ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
126

Zgodnie z art. 133 regulaminu postępowania przed Sądem rozstrzygnięcie o kosztach następuje w wyroku kończącym postępowanie w sprawie. Ponieważ w wyroku wydanym w postępowaniu odwoławczym Sąd pozostawił kwestię kosztów do rozstrzygnięcia w wyroku kończącym postępowanie w sprawie, na podstawie art. 219 wspomnianego regulaminu, mającego zastosowanie w drodze analogii do niniejszego postępowania, po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, do Sądu należy orzeczenie o kosztach związanych, po pierwsze, z postępowaniami wszczętymi na podstawie art. 270 TFUE przed Sądem do spraw Służby Publicznej i Sądem oraz, po drugie, z postępowaniem odwoławczym przed Sądem.
275

Po trzecie, jeśli chodzi o argument, zgodnie z którym nie istnieją znaczące różnice w kosztach między długimi trasami do łotewskich terminali morskich, krótkimi trasami do łotewskich terminali morskich i trasą do Kłajpedy, należy zauważyć, że o ile prawdą jest, iż w odróżnieniu od trasy do Kłajpedy długa trasa do Rygi przebiegała w dużej części (86 km) na Łotwie, gdzie – zgodnie z zaskarżoną decyzją – koszty transportu kolejowego, zwłaszcza ceny energii i koszty wynagrodzeń, były niższe niż na Litwie (motyw 253 zaskarżonej decyzji), o tyle prawdą jest też, że długa trasa do Rygi obejmowała część, a mianowicie 152 km, biegnącą na Litwie. Z tego względu, zważywszy, że Komisja obliczyła koszty dotyczące tras do łotewskich terminali morskich, sumując koszy skarżącej i LDZ na odnośnych etapach trasy, w celu dokonania oceny różnicy w kosztach między trasami, do kosztów związanych z łotewską częścią długiej trasy do Rygi należy dodać koszty dotyczące litewskiej części tej samej trasy. To samo odnosi się zresztą do obliczenia kosztów dotyczących długiej trasy do Windawy. Poza tym skarżąca nie kwestionuje kosztów przedstawionych przez Komisję w tabeli nr 5 w motywie 311 zaskarżonej decyzji. Tabela ta pokazuje, że – wbrew twierdzeniom skarżącej – w latach 2008 i 2009 koszty transportu produktów ropopochodnych Orlenu w przeliczeniu na tonę były o od [poufne] do [poufne]% wyższe na długiej trasie do Rygi niż na trasie do Kłajpedy i o od [poufne] do [poufne]% wyższe na długiej trasie do Windawy niż na trasie do Kłajpedy. W konsekwencji, wbrew temu, co twierdzi skarżąca, brak jest wystarczających dowodów wskazujących, że LDZ mógł, jako skuteczny konkurent, oferować usługi na rynku właściwym, konkurując ze skarżącą na długiej trasie, i wywierać w ten sposób na nią presję konkurencyjną.
Zasada pewności prawa, która należy do zasad ogólnych prawa Unii, wymaga, aby przepisy prawne były jasne, precyzyjne i przewidywalne co do ich skutków, tak aby zainteresowane podmioty mogły odnaleźć się w stanie prawnym i stosunkach prawnych wynikających z porządku prawnego Unii (wyrok z dnia 8 grudnia 2011 r., France Télécom/Komisja, C‑81/10 P, EU:C:2011:811, pkt 100). Jednakże skoro pewien stopień niepewności co do znaczenia i zakresu przepisu prawnego jest nierozerwalnie związany z samą normą prawną, to należy zbadać, czy rozpatrywany norma jest na tyle niejednoznaczna, że stanowi to przeszkodę dla stron w pozbyciu się ewentualnych wątpliwości co do zakresu i znaczenia tej normy (zob. podobnie wyrok z dnia 14 kwietnia 2005 r., Belgia/Komisja, C‑110/03, EU:C:2005:223, pkt 30, 31). W tym względzie wymogi te nie mogą być rozumiane jako obligujące do tego, aby norma zawierająca abstrakcyjne pojęcie prawne wskazywała różne konkretne sytuacje, w których można ją zastosować, ponieważ nie jest możliwe określenie przez ustawodawca uprzednio wszystkich tych sytuacji (wyrok z dnia 20 lipca 2017 r., Marco Tronchetti Provera i in., C‑206/16, EU:C:2017:572, pkt 42).
260

