ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

w rezultacie, uwzględnienie żądań przedstawionych przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji a więc: — stwierdzenie nieważności odmownych decyzji Komisji Europejskiej w sprawie wypłaty wnoszącemu odwołanie odszkodowania należnego zgodnie z art. 73 regulaminu pracowniczego oraz zasądzenie na jego rzecz od Komisji Europejskiej niezwłocznej wypłaty tego odszkodowania, jak również odszkodowania uzupełniającego na podstawie prawa powszechnego w odniesieniu do różnicy pomiędzy wysokością rzeczywiście poniesionej szkody a częścią tej szkody, za którą ma zostać wypłacone odszkodowanie zgodnie z art. 73 regulaminu pracowniczego, — zasądzenie od Komisji na rzecz wnoszącego odwołanie odsetek za zwłokę naliczanych od grudnia 2004 r., kiedy to powinno zostać uznane zawodowe podłoże choroby wnoszącego odwołanie, powinna zostać ustalona wysokość poniesionej szkody i powinien zostać stwierdzony ustabilizowany stan jego zdrowia, — zasądzenie od Komisji na rzecz wnoszącego odwołanie jakiejkolwiek kwoty uznanej przez Sąd za właściwą tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez wnoszącego odwołanie na skutek wielu uchybień i nieprawidłowości, których dopuściły się służby Komisji Europejskiej w ramach dotyczącego go postępowania medycznego,
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 26 stycznia 2011 r. w postępowaniu dotyczącym niemieckiej pomocy państwa C 7/2010 (ex CP 250/2009 oraz ex NN 5/2010) „KStG, Sanierungsklausel”;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 39/15

Odwołanie wniesione w dniu 22 listopada 2011 r. przez Christosa Michaila od wyroku wydanego w dniu 13 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-100/09 Michail przeciwko Komisji

(Sprawa T-597/11 P)

2012/C 39/32

Język postępowania: grecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Christos Michail (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. Meidanis)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania

Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

— uznanie niniejszego odwołania za dopuszczalne i zasadne;

— uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 13 września 2011 r. w sprawie F-100/09 Michail przeciwko Komisji;

— zasądzenie na rzecz wnoszącego odwołanie zadośćuczynienia w wysokości 30 000 EUR za doznaną krzywdę;

— orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie utrzymuje, że w zaskarżonym wyroku błędnie orzeczono w przedmiocie jego skargi, w której domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Komisji oddalającej jego wniosek o udzielenie pomocy złożony na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego (zwanego dalej „regulaminem”) oraz decyzji Komisji datowanej na dzień 14 września 2009 r. oddalającej zażalenie wniesione przez niego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu.

W szczególności wnoszący odwołanie powołuje się na naruszenie swoich praw proceduralnych oraz na naruszenie prawa Unii, gdyż po pierwsze, Sąd do spraw Służby Publicznej (zwany dalej „SSP”), oceniając błędnie środki dowodowe, niesłusznie w ogóle nie sprawdził, czy dowody zostały uzyskane w sposób sprzeczny z prawem, zważywszy, że Komisja zmieniła status służbowy wnoszącego odwołanie bez uprzedniego wydania aktu administracyjnego dotyczącego takiej zmiany. Po drugie, wnoszący odwołanie twierdzi, że SSP nie uwzględnił zasad dotyczących uzyskiwania dowodów i ciężaru dowodu, ponieważ mimo tego, że wnoszący odwołanie przedłożył dokument, z którego wynikało, iż wspomniana zmiana była niezgodna z prawem, na żadnym etapie postępowania SSP nie zażądał od Komisji — co powinien był uczynić zgodnie z art. 55 regulminu postępowania przed SSP — przedstawienia dowodów, które obaliłyby takie twierdzenie. Po trzecie, wnoszący odwołanie utrzymuje, że SSP nie zbadał jego rzeczywistego statusu służbowego, jaki wynikał z systemów Sysper i Sysper 2, ani podstawy prawnej, na jakiej opierał się przedstawiony w nich obraz wnoszącego odwołanie, aby móc ustalić, czy nie stanowiło to mobbingu wobec niego oraz sfałszowania dowodów.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący tego, iż Komisja błędnie zatwierdziła tą pomoc na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE ze względu na to, że — art.107 ust. 3 lit. c) TFUE nie daje możliwości zatwierdzenia pomocy dla działań gospodarczych, — pomoc ta nie spełnia określonego w art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE warunku, zgodnie z którym ma ona służyć do ułatwiania rozwoju niektórych działań gospodarczych, — pomoc ta wbrew interesowi wspólnotowemu wywiera wpływ na warunki wymiany handlowej oraz — nie służy ona odpowiednio udowodnionemu celowi związanemu z interesem wspólnotowym. Skarżąca wskazuje także, że wykładni wyjątku ustanowionego w art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE należy dokonywać ściśle, a postanowienie to nie daje możliwości przyznawania pomocy z powołaniem się na względy związane z budżetem państwa.
2)

