39.

Po trzecie, wnoszący odwołanie ponownie podnosi zasadniczo, że z jednej strony Sąd uznał, iż wnoszący odwołanie uczestniczył „umyślnie i świadomie” w działalności, której celem lub skutkiem było obejście środków ograniczających. Twierdzi on, że okoliczność ta została podniesiona przez Sąd z urzędu, chociaż nie była przedmiotem sporu pomiędzy stronami. Pomocniczo utrzymuje on, że ponieważ na transakcje: w pierwszej kolejności nie były potrzebne zezwolenia, w drugiej kolejności uzyskano zgodę lub w trzeciej kolejności uzyskano zezwolenie na podstawie art. 21 rozporządzenia nr 961/2010, Sąd nie mógł orzec, iż udział EIH w obchodzeniu środków ograniczających był „umyślny i świadomy”, jak wymaga tego w odniesieniu do umieszczenia w wykazie art. 16 ust. 4 rozporządzenia nr 961/2010, tym bardziej że EIH otrzymał od Bundesbanku zapewnienia co do zgodności omawianych transakcji z prawem. Nie można wymagać od EIH wykazania, że nie naruszył on przepisów art. 16 ust. 4 tego rozporządzenia. Nie można również zarzucać EIH, że nie domagał się od Bundesbanku więcej informacji na temat planowanych transakcji. Twierdzenie to, przedstawione po raz pierwszy w zaskarżonym wyroku, zostało bowiem poczynione z urzędu, a kwestia ta nie była przedmiotem sporu między stronami. Ponadto EIH otrzymał opinię biegłego właściwego organu krajowego, w tym przypadku Bundesbanku, w której wielokrotnie powtórzono to stanowisko. EIH był w stałym kontakcie z tym organem, co skądinąd wykazał, ale Sąd ocenił chronologię korespondencji z Bundesbankiem w sposób oczywiście błędny. Obowiązek czujności, który spoczywał na wnoszącym odwołanie, znajduje zastosowanie wobec irańskich osób fizycznych i prawnych, ale z pewnością nie w stosunku do informacji i zapewnień przekazywanych przez sam Bundesbank. Wnoszący odwołanie podnosi z drugiej strony, że Sąd błędnie odrzucił jako środek dowodowy trzy pisma austriackiego banku narodowego przedstawione przez EIH, podczas gdy potwierdzały one stanowisko Bundesbanku w odniesieniu do transakcji przeprowadzanych zgodnie z procedurą trzeciej drogi, dotyczących dawnych operacji, i gdy z pism tych wynikało, że stanowisko to podzielane było nawet przez samą Radę, państwa członkowskie i służbę prawną Komisji Europejskiej. Wreszcie wnoszący odwołanie kwestionuje wywiedzione przez Sąd ze sprawozdania z audytu wnioski, na które powołał się EIH. Tym samym Sąd nie może umniejszać mocy dowodowej rzeczonych sprawozdań ze względu na to, że opierają się one jedynie na analizie wybranych transakcji, mimo że jest to częsta praktyka w tej dziedzinie. Sąd nie wziął także pod uwagę faktu, iż dwóch kontrolerów Bundesbanku znajdowało się na miejscu w lokalach EIH w celu regularnego raportowania federalnym organom nadzoru finansowego. Ponadto Sąd ograniczył się do stwierdzenia, że w jednym ze sprawozdań wyraźnie podkreślono, iż transakcje przeprowadzone zgodnie z procedurą trzeciej drogi mogły podważyć cele Unii w zakresie polityki sankcji ( 27 ), podczas gdy w tym samym sprawozdaniu stwierdzono skądinąd, że „w świetle poniższych wniosków i zaleceń oraz z zastrzeżeniem możliwości dodatkowych kontroli w indywidualnych przypadkach uważamy, że procedury wdrożone przez EIH w celu przestrzegania rozporządzeń dotyczących sankcji spełniają wymogi prawne” ( 28 ). Wnioski dotyczące okoliczności faktycznych wywiedzione przez Sąd w odniesieniu do sprawozdań z audytu powinny zatem zostać uchylone, ponieważ są one niezgodne z dokumentami przekazanymi do akt sprawy i, co za tym idzie, są całkowicie błędne. Sąd dopuścił się naruszenia prawa, gdy orzekł, że procedura trzeciej drogi narusza zakaz obchodzenia środków ograniczających, o którym mowa w art. 16 ust. 4 rozporządzenia nr 961/2010.