ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatek obrotowy – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Podstawa opodatkowania – Dostawa towarów lub świadczenie usług – Subwencje związane bezpośrednio z ceną – Pojęcie – Pomoc przyznawana w sektorze suszu paszowego – Wykluczenie – Uregulowania krajowe nieobejmujące podatkiem od wartości dodanej kwot rzeczonej pomocy – Dopuszczalność

[dyrektywa Rady 77/388, art. 11 część A ust. 1lit. a)]

Summary

Artykuł 11 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych zmierza do obciążenia podatkiem od wartości dodanej całej wartości towarów lub usług przewidując, iż do podstawy opodatkowania zalicza się wypłaconą podatnikowi subwencję bezpośrednio związaną z ceną danej transakcji. Nie uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tego przepisu, Państwo Członkowskie, które nie obejmuje podatkiem od wartości dodanej pomocy przyznawanej na podstawie rozporządzenia nr 603/95 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego.

W pojęciu „subwencje związane bezpośrednio z ceną” mieszczą się bowiem jedynie te subwencje, które stanowią całkowicie lub częściowo świadczenie uzyskiwane w zamian za dostawy towarów lub świadczenia usług oraz są przyznawane osobie trzeciej przez sprzedawcę lub świadczącego usługi.

Stąd przesłanki obciążenia rzeczonej pomocy podatkiem nie są spełnione w przypadku dokonywanej po suszeniu przez przedsiębiorstwo przetwórcze sprzedaży suszu paszowego nabytego od producentów zielonki, albowiem w tym przepadku pomoc ta nie jest przyznawana w tym konkretnie celu, aby przedsiębiorstwo przetwórcze dostarczało susz paszowy nabywcy za cenę niższą w stosunku do rynku światowego. Przesłanki te nie zostały również spełnione w przypadku umowy specjalnego zamówienia zawartej przez przedsiębiorstwo przetwórcze z producentem zielonki, albowiem pomoc otrzymywana przez przedsiębiorstwo przetwórcze nie jest wypłacana na jego rzecz, a rzeczone przedsiębiorstwo przybiera jedynie rolę pośrednika między agencją płatniczą a producentem suszu.

(por. pkt 26-27, 31-32, 36, 38, 42 i 45)
Keywords

Summary



Keywords

Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Zakaz reklamy telewizyjnej napojów alkoholowych podczas transmisji wydarzeń sportowych – Uzasadnienie względami ochrony zdrowia publicznego

[Traktat WE, art. 56 ust. 1 i art. 59 (obecnie, po zmianie, art. 46 ust. 1 WE i art. 49 WE)]

Summary

Nie uchybia zobowiązaniom, ciążącym na nim na mocy art. 59 Traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 49 WE), Państwo Członkowskie uzależniające transmisję telewizyjną w tym państwie wydarzeń sportowych mających miejsce w innych Państwach Członkowskich od uprzedniego usunięcia reklam napojów alkoholowych.

Prawdą jest, że takie przepisy dotyczące reklamy telewizyjnej stanowią ograniczenie swobody świadczenia usług w rozumieniu art. 59 Traktatu WE. Ograniczają on bowiem, po pierwsze, swobodę świadczenia usług w dziedzinie reklamy w ten sposób, że właściciele tablic reklamowych musieliby zapobiegawczo odmówić umieszczenia reklamy napojów alkoholowych za każdym razem, kiedy zachodziłoby prawdopodobieństwo, że wydarzenie sportowe może być retransmitowane do danego Państwa Członkowskiego. Po drugie, przepisy te uniemożliwiają świadczenie usług polegających na emisji audycji telewizyjnych, gdyż nadawcy pochodzący z tego państwa muszą odmówić transmisji wydarzeń sportowych, podczas której widoczne byłyby tablice reklamowe napojów alkoholowych sprzedawanych tym państwie, a organizatorzy wydarzeń sportowych mających miejsce poza granicami tego państwa nie mogą sprzedawać praw do retransmisji tym nadawcom, jeżeli w trakcie emisji programów poświęconych tym wydarzeniom sportowym wyemitowana mogłaby zostać pośrednia reklama telewizyjna tych napojów alkoholowych.

