ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sentencja



Sentencja

Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:

1) Rzeczpospolita Polska:

– utrzymując w mocy decyzje ministra właściwego do spraw zdrowia dotyczące pozwoleń na dopuszczenie do obrotu generycznych produktów leczniczych będących odpowiednikami produktu referencyjnego Plavix, oraz

– wprowadzając i utrzymując w obrocie po dniu 1 maja 2004 r. produkty lecznicze, w odniesieniu do których pozwolenia na dopuszczenie do obrotu nie zostały wydane zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi,

uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą – w odniesieniu do tiret pierwszego powyżej – na podstawie art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/83 w związku z art. 13 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych oraz art. 89 i 90 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję Leków, a w odniesieniu do tiret drugiego powyżej – na podstawie art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/83.

2) Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

3) Republika Litewska pokrywa własne koszty.
Keywords

Summary



Keywords

1. Pomoc przyznawana przez państwa – Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec systemu pomocy – Zakres – Okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę

(art. 87 WE, 88 WE)

2. Pomoc przyznawana przez państwa – Ogólny system pomocy zatwierdzony przez Komisję – System pomocy wykluczający przedsiębiorstwa przeżywające trudności i przedsiębiorstwa prywatne – Brak wyraźnych ograniczeń dotyczących tych przedsiębiorstw w samej decyzji zatwierdzającej – Uzasadnione oczekiwania przedsiębiorstw będących beneficjentami tej nielegalnej pomocy – Brak

(art. 87 WE, 88 WE)

Summary

1. Zasięg decyzji, w której Komisja nie wnosi zastrzeżeń wobec zgłoszonego przez państwo członkowskie systemu pomocy, należy określać nie tylko na podstawie samego tekstu rzeczonej decyzji, której jedynie streszczenie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich , lecz również przy uwzględnieniu zgłoszonego przez dane państwo członkowskie systemu pomocy.

Żądanie dodatkowych informacji, w ramach którego Komisja zwróciła się o przedstawienie informacji uzupełniających na temat zakresu zastosowania systemu pomocy zgłoszonego przez państwo członkowskie, jak również odpowiedź na to żądanie udzieloną przez władze krajowe, należy uznać za nieodłączną część zgłoszonego systemu pomocy. Jest tak zwłaszcza wówczas, gdy to właśnie w oparciu o te informacje Komisja postanowiła nie wnosić zastrzeżeń wobec badanego systemu pomocy.

(por. pkt 44, 45)

2. Prawo powoływania się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań przysługuje każdej jednostce znajdującej się w sytuacji, w której instytucja Unii, udzielając konkretnych zapewnień, wzbudziła u niej uzasadnione nadzieje. Zapewnieniami takimi są, niezależnie od formy, w jakiej zostały przekazane, dokładne, bezwarunkowe i spójne informacje.

Tymczasem w ramach zatwierdzonego systemu pomocy, braku wyraźnego ograniczenia w badanych systemach pomocy w decyzji Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec owego systemu nie można z definicji utożsamiać z dostarczeniem przez Komisję zainteresowanemu dokładnych, bezwarunkowych i spójnych informacji w kwestii umożliwienia przyznania przez analizowane systemy pomocy odpowiednio na rzecz takich przedsiębiorstw, a zatem nie może być źródłem uzasadnionych oczekiwań owego zainteresowanego co do zgodności z prawem subwencji, które zostały mu przyznane. Wręcz przeciwnie, ponieważ możliwość przyznania pomocy tym przedsiębiorstwom była co najmniej niepewna, rzeczony brak wyraźnego ograniczenia nie może być utożsamiany z precyzyjnymi zapewnieniami, które mogłyby wzbudzić po stronie zainteresowanego jakiekolwiek uzasadnione oczekiwania.

