Sprawa C-333/07

Société Régie Networks

przeciwko

Direction de contrôle fiscal Rhône-Alpes Bourgogne

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour administrative d’appel de Lyon)

„Pomoc państwa — Program pomocy na rzecz lokalnych stacji radiowych — Finansowanie w drodze opłaty parafiskalnej od sprzedaży czasu reklamowego — Przychylna decyzja Komisji w ramach wstępnego etapu badania przewidzianego w art. 93 ust. 3 traktatu WE (obecnie art. 88 ust. 3 WE) — Pomoc, która może być zgodna ze wspólnym rynkiem — Artykuł 92 ust. 3 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 87 ust. 3 WE) — Zakwestionowanie zgodności decyzji z prawem — Obowiązek uzasadnienia — Ocena okoliczności faktycznych — Zgodność opłaty parafiskalnej z traktatem WE”

Opinia rzecznika generalnego J. Kokott przedstawiona w dniu 26 czerwca 2008 r. I ‐ 10811

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. I ‐ 10851

Streszczenie wyroku

(art. 88 WE, art. 231 akapit drugi WE, art. 234 WE)

(traktat WE, art. 93 ust. 3 (obecnie art. 88 ust. 3 WE))

(traktat WE, art. 93 (obecnie art. 88 WE))

(traktat WE, art. 93 ust. 3, art. 190 (obecnie art. 88 ust. 3 WE, art. 253 WE))

Pytania dotyczące wykładni prawa wspólnotowego, z jakimi zwrócił się sąd krajowy w ramach stanu prawnego i faktycznego, za którego ustalenie jest on odpowiedzialny i którego prawidłowość nie podlega ocenie przez Trybunał, korzystają z domniemania znaczenia dla sprawy. Odmowa wydania przez Trybunał orzeczenia w trybie prejudycjalnym, o które wnioskował sąd krajowy, jest możliwa tylko wtedy, gdy jest oczywiste, że wykładnia prawa wspólnotowego, o którą wnioskowano, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, gdy problem jest natury hipotetycznej bądź gdy Trybunał nie dysponuje elementami stanu faktycznego albo prawnego, które są konieczne do udzielenia użytecznej odpowiedzi na pytania, które zostały mu przedstawione. Trybunał może w szczególności pozostawić bez rozstrzygnięcia pytanie prejudycjalne dotyczące oceny ważności aktu wspólnotowego, gdy jest oczywiste, że owa ocena, o której dokonanie wnosi sąd krajowy, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub przedmiotem sporu w postępowaniu przed tym sądem. (por. pkt 46, 47)

Decyzja Komisji w sprawie pomocy państwa wydana w ramach wstępnego etapu badania przewidzianego w art. 93 ust. 3 traktatu WE (obecnie art. 88 ust. 3 WE), którego jedynym celem jest umożliwienie jej wyrobienia sobie pierwszej opinii na temat częściowej lub całkowitej zgodności spornej pomocy ze wspólnym rynkiem, bez konieczności wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 93 ust. 2 traktatu WE — i wydana w krótkim terminie powinna zawierać jedynie powody, dla których Komisja uważa, iż nie stoi w obliczu poważnych trudności w zakresie oceny zgodności danej pomocy ze wspólnym rynkiem. Zwięzłe uzasadnienie, które jednakże wyraźnie i jednoznacznie określa powody, dla których Komisja uznała, że nie stoi w obliczu poważnych trudności w zakresie oceny zgodności danego systemu pomocy ze wspólnym rynkiem — przy uwzględnieniu charakteru aktu, w którym jest ono zawarte, i kontekstu tego aktu — należy uznać za wystarczające z punktu widzenia wymogu uzasadnienia przewidzianego w art. 190 traktatu WE (obecnie art. 253 WE). Zasadność tego uzasadnienia jest natomiast zagadnieniem odrębnym niemającym związku z owym wymogiem. Nie można ponadto stwierdzić nieważności takiej decyzji na podstawie art. 190 traktatu WE ze względu na brak wyraźnego określenia jednej z kategorii odstępstw wymienionych w art. 92 ust. 3 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 87 ust. 3 WE). (por. pkt 64, 65, 70–72)

Zgodność z prawem decyzji w sprawie pomocy państwa powinna być oceniana w świetle informacji, którymi Komisja dysponowała w momencie jej wydania, tym bardziej gdy chodzi o decyzję o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec systemu pomocy wydaną w ramach wstępnego etapu badania przewidzianego w art. 93 ust. 3 traktatu WE (obecnie art. 88 ust. 3 WE). Zważywszy, iż w przypadku takiej decyzji Komisja musi odnieść się do skutków systemu pomocy mających nastąpić w przyszłości, których nie można przewidzieć w sposób dokładny, rzeczoną decyzję można kwestionować wyłącznie wtedy, gdy jest ona w sposób rażący nieprawidłowa w świetle wiedzy, jaką Komisja dysponowała w momencie wydania owej decyzji. (por. pkt 81, 82)

Sposób finansowania pomocy państwa może doprowadzić do uznania niezgodności ze wspólnym rynkiem całego systemu pomocy. W konsekwencji badanie pomocy nie powinno być dokonywane w oderwaniu od skutków, jakie powoduje sposób jej finansowania. Przeciwnie, ocena działania pomocowego przez Komisję zawsze musi uwzględniać sposób finansowania pomocy, w przypadku gdy stanowi ona integralny składnik tego działania. Zgłoszenie działania pomocowego przewidziane w art. 93 ust. 3 traktatu WE (obecnie art. 88 ust. 3 WE) powinno w związku z tym również obejmować informacje dotyczące sposobu finansowania pomocy, tak aby Komisja mogła przeprowadzić swoje badanie na podstawie kompletnych informacji. W razie ich braku nie można byłoby wykluczyć, że Komisja uzna za zgodne ze wspólnym rynkiem działanie pomocowe, które nie mogłoby zostać za takie uznane. Ocena Komisji należy do jej wyłącznych kompetencji, a ich wykonywanie podlega kontroli sądu wspólnotowego. (por. pkt 89, 90, 94)