ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
62

W swoim zarzucie piątym podniesionym posiłkowo i skierowanym równocześnie przeciwko pkt 288 zaskarżonego wyroku i pkt 2 tiret pierwsze zdanie ostatnie sentencji tego wyroku, wnoszące odwołanie utrzymują, iż Sąd dopuścił się naruszenia prawa w ten sposób, że nie wskazał wyraźnie, iż zapłata przez spółkę SKW będzie miała podwójny skutek uwalniający, nie tylko względem tej spółki, lecz także w odniesieniu do spółki Gigaset, i dodają, że to pominięcie może doprowadzić Komisję do zakwestionowania w ramach egzekwowania nałożonych na te spółki grzywien skutku zwalniającego na korzyść Gigaset ewentualnej zapłaty grzywny przez spółkę SKW. W tym względzie podnoszą one, że na wypadek gdyby Komisja uznała, że zapłata przez spółkę SKW będzie miała skutek zwalniający wyłącznie na korzyść tej spółki, a nie na korzyść spółki Gigaset, to wówczas nie będą one w stanie ustalić pozostałej do zapłaty kwoty grzywny, a sąd krajowy, do którego ewentualnie wystąpią spółki, nie będzie mógł się wypowiedzieć w tej kwestii.
66

W tych okolicznościach należy stwierdzić, że twierdzenie sądu odsyłającego przywołane w pkt 64 niniejszego wyroku nie wystarczy do wykazania, że klauzula 6 ust. 1 zmienionego porozumienia ramowego, związana z istniejącą po stronie pracowników możliwością zwrócenia się o zmianę czasu pracy przy okazji powrotu z urlopu rodzicielskiego, zostałaby zastosowana w sposób bezpośredni i bezwarunkowy na mocy przepisu prawa hiszpańskiego, dokonującego odesłania do tej klauzuli do sytuacji powrotu z urlopu macierzyńskiego lub do innych sytuacji niedotyczących powrotu z urlopu rodzicielskiego, i że tym sposobem ustawodawstwo krajowe zamierzało dostosować rozwiązania, które przedstawia w takich sytuacjach niepodlegających zakresowi stosowania wspomnianego przepisu prawa Unii, do rozwiązań przedstawianych w tym ostatnim przepisie w celu zapewnienia identycznego traktowania tych sytuacji oraz sytuacji podlegających temu zakresowi stosowania.
3

Zgodnie z motywami 5, 6, 10, 12, 17 i 20 rozporządzenia nr 805/2004: „(5) Pojęcie »roszczenia bezsporne« powinno obejmować wszystkie sytuacje, w których wierzyciel, przy możliwym do zweryfikowania niekwestionowaniu przez dłużnika rodzaju lub wysokości roszczenia pieniężnego, uzyskał decyzję [orzeczenie] sądu przeciwko dłużnikowi albo nadający się do wykonania dokument wymagający wyraźnej zgody dłużnika, np. ugodę sądową lub dokument urzędowy. (6) Brak zarzutów ze strony dłużnika, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. b), może przyjąć formę niestawiennictwa na rozprawie lub niezastosowania się do wezwania przez sąd do wypowiedzenia się na piśmie co do zamiaru prowadzenia obrony. […] (10) W przypadku wydania przez sąd w państwie członkowskim orzeczenia dotyczącego roszczenia bezspornego pod nieobecność dłużnika w postępowaniu zniesienie w państwie członkowskim wykonania wszelkiej kontroli nierozerwalnie wiąże się i zależy od istnienia dostatecznej gwarancji przestrzegania prawa do obrony. […] (12) Należy ustanowić minimalne standardy dla postępowań prowadzących do wydania orzeczenia, aby zapewnić, że dłużnik będzie poinformowany o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu sądowym, wymogach aktywnego uczestnictwa w postępowaniu w celu zakwestionowania roszczenia oraz o konsekwencjach wynikających z jego nieuczestnictwa, w odpowiednim czasie oraz w sposób umożliwiający mu zorganizowanie obrony. […] (17) Sądy właściwe do badania pełnej zgodności z minimalnymi standardami proceduralnymi powinny, o ile są one spełnione, wydawać standardowe zaświadczenie europejskiego tytułu egzekucyjnego, które czyni to badanie i jego wyniki przejrzystymi. […] (20) Ubieganie się o nadanie zaświadczenia europejskiego tytułu egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych powinno być fakultatywne dla wierzyciela, który może zamiast tego wybrać system uznawania i wykonywania zgodnie z rozporządzeniem [Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 4, s. 42)] lub inne instrumenty wspólnotowe”.
12

