ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 6/29

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 25 października 2016 r. –UAB Spika, AB Senoji Baltija, UAB Stekutis, UAB Prekybos namai Aistra/Žuvininkystės tarnyba prie Lietuvos Respublikos žemės ūkio ministerijos

(Sprawa C-540/16)

(2017/C 006/36)

Język postępowania: litewski

Sąd odsyłający

Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: UAB Spika, AB Senoji Baltija, UAB Stekutis et UAB Prekybos namai Aistra

Strona pozwana: Žuvininkystės tarnyba prie Lietuvos Respublikos žemės ūkio ministerijos

Pozostali uczestnicy postępowania: Lietuvos Respublikos žemės ūkio ministerija, BUAB Sedija, UAB Starkis, UAB Baltijos šprotai, UAB Ramsun, AB Laivitė, UAB Baltlanta, UAB Strimelė, V. Malinausko gamybinė-komercinė firma Stilma, UAB Banginis, UAB Monistico, UAB Rikneda, UAB Baltijos jūra, UAB Grinvita i BUAB Baltijos žuvys

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 17 i art. 2 pkt 5 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. (1) w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniającego rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylającego rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE należy w świetle art. 16 i 20 karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej interpretować w taki sposób, że oznacza on, iż w sytuacji, gdy państwo członkowskie korzysta z przyznanych mu w art. 16 ust. 6 uprawnień dyskrecjonalnych, nie może ono zastosować przy tym takiej metody przydziału uprawnień połowowych, która – pomimo tego, że została oparta na obiektywnym i przejrzystym kryterium – pociąga za sobą nierówność warunków konkurowania przez prowadzące działalność gospodarczą w tej dziedzinie podmioty o większe możliwości połowowe?

(1) JO L 354, s. 22
1.

Sąd niewłaściwie uznaje, że nazwa „Neuschwanstein” jest wskazaniem pochodzenia geograficznego. W pkt 27 wyroku podano – w sposób wewnętrznie sprzeczny – że zamek Neuschwanstein jest co prawda „geograficznie możliwy do umiejscowienia”, ale nie jest „miejscem geograficznym”, gdyż główną funkcją tego miejsca jest zachowanie dziedzictwa kulturowego, a nie wytwarzanie lub sprzedaż artykułów pamiątkowych lub usług. Jednak „główna funkcja” miejsca geograficznego nie odgrywa żadnej roli w odniesieniu do bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji dotyczącej oznaczania pochodzenia. Zamek Neuschwanstein jest jednoznacznie i definitywnie możliwy do umiejscowienia i różni się wbrew zapatrywaniu Sądu od zwykłego muzeum, które determinują wystawione w nim eksponaty, a eksponaty te – w odróżnieniu od zamku Neuschwanstein – mogą także zostać przeniesione. Docelowy krąg odbiorców nie będzie dokonywać przedstawionego w zaskarżonym wyroku analitycznego odczytania nazwy jako „nowy łabędzi kamień”, lecz będzie wiązać tę fantazyjną nazwę wyłącznie ze znanym na całym świecie zamkiem. Tym samym zaskarżony wyrok jest sprzeczny także z wymogami określonymi przez Trybunał w wyroku Windsurfing Chiemsee (2), gdyż docelowy krąg odbiorców dostrzega związek towarów oznaczonych oznaczeniem „Neuschwanstein” z zamkiem Neuschwanstein jako ośrodkiem turystycznym o światowej renomie. Miejsce to jest tym samym bez wątpienia odpowiednie do tego, by wywierać wpływ na upodobania konsumentów poprzez wzbudzane przez nie pozytywne odczucia. Z tego względu oznaczenie to jako wskazanie geograficzne nie może być objęte ochroną. W interesie ogólnym leży ustrzeżenie przed zmonopolizowaniem za pośrednictwem ochrony wynikającej ze znaków towarowych nazw znanych atrakcji turystycznych przynajmniej w odniesieniu do typowych artykułów pamiątkowych, które są sprzedawane i kupowane po to, by przypominać o danej atrakcji turystycznej. W zaskarżonym wyroku nie została jednak przeprowadzona analiza zgłoszonych towarów i usług pod względem tego, czy nadają się one na artykuły pamiątkowe. Było to wszakże w szczególności wymagane, ponieważ sporny znak towarowy został zgłoszony dla określeń ogólnych, które obejmują także typowe artykuły pamiątkowe. Okoliczność, że zgłaszającym jest Freistaat Bayern, nie zmienia niczego w odniesieniu do tych zasad – jak podkreślił Sąd w wyroku MEM/OHIM (MONACO) (3) – gdyż zgłoszenie znaku towarowego przez państwo podlega tym samym zasadom co zgłoszenie dokonane przez innych uczestników rynku.
1.

