ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Konwencja o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych – Wykonanie – Orzeczenie o zezwoleniu na wykonanie – Doręczenie

(konwencja brukselska z dnia 27 września 1968 r. art. 36)

Summary

Artykuł 36 konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, zmienionej konwencjami w sprawie przystąpienia z 1978 r., 1982 r. i z 1989 r. należy interpretować w ten sposób, że ustanawia on wymóg prawidłowego doręczenia orzeczenia o zezwoleniu na wykonanie stosownie do przepisów proceduralnych umawiającego się państwa, w którym złożony został wniosek o wykonanie, a zatem, w przypadku braku doręczenia lub nieprawidłowego doręczenia orzeczenia o zezwoleniu na wykonanie, samo powzięcie wiedzy o tym orzeczeniu przez dłużnika nie powoduje rozpoczęcia biegu terminu, określonego w tym artykule.

W istocie w pierwszym rzędzie wymóg doręczenia orzeczenia o zezwoleniu na wykonanie ma za zadanie, z jednej strony, ochronę praw dłużnika, a z drugiej, umożliwienie w celach dowodowych dokładnego obliczenia bezwzględnego terminu do wniesienia środka zaskarżenia, o którym mowa w tym przepisie. Ta podwójna funkcja w powiązaniu z uproszczeniem formalności, jakich wymaga się przy wykonywaniu orzeczeń sądowych wydanych w innych umawiających się państwach, tłumaczy dlaczego konwencja stosuje w stosunku do powiadomienia dłużnika o orzeczeniu o zezwoleniu na wykonanie bardziej surowe wymogi formalne niż wymogi stosowane do powiadomienia o tym samym orzeczeniu wnioskodawcy. W drugim rzędzie gdyby liczyła się sama tylko wiedza dłużnika o orzeczeniu o zezwoleniu na wykonanie, mogłoby to pozbawić znaczenia wymóg doręczenia i uczynić ponadto trudniejszym dokładne obliczenie terminu, o którym mowa w tym przepisie, co tym samym oznaczałoby niepowodzenie w jednolitym stosowaniu przepisów konwencji.

(por. pkt 34–38 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Świadczenie usług

(dyrektywa Rady 77/388, art. 9 ust. 2 lit. a))

Summary

Przeniesienie prawa do dokonywania połowów w formie odpłatnej cesji zezwoleń na dokonywanie połowów stanowi świadczenie usług związanych z nieruchomościami w rozumieniu art. 9 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych.

W istocie, ponieważ prawa do dokonywania połowów mogą być wykonywane jedynie w związku z daną rzeką i na częściach tej rzeki wskazanych w zezwoleniach, sama rzeka stanowi konstytutywny element zezwoleń na dokonywanie połowów, a co się z tym wiąże także przeniesienia prawa do dokonywania połowów. W zakresie, w jakim świadczenie usług polega na cesji praw do korzystania z dobra takiego, jakim jest rzeka, nieruchomość ta stanowi centralny i nieodzowny element tego świadczenia. Ponadto miejsce, w którym położona jest nieruchomość, odpowiada miejscu ostatecznego skorzystania z usługi. Z powyższego wynika, iż istnieje wystarczająco bezpośredni związek pomiędzy cesją praw do dokonywania połowów a częściami rzeki, których te prawa dotyczą.

(por. pkt 25–27 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Specjalne świadczenia nieskładkowe

(rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 4 ust. 2a i art. 10a i załącznik IIa)

Summary

Świadczenie przysługujące na podstawie niderlandzkiej ustawy o ubezpieczeniu młodych osób niepełnosprawnych w razie niezdolności do pracy (Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten), wskazane w załączniku IIa rozporządzenia nr 1408/71, w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem nr 118/97, ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem nr 307/1999, należy uznać za specjalne świadczenie nieskładkowe w rozumieniu art. 4 ust. 2a rozporządzenia nr 1408/71, ponieważ po pierwsze stanowi ono świadczenie zastępcze skierowane do osób, które nie spełniają przesłanek ubezpieczenia dla uzyskania świadczenia z tytułu inwalidztwa w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, i posiada cechy pomocy społecznej uzasadnionej względami ekonomicznymi i społecznymi, a po drugie jego przyznanie nie zależy od tego, aby beneficjent posiadał również prawo do innego świadczenia składkowego z zabezpieczenia społecznego. Wynika stąd, że jedynie zasada koordynacji zawarta w art. 10a tego rozporządzenia powinna znaleźć zastosowanie i tym samym wspomniane świadczenie może przysługiwać tylko osobom zamieszkującym w państwie członkowskim, które je wprowadziło.

