ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 21 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on państwo członkowskie, którego przynależność państwową posiada obywatel Unii, do ułatwienia udzielenia zezwolenia na pobyt będącemu obywatelem państwa trzeciego niezarejestrowanemu partnerowi, z którym ten obywatel Unii pozostaje w stałym, należycie poświadczonym związku, jeżeli rzeczony obywatel Unii, po skorzystaniu z prawa do swobodnego przemieszczania się w celu podjęcia pracy w drugim państwie członkowskim zgodnie z warunkami określonymi w dyrektywie 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, powraca wraz z partnerem do państwa członkowskiego, którego przynależność państwową posiada, by w nim przebywać

W tej kwestii należy uściślić, że w art. 3 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) rzeczonej dyrektywy jest mowa konkretnie o partnerze, z którym obywatel Unii pozostaje w stałym, należycie poświadczonym związku. Ten ostatni przepis przewiduje, że przyjmujące państwo członkowskie ułatwia, zgodnie ze swym ustawodawstwem krajowym, wjazd i pobyt tego partnera.

Zgodnie z orzecznictwem Trybunału art. 3 ust. 2 tej dyrektywy nie zobowiązuje państw członkowskich do uznania prawa wjazdu i pobytu na rzecz obywateli państw trzecich, o których mowa w tym przepisie, lecz nakłada na te państwa obowiązek pewnego uprzywilejowania wniosków złożonych przez obywateli państw trzecich, o których mowa w rzeczonym przepisie, w stosunku do wniosków o wjazd i pobyt składanych przez innych obywateli państw trzecich (zob. podobnie wyrok z dnia 5 września 2012 r., Rahman i in., C‑83/11, EU:C:2012:519, pkt 21).

(zob. pkt 30, 31, 35; pkt 1 sentencji)
Jak bowiem podniósł rzecznik generalny w pkt 44 opinii, użycie sformułowania „nie później niż sześć miesięcy od dnia, w którym złożyli wniosek” wyraźnie wskazuje, że państwa członkowskie muszą wydać zainteresowanemu kartę pobytu członka rodziny obywatela Unii w tym terminie. Tymczasem pojęcie „wydania”, o którym mowa w art. 10 ust. 1 dyrektywy 2004/38, oznacza, jak w istocie podniósł rzecznik generalny w pkt 45 i 46 opinii, że w przewidzianym w tym przepisie terminie sześciu miesięcy właściwe organy krajowe muszą zbadać wniosek, wydać decyzję i – w przypadku gdy wnioskodawca spełnia warunki, by móc korzystać z prawa pobytu na podstawie dyrektywy 2004/38 – dostarczyć temu wnioskodawcy wspomnianą kartę pobytu.

Artykuł 10 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, należy interpretować w ten sposób, że decyzja w sprawie wniosku o wydanie karty pobytu członka rodziny obywatela Unii Europejskiej powinna zostać wydana i doręczona w przewidzianym w tym przepisie terminie sześciu miesięcy.

Dyrektywę 2004/38 należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które nakłada na właściwe organy krajowe obowiązek wydania zainteresowanemu z urzędu karty pobytu członka rodziny obywatela Unii Europejskiej, w przypadku przekroczenia terminu sześciu miesięcy, o którym mowa w art. 10 ust. 1 dyrektywy 2004/38, bez stwierdzenia uprzednio, czy zainteresowany rzeczywiście spełnia warunki zamieszkiwania w przyjmującym państwie członkowskim zgodnie z prawem Unii.

W tym względzie należy zauważyć, że dyrektywa 2004/38 nie określa w żaden sposób konsekwencji związanych z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 dyrektywy 2004/38, a zatem kwestia ta zasadniczo jest objęta autonomią proceduralną państw członkowskich, z zastrzeżeniem przestrzegania zasady skuteczności i zasady równoważności (zob. podobnie wyrok z dnia 17 marca 2016 r., Bensada Benallal, C‑161/15, EU:C:2016:175, pkt 24). W tych ramach, o ile prawo Unii w żaden sposób nie stoi na przeszkodzie temu, by państwa członkowskie wprowadzały systemy uwzględnienia lub zezwalania implicite, o tyle systemy te nie mogą naruszać skuteczności (effet utile) prawa Unii.

W tych okolicznościach, o ile nic nie stoi na przeszkodzie temu, by ustawodawstwo krajowe przewidywało, że brak działania ze strony właściwego organu w okresie sześciu miesięcy od dnia złożenia wniosku oznacza decyzję odmowną, o tyle sama treść dyrektywy 2004/38 sprzeciwia się temu, by oznaczał on decyzję o uwzględnieniu wniosku.

