ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 179/47

Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2010 r. — Maximuscle Limited przeciwko OHIM — Foreign Supplement Trade Mark Ltd (GAKIC)

(Sprawa T-198/10)

2010/C 179/83

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Maximuscle Ltd (Hertfordshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: N. Phillips, Solicitor i G. Fernando, Barrister)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Foreign Supplement Trademark Ltd (Oakville, Kanada)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie R 1621/2008-1 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;

— pomocniczo, zmiana decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie R 1621/2008-1;

— obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami poniesionymi w postępowaniu przed OHIM.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Znak słowny „GAKIC” dla towarów należących do klas: 5, 30 i 32

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego, na który powołano się w postępowaniu o unieważnienie: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Decyzja Wydziału Unieważnień: Odrzucenie wniosku o unieważnienie

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania, a w rezultacie odrzucenie wniosku o unieważnienie zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza: (i) powtórzyła błąd popełniony przez Wydział Unieważnień i błędnie uznała, że sprawa jest objęta zakresem stosowania art. 7 ust. 1 lit. d); (ii) błędnie nadała znaczenie okoliczności, że kwas glicyno-alfa-ketoizokapronianu, którego akronimem jest GAKIC, jest opatentowanym w Stanach Zjednoczonych składnikiem; (iii) nie uwzględniła pewnego materiału dowodowego po dacie zgłoszenia, uzasadniając to tym, że nie ma on wartości dowodowej; (iv) nie uwzględniła dowodów z tego względu, że dotyczyły strony internetowej związanej ze stroną skarżącą; (v) przyjęła niespójne podejście w świetle wniosku, że GAKIC stanowi akronim kwasu glicyno-alfa-ketoizokapronianu; (vi) źle oceniła dowody i nie przypisała prawidłowej wagi dowodowi wskazującemu, że „GAKIC” stanowi akronim kwasu glicyno-alfa-ketoizokapronianu [kwas glicyno (G) alfa (A) ketoizokapronianu (KIC)]; i (vii) błędnie przypisała znaczenie okoliczności, że znak towarowy „GAKIC” został zapisany wielkimi literami.
—

Skarżąca kwestionuje wysokość zmniejszenia wymiaru grzywny (wyższego niż 95 %) w stosunku do spółki Bärlocher, która jest jej rzeczywistym i potencjalnym konkurentem, zarzucając Komisji brak kompetencji, naruszenie zasady równego traktowania w szerokim znaczeniu oraz naruszenie obowiązku uzasadniania aktów. Zdaniem skarżącej zmniejszenie wymiaru grzywny jest równoznaczne z przyznaniem dotacji i z dużym prawdopodobieństwem prowadzi do zakłócenia konkurencji. Tytułem zarzutu uzupełniającego lub ewentualnego skarżąca podnosi, że uzasadnienie zmniejszenia wymiaru grzywny nie zostało zawarte w wersji decyzji Komisji przekazanej do wiadomości skarżącej, co jest równoznaczne z naruszeniem obowiązku uzasadnienia.
—

naruszenie art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. (1) z uwagi na użycie w zaskarżonej decyzji metody ekstrapolacji, podczas gdy artykuł ten nie przewidywał możliwości ekstrapolacji nieprawidłowości stwierdzonych w konkretnych działaniach w odniesieniu do wszystkich działań podejmowanych w ramach programów operacyjnych finansowanych ze środków finansowych EFOGR. Korekta dokonana przez Komisję w zaskarżonej decyzji pozbawiona jest podstawy prawnej, ponieważ, zgodnie z wyrokiem Trybunału z dnia 6 kwietnia 2000 r. Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji C-443/97 (2) wytyczne Komisji z dnia 15 października 1997 r. dotyczące korekt finansowych netto w ramach stosowania art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 nie mogą wywoływać skutków prawnych w odniesieniu do państw członkowskich oraz ponieważ art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. odnosi się jedynie do zmniejszenia pomocy, której ocena potwierdza istnienie nieprawidłowości, a która to zasada zostaje naruszona przy zastosowaniu korekt opartych na ekstrapolacji.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 100/63

Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 15 grudnia 2009 r. w sprawie F-8/09, Apostolov przeciwko Komisji, wniesione w dniu 17 lutego 2010 r. przez Svetoslava Apostolova