(por. pkt 31, 34, 37, 38, 44 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Uprawnienie państw członkowskich do utrzymania zwolnień dających prawo do zwrotu podatku zapłaconego na poprzednim etapie

(dyrektywa Rady 77/388, art. 28 ust. 2 lit. a))

Summary

Okoliczność, iż określone towary stanowią przedmiot jednej dostawy, która z jednej strony obejmuje towar główny objęty przez ustawodawstwo danego państwa członkowskiego zwolnieniem dającym prawo do zwrotu zapłaconego podatku w rozumieniu art. 28 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 92/77 uzupełniającą wspólny system podatku od wartości dodanej i zmieniająca dyrektywę 77/388 (zbliżanie stawek od wartości dodanej), oraz z drugiej strony towary wyłączone przez to ustawodawstwo z zakresu zastosowania tego zwolnienia, nie stoi na przeszkodzie temu, aby dane państwo członkowskie pobierało podatek od wartości dodanej od dostawy towarów wyłączonych według stawki zwykłej.

Pomimo iż faktycznie z orzecznictwa dotyczącego opodatkowania jednej dostawy wynika, że dostawa taka co do zasady podlega jednej stawce podatku od wartości dodanej, to jednak nie sprzeciwia się ono oddzielnemu opodatkowaniu określonych składników tej dostawy, o ile tylko takie opodatkowanie będzie zgodne z warunkami, od których art. 28 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy uzależnia zastosowanie zwolnień dających prawo do zwrotu zapłaconego podatku.

(por. pkt 24, 27 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena właściwie przedstawionych dowodów – Niedopuszczalność, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia

(art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy)

2. Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne

(regulamin Sądu, art. 44 § 1 lit. c))

3. Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 63 i art. 74 ust. 1)

Summary

1. Jedynie do Sądu należy ocena mocy dowodowej przedstawionych mu dowodów. O ile Sąd nie może być zobowiązany do wyraźnego uzasadnienia oceny mocy dowodowej każdego z przedstawionych mu dowodów, o tyle jest on zobowiązany przedstawić uzasadnienie, które umożliwi Trybunałowi dokonanie kontroli, a w szczególności ustalenie, czy doszło do ewentualnego przeinaczenia dowodów, które zostały przedstawione przed Sądem.

Ponadto kwestia uwzględnienia w ramach swobodnej oceny stanu faktycznego okoliczności, że strona powstrzymuje się od powołania się na pewne okoliczności, pozostawiona jest uznaniu Sądu.

(por. pkt 22, 23)

2. Sąd jest zobowiązany odrzucić jako niedopuszczalne żądanie wniesionej do niego skargi, jeśli podstawowe okoliczności faktyczne i prawne, na których żądanie to się opiera, nie wynikają w sposób spójny i zrozumiały z tekstu samej skargi. Wynika z tego, że brak wskazania takich okoliczności w skardze nie może zostać uzupełniony poprzez przedstawienie ich na rozprawie.

(por. pkt 37)

3. Po pierwsze, z art. 63 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego wynika, że zarówno stwierdzenie nieważności, jak i zmiana decyzji izby odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) może nastąpić wyłącznie w przypadku braku właściwości, naruszenia istotnego wymogu proceduralnego, naruszenia traktatu, rozporządzenia nr 40/94 lub każdego przepisu prawnego dotyczącego ich stosowana lub nadużycia władzy. Tak więc kontrola przeprowadzana przez sąd wspólnotowy względem takiej decyzji nie wykracza poza kontrolę jej zgodności z prawem i jej przedmiotem nie jest ponowne badanie stanu faktycznego, którego oceny dokonały instancje Urzędu.

Po drugie, z art. 74 ust. 1 tego rozporządzenia wynika, że w postępowaniu odnoszącym się do względnych podstaw odmowy rejestracji Urząd ogranicza się do badania podniesionych zarzutów i żądań przedstawionych przez strony.

Ponieważ Urząd nie może uwzględnić okoliczności stanu faktycznego, które nie zostały mu wskazane przez strony, zgodność z prawem jego decyzji nie może zostać zakwestionowana na podstawie takich okoliczności. W konsekwencji również Sąd nie może uwzględnić dowodów zmierzających do wykazania tych okoliczności stanu faktycznego.

