ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Czy prawo Unii Europejskiej, a konkretnie art. 34 TFUE, art. 31 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów [dyrektywę ramową] (1) oraz art. 1 lit. t) i u) rozporządzenia (WE) nr 1400/2002 (2) Komisji Europejskiej, można interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak art. 1 ust. 2 Ordonanţa Guvernului [rozporządzenia rządu] nr 80/2000 ponieważ wprowadza on środek o skutku równoważnym do ograniczenia ilościowego w przywozie, zważywszy że zgodnie z tym przepisem do celów swobodnego przepływu (sprzedaży, dystrybucji) nowych produktów i materiałów konsumpcyjnych, zaliczających się do kategorii produktów i materiałów konsumpcyjnych dotyczących bezpieczeństwa ruchu drogowego, ochrony środowiska naturalnego, efektywności energetycznej i ochrony przed kradzieżą pojazdów drogowych, konieczne jest przedstawienie przez sprzedawcę/dystrybutora/przedstawiciela handlowego, wydanego przez producenta, świadectwa homologacji typu lub certyfikacji dla celów wprowadzenia do obrotu lub sprzedaży albo – jeżeli sprzedawca/dystrybutor/przedstawiciel handlowy nie otrzymał go lub nie jest w jego posiadaniu – konieczne jest przejście procedury homologacji danych produktów w Registrul Auto Român [rumuńskiej ewidencji pojazdów] i uzyskanie świadectwa homologacji typu dla celów wprowadzenia do obrotu lub sprzedaży wydawanego przez Registrul Auto Român i biorąc pod uwagę, że jakkolwiek sprzedawca/dystrybutor/przedstawiciel handlowy posiada certyfikat zgodności dla celów wprowadzenia do obrotu lub sprzedaży części udostępniony przez dystrybutora z innego państwa członkowskiego UE, który to prowadzi swobodnie dystrybucję rzeczonych części na terytorium tego państwa członkowskiego UE, wspomniany certyfikat nie wystarcza dla umożliwienia swobodnego przepływu/sprzedaży/dystrybucji omawianych towarów?
2)

Czy określenie odsetek rocznych w następujący sposób: „odsetki od kredytu obliczane są w odniesieniu do dziennego salda rozdzielonego na pozycje (płatności, pobrania gotówki, opłaty i prowizje) i do dziennej stopy odsetek odnoszącej się do okresu obliczeniowego. Odsetki obliczane są codziennie zgodnie z następującym wzorem: suma produktów kwoty każdej pozycji dziennego salda pomnożona przez stopę dziennych odsetek obowiązujących w odpowiednim dniu; stopa dziennych odsetek obliczana jest przez podzielenie stopy rocznej przez 360 dni” – które to ma zasadnicze znaczenie w kontekście dyrektywy 87/102/WE Rady z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego zmienionej dyrektywą 98/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. o podobnym brzmieniu – jest sformułowane prostym i zrozumiałym językiem zgodnie z art. 3 i 4 dyrektywy 93/13/EWG?
1.

