ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

Zdaniem skarżącej zgodnie z wyrokiem w sprawie Automec Komisja nie dysponuje nieograniczonym zakresem uznania przy podejmowaniu decyzji co do jej kompetencji. W tym celu skarżąca przedstawiła liczne dowody wykazujące, że istnieje „interes wspólnotowy” w rozstrzygnięciu przez Komisję roszczeń Si.mobil, których Komisja bezzasadnie nie uwzględniła. Ponadto Komisja nie uwzględniła swoich własnych wytycznych w sprawie priorytetów, którymi Komisja będzie się kierować przy stosowaniu art. 82 traktatu WE w odniesieniu do szkodliwych działań o charakterze praktyki wyłączającej podejmowanych przez przedsiębiorstwa dominujące (Dz.U. 2009 C 45, s. 7), gdyż oba rodzaje naruszeń prawa konkurencji (zaniżanie marży i drapieżne ceny), na które wystawiona jest skarżąca, są wymienione w tym dokumencie jako priorytetowe dla Komisji i występuję rosnący interes w wyjaśnieniu sposobów, w jakich Komisja stosuje te doktryny, w szczególności w sektorze telefonii komórkowej, w którym dopiero należy ustalić takie precedensy.
5)

Zarzut piąty, oparty na naruszeniu istotnych wymogów proceduralnych lub oczywistym błędzie w ocenie przy analizie sytuacji hipotetycznych, zważywszy, że: — jeśli chodzi o analizę sytuacji hipotetycznych w wypadku Aegean, wnioski Komisji bazują całkowicie na naruszeniu prawa skarżących do obrony. Pomimo wyczerpujących wyjaśnień udzielonych przez skarżące Komisja nie omówiła w toku postępowania administracyjnego sytuacji hipotetycznych w wypadku Aegean i uzasadniła swoje stanowisko po raz pierwszy w decyzji. Ponadto ocena dokonana przez Komisję jest błędna, ponieważ opiera się jedynie na analizie ex post; — co się tyczy analizy sytuacji hipotetycznych w wypadku Olympic, Komisja ogranicza się do skrytykowania modelu przedstawionego przez Marfin i nie przeprowadza stosownej oceny ex ante głównie dlatego, że nie wykracza poza sezon IATA „lato 2011”. Poza tym jej wnioski są jedynie twierdzeniami, które nie opierają się na żadnych danych.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, z uwagi na to, że wpisanie strony skarżącej do wykazu osób i podmiotów, w stosunku do których mają zastosowanie środki ograniczające, nastąpiło z powodów stereotypowych bez wskazania żadnego konkretnego stanu faktycznego, który umożliwiłby ocenę stosowności takiego wpisu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 152/31

Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2011 r. — Ahoua-N’Guetta i in. przeciwko Radzie

(Sprawa T-193/11)

2011/C 152/55

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Timothée Ahoua-N’Guetta (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej), Jacques André Monoko Daligou (Abidżan), Bruno Walé Ekpo (Abidżan), Félix Tano Kouakou (Abidżan), Hortense Sess (Abidżan) i Joséphine Suzanne Ebah (Abidżan) (przedstawiciel: adwokat J.C. Tchikaya)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej i rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej;

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty przedstawione przez skarżących są co do zasady identyczne z tymi, które przedstawione zostały w sprawie T-118/11 Attey przeciwko Radzie lub do nich podobne.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 152/30

Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2011 r. — Seka Yapo i in. przeciwko Radzie

(Sprawa T-192/11)

2011/C 152/54

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Anselme Seka Yapo (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej), Brouha Nathanaël Ahouma (Abidżan), Blé Brunot Dogbo (Abidżan), Gagbei Faussignaux Vagba (Abidżan), Georges Guiai Bi Poin (Abidżan), Affro (Abidżan), Kassaraté Tiapé (Abidżan) i Philippe Mangou (Abidżan) (przedstawiciel: adwokat J.C. Tchikaya)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej i rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty przedstawione przez skarżących są co do zasady identyczne z tymi, które przedstawione zostały w sprawie T-118/11 Attey przeciwko Radzie lub do nich podobne.
1)

