ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawa C-174/06

Ministero delle Finanze – Ufficio IVA di Milano

przeciwko

CO.GE.P. Srl

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione)

„Szósta dyrektywa — Podatek VAT — Czynności zwolnione — Najem nieruchomości — Dobra będące własnością państwa”

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 października 2007 r. I - 9361

Streszczenie wyroku

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia przewidziane w szóstej dyrektywie

(dyrektywa Rady 77/388, art. 13 część B lit. b))

Artykuł 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że stosunek prawny, w ramach którego osobie zostaje przyznane prawo do zajmowania i korzystania, w tym na zasadach wyłączności, z dobra publicznego, to znaczy ze stanowiących własność państwa stref nadbrzeżnych, przez czas określony i za wynagrodzeniem, należy do zakresu pojęcia „wynajem nieruchomości” w rozumieniu tego artykułu. Podstawową cechą tego stosunku prawnego, wspólną ze stosunkiem najmu nieruchomości, jest bowiem udostępnienie powierzchni, to znaczy części dóbr stanowiących własność państwa położonych w strefie przybrzeżnej, za wynagrodzeniem, z zagwarantowaniem drugiej stronie prawa do zajmowania lub korzystania z niej z wyłączeniem osób trzecich. W związku z tym poszanowanie zasady neutralności podatku od wartości dodanej, a także wymóg spójnego stosowania przepisów szóstej dyrektywy, w szczególności przepisów dotyczących zwolnień, skłaniają do zrównania omawianego stosunku z najmem nieruchomości w rozumieniu art. 13 część B lit. b) tej dyrektywy.

(por. pkt 34–36 i sentencja)
Artykuł 216 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem nr 2700/2000, znajduje zastosowanie do operacji uszlachetniania czynnego, o których mowa w art. 115 ust. 1 lit. b) wskazanego rozporządzenia, w których produkty kompensacyjne zostały wywiezione ze Wspólnoty Europejskiej przed przywozem towarów (tzw. „system uprzedniego wywozu” lub „EX/IM”).

Jeżeli w przypadku zakończenia operacji uszlachetniania czynnego (system zawieszeń) wraz z kompensacją ekwiwalentną i uprzednim wywozem właściwe organy nie sprzeciwiły się na podstawie art. 216 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem nr 2700/2000, zwolnieniu z należności celnych przywozowych towarów pochodzących z państw trzecich, organy te powinny odstąpić od retrospektywnego zaksięgowania rzeczonych należności celnych przywozowych, na podstawie art. 220 ust. 2 lit. b) wskazanego rozporządzenia, jeżeli zostały spełnione trzy kumulatywne przesłanki. Przede wszystkim brak żądania uiszczenia należności celnych przywozowych musi wynikać z błędu właściwych organów, następnie musi to być błąd, który nie mógł w racjonalny sposób zostać wykryty przez działającego w dobrej wierze płatnika, i wreszcie zgłoszenie celne płatnika musi być zgodne z wszystkimi przepisami obowiązującymi w tym przedmiocie. Do sądu krajowego należy ocena, czy ma to miejsce w danym przypadku, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności zawisłego przed nim sporu, a w szczególności dowodów przedłożonych w tym celu przez zainteresowanego płatnika.

(por. pkt 35 oraz pkt 2 sentencji)
Sprawa C-463/06

FBTO Schadeverzekeringen NV

przeciwko

Jackowi Odenbreitowi

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof)

„Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja w sprawach dotyczących ubezpieczenia — Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej — Bezpośrednie powództwo poszkodowanego przeciwko ubezpieczycielowi — Zasada właściwości sądu miejsca zamieszkania poszkodowanego”

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. I - 11323

Streszczenie wyroku

Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie nr 44/2001 – Jurysdykcja w sprawach dotyczących ubezpieczeń

(rozporządzenie Rady nr 44/2001, art. 9 ust. 1 lit. b), art. 11 ust. 2)