Zarzut pierwszy Zaskarżony wyrok narusza z trzech powodów art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 (1): — Dokonujące oceny zdolności rejestracyjnej oznaczenia decydujące znaczenie należy przyznać brzmieniu [oznaczenia] towaru, względnie usługi, dla których oznaczenie ma zostać zarejestrowane. W postępowaniu przed Sądem nie miało to miejsca. Zamiast tego Sąd nadał decydujące znaczenie stronom internetowym wnoszącego odwołanie oraz spisowi towarów objętych amerykańskim znakiem towarowym, które nie stanowiły przedmiotu sporu. — Nawet z punktu widzenia znaczenia przypisanego przez Sąd słowu „HIPERDRIVE”, oznaczenie „HIPERDRIVE” opisuje jedynie jedną z cech napędu. Rzekomy opis napędu wbudowanego do towaru, dla którego oznaczenie to miało zostać zarejestrowane, nie dokonuje jednak opisu żadnych istotnych cech samego towaru. W związku z tym Sąd błędnie zastosował obowiązujące w tym zakresie kryteria sformułowane w najnowszym orzecznictwie (zob. wyrok Sądu z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie T-625/11 BSH przeciwko OHIM [ecoDoor] (2) oraz wyrok Trybunału z dnia 10 lipca 2014 r. w sprawie C-126/13 P BSH przeciwko OHIM (3), pkt 27). — Błędne przyjęcie przez Sąd, że [słowo] „HIPER” należy potraktować tak samo jak „hyper, mimo iż pojęcia te nie są używane jako swoje synonimy, jest oparta na błędnym założeniu, zgodnie z którym zarówno „HIPER” jak i „hyper” są w języku angielskim wymawiane w ten sam sposób. To błędne założenie nie zostało przez Sąd ani udowodnione, ani uzasadnione, mimo licznych przeczących temu przykładów przedstawionych przez wnoszącego odwołanie. Kwestia sprzeczności, względnie niedostateczności uzasadnienia wyroku Sądu stanowi – zgodnie z orzecznictwem – kwestię prawną.
3)

Czy sądy Irlandzkie są uprawnione do rozważenia kwestii zwykłego pobytu dziecka w okolicznościach, w jakich zamieszkuje ono w Irlandii od lipca 2012 r., w którym to czasie jego zabranie do Irlandii nie nastąpiło z naruszeniem prawa francuskiego?
1)

Czy jeżeli w trakcie rozpatrywania skargi skierowanej do niezależnego urzędnika, któremu z mocy ustawy powierzono funkcje administracyjne i wykonawcze w odniesieniu do ustawodawstwa dotyczącego ochrony danych, dane osobowe przekazywane są do innego państwa trzeciego (w tym przypadku do Stanów Zjednoczonych Ameryki), którego obowiązujące przepisy i praktyka prawna nie gwarantują – w ocenie skarżącego – adekwatnej ochrony osoby, której owe dane dotyczą, urzędnik ten jest bezwzględnie związany odmiennymi ustaleniami Wspólnoty zawartymi w decyzji Komisji z dnia 26 lipca 2000 r. (2000/520/WE (1)), uwzględniając art. 7, 8 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2000/C 364/01 (2)), niezależnie od przepisu art. 25 ust. 6 dyrektywy 95/46/WE (3)?
1.

Po pierwsze podnosi naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego nr 40/94. Uważa on, że Sąd dokonał błędnej wykładni tej normy oraz utrwalonego orzecznictwa dotyczącego kwestii określenia podobieństwa oznaczeń i prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, ponieważ wywiódł podobieństwo oznaczeń i prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w kontekście konkurujących znaków z identyczności elementów składowych oznaczeń: po pierwsze z mającej charakter czysto opisowy informacji dotyczącej charakteru towaru (chodzi mianowicie o słowo „granatowy” [niem. „marineblau”] jako informację dotyczącą koloru towarów, dla których konkurujące znaki towarowe miałyby być zarejestrowane) oraz, po drugie, z faktu, iż z powodu braku pierwotnej zdolności odróżniającej odnośne kręgi odbiorców nie uważają jej za wskazówkę co do pochodzenia towaru z określonego przedsiębiorstwa celem odróżnienia względem towarów pochodzących z innych przedsiębiorstw. Ponadto w ramach tego sporu Sąd błędnie pojmuje pojęcie prawne informacji o charakterze opisowym, ponieważ nie uważa słowa „granatowy” ani za opisowe w stosunku do spornych towarów, mianowicie ubrań, ani za istotną cechę towaru.
1)

Czy mieszaniny aminokwasów takie jak te, których dotyczy spór (RM0630 lub RM0789), z których (w połączeniu z węglowodanami i tłuszczami) wyprodukowany jest środek spożywczy, którym zastępuje się substancję zasadniczo niezbędną do życia i obecną w normalnej diecie, ale w pojedynczych przypadkach wywołującą alergię, a przez co umożliwia się unikanie pogorszenia stanu zdrowia ze względu na alergie, łagodzenie, a nawet wyleczenie występujących już zmian chorobowych, należy zaliczyć do leków złożonych z dwóch lub więcej produktów zmieszanych do celów profilaktycznych lub terapeutycznych objętych pozycją 3003 Nomenklatury scalonej (1)? W przypadku, gdy odpowiedź na pytanie pierwsze miałaby być negatywna:
2)

