ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawa T‑350/13

Jordi Nogues, SL

przeciwko

Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BADTORO – Wcześniejsze, słowne unijne i graficzny krajowy, znaki towarowe TORO – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo oznaczeń – Podobieństwo towarów i usług – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009

Streszczenie – wyrok Sądu (siódma izba) z dnia 20 września 2017 r.

Zobacz tekst orzeczenia. (zob. pkt 19–21, 68–70)

Całościową ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w zakresie dotyczącym wizualnego, fonetycznego lub konceptualnego podobieństwa kolidujących ze sobą oznaczeń należy oprzeć na wywieranym przez nie całościowym wrażeniu, ze szczególnym uwzględnieniem ich elementów odróżniających i dominujących. Sposób postrzegania znaków towarowych przez przeciętnego konsumenta danych towarów lub usług odgrywa w ramach całościowej oceny wspomnianego prawdopodobieństwa decydującą rolę. W tym względzie przeciętny konsument postrzega co do zasady znak towarowy jako całość i nie zajmuje się analizą jego poszczególnych elementów. Co więcej, ocena podobieństwa dwóch znaków towarowych nie może ograniczyć się do zbadania tylko jednego z elementów tworzących złożony znak towarowy i do porównania go z innym znakiem towarowym. Przeciwnie, porównania należy dokonać poprzez analizę kolidujących ze sobą znaków towarowych postrzeganych jako całość, co nie wyklucza, że całościowe wrażenie wywierane przez złożony znak towarowy w pamięci właściwego kręgu odbiorców może w niektórych przypadkach zostać zdominowane przez jeden lub kilka z jego składników. Dopiero wtedy, gdy wszystkie pozostałe składniki znaku towarowego są nieistotne, ocena podobieństwa może zależeć wyłącznie od składnika dominującego. Ma to miejsce na przykład, gdy taki składnik jest w stanie samodzielnie zdominować wizerunek tego znaku, który właściwy krąg odbiorców zachował w pamięci, skutkiem czego wszystkie pozostałe składniki tego znaku towarowego będą bez znaczenia dla wywieranego przez niego całościowego wrażenia. (zob. pkt 23, 24)

O ile w przypadku gdy znak towarowy składa się z elementów słownych i graficznych, pierwsze z nich winny być co do zasady traktowane jako bardziej odróżniające niż te ostatnie, ponieważ przeciętny konsument łatwiej będzie odnosić się do rozpatrywanych towarów poprzez przytoczenie nazwy znaku towarowego aniżeli poprzez opisanie graficznego elementu znaku, o tyle nie wynika z tego, że elementy słowne znaku towarowego należy zawsze uznawać za bardziej odróżniające niż elementy graficzne. W istocie w przypadku złożonego znaku towarowego element graficzny może zajmować pozycję równoważną elementowi słownemu. W celu określenia składnika dominującego należy zatem zbadać samoistne cechy elementu graficznego oraz samoistne cechy elementu słownego zakwestionowanego znaku towarowego oraz ich odpowiednie pozycje. (zob. pkt 29)
82

