Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Utrata roszczenia w wyniku tolerowania – Pojęcie

(dyrektywa Rady 89/104, art. 9 ust. 1)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Utrata roszczenia w wyniku tolerowania – Termin zawity – Rozpoczęcie biegu terminu

(dyrektywa Rady 89/104, art. 9 ust. 1)

3. Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Względne podstawy odmowy rejestracji lub unieważnienia – Istnienie identycznego wcześniejszego znaku towarowego chronionego w odniesieniu do identycznych towarów – Wyjątek – Długotrwałe jednoczesne używanie w dobrej wierze niewpływające negatywnie na podstawową funkcję znaku towarowego

(dyrektywa Rady 89/104, art. 4 ust. 1 lit. a))

Summary

1. Tolerowanie w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy 89/104 o znakach towarowych jest pojęciem prawa Unii i nie można uznać, że właściciel wcześniejszego znaku towarowego tolerował długotrwałe i utrwalone używanie w dobrej wierze przez osobę trzecią znaku identycznego z jego własnym, o którym to używaniu wiedział od dawna, jeżeli był pozbawiony wszelkiej możliwości sprzeciwienia się tej sytuacji.

Z jednej strony bowiem motyw jedenasty wspomnianej dyrektywy uściśla, że właściciel wcześniejszego znaku towarowego musiał „świadomie tolerować” używanie późniejszego znaku towarowego przez dość długi okres czasu, czyli „umyślnie”, „posiadając wiedzę o danym stanie rzeczy”. Ten sam motyw precyzuje, że nie wolno „niesprawiedliwie” szkodzić interesom właściciela wcześniejszego znaku towarowego. Tymczasem byłoby niesprawiedliwe, gdyby właściciel wcześniejszego znaku towarowego tracił uprawnienie do domagania się unieważnienia rejestracji identycznego znaku późniejszego lub do sprzeciwienia się używaniu tego znaku, chociaż nie miał wcześniej możliwości podjęcia takich działań.

Z drugiej strony dyrektywa 89/104 ma na celu ustanowienie równowagi między interesem właściciela znaku towarowego w zachowaniu podstawowej funkcji znaku a interesem innych uczestników obrotu gospodarczego w możliwości dysponowania oznaczeniami mogącymi określać ich towary i usługi. Wspomniany cel wymaga, dla zagwarantowania pełnienia przez znak swojej podstawowej funkcji, by właściciel wcześniejszego znaku towarowego był w stanie, na podstawie art. 9 ust. 1 omawianej dyrektywy, sprzeciwić się używaniu późniejszego znaku towarowego identycznego z jego własnym.

Wszelkie kroki podejmowane przez właściciela wcześniejszego znaku towarowego na drodze administracyjnej lub sądowej w okresie wskazanym w art. 9 ust. 1 dyrektywy 89/104 skutkują przerwaniem biegu terminu utraty roszczenia w wyniku tolerowania.

(por. pkt 47–50, pkt 1 sentencji)

2. Rejestracja wcześniejszego znaku towarowego w danym państwie członkowskim nie stanowi warunku koniecznego do rozpoczęcia biegu terminu utraty roszczenia w wyniku tolerowania, o którym mowa w art. 9 ust. 1 dyrektywy 89/104 o znakach towarowych. Przesłankami koniecznymi do rozpoczęcia biegu tego terminu są, po pierwsze, rejestracja późniejszego znaku towarowego w danym państwie członkowskim, po drugie, fakt, że znak ten został zgłoszony do rejestracji w dobrej wierze, po trzecie, fakt używania późniejszego znaku towarowego przez właściciela w państwie członkowskim, w którym znak ten został zarejestrowany, i po czwarte, wiedza właściciela wcześniejszego znaku towarowego o rejestracji znaku późniejszego oraz o fakcie jego używania po dokonaniu rejestracji.

(por. pkt 62, pkt 2 sentencji)

3. Artykuł 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/104 o znakach towarowych należy interpretować w ten sposób, że właściciel wcześniejszego znaku towarowego nie może domagać się unieważnienia rejestracji identycznego późniejszego znaku towarowego określającego identyczne towary w wypadku długotrwałego jednoczesnego używania tych dwóch znaków w dobrej wierze, jeżeli używanie to nie wpływa lub nie jest w stanie negatywnie wpływać na podstawową funkcję znaku towarowego, jaką jest zagwarantowanie konsumentom wskazania pochodzenia towarów lub usług. Ten ostatni warunek jest spełniony wówczas, gdy mimo identyczności znaków towarowych można wyraźnie rozpoznać, że dane towary są wytwarzane przez różne przedsiębiorstwa.

(por. pkt 80, 81, 84, pkt 3 sentencji)