ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 września 2006 r. – Postępowanie karne przeciwko Stefanowi Kremerowi

(sprawa C‑340/05)

Artykuł 104 § 3 ust. 1 regulaminu Trybunału Sprawiedliwości – Dyrektywa 91/439/EWG – Wzajemne uznawanie praw jazdy – Cofnięcie prawa jazdy w jednym państwie członkowskim – Prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim – Odmowa uznania prawa jazdy w pierwszym państwie członkowskim – Wymóg spełnienia krajowych wymogów wydania prawa jazdy po tym jak prawo jazdy zostało w tym państwie wcześniej cofnięte

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Prawa jazdy – Dyrektywa 91/439 (Dyrektywa Rady 91/439, art. 1 ust. 2 i art. 8 ust. 2 i 4) (por. pkt 38 i sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Oberlandesgericht München – Wykładnia art. 1 ust. 2, art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U. L 237, str. 1) – Odmowa uznania ważności prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie osobie, której z powodu wielokrotnych wykroczeń drogowych cofnięto prawo jazdy bez orzeczenia zakazu uzyskania nowego prawa jazdy – Wymóg, zgodnie z którym wnioskodawca zobowiązany jest wykazać swoją zdolność do prowadzenia pojazdów na podstawie opinii medyczno-psychologicznej.

Sentencja

Artykuł 1 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy w brzmieniu nadanym przez dyrektywę Rady 97/26/WE z dnia 2 czerwca 1997 r. sprzeciwia się nieuznawaniu przez państwo członkowskie na jego terytorium prawa do prowadzenia pojazdów wynikającego z prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim, a w związku z tym odmowie uznania ważności prawa jazdy, dopóki posiadacz tego prawa jazdy, wobec którego pierwsze państwo członkowskie zastosowało cofnięcie wcześniej wydanego prawa jazdy bez orzeczenia zakazu uzyskania nowego prawa jazdy, nie spełni wymogów określonych w przepisach prawnych tego pierwszego państwa dotyczących ponownego uzyskania prawa jazdy po cofnięciu prawa jazdy, włącznie z oceną zdolności do prowadzenia pojazdów, która potwierdza, że przyczyny, które doprowadziły do cofnięcia prawa jazdy już nie występują.
Odwołanie wniesione przeciwko postanowieniu Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 8 września 2005 r. w sprawach połączonych od T‑295/04 do T‑297/04 ASAJA i in. przeciwko Radzie, stwierdzającemu niedopuszczalność skarg zmierzających do stwierdzenia nieważności części rozporządzenia Rady (WE) nr 864/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, wydanego z powodu przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej (Dz.U. L 161, str. 48).
System wynagrodzeń oparty na pokonanej odległości jest sprzeczny z art. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych w dziedzinie transportu drogowego, chyba że nie zagraża on bezpieczeństwu drogowemu. Do sądu krajowego należy stwierdzenie, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności, czy ma to miejsce w sprawie przed tym sądem.
W braku uregulowania wspólnotowego wewnętrzny porządek prawny każdego z państw członkowskich powinien wskazywać sądy właściwe oraz zasady proceduralne dotyczące wnoszenia skarg mających na celu zapewnienie ochrony uprawnień, które jednostki wywodzą z prawa wspólnotowego, w tym rodzaje żądań wnoszonych przez osoby poszkodowane do sądów krajowych. Sądy krajowe są jednakże zobowiązane zagwarantować, by jednostki miały do dyspozycji skuteczny środek zaskarżenia umożliwiający im uzyskanie zwrotu nienależnie pobranego podatku oraz kwot zapłaconych na rzecz tego państwa członkowskiego lub pobranych przez to państwo w bezpośrednim związku z tym podatkiem. W odniesieniu do innych szkód, jakie dany podmiot poniósł z powodu naruszenia prawa wspólnotowego, które można przypisać państwu członkowskiemu, jest ono zobowiązane do naprawienia szkód wyrządzonych jednostkom, gdy spełnione są przesłanki wymienione w pkt 51 wyroku z dnia 5 marca 1996 r. w sprawach połączonych C-46/93 i C-48/93 Brasserie du Pecheur i Factortame, co nie wyklucza, że na gruncie prawa krajowego odpowiedzialność państwa może być uzależniona od mniej restrykcyjnych przesłanek.

Jeśli okaże się, że przepisy państwa członkowskiego stanowią ograniczenie swobody przedsiębiorczości zakazane w art. 43 WE lub ograniczenie swobodnego przepływu kapitału zakazane na mocy art. 56 WE, sąd krajowy może w celu ustalenia podlegającej naprawieniu szkody zbadać, czy osoby poszkodowane zachowały należytą staranność w celu uniknięcia lub ograniczenia szkody oraz czy w szczególności wykorzystały we właściwym czasie wszystkie dostępne im środki prawne. Jednak w celu zapobieżenia temu, by wykonywanie uprawnień, które art. 43 WE przyznaje jednostkom, było niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, sąd krajowy może zbadać, czy stosowanie tych przepisów, ewentualnie w związku z właściwymi postanowieniami UOUPO, w każdym przypadku prowadziłoby do nieuwzględnienia żądań skarżących przez organy podatkowe danego państwa członkowskiego w sprawie rozpatrywanej przed sądem krajowym.
27

Nawet jeżeliby przyjąć że, jak podnoszą skarżące, tego rodzaju przepis krajowy wywiera skutki ograniczające swobodny przepływ kapitału, to skutki te należy uznać za nieuniknioną konsekwencję ewentualnego ograniczenia swobody podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej i nie uzasadniają one analizy tego przepisu w świetle art. 56–58 WE (zob. ww. wyrok w sprawie Cadbury Schweppes i Cadbury Schweppes Overseas, pkt 33, wyroki: z dnia 3 października 2006 r. w sprawie C-452/04 Fidium Finanz, Zb.Orz. str. I-9521, pkt 48 i 49 oraz z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie C-524/04 Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, Zb.Orz. str. I-2107, pkt 34).
2

Wniosek ten został złożony w ramach postępowania wszczętego przez Yissum Research and Development Company of the Hebrew University of Jerusalem (zwany dalej „Yissum”) przeciwko decyzji Comptroller-General of Patents (brytyjskiego urzędu patentowego, zwanego dalej „Patent Office”) dotyczącej odrzucenia wniosku o wydanie dodatkowego świadectwa ochronnego (zwanego dalej „świadectwem”), który Yissum złożył dla „kalcytriolu”.
7

Zgodnie z art. 18 ust. 1 lit. a) dyrektywy 93/104 w brzmieniu pierwotnym państwa członkowskie były zobowiązane do przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania tej dyrektywy do dnia 23 listopada 1996 r. lub do zapewnienia do tego czasu, aby partnerzy społeczni w drodze porozumień wprowadzili niezbędne postanowienia, tak aby państwa członkowskie mogły zawsze zagwarantować, że cele wyznaczone w niniejszej dyrektywie zostały osiągnięte.
Artykuł 5 ust. 5 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 94/76/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. poprzez wprowadzenie środków przejściowych stosowanych w zakresie podatku od wartości dodanej w kontekście rozszerzenia Unii Europejskiej z dniem 1 stycznia 1995 r., należy interpretować w ten sposób, że nie dochodzi do wykonania dzieła, jeśli koń jest trenowany celem uczynienia go zdatnym do wykorzystania jako koń wierzchowy lub do ujeżdżania oraz do uczestniczenia w zawodach jeździeckich, a koń taki nie może zostać wówczas uznany za towar wytworzony.
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 19 stycznia 2007 r. — Carrefour-Marinopoulos przeciwko Nomarchiaki Aftodioikisi Tripolis

(sprawa C-126/06)

„Swobodny przepływ towarów — Artykuł 28 WE — Ograniczenia ilościowe — Środki o skutku równoważnym — Sprzedaż mrożonych produktów piekarskich”

Swobodny przepływ towarów — Ograniczenia ilościowe — Środki o skutku równoważnym (art. 28 WE) (por. pkt 15 i sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Dioikitiko Protodikeio Tripolis — Wykładnia art. 28 WE — Sprzedaż częściowo upieczonych produktów piekarskich (produktów „bake-off”) — Wymóg uzyskania zezwolenia

Sentencja

Artykuł 28 WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które poddają sprzedaż produktów „bake-off” takim samym wymogom jak wymogi mające zastosowanie do pełnego procesu produkcji i sprzedaży chleba oraz tradycyjnych produktów piekarskich.

Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 19 stycznia 2007 r. — Carrefour-Marinopoulos przeciwko Nomarchiaki Aftodioikisi Tripolis

(sprawa C-126/06)

„Swobodny przepływ towarów — Artykuł 28 WE — Ograniczenia ilościowe — Środki o skutku równoważnym — Sprzedaż mrożonych produktów piekarskich”

Swobodny przepływ towarów — Ograniczenia ilościowe — Środki o skutku równoważnym (art. 28 WE) (por. pkt 15 i sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Dioikitiko Protodikeio Tripolis — Wykładnia art. 28 WE — Sprzedaż częściowo upieczonych produktów piekarskich (produktów „bake-off”) — Wymóg uzyskania zezwolenia

Sentencja

Artykuł 28 WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które poddają sprzedaż produktów „bake-off” takim samym wymogom jak wymogi mające zastosowanie do pełnego procesu produkcji i sprzedaży chleba oraz tradycyjnych produktów piekarskich.
2)

Galileo International Technology LLC, Galileo International LLC, Galileo Belgium SA, Galileo Danmark A/S, Galileo Deutschland GmbH, Galileo España, SA, Galileo France SARL, Galileo Nederland BV, Galileo Nordiska AB, Galileo Portugal Ltd, Galileo Sigma Srl, Galileo International Ltd, The Galileo Co. i Timas Ltd zostają obciążone kosztami postępowania.
Sprawa C-276/06

Mamate El Youssfi

przeciwko

Office national des pensions (ONP)

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Verviers)

„Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Układ eurośródziemnomorski WE — Maroko — Artykuł 65 — Zasada niedyskryminacji w dziedzinie zabezpieczenia społecznego — Prawnie gwarantowany dochód dla osób starszych”

Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 17 kwietnia 2007 r. I - 2853

Streszczenie postanowienia

Umowy międzynarodowe – Umowy zawarte przez wspólnotę – Układ eurośródziemnomorski o stowarzyszeniu WE–Maroko – Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących

(układ eurośródziemnomorski o stowarzyszeniu WE–Maroko, art. 65 ust. 1 akapit pierwszy)

Wykładni art. 65 ust. 1 akapit pierwszy układu eurośródziemnomorskiego o stowarzyszeniu WE–Maroko, który przewiduje w zakresie zabezpieczenia społecznego zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową obywateli Maroka w stosunku do obywateli przyjmującego państwa członkowskiego, należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by przyjmujące państwo członkowskie mogło odmówić przyznania obywatelce marokańskiej, która ukończyła 65 rok życia i zgodnie z prawem zamieszkuje na terytorium tego państwa, prawnie gwarantowanego dochodu dla osób starszych, jeśli obywatelka ta objęta jest zakresem stosowania tego postanowienia

— z uwagi na to, że sama wykonywała pracę najemną w tym państwie członkowskim,

— lub w związku z jej statusem członka rodziny pracownika obywatelstwa marokańskiego, który jest zatrudniony w tym państwie członkowskim.

(por. pkt 73 i sentencja)
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 grudnia 2007 r. — Agenzia Dogane Circoscrizione Doganale di Genova przeciwko Euricom

(sprawa C-505/06)

„Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Wspólnotowy kodeks celny — Uszlachetnianie czynne — Układ stowarzyszeniowy — Uprzedni wywóz ryżu do państwa trzeciego związanego układem przyznającym preferencje celne — Artykuł 216 kodeksu celnego”

Unia celna — Powstanie długu celnego w następstwie otrzymania w państwie trzecim preferencji taryfowych (rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 115 ust. 1 lit. b), art. 216) (por. pkt 26; sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Commissione tributaria regionale di Genova — Wykładnia art. 114, art. 115 ust. 1 i 3 oraz art. 216 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) — Ryż wywieziony w ramach procedury uszlachetniania czynnego do państwa trzeciego związanego umową o preferencjach celnych

Sentencja

Artykuł 216 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2700/2000 z dnia 16 listopada 2000 r., znajduje zastosowanie do operacji uszlachetniania czynnego, o których mowa w art. 115 ust. 1 lit. b) wskazanego rozporządzenia, w których produkty kompensacyjne zostały wywiezione ze Wspólnoty Europejskiej przed przywozem towarów przeznaczonych do uszlachetnienia.

Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 grudnia 2007 r. — Agenzia Dogane Circoscrizione Doganale di Genova przeciwko Euricom

(sprawa C-505/06)

„Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Wspólnotowy kodeks celny — Uszlachetnianie czynne — Układ stowarzyszeniowy — Uprzedni wywóz ryżu do państwa trzeciego związanego układem przyznającym preferencje celne — Artykuł 216 kodeksu celnego”

Unia celna — Powstanie długu celnego w następstwie otrzymania w państwie trzecim preferencji taryfowych (rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 115 ust. 1 lit. b), art. 216) (por. pkt 26; sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Commissione tributaria regionale di Genova — Wykładnia art. 114, art. 115 ust. 1 i 3 oraz art. 216 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) — Ryż wywieziony w ramach procedury uszlachetniania czynnego do państwa trzeciego związanego umową o preferencjach celnych

Sentencja

Artykuł 216 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2700/2000 z dnia 16 listopada 2000 r., znajduje zastosowanie do operacji uszlachetniania czynnego, o których mowa w art. 115 ust. 1 lit. b) wskazanego rozporządzenia, w których produkty kompensacyjne zostały wywiezione ze Wspólnoty Europejskiej przed przywozem towarów przeznaczonych do uszlachetnienia.
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 6 listopada 2007 r. — Stahlwerk Ergste Westig

(sprawa C-415/06)

„Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Odpowiedź, która może zostać w sposób jednoznaczny wyprowadzona z orzecznictwa — Swobodny przepływ kapitału — Podatek dochodowy — Spółka posiadająca stałe zakłady w państwach trzecich — Uwzględnienie strat poniesionych przez te zakłady”

1. Pytania prejudycjalne — Odpowiedź, która może zostać w sposób jednoznaczny wyprowadzona z orzecznictwa — Zastosowanie art. 104 § 3 regulaminu (regulamin Trybunału, art. 104 § 3) (por. pkt 9, 10)

2. Swobodny przepływ osób — Swoboda przedsiębiorczości — Postanowienia traktatu — Zakres stosowania (art. 43 WE i 56 WE) (por. pkt 14, 16, 18, 19 i sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 56 WE, art. 57 ust. 1 WE i art. 58 WE — Odliczenie od podlegającego opodatkowaniu dochodu spółki krajowej strat poniesionych w związku z działalnością stałego zakładu położonego w państwie trzecim — Odmowa odliczenia uzasadniona dwustronną umową o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą z tym państwem trzecim

Sentencja

Krajowy system podatkowy, na podstawie którego spółka mająca siedzibę w państwie członkowskim, ustalając zyski, nie może odliczyć strat związanych z zakładem położonym w państwie trzecim, wpływa w przeważający sposób na wykonywanie swobody działalności gospodarczej w rozumieniu art. 43-48 WE. Nie można powoływać się na te postanowienia w przypadku takiego zakładu położonego w państwie trzecim.

Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 6 listopada 2007 r. — Stahlwerk Ergste Westig

(sprawa C-415/06)

„Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Odpowiedź, która może zostać w sposób jednoznaczny wyprowadzona z orzecznictwa — Swobodny przepływ kapitału — Podatek dochodowy — Spółka posiadająca stałe zakłady w państwach trzecich — Uwzględnienie strat poniesionych przez te zakłady”

1. Pytania prejudycjalne — Odpowiedź, która może zostać w sposób jednoznaczny wyprowadzona z orzecznictwa — Zastosowanie art. 104 § 3 regulaminu (regulamin Trybunału, art. 104 § 3) (por. pkt 9, 10)

2. Swobodny przepływ osób — Swoboda przedsiębiorczości — Postanowienia traktatu — Zakres stosowania (art. 43 WE i 56 WE) (por. pkt 14, 16, 18, 19 i sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 56 WE, art. 57 ust. 1 WE i art. 58 WE — Odliczenie od podlegającego opodatkowaniu dochodu spółki krajowej strat poniesionych w związku z działalnością stałego zakładu położonego w państwie trzecim — Odmowa odliczenia uzasadniona dwustronną umową o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą z tym państwem trzecim

Sentencja

Krajowy system podatkowy, na podstawie którego spółka mająca siedzibę w państwie członkowskim, ustalając zyski, nie może odliczyć strat związanych z zakładem położonym w państwie trzecim, wpływa w przeważający sposób na wykonywanie swobody działalności gospodarczej w rozumieniu art. 43-48 WE. Nie można powoływać się na te postanowienia w przypadku takiego zakładu położonego w państwie trzecim.
Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 23 maja 2007 r. — Greser przeciwko Bundesagentur für Arbeit

(sprawa C-438/06)

„Odesłanie prejudycjalne — Oczywista niedopuszczalność”

Pytania prejudycjalne — Dopuszczalność — Pytania zadane bez wystarczającego wyjaśnienia kontekstu faktycznego i prawnego (art. 234 WE) (por. pkt 6–11)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sozialgericht Würzburg — Wykładnia art. 71 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, str. 2) — Naliczanie zasiłków dla bezrobotnych dla przewoźnika na Rhin („Rheinschiffer”), który zamieszkiwał podczas ostatniego zatrudnienia na terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo miejsca zatrudnienia i powracał do swego miejsca zamieszkania tylko raz na dwa tygodnie zgodnie ze swoją umową o pracę — Kwalifikacja tego pracownika jako „pracownika przygranicznego” lub „pracownika innego niż pracownika przygranicznego”

Sentencja

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Würzburg postanowieniem z dnia 28 września 2006 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 23 maja 2007 r. — Greser przeciwko Bundesagentur für Arbeit

(sprawa C-438/06)

„Odesłanie prejudycjalne — Oczywista niedopuszczalność”

Pytania prejudycjalne — Dopuszczalność — Pytania zadane bez wystarczającego wyjaśnienia kontekstu faktycznego i prawnego (art. 234 WE) (por. pkt 6–11)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sozialgericht Würzburg — Wykładnia art. 71 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, str. 2) — Naliczanie zasiłków dla bezrobotnych dla przewoźnika na Rhin („Rheinschiffer”), który zamieszkiwał podczas ostatniego zatrudnienia na terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo miejsca zatrudnienia i powracał do swego miejsca zamieszkania tylko raz na dwa tygodnie zgodnie ze swoją umową o pracę — Kwalifikacja tego pracownika jako „pracownika przygranicznego” lub „pracownika innego niż pracownika przygranicznego”

Sentencja

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Würzburg postanowieniem z dnia 28 września 2006 r. jest oczywiście niedopuszczalny.
Sprawa C-163/06 P

Republika Finlandii

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

„Odwołanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Niedopuszczalność — Akt niewywołujący wiążących skutków prawnych — Środki własne Wspólnot Europejskich — Postępowanie w sprawie naruszenia — Artykuł 11 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000 — Odsetki za zwłokę — Negocjowanie porozumienia dotyczącego warunkowej zapłaty — Pisma zawierające odmowę”

Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 21 czerwca 2007 r. I - 5130

Streszczenie postanowienia

Rozporządzenie nr 1150/2000 wykonujące decyzję 94/728 w sprawie systemu środków własnych Wspólnot nie przyznaje Komisji kompetencji do prowadzenia jakichkolwiek negocjacji z państwami członkowskim w przedmiocie warunkowej zapłaty tych środków. Nierozerwalny charakter związku pomiędzy obowiązkiem ustalenia wspólnotowych środków własnych, obowiązkiem zapisania ich na rachunek Komisji w wyznaczonych terminach oraz, wreszcie, obowiązkiem zapłaty odsetek za zwłokę nie pozwala także, by Komisja rozpoczynała odrębne negocjacje co do jednej z tych kwestii. (por. pkt 29, 30)

Aktami lub decyzjami, które mogą być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności w rozumieniu art. 230 WE, są tylko akty wywołujące wiążące skutki prawne mogące naruszać interesy skarżącego przez istotną zmianę jego sytuacji prawnej. Odmowa podjęcia przez Komisję negocjacji z państwem członkowskim w celu ustalenia warunkowej zapłaty należności celnych wymaganych ze skutkiem wstecznym oraz odsetek naliczonych do dnia zapłaty tytułem środków własnych Wspólnot, zawarta w pismach adresowanych przez Komisję do tego państwa, nie stanowi decyzji szkodzącej temu ostatniemu. Tylko sam rezultat negocjacji mógłby naruszać interesy danego państwa członkowskiego. Tymczasem kwestia rezultatu w ogóle nie może powstać ze względu na brak kompetencji Komisji w ramach rozporządzenia nr 1150/2000 wykonującego decyzję 94/728 w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, zarówno do zawarcia porozumienia prowadzącego do tego rodzaju rezultatu, jak i do podjęcia w tym celu negocjacji. (por. pkt 40, 41)
Artykuł 28 WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które poddają sprzedaż produktów „bake-off” takim samym wymogom, jak wymogi mające zastosowanie do pełnego procesu produkcji i sprzedaży chleba oraz tradycyjnych produktów piekarskich.
7

W dniu 26 stycznia 2004 r. Juers Pharma złożyła do Zolltechnische Prüfungs- und Lehranstalt w Kolonii (zakład naukowy i laboratorium celne, zwany dalej „ZPLA”) wniosek o wydanie wiążącej informacji taryfowej w przedmiocie klasyfikacji kapsułek z melatoniną do podpozycji CN 30045010 obejmującej „pozostałe leki zawierające witaminy lub pozostałe produkty objęte pozycją 2936 pakowane do postaci lub opakowania, w rodzaju stosowanych do sprzedaży detalicznej”.
1)

Zgodnie z art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru nadwyżka przeznaczona na wywóz obejmuje ilości cukru, o których mowa w tym artykule, zawarte w produktach przetworzonych wywiezionych bez faktycznej wypłaty refundacji. Artykuł 15 ust. 1 lit. d) wspomnianego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że w celu oszacowania średniej straty na tonę produktu należy uwzględnić wszystkie wywiezione ilości produktów, o których mowa w tym artykule, niezależnie od tego, czy refundacje faktycznie zostały wypłacone czy też nie. Analiza art. 6 ust. 4 i 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 314/2002 z dnia 20 lutego 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru, w danym przypadku, zmienionym rozporządzeniami Komisji (WE) nr 1140/2003 z dnia i nr 38/2004 z dnia , nie wykazała niczego, co podważałoby jego ważność.