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do sprawiedliwego procesu, gdyż zaskarżone akty nie zostały notyfikowane skarżącemu, który nie został poinformowany o jakichkolwiek środkach dowodowych lub poważnych wskazówkach uzasadniających umieszczenie go w wykazie osób objętych sankcjami.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia praw podstawowych i gwarancji proceduralnych a w szczególności prawa do bycia wysłuchanym, prawa do obrony, obowiązku uzasadnienia i zasady skutecznej ochrony sądowej, ponieważ skarżący nie otrzymał formalnej notyfikacji umieszczenia go w wykazie osób objętych sankcjami oraz z tego powodu, że strona pozwana nie odpowiedziała na zapytanie skarżącego i nie wskazała na podstawie jakich konkretnych dowodów jego nazwisko zostało umieszczone w spornych wykazach.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 58/13

Skarga wniesiona w dniu 26 grudnia 2011 r. — Kaddour przeciwko Radzie

(Sprawa T-654/11)

2012/C 58/24

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Khaled Kaddour (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat M. Ponsard)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— rozpoznanie wniesionej skargi w trybie przyspieszonym;

— stwierdzenie nieważności, w zakresie dotyczącym skarżącego: — decyzji 2011/273/WPZiB z uzupełnieniami i zmianami, włącznie z wszystkimi decyzjami przywołanymi w pkt 13 skargi; — rozporządzenia nr 442/2011 z uzupełnieniami i zmianami, włącznie z wszystkimi rozporządzeniami przywołanymi w pkt 14 skargi; — decyzji 2011/782/WPZiB z uzupełnieniami i zmianami;

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 2 zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-653/11 Jaber przeciwko Radzie lub do nich podobne.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 58/14

Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2011 r. — Komisja przeciwko OHIM — European Alliance for Solutions and Innovations (EASI European Alliance Solutions Innovations)

(Sprawa T-659/11)

2012/C 58/27

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: adwokaci A. Berenboom, A. Joachimowicz i M. Isgour oraz J. Samnadda i F. Wilman, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: European Alliance for Solutions and Innovations Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 października 2011 r. w sprawie R 1991/2010-4;

— unieważnienie z tego względu wspólnotowego znaku towarowego nr 6112403 zarejestrowanego w dniu 17 października 2008 r. przez European Alliance for Solutions and Innovations dla klas 36, 37, 44 i 45; oraz

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy „EASI European Alliance Solutions Innovations” w kolorach „żółtym, jasnoniebieskim, niebieskim” dla usług z klas 36, 37, 44 i 45 — rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 6112403

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: European Alliance for Solutions and Innovations

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: strona wnosząca o unieważnienie prawa do znaku uzasadniła swój wniosek bezwzględnymi podstawami określonymi w art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) i h) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009

Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: zaskarżona decyzja narusza art. 7 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Rady nr 207/2009 w związku z art. 6 ter ust. 1 konwencji paryskiej w zakresie, w jakim został zarejestrowany wspólnotowy znak towary, choć jego rejestracja objęta jest zakazem ustanowionym w tych przepisach. Zaskarżona decyzja narusza także art. 7 ust. 1 lit. g) w zakresie, w jakim taka rejestracja wprowadzałaby w błąd odbiorców, skłaniając ich do uznania, że towary i usługi, dla których wspólnotowy znak towarowy jest zarejestrowany, są zatwierdzone lub aprobowane przez Unię Europejską lub którąś z jej instytucji.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 58/11

Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2011 r. — Smart Technologies przeciwko OHIM (SMART NOTEBOOK)

(Sprawa T-648/11)

2012/C 58/21

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Smart Technologies ULC (Calgary, Kanada) (przedstawiciele: M. Edenborough, QC, T. Elias, barrister, i R. Harrison, solicitor)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 września 2011 r. w sprawie R 942/2011-1;

— ewentualnie zmianę zaskarżonej decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej i uznanie, że zgłoszenie ma wystarczająco odróżniający charakter i że nie można podnosić zarzutów przeciwko rejestracji na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) lub c) rozporządzenia; oraz

— obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „SMART NOTEBOOK” dla towarów z klasy 9 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9049313

Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie uznała, że zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego było pozbawione jakiegokolwiek charakteru odróżniającego. Ponadto strona skarżąca podnosi, że zgłoszony znak towarowy nie ma charakteru opisowego w stosunku do towarów strony skarżącej, a raczej ma charakter odróżniający, który pozwala mu pełnić funkcję wskazującą handlowe pochodzenie omawianych towarów. W szczególności strona skarżąca podnosi, że Izba: a) zastosowała niewłaściwe kryterium przy badaniu, czy znak towarowy ma charakter opisowy w odniesieniu do towarów, które miały być objęte rejestracją; b) nie wzięła pod uwagę, że strona skarżąca jest właścicielem rodziny znaków towarowych „Smart”, i błędnie utożsamiła tą kwestię z pojęciem uzyskanego charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 3 rozporządzenia; oraz c) błędnie oddaliła argumentację dotyczącą uzasadnionych oczekiwań w sytuacji gdy pozostałe znaki towarowe, na które się powołano należały wszystkie do strony skarżącej w przeciwieństwie do znaków towarowych, które były własnością osób trzecich.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Radę obowiązku uzasadnienia a także prawa skarżących do obrony, w szczególności prawa do bycia wysłuchanymi i do skutecznego środka prawnego.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Sąd do spraw Służby Publicznej prawa, ponieważ niesłusznie pominął on badanie naruszenia art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także ust. 3 tego przepisu, dotyczącego prawa do odszkodowania, a konkretnie przesłanek „sprawiedliwego” rozpatrzenia „w rozsądnym terminie” spraw wniesionych przez wnoszącego odwołanie odnośnie do pewnych okoliczności faktycznych, chociaż taki zarzut został wyraźnie podniesiony.
3)

Zarzut trzeci dotyczący tego, że Sąd do spraw Służby Publicznej niesłusznie pominął badanie zarzutów podniesionych co do istoty sprawy, w szczególności naruszenia art. 41 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także art. 5 ust. 5 regulaminu pracowniczego (1).
2)

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 11 ust. 2 oraz art. 3 ust. 2, 6 i 7 rozporządzenia Rady nr 1225/2009 (2), z tego względu że pozwana oparła swoje ustalenia w kwestii szkody i związku przyczynowego na licznych błędach co do faktów. Pozwana oparła swoje ustalenia na okolicznościach faktycznych przeciwnych okolicznościom wskazanym w zaskarżonym rozporządzeniu: — po pierwsze, w odniesieniu do zmian wskaźników szkody, to jest wielkości produkcji i sprzedaży względem zużycia w Unii Europejskiej; — po drugie, w odniesieniu do zmian rentowności przemysłu Unii; — po trzecie, w odniesieniu do zmian cen sprzedaży przemysłu Unii.
c)