Odesłanie w art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych do art. 9 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że poszkodowany może wytoczyć powództwo bezpośrednio przeciwko ubezpieczycielowi przed sądem państwa członkowskiego, w którym poszkodowany ma miejsce zamieszkania, o ile takie bezpośrednie powództwo jest dopuszczalne i ubezpieczyciel ma siedzibę na terytorium jednego z państw członkowskich. W istocie odesłanie to prowadzi do rozszerzenia zakresu zastosowania zasady jurysdykcyjnej właściwości sądu miejsca, w którym powód ma miejsce zamieszkania, określonej w art. 9 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, o kategorie powodów, którzy wytaczają powództwa przeciwko ubezpieczycielowi, innych niż ubezpieczający, ubezpieczony i uposażony z tytułu ubezpieczenia, przy czym w dodatku charakter bezpośredniego powództwa poszkodowanego przeciwko ubezpieczycielowi w świetle prawa krajowego nie ma znaczenia dla takiego zastosowania. Tego typu interpretacja znajduje również oparcie w celu tego rozporządzenia, którym jest zapewnienie stronie, która jest pod względem ekonomicznym najsłabszą stroną umowy, lepszej ochrony aniżeli ta, którą przyznają jej ogólne zasady jurysdykcyjne ustanowione w rozporządzeniu nr 44/2001.

(por. pkt 26, 28, 30, 31; sentencja)
Dyrektywa 92/12 w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, zmieniona rozporządzeniem nr 807/2003, nie stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów państwa członkowskiego, które wykluczają możliwość zwrotu kwoty zapłaconej tytułem nabycia znaków skarbowych wydanych przez to państwo członkowskie w przypadku, gdy znaki skarbowe zostały nałożone na wyroby objęte podatkiem akcyzowym przed dopuszczeniem ich do konsumpcji w tymże państwie członkowskim, a wyroby te zostały skradzione w innym państwie członkowskim, co wywołało obowiązek zapłaty podatku akcyzowego w owym innym państwie członkowskim, i gdy nie przedstawiono dowodu na to, że skradzione wyroby nie będą sprzedawane w państwie członkowskim, które wydało znaki skarbowe.

Możliwość uzyskania zwrotu kwot zapłaconych za znaki skarbowe tylko na podstawie twierdzenia, że wyroby, na które zostały one nałożone, zaginęły, mogłaby sprzyjać nadużyciom i oszustwom. W przypadku, którego dotyczą rozpatrywane przepisy, istnieje bowiem rzeczywiste niebezpieczeństwo, iż skradzione wyroby będą sprzedawane w państwie członkowskim, które wydało znaki skarbowe. Wyroby te, opatrzone znakami skarbowymi tego państwa, mogą zostać bez trudu wprowadzone na jego oficjalny rynek wyrobów tytoniowych, pozbawiając tym samym to państwo wpływów podatkowych, do których jest ono uprawnione. Nawet w sytuacji gdy podmiot gospodarczy posiadający towary nie dopuścił się żadnego oszustwa, okoliczność, że podatek akcyzowy jest płacony w innym państwie członkowskim, nie ma wpływu na owe niebezpieczeństwo.

Zgodnie z brzmieniem art. 22 ust. 1 i 2 dyrektywy 92/12, w przypadku gdy wyroby dopuszczone do konsumpcji w jednym państwie członkowskim i z tego tytułu opatrzone znakami akcyzowymi tego państwa członkowskiego są przeznaczone do konsumpcji w innym państwie członkowskim, do którego zostają wysłane, konieczne jest stwierdzenie przez organy podatkowe tego państwa zniszczenia znaków skarbowych pierwszego państwa członkowskiego. Wprowadzając ten przepis, prawodawca wspólnotowy uznał za priorytet unikanie nadużyć i oszustw, z uszczerbkiem dla zasady opodatkowania tylko w jednym państwie członkowskim. Paradoksalna byłaby sytuacja, w której zwrot kwoty z tytułu nabycia znaków skarbowych nałożonych na wyroby objęte podatkiem akcyzowym byłby dozwolony w przypadku, którego dotyczą rozpatrywane przepisy, w którym w żaden sposób nie można kontrolować przeznaczenia skradzionych wyrobów, gdy tymczasem art. 22 ust. 2 lit. d) dyrektywy 92/12 uzależnia zwrot podatku akcyzowego od stwierdzenia zniszczenia znaków potwierdzających jego zapłatę, w okolicznościach, w których niebezpieczeństwo nadużycia lub oszustwa jest mniejsze.