Takie przepisy dotyczące reklamy telewizyjnej mają jednak na celu ochronę zdrowia publicznego w rozumieniu art. 56 ust. 1 Traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 46 ust. 1 WE), albowiem środki ograniczające możliwość reklamowania napojów alkoholowych, mające na celu zwalczanie nadużywania alkoholu, służą ochronie zdrowia publicznego.

Ponadto takie przepisy dotyczące reklamy telewizyjnej są właściwe dla zagwarantowania realizacji tego celu i nie wykraczają poza granice tego, co jest konieczne dla jego osiągnięcia. Przepisy te ograniczają bowiem możliwość pojawiania się tablic reklamowych napojów alkoholowych w telewizji i może w związku z tym przyczynić się do ograniczenia rozpowszechniania danego przekazu reklamowego, przez co zmniejszeniu ulega liczba sytuacji mogących zachęcać widzów do konsumpcji napojów alkoholowych.

(por. pkt 26 i pkt 30-31)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – System ryczałtu dla producentów rolnych – Zakres stosowania – Dzierżawa części gospodarstwa rolnego – Wyłączenie

(dyrektywa Rady 77/388, art. 25)

Summary

Artykuł 25 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, który pozostawia Państwom Członkowskim wybór co do ewentualnego zastosowania systemu ryczałtowego w stosunku do producentów rolnych, wobec których zastosowanie ogólnych zasad opodatkowania lub – w stosownych przypadkach – uproszczonego systemu opodatkowania napotykałoby trudności, należy interpretować w ten sposób, iż producent rolny, który wydzierżawił lub oddał w najem na długi czas niektóre spośród zasadniczych składników swojego gospodarstwa rolnego i który na pozostałej części tego gospodarstwa prowadzi działalność rolniczą, z tytułu której objęty jest wspólnym systemem ryczałtowym, o którym mowa w powołanym wyżej artykule, nie może objąć tym systemem ryczałtowym wpływów z takiej dzierżawy lub najmu. Obrót z tytułu rzeczonych umów podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych lub, w stosownych przypadkach, objęty jest systemem uproszczonym.

Zastosowanie omawianego systemu nie jest bowiem uzależnione od spełnienia jednego tylko kryterium, a mianowicie formalnego kryterium zaliczenia danego podmiotu do grupy producentów rolnych, lecz jest zastrzeżone dla tych producentów rolnych, którzy spełniają wszystkie wymogi określone w art. 25 szóstej dyrektywy.

Stąd najem zalicza się do usług rolniczych, o których mowa w tym przepisie wówczas, gdy dotyczy sprzętu zwykle używanego przez producenta rolnego w jego gospodarstwie rolnym. W konsekwencji najem, dzierżawa lub użytkowanie, w których producent rolny rozporządził przysługującym mu wyłącznym prawem do korzystania z nieruchomości na rzecz innego producenta rolnego celem pobierania przez niego pożytków, nie są objęte systemem przewidzianym w rzeczonym art. 25 ze względu na to, że producent, który rozporządził takim prawem, nie może już zwykle używać tych składników majątku. Z tych samych przyczyn powyższy wniosek dotyczy również długoterminowego najmu wszelkich innych składników gospodarstwa, w stosunku do których najemca nabywa prawo do wyłącznego korzystania.

(por. pkt 27, 31, 34 ,37 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Unia celna – Powstanie długu celnego w następstwie nielegalnego wprowadzenia towarów – Pojęcie dłużnika – Pracodawca osoby, która dokonała wprowadzenia – Zaliczenie przez uregulowanie krajowe – Przesłanki dopuszczalności

(Rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 202 ust. 3)

Summary

Artykuł 202 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisowi krajowemu, który w razie nielegalnego wprowadzenia do Wspólnoty towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym czyni pracodawcę współdłużnikiem w zakresie należności celnych obciążających pracownika, który dokonał tego wprowadzenia, wykonując zadania powierzone mu przez pracodawcę, o ile przepis ten zawiera wymóg, by pracodawca uczestniczył we wprowadzeniu towarów w ten sposób, że wiedział lub powinien był wiedzieć, że wprowadzenie to było nielegalne.