Pismem z dnia 6 listopada 2008 r. funkcjonariusz ds. przesłuchań odrzucił ich wniosek. Na wstępie należy zauważyć, że wniosek ten nie był sensu stricte oparty na uzasadnionym interesie w zakresie ochrony tajemnicy handlowej i innych poufnych informacji. Funkcjonariusz ds. przesłuchań wskazał więc, że przeanalizuje go z punktu widzenia prawa wnoszących odwołanie do bycia wysłuchanym. W tym względzie podniósł on, że analizowana argumentacja wnoszących odwołanie dotyczyła zachowania spółki Degussa i w celu możliwości uwzględnienia jej przez Komisję jako okoliczności łagodzącej należało zbadać jej wartość dowodową poprzez porównanie z oświadczeniem spółki Degussa. Ponadto przesłuchanie za zamkniętymi drzwiami pozbawiałoby spółkę Degussa przysługującego jej prawa do odpowiedzi ustnej na twierdzenia obwiniające ją przynajmniej pośrednio. Dodał on, że jeśli chodzi o zaproponowane przez wnoszące odwołanie rozwiązanie alternatywne, to nie jest ono możliwe do zrealizowania, ponieważ nie było pewności ani co do momentu zakończenia negocjacji między wnoszącymi odwołanie i spółką Degussa, ani co do ich wyniku.
85

W tym kontekście Komisja, do której należy ustalenie istnienia podnoszonego uchybienia i przedstawienie Trybunałowi dowodów koniecznych do tego, by mógł on sprawdzić istnienie tego uchybienia (zob. w szczególności wyrok z dnia 23 grudnia 2015 r., Komisja/Grecja, C‑180/14, EU:C:2015:840, pkt 60 i przytoczone tam orzecznictwo), nie przedstawiła dowodów wykazujących, że taka kontrola nie spełnia warunków proporcjonalności, że nie jest odpowiednia do zapewnienia realizacji celu w postaci ochrony finansów publicznych i że wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.
1

W odwołaniu Komisja Europejska występuje z żądaniem uchylenia wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 maja 2014 r., McBride i in./Komisja (od T‑458/10 do T‑467/10 i T‑471/10, niepublikowanego, EU:T:2014:249, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”), mocą którego Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji C(2010) 4758, C(2010) 4748, C(2010) 4757, C(2010) 4751, C(2010) 4764, C(2010) 4750, C(2010) 4761, C(2010) 4767, C(2010) 4754, C(2010) 4753 i C(2010) 4752 z dnia 13 lipca 2010 r. (zwanych dalej „zaskarżonymi decyzjami”), oddalających wniosek złożony przez Irlandię zmierzający do zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji IV (zwanego dalej „WPO IV”) celem uwzględnienia ulepszeń w dziedzinie bezpieczeństwa w odniesieniu do statków należących do Petera McBride’a i Hugh McBride’a, do Mullglen Ltd, do Cathala Boyle’a i Thomasa Flaherty’ego, do Ocean Trawlers Ltd, do Patricka Fitzpatricka, Eamona McHugh, Eugene’a Hannigana, Larry’ego Murphy’ego i Brendana Gilla (zwanych dalej „McBride i in.”).
78

W tym względzie w pkt 80 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, że wnoszący odwołanie nie przedstawił żadnego argumentu pozwalającego stwierdzić, iż w świetle okoliczności niniejszego wypadku powziął on uzasadnione oczekiwania co do faktu, że sporne kwoty nie będą podlegały odzyskaniu. Ponadto Sąd wskazał, że będące w jego posiadaniu materiały odnoszące się do przebiegu prowadzonego przeciwko wnoszącemu odwołanie postępowania wykluczają, aby wnoszący odwołanie powziął takie oczekiwania, i to pomimo długiego okresu, jaki upłynął od zaistnienia okoliczności faktycznych prowadzących do przyjęcia spornej decyzji.
73

