ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary

Keywords Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Świadczenie usług – Identyfikacja usługodawcy i usługobiorcy – Możliwość pominięcia warunków umownych w wypadku całkowicie sztucznej konstrukcji, której jedynym celem jest uzyskanie korzyści podatkowych – Ocena przez sąd krajowy (dyrektywa Rady 77/388, art. 2 pkt 1, art. 6 ust. 1) Summary Warunki umowne, jakkolwiek stanowią one czynnik, który należy brać pod uwagę, nie są decydujące do celów ustalenia, kto jest usługodawcą i usługobiorcą w transakcji „świadczenia usług” w rozumieniu art. 2 pkt 1 i art. 6 ust. 1 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych. Można je w szczególności pominąć, jeżeli okaże się, że nie odzwierciedlają one rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i handlowych, lecz stanowią całkowicie sztuczną konstrukcję oderwaną od rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, stworzoną wyłącznie w celu uzyskania korzyści podatkowych. Zadanie dokonania takiej oceny spoczywa na sądzie krajowym. (por. pkt 52; sentencja)

Sprawa C-653/11

Her Majesty’s Commissioners of Revenue and Customs

przeciwko

Paulowi Neweyowi

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)]

„Odesłanie prejudycjalne — Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 2 pkt 1 i art. 6 ust. 1 — Pojęcie świadczenia usług — Świadczenie usług reklamowych i usług pośrednictwa kredytowego — Zwolnienia — Istota gospodarcza i handlowa transakcji — Praktyki stanowiące nadużycie — Transakcje mające na celu wyłącznie uzyskanie korzyści podatkowych”

Streszczenie – wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 czerwca 2013 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Świadczenie usług – Identyfikacja usługodawcy i usługobiorcy – Możliwość pominięcia warunków umownych w wypadku całkowicie sztucznej konstrukcji, której jedynym celem jest uzyskanie korzyści podatkowych – Ocena przez sąd krajowy

(dyrektywa Rady 77/388, art. 2 pkt 1, art. 6 ust. 1)

Warunki umowne, jakkolwiek stanowią one czynnik, który należy brać pod uwagę, nie są decydujące do celów ustalenia, kto jest usługodawcą i usługobiorcą w transakcji „świadczenia usług” w rozumieniu art. 2 pkt 1 i art. 6 ust. 1 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych. Można je w szczególności pominąć, jeżeli okaże się, że nie odzwierciedlają one rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i handlowych, lecz stanowią całkowicie sztuczną konstrukcję oderwaną od rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, stworzoną wyłącznie w celu uzyskania korzyści podatkowych. Zadanie dokonania takiej oceny spoczywa na sądzie krajowym.

(por. pkt 52; sentencja)
Do sądu odsyłającego należy jednak ustalenie, czy zasady dotyczące wykonywania zawodu odnoszące się do opłat i reklamy stanowią ograniczenie w rozumieniu art. 56 TFUE, a jeżeli tak, to czy zmierzają one do osiągnięcia celu interesu ogólnego, są odpowiednie, aby zapewnić realizację tego celu, i nie wykraczają poza to, co konieczne dla osiągnięcia zamierzonego celu.

Zasady zawarte w kodeksie deontologii lekarskiej kraju związkowego państwa członkowskiego, które, po pierwsze, przewidują, że opłaty powinny być proporcjonalne i – bez uszczerbku dla odmiennych przepisów prawnych – ustalane na podstawie urzędowego wykazu kodów świadczeń medycznych, oraz, po drugie, zakazują lekarzom prowadzenia reklamy sprzecznej z etyką zawodową, mogą pod pewnymi warunkami stanowić ograniczenie swobody świadczenia usług w rozumieniu art. 56 TFUE.