(Sprawa T-73/10 P)

2010/C 100/93

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Svetoslav Apostolov (Saarwellingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Schneider-Addae-Mensah)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) w sprawie F-8/09 z dnia 15 grudnia 2009 r.;

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej zawartej w piśmie z dnia 23 października 2008 r.;

— nakazanie Komisji Europejskiej i jej wyspecjalizowanym służbom, głównie Europejskiemu Urzędowi Doboru Kadr (EPSO) zaliczenia jako prawidłowych odpowiedzi udzielonych przez wnoszącego odwołanie na pytania 9, 30 i 32 testu umiejętności z dnia 14 grudnia 2007 r.;

— ewentualnie, umożliwienie wnoszącemu odwołanie ponownego przystąpienia do testu;

— tytułem żądania ewentualnego w stosunku do żądań drugiego, trzeciego i czwartego odesłanie niniejszej sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej;

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania w niniejszej instancji i postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej.

Zarzuty i główne argumenty

W drodze niniejszego odwołania wnoszący je zmierza do uchylenia postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (SSP) z dnia 15 grudnia 2009 r., wydanego w sprawie F-8/09 Apostolov przeciwko Komisji, którym SSP odrzucił jako niedopuszczalną skargę mającą na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 21 października 2008 r., którą Europejski Urząd Doboru Kadr (EPSO) oddalił jego zażalenie na decyzję z dnia 25 kwietnia 2008 r. informującą go o tym, że ocena uzyskana przez niego na teście kwalifikującym przeprowadzonym w ramach zaproszenia do wyrażenia zainteresowania EPSO/CAST27/4/07 nie była wystarczająca aby umieścić go w wykazie kandydatów spełniających warunki.

Celem uzasadnienia odwołania wnoszący je podnosi zasadniczo, że brak było jasności w przedmiocie terminu na wniesienie skargi i dlatego nieprawidłowość, do której doszło podlega usprawiedliwieniu, co powoduje, że skarga wniesiona przez wnoszącego odwołanie do Sądu do spraw Służby Publicznej w dniu 9 lipca 2009 r. była dopuszczalna.

Wnoszący odwołanie podnosi również, że EPSO dopuścił się oczywistego błędu w ocenie określonych odpowiedzi udzielonych przez niego w ramach testów kwalifikujących przeprowadzonych w związku z zaproszeniem do wyrażenia zainteresowania EPSO/CAST27/4/07. Wnoszący odwołanie podnosi następnie, że dla celów zagwarantowania prawidłowości postępowania kwalifikującego EPSO obrał całkowicie błędny sposób sprawdzenia umiejętności kandydatów.
Po pierwsze, strona skarżąca twierdzi, że Komisja wydając decyzję obciążającą ją grzywną naruszyła przepisy ograniczające stosowanie grzywien z art. 25 ust. 5 i art. 26 ust. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (zwane dalej „rozporządzeniem nr 1/2003”) w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 WE (obecnie art. 101 i 102 TFUE) (1). Zgodnie z brzmieniem art. 25 ust. 5 rozporządzenia nr 1/2003, ostateczny okres przedawnienia po upływie, którego Komisja nie może nakładać sankcji za nieprzestrzeganie zakazu zawierania porozumień wynosi 10 lat od dnia, w którym ustało naruszenie. Stosownie strona skarżąca twierdzi, że decyzja wydana ponad 11 lat po zaprzestaniu naruszenia przez stronę skarżącą (dnia 2 października 1998 r.) została wydana z naruszeniem tego przepisu. Co więcej, strona skarżąca twierdzi, że stanowisko Komisji w przedmiocie zgodności grzywny z prawem, pomimo upływu dziesięcioletniego terminu przedawnienia, opiera się na błędnej jej zdaniem wykładni erga omnes zawieszenia biegu terminu przedawnienia z art. 25 ust. 6 rozporządzenia nr 1/2003.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 100/55

Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 30 listopada 2009 r. w sprawie F-17/09 Meister przeciwko OHIM, wniesione w dniu 2 lutego 2010 r. przez H. Meistera

(Sprawa T-48/10 P)

2010/C 100/81

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Herbert Meister (Muchamiel, Hiszpania) Przedstawiciel: Rechtsanwalt H.-J. Zimmermann)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory);

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 30 listopada 2009 r. w sprawie F-17/09 Meister przeciwko OHIM;

— obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Odwołanie jest skierowane przeciwko postanowieniu Sądu do spraw Służby Publicznej wydanemu w dniu 30 listopada 2009 r. w sprawie F-17/09 Meister przeciwko OHIM i odrzucającemu skargę wnoszącego odwołanie jako oczywiście niedopuszczalną.

