*
PL
ZbiórOrzeczeń
*
ECLI:EU:T:2013 :403 1WYROK SĄDU ( czwarta izba)
z dnia 6 września 2013 r. 
Język postępowania: francuski.Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu 
zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Obowiązek uzasadnienia — 
Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej
W sprawie T-24/11
Bank R efah K argaran, z siedzibą w Teheranie ( Iran), reprezentowany p rzez ad wokata 
J.M. Thouvenina,
strona skarżąca,
przeciwko
Radzie Un ii E uropejskiej, reprezentowanej przez M . Bishopa i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, 
działających w charakterze pe łnomocników,
strona pozwana,
popieranej przez
Komisję E uropejską, reprezentowaną p oczątkowo p rzez F . Erlbachera i M. Konstantinidisa, 
a następnie przez A. Bordesa i M. Konstantinidisa, działających w charakterze pe łnomocników,
interwenient,
mającej za przedmiot, po pierwsze, żądanie stwierdzenia, że decyzja Rady 2010 /413/WPZiB z dnia 
26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 
2007 /140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39) nie znajduje zastosowania do skarżącego, po dr ugie, żądanie 
stwierdzenia n ieważności rozporządzenia R ady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. 
w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 
(Dz.U. L 281, s. 1), rozporządzenia R ady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie 
środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 ( Dz.U. L 88, 
s. 1) oraz rozporządzenia R ady (UE) nr 1263 /2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającego 
rozporządzenie (UE) nr 267/2012 ( Dz.U. L 356, s. 34), oraz wszystkich przyszłych rozporządzeń, które 
będą uzupełniać lub zastępować te rozporządzenia do czasu w y dania w y roku ko ńczącego postępowanie 
w instancji, o ile akty te dotyczyć będą skarżącego, po trzecie, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji 
Rady 2010 /644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010 /413/WPZiB 
(Dz.U. L 281, s. 81), decyzji Rady 2011 /783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 
2010 /413/WPZiB (Dz.U. L 319, s. 71), rozporządzenia w y konawczego Rady (UE) nr 1245 /2011 z dnia 
1 grudnia 2011 r. dotyczącego w y konania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 ( Dz.U. L 319, s. 11) 
i decyzji Rady 2012 /829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010 /413 ( Dz.U. L 356,
2 ECLI:EU:T:2013 :403WYROK Z DNIA 6.9.2013 R.–SPRAWAT-24/11
BANKREFAHKARGARAN PR ZECIWKORADZIE
 s. 71), a także wszystkich przyszłych aktów, które będą uzupełniać lub zastępować te akty do czasu 
w ydania w y roku ko ńczącego postępowanie w instancji, o ile akty te będą dotyczyć skarżącego, oraz po 
czwarte, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zawartych w pismach z dnia 28 października 2010 r. 
i 5 grudnia 2011 r.,
SĄD (czwarta izba),
w składzie: I. Pelikánová (sprawozdawca), prezes, K. Jürimäe i M. van der Woude, sędziowie,
sekretarz: C. Kristensen, administrator,
uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozpraw y w dniu 12 marca 2013 r.,
w ydaje następujący
Wyrok
Okolic zności powstania sporu
1 Skarżący, Bank Refah Kargaran, jest bankiem ira ńskim.
2 Niniejsza sprawa wpisuje się w ramy środków ograniczających ustanowionych w celu w y w arcia nacisku 
na Iran, aby ten zakończył działania stwarzające zagrożenie rozprzestrzenianiem b roni jądrowej 
i działania z wiązane z rozwojem s ystemów p rzenoszenia b roni jądrowej (zwane da lej 
„rozprzestrzenianiem b roni jądrowej”).
3 W d niu 26 lipca 2010 r. nazwa skarżącego została umieszczona w w ykazie podmiotów zaangażowanych 
w rozprzestrzenianie b roni jądrowej, kt óry z najduje się w załączniku II d o d ecyzji R ady 
2010 /413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej 
wspólne stanowisko 2007 /140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39).
4 W kon sekwencji nazwa skarżącego została również u mieszczona w w ykazie znajdującym s ię 
w załączniku V do rozporządzenia R ady (WE) nr 423/2007 z dnia 19 kwietnia 2007 r. dotyczącego 
środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 103, s. 1) na mocy rozporządzenia w y konawczego Rady 
(UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia ar t. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) 
nr 423/2007 ( Dz.U. L 195, s. 25). Skutkiem u mieszczenia n azw y s karżącego w w ykazie było 
zamrożenie jego funduszy i zasobów gospodarczych.
5 W d ecyzji 2010 /413 R ada U nii Europejskiej przy wołała w odniesieniu do skarżącego następujące 
względy:
„[Skarżący] przejął bieżące operacje Banku M elli w następstwie nałożenia na ten bank sankcji przez 
Unię Europejską”.
6 W rozporządzeniu nr 668/2010 p rzyjęto w odniesieniu do skarżącego następujące uzasadnienie:
„[Skarżący] przejął bieżące operacje Banku M elli w następstwie nałożenia na ten bank sankcji przez 
Unię Europejską”.
7 Pismem z dnia 27 lipca 2010 r. Rada p oinformowała skarżącego o umieszczeniu jego n azw y 
w w ykazach zawartych w załączniku II do decyzji 2010 /413 i w załączniku V do rozporządzenia 
nr 423/2007 .
ECLI:EU:T:2013 :403 3WYROK Z DNIA 6.9.2013 R.–SPRAWAT-24/11
BANKREFAHKARGARAN PR ZECIWKORADZIE
8 Pismem z dnia 8 września 2010 r. skarżący wezwał Radę do ponownego rozpatrzenia umieszczenia jego 
nazw y w w ykazach zawartych w załączniku II do decyzji 2010 /413 i w załączniku V do rozporządzenia 
nr 423/2007 .
9 Decyzją 2010 /644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającą decyzję 2010 /413 ( Dz.U. L 281, 
s. 81) nazwę skarżącego pozostawiono w w ykazie znajdującym się w załączniku II do decyzji 2010 /413.
10 W n astępstwie uchylenia rozporządzenia nr 423/2007 r ozporządzeniem R ady (UE) nr 961/2010 z dnia 
25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 281, s. 1) nazwa 
skarżącego została umieszczona w załączniku VIII d o tego ostatniego rozporządzenia. W konsekwencji 
fundusze i zasoby gospodarcze skarżącego zostały zamrożone na podstawie art. 16 u st. 2 rzeczonego 
rozporządzenia.
11 Uzasadnienie podane w rozporządzeniu nr 961/2010 j est takie samo jak to przyjęte w decyzji 2010 /413.
12 Pismem z dnia 28 października 2010 r. Rada u dzieliła odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 
8 września 2010 r., wskazując, że po ponownym rozpatrzeniu decyzji postanowiła oddalić wniosek 
skarżącego o w ykreślenie jego nazw y z w ykazu zawartego w załączniku II do decyzji 2010 /413 o raz 
z w ykazu zawartego w załączniku VIII d o rozporządzenia nr 961/2010 . Rada u ściśliła w tym w zględzie, 
że ponieważ akta nie zawierały no w ych okoliczności uzasadniających zmianę jej stanowiska, wobec 
skarżącego należy w dalszym ciągu stosować środki ograniczające przewidziane we wskazanych pow yżej 
aktach.
13 Pismem z  dnia 12 stycznia 2011 r. skarżący wezwał Radę do przekazania m u dowodów, na których 
oparła się on a, decydując się na zastosowanie wobec niego środków ograniczających.
