ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 9 lipca 2008 r. – Trubowest Handel i Makarov przeciwko Radzie i Komisji

(sprawa T‑429/04)

Odpowiedzialność pozaumowna – Cła antydumpingowe – Rozporządzenie antydumpingowe (WE) nr 2320/97 – Koszty adwokackie powstałe na szczeblu krajowym – Niedopuszczalność – Szkody materialne i krzywda – Związek przyczynowy

1. Skarga o odszkodowanie – Przedmiot – Skierowane przeciwko Wspólnocie na podstawie art. 288 akapit drugi WE żądanie odszkodowania – Wyłączna właściwość Trybunału – Kontrola charakteru skargi – Żądanie zwrotu ceł antydumpingowych zgodnie z rozporządzeniem wspólnotowym, którego zgodność z prawem jest kwestionowana – Właściwość sądów krajowych (art. 234 akapit pierwszy lit. b) WE, art. 235 WE, art. 288 akapit drugi WE; rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 243–246) (por. pkt 43, 45, 47, 48, 51, 54, 56, 63, 66, 70–73, 114, 115)

2. Odpowiedzialność pozaumowna – Przesłanki – Związek przyczynowy – Ciężar dowodu – Przerwanie związku przyczynowego ze względu na zawinione zachowanie skarżącego (art. 235 WE, 288 WE) (por. pkt 100–103, 113–117, 121–124, 126–134)

Przedmiot

Skarga o odszkodowanie z tytułu szkody, jaką mieli ponieść skarżący wskutek wydania rozporządzenia Rady (WE) nr 2320/97 z dnia 17 listopada 1997 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących z Węgier, Polski, Rosji, Republiki Czeskiej, Rumunii i Republiki Słowackiej, oraz uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 1189/93 i kończącego postępowanie wobec takiego przywozu pochodzącego z Republiki Chorwackiej (Dz.U. L 322, s. 1).

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
43

W odniesieniu do argumentów, skądinąd dopiero co podniesionych przez skarżącą (zob. pkt 20 powyżej), zmierzających do odrzucenia zastosowania do niniejszej sprawy rozwiązania przyjętego w ww. wyroku w sprawie CMA CGM i in. przeciwko Komisji, należy stwierdzić, że nie wytrzymują one próby analizy. Co się tyczy odwołania do zasady pewności prawa, należy przypomnieć, że rozporządzenie nr 2988/74 wyraźnie uwzględnia w motywie drugim konieczność zapewnienia pewności prawa, wprowadzając właśnie zasadę przedawnienia (ww. wyrok w sprawie CMA CGM i in. przeciwko Komisji, pkt 322). W odniesieniu do zasady poszanowania prawa do obrony należy przypomnieć, że dopóki nie upłynie termin przedawnienia przewidziany w rozporządzeniu nr 2988/74, każde przedsiębiorstwo lub związek przedsiębiorstw, których dotyczy dochodzenie w zakresie konkurencji na podstawie rozporządzenia Rady nr 17 z dnia 6 lutego 1962 r., pierwszego rozporządzenia wprowadzającego w życie art. [81 WE] i [82 WE] (Dz.U. 1962, 13, s. 204), pozostaje w niepewności co do wyniku tego postępowania i ewentualnego nałożenia sankcji lub grzywien. A zatem przedłużenie tej niepewności jest nierozłącznie związane z postępowaniami prowadzonymi na podstawie rozporządzenia nr 17 i nie stanowi samo w sobie naruszenia prawa do obrony (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawach połączonych T-5/00 i T-6/00 Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied i Technische Unie przeciwko Komisji, Rec. s. II-5761, pkt 91, mający zastosowanie przez analogię do dochodzeń prowadzonych na podstawie rozporządzenia nr 4056/86 i nieuchylony w tej kwestii przez Trybunał).
Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie zarządzania nakładem połowowym, odnoszącego się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty i zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 oraz uchylającego rozporządzenia (WE) nr 685/95 i (WE) nr 2027/95 (Dz.U. L 289, s. 1).
42

