Keywords

Summary



Keywords

1. Odwołanie – Zarzuty – Zastosowanie nowej argumentacji – Dopuszczalność – Granice

(statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 113 § 2)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty zaskarżalne – Akty zaskarżalne przez autora skargi informującej o pomocy państwa – Pismo Komisji informujące skarżącą o braku wystarczających podstaw do przyjęcia opinii w sprawie – Decyzja w rozumieniu art. 5 rozporządzenia nr 659/1999 – Akt podlegający zaskarżeniu – Skarga zainteresowanych stron w rozumieniu art. 88 ust. 2 WE – Dopuszczalność

(art. 88 ust. 2, 3 WE, art. 230 WE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 4, 13)

Summary

1. Z art. 58 statutu Trybunału Sprawiedliwości w związku z art. 113 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem wynika, że w postępowaniu odwoławczym wnoszący odwołanie ma swobodę powoływania się na każdy argument mający znaczenie dla sprawy – z jedynym zastrzeżeniem, iż odwołanie nie może zmieniać przedmiotu sporu przed Sądem.

(por. pkt 41)

2. Co się tyczy dopuszczalności skarg o stwierdzenie nieważności w rozumieniu art. 230 WE, należy skupić się na samej istocie zaskarżonych aktów w celu ich zaklasyfikowania. Forma, w której wydano akt czy decyzję, jest co do zasady obojętna z punktu widzenia dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności. W zasadzie nie ma więc wpływu na kwalifikację danego aktu kwestia, czy ten akt spełnia czy też nie określone wymogi formalne, mianowicie w szczególności czy został należycie nazwany przez autora aktu czy wskazuje na przepisy, które stanowią jego podstawę prawną lub wymóg notyfikacji osobie trzeciej.

Aktami zaskarżalnymi w rozumieniu art. 230 WE są akty, które określają w sposób definitywny stanowisko Komisji po zakończeniu postępowania administracyjnego i które zmierzają do wywołania wiążących skutków prawnych mogących naruszać interesy skarżącego, z wyłączeniem aktów tymczasowych służących przygotowaniu wydania ostatecznej decyzji, które nie wywołują takich skutków.

W ramach postępowania w sprawie kontroli pomocy państwa, Komisja musi przeprowadzić badanie, w przypadku gdy posiada informacje dotyczące domniemanej pomocy przyznanej bezprawnie, niezależnie od ich źródła. Badanie skargi pociąga za sobą wszczęcie etapu wstępnego badania przewidzianego w art. 88 ust. 3 WE, a Komisja ma obowiązek zbadać bezzwłocznie istnienie ewentualnej pomocy i jej zgodność ze wspólnym rynkiem. Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 ustanawiającego zasady stosowania art. 88 WE, zobowiązuje Komisję do zamknięcia tego etapu badania wstępnego poprzez wydanie decyzji na podstawie art. 4 ust. 2, 3 lub 4 tego rozporządzenia, to znaczy decyzji zaprzeczającej istnieniu pomocy lub o niewnoszeniu zastrzeżeń, lub w sprawie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego, ponieważ ta instytucja nie ma prawa przedłużać stanu bezczynności na etapie badania wstępnego. W odpowiednim momencie Komisja powinna zatem albo wszcząć kolejny etap postępowania przewidziany w art. 88 ust. 2 WE, albo umorzyć postępowanie w sprawie, wydając stosowną decyzję.

W sytuacji gdy w wyniku badania złożonej skargi, Komisja albo stwierdza, że dochodzenie nie może prowadzić do wniosku, że występuje pomoc państwa w rozumieniu art. 87 WE, albo kwalifikuje środek jako istniejącą pomoc, poddając ją stałemu badaniu przewidzianemu w art. 88 ust. 1 WE, odmawia tym samym w sposób dorozumiany wszczęcia postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE. Taka decyzja odmawiająca wszczęcia postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE ma charakter ostateczny i nie można zakwalifikować jej jako zwykłego środka tymczasowego.

Pismo Komisji kwalifikujące miedzy innymi jako istniejącą pomoc, pomoc o której zawiadomiono skargą złożoną przez przedsiębiorstwo konkurencyjne względem przedsiębiorstwa będącego beneficjentem pomocy oraz stwierdzające brak wystarczających podstaw uzasadniających dalsze prowadzenie tego postępowania wyjaśniającego, stanowi zatem decyzję w rozumieniu art. 4 rozporządzenia nr 659/1999 i należy je uznać za akt zaskarżalny w rozumieniu art. 230 WE. W istocie gdy Komisja stwierdza brak wystarczających podstaw uzasadniających dalsze prowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie złożonej do niej skargi, instytucja ta ukształtowała ostateczną opinię na temat zbadanych środków, wyrażając tym samym swą wolę zakończenia wstępnego badania. Dokonując tego stwierdzenia, Komisja odmawia w dorozumiany sposób wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 88 ust. 2 WE.

Wobec takiej decyzji, osoby, na rzecz których ustanowiono gwarancje proceduralne przewidziane w art. 88 ust. 2 WE, mogą wyegzekwować ich poszanowanie jedynie wtedy, gdy mają one możliwość zaskarżenia tej decyzji do sądu Unii zgodnie z art. 230 akapit czwarty WE.

(por. pkt 46-54, 57-60)