Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o odszkodowanie – Przedmiot – Wniosek o zwrot nienależnie zapłaconych ceł antydumpingowych – Właściwość sądów krajowych

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 236 ust. 1)

2. Odpowiedzialność pozaumowna – Przesłanki – Bezprawność – Szkoda – Związek przyczynowy

(art. 288 akapit drugi WE)

3. Odpowiedzialność pozaumowna – Przesłanki – Związek przyczynowy – Ciężar dowodu

(art. 288 akapit drugi WE)

Summary

1. Do organów krajowych należy wyciągnięcie konsekwencji w ich porządku prawnym ze stwierdzenia nieważności rozporządzenia antydumpingowego, co skutkowałoby tym, że cła antydumpingowe zapłacone na podstawie owego rozporządzenia nie byłyby prawnie należne w rozumieniu art. 236 ust. 1 rozporządzenia nrº2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny i powinny co do zasady zostać zwrócone przez organy celne zgodnie z tym przepisem, jeżeli przesłanki, którym podlega taki zwrot – w tym przesłanka wskazana w art. 236 ust. 2 − zostały spełnione.

W związku z tym pomimo zawarcia ugody pomiędzy stroną jakoby poszkodowaną a krajowymi organami celnym przepisy wspólnotowe wskazują, iż wniosek o zwrot nienależnie zapłaconych ceł antydumpingowych należy do właściwości odnośnych sądów krajowych. Ugoda ta nie stanowi dla sądów wspólnotowych źródła właściwości, która nie istniała przed tą ugodą.

(por. pkt 25, 26)

2. Powstanie odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty i wykonanie uprawnienia do naprawienia poniesionej szkody jest uzależnione od spełnienia przesłanek w zakresie bezprawności zachowania zarzucanego instytucjom, powstania szkody i związku przyczynowego między zachowaniem a podnoszoną szkodą.

Przesłanka dotycząca związku przyczynowego jest niezależna od przesłanki związanej z niezgodnością z prawem danego zachowania. Zatem kwestia, czy ustanowienie ceł antydumpingowych przez rozporządzenie ostateczne jest niezgodne z prawem, nie ma znaczenia w ramach oceny przesłanki związanej ze związkiem przyczynowym pomiędzy wspomnianym rozporządzeniem a szkodami jakoby poniesionymi w wyniku przyjęcia owego rozporządzenia.

(por. pkt 40, 48)

3. Zasady wspólne porządkom prawnym państw członkowskich, o których mowa w art. 288 akapit drugi WE, nie mogą być przywoływane w celu uzasadnienia istnienia ciążącego na Wspólnocie obowiązku naprawienia wszelkich, nawet odległych, szkodliwych konsekwencji zachowania jej organów. W rzeczywistości bowiem przesłanka odnosząca się do związku przyczynowego wymagana przez art. 288 akapit drugi WE dotyczy istnienia wystarczająco bezpośredniego związku przyczynowego między zachowaniem instytucji a szkodą.

Konieczne jest, aby rzeczona szkoda była rzeczywiście spowodowana zarzucanym instytucjom zachowaniem. Nawet w przypadku ewentualnego przyczynienia się instytucji do szkody, w odniesieniu do której dochodzi się odszkodowania, to przyczynienie się nie może być zbyt oddalone ze względu na odpowiedzialność ciążącą na innych osobach.

Należy zbadać, czy poszkodowany wobec ryzyka poniesienia szkody wykazał, jak osoba rozważna, należytą staranność w celu uniknięcia szkody lub ograniczenia jej zakresu. Związek przyczynowy może zostać przerwany poprzez niedochowanie należytej staranności przez poszkodowanego, w sytuacji gdy zachowanie to okazuje się być decydującą przyczyną szkody.

(por. pkt 53, 59, 61)