ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

1. Urzędnicy – Wakat – Rezygnacja organu powołującego z postępowania w sprawie obsadzenia wakującego stanowiska na rzecz przeniesienia z urzędu urzędnika wraz z etatem

(regulamin pracowniczy, art. 4, 29)

2. Urzędnicy – Organizacja służb – Określenie poziomu stanowiska do obsadzenia

(regulamin pracowniczy, art. 7 ust. 1; załącznik I, sekcja A)

3. Urzędnicy – Skarga – Skarga o odszkodowanie – Stwierdzenie nieważności niezgodnego z prawem zaskarżonego aktu – Stosowne zadośćuczynienie za krzywdę

(regulamin pracowniczy, art. 91)

1. Chociaż organ powołujący korzysta z szerokiego zakresu uznania w tym względzie, może on zrezygnować z przeprowadzenia postępowania w sprawie obsadzenia wakującego stanowiska i zastosować środek, niepodlegający przepisom art. 4 i 29 regulaminu pracowniczego, w postaci przeniesienia urzędnika z urzędu wraz z jego etatem, jedynie z przyczyn obiektywnie związanych z interesem służby, które ma obowiązek wyjaśnić.

(zob. pkt 49, 50)

Odesłanie:

Trybunał: sprawy połączone 316/82 i 40/83 Kohler przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, 9 lutego 1984 r., Rec. s. 641, pkt 22

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑32/92 Rasmussen przeciwko Komisji, 6 lipca 1993 r., Rec. s. II‑765, pkt 37; sprawy połączone T‑331/00 i T‑115/01 Bories i in. przeciwko Komisji, 27 listopada 2003 r., RecFP s. I‑A‑309, II‑1479, pkt 150–153

2. Poza stanowiskiem kierownika wydziału, dla którego regulamin pracowniczy w sekcji A załącznika I określa szczególne zasady odnośnie do ustalenia poziomu stanowiska do obsadzenia, z ogólnych zasad prawa regulujących organizację wspólnotowej służby publicznej wynika, że o poziomie stanowiska do obsadzenia należy zdecydować z uwzględnieniem wagi zadań przypisanych rozpatrywanej funkcji i w świetle wyłącznie interesu służby. Artykuł 7 ust. 1 regulaminu pracowniczego wyraźnie wymienia ten ostatni wymóg.

(zob. pkt 83)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑10/94 Kratz przeciwko Komisji, 17 maja 1995 r., Rec. s. II‑1455, pkt 56–60; sprawa T‑36/94 Capitanio przeciwko Komisji, 16 października 1996 r., RecFP s. I‑A‑449, II‑1279, pkt 57; sprawa T‑37/94 Benecos przeciwko Komisji, 16 października 1996 r., RecFP s. I‑A‑461, II‑1301, pkt 56; sprawa T‑3/97 Campogrande przeciwko Komisji, 19 lutego 1998 r., RecFP s. I‑A‑89, II‑215, pkt 30

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑122/05 Economidis przeciwko Komisji, 14 grudnia 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑179, II‑A‑1‑725

3. Z wyjątkiem sytuacji nadzwyczajnych stwierdzenie nieważności decyzji zaskarżonej przez urzędnika stanowi samo z siebie odpowiednie, i w zasadzie wystarczające, zadośćuczynienie za krzywdę, jakiej urzędnik mógł doznać.

(zob. pkt 114)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑165/89 Plug przeciwko Komisji, 27 lutego 1992 r., Rec. s. II‑367, pkt 118; sprawa T‑140/97 Hautem przeciwko EBI, 28 września 1999 r., RecFP s. I‑A‑171, II‑897, pkt 82; sprawa T‑89/01 Willeme przeciwko Komisji, 11 września 2002 r., RecFP s. I‑A‑153, II‑803, pkt 97
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

Urzędnicy – Konkurs – Komisja konkursowa – Odrzucenie kandydatury – Obowiązek uzasadnienia – Zakres

(regulamin pracowniczy, art. 25, akapit drugi; załącznik III, art. 6)

