ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
34

W świetle poprzedzających rozważań na postawione pytanie należy odpowiedzieć, iż art. 20 TFUE i 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak rozpatrywane w sprawie głównej, które uzależnia przyznanie obywatelce mającej miejsce zamieszkania w tym państwie członkowskim pomocy na kształcenie w odniesieniu do nauki w innym państwie członkowskim od warunku, by kształcenie to prowadziło do uzyskania dyplomu zawodowego równoważnego z dyplomami zawodowymi wydawanymi przez szkołę zawodową położoną w państwie udzielającym świadczeń po ukończeniu co najmniej dwuletniego kursu, podczas gdy zainteresowanej przyznana byłaby pomoc ze względu na jej szczególną sytuację, gdyby postanowiła odbyć w tym ostatnim państwie kształcenie równoważne z kształceniem, które zamierzała odbyć w innym państwie członkowskim, i to o czasie trwania poniżej dwóch lat.
1)

Artykuł 889 ust. 1 akapit pierwszy tiret drugie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego w ostatniej kolejności rozporządzeniem Komisji (WE) nr 214/2007 z dnia 28 lutego 2007 r. należy interpretować w ten sposób, iż nie sprzeciwia się wnioskowi o dokonanie zwrotu należności celnych w sytuacji, gdy złożono wniosek o zastosowanie reżimu preferencyjnego traktowania taryfowego i takie preferencyjne traktowanie taryfowe zostało przyznane przy dopuszczeniu towarów do swobodnego obrotu, a dopiero później w ramach kontroli po zwolnieniu towarów dokonanej po wygaśnięciu reżimu preferencyjnego traktowania taryfowego i przywróceniu zwykłej stawki celnej, organy państwa przywozu przystąpiły do odzyskania różnicy względem stawki celnej, którą objęte są towary pochodzące z państw trzecich.
57

Jednakże, jak prawidłowo wskazała Komisja, zasada neutralności podatkowej w dziedzinie podatku VAT zobowiązuje do zapewnienia równego traktowania i neutralności jedynie w ramach owego zharmonizowanego systemu. W związku z powyższym oraz mając na uwadze, że zgodnie z przepisami rozpatrywanymi w postępowaniu głównym podlegający zapłacie podatek VAT jest zaliczany na poczet podatku niezharmonizowanego, a nie na odwrót, owe przepisy mogą co najwyżej wzbudzić wątpliwości co do poszanowania zasady równego traktowania w odniesieniu do owego podatku niezharmonizowanego, a nie w odniesieniu do podatku VAT. W każdym razie nie ma to miejsca w postępowaniu głównym, jako że sąd odsyłający wyjaśnił, iż skarżąca w postępowaniu głównym nie była objęta podatkiem od kasyn.
47

W trzeciej kolejności według rządu niemieckiego uregulowanie krajowe ma na celu wspieranie mobilności w dziedzinie kształcenia. I tak, uregulowanie rozpatrywane w sprawie głównej może zachęcać osoby uczące się, które skłaniają się ku studiowaniu wyłącznie w Niemczech, do studiowania za granicą, a krajowy rynek pracy mógłby korzystać z tej mobilności, gdyż ze względu na stałe miejsce zamieszkania w Niemczech powrót do państwa udzielającego świadczeń byłby regułą. Przeciwnie, ubiegający się o pomoc, który mieszka za granicą i który chce studiować w innym języku w innym państwie członkowskim nie byłby zachęcany do dołączenia do niemieckiego rynku pracy. Zdaniem rządu niemieckiego środki przewidziane przez BAföG umożliwiają zatem urzeczywistnienie tego celu i nie wykraczają poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia.
17

Gesetz gegen den unlauteren Wettbewerb (federalna ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji) dokonuje transpozycji w Niemczech dyrektywy 2005/29. Paragraf 3 tej ustawy, zatytułowany „Zakaz nieuczciwych praktyk handlowych”, stanowi: „1. Zakazane są nieuczciwe praktyki handlowe, jeżeli w sposób znaczący mogą wpłynąć na interesy podmiotów konkurencyjnych, konsumentów lub innych podmiotów na rynku. 2. Praktyki handlowe stosowane wobec konsumentów są w każdych okolicznościach zakazane, jeżeli nie odpowiadają wymogom staranności zawodowej, do której obowiązany jest przedsiębiorca, oraz jeżeli mogą znacząco ograniczyć zdolności konsumenta do podjęcia świadomej decyzji i doprowadzić go do podjęcia decyzji w odniesieniu do transakcji, której w innym wypadku nie podjąłby. Jako punkt odniesienia należy przyjąć przeciętnego konsumenta lub, jeżeli praktyka handlowa skierowana jest do szczególnej grupy konsumentów, przeciętnego członka tej grupy […]. 3. Praktyki handlowe stosowane wobec konsumentów wymienione w załączniku do niniejszej ustawy są w każdych okolicznościach zakazane”.
11

