ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3

Artykuł 42c regulaminu pracowniczego, który wchodzi w skład tego samego rozdziału, stanowi: „Najwcześniej pięć lat przed osiągnięciem przez urzędnika wieku emerytalnego organ powołujący może podjąć decyzję o odesłaniu urzędnika o co najmniej 10-letnim stażu pracy na urlop w interesie służby w celach organizacyjnych związanych z nabyciem nowych umiejętności w instytucjach. Ogólna liczba urzędników odesłanych w każdym roku na urlop w interesie służby nie może przekraczać 5% urzędników we wszystkich instytucjach, którzy przeszli na emeryturę w roku poprzednim. Obliczoną w ten sposób łączną liczbę należy przydzielić każdej instytucji w zależności od liczby jej urzędników na dzień 31 grudnia poprzedniego roku. Wynik takiego przydziału jest zaokrąglany w górę do najbliższej liczby całkowitej w każdej instytucji. Taki urlop nie stanowi środka dyscyplinarnego. Czas trwania urlopu odpowiada co do zasady okresowi pozostającemu urzędnikowi do osiągnięcia wieku emerytalnego. W wyjątkowych przypadkach organ powołujący może jednak podjąć decyzję o zakończeniu urlopu i przywróceniu urzędnika do pracy. Z chwilą osiągnięcia wieku emerytalnego urzędnik pozostający na urlopie w interesie służby przechodzi automatycznie na emeryturę. Urlop w interesie służby podlega następującym zasadom: a) na stanowisko zajmowane przez urzędnika można powołać innego urzędnika; b) urzędnikowi przebywającemu na urlopie w interesie służby nie przysługuje prawo do przeniesienia na wyższy stopień ani do awansu do wyższej grupy zaszeregowania. Urzędnik, który został odesłany na urlop w tym trybie, otrzymuje dodatek obliczany zgodnie z załącznikiem IV. Na wniosek urzędnika od dodatku potrąca się składki na fundusz emerytalny obliczane na podstawie wysokości tego dodatku. W takim przypadku okres służby urzędnika pozostającego na urlopie w interesie służby jest uwzględniany do celów obliczenia lat służby objętej systemem emerytalno-rentowym w rozumieniu art. 2 załącznika VIII. Dodatek nie podlega współczynnikowi korygującemu”.
47

Wreszcie, jeżeli chodzi o argument podniesiony przez Republikę Federalną Niemiec, wedle którego pkt 2 E załącznika I do rozporządzenia nr 885/2006 i art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w odniesieniu do prowadzenia kont przez agencje płatnicze, deklaracji wydatków i dochodów oraz warunków zwrotu wydatków w ramach EFRG i EFRROW (Dz.U. 2006, L 171, s. 1), przywołane przez Komisję w komunikacie z 2015 r., nie zawierają żadnego wymogu w zakresie przekazywania danych w załączniku III do rozporządzenia nr 885/2006, należy zauważyć z jednej strony, że wskazany punkt w odniesieniu do procedur dotyczących wierzytelności stanowi, że „[w]szystkie kryteria przewidziane w pkt A)–D) stosują się mutatis mutandis do opłat, utraconych gwarancji, zwróconych płatności, dochodów cesjonariusza itp., które agencja [płatnicza] jest zobowiązania odebrać w imieniu EFRG i EFRROW”. Tymczasem w pkt 2 C załącznika I do rozporządzenia nr 885/2006 przewidziano, że agencja płatnicza przyjmuje procedury, które „zapewniają kompletność, dokładność i terminowość miesięcznych, kwartalnych (w przypadku EFRROW) i rocznych deklaracji oraz wykrywanie i korygowanie wszystkich błędów i przeoczeń, w szczególności poprzez kontrole i uzgadnianie przeprowadzane w określonych przedziałach czasowych”. W związku z tym pkt 2 E załącznika I do rozporządzenia nr 885/2006 przewiduje, że procedury dotyczące wierzytelności należy opracować zgodnie z wymogami określonymi w pkt 2 C. Należy zatem stwierdzić, że załącznik ten zawiera wymóg przedstawienia danych w ramach rozliczania rachunków EFRG, choć nie wymienia on wyraźnie załącznika III.
Artykuł 72 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) stanowi:

