ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Właściwe ustawodawstwo – Pracownik pracujący na pokładzie statku pod banderą państwa członkowskiego – Statek pogłębiarka wykonujący prace poza terytorium Unii – Ustawodawstwo państwa członkowskiego wykluczające z przynależności do krajowego systemu zabezpieczenia społecznego pracownika pracującego na pokładzie takiego statku pogłębiarki, który posiada obywatelstwo wspomnianego państwa członkowskiego, choć w nim nie zamieszkuje – Niedopuszczalność

(rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 13 ust. 2 lit. c), zmienione rozporządzeniami: nr 118/97; nr 307/1999)

Summary

Artykuł 13 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 1408/71, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem nr 118/97, ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem nr 307/1999, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by przepis ustawowy państwa członkowskiego wykluczał z przynależności do systemu zabezpieczenia społecznego tego państwa członkowskiego osobę, która posiada obywatelstwo wspomnianego państwa członkowskiego, choć w nim nie zamieszkuje, i która jest zatrudniona na statku-pogłębiarce pływającym pod banderą tego państwa członkowskiego i wykonującym prace poza terytorium Unii Europejskiej.

Artykuł 13 ust. 2 lit. c) owego rozporządzenia powoduje, że względem osób określonych w tym przepisie nie można podnosić klauzuli zawartej we właściwych przepisach krajowych, na mocy której dopuszczenie do systemu zabezpieczenia społecznego przewidziane przez to państwo jest obwarowane przesłanką zamieszkiwania w danym państwie członkowskim.

(por. pkt 35, 37; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Wniosek o dokonanie wykładni Karty praw podstawowych Unii

(art. 6 ust. 1 TUE; art. 267 TFUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 51 ust. 1)

Summary

Wymogi wynikające z ochrony praw podstawowych wiążą państwa członkowskie we wszystkich wypadkach, w których stosują one prawo Unii. Ponadto art. 51 ust. 1 karty praw podstawowych stanowi, że jej postanowienia mają zastosowanie do państw członkowskich wyłącznie w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii, a zgodnie z art. 6 ust. 1 TUE, który przyznaje karcie taką samą moc prawną, co traktatom, nie ustanawia on żadnej nowej kompetencji dla Unii.

Zatem w ramach wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 267 TFUE, jeżeli przepisy krajowe wchodzą w zakres stosowania prawa Unii, Trybunał powinien dostarczyć wszelkich elementów wykładni koniecznych do oceny przez sąd krajowy zgodności tych przepisów z prawami podstawowymi, jakie w szczególności wynikają z karty W danej sprawie, gdy z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym nie wynika, aby przepisy krajowe stanowiły środek wdrażający prawo Unii lub wykazywały inne elementy powiązania z tym prawem, nie może stwierdzić kompetencji Trybunału do wydania orzeczenia w przedmiocie odesłania prejudycjalnego w zakresie, w jakim dotyczy ono prawa podstawowego do skutecznej skargi.

(por. pkt 56–59)
Keywords

Summary



Keywords

1. Polityka społeczna – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Dyrektywa 2000/78 – Zakres stosowania

(dyrektywa Rady 2000/78)

2. Polityka społeczna – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Dyrektywa 2000/78 – Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek – Układ zbiorowy regulujący zaszeregowanie i odpowiednie wynagrodzenie stewardów i stewardes przewoźnika lotniczego – Uwzględnienie, do celu zaszeregowania, jedynie doświadczenia uzyskanego u tego przewoźnika lotniczego, z pominięciem doświadczenia identycznego pod względem merytorycznym, uzyskanego u innego przewoźnika należącego do tego samego koncernu – Dopuszczalność

(dyrektywa Rady 2000/78, art. 2 ust. 1 lit. b))

Summary

1. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 22, 24)

2. Wykładni art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2000/78 ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że przepis ten nie stoi na przeszkodzie istnieniu postanowienia układu zbiorowego, które do celów zaszeregowania do kategorii zatrudnienia przewidzianych w tym układzie, a tym samym do celów ustalania wysokości wynagrodzenia, uwzględnia jedynie doświadczenie zawodowe nabyte w charakterze stewarda lub stewardesy określonego przewoźnika lotniczego, wyłączając doświadczenie identyczne pod względem merytorycznym, lecz uzyskane u innego przewoźnika należącego do tego samego koncernu.

