ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuły 43 WE i 49 WE sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, na podstawie którego podatnik będący rezydentem może dochodzić, po pierwsze, odliczenia od podstawy opodatkowania kwoty składek na ubezpieczenie społeczne zapłaconych w trakcie roku podatkowego, i po drugie, obniżenia należnego podatku o kwotę składek na ubezpieczenie zdrowotne zapłaconych w tym okresie, tylko wtedy gdy rzeczone składki zostały zapłacone w państwie członkowskim opodatkowania, podczas gdy takich korzyści odmawia się, gdy składki zostały zapłacone w innym państwie członkowskim, nawet wówczas gdy nie zostały one odliczone w tym ostatnim państwie członkowskim.

Uregulowanie takie wprowadza różnicę w traktowaniu podatników będących rezydentami. W istocie podatnik, który ma miejsce zamieszkania w państwie członkowskim opodatkowania, lecz prowadzi działalność gospodarczą w innym państwie członkowskim, w którym podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu i obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu, nie może odliczyć kwoty płaconych składek od podstawy opodatkowania lub obniżyć kwoty podatku należnego w państwie członkowskim opodatkowania o kwotę tych składek, a zatem jest traktowany w sposób mniej korzystny niż każdy inny podatnik, który ma miejsce zamieszkania w danym państwie, lecz ogranicza swą działalność gospodarczą do terytorium tego państwa, płacąc przy tym obowiązkowe składki na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne właściwej krajowej instytucji publicznej. Tymczasem podatnicy będący rezydentami nie znajdują się w obiektywnie różnych sytuacjach w odniesieniu do opodatkowania ich dochodu w państwie członkowskim opodatkowania, co mogłoby uzasadniać tego rodzaju różnice w traktowaniu w zależności od miejsca płacenia, ponieważ podlegają oni nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w tym państwie członkowskim. W ten sposób opodatkowanie ich dochodu w państwie członkowskim, w którym objęci są krajowymi systemami ubezpieczeń zdrowotnych i społecznych, powinno być dokonywane według tych samych zasad, a w konsekwencji — przy uwzględnieniu tych samych ulg podatkowych. W tych okolicznościach odmowa przyznania podatnikowi będącemu rezydentem danych korzyści podatkowych może zniechęcić tego podatnika do korzystania ze swobód przedsiębiorczości i świadczenia usług, o których mowa w art. 43 WE i 49 WE, oraz stanowi ograniczenie tych swobód.

(por. pkt 66–71, 74; pkt 1 sentencji)
Sprawa C-441/08

Elektrownia Pątnów II sp. z o.o.

przeciwko

Dyrektorowi Izby Skarbowej w Poznaniu

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny)

„Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału — Pożyczki zaciągnięte przez spółkę kapitałową przed akcesją państwa członkowskiego do Unii Europejskiej — Opodatkowanie podatkiem kapitałowym na mocy prawa krajowego — Konwersja pożyczek na udziały po akcesji państwa członkowskiego do Unii Europejskiej — Podatek kapitałowy od tej czynności podwyższenia kapitału zakładowego — Natychmiastowe stosowanie nowej regulacji”

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 listopada 2009 r. I ‐ 10801

Streszczenie wyroku

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału – Podatek kapitałowy pobierany od spółek kapitałowych

(dyrektywa Rady 69/335, art. 5 ust. 3 tiret drugie)

Artykuł 5 ust. 3 tiret drugie dyrektywy 69/335 dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, w brzmieniu zmienionym Aktem dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, wymaga, aby przy obliczaniu podstawy opodatkowania podatkiem kapitałowym podwyższenia kapitału spółki w drodze konwersji pożyczek zaciągniętych przez tę spółkę przed przystąpieniem państwa członkowskiego do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r. na udziały, w sytuacji gdy konwersja miała miejsce po przystąpieniu, uwzględniać wcześniejsze opodatkowanie tych pożyczek na podstawie obowiązującego wówczas ustawodawstwa krajowego.

W istocie wprowadzenie do prawa państwa członkowskiego regulacji zakazującej ponownego opodatkowania tych samych kwot z tytułu włączenia ich do kapitału zakładowego nie może być traktowane jako zakwestionowanie dokonanego już opodatkowania, czyli tym samym jako środek retroaktywny. Jedynym celem oraz jednym zakresem powyższej regulacji jest uniemożliwienie podwójnego opodatkowania tej samej podstawy opodatkowania. Regulacja ta znajduje zastosowanie od chwili jej wejścia w życie zarówno do pożyczek już zaciągniętych przed przystąpieniem państwa członkowskiego do Unii Europejskiej, a więc przed wejściem w życie powyższej regulacji w porządku prawnym owego państwa członkowskiego, zamienionych następnie na udziały po akcesji, jak i do pożyczek zaciągniętych po przystąpieniu.