Na wstępie należy oddalić argument Rady, zgodnie z którym obowiązek informowania Parlamentu o przebiegu negocjacji jest objęty zakresem uprawnień wysokiego przedstawiciela, a nie samej Rady. Skoro bowiem art. 218 ust. 2 TFUE przewiduje, że zadaniem Rady jest upoważnienie do podjęcia negocjacji, wydanie wytycznych negocjacyjnych, upoważnienie do podpisywania i zawieranie umów, to z powyższego wynika, że do instytucji tej należy także – w szczególności w kontekście umów dotyczących wyłącznie WPZiB – czuwanie nad przestrzeganiem obowiązku ustanowionego w art. 218 ust. 10 TFUE.
15

Przypomniawszy kontekst, który skłonił władze hiszpańskie do zastąpienia mechanizmu opłaty cyfrowej obowiązującego do roku 2011 systemem godziwej rekompensaty z tytułu kopii na użytek prywatny finansowanego z budżetu państwa, sąd odsyłający wskazuje przede wszystkim, że zgodnie z zasadą nieprzypisywania konkretnych przychodów budżetowych do określonych wydatków ten nowy mechanizm jest, w odróżnieniu od rozwiązania poprzedzającego go, finansowany przez ogół podatników hiszpańskich, niezależnie od tego, czy mogą oni sporządzać kopie na użytek prywatny. Sąd odsyłający zastanawia się w istocie, czy dyrektywę 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje ona państwa członkowskie, które zdecydują się na wprowadzenie takiego mechanizmu, do zapewnienia – w ten sam sposób jak w przypadku, gdy opowiedzą się one za wprowadzeniem opłaty reprograficznej – że koszt rekompensaty będzie ponoszony w sposób bezpośredni lub pośredni wyłącznie przez osoby, które, jak się uznaje, wyrządzają szkodę podmiotom praw autorskich, sporządzając kopie na użytek prywatny lub mając zdolność do ich sporządzenia. Jeśli tak jednak nie jest, sąd odsyłający docieka, czy fakt, że suma przeznaczona na zapłatę godziwej rekompensaty, przekazana podmiotom praw autorskich, jest z góry ustalona w każdym roku budżetowym, umożliwia zagwarantowanie godziwego charakteru tej rekompensaty.
1)

Artykuł 17 ust. 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r. należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, w której budynek jest używany na późniejszym etapie obrotu dla celów dokonywania transakcji uprawniających do odliczenia i transakcji nieuprawniających do odliczenia, państwa członkowskie nie są zobowiązane do ustanowienia, że towary i usługi używane na wcześniejszym etapie obrotu w celach wzniesienia, nabycia, używania, konserwacji lub utrzymania tego budynku są w pierwszej kolejności przyporządkowane tym różnym transakcjom, gdy tego rodzaju przyporządkowanie jest trudne do wykonania, by w dalszej kolejności jedynie prawo do odliczenia przysługujące w związku z tymi towarami i usługami, które są używane jednocześnie dla niektórych transakcji uprawniających do odliczenia i dla innych transakcji nieuprawniających do odliczenia było określane poprzez zastosowanie kryterium podziału wedle wielkości obrotu lub, pod warunkiem że metoda ta zapewni dokładniejsze ustalenie części odliczenia, wedle powierzchni.
—

postanowienie to stoi na przeszkodzie temu, aby to państwo członkowskie zwolniło z tego podatku pojazdy już zarejestrowane, za które został uiszczony obowiązujący wcześniej podatek, który nie został zwrócony, a co do którego orzeczono, że jest niezgodny z prawem Unii.
Artykuł 167, art. 178 lit. a), art. 179 i art. 226 pkt 3 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którymi to przepisami korekta faktur dotycząca obowiązkowych danych, a mianowicie numeru identyfikacyjnego do celów podatku od wartości dodanej, nie wywołuje skutków wstecznych, czyli zgodnie z którymi wykonywane na podstawie skorygowanej faktury prawo do odliczenia nie odnosi się do roku, w którym ta faktura została pierwotnie wystawiona, lecz do roku, w którym faktura ta została skorygowana.
5)

Artykuł 12 ust. 1 dyrektywy 2000/31 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by osoba, która została poszkodowana przez naruszenie jej praw do utworu, mogła żądać od dostawcy dostępu do sieci telekomunikacyjnej odszkodowania na tej podstawie, iż jeden z tych dostępów został użyty przez osoby trzecie do naruszenia jej praw, a także zwrotu kosztów wezwania do zaniechania naruszenia i kosztów sądowych poniesionych w związku z jej roszczeniem odszkodowawczym. Natomiast przepis ten należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by osoba ta żądała zakazania kontynuowania tego naruszenia, a także zasądzenia kosztów wezwania do zaniechania naruszenia oraz kosztów sądowych od dostawcy dostępu do sieci telekomunikacyjnej, którego usługi wykorzystano do dokonania tego naruszenia, w razie gdy roszczenia te dotyczą wydanego przez organ lub sąd krajowy nakazu, na podstawie którego usługodawca jest zobowiązany zaprzestać umożliwiania kontynuowania wspomnianego naruszenia, lub następują po takim nakazie.
51

