WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(druga izba)

z dnia 28 lutego 2013 r.

Sprawa F‑51/11

Dimitrios Pachtitis

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Konkurs otwarty – Stwierdzenie nieważności decyzji o niedopuszczeniu kandydata do kolejnego etapu konkursu – Wykonanie wyroku – Decyzja o ponownym przeprowadzeniu procedury konkursu otwartego i wezwanie odrzuconego z naruszeniem prawa kandydata do ponownego podejścia do testów wstępnych

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której D. Pachtitis żąda stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) o ponownym przeprowadzeniu procedury konkursu otwartego EPSO/AD/77/06 i wezwaniu go do ponownego podejścia do testów wstępnych w ramach tego konkursu.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Skarżący pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję.

Streszczenie

Skargi wnoszone przez urzędników – Wyrok stwierdzający nieważność – Skutki – Obowiązek podjęcia działań zapewniających wykonanie wyroku – Zakres – Uwzględnienie zarówno uzasadnienia, jak i sentencji wyroku – Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej o niedopuszczeniu kandydata do kolejnego etapu konkursu – Ponowne przeprowadzenie konkursu wyłącznie w stosunku do skarżącego – Właściwy sposób wykonania

(art. 266 TFUE; regulamin pracowniczy, art. 27)

W następstwie wyroku stwierdzającego nieważność dana instytucja jest zobowiązana na podstawie art. 266 akapit pierwszy TFUE do podjęcia właściwych środków w celu zminimalizowania skutków stwierdzonego braku zgodności z prawem, co w przypadku aktu, który został już wykonany, może oznaczać przywrócenie sytuacji skarżącego do stanu, w jakim znajdował się przed wydaniem tego aktu.

W tym celu od instytucji, która wydała akt dotknięty nieważnością, wymaga się, aby zważała nie tylko na sentencję wyroku stwierdzającego nieważność, lecz także na powody, które doprowadziły do takiego orzeczenia i stanowią jego istotną podstawę, w takim stopniu, w jakim są one konieczne do określenia dokładnego znaczenia stwierdzeń w sentencji wyroku. To właśnie uzasadnienie bowiem, po pierwsze, określa konkretny przepis uznany za niezgodny z prawem, a po drugie, przedstawia szczegółowe względy, z powodu których orzeczono w sentencji niezgodność z prawem i które zainteresowana instytucja powinna uwzględnić, zastępując akt, którego nieważność została stwierdzona.

Ponadto, o ile dana instytucja jest zobowiązana określić, jakich środków wymaga wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność, o tyle przysługujące jej uznanie jest ograniczone koniecznością poszanowania sentencji i uzasadnienia wyroku, który jest zobowiązana wykonać, jak również poszanowania przepisów prawa Unii. Tym samym pozwana instytucja powinna przede wszystkim uniknąć tego, by przyjęte środki nie były dotknięte takimi samymi nieprawidłowościami jak ustalone w wyroku stwierdzającym nieważność.

W tym względzie w sytuacji, gdy mamy do czynienia z konkursem otwartym zorganizowanym celem utworzenia rezerwy kadrowej, w ramach którego egzaminy były dotknięte wadą, prawa kandydata są właściwie chronione wówczas, gdy organ powołujący postanowi o ponownym przeprowadzeniu względem niego konkursu mającego na celu utworzenie listy rezerwy kadrowej, ponieważ takie ponowne przeprowadzenie konkursu powoduje przywrócenie takiego stanu, jaki miał miejsce przed zajściem negatywnie ocenionych przez sąd okoliczności.

Natomiast rozwiązanie polegające na dopuszczeniu skarżącego do udziału w drugim etapie konkursu bez ponownego podejścia przez niego do testów wstępnych nie może zostać przyjęte przez komisję konkursową bez naruszenia nie tylko zasady równego traktowania, zasady obiektywizmu oceny i ogłoszenia o konkursie, ale również art. 27 regulaminu pracowniczego.

(zob. pkt 43–45, 48, 49)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa C‑8/99 P Gómez de Enterría y Sanchez przeciwko Parlamentowi, 13 lipca 2000 r., pkt 22

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑283/03 Recalde Langarica przeciwko Komisji, 13 września 2005 r., pkt 51; sprawa T‑119/99 Hoyer przeciwko Komisji, 5 grudnia 2002 r., pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑79/11 Menidiatis przeciwko Komisji, 20 czerwca 2012 r., pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo; sprawa F‑42/11 Honnefelder przeciwko Komisji, 13 grudnia 2012 r., pkt 45, 46, 50, 52 i przytoczone tam orzecznictwo