ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. — Mebrom przeciwko Komisji

(sprawa C-373/07 P)

„Odwołanie — Ochrona warstwy ozonowej — Przywóz bromku metylu do Unii — Odmowa przyznania kontyngentów przywozowych na rok 2005 — Uzasadnione oczekiwania — Pewność prawa”

1. Środowisko naturalne — Ochrona warstwy ozonowej — Rozporządzenie nr 2037/2000 w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (rozporządzenie nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 3, 4, 6, 7) (por. pkt 52–60)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności — Zarzut (art. 230 WE) (por. pkt 72, 73)

3. Postępowanie — Rozróżnienie pomiędzy dowodami a okolicznościami prawnymi (por. pkt 80)

4. Odwołanie — Zarzuty — Niewystarczające lub sprzeczne uzasadnienie — Dopuszczalność (por. pkt 85, 106)

5. Odwołanie — Zarzuty (por. pkt 86, 91–95, 99–102)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 22 maja 2007 r. w sprawie T-216/05 Mebrom przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił jako nieuzasadniony wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji A(05)4338-D/6176 z dnia odmawiającej przyznanie wnoszącemu odwołanie kontyngentów na przywóz bromku metylu do Unii Europejskiej zgodnie z art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (Dz.U. L 244, s. 1) — Błędne zastosowanie prawa wspólnotowego — Niewystarczający charakter uzasadnienia — Naruszenie art. 220 WE.

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Mebrom NV zostaje obciążona kosztami postępowania.

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. — Mebrom przeciwko Komisji

(sprawa C-373/07 P)

„Odwołanie — Ochrona warstwy ozonowej — Przywóz bromku metylu do Unii — Odmowa przyznania kontyngentów przywozowych na rok 2005 — Uzasadnione oczekiwania — Pewność prawa”

1. Środowisko naturalne — Ochrona warstwy ozonowej — Rozporządzenie nr 2037/2000 w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (rozporządzenie nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 3, 4, 6, 7) (por. pkt 52–60)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności — Zarzut (art. 230 WE) (por. pkt 72, 73)

3. Postępowanie — Rozróżnienie pomiędzy dowodami a okolicznościami prawnymi (por. pkt 80)

4. Odwołanie — Zarzuty — Niewystarczające lub sprzeczne uzasadnienie — Dopuszczalność (por. pkt 85, 106)

5. Odwołanie — Zarzuty (por. pkt 86, 91–95, 99–102)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 22 maja 2007 r. w sprawie T-216/05 Mebrom przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił jako nieuzasadniony wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji A(05)4338-D/6176 z dnia odmawiającej przyznanie wnoszącemu odwołanie kontyngentów na przywóz bromku metylu do Unii Europejskiej zgodnie z art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (Dz.U. L 244, s. 1) — Błędne zastosowanie prawa wspólnotowego — Niewystarczający charakter uzasadnienia — Naruszenie art. 220 WE.

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.
Postępowanie przewidziane w art. 88 ust. 2 WE jest nieodzowne w przypadku, gdy Komisja napotka poważne trudności w ocenie zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem. Komisja nie może zatem poprzestać na wstępnym badaniu, o którym mowa w art. 88 ust. 3 WE, w celu wydania korzystnej decyzji w sprawie pomocy, chyba że po pierwszym badaniu dojdzie do przekonania, iż pomoc ta jest zgodna ze wspólnym rynkiem. Jeśli natomiast to pierwsze badanie prowadzi Komisję do odmiennego przekonania lub nawet jeśli nie pozwala ono na wyjaśnienie wszystkich wątpliwości powstałych w czasie badania zgodności tej pomocy ze wspólnym rynkiem, Komisja ma obowiązek zebrania wszelkich niezbędnych opinii i wszczęcia w tym celu postępowania, o którym mowa w art. 88 ust. 2 WE.

Ponieważ pojęcie poważnych trudności ma obiektywny charakter, ustalenie w przedmiocie istnienia takich trudności powinno być dokonywane zarówno w świetle okoliczności przyjęcia spornego środka, jak również ocen, na których oparła się Komisja.

