Tym samym w sytuacji, gdy dana osoba wystąpiła z dwoma roszczeniami odszkodowawczymi, których przedmiotem jest ta sama szkoda, przy czym jedno z nich jest skierowane przeciwko władzom krajowym, zaś drugie z nich jest skierowane przeciwko instytucji lub organowi Unii, i gdy istnieje ryzyko, że osoba ta otrzyma niedostateczne lub zbyt duże odszkodowanie z powodu różnicy w ocenie tej szkody dokonanej przez dwa różne sądy, sąd Unii jest zobowiązany wstrzymać się z wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie istnienia i zakresu szkody do czasu wydania orzeczenia przez sąd krajowy. Do czasu wydania tego orzeczenia sąd Unii nie może zatem również wypowiadać się w przedmiocie związku przyczynowego między zarzucanym Unii zachowaniem a podnoszoną szkodą. Może on natomiast, nawet przed wydaniem orzeczenia przez sąd krajowy, ustalić, czy zarzucane Unii zachowanie może być źródłem jej odpowiedzialności pozaumownej.

W tym względzie, chociaż niewyczerpanie „wewnętrznych środków zaskarżenia” nie zawsze musi prowadzić do stwierdzenia przez sąd Unii niedopuszczalności skargi, to jednak istnieje jedna sytuacja, w której okoliczność, iż nie wydano ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie powództwa odszkodowawczego wytoczonego przed sąd krajowy, skutkuje nieuchronnie niedopuszczalnością skargi o odszkodowanie wniesionej do sądu Unii. Chodzi tu o sytuację, w której wskazana okoliczność uniemożliwia temu sądowi określenie charakteru i zakresu podnoszonej przed nim szkody, wobec czego nie są spełnione wymogi przewidziane w art. 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania przed Sądem.

W drugiej kolejności, zważywszy, że na wyjątek określony w art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 2216/2004 mogą powoływać się jedynie organy ścigania i organy podatkowe państw członkowskich, Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), Europol oraz administratorzy rejestru państw członkowskich, wyjątek ratione personae nie może być skutecznie podnoszony przez spółkę akcyjną prawa krajowego. Ponadto wspomniany wyjątek nie upoważniałby Komisji do ujawnienia poufnych danych zawartych w rejestrach prezesowi sądu krajowego orzekającemu w przedmiocie środków tymczasowych. Jako sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych nie działa on bowiem w charakterze organu ścigania w rozumieniu art. 10 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia.

W pierwszej kolejności bowiem, o ile art. 20 dyrektywy 2003/87 ustanawiającej system handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę 96/61 przewiduje z jednej strony, że centralny administrator wyznaczony przez Komisję przeprowadza zautomatyzowaną kontrolę każdej zarejestrowanej transakcji w celu sprawdzenia, czy transakcje dotyczące uprawnień nie są obarczone żadną nieprawidłowością, a z drugiej strony, że w wypadku wykrycia nieprawidłowości organ ten informuje zainteresowane państwo lub państwa członkowskie, o tyle ani ten artykuł, ani zresztą żaden inny przepis dyrektywy 2003/87 czy rozporządzenia nr 2216/2004 nie przewiduje wyraźnie, że Komisja może ujawniać informacje dotyczące zgłoszonych jako skradzione uprawnień osobie, która miałaby być poszkodowana w wyniku takiej kradzieży. W tym względzie wspomniany art. 20 dyrektywy 2003/87 nie przewiduje ujawnienia informacji dotyczących transakcji dotkniętej nieprawidłowością. A fortiori przepis ten nie zobowiązuje Komisji do udostępnienia informacji dotyczących uprawnień, których miałaby dotyczyć taka transakcja.

Spółka, która utrzymuje, że jest ofiarą kradzieży uprawnień do emisji gazów cieplarnianych, nie może powoływać się na wyjątki od reguł w zakresie poufności informacji dotyczących takich uprawnień przewidziane w art. 10 rozporządzenia nr 2216/2004 w sprawie standaryzowanego i zabezpieczonego systemu rejestrów stosownie do dyrektywy 2003/87 oraz decyzji nr 280/2004, aby żądać od Komisji ujawnienia informacji dotyczących danych uprawnień.

