ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Takie rozwiązanie może zostać przeniesione na grunt sporów powstałych na podstawie aktów indywidualnych. W tych sporach bieg przedawnienia rozpoczyna się w chwili wystąpienia skutków decyzji wobec osób, do których jest skierowana. W sytuacji gdy grzywna zostaje nałożona na spółkę w drodze decyzji Komisji, szkodliwe skutki występują w stosunku do tego przedsiębiorstwa od momentu nałożenia na nie grzywny. Rozpoczęcie biegu przedawnienia nie zależy bowiem od stwierdzenia bezprawności zachowania Wspólnoty w drodze orzeczenia sądowego.

Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu odpowiedzialności Wspólnoty rozpoczyna się od chwili spełnienia wszystkich przesłanek powstania obowiązku naprawienia szkody, a zwłaszcza od chwili skonkretyzowania się szkody, która ma zostać naprawiona. Z tego wynika, że w odniesieniu do przypadków, w których odpowiedzialność Wspólnoty powstała w wyniku aktu normatywnego, bieg przedawnienia rozpoczyna się z chwilą wystąpienia szkodliwych skutków tego aktu. Inne rozwiązanie oznaczałoby podważenie zasady autonomii skarg, uzależniając postępowanie w sprawie skargi o naprawienie szkody od wyniku postępowania w sprawie skargi o stwierdzenie nieważności.

Na mocy art. 46 statutu Trybunału Sprawiedliwości w dziedzinie odpowiedzialności pozaumownej bieg przedawnienia przerywa wniesienie skargi do Trybunału lub uprzednie wniesienie przez poszkodowanego wniosku do właściwej instytucji Wspólnoty. Ponieważ art. 46 statutu Trybunału dotyczy roszczeń wobec Wspólnot z zakresu odpowiedzialności pozaumownej, „skargą” przerywającą bieg przedawnienia w rozumieniu tego przepisu jest skarga, w której podniesiona została ta odpowiedzialność zgodnie z art. 288 ust. 2 WE. Skarga o stwierdzenie nieważności nie może więc zostać uznana za „skargę” mogącą przerwać bieg przedawnienia w rozumieniu art. 46 statutu Trybunału.

(por. pkt 36)
W istocie, ponieważ z jednej strony uprawnienie do wprowadzania odstępstw od obowiązku ochrony osób poszkodowanych w wypadkach jest zdefiniowane i zakreślone przez prawo wspólnotowe, a z drugiej strony realizacja wymienionych celów uregulowań wspólnotowych wymaga jednolitego podejścia do ochrony ubezpieczeniowej pasażerów na poziome wspólnotowym, państwa członkowskie nie mogą wprowadzać dodatkowych ograniczeń zakresu obowiązkowego ubezpieczenia względem pasażerów.

Wykładni art. 1 trzeciej dyrektywy 90/232 w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych nie obejmuje odpowiedzialności za uszkodzenia ciała doznane przez osoby, które podróżują w tej części pojazdu, której projekt ani konstrukcja nie obejmuje siedzeń dla pasażerów.

Celem dyrektyw 72/166, 84/5 i 90/232 w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych nie jest harmonizacja systemów odpowiedzialności cywilnej państw członkowskich i w obecnym stanie prawa wspólnotowego państwa te zachowują swobodę co do określenia systemu odpowiedzialności cywilnej mającego zastosowanie do szkód wynikających z ruchu pojazdów. Państwa członkowskie są jednak zobowiązane do zapewnienia, by odpowiedzialność cywilna według ich prawa krajowego była objęta ubezpieczeniem zgodnym z przepisami tych trzech wymienionych dyrektyw.

Państwa członkowskie powinny ponadto wykonywać swoje uprawnienia z poszanowaniem prawa wspólnotowego, a w szczególności art. 1 trzeciej dyrektywy, i przepisy krajowe, które regulują warunki odszkodowania za szkody wynikające z ruchu pojazdów, nie mogą zatem pozbawiać skuteczności (effet utile) tego artykułu.