„1. Urzędnik, jego małżonek, o ile nie jest on uprawniony do świadczeń tego samego rodzaju oraz w tej samej wysokości na podstawie innych przepisów ustawowych lub wykonawczych, jego dzieci oraz inne osoby pozostające na jego utrzymaniu w rozumieniu art. 2 załącznika VII [do regulaminu pracowniczego], są ubezpieczeni na wypadek choroby do wysokości 80% poniesionych wydatków, zgodnie z przepisami przyjętymi w drodze porozumienia między organami powołującymi instytucji Unii po zasięgnięciu opinii Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego. Stawka ta jest podwyższona do 85% w następujących przypadkach: konsultacji i wizyt lekarskich, zabiegów chirurgicznych, hospitalizacji, lekarstw, badań radiologicznych, analiz, badań laboratoryjnych i protez przepisanych przez lekarza, z wyjątkiem protez dentystycznych. W przypadku gruźlicy, choroby Heinego-Medina, choroby nowotworowej, choroby umysłowej i innych schorzeń uznanych przez organ powołujący za równie poważne oraz w przypadku wczesnych badań przesiewowych mających na celu wykrycie ewentualnej choroby, oraz w przypadku porodu stawka ta jest podwyższona do 100%. Jednakże stawka zwrotu kosztów w wysokości 100% nie ma zastosowania, gdy w przypadku choroby zawodowej lub wypadku zastosowanie znajduje art. 73 [regulaminu pracowniczego].

[…]

2. Przepisy ust. 1 mają zastosowanie do urzędnika także po zakończeniu jego służby, jeżeli kontynuował on służbę do osiągnięcia wieku emerytalnego lub pobiera rentę inwalidzką. Wysokość składki obliczana jest na podstawie kwoty emerytury lub renty.

[…]”.
151

Jak podnosi skarżąca, w decyzjach Komisji z dnia 15 grudnia 2009 r. w sprawie pomocy państwa SA.14175 (ex E 2/2005 i N 642/2009) – Niderlandy – Existing and special projet aid to housing corporations (Dz.U. 2010, C 31, s. 4) i z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie pomocy państwa E/2005 – Niderlandy – Existing aid to housing corporations: decision amending paragraphs 22–24 of the Commission Decision of 15 December 2009 (Dz.U. 2010, C 250, s. 1) Komisja zaproponowała wprawdzie władzom niderlandzkim nie wycofanie istniejącego systemu pomocy, ale zmianę tego systemu w celu dostosowania go do uregulowań Unii w dziedzinie pomocy państwa.
58

W rezultacie należy stwierdzić, że w ramach zarzutów trzeciego i czwartego skarżący podniósł zarzuty szczegółowe, których analiza wymaga wykładni art. 42c regulaminu pracowniczego oraz określenia jego zakresu stosowania. W szczególności w ramach zarzutu trzeciego skarżący utrzymywał, że łączne zastosowanie art. 42c regulaminu pracowniczego i art. 22 załącznika XIII do tego regulaminu pozwoliło administracji na „dokonanie nagłego i znacznego obniżenia granicy wieku automatycznego zaprzestania działalności zawodowej urzędnika, bez przewidzenia środków przejściowych, które mogłyby chronić jego uzasadnione oczekiwania co do kontynuowania służby do czasu automatycznego przeniesienia go na emeryturę zgodnie z art. 52 regulaminu pracowniczego oraz załącznika XIII do tego regulaminu” (zob. pkt 109 skargi). W ramach zarzutu czwartego skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja pozbawia go w sposób niezgodny z prawem możliwości otrzymania dodatku obliczonego zgodnie z załącznikiem IV do regulaminu pracowniczego oraz narusza art. 22 ust. 2 akapit pierwszy załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, ponieważ pozbawia go przysługującego mu prawa do nabycia dodatkowych uprawnień emerytalnych na mocy wspomnianego przepisu (pkt 125–127 skargi). Te zarzuty szczegółowe dotyczą zatem związku art. 42c regulaminu pracowniczego z innymi przepisami regulaminu pracowniczego. Tym samym analiza tych zarzutów szczegółowych wymaga wykładni rzeczonego przepisu oraz określenia zakresu jego zastosowania.
118