W konsekwencji art. 5 ust. 3 tiret drugie dyrektywy 69/335 stanowi jedynie nową regulację, która ma natychmiastowe zastosowanie do objętych jej zakresem czynności dokonanych po wejściu w życie tej dyrektywy w państwie członkowskim i nie stosuje się z mocą wsteczną do okoliczności faktycznych poprzedzających akcesję tego państwa członkowskiego.

(por. pkt 36–38, 40, 42; sentencja)
Sprawa C-351/08

Christian Grimme

przeciwko

Deutsche Angestellten-Krankenkasse

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundessozialgericht)

„Swobodny przepływ osób — Członek rady administrującej spółki akcyjnej prawa szwajcarskiego zarządzający jej oddziałem w Niemczech — Obowiązek przystąpienia do niemieckiego zabezpieczenia emerytalnego — Zwolnienie z tego obowiązku członków zarządu spółek akcyjnych prawa niemieckiego”

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 listopada 2009 r. I ‐ 10779

Streszczenie wyroku

Umowy międzynarodowe – Umowa WE–Szwajcaria w sprawie swobodnego przepływu osób – Swoboda przedsiębiorczości – Równość traktowania

(Umowa WE–Szwajcaria w sprawie swobodnego przepływu osób, art. 1, 5, 7, 16; załącznik I, art. 12, 17–19)

Postanowienia umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony w sprawie swobodnego przepływu osób, a w szczególności jej art. 1, 5, 7 i 16, jak również art. 12 i 17–19 załącznika I do niej, nie stoją na przeszkodzie istnieniu przepisów państwa członkowskiego wymagających, by osoba będąca obywatelem tego państwa członkowskiego i zatrudniona na jego terytorium podlegała ustawowemu systemowi zabezpieczenia emerytalnego tego państwa, mimo że jest członkiem rady administrującej spółki akcyjnej prawa szwajcarskiego, podczas gdy członkowie zarządu spółki akcyjnej prawa tego państwa członkowskiego nie podlegają obowiązkowi przynależenia do tego systemu zabezpieczenia.

(por. pkt 50; sentencja)
Wykładni art. 10 i 12 dyrektywy 92/85 w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego przewidującemu szczególny środek prawny w zakresie zakazu rozwiązywania stosunku pracy z pracownicami w ciąży, z pracownicami, które niedawno rodziły, i z pracownicami karmiącymi piersią, określonymi w art. 10, wykonywany według zasad proceduralnych właściwych tej skardze, o ile jednak zasady te nie są mniej korzystne niż w przypadku podobnych postępowań o charakterze wewnętrznym (zasada równoważności) i nie mogą powodować w praktyce, że korzystanie z uprawnień wynikających z prawa wspólnotowego stanie się niemożliwe (zasada skuteczności). W tym względzie termin prekluzyjny piętnastu dni mający zastosowanie do skargi o stwierdzenie nieważności i przywrócenie do pracy, nie wydaje się spełniać tego warunku, czego zweryfikowanie należy jednak do sądu krajowego.

Wykładni art. 2 dyrektywy 76/207 w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2002/73, w związku z art. 3 wskazanej dyrektywy 76/207, należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, szczególnemu dla ochrony przewidzianej w art. 10 dyrektywy 92/85 w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią, w przypadku rozwiązania z nimi stosunku pracy, które to uregulowanie krajowe pozbawia zwolnioną z pracy podczas ciąży pracownicę możliwości wniesienia skargi o odszkodowanie, chociaż skarga ta przysługuje każdemu innemu zwolnionemu z pracy pracownikowi, jeśli takie ograniczenie środków prawnych stanowi mniej korzystne traktowanie kobiety w związku z ciążą. Tak jest w szczególności, w przypadku gdy zasady proceduralne dotyczące jedynej skargi przysługującej tym pracownicom w przypadku rozwiązania stosunku pracy nie przestrzegają zasady skutecznej ochrony sądowej praw przyznanych jednostkom na mocy prawa wspólnotowego, czego zweryfikowanie należy do sądu krajowego.

