ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Odpowiedzialność pozaumowna – Przesłanki – Bezprawne zachowanie instytucji

(traktat WE, art. 215 akapit drugi (obecnie art. 288 akapit drugi WE); rozporządzenia Rady nr 1078/77, nr 857/84 i nr 764/89)

Summary

Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty z tytułu wprowadzenia w 1984 r. rozporządzeniem nr 857/84 systemu opłaty dodatkowej w sektorze mleka i przetworów mlecznych powstaje jedynie w stosunku do producentów mleka, którzy tymczasowo zaprzestali produkcji mleka w wykonaniu zobowiązania do niewprowadzania do obrotu podjętego na podstawie rozporządzenia nr 1078/77, a której wznowienie zostało uniemożliwione właśnie ze względu na wejście w życie systemu opłaty dodatkowej. Odpowiedzialność ta nie powstaje zatem wobec producentów, którzy wraz z wygaśnięciem zobowiązania do niewprowadzania do obrotu nie wznowili wprowadzania mleka do obrotu z powodów innych niż związane z początkiem obowiązywania wspomnianego systemu.

Do producentów, którzy zaprzestali wprowadzania mleka do obrotu na podstawie rozporządzenia nr 1078/77 i ubiegali się o specjalną ilość referencyjną po ustanowieniu rozporządzenia nr 764/89, która została im przyznana a następnie odebrana, należy wykazanie, że po wygaśnięciu ich zobowiązania do niewprowadzania do obrotu mieli zamiar wznowić produkcję mleka. Okoliczność taką uważa się za wykazaną, jeżeli producenci ci udowodnią, że spełnili łącznie przesłanki określone w uregulowaniu znajdującym zastosowanie, co umożliwiło im wznowienie produkcji mleka poprzez ubieganie się o specjalną ilość referencyjną i jej zachowanie w celu ponownego podjęcia produkcji mlecznej.

W ten sposób Wspólnota może zakładać względem producentów mleka, których zobowiązanie do niewprowadzania do obrotu wygasło wraz z wejściem w życie systemu opłat dodatkowych, a którzy ubiegali się o specjalną ilość referencyjną na podstawie rozporządzenia nr 764/89, ale jej nie otrzymali, ponieważ nie spełniali przesłanek tam sformułowanych, że bez dowodu przeciwnego z ich strony nie mogą oni otrzymać ilości referencyjnej, jeżeli rozporządzenie nr 857/84 tak stanowiło, z tym skutkiem, że znajdowali się oni w identycznej sytuacji jak producenci, którzy podjęli zobowiązanie na podstawie rozporządzenia nr 1078/77 i którzy nigdy nie ubiegali się o ilość referencyjną.

Tego rodzaju założenie może również mieć zastosowanie do producentów, którzy otrzymali specjalną ilość referencyjną na podstawie rozporządzenia nr 764/89, która została im odebrana, ponieważ nie spełniali przesłanek tam wyrażonych. Zatem niewprowadzanie mleka do obrotu po wygaśnięciu zobowiązania, które producent taki podjął, przy braku wszelkich dowodów na okoliczność zamiaru wznowienia produkcji mleka, nie może być przypisane wejściu w życie sytemu opłaty dodatkowej.

(por. pkt 84–88, 91)
Keywords

Summary



Keywords

Odpowiedzialność pozaumowna – Przesłanki – Bezprawne zachowanie instytucji

(art. 288 akapit drugi WE; rozporządzenia Rady nr 857/84 i nr 2187/93)

Summary

Odpowiedzialność Wspólnoty wobec producentów mleka, którzy podjęli zobowiązanie do niewprowadzania do obrotu, powstaje względem każdego producenta, który poniósł szkodę z tego powodu, że nie mógł dostarczać mleka w wyniku obowiązywania rozporządzenia nr 857/84 przyjmującego ogólne zasady stosowania opłaty wyrównawczej określonej w art. 5c rozporządzenia nr 804/68 w sektorze mleka i przetworów mlecznych. Odpowiedzialność ta oparta jest na naruszeniu zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań. Niemniej powołanie się na tę zasadę w odniesieniu do danej regulacji wspólnotowej jest możliwe tylko wtedy, gdy Wspólnota uprzednio sama stworzyła sytuację, która może wzbudzać uzasadnione oczekiwania.