(por. pkt 45 oraz sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ osób – Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Przepisy wspólnotowe – Przedmiotowy zakres stosowania – Odszkodowania na rzecz byłych jeńców wojennych – Wyłączenie

(art. 39 ust. 2 WE; rozporządzenia Rady nr 1612/68, art. 7 ust. 2 i nr 1408/71, art. 4 ust. 4)

Summary

Artykuł 39 ust. 2 WE, art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem nr 118/97 oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1612/68 w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty powinny być interpretowane w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one regulacji krajowej, która, tak jak w postępowaniu przed sądem krajowym, odmawia przyznania świadczenia na rzecz byłych jeńców wojennych na tej podstawie, iż wnioskodawca w chwili złożenia wniosku nie posiada obywatelstwa danego Państwa Członkowskiego, lecz obywatelstwo innego Państwa Członkowskiego.

Z uwagi bowiem na jego cel i przesłanki przyznania, świadczenie takie zostało mocą art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1408/71, który stanowi, iż nie znajduje ono zastosowania do „systemów świadczeń dla ofiar wojny lub jej skutków”, wyłączone z przedmiotowego zakresu stosowania tego rozporządzenia.

Ponadto podobne świadczenie nie należy do świadczeń przyznawanych pracownikom krajowym na tej przede wszystkim podstawie, że posiadają oni status pracownika lub miejsce zamieszkania na terytorium danego kraju, a w związku z tym nie odpowiada ono istotnym cechom „przywilejów socjalnych” przewidzianych w art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1612/68.

Podobny wniosek nasuwa się w odniesieniu do art. 39 ust. 2 WE, w którym jest mowa o warunkach zatrudniania, wynagradzania i innych warunkach pracy, do których nie mogą zostać zaliczone świadczenia odszkodowawcze związane z usługami oddanymi w okresie wojny przez obywateli ich własnemu krajowi, a których istotnym celem jest przyznanie im rekompensaty za ciężkie próby, przez które przeszli dla tego kraju.

(por. pkt 16, 18–21 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Pojazd ze skrzynią wyposażony w skomplikowany system wyładowczy – Klasyfikacja do podpozycji 8704 10 nomenklatury scalonej

Summary

Fakt, że pojazd ze skrzynią jest wyposażony w skomplikowaną, wielostronną i precyzyjną funkcję wyładowczą, nie stoi na przeszkodzie jego zaklasyfikowaniu jako pojazdu samowyładowczego w rozumieniu podpozycji 8704 10 nomenklatury scalonej ujętej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej w brzmieniu ustalonym rozporządzeniami nr 3115/94 oraz nr 3009/95.

Z opisów tych pojazdów zawartych w notach wyjaśniających do nomenklatury scalonej i do systemu zharmonizowanego wynika bowiem, iż istotną cechą pojazdów samowyładowczych jest posiadanie skrzyni ładunkowej (platformy wyładowczej) samowyładowczej albo z otwierającym się spodem, umożliwiającej przewóz ziemi albo innych ładunków. Noty te nie zawierają natomiast żadnych wskazówek co do tego, że kształt lub sposób działania platform wyładowczych mogłyby same w sobie stanowić decydujące kryterium dla sklasyfikowania pojazdu jako samowyładowczego.

