ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 26 października 2017 r. –

Global Steel Wire i in. / Komisja

(sprawy połączone C‑457/16 P i od C‑459/16 P do C‑461/16 P) ( 1 )

Odwołanie – Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek stali sprężającej – Naruszenie art. 101 TFUE – Możliwość przypisania spółce dominującej noszącego znamiona naruszenia zachowania jej spółek zależnych – Pojęcie „przedsiębiorstwa” – Wskazówki co do istnienia jednostki gospodarczej – Domniemanie rzeczywistego wywierania decydującego wpływu – Następstwo prawne przedsiębiorstw – Kwota grzywny – Zdolność płatnicza – Przesłanki – Poszanowanie prawa do obrony

1. Odwołanie–Zarzuty–Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów–Niedopuszczalność–Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów–Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (zob. pkt 25–28, 40, 48, 56, 62, 105–108)

2. Odwołanie–Interes prawny–Przesłanka–Odwołanie mogące przynieść korzyść stronie, która je wniosła–Zakres (zob. pkt 31–33)

3. Konkurencja–Normy Unii–Naruszenia–Przypisanie–Spółka dominująca i spółki zależne–Jednostka gospodarcza–Kryteria oceny–Domniemanie decydującego wpływu wywieranego na spółki zależne przez spółkę dominującą posiadającą 100% ich kapitału–Wzruszalny charakter–Połączenie domniemania decydującego wpływu wywieranego na spółkę zależną przez spółkę dominującą posiadającą 100% jej kapitału, z innymi dowodami (art. 101 TFUE) (zob. pkt 81–90)

4. Odwołanie–Zarzuty–Niewystarczające uzasadnienie–Zakres obowiązku uzasadnienia [art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 36, art. 53 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Sądem, art. 117 lit. m)] (zob. pkt 97)

5. Konkurencja–Normy Unii–Naruszenia–Przypisanie–Naruszenie popełnione przez jednostkę, która przestała istnieć z powodu przejęcia przez inne przedsiębiorstwo–Przypisanie naruszenia nowej jednostce–Dopuszczalność (art. 101 ust. 1 TFUE) (zob. pkt 115–122)

6. Konkurencja–Postępowanie administracyjne–Pismo w sprawie przedstawienia zarzutów–Konieczna treść–Wniosek o zmniejszenie kwoty grzywny ze względu na brak zdolności płatniczej–Wniosek złożony przez przedsiębiorstwo po jego odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów–Oddalenie tego wniosku bez wcześniejszego powiadomienia lub wysłuchania–Oddalenie oparte wyłącznie na elementach dostarczonych przez dane przedsiębiorstwo w ramach jego wniosku–Naruszenie prawa do obrony–Brak (art. 101 TFUE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 27; komunikat Komisji 2006/C 210/02, pkt 35) (zob. pkt 138–148)

Sentencja

1) Odwołania zostają oddalone.

2) Global Steel Wire SA, Trenzas y Cables de Acero PSC SL, Trefilerías Quijano SA i Moreda-Riviere Trefilerías SA zostają obciążone kosztami postępowania.

( 1 ) Dz.U. C 392 z 24.10.2016.
Sprawa C‑156/16

Tigers GmbH

przeciwko

Hauptzollamt Landshut

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München)

Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 412/2013 – Artykuł 1 ust. 3 – Wspólnotowy kodeks celny – Artykuł 78 – Zasada uwarunkowania stosowania indywidualnych stawek cła antydumpingowego przedstawieniem ważnej faktury – Dopuszczalność przedstawienia ważnej faktury handlowej po dokonaniu zgłoszenia celnego – Odmowa zwrotu kosztów

Streszczenie – wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 października 2017 r.

Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Nałożenie ceł antydumpingowych – Rozporządzenie nr 412/2013 – Przesłanki stosowania – Przedstawienie ważnej faktury – Przedstawienie po dokonaniu zgłoszenia celnego – Dopuszczalność – Przesłanki

(rozporządzenia Rady: nr 2913/92; zmienione rozporządzeniem nr 2700/2000, art. 78; nr 412/2013, art. 1 ust. 3)

