ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 142/44

Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2014 r. – Yingli Energy (Chiny) i in. przeciwko Radzie

(Sprawa T-161/14)

2014/C 142/57

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Yingli Energy (Chiny) Co. Ltd (Baoding, Chiny); Baoding Tianwei Yingli New Energy Resources Co. Ltd (Baoding); Hainan Yingli New Energy Resources Co. Ltd (Haikou, Chiny); Hengshui Yingli New Energy Resources Co. Ltd (Hengshui, Chiny); Tianjin Yingli New Energy Resources Co. Ltd (Tianjin, Chiny); Lixian Yingli New Energy Resources Co. Ltd (Baoding); Baoding Jiasheng Photovoltaic Technology Co. Ltd (Baoding); Beijing Tianneng Yingli New Energy Resources Technology Co. Ltd (Pekin, Chiny); Yingli Energy (Pekin) Co. Ltd (Pekin); Yingli Green Energy Europe (Düsseldorf, Niemcy); Yingli Green Energy South East Europe GmbH (Grünwald, Niemcy); Yingli Green Energy France SAS (Lyon, Francja); Yingli Green Energy Spain, SL (La Moraleja, Hiszpania); Yingli Green Energy Italia Srl (Rzym, Włochy); i Yingli Green Energy International AG (Kloten, Szwajcaria) (przedstawiciele: A. Willems, S. De Knop i J. Charles, lawyers)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie dopuszczalności skargi;

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1239/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 325, s. 66), w zakresie mającym zastosowanie do skarżących;

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący tego, iż instytucje naruszyły art. 10 ust. 12 i art. 10 ust. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 597/2009, ponieważ nałożyły środki wyrównawcze na moduły fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego i główne komponenty wysyłane z Chińskiej Republiki Ludowej, podczas gdy zawiadomienie o wszczęciu postępowania wspominało jedynie o modułach fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentach pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1).

2. Zarzut drugi dotyczący tego, iż instytucje naruszyły art. 1 i 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 597/2009, ponieważ nałożyły środki wyrównawcze na moduły fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego i główne komponenty nieobjęte dochodzeniem antysubsydyjnym.

3. Zarzut trzeci dotyczący tego, iż instytucje naruszyły art. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 597/2009, ponieważ przeprowadziły jedno dochodzenie dla dwóch różnych produktów (a mianowicie modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i ogniw).

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 188, s. 93).
1.

Zarzut pierwszy dotyczy tego, iż art. 3 zaskarżonego rozporządzenia obarczony jest oczywistym błędem w ustaleniach i narusza art. 8 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (2) do tego stopnia, że zwalnia z ceł producentów chińskich, w stosunku do których Komisja przyjęła łączne zobowiązanie z naruszeniem prawa skarżących do sprawiedliwego postępowania oraz z naruszeniem zasady prawidłowej administracji, a także prawa skarżących do obrony oraz art. 8 ust. 4 i art. 19 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.
1.

Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu procedury, gdyż do wiadomości skarżącej podane zostały sprzeczne informacje dotyczące kwoty oferty przyjętej w odniesieniu do części 1. Strona skarżąca podnosi, że: — albo kwota oferty wybranego oferenta, wskazana w piśmie Komisji z dnia 11 grudnia 2013 r. informującym stronę skarżącą o ogólnych danych oraz zaletach wybranej oferty jest niewłaściwa, gdyż zbyt niska. W takim przypadku strona skarżąca nie miała dostępu do pewnej informacji dotyczącej ceny wybranej oferty, co narusza obowiązek uzasadnienia; — albo wartość udzielonego zamówienia zawarta w ogłoszeniu o udzieleniu zamówienia opublikowanym w dniu 24 grudnia 2013 r. (1) jest błędna, gdyż zawyżona. W takim przypadku ogłoszenie o udzieleniu zamówienia nie odzwierciedla wartości wybranej oferty, co stanowi naruszenie obowiązku przejrzystości; — albo kwota wybranej oferty wskazana w piśmie Komisji z dnia 11 grudnia 2013 r. oraz wartość zamówienia określona w ogłoszeniu o udzieleniu zamówienia są prawidłowe. W takim przypadku zamówienie zostało udzielone w kwocie przewyższającej wybraną ofertę, co stanowi poważne naruszenie zasad przejrzystości, równego traktowania i niedyskryminacji.
1.

