Keywords

Summary



Keywords

1. Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena właściwie przedstawionych dowodów – Niedopuszczalność, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia – Obowiązek uzasadnienia dokonanej przez Sąd oceny dowodów – Zakres

(art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; rozporządzenie Rady nr 2377/90)

2. Odpowiedzialność pozaumowna – Przesłanki – Wystarczająco istotne naruszenie prawa wspólnotowego – Swoboda uznania przysługująca instytucji w trakcie przyjmowania aktu – Konieczność uwzględnienia takiej swobody przy ocenie odpowiedzialności

(art. 288 akapit drugi WE)

3. Rolnictwo – Jednolite ustawodawstwo – Maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego – Procedura ustalania – Rozporządzenie nr 2377/90 – Przejściowa bezczynność Komisji przy ustalaniu maksymalnych limitów pozostałości dla progesteronu – Wystarczająco istotne naruszenie prawa wspólnotowego – Brak

(art. 288 akapit drugi WE; rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90)

Summary

1. Wprawdzie jedynie do Sądu należy ocena mocy przedstawionych mu dowodów i nie może on być zobowiązany do wyraźnego uzasadnienia oceny mocy każdego przedstawionego mu dowodu, w szczególności jeśli uzna, że są one nieistotne lub pozbawione znaczenia dla rozstrzygnięcia sporu, jednak ma on obowiązek dokonać uzasadnienia, które pozwala Trybunałowi przeprowadzić kontrolę sądową. Uzasadnienie to powinno pozwolić Trybunałowi na dokonanie kontroli, czy doszło do ewentualnego przeinaczenia dowodów, które zostały przedstawione przed Sądem.

W wyroku stwierdzającym odpowiedzialność Wspólnoty w następstwie nieprzedstawienia przez Komisję propozycji rozporządzenia w sprawie ustalenia maksymalnych limitów pozostałości (MRL) dla progesteronu przed dniem 25 lipca 2001 r. Sąd, odwołując się do jedynej opinii Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów zalecającej zamieszczenie progesteronu w załączniku II do rozporządzenia nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, bez podania powodów, dla których Komisja miała obowiązek wziąć pod uwagę tę opinię i pominąć odmienne opinie pochodzące z innych źródeł, nie pozwala Trybunałowi doszukać się ustalonego przezeń związku pomiędzy opinią tego komitetu a konsekwencjami prawnymi, jakie z niego wyciągnął. Z powyższego wynika, że Sąd niedostatecznie uzasadnił w tej kwestii swój wyrok.

(por. pkt 50, 53)

2. Prawo do odszkodowania na podstawie prawa wspólnotowego uzależnione jest od spełnienia jednocześnie trzech przesłanek, a mianowicie: naruszona norma prawna ma na celu przyznanie praw jednostkom, naruszenie jest wystarczająco istotne oraz istnieje bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy między naruszeniem zobowiązania ciążącego na instytucji oraz szkodą poniesioną przez poszkodowaną jednostkę.

Co do drugiej przesłanki decydującym kryterium przy określaniu, czy doszło do wystarczająco istotnego naruszenia prawa wspólnotowego, jest kryterium oczywistego i poważnego przekroczenia przez instytucję wspólnotową granic jej swobodnego uznania. Jeśli instytucji tej przysługuje jedynie znacznie ograniczony lub nie przysługuje żaden zakres swobodnego uznania, jakiekolwiek naruszenie prawa wspólnotowego wystarczy, aby stwierdzić istnienie wystarczająco istotnego naruszenia. Zatem decydującym kryterium dla stwierdzenia istnienia takiego naruszenia jest zakres swobodnego uznania, jaki przysługuje danej instytucji.

Sąd narusza zatem prawo stwierdzając, bez określenia zakresu swobodnego uznania przysługującego Komisji, że jej bezczynność stanowiła oczywiste i poważne naruszenie prawa wspólnotowego, które pociąga za sobą powstanie odpowiedzialności Wspólnoty.

(por. pkt 63–66, 69)

3. Komisji musi przysługiwać w drażliwych i kontrowersyjnych sprawach pewien zakres swobodnego uznania oraz odpowiedni termin do poddania ponownej analizie kwestii naukowych, które mają decydujący wpływ na jej decyzję.

Tak więc nie przedstawiając propozycji rozporządzenia w sprawie ustalenia maksymalnych limitów pozostałości (MRL) przed dniem 25 lipca 2001 r. zgodnie z rozporządzeniem nr 2377/90 ustanawiającym wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, Komisja nie dopuściła się wystarczająco istotnego naruszenia prawa wspólnotowego, które pociągałoby za sobą powstanie odpowiedzialności Wspólnoty.

W istocie chociaż wniosek o ustalenie MRL dla progesteronu przedstawiono Komisji już w 1993 r., to znalazła się ona w sytuacji trwałej niepewności naukowej charakteryzującej się rozbieżnymi opiniami naukowymi. Stąd Komisja zajęła wstępne stanowisko w kwestii utrzymania zastosowania progesteronu w celach leczniczych i zootechnicznych dopiero w 2000 r. Nie mogła ona przedstawić propozycji rozporządzenia w braku zajęcia tego stanowiska, które stanowi etap z konieczności poprzedzający zajęcie stanowiska w kwestii ustalenia MRL dla tej substancji, albowiem MRL może zostać ustalony dla substancji czynnej farmakologicznie tylko wtedy, gdy substancja ta jest przeznaczona do wprowadzenia do obrotu.

(por. pkt 75, 82, 87, 93)