ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Odwołanie wniesione w dniu 31 grudnia 2014 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 11 listopada 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-55/08 RENV De Nicola/EBI

(Sprawa T-848/14 P)

(2015/C 073/56)

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny

Żądania

Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o dopuszczenie niniejszego odwołania i poprzez częściową zmianę zaskarżonego wyroku: usunięcie odniesienia do art. 270 TFUE, stwierdzenie nieważności pkt 2 i 3 sentencji oraz pkt 16, 17, 18, 19, 22, 37, 41, 42, 45, 47, 48, 49, 51, 53, 54, 55, 56, 57, 58, 59, 60, 61, 62, 63, 64, 65 i 66 uzasadnienia. Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez inną izbę Sądu do spraw służby Publicznej, obradującą w innym składzie orzekającym w celu ponownego wydania orzeczenia w przedmiocie punktów, których nieważność zostanie stwierdzona, po uwzględnieniu żądanych środków dowodowych. Wnoszący odwołanie zastrzega sobie możliwość przedstawienia jakiegokolwiek środka dowodowego, bezpośredniego lub przeciwnego, jaki okaże się konieczny w świetle przedstawionych przez stronę przeciwną argumentów linii obrony oraz przedłożenia jakiegokolwiek dokumentu uznanego za użyteczny do odparcia argumentów przeciwnych. Obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsze odwołanie zostało wniesione wobec wyroku wydanego w dniu 11 listopada 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-55/08 RENV De Nicola/EBI.

Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty.

1. Brak rozstrzygnięcia w przedmiocie żądania dotyczącego wycofania uwag i dokumentów EBI;

2. Brak rozstrzygnięcia w przedmiocie wykluczenia przewodniczącego składu orzekającego;

3. Błędna wykładnia wyroku wydanego w sprawie T-37/10 P;

4. Brak uzasadnienia lub uzasadnienie pozbawione podstaw w odniesieniu do stwierdzenia mobbingu i nakazania jego zaprzestania;

5. Komisja odwoławcza powinna wypowiedzieć się co do istoty w odniesieniu do sprawozdania w sprawie oceny za 2006 r.;
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad uzasadnionych oczekiwań i dobrej administracji. Z jednej strony Komisja nigdy nie zgłosiła sprzeciwu co do metody pracy stosowanej przez skarżącą w okresie 32 miesięcy trwania projektu. Skarżąca wywnioskowała z takiego zachowania, że Komisja zaakceptowała przedstawione dowody, z którego to względu zaskarżona decyzja narusza w poważny sposób pewność prawa. Z drugiej strony, nie stwierdziwszy w tym okresie nieprawidłowości zarzucanych w spornej decyzji, Komisja spowodowała powstanie po stronie skarżącej przekonania co do prawidłowości jej zachowania. Wywołane w ten sposób przekonanie powinno być chronione zasadą uzasadnionych oczekiwań i zaufania, z której wynika, że Komisja naruszyła obowiązek kontroli i naruszyła w związku z tym obowiązek dobrej administracji.
2.

Wnoszący odwołanie kwestionuje stwierdzenie niedopuszczalności w odniesieniu do żądania dotyczącego stosowanego wobec niego mobbingu w następujący sposób: podważa ustalenie Sądu do spraw Służby Publicznej, że żądanie stwierdzenia mobbingu było niedopuszczalne, wskazuje brak rozstrzygnięcia w przedmiocie tego konkretnego żądania i odmowę zastosowania się do wyroku przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania; twierdzi, że nowe wyjątki formułowane przez EBI w postępowaniu głównym są niezgodne z prawem, jak również podnosi nadużycie władzy przez Sąd do spraw Służby Publicznej, który zajął miejsce jego adwokata, postanawiając, że lepiej nie badać żądania odszkodowania ze względu na to, że zostało podniesione w sprawie F-52/11 i że jest tam ono lepiej ustrukturyzowane.
—