14 Pismem z dnia 22 lutego 2011 r. w odpowiedzi na to żądanie Rada p rzekazała skarżącemu ko pię 
przedstawionej przez jedno z państw członkowskich propozycji przyjęcia środków ograniczających.
15 W d niu 29 lipca 2011 r. skarżący ponownie w y stąpił do Rady z wnioskiem o w ykreślenie jego nazw y 
z w ykazów zawartych w załączniku II do decyzji 2010 /413 i w załączniku VIII d o rozporządzenia 
nr 961/2010 . Wskazał on w tym w zględzie na fakt, ż e dokumenty przekazane mu w dniu 22 lutego 
2011 r. nie były w y starczająco szczegółowe.
16 Nazwa skarżącego została pozostawiona w załączniku II do decyzji 2010 /413 i w załączniku VIII d o 
rozporządzenia n r 961/2010 r ównież po w ejściu w życie decyzji Rady 2011 /783/WPZiB z dnia 
1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010 /413 ( Dz.U. L 319, s. 71) oraz rozporządzenia 
w ykonawczego R ady (UE) nr 1245 /2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego w y konania 
rozporządzenia nr 961/2010 ( Dz.U. L 319, s. 11).
17 Pismem z dnia 5 grudnia 2011 r. Rada p oinformowała skarżącego o pozostawieniu jego nazw y 
w w ykazach zawartych w załączniku II do decyzji 2010 /413 i w załączniku VIII d o rozporządzenia 
nr 961/2010 . Wskazała on a, że wobec braku no w ych okoliczności względy przy wołane w pow yższych 
aktach wciąż stanowiły właściwe uzasadnienie.
18 Pismem z dnia 13 stycznia 2012 r. skarżący po ra z ko lejny przedstawił swoje stanowisko i zażądał 
przedstawienia m u w szystkich dowodów, na podstawie kt órych R ada p rzyjęła decyzję 2011 /783 
i rozporządzenie w y konawcze nr 1245 /2011 .
19 Rada o dpowiedziała na żądanie skarżącego pismem z dnia 21 lutego 2012 r., do którego załączyła trzy 
dokumenty.
4 ECLI:EU:T:2013 :403WYROK Z DNIA 6.9.2013 R.–SPRAWAT-24/11
BANKREFAHKARGARAN PR ZECIWKORADZIE
20 Ponieważ rozporządzenie nr 961/2010 z ostało uchylone rozporządzeniem R ady (UE) nr 267/2012 
z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 88, s. 1), nazwa 
skarżącego została włączona przez Radę do załącznika IX do tego ostatniego rozporządzenia. Podane 
uzasadnienie jest takie samo jak to przyjęte w decyzji 2010 /413. W rezultacie fundusze i zasoby 
gospodarcze skarżącego zostały zamrożone na podstawie art. 23 u st. 2 tego ostatniego rozporządzenia.
21 Nazwa skarżącego została pozostawiona w załączniku II do decyzji 2010 /413 i w załączniku IX do 
rozporządzenia n r 267/2012 r ównież po w ejściu w życie decyzji Rady 2011 /829/WPZiB z dnia 
21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010 /413 ( Dz.U. L 356, s. 71) oraz rozporządzenia (UE) 
nr 1263 /2012 z mieniającego rozporządzenie nr 267/2012 ( Dz.U. L 356, s. 34).
Pr zebieg postępowania i żądania stron
22 Pismem z łożonym w sekretariacie Sądu w dniu 19 stycznia 2011 r. skarżący wniósł niniejszą skargę.
23 Pismem z łożonym w sekretariacie Sądu w dniu 3 maja 2011 r. Komisja Europejska w niosła 
o dopuszczenie jej d o s praw y w charakterze interwenienta p opierającego ż ądania R ady. 
Postanowieniem z dnia 8 lipca 2011 r. prezes czwartej izby Sądu dopuścił tę interwencję.
24 Pismem z łożonym w sekretariacie Sądu w dniu 16 lutego 2012 r. skarżący zmienił swoje żądania 
i uzupełnił swoją ar gumentację w następstwie p rzyjęcia d ecyzji 2011 /783 i rozporządzenia 
w ykonawczego nr 1245 /2011 .
25 Pismem z łożonym w sekretariacie Sądu w dniu 31 maja 2012 r. skarżący zmienił swoje żądania 
i uzupełnił swoją argumentację w następstwie przyjęcia rozporządzenia nr 267/2012 .
26 Postanowieniem p rezesa czwartej izby Sądu z dnia 26 lutego 2013 r., po w y słuchaniu stron, niniejsza 
sprawa oraz spraw y T -4/11 i T-5/11 E xport Developme nt Bank of Iran przeciwko R adzie zostały 
połączone do łącznego rozpoznania na pisemnym etapie postępowania, zgodnie z art. 50 r egulaminu 
postępowania.
27 Na rozprawie w dniu 12 marca 2013 r. Sąd w y słuchał w y stąpień stron o raz ich odpowiedzi na pytania 
Sądu.
28 Na rozprawie skarżący zmienił swoje żądania i uzupełnił argumentację w następstwie przyjęcia decyzji 
2012 /829 i rozporządzenia nr 1263 /2012 .
29 Skarżący wnosi do Sądu o:
— stwierdzenie, że decyzja 2010 /413 n ie znajduje wobec niego zastosowania;
— stwierdzenie n ieważności r ozporządzenia n r 961/2010 , r ozporządzenia n r 267/2012 
i rozporządzenia nr 1263 /2012 , a także wszystkich przyszłych rozporządzeń, które będą uzupełniać 
lub zastępować te rozporządzenia do czasu w y dania w y roku ko ńczącego postępowanie w instancji, 
o ile akty te będą dotyczyć skarżącego;
— stwierdzenie nieważności art. 16 u st. 2 lit. a) i b) rozporządzenia nr 961/2010 , a także art. 23 u st. 2 
lit. a) i b) oraz art. 23 u st. 4 rozporządzenia nr 267/2012 w zakresie, w jakim przepisy te dotyczą 
skarżącego;
ECLI:EU:T:2013 :403 5WYROK Z DNIA 6.9.2013 R.–SPRAWAT-24/11
BANKREFAHKARGARAN PR ZECIWKORADZIE
— stwierdzenie nieważności decyzji 2010 /644, decyzji 2011 /783, rozporządzenia w y konawczego 
nr 1245 /2011 , załącznika IX d o rozporządzenia n r 267/2012 o raz decyzji 2012 /829, a także 
wszystkich przyszłych rozporządzeń, które będą uzupełniać lub zastępować te rozporządzenia do 
czasu w y dania w y roku ko ńczącego postępowanie w instancji, w zakresie, w jakim a kty te będą 
dotyczyć skarżącego;
— stwierdzenie nieważności decyzji zawartych w pismach z dnia 28 października 2010 r. i 5 grudnia 
2011 r.;
— obciążenie Rady ko sztami postępowania.
30 Rada, popierana przez Komisję, wnosi do Sądu o:
— oddalenie skargi;
— obciążenie skarżącego ko sztami postępowania.