Artykuł 17 tejże dyrektywy stanowi: „1. Państwa członkowskie podejmą środki niezbędne w celu zapewnienia, że po rozwiązaniu umowy agencyjnej przedstawicielowi handlowemu przysługuje świadczenie wyrównawcze zgodnie z ust. 2 lub odszkodowanie zgodnie z ust. 3. a) Przedstawiciel handlowy ma prawo do świadczenia wyrównawczego, gdy i o ile: — pozyskał on dla zleceniodawcy nowych klientów lub znacznie zwiększył wielkość obrotów handlowych z istniejącymi klientami, a zleceniodawca z tytułu transakcji z tymi klientami czerpie nadal znaczne korzyści, oraz — zapłata takiego świadczenia wyrównawczego przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności, w szczególności prowizji utraconych z tytułu transakcji z tymi klientami, jest zgodna z zasadami słuszności. Państwa członkowskie mogą przewidzieć, iż do takich okoliczności zalicza się również stosowanie lub niestosowanie klauzuli zakazu konkurencji w rozumieniu art. 20; b) świadczenie wyrównawcze nie może przekraczać kwoty odpowiadającej rocznemu świadczeniu wyrównawczemu obliczonemu na podstawie przeciętnej kwoty rocznej wynagrodzeń otrzymanych przez przedstawiciela handlowego w ciągu ostatnich pięciu lat; jeżeli umowa została zawarta przed okresem krótszym niż pięć lat, świadczenie wyrównawcze ustala się na podstawie przeciętnej kwoty danego okresu; c) przyznanie takiego świadczenia wyrównawczego nie uniemożliwia przedstawicielowi handlowemu dochodzenia odszkodowania. 3. Przedstawiciel handlowy ma prawo do odszkodowania za szkodę poniesioną w wyniku ustania jego stosunków ze zleceniodawcą. Szkodę taką uznaje się w szczególności, gdy rozwiązanie umowy odbywa się w okolicznościach: — utraty przez przedstawiciela handlowego prowizji przysługującej mu w przypadku właściwego wykonywania umowy agencyjnej, zapewniającej zleceniodawcy istotne korzyści z tytułu działalności przedstawiciela handlowego, — oraz/lub braku amortyzacji kosztów i nakładów, poniesionych przez przedstawiciela handlowego przy wykonywaniu umowy agencyjnej za zgodą zleceniodawcy. […] 5. Przedstawiciel handlowy straci uprawnienie do świadczenia wyrównawczego w przypadkach przewidzianych w ust. 2 lub do odszkodowania w przypadkach przewidzianych w ust. 3, jeżeli w ciągu jednego roku po rozwiązaniu umowy nie zawiadomi on zleceniodawcy, że zamierza dochodzić swoich praw. […]”.
10

