ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wyrok Sądu (druga izba) z dnia 1 lipca 2014 r. – You-View.tv przeciwko OHIM – YouView TV (YouView+)

(sprawa T‑480/13)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego YouView+ — Wcześniejszy graficzny znak towarowy Beneluksu You View You-View.tv — Nieprzedstawienie dokumentów w odpowiednim terminie — Prawo swobodnej oceny przyznane przez art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Pojęcie przepisu stanowiącego inaczej — Zasada 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95”

1. Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie odwoławcze — Skarga do sądu Unii — Właściwość Sądu — Orzeczenia deklaratoryjne — Wyłączenie (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 65 ust. 3) (por. pkt 15)

2. Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie odwoławcze — Skarga do sądu Unii — Właściwość Sądu — Nakaz skierowany do Urzędu — Wyłączenie (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 65 ust. 6) (por. pkt 17)

3. Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie odwoławcze — Odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów Urzędu — Badanie przez izbę odwoławczą — Zakres — Okoliczności faktyczne i dowody nieprzedstawione na poparcie sprzeciwu w wyznaczonym w tym celu terminie — Uwzględnienie — Swobodna ocena przysługująca izbie odwoławczej (rozporządzenia: Rady nr 207/2009, art. 76 ust. 2; Komisji nr 2868/95, art. 1, zasada 20 ust. 1) (por. pkt 24, 25)

4. Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie odwoławcze — Skarga do sądu Unii — Interes prawny — Ograniczona swoboda Urzędu — Brak interesu prawnego (por. pkt 32)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 czerwca 2013 r. (sprawa R 2112/2012‑4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między You-View.tv a YouView TV Ltd

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 18 czerwca 2013 r. (sprawa R 2112/2012‑4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między You-View.tv a YouView TV Ltd.

2) W pozostałym zakresie żądania skargi zostają oddalone.
5)

Skutki załącznika II do decyzji 2010/413, zmienionej decyzją 2013/270, i załącznika IX do rozporządzenia nr 267/2012, zmienionego rozporządzeniem wykonawczym nr 522/2013, zostają utrzymane w mocy wobec Sorinet Commercial Trust Bankers Ltd do momentu upływu terminu na wniesienie odwołania, o którym mowa w art. 56 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, bądź – jeżeli w terminie tym zostanie wniesione odwołanie – do daty jego oddalenia.
5.

Postępowanie sądowe — Skarga wszczynająca postępowanie — Wymogi formalne — Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów — Ogólne odesłanie do innych pism załączonych do skargi — Niedopuszczalność [statut Trybunału, art. 21 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c)] (por. pkt 128)
Po pierwsze, konieczność jednolitej wykładni prawa Unii wyklucza odrębne rozpatrywanie tekstu przepisu, a wymaga w razie wątpliwości, by był on interpretowany i stosowany w świetle wersji ustanowionych w innych językach urzędowych. Po drugie, potrzeba jednolitej wykładni prawa Unii wymaga w przypadku rozbieżności między poszczególnymi wersjami językowymi danego przepisu również tego, by rozpatrywany przepis był interpretowany w świetle ogólnej systematyki i celu uregulowania, którego część stanowi.

Wszystkie wersje językowe przepisu prawa Unii są na równi autentyczne i należy co do zasady przypisywać im tę samą moc, na którą nie może mieć wpływu w szczególności liczba mieszkańców państw członkowskich, w których mówi się danym językiem. Sformułowania użytego w jednej z wersji językowych przepisu prawa Unii nie można traktować jako jedynej podstawy jego wykładni lub przyznawać mu w tym zakresie pierwszeństwa względem innych wersji językowych. Takie podejście byłoby bowiem niezgodne z wymogiem jednolitego stosowania prawa Unii.

Artykuł 60 rozporządzenia nr 207/2009 należy interpretować w sposób jednolity jako oznaczający, że uiszczenie opłaty jest wymagane do tego, by odwołanie zostało uznane za wniesione, w związku z czym owa płatność jest powiązana ze złożeniem odwołania i powinna być dokonana, podobnie jak złożenie odwołania, w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia zaskarżanej decyzji. Termin czterech miesięcy od daty doręczenia decyzji ma zastosowanie wyłącznie do złożenia pisma przedstawiającego podstawy odwołania, a nie do uiszczenia opłaty za odwołanie.