(por. pkt 32, 37 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – Wsparcie dla producentów niektórych roślin uprawnych – Płatności wyrównawcze za obszary przeznaczone pod rośliny uprawne lub odłogowane – Wyłączenie gruntów przeznaczonych pod trwałe plantacje – Pojęcie – Grunty nieuprawiane – Zaliczenie

(rozporządzenie Rady nr 1765/92, art. 9 i rozporządzenie Rady nr 1251/1999, art. 7)

2. Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – Wsparcie dla producentów niektórych roślin uprawnych – Płatności wyrównawcze za obszary przeznaczone pod rośliny uprawne lub odłogowane – Wyłączenie gruntów przeznaczonych pod trwałe plantacje – Okoliczność kładąca kres przeznaczeniu gruntów pod trwałe plantacje drzew owocowych

(rozporządzenie Rady nr 1765/92, art. 9 i rozporządzenie Rady nr 1251/1999, art. 7)

3. Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – Wsparcie dla producentów niektórych roślin uprawnych – Płatności wyrównawcze za obszary przeznaczone pod rośliny uprawne lub odłogowane – Wyłączenie gruntów przeznaczonych pod trwałe plantacje – grunty niebędące już dłużej przeznaczone pod trwałe plantacje – Przeznaczenie do celów nierolniczych – Przesłanki

(rozporządzenie Rady nr 1765/92, art. 9 i rozporządzenie Rady nr 1251/1999, art. 7)

Summary

1. Artykuł 9 rozporządzenia nr 1765/92 oraz art. 7 rozporządzenia nr 1251/1999, ustanawiających system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych należy interpretować w ten sposób, że dla wyłączenia gruntów przeznaczonych pod trwałe plantacje z systemu płatności wyrównawczych nie wymaga się uprawy tych gruntów ani w szczególności stosowania na nich środków owadobójczych lub dokonywania zbiorów, albowiem przepisy te dotyczą tylko przeznaczenia owych gruntów, bez wymogu uprawiania gruntów w ścisłym tego słowa znaczeniu.

(por. pkt 15, 19 i pkt 1 sentencji)

2. Artykuł 9 rozporządzenia nr 1765/92 oraz art. 7 rozporządzenia nr 1251/1999, ustanawiających system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych, które wyłączają grunty przeznaczone pod trwałe plantacje z systemu płatności wyrównawczych, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku produkcji jabłek przeznaczenie gruntów pod trwałe plantacje ustaje w chwili wycięcia drzew owocowych, nawet gdy nie zostały one jeszcze usunięte. Jednakże samo podjęcie decyzji o wycięciu drzew, bez przystąpienia do jej wykonania, nie zmienia faktu przeznaczenia gruntów pod trwałe plantacje.

(por. pkt 23 oraz pkt 2 sentencji)

3. Artykuł 9 rozporządzenia nr 1765/92 oraz art. 7 rozporządzenia nr 1251/1999, ustanawiających system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych, które wyłączają grunty przeznaczone pod trwałe plantacje z systemu płatności wyrównawczych, należy interpretować w ten sposób, że grunty, które nie są już przeznaczone pod trwałe plantacje, należy uznać za przeznaczone do celów nierolniczych wyłącznie w przypadku udowodnienia, że nie są one przeznaczone do prowadzenia uprawy innych roślin lub hodowli zwierząt.

(por. pkt 27 oraz pkt 3 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Urzędnicy – Wstąpienie Wspólnot w prawa urzędnika w stosunku do osoby trzeciej odpowiedzialnej za zdarzenie powodujące szkodę (subrogacja) – Granice – Zastosowanie prawa krajowego dla ustalenia zakresu zobowiązania do naprawienia szkody – Ustawodawstwo krajowe wyłączające rentę rodzinną z wyżej wskazanego zobowiązania

(regulamin pracowniczy, art. 85a ust. 1)

Summary

Subrogacja uregulowana w art. 85a regulaminu pracowniczego stanowi subrogację z mocy prawa. Następuje ona w chwili zaistnienia zdarzenia powodującego szkodę, za którą odpowiedzialna jest inna osoba i w granicach zobowiązań, które ciążą na Wspólnotach na mocy tego regulaminu.

Jednakże z ust. 1 wyżej wskazanego artykułu wynika jasno, że Wspólnoty nie mają przeciwko osobie trzeciej odpowiedzialnej za szkodę więcej praw niż poszkodowany lub inne osoby uprawnione.