przepisy prawne, na podstawie których w zaskarżonej decyzji Komisja nałożyła obowiązek zapłaty nie zostały w niej wskazane ani określone, a ich stosowanie nie jest dla Rumunii przewidywalne. Państwo rumuńskie nie mogło przewidzieć obowiązku przekazania Komisji żądanej kwoty odpowiadającej utraconym zasobom własnym UE ani zapoznać się z takim obowiązkiem przed otrzymaniem pisma Komisji. W ten sam sposób, przyjmując zaskarżoną decyzję i nakładając na Rumunie cztery lata po wystąpieniu zdarzeń i pomimo wniosków sformułowanych przez Komisję w dialogu prowadzonym w tym okresie z władzami rumuńskimi obowiązek zapłaty, Komisja naruszyła uzasadnione oczekiwania Rumunii co do braku zobowiązania finansowego obejmującego uiszczenie odnośnych długów celnych, a zatem w zakresie jakiegokolwiek zobowiązania w odniesieniu do budżetu UE.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 65/35

Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2014 r. – ANKO/Komisja

(Sprawa T-768/14)

(2015/C 065/49)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: ANKO AE Antiprosopeion, Emporeiou kai Viomichanias (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: V. Christianos, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie, że kwota 3 77 733,93 EUR wypłacona przez Komisję skarżącej z tytułu projektu POCEMON odpowiada wydatkom kwalifikowalnym oraz że w związku z tym skarżąca nie jest zobowiązana zwrócić tej kwoty jako otrzymanej nienależnie, jak również

— obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga dotyczy odpowiedzialności Komisji na podstawie art. 272 TFUE w związku z umową nr 216088 dotyczącą wykonania projektu „Point Of CarE MONitoring and Diagnostics for Autoimmune Diseases” (POCEMON). W szczególności skarżąca utrzymuje, że choć wykonała ona swoje zobowiązania umowne, Komisja – z naruszeniem wspomnianej umowy, jak również zasady dobrej wiary, zakazu nadużycia prawa i zasady proporcjonalności – zażądała zwrotu kwot wypłaconych ANKO, twierdząc, iż nie stanowią one wydatków kwalifikowalnych.

Z tego powodu skarżąca utrzymuje, po pierwsze, że Komisja opiera się na całkowicie bezpodstawnych argumentach, które w każdym razie nie zostały wykazane w celu odrzucenia praktycznie wszystkich wydatków ANKO jako niekwalifikowalnych i zażądania zwrotu kwoty wypłaconej ANKO na rzecz projektu POCEMON. Po drugie, podnosi ona, że odrzucając 98,68 % należnego wkładu z tego powodu, że rzekomo nie odpowiada on wydatkom kwalifikowalnym, jakie skarżąca powinna była ponieść na potrzeby projektu, Komisja narusza zasadę zakazu nadużycia prawa i zasadę proporcjonalności.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący zastrzeżenia dotyczącego „Kosztów personelu” i oparty na naruszeniu i błędnym zastosowaniu załącznika 1 do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1078/08 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 861/2006 w odniesieniu do wydatków poniesionych przez państwa członkowskie w zakresie gromadzenia podstawowych danych o rybołówstwie i zarządzania nimi oraz art. 16 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi; jak również na naruszeniu i błędnym zastosowaniu zasady uzasadnionych oczekiwań. — W powyższym względzie strona skarżąca podnosi, że żądanie zwrotu kwot odnoszących się do „Staff Costs” jest niezgodne z prawem, ponieważ generalne i abstrakcyjne uregulowanie załącznika 1 do rozporządzenia (WE) nr 1078/08 należy interpretować w świetle specyficznych szczegółowych zasad realizacji Programu krajowego. — Twierdzi ona także, że Komisja Europejska zatwierdziła w ramach budżetu na rok 2009 specyficzne szczegółowe zasady przewidziane w Programie krajowym, wzbudzając w ten sposób uzasadnione oczekiwania co do ich zgodności z prawem także w odniesieniu do roku 2010. — Niezgodne z prawem jest także zastrzeżenie co do nieprzeprowadzenia postępowania przetargowego w celu udzielenia zamówienia na gromadzenie danych w drodze formularzy, gdyż art. 16 lit. e) dyrektywy 2004/18/WE wyklucza usługi „dotyczące umów o pracę” z zakresu zastosowania przepisów odnoszących się do procedur przetargowych.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 65/38

Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2014 r. – MPF Holdings/Komisja

(Sprawa T-788/14)

(2015/C 065/52)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: MPF Holdings Ltd (St Helier, Jersey) (przedstawiciele: D. Piccinin, E. Whiteford, Barristers, i E. Gibson-Bolton, Solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca wnosi w skardze o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014) 5083 final z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie SA.35980 (2014/N-2) – Zjednoczone Królestwo, reforma rynku energii elektrycznej – rynek zdolności przesyłowych.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący tego, że Komisja w sposób niezgodny z prawem pozbawiła MPF prawa do wzięcia udziału w formalnym postępowaniu wyjaśniającym, nie wszczynając formalnego postępowania wyjaśniającego na podstawie 108 ust. 2 TFEU i art. 4 ust. 4 rozporządzenia proceduralnego, pomimo że rynek zdolności przesyłowych budzi wątpliwości co do jego zgodności z rynkiem wewnętrznym. Strona skarżąca podnosi, że:

— dyskryminująca dostępność długoterminowych umów nie może być uzasadniona odesłaniem do zgodnego z prawem celu zapewnienia niezbędnej wielkości zdolności wytwarzania;

— Komisja nie zbadała w wystarczający sposób potencjalnych skutków dyskryminującej dostępności długoterminowych umów dla efektywności rynku zdolności przesyłowych i dla właścicieli istniejących elektrowni;

— Komisja nie zbadała w wystarczający sposób podniesionego przez rząd Zjednoczonego Królestwa uzasadnienia odnośnie do dyskryminującego czasu trwania umowy, a mianowicie tego, że niezależni wytwórcy energii elektrycznej, którzy liczą na finansowanie projektu, potrzebują umów długoterminowych;
6.

Szósty zarzut dotyczący naruszenia podziału władzy pomiędzy Komisją a państwami członkowskimi, co stanowi wadę w postaci braku właściwości, ponieważ Komisja zmierzała do pozbawienia państw członkowskich uprawnienia do określenia rozsądnego terminu vacatio legis.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję prawa skarżącej do obrony poprzez sposób oceny zjawiska nożyc cenowych. Skarżąca twierdzi, że: — Komisja nie przedstawiła uzasadnionych zastrzeżeń co do pewnych zasad kosztów relewantnych, metodologii i danych przekazanych przez skarżącą przed wydaniem zaskarżonej decyzji. — Komisja zastosowała po raz pierwszy w zaskarżonej decyzji nowe „wielookresowe” podejście, co diametralnie zmieniło wcześniej dodatnią marżę za rok 2005 na ujemną.
—

dowód, na którym oparła się Komisja jest niewiarygodny, a tym samym nie jest on wystarczający do obalenia wszelkich racjonalnych wątpliwości co do tego, że opisane w decyzji okoliczności faktyczne zaistniały (in dubio pro reo); oraz
—

Zdaniem Komisji zainteresowane przedsiębiorstwo i skarżąca byli częścią jednego i tego samego przedsiębiorstwa i to przez cały okres naruszenia, jak też w chwili ustalenia wysokości grzywny, ale również już w chwili popełnienia przez skarżącą naruszenia, które zostało przyjęte za podstawę powrotu do naruszenia i ukarane przez Komisję w roku 2003. Komisja nie mogła zatem nakładać na skarżącą własnej, odrębnej grzywny, gdyż zasada indywidualizacji kar i sankcji dotyczy tylko przedsiębiorstwa jako takiego a nie należących do niego osób prawnych.
3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że Rada nie przedstawiła skarżącemu wystarczających powodów umieszczenia go w wykazach. Skarżący twierdzi, że podany powód jest niewystarczający do tego, by umożliwić mu skuteczne podważenie wysuwanych przeciwko niemu oskarżeń lub by umożliwić sądowi skontrolowanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Radę prawa do obrony, prawa do bycia wysłuchanym oraz prawa do skutecznej kontroli sądowej przysługujących skarżącej. Skarżąca twierdzi, że Rada nie przedstawiła jej uzasadnienia ani dowodów uzasadniających nałożenie na nią spornych środków, ani nie umożliwiła jej wyrażenia opinii w sprawie, która jej dotyczy, i w ten sposób przeszkodziła także Trybunałowi w „dokonaniu skutecznej kontroli sądowej”.
—

