ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 11 lutego 2021 r. – WY

(Sprawa C-85/21)

(2021/C 148/10)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landesverwaltungsgericht Steiermark

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: WY

Druga strona postępowania: Steiermärkische Landesregierung

Pytania prejudycjalne

Czy art. 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w przypadku przewidzianej w prawie krajowym utraty obywatelstwa ex lege – a co za tym idzie utraty statusu obywatela Unii – należy uwzględnić go w ramach oceny proporcjonalności w konkretnym przypadku w świetle zasad określonych w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 marca 2019 r. w sprawie C-221/17, Tjebbes i in. (1), i może on stać na przeszkodzie utracie obywatelstwa, jeżeli obywatel ponownie uzyskał swoje wcześniejsze obywatelstwo na mocy oświadczenia o jego ponownym przyjęciu, a grożąca mu utrata statusu obywatela Unii ma istotne skutki dla jego życia rodzinnego i zawodowego?

(1) ECLI:EU:C:2019:189.
—

sąd odwoławczy stwierdził, że art. 18 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego odnoszą się do różnych sytuacji. Ponieważ sytuacje te zostały potraktowane w odmienny sposób, orzekł on w sposób dorozumiany, lecz nieunikniony, że nie doszło do naruszenia zasady równego traktowania;
1.

Czy w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym art. 168 lit. a) w związku z art. 167 dyrektywy 2006/112/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że zarządzająca spółka holdingowa, która dokonuje podlegających opodatkowaniu transakcji objętych podatkiem należnym ze spółkami zależnymi, jest również uprawniona do odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu do usług, które nabywa od osób trzecich i przekazuje do spółek zależnych w zamian za udział w ogólnym zysku, nawet jeśli nabyte usługi powodujące naliczenie podatku nie pozostają w bezpośrednim i ścisłym związku z własnymi transakcjami holdingu, lecz z (w znacznej mierze) zwolnioną z podatku działalnością spółek zależnych, nabyte usługi powodujące naliczenie podatku nie są wliczane do ceny podlegających opodatkowaniu usług (świadczonych na rzecz spółek zależnych) i nie stanowią ogólnych elementów cenotwórczych własnej działalności gospodarczej holdingu?
2)

Consiglio di stato zwraca się do Trybunału o wyjaśnienie: a) czy ustanowiona w art. 56 TFUE zasada swobody świadczenia usług oraz, w razie uznania, że mają one zastosowanie w niniejszej sprawie, analogiczne zasady wynikające z dyrektyw 2006/123/WE (2) i 2000/31/WE (3) stoją na przeszkodzie środkowi krajowemu, który nakłada na pośredników w obrocie nieruchomościami prowadzących działalność we Włoszech, w tym również na podmioty niemające siedziby, które świadczą swoje usługi w Internecie, obowiązek gromadzenia danych dotyczących zawartych za ich pośrednictwem umów najmu krótkoterminowego, a następnie przekazywania tych danych organom podatkowym w celu poboru podatków bezpośrednich należnych od użytkowników usług? b) czy ustanowiona w art. 56 TFUE zasada swobody świadczenia usług oraz, w razie uznania, że mają one zastosowanie w niniejszej sprawie, analogiczne zasady wynikające z dyrektyw 2006/123/WE i 2000/31/WE stoją na przeszkodzie środkowi krajowemu, który nakłada na pośredników w obrocie nieruchomościami prowadzących działalność we Włoszech, w tym również na podmioty niemające siedziby, które świadczą swoje usługi w Internecie, uczestniczące na etapie dokonywania płatności z tytułu zawartych za ich pośrednictwem umów najmu krótkoterminowego, obowiązek potrącenia – dla celów poboru podatków bezpośrednich należnych od użytkowników usług – podatku u źródła z tytułu tych płatności i jego późniejszej wpłaty na rzecz skarbu państwa? c) w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytania, czy ustanowiona w art. 56 TFUE zasada swobody świadczenia usług oraz, w razie uznania, że mają one zastosowanie w niniejszej sprawie, analogiczne zasady wynikające z dyrektyw 2006/123/WE i 2000/31/WE mogą być jednak ograniczone w sposób zgodny z prawem [Unii Europejskiej] przez środki krajowe takie jak opisane w lit. a) i b) powyżej, biorąc pod uwagę, że pobór podatków bezpośrednich należnych od użytkowników usług jest w przeciwnym razie bezskuteczny? d) czy ustanowiona w art. 56 TFUE zasada swobody świadczenia usług oraz, w razie uznania, że mają one zastosowanie w niniejszej sprawie, analogiczne zasady wynikające z dyrektyw 2006/123/WE i 2000/31/WE mogą zostać ograniczone w sposób zgodny z prawem [Unii Europejskiej] przez środek krajowy nakładający na niemających siedziby we Włoszech pośredników w obrocie nieruchomościami obowiązek wyznaczenia przedstawiciela podatkowego zobowiązanego do wykonania w imieniu i na rachunek pośrednika niemającego siedziby we Włoszech środków krajowych opisanych w lit. b) powyżej ze względu na to, że pobór podatków bezpośrednich należnych od użytkowników usług jest w przeciwnym razie bezskuteczny?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 2 lutego 2021 r. – Rigall Arteria Management Sp. z o.o. sp. k. przeciwko Bankowi Handlowemu w Warszawie S.A.