Otóż ten powód obecności A na konwencji Intermarché i obowiązki, które na nim ciążyły, nie pozwalają same w sobie i bez żadnego innego dowodu, którego Komisja nie przedstawiła w niniejszej sprawie, na wywołanie uzasadnionego podejrzenia co do otrzymania przez Casino informacji przekazanych przez Intermarché, uzasadniającego kontynuowanie dochodzenia w celu ustalenia, czy Casino wystąpiła do Intermarché o ujawnienie informacji lub czy co najmniej otrzymała takie ujawnione informacje. Komisja ogranicza się bowiem do przywołania jednego sprawozdania opisującego rozmowy między A a przedstawicielem Intermarché w ramach INCA w trakcie konwencji (załącznik Q.5, s. 7 i 8, do odpowiedzi Komisji z dnia 10 stycznia 2019 r.), przy czym rozmowy prowadzone z zachowaniem dyskrecji nie odpowiadają otrzymaniu oświadczeń złożonych publicznie, a ich treść niekoniecznie ma związek z treścią tych oświadczeń, biorąc pod uwagę funkcje pełnione przez te dwie osoby w ramach INCA, które uzasadniają kontakty między nimi w zakresie innych kwestii. Należy zaznaczyć w tym względzie, że wbrew temu, co twierdzi Komisja, wskazując we wstępie do tabeli 2 załączonej do jej odpowiedzi z dnia 5 czerwca 2019 r., że otrzymała informacje, zgodnie z którymi INCA mogłaby służyć jako platforma wymiany informacji objętych drugim naruszeniem, fragmenty sprawozdań zawartych w tej tabeli ograniczają się do wzmianki o obecności A na konwencji Intermarché, przy czym nie można z nich wywnioskować, że INCA odegrała szczególną rolę w tym zakresie.
135

Wszystkie elementy bowiem, które należy uwzględnić w celu korekty o profil ryzyka, a których wykaz zawiera wyżej wymieniony art. 103 ust. 7, odnoszą się wyłącznie do danej instytucji, to znaczy, po pierwsze, do ekspozycji danej instytucji na ryzyko, w tym znaczenia jej działalności handlowej, jej zobowiązań pozabilansowych i poziomu zadłużenia, po drugie, do stabilności i dywersyfikacji źródeł finansowania instytucji i nieobciążonych aktywów o wysokiej płynności, po trzecie, do sytuacji finansowej instytucji, po czwarte, do prawdopodobieństwa, że instytucja zostanie objęta restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, po piąte, do stopnia, w jakim instytucja korzystała w przeszłości z nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego, po szóste do złożoności struktury instytucji oraz możliwości przeprowadzenia jej skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, po siódme, do znaczenia instytucji dla stabilności systemu finansowego lub gospodarki co najmniej jednego państwa członkowskiego lub Unii i, po ósme, do faktu, iż instytucja ta należy do instytucjonalnego systemu ochrony.
84

