ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 68/39

Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2015 r. – Contact Software/Komisja

(Sprawa T-751/15)

(2016/C 068/50)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Contact Software GmbH (Brema, Niemcy) (przedstawiciele: J-M. Schultze, S. Pautke i C. Ehlenz, Rechtsanwälte)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— Stwierdzenie nieważności decyzji C(2015) 7006 final z dnia 9 października 2015 r. w sprawie AT.39846 – CONTACT/Dassault & PTC;

— Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący w drodze niniejszej skargi występuje z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji C(2015) 7006 final z dnia 9 października 2015 r. w sprawie AT.39846 – CONTACT/Dassault & PTC, mocą której oddalono skargę administracyjną złożoną w dniu 18 listopada 2010 r. na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) (1).

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

1. Zarzut pierwszy oparty na błędnej definicji rynku właściwego. Skarżąca utrzymuje, że Komisja dopuściła się naruszeń prawa i popełniła oczywiste błędy w ocenie w ramach swojej wykładni i stosowania art. 102 TFUE, ponieważ nie sprawdziła informacji i argumentów dostarczonych przez skarżącą prowadzących do węższej definicji rynków właściwych, które z jednej strony obejmowałyby rynki właściwe oprogramowania komputerowego w ścisłym tego słowa znaczeniu dla określonych odbiorców „Computer Aided Design” (zwane dalej „CAD”) lub przynajmniej oprogramowania High-End-CAD dla producentów samochodowych i podwykonawców w branży motoryzacyjnej oraz z drugiej strony rynku informacji dotyczących interfejsów do oprogramowania CAD.

2. Zarzut drugi oparty na naruszeniu art. 102 TFUE W tym względzie utrzymuje się, że Komisja w sposób oczywisty źle oceniła pozycję dominującą danych przedsiębiorstw, zasadniczo opierając się na błędnej definicji wspomnianych powyżej rynków właściwych.

3. Zarzut trzeci oparty na naruszeniu obowiązku uzasadnienia W ramach zarzutu trzeciego skarżąca zarzuca, że oddalenie złożonej przez nią skargi administracyjnej nie zostało dostatecznie uzasadnione.

4. Zarzut czwarty oparty na oczywistym błędzie w ocenie W drodze zarzutu piątego skarżąca podnosi, że wniosek pozwanej, iż z punktu widzenia interesu wspólnotowego nie zachodzą tutaj dostateczne przesłanki kontynuacji dochodzenia pod kątem ewentualnego naruszenia art. 102 TFUE jest dotkniętym oczywistym błędem.

(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 traktatu WE (Dz.U. L 123, s.18).
2.