W związku z brakiem sprzeciwu wobec uchylenia aktów dotyczących ustanowienia i zorganizowania zawodu pracownika publicznego do zadań wykonawczych, które zostały przyjęte przez Chorwację podczas negocjacji w sprawie przystąpienia do Unii Europejskiej, Komisja Europejska uchybiła zobowiązaniom, które spoczywają na niej na mocy art. 36 aktu przystąpienia (załącznik VII § 1), stanowiącego integralną część traktatu o przystąpieniu do Unii Europejskiej, zawartego między Republiką Chorwacji a państwami członkowskimi Unii Europejskiej (Dz.U. 2013 L 300, s. 7). Artykuł 36 aktu przystąpienia zobowiązuje Komisję Europejską do monitorowania wszystkich zobowiązań przyjętych przez Chorwację podczas negocjacji w sprawie przystąpienia do Unii Europejskiej, a tym samym, zobowiązania prawnego przyjętego przez Chorwację odnośnie do wprowadzenia zawodu pracownika publicznego do zadań wykonawczych i do stworzenia wszystkich warunków niezbędnych do pełnego wprowadzenia tego zawodu do chorwackiego porządku prawnego przed dniem 1 stycznia 2012 r. Komisja Europejska nie jest jednak upoważniona do wyrażenia zgody na jednostronne zmiany przyjętego w ten sposób przez Chorwację zobowiązania.
1.

W związku z brakiem sprzeciwu wobec uchylenia aktów dotyczących ustanowienia i zorganizowania zawodu pracownika publicznego do zadań wykonawczych, które zostały przyjęte przez Chorwację podczas negocjacji w sprawie przystąpienia do Unii Europejskiej, Komisja Europejska uchybiła zobowiązaniom, które spoczywają na niej na mocy art. 36 aktu przystąpienia (załącznik VII § 1), stanowiącego integralną część traktatu o przystąpieniu do Unii Europejskiej, zawartego między Republiką Chorwacji a państwami członkowskimi Unii Europejskiej (Dz.U. 2013 L 300, s.. 7). Artykuł 36 aktu przystąpienia zobowiązuje Komisję Europejską do monitorowania wszystkich zobowiązań przyjętych przez Chorwację podczas negocjacji w sprawie przystąpienia do Unii Europejskiej, a tym samym, zobowiązania prawnego przyjętego przez Chorwację odnośnie do wprowadzenia zawodu pracownika publicznego do zadań wykonawczych i do stworzenia wszystkich warunków niezbędnych do pełnego wprowadzenia tego zawodu do chorwackiego porządku prawnego przed dniem 1 stycznia 2012 r. Komisja Europejska nie jest jednak upoważniona do wyrażenia zgody na jednostronne zmiany przyjętego w ten sposób przez Chorwację zobowiązania.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 159/32

Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2014 r. – Vassiliou przeciwko Komisji i EBC

(Sprawa T-151/14)

2014/C 159/43

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Costas Vassiliou (Palmier, Kongo) (przedstawiciel: C. Paschalides, Solicitor i A. Paschalides, prawnik)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny i Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— nakazanie, by pozwani naprawili poniesioną przez skarżącego szkodę na podstawie art. 268 TFUE.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący twierdzi, że z winy pozwanych stracił środki pieniężne na swoim koncie bankowym, ponieważ w ramach warunków związanych z finansowym wsparciem udzielonym Cyprowi w dniu 26 kwietnia 2013 r. zgodnie z art. 13 traktatu o mechanizmie stabilności z 2012 r. spowodowali oni przedwczesne nałożenie instrumentu „bail-in” na jego depozyt w banku; a konkretnie: a) pozwani „w sposób oczywisty poważnie naruszyli granice” swych kompetencji jako instytucje UE na podstawie art. 136 ust. 3 TFEU; b) niezgodnie z prawem odstąpili od skutecznej kontroli swych funkcji jako instytucje UE; c) spowodowali przedwczesne nałożenie instrumentu „bail-in” na depozyty w Bank of Cyprus i Cyprus Popular Bank, który nie został wprowadzony do prawa UE; d) wprowadzili ograniczenia w przepływie pieniędzy, uniemożliwiając posiadaczom rachunków bankowych wycofanie lub przeniesienie swych funduszy do bezpieczniejszych instytucji; a także e) postąpili tak z naruszeniem zasad pewności prawa, słuszności i praw człowieka.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 159/34

Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2014 r. – JingAo Solar i in. przeciwko Radzie

(Sprawa T-158/14)

2014/C 159/46

Język postępowania: angielski

Strony

Strony skarżące: JingAo Solar Co. Ltd (Ningjin, Chiny); Shanghai JA Solar Technology Co. Ltd (Szanghaj, Chiny); Yangzhou JA Solar Technology Co. Ltd (Yangzhou, Chiny); Hefei JA Solar Technology Co. Ltd (Hefei, Chiny); Shanghai JA Solar PV Technology Co. Ltd (Szanghaj); i JA Solar GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: A. Willems, S. De Knop i J. Charles, lawyers)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strony skarżące wnoszą do Sądu o:

— uznanie skargi za dopuszczalną;

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1239/2013 nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 325, s. 66) w zakresie, w jakim dotyczy ono stron skarżących;

— obciążenie stron pozwanych kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strony skarżące podnoszą trzy zarzuty.

