ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

1. Środowisko naturalne – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Dyrektywa 92/43

(dyrektywa Rady 92/43, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1)

2. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dowód na istnienie uchybienia – Ciężar dowodu spoczywający na Komisji

(art. 226 WE)

3. Środowisko naturalne – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Dyrektywa 92/43

(dyrektywa Rady 92/43, art. 12 ust. 4, załącznik IV, lit. a))

Summary

1. Zgodnie z dyrektywą 92/43 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory państwa członkowskie są zobowiązane do podjęcia – w odniesieniu do terenów, na których znajdują się typy siedlisk przyrodniczych o znaczeniu priorytetowym lub gatunki o takim znaczeniu i które zostały wyznaczone do umieszczenia w wykazie wspólnotowym – środków ochrony odpowiednich dla zachowania charakteru tych terenów. Państwa członkowskie nie mogą zatem zezwolić na ingerencje, które mogłyby poważnie zagrozić ekologicznemu charakterowi tych terenów. Tak jest w szczególności, w przypadku gdy dana ingerencja niesie ze sobą niebezpieczeństwo wyginięcia żyjących na danych terenach gatunków o znaczeniu priorytetowym.

(por. pkt 21)

2. W ramach postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na mocy art. 226 WE ciężar dowodu zaistnienia zarzucanego uchybienia spoczywa na Komisji. To właśnie ona, nieuprawniona do opierania się na jakimkolwiek domniemaniu, powinna przedstawić Trybunałowi dowody niezbędne do wykazania, że zaistniało to uchybienie.

(por. pkt 23)

3. Zgodnie z art. 12 ust. 4 dyrektywy 92/43 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory w związku z lit. a) załącznika IV do tej dyrektywy państwa członkowskie ustanawiają system monitorowania w szczególności przypadkowych potrąceń rysia iberyjskiego ze skutkiem śmiertelnym. W świetle zebranych informacji państwa członkowskie podejmują dalsze badania lub środki ochrony, szczególnie wymagane w celu zapewnienia, aby przypadkowe potrącenia ze skutkiem śmiertelnym nie miały znacznego negatywnego wpływu na te gatunki.

Okoliczność faktyczna, że w ramach realizacji przedsięwzięcia poprawy stanu drogi wiejskiej władze krajowe prowadzą badania nad nowymi środkami mogącymi wzmocnić jeszcze bardziej warunki ochrony i ulepszania gatunku, nie może, jako taka, prowadzić do stwierdzenia, że przyjęte środki są nieodpowiednie do celu art. 12 ust. 4 tejże dyrektywy.

(por. pkt 56, 59)
Keywords

Summary



Keywords

Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – Zintegrowany system zarządzania niektórymi systemami pomocy i ich kontroli – System płatności jednolitych – Przeniesienie uprawnień do płatności

(rozporządzenie Rady nr 1782/2003, art. 46 ust. 2)

Summary

Rozporządzenie nr 1782/2003 ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie klauzuli umownej mającej za przedmiot ostateczne przeniesienie uprawnień do płatności, na podstawie której cesjonariusz jako posiadacz uprawnień do płatności ma obowiązek aktywacji tych uprawnień i przenoszenia na cedenta bez żadnego ograniczenia czasowego całości lub części płatności wypłaconych mu z tego tytułu, pod warunkiem że klauzula taka nie ma na celu umożliwienia cedentowi zatrzymania części uprawnień do płatności, które formalnie zbył, lecz określenie ceny uzgodnionej za przeniesienie wszystkich uprawnień do płatności poprzez odniesienie do wartości tej części uprawnień do płatności.

