ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

1. Swobodny przepływ towarów – Odstępstwa – Istnienie dyrektyw zbliżających ustawodawstwa

(art. 28 WE i 30 WE; dyrektywa Rady 89/104, art. 3)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Odmowa lub stwierdzenie nieważności rejestracji

(dyrektywa Rady 89/104, art. 3 ust. 1 lit. b) i c))

3. Swobodny przepływ towarów – Własność przemysłowa i handlowa – Prawo ze znaku towarowego

(art. 28 WE i 30 WE)

Summary

1. Środek krajowy w dziedzinie, która jest przedmiotem wyczerpującej harmonizacji na płaszczyźnie wspólnotowej, musi być oceniany w świetle przepisów tego środka harmonizującego, a nie przepisów prawa pierwotnego. W konsekwencji to właśnie w świetle przepisów dyrektywy 89/104 mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, a w szczególności jej art. 3, który dotyczy bezwzględnych podstaw odmowy lub stwierdzenia nieważności rejestracji, a nie na podstawie art. 28 WE i 30 WE, należy dokonać oceny, czy prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie rejestracji takiego krajowego znaku towarowego.

(por. pkt 20, 21)

2. Artykuł 3 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy 89/104 mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych nie stoi na przeszkodzie rejestracji w państwie członkowskim w charakterze krajowego znaku towarowego wyrazu zapożyczonego z języka innego państwa członkowskiego, w którym to języku jest on pozbawiony charakteru odróżniającego lub jest opisowy w odniesieniu do towarów lub usług, dla których wniesiono o rejestrację, chyba że zainteresowani odbiorcy w państwie członkowskim, w którym wniesiono o rejestrację, byliby w stanie odczytać znaczenie tego słowa.

(por. pkt 26, 32 i sentencja)

3. W zakresie stosowania zasady swobodnego przepływu towarów traktat nie wpływa na istnienie praw uznawanych przez ustawodawstwo państwa członkowskiego w dziedzinie własności intelektualnej, a jedynie – w zależności od okoliczności – ogranicza ich wykonywanie. Zasada swobodnego przepływu towarów nie stoi zatem na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie dokonywało rejestracji w charakterze krajowego znaku towarowego oznaczenia, które w języku innego państwa członkowskiego pozbawione jest charakteru odróżniającego bądź stanowi opis towarów lub usług, dla których wniesiono o rejestrację.

(por. pkt 28–30)
Keywords

Summary



Keywords

1. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice

(art. 234 WE)

2. Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek – Dyrektywa 86/653

(dyrektywa Rady 86/653, art. 1 ust. 2)

Summary

1. Ani z art. 234 WE, ani z celu postępowania ustanowionego przez ten przepis nie wynika, by zamiarem autorów traktatu było wyłączenie z kompetencji Trybunału wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczących przepisu wspólnotowego w sytuacji, gdy prawo krajowe państwa członkowskiego odsyła do tego przepisu w celu określenia zasad stosowanych do sytuacji o charakterze wyłącznie wewnętrznym państwa członkowskiego.

Kiedy bowiem przepisy prawa krajowego dotyczące sytuacji o charakterze wyłącznie wewnętrznym są tożsame z przepisami prawa wspólnotowego, w szczególności dla uniknięcia dyskryminacji lub ewentualnego zakłócenia konkurencji niewątpliwie w interesie Wspólnoty jest, by w celu uniknięcia rozbieżności interpretacyjnych mogących powstać w przyszłości przepisy lub pojęcia przejęte z prawa wspólnotowego były interpretowane w sposób jednolity, niezależnie od warunków, w jakich mają zostać zastosowane.

(por. pkt 15, 16)

2. Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy 86/653 w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek powinien być interpretowany w ten sposób, że jeśli pośrednikowi powierzono zawarcie jednej umowy, przedłużanej następnie przez kilka lat, warunek stałego charakteru pośrednictwa określony w tym przepisie wymaga, by zleceniodawca powierzył pośrednikowi pośrednictwo w zakresie kolejnych przedłużeń tej umowy, chyba że wystąpiły inne elementy pozwalające uznać, że zlecenie to ma charakter stałego pośrednictwa.

(por. pkt 26, 27 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Polityka społeczna – Zbliżanie ustawodawstw – Przejęcia przedsiębiorstw – Ochrona praw pracowniczych – Dyrektywa 77/187

(dyrektywa Rady 77/187, art. 3 ust. 1)

Summary

Wykładni art. 3 ust. 1 dyrektywy 77/187 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części zakładów należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by w przypadku umowy o pracę odsyłającej do układu zbiorowego, którego stroną jest zbywający niebędący stroną takiego układu, przejmujący nie był związany kolejnymi układami zbiorowymi zawartymi po układzie obowiązującym w momencie tego przejęcia.