Naruszenie lub błędne zastosowanie art. 11 ww. rozporządzenia (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. i Wytycznych dotyczących obliczania skutków finansowych podczas przygotowania decyzji o rozliczaniu rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR, dokumentu VI/5330/97 z dnia 23 grudnia 1997 r., jak również naruszenie zasady proporcjonalności i naruszenie art. 230 WE z powodu nadużycia władzy. W stosunku do skarżącego państwa członkowskiego Komisja zastosowała procent korekty finansowej w celu oszacowania możliwego przekroczenia kwoty i związanej z tym opłaty, dodając ją do przekroczenia krajowej kwoty produkcji i oddzielając ją w celu ponownego przydzielenia poszczególnym regionom poddanym kontroli w związku z zamknięciem rachunków. Przyjmując podejście takiego rodzaju pojęcie korekty finansowej graniczy z arbitralnością, co prowadzi do naruszenia zasady proporcjonalności.
3.

Zarzut trzeci, dotyczący błędu w ocenie co do terrorystycznego charakteru strony skarżącej, gdyż kwalifikacja zaproponowana przez Radę nie jest zgodna z kryteriami ustalonymi we wspólnym stanowisku 2001/931/WPZiB. Strona skarżąca podnosi, że kryteria użyte przez Radę dowodzą błędnej interpretacji pojęcia „terroryzm”, nie do pogodzenia z międzynarodowym prawem stanowionym.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 98/22

Skarga wniesiona w dniu dnia 20 grudnia 2011 r. — Komisja przeciwko OHIM — Ten ewiv (TEN)

(Sprawa T-658/11)

2012/C 98/36

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: adwokaci A. Berenboom, A. Joachimowicz i M. Isgour oraz J. Samnadda i F. Wilman, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą by również: Ten ewiv (Rösrath-Hoffnungstahl, Niemcy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 października 2011 r. w sprawie R 5/2011-4;

— unieważnienie z tego względu prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr 6750574 zarejestrowanego w dniu 5 lutego 2009 r. przez Ten ewiv dla klas 12, 37 i 39; oraz

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy „TEN” w kolorach „niebieskim, żółtym, czarnym” dla towarów i usług z klas 12, 37 i 39 — rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 6750574

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Ten ewiv

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: strona wnosząca o unieważnienie prawa do znaku uzasadniła swój wniosek bezwzględnymi podstawami określonymi w art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) i h) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009

Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: zaskarżona decyzja narusza art. 7 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Rady nr 207/2009 w związku z art. 6 ter ust. 1 konwencji paryskiej w zakresie, w jakim został zarejestrowany wspólnotowy znak towary, choć jego rejestracja objęta jest zakazem ustanowionym w tych przepisach. Zaskarżona decyzja narusza także art. 7 ust. 1 lit. g) w zakresie, w jakim taka rejestracja wprowadzałaby w błąd odbiorców, skłaniając ich do uznania, że towary i usługi, dla których wspólnotowy znak towarowy jest zarejestrowany, są zatwierdzone lub aprobowane przez Unię Europejską lub którąś z jej instytucji.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 73/28

Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2011 r. — Dimension Data Belgium przeciwko Parlamentowi

(Sprawa T-650/11)

2012/C 73/55

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Dimension Data Belgium SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: P. Levert i M. Velghe, avocats)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego doręczonej skarżącej za pomocą poczty elektronicznej w dniu 18 października 2011 r. o odrzuceniu oferty skarżącej w odniesieniu do części nr 1 zamówienia PE-ITEC-DIT-ITIM-TELSIS oraz udzieleniu części nr 1 rzeczonego zamówienia spółce BT Belgique;

— obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi, skarżąca podnosi cztery zarzuty.

1) Pierwszy zarzut oparty na braku uzasadnienia spornej decyzji, gdyż Parlament nie poinformował skarżącej o jakichkolwiek cechach wybranej oferty.

2) Drugi zarzut oparty na naruszeniu obowiązku przejrzystości, który ciąży na Parlamencie na mocy art. 89, 92, 97 i 100 rozporządzenia finansowego (1) oraz na mocy art. 138 zasad wykonania (2), gdyż Parlament nie zdefiniował w sposób jasny, wyczerpujący i precyzyjny kryterium oceny ceny ofert.