W tych okolicznościach, biorąc pod uwagę, że decyzja 2009/287, zgodnie z jej art. 4 ust. 2, została oparta właśnie na metodologii kosztów osieroconych i należy ją stosować, jak wynika to w szczególności z jej motywów 36, 38 i 40, w odniesieniu do rekompensaty kosztów osieroconych podlegających rozliczeniu w latach 2006–2025, należy uznać, że wpisuje się ona w tę samą ewolucyjną logikę co ta metodologia, i należy ją zatem interpretować w sposób „dynamiczny”.
45

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału pojęcie „powodów o charakterze obiektywnym” wymaga, by stwierdzona różnica w traktowaniu była uzasadniona istnieniem szczegółowo określonych i konkretnych okoliczności charakteryzujących warunek zatrudnienia, do którego się odnosi, w szczególnym kontekście, w który się ona wpisuje, oraz w oparciu o obiektywne i przejrzyste kryteria, tak by upewnić się, czy ta nierówność odpowiada rzeczywistej potrzebie, może prowadzić do osiągnięcia zamierzonego celu i jest do tego niezbędna. Okoliczności te mogą w szczególności wynikać ze specyfiki zadań, do których wykonania zawarto umowy na czas określony, oraz ich swoistych cech lub w odpowiednim przypadku z realizacji słusznych celów polityki społecznej państwa członkowskiego (zob. w szczególności wyroki: z dnia 13 września 2007 r., Del Cerro Alonso, C‑307/05, EU:C:2007:509, pkt 53, 58; z dnia 22 grudnia 2010 r., Gavieiro Gavieiro i Iglesias Torres, od C‑444/09 do C‑456/09, EU:C:2010:819, pkt 55; z dnia 8 września 2011 r., Rosado Santana, C‑177/10, EU:C:2011:557, pkt 73; a także z dnia 18 października 2012 r., Valenza i in., od C‑302/11 do C‑305/11, EU:C:2012:646, pkt 51).
34

W konsekwencji, nawet jeśli sąd odsyłający ograniczył swoje pytanie do wykładni jedynie art. 20 TFUE, to okoliczność ta nie stoi na przeszkodzie temu, by Trybunał dokonał dla niego wykładni prawa Unii we wszystkich aspektach, które mogą być użyteczne dla rozstrzygnięcia zawisłej przed nim sprawy, bez względu na to, czy sąd ten odniósł się do nich w treści swego pytania, czy też nie. W tym zakresie do Trybunału należy wyprowadzenie z całości informacji przedstawionych mu przez sąd krajowy, w szczególności z uzasadnienia postanowienia odsyłającego, tych aspektów prawa Unii, które wymagają wykładni w świetle przedmiotu sporu (zob. w szczególności wyroki: z dnia 14 października 2010 r., Fuß, C‑243/09, EU:C:2010:609, pkt 40; z dnia 30 maja 2013 r., Worten, C‑342/12, EU:C:2013:355, pkt 31; z dnia 19 września 2013 r., Betriu Montull, C‑5/12, EU:C:2013:571, pkt 41).
50

Mając na uwadze wszystkie przytoczone wyżej okoliczności, na zadane pytania należy odpowiedzieć, że wykładni art. 20 TFUE należy dokonywać w ten sposób, iż postanowienie to stoi na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego nakazującemu wydalanie z jego terytorium do państwa trzeciego obywatela tego państwa trzeciego, który został skazany za popełnienie przestępstwa, w sytuacji gdy ów obywatel sprawuje faktyczną pieczę nad małoletnim dzieckiem, które posiada obywatelstwo tego państwa członkowskiego i przebywa w nim od chwili urodzenia, nie skorzystawszy z prawa do swobodnego przemieszczania się, jeżeli wskutek takiego wydalenia dziecko będzie musiało opuścić terytorium Unii, przez co zostanie ono pozbawione możliwości korzystania z istoty praw, które przysługują mu w związku z posiadaniem obywatelstwa Unii. W wyjątkowych okolicznościach państwo członkowskie może jednak zastosować środek wydaleniowy, jeśli przemawia za tym osobiste zachowanie owego obywatela państwa trzeciego, przy czym zachowanie to musi stanowić rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie dla podstawowych interesów społecznych tego państwa członkowskiego, zaś decyzja o zastosowaniu tego środka musi zostać podjęta z uwzględnieniem poszczególnych wchodzących w grę interesów, czego ustalenie należy do sądu krajowego.
3

