ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
89

Z powyższego wynika, że niezależnie od faktu, iż art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38 i art. 15 ust. 3 dyrektywy 2003/86 łączy ten sam cel polegający na zapewnieniu ochrony członkom rodziny będącym ofiarami przemocy domowej, reżimy ustanowione przez te dyrektywy należą do różnych dziedzin, których zasady, przedmiot i cele również się różnią. Ponadto beneficjenci dyrektywy 2004/38 korzystają z innego statusu i praw innych niż te, na które mogą się powoływać beneficjenci dyrektywy 2003/86, a zakres uznania przyznany państwom członkowskim w odniesieniu do stosowania przesłanek określonych w tych dyrektywach nie jest taki sam. To w szczególności dokonany przez władze belgijskie wybór, w ramach korzystania z szerokiego zakresu uznania przyznanego im w art. 15 ust. 4 dyrektywy 2003/86, doprowadził do odmiennego traktowania skarżącego w postępowaniu głównym.
70

W odniesieniu do pisma Deutsche Bank z dnia 10 marca 2014 r. Komisja podkreśla, że zawiera ono zobowiązanie do finansowania, co zostało potwierdzone przez władze niemieckie. Komisja przeprowadziła własną analizę tego pisma i stwierdziła, że wynika z niego jednoznacznie, iż Deutsche Bank jest gotowy udzielić Capricornowi pożyczki w wysokości 45 mln EUR. Niewątpliwie to samo pismo zawiera również pod koniec zastrzeżenie o nieponoszeniu odpowiedzialności, lecz dotyczy ono „listy warunków [term sheet]”, ponieważ konkretne przesłanki mogły ulec zmianie. Warunki te powinny były zostać ponownie przeanalizowane w chwili podpisania i wejścia w życie umowy o finansowanie.
55

Jeżeli chodzi o kontekst normatywny, w jaki wpisuje się dyrektywa 2005/60, to należy przypomnieć, że w dniu jej przyjęcia obowiązywała decyzja ramowa 2001/500. Zgodnie z art. 1 lit. b) owej decyzji ramowej celem zintensyfikowania działań przeciwko zorganizowanej przestępczości państwa członkowskie podejmują konieczne środki, by nie wprowadzać lub nie utrzymywać zastrzeżeń do między innymi art. 6 ust. 1 lit. a) konwencji strasburskiej w odniesieniu do poważnych przestępstw, a w każdym przypadku w odniesieniu do przestępstw zagrożonych karą pozbawienia wolności lub co do których można orzec zastosowanie środka zabezpieczającego, którego górna granica zagrożenia jest wyższa niż jeden rok, lub, jeżeli chodzi o państwa, których system prawny przewiduje minimalne zagrożenie dla czynów zabronionych, w odniesieniu do przestępstw zagrożonych karą pozbawienia wolności lub co do których można orzec zastosowanie środka zabezpieczającego na czas nie krótszy niż sześć miesięcy.
42

We wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym sąd odsyłający wniósł o zastosowanie do niniejszej sprawy trybu przyspieszonego przewidzianego w art. 105 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem. Na poparcie swojego wniosku sąd ten podniósł, że brak pewności prawa w zakresie sposobów nakładania opłat z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo pełnej własności stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa budżetowego i może również prowadzić do powstania szkody u licznych obywateli polskich, których to dotyczy.
213

Otóż krajowe przepisy proceduralne, do których odnosi się druga część rozpatrywanego zarzutu, zwłaszcza gdy – tak jak w niniejszej sprawie – wpisują się one w kontekst systemu odpowiedzialności dyscyplinarnej wykazującego nieprawidłowości przywołane w pkt 188 niniejszego wyroku, mogą przyczynić się do dodatkowego zwiększenia ryzyka wykorzystywania systemu odpowiedzialności dyscyplinarnej osób, którym powierzono zadanie sądzenia, jako narzędzia politycznej kontroli treści orzeczeń sądowych. Sędziowie, których może to dotyczyć, mogą bowiem obawiać się, że jeśli będą orzekać w określony sposób w zawisłych przed nimi sprawach, to doprowadzi to do wszczęcia wobec nich postępowania dyscyplinarnego, które nie daje odpowiednich gwarancji spełnienia wymogów rzetelnego procesu, a w szczególności wymogu związanego z poszanowaniem prawa do obrony. Ograniczenia prawa do obrony wynikające z omawianych przepisów proceduralnych godzą wobec tego w niezawisłość sędziów polskich sądów powszechnych, a tym samym nie spełniają wymogów wynikających z art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE.
16

