ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
53

Nie jest bowiem uzasadnione poddanie towaru, substancji lub produktów, które posiadacz zamierza wykorzystać lub wprowadzić do obrotu na korzystnych zasadach niezależnie od jakiejkolwiek czynności odzyskiwania, przepisom dyrektywy 2006/12, które dotyczą zapewnienia, by czynności odzyskiwania i unieszkodliwiania odpadów były wprowadzane w życie bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu oraz bez stosowania procesów lub metod, które mogłyby szkodzić środowisku naturalnemu. Niemniej uwzględniając obowiązek dokonania wykładni rozszerzającej pojęcia odpadów, należy ograniczyć tę argumentację do sytuacji, w których ponowne wykorzystanie danego towaru lub substancji jest nie tylko możliwe, ale i pewne, czego stwierdzenie należy do sądu krajowego, bez konieczności poddania uprzedniemu procesowi odzyskiwania odpadów określonemu w załączniku II B do dyrektywy 2006/12 (zob. analogicznie ww. wyrok w sprawie Palin Granit i Vehmassalon kansanterveystyön kuntayhtymän hallitus, pkt 36; a także wyrok z dnia 11 września 2003 r. w sprawie C-114/01 AvestaPolarit Chrome, Rec. s. I-8725, pkt 36).
42

Postanowienie to nie zawiera bowiem żadnej wskazówki w tym względzie w odniesieniu do przedsiębiorstwa prowadzącego składowisko w Uikala. Co się tyczy składowiska w Sillamäe, z postanowienia tego wynika, że właściwym rynkiem jest estoński rynek odzysku zmieszanych odpadów komunalnych, na którym działalność prowadzi jedenaście przedsiębiorstw, a wśród nich przedsiębiorstwo prowadzące drugie ze wskazanych składowisk, co do którego nie ma podstaw, by uznać, że zajmuje ono szczególną pozycję na tym rynku. Ponadto postanowienie odsyłające nie zawiera żadnej informacji, która skłaniałaby do wniosku, że omawiane w postępowaniu głównym obowiązki dotyczące określonych kategorii odpadów zbieranych na terenie niewielkiej – w skali danego państwa członkowskiego – gminy mogą prowadzić do przyznania pozycji dominującej na znacznej części rynku wewnętrznego przedsiębiorstwom, które prowadzą te składowiska, ani że wykonywanie rzeczonych praw prowadzi nieuchronnie do nadużywania ewentualnej pozycji dominującej, ani też że prawa te mogą doprowadzić do powstania sytuacji, w której korzystające z nich przedsiębiorstwa musiałyby dopuścić się takiego nadużycia.
6

Artykuł 18 ustawy nr 300 z dnia 20 maja 1970 r. w sprawie statusu pracowników (GURI nr 131 z dnia 27 maja 1970 r.) stanowi: „[...] W orzeczeniu, w którym sąd stwierdza bezskuteczność zwolnienia w rozumieniu art. 2 [ustawy nr 604/1966] lub stwierdza nieważność zwolnienia dokonanego bez kwalifikowanej winy pracownika lub naruszenia umowy, lub stwierdza jego nieważność na podstawie samej ustawy, sąd nakazuje pracodawcy – będącemu przedsiębiorcą bądź nie, który w każdej ze swoich siedzib, przedsiębiorstw, oddziałów, biur lub samodzielnych departamentów, gdzie doszło do zwolnienia, zatrudnia ponad 15 pracowników, względnie zatrudnia ponad 5 pracowników, jeżeli chodzi o przedsiębiorstwo produkcji rolnej – przywrócenie pracownika do pracy [...]. W orzeczeniu [...] sąd zasądza od pracodawcy na rzecz pracownika odszkodowanie z tytułu szkody spowodowanej przez zwolnienie, którego bezskuteczność bądź nieważność została stwierdzona. Odszkodowanie to odpowiada całkowitemu rzeczywistemu wynagrodzeniu, począwszy od dnia zwolnienia, do dnia faktycznego przywrócenia do pracy. Sąd zasądza również opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne, począwszy od dnia zwolnienia, do dnia faktycznego przywrócenia do pracy. W żadnym wypadku odszkodowanie nie może być niższe aniżeli pięciokrotność całkowitego rzeczywistego wynagrodzenia miesięcznego. Bez uszczerbku dla prawa do odszkodowania [...] pracownik może żądać od pracodawcy zastąpienia przywrócenia do pracy przez odszkodowanie równe piętnastokrotnej wartości pełnych miesięcznych stawek jego łącznego wynagrodzenia. Jeżeli pracownik nie podjął pracy w okresie 30 dni od otrzymania zaproszenia pracodawcy do jej podjęcia ani nie zażądał w terminie 30 dni od poinformowania o wydaniu decyzji zapłaty kwoty, o której mowa w poprzednim akapicie, stosunek pracy uważa się za rozwiązany wraz z upływem powyższych terminów. Wydane orzeczenie [...] jest wykonalne, z zastrzeżeniem wniesienia środka odwoławczego”.
14