Zarzut drugie, iż Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo odrzucając żądania wnoszącego odwołanie dotyczące krzywdy zarówno w zakresie decyzji w sprawie nagany, jak i w sprawie rozwiązania umowy. — Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo w zakresie odrzucenia żądania zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną dochodzeniem administracyjnym, przeinaczył dowody, dokonał niepełnego badania stanu faktycznego, popełnił oczywisty błąd w ocenie, naruszył pojęcie dowodu w odniesieniu do istnienia szkody jako przesłanki odpowiedzialności pozaumownej, błędnie zastosował zasadę prawa do obrony i art. 86 ust. 2 regulaminu pracowniczego, naruszył obowiązek uzasadnienia, zasadę uzasadnionych oczekiwań i art. 15 dyrektywy 2000/43/WE (1). — Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo w odniesieniu do odrzucenia żądania zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną decyzją w sprawie nagany, przeinaczył dowody, popełnił oczywisty błąd w ocenie, dokonał niepełnego badania stanu faktycznego, popełnił błąd prawny w ocenie krzywdy, naruszył obowiązek uzasadnienia i art. 15 dyrektywy 2000/43/WE. — Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo w zakresie odrzucenia żądania zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną decyzją w sprawie rozwiązania umowy zatrudnienia, przeinaczył dowody, dokonał niepełnego badania stanu faktycznego, popełnił oczywisty błąd w ocenie, popełnił błąd prawny w ocenie krzywdy, naruszył obowiązek uzasadnienia, zasadę uzasadnionych oczekiwań i art. 15 dyrektywy 2000/43/WE.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący błędnych ustaleń faktycznych i prawnych zaskarżonej decyzji odnośnie do stwierdzenia, że skarżący brali udział w naruszeniu art. 101 TFUE ze względu na cel. — Dowody przytoczone przeciw skarżącym są niewystarczające do wykazania ustalenia, że skarżący uczestniczyli w jednolitym i ciągłym naruszeniu art. 101 TFUE ze względu na cel. — Zawarte w decyzji alternatywne ustalenie, zgodnie z którym skarżący uczestniczyli w odrębnych naruszeniach art. 101 TFUE ze względu cel, jest nieudowodnione i naruszyło prawo skarżących do obrony, gdyż zostało dokonane po raz pierwszy w tej decyzji.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący błędnych ustaleń faktycznych i prawnych zaskarżonej decyzji odnośnie do stwierdzenia, że skarżący brali udział w naruszeniu art. 101 TFUE ze względu na cel. — Dowody przytoczone przeciw skarżącym są niewystarczające do wykazania, że skarżący uczestniczyli w jednolitym i ciągłym naruszeniu art. 101 TFUE ze względu na cel. — Zawarte w decyzji alternatywne ustalenie, zgodnie z którym skarżący uczestniczyli w odrębnych naruszeniach art. 101 TFUE ze względu na cel, jest nieudowodnione i naruszyło prawo skarżących do obrony, gdyż zostało przedstawione po raz pierwszy w tej decyzji.
3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja nie wykazała i nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia, że skarżąca uczestniczyła w jednolitym i ciągłym naruszeniu. — Skarżąca nie uczestniczyła w przypisywanym naruszeniu w okresie od 14 lutego 2008 r. do 9 kwietnia 2008 r. — Skarżąca nie uczestniczyła w przypisywanym naruszeniu w okresie od 10 kwietnia 2008 r. do 27 października 2008 r. — Skarżąca nie uczestniczyła w przypisywanym naruszeniu w dniu 28 października 2008 r. — Brak jest wystarczającego dowodu na to, by skarżąca miała świadomość ogólnego planu kartelu czy też jego ogólnego zakresu i zasadniczych cech. — Skutki prawne braku wykazania przez Komisję przypisywanego naruszenia.
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w odniesieniu do usług, co do których uwzględniono sprzeciw;
– 1.

W zakresie praw wynikających z umowy prawa prywatnego: — zmianę kwalifikacji jego stosunku umownego w umowę o pracę na czas nieokreślony; — stwierdzenie naruszenia przez pozwane zobowiązań umownych, a w szczególności zachowania terminu doręczenia wypowiedzenia w związku z zerwaniem umowy na czas nieokreślony; W związku z tym, tytułem naprawienia szkody wynikłej z nadużywania kolejnych umów o pracę na czas określony kosztem długotrwałego utrzymywania skarżącego w niepewności oraz z naruszeniem obowiązku zachowania terminu doręczenia wypowiedzenia w związku z zerwaniem umowy: — zasądzenie od pozwanych zapłaty na rzecz skarżącego odszkodowania szacunkowego w kwocie 176 601,55 EUR, obliczonego na podstawie jego stażu służbowego w misjach tworzonych przez Unię Europejską; — pomocniczo, zasądzenie od pozwanych zapłaty na rzecz skarżącego odszkodowania wyrównawczego dotyczącego okresu wypowiedzenia w kwocie 45 985,15 EUR, obliczonego z uwzględnieniem jego stażu służbowego u czwartej pozwanej; — stwierdzenie, że zwolnienie skarżącego stanowi nadużycie i zasądzenie w związku z tym od skarżących zapłaty na rzecz skarżącego odszkodowania szacowanego ex aequo et bono na 50 000 EUR; — stwierdzenie, że pozwane nie sporządziły prawnej dokumentacji zakończenia umowy do celów zabezpieczenia społecznego oraz — zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty 100,00 EUR za dzień zwłoki licząc od dnia wniesienia skargi w niniejszej sprawie; — nakazanie im przekazania skarżącemu dokumentacji zakończenia umowy do celów zabezpieczenia społecznego; — zasądzenie od pozwanych zapłaty na rzecz skarżącego odsetek od ww. kwot zgodnie z belgijską stawką ustawową.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 90/20

Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2015 r. – Aldi/OHIM – Sky (SKYLITE)

(Sprawa T-736/15)

(2016/C 090/28)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i N. Bertram)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sky plc (Isleworth, Zjednoczone Królestwo)

Dane dotyczące postępowania przed OHIM

Zgłaszający: Strona skarżąca

Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „SKYLITE” – zgłoszenie nr 11 595 311

Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 października 2015 r. w sprawie R 2771/2014-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

— Naruszenie art. 15 rozporządzenia nr 207/2009;

— Naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009;
7.