Chociaż wynik pogodzenia obowiązku uzasadnienia z przestrzeganiem zasady tajności prac komisji konkursowej, w szczególności odnośnie do kwestii, czy podanie do wiadomości kandydata wyeliminowanego na etapie ustnym tylko jednej indywidualnej oceny eliminującej stanowi spełnienie tego obowiązku, skłania się najczęściej w stronę zasady tajności prac komisji, może być inaczej w przypadku zaistnienia wyjątkowych okoliczności, takich jak okoliczność, że kandydatowi zabrakło niewiele, aby uzyskać pozytywny wynik na danym egzaminie, lecz również gdy przyznawano oceny pośrednie, które posłużyły do obliczenia oceny eliminującej, a wreszcie gdy nie wydaje się, aby podanie do wiadomości kandydata bardziej szczegółowych informacji niż jego indywidualna ocena eliminująca, niezawierających jednak indywidualnych ocen członków komisji ani ocen wyrażonych liczbowo przyznanych przez każdego z nich, mogło być, biorąc pod uwagę dostępne obecnie technologie, znacznym obciążeniem pracy dla instytucji lub aby było sprawą delikatną.

Takie podanie do wiadomości jest natomiast czymś więcej niż zwykłym zaczątkiem uzasadnienia, które może zostać uzupełnione w toku postępowania.

O ile sąd wspólnotowy nie może rzeczywiście zastąpić oceny członków komisji konkursowej swoją oceną, musi on mieć możliwość zweryfikowania, w świetle obowiązku uzasadnienia, że dokonali oni oceny skarżącego na podstawie kryteriów określonych w ogłoszeniu o konkursie i że w obliczeniach oceny nie wystąpił żaden błąd; tak samo musi on mieć możliwość dokonywania ograniczonej kontroli związku między ocenami członków komisji a ich ocenami wyrażonymi liczbowo. W tej kwestii musi on zarządzić środki organizacji postępowania, które są jego zdaniem odpowiednie, uwzględniając szczególne okoliczności sprawy, wskazując w stosownym przypadku instytucji pozwanej, że odpowiedzi zostaną przekazane osobie zainteresowanej tylko w zakresie, w jakim jest to zgodne z zasadą tajności prac komisji konkursowej. Jeśli pozwana instytucja odmawia podania do wiadomości, nawet tylko sądowi, informacji żądanych w ramach środków organizacji postępowania, narusza ona obowiązek uzasadnienia i nie pozwala sądowi w pełni sprawować kontroli.

(zob. pkt 40, 42–44, 46, 49–54)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 40/86 Kolivas przeciwko Komisji, 16 czerwca 1987 r., Rec. s. 2643, pkt 11

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑73/06 Van Neyghem przeciwko Komisji, 13 grudnia 2007 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 72, 79, 80, będąca przedmiotem odwołania w toku przed Sądem Pierwszej Instancji, sprawa T‑105/08 P Coto Moreno przeciwko Komisji, 11 września 2008 r., sprawa F‑127/07, dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 34, 36
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

Urzędnicy – Awans – Zażalenie kandydata, który nie został awansowany – Decyzja o oddaleniu – Całkowity brak uzasadnienia

(regulamin pracowniczy, art. 25 akapit drugi, art. 45, art. 90 ust. 2)

Chociaż organ powołujący nie ma obowiązku uzasadniania decyzji o awansie w odniesieniu do urzędników, którzy nie zostali awansowani, ma on za to obowiązek uzasadnienia decyzji o oddaleniu zażalenia urzędnika, który nie został awansowany, jako że domniemywa się, że uzasadnienie tej decyzji o oddaleniu jest zgodne z uzasadnieniem decyzji, na którą wniesiono zażalenie, a więc analizy osiągnięć zawarte w jednym i drugim uzasadnieniu pokrywają się.

Całkowity brak uzasadnienia przed wniesieniem skargi nie może zostać naprawiony wyjaśnieniami udzielonymi przez organ powołujący w trakcie trwania postępowania. Na tym etapie wyjaśnienia tego rodzaju nie spełnią już swojej roli, polegającej na umożliwieniu skarżącemu oszacowania szans powodzenia skargi, a sądowi – skontrolowania, czy uzasadnienie jest prawidłowe. Ponadto możliwość zaradzenia całkowitemu brakowi uzasadnienia po wszczęciu postępowania naruszałaby prawo do obrony, ponieważ pozbawiałaby skarżącego szansy podniesienia zarzutów przeciwko uzasadnieniu, z którym zapoznałby się on dopiero po wniesieniu skargi. Uchybiałoby to zasadzie równości stron wobec sądu wspólnotowego.

