ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 5 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, w związku z art. 3 ust. 1 lit. b) i art. 3 ust. 5 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że w ramach lotu łączonego, składającego się z dwóch lotów i będącego przedmiotem jednej rezerwacji, rozpoczynającego się z lotniska znajdującego się na terytorium państwa trzeciego i kończącego się na lotnisku znajdującym się na terytorium państwa członkowskiego, z przesiadką na lotnisku w innym państwie członkowskim, poszkodowany pasażer, który przyleciał do miejsca docelowego z opóźnieniem wynoszącym co najmniej trzy godziny, wynikającym z pierwszego lotu, zapewnianego – w ramach umowy o wspólnej obsłudze połączeń – przez przewoźnika mającego siedzibę w państwie trzecim, może wytoczyć powództwo o odszkodowanie na podstawie tego rozporządzenia przeciwko przewoźnikowi wspólnotowemu realizującemu drugi segment lotu.
14

W tych ramach sąd odsyłający wskazuje, że austriackie organy ścigania wszczęły w istocie postępowanie karne przeciwko dwóm byłym członkom zarządu Hypo Alpe Adria Bank International AG (zwanego dalej „Hypo Alpe Adria Bank”), instytucji bankowej z siedzibą w Austrii, a także przeciwko GR i HS jako współsprawcom działającym z tymi dwoma byłymi członkami. Zgodnie z aktem oskarżenia sporządzonym przez Staatsanwaltschaft Klagenfurt (prokuraturę w Klagenfurcie, Austria), wniesionym do Landesgericht Klagenfurt (sądu okręgowego w Klagenfurcie, Austria) w dniu 9 stycznia 2015 r., zarzucono wspomnianym byłym członkom zarządu dopuszczenie się nadużycia zaufania w rozumieniu Strafgesetzbuch (kodeksu karnego) poprzez zatwierdzenie w okresie od września 2002 r. do lipca 2005 r. przyznania Rezidencija Skiper i Skiper Hoteli kredytów na całkowitą kwotę co najmniej 105 mln EUR bez spełnienia wymogów dotyczących wkładu odpowiednich środków własnych i kontroli wykorzystania środków i z pominięciem, po pierwsze, braku dokumentacji dotyczącej realizacji przedsięwzięć uzasadniającej przyznanie tych kredytów, a po drugie, niewystarczającego charakteru zarówno instrumentów gwarantujących spłatę, jak i zdolności zainteresowanych spółek do spłaty kredytu. Ponadto zarzucono GR i HS, że występując o przyznanie wspomnianych kredytów, podżegali tychże byłych członków do popełnienia zarzucanego przestępstwa lub przyczyniali się do jego popełnienia.
3

Wezwane, na mocy art. 131 § 1 regulaminu postępowania, do przedstawienia ewentualnych uwag dotyczących tych wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta, Republika Austrii nie sformułowała żadnych uwag, natomiast Komisja, zaznaczając, że nie ma żadnych zastrzeżeń co do uwzględnienia wspomnianych wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta, wyraziła wątpliwość co do ich dopuszczalności w zakresie, w jakim dotyczą one dopuszczenia do postępowania między instytucją Unii a państwem członkowskim w rozumieniu art. 40 akapit drugi zdanie ostatnie statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
12

FGSZ odwołała się od tej decyzji do dyrekcji ds. odwołań. Odwołanie zostało oddalone w dniu 3 marca 2020 r. Dyrekcja ds. odwołań przypomniała, że choć art. 90 ust. 1 dyrektywy VAT przewiduje, że podstawa opodatkowania jest obniżana, w sytuacji gdy – jak w postępowaniu głównym – VAT wskazany na fakturach nie został zapłacony, to do państw członkowskich należy określenie warunków, na jakich obniżenie to jest dokonywane. Z tego względu dyrekcja ds. odwołań uznała, że państwa członkowskie mogły uzależnić prawo do uzyskania obniżenia podstawy opodatkowania od terminu przedawnienia. Jej zdaniem termin ten powinien być liczony jako biegnący od dnia wykonania zobowiązania do zapłaty, to znaczy od dnia wskazanego na fakturach.
53