Zarzut siódmy oparty na tym, że EBC naruszył reguły proceduralne, w tym prawo do bycia wysłuchanym, prawo dostępu do akt sprawy, prawo do dostatecznie uzasadnionej decyzji oraz art. 83 ust. 1 rozporządzenia ramowego w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego.
1.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia istotnych wymogów proceduralnych i prawa skarżących do obrony ze względu na niespójną kwalifikację prawną zachowania, sprzecznego lub co najmniej niewystarczającego uzasadnienia dotyczącego kwalifikacji prawnej zarzucanego naruszenia, brak umożliwienia dostępu do dowodu uwalniającego oraz przywołanie w zaskarżonej decyzji wielu okoliczności prawnych i faktycznych, które nie zostały przedstawione w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 98/55

Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2016 r. – Advanced Drainage Systems/OHIM (THE MOST ADVANCED NAME IN WATER MANAGEMENT SOLUTIONS)

(Sprawa T-19/16)

(2016/C 098/70)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Advanced Drainage Systems, Inc. (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: C. Sleep, solicitor)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Dane dotyczące postępowania przed OHIM

Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „THE MOST ADVANCED NAME IN WATER MANAGEMENT SOLUTIONS” – zgłoszenie nr 13 405 188

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 listopada 2015 r. w sprawie R 1501/2015-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i zezwolenie na dalszą rejestrację zgłoszonego znaku;

— posiłkowo – uwzględnienie niniejszej skargi, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie zgłoszenia do wydziału rozpoznawania zgłoszeń;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Podniesiony zarzut
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję zasad postępowania wynikających z rozporządzenia Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiającego procedury Wspólnoty w odniesieniu do substancji skażających w żywności (zwanego dalej „rozporządzeniem ramowym”), podczas przyjęcia rozporządzenia Komisji (UE) 2015/1933 z dnia 27 października 2015 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1881/2006 w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych we włóknach kakao, chipsach bananowych, suplementach diety, suszonych ziołach i suszonych przyprawach (zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”).
—

W przedmiocie decyzji strony pozwanej z dnia 9 grudnia 2015 r. 1. Zarzut pierwszy: naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) Strona skarżąca twierdzi, że decyzja z dnia 9 grudnia 2015 r. narusza przewidziane w wyżej wskazanym przepisie prawo do odpowiedniej decyzji w przedmiocie ponownego wniosku. 2. Zarzut drugi: naruszenie art. 15 ust. 3 TFUE w związku z art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Strona skarżąca podnosi również, iż odmowa pełnego dostępu do wydanych przez stronę pozwaną dokumentów dotyczących utworzonej przez Radę grupy ds. kodeksu postępowania (opodatkowanie działalności gospodarczej) narusza ponadto zagwarantowane w wyżej wskazanych przepisach prawo strony skarżącej do przeglądu tych dokumentów.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 111/34

Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2016 r. – Crédit Mutuel Arkéa/EBC

(Sprawa T-52/16)

(2016/C 111/40)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Crédit Mutuel Arkéa (Le Relecq Kerhuon, Francja) (przedstawiciel: H. Savoie, adwokat)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 4 grudnia 2015 r. (ECB/SSM/2015 – – 9695000CG7B84NLR5984/40) ustalającej wymogi ostrożnościowe mające zastosowanie do grupy Crédit Mutuel.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do istoty są identyczne lub podobne do zarzutów powołanych w ramach sprawy T-712/15, Crédit Mutuel Arkéa/EBC.
—

w konsekwencji stwierdzenie nieważności lub braku obowiązywania wytycznych na rok 2012; nakazanie EBI naprawienia szkody poniesionej przez C. De Nicolę, zgodnie z żądaniem skargi wszczynającej postepowanie, lub pomocniczo, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez inną izbę Sądu do spraw Służby Publicznej w innym składzie orzekającym, w celu ponownego rozstrzygnięcia w przedmiocie uchylonych punktów;
—

w rezultacie zasądzenie od EBI na rzecz C. De Nicoli odszkodowania i zadośćuczynienia, jak żądano w pozwie albo, ewentualnie, przekazanie sprawy do innej izby Sądu do spraw Służby Publicznej, zasiadającej w innym składzie sędziowskim celem ponownego rozpatrzenia uchylonych fragmentów wyroku. Obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 106/39

Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2016 r. – Haw Par/OHIM – Cosmowell (GelenkGold)

(Sprawa T-25/16)

(2016/C 106/45)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Haw Par Corp. Ltd (Singapur, Singapur) (przedstawiciel: adwokaci R. Härer, C. Schultze, J. Ossing, C. Weber, H. Ranzinger, C. Gehweiler, C. Brockmann)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Cosmowell GmbH (Sankt Johann in Tirol, Austria)

Dane dotyczące postępowania przed OHIM

Zgłaszający: Cosmowell GmbH

Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „GelenkGold” – zgłoszenie nr 9 957 978

Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 listopada 2015 r. w sprawie R 1907/2015-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie OHIM i innych uczestników postępowania kosztami poniesionymi przez skarżącą przed Sądem i przed Izbą Odwoławczą.

