ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 39 dyrektywy 2005/85 w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich w związku z art. 19 ust. 2 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, które nie nadaje skutku zawieszającego środkowi odwoławczemu wniesionemu od decyzji o pozostawieniu bez rozpatrzenia kolejnego wniosku o udzielenie azylu.

W istocie należy uściślić, że drugi wniosek o udzielenie azylu należy w rzeczywistości uznać za „kolejny wniosek” w rozumieniu art. 32 dyrektywy 2005/85 i że odmowa rozpatrzenia tego wniosku przez właściwy organ odpowiada „decyzji o pozostawieniu bez rozpatrzenia kolejnego wniosku” w rozumieniu art. 39 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy.

W tym względzie z art. 39 ust. 1 lit. c) wspomnianej dyrektywy wynika, że państwa członkowskie powinny zapewnić, aby osoby ubiegające się o azyl miały prawo do skutecznego środka odwoławczego od decyzji o pozostawieniu bez rozpatrzenia kolejnego wniosku na mocy art. 32 i 34 tejże dyrektywy. Ponadto w przypadku gdy wnioskodawca składa kolejny wniosek, nie przedstawiając nowych dowodów lub argumentów, zobowiązywanie państwa członkowskiego do przeprowadzenia pełnej procedury ponownego rozpatrzenia byłoby niewspółmierne i państwa te powinny mieć wybór między procedurami przewidującymi wyjątki od gwarancji, z których zwykle korzysta wnioskodawca.

Zatem okoliczność, że środek odwoławczy wniesiony od decyzji o pozostawieniu bez rozpatrzenia kolejnego wniosku o udzielenie azylu, nie ma skutku zawieszającego, jest co do zasady zgodna z art. 19 ust. 2 i art. 47 karty. O ile bowiem taka decyzja nie daje obywatelowi państwa trzeciego możliwości uzyskania ochrony międzynarodowej, o tyle jej wykonanie jako takie nie może prowadzić do wydalenia wspomnianego obywatela. Wynika z tego, że brak skutku zawieszającego względem takiej decyzji, której wykonanie nie może narazić danego obywatela państwa trzeciego na ryzyko traktowania sprzecznego z art. 3 europejskiej konwencji praw człowieka nie stanowi naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej, jaka jest przewidziana w art. 39 dyrektywy 2005/85 w związku z art. 19 ust. 2 i art. 47 karty.

(por. pkt 40, 45, 46, 56, 59, 60; sentencja)
Pojęcie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1 ust. 5 rozporządzenia nr 1/2005 w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniającego dyrektywy 64/432 i 93/119 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono w szczególności transport bezpańskich psów z jednego państwa członkowskiego do drugiego prowadzony przez stowarzyszenie pożytku publicznego celem powierzenia tych psów osobom, które zobowiązały się je przyjąć, w zamian za zapłatę przez nie kwoty pokrywającej zasadniczo koszty poniesione w tym celu przez to stowarzyszenie.

W istocie po pierwsze, rozporządzenie nr 1/2005 ma za podstawę prawną art. 37 WE (obecnie art. 43 TFUE), objęte jest więc polityką rynku wewnętrznego. W tym zakresie przywóz towarów lub odpłatne świadczenie usług należy postrzegać jako działalność gospodarczą w rozumieniu traktatu. Decydującym czynnikiem, który sprawia, że dana działalność ma charakter gospodarczy, jest to, że nie może być ona wykonywana bez świadczenia wzajemnego. Natomiast dana działalność nie musi być prowadzona w celu zarobkowym. W związku z powyższym działalność polegająca na regularnym transporcie znacznej liczby psów, prowadzona przez stowarzyszenie pożytku publicznego celem powierzenia tych zwierząt osobom prywatnym na podstawie umowy przewidującej w szczególności zapłatę kwoty pieniężnej temu stowarzyszeniu, jest wykonywana w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1 ust. 5 rozporządzenia nr 1/2005, nawet jeżeli stowarzyszenie to nie zmierza do zysku ani go nie realizuje.