W tym względzie o ile istnienia ograniczenia w rozumieniu traktatu nie można więc wysnuwać jedynie z okoliczności, że lekarze prowadzący działalność w państwach członkowskich innych niż przyjmujące państwo członkowskie muszą przy ustalaniu swoich opłat za świadczenia wykonywane na ich terytorium stosować się do przepisów mających zastosowanie na tym terytorium, o tyle w wypadku całkowitego braku elastyczności uregulowań stosowanie takich uregulowań dotyczących obliczania opłat, które może mieć odstraszający skutek w stosunku do lekarzy z innych państw członkowskich, mogłoby stanowić ograniczenie w rozumieniu traktatu, które to ograniczenie mogłoby ewentualnie być uzasadnione celem lub względami interesu ogólnego takimi jak ochrona życia i zdrowia ludzi. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy rzeczone przepisy rzeczywiście odpowiadają trosce o osiągnięcie zamierzonego celu w sposób spójny i systematyczny. Analiza proporcjonalnego charakteru wymaga uwzględnienia zwłaszcza surowości przewidzianej sankcji.

Co się tyczy reklamy sprzecznej z etyką zawodową, zakaz dotyczący sprzecznego z etyką zawodową charakteru treści reklamy, który odznacza się pewną niejasnością, może stanowić przeszkodę dla omawianego świadczenia usług medycznych. Jednakże niedyskryminacyjne zastosowanie wobec lekarza medycyny prowadzącego działalność w innym państwie członkowskim przepisów krajowych lub regionalnych określających, w świetle kryterium dotyczącego etyki zawodowej, warunki, na jakich taka osoba może reklamować swe usługi w omawianej dziedzinie, może być uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego związanymi ze zdrowiem publicznym i z ochroną konsumentów, jeżeli ewentualne zastosowanie sankcji do lekarza korzystającego ze swobody świadczenia usług jest proporcjonalne do zarzucanego zainteresowanemu zachowania, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

(por. pkt 48–52, 56–58; pkt 1 sentencji)
W dziedzinie konkurencji Komisji przysługuje pewien zakres uznania w odniesieniu do dokonania wyboru czy nałożyć grzywnę na przedsiębiorstwo, które popełniło naruszenie art. 101 TFUE. Ewentualne granice przyznanych w tym zakresie Komisji uprawnień dyskrecjonalnych regulowane są jedynie prawem Unii, ponieważ art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 nie zawiera żadnego odesłania do praw państw członkowskich. Co się tyczy tych granic Komisja jest zobowiązana w zastosowaniu art. 105 ust. 1 TFUE do przestrzegania zasad określonych, w szczególności, w art. 101 TFUE.

Niewątpliwie zaś nałożenie na podstawie art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 grzywny na przedsiębiorstwa, które zawarły porozumienie antykonkurencyjne, ma cechy wspólne z tymi zasadami, skutkiem czego Komisja, decydując wyjątkowo o nienakładaniu grzywny na przedsiębiorstwo, choć naruszyło ono reguły konkurencji obowiązujące w prawie Unii Europejskiej, powinna oprzeć tę decyzję na obiektywnych powodach, mogących uzasadnić takie odstępstwo od zasad ustanowionych w art. 101 TFUE. Taki obiektywny powód może w szczególności stanowić okoliczność, że Komisja w konkretnym przypadku nie jest w stanie udowodnić w wymagany prawem sposób, że spółka dominująca wywierała decydujący wpływ na swą spółkę zależną, ponieważ ta spółka zależna uczestniczyła bezpośrednio w naruszeniu, który to dowód jest ponadto znacząco ułatwiony, w przypadku gdy spółka dominująca posiada cały kapitał swojej spółki zależnej.

Ponadto ciążący na Komisji na podstawie art. 105 ust. 1 TFUE, gdy decyduje o nałożeniu bądź nie grzywny, obowiązek zapewnienia stosowania zasad określonych w szczególności w art. 101 TFUE ma zastosowanie w taki sam sposób, niezależnie od tego, czy mamy do czynienia z rozpatrywaną spółką dominującą, czy z jej spółką zależną. W istocie nie istnieje pierwszeństwo w odniesieniu do nałożenia grzywny przez Komisję na jedną lub drugą z tych spółek. Ponadto Komisja, przyjmując w odniesieniu do danego kartelu szczególną metodę służącą ustaleniu odpowiedzialności spółek dominujących za naruszenia popełnione przez ich spółki zależne, musi – poza wypadkami, w których wystąpią okoliczności szczególne – oprzeć się w przypadku wszystkich tych spółek dominujących na tych samych kryteriach. Jedynie pod wpływem obiektywnych względów mogących uzasadnić odstępstwo od zasad określonych w art. 101 TFUE i gdyby taka decyzja nie doprowadziła do preferencyjnego traktowania spółki dominującej w porównaniu z pozostałymi spółkami dominującymi uczestniczącymi w rozpatrywanym naruszeniu, Komisja miałaby podstawy do odstąpienia od nałożenia grzywny również na taką spółkę.