(por. pkt 46, 47, 49, 56, 57, 59; sentencja)
Z treści art. 234 WE ani z przedmiotu postępowania ustanowionego przez ten przepis nie wynika, że autorzy traktatu WE zamierzali wyłączyć z zakresu właściwości Trybunału odesłania prejudycjalne dotyczące przepisu wspólnotowego w szczególnym przypadku, w którym prawo krajowe państwa członkowskiego odsyła do treści tego przepisu celem określenia przepisów mających zastosowanie do czysto wewnętrznej sytuacji tego państwa.

W istocie, jeżeli przepisy prawa krajowego są identyczne z przepisami prawa wspólnotowego, jeżeli chodzi o rozwiązanie sytuacji o charakterze wyłącznie wewnętrznym, niewątpliwie w interesie Wspólnoty leży to, aby w celu uniknięcia przyszłych rozbieżności interpretacyjnych przepisy lub pojęcia przejęte z prawa wspólnotowego były interpretowane w sposób jednolity, niezależnie od okoliczności, w jakich mają zostać zastosowane.

(por. pkt 21, 22)
Sprawa C-486/06

BVBA Van Landeghem

przeciwko

Belgische Staat

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez hof van beroep te Antwerpen)

„Wspólna Taryfa Celna — Nomenklatura Scalona — Klasyfikacja taryfowa — Pozycje 8703 i 8704 — Pojazd mechaniczny typu „pickup””

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. I - 10663

Streszczenie wyroku

Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Pojazd mechaniczny typu „pickup”

Takie pickupy, składające się, po pierwsze, z zamkniętej kabiny przeznaczonej na przestrzeń pasażerską, w której za siedzeniem lub kanapą kierowcy znajdują się składane lub wyjmowane siedzenia z pasami bezpieczeństwa o trzech punktach mocowania, a po drugie, z przestrzeni ładunkowej nie wyższej niż 50 cm, otwieranej jedynie z tyłu i nieposiadającej żadnego wyposażenia służącego do przytwierdzania ładunku, mające bardzo luksusowe wnętrze wyposażone w liczne opcje (w szczególności regulowane elektrycznie skórzane siedzenia, sterowane elektrycznie lusterka i szyby oraz sprzęt stereo z odtwarzaczem CD) i wyposażone w system hamulcowy ABS, silnik benzynowy o pojemności od 4 do 8 litrów z automatyczną skrzynią biegów o bardzo wysokim zużyciu paliwa, napęd na cztery koła oraz luksusowe (sportowe) felgi należy klasyfikować, na podstawie ich ogólnego wyglądu i ogółu cech, w pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniami nr 3115/94, nr 3009/95 i nr 1734/96.

(por. pkt 43; sentencja)
Sprawa C-300/06

Ursula Voß

przeciwko

Land Berlin

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht)

„Artykuł 141 WE — Zasada równości wynagrodzeń pracowników płci męskiej i pracowników płci żeńskiej — Urzędnicy — Uposażenie za godziny nadliczbowe — Dyskryminacja pośrednia pracowników płci żeńskiej zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy”

Opinia rzecznika generalnego D. Ruiza-Jaraba Colomera przedstawiona w dniu 10 lipca 2007 r. I - 10575

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. I - 10592

Streszczenie wyroku

Polityka społeczna – Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej – Równość wynagrodzeń

(art. 141 WE)

