ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
9.

Z dniem upływu terminu wskazanego w uzasadnionej opinii serwis internetowy francuskiego ministerstwa finansów zawierał różne informacje o charakterze praktycznym, skierowane do osób nabywających wyroby objęte podatkiem akcyzowym i korzystające ze swobody przepływu między Francją a innymi państwami członkowskimi. Zgodnie z twierdzeniami Komisji zawartymi w skardze informacje przedstawiane przez ministerstwo finansów zawierały następujące treści: „Zagadnienia ogólne Jeżeli w czasie przemieszczania się do innych państw Unii dokonują Państwo zakupów na własny użytek, nie są Państwo zobowiązani do przedstawienia deklaracji czy też uiszczania opłat lub podatków w momencie wyjazdu z Francji lub wjazdu do Francji. Podatek od towarów i usług (VAT) uiszcza się bezpośrednio w państwie, w którym dokonują Państwo zakupów, zgodnie ze stawkami podatkowymi obowiązującymi w danym kraju. Jeżeli kupują Państwo napoje alkoholowe i tytoń, regulacje wspólnotowe przewidują orientacyjne poziomy dotyczące zakupu tego rodzaju wyrobów przez osoby prywatne. Powyżej poziomów znajdujących zastosowanie do wyrobów tytoniowych i alkoholu wskazanych poniżej, w zależności od innych kryteriów, Państwa zakupy mogą zostać uznane przez francuskie organy celne za zakupy o charakterze handlowym. W tym przypadku są Państwo zobowiązani do uiszczenia odpowiednich opłat i podatków obowiązujących we Francji dla każdego z tego rodzaju wyrobów. Powyższe poziomy znajdują także zastosowanie do wyjazdów z Francji do każdego innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Tytoń Zgodnie z przepisami art. 575 G i art. 575 H kodeksu, zmienionymi przez ustawę o finansowaniu zabezpieczenia społecznego na rok budżetowy 2006, do dnia 1 stycznia 2006 r. stosuje się następujące postanowienia odnośnie do nabywania tytoniu przez osoby prywatne w innych państwach Unii Europejskiej, z wyjątkiem dziesięciu nowych państw członkowskich: — Mogą Państwo przewozić 5 kartonów papierosów (to jest 1 kg tytoniu) bez posiadania zezwolenia na przemieszczanie. – Uwaga: powyższy poziom znajduje zastosowanie do każdego indywidualnego środka transportu lub do każdej osoby powyżej 17 lat w przypadku środka transportu zbiorowego (rozumianego jako środek transportu przewożący ponad dziewięć osób, w tym kierowcę). — Od 6 do 10 kartonów, muszą Państwo przedstawić uproszczony dokument towarzyszący (UDT). W braku UDT kontrolowana osoba podróżująca naraża się na konfiskatę wyrobów tytoniowych, a także na karę. Osoba podróżująca może zrzec się towarów. W takim przypadku nie zostanie na nią nałożona jakakolwiek kara. — Aby sporządzić wskazany powyżej dokument, wystarczy udać się do najbliższego francuskiego urzędu celnego znajdującego się przy granicy. — Wwóz ponad 10 kartonów papierosów (lub 2 kg tytoniu) jest zakazany we wszystkich pozostałych przypadkach. Kontrolowana osoba podróżująca naraża się na wskazane powyżej sankcje (konfiskatę wyrobów i karę). Dla środków transportu zbiorowego (samolot, statek, autobus, pociąg) powyższe regulacje stosuje się indywidualnie w stosunku do każdego pasażera”.
57.

Jeżeli w postępowaniu odnoszącym się do spraw dotyczących „umowy lub roszczenia wynikającego z umowy” w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia istnieje spór co do miejsca wykonania zobowiązania, sugeruję, aby sąd krajowy w pierwszym rzędzie rozważył zarzut pozwanego w tym zakresie. Jeżeli zarzut ten jest oczywiście uzasadniony, sąd ów powinien stwierdzić brak swojej jurysdykcji, chyba że jest jasne, iż występują inne, prawidłowo wykazane podstawy, w oparciu o które mógłby on przejść do rozstrzygnięcia wniesionej do niego sprawy. Następnie w razie potrzeby sąd ten powinien rozważyć podstawę, na której powód opiera swoje twierdzenie dotyczące jurysdykcji. W przypadku gdyby podstawa ta była oczywiście wadliwa, sąd krajowy powinien odmówić rozpatrywania zawisłej przed nim sprawy. W przypadku gdyby (co może mieć miejsce częściej) rzeczywista sytuacja była trudniejsza do ustalenia, sąd powinien rozstrzygnąć, czy powód zdołał uzasadnić prima facie stosowalność właściwego przepisu rozporządzenia. Jeżeli sąd stwierdzi, że takie uzasadnienie istnieje, może on uznać swoją jurysdykcję.
5.