W konsekwencji producenci, których zobowiązanie wygasło w 1983 r., swoje skargi o odszkodowanie mogą skutecznie oprzeć na naruszeniu tej zasady tylko wtedy, kiedy wykażą, że powody, dla których nie wznowili produkcji mleka w ciągu roku referencyjnego, związane są z tym, że wstrzymali oni tę produkcję na dany okres i ze względów organizacji tej produkcji nie mieli możliwości natychmiastowego jej wznowienia. Wynika z tego, że producenci ci powinni udowodnić, że wyraźnie okazali zamiar wznowienia produkcji mleka z chwilą wygaśnięcia ich zobowiązania do niewprowadzania do obrotu.

W tym zakresie fakt późniejszego otrzymania tymczasowej ilości referencyjnej, przekształconej następnie w ostateczną ilość referencyjną, nie dowodzi sam w sobie, że z chwilą wygaśnięcia zobowiązania do niewprowadzania do obrotu producent miał zamiar wznowienia produkcji mleka.

Podobnie fakt, że producent otrzymał ofertę rekompensaty w zastosowaniu rozporządzenia nr 2187/93 przewidującego ofertę rekompensat dla niektórych producentów mleka i przetworów mlecznych, tymczasowo objętych ograniczeniami prowadzenia przez nich handlu, nie może stanowić dowodu spełnienia przesłanek niezbędnych do stwierdzenia odpowiedzialności Wspólnoty z tytułu dochodzonej w niniejszym przypadku szkody.

(por. pkt 103, 104, 107, 108, 119, 124)
W tym kontekście szkoda poniesiona przez producenta mleka wynikająca z niemożliwości skorzystania z ilości referencyjnej powstaje w dniu, w którym po wygaśnięciu zobowiązania do niewprowadzania do obrotu podjętego tytułem rozporządzenia nr 1078/77 zainteresowany producent mógłby wznowić dostawy mleka bez konieczności uiszczenia opłaty dodatkowej, gdyby nie odmówiono mu przyznania takiej ilości. Zatem to w tym momencie przesłanki wniesienia skargi odszkodowawczej przeciw Wspólnotom zostają łącznie spełnione.

Zgodnie z art. 43 statutu Trybunału Sprawiedliwości WE (obecnie art. 46 statutu Trybunału Sprawiedliwości) bieg terminu przedawnienia ulega przerwaniu poprzez wniesienie skargi do sądu wspólnotowego lub przez uprzednie złożenie wniosku do właściwej instytucji Wspólnoty. Jednakże w tym drugim przypadku przerwanie biegu przedawnienia następuje jedynie wtedy, gdy w następstwie złożenia wniosku zostaje wniesiona skarga w terminie określonym, w zależności od konkretnego przypadku, w art. 230 WE lub art. 232 WE.

Komunikat Rady i Komisji dotyczący późniejszego przyjęcia rozporządzenia nr 2187/93 przewidującego ofertę odszkodowań dla zainteresowanych producentów, którym instytucje zobowiązały się w stosunku do niektórych producentów do nieskorzystania z zarzutu przedawnienia wynikającego z art. 43 do momentu określenia szczegółowych praktycznych zasad przyznania odszkodowań, nie skutkuje rozpoczęciem biegu pięcioletniego terminu przedawnienia na nowo, liczonego od daty, w której zobowiązanie to przestało obowiązywać. Niemniej to odstąpienie i wcześniejsza korespondencja następująca po uprzednich wnioskach o odszkodowanie mają znaczenie dla obliczania terminu przedawnienia. W istocie zawieszenie biegu przedawnienia wynikające z jednostronnego odstąpienia przez instytucje od korzystania z zarzutu przedawnienia, wyrażonego w tym komunikacie i ewentualnie również we wcześniejszej korespondencji, jest skuteczne bez względu na moment, w którym skarżący wniósł do Sądu skargę odszkodowawczą.

W tym względzie korzyść wynikająca z bezwarunkowego zawieszenia biegu przedawnienia, wynikająca z jednostronnego odstąpienia od korzystania z zarzutu przedawnienia nie ogranicza się jedynie do kategorii producentów mleka, którzy nie złożyli wniosku, w rozumieniu art. 10 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2187/93. Wniosek taki lub jego brak ma znaczenie wyłącznie w celu określenia daty końcowej zawieszenia biegu przedawnienia wynikającego z odstąpienia, która różni się w zależności od tego, czy wniosek został złożony, czy też nie.