Po drugie, należy zaznaczyć, że zważywszy na doświadczenie nabyte w pierwszym i drugim okresie handlu uprawnieniami, czyli od 2005 r. do 2007 r. i od 2008 r. do 2012 r., reguły wprowadzone dyrektywą 2009/29 dla okresu handlu uprawnieniami od roku 2013 zmieniły dogłębnie metody przydziału uprawnień w celu wprowadzenia bardziej zharmonizowanego systemu handlu uprawnieniami do emisji, aby lepiej wykorzystać jego zalety, uniknąć zakłóceń na rynku wewnętrznym oraz ułatwić powiązanie go z innymi systemami handlu, jak zapisano w motywie 8 dyrektywy 2009/29 (ww. w pkt 63 wyrok Polska/Komisja, EU:T:2013:113, pkt 53). Poza tym z art. 1 akapit drugi i z motywu 3 dyrektywy 2003/87 wynika, że dyrektywa ta, po jej zmianie dyrektywą 2009/29, przewiduje jeszcze większą redukcję emisji gazów cieplarnianych, aby przyczynić się do osiągnięcia takich poziomów redukcji, które według naukowców uważane są za konieczne do uniknięcia groźnych zmian klimatu (ww. w pkt 63 wyrok Polska/Komisja, EU:T:2013:113, pkt 68). W odniesieniu do trzeciego okresu handlu uprawnieniami art. 9 dyrektywy 2003/87 stanowi, że począwszy od 2013 r., liczba uprawnień wydawanych corocznie w całej Unii ulega zmniejszeniu w sposób liniowy, przy czym za punkt wyjścia przyjmuje się wartość z połowy okresu 2008–2012. Zgodnie z art. 10 ust. 1 dyrektywy 2003/87 oraz z motywem 15 dyrektywy 2009/29, począwszy od 2013 r., przydział uprawnień jest oparty na zasadzie sprzedaży na aukcji. Na mocy art. 10a ust. 3 dyrektywy 2003/87 co do zasady nie przydziela się żadnych bezpłatnych uprawnień producentom energii elektrycznej. Zgodnie z art. 10a ust. 11 zdanie drugie dyrektywy 2003/87 liczba bezpłatnych uprawnień jest corocznie zmniejszana o taką samą wielkość aż do osiągnięcia poziomu 30% w roku 2020, w celu osiągnięcia całkowitej likwidacji bezpłatnych uprawnień w roku 2027.
8

W drugiej kolejności, w odniesieniu do charakteru opisowego zgłoszonego znaku towarowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009, Izba Odwoławcza zauważyła na wstępie, że z dokumentów przedstawionych przez skarżących wynika, iż ten znak towarowy składa się z angielskiego wyrazu oznaczającego dwuwymiarową alotropię węgla i krąg anglojęzycznych odbiorców postrzegałby omawiany znak jako nazwę konkretnego materiału. W oparciu o te same dokumenty Izba Odwoławcza wskazała, po pierwsze, że mimo tego, iż odkrycie grafenu nastąpiło jakiś czas temu, to dopiero jego wyizolowanie w 2004 r. pozwoliło naukowcom poznać jego właściwości, w szczególności jego dwuwymiarową strukturę o grubości jednego atomu, jego przejrzystość, elastyczność i sprężystość, przewodność cieplną i elektryczną, rezystywność, lekkość i nieprzepuszczalność czy też co najmniej kontrolowaną przepuszczalność, a po drugie, że potencjalne obszary zastosowania nanomateriałów, takich jak grafen, obejmują informatykę, telefonię komórkową i elektronikę, ekranowanie, energię i środowisko, medycynę i zdrowie. Następnie Izba Odwoławcza przeanalizowała szczególne właściwości i zastosowania grafenu odrębnie dla „broni palnej”, należącej do klasy 13, „amunicji i pocisków; materiałów wybuchowych”, należących do klasy 13, „sztucznych ogni”, należących do klasy 13, „przędzy i nici dla włókiennictwa”, należących do klasy 23, „odzieży, obuwia, nakryć głowy”, należących do klasy 25, i w odniesieniu do każdej z tych pięciu kategorii towarów uznała, że z uwagi na wymienione powyżej właściwości i zastosowania ekspert słusznie przyjął, że wskazane towary mogą zawierać grafen lub być z zrobione na jego bazie. Wreszcie Izba Odwoławcza stwierdziła, że zgłoszony znak towarowy ma charakter opisowy, ponieważ wyraz „graphene” w sposób bezpośredni informuje właściwy krąg odbiorców, w szczególności grupę specjalistów, o cechach charakterystycznych wskazanych towarów, a mianowicie o ich składzie. W rezultacie konsument może, bez pośredniczącego procesu intelektualnego lub jakiegokolwiek innego dodatkowego wysiłku, zidentyfikować w zgłoszonym oznaczeniu nazwę materiału „grafen”, który wchodzi w skład tych towarów.
23