W konsekwencji przepisy krajowe, sformułowane na podstawie ogólnych i abstrakcyjnych kryteriów, nie mogą odmawiać pasażerowi prawa do odszkodowania albo ograniczać takiego prawa w sposób nieproporcjonalny jedynie w oparciu o przyczynienie się pasażera do powstania szkody. Zakres takiego odszkodowania może zostać ograniczony jedynie w wyjątkowych okolicznościach, na podstawie indywidualnej oceny i z poszanowaniem prawa wspólnotowego.

(por. pkt 33–35)
Umożliwienie stronie podniesienia po raz pierwszy przed Trybunałem zarzutu, którego nie podniosła ona przed Sądem, pozwoliłoby jej wnieść do Trybunału, którego właściwość w zakresie odwołań jest ograniczona, odwołanie szersze niż skarga wniesiona do Sądu. Dlatego w ramach odwołania właściwość Trybunału jest ograniczona do oceny rozwiązania prawnego zawartego w rozstrzygnięciu, które zostało wydane w odpowiedzi na zarzuty przedstawione przed sądem rozpoznającym sprawę w pierwszej instancji.

Jednak ze względu na to, że izba odwoławcza Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) odmówiła rejestracji zgłoszonego znaku towarowego wyłącznie na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, a z kolei skarga na tę decyzję wniesiona do Sądu oparta była na naruszeniu tego właśnie przepisu, to dopiero na etapie odwołania można było zakwestionować wykładnię art. 7 ust. 1 lit. c), zastosowaną przez Sąd w zaskarżonym wyroku, na podstawie której orzekł on o nieważności spornej decyzji. W tych okolicznościach i w zakresie, w jakim ma ono wyłącznie na celu zakwestionowanie rozwiązania prawnego wskazanego przez Sąd w rozstrzygnięciu zaskarżonego wyroku, odwołanie, w którym podniesiono naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, należy uznać za dopuszczalne.

(por. pkt 21–24)
Transakcja obejmująca dostawę i ułożenie kabla światłowodowego łączącego dwa państwa członkowskie i znajdującego się częściowo poza terytorium Wspólnoty winna być uznana za dostawę towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 2002/93, jeżeli z okoliczności wynika, że po przeprowadzeniu przez dostawcę prób funkcjonowania kabel będzie przekazany klientowi, który będzie mógł rozporządzać nim jak właściciel, cena samego kabla stanowi wyraźnie większą część całkowitego kosztu transakcji, a usługi świadczone przez dostawcę ograniczają się do ułożenia kabla, bez zmiany jego charakteru i bez przystosowania go do specyficznych potrzeb klienta.

Artykuł 8 ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że kompetencja do opodatkowania dostawy i ułożenia kabla światłowodowego łączącego dwa państwa członkowskie i znajdującego się częściowo poza terytorium Wspólnoty przysługuje każdemu państwu członkowskiemu proporcjonalnie do długości kabla znajdującego się na jego terytorium, zarówno w odniesieniu do ceny samego kabla oraz pozostałych materiałów, jak i do kosztu usług związanych z jego ułożeniem.

Prawdą jest, że reguła kolizyjna, aby była skuteczna, musi pozwalać na przyporządkowanie transakcji do zakresu kompetencji podatkowych w dziedzinie opodatkowania podatkiem od wartości dodanej tylko jednego z zainteresowanych państw członkowskich. W tym rozumieniu, jeżeli towar jest instalowany, to uważa się, że dostawa ma miejsce co do zasady na terytorium tylko jednego państwa członkowskiego, a jeżeli instalacja towaru polega na połączeniu go z gruntem, to miejsce tego połączenia określa państwo członkowskie właściwe w zakresie opodatkowania tej dostawy. Nie oznacza to jednak, że art. 8 ust. 1 lit. a) zdanie drugie szóstej dyrektywy nie znajduje zastosowania, w przypadku gdy instalacja towaru na terytorium jednego z państw członkowskich rozciąga się na terytorium innego państwa członkowskiego. Bowiem, w przypadku gdy towar jest instalowany na terytorium jednego państwa członkowskiego, a następnie na terytorium drugiego, miejsce dostawy znajduje się kolejno na terytorium każdego z tych państw. Wynika z tego, że w takim przypadku kompetencja do opodatkowania tej transakcji winna być przyznana każdemu państwu członkowskiemu w odniesieniu do części kabla zainstalowanego na jego terytorium.