Po pierwsze, Sąd uważa, że wbrew temu, co twierdzi Rada, fakt, iż specyfikacja została w dniu 23 czerwca 2004 r. skierowana indywidualnie do każdego z uprzednio wybranych kandydatów, a więc i do skarżącej, w ramach przetargu ograniczonego, nie może indywidualizować skarżącej w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE. Specyfikacja, podobnie jak wszelkie dokumenty przetargowe wydane przez Radę, w których skład ona wchodzi, ma bowiem zastosowanie do sytuacji określonych w sposób obiektywny i rodzi skutki prawne w odniesieniu do kategorii osób określonych w sposób generalny i abstrakcyjny. Zatem ma ona charakter generalny i nie można uznać, że przekazanie jej przez instytucję zamawiającą indywidualnie każdemu z uprzednio wybranych przedsiębiorstw pozwala na zindywidualizowanie, w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE, każdego z tych przedsiębiorstw w stosunku do kogokolwiek innego.
66

Skarżąca uważa, że Komisja myli „wykonalność” aktu z aktem „egzekucji przymusowej”. Tym samym sformułowanie „W razie braku reakcji z Państwa strony Komisja wykorzysta wszelkie dostępne środki prawne w celu przeprowadzenia egzekucji przymusowej z Państwa majątku, w odniesieniu zarówno do kwoty długu, jak i odsetek” użyte w piśmie z 4 sierpnia 2004 r. nie stanowi — co odpowiadałoby twierdzeniom Komisji — zapowiedzi przyjęcia w przyszłości aktu o charakterze decyzji, a więc podlegającego wykonaniu, lecz raczej wezwanie do zapłaty, co oznacza, iż decyzja ostateczna dotycząca zarówno istnienia długu, jak i jego kwoty została już przyjęta.
117

W odniesieniu do kosztów zawartych w kategorii „Usługi handlowe robocizna bezpośrednia” Komisja uzasadniła zastosowanie, wynoszącego 3 mnożnika, w załączniku IV zaskarżonej decyzji wielkością nakładów ponoszonych przy przetwarzaniu małych zamówień na poziomie zarządzania sprzedażą. Komisja wyjaśniła ten wybór, podkreślając, że np. w przypadku wystąpienia trudności związanych z kodyfikacją zamówień należy podjąć dodatkowe prace. Podobnie, Komisja wskazała, że wprowadzeniu zamówienia towarzyszą wstępne poszukiwania: numer ISBN, katalogi wydawców, różnorodne banki danych, sprawdzenie dostępności (lub jej braku) pozycji, zatwierdzenie adekwatności zamówienie/wydawca. Komisja wyjaśniła w tym względzie, że wystąpienie trudności związanych z jakością formularza zamówienia, zwłaszcza przy identyfikowaniu samego zamówienia, pociąga za sobą nowe koszty. Dodała ona, że trudności te pojawiają się często w przypadku małych zamówień ze względu na to, iż duże księgarnie, których wielkość obrotów osiąganych we współpracy z CELF jest znaczna, to na ogół duże firmy wykorzystujące wydajne narzędzia, które umożliwiają im racjonalizację zarządzania, a w szczególności przekazywanie zamówień zawierających dokładne wskazówki identyfikujące. Małe księgarnie, w opinii Komisji, nie zawsze natomiast korzystają ze stosowanych w handlu międzynarodowym nowoczesnych rozwiązań technologicznych i zamówienia pochodzące od takich podmiotów są niekiedy trudne do odczytania i niepełne, co wiąże się z dodatkowymi kosztami przetwarzania.
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (pierwsza izba)

z dnia 16 kwietnia 2008 r.

Sprawa T-486/04

Christos Michail

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Urzędnicy – Skarga o stwierdzenie nieważności – Obowiązek wspomagania – Mobbing

Przedmiot: Skarga, której przedmiotem jest wniosek o stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej Komisji z dnia 20 marca 2004 r. w sprawie wniosku o udzielenie wsparcia złożonego przez skarżącego na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Christos Michail zostaje obciążony połową własnych kosztów. Komisja pokrywa, oprócz własnych kosztów, połowę kosztów Ch. Michaila.

