WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (trzecia izba)

z dnia 6 marca 2013 r.( )

Służba publiczna – Członek personelu tymczasowego – Rozwiązanie umowy z członkiem personelu tymczasowego zawartej na czas nieokreślony – Uzasadniona przyczyna

W sprawie F‑41/12

mającej za przedmiot skargę wniesioną na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a,

Séverine Scheefer, były członek personelu tymczasowego Parlamentu Europejskiego, zamieszkała w Luksemburgu (Luksemburg), reprezentowana przez adwokatów R. Adama oraz P. Kettera,

strona skarżąca,

przeciwko

Parlamentowi Europejskiemu, reprezentowanemu przez V. Montebello-Demogeot oraz M. Ecker, działające w charakterze pełnomocników,

strona pozwana,

SĄD DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(trzecia izba),

w składzie: S. Van Raepenbusch (sprawozdawca), Prezes, I. Boruta i R. Barents, sędziowie,

sekretarz: J. Tomac, administrator,

uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 10 października 2012 r.,

wydaje następujący

Wyrok

1 W skardze złożonej w sekretariacie Sądu w dniu 21 marca 2012 r. S. Scheefer żąda w istocie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 20 czerwca 2011 r. o rozwiązaniu z nią umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego zawartej na czas nieokreślony oraz zasądzenia od Parlamentu odszkodowania.

Ramy prawne

2 Artykuł 29 ust. 2 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) stanowi:

„Organ powołujący może zastosować procedurę odmienną od procedury konkursowej w odniesieniu do naboru urzędników wyższego szczebla (dyrektorów generalnych lub ich odpowiedników w grupie zaszeregowania AD 16 lub AD 15 oraz dyrektorów lub ich odpowiedników w grupie zaszeregowania AD 15 lub AD 14) oraz, w przypadkach wyjątkowych, również w odniesieniu do naboru na stanowiska wymagające szczególnych kwalifikacji”.

3 Artykuł 2 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (zwanych dalej „WZIP”) brzmi następująco:

„Do celów niniejszych warunków zatrudnienia przez »personel tymczasowy« rozumie się:

a) [p]ersonel zatrudniony na stanowisku, które znajduje się na liście stanowisk załączonej do sekcji budżetu odnoszącej się do każdej instytucji i które władze budżetowe zaklasyfikowały jako stanowisko tymczasowe;

[…]”.

4 Artykuł 47 WZIP stanowi

„Z wyjątkiem zgonu stosunek pracy nawiązany z pracownikiem personelu tymczasowego ulega rozwiązaniu:

[…]

c) jeśli umowa zawarta jest na czas nieokreślony:

i) z chwilą upłynięcia okresu wypowiedzenia przewidzianego w umowie; okres wypowiedzenia trwa nie krócej niż miesiąc za każdy przepracowany rok służby i mieści się w granicach od 3 do 9 miesięcy. Jednakże okres wypowiedzenia nie może rozpocząć się w czasie, gdy pracownik przebywa na urlopie macierzyńskim lub chorobowym, z zastrzeżeniem, że urlop chorobowy nie trwa dłużej niż trzy miesiące. Ponadto okres wypowiedzenia podczas urlopu macierzyńskiego lub chorobowego zostaje wstrzymany w granicach czasowych określonych powyżej […].

[…]”.

5 Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43) wprowadziła w życie Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte dnia 18 marca 1999 r. między głównymi organizacjami międzybranżowymi (zwane dalej „porozumieniem ramowym”).

6 Zgodnie z klauzulą 3 porozumienia ramowego:

„1. Do celów niniejszego Porozumienia »pracownik zatrudniony na czas określony« oznacza osobę, która zawarła umowę o pracę lub stosunek pracy bezpośrednio między pracodawcą a pracownikiem, a termin wygaśnięcia umowy o pracę lub stosunku pracy jest określony przez obiektywne warunki, takie jak nadejście dokładnie określonej daty, wykonanie określonego zadania lub nastąpienie określonego wydarzenia.

[…]”.

7 Artykuł 7 ust. 2–4 przepisów wewnętrznych dotyczących zatrudniania urzędników i innych pracowników ustanowionych decyzją prezydium Parlamentu w dniu 3 maja 2004 r. (zwanych dalej „przepisami wewnętrznymi”) przewiduje:

„2. O ile postanowienia dotyczące urzędników nie stanowią inaczej, członkowie personelu tymczasowego są zatrudniani w stosownej kolejności spośród laureatów konkursu lub procedury naboru na stanowisko przewidzianej w art. 29 ust. 2 regulaminu pracowniczego […].

3. Jeśli brak jest laureatów, personel tymczasowy zatrudniany jest na następujących zasadach:

– członkowie personelu tymczasowego, o których mowa w art. 2 [lit.] a) WZIP – po przeprowadzeniu naboru przez komisję ad hoc, w której jednego z członków wyznacza [k]omitet [p]racowniczy;

– członkowie personelu tymczasowego, o których mowa w art. 2 [lit.] b) WZIP – po zasięgnięciu opinii wspólnej komisji.

4. W drodze odstępstwa od wcześniejszych postanowień członkowie personelu tymczasowego, o których mowa w art. 2 [lit.] a) WZIP, mogą być zatrudniani według procedury przewidzianej w ust. 3 tiret drugie niniejszego artykułu, jeżeli nabór ten ma na celu tylko tymczasowe obsadzenie stanowisk, zanim nie zostaną one obsadzone zgodnie z postanowieniami ust. 3 tiret pierwsze niniejszego artykułu”.

Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu

8 Na mocy umowy podpisanej odpowiednio przez Parlament w dniu 29 marca i przez skarżącą w dniu 4 kwietnia 2006 r. Parlament zatrudnił skarżącą w charakterze członka personelu tymczasowego na podstawie art. 2 lit. a) WZIP na okres od dnia 1 kwietnia 2006 r. do dnia 31 marca 2007 r. na stanowisku lekarza w gabinecie lekarskim w Luksemburgu (Luksemburg).

9 Aneksami z dnia 23 lutego 2007 r. i z dnia 26 marca 2008 r. umowa skarżącej została przedłużona do dnia 31 marca 2009 r.