Powyższa jednolita wykładnia, ponieważ jest oparta na wersjach tego artykułu ustanowionych w innych językach urzędowych Unii oraz na jego ogólnej systematyce i celu, jest jedyną wykładnią, która może być zgodna z zasadą pewności prawnej. Dochowanie terminu stanowi bowiem bezwzględną przesłankę procesową, a jakakolwiek wykładnia inna niż wspomniana powyżej wykładnia jednolita będzie działała na niekorzyść pewności prawa.

(por. pkt 31, 34)
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 26 czerwca 2013 r. (sprawa R 187/2013‑2) w odniesieniu do „[ś]rodków wybielających i innych środków piorących [oraz] środków do czyszczenia, polerowania, odtłuszczania i szorowania” należących do klasy 3 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, oraz do „środków sanitarnych do celów medycznych[,] plastrów, środków opatrunkowych[,] preparatów do plombowania zębów i do odcisków dentystycznych[,] dezynfektantów[,] preparatów do niszczenia robactwa[,] fungicydów [i] herbicydów” należących do klasy 5 w rozumieniu wspomnianego porozumienia.
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 11 grudnia 2012 r. (sprawa R 1900/2011‑2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Baumarkt Praktiker Deutschland GmbH a El Corte Inglés, SA w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza nie orzekła w przedmiocie żądań El Corte Inglés, SA dotyczących prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych w odniesieniu do spornych towarów innych niż „urządzenia do przetwarzania danych i komputery”, należących do klasy 9.
3)

Skutki decyzji 2013/182, decyzji 2014/380 i rozporządzenia wykonawczego nr 689/2014 w odniesieniu do A.M. Kadhafa Al Dama pozostają w mocy do dnia upływu terminu do wniesienia odwołania od niniejszego wyroku, a w razie wniesienia odwołania w terminie – do dnia wydania przez Trybunał orzeczenia w jego przedmiocie.
Oznaczenia i wskazówki, o których mowa w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, to takie, które w zwykłym – z punktu widzenia właściwego kręgu odbiorców – użyciu mogą służyć oznaczeniu towaru lub usługi, dla których wystąpiono o rejestrację, bądź bezpośrednio, bądź przez wzmiankę o jednej z ich właściwości. Wynika z tego, że oznaczenie podlega zakazowi ustanowionemu w tym przepisie, jeżeli ma dostatecznie bezpośredni i rzeczywisty związek z określonymi towarami lub usługami, który pozwoli właściwemu kręgowi odbiorców natychmiast i bez namysłu rozpoznać w nim opis tych towarów i usług lub jednej z ich właściwości.

Aby Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) odmówił rejestracji w oparciu o podstawę określoną w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009, nie jest konieczne, aby oznaczenia i wskazówki składające się na znak towarowy były w chwili składania wniosku o rejestrację faktycznie użyte w celu opisania towarów lub usług objętych tym wnioskiem lub właściwości tych towarów lub usług. Wystarczy, jak wskazuje sama treść tego przepisu, aby oznaczenia i wskazówki mogły być do takich celów użyte. Na podstawie powyżej wspomnianego przepisu należy zatem odmówić rejestracji oznaczenia słownego, gdy przynajmniej jedno z jego możliwych znaczeń stanowi opis właściwości oznaczonych nim towarów lub usług. Ponadto bez znaczenia jest to, czy z handlowego punktu widzenia opisane właściwości towarów i usług mają charakter zasadniczy, czy też pomocniczy.

Okoliczność, że zgłoszony znak towarowy opisuje właściwość nieistniejącą na obecnym etapie rozwoju techniki, nie wyklucza tego, że będzie on postrzegany przez właściwy krąg odbiorców jako znak o charakterze opisowym. Dla uzasadnienia odmowy rejestracji zgłoszonego znaku towarowego wystarczy zatem, by znak ten w ocenie właściwego kręgu odbiorców mógł być użyty do opisania aktualnej lub potencjalnej właściwości oznaczonych nim towarów, nawet takiej, która nie istnieje na obecnym etapie rozwoju techniki. Możliwość tę należy oceniać z uwzględnieniem sposobu postrzegania właściwego kręgu odbiorców, a nie jedynie na podstawie opinii ekspertów.

(por. pkt 16, 20–22)
2.

