ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen (Szwecja) w dniu 27 grudnia 2013 r. — X AB przeciwko Skatteverket

(Sprawa C-686/13)

(2014/C 71/19)

Język postępowania: szwedzki

Sąd odsyłający

Högsta förvaltningsdomstolen.

Strony w postępowaniu głównym

Wnosząca odwołanie: X AB.

Druga strona postępowania: Skatteverket.

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 49 TFUE i art. 63 TFUE stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, zgodnie z którymi państwo członkowskie siedziby spółki nie przyznaje prawa do odliczenia straty z powodu zmiany kursu walutowego, która stanowi integralną część zysku kapitałowego lub straty kapitałowej w odniesieniu do udziałów do celów działalności gospodarczej w spółce, która ma siedzibę w innym państwie członkowskim w sytuacji, gdy państwo członkowskie siedziby stosuje system, zgodnie z którym zysk kapitałowy albo strata kapitałowa w odniesieniu do takich udziałów są w całości zwolnione z opodatkowania?
C 71/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa (Łotwa) w dniu 13 grudnia 2013 r. — VAS „Ceļu satiksmes drošības direkcija”, Latvijas Republikas Satiksmes ministrija przeciwko Kaspars Nīmanis

(Sprawa C-664/13)

(2014/C 71/15)

Język postępowania: łotewski

Sąd odsyłający

Administratīvā apgabaltiesa.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: VAS „Ceļu satiksmes drošības direkcija”, Latvijas Republikas Satiksmes ministrija.

Strona pozwana: Kaspars Nīmanis.

Pytania prejudycjalne

Czy art. 12 dyrektywy 2006/126/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy w związku z pierwszym zdaniem drugiego motywu tej dyrektywy, powinien być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, które stanowi, że jedynym sposobem wykazania, że dana osoba ma miejsce zwykłego pobytu w rzeczonym państwie (Łotwa), jest zgłoszone miejsce zamieszkania tej osoby?. Przez „zgłoszone miejsce zamieszkania” należy rozumieć obowiązek danej osoby zgodnie z uregulowaniem krajowym wpisania się do rejestru państwowego w celu podania do wiadomości jej dostępności pod zadeklarowanym adresem dla celów jej stosunków prawnych z państwem i administracją lokalną.

(1) Dz.U. L 403, s. 18.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 52/24

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Timișoara (Rumunia) w dniu 3 czerwca 2013 r. — Agenția de Plăți și Intervenție pentru Agricultură (APIA) — Centrul Județean Timiș przeciwko Curtea de Conturi a României, Camera de Conturi a Județului Timiș

(Sprawa C-304/13)

2014/C 52/43

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel Timișoara

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Agenția de Plăți și Intervenție pentru Agricultură (APIA) — Centrul Județean Timiș

Strona pozwana: Curtea de Conturi a României, Camera de Conturi a Județului Timiș

Przy udziale: Agenția de Plăți și Intervenție pentru Agricultură (APIA)

Pytanie prejudycjalne

Czy przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. (1), a w szczególności jego art. 115 i 135, stoją na przeszkodzie temu, by państwo uzależniło przyznanie premii rolnikowi od spełnienia dodatkowych, nieprzewidzianych w tym rozporządzeniu warunków, a w szczególności spełnienia wymogu, aby ten rolnik „nie miał w chwili złożenia wniosku o wypłatę premii wymagalnych długów wobec budżetu państwa lub budżetu lokalnego”?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1).
1)

Czy włoska ustawa nr 89/1913 o notariacie przewiduje w art. 51 i nast., również w związku także z art. 1350 i 2657 włoskiego kodeksu cywilnego, sytuację rzeczywistego monopolu na świadczenie usług przysługującego notariuszom w odniesieniu do sporządzania i poświadczania aktów zakupu i sprzedaży nieruchomości we Włoszech, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z postanowieniami i zasadami traktatów Unii Europejskiej (art. 49 TUE) przewidującymi swobodny przepływ usług w obrębie państw członkowskich Unii, a w szczególności z dyrektywą 2006/123/WE (1) z dnia 12 grudnia 2006 r. (tak zwaną „dyrektywą Bolkesteina”), wprowadzoną we Włoszech na podstawie dekretu ustawodawczego z dnia 26 marca 2010 r. opublikowanego w Gazzetta Ufficiale nr 94 z dnia 23 kwietnia 2010 r.?
a)