zasądzenie od pozwanej naprawienia szkody, jaka wystąpiła u skarżących wskutek wydania zawartego w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 318/2007 z dnia 23 marca 2007 r. (Dz.U. L 84, s. 7) lub w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 139/2013 z dnia 7 stycznia 2013 r. (Dz.U. L 47, s. 1) zakazu o niemalże światowym zasięgu dotyczącego przywozu do UE ptaków złowionych w środowisku naturalnym i obejmującego okres od dnia 7 stycznia 2013 r. do dnia dzisiejszego;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 89/31

Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2014 r. – Meżdunaroden centyr za izsledwane na małcinstwata i kułturnite wzaimodejstwija/Komisja

(Sprawa T-819/14)

(2015/C 089/37)

Język postępowania: bułgarski

Strony

Strona skarżąca: Fundacja „Meżdunaroden centyr za izsledwane na małcinstwata i kułturnite wzaimodejstwija” (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat Christo Christew)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności aktu prawnego Komisji Europejskiej zawartego w jej piśmie o numerze referencyjnym ARES (2014) 2848632–01/09/2014 oraz w załączonej do niego nocie obciążeniowej nr 3241409948 o numerze referencyjnym Komisji Europejskiej ARES (2014) 2848632–01/09/2014;

— zasądzenie na rzecz strony skarżącej poniesionych przez nią kosztów postępowania;

— tytułem żądania ewentualnego, na wypadek gdyby skarga mająca na celu stwierdzenie nieważności została oddalona, obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania na podstawie art. 87 § 3 akapit drugi regulaminu postępowania przed Sądem w zakresie, w jakim strona pozwana umyślnie przyczyniła się do poniesienia tych kosztów przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

Zgodnie z zarzutem pierwszym skarga jest dopuszczalna, ponieważ sporny akt należy uznać za wykonywanie władzy publicznej w stosunku do osoby trzeciej, która posiada interes prawny w zaskarżeniu stwierdzenia odnoszącego się do dokonanego przez tę osobę naruszenia, jako że to stwierdzenie stanowi przesłankę do przyjęcia niekorzystnych dla osoby trzeciej środków.

Zarzut drugi wywiedziono z twierdzenia, iż Komisja Europejska naruszyła zasadę dobrej administracji w zakresie, w jakim po pierwsze, nie dokonała wszechstronnego, obiektywnego i logicznie konsekwentnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych niniejszej sprawy oraz nie rozpatrzyła argumentów prawnych osoby, której dotyczą przyjęte środki, a także po drugie, nie uzasadniła swojego aktu.

Zarzut trzeci wywiedziono z twierdzenia, iż Komisja naruszyła zasadę pewności prawa w zakresie, w jakim część zaskarżonego aktu zawierająca rozstrzygnięcie jest niejasna, w tym jeśli chodzi o charakter tego aktu.