W uzasadnieniu swojego odwołania wnoszący odwołanie podnosi, że skarga w pierwszej instancji była niezbędna, ponieważ stan faktyczny, którego dotyczy, pozostaje w bezpośrednim związku merytorycznym z przedmiotem sporu dwóch wcześniejszych postępowań w sprawach: F-138/06 i F-37/08, połączonych do wspólnego rozpoznania, które w momencie wytoczenia skargi nie były jeszcze rozstrzygnięte. Wnoszący odwołanie argumentuje, że odrzucenie skargi w sprawie F-17/09 na samym początku postępowania, bez przeprowadzenia rozprawy, narusza prawo do bycia wysłuchanym ustanowione przez art. 6 EKPC. Ponadto wnoszący odwołanie kwestionuje fakt, iż Sąd do spraw Służby Publicznej nie uwzględnił wniosku wnoszącego odwołanie o zawieszenie postępowania w związku z wniesieniem odwołania od orzeczenia wydanego w sprawie F-37/08. W końcu podnosi on, że analiza stanu faktycznego dokonana przez Sąd orzekający w pierwszej instancji jest niepełna i że narusza prawo.
Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia polegającego na niewłaściwym zastosowaniu art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 (1), z uwagi na to, że nie istniały nieprawidłowości uzasadniające korektę finansową dokonaną przez Komisję, jako że organy hiszpańskie systematycznie przeprowadzały kontrole spełnienia warunków przyznania subwencji przewidzianych w art. 26 i 28 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 (2) przed ich przyznaniem. Ponadto, wbrew temu, co utrzymuje Komisja w zaskarżonej decyzji, plan kontroli przyjęty przez organy hiszpańskie po kontroli dokonanej na miejscu nie miał na celu uzupełnienia a posteriori braku przeprowadzenia kontroli, lecz tylko zmierzał do sprawdzenia ich skuteczności.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 113/49

Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 30 listopada 2009 r. w sprawie F-83/07, Zangerl-Posselt przeciwko Komisji, wniesione w dniu 10 lutego 2010 r. przez Brigitte Zangerl-Posselt

(Sprawa T-62/10 P)

2010/C 113/80

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Brigitte Zangerl-Posselt (Merzig, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Paulmann)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie zaskarżonego wyroku;

— wydanie rozstrzygnięcia w sprawie i zgodnie z tym czego żądała wnosząca odwołanie w pierwszej instancji stwierdzenie nieważności, w międzyczasie utrzymanej w mocy przez decyzję w przedmiocie zażalenia z dnia 13 grudnia 2007 r., decyzji komisji konkursowej dla konkursu EPSO/AST/27/06 z dnia 25 lipca 2007 r. o niedopuszczeniu wnoszącej odwołanie do praktycznych i ustnych egzaminów przeprowadzonych w ramach tego konkursu;

— obciążenie Komisji całością kosztów postępowania w obydwu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

Odwołanie dotyczy wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie F-83/07 Zangerl-Posselt przeciwko Komisji, w którym skarga wnoszącej odwołanie została oddalona.

Celem uzasadnienia odwołania wnosząca je podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo przy rozpatrywaniu przesłanek dopuszczenia do konkursu ogólnego EPSO/AST/27/06. W tym względzie zarzuca ona między innymi, że przy rozpatrywaniu czy dysponuje ona dyplomem w rozumieniu ogłoszenia o wspomnianym konkursie Sąd do spraw Służby Publicznej powołał się w największym stopniu na francuską wersję art. 5 ust. 3 lit. a) ppkt ii) regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich.

Ponadto argumentacja Sądu do spraw Służby Publicznej, w drodze której dążył on do oddalenia żądań wnoszącej odwołanie jest obarczona wieloma błędami prawnymi. W tym względzie utrzymuje ona między innymi, że dokonano ustaleń, których nieprawidłowość wynika z akt sprawy a także przeinaczono dowody.