10 Zapytany przez skarżącą o możliwość kontynuowania przez nią współpracy z zakładowym gabinetem lekarskim w ramach umowy na czas nieokreślony Sekretarz Generalny Parlamentu w dniu 12 lutego 2009 r. odpowiedział jej, że nie ma takiej możliwości, i potwierdził, że jej umowa dobiegnie końca w dniu 31 marca 2009 r.

11 Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2011 r. w sprawie F‑105/09 Scheefer przeciwko Parlamentowi (zwanym dalej „wyrokiem w sprawie Scheefer”) Sąd stwierdził nieważność decyzji zawartej w piśmie z dnia 12 lutego 2009 r. W wyroku tym Sąd orzekł bowiem, że w świetle art. 8 akapit pierwszy WZIP należy uznać, że umowa skarżącej uległa dwukrotnemu przedłużeniu, wobec czego drugi aneks z dnia 26 marca 2008 r. powinien zostać przekwalifikowany z mocy prawa na zatrudnienie na czas nieokreślony wyłącznie na podstawie woli prawodawcy, z tym skutkiem, że upływ terminu określonego w tym aneksie nie może skutkować zakończeniem zatrudnienia zainteresowanej.

12 W międzyczasie w dniu 18 października 2007 r. Parlament opublikował ogłoszenie nr PE/95/S o procedurze naboru w oparciu o świadectwa posiadanych kwalifikacji oraz egzaminy przeprowadzanej w celu zatrudnienia członka personelu tymczasowego na stanowisku administratora‑lekarza oraz w celu ustanowienia listy odpowiednich kandydatów składającej się z czterech najlepszych kandydatów (Dz.U. 2007, C 244 A, s. 5, zwanej dalej „procedurą naboru PE/95/S”). Skarżąca zgłosiła swoją kandydaturę, ale w dniu 28 stycznia 2008 r. kandydatura ta została odrzucona z uzasadnieniem, że skarżącej brakowało wymaganego doświadczenia. Lista odpowiednich kandydatów stworzona w wyniku tej procedury została przyjęta w dniu 16 maja 2008 r. Zatrudniono dwóch lekarzy, jednego w dniu 1 maja 2009 r. oraz drugiego w dniu 1 czerwca 2009 r.

13 W dniu 24 maja 2011 r. Parlament poinformował skarżącą, że w następstwie wyroku w sprawie Scheefer nastąpiła zmiana kwalifikacji jej umowy członka personelu tymczasowego na umowę na czas nieokreślony, wobec czego zakończenie jej pracy, które nastąpiło w dniu 31 marca 2009 r. zostaje unieważnione, co daje jej prawo do wypłaty wynagrodzenia od dnia 1 kwietnia 2009 r., po potrąceniu wymienionych w tym wyroku dochodów zastępczych, które uzyskiwała od tej daty.

14 Pismem z dnia 14 czerwca 2011 r. skarżąca między innymi poinformowała Parlament, że oddaje się do jego dyspozycji, aby jak najszybciej ponownie podjąć pracę.

15 Pismem z dnia 20 czerwca 2011 r. Sekretarz Generalny Parlamentu zawiadomił skarżącą, że Parlament rozwiązuje z nią umowę w charakterze członka personelu tymczasowego zawartą na czas nieokreślony ze względu na to, iż „[jej] zatrudnienie nie znajduje już uzasadnienia w świetle tego, że [Parlament] dysponuje obecnie listą laureatów […] spełniających wymogi art. 7 ust. 2 przepisów wewnętrznych […] i że przystąpił do obsadzania wszystkich wolnych stanowisk lekarzy orzeczników zatrudnionych w Luksemburgu na podstawie tej listy”.

16 Na mocy art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie do członków personelu tymczasowego na podstawie art. 46 WZIP skarżąca wniosła w dniu 5 sierpnia 2011 r. zażalenie na decyzję o zwolnieniu zawartą w piśmie wspomnianym w poprzednim punkcie. Organ upoważniony do zawierania umów o pracę oddalił jej zażalenie decyzją z dnia 21 grudnia 2011 r.

Żądania stron

17 Skarżąca wnosi do Trybunału o:

– stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi i co za tym idzie:

– tytułem żądania głównego – stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu zawartej w piśmie Sekretarza Generalnego Parlamentu z dnia 20 czerwca 2011 r. „wraz z wszystkimi wynikającymi z tego konsekwencjami, w tym finansowymi”;

– w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 grudnia 2011 r. oddalającej zażalenie skarżącej;

– „w konsekwencji orzeczenie przywrócenia [jej] do pracy Parlamencie”;

– tytułem żądania ewentualnego – zasądzenie od Parlamentu na rzecz skarżącej tytułem odszkodowania kwoty 288 000 EUR „odpowiadającej wynagrodzeniu za 36 miesięcy […], bez uszczerbku dla dokładnej kwoty, którą należy obliczyć z uwzględnieniem koniecznych adaptacji […], w przeciwnym wypadku w innej kwocie według uznania Sądu ex æquo et bono lub ustalonej przez biegłego” oraz kwoty 15 000 EUR tytułem zadośćuczynienia;

– obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

18 Parlament wnosi do Sądu o:

– oddalenie skargi jako bezzasadnej;

– obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania.

Co do prawa

W przedmiocie żądań stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej zażalenie oraz żądania skierowania nakazu

19 W odrębnym żądaniu skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 12 października 2011 r. oddalającej jej zażalenie.

20 Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem żądanie stwierdzenia nieważności formalnie skierowane przeciwko decyzji w sprawie oddalenia zażalenia skutkuje, w przypadku gdy decyzja jest pozbawiona autonomicznej treści, zaskarżeniem do Sądu aktu, na który zażalenie zostało złożone (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 17 stycznia 1989 r. w sprawie 293/87 Vainker przeciwko Parlamentowi, pkt 8; wyrok w sprawie Scheefer, pkt 21). W niniejszej sprawie decyzja z dnia 21 grudnia 2011 r. oddalająca zażalenie podtrzymuje pierwotną decyzję zawartą w piśmie z dnia 20 czerwca 2011 r. o rozwiązaniu ze skarżącą umowy na czas nieokreślony, przynosząc dodatkowe wyjaśnienia w kontekście tego zażalenia. W takim przypadku to właśnie pierwotna decyzja niekorzystna podlega badaniu zgodności z prawem, z uwzględnieniem uzasadnienia wynikającego z łącznej lektury tej decyzji z decyzją oddalającą zażalenie. W związku z tym żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie oddalenia zażalenia jest pozbawione autonomicznej treści, a skargę należy rozpatrywać jako formalnie skierowaną przeciwko decyzji zawartej w piśmie z dnia 20 czerwca 2011 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), wskazanej w decyzji w sprawie oddalenia zażalenia z dnia 21 grudnia 2011 r. (zob. podobnie wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2004 r. w sprawie T‑258/01 Eveillard przeciwko Komisji, pkt 31, 32).