Zarzut pierwszy, dotyczący błędu w obliczeniu terminu do złożenia wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta, ponieważ czterotygodniowy termin, przewidziany w art. 109 regulaminu postępowania przed SSP i dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość, przewidziany w art. 100 § 3 tego regulaminu należy uznać za odrębne i niezależne terminy w ten sposób, że przesunięcie terminu, zgodnie z art. 100 § 2 tego regulaminu, na kolejny dzień roboczy w przypadku, gdy termin upływa w sobotę, niedzielę lub dzień ustawowo wolny od pracy należy stosować do czterotygodniowego terminu przed dodaniem terminu uwzględniającego odległość a nie do pełnego okresu, wraz z terminem uwzględniającym odległość.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 152/25

Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2011 r. — Stichting Regionaal Opleidingencentrum van Amsterdam przeciwko OHIM — Investimust (COLLEGE)

(Sprawa T-165/11)

2011/C 152/46

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Stichting Regionaal Opleidingencentrum van Amsterdam (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat R.M.R. van Leeuwen)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Investimust, S.A. (Genewa, Szwajcaria)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie R 508/2010-4; oraz

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny znak towarowy „COLLEGE” zarejestrowany dla usług z klas 39 i 43 — wspólnotowy znak towarowy nr 2645489

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Investimust, S.A.

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Strona wnosząca o unieważnienie prawa do znaku podniosła bezwzględną podstawę unieważnienia określoną w art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009

Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie pominęła dowód przedstawiony w odwołaniu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 194/19

Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2011 r. — Glaxo Group przeciwko OHIM — Farmodiética (ADVANCE)

(Sprawa T-243/11)

2011/C 194/32

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Glaxo Group Ltd (Greenford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: O. Banito, solicitor)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Farmodiética — Cosmética, Dietética e Produtos Farmacêuticos, Lda (Estarda de S.Marcos, Portugalia)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— zawieszenie postępowania do chwili rozstrzygnięcia wytoczonego w Portugalii powództwa o unieważnienie, gdyż w powództwie tym zakwestionowano jedyną podstawę odrzucenia zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 6472971, a w razie gdy to powództwo o unieważnienie nie zostanie uwzględnione,

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie R 665/2010-4; i

— obciążenie OHIM lub Farmodiética — Cosmética, Dietética e Produtos Farmacêuticos, Lda kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ADVANCE” dla towarów z klasy 5 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6472971

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Farmodiética — Cosmética, Dietética e Produtos Farmacêuticos, Lda

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Portugalii graficzny znak towarowy nr 417744 „ADVANCIS CAPS MORE BIOAVAILABLE. MORE EFFECTIVE” dla towarów z klas 3 i 5

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 65 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na to, że Izba Odwoławcza: i) uznała, że strona skarżąca nie zakwestionowała decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 25 lutego 2010 r. w odniesieniu do podobieństwa rozpatrywanych towarów; ii) uznała, że nie ma powodu do odstąpienia od decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 25 lutego 2010 r. w odniesieniu do podobieństwa rozpatrywanych towarów; iii) nie przeprowadziła analizy, czy rozpatrywane towary z klasy 3 są podobne czy niepodobne do rozpatrywanych towarów z klasy 5; iv) nie wyjaśniła, dlaczego istotne jest wzięcie pod uwagę, jak oznaczenia wymawiane są po angielsku, gdy odnośnym obszarem jest Portugalia; v) uznała, że kolidujące ze sobą znaki towarowe są podobne na płaszczyźnie fonetycznej po angielsku; vi) zastosowała niepoprawne kryterium w odniesieniu do porównania oznaczeń, w ten sposób błędnie ustalając, że poziom podobieństwa jest przeciętny; i vii) zastosowała niepoprawne i niepełne kryteria, oceniając całościowe prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 14 lutego 2011 r. w sprawie R 0556/2010-2 w zakresie częściowego przyjęcia następujących towarów: fotografie, kleje do celów biurowych lub domowych, pędzle do malowania, maszyny do pisania i sprzęt biurowy (z wyjątkiem mebli); materiały szkoleniowe i instruktażowe (z wyjątkiem przyrządów); materiały z tworzyw sztucznych do pakowania (nie ujęte w innych klasach); czcionki drukarskie; matryce drukarskie;
—

Jeśli urzędnik przedkłada wniosek o udostępnienie dokumentów, to działa on jak zwykły obywatel w rozumieniu rozporządzenia nr 1049/2001. Ma on do dyspozycji, zgodnie z rozporządzeniem, szczególny system środków odwoławczych w postaci skargi o stwierdzenie nieważności do Sądu. System środków odwoławczych na podstawie regulaminu pracowniczego i rozporządzenia w sprawie przejrzystości jest po prostu niezgodny.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/101/WPZiB z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Zimbabwe (Dz.U. L 42, s. 6) oraz rozporządzenia Komisji (UE) nr 174/2011 z dnia 23 lutego 2011 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 314/2004 dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe (Dz.U. L 49, s. 23), w zakresie w jakim mają one zastosowanie do strony skarżącej; oraz
—

W uzasadnieniu żądania ewentualnego — Naruszenie art. 107 ust. 3 TFUE w związku z Tymczasowymi wspólnotowymi ramami prawnymi w zakresie pomocy państwa ułatwiającymi dostęp do finansowania w dobie kryzysu finansowego i gospodarczego Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 3 TFUE w związku z komunikatem Komisji Tymczasowe wspólnotowe ramy prawne w zakresie pomocy państwa ułatwiające dostęp do finansowania w dobie kryzysu finansowego i gospodarczego, uznając w art. 2 swojej decyzji wymienioną kwotę 500 000 EUR za próg, powyżej którego pomoc wymaga zwrotu w całości, a nie za dopuszczalną kwotę pomocy, której przekroczenie prowadzi do powstania obowiązku zwrotu nadwyżki.
2)

Zarzut drugi dotyczy naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 4 ust. 1, 2, 3 i 4 Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska ze względu na nieudzielenie skarżącym dostępu do planów projektów i opinii naukowych związanych z wytycznymi EFTA. Decyzja ta została wydana również z naruszeniem art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 ze względu na to, że nie dokonano w niej wykładni zawężającej przedstawionych w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 wyjątków.
4)

Wnoszący odwołanie żąda, by Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdził, że dręczenie, jakiemu był poddawany przez 18 lat, powinno być oceniane całościowo i przedstawia wszystkie formy mobbingu, jakie wyróżniono w doktrynie i orzecznictwie w zakresie prawa pracy. Wnoszący odwołanie oznajmia w tym miejscu, że dokument zatytułowany „Polityka w zakresie respektowania godności osoby w miejscu pracy” (który nawet nie definiuje mobbingu) ma niewłaściwy charakter i kwestionuje stanowisko Sądu do spraw Służby Publicznej, który orzekł, że jego wniosek jest niedopuszczalny, ponieważ ma na celu uzyskanie, co nie jest dozwolone, oświadczeń co do zasady lub nakazów względem EBI. Wnoszący odwołanie uważa, że jego wniosek został zniekształcony. Żądał on bowiem, by Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdził nadużycia, jakich w stosunku do niego dopuścili się niektórzy członkowie personelu, by orzekł, że to dręczenie, rozpatrywane całościowo, stanowiło czyn określany pojęciem „mobbingu”, i by przypisał odpowiedzialność za takie działania EBI jako zleceniodawcy.
2)

Drugi zarzut obrazy prawa polegającej na naruszeniu przysługującego skarżącej prawa do obrony, a także naruszeniu istotnych wymogów procesowych. Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja narusza przysługujące jej prawo do obrony oraz prawo do bycia wysłuchaną w ten sposób, że skarżącej nie dano wystarczającej możliwości ani czasu, by odnieść się do wątpliwości powołanych na późnym etapie postępowania, a także w ten sposób, że nie rozpatrzono w sposób uważny komentarzy skarżącej dotyczących rzekomych luk w danych.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 211/29

Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2011 r. — Pangyrus przeciwko OHIM — RSVP Design (COLOURBLIND)

(Sprawa T-257/11)