Zarzut czwarty wywiedziono z twierdzenia, iż Komisja naruszyła zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań w zakresie, w jakim – wobec braku uwag Komisji dotyczących poprzednich projektów, zarówno w odniesieniu do ich wykonania, jak i w odniesieniu do prowadzenia dokumentacji finansowej – strona skarżąca zasadnie oczekiwała, że prowadzi dokumentację prawidłowo i że nie jest konieczne dokonywanie korekt ani bieżących, ani przyszłych projektów, ze względu na to, iż owo uzasadnione oczekiwanie powstało w następstwie działań właściwego organu, jakim jest Komisja Europejska.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 85 regulaminu pracowniczego i zasady pewności prawa ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej powinien był w zgodzie ze stosownym orzecznictwem dojść do wniosku, iż nie można w rozsądny sposób podnosić, że jedna lub druga z dwóch możliwych wykładni art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego – odnoszących się do kwestii, czy referencyjny okres 10 lat kończy się wraz z pierwotnym wstąpieniem do służy, czy wraz ze wstąpieniem do służby jednostki oddelegowania – jest tak oczywiście bezzasadna, że ma zastosowanie art. 85.
4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i praw podstawowych. Zaskarżone przepisy stanowią nieproporcjonalną ingerencję w prawo do prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawo własności skarżącej. Są nieodpowiednie do osiągnięcia zamierzonych celów (a tym samym nie są konieczne), zaś w każdym wypadku prowadzą do nałożenia na skarżącą obciążeń, które znacząco przeważają nad potencjalnymi korzyściami, jakie można dzięki nim osiągnąć.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 81/21

Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2014 r. – Tempus Energy i Tempus Energy Technology/Komisja

(Sprawa T-793/14)

(2015/C 081/28)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Tempus Energy Ltd (Reading, Zjednoczone Królestwo); Tempus Energy Technology Ltd (Cheltenham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Derenne, J. Blockx, C. Ziegler i M. Kinsella, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; oraz

— obciążenie strony pozwanej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca wnosi w skardze o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014) 5083 final z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie SA.35980 (2014/N-2) – Zjednoczone Królestwo, reforma rynku energii elektrycznej – rynek zdolności przesyłowych.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący tego, że, nie wszczynając formalnego postępowania wyjaśniającego, Komisja naruszyła art. 108 ust. 2 TFEU, zasady niedyskryminacji, proporcjonalności i uzasadnionych oczekiwań oraz popełniła błąd w ustaleniach faktycznych. Strona skarżąca podnosi, że: — Komisja nie oceniła prawidłowo potencjalnej roli zarządzania popytem na rynku zdolności przesyłowych Zjednoczonego Królestwa; — ograniczenia dotyczące czasu trwania umów zarządzania popytem na rynku zdolności przesyłowych naruszają zasady uzasadnionych oczekiwań i proporcjonalności oraz opierają się na błędzie w ustaleniach faktycznych; — nałożenie na podmioty zarządzania popytem wymogu wyboru przez między przejściowymi i trwałymi przetargami rynkowymi narusza zasady uzasadnionych oczekiwań i niedyskryminacji; — metodologia zwrotu kosztów na rynku zdolności przesyłowych narusza zasady niedyskryminacji, uzasadnionych oczekiwań i proporcjonalności; — zastosowanie raczej nieokreślonych zdarzeń zdolności przesyłowej niż zdarzeń określonych w czasie w trwałych przetargach rynku zdolności przesyłowych jest niezgodne z zasadami niedyskryminacji i uzasadnionych oczekiwań; — wymóg gwarancji przetargowej na rynku zdolności przesyłowych w celu uzyskania dostępu do przetargów narusza zasady niedyskryminacji i uzasadnionych oczekiwań; oraz — fakt, że nie przewidziano w ramach rynku zdolności przesyłowych dodatkowego wynagrodzenia za oszczędności w przypadku zmniejszenia strat związanych z przesyłem i dystrybucją energii elektrycznej wynikających z zarządzania popytem narusza zasady niedyskryminacji i uzasadnionych oczekiwań.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 11 rozporządzenia nr 1150/2000 w związku z art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 akapit drugi, art. 6 ust. 3 i art. 2, ponieważ został on zastosowany przez Komisję do okoliczności faktycznych nie wymienionych w tym rozporządzeniu. — W tym zakresie twierdzi, że nie mamy do czynienia z długiem celnym przewidzianym w art. 6 ust. 3 lit. a), lecz z długiem celnym, o którym mowa w lit. b).
—