O ile postanowienie takie może powodować odmienne traktowanie ze względu na datę zatrudnienia przez danego pracodawcę, to jednak takie odmienne traktowanie nie jest bezpośrednio lub pośrednio związane z wiekiem ani z wydarzeniem związanym z wiekiem. W istocie bowiem to doświadczenie ewentualnie uzyskane przez stewarda lub stewardesę u innego przewoźnika tego samego koncernu nie jest uwzględniane przy zatrudnieniu, niezależnie od wieku tego stewarda lub tej stewardesy w chwili zatrudnienia. Postanowienie to opiera się w istocie na innym kryterium, które nie jest ani nierozerwalnie, ani pośrednio związane z wiekiem pracowników.

(por. pkt 29, 31; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ kapitału i płatności – Ograniczenia – Zakładowe fundusze prewencyjne – Uregulowanie krajowe uzależniające ich inwestycje kapitałowe w jednostki uczestnictwa funduszy powierniczych mających siedzibę w innym państwie członkowskim od uzyskania przez ten fundusz zezwolenia na sprzedaż swych jednostek uczestnictwa na terytorium krajowym – Niedopuszczalność – Względy uzasadniające – Brak

(art. 63 ust. 1 TFUE)

Summary

Artykuł 63 ust. 1 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się on obowiązywaniu przepisów krajowych, które zezwalają zakładowemu funduszowi prewencyjnemu lub przedsiębiorstwu zbiorowego inwestowania utworzonemu przez ów fundusz prewencyjny celem zarządzania jego aktywami na inwestowanie tych aktywów w jednostki uczestnictwa funduszy powierniczych mających siedzibę w innym państwie członkowskim jedynie wówczas, gdy ów fundusz powierniczy uzyskał zezwolenie na sprzedaż swych jednostek uczestnictwa na terytorium krajowym.

W istocie swobodny przepływ kapitału może być ograniczony w przepisach krajowych, wyłącznie jeżeli jest to uzasadnione jednym z powodów wymienionych w art. 65 TFUE lub nadrzędnymi względami interesu ogólnego Interes polegający na zagwarantowaniu stabilności i bezpieczeństwa aktywów zarządzanych przez przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania utworzone przez zakładowy fundusz emerytalny, w szczególności poprzez przyjęcie zasad ostrożnościowych, stanowi nadrzędny wzgląd interesu ogólnego mogący uzasadniać ograniczenia w swobodnym przepływie kapitału. Jednakże przepisy, które wymagają, by fundusz powierniczy mający siedzibę w innym państwie członkowskim poddał się procedurze dopuszczenia do sprzedaży swych jednostek uczestnictwa na terytorium krajowym, wykraczają poza to, co konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu kontroli.

(por. pkt 28, 31, 32, 38; sentencja)
Artykuł 15 porozumienia z dnia 18 września 1998 r. zawartego pomiędzy rządem niemieckim a Europejskim Bankiem Centralnym w sprawie siedziby tej instytucji w związku z art. 36 Protokołu w sprawie statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego nie wyklucza możliwości przyznania przez Republikę Federalną Niemiec, jako państwo siedziby pracownikom Banku zasiłku rodzicielskiego przewidzianego przez prawo niemieckie.

Choć wprawdzie art. 15 owego porozumienia nie pozwala, by państwo siedziby nakładało na pracowników Banku materialne i procesowe obowiązki w celu korzystania ze świadczeń przewidzianych w warunkach zatrudnienia Banku, to jednak przepisy tego artykułu w żaden sposób nie zobowiązują Republiki Federalnej Niemiec jako państwa siedziby do przyznania wspomnianym pracownikom zasiłku rodzicielskiego. Podobnie przepisy przytoczonego artykułu nie pozbawiają Republiki Federalnej Niemiec, która nie uzależnia uprawnienia do takiego zasiłku od warunków zatrudnienia lub ubezpieczenia, prawa do przyznania go pracownikom Banku zamieszkującym na jej terytorium, skoro możliwość jego przyznania faktycznie wynika z jej przepisów prawnych, a właściwe przepisy prawa Unii jej nie wykluczają.