(por. pkt 44, 46, 47, 49–51)
Keywords

Summary



Keywords

1. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Właściwość sądu krajowego – Ustalenie i ocena stanu faktycznego sporu – Niezbędność orzeczenia prejudycjalnego oraz znaczenie zadanych pytań – Ocena przez sąd krajowy

(art. 267 TFUE)

2. Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Przeprowadzanie dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych – Rozporządzenie nr 1206/2001 – Zakres stosowania – Przeprowadzenie dowodu zarządzone z inicjatywy jednej ze stron w ramach postępowania w przedmiocie środka tymczasowego – Włączenie

(rozporządzenie Rady nr 1206/2001, art. 1 ust. 1, art. 2)

3. Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Przeprowadzanie dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych – Rozporządzenie nr 1206/2001 – Cel

(rozporządzenie Rady nr 1206/2001, motywy 2, 7, 8, 10, 11)

4. Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Przeprowadzanie dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych – Rozporządzenie nr 1206/2001 – Przedmiotowy zakres stosowania – Bezpośrednie wykonanie ekspertyzy przeprowadzanej częściowo na terytorium innego państwa członkowskiego – Brak spoczywającego na sądzie zarządzającym sporządzenie takiej ekspertyzy obowiązku przeprowadzania postępowania przewidzianego w rozporządzeniu – Granice – Wpływ na władzę publiczną wezwanego państwa członkowskiego

[rozporządzenie Rady nr 1206/2001, art. 1 ust. 1 lit. b), art. 17]

Summary

1. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 30, 33)

2. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 34, 35)

3. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 43–46)

4. Artykuł 1 ust. 1 lit. b) i art. 17 rozporządzenia nr 1206/2001 w sprawie współpracy między sądami państw członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych należy interpretować w ten sposób, że sąd państwa członkowskiego, który zmierza do tego, by zlecone biegłemu przeprowadzenie dowodu zostało wykonane na terytorium innego państwa członkowskiego, nie jest koniecznie zobowiązany do skorzystania ze sposobu przeprowadzenia dowodów przewidzianego przez te przepisy, aby mieć możliwość zarządzenia przeprowadzenia tego dowodu.

W pewnych okolicznościach dla sądu zarządzającego sporządzenie takiej ekspertyzy przeprowadzenie takiego dowodu bez stosowania rozporządzenia nr 1206/2001 mogłoby bowiem okazać się prostsze, skuteczniejsze i szybsze. Jednakże w braku zgody bądź porozumienia między państwami członkowskimi w rozumieniu art. 21 ust. 2 rozporządzenia nr 1206/2001, sposób przeprowadzenia dowodów przewidziany w art. 1 ust. 1 lit. b) i w art. 17 wspomnianego rozporządzenia jest jedynym sposobem, który sądowi państwa członkowskiego pozwala na przeprowadzenie ekspertyzy bezpośrednio w innym państwie członkowskim, w zakresie, w jakim ekspertyza ta mogłaby w pewnych okolicznościach mieć wpływ na władzę publiczną państwa członkowskiego, w którym ma mieć miejsce, w szczególności gdy chodzi o ekspertyzę przeprowadzaną w miejscach związanych z wykonywaniem takiej władzy lub w miejscach, w odniesieniu do których dostęp lub innego rodzaju działanie są – na mocy prawa państwa członkowskiego realizacji ekspertyzy – zakazane bądź dozwolone tylko osobom upoważnionym.

(por. pkt 45, 47, 48, 54; sentencja)
Rozporządzenie nr 1931/2006 ustanawiające przepisy dotyczące małego ruchu granicznego na zewnętrznych granicach lądowych państw członkowskich i zmieniające postanowienia konwencji z Schengen należy interpretować w ten sposób, że posiadacz zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego wydanego w ramach szczególnego systemu małego ruchu granicznego wprowadzonego w życie tym rozporządzeniem powinien móc – w granicach przewidzianych w tym rozporządzeniu i w umowie dwustronnej zawartej w celu jego wykonania między państwem, którego jest obywatelem, a sąsiadującym państwem członkowskim – po pierwsze, swobodnie przemieszczać się w strefie przygranicznej przez okres trzech miesięcy, jeżeli jego pobyt nie został przerwany, a po drugie, korzystać z nowego trzymiesięcznego prawa pobytu po każdym przerwaniu pobytu.