(por. pkt 50; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólna Taryfa Celna – Pozycja taryfowa – Złącze pośrednie zawierające memory chip, służące do stworzenia połączenia pomiędzy automatyczną maszyną programującą oraz elektronicznymi komponentami do zaprogramowania

(rozporządzenie Rady nr 2658/87, załącznik I; rozporządzenie Komisji nr 1810/2004)

Summary

Złącze pośrednie pełniące funkcję połączenia elektrycznego pomiędzy maszyną programującą a komponentami do zaprogramowania oraz funkcję rejestracji procesu programowania, który może zostać odtworzony później, spełnia przesłankę ustanowioną w uwadze 5B lit. c) do działu 84 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniem nr 1810/2004, i powinno zostać zaklasyfikowane do pozycji CN 8471 jako „urządzenie” maszyny do automatycznego przetwarzania danych, w sytuacji gdy jego podstawową funkcję stanowi przetwarzanie danych. W przypadku gdyby tego rodzaju łącze pośrednie nie spełniało tej funkcji, należy je zaklasyfikować do pozycji CN 8473 jako „część” lub „akcesorium” maszyny, jeżeli, odpowiednio, jest niezbędne dla jej funkcjonowania lub stanowi część przeznaczoną do przystosowania maszyny do poszczególnych operacji lub urządzenie przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji podrzędnej względem głównej funkcji maszyny, co podlega ocenie sądu krajowego. Jeżeli złącza pośredniego nie można zaklasyfikować do żadnej ze wskazanych powyżej dwóch pozycji, powinno ono zostać uznane za „aparaturę służącą do wykonywania połączeń elektrycznych w obwodach elektrycznych” i zaklasyfikowane w związku z tym do pozycji CN 8536.

(por. pkt 43–45; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Prawo Unii – Wykładnia – Teksty wielojęzyczne – Rozporządzenie nr 881/2002 – Rozbieżności pomiędzy różnymi wersjami językowymi

(rozporządzenie Rady nr 881/2002, zmienione rozporządzeniem nr 561/2003)

2. Unia Europejska – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami – Rozporządzenie nr 881/2002

(rozporządzenie Rady nr 881/2002, zmienione rozporządzeniem nr 561/2003, art. 2 ust. 2)

Summary

1. W przypadku różnic między różnymi wersjami językowymi tekstu Unii Europejskiej, dany przepis należy interpretować na podstawie ogólnej systematyki i celu regulacji, której część on stanowi.

Dla potrzeb wykładni rozporządzenia nr 881/2002 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al‑Kaida i talibami, zmienionego rozporządzeniem nr 561/2003, należy także uwzględnić brzmienie i cel rezolucji 1390 (2002) Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych, której wykonanie rozporządzenie to ma na celu. Ponadto tekst wtórnego prawa Unii Europejskiej, taki jak omawiane rozporządzenie, należy interpretować, na tyle, na ile jest to możliwe, przede wszystkim w zgodzie z ogólnymi zasadami prawa Unii i w szczególności z zasadą pewności prawa. Zasada ta wymaga, aby uregulowanie, które nakłada środki ograniczające, mające znaczący wpływ na prawa i wolności oznaczonych osób było jasne i dokładne, tak aby zainteresowane podmioty, w tym osoby trzecie, mogły poznać jednoznacznie treść swoich praw i obowiązków i aby mogły w konsekwencji podjąć odpowiednie działania.

(por. pkt 44, 45, 64, 65)

2. Artykuł 2 ust. 2 rozporządzenia nr 881/2002 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al‑Kaida i talibami, zmienionego rozporządzeniem nr 561/2003, należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie ma zastosowania do świadczeń wypłacanych w ramach zabezpieczeń społecznych lub opieki społecznej przez państwo członkowskie małżonce osoby oznaczonej przez Komitet powołany na mocy ust. 6 rezolucji 1267 (1999) Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych i wymienionej w załączniku I do tego rozporządzenia, jedynie ze względu na to, że małżonka ta mieszka z oznaczoną osobą i przeznaczy lub może przeznaczyć część tych kwot na opłacenie towarów lub usług, które skonsumuje lub z których skorzysta również oznaczona osoba.

W istocie możliwość przekształcenia tych funduszy w środki mogące posłużyć wspieraniu aktów terrorystycznych wydaje się mało prawdopodobna, tym bardziej że owe świadczenia są określone na poziomie mającym na celu pokrycie jedynie najbardziej podstawowych potrzeb danych osób.

