Statut Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i regulamin postępowania nie przewidują możliwości przedstawiania przez strony lub sąd odsyłający uwag w odpowiedzi na opinię rzecznika generalnego. Ponadto zgodnie z art. 101 regulaminu postępowania jedynie Trybunałowi przysługuje możliwość zwrócenia się do sądu odsyłającego o udzielenie wyjaśnień.

Zastąpienie pojęcia zakładu pojęciem przedsiębiorstwa można bowiem uznać za korzystne dla pracowników jedynie pod warunkiem, że element ten jest dodatkowy i nie oznacza zniesienia lub zmniejszenia ochrony przyznanej pracownikom, w wypadku gdy, biorąc pod uwagę pojęcie zakładu, osiągnięta jest liczba zwolnień wymaganych przez art. 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 98/59 dla celów uznania za „zwolnienia grupowe”. Dokładniej rzecz ujmując zatem, przepisy krajowe można by uznać za zgodne z art. 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (i) dyrektywy 98/59, jedynie gdyby przewidywały stosowanie obowiązków informacji i konsultacji wynikających z jej art. 2–4 przynajmniej w wypadku zwolnienia 10 pracowników w zakładach zatrudniających zwykle ponad 20 i poniżej 100 pracowników. Obowiązek ten jest niezależny od dodatkowych wymogów wynikających z prawa krajowego nałożonych na przedsiębiorstwa zwykle zatrudniające poniżej 100 pracowników.

Artykuł 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 98/59 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, należy interpretować w ten sposób, że przepis ten stoi na przeszkodzie przepisom krajowym wprowadzającym jako jedyną jednostkę referencyjną przedsiębiorstwo, a nie zakład, jeśli konsekwencją stosowania tego kryterium jest uniemożliwienie przeprowadzenia procedury informacji i konsultacji przewidzianej w art. 2–4 tej dyrektywy, w sytuacji gdy dane zwolnienia należałoby uznać za „zwolnienia zbiorowe” w świetle definicji przyjętej w art. 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) rzeczonej dyrektywy, gdyby jako jednostkę referencyjną przyjąć zakład.

W istocie wyłączenie z zakresu stosowania dyrektywy 98/59 przypadków rozwiązania umów o pracę zawartych na czas określony lub na wykonanie zadania szczególnego wynika jasno z tekstu i systematyki tej dyrektywy. Umowy takie ulegają rozwiązaniu nie tyle z inicjatywy pracodawcy, co na mocy zawartych w nich postanowień lub na mocy mającej zastosowanie ustawy, w dniu upłynięcia ich terminu lub w dniu wykonania zadania, na które zostały zawarte. Stosowanie procedur przewidzianych w art. 2–4 dyrektywy 98/59 byłoby więc daremne. W szczególności w odniesieniu do zwolnień wynikających z rozwiązania umów o pracę nie mógłby zostać w żaden sposób osiągnięty cel polegający na uniknięciu zwolnień lub ograniczeniu liczby dotkniętych nim pracowników oraz złagodzeniu ich konsekwencji.

Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy 98/59 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, należy interpretować w ten sposób, że dla celów stwierdzenia, że dokonano „zwolnień grupowych” w rozumieniu rzeczonego przepisu, nie należy uwzględniać indywidualnych przypadków rozwiązania umów o pracę zawartych na czas określony lub na wykonanie zadania szczególnego, w sytuacjach gdy do rozwiązań tych dochodzi w dniu upływu terminu umowy lub w dniu wykonania owego zadania.

Artykuł 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 98/59 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, należy interpretować w ten sposób, że dla stwierdzenia istnienia zwolnień grupowych dokonanych w ramach umów o pracę zawartych na czas określony lub na wykonanie zadania szczególnego nie jest konieczne, aby powód zwolnień grupowych wynikał z tych samych ram grupowego zatrudniania na taki sam czas lub do wykonania takiego samego zadania.

W istocie pojęcie zwolnień grupowych, jak wynika to z brzmienia wprowadzającej części art. 1 dyrektywy 98/59, jest zdefiniowane dla celów całej tej dyrektywy, w tym dla celów stosowania jej art. 1 ust. 2 lit. a). Tym samym interpretacja tego drugiego przepisu, o którą wystąpiono, mogłaby ograniczyć również zakres stosowania dyrektywy 98/59. Tymczasem w art. 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 98/59 prawodawca posłużył się tylko kryterium jakościowym, a mianowicie kryterium, wedle którego powód zwolnienia musi być „niezwiązany z poszczególnym[i] pracownik[ami]”. Nie przewidział więc innych wymogów w odniesieniu ani do powstania stosunku pracy, ani też jego rozwiązania. Ograniczając zakres stosowania tej dyrektywy, wymogi takie mogłyby naruszyć jej cel polegający – jak wynika to z jej motywu 2 – na ochronie pracowników w wypadku zwolnień grupowych.

(por. pkt 69, 70, 72; pkt 3 sentencji)