1. Zarzut pierwszy, w którym strony skarżące utrzymują, że poprzez nałożenie środków wyrównawczych na moduły fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego i główne komponenty wysyłane z Chińskiej Republiki Ludowej, podczas gdy w zawiadomieniu o wszczęciu postepowania wymieniono jedynie moduły fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego i główne komponenty pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, instytucje naruszyły art. 10 ust. 12 i 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 597/2009 (1).

2. Zarzut drugi, w którym strony skarżące utrzymują, że poprzez nałożenie środków wyrównawczych na moduły fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego i główne komponenty, które nie były objęte dochodzeniem antysubsydyjnym, instytucje naruszyły art. 1 i 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 597/2009.

3. Zarzut trzeci, w którym strony skarżące podnoszą, że poprzez przeprowadzenie jednego dochodzenia w odniesieniu do dwóch odrębnych produktów (czyli modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego oraz ogniw) instytucje naruszyły art. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 597/2009.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 188, s. 93).
—

w konsekwencji uwzględnienie żądań skarżących przedstawionych w pierwszej instancji, a tym samym, — stwierdzenie nieważności rozliczenia wynagrodzenia za czerwiec 2009 r. w zakresie, w jakim rozliczenie to stanowi w odniesieniu do skarżących pierwsze działanie wprowadzające w życie reformę systemu emerytalnego, o której zadecydowała Rada Prezesów w dniu 4 maja 2009 r. oraz stwierdzenie, w tym samym zakresie, nieważności każdego kolejnego rozliczenia wynagrodzenia, a także rozliczenia emerytury w przyszłości; — w razie potrzeby stwierdzenie nieważności odmownych decyzji w sprawie wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy („administrative review”) i wewnętrznych zażaleń („grievance procedure”) odpowiednio z dnia 28 sierpnia 2009 r. i z dnia 17 grudnia 2009 r.; — w konsekwencji, — zasądzenie od strony pozwanej zapłaty różnicy w wynagrodzeniu i w emeryturze wynikającej z ww. decyzji Rady Prezesów z dnia 4 maja 2009 r. w stosunku do stosowania uprzedniego systemu emerytalnego; tę różnicę w wynagrodzeniu i w emeryturze należy powiększyć o odsetki za zwłokę za okres od dnia 15 czerwca 2009 r. i następnie od 15 każdego miesiąca do chwili całkowitej zapłaty, przy czym wysokość odsetek zostanie ustalona na poziomie stawki EBC powiększonej o 3 punkty, — zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania za szkodę poniesioną w związku z utratą siły nabywczej, której wysokość szacuje się wstępnie ex aequo et bono na 1% miesięcznego wynagrodzenia każdego ze skarżących; — obciążenie EBC kosztami postępowania;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 159/31

Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2014 r. – Pavlides przeciwko Komisji i EBC

(Sprawa T-150/14)

2014/C 159/42

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Constantinos Pavlides (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: C. Paschalides, solicitor, i A. Paschalides, lawyer)

Strony pozwane: Europejski Bank Centralny i Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— nakazanie stronom pozwanym wypłatę stronie skarżącej odszkodowania na mocy art. 268 TFUE.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca podnosi, że strony pozwane pozbawiły ją pieniędzy, które posiadała na koncie, ponieważ spowodowały przedwczesne zastosowanie instrumentu umorzenia lub konwersji długu w odniesieniu do jej depozytu bankowego w ramach warunków związanych w pomocą finansową udzieloną Cyprowi w dniu 26 kwietnia 2013 r. na podstawie art. 13 Traktatu ustanawiającego Europejski Mechanizm Stabilności z 2012 r., w następujący sposób: a) strony pozwane „w sposób oczywisty i poważnie naruszyły granice” uprawnień, jakie im przysługują jako instytucjom UE na mocy art. 136 ust. 3 TFUE; b) bezprawnie przekazały rzeczywistą kontrolę ich funkcji jako instytucji UE; c) spowodowały przedwczesne zastosowanie instrumentu umorzenia lub konwersji długu w odniesieniu do depozytów w Bank of Cyprus i Cyprus Popular Bank, który nie został przyjęty do prawa UE; d) spowodowały nałożenie ograniczeń na przepływ pieniędzy, uniemożliwiając posiadaczom depozytów wycofanie środków lub przeniesienie ich do bezpieczniejszych instytucji; i e) dokonały powyższego z naruszeniem zasad pewności prawa, równości i praw człowieka.
—