Ponadto nie wiadomo, w jaki sposób wypłata przez Republikę Federalną Niemiec niemieckiego zasiłku rodzicielskiego pracownikom Banku mogłaby zaszkodzić autonomicznemu ustalaniu przez Bank warunków zatrudnienia swojego personelu.

(por. pkt 45–48; sentencja)
Chociaż Trybunał nie wykluczył, że orzecznictwo to może pod pewnym warunkami mieć znaczenie dla słownych znaków towarowych składających się ze sloganów reklamowych, to jednak podkreślił, że zasługujące na uwzględnienie trudności, które można napotkać przy ustalaniu charakteru odróżniającego tych znaków, wynikające z samej ich natury, nie uzasadniają nakładania szczególnych kryteriów uzupełniających lub zastępujących kryterium charakteru odróżniającego w rozumieniu nadanym mu w orzecznictwie.

Z orzecznictwa Trybunału wynika ponadto, że chociaż kryteria oceny charakteru odróżniającego są takie same dla różnych kategorii znaków towarowych, to w ramach stosowania tych kryteriów może się okazać, że sposób postrzegania tych znaków przez właściwy krąg odbiorców nie musi być taki sam dla każdej z tych kategorii, a zatem ustalenie charakteru odróżniającego w przypadku niektórych kategorii znaków towarowych może okazać się trudniejsze niż w przypadku innych kategorii.

Jeśli chodzi o znaki towarowe składające się z oznaczeń lub wskazówek, które są ponadto używane jako slogany reklamowe, oznaczenia dotyczące jakości lub wyrażenia zachęcające do zakupu towarów lub usług oznaczonych tym znakiem, ich rejestracja nie jest sama w sobie wykluczona ze względu na tego rodzaju użycie. Przy dokonywaniu oceny charakteru odróżniającego takich znaków towarowych nie należy stosować kryteriów bardziej rygorystycznych niż te stosowane do innych rodzajów oznaczeń.

Chociaż oczywiście prawdą jest, że znak towarowy ma charakter odróżniający wyłącznie, jeśli umożliwia identyfikację objętych zgłoszeniem towarów lub usług jako pochodzących z określonego przedsiębiorstwa, to należy stwierdzić, iż sama okoliczność, że znak towarowy postrzegany jest przez właściwy krąg odbiorców jako sformułowanie reklamowe i że z uwagi na jego zachwalający charakter mógłby zasadniczo zostać przejęty przez inne przedsiębiorstwa, nie wystarcza sama w sobie, aby uznać, że znak ten jest pozbawiony charakteru odróżniającego.

Taka bowiem zachwalająca konotacja słownego znaku towarowego nie wyklucza, że nadaje się on mimo to do zagwarantowania konsumentom, że towary lub usługi nim oznaczone pochodzą z danego przedsiębiorstwa. W ten sposób taki znak towarowy może być postrzegany przez właściwy krąg odbiorców równocześnie jako sformułowanie reklamowe i jako wskazanie pochodzenia handlowego towarów lub usług. Wynika z tego, że o ile odbiorcy ci postrzegają znak towarowy jako wskazanie pochodzenia, okoliczność, iż jest on jednocześnie, czy też nawet w pierwszej kolejności, odbierany jako sformułowanie reklamowe, nie ma wpływu na kwestię jego charakteru odróżniającego.

