ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
5

Artykuł 6 wspomnianej konwencji, zatytułowany „Udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji dotyczących konkretnych przedsięwzięć”, przewiduje: „1. Każda ze stron: a) stosuje postanowienia niniejszego artykułu w odniesieniu do decyzji o wydaniu pozwolenia na podjęcie planowanych przedsięwzięć wymienionych w załączniku I; b) stosuje, zgodnie z jej prawem krajowym, postanowienia niniejszego artykułu również do decyzji co do planowanych przedsięwzięć nieobjętych zakresem załącznika I, które mogą mieć znaczące oddziaływanie na środowisko. W tym celu strony określają, czy takie proponowane przedsięwzięcie podlega tym postanowieniom; […]. 2. Zainteresowana społeczność jest informowana, odpowiednio bądź poprzez publiczne ogłoszenie, bądź indywidualnie, na wczesnym etapie procedury podejmowania decyzji w sprawach dotyczących środowiska, i w sposób właściwy, terminowy i skuteczny […]. […] 3. Procedury umożliwiające udział społeczeństwa zawierają rozsądne terminy dla różnych etapów, które zapewniają dostateczny okres czasu na poinformowanie społeczeństwa, zgodnie z postanowieniami ustępu 2, i na przygotowanie się i skuteczne uczestnictwo społeczeństwa w podejmowaniu decyzji w sprawach dotyczących środowiska. 4. Każda ze stron umożliwia udział społeczeństwa na tyle wcześnie, aby wszystkie możliwości były jeszcze dostępne i aby udział społeczeństwa był skuteczny. 5. Każda ze stron powinna, tam gdzie ma to zastosowanie, zachęcać przyszłych wnioskodawców, aby jeszcze przed złożeniem wniosku o pozwolenie na podjęcie planowanego przedsięwzięcia rozpoznali zasięg zainteresowanej społeczności, rozpoczęli dyskusje i udzielili informacji dotyczących celów planowanego przedsięwzięcia. 6. Każda ze stron zobowiązuje właściwe władze publiczne do udostępnienia zainteresowanej społeczności wglądu, na wniosek, jeśli tak przewiduje prawo krajowe, bezpłatnie i natychmiast, jak tylko staną się dostępne, do wszystkich informacji, istotnych dla procesu podejmowania decyzji, o którym mowa w niniejszym artykule, a które są dostępne w trakcie procedury dotyczącej udziału społeczeństwa; nie narusza to prawa stron do nieujawniania niektórych informacji zgodnie z art. 4 ust. 3 i 4. […] […] 7. Procedury dotyczące udziału społeczeństwa pozwalają społeczeństwu na składanie, w formie pisemnej lub, jeśli ma to miejsce, na rozprawie publicznej lub przesłuchaniu z udziałem wnioskodawcy, wszelkich uwag, informacji, analiz i opinii, które uważa ono za odnoszące się do planowanego przedsięwzięcia. […]”.
Z informacji, którymi dysponuje Trybunał, wynika w tym względzie, że usługa pośrednictwa świadczona przez przedsiębiorstwo Uber polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Co więcej, Uber wywiera decydujący wpływ na warunki, na jakich kierowcy ci świadczą usługi. Co się tyczy tej ostatniej kwestii, okazuje się w szczególności, że Uber określa – za pomocą aplikacji o tej samej nazwie – przynajmniej maksymalną cenę danego przewozu, że przedsiębiorstwo to pobiera tę cenę od klienta, a następnie przekazuje jej część właścicielowi pojazdu niebędącemu zawodowym kierowcą i że sprawuje ono pewną kontrolę w odniesieniu do jakości pojazdów i ich kierowców, a także do zachowania tych ostatnich, przy czym kontrola taka może w stosownym wypadku skutkować wykluczeniem danego kierowcy ze świadczenia usług przewozowych.
81