Równolegle do postępowań zainicjowanych przed Sądem OH we wrześniu 2017 r. wytoczył przed Polymeles Protodikeio Athinon (sądem pierwszej instancji w Atenach, Grecja) powództwo w celu doprowadzenia do zasądzenia od członka Komisji odszkodowania i zadośćuczynienia za szkodę i krzywdę, jakich w swoim przekonaniu doznał z tego powodu, że członek Komisji wygłaszał zniesławiające go wypowiedzi i zarzucał mu spowodowanie utraty wzajemnego zaufania, a także niedociągnięcia w wykonywaniu obowiązków. To zachowanie członka Komisji doprowadziło zdaniem OH do rozwiązania przez Komisję umowy o pracę z OH, w wyniku czego poniósł on szkodę materialną, którą szacuje na kwotę 452299 EUR, odpowiadającą utracie wynagrodzenia za okres od dnia 1 listopada 2016 r. do dnia 31 października 2019 r. OH domaga się również od sądu odsyłającego zasądzenia od członka Komisji na jego rzecz kwoty 600000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę oraz zobowiązania go do wycofania kłamliwych i szkalujących twierdzeń, które wyrządziły mu szkodę i krzywdę.
42

Ponieważ rozporządzenie nr 12 zmierza do ochrony bezpieczeństwa osób i porządku publicznego, należy stwierdzić, że rozporządzenie to realizuje cele zgodne z prawem, jak wynika z pkt 36 i 37 niniejszego wyroku. W tych okolicznościach należy jeszcze sprawdzić, czy proporcjonalny jest wymóg przewidziany przez to rozporządzenie, w jego § 4 i w załączniku 1 do tego rozporządzenia, zgodnie z którym ostrość słuchu funkcjonariusza służby więziennej powinna spełniać minimalne progi percepcji dźwiękowej – przy czym nie jest dozwolone stosowanie aparatów korygujących w trakcie oceny spełnienia tych progów – których niedochowanie stanowi bezwzględne przeciwwskazanie medyczne dla wykonywania jego obowiązków, powodujące ich zakończenie i tym samym mogące prowadzić do jego zwolnienia. W konsekwencji należy ustalić, czy wymóg ten jest odpowiedni do osiągnięcia tych celów i czy nie wykracza poza to, co jest niezbędne do ich osiągnięcia (zob. podobnie wyrok z dnia 13 listopada 2014 r., Vital Pérez, C‑416/13, EU:C:2014:2371, pkt 45).
17

Zgodnie z art. 97e ZObr, dotyczącym pozostawiania w gotowości do pracy: „1) Pozostawanie w gotowości do pracy to czas, w którym pracownik musi być dyspozycyjny w celu podjęcia pracy w miejscu pracy, w miejscu wskazanym lub w domu. 2) Czasu pozostawania w gotowości do pracy nie zalicza się do tygodniowego lub miesięcznego wymiaru czasu pracy. W sytuacji, w której pracownik musi faktycznie pracować w okresie pozostawania w gotowości do pracy, owe godziny rzeczywistego czasu pracy zalicza się do tygodniowego lub miesięcznego wymiaru czasu pracy. 3) Minister określa przypadki i sposoby pozostawania w gotowości do pracy w miejscu pracy, w miejscu wskazanym lub w domu. Przypadki i sposoby pozostawania w gotowości do pracy w wojsku określa szef sztabu obrony. 4) Pozostawanie w gotowości do pracy w miejscu wskazanym jest równoważne z pozostawaniem w gotowości do pracy w miejscu pracy”.
2)