(por. pkt 67, 69, 71–73, 76)
48

Aby ocenić, w stosunku do których szkód poniesionych pomiędzy dniem 2 marca 1985 r. a dniem 29 marca 1989 r. (sprawa T-8/95) lub pomiędzy dniem 1 lipca 1984 r. a dniem 29 marca 1989 r. (sprawa T-9/95) roszczenia odszkodowawcze są przedawnione, pozwane instytucje przypominają, że w swoich odpowiedziach na wnioski odszkodowawcze skarżących w sprawach T-8/85 i T-9/95, datowane odpowiednio 23 grudnia 1991 r. i 4 grudnia 1990 r., zobowiązały się do niekorzystania z zarzutu przedawnienia do momentu upływu terminu trzech miesięcy od publikacji w Dzienniku Urzędowym, przywołanego w pkt 9 powyżej, wyroku w sprawie Mulder II. Wyrok ten został opublikowany w Dzienniku Urzędowym w dniu 17 czerwca 1992 r., a zatem zobowiązanie to straciło moc wiążącą w dniu 17 września 1992 r. Niemniej jednak w międzyczasie w komunikacie z dnia 5 sierpnia 1992 r. pozwane instytucje zobowiązały się względem wszystkich producentów SLOM, do których odnosił się wyrok w sprawie Mulder II, przywołany w pkt 9 powyżej, do nieskorzystania z zarzutu przedawnienia do momentu ustanowienia szczegółowych praktycznych zasad udzielania odszkodowań. W stosunku do producentów takich jak skarżący, wobec których pozwane instytucje deklarowały, iż nie będą korzystać z zarzutu przedawnienia do dnia 17 września 1992 r., okres, w którym zobowiązanie to było wiążące, został tym samym przedłużony aż do momentu ustanowienia szczegółowych praktycznych zasad udzielania im odszkodowań. Szczegółowe praktyczne zasady, do których odnosił się komunikat z dnia 5 sierpnia 1992 r., zostały ustanowione rozporządzeniem nr 2187/93.
Uzasadnienie, jakiego wymaga art. 190 traktatu (obecnie art. 253 WE), powinno być dostosowane do charakteru aktu i przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie instytucji, która wydała akt, pozwalając zainteresowanym poznać podstawy podjętej decyzji, a właściwemu sądowi dokonać jej kontroli. Wymóg uzasadnienia należy oceniać w odniesieniu do konkretnej sytuacji, w szczególności do treści aktu, charakteru powołanych argumentów, a także interesu, jaki w uzyskaniu informacji mogą mieć adresaci aktu lub inne osoby, których dotyczy on bezpośrednio i indywidualnie. Nie ma wymogu, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne, ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu spełnia wymogi art. 190 traktatu, winna opierać się nie tylko na jego brzmieniu, ale także uwzględniać okoliczności jego wydania, jak również całość przepisów prawa regulującego daną dziedzinę.

W odniesieniu w szczególności do decyzji Komisji, stwierdzającej brak istnienia pomocy państwa wskazywanej w skardze do Komisji, Komisja jest w każdym razie zobowiązana do przedstawienia składającemu skargę powodów, z jakich okoliczności faktyczne i prawne wskazane w złożonej do niej skardze były niewystarczające dla udowodnienia istnienia pomocy państwa. Jednakże Komisja nie jest zobowiązana do zajmowania stanowiska w przedmiocie kwestii, które w oczywisty sposób nie mają związku z przedmiotem sprawy, które nie mają znaczenia bądź są wyraźnie drugorzędne.