(por. pkt 61, 74; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Środki zbliżania ustawodawstw – Wspólne zasady rynku wewnętrznego gazu ziemnego – Dyrektywa 2003/55

(dyrektywa 2003/55 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 3 ust. 2, art. 23 ust. 1)

Summary

Artykuł 3 ust. 2 oraz art. 23 ust. 1 dyrektywy 2003/55 dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego nie stoją na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który zezwala na kształtowanie poziomu cen dostawy gazu ziemnego do odbiorców końcowych poprzez określanie „cen referencyjnych”, po dniu 1 lipca 2007 r., pod warunkiem że interwencja ta:

– służy realizacji ogólnego interesu gospodarczego polegającego na utrzymaniu cen dostawy gazu ziemnego do odbiorców końcowych na rozsądnym poziomie, zważywszy na fakt, że na państwach członkowskich ciąży obowiązek godzenia ze sobą – przy uwzględnieniu sytuacji sektora gazu ziemnego – celów w postaci liberalizacji oraz niezbędnej ochrony odbiorcy końcowego, do których to celów zmierza dyrektywa 2003/55;

– ogranicza prawo do swobodnego ustalania cen dostawy gazu ziemnego po dniu 1 lipca 2007 r. jedynie w zakresie niezbędnym do osiągnięcia wskazanego celu leżącego w ogólnym interesie gospodarczym; w konsekwencji, przepis taki może obowiązywać tylko w ograniczonym okresie; oraz

– jest jasno określona, przejrzysta, pozbawiona cech dyskryminacji, weryfikowalna oraz zapewnia unijnym przedsiębiorcom gazowniczym równy dostęp do odbiorców krajowych.

(por. pkt 32, 47; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Środowisko naturalne – Zanieczyszczenie powietrza – Dyrektywa 2001/80 – Zakres stosowania – Duże obiekty energetycznego spalania – Odstępstwa

(dyrektywa 2001/80 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 2 pkt 7 akapit drugi zdanie pierwsze)

Summary

Ponieważ dyrektywa 2001/80 w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania, definiuje obiekt energetycznego spalania jako urządzenie techniczne, w którym paliwa są utleniane w celu wykorzystania wytworzonego w ten sposób ciepła energia elektryczna nie stanowi produktu spalania. Produktami spalania są bowiem gazy odlotowe, popioły i inne odpady, a także wytwarzane w czasie spalania ciepło. Prąd elektryczny nie jest fizycznym produktem ani spalania, ani ciepła, lecz powstaje w efekcie szeregu działań, w ramach których spalanie powoduje uwolnienie ciepła, które jest wykorzystywane do wytworzenia w kotle pary, która z kolei uruchamia turbinę, która wreszcie wytwarza prąd elektryczny. Uznanie, że energia elektryczna stanowi produkt spalania, wymagałoby zinterpretowania tego pojęcia w sposób tak szeroki, aby obejmowało ono również inne produkty, które nie pochodzą bezpośrednio ze spalania i nie są objęte zwyczajowym rozumieniem tego wyrażenia zarówno w języku naukowym, jak i potocznym.

Artykuł 2 pkt 7 akapit drugi zdanie pierwsze dyrektywy 2001/80 nie ogranicza się do objaśnienia obiektu energetycznego spalania, lecz wyklucza pewne obiekty z zakresu stosowania tej dyrektywy. To, że przepis ten ma charakter odstępstwa, wynika zresztą wyraźnie z jego brzmienia, ponieważ stanowi on, iż dyrektywa ta ma zastosowanie do obiektów przeznaczonych do produkcji energii, z wyjątkiem tych, w których produkty spalania są wykorzystywane bezpośrednio w procesach wytwórczych. Poddanie wykładni zawężającej narzuca się tym bardziej, że wyłączenie pewnych obiektów energetycznego spalania z zakresu stosowania dyrektywy jest sprzeczne z samym jej celem. W istocie celem owej dyrektywy jest zwalczanie zakwaszania poprzez ograniczenie emisji ditlenku siarki i tlenków azotu, do których w znacznym stopniu przyczyniają się duże obiekty energetycznego spalania. Rozszerzenie zakresu ustanowionego w art. 2 pkt 7 akapit drugi zdanie pierwsze omawianej dyrektywy wyjątku na elektrownie, w których produkowana energia elektryczna jest wykorzystywana bezpośrednio w procesie wytwórczym, zagroziłoby skuteczności (effet utile) samej dyrektywy.