Artykuł 48 tej dyrektywy, zatytułowany „Kwalifikacje techniczne i/lub zawodowe”, stanowi: „1. Techniczne i/lub zawodowe kwalifikacje wykonawców są oceniane i weryfikowane zgodnie z ust. 2 i 3. 2. W zależności od charakteru, ilości lub znaczenia, a także przeznaczenia robót budowlanych, dostaw i usług, dowód możliwości technicznych wykonawców może co do zasady stanowić jeden lub kilka z poniższych środków: a) i) wykaz robót budowlanych wykonanych w ciągu ostatnich pięciu lat wraz z zaświadczeniami zadowalającego wykonania najważniejszych robót. Zaświadczenia wskazują wartość, datę i miejsce robót oraz określają, czy roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z zasadami sztuki budowlanej i prawidłowo ukończone. W razie konieczności właściwy organ powinien przedłożyć takie zaświadczenie bezpośrednio instytucji zamawiającej; […] b) wskazanie zaangażowanych pracowników technicznych lub instytucji technicznych, niezależnie od tego, czy są one częścią przedsiębiorstwa danego wykonawcy, w szczególności tych, odpowiedzialnych za kontrolę jakości, zaś w przypadku zamówień na roboty budowlane – tych, którymi ten przedsiębiorca budowlany będzie dysponował do wykonania robót budowlanych; […] h) oświadczenie na temat narzędzi, wyposażenia zakładu i urządzeń technicznych dostępnych usługodawcy lub przedsiębiorcy budowlanemu w celu realizacji zamówienia; […] 3. Wykonawca może, w stosownych sytuacjach oraz w przypadku konkretnego zamówienia, polegać na zdolnościach innych podmiotów, niezależnie od charakteru prawnego łączących go z nimi powiązań. Musi on w takiej sytuacji dowieść instytucji zamawiającej, iż będzie dysponował zasobami niezbędnymi do realizacji zamówienia, na przykład przedstawiając w tym celu zobowiązanie tych podmiotów do oddania mu do dyspozycji niezbędnych zasobów. 4. Na tych samych warunkach grupa wykonawców, o której mowa w art. 4, może polegać na zdolnościach innych członków tej grupy lub innych podmiotów. […]”.
89

Herbert Schaible podnosi, że obowiązek identyfikacji elektronicznej każdego zwierzęcia nie dotyczy hodowców bydła i trzody chlewnej wbrew faktowi, że zwierzęta ta są w takim samym stopniu narażone na choroby zwierzęce co owce i kozy. Uważa on, że system oznaczenia gospodarstwa pozwala na skuteczną walkę z chorobami zwierząt w przypadku trzody chlewnej. Herbert Schaible podnosi, że wprowadzenie obowiązkowego systemu identyfikacji elektronicznej bydła nie jest rozważane i że z projektu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 sierpnia 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 w odniesieniu do elektronicznej identyfikacji bydła i skreślające przepisy dotyczące dobrowolnego etykietowania wołowiny [COM(2011) 525 wersja ostateczna] wynika, że Komisja proponuje utrzymanie dobrowolnego charakteru elektronicznego znakowania bydła z powodu, w szczególności, problemów napotkanych w ramach obowiązkowego indywidualnego znakowania owiec i kóz. Uważa on, że polityce Unii w tej dziedzinie brak jest spójności, i twierdzi, że Unia eksperymentuje z technologią, która nie jest gotowa, aby ją zastosować w sektorze, w którym rolnicy mają niewielki wpływ.
22

Z brzmienia tego przepisu wynika bowiem, że znajduje on zastosowanie, gdy spełnione są dwie szczegółowe przesłanki. Jest więc, po pierwsze, konieczne, by przedsiębiorca prowadził swą działalność gospodarczą bądź zawodową w państwie członkowskim, w którym mieszka konsument, albo by za pomocą dowolnego środka kierował swą działalność do tego państwa bądź do wielu państw, w tym do państwa zamieszkania konsumenta oraz, po drugie, by sporna umowa była objęta zakresem tej działalności.
40

Poza tym, jak wynika z dyrektywy 2003/87, operatorzy mają cztery miesiące na zwrot uprawnień odpowiadających emisji z roku poprzedniego, co jest rozsądnym terminem wykonania obowiązku zwrotu. Jak wreszcie wynika z dokumentów z prac nad projektem dyrektywy, Rada wydłużyła pierwotnie przewidziany dla przedsiębiorstw termin, jako że w projekcie przedstawionym przez Komisję wskazano datę 31 marca. Ponadto data 30 kwietnia jest późniejsza od daty, do której państwa członkowskie są zobowiązane przydzielić operatorom część uprawnień na rok bieżący, wyznaczonej na dzień 28 lutego, przy czym uprawnienia te są przydzielane w 95% bezpłatnie w latach 2005–2008. Wreszcie, jak wskazano w pkt 22 i 27 niniejszego wyroku, z punktu widzenia zasady ścisłego rozrachunku uprawnień na poziomie Unii gwarantującej prawidłowe funkcjonowanie systemu ustanowionego na mocy dyrektywy 2003/87 kara finansowa w wysokości 40 EUR za tonę równoważnika dwutlenku węgla w uprawnieniach niezwróconych do dnia 30 kwietnia (to jest w wysokości dwukrotnej, przewidywanej wtedy ceny tony równoważnika na przyszłym rynku uprawnień do emisji) nie wydaje się powodować niedogodności niewspółmiernych do korzyści związanych z wykonaniem przez Unię zobowiązań wynikających z protokołu z Kyoto.
16

