Keywords

Summary



Keywords

1. Akty instytucji – Dyrektywy – Wykonanie przez państwa członkowskie – Konieczność pełnej transpozycji – Dyrektywa 1999/95 – Przepis dotyczący jedynie stosunków pomiędzy państwami członkowskimi a Komisją – Przepis niekoniecznie wymagający specyficznych środków transpozycji – Konieczność zapewnienia skuteczności dyrektywy – Zwykły obowiązek poinformowania – Brak

(dyrektywa 1999/95 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 3 akapit pierwszy)

2. Akty instytucji – Dyrektywy – Wykonanie przez państwa członkowskie – Konieczność pełnej transpozycji – Dyrektywa 1999/95 – Przepis przewidujący obowiązek poinformowania wynikający z prawa publicznego międzynarodowego – Informacja służąca zapewnieniu bezpieczeństwa na morzu w przypadku oczywistego zagrożenia – Pełna skuteczność

(dyrektywa 1999/95 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 6 ust. 1)

Summary

1. Przepis, który dotyczy jedynie stosunków pomiędzy państwem członkowskim a Komisją lub innymi państwami członkowskimi, nie musi co do zasady podlegać transpozycji. Jednak każde z państw członkowskich będących adresatami dyrektywy jest zobowiązane do przyjęcia w ramach swojego krajowego systemu prawnego wszelkich środków niezbędnych w celu zapewnienia pełnej skuteczności dyrektywy, zgodnie z celem, któremu służy.

2. Nie jest tak w przypadku art. 3 akapit pierwszy dyrektywy 1999/95 dotyczącej egzekwowania przepisów odnoszących się do godzin pracy marynarzy na pokładach statków zawijających do portów Wspólnoty, której celem jest między innymi polepszenie warunków życia i pracy marynarzy oraz bezpieczeństwa na morzu. Celem sprawozdania dla rządu państwa, w którym statek jest zarejestrowany, jest zasygnalizowanie sytuacji oczywistego zagrożenia dla bezpieczeństwa lub zdrowia członków załogi. Służy ono bezpośrednio usunięciu tego zagrożenia i nie dotyczy wyłącznie zwykłego obowiązku poinformowania. Pełna skuteczność normy wymaga zatem transpozycji.

(por. pkt 38–40)

3. Przewidziany w art. 6 ust. 1 dyrektywy 1999/95 dotyczącej egzekwowania przepisów odnoszących się do godzin pracy marynarzy na pokładach statków zawijających do portów Wspólnoty obowiązek poinformowania administracji państwa bandery lub państwa, w którym statek jest zarejestrowany, lub konsula, a w przypadku jego nieobecności najbliższego przedstawicielstwa dyplomatycznego danego państwa stanowi konsekwencję zobowiązań wspomnianego państwa wynikających z prawa publicznego międzynarodowego. W istocie z art. 94 ust. 1 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza podpisanej w Montego Bay w dniu 10 grudnia 1982 r., która weszła w życie w dniu 16 listopada 1994 r. i została zatwierdzona przez decyzję 98/392, dotyczącego obowiązków państwa bandery wynika, że każde państwo efektywnie wykonuje swą jurysdykcję i kontrolę nad statkami podnoszącymi jego banderę w dziedzinie administracyjnej, technicznej i socjalnej. W szczególności zgodnie z ust. 2 lit. b) i ust. 3 lit. b) tego artykułu każde państwo poddaje jurysdykcji swego prawa krajowego każdy statek podnoszący jego banderę, jego kapitana, oficerów i załogę w dziedzinie administracyjnej, technicznej i socjalnej dotyczącej statku, a także każde państwo podejmuje wobec statków swej bandery środki konieczne dla zapewnienia bezpieczeństwa na morzu, dotyczące między innymi obsadzania statku załogą, warunków pracy i szkolenia załóg przy uwzględnieniu odpowiednich umów międzynarodowych. Z ust. 6 wspomnianego artykułu wynika również, że po otrzymaniu zawiadomienia, że właściwa kontrola statku nie jest wykonywana, państwo bandery powinno zbadać sprawę i, jeżeli będzie to wskazane, podjąć wszelkie działania konieczne dla poprawy sytuacji. Wynika z tego, że informacja przewidziana w art. 6 ust. 1 dyrektywy 1999/95 służy bezpośrednio zapewnieniu bezpieczeństwa na morzu w przypadku oczywistego zagrożenia. Pełna skuteczność tego przepisu wymaga zatem dokonania wyraźnej transpozycji do prawa krajowego.

(por. pkt 53–56)