ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
26

W tych okolicznościach High Court (wysoki trybunał) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Mając na uwadze: – złożenie przez Zjednoczone Królestwo notyfikacji na podstawie art. 50 TUE; – niepewność co do kształtu umów, które zostaną zawarte między Unią a Zjednoczonym Królestwem w celu uregulowania ich stosunków po wyjściu Zjednoczonego Królestwa, oraz – wynikającą z tego niepewność co do zakresu, w jakim RO będzie mógł w praktyce korzystać z praw wynikających z traktatów, karty lub odpowiednich przepisów niższej rangi, gdyby został przekazany Zjednoczonemu Królestwu i przebywał w zakładzie karnym po wyjściu Zjednoczonego Królestwa, czy prawo Unii wymaga, aby wykonujące nakaz państwo członkowskie odmówiło przekazania Zjednoczonemu Królestwu osoby, wobec której wydano europejski nakaz aresztowania, której przekazanie byłoby w innym przypadku wymagane zgodnie z prawem krajowym tego państwa członkowskiego: a) w każdym wypadku; b) w niektórych wypadkach, uwzględniając szczególne okoliczności danej sprawy; c) w żadnym wypadku? 2) W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi wskazanej w lit. b): jakie są kryteria lub przesłanki, które sąd wykonującego nakaz państwa członkowskiego musi ocenić w celu ustalenia, czy przekazanie jest zakazane? 3) Czy w kontekście pytania drugiego sąd wykonującego nakaz państwa członkowskiego ma obowiązek zawiesić postępowanie w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania w oczekiwaniu na większą jasność co do przepisów, które będą obowiązywać po wystąpieniu z Unii danego państwa członkowskiego, które wydało nakaz: a) w każdym wypadku; b) w niektórych wypadkach, uwzględniając szczególne okoliczności danej sprawy; c) w żadnym wypadku? 4) W przypadku gdy na pytanie trzecie należy udzielić odpowiedzi wskazanej w lit. b): jakie są kryteria lub przesłanki, które sąd wykonującego nakaz państwa członkowskiego musi ocenić w celu ustalenia, czy konieczne jest zawieszenie postępowania w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania?”.
2)

Czy krajowe orzecznictwo, w którym zobowiązano sąd orzekający w przedmiocie wniosku o zmianę już przyjętego środka zapobiegawczego w postaci »tymczasowego aresztowania«, aby uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w ten sposób, by nie przeciwstawiać obciążających i odciążających dowodów, nawet jeśli obrońca oskarżonego przedstawił argumenty w tym względzie – a jedyną podstawę tego ograniczenia stanowi konieczność zachowania przez sąd bezstronności, na wypadek gdyby sprawę tę przydzielono mu do rozpatrzenia co do istoty – jest zgodne z motywem 16 zdanie czwarte i piąte, motywem 48, art. 4 ust. 1 zdanie drugie, art. 10 dyrektywy 2016/343 oraz z art. 47 karty? Odpowiednio, czy zgodne ze wspomnianymi powyżej przepisami jest krajowe orzecznictwo, na mocy którego sąd przeprowadza bardziej szczegółowe i konkretne badanie dowodów i udziela jasnej odpowiedzi na argumenty obrońcy oskarżonego, nawet jeśli podejmuje ryzyko, że gdyby przydzielono mu tę sprawę do rozpatrzenia co do istoty, nie będzie mógł ani rozpoznać sprawy ani wydać końcowego orzeczenia w przedmiocie winy – co oznaczałoby rozpatrzenie sprawy co do istoty przez innego sędziego?”.
71

Z samego brzmienia tego motywu wynika tym samym, że to do Rady Europejskiej należy stwierdzenie naruszenia w wydającym nakaz państwie członkowskim zasad określonych w art. 2 TUE, w tym zasady państwa prawnego, do celów zawieszenia w odniesieniu do tego państwa członkowskiego stosowania mechanizmu europejskiego nakazu aresztowania.
14

W dniu 21 marca 2016 r. Wydział Unieważnień EUIPO wezwał The Green Effort do przedstawienia do dnia 21 czerwca 2016 r. dowodu rzeczywistego używania spornego znaku towarowego. Ze względu na to, że dowód ten został przedstawiony w dniu 22 czerwca 2016 r., z naruszeniem wyznaczonego terminu, nie uwzględniono go.
23