W istocie z brzmienia dyrektywy nie wynika w żaden sposób, aby prawodawca wspólnotowy żądał związania przejmującego innymi układami zbiorowymi niż układ obowiązujący w momencie przejęcia, a w rezultacie narzucał późniejszą zmianę warunków pracy poprzez zastosowanie nowego układu zbiorowego zawartego po przejęciu, którego przejmujący nie jest stroną. Taka ocena jest zgodna z celem tej dyrektywy, który ogranicza się do ochrony praw i obowiązków pracowniczych istniejących w dniu przejęcia i który nie obejmuje ochrony oczekiwań ani tym samym ewentualnych korzyści wynikających z przyszłego rozwoju układów zbiorowych, pozostając w oderwaniu od interesów przejmującego, który musi być w stanie przeprowadzić konieczne dopasowania i dostosowania w celu kontynuacji swojej działalności.

(por. pkt 29, 31, 37 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Przepisy podatkowe

(traktat WE, art. 52 (obecnie, po zmianie, art. 43 WE); porozumienie o EOG, art. 31)

Summary

Artykuł 52 traktatu (obecnie, po zmianie, art. 43 WE) oraz art. 31 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego wyłączającym możliwość odliczenia dla celów podatkowych wydatków finansowych poniesionych przez spółkę dominującą podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w tym państwie na zakup udziałów w spółce zależnej, gdy wydatki te dotyczą dywidend, które są zwolnione od podatku z uwagi na to, iż są wypłacane przez spółkę pośrednio zależną z siedzibą w innym państwie członkowskim lub państwie będącym stroną porozumienia, mimo że istnieje możliwość odliczenia takich wydatków, gdy dotyczą one dywidend wypłaconych przez spółkę pośrednio zależną z siedzibą w państwie członkowskim, w którym znajduje się także siedziba spółki dominującej, które w rzeczywistości również są zwolnione od podatku.

(por. pkt 50 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Przedmiot sporu – Określenie w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi

(art. 226 WE)

Summary

Uzasadniona opinia powinna zawierać spójne i szczegółowe przedstawienie powodów, które doprowadziły Komisję do przekonania, iż państwo członkowskie uchybiło jednemu z zobowiązań ciążących na nim na mocy traktatu. W uzasadnionej opinii, a w konsekwencji także w skardze, która nie może opierać się na odmiennych zarzutach i podstawach niż uzasadniona opinia, należy przedstawić zarzuty w sposób spójny i precyzyjny, umożliwiając państwu członkowskiemu oraz Trybunałowi właściwe zrozumienie charakteru zarzucanego naruszenia prawa wspólnotowego, co jest niezbędne temu państwu do skutecznej obrony, a Trybunałowi do oceny istnienia naruszenia.

Należy odrzucić jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom poddającą pod rozstrzygnięcie Trybunału tylko jeden z aspektów mechanizmu prawnego składającego się z dwóch nierozdzielnych elementów i która tym samym nie odpowiada wskazanym wymogom spójności i precyzji.

(por. pkt 17, 18, 21, 23 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Skarga złożona przez władze regionalne

(art. 230 akapit drugi i czwarty WE)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie

(art. 230 akapit czwarty WE; regulamin Sądu, art. 113)

Summary

1. Skarga jednostki regionalnej lub lokalnej nie może być porównywana ze skargą państwa członkowskiego, ponieważ pojęcie państwa członkowskiego w rozumieniu art. 230 akapit drugi WE obejmuje jedynie władze rządowe państw członkowskich. Pojęcie to nie może być rozszerzane na rządy regionów lub innych jednostek wewnątrzpaństwowych, nie naruszając przewidzianej w traktacie równowagi instytucjonalnej. Jednakże na podstawie art. 230 akapit czwarty WE jednostka regionalna lub lokalna może, o ile na mocy prawa krajowego ma osobowość prawną, wnieść skargę na decyzje, których jest adresatem, i na decyzje, które – chociaż wydane są w formie rozporządzenia lub decyzji skierowanej do innego podmiotu – dotyczą jej bezpośrednio i indywidualnie.