European Dynamics Luxembourg i in. podnoszą przede wszystkim, że w zaskarżonym wyroku wykazano lege artis spełnienie przesłanek pociągnięcia Unii do odpowiedzialności. Twierdzą one również, że nie ma żadnej sprzeczności między pkt 144, 146 i 150 zaskarżonego wyroku a pkt 2 jego uzasadnienia, gdyż do celów naprawienia szkody, którą European Dynamics Luxembourg i in. poniosły z racji utraty szansy, należy wziąć pod uwagę pełny zasięg, jaki mogłaby mieć ta utrata szansy, czyli szansę, że European Dynamics Luxembourg byłaby sklasyfikowana na pierwszym miejscu w kaskadzie. Wreszcie, odniesienie się do Unii w pkt 2 sentencji zaskarżonego wyroku nie było błędem, ponieważ Unia jest ogólnie odpowiedzialna za bezprawne zachowania swoich instytucji i organów.
135

W tym względzie rzeczone państwo członkowskie twierdzi, że Rada naruszyła art. 14 ust. 2 decyzji delegowanej 2012/678, zgodnie z którym grzywna obliczana jest na podstawie kwoty odniesienia równej 5% „wartości większego wpływu wprowadzenia w błąd na poziomie [na poziom] deficytu […] za odpowiednie lata objęte notyfikacją”. Owo wyrażenie należy bowiem rozumieć w ten sposób, że Rada musi przede wszystkim zmierzyć wpływ wprowadzenia w błąd na poziom deficytu dla poszczególnych lat objętych notyfikacją i których dotyczy to wprowadzenie w błąd, następnie ustalić rok, dla którego ów wpływ jest największy, i wreszcie ustalić kwotę odniesienia, opierając się jedynie na tym wpływie. W niniejszej sprawie taka interpretacja powinna była doprowadzić Radę do ustalenia kwoty odniesienia w oparciu o wydatki niezgłoszone przez Królestwo Hiszpanii za sam rok 2011 (to jest 862 mln EUR). Tymczasem owa instytucja ustaliła tę kwotę, opierając się na wydatkach niezgłoszonych za wszystkie lata objęte notyfikacją z dnia 30 marca 2012 r. i których dotyczyło wprowadzenie błąd, czyli za lata 2008–2011 (to jest ok. 1,9 mld EUR). Wobec powyższego uzasadnione jest skorygowanie tego błędu przez Trybunał poprzez obniżenie kwoty odniesienia do 43,1 mln EUR (w miejsce 94,65 mln EUR) i w konsekwencji obniżenie wysokości grzywny do 8,62 mln EUR (w miejsce 18,93 mln EUR).
75

Najpierw, w stosunku do argumentu spółek Bionorica i Diapharm, zgodnie z którym Sąd błędnie postawił w tej samej sytuacji dopuszczone oświadczenia zdrowotne oraz te oświadczenia, których rozpatrzenie zawieszono, Komisja wskazuje, że Sąd ograniczył się do stwierdzenia, odpowiednio, w pkt 43 i 42 postanowień w sprawie T‑619/14 i T‑620/14, że stosowanie oświadczeń zdrowotnych zostało dopuszczone w obu wypadkach. Zdaniem Komisji stwierdzenie to jest poprawne z prawnego punktu widzenia w świetle art. 28 ust. 5 i 6 rozporządzenia nr 1924/2006. Natomiast jest oczywiste, że zgodne z prawem stosowanie oświadczeń zdrowotnych, niezależnie czy są one dopuszczone, czy też ich rozpatrzenie zostało zawieszone, zakłada, że wymogi nałożone w tym względzie przez prawodawcę Unii są spełnione w każdym rozpatrywanym przypadku. Dodatkowo rozważania wnoszących odwołanie dotyczące podnoszonych negatywnych skutków utrzymania w mocy stosowania prawa krajowego są skierowane co do istoty nie przeciwko Sądowi, lecz, po pierwsze, przeciwko ustawodawcy niemieckiemu i sądom niemieckim oraz, po drugie, przeciwko prawodawcy Unii, który przyjął rozpatrywane przepisy przejściowe.
Sprawa C‑144/16

Município de Palmela

przeciwko

Autoridade de Segurança Alimentar e Económica (ASAE) – Divisão de Gestão de Contraordenações

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Setúbal)

Odesłanie prejudycjalne – Procedury udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego – Dyrektywy 83/189/WE i 98/34/WE – Projekt przepisu technicznego – Powiadomienie Komisji Europejskiej – Zobowiązania państw członkowskich – Naruszenie – Konsekwencje

Streszczenie – postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 1 lutego 2017 r.