Czy art. 27 ust. 10 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 (1) lub jakikolwiek inny przepis, względnie ogólną zasadę prawa Unii Europejskiej podlegającą wedle Trybunału zastosowaniu, należy interpretować w ten sposób, że nie jest z nim zgodny przepis prawa krajowego, na mocy którego wprowadzono opłatę do celów finansowania urzędowych kontroli w dziedzinie bezpieczeństwa żywności podlegającą zapłacie jedynie przez posiadaczy detalicznych sklepów spożywczych lub mieszanych, przy czym owa opłata nie jest związana z konkretnymi urzędowymi kontrolami wywołanymi przez zobowiązanych do zapłaty lub wykonywanymi z korzyścią dla nich?
4)

Czy przepisy prawa, o których mowa w pytaniu trzecim oraz postanowienia art. 101 ust. 1 TFUE należy rozumieć i interpretować (łącznie lub odrębnie, lecz bez ograniczenia do tych przepisów), w świetle wyroków Trybunału Sprawiedliwości:, eVigilo, C 538/13, Eturas i in., C 74/14, VM Remonts i in., C 542/14, w ten sposób, że: a) w sytuacji gdy oferent (skarżąca) powziął wiedzę o odrzuceniu oferty o najniższej cenie złożonej przez jednego z dwóch powiązanych oferentów w ramach publicznego postępowania przetargowego (oferent A) oraz o fakcie, że drugi oferent (oferent B) został ogłoszony zwycięskim oferentem, a także uwzględniając inne okoliczności związane z rzeczonymi oferentami i ich udziałem w postępowaniu przetargowym (mianowicie, że oferenci A i B mają ten sam zarząd; że mają tę samą spółkę dominującą, która nie wzięła udziału w postępowaniu przetargowym; że oferenci A i B nie ujawnili instytucji zamawiającej wzajemnych powiązań i nie przedstawili odrębnych dodatkowych wyjaśnień w sprawie tych powiązań, między innymi dlatego, że nie zwrócono się do nich w tej sprawie; że oferent A podał w swojej ofercie niespójne informacje dotyczące zgodności proponowanych środków transportu (śmieciarek) z warunkiem normy Euro 5 wskazanymi w dokumentacji przetargowej; że rzeczony oferent, który złożył ofertę o najniższej cenie odrzuconą z uwagi na wskazane w niej braki, po pierwsze, nie zaskarżył decyzji instytucji zamawiającej oraz, po drugie, wniósł odwołanie od wyroku sądu pierwszej instancji, w którym to odwołaniu [zarzucił] on między innymi bezprawny charakter decyzji o odrzuceniu swojej oferty itp.) i w sytuacji gdy, w odniesieniu do wszystkich wskazanych okoliczności, instytucja zamawiająca nie podjęła żadnych działań, czy już sama ta informacja stanowi wystarczającą podstawę zarzutu skierowanego do organu nadzorczego, że powinien on stwierdzić bezprawność działań instytucji zamawiającej z uwagi na brak zapewnienia przejrzystości i obiektywności postępowania oraz, dodatkowo, na niezwrócenie się do skarżącej z żądaniem przedstawienia konkretnych dowodów na to, że oferenci A i B działali w sposób nieuczciwy? b) oferenci A i B nie udowodnili instytucji zamawiającej, że w sposób rzeczywisty i uczciwy brali udział w publicznym postępowaniu przetargowym wyłącznie z tego względu, że oferent B dobrowolnie przedłożył oświadczenie o rzeczywistym udziale, oferent B zastosował standardy jakości zarządzania dla udziału w publicznym postępowaniu przetargowym, a ponadto że oferty przedłożone przez wspomnianych oferentów nie były identyczne pod względem formalnym i merytorycznym?
2)