(por. pkt 63, 64)
177

Nawet przy założeniu, że wizerunek marki La Poste należy do aktywów niematerialnych, to nie musi wcale z tego wynikać, iż jego używanie jest elementem odrębnym od wsparcia logistycznego i handlowego udzielonego SFMI-Chronopost przez La Poste. Ponieważ nic nie wskazuje na to, że wizerunek marki wynika z takiego odrębnego przeniesienia, należy stwierdzić, iż używanie wizerunku marki La Poste wynika raczej z samego udzielania wspomnianego wsparcia logistycznego i handlowego i stanowi jego uzupełniający element Wniosku tego nie podważają informacje przedstawione przez skarżących w załączniku 4 do ich uwag na piśmie. Skarżące odnoszą się wyłącznie do reklam La Poste przedstawiających Chronopost jako jedną ze swoich usług, jak również do oświadczeń SFMI-Chronopost stwierdzających jej pragnienie „wykorzystania kontaktów La Poste z ważnymi dostawcami w celu zbliżenia się do niektórych potencjalnych klientów na jak najlepszych warunkach”. Przeciwnie, okoliczności te potwierdzają uzupełniający charakter używania wizerunku marki La Poste w stosunku do wsparcia logistycznego i handlowego udzielonego przez La Poste w zamian za świadczenie wzajemne, które — jak twierdzi — było co najmniej równe jej kosztom łącznym.
Z art. 3a ust. 1 rozporządzenia nr 857/84 w sprawie ogólnych zasad stosowania opłaty dodatkowej od mleka, zmienionego rozporządzeniem nr 764/89, w związku z art. 3a ust. 1 rozporządzenia nr 1546/88 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania tejże opłaty, zmienionego rozporządzeniem nr 1033/89, jasno wynika, że tymczasowe przyznanie specjalnej ilości referencyjnej uzależnione jest od spełnienia przez zainteresowanego producenta warunku w postaci dalszego prowadzenia w całości albo w części tego samego gospodarstwa, które prowadził w chwili przyjęcia wniosku o przyznanie premii z tytułu niewprowadzania do obrotu albo z tytułu konwersji na podstawie rozporządzenia nr 1078/77, czyli gospodarstwa, którego dotyczy zobowiązanie, do niewprowadzania do obrotu albo konwersji i udowodnienia przez niego zdolności do wyprodukowania w tym gospodarstwie ilości referencyjnej, której dotyczy wniosek.

Ponadto z art. 3a ust. 3 rozporządzenia nr 857/84 wynika, że przyznając specjalną ilość referencyjną, można uwzględnić również sprzedaż lub dostawy mleka pochodzącego z jednostek produkcyjnych, o które powiększono dane gospodarstwo pomiędzy dniem wygaśnięcia okresu niewprowadzania do obrotu albo konwersji i dniem tymczasowego przyznania specjalnej ilości referencyjnej, pod warunkiem że zainteresowany nadal prowadzi w całości albo w części to samo gospodarstwo, które prowadził w chwili przyjęcia jego wniosku o przyznanie premii.

W konsekwencji art. 3a ust. 1 rozporządzenia nr 1546/88 w związku z art. 3a ust. 1 rozporządzenia nr 857/84 przewiduje, że produkcja mleczna winna bazować na gospodarstwie prowadzonym przez zainteresowanego producenta w chwili przyjęcia jego wniosku o przyznanie premii i że gospodarstwo to może w danym przypadku obejmować jednostki produkcyjne, które producenci prowadzili na własną odpowiedzialność w chwili przyznania specjalnej ilości referencyjnej i które powinny obejmować całość lub część tego pierwotnego gospodarstwa.

(por. pkt 83–85)
86

Powyższa interpretacja odpowiada istocie systemu. Po pierwsze, ma ona bowiem wzgląd na to, że nie powinno się przyznawać specjalnej ilości referencyjnej producentowi, który nie posiada już pierwotnego gospodarstwa SLOM, jako że pozbywając się tego gospodarstwa wyraził on wolę przerwania sprzedaży mleka. W przeciwnym wypadku przyznanie ilości referencyjnej nie byłoby powiązane z tym systemem. Po drugie, interpretacja taka uwzględnia również fakt, że skoro ilości referencyjne są związane z gruntami, dla których się je przyznaje, ich produkcja musi odbywać się na tych właśnie gruntach. Wreszcie uwzględnia ona argumenty podniesione przez rzecznika generalnego F. Jacobsa w opinii w sprawie O’Brien (wyrok wymieniony w pkt 42 powyżej, Rec. s. I-6266), który zwraca uwagę na fakt, iż w okresie, w którym dani producenci nie produkowali mleka, ich gospodarstwa zostały z pewnością zmodyfikowane, co znalazło potwierdzenie w orzeczeniu Trybunału, zgodnie z którym sprzedaż lub dostawy mleka pochodzącego z jednostek produkcyjnych, o które powiększono dane gospodarstwo pomiędzy dniem wygaśnięcia okresu niewprowadzania do obrotu i dniem tymczasowego przyznania specjalnej ilości referencyjnej powinny być brane pod uwagę, jeżeli zainteresowany nadal prowadzi w całości albo w części to samo gospodarstwo, które prowadził w chwili przyjęcia jego wniosku o przyznanie premii.
Decyzja Rady z dnia 5 października 1998 r. odrzucająca propozycję rozporządzenia Rady (WE) w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz niebielonych tkanin bawełnianych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Egiptu, Indii, Indonezji i Pakistanu, ostatecznego poboru tymczasowego cła nałożonego na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/98 (Dz.U. L 111, str. 19) oraz zakończenia postępowania antydumpingowego w odniesieniu do przywozu tkanin pochodzących z Turcji, przedstawioną przez Komisję Wspólnot Europejskich w dniu 21 września 1998 r. [dokument COM(1998) 540 wersja ostateczna], jest nieważna.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres (art. 253 WE) (por. pkt 75–86)

2. Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Cukier – Szczególne środki dla Azorów i Madery odnoszące się do niektórych produktów rolnych (art. 299 ust. 2 WE; rozporządzenie Rady nr 1600/92, art. 3 ust. 3 i 4; rozporządzenie Komisji nr 1481/2000; decyzja Rady 1999/468, art. 4) (por. pkt 90–96, 109–128, 136, 137, 143–147)

Subject of the case

Przedmiot

Stwierdzenie nieważności, po pierwsze, załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1434/1999 z dnia 30 czerwca 1999 r. ustanawiającego bilans tymczasowego zaopatrzenia w cukier w roku gospodarczym 1999/2000 dla Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich na podstawie rozporządzeń Rady (EWG) nr 1600/92 i (EWG) nr 1601/92 (Dz.U. L 166, str. 58), po drugie, rozporządzenia Komisji (WE) nr 1481/2000 z dnia 6 lipca 2000 r. ustanawiającego bilans tymczasowego zaopatrzenia w cukier w roku gospodarczym 2000/2001 dla Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich na podstawie rozporządzeń Rady (EWG) nr 1600/92 i (EWG) nr 1601/92 (Dz.U. L 167, str. 6) i jego załącznika, oraz po trzecie, załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1281/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. ustanawiającego bilans tymczasowego zaopatrzenia w cukier w okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2001 r. dla Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich na podstawie rozporządzeń Rady (EWG) nr 1600/92 i (EWG) nr 1601/92 (Dz.U. L 176, str. 12) w zakresie, w jakim ustalają one ilości cukru uznane za niezbędne dla zaopatrzenia Azorów.

Sentencja

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Skarżąca pokrywa koszty postępowania.
Stwierdzenie nieważności, po pierwsze, załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1434/1999 z dnia 30 czerwca 1999 r. ustanawiającego bilans tymczasowego zaopatrzenia w cukier w roku gospodarczym 1999/2000 dla Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich na podstawie rozporządzeń Rady (EWG) nr 1600/92 i (EWG) nr 1601/92 (Dz.U. L 166, str. 58), po drugie, rozporządzenia Komisji (WE) nr 1481/2000 z dnia 6 lipca 2000 r. ustanawiającego bilans tymczasowego zaopatrzenia w cukier w roku gospodarczym 2000/2001 dla Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich na podstawie rozporządzeń Rady (EWG) nr 1600/92 i (EWG) nr 1601/92 (Dz.U. L 167, str. 6) i jego załącznika, oraz po trzecie, załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1281/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. ustanawiającego bilans tymczasowego zaopatrzenia w cukier w okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2001 r. dla Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich na podstawie rozporządzeń Rady (EWG) nr 1600/92 i (EWG) nr 1601/92 (Dz.U. L 176, str. 12) w zakresie, w jakim ustalają one ilości cukru uznane za niezbędne dla zaopatrzenia Azorów.
Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Interes prawny – Decyzja Komisji uznająca koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem – Rezygnacja stron z koncentracji podana do wiadomości Komisji przed wydaniem decyzji – Brak wpływu

(art. 230 akapit czwarty WE)

2. Konkurencja – Koncentracje – Kompetencje Komisji – Wydanie decyzji uznającej koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem w przypadku rezygnacji stron z koncentracji – Wyłączenie

(rozporządzenie Rady nr 4064/89, art. 4 i art. 8)

3. Prawo wspólnotowe – Zasady – Ochrona uzasadnionych oczekiwań – Oczekiwania, których źródłem może być zwyczajna praktyka administracyjna – Przesłanki

Summary

1. Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez osobę fizyczną lub prawną jest dopuszczalna tylko wówczas, gdy skarżący ma interes w stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu. Interes ten zakłada, że samo stwierdzenie nieważności takiego aktu będzie miało wiążące skutki prawne lub, używając innego sformułowania, że w wyniku skargi strona skarżąca będzie mogła uzyskać jakąś korzyść.

Przedsiębiorstwo biorące udział w planowanej i zgłoszonej koncentracji, które przed wydaniem decyzji przez Komisję zawiadomiło ją o rezygnacji z tej koncentracji w celu uniknięcia wydania tej decyzji, zachowuje interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji, w której Komisja, nie biorąc pod uwagę rezygnacji przedsiębiorstwa, uznaje sporną koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem.

Tak długo, jak obowiązuje sporna decyzja, która podlega domniemaniu ważności aż do stwierdzenia jej nieważności przez sąd wspólnotowy, przedsiębiorstwo jest z mocy prawa pozbawione możliwości połączenia się z drugą stroną zgłoszonej koncentracji, przynajmniej w postaci i na warunkach przedstawionych w zgłoszeniu, w przypadku gdyby ponowiło ten zamiar w przyszłości.

Niepewność co do zamiaru przedsiębiorstwa i jego realizacji stanowi w tym względzie całkowicie subiektywną okoliczność, której nie można brać pod uwagę przy rozpatrywaniu jego interesu prawnego we wniesieniu skargi o stwierdzenie nieważności aktu, który bezspornie wywołuje wiążące skutki prawne mogące naruszyć jego interesy poprzez znaczącą zmianę jego sytuacji prawnej.

(por. pkt 44, 52, 53–57)

2. Komisja przekracza granice kompetencji przysługujących jej w ramach rozporządzenia nr 4064/89 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, wydając decyzję uznającą zgłoszoną koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem, gdy strony zgłaszające oficjalnie wycofały zgłoszenie i zawiadomiły ją o rezygnacji z koncentracji w postaci w nim przedstawionej. W takim przypadku Komisja nie jest już bowiem kompetentna, w braku porozumienia o koncentracji w rozumieniu art. 4 rozporządzenia nr 4064/89, do wydania decyzji na postawie art. 8 ust. 3 tego rozporządzenia.

(por. pkt 91, 107)

3. Zwyczajna praktyka lub tolerowanie pewnego działania przez organy administracyjne, będące w zgodzie z obowiązującymi przepisami i niedopuszczające swobodnego uznania, mogą być źródłem uzasadnionych oczekiwań zainteresowanych podmiotów, tak więc te oczekiwania nie muszą wywodzić się z komunikatu o zasięgu ogólnym.

(por. pkt 112)
Keywords

Summary



Keywords

Pomoc przyznawana przez państwa – Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej zwrot – Obowiązek uzasadnienia w odniesieniu do metody obliczania kwoty podlegającej zwrotowi

(art. 253 WE)

Summary

Nie spełnia wymogu uzasadnienia nałożonego w art. 253 WE decyzja Komisji dotycząca odzyskania pomocy państwa przyznanej w formie przeniesienia własności zagospodarowanej działki po preferencyjnej cenie, którą uznaje ona za bezprawną z uwagi na to, iż nie zawierając wystarczających informacji w odniesieniu do sposobu, w jaki Komisja obliczyła kwotę podlegającą zwrotowi, uniemożliwia ona wykonywanie kontroli przez adresata pomocy i sąd wspólnotowy. Niewystarczalność ta przejawia się w tym, iż nie zostało sprecyzowane, czy zastosowano składaną stopę procentową, co nie jest określone w żadnym tekście i nie odpowiada wcześniejszej praktyce Komisji, podczas gdy w niniejszej sprawie wybór odsetek składanych ma istotne skutki dla kwoty, jaka podlega zwrotowi, w tym, że żadne z dostarczonych wyjaśnień nie umożliwia zrozumienia wyboru, jaki został dokonany w odniesieniu do zastosowanej stopy procentowej, w tym, że brak jest jakiegokolwiek wyjaśnienia, gdy chodzi o związek pomiędzy korzyścią uzyskaną przez beneficjenta a kwotą, którą winien on zwrócić, i wreszcie w tym, że pojawia się niespójność pomiędzy wyborem składanej stopy procentowej przy obliczaniu, na dzień wydania tej decyzji, sumy podlegającej zwrotowi a wyborem prostej stopy procentowej przy poborze odsetek należnych za okres od dnia wydania tej decyzji do dnia faktycznego zwrotu omawianej pomocy.

(por. pkt 35–53)