Streszczenie

Urzędnicy – Mobbing – Pojęcie

Urzędnik, który uważa się za ofiarę mobbingu, niezależnie od tego, jaki mógł być jego subiektywny odbiór podnoszonych przez niego okoliczności faktycznych, winien przedstawić wszelkie informacje pozwalające ustalić, że był on adresatem zachowań zmierzających w obiektywnej ocenie do zdyskredytowania go lub do umyślnego pogorszenia jego warunków pracy, czyli zachowań mających w obiektywnej ocenie charakter umyślny.

(zob. pkt 62, 63)

Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji: sprawy połączone T‑7/98, T‑208/98 i T‑109/99 De Nicola przeciwko EBI, 23 lutego 2001 r., RecFP s. I‑A‑49, II‑185, pkt 286; sprawa T‑144/03 Schmit przeciwko Komisji, 4 maja 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑101, II‑465, pkt 64, 65
48

W końcu, jeżeli chodzi o argument Komisji, iż art. 230 WE w związku z art. 233 WE zezwala na skargę na podstawie art. 230 WE jedynie, jeżeli muszą być przyjęte środki wykonawcze przewidziane w art. 233 WE, należy stwierdzić, że wykładnia taka nie wynika z systematyki traktatu. Artykuł 233 WE wymaga od instytucji, które przyjęły akt, którego nieważność stwierdzono, lub których zaniechanie działania zostało uznane za niezgodne z traktatem, podjęcia środków, które zapewnią wykonanie wyroku Trybunału. Artykuł ten ma więc wyraźnie na celu zapewnienie wykonania wyroków stwierdzających nieważność aktu na podstawie art. 230 WE. Artykuł 230 WE nie wiąże natomiast w żaden sposób swojego zastosowania z zastosowaniem art. 233 WE. Nie ustanawia on jako warunku wniesienia skargi tego, żeby instytucja, która przyjęła zaskarżony akt, mogła przyjąć dalsze środki w przypadku stwierdzenia jego nieważności.
113

Należy stwierdzić w tym względzie, że Republika Włoska nie przedstawiła żadnego wyjaśnienia ani co do przesłanek wskazanych w ww. w pkt 39 wyroku w sprawie Altmark, ani co do przesłanek stosowania art. 86 ust. 2 WE. Jedynym argumentem podniesionym przez Republikę Włoską jest bowiem to, że przedsiębiorstwa utworzone na podstawie ustawy nr 142/90 wykonują działalność w ogólnym interesie gospodarczym i że w związku z tym przepisy z zakresu pomocy państwa nie powinny być do nich stosowane.
112

Skarżące podważają dokonaną przez Komisję interpretację przepisów, zgodnie z którą zastosowanie pkt 3 wytycznych jest zarezerwowane dla przedsiębiorstwa, które jako pierwsze ujawnia czas trwania naruszenia, co oznacza, że może być tylko jedno przedsiębiorstwo, które skorzysta z obniżki kwoty grzywny przyznanej z tego tytułu. Nagradzanie za współpracę prowadzącą do wyznaczenia granic czasowych naruszenia, niezależnie od jakości i zakresu informacji oraz dokumentów przekazanych przez przedsiębiorstwo współpracujące, jest sprzeczne z celem, do którego dąży Komisja w tej dziedzinie, który polega na zapewnieniu, by kartele były wykrywane i zakazywane za pomocą pełnego dostępu do dokumentów, które mają dużą wartość dowodową, i do informacji o rozstrzygającym znaczeniu.
65