Z pkt 31 wytycznymi w sprawie koncentracji o charakterze niehoryzontalnym wynika, że do zamknięcia dostępu do czynników produkcji dochodzi, kiedy powstały z połączenia podmiot może ograniczyć dostęp do produktów lub usług, których by dostarczał lub które by świadczył, gdyby nie doszło do koncentracji. Zgodnie z pkt 32 tych wytycznych Komisja, oceniając prawdopodobieństwo zaistnienia scenariusza antykonkurencyjnego obejmującego zamknięcie dostępu do czynników produkcji, rozważy w pierwszej kolejności, czy po połączeniu powstały w ten sposób podmiot byłby w stanie znacząco zablokować dostęp do czynników produkcji, w drugiej kolejności – czy miałby do tego motywację, a w trzeciej – czy strategia wykluczenia miałaby znaczący szkodliwy wpływ na konkurencję wśród przedsiębiorstw działających na rynku niższego szczebla. Z motywów 497–522 zaskarżonej decyzji wynika, że Komisja zbadała te trzy przesłanki w niniejszej sprawie, a skarżąca nie zakwestionowała tego podejścia.
75

Ponadto skarżący kwestionują, jakoby Republika Grecka mogła w tym przypadku powoływać się na zasadę „rebus sic stantibus” w celu uzasadnienia zmiany ich praw wynikających z umowy. Na poparcie tego argumentu skarżący wskazują, po pierwsze, że sporne instrumenty dłużne zostały wyemitowane w czasie, gdy społeczność międzynarodowa w dziedzinie pieniężnej już jednomyślnie wymagała uzupełnienia państwowych instrumentów dłużnych klauzulami wspólnego działania. Po drugie, pomimo żądania skarżących Republika Grecka świadomie zrezygnowała z użycia klauzul wspólnego działania przy emisji spornych instrumentów dłużnych. Po trzecie, w kwietniu 2003 r. państwa członkowskie porozumiały się co do potrzeby uzupełnienia emisji obligacji międzynarodowych o klauzule wspólnego działania [zob. załącznik 1 do sprawozdania Komitetu Ekonomiczno‑Finansowego ECFIN/CEFCPE (2004) REP 50483 wersja ostateczna z dnia 12 listopada 2004 r., s. 7] i we wrześniu 2003 r. Komitet Ekonomiczno-Finansowy miał udzielić zgody na zbiór klauzul, które powinny znaleźć zastosowanie do warunków regulujących emisję obligacji. Po czwarte, począwszy od listopada 2004 r. „prezesi banków centralnych państw grupy G 20” mieli zalecić umieszczenie klauzul wspólnego działania w umowach emisji obligacji w celu wspierania wdrażania decyzji większościowych (zob. zalecenie z dnia 26 października 2004 r. zatytułowane „Report to the EFC‑Implementation of the EU commitment on Collective Action Clauses in documentation of International Debt Insurance”). Po piąte, obawy, że klauzule wspólnego działania mogą doprowadzić do wyższych premii z tytułu ryzyka i podnoszą w ten sposób koszty finansowania państwa, nie zostały potwierdzone przez badania przeprowadzone w 2003 r. przez A. Richardsa i M. Gugiattiego [„The Use of Collective Action Clauses in New York Law Bonds of Sovereign Borrowers”, Journal of International Law, 2004, s. 815 i nast.; A. Szodruch, Staateninsolvenz und private Gläubiger, BWV Verlag, 2008, s. 226]. Skarżący uważają zatem, że jeżeli Republika Grecka postanowiła nie włączać do swoich greckich instrumentów dłużnych klauzul wspólnego działania, chociaż odbyła się debata w sprawie włączenia ich do państwowych instrumentów dłużnych, nie mogła ona, w przypadku wystąpienia zmiany okoliczności, w odniesieniu do których przewidziano właśnie klauzule wspólnego działania, przeprowadzić restrukturyzacji przy użyciu środków przymusu.
30