W tym względzie nie można uznać, że decyzja Komisji skierowana do zainteresowanego państwa członkowskiego w przedmiocie pomocy finansowej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, odmawiająca uwzględniania złożonego przez nie wniosku o przedłużenie terminu do składania wniosków o płatność końcową w zakresie tej pomocy i ostatecznie ją zamykająca, dotyczy bezpośrednio organu władzy regionalnej, który został wyznaczony jako organ odpowiedzialny za realizację projektu tego funduszu.

(por. pkt 21, 24, 30)

2. Przeszkoda procesowa wynikająca z ustanowionego w art. 230 akapit czwarty WE kryterium, które uzależnia dopuszczalność skargi wniesionej przez osobę fizyczną lub prawną na decyzję, której ona nie jest adresatem, od tego, czy decyzja ta dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie, ma charakter bezwzględny, w wyniku czego sądy wspólnotowe mogą w każdej chwili zbadać tę przeszkodę, również z urzędu. Wobec tego Sąd może na podstawie art. 113 regulaminu stwierdzić niedopuszczalność skargi, nawet jeżeli żadna ze stron nie podniesie zarzutu niedopuszczalności w odrębnym piśmie.

(por. pkt 36)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia przewidziane w szóstej dyrektywie

(dyrektywa Rady 77/388, art. 13 część A ust. 1 lit. c))

Summary

Wykładni art. 13 część A ust. 1 lit. c) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy dokonywać w ten sposób, że przyznaje on państwom członkowskim swobodę uznania w zakresie określenia zawodów paramedycznych i świadczeń opieki medycznej mieszczących się w zakresie tych zawodów dla celów zwolnienia od podatku przewidzianego w tym przepisie. Jednakże państwa członkowskie przy wykonywaniu przysługującej im swobody uznania zobowiązane są do poszanowania zarówno celu tego przepisu, którym jest zapewnienie, aby zwolnienie od podatku stosowało się wyłącznie do świadczeń wykonywanych przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje zawodowe, jak i zasady neutralności podatkowej.

Uregulowanie krajowe, które wyłącza zawód psychoterapeuty z zakresu definicji zawodów paramedycznych, jest sprzeczne z celem omawianego przepisu i z zasadą neutralności podatkowej tylko o tyle, o ile świadczenia w zakresie leczenia psychoterapeutycznego wykonywane przez psychiatrów, psychologów lub osoby wykonujące inne zawody medyczne lub paramedyczne są zwolnione od podatku od wartości dodanej, a jednocześnie można uznać, że te same świadczenia wykonywane przez psychoterapeutów mają taką samą jakość, biorąc pod uwagę ich kwalifikacje zawodowe. Zbadanie tej kwestii należy przy tym do sądu krajowego.

Uregulowanie krajowe, które wyłącza określoną specyficzną działalność w ramach świadczenia opieki medycznej, taką jak leczenie z wykorzystaniem diagnostyki pól zaburzeń wykonywane przez fizjoterapeutów, z zakresu definicji tego zawodu paramedycznego, jest sprzeczne z celem omawianego przepisu i z zasadą neutralności podatkowej tylko o tyle, o ile świadczenia w zakresie takiego leczenia wykonywane przez lekarzy lub dentystów są zwolnione od podatku od wartości dodanej, a można uznać, że te same świadczenia wykonywane przez fizjoterapeutów mają taką samą jakość, biorąc pod uwagę ich kwalifikacje zawodowe. Zbadanie tej kwestii należy przy tym do sądu krajowego.

(por. pkt 51 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Polityka społeczna – Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego – Dyrektywa 79/7

(dyrektywa Rady 79/7, art. 4 ust. 1)

2. Pytania prejudycjalne – Wykładnia – Skutki w czasie wyroków dokonujących wykładni

(art. 234 WE)

Summary

1. Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 79/9 w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi odmawiającemu emerytury osobie, która zmieniła – zgodnie z warunkami określonymi przez prawo krajowe – płeć męską na płeć żeńską z uwagi na to, że osoba ta nie ukończyła 65. roku życia, podczas gdy ta sama osoba miałaby prawo do emerytury w wieku 60 lat, gdyby była uznana za kobietę w świetle prawa krajowego.

Zakres stosowania dyrektywy 79/7 nie może być zatem ograniczony tylko do dyskryminacji wynikającej z przynależności do jednej z płci. Zważywszy na przedmiot i charakter praw, które ma chronić, dyrektywa ta powinna również znajdować zastosowanie w przypadku dyskryminacji, która ma swoje podłoże w zmianie płci danej osoby.