W odniesieniu do argumentu, iż skarżące zostały potraktowane w sposób dyskryminujący w stosunku do innych przedsiębiorstw, w przypadku których stwierdzenie powrotu do naruszenia nie doprowadziło do tak wysokiej podwyżki jak w odniesieniu do skarżących, należy podkreślić, po pierwsze, że wcześniejsza praktyka decyzyjna Komisji nie stanowi ram prawnych dla grzywien w zakresie konkurencji (wyrok Sądu z dnia 30 września 2003 r. w sprawie T-203/01 Michelin przeciwko Komisji, Rec. s. II-4071, pkt 292), a po drugie, że w ramach rozporządzenia nr 17 Komisja dysponuje zakresem uznania w odniesieniu do ustalania wysokości grzywien celem doprowadzenia do tego, aby zachowania przedsiębiorstw były zgodne z regułami konkurencji (wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawach połączonych T-236/01, T-239/01, od T-244/01 do T-246/01, T-251/01 i T-252/01 Tokai Carbon i in. przeciwko Komisji, Rec. s. II-1181, pkt 216) i uprawnieniem, aby w każdej chwili dostosować wysokość grzywien do potrzeb tej polityki (ww. w pkt 33 wyrok w sprawie Dansk Rørindustri i in. przeciwko Komisji, pkt 169).
117

Zresztą skarżąca uważa, że została w tym zakresie ukarana przez Komisję ze względu na to, że w przeciwieństwie do KME odmówiła zgody na przeprowadzenie zeznania generalnego. Mimo że skarżąca w wyniku wewnętrznego, pogłębionego dochodzenia przedstawiła okoliczności faktyczne w sposób różnorodny i szczegółowy, wspomniane dochodzenie nie umożliwiło jej zweryfikowania i potwierdzenia istnienia praktyk antykonkurencyjnych w okresie od 1988 r. do 1993 r. Traktowanie zastosowane wobec skarżącej polegało w znacznej mierze na zmuszaniu przedsiębiorstwa do oskarżania samego siebie, co jest sprzeczne z prawem wspólnotowym, ponieważ stanowi naruszenie prawa do obrony.
146

Jeśli chodzi o określenie spornego systemu podatkowego, należy stwierdzić, że na obecnym etapie rozwoju prawa wspólnotowego podatki bezpośrednie należą do kompetencji państw członkowskich. W związku z powyższym wyłącznie państwa członkowskie i jednostki niższego rzędu niż państwo, które posiadają wystarczającą autonomię w stosunku do rządu centralnego, określoną w ww. w pkt 42 wyroku w sprawie systemu podatkowego Azorów, są właściwe do tworzenia systemów opodatkowania przedsiębiorstw, jakie uważają za najlepiej dostosowane do potrzeb swojej gospodarki (zob. podobnie wyroki Trybunału: z dnia 28 stycznia 1992 r. w sprawie C-204/90 Bachmann, Rec. s. I-249, pkt 23; z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie C-374/04 Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, Zb.Orz. s. I-11673, pkt 50; wyrok Sądu z dnia 27 stycznia 1998 r. w sprawie T-67/94 Ladbroke Racing przeciwko Komisji, Rec. s. II-1, pkt 54; zob. także opinia rzecznika generalnego M. Poiaresa Madura do wyroku Trybunału z dnia 13 grudnia 2005 r. w sprawie C-446/03 Marks & Spencer, Zb.Orz. s. I-10837, I-10839, pkt 23, 24). Ponadto — jak wynika także zasadniczo z pkt 13 komunikatu dotyczącego pomocy państwa w dziedzinie bezpośredniego opodatkowania działalności gospodarczej — stosowanie przepisów prawa wspólnotowego dotyczących pomocy państwa jest bez uszczerbku dla kompetencji państw członkowskich do wyboru ich polityki gospodarczej, a w związku z tym systemu podatkowego i wspólnego lub „normalnego” reżimu w ramach tego systemu, jakie uznają za najbardziej odpowiednie, a w szczególności do rozłożenia obciążeń podatkowych według własnej koncepcji na poszczególne czynniki produkcji i sektory gospodarki.
95