Co do prawa
W p rzedmiocie dopuszczalności
W p rzedmiocie dopuszczalności żądania stwierdzenia nieważności przyszłych aktów
31 Co się tyczy w y suniętego przez skarżącego na rozprawie żądania stwierdzenia nieważności wszystkich 
przyszłych aktów, które będą uzupełniać lub zastępować zaskarżone akty, należy przypomnieć, że do 
Sądu m ożna wnosić w y łącznie żądania m ające na celu stwierdzenie nieważności aktu obowiązującego 
i niekorzystnego. O ile zatem p od pe wnymi warunkami (zob. pkt 49 p oniżej) m ożna zezwolić 
skarżącemu na przeformułowanie jego żądań w taki sposób, by dotyczyły stwierdzenia nieważności 
aktów, które w trakcie postępowania zastąpiły początkowo zaskarżone akty, o tyle rozwiązanie to nie 
może dopuszczać abstrakcyjnej kon troli legalności aktów niepewnych, kt óre jeszcze nie zostały w y dane 
(postanowienie Sądu z dnia 18 września 1996 r. w sprawie T-22/96 L angdon p rzeciwko K omisji, Rec. 
s. II-1009 , pkt 16; w y rok Sądu z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie T-228/02 O rganisation d es 
Modjahedines du pe uple d’Iran przeciwko R adzie, Zb.Orz. s. II-4665 , pkt 32).
32 W kon sekwencji należy o drzucić jako n iedopuszczalne żądania m ające n a celu stwierdzenie 
nieważności wszystkich przyszłych aktów, które będą uzupełniać lub zastępować akty zaskarżone 
w ramach niniejszej skargi.
W p rzedmiocie dopuszczalności w ysuniętych przez skarżącego żądań dr ugiego i trzeciego
33 W sw ych żądaniach dr ugim i trzecim skarżący wnosi do Sądu, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności 
rozporządzenia nr 961/2010 , rozporządzenia nr 267/2012 i rozporządzenia nr 1263 /2012 , a po dr ugie, 
o stwierdzenie nieważności art. 16 u st. 2 lit. a) i b) rozporządzenia nr 961/2010 , a także art. 23 u st. 2 
lit. a) i b) oraz art. 23 u st. 4 rozporządzenia nr 267/2012 w zakresie, w jakim pow yższe akty i przepisy 
dotyczą skarżącego.
34 Zgodnie z art. 263 a kapit czwarty TFUE ka żda o soba fizyczna lub prawna może wnieść, na warunkach 
przewidzianych w akapitach pierwszym i drugim tego postanowienia, skargę na akty, których jest 
adresatem l ub które dotyczą jej bezpośrednio i indy widualnie, oraz na akty regulacyjne, które dotyczą 
jej bezpośrednio i nie w y magają środków w y konawczych.
6 ECLI:EU:T:2013 :403WYROK Z DNIA 6.9.2013 R.–SPRAWAT-24/11
BANKREFAHKARGARAN PR ZECIWKORADZIE
35 Tymczasem, po pierwsze, jeśli chodzi o żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia nr 961/2010 
i rozporządzenia nr 267/2012 w zakresie, w jakim dotyczą on e skarżącego, z orzecznictwa w y nika, że 
rozporządzenia t e przypominają zarazem a kty o charakterze generalnym, ponieważ zabraniają 
adresatom o kreślonym w sposób ogólny i abstrakcyjny w szczególności udostępniania ś rodków 
finansow ych i zasobów gospodarczych osobom i podmiotom w y mienionym w w ykazach zawartych 
w załącznikach do tych aktów, oraz zbiór indy widualnych decyzji stosowanych w obec takich osób 
i podmiotów (zob. podobnie w y rok Trybunału z dnia 3 września 2008 r. w sprawach połączonych 
C-402/05 P i C-415/05 P Kadi i Al Barakaat International Foundation p rzeciwko R adzie i Komisji, 
Zb.Orz. s. I-6351 , pkt 241–244). Należy ponadto przypomnieć, że w przypadku a któw przyjmowanych 
na podstawie postanowień dotyczących w spólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, takich jak 
rozporządzenie nr 961/2010 i rozporządzenie nr 267/2012 , ich indy widualny charakter umożliwia 
zgodnie z art. 275 a kapit drugi TFUE i z art. 263 a kapit czwarty TFUE dostęp do sądu Unii.
36 Z pow yższego w y nika, że skarżący, którego nazwa figuruje w załączniku VIII d o rozporządzenia 
nr 961/2010 i w załączniku IX do rozporządzenia nr 267/2012 , może żądać stwierdzenia nieważności 
tych dwóch rozporządzeń w zakresie, w jakim akty te go dotyczą.
37 Po dr ugie, co się tyczy żądania stwierdzenia n ieważności art. 16 u st. 2 lit. a) i b) rozporządzenia 
nr 961/2010 , a także art. 23 u st. 2 lit. a) i b) oraz art. 23 u st. 4 rozporządzenia nr 267/2012 w zakresie, 
w jakim p rzepisy te dotyczą skarżącego, należy stwierdzić na wstępie, że żądanie to nie m oże być 
interpretowane jako z arzut bezprawności tych przepisów, ponieważ skarżący nie ogranicza się do 
podniesienia ich niezgodności z prawem, lecz w y raźnie domaga się stwierdzenia ich nieważności.
38 Następnie, wciąż w odniesieniu do tego samego żądania, należy zauważyć, że w niniejszym przypadku 
nie została spełniona żadna z trzech h ipotez w skazanych w art. 263 a kapit czwarty TFUE 
i przypomnianych w pkt 34 p ow yżej.
39 Primo, skarżący nie jest adr esatem r zeczonych przepisów.
40 Secundo, rozporządzenia te dotyczą wprawdzie skarżącego w sposób bezpośredni i indy widualny, 
ponieważ jego nazwa widnieje w w ykazach zawierających nazw y o sób i podmiotów objętych środkami 
ograniczającymi, jednak stwierdzenie to nie m oże odnosić się do przepisów, których stwierdzenia 
nieważności domaga się kon kretnie skarżący, ponieważ owe przepisy mają zastosowanie do ka tegorii 
podmiotów określonych w sposób ogólny i abstrakcyjny, a mianowicie albo do osób i podmiotów 
zdefiniowanych w art. 16 u st. 2 rozporządzenia nr 961/2010 o raz w art. 23 u st. 2 i 4 rozporządzenia 
nr 267/2012 , albo do ogółu podmiotów gospodarczych, kt óre mogą utrzymy wać stosunki handlowe ze 
wspomnianymi osobami i podmiotami lub z Iranem. W konsekwencji wspomniane przepisy m ają 
względem s karżącego charakter generalny.
41 Tertio, bez potrzeby ustalania, czy wspomniane przepisy stanowią akty regulacyjne w rozumieniu 
art. 263 a kapit czwarty TFUE, należy stwierdzić, że zawierają on e przepisy w y konawcze. Aby bowiem 
przewidziane w tych przepisach środki o graniczające m ogły znaleźć zastosowanie do określonych 
jednostek, n azw y t ych ostatnich m uszą być umieszczone lub utrzymane w w ykazach zawartych 
w załączniku d o wspomnianych rozporządzeń, co w y nika z art. 36 u st. 2 rozporządzenia nr 961/2010 , 
jeżeli chodzi o ograniczenia p rzewidziane w art. 16 u st. 2 tego rozporządzenia, i z art. 46 u st. 2 
rozporządzenia n r 267/2012 , jeżeli chodzi o ograniczenia p rzewidziane w art. 23 u st. 2 tego 
rozporządzenia. W niniejszym p rzypadku t ego rodzaju p rzepisy w y konawcze zostały p rzyjęte 
względem s karżącego w postaci kilku o drębnych aktów, na podstawie kt órych nazwa skarżącego 
została umieszczona lub utrzymana, w następstwie ponownego rozpatrzenia, w w ykazach zawartych 
w załączniku VIII d o rozporządzenia nr 961/2010 i  w załączniku IX do rozporządzenia nr 267/2012 .