Artykuł 1 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 412/2013 z dnia 13 maja 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz ceramicznych zastaw stołowych i naczyń kuchennych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej należy interpretować w ten sposób, iż przepis ten zezwala na przedstawienie ważnej faktury handlowej po dokonaniu zgłoszenia celnego w celach ustalenia ostatecznego cła antydumpingowego, w sytuacji gdy spełnione są wszystkie inne wcześniejsze przesłanki konieczne do uzyskania szczególnej stawki cła antydumpingowego dla przedsiębiorstwa i gdy zapewnione jest przestrzeganie prawidłowego stosowania ceł antydumpingowych, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego. Tak oto z całości art. 78 kodeksu celnego wynika, że możliwe jest przedstawianie nowych dokumentów, które mogą zostać uwzględnione przez organy celne, i to po dokonaniu zgłoszenia celnego. Logika art. 78 kodeksu celnego opiera się bowiem na dostosowaniu procedury celnej do rzeczywistej sytuacji (zob. podobnie wyrok z dnia 10 grudnia 2015 r., Veloserviss, C‑427/14, EU:C:2015:803, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo).

(zob. pkt 31, 39; sentencja)
Sprawa C‑383/16

Vion Livestock BV

przeciwko

Staatssecretaris van Economische Zaken

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven)

Odesłanie prejudycjalne – Wspólna organizacja rynków – Ochrona zwierząt podczas transportu – Refundacje wywozowe – Rozporządzenie (UE) nr 817/2010 – Rozporządzenie (WE) nr 1/2005 – Obowiązek uzupełniania kopii dziennika podróży do momentu osiągnięcia przez zwierzęta miejsca pierwszego rozładunku w państwie trzecim przeznaczenia – Odzyskanie nadpłaconych kwot

Streszczenie – wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 października 2017 r.

Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Refundacje wywozowe – Warunki przyznania – Poszanowanie uregulowań Unii dotyczących dobrostanu żywych zwierząt podczas transportu – Obowiązek uzupełniania kopii dziennika podróży do miejsca pierwszego rozładunku w państwie trzecim przeznaczenia – Niedochowanie – Konsekwencje – Zwrot kwot nienależnie pobranych

(rozporządzenia: Rady nr 1/2005, załącznik II, pkt 3, 7, 8; Komisji nr 817/2010, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1, 2, art. 7)

Wykładni art. 7 rozporządzenia Komisji (UE) nr 817/2010 z dnia 16 września 2010 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do wymagań dotyczących przyznania refundacji wywozowych związanych z dobrostanem żywego bydła w czasie transportu w związku z art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 817/2010, a także z pkt 3, 7 i 8 załącznika II do rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniającego dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 należy dokonywać w taki sposób, że można domagać się zwrotu refundacji wywozowych na podstawie rozporządzenia nr 817/2010, jeżeli przewoźnik bydła nie uzupełniał wpisów do kopii dziennika podróży przewidzianego w załączniku II do rozporządzenia nr 1/2005 aż do miejsca pierwszego rozładunku w państwie trzecim przeznaczenia.

(zob. pkt 49; sentencja)
Wykładni art. 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ustanawiającego prawo do skutecznego środka prawnego, należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji sporu między pracodawcą a pracownikiem co do tego, czy pracownik jest uprawniony do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego na podstawie pierwszego z tych unormowań, unormowania te stoją na przeszkodzie wymogowi, zgodnie z którym pracownik musi najpierw skorzystać z takiego urlopu zanim będzie mógł ustalić, czy jest on uprawniony do wynagrodzenia z tego tytułu.

Istota prawa do corocznego płatnego urlopu sprowadza się bowiem do umożliwienia pracownikowi odpoczynku oraz zapewnienia mu okresu wytchnienia i czasu wolnego (zob. w szczególności wyroki: z dnia 20 stycznia 2009 r., Schultz-Hoff i in., C‑350/06 i C‑520/06, EU:C:2009:18, pkt 25; a także z dnia 30 czerwca 2016 r., Sobczyszyn, C‑178/15, EU:C:2016:502, pkt 25).

Jeśli chodzi o środki zaskarżenia przed sądem przysługujące pracownikowi w razie sporu z pracodawcą, za pomocą których będzie on mógł dochodzić prawa do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego na podstawie dyrektywy 2003/88, prawdą jest, że dyrektywa nie zawiera żadnych unormowań w tym względzie. Niemniej panuje zgoda co do tego, że państwa członkowskie winny w tym kontekście zagwarantować, iż zapisane w art. 47 karty prawo do skutecznego środka prawnego będzie przestrzegane (zob. analogicznie wyrok z dnia 15 września 2016 r., Star Storage i in., C‑439/14 i C‑488/14, EU:C:2016:688, pkt 46).