Wykładni art. 141 WE należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu dotyczącemu wynagradzania urzędników, który, po pierwsze, definiuje godziny nadliczbowe przepracowane zarówno przez urzędników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, jak i urzędników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy jako godziny przepracowane ponad indywidualne pensum, a po drugie, ustala niższą stawkę wynagrodzenia za te godziny niż stawka za godziny przepracowane w ramach indywidualnego pensum, co skutkuje tym, że urzędnicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy otrzymują niższe wynagrodzenie od urzędników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy za godziny przepracowane ponad ich indywidualne pensum aż do wysokości liczby godzin, jakie zobowiązany jest przeprowadzić urzędnik zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w ramach swego pensum, w przypadku gdy:

— wśród wszystkich pracowników objętych zakresem rozpatrywanego przepisu dotyczy to znacznie wyższego odsetka pracowników płci żeńskiej niż męskiej,

oraz

— nierówne traktowanie nie jest uzasadnione obiektywnymi czynnikami niezwiązanymi z jakąkolwiek dyskryminacją ze względu na płeć.

(por. pkt 44; sentencja)
Sprawa C-451/06

Gabriele Walderdorff

przeciwko

Finanzamt Waldviertel

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Wien)

„Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 13 część B lit. b) — Zwolnienie — Czynności najmu i dzierżawy nieruchomości — Dzierżawa prawa do połowu ryb”

Opinia rzecznika generalnego E. Sharpston przedstawiona w dniu 18 lipca 2007 r. I - 10639

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. I - 10649

Streszczenie wyroku

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia przewidziane w szóstej dyrektywie – Zwolnienie najmu i dzierżawy nieruchomości

(dyrektywa Rady 77/388, art. 13 część B lit. b))

Artykuł 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że odpłatna cesja prawa do dokonywania połowów ryb, w formie umowy dzierżawy zawartej na okres dziesięciu lat, dokonana przez właściciela zbiornika wodnego, którego dotyczy przyznane uprawnienie, jak również przez uprawnionego do połowu ryb w publicznym zbiorniku wodnym, nie stanowi najmu ani dzierżawy nieruchomości, jeżeli z cesją tą nie wiąże się przyznanie prawa do zajmowania danej nieruchomości i do wykluczenia wszelkich innych osób z korzystania z tego prawa.

(por. pkt 23; sentencja)
Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 2201/2003 dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, należy interpretować w ten sposób, że zakresem znaczeniowym pojęcia „sprawy cywilne” w rozumieniu tego przepisu objęta jest decyzja w formie jednego tylko orzeczenia o natychmiastowym objęciu dziecka opieką i umieszczeniu go poza jego rodziną w rodzinie zastępczej, jeżeli stanowi ono publicznoprawny środek ochrony dziecka.

W istocie pojęcie „sprawy cywilne” w rozumieniu tego przepisu musi być poddane wykładni autonomicznej. Jedynie jednolite stosowanie rozporządzenia nr 2201/2003 w państwach członkowskich wymagające, aby zakres zastosowania tego rozporządzenia został zdefiniowany przez prawo wspólnotowe, a nie przez prawa krajowe, jest w stanie zagwarantować osiągnięcie celów realizowanych przez to rozporządzenie, pośród których znajduje się równość traktowania wszystkich dzieci, których to dotyczy. Zgodnie z motywem 5 wspomnianego rozporządzenia zrealizowanie tego celu jest zapewnione tylko wtedy, gdy zakres zastosowania tego rozporządzenia obejmie wszystkie decyzje w sprawie odpowiedzialności rodzicielskiej. Ta odpowiedzialność została w art. 2 pkt 7 tego rozporządzenia zdefiniowana szeroko w tym sensie, że oznacza ona wszystkie prawa i obowiązki odnoszące się do osoby i majątku dziecka przysługujące osobie fizycznej lub prawnej na mocy orzeczenia sądowego, z mocy prawa lub umowy mającej skutek prawny. Bez znaczenia jest w tej kwestii, czy na odpowiedzialność rodzicielską oddziałuje państwowy środek ochronny czy też decyzja wydana z inicjatywy jednej bądź kilku osób uprawnionych do opieki nad dzieckiem.