W tym zakresie strona skarżąca podnosi, że Komisja podważyła zaufanie obywateli co do istnienia możliwości wyboru jako drugiego języka któregokolwiek spośród języków Unii Europejskiej, która to możliwość istniała nieprzerwanie do roku 2007 i która została potwierdzona w wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-566/10 P.
—

Wreszcie, naruszony został art. 1 protokołu do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w obszarze własności, do którego odsyła art. 6 TUE i który ma taką samą wartość prawną jak przepis traktatu, w zakresie, w jakim ustanawia zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań powstałych u jednostki co do istnienia wobec niej prawa do wierzytelności i prawa do słusznego pobierania tej wierzytelności.
5.

W zakresie wniosku o zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia z uwagi na mobbing podkreśla się fakt, że Sąd do spraw Służby Publicznej, z jednej strony, odrzuca jego wnioski skierowane do komitetu prowadzącego postępowanie wyjaśniające, z drugiej zaś zauważa, że na EBI nie ciąży jakiekolwiek zobowiązanie do działania, gdyż nie został wydany żaden skazujący wyrok i ponieważ decyzja komitetu nie jest obowiązująca ani wiążąca i nie stanowi również przesłanki proceduralnej.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 65/52

Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2015 r. – Ipatau/Rada

(Sprawa T-2/15)

(2015/C 065/71)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Wadzim Ipatau (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciel: adwokat A. Michalauskas)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/750/WPZiB z dnia 30 października 2014 r. zmieniającej decyzję Rady 2012/642/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego;

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1159/2014 z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącego;

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które co do istoty są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-693/13 Michalczanka/Rada (1) Radzie lub do nich podobne.

(1) Dz.U. 2014, C 93, s. 25.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 96/23

Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2015 r. – Hydrex/Komisja

(Sprawa T-45/15)

(2015/C 096/29)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Hydrex NV (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Van Eysendeyk)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie niezgodności z prawem i, z tego powodu, stwierdzenie nieważności, decyzji Komisji Europejskiej C(2015) 103 wersja ostateczna z dnia 12 stycznia 2015 r., podanej do wiadomości strony skarżącej zgodnie z art. 297 TFUE pismem z dnia 13 stycznia 2015 r., dotyczącej wezwania do zapłaty nr 3241405101 w przedmiocie kwoty 5 40 721,10 EUR, z powodu oczywiście niedostatecznego uzasadnienia i, wynikającej z tego, absolutnie błędnej oceny;

— zasądzenie od Komisji Europejskiej zwrotu wszystkich bezpodstawnie żądanych, względnie otrzymanych kwot;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Umowa o udzielenie dotacji LIFE06 ENV/B/000362, zatytułowana „Demonstration of a 100 % non-toxic durable hull protection and anti-fouling system contributing to zero emission to the aquatic environment and saving 3-8 % heavy fuels”, została zawarta w 2006 r. pomiędzy Komisją Europejską a strona skarżącą. Sporne wezwanie do zapłaty przez Komisję znajduje oparcie w audycie ex-post, który w przekonaniu Komisji wykazał, że brane pod uwagę koszty projektu muszą zostać obniżone.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi naruszenie obowiązku uzasadnienia. Twierdzi ona, że Komisja nie uwzględniła audytu, który został jakoby przeprowadzony, gdy dostępne były jeszcze wszystkie dokumenty. Subsydiarnie strona skarżąca podnosi, że Komisja nie uwzględniła nawiązującej do audytu ex-post uwagi skarżącej dotyczącej uzasadnienia dodatkowej kwoty.
—

posiłkowo, w przypadku nieuwzględnienia powyższego żądania, zmiana decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 listopada 2014 r. poprzez oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr 9 0 99 367„wax by Yuli’s” i obciążenie wnioskodawcy kosztami postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku oraz kosztami niniejszego postępowania;