Wnosząca odwołanie podnosi również, że, co prawda potwierdzono, iż miała miejsce zarzucana przez nią pośrednia dyskryminacja ze względu na wiek, która została jednak uznana za uzasadnioną przy pomocy niewystarczającego i błędnego uzasadnienia.
—

naruszenie art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. (1) ze względu na zastosowanie w zaskarżonej decyzji metody ekstrapolacji, podczas gdy artykuł ten nie przewidywał możliwości ekstrapolacji nieprawidłowości stwierdzonych w konkretnych działaniach w odniesieniu do wszystkich działań podejmowanych w ramach programów operacyjnych finansowanych ze środków finansowych EFOGR. Korekta dokonana przez Komisję w zaskarżonej decyzji pozbawiona jest podstawy prawnej, ponieważ, zgodnie z wyrokiem Trybunału z dnia 6 kwietnia 2000 r. Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji C-443/97 (2) wytyczne Komisji z dnia 15 października 1997 r. dotyczące korekt finansowych netto w ramach stosowania art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 nie mogą wywoływać skutków prawnych w odniesieniu do państw członkowskich oraz ponieważ ten art. 24 odnosi się jedynie do zmniejszenia pomocy, której ocena potwierdza istnienie nieprawidłowości, a która to zasada zostaje naruszona przy zastosowaniu korekt opartych na ekstrapolacji.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 113/65

Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Cindu Chemicals i in. przeciwko ECHA

(Sprawa T-95/10)

2010/C 113/97

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Cindu Chemicals BV (Uithoorn, Niderlandy), Deza, a.s. (Valašské Meziříčí, Republika Czeska), Koppers Denmark A/S (Nyborg, Dania), Koppers UK Ltd (Scunthorpe, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: K. Van Maldegem, R. Cana, adwokaci, i P. Sellar, solicitor)

Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

Żądania strony skarżącej

— uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

— stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w części, w jakiej dotyczy on oleju antracenowego, niskoantracenowego;

— obciążenie ECHA kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności, w części, decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów („ECHA”) (ED/68/2009) klasyfikującej olej antracenowy, niskoantracenowy, numer CAS 90640-82-7 (zwany dalej „olejem niskoantracenowym”) jako substancję spełniającą kryteria określone w art. 57 lit. d) i e) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1) (zwanego dalej „REACH”), zgodnie z art. 59 REACH.

Na podstawie zaskarżonej decyzji, o której skarżące dowiedziały się z komunikatu prasowego ECHA, olej niskoantracenowy został dołączony do wykazu 14 substancji chemicznych kandydackiej listy substancji wzbudzających szczególnie duże obawy w celu ostatecznego umieszczenia jej w załączniku XIV do REACH. W zaskarżonym akcie wskazano, że olej antracenowy, niskoantracenowy, sklasyfikowano jako substancję wzbudzającą szczególnie duże obawy ze względu na to, że jest on substancją rakotwórczą, mutagenną i wykazującą bardzo dużą zdolność do biokumulacji, zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku XIII do REACH.

Skarżące twierdzą, że zaskarżony akt narusza obowiązujące reguły dotyczące klasyfikowania substancji chemicznych jako substancji wzbudzających szczególnie duże obawy na podstawie REACH. W uzasadnieniu swej skargi podnoszą cztery zarzuty, które są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-94/10 Rütgers Germany i in. przeciwko ECHA.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 113/66

Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Rütgers Germany i in. przeciwko ECHA

(Sprawa T-96/10)

2010/C 113/98

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Rütgers Germany GmbH (Castrop-Rauxel, Niemcy), Rütgers Belgium NV (Zelzate, Belgia), Deza, a.s. (Valašské Meziříčí, Republika Czeska), Koppers Denmark A/S (Nyborg, Dania), Koppers UK Ltd (Scunthorpe, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: K. Van Maldegem, R. Cana, adwokaci, i P. Sellar, solicitor)

Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

Żądania strony skarżącej

— uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

— stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w części, w jakiej dotyczy on oleju antracenowego, pasty antracenowej;

— obciążenie ECHA kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności, w części, decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów („ECHA”) (ED/68/2009) klasyfikującej olej antracenowy, pastę antracenową, numer CAS 90640-81-6 (zwany dalej „olejem antracenowym — pastą”) jako substancję spełniającą kryteria określone w art. 57 lit. d) i e) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1) (zwanego dalej „REACH”), zgodnie z art. 59 REACH.