Izba Odwoławcza uznała, że sporny wzór stanowi część składową produktu złożonego składającego się z listwy przypodłogowej zawierającej wgłębienie przeznaczone do umieszczenia kabli elektrycznych lub przewodów telefonicznych oraz ze spornego wzoru, to jest z przeznaczonej do pokrycia wgłębienia wkładki przystosowanej do listwy przypodłogowej i nadającej się do demontowania i powtórnego zamontowania. Jednocześnie według Izby Odwoławczej wzór ten stanowi część składową produktu złożonego, w wypadku gdy jest włączony do innych rodzajów listw przypodłogowych, ponieważ jego płaska część jest montowana na ścianie, a listwa przypodłogowa jest mocowana do wystających elementów bocznych za pomocą innego zespołu wystających elementów, znajdujących się w tylnej części listwy przypodłogowej. Z powyższego wynika, że w każdym wypadku sporny wzór stanowi część składową produktu złożonego.
30

Wreszcie, odmiennie niż wynika to w sposób dorozumiany z zarzutu sformułowanego przez Izbę Odwoławczą OHIM w zaskarżonej decyzji, wskazanego w pkt 6 powyżej, w wypadku opisu towarów, dla których został zarejestrowany w określonej kategorii sporny znak towarowy – tak jak w niniejszej sprawie, jeśli chodzi o towary należące do klasy 12 – nie można wymagać od podmiotu wnoszącego o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku, w celu uznania jego wniosku za dopuszczalny, aby zidentyfikował on wszystkie podkategorie towarów i usług mogących należeć według niego – przy czym odróżniających się odpowiednio w sposób niezależny – do szerszej kategorii, która jest jedyną wskazaną w ramach rejestracji spornego znaku towarowego. Po pierwsze, jak wskazano w pkt 23 powyżej, podmiot wnoszący o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku musi bowiem wyłącznie określić zakres swojego żądania przedstawienia dowodu rzeczywistego używania spornego znaku towarowego. Otóż w niniejszym wypadku w swoim wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku – przyjmując najpierw wyraźnie i w całości opis kategorii towarów należących do klasy 12, dla których sporny znak towarowy został zarejestrowany, a następnie ograniczając jego zakres poprzez wyłączenie niektórych podkategorii towarów, w odniesieniu do których skarżąca nie kwestionuje rzeczywistego używania – skarżąca w sposób oczywisty spełniła ów wymóg. Po drugie, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 26 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego zawiera wykaz towarów lub usług, w odniesieniu do których wnioskuje się o rejestrację. Z powyższego wynika, że wyłącznie podmiot dokonujący zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego jest uprawniony do określenia, z zastrzeżeniem kontroli właściwych instancji OHIM, zakresu ochrony, którą chce on zapewnić wspomnianemu znakowi towarowemu. W konsekwencji w niniejszym wypadku, ponieważ interwenient podczas dokonywania zgłoszenia spornego znaku towarowego wskazał oznaczone towary poprzez zwykłe odesłanie do szerszej kategorii, nie identyfikując szczegółowiej podkategorii towarów i usług mogących należeć do tej ostatniej kategorii, Izba Odwoławcza OHIM błędnie uznała wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku za niedopuszczalny ze względu na to, że skarżąca nie zidentyfikowała we wspomnianym wniosku takich podkategorii.
11

Po pierwsze, Izba Odwoławcza uznała, że ponieważ skarżąca przedstawiła wyłącznie wyciąg z bazy danych OHIM, nie dowiodła ona istnienia, ważności i zakresu ochrony międzynarodowego znaku towarowego zgodnie z zasadą 19 ust. 1 i z zasadą 19 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1), ze zmianami. Izba Odwoławcza oddaliła zatem sprzeciw w zakresie, w jakim został on oparty na wspomnianym znaku (pkt 10–13 zaskarżonej decyzji). […]
80