42 W kon sekwencji skarżącemu nie przysługuje legitymacja do domagania się stwierdzenia nieważności 
art. 16 u st. 2 lit. a) i b) rozporządzenia nr 961/2010 i art. 23 u st. 2 i 4 rozporządzenia nr 267/2012 .
ECLI:EU:T:2013 :403 7WYROK Z DNIA 6.9.2013 R.–SPRAWAT-24/11
BANKREFAHKARGARAN PR ZECIWKORADZIE
43 Na pow yższe stwierdzenia nie ma wpły wu fakt, ż e skarżący domaga się stwierdzenia nieważności tych 
przepisów jedynie w zakresie, w jakim g o on e dotyczą. Okoliczność bowiem, że zostały on e 
zastosowane wobec skarżącego, nie zmienia ich natury prawnej jako a ktu o charakterze generalnym.
44 Po trzecie, co się tyczy rozporządzenia n r 1263 /2012 , należy w skazać, że w prowadza ono d o 
rozporządzenia n r 267/2012 d odatkowe środki o graniczające w zględem I ranu, bez wprowadzania 
jednak zmian do załącznika IX do tego ostatniego rozporządzenia i bez przeprowadzania przez Radę 
przeglądu tego załącznika. O ile owe dodatkowe środki m ogą zwiększyć stopień, w jakim skarżący 
odczuwa umieszczenie jego nazw y w w ykazach osób i podmiotów, wobec których zastosowano ś rodki 
ograniczające, o tyle mają on e charakter generalny, podobnie jak art. 16 u st. 2 lit. a) i b) rozporządzenia 
nr 961/2010 o raz ar t. 23 u st. 2 lit. a) i b), a także ar t. 23 u st. 4 rozporządzenia n r 267/2012 . 
W rezultacie skarżącemu nie przysługuje legitymacja do domagania się stwierdzenia n ieważności 
rozporządzenia nr 1263 /2012 .
45 Z p ow yższego w y nika, że w y sunięte p rzez skarżącego ż ądanie trzecie n ależy o drzucić jako 
niedopuszczalne w zakresie, w jakim odnosi się ono d o rozporządzenia nr 1263 /2012 .
W p rzedmiocie dostosowania żądań przez skarżącego
46 Jak w y nika z pkt 9, 10 i 20 p ow yżej, już po w niesieniu niniejszej skargi w y kaz znajdujący się 
w załączniku II do decyzji 2010 /413 z ostał zastąpiony no w ym w y kazem, opublikowanym w decyzji 
2010 /644, zaś rozporządzenie nr 423/2007 , zmienione rozporządzeniem w y konawczym n r 668/2010 , 
zostało uchylone i zastąpione rozporządzeniem n r 961/2010 , które następnie samo zostało uchylone 
i zastąpione rozporządzeniem n r 267/2012 . Ponadto w moty wach decyzji 2011 /783 i rozporządzenia 
w ykonawczego nr 1245 /2011 R ada w y raźnie stwierdziła, że dokonała pe łnego przeglądu w y kazu 
znajdującego się w załączniku II d o decyzji 2010 /413 i w załączniku VIII d o rozporządzenia 
nr 961/2010 , w następstwie kt órego doszła do w niosku, że w y mienione w nim o soby, podmioty 
i organy, w tym skarżący, powinny pozostać objęte środkami ograniczającymi. Skarżący dostosował 
swoje początkowe żądania w ten sposób, by żądanie stwierdzenia n ieważności objęło także, poza 
decyzją 2010 /644, decyzję 2011 /783, rozporządzenie w y konawcze nr 1245 /2011 , załącznik IX d o 
rozporządzenia n r 267/2012 i decyzję 2012 /829. Rada i Komisja zakwestionowały jedynie zmianę 
dotyczącą ostatniego z tych aktów.
47 W t ym w zględzie należy przypomnieć, że w przypadku g dy da na decyzja lub da ne rozporządzenie 
dotyczące jednostki bezpośrednio i indy widualnie zostają w toku p ostępowania zastąpione przez inny 
akt m ający ten sam p rzedmiot, należy to uważać za no wą okoliczność umożliwiającą skarżącemu 
dostosowanie przedstawionych żądań i zarzutów. Zobowiązanie skarżącego do wniesienia no wej skargi 
byłoby w istocie sprzeczne z zasadami prawidłowego ad ministrowania w y miarem s prawiedliwości oraz 
ekono mii procesowej. Ponadto niesłuszne byłoby umożliwienie da nej instytucji dokonania zmiany 
w zaskarżonym akcie lub zastąpienia go innym w celu ustosunkowania się do zarzutów podniesionych 
w skard ze na ten akt, w niesionej do sądu U nii, oraz powoły wania się w toku p ostępowania n a tę 
zmianę lub ten akt z astępujący w celu p ozbawienia dr ugiej strony postępowania m ożliwości 
rozszerzenia p oczątkow ych żądań i zarzutów w obec tego późniejszego aktu lub przedstawienia 
uzupełniających żądań i zarzutów w obec niego (zob. analogicznie w y rok Sądu z dnia 23 października 
2008 r. w sprawie T-256/07 P eople’s M ojahedin O rganization o f Iran przeciwko R adzie, Zb.Orz. 
s. II-3019 , pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo).
48 Te same u wagi odnoszą się do aktów – t akich jak decyzja 2011 /783 i rozporządzenie w y konawcze 
nr 1245 /2011 – n a m ocy kt órych p ostanowiono, że da na decyzja lub da ne rozporządzenie, 
w następstwie przeglądu dokonanego zgodnie z ustanowionymi w nich w y mogami, nadal powinny 
bezpośrednio i indy widualnie znajdować zastosowanie do określonych jednostek.
8 ECLI:EU:T:2013 :403WYROK Z DNIA 6.9.2013 R.–SPRAWAT-24/11
BANKREFAHKARGARAN PR ZECIWKORADZIE
49 W n iniejszej sprawie należy więc przyjąć, że skarżący m a prawo żądać stwierdzenia n ieważności 
również decyzji 2011 /783 i rozporządzenia w y konawczego nr 1245 /2011 , na podstawie kt órych 
umieszczono i utrzymano j ego nazwę w w ykazach osób objętych środkami zamrożenia funduszy, 
takich jak załączone do rozporządzenia n r 961/2010 , a także zawartych w załączniku IX d o 
rozporządzenia n r 267/2012 w zakresie, w jakim a kty te dotyczą skarżącego (zob. podobnie 
i analogicznie w w . w pkt 47 w y rok w sprawie People’s M ojahedin O rganization o f Iran przeciwko 
Radzie, pkt 47).
50 Natomiast decyzja 2012 /829 n ie zastępuje wcześniejszego aktu dotyczącego skarżącego bezpośrednio 
i indy widualnie i nie została przyjęta w następstwie dokonania pe łnego przeglądu w y kazów o sób 
objętych środkami ograniczającymi. W istocie decyzja ta zawiera jedynie przepisy dotyczące instytucji 
finansow ych m ających siedzibę na obszarze Unii i przewiduje dodanie niektórych podmiotów d o 
w ykazu osób objętych środkami ograniczającymi, zawartego w załączniku II do decyzji 2010 /413. 
W konsekwencji nie dotyczy on a skarżącego ani bezpośrednio, ani indy widualnie, a temu ostatniemu 
nie przysługuje legitymacja, co podniosła na rozprawie Rada, do formułowania żądań mających na celu 
stwierdzenie nieważności tego aktu.