Z tytułów podniesionych zarzutów wynika bowiem, że zmierzają one wyłącznie, w przypadku drugiego, do stwierdzenia niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w odniesieniu do kwalifikacji spornych dotacji jako pomocy państwa, a w przypadku pierwszego, do zakwestionowania dokonanej przez Komisję w tej decyzji oceny dotyczącej nowego charakteru rozpatrywanego systemu pomocy.
36

Na poparcie swoich twierdzeń skarżące podnoszą trzy główne zastrzeżenia. Po pierwsze, twierdzą one, że rozpatrywany system pomocy należy uznać za istniejący system pomocy na podstawie art. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia 2015/1589 ze względu na to, że możliwość przyznawania dotacji przedsiębiorstwom z sektora publicznego transportu drogowego osób przez jednostki samorządu terytorialnego wprowadzono w art. 19 décret no 49-1473, du 14 novembre 1949, relatif à la coordination et à l’harmonisation des transports ferroviaires et routiers (dekretu nr 49-1473 z dnia 14 listopada 1949 r. w sprawie koordynacji i harmonizacji transportu kolejowego i drogowego, JORF z dnia 15 listopada 1949 r., s. 11104, zwanego dalej „dekretem z 1949 r.”) przed wejściem w życie we Francji w dniu 1 stycznia 1958 r. Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą (obecnie traktatu FUE). Po drugie, uważają one, że ponieważ rynki transportu publicznego państw członkowskich Unii były zamknięte dla konkurencji przed 1995 r., czyli datą przyjętą w wyroku z dnia 24 lipca 2003 r., Altmark Trans i Regierungspräsidium Magdeburg (C‑280/00, EU:C:2003:415), dotyczącym otwarcia tych rynków, Komisja nie mogła uznać, że pomoc przyznana w ramach rozpatrywanego systemu pomocy stanowiła już pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE w chwili jej wprowadzenia i z tego powodu nie mogła stanowić pomocy istniejącej na podstawie art. 1 lit. b) ppkt (v) rozporządzenia 2015/1589. Po trzecie, twierdzą one, że analiza przeprowadzona przez Komisję w świetle art. 1 lit. b) ppkt (v) rozporządzenia 2015/1589 w odniesieniu do kwestii, czy rozpatrywany system pomocy jest nowy lub istniejący, nie pozwala im na poznanie powodów, dla których Komisja uznała, że dotacje inwestycyjne przyznane przez region stanowiły od dnia ich pierwszego wprowadzenia w życie system pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.
46

Należy przypomnieć, że zgodnie z czwartym kryterium Altmark jeżeli wybór przedsiębiorstwa, któremu ma zostać powierzone wykonywanie zobowiązań do świadczenia usług publicznych, nie został w danym przypadku dokonany w ramach procedury udzielania zamówień publicznych pozwalającej na wyłonienie kandydata zdolnego do świadczenia tych usług po najniższym koszcie dla społeczności, poziom koniecznej rekompensaty powinien zostać ustalony na podstawie analizy porównawczej kosztów, jakie przeciętne przedsiębiorstwo, prawidłowo zarządzane i odpowiednio wyposażone w środki niezbędne do tego, by móc uczynić zadość wymogom stawianym usługom publicznym, poniosłoby na wykonanie takich zobowiązań, przy uwzględnieniu związanych z nimi przychodów oraz rozsądnego zysku osiąganego przy wypełnianiu tych zobowiązań (wyrok z dnia 24 lipca 2003 r., Altmark Trans i Regierungspräsidium Magdeburg, C‑280/00, EU:C:2003:415, pkt 93).
52