W tym kontekście należy przypomnieć, że nałożony na Komisję w art. 20 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003 obowiązek określenia przedmiotu i celu kontroli stanowi w istocie podstawową gwarancję prawa zainteresowanych przedsiębiorstw do obrony, co sprawia, że zakres obowiązku uzasadnienia decyzji w sprawie kontroli nie może zostać ograniczony ze względów związanych ze skutecznością dochodzenia. W tym zakresie chociaż Komisja nie jest zobowiązana ani do przekazania adresatowi takiej decyzji wszystkich posiadanych informacji na temat domniemanych naruszeń, ani do dokładnego określenia właściwego rynku, ani do dokonania dokładnej kwalifikacji prawnej zarzucanych mu naruszeń, ani też do wskazania okresu, w jakim zarzucane naruszenia miały zostać popełnione, to jest ona jednak zobowiązana do możliwie najdokładniejszego wskazania przypuszczeń, jakie zamierza sprawdzić, czyli do wskazania tego, czego poszukuje, i elementów, których powinna dotyczyć kontrola (zob. podobnie ww. w pkt 79 wyrok Hoechst/Komisja, EU:C:1989:337, pkt 41; wyrok z dnia 17 października 1989 r. Dow Benelux/Komisja, 85/87, Rec, EU:C:1989:379, pkt 10; ww. w pkt 23 wyrok Roquette Frères, EU:C:2002:603, pkt 48).
24

W tym względzie należy stwierdzić, że chociaż wbrew stanowisku skarżącej, nie mamy tu do czynienia z ogłoszeniem, jest to jednak dotyczący jej materiał promocyjny, który ukazał się w magazynie o tematyce związanej z modą, co pozwoliło jej na zaprezentowanie swoich produktów odbiorcom. Izba Odwoławcza odniosła się do całego tego materiału reklamowego w pkt 26 i 27 zaskarżonej decyzji, w związku z czym nie można jej zarzucać nieuwzględnienia tego dokumentu. Stąd też Izba Odwoławcza nie naruszyła normy proceduralnej określonej w art. 76 rozporządzenia nr 207/2009.
85

Tymczasem w niniejszym przypadku z wniosku o zatwierdzenie warunków lotu z dnia 10 stycznia 2012 r., złożonego na formularzu 37 EASA (załącznik 6 do skargi), wynika, że w rubryce 4.3 wspomnianego formularza, którą w nocie wyjaśniającej wskazano jako najważniejszą jego część, ponieważ dotyczy ona opisu niezgodności z świetle mających zastosowanie wymogów zdatności do lotu, skarżąca ograniczyła się do wskazania, że statek powietrzny uzyskał certyfikat od FAA, co zostało także wspomniane w pkt 4 decyzji komisji odwoławczej, oraz że wniosek o certyfikację typu wciąż nie został rozpatrzony przez EASA. W tym zakresie należy zauważyć, że skarżąca w rubryce 3.4 wspomnianego formularza błędnie poinformowała EASA, iż wniosek nie jest związany z trwającą procedurą certyfikacji. Niemniej jednak skarżąca nie zgłosiła żadnego problemu z zakresu bezpieczeństwa. W rubryce 7, zatytułowanej „Warunki/ograniczenia”, załącznika do wniosku o zatwierdzenie warunków lotu z dnia 10 stycznia 2012 r. wspomniano także o konieczności odwołania się do instrukcji obsługi sterownika helikoptera typu Robinson R66, do instrukcji konserwacji tego statku powietrznego oraz do instrukcji dotyczących nieprzerwanej zdatności do lotu.
29