Artykuł 11 ust. 3 lit. e) rozporządzenia nr 883/2004, zmienionego rozporządzeniem 988/2009, w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, które wyłączają prawo do ubezpieczenia w ramach publicznego systemu ubezpieczenia zdrowotnego przyjmującego państwa członkowskiego dające możliwość korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych z budżetu tego państwa nieaktywnym zawodowo obywatelom Unii, którzy są obywatelami innego państwa członkowskiego oraz którzy podlegają, na podstawie art. 11 ust. 3 lit. e) rozporządzenia nr 883/2004 zmienionego przez rozporządzenie nr 988/2009, ustawodawstwu przyjmującego państwa członkowskiego i korzystają z przysługującego im prawa pobytu na terytorium tego państwa zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy. Artykuł 4 i art. 11 ust. 3 lit. e) rozporządzenia nr 883/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 988/2009, oraz art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 24 dyrektywy 2004/38 należy z kolei interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by przynależność takich obywateli Unii do tego systemu była odpłatna w celu przeciwdziałania sytuacji, w której tacy obywatele staliby się nadmiernym obciążeniem dla finansów publicznych przyjmującego państwa członkowskiego.
94

W tym względzie z pkt 76, 77 i 83 niniejszego wyroku wynika, że ważność wytycznych wydanych przez EUNB, które podobnie jak sporne wytyczne dotyczą kwestii związanych z zarządzaniem przedsiębiorstwem, jest uzależniona od warunku, by wpisywały się one w zakres stosowania co najmniej jednego z aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 1093/2010, lub by były one konieczne dla zapewnienia spójnego i skutecznego stosowania takiego aktu.
14

W decyzji tej Komisja zatwierdziła zamierzone przez federalną agencję do spraw sieci zmiany systemu ustanawiającego wyłączenie, formułując pewne zastrzeżenia dotyczące: po pierwsze, ograniczenia pierwotnej oferty zdolności przesyłowych przeznaczonych do sprzedaży na aukcji do 3200000 kWh/h (około 2,48 mld m3/rok) stałych swobodnie przydzielanych zdolności oraz do 12664532 kWh/h (około 9,83 mld m3/rok) stałych dynamicznie przydzielanych zdolności, po drugie, zwiększenia wolumenu stałych swobodnie przydzielanych zdolności przeznaczonych do sprzedaży na aukcji, które to zwiększenie miało nastąpić w odniesieniu do następnego roku, jeżeli w ramach rocznych aukcji popyt przekroczy 90% oferowanych zdolności, i które miało następować w transzach wynoszących 1600000 kWh/h (około 1,24 mld m3/rok), aż do osiągnięcia pułapu wynoszącego 6400000 kWh/h (około 4,97 mld m3/rok), i po trzecie, wymogu, że przedsiębiorstwo lub grupa przedsiębiorstw zajmujące pozycję dominującą w Republice Czeskiej lub kontrolujące więcej niż 50% gazu wprowadzanego [w punkcie wejścia gazociągu OPAL] w Greifswaldzie mogą uczestniczyć w aukcjach stałych swobodnie przydzielanych zdolności wyłącznie po cenie bazowej, która nie może być wyższa od średniej ceny bazowej ustalonej w regulowanej taryfie dla sieci przesyłowej z obszaru Gaspool, obejmującego północną i wschodnią część Niemiec, do Republiki Czeskiej w tym samym roku dla porównywalnych produktów.
57

Co się tyczy wreszcie części drugiej jedynego zarzutu odwołania, opartej na naruszeniu zasady proporcjonalności, należy zauważyć, że choć AIPN nałożył na DK karę pieniężną, to w świetle rozważań zawartych w pkt 50 niniejszego wyroku jej przedmiotem ani celem nie jest rekompensata za szkodę wyrządzoną Unii, lecz ukaranie DK za przewinienie dyscyplinarne, którego dopuścił się on, naruszając ciążące na nim obowiązki wynikające z regulaminu pracowniczego. Tym samym, wbrew temu, co twierdzi ten ostatni, nie można uznać, że zastosowanie takiej sankcji oznacza dwukrotne wypłacenie odszkodowania za tą szkodę z naruszeniem zasady proporcjonalności. Wynika z tego, że kwestia tego, czy zasada, o której mowa w pkt 26 niniejszego wyroku, nie jest tylko zasadą belgijskiego prawa cywilnego, lecz stanowi, jak podnosi wnoszący odwołanie, ogólną zasadę prawa wspólną systemom prawnym państw członkowskich, zakazującą podwójnego odszkodowania za tę samą szkodę, nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy.
4)

