ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 22 lipca 2020 r. – Conseil national des centres commerciaux / Premier ministre, Ministre de l’Économie, des Finances et de la Relance, Ministre de la cohésion des territoires et des relations avec les collectivités territoriales

(Sprawa C-325/20)

(2020/C 339/02)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d’État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Conseil national des centres commerciaux

Strona przeciwna: Premier ministre, Ministre de l’Économie, des Finances et de la Relance, Ministre de la cohésion des territoires et des relations avec les collectivités territoriales

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 14 ust. 6 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (1) należy interpretować w ten sposób, że pozwala on na obecność w składzie organu kolegialnego, właściwego do wydania zgody w sprawie pozwolenia na prowadzenie działalności handlowej, eksperta reprezentującego środowisko gospodarcze, którego rola ogranicza się do przedstawienia sytuacji środowiska gospodarczego na danym obszarze oddziaływania handlowego i wpływu przedsięwzięcia na to środowisko, bez brania udziału w głosowaniu w sprawie wniosku o pozwolenie?

(1) Dz.U. 2006, L 376, s. 36.
1)

Czy art. 18 ust. 2, art. 56 ust. 1 akapit pierwszy lit. b) i akapit drugi, art. 58 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) i ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2014/24 (1) oraz art. 3–6 i inne przepisy rozporządzenia nr 1013/2006 (2) (rozpatrywane łącznie lub osobno, przy czym bez ograniczenia do tych przepisów) należy interpretować w ten sposób, że wydaną wykonawcy zgodę, która jest niezbędna do przemieszczania odpadów z jednego państwa członkowskiego Unii Europejskiej do drugiego, należy kwalifikować jako wymóg dotyczący wykonania zamówienia na usługi, a nie jako wymóg dotyczący prawa do wykonywania działalności?
1)

Czy dyrektywę 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1, w związku z wykładnią nadaną wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach połączonych C-96/16 i C-94/17 (ECLI:EU:C:2018:643) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu takiemu jak ochronny przepis ramowy § 54 ust. 1 Občiansky zákonník (kodeksu cywilnego), który nie zezwala na umowne pogorszenie sytuacji konsumenta względem uregulowania ustawowego przewidującego w razie zwłoki konsumenta w spłacie kredytu następujące prawa kredytodawcy: — prawo kredytodawcy do odsetek za zwłokę w wysokości ograniczonej według rozporządzenia rządu; — prawo kredytodawcy do innych sankcji, które kredytodawca może zastosować wobec konsumenta, a które wraz z odsetkami za zwłokę są ograniczone do wysokości kwoty głównej pozostałego do spłaty kredytu; — prawo kredytodawcy do odszkodowania, w razie gdy szkoda poniesiona przez kredytodawcę jest wyższa od odsetek za zwłokę, i to do odszkodowania w nieograniczonym zakresie według rzeczywistego uszczerbku.
2)

Czy decyzja ramowa 2002/584/WSiSW oraz art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej rzeczywiście stoją na przeszkodzie temu, by wykonujący nakaz organ sądowy wykonał ENA, jeśli ustalił on, że w wydającym nakaz państwie członkowskim w stosunku do każdego podejrzanego – a zatem także w stosunku do osoby, której dotyczy wniosek – istnieje rzeczywiste ryzyko naruszenia prawa podstawowego do niezawisłego sądu bez względu na to, które sądy tego państwa członkowskiego są właściwymi do prowadzenia postępowania wobec osoby, której dotyczy wniosek, jak również niezależnie od jej sytuacji osobistej, charakteru przestępstwa, za które jest ścigana oraz kontekstu faktycznego, na którym opiera się ENA, które to rzeczywiste ryzyko wiąże się z faktem, iż sądy wydającego nakaz państwa członkowskiego nie są już niezawisłe ze względu na systemowe lub ogólne nieprawidłowości?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 1 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 11 czerwca 2020 r. – HV / Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

(Sprawa C-258/20)

(2020/C 320/09)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado de lo Social no 1 de Barcelona