(zob. pkt 27, 28)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 188/73 Grassi przeciwko Radzie, 30 października 1974 r., Rec. s. 1099, pkt 13; sprawa 121/76 Moli przeciwko Komisji, 27 października 1977 r., Rec. s. 1971, pkt 12; sprawa 75/77 Mollet przeciwko Komisji, 13 kwietnia 1978 r., Rec. s. 897, pkt 12; sprawa 195/80 Michel przeciwko Parlamentowi, 26 listopada 1981 r., Rec. s. 2861, pkt 22; sprawa C‑343/87 Culin przeciwko Komisji, 7 lutego 1990 r., Rec. s. I‑225, pkt 13, 15; sprawa C‑150/03 P Hectors przeciwko Parlamentowi, 23 września 2004 r., Zb.Orz. s. I‑8691, pkt 50;

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑52/90 Volger przeciwko Parlamentowi, 12 lutego 1992 r., Rec. s. II‑121, pkt 40, 41; sprawa T‑117/01 Roman Parra przeciwko Komisji, 20 lutego 2002 r., RecFP s. I‑A‑27, II‑121, pkt 32; sprawa T‑66/05 Sack przeciwko Komisji, 11 grudnia 2007 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 66, będąca przedmiotem odwołania przed Trybunałem (C‑38/08 P)
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

1. Urzędnicy – Awans – Porównanie osiągnięć

(regulamin pracowniczy, art. 43, 45)

2. Zarzut niezgodności z prawem – Zakres – Akty, na których niezgodność z prawem można się powołać

(art. 241 WE)

1. Porównania osiągnięć dla celów przyznania urzędnikowi punktów za osiągnięcia można dokonywać jedynie wewnątrz dyrekcji generalnej, w której jest zatrudniony, z uwagi na ograniczoną liczbę punktów za osiągnięcia dostępną w każdej dyrekcji generalnej oraz na fakt, iż wszyscy urzędnicy z danej dyrekcji lub jednostki organizacyjnej, którzy mają prawo ubiegać się o awans, współzawodniczą ze wszystkimi innymi urzędnikami ze swojej dyrekcji lub jednostki organizacyjnej o punkty za osiągnięcia, których pula jest ograniczona. Zadanie przyznania punktów za osiągnięcia przypada tej dyrekcji generalnej, w której urzędnik był zatrudniony najdłużej w danym roku odniesienia.

(zob. pkt 44, 45)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑289/04 Lantzoni przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, 8 marca 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑2‑39, II‑A‑2‑171, pkt 68, 69; sprawa T‑156/05 Lantzoni przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, 27 września 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑2‑189, II‑A‑2‑969, pkt 52, 53

2. Zakres zarzutu niezgodności z prawem musi ograniczać się do tego, co jest niezbędne do rozstrzygnięcia sporu. Akt prawny o charakterze generalnym, któremu zarzuca się niezgodność z prawem, musi mieć zastosowanie, bezpośrednio lub pośrednio, w przypadku będącym przedmiotem skargi, a ponadto musi występować bezpośredni związek prawny między zaskarżoną decyzją indywidualną i danym aktem prawnym o charakterze generalnym.

(zob. pkt 61)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 21/64 Macchiorlati Dalmas przeciwko Wysokiej Władzy, 31 marca 1965 r., Rec. s. 227, 245; sprawa 32/65 Włochy przeciwko Radzie i Komisji, 13 lipca 1966 r., Rec. s. 563, 594

Sąd Pierwszej Instancji: sprawy połączone T‑6/92 i T‑52/92 Reinarz przeciwko Komisji, 26 października 1993 r., Rec. s. II‑1047, pkt 57; sprawa T‑60/99 Townsend przeciwko Komisji, 3 lutego 2000 r., RecFP s. I‑A‑11, II‑45, pkt 53

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑19/05 Sanchez Ferriz przeciwko Komisji, 28 czerwca 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑41, II‑A‑1‑135, pkt 57
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

1. Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne –Nieprzedłożenie zaskarżonego aktu

(statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21; regulamin Sądu Pierwszej Instancji, art. 44 § 3–6)

2. Urzędnicy – Awans – Przesłanki – Wykazanie się umiejętnością pracy w trzecim języku

(regulamin pracowniczy, art. 45 ust. 2; załącznik III, art. 7; załącznik XIII, art. 11)

1. Jeżeli wbrew art. 44 § 6 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji sekretarz nie wezwał skarżącego, który nie załączył spornej decyzji do skargi, do jej uzupełnienia, sąd nie może pozbawić go takiej możliwości uzupełnienia, uznając skargę za niedopuszczalną ze względu na niespełnienie wymogów z art. 44 § 4 regulaminu.