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi — Cel — Konieczność pozostawienia do swobodnego używania [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)] (por. pkt 18)
Wyrok Sądu (pierwsza izba) z dnia 18 listopada 2014 r. – Think Schuhwerk przeciwko OHIM – Müller (VOODOO)

(sprawa T‑50/13)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy VOODOO — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru opisowego — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zła wiara — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009”

1. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub ze wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru — Ocena charakteru opisowego oznaczenia — Kryteria [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)] (por. pkt 18–20)

2. Wspólnotowy znak towarowy — Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie — Bezwzględne podstawy unieważnienia — Rejestracja z naruszeniem art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 — Słowny znak towarowy VOODOO [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c), art. 52 ust. 1 lit. a)] (por. pkt 22, 26–28, 33–35)

3. Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie odwoławcze — Skarga do sądu Unii — Właściwość Sądu — Ponowne badanie stanu faktycznego w świetle dowodów przedstawionych po raz pierwszy przed Sądem — Wyłączenie (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 65) (por. pkt 29)

4. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego — Ocena charakteru odróżniającego — Kryteria [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 45–47)

5. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Wcześniejsza rejestracja znaku towarowego w niektórych państwach członkowskich — Wpływ (rozporządzenie Rady nr 207/2009) (por. pkt 52)

6. Wspólnotowy znak towarowy — Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie — Bezwzględne podstawy unieważnienia — Zgłaszający działający w złej wierze w momencie dokonywania zgłoszenia znaku towarowego — Kryteria oceny [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 52 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 55)

7. Wspólnotowy znak towarowy — Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie — Bezwzględne podstawy unieważnienia — Zgłaszający działający w złej wierze w momencie dokonywania zgłoszenia znaku towarowego — Słowny znak towarowy VOODOO [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 52 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 58–60)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 listopada 2012 r. (sprawa R 474/2012‑4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Think Schuhwerk GmbH a Andreasem Müllerem

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
Prawdą jest, że zasady ne bis in idem należy przestrzegać na gruncie postępowań mających na celu wymierzenie grzywien na podstawie prawa konkurencji. W dziedzinie prawa konkurencji zasada ta zabrania ponownego karania lub ścigania przedsiębiorstwa z tytułu antykonkurencyjnego zachowania, za które zostało ono ukarane lub za które nie ponosi ono odpowiedzialności, jak uznano we wcześniejszej, niepodlegającej zaskarżeniu decyzji.

Jednakże organy ochrony konkurencji w państwach członkowskich nie są upoważnione do wydawania decyzji stwierdzających, że przedsiębiorstwo nie jest odpowiedzialne za naruszenie art. 101 TFUE lub 102 TFUE, to znaczy decyzji stwierdzających brak naruszenia tych artykułów, skoro zarówno z brzmienia, jak i ze struktury rozporządzenia nr 1/2003 oraz z jego celu wynika, że stwierdzenie braku naruszenia art. 101 TFUE lub art. 102 TFUE należy do wyłącznej właściwości Komisji, nawet jeśli artykuły te są stosowane w ramach postępowania prowadzonego przez krajowy organ ochrony. W tym zakresie wydanie przez krajowy organ ochrony konkurencji takiej „negatywnej” decyzji merytorycznej mogłoby zagrozić osiągnięciu podkreślonego w motywie 1 rozporządzenia nr 1/2003 celu, jakim jest zapewnienie jednolitego stosowania art. 101 TFUE i 102 TFUE, ze względu na to, że decyzja taka mogłaby stanąć na przeszkodzie późniejszemu stwierdzeniu przez Komisję, iż dana praktyka stanowi naruszenie tych postanowień prawa Unii. W rezultacie, gdy organ ochrony konkurencji danego państwa członkowskiego na podstawie art. 5 rozporządzenia nr 1/2003 akceptuje zobowiązania lub stwierdza, że nie ma podstaw do działania, nie można uznać, że organ ten wydał decyzję stwierdzającą brak naruszenia art. 101 TFUE lub 102 TFUE. Zatem przedsiębiorstwo nie może skutecznie powoływać się na wydaną wobec niego decyzję krajowego organu ochrony konkurencji w celu zastosowania zasady ne bis in idem.