(por. pkt 46–50, 53 oraz pkt 1 sentencji)
Zwykły fakt, iż wypłata refundacji do wywozu żywego bydła jest uzależniona w rozporządzeniu nr 615/98 ustanawiającym szczegółowe zasady dotyczące przyznania refundacji wywozowych odnośnie do ochrony żywego bydła podczas transportu od zachowania pewnych warunków określonych w uregulowaniach wspólnotowych realizujących właściwe im cele, nie może sam w sobie być uznany za przyczynę nieważności tego rozporządzenia, ponieważ realizowane w ten sposób cele są nie tylko całkowicie uzasadnione, lecz na mocy prawa wspólnotowego stanowią jeszcze obowiązki ciążące w sposób trwały i niezmienny na wszystkich państwach członkowskich i instytucjach w ramach kształtowania i wykonywania wspólnej polityki rolnej. Chociaż w istocie dyrektywa nie może samoistnie ustanawiać obowiązków po stronie jednostek, niemniej nie można co do zasady wykluczyć, że przepisy dyrektywy mogą znajdować zastosowanie za pośrednictwem wyraźnego odesłania do nich zawartego w rozporządzeniu, z zastrzeżeniem zachowania zasad ogólnych prawa, a w szczególności zasady bezpieczeństwa prawnego.

Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia nr 615/98 ustanawiającego szczegółowe zasady dotyczące przyznania refundacji wywozowych odnośnie do ochrony żywego bydła podczas transportu należy interpretować w ten sposób, że niezastosowanie się do przepisów dyrektywy 91/628 w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu, zmienionej dyrektywą 95/29, które może prowadzić do obniżenia lub utraty refundacji wywozowej, odnosi się do tych przepisów tej dyrektywy, które mają wpływ na dobrostan zwierząt, to jest na ich stan fizyczny lub zdrowie, a nie do przepisów, które z zasady nie mają takiego wpływu. Warunki określone w tym przepisie są zatem zgodne z zasadą proporcjonalności. Do sądu odsyłającego należy ocena, czy właściwe organy zastosowały odnośne przepisy rozporządzenia nr 615/98 w sposób zgodny z tą zasadą.

(por. pkt 42, 43, 46)
W ramach procedury przewidzianej w art. 228 ust. 2 WE do Trybunału należy dokonanie w każdej sprawie oceny, jakie sankcje pieniężne należy orzec w świetle okoliczności sprawy. W tym względzie propozycje Komisji nie mogą wiązać Trybunału i stanowią jedynie użyteczny punkt odniesienia. Podobnie wytyczne, takie jak te zawarte w komunikatach Komisji, nie wiążą Trybunału, lecz przyczyniają się do zagwarantowania przejrzystości, przewidywalności i pewności prawa w zakresie działań podejmowanych przez tę instytucję. Nałożenie okresowej kary pieniężnej lub ryczałtu ma na celu wywarcie na państwo członkowskie niewykonujące wyroku stwierdzającego uchybienie nacisku ekonomicznego, który skłoni je do zakończenia stwierdzonego uchybienia. Nakładane kary pieniężne należy zatem ustalać w zależności od stopnia nacisku niezbędnego, by rzeczone państwo członkowskie zmieniło swe zachowanie.

W przypadku nałożenia na państwo członkowskie okresowej kary pieniężnej za niewykonanie wyroku stwierdzającego uchybienie zadaniem Trybunału jest określenie, w ramach przysługujących mu uprawnień do swobodnej oceny, wysokości okresowej kary pieniężnej w ten sposób, by była ona, po pierwsze, stosowna do okoliczności sprawy, a po drugie, proporcjonalna do stwierdzonego uchybienia oraz do możliwości płatniczych zainteresowanego państwa członkowskiego. W tym świetle za podstawowe kryteria zapewniające, że okresowa kara pieniężna wywrze odpowiedni nacisk, wymuszając jednolite i skuteczne stosowanie prawa wspólnotowego, należy przyjąć co do zasady czas trwania naruszenia, wagę tego naruszenia oraz możliwości płatnicze zainteresowanego państwa członkowskiego. Stosując te kryteria, trzeba wziąć pod uwagę w szczególności skutki niewykonania wyroku dla interesów prywatnych i interesu publicznego oraz stopień pilności w doprowadzeniu do zastosowania się przez państwo członkowskie do jego zobowiązań.