(por. pkt 45–47, 50 oraz pkt 2 sentencji)
Sprawa C-383/05

Raffaele Talotta

przeciwko

État belge

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia)]

„Swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 52 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 43 WE) — Podatnik będący nierezydentem, wykonujący działalność na własny rachunek — Ustalenie minimalnych podstaw opodatkowania tylko w odniesieniu do podatników będących nierezydentami — Uzasadnienie względami interesu ogólnego — Skuteczność kontroli podatkowych — Brak”

Opinia rzecznika generalnego P. Mengozziego przedstawiona w dniu 16 listopada 2006 r. I - 2557

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 marca 2007 r. I - 2575

Streszczenie wyroku

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Przepisy podatkowe

(traktat WE, art. 52 (obecnie, po zmianie, art. 43 WE))

Artykuł 52 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 43 WE) sprzeciwia się uregulowaniom państwa członkowskiego w dziedzinie podatku dochodowego, które przewidują w ramach określania podstawy opodatkowania w razie braku dowodów przedstawionych przez podatnika lub organ administracji, minimalne podstawy opodatkowania tylko w odniesieniu do podatników będących nierezydentami.

Przychody uzyskane w ramach działalności na własny rachunek na terytorium danego państwa członkowskiego, niezależnie czy przez podatnika będącego rezydentem, czy też przez podatnika niebędącego rezydentem, należą bowiem do tej samej kategorii przychodów. Ponadto sytuacja podatnika będącego rezydentem i podatnika będącego nierezydentem w przypadku wykonywania przez nich części czynności na terytorium innego państwa członkowskiego rodzi dla właściwych organów podatkowych trudności tego samego rodzaju, a zatem obie te kategorie podatników znajdują się w obiektywnie porównywalnej sytuacji. W tej sytuacji rozróżnienie oparte na kryterium miejsca zamieszkania lub siedziby stanowi dyskryminację pośrednią, bowiem może ono działać głównie na niekorzyść obywateli innych państw członkowskich, jako że nierezydenci są najczęściej cudzoziemcami.

(por. pkt 26, 28, 32, 38 i sentencja)
Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 69/335 dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, zmienionej dyrektywą 85/303, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku państwa, które przystąpiło do Wspólnot Europejskich ze skutkiem od dnia 1 stycznia 1986 r., wobec braku postanowień wprowadzających odstępstwa w akcie o przystąpieniu tego państwa lub w innym akcie prawa wspólnotowego, przewidziane w tym przepisie obowiązkowe zwolnienie dotyczy wszystkich czynności objętych zakresem zastosowania dyrektywy 69/335, które w dniu 1 lipca 1984 r. były w tym państwie członkowskim zwolnione od podatku kapitałowego lub które były opodatkowane tym podatkiem według stawki obniżonej wynoszącej 0,50% lub niższej.

Nałożony na państwa członkowskie jasny i bezwarunkowy obowiązek zwolnienia od podatku kapitałowego tych czynności wiąże również dane państwo członkowskie, począwszy od dnia 1 stycznia 1986 r., czyli dnia, z którym przystąpiło ono do Wspólnot, który zbiega się z ostatecznym dniem terminu na transponowanie istotnych zmian dyrektywy 69/335 wprowadzonych dyrektywą 85/303, a zatem jedyną wersją dyrektywy 69/335 wiążącą to państwo członkowskie jest wersja wynikająca z dyrektywy 85/303.