Jeżeli art. 12 lit. a) tej dyrektywy miałby być interpretowany w ten sposób, że informacja o danych osobowych jest nieodpłatna, to sąd odsyłający zastanawia się nad koniecznością umożliwienia opcji wobec odpłatnego wydania wyciągu na podstawie art. 79 ust. 3 Wet GBA, w szczególności poprzez umożliwienie wyświetlenia danych na ekranie. Zauważa jednak, że taka konsultacja nie stanowi informacji w rozumieniu art. 12 lit. a) rzeczonej dyrektywy oraz że art. 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej chroni jedynie prawo do dostępu do danych. Dostęp poprzez konsultację danych na ekranie prowadziłby do dodatkowych niedogodności polegających na tym, że nie mógłby on zostać uznany, w przeciwieństwie do uwierzytelnionego zaświadczenia, za autentyczny i prawidłowy dla organów publicznych (wyrok z dnia 7 maja 2009 r. w sprawie C-553/07 Rijkeboer, Zb.Orz. s. I-3889) ani za dający historyczny wgląd do zarejestrowanych danych.
W okolicznościach takich jak okoliczności sprawy w postępowaniu głównym, w których w oparciu o patent podstawowy i zezwolenie na obrót produktem leczniczym składającym się z mieszaniny kilku składników aktywnych uprawniony z patentu uzyskał już dodatkowe świadectwo ochronne na tę mieszaninę składników aktywnych, chronioną przez ten patent w rozumieniu art. 3 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych, wykładni art. 3 lit. c) tego rozporządzenia należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by uprawniony z patentu uzyskał również dodatkowe świadectwo ochronne na jeden z tych składników aktywnych, który sam jest również jako taki chroniony przez wspomniany patent.
42

Wynika stąd, że w takiej sytuacji art. 3 lit. c) rozporządzenia nr 469/2009 stoi na przeszkodzie temu, by ten sam patent podstawowy umożliwiał uprawnionemu uzyskanie więcej niż jednego dodatkowego świadectwa w związku z irbesartanem, jeżeli te dodatkowe świadectwa miałyby w rzeczywistości odnosić się częściowo lub całkowicie do tego samego produktu (zob. podobnie, w odniesieniu do produktów ochrony roślin, wyrok z dnia 10 maja 2001 r. w sprawie C-258/99 BASF, Rec. s. I-3643, pkt 24, 27). Natomiast jeżeli dana mieszanina tworzona przez innowacyjny składnik aktywny skorzystała już z dodatkowego świadectwa, a inny składnik aktywny, który nie był jako taki chroniony wspomnianym patentem, stanie się przedmiotem nowego patentu podstawowego w rozumieniu art. 1 lit. c) rozporządzenia nr 469/2009, to patent ten, o ile obejmuje całkowicie odmienny element innowacyjny, może stanowić podstawę wydania dodatkowego świadectwa dla tej nowej mieszaniny wprowadzonej następnie do obrotu.
35