(zob. pkt 45, 46, 51, 56; pkt 2 sentencji)
2)

Na wypadek gdyby uchybienie stwierdzone w punkcie 1 nadal istniało w dniu ogłoszenia niniejszego wyroku, od Królestwa Hiszpanii zasądza się zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej kwoty 10950000 EUR za każde pół roku zwłoki w realizacji środków niezbędnych w celu zastosowania się do wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r., Komisja/Hiszpania (C‑343/10, niepublikowany, EU:C:2011:260), należnej od dnia ogłoszenia wyroku do dnia pełnego wykonania wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r., Komisja/Hiszpania (C‑343/10, niepublikowany, EU:C:2011:260), przy czym rzeczywistą kwotę okresowej kary pieniężnej należy obliczać co sześć miesięcy i obniżać łączną kwotę odnoszącą się do każdego z tych okresów o odsetek odpowiadający stosunkowi reprezentującemu równoważną liczbę mieszkańców aglomeracji, których systemy zbierania i oczyszczania ścieków komunalnych zostały dostosowane do wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r., Komisja/Hiszpania (C‑343/10, niepublikowany, EU:C:2011:260), w momencie upływu danego okresu w stosunku do równoważnej liczby mieszkańców aglomeracji, które nie dysponują takimi systemami w dniu ogłoszenia niniejszego wyroku.
Artykuł 4 ust. 5 dyrektywy 2002/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/44/WE z dnia 6 maja 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on państwa członkowskie do przyjęcia uregulowań, które pozwalają, by przyjmujący zabezpieczenie ustanowione na podstawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych w formie gwarancji zaspokoił swoją wierzytelność powstałą wskutek niewykonania odpowiednich zobowiązań finansowych z tego zabezpieczenia, jeżeli zdarzenie uprawniające do egzekwowania następuje po wszczęciu postępowania upadłościowego względem przyjmującego zabezpieczenie.

Interpretacja art. 4 ust. 5 tej dyrektywy, zgodnie z którą zabezpieczenie finansowe w formie gwarancji stałoby się nieskuteczne ze względu na wszczęcie postępowania upadłościowego wobec przyjmującego zabezpieczenie, uniemożliwiając mu rzeczywiste zaspokojenie jego wierzytelności z tej gwarancji i w praktyce zobowiązując dającego zabezpieczenie do zapłaty po raz drugi kwoty tej gwarancji, byłaby sprzeczna zarówno z brzmieniem tego artykułu, jak i z celami dyrektywy 2002/47. Taka interpretacja prowadziłaby bowiem do pozbawienia w znacznej mierze skutku takiego uzgodnienia i ewentualnie mogłaby spowodować trudności finansowe wobec dającego zabezpieczenie, wbrew celowi polegającemu na ograniczeniu efektu domina w wypadku wstrzymania płatności przez jedną ze stron.

Należy dodać, że – jak stwierdził rzecznik generalny w pkt 59 i 60 opinii – skoro art. 4 ust. 5 dyrektywy 2002/47 nie określa sposobu, w jaki należy zapewnić skuteczność (effet utile) zabezpieczenia finansowego niezależnie od wszczęcia postępowania upadłościowego, do państw członkowskich należy ustanowienie odpowiednich środków pozwalających na zapewnienie takiej skuteczności, wśród których mógłby znajdować się ten, zgodnie z którym zabezpieczenie finansowe nie wchodzi do masy upadłości przyjmującego zabezpieczenie.

(zob. pkt 28–30; pkt 1 sentencji)
Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 25 października 2018 r. –

Enercon/EUIPO

(sprawa C‑433/17 P) ( 1 )

Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Artykuł 53 – Kolorowy unijny znak towarowy przedstawiający odcienie koloru zielonego – Częściowe unieważnienie prawa od znaku – Przekazanie sprawy do Wydziału Unieważnień

1. Znak towarowy Unii Europejskiej – Procedura rejestracji – Wycofanie, ograniczenie oraz zmiana zgłoszenia znaku towarowego – Przekwalifikowanie kolorowego znaku towarowego w graficzny znak towarowy (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 26 ust. 3, art. 43 ust. 2, art. 162 ust. 1; rozporządzenie Komisji nr 2868/95, art. 1, zasada 3) (zob. pkt 24–27, 38)

2. Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie odwoławcze – Skarga do sądu Unii – Właściwość Sądu – Kontrola zgodności z prawem decyzji izb odwoławczych – Ponowne badanie okoliczności faktycznych w świetle dowodów nieprzedstawionych wcześniej przed instancjami Urzędu – Wykluczenie (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 65) (zob. pkt 35)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

2) Enercon GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

( 1 ) Dz.U. C 412 z 4.12.2017.
Sprawa C‑304/17

Helga Löber

przeciw

Barclays Bank plc

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof)

Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 – Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych – Jurysdykcja szczególna – Artykuł 5 pkt 3 – Jurysdykcja w przypadku odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego – Miejsce, gdzie nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę – Konsument zamieszkały w jednym państwie członkowskim, który kupił za pośrednictwem banku z siedzibą w innym państwie członkowskim papiery wartościowe wyemitowane przez bank mający siedzibę w trzecim państwie członkowskim – Jurysdykcja do rozpoznania powództwa wytoczonego przez konsumenta z tytułu odpowiedzialności deliktowej rzeczonego banku

Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 września 2018 r.

Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie nr 44/2001 – Jurysdykcja szczególna – Jurysdykcja w przypadku odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego – Pojęcie – Powództwo dotyczące odpowiedzialności niewchodzące w zakres pojęcia umowy lub roszczeń wynikających z umowy (rozporządzenie Rady nr 44/2001, art. 5 pkt 3) Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie nr 44/2001 – Jurysdykcja szczególna – Jurysdykcja w przypadku odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego – Miejsce, w którym szkoda się zmaterializowała – Pojęcie – Miejsce, w którym szkoda się urzeczywistniła i miejsce, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące powstanie szkody (rozporządzenie Rady nr 44/2001, art. 5 pkt 3) Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie nr 44/2001 – Jurysdykcja szczególna – Jurysdykcja w przypadku odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego – Miejsce, w którym szkoda się zmaterializowała – Pojęcie – Miejsca urzeczywistnienia się szkody w formie straty finansowej na rachunku bankowym powoda – Wykluczenie w braku innych powiązań (rozporządzenie Rady nr 44/2001, art. 5 pkt 3) Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie nr 44/2001 – Jurysdykcja szczególna – Jurysdykcja w przypadku odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego – Powództwo z tytułu odpowiedzialności deliktowej wniesione przez inwestora wobec emitenta certyfikatu z tytułu prospektu emisyjnego dotyczącego tego certyfikatu – Szkoda polegająca na stracie finansowej występującej na należącym do inwestora koncie bankowym w banku mającym siedzibę w okręgu jurysdykcyjnym sądów miejsca zamieszkania tego inwestora – Jurysdykcja tych sądów – Warunki (rozporządzenie Rady nr 44/2001, art. 5 pkt 3)
–

artykuł 34 TFUE nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak sporne w postępowaniu głównym, zgodnie z którym nazwa handlowa „iberico de cebo” może być przyznana jedynie produktom spełniającym określone wymogi ustanowione w tym uregulowaniu krajowym, ponieważ to uregulowanie pozwala na przywóz i wprowadzanie do obrotu produktów z państw członkowskich innych niż państwo, w którym przyjęto omawiane uregulowanie krajowe pod nazwami, którymi opatrzone są te produkty zgodnie z uregulowaniem państwa członkowskiego ich pochodzenia, nawet jeśli są one podobne do nazw określonych w uregulowaniu krajowym spornym w postępowaniu głównym, zbliżone do nich lub z nimi zbieżne;
Artykuł 8 pkt 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że stosuje się go, w sposób niewyłączający stosowania innych przewidzianych przez owo rozporządzenie norm jurysdykcyjnych, w sytuacji gdy do sądu właściwego dla rozpoznania zarzutu naruszenia dobra osobistego strony powodowej w związku z wykonaniem bez jej wiedzy zdjęć oraz nagrań wideo, których jest ona przedmiotem, wniesione zostaje powództwo wzajemne pozwanego, mające za przedmiot żądanie od strony powodowej odszkodowania z tytułu czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego polegającego, w szczególności, na ograniczeniu twórczości intelektualnej pozwanego, stanowiącym przedmiot powództwa głównego, jeśli rozpoznanie takiego powództwa wzajemnego wymaga dokonania przez ów sąd oceny zgodności z prawem stanu faktycznego, na którym powód opiera swoje roszczenia.