(zob. pkt 37, 41, 47; pkt 1 sentencji)
Artykuł 17 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy, należy interpretować w ten sposób, że nie może być on stosowany w stosunku do pracy najemnej, takiej jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym, polegającej na sprawowaniu opieki nad dziećmi w warunkach przypominających rodzinę, w zastępstwie za osobę, która jest za to odpowiedzialna w pierwszej kolejności, jeżeli nie zostało wykazane, że wymiar czasu pracy nie jest w całości mierzony lub wcześniej określony lub może być określony przez samego pracownika, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

(zob. pkt 49; sentencja)
Artykuł 1 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. [107 i 108 TFUE] (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) należy interpretować w ten sposób, że zawarte w nim pojęcie „zbiorowego postępowania w sprawie niewypłacalności” obejmuje wszystkie przewidziane w prawie krajowym zbiorowe postępowania w sprawie niewypłacalności przedsiębiorstw, niezależnie od tego, czy postępowania takie są wszczynane z urzędu przez krajowe organy administracyjne lub sądowe, czy też są one wszczynane na wniosek zainteresowanego przedsiębiorstwa.

Artykuł 1 ust. 7 lit. c) rozporządzenia nr 800/2008 należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż w stosunku do danego przedsiębiorstwa są spełnione przewidziane w prawie krajowym kryteria w zakresie podlegania zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności – co powinien ustalić sąd odsyłający – wystarczy, aby uniemożliwić przyznanie mu pomocy państwa na podstawie wskazanego rozporządzenia lub, jeśli tego rodzaju pomoc została już przyznana, stwierdzić, że na podstawie owego rozporządzenia pomocy nie należało przyznawać, pod warunkiem że wskazane kryteria były spełnione w dniu, w którym pomoc ta została przyznana. Natomiast pomoc przyznana w sposób zgodny z rozporządzeniem nr 800/2008, a w szczególności z poszanowaniem art. 1 ust. 6 tego aktu, nie może zostać cofnięta wyłącznie na tej podstawie, że po dacie przyznania temu przedsiębiorstwu pomocy zostało w stosunku do niego wszczęte zbiorowe postępowanie w sprawie niewypłacalności.

(zob. pkt 39; pkt 2 sentencji)
Jeżeli chodzi w szczególności o status ofiary wypadku w ruchu drogowym, ubezpieczającego i właściciela pojazdu biorącego udział w tym wypadku, należy przypomnieć, że Trybunał orzekł już, iż cel ochrony ofiar zamierzony przez dyrektywy od pierwszej do trzeciej nakazuje, aby sytuacja prawna właściciela pojazdu, który znajdował się na pokładzie tego pojazdu w chwili rzeczonego wypadku jako pasażer, była zrównana z sytuacją każdego innego pasażera będącego ofiarą tego samego wypadku (wyrok z dnia 1 grudnia 2011 r., Churchill Insurance Company Limited i Evans, C‑442/10 , EU:C:2011:799 , pkt 30 ). Analogicznie należy uznać, że okoliczność, iż pieszy potrącony w chwili wypadku w ruchu drogowym był ubezpieczającym i właścicielem pojazdu, który to pojazd spowodował ten wypadek, nie pozwala na wyłączenie tej osoby z pojęcia „poszkodowanej osoby trzeciej” w rozumieniu art. 2 ust. 1 drugiej dyrektywy i art. 1a trzeciej dyrektywy. W rzeczywistości bowiem, jak zauważył sąd odsyłający oraz jak słusznie zauważyła Komisja, okoliczność, iż właściciel danego pojazdu i ubezpieczający nie znajdował się na jego pokładzie w chwili wypadku, lecz został przewrócony, jako pieszy, przez ten pojazd, nie może uzasadniać odmiennego traktowania w świetle samego celu ochrony zamierzonego przez dyrektywy od pierwszej do trzeciej, o którym mowa w pkt 41 niniejszego wyroku.

Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności, art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 drugiej dyrektywy Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych, zmienionej dyrektywą 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r., a także art. 1a trzeciej dyrektywy Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, zmienionej dyrektywą 2005/14, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, takiemu jak sporne w postępowaniu głównym, które wyłącza z zakresu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej wynikającej z ruchu pojazdów mechanicznych – a tym samym z uzyskania odszkodowania z tytułu tego ubezpieczenia – uszkodzenia ciała i szkody materialne poniesione przez pieszego poszkodowanego w wypadku w ruchu drogowym z tego tylko powodu, iż ów pieszy był ubezpieczającym i właścicielem pojazdu, który spowodował te szkody.