Artykuł 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on co do zasady na przeszkodzie przyznaniu kierowcom przez przedsiębiorstwo przewozów drogowych premii obliczonej przy uwzględnieniu oszczędności zrealizowanych w formie zmniejszenia zużycia paliwa na przejechanej trasie. Jednakże taka premia naruszałaby zakaz określony w tym przepisie, gdyby – zamiast odnosić się jedynie do oszczędności w zakresie paliwa – wynagradzała ona takie oszczędności, przy uwzględnieniu przebytej odległości lub ilości przewożonych towarów, na warunkach zachęcających kierowcę do zachowań zagrażających bezpieczeństwu drogowemu lub do popełniania naruszeń rozporządzenia nr 561/2006.
37

Otóż sporne w postępowaniu głównym kryterium kwalifikowalności dotyczy właśnie osiągnięcia tych celów, ponieważ kryterium to zgodnie z logiką zwiększenia rentowności gospodarstw rolnych skutkuje zastrzeżeniem dostępu do pomocy rolnej dla młodych rolników rozpoczynających działalność w gospodarstwach, których całkowita produkcja nie przekracza określonego progu, co umożliwia tym samym wejście rolników do sektora rolnictwa. Jak wskazały w tym względzie Komisja i Région wallonne w czasie rozprawy przed Trybunałem, stosowanie kryterium kwalifikowalności takiego jak to przewidziane w uregulowaniu krajowym ma bowiem na celu zapobieżenie temu, by wspomniana pomoc była przyznawana młodym rolnikom, których gospodarstwo przynosi SPB o takiej skali, że owi rolnicy w rzeczywistości nie potrzebują wsparcia.
47

Należy zauważyć, że choć art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 1072/2009 odnosi się do „przewoźników, o których mowa w ust. 1” tego art. 8, oraz choć – jak wskazano w pkt 37 niniejszego wyroku – art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia nie ma zastosowania do przewoźników, którzy dokonali międzynarodowego przewozu rzeczy na własny rachunek, okoliczność ta nie może podważyć faktu, że zasady dotyczące przewozu kabotażowego, o których mowa w art. 8 ust. 2–4 tego rozporządzenia, mają zastosowanie do wszystkich przewozów kabotażowych, ponieważ z definicji są one wykonywane zarobkowo bez względu na okoliczność, czy następują po transporcie międzynarodowym rzeczy dokonanego zarobkowo, czy transportu międzynarodowego rzeczy dokonanego na własny rachunek.
5

Artykuł 173 wspomnianej dyrektywy stanowi: „1. W odniesieniu do towarów i usług wykorzystywanych przez podatnika zarówno do dokonywania transakcji dających prawo do odliczenia, o których mowa w art. 168, 169 i 170, jak i transakcji niedających prawa do odliczenia, odliczenie będzie dotyczyło tylko takiej części VAT, która proporcjonalnie przypada na kwotę tych pierwszych transakcji. Proporcja [proporcjonalna część] podlegająca odliczeniu jest ustalana, zgodnie z art. 174 i 175, dla wszystkich transakcji dokonanych przez podatnika. 2. Państwa członkowskie mogą przedsięwziąć następujące środki: a) zezwolić podatnikowi na określenie proporcji [proporcjonalnej części] podlegającej odliczeniu dla każdego sektora jego działalności, pod warunkiem że dla każdego z tych sektorów prowadzona jest osobna księgowość; b) zobowiązać podatnika do określenia proporcji [proporcjonalnej części] podlegającej odliczeniu dla każdego sektora działalności i do prowadzenia osobnej księgowości dla każdego z tych sektorów; c) zezwolić podatnikowi lub zobowiązać go do stosowania odliczenia w zależności od wykorzystania całości lub części towarów i usług; […]”.
30

