ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4.

W ramach zarzutu czwartego skarżąca zarzuca Komisji naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE w zakresie w jakim błędnie stosował kryterium prywatnego podmiotu gospodarczego działającego w warunkach gospodarki rynkowej. Skarżąca twierdzi, że Komisja nie zbadała czy interwencja FITD spełniała kryterium racjonalności ekonomicznej w świetle czynników skrupulatnie rozważonych przez FITD w ocenie przewidującej różne możliwe scenariusze interwencji. W szczególności skarżąca zarzuca Komisji, iż nie zbadała czy w podobnych okolicznościach prywatny podmiot gospodarczy o porównywalnym rozmiarze co FITD, dokonałby transakcji gospodarczych na podobną skalę co zarzucane funduszowi. Wreszcie wykluczenie zastosowania kryterium prywatnego inwestora do kosztów zwrotu deponentom ich wkładów – jako wyraz obowiązków jakie przyjmuje państwo w swej roli władzy publicznej –nie znajduje uzasadnienia w niniejszej sprawie i jest sprzeczna z najnowszym orzecznictwem Trybunału.
—

stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 4 i art. 2–4 decyzji Komisji UE 2016/287 z dnia 15 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.26500 – (2012/C) (ex 2011/NN, ex CP 227/2008) wdrożonej przez Niemcy na rzecz Flughafen Altenburg-Nobitz GmbH i Ryanair Ltd (Dz.U. 2016 L 59, s.22), oraz
—

W ramach tego zarzutu skarżący utrzymuje w szczególności naruszenie prawa do bezstronnego traktowania, naruszenie prawa do sprawiedliwego traktowania oraz naruszenie prawa do poważnego zbadania faktów.
6.

Zarzut szósty, w którym skarżący twierdzi, że zostało naruszone jego prawo do obrony i że został on pozbawiony skutecznej ochrony prawnej. Między innymi Rada nie skonsultowała się w sposób odpowiedni ze skarżącym przed ponownym objęciem go środkami ograniczającymi, a skarżącemu nie umożliwiono we właściwy i słuszny sposób skorygowania błędów lub przedstawienia informacji dotyczących jego sytuacji osobistej.
6.

Zarzut szósty, w którym skarżący twierdzi, że zostało naruszone jego prawo do obrony i że został on pozbawiony skutecznej ochrony prawnej. Między innymi Rada nie skonsultowała się w sposób odpowiedni ze skarżącym przed objęciem go środkami ograniczającymi, a skarżącemu nie umożliwiono we właściwy i słuszny sposób skorygowania błędów lub przedstawienia odpowiednich informacji.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 243/36

Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2016 r. – Make up for ever/EUIPO – L’Oréal (MAKE UP FOR EVER PROFESSIONAL)

(Sprawa T-185/16)

(2016/C 243/39)

Język skargi: francuski

Strony

Strona skarżąca: Make up for ever SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Caron)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: L’Oréal (Paryż, Francja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „MAKE UP FOR EVER PROFESSIONAL” – unijny znak towarowy nr 3 371 341

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 lutego 2016 r. w sprawie R 3222/2014-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie ważności graficznego unijnego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „MAKE UP FOR EVER PROFESSIONAL” nr 3 371 341 dla ogółu towarów i usług wskazanych przy składaniu wniosku;

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— w razie potrzeby przekazanie sprawy EUIPO w celu jej dalszego prowadzenia;

— obciążenie spółki L’Oréal kosztami wynikającymi z postępowania przed Wydziałem Unieważnień EUIPO, Izbą Odwoławczą EUIPO oraz niniejszej skargi do Sądu.

Podniesione zarzuty

— Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 243/38

Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2016 r. – Ranocchia/ERCEA

(Sprawa T-208/16)

(2016/C 243/42)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Graziano Ranocchia (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: C. Intino, adwokat)

Strona pozwana: Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (ERCEA) (Bruksela, Belgia)

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji komisji odwoławczej ERCEA z dnia 26 lutego 2016 r., sygn. Ares (2016)1020667 – 29/02/2016, wydanej w następstwie odwołania wniesionego w dniu 22 grudnia 2016 r., od oceny prof. José Labastidy zawartej w piśmie z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. Ares (2015)5922529;

— stwierdzenie nieważności oceny prof. José Labastidy zawartej w piśmie z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. Ares (2015)5922529 oraz aktów powiązanych z cytowanymi aktami, w tym wykazu projektów zatwierdzonych przez panel SH5-Cultures and Cultural Production ERC-Cog-2015, opublikowanego przez ERCEA w komunikacie prasowym z dnia 12 lutego 2016 r.;

— stwierdzenie nieważności każdego aktu poprzedzającego, powiązanego i wynikającego z nich.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca powołuje się na nadużycie władzy z uwagi na oczywiście nieracjonalny charakter decyzji, błędną interpretację okoliczności faktycznych prowadzącą do niezatwierdzenia programu, a także naruszenie regulaminu ERCEA w zakresie oceny programów.

Procedury selekcyjne są obarczone błędem w zakresie zarówno przedmiotowej jak i podmiotowej oceny.

W tym pierwszym zakresie, podniesiony został zarzut oparty na rozbieżności między oceną poszczególnych członków komisji (wybitnie pozytywną) a końcową decyzją (odrzucenie programu), a także błędnym stosowaniu kryteriów oceny.

Co się tyczy tego drugiego aspektu, strona skarżąca podkreśla wprowadzające w błąd przedstawienie aktów i okoliczności faktycznych, które doprowadziło do odrzucenia programu. W szczególności podkreślone zostało błędne zastosowanie kryterium jakości do celów oceny.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 232/29

Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2016 r. — Brancheforening for Regulerkraft i Danmark/Komisja

(Sprawa T-203/16)

(2016/C 232/37)

Język postępowania: duński

Strony

Strona skarżąca: Brancheforening for Regulerkraft i Danmark [Duńskie Stowarzysznie Regulacji Energetyki (BRD)] (Ikast, Dania) (przedstawiciel: N. Gade, advokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie, że Komisja dopuściła się naruszenia art. 265 TFEU — pomimo zawartego w tym postanowieniu wezwania do działania – ze względu na sposób, w jaki wszczęła formalne postępowanie w przedmiocie pomocy państwa: zob. art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 2015/1589 i, uchybiając terminowi określonemu w art. 9 ust. 6 tego postanowienia, nie wydała w odpowiednim czasie decyzji w przedmiocie pomocy państwa SA.32699 i SA.32184 przyznanej na rzecz elektrociepłowni i dostawcy energii elektrycznej i mającej wpływ na rynek mocy regulacyjnej.

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 265 TFEU wszczynając formalne postępowanie dopiero po upływie 29 miesięcy od wniesienia do niej skargi i nie wydając decyzji nawet po upływie 31 miesięcy od wszczęcia tego postępowania.

Skarżąca twierdzi następnie, że Komisja otrzymała wszystkie informacje, których mogła potrzebować, aby przeprowadzić postępowanie w przedmiocie pomocy państwa, zaś okres 31 miesięcy musi zostać uznany za wystarczający do przeanalizowania wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy także ze względu na to, że instytucja ta potrzebowała 29 miesięcy na postępowanie wstępne, co oznacza, że łącznie prowadziła dochodzenie w tej sprawie przez 5 lat.
3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE i obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 296 TFUE, polegającego na tym, ze Komisja nie oceniła prawidłowo selektywnego charakteru spornego środka. — Artykuł 185 § 2 lit. b) Wetboek van de inkomstenbelastingen van 1992 i ustanowiony w nim system zwolnienia z podatku nadwyżek zysku jest dostępny dla wszystkich przedsiębiorstw, które znajdują się w sytuacji porównywalnej pod względem faktycznym i prawnym i które realizują transakcje gospodarcze objęte zakresem spornego środka. Sporny środek nie jest więc ograniczony do określonych przedsiębiorstw, które można wyselekcjonować na podstawie konkretnych cech, wobec czego nie jest on selektywny w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. — Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że zwolnienie z podatku nadwyżek zysku nie jest częścią układu odniesienia. Zwolnienie z podatku nadwyżek zysku oparte na synergii i korzyściach skali, w zastosowaniu zasady równości broni, jest istotną częścią przepisów określających całkowitą wysokość podlegającego opodatkowaniu dochodu, wobec czego nie może być postrzegane jako prowadzące do selektywności odstępstwo od układu odniesienia. — Komisja nie zdołała wykazać, że zasada równości broni została nieprawidłowo zastosowana przez Belgische Rulingcommissie (organ decyzyjny służby ds. wstępnych decyzji podatkowych) w kontekście stosowania art. 185 § 2 lit. b) Wetboek van de inkomstenbelastingen van 1992. Argumentacja Komisja jest niespójna, gdyż mimo że zostały w niej uwzględnione istotne elementy, to jednak są one ze sobą sprzeczne lub brak im wymaganej spójności.
2)

subsydiarnie – i wyłącznie w razie stwierdzenia przez Sąd, że zakaz z art. 7 ust. 1 lit. j) stosuje się do zgłoszonego znaku towarowego – orzeczenie, że powinien on być stosowany jedynie do towarów „wina” i utrzymanie tego zakazu wyłącznie do tych towarów oraz przywrócenie ważności zgłoszonego znaku dla pozostałych towarów z klasy 33 wskazanych w zgłoszeniu
—

nie wzięła pod uwagę art. 3 ust. 2 decyzji Komisji nr C(2005)5291, która przewiduje zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1164/94 (3) przyznanie pomocy wspólnotowej w 100 % wartości projektu (to znaczy nie był przewidywany żaden wkład ze strony podmiotu realizującego projekt) i że państwo członkowskie mogło rozsądnie spodziewać się, że projekt będzie finansowany w pełni ze środków z Funduszu Spójności, to znaczy że wszystkie przepisy rozporządzenia nr 16/2003 zostaną zastosowane we właściwy sposób.
—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/180 z dnia 9 lutego 2016 r. zmieniającej załącznik do decyzji wykonawczej 2014/709/UE w sprawie środków kontroli w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń w niektórych państwach członkowskich, w odniesieniu do wpisów dotyczących Estonii, Litwy i Polski (Dz.U. L 35, str. 12), w części dotyczącej włączenia gminy Czyże, pozostałej części gminy Zabłudów oraz gminy Hajnówka z miastem Hajnówka do części II załącznika do decyzji 2014/709/UE.
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i w konsekwencji stwierdzenie wygaśnięcia w całości z powodu braku rzeczywistego używania praw do spornego znaku towarowego, w tym w odniesieniu do towarów „insygnia metalowe”, należących do klasy 6;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 270/45

Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2016 r. – Grizzly Tools/Komisja

(Sprawa T-168/16)

(2016/C 270/52)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Grizzly Tools GmbH & Co. KG (Großostheim, Niemcy) (przedstawiciel: H. Fischer, Rechtsanwalt)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/175 z dnia 8 lutego 2016 r. w sprawie środka wprowadzonego przez Hiszpanię na podstawie dyrektywy 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady mającego na celu zakazanie wprowadzania do obrotu określonego typu urządzenia do mycia pod ciśnieniem (Dz.U. 2016, L 33, s. 12),

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący istotnych przepisów formalnych Skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja narusza obowiązek uzasadnienia na podstawie art. 296 ust. 2 TFUE w związku z tym, że jej motywy są sprzeczne i niejasne. Ponadto zaskarżona decyzja narusza zasadę, wedle której Komisja powinna ustalić stan faktyczny w sposób prawidłowy. W motywie 4 Komisja błędnie stwierdziła, że w deklaracji zgodności WE skarżąca powołała się na normę EN 60335-2-67:2009, co nie jest prawdą.

2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 11 dyrektywy 2006/42/WE (1)

W tym zakresie należy podnieść, że Komisja błędnie uznała wprowadzony przez Hiszpanię środek mający na celu zakazanie wprowadzania do obrotu za uzasadniony.

Władze hiszpańskie i Komisja zakwalifikowały bowiem urządzenie do mycia pod ciśnieniem jako urządzenie o podwójnym zastosowaniu, które może zostać wykorzystane nie tylko jako urządzenie przenośne, lecz również jako urządzenie ręczne. Uznały one zatem za konieczny wyższy standard ochrony, pomimo że zgodnie z jego zastosowaniem urządzenie do mycia pod ciśnieniem nie stanowi urządzenia ręcznego i jego użycie jako urządzenie ręczne nie stanowi zastosowania, które można w sposób uzasadniony przewidzieć w rozumieniu art. 11 ust. 1 dyrektywy 2006/42/WE.

(1) Dyrektywa 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie maszyn, zmieniająca dyrektywę 95/16/WE (Dz.U. 2006, L 57, s. 24).
3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Komisję Europejską art. 5 ust. 1 i 5 ust. 4 poprzez wydanie aktu wykraczającego poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celu; i
—

nakazanie Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich uwzględnienia i pełnego zastosowania się do prawa do wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania danych osobowych strony skarżącej w postępowaniu Own Initiative Inquiry 2/2-14 lub w jakimkolwiek innym postępowaniu dotyczącym podobnego przedmiotu, w którym strona skarżąca mogłaby być stroną;
—

stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/176 z dnia 9 lutego 2016 r. w sprawie zakończenia postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej produkowanego przez Hangzhou Bioking Biochemical Engineering Co. Ltd z uwagi na oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych i co do prawa w zakresie przyjętego środka oraz naruszenie art. 3 ust. 2, 3 i 5 oraz art. 17 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej;
—

unieważnienie zakwestionowanego znaku towarowego, ewentualnie unieważnienie zakwestionowanego znaku towarowego dla organizacyjnego przygotowania projektów budowlanych w dziedzinie energii odnawialnych, w szczególności w kontekście elektrowni wiatrowych i farm wiatrowych, należących do klasy 35, usług deweloperskich przy realizacji projektów w dziedzinie energii odnawialnych, w szczególności w kontekście elektrowni wiatrowych i farm wiatrowych, należących do klasy 37 oraz projektowania technicznego w ramach projektów z zakresu dostaw energii, projektowania technicznego w ramach projektów z dziedziny energii odnawialnych, w szczególności w kontekście elektrowni wiatrowych i farm wiatrowych; usług inżynieryjnych w dziedzinie energii odnawialnych, w szczególności w kontekście elektrowni wiatrowych; sporządzanie opinii technicznych i naukowych, należących do klasy 42;
—

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona „komputerów, telefonów komórkowych, smartfonów i innych przenośnych urządzeń elektronicznych do rejestracji, organizowania, przekazywania, edycji i rewidowania tekstów, danych, obrazów i plików audio; zawieszek do telefonów; pokrowców do komputerów, telefonów komórkowych, smartfonów i innych przenośnych urządzeń elektronicznych do rejestracji, organizowania, przekazywania, edycji i rewidowania tekstów, danych, obrazów i plików audio; elementów, części i akcesoriów do komputerów, telefonów komórkowych, smartfonów i innych przenośnych urządzeń elektronicznych do rejestracji, organizowania, przekazywania, edycji i rewidowania tekstów, danych, obrazów i plików audio”;
1.