(por. pkt 29, 30)
Podmiot władzy publicznej, który przechowuje w bazie danych dane przekazane przez przedsiębiorstwa na podstawie ustawowych obowiązków informacyjnych, udziela zainteresowanym osobom wglądu do tych danych lub sporządza wydruki takich danych, nie prowadzi działalności gospodarczej, a zatem nie może być on w zakresie tej działalności uznawany za przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 102 TFUE. Okoliczność, że owo udzielanie wglądu lub wydawanie wydruków ma miejsce w zamian za wynagrodzenie, które nie jest ustalane bezpośrednio lub pośrednio przez zainteresowaną jednostkę, lecz jest przewidziane w ustawie, nie może spowodować zmiany kwalifikacji prawnej wspomnianej działalności. Ponadto taki podmiot władzy publicznej nie prowadzi także działalności gospodarczej w zakresie, w jakim, powołując się na ochronę sui generis przysługującą mu jako producentowi omawianej bazy danych na podstawie art. 7 dyrektywy 96/9 w sprawie ochrony prawnej baz danych lub na jakiekolwiek inne prawo własności intelektualnej, zakazuje on wykorzystywania w jakikolwiek inny sposób zebranych tak i oddanych do dyspozycji opinii publicznej danych, a zatem podmiot ów nie może być w zakresie tej działalności uznawany za przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 102 TFUE.

(por. pkt 51; sentencja)
Artykuł 58 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu w nowym państwie członkowskim względem jednostek przepisów rozporządzenia nr 1972/2003 w sprawie środków przejściowych przyjętych w odniesieniu do handlu produktami rolnymi ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, które w dniu 1 maja 2004 r. nie były ani opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku danego państwa członkowskiego, ani przejęte do prawa tego państwa członkowskiego, mimo że jednostki te mogły zapoznać się z nimi w inny sposób.

(por. pkt 47; sentencja)
Uwaga 1 lit. g) do działu 30 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem nr 1789/2003 w związku z uwagą 1 lit. b) do działu 35 tej nomenklatury należy interpretować w ten sposób, że albumina krwi, która, jako taka, nie ma działania terapeutycznego ani profilaktycznego, lecz jest produkowana na potrzeby przygotowania pewnych produktów o działaniu terapeutycznym lub profilaktycznym, jest z punktu widzenia przygotowania tych produktów niezbędna oraz ze względu na swoje cechy może być wykorzystana wyłącznie do tego celu, jest przygotowana do celów terapeutycznych lub profilaktycznych w rozumieniu wskazanej uwagi.

W konsekwencji okoliczność, że albumina krwi nie może zostać użyta bezpośrednio do celów terapeutycznych lub profilaktycznych, nie wyklucza, że w chwili odprawy celnej może ona mimo to zostać uznana, na podstawie jej cech i właściwości obiektywnych, jako przygotowana do użycia terapeutycznego lub profilaktycznego.

(por. pkt 39, 47; sentencja)
Sprawa C-171/11

Fra.bo SpA

przeciwko

Deutsche Vereinigung des Gas- und Wasserfaches eV (DVGW) – Technisch-Wissenschaftlicher Verein

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf)

„Swobodny przepływ towarów — Środki o skutku równoważnym z ograniczeniem ilościowym — Krajowa procedura certyfikacji — Domniemanie zgodności z prawem krajowym — Stosowanie art. 28 WE do prywatnej instytucji certyfikującej”

Streszczenie wyroku

Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym – Zakres stosowania – Domniemanie zgodności z prawem krajowym – Wykonywana przez prywatną instytucję działalność polegająca na stanowieniu norm i na certyfikacji – Zaliczenie

(art. 28 WE)

Artykuł 28 WE należy interpretować w ten sposób, iż ma on zastosowanie do działalności prywatnej instytucji polegającej na stanowieniu norm i na certyfikacji w przypadku, gdy na mocy krajowych przepisów produkty certyfikowane przez tę instytucję uważane są za zgodne z prawem krajowym i gdy skutkiem powyższego jest utrudnienie sprzedaży produktów, które nie są certyfikowane przez rzeczoną instytucję. Jest tak w wypadku instytucji, gdy jedynie za jej pośrednictwem niektóre produkty mają możliwość uzyskania certyfikatu zgodności, i która jako jedyna posiada w rzeczywistości – ze względu w szczególności na upoważnienie do certyfikowania produktów – uprawnienie do ograniczania wprowadzania do obrotu owych produktów.