(zob. pkt 21)

Odesłanie:

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑48/06 Avanzata i in. przeciwko Komisji, 5 listopada 2008 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 49, 50

2. Artykuł 45 ust. 2 regulaminu pracowniczego w brzmieniu nadanym rozporządzeniem nr 723/2004 zmieniającym Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, w którym ustanowiono obowiązek wykazania się przez urzędnika umiejętnością pracy w trzecim języku, zanim otrzyma pierwszy awans, ma zastosowanie dopiero od wejścia w życie wspólnych przepisów wykonawczych, przyjętych przez instytucje na mocy porozumienia.

Skoro bowiem prawodawca wykluczył, w każdym razie na podstawie art. 11 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, zastosowanie art. 45 ust. 2 do awansów przyznanych ze skutkiem przed dniem 1 maja 2006 r., powyższego przepisu nie można stosować przed wejściem w życie wspomnianych wspólnych przepisów wykonawczych na warunkach wymaganych przez prawodawcę, tj. z gwarancją jednolitego stosowania w poszczególnych instytucjach oraz przy powiązaniu tego nowego obowiązku wynikającego z regulaminu z umożliwieniem urzędnikom podjęcia nauki trzeciego języka. Tym samym instytucja nie może stosować omawianego artykułu regulaminu pracowniczego według określonych tylko przez siebie reguł.

(zob. pkt 35–38)
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

1. Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne –Nieprzedłożenie zaskarżonego aktu

(statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21; regulamin Sądu Pierwszej Instancji, art. 44 § 3–6)

2. Urzędnicy – Awans – Przesłanki – Wykazanie się umiejętnością pracy w trzecim języku

(regulamin pracowniczy, art. 45 ust. 2; załącznik III, art. 7; załącznik XIII, art. 11)

1. Jeżeli wbrew art. 44 § 6 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji sekretarz nie wezwał skarżącego, który nie załączył spornej decyzji do skargi, do jej uzupełnienia, sąd nie może pozbawić go takiej możliwości uzupełnienia, uznając skargę za niedopuszczalną ze względu na niespełnienie wymogów z art. 44 § 4 regulaminu.

(zob. pkt 18)

Odesłanie:

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑48/06 Avanzata i in. przeciwko Komisji, 5 listopada 2008 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 49, 50

2. Artykuł 45 ust. 2 regulaminu pracowniczego w brzmieniu nadanym rozporządzeniem nr 723/2004 zmieniającym Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, w którym ustanowiono obowiązek wykazania się przez urzędnika umiejętnością pracy w trzecim języku, zanim otrzyma pierwszy awans, ma zastosowanie dopiero od wejścia w życie wspólnych przepisów wykonawczych, przyjętych przez instytucje na mocy porozumienia.

Skoro bowiem prawodawca wykluczył, w każdym razie na podstawie art. 11 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, zastosowanie art. 45 ust. 2 do awansów przyznanych ze skutkiem przed dniem 1 maja 2006 r., powyższego przepisu nie można stosować przed wejściem w życie wspomnianych wspólnych przepisów wykonawczych na warunkach wymaganych przez prawodawcę, tj. z gwarancją jednolitego stosowania w poszczególnych instytucjach oraz przy powiązaniu tego nowego obowiązku wynikającego z regulaminu z umożliwieniem urzędnikom podjęcia nauki trzeciego języka. Tym samym instytucja nie może stosować omawianego artykułu regulaminu pracowniczego według określonych tylko przez siebie reguł.