Po drugie, mając na uwadze cele, jakie przyświecają rozporządzeniu nr 1/2005, pojęcie działalności gospodarczej nie może być interpretowane w sposób zwężający. Ograniczanie zakresu rozporządzenia nr 1/2005 do działalności gospodarczej prowadzonej w celu zarobkowym zagrażałoby w szczególności realizacji głównego celu tego rozporządzenia, którym jest ochrona zwierząt podczas transportu.

(por. pkt 29–31, 33–35; pkt 1 sentencji)
Jeżeli chodzi o tę interpretację, art. 31 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, kodyfikujący ogólne międzynarodowe prawo zwyczajowe obowiązujące w stosunku do Unii, uściśla, że umowę międzynarodową należy interpretować w dobrej wierze, zgodnie ze zwykłym znaczeniem, jakie należy przypisywać użytym w niej wyrazom w ich kontekście, oraz w świetle przedmiotu i celu owej umowy.

Konwencja o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego zawarta w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r. została podpisana przez Wspólnotą Europejską w dniu 9 grudnia 1999 r. i następnie zatwierdzona w jej imieniu przez Radę Unii Europejskiej w dniu 5 kwietnia 2001 r. Konwencja ta weszła w życie w odniesieniu do Unii Europejskiej w dniu 28 czerwca 2004 r. Wynika z tego, że począwszy od tej daty wejścia w życie postanowienia konwencji montrealskiej stanowią integralną część porządku prawnego Unii i w konsekwencji Trybunał ma kompetencję, by orzekać w trybie prejudycjalnym w przedmiocie ich wykładni, przy czym konwencja ta została sporządzona w językach: angielskim, arabskim, chińskim, hiszpańskim, francuskim i rosyjskim i tych sześć wersji językowych ma identyczny status wersji autentycznych.

Artykuł 1 ust. 1 konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego zawartej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r. i podpisanej przez Wspólnotą Europejską w dniu 9 grudnia 1999 r. a następnie zatwierdzonej w jej imieniu przez Radę Unii Europejskiej w dniu 5 kwietnia 2001 r., należy interpretować w świetle akapitu trzeciego preambuły tej konwencji, który podkreśla znaczenie zapewnienia ochrony interesów konsumentów w międzynarodowym przewozie lotniczym, przy czym pojęcie konsumenta w rozumieniu tejże konwencji niekoniecznie pokrywa się z pojęciem pasażera, lecz obejmuje – w zależności od przypadku – osoby, które same nie są przewożone i nie są w związku z tym pasażerami.

W świetle wspomnianego celu brak odesłania we wspomnianym art. 1 ust. 1 do osób korzystających z usług międzynarodowego przewoźnika lotniczego na potrzeby przewozu ich pracowników – jako pasażerów – nie może być rozumiany jako wyłączenie z zakresu stosowania konwencji tych osób i, w konsekwencji, szkód, które mogą one w tym kontekście ponieść.

(por. pkt 38, 39)
Artykuł 24 dyrektywy 2004/38 w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich i art. 4 rozporządzenia nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które wyklucza z kręgu osób uprawnionych do niektórych „specjalnych nieskładkowych świadczeń pieniężnych” w rozumieniu art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 883/2004, stanowiących jednocześnie „świadczenie z zakresu pomocy społecznej” w rozumieniu art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38, obywateli innych państw członkowskich znajdujących się w sytuacji takiej jak ta wskazana w art. 6 ust. 1 tej dyrektywy.

