Keywords

Summary



Keywords

1. Postępowanie – Podnoszenie nowych zarzutów w toku postępowania – Przesłanki

(regulamin postępowania przed Sadem, art. 48 § 2)

2. Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Naruszenie konkurencji – Sieć porozumień o partnerstwie zawierających klauzule wyłączności terytorialnej – Dostępność rynku – Porozumienia, których kumulatywnym skutkiem jest wprowadzenie barier na rynku – Uwzględnienie specyficznego kontekstu gospodarczego

(art. 81 ust. 1 WE)

3. Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Naruszenie konkurencji – Sieć porozumień dotyczących zbiórki i sortowania zużytych opakowań z gospodarstw domowych i zawierających klauzule wyłączności terytorialnej – Względy uzasadniające – Potencjalny skutek ograniczający na rynku wyższego szczebla systemów usuwania opakowań pochodzących z gospodarstw domowych – Przyznanie wyłączenia indywidualnego, któremu towarzyszą obowiązki

(art. 81 ust. 1, 3 WE; rozporządzenie Rady nr 17, art. 8 ust. 1)

Summary

1. Zgodnie z art. 48 § 2 akapit pierwszy regulaminu postępowania przed Sądem nie można podnosić nowych zarzutów w toku postępowania, chyba że ich podstawą są okoliczności prawne lub faktyczne ujawnione dopiero w toku postępowania. Zarzut, który stanowi rozwinięcie zarzutu podniesionego wcześniej w sposób bezpośredni lub dorozumiany i który pozostaje z nim w ścisłym związku, należy uznać za dopuszczalny.

(por. pkt 44)

2. W ramach badania zasadności oceny Komisji, gdy chodzi o istnienie znacznego ograniczenia konkurencji w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE, jakie można przypisać porozumieniom o partnerstwie zawierającym klauzule wyłączności terytorialnej Sąd nie może ograniczyć się do skutków wyłączności rozpatrywanych oddzielnie i odnieść się jedynie do ograniczeń nałożonych w tych porozumieniach o partnerstwie.

W istocie, aby ustalić czy te porozumienia podlegają zakazowi z art. 81 ust. 1 WE, należy zbadać, czy wszystkie podobne porozumienia zawarte na rynku właściwym i inne elementy cechujące sytuację gospodarczą i prawną, w jaką wpisują się te porozumienia wskazują na to, że ich kumulatywnym skutkiem jest zamknięcie nowym konkurentom dostępu do tego rynku.

Jeśli po takim badaniu okaże się, że tak nie jest, pojedyncze porozumienia składające się na zbiór porozumień nie mogą naruszać konkurencji w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE. Natomiast jeśli analiza wykaże, że dostęp do rynku jest trudny, trzeba będzie następnie zbadać, w jakim zakresie omawiane porozumienia o partnerstwie przyczyniają się do wywołania tego kumulatywnego skutku, zważywszy, że zakazane są tylko umowy, które w znaczący sposób przyczyniają się do ewentualnego podziału rynku.

(por. pkt 56)

3. Jeżeli chodzi o sieć porozumień o partnerstwie zawartych między z jednej strony przedsiębiorstwem zajmującym się recyklingiem sektorowym, działającym na rynku usuwania zużytych opakowań pochodzących z gospodarstw domowych, a z drugiej strony partnerami regionalnymi (takimi jak przedsiębiorstwa lub jednostki samorządu terytorialnego), zapewniającymi konkretnie zbiórkę, sortowanie, transport i odzysk tychże zużytych opakowań pochodzących z gospodarstw domowych i korzystającymi w okresie od trzech do pięciu lat z de facto wyłączności terytorialnej w danym regionie zbiórki lub sortowania, praktyczną konsekwencją wprowadzenia tej sieci porozumień jest zamknięcie dostępu do rynku wykluczonym przedsiębiorstwom zajmującym się zbiórką i sortowaniem oraz ograniczenie konkurencji od strony podaży na rynku zbiórki i sortowania opakowań z gospodarstw domowych w okresie obowiązywania porozumienia.

Z uwagi bowiem na to, że omawiane porozumienia o partnerstwie są zawierane przez najważniejszego odbiorcę usług usuwania odpadów i obejmują całość terytorium państwa członkowskiego, ograniczenie konkurencji, które tego typu wyłączność spowoduje na rynku zbiórki i sortowania będzie wywierać skutki na całym terytorium krajowym, a zatem na całym właściwym rynku geograficznym zbiórki i sortowania. Tak więc wykluczone przedsiębiorstwa będą miały trudności zarówno z tym, by obejść tę sieć porozumień i wejść na rynek krajowy zbiórki i sortowania opakowań z gospodarstw domowych, jak i z tym, by utrzymać się na rzeczonym rynku.

Tego typu porozumienia można niemniej jednak uzasadnić względami dotyczącymi gospodarowania i wydajności, a także potrzebą zapewnienia pewnego świadczenia usług zbiórki oraz koniecznością zagwarantowania bezpieczeństwa organizacji i inwestycji, jakie należy poczynić, by wykonać porozumienie w sprawie zbiórki i sortowania. Obowiązek wyłączności może zatem stanowić ograniczenie niezbędne do osiągnięcia celu, jakim jest racjonalna organizacja działalności w zakresie zbiórki i sortowania na rynku zainteresowanego państwa członkowskiego w rozumieniu art. 81 ust. 3 WE.

Jednakże zobowiązanie się przedsiębiorstwa zajmującego się recyklingiem sektorowym do związania się w danym regionie prowadzenia zbiórki tylko z jednym partnerem zajmującym się zbiórką lub sortowaniem mogłoby mu pozwolić na zablokowanie dostępu jego potencjalnych konkurentów do istniejącej infrastruktury służącej do prowadzenia zbiórki i sortowania w zakresie w jakim zdołałoby ono narzucić swym partnerom de facto wyłączność w zakresie świadczenia usług zbiórki i sortowania. W takiej sytuacji nie mieliby oni realnej i konkretnej możliwości obejścia sieci umów wprowadzonej przez wspomniane przedsiębiorstwo, jako że na rynku zbiórki i sortowania opakowań z gospodarstw domowych nie istniałoby inne przedsiębiorstwo zajmujące się zbiórką i sortowaniem, które mogłoby świadczyć im te usługi na konkurencyjnych warunkach od początku ich działalności. Zatem ograniczenie konkurencji stwierdzone na rynku zbiórki i sortowania opakowań z gospodarstw domowych mogłoby prowadzić do ograniczenia konkurencji na rynku wyższego szczebla, to znaczy na rynku systemów usuwania opakowań pochodzących z gospodarstw domowych. Owo ograniczenie przejawiłoby się natychmiast w ograniczeniu popytu na usługi zbiórki i sortowania na rynku zbiórki i sortowania opakowań z gospodarstw domowych.

Zatem Komisja nie popełnia oczywistego błędu w ocenie, uznając, że w celu uniknięcia sytuacji, w której przedsiębiorstwo zajmujące się recyklingiem sektorowym będzie mogło wyeliminować konkurencję na rynku systemów usuwania opakowań pochodzących z gospodarstw domowych, należy opatrzyć przyznane wyłączenie indywidualne pewnymi obowiązkami na podstawie art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 17.

(por. pkt 58, 59, 63–65, 80)