Co do istoty
51 W ż ądaniu czwartym – w zakresie, w jakim jest ono d opuszczalne (zob. pkt 32 p ow yżej) – s karżący 
wnosi do Sądu zasadniczo o stwierdzenie nieważności aktów dotyczących umieszczenia go w w ykazie 
osób, wobec których zastosowano ś rodki w postaci zamrożenia funduszy. Ponadto w żądaniu dr ugim – 
w zakresie, w jakim jest ono d opuszczalne (zob. pkt 32 i 44 p ow yżej) – s karżący w y stępuje do Sądu 
o stwierdzenie nieważności rozporządzenia n r 961/2010 i rozporządzenia n r 267/2012 w stopniu, 
w jakim akty te go dotyczą. Tymczasem z uwag przedstawionych w pkt 35 p ow yżej w ynika, że akty te 
dotyczą skarżącego w y łącznie o tyle, o ile jego n azwa z ostała w y mieniona, odpowiednio, 
w załącznikach VIII i IX do tych rozporządzeń. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że żądanie 
drugie pokry wa się w istocie z żądaniem c zwartym.
52 Wreszcie piąte żądanie skarżącego dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji zawartych jego zdaniem 
w pismach z dnia 28 października 2010 r. i 5 grudnia 2011 r. Ponieważ są to pisma, za pośrednictwem 
których skarżący został poinformowany o utrzymaniu jego nazw y w w ykazach osób objętych środkami 
w postaci z amrożenia f unduszy w następstwie p rzyjęcia, o dpowiednio, d ecyzji 2010 /644 
i rozporządzenia nr 961/2010 o raz decyzji 2011 /783 i rozporządzenia w y konawczego nr 1245 /2011 , 
a zatem n ie zawierają on e odrębnej decyzji, należy stwierdzić, że żądanie piąte pokry wa się 
w rzeczy wistości z żądaniem c zwartym.
53 W z wiązku z pow yższym s karżący podnosi pięć zarzutów, z których pierwszy dotyczy naruszenia 
art. 215 TFUE, drugi – n aruszenia obowiązku u zasadnienia, prawa do obrony i prawa do skutecznej 
ochrony sądowej, trzeci – n aruszeń p rawa i błędów w ocenie, czwarty – n aruszenia z asady 
proporcjonalności i prawa do p oszanowania w łasności, a piąty – n aruszenia z asady równego 
traktowania.
54 Rada i Komisja kw estionują zasadność zarzutów p odnoszonych przez skarżącego. W skazują też 
ponadto, że skarżący – j ako em anacja państwowości ira ńskiej – n ie m oże ko rzystać z ochrony 
i gwarancji w ynikających z praw podstawow ych.
55 Sąd stwierdza, że należy zacząć od rozpatrzenia zarzutu dr ugiego, dotyczącego naruszenia obowiązku 
uzasadnienia, prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej. Jednakże na wstępie należy 
rozważyć, czy skarżący może powoły wać się na ochronę i gwarancje w y nikające z praw podstawow ych.
ECLI:EU:T:2013 :403 9WYROK Z DNIA 6.9.2013 R.–SPRAWAT-24/11
BANKREFAHKARGARAN PR ZECIWKORADZIE
W p rzedmiocie m ożliwości powoły wania się przez skarżącego na ochronę i gwarancje w y nikające 
z praw podstawow ych
56 Rada i Komisja podnoszą, że na gruncie prawa Unii osoby prawne, które są em anacją państwowości 
krajów trzecich, n ie m ogą ko rzystać z ochrony i gwarancji w y nikających z praw p odstawow ych. 
Ponieważ w opinii Rady i Komisji skarżący stanowi em anację państwowości irańskiej, pow yższa reguła 
znajduje do niego zastosowanie.
57 W t ym w zględzie należy zauważyć, że ani Karta praw podstawow ych Unii Europejskiej (Dz.U. 2010 , 
C 83, s. 389), ani traktaty nie zawierają postanowień w y łączających osoby prawne stanowiące em anację 
państwowości da nego kra ju z możliwości ko rzystania z ochrony, jaką gwarantują im p rawa 
podstawowe. Wprost przeciwnie – p ostanowienia kar ty, które są istotne w kontekście podnoszonych 
przez skarżącego zarzutów, w szczególności jej art. 17, 41 i 47, gwarantują prawa „każdej osobie”, 
a więc również osobom prawnym takim jak skarżący.
58 Niemniej jednak Rada i Komisja powołują się w tym kon tekście na art. 34 e uropejskiej Konwencji 
o ochronie praw człowieka i podstawow ych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. 
(zwanej dalej „EKPC”), która uznaje za niedopuszczalne skargi wnoszone do Europejskiego Trybunału 
Praw Cz łowieka p rzez organizacje rządowe.
59 Otóż, po pierwsze, art. 34 EKPC jest postanowieniem o charakterze proceduralnym, które nie znajduje 
zastosowania do postępowań toczących się przed sądami Unii. Po dr ugie, zgodnie z orzecznictwem 
Europejskiego Trybunału Praw Cz łowieka celem t ego postanowienia jest uniknięcie sytuacji, w których 
państwo będące stroną EKPC o dgry wałoby przed tym T rybunałem j ednocześnie rolę skarżącego 
i pozwanego (zob. podobnie w y rok Europejskiego T rybunału Praw Cz łowieka z dnia 13 grudnia 
2007 r. w sprawie Compagnie de navigation d e la République islamique d’Iran przeciwko T urcji, 
Recueil des a rrêts et dé cisions, 2007 -V, § 81). Tego rodzaju sytuacja nie m a natomiast m iejsca 
w niniejszej sprawie.
60 Rada i Komisja podnoszą też, że zasada, na którą się powołują, znajduje uzasadnienie w okoliczności, iż 
państwo, które jest gwarantem p oszanowania praw podstawow ych na swoim terytorium, jako t akie 
samo nie może ko rzystać z tych praw.
61 Jednak nawet gdyby założyć, że takowe uzasadnienie znajduje zastosowanie w sytuacji wewnętrznej, 
okoliczność, iż państwo jest gwarantem p oszanowania p raw p odstawow ych na swoim terytorium, 
pozostaje bez wpły wu na zakres praw, które przysługują osobom p rawnym stanowiącym em anację 
tego państwa na terytorium państw trzecich.
62 W ś wietle pow yższych uwag należy uznać, że prawo Unii nie zawiera regulacji zakazujących osobom 
prawnym b ędącym em anacją państwowości kra ju trzeciego powoły wania się na swoją ko rzyść na 
ochronę i gwarancje w y nikające z praw podstawow ych. A zatem p rawa te mogą być podnoszone przez 
wspomniane osoby przed sądami Unii, pod warunkiem j ednak, że odnoszą się on e do nich jako d o 
osób prawnych.
63 W k ażdym ra zie Rada i Komisja nie przedstawiły informacji świadczących o tym, że skarżący istotnie 
jest em anacją państwowości ira ńskiej, czyli podmiotem u czestniczącym w sprawowaniu w ładztwa 
publicznego lub świadczącym u sługi publiczne pod nadzorem w ładz (zob. podobnie w w . w pkt 59 
w yrok E uropejskiego T rybunału P raw Cz łowieka w sprawie C ompagnie d e n avigation d e la 
République islamique d’Iran przeciwko T urcji, § 79).
64 W tym w zględzie Rada t wierdzi, że skarżący stanowi de facto własność państwa lub rządu ira ńskiego 
i pozostaje pod ich kon trolą w tym s ensie, że zgromadzenie ogólne tego b anku s kłada s ię 
z poszczególnych członków r ządu ira ńskiego. Ponadto zdaniem R ady skarżący świadczy usługi
10 ECLI:EU:T:2013 :403WYROK Z DNIA 6.9.2013 R.–SPRAWAT-24/11
BANKREFAHKARGARAN PR ZECIWKORADZIE
 publiczne pod kon trolą w ładz ira ńskich, p onieważ m a na celu p romowanie ira ńskiego handlu 
zewnętrznego w ramach w spółpracy z krajami rozwijającymi się. Dodatkowo świadczenie usług 
bankow ych ma zasadnicze znaczenie dla działalności gospodarczej i społeczeństwa w ogóle.