(por. pkt 28, 31, 32; sentencja)

Sprawa C-171/11

Fra.bo SpA

przeciwko

Deutsche Vereinigung des Gas- und Wasserfaches eV (DVGW) – Technisch-Wissenschaftlicher Verein

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf)

„Swobodny przepływ towarów — Środki o skutku równoważnym z ograniczeniem ilościowym — Krajowa procedura certyfikacji — Domniemanie zgodności z prawem krajowym — Stosowanie art. 28 WE do prywatnej instytucji certyfikującej”

Streszczenie wyroku

Swobodny przepływ towarów — Ograniczenia ilościowe — Środki o skutku równoważnym — Zakres stosowania — Domniemanie zgodności z prawem krajowym — Wykonywana przez prywatną instytucję działalność polegająca na stanowieniu norm i na certyfikacji — Zaliczenie

(art. 28 WE)

Artykuł 28 WE należy interpretować w ten sposób, iż ma on zastosowanie do działalności prywatnej instytucji polegającej na stanowieniu norm i na certyfikacji w przypadku, gdy na mocy krajowych przepisów produkty certyfikowane przez tę instytucję uważane są za zgodne z prawem krajowym i gdy skutkiem powyższego jest utrudnienie sprzedaży produktów, które nie są certyfikowane przez rzeczoną instytucję. Jest tak w wypadku instytucji, gdy jedynie za jej pośrednictwem niektóre produkty mają możliwość uzyskania certyfikatu zgodności, i która jako jedyna posiada w rzeczywistości – ze względu w szczególności na upoważnienie do certyfikowania produktów – uprawnienie do ograniczania wprowadzania do obrotu owych produktów.

(por. pkt 28, 31, 32; sentencja)
Owe działania wiążą się z przeniesieniem prawa własności kopii danego programu komputerowego bowiem udostępnienie przez podmiot praw autorskich kopii jego programu komputerowego oraz zawarcie powiązanej z nią umowy licencji na korzystanie mają na celu umożliwienie trwałego korzystania z tej kopii przez jego klientów w zamian za zapłatę ceny mającej umożliwić podmiotowi praw autorskich uzyskanie wynagrodzenia odpowiadającego wartości gospodarczej kopii dzieła, którego jest on właścicielem. W tym względzie bez znaczenia jest to, czy ta kopia programu komputerowego została udostępniona klientowi przez podmiot praw autorskich w drodze pobrania jej z jego strony internetowej czy też za pomocą materialnego nośnika takiego jak CD-ROM czy DVD.

Wykładni art. 4 ust. 2 dyrektywy 2009/24 w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych należy dokonywać w taki sposób, iż prawo do rozpowszechniania kopii programu komputerowego zostaje wyczerpane, jeśli podmiot praw autorskich, który zezwolił, choćby i nieodpłatnie, na pobranie tej kopii z Internetu na nośnik danych, również przyznał, w zamian za zapłatę ceny mającej umożliwić mu uzyskanie wynagrodzenia odpowiadającego wartości gospodarczej kopii dzieła, którego jest on właścicielem, prawo do nieograniczonego w czasie korzystania z tej kopii.

Wykładni art. 4 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 dyrektywy 2009/24 w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych należy dokonywać w ten sposób, iż w przypadku odsprzedaży licencji na korzystanie obejmującej odsprzedaż kopii programu komputerowego pobranej ze strony internetowej podmiotu praw autorskich, która to licencja została początkowo przyznana pierwszemu nabywcy przez ten podmiot praw autorskich na czas nieograniczony i w zamian za zapłatę ceny mającej mu umożliwić uzyskanie wynagrodzenia odpowiadającego wartości gospodarczej kopii jego dzieła, drugi nabywca tej licencji, podobnie jak każdy następny, mogą się powołać na przewidziane w art. 4 ust. 2 tej dyrektywy wyczerpanie prawa do rozpowszechniania, i, co za tym idzie, mogą zostać uznani za uprawnionych nabywców kopii programu komputerowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 tej dyrektywy i korzystać z przewidzianego w tym przepisie prawa do zwielokrotniania.