(por. pkt 38, 39)
Skarga na decyzję potwierdzającą jest niedopuszczalna tylko wtedy, gdy potwierdzona decyzja stała się ostateczna dla zainteresowanego, ponieważ w przewidzianym terminie nie została na nią wniesiona skarga. W przeciwnym wypadku zainteresowany ma prawo zaskarżania czy to decyzji potwierdzonej, czy to potwierdzającej, tak jednej, jak i obydwu.

Ponadto zobowiązanie wnoszącego odwołanie do wniesienia do Sądu nowej skargi przeciwko decyzji, która dotyczy tej samej kwestii co wydana uprzednio decyzja, byłoby niezgodne z wymogiem prawidłowego administrowania wymierzaniem sprawiedliwości. Stąd też żądanie wnoszącego odwołanie dotyczące stwierdzenia nieważności nowej decyzji, podniesione przez niego w replice, jest dopuszczalne.

(por. pkt 54–56)
W ramach skargi na podstawie art. 226 WE wezwanie do usunięcia uchybienia skierowane przez Komisję do państwa członkowskiego oraz uzasadniona opinia wydawana przez Komisję wyznaczają przedmiot sporu, który nie może być od tego momentu rozszerzony. Możliwość przedstawienia przez zainteresowane państwo uwag, nawet jeśli nie zdecyduje się ono z niej skorzystać, stanowi bowiem istotną gwarancję wymaganą przez traktat, której poszanowanie jest istotnym wymogiem proceduralnym decydującym o prawidłowości postępowania o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. W związku z tym uzasadniona opinia oraz skarga Komisji muszą opierać się na tych samych zarzutach co wezwanie do usunięcia uchybienia rozpoczynające postępowanie poprzedzające wniesienie skargi. Jeżeli tak nie jest, nie można uznać, że nieprawidłowość tę usuwa fakt, że pozwane państwo członkowskie przedstawiło swoje uwagi wobec uzasadnionej opinii.

W konsekwencji niedopuszczalna jest skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, o ile opiera się ona na zarzutach, które nie są zawarte w wezwaniu do usunięcia uchybienia.

(por. pkt 15–17)
Ubytków dotyczących części produktów, które wyciekły z rurociągu, wynikających ze stanu ciekłego tych produktów oraz z właściwości podłoża, na które wyciekły, które to okoliczności przeszkodziły ich odzyskaniu, nie można uznać za „ubytki powstałe wskutek właściwości produktów” w rozumieniu art. 14 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy 92/12 w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, zmienionej przez dyrektywę 94/74. W istocie zgodnie z samym brzmieniem tego przepisu ma on zastosowanie jedynie do ubytków powstałych wskutek właściwości produktów w trakcie określonych transakcji wymienionych w sposób wyczerpujący, włączywszy w to transport. O ile pojęcie „ubytki powstałe wskutek właściwości produktów” może obejmować ubytki nazywane „technicznymi”, tak nie można rozciągnąć go na ubytki przypadkowe. Ponadto z uwagi na okoliczność, iż zwolnienie przewidziane dla takich naturalnych ubytków różni się od zwolnienia przewidzianego w zdaniu pierwszym art. 14 ust. 1 dyrektywy 92/12 dla ubytków wynikających ze zdarzeń losowych lub z siły wyższej, pierwsze zwolnienie nie może być interpretowane w sposób szeroki, tak aby objęło ono sytuacje, w których nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające ubieganie się o drugie zwolnienie.

(zob. pkt 42–44; pkt 2 sentencji)