pułap stosuje się do końca 2015 r. bądź też do momentu, w którym przedsiębiorstwo Austrian Airlines osiągnie zrównoważony EBIT (próg rentowności), jeżeli nastąpi do przed końcem roku 2015 r. 2. Władze austriackie podejmują niezbędne środki celem zapewnienia, że do dnia 30 września 2009 r. Austrian Airlines zredukuje udziały w Schedule Coordination Austria do poziomu 25% oraz że ani Flughafen Wien AG, ani też jakikolwiek inny podmiot kontrolowany przez Austrian Airlines lub Wien AG, po zakończeniu procesu restrukturyzacji, nie będzie posiadał udziałów większościowych w Schedule Coordination Austria. 3. Władze austriackie podejmują niezbędne środki celem zapewnienia, że przestrzegane będą warunki określone w decyzji w sprawie koncentracji COMP/M.5440 – Lufthansa/Austrian Airlines. 4. Władze austriackie wypowiadają dwustronne umowy o komunikacji lotniczej, które nie zawierają wspólnotowej klauzuli wyznaczenia, bądź też przystępują do ponownych negocjacji zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 847/2004. Władze austriackie poinformują Komisję o środkach podjętych w celu zagwarantowania zgodności tego rodzaju umów z prawem wspólnotowym w zakresie uznawania wyznaczenia przez Wspólnotę. 5. Do dnia 31 grudnia 2009 r. władze austriackie przedstawiają Komisji sprawozdanie dotyczące postępów w realizacji i zarządzania planem restrukturyzacji, a także środków podjętych w celu zredukowania udziałów Austrian Airlines w spółce Schedule Coordination Austria GmbH. Do dnia 31 kwietnia 2010 r. władze austriackie informują Komisję o środkach podjętych w celu wykonania art. 2 ust. 4. Do roku 2015 władze austriackie zobowiązują się przesyłać Komisji coroczne sprawozdanie dotyczące realizacji planu restrukturyzacji oraz wskaźników wzrostu mocy przewozowych. Artykuł 3 Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Austrii”.
78

Jednakże uzasadnienie, jakiego wymaga art. 253 WE, powinno być także dostosowane do charakteru danego aktu i kontekstu, w jakim został on wydany. Wymóg uzasadnienia należy oceniać w odniesieniu do konkretnej sytuacji, w szczególności do treści spornego aktu, charakteru powołanych argumentów, a także interesu, jaki w uzyskaniu informacji mogą mieć adresaci aktu lub inne osoby, których dotyczy on bezpośrednio i indywidualnie. Nie ma wymogu, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne, ponieważ ocena tego, czy uzasadnienie aktu jest wystarczające, winna nie tylko opierać się na jego brzmieniu, ale także uwzględniać okoliczności jego wydania, jak również całość przepisów prawa regulujących daną dziedzinę (wyrok z dnia 2 kwietnia 1998 r., Komisja/Sytraval i Brink’s France, C‑367/95 P, Rec, EU:C:1998:154, pkt 63; ww. w pkt 77 wyrok Elf Aquitaine/Komisja, EU:C:2011:620, pkt 150; wyrok z dnia 15 listopada 2012 r., Al‑Aqsa/Rada i Niderlandy/Al‑Aqsa, C‑539/10 P i C‑550/10 P, Zb.Orz., EU:C:2012:711, pkt 139, 140).
66

Sąd Unii również stwierdził, że Komisja, w sytuacji gdy ma do czynienia z pomocą indywidualną, w odniesieniu do której utrzymuje się, że została przyznana na podstawie uprzednio zatwierdzonego systemu, nie może jej od razu badać pod kątem traktatu. Przed wszczęciem każdego postępowania musi ona najpierw ograniczyć się do sprawdzenia, czy pomoc jest objęta ogólnym systemem i czy spełnia warunki ustalone w decyzji w sprawie zatwierdzenia tego systemu. Gdyby Komisja nie postępowała w ten sposób, mogłaby w trakcie badania każdej pomocy indywidualnej zmieniać swoją decyzję w sprawie zatwierdzenia systemu pomocy, która to decyzja zakłada już uprzednie przeprowadzenie badania pod kątem art. 87 traktatu. Zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa byłyby zatem zagrożone tak w odniesieniu do państw członkowskich, jak i podmiotów gospodarczych, ze względu na to, że ściśle zgodna z decyzją zatwierdzającą system pomocy pomoc indywidualna mogłaby w każdym momencie zostać zakwestionowana przez Komisję (ww. w pkt 65 wyrok Włochy/Komisja, EU:C:1994:358, pkt 24; wyrok z dnia 10 maja 2005 r., Włochy/Komisja, C‑400/99, Zb.Orz., EU:C:2005:275, pkt 57).
78

Uwzględnić również należy w zakresie, w jakim zawierają one istotne ustalenia dotyczące LIFG i jej członków, niektóre orzeczenia właściwych sądów angielskich, przedłożone przez A. Abdulrahima w celu dołączenia do akt sprawy, to jest wyrok z dnia 27 kwietnia 2007 r., DD and AS v. Secretary of State for the Home Department SC/50/2005 and SC/42/2005, Special Immigration Appeal Commission (SIAC), wyrok z dnia14 listopada 2008 r., AU and Others v. Secretary of State of the Home Department [2008] EWHC 2789 (Admin), High Court of Justice (England & Wales) (Queen’s Bench Division, Administrative Court), oraz wyrok z dnia 30 kwietnia 2009 r., AV v. Secretary of State for the Home Department [2009] EWHC 902 (Admin), High Court of Justice (Queen’s Bench Division, Administrative Court) (odpowiednio załączniki 3, 4 i 5 do repliki adresowanej do Komisji).
—

trzech rejestracjach oznaczenia słownego F1, które to oznaczenie było przedmiotem, po pierwsze, rejestracji międzynarodowej nr 732134 z dnia 20 grudnia 1999 r. odnoszącej skutki w Danii, Niemczech, Hiszpanii, we Francji, Włoszech i na Węgrzech dla towarów i usług należących do klas 16, 38 i 41 – obejmujących w szczególności towary i usługi, których dotyczy zgłoszony znak towarowy; po drugie, rejestracji niemieckiej nr 30007412 z dnia 10 maja 2000 r. dla usług należących do klasy 41 i odpowiadających następującemu opisowi: „organizowanie imprez sportowych”; oraz po trzecie, rejestracji w Zjednoczonym Królestwie nr 2277746D z dnia 13 sierpnia 2001 r. dla towarów i usług należących do klasy 16 („papier, karty, tektura, zestawy drukarskie, malarskie i kreślarskie; katalogi”) i 38 („usługi telekomunikacyjne; elektroniczna transmisja danych, obrazów i dźwięku za pośrednictwem terminali lub sieci komputerowych”);