(Sprawa C-64/21)

(2021/C 182/41)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Najwyższy

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Rigall Arteria Management Sp. z o.o. sp. k.

Strona pozwana: Bank Handlowy w Warszawie S.A.

Pytania prejudycjalne

Czy w świetle brzmienia i celu art. 7 ust. 1 lit. b dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek (1) przepis ten należy rozumieć jako przyznający przedstawicielowi handlowemu działającemu na własny rachunek bezwzględne prawo do prowizji od umowy zawartej w czasie trwania umowy agencyjnej z osobą trzecią, którą on już wcześniej odnośnie transakcji tego samego rodzaju pozyskał jako klienta, czy też uprawnienie to może zostać wyłączone w umowie?

(1) Dz. U. 1986, L 382, s. 17; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 06 Tom 001 P. 177 – 181
—

Zarzut trzeci dotyczy tego, że Sąd w zaskarżonym postanowieniu pominął to, iż na gruncie kryteriów zastosowanych przez Trybunał w wyroku z 6 listopada 2018 r., Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja, Komisja /Scuola Elementare Maria Montessori i Komisja/Ferracci (od C-622/16 P do C-624/16 P, EU:C:2018:873) potwierdzenie znajduje to, że warunek dotyczący bezpośredniego oddziaływania został w niniejszym przypadku spełniony. Skarżący w pierwszej instancji wykazał, że: 1) prowadzona działalność jest podobna; 2) jego członkowie prowadzą działalność na tym samym rynku towarów czy też usług i 3) że jego członkowie prowadzą działalność na tym samym rynku geograficznym, co przedsiębiorstwo będące beneficjentem pomocy. W niniejszej sprawie nie chodzi więc o to, czy prowadzona przez jego członków działalność jest podobna do tej prowadzonej przez beneficjenta pomocy, ale o to, że jest ona identyczna.
1)

Czy wykorzystany w art. 75 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 (1) z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008, termin „płatność” oznacza zakończenie postępowania dotyczącego złożonego wniosku o dokonanie płatności?
2)

Czy przepisy rozporządzenia [Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (2) z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych)] mają zastosowanie do [prokuratury] ze względu na to, że zebrane przez nią w charakterze „administratora”, o którym mowa w art. 3 pkt 8 [dyrektywy 2016/680], informacje o danej osobie, odnoszące się do wszczętego przeciwko tej osobie i prowadzonego przez prokuratora postępowania przygotowawczego mającego na celu kontrolę okoliczności dotyczących popełnionego przestępstwa, są wykorzystywane przez prokuraturę w celu obrony przed sądem w charakterze strony postępowania cywilnego – poprzez powiadomienie o fakcie wszczęcia wspomnianego postępowania przygotowawczego lub poprzez przedstawienie materiałów z tego postępowania?
1)