65 Tymczasem a ni fakt, ż e państwo ira ńskie posiada w iększościowe udziały w kapitale skarżącego, ani fakt, 
że usługi bankowe świadczone przez ten bank są nieodzowne dla funkcjonowania gospodarki da nego 
państwa, nie nadaje tym u sługom cechy usług publicznych ani nie oznacza, że skarżący brał udział 
w sprawowaniu władztwa publicznego.
66 Z pow yższych w zględów n ależy stwierdzić, że skarżący m oże powoły wać się na swoją ko rzyść na 
ochronę i gwarancje w y nikające z praw podstawow ych.
W p rzedmiocie zarzutu dr ugiego, dotyczącego naruszenia obowiązku u zasadnienia, prawa do obrony 
i prawa do skutecznej ochrony sądowej
67 W tym w zględzie skarżący podnosi, po pierwsze, że nie został w y słuchany przed umieszczeniem j ego 
nazw y w w ykazie zawartym w załączniku VIII d o rozporządzenia n r 961/2010 , po dr ugie, że 
przedstawione uzasadnienie jest niew ystarczające, i po trzecie, że m imo w cześniej składanych 
wniosków uzyskał on d ostęp do akt R ady dopiero po upły wie terminu do wniesienia skargi.
68 Co się tyczy w szczególności uzasadnienia, skarżący podnosi zasadniczo, że nie jest w stanie pojąć, na 
jakiej podstawie został umieszczony w w ykazach osób objętych środkami w postaci zamrożenia 
funduszy, że b rak d otyczący n iew ystarczającego c harakteru u zasadnienia n ie został usunięty 
w następnie przekazanych dokumentach oraz że skierowane do niego przez Radę pismo z dnia 
5 grudnia 2011 r. stanowiło typow y w zorzec tego rodzaju ko respondencji.
69 Rada, popierana przez Komisję, nie zgadza się z tymi argumentami.
70 W p ierwszej kolejności należy rozpatrzyć argument dotyczący naruszenia obowiązku u zasadnienia.
71 W tym w zględzie należy przypomnieć, że obowiązek uzasadnienia niekorzystnego aktu, przewidziany 
w art. 296 a kapit drugi TFUE, a w kontekście rozpatry wanego przypadku s zczególnie w art. 24 u st. 3 
decyzji 2010 /413, w art. 15 u st. 3 rozporządzenia n r 423/2007 , w art. 36 u st. 3 rozporządzenia 
nr 961/2010 i w art. 46 u st. 3 rozporządzenia nr 267/2012 , ma za zadanie, po pierwsze, dostarczyć 
zainteresowanemu wskazówek w y starczających do ustalenia, czy akt jest zasadny lub, ewentualnie, czy 
nie zawiera w ady umożliwiającej zakwestionowanie jego ważności przed sądem U nii, a po dr ugie, 
zapewnić temu sądowi możliwość kon troli zgodności z prawem t ego aktu. W ten sposób uregulowany 
obowiązek uzasadnienia s tanowi istotną zasadę prawa U nii, od kt órej odstępstwo m ożliwe jest 
w yłącznie z nadrzędnych względów. W związku z pow yższym uzasadnienie powinno c o do zasady być 
przekazane zainteresowanemu w tym samym czasie co niekorzystny dla niego akt prawny, przy czym 
jego brak nie może zostać usunięty w ten sposób, że zainteresowany dowie się o uzasadnieniu aktu 
w trakcie postępowania przed sądem U nii (zob. podobnie w y rok Sądu z dnia 14 października 2009 r. 
w sprawie T-390/08 B ank M elli Iran przeciwko R adzie, Zb.Orz. s. II-3967 , pkt 80 i przytoczone tam 
orzecznictwo).
72 W r ezultacie, o ile w zględy nadrzędne dotyczące bezpieczeństwa lub utrzymy wania s tosunków 
międzynarodow ych U nii lub jej państw c złonkowskich n ie stoją na przeszkodzie informowaniu 
zainteresowanych o niektórych o kolicznościach, R ada j est zobowiązana p odać d o w iadomości 
podmiotu objętego środkami ograniczającymi szczególne i konkretne powody, dla których uważa, że 
konieczne było ich przyjęcie. Powinna on a zatem w skazać okoliczności faktyczne i prawne, od których 
zależy prawne uzasadnienie da nych środków, oraz względy, które skłoniły ją do ich przyjęcia (zob. 
podobnie w w . w pkt 71 w y rok w sprawie Bank M elli Iran przeciwko R adzie, pkt 81 i przytoczone tam 
orzecznictwo).
ECLI:EU:T:2013 :403 11WYROK Z DNIA 6.9.2013 R.–SPRAWAT-24/11
BANKREFAHKARGARAN PR ZECIWKORADZIE
73 Ponadto uzasadnienie powinno b yć dostosowane do charakteru da nego aktu i do kon tekstu, w jakim 
został on p rzyjęty. W ymóg uzasadnienia n ależy oceniać w odniesieniu d o kon kretnej sytuacji, 
w szczególności do treści aktu, charakteru powołanych argumentów, a także interesu, jaki w uzyskaniu 
informacji mogą mieć adr esaci aktu lub inne osoby, których dotyczy on b ezpośrednio i indy widualnie. 
Nie jest kon ieczne, by uzasadnienie w y szczególniało wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne, 
ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu jest w y starczające, winna nie tylko o pierać się na jego 
brzmieniu, ale także uwzględniać kon tekst, w jakim został on p rzyjęty, jak również całość przepisów 
prawa regulujących da ną dziedzinę. W szczególności akt n iekorzystny jest w y starczająco uzasadniony, 
jeżeli został w y dany w okolicznościach znanych zainteresowanemu, pozwalając m u na zrozumienie 
treści przyjętego w zględem n iego środka ( zob. w w . w pkt 71 w y rok w sprawie Bank M elli Iran 
przeciwko R adzie, pkt 82 i przytoczone tam orzecznictwo).
74 Już na wstępie należy zauważyć, że aby ocenić, czy dochowano o bowiązku u zasadnienia, kon ieczne jest 
uwzględnienie – o prócz powodów podanych w zaskarżonych aktach – w niosku d otyczącego przyjęcia 
środków ograniczających, kt óry Rada p rzekazała skarżącemu.
75 Z jednej strony bowiem z przekazanego skarżącemu wspomnianego pow yżej wniosku w y nika, że został 
on p rzedłożony delegacjom p aństw c złonkowskich w ramach procedury przyjmowania ś rodków 
ograniczających, kt órymi objęty został skarżący, i że stanowi on w konsekwencji jedną z podstaw, na 
których owe środki zostały oparte.
76 Z dr ugiej strony prawdą jest, że wniosek ten został podany do wiadomości skarżącego zarówno p o 
przyjęciu decyzji 2010 /644 i rozporządzenia n r 961/2010 , jak i po w niesieniu przez skarżącego 
niniejszej skargi. W rezultacie ów w niosek nie m oże skutecznie uzupełniać uzasadnienia d ecyzji 
2010 /644 i rozporządzenia nr 961/2010 . Niemniej jednak m oże on z ostać uwzględniony w ramach 
oceny zgodności z prawem p óźniejszych aktów, a konkretnie decyzji 2011 /783, rozporządzenia 
w ykonawczego nr 1245 /2011 i rozporządzenia nr 267/2012 .