Elementy te, w połączeniu z argumentami przedstawionymi przez Komisję w toku postępowania, w tym w odpowiedzi na pytania pisemne Sądu, wskazują (zob. pkt 78–80 powyżej), że Komisja zadowoliła się tymi uwagami władz słowackich na temat sytuacji przedsiębiorstwa będącego beneficjentem, jaka miała miejsce przed zbyciem jego akcji spółce N., to znaczy kiedy znajdowało się ono jeszcze pod kontrolą spółki P. Ocena ta znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu zawartym w pkt 57 lit. d) zaskarżonej decyzji, w którym Komisja ustosunkowała się do zastrzeżenia skarżącej, uwzględniając uwagi władz słowackich. Zasadniczo we wspomnianym punkcie wskazano, że zdaniem Komisji władze te w wystarczającym stopniu wykazały, że w chwili przyznania przedmiotowej pomocy, co zgodnie z obowiązującym prawem słowackim nastąpiło w dniu 7 listopada 2013 r., przedsiębiorstwo będące beneficjentem stanowiło MŚP. Komisja stwierdza w nim, że nie ma żadnych powiązań między przedsiębiorstwem będącym beneficjentem a spółką N. w rozumieniu pojęć „przedsiębiorstw partnerskich” lub „przedsiębiorstw powiązanych”, zdefiniowanych w art. 3 ust. 2 i art. 3 ust. 3 akapity od pierwszego do trzeciego załącznika do zalecenia w sprawie MŚP, którego treść odpowiada treści art. 3 ust. 2 i 3 załącznika I do rozporządzenia nr 651/2014. Podobnie Komisja uważa, że z uwagi na orzecznictwo i praktykę decyzyjną Komisji w niniejszym przypadku nie jest spełnione kryterium przedsiębiorstw powiązanych za pośrednictwem osoby fizycznej lub grupy osób fizycznych działających wspólnie, pod warunkiem że przynajmniej część ich działalności jest prowadzona na tym samym rynku właściwym lub na rynkach pokrewnych w rozumieniu art. 3 ust. 3 akapity czwarty i piąty załącznika do wspomnianego zalecenia, którego treść odpowiada treści art. 3 ust. 3 akapity czwarty i piąty załącznika I do wspomnianego rozporządzenia. Tymczasem w braku dowodów na istnienie silnych powiązań handlowych, w szczególności w formie umów sprzedaży lub kupna, wspólnych dostawców lub innych interesów handlowych pomiędzy przedsiębiorstwem będącym beneficjentem z jednej strony a spółką N. i jej głównym akcjonariuszem z drugiej strony, tego przedsiębiorstwa i tej spółki nie można uznać za przedsiębiorstwa powiązane w chwili przyznania przedmiotowej pomocy. Komisja wnosi stąd, podobnie jak władze słowackie, że przedsiębiorstwo to, rozpatrywane łącznie ze spółką N., stanowi MŚP. Na poparcie tego wniosku zaskarżona decyzja zawiera tabelę przedstawiającą łączną liczbę personelu, łączny obrót, a także łączne wyniki roczne przedsiębiorstwa będącego beneficjentem i spółki N. w latach 2010–2015.
159

W tych okolicznościach nie ma potrzeby wypowiadania się w przedmiocie dopuszczalności załącznika C.3 do repliki. Niezależnie bowiem od kwestii, czy rozpatrywany dokument zatytułowany „Monitoring of Undertaking – Finding following the verification visit”, którego nagłówek odsyła do Dyrekcji Generalnej ds. Handlu Komisji, mógł znajdować się w posiadaniu adwokata skarżącej i zostać wykorzystany w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że jest to co najwyżej przykład podejścia administracyjnego, które Komisja przyjęła w konkretnym przypadku, w odniesieniu do którego zresztą nie wykazano, aby dotyczył takich samych okoliczności jak niniejsza sprawa. Z powyższego wynika w istocie, że po stwierdzeniu naruszenia konkretnego zobowiązania Komisja uznała jednak, iż nie było potrzeby podejmowania jakichkolwiek działań. Niemniej w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie sporu nie opiera się na porównaniu różnych podejść, jakie Komisja mogła przyjąć w swojej wcześniejszej praktyce w kontekście naruszeń zobowiązań przez zainteresowane podmioty.
221