Komunikat w sprawie współpracy między krajowymi organami ochrony konkurencji, którego cel polega na wykonaniu przepisów rozporządzenia nr 1/2003 i na który powołuje się skarżąca, również stanowi wsparcie dla wykładni przyjętej w pkt 26 powyżej. Punkt 20 rzeczonego komunikatu wyjaśnia bowiem, że „[w] art. 13 [tego rozporządzenia] wyrażenie »rozpatruje sprawę« nie oznacza zwyczajnie, że inny organ ochrony rozpatruje skargę, lecz że prowadzi on albo prowadził dochodzenie w sprawie na swój rachunek”. Punkt ten natomiast nie daje wskazówek odnośnie do rezultatu, do jakiego doszedł organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego. Punkt 22 tego komunikatu sam zawiera, w sposób wyraźny, rozważania odnośnie do przypadku, w którym skarga została rozpatrzona przez organ ochrony konkurencji, lecz została odrzucona z powodów innych niż badanie sprawy co do istoty, powołując przykład przypadku, w którym organ nie mógł zebrać dowodów koniecznych do wykazania naruszenia, i wskazując, iż należy dać dowód elastyczności poprzez pozwolenie innemu organowi ochrony, by przeprowadził własne dochodzenie i rozpatrzył sprawę samemu. Ponadto Trybunał przyznał szeroki zakres uznania przysługujący organom ochrony konkurencji celem optymalnego rozdziału spraw, uściślając odnośnie do art. 13 ust. 1 tego rozporządzenia, że każdy organ ma możliwość, a nie obowiązek odrzucenia skierowanej do niego skargi, w wypadku gdy inny organ rozpoznawał już tę samą sprawę (ww. w pkt 17 wyrok Toshiba Corporation, EU:C:2012:72, pkt 90).
23

Prawdą jest, że decyzja eksperta – która, co należy podkreślić, nie podlega właściwości Sądu mogącego rozpatrywać wyłącznie skargi wnoszone na decyzje izb odwoławczych OHIM – jest dość trudna do zrozumienia, ponieważ na stronie 6 tej decyzji wskazano, że „odstępuje się od zastrzeżenia dotyczącego […] »urządzeń do nagrywania, transmisji lub reprodukcji dźwięku lub obrazu; magnetycznych nośników danych«, ale też że zostaje ono podtrzymane w odniesieniu do […] »magnetycznych nośników danych«. Jednakże wynikająca stąd niejednoznaczność zostaje rozwiana na końcu strony 10 i na początku strony 11 decyzji eksperta, ponieważ wśród towarów, wobec których odmówiono przyznania ochrony”, zostały wymienione „magnetyczne nośniki danych”, należące do klasy 9, a wśród dopuszczonych towarów – „urządzenia i przyrządy: naukowe, żeglarskie, geodezyjne, fotograficzne, kinematograficzne, optyczne, wagowe, pomiarowe, sygnalizacyjne, kontrolne, do ratowania życia, do celów dydaktycznych; urządzenia i przyrządy do przewodzenia, przełączania, przekształcania, gromadzenia, sterowania i regulacji energii elektrycznej; urządzenia do nagrywania, transmisji lub reprodukcji dźwięku lub obrazu; nagrywalne płyty (dyski); mechanizmy do urządzeń uruchamianych przez wrzucenie monety; kasy sklepowe, maszyny liczące, sprzęt przetwarzający dane, komputery; urządzenia do gaszenia ognia”, także należące do klasy 9.
2)

Skutki decyzji 2013/270 i rozporządzenia nr 522/2013 zostają utrzymane w mocy wobec Petropars Aria Kish Operation and Management Co. oraz Petropars Resources Engineering Kish Co. do momentu upływu terminu do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 56 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, bądź – jeżeli w terminie tym zostanie wniesione odwołanie – do daty jego oddalenia.
65