Czy, przeciwnie, tenże art. 38 ust. 2a decreto legislativo nr 163 z 2006 (w brzmieniu obowiązującym we wskazanym dniu) jest sprzeczny z prawem wspólnotowym z tego powodu, że sama odpłatność uzupełnienia oferty może zostać uznana za sprzeczną z zasadą maksymalnego otwarcia rynku zamówień publicznych na konkurencję, z którą to zasadą środek ten ma być zgodny, powodując tym samym, że działalność obciążająca w tym zakresie komisję przetargową sprowadza się do obowiązków nałożonych na nią przez prawo w publicznym interesie wyrażającym się w dążeniu do realizacji wyżej określonego celu?
1)

Czy art. 22 pkt 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (1) z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (zwanego dalej „rozporządzeniem Bruksela I”) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on także postępowanie w sprawie badania zasadności wynagrodzenia, które akcjonariusz większościowy ma obowiązek wypłacić, jako ekwiwalent wartości papierów wartościowych z prawem do dywidendy, na rzecz poprzednich posiadaczy papierów wartościowych z prawem do dywidendy, w sytuacji gdy prawo własności tych papierów wartościowych uległo przeniesieniu na akcjonariusza większościowego w drodze decyzji podjętej podczas walnego zgromadzenia akcjonariuszy spółki akcyjnej, dotyczącej obowiązkowego przeniesienia praw własności pozostałych papierów wartościowych z prawem do dywidendy na rzecz tego akcjonariusza większościowego (zwanego także „przymusowym wykupem – squeeze out”), gdy w drodze uchwały przyjętej podczas walnego zgromadzenia spółki akcyjnej ustalono kwotę zasadnego wynagrodzenia oraz gdy wydano postanowienie sądu w sprawie przyznania uprawnienia do innej kwoty wynagrodzenia obowiązującej akcjonariusza większościowego i spółkę w odniesieniu do podstawy przyznania prawa, jak również względem pozostałych posiadaczy papierów wartościowych z prawem do dywidendy?
1)

Czy art. 5 ust. 4 i art. 12 lit. b) Traktatu o Unii Europejskiej dopuszczają krajowe uregulowanie takie jak art. 175 ust. 2 pkt 3 DOPK, w którym nałożono na krajową spółkę – wypłacającą dochód opodatkowany u źródła – zobowiązaniе do zapłaty odsetek za okres od daty upływu terminu do zapłaty podatku od tych dochodów do dnia, w którym mający siedzibę w innym państwie członkowskim zagraniczny podmiot wykaże istnienie podstawy do stosowania umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Republika Bułgarii, w tym w wypadkach, gdy zgodnie z tą umową podatek nie jest należny lub jest należny w niższej wysokości?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 22/13

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Eirinodikeio Lerou (Grecja) w dniu 9 listopada 2016 r. – Alessandro Saponaro, Kalliopi-Chloi Xylina

(Sprawa C-565/16)

(2017/C 022/19)

Język postępowania: grecki

Sąd odsyłający

Eirinodikeio Lerou (Grecja)