(por. pkt 63-66)
11

Ponadto należy przypomnieć, iż Trybunał orzekł po pierwsze, że byłoby sprzeczne ze skutkiem wiążącym, jaki art. 189 traktatu EWG (następnie art. 189 traktatu WE, obecnie art. 249 WE) przyznaje decyzji, wykluczenie co do zasady, aby przewidziany przez nią obowiązek mógł być powoływany przez zainteresowanych, a po drugie, że przepis decyzji skierowany do państwa członkowskiego może być powoływany wobec tego państwa członkowskiego, jeżeli nakłada on na adresata bezwarunkowe oraz dostatecznie wyraźne i dokładne zobowiązanie (wyrok z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie C-156/91 Hansa Fleisch Ernest Mundt, Rec. s. I-5567, pkt 12 i 13 oraz powołane tam orzecznictwo).
Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 listopada 2008 r. – Komisja przeciwko Hiszpanii

(sprawa C‑94/08)

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Zatrudnienie kapitanów i pierwszych oficerów – Wymóg dotyczący obywatelstwa

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Badanie zasadności przez Trybunał – Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę – Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 19)

2. Państwa członkowskie – Zobowiązania – Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Względy uzasadniające wynikające z wewnętrznego porządku prawnego – Niedopuszczalność (art. 226 WE) (por. pkt 21)

3. Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Ustawodawstwo krajowe ograniczające do obywateli tego państwa dostęp do zatrudnienia jako kapitana i jako pierwszego oficera na wszystkich statkach pływających pod banderą danego państwa, poza statkami handlowymi o pojemności rejestrowej brutto poniżej 100 GT przewożącymi ładunek lub mniej niż 100 pasażerów (art. 39 WE) (por. pkt 23 i sentencja)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 39 WE – Wymóg obywatelstwa hiszpańskiego celem zatrudnienia kapitana i pierwszego oficera na niektórych statkach pływających pod hiszpańską banderą – Niezgodność z prawem wspólnotowym.

Sentencja

1) Utrzymując w swoim ustawodawstwie wymóg obywatelstwa hiszpańskiego w celu zatrudnienia kapitana i pierwszego oficera na wszystkich statkach pływających pod hiszpańską banderą poza statkami handlowymi o pojemności rejestrowej brutto poniżej 100 GT przewożących ładunek lub mniej niż 100 pasażerów, pływających wyłącznie między portami lub punktami znajdującymi się na obszarach, nad którymi Hiszpania sprawuje zwierzchność, suwerenne prawa lub jurysdykcję, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy prawa wspólnotowego, a w szczególności art. 39 WE.
80

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uważa się generalnie, że przepisy proceduralne mają zastosowanie do wszystkich postępowań zawisłych w momencie ich wejścia w życie, w odróżnieniu od przepisów materialnych, które są zazwyczaj interpretowane w ten sposób, iż nie obowiązują w stosunku do sytuacji powstałych przed ich wejściem w życie (zob. ww. wyrok w sprawie Dell’Orto, pkt 48). Artykuł 18 ust. 5 konwencji z 1996 r. przewiduje, że ma ona zastosowanie do wniosków przekazanych po dacie jej wejścia w życie lub po rozpoczęciu jej stosowania w stosunkach między wezwanym państwem członkowskim a wzywającym państwem członkowskim. Jeśli chodzi o art. 32 decyzji ramowej, to przewiduje on, że wnioski otrzymane po dniu 1 stycznia 2004 r. podlegają zasadom europejskiego nakazu aresztowania. O ile w tych dwóch przypadkach nowe zasady znajdują zastosowanie nie do wniosków zawisłych, lecz do tych złożonych po określonej dacie, o tyle ich wspólną cechą jest, iż mają zastosowanie do wniosków dotyczących czynów popełnionych przed datą wejścia w życie nowych przepisów.
85

Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2004/38 stanowi, że dyrektywę tę stosuje się w odniesieniu do wszystkich obywateli Unii, którzy przemieszczają się do innego państwa członkowskiego lub przebywają w innym państwie członkowskim niż państwo członkowskie, którego są obywatelami, oraz do członków ich rodziny, jak zdefiniowano w art. 2 ust. 2, którzy im towarzyszą lub do nich dołączają.
43