(por. pkt 61, 63)
Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003 dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie nr 1347/2000, należy interpretować w ten sposób, że zakresem znaczeniowym pojęcia „sprawy cywilne” w rozumieniu tego przepisu objęte jest orzeczenie o natychmiastowym objęciu dziecka opieką i umieszczeniu go poza jego rodziną, jeżeli orzeczenie to stanowi publicznoprawny środek ochrony dziecka.

Ponieważ art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003 dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie nr 1347/2000, nie zawiera wyraźnego odesłania do prawa państw członkowskich w celu ustalenia znaczenia pojęcia „miejsce stałego pobytu”, ustalenia tego należy dokonać, uwzględniając kontekst tego przepisu i cel rozporządzenia, w szczególności wynikający z motywu dwunastego, zgodnie z którym zawarte w nim podstawy jurysdykcji kształtowane są w świetle najlepszych interesów dziecka, w szczególności na podstawie kryterium bliskości. Poza fizyczną obecnością dziecka na terytorium państwa członkowskiego należy uwzględnić zatem inne czynniki, które powinny wykazać, że obecność ta nie ma w żadnym razie charakteru tymczasowego lub okazjonalnego i że pobyt dziecka wskazuje na pewną integrację w środowisku społecznym i rodzinnym w tym państwie.

W związku z tym pojęcie „stałe miejsce pobytu” w rozumieniu art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003 należy interpretować w taki sposób, że miejsce stałego pobytu znajduje się tam, gdzie dziecko wykazuje pewną integrację ze środowiskiem społecznym i rodzinnym. Należy w szczególności wziąć pod uwagę trwałość, zgodność z prawem, warunki oraz motywy pobytu i przenosin rodziny do danego państwa członkowskiego, obywatelstwo dziecka, miejsce i warunki uczęszczania do szkoły, znajomość języków, a także więzi rodzinne i społeczne dziecka w tym państwie członkowskim. Do sądu krajowego należy ustalenie miejsca stałego pobytu dziecka w oparciu o wszystkie istotne okoliczności faktyczne danego przypadku.

(por. pkt 33, 35, 38, 44; pkt 2 sentencji)
Zgodnie z art. 115 § 1 w związku z art. 116 §§ 2, 4 i 6 regulaminu Sądu prawa procesowe interwenienta są zróżnicowane w zależności od tego, czy przedstawił on wniosek o dopuszczenie do sprawy przed upływem terminu sześciu tygodni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej komunikatu dotyczącego wniesienia skargi, czy też po upływie tego terminu, ale przed podjęciem decyzji o otwarciu procedury ustnej. Jeżeli bowiem interwenient przedstawi wniosek przed upływem tego terminu, jest on uprawniony do udziału zarówno w procedurze pisemnej, jak i w procedurze ustnej, do otrzymywania pism procesowych i do przedstawienia uwag. Jeżeli natomiast interwenient przedstawi wniosek po upływie tego terminu, jest on jedynie uprawniony do wzięcia udziału w procedurze ustnej, otrzymania sprawozdania na rozprawę i przedstawienia w trakcie rozprawy uwag na podstawie tego sprawozdania.

Choć zgodnie z art. 64 regulaminu Sądu ten ostatni może w ramach środków organizacji postępowania między innymi wzywać strony, w tym także interwenienta, do składania oświadczeń pisemnych dotyczących niektórych aspektów sporu, przepis ten nie przewiduje żadnej możliwości wezwania interwenienta, którego interwencja miała miejsce po upływie wyżej wymienionego terminu, do złożenia uwag interwenienta, ani też udostępnienia mu pism procesowych, gdyż środki tego rodzaju nie są zgodne z celem środków organizacji postępowania wskazanym w § 2 tego artykułu.

(por. pkt 32–38)
Ustawodawstwo krajowe, które nie ma zastosowania tylko do takich udziałów kapitałowych, które pozwalają na wywieranie niewątpliwego wpływu na decyzje spółki i na określanie jej działalności, lecz które ma zastosowanie niezależnie od wielkości udziału posiadanego przez akcjonariusza w kapitale zakładowym spółki dokonującej wypłat, może wchodzić zarówno w zakres art. 43 WE, jak i art. 56 WE.