Artykuł 5 ust. 1 i 3 dyrektywy 85/337 wskazuje, jakie informacje jest zobowiązany dostarczyć wykonawca: „1. W przypadku przedsięwzięć, które stosownie do art. 4 muszą podlegać ocenie wpływu na środowisko […], państwa członkowskie przyjmują środki niezbędne do zapewnienia, że wykonawca dostarczy we właściwej formie informacje wyszczególnione w załączniku IV […]. 2. […] 3. Informacje, które mają być dostarczone przez wykonawcę, zgodnie z ust. 1, zawierają co najmniej: — […] — dane wymagane do rozpoznania i oszacowania głównych skutków, które mogą być spowodowane w środowisku przez to przedsięwzięcie; — […]”.
30.

Juzgado de lo Mercantil no 3 w Barcelonie zwraca się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy system egzekucji tytułów sądowych dotyczących dóbr obciążonych hipoteką lub zastawem ustanowiony przez art. 695 i nast. [LEC], zawierający ograniczenia w odniesieniu do podstaw zaskarżenia przewidziane w hiszpańskich przepisach proceduralnych, stanowi oczywiste ograniczenie ochrony konsumenta, ponieważ oznacza oczywistą formalną i materialną przeszkodę dla konsumenta w wytaczaniu powództw lub [przeszkodę] w korzystaniu z sądowych środków zaskarżania, które zapewniałyby skuteczną ochronę [jego] praw. 2) Zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o wyjaśnienie pojęcia nieproporcjonalności w odniesieniu do: a) możliwości wcześniejszej wymagalności w umowach zawieranych na długi czas – w niniejszej sprawie 33 lata – z powodu niewykonania postanowień umownych w konkretnym, ograniczonym okresie; b) ustalania odsetek za zwłokę – w niniejszej sprawie przewyższających 18% – które są sprzeczne z kryteriami ustalania odsetek za zwłokę w innych umowach z udziałem konsumentów (kredytu konsumenckiego), które to odsetki w innych umowach z udziałem konsumentów uważane są za nieuczciwe, a które jednakże w umowach dotyczących nieruchomości nie posiadają jasno określonego przez przepisy prawa limitu, nawet w przypadkach, kiedy mają zastosowanie nie tylko do rat wymagalnych, lecz [także] do całości kwoty należnej z uwagi na wcześniejszą wymagalność; c) ustalania mechanizmów rozliczeń i obliczania odsetek zmiennych – zarówno zwykłych, jak i za zwłokę – stosowanych jednostronnie przez pożyczkodawcę, związanych z możliwością egzekucji z hipoteki, które nie pozwalają dłużnikowi, wobec którego prowadzona jest egzekucja, na zaskarżenie sposobu obliczenia kwoty długu w samym postępowaniu egzekucyjnym, odsyłając go do postępowania rozpoznawczego, przy czym zanim uzyska on ostateczny wyrok, egzekucja zostanie zakończona lub dłużnik co najmniej straci mienie obciążone hipoteką lub zastawem, która to kwestia ma szczególne znaczenie w sytuacji, kiedy pożyczka została udzielona w celu nabycia mieszkania, a egzekucja oznacza eksmisję z nieruchomości”.
55.

W celu zbadania tego ostatniego zastrzeżenia należy wskazać, iż upoważnienie zawsze wiąże się z przeniesieniem władztwa decyzyjnego pomiędzy podmiotami, powodując powstanie stosunku prawnego pomiędzy mocodawcą a pełnomocnikiem. Upoważnienie z definicji zawiera w sobie zdolność pełnomocnika do dokonywania, nawet bez zgody mocodawcy, zmian w zastanych sytuacjach prawnych lub tworzenia nowych sytuacji prawnych. Wyjaśnia to więc powód, dla którego, kiedy spółka zarządzająca deleguje własne obowiązki i przenosi zdolność do podejmowania decyzji na inny podmiot, nadając w ten sposób pełnomocnikowi władztwo do dokonywania zmiany sytuacji prawnej, dyrektywa wymaga, by właściwe organy wydały na to zezwolenie, zanim upoważnienie zostanie udzielone.
99.