Biorąc pod uwagę podstawowe znaczenie, jakie ma obowiązek zgłoszenia pomocy dla efektywności mającej obowiązkowy charakter kontroli pomocy państwa sprawowanej przez Komisję, beneficjenci pomocy mogą co do zasady powoływać się na uzasadnione oczekiwania co do zgodności z prawem tej pomocy tylko wówczas, gdy taka pomoc została przyznana zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 108 WE, a staranny podmiot gospodarczy powinien zwykle być w stanie upewnić się, że dopełniono wymogów tej procedury. W szczególności, jak podkreśliła Komisja, w przypadku, gdy pomoc została udzielona bez jej uprzedniej notyfikacji Komisji lub, jak w niniejszym przypadku, nie czekając na decyzję Komisji kończącą postępowanie, efektem czego jest ona bezprawna w świetle art. 108 ust. 3 TFUE, beneficjent tej pomocy nie może co do zasady mieć uzasadnionych oczekiwań co do zgodności jej przyznania z prawem (zob. podobnie wyrok z dnia 27 września 2012 r., Producteurs de légumes de France/Komisja, T‑328/09, niepublikowany, EU:T:2012:498, pkt 20, 21 i przytoczone tam orzecznictwo).
31

Jeśli chodzi o zakres zaskarżonej decyzji, Komisja wskazała w jej motywach 344–346, że nie powinna ona obejmować środków pomocy będących już przedmiotem odrębnego dochodzenia dotyczącego portu lotniczego Alghero. Co się tyczy bowiem tego portu lotniczego, umowy zawarte już w 2003 r. między SOGEAAL a spółką Ryanair Ltd i przedłużane od tego czasu były przedmiotem skargi złożonej do Komisji przez włoskie przedsiębiorstwo lotnicze. Doprowadziła ona do wszczęcia przez Komisję w dniu 12 września 2007 r. formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE w odniesieniu do domniemanej pomocy państwa przyznanej dla portu lotniczego Alghero oraz na rzecz Ryanaira oraz innych przewoźników lotniczych przez ten port lotniczy (Dz.U. 2008, C 12, s. 7). W dniu 27 czerwca 2012 r. postępowanie to rozszerzono tak, by objąć nim dodatkowe środki przyjęte przez Włochy, których nie dotyczyła pierwotna skarga do Komisji (Dz.U. 2013, C 40, s. 15), w tym „wszystkie środki przyznane na rzecz przedsiębiorstwa Ryanair i jego spółki zależnej AMS, jak również na rzecz innych przedsiębiorstw lotniczych korzystających z […] portu lotniczego [Alghero] od 2000 r. [, w] szczególności […] obejmują[ce] dotacje w postaci wkładów finansowych przyznanych bezpośrednio z przedsiębiorstwa SOGEAAL bądź przekazanych za jego pośrednictwem w drodze szeregu umów o usługach portu lotniczego i umów o usługach marketingowych zawartych z przedsiębiorstwem Ryanair i innymi przewoźnikami lotniczymi od 2000 r.”.
279

I tak, jeśli chodzi o FSC, wśród okoliczności wskazanych we wspomnianej decyzji należy wymienić „przyjacielskie spotkanie”, które odbyło się w dniu 22 stycznia 2001 r. w lokalach Lufthansy w Niemczech (motyw 174), szereg wiadomości elektronicznych wymienianych w ramach Air Cargo Council Switzerland (szwajcarskiej rady do spraw ładunków lotniczych, zwanej dalej „ACCS”) (motywy 203, 204, 286, 364, 426, 502, 535, 561, 574), dyskusje w ramach sojuszu WOW (motyw 517), a także spotkania podkomitetu ds. ładunków BAR w Hongkongu (motywy 394, 503) i w Singapurze (motyw 295). Jeśli chodzi o SSC, należy odesłać w owej decyzji między innymi do „spotkania WOW dla Europy” (motyw 630) i do spotkania podkomitetu ds. ładunków BAR w Hongkongu w dniu 15 marca 2004 r., w ramach którego „uzgodniono, że przewoźnicy powinni stosować SSC przy wylocie z Hongkongu” (motyw 665). Jeśli chodzi o odmowę zapłaty prowizji, w tej samej decyzji odniesiono się w szczególności do wielostronnego spotkania w dniu 12 maja 2005 r. we Włoszech, podczas którego przewoźnicy reprezentujący „ponad 50% rynku”, w tym skarżąca, „potwierdzili [swoją wolę nieprzyjmowania wynagrodzenia FSC/SSC” (motyw 695), lub do wiadomości elektronicznej z dnia 13 czerwca 2005 r., w której prezes ACCS skierował do swych członków „wspólny projekt odpowiedzi [na pismo do szwajcarskiego związku spedytorów] zredagowany w imieniu ACCS, odrzucający żądania [spedytorów]” (motyw 693).
218