Stowarzyszenia podnoszą natomiast, że stosowanie zasady równości nie wyklucza zawarcia umowy takiej jak będąca przedmiotem postępowania głównego bez uprzedniego ogłoszenia przetargu, jeżeli władza publiczna, która się tego podejmuje, ma konkretne powody, aby tak uczynić, które to powody, niekoniecznie będąc związane z interesem ogólnym, są rzeczywiste co do faktu i dopuszczalne co do prawa, co odpowiada pojęciu „obiektywnych okoliczności” w rozumieniu orzecznictwa Trybunału. Ma to miejsce w niniejszej sprawie, mając na względzie, po pierwsze, prawa pierwszeństwa i pierwokupu, jakimi dysponował Telenet na mocy umowy wniesienia wkładu z 1996 r., które należy uważać za ustanawiające wyłączne prawo uniemożliwiające skuteczne ogłoszenie przetargu, a po drugie, spór istniejący między Stowarzyszeniami a Telenetem co do zakresu tej umowy wniesienia wkładu, biorąc pod uwagę przewidywany czas trwania procedur i ryzyko poważnych sankcji, na jakie narażają się Stowarzyszenia, gdyby w ostatecznym orzeczeniu uznano, iż naruszyły one tę umowę.
3

Artykuł 8 rozporządzenia nr 207/2009, zatytułowany „Względne podstawy odmowy rejestracji”, stanowi w ust. 1 lit. b) i ust. 5: „1. W wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego, zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli: [...] b) z powodu identyczności lub podobieństwa do wcześniejszego znaku towarowego, identyczności lub podobieństwa towarów lub usług istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej [odbiorców] na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia z wcześniejszym znakiem towarowym. [...] 5. Ponadto w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego w rozumieniu ust. 2, zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli jest on identyczny lub podobny do wcześniejszego znaku i jest zarejestrowany dla towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których wcześniejszy znak jest zarejestrowany, jeżeli, w przypadku wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego, cieszy się on renomą we Wspólnocie i, w przypadku wcześniejszego krajowego znaku towarowego, cieszy się on renomą w danym państwie członkowskim i jeżeli używanie bez uzasadnionego powodu tego znaku towarowego przynosiłoby nienależyte korzyści z tego powodu lub byłoby szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy takiego wcześniejszego znaku towarowego [jeżeli używanie bez uzasadnionej przyczyny tego znaku towarowego powodowałoby czerpanie nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub renomy wcześniejszego znaku towarowego bądź też działało na ich szkodę]”.
16

Sąd ten stwierdził natomiast, że w odniesieniu do spółki lastminute.com, jako że ma ona siedzibę w Niemczech, spełniony był warunek przewidziany w art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 44/2001 dotyczący działalności kierowanej do Austrii. W konsekwencji sąd ten uznał swą właściwość do merytorycznego rozpatrzenia sporu. Postanowienie stało się w tym względzie prawomocne wobec niezaskarżenia go przez spółkę lastminute.com.
32

W tym względzie należy przypomnieć, że z art. 1 ust. 2 i art. 73 dyrektywy VAT wynika, że zasada wspólnego systemu VAT polega na zastosowaniu do towarów i usług ogólnego podatku konsumpcyjnego dokładnie proporcjonalnego do ceny tych towarów i usług, a podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej. Artykuł 78 tej dyrektywy wymienia niektóre elementy, które należą do podstawy opodatkowania. Zgodnie z art. 78 lit. a) wskazanej dyrektywy podatku VAT nie zalicza się do tej podstawy opodatkowania.
37