Proponuję zatem, by na pytania prejudycjalne Trybunał odpowiedział następująco: 1. Artykuły 3, 4, 5, 7a i 7b dyrektywy 98/70/WE w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2009/30/WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisowi ustawowemu przyjętemu po dniu 25 czerwca 2009 r., na mocy którego zarejestrowane spółki naftowe wprowadzające do obrotu dla celów konsumpcji produkty benzyny lub oleju napędowego są zobowiązane w tym samym roku kalendarzowym do wprowadzenia do obrotu dla celów konsumpcji również pewnej określonej ilości zrównoważonych biopaliw poprzez wymieszanie z benzyną lub olejem napędowym, i to bioetanolu, czystego bądź w formie bio-ETBE, w ilości co najmniej 4% (v/v) produktów benzyny wprowadzonych do obrotu dla celów konsumpcji oraz estrów metylowych kwasów tłuszczowych w ilości co najmniej 4% (v/v) produktów oleju napędowego wprowadzonych do obrotu dla celów konsumpcji, jeśli przy produkcji tych biopaliw muszą zostać uwzględnione kryteria zrównoważonego rozwoju określone w art. 7b tej dyrektywy. 2. Projekt normy, na mocy której zarejestrowane spółki naftowe wprowadzające do obrotu dla celów konsumpcji produkty benzyny lub oleju napędowego są zobowiązane w tym samym roku kalendarzowym do wprowadzenia do obrotu dla celów konsumpcji również pewnej określonej ilości zrównoważonych biopaliw poprzez wymieszanie z benzyną lub olejem napędowym, należy co do zasady notyfikować Komisji zgodnie z art. 8 dyrektywy 98/34/WE jako inne wymaganie. Jednakże obowiązek notyfikacji nie ma zastosowania, jeśli projekt ten stanowi tylko złagodzenie już notyfikowanego projektu.
82.

Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe rozważania, proponuję Trybunałowi, by na pytania prejudycjalne przedłożone przez Nejvyšší správní soud udzielił następujących odpowiedzi: — Z wyjątkiem przypadku nadużycia prawa dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich nie ma już zastosowania wobec obywatela państwa trzeciego, który złożył wniosek o udzielenie azylu, i to tak długo, jak postępowanie w sprawie tego wniosku jest w toku. Należy zatem uchylić środek detencyjny stosowany wobec obywatela państwa trzeciego na podstawie przepisów dyrektywy 2008/115, gdy obywatel ten złoży wniosek o udzielenie azylu, i to na tak długo, jak postępowanie w sprawie tego wniosku jest w toku. — Artykuł 7 ust. 3 dyrektywy Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl umożliwia państwu członkowskiemu przewidzenie w przepisach swojego prawa krajowego obowiązujących w dziedzinie azylu możliwości zobowiązania, pod pewnymi warunkami, ubiegającego się o azyl do przebywania w określonym miejscu, jeżeli okazuje się to niezbędne, na przykład ze względów prawnych lub porządku publicznego. W takim przypadku organ krajowy dysponuje krótkim terminem, ograniczonym do tego, co jest ściśle niezbędne, w celu wydania decyzji o zastosowaniu środka detencyjnego na podstawie krajowych przepisów obowiązujących w dziedzinie azylu, przed uchyleniem środka detencyjnego zastosowanego wobec zainteresowanego na podstawie dyrektywy 2008/115. — W przypadku nadużycia prawa do azylu, czyli gdy istnieją wyraźne i spójne wskazówki co do instrumentalizacji przepisów prawnych dotyczących udzielenia azylu w celu ubezskutecznienia stosowania dyrektywy 2008/115, można utrzymać stosowanie wobec zainteresowanego środka detencyjnego na podstawie tejże dyrektywy, a przygotowania do jego wydalenia mogą być kontynuowane, o ile wydalenie nie zostanie wykonane, dopóki nie zostanie zakończone postępowanie w przedmiocie udzielenia azylu, zasada non-refoulement jest stosowana w całej swojej surowości, wniosek o udzielenie azylu zostanie zbadany i rozpatrzony zgodnie z wszystkimi obowiązującymi przepisami, ustanowionymi zwłaszcza w dyrektywie Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich, z poszanowaniem wszelkich gwarancji przyznanych ubiegającym się o azyl w tym zakresie. Oznacza to także, że utrzymując stosowanie środka detencyjnego na podstawie dyrektywy 2008/115, należy przestrzegać wszelkich gwarancji przewidzianych w art. 15–18 tejże dyrektywy, w tym gwarancji dotyczących maksymalnego okresu stosowania środka detencyjnego.
48.