(zob. pkt 29; sentencja)
–

przewidziany w nim obowiązek opublikowania wstępnego ogłoszenia informacyjnego ma zastosowanie do zamówień na usługi publicznego transportu autobusowego, które są co do zasady udzielane zgodnie z procedurami przewidzianymi przez dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającą dyrektywę 2004/18/WE, lub przez dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylającą dyrektywę 2004/17/WE;
Sprawa C‑555/17

2M-Locatel A/S

przeciwko

Skatteministeriet

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret)

Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 – Unia celna i Wspólna taryfa celna – Klasyfikacja taryfowa – Nomenklatura scalona – Podpozycje 85287113 i 85287190 – Urządzenie umożliwiające odbieranie, dekodowanie i przetwarzanie sygnałów telewizyjnych transmitowanych na żywo przez Internet

Streszczenie – wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 20 września 2018 r.

Unia celna – Wspólna taryfa celna – Pozycje taryfowe – Urządzenie umożliwiające odbieranie, dekodowanie i przetwarzanie sygnałów telewizyjnych transmitowanych na żywo przez Internet – Klasyfikacja do podpozycji 85287190 Nomenklatury scalonej – Warunek – Brak tunera wideo

(rozporządzenie Rady nr 2658/87 zmienione rozporządzeniem nr 1549/2006, załącznik I)

Nomenklaturę scaloną, zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że urządzenia umożliwiające odbieranie, dekodowanie i przetwarzanie sygnału telewizyjnego transmitowanego na żywo przez Internet, takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, należy zaklasyfikować do podpozycji CN 85287113, pod warunkiem że nie zawierają tunera wideo lub „TV tunera”, co podlega zweryfikowaniu przez sąd krajowy.

(zob. pkt 52; sentencja)
Prawo Unii, a w szczególności art. 288 TFUE, należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy, przed którym toczy się spór pomiędzy jednostkami i który nie jest w stanie dokonać wykładni przepisów prawa krajowego sprzecznych z przepisem dyrektywy spełniającym wszystkie przesłanki wymagane do wywarcia skutku bezpośredniego, która to wykładnia byłaby zgodna z tym ostatnim przepisem, nie jest zobowiązany jedynie na podstawie prawa Unii odstąpić od stosowania tych przepisów prawa krajowego oraz klauzuli znajdującej się zgodnie z nimi w umowie ubezpieczenia. W sytuacji takiej jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym strona poszkodowana w wyniku niezgodności prawa krajowego z prawem Unii lub osoba, która wstąpiła w prawa tej strony, będzie jednak mogła powołać się na orzecznictwo wynikające z wyroku z dnia 19 listopada 1991 r., Francovich i in. (C‑6/90 i C‑9/90, EU:C:1991:428), w celu uzyskania w stosownym przypadku od państwa członkowskiego naprawienia poniesionej szkody.

Trybunał orzekł wyraźnie, że dyrektywa nie może być powoływana w sporze między jednostkami w celu wyłączenia stosowania uregulowania państwa członkowskiego sprzecznego z tą dyrektywą (zob. podobnie wyrok z dnia 27 lutego 2014 r., OSA, C‑351/12, EU:C:2014:110, pkt 48). Sąd krajowy jest bowiem zobowiązany odstąpić od stosowania przepisu krajowego sprzecznego z dyrektywą jedynie wówczas, gdy dyrektywa ta jest powoływana wobec państwa członkowskiego, organów jego administracji, w tym władz lokalnych, lub instytucji i podmiotów, które podlegają zwierzchnictwu lub kontroli państwa lub którym państwo członkowskie powierzyło wykonywanie zadania leżącego w interesie publicznym i które dysponują w tym celu uprawnieniami wykraczającymi poza normy obowiązujące w stosunkach między jednostkami (zob. podobnie wyroki: z dnia 24 stycznia 2012 r., Dominguez, C‑282/10, EU:C:2012:33, pkt 40, 41; z dnia 25 czerwca 2015 r., Indėlių ir investicijų draudimas i Nemaniūnas, C‑671/13, EU:C:2015:418, pkt 59, 60; a także z dnia 10 października 2017 r., Farrell, C‑413/15, EU:C:2017:745, pkt 32–42).

(zob. pkt 44, 45, 57; sentencja)
Sprawa C‑548/17

Finanzamt Goslar

przeciwko

baumgarten sports & more GmbH

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof)

Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Opodatkowanie agencji zawodowych graczy piłki nożnej – Płatność rozłożona na raty i uzależniona od warunku – Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego, wymagalność i odzyskanie podatku

Streszczenie – wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 29 listopada 2018 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zdarzenie podatkowe i powstanie obowiązku podatkowego – Dostawy towarów i świadczenie usług – Świadczenie usługi pośrednictwa odnoszącej się do zawodowych graczy piłki nożnej – Data świadczenia danej usługi – Warunkowe, rozłożone na raty płatności przez okres kilku lat po transferze – Wykonanie uznane za dokonane w momencie tego transferu – Niedopuszczalność

(dyrektywa Rady 2006/112, art. 63, 64)

Artykuł 63 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z art. 64 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego i wymagalność podatku związanego ze świadczeniem przez agenta usług pośrednictwa odnoszących się do zawodowych graczy piłki nożnej, takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, w odniesieniu do którego to świadczenia dokonano warunkowych, rozłożonych na raty płatności przez okres kilku lat po transferze, uznać za mające miejsce w dniu transferu.