Otóż ze względu na to, że takie postanowienie gwarantuje właśnie prawo do skutecznego środka zaskarżenia, jest ono niezbędne w tego rodzaju umowie międzynarodowej. W związku z tym poprzez dopuszczenie do braku włączenia takiego postanowienia do układu monetarnego Unia/Andora, Komisja nie działała z wymaganą starannością przy negocjowaniu i podpisaniu tego układu. Z tego względu układ ten powoduje naruszenie prawa do skutecznego środka zaskarżenia i prowadzi do dyskryminacji obywateli andorskich w stosunku do obywateli monakijskich, wbrew temu, co niesłusznie stwierdził Sąd w pkt 50 zaskarżonego postanowienia.
8

Paragraf 16, zatytułowany „Zakaz”, zawarty w rozdziale II ustawy 38/1978, przewiduje w akapicie pierwszym: „Gdy jest to konieczne w interesie ochrony konsumentów, przedsiębiorcy można zakazać kontynuacji lub powrotu do praktyki sprzecznej z przepisami niniejszego rozdziału lub z przepisami wydanymi na podstawie owych przepisów bądź praktyki porównywalnej z nimi. Zakazowi towarzyszy grzywna, chyba że ze szczególnych względów nie jest to konieczne”.
14

W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie podnosi, po pierwsze, piętnaście zarzutów: zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań co do zgodnego z prawem zachowania instytucji Unii; zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 130 ust. 3 i 7 regulaminu postępowania przed Sądem oraz art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (zwanej dalej „EKPC”); zarzut trzeci, dotyczący naruszenia art. 265 akapit trzeci TFUE w związku z art. 263 akapit czwarty TFUE; zarzut czwarty, dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 TUE, a także wspólnych państwom członkowskim zasad konstytucyjnych; zarzut piąty, dotyczący naruszenia art. 2 EKPC i art. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”); zarzut szósty, dotyczący naruszenia art. 6 EKPC i art. 47 karty; zarzut siódmy, dotyczący naruszenia art. 13 TUE; zarzut ósmy, dotyczący naruszenia art. 15 ust. 2 TUE; zarzut dziewiąty, dotyczący naruszenia art. 325 ust. 1 TFUE; zarzut dziesiąty, dotyczący naruszenia art. 61 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018, L 193, s. 1); zarzuty od jedenastego do czternastego, dotyczące naruszenia art. 2 TUE; oraz zarzut piętnasty, dotyczący naruszenia zasady przewidywalności prawa w odniesieniu do obciążenia wnoszącego odwołanie kosztami postępowania.
37

Wykładnia ta może stanowić przeszkodę w przeprowadzaniu transakcji stanowiących oszustwo (zob. podobnie wyrok z dnia 6 lipca 2006 r., Kittel i Recolta Recycling, C‑439/04 i C‑440/04, EU:C:2006:446, pkt 58), uniemożliwiając w szczególności zbycie towarów i usług będących przedmiotem transakcji związanej z oszustwem, a tym samym przyczynia się do zwalczania oszustw, które, jak przypomniano w pkt 21 niniejszego postanowienia, stanowią uznany cel wspierany przez dyrektywę 2006/112. Orzekając konsekwentnie, iż należy odmawiać prawa do odliczenia, jeżeli podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że poprzez nabycie towaru uczestniczył w transakcji związanej z oszustwem, Trybunał siłą rzeczy uznał, że odmowa w tych warunkach nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Podobnie w konsekwencji Trybunał orzekł, że takiej odmowy nie można uznać za naruszenie zasady neutralności podatkowej, na którą zresztą nie może powoływać się w celu odliczenia VAT podatnik, który uczestniczył w oszustwie podatkowym (zob. analogicznie wyroki: z dnia 28 marca 2019 r., Vinš, C‑275/18, EU:C:2019:265, pkt 33; z dnia 17 października 2019 r., Unitel, C‑653/18, EU:C:2019:876, pkt 33).
29