W istocie, po pierwsze, te reguły poufności są przewidziane w art. 10 rozporządzenia nr 2216/2004, który jest zgodny z przepisami upoważniającymi art. 19 ust. 3 dyrektywy 2003/87 ustanawiającej system handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę 96/61. Należy zatem uznać, że zostały one przewidziane ustawą w rozumieniu art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Po drugie, reguły te służą zapewnieniu ochrony tajemnicy handlowej, czyli odpowiadają celom interesu ogólnego uznawanym przez Unię. Po trzecie, rzeczone reguły nie stawiają wymogów nieproporcjonalnych do celu, którego realizacji służą. Z jednej strony nie ingerują one w zasadniczą treść prawa własności. Same w sobie nie naruszają one bowiem tego prawa w sposób bezpośredni. Z drugiej strony nie wykraczają one poza to, co właściwe i konieczne do realizacji wspomnianego celu. Co się tyczy bowiem podnoszonej kradzieży uprawnień do emisji gazów cieplarnianych, art. 10 rozporządzenia nr 2216/2004 nie zabrania organowi właściwemu w sprawach karnych ujawnienia informacji poufnych koniecznych do ustalenia sprawców naruszenia prawa lub przestępstwa osobie fizycznej lub prawnej, która ma status osoby pokrzywdzonej w wyniku domniemanego przestępstwa. W rozumieniu art. 10 ust. 2b wspomnianego rozporządzenia taka osoba może bowiem zostać uznana jedynie za osobę, której „dotyczą” względy podnoszone w celu uchylenia poufności. Ponadto wspomniany art. 10 rozporządzenia nr 2216/2004 nie zabrania takiej osobie podjęcia – na podstawie ujawnionych jej informacji – działań zmierzających do odzyskania jej uprawnień ani nie czyni tego zadania nadmiernie skomplikowanym.

Nawet gdyby założyć, że reguły w zakresie poufności uprawnień do emisji gazów cieplarnianych ustanowione w art. 10 rozporządzenia nr 2216/2004 w sprawie standaryzowanego i zabezpieczonego systemu rejestrów stosownie do dyrektywy 2003/87 oraz decyzji nr 280/2004 mogą zostać uznane za ograniczenie wykonywania prawa własności zagwarantowanego w art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, to owo ograniczenie należy postrzegać jako zgodne z wymogami określonymi w art. 52 ust. 1 wspomnianej karty.

Artykuł 69 rozporządzenia nr 2216/2004 w sprawie standaryzowanego i zabezpieczonego systemu rejestrów stosownie do dyrektywy 2003/87 oraz decyzji nr 280/2004 nie pozwala na zablokowanie dostępu do określonych rachunków posiadania w ramach rejestru uprawnień do emisji gazów cieplarnianych. Umożliwia on jedynie – w razie wystąpienia zagrożenia dla systemu – przerwanie wszelkiego dostępu do całego rejestru lub do całego niezależnego dziennika transakcji wspólnotowych. Rozporządzenie nr 2216/2004 przewiduje jednak zablokowanie określonych uprawnień w ramach rejestru tylko w jednej sytuacji, a mianowicie w sytuacji opisanej w art. 27 tego aktu. Jest to sytuacja, w której dany operator, w odniesieniu do swych instalacji, nie spełnił w przewidzianym terminie wymogów technicznych dotyczących deklarowania zaakceptowanej przez właściwe władze ilości gazów cieplarnianych wyemitowanych przez tę instalację.

Jednocześnie art. 20 dyrektywy 2003/87 ustanawiającej system handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę 96/61 nie zobowiązuje ani nawet nie upoważnia Komisji – ani wyraźnie, ani w sposób dorozumiany – do zablokowania uprawnień, których dotyczą transakcje dotknięte nieprawidłowościami w rozumieniu wspomnianego powyżej przepisu dyrektywy. Artykuł 20 dyrektywy 2003/87 bowiem przede wszystkim wymaga od Komisji, działającej w charakterze centralnego administratora, aby informowała państwa członkowskie o przypadkach, gdy transakcje są obarczone nieprawidłowościami, a ponadto nakazuje państwom członkowskim, aby nie rejestrowały takich transakcji.

(por. pkt 201, 205, 215)