Tak więc motyw wyroku stwierdzającego nieważność nie może mieć mocy wiążącej dla osób, które nie były stronami w postępowaniu i w odniesieniu do których wyrok nie może zatem zawierać żadnego rozstrzygnięcia (wyrok z dnia 14 września 1999 r., Komisja/AssiDomän Kraft Products i in., C‑310/97 P, EU:C:1999:407, pkt 55). To samo musi dotyczyć części aktu odnoszącego się do danej osoby, które nie zostały poddane kontroli sądu Unii i które wobec tego nie mogą stać się przedmiotem stwierdzenia przez sąd Unii nieważności, a zatem stają się ostateczne w stosunku do tej osoby (zob. podobnie wyrok z dnia 14 listopada 2017 r., British Airways/Komisja, C‑122/16 P, EU:C:2017:861, pkt 85).
521

Należy jednak zauważyć, podobnie jak skarżąca, że Komisja nie wykazała udziału AF w jednym z tych kontaktów, a mianowicie w oficjalnym spotkaniu podkomitetu ds. ładunków Board of Airline Representatives [(stowarzyszenia przedstawicieli przedsiębiorstw lotniczych, zwanego dalej „BAR”)] w Indiach opisanym w motywie 152 zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie kwestionuje jednak, że AF została zaproszona na wspomniane spotkanie, podobnie jak wszyscy członkowie podkomitetu ds. ładunków BAR. Okoliczność, że zainteresowani przewoźnicy zamierzali poruszyć temat FSC z AF, stanowi sama w sobie wskazówkę co do uczestnictwa tej ostatniej w składowej części jednolitego i ciągłego naruszenia związanej z FSC (zob. podobnie wyrok z dnia 29 czerwca 2012 r., GDF Suez/Komisja,T‑370/09, EU:T:2012:333, pkt 226). Z elementów akt sprawy wynika zresztą, że wiedziała ona o przedmiocie tego spotkania. Po zakończeniu nieformalnego spotkania, również opisanego we wspomnianym motywie, co do którego skarżąca nie zaprzecza, że AF w nim uczestniczyła, przewodniczący podkomitetu ds. ładunków BAR zaproponował bowiem zorganizowanie oficjalnego spotkania podkomitetu ds. ładunków BAR w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie FSC między zainteresowanymi przewoźnikami. Wynika stąd, że Komisja miała podstawy, by uwzględnić, w ramach szerszego zbioru poszlak, zaproszenie AF na to spotkanie, w celu stwierdzenia w motywie 724 wspomnianej decyzji, że spółka ta uczestniczyła w rozmowach dotyczących FSC w ramach podkomitetu ds. ładunków BAR w Indiach.
211

W tym względzie należy zauważyć, że Komisja określiła linię postępowania, którą zamierzała podążać do celów przedstawienia dowodów i gromadzenia danych o charakterze ekonomicznym, poprzez opublikowanie dokumentu SEC(2011) 1216 wersja ostateczna z dnia 17 października 2011 r., zatytułowanego „Best practices for the submisssion of economic evidence and data collection in cases concerning the application of articles 101 and 102 TFEU and in merger cases” (najlepsze praktyki do celów przedstawiania dowodów o charakterze ekonomicznym i gromadzenia danych w sprawach dotyczących stosowania art. 101 i 102 TFUE oraz w sprawach dotyczących łączenia przedsiębiorstw) (zwanego dalej „najlepszymi praktykami”), załączonego do zawiadomienia Komisji w sprawie najlepszych praktyk w zakresie prowadzenia postępowań w związku z art. 101 i 102 TFUE (Dz.U. 2011, C 308, s. 6). Orzeczono już, że poprzez takie zawiadomienia Komisja sama sobie wyznacza granice uznania i nie może odejść od tych norm bez narażania się na sankcję lub naruszenie ogólnych zasad prawa takich jak zasada równego traktowania lub zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań (zob. podobnie wyroki: z dnia 28 czerwca 2005 r., Dansk Rørindustri i in./Komisja, C‑189/02 P, C‑202/02 P, od C‑205/02 P do C‑208/02 P i C‑213/02 P, EU:C:2005:408, pkt 211; z dnia 13 grudnia 2012 r., Expedia, C‑226/11, EU:C:2012:795, pkt 28).
410

