7.

Artykuł 2 wspomnianego zalecenia zawiera wskazówki pomocne przy ustalaniu, czy dany znak towarowy jest znakiem powszechnie znanym w danym państwie członkowskim Związku Paryskiego lub WIPO: „1) [Czynniki, które należy wziąć pod uwagę] a) Aby ustalić, czy dany znak towarowy jest powszechnie znany, właściwy organ bierze pod uwagę wszelkie okoliczności, które mogą świadczyć o powszechnej znajomości znaku. b) W szczególności właściwy organ bierze pod uwagę przedstawione mu informacje dotyczące czynników pozwalających stwierdzić, czy znak towarowy jest powszechnie znany, obejmujące między innymi informacje dotyczące: i) stopnia znajomości lub rozpoznawalności znaku towarowego w danym sektorze odbiorców; ii) czasu, zakresu i obszaru geograficznego używania znaku towarowego; iii) czasu, zakresu i obszaru geograficznego promocji znaku towarowego, w tym reklamy lub rozpowszechnienia i prezentacji na targach lub wystawach towarów lub usług oznaczanych znakiem; iv) czasu i obszaru geograficznego rejestracji lub zgłoszenia rejestracyjnego znaku towarowego, w zakresie, w jakim odzwierciedlają one używanie lub rozpoznawalność znaku towarowego; v) skutecznego przyznania praw do znaku towarowego, w szczególności zakres, w jakim znak został uznany przez właściwe organy za powszechnie znany; vi) wartości przypisywanej znakowi. c) Wymienione wyżej czynniki, które stanowią dla właściwego organu wskazówki służące ustaleniu, czy znak towarowy jest powszechnie znany, nie stanowią niezbędnych przesłanek dojścia do takiego wniosku. Ostateczna konkluzja będzie zależała od okoliczności danej sprawy. W niektórych przypadkach znaczenie mogą mieć wszystkie te czynniki, w innych — niektóre spośród nich. W jeszcze innych przypadkach żaden z wymienionych czynników nie będzie miał znaczenia i decyzja będzie mogła oprzeć się na innych czynnikach niewymienionych pod lit. b) powyżej. Te inne czynniki mogą mieć znaczenie same w sobie lub w połączeniu z jednym czynnikiem lub większą liczbą czynników wymienionych pod lit. b) powyżej. 2) [Właściwy sektor odbiorców] a) Właściwymi sektorami odbiorców są między innymi: i) rzeczywiści lub potencjalni konsumenci towarów lub usług opatrzonych danym znakiem towarowym; ii) osoby należące do kanałów dystrybucji towarów lub usług opatrzonych danym znakiem towarowym; iii) środowiska gospodarcze prowadzące działalność związaną z rodzajem towarów lub usług opatrzonych danym znakiem towarowym. b) Jeśli stwierdzone zostanie, że dany znak towarowy jest powszechnie znany co najmniej jednemu właściwemu sektorowi odbiorców w jednym państwie członkowskim, będzie on uznany za powszechnie znany w tym państwie członkowskim. c) Jeśli stwierdzone zostanie, że dany znak towarowy jest znany co najmniej jednemu właściwemu sektorowi odbiorców w jednym państwie członkowskim, może on być uznany za powszechnie znany w tym państwie członkowskim. d) Państwo członkowskie może postanowić, że dany znak jest powszechnie znany nawet w braku jego faktycznej powszechnej znajomości lub — jeśli państwo członkowskie stosuje lit. c) — jeśli znak jest znany właściwemu sektorowi odbiorców w tym państwie członkowskim. 3. [Czynniki, których nie należy brać pod uwagę] a) Przy ustalaniu, czy znak towarowy jest powszechnie znany, państwo członkowskie nie może wymagać: i) by znak towarowy był używany lub zarejestrowany, lub by został zgłoszony do rejestracji w tym państwie członkowskim lub w odniesieniu do tego państwa; ii) by znak towarowy był powszechnie znany lub by był zarejestrowany, lub by został zgłoszony do rejestracji w innej jurysdykcji niż jurysdykcja tego państwa członkowskiego lub w odniesieniu do innej jurysdykcji niż jurysdykcja tego państwa członkowskiego; iii) by znak towarowy był powszechnie znany odbiorcom w ogólności w tym państwie członkowskim. b) Niezależnie od postanowień lit. a) ppkt ii), na potrzeby stosowania ust. 2 lit. d) państwo członkowskie może wymagać, by znak towarowy był powszechnie znany w jednej lub większej liczbie jurysdykcji innych niż jurysdykcja tego państwa członkowskiego”.