12

Artykuł 53 statutu pracowników, dotyczący formy i skutków rozwiązania umowy o pracę z przyczyn obiektywnych, ma następujące brzmienie: „1. Przyjęcie porozumienia dotyczącego rozwiązania na podstawie przepisów poprzedzającego artykułu wymaga spełnienia następujących przesłanek: a) pisemnego powiadomienia pracownika ze wskazaniem przyczyny; b) wypłacenia pracownikowi, jednocześnie z doręczeniem pisemnego powiadomienia, odprawy pieniężnej w wysokości wynagrodzenia należnego za 20 dni za każdy rok zatrudnienia pracownika, przy czym odprawa za okresy krótsze niż jeden rok jest obliczana proporcjonalnie do liczby przepracowanych miesięcy i nie może przekroczyć wysokości 12 wynagrodzeń miesięcznych. Jeżeli decyzja o zwolnieniu podjęta na podstawie art. 52 lit. c) [statutu pracowników] oparta jest na przyczynach ekonomicznych i ta sytuacja ekonomiczna uniemożliwia wypłacenie pracownikowi odprawy, o której mowa w akapicie poprzednim, pracodawca może nie wypłacać tej odprawy, wskazując w pisemnym powiadomieniu na brak możliwości jej wypłacenia, bez uszczerbku dla prawa pracownika do żądania wypłaty wspomnianej odprawy, kiedy zwolnienie stanie się skuteczne; c) przyznania wynoszącego 15 dni okresu wypowiedzenia, który rozpoczyna bieg w dniu doręczenia pracownikowi osobistego powiadomienia i upływa w dniu rozwiązaniu umowy o pracę. W przypadku, o którym mowa w art. 52 lit. c), pisemna kopia wypowiedzenia zostanie przekazana od informacji prawnym przedstawicielom pracowników; […] 3. Od decyzji o zwolnieniu można się odwołać w taki sam sposób jak w przypadku zwolnienia z przyczyn dyscyplinarnych. 4. W przypadku gdy decyzja pracodawcy o zakończeniu umowy o pracę jest uzasadniona jedną z przyczyn, które konstytucja lub ustawa uznaje za dyskryminujące i z tego tytułu zakazane, a także gdy zwolnienie zostało przeprowadzone z naruszeniem praw podstawowych lub wolności publicznych pracownika, decyzja o zwolnieniu jest nieważna, a ta nieważności powinna zostać podniesiona przez sędziego z urzędu. Decyzja o zwolnieniu jest nieważna także w następujących przypadkach: a) jeżeli zostaje ona wydana w okresie zawieszenia umowy o pracę związanego z macierzyństwem, z ryzykiem w trakcie ciąży, z ryzykiem w trakcie karmienia piersią, z chorobą spowodowaną ciążą, porodem lub karmieniem piersią, z przysposobieniem lub przyjęciem, lub też z ojcostwem, o których mowa w art. 45 ust. 1 lit. d) [statutu pracowników], lub gdy decyzja ta zostaje doręczona w takim dniu, że okres wypowiedzenia upływa w trakcie tego okresu zawieszenia; b) w przypadku gdy dotyczy ona pracownicy w ciąży, od początku ciąży do początku okresu zawieszenia, o którym mowa w poprzednim akapicie, lub pracownika, który wystąpił o urlop przewidziany w art. 37 ust. 4, 4a i 5 [statutu pracowników] lub z takiego urlopu korzystał, lub też wystąpił o pozostawanie w dyspozycji zgodnie z art. 46 ust. 3 tej ustawy, lub też z niego korzystał; jeżeli decyzja dotyczy pracownicy będącej ofiarą przemocy w związku, która to pracownica jest zwalniana ze względu na korzystanie przez nią z prawa do ograniczenia lub reorganizacji jej czasu pracy, do mobilności geograficznej, do zmiany miejsca pracy lub do zawieszenia umowy o pracę w warunkach uznanych przez [statut pracowników]; c) jeżeli dotyczy ona pracownika, który został przywrócony do pracy po okresach zawieszenia umowy o pracę z powodu macierzyństwa, przysposobienia lub przyjęcia, lub też ojcostwa, pod warunkiem że od urodzenia, przysposobienia lub przyjęcia dziecka upłynęło mniej niż dziewięć miesięcy. Przepisy poprzednich akapitów mają zastosowanie, chyba że w tych przypadkach w decyzji o zwolnieniu zadeklarowano, że opiera się ona na przyczynach niezwiązanych z ciążą lub z korzystaniem z prawa do urlopów lub pozostawania w dyspozycji, o których mowa powyżej. Decyzję o zwolnieniu uznaje się za zasadną, jeśli uzasadnienie, na którym się ona opiera, zostało wykazane oraz zostały spełnione przesłanki przewidziane w ust. 1 niniejszego artykułu. W pozostałych przypadkach decyzję uznaje się za bezzasadną. Brak okresu wypowiedzenia lub usprawiedliwiony błąd w obliczaniu odprawy nie mają jednak wpływu za zasadność zwolnienia, bez uszczerbku dla nałożonego na prawodawcę obowiązku wypłaty wynagrodzenia odpowiadającego temu okresowi lub odpowiedniej kwoty odprawy, niezależnie od innych wynikających z tego skutków. 5. Decyzja organu sądowego stwierdzająca nieważność, zasadność lub bezzasadność decyzji o zwolnieniu wywiera takie same skutki prawne jak skutki przewidziane w przypadku zwolnienia z przyczyn dyscyplinarnych, z zastrzeżeniem następujących zmian: a) w przypadku gdy decyzja o zwolnieniu jest uznana za zasadną, pracownik ma prawo do odprawy przewidzianej w ust. 1 niniejszego artykułu, którą zachowa, jeśli została ona już wypłacona, i będzie on uznawany za pozostającego na bezrobociu z przyczyn od niego niezależnych; b) w przypadku gdy decyzja o zwolnieniu zostaje uznana za bezzasadną, a pracodawca przywraca pracownika do pracy, pracownik będzie zobowiązany do zwrotu wypłaconej odprawy. W przypadku gdy przywrócenie do pracy jest zastępowane rekompensatą ekonomiczną, zostanie ona odliczona od kwoty tej odprawy”.