W tych okolicznościach Raad van State postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi, które zostały sformułowane w sposób prawie identyczny w każdej ze spraw głównych: „1) Czy cudzoziemcy o orientacji homoseksualnej tworzą szczególną grupę społeczną w rozumieniu at. 10 ust. 2 lit. d) dyrektywy […]? 2) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: jakie zachowania homoseksualne objęte są zakresem stosowania dyrektywy oraz czy może to, gdy w związku z tymi aktami ma miejsce prześladowanie i są spełnione pozostałe przesłanki, prowadzić do przyznania statusu uchodźcy? To pytanie składa się z następujących pytań częściowych: a) Czy od cudzoziemców o orientacji homoseksualnej można spodziewać się, że w swojej ojczyźnie będą ukrywać przed każdym swoją orientację seksualną w celu uniknięcia prześladowania? b) W przypadku odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie częściowe: czy od cudzoziemca o orientacji homoseksualnej można oczekiwać, że przy uzewnętrznianiu swojej orientacji seksualnej w swojej ojczyźnie zachowa powściągliwość w celu uniknięcia prześladowania, a jeśli tak, to w jakiej mierze? Co więcej, czy można od osób o orientacji homoseksualnej spodziewać się większej powściągliwości niż od osób heteroseksualnych? c) Jeżeli w tym kontekście można dokonać rozróżnienia między formami uzewnętrzniania odnoszącymi się do istoty orientacji seksualnej a takimi, które nie odnoszą się do tej istoty, to co należy rozumieć poprzez istotę orientacji homoseksualnej i w jaki sposób można ją określić? 3) Czy okoliczność faktyczna, że zachowania homoseksualne na podstawie [Offences against the Person Act 1861 w Sierra Leone (sprawa C‑199/12), Penal Code Act 1950 w Ugandzie (sprawa C‑200/12) i Code Pénale w Senegalu (sprawa C‑201/12)] podlegają karze i są zagrożone karą pozbawienia wolności, stanowi akt prześladowania w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. a) w związku z art. 9 ust. 2 lit. c) dyrektywy? W przypadku odpowiedzi przeczącej: przy spełnieniu jakich okoliczności zachodzi taki przypadek?”.
25

Sąd ten uznaje, że spór dotyczy sytuacji o charakterze czysto wewnętrznym. Nie mniej jednak podnosi on, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału (wyroki: z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie C-28/95 Leur-Bloem, Rec. s. I-4161 i z dnia 20 maja 2010 r. w sprawie C-352/08 Modehuis A. Zwijnenburg, Zb.Orz. s. I-4303), celem uniknięcia przyszłych rozbieżności w wykładni przepisy lub pojęcia przejęte z prawa Unii należy interpretować w sposób jednolity, bez względu na to, czy mają być stosowane do sytuacji o charakterze czysto wewnętrznym czy transgranicznym. W niniejszej sprawie z prac przygotowawczych nad AEntG 2007 wynika, że pojęcie „minimalna stawka płacy”, do którego odwołuje się ta ustawa, należy, zdaniem krajowego ustawodawcy, interpretować w ten sam sposób, niezależnie od tego, czy ma ono zastosowanie do sytuacji o charakterze czysto wewnętrznym, czy też do sytuacji objętej zakresem zastosowania prawa Unii.
14

Gerechtshof te Amsterdam (sąd apelacyjny w Amsterdamie) potwierdził to rozstrzygnięcie wyrokiem z dnia 26 lipca 2011 r. Jego zdaniem art. 4:67 ust. 1 lit. a) ustawy o kontroli finansowej należy rozumieć w ten sposób, że w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, gdy przedmiotem umowy ubezpieczeniowej jest świadczenie usługi obsługi prawnej w naturze, prawo do swobodnego wyboru prawnika nie powstaje z samego tylko względu na to, że podjęta została decyzja o prowadzeniu postępowania na rzecz ubezpieczonego, lecz konieczne jest również, aby to ubezpieczyciel ochrony prawnej zadecydował, że dana sprawa winna być obsługiwana przez prawnika zewnętrznego, a nie przez jednego z pracowników tego ubezpieczyciela. Dopiero w takim przypadku należy sprawdzić, czy może dojść do konfliktu interesów, do którego uniknięcia zmierzał prawodawca unijny, ustanawiając art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 87/344.
7