Zbliżanie ustawodawstw – Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych – Dyrektywa 83/189 – Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego – Dyrektywa 98/34 – Przepis techniczny – Obowiązek państw członkowskich przekazywania Komisji każdego projektu przepisu technicznego – Naruszenie obowiązku – Konsekwencje – Niemożność powołania się wobec jednostek na nienotyfikowany przepis – Zakres

(dyrektywa 98/34 Parlamentu Europejskiego i Rady, zmieniona dyrektywą 98/48, art. 8 ust. 1; dyrektywa Rady 83/189, art. 8 ust. 1)

Artykuł 8 ust. 1 dyrektywy Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, zmienionej aktem dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej oraz art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r., należy interpretować w ten sposób, że sankcja w postaci braku możliwości powołania się na nienotyfikowany przepis techniczny, taki jak art. 16 ust. 1 i 2 Regulamento que estabelece as condições de segurança a observar na localização, implantação, conceção e organização funcional dos espaços de jogo e recreio, respetivamente, equipamento e superfícies de impacto (rozporządzenia w sprawie warunków bezpieczeństwa, których należy przestrzegać przy lokalizacji, zakładaniu, projektowaniu i funkcjonalnej organizacji placów zabaw i rekreacji, ich wyposażenia i powierzchni upadku), załączonego do Decreto-Lei no 379/97 (dekretu z mocą ustawy nr 379/97) z dnia 27 grudnia 1997 r., zmienionego przez Decreto-Lei no 119/2009 (dekret z mocą ustawy nr 119/2009) z dnia 19 maja 2009 r., ma zastosowanie jedynie do tego przepisu technicznego, a nie do całego aktu prawodawczego, w którym jest on zawarty.

(zob. pkt 38; sentencja)
Artykuł 26 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową 2009/299, należy interpretować w ten sposób, że środki takie jak areszt domowy w wymiarze dziewięciu godzin na dobę w godzinach nocnych, połączony z dozorem elektronicznym danej osoby za pomocą opaski elektronicznej, z obowiązkiem stawiennictwa codziennie lub kilka razy w tygodniu w komisariacie policji w określonych godzinach, a także z zakazem występowania o wydanie dokumentów umożliwiających podróż za granicę, nie są co do zasady – uwzględniając rodzaj, czas trwania, skutki i sposób wykonania całokształtu tych środków – do tego stopnia ograniczające, by wywierały skutek w postaci pozbawienia wolności porównywalny z osadzeniem i tym samym zostały zakwalifikowane jako „zatrzymanie” w rozumieniu wspomnianego przepisu, czego sprawdzenie należy jednak do sądu krajowego.

Przy wykonywaniu art. 26 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 organ sądowy wydającego europejski nakaz aresztowania państwa członkowskiego jest bowiem zobowiązany do zbadania, czy środki podjęte wobec danej osoby w wykonującym nakaz państwie członkowskim należy zrównać z pozbawieniem wolności i uznać je tym samym za zatrzymanie w rozumieniu rzeczonego art. 26 ust. 1. Jeśli w ramach takiego badania wspomniany organ sądowy dojdzie do wniosku, że tak jest w istocie, to zgodnie ze wspomnianym art. 26 ust. 1 ma obowiązek zaliczenia na okres pozbawienia wolności, jaki osoba ta ma odbyć w wydającym europejski nakaz aresztowania państwie członkowskim, wszystkich okresów stosowania tych środków.

(por. pkt 40, 44, 46–47, 53–55, 57; sentencja)
Pojęcie „organu sądowego”, o którym mowa w art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową 2009/299, jest pojęciem autonomicznym prawa Unii i ów art. 6 ust. 1 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by organ władzy wykonawczej, taki jak ministerstwo sprawiedliwości Republiki Litewskiej, został wskazany jako „wydający nakaz organ sądowy” w rozumieniu tego przepisu. Tym samym europejskiego nakazu aresztowania wydanego przez to ministerstwo w celu wykonania wyroku orzekającego karę pozbawienia wolności nie można uznać za „orzeczenie sądowe” w rozumieniu art. 1 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, zmienionej decyzją ramową 2009/299.