Zważywszy na to, że decyzja ramowa, co wynika także z pkt 31 niniejszego wyroku, ma na celu wdrożenie systemu przekazywania osób skazanych bądź podejrzanych między organami sądowymi w celu wykonania wyroków lub ścigania zgodnie z zasadą wzajemnego uznawania, któremu to przekazaniu organ sądowy wykonujący nakaz może się sprzeciwić jedynie na podstawie jednej z przyczyn odmowy przewidzianej w decyzji ramowej — pojęcia „przebywa” i „ma miejsce zamieszkania”, które decydują o zakresie stosowania art. 4 pkt 6 tej decyzji ramowej powinny być zdefiniowane w sposób jednolity, jako że odnoszą się do autonomicznych pojęć prawa Unii. W związku z tym państwa członkowskie transponujące art. 4 pkt 6 decyzji ramowej do prawa krajowego nie mogą przypisać tym pojęciom szerszego zasięgu od zasięgu wynikającego z jednolitej wykładni.
1)

Z chwilą gdy orzeczenie o odmowie powrotu zostało wydane i przekazane do wiadomości sądu państwa pochodzenia, dla celów wydania świadectwa przewidzianego w art. 42 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 bez znaczenia jest, czy orzeczenie to zostało zawieszone, zmienione, uchylone lub w każdym razie nie uprawomocniło się albo zostało zastąpione orzeczeniem o powrocie, o ile powrót dziecka w rzeczywistości nie nastąpił. Jeżeli nie wyrażono żadnej wątpliwości co do autentyczności tego świadectwa, a samo świadectwo zostało sporządzone przy użyciu formularza, którego wzór znajduje się w załączniku IV do rozporządzenia, to sprzeciwienie się uznaniu orzeczenia o powrocie jest zabronione, a do sądu wezwanego należy wyłącznie nadanie klauzuli wykonalności orzeczeniu zaopatrzonemu w świadectwo i zezwolenie na niezwłoczny powrót dziecka.
Keywords

Summary



Keywords

1. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Badanie zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem – Wyłączenie

(art. 234 WE)

2. Pomoc przyznawana przez państwa – Pojęcie – Ulgi podatkowe przyznane spółdzielniom produkcyjnym i spółdzielniom pracy – Zaliczenie – Przesłanki

(art. 87 ust. 1 WE)

Summary

1. Choć w ramach postępowania wszczętego na podstawie art. 234 WE zadanie Trybunału nie polega na dokonywaniu oceny zgodności ustawodawstwa krajowego z prawem Unii ani dokonywaniu wykładni ustawodawczych lub wykonawczych przepisów krajowych, jest on właściwy do podania sądowi krajowemu wszelkich wskazówek w zakresie wykładni prawa Unii umożliwiających temu sądowi ocenę powyższej zgodności w celu wydania orzeczenia w zawisłej przed nim sprawie.

Konkretnie rzecz ujmując przysługujące Komisji uprawnienie do oceny zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem nie stoi na przeszkodzie temu, aby sąd krajowy skierował do Trybunału pytanie prejudycjalne o wykładnię pojęcia pomocy. Trybunał może zaś w szczególności dostarczyć sądowi krajowemu elementów wykładni prawa Unii Europejskiej pozwalających na określenie, czy przepis krajowy może być zakwalifikowany jako pomoc państwa w rozumieniu tego prawa

(por. pkt 34, 35)

2. Zwolnienia podatkowe przyznane spółdzielniom produkcyjnym i spółdzielniom pracy na podstawie przepisów krajowych przewidujących pewne ulgi podatkowe stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE tylko wtedy, gdy spełnione zostały wszystkie przesłanki zastosowania tego postanowienia. czyli w pierwszej kolejności finansowanie tego środka przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych, w drugiej kolejności selektywność tego środka oraz w trzeciej kolejności jego wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi i powodowane przez ten środek zakłócenia konkurencji. W danym przypadku do sądu krajowego należy w szczególności ocena selektywnego charakteru zwolnienia podatkowe przyznanego spółdzielniom produkcyjnym i spółdzielniom pracy oraz możliwości uzasadnienia ich charakterem i ogólną strukturą krajowego systemu podatkowego, w który się wpisują; sąd ten winien w szczególności ustalić, czy występujące przed nim spółki spółdzielcze rzeczywiście znajdują się w sytuacji porównywalnej do tej, w jakiej znajdują się inne jednostki mające formę podmiotów prawnych o celu zarobkowym, a jeśli rzeczywiście ma to miejsce – czy bardziej korzystne opodatkowanie tych właśnie spółek spółdzielczych, po pierwsze, wynika z podstawowych zasad rządzących mającym zastosowanie w danym państwie członkowskim systemem opodatkowania i po drugie, jest zgodne z zasadami spójności i proporcjonalności.