I tak w odniesieniu do uprawnień do sprzeciwu państwa wobec nabycia udziałów i zawarcia umów akcjonariuszy reprezentujących określony procent praw głosu w spółce krajowej, co najmniej 5% praw głosu lub ewentualnie ustalona mniejsza część udziałowa powinna umożliwić zainteresowanym skuteczne uczestnictwo w zarządzaniu daną spółką, co wchodzi w zakres postanowień art. 56 WE. W odniesieniu do spółek, w których akcjonariat jest generalnie silnie rozproszony, nie jest jednak wykluczone, że posiadacze udziałów odpowiadających tym procentom mają uprawnienie do wpływania w określony sposób na zarządzanie taką spółką i do określania jej działalności, co wchodzi w zakres postanowień art. 43 WE. Ponadto ponieważ omawiane ustawodawstwo krajowe ustanawia minimalny procent, regulacja ta może mieć również zastosowanie do udziałów, które przekraczają ten procent i przyznają wyraźne uprawnienie do kontroli.

W odniesieniu do uprawnienia do weta wobec niektórych decyzji danej spółki krajowej uprawnienie to dotyczy decyzji wchodzących w zakres zarządzania spółką, a zatem dotyczy wyłącznie akcjonariuszy mogących wywierać niewątpliwy wpływ na dane spółki, w ten sposób, iż kryteria dotyczące wykonywania tego uprawnienia należy analizować pod kątem art. 43 WE. Zresztą jeżeli kryteria te wywierałyby skutki ograniczające swobodny przepływ kapitału, skutki te byłyby nieuniknioną konsekwencją ewentualnego ograniczenia swobody przedsiębiorczości i w żadnym przypadku nie usprawiedliwiałyby odrębnej analizy powołanych przepisów w świetle art. 56 WE.

(por. pkt 36–39)
Artykuł 29 ust. 1 i ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, jak również art. 145 ust. 2 rozporządzenia nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 444/2002, należy interpretować w ten sposób, że w razie gdy wady towarów ujawnione po dopuszczeniu tych towarów do swobodnego obrotu, lecz co do których wykazano, że istniały one przedtem, powodują, zgodnie z umownym zobowiązaniem gwarancyjnym, zwrot w późniejszym czasie, którego dokonuje sprzedawca będący jednocześnie producentem na rzecz kupującego, odpowiadający kosztom napraw przedstawionych na rachunkach wystawionych mu przez jego dealerów, tego rodzaju zwrot może powodować obniżenie wartości transakcyjnej tych towarów i w konsekwencji ich wartości celnej, która została zadeklarowana na podstawie ceny uzgodnionej pierwotnie między sprzedawcą będącym jednocześnie producentem a kupującym.

W istocie po pierwsze, jeśli po dokonaniu przywozu towaru na przykład takiego jak pojazd okaże się, że był on wadliwy w chwili przywozu, jego rzeczywista wartość gospodarcza jest niższa od wartości transakcyjnej zadeklarowanej w chwili dopuszczenia do swobodnego obrotu. Faktem jest, że art. 29 ust. 1 i 3 kodeksu celnego nie określa, jak należy postępować w przypadku późniejszych dostosowań wartości transakcyjnej, która stanowi podstawę obliczenia wartości celnej, jednakże faktycznie zapłacona lub należna cena jest daną, która powinna w razie potrzeby być przedmiotem dostosowania, jeżeli operacja taka jest niezbędna w celu uniknięcia ustalenia arbitralnej lub fikcyjnej wartości celnej. Może ona w szczególności być przedmiotem obniżenia proporcjonalnego do zmniejszenia się wartości handlowej towarów ze względu na ukrytą wadę, co do której zostanie wykazane, że istniała, zanim zostały one dopuszczone do swobodnego obrotu, i która spowodowała późniejszy zwrot na mocy umownego zobowiązania gwarancyjnego, a w następstwie obniżenie wartości celnej owych towarów.