Decyzja ramowa ma bowiem na celu ustanowienie uproszczonego systemu przekazywania bezpośrednio między organami sądowymi, mającego zastąpić tradycyjną współpracę pomiędzy suwerennymi państwami, która wymaga zaangażowania i oceny ze strony władzy politycznej, w celu zapewnienia swobodnego przepływu orzeczeń sądowych w sprawach karnych w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Tymczasem wyznaczenie organu władzy wykonawczej, takiego jak litewskie ministerstwo sprawiedliwości, jako organu właściwego do wydania europejskiego nakazu aresztowania sprowadzałoby się do przyznania władzy wykonawczej uprawnień decyzyjnych w ramach procedury przekazywania osób poszukiwanych, czyli prowadziłoby dokładnie do tego, co za pomocą decyzji ramowej zamierzano zlikwidować. Ponadto zasada wzajemnego uznawania ujęta w art. 1 ust. 2 decyzji ramowej, zgodnie z którą wykonujący nakaz organ sądowy jest zobowiązany do wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego przez wydający nakaz organ sądowy, opiera się na przesłance, zgodnie z którą wcześniej, przed wykonaniem europejskiego nakazu aresztowania, organ sądowy przeprowadził kontrolę sądową. Tymczasem wydanie europejskiego nakazu aresztowania przez podmiot należący do władzy wykonawczej, taki jak litewskie ministerstwo sprawiedliwości, nie daje wykonującemu organowi sądowemu pewności, że europejski nakaz aresztowania podlegał tego rodzaju kontroli sądowej, a zatem nie może wystarczyć do uzasadnienia wysokiego stopnia zaufania między państwami członkowskimi, które stanowi fundament decyzji ramowej.

(zob. pkt 41–45, 48; sentencja)
Sprawy połączone C‑124/16, C‑188/16 i C‑213/16

postępowania karne

przeciwko

Ianosowi Trance i in.

(wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Amtsgericht München i przez Landgericht München I)

Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Dyrektywa 2012/13/UE – Prawo do informacji w postępowaniu karnym – Prawo do informacji dotyczących oskarżenia – Doręczenie wyroku nakazowego – Szczegółowe zasady – Obowiązkowe ustanowienie pełnomocnika – Oskarżony niemający miejsca zamieszkania ani miejsca pobytu – Termin na wniesienie sprzeciwu biegnący od momentu doręczenia wyroku pełnomocnikowi

Streszczenie – wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 marca 2017 r.

Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Prawo do informacji w postępowaniu karnym – Dyrektywa 2012/13 – Prawo do informacji dotyczących oskarżenia – Zakres – Doręczenie aktu skazującego w postępowaniu karnym – Szczegółowe zasady – Uregulowanie krajowe zobowiązujące do ustanowienia pełnomocnika dla osób niemających miejsce zamieszkania w państwie członkowskim z którego pochodzi ten akt – Dopuszczalność – Termin na wniesienie sprzeciwu biegnący od momentu doręczenia wyroku pełnomocnikowi – Dopuszczalność – Przesłanki

[dyrektywa 2012/13 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 2, art. 3 ust. 1 lit. c), art. 6 ust. 1, ust. 3]

Wykładni art. 2, art. 3 ust. 1 lit. c) oraz art. 6 ust. 1 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego takim jak przepisy rozpatrywane w postępowaniach głównych, które w kontekście postępowania karnego przewidują, że oskarżony, który w tym państwie członkowskim nie ma miejsca pobytu, ani też w tym państwie lub państwie członkowskim pochodzenia nie ma miejsca zamieszkania, ma obowiązek wyznaczyć pełnomocnika do doręczeń dla celów wydanego wobec niego wyroku nakazowego, oraz że bieg terminu na wniesienie sprzeciwu od takiego wyroku – po upływie którego staje się on wykonalny – rozpoczyna się już z chwilą doręczenia tego wyroku wspomnianemu pełnomocnikowi.