(por. pkt 43, 82; sentencja)
Artykuł 9 ust. 3 lit. b) szóstej dyrektywy 77/388 z późniejszymi zmianami nie może prowadzić do opodatkowania usług reklamowych świadczonych przez usługodawcę mającego siedzibę poza Wspólnotą Europejską na rzecz jego własnych klientów, nawet jeśli ten usługodawca jest jednocześnie usługobiorcą pośrednim z uwagi na wcześniejsze świadczenie usług, a świadczenie tego rodzaju nie należy do zakresu stosowania art. 9 ust. 2 lit. e) tej dyrektywy oraz, bardziej ogólnie, do zakresu stosowania całego art. 9 powyższej dyrektywy, do których to przepisów wyraźnie odwołuje się art. 9 ust. 3 lit. b) tej samej dyrektywy.
15

Ponadto na wypadek gdyby podwójne opodatkowanie stanowiło ograniczenie swobodnego przepływu kapitału, sąd ten zapytuje, czy jest to uzasadnione brzmieniem art. 73d ust. 1 lit. a) WE (obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) WE), którego wykładni dokonano w deklaracji w sprawie art. 73d Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, stanowiącej załącznik do traktatu UE (Dz.U. 1992, C 191, s. 95), w świetle której „[k]onferencja potwierdza, że prawo państwa członkowskiego do stosowania odpowiednich przepisów jego prawa podatkowego, określone w artykule 73d ustęp 1 lit. a) niniejszego traktatu, będzie dotyczyć wyłącznie odpowiednich przepisów, które będą istniały na koniec 1993 r. Jednakże niniejsza deklaracja stosuje się wyłącznie do przepływu kapitału pomiędzy państwami członkowskimi i płatności wykonanych pomiędzy państwami członkowskimi”. Zapisy § 21 ErbStG poprzedzają przepisy z 1993 r., gdyż promulgacja w 1997 r. nowej wersji tej ustawy nie stanowi konstytutywnego aktu ustawodawcy oznaczającego nową publikację.
24

Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1383/2003, kiedy w następstwie uwzględnienia wniosku posiadacza prawa o podjęcie działania właściwy urząd celny stwierdzi, że co do danych towarów istnieje podejrzenie, iż naruszają one prawo własności intelektualnej, urząd ten zawiesza dopuszczenie towarów lub zatrzymuje te towary po to, aby możliwe było wykazanie, czy doszło do naruszenia prawa własności intelektualnej.
9