(por. pkt 36, 37, 40-42)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Prawo autorskie i prawa pokrewne – Dyrektywa 2001/84 – Prawo do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki przysługujące następcom prawnym autora po jego śmierci

(art. 95 WE; dyrektywa 2001/84 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 6 ust. 1)

Summary

Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 2001/84 w sprawie prawa autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisu prawa krajowego, który zastrzega korzystanie z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży dzieła wyłącznie na rzecz spadkobierców ustawowych twórcy, z wyłączeniem spadkobierców testamentowych. Natomiast w ramach stosowania przepisu krajowego dokonującego transpozycji art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/84 sąd krajowy jest zobowiązany w pełni uwzględnić wszystkie właściwe normy kolizyjne regulujące przejście tego prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży w drodze spadku.

Przyjęciu dyrektywy 2001/84 przyświecał bowiem podwójny cel, a mianowicie z jednej strony, zapewnienie, aby autorzy plastycznych lub graficznych dzieł sztuki mieli udział w sukcesie gospodarczym swoich dzieł, i z drugiej strony, wyeliminowanie zakłóceń konkurencji na rynku dzieł sztuki, ponieważ obowiązek zapłaty wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży dzieła w niektórych państwach członkowskich może prowadzić do przeniesienia sprzedaży dzieł do państw członkowskich, w których takie prawo do wynagrodzenia nie jest przewidziane. Ustawodawca Unii pragnął, aby następcy prawni autora mieli możliwość korzystania w pełni z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży po jego śmierci, natomiast zgodnie z zasadą pomocniczości nie uznał on za stosowne interweniować w drodze wspomnianej dyrektywy w prawo spadkowe państw członkowskich, pozostawiając w ten sposób każdemu z nich możliwość określenia kategorii osób, które mogą zostać uznane zgodnie z ich prawem krajowym za następców prawnych autora. W konsekwencji państwa członkowskie mogą samodzielnie dokonać wyboru rozwiązania prawodawczego w celu określenia kategorii osób, które mogą korzystać z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży po śmierci autora dzieła.

(por. pkt 27, 32, 33, 36; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Uprawnienie państw członkowskich do zastosowania obniżonej stawki do niektórych dostaw towarów i świadczenia usług

(dyrektywa Rady 2006/112, art 96, art. 98 ust. 2; załącznik III pkt 15)

Summary

Państwo członkowskie, które stosuje obniżoną stawkę podatku od wartości dodanej do usług świadczonych przez adwokatów, adwokatów przy Conseil d’État oraz przy Cour de cassation, a także przez zastępców sądowych, które są w całości lub częściowo opłacane przez państwo w ramach pomocy prawnej, uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 96 i art. 98 ust. 2 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

W istocie pkt 15 załącznika III do dyrektywy 2006/112, do którego odsyła art. 98 ust 2 owej dyrektywy, zezwala państwom członkowskim na stosowanie obniżonej stawki podatku od wartości dodanej nie do wszystkich świadczonych usług o charakterze społecznym, lecz tylko do tych, które są świadczone przez podmioty spełniające podwójny wymóg: posiadania przez nie same społecznego charakteru i działania w zakresie pomocy społecznej lub zabezpieczenia społecznego. Z powyższego wynika, że w celu przestrzegania postanowień wspomnianego pkt 15 państwo członkowskie nie może stosować obniżonej stawki podatku od wartości dodanej do usług świadczonych przez podmioty prywatne mające cel zarobkowy tylko na podstawie oceny charakteru tych usług, bez uwzględnienia wszystkich celów realizowanych przez te podmioty oraz trwałości ich działalności w zakresie pomocy społecznej.