W tym względzie należy przypomnieć, że w motywie 156 zaskarżonej decyzji Komisja wskazała, co następuje: „Port lotniczy pełni zawsze funkcję użyteczności publicznej, co wyjaśnia fakt, że jest on co do zasady poddany pewnym formom regulacji, nawet jeśli należy do przedsiębiorstwa prywatnego lub jest przez takie przedsiębiorstwo zarządzany. Zarządzające portem lotniczym podmioty prywatne mogą podlegać takiej regulacji, a ich uprawnienia do ustalania wysokości opłat są często ograniczone przepisami ustanowionymi przez krajowe organy regulacyjne ze względu na zajmowaną przez te podmioty pozycję monopolistyczną. Pozycja siły, z jakiej wychodzą w stosunku do swych użytkowników porty lotnicze, może być zatem kontrolowana przez krajowe organy regulacyjne, które ustalają nieprzekraczalne wysokości opłat (»price caps«). Twierdzenie, że port lotniczy posiada swobodę w ustalaniu swych opłat, nie podlegając pewnym formom regulacji, jest w każdym razie nieścisłe”.
95

Zgodnie z pkt II 4 załącznika II do rozporządzenia nr 2026/97: „W przypadku domniemania, że […] system zwrotu ceł przywozowych stanowi subsydium w formie nadmiernej ulgi lub nadmiernego zwrotu podatków pośrednich lub opłat przywozowych od środków […] produkcji wykorzystywanych do produkcji produktu wywożonego, Komisja w normalnym trybie musi stwierdzić, czy władze publiczne kraju wywozu posiadają i stosują system lub procedurę sprawdzania, które środki do produkcji były wykorzystane do produkcji produktu wywożonego i w jakiej ilości. Jeśli zostanie stwierdzone, że stosowany jest taki system lub procedura, wówczas Komisja musi w normalnym trybie zbadać, czy taki system lub procedura są uzasadnione, skuteczne dla celów, dla których zostały powołane, i czy są oparte na ogólnie przyjętych praktykach handlowych w kraju wywozu”. Punkt II 2 załącznika III do rozporządzenia nr 2026/97 sformułowany jest w podobny sposób w odniesieniu do systemu substytucji ceł zwrotnych.
42

Nadto należy przypomnieć, że konsumenci rozpatrywanych towarów są przyzwyczajeni do opisu i rozpoznawania ich za pomocą elementu słownego, służącego do ich identyfikacji [zob. podobnie wyroki Sądu z dnia 13 lipca 2005 r. w sprawie T-40/03 Murúa Entrena przeciwko OHIM — Bodegas Murúa (Julián Murúa Entrena), Zb.Orz. s. II-2831, pkt 56, oraz z dnia 12 marca 2008 r. w sprawie T-332/04 Sebirán przeciwko OHIM — El Coto de Rioja (Coto d’Arcis), niepublikowany w Zbiorze, pkt 38]. Ponieważ element graficzny zgłoszonego znaku towarowego składa się wyłącznie z okrągłego talerza ozdobionego cytrynami, ten rysunek nie przyciąga uwagi przeciętnych konsumentów rozpatrywanych towarów, którzy stale stykają się z rysunkami cytryny na likierach na bazie cytryn. Jeśli chodzi natomiast o słowo „limoncello”, to z uwagi na wyeksponowane miejsce, jakie zajmuje ono w stosunku do pozostałych elementów, na fakt, że jest ono napisane dużymi literami na niebieskim tle, co sprawia, że jest świetnie widoczne oraz jego wielkość w stosunku do pozostałych elementów słownych tego złożonego znaku towarowego, to właśnie to słowo zostaje w pamięci właściwego kręgu odbiorców. Dlatego nie można przyjąć argumentu skarżącej, że dekorowany cytrynami okrągły talerz, choć jest to element dekoracyjny, znacznie lepiej niż element słowny odróżnia dane towary i przyciąga uwagę danego konsumenta.
86