(por. pkt 24, 38 oraz pkt 1 sentencji)

2. Jedynie w wyjątkowych przypadkach Trybunał, stosując zawartą we wspólnotowym porządku prawnym ogólną zasadę pewności prawa, może uznać, że należy ograniczyć ze skutkiem dla wszystkich zainteresowanych możliwość powoływania się na zinterpretowany przez niego przepis celem podważenia stosunków prawnych zawartych w dobrej wierze.

Ponadto konsekwencje finansowe, jakie mogłyby wyniknąć dla państwa członkowskiego z wyroku wydanego wskutek wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, nie stanowią same w sobie uzasadnienia dla ograniczenia skutków tego wyroku w czasie.

(por. pkt 40, 41)
Keywords

Summary



Keywords

Pytania prejudycjalne – Wystąpienie do Trybunału – Sąd krajowy w rozumieniu art. 234 WE – Pojęcie

(art. 234 WE)

Summary

Z art. 234 WE wynika, że sądy krajowe mogą występować do Trybunału wyłącznie, jeżeli orzekają w ramach postępowania prowadzącego do rozstrzygnięcia o charakterze sądowym.

Nie może zatem do Trybunału wystąpić Amtsgericht (Niemcy) jako Familiengericht, gdy działa jako organ administracyjny, nie rozstrzygając przy tym sporu.

Tak właśnie jest, w przypadku gdy zwrócono się do niego o przeniesienie prawa do ustalenia nazwiska rodowego dziecka na jednego z rodziców, w sytuacji w której rodzice, którzy nie noszą nazwiska małżonka i którym łącznie przysługuje władza rodzicielska, nie złożyli przed urzędnikiem stanu cywilnego oświadczenia dotyczącego wyboru nazwiska ojca lub nazwiska matki jako nazwiska dziecka nadanego po urodzeniu, a Familiengericht ma wydać decyzję, gdy urzędnik stanu cywilnego, który doń się zwrócił, nie wydał lub nie mógł wydać uprzednio decyzji w tym zakresie, jako że spór istniejący pomiędzy zainteresowanymi rodzicami i administracją w przedmiocie możliwości wpisania do rejestru podwójnego nazwiska złożonego z nazwisk rodowych rodziców został już rozstrzygnięty w ostatniej instancji przez inny sąd i nie jest przedmiotem postępowania przed Amtsgericht oraz jako że żaden spór nie istnieje pomiędzy wspomnianymi rodzicami, ponieważ są oni zgodni co do nazwiska, które chcą nadać ich dziecku, a które ma być nazwiskiem złożonym odpowiednio z ich nazwisk rodowych.

(por. pkt 13–19)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda świadczenia usług

(art. 43 WE, 49 WE i 86 WE)

Summary

Artykuły 43 WE, 49 WE i 86 WE oraz zasady równości traktowania, niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową i przejrzystości nie stoją na przeszkodzie istnieniu przepisów prawa krajowego, które pozwalają organowi publicznemu na bezpośrednie udzielenie zamówienia na świadczenie usług publicznych spółce, w której posiada on całość kapitału, pod warunkiem że organ publiczny sprawuje nad tą spółką kontrolę analogiczną do tej, jaką sprawuje nad własnymi służbami, i spółka ta prowadzi swoją podstawową działalność wspólnie z organem, który posiada w niej udziały.

(por. pkt 33 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Transport – Transport morski – Swoboda świadczenia usług – Kabotaż morski

(rozporządzenie Rady nr 3577/92, art. 3 ust. 2 i 3)

Summary

W odniesieniu do statków towarowych powyżej 650 gt wykonujących kabotaż wyspowy art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 3577/92 dotyczącego stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie państw członkowskich (kabotaż morski) przewiduje, że wszystkie sprawy dotyczące ich załogi spoczywają na państwie bandery, kiedy dany rejs następuje po rejsie lub przed rejsem do lub z innego państwa. W tym kontekście pojęcie „rejsu, który następuje po lub przed rejsem kabotażowym”, o którym mowa w tym przepisie, obejmuje w zasadzie każdy rejs z lub do innego państwa niezależnie od tego, czy na pokładzie znajduje się ładunek. Niemniej jednak niedopuszczalne byłyby rejsy balastowe dokonywane w sposób stanowiący nadużycie, w celu obejścia zasad przewidzianych w rozporządzeniu nr 3577/92. Dla stwierdzenia takiej praktyki o charakterze nadużycia wymagane jest, po pierwsze, aby wskutek międzynarodowego rejsu balastowego, pomimo formalnego stosowania wymogów przewidzianych w art. 3 ust. 3 tego rozporządzenia, armator skorzystał ze stosowania prawa państwa bandery w stosunku do wszystkich spraw dotyczących załogi, wbrew celowi art. 3 ust. 2 tego samego rozporządzenia, który polega na umożliwieniu stosowania w odniesieniu do wszystkich spraw dotyczących załogi przepisów prawa państwa przyjmującego w przypadku kabotażu wyspowego. Po drugie, z ogółu obiektywnych czynników powinno wynikać, że zasadniczym celem tego międzynarodowego rejsu balastowego jest uniknięcie stosowania art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 3577/92 na korzyść ust. 3 tego samego artykułu.