(zob. pkt 33–36)
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

1. Urzędnicy – Zwrot kosztów – Dodatek na zagospodarowanie – Personel tymczasowy

(regulamin pracowniczy, załącznik VII, art. 5 ust. 1; warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 24)

2. Urzędnicy – Zwrot kosztów – Dieta dzienna – Warunki przyznania – Urzędnik na okresie próbnym, który otrzymał dodatek na zagospodarowanie, będąc członkiem personelu tymczasowego – Wyłączenie

(regulamin pracowniczy, art. 71; załącznik VII, art. 5, 10; warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 24 ust. 1)

1. Prawodawca wspólnotowy przewidział w art. 24 warunków zatrudnienia innych pracowników przyznanie personelowi tymczasowemu dodatku na zagospodarowanie, wychodząc z założenia, że choć nie mają oni takiej pewności zatrudnienia, jak urzędnicy powołani na czas nieokreślony, to ponieważ ich przewidywalny okres pracy wynosi przynajmniej rok, mogą oni dążyć do trwałej integracji na stałe w miejscu zatrudnienia. Aby zrekompensować koszty wynikające ze starań podejmowanych w dążeniu do osiągnięcia takiej integracji, wypłaca się personelowi tymczasowemu dodatek na zagospodarowanie, choć w przypadku przewidywanego czasu pracy poniżej trzech lat – jedynie w części.

(zob. pkt 20)

2. Proste porównanie przepisów art. 5 i 10 załącznika VII do regulaminu pracowniczego stoi na przeszkodzie temu, by osoba, która otrzymała dodatek na zagospodarowanie, będąc członkiem personelu tymczasowego, na podstawie art. 24 ust. 1 warunków zatrudnienia innych pracowników, mogła dochodzić następnie, przy powołaniu jej na urzędnika na okres próbny, prawa do diety dziennej, i to bez względu na zmianę jej statusu wynikającego z regulaminu pracowniczego. Skoro bowiem przyznanie dodatku na zagospodarowanie uzależnione jest od przeniesienia miejsca zamieszkania do miejsca zatrudnienia zainteresowanego, nie może on następnie skutecznie utrzymywać – aby uzyskać inne świadczenie pieniężne, takie jak diety dzienne – że w miejscu zatrudnienia osiedlił się tylko tymczasowo, w odróżnieniu od „prawdziwego” miejsca zamieszkania, znajdującego się w kraju jego pochodzenia.

Jeżeli w celu uzyskania dodatku na zagospodarowanie zainteresowany składa oświadczenie w celu wykazania, że jego miejsce zamieszkania znajduje się w miejscu zatrudnienia, i dołącza do wspomnianego oświadczenia odpowiednie dokumenty poświadczające, ze względu na zaufanie, które powinno cechować stosunki między instytucją a urzędnikami oraz ze względów właściwego zarządzania sprawami administracyjnymi administracja ma prawo odmówić ponownego rozpatrzenia kwestii miejsca zamieszkania zainteresowanego, gdy występuje on o przyznanie diety dziennej.

(zob. pkt 27, 30)
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

1. Urzędnicy – Mobbing – Pojęcie

2. Urzędnicy – Mobbing – Pojęcie

3. Urzędnicy – Pozaumowna odpowiedzialność instytucji – Ryczałtowe odszkodowanie w oparciu o regulamin pracowniczy – Wniosek o dodatkowe odszkodowanie w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa

(regulamin pracowniczy, art. 73)

1. Przed wejściem w życie art. 12a regulaminu pracowniczego, dodanego przez zmieniające ten regulamin rozporządzenie nr 723/2004, mobbing oznaczał zachowanie zmierzające w obiektywnej ocenie do zdyskredytowania urzędnika lub rozmyślnego pogorszenia jego warunków pracy.

(zob. pkt 37)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑73/05 Magone przeciwko Komisji, 16 maja 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑2‑107, II‑A‑2‑485, pkt 79

2. Sama okoliczność, że urzędnikowi odebrano wykonywane przez niego zadania z zakresu szkoleń, nie może stanowić dowodu na stosowanie wobec niego mobbingu. Tym bardziej nie może być uznany za oznakę mobbingu fakt, że przełożony urzędnika, otrzymawszy skargi na jakość pracy zainteresowanego, zwrócił się do jednego ze współpracowników o dostarczenie przykładów źle wykonanej przez zainteresowanego pracy w celu potwierdzenia zasadności skarg. Podobnie, zawartych w sprawozdaniu z oceny ocen, choćby negatywnych, nie można jako takich uznać za oznaki tego, że wspomniane sprawozdanie zostało sporządzone, by psychicznie nękać ocenianego urzędnika.