(por. pkt 76; pkt 2 sentencji)
1)

Wstrzymując się od kontroli, inspekcji i nadzoru na swoim terytorium i na wodach morskich podlegających jej suwerenności lub jurysdykcji połowów, w szczególności w zakresie przestrzegania przepisów regulujących przechowywanie na statku i stosowanie pławnic dryfujących, oraz nie zapewniając w wystarczającym zakresie podjęcia stosownych działań w odniesieniu do osób odpowiedzialnych za naruszenia przepisów wspólnotowych w dziedzinie posiadania na pokładzie i stosowania pławnic dryfujących, w szczególności poprzez stosowanie wobec tych osób sankcji odstraszających, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2241/87 z dnia 23 lipca 1987 r. ustanawiającego określone środki kontroli w odniesieniu do działalności połowowej oraz art. 2 i art. 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2846/98 z dnia
Okoliczność, że dyskryminacja ze względu na przynależność państwową, zakazana w zakresie stosowania traktatu WE na podstawie art. 12 WE, jest natomiast tolerowana przy stosowaniu traktatu EWEA, jest sprzeczna zarówno z celem, jak i ze spójnością traktatów. Owa zasada niedyskryminacji, mimo iż stanowi o niej wyraźnie tylko art. 12 WE, stanowi zasadę ogólną, która może być także stosowana w ramach traktatu EWEA.

Tymczasem zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową w zakresie stosowania traktatu EWEA stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów państwa członkowskiego, na mocy których można wnieść przeciwko przedsiębiorstwu posiadającemu wymagane zezwolenia administracyjne na eksploatację elektrowni jądrowej położonej na terytorium innego państwa członkowskiego powództwo o zaniechanie immisji lub wyeliminowanie ryzyka immisji pochodzących z tego obiektu i oddziałujących na sąsiednie nieruchomości, podczas gdy nie można wnieść takiego powództwa przeciwko przedsiębiorstwom posiadającym obiekt przemysłowy położony w państwie członkowskim, działający tam na podstawie zezwolenia administracyjnego, a zatem gdy można wytoczyć przeciwko nim wyłącznie powództwo o naprawienie szkód wyrządzonych na sąsiedniej nieruchomości.

(por. pkt 90, 91, 139; pkt 1 sentencji)
1)

Nie przyjmując — z wyjątkiem dotyczącym hrabstwa Cavan — wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do art. 4 i 8 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia , w odniesieniu do ścieków domowych, usuwanych na terenach wiejskich poprzez szamba przepływowe lub inne indywidualne systemy oczyszczania, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.
Sprawa C-274/08

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Królestwu Szwecji

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/54/WE — Artykuł 15 ust. 2 — Artykuł 23 ust. 2 — Rynek wewnętrzny energii elektrycznej — Uprzednie zatwierdzanie metod stosowanych do wyliczania lub ustanawiania warunków dla przyłączenia i dostępu do sieci krajowych, łącznie z taryfami za przesyłanie i dystrybucję — Krajowy organ regulacyjny”

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 października 2009 r. I ‐ 10649

Streszczenie wyroku

Zbliżanie ustawodawstw – Środki mające na celu ustanowienie i zapewnienie funkcjonowania rynku wewnętrznego energii elektrycznej – Dyrektywa 2003/54 – Organizacja dostępu do sieci

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/54, art. 23 ust. 2 lit. a))

Uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy dyrektywy 2003/54 dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92 państwo członkowskie, które nie zobowiązało organu regulacyjnego do zatwierdzania przed ich wejściem w życie przynajmniej metod stosowanych do wyliczania lub ustanawiania warunków dla przyłączenia i dostępu do sieci krajowych, łącznie z taryfami za przesyłanie i dystrybucję, zgodnie z art. 23 ust. 2 lit. a) omawianej dyrektywy.

