O ile prawdą jest, iż strona wnosząca sprzeciw nie jest zobowiązana do przedstawienia tłumaczenia całości świadectw rejestracji wcześniejszych znaków towarowych, o tyle nie zakłada to, że Wydział Sprzeciwów, badając sprzeciw co do istoty, ma obowiązek uwzględnienia świadectw rejestracji przedstawionych w języku innym niż język postępowania w sprawie sprzeciwu. W sytuacji braku tłumaczenia świadectw rejestracji na język postępowania Wydział Sprzeciwów może zgodnie z prawem oddalić sprzeciw jako bezzasadny, chyba że może rozstrzygnąć w jego sprawie w inny sposób, opierając się na dowodach, którymi dysponował już wcześniej, zgodnie z zasadą 20 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego. Wreszcie należy stwierdzić, że choć sam dowód nie wynika z tłumaczenia świadectw rejestracji, lecz z tych świadectw samych w sobie, to wciąż, aby mógł on zostać wzięty pod uwagę, musi spełniać ustanowione w zasadzie 17 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego wymogi językowe.

Jak wynika z treści art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, zgodnie z którym Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) może nie uwzględnić okoliczności faktycznych lub dowodów, których strony nie przedstawiły w odpowiednim terminie, co do zasady — z zastrzeżeniem odmiennych postanowień — przedstawienie okoliczności faktycznych i dowodów przez strony możliwe jest także po upływie terminów na ich przedstawienie określonych zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 40/94 oraz uwzględnienie przez Urząd takich przedstawionych z opóźnieniem okoliczności faktycznych i dowodów nie jest zakazane.

Natomiast z omawianego brzmienia wynika całkowicie jasno, iż takie opóźnione powołanie się na okoliczności faktyczne i dowody nie oznacza, że strona, która to czyni, może bezwzględnie oczekiwać, by te okoliczności faktyczne czy dowody zostały uwzględnione przez Urząd. Precyzując, iż Urząd „może” w takim przypadku nie wziąć pod uwagę takich okoliczności faktycznych i dowodów, art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 pozostawił w istocie Urzędowi szeroki zakres swobody co do tego, czy należy wziąć takie okoliczności i dowody pod uwagę, przy czym decyzję w tym zakresie powinien on właściwie uzasadnić. Takie uwzględnienie okoliczności faktycznych i dowodów przez Urząd w sytuacji, kiedy ma on orzekać w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu, może być w szczególności uzasadnione, jeśli uważa on, że po pierwsze okoliczności przedstawione z opóźnieniem mogą prima facie mieć znaczenie dla wyniku toczącego się przed nim postępowania w sprawie sprzeciwu, a po drugie, że stadium postępowania, w którym ma to miejsce, i okoliczności z nim związane nie stoją na przeszkodzie ich uwzględnieniu.

Ponadto art. 59 rozporządzenia nr 40/94, który określa wymogi wniesienia odwołania do izby odwoławczej, nie można interpretować jako przyznającego osobie wnoszącej takie odwołanie nowy termin na przedstawienie okoliczności faktycznych i dowodów na poparcie jej sprzeciwu. W istocie, w odróżnieniu od art. 42 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94, artykuł ten nie odnosi się do przedstawienia okoliczności faktycznych lub dowodów, lecz jedynie do wniesienia w terminie czterech miesięcy pisemnego stanowiska przedstawiającego podstawy odwołania.

(por. pkt 52, 53, 55–58)