Artykuł 3 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji przewiduje wyraźnie, że prawo dostępu do dokumentów przechowywanych przez te instytucje obejmuje nie tylko dokumenty przez nie sporządzane, ale również dokumenty otrzymywane przez nie od stron trzecich, wśród których znajdują się zarówno inne instytucje Unii jak i państwa członkowskie. Zatem zakres stosowania rozporządzenia nr 1049/2001 jest określony poprzez odniesienie do wymienionych w nim instytucji, nie zaś do szczególnych kategorii dokumentów, ani do autora dokumentu przechowywanego przez jedną z tych instytucji.

Jednocześnie, o ile okoliczność, że ani statut Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, ani regulaminy postępowania przed sądami Unii nie przewidują prawa dostępu osób trzecich do pism złożonych w ramach postępowań sądowych, oczywiście powinna zostać uwzględniona przy wykładni wyjątku przewidzianego w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001, o tyle nie może ona wyłączać stosowania wspomnianego rozporządzenia do wniosków o udzielenie dostępu do pism sporządzonych przez państwo członkowskie w ramach postępowania sądowego przed sądem Unii, które znajdują się w posiadaniu instytucji.

Okoliczność, że dokumenty przechowywane przez jedną z instytucji, o których mowa w rozporządzeniu nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, zostały sporządzone przez państwo członkowskie i mają związek z postępowaniami sądowymi, nie może wykluczać takich dokumentów z zakresu stosowania tego rozporządzenia. Po pierwsze, okoliczność, iż rozporządzenie nr 1049/2001 nie ma zastosowania do wniosków o udzielenie dostępu do dokumentów znajdujących się w posiadaniu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, nie oznacza bowiem, że dokumenty związane z działalnością orzeczniczą tej instytucji nie wchodzą z zasady w zakres stosowania tego rozporządzenia, jeżeli takie dokumenty znajdują się w posiadaniu instytucji Unii wymienionych w owym rozporządzeniu, takich jak Komisja. Po drugie, ochrona uzasadnionych interesów państw członkowskich w odniesieniu do takich dokumentów może zostać zapewniona za pomocą wyjątków przewidzianych w rozporządzeniu nr 1049/2001.

Zgodnie z art. 15 ust. 3 akapit czwarty TFUE Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej podlega systemowi dostępu do dokumentów instytucji, o którym mowa w akapicie pierwszym tego przepisu, tylko kiedy wykonuje on swoje funkcje administracyjne. Oznacza to, że warunki określające dostęp do dokumentów przechowywanych przez ową instytucję, które odnoszą się do jej działalności orzeczniczej, nie mogą być określane w rozporządzeniach wydanych na mocy art. 15 ust. 3 akapit drugi TFUE. Niemniej jednak brak zastosowania systemu dostępu do dokumentów przewidzianego w art. 15 ust. 3 akapit pierwszy TFUE do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, kiedy ten wykonuje funkcje orzecznicze, nie stoi na przeszkodzie stosowaniu tego systemu do instytucji, do której postanowienia art. 15 ust. 3 TFUE i rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, mają w pełni zastosowanie, takiej jak Komisja, kiedy przechowuje ona dokumenty sporządzone przez państwo członkowskie, takie jak pisma złożone przez państwo członkowskie w ramach postępowania o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom na podstawie art. 258 TFUE, w związku z postępowaniami sądowymi.

W istocie w następstwie wejścia w życie traktatu z Lizbony, że wprowadzenie art. 15 TFUE, który zastąpił art. 255 WE, poszerzyło zakres stosowania zasady przejrzystości w prawie Unii, przewidując obecnie prawo dostępu do dokumentów instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii, w tym Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Europejskiego Banku Centralnego i Europejskiego Banku Inwestycyjnego, kiedy wykonują one swoje funkcje administracyjne. Tymczasem nic nie pozwala twierdzić, że rozszerzenie wspomnianego prawa w celu objęcia działalności administracyjnej tych ostatnich idzie w parze z wprowadzeniem jakiegokolwiek ograniczenia zakresu stosowania rozporządzenia nr 1049/2001 w odniesieniu do dokumentów pochodzących od państwa członkowskiego, takich jak wspomniane pisma, przechowywanych przez Komisję w związku z postępowaniem sądowym przed Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Ponadto, w świetle art. 15 ust. 1 TFUE oraz art. 298 TFUE oraz potwierdzenia prawa dostępu do dokumentów w art. 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, potwierdzających cel, jakim jest otwarta administracja europejska, art. 15 ust. 3 akapit czwarty TFUE nie może być interpretowany jako ustanawiający wymóg wąskiego rozumienia zakresu stosowania rozporządzenia nr 1049/2001, którego konsekwencją byłoby wykluczenie dokumentów sporządzonych przez państwa członkowskie, takich jak wspomniane pisma złożone przez państwo członkowskie w ramach postępowania o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom na podstawie art. 258 TFUE, z zakresu stosowania tego rozporządzenia, kiedy są one przechowywane przez Komisję.

(zob. pkt 48–52)