Artykuł 20 rozporządzenia nr 343/2003 stanowi: „1. Osoba ubiegająca się o azyl jest przyjmowana z powrotem zgodnie z art. 4 ust. 5 i art. 16 ust. 1 lit. c), d) i e) w następujący sposób: a) wniosek o przyjęcie wnioskodawcy z powrotem musi zawierać informacje umożliwiające państwu członkowskiemu, któremu składany jest wniosek, sprawdzenie, czy jest ono w tym zakresie odpowiedzialne; b) państwo członkowskie wezwane do przyjęcia wnioskodawcy z powrotem jest zobowiązane do przeprowadzenia niezbędnych kontroli i udzielenia odpowiedzi na wniosek tak szybko, jak to możliwe, a w [każdych] okolicznościach w terminie [nie]przekraczającym jednego miesiąc[a] od [złożenia] wniosku. Jeżeli wniosek oparty jest na danych pochodzących z systemu Eurodac, termin ten ulega skróceniu do dwóch tygodni; c) w przypadku gdy państwo członkowskie, do którego skierowany jest wniosek, nie przekazuje swojej decyzji przed upływem okresu jednego miesiąca lub okresu dwóch tygodni, określonego w lit. b), przyjmuje się, że wyraża ono zgodę na przyjęcie wnioskodawcy z powrotem; d) państwo członkowskie, które wyraża zgodę na przyjęcie z powrotem osoby ubiegającej się o azyl, jest zobowiązane do ponownego przyjęcia tej osoby na swoje terytorium. Przeniesienia dokonuje się zgodnie z prawem krajowym wnioskującego państwa członkowskiego, po konsultacjach między zainteresowanymi państwami członkowskimi, tak szybko, jak to możliwe, a najpóźniej w ciągu sześciu miesięcy od wyrażenia zgody na przyjęcie z powrotem przez inne państwo członkowskie lub od podjęcia decyzji w sprawie odwołania […] lub rewizji, w przypadku gdy ma to skutek zawieszający; e) wnioskujące państwo członkowskie powiadamia osobę ubiegającą się o azyl o decyzji dotyczącej jej przyjęcia z powrotem przez odpowiedzialne państwo członkowskie. Decyzja określa podstawy, na jakich została oparta. Zawiera szczegóły dotyczące terminu dokonania przeniesienia oraz jeżeli jest to niezbędne, zawiera informacje w sprawie miejsca i terminu, w którym wnioskodawca powinien się stawić, jeżeli podróżuje do właściwego państwa członkowskiego własnymi środkami. Od decyzji tej można się odwołać lub może ona zostać poddana zmianie. Odwołanie się lub zmiana dotyczące tej decyzji nie zawieszają wykonania przekazania, z wyjątkiem przypadków gdy sądy lub właściwe organy tak postanowią na zasadzie jednostkowych przypadków, jeżeli zezwala na to ustawodawstwo krajowe. W miarę potrzeby wnioskujące państwo członkowskie wyposaża osobę ubiegającą się o azyl w przepustkę o wzorze przyjętym zgodnie z procedurą określoną w art. 27 ust. 2. Odpowiedzialne państwo członkowskie powiadamia wnioskujące państwo członkowskie o bezpiecznym przybyciu osoby ubiegającej się o azyl lub o tym, że osoba ta nie zjawiła się w wyznaczonym terminie. 2. W przypadku gdy nie dokonano przeniesienia w okresie sześciomiesięcznego terminu, odpowiedzialność spoczywa na państwie członkowskim, w którym złożono wniosek o udzielenie azylu. Termin ten może być przedłużony do maksymalnie jednego roku, jeżeli nie dokonano przeniesienia w związku z uwięzieniem osoby ubiegającej się o azyl, lub do maksymalnie osiemnastu miesięcy, jeżeli osoba ubiegająca się o azyl ukrywa się. […]”.
21

Uznawszy, że wykładnia postanowień umowy jest niezbędna w celu wydania orzeczenia w tej sprawie, Bundesgerichtshof postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 15 ust. 1 załącznika I do umowy […] należy interpretować w ten sposób, że w zakresie dostępu do prowadzenia działalności na własny rachunek i jej wykonywania gwarancja, by traktowanie w państwie przyjmującym nie było mniej korzystne niż ma to miejsce w stosunku do jego własnych obywateli, odnosi się wyłącznie do «osób prowadzących działalność na własny rachunek» w rozumieniu art. 12 ust. 1 załącznika I do umowy, czy też znajduje ona zastosowanie również w stosunku do «osób prowadzących działalność na własny rachunek na terenach przygranicznych» w rozumieniu art. 13 ust. 1 załącznika I do umowy?”.
Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 27 listopada 2007 r. w sprawie T‑434/05 Gateway przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela słownych i graficznych wspólnotowych i krajowych znaków towarowych zawierających element słowny „GATEWAY” dla towarów należących do klas 9, 16, 35, 36, 37 i 38 na decyzję R 1068/2004‑1 Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 14 września 2005 r. oddalającą odwołanie wniesione przez Gateway Inc. od decyzji Wydziału Sprzeciwów o oddaleniu sprzeciwu Gateway Inc. wobec zgłoszenia słownego znaku towarowego „ACTIVY Media Gateway” dla towarów należących do klas 9, 35, 38 i 42.
10