W istocie art. 6 ust. 1 owej dyrektywy przewiduje, że obywatele Unii mają prawo pobytu na terytorium innego państwa członkowskiego przez okres nieprzekraczający trzech miesięcy bez konieczności spełnienia jakichkolwiek warunków i formalności poza wymogiem posiadania ważnego dowodu tożsamości lub paszportu, zaś art. 14 ust. 1 tej dyrektywy przewiduje zachowanie tego prawa tak długo, dopóki obywatele Unii i członkowie ich rodziny nie staną się nieracjonalnym obciążeniem dla systemu pomocy społecznej w przyjmującym państwie członkowskim. Jednakże przyjmujące państwo członkowskie może powoływać się na odstępstwo z art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38 celem odmowy przyznania temu obywatelowi żądanego świadczenia z pomocy społecznej. Z brzmienia tego przepisu wynika bowiem wyraźnie, że przyjmujące państwo członkowskie może odmówić przyznania jednej z osób niebędących pracownikiem najemnym, osobą prowadzącą działalność na własny rachunek czy osobą, która zachowuje ten status, jakiegokolwiek świadczenia z pomocy społecznej podczas pierwszych trzech miesięcy pobytu. Przepis ten jest zgodny z celem polegającym na utrzymaniu równowagi finansowej w ramach systemu pomocy społecznej państw członkowskich, który przyświeca dyrektywie 2004/38, a także wynika z jej motywu 10. Biorąc pod uwagę to, że państwa członkowskie nie mogą wymagać od obywateli Unii, by podczas nieprzekraczającego trzech miesięcy pobytu na ich terytoriach posiadali oni wystarczające środki utrzymania oraz ubezpieczenie zdrowotne, słuszne jest niezobowiązywanie tych państw członkowskich do utrzymywania owych obywateli w trakcie tego okresu.

Taki sam wniosek narzuca się w odniesieniu do wykładni art. 4 rozporządzenia nr 883/2004. Omawiane świadczenia, które stanowią „specjalne nieskładkowe świadczenia pieniężne” w rozumieniu art. 70 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia, są bowiem na mocy art. 70 ust. 4 tego rozporządzenia udzielane wyłącznie w państwie członkowskim, w którym zainteresowani mają miejsce zamieszkania, zgodnie z ustawodawstwem tego państwa. Z tego wynika, że nic nie stoi na przeszkodzie temu, by takich świadczeń odmówiono obywatelom innych państw członkowskich, którzy nie są pracownikami najemnymi lub osobami prowadzącymi działalność na własny rachunek czy osobami zachowującymi ten status przez pierwsze trzy miesiące ich pobytu w przyjmującym państwie członkowskim.

(por. pkt 42–45, 52; sentencja)
1)

Nie przyjmując w odniesieniu do każdego z rozpatrywanych składowisk odpadów, a mianowicie składowisk Ortuella (Kraj Basków), Zurita oraz Juan Grande (Wyspy Kanaryjskie), środków niezbędnych do wezwania podmiotu zajmującego się składowiskiem do sporządzenia planu zagospodarowania i zapewnienia pełnego wykonania tego planu zgodnie z wymogami dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów, z wyjątkiem wymogów wymienionych w pkt 1 załącznika I do tej dyrektywy w terminie ośmiu lat od daty określonej w art. 18 ust. 1 wspomnianej dyrektywy, Królestwo Hiszpanii uchybiło w odniesieniu do każdego z tych składowisk odpadów zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 14 lit. c) tej dyrektywy.
Jeżeli Trybunał stwierdzi, w ramach postępowania wszczętego na podstawie art. 267 TFUE, nieważność aktu Unii, konsekwencją prawną jego orzeczenia jest spoczywający na danych organach obowiązek przedsięwzięcia środków koniecznych do usunięcia stwierdzonej niezgodności z prawem, gdyż obowiązek przewidziany w art. 266 TFUE w odniesieniu do wyroków orzekających o nieważności ma zastosowanie przez analogię do wyroków stwierdzających nieważność aktu Unii.

W celu zadośćuczynienia temu obowiązkowi dane instytucje są zobowiązane do uwzględnienia nie tylko sentencji wyroku stwierdzającego nieważność, ale również uzasadnienia prowadzącego do jego wydania, które stanowi nieodzowny element tego wyroku w tym znaczeniu, że jest niezbędne do określenia dokładnego znaczenia tego, co zostało orzeczone w sentencji. To właśnie uzasadnienie bowiem, po pierwsze, określa konkretny przepis uznany za niezgodny z prawem, a po drugie, przedstawia szczegółowe względy, z powodu których orzeczono w sentencji niezgodność z prawem i które zainteresowana instytucja powinna uwzględnić, zastępując akt, którego nieważność została stwierdzona.