21 Skarżąca wnosi ponadto do Sądu o „orzeczenie przywrócenia [jej] do pracy […] w Parlamencie”.

22 Powyższe żądanie należy uważać za zmierzające do tego, aby Sąd nakazał administracji przywrócenie skarżącej do pracy w służbach Parlamentu w wykonaniu ewentualnego stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Tymczasem w ramach skargi wniesionej na podstawie art. 46 WZIP i art. 91 regulaminu pracowniczego Sąd nie może kierować nakazów do instytucji Unii Europejskiej. W razie stwierdzenia nieważności danego aktu właściwa instytucja zobowiązana jest bowiem na mocy art. 266 TFUE do tego, by samej podjąć wszelkie środki, które zapewnią wykonanie wyroku (zob. wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie T‑398/03 Castets przeciwko Komisji, pkt 19).

23 Wynika z tego, że żądania skierowania nakazu są niedopuszczalne.

W przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji

24 Skarżąca podniosła trzy zarzuty, z których:

– pierwszy dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia i obowiązku przejrzystości;

– drugi dotyczy braku podstawy prawnej, oczywistego błędu w ocenie, naruszenia „art. 2, 3, 8, 29 i 47 WZIP” oraz nadużycia władzy;

– trzeci dotyczy naruszenia obowiązku staranności, nadużycia prawa oraz naruszenia zasad dobrej administracji i wykonywania umów w dobrej wierze.

Odnośnie do pierwszego zarzutu, dotyczącego naruszenia obowiązku uzasadnienia i obowiązku przejrzystości

25 Skarżąca podkreśla, że należy uzasadnić decyzje o jednostronnym rozwiązaniu umowy o zatrudnieniu w charakterze członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony. Podkreśla ponadto, że zaskarżona decyzja została wydana w następstwie wyroku w sprawie Scheefer, krótko po piśmie Parlamentu z dnia 24 maja 2011 r., potwierdzającym, że zakończenie przez nią pracy w dniu 31 marca 2009 r. zostało unieważnione oraz po ustnych zapewnieniach, że skarżąca szybko powróci na swoje miejsce pracy. Wreszcie skarżąca zwraca uwagę, że pomimo szczególnych okoliczności sprawy jej zwierzchnicy nie przeprowadzili z nią żadnej rozmowy w celu wyjaśnienia przyczyn zwolnienia.

26 W takim kontekście uzasadnienie zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą zatrudnienie skarżącej na czas nieokreślony nie jest już uzasadnione, ponieważ wszystkie wolne stanowiska lekarzy w Luksemburgu zostały obsadzone laureatami procedury naboru PE/95/S, spełniającymi wymogi art. 7 ust. 2 przepisów wewnętrznych, powinno stać się przedmiotem szerszych wyjaśnień. I tak w zaskarżonej decyzji Parlament „nie odnosi się […] w żaden sposób […] do szczegółów” tych naborów, szczególnie w odniesieniu do ich dat i ich formy. Ponadto Parlament nie wziął pod uwagę okoliczności, że skarżąca „posiadała (od dnia 31 marca 2008 r.) umowę na czas nieokreślony” oraz wystarczające doświadczenie, aby ubiegać się o zatrudnienie na jednym ze spornych stanowisk.

27 W tym względzie podkreślić należy, że zaskarżona decyzja ma następujące brzmienie:

„[…] Na podstawie art. 7 ust. 2 przepisów wewnętrznych […] członkowie personelu tymczasowego, o których mowa w art. 2 [lit.] a) WZIP, są zatrudniani spośród laureatów konkursu lub procedury naboru na stanowisko przewidzianej w art. 29 ust. 2 regulaminu pracowniczego. Należy odnotować, że była Pani zatrudniona od dnia 1 kwietnia 2006 r. jako członek personelu tymczasowego, o którym mowa w art. 2 [lit.] a) WZIP, zgodnie ze szczególną procedurą, określoną w ustępie 4 artykułu [7 przepisów wewnętrznych], aby zaradzić brakowi laureatów konkursu lub innych procedur naboru.

Tymczasem od tego czasu Parlament przeprowadził procedurę naboru […] PE/95/S […]. Należy stwierdzić, że nie jest Pani laureatką tej procedury, ponieważ Pani zgłoszenie nie było dopuszczalne ze względu na brak w tamtym okresie doświadczenia zawodowego wymaganego w ogłoszeniu o naborze.

W pkt 58 in fine [wyroku w sprawie Scheefer] Sąd […] przypomniał, że umowa na czas nieokreślony może zostać rozwiązana w każdej chwili z uzasadnionych względów z zachowaniem terminu wypowiedzenia określonego w art. 47 lit. c) ppkt (i) WZIP.

W tych warunkach Parlament rozwiązuje z Panią umowę członka personelu tymczasowego zawartą na czas nieokreślony ze względu na to, że Pani zatrudnienie nie znajduje już uzasadnienia w świetle faktu, iż Parlament dysponuje obecnie listą laureatów spełniających wymogi art. 7 ust. 2 przepisów wewnętrznych […] i że przystąpił do obsadzania wszystkich wolnych stanowisk lekarzy orzeczników zatrudnionych w Luksemburgu na podstawie tej listy.

[…]”.

28 Takie uzasadnienie jest wystarczające, nawet uwzględniając szczególną sytuację skarżącej, w której – jak ona sama utrzymuje – się znalazła, gdyż jasno i wyraźnie przedstawia przyczynę rozwiązania ze skarżącą umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego.