Czy art. 2 dyrektywy 95/46/WE (1) powinien być interpretowany w ten sposób, że rejestr czasu pracy, to znaczy rejestr wskazujący w odniesieniu do każdego pracownika godziny rozpoczęcia i zakończenia pracy, jak również przerw lub okresy spoczynku, które nie wliczane są do czasu pracy, jest objęty pojęciem danych osobowych?
—

Stwierdzenie, że Republika Grecka: — nie podejmując działań koniecznych do zapewnienia, że a) gospodarowanie odpadami na składowisku w Kioto jest prowadzone bez narażania zdrowia ludzkiego oraz bez szkody dla środowiska oraz że b) zakazane jest porzucanie odpadów, składowania ich w miejscach do tego nieprzeznaczonych lub niekontrolowane gospodarowanie nimi na tym składowisku, — tolerując działanie tego składowiska odpadów bez zatwierdzonych wymogów środowiskowych i bez ważnego zezwolenia, które byłyby zgodne z warunkami i treścią wymogów dotyczących wydania takiego zezwolenia, a w konsekwencji nie zapewniając, że na składowisku składowane są jedynie odpady przetworzone, bez możliwości wykazania przez posiadacza odpadów lub podmiot zajmujący się składowiskiem, przed dostawą albo w czasie dostawy, że dane odpady mogą zostać przyjęte na składowisko, zgodnie z kryteriami ustalonymi w zezwoleniu, i że spełniają wymogi przyjęcia określone w załączniku II, — nie zapewniając, że procedury kontroli i nadzoru na każdym etapie działania składowiska spełniają minimalne wymogi prawne, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 13, 23 i 36 ust. 1 dyrektywy 2008/98/WE (1), a także art. 6 lit. a), art. 8, art. 9 lit. a), b) i c), art. 11ust. 1 lit. a) oraz art. 12 dyrektywy 1999/31/WE w sprawie składowania odpadów (2);
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 78/3

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 12 grudnia 2013 r. — H.J. Mertens przeciwko Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

(Sprawa C-655/13)

2014/C 78/05

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Centrale Raad van Beroep.

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca apelację: H.J. Mertens.

Druga strona postępowania: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 71 ust. 1 lit. a) pkt i) rozporządzenia nr 1408/71 (1) należy intepretować w ten sposób, że jest z nim niegodne, aby pracownik przygraniczny, który bezpośrednio po zakończeniu zatrudnienia w pełnym wymiarze godzin u pracodawcy w państwie członkowskim podjął zatrudnienie u innego pracodawcy w tym samym państwie członkowskim w mniejszym wymiarze godzin, był uważany za częściowo bezrobotnego pracownika przygranicznego?

(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego w stosunku do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, Dz.U. L 149, s. 2.
6)

Jeśli tak, to czy wydane przez sąd w postępowaniu upadłościowym postanowienie o przysądzeniu zawierające wspomniane gwarancje i zabezpieczenia powinno w każdym wypadku wiązać pozostałe sądy lub być wiążące w postępowaniach administracyjnych, które mogą zostać wszczęte wobec nowego nabywcy w odniesieniu do długów powstałych przed datą nabycia, co oznaczałoby, że art. 44 Estatuto de los Trabajadores nie może pozbawić skuteczności postanowień art. 149 ust. 2 i 3 LC[?]
(i)

Sąd popełnił błąd, nie uwzględniając konieczności zapewnienia „wewnętrznej” spójności rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (2) w związku z art. 6 ust. 1 rozporządzenia Aarhus, w świetle art. 4 ust. 4 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska („konwencji z Aarhus”);
2)

[Or. 10] Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 1472/2006 jest nieważne w zakresie, w jakim narusza ono art. 2 ust. 7 lit. c) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego [rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96], zważywszy że Komisja nie rozstrzygnęła w terminie trzech miesięcy od wszczęcia dochodzenia wniosków o traktowanie na zasadach rynkowych, złożonych przez producentów eksportujących w Chinach i Wietnamie, którzy nie zostali objęci wyrywkową kontrolą na podstawie art. 17 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Gliwicach (Polska) w dniu 2 grudnia 2013 r. — Adarco Invest Sp. z o.o. w Petrosani w Rumunii Oddział w Polsce w Tarnowskich Górach