Niemniej jednak art. 266 TFUE zobowiązuje instytucje, które wydały unieważniony akt, jedynie do podjęcia środków, jakich wymaga wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność. Ponadto unieważnienie aktu Unii niekoniecznie ma wpływ na jego akty przygotowawcze.

W konsekwencji, o ile stwierdzona nieprawidłowość nie spowodowała nieważności całego postępowania, rzeczone instytucje mogą, aby wydać akt mający na celu zastąpienie wcześniejszego unieważnionego aktu, wznowić postępowanie na etapie, na którym doszło do tej nieprawidłowości.

Nie zachodzi konieczność, aby możliwość wznowienia postępowania była wyraźnie przewidziana przez mające zastosowanie przepisy po to, aby instytucje, które wydały unieważniony akt, mogły z niej skorzystać.

(por. pkt 48–52)
Uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 45 TFUE i art. 48 TFUE oraz art. 4 ust. 3 TUE państwo członkowskie, które nie uchyliło ze skutkiem wstecznym od daty jego przystąpienia do Unii Europejskiej uregulowania krajowego, zgodnie z którym urzędnik w wieku poniżej 45 lat, który rezygnuje ze stanowiska zajmowanego w krajowej administracji publicznej w celu podjęcia działalności zawodowej w innym państwie członkowskim, w instytucji Unii Europejskiej bądź też w innej organizacji międzynarodowej, niezwłocznie otrzymuje odprawę i traci swoje przyszłe prawa do emerytury, podczas gdy nie jest tak w wypadku urzędnika, który kontynuuje służbę na swoim stanowisku lub rezygnuje z tego stanowiska na rzecz innego stanowiska w administracji publicznej tego pierwszego państwa członkowskiego. W istocie, takie uregulowanie zniechęca pracowników do opuszczenia państwa członkowskiego, z którego pochodzą, w celu podjęcia działalności zawodowej w innym państwie członkowskim, w instytucji Unii Europejskiej bądź też w innej organizacji międzynarodowej, i skutkuje nierównością traktowania pomiędzy pracownikami migrującymi, w tym tymi, którzy są zatrudnieni w instytucjach Unii Europejskiej bądź w innej organizacji międzynarodowej z jednej strony, a z drugiej strony – urzędnikami, którzy swoją działalność wykonywali wyłącznie w państwie członkowskim pochodzenia.

W tym względzie o ile prawdą jest, że omawiane uregulowanie znajduje zastosowanie zarówno do tych urzędników krajowych, którzy postanowili zrezygnować ze swojego stanowiska w celu podjęcia pracy w sektorze prywatnym w państwie członkowskim pochodzenia, jak i tych, którzy postanowili zrezygnować z zajmowanego stanowiska w celu podjęcia pracy w innym państwie członkowskim, w instytucji Unii bądź też w innej organizacji międzynarodowej, faktem pozostaje, że owo uregulowanie bezpośrednio warunkuje dostęp tej ostatniej kategorii urzędników do rynku pracy w państwach członkowskich innych niż ich państwo członkowskie pochodzenia, a zatem może ograniczać prawo do swobodnego przemieszczania się pracowników.

Aby dany przepis ograniczał swobodę przemieszczania się, nie jest konieczne, by był on oparty na wymogu obywatelstwa osób, których dotyczy, ani by jego skutkiem było uprzywilejowanie ogółu pracowników krajowych lub pogorszenie sytuacji samych tylko obywateli innych państw członkowskich z wyłączeniem pracowników krajowych. Wystarczy, by przepis przewidujący określone korzyści uprzywilejowywał pewne kategorie osób prowadzących działalność zawodową w danym państwie członkowskim.