2011/C 211/62

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Pangyrus Ltd (York, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Clubb, solicitor)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: RSVP Design Ltd (Renfrewshire, Zjednoczone Królestwo)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 marca 2011 r. w sprawie R 751/2009-4;

— przywrócenie ważności decyzji Wydziału Unieważnień Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 maja 2009 r.; i

— zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „COLOURBLIND” dla towarów i usług z klas 9, 16, 28, 35 i 41 — wspólnotowa rejestracja znaku towarowego nr 3337979

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: RSVP Design Ltd

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: strona wnosząca o unieważnienie prawa do znaku oparła swój wniosek na dwóch podstawach, mianowicie na art. 53 ust. 1 lit. c) w związku z art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, powołując się na wcześniejsze niezarejestrowane uprawnienie chronione prawem regulującym powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy w Zjednoczonym Królestwie, oraz na istnieniu złej wiary zgodnie z art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009.

Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego w całości

Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i oddalenie wniosku o unieważnienie

Podniesione zarzuty: strona skarżąca uważa, że Izba Odwoławcza naruszyła prawo, stwierdzając, że: i) właściciel wspólnotowego znaku towarowego nie działał w złej wierze, gdy zgłaszał wspólnotowy znak towarowy; a ii) strona skarżąca nie udowodniła, iż używała wcześniejszego oznaczenia w obrocie handlowym przed datą zgłoszenia spornego wspólnotowego znaku towarowego.
1)

Naruszenie art. 105 ust. 6 rozporządzenia Rady nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (zwanego dalej rozporządzeniem nr 1224/2009), ponieważ zaskarżone rozporządzenie zostało wydane przed przyjęciem przez Komisję rozporządzenia wykonawczego, o którym mowa w ww. art. 105 ust. 6.
—

naruszenia prawa, ponieważ Sąd do spraw Służby Publicznej błędnie stwierdził, że Parlament nie dopuścił się oczywistego błędu w ocenie, gdy uznał po pierwsze, że nie był zobowiązany do przestrzegania przepisów wewnętrznych dotyczących oceny i awansu a po drugie, że mógł zgodnie z prawem awansować urzędników posiadających mniej punktów za osiągnięcia niż skarżąca w oparciu o motywy naruszające system porównywania odnośnych osiągnięć urzędników przedstawionych do awansu, ustanowiony decyzjami Prezydium i sekretariatu generalnego Parlamentu Europejskiego;
—

naruszenia zasad równego traktowania i proporcjonalności w zakresie, w jakim zaskarżone decyzje zmierzają do podwyższenia progu wieku uprawniającego do emerytury o trzy lata i to bez okresu przejściowego;
—

uchylenie zaskarżonego postanowienia, oddalenie zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez EBI w sprawie F-34/10 i przekazanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej celem jej rozpoznania co do istoty, jak również rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów zgodnie z żądaniami skarżących w pierwszej instancji;
2)

W zarzucie drugim skarżący utrzymują, że pozwana naruszyła prawo skarżących do obrony oraz prawo do skutecznej ochrony sądowej, ponieważ: — środki ograniczające nie przewidują procedury informowania skarżących o dowodach, na których opierała się decyzja o zamrożeniu ich aktywów, umożliwiającej im skuteczne przedstawienie uwag na temat tych dowodów; — uzasadnienie przedstawione w zaskarżonych aktach zawiera ogólne i niejasne twierdzenia bez poparcia na temat postępowań sądowych; oraz — pozwana nie przedstawiła wystarczających informacji umożliwiających skarżącym skuteczne przedstawienie ich stanowiska, co nie pozwala Sądowi ocenić czy decyzja i ocena Rady były zasadny i oparte na przekonujących dowodach.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 204/26

Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2011 r. — Sigma Alimentos Exterior przeciwko Komisji Europejskiej

(Sprawa T-239/11)

2011/C 204/47

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Sigma Alimentos Exterior, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: M. Ferre Navarrete, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła w nim, że art. 12 ust. 5 Texto Refundido de la Ley del Impuesto sobre Sociedades (ujednoliconego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych — TRLIS) zawiera elementy pomocy państwa;

— tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła w nim, że art. 12 ust. 5 TRLIS zawiera elementy pomocy państwa w przypadku, gdy ma on zastosowanie do nabywania udziałów pociągającego za sobą przejęcie kontroli;

— tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 4 tej decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakazuje w nim zastosowanie odzyskania pomocy w odniesieniu do transakcji, jakie miały miejsce przed opublikowaniem w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ostatecznej wersji decyzji, której dotyczy niniejsza skarga, oraz

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca w niniejszej sprawie nabyła w latach gospodarczych 2008–2010 udziały w spółkach mających siedzibę w Stanach Zjednoczonych i w Peru, stosując, w zastosowaniu art. 12 ust. 5 TRLIS, amortyzację wartości przedsiębiorstwa powstałej w wyniku nabycia większościowych udziałów w tych spółkach.

W dniu 12 stycznia 2011 r. Komisja wydała zaskarżoną decyzję C(2010) 9566 wersja ostateczna dotyczącą amortyzacji podatkowej wartości firmy w przypadku nabycia znacznych udziałów w przedsiębiorstwie zagranicznym [pomoc państwa nr C 45/2007 (ex NN 51/2007, ex CP 9/2007)]. Wskutek wydania tej decyzji organy hiszpańskiej administracji podatkowej wszczęły postępowania sprawdzające mające na celu dokonanie korekty dokonanych przez skarżącą odpisów amortyzacyjnych.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1) Zarzut pierwszy, oparty na braku spełnienia warunków koniecznych do uznania środka za stanowiący pomoc państwa. — Skarżąca twierdzi w tym względzie, że głównym powodem, dla którego system opodatkowania, którego dotyczy niniejsza sprawa, nie może być uznany za pomoc państwa, jest brak selektywnego charakteru rozpatrywanego środka. Komisja popełnia bowiem błąd, gdy uznaje, że ma do czynienia z faktyczną selektywnością, przyjmując za punkt wyjścia uprzywilejowanie nabywania krajowego i wymóg posiadania udziału wynoszącego co najmniej 5 %. W opinii skarżącej Komisja wyciąga ten wniosek nie biorąc pod uwagę wyników analizy typologii i sektorów, w której prowadzą działalność przedsiębiorstwa stosujące ten system.
W ramach zarzutu pierwszego skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła postanowienia traktatów (art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 2 TFUE, dawnych art. 87 ust. 1 i art. 88 ust. 2 WE) poprzez ich niewłaściwą wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, będące wynikiem błędu dotyczącego zbiegu oceny okoliczności faktycznych i ich oceny w odniesieniu do pojęcia pomocy państwa. Na poparcie pierwszej części tego zarzutu, odnoszącej się do środka pomocowego nr 1 (sprzedaży kopalni Cassandra po cenie niższej od ich wartości rynkowej) skarżąca podnosi: a) nieprawidłową ocenę zaistnienia pomocy, będącą wynikiem oczywistego błędu, jeśli chodzi o rolę państwa, występującego wyłącznie w charakterze pośrednika, i o brak wykorzystania środków państwowych przy spornym przeniesieniu własności; b) (tytułem posiłkowym) nieprawidłową ocenę zastosowania kryterium prywatnego inwestora; c) (dalszym tytułem posiłkowym) błędną ocenę przyznania subwencji, będącą wynikiem oczywistego błędu przy określeniu wartości kopalni, gruntu i naturalnego złoża mineralnego oraz rzekomej rzeczywistej działalności kopalni w okresie sprzedaży; d) (jeszcze dalszym tytułem posiłkowym) niewłaściwą ocenę zakłócenia konkurencji, a także wpływu na wymianę między państwami członkowskimi. Na poparcie drugiej części zarzutu pierwszego, odnoszącej się do środka pomocowego nr 2 (zwolnienia z zapłaty podatku z tytułu przeniesienia własności), skarżąca podnosi niewłaściwą ocenę przyznanej subwencji oraz zakłócenia konkurencji przypisywanego skarżącej, a także wpływu na wymianę między państwami członkowskimi.