I tak, jeżeli chodzi o ustalenie podstawy opodatkowania transakcji pomiędzy podatnikami, to znaczy na etapie wcześniejszym niż ten, na którym VAT jest płacony przez konsumenta końcowego, usługodawca, w niniejszym przypadku skarżący w postępowaniu głównym, powinien był wystawić fakturę VAT usługobiorcy, w niniejszym przypadku grupie Lito, i zadeklarować ów VAT organowi podatkowemu, co dałoby mu prawo do odliczenia VAT naliczonego od wszystkich towarów lub usług uwzględnionych w ramach jego własnego świadczenia usług. Jednakże ze względu na oszustwo popełnione przez skarżącego w postępowaniu głównym przepisy art. 89 ust. 3 pkt 2 ustawy 37/1992 stoją na przeszkodzie jakiejkolwiek możliwości korekty VAT, a zatem również wykonywaniu prawa do rozpatrywanego odliczenia – co winno zostać zweryfikowane przez sąd odsyłający.
62

W niniejszej sprawie wymóg taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który uzależnia obniżenie do odpowiedniej wysokości podstawy opodatkowania w przypadku obniżenia ceny po dokonaniu transakcji od posiadania przez podatnika kopii faktury na jego nazwisko, wykazującej wykonanie transakcji dających prawo do zwrotu, może co do zasady przyczynić się zarówno do zapewnienia prawidłowego poboru VAT i uniknięcia oszustw podatkowych, jak i do wyeliminowania ryzyka utraty wpływów podatkowych, i zmierza w ten sposób do realizacji celów określonych w art. 273 dyrektywy VAT (zob. podobnie wyrok z dnia 26 stycznia 2012 r., Kraft Foods Polska, C‑588/10, EU:C:2012:40, pkt 32, 33).
112

W pkt 112 zaskarżonego wyroku Sąd wskazał ponadto, po pierwsze, że strony są zgodne co do tego, iż w odniesieniu do tego raportu wnioskodawcy spełnili wymogi załącznika I do rozporządzenia REACH, a po drugie, że wnosząca odwołanie nie przedstawiła dowodów we wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej z 2016 r., które uzasadniałyby odmienną analizę.
638

Co się tyczy kosztów reprezentacyjnych dotyczących stosunków z osobami niebędącymi decydentami politycznymi, należy zauważyć, że skoro w aktach prawnych obowiązujących wewnątrz Trybunału Obrachunkowego odnoszących się do zwrotu kosztów reprezentacyjnych brak jest jakichkolwiek wyraźnych odniesień do kadry kierowniczej prywatnych podmiotów gospodarczych, organizacji przedstawicielskich lub stowarzyszeń, do oceny związku kosztów reprezentacyjnych ponoszonych w następstwie zaproszeń kierowanych do takich osób z obowiązkami K. Pinxtena należy zastosować odpowiednio zasady sformułowane w pkt 476–515 niniejszego wyroku odnośnie do kosztów podróży służbowych i dziennych diet.
166

Choć niewątpliwie w braku regulowań unijnych w tej dziedzinie to do kompetencji państw członkowskich należy określanie podstaw opodatkowania oraz rozkładanie obciążenia podatkowego między różne czynniki produkcji i różne sektory gospodarki (wyrok z dnia 15 listopada 2011 r., Komisja i Hiszpania/Government of Gibraltar i Zjednoczone Królestwo, C‑106/09 P i C‑107/09 P, EU:C:2011:732, pkt 97), z orzecznictwa przytoczonego w pkt 162 niniejszego wyroku wynika, że, wykonując to uprawnienie, państwa członkowskie powinny powstrzymać się od przyjmowania środków mogących stanowić pomoc państwa, których kontrola należy do Komisji. To samo dotyczy przyjęcia przez państwa członkowskie w ramach wykonywania ich kompetencji w dziedzinie podatków środków koniecznych do zapobieżenia sytuacjom podwójnego opodatkowania.
17