Data 1 lipca 1984 r., która na mocy art. 7 ust. 1 traktowana jest jako data odniesienia, wiąże również to państwo członkowskie. Bowiem w przypadku przystępowania do Wspólnot zawarte w prawie wspólnotowym odwołanie się do określonej daty, wobec braku postanowienia o przeciwnej treści w akcie przystąpienia lub innym akcie prawa wspólnotowego, dotyczy również państwa przystępującego, nawet jeśli ta data jest wcześniejsza od daty przystąpienia.

(por. pkt 28, 30, 32, 33 oraz pkt 1 sentencji)
Dotyczący złomu elektronicznego kod GC 020 zielonego wykazu odpadów zawartego w załączniku II do rozporządzenia nr 259/93 w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar, zmienionego rozporządzeniem nr 2557/2001 należy interpretować w ten sposób, iż obejmuje on przewody wyłącznie pod warunkiem, że pochodzą z wyposażenia elektronicznego.

Bardziej elastyczne uregulowania mające zastosowanie do odpadów wymienionych w zielonym wykazie odpadów znajdującym się w załączniku II do rozporządzenia nr 259/93 w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar, zmienionego rozporządzeniem nr 2557/2001, to znaczy niepoddanie ich podstawowym elementom procedur kontroli i nadzoru wprowadzonym tym rozporządzeniem, nie mogą być zasadniczo rozciągnięte na odpady niewymienione w tym wykazie.

W szczególności okoliczność, że odpad składa się z dwóch elementów, które rozpatrywane oddzielnie mogą stanowić odpady ujęte w zielonym wykazie odpadów, nie może automatycznie prowadzić do objęcia takiego złożonego odpadu tym wykazem. Warunki, w których można dokonać przetworzenia takich odpadów, i zagrożenia dla środowiska naturalnego związane z ich obróbką nie muszą bowiem być identyczne, w przypadku gdy dany odpad stanowi całość złożoną z kilku elementów lub gdy każdy z tych elementów stanowi odrębny odpad.

(por. pkt 32, 33, 42 oraz pkt 2 sentencji)
Sprawa C-428/05

Firma Laub GmbH & Co. Vieh & Fleisch Import-Export

przeciwko

Hauptzollamt Hamburg-Jonas

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg)

„Refundacje wywozowe — Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 — Pojęcie „nienależna wypłata refundacji” — Wypłata refundacji na podstawie niepełnej dokumentacji — Możliwość uzupełnienia dokumentów dotyczących refundacji po upływie terminów wskazanych w art. 47 ust. 2 i art. 48 ust. 2 lit. a) rozporządzenia, w ramach wszczętej w późniejszym okresie procedury odzyskiwania”

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 21 czerwca 2007 r. I - 5071

Streszczenie wyroku

Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Refundacje wywozowe

(rozporządzenie Komisji nr 3665/87, art. 11 ust. 3 akapit pierwszy, art. 47 ust. 2 i art. 48 ust. 2 lit. a))

Refundacja wywozowa nie może zostać zakwalifikowana jako „nienależnie wypłacona” w rozumieniu art. 11 ust. 3 akapit pierwszy zdanie pierwsze rozporządzenia nr 3665/87 ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem nr 604/98, jeśli w ramach procedury odzyskiwania tej refundacji beneficjent przedstawi dowody niezbędne do uzasadnienia jego uprawnienia do rzeczonej refundacji. Do właściwych władz krajowych należy wyznaczenie rozsądnego terminu pozwalającego beneficjentowi na przedstawienie tych dowodów.