(Sprawa C-629/13)

(2014/C 71/10)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Okręgowy w Gliwicach

Strona w postępowaniu głównym

Wnioskodawca: Adarco Invest sp. z o.o. w Petrosani w Rumunii Oddział w Polsce w Tarnowskich Górach

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 49 i art. 54 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. I Jedenastej dyrektywy Rady dotyczący wymogów ujawniania informacji odnośnie do oddziałów utworzonych w Państwie Członkowskim przez niektóre rodzaje spółek podlegające prawu innego państwa (1) stoją na przeszkodzie temu, by w państwie członkowskim odmawiano wykreślenia z Krajowego Rejestru Sądowego (KRS), oddziału spółki mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, o ile nie doszło do przeprowadzenia likwidacji tego oddziału w trybie przewidzianym dla likwidacji krajowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, w sytuacji gdy w stosunku do oddziału spółki krajowej wykreślenie z rejestru oddziału tej spółki nie wymaga przeprowadzenia takiej procedury? Przy tym w przypadku spółek krajowych oddziały są wpisywane wyłącznie w rejestrze spółki krajowej a spółka ta ma obowiązek składania skonsolidowanego sprawozdania finansowego obejmującego spółkę macierzystą wraz z jej oddziałami, natomiast oddziały spółek zagranicznych są zarejestrowane w KRS i składają do rejestru wyłącznie sprowadzanie finansowe oddziału.

(1) Dz.U. L 395, s. 36; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 17 Tom 01 P. 100 — 103
b)

Jeżeli na pytanie 2a należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, to czy sytuacja ulegnie zmianie, jeżeli wniesienie środka zaskarżenia w państwie pochodzenia orzeczenia było bezcelowe, ponieważ należy przyjąć, że nie doprowadziło by to do wydania innego rozstrzygnięcia?
1)

Czy art. 56 WE (obecnie art. 63 TFUE) należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się on systemowi opodatkowania uzyskanych przez austriacką fundację prywatną przychodów z kapitału i dochodów ze zbycia udziałów, który to system przewiduje opodatkowanie fundacji prywatnej w formie „podatku tymczasowego” w celu zapewnienia w kraju jednorazowego opodatkowania jedynie w wypadku, w którym na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania u podmiotu będącego beneficjentem przysporzenia ze strony fundacji prywatnej przewidziana jest ulga od podatku od przychodów z kapitału, którym zwykle są obciążone takie przysporzenia?
2)

Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: a) Czy taki przywilej osoby trzeciej zależy od tego, czy producent generycznych produktów leczniczych, któremu osoba ta dostarczyła ową substancję czynną rzeczywiście wykorzysta ją do przeprowadzenia badań i prób objętych odstępstwem w rozumieniu art. 10 ust. 6 dyrektywy 2001/83? Czy w takim wypadku odstępstwo od ochrony patentowej ma zastosowanie również w sytuacji, w której taka osoba trzecia nie wie, czy jego klient zamierza wykorzystać ową substancję czynną do celów objętych odstępstwem i nie upewniła się, że tak jest? Czy też wskazany przywilej osoby trzeciej zależy wyłącznie od tego, czy w momencie udostępnienia, w świetle wszystkich zachodzących okoliczności (takich jak zakres działalności przedsiębiorstwa będącego odbiorcą substancji czynnej, niewielka ilość udostępnionej substancji, zbliżające się wygaśnięcie ochrony patentowej, którą objęta jest substancja czynna, lub wiedza na temat wiarygodności odbiorcy) można racjonalnie założyć, że producent generycznych produktów leczniczych, któremu dostarczana jest substancja czynna wykorzysta ją wyłącznie do badań i prób objętych odstępstwem, prowadzonych w celu uzyskania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu? b) Czy w związku z takim udostępnieniem osoba trzecia powinna sama podjąć środki w celu zapewnienia, że jej klient rzeczywiście wykorzysta daną substancję czynną wyłącznie w celu przeprowadzenia badań i prób objętych odstępstwem i czy środki, które powinien on podjąć, różnią się w zależności od tego, czy jedynie zaoferował on substancję czynną objętą ochroną patentową, czy też faktycznie ją dostarczył?
2)

Czy art. 39 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej znajdujący zastosowanie w wyborach do Parlamentu Europejskiego należy interpretować w ten sposób, że wyklucza on, aby państwa członkowskie Unii Europejskiej wprowadziły ogólny, nieokreślony i automatyczny zakaz korzystania z praw obywatelskich i politycznych, aby nie doprowadzić do nierównego traktowania między obywatelami państw członkowskich?
3)

czy rozpatrujące sprawę izba lub skład orzekający Consiglio di Stato, jeżeli mają wątpliwości co do zgodności lub spójności z prawem Unii Europejskiej zasady sformułowanej wcześniej przez pełen skład, są zobowiązane przekazać temu ostatniemu, w drodze uzasadnionego postanowienia, skargę do rozstrzygnięcia, nawet zanim jeszcze będą mogły dokonać odesłania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, aby stwierdził zgodność i spójność [z prawem europejskim] spornej zasady prawna, czy też izba lub skład orzekający mogą lub raczej powinny, w charakterze sądu ostatniej instancji, skierować, jako sąd powszechny prawa Unii Europejskiej, pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w celu uzyskania prawidłowej wykładni prawa Unii Europejskiej;
—

Stwierdzenie, że Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 260 ust. 1 TFUE w związku z niepodjęciem wszystkich działań koniecznych do zastosowania się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 4 marca 2010 r. w sprawie C-297/08, w którym stwierdzono, że Republika Włoska, nie podejmując w odniesieniu do regionu Kamapania wszystkich działań koniecznych do zapewnienia odzyskiwania lub unieszkodliwiania odpadów bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu i bez szkodzenia środowisku, a w szczególności nie tworząc odpowiedniej zintegrowanej sieci urządzeń do unieszkodliwiania odpadów, uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 4 i 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/12/WE (1) z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 85/16

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 22 października 2013 r. — Les Laboratoires Servier SA przeciwko Ministre des affaires sociales et de la santé, Ministre de l'Économie et des Finances

(Sprawa C-691/13)

2014/C 85/28

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d'État.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Les Laboratoires Servier SA.

Strona pozwana: Ministre des affaires sociales et de la santé, Ministre de l'Économie et des Finances.

Pytanie prejudycjalne

Czy przepisy art. 6 pkt [ust.] 2 dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych ustanawiają obowiązek uzasadniania decyzji o wpisie lub o ponownym wpisie do wykazu produktów leczniczych uprawniających do refundacji przez kasy ubezpieczenia zdrowotnego, które — poprzez ograniczenie w stosunku do przedstawionego wniosku wskazań terapeutycznych uprawniających do zwrotu kosztów albo poprzez uzależnienie takiej refundacji od spełnienia przesłanek dotyczących, między innymi, kwalifikacji lekarzy przepisujących lek, organizacji opieki czy obserwacji pacjentów czy w jakikolwiek inny sposób — umożliwiają refundację przez kasy ubezpieczenia zdrowotnego tylko odnośnie do części pacjentów mogących korzystać z produktu leczniczego lub tylko w określonych okolicznościach?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 85/13

Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 16 października 2013 r. w sprawie T-328/12 Mundipharma GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 16 grudnia 2013 r. przez Mundipharma GmbH

(Sprawa C-669/13 P)

2014/C 85/24

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Mundipharma GmbH (przedstawiciel: adwokat F. Nielsen)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 16 października 2013 r. w sprawie T-328/12;

— obciążenie pozwanego i drugiej strony w postępowaniu odwoławczej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W zaskarżonym wyroku Sąd uznał, że w przypadku porównywanych znaków towarowych OXYGESIC i Maxigesic nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, a co za tym idzie — nie zostały spełnione przesłanki art. 8 ust. 1lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1). Zaskarżony wyrok opiera się na przeinaczeniu okoliczności faktycznych i zawiera niezgodne z logiką sprzeczności. Stanowi on naruszenie prawa wspólnotowego, a w szczególności art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. Gdyby Sąd przeprowadził trafną pod względem prawdziwości i pozbawioną wzajemnych sprzeczności ocenę stanu faktycznego, to musiałby przyznać istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku porównywanych znaków i uwzględnić skargę skierowaną przeciwko decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 23 maja 2012 r.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 85/13

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Suceava (Rumunia) w dniu 16 grudnia 2013 r. — Casa Județeană de Pensii Botoșani przeciwko Evangelii Paraskevopoulou

(Sprawa C-668/13)