W skardze w sprawie T-336/04 podniesiono osiem zarzutów. Pierwszy zarzut jest wywodzony z naruszenia art. 86 ust. 2 WE, art. 87 WE i 88 WE poprzez stwierdzenie zgodności ze wspólnym rynkiem pomocy, która wobec braku jej notyfikacji jest nielegalna. Drugi zarzut jest wywodzony z błędnej kwalifikacji misji świadczenia usług publicznych przez TV 2 jako usług świadczonych w OIG. Trzeci zarzut jest wywodzony z naruszenia art. 86 ust. 2 WE, art. 87 WE i 88 WE oraz protokołu amsterdamskiego wobec zatwierdzenia spornej pomocy państwa na podstawie kryterium maksymalizacji dochodów oraz wobec przerzucenia ciężaru dowodu na SBS. Opiera się on również na oczywistym błędzie w ocenie. Czwarty zarzut jest wywodzony z oczywistego błędu w ocenie przy stosowaniu kryterium maksymalizacji dochodów. Piąty zarzut jest wywodzony z niezgodnego z prawem zastosowania art. 86 ust. 2 WE ze względu na wątpliwości Komisji. Szósty zarzut jest wywodzony z oczywiście błędnego zastosowania art. 86 ust. 2 WE do pomocy przyznanej TV 2 Zulu. Siódmy zarzut jest wywodzony z nieprzeprowadzenia badania proporcjonalności kosztów netto TV 2 w stosunku do jej obowiązków w zakresie świadczenia usług publicznych. Ósmy zarzut jest wywodzony z naruszenia art. 86 ust. 2 WE i oczywistych błędów w przeprowadzonej przez Komisję ocenie kontroli przez duńskie organy państwowe realizacji przez TV 2 jej misji świadczenia usług publicznych.
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 15 października 2008 r. – Camar przeciwko Komisji

(sprawy połączone T‑457/04 i T‑223/05)

Wspólna organizacja rynków – Banany – Środki przejściowe – Artykuł 30 rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 – Wyrok stwierdzający bezczynność Komisji – Odmowa wykonania wyroku Sądu – Skarga o stwierdzenie nieważności – Wniosek o nakazanie wykonania wyroku poprzez zapłatę ekwiwalentu pieniężnego – Zadośćuczynienie za krzywdę – Niezgodne z prawem powstrzymanie się przez Komisję od działania – Skarga o odszkodowanie – Przerwanie biegu przedawnienia – Artykuł 46 statutu Trybunału Sprawiedliwości – Niedopuszczalność

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Wyrok stwierdzający nieważność – Skutki – Obowiązek podjęcia działań zapewniających wykonanie wyroku (art. 230 WE, 232 WE, 233 WE, art. 288 akapit drugi WE) (por. pkt 39–41, 49, 50)

2. Odpowiedzialność pozaumowna – Przesłanki – Bezprawność – Szkoda – Związek przyczynowy – Uchybienie obowiązkowi wykonania wyroku stwierdzającego nieważność (art. 288 akapit drugi WE) (por. pkt 57, 58, 60–62)

3. Skarga o odszkodowanie – Termin do wniesienia skargi – Pięcioletni termin przedawnienia (art. 288 akapit drugi WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 46) (por. pkt 75, 77, 79, 80)

Przedmiot

W odniesieniu do sprawy T‑457/04 skarga dotyczy, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji odmawiającej wykonania pkt 1 sentencji wyroku Sądu z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawach połączonych T‑79/96, T‑260/97 i T‑117/98 Camar i Tico przeciwko Komisji i Radzie, Rec. s. II‑2193, zawartej w piśmie z dnia 10 września 2004 r., po drugie, nakazania Komisji wykonania pkt 1 sentencji ww. wyroku w sprawach połączonych Camar i Tico przeciwko Komisji i Radzie poprzez zapłatę ekwiwalentu pieniężnego wartości niewydanych pozwoleń, i po trzecie, zasądzenie od Komisji zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, a w odniesieniu do sprawy T‑223/05 żądanie zasądzenia od Komisji zapłaty odszkodowania, z tytułu odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty Europejskiej, za szkodę, którą miała ponieść skarżąca.

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Komisji zawartej w piśmie dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa z dnia 10 września 2004 r. odmawiającej wykonania pkt 1 sentencji wyroku Sądu z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawach połączonych T‑79/96, T‑260/97 i T‑117/98 Camar i Tico przeciwko Komisji i Radzie.