(zob. pkt 32; sentencja)
Artykuł 4 lit. c) dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie są zobowiązane przyznać organizacji zbiorowej reprezentacji właścicieli znaków towarowych, takiej jak strona w postępowaniu głównym, legitymację do występowania we własnym imieniu o zastosowanie przewidzianych tą dyrektywą środków naprawczych w celu ochrony praw owych właścicieli oraz do wnoszenia we własnym imieniu powództw mających na celu egzekwowanie tych praw, pod warunkiem że dana organizacja jest uznana przez przepisy prawa krajowego za podmiot posiadający bezpośredni interes w obronie rzeczonych praw oraz że na podstawie tych przepisów owej organizacji przysługuje w tym celu zdolność sądowa, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

(zob. pkt 39; pkt 1 sentencji)
Artykuły 10–12 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by w ramach wykonywania tych przepisów państwa członkowskie przyjmowały środki umożliwiające przekazywanie w drodze dziedziczenia wsparcia w postaci wcześniejszej emerytury, takie jak środek rozpatrywany w postępowaniu głównym.

Tak oto, po pierwsze, art. 11 ust. 1 tego rozporządzenia formułuje przesłanki, z których wszystkie są powiązane z osobą przenoszącego gospodarstwo rolne.

Po drugie, choć art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 1257/1999 ustala maksymalny okres 15 lat dla wypłat wsparcia w postaci wcześniejszej emerytury, przewiduje on również drugi limit czasowy, a mianowicie, że wypłaty są realizowane nie dłużej niż do ukończenia przez osobę przekazującą gospodarstwo 75 lat. Tym samym przepis ten nie może być interpretowany jako nadający bezwarunkowe prawo do wypłaty wsparcia przez okres 15 lat. Nie tylko bowiem przepis ten podkreśla nietrwały charakter tej pomocy, lecz a fortiori zakłada, że śmierć osoby przekazującej gospodarstwo jest kresem tych wypłat.

Po trzecie, cele rozporządzenia nr 1257/1999 prowadzą również do wniosku, że wsparcie w postaci wcześniejszej emerytury nie może być przedmiotem przeniesienia w drodze dziedziczenia.

Należy bowiem przypomnieć na wstępie, że art. 10 ust. 1 tego rozporządzenia wyznacza liczne cele sprzyjające realizacji wsparcia w postaci wcześniejszej emerytury, mianowicie zapewnienie dochodu starszym rolnikom, którzy decydują się na zaprzestanie gospodarowania, zachęcanie do zastępowania takich starszych rolników przez rolników, którzy mogą poprawić, w miarę potrzeb, rentowność pozostawionych im gospodarstw rolnych, oraz wydzielenie użytków rolnych dla produkcji nierolniczej tam, gdzie gospodarka rolna przy zachowaniu rentowności nie jest możliwa.

Następnie Trybunał wywiódł z tych różnych celów, że prawodawca Unii środkiem tym zamierzał zachęcić do przechodzenia na wcześniejszą emeryturę w rolnictwie celem poprawy rentowności gospodarstw rolnych i stworzenia zachęty ekonomicznej dla starszych rolników, aby wcześniej kończyli oni swoją działalność, w okolicznościach, w których normalnie by tego nie zrobili, a uzupełnienie świadczenia emerytalnego lub dodatkowy dochód są jedynie konsekwencjami stosowania rozporządzenia nr 1257/1999 (zob. podobnie wyrok z dnia 7 lipca 2016 r., Polska/Komisja, C‑210/15 P, niepublikowany, EU:C:2016:529, pkt 39).

Z powyższego wynika, że z jednej strony wsparcie w postaci wcześniejszej emerytury jest przyznawane osobie przenoszącej gospodarstwo rolne w związku ze ściśle osobistymi przesłankami, a z drugiej strony, że główny cel tego wsparcia nie polega na uzupełnieniu dochodów cedenta. Dlatego też, biorąc pod uwagę jego osobisty charakter, wsparcie to nie może zostać przekazane na spadkobierców przekazującego gospodarstwo rolne w przypadku jego śmierci.

(zob. pkt 40–46; pkt 1 sentencji)