Skarżąca podnosi w istocie, że rozpatrywany system pomocy należy uznać za istniejący system pomocy na podstawie art. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia 2015/1589. Jej zdaniem możliwość przyznawania dotacji przedsiębiorstwom z sektora publicznego transportu drogowego osób przez jednostki samorządu terytorialnego – w ramach umów określających zobowiązania dotyczące świadczenia usług i zobowiązania taryfowe spoczywające na tych przedsiębiorstwach – wprowadzono w art. 19 décret no 49-1473, du 14 novembre 1949, relatif à la coordination et à l’harmonisation des transports ferroviaires et routiers (dekretu nr 49-1473 z dnia 14 listopada 1949 r. w sprawie koordynacji i harmonizacji transportu kolejowego i drogowego, JORF z dnia 15 listopada 1949 r., s. 11104, zwanego dalej „dekretem z 1949 r.”) przed wejściem w życie we Francji w dniu 1 stycznia 1958 r. Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą. Przypomina ona, że zgodnie z art. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia 2015/1589 pomoc wprowadzoną przed wejściem w życie traktatu FUE w danym państwie członkowskim uważa się za istniejącą.
36

Na poparcie swoich twierdzeń skarżące podnoszą dwa główne zastrzeżenia. Po pierwsze, twierdzą one, że rozpatrywany system pomocy należy uznać za istniejący system pomocy na podstawie art. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia 2015/1589 ze względu na to, że możliwość przyznawania dotacji przedsiębiorstwom z sektora publicznego transportu drogowego osób przez jednostki samorządu terytorialnego wprowadzono w art. 19 décret no 49-1473, du 14 novembre 1949, relatif à la coordination et à l’harmonisation des transports ferroviaires et routiers (dekretu nr 49-1473 z dnia 14 listopada 1949 r. w sprawie koordynacji i harmonizacji transportu kolejowego i drogowego, JORF z dnia 15 listopada 1949 r., s. 11104, zwanego dalej „dekretem z 1949 r.”) przed wejściem w życie we Francji w dniu 1 stycznia 1958 r. Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą (obecnie traktatu FUE). Po drugie, uważają one, że ponieważ rynki transportu publicznego państw członkowskich Unii były zamknięte dla konkurencji przed 1995 r., czyli datą przyjętą w wyroku z dnia 24 lipca 2003 r., Altmark Trans i Regierungspräsidium Magdeburg (C‑280/00, EU:C:2003:415), dotyczącym otwarcia tych rynków, Komisja nie mogła uznać, że pomoc przyznana w ramach rozpatrywanego systemu pomocy stanowiła już pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE w chwili jej wprowadzenia i z tego powodu nie mogła stanowić pomocy istniejącej na podstawie art. 1 lit. b) ppkt (v) zdanie pierwsze rozporządzenia 2015/1589.
103