(por. pkt 43, 45–47, 58; sentencja)
Artykuł 13 część A ust. 1 lit. g) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych pozostawia państwom członkowskim swobodę w zakresie uznania charakteru społecznego pewnych podmiotów niebędących instytucjami prawa publicznego. W ramach uznania charakteru społecznego w stosunku do podmiotów innych niż podmioty prawa publicznego, zgodnie z prawem Unii i pod kontrolą sądów krajowych, władze krajowe powinny uwzględnić szereg czynników. Wśród tych czynników można wymienić: istnienie szczególnych przepisów, zarówno krajowych, jak i lokalnych, ustawodawczych lub administracyjnych, podatkowych lub z zakresu zabezpieczenia społecznego, interes publiczny wynikający z działalności danego podatnika, to, czy inni podatnicy prowadzący taką samą działalność zostali wcześniej uznani, oraz to, czy koszty danych świadczeń pokrywane są ewentualnie w znacznej części przez kasy chorych lub inne instytucje zabezpieczenia społecznego.

Ponadto, po pierwsze, ponieważ pojęcie „podmiotu” jest co do zasady wystarczająco szerokie, aby objąć podmioty prywatne prowadzące działalność w celach zarobkowych, okoliczność, że dany podmiot prowadzi działalność w takim celu, nie wyklucza w żaden sposób uznania go za „inny podmiot uznany za podmiot o charakterze społecznym przez zainteresowane państwa członkowskie” w rozumieniu art. 13 część A ust. 1 lit. g) szóstej dyrektywy. Po drugie, o ile fakt, że koszt świadczonych usług jest ewentualnie w znacznej części pokrywany przez kasy chorych lub inne instytucje zabezpieczenia społecznego, może znajdować się wśród okoliczności, które należy uwzględnić w celu ustalenia, czy dany podmiot ma charakter społeczny, o tyle okoliczność ta jest zaledwie jedną z wielu okoliczności podlegających uwzględnieniu. Brak publicznego dofinansowania nie wyklucza zatem sam w sobie uznania za taki podmiot, przy czym takiego uznania powinno się dokonywać z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności danego przypadku.

(por. pkt 34, 35, 39)
Artykuł 47 ust. 2 i art. 48 ust. 3 dyrektywy 2004/18 w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby instytucja zamawiająca mogła w specyfikacji istotnych warunków zamówienia dotyczących postępowania o udzielenie zamówienia publicznego nałożyć na oferenta, który polega na zdolnościach innych podmiotów, obowiązek zawarcia z tymi podmiotami umowy o partnerstwie lub utworzenia z nimi spółki jawnej przed udzieleniem wspomnianego zamówienia.

W istocie, w ramach weryfikacji przez instytucję zamawiającą zdolności oferenta do wykonania określonego zamówienia, art. 47 ust. 2 i art. 48 ust. 3 dyrektywy 2004/18 nie pozwalają ani na domniemanie, że taki oferent dysponuje albo nie dysponuje zasobami niezbędnymi do wykonania zamówienia, ani tym bardziej na wykluczenie a priori pewnych środków dowodowych. Wynika z tego, że oferent ma swobodę wyboru, po pierwsze, charakteru prawnego powiązań, które zamierza ustanowić z innymi podmiotami, na których zdolnościach polega w celu wykonania określonego zamówienia, i po drugie, środka dowodowego na wykazanie istnienia tych powiązań. Ponadto, stanowiąc wyraźnie, iż przedstawienie zobowiązania innych podmiotów do udostępnienia oferentowi zasobów niezbędnych do wykonania zamówienia tylko wyjątkowo stanowi akceptowalny dowód, że oferent rzeczywiście dysponuje tymi zasobami, art. 47 ust. 2 i art. 48 ust. 3 dyrektywy 2004/18 stanowią wyraźnie, iż przedstawienie zobowiązania innych podmiotów do udostępnienia oferentowi zasobów niezbędnych do wykonania zamówienia tylko wyjątkowo stanowi akceptowalny dowód, że oferent rzeczywiście dysponuje tymi zasobami.

(por. pkt 26–29, 34; sentencja)
Z powyższego wynika, że w przypadku kartelu, którego antykonkurencyjne skutki mogą wystąpić w wielu państwach członkowskich i w związku z tym mogą spowodować interwencję ze strony różnych krajowych organów ochrony konkurencji oraz Komisji, przedsiębiorstwo chcące skorzystać z systemu łagodzenia sankcji z powodu swojego udziału w danym kartelu ma interes w złożeniu wniosków o zwolnienie z kary nie tylko do Komisji, ale także do krajowych organów ewentualnie uprawnionych do stosowania art. 101 TFUE.