2014/C 85/23

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel Suceava

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Casa Județeană de Pensii Botoșani

Druga strona postępowania: Evangeli Paraskevopoulou

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 7 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) należy interpretować w ten sposób, że zakresem stosowania tego przepisu objęta jest umowa dwustronna, zawarta między dwoma państwami członkowskimi przed datą wejścia w życie rzeczonego rozporządzenia, na podstawie której uzgodniły one ustanie zobowiązania dotyczącego świadczeń społecznych należnych od jednego państwa obywatelom drugiego państwa, którzy mieli status uchodźców politycznych na terytorium tego pierwszego państwa i zostali repatriowani na terytorium drugiego państwa, w zamian za zapłatę przez pierwsze wymienione państwo kwoty ryczałtu na wypłatę emerytur i na pokrycie okresu, w odniesieniu do którego w pierwszym państwie członkowskim zostały zapłacone składki na ubezpieczenie społeczne?

(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2).
1)

Czy art. 12 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 (1) z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (zwanego dalej „rozporządzeniem Bruksela II bis”) należy interpretować w ten sposób, że ustanawia on jurysdykcję w odniesieniu do postępowania w sprawie odpowiedzialności rodzicielskiej również wtedy, gdy nie toczy się żadne postępowanie powiązane (tzn. „postępowania inne niż te, o których mowa w ust. 1”)? W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
—

stwierdzenie, że poprzez stosowanie interwencji państwa w postaci obowiązku stosowania przez przedsiębiorstwa energetyczne zatwierdzanych przez Prezesa URE cen dostaw gazu ziemnego, która to nie jest ograniczona w czasie i gdzie prawo krajowe nie zobowiązuje do okresowego badania przez organy administracji krajowej konieczności i sposobu jej stosowania w sektorze gazowniczym z uwzględnieniem stopnia rozwoju tego sektora (i) oraz, cechującej się zastosowaniem w stosunku do nieograniczonego kręgu beneficjentów bez rozróżnienia pomiędzy odbiorcami oraz bez rozróżnienia sytuacji podmiotów w ramach poszczególnych grup (ii), Rzeczpospolita Polska stosuje środek nieproporcjonalny i niezgodny z art.3 ust.2 dyrektywy Rady i Parlamentu europejskiego z 13 lipca 2009 r. 2009/73/WE dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE (1) i w związku z tym uchybiła jej zobowiązaniom wynikającym z art.3 ust. l w związku z art.3 ust.2 tejże dyrektywy.
1)

Czy art. 267 zdanie drugie w związku ze zdaniem pierwszym lit. b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) uprawnia sąd państwa członkowskiego do skierowania do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytań, które stawiane mu są w związku z legalnością ustawy krajowej odnośnie do wykładni prawa Unii, również wtedy, gdy sąd ten z jednej strony nie tylko ma wątpliwości co do zgodności ustawy z prawem Unii, ale z drugiej strony doszedł również do przekonania, że ustawa krajowa jest sprzeczna z konstytucją krajową, i z tego powodu w równoległej sprawie zwrócił się już do sądu konstytucyjnego, który na podstawie prawa krajowego jest wyłącznie uprawniony do stwierdzania niekonstytucyjności ustaw, ale jeszcze nie wydał orzeczenia?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 85/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 20 stycznia 2014 r. — Beaudout Père et Fils SARL przeciwko Ministre du travail, de l’emploi, de la formation professionnelle et du dialogue social, Confédération nationale de la boulangerie et boulangerie-pâtisserie française, Fédération Générale Agroalimentaire — CFDT i in.

(Sprawa C-26/14)

2014/C 85/31

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d'État.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Beaudout Père et Fils SARL.

Strona pozwana: Ministre du travail, de l’emploi, de la formation professionnelle et du dialogue social, Confédération nationale de la boulangerie et boulangerie-pâtisserie française, Fédération Générale Agroalimentaire — CFDT i in.

Pytania prejudycjalne

Czy poszanowanie wynikającego z art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej obowiązku przejrzystości stanowi bezwzględnie wiążący warunek wstępny do objęcia przez państwo członkowskie wszystkich przedsiębiorstw danej branży układem zbiorowym, który powierza jednemu podmiotowi, wybranemu przez partnerów społecznych, zarządzanie obowiązkowym uzupełniającym systemem ubezpieczeniowym ustanowionym na rzecz pracowników?