W czwartej kolejności, jak wskazano w motywie 327 lit. c) zaskarżonej decyzji, z akt sprawy wynika, że pracownicy producentów uczestniczący w wymianie informacji na szczeblu niemieckim wielokrotnie przekazywali te informacje centrali, co stanowi dodatkową okoliczność wskazującą na to, że zakres tej wymiany wykraczał poza rynek niemiecki (zob. motyw 213 zaskarżonej decyzji, który odsyła do przykładów przekazywania informacji do centrali na szczeblu niemieckim). W tym względzie należy odnieść się w szczególności do treści motywu 175 zaskarżonej decyzji, który nie tylko wykazuje przekazywanie centrali [poufne] informacji wymienianych na szczeblu niemieckim, ale także potwierdza tezę Komisji przedstawioną w motywie 388 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą informacje wymieniane na szczeblu niemieckim dotyczące podwyżek cen brutto pomogły producentom zrozumieć strategię cenową ich konkurentów na szczeblu europejskim. I tak, zgodnie z dowodem zawartym w motywie 175 zaskarżonej decyzji, manager [poufne] w centrali spółki pisze do swoich współpracowników na temat informacji wymienianych na szczeblu niemieckim: „Niniejszym chciałbym podzielić się z Wami przeglądem rynku niemieckiego dotyczącym terminów produkcji i podwyżek cen naszych konkurentów […]. Co najmniej strategia cenowa jest w znacznym stopniu dostosowana do ogólnego europejskiego podejścia konkurentów”.
86

Po drugie, w drugiej zaskarżonej decyzji pod nagłówkiem „Information on the liquidity situation and the capital ratios of BPE” („Informacje o sytuacji związanej z płynnością i współczynników kapitałowych BPE”) EBC wskazuje: „In your confirmatory application you do not contest the ECB’s reasoning and arguments put forward as justification for the non-disclosure of the liquidity situation and the capital ratios of BPE” („W złożonym przez Państwa wniosku potwierdzającym nie kwestionują Państwo rozumowania i argumentów wysuniętych przez EBC służących uzasadnieniu nieujawnienia sytuacji związanej z płynnością finansową i współczynników kapitałowych BPE”) oraz „The Executive Board takes the view that such data are protected under Article 4(1)(c) (»protected as such under Union law«) and the first indent of Article 4(2) (»the commercial interests of a natural or legal person«) of Decision ECB/2004/3” [„Zarząd uważa, że te informacje są chronione w art. 4 ust. 1 lit. c) (»chronione jako takie na mocy prawa unijnego«) i w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze (»interesy handlowe osoby fizycznej lub prawnej«) decyzji EBC/2004/3”]. Zdania te nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do tego, że informacje dotyczące sytuacji związanej z płynnością finansową Banco Popular i jego współczynników kapitałowych nie są objęte wyjątkami określonymi w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze, drugie i siódme decyzji 2004/258.
112