Po drugie art. 145 ust. 2 rozporządzenia nr 2454/93, który wskazuje w tym zakresie rozwiązanie, zasygnalizowane już w samym art. 29 kodeksu celnego, określa podobnie warunki, pod którymi dostosowanie przez sprzedawcę na korzyść kupującego ceny faktycznie zapłaconej za towary dopuszczone do swobodnego obrotu może zostać wzięte pod uwagę przy określaniu wartości celnej. Podobnie kwoty zapłacone przez sprzedawcę na rzecz kupującego z tytułu umowy gwarancyjnej, w celu zwrotu kosztów napraw przedstawionych na rachunkach przez jego nabywców, stanowią „dostosowanie” ceny faktycznie zapłaconej lub należnej w rozumieniu tego przepisu.

(por. pkt 22–24, 26–29; pkt 1 sentencji)
Z powyższego wynika, że skutki braku powiadomienia urzędu wyjścia o dostarczeniu towarów w urzędzie przeznaczenia są takie same jak w przypadku braku przedstawienia przesyłki w urzędzie przeznaczenia. Po upływie terminu wskazanego przez urząd wyjścia uważa się, że dług celny powstał i że główny zobowiązany jest dłużnikiem celnym. Domniemanie to jest jednak wzruszalne. W związku z tym, jeśli ostatecznie okaże się, że procedura tranzytu została przeprowadzona w sposób prawidłowy, główny zobowiązany będzie mógł uzyskać zwrot kwot, które uiścił.

O ile w braku powiadomienia głównego zobowiązanego, w terminie, o którym mowa w art. 379 ust. 1 rozporządzenia nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, nie jest on zobowiązany do zapłaty długu celnego, to jednak po upływie terminu, o którym mowa w ust. 2 omawianego artykułu, należy uznać, że powstał tytuł Wspólnot do środków własnych.

Z łącznej analizy art. 455 ust. 1 rozporządzenia nr 2454/93 i art. 11 ust. 1 i 2 konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (konwencja TIR) wynika, że w przypadku niezwolnienia karnetu TIR żądanie zapłaty długu celnego powinno mieć miejsce co do zasady nie później niż trzy lata po dniu przyjęcia tego karnetu. Po upływie tego maksymalnego terminu należy uznać, że powstał tytuł Wspólnot do środków własnych, niezależnie od okoliczności, że organy celne nie powiadomiły stowarzyszenia poręczającego.

Taka wykładnia nasuwa się również dla celów zagwarantowania starannego i jednolitego stosowania przez właściwe władze przepisów dotyczących pokrycia długu celnego w interesie skutecznego i szybkiego udostępnienia środków własnych Wspólnot.

W tych okolicznościach państwo członkowskie jest, na podstawie art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1552/89 wykonującego decyzję 88/376 w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, zobowiązane do ustalenia tytułu Wspólnot do środków własnych i do zapisania ich na rachunek zgodnie z art. 6 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia.

Jednakże jeśli w późniejszym czasie okaże się, że przesyłki zostały terminowo przedstawione w urzędzie, w związku z czym długi celne przestały istnieć, ów brak istnienia długów celnych skutkuje brakiem roszczenia Komisji o zapłatę odsetek za zwłokę na podstawie art. 11 rozporządzenia nr 1552/89.

(por. pkt 86, 87, 91, 93, 94, 101, 102)
Chociaż żądania zawarte w skardze o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego nie mogą co do zasady zostać rozszerzone ponad uchybienia zarzucane w sentencji uzasadnionej opinii i w wezwaniu do usunięcia uchybienia, to jednak dopuszczalna jest skarga Komisji o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom, które wynikają z pierwotnej wersji aktu prawa wspólnotowego, następnie zmienionego lub uchylonego, i które zostały utrzymane w nowych przepisach. Natomiast przedmiot sporu nie może zostać rozszerzony o zobowiązania wynikające z nowych przepisów, które nie mają odpowiedników w pierwotnej wersji danego aktu prawa, gdyż stanowiłoby to naruszenie istotnych wymogów proceduralnych wpływające na prawidłowość postępowania w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom.