Jak zauważyła Komisja Europejska w uwagach na piśmie, możliwość dokonania autoremedytury decyzji o odmowie dokonania czynności notarialnej nie wykazuje cech postępowania mającego doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia o charakterze sądowym. W ramach oceny opisanej w pkt 26 i 27 niniejszego postanowienia notariusz przeprowadza bowiem kontrolę swojej własnej decyzji co do zgodności z prawem czynności notarialnej, o której dokonanie zwróciła się do niego osoba wnosząca następnie zażalenie na odmowę do sądu powszechnego. Czyni to w świetle argumentów przedstawionych przez tę osobę w odpowiedzi na decyzję o odmowie dokonania czynności notarialnej .
25

W drugiej części zarzutu pierwszego Crédit agricole podnosi, że przyjmując, iż popełnił on naruszenie w odniesieniu do drugiego kwartału 2016 r., Sąd dopuścił się błędu co do prawa poprzez naruszenie zasady działania wstecz łagodniejszej ustawy karnej, ustanowionej w art. 49 ust. 1 zdanie trzecie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także orzecznictwa Trybunału i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, ponieważ wykluczył zastosowanie art. 26 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013 ze zmianami w celu stwierdzenia zaistnienia naruszenia w odniesieniu do trzeciej emisji spornej, przeprowadzonej w dniu 21 czerwca 2016 r. Ten nowy przepis stanowi bowiem mniej dolegliwą ustawę karną, jako że przewiduje, pod pewnymi warunkami, że późniejsze emisje, zwierające te same warunki, co emisje, na które już udzielono zezwolenia, nie podlegają już obowiązkowi uzyskania uprzedniego zezwolenia, lecz jedynie zwykłemu powiadomieniu.
8

W dniu 29 stycznia 2020 r. konferencja przedstawicieli rządów państw członkowskich przyjęła deklarację dotyczącą skutków wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii dla rzeczników generalnych Trybunału, w której przypomniała, że w następstwie uruchomienia przez Zjednoczone Królestwo procedury przewidzianej w art. 50 TUE w celu wystąpienia z Unii traktaty przestaną mieć zastosowanie do tego państwa członkowskiego z dniem wejścia w życie umowy o wystąpieniu. Konferencja przypomniała też, że w związku z tym, z dniem wystąpienia wygasną mandaty członków instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii powołanych, mianowanych lub wybranych w związku z członkostwem Zjednoczonego Królestwa w Unii. Konferencja wskazała, że od tego momentu stałe stanowisko rzecznika generalnego, które na podstawie deklaracji odnoszącej się do art. 252 TFUE w sprawie liczby rzeczników generalnych w Trybunale Sprawiedliwości, dołączonej do aktu końcowego konferencji międzyrządowej, która przyjęła traktat z Lizbony, było przyznane Zjednoczonemu Królestwu, zostanie objęte systemem rotacji wśród państw członkowskich do celów mianowania rzeczników generalnych. Konferencja odnotowała, że w myśl porządku protokolarnego kolejnym kwalifikującym się państwem członkowskim jest Republika Grecka. Konferencja ustaliła, że ze względu na wyjątkowe okoliczności, w jakich nastąpiło to mianowanie, oraz w celu przestrzegania zapisanych w art. 253 TFUE zasad dotyczących częściowego odnawiania składu członków Trybunału co trzy lata oraz ich sześcioletniej kadencji, mandat rzecznika generalnego zaproponowanego przez Republikę Grecką na zwolnione stanowisko rzecznika generalnego wygaśnie z dniem kolejnego częściowego odnowienia składu członków Trybunału, czyli w dniu 6 października 2021 r.
8