(por. pkt 50–52)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Działalność w dziedzinie farmacji

(dyrektywa Rady 85/433, art. 2)

Summary

Artykuł 2 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 85/433 dotyczącej wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w zakresie farmacji, zawierającej środki mające na celu ułatwienie skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości odnoszącego się do niektórych działalności z dziedziny farmacji, nakłada na każde państwo członkowskie obowiązek uznawania dyplomów, o których mowa w art. 4 tej dyrektywy, wydanych obywatelom państw członkowskich przez inne państwa członkowskie, stosownie do art. 2 dyrektywy 85/432 dotyczącej koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie niektórych rodzajów działalności w dziedzinie farmacji, nadając takim dyplomom taki sam skutek na terytorium tego państwa jak dyplomom, o których mowa w tymże art. 4, przez nie wydanym. Jednakże art. 2 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 85/433 stanowi, że państwa członkowskie nie muszą uznawać, że dyplomy określone w ust. 1 tego artykułu uprawniają do zakładania nowych aptek ogólnodostępnych, uznając za takie także apteki działające krócej niż trzy lata.

Wynika stąd, że wyżej wskazany art. 2, czytany w całości, nakłada obowiązek wzajemnego uznawania tylko w odniesieniu do aptek otwartych od co najmniej trzech lat. Zatem w sytuacji, w której państwo członkowskie dostosowuje się do tego minimalnego poziomu uznawania dyplomów, nie korzysta ono z żadnego uznania, wynikającego z dyrektywy.

(por. pkt 27, 28, 33, 34 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Pojazdy silnikowe – Procedura wspólnotowej homologacji typu – Dyrektywa 70/156

(dyrektywa Rady 70/156)

Summary

Dyrektywę 70/156 w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep, zmienioną dyrektywą 92/53, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona przepisowi krajowemu, zgodnie z którym pojazd jest objęty przepisami krajowymi dotyczącymi dopuszczalnej prędkości, mającymi zastosowanie do samochodów ciężarowych, a nie odpowiednimi przepisami mającymi zastosowanie do samochodów osobowych, pomimo że pojazd ten został zarejestrowany jako samochód osobowy na podstawie wspólnotowej homologacji typu udzielonej w zastosowaniu tej dyrektywy.

W istocie dyrektywa 70/156 dotyczy wymogów technicznych typu pojazdu. Z jej brzmienia, z jej przedmiotu ani też z jej celu nie wynika, iż prawodawca wspólnotowy chciał, aby wspólnotowa homologacja typu pojazdów, ustanowiona w dyrektywie w celu wyeliminowania przeszkód w urzeczywistnianiu rynku wewnętrznego, wywoływała skutki w zakresie stosowania przepisów krajowych w dziedzinie ruchu drogowego, określających dopuszczalną prędkość poszczególnych kategorii pojazdów silnikowych.

(por. pkt 18, 20, 21 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie nr 44/2001

(rozporządzenie Rady nr 44/2001, art. 6 pkt 1)

Summary

Artykuł 6 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że przepis ten może być powoływany w ramach powództwa wniesionego w państwie członkowskim przeciwko pozwanemu mającemu siedzibę lub miejsce zamieszkania w tym państwie oraz przeciwko współpozwanemu mającemu siedzibę lub miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, nawet gdy powództwo to od chwili jego wniesienia jest niedopuszczalne w stosunku do pierwszego pozwanego na mocy uregulowania krajowego, takiego jak przepis krajowy wykluczający indywidualne powództwa wierzycieli przeciwko upadłemu. W istocie po pierwsze, powyższy przepis nie zawiera żadnego wyraźnego odesłania do stosowania przepisów wewnętrznych ani też żadnego warunku, aby wniesienie sprawy przeciwko kilku pozwanym było w stosunku do każdego nich od początku dopuszczalne na mocy przepisów krajowych. Po drugie, ponieważ nie należy on do przepisów, które wyraźnie przewidują stosowanie przepisów wewnętrznych i które stanowią do tego podstawę prawną, przepis ten nie może być interpretowany w ten sposób, że jego stosowanie zależy od skutków przepisów wewnętrznych. Jednak przepis ten nie może być interpretowany w ten sposób, że pozwala on powodowi na wniesienie sprawy przeciwko kilku pozwanym tylko w celu wyłączenia jednego z nich spod jurysdykcji sądów państwa członkowskiego jego siedziby lub miejsca zamieszkania.