Krajowe organy ochrony konkurencji mają swobodę w przyjmowaniu programów łagodzenia kar i każdy z tych programów ma autonomiczny charakter nie tylko w stosunku do innych programów krajowych, ale także w stosunku do programu łagodzenia sankcji Unii. Współistnienie i autonomia, które charakteryzują zatem stosunki istniejące między programem łagodzenia sankcji Unii a takimi programami państw członkowskich, są wyrazem systemu kompetencji równoległych Komisji i krajowych organów ochrony konkurencji ustanowionego w rozporządzeniu nr 1/2003.

Przepisy prawa Unii, a w szczególności art. 101 TFUE i rozporządzenie nr 1/2003, należy interpretować w ten sposób, że nie istnieje związek prawny między wnioskiem o zwolnienie z kary, który przedsiębiorstwo złożyło lub zamierza złożyć do Komisji, a uproszczonym wnioskiem złożonym do krajowego organu ochrony konkurencji w odniesieniu do tego samego kartelu, który to związek zobowiązywałby ten organ do dokonania oceny uproszczonego wniosku w świetle wniosku o zwolnienie z kary. Okoliczność, że uproszczony wniosek odzwierciedla wiernie lub nie treść wniosku złożonego do Komisji, jest w tym względzie pozbawiona znaczenia.

W istocie taki związek prawny podważałoby autonomię poszczególnych wniosków i tym samym byt samego systemu uproszczonych wniosków. System ten jest oparty na zasadzie, że na szczeblu Unii nie istnieje jednolity wniosek o złagodzenie sankcji lub wniosek główny złożony jednocześnie z wnioskami akcesoryjnymi, lecz wnioski o zwolnienie z kary złożone do Komisji i uproszczone wnioski złożone do krajowych organów ochrony konkurencji, zaś ocena tych wniosków należy wyłącznie do organu będącego ich adresatem.

Ponadto gdy uproszczony wniosek złożony do krajowego organu ochrony konkurencji ma węższy zakres przedmiotowy niż wniosek o zwolnienie z kary złożony do Komisji, ten organ krajowy nie jest zobowiązany skontaktować się z Komisją lub z samym przedsiębiorstwem w celu ustalenia, czy przedsiębiorstwo to stwierdziło istnienie konkretnych przykładów bezprawnych zachowań w sektorze, który to jakoby miał być objęty tym wnioskiem o zwolnienie z kary, lecz nie wspomnianym wnioskiem uproszczonym. Taki obowiązek stwarzałby ryzyko osłabienia obowiązku współpracy wnioskujących o złagodzenie kary, który jest jednym z filarów każdego programu łagodzenia kar. W takich okolicznościach na przedsiębiorstwie, które zwraca się do krajowych organów ochrony konkurencji o zastosowanie dobrodziejstwa systemu łagodzenia kar, spoczywa obowiązek upewnienia się, że składane przez nie wnioski nie zawierają niepewności co do ich zakresu.

(por. pkt 61, 63, 64, 67; pkt 2 sentencji)
Wprawdzie inwentarz obszarów stanowiących ważne ostoje ptactwa w Europie nie jest prawnie wiążący, może on jednak zostać wykorzystany przez Trybunał jako punkt odniesienia umożliwiający dokonanie oceny, czy państwo członkowskie sklasyfikowało jako obszar specjalnej ochrony wystarczającą liczbę i powierzchnię obszarów. Publikacja ta, która jest zaktualizowanym spisem obszarów mających znaczenie dla ochrony ptactwa w państwach członkowskich, stanowi – w braku przeciwnych dowodów naukowych – punkt odniesienia umożliwiający ocenę, czy to państwo członkowskie sklasyfikowało jako obszary specjalnej ochrony obszary wystarczające pod względem liczby i powierzchni, aby zapewnić ochronę wszystkim gatunkom ptaków wymienionym w załączniku I do dyrektywy 79/409 w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, a także gatunkom wędrownym niewymienionym w tym załączniku.

(zob. pkt 51, 52)