ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Z zasady 71 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 2868/95 wykonującego rozporządzenie nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego wynika, że przedłużenia terminów określonych przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) nie dokonuje się automatycznie, lecz jest ono uzależnione od mogących je uzasadnić okoliczności właściwych każdemu szczególnemu przypadkowi oraz od przedstawienia wniosku o przedłużenie terminu. Ma to szczególne znaczenie zwłaszcza w przypadku postępowania inter partes, w ramach którego korzyść przyznana jednej ze stron wiąże się zarazem z niekorzystnymi konsekwencjami dla drugiej ze stron. W takim przypadku Urząd musi zatem czuwać nad zachowaniem swojej bezstronności w stosunku do stron.

To strona, która wnosi o przedłużenie terminu, jest więc zobowiązana przedstawić okoliczności mogące je uzasadniać, gdyż wnosi ona o to przedłużenie we własnym interesie i w tym interesie może ono zostać przyznane. Ponadto w przypadku, w którym okoliczności te są wynikiem działania strony wnoszącej o przedłużenie, to ona właśnie może jako jedyna udzielić Urzędowi użytecznych informacji na ich temat. W konsekwencji, aby Wydział Sprzeciwów mógł ocenić, czy zaistniały okoliczności uzasadniające ewentualne przedłużenie terminu, winny one zostać szczegółowo przedstawione we wniosku o jego przedłużenie.

Ponadto z systematyki całej zasady 71 wynika, że jej ust. 2 — przewidujący, że w przypadku gdy są dwie lub więcej stron postępowania, Urząd może uzależnić przedłużenie terminu od zgody pozostałych stron — nie ustanawia jednej i jedynej przesłanki przedłużenia terminu, ale że dodaje on przesłankę uzupełniającą względem ustanowionych w ust. 1, czyli że przedłużenie może zostać dokonane na wniosek zainteresowanej strony, przedstawiony przed upływem wyznaczonego terminu, jeżeli uzasadniają to okoliczności sprawy.

(por. pkt 21, 22, 55, 56)
Wprawdzie w określonych okolicznościach złożone przed Sądem oświadczenie zgłaszającego wspólnotowy znak towarowy, z którego wynika, że wycofuje on zgłoszenie wyłącznie w odniesieniu do niektórych towarów objętych początkowym zgłoszeniem, może być interpretowane bądź to jako oświadczenie, iż zaskarżona decyzja kwestionowana jest jedynie w odniesieniu do pozostałych towarów, bądź to — jeśli oświadczenie to wpłynęło na zaawansowanym etapie postępowania przed Sądem — jako częściowe cofnięcie skargi.

Wyraz TEK nie powinien był zostać zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy dla „etażerek i części etażerek, w szczególności dających się zawiesić koszyków do etażerek, wszystkie wymienione wyżej wyroby wykonane z metalu”, należących do klasy 6, i wszystkich wymienionych wyżej wyrobów wykonanych z materiału niebędącego drewnem, należących do klasy 20 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, z uwagi na zaistnienie bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji określonej w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, dotyczącej posiadania przez znak towarowy — z punktu widzenia przeciętnych konsumentów francusko- i włoskojęzycznych — charakteru opisowego.

W istocie w językach włoskim i francuskim słowo „tek” oznacza drzewo tekowe i opisuje w ten sposób rodzaj drewna i jego właściwości.

Mając na względzie wykaz towarów, dla których znak towarowy TEK został zarejestrowany, jego właściciel może w przyszłości produkować swoje towary z takich materiałów jak tworzywa sztuczne czy metal, które będą jednak miały wygląd drewna tekowego. Rozpatrywane towary, a szczególnie te wykonane z tworzyw sztucznych, mogą bowiem — z uwagi na ich barwę i wygląd zewnętrzny — przy wykorzystaniu istniejących obecnie na rynku technik imitowania drewna tekowego sprawiać wrażenie, że są one z tego drewna wykonane lub przynajmniej posiadają pewne właściwości drewna tekowego. A zatem związek istniejący między znaczeniem słowa „tek” a etażerkami i częściami etażerek oraz dającymi się zawiesić koszykami — wszystkimi wymienionymi wyżej wyrobami wykonanymi z metalu i z materiału niebędącego drewnem, jest dostatecznie ścisły, aby obejmował go zakaz wyrażony w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94.