Z uwagi na ogół celów i brak trwałości ewentualnej działalności w zakresie społecznym ogólna kategoria zawodowa adwokatów i zastępców sądowych, nie może zostać uznana za mającą społeczny charakter. W związku z tym, nawet jeżeliby przyjąć, że usługi świadczone przez tych adwokatów i zastępców sądowych w ramach pomocy prawnej mają charakter społeczny i mogą zostać zaklasyfikowane jako „działa[lność] w zakresie pomocy społecznej lub zabezpieczenia społecznego”, to jednak okoliczność ta nie wystarcza do stwierdzenia, że wspomniani adwokaci i zastępcy sądowi mogą zostać zaklasyfikowani jako „instytucje o charakterze społecznym i działające w zakresie pomocy społecznej lub zabezpieczenia społecznego” w rozumieniu pkt 15 załącznika III do dyrektywy 2006/112.

(por. pkt 43, 45, 47, 49; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki akcyzowe – Dyrektywa 92/12 – Wyroby tytoniowe – Wyroby wyprodukowane z wyrobów nieobjętych podatkiem akcyzowym przywiezionych do Wspólnoty zgodnie z procedurą uszlachetniania czynnego

(dyrektywa Rady 92/12, art. 5 ust. 2 akapit pierwszy tiret pierwsze; art. 18 ust. 1)

Summary

Artykuł 5 ust. 2 akapit pierwszy tiret pierwsze dyrektywy 92/12 w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do wyrobów objętych podatkiem akcyzowym (takich jak wyroby tytoniowe), wyprodukowanych z wyrobów nieobjętych podatkiem akcyzowym (takich jak tytoń surowy) przywiezionych do Wspólnoty zgodnie z procedurą uszlachetniania czynnego, podatek akcyzowy uznaje się za zawieszony w rozumieniu tego przepisu również wtedy, gdy stają się one wyrobami objętymi podatkiem akcyzowym dopiero po ich przetworzeniu na terytorium Wspólnoty, w związku z czym w przypadku ich przepływu między państwami członkowskimi administracja nie musi wymagać dokumentu administracyjnego lub handlowego, o którym mowa w art. 18 ust. 1 tej dyrektywy.

(por. pkt 32–36; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dowód na istnienie uchybienia – Ciężar dowodu spoczywający na Komisji

(art. 226 WE)

Summary

W ramach postępowania w sprawie uchybienia na mocy art. 226 WE ciężar dowodu zarzucanego uchybienia spoczywa na Komisji. To właśnie ona powinna przedstawić Trybunałowi dowody niezbędne do sprawdzenia, czy doszło do tego uchybienia, i nie może się ona przy tym opierać na jakimkolwiek domniemaniu.

Zatem gdy Komisja stara się wykazać, że krajowe przepisy podatkowe prowadzą do wyższego opodatkowania odsetek zapłaconych nierezydentom i powołuje się w tym względzie na przykładowe wyliczenia, zadaniem jej jest wykazanie, że liczby, na których oparła swe obliczenia są zgodne z rzeczywistością gospodarczą, w zakresie w jakim po pierwsze, te obliczenia, które Komisja sama określa jako „teoretyczne”, są kwestionowane przez rząd krajowy z tego względu, iż leżąca u ich podstaw przesłanka pozbawiona jest jakiegokolwiek związku z rzeczywistością, a po drugie, że rząd ten przedstawia obliczenia oparte na innej wysokości zysku, które prowadzą do wniosków, że przedsiębiorstwa krajowe są opodatkowane wyżej. Komisja może więc przedstawić w szczególności dane statystyczne lub dane dotyczące stóp procentowych od pożyczek bankowych i warunków refinansowania, aby wykazać prawdopodobieństwo swoich wyliczeń. Jednakże gdy Komisja nie przedstawia, ani w toku procedury pisemnej, ani na rozprawie, ani też na wyraźne wezwanie Trybunału, żadnego rozstrzygającego dowodu, który mógłby wykazywać, że liczby podane przez nią na poparcie swojego twierdzenia znajdują potwierdzenie w rzeczywistości, i że podane przez nią przykładowe wyliczenie nie stanowi tylko czysto hipotetycznego założenia, Komisja nie wykazuje istnienia zarzucanego uchybienia.