Sąd ów powziął wątpliwości co do możliwości stosowania dyrektywy 93/13, jako że sporna klauzula umowna, mimo jej sformułowania, odsyła do odpowiednich przepisów prawa krajowego. W takich okolicznościach wykonywana z urzędu kontrola właściwości terytorialnej sądu sprowadzałaby się do krytycznej oceny uregulowania prawa krajowego w zakresie, w jakim dotyczy ono określenia sądu właściwego w sporach dotyczących umów konsumenckich. W tej sytuacji sąd odsyłający zastanawia się, czy prawo Unii przyznaje sądom krajowym tak daleko idące kompetencje i czy znajdują one podstawę w przepisach dyrektywy 93/13. W wypadku udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej sąd odsyłający musiałby odstąpić od stosowania prawa krajowego, które należałoby uznać za sprzeczne z przepisami prawa Unii w świetle linii orzeczniczej zapoczątkowanej wyrokiem z dnia 9 marca 1978 r., Simmenthal (106/77, EU:C:1978:49) i zastosować uregulowanie najkorzystniejsze dla konsumenta. W badanej sprawie byłaby to zasada ogólna, przyznająca właściwość sądowi, w którego okręgu zamieszkuje strona pozwana.
8

Zgodnie z art. 6 dyrektywy 2008/98, zatytułowanym „Utrata statusu odpadu”: „1. Niektóre określone rodzaje odpadów przestają być odpadami w rozumieniu art. 3 pkt 1, gdy zostały poddane procesowi odzysku, w tym recyklingu, i spełniają ścisłe kryteria, opracowane zgodnie z następującymi warunkami: a) dana substancja lub przedmiot jest powszechnie stosowana do konkretnych celów; b) istnieje rynek takich substancji lub przedmiotów bądź popyt na nie; c) dana substancja lub przedmiot spełniają wymagania techniczne dla konkretnych celów oraz wymagania obowiązujących przepisów i norm mających zastosowanie do produktów; oraz d) zastosowanie danej substancji lub przedmiotu nie prowadzi do niekorzystnych skutków dla środowiska lub zdrowia ludzkiego. W koniecznych przypadkach kryteria obejmują wartości dopuszczalne zanieczyszczeń i uwzględniają jakiekolwiek potencjalne niekorzystne oddziaływanie substancji lub przedmiotu na środowisko naturalne. 2. Środki mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy poprzez jej uzupełnienie, odnoszące się do przyjęcia kryteriów określonych w ust. 1 i wyszczególniające rodzaje odpadów, do których kryteria te są stosowane, są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 39 ust. 2. Należy uwzględnić między innymi szczegółowe kryteria określające zniesienie statusu odpadu, co najmniej w odniesieniu do kruszyw, papieru, szkła, metalu, opon i tekstyliów. […] 4. W przypadkach gdy nie ustalono kryteriów na szczeblu wspólnotowym w ramach procedury, o której mowa w ust. 1 [i 2], państwa członkowskie mogą decydować odrębnie w każdym przypadku, czy dany odpad przestał być odpadem, z uwzględnieniem odnośnego orzecznictwa. O decyzjach takich zawiadamiają Komisję zgodnie z dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego [(Dz.U. 1998, L 204, s. 37), zmienioną dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. (Dz.U. 1998, L 217, s. 18)], w przypadkach, gdy ta dyrektywa tego wymaga”.
b)

oświadczenie innego podmiotu spełniającego wymagania o charakterze ogólnym, mającego zdolność finansową, techniczną, ekonomiczną, jak i certyfikacyjną, wymagane do udzielenia zamówienia, który zobowiązał się względem konkurenta i instytucji zamawiającej do udostępnienia na czas trwania zamówienia zasobów niezbędnych do realizacji zamówienia i do przejęcia wspieranego przedsiębiorstwa, jeśli to ostatnie stanie się niewypłacalne w toku przetargu lub po zawarciu umowy, lub z jakiegokolwiek powodu nie będzie już w stanie prawidłowo wykonać umowy. Zastosowanie ma art. 49 dekretu ustawodawczego nr 163 z dnia 12 kwietnia 2006 r.
„[1]