Artykuł 7 rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynków, zatytułowany „Progi referencyjne”, przewiduje: „1. Ustala się następujące progi referencyjne: a) w odniesieniu do sektora zbóż: 101,31 EUR za tonę – dotyczy etapu sprzedaży hurtowej towarów dostarczonych do magazynu, przed ich wyładowaniem; b) w odniesieniu do ryżu niełuskanego: 150 EUR za tonę w przypadku ryżu standardowej jakości określonej w załączniku III pkt A – dotyczy etapu sprzedaży hurtowej towarów dostarczonych do magazynu, przed ich wyładowaniem; c) w odniesieniu do cukru standardowej jakości określonej w załączniku III pkt B – dotyczy cukru luzem, EXW: (i) w odniesieniu do cukru białego: 404,4 EUR za tonę; (ii) w odniesieniu do cukru surowego: 335,2 EUR za tonę; d) w odniesieniu do sektora wołowiny i cielęciny: 2224 EUR za tonę tusz bydła płci męskiej o klasie uformowania/okrywy tłuszczowej R3 według unijnej skali klasyfikacji tusz bydła w wieku ośmiu miesięcy lub więcej, o której mowa w załączniku IV [pkt] A; e) w odniesieniu do sektora mleka i przetworów mlecznych: (i) w odniesieniu do masła: 246,39 EUR za 100 kg; (ii) w odniesieniu do odtłuszczonego mleka w proszku: 169,80 EUR za 100 kg; f) w odniesieniu do wieprzowiny: 1509,39 EUR za tonę tusz wieprzowych standardowej jakości określonych pod względem masy i zawartości chudego mięsa na podstawie unijnej skali klasyfikacji tusz wieprzowych, o której mowa w załączniku IV [pkt] B: (i) tusze ważące od 60 kg do mniej niż 120 kg: klasa E; (ii) tusze ważące od 120 kg do 180 kg: klasa R; g) w odniesieniu do sektora oliwy z oliwek: (i) 1779 EUR za tonę oliwy z oliwek najwyższej jakości z pierwszego tłoczenia; (ii) 1710 EUR za tonę oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia; (iii) 1524 EUR za tonę oliwy z oliwek typu lampante o kwasowości wynoszącej dwa stopnie, która to kwota podlega obniżeniu o 36,70 EUR za tonę za każdy dodatkowy stopień kwasowości. 2. Komisja poddaje progi referencyjne przewidziane w ust. 1 przeglądowi na podstawie obiektywnych kryteriów, w szczególności w świetle zmian w produkcji, zmian kosztów produkcji (zwłaszcza środków produkcji) i zmian sytuacji na rynku. W razie konieczności progi referencyjne aktualizuje się zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą w świetle zmian w produkcji i sytuacji na rynku”.
23

Bardziej ogólnie rzecz ujmując, CFB stoi na stanowisku, że w sytuacji gdy wykonanie umowy napotyka na trudności, co nie jest niczym nadzwyczajnym w przypadku zamówień pewnego rodzaju, takich jak te dotyczące opracowywania systemów informatycznych, instytucji zamawiającej należy przyznać szerokie uprawnienia dyskrecjonalne umożliwiające jej znalezienie rozsądnego rozwiązania w przypadku trudności z wykonaniem zamówienia. W ich braku byłaby ona zmuszona albo do rezygnacji z tych rozsądnych rozwiązań, albo do zerwania umowy, co z kolei wiąże się z ryzykiem poniesienia strat. Przyjęcie takiej wykładni dyrektywy 2004/18, zgodnie z którą w podobnym przypadku przewiduje ona wymóg przeprowadzenia nowej procedury udzielania zamówień publicznych, sprowadzałoby się w praktyce do uniemożliwienia zawarcia ugody, co stanowiłoby niedozwoloną przez traktaty ingerencję w prawo zobowiązań.
92