29 W szczególności skarżąca bezskutecznie zarzuca Parlamentowi nieuwzględnienie okoliczności, że posiadała ona umowę na czas nieokreślony oraz doświadczenie wystarczające, aby ubiegać się o zajmowanie jednego z wolnych stanowisk lekarza. Zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w decyzji oddalającej zażalenie Parlament podkreślił bowiem, że skarżąca została zatrudniona w drodze wyjątku w celu obsadzenia wolnego stanowiska lekarza i zaradzenia brakowi kandydatów, którzy mogą być zatrudnieni zgodnie z przepisami wewnętrznymi. Parlament wspomniał również, że zorganizował procedurę naboru PE/95/S właśnie po to, aby obsadzić to wolne stanowisko, i że skarżąca nie została laureatką tej procedury, ponieważ jej kandydatura została uznana za niedopuszczalną. Otóż należy przypomnieć, że uzasadnienie może być dorozumiane, pod warunkiem że umożliwia ono zainteresowanym poznanie przyczyn, dla których została wydana sporna decyzja, a właściwemu sądowi dostarcza informacji wystarczających do sprawowania kontroli [zob. wyrok Trybunału z dnia 8 lutego 2007 r. w sprawie C‑3/06 P Groupe Danone przeciwko Komisji, pkt 46; zob. podobnie wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie T‑304/06 Reber/OHMI – Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli (Mozart), pkt 55; wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 kwietnia 2011 r. w sprawie T‑262/09 Safariland/OHMI – DEF-TEC Defense Technology (FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR), pkt 92]. W związku z powyższym, ponieważ Parlament nie może pominąć procedury naboru wskazanej w pkt 27 niniejszego wyroku, względy przedstawione w zaskarżonej decyzji wystarczą same w sobie, gdyż wyłączają w sposób pośredni, niemniej niewątpliwy, możliwość kontynuacji zatrudnienia skarżącej na jednym z omawianych stanowisk, niezależnie od rodzaju jej umowy i posiadanego doświadczenia zawodowego.

30 Nie można ponadto uznać zaskarżonej decyzji za niepełną z tego powodu, że „Parlament nie odnosi się […] w żaden sposób […] do szczegółów zatrudnienia” lekarzy na wakujących stanowiskach, między innymi w odniesieniu do dokładnych dat ich zatrudnienia i jego formy. Jak wskazuje sama skarżąca, chodzi tu wyłącznie o szczegóły. W rezultacie Parlament nie był zobowiązany do wspomnienia o nich w zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie jest bowiem wystarczające, o ile przedstawia okoliczności faktyczne i względy prawne o zasadniczym znaczeniu w kontekście danej decyzji, tak więc administracja nie jest zobowiązana do podania uzasadnienia swojego uzasadnienia (wyrok Sądu z dnia 29 września 2011 r. w sprawie F‑80/10 AJ przeciwko Komisji, pkt 117). Ponadto w decyzji w sprawie oddalenia zażalenia Parlament podkreślił, że „wszystkie stanowiska lekarza orzecznika są obsadzone od dnia 1 czerwca 2009 r”.

31 Dodatkowo przypomnieć należy, że w odniesieniu do rzekomo niewystarczającego uzasadnienia może ono zostać uzupełnione przez wyjaśnienia złożone w toku postępowania przed Sądem. Tymczasem w niniejszej sprawie Parlament uściślił w swojej odpowiedzi na skargę, że pierwszy lekarz został zatrudniony w dniu 1 maja 2009 r., a drugi w dniu 1 czerwca 2009 r. na podstawie umów o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony. Zresztą sama skarżąca zauważyła na rozprawie, że rzekomo brakujące uzasadnienie znalazło się w tej odpowiedzi na skargę.

32 Wreszcie skarżąca zarzuca równie bezskutecznie Parlamentowi, że nie przeprowadził z nią rozmowy przed przyjęciem zaskarżonej decyzji. Wprawdzie orzecznictwo stanowi, że obowiązek przedstawienia uzasadnienia aktu niekorzystnego jest spełniony, jeżeli zainteresowany został należycie poinformowany o tym uzasadnieniu w trakcie spotkań ze swymi przełożonymi (wyrok Sądu z dnia 26 października 2006 r. w sprawie F‑1/05 Landgren przeciwko ETF, pkt 79). Jednak orzecznictwo to ma na celu wyłącznie określenie okoliczności eliminującej błąd w uzasadnieniu, ale nie wymaga, jak wydaje się sugerować skarżąca, wcześniejszego spotkania ze zwierzchnikami w ramach wykonania obowiązku uzasadnienia lub obowiązku przejrzystości, w przypadku gdy, tak jak w niniejszej sprawie, decyzja o zwolnieniu jest wystarczająco uzasadniona.

33 Zarzut pierwszy należy zatem oddalić.

Odnośnie do zarzutu drugiego, dotyczącego braku podstawy prawnej, oczywistego błędu w ocenie, naruszenia art. 2, 3, 8, 29 i 47 WZIP oraz nadużycia władzy

34 Z nagłówka i treści zarzutu drugiego wynika, że można go podzielić na trzy części, które należy rozważyć po kolei. Ponadto z samej treści wynika, że odwołanie się do art. 29 WZIP jest w sposób oczywisty wynikiem nieuwagi, ponieważ przepis ten jest całkowicie niezwiązany ze sporem, gdyż dotyczy on zasiłków porodowych i skarżąca nie opiera na nim żadnego konkretnego argumentu. Należy zatem uznać, że powołuje się ona raczej na art. 29 regulaminu pracowniczego, jako że odsyła do niego art. 7 przepisów wewnętrznych.

– W przedmiocie części pierwszej zarzutu drugiego, dotyczącej braku podstawy prawnej

35 Skarżąca utrzymuje, że Parlament nie może powoływać się na „przyczynę »ekonomiczną«”, zgodnie z którą wszystkie stanowiska lekarzy zostały obsadzone, gdyż ani WZIP, ani jej umowa nie przewidują takiego względu jako uzasadnionej przyczyny rozwiązania umowy na czas nieokreślony.