(por. pkt 26, 27, 29, 31)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodna świadczenia usług – Ograniczenia – Uregulowania krajowe dotyczące zwrotu kosztów leczenia poniesionych w innym państwie członkowskim – Nieplanowana opieka szpitalna – Rozporządzenie nr 1408/71

(art.49 WE; rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 22 ust. 1 lit. a), i))

Summary

Państwo członkowskie, które odmawiając uprawnionym w ramach krajowego systemu opieki zdrowotnej zwrotu kosztów leczenia poniesionych w innym państwie członkowskim w przypadku leczenia szpitalnego, które zostało im zapewnione zgodnie z art. 22 ust. 1 lit. a) ppkt i) rozporządzenia nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem nr 118/97, ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem nr 1992/2006, w zakresie w jakim wysokość zwrotu kosztów w państwie członkowskim, w którym przeprowadzono leczenia, jest niższa od tej przewidzianej przez ustawodawstwo państwa członkowskiego ubezpieczenia, nie uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 49 WE.

W istocie okoliczność, że ubezpieczeni w systemie opieki zdrowotnej państwa członkowskiego mogą zostać skłonieni do przyśpieszonego powrotu do tego państwa członkowskiego w celu uzyskania opieki szpitalnej, która okazała się niezbędna z powodu pogorszenia ich stanu zdrowia podczas tymczasowego pobytu w innym państwie członkowskim lub do rezygnacji z podróży, przykładowo w celach turystycznych lub naukowych, do takiego innego państwa członkowskiego w związku z tym, że nie mogą spodziewać się szczególnymi, ograniczonymi przypadkami, uzupełniającego udziału instytucji właściwej, w razie gdyby koszt leczenia równoważnego w państwie członkowskim ubezpieczenia przekraczał poziom pokrycia kosztów stosowany w tym innym państwie członkowskim, okazuje się mieć charakter zbyt przypadkowy i pośredni. Tym samym spornego uregulowania nie można, w ogólności, postrzegać jako uregulowanie mogące ograniczyć swobodne świadczenie usług z zakresu opieki szpitalnej, usług turystycznych lub usług edukacyjnych.

Przypadki, gdy nieplanowana opieka szpitalna zapewniona ubezpieczonemu podczas tymczasowego pobytu w innym państwie członkowskim naraża państwo członkowskie ubezpieczenia – wskutek zastosowania przepisów tego innego państwa członkowskiego – na dalej idące obciążenie finansowe, niż w razie zapewnienia takiej opieki w jednym z własnych zakładów, są zrównoważone całościowo przez przypadki, gdy – przeciwnie – stosowanie przepisów państwa członkowskiego pobytu skutkuje dla państwa członkowskiego ubezpieczenia zmniejszeniem obciążenia finansowego związanego z opieką szpitalną w porównaniu z tym, jakie wynikałoby z zastosowania jego własnych uregulowań.

(por. pkt 72, 78, 80)
Keywords

Summary



Keywords

Rybołówstwo – Ochrona zasobów morskich – Środki techniczne dla zachowania zasobów – Rybołówstwo na Morzu Śródziemnym – Rozporządzenie nr 1626/94

(rozporządzenie Rady nr 1626/94, art. 1 ust. 2, 3)

Summary

Artykuł 1 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1626/94 ustanawiającego środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych na Morzu Śródziemnym, zmienionego rozporządzeniem nr 2550/2000 należy interpretować w taki sposób, że z jednej strony wejście w życie tego rozporządzenia nie ma wpływu na ważność dodatkowego środka krajowego stanowiącego zakaz przyjętego przed tym wejściem w życie, a z drugiej strony, że nie stoi on na przeszkodzie takiemu środkowi, pod warunkiem że zakaz ten jest zgodny ze wspólną polityką rybołówstwa, że środek ten nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu i nie narusza zasady równego traktowania.

(por. pkt 58; sentencja)