W świetle całości powyższych rozważań należy zasądzić od Republiki Greckiej zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej, na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej”, okresową karę pieniężną w wysokości 30000 EUR za każdy dzień zwłoki w realizacji środków niezbędnych do uzyskania wykonania wyroku z dnia 10 września 2009 r., Komisja/Grecja (C‑286/08, niepublikowanego, EU:C:2009:543), od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia pełnego wykonania wyroku z dnia 10 września 2009 r., Komisja/Grecja (C‑286/08, niepublikowanego, EU:C:2009:543). Kwota ta jest podzielona na trzy części, odpowiadające trzem zarzutom podniesionym przez Komisję, którym należy przypisać, odpowiednio, odnośnie do zarzutu pierwszego – 10% całkowitej kwoty okresowej kary pieniężnej, czyli 3000 EUR, odnośnie do zarzutu drugiego – 45% tej kwoty, czyli 13500 EUR, i podobnie odnośnie do zarzutu trzeciego – przy czym kwota ta będzie przedmiotem, w zakresie prawidłowego gospodarowania „odpadami historycznymi”, semestralnego obniżenia stopniowo w zależności od wielkości tych odpadów, której gospodarowanie zostało doprowadzone do stanu zgodności z wymogami, do którego to obniżenia stosuje się pułap 50% kwoty okresowej kary pieniężnej odpowiadającej temu zarzutowi, tj. 6750 EUR.
1)

Punkt 1.4 lit. d) rozdziału V załącznika I do rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniającego dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 należy interpretować w ten sposób, że w ramach transportu drogowego zwierząt należących do wymienionych tam gatunków, w szczególności bydła, z wyjątkiem cieląt – po pierwsze – okres odpoczynku pomiędzy okresami przemieszczania może w zasadzie trwać dłużej niż jedną godzinę. Jeśli jednak ów czas trwania przekracza jedną godzinę, nie może on być taki, by w konkretnych warunkach, w których przebiega ów odpoczynek i transport rozpatrywany jako całość, wywoływał ryzyko zranienia lub niepotrzebnego cierpienia transportowanych zwierząt. Ponadto łączne czasy trwania podróży i odpoczynku przewidziane w pkt 1.4 lit. d) rozdziału V nie mogą przekraczać 29 godzin, z zastrzeżeniem możliwości przedłużenia ich o 2 godziny dla dobra zwierząt zgodnie z pkt 1.8 tego rozdziału, i to bez uszczerbku dla stosowania przepisów art. 22 rzeczonego rozporządzenia w razie wystąpienia nieprzewidzianych okoliczności. Po drugie, okresy przemieszczania, z których każdy wynosi maksymalnie 14 godzin, mogą zawierać jeden okres postoju lub kilka takich okresów. Owe okresy postoju powinny zostać dodane do okresów przemieszczania celem obliczenia całkowitego czasu trwania okresu przemieszczania sięgającego maksymalnie 14 godzin, na który się one składają.
12

Sąd odsyłający w pierwszej kolejności zauważa, że strony w postępowaniu głównym są zgodne co do tego, iż uzgodnione praktyki pozostawały bez wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Wskazuje on jednak, że ustawa o ochronie konkurencji została przygotowana z uwzględnieniem konieczności harmonizacji krajowego prawa konkurencji i prawa Unii Europejskiej oraz że podstawą prawną w systemie prawa Unii korespondującą z podstawą prawną tej ustawy są w szczególności art. 81 WE i 82 WE (obecnie art. 101 TFUE i 102 TFUE). W szczególności w odniesieniu do art. 11 ust. 1 tej ustawy przepis ów stanowi zasadniczo identyczne ramy prawne jak art. 101 ust. 1 TFUE. Wykładnia tego przepisu nie powinna zatem odbiegać od wykładni art. 101 ust. 1 TFUE.
14

Paragraf 2 ust. 1 Energieabgabenvergütungsgesetz (ustawy w sprawie zwrotu podatku energetycznego, zwanej dalej „EAVG”) w brzmieniu zmienionym przez art. 72 BBG 2011 stanowi: „Prawo do zwrotu mają jedynie przedsiębiorstwa, w odniesieniu do których zostało dowiedzione, iż ich głównym przedmiotem działalności było wytwarzanie dóbr materialnych, pod warunkiem że nie dostarczają one zasobów energetycznych wymienionych w § l ust. 3 albo ciepła (pary albo ciepłej wody) wytworzonych z zasobów energetycznych wymienionych we wspomnianym§ l ust. 3”.