Czy art. 1 ust. 2, art. 5 [i] art. 4 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że nie jest wyłączony spod kontroli warunek dotyczący ryzyka kursowego, transponujący do umowy o charakterze odpłatnym, opartej na stosunku sił, zasadę wyrażoną w normie względnie obowiązującej, mającą zastosowanie do umowy o charakterze nieodpłatnym, która to norma ma na celu zapewnienie stronom umowy równych warunków i która nie była przedmiotem oceny ustawodawcy mającej na celu ustanowienie rozsądnej równowagi między interesami przedsiębiorcy a interesami konsumenta, w przypadku gdy transpozycji tej dokonał przedsiębiorca, nie udzielając konsumentowi na etapie poprzedzającym zawarcie umowy informacji, doradztwa i ostrzeżeń dotyczących szczególnych cech produktu bankowego w odniesieniu do waluty kredytu, tak aby konsument mógł zrozumieć konsekwencje ekonomiczne podjętego zobowiązania?
—

skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd co do zarzutów 2-5, które nie zostały rozpatrzone w pierwszej instancji;
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif (Luksemburg) w dniu 5 marca 2021 r. – A, B i C, prawnie reprezentowani przez swoich rodziców / Ministre de l’Immigration et de l’Asile

(Sprawa C-153/21)

(2021/C 189/15)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal administratif

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca nie: A, B i C, prawnie reprezentowani przez swoich rodziców

Strona przeciwna: Ministre de l’Immigration et de l’Asile

Pytania prejudycjalne

Czy art. 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r.] w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (1) w związku z art. 23 dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r.] w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (2) oraz z art. 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej można interpretować w ten sposób, że pozwala on na uznanie za niedopuszczalny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej złożony przez rodziców w imieniu i na rzecz ich małoletniego dziecka w innym państwie członkowskim (w niniejszej sprawie – w Luksemburgu) niż państwo, które uprzednio udzieliło ochrony międzynarodowej wyłącznie rodzicom oraz braciom i siostrom dziecka (w niniejszej sprawie – Grecja) ze względu na to, że organy państwa, które udzieliło im ochrony międzynarodowej przed ich wyjazdem i narodzeniem dziecka, zapewniają, że po przybyciu dziecka i powrocie pozostałych członków rodziny dziecko to będzie mogło uzyskać zezwolenie na pobyt oraz korzystać z tych samych świadczeń jak te, które są przyznawane beneficjentom ochrony międzynarodowej, przy czym nie potwierdzają one jednak, że dziecku temu zostanie przyznany ad personam status beneficjenta ochrony międzynarodowej?

(1) Dz.U. 2013, L 180, s. 60.

(2) Dz.U. 2011, L 337, s. 9.
3.

Czy art. 9 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że wysyłka w obrocie handlowym i bez zgody właściciela znaku towarowego konsumentowi końcowemu towaru opatrzonego oznaczeniem identycznym ze znakiem towarowym stanowi używanie, które można przypisać nadawcy, tylko w przypadku, gdy ten ostatni rzeczywiście wiedział o umieszczeniu tego oznaczenia na towarze? Czy taki nadawca używa przedmiotowego oznaczenia, jeżeli on sam lub podmiot powiązany gospodarczo powiadomił konsumenta końcowego o tym, że dokonuje on tej wysyłki, a wcześniej on sam lub podmiot powiązany gospodarczo składował towar w tym celu? Czy taki nadawca używa przedmiotowego oznaczenia, jeżeli on sam lub podmiot powiązany gospodarczo aktywnie przyczynił się wcześniej do wyświetlenia w obrocie handlowym reklamy towaru opatrzonego tym oznaczeniem lub zarejestrował zamówienie konsumenta końcowego w związku z tą reklamą?
4)