(por. pkt 83, 85, 87, 92, 93)
Skarga wnoszona do Sądu na decyzje izb odwoławczych Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) ma na celu kontrolę zgodności z prawem tych decyzji w rozumieniu art. 63 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Tak więc fakty, które są podnoszone w postępowaniu przed Sądem, a które nie zostały ujawnione uprzednio w postępowaniu przed instancjami Urzędu, nie mogą wpływać na zgodność z prawem takiej decyzji, chyba że Urząd był zobowiązany wziąć je pod uwagę z urzędu.

W tym zakresie z art. 74 ust. 1 in fine tego rozporządzenia, zgodnie z którym w postępowaniu odnoszącym się do względnych podstaw odmowy rejestracji Urząd ogranicza się w swym badaniu do stanu faktycznego, dowodów i argumentów przedstawionych przez strony, wynika, że nie jest on zobowiązany do brania pod uwagę z urzędu faktów, które nie zostały przedstawione przez strony. Wobec tego takie fakty nie mogą podważać zgodności z prawem decyzji izby odwoławczej.

(por. pkt 35)
Sprawa T-460/05

Bang & Olufsen A/S

przeciwko

Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

„Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt głośnika — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94”

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 10 października 2007 r. II - 4209

Streszczenie wyroku

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b))

Nie jest pozbawiony charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego trójwymiarowy znak towarowy tworzony przez kształt głośnika składający się z pionowej kolumny w kształcie „kredki”, do której jednego boku przymocowana jest długa prostokątna płyta, przy czym ostrze tej „kredki” dotyka płaskiej podstawy, o którego rejestrację wniesiono dla „urządzeń i przyrządów elektrycznych i elektronicznych do analogicznego, numerycznego lub optycznego odbioru sygnałów dźwiękowych, ich przetwarzania, odtwarzania, regulacji i dystrybucji; głośników” oraz dla „mebli hi-fi”, należących odpowiednio do klas 9 i 20 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, ponieważ nie chodzi tu o jeden ze zwykłych kształtów towarów danego sektora ani też o jego odmianę, lecz o kształt o szczególnym wyglądzie, który — przy uwzględnieniu także całościowego wrażenia estetycznego, jakie wywiera — może skupić na sobie uwagę właściwego kręgu odbiorców, składającego się z przeciętnych konsumentów wykazujących szczególnie wysoki poziom uwagi przy dokonywaniu zakupu towarów objętych zgłoszeniem, i umożliwić tym odbiorcom odróżnienie tych towarów od towarów o innym pochodzeniu handlowym.

W tym zakresie, choć szczególne lub oryginalne właściwości nie stanowią warunku sine qua non rejestracji, to jednak ich obecność może nadać wymagany poziom charakteru odróżniającego znakowi towarowemu, który w przeciwnym razie byłby go pozbawiony.

(por. pkt 34, 39, 42, 43)
Sprawa T-370/05

Republika Francuska

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

„EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Sektor wina — Pomoc na restrukturyzację i przekształcenie winnic — Pojęcie powierzchni kwalifikującej się”

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 10 września 2008 r. II ‐ 2243

Streszczenie wyroku

Rolnictwo – EFOGR – Rozliczanie rachunków – Pomoc na restrukturyzację i przekształcenie w sektorze wina

(rozporządzenia: Rady nr 1258/1999, art. 7 ust. 4; nr 1493/1999, art. 13; Komisji nr 1227/2000, art. 13)

Przepisy wspólnotowe, a szczególnie art. 13 rozporządzenia nr 1227/2000 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, w odniesieniu do potencjału produkcyjnego, przewidują wyraźnie, że do państw członkowskich należy kompetencja wydania przepisów regulujących dokładny zakres stosowania oraz wysokość przyznawanej przez nie pomocy, a zwłaszcza tych przepisów, które przewidują wypłaty pomocy ryczałtowej, maksymalny poziom pomocy na hektar oraz dostosowanie pomocy z uwzględnieniem obiektywnych kryteriów.

