Przepisy, które dotyczą wyłącznie stosunków w ramach grupy spółek, wpływają w decydujący sposób na swobodę podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej i w związku z tym należy je oceniać w świetle art. 43 WE. Gdyby nawet założyć, że przepisy te wywierają skutki ograniczające swobodny przepływ kapitału, to skutki te byłyby nieuniknioną konsekwencją ewentualnego ograniczenia swobody podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej i nie uzasadniają zatem odrębnej oceny tychże przepisów w świetle art. 56 WE.

Artykuł 43 WE nie sprzeciwia się przepisom państwa członkowskiego, zgodnie z którymi spółka zależna będąca rezydentem tego państwa członkowskiego może odliczyć od swojego podlegającego opodatkowaniu dochodu kwotę przekazaną tytułem przepływu pieniężnego wewnątrz grupy na rzecz spółki dominującej jedynie, w przypadku gdy spółka dominująca ma siedzibę w tym samym państwie członkowskim.

Różnica w traktowaniu, której poddane są spółki zależne będące rezydentami w zależności od miejsca siedziby spółki dominującej, stanowi ograniczenie swobody działalności gospodarczej, ponieważ czyni ona mniej atrakcyjnym korzystanie z tej swobody przez spółki mające siedzibę w innych państwach członkowskich, które w konsekwencji mogą zrezygnować z nabycia, utworzenia lub utrzymania spółki zależnej w państwie członkowskim, które przyjęło te przepisy.

Jednak, biorąc pod uwagę łącznie konieczność zapewnienia wyważonego rozdziału władztwa podatkowego pomiędzy państwami członkowskimi oraz zapobiegania unikaniu opodatkowania, system taki służy realizacji słusznych celów zgodnych z traktatem i należących do nadrzędnych względów interesu ogólnego.

W istocie dopuszczenie, by kwota przekazana tytułem transgranicznego przepływu pieniężnego wewnątrz grupy mogła być odliczona od podlegających opodatkowaniu dochodów podmiotu przekazującego, mogłoby skutkować przyznaniem grupom spółek swobodnego wyboru państwa członkowskiego, w którym opodatkowane zostaną dochody spółki zależnej poprzez ich wyłączenie z podstawy opodatkowania tej spółki zależnej i, w sytuacji gdy przekazana kwota jest traktowana jako podlegający opodatkowaniu dochód w państwie członkowskim siedziby spółki dominującej, poprzez ich włączenie do podstawy opodatkowania spółki dominującej. Zagrażałoby to samemu systemowi rozdziału władztwa podatkowego pomiędzy państwami członkowskimi, ponieważ, zgodnie z wyborem grupy spółek, państwo członkowskie spółki zależnej byłoby zobowiązane do rezygnacji, jako państwo siedziby danej spółki zależnej, z prawa opodatkowania dochodów tej spółki, w danym przypadku, na rzecz państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba spółki dominującej.

Ponadto możliwość przepływu podlegających opodatkowaniu dochodów spółki zależnej do spółki dominującej, której siedziba znajduje się w innym państwie członkowskim, wiąże się z niebezpieczeństwem, że za pomocą całkowicie sztucznych konstrukcji przepływ dochodów zostanie zorganizowany wewnątrz grupy spółek w kierunku spółek, których siedziba znajduje się w państwie członkowskim stosującym najniższe stawki opodatkowania lub w państwie członkowskim, w którym dochody nie podlegają opodatkowaniu.

(por. pkt 39, 43, 56, 58, 60, 67 i sentencja)