ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
18

W pkt 2 sentencji wyroku A.K. Trybunał orzekł, co następuje: „Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy [(Dz.U. 2000, L 303, s. 16 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 4, s. 79)] należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by spory dotyczące stosowania prawa Unii mogły należeć do wyłącznej właściwości organu niestanowiącego niezawisłego i bezstronnego sądu w rozumieniu pierwszego z tych przepisów. Do tej ostatniej sytuacji dochodzi wówczas, gdy obiektywne okoliczności, w jakich został utworzony dany organ, oraz jego cechy, a także sposób, w jaki zostali powołani jego członkowie, mogą wzbudzić w przekonaniu jednostek uzasadnione wątpliwości co do niezależności tego organu od czynników zewnętrznych, w szczególności od bezpośrednich lub pośrednich wpływów władzy ustawodawczej i wykonawczej, oraz jego neutralności względem ścierających się przed nim interesów, i prowadzić w ten sposób do braku przejawiania przez ten organ oznak niezawisłości lub bezstronności, co mogłoby podważyć zaufanie, jakie sądownictwo powinno budzić w jednostkach w społeczeństwie demokratycznym. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, przy wzięciu pod uwagę wszystkich istotnych informacji, którymi dysponuje, czy jest tak w przypadku organu takiego jak Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego”.
46

Wykładnię tę potwierdza rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1472 z dnia 11 sierpnia 2017 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (Dz.U. 2017, L 210, s. 1), które wprawdzie nie ma zastosowania ratione temporis do sporu w postępowaniu głównym, lecz zawiera wskazówki, które są istotne, przez analogię, w niniejszej sprawie. W rzeczywistości załącznik do tego rozporządzenia stanowi, że „[p]ręt z aluminium (tzw. pręt do zasłony prysznicowej) używany do zawieszenia zasłony”, który składa się z dwóch przesuwnych rur i zawierających mechanizm sprężynowy umożliwiający blokowanie pomiędzy ścianami, należy „klasyfikować do kodu CN 83024190 jako »pozostałe uchwyty, zawiasy i podobne artykuły z metali nieszlachetnych nadające się do budynków«”, ponieważ. w szczególności, „[z]e względu na [jego] obiektywne cechy ([między innymi] konstrukcję utrzymującą jedynie przedmioty o niewielkiej wadze, np. zasłonę) artykuł zaprojektowano jako pręt do zasłony” oraz ponieważ „[p]ręty do zasłon klasyfikuje się do pozycji 8302 [zob. również Noty wyjaśniające do [HS] do pozycji 8302, akapit drugi, lit. D), pkt 5]”.
34

Otóż wystarczy stwierdzić, że postanowienie odsyłające nie zawiera ani wskazówek co do szacunkowej wartości umowy, ani krajowych ram prawnych, z których można by wywnioskować bezpośrednie i bezwarunkowe odesłanie do prawa Unii, ani też innych okoliczności, z których Trybunał mógłby wywnioskować istnienie niewątpliwego znaczenia transgranicznego. Przy założeniu, że odnośna umowa stanowi zamówienie publiczne, Trybunał nie posiada jednak elementów stanu faktycznego lub prawnego koniecznych do stwierdzenia stosowania prawa Unii w sporze rozstrzyganym w postępowaniu głównym.
3

Decyzją z dnia 25 stycznia 2008 r. Komisja Europejska uznała, że program pomocy wprowadzony na podstawie legge n. 296 contenente „Disposizioni per la formazione del bilancio annuale e pluriennale dello Stato (legge finanziaria 2007)” [ustawy nr 296 w sprawie przepisów dotyczących tworzenia rocznego i wieloletniego budżetu państwa (ustawy finansowej 2007)] z dnia 27 grudnia 2006 r. (dodatek zwyczajny do GURI nr 299 z dnia 27 grudnia 2006 r., zwanej dalej „ustawą nr 296/2006”), ustanawiającą ulgę podatkową na zakup dóbr inwestycyjnych przeznaczonych dla struktur produkcyjnych znajdujących się w niektórych regionach południowych Włoch (zwaną dalej „rozpatrywaną ulgą podatkową”) był zgodny ze wspólnym rynkiem na mocy art. 87 ust. 3 lit. a) i c) WE.
20