W przypadku, jeżeli na pytanie 1 należy udzielić odpowiedzi przeczącej: Ile uprzednich przelotów samolotu, który ma być użyty do planowego lotu, ma znaczenie w odniesieniu do nadzwyczajnych okoliczności? Czy istnieje ograniczenie czasowe w odniesieniu do uwzględnienia nadzwyczajnych okoliczności dotyczących uprzednich przelotów? I jeśli tak, to jak należy je odmierzyć?
3)

Czy art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1393/2007 należy interpretować w ten sposób, że jeżeli adresat doręczenia odmawia przyjęcia dokumentu sporządzonego w danym języku po stwierdzeniu przez sąd rozpoznający sprawę wystarczającej znajomości przez te osobę tego języka, to odmowa przyjęcia tego dokumentu nie jest uzasadniona, tak że sąd rozpoznający sprawę może zastosować skutki przewidziane w prawie państwa pochodzenia [dokumentu] dla takiego rodzaju nieuzasadnionej odmowy przyjęcia dokumentu, a nawet, jeżeli przewiduje to prawo proceduralne państwa pochodzenia, uznać, że dokument został doręczony adresatowi?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 388/2

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Den Haag (Niderlandy) w dniu 7 sierpnia 2014 r. – TOP Logistics BV, Van Caem International BV przeciwko Bacardi & Co. Ltd, Bacardi International Ltd

(Sprawa C-379/14)

2014/C 388/02

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Gerechtshof Den Haag

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca środek odwoławczy: TOP Logistics BV, Van Caem International BV

Druga strona postępowania: Bacardi & Co. Ltd, Bacardi International Ltd

Pytania prejudycjalne

Te pytania dotyczą towarów pochodzących spoza EOG, które po tym jak zostały wprowadzone na obszar EOG (nie przez właściciela znaku towarowego, ani nie za jego zgodą), zostały w państwie członkowskim Unii Europejskiej objęte procedurą celną tranzytu zewnętrznego bądź procedurą składu celnego w rozumieniu wspólnotowego kodeksu celnego [rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 (1) (dawniej) i rozporządzenie (WE) nr 450/2008 (2)].

1) Czy w okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie, w odniesieniu do towarów, które następnie zostały objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy, należy uznać, że nastąpił ich przywóz w rozumieniu art. 5 ust. 3 lit. c) dyrektywy 89/104/EWG (3) (obecnie dyrektywy 2008/95/WE (4)), tak że doszło do „użycia (oznaczenia) w obrocie handlowym”, którego to użycia właściciel znaku towarowego może zakazać na podstawie art. 5 ust. 1 ww. dyrektywy?

2) Na wypadek udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: czy w takim razie w okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie każda obecność w państwie członkowskim tego rodzaju towarów (objętych w tym państwie procedurą zawieszenia poboru akcyzy) nie stanowi naruszenia, ani nie stwarza groźby naruszenia funkcji wspólnotowego znaku towarowego, tak że właściciel znaku powołujący się w tym państwie członkowskim na krajowe prawa do znaku towarowego nie może sprzeciwić się obecności tych towarów?

(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1).

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (EWG) nr 450/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (zmodernizowany kodeks celny) (Dz.U. L 145, s. 1 ).

(3) Pierwsza dyrektywa Rady (WE) nr 89/104/EWG z 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, s. 1; wydanie specjalne w jęz. polskim Dz.U. 2004, rozdz. 17, t.1, s. 92).