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: HV

Strona pozwana: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

Pytanie prejudycjalne

Czy dyrektywę Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak przepis rozpatrywany w postępowaniu głównym [art. 60 ust. 4 Ley General de la Seguridad Social (powszechnej ustawy o zabezpieczeniu społecznym)], który przewiduje prawo do dodatku do świadczenia dla kobiet, które miały co najmniej dwoje biologicznych lub przysposobionych dzieci i które otrzymują świadczenia składkowe z tytułu emerytury, podczas gdy inne kobiety znajdujące się w identycznej sytuacji – zmagając się z takimi samymi trudnościami w utrzymaniu się na rynku pracy wynikającymi z faktu, że są kobietami – nie mają prawa do takiego dodatku do świadczenia emerytalnego, ponieważ dobrowolnie przeszły na wcześniejszą emeryturę, która zgodnie z prawem podlega bardziej rygorystycznym wymogom składkowym niż zwykła emerytura i takim samym lub bardzo zbliżonym wymogom w zakresie wieku?

(1) Dz.U. 1979, L 6, s. 24.
3)

Czy w ramach stosowania przepisu takiego jak art. 76 Ley de Defensa de la Competencia (ustawy o ochronie konkurencji) art. 17 dyrektywy 2014/104/UE odnoszący się do oszacowania przez sąd wysokości szkody należy interpretować w ten sposób, że jest to przepis o charakterze proceduralnym, który ma zastosowanie do postępowania głównego, w którym powództwo wniesiono po wejściu w życie przepisu krajowego dokonującego transpozycji?
1)

Czy należy uznać za zgodną z prawem sytuację, w której podatnik, po wielokrotnym wezwaniu go przez organ podatkowy do udowodnienia spełnienia przesłanek prawa do zwrotu, nie spełni tego żądania bez żadnego racjonalnego uzasadnienia, a po otrzymaniu decyzji odmownej w przedmiocie zwrotu odwleka złożenie dokumentów do momentu postępowania odwoławczego lub sądowego?
1)

Czy art. 15 ust. 1 lit. c) konwencji z Lugano II (1) należy interpretować w ten sposób, że „prowadzenie” działalności zawodowej lub gospodarczej w państwie związanym konwencją, na którego terytorium konsument ma miejsce zamieszkania, zakłada, że kontrahent konsumenta prowadzi działalność transgraniczną już w momencie podjęcia czynności celem zawarcia umowy i samego jej zawarcia, czy też postanowienie to należy stosować w celu ustalenia sądu właściwego do rozpoznania powództwa również wtedy, gdy strony mają w momencie zawarcia umowy miejsce zamieszkania w rozumieniu art. 59 i 60 konwencji z Lugano II w tym samym państwie związanym konwencją, a element transgraniczny w stosunku prawnym występuje dopiero później poprzez to, że konsument przeniósł się następnie do innego państwa związanego konwencją?
2)

Czy pkt 11 zdanie 1 załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE wymaga, aby podmiot prowadzący działalność gospodarczą przyznawał przedsiębiorcy z sektora mediów korzyść o wartości pieniężnej jako świadczenie wzajemne za wykorzystywanie treści redakcyjnej, a jeśli tak, to czy należy przyjąć, że takie świadczenie wzajemne ma miejsce również wtedy, gdy przedsiębiorca z sektora mediów przedstawia relację prasową dotyczącą akcji reklamowej zorganizowanej wspólnie z podmiotem gospodarczym, gdy podmiot ten udostępnił przedsiębiorcy z sektora mediów prawa do materiału zdjęciowego dla celów relacji, obaj przedsiębiorcy uczestniczyli w kosztach i wydatkach związanych z akcją reklamową i akcja reklamowa ma na celu promocję sprzedaży produktów obu przedsiębiorców?
2.

Zarzut drugi: naruszenie prawa (pkt 72–77 zaskarżonego wyroku) Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji z uwagi na błąd dotyczący okoliczności faktycznych, nie wykazując jednak, że błąd ten był „oczywisty”. Tymczasem OUZU dysponuje szerokim zakresem uznania w odniesieniu do rozwiązania stosunku pracy, a kontrola Sądu ogranicza się do sprawdzenia, czy nie wystąpił oczywisty błąd w ocenie lub nadużycie władzy. Sąd stwierdził w zaskarżonej decyzji błąd, który dotyczył tylko jednego z aspektów nienależytego wykonywania obowiązków zawodowych, na które OUZU zwrócił uwagę UG. Omawiany błąd nie był „oczywisty” i w związku z tym nie mógł doprowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.
5)

