Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów – Dyrektywa 2005/29 – Zaproszenie do dokonania zakupu

(dyrektywa 2005/29 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 2 lit. i), art. 7 ust. 4)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów – Dyrektywa 2005/29 – Zaproszenie do dokonania zakupu

(dyrektywa 2005/29 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 2 lit. i))

3. Zbliżanie ustawodawstw – Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów – Dyrektywa 2005/29 – Zaproszenie do dokonania zakupu

(dyrektywa 2005/29 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 2, i))

4. Zbliżanie ustawodawstw – Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów – Dyrektywa 2005/29 – Pominięcia wprowadzające w błąd

(dyrektywa 2005/29 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 7 ust. 4 lit. a))

5. Zbliżanie ustawodawstw – Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów – Dyrektywa 2005/29 – Pominięcia wprowadzające w błąd

(dyrektywa 2005/29 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 7 ust. 4 lit. c))

Summary

1. Wyrażenie „umożliwia w ten sposób konsumentowi dokonanie zakupu” zawarte w art. 2 lit. i) dyrektywy 2005/29 dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywy 84/450, 97/7, 98/27 i 2002/65 oraz rozporządzenie nr 2006/2004 należy interpretować w ten sposób, że zaproszenie do dokonania zakupu występuje wówczas, gdy informacja o produkcie i jego cenie jest wystarczająca do tego, by konsument mógł podjąć decyzję dotyczącą transakcji, przy czym nie jest konieczne, by komunikat handlowy dawał także rzeczywistą sposobność do dokonania zakupu ani by pozostawał on w związku z taką sposobnością.

Zaproszenie do dokonania zakupu jest bowiem szczególną formą reklamy, z którą na podstawie art. 7 ust. 4 dyrektywy 2005/29 związany jest poszerzony obowiązek informacyjny. Z celem dyrektywy, którym – zgodnie z art. 1 – jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony konsumentów, będzie zgodna jedynie taka wykładnia pojęcia zaproszenia do dokonania zakupu, która nie będzie wykładnią zwężającą. Zatem wyrażenie „umożliwia w ten sposób konsumentowi dokonanie zakupu” należy analizować nie jako wprowadzające dodatkową przesłankę, niezbędną do przyjęcia kwalifikacji prawnej zaproszenia do dokonania zakupu, ale jako wyrażenie wskazujące na cel wymogów określonych w odniesieniu do cech charakterystycznych oraz ceny produktu, tak aby konsument dysponował wystarczającymi informacjami, pozwalającymi mu na dokonanie zakupu.

(por. pkt 28-30, 33; pkt 1 sentencji)

2. Artykuł 2 lit. i) dyrektywy 2005/29 dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywy 84/450, 97/7, 98/27 i 2002/65 oraz rozporządzenie nr 2006/2004 należy interpretować w ten sposób, że wymóg dotyczący podania ceny produktu może zostać spełniony w sytuacji, gdy komunikat handlowy obejmuje cenę wyjściową, to jest najniższą cenę, po której dany produkt lub rodzaj reklamowanego produktu może zostać nabyty, przy czym produkt ten istnieje także w innych wersjach lub o innym składzie, których cena nie zostaje podana. Zadaniem sądu krajowego jest ustalenie, w zależności od właściwości i cech charakterystycznych produktu, jak też środka przekazu, za pomocą którego został nadany komunikat handlowy, czy wzmianka o cenie wyjściowej pozwala konsumentowi na podjęcie decyzji dotyczącej transakcji.

(por. pkt 41; pkt 2 sentencji)

3. Artykuł 2 lit. i) dyrektywy 2005/29 dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywy 84/450, 97/7, 98/27 i 2002/65 oraz rozporządzenie nr 2006/2004 należy interpretować w ten sposób, że przedstawienie słowne lub wizualne produktu spełnia przesłankę dotyczącą wskazania cech charakterystycznych produktu, włączając w to wypadek, w którym to samo przedstawienie słowne lub wizualne zostaje wykorzystane w celu wskazania produktu występującego w wielu wersjach.

W tym względzie ponieważ art. 2 lit. i) dyrektywy 2005/29 wymaga wskazania w odpowiedni sposób i z uwzględnieniem wykorzystanego środka przekazu cech charakterystycznych produktu, należy wziąć pod uwagę rodzaj środka, za pomocą którego został nadany komunikat handlowy. Nie można bowiem wymagać tego samego stopnia szczegółowości przy opisywaniu produktu niezależnie od formy komunikatu handlowego – radiowej, telewizyjnej, elektronicznej, czy też wreszcie drukowanej.