Także w szczególności progresywne struktury opodatkowania, w tym te obejmujące istotne kwoty wolne od podatku, które to struktury nie są wyjątkowe w podatkach państw członkowskich, nie implikują same w sobie istnienia elementów pomocy państwa. W pkt 139 komunikatu w sprawie pojęcia pomocy państwa (zob. pkt 80 powyżej) Komisja wskazuje w tym względzie, że progresywny charakter podatku dochodowego może być uzasadniony celem związanym z redystrybucją towarzyszącym takiemu podatkowi. Nic nie pozwala ograniczyć jednak – jak uczyniła to Komisja w motywach 68 i 69 zaskarżonej decyzji – tego rodzaju oceny do podatków dochodowych lub podatków mających na celu zrekompensowanie określonych niekorzystnych skutków, jakie może wywierać dana działalność, i zapobieganie tym skutkom oraz wyłączyć z tej oceny podatki odnoszące się do działalności przedsiębiorstw, a nie do ich dochodu netto lub zysku. Z orzecznictwa przypomnianego w pkt 73–77 powyżej nie wynika bowiem, że aby uniknąć uznania za selektywną korzyść środka modulacji podatku, państwo członkowskie może zastosować jedynie kryteria modulacji ograniczone do pewnych celów, takich jak redystrybucja bogactwa lub zrekompensowanie pewnych negatywnych skutków, które może spowodować dana działalność, i zapobieganie takim skutkom. Konieczne w tym względzie jest to, by pożądana modulacja nie była arbitralna – w odróżnieniu od tego, co miało miejsce w sprawie, w której zapadł wyrok z dnia 22 grudnia 2008 r., British Aggregates/Komisja (C‑487/06 P, EU:C:2008:757), wymieniony w pkt 94 powyżej – by była ona stosowana w sposób niedyskryminacyjny i pozostawała zgodna z celem danego podatku. Na przykład wspomniane w pkt 96, 97 i 99 powyżej mechanizmy modulacji, których Trybunał nie uznał za selektywne, nie odpowiadały logice opodatkowania proporcjonalnego do negatywnych skutków zewnętrznych ani też logice redystrybucyjnej, lecz odpowiadały one innym celom. Ponadto, jak wskazano już w pkt 89 powyżej, nie jest wykluczone, że logika redystrybucyjna może także uzasadniać progresywność podatku od przychodów, co w niniejszym przypadku utrzymuje słusznie rząd węgierski. Logika redystrybucyjna może zresztą uzasadniać nawet całkowite zwolnienie w przypadku niektórych przedsiębiorstw, jak ilustruje to sprawa wymieniona w pkt 98 powyżej.
149

Z rozważań tych wynika, że chociaż nie jest konieczne, by do celów rejestracji, na podstawie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009, znaku towarowego pozbawionego samoistnego charakteru odróżniającego we wszystkich państwach członkowskich Unii przedstawiono dowody uzyskania przez ten znak charakteru odróżniającego w następstwie używania w odniesieniu do każdego z państw członkowskich osobno, to jednak przedstawione dowody powinny umożliwić wykazanie uzyskania takiego charakteru we wszystkich państwach członkowskich Unii (wyrok z dnia 25 lipca 2018 r., Société des produits Nestlé i in./Mondelez UK Holdings & Services, C‑84/17 P, C‑85/17 P i C‑95/17 P, EU:C:2018:596, pkt 83). Tak samo jest w odniesieniu do utrzymania rejestracji znaku towarowego na podstawie art. 52 ust. 2 tegoż rozporządzenia.
279

Otóż zamiar uczestniczenia przez HSBC w jednolitym naruszeniu wynika jasno z dowodów przedstawionych przez Komisję. Co się tyczy w szczególności manipulacji z dnia 19 marca 2007 r., wprawdzie może się zdawać, że trader z HSBC żywił wątpliwości co do funkcjonowania tej manipulacji, o czym świadczy rozmowa w dniu 13 lutego 2007 r. i okoliczność, że – jak się wydaje – żałował on później, iż nie przyjął większej pozycji kupna „futures” zindeksowanych według Euribor-3M, jednak uczestniczył on wspólnie z traderami z innych banków w działaniu polegającym na obniżeniu stopy Euribor-3M w dniu 19 marca 2007 r., gdyż zwrócił się do osoby odpowiedzialnej w jego banku za propozycje w zakresie stóp o złożenie w tym dniu zaniżonej propozycji, co ta uczyniła.
63