Czy, w sytuacji pozycji dominującej odnoszącej się [do] wielu przedsiębiorstw należących do tej samej grupy kapitałowej, członkostwo w wyżej wymienionej grupie jest wystarczające dla przyjęcia, że nawet przedsiębiorstwa, które nie dopuszczały się nadużyć, przyczyniły się do popełnienia wykroczenia – tak że dla organu wystarczające byłoby wykazanie świadomego paralelizmu, aczkolwiek nie zmowy, przedsiębiorstw działających w ramach zbiorowo dominującej grupy – lub czy (podobnie jak ma to miejsce w przypadku zakazu porozumień) konieczne jest w każdym razie przedstawienie dowodu, nawet pośredniego, na wystąpienie konkretnej sytuacji w zakresie koordynacji i instrumentarium pomiędzy różnymi przedsiębiorstwami grupy zajmującej pozycję dominującą, w szczególności w celu wykazania zaangażowania spółki dominującej?
—

uznanie skargi wniesionej przez wnoszącą odwołanie za dopuszczalną i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania co do istoty; oraz
1)

a) Czy w przypadku dołączania do małoletniego uchodźcy pozbawionego opieki zgodnie z art. 10 ust. 3 lit. a) i art. 2 lit. f) dyrektywy Rady 2003/86/WE (1) dalsze trwanie małoletniości może stanowić „warunek” w rozumieniu art. 16 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2003/86/WE? Czy z wymienionymi wyżej przepisami zgodne jest uregulowanie państwa członkowskiego przyznające rodzicom dołączającym do małoletniego uchodźcy pozbawionego opieki w rozumieniu art. 2 lit. f) dyrektywy 2003/86/WE (pochodne) prawo pobytu w państwie członkowskim tylko dopóty, dopóki uchodźca rzeczywiście jest jeszcze małoletni? b) W przypadku udzielenia na pytania z pkt la) odpowiedzi twierdzących: Czy art. 16 ust. 1 lit. a) w związku z art. 10 ust. 3 lit. a) i art. 2 lit. f) dyrektywy 2003/86/WE należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, które zgodnie ze swoimi przepisami ogranicza (pochodne) prawo pobytu rodziców do okresu trwającego do uzyskania przez dziecko pełnoletniości, może oddalić wniosek o wjazd i pobyt w celu łączenia rodziny złożony przez rodziców, którzy przebywają jeszcze w państwie trzecim, jeżeli uchodźca uzyskał pełnoletniość przed wydaniem w postępowaniu administracyjnym lub sądowym ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie wniosku złożonego w terminie trzech miesięcy po nadaniu statusu uchodźcy?
e)

wychodząc z założenia, że negatywny aspekt swobody wyrażania swoich przekonań religijnych oznacza również, iż jednostka nie może być zobowiązana do ujawnienia swojej przynależności lub przekonań religijnych, pracownica, która pragnie korzystać z wolności religii poprzez noszenie chusty na głowę, która to sama w sobie nie jest jednoznacznym symbolem tej religii z uwagi na to, że inna pracownica mogłaby nosić ją ze względów estetycznych, kulturalnych lub nawet ze względów zdrowotnych i która niekoniecznie różni się od zwykłej bandany, jest traktowana w sposób mniej korzystny niż inny pracownik, manifestujący swoje przekonania religijne, światopoglądowe lub polityczne w wypowiedziach, ponieważ w przypadku pracownicy noszącej chustę na głowę prowadzi to do jeszcze głębszego naruszenia wolności religii na podstawie art. 9 ust. 1 EPKC, biorąc pod uwagę, że jeśli podejść do tego bez uprzedzeń, charakter religijny chusty na głowę nie jest oczywisty i najczęściej ujawnia się tylko wtedy, gdy nosząca ją osoba jest zmuszona do przedstawienia swojej motywacji pracodawcy?
1)

Czy art. 1 lit. h) i j) oraz art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 (1), art. 1 lit. i) i h) oraz art. 16 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 961/2010 (2), a także art. 1 lit. k) i j) oraz art. 23 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 267/2012 (3) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie zastosowaniu wobec zamrożonych aktywów, bez uprzedniego uzyskania zezwolenia właściwego organu krajowego, środka, który nie wywołuje skutku w postaci wstąpienia wierzyciela w prawa i obowiązki dłużnika, takim jak zabezpieczenie sądowe lub zajęcie zabezpieczające, przewidziane we francuskim kodeksie cywilnego postępowania egzekucyjnego?
6.