2) W pozostałym zakresie skarga w sprawie T‑457/04 zostaje oddalona jako bezzasadna.

3) Skarga w sprawie T‑223/05 zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

4) W sprawie T‑457/04 zarówno Camar Srl, jak i Komisja pokrywają połowę kosztów własnych oraz połowę kosztów poniesionych przez stronę przeciwną.
143

Należy przypomnieć w tym względzie, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (wyrok Trybunału z dnia 25 października 1983 r. w sprawie 107/82 AEG przeciwko Komisji, Rec. s. 3151, pkt 141–143; wyrok Sądu z dnia 14 lipca 1995 r. w sprawie T-275/94 CB przeciwko Komisji, Rec. s. II-2169, pkt 46–49, i ww. w pkt 43 wyrok w sprawie LR AF 1998 przeciwko Komisji, pkt 395 i 396) uprawnienia przyznane Komisji na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 obejmują prawo do określenia daty płatności grzywien i daty, od której naliczane są odsetki za zwłokę, prawo do ustalenia stopy tych odsetek oraz prawo do określenia szczegółowych warunków wykonania jej decyzji, gdzie, stosownie do okoliczności, Komisja może zażądać ustanowienia gwarancji bankowej pokrywającej kwotę główną nałożonych grzywien wraz z odsetkami. Gdyby Komisja nie miała tego rodzaju uprawnień, przedsiębiorstwa mogłyby odnosić korzyści z opóźniania zapłaty grzywien, co prowadziłoby do osłabienia skutku kar nałożonych przez Komisję w ramach jej zadania polegającego na czuwaniu nad stosowaniem reguł konkurencji. Dlatego też nakładanie odsetek za zwłokę w zapłacie grzywien jest uzasadnione koniecznością zapewnienia, by skuteczność traktatu nie została zniweczona wskutek praktyk stosowanych jednostronnie przez przedsiębiorstwa spóźniające się z zapłatą grzywien, które na nie nałożono, oraz koniecznością zapewnienia, że wspomniane przedsiębiorstwa nie odniosą korzyści w porównaniu z przedsiębiorstwami, które płacą nałożone na nie grzywny w wyznaczonym im terminie (ww. w pkt 62 wyrok w sprawie Tokai I, pkt 475).
216

Celem uzasadnienia dokonanej oceny Komisja podnosi w motywie 328 decyzji, co następuje: „Podobnie jak [LCL], Schunk wystąpiła o zastosowanie łagodniejszych sankcji po otrzymaniu pisma, które Komisja wysłała do niej na podstawie art. 11 [rozporządzenia nr 17], aczkolwiek Schunk przekazała dowody miesiąc później niż [LCL]. W swoim oświadczeniu Schunk przyznała, że kartel istniał i że brała w nim udział, ale nie przedstawiła raportów ze spotkań kartelu pochodzących z tego okresu. Najbardziej użytecznym z przekazanych dowodów jest wykaz spotkań kartelu, które — jak przyznała Schunk — odbyły się. Wspomniany wykaz wymienia pewne spotkania, o których Komisja nie wiedziała. Schunk przekazała również komplet dokumentów podróżnych dotyczących kilku spotkań. Większość tych dokumentów odnosiła się do spotkań, o których Komisja już wiedziała i co do których zażądała w piśmie wysłanym na podstawie art. 11 przekazania jej wszystkich dostępnych dokumentów. W toku dochodzenia Schunk odpowiedziała też na szereg pytań zadanych jej przez Komisję w ramach współpracy Schunk przy dochodzeniu w celu uzupełnienia informacji, które przedsiębiorstwo to przekazało już dobrowolnie. Jednakże Komisja zwraca uwagę na fakt, iż w przeciwieństwie do [LCL] Schunk nie wystąpiła z inicjatywą dostarczenia Komisji dodatkowych informacji na temat kartelu. Ogólnie rzecz biorąc, Komisja uważa, że dowody, które Schunk przekazała dobrowolnie, spełniają kryterium przyczynienia się do stwierdzenia istnienia naruszenia”.