(por. pkt 27, 30–33 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Swoboda przedsiębiorczości – Obywatelstwo Unii Europejskiej – Przepisy podatkowe

(art. 18 WE, 39 WE i 43 WE; porozumienie o EOG, art. 28 i 31)

Summary

Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 18 WE, 39 WE i 43 WE, jak również art. 28 i 31 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG), państwo członkowskie, które utrzymuje w mocy przepisy podatkowe, które uzależniają skorzystanie ze zwolnienia od opodatkowania przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości służących jako własne i stałe miejsce zamieszkania podatnika lub członków jego gospodarstwa domowego od warunku, by uzyskane przychody zostały ponownie zainwestowane w nabycie nieruchomości położonej na terytorium kraju.

W istocie podatnik, który decyduje się dokonać sprzedaży posiadanej przez siebie nieruchomości mieszkalnej położonej w tym państwie członkowskim w celu przeniesienia miejsca swego zamieszkania na terytorium innego państwa członkowskiego i nabycia tam innej nieruchomości przeznaczonej na mieszkanie w ramach wykonywania prawa każdego obywatela Unii do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich – które znalazło szczególny wyraz w art. 43 WE w zakresie dotyczącym swobody podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej oraz w art. 39 WE w zakresie dotyczącym swobody przemieszczania się pracowników – bądź praw przyznanych na mocy art. 28 porozumienia o EOG dotyczącego swobodnego przepływu pracowników i art. 31 porozumienia o EOG dotyczącego swobody podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej, poddany jest na gruncie podatkowym niekorzystnemu traktowaniu w porównaniu do osoby, która zachowuje miejsce swego zamieszkania w danym państwie członkowskim.

Konieczność utrzymania spójności systemu podatkowego nie może uzasadniać tej różnicy w traktowaniu, ponieważ aby teza oparta na takim uzasadnieniu mogła zostać przyjęta, należałoby wykazać istnienie bezpośredniego związku pomiędzy dana ulgą podatkową a wyrównaniem tej ulgi za pomocą określonego obciążenia podatkowego, przy czym w niniejszym przypadku okoliczność taka jednak nie występuje.

Ponieważ postanowienia traktatu oraz porozumienia o EOG dotyczące swobodnego przepływu osób stoją na przeszkodzie takim przepisom, nie ma konieczności odrębnego badania tych przepisów w świetle art. 56 ust. 1 WE i art. 41 porozumienia o EOG dotyczących swobodnego przepływu kapitału.

(por. pkt 13, 21, 43, 45 oraz pkt 1 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Obywatelstwo Unii Europejskiej – Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Przywileje socjalne

(art. 18 WE)

Summary

Artykuł 18 ust. 1 WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym to państwo członkowskie odmawia przyznania swojemu obywatelowi świadczenia na rzecz cywilnych ofiar wojennych z tego tylko powodu, że w chwili złożenia wniosku wnioskodawca nie zamieszkiwał na terytorium tego państwa członkowskiego, lecz na terytorium innego państwa członkowskiego.

Prawdą jest, że cel ograniczenia obowiązku solidarności względem cywilnych ofiar wojennych do tych tylko osób, które były związane ze społeczeństwem danego państwa w okresie wojny i po jej zakończeniu za pomocą wymogu zamieszkiwania, uznawanego za wyraz stopnia związania tych osób z takim społeczeństwem, może stanowić obiektywną przesłankę interesu ogólnego zdolną uzasadnić ograniczenie swobód gwarantowanych przez art. 18 WE każdemu obywatelowi Unii.

Jednakże sformułowanie wymogu zamieszkiwania na terytorium krajowym związanego wyłącznie z chwilą złożenia wniosku o przyznanie świadczenia nie stanowi wymogu dostatecznie odzwierciedlającego siłę związku wnioskodawcy ze społeczeństwem, na którym spoczywa względem niego obowiązek solidarności i narusza zatem zasadę proporcjonalności.

(por. pkt 31, 34, 35, 37–40 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych – Dyrektywa 2000/35

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/35, art. 4 ust. 1)

Summary

Zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/35 w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych – który stanowi, że państwa członkowskie zapewnią, w zgodzie ze stosowanymi przepisami krajowymi właściwymi na mocy międzynarodowego prawa prywatnego, iż sprzedający zachowuje prawo własności do towarów do chwili uiszczenia całkowitej zapłaty, w przypadku gdy między kupującym a sprzedającym przed dostawą towarów została wyraźnie zawarta klauzula dotycząca zastrzeżenia własności, w związku z motywem dwudziestym pierwszym tej dyrektywy – prawodawca wspólnotowy uznał za pożądane zapewnienie, aby wierzyciele mogli korzystać z klauzuli zastrzeżenia własności na niedyskryminującej podstawie w całej Wspólnocie, jeżeli klauzula ta jest ważna według przepisów krajowych właściwych na mocy międzynarodowego prawa prywatnego. To, że wierzyciele mogą powołać się na taką klauzulę, można uznać za szczególny wkład w zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych.