Komisja podnosi w szczególności, że włoskie organy podatkowe do celów przyznania zwolnienia lub jego odmowy nie dokonują w każdym poszczególnym przypadku oceny sposobu, w jaki jest rzeczywiście wykorzystywana jednostka pływająca. Włoskie organy twierdzą w istocie, że taka ocena jest dokonywana z uwzględnieniem elementów uregulowań sektorowych, mających wyłącznie na celu ułatwienie tej oceny, takich jak fakt, że żegluga odbywa się w ramach typowej umowy czarteru czy też umowy najmu lub czarteru doraźnego. Włoskie organy twierdzą jednak, że w przypadku czarteru zwolnienie powinno być przyznane podmiotom gospodarczym świadczącym usługi żeglugi morskiej, a należy go odmówić podmiotom dokonującym najmu i doraźnego czarteru. Stwierdzając, że przyznanie zwolnienia lub jego odmowa powinny następować na podstawie rodzaju zawartej umowy, a zatem in abstracto, włoskie organy potwierdzają, że nie badają in concreto, czy zwolnienie zostało przyznane temu, kto ma do tego prawo, a odmówione podmiotowi, któremu takie prawo nie przysługuje.
1)

a) Czy w przypadku dołączania do małoletniego uchodźcy pozbawionego opieki zgodnie z art. 10 ust. 3 lit. a) i art. 2 lit. f) dyrektywy Rady 2003/86/WE (1) dalsze trwanie małoletniości może stanowić „warunek” w rozumieniu art. 16 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy? Czy z wymienionymi wyżej przepisami zgodne jest uregulowanie państwa członkowskiego przyznające rodzicom dołączającym do małoletniego uchodźcy pozbawionego opieki w rozumieniu art. 2 lit. f) wspomnianej dyrektywy (pochodne) prawo pobytu w państwie członkowskim tylko dopóty, dopóki uchodźca rzeczywiście jest jeszcze małoletni? b) W przypadku udzielenia na pytania z pkt la) odpowiedzi twierdzących: Czy art. 16 ust. 1 lit. a) w związku z art. 10 ust. 3 lit. a) i art. 2 lit. f) dyrektywy 2003/86 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, które zgodnie ze swoimi przepisami ogranicza (pochodne) prawo pobytu rodziców do okresu trwającego do uzyskania przez dziecko pełnoletniości, może oddalić wniosek o wjazd i pobyt w celu łączenia rodziny złożony przez rodziców, którzy przebywają jeszcze w państwie trzecim, jeżeli uchodźca uzyskał pełnoletniość przed wydaniem w postępowaniu administracyjnym lub sądowym ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie wniosku złożonego w terminie trzech miesięcy po nadaniu statusu uchodźcy?
2)

W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: Jakie wymogi muszą w takim przypadku spełniać faktyczne więzi rodzinne w rozumieniu art. 16 ust. l lit. b) dyrektywy 2003/86? a) Czy wystarczy w tym celu stosunek prawny łączący dziecko i rodzica, czy też wymagane jest również rzeczywiste prowadzenie życia rodzinnego? b) Jeżeli wymagane jest również rzeczywiste prowadzenie życia rodzinnego: Jaka intensywność jest w tym celu wymagana? Czy wystarczą na przykład okazjonalne lub regularne odwiedziny, czy konieczne jest mieszkanie razem we wspólnym gospodarstwie domowym, czy też ponadto tworzenie wspierającej się wzajemnie wspólnoty, której członkowie są na siebie zdani? c) Czy dołączenie dziecka, które uzyskało tymczasem pełnoletniość, znajduje się jeszcze w państwie trzecim i złożyło wniosek o dołączenie do rodzica, któremu nadano status uchodźcy, wymaga prognozy, zgodnie z którą po wjeździe wskazane osoby (ponownie) podejmą w państwie członkowskim życie rodzinne w sposób wymagany w świetle pytania drugiego lit. b)?
2)