(por. pkt 88; pkt 2 sentencji)
Artykuł 1 pkt 2 lit. b) dyrektywy 2001/83 w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą 2004/27, powinien być interpretowany w ten sposób, że dla celów zdefiniowania pojęcia działania farmakologicznego w rozumieniu wskazanego przepisu można wziąć pod uwagę definicję owego pojęcia zawartą w wytycznych opracowanych wspólnie przez służby Komisji oraz przez właściwe władze państw członkowskich w sprawie odgraniczenia dyrektywy 76/768 dotyczącej produktów kosmetycznych od dyrektywy 2001/83.

Nie budzi wątpliwości, że owe wytyczne, które ponadto nie należą do aktów prawnych Unii, o których mowa w art. 288 TFUE, nie mogą jako takie mieć prawnie wiążącego charakteru ani nie można się na nie powoływać wobec jednostek. Jednakże wytyczne te mogą jednak udzielić użytecznych wskazówek dla celów dokonania wykładni właściwych przepisów prawa Unii i przyczynić się w ten sposób do zapewnienia ich jednolitego zastosowania. W konsekwencji sąd krajowy może, celem zastosowania pojęcia działania farmakologicznego w rozumieniu art. 1 pkt 2 lit. b) dyrektywy 2001/83, wziąć pod uwagę owe wytyczne. Powinien on jednak zadbać przy tym o to, by wykładnia, którą w ten sposób wywiedzie, została dokonana w zgodności z kryteriami wynikającymi z orzecznictwa dotyczącego interpretacji aktów prawa Unii, w tym orzecznictwa dotyczącego podziału kompetencji pomiędzy sądy krajowe i Trybunał w ramach postępowania prejudycjalnego.

(por. pkt 23, 25–27; pkt 1 sentencji)
Okoliczność, iż majątek nadaje się wyłącznie do wykorzystania gospodarczego, z reguły wystarcza, aby uznać, że jego właściciel wykorzystuje go na potrzeby działalności gospodarczej i w konsekwencji w celu uzyskiwania z tego tytułu stałego dochodu. Jeśli natomiast dobro ze względu na swój rodzaj może być wykorzystywane zarówno do celów komercyjnych jak i prywatnych, należy zbadać wszystkie okoliczności jego użytkowania, aby stwierdzić, czy rzeczywiście jest ono wykorzystywane w sposób ciągły do celów zarobkowych. W takim przypadku porównanie okoliczności, w jakich zainteresowany rzeczywiście użytkuje dobro i okoliczności, w jakich jest zwykle wykonywana odpowiednia działalność gospodarcza, może stanowić jedną z metod, przy pomocy których można zbadać, czy dana działalność jest wykonywana w sposób ciągły w celach zarobkowych. Zatem gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie gospodarki leśnej, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112, daną działalność należy kwalifikować jako „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu.

Wykładni prawa Unii należy dokonywać w ten sposób, iż nie można wykluczyć, że sprzeczny z zasadą proporcjonalności jest przepis prawa krajowego, umożliwiający nałożenie grzywny w wysokości równej zwykłej stawce podatku od wartości dodanej stosowanej według wartości dostarczonych towarów, na osobę, która uchybiła swemu obowiązkowi wystąpienia o wpisanie jej do rejestru podatników podatku od wartości dodanej i która nie była zobowiązana do zapłaty tego podatku. Do sądu krajowego należy sprawdzenie, czy kwota sankcji nie wykracza poza to co konieczne do osiągnięcia celów polegających na zapewnieniu prawidłowego pobierania podatku i uniknięcia oszustw z uwzględnieniem okoliczności sprawy a w szczególności kwoty, jaka została faktycznie nałożona, i ewentualnego istnienia możliwego do przypisania podatnikowi, któremu wymierzono sankcję za brak wpisu do rejestru, oszustwa lub obejścia mających zastosowanie przepisów.

(por. pkt 55; pkt 2 sentencji)