Biorąc pod uwagę brzmienie art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/35 i cel tej dyrektywy, z przepisu tego nie można jednak wywnioskować, że ma on dotyczyć zasad innych niż te, które przewidują explicite, iż sprzedający i kupujący mogą wyraźnie zawrzeć klauzulę zastrzeżenia własności przed dostawą towarów oraz iż sprzedający może zachować prawo własności do towarów aż do chwili uiszczenia całkowitej zapłaty. Zatem zasady krajowe dotyczące skuteczności klauzul zastrzeżenia własności wobec osób trzecich, których praw nie dotyczy dyrektywa 2000/35, są regulowane wyłącznie przez wewnętrzny porządek prawny państw członkowskich.

(por. pkt 28–30)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Podstawa opodatkowania

(dyrektywa Rady 77/388, art. 11 część A ust. 1 lit. c))

Summary

Artykuł 11 część A ust. 1 lit. c) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 95/7, należy interpretować w ten sposób, iż nie sprzeciwia się on temu, by podstawa opodatkowania podatkiem od wartości dodanej wykorzystywania na prywatne potrzeby części budynku zaliczonego w całości przez podatnika do aktywów jego przedsiębiorstwa została określona w postaci ułamka kosztów nabycia lub budowy budynku, ustalonego z uwzględnieniem okresu na dokonanie korekty odliczeń podatku od wartości dodanej przyjętego zgodnie z art. 20 tej dyrektywy. Podstawa opodatkowania powinna obejmować koszty nabycia gruntu, na którym budynek został wybudowany, gdy nabycie to podlegało opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej, a podatnik dokonał jego odliczenia.

(por. pkt 53 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Środowisko naturalne – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Dyrektywa 92/43 – Specjalne obszary ochrony

(dyrektywa Rady 92/43, art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1)

Summary

Przed umieszczeniem terenu w wykazie terenów mających znaczenie dla Wspólnoty przyjmowanym przez Komisję zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy 92/43 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory państwa członkowskie są zobowiązane do podjęcia środków ochrony odpowiednich dla zachowania ekologicznego charakteru terenów umieszczonych w wykazie krajowym przekazanym tej instytucji na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy 92/43.

Ten system właściwej ochrony wymaga nie tylko, aby państwa członkowskie nie zezwalały na ingerencje, które mogłyby poważnie zagrozić ekologicznemu charakterowi tych terenów, lecz również tego, by podjęły one zgodnie z przepisami prawa krajowego wszelkie środki niezbędne dla uniknięcia takich ingerencji.

W istocie Komisja powinna mieć pewność, że dysponuje wyczerpującą listą terenów, które mogą być wybrane jako specjalne obszary ochrony, ponieważ ich utworzenie ma na celu stworzenie spójnej europejskiej sieci ekologicznej. Wynika z tego, że w chwili, w której Komisja będzie podejmować swoją decyzję, tereny wyznaczone przez państwa członkowskie powinny znajdować się w stanie, na podstawie którego dokonano oceny naukowej potencjalnych terenów mających znaczenie dla Wspólnoty. Gdyby tak nie było, istniałoby niebezpieczeństwo zafałszowania wspólnotowego procesu decyzyjnego, który opiera się nie tylko na całości terenów zgłoszonych przez państwa członkowskie, ale również charakteryzuje się ekologicznymi porównaniami między różnymi terenami zaproponowanymi przez państwa członkowskie, a Komisja nie byłaby w stanie wypełnić swojego zadania w rozpatrywanej dziedzinie.

Ponadto, ponieważ zgodnie z etapem 1 załącznika III do dyrektywy charakter ekologiczny terenu wyznaczonego przez właściwe władze krajowe odzwierciedla wiele kryteriów oceny, które są tam wyraźnie wskazane, państwa członkowskie nie mogą zezwolić na ingerencje, które mogłyby poważnie zagrozić ekologicznemu charakterowi terenu wyznaczonego na podstawie wspomnianych kryteriów. Ma to miejsce w szczególności wtedy, gdy dana ingerencja niesie niebezpieczeństwo bądź to istotnego zmniejszenia powierzchni terenu, bądź zniknięcia gatunków o znaczeniu priorytetowym żyjących na tym terenie, bądź też w końcu doprowadzenia do zniszczenia terenu lub zniweczenia jego cech charakterystycznych.

(por. pkt 41, 42, 44–47, 51 oraz pkt 1 i 2 sentencji)