W dniu 29 stycznia 2020 r. konferencja przedstawicieli rządów państw członkowskich przyjęła sporną deklarację, w której przypomniała, że w następstwie uruchomienia przez Zjednoczone Królestwo procedury przewidzianej w art. 50 TUE w celu wystąpienia z Unii traktaty przestaną mieć zastosowanie do tego państwa członkowskiego z dniem wejścia w życie umowy o wystąpieniu. Konferencja przypomniała też, że w związku z tym, z dniem wystąpienia wygasną mandaty członków instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii powołanych, mianowanych lub wybranych w związku z członkostwem Zjednoczonego Królestwa w Unii. Konferencja wskazała, że od tego momentu stałe stanowisko rzecznika generalnego, które na podstawie deklaracji odnoszącej się do art. 252 TFUE w sprawie liczby rzeczników generalnych w Trybunale Sprawiedliwości, dołączonej do aktu końcowego konferencji międzyrządowej, która przyjęła traktat z Lizbony, było przyznane Zjednoczonemu Królestwu, zostanie objęte systemem rotacji wśród państw członkowskich do celów mianowania rzeczników generalnych. Konferencja odnotowała, że w myśl porządku protokolarnego kolejnym kwalifikującym się państwem członkowskim jest Republika Grecka. Konferencja ustaliła, że ze względu na wyjątkowe okoliczności, w jakich nastąpiło to mianowanie, oraz w celu przestrzegania zapisanych w art. 253 TFUE zasad dotyczących częściowego odnawiania składu członków Trybunału co trzy lata oraz ich sześcioletniej kadencji, mandat rzecznika generalnego zaproponowanego przez Republikę Grecką na zwolnione stanowisko rzecznika generalnego wygaśnie z dniem kolejnego częściowego odnowienia składu Trybunału, czyli w dniu 6 października 2021 r.
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 25 marca 2021 r. –

Banco Santander

(sprawa C‑503/20)

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 ust. 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Ochrona konsumentów – Kredyt konsumencki – Dyrektywy 87/102/EWG i 2008/48/WE – Zakres stosowania – Uregulowanie krajowe dotyczące zwalczania lichwy – Swoboda świadczenia usług

1. Pytania prejudycjalne – Odpowiedź, która może zostać w sposób jednoznaczny wyprowadzona z orzecznictwa – Stosowanie art. 99 regulaminu postępowania (art. 267 TFUE; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 99) (zob. pkt 22, 23)

2. Ochrona konsumentów – Umowy o kredyt konsumencki – Dyrektywy 87/102 i 2008/48 – Rzeczywista roczna stopa oprocentowania – Uregulowanie krajowe przewidujące, zgodnie z jego wykładnią, ograniczenie tej stopy oprocentowania w celu zwalczania lichwy – Dopuszczalność – Przesłanka – Przestrzeganie zharmonizowanych zasad dotyczących w szczególności obowiązków informacyjnych – Badanie przez sąd krajowy (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48, art. 30 ust. 1; dyrektywa Rady 87/102, art. 15) (zob. pkt 26, 27, 29–32; sentencja)

3. Pytania prejudycjalne – Dopuszczalność – Wniosek pozbawiony wyjaśnienia kontekstu faktycznego i prawnego oraz przyczyn odesłania do Trybunału – Oczywista niedopuszczalność (art. 267 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 23; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 53 § 2, art. 94) (zob. pkt 34–39)

4. Pytania prejudycjalne – Dopuszczalność – Konieczność dostarczenia Trybunałowi wystarczających wyjaśnień w zakresie stanu faktycznego i prawnego – Zakres obowiązku w dziedzinie swobód podstawowych – Pytanie zadane w odniesieniu do sporu zamykającego się w obrębie jednego państwa członkowskiego – Brak wskazania związku czyniącego uzyskanie żądanej wykładni niezbędną dla rozstrzygnięcia sporu – Oczywista niedopuszczalność (art. 267 TUE; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 53 § 2, art. 94) (zob. pkt 41–43)

Sentencja

Dyrektywę Rady 87/102/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego zmienioną dyrektywą Rady 90/88/EWG z dnia 22 lutego 1990 r., oraz dyrektywę 2008/48/WE Parlamentu Europejskiego Rady z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającą dyrektywę Rady 87/102/EWG, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z jego wykładnią dokonaną w orzecznictwie krajowym, przewidującemu ograniczenie rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania, jaką można nałożyć na konsumenta w umowie o kredyt konsumencki w celu zwalczania lichwy, pod warunkiem że uregulowanie to nie narusza zasad zharmonizowanych mocą tych dyrektyw w szczególności w odniesieniu do obowiązków informacyjnych.
50