Skarżące twierdzą, że żaden konsument ani pracownik nie jest narażony na działanie MHHPA. Zdaniem skarżących substancja ta jest stosowana tylko w procesach przemysłowych, a wyroby gotowe nie zawierają żadnej swobodnej MHHPA. Nawet gdyby małe ilości nieprzereagowanej MHHPA mogły być jeszcze obecne w wyrobie końcowym, to nie mogłyby one zostać określone ilościowo. Na podstawie programów nadzoru produktów i mających zastosowanie do takiego produktu przepisów prawnych MHHPA jest wykorzystywana w systemach zamkniętych, które zapobiegają narażeniu na działanie i zapewniają bardzo ograniczone, zbliżone do zera ryzyko narażenia na działanie. Co więcej, w wypadku potencjalnego narażenia na działanie, w czasie gdy substancje są mieszane w procesach okresowych lub jeżeli są one przelewane, stosowane są wyciągi wentylacyjne, a pracownicy są zobowiązani do stosowania indywidualnego wyposażenia ochronnego, co zapewnia bezpieczne postępowanie z substancją i zapobiega narażeniu na jej działanie. W tym względzie skarżące odsyłają do sprawozdania lekarza zakładowego drugiej skarżącej, zgodnie z którym to sprawozdaniem od 1992 r. działanie uczulające nie spowodowało żadnego przypadku choroby dróg oddechowych. Ponadto ECHA przyznała, że w celu dokonania oceny, czy dana substancja daje powody do równoważnych obaw, należy zbadać, czy jest możliwe podjęcie w odpowiedni sposób działań przeciwko poważnym zagrożeniom stwierdzonym za pomocą zwykłej oceny ryzyka.
88

Analiza prac, które doprowadziły do przyjęcia rozporządzenia nr 1049/2001, wykazuje zresztą, że badana była możliwość poszerzenia celu tego rozporządzenia poprzez uwzględnienie pewnych indywidualnych interesów, na które dana osoba mogłaby się powołać w celu uzyskania dostępu do konkretnego dokumentu. Dlatego właśnie w trzydziestej pierwszej poprawce do wymienionego projektu, zawartej w propozycji legislacyjnej zamieszczonej w sprawozdaniu Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych Parlamentu Europejskiego, sugerowano wprowadzenie do projektu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. C 177 E, s. 70) nowego art. 4 ust. 1a, zgodnie z którym „[b]adając interes opinii publicznej w uzyskaniu dostępu do dokumentu, instytucja bierze również pod uwagę interes, na który powołuje się wnioskodawca, skarżący lub inny uprawniony, który ma prawo, interes lub obowiązek w danej dziedzinie”. Podobnie siódma poprawka zgłoszona w opinii wydanej przez Komisję ds. Petycji Parlamentu Europejskiego, zamieszczona w tym samym sprawozdaniu, dotyczyła dodania do art. 1 projektu Komisji ustępu określającego, że „[w]nioskodawcy, skarżącemu lub każdej innej osobie fizycznej lub prawnej, której praw, interesów lub obowiązków dotyczy sprawa (strona w sprawie), przysługuje również prawo dostępu do dokumentu, który nie jest dostępny publicznie, lecz który może mieć wpływ na wynik sprawy, zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia”. Należy w tym względzie zauważyć, że żadna z tych poprawek nie została uwzględniona w treści rozporządzenia nr 1049/2001 (ww. w pkt 86 wyrok Sison/Rada, EU:C:2007:75, pkt 45).
100

Wynika z tego, że nawet gdyby uznano, iż zatwierdzając decyzją z dnia 3 marca 2009 r. wprowadzenie do programu ogólnego nowego środka pomocy technicznej, Komisja udzieliła władzom portugalskim dokładnych zapewnień co do pokrycia przez EFRG niektórych wydatków poniesionych w ramach działań kontrolnych prowadzonych przez władze portugalskie, zapewnienia te byłyby w każdym wypadku sprzeczne z obowiązującymi normami, a w konsekwencji nie mogły dawać Republice Portugalskiej podstaw do uzasadnionych oczekiwań co do kwalifikowalności rozpatrywanych wydatków do finansowania Unii.
62