Na podstawie zaskarżonej decyzji, o której skarżące dowiedziały się z komunikatu prasowego ECHA, olej antracenowy — pasta został dołączony do wykazu 14 substancji chemicznych kandydackiej listy substancji wzbudzających szczególnie duże obawy w celu ostatecznego umieszczenia jej w załączniku XIV do REACH. W zaskarżonym akcie wskazano, że olej antracenowy — pasta sklasyfikowano jako substancję wzbudzającą szczególnie duże obawy ze względu na to, że jest on substancją rakotwórczą, mutagenną i trwałą, a także wykazującą bardzo dużą zdolność do biokumulacji, zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku XIII do REACH.

Skarżące twierdzą, że zaskarżony akt narusza obowiązujące reguły dotyczące klasyfikowania substancji chemicznych jako substancji wzbudzających szczególnie duże obawy na podstawie REACH. W uzasadnieniu swej skargi podnoszą cztery zarzuty, które są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-94/10 Rütgers Germany i in. przeciwko ECHA.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1).
—

stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej z dnia 9 grudnia 2009 r. w sprawie R 1285/2008-3, doręczonej przedstawicielom spółki BELL & ROSS BV w dniu 16 grudnia 2009 r. z powodu: — naruszenia przepisów art. 91 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych; — naruszenia przepisów art. 63 i 57 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych oraz art. 6 Europejskiej konwencji praw człowieka; — naruszenia przepisów art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych
—

stwierdzenie nieważności artykułu 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonującego sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006 (1), w części nadającej nowe brzmienie artykułowi 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1686/2005 z dnia 14 października 2005 r. ustalającego kwoty opłat produkcyjnych oraz współczynnik dodatkowej opłaty w sektorze cukru na rok gospodarczy 2004/2005 (2);
Po pierwsze, skarżące uważają, że Komisja napotkała na poważne trudności podczas badania wstępnego zgodności pomocy państwa ze wspólnym rynkiem i w związku z tym była zobowiązana do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE. Wskazują one ponadto, że nie wszczynając formalnego postępowania Komisja pozbawiła skarżące i inne zainteresowane strony prawa do przedstawienia uwag podczas przeprowadzanego przez Komisję badania. Zdaniem skarżących stanowi to uchybienie proceduralne będące naruszeniem traktatu.
—

uchylenie postanowienia SSP z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie F-54/09, Giorgio LEBEDEF, zamieszkały 4, Neie Wee, L-1670, Senningerberg, Luksemburg, urzędnik Komisji Europejskiej, wspierany i reprezentowany przez adwokata Frédérica FRABETTIEGO, 5, rue Jean Bertels, L-1230 Luksemburg, avocat à la Cour, z adresem do doręczeń do jego kancelarii, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez J. Curralla i G. Berscheida, w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona pozwana, mającej za przedmiot żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z 15.2.2008 r., 1.4.2008 r., 10.4.2008 r., 20.5.2008 r. i 14.7.2008 r. dotyczących potrącenia 39 dni z prawa wnoszącego odwołanie do urlopu za 2008 r.;
—

naruszenie art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. (1) ze względu na zastosowanie w zaskarżonej decyzji metody ekstrapolacji, podczas gdy artykuł ten nie przewidywał możliwości ekstrapolacji nieprawidłowości stwierdzonych w konkretnych działaniach w odniesieniu do wszystkich działań podejmowanych w ramach programów operacyjnych finansowanych ze środków finansowych EFRR. Zdaniem skarżącego państwa korekta dokonana przez Komisję w zaskarżonej decyzji pozbawiona jest podstawy prawnej, ponieważ, zgodnie z wyrokiem Trybunału z dnia 6 kwietnia 2000 r. Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji C-443/97 (2) wytyczne Komisji z dnia 15 października 1997 r. dotyczące korekt finansowych netto w ramach stosowania art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 nie mogą wywoływać skutków prawnych w odniesieniu do państw członkowskich oraz ponieważ ten art. 24 odnosi się jedynie do zmniejszenia pomocy, której ocena potwierdza istnienie nieprawidłowości, a która to zasada zostaje naruszona przy zastosowaniu korekt opartych na ekstrapolacji.