(4) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2008/95/WE z 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (wersja skodyfikowana) (Dz.U. L 299,s. 25).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 388/5

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Klagenævnet for Udbud (Dania) w dniu 20 sierpnia 2014 r. – MT Højgaard A/S i Züblin A/S przeciwko Banedanmark

(Sprawa C-396/14)

2014/C 388/06

Język postępowania: duński

Sąd odsyłający

Klagenævnet for Udbud

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: MT Højgaard A/S i Züblin A/S

Strona pozwana: Banedanmark

Pytanie prejudycjalne

Czy zasadę równości traktowania ustanowioną w art. 10 w związku z art. 51 dyrektywy 2004/17/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji tego rodzaju, jak w postępowaniu głównym, stoi ona na przeszkodzie udzieleniu przez instytucję zamawiającą zamówienia publicznego oferentowi, który nie przedłożył kandydatury w ramach preselekcji, i który w związku z tym nie został wybrany w ramach preselekcji?

(1) Dyrektywa 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynująca procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz.U. L 134, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 380/3

Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

(Sprawa C-398/14)

2014/C 380/03

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Portugalska

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że, nie zapewniając odpowiedniego poziomu oczyszczania ścieków komunalnych w 52 aglomeracjach, w odniesieniu do których stwierdzone zostało naruszenie, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 dyrektywy 91/271/EWG (1);

— obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgodnie z art. 4 dyrektywy 91/271/EWG ścieki komunalne przed odprowadzeniem winny, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r. w odniesieniu do zrzutów do wód słodkich i estuariów, z aglomeracji o RLM 2000–10000, zostać poddane wtórnemu oczyszczaniu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu.

Zdaniem Komisji w Portugalii występuje w tej kwestii problem systemowy ze względu na to, że państwo portugalskie nie podjęło – ani na poziomie krajowym, ani na poziomie regionalnym – żadnych związanych z planowaniem działań mających na celu zastosowanie w ustrukturyzowany sposób przepisów dyrektywy 91/271/EWG.

(1) Dyrektywa Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotycząca oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135 z dnia 30.05.1991, s. 40., specjalne wydanie polskie: Rozdział 15 Tom 02 P. 26 – 38)
1)

Czy dyrektywa 2005/29/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22) powinna być interpretowana w ten sposób, że zachowanie podmiotu, który udziela kredytu konsumenckiego i przedstawia konsumentowi warunki umowne w sposób sprawiający fałszywe wrażenie, że może on swobodnie wybrać usługę dodatkową polegającą na gwarancji ratalnej spłaty kredytu, przy czym w rzeczywistości wywiera on na konsumenta bezprawny nacisk, aby zaakceptował on tę usługę, stanowi nieuczciwą praktykę handlową?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 372/4

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour administrative d’appel de Versailles (Francja) w dniu 13 sierpnia 2014 r. – Groupe Steria SCA przeciwko Ministère des finances et des comptes publics

(Sprawa C-386/14)

2014/C 372/07

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour administrative d’appel de Versailles

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Groupe Steria SCA

Strona pozwana: Ministère des finances et des comptes publics

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 43 WE, obecnie art. 49 TFUE dotyczący swobody przedsiębiorczości należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby przepisy dotyczące francuskiego systemu integracji podatkowej przyznały spółce dominującej objętej integracją zniesienie skutków włączenia proporcji kosztów i wydatków ryczałtowo określonej na 5 % kwoty netto otrzymanych przez nią dywidend tylko od spółek będących rezydentami objętych integracją, podczas gdy przepisy te odmawiają jej takiego prawa dla dywidend wypłacanych przez jej spółki zależne z siedzibą w innym państwie członkowskim, które, gdyby były rezydentami, obiektywnie mogłyby, według wyboru, należeć do systemu integracji?
2)

Czy art. 49 TFUE (art. 43 WE) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu takiemu jak art. 23 ust. 1a DBA Deutschland/Österreich 2000 (niemiecko-austriackiej umowy z 2000 r. w sprawie unikania podwójnego opodatkowania), stanowiącemu, że z podstawy wymiaru podatku niemieckiego wyłączane są dochody pochodzące z Austrii, o ile mogą one podlegać opodatkowaniu w Austrii, jeżeli straty niemieckiej spółki kapitałowej związane z działalnością jej stałego zakładu w Austrii nie mogą zostać uwzględnione w Austrii z tego względu, że zakład ten zostaje zbyty austriackiej spółce kapitałowej należącej do tej samej grupy spółek co niemiecka spółka kapitałowa?
1)