(por. pkt 29–31)
Wyrok Sądu (piąta izba) z dnia 19 listopada 2014 r. – Out of the blue przeciwko OHIM – Dubois i in. (FUNNY BANDS)

(sprawa T‑344/13)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FUNNY BANDS — Wcześniejsza krajowa nazwa handlowa FUNNY BANDS — Wcześniejsza krajowa nazwa domeny internetowej „www.funny-bands.com” — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny — Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 — Oddalenie sprzeciwu”

1. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Względne podstawy odmowy rejestracji — Sprzeciw właściciela niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie handlowym — Przesłanki — Oznaczenie o zasięgu lokalnym (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 4) (por. pkt 22–25)

2. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Względne podstawy odmowy rejestracji — Sprzeciw właściciela niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie handlowym — Przesłanki — Ocena w świetle kryteriów ustanowionych przez prawo krajowe, któremu podlega oznaczenie, na które się powołano (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 4) (por. pkt 36)

3. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Względne podstawy odmowy rejestracji — Sprzeciw właściciela niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie handlowym — Słowny znak towarowy FUNNY BANDS — Nazwa handlowa FUNNY BANDS i nazwa domeny internetowej www.funny-bands.com (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 4) (por. pkt 37)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 kwietnia 2013 r. (sprawa R 542/2012‑2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Out of the blue KG a Frédérickiem Dubois i in.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 12 listopada 2014 r. – Murnauer Markenvertrieb przeciwko OHIM – Healing Herbs (NOTFALL)

(sprawa T‑188/13)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Słowny wspólnotowy znak towarowy NOTFALL — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) i art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Równość traktowania”

1. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru — Pojęcie [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)] (por. pkt 19, 20, 25)

2. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru — Słowny znak towarowy NOTFALL [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)] (por. pkt 23, 24, 26–30)

3. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Odrębne badanie różnych podstaw odmowy rejestracji — Nakładanie się na siebie zakresów stosowania podstaw wymienionych w art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009 [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. b) i c)] (por. pkt 35)

4. Wspólnotowy znak towarowy — Decyzje Urzędu — Zasada równego traktowania — Zasada dobrej administracji — Wcześniejsza praktyka decyzyjna Urzędu (por. pkt 42)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 lutego 2013 r. (sprawa R 132/2012‑4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Healing Herbs Ltd a Murnauer Markenvertrieb GmbH

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
1.

Postępowanie sądowe — Pismo wszczynające postępowanie — Wymogi formalne — Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów — Ogólne odesłanie do innych pism niezałączonych do skargi — Niedopuszczalność [statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c)] (por. pkt 14)
Wyrok Sądu (ósma izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. – Nanu-Nana Joachim Hoepp przeciwko OHIM – Vincci Hoteles (NAMMU)

(sprawa T‑498/13)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy NAMMU — Względna podstawa odmowy rejestracji — Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 i zasada 22 ust. 2–4 rozporządzenia (WE) nr 2868/95”

1. Wspólnotowy znak towarowy — Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie — Rozpatrywanie wniosku — Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego — Rzeczywiste używanie — Pojęcie — Kryteria oceny (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 57 ust. 2, 3) (por. pkt 22, 23, 45)

2. Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie odwoławcze — Skarga do sądu Unii — Właściwość Sądu — Ponowne badanie stanu faktycznego w świetle dowodów przedstawionych po raz pierwszy przed Sądem — Wyłączenie (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 65) (por. pkt 36)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 czerwca 2013 r. (sprawa R 611/2012‑1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Nanu Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG a Vincci Hoteles, SA

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
1.

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi — Cel — Konieczność pozostawienia do swobodnego używania [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)] (por. pkt 16, 17)
Wyrok Sądu (dziewiąta izba) z dnia 29 stycznia 2015 r. – Blackrock / OHIM (SO WHAT DO I DO WITH MY MONEY)

(sprawa T‑609/13)

„Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SO WHAT DO I DO WITH MY MONEY — Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009”

1. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego — Znaki towarowe tworzone przez slogany reklamowe — Charakter odróżniający — Zastosowanie szczególnych kryteriów oceny — Niedopuszczalność [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 19–21)

2. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego — Znaki towarowe tworzone przez slogany reklamowe — Slogan mający charakter fantazyjny [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 22)

3. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego — Znaki towarowe tworzone przez slogany reklamowe — Sformułowanie reklamowe o charakterze zachwalającym [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 23, 24)

4. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego — Słowny znak towarowy SO WHAT DO I DO WITH MY MONEY [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 26–41)

5. Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie odwoławcze — Odwołanie do izby odwoławczej — Właściwość izb odwoławczych — Ponowna całkowita ocena pod względem merytorycznym (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 64 ust. 1) (por. pkt 35)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 września 2013 r. (sprawa R 572/2013‑4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego SO WHAT DO I DO WITH MY MONEY jako wspólnotowego znaku towarowego

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
1.

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi — Cel — Konieczność pozostawienia do swobodnego używania [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)]