Jeśli chodzi o zasadę równoważności, Rumunia twierdzi w swych uwagach, że ogólny pięcioletni termin przedawnienia przewidziany w art. 135 kodeksu postępowania podatkowego znajduje zastosowanie do uzupełnienia (wraz z przedstawieniem wszystkich dokumentów potwierdzających) wszystkich wniosków w rozumieniu prawa krajowego i prawa Unii, lecz inne terminy proceduralne, szczególne w odniesieniu do każdego podatku, mogą stosować się do złożenia wstępnego wniosku w poszczególnych kategoriach. Scandic – która zdaje się twierdzić, że nie zezwolono by jej na uzupełnienie wniosku w późniejszym terminie – podkreśla, że w transakcjach handlowych powodzenie jest często powiązane ze zdolnością do szybkiego zawarcia transakcji i wysłania produktów. Konieczność złożenia wniosku o zwrot podatku akcyzowego przed wysłaniem produktów może stanowić utrudnienie. Scandic zauważa, że nie ma porównywalnego wymogu w odniesieniu na przykład do zwrotu podatku VAT, który jest najbardziej porównywalnym podatkiem. Trybunałowi nie zostały przedstawione żadne bardziej szczegółowe informacje. Do sądu krajowego należy zatem określenie, czy w szczególności w odniesieniu do terminów zasady dotyczące wniosków o zwrot podatku akcyzowego – który to zwrot stanowi prawo wynikające z prawa Unii – są de facto mniej korzystne niż zasady znajdujące zastosowanie do wniosków o zwrot czysto krajowych podatków, składanych wyłącznie na podstawie prawa krajowego. Jeśli tak jest, to zasada równoważności zostaje naruszona.
69.

Co prawda w art. 38 dyrektywy 2005/60 prawodawca Unii zamierzał wyjść poza zwykłe ramy współpracy międzyrządowej przez włączenie do tego systemu Komisji Europejskiej, jednakże był to zamiar nieśmiały, a rola tej instytucji pozostała stosunkowo skromna. W istocie bowiem, zgodnie z tym przepisem, „Komisja udziela wsparcia, jakie może być potrzebne do ułatwienia współpracy, włączając w to wymianę informacji między jednostkami analityki finansowej w obrębie Wspólnoty”. Omawiany przepis jest jedynym artykułem w pojedynczej sekcji zatytułowanej „Współpraca” i żaden inny element tego artykułu nie precyzuje, w jaki sposób wsparcie to powinno się przejawiać w praktyce. Motyw 40 tej dyrektywy uściśla z kolei, że wspomniane wsparcie powinno być realizowane w szczególności poprzez pomoc finansową. Zatem prawodawca Unii nie uznaje, jakoby Komisji przysługiwały uprawnienia do podejmowania decyzji ani też do stosowania przymusu w stosunku do państw członkowskich oraz ich jednostek analityki finansowej, niekiedy niezbędne do zapewnienia skuteczności współpracy.
115.

Zresztą wola autorów traktatów, aby pozostawić Radzie szeroki zakres uprawnień w odniesieniu do oceny ostatecznego charakteru oraz rozsądnego terminu, została moim zdaniem potwierdzona okolicznością, że zadbali oni o określenie terminów w specjalnych procedurach wzmocnionej współpracy w przypadku ustanowienia Prokuratury Europejskiej oraz w dziedzinie współpracy policyjnej. W odniesieniu bowiem do pierwszej z tych procedur art. 86 ust. 1 akapity drugi i trzeci TFUE przewiduje, że w przypadku braku jednomyślności co do ustanowienia Prokuratury Europejskiej grupa co najmniej dziewięciu państw członkowskich może wystąpić z wnioskiem o przekazanie projektu rozporządzenia Radzie Europejskiej. W czteromiesięcznym terminie, w przypadku braku porozumienia i w sytuacji gdy co najmniej dziewięć państw członkowskich pragnie ustanowić wzmocnioną współpracę na podstawie danego projektu, informują one o tym Parlament, Radę i Komisję. W takim przypadku uznaje się, że upoważnienie do podjęcia wzmocnionej współpracy zostało udzielone. Podobna procedura jest stosowana w odniesieniu do współpracy policyjnej ( 37 ).
30.