Ponadto, ponieważ prawodawstwo wspólnotowe nie definiuje „powierzchni kwalifikującej się do uzyskania pomocy”, nie ma żadnej podstawy prawnej do tego, aby zabronić państwu członkowskiemu włączenia nawrotów, to znaczy przestrzeni pomiędzy rzędami oraz na końcach rzędów, niezbędnej do przejazdu i wykonywania manewrów maszynami do uprawy winorośli, do powierzchni referencyjnej w celu określenia płatności pomocy.

Dokonując tego, krajowy system przyznawania pomocy na restrukturyzację i przekształcenie winnic nie doprowadził do powstania realnego ryzyka przekroczenia progu finansowania wspólnotowego w rozumieniu art. 13 rozporządzenia nr 1493/1999.

Po pierwsze bowiem wydatki uwzględnione przez dane państwo członkowskie dla ustalenia wysokości kwot wypłacanych plantatorom winorośli są bardzo realne, ponieważ odpowiednie informacje były gromadzone przez regionalne organizacje rolnicze.

Po drugie, do obliczenia ryczałtu przyjmuje się jedynie koszty stałe, wyłączając tym samym koszty jednorazowe ponoszone przez producentów winorośli, a stawki ryczałtowe są ustalone z zapewnieniem, że najwyższa przyjęta stawka pomocy nie przekroczy 50% najniższego kosztu sadzenia.

W konsekwencji, wyłączając z finansowania wspólnotowego wydatki poniesione przez państwo członkowskie zgodnie z zasadami wspólnotowymi, Komisja naruszyła przepisy art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1258/1999 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej.

(por. pkt 55–57, 71, 72, 81, 82)
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 9 lipca 2008 r. — Coffee Store przeciwko OHIM (THE COFFEE STORE)

(sprawa T-323/05)

„Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego THE COFFEE STORE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94”

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c)) (por. pkt 42, 43)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 czerwca 2005 r. (sprawa R 855/2004-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego THE COFFEE STORE jako wspólnotowego znaku towarowego

Informacje dotyczące sprawy

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: The Coffee Store GmbH Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy THE COFFEE STORE dla towarów i usług z klas 30, 32 i 43 Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) The Coffee Store GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 9 lipca 2008 r. — Coffee Store przeciwko OHIM (THE COFFEE STORE)

(sprawa T-323/05)

„Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego THE COFFEE STORE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94”

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c)) (por. pkt 42, 43)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 czerwca 2005 r. (sprawa R 855/2004-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego THE COFFEE STORE jako wspólnotowego znaku towarowego

Informacje dotyczące sprawy

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: The Coffee Store GmbH Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy THE COFFEE STORE dla towarów i usług z klas 30, 32 i 43 Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
W celu skorzystania z rozszerzenia ochrony cieszącego się renomą wcześniejszego znaku towarowego na towary i usługi, które nie są podobne, przewidzianego w art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, właściciel wcześniejszego znaku towarowego nie ma obowiązku wykazywać zaistnienia faktycznego i trwającego naruszenia swego znaku towarowego, powinien on jednak przedstawić okoliczności umożliwiające stwierdzenie prima facie, że w przyszłości zaistnieje prawdopodobieństwo czerpania nienależnej korzyści lub wyrządzenia szkody, przy czym ryzyko to nie jest jedynie hipotetyczne. Można to stwierdzić w szczególności na podstawie wyników logicznego wnioskowania opartego na analizie prawdopodobieństwa, przy uwzględnieniu zwyczajów w danym sektorze gospodarczym, a także wszystkich pozostałych okoliczności sprawy.

Istnieje duże prawdopodobieństwo, iż używanie oznaczenia graficznego CITI, o którego rejestrację w charakterze wspólnotowego znaku towarowego wniesiono dla „pośrednictwa celnego, wyceny [szacowania wartości] nieruchomości, pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, zarządzania nieruchomościami i ich wyceny”, należących do klasy 36 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, przez agencje celne, a zatem w odniesieniu do działalności pośrednictwa finansowego w zarządzaniu zasobami finansowymi i nieruchomościami na rzecz klientów, może prowadzić do pasożytowania, czyli czerpania nienależnej korzyści z ugruntowanej renomy znaku towarowego CITIBANK, zarejestrowanego wcześniej w charakterze wspólnotowego znaku towarowego dla „spraw finansowych” i „spraw nieruchomości”, należących do tej samej klasy, i z istotnych środków finansowych zainwestowanych w celu osiągnięcia tej renomy. To używanie zgłoszonego znaku towarowego CITI mogłoby także wywołać przekonanie, że zgłaszający jest zrzeszony z właścicielami wcześniejszego znaku towarowego lub że do nich należy, co w rezultacie mogłoby ułatwić oferowanie usług oznaczonych zgłoszonym znakiem. Ryzyko to jest tym większe, że wspomnianym właścicielom przysługują prawa do kilku znaków towarowych zawierających element „citi”.