W istocie zarówno litera, jak i duch rozporządzenia nr 1931/2006 skłaniają do interpretowania go w sposób autonomiczny, nie zaś w świetle dorobku Schengen. Artykuł 5 tego rozporządzenia pozostawia umowom dwustronnym ustalenie maksymalnego czasu trwania dozwolonego pobytu, który powinien mieścić się w trzech miesiącach dla „każdego nieprzerwanego pobytu”. To uściślenie, jak również użyte sformułowania, wyraźnie odróżnia ograniczenie czasowe w ramach małego ruchu granicznego od „ograniczenia Schengen”, które nie odnosi się w żaden sposób do pobytów nieprzerwanych. Okoliczność, iż ograniczenie to jest – podobnie jak w dorobku Schengen – ustalone w wymiarze trzech miesięcy, nie może budzić wątpliwości co do jego szczególnego charakteru w odniesieniu do prawa powszechnego obywateli państw trzecich niepodlegających obowiązkowi wizowemu, gdyż z żadnego innego przepisu rozporządzenia nr 1931/2006 nie wynika, by te trzy miesiące zawierały się w takim samym okresie sześciomiesięcznym.

Ponadto zamiarem prawodawcy Unii było ustanowienie dla małego ruchu granicznego przepisów stanowiących odstępstwo od rozporządzenia nr 562/2006 ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice. Celem tych przepisów jest umożliwienie mieszkańcom danych stref przygranicznych, z uwzględnieniem kontekstu lokalnego, obecnego lub będącego dziedzictwem historii, z uzasadnionych powodów natury ekonomicznej, społecznej, kulturalnej lub rodzinnej, przekraczania zewnętrznych granic lądowych Unii w łatwy sposób, to jest bez nadmiernych ograniczeń administracyjnych, często, ale także regularnie.

(por. pkt 23, 24, 26; pkt 1 sentencji)
—

każdy nowy zakład optyczny co do zasady powinien zachowywać minimalną odległość 300 metrów w stosunku do już istniejących zakładów optycznych, o ile właściwe organy czynią odpowiedni użytek – z poszanowaniem przejrzystych i obiektywnych kryteriów – z uprawnień przyznanych przez dane przepisy, w celu osiągnięcia, w sposób spójny i systematyczny, zamierzonych przez nie celów ochrony zdrowia publicznego na całym danym terytorium, czego zbadanie należy do sądu krajowego.
Artykuł 2 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78 ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie istnieniu uregulowania krajowego, na podstawie którego urzędnicy, którzy osiągnęli wiek umożliwiający im pobieranie świadczenia emerytalnego, nie mogą – z tego wyłącznie powodu – korzystać z wynagrodzenia za pozostawanie w dyspozycji pracodawcy przeznaczonego dla urzędników zwolnionych z powodu likwidacji ich stanowiska.

Cel polegający na zapewnieniu dyspozycyjności urzędników oraz na zapewnieniu im ochrony w wypadku likwidacji ich stanowiska, przy jednoczesnym ograniczeniu możliwości korzystania z wynagrodzenia za pozostawanie w dyspozycji pracodawcy wyłącznie do urzędników, którzy potrzebują ochrony i przestrzegają obowiązku dyspozycyjności, niewątpliwie należy do kategorii prawnie uzasadnionych celów polityki zatrudnienia i rynku pracy w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78. Ponadto przyznanie wynagrodzenia za pozostawanie w dyspozycji pracodawcy wyłącznie urzędnikom, którzy nie kwalifikują się do pobierania emerytury, nie wydaje się nieracjonalne w świetle celu zamierzonego przez ustawodawcę, a polegającego na wzmocnieniu ochrony urzędników, którzy nie dysponują stabilnym i trwałym dochodem zastępczym. Jednakże przepisy krajowe, które automatycznie z możliwości korzystania z wynagrodzenia za pozostawanie w dyspozycji pracodawcy wykluczają zarówno urzędników, którzy zamierzają odejść na emeryturę i którzy w konsekwencji będą rzeczywiście pobierać świadczenie emerytalne, jak i tych, którzy zamierzają kontynuować karierę zawodową w administracji publicznej po ukończeniu 65 lat, wyłącznie z tego powodu, że ci ostatni urzędnicy ze względu w szczególności na swój wiek mogliby dysponować takim świadczeniem emerytalnym, wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonych celów. W istocie środek taki może zobowiązywać urzędników do godzenia się na świadczenie emerytalne w kwocie niższej w stosunku do tej, o którą mogliby się ubiegać, gdyby pozostali aktywni aż do osiągnięcia bardziej zaawansowanego wieku.

