4

W pkt 1–10 zaskarżonego wyroku Sąd przedstawił okoliczności faktyczne zawisłego przed nim sporu w następujący sposób: „1 Britannia […], spółka prawa angielskiego, jest spółką córką M. I. M. Holdings Ltd (zwanej dalej »MIM«), spółki prawa australijskiego. W październiku 1993 r. Pasminco Europe (ISC Alloys) Ltd sprzedała MIM swoje udziały w sektorze cynku, która przeniosła je na Britannię. Przedsiębiorstwo to produkowało i sprzedawało produkty na bazie cynku, w tym fosforanu cynku. W marcu 1997 r. Trident Alloys Ltd (zwana dalej »Tridentem«) — niezależna spółka utworzona przez dyrekcję Britanni — kupiła od Britanni udziały w sektorze cynku za kwotę14359072 funtów szterlingów (GBP). Britannia nadal istnieje jako spółka córka MIM, ale zaprzestała prowadzenia wszelkiej działalności gospodarczej i nie osiąga już więc żadnych obrotów. 2 Chociaż skład chemiczny ortofosforanów cynku może się niewiele różnić, stanowią one jednorodny produkt chemiczny określony ogólną nazwą »fosforan cynku«. Fosforan cynku uzyskiwany jest z tlenku cynku i kwasu fosforowego i ma szerokie zastosowanie jako mineralny pigment antykorozyjny w przemyśle farbiarskim. Jest on sprzedawany na rynku jako prosty fosforan cynku lub jako zmodyfikowany lub »aktywny« fosforan cynku. 3 W 2001 r. największa część światowego rynku fosforanu cynku należała do następujących pięciu europejskich producentów: Dr Hans Heubach GmbH & Co. KG (zwany dalej »Heubachem«), James M. Brown Ltd (zwany dalej »James’em Brownem«), Société Nouvelle des Couleurs Zinciques SA (zwanego dalej »SNCZ«), Trident (dawniej Britannia) i Union Pigments AS (dawniej Waardals AS) (zwanego dalej »Union Pigments«). 4 W dniach 13 i 14 maja 1998 r. Komisja przeprowadziła jednocześnie i bez uprzedzenia kontrolę pomieszczeń Heubacha, SNCZ i Tridentu na podstawie art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 17 […]. 5 W dniu 11 grudnia 2001 r. Komisja wydała [sporną] decyzję. Decyzja, która została uwzględniona dla celów niniejszego wyroku, to decyzja notyfikowana zainteresowanym przedsiębiorstwom i załączona do skargi […]. 6 W [spornej] decyzji Komisja wskazuje, że porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki (zwane dalej »kartelem«) pomiędzy: Britannią (Tridentem począwszy od dnia 15 marca 1997 r.), Heubachem, James’em Brownem, SNCZ i Union Pigments miały miejsce od dnia 24 marca 1994 r. do dnia 13 maja 1998 r. Kartel dotyczył jedynie prostego fosforanu cynku. Uczestnicy kartelu w pierwszej kolejności zawarli porozumienie co do podziału rynku, określając dla producentów limity sprzedaży. W drugiej kolejności ustalali na każdym spotkaniu »minimalne« lub »zalecane« ceny, które w zasadzie stosowali. W trzeciej kolejności doszło też w pewnym stopniu do podziału klientów. 7 Sentencja [spornej] decyzji brzmi następująco: »Artykuł pierwszy Britannia […], Heubach […], James […] Brown, [SNCZ], Trident […] i [Union Pigments] naruszyły postanowienia art. 81 ust. 1 Traktatu oraz art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG, uczestnicząc w nieprzerwanym porozumieniu lub w uzgodnionej praktyce w branży fosforanu cynku. Okres trwania naruszenia jest następujący: […] b) w przypadku Britanni […]: od dnia 24 marca 1994 r. do dnia 15 marca 1997 r. […] Artykuł 3 Za naruszenie, o którym mowa w artykule pierwszym, nałożone zostają następujące grzywny: a) Britannia […]: 3,37 miliona EUR; b) […] Heubach […]: 3,78 miliona EUR; c) James […] Brown […]: 940000 EUR; d) [SNCZ]: 1,53 miliona EUR; e) Trident […]: 1,98 miliona EUR; f) [Union Pigments]: 350000 EUR […].« 8 W celu obliczenia kwoty grzywien Komisja zastosowała metodologię przedstawioną w wytycznych […] i komunikat z dnia 18 lipca 1996 r. dotyczący nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach dotyczących karteli (Dz.U. 1996, C 207, str. 4, zwany dalej »komunikatem w sprawie współpracy«). 9 Komisja uznała na wstępie, że w przypadku skarżącej stosowna kwota podstawowa wynosi 3,75 miliona EUR (motyw trzysta trzynasty [spornej] decyzji). Następnie przypomniała ona o granicy, której nie może przekroczyć grzywna zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17, która ma być nałożona na każde z zainteresowanych przedsiębiorstw. W celu ustalenia górnej granicy wynoszącej 10 % wartości obrotu osiągniętego w poprzednim roku obrotowym, przewidzianej przez ten przepis, Komisja w przypadku skarżącej »wzięła pod uwagę jej całkowity obrót za rok obrotowy w dniu 30 czerwca 1996 r., który stanowi najbardziej aktualne i dostępne dane liczbowe odzwierciedlające pełny rok normalnej działalności« (motyw trzysta czterdziesty piąty […]). Z uwagi na ten obrót wynoszący 55,7 miliona EUR (motyw pięćdziesiąty), górna granica grzywny została ustalona na około 5,5 miliona EUR. Ponieważ kwota grzywny przed zastosowaniem komunikatu w sprawie współpracy była niższa od tej granicy, Komisja nie obniżyła jej na tej podstawie. 10 Wreszcie Komisja obniżyła grzywnę o 10% na podstawie komunikatu w sprawie współpracy (motyw trzysta sześćdziesiąty szósty). Ostatecznie nałożona na skarżącą grzywna wyniosła w ten sposób 3,37 miliona EUR (motyw trzysta siedemdziesiąty)”.