Sąd odsyłający uważa, że występuje wątpliwość co do zgodności z prawem Unii krajowych zasad obowiązujących przed przyjęciem i po przyjęciu rzeczonego art. 34 ust. 2 bis. Jego zdaniem w następstwie wyroku z dnia 18 lipca 2013 r., Vodafone Omnitel i in. (od C‑228/12 do C‑232/12 i od C‑254/12 do C‑258/12, EU:C:2013:495), Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (regionalny sąd administracyjny dla Lacjum), do którego zwrócono się z kwestią dotyczącą ograniczenia działalności, której koszty administracyjne mogą zostać uwzględnione do celów finansowania organu regulacyjnego, uznał na podstawie tego wyroku, że Trybunał utożsamił działalność wymienioną w art. 12 dyrektywy o zezwoleniach wyłącznie z działalnością regulacyjną wykonywaną przez krajowy organ regulacyjny (zwany dalej „KOR”), podczas gdy zdaniem sądu odsyłającego takie utożsamienie nie wynika z tego przepisu ani z rzeczonego wyroku Trybunału. Zdaniem sądu odsyłającego w tym ostatnim wyroku Trybunał nie zajął się zasadniczą w postępowaniu głównym kwestią działalności w zakresie „regulacji ex ante”, a orzecznictwo Trybunału nie jest precyzyjne w odniesieniu do zakresu odnośnej działalności KOR.
W tym względzie, jeżeli informacje na temat stanu prawnego i faktycznego zawarte w aktach przedłożonych sądowi krajowemu orzekającemu w ramach postępowania w sprawie wydania nakazu zapłaty budzą poważne wątpliwości co do nieuczciwego charakteru pewnych warunków, które nie zostały wskazane przez konsumenta, lecz mają związek z przedmiotem sporu, przy czym nie jest możliwe dokonanie ostatecznej oceny tej kwestii, i jeżeli sąd ten uważa, że należy zbadać nieuczciwy charakter owych warunków, powinien on, w razie potrzeby z urzędu, podjąć środki dowodowe w celu uzupełnienia akt poprzez wezwanie stron, z poszanowaniem zasady kontradyktoryjności, do przedstawienia niezbędnych do tego wyjaśnień i dokumentów. Oznacza to, że sąd krajowy jest zobowiązany zarządzić z urzędu środki dowodowe, o ile informacje na temat stanu prawnego i faktycznego zawarte już w rzeczonych aktach budzą poważne wątpliwości co do nieuczciwego charakteru pewnych warunków umowy (zob. podobnie wyrok z dnia 11 marca 2020 r., Lintner, C‑511/17, EU:C:2020:188, pkt 37, 38).
23

Jednakże, w zgodności z zasadą równego traktowania, która wymaga, aby porównywalne sytuacje nie były traktowane w odmienny sposób, a sytuacje odmienne nie były traktowane w sposób jednakowy, chyba że takie traktowanie jest obiektywnie uzasadnione, Trybunał orzekł już, iż pasażerowie lotów o dużym opóźnieniu w przylocie, to jest wynoszącym co najmniej trzy godziny, mają prawo – na wzór pasażerów, których pierwotny lot został odwołany i którym przewoźnik lotniczy nie jest w stanie zaproponować zmiany planu podróży na warunkach przewidzianych w art. 5 ust. 1 lit. c) ppkt (iii) rozporządzenia nr 261/2004 – do odszkodowania na podstawie art. 7 rozporządzenia nr 261/2004, zważywszy, że ponoszą oni nieodwracalną stratę czasu, a w konsekwencji doświadczają analogicznych niedogodności (zob. podobnie wyroki: z dnia 19 listopada 2009 r., Sturgeon i in., C‑402/07 i C‑432/07, EU:C:2009:716, pkt 48, 60, 61; a także z dnia 23 października 2012 r., Nelson i in., C‑581/10 i C‑629/10, EU:C:2012:657, pkt 33, 34, 40).
7