Strony w postępowaniu głównym

Wnioskodawcy: Alessandro Saponaro, Kalliopi-Chloi Xylina

Pytania prejudycjalne

W przypadku gdy wniosek o zezwolenie na zrzeczenie się spadku zostaje złożony do sądu greckiego przez rodziców małoletniego dziecka, które ma miejsce zwykłego pobytu we Włoszech, w celu ustalenia, czy prorogacja jurysdykcji jest ważna zgodnie z art. 12 ust. 3 lit. b) rozporządzenia nr 2201/2003: a) czy jednoznaczna prorogacja jurysdykcji ze strony rodziców następuje poprzez samo złożenie wniosku do sądu, b) czy prokurator okręgowy jest jedną ze stron postępowania, które muszą uznać jurysdykcję w chwili złożenia wniosku, zważywszy że zgodnie z przepisami prawa greckiego prokurator okręgowy jest z mocy prawa stroną takiego postępowania, c) czy prorogacja jurysdykcji jest zgodna z dobrem małoletniego dziecka, zważywszy że zarówno dziecko, jak i jego rodzice będący wnioskodawcami mają miejsce zwykłego pobytu we Włoszech, podczas gdy miejsce zamieszkania spadkodawcy znajdowało się w chwili jego śmierci w Grecji, gdzie znajduje się także spadek?
2)

Jeśli na pytanie 1 należy odpowiedzieć, że właściwy organ państwa członkowskiego przyznając na szczeblu krajowym pozwolenie na dopuszczenie do obrotu nie ma prawa samodzielnie weryfikować daty rozpoczęcia okresu wyłączności danych dotyczących referencyjnego produktu leczniczego, to: — czy sąd tego państwa członkowskiego powinien w razie złożenia odwołania przez posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu referencyjnego produktu leczniczego zweryfikować datę rozpoczęcia okresu wyłączności danych czy też do sądu odnosi się to samo ograniczenie co do organu państwa członkowskiego? — w jaki sposób w tym przypadku zagwarantowane jest przed danym sądem państwa członkowskiego, biorąc pod uwagę wyłączność danych, prawo do skutecznego środka prawnego, które przysługuje posiadaczowi pozwolenia na dopuszczenie do obrotu referencyjnego produktu leczniczego na podstawie art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 10 dyrektywy 2001/83? — czy ten wymóg dotyczący prawa do skutecznego środka prawnego obejmuje zobowiązanie sądu państwa członkowskiego do zweryfikowania, czy pierwotne pozwolenie na wprowadzenie do obrotu przyznane w innych państwach członkowskich jest zgodne z przepisami dyrektywy nr 2001/83?
4)

Czy w świetle zasady neutralności podatkowej przepisy art. 167 i art. 178 lit. a) dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach sprawy takich jak w postępowaniu głównym i z zastrzeżeniem spełnienia pozostałych materialnych i proceduralnych przesłanek koniecznych do wykonania prawa do odliczenia podatku, sprzeciwiają się one odmowie przez organy podatkowe przyznania podatnikowi prawa do zwrotu podatku wykonanego w terminie przewidzianym przez dyrektywę 2008/9, który to podatek został mu wykazany przez dostawcę na fakturze i zapłacony przez tego ostatniego przed upływem terminu zawitego przewidzianego przez prawo krajowe?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 22/16

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 14 listopada 2016 r. – Air Berlin plc/Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

(Sprawa C-573/16)

(2017/C 022/22)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court of Justice (Chancery Division)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Air Berlin plc

Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

Pytania prejudycjalne

1) Czy nałożenie przez państwo członkowskie opłaty skarbowej według stawki 1,5 % od przeniesienia określonego powyżej w wyżej opisanych okolicznościach stanowi naruszenie jednego lub większej liczby z wymienionych przepisów: 1) art. 10 lub art. 11 pierwszej dyrektywy (1); 2) art. 4 lub art. 5 drugiej dyrektywy (2); lub 3) art. 12, 43, 48, 49 lub 56 TWE?

2) Czy odpowiedź na pytanie pierwsze jest odmienna w okolicznościach, w których przeniesienie udziałów do systemu rozliczeniowego było wymagane w celu ułatwienia notowania danej spółki na giełdzie w tym państwie członkowskim lub innym państwie członkowskim?

3) Czy odpowiedź na pytanie pierwsze lub na pytanie drugie jest odmienna w okolicznościach, w których prawo krajowe państwa członkowskiego umożliwia podmiotowi prowadzącemu system rozliczeniowy, za zatwierdzeniem przez organ podatkowy, dokonanie wyboru, zgodnie z którym nie pobiera się opłaty skarbowej od przeniesienia akcji do systemu rozliczeniowego, a zamiast tego pobiera się podatek SDRT od każdej kolejnej sprzedaży akcji w ramach systemu rozliczeniowego (według stawki 0,5 % wynagrodzenia z tytułu sprzedaży)?