36 W tym zakresie należy przypomnieć, że art. 47 lit. c) WZIP przyznaje organowi upoważnionemu do zawierania o pracę umów szeroki zakres uznania przy rozwiązaniu umowy z członkiem personelu tymczasowego zawartej na czas nieokreślony (zob. podobnie wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 września 2009 r. w sprawie T‑404/06 P ETF przeciwko Landgren, pkt 162 i przytoczone tam orzecznictwo; wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 7 lipca 2011 r. w sprawie T‑283/08 P Longinidis przeciwko Cedefop, pkt 84).

37 W świetle powyższego i w odpowiedzi na argument Parlamentu, zgodnie z którym art. 7 ust. 4 jego przepisów wewnętrznych uniemożliwiał mu zawarcie umowy na czas nieokreślony, podczas gdy należało zagwarantować ciągłość obsługi zapewnianej przez gabinet lekarski w Luksemburgu, w wyroku w sprawie Scheefer Sąd orzekł, że przepis ten „nie wyklucza[ł] korzystania z umów zawieranych na czas nieokreślony, w zakresie, w jakim sytuacja tymczasowa, tak jak w niniejszym przypadku, może się utrzymywać przez niemożliwy do zdefiniowania czas, a umowa taka nie oferuje w żadnym razie jej beneficjentowi stabilności powołania na urzędnika, gdyż może zostać rozwiązana z uzasadnionych względów za wypowiedzeniem zgodnie z art. 47 lit. c) ppkt (i) WZIP” (wyrok w sprawie Scheefer, pkt 56).

38 W odniesieniu do kwestii, czy w niniejszej sprawie okoliczność, iż wszystkie wolne stanowiska lekarzy w gabinecie lekarskim Parlamentu w Luksemburgu zostały obsadzone, może stanowić uzasadnioną przyczynę zwolnienia, przypomnieć należy, że pracownik zatrudniony, tak jak skarżąca, na podstawie art. 2 lit. a) WZIP jest „zatrudniony na stanowisku, które znajduje się na liście stanowisk załączonej do sekcji budżetu odnoszącej się do każdej instytucji i które władze budżetowe zaklasyfikowały jako stanowisko tymczasowe”.

39 Wobec powyższego motyw dotyczący „przyczyny »ekonomicznej«”, jak go określa skarżąca, czyli nieumieszczenie stanowiska na liście stanowisk załączonej do sekcji budżetu odnoszącej się do instytucji, stanowi uzasadnioną przyczynę, w świetle której Parlament mógł przyjąć zaskarżoną decyzję na podstawie art. 47 lit. c) ppkt (i) WZIP.

40 Część pierwszą zarzutu drugiego należy zatem oddalić.

– W przedmiocie części drugiej zarzutu drugiego, dotyczącej oczywistego błędu w ocenie i naruszenia prawa wynikającego z nieuwzględnienia art. 2, 3, 8 i 47 WZIP oraz art. 29 regulaminu pracowniczego

41 Skarżąca uważa, że zaskarżona decyzja jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie oraz narusza prawo, ponieważ nie uwzględnia art. 2, 3, 8 i 47 WZIP oraz art. 29 regulaminu pracowniczego. Zdaniem skarżącej Parlament próbował obejść WZIP, zawierając z nią niezgodnie z prawem szereg umów o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas określony, i zgodnie z maksymą, że nie można powoływać się na swoje własne uchybienie, Parlament nie mógł oprzeć się na tym posunięciu w celu uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Ściślej mówiąc argumentu dotyczącego niedostępności stanowisk lekarza uzasadniającego jej zwolnienie nie można oceniać w oderwaniu od okoliczności rozpatrywanej sprawy, a zwłaszcza okoliczności, że w wyroku w sprawie Scheefer Sąd stwierdził, iż jej umowa o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas określony przekształciła się w umowę na czas nieokreślony, ze skutkiem na dzień „31 marca 2008 r.”. Gdyby Parlament przestrzegał WZIP, zdaniem skarżącej zawarłby od tego dnia umowę na czas nieokreślony, a następnie powierzyłby jej wakujące stanowisko lekarza. To powołanie byłoby ponadto zgodne z interesem służby w świetle doświadczenia zdobytego przez skarżącą w instytucji. Wreszcie argument przedstawiony w decyzji w sprawie oddalenia zażalenia, że skarżąca nie została umieszczona na liście laureatów procedury naboru PE/95/S, wobec czego przedłużenie jej zatrudnienia było niemożliwe, jest niedopuszczalny, gdyż został wysunięty po raz pierwszy po wydaniu zaskarżonej decyzji. Argument ten jest również błędny, ponieważ w niniejszej sprawie należałoby zastosować sankcje nie z tego powodu, że skarżąca nie została umieszczona na liście laureatów procedury naboru PE/95/S, ale dlatego, że Parlament powołuje się na niedostępność wszystkich stanowisk lekarza w gabinecie lekarskim w Luksemburgu, pomijając przy tym, że owa niedostępność została spowodowana przez jego własne uchybienie.

42 Niemniej jednak Sąd podkreśla, że stwierdzając w zaskarżonej decyzji, iż „zatrudnienie [skarżącej] nie znajduje już uzasadnienia, zważywszy, że [Parlament] dysponuje obecnie listą laureatów […] spełniających wymogi art. 7 ust. 2 przepisów wewnętrznych […] i że przystąpił do obsadzania wszystkich wolnych stanowisk lekarzy orzeczników zatrudnionych w Luksemburgu na podstawie tej listy”, Parlament nie powołał się na swoje „własne uchybienie”, ale oparł się na obiektywnej okoliczności faktycznej, niezależnej od niezgodnego z prawem działania, którego dopuścił się przedłużając umowę skarżącej aneksem z dnia 26 marca 2008 r. jedynie na czas określony.

43 Ponadto uzasadnienie, że Parlament nie miał możliwości utrzymania skarżącej na jej stanowisku, ponieważ nie przeszła pomyślnie procedury naboru PE/95/S, a jej kandydatura została odrzucona z uwagi na niewystarczające doświadczenie zawodowe, nie jest niedopuszczalne ani błędne.