W istocie renoma wcześniejszego znaku towarowego CITIBANK we Wspólnocie Europejskiej jest kojarzona z cechami właściwymi sektorowi bankowemu, czyli wypłacalnością, uczciwością i wsparciem finansowym dla klientów indywidualnych i korporacyjnych w ich działalności zawodowej i inwestycjach. Wobec tego istnieje oczywisty związek — a także nakładanie się na siebie grup klientów właścicieli wcześniejszego znaku towarowego i zgłaszającego — między usługami pośrednictwa celnego a usługami finansowymi oferowanymi przez banki, ponieważ klienci zajmujący się handlem międzynarodowym oraz przywozem i wywozem towarów korzystają także z usług finansowych i bankowych, których te transakcje wymagają. Wynika z tego, że istnieje prawdopodobieństwo, iż klienci ci będą znali bank właścicieli wcześniejszego znaku towarowego z uwagi na jego znaczącą renomę na skalę światową.

(por. pkt 81–83)
1.

Postępowanie — Skarga o odszkodowanie (art. 225 WE, 235 WE, 238 WE, 240 WE) (por. pkt 33–40)
Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez osobę fizyczną lub prawną jest dopuszczalna wyłącznie w zakresie, w jakim strona skarżąca ma interes prawny w stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu. Konieczne jest, by interes ten istniał i był aktualny, a podlega on ocenie na dzień wniesienia skargi. Istnieje on tylko wtedy, gdy w wyniku skargi strona skarżąca będzie mogła uzyskać jakąś korzyść.

W tym względzie, mimo że stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odrzucającej wniosek złożony w odpowiedzi na zaproszenie do składania wniosków dotyczące działań innowacyjnych zgodnie z art. 6 rozporządzenia nr 1784/1999 w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego nie może w żadnym wypadku doprowadzić do sytuacji, w której skarżąca miałaby prawo na podstawie swego wniosku, złożonego w drugim etapie, do dotacji, to jednak stwierdzenie nieważności decyzji dawałoby skarżącej dodatkową możliwość skorzystania z takiej dotacji. W istocie bowiem w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji Komisja byłaby zobowiązana do ponownego rozpatrzenia wniosku skarżącej uwzględniając jednocześnie ocenę dokonaną przez Sąd. W ten sposób skarżąca nie byłaby zmuszona modyfikować wniosku ani uaktualniać jego treści, co nie nastąpiłoby, jeżeli byłaby zobowiązana do ponownego złożenia wniosku w ramach trzeciego etapu składania wniosków.

(por. pkt 32, 33)
1)

Environmental Management Consultants Ltd ma obowiązek zwrócić Komisji Wspólnot Europejskich kwotę 31965,28 EUR powiększoną o odsetki: — w wysokości 9,26% rocznie od 1 do 31 sierpnia 2001 r.; — w wysokości 8,62% rocznie od 1 września do 31 grudnia 2001 r.; — w wysokości 10,57% rocznie od 1 stycznia do 30 czerwca 2002 r.; — w wysokości 10,47% rocznie od 1 lipca do 31 grudnia 2002 r.; — w wysokości 9,97% rocznie od 1 stycznia do 30 czerwca 2003 r.; — w wysokości 9,22% rocznie od 1 lipca do 31 grudnia 2003 r.; — w wysokości 9,14% rocznie od 1 stycznia do 30 czerwca 2004 r.; — w wysokości 9,13% rocznie od 1 lipca do 31 grudnia 2004 r.; — w wysokości 9,21% rocznie od 1 stycznia do 31 stycznia 2005 r.; — w wysokości ustawowej obliczonej zgodnie z art. 288 Bürgerliches Gesetzbuch (niemiecki kodeks cywilny), która nie może jednak przekraczać 9,21%, od dnia 1 lutego 2005 r. do chwili całkowitego uregulowania długu.
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 11 marca 2009 r. — Borax Europe przeciwko Komisji