77 Co się tyczy skarżącego, zaskarżone akty zawierają jeden tylko p owód, zgodnie z którym skarżący 
przejął bieżące operacje Banku M elli w następstwie nałożenia na ten ostatni bank sankcji przez Unię.
78 Wniosek dotyczący przyjęcia środków ograniczających przekazany w dniu 22 lutego 2011 r. przejmuje 
uzasadnienie przy wołane w zaskarżonych aktach.
79 Wreszcie w skierowanym do skarżącego piśmie z dnia 5 grudnia 2011 r. ograniczono s ię do wskazania, 
że po ponownym rozpatrzeniu Rada z decydowała się na da lsze stosowanie wobec skarżącego środków 
ograniczających przewidzianych w decyzji 2010 /413 i w rozporządzeniu nr 961/2010 , ponieważ nie 
pojawiły się żadne no we elementy, które uzasadniałyby zmianę jej stanowiska, w związku z czym 
powody umieszczenia skarżącego w w ykazach zawartych w załącznikach do tych dwóch aktów 
pozostawały aktualne.
80 W t ym w zględzie należy stwierdzić, że jedyny powód przy wołany przez Radę nie jest w y starczająco 
konkretny, ponieważ nie w y jaśnia, co oznacza „przejęcie” w odniesieniu do operacji bankow ych, ani 
które z operacji prowadzonych przez Bank M elli zostały przejęte przez skarżącego, ani też kto był 
stroną trzecią m ającą ostatecznie odnieść ko rzyści z omawianych operacji. Ponadto skierowane do 
skarżącego pismo z dnia 5 grudnia 2011 r. nie zawiera ż adnych dodatkow ych informacji, które 
mogłyby uzasadniać nałożone na niego środki.
81 Jeżeli chodzi o termin „przejęcie” bieżących o peracji bankow ych, R ada w skazała na rozprawie 
w odpowiedzi na pytanie Sądu, że termin ten odnosi się do przejęcia tych operacji Banku M elli, które 
zostały zablokowane w następstwie wprowadzenia środków o graniczających, w ramach złożonych 
transakcji, kt óre m ogły dotyczyć całokształtu czynności w y kony wanych p rzez bank w ramach 
długofalow ych operacji, takich jak akredyty w y c zy finansowanie. Otóż należy stwierdzić, że pow yższe 
wskazania m ają charakter równie ogólny jak te zawarte w jedynym p rzy wołanym p owodzie i nie
12 ECLI:EU:T:2013 :403WYROK Z DNIA 6.9.2013 R.–SPRAWAT-24/11
BANKREFAHKARGARAN PR ZECIWKORADZIE
 dostarczają ż adnych b ardziej szczegółow ych w y jaśnień c o d o kon kretnego c harakteru u sług 
świadczonych przez skarżącego. Należy zauważyć w tym w zględzie, że akredyty w y c zy finansowanie 
zostały przy wołane jedynie tytułem p rzykładu, a Rada n ie wskazała żadnej kon kretnej operacji, którą 
skarżący przeprowadził po „przejęciu” operacji Banku M elli.
82 W t ych okolicznościach należy stwierdzić, że Rada n aruszyła obowiązek uzasadnienia przewidziany 
w art. 296 a kapit drugi TFUE, w art. 24 u st. 3 decyzji 2010 /413, w art. 15 u st. 3 rozporządzenia 
nr 423/2007 , w art. 36 u st. 3 rozporządzenia n r 961/2010 i w art. 46 u st. 3 rozporządzenia 
nr 267/2012 , a także obowiązek p oinformowania s karżącego jako p odmiotu zainteresowanego 
o zarzucanych m u okolicznościach związanych z powołanym p owodem w prowadzenia w obec niego 
środków w postaci zamrożenia funduszy.
83 Stąd też na uwzględnienie zasługuje aspekt zarzutu dr ugiego odnoszący się do naruszenia obowiązku 
uzasadnienia. Sama ta kon statacja uzasadnia stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów w zakresie, 
w jakim dotyczą on e skarżącego.
84 W ś wietle pow yższego należy stwierdzić nieważność aktów dotyczących umieszczenia i utrzymania 
nazw y s karżącego w w ykazach osób objętych środkami w postaci zamrożenia funduszy, i to bez 
potrzeby rozpatrzenia p ozostałych ar gumentów p rzytoczonych n a p oparcie w y suwanych p rzez 
skarżącego żądań czwartego i piątego.
85 Zważy wszy, że stwierdzono n ieważność umieszczenia nazw y s karżącego w w ykazach załączonych do 
zaskarżonych aktów, również decyzja 2010 /413 n ie m oże go dotyczyć. W konsekwencji nie m a 
potrzeby orzekać w przedmiocie pierwszego żądania skarżącego przytoczonego w pkt 29 p ow yżej ani 
rozstrzygać o przeszkodzie procesowej podniesionej wobec tego żądania przez Radę.
W p rzedmiocie skutków temporalnych stwierdzenia nieważności zaskarżonych a któw
86 Co się tyczy skutków t emp oralnych s twierdzenia n ieważności aktów, na p odstawie kt órych 
umieszczono i utrzymano n azwę skarżącego w w ykazie osób objętych środkami w postaci zamrożenia 
funduszy, na wstępie należy zauważyć, że załącznik VIII d o rozporządzenia nr 961/2010 , zwłaszcza 
w brzmieniu nadanym r ozporządzeniem w y konawczym n r 1245 /2011 , nie w y w ołuje już skutków 
prawnych w następstwie uchylenia tego ostatniego rozporządzenia przez rozporządzenie nr 267/2012 . 
W konsekwencji stwierdzenie nieważności umieszczenia n azw y s karżącego w w ykazie zawartym 
w załączniku VIII d o rozporządzenia nr 961/2010 , zwłaszcza w brzmieniu nadanym rozporządzeniem 
w ykonawczym n r 1245 /2011 w zakresie d otyczącym s karżącego, obejmuje w y łącznie skutki 
w y w oły wane wobec skarżącego przez wspomniane umieszczenie w okresie między wejściem w życie 
tego rozporządzenia a jego uchyleniem.
87 Następnie, jeżeli chodzi o załącznik IX do rozporządzenia nr 267/2012 , przypomnienia w y maga, że 
zgodnie z art. 60 a kapit dr ugi statutu T rybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, na zasadzie 
odstępstwa o d ar t. 280 TFUE, orzeczenia S ądu, w których z ostaje stwierdzona n ieważność 
rozporządzenia, stają się skuteczne z dniem u pły wu terminu na wniesienie odwołania, o którym m owa 
w art. 56 a kapit pierwszy tego statutu, lub jeżeli odwołanie zostało wniesione w tym terminie – 
z dniem j ego oddalenia. Rada d ysponuje więc terminem d wóch m iesięcy, przedłużonym o termin 
dziesięciu dni uwzględniający odległość, licząc od dnia p oinformowania o niniejszym w y roku, aby 
naprawić s twierdzone n aruszenie p oprzez p rzyjęcie, w razie p otrzeby, no w ych ś rodków 
ograniczających wobec skarżącego.