Słowne lub wizualne przedstawienie produktu może konsumentowi pozwolić na wyrobienie sobie opinii o właściwościach i cechach charakterystycznych produktu pod kątem podjęcia decyzji dotyczącej transakcji, także w wypadku, gdy to samo przedstawienie dotyczy produktu dostępnego w wielu wersjach. Zadaniem sądu krajowego jest ustalenie w konkretnym wypadku, biorąc pod uwagę właściwości i cechy charakterystyczne produktu, jak również wykorzystany środek przekazu, czy konsument dysponuje informacjami, które pozwalają mu na zidentyfikowanie i wyodrębnienie produktu dla potrzeb podjęcia decyzji dotyczącej transakcji.

(por. pkt 45, 46, 49; pkt 3 sentencji)

4. Artykuł 7 ust. 4 lit. a) dyrektywy 2005/29 dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywy 84/450, 97/7, 98/27 i 2002/65 oraz rozporządzenie nr 2006/2004 należy interpretować w ten sposób, że może wystarczyć, by zostały podane tylko pewne główne cechy produktu i by sprzedający odesłał dodatkowo do swej strony internetowej, pod warunkiem że na stronie tej zawarte zostały istotne informacje na temat głównych cech produktu, ceny i innych postanowień umownych, zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 tej dyrektywy.

W tym względzie w art. 7 ust. 4 lit. a) dyrektywy 2005/29 mowa jest o głównych właściwościach produktu, przy czym ani nie zdefiniowano tego pojęcia, ani też nie wyszczególniono w sposób wyczerpujący takich cech. Dodano jednakże, że należy brać pod uwagę, po pierwsze, wykorzystany środek przekazu, oraz, po drugie, rodzaj produktu. Przepis ten należy interpretować w związku z art. 7 ust. 1 tej samej dyrektywy, zgodnie z którym praktykę handlową należy oceniać z uwzględnieniem między innymi kontekstu faktycznego, jak i ograniczeń właściwych danemu środkowi przekazu. Ponadto art. 7 ust. 3 tej dyrektywa stanowi wyraźnie, że przy rozstrzyganiu, czy doszło do pominięcia informacji, uwzględnia się ograniczenia przestrzenne lub czasowe wykorzystanego środka przekazu, jak również działania podjęte przez przedsiębiorcę w celu udostępnienia informacji konsumentom w inny sposób.

Zatem zakres informacji dotyczącej głównych właściwości produktu, jakie powinny zostać zakomunikowane przez przedsiębiorcę w treści zaproszenia do dokonania zakupu, należy oceniać z uwzględnieniem kontekstu takiego zaproszenia, właściwości i cech charakterystycznych produktu, a także wykorzystanego środka przekazu. Zadaniem sądu krajowego jest dokonanie oceny w konkretnym wypadku, z uwzględnieniem powyższych kryteriów, czy samo podanie niektórych głównych właściwości produktu pozwala konsumentowi na podjęcie świadomej decyzji dotyczącej transakcji.

(por. pkt 52-56, 58, 59; pkt 4 sentencji)

5. Artykuł 7 ust. 4 lit. c) dyrektywy 2005/29 dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywy 84/450, 97/7, 98/27 i 2002/65 oraz rozporządzenie nr 2006/2004 należy interpretować w ten sposób, że podanie jedynie ceny wyjściowej w zaproszeniu do dokonaniu zakupu nie może, samo w sobie, zostać uznane za pominięcie wprowadzające w błąd.

Samo podanie ceny wyjściowej może być uzasadnione w wypadkach, gdy cena nie może zostać w sposób rozsądny obliczona z góry, biorąc w szczególności pod uwagę właściwości i cechy charakterystyczne produktu. Zadaniem sądu krajowego jest ustalenie, czy podanie ceny wyjściowej może wystarczyć do spełnienia wymogów dotyczących podania ceny statuowanych we wspomnianym art. 7 ust. 4 lit. c). Sąd ten ma w szczególności za zadanie ustalić, czy pominięcie szczegółowych zasad obliczania ceny końcowej uniemożliwia konsumentowi podjęcie świadomej decyzji dotyczącej transakcji i w konsekwencji prowadzi do podjęcia decyzji, której konsument w przeciwnym wypadku by nie podjął. Zadaniem sądu krajowego jest także uwzględnienie ograniczeń właściwych wykorzystanemu środkowi przekazu, właściwości i cech charakterystycznych produktu, jak również innych działań, które przedsiębiorca rzeczywiście podjął, aby udostępnić konsumentowi informacje.

(por. pkt 64, 69-72; pkt 5 sentencji)