(zob. pkt 38, 39)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: ww. sprawa Majone przeciwko Komisji, pkt 80

3. W przypadku wypadku lub choroby zawodowej urzędnicy mają prawo domagać się odszkodowania, które uzupełnia świadczenia otrzymane stosownie do art. 73 regulaminu pracowniczego, w sytuacji gdy instytucja odpowiedzialna jest za wypadek lub chorobę zawodową na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów, a świadczenia wynikające z regulaminu pracowniczego nie wystarczają do zapewnienia pełnego naprawienia poniesionej szkody.

Przy założeniu, że u podstaw wypadku lub choroby zawodowej zainteresowanego leżało uchybienie instytucji, musi on wykazać, że kwota wypłacona mu na podstawie art. 73 ust. 2 lit. c) regulaminu pracowniczego nie zapewniła naprawienia krzywdy doznanej z racji wypadku lub choroby, o których mowa powyżej. Jeżeli w tym względzie zainteresowany podnosi, że przyznana kwota pokryła jedynie odszkodowanie za konsekwencje jego niezdolności do wykonywania pracy zawodowej do roku, w którym powinien on zostać wysłany na emeryturę, gdyby nie przeszedł był wcześniej na rentę inwalidzką, to argumentu tego nie można uwzględnić, gdyż postępowanie określone w art. 73 regulaminu pracowniczego ma na celu naprawienie w sposób ryczałtowy zarówno szkody, jak i krzywdy wynikających z choroby zawodowej.

(zob. pkt 33, 43)

Odesłanie:

Trybunał: sprawy połączone 169/83 i 136/84 Leussink przeciwko Komisji, 8 października 1986 r., Rec. s. I‑2801, pkt 10–14; sprawa C‑257/98 P Lucaccioni przeciwko Komisji, 9 września 1999 r., Rec. I‑5251, pkt 19–22

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑23/05 Giraudy przeciwko Komisji, 2 maja 2007 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑0000, II‑A‑1‑0000, pkt 198
Staff case summary



Staff case summary

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna

–

Personel tymczasowy

–

Odprawa

–

Charakter prawny

Pełny tekst w języku postępowania (niemieckim) II‑A-1‑0000

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której G. Bauch żąda stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Komisji z dnia 9 października 2006 r. w sprawie jego wniosku mającego w istocie na celu dokonanie zmiany wydanego mu zaświadczenia o odprawie, którą otrzymał w 1994 r. po wygaśnięciu umowy o pracę w charakterze pracownika tymczasowego.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron pokrywa własne koszty

Streszczenie

1. Urzędnicy – Personel tymczasowy – Odprawa – Związek z uprawnieniami emerytalnymi

(regulamin pracowniczy, załącznik VIII, art. 11 ust. 1, art. 12)

2. Urzędnicy – Personel tymczasowy – Odprawa – Obliczanie

1. Jakkolwiek odprawa jako taka nie ma charakteru emerytury, z art. 12 załącznika VIII do dawnego regulaminu pracowniczego wynika, że odprawa przysługuje urzędnikom lub pracownikom, którzy z racji miesięcznych składek odprowadzanych z ich wynagrodzenia nabyli zalążek uprawnień emerytalnych, lecz nie mogą korzystać ani z faktycznej wypłaty emerytury wspólnotowej ze względu na staż pracy krótszy niż 10 lat, ani z przepisów art. 11 ust. 1 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego w wersji obowiązującej do dnia 30 kwietnia 2004 r. Ponadto kwota wypłacana na podstawie art. 12 lit. b) załącznika VIII do przywołanego regulaminu pracowniczego, która stanowi jedną z dwóch części składowych odprawy dla pracowników tymczasowych, obliczana jest na podstawie sumy kwot potrąconych z wynagrodzenia podstawowego tych pracowników tytułem składek na poczet emerytury, wraz z odsetkami składanymi według stawki 3,5% rocznie. Nie można więc przyjąć, że odprawa pozbawiona jest jakiegokolwiek związku z uprawnieniami emerytalnymi.

(zob. pkt 51–56)

2. Sam fakt, że odprawa wypłacana jest tytułem rekompensaty pracownikom, którzy nabyli zalążek uprawnień emerytalnych, lecz nie mogą faktycznie korzystać z wypłaty emerytury, nie musi oznaczać, że wysokość takiej odprawy powinna odpowiadać ekwiwalentowi aktuarialnemu ich uprawnień emerytalnych.

(zob. pkt 60)