(por. pkt 25 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału – Podatek kapitałowy pobierany od spółek kapitałowych

(dyrektywa Rady 69/335, art. 4 i 7)

Summary

Artykuł 4 ust. 2 lit. b) dyrektywy 69/335 dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, zmienionej dyrektywą 73/80 dotyczącą ustalenia wspólnych stawek podatku kapitałowego oraz dyrektywą 85/303, stanowi, że państwa członkowskie mogą objąć podatkiem kapitałowym zwiększenie majątku spółki kapitałowej w drodze świadczenia usług przez wspólnika lub akcjonariusza, które nie powoduje zwiększenia kapitału spółki, ale powoduje zmianę w prawach spółki, bądź może zwiększyć wartość udziałów lub akcji spółki.

Artykuł 7 ust. 1 tej dyrektywy zwalnia jednak od podatku kapitałowego czynności, które spełniają trzy przesłanki: i) przeniesienie wszystkich aktywów i pasywów spółki kapitałowej lub jednej bądź więcej gałęzi jej działalności do jednej lub więcej spółek kapitałowych, które są w trakcie tworzenia lub już istnieją; ii) wynagrodzenie nastąpiło wyłącznie w postaci przyznania udziałów lub akcji; oraz iii) rzeczywiste centrum zarządzania lub statutowe siedziby spółek biorących udział w operacji znajdowały się na terytorium państwa członkowskiego.

Jeżeli przesłanki te zostaną spełnione, dyrektywa 69/335 sprzeciwia się pobieraniu stosunkowej opłaty za wpis do rejestru w wysokości 1% wartości transakcji w przypadku połączenia „odwrotnego”, to znaczy połączenia przez przejęcie, w ramach którego spółka przejmowana posiada wszystkie akcje spółki przejmującej. W istocie jako że połączenie takie stanowi wkład kapitałowy do spółki w rozumieniu art. 4 tej dyrektywy, art. 7 ust. 1 tej dyrektywy zwalnia je od podatku kapitałowego.

(por. pkt 32, 40–42, 46, 47 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Mleko i przetwory mleczne – Ustalenia dotyczące przywozu i otwarcia kontyngentów taryfowych

Summary

Artykuł 35 ust. 2 rozporządzenia nr 2535/2001 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych i otwarcia kontyngentów taryfowych jest nieważny w części, w której stanowi, iż wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz masła nowozelandzkiego po obniżonej stawce celnej mogą być składane jedynie do właściwych władz Zjednoczonego Królestwa. W istocie importerzy masła nowozelandzkiego mający siedzibę w Zjednoczonym Królestwie znajdują się w sytuacji porównywalnej z sytuacją importerów mających siedzibę w innym państwie członkowskim. Nakładając na tych ostatnich obowiązek składania wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz w innym państwie członkowskim niż państwo, w którym mają siedzibę, art. 35 ust. 2 rozporządzenia nr 2535/2001 prowadzi do różnego traktowania między tymi importerami potencjalnymi a importerami mającymi siedzibę w Zjednoczonym Królestwie.

Podobnie art. 25 i 32 rozporządzenia nr 2535/2001 w związku z załącznikami III, IV i XII do tego rozporządzenia są nieważne, ponieważ pozwalają one na dyskryminację przy wydawaniu pozwoleń na przywóz masła nowozelandzkiego po obniżonej stawce celnej. W tym zakresie powierzając funkcję wystawiania świadectw IMA 1 (Inward Monitoring Arrangement), niezbędnych dla wydania pozwoleń na przywóz, władzom nowozelandzkim, pomimo obowiązywania nowozelandzkiej ustawy przyznającej monopol na eksport masła, Komisja nie podjęła bowiem koniecznych działań w celu zapobieżenia dyskryminacji przy wydawaniu pozwoleń na przywóz, chociaż obowiązek taki został na nią nałożony w art. 29 ust. 2 rozporządzenia nr 1255/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych.

(por. pkt 34, 35, 42, 57, 58 oraz pkt 1, 2 sentencji)