Co się tyczy decyzji Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 marca 2017 r. (zob. pkt 24 powyżej), wydanej po zaskarżonej decyzji, należy oczywiście zauważyć – jak to uczyniło EUIPO na rozprawie – że nie wypowiedziano się w niej co do kwestii, czy „produkty warzywne i ziemniaczane do chrupania wykonane lub przygotowane metodą wytłaczania i grudkowania, a także inaczej” są objęte kategorią „owoce i warzywa konserwowane, suszone i gotowane”. Stwierdzono w niej natomiast, że oznaczenie #CHIPS ma charakter opisowy w szczególności w odniesieniu do „owoców i warzyw konserwowanych, suszonych i gotowanych”, w zakresie, w jakim mogą one przybrać formę chipsów. A zatem to przy uwzględnieniu sposobu postrzegania przez właściwy krąg odbiorców nawiązania do szczególnego rodzaju pokrojenia wspomnianych owoców i warzyw, w formie chipsów, Izba Odwoławcza przyjęła opisowy charakter oznaczenia #CHIPS, podczas gdy w zaskarżonej decyzji ta sama Izba Odwoławcza wykluczyła, by ten szczególny rodzaj pokrojenia mógł stanowić „właściwość” rozpatrywanych towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009. Wspomniana przez skarżącą decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 marca 2017 r. wskazuje więc przynajmniej na pewną niespójność w niedawnej praktyce decyzyjnej EUIPO w zakresie „owoców i warzyw konserwowanych, suszonych i gotowanych”.
83

Jednak zdaniem Trybunału wykonywanie nieograniczonego prawa orzekania nie jest równoznaczne z kontrolą z urzędu, a postępowanie przed sądami Unii jest postępowaniem kontradyktoryjnym. Z wyjątkiem bezwzględnych przeszkód procesowych, które sąd ma obowiązek uwzględnić z urzędu, takich jak brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji, to do strony skarżącej należy podniesienie zarzutów wymierzonych w zaskarżoną decyzję oraz przedstawienie dowodów na ich poparcie. Brak kontroli z urzędu całości zaskarżonej decyzji nie narusza zasady skutecznej ochrony sądowej. Nie jest niezbędne dla przestrzegania tej zasady, by Sąd – co prawda zobowiązany do ustosunkowania się do podniesionych zarzutów oraz przeprowadzenia kontroli, tak pod względem prawnym, jak i faktycznym – miał obowiązek dokonać z urzędu kompletnego nowego badania akt sprawy (zob. analogicznie wyrok z dnia 8 grudnia 2011 r., Chalkor/Komisja, C‑386/10 P, EU:C:2011:815, pkt 64, 66).
81

Co się tyczy przywołania przez Izbę Odwoławczą wyroku z dnia 23 października 2003 r., OHIM/Wrigley (C‑191/01 P, EU:C:2003:579, pkt 32), zgodnie z którym „[n]ależy odmówić rejestracji oznaczenia słownego […], jeżeli przynajmniej jedno z jego możliwych znaczeń stanowi opis właściwości oznaczonych nim towarów lub usług”, wystarczy przypomnieć, że orzecznictwo to odpowiada, poprzez zaprzeczenie, na pytanie, czy jest „konieczne, by oznaczenia i wskazówki tworzące znak towarowy […] były faktycznie używane do celów opisowych w momencie dokonania zgłoszenia”. Tymczasem postawione tak pytanie nie stanowi kwestii istotnej w niniejszej sprawie, ponieważ określenie „devin” ma w Bułgarii charakter opisowy, z zastrzeżeniem uzyskania przez sporny znak towarowy charakteru odróżniającego w następstwie używania go dla rozpatrywanych towarów. Niniejsza sprawa koncentruje się za to na kwestii postrzegania tego określenia przez właściwy krąg odbiorców poza Bułgarią.