Artykuł 85a regulaminu pracowniczego nie ma na celu zmiany przepisów krajowych, które określają, czy i w jakim zakresie osoba trzecia – sprawca szkody – może zostać pociągnięta do odpowiedzialności. Odpowiedzialność osoby trzeciej – sprawcy szkody – podlega przepisom prawa materialnego, które sąd krajowy powinien stosować w przypadku wniesienia skargi przez poszkodowanego, tzn. co do zasady ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, na którego terytorium doszło do powstania szkody.

Wynika z tego, że jeśli prawo krajowe regulujące zasady odpowiedzialności mające zastosowanie w sprawie wyłącza rentę rodzinną taką jak renta przewidziana w art. 79 i 79a regulaminu pracowniczego z zakresu zobowiązania do naprawienia szkody, które ciąży na sprawcy czynu niedozwolonego, Wspólnoty nie mogą uzyskać zwrotu kwot odpowiadających tej rencie rodzinnej w drodze subrogacji ustanowionej przez art. 85a tego regulaminu.

(zob. pkt 15–18)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych – Dyrektywa 92/81 – Oleje mineralne, znakowane lub nie, dopuszczone do obrotu w Państwie Członkowskim, przechowywane w standardowych zbiornikach użytkowych pojazdów silnikowych, w tym maszyn rolniczych – Wykorzystywanie jako paliwa do napędzania lub innych w celach, w tych samych pojazdach – Objęcie podatkiem akcyzowym w innym Państwie Członkowskim – Zakaz – Możliwość powołania się przez osoby prywatne przed sądem krajowym na art. 8a dyrektywy 92/81

(dyrektywa Rady 92/81, art. 8a ust.1)

Summary

Artykuł 8a ust. 1 dyrektywy 92/81 w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych należy rozumieć w ten sposób, że zabrania on Państwom Członkowskim objęcia podatkiem akcyzowym oleju mineralnego, niezależnie od tego, czy jest on znakowany, przechowywanego w standardowym zbiorniku użytkowego pojazdu silnikowego, w tym maszyny rolniczej, i wykorzystywanego jako paliwo nie tylko do napędzania tego pojazdu, ale również do użytkowania go w innych celach, takich jak prace rolne, jeżeli ten olej mineralny został zgodnie z prawem dopuszczony do obrotu w innym Państwie Członkowskim.

Jak bowiem wynika z brzmienia tego artykułu, zgodnie z którym oleje mineralne dopuszczone do obrotu w jednym Państwie Członkowskim, przechowywane w standardowych zbiornikach użytkowych pojazdów silnikowych i przeznaczone do zużycia jako paliwo przez te pojazdy, nie podlegają podatkowi akcyzowemu w innym Państwie Członkowskim, analizowanego w świetle jego celów, a mianowicie ochrony swobodnego przepływu osób i towarów oraz zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, artykuł ten podlega wykładni rozszerzającej. Ponadto Państwo Członkowskie nie może, opierając się na własnym prawie krajowym, zabronić wykorzystywania jako paliwa w standardowym zbiorniku użytkowych pojazdów silnikowych znakowanego oleju mineralnego pochodzącego z innego Państwa Członkowskiego, które dopuszcza takie działanie.

Rzeczony zakaz jest zresztą na tyle zrozumiały, precyzyjny i bezwarunkowy, iż osoby prywatne mogą powołać się na niego przed sądem krajowym w celu zakwestionowania uregulowania krajowego z nim niezgodnego.

(por. pkt 41, 54-55, 61-62 oraz pkt 1-2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólnotowy znak towarowy – Decyzje Urzędu – Poszanowanie prawa do obrony

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 73)

2. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego – Uznanie charakteru odróżniającego koloru per se – Nabycie w następstwie używania

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3)

Summary

1. Zgodnie z art. 73 zdanie drugie rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego Izba Odwoławcza Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) może oprzeć swoją decyzję wyłącznie na okolicznościach faktycznych lub prawnych, co do których strony zainteresowane miały możliwość przedstawienia swoich uwag.