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału pojęcie „interesu w rozstrzygnięciu sprawy” w rozumieniu wspomnianego przepisu należy określić na podstawie samego przedmiotu sprawy i rozumieć je jako bezpośredni i aktualny interes w rozstrzygnięciu co do samych żądań, a nie jako interes w odniesieniu do podniesionych zarzutów lub argumentów. Przez „rozstrzygnięcie sprawy” należy bowiem rozumieć oczekiwane orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, i to w taki sposób, w jaki będzie ono ujęte w sentencji orzeczenia, które ma zostać wydane. Dokładniej rzecz biorąc, jest to bezpośredni i aktualny interes w uwzględnieniu żądań strony, którą wnoszący o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zamierza popierać (postanowienie prezesa Trybunału z dnia 30 kwietnia 2020 r., Komisja/HSBC Holdings i in., C‑806/19 P, niepublikowane, EU:C:2020:364, pkt 7 i przytoczone tam orzecznictwo).
15

Ponadto uznał on, że warunki rzeczonej umowy zobowiązujące kredytobiorców do spłaty rat kredytu we frankach szwajcarskich nie powodują znaczącej nierównowagi pomiędzy prawami i obowiązkami stron, ponieważ kredytodawca ponosił ryzyko obniżenia kursu wymiany franka szwajcarskiego w stosunku do wartości, która miała zastosowanie do wymiany tej waluty na rumuński lej w chwili zawarcia danej umowy, podczas gdy kredytobiorcy ponosili ryzyko wzrostu tego kursu.
22

W tych okolicznościach Juzgado de lo Social no 41 de Madrid (sąd pracy nr 41 w Madrycie) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy 79/7 i art. 2 ust. 1 dyrektywy [2006/54] należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie spornemu w postępowaniu głównym uregulowaniu […] państwa członkowskiego, zgodnie z którym dla ustalenia zakresu odpowiedzialności Fogasy wobec pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu podstawa jego wynagrodzenia, która została już obniżona ze względu na niepełny wymiar czasu pracy, zostaje przy ustalaniu zakresu odpowiedzialności Fogasy ponownie obniżona na podstawie art. 33 kodeksu pracy, również ze względu na niepełny wymiar czasu pracy, w stosunku do pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy, w zakresie, w jakim uregulowanie to jest szczególnie niekorzystne dla pracowników płci żeńskiej w porównaniu z pracownikami płci męskiej?”.
7.

Odwołanie – Zarzuty – Naruszenie zasady kontradyktoryjności – Postanowienie oddalające skargę jako niedopuszczalną bez orzekania co do istoty – Strony wysłuchane w przedmiocie interesu prawnego – Brak badania co do istoty argumentów Komisji podniesionych w jej odpowiedzi na skargę – Zarzut oczywiście bezzasadny (art. 256 TFUE) (zob. pkt 73)
116

Jeżeli chodzi dokładniej o przepisy regulujące system odpowiedzialności dyscyplinarnej, wymóg niezawisłości zakłada, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, że system ten przewiduje niezbędne gwarancje w celu uniknięcia ryzyka wykorzystywania takiego systemu do politycznej kontroli treści orzeczeń sądowych. W tym celu istotne jest, aby okoliczność, że orzeczenie sądowe zawiera ewentualny błąd w wykładni i stosowaniu przepisów prawa krajowego i prawa Unii, lub w ocenie okoliczności faktycznych i ocenie dowodów, nie mogła sama w sobie prowadzić do pociągnięcia danego sędziego do odpowiedzialności dyscyplinarnej. Zapewnienie, by sędziowie krajowi nie byli narażeni na postępowania lub sankcje dyscyplinarne z racji skorzystania z uprawnienia do zwrócenia się do Trybunału w trybie art. 267 TFUE, która to decyzja leży wyłącznie w ich gestii, stanowi ponadto gwarancję nierozłącznie związaną z ich niezawisłością (wyrok z dnia 21 grudnia 2021 r., Euro Box Promotion i in., C‑357/19, C‑379/19, C‑547/19, C‑811/19 i C‑840/19, EU:C:2021:1034, pkt 227 i przytoczone tam orzecznictwo).
1)

Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, nie sprzeciwia się on temu, by warunek umowy zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem, którego nieuczciwy charakter może zostać stwierdzony przez sąd, stał się przedmiotem umowy odnowienia zobowiązania między tym przedsiębiorcą a tym konsumentem, w drodze której konsument odstępuje od dochodzenia roszczeń będących skutkiem stwierdzenia nieuczciwego charakteru tego warunku, z zastrzeżeniem, że odstąpienie jest oparte na dobrowolnej i świadomej zgodzie ze strony konsumenta, czego ustalenie należy do sądu krajowego. Natomiast warunek, zgodnie z którym konsument ten odstępuje, w odniesieniu do przyszłych sporów, od sądowego dochodzenia roszczeń opartych na prawach przysługujących mu na mocy dyrektywy 93/13, nie jest dla niego wiążący.
Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 28 maja 2020 r. – U.T.G. – Prefettura di Foggia

(sprawa C‑17/20) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Oczywista niedopuszczalność – Ogólne zasady prawa Unii Europejskiej – Prawo do dobrej administracji – Prawo do obrony – Prawo do bycia wysłuchanym – Akt wydany przez prefekturę dotyczący zakazu działalności ze względu na zarzucaną infiltrację przez mafię – Ustawodawstwo nieprzewidujące kontradyktoryjnego postępowania administracyjnego

1. Pytania prejudycjalne – Dopuszczalność – Konieczność dostarczenia Trybunałowi wystarczających wyjaśnień w zakresie stanu faktycznego i prawnego – Zakres – Pytanie zadane w odniesieniu do sporu nieobjętego zakresem przepisów Unii – Brak wskazania związku czyniącego uzyskanie żądanej wykładni niezbędną dla rozstrzygnięcia sporu – Oczywista niedopuszczalność (art. 267 TUE; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 53 § 2, art. 94) (zob. pkt 21–25, 29–32)

2. Prawa podstawowe – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Prawo do dobrej administracji – Prawo do bycia wysłuchanym – Prawo nieegzekwowalne wobec państw członkowskich (Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 41) (zob. pkt 27)

Sentencja

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale amministrativo regionale per la Puglia (regionalny sąd administracyjny dla Apulii, Włochy) postanowieniem z dnia 27 listopada 2019 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

( 1 ) Dz.U. C 161 z 11.5.2020.
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a, 170b) (zob. pkt 18, 20–26)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a, 170b) (zob. pkt 13, 15–17)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a, 170b) (zob. pkt 17–19, 21, 23–25)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a § 1, art. 170b) (zob. pkt 17, 19–24)
Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 listopada 2020 r. – SATA International – Azores Airlines

(sprawa C‑316/20)

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów –Artykuł 3 ust. 3 – Zakres stosowania – Wykluczenie – Pasażerowie podróżujący bezpłatnie lub po obniżonej cenie niedostępnej publicznie bezpośrednio ani pośrednio

Transport – Transport lotniczy – Rozporządzenie nr 261/2004 – Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów – Zakres stosowania – Pasażerowie podróżujący bezpłatnie lub po obniżonej cenie niedostępnej publicznie bezpośrednio ani pośrednio – Wykluczenie

(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 261/2004, art. 3 ust. 3)

(zob. pkt 14–19; sentencja)

Sentencja

Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, należy interpretować w ten sposób, że rozporządzenie to nie ma zastosowania do pasażera, który podróżuje z biletem zakupionym według taryfy preferencyjnej wystawionym przez przewoźnika lotniczego w ramach transakcji patronackiej danego wydarzenia, z którego korzystanie jest ograniczone dla pewnych określonych osób i którego wystawienie wiąże się z uprzednią i indywidualnie udzieloną zgodą owego przewoźnika lotniczego.
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170b) (zob. pkt 26–21)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a, 170b) (zob. pkt 12, 13, 15, 16)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a, 170b) (zob. pkt 15–13)
1.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania [statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170b)] (zob. pkt 13, 14)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a, 170b) (zob. pkt 16–14)
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 30 września 2020 r. –