Ponadto prawnie uzasadnione cele, do których osiągnięcia dążą te przepisy, mogą zostać zrealizowane za pomocą mniej dokuczliwych, lecz równie właściwych środków. I tak, przepisy, które ograniczałyby możliwość korzystania z wynagrodzenia za pozostawanie w dyspozycji pracodawcy wyłącznie do urzędników, którzy czasowo zrezygnowali z pobierania świadczenia emerytalnego w celu kontynuowania działalności zawodowej, przewidujące jednocześnie środki mające na celu karanie nadużyć w razie odmowy objęcia odpowiedniego stanowiska na zasadzie zastępstwa, pozwoliłyby na uzyskanie pewności, że z wynagrodzenia tego będą korzystać tylko ci urzędnicy, którzy są rzeczywiście skłonni objąć stanowisko na zasadzie zastępstwa.

(por. pkt 51, 58, 66, 67, 69, 72, 74, 75; pkt 2 sentencji)
Z brzmienia art. 102 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem, zgodnie z którym termin do zaskarżenia aktu wydanego przez instytucję będącego przedmiotem publikacji biegnie od upływu czternastego dnia następującego po dniu opublikowania tego aktu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, nie wynika, by przepis ten miał zastosowanie jedynie do aktów opublikowanych we wspomnianym Dzienniku Urzędowym.

W istocie, sposób, w jaki została sformułowana część pierwsza zdania stanowiąca art. 102 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem, odnosi się, podobnie jak art. 263 akapit szósty TFUE, do publikacji aktów w ogólności. Powołanie się na Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej w części drugiej rzeczonego zdania można zatem wyjaśnić tym, że publikacja w nim była jedyną możliwością w chwili przyjęcia tego regulaminu postępowania. Z powyższego wynika, że nie jest wykluczone, iż przepis zawarty w art. 102 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem znajduje zastosowanie do określonego aktu opublikowanego wyłącznie w Internecie, takiego jak decyzja Europejskiej Agencji Chemikaliów dotycząca umieszczenia substancji na liście substancji spełniających kryteria, o których mowa w art. 57 rozporządzenia nr 1907/2006 w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i opublikowanej zgodnie z art. 59 ust. 10 tego rozporządzenia.

Ponadto gdy treści przepisu brakuje jasności, pod uwagę należy wziąć kontekst, w jaki wpisuje się ten przepis, i cele, jakie realizuje. W tym względzie należy uznać, że cel czternastodniowego terminu przewidzianego we wspomnianym art. 102 § 1 polega na zapewnieniu zainteresowanym osobom dostatecznie długiego czasu na wniesienie skargi na opublikowane akty, a zatem poszanowania prawa do skutecznej ochrony sądowej, ustanowionego obecnie w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Ponieważ art. 102 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem można interpretować jako odnoszący się do każdego opublikowanego aktu, bez względu na sposób jego publikacji, przepis ten należy interpretować w ten sposób, aby uniknąć sytuacji, w której zainteresowane osoby, opierając się na dostatecznie długim dodatkowym czasie czternastu dni do wniesienia skargi, nie zostały pozbawione skutecznej ochrony sądowej.