W dniu 25 marca 2013 r. Computer Associates zawarła umowę z The Software Incubator. Zgodnie z pkt 2.1 tej umowy ta ostatnia spółka działała na rachunek Computer Associates w celu kontaktowania się z potencjalnymi klientami w Zjednoczonym Królestwie i w Irlandii na potrzeby „promocji, wprowadzania do obrotu i sprzedaży [spornego oprogramowania]”. Zgodnie ze wspomnianą umową obowiązki The Software Incubator ograniczały się do promocji i sprzedaży tego oprogramowania. The Software Incubator nie była uprawniona do przenoszenia prawa własności tego oprogramowania.
1)

Artykuł 103 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 należy interpretować w ten sposób, że chroni on chronione nazwy pochodzenia (ChNP) przed działaniami odnoszącymi się zarówno do towarów, jak i do usług.
23

W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 110 [TFUE] i art. 273 dyrektywy [VAT] nie sprzeciwiają się przepisowi takiemu jak art. 103 ust. 5a [ustawy o VAT], stanowiącemu, że w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw silnikowych podatnik jest obowiązany, bez wezwania naczelnika urzędu celnego, do obliczania i wpłacania kwot podatku na rachunek izby celnej właściwej w zakresie wpłat podatku akcyzowego: a) w terminie 5 dni od dnia, w którym towary te zostały wprowadzone do określonego we właściwym zezwoleniu miejsca odbioru wyrobów akcyzowych – jeżeli towary są nabywane wewnątrzwspólnotowo w rozumieniu przepisów [ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym] przez zarejestrowanego odbiorcę z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym; b) w terminie 5 dni od dnia wprowadzenia tych towarów z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju do składu podatkowego; c) z chwilą przemieszczenia tych towarów na terytorium kraju – jeżeli towary są przemieszczane poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym? 2) Czy art. 69 dyrektywy [VAT] nie sprzeciwia się przepisowi takiemu jak art. 103 ust. 5a [ustawy o VAT], stanowiącemu, że w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw silnikowych podatnik jest obowiązany, bez wezwania naczelnika urzędu celnego, do obliczania i wpłacania kwot podatku na rachunek izby celnej właściwej w zakresie wpłat podatku akcyzowego: a) w terminie 5 dni od dnia, w którym towary te zostały wprowadzone do określonego we właściwym zezwoleniu miejsca odbioru wyrobów akcyzowych – jeżeli towary są nabywane wewnątrzwspólnotowo w rozumieniu przepisów [ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym] przez zarejestrowanego odbiorcę z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym; b) w terminie 5 dni od dnia wprowadzenia tych towarów z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju do składu podatkowego; c) z chwilą przemieszczenia tych towarów na terytorium kraju – jeżeli towary są przemieszczane poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym; przy interpretacji, że powyższe kwoty nie stanowią zaliczek na VAT w rozumieniu art. 206 dyrektywy [VAT]? 3) Czy zaliczka na VAT w rozumieniu art. 206 dyrektywy [VAT], nieuiszczona w terminie, traci swój byt prawny z końcem okresu rozliczeniowego podatku, na poczet którego ma być uiszczona?”.
1)

Artykuł 2 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że „czas pracy” w rozumieniu tego przepisu obejmuje przerwy przysługujące pracownikowi podczas jego dobowego czasu pracy, w trakcie których musi on być gotowy do nagłego wyjazdu na interwencję w ciągu dwóch minut, jeżeli z całościowej oceny wszystkich istotnych okoliczności wynika, że nałożone na pracownika w omawianym okresie ograniczenia są tego rodzaju, iż obiektywnie i bardzo znacząco wpływają na jego zdolność do swobodnego zarządzania podczas tego okresu czasem, w którym nie wymaga się od niego świadczenia pracy, oraz do poświęcenia się wówczas własnym sprawom.
1)

Artykuł 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 należy interpretować w ten sposób, że kierowca, który wykonuje przewóz drogowy objęty zakresem stosowania tego rozporządzenia, jest zobowiązany okazać na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych kartę kierowcy, wykresówki oraz wszelkie zapisy sporządzone w okresie obejmującym dzień kontroli oraz poprzednie 28 dni, zgodnie z art. 15 ust. 2, 3 i 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, zmienionego rozporządzeniem nr 561/2006, nawet gdy w tym okresie ów kierowca wykonywał tym samym pojazdem także przewóz osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km.