Sąd do spraw Służby Publicznej (SSP) zastosował z mocą wsteczną wydane w 2011 r. ogólne przepisy wykonawcze do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego w sprawie przenoszenia uprawnień emerytalnych, gdy postanowił, że w celu ustalenia liczby lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury odpowiadającej, według wspólnotowego systemu emerytalnego, ekwiwalentowi aktuarialnemu uprawnień emerytalnych skarżącej pod rządami belgijskiego systemu emerytalnego, organ powołujący mógł skutecznie zastosować ogólne przepisy wykonawcze z 2011 r. z tego względu, że w chwili wejścia w życie tych przepisów skarżąca nie znajdowała się w „pełni ukonstytuowanej” sytuacji pod rządami ogólnych przepisów wykonawczych z 2004 r., ponieważ nie przyjęła uprzednio jej przedłożonej propozycji wyliczenia, mimo, że wniosek w sprawie przeniesienia uprawnień emerytalnych został złożony w listopadzie 2009 r., że uprawnienia skarżącej były zatem w tym czasie ostatecznie ukształtowane i ze w związku z tym powinny być określone na podstawie ogólnych przepisów wykonawczych z 2004 r.;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 159/31

Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2014 r. – Anastasiou przeciwko Komisji i EBC

(Sprawa T-149/14)

2014/C 159/41

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Harry Anastasiou (Larnaca, Cypr) (przedstawiciele: C. Paschalides, solicitor, i A. Paschalides, lawyer)

Strony pozwane: Europejski Bank Centralny i Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— nakazanie stronom pozwanym wypłatę stronie skarżącej odszkodowania na mocy art. 268 TFUE.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca podnosi, że strony pozwane pozbawiły ją pieniędzy, które posiadała na koncie, ponieważ spowodowały przedwczesne zastosowanie instrumentu umorzenia lub konwersji długu w odniesieniu do jej depozytu bankowego w ramach warunków związanych w pomocą finansową udzieloną Cyprowi w dniu 26 kwietnia 2013 r. na podstawie art. 13 Traktatu ustanawiającego Europejski Mechanizm Stabilności z 2012 r., w następujący sposób: a) strony pozwane „w sposób oczywisty i poważnie naruszyły granice” uprawnień, jakie im przysługują jako instytucjom UE na mocy art. 136 ust. 3 TFUE; b) bezprawnie przekazały rzeczywistą kontrolę ich funkcji jako instytucji UE; c) spowodowały przedwczesne zastosowanie instrumentu umorzenia lub konwersji długu w odniesieniu do depozytów w Bank of Cyprus i Cyprus Popular Bank, który nie został przyjęty do prawa UE; d) spowodowały nałożenie ograniczeń na przepływ pieniędzy, uniemożliwiając posiadaczom depozytów wycofanie środków lub przeniesienie ich do bezpieczniejszych instytucji; i e) dokonały powyższego z naruszeniem zasad pewności prawa, równości i praw człowieka.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 159/32

Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2014 r. – Medilab przeciwko Komisji i EBC

(Sprawa T-152/14)

2014/C 159/44

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Medilab Ltd (Nikozja, Cypr) (przedstawiciel: C. Paschalides, Solicitor i A. Paschalides, prawnik)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny i Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— nakazanie, by pozwani naprawili poniesioną przez skarżącego szkodę na podstawie art. 268 TFUE.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżacy twierdzi, że pozwani z winy pozwanych stracił środki pieniężne na swoim koncie bankowym, ponieważ w ramach warunków związanych z finansowym wsparciem udzielonym Cyprowi w dniu 26 kwietnia 2013 r. zgodnie z art. 13 traktatu o mechanizmie stabilności z 2012 r. spowodowali oni przedwczesne nałożenie instrumentu „bail-in” na jego depozyt w banku; a konkretnie: a) pozwani „w sposób oczywisty poważnie naruszyli granice” swych kompetencji jako instytucje UE na podstawie art. 136 ust. 3 TFEU; b) niezgodnie z prawem odstąpili od skutecznej kontroli swych funkcji jako instytucje UE; c) spowodowali przedwczesne nałożenie instrumentu „bail-in” na depozyty w Bank of Cyprus i Cyprus Popular Bank, który nie został wprowadzony do prawa UE; d) wprowadzili ograniczenia w przepływie pieniędzy, uniemożliwiając posiadaczom rachunków bankowych wycofanie lub przeniesienie swych funduszy do bezpieczniejszych instytucji; a także e) postąpili tak z naruszeniem zasad pewności prawa, słuszności i praw człowieka.
2.

