Sprawa T‑383/11

Eyad Makhlouf

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej

„Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych — Ograniczenia wjazdu i przejazdu przez terytorium Unii — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie — Prawa podstawowe”

Streszczenie – Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 13 września 2013 r.

Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające wobec Syrii – Zakaz wjazdu i przejazdu oraz zamrożenie funduszy niektórych osób i podmiotów odpowiedzialnych za brutalne represje wobec ludności cywilnej – Prawo do obrony – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Obowiązek podania do wiadomości indywidualnych i szczególnych powodów uzasadniających tego rodzaju środki – Zakres

Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające wobec Syrii – Zakaz wjazdu i przejazdu oraz zamrożenie funduszy niektórych osób i podmiotów odpowiedzialnych za brutalne represje wobec ludności cywilnej – Prawo do obrony – Przekazanie dowodów obciążających – Kolejna decyzja, na podstawie której pozostawiono nazwisko skarżącego w wykazie osób objętych tymi środkami – Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym – Brak

Prawo Unii Europejskiej – Zasady – Prawo do obrony – Prawo do bycia wysłuchanym – Prawo do rzetelnego procesu i do skutecznej obrony sądowej – Decyzja wykonawcza dotycząca wykonania decyzji w sprawie środków ograniczających wobec Syrii – Zakaz wjazdu i przejazdu oraz zamrożenie funduszy niektórych osób i podmiotów odpowiedzialnych za brutalne represje wobec ludności cywilnej – Nieprzekazanie dowodów obciążających i niewysłuchanie tych osób i podmiotów – Dopuszczalność

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 20)

Jeśli chodzi o środki ograniczające w postaci zakazu wjazdu i przejazdu przez terytorium państw członkowskich osób odpowiedzialnych za brutalne represje wobec ludności cywilnej w Syrii oraz zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych, które należą do tych osób, to co do prawa do obrony, a w szczególności prawa do bycia wysłuchanym tych osób, nie można wymagać od organów Unii, by informowały o przyczynach decyzji, które wprowadziły takie środki przed pierwotnym umieszczeniem danej osoby lub podmiotu w wykazie wprowadzającym te środki. W istocie takie wcześniejsze poinformowanie mogłoby zagrozić skuteczności środków w postaci zamrożenia funduszy i zasobów gospodarczych, które zostały wprowadzone tymi decyzjami. Aby cele decyzji, które wprowadziły takie środki zostały zrealizowane powinny one ze swej istoty stanowić zaskoczenie i być stosowane ze skutkiem natychmiastowym. W tych okolicznościach, jeżeli chodzi o decyzję wykonawczą 2011/302 dotyczącą wykonania decyzji 2011/273 w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, na podstawie której nazwisko skarżącego zamieszczono w wykazie w załączniku do decyzji 2011/273, z powodów związanych zarówno z jej celem jak i ze skutecznością przewidzianych w niej środków, organy Unii nie miały obowiązku wysłuchania skarżącego przed pierwotnym umieszczeniem jego nazwiska w wykazie z załącznika. (por. pkt 38–41)

Przy przyjmowaniu kolejnej decyzji, jaką jest decyzja 2012/739 dotycząca środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii, na podstawie której nazwisko skarżącego pozostawia się w wykazie zawierającym nazwiska osób, wobec których zastosowano środki ograniczające skierowane przeciwko Syrii, nie można skutecznie powołać się na efekt zaskoczenia wywołany przez rzeczone środki. Zważywszy, że, po pierwsze, Rada nie zgromadziła żadnych nowych dowodów, to jest takich, o których nie poinformowano już skarżącego w następstwie pierwotnego włączenia go do wykazu osób, wobec których zastosowano środki ograniczające, w momencie, gdy jego nazwisko pozostawiono w wykazie osób objętych tymi środkami i po drugie, że skarżący może w każdej chwili z własnej inicjatywy zostać wysłuchany przez Radę, nawet jeśli nie zostanie do niego wystosowane uprzednio wyraźne nowe zaproszenie przy podejmowaniu każdej kolejnej decyzji w braku zgromadzonych przeciwko niemu nowych dowodów i w związku z tym po trzecie, ze skarżący mógł w okresie kilku miesięcy zakwestionować dowody uzasadniające jego włączenie do tego wykazu oraz, że wreszcie Rada zadecydowała o publikacji ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym następnego dnia po publikacji decyzji 2012/739, nie można stwierdzić naruszenia jego prawa do bycia wysłuchanym. (por. pkt 42, 44–46)

Jeżeli indywidualne przekazanie decyzji wprowadzających określone środki ograniczające w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa jest zasadniczo konieczne, to opublikowanie jej jedynie w Dzienniku Urzędowym nie jest wystarczające, jednakże za każdym razem to do sądu należy zbadanie, czy fakt, że Rada nie podała uzasadnienia spornej decyzji indywidualnie do wiadomości skarżącego, nie skutkował pozbawieniem skarżącego możliwości zapoznania się w odpowiednim terminie z uzasadnieniem spornej decyzji oraz dokonania oceny zasadności środka w postaci przyjętego wobec niego zamrożenia funduszy i zasobów gospodarczych. Warunek ten nie jest spełniony w sytuacji, gdy skarżący był w stanie skutecznie się bronić przeciwko zaskarżonym aktom w następstwie ich opublikowania w Dzienniku Urzędowym i to nawet gdy Rada powinna była zadecydować o indywidualnym doręczeniu uzasadnienia pozostawienia nazwiska skarżącego w wykazie osób, których dotyczyły tego rodzaju środki ograniczające. (por. pkt 48, 50)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 60–66, 71, 72)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 80)