Czy art. 14, 15, 168, 184, 185, 187 i 188 dyrektywy [VAT] należy interpretować i stosować w ten sposób, że wymagana jest korekta VAT w odniesieniu do nieruchomości będącej dobrem inwestycyjnym, który to podatek został wstępnie prawidłowo odliczony, gdy nieruchomość ta stała się przedmiotem transakcji typu »sale and lease back« (sprzedaż i leasing zwrotny), mając na względzie, że: – transakcja typu »sale and lease back« została przeprowadzona w drodze łącznego i jednoczesnego ustanowienia przez podatnika prawa dzierżawy wieczystej (będącej prawem rzeczowym o ograniczonym czasie trwania) na rzecz dwóch instytucji finansowych i zawarcia umowy leasingu pomiędzy tymi dwiema instytucjami a podatnikiem; – transakcja typu »sale and lease back« jest transakcją wyłącznie finansową, mającą na celu zwiększenie płynności finansowej podatnika; – transakcja typu »sale and lease back« (sprzedaż i leasing zwrotny) nie była opodatkowana VAT; – nieruchomość będąca dobrem inwestycyjnym pozostała w posiadaniu podatnika i była wykorzystywana w sposób ciągły, zarówno przed dokonaniem tej transakcji, jak i później, do prowadzenia działalności opodatkowanej wykonywanej przez tego podatnika?
27

Aktem wydanym w dniu 22 marca 2011 r. przez prezesa sądu w Bufariku (Algieria) SM została umieszczona pod opieką małżonków M., którym powierzono wykonywanie władzy rodzicielskiej na mocy prawa algierskiego. Zgodnie z tym aktem małżonkowie M. zobowiązali się do „zapewnienia dziecku […] wykształcenia w duchu islamu, [do] utrzymywania go w dobrej kondycji fizycznej i psychicznej, zaspokajając jego potrzeby, troszcząc się o jego edukację, traktując je tak, jakby byli rodzicami biologicznymi, [do] chronienia go, [do] występowania w jego obronie przed sądami [oraz do] przejmowania odpowiedzialności cywilnej za działania wyrządzające szkodę”. Akt ten upoważnia małżonków M. do uzyskiwania dodatków rodzinnych, dotacji i zasiłków, do podpisywania dokumentów administracyjnych i podróży oraz do podróżowania z SM poza Algierią.
20

W tych okolicznościach Tribunale ordinario di Udine (sąd w Udine) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 74 i 75 dyrektywy [2007/64] w brzmieniu obowiązującym w dniu 3 sierpnia 2015 r. i w zakresie obowiązków oraz granic odpowiedzialności dostawcy usług płatniczych, transponowane do włoskiego porządku prawnego przez art. 24 i 25 [dekretu ustawodawczego nr 11/2010], należy interpretować w ten sposób, że mają one zastosowanie wyłącznie do dostawcy usług płatniczych osoby zlecającej wykonanie takiej usługi, czy też w ten sposób, że znajdują one zastosowanie również do dostawcy usług płatniczych odbiorcy?”.
49

Biorąc powyższe pod uwagę, na postawione pytania trzeba odpowiedzieć, że wykładni art. 45 i 48 TFUE należy dokonywać w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której pracownik, który po rocznym okresie niezdolności do pracy uzyskał orzeczenie o inwalidztwie od instytucji właściwej państwa członkowskiego swego miejsca zamieszkania, jednak bez możliwości pobierania świadczenia z tytułu inwalidztwa na podstawie ustawodawstwa tego państwa członkowskiego, zostaje zobowiązany przez właściwą instytucję państwa członkowskiego, w którym ukończył wszystkie swoje okresy ubezpieczeniowe, do ukończenia dodatkowego rocznego okresu niezdolności do pracy celem uzyskania orzeczenia o inwalidztwie i przyznania mu uprawnienia do proporcjonalnych świadczeń z tytułu inwalidztwa, przy czym podczas omawianego okresu nie pobiera on świadczeń z tytułu niezdolności do pracy.
21

