Sprawa C-16/06 P

Les Éditions Albert René Sàrl

przeciwko

Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

„Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuły 8 i 63 — Słowny znak towarowy MOBILIX — Sprzeciw właściciela słownego wspólnotowego i krajowego znaku towarowego OBELIX — Częściowe oddalenie sprzeciwu — Reformatio in peius — Teoria „znoszenia się” — Zmiana przedmiotu sporu — Dokumenty załączone do skargi wniesionej do Sądu jako nowy dowód”

Opinia rzecznika generalnego V. Trstenjak przedstawiona w dniu 29 listopada 2007 r. I ‐ 10058

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 grudnia 2008 r. I ‐ 10093

Streszczenie wyroku

(art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin Trybunału, art. 112 § 1 akapit pierwszy lit. c))

W ramach art. 63 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez Trybunał, Sąd może podjąć się przeprowadzenia pełnej kontroli zgodności z prawem decyzji izby odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), w razie potrzeby poprzez zbadanie, czy dokonała ona właściwej kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych sporu lub czy ocena okoliczności faktycznych przedstawionych izbie odwoławczej nie była dotknięta błędami. W tym zakresie, jeżeli strona zakwestionowała dokonaną przez izbę odwoławczą ocenę w zakresie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd na podstawie zasady współzależności pomiędzy branymi pod uwagę czynnikami, a w szczególności między podobieństwem znaków towarowych a podobieństwem towarów i usług oznaczonych tymi znakami, Sąd jest właściwy do zbadania oceny przeprowadzonej przez izbę odwoławczą w zakresie podobieństwa omawianych oznaczeń. W istocie w przypadku badania przez Sąd zgodności z prawem decyzji izby odwoławczej Urzędu nie może być on związany błędną oceną okoliczności faktycznych dokonaną przez izbę odwoławczą, ponieważ ocena ta stanowi część ustaleń, których zgodność z prawem została zakwestionowana przed Sądem. (por. pkt 39, 47, 48)

Charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego, a w szczególności jego renoma, jest elementem, który należy uwzględnić w ramach oceny, czy podobieństwo oznaczeń lub towarów i usług oznaczanych wcześniejszym znakiem towarowym i zgłoszonym znakiem towarowym jest wystarczające dla zaistnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Przy dokonywaniu oceny identyczności lub podobieństwa danych towarów i usług należy jednak wziąć pod uwagę wszystkie istotne czynniki, które charakteryzują wzajemny stosunek tych towarów lub usług. Do czynników tych należy zaliczyć w szczególności charakter towarów lub usług, ich przeznaczenie, sposób ich używania, jak również to, czy konkurują one ze sobą, czy też się uzupełniają. W konsekwencji przy dokonywaniu porównania towarów i usług Sąd nie narusza prawa, nie opierając się na założeniu, że kolidujące ze sobą znaki towarowe są identyczne i że znak wcześniejszy ma charakter odróżniający. (por. pkt 64, 65, 67)

Zgodnie z art. 225 ust. 1 WE oraz art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości odwołanie ogranicza się do kwestii prawnych. Jedynie Sąd jest bowiem właściwy do ustalania stanu faktycznego i oceny dowodów. Ocena tych okoliczności faktycznych i dowodów nie stanowi zatem — z zastrzeżeniem przypadków ich przeinaczenia — kwestii prawnej podlegającej jako taka kontroli Trybunału w ramach odwołania. Takie przeinaczenie musi wynikać w sposób oczywisty z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, bez konieczności dokonywania nowej oceny okoliczności faktycznych i dowodów. (por. pkt 68, 69)

Całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego zakłada, że występujące między dwoma oznaczeniami różnice koncepcyjne mogą znosić istniejące między nimi podobieństwa brzmieniowe i wizualne, o ile przynajmniej jedno z tych oznaczeń posiada dla właściwego kręgu odbiorców jasne i określone znaczenie, w wyniku czego odbiorcy ci mogą je odczytać w sposób natychmiastowy. (por. pkt 98)

W przypadku gdy sprzeciw oparty jest na istnieniu kilku znaków towarowych o wspólnych cechach, które sprawiają, że można je uznać za znaki należące do tej samej rodziny czy też serii, przy ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego należy brać pod uwagę fakt, że w obecności rodziny lub serii znaków towarowych takie prawdopodobieństwo wynika z faktu, że konsument może błędnie ocenić pochodzenie czy źródło towarów lub usług oznaczanych zgłoszonym znakiem towarowym i niesłusznie założyć, że znak ten stanowi część tej rodziny czy serii znaków. (por. pkt 101)

W sytuacji gdy wnoszący odwołanie kwestionuje wykładnię lub zastosowanie przez Sąd prawa wspólnotowego, okoliczności prawne rozpatrywane w pierwszej instancji mogą być ponownie rozważane w ramach odwołania. Gdyby bowiem wnoszący odwołanie nie mógł oprzeć odwołania na zarzutach i argumentach podniesionych już przed Sądem, postępowanie odwoławcze pozbawione byłoby częściowo sensu. Jednakże z art. 225 WE, art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz z art. 112 § 1 akapit pierwszy lit. c) regulaminu Trybunału wynika, że odwołanie musi dokładnie wskazywać zakwestionowane części wyroku, którego uchylenia wnoszący je się domaga, oraz argumenty prawne, które w sposób konkretny uzasadniają to żądanie. Nie spełnia wymogów sformułowanych w tych przepisach odwołanie, które ogranicza się jedynie do powtórzenia czy też dosłownego odtworzenia zarzutów i argumentów podniesionych już przed Sądem i nie zawiera nawet argumentacji mającej na celu wskazanie konkretnego naruszenia prawa, którym miałby być dotknięty zaskarżony wyrok. (por. pkt 110, 111)