Artykuł 6 dyrektywy 2012/13 wymaga jednak, aby – na etapie wykonywania wyroku nakazowego – z chwilą gdy zainteresowana osoba rzeczywiście dowie się o wydaniu wobec niej tego wyroku, jej sytuacja prawna została zrównana z sytuacją, w której ta osoba znalazłaby się, gdyby ów wyrok został jej doręczony osobiście, a w szczególności aby dysponowała pełnym terminem do wniesienia sprzeciwu, w stosownym wypadku w następstwie przywrócenia jej terminu.

Do sądów odsyłających należy zapewnienie, aby krajowe przepisy regulujące postępowanie w sprawie przywrócenia terminu, jak też przesłanki, które muszą być w tym celu spełnione, były stosowane w sposób zgodny z tymi wymogami oraz aby w ramach tego postępowania była zapewniona możliwość rzeczywistego korzystania z praw przewidzianych w tym art. 6.

(zob. sentencja)
Komisja w celu oceny wartości pomocy, w rozumieniu art. 107 TFUE, dokonuje złożonych ocen ekonomicznych. W tych okolicznościach kontrola takiej czynności ze strony sądu Unii jest siłą rzeczy ograniczona. Kontrola ta ogranicza się do zbadania, czy przestrzegane były przepisy proceduralne oraz przepisy dotyczące uzasadnienia, a także do sprawdzenia prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych oraz tego, czy nie wystąpił oczywisty błąd w ocenie i czy nie doszło do nadużycia władzy. W szczególności w ramach tej kontroli sąd Unii nie może zastąpić oceny ekonomicznej dokonanej przez Komisję swoją własną oceną.

(zob. pkt 18–20)
Artykuł 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks wizowy (kodeks wizowy), zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r., należy interpretować w ten sposób, że wniosek o wydanie wizy o ograniczonej ważności terytorialnej złożony przez obywatela państwa trzeciego z przyczyn humanitarnych na podstawie art. 25 tego kodeksu w przedstawicielstwie docelowego państwa członkowskiego położonym na terytorium państwa trzeciego z zamiarem złożenia tuż po przybyciu do tego państwa członkowskiego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, a w następstwie przebywania we wspomnianym państwie członkowskim przez ponad 90 dni w ciągu danego 180-dniowego okresu, nie jest objęty stosowaniem wspomnianego kodeksu, lecz w obecnym stanie prawa Unii Europejskiej jedynie prawem krajowym.

Należy dodać, że przeciwne ustalenie sprowadzałoby się, mimo że kodeks wizowy został przewidziany dla celów wydawania wiz na pobyty na terytorium państw członkowskich nieprzekraczające 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu, do umożliwienia obywatelom państw trzecich składania w oparciu o ten kodeks wniosków o wydanie wizy mających na celu uzyskanie ochrony międzynarodowej w wybranym przez nich państwie członkowskim, co naruszałoby ogólną strukturę systemu ustanowionego rozporządzeniem nr 604/2013.

Należy jeszcze zauważyć, że takie przeciwne ustalenie oznaczałby, że państwa członkowskie są zobowiązane na postawie kodeksu wizowego do faktycznego umożliwienia obywatelom państw trzecich składnia wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej w przedstawicielstwach państw członkowskich położonych na terytorium państwa trzeciego. Podczas gdy zaś kodeks wizowy nie ma na celu harmonizacji uregulowań państw członkowskich dotyczących ochrony międzynarodowej, należy stwierdzić, że akty Unii przyjęte na podstawie art. 78 TFUE, które regulują procedury mające zastosowanie do wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, nie przewidują takiego obowiązku, a przeciwnie – wykluczają ze swojego zakresu stosowania wnioski złożone w przedstawicielstwach państw członkowskich. I tak z art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy 2013/32 wynika, że dyrektywa ta ma zastosowanie do wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, z którymi wystąpiono na terytorium, w tym na granicy, na wodach terytorialnych lub w strefach tranzytowych państw członkowskich, ale nie do wniosków o azyl dyplomatyczny lub terytorialny złożonych w przedstawicielstwach państw członkowskich. Podobnie z art. 1 i 3 rozporządzenia nr 604/2013 wynika, że rozporządzenie to zobowiązuje jedynie państwa członkowskie do rozpatrzenia każdego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego na terytorium państwa członkowskiego, w tym na granicy lub w strefach tranzytowych, i że procedury przewidziane przez wspomniane rozporządzenie mają zastosowanie tylko do takich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej.

