ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawa C-226/07

Flughafen Köln/Bonn GmbH

przeciwko

Hauptzollamt Köln

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf)

„Dyrektywa 2003/96/WE — Wspólnotowe przepisy ramowe dotyczące opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej — Artykuł 14 ust. 1 lit. a) — Zwolnienie produktów energetycznych wykorzystywanych do produkcji energii elektrycznej — Możliwość opodatkowania ze względów polityki ochrony środowiska — Bezpośrednia skuteczność zwolnienia”

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lipca 2008 r. I - 6001

Streszczenie wyroku

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej – Dyrektywa 2003/96

(dyrektywa Rady 2003/96, