ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 171/14

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerisches Verwaltungsgericht München (Niemcy) w dniu 18 marca 2013 r. — Herbaria Kräuterparadies GmbH przeciwko Freistaat Bayern

(Sprawa C-137/13)

2013/C 171/27

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bayerisches Verwaltungsgericht München

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Herbaria Kräuterparadies GmbH

Strona pozwana: Freistaat Bayern

Pytania prejudycjalne

1) Czy art. 27 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 (1) należy interpretować w taki sposób, że użycie wymienionych w nim substancji jest wymagane prawnie jedynie wtedy, gdy przepis unijny lub zgodny z prawem Unii przepis krajowy w sposób bezpośredni ustanawia dla danego środka spożywczego, w którego skład mają wejść wymienione substancje, wymóg dodania wymienionych substancji lub przynajmniej przewiduje minimalną zawartość wymienionych substancji, które mają być dodane?

2) W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: Czy art. 27 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 należy interpretować w taki sposób, że użycie wymienionych substancji jest wymagane prawnie także w przypadkach, w których wprowadzenie do obrotu środka spożywczego jako suplementu żywnościowego lub z użyciem oświadczenia zdrowotnego byłoby bez dodania przynajmniej jednej z wymienionych substancji wprowadzające w błąd i mylące konsumentów, gdyż dany środek spożywczy z powodu zbyt niskiego stężenia wymienionych substancji nie może spełnić swojego przeznaczenia jako środek spożywczy lub przeznaczenia wskazanego w oświadczeniu zdrowotnym?

3) W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: Czy art. 27 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 należy interpretować w taki sposób, że użycie wymienionych substancji jest wymagane prawnie także w przypadkach, w których zastosowanie danego oświadczenia zdrowotnego dozwolone jest tylko dla środków spożywczych, które zawierają określoną, tzw. znaczącą, ilość przynajmniej jednej z wymienionych substancji?

(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli (Dz.U. L 250, s. 1).
1)

Sąd błędnie orzekł w odniesieniu do dopuszczalności skargi, że Bank Saderat miał prawo korzystać z ochrony i gwarancji wynikających z praw podstawowych bez względu na to, czy można go uważać za emanację państwowości irański;
2)

Czy art. 5 ust. 3 lit. n) dyrektywy 2001/29/WE uprawnia państwa członkowskie do przyznania instytucjom prawa do dygitalizacji dzieł zawartych w ich zbiorach, gdy jest to konieczne do udostępnienia tych dzieł za pośrednictwem końcówek systemu informatycznego (terminali)?
—

orzeczenie co do istoty sprawy i stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1251/2009 z dnia 18 grudnia 2009 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1911/2006 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu pochodzących między innymi z Rosji (1) w zakresie dotyczącym wnoszącej odwołanie;
1)

Czy na podstawie prawa Unii Europejskiej krajowe organy i sądy muszą odmówić zastosowania zwolnienia z podatku VAT dostawy wewnątrzwspólnotowej i prawa do odliczenia podatku VAT w związku z kupnem towarów, które po dokonaniu zakupu zostały wysłane do innego państwa członkowskiego, bądź też wynikającego z zastosowania art. 28b część A ust. 2 drugie półzdanie szóstej dyrektywy VAT (1) zwrotu podatku VAT, gdy na podstawie obiektywnie stwierdzonych okoliczności w odniesieniu do tych towarów miało miejsce oszustwo dotyczące podatku VAT i podatnik wiedział albo powinien był wiedzieć, że w nim uczestniczył, a prawo krajowe nie przewiduje w tych okolicznościach odmowy zwolnienia, odliczenia, ani zwrotu podatku VAT?
3)

Czy użyte w art. 1 ust. 1 lit. a) pkt ii) dyrektywy wyrażenie „przynajmniej 20” odnosi się do liczby zwolnień we wszystkich przedsiębiorstwach (zakładach) pracodawcy, czy też odnosi się do liczby zwolnień w danym przedsiębiorstwie (zakładzie)? Innymi słowy, czy „20” odnosi się do 20 zwolnień w konkretnym przedsiębiorstwie (zakładzie) czy do 20 zwolnień w ogóle?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 189/6

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) w dniu 17 kwietnia 2013 r. — Sean Ambrose McCarthy, Helena Patricia McCarthy Rodriguez, Natasha Caley McCarthy Rodriguez przeciwko Secretary of State for the Home Department

(Sprawa C-202/13)

2013/C 189/12

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Sean Ambrose McCarthy, Helena Patricia McCarthy Rodriguez, Natasha Caley McCarthy Rodriguez

Strona pozwana: Secretary of State for the Home Department

Pytania prejudycjalne

1) Czy art. 35 dyrektywy 2004/38/WE (1) w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (zwanej dalej „dyrektywą”) uprawnia państwo członkowskie do wprowadzenia powszechnie obowiązującego środka w celu odmowy, zniesienia lub wycofania prawa przyznanego w art. 5 ust. 2 dyrektywy zwalniającego członków rodziny niebędących obywatelami Unii, którzy są posiadaczami kart pobytu wydanych na podstawie art. 10 dyrektywy (zwanych dalej „posiadaczami kart pobytu”) z wymogu posiadania wizy?

2) Czy art. 1 Protokołu nr 20 w sprawie stosowania niektórych aspektów artykułu 26 traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii uprawnia Zjednoczone Królestwo do wymagania od posiadaczy kart pobytu posiadania wizy wjazdowej, która powinna być uzyskana przed przybyciem na granicę?

3) Jeżeli odpowiedź na pytanie 1 lub pytanie 2 jest twierdząca, czy podejście Zjednoczonego Królestwa do posiadaczy kart pobytu jest w niniejszej sprawie uzasadnione, mając na uwadze podsumowany w postanowieniu sądu odsyłającego materiał dowodowy?

(1) Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77).
—

nakazanie Szwecji zapłaty na rzecz Komisji, na to samo konto, ryczałtu w wysokości 4 893 EUR dziennie za każdy dzień zaniechania podjęcia działań koniecznych do wykonania wyroku Trybunału w sprawie C-607/10, począwszy od dnia orzeczenia tamtego wyroku do dnia orzeczenia wyroku w niniejszej sprawie lub, jeśli ta data jest wcześniejsza, do dnia, gdy działania konieczne do wykonania wyroku w sprawie C-607/10 zostaną podjęte;
2)

Jeżeli w odpowiedzi na pytanie pierwsze Trybunał uzna, że osoby zainteresowane mogą powołać się na art. 6 ust. 1 decyzji nr 3/80, ale w granicach wyznaczonych w art. 59 protokołu dodatkowego: Czy art. 59 protokołu dodatkowego należy wtedy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie kontynuacji wypłaty świadczenia dodatkowego obywatelom tureckim jako zainteresowanym od chwili, od której obywatele Unii na podstawie prawa Unii nie mogą podnosić już roszczenia o to świadczenie, nawet jeżeli obywatele Unii otrzymywaliby to świadczenie na podstawie prawa krajowego przez dłuższy okres?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 178/5

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 31 stycznia 2013 r. w sprawie T-540/10, Hiszpania przeciwko Komisji, wniesione w dniu 16 kwietnia 2013 r. przez Królestwo Hiszpanii

(Sprawa C-197/13 P)

2013/C 178/10

Język postępowania: hiszpański

Strony

Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— Stwierdzenie, w każdym razie, dopuszczalności odwołania i uchylenie wyroku Sądu z dnia 31 stycznia 2013 r. w sprawie T–540/10 Hiszpania przeciwko Komisji.

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 6154 z dnia 13 września 2010 r. obniżającej wymiar pomocy finansowej przyznanej z Funduszu Spójności na etapy projektu zatytułowane „Linia kolei dużych prędkości Madryt-Saragossa-Barcelona-Granica francuska. Odcinek Lérida-Martorell (platforma). Pododcinek IX-A” (CCI 2001.ES.16.C.PT.005); „Linia kolei dużych prędkości Madryt-Saragossa-Barcelona-Granica francuska. Odcinek Lérida-Martorell (platforma). Pododcinek X-B (Avinyonet del Penedés-Sant Sadurní d’Anoia)” (CCI 2001.ES.16.C.PT.008); „Linia kolei dużych prędkości Madryt-Saragossa-Barcelona-Granica francuska. Odcinek Lérida-Martorell (platforma). Pododcinki XI-A i XI-B (Sant Sadurní d’Anoia-Gelida)” (CCI 2001.ES.16.C.PT.009) oraz „Linia kolei dużych prędkości Madryt-Saragossa-Barcelona-Granica francuska. Odcinek Lérida-Martorell (platforma). Pododcinek IX-C” (CCI 2001.ES.16.C.PT.010);

— w każdym razie obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Naruszenie prawa w odniesieniu do skutków terminu przewidzianego w art. H ust. 2 załącznika II do rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/94 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiającego Fundusz Spójności (1). Po upływie tego terminu Komisja nie może już wydać środka, jakim jest korekta finansowa, a zatem ma obowiązek dokonania zapłaty a wprowadzona korekta nie jest zgodna z prawem.

Naruszenie prawa w pojęciu udzielenia w rozumieniu dyrektywy Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (2). Artykuł 20 ust. 2 lit. e) i f) dyrektywy 93/38 nie ma zastosowania w sposób ogólny do wszelkich zmian zamówień publicznych uzgodnionych na etapie ich wykonania, lecz jedynie do istotnych zmian. Można uznać, że chodzi o istotną zmianę stanowiącą udzielenie nowego zamówienia, jedynie w przypadku gdy spełnione są przesłanki z wyroku w sprawie Pressetext Nachrichtenagentur (3).

(1) Dz.U. L 130, s. 1

(2) Dz.U. L 199, s. 84

(3) Wyrok z dnia 19 czerwca 2008 r. w sprawie C-454/06 Pressetext Nachrichtenagentur, Zb.Orz. s. I-4401)
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 178/5

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 31 stycznia 2013 r. w sprawie T-235/11, Hiszpania przeciwko Komisji, wniesione w dniu 15 kwietnia 2013 r. przez Królestwo Hiszpanii

(Sprawa C-192/13 P)

2013/C 178/09

Język postępowania: hiszpański

Strony

Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— Stwierdzenie dopuszczalności odwołania i uchylenie wyroku Sądu z dnia 31 stycznia 2013 r. w sprawie T-235/11 Hiszpania przeciwko Komisji.

— Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 1023 wersja ostateczna z dnia 18 lutego 2011 r. obniżającej wymiar pomocy finansowej przyznanej z Funduszu Spójności na etapy projektu zatytułowane „Dostawa i instalacja infrastruktury kolejowej na linii kolei dużych prędkości Madryt-Saragossa-Barcelona-Granica francuska. Odcinek Madryt-Lérida” (CCI 1999.ES.16.C.PT.001), „Linia kolei dużych prędkości Madryt-Barcelona. Odcinek Lérida-Martorell (platforma, etap 1)” (CCI 2000.ES.16.C.PT.001), „Linia kolei dużych prędkości Madryt-Saragossa-Barcelona-Granica francuska. Dostęp kolejowy do nowego dworca w Saragossie” (CCI 2000.ES.16.C.PT.003), „Linia kolei dużych prędkości Madryt-Saragossa-Barcelona-Granica francuska. Odcinek Lérida-Martorell. Pododcinek X-A (Olérdola Avinyonet del Penedés)” (CCI 2001.ES.16.C.PT.007) oraz „Nowy dostęp kolejowy do linii kolei dużych prędkości w Lewancie. Pododcinek La Gineta-Albacete (platforma)” (CCI 2004.ES.16.C.PT.014).

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Naruszenie prawa w odniesieniu do skutków terminu przewidzianego w art. H ust. 2 załącznika II do rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/94 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiającego Fundusz Spójności (1). Po upływie tego terminu Komisja nie może już wydać środka, jakim jest korekta finansowa, a zatem ma obowiązek dokonania zapłaty a wprowadzona korekta nie jest zgodna z prawem.

Naruszenie prawa w pojęciu udzielenia w rozumieniu dyrektywy Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (2). Artykuł 20 ust. 2 lit. e) i f) dyrektywy 93/38 nie ma zastosowania w sposób ogólny do wszelkich zmian zamówień publicznych uzgodnionych na etapie ich wykonania, lecz jedynie do istotnych zmian. Można uznać, że chodzi o istotną zmianę stanowiącą udzielenie nowego zamówienia, jedynie w przypadku gdy spełnione są przesłanki z wyroku w sprawie Pressetext Nachrichtenagentur (3).

(1) Dz.U. L 130, s. 1

(2) Dz.U. L 199, s. 84

(3) Wyrok z dnia 19 czerwca 2008 r. w sprawie C-454/06 Pressetext Nachrichtenagentur, Zb.Orz. s. I-4401)
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 178/6

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 18 kwietnia 2013 r. — Finanzamt Saarlouis przeciwko Heinzowi Malburgowi

(Sprawa C-204/13)

2013/C 178/11

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesfinanzhof

Strony w postępowaniu głównym

Strona pozwana i skarżąca w postępowaniu rewizyjnym: Finanzamt Saarlouis

Strona skarżąca i pozwana w postępowaniu rewizyjnym: Heinz Malburg

Pytanie prejudycjalne

Czy uwzględniając zasadę neutralności art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 17 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (1) należy interpretować w ten sposób, że wspólnik spółki prawa cywilnego prowadzącej działalność w zakresie doradztwa podatkowego nabywa od tej spółki część klienteli wyłącznie w tym celu, aby następnie bezpośrednio przekazać nieodpłatnie tę część na rzecz nowo utworzonej ze znacznym jego udziałem spółki prawa cywilnego zajmującej się doradztwem podatkowym do korzystania w ramach działalności gospodarczej, może być uprawniony do odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z nabyciem klienteli?

(1) Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Dz.U. L 145, s. 1
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 178/4

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale del Veneto — Sede di Mestre-Venezia (Włochy) w dniu 27 marca 2013 r. — SICES i in. przeciwko Agenzia Dogane Ufficio delle Dogane di Venezia

(Sprawa C-155/13)

2013/C 178/06

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Commissione Tributaria Regionale del Veneto — Sede di Mestre-Venezia

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Società Italiana Commercio e Servizi S.r.l, in liquidazione (SICES) i in.

Strona pozwana: Agenzia Dogane Ufficio delle Dogane di Venezia

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 6 rozporządzenia (WE) nr 341/2007 z dnia 29 marca 2007 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że stanowi niezgodne z prawem zbycie pozwoleń na przywóz z zastosowaniem obniżonej stawki należności celnych w ramach kontyngentu GATT czosnku pochodzącego z Chin, okoliczność, iż właściciel wskazanych pozwoleń wprowadza rzeczony czosnek do obrotu, po uiszczeniu należnego cła, poprzez zbycie go na rzecz innego podmiotu właściciela pozwoleń na przywóz, od którego przed przywozem nabył wskazany czosnek.

(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 341/2007 z dnia 29 marca 2007 r. otwierające i ustanawiające zarządzanie kontyngentami taryfowymi i wprowadzające system pozwoleń na przywóz i świadectw pochodzenia czosnku i niektórych innych produktów rolniczych przywożonych z krajów trzecich; Dz.U. L 90, s. 12.
2)

Jeżeli ustanowione w art. 140 lit. a) i b) dyrektywy [2006/112] zwolnienie z podatku VAT (z uwzględnieniem warunków określonych w pytaniu pierwszym, bądź bez ich uwzględnienia) obowiązuje dla wewnątrzwspólnotowego nabycia protez dentystycznych: Czy w państwach członkowskich takich jak Niderlandy, które dostosowały się do przewidzianego w art. 132 dyrektywy [2006/112] zwolnienia z podatku VAT, zwolnienie to obowiązuje również w stosunku do wewnątrzwspólnotowego nabycia protez dentystycznych pochodzących z państwa członkowskiego, które skorzystało z możliwości przyjęcia stanowiącego odstępstwo przejściowego uregulowania na podstawie art. 370 dyrektywy [2006/112]?
1)

Podczas badania porozumienia wertykalnego zawierającego zobowiązanie do niekonkurowania, które obowiązywało na dzień 31 maja 2000 r. i które spełnia przesłanki ustanowione w rozporządzeniu nr 1984/83 (1), a nie spełnia przesłanek wyłączenia z rozporządzenia nr 2790/1999 (2), ponieważ dostawca będący stroną porozumienia posiada udział w rynku przekraczający 30 % (art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2790/1999) i ponieważ okres obowiązywania klauzuli o zakazie konkurencji przekracza pięć lat, a towary objęte porozumieniem są sprzedawane przez nabywcę z lokali i terenów, które nie są własnością dostawcy [art. 5 lit. a) rozporządzenia nr 2790/1999]: a) Czy art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 2790/1999 należy interpretować w ten sposób, że począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r. porozumienie i — w szczególności — klauzula o zakazie konkurencji nie są objęte wyłączeniami z tych rozporządzeń (nr 1984/83 i 2790/1999) i należy indywidualnie badać ich zgodność z art. 81 ust. 1 TWE? b) Czy też art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 2790/1999 należy interpretować w ten sposób, że do opisanego porozumienia należy stosować pięcioletni maksymalny okres obowiązywania klauzuli o zakazie konkurencji przewidziany w art. 5 lit. a) rozporządzenia nr 2790/1999, w następstwie czego porozumienie i — w szczególności — klauzula o zakazie konkurencji są od dnia 1 stycznia 2002 r. objęte nowym terminem pięcioletnim, który upływa w dniu 31 grudnia 2006 r.? c) Czy wreszcie art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 2790/1999 należy interpretować w ten sposób, że porozumienie zawierające zobowiązanie do niekonkurowania jest od dnia 1 stycznia 2002 r. objęte nowym terminem pięcioletnim, który upływa w dniu 31 grudnia 2006 r., w wypadku gdy pozostający na dzień 1 stycznia 2002 r. okres ważności zobowiązania do niekonkurowania nie przekracza pięciu lat, natomiast nie jest objęte wyłączeniami i jego zgodność z art. 81 ust. 1 TWE podlega indywidualnemu badaniu w wypadku, gdy pozostający na dzień 1 stycznia 2002 r. okres ważności zobowiązania do niekonkurowania przekracza pięć lat?
a)

Czy wynikającą z prawa europejskiego zasadę poszanowania prawa do obrony przez administrację należy zatem interpretować w ten sposób, że zasada ta zostaje naruszona, gdy adresat planowanej decyzji co prawda nie został wysłuchany zanim administracja zastosuje wobec niego środek wiążący się z niekorzystnymi dla niego skutkami, lecz uzyskał taką możliwość w następującym później postępowaniu administracyjnym (w przedmiocie odwołania), które poprzedza wytoczenie skargi do sądu krajowego?
—

wydanie ostatecznego orzeczenia co do istoty sprawy oraz stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 236/2008 z dnia 10 marca 2008 r. kończącego, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96, częściowy przegląd okresowy ceł antydumpingowych na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji (1), w zakresie w jakim dotyczy ono skarżących;
4)

a) Czy zastrzeżenie zachowania zasady terytorialności w prawie karnym i policyjnym na podstawie art. 11 ust. 2 dyrektywy 2006/126/WE może uzasadniać działanie państwa członkowskiego na podstawie przepisów dotyczących praw jazdy zamiast państwa wystawiającego? Czy zastrzeżenie to dopuszcza na przykład następcze odebranie prawa do posługiwania się zagranicznym prawem jazdy w Niemczech w drodze środka zabezpieczającego o charakterze karnym? b) Jeżeli na pytanie 4a udzielona zostanie odpowiedź twierdząca, to czy uwzględniając obowiązek uznawania, do przywrócenia prawa do posługiwania się zagranicznym prawem jazdy w Niemczech jest właściwe państwo członkowskie nakładające środek zabezpieczający czy państwo wystawiające?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 189/8

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 18 kwietnia 2013 r. — Glaxosmithline Biologicals SA, Glaxosmithkline Biologicals, Niederlassung der Smithkline Beecham Pharma GmbH & Co. KG przeciwko Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks

(Sprawa C-210/13)

2013/C 189/15

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court of Justice (Chancery Division)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Glaxosmithline Biologicals SA, Glaxosmithkline Biologicals, Niederlassung der Smithkline Beecham Pharma GmbH & Co. KG

Strona pozwana: Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks

Pytania prejudycjalne

1) Czy adjuwant, który samodzielnie nie posiada efektu terapeutycznego, ale który zwiększa efekt terapeutyczny antygenu w połączeniu z tym antygenem w szczepionce, stanowi „aktywny składnik” w rozumieniu art. 1 lit. b) rozporządzenia 469/2009/WE (1)?

2) W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy połączenie takiego adjuwantu z antygenem można jednak uznać za „mieszaninę aktywnych składników” w rozumieniu art. 1 lit. b) rozporządzenia 469/2009/WE?

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (wersja ujednolicona) (Dz.U. L 152, s. 1).
—

stwierdzenie, że Republika Estońska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 54 ust. 1 dyrektywy 2009/73/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE, w ten sposób, że nie przyjęła żadnych przepisów w celu transpozycji art. 2 pkt 10, 20 i 22, art. 3 ust. 3 i 4, art. 7 ust. 3, art. 9 ust. 5, 7 i 12, art. 10 ust. 5, art. 11 ust. 5 lit. a) i b), art. 12, art. 13, art. 15, art. 16, art. 26 ust. 2 lit. b), art. 26 ust. 2 lit. c) zdanie drugie, czwarte i piąte, art. 26 ust. 2 lit. d) zdanie trzecie i czwarte, art. 26 ust. 3, art. 27 ust. 2, art. 33, art. 36 ust. 4 akapit drugi i czwarty, art. 36 ust. 6 i 8, art. 36 ust. 9 akapit trzeci, art. 41 ust. 1 lit. d), e), i), k), n), p), q) i s), art. 41 ust. 6 lit. c), art. 41 ust. 9 zdanie drugie i trzecie, art. 41 ust. 10, art. 44 ust. 3, załącznik 1 pkt 1 lit. a) ust. 1 tiret drugie, trzecie, piąte i siódme, załącznik 1 pkt 1 lit. a) ust. 2, załącznik 1 pkt 1 lit. b), d), f), h), i) i j) oraz załącznik 1 pkt 2, a w każdym razie nie powiadomiła Komisji o przyjęciu przepisów koniecznych do transpozycji dyrektywy;
1)

Czy występuje niespójne ograniczenie działalności sektora gier losowych, — jeżeli z jednej strony w państwie członkowskim o strukturze federalnej organizacja publicznych gier losowych w Internecie i pośrednictwo w nich są zgodnie z prawem obowiązującym w zdecydowanej większości krajów związkowych zasadniczo zakazane i mogą zostać wyjątkowo dozwolone — bez przysługującego roszczenia — jedynie w odniesieniu do loterii i zakładów sportowych w celu stworzenia odpowiedniej alternatywy do oferty nielegalnych gier losowych oraz zapobieżenia ich rozwojowi i rozprzestrzenianiu się, — gdy z drugiej strony w jednym z krajów związkowych tego państwa członkowskiego zgodnie z prawem obowiązującym w tym kraju w przypadku spełnienia określonych obiektywnych przesłanek każdemu obywatelowi Unii oraz każdej zrównanej z nim osobie prawnej musi zostać udzielone zezwolenie na dystrybucję zakładów sportowych w Internecie, co w konsekwencji może ograniczyć przydatność obowiązujących w pozostałych krajach związkowych ograniczeń dystrybucji zakładów losowych w Internecie przyjętych dla osiągnięcia uzasadnionych celów dobra publicznego?