Czy przewidziana w prawie Unii ogólna zasada niedyskryminacji ze względu na wiek sprzeciwia się uregulowaniom takim jak duńskie, na mocy których pracownicy nie są uprawnieni do odprawy w przypadku, gdy mają prawo do świadczeń emerytalnych finansowanych przez ich pracodawcę w ramach systemu emerytalnego, do którego przystąpili przed ukończeniem 50. roku życia, niezależnie od okoliczności, czy zamierzają pozostać na rynku pracy, czy też przejść na emeryturę?
2)

Czy upoważnienie do „zrównania”„wygaśnięcia umowy o pracę” ze zwolnieniami, o którym mowa w akapicie drugim art. 1 ust. 1 lit. b) dyrektywy 98/59 uzależnione jest od tego, „że zwolnień tych jest co najmniej pięć”, należy rozumieć w ten sposób, że taki warunek odnosi się do zwolnień, które zostały dokonane wcześniej przez pracodawcę w art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy, a nie do minimalnego numeru „zrównanych wygaśnięć umowy”, aby można było dokonać zrównania?
1.

uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej w sprawie T-309/12 Zweckverband Tierkörperbeseitigung/Komisja (1) i – w przypadku, jeśli Trybunał uzna, że dysponuje wszystkimi niezbędnymi danymi w celu wydania ostatecznego rozstrzygnięcia sporu – stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.25051 (C 19/2010) (ex NN 23/2010), jaką Niemcy przyznały na rzecz Zweckverband Tierkörperbeseitigung in Rheinland-Pfalz, im Saarland, im Rheingau-Taunus-Kreis und im Landkreis Limburg-Weilburg [nr sprawy C(2012) 2557 wersja ostateczna] oraz obciążenie Komisji kosztami postępowania w przedmiocie odwołania oraz postępowania przed Sądem;
1)

Czy art. 143 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 (1) ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (2) ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny należy interpretować w ten sposób, że odnosi się on nie tylko do sytuacji, w których strony transakcji są wyłącznie osobami fizycznymi, ale również do sytuacji, w których istnieją więzy rodzinne lub powinowactwa pomiędzy zarządzającym jednej ze stron (osoby prawnej) a drugą stroną transakcji (osobą fizyczną) lub jej zarządzającym (w przypadku, gdyby była ona osobą prawną)?
—

stwierdzenie, że poprzez brak powiadomienia Komisji o jednostkach certyfikujących dla personelu i przedsiębiorstw i o tytułach certyfikatów dla personelu i przedsiębiorstw zaangażowanych w działania dotyczące niektórych fluorowanych gazów cieplarnianych stanowiące przedmiot rozporządzeń wykonawczych Komisji oraz poprzez nieustanowienie przepisów w sprawie sankcji mających zastosowanie do naruszeń przepisów rozporządzenia (WE) nr 842/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie niektórych gazów cieplarnianych (1) i niepowiadomienia o nich Komisji, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 ust.2 w związku z art.12 ust.3 rozporządzenia Komisji (WE) 303/2008 (2), art. 12 ust.3 rozporządzenia Komisji (WE) 304/2008 (3), art.7 ust.1 rozporządzenia Komisji (WE) 305/2008 (4), art.6 ust.1 rozporządzenia Komisji (WE) 306/2008 (5), art.4 ust.2 rozporządzenia Komisji (WE) 307/2008 (6), art.1 rozporządzenia Komisji (WE) 308/2008 (7) oraz art.13 ust.2 tegoż Rozporządzenia;
7.