4) Czy odpowiedź na pytanie trzecie jest odmienna w okolicznościach, w których struktura transakcji wybrana przez daną spółkę oznacza brak możliwości odniesienia korzyści wynikających z wyboru?

(1) Dyrektywa Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotycząca podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, s. 25).

(2) Dyrektywa Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotycząca podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 46, s. 11).
1.

Czy zgodnie z art. 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (1), zatytułowanym „Jednolite stosowanie wspólnotowego prawa konkurencji”, decyzja Komisji [2006/446/CE (2)] z dnia 12 kwietnia 2006 r. w sprawie postępowania zgodnie z art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/B-1-382.348-Repsol C.P.P), skutkuje tym, że sąd krajowy nie może uznać za nieważne – ze względu na okres obowiązywania zawartej w nich klauzuli wyłączności zakupu – umów, których dotyczy ta decyzja, choć mogą one zostać uznane za nieważne z innych powodów, takich jak przykładowo narzucenie przez dostawcę (od)sprzedawcy minimalnej ceny sprzedaży detalicznej?
2)

Czy art. 176 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszcza on obowiązkowego wyrejestrowania z rejestru VAT, opartego na zmianie ZDDS dokonanej w dniu 1.1.2007 r., w wypadkach gdy w odniesieniu do podatnika w chwili obowiązkowego wyrejestrowania z rejestru VAT istnieją przesłanki ponownej obowiązkowej rejestracji zgodnie z ZDDS i gdy ten podatnik jest stroną obowiązujących umów oraz oświadcza, że nie zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej i nadal ją wykonuje, i gdy w celu nabycia prawa do odliczenia w odniesieniu do posiadanych aktywów, opodatkowanych w chwili wyrejestrowania i posiadanych przy ponownej rejestracji, podatnik powinien faktycznie wpłacić naliczony i należny podatek przy dokonaniu obowiązkowej rejestracji? Na wypadek gdyby obowiązkowe wyrejestrowanie we wskazanych warunkach było dopuszczalne, czy możliwe jest powiązanie prawa do odliczenia w odniesieniu do opodatkowanych przy wyrejestrowaniu aktywów, posiadanych przy ponownej rejestracji zgodnie z ZDDS, za pomocą których podmiot wykonuje lub będzie wykonywał podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług, z faktyczną wpłatą podatku do budżetu państwa, czy też możliwe jest potrącenie między podatkiem naliczonym przy wyrejestrowaniu a ustaloną wysokością prawa do odliczenia przy ponownej rejestracji zgodnie z ZDDS, tym bardziej że podatek jest wymagalny od podmiotu, w odniesieniu do którego powstaje prawo do odliczenia?
—

Stwierdzenie, że poprzez wyłączenie z procedury sprawdzenia konieczności sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięć polegających na poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż kopalin wykonanych metodą odwiertów o głębokości do 5 000 m, z wyjątkiem wierceń zlokalizowanych w strefach ujęć wody, na obszarach ochronnych zbiorników wód śródlądowych oraz na obszarach objętych formami ochrony przyrody, w postaci parków narodowych, rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych i obszarów „Natura 2000” i otulinach tychże obszarów objętych formami ochrony przyrody, gdzie procedurze sprawdzenia konieczności sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko podlegają otwory wiertnicze o głębokości od 1 000 m, w wyniku ustanowienia progu dla wierceń zlokalizowanych poza strefami ujęć wody, obszarami ochronnymi zbiorników wód śródlądowych oraz obszarami objętymi wymienionymi formami ochrony przyrody i otulinami tychże obszarów, warunkującego tę procedurę, który nie uwzględnia wszystkich istotnych kryteriów selekcji wymienionych w załączniku III do dyrektywy 2011/92 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (1), Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 2 i ust. 3 w połączeniu z załącznikami II i III do tejże dyrektywy;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 14/24