W przedmiocie przyjęcia nadużycia prawa przy wykonywaniu przez konsumenta prawa do odstąpienia od umowy w rozumieniu art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/48/WE: a) Czy wykonanie prawa do odstąpienia od umowy w rozumieniu art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/48/WE może stanowić nadużycie prawa? Jeżeli tak: b) Czy przyjęcie nadużycia prawa przy wykonywaniu prawa do odstąpienia od umowy stanowi ograniczenie prawa do odstąpienia od umowy, które musi być określone w akcie rangi ustawowej? Jeżeli nie: c) Czy przyjęcie nadużycia prawa przy wykonywaniu prawa do odstąpienia od umowy wymaga pod względem podmiotowym, by konsument wiedział o dalszym istnieniu swojego prawa do odstąpienia od umowy, lub przynajmniej, by jego niewiedza wynikała z rażącego niedbalstwa? Jeżeli nie: d) Czy możliwość późniejszego przekazania kredytobiorcy przez kredytodawcę informacji, o których mowa w art. 14 ust. 1 zdanie drugie lit. b) dyrektywy 2008/48/WE, i spowodowania w ten sposób rozpoczęcia biegu terminu do odstąpienia od umowy zgodnie z zasada dobrej wiary stoi na przeszkodzie przyjęciu nadużycia prawa przy wykonywaniu prawa do odstąpienia od umowy? Jeżeli nie: e) Czy wynik ten jest zgodny z utrwalonymi zasadami prawa międzynarodowego, którymi niemiecki sędzia jest związany na mocy Grundgesetz (ustawy zasadniczej)? Jeżeli tak: f) W jaki sposób organ stosujący prawo w Niemczech ma rozwiązać konflikt między wiążącymi wymogami prawa międzynarodowego a wymogami Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej?
1)

Czy uregulowana w art. 56 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 (1) i art. 63 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001 (2) okoliczność, że wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia praw właściciela unijnego znaku towarowego wskutek jego nieużywania może być złożony przez każdą osobę fizyczną lub prawną oraz przez każdą grupę lub podmiot utworzony do celów reprezentacji interesów, które posiadają zdolność pozywania lub bycia pozwanym we własnym imieniu, powoduje nieskuteczność ustalenia umownego, na mocy którego osoba trzecia zobowiązuje się wobec właściciela unijnego znaku towarowego do nieskładania w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia praw do tego unijnego znaku towarowego wskutek jego nieużywania?
4)

Czy art. 17 ust. 2 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby krajowy organ nadzorczy nakazał dostawcy publicznego spisu abonentów i usług biura numerów, do którego zwrócono się o zaprzestanie publikowania danych określonej osoby, aby podjął on stosowne środki służące poinformowaniu wyszukiwarek internetowych o tym wniosku o usunięcie danych?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Constitucional (Portugalia) w dniu 3 marca 2021 r. – Autoridade Tributária e Aduaneira / VectorImpacto – Automóveis Unipessoal Lda

(Sprawa C-136/21)

(2021/C 189/13)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Constitucional

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Autoridade Tributária e Aduaneira

Strona przeciwna: VectorImpacto – Automóveis Unipessoal Lda

Pytania prejudycjalne

Czy art. 110 TFUE, samodzielnie lub w związku z art. 191 TFUE, a w szczególności z art. 191 ust. 2 TFUE, można interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który pomija składnik środowiskowy przy stosowaniu obniżek związanych ze średnią utratą wartości handlowej pojazdów na rynku krajowym do podatku od pojazdów używanych posiadających stałe wspólnotowe tablice rejestracyjne wydane przez inne państwa członkowskie Unii Europejskiej, i pozwala na to, by obliczona w ten sposób kwota podatku była wyższa, niż kwota, którą opodatkowane są równoważne krajowe pojazdy używane?
2)

Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze ma również znaczenie to, czy właściciel znaku towarowego posiada jeszcze wcześniejsze prawo (uznane przez ustawodawstwo danego państwa członkowskiego) do oznaczenia zarejestrowanego w charakterze znaku towarowego, a jeśli tak, to czy znaczenie ma to, czy właściciel znaku towarowego może na postawie tego jeszcze wcześniejszego uznanego prawa zakazać osobie trzeciej używania rzekomo „wcześniejszego prawa”?
6.