Należy bowiem przypomnieć w tym względzie ( 8 ), że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w ramach postępowania, o którym mowa w art. 267 TFUE, wyłącznie do sądu krajowego, przed którym toczy się spór i który wobec tego musi przyjąć na siebie odpowiedzialność za wydane orzeczenie, należy ocena, w świetle konkretnych okoliczności sprawy, zarówno niezbędności orzeczenia prejudycjalnego do wydania wyroku, jak i istotnego charakteru pytań skierowanych do Trybunału. W konsekwencji w sytuacji, gdy postawione pytania dotyczą wykładni prawa Unii, Trybunał jest, co do zasady, zobowiązany do ich rozpatrzenia. Jednakże Trybunał orzekł również, że w szczególnych okolicznościach, w celu zweryfikowania swojej właściwości, do niego należy zbadanie okoliczności, w jakich sąd odsyłający kieruje do niego wniosek. Odmowa udzielenia odpowiedzi na pytanie prejudycjalne postawione przez sąd odsyłający jest możliwa jedynie wówczas, gdy żądana wykładnia prawa Unii w sposób oczywisty nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub przedmiotem sporu toczącego się w ramach postępowania głównego, gdy problem ma charakter hipotetyczny albo gdy Trybunał nie posiada wystarczającej wiedzy na temat okoliczności faktycznych i prawnych, aby odpowiedzieć na postawione mu pytania w użyteczny sposób.
22.

Mając zatem do czynienia z trudnością dotyczącą wykładni prawa Unii, Rechtbank Amsterdam postanowił zawiesić postępowanie i w postanowieniu odsyłającym, które wpłynęło do sekretariatu Trybunału w dniu 29 sierpnia 2011 r., zwrócić się do niego na podstawie art. 267 TFUE z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy w świetle rozporządzenia nr 883/2004 obowiązuje nadal uzupełniająca treść wydanego w okresie obowiązywania rozporządzenia nr 1408/71 wyroku w sprawie Miethe, mianowicie przysługujące atypowym pracownikom przygranicznym prawo wyboru państwa członkowskiego, w którym zgłaszają się do dyspozycji służb zatrudnienia i z którego otrzymują w związku z tym świadczenie z tytułu bezrobocia, ponieważ ich szanse na ponowne podjęcie pracy są największe w państwie członkowskim, które wybiorą? Czy też art. 65 rozporządzenia nr 883/2004, traktowany jako całość, gwarantuje w dostatecznym stopniu, że całkowicie bezrobotni pracownicy przygraniczni otrzymują świadczenia na warunkach, które z punktu widzenia poszukiwania przez nich pracy są najkorzystniejsze, i wyrok w sprawie Miethe utracił swój dodatkowy walor? 2) Czy prawo Unii, w tym przypadku art. 45 TFUE lub art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1612/68, stoją na przeszkodzie decyzji państwa członkowskiego odmawiającej całkowicie bezrobotnemu pracownikowi migrującemu (przygranicznemu) – który był w tym państwie ostatnio zatrudniony i co do którego, biorąc pod uwagę istniejące więzi społeczne i rodzinne, można przyjąć, że to w tym państwie ma najlepsze szanse na ponowne podjęcie pracy – świadczenia z tytułu bezrobocia na podstawie przepisów prawnych tego państwa tylko dlatego, że zamieszkuje on w innym państwie członkowskim? 3) Jak, przy uwzględnieniu art. 87 ust. 8 rozporządzenia nr 883/2004, art. 17 Karty praw podstawowych [Unii Europejskiej] oraz zasady pewności prawa, brzmi odpowiedź na powyżej sformułowane pytanie, jeżeli takiemu pracownikowi już przed wejściem w życia rozporządzenia nr 883/2004 zostało przyznane świadczenie z tytułu bezrobocia na podstawie prawa byłego państwa miejsca zatrudnienia i maksymalny okres poboru oraz termin [wz]nowienia prawa do świadczenia jeszcze w tym momencie nie upłynęły (a wypłata świadczenia została wstrzymana, ponieważ bezrobotny podjął nowe zatrudnienie)? 4) Czy odpowiedź na pytanie drugie uzyskuje inną treść, gdy danemu bezrobotnemu pracownikowi przygranicznemu zapewniono, że może wystąpić z wnioskiem o [wz]nowienie swojego prawa do świadczenia w przypadku, gdyby po podjęciu nowego zatrudnienia znów stał się bezrobotny i odnośne informacje okazały się, na skutek niejasności w praktyce wykonawczej, nieprawidłowe lub niejednoznaczne?”.
57.