Z uwagi na ogół powyższych rozważań na pytanie prejudycjalne trzeba odpowiedzieć, iż art. 137, 168, 184–187, 189 i 192 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, które przewidują obowiązek natychmiastowego zwrotu przez właściciela nieruchomości, któremu przyznano prawo do korzystania z systemu opcjonalnego opodatkowania w trakcie budowy budynku, który miał zostać oddany w najem, i który to właściciel odliczył naliczony VAT obciążający zakupy przeznaczone na ów projekt budowlany, całej kwoty tego podatku, ewentualnie wraz z odsetkami, z tego powodu, że zamierzony projekt dający prawo do odliczenia nie doprowadził do żadnej opodatkowanej działalności, jednakże artykuły te nie sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, które w takiej sytuacji przewiduje obowiązek dokonania korekty naliczonego VAT.
31

Trybunał jednak stwierdził, że o ile rejestracja pojazdu potwierdza co do zasady jego zdolność do jazdy i tym samym do wykorzystania go jako środka transportu, o tyle nie można wykluczyć, że zarejestrowany pojazd będzie w sposób obiektywny ostatecznie niezdolny do ruchu ze względu na swój zły stan techniczny. Uściślił on zatem, że aby pojazd taki został wyłączony z zakresu obowiązku ubezpieczenia przewidzianego w art. 3 akapit pierwszy dyrektywy 2009/103, konieczne jest, by został on formalnie wycofany z ruchu zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami krajowymi (zob. wyrok z dnia 29 kwietnia 2021 r., Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, C‑383/19, EU:C:2021:337, pkt 58).
28

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych ma na celu zagwarantowanie pełnej skuteczności przyszłego ostatecznego orzeczenia, tak aby uniknąć luki w ochronie prawnej zapewnianej przez Trybunał. To właśnie aby osiągnąć ten cel, pilny charakter należy oceniać pod względem konieczności orzeczenia tymczasowego w celu uniknięcia wystąpienia poważnej i nieodwracalnej szkody dla strony, która domaga się tymczasowej ochrony. Do strony tej należy przedstawienie dowodu, że nie może ona oczekiwać zakończenia postępowania co do istoty sprawy bez odniesienia szkody tego rodzaju. Przy ustalaniu istnienia poważnej i nieodwracalnej szkody nie ma potrzeby stosowania wymogu, by wystąpienie szkody zostało wykazane z absolutną pewnością. Wystarczy, by była ona z wystarczającym stopniem prawdopodobieństwa przewidywalna (postanowienie z dnia 17 grudnia 2018 r., Komisja/Polska, C‑619/18 R, EU:C:2018:1021, pkt 60 i przytoczone tam orzecznictwo).
75

Wynika z tego, że nawet opierając się na najwyższych danych liczbowych przedstawionych przez Republikę Bułgarii, zastosowanie spornego środka oznacza jedynie umiarkowany wzrost emisji CO2, NOx i PM2,5, co do którego nie wykazano, że w perspektywie średnioterminowej mógłby on podważyć ochronę jakości powietrza i walkę z ociepleniem klimatycznym (zob. analogicznie postanowienie prezesa Trybunału z dnia 2 października 2003 r., Komisja/Austria, C‑320/03 R, EU:C:2003:543, pkt 98).
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a § 1) (zob. pkt 15–17)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a § 1, art. 170b) (zob. pkt 21, 22, 24)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a, 170b) (zob. pkt 13–16)
2)

Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi pokrywa własne koszty.
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a § 1, 170b) (zob. pkt 18–15)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a, 170b) (zob. pkt 15–18, 21, 23, 24)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a, 170b) (zob. pkt 20–15)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a, 170b) (zob. pkt 15–20)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Kwestia, która nie była przedmiotem badania przez Trybunał – Wniosek o przyjęcie do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a § 1, art. 170b) (zob. pkt 17)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Sprzeczność z orzecznictwem Trybunału – Wniosek o przyjęcie do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a, 170b) (zob. pkt 15, 17)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a, 170b) (zob. pkt 17–19, 21, 23, 24)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a § 1, art. 170b) (zob. pkt 19–21, 24, 25)
1.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Kwestia, która nie była przedmiotem badania przez Trybunał – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania [statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a § 1, art. 170b)] (zob. pkt 14–16)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a, 170b) (zob. pkt 17–19)