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie piąte: czy należy uznać, że ograniczenia nałożone w tych objaśnieniach nie wykraczają ponad to, co jest niezbędne do zapewnienia realizacji owych uzasadnionych celów?
C 182/27

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München (Niemcy) w dniu 28 stycznia 2021 r. – Phoenix Contact GmbH & Co. KG / HARTING Deutschland GmbH & Co. KG i Harting Electric GmbH & Co. KG

(Sprawa C-44/21)

(2021/C 182/40)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht München

Strony w postępowaniu głównym

Wnioskodawca: Phoenix Contact GmbH & Co. KG

Druga strona postępowania: HARTING Deutschland GmbH & Co. KG, Harting Electric GmbH & Co. KG

Pytanie prejudycjalne

Czy okoliczność, że Oberlandesgerichte (wyższe sądy krajowe, Niemcy), które są właściwe do orzekania w ostatniej instancji w postępowaniach w przedmiocie środka tymczasowego, co do zasady odmawiają zastosowania środków tymczasowych z tytułu naruszenia patentów, jeżeli ważność patentu, którego dotyczy spór, nie została potwierdzona w pierwszej instancji w ramach procedury sprzeciwu lub w postępowaniu o unieważnienie, jest zgodne z art. 9 ust. 1 dyrektywy 2004/48/WE (1)?

(1) Dyrektywa 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. 2004, L 157, s. 45).
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 9 marca 2021 r. – RW / Österreichische Post AG

(Sprawa C-154/21)

(2021/C 217/32)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberster Gerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący skargę rewizyjną: RW

Druga strona postępowania rewizyjnego: Österreichische Post AG

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2016/679 (1) należy dokonywać w ten sposób, że prawo do informacji jest ograniczone do kategorii odbiorców w sytuacji, gdy nie są jeszcze znani konkretni odbiorcy planowanych ujawnień, jednakże gdy dane zostały już ujawnione, prawo to musi obejmować również odbiorców tych ujawnień danych?

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).
6)

Czy okoliczność, że wykonujący nakaz organ sądowy odmawia wykonania ENA w oparciu o podstawy, które nie są wyraźnie przewidziane w decyzji ramowej 2002/584/WSiSW, w szczególności ze względu na to, iż uważa on, że wydający nakaz organ sądowy nie jest właściwy oraz że istnieje poważne ryzyko naruszenia praw podstawowych w państwie wydającym nakaz, i czyni to bez wystąpienia do wydającego nakaz organu sądowego o przekazanie konkretnych informacji dodatkowych, które miałyby wpływ na to orzeczenie, ma znaczenie dla odpowiedzi na powyższe pytania?
2)

Czy art. 9 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że wysyłka w obrocie handlowym i bez zgody właściciela znaku towarowego konsumentowi końcowemu towaru opatrzonego oznaczeniem identycznym ze znakiem towarowym stanowi używanie, które można przypisać nadawcy, tylko w przypadku, gdy ten ostatni rzeczywiście wiedział o umieszczeniu tego oznaczenia na tym towarze? Czy taki nadawca używa przedmiotowego oznaczenia, jeżeli on sam lub podmiot powiązany gospodarczo powiadomił konsumenta końcowego o tym, że dokonuje on tej wysyłki, a wcześniej on sam lub podmiot powiązany gospodarczo składował towar w tym celu? Czy taki nadawca używa przedmiotowego oznaczenia, jeżeli on sam lub podmiot powiązany gospodarczo aktywnie przyczynił się wcześniej do wyświetlenia w obrocie handlowym reklamy towaru opatrzonego tym oznaczeniem lub zarejestrował zamówienie konsumenta końcowego w związku z tą reklamą?
1.