44 Uzasadnienie to nie jest niedopuszczalne, ponieważ w systemie środków prawnych przewidzianych w art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego, do których odsyła art. 46 WZIP, oraz zważywszy na rozwojowy charakter określonego w tych przepisach postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, administracja może być zmuszona do uzupełnienia, a nawet zmiany uzasadnienia leżącego u podstaw przyjęcia kwestionowanego aktu (zob. podobnie wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 9 grudnia 2009 r. w sprawie T‑377/08 P Komisja przeciwko Birkhoff, pkt 55–60; wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. w sprawie F‑30/09 Chaouch przeciwko Komisji, pkt 35).

45 W zaskarżonej decyzji Parlament przypomniał już skarżącej, że została zatrudniona „w ramach szczególnej procedury”, o której mowa w art. 7 przepisów wewnętrznych, „aby zaradzić brakowi laureatów konkursu lub innych procedur naboru”, oraz że nie była laureatką procedury naboru PE/95/S zorganizowanej w celu obsadzenia wakujących stanowisk lekarza. W tych okolicznościach w decyzji w sprawie oddalenia zażalenia organ upoważniony do zawierania umów o pracę wyjaśnił jedynie bliżej to przypomnienie, podkreślając, że „w tej sytuacji zatrudnienie jej było niemożliwe dla Parlamentu bez naruszenia zasady równego traktowania kandydatów”.

46 Wspomniana teza tym bardziej nie jest błędna, że z art. 7 ust. 2 i 3 przepisów wewnętrznych rzeczywiście wynika, że w braku laureatów konkursów personel tymczasowy zatrudniony na podstawie art. 2 lit. a) WZIP może być zatrudniany na stałe wyłącznie po egzaminie kwalifikacyjnym. Trzeba mieć jednak na względzie, że rozpatrywana procedura naboru, mimo że nieobowiązkowa według WZIP, stanowi integralną część wymogów formalnych, których Parlament powinien przestrzegać jako pracodawca lub przyszły pracodawca (zob. podobnie wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 stycznia 1992 r. w sprawie T‑45/90 Speybrouck przeciwko Parlamentowi, pkt 68). Parlament zobowiązany był do przeprowadzenia takiej procedury tym bardziej, że powinien on przestrzegać równości traktowania kandydatów w procedurze naboru PE/95/S, w szczególności wobec tych laureatów tej procedury, którzy w wyniku pomyślnego jej przejścia, mieli prawo ubiegać się o wakujące stanowiska lekarzy w gabinecie lekarskim w Luksemburgu. Dlatego pomimo zmiany kwalifikacji umowy skarżącej na umowę na czas nieokreślony, która nastąpiła z dniem 26 marca 2008 r. na mocy art. 8 akapit pierwszy WZIP, Parlament, który wszczął procedurę naboru PE/95/S z dniem 18 października 2007 r., był zasadniczo zobowiązany do dokonania naboru spośród laureatów procedury naboru PE/95/S nie tylko lekarza zatrudnionego w dniu 1 maja 2009 r. w celu obsadzenia pierwszego wolnego stanowiska, ale również lekarza zatrudnionego w dniu 1 czerwca 2009 r. celem obsadzenia drugiego wolnego stanowiska. Skoro bowiem wskazana procedura naboru została zorganizowana „w celu zatrudnienia członka personelu tymczasowego na stanowisku administratora‑lekarza”, ogłoszenie o tej procedurze przewidywało również utworzenie listy odpowiednich kandydatów składającej się z czterech najlepszych kandydatów.

47 Z powyższego wynika, że wbrew twierdzeniom skarżącej okoliczność, iż nie została ona umieszczona na liście laureatów procedury naboru PE/95/S i nie mogła ubiegać się o zatrudnienie na jednym ze stanowisk do obsadzenia na podstawie art. 7 ust. 2 lub art. 7 ust. 3 tiret pierwsze przepisów wewnętrznych, stanowiła element decydujący, którego Parlament nie mógł pominąć, i to bez względu na swoją wcześniejszą pomyłkę w odniesieniu do kwalifikacji umowy zainteresowanej od dnia 26 marca 2008 r.

48 Dodatkowo przyjęte jest, że instytucja może rozwiązać umowę z członkiem personelu tymczasowego zawartą na czas nieokreślony na tej podstawie, że – jak w niniejszej sprawie – nie został on umieszczony na liście laureatów konkursu lub innego egzaminu kwalifikacyjnego (zob. wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie T‑70/00 Hoyer przeciwko Komisji, pkt 44).

49 Argumenty przedstawione przez skarżącą na rozprawie nie mogą skutecznie podważyć powyższych stwierdzeń.

50 O ile bowiem prawdą jest, że regulamin pracowniczy i WZIP przeważają nad przepisami wewnętrznymi, o tyle art. 7 tych przepisów nie jest sprzeczny z jakimkolwiek z ich uregulowań przez to, że przewiduje, iż członków personelu tymczasowego należy zatrudniać spośród laureatów konkursu lub procedury naboru oraz że można zatrudnić w charakterze członka personelu tymczasowego kandydata niespełniającego tych formalności jedynie w drodze wyjątku i tymczasowo.

51 Skarżąca zwraca jednak uwagę, że została zatrudniona w drodze umowy na czas nieokreślony na mocy art. 8 akapit pierwszy WZIP w następstwie zawarcia aneksu z dnia 26 marca 2008 r., w czasie, gdy od dnia 28 stycznia 2008 r. było już wiadome, że nie może ona uczestniczyć w procedurze naboru PE/95/S. Podkreślając w tej sytuacji, że umowy na czas nieokreślony zapewniają ich beneficjentom pewną stabilność zatrudnienia, a na podstawie klauzuli 3 porozumienia ramowego umowy na czas określony mają natomiast na celu obsadzenie stanowisk szczególnie w oczekiwaniu na nastąpienie określonego wydarzenia, skarżąca utrzymuje, iż celem umowy na czas nieokreślony, na podstawie której była wówczas zatrudniona, nie mogło być czasowe obsadzenie stanowiska lekarza i że nie było już możliwe powoływanie się wobec niej na warunki naboru przewidziane w art. 7 przepisów wewnętrznych.