Svea hovrätt, Patent- och marknadsöverdomstolen (sąd apelacyjny z siedzibą w Sztokholmie, działający jako sąd apelacyjny ds. własności intelektualnej i gospodarczych) zastanawia się, czy graficzny znak towarowy taki jak MANHATTAN, który składa się z dwuwymiarowego przedstawienia dwuwymiarowego produktu, jak tkanina, może być postrzegany jako kształt w rozumieniu tego przepisu. Sąd odsyłający podkreśla w tym względzie, że z art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (iii) rozporządzenia nr 207/2009 jasno wynika, że przewidziana w tym przepisie podstawa unieważnienia dotyczy trójwymiarowych znaków towarowych i dwuwymiarowych znaków towarowych, które przedstawiają kształty trójwymiarowe, takich jak np. przedstawienie rzeźby lub wazonu, jak orzekł Trybunał EFTA w pkt 110–115 swojego wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r., Norwegian Board of Appeal for Industrial Property Rights – appeal from the municipality of Oslo (E‑05/16) lub Trybunał w wyroku z dnia18 czerwca 2002 r., Philips (C‑299/99, EU:C:2002:377).
9

Zgodnie z preambułą do okólnika z 2008 r.: „1. W belgijskim systemie podatkowym korzyści podatkowe związane z sytuacją osobistą i rodzinną podatnika […] mają zastosowanie zarówno do dochodów pochodzenia belgijskiego, jak i do dochodów pochodzenia zagranicznego. Jeżeli sytuacja rodzinna lub osobista nie została uwzględniona za granicą, część owych korzyści zostaje utracona. Niderlandy stosowały metodę zwolnienia z zastrzeżeniem progresji, analogiczną do metody stosowanej w Belgii. W wyroku [z dnia 12 grudnia 2002 r., de Groot, (C‑385/00, EU:C:2002:750), Trybunał] orzekł jednak, że metoda taka była sprzeczna z uregulowaniami w dziedzinie swobodnego przepływu osób [w Unii Europejskiej]. Belgia została wezwana przez Komisję Europejską do dostosowania belgijskich przepisów podatkowych dotyczących stosowania metody zwolnienia z zastrzeżeniem progresji […] do obowiązków, które na niej ciążą na podstawie art. 18 [WE], 39 [WE], 43 [WE] i 56 WE […]. Przyjęto następujące rozwiązanie: w przypadku gdy sytuacja osobista i rodzinna podatnika nie została uwzględniona za granicą, obniżenie podatku dla dochodów pochodzenia zagranicznego zostanie przyznane wraz z obniżeniem przewidzianym w art. 155 [CIR z 1992 r.]. To dodatkowe obniżenie może zostać jednak przyznane tylko wtedy, gdy całkowita kwota podatku obliczona z zastosowaniem przewidzianej w art. 155 [CIR z 1992 r.] metody zwolnienia z zastrzeżeniem progresji, powiększona o podatek od dochodów zwolnionych z podatku należny za granicą, przewyższa podatek, który byłby należny, gdyby dochody zostały uzyskane wyłącznie w Belgii, a podatki ich dotyczące były należne w Belgii. Omawiane obniżenie będzie odpowiadało różnicy między belgijskim podatkiem dochodowym (obliczonym z zastosowaniem przewidzianej w art. 155 [CIR z 1992 r.] metody zwolnienia z zastrzeżeniem progresji obecnie), powiększonym o podatek od dochodów zwolnionych z podatku należny za granicą, a podatkiem, który byłby należny, gdyby dochody zostały uzyskane wyłącznie w Belgii, a podatki ich dotyczące były należne w Belgii. W celu ustalenia wysokości dodatkowego obniżenia podatku niezbędne będzie zatem obliczenie podatku, który byłby należny, gdyby dochody zostały uzyskane wyłącznie w Belgii, a podatki ich dotyczące były należne w Belgii. 2. W oczekiwaniu na dostosowanie ustawodawstwa belgijskiego w przedstawiony powyżej sposób obniżenie to powinno być stosowane zgodnie z warunkami oraz z granicach przewidzianych w niniejszym okólniku. […]”.
Co się tyczy świadczeń rozpatrywanych w postępowaniu głównym, z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi wynika, że prawo do APA ma każda osoba powyżej 60. roku życia, która utraciła samowystarczalność w świetle określonych kryteriów i która ma stałe i legalne miejsce zamieszkania we Francji. Jeśli chodzi o PCH, prawo do niego ma co do zasady każda osoba niepełnosprawna, która ukończyła 60 lat i która ma stałe i legalne miejsce zamieszkania we Francji, a której niepełnosprawność spełnia pewną liczbę określonych kryteriów. Nie ma wątpliwości, że uprawnienie do tych dwóch świadczeń jest niezależne od środków, jakimi dysponuje wnioskodawca. Chociaż środki te są brane pod uwagę w celu określenia rzeczywistej kwoty, która zostanie wypłacona beneficjentowi, to z art. L. 232‑4 i L. 245‑6 kodeksu społecznego i rodzinnego wynika, że kwota ta jest w istocie obliczana na podstawie obiektywnych kryteriów mających zastosowanie do wszystkich beneficjentów bez rozróżnienia w zależności od poziomu środków, jakimi dysponują.
13