Rząd czeski argumentuje, że B. Soukupová nie jest w takiej samej sytuacji jak mężczyzna, który osiągnął ten sam wiek co ona. Wynika to z tego, że w przypadku mężczyzny można osiągnąć cel rozporządzenia nr 1257/1999 w postaci zachęcenia do przejścia na wcześniejszą emeryturę, podczas gdy w przypadku B. Soukupovej te same środki są bezskuteczne z uwagi na to, że już osiągnęła ona wiek emerytalny. Ewentualnie, jak argumentuje rząd polski, zakładając, że celem rozporządzenia nr 1257/1999 jest zachęcenie do wcześniejszej emerytury w celu poprawy wydajności gospodarstw rolnych, cel ten traci rację bytu w chwili, gdy B. Soukupová osiągnęła wiek emerytalny niższy niż znajdujący zastosowanie do mężczyzn.
W świetle wszystkich powyższych rozważań wyrażam opinię, iż na pytanie podniesione przez Landgericht Hamburg Trybunał powinien odpowiedzieć w następujący sposób:

W przypadku gdy produkt leczniczy stosowany u ludzi objęty zakresem pkt 1 załącznika do rozporządzenia nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję Leków został opracowany i wyprodukowany jako produkt gotowy do użycia oraz otrzymał pozwolenie na dopuszczenie go do obrotu określające pojemniki, w których ma być wprowadzany do obrotu, wykonywanie procesu, który (1) wiąże się z przelewaniem do innego pojemnika jedynie częściowej ilości tego produktu, według recepty i zgodnie z zaleceniem lekarza, lecz który (2) nie pociąga za sobą żadnych modyfikacji dotyczących składu produktu, nie jest zgodnie z rozporządzeniem dopuszczalne bez uzyskania odrębnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu lub zmiany wydanego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.

Wyjątek od tej zasady ma miejsce wówczas, gdy zastosowanie mają art. 3 pkt 1 lub 2 lub art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi. Jednakże art. 3 pkt 1 i 2 dyrektywy nie będą mieć zastosowania, w przypadku gdy przedmiotowy produkt nie jest przygotowywany w aptece, a art. 5 ust. 1 będzie mieć zastosowanie tylko wówczas, gdy na rynku zainteresowanego państwa członkowskiego nie ma posiadającego pozwolenie odpowiednika przedmiotowego produktu lub gdy produkt, który posiada pozwolenie, jest niedostępny na tym rynku. Zwolnienie określone w art. 40 ust. 2 akapit drugi dyrektywy odnosi się do pozwoleń na wytwarzanie i nie ma zastosowania do pozwoleń na dopuszczenie do obrotu tych produktów leczniczych.
52.

Przeciwnie, kwestia ta da się wytłumaczyć tym, że w Zjednoczonym Królestwie istnieje możliwość orzekania w sprawie wniosku o ograniczenie odpowiedzialności z tytułu kosztów postępowania przed rozpatrzeniem sprawy co do istoty. I tak w postępowaniu przed sądem krajowym ograniczono ryzyko L. Pallikaropoulos przed Court of Appeal do kwoty 2000 GBP, zaś w postępowaniu przed ostatnią instancją, ówczesną House of Lords, wniosek o ograniczenie odpowiedzialności z tytułu kosztów postępowania oddalono. Z faktu, iż L. Pallikaropoulos mimo to podtrzymała swój środek odwoławczy przed House of Lords, można byłoby wyprowadzić wniosek, że ryzyko dotyczące kosztów procesu nie miało charakteru zaporowego.
48.

W przypadku gdy podmiot gospodarczy nie jest uprawniony do odliczenia naliczonego podatku VAT zapłaconego w ramach zakupu, ekonomicznie korzystne może być dla niego samodzielne wytworzenie odnośnych towarów lub usług. Z ekonomicznego punktu widzenia na przykład bank, który nie jest uprawniony do odliczenia podatku VAT, może skorzystać, jeżeli wytwarza usługi informatyczne niezbędne do prowadzenia działalności bankowej wewnętrznie, zamiast zaopatrywać się w nie u osoby trzeciej. Jeżeli jednak dostępna jest możliwość grupowego rozliczania podatku VAT, bank ten może dokonywać outsourcingu swoich usług informatycznych do spółki zależnej należącej do grupy oraz uzyskać te same korzyści.