Co się tyczy, po drugie, środków dotyczących „polityki regionalnej”, o których mowa w pkt 3.1 i 3.2 propozycji EIO, a w szczególności wniosków opartych na art. 177 i 178 TFUE dotyczących funduszy regionalnych, a także na art. 173 ust. 3 TFUE i art. 182 ust. 1 TFUE dotyczących zmiany rozporządzenia nr 1291/2013 w sprawie programu „Horyzont 2020”, środki te nie zmierzają również do rozszerzenia zakresu kompetencji Unii, lecz do wykorzystania istniejących kompetencji w celu finansowania programów. Jeśli chodzi o fundusze regionalne, zaskarżona decyzja odnosi się zatem w art. 1 ust. 2 tiret czwarte do „rozporządzenia dostosowującego zasady ogólne mające zastosowanie do zadań, celów priorytetowych i organizacji funduszy strukturalnych w taki sposób, by wzięta została pod uwagę ochrona mniejszości oraz wspieranie różnorodności kulturowej i językowej, pod warunkiem że finansowane działania prowadzą do wzmocnienia spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej Unii”. Co się tyczy programu „Horyzont 2020”, jak słusznie zauważyła Komisja, ewentualna zmiana rozporządzenia nr 1291/2013 ma na celu usprawnienie badań nad wartością dodaną, do której mogłyby przyczyniać się mniejszości narodowe oraz różnorodność kulturowa i językowa w odniesieniu do rozwoju społeczno-gospodarczego w regionach Unii.
158

Bez konieczności rozstrzygania w sposób ostateczny kwestii, czy zasada słuszności może mieć zastosowanie do sytuacji, w których art. 101 TFUE i odpowiadające mu krajowe prawo konkurencji są stosowane równolegle, należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie okoliczności leżące u podstaw decyzji pierwotnej i zaskarżonej oraz okoliczności leżące u podstaw decyzji CNC z dnia 25 marca 2013 r. nie dotyczyły ani „tego samego kartelu”, ani „kumulacji sankcji” w rozumieniu wyroku z dnia 13 lutego 1969 r., Wilhelm i in. (14/68, EU:C:1969:4, pkt 3, 11), a tym bardziej identycznych czynów ze względu na różne terytoria objęte naruszeniami i ich odrębne czasy trwania. Jak słusznie przypomniała Komisja, czas trwania naruszenia zbadanego i objętego przez nią sankcjami w ramach decyzji pierwotnej i zaskarżonej obejmował okres od 8 października 2003 r. do 22 kwietnia 2008 r., podczas gdy CNC zbadał zachowania antykonkurencyjne obejmujące okres od 1977 r. do 2010 r. (w odniesieniu do kopert wyborczych), od 1990 r. do 2010 r. (w odniesieniu do kopert z nadrukiem) oraz od 1994 r. do 2010 r. (w odniesieniu do kopert standardowych i ograniczenia postępu technicznego). Ponadto z powyższego wynika, że produkty, których dotyczyły te zachowania antykonkurencyjne, nie były dokładnie takie same jak objęte kartelem ukaranym przez Komisję. A zatem skarżące na próżno powołują się na wspólne elementy zachowań antykonkurencyjnych objętych sankcjami we wspomnianych decyzjach. Podobnie, zważywszy, że z jednej strony CNC ukarał skarżące za to zachowanie jedynie w odniesieniu do jego skutków na terytorium Hiszpanii i w innym okresie, a z drugiej strony Komisja wyłączyła to terytorium z zakresu ścigania i zakresu stosowania decyzji pierwotnej i zaskarżonej, skarżące nie mogą twierdzić, iż istnieje „kumulacja sankcji” w rozumieniu wyroku z dnia 13 lutego 1969 r., Wilhelm i in. (14/68, EU:C:1969:4, pkt 11). Przeciwnie, w tych okolicznościach pełna i wystarczająco odstraszająca kara za antykonkurencyjne zachowanie skarżących wymaga właśnie uwzględnienia wszystkich jego skutków na różnych wskazanych terytoriach, w tym także w czasie, wobec czego nie można zarzucać Komisji, że nie obniżyła z tych samych powodów grzywny nałożonej na skarżące w decyzjach pierwotnej i zaskarżonej.