WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (skład jednoosobowy)

z dnia 25 maja 2004 r.

Sprawa T-69/03

W

przeciwko

Parlamentowi Europejskiemu

Urzędnicy – Dodatek na ponowne zagospodarowanie – Pojęcie miejsca zamieszkania – Dowody

Pełny tekst w języku francuskim II - 0000

Przedmiot: Skarga mająca głównie za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 3 czerwca 2002 r. odmawiającej przyznania skarżącemu dodatku na ponowne zagospodarowanie.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron poniesie własne koszty postępowania.

Streszczenie

1. Urzędnicy – Skarga – Przedmiot – Nakaz dla administracji – Niedopuszczalność

(regulamin pracowniczy, art. 91)

2. Urzędnicy – Skarga – Ocena zgodności z prawem zaskarżonego aktu w zależności od okoliczności faktycznych i stanu prawnego istniejącego w momencie jego wydawania

(regulamin pracowniczy, art. 91)

3. Urzędnicy – Zwrot kosztów – Dodatek na ponowne zagospodarowanie – Przesłanki przyznania – Faktyczna zmiana zwykłego miejsca zamieszkania – Pojęcie zwykłego miejsca zamieszkania – Ciężar dowodu autentyczności przesiedlenia spoczywający na urzędniku – Termin trzech lat wyznaczony na zmianę, ale nie na jej udowodnienie

(regulamin pracowniczy, załącznik VII, art. 6)

1. Sąd nie może kierować nakazów do instytucji wspólnotowych lub zastępować te ostatnie. Należy zatem uznać za niedopuszczalny wniosek byłego urzędnika, mający na celu nakazanie instytucji przyznanie mu dodatku na ponowne zagospodarowanie.

(zob. pkt 20 i 22)

Odesłanie: wyrok Trybunału z dnia 8 lipca 1999 r. w sprawie C-5/93 P DSM przeciwko Komisji, Rec. str. I-4695, pkt 36; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 lutego 2000 r. w sprawie T-145/98 ADT Projekt przeciwko Komisji, Rec. str. II-387, pkt 83

2. Zgodność z prawem aktu o charakterze indywidualnym, zaskarżonego przed sądem wspólnotowym winna być oceniona w zależności od okoliczności faktycznych i stanu prawnego istniejącego w dacie, w której akt został wydany. Gdyby Sąd miał badać ową zgodność z prawem w świetle okoliczności faktycznych, które nie występowały w tej dacie, w istocie zastępowałby instytucję, od której pochodzi ten właśnie akt. Tymczasem zastępowanie instytucji nie jest rolą Sądu.

(zob. pkt 28)

Odesłanie: wyrok Trybunału z dnia 17 maja 2001 r. w sprawie C-449/98 P IECC przeciwko Komisji, Rec. str. I-3875, pkt 87; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 1991 r. w sprawie T-19/90 Von Hoessle przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, Rec. str. II-615, pkt 30

3. O ile art. 6 załącznika VII do regulaminu pracowniczego uzależnia przyznanie dodatku na ponowne zagospodarowanie jedynie od zmiany miejsca zamieszkania danego urzędnika na miejsce położone w odległości nie mniejszej niż 70 km od miejsca zatrudnienia, to jednak zmiana miejsca zamieszkania, o której stanowi ten przepis, oznacza faktyczną zmianę zwykłego miejsca zamieszkania urzędnika na nowe miejsce wskazane jako miejsce przesiedlenia.

Pojęcie zwykłego miejsca zamieszkania interpretowane być powinno jako miejsce, w którym zainteresowany ustanowił, z zamiarem nadania mu trwałego charakteru, stały bądź zwykły ośrodek swych interesów życiowych. Ponadto pojęcie miejsca zamieszkania, nie biorąc pod uwagę wyłącznie ilości czasu, jaki dana osoba spędziła na terytorium tego czy innego państwa, oznacza, oprócz okoliczności fizycznego przebywania w pewnym miejscu, zamiar nadania tej okoliczności ciągłości wynikającej z nawyku życiowego i rozwoju normalnych relacji społecznych, tak że najem mieszkania nie wystarczy dla ustalenia autentyczności zmiany zwykłego miejsca zamieszkania.

Do urzędnika należy wykazanie wszelkimi prawnymi środkami, że faktycznie zmienił miejsce zamieszkania w ciągu trzech lat następujących po zakończeniu służby, z tym że, jeżeli chodzi o dowody, iż owo przesiedlenie miało miejsce w terminie, mogą one być przedłożone po jego zakończeniu. Jednakże mają one znaczenie o tyle tylko, o ile pokazują, że urzędnik faktycznie zmienił miejsce zamieszkania w ciągu trzech lat następujących po zakończeniu służby.

(zob. pkt 41-43 i 48)

Odesłanie: wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 września 1993 r. w sprawach połączonych T-57/92 i T-75/92 Yorck von Wartenburg przeciwko Parlamentowi, Rec. str. II-925, pkt 65 i 66; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 kwietnia 2001 r. w sprawie T-37/99 Miranda przeciwko Komisji, RecFP str. I-A-87 oraz II-413, pkt 30, 31 i 32