Shamso Abdullahi wniosła skargę do Verfassungsgerichtshof (trybunału konstytucyjnego), powtarzając w istocie argument, zgodnie z którym państwem członkowskim odpowiedzialnym za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu były nie Węgry, lecz Republika Grecka. Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 r. (U 350/12–12) Verfassungsgerichtshof uchylił wspomniany wyrok Asylgerichtshof z dnia 14 lutego 2012 r. Orzeczenie to zostało uzasadnione odniesieniem do innego wyroku wydanego tego samego dnia w ramach sprawy cechującej się podobnymi okolicznościami faktycznymi (wyrok U 330/12–12). W tym ostatnim wyroku Verfassungsgerichtshof uznał za „wątpliwy” pogląd, na którym Asylgerichtshof oparł swoje orzeczenie potwierdzające przeniesienie S. Abdullahi na Węgry, mianowicie że odpowiedzialność (Republiki Greckiej) oparta na art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 343/2003 wygasa, gdy osoba przebywała w państwie trzecim, nawet przez krótki okres (w niniejszym przypadku w byłej jugosłowiańskiej republice Macedonii i Serbii). Zdaniem Verfassungsgerichtshof, chociaż Asylgerichtshof uzasadnił swoje rozstrzygnięcie poprzez powołanie się na doktrynę niemiecką i doktrynę austriacką w odniesieniu do rozporządzenia nr 343/2003, orzekając, że to Węgry były odpowiedzialnym państwem członkowskim, niektórzy austriaccy autorzy reprezentują również pogląd przeciwny. W opinii Verfassungsgerichtshof okoliczność, że S. Abdullahi kontynuowała podróż, wjechawszy do państwa trzeciego, spowodowałaby wygaśnięcie zobowiązania Republiki Greckiej do przejęcia na podstawie art. 16 ust. 3 rozporządzenia nr 343/2003 tylko wtedy, gdyby zainteresowana osoba opuściła terytorium państw członkowskich na okres co najmniej trzech miesięcy. Ponadto odniesienie się do wyroku Trybunału z dnia 21 grudnia 2011 r. w sprawach połączonych C-411/10 i C-493/10 N.S. i in., Zb.Orz. s. I-13905, jest bez znaczenia, gdyż sytuacja faktyczna rozpatrywana w tym wyroku nie była zdaniem Verfassungsgerichtshof porównywalna do sytuacji rozpatrywanej w postępowaniu głównym.
40

Należy jednakże uściślić, co się tyczy wymogów wynikających z KPE, że Trybunał nie jest w żaden sposób właściwy w przedmiocie wykładni przepisów tej konwencji, jako że w odróżnieniu od państw członkowskich Unia do niej nie przystąpiła. Tym samym Trybunał nie może przedstawić sądowi odsyłającemu innych wskazówek co do sposobu, w jaki powinien on dokonać oceny zakresu zastrzeżeń patentu wydanego przez EPO.
10

Okólnik ten stanowi: „1. W belgijskim systemie podatkowym korzyści podatkowe związane z sytuacją osobistą i rodzinną podatnika [...] mają zastosowanie zarówno do dochodów pochodzenia belgijskiego, jak i do dochodów pochodzenia zagranicznego. Jeżeli owa sytuacja rodzinna lub osobista nie została uwzględniona za granicą, część owych korzyści jest utracona. Niderlandy stosują metodę zwolnienia z zastrzeżeniem progresji, analogiczną do metody stosowanej w Belgii. W [ww. wyroku w sprawie de Groot Trybunał] orzekł jednak, że metoda taka była sprzeczna z uregulowaniem w dziedzinie swobodnego przepływu osób [w Unii Europejskiej]. Belgia została wezwana przez Komisję Europejską do dostosowania belgijskich przepisów podatkowych dotyczących stosowania metody zwolnienia z zastrzeżeniem progresji [...] do obowiązków ciążących na podstawie art. 18 [WE], 39 [WE], 43 [WE] i 56 WE [...]. Przyjęto następujące rozwiązanie: w przypadku gdy sytuacja osobista i rodzinna podatnika nie została uwzględniona za granicą, obniżenie podatku dla dochodów pochodzenia zagranicznego zostanie przyznane wraz z obniżeniem przewidzianym w art. 155 CIR z [1992 r.]. [...] 3. Dodatkowe obniżenie w odniesieniu do dochodów zwolnionych na podstawie konwencji może zostać przyznane jedynie po spełnieniu następujących warunków: — podatnik uzyskał dochody zwolnione na podstawie konwencji w państwie członkowskim lub państwach członkowskich [Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG)]; — sytuacja osobista lub rodzinna podatnika nie została uwzględniona przy obliczaniu podatku należnego w tych państwach od dochodów zwolnionych z podatku w Belgii; — podatnik nie mógł w Belgii w pełni skorzystać z korzyści podatkowych związanych z jego sytuacją rodzinną lub osobistą; — podatek należny w Belgii, powiększony o podatek należny za granicą, jest wyższy od podatku, który byłby należny, gdyby dochody zostały uzyskane wyłącznie w Belgii, a podatki ich dotyczące były należne w Belgii. 4. Podatnik ubiegający się o dodatkowe obniżenie powinien przedstawić dowód spełnienia wymaganych warunków”.
16