Artykuł 6 tej decyzji stanowi: „1. Pracownik turecki należący do legalnego rynku pracy państwa członkowskiego ma w tym państwie, z zastrzeżeniem przepisów art. 7 dotyczącego dostępu członków jego rodziny do zatrudnienia, prawo: — po roku legalnego zatrudnienia, do odnowienia pozwolenia na pracę u tego samego pracodawcy, o ile jego stanowisko zostaje zachowane; — po trzech latach legalnego zatrudnienia i z zastrzeżeniem pierwszeństwa pracowników z państw członkowskich Wspólnoty, przyjęcia, w tym samym zawodzie u dowolnego pracodawcy, oferty pracy złożonej na normalnych warunkach i zarejestrowanej przez służby zatrudnienia tego państwa członkowskiego; — po czterech latach legalnego zatrudnienia, do swobodnego dostępu do dowolnej pracy najemnej. 2. Urlopy wypoczynkowe i nieobecność w pracy z powodu macierzyństwa, wypadku przy pracy lub krótkotrwałej choroby są wliczane do okresu legalnego zatrudnienia. Okresy niezawinionego bezrobocia, należycie poświadczone przez właściwe organy oraz nieobecność w pracy z powodu długotrwałej choroby jakkolwiek nie zaliczają się do okresu legalnego zatrudnienia, nie naruszają praw nabytych z tytułu poprzedniego zatrudnienia. 3. Zasady stosowania ust. 1 i 2 są ustanawiane w przepisach krajowych” [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty z tej decyzji poniżej].
16

Tribunal de commerce de Charleroi powziął wątpliwość co do wartości, jaką należy przyznać dowodom dostarczonym przez prywatnych detektywów, biorąc pod uwagę to, że mogły one zostać uzyskane przy braku przestrzegania wymogów w zakresie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych, a w rezultacie z naruszeniem ustawy z 1992 r. Sąd ten wskazał, że według IPI stosowanie tej ustawy, przewidującej wymóg uprzedniego poinformowania osoby, której to przetwarzanie dotyczy, o dochodzeniu prowadzonym przez detektywów lub, jeśli dane te są uzyskiwane od osoby trzeciej, z dniem zarejestrowania rozpatrywanych danych, uniemożliwia prowadzenie działalności przez prywatnych detektywów. Wspomniany sąd powziął wątpliwość co do tego, czy nie obejmując działalności prywatnego detektywa zakresem wyłączeń od obowiązku informowania, z których korzystają inne kategorie zawodowe lub podmioty realizujące interes publiczny, art. 3 ust. 3–7 ustawy z 1992 r. nie tworzy sprzecznej z konstytucją różnicy traktowania. W efekcie sąd ten postanowił zwrócić się w tej kwestii z pytaniem do Cour constitutionnelle (trybunału konstytucyjnego).
1)

Z uwagi na to, że dyrektywa 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidująca udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE, którą dodano art. 10a do dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, stanowi, iż powinna być transponowana najpóźniej do dnia 25 czerwca 2005 r., powinna ona być interpretowana w ten sposób, iż przepisy prawa krajowego przyjęte w celu transpozycji tego artykułu powinny mieć zastosowanie również do administracyjnych postępowań w sprawie wydania zezwolenia wszczętych przed dniem 25 czerwca 2005 r., jeżeli w ich ramach zezwolenia zostały wydane po tym dniu.
21

Sąd odsyłający zauważa, że art. 1 drugiej dyrektywy określa obowiązkową wysokość ubezpieczenia w przypadku uszkodzeń ciała i szkód materialnych, ale nie odnosi się wprost do krzywdy moralnej. Ponadto Trybunał przyznał, iż pierwsza i druga dyrektywa nie mają na celu harmonizacji systemów odpowiedzialności cywilnej państw członkowskich, z uwagi na co państwa te mogą swobodnie określić system mający zastosowanie do wypadków drogowych. Z powyższego można wywieść, że omawiane dyrektywy nie odnoszą się do kwoty zadośćuczynienia za osobową krzywdę moralną.
46

W związku z tym na pytanie pierwsze i drugie należy odpowiedzieć, że prawo Unii wynikające w szczególności z dyrektywy 77/799 oraz z prawa podstawowego do bycia wysłuchanym powinno być interpretowane w ten sposób, że nie przyznaje ono podatnikowi państwa członkowskiego prawa do bycia poinformowanym o wniosku o udzielenie pomocy tego państwa członkowskiego skierowanym do drugiego państwa członkowskiego między innymi w celu sprawdzenia danych przedstawionych przez podatnika w ramach jego deklaracji dotyczącej podatku dochodowego, ani prawa do brania udziału w sformułowaniu wniosku kierowanego do wezwanego państwa członkowskiego, ani prawa do uczestniczenia w przesłuchaniu świadków organizowanym w ostatnim z wymienionych państw.