(zob. pkt 61; sentencja)
Sprawa C‑308/16

Kozuba Premium Selection sp. z o.o.

przeciwko

Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny)

Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 12 ust. 1 i 2 – Artykuł 135 ust. 1 lit. j) – Czynności podlegające opodatkowaniu – Zwolnienie dostaw budynków – Pojęcie „pierwszego zasiedlenia” – Pojęcie „przebudowy”

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 listopada 2017 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia – Czynności dotyczące dostawy budynków lub części budynków i gruntu, na którym stoją – Uregulowanie krajowe uzależniające zwolnienie od pierwszego zasiedlenia realizowanego w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu – Niedopuszczalność – Uregulowanie krajowe uzależniające zwolnienie w przypadku ulepszenia dokonanego w istniejącym budynku, od nieprzekroczenia stałego progu początkowej wartości tego budynku – Dopuszczalność – Przesłanka – Wykładnia pojęcia „ulepszenia”przewidzianego w uregulowaniu krajowym identycznego z pojęciem „ulepszenia” znajdującym się w dyrektywie 2006/112 – Ustalenie spoczywające na sądzie krajowym

[dyrektywa Rady 2006/112, art. 12 ust. 1, ust. 2, art. 135 ust. 1 lit. j)]

Artykuł 12 ust. 1 i 2 oraz art. 135 ust. 1 lit. j) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, które uzależniają zwolnienie z podatku od wartości dodanej w związku z dostawą budynków od spełnienia warunku, zgodnie z którym pierwsze zasiedlenie tych budynków następuje w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu. Wskazane przepisy tejże dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one, aby takie przepisy krajowe uzależniały owo zwolnienie od warunku, zgodnie z którym w wypadku „ulepszenia” istniejącego budynku poniesione wydatki nie mogą przekroczyć 30% początkowej wartości tego budynku, o ile rzeczone pojęcie „ulepszenia” jest interpretowane w taki sam sposób jak pojęcie „przebudowy” zawarte w art. 12 ust. 2 dyrektywy 2006/112, to znaczy tak, że odnośny budynek powinien być przedmiotem istotnych zmian przeprowadzonych w celu zmiany jego wykorzystania lub w celu znaczącej zmiany warunków jego zasiedlenia.

(zob. pkt 59; sentencja)
Sprawy połączone C‑374/16 i C‑375/16

Rochus Geissel

przeciwko

Finanzamt Neuss

i

Finanzamt Bergisch Gladbach

przeciwko

Igorowi Butinowi

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof)

Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 168 lit. a), art. 178 lit. a) i art. 226 pkt 5 – Odliczenie podatku naliczonego – Dane, jakie muszą znajdować się na fakturach – Uzasadnione oczekiwania podatnika co do spełnienia przesłanek prawa do odliczenia

Streszczenie – wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 listopada 2017 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Obowiązki podatnika – Posiadanie faktury zawierającej pewne informacje – Uregulowanie krajowe wykluczające prawo do odliczenia w braku podania na fakturze adresu miejsca, w którym wystawca faktury prowadzi działalność gospodarczą – Niedopuszczalność

[dyrektywa Rady 2006/112, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 226 pkt 5]

Artykuł 168 lit. a) i art. 178 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z art. 226 pkt 5 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, które uzależniają skorzystanie z prawa do odliczenia VAT naliczonego od podania na fakturze adresu miejsca, w którym wystawca faktury prowadzi działalność gospodarczą.

(zob. pkt 50; sentencja)
W dziedzinie ustalania refundacji wywozowych, gdy żadna określona kwota ani żadna szczególna metoda obliczania nie zostały nałożone w szczególności w art. 164 ust. 3 rozporządzenia nr 1234/2007, ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”), nic nie stoi na przeszkodzie temu, by dokonana przez Komisję analiza elementów, o których mowa w tym przepisie, mogła doprowadzić do tymczasowego ustalenia kwoty 0 EUR. Ponadto, jako że art. 164 ust. 2 tego rozporządzenia umożliwia Komisji bądź utrzymanie refundacji na tym samym poziomie przez okres dłuższy niż trzy miesiące, bądź skorygowanie ich w okresie interwencyjnym, nie można uznać, iż przepis ten nakłada na Komisję obowiązek systematycznego zwoływania co trzy miesiące posiedzeń Komitetu Zarządzającego wspólną organizację rynków rolnych wyłącznie w celu odnotowania przedłużenia obowiązywania wcześniej ustalonych refundacji. Taka wykładnia, która zobowiązywałaby Komisję i Komitet Zarządzający do niepotrzebnego odbywania posiedzeń, byłaby bowiem niezgodna z zasadą dobrej administracji.