Podniesione zarzuty

— Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;
—

Nawet jeśli zastosowanie niższego maksymalnego wieku w przypadku wsparcia wcześniejszego przechodzenia na emeryturę bez zmiany programu rozwoju obszarów wiejskich stanowiło naruszenie rozporządzenia nr 1698/2005 (quod non), to Komisja błędnie oceniła wagę tego naruszenia oraz szkodę finansową po stronie Unii Europejskiej. Waga ewentualnego naruszenia jest bowiem znikoma i nie doprowadziło ono do powstania żadnej szkody finansowej po stronie Unii Europejskiej.
—

w konsekwencji stwierdzenie nieważności wszystkich zaskarżonych aktów i zasądzenie od EBI odszkodowania na rzecz C. De Nicoli stosownie do żądań skargi albo, pomocniczo, przekazanie sprawy do innej izby Sądu do spraw Służby Publicznej, zasiadającej w innym składzie sędziowskim celem ponownego wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie uchylonych części postanowienia;
—

w konsekwencji stwierdzenie, że EBI stosował wobec C. De Nicoli mobbing i zasądzenie od EBI zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez C. De Nicolę albo, pomocniczo, przekazanie sprawy do innej izby Sądu do spraw Służby Publicznej, zasiadającej w innym składzie sędziowskim celem ponownego wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie uchylonych części wyroku; pod warunkiem wykonania żądanej ekspertyzy lekarskiej;
—

W związku z tym nakazanie EBI naprawienia szkody poniesionej przez C. De Nicolę, zgodnie z żądaniem skargi w pierwszej instancji, lub pomocniczo, przekazanie sprawy do innej izby Sądu do spraw Służby Publicznej, by w innym składzie orzekającym ponownie orzekł w przedmiocie uchylonych punktów;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 111/31

Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2016 r. – Zjednoczone Królestwo/Komisja

(Sprawa T-27/16)

(2016/C 111/36)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: J. Kraehling, pełnomocnik, oraz S. Lee i M. Gray, Barristers)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności części art. 1 decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej (UE) 2015/2098 z dnia 13 listopada 2015 r. (1), w którym uznano między innymi, że część wydatków rolniczych dotycząca obliczenia zadeklarowanej przez Zjednoczone Królestwo wartości wprowadzonej na rynek produkcji została dokonana w sposób niezgodny z prawem Unii i nie może być finansowana przez EFRG i EFRROW, co wymaga usunięcia pięciu pozycji (ostatniej pozycji na s. 42 i pierwszych czterech pozycji na s. 43) w załączniku do tej decyzji, a tym samym dokonania korekty finansowej w łącznej wysokości 1 849 194 EUR; oraz

— obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez Zjednoczone Królestwo.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1. W zarzucie pierwszym strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła prawo, dokonując interpretacji wymogu, zgodnie z którym przy obliczaniu wartości produkcji wprowadzonej na rynek przez organizacje producentów w celu ustalenia pułapu pomocy państwo członkowskie może uwzględnić produkcję plantatorów, którzy przystąpili do danej organizacji. Tym samym Komisja nie uwzględniła jasnych przepisów, po pierwsze, art. 3 ust. 1 i art. 3 ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 1433/2003 (2), a po drugie, art. 52 ust. 1 i art. 52 ust. 2 rozporządzenia Komisji nr 1580/2007 (3).

2. W zarzucie drugim strona skarżąca utrzymuje, że dokonując wykładni wartości produkcji plantatorów, którzy przyłączyli się do organizacji, Komisja naruszyła zasady legalności i pewności prawa, które mają istotne znaczenie zwłaszcza wtedy, gdy dany środek wywołuje konsekwencje finansowe lub prowadzi do nałożenia sankcji.

(1) Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2015/2098 z dnia 13 listopada 2015 r. wyłączająca z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowana jako dokument nr C(2015) 7716] (Dz.U. L 303, s. 35).

(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1433/2003 z dnia 11 sierpnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do funduszy operacyjnych, programów operacyjnych i pomocy finansowej (Dz.U. L 2033, s. 25).