52 Jest prawdą, że zgodnie z klauzulą 3 ust. 1 porozumienia ramowego czas trwania umowy może być określony nie tylko przez „nadejście dokładnie określonej daty”, ale również przez „nastąpienie określonego wydarzenia” (zob. wyrok Sądu z dnia 15 września 2011 r. w sprawie F‑102/09 Bennett i in. przeciwko OHIM, pkt 85). Jest również prawdą, że zatrudnienie laureatów procedury naboru PE/95/S stanowiło „określone wydarzenie”. Oczekiwanie na to wydarzenie uzasadniałoby zawarcie nie szeregu umów na czas określony, z których każda zawierałaby konkretną datę wygaśnięcia, ale umowy na czas określony, której zakończenie stanowiło to zatrudnienie. Jak przypomniano w pkt 37 powyżej, Sąd wskazał już na tę możliwość w pkt 56 wyroku w sprawie Scheefer.

53 Niemniej jednak zmiana kwalifikacji aneksu z dnia 26 marca 2008 r. w umowę na czas nieokreślony zgodnie z art. 8 akapit pierwszy WZIP będąca konsekwencją okoliczności, że Parlament zawarł ze skarżącą kolejne umowy na czas określony wskazujące konkretne daty końcowe, nie pozbawiła jednak Parlamentu możliwości wypowiedzenia tej umowy na warunkach określonych przez art. 47 lit. c) ppkt (i) WZIP. Należy bowiem przypomnieć, że korzystanie z umów na czas nieokreślony nie daje ich beneficjentom stabilności powołania na urzędnika.

54 Okoliczność, że skarżąca była zatrudniona na czas nieokreślony od dnia 26 marca 2008 r., w jeszcze mniejszym stopniu mogła ochronić ją przed zwolnieniem w wyniku zatrudnienia laureatów procedury naboru PE/95/S, jako że w tej dacie istniał wciąż znaczny element niepewności związany z faktem, że lista odpowiednich kandydatów nie została jeszcze sporządzona, oraz z okolicznością, przywołaną podczas rozprawy przez Parlament, że nie było pewne, czy lekarze, którzy pomyślnie przeszli wspomnianą procedurę naboru, ostatecznie zaakceptują stanowisko wiążące się z rezygnacją z posiadania własnej praktyki.

55 Część drugą zarzutu drugiego należy zatem oddalić.

– W przedmiocie części trzeciej zarzutu drugiego, dotyczącej nadużycia władzy

56 Skarżąca utrzymuje, że Parlament wykorzystał uprawnienia przyznane mu w art. 47 lit. c) ppkt (i) WZIP do obejścia trudności powstałych w wyniku fikcyjnej sytuacji, jaką stworzył, aby w 2008 r. nie zawierać ze skarżącą umowy na czas nieokreślony.

57 Ta trzecia część zarzutu nie może zostać uwzględniona, gdyż skarżąca nie przedstawia obiektywnych, precyzyjnych i spójnych przesłanek co do tego, że Parlament nadużył art. 47 WZIP.

58 Ponadto w pkt 46 i 47 niniejszego wyroku wskazano, że bez względu na swój błąd z przeszłości Parlament nie mógł pominąć art. 7 swoich przepisów wewnętrznych oraz tego, że skarżąca nie została umieszczona na liście odpowiednich kandydatów po przeprowadzeniu procedury naboru PE/95/S.

59 W świetle wszystkich powyższych rozważań zarzut drugi należy oddalić w całości.

Odnośnie do zarzutu trzeciego, dotyczącego naruszenia obowiązku staranności, nadużycia prawa oraz naruszenia zasad dobrej administracji i wykonywania umów w dobrej wierze

60 Skarżąca podnosi, że Parlament nie uwzględnił ani interesu skarżącej, ani interesu służby. I tak Parlament nie próbował znaleźć rozwiązania w porozumieniu ze skarżącą. Nawet jej nie wysłuchawszy, w zaskarżonej decyzji powołał się na fikcyjną sytuację, za którą został już ukarany przez Sąd w wyroku w sprawie Scheefer. Tymczasem zgodnie z zasadą dobrej administracji instytucja ma obowiązek brać pod uwagę wszystkie okoliczności mogące przesądzać o jej decyzji. Ponadto gdyby Parlament przestrzegał WZIP i zawarł ze skarżącą umowę na czas nieokreślony, dalsze zatrudnienie skarżącej pozostawałoby w jego własnym interesie, gdyż jej osiągnięcia nie zmniejszyły się oraz nabyła pewne doświadczenie w gabinecie lekarskim Parlamentu w Luksemburgu. Opierając się na uzasadnieniu dotyczącym swojego własnego błędu i nie próbując znaleźć dopuszczalnego prawnie rozwiązania zarówno dla siebie, jak i dla skarżącej, Parlament naruszył ponadto zasadę wykonywania umów w dobrej wierze oraz dopuścił się nadużycia prawa.

61 Zostało jednak już orzeczone, że okoliczność, iż kandydat jako członek personelu tymczasowego wykonuje zadania o charakterze zbliżonym do zadań, dla których konkurs został zorganizowany, nie stanowi dla instytucji przeszkody, aby uwzględniła nieprzejście przez zainteresowanego tego konkursu w celu rozwiązania z nim umowy (zob. ww. w pkt 48 powyżej wyrok w sprawie Hoyer przeciwko Komisji, pkt 47). Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić również, że okoliczność, iż skarżąca pracowała jako lekarz na podstawie umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony, ale tymczasowo w oczekiwaniu na wyniki procedury naboru PE/95/S, nie stoi na przeszkodzie temu, aby Parlament uwzględnił fakt, że nie figuruje ona na liście odpowiednich kandydatów wspomnianej procedury naboru, w celu rozwiązania z nią umowy na tej podstawie, że wszystkie wolne stanowiska lekarza zostały obsadzone przez laureatów tej procedury naboru.

62 Ponadto należy przypomnieć, że celem art. 7 przepisów wewnętrznych jest organizacja naboru personelu tymczasowego dla służb Parlamentu poprzez uzależnienie trwałego ich zatrudnienia od procedury naboru w interesie dobrej administracji i że, tak jak zostało wskazane powyżej, Parlament jest z zasady związany tym przepisem, jak i tym, że skarżąca nie została umieszczona na liście odpowiednich kandydatów w procedurze naboru PE/95/S. W związku z tym nawet gdyby Parlament zawarł ze skarżącą umowę o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony od dnia 26 marca 2008 r., nie mógłby zatrudnić jej na wakującym stanowisku lekarza, nie naruszając równości traktowania kandydatów w tej procedurze naboru, ze szkodą w szczególności dla jej laureatów.