Czy – w odniesieniu do okoliczności postępowania głównego – przepis krajowy lub praktyka organu podatkowego, zgodnie z którymi, mimo iż państwo członkowskie zwykle zezwala na ponowną rejestrację do celów VAT osoby prawnej na wniosek, po unieważnieniu z urzędu numeru identyfikacyjnego VAT, w pewnych konkretnych okolicznościach podatnik nie może wystąpić z wnioskiem o ponowną rejestrację do celów [VAT] z powodów wyłącznie formalnych oraz jest on zobowiązany do poboru i zapłaty VAT na rzecz państwa przez czas nieokreślony, przy czym nie ma jednak jednocześnie prawa do odliczenia VAT, są zgodne z zasadą pewności prawa, zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadą proporcjonalności i [zasadą] lojalnej współpracy, które wynikają z dyrektywy 2006/112/WE?
1)

Czy przepis krajowy taki jak art. 39 ust. 2 Ley 35/2006 del Impuesto sobre la Renta de las Personas Físicas (ustawy 35/2006 o podatku dochodowym od osób fizycznych) z dnia 28 listopada w brzmieniu nadanym przez art. 3 [ust.] 2 Ley 7/2012 (ustawy 7/2012) z dnia 29 października, który kwalifikuje jako „nieuzasadnione zyski majątkowe”, „w każdym przypadku”, podlegające opodatkowaniu w najstarszym z nieprzedawnionych okresów [posiadanie, zgłoszenie lub nabycie dóbr lub praw], w odniesieniu do których nie spełniono formalnie obowiązku ujawnienia na podstawie formularza „Modelo 720” dóbr znajdujących się lub praw i aktywów zdeponowanych za granicą lub spełniono go po terminie, bez zachowania zasad dotyczących przedawnienia przewidzianych w Ley General Tributaria 58/2003 (ordynacji podatkowej 58/2003), chyba że jest to „dochód zadeklarowany” lub pochodzący z okresów, w których nie posiadano statusu rezydenta podatkowego w Hiszpanii, jest sprzeczny z prawem Unii – art. 63 i 65 TFUE oraz z podstawowymi zasadami swobodnego przepływu, równego traktowania i niedyskryminacji? W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej z powodu uznania go za proporcjonalny:
1)

Czy art. 12 ust. 2 lit. a) i d) dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (1) oraz art. 23 ust. 2 lit. g) i h) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (2) (który to przepis zastąpił ten pierwszy od dnia 3 lipca 2016 r.), w zwia)ązku z motywem 65 tego rozporządzenia, mogą stanowić dla krajowego ustawodawcy podstawę – zważywszy, że wymieniane informacje są objęte tajemnicą i że dotyczyłoby to ogółu ludności – do nałożenia na operatorów łączności elektronicznej obowiązku czasowego lecz uogólnionego zatrzymywania danych dotyczących połączeń, po to by organ administracji, o którym mowa w art. 11 dyrektywy i art. 22 rozporządzenia, gdy poweźmie uzasadnione podejrzenia, że pewne osoby wykorzystują informacje poufne lub dopuszczają się manipulacji na rynku, mógł zażądać od operatora przekazania istniejących zapisów danych o ruchu, jeżeli istnieją podstawy, aby przypuszczać, że te związane z przedmiotem czynności wyjaśniających zapisy mogą okazać się istotnym dowodem popełnienia przestępstwa, umożliwiając w szczególności odtworzenie kontaktów nawiązywanych przez zainteresowane osoby przed pojawieniem się podejrzeń?
1)

Czy wyrok Trybunału, w którym dokonano wykładni dyrektywy Unii i zastosowano tę dyrektywę i w którym stwierdzono, iż prawo krajowe jest sprzeczne z ową dyrektywą, pozbawia prawo krajowe skuteczności w trybie natychmiastowym, czy też prawo to obowiązuje w stosunkach między jednostkami do dnia wejścia w życie jego zmiany dokonanej przez ustawodawcę krajowego? Odpowiedź na przedstawione pytanie powinna zostać udzielona w sposób ogólny lub w nawiązaniu do wyroku z dnia 14 czerwca 2012 r. (1) i jego wpływu na [pierwotne brzmienie art. 83 Texto Refundido de la Ley General para la Defensa de los Consumidores y Usuarios (tekstu jednolitego ustawy ogólnej o ochronie konsumentów i użytkowników)].
2)