W wersji angielskiej ta sama nota wyjaśniająca stanowi: „Beer is an alcoholic beverage obtained by fermenting a liquor (wort) prepared from malted cereals (most commonly barley or wheat), water and (usually) hops. Certain quantities of non–malted cereals (e.g. maize (corn) or rice) may also be used for the preparation of the liquor (wort). The addition of hops imparts a bitter and aromatic flavour and improves the keeping qualities. Cherries or other flavouring substances are sometimes added during fermentation. Sugar (particularly glucose), colouring matter, carbon dioxide and other substances may also be added. According to the fermenting process employed, the products may be bottom fermentation beer, obtained at a low temperature with bottom yeasts, or top fermentation beer, obtained at a higher temperature with top yeasts. Beer may be pale or dark, sweet or bitter, mild or strong. It may be put up in barrels, bottles or in airtight tins and may be marketed as ale, stout, etc. This heading also covers concentrated beer prepared by vacuum‑condensing beer of low alcoholic strength (but with a high content of malt extract) to between one fifth and one sixth of its original volume. The heading does not cover: (a) Certain beverages which, although they are sometimes described as beers, do not contain alcohol (e.g., beverages prepared from water and caramelised sugar) (heading 22.02). (b) Beverages called non‑alcoholic beer consisting of beer made from malt, the alcoholic strength of which by volume has been reduced to 0.5% vol or less (heading 22.02). (c) Medicaments of heading 30.03 or 30.04”.
27

W pierwszej kolejności okoliczność, że przejmujący rozpatrywane w postępowaniu głównym nieruchomości nie ma tych samych praw co właściciel, w szczególności dlatego, że nie jest uprawniony do zastąpienia winnic innymi uprawami, tylko musi prowadzić dalej uprawę określoną w warunkach umowy oddania do korzystania, nie stoi na przeszkodzie temu, by umowa ta zaliczała się do transakcji objętych zwolnieniem, o których mowa w art. 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy. Jak bowiem wynika z orzecznictwa przytoczonego w pkt 18 niniejszego wyroku, transakcje te przyznają najemcy lub dzierżawcy prawo do zajmowania danej nieruchomości na prawach właściciela, w szczególności poprzez wykluczenie osób trzecich z korzystania z tego prawa. Nie przenoszą one na najemcę całości praw właściciela tej nieruchomości.
13

Załącznik II do spornej umowy o udzielenie dotacji, który stanowił jej integralną część, określał ogólne warunki, którym podlegała. Artykuł II.28 ogólnych warunków, zatytułowany „Audyt finansowy”, w ust. 1 akapit pierwszy stanowił, że Komisja może, w każdym momencie realizacji danego projektu i przez okres pięciu lat od daty płatności końcowej, zgłosić beneficjenta do audytu. Zgodnie z akapitem drugim tego ustępu taka procedura mogła być przeprowadzona przez audytorów zewnętrznych lub przez służby Komisji, w tym Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF). Zgodnie z brzmieniem art. II.28 ust. 6 wspomnianych ogólnych warunków Europejski Trybunał Obrachunkowy miał takie same prawa jak Komisja, w tym prawo dostępu, do celów kontroli i audytów.
86

EBC podkreśla, że w niniejszym przypadku KNAB zwolnił prezesa banku centralnego Łotwy jeszcze przed wydaniem przez sąd wyroku co do istoty sprawy skazującego go za zarzucane mu czyny i że na chwilę obecną nie posiada on żadnych informacji umożliwiających mu ustalenie, czy zachodzą uzasadniające przyjęcie tego środka okoliczności wyjątkowe. Bank ten wyjaśnia, że jest gotów zrezygnować z przysługującego mu prawa dostępu do akt sprawy, jeśli prowadzone dochodzenie karne wymaga poufnego traktowania dostarczonych Trybunałowi informacji.
6