W rezultacie, w przypadku gdy Izba Odwoławcza gromadzi z urzędu informacje dotyczące okoliczności faktycznych, które mają służyć za podstawę jej decyzji, ma ona obowiązek poinformować o nich strony, by mogły przedstawić swoje uwagi.

(por. pkt 42–43)

2. Jeżeli kolor per se może nabyć, w odniesieniu do towarów lub usług, które obejmuje wniosek o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego, charakter odróżniający w następstwie jego używania, na mocy art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94, to w przypadku koloru per se, do nabycia charakteru odróżniającego przed jakimkolwiek używaniem w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia mogłoby dojść wyłącznie w szczególnych okolicznościach, zwłaszcza gdy zakres towarów lub usług, których dotyczy wniosek o rejestrację znaku towarowego, jest bardzo ograniczony, a właściwy rynek bardzo specyficzny.

(por. pkt 79)
Keywords

Summary



Keywords

Obywatelstwo Unii Europejskiej – Prawo swobodnego przepływu osób i pobytu na terytorium Państw Członkowskich – Dyrektywa 90/364 – Małoletni obywatel Państwa Członkowskiego objęty ubezpieczeniem zdrowotnym, pozostający na utrzymaniu jednego z rodziców, będącego obywatelem państwa trzeciego, posiadającego wystarczające środki i sprawującego opiekę nad małoletnim – Prawo pobytu, zarówno małoletniego, jak i jednego z jego rodziców w innym Państwie Członkowskim – Warunki nabycia obywatelstwa przez małoletniego – Brak związku ze sprawą

(art. 18 WE; dyrektywa Rady 90/364)

Summary

Artykuł 18 WE oraz dyrektywa 90/364 w sprawie prawa pobytu przyznają małoletniemu obywatelowi Państwa Członkowskiego w wieku dziecięcym objętemu stosownym ubezpieczeniem zdrowotnym, pozostającemu na utrzymaniu jednego z rodziców, będącego obywatelem państwa trzeciego, którego środki są wystarczające, aby pierwszy z wymienionych nie stał się obciążeniem dla finansów publicznych przyjmującego Państwa Członkowskiego, prawo pobytu na czas nieograniczony na terytorium tego ostatniego państwa. W takim przypadku te same przepisy umożliwiają rodzicom sprawującym opiekę nad tym obywatelem przebywanie wraz z nim w przyjmującym Państwie Członkowskim.

W tym względzie warunek odnoszący się do wystarczającej ilości środków wyrażony w dyrektywie 90/364 nie może być interpretowany w taki sposób, że małoletni obywatel musi dysponować samodzielnie koniecznymi środkami, a nie korzystać ze środków towarzyszącego mu członka rodziny. W istocie taka wykładnia dodaje do tego warunku wymóg odnoszący się do pochodzenia tych środków, który stanowi ingerencję w wykonywanie podstawowego prawa swobodnego przepływu i pobytu przewidzianych w art. 18 WE, przekraczając to, co niezbędne do osiągnięcia stawianych celów, czyli ochrony finansów publicznych Państw Członkowskich.

Ponadto nie można odmówić zainteresowanym prawa do skorzystania z przedmiotowych przepisów prawa wspólnotowego z takiego powodu, że jeden z rodziców sprawujący opiekę stworzył w drodze pobytu w jednym Państwie Członkowskim warunki pozwalające jego nienarodzonemu dziecku na nabycie obywatelstwa innego Państwa Członkowskiego w celu uzyskania następnie dla dziecka i dla niego samego prawa długotrwałego pobytu. W istocie określenie warunków nabycia lub utraty obywatelstwa należy, zgodnie z prawem międzynarodowym, do kompetencji każdego Państwa Członkowskiego, która musi być wykonywana z poszanowaniem prawa wspólnotowego i do Państwa Członkowskiego nie należy ograniczanie skutków przyznania obywatelstwa innego Państwa Członkowskiego poprzez postawienie dodatkowego warunku uznania tego obywatelstwa dla celów korzystania z podstawowych swobód ustanowionych w Traktacie.

(por. pkt 33, 36–37, 39, 47 i sentencja)