W istocie nawet jeżeli transpozycja lub wykładnia danego przepisu lub dyrektywy zaproponowana przez dane państwo członkowskie pozwalałaby na lepsze przestrzeganie określonych celów, którym służy owa dyrektywa, to jednak państwa członkowskie nie mogą odejść od stosowania przewidzianych w niej w sposób wyraźny przepisów. Tymczasem w celu przestrzegania wymogów dyrektywy 2003/54 państwo członkowskie nie może poprzestać na stosowaniu systemu, w którym kontrola metod stosowanych do ustalania w szczególności taryf na przesyłanie i dystrybucję energii elektrycznej jest dokonywana a posteriori, również wtedy gdyby przyjąć, że kontrola ta jest równie skuteczna jak mechanizm uprzedniej kontroli, ponieważ dyrektywa wyraźnie przewiduje stosowanie systemu uprzedniego zatwierdzania i nie przyznaje państwom członkowskim możliwości stosowania innego systemu. Z treści przepisu art. 23 ust. 2 lit. a) omawianej dyrektywy wynika, że, po pierwsze, krajowe organy regulacyjne ustalają lub zatwierdzają, przed ich wejściem w życie, co najmniej metody stosowane do obliczania lub ustalania warunków przyłączenia i dostępu do sieci krajowych, łącznie z taryfami za przesyłanie i dystrybucję oraz, po drugie, że taryfy te lub metody powinny umożliwiać dokonywanie inwestycji koniecznych dla działania sieci. W związku z tym, cel dyrektywy może zostać zrealizowany jedynie przez ustanowienie konkretnych taryf lub elementów metody obliczania o takim stopniu precyzji, który umożliwiałby podmiotom gospodarczym oszacowanie kosztów ich dostępu do sieci przesyłu i dystrybucji.

(por. pkt 33, 34, 37, 40, 43; sentencja)
Sprawa C-246/08

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Republice Finlandii

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 2 pkt 1 oraz art. 4 ust. 1 i 2 — Pojęcie „działalność gospodarcza” — Państwowe biura pomocy prawnej — Usługi pomocy prawnej świadczone w ramach postępowania sądowego w zamian za wynagrodzenie częściowo płacone przez beneficjenta — Pojęcie „bezpośredniego związku” pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym ekwiwalentem świadczenia”

Opinia rzecznika generalnego D. Ruiza-Jaraba Colomera przedstawiona w dniu 7 lipca 2009 r. I ‐ 10607

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 października 2009 r. I ‐ 10625

Streszczenie wyroku

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Działalność gospodarcza w rozumieniu art. 4 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy

(dyrektywa Rady 77/388, art. 2 pkt 1, art. 4 ust. 1, 2, 5)

Nie uchybia zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 2 pkt 1 oraz art. 4 ust. 1, 2 i 5 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, państwo członkowskie, które nie opodatkowuje podatkiem od wartości dodanej usług świadczonych przez radców prawnych świadczonych przez państwowe biura pomocy prawnej w ramach postępowania sądowego w zamian za wynagrodzenie częściowo płacone przez beneficjenta, gdy związek pomiędzy wspomnianymi usługami pomocy prawnej i wynagrodzeniem płaconym przez beneficjenta nie ma bezpośredniego charakteru wymaganego do tego, aby można było uznać owo świadczenie za wynagrodzenie za usługi, a tym samym do tego, aby można było uznać te usługi za działalność gospodarczą opodatkowaną w rozumieniu art. 2 pkt 1 i art. 4 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy podatkiem od wartości dodanej.

W istocie ponieważ kwota częściowej zapłaty uiszczanej na rzecz państwowych biur przez beneficjentów usług pomocy prawnej świadczonych w ramach postępowania sądowego nie jest obliczana wyłącznie na podstawie wynagrodzenia, lecz zależy również od dochodów i majątku beneficjenta, nie ma takiego bezpośredniego związku, ponieważ ta częściowa zapłata zależy jedynie częściowo od rzeczywistej wartości świadczonych usług i jej związek z tą wartością jest tym mniejszy, im skromniejsze są dochody i majątek beneficjenta. Tezę tą potwierdza istnienie istotnej różnicy między kwotą częściowej zapłaty uiszczoną w ciągu roku przez owych beneficjentów a znacznie wyższymi kosztami funkcjonowania brutto przedstawionymi przez biura pomocy prawnej, przy czym różnica taka może sugerować, że częściowa zapłata ponoszona przez beneficjentów powinna być zrównana raczej z opłatą, której pobór jako taki nie jest w stanie nadać danej działalności gospodarczego charakteru, niż z wynagrodzeniem we właściwym tego słowa znaczeniu.