Prawo do dokonania korekty kwoty podatku w przypadku wierzytelności dłużników, w stosunku do których toczy się postępowanie upadłościowe, zostało wprowadzone ustawą nr 47/2011 do ustawy nr 235/2004 o podatku od wartości dodanej (zwanej dalej „ustawą o VAT”), w której uzasadnieniu wskazano: „Celem regulacji jest wprowadzenie nowej możliwości korekty kwoty podatku należnego w przypadku wierzytelności dłużników (nabywców), w stosunku do których toczy się postępowanie upadłościowe w następstwie pogorszenia sytuacji gospodarczej. Niniejsza propozycja regulacji stanowi reakcję na obecną sytuację gospodarczą i jest środkiem zwalczania kryzysu mającym na celu wspieranie przedsiębiorstw, w przypadku których przepływ pieniężny jest obniżony z uwagi na nieściągalne należności od przedsiębiorstw postawionych w stan niewypłacalności. Ze względu na skutki światowego kryzysu finansowego istnieje coraz więcej przedsiębiorstw objętych postępowaniem upadłościowym, które nie są już w stanie wywiązać się z zobowiązań wobec swoich wierzycieli (dostawców). Wielu dostawców (wierzycieli) nie jest w stanie odzyskać wszystkich swoich wierzytelności względem nabywców (dłużników). Okoliczność ta ma negatywny wpływ na sytuację gospodarczą przedsiębiorstw będących dotychczas »rentownymi«. Na podstawie tego przepisu wierzyciel (dostawca) będzie miał zatem prawo do dokonania korekty kwoty podatku należnego, jeżeli nabywca (dłużnik) nie zapłacił mu za dostarczone towary lub świadczone usługi oraz jeżeli przed sądem upadłościowym wszczęto postępowanie upadłościowe wobec nabywcy. […] Propozycja takiej regulacji jest w pełni zgodna z art. 90 i 185 [dyrektywy 2006/112]. Podobne uregulowanie obowiązuje w co najmniej 12 państwach członkowskich Unii Europejskiej. Regulacja taka została wprowadzona, w różnych formach, w następujących państwach członkowskich: Belgia, Luksemburg, Dania, Niemcy, Francja, Portugalia, Irlandia, Austria, Włochy, Grecja, Łotwa i Wielka Brytania”.
21

Sąd apelacyjny stwierdził również, że nie doszło do przejęcia przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 2001/23, ponieważ umowa przejęcia zawarta między Banka Koper i Alta Invest nie wiązała się ze zmianą pracodawcy w rozumieniu tego przepisu. Sąd ten uznał za rozstrzygający brak transferu klientów pierwszego przedsiębiorstwa do drugiego. Uściślił w tym względzie, że okoliczność, iż prawie wszyscy klienci postanowili de facto zwrócić się do Alta Invest, była niewystarczająca do stwierdzenia „przejęcia przedsiębiorstwa” w rozumieniu dyrektywy 2001/23. Ponadto okoliczność, że Banka Koper w dalszym ciągu prowadził działalność w zakresie pośrednictwa giełdowego na rzecz Alta Invest, potwierdza zdaniem tego sądu brak przejęcia przedsiębiorstwa.
36

O ile nie można z góry wykluczyć, iż uregulowanie krajowe stosowane bez rozróżnienia do działalności krajowej i transgranicznej takiego doradcy może – w zależności od okoliczności sprawy – wywoływać skutki, które nie ograniczają się do obszaru jednego państwa członkowskiego, o tyle Trybunał orzekł już w takim przypadku, że nie może on – jedynie na podstawie wskazania przez sąd odsyłający, że to uregulowanie krajowe jest stosowane bez rozróżnienia – uznać, iż wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczący postanowień traktatu FUE gwarantujących swobody podstawowe jest niezbędny dla rozstrzygnięcia sporu zawisłego przed tym sądem (zob. podobnie wyroki: z dnia 15 listopada 2016 r., Ullens de Schooten, C‑268/15, EU:C:2016:874, pkt 50, 54; a także z dnia 14 listopada 2018 r., NKBM, C‑215/17, EU:C:2018:901, pkt 42–44).