(por. pkt 50)
Punkt 4 lit. b) rozdziału I załącznika A do wspomnianej dyrektywy 85/73 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie jest zobowiązane przestrzegać struktury opłat przewidzianej w pkt 1 i pkt 2 lit. a) tego rozdziału i może pobierać opłatę, której stawka jest zróżnicowana w zależności od wielkości zakładu i liczby zabitych zwierząt, z podziałem na rodzaje zwierząt, gdy zostanie stwierdzone, że elementy te mają realny wpływ na koszty rzeczywiście poniesione w związku z przeprowadzaniem badań i kontroli weterynaryjnych przewidzianych przez właściwe przepisy prawa wspólnotowego.

Punkt 4 lit. a) rozdziału I załącznika A do dyrektywy 85/73 w sprawie w sprawie finansowania badań i kontroli weterynaryjnych objętych dyrektywami 89/662, 90/425, 90/675 i 91/496, zmienionej i objętej konsolidacją dokonaną dyrektywą 96/43, należy interpretować w ten sposób, że nie uprawnia on państw członkowskich do odstąpienia od struktury opłat przewidzianej w pkt 1 i pkt 2 lit. a) rozdziału I załącznika A i pobierania opłaty, której wysokość jest zróżnicowana stosownie do wielkości zakładów i zostaje ustalona degresywnie w zależności od liczby zabitych zwierząt, z podziałem na rodzaje zwierząt.

Punkt 4 lit. a) rozdziału I załącznika A do dyrektywy 85/73 w sprawie finansowania badań i kontroli weterynaryjnych objętych dyrektywami 89/662, 90/425, 90/675 i 91/496, zmienionej i objętej konsolidacją dokonaną dyrektywą 96/43, należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może w związku z badaniem zwierząt, których ubój, na wniosek właściciela, ma miejsce poza normalnymi godzinami uboju, pobierać „procentowy dodatek” do opłat pobieranych w zwyczajnych okolicznościach za badanie zwierząt, jeśli to zwiększenie stanowi wartość ryczałtową odpowiadającą dodatkowym kosztom, które mają zostać pokryte.

Punkt 4 lit. b) rozdziału I załącznika A do wspomnianej dyrektywy 85/73 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może w związku z badaniem zwierząt, których ubój, na wniosek właściciela, ma miejsce poza normalnymi godzinami uboju, pobierać „procentowy dodatek” do opłat pobieranych w zwyczajnych okolicznościach za badanie zwierząt, jeśli to zwiększenie stanowi wartość ryczałtową odpowiadającą dodatkowym, rzeczywiście poniesionym kosztom.

(por. pkt 37; pkt 2 sentencji)
1)

Nie wyposażając zgodnie z art. 3 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych gmin Bacia do Rio Uima (Fiães S. Jorge), Costa de Aveiro, Covilhã, Espinho/Feira, Ponta Delgada, Póvoa de Varzim/Vila do Conde oraz Santa Cita w systemy kanalizacji i nie poddając powtórnemu oczyszczaniu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu zgodnie z art. 4 tej dyrektywy ścieków gmin Alverca, Bacia do Rio Uima (Fiães S. Jorge), Carvoeiro, Costa de Aveiro, Costa Oeste, Covilhã, Lissabon, Matosinhos, Milfontes, Nazaré/Famalicão, Ponta Delgada, Póvoa de Varzim/Vila do Conde, Santa Cita, Vila Franca de Xira oraz Vila Real de Santo António, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 i 4 tej dyrektywy.
Sprawa C-553/07

College van burgemeester en wethouders van Rotterdam

przeciwko

M.E.E. Rijkeboer

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State)

„Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych — Dyrektywa 95/46/WE — Ochrona życia prywatnego — Usunięcie danych — Prawo dostępu do danych i informacji dotyczących odbiorców danych — Okres wykonywania prawa dostępu”

Opinia rzecznika generalnego D. Ruiza-Jaraba Colomera przedstawiona w dniu 22 grudnia 2008 r. I ‐ 3891

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 maja 2009 r. I ‐ 3919

Streszczenie wyroku

Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych – Dyrektywa 95/46

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 95/46, art. 12 lit. a))