(zob. pkt 48, 49, 51; sentencja)
Artykuł 42 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) powinien być interpretowany w ten sposób, że gdy obszar leśny kwalifikujący się do uzyskania wsparcia z „Natury 2000” należy w części do państwa, a w części do osoby prywatnej, w celu obliczenia kwoty wsparcia, jaka ma zostać wypłacona osobie prywatnej, trzeba uwzględnić stosunek między powierzchnią tego obszaru należącego do państwa a powierzchnią obszaru należącego do tej osoby prywatnej.

Tymczasem okoliczność, że część działki gospodarstwa leśnego na obszarze „Natura 2000” nie jest objęta zakresem stosowania wsparcia z „Natury 2000” z tego względu, że jest ona własnością państwa, nie skutkuje ustaniem konieczności zrekompensowania ograniczeń w zakresie użytkowania działek tego gospodarstwa należących do osoby prywatnej ze względu na wdrożenie wymogów przewidzianych w tych dyrektywach.

W związku z tym całkowite wyłączenie danego obszaru leśnego „Natura 2000” z zakresu stosowania art. 42 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1698/2005, gdy ów obszar należy jednocześnie do osoby prywatnej i do państwa, pozbawia bezwzględnie system płatności dla obszarów „Natura 2000” celu wyrównawczego.

(zob. pkt 27, 28, 36; sentencja)
Artykuł 267 akapit trzeci TFUE należy interpretować w ten sposób, że sąd orzekający w ostatniej instancji może powstrzymać się od skierowania pytania prejudycjalnego do Trybunału, gdy skarga kasacyjna została odrzucona ze względu na niedopuszczalność związaną z postępowaniem przed tym sądem, z zastrzeżeniem poszanowania zasad równoważności i skuteczności.

W tym względzie należy przypomnieć przede wszystkim, że jeżeli nie istnieje żaden środek zaskarżenia orzeczenia sądu krajowego, to sąd ten jest co do zasady zobowiązany wystąpić do Trybunału zgodnie z art. 267 akapit trzeci TFUE, gdy podniesiona została przed nim kwestia dotycząca interpretacji traktatu FUE (wyrok z dnia 18 lipca 2013 r., Consiglio Nazionale dei Geologi, C‑136/12, EU:C:2013:489, pkt 25).

Z relacji między art. 267 akapit drugi TFUE a art. 267 akapit trzeci TFUE wynika, że sądy wskazane w art. 267 akapit trzeci TFUE mają takie samo uprawnienie dyskrecjonalne jak inne sądy krajowe w odniesieniu do kwestii, czy orzeczenie dotyczące zagadnienia z zakresu prawa Unii jest im niezbędne do wydania orzeczenia. Wobec tego sądy te nie są zobowiązane do przedkładania podniesionego przed nimi pytania dotyczącego wykładni prawa Unii, jeżeli pytanie nie jest istotne dla sprawy, to jest w wypadku, gdy odpowiedź na pytanie – jakakolwiek by ona była – nie mogłaby mieć żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sporu (wyrok z dnia 18 lipca 2013 r., Consiglio Nazionale dei Geologi, C‑136/12, EU:C:2013:489, pkt 26).

W konsekwencji, w wypadku gdy zgodnie z przepisami proceduralnymi danego państwa członkowskiego należy stwierdzić niedopuszczalność zarzutów podniesionych przed sądem wskazanym w art. 267 akapit trzeci TFUE, skierowanie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym nie może zostać uznane za niezbędne i właściwe, aby sąd ten mógł wydać orzeczenie.

(zob. pkt 42–44, 56; pkt 3 sentencji)