Zarzut pierwszy: Naruszenie prawa lub błąd co do faktu poprzez stwierdzenie, że zaskarżony środek dotyczył wyłącznie kwoty świadczenia emerytalnego, nie zaś prawa do emerytury i etapu kształtowania się tego prawa, i niesłuszne uznanie go za zgodny z zasadami ogólnymi Unii i kartą praw podstawowych. Wnoszący odwołanie podnoszą niezgodność zaskarżonego wyroku z prawem, ponieważ prawo do emerytury zostało w nim pomylone z prawem do wysokości świadczenia emerytalnego, co spowodowało wyłączenie stosowania zasady niezmienności prawa do emerytury, mającej w istocie zastosowanie; niesłusznie nie została uwzględniona okoliczność, że wpływ na dożywotnią rentę wnoszących odwołanie nie polega jedynie na zwykłym obniżeniu odnośnej kwoty, tylko na kompleksowej zmianie systemu, która w sposób retroaktywny i trwały wpłynęła na etap kształtowania się już powstałych i od lat nabytych praw do rent, które weszły w sposób ostateczny do majątku osób zainteresowanych; niesłusznie nie została uwzględniona okoliczność, że Parlament nie przeprowadził żadnej weryfikacji zgodności zaskarżonych aktów z prawem Unii i że w tym względzie zabrakło jakiegokolwiek uzasadnienia.
1)

Czy art. 2 (w szczególności zasady państwa prawnego) i art. 19 TUE, art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 120 ust. 1 i art. 126 ust. 1 TFUE, art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 lit. b) i art. 12 dyrektywy 2011/85/UE (1), art. 5 rozporządzenia (UE) nr 473/2013 (2), jak również unijne zasady proporcjonalności, lojalnej współpracy i skuteczności (effet utile), wynikające z art. 4 i 5 TUE, stoją na przeszkodzie wykładni i stosowaniu nadzwyczajnego uregulowania krajowego, takiego jak art. 53 ust. 8 dekretu z mocą ustawy nr 104 z dnia 14 sierpnia 2020 r., przekształconego w ustawę, w brzmieniu wynikającym z ustawy nr 126 z dnia 13 października 2020 r. w zakresie, w jakim owo uregulowanie zawiesza, tymczasowo (w okresie od 15 sierpnia 2020 r. do 30 czerwca 2021 r., a więc już po zniesieniu stanu wyjątkowego), możliwość przeprowadzania przez niezawisły organ sądowy, działający na podstawie wewnętrznych unormowań rangi konstytucyjnej i ustawowej i wykonujący zadania z zakresu kontroli rachunków publicznych, taki jak Corte di conti (trybunał obrachunkowy), w odpowiednim terminie skutecznej kontroli sądowej przestrzegania reguł budżetowych, wskutek zawieszenia między innymi funkcji kontrolnych tego organu sądowego względem podmiotów lokalnych zmagających się z poważną nierównowagą strukturalną mogącą doprowadzić do ich dissesto (niewypłacalności) i realizujących długoterminową strategię restrukturyzacyjną, które – właśnie z tego powodu, jak również z powodu trudności spowodowanych kryzysem zdrowotnym – bardziej niż inne podmioty, powinny podlegać niezależnej, skutecznej i terminowej kontroli, pozwalającej na zażegnanie możliwości pogłębienia się kryzysu finansowego i nieodwracalnego zaprzestania reform, co mogłoby doprowadzić do dissesto (niewypłacalności) takiego podmiotu?
—

odniesienie się do istoty skargi i stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/1940 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko wnoszącego odwołanie w pkt 8 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB, oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) 2018/1931 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jego podstawie pozostawiono nazwisko wnoszącego odwołanie w pkt 8 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 (1);