Skarga wniesiona w dniu 18 października 2016 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej

(Sprawa C-530/16)

(2017/C 014/30)

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: W. Mölls i J. Hottiaux, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że: — poprzez niepodjęcie środków niezbędnych do zapewnienia niezależności władzy bezpieczeństwa od przedsiębiorstwa kolejowego, zarządcy infrastruktury, wnioskodawcy oraz podmiotu zamawiającego, oraz — poprzez niepodjęcie środków niezbędnych do zapewnienia niezależności organu dochodzeniowego od przedsiębiorstwa kolejowego i zarządcy infrastruktury kolejowej, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy odpowiednio art. 16 ust. 1 i 21 ust. 1 dyrektywy 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, oraz dyrektywę 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz certyfikację w zakresie bezpieczeństwa (1);

— obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja zarzuca Rzeczpospolitej Polskiej, że ta nieprawidłowo transponowała do polskiego ustawodawstwa zasadę niezależności pod względem organizacyjnym, prawnym i decyzyjnym organu dochodzeniowego (tj. Państwowej Komisji Badania Wypadków Kolejowych (PKBWK), jak wymaga tego art. 21 ust. 1 dyrektywy 2004/49/WE. PKBWK nie otrzymała statutu gwarantującego jej tą niezależność. Komisja zarzuca, że PKBWK jest integralną częścią ministerstwa do spraw transportu bez jakichkolwiek gwarancji niezależności od niego i od zarządcy infrastruktury. Ponadto, PKBWK nie działa we własnym imieniu, minister do spraw transportu powołuje i odwołuje przewodniczącego PKBWK i jego zastępcę, jak również jej sekretarza oraz stałych i doraźnych członków. Wreszcie, minister do spraw transportu nie udostępnił PKBWK poprzez stosowny układ odpowiednich zasobów umożliwiających temu organowi wykonywanie swoich zadań.

Komisja zarzuca również Rzeczypospolitej Polskiej nieprawidłowe wdrożenie art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/49/WE poprzez brak zapewnienia niezależności władzy bezpieczeństwa (tj. Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego) pod względem organizacyjnym, prawnym i decyzyjnym od jakiegokolwiek przedsiębiorstwa kolejowego, zarządcy infrastruktury, wnioskodawcy oraz podmiotu zamawiającego.

(1) Dz.U. L 164, s. 44; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 07 Tom 008 P. 227 – 250
1)

Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że możliwość uniknięcia odnosi się tylko do zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności, czy również do skutków nadzwyczajnych okoliczności, mianowicie odwołania lub dużego opóźnienia?
2)

W zakresie, w jakim znajduje zastosowanie art. 5 pkt 1 rozporządzenia (WE) nr 44/2001: Czy w przypadku przewozu osób w ramach połączenia lotniczego składającego się z dwóch lotów bez dłuższego przebywania na lotnisku przesiadkowym za miejsce wykonania zobowiązania zgodnie z art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 44/2001 należy uznać miejsce przeznaczenia lotu pasażera także wtedy, gdy dochodzone w skardze roszczenie o zapłatę odszkodowania z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 wynika z zakłócenia występującego na pierwszym odcinku, a skarga została wniesiona przeciwko przewoźnikowi lotniczemu obsługującemu pierwszy lot, który nie jest stroną umowy przewozu?
1)

Czy uprawnienie przyznane w art. 64 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 883/2004 (1), przy uwzględnieniu art. 63 i 7 tego rozporządzenia, celu i treści rozporządzenia oraz swobody przepływu osób i pracowników, może być wykonywane w ten sposób, że wniosek o przedłużenie okresu eksportu świadczeń z tytułu bezrobocia jest co do zasady oddalany, chyba że w ocenie Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen w świetle szczególnych okoliczności konkretnego przypadku – przykładowo w razie istnienia konkretnych i możliwych do wykazania widoków na zatrudnienie – racjonalnie nie można odmówić przedłużenia okresu eksportu?