(sprawa T-121/05)

„Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty i zapisy dźwiękowe — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej — Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji”

Wspólnoty Europejskie — Instytucje — Prawo publicznego dostępu do dokumentów — Rozporządzenie nr 1049/2001 (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1049/2001, art. 3, art. 4 ust. 3) (por. pkt 33–35, 43, 63, 66–70, 73)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji sekretarza generalnego Komisji z dnia 17 stycznia 2005 r. odmawiającej dostępu do pewnych dokumentów i zapisów dźwiękowych sporządzonych w ramach trzydziestego dostosowania do postępu technicznego dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz.U. 1967, 196, s. 1).

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji sekretarza generalnego Komisji z dnia 17 stycznia 2005 r. odmawiającej dostępu do pewnych dokumentów i zapisów dźwiękowych sporządzonych w ramach trzydziestego dostosowania do postępu technicznego dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych.

2) Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 11 marca 2009 r. — Borax Europe przeciwko Komisji

(sprawa T-121/05)

„Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty i zapisy dźwiękowe — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej — Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji”

Wspólnoty Europejskie — Instytucje — Prawo publicznego dostępu do dokumentów — Rozporządzenie nr 1049/2001 (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1049/2001, art. 3, art. 4 ust. 3) (por. pkt 33–35, 43, 63, 66–70, 73)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji sekretarza generalnego Komisji z dnia 17 stycznia 2005 r. odmawiającej dostępu do pewnych dokumentów i zapisów dźwiękowych sporządzonych w ramach trzydziestego dostosowania do postępu technicznego dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz.U. 1967, 196, s. 1).

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji sekretarza generalnego Komisji z dnia 17 stycznia 2005 r. odmawiającej dostępu do pewnych dokumentów i zapisów dźwiękowych sporządzonych w ramach trzydziestego dostosowania do postępu technicznego dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych.
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 11 marca 2009 r. — Borax Europe przeciwko Komisji

(sprawa T-166/05)

„Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty i zapisy dźwiękowe — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej — Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji”

Wspólnoty Europejskie — Instytucje — Prawo publicznego dostępu do dokumentów — Rozporządzenie nr 1049/2001 (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1049/2001, art. 3, art. 4 ust. 3) (pkt 40–42, 50, 88, 101–105, 108)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji sekretarza generalnego Komisji z dnia 21 lutego 2005 r. odmawiającej dostępu do pewnych dokumentów i zapisów dźwiękowych sporządzonych w ramach trzydziestego dostosowania dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych do postępu technicznego (Dz.U. 1967, 196, s. 1).

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji sekretarza generalnego Komisji z dnia 21 lutego 2005 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona odmowy udostępnienia Borax Europe Ltd zapisów z posiedzenia, które odbyło się w dniach 5 i 6 października 2004 r., dwóch projektów streszczenia sprawozdań z tego posiedzenia, trzynastu komentarzy ekspertów, dwóch komentarzy przedstawicieli przemysłu i dokumentu przedstawionego przez sprawozdawcę duńskiego.

2) Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 11 marca 2009 r. — Borax Europe przeciwko Komisji

(sprawa T-166/05)

„Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty i zapisy dźwiękowe — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej — Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji”

Wspólnoty Europejskie — Instytucje — Prawo publicznego dostępu do dokumentów — Rozporządzenie nr 1049/2001 (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1049/2001, art. 3, art. 4 ust. 3) (pkt 40–42, 50, 88, 101–105, 108)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji sekretarza generalnego Komisji z dnia 21 lutego 2005 r. odmawiającej dostępu do pewnych dokumentów i zapisów dźwiękowych sporządzonych w ramach trzydziestego dostosowania dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych do postępu technicznego (Dz.U. 1967, 196, s. 1).

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji sekretarza generalnego Komisji z dnia 21 lutego 2005 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona odmowy udostępnienia Borax Europe Ltd zapisów z posiedzenia, które odbyło się w dniach 5 i 6 października 2004 r., dwóch projektów streszczenia sprawozdań z tego posiedzenia, trzynastu komentarzy ekspertów, dwóch komentarzy przedstawicieli przemysłu i dokumentu przedstawionego przez sprawozdawcę duńskiego.