3) Trzeci zarzut oparty na oczywistym błędzie w ocenie w ramach definicji kryteriów oceny jakości ofert oraz naruszeniu zasady proporcjonalności i art. 138 ust. 2 zasad wykonania, gdyż instytucja zamawiająca uwzględniła kryterium oceny, które nie prowadziło do wskazania oferty najbardziej korzystnej ekonomicznie.

4) Zarzut czwarty oparty na oczywistym błędzie w ocenie jakości ofert finansowych oraz naruszeniu art. 139 zasad wykonania z uwagi na przyznanie część nr 1 spornego zamówienia spółce BT Belgique, w sytuacji gdy jej oferta była rażąco niska co oznacza, że powinna być odrzucona przez Parlament lub przynajmniej powinna być uznana za niezgodną ze specyfikacją warunków zamówienia.

(1) Rozporzadzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1).

(2) Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, s. 1)
—

zobowiązanie strony pozwanej do zapłaty różnicy pomiędzy podwyżką emerytury o 0,6%, przyznaną wnoszącemu odwołanie z naruszeniem prawa począwszy od stycznia 2010 r., a podwyżką o 2,1%, do której miał prawo, czyli do podwyżki wynagrodzenia o 1,5 % miesięcznie, począwszy od stycznia 2010 r. Kwoty te powinny zostać podwyższone o odsetki od dnia wymagalności do dnia rzeczywistej wypłaty, obliczone według stawki ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, mającej zastosowanie w odnośnym okresie, powiększonej o 2 punkty;
4)

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia, w drodze decyzji 2011/299/WPZiB i rozporządzenia wykonawczego nr 503/2011, prawa do obrony, zasady dobrej administracji i prawa do skutecznej ochrony sądowej, ponieważ Rada nie przestrzegała prawa do bycia wysłuchanym, obowiązku doręczenia i obowiązku przedstawienia wystarczającego uzasadnienia.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 165/20

Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2012 r. — Bial — Portela przeciwko OHIM — Probiotical (PROBIAL)

(Sprawa T-113/12)

2012/C 165/35

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Bial — Portela & Ca, SA (São Mamede do Coronado, Portugalia) (przedstawiciele: B. Braga da Cruz i J. Pimenta, adwokaci)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Probiotical SpA (Novara, Włochy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie R 1925/2010-4;

— nakazanie pozwanej dokonania odmowy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 2408128 „PROBIAL”; oraz

— obciążenie Probiotical SpA kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Probiotical SpA

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „PROBIAL” w kolorze ciemnoniebieskim i jasnoniebieskim dla towarów należących do klas 1, 5 i 31 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 2408128

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny portugalski znak towarowy „Bial”, zarejestrowany pod nr 155284 dla towarów należących do klasy 5: znak towarowy „Bial”, jest powszechnie znanym w Portugalii znakiem towarowym; wspólnotowy znak towarowy „Bial” w kolorach czarnym i białym, zarejestrowany pod nr 1400183 dla towarów i usług należących do klas 3, 5 i 42; graficzny hiszpański znak towarowy „Bial” w kolorach czarnym i białym, zarejestrowany pod nr 2026481 dla usług należących do klasy 35; międzynarodowy znak towarowy w standardowych literach „Bial”, zarejestrowany pod nr 490635 dla towarów z klasy 5; oznaczenie graficzne „Bial” zarejestrowane pod nr 868 jako emblemat zakładu; słowo „Bial” zarejestrowane pod nr 35157 jako nazwa zakładu; logotyp oznaczenia graficznego „Bial” zarejestrowanego pod nr 951.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ze względu na błędną ocenę Izby Odwoławczej, że rozpatrywane znaki towarowe nie są łudząco podobne.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 maja 2011 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Grecję na rzecz niektórych kasyn w Grecji [środek pomocy państwa C 16/10 (ex NN 22/10, ex CP 318/09)] (Dz.U. 2011 L 285, s. 25);