W tych okolicznościach Tribunale amministrativo regionale per la Puglia postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 2 ust. 3 ustawy [regionalnej], regulujący w sposób restrykcyjny dostęp do rynku świadczenia niektórych szczególnych usług zmierzających do podniesienia lokalnego poziomu wykształcenia (prowadzenie podyplomowych kursów master), który to przepis uzależnia ten dostęp od spełnienia tylko jednego wymogu, wybranego i sformułowanego w sposób arbitralny (suma godzin rozłożonych w okresie czasu, którego nadmierna długość jest nieuzasadniona) w świetle celu środka wspólnotowego (poprawa jakości kształcenia, a zatem wybór podmiotów posiadających odpowiednie kwalifikacje) oraz niezróżnicowanego w zależności od rzeczywistego czasu trwania określonej usługi, jest zgodny z art. 56 i nast. [TFUE] oraz z art. 101 i nast. [TFUE] [...], jak również z art. 107 i nast. [TFUE] oraz z zasadami konkurencji, proporcjonalności, niedyskryminacji i równego traktowania, które wynikają z powyższych postanowień, również w związku z art. 9 i 10 [EKPC], art. 2 protokołu dodatkowego do EKPC oraz art. 11 i 14 [karty]?”.
Artykuł 42 rozporządzenia nr 207/2009 poświęcony jest procedurze sprzeciwu przed OHIM. Brzmi on następująco:

„[…]

2. Na wniosek zgłaszającego właściciel wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego, który zgłosił sprzeciw, przedstawia dowód, że w okresie pięciu lat poprzedzających publikację zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był rzeczywiście używany we Wspólnocie w odniesieniu do towarów lub usług, dla których jest on zarejestrowany i które przytacza on jako uzasadnienie swojego sprzeciwu, lub że istnieją usprawiedliwione powody nieużywania znaku, pod warunkiem że wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był w tym terminie zarejestrowany od co najmniej pięciu lat. Wobec braku takiego dowodu sprzeciw odrzuca się. Jeżeli wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był używany tylko dla części towarów lub usług, dla których jest on zarejestrowany, do celów rozpatrywania sprzeciwu uznawany jest on za zarejestrowany tylko dla tej części towarów lub usług.

3. Ustęp 2 stosuje się do wcześniejszych krajowych znaków towarowych określonych w art. 8 ust. 2 lit. a), zastępując używanie w państwie członkowskim, w którym wcześniejszy krajowy znak towarowy jest chroniony, używaniem we Wspólnocie [zastępując używanie we Wspólnocie używaniem w państwie członkowskim, w którym wcześniejszy krajowy znak towarowy jest chroniony].

[…]”.
6

Artykuł 30 tego kodeksu ma następujące brzmienie: „1. Jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie art. 29, ustala się ją, stosując w kolejności lit. a), b), c) i d) ustępu 2, aż do pierwszej litery, na podstawie której będzie mogła zostać ustalona […]. 2. Wartością celną ustalaną na podstawie niniejszego artykułu jest: a) wartość transakcyjna identycznych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna; b) wartość transakcyjna podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna; c) wartość oparta na cenie jednostkowej, po jakiej towary przywożone lub towary identyczne bądź podobne sprzedawane są we Wspólnocie w największych zbiorczych ilościach osobom niepowiązanym ze sprzedawcami; d) wartość kalkulowana, która jest sumą: — kosztów lub wartości materiałów i produkcji bądź innych procesów zastosowanych przy wytworzeniu przywożonych towarów; — kwoty zysku i kosztów ogólnych równych kwocie zwyczajowo wliczanej w cenę sprzedaży towarów tego samego gatunku lub rodzaju jak te, dla których ustalana jest wartość celna, wytworzonych przez producentów z kraju wywozu na eksport do Wspólnoty, — kosztów lub wartości elementów wymienionych w art. 32 ust. 1 lit. e). […]”.
(24)

Szczególnie w odniesieniu do umów konsumenckich normy kolizyjne powinny pozwolić na zmniejszenie kosztów rozstrzygnięcia spraw, w których wartość przedmiotu sporu jest zwykle niewielka, oraz uwzględnić rozwój technik handlu na odległość. Zapewnienie spójności z rozporządzeniem (WE) nr 44/2001 wymaga zarówno nawiązania do pojęcia działalności kierowanej jako warunku stosowania normy chroniącej konsumenta, jak i jednolitej interpretacji tego pojęcia w rozporządzeniu (WE) nr 44/2001 i w niniejszym rozporządzeniu […]”.
48