Zarzut pierwszy dotyczący nieprawidłowości w procedurze wewnętrznej i nieważności decyzji przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 2016 r. oraz decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 11 kwietnia 2016 r., nakładających na stronę skarżącą karę w postaci utraty prawa do otrzymywania dziennej diety na utrzymanie przez okres pięciu dni. Pierwsza zaskarżona decyzja narusza prawo do dobrej administracji oraz zasadę równości broni. Druga zaskarżona decyzja narusza prawo do tego, aby sprawa została rozpatrzona bezstronnie i sprawiedliwie przez instytucje, organy i podmioty Unii oraz prawo do rzetelnego procesu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 279/29

Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2016 r. – NC/Komisja

(Sprawa T-151/16)

(2016/C 279/43)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: NC (przedstawiciele: J. Killick i G Forwood, barristers, oraz adwokaci C. Van Haute i A. Bernard)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 28 stycznia 2016 r. o wykluczeniu strony skarżącej z udziału w postępowaniach o udzielenie zamówień i dotacji finansowanych z budżetu ogólnego Unii Europejskiej oraz o wpisaniu strony skarżącej do systemu wczesnego wykrywania i wykluczania przewidzianego w art. 108 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2012 L 298, s. 1);

— podjęcie żądanych środków organizacji postępowania; oraz

— obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady stosowania z mocą wsteczną kary łagodniejszej (lex mitior) w wyniku niezastosowania do zaskarżonej decyzji rozporządzenia nr 966/2012 zmienionego rozporządzeniem 2015/1929 (1).

2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnego wymogu proceduralnego w wyniku nieskonsultowania się z panelem i niezmienienia decyzji zgodnie z rozporządzeniem nr 966/2012 zmienionego rozporządzeniem 2015/1929.

3. Zarzut trzeci, alternatywnie, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i art. 133a ust. 1 rozporządzenia nr 2342/2002 (2) poprzez zastosowanie wykluczenia, które jest nieproporcjonalne do okoliczności.

4. Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i zasady ne bis in idem w zakresie, w jakim strona skarżąca została już wykluczona za to samo zachowanie.

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (EU, Euratom) 2015/1929 z dnia 28 października 2015 r. zmieniające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2015 L 286, s.1).

(2) Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002 L 357, s. 1).
—

Komisja błędnie przyjęła, że fundusz kompensacyjny spełnia wymóg niedyskryminacji w odniesieniu do maksymalnego poziomu jednolitego wskaźnika procentowego wynoszącego 2 % przychodów operatora świadczącego usługi powszechne lub usługi wymienne zobowiązanego do wniesienia wkładu w ten sposób, że wskaźnik ten stosuje się w sposób jednolity do wszystkich uczestników rynku, co ma charakter dyskryminacyjny, gdyż sytuacja operatorów świadczących usługi powszechne i sytuacja operatorów świadczących usługi wymienne nie jest taka sama.
1.

Zarzut pierwszy, w którym skarżąca twierdzi, że Rada nie zidentyfikowała właściwej podstawy prawną w odniesieniu do art. 1 ust. 1 decyzji 2011/172/WPZiB (zwanej dalej „decyzją”) i art. 2 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 270/2011 (zwanego dalej „rozporządzeniem”). Nie ma dowodu na to, że Rada dokonała jakiegokolwiek przeglądu podstawy prawnej art. 1 ust. 1 decyzji, przyjmując podważaną decyzję, pomimo ciążącego na niej na mocy art. 5 decyzji wyraźnego obowiązku w tym zakresie. Fakt, że art. 1 ust. 1 mógł mieć właściwą podstawę prawną w momencie, kiedy był przyjmowany po raz pierwsze w dniu 21 marca 2011 r., nie zapewnia temu przepisowi trwałej podstawy prawnej do 2016 r. i później.
1.