(por. pkt 29–32, 34–36)
W systemie kompetencji Unii wybór podstawy prawnej aktu Unii musi opierać się na obiektywnych czynnikach, które mogą zostać poddane kontroli sądowej, a do których należą w szczególności cel i treść tego aktu, nie zaś to, jaką podstawę prawną przyjęto przy stanowieniu innych aktów Unii, które w danym przypadku mają podobne cechy. W tym względzie decyzja 2011/407 dotycząca stanowiska Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany załącznika VI (Zabezpieczenia społeczne) oraz protokołu 37 do porozumienia EOG mogła zostać przyjęta na podstawie art. 48 TFUE.

W istocie celem tej decyzji jest umożliwienie zastosowania dorobku Unii dotyczącego koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniami nr 883/2004 i nr 987/2009, również do państw członkowskich Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), które są umawiającymi się stronami porozumienia EOG. Omawiana decyzja ma na celu bezpośrednie uregulowanie nie tylko praw socjalnych obywateli trzech zainteresowanych państw EFTA, ale również – i to w ten sam sposób – praw socjalnych obywateli Unii we wspomnianych państwach.

Decyzja 2011/407 wpisuje się zatem właśnie w poczet środków, poprzez które prawo rynku wewnętrznego Unii powinno możliwie najpełniej zostać rozszerzone na EOG, tak aby obywatele wspomnianych państw korzystali ze swobodnego przepływu osób na tych samych warunkach socjalnych co obywatele Unii. W istocie przy założeniu niedokonania zmiany przewidzianej w owej decyzji swobodny przepływ osób w EOG nie mógłby bowiem być urzeczywistniany na tych samych warunkach socjalnych co warunki zagwarantowane w Unii, co niewątpliwie zagroziłoby rozwojowi stowarzyszenia i realizacji celów porozumienia EOG. Wynika z tego, że także na poziomie EOG w sposób nieuchronny niezbędne jest zapewnienie unowocześnienia i uproszczenia obowiązujących wewnątrz Unii uregulowań w przedmiocie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, do czego właśnie dąży zaskarżona decyzja, zastępując rozporządzenie nr 1408/71 rozporządzeniem nr 883/2004.

Ponadto art. 79 ust. 2 TFUE nie może być podstawą przyjęcia środka takiego jak decyzja 2011/407, ponieważ przy uwzględnieniu kontekstu rozwijania stowarzyszenia z państwami EFTA, w który się ona wpisuje, a w szczególności celów zamierzonych przez to stowarzyszenie – w oczywisty sposób jest ona nie do pogodzenia z założeniami wspomnianego art. 79 ust. 2 TFUE, objętego rozdziałem 2, zatytułowanym „Polityki dotyczące kontroli granicznej, azylu i imigracji”, tytułu V traktatu FUE.

(por. pkt 44, 47, 55, 58–64, 67)
W celu przyznania zainteresowanym osobom wystarczającej ilości czasu do zaskarżenia opublikowanego aktu Unii, przy pełnej znajomości faktów, termin na wniesienie skargi na taki akt rozpoczyna bieg, zgodnie z art. 263 akapit szósty TFUE, dopiero od daty publikacji aktu. Przepis ten nie zabrania skarżącemu wniesienia skargi do Trybunału tak szybko, jak kwestionowana decyzja została przyjęta, bez potrzeby oczekiwania na jej notyfikację lub publikację, skutkiem czego skarga jest dopuszczalna pomimo faktu, że została wniesiona do sekretariatu Trybunału, zanim decyzja ta została opublikowana. W istocie, o ile aktami lub decyzjami, które mogą być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności w rozumieniu art. 263 TFUE, są środki wywołujące wiążące skutki prawne mogące naruszyć interesy skarżącego poprzez istotną zmianę jego sytuacji prawnej, o tyle w artykule tym nie sprecyzowano, że wniesienie takiego środka odwoławczego jest uzależnione od publikacji lub notyfikacji tych środków.

Ponadto wniesienie skargi na akt Unii przed jego publikacją i od chwili gdy akt ten został wydany, nie narusza w żaden sposób celu terminu do wniesienia skargi, który polega na zagwarantowaniu pewności prawa poprzez zapobieganie nieograniczonemu kwestionowaniu aktów Unii wywołujących skutki prawne. W konsekwencji jeśli publikacja aktu powoduje rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia skargi, po upływie którego akt ten staje się ostateczny, to nie stanowi ona warunku przyznania prawa do wniesienia skargi na przedmiotowy akt.

(por. pkt 33, 35, 37–39)