W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy prawo obywateli Unii do swobodnego przemieszczania się ustanowione w art. 21 ust. 1 TFUE i art. 45 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2) należy interpretować – w szczególności w świetle zasady braku odprawy granicznej osób na granicach wewnętrznych przewidzianej w art. 22 rozporządzenia 2016/399 – w ten sposób, że obejmuje ono prawo do tego, by na granicach wewnętrznych nie być poddawanym odprawie granicznej osób, z zastrzeżeniem warunków i odstępstw określonych w traktatach oraz w szczególności we wspomnianym rozporządzeniu?
2)

Czy prawo obywateli Unii do swobodnego przemieszczania się ustanowione w art. 21 ust. 1 TFUE i art. 45 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2) należy interpretować – w szczególności w świetle zasady braku odprawy granicznej osób na granicach wewnętrznych przewidzianej w art. 22 rozporządzenia 2016/399 – w ten sposób, że obejmuje ono prawo do tego, by na granicach wewnętrznych nie być poddawanym odprawie granicznej osób, z zastrzeżeniem warunków i odstępstw określonych w traktatach oraz w szczególności we wspomnianym rozporządzeniu?
1)

Czy dopuszczalne jest ograniczenie przewidzianego w art. 8 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 (1) z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym (Dz.U. 2016, L 65/1, z dnia 11.3.2016 R.) prawa oskarżonych do obecności na rozprawie, na mocy krajowego uregulowania umożliwiającego orzeczenie w trybie administracyjnym zakazu wjazdu i pobytu – dotyczącego cudzoziemców, którzy mają status procesowy oskarżonego – do państwa prowadzącego postępowanie karne?
2)

Czy prawo Unii, w szczególności art. 4 ust. 3 TUE w związku z art. 325 ust. 1 i 2 TFUE [oraz] art. 1 ust. 1 lit. a) konwencji sporządzonej na podstawie artykułu K.3 traktatu o Unii Europejskiej, o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich, może być interpretowane w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który wyklucza odpowiedzialność karną osoby oskarżonej o popełnienie przestępstwa na etapie następującym po zakończeniu etapu realizacji, to znaczy na etapie utrzymania trwałości projektu, w stosunku do zobowiązań podjętych przez tę osobę w ramach umowy o finansowanie, a także dokonywaniu wykładni przepisu krajowego w ten sposób, że pojęcie nadużycia finansowego naruszającego interesy finansowe [Unii] nie obejmuje również bezprawnego zachowania beneficjenta finansowania na etapie utrzymania trwałości projektu w odniesieniu do zobowiązań podjętych w ramach umowy o finansowanie, niezależnie od pochodzenia funduszy lub kwot wydatkowanych w celu wykonania zobowiązań podjętych przez beneficjenta, by utrzymać trwałość projektu [zasoby własne beneficjenta lub fundusze (Unii)]?
4)

Czy przewoźnika lotniczego należy uznać w stosunku do pasażera za obsługującego przewoźnika lotniczego w rozumieniu art. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 już wówczas, gdy pasażer ten pozostaje wprawdzie w stosunku umownym z organizatorem wycieczek, który złożył przyrzeczenie przewozu określonym lotem, zindywidualizowanym przez miejsce odlotu i przylotu, czas odlotu i przylotu oraz numer lotu, jednak organizator wycieczek nie zarezerwował miejsca dla tego pasażera, a tym samym nie doszło do nawiązania stosunku umownego z przewoźnikiem lotniczym w odniesieniu do tego lotu?
1)

Czy pojęcie wprowadzania do obrotu w rozumieniu art. 8 ust. 3 zdanie pierwsze dyrektywy 2014/40/UE (1) obejmuje prezentację wyrobów tytoniowych za pomocą dystrybutorów towarów w ten sposób, że chociaż na znajdujących się w tych dystrybutorach paczkach papierosów umieszczone są wymagane ustawą ostrzeżenia, to jednak te paczki papierosów są przechowywane w dystrybutorach tak, że nie są one początkowo widoczne dla konsumenta, a znajdujące się na nich ostrzeżenia stają się widoczne dopiero wtedy, gdy dystrybutor, który wcześniej został uruchomiony przez kasjera, jest obsługiwany przez klienta i w ten sposób paczka papierosów jest wydawana na przenośnik kasy jeszcze przed dokonaniem płatności?