Co do sugerowanego przez sąd odsyłający utożsamienia stowarzyszeń konsumentów z konsumentami w rozumieniu dyrektywy 93/13 należy przypomnieć, jak podkreślił co do zasady rzecznik generalny w pkt 51 opinii, że z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że system ochrony ustanowiony na mocy dyrektywy 93/13 opiera się na założeniu, iż konsument znajduje się w gorszym położeniu niż przedsiębiorca, zarówno pod względem możliwości negocjacyjnych, jak i ze względu na stopień poinformowania (zob. między innymi wyrok z dnia 4 czerwca 2009 r. w sprawie C-243/08 Pannon GSM, Zb.Orz. s. I-4713, pkt 22; ww. wyrok w sprawie Banco Español de Crédito, pkt 39; w sprawie Aziz, pkt 44).
65

Z ogółu powyższych uwag wynika, że system wprowadzony na mocy przepisów krajowych będących przedmiotem postępowania głównego jest uzasadniony w świetle celu polegającego na zapewnieniu pewnego i należytej jakości zaopatrzenia ludności w produkty lecznicze i odpowiedni do zagwarantowania realizacji tego celu oraz nie wydaje się wykraczać poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia.
10

Flora May Reyes była wychowywana przez babkę ze strony matki przez cały okres dzieciństwa i dorastania. Przed przyjazdem do Szwecji przez cztery lata mieszkała w Manili (Filipiny) ze swoją starszą siostrą, która w międzyczasie zmarła. W wieku od 17 do 23 roku życia F.M. Reyes przez dwa lata uczyła się w liceum, a potem przez cztery lata studiowała. Odbywszy kształcenie obejmujące praktyki, uzyskała kwalifikacje pomocy pielęgniarskiej. Po przystąpieniu do egzaminów pomagała swojej siostrze w opiece nad jej dziećmi. Matka F.M. Reyes wciąż utrzymywała bliskie więzy z członkami rodziny na Filipinach, co miesiąc przesyłając im pieniądze na utrzymanie i finansowanie nauki oraz co roku ich odwiedzając. Flora May Reyes nigdy nie była zatrudniona ani nie ubiegała się od organów filipińskich o jakiekolwiek świadczenia pomocy społecznej.
16

W dniu 11 lipca 2010 r. G., która odbyła swą karę, pozostała jednak w zakładzie karnym, ponieważ Secretary of State wydał decyzję o jej wydaleniu z terytorium. W decyzji tej, po pierwsze, Secretary of State stwierdził, że zwiększona ochrona przed wydaleniem w rozumieniu art. 28 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2004/38 zakłada integrację obywatela z przyjmującym państwem członkowskim i że taka integracja nie może odbywać się podczas pobytu tego obywatela w zakładzie karnym. Po drugie, stwierdził on, że G. nie może przysługiwać też średni poziom ochrony przed wydaleniem, gdyż z jednej strony nie udowodniła ona, że nabyła prawo stałego pobytu, a z drugiej strony nawet gdyby tak było, to jej wydalenie jest uzasadnione poważnymi względami porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego. Po trzecie, Secretary of State stwierdził, że a fortiori G. nie może przysługiwać też podstawowy poziom ochrony przed wydaleniem.
6

Artykuł 26 szóstej dyrektywy, zatytułowany „Specjalny system dla biur podróży”, przewiduje: „1. Państwa członkowskie zastosują [podatek VAT] do działalności biur podróży, zgodnie z przepisami niniejszego artykułu, w przypadkach gdy biura te występują względem klientów w ich własnym imieniu oraz w celu zapewnienia usług turystycznych korzystają z dostaw i usług innych podatników. Przepisy niniejszego artykułu nie mają zastosowania do biur podróży, które działają wyłącznie jako pośrednicy oraz rozliczają się z podatku na podstawie art. 11 część A ust. 3 lit. c). W rozumieniu niniejszego artykułu za biura podróży uważać się będzie również organizatorów wycieczek. 2. Wszelkie transakcje dokonywane przez biura podróży dotyczące podróży traktowane są jako pojedyncze usługi świadczone przez biuro podróży podróżnemu. Podlegają one opodatkowaniu w państwie członkowskim, w którym biuro podróży założyło przedsiębiorstwo lub ma stałe miejsce prowadzenia działalności, z którego biuro podróży świadczy usługę. Podstawą opodatkowania oraz ceną bez podatku w znaczeniu art. 22 ust. 3 lit. b), dotyczącą tej usługi, jest marża biura podróży, to znaczy różnica pomiędzy całkowitą kwotą do zapłaty przez podróżnego, bez [podatku VAT], a faktycznymi kosztami biura podróży z tytułu dostaw i usług świadczonych przez innych podatników, gdy transakcje te służą bezpośredniej korzyści podróżnego. 3. Jeśli transakcje powierzone przez biuro podróży innemu podatnikowi są zawierane przez tę osobę poza terytorium Wspólnoty, usługi biura podróży są traktowane jako zwolniona od podatku działalność pośrednika w rozumieniu art. 15 ust. 14. Jeśli takie transakcje są zawierane zarówno na terenie Wspólnoty, jak i poza nim, tylko ta część usługi biura podróży, która dotyczy transakcji poza terytorium Wspólnoty, może podlegać zwolnieniu. 4. [Podatek VAT] pobierany od biura podróży przez innego podatnika od transakcji określonych w ust. 2 dokonanych dla bezpośredniej korzyści podróżnego nie podlega zakwalifikowaniu do odliczenia lub zwrotu w żadnym z państw członkowskich”.
50