(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (Dz.U. L 350, s. 1).
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa skarżącej do obrony, prawa do skutecznej ochrony sądowej oraz obowiązku uzasadnienia Skarżąca twierdzi w tym względzie, że zaskarżone akty zostały przyjęte bez odpowiednich konsultacji i bez udostępnienia jej materiałów z akt sprawy. Uzasadnienie zaskarżonych aktów jest dla niej niezrozumiałe. W rezultacie doszło do naruszenia jej prawa do obrony oraz prawa do skutecznej ochrony sądowej. Naruszono też jej prawo do bycia wysłuchaną. W ocenie skarżącej Rada dokonała błędnej oceny dotyczących jej okoliczności. Jej zdaniem brak możliwości, wynikający z braku odpowiedniej wiedzy, wypowiedzenia się w trakcie postępowania na temat stawianych jej zarzutów oraz dowodów, którymi miała dysponować Rada, oraz przedstawienia dowodów na swoją korzyść powoduje naruszenie jej prawa rzetelnego procesu opartego na zasadach praworządności.
—

w konsekwencji, stwierdzenie nieważności lub stwierdzenie niemożności stosowania wytycznych sporządzonych na 2011 r.; zasądzenie od EBI odszkodowania za szkodę poniesioną przez C. De Nicolę zgodnie z żądaniami pozwu lub, pomocniczo, przekazanie sprawy do innej izby Sądu do spraw Służby Publicznej, zasiadającej w innym składzie sędziowskim celem ponownego wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie uchylonych części wyroku;
3.

Zarzut trzeci dotyczący wniosku o to, by EBI poniósł koszty odszkodowania za szkodę płynącą z mobbingu. — W tym względzie wnoszący odwołanie twierdzi, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki ku temu, by Sąd zbadał informacje i przyznał prawo do zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
—

Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego A(2015)13844 C z dnia 14 stycznia 2016 r. oddalającej wniosek potwierdzający skarżącego o dostęp do określonych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatku z tytułu kosztów ogólnych i kosztach pomocy parlamentarnej posłów do Parlamentu Europejskiego;
4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku staranności i zasady uzasadnionych oczekiwań. Zarzuca się w nim Sądowi do spraw Służby Publicznej, że błędnie odniósł się do dnia przywrócenia do pracy, a nie do dnia podpisania klauzuli o rozwiązaniu umowy do celów oceny, czy EUIPO spełnił obowiązek staranności, czy też naruszył zasadę uzasadnionych oczekiwań, ponieważ zorganizowanie konkursu, który miał decydować o przyszłości zawodowej skarżących zajęło mu dziewięć lat.
4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, gdyż Komisja nie zastosowała w sposób prawidłowy testu prywatnego inwestora. Komisja błędnie odmówiła oparcia się na analizie porównawczej, która doprowadziłaby do wniosku, że pomocy na rzecz skarżących nie została przyznana. Posiłkowo, Komisja nie przypisała odpowiedniej wartości usługom marketingowym, błędnie odrzuciła uzasadnienia decyzji lotniska o zakupie takich usług, błędnie nie uwzględniła możliwości, że część usług marketingowych mogła zostać nabyta dla realizacji celów interesu ogólnego, niesłusznie uznała podmiot zarządzający lotniskiem, Syndicat Mixte pour l’aménagement et le dévelopment de l’aéroport de Nîmes – Alès – Camargue – Cévennes (SMAN) oraz jego prywatnego wykonawcę VTAN, za jeden podmiot, oparła swoje wnioski na niepełnych i nieodpowiednich danych wykorzystanych do obliczenia rentowności lotniska, pominęła efekty sieciowe, jakich osiągnięcia lotnisko mogło oczekiwać ze swoich powiązań z Ryanairem oraz nie dołożyła starań, aby porównać dane przedłożone przez lotnisko z typowymi danymi odnoszącymi się do dobrze zarządzanego lotniska. W każdym wypadku nawet gdyby skarżący odnieśli korzyść, Komisja nie wykazała, że korzyść ta miała charakter selektywny.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE i błędnego przedstawienia okoliczności faktycznych, co się tyczy możliwości przypisania państwu spornych środków. — Skarżąca podnosi w tym względzie, że decyzja niesłusznie uznaje, że sporne środki mogą zostać przypisane państwu, z pominięciem faktu, że wynikają one z decyzji organizmu prawa prywatnego, jakim jest Fondo interbancario di tutela dei depositi, i że żaden organ władzy publicznej nie wywierał bezprawnego wpływu ani nacisku, aby doprowadzić do takiej decyzji.