Jeżeli bowiem chodzi, po pierwsze, o oświadczenia złożone przez Radę w trakcie postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 6 września 2013 r., Bateni/Rada (T‑42/12 i T‑181/12, niepublikowanym, EU:T:2013:409), należy zauważyć, że – wbrew twierdzeniom skarżącego – Rada nie przyznała w trakcie tamtego postępowania, że umieściła nazwisko skarżącego w spornych wykazach wyłącznie na podstawie informacji pochodzących od państw członkowskich i przy braku jakiegokolwiek dowodu. Ograniczyła się ona do wskazania, że została przez jedno z państw członkowskich poinformowana o fakcie, że skarżący był dyrektorem IRISL Europe, to jest o okoliczności, która nie została wymieniona w uzasadnieniu drugiego umieszczenia w wykazie i która nie była zatem badana przez Sąd w postępowaniu w sprawie skargi na to umieszczenie w wykazie. Ponadto, o ile Rada oświadczyła na rozprawie zakończonej tym wyrokiem, że w chwili przyjmowania drugiego umieszczenia w wykazie nie dysponowała ani informacjami udzielonymi przez Republikę Federalną Niemiec, ani artykułem z dziennika New York Times z dnia 7 czerwca 2010 r., okazuje się, że umieszczenie to nie opierało się tylko na tych dwóch elementach, lecz na większej liczbie poszlak. Wniosek ten znajduje potwierdzenie w elementach wskazanych w pkt 98–103 powyżej.
54

Po trzecie, z przekazanego skarżącej „paszportu kompetencji” wynika, że w przypadku umiejętności ogólnych z zakresu „komunikacji” uzyskała ona 5,5 punktów na 10, co stanowi jedną z najniższych ocen i wyników, jakie uzyskała z oceny jej umiejętności ogólnych przeprowadzanej w ramach oceny zintegrowanej. Celem sprawdzenia tych umiejętności było, zgodnie z pkt 1.2 przepisów ogólnych, do którego odsyłał przypis 7 ogłoszenia o konkursie, ocenienie zdolności kandydata do „wyrażania się jasno i precyzyjnie, zarówno w mowie, jak i na piśmie”. Siłą rzeczy należy przyjąć, że to do tego wymogu odnosi się stwierdzenie komisji konkursowej dotyczące prezentowanej przez skarżącą znajomości języka francuskiego, a przynajmniej dotyczące posiadania przez nią umiejętności w znacznym stopniu uwarunkowanych znajomością tego języka.
516

Mając na względzie uwagi przedstawione w pkt 515 powyżej, Komisja powinna była porównać wynagrodzenie LuxOpCo otrzymywane na podstawie metody zatwierdzonej w przedmiotowej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego z wynagrodzeniem wolnorynkowym, które należało wypłacić z tytułu pełnionych przez LuxOpCo funkcji wskazanych przez samą Komisję w jej analizie funkcjonalnej. Z uwagi na brak rzeczywistego zastosowania metody podziału zysków w wariancie analizy wkładów Komisja powinna była wskazać przynajmniej szereg elementów pozwalających na wyciągnięcie wniosku, że wynagrodzenie LuxOpCo obliczone na podstawie przedmiotowej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego było bezwzględnie niższe od wynagrodzenia, jakie działająca na wolnym rynku spółka otrzymywałaby, gdyby pełniła funkcje porównywalne z funkcjami wskazanymi przez Komisję w jej analizie funkcjonalnej. Dokładniej rzecz ujmując, jeśli Komisja uważała, że analiza wkładów była właściwą metodą obliczania, to zamiast ograniczać się do zwykłych niesprawdzonych domniemań co do wyniku, który otrzymano by przy zastosowaniu metody podziału zysków w wariancie analizy wkładów, Komisja powinna była zbadać, czy uwzględnienie na wolnym rynku funkcji i ryzyka porównywalnych z funkcjami pełnionymi przez LuxOpCo oraz z ryzykiem ponoszonym przez tę spółkę w ramach transakcji między podmiotami powiązanymi (w szczególności z funkcjami pełnionymi i ryzykiem ponoszonym przez nią w charakterze sprzedawcy detalicznego online) rzeczywiście znajdowało odzwierciedlenie w części zysków (dla sprzedawcy detalicznego online porównywalnego z LuxOpCo), która byłaby wyższa od części zysków, do której LuxOpCo miało prawo na podstawie metody obliczania wskazanej w przedmiotowej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. Wprawdzie Komisja nie miała obowiązku wskazania dokładnych danych liczbowych, była ona jednak zobowiązana do przedstawienia w tym względzie przynajmniej możliwych do zweryfikowania wskazówek.