Artykuł 49 WE nie sprzeciwia się przepisom krajowym, na podstawie których procedura poboru podatku u źródła jest stosowana do wynagrodzenia instytucji finansowych niebędących rezydentami w państwie członkowskim, w którym świadczone są usługi, podczas gdy wynagrodzenie wypłacane instytucjom finansowym będącym rezydentami tego państwa członkowskiego nie podlega takiemu pobraniu u źródła, pod warunkiem, że stosowanie do instytucji finansowych niebędących rezydentami poboru u źródła jest uzasadnione nadrzędnym względem interesu ogólnego i nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia zamierzonego celu.

Artykuł 49 WE sprzeciwia się przepisom krajowym, które co do zasady opodatkowują instytucje finansowe niebędące rezydentami od przychodów z odsetek uzyskanych w danym państwie członkowskim, bez przyznania im możliwości odliczenia kosztów uzyskania przychodu bezpośrednio związanych z daną działalnością, podczas gdy taka możliwość jest przyznana instytucjom finansowym będącym rezydentami.

W istocie, w odniesieniu do uwzględniania kosztów uzyskania przychodu bezpośrednio związanych z wykonywaną działalnością, usługodawcy będący rezydentami i usługodawcy niebędący rezydentami znajdują się w porównywalnej sytuacji. Zatem art. 49 WE stoi na przeszkodzie obowiązywaniu krajowych przepisów podatkowych uwzględniających co do zasady, do celów opodatkowania nierezydentów, przychody brutto bez odliczenia kosztów ich uzyskania, podczas gdy rezydenci podlegają opodatkowaniu od dochodów netto po odliczeniu tych kosztów. W tym zakresie, nie ma żadnego rozróżnienia pomiędzy różnymi kategoriami świadczenia usług, biorąc pod uwagę że art. 49 WE w związku z art. 50 WE dotyczy bez różnicy wszystkich kategorii świadczenia usług wymienionych w tym ostatnim postanowieniu, niezależnie od ewentualnego braku możliwości stwierdzenia przez służby bankowe jakiegokolwiek związku charakterystycznego pomiędzy poniesionymi kosztami a uzyskanymi przychodami z odsetek. Zatem usługi świadczone przez instytucje finansowe w świetle zasady swobodnego świadczenia usług, o której mowa w art. 49 WE, z zasady nie mogą być traktowane odmiennie od usług świadczonych w innych dziedzinach działalności. W tym kontekście bez znaczenia jest ewentualna okoliczność, że wobec instytucji finansowych niebędących rezydentami stosuje się stawkę opodatkowania korzystniejszą niż stawka stosowana do instytucji finansowych będących rezydentami. Niekorzystne traktowanie pod względem podatkowym sprzeczne ze swobodą podstawową nie może bowiem być uznane za zgodne z prawem Unii z powodu ewentualnego istnienia innych korzyści.

Ponadto, takie ograniczenie nie może być uzasadnione ani celem związanym z koniecznością zachowania rozdziału kompetencji podatkowych między państwami członkowskimi, ani chęcią zapobiegania podwójnemu odliczeniu kosztów uzyskania przychodu oraz koniecznością zapewnienia skutecznego poboru podatku.

Do sądu krajowego należy w tym zakresie ocena, na podstawie jego prawa krajowego, jakie są koszty uzyskania przychodu, które mogą być uznane za bezpośrednio związane z daną działalnością. Na sądzie tym spoczywa także obowiązek ustalenia jaka część kosztów ogólnych może być uważana za bezpośrednio związaną z ową działalnością. W tym względzie należy dodać, że o ile przepisy krajowe nie upoważniają instytucje finansowe będące rezydentami do utrzymania, w celu obliczenia powstałych kosztów finansowania, średnich stawek stosowanych w ramach finansowania międzybankowego nieodpowiadających faktycznie poniesionym kosztom finansowania, sąd ten nie może uwzględnić tych stawek.

(por. pkt 23, 24, 26, 27, 31, 32, 37, 38, 40, 52–55; sentencja)