88 Ryzyko p oważnego i nieodwracalnego naruszenia skuteczności środków ograniczających nałożonych 
rozporządzeniem n r 267/2012 n ie w y daje się w niniejszym przypadku – p o uwzględnieniu znaczącego 
wpły wu tych środków n a prawa i wolności skarżącego – w y starczająco w y sokie, aby uzasadnić 
utrzymanie w mocy skutków tego rozporządzenia w obec niego w czasie przekraczającym termin
—
—
—
—
ECLI:EU:T:2013 :403 13WYROK Z DNIA 6.9.2013 R.–SPRAWAT-24/11
BANKREFAHKARGARAN PR ZECIWKORADZIE
 wskazany w art. 60 a kapit dr ugi statutu T rybunału (zob. analogicznie w y rok S ądu z dnia 
16 września 2011 r. w sprawie T-316/11 K adio M orokro przeciwko R adzie, niepublikowany w Zbiorze, 
pkt 38).
89 Wreszcie w odniesieniu do skutków temp oralnych stwierdzenia n ieważności umieszczenia n azw y 
skarżącego w w ykazie zamieszczonym w załączniku II do decyzji 2010 /413, w brzmieniu nadanym 
decyzją 2010 /644 i następnie decyzją 2011 /783, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 264 a kapit 
drugi TFUE Sąd m oże, jeśli uzna to za niezbędne, wskazać, jakie skutki aktu, o którego nieważności 
orzekł, powinny być uważane za ostateczne.
90 W n iniejszym p rzypadku o kreślenie różnych da t obowiązy wania w odniesieniu do stwierdzenia 
nieważności umieszczenia nazw y s karżącego w w ykazie zawartym w załączniku IX do rozporządzenia 
nr 267/2012 i w załączniku II do decyzji 2010 /413, zmienionej decyzją 2010 /644 i następnie decyzją 
2011 /783, mogłoby doprowadzić do poważnego naruszenia pe wności prawa, gdyż w drodze tych 
dwóch aktów zastosowano w obec skarżącego takie same ś rodki. Skutki z ałącznika II d o decyzji 
2010 /413, zmienionej decyzją 2010 /644 i następnie decyzją 2011 /783, muszą więc zostać utrzymane 
w mocy wobec skarżącego do czasu, gdy skuteczne stanie się stwierdzenie nieważności umieszczenia 
nazw y s karżącego w w ykazie zawartym w załączniku IX d o rozporządzenia n r 267/2012 ( zob. 
analogicznie w w . w pkt 88 w y rok w sprawie Kadio M orokro przeciwko R adzie, pkt 39).
W p r zedmiocie kosztów
91 Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania ko sztami zostaje obciążona, na żądanie strony 
przeciwnej, strona przegry wająca sprawę. Ponadto zgodnie z art. 87 § 6 regulaminu postępowania 
w przypadku u morzenia postępowania rozstrzygnięcie w przedmiocie ko sztów zależy od uznania Sądu. 
Ponieważ w niniejszym w y padku R ada z asadniczo przegrała sprawę, należy – z godnie z żądaniem 
skarżącego – o bciążyć ją ko sztami.
92 Zgodnie z art. 87 § 4 akapit pierwszy regulaminu postępowania p rzed Sądem i nstytucje, które 
przystąpiły do spraw y w charakterze interwenienta, pokry wają własne ko szty. Komisja pokry wa zatem 
własne ko szty.
Z pow yższych względów
SĄD (czwarta izba)
orzeka, co następuje:
1) W zakresie dotyc zącym B anku Refah Kargaran stwierdza się nieważność:
załąc znika II do de cyzji Rady 2 0 1 0 / 4 1 3 / WPZiB z dnia 2 6 lipca 2 0 1 0 r. w sprawie środków 
ogranic zającyc h w obec Iranu i uc hylającej w spólne s tanowisko 2 0 0 7 / 1 4 0 / WPZiB, 
zmienionej de cyzją Rady 2 0 1 0 / 6 4 4 / WPZiB z dnia 2 5 października 2 0 1 0 r. i następnie 
decyzją Rady 2 0 1 1 / 7 8 3 / WPZiB z dnia 1 grudnia 2 0 1 1 r.;
decyzji 2 0 1 0 / 6 4 4 ;
załąc znika VIII d o rozpor ządzenia R ady (UE) nr 9 6 1 / 2 0 1 0 z dnia 2 5 października 2 0 1 0 r. 
w sprawie środków o granic zającyc h w obec Iranu i uc hylającego rozpor ządzenie (WE) 
nr 4 2 3 / 2 0 0 7 , zmienionego rozpor ządzeniem w ykonawc zym R ady (UE) nr 1 2 4 5 / 2 0 1 1 
z dnia 1 grudnia 2 0 1 1 r. dotyc zącym w ykonania rozpor ządzenia n r 9 6 1 / 2 0 1 0 ;
decyzji 2 0 1 1 / 7 8 3 ;
—
—
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
14 ECLI:EU:T:2013 :403WYROK Z DNIA 6.9.2013 R.–SPRAWAT-24/11
BANKREFAHKARGARAN PR ZECIWKORADZIE
rozpor ządzenia w ykonawc zego nr 1 2 4 5 / 2 0 1 1 ;
załąc znika IX d o rozpor ządzenia R ady (UE) nr 2 6 7 / 2 0 1 2 z dnia 2 3 mar ca 2 0 1 2 r. 
w sprawie ś rodków o granic zającyc h w obec I ranu i uc hylającego r ozpor ządzenie 
nr 9 6 1 / 2 0 1 0 .
2) Skutki wywoływane pr zez załąc znik II d o de cyzji 2 0 1 0 / 4 1 3 , zmienionej de cyzją 2 0 1 0 / 6 4 4 
i następnie de cyzją 2 0 1 1 / 7 8 3 , w stosunku d o B anku R efah K argaran zostają utr zymane 
w mocy d o c z asu, gdy skutec zne stanie się stwierdzenie n ieważności załąc znika IX 
rozpor ządzenia n r 2 6 7 / 2 0 1 2 w zakresie dotyc zącym B anku Refah Kargaran.
3) Postępowanie w pr zedmiocie żądania s twierdzenia, że de cyzja 2 0 1 0 / 4 1 3 n ie znajduje 
zastosowania do Banku Refah Kargaran, zostaje umor zone.
4) W p ozostałym zakresie skarga z ostaje w c zęści odr zucona i w c zęści oddalona.
5) Rada Un ii E uropejskiej pokrywa, poza w łasnymi kosztami, koszty poniesione pr zez Bank 
Refah Kargaran.
6) Komisja Europejska pokrywa własne koszty.
Pelikánová Jürimäe van der Woude
Wyrok ogłoszono n a posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 6 września 2013 r.
Podpisy
Spis treści
Okoliczności powstania sporu 2
Przebieg postępowania i żądania stron 4
Co do prawa 5
W p rzedmiocie dopuszczalności 5
W p rzedmiocie dopuszczalności żądania stwierdzenia nieważności przyszłych aktów 5
W p rzedmiocie dopuszczalności wysuniętych przez skarżącego żądań dr ugiego i trzeciego 5
W p rzedmiocie dostosowania żądań przez skarżącego 7
Co do istoty 8
W p rzedmiocie m ożliwości powoływania się przez skarżącego na ochronę i gwarancje wy nikające 
z praw podstawowych 9
W p rzedmiocie zarzutu dr ugiego, dotyczącego naruszenia obowiązku u zasadnienia, prawa do obrony 
i prawa do skutecznej ochrony sądowej 10
. . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
ECLI:EU:T:2013 :403 15WYROK Z DNIA 6.9.2013 R.–SPRAWAT-24/11
BANKREFAHKARGARAN PR ZECIWKORADZIE
W p rzedmiocie skutków temp oralnych stwierdzenia nieważności zaskarżonych aktów 12
W p rzedmiocie ko sztów 13