Câmara Municipal de Gondomar

(sprawa C‑135/20) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Dyrektywa 1999/70/WE – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Klauzula 5 – Umowy o pracę w sektorze publicznym zawarte na czas określony – Kolejne umowy – Zakaz przekształcenia umów o pracę zawartych na czas określony w umowę na czas nieokreślony – Dopuszczalność

Polityka społeczna – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Dyrektywa 1999/70 – Środki mające na celu zapobieganie nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony – Umowy zawierane z pracodawcą z sektora publicznego – Przepisy krajowe zakazujące przekształcania kolejnych umów o pracę na czas określony w umowy o pracę na czas nieokreślony – Dopuszczalność – Przesłanka – Istnienie skutecznego i odstraszającego mechanizmu sankcji – Badanie przez sąd krajowy

(dyrektywa Rady 1999/70, załącznik, klauzula 5)

(zob. pkt 18–26; sentencja)

Sentencja

Wykładni klauzuli 5 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony z dnia 18 marca 1999 r., zawartego w załączniku do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy dokonywać w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego, które bezwzględnie zabrania, w sektorze publicznym, przekształcenia następujących po sobie umów o pracę na czas określony w umowę na czas nieokreślony, jeżeli ustawodawstwo to nie zawiera, w odniesieniu do tego sektora, innego skutecznego środka pozwalającego na zapobieganie nadużywaniu oraz, w odpowiednich wypadkach, karanie nadużywania kolejnych umów na czas określony.

( 1 ) Dz.U. C 209 z 22.6.2020.
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a, 170b) (zob. pkt 23–20)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a, 170b) (zob. pkt 22–19)
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 10 września 2020 r. – Wallonische Region (Rejestracja pożyczonego pojazdu)

(sprawy połączone od C‑41/20 do C‑43/20)

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Artykuł 63 TFUE – Swobodny przepływ kapitału – Ruch drogowy – Rejestracja i opodatkowanie pojazdów silnikowych – Kierowca mający miejsce zamieszkania w państwie członkowskim – Pojazd zarejestrowany w innym państwie członkowskim – Pojazd udostępniony bezpłatnie krótkoterminowo – Obowiązek ciągłego posiadania w samochodzie dowodu korzystania z tego samochodu w sposób zgodny z wymogami – Proporcjonalność

1. Swobodny przepływ kapitału i płatności – Postanowienia traktatu – Zakres stosowania – Transgraniczne nieodpłatne wypożyczenie pojazdu samochodowego – Włączenie (art. 63 TFUE) (zob. pkt 34)

2. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Ustalenie istotnych przepisów prawa Unii – Przeformułowanie pytań – Dostarczenie sądowi odsyłającemu elementów wykładni prawa Unii (art. 267 TFUE) (zob. pkt 39, 40)

3. Swobodny przepływ kapitału i płatności – Ograniczenia – Ruch drogowy – Użytkowanie pojazdu zaopatrzonego w tablice rejestracyjne innego państwa – Pojazd udostępniony bezpłatnie, krótkoterminowo, przez jego właściciela – Przepisy krajowe przewidujące, pod groźbą grzywny, obowiązek wykazania na miejscu uprawnienia do korzystania z niego – Brak możliwości późniejszego usunięcia braków – Niedopuszczalność – Uzasadnienie – Brak (art. 63 TFUE) (zob. pkt 44–50, 52–57; sentencja)

Sentencja

Artykuł 63 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym osoba zamieszkała w tym państwie członkowskim może powołać się na wyjątek od obowiązującego w państwie miejsca jej zamieszkania obowiązku rejestracji pojazdu – w odniesieniu do pojazdu, udostępnionego jej nieodpłatnie i krótkoterminowo przez jego właściciela, mającego miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, w którym to państwie pojazd ten jest zarejestrowany – tylko wtedy, gdy dokumenty stanowiące dowód, iż wyjątek ten znajduje do niej zastosowanie muszą być zawsze przewożone przez tę osobę w prowadzonym przez nią pojeździe, a możliwość ich późniejszego przedstawienia jest wykluczona.
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Kwestia, która nie była przedmiotem badania przez Trybunał – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a, 170b) (zob. pkt 15)