Błędna wykładnia warunków spornych umów, nieuwzględnienie zarzutu merytorycznego i przeinaczenie dokumentów — Błędna wykładnia i błędne zastosowanie klauzuli „overall statement of accounts” (pełne sprawozdanie finansowe) z naruszeniem dobrej wiary i prawa greckiego oraz klauzuli „receipts” (przychody) z naruszeniem wyraźnych warunków umów. — Nieuwzględnienie i brak oceny Sądu w odniesieniu do zarzutu merytorycznego skarżącej odnoszącego się do zarejestrowania zaliczki na poczet projektu Access e-Gov w jej księgach rachunkowych przed zakończeniem kontroli na miejscu. — Przeinaczenie załączników A3, A6, A9, A11, A14 i A17 do skargi.
—

krajowym przepisom postępowania upadłościowego ograniczającym prawo dłużnika (konsumenta) do wystąpienia do sądu z wnioskiem o badanie zgłoszonych wierzytelności wierzycieli (dostawców dóbr i usług) jedynie do wypadków, w których zezwolono na przeprowadzenie upadłości konsumenta w formie oddłużenia, a w tym zakresie tylko w stosunku do niezabezpieczonych wierzytelności wierzycieli, przy czym w przypadku wykonalnych wierzytelności uznanych postanowieniem właściwego organu zarzuty dłużnika są dalej ograniczone jedynie do możliwości twierdzenia, że wierzytelność wygasła albo jest przedawniona zgodnie z § 192 ust. 3 i § 410 ust. 2 i 3 prawa upadłościowego?
1.

Czy w przypadku, w którym osoba mieszkająca w jednym państwie członkowskim (w kraju) jest uprawniona do zasiłku na dzieci, które zamieszkują w innym państwie członkowskim (za granicą) wraz z drugim, żyjącym z tą osobą w separacji małżonkiem, należy stosować art. 60 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 987/2009 (1) z tym skutkiem, że fikcja, zgodnie z którą do celów stosowania art. 67 i 68 rozporządzenia nr 883/2004 (2) uwzględnia się – w szczególności w odniesieniu do prawa danej osoby do ubiegania się o takie świadczenia – sytuację całej rodziny, tak jak gdyby wszystkie osoby zainteresowane podlegały ustawodawstwu danego państwa członkowskiego i miały miejsce zamieszkania w tym państwie, sprawia, iż prawo do zasiłku na dzieci przysługuje wyłącznie małżonkowi zamieszkującemu w innym państwie członkowskim (za granicą) z uwagi na to, że prawo krajowe pierwszego państwa członkowskiego (w kraju) stanowi, iż w przypadku kilku osób uprawnionych do zasiłku na dzieci prawo do ubiegania się o ten zasiłek ma ten rodzic, który przyjął dziecko do swojego gospodarstwa domowego?
—

uchylenie wyroku wydanego przed Sąd w dniu 11 lipca 2014 r. w sprawie T-533/10, DTS Distribuidora de Televisión Digital, S.A. przeciwko Komisji, a co za tym idzie zgodnie z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej: — na podstawie informacji, którymi dysponuje, uwzględnienie żądań sformułowanych w skardze wniesionej w pierwszej instancji i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2011/1/UE z dnia 20 lipca 2010 r. w sprawie programu pomocy państwa C 38/09 (ex NN 58/09), który Hiszpania zamierza wdrożyć na rzecz Corporación de Radio y Televisión Española (RTVE) (1) lub — tytułem ewentualnym, skierowanie sprawy do Sądu, aby orzekł on, uwzględniając wyrok, jaki zostanie wydany przez Trybunał. Sprawiedliwości;
—

zasądzenie zapłaty przez Republikę Włoską na rzecz Komisji kary za każde półrocze, wyznaczonej przez Komisję poczynając on półrocza następującego po wydaniu wyroku w niniejszej sprawie, poprzez pomnożenie kary dziennej w wysokości 187 264 EUR za dzień przez 182,5 i przez odsetek pomocy pozostającej jeszcze do odzyskania na koniec półrocza w stosunku do kwoty pomocy pozostającej jeszcze do odzyskania w dniu wydania przez Trybunał wyroku w niniejszej sprawie;