63 Ponadto Parlament podnosi, że przed zwolnieniem skarżącej zgodnie z obowiązkiem staranności zbadał, czy mogła ona być przeniesiona na inne stanowisko lekarza w gabinecie lekarskim, ale że takie przeniesienie okazało się niemożliwe ze względu na jej szczególne kwalifikacje. W tym względzie należy jednak zauważyć, że skarżąca rzeczywiście domaga się jedynie dalszego jej zatrudnienia na stanowisku lekarza w gabinecie lekarskim w Luksemburgu.

64 Skarżąca twierdzi również, że Parlament nie próbował znaleźć rozwiązania w porozumieniu z nią i zwolnił ją bez jej wysłuchania, co w istocie miało miejsce.

65 Wydaje się, że ta ostatnia uwaga krytyczna jest związana z zarzutem dotyczącym naruszenia obowiązku staranności, na który odpowiedziano powyżej.

66 Zakładając, że skarżąca zamierzała jednak podnieść zarzut dotyczący naruszenia prawa do obrony lub zasady dobrej administracji, jako że Parlament przez zaniedbanie uniemożliwił jej przedstawienie swojego stanowiska, przypomnieć należy, że naruszenie prawa do bycia wysłuchanym może skutkować stwierdzeniem nieważności podjętej decyzji tylko wówczas, gdyby w braku takiego naruszenia postępowanie mogło zakończyć się innym rozstrzygnięciem (zob. wyrok Trybunału z dnia 12 listopada 1996 r. w sprawie C‑294/95 P Ohja przeciwko Komisji, pkt 67; wyroki Sądu Pierwszej Instancji: z dnia 18 stycznia 2000 r. w sprawie T‑290/97 Mehibas Dordtselaan przeciwko Komisji, pkt 47, z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie T‑372/00 Campolargo przeciwko Komisji, pkt 39; wyrok Sądu z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie F‑59/09 De Nicola przeciwko BEI, pkt 182, odwołanie w toku przed Sądem Unii Europejskiej, sprawa T‑264/11 P). Tymczasem w niniejszej sprawie, mając na względzie art. 7 przepisów wewnętrznych oraz obowiązek zagwarantowania równego traktowania kandydatów w procedurze naboru PE/95/S, zważywszy na to, że skarżąca nie znalazła się na liście odpowiednich kandydatów ustanowionej w ramach tej procedury, oraz uwzględniając okoliczność, że organ upoważniony do zawierania umów o pracę był związany liczbą stanowisk do obsadzenia, nie mogła zostać podjęta decyzja odmienna od zaskarżonej decyzji, również gdyby skarżącej zapewniono możliwość przedstawienia swoich uwag.

67 Należy zatem stwierdzić, że zarzut trzeci nie jest zasadny i wobec braku jakiegokolwiek zasadnego zarzutu należy w konsekwencji oddalić żądania dotyczące stwierdzenia nieważności.

W przedmiocie żądań, aby Sąd zajął stanowisko w sprawie wszystkich skutków, w tym finansowych, które wyniknęłyby ze stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz w przedmiocie żądania zapłaty odszkodowania

68 Ze względu na nieograniczone prawo orzekania przysługujące Sądowi skarżąca wnosi o przywrócenie jej sytuacji prawnej, w jakiej powinna się była znajdować w razie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, czyli zatrudnienia w gabinecie lekarskim Parlamentu w Luksemburgu.

69 Na wypadek braku możliwości jej przywrócenia do pracy skarżąca wnosi, aby Sąd zasądził od Parlamentu zapłatę na jej rzecz tytułem odszkodowania kwoty 288 000 EUR, odpowiadającej wynagrodzeniu za 36 miesięcy. Ponadto skarżąca żąda zasądzenia na jej rzecz od Parlamentu kwoty 15 000 EUR tytułem zadośćuczynienia. Jej krzywda miała wyniknąć ze zbyt nonszalanckiego potraktowania praw socjalnych skarżącej, z poczucia, że została oszukana co do perspektyw rozwoju jej kariery zawodowej, oraz konieczności wszczęcia drugiego postępowania sądowego w celu dochodzenia swoich praw.

70 Niniejsze żądania wpisują się w kontynuację żądań dotyczących stwierdzenia nieważności i w związku z tym również należy je oddalić.

71 Zakładając nawet, że w celu uzasadnienia żądania zadośćuczynienia za doznaną krzywdę skarżąca oprze się na zachowaniach Parlamentu o charakterze niedecyzyjnym, a mianowicie na rzekomym wprowadzeniu w błąd przez Parlament co do perspektyw jej kariery zawodowej oraz zbyt nonszalanckim potraktowaniu jej praw socjalnych, należy stwierdzić, iż żądania odszkodowawcze są niedopuszczalne, ponieważ nie zostały poprzedzone wnioskiem na podstawie art. 46 WZIP i art. 90 regulaminu pracowniczego.

W przedmiocie kosztów

72 Zgodnie z art. 87 § 1 regulaminu postępowania, z zastrzeżeniem innych przepisów rozdziału 8 tytułu II tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Na mocy art. 87 § 2 Sąd może postanowić, jeżeli wymagają tego względy słuszności, że strona przegrywająca zostanie obciążona tylko częścią kosztów, a nawet że nie zostanie nimi obciążona w ogóle.

73 Z przedstawionych powyżej względów skarżąca przegrała sprawę. Ponadto Parlament w swoich żądaniach wyraźnie wniósł o obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Ponieważ okoliczności sprawy nie uzasadniają zastosowania przepisów art. 87 § 2 regulaminu postępowania, skarżąca pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Parlament.

Z powyższych względów

SĄD DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(trzecia izba)

orzeka, co następuje:

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Séverine Scheefer pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

Van Raepenbusch Boruta Barents

Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 6 marca 2013 r.

Sekretarz Prezes

W. Hakenberg S. Van Raepenbusch