W istocie, ponieważ terminy przewidziane w art. 47 ust. 2 i art. 48 ust. 2 lit. a) wyżej wymienionego rozporządzenia nie mają zastosowania do procedury odzyskiwania i wobec braku specjalnych reguł prawa wspólnotowego określających terminy przedstawienia dodatkowych dowodów w ramach procedury odzyskiwania, do właściwych władz krajowych należy wyznaczenie — w sposób zgodny z prawem wspólnotowym i z zastrzeżeniem przewidzianych w nim ograniczeń — dodatkowego terminu z uwzględnieniem szczególnych okoliczności konkretnej sprawy. Wyznaczony termin musi być rozsądny, tak by umożliwić eksporterowi uzyskanie i przedstawienie wymaganych dokumentów, oraz musi w szczególności uwzględniać ewentualne skutki zachowania właściwych władz dla eksportera.

(por. pkt 27, 28 i sentencja)
Sprawa C-173/05

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Republice Włoskiej

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 23 WE, 25 WE i 133 WE — Umowa o współpracy EWG — Algieria — Podatek środowiskowy nałożony na gazociągi wybudowane na terytorium regionu Sycylii — Opłata o skutku równoważnym do ceł”

Opinia rzecznika generalnego P. Légera przedstawiona w dniu 5 października 2006 r. I - 4919

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 czerwca 2007 r. I - 4929

Streszczenie wyroku

Swobodny przepływ towarów – Cła – Opłata o skutku równoważnym (art. 23 WE i 133 WE; umowa o współpracy EWG–Algieria, art. 9) Swobodny przepływ towarów – Cła – Opłata o skutku równoważnym (art. 25 WE)
Okoliczność, iż podatnik analizuje sytuację majątkową samodzielnie wyszukanych klientów w celu uzyskania dla nich kredytów, nie stanowi przeszkody dla stwierdzenia istnienia usługi pośrednictwa kredytowego zwolnionej zgodnie z art. 13 część B lit. d) pkt 1 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, jeśli usługę pośrednictwa kredytowego oferowaną przez tego podatnika należy uznać za świadczenie główne, w stosunku do którego doradztwo majątkowe ma charakter pomocniczy z tym skutkiem, że to ostatnie dzieli los prawny pośrednictwa kredytowego. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy sytuacja taka ma miejsce w zawisłym przed nim sporze.

Okoliczność, że podatnik nie jest związany umownie z żadną ze stron umowy kredytowej, do której zawarcia się przyczynił, oraz że nie kontaktuje się bezpośrednio z jedną z tych stron, nie stanowi przeszkody do tego, aby świadczył on usługę pośrednictwa kredytowego, zwolnioną zgodnie z art. 13 część B lit. d) pkt 1 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych.

Czynności zwolnione z opodatkowania na mocy art. 13 część B lit. d) pkt 1 szóstej dyrektywy definiuje się ze względu na charakter świadczonych usług, a nie osobę je świadczącą lub ich odbiorcę. Przepis ten nie odnosi się bowiem w ogóle do tych ostatnich podmiotów. Stwierdzenie to zachowuje również aktualność w odniesieniu do charakteru stosunku między pośrednikiem a stronami umowy, ponieważ sformułowanie art. 13 część B lit. d) pkt 1 szóstej dyrektywy nie zawiera żadnej wskazówki w tym zakresie.

Ponadto sformułowanie art. 13 część B lit. d) pkt 1 szóstej dyrektywy nie wyklucza co do zasady tego, by na działalność pośrednictwa składały się różne odrębne usługi, które mogą się mieścić w pojęciu „pośrednictwa w sprawie kredytów” w rozumieniu tego przepisu i korzystać z przewidzianego w nim zwolnienia. W tej sytuacji z zasady neutralności podatkowej wynika, że podmioty gospodarcze powinny mieć możliwość wyboru modelu organizacyjnego, który z czysto gospodarczego punktu widzenia byłby dla nich najbardziej odpowiedni, nie narażając się na to, że dokonane przez nie czynności nie będą objęte zwolnieniem z opodatkowania przewidzianym w tym przepisie.