Zarzut drugi dotyczący niemożliwości zastosowania drugiego zdania art. 2 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, co uczyniły instytucje w niniejszej sprawie, do przywozów z członków WTO, ponieważ jest to sprzeczne z porozumieniem antydumpingowym WTO.
—

Skarżący podnosi w tym miejscu, że Komisja błędnie zanegowała prawo dostępu do akt na podstawie art. 41 ust. 2 lit. b) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Twierdzi, że postępowanie na podstawie art. 29 dyrektywy 2007/46 dotyczy go bezpośrednio i indywidualnie. W tym charakterze przysługuje mu prawo dostępu do dotyczących go akt jako niezbędna przesłanka skutecznego wykonania jego prawa podstawowego do bycia wysłuchanym.
—

W każdym razie Komisja naruszyła swe kompetencje w zakresie, w którym podjęła działania wykraczające poza to, co konieczne, aby doprowadzić jej częściowo uznaną za nieważną decyzję do zgodności z wyrokiem Sądu z dnia 19 marca 2013 r. w sprawie T-324/10. W ten sposób Komisja naruszyła art. 266 ust. 1 TFUE w odniesieniu do jej kompetencji w zakresie podejmowania działań dla celów wykonania wyroków Sądu.
3.

Zarzut trzeci dotyczący błędów co do prawa, jakich dopuścił się SSP przy wykładni art. 11 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej oraz przepisów w sprawie przenoszenia uprawnień emerytalnych (dot. pkt 74-98, 106, 109 i 110 zaskarżonego wyroku). Komisja twierdzi, że poprzez uznanie zawartego w art. 11 ust. 2 wspomnianego załącznika VIII pojęcia „uaktualnionej wartości kapitałowej” za odrębne od pojęcia „ekwiwalentu aktuarialnego”, o którym mowa w art. 11 ust. 1 i które zostało zdefiniowane w art. 8 tego załącznika VIII, SSP ograniczył się do wykładni literalnej, która doprowadziła do wniosków mogących powodować silne różnice w traktowaniu urzędników, którzy zwrócili się o przeniesienie swych uprawnień emerytalnych „in” oraz urzędników, którzy zwrócili się o przeniesienie „out”. Komisja podnosi, że dokonana przez SSP wykładnia jest niezgodna zarówno z wymogami równowagi finansowej systemu emerytalnego Unii Europejskiej, jak i z prawem własności urzędników żądających przeniesienia „in”.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 194/34

Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Mabrouk przeciwko Radzie

(Sprawa T-277/14)

2014/C 194/44

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Mohamed Marouen Ben Ali Bel Ben Mohamed Mabrouk (Kartagina, Tunezja) (przedstawiciele: adwokaci J. Farthouat, J. Mignard, N. Boulay i S. Crosby, solicitor)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie, że strona skarżąca naruszyła art. 265 TFUE, nie podejmując działań na wniosek strony skarżącej z dnia 17 stycznia 2014 r., którego odbiór potwierdziła, o ujawnienie dowodów, na których oparła się, by zarządzić zamrożenie aktywów strony skarżącej w Unii Europejskiej; oraz

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.

Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana ma prawny obowiązek ujawnienia stronie skarżącej dowodów, na których oparła się, by zarządzić zamrożenie aktywów strony skarżącej, i że strona pozwana została formalnie wezwana do ujawnienia tych dowodów, a tym samym w pełni wezwana do działania. Nie podjęła działania ani w formie ujawnienia dowodów, ani w formie odmowy uczynienia tego, a tym samym naruszyła art. 265 TFUE.
2.

Zarzut drugi dotyczący udzielenia przez Komisję Europejską poręczenia co do sfinansowania umowy Strona skarżąca jest zdania, że prace zostały wykonane i wnosi do Sądu o zasądzenie od strony pozwanej zapłaty niezapłaconych rachunków, tzn. do zapłaty niezapłaconych kwot należnych skarżącej z tytułu wykonanych przez nią prac.
—

posiłkowo, uchylenie decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 stycznia 2014 r. w sprawie R 2156/2012-4 w odniesieniu do towarów w klasie 6: „listwy metalowe do celów budowlanych” jak również w klasie 7: „dachowe folie izolacyjne” oraz zmiana zaskarżonej w ten sposób, aby wniosek o unieważnienie prawa do znaku został oddalony w odniesieniu do tych towarów;