Z jednej bowiem strony w uzasadnionej opinii Komisja zarzuciła Królestwu Hiszpanii, że państwo to nie podjęło środków koniecznych do zastosowania się do art. 8 dyrektywy 2002/91, kładąc nacisk na lit. a) tego artykułu, ze względu na to, iż owo państwo członkowskie zgłosiło już przepisy transponujące w odniesieniu do przewidzianej w tym przepisie opcji.
28

Jeśli chodzi o drugi obowiązek, który został nałożony na konsumenta postanowieniem 13 umowy, a mianowicie zapłaty kwot odpowiadających kosztom związanym z indywidualnym podłączeniem i dostawą różnych mediów, takich jak woda, gaz, energia elektryczna i kanalizacja, sąd odsyłający powinien sprawdzić, czy zawierają one koszty przyłączenia do ogólnych instalacji niezbędne do tego, by lokal był gotowy do zamieszkania, które to koszty ponosi zgodnie z właściwymi normami krajowymi sprzedawca na mocy jego zobowiązania umownego do dostarczenia mieszkania zgodnego z jego przeznaczeniem, czyli w stanie zdatnym do zamieszkania. W takim przypadku sąd powinien ocenić, czy rzeczony warunek umowy, ze względu na ograniczenie praw, które zgodnie z przepisami krajowymi wynikają dla konsumenta z umowy, i na obciążenie go dodatkowym obowiązkiem nieprzewidzianym w tych przepisach, stanowi wystarczająco poważne naruszenie sytuacji prawnej, w której konsument, jako strona umowy, znajduje się na mocy prawa krajowego.
Artykuł 15 ust. 1 drugiej dyrektywy drugiej dyrektywy Rady 90/619/EWG z dnia 8 listopada 1990 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług oraz zmieniającej dyrektywę 79/267/EWG, zmienionej dyrektywą Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r., w związku z art. 31 tej ostatniej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak sporny w postępowaniu głównym, który przyznaje ubezpieczającemu prawo do odstąpienia od umowy przez najwyżej rok od dokonania przez niego zapłaty pierwszej składki ubezpieczeniowej, w sytuacji gdy ów ubezpieczający nie został poinformowany o przysługującym mu prawie do odstąpienia.
40

Wprawdzie – w przeciwieństwie do art. 25 ust. 1 dyrektywy w sprawie „prospektu emisyjnego” – art. 28 ust. 1 dyrektywy o „przejrzystości informacji o emitentach” i art. 14 ust. 1 dyrektywy o „nadużyciach na rynku” nie odwołują się wyraźnie do reżimu odpowiedzialności cywilnej państw członkowskich, jednak Trybunał orzekł już, że jeśli chodzi o przyznanie odszkodowania i ewentualną możliwość przyznania odszkodowania o charakterze sankcji, w braku przepisów prawa Unii w tej dziedzinie do wewnętrznego porządku prawnego każdego państwa członkowskiego należy ustalenie kryteriów pozwalających określić zakres odszkodowania, przy czym przestrzegane muszą być zasady równoważności i skuteczności (zob. analogicznie wyroki: z dnia 13 lipca 2006 r. w sprawach połączonych od C-295/04 do 298/04 Manfredi i in., Zb.Orz. s. I-6619, pkt 92; a także z dnia 6 czerwca 2013 r. w sprawie C‑536/11 Donau Chemie i in., pkt 25–27).