Wreszcie, zważywszy, że zgodnie z art. 164 ust. 3 rozporządzenia nr 1234/2007 Komisja może ustalać refundacje wywozowe na podstawie co najmniej jednego z elementów określonych w tym przepisie, należy uznać, iż rozporządzenie przyjęte na podstawie tego przepisu nie jest dotknięte oczywistym błędem w ocenie, jeżeli ocena ta mogła zgodnie z prawem zostać oparta na co najmniej jednym z tych elementów.

(zob. pkt 54–56)
Sprawa C‑507/16

Entertainment Bulgaria System EOOD

przeciwko

Direktor na Direktsia „Obzhałvane i danachno-osiguritelna praktika” – Sofia

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofia-grad)

Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 168 lit. a), art. 169 lit. a), art. 214 ust. 1 lit. d) i e) oraz art. 289 i 290 – Możliwość odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) należnego lub zapłaconego – Transakcje objęte podatkiem należnym w innych państwach członkowskich – System zwolnienia z podatku w państwie członkowskim, w którym skorzystano z prawa do odliczenia

Streszczenie – wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 listopada 2017 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Procedura odwrotnego obciążenia – Obowiązek rejestracji odbiorcy lub dostawcy usług objętych mechanizmem odwrotnego obciążenia – Uregulowanie krajowe odmawiające prawa do odliczenia tego podatku zarejestrowanemu odbiorcy – Spełnienie materialnych przesłanek prawa do odliczenia i identyfikacji podatnika podatku od wartości dodanej – Niedopuszczalność – Uregulowanie krajowe odmawiające odliczenia także podatnikowi korzystającemu ze zwolnienia z podatku w jego państwie członkowskim miejsca siedziby – Dopuszczalność

[dyrektywa Rady 2006/112, zmieniona dyrektywą 2009/162, art. 168 lit. a), art. 169 lit. a), art. 214 ust. 1 lit. d), lit. e)]

Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienioną dyrektywą Rady 2009/162/UE z dnia 22 grudnia 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona uregulowaniu państwa członkowskiego, które utrudnia podatnikowi mającemu siedzibę na terytorium tego państwa członkowskiego odliczenie podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego w tym państwie członkowskim od usług świadczonych przez podatników z siedzibą w innych państwach członkowskich i wykorzystanych do świadczenia usług w państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie siedziby tego podatnika, z tego względu, że ów podatnik jest zidentyfikowany do celów podatku od wartości dodanej na podstawie jednej z dwóch alternatyw, o których mowa w art. 214 ust. 1 lit. d) i e) dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2009/162. Natomiast art. 168 lit. a) i art. 169 lit. a) dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2009/162, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu państwa członkowskiego, które utrudnia podatnikowi – mającemu siedzibę na terytorium tego państwa członkowskiego i korzystającemu tam ze zwolnienia z podatku – skorzystanie z prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego w tym państwie od usług świadczonych przez podatników mających siedzibę w innych państwach członkowskich i wykorzystanych do świadczenia usług w państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie siedziby tego podatnika.

(zob. pkt 45; sentencja)
Artykuł 22 pkt 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania do sporów mających na celu ustalenie, czy dana osoba została prawidłowo wpisana do rejestru jako właściciel znaku towarowego.

Spór, którego żaden aspekt nie wiąże się z zakwestionowaniem rejestracji znaku towarowego jako takiej lub ważności tego znaku, nie ma bowiem żadnego związku ani z określeniem „sprawa, której przedmiotem jest rejestracja lub ważność znaków towarowych”, zawartym w art. 22 pkt 4 rozporządzenia nr 44/2001, ani z celem tego przepisu. W tym względzie należy zwrócić uwagę, że kwestia tego, do czyjego majątku osobistego należy dane prawo własności intelektualnej, nie wymaga co do zasady bliskości rzeczowej i prawnej z miejscem dokonania rejestracji tego prawa.

(zob. pkt 37, 43; sentencja)
Prawo Unii Europejskiej–Bezpośrednia skuteczność–Prawa podmiotowe–Zapewnienie przez sądy krajowe–Skarga do sądu–Zasada autonomii proceduralnej–Określenie zarówno sądów właściwych do rozpoznania skarg opartych na prawie Unii, jak i zasad postępowania stosujących się do tych skarg–Granice–Poszanowanie zasad równoważności i skuteczności

(art. 4 ust. 3 TUE)