Zarzut pierwszy, w którym skarżący twierdzą, że Rada nie zidentyfikowała właściwej podstawy prawną w odniesieniu do art. 1 ust. 1 decyzji 2011/172/WPZiB (zwanej dalej „decyzją”) i art. 2 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 270/2011 (zwanego dalej „rozporządzeniem”). Nie ma dowodu na to, że Rada dokonała jakiegokolwiek przeglądu podstawy prawnej art. 1 ust. 1 decyzji, przyjmując decyzję (WPZIB) 2016/411 (zwaną dalej „podważaną decyzją”), pomimo ciążącego na niej na mocy art. 5 decyzji wyraźnego obowiązku w tym zakresie. Fakt, że art. 1 ust. 1 mógł mieć właściwą podstawę prawną w momencie, kiedy był przyjmowany po raz pierwsze w dniu 21 marca 2011 r., nie zapewnia temu przepisowi trwałej podstawy prawnej do 2016 r. i później.
6.

Zarzut szósty oparty na tym, że EBC naruszył reguły proceduralne, w tym prawo do bycia wysłuchanym, prawo dostępu do akt sprawy, prawo do dostatecznie uzasadnionej decyzji, art. 83 ust. 1 rozporządzenia ramowego w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (2) oraz prawo do sprawiedliwego postępowania administracyjnego.
—

w konsekwencji, stwierdzenie nieważności Recommendation for action to be taken following an OLAF investigation THOR (2015) 4257 – 09.12.2015;
4.

Zarzut czwarty, w którym skarżący w uzasadnieniu skargi o stwierdzenie nieważności podnosi, że Rada naruszyła jej prawo do obrony, prawo do dobrej administracji i prawo do skutecznej kontroli sądowej. W szczególności zdaniem skarżącego Rada nie zbadała w pełni i bezstronnie, czy domniemane powody mające uzasadniać ponowne umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazie są zasadne w świetle oświadczeń złożonych przez skarżącego przed ponownym umieszczeniem jego nazwiska w wykazie.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący wystarczająco istotnych naruszeń przepisów prawa popełnionych przez Komisję ze względu na to, że na podstawie decyzji Komisji 2008/969/WE, Euratom z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie systemu wczesnego ostrzegania do użytku urzędników zatwierdzających Komisji oraz agencji wykonawczych (Dz.U. 2008, L 344, s. 125), aktywowała ostrzeżenie „W3b” w systemie wczesnego ostrzegania (SWO) wobec skarżącej, w następstwie dochodzenia Urzędu ds. zwalczania nadużyć finansowych (OLAF), wskazując poziom ryzyka przedstawiany przez skarżącą występującą jako wykonawca zamówienia publicznego na usługi dotyczącego projektu mającego na celu wsparcie walki z nielegalnym zatrudnieniem w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii. Zarzut ten ma pięć części: — Część pierwsza, że decyzja o ostrzeżeniu dotyczącym skarżącej w SWO (zwana dalej „decyzją SWO”) jest niezgodna z prawem, ponieważ nie ma podstawy prawnej, narusza art. 5 TUE i podstawowe prawo do domniemania niewinności; — Część druga, że decyzja SWO jest niezgodna z prawem, ponieważ narusza zasadę pewności prawa co do przesłanek aktywowania ostrzeżenia „W3b”; — Część trzecia, że decyzja SWO jest niezgodna z prawem, ponieważ wynika z naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zasady dobrej administracji, prawa do obrony podstawowego prawa do bycia wysłuchanym oraz obowiązku uzasadnienia; — Cześć czwarta, podniesiona pomocniczo, że Komisja naruszyła decyzję SAP, obowiązek uzasadnienia zapisany w art. 41 Karty, obowiązek staranności i zasadę proporcjonalności; — Cześć piąta, że podstawa odmowy zgody Komisji była nieprawidłowa, ponieważ była niezgodna ze specyfikacją warunków zamówienia.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/475 z dnia 31 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2013/183/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/659 z dnia 27 kwietnia 2016 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) 329/2007 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej, w zakresie, w jakim akty te mają na celu umieszczenie nazwy skarżącej w wykazie zawartym w załączniku V do rozporządzenia Rady (WE) nr 329/2007 i w załączniku II do decyzji 2013/183/WPZiB; oraz