(por. pkt 48–51)
1)

Królestwo Belgii: — poprzez nieprzewidzenie możliwości złożenia skargi na odmowę przyłączenia do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej energii elektrycznej do organu regulacyjnego, który ma obowiązek rozstrzygnąć sprawę w terminie dwóch miesięcy w drodze wiążącej decyzji wydanej zgodnie z art. 23 ust. 5 dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE, oraz — poprzez przyznanie innemu organowi niż organ regulacyjny kompetencji do określania elementów decydujących z punktu widzenia obliczania taryf, gdy chodzi o określone instalacje przesyłowe energii elektrycznej, wbrew przepisowi art. 23 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2003/54/WE, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy powyższej dyrektywy.
Artykuł 19 ust. 2 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że sprzedaż przez przedsiębiorstwo budowlane budynków wybudowanych na własny rachunek nie może stanowić „okazjonalnej transakcji związanej z obrotem nieruchomościami” w rozumieniu tego przepisu, jeżeli działalność ta stanowi bezpośrednie, stałe i niezbędne rozwinięcie jego działalności podlegającej opodatkowaniu. W tych okolicznościach nie ma konieczności badania in concreto, w jakim zakresie ta działalność polegająca na sprzedaży, rozważana odrębnie, obejmuje wykorzystanie towarów i usług, w odniesieniu do których powstaje obowiązek zapłaty podatku od wartości dodanej.

(por. pkt 34, 35; pkt 1 sentencji)
1)

Poprzez uchwalenie art. 49 Statutory Instrument No. 329 z 2006 r. oraz art. 51 Statutory Instrument no. 50 z 2007 r. Irlandia ustanowiła zasady zawiadamiania oferentów o decyzjach instytucji i podmiotów zamawiających w taki sposób, że możliwa jest sytuacja, iż oferenci zostaną w wyczerpujący sposób poinformowani o przyczynach odrzucenia ich oferty już po upływie okresu zawieszenia poprzedzającego zawarcie umowy, tym samym to państwo członkowskie uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r., oraz na mocy art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji.
Sprawa C-227/08

Eva Martín Martín

przeciwko

EDP Editores SL

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Salamanca)

„Dyrektywa 85/577/EWG — Artykuł 4 — Ochrona konsumentów — Umowy zawarte poza lokalem przedsiębiorstwa — Prawo odstąpienia od umowy — Obowiązek poinformowania przez przedsiębiorcę — Nieważność umowy — Właściwe środki”

Opinia rzecznika generalnego V. Trstenjak przedstawiona w dniu 7 maja 2009 r. I ‐ 11941

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 grudnia 2009 r. I ‐ 11976

Streszczenie wyroku

Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa – Dyrektywa 85/577 – Prawo konsumenta do odstąpienia od umowy

(dyrektywa Rady 85/577, art. 4, art. 5 ust. 1)

Artykuł 4 dyrektywy 85/577 w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa nie stoi na przeszkodzie temu, by sąd krajowy stwierdził z urzędu nieważność umowy podlegającej zakresowi przedmiotowemu tej dyrektywy ze względu na to, że konsument nie został poinformowany o przysługującym mu prawie odstąpienia od umowy, nawet wówczas, gdy konsument nie podniósł tej nieważności w żadnym momencie postępowania przed właściwymi sądami krajowymi.

W istocie po pierwsze przepis taki objęty jest zakresem interesu publicznego i może uzasadniać podjęcie przez sąd krajowy aktywnego działania w celu zniwelowania braku równowagi między konsumentem a przedsiębiorcą w ramach umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa.

Po drugie środek polegający na stwierdzeniu nieważności spornej umowy można określić jako „właściwy” w rozumieniu art. 4 akapit trzeci dyrektywy 85/577, ponieważ stanowi on karę za nieprzestrzeganie obowiązku, którego poszanowanie ma zasadnicze znaczenie dla celów kształtowania woli konsumenta i osiągnięcia poziomu ochrony, do którego dąży wspólnotowy ustawodawca.

Jednakże wniosek ten nie wyklucza, iż wspomniany poziom ochrony można również zapewnić za pomocą innych środków, takich jak na przykład rozpoczęcie ponownego biegu terminów obowiązujących w zakresie odstąpienia od umowy, które sprawi, że konsument będzie w stanie skorzystać z prawa przysługującego mu na mocy art. 5 ust. 1 dyrektywy. Ponadto sąd krajowy rozpoznający sprawę mógłby również być zobowiązany do uwzględnienia w niektórych okolicznościach woli konsumenta, by nie unieważniać spornej umowy.

(por. pkt 28, 34–36; sentencja)
1)

Nie stosując właściwie i nie nakładając obowiązku przestrzegania rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi w zakresie, w jakim dotyczy ono składowania odpadów bez wcześniejszej obróbki, braku oficjalnych kontroli, zezwolenia na instalacje służące do gospodarowania produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i do spalania surowców szczególnego ryzyka, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 2 lit. a) i c), art. 5 ust. 2 lit. c), art. 6 ust. 2 lit. b), art. 10–15, 17, 18 i 26 rozporządzenia nr 1774/2002.