Artykuł 27 ust. 3 decyzji ramowej stanowi, że „ust. 2 nie stosuje się w następujących przypadkach: a) kiedy osoba mająca możliwość opuszczenia terytorium państwa członkowskiego, któremu została przekazana, nie uczyniła tego w ciągu 45 dni od swego ostatecznego zwolnienia lub wróciła na to terytorium po opuszczeniu go; b) przestępstwo nie podlega karze pozbawienia wolności lub środkowi zabezpieczającemu związanemu z pozbawieniem wolności; c) sądowa procedura karna [postępowanie karne] nie daje podstaw do zastosowania środków ograniczających wolność osobistą; d) kiedy osoba może podlegać karze lub środkowi penitencjarnemu niepolegającemu [na] pozbawieniu wolności, co w szczególności dotyczy kary finansowej lub środka zastosowanego w jej miejsce, nawet jeśli kara lub środek daje podstawy do ograniczenia jej wolności osobistej; e) kiedy osoba, co do której uzgodniono, że ma zostać przekazana, równocześnie, jeśli to właściwe, zgodnie z art. 13 odwołuje się do zasady szczególności [kiedy osoba wyraziła zgodę na przekazanie, w odpowiednim przypadku równocześnie ze zrzeczeniem się prawa do skorzystania z zasady szczególności zgodnie z art. 13]; f) kiedy osoba, po jej przekazaniu, w sposób jednoznaczny odwołuje się do [zrzeka się prawa do skorzystania z] zasady szczególności w odniesieniu do szczególnych przestępstw [konkretnych czynów] poprzedzających jej przekazanie […]; g) w przypadku gdy wykonujący nakaz organ sądowy, który przekazał osobę, wyraża zgodę zgodnie z ust. 4”.
3)

W przypadku gdy dana materia jest przedmiotem harmonizacji na szczeblu wspólnotowym, wszelkie środki krajowe regulujące tę materię podlegają ocenie na podstawie przepisów środka harmonizującego, a nie przepisów art. 28 WE i 30 WE. W materii objętej zakresem dyrektywy 1999/5 państwa członkowskie muszą w pełni stosować się do jej przepisów i nie mogą utrzymywać w mocy sprzecznych z nią przepisów krajowych. Gdy państwo członkowskie uważa, że stosowanie określonej zharmonizowanej normy nie zapewnia zgodności z zasadniczymi wymaganiami określonymi w dyrektywie 1999/5, które dana norma ma obejmować, to państwo członkowskie musi przestrzegać procedury określonej w art. 5 tej dyrektywy. Państwo członkowskie może natomiast podnieść na uzasadnienie ograniczenia względy niezwiązane z obszarem zharmonizowanym przez dyrektywę 1999/5. W takim przypadku może ono powołać się wyłącznie na względy, o których mowa w art. 30 WE, lub na nadrzędne wymogi interesu ogólnego.
8

Decyzją z dnia 23 stycznia 2002 r., na podstawie § 69 ust. 1 AMG, Saarland zakazał BIOS Naturprodukte dalszego wprowadzania do obrotu tego produktu na rynku niemieckim, wskazując w uzasadnieniu, iż chodzi o środek leczniczy, na który uprzednio nie wydano pozwolenia. Odnosząc się do porównywalnego uregulowania w Indiach, w decyzji tej zaklasyfikowano wskazany produkt do kategorii produktów leczniczych podlegających obowiązkowi uzyskania pozwolenia.
38

High Court odrzucił tę skargę bez rozpatrywania jej co do istoty sprawy, stwierdziwszy, że orzecznictwo w tym względzie zostało ustalone przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) od chwili wydania wyroku w sprawie R przeciwko Secretary of State for Environment, Transport and the Regions ex p. Marson (1998), w którym uznano, że z jednej strony w przypadku odmowy nakazania sporządzenia OOŚ uzasadnienie nie jest wymagane, a z drugiej strony nawet jeśli jest konieczne, to uzasadnienie zazwyczaj przedstawiane przez Secretary of State jest wystarczające.