(por. pkt 25, 26, 34, 35, 40 oraz pkt 2 sentencji)
Zasada równego traktowania i obowiązek zachowania przejrzystości sprzeciwiają się, aby instytucja zamawiająca, która wszczęła postępowanie przetargowe na dostawę do szpitala publicznego wyrobów medycznych, wskazując, że wyroby te muszą być zgodne z Farmakopeą Europejską i posiadać oznakowanie CE, odrzuciła proponowane materiały bezpośrednio i z pominięciem procedury ochronnej, ustanowionej w art. 8 i 18 dyrektywy 93/42 dotyczącej wyrobów medycznych zmienionej rozporządzeniem nr 1882/2003, ze względów dotyczących zdrowia publicznego, mimo że spełniają one ten wymagany warunek techniczny. Jeśli instytucja zamawiająca uzna, że te wyroby medyczne mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego, jest zobowiązana powiadomić właściwy krajowy organ w celu zastosowania rzeczonej procedury ochronnej.

Instytucja zamawiająca, która zwróciła się do właściwego organu krajowego w celu zastosowania procedury ochronnej, ustanowionej w art. 8 i 18 dyrektywy 93/42 dotyczącej wyrobów medycznych zmienionej rozporządzeniem nr 1882/2003, w zakresie wyrobów medycznych posiadających oznakowanie CE, jest zobowiązana zawiesić postępowanie przetargowe do czasu zakończenia procedury ochronnej, ponieważ jej wynik jest wiążący dla tej instytucji zamawiającej. Jeżeli zastosowanie takiej procedury ochronnej powoduje opóźnienia mogące stanowić zagrożenie dla funkcjonowania szpitala publicznego i w związku z tym dla zdrowia publicznego, instytucja zamawiająca może, z zachowaniem zasady proporcjonalności, podjąć wszelkie niezbędne środki tymczasowe umożliwiające jej zaopatrzenie się w materiały konieczne do właściwego funkcjonowania tego szpitala.

(por. pkt 62 oraz pkt 2 sentencji)
Ponieważ art. 16 ust. 1 dyrektywy 92/43 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory stanowi wyjątek od zakazów ustanowionych w art. 12, 13, 14 i 15 lit. a) i b), który podlega ścisłej wykładni i w odniesieniu do którego ciężar dowodu zaistnienia warunków wymaganych dla każdego odstępstwa spoczywa na władzach, które podejmują decyzję w tym przedmiocie, państwa członkowskie są zobowiązane do zagwarantowania, że każda interwencja dotycząca gatunków chronionych będzie podejmowana wyłącznie na podstawie decyzji zawierających precyzyjne i odpowiednie uzasadnienie, uwzględniające przyczyny, warunki i wymogi, o których mowa w art. 16 ust. 1 tej dyrektywy.

Skoro art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 92/43 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, który stanowi wyjątek od zakazów ustanowionych w art. 12, 13, 14 i 15 lit. a) i b), czyni stan właściwej ochrony populacji danych gatunków w ich naturalnym zasięgu konieczną przesłanką wstępną wprowadzenia przewidzianych w nim odstępstw, wprowadzenie tego typu odstępstw pozostaje możliwe w wyjątkowych okolicznościach, jeżeli zostanie należycie wykazane, że nie doprowadzą one do pogorszenia niewłaściwego stanu ochrony tych populacji lub uniemożliwienia ich odtworzenia w warunkach właściwego stanu ochrony. Podążając bowiem za sformułowanymi przez Komisję uwagami, zawartymi w szczególności w pkt 47–51 sekcji III wydanego przez nią dokumentu przewodniego w sprawie przewidzianej przez dyrektywę 92/43 ścisłej ochrony gatunków zwierząt ważnych dla Wspólnoty, nie można wykluczyć, że odstrzał ograniczonej liczby okazów okaże się bez wpływu na określony w art. 16 ust. 1 tej dyrektywy cel, polegający na utrzymaniu we właściwym stanie ochrony populacji danego gatunku w jej naturalnym zasięgu. Takie odstępstwo byłoby więc neutralne dla tego gatunku.

(por. pkt 28, 29)