Należy przyjąć restrykcyjną wykładnię tych przesłanek ograniczając zastosowanie tego przepisu do przypadków, w których spółka będąca członkiem kartelu dostarcza Komisji nowej informacji dotyczącej wagi lub czasu trwania naruszenia, i wykluczając przypadki, w których spółka dostarcza jedynie elementów pozwalających wzmocnić dowody dotyczące istnienia naruszenia. Skuteczność programów łagodzenia sankcji byłaby bowiem naruszona, gdyby przedsiębiorstwa straciły zachętę do bycia pierwszymi przedsiębiorstwami, które przedłożą Komisji informacje na temat kartelu.

W dziedzinie konkurencji fakt przyznania danemu przedsiębiorstwu częściowego zwolnienia z grzywny w rozumieniu pkt 23 lit. b) akapit ostatni komunikatu Komisji w sprawie zwalniania z grzywien oraz zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych oznacza, że należy je traktować jako nieuczestniczące w przedmiotowym naruszeniu w trakcie okresu objętego zwolnieniem do celów obliczania kwoty nakładanej grzywny. Omawiany przepis nie przewiduje takiej możliwości, aby Komisja mogła nie uwzględniać przedmiotowych okoliczności, jedynie przy obliczaniu współczynnika przyjętego w odniesieniu do czasu trwania naruszenia; należy mu przyznać bardziej ogólny zakres, co wyklucza zatem uwzględnienie tych okoliczności w odniesieniu do wszystkich aspektów ustalania kwoty grzywny, w tym również w odniesieniu do obliczania średniej wartości odpowiedniej sprzedaży. Częściowe zwolnienie z grzywny, takie jak przewidziane w komunikacie w sprawie współpracy, sprowadza się bowiem w istocie do stworzenia pewnej „fikcji prawnej”, na podstawie której przy obliczaniu kwoty grzywny Komisja winna rozumować w taki sposób, jakby podmiot korzystający z tego zwolnienia w objętym nim okresie nie uczestniczył w naruszeniu.

Punkt 29 tiret czwarte wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 należy interpretować w ten sposób, że uniemożliwia on danemu przedsiębiorstwu skorzystanie z dwukrotnego obniżenia kwoty grzywny – raz na podstawie komunikatu w sprawie zwalniania z grzywien oraz zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych, a drugi raz na podstawie wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien – z tytułu tego samego faktu współpracy z Komisją. Jeśli chodzi o naruszenia wchodzące w zakres zastosowania komunikatu w sprawie współpracy, co do zasady zainteresowany podmiot nie może skutecznie zarzucić Komisji, iż nie uwzględniła jako okoliczności łagodzącej stopnia jego współpracy poza ramami prawnymi omawianego komunikatu. Rozwiązanie w myśl którego w wyjątkowych sytuacjach Komisja jest zobowiązana przyznać przedsiębiorstwu obniżkę kwoty grzywny na podstawie pkt 29 tiret czwarte wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien trzeba interpretować w taki sposób, iż w odniesieniu do takich sytuacji należy przyjąć, że choć współpraca ze strony danego przedsiębiorstwa wykracza poza zakres jego prawnego zobowiązania do współpracy, nie daje mu jednak prawa do obniżki grzywny na podstawie komunikatu w sprawie współpracy.

W dziedzinie konkurencji, choć wykładnia pojęcia jednolitego i ciągłego naruszenia umożliwia Komisji prowadzenie jednego postępowania i wydanie jednej decyzji w przedmiocie jednocześnie szeregu zachowań, w przedmiocie których mogłyby być prowadzone indywidualne dochodzenia, to jednak nie nakłada ono na tę instytucję obowiązku zachowywania się w ten sposób. Nie można zatem co do zasady zarzucać Komisji, że prowadziła odrębne dochodzenia w przedmiocie różnego rodzaju zachowań, które mogłaby sprowadzić do jednolitego i ciągłego naruszenia. Wynika z tego, że Komisji przysługuje swobodne uznanie co do zakresu prowadzonych przez nią postępowań. Nie może być ona bowiem zobowiązana do stwierdzenia i ukarania każdego antykonkurencyjnego zachowania, zaś sądy Unii nie mogą stwierdzić – nawet jeśli miałoby to mieć miejsce jedynie dla celów obniżenia grzywny – że Komisja w świetle dowodów, jakimi dysponowała, powinna była stwierdzić, iż określone przedsiębiorstwo w określonym czasie popełniło naruszenie.

Wykonywanie przez nią tego uprawnienia dyskrecjonalnego podlega kontroli sądowej. Jednak podjętą przez Komisję decyzję można uznać za stanowiącą nadużycie władzy jedynie w przypadku, gdy można wykazać, iż instytucja ta bez merytorycznego powodu wszczęła dwa różne postępowania w przedmiocie jednego stanu faktycznego. W sytuacji gdy Komisja uznaje, że nie dysponuje ona wystarczającymi dowodami przeciwko określonym przedsiębiorstwom podejrzanym o branie udziału w jednolitym naruszeniu, lub gdy brak jest dowodów na istnienie całościowego planu i wspólnych metod działania, okoliczności te stanowią merytoryczne powody usprawiedliwiające decyzję Komisji o wszczęciu różnych postępowań przeciwko różnym podmiotom gospodarczym.

Ponadto ryzyko, że przeciwko przedsiębiorstwu objętemu pierwszym wszczętym przez Komisje postępowaniem będzie prowadzone drugie postępowanie w sprawie tego samego jednolitego i ciągłego naruszenia nie może pozwolić temu przedsiębiorstwu na powołanie się na zasadę ne bis in idem w odniesieniu do decyzji zamykającej pierwsze postępowanie. Zasady tej w oczywisty sposób nie można przestrzegać w sposób prewencyjny i nie zwalnia to przedsiębiorstwa ze spoczywającego na nim obowiązku współpracy z Komisją w ramach ewentualnego drugiego postępowania.

(por. pkt 222–225, 231, 242–244)