Prawo do poszanowania życia prywatnego, o którym mowa w art. 1 ust. 1 dyrektywy 95/46 w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych implikuje, że osoba, której dane dotyczą, może upewnić się, iż te dane osobowe są przetwarzane prawidłowo oraz legalnie, to znaczy, w szczególności, że dotyczące jej dane podstawowe są prawidłowe i skierowane do uprawnionych odbiorców. Jak stanowi również motyw 41 dyrektywy, aby móc dokonać koniecznych weryfikacji, osoba, której dane dotyczą, musi mieć możliwość skorzystania z prawa dostępu do dotyczących jej danych, które poddane są przetwarzaniu.

Artykuł 12 lit. a) dyrektywy 95/46 nakłada na państwa członkowskie obowiązek ustanowienia prawa dostępu do informacji o odbiorcach lub kategorii odbiorców dotyczących jej danych osobowych oraz treści przekazanych danych nie tylko w odniesieniu do teraźniejszości, lecz również w odniesieniu do przeszłości. Do państw członkowskich należy określenie okresu przechowywania tej informacji oraz odpowiedniego dostępu do tej informacji, który stanowiłby rezultat właściwego wyważenia między, z jednej strony, interesem osoby, której dane dotyczą, w ochronie jej życia prywatnego, w szczególności za pośrednictwem prawa interwencji oraz prawa do wniesienia środka prawnego przewidzianych przez dyrektywę 95/46, a z drugiej strony — obciążeniem, jakie obowiązek przechowywania tej informacji reprezentuje dla administratora danych.

Uregulowanie ograniczające przechowywanie informacji o odbiorcach lub kategoriach odbiorców danych podstawowych oraz treści przekazanych danych do okresu jednego roku i ograniczające odpowiednio dostęp do tej informacji, podczas gdy dane podstawowe są przechowywane znacznie dłużej, nie stanowi rezultatu właściwego wyważenia rozpatrywanych interesów i obowiązków, chyba żeby zostało wykazane, że dłuższe przechowywanie tej informacji stanowiłoby nadmierne obciążenie dla administratora danych. Do sądu krajowego należy dokonanie niezbędnych weryfikacji.

(por. pkt 49, 70; sentencja)
Zawieszenie stosowania acquis communautaire na obszarze północnym Republiki Cypryjskiej, nad którym rząd tego państwa nie sprawuje rzeczywistej kontroli, przewidziane w art. 1 ust. 1 Protokołu nr 10 w sprawie Cypru dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej nie stoi na przeszkodzie stosowaniu rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych w odniesieniu do orzeczenia wydanego przez sąd cypryjski mający siedzibę na obszarze wyspy kontrolowanym przez rząd cypryjski, ale dotyczącego nieruchomości położonej na niekontrolowanym obszarze.

W istocie przepisy aktu o przystąpieniu zezwalające na odstępstwa od przepisów traktatu należy, biorąc pod uwagę odpowiednie przepisy traktatu, interpretować wąsko oraz ograniczać do tego, co jest absolutnie niezbędne dla realizacji ich celu. Z wykładni językowej art. 1 ust. 1 omawianego protokołu nr 10 wynika zatem, że przewidziane w nim zawieszenie ograniczone jest do stosowania acquis communautaire na obszarze północnym Republiki Cypryjskiej. Nie dotyczy to wyroków, których uznania zażądano, ponieważ zostały one wydane przez sąd mający siedzibę na obszarze kontrolowanym przez rząd. Fakt, że wyroki te dotyczą nieruchomości położonej na obszarze północnym, nie stoi na przeszkodzie stosowaniu przedstawionej wykładni, jako że po pierwsze, nie znosi ona obowiązku stosowania rozporządzenia nr 44/2001 na obszarze kontrolowanym przez rząd, a po drugie, nie oznacza, że z tego powodu należy stosować to rozporządzenie do obszaru północnego.

(por. pkt 35, 37–39; pkt 1 sentencji)
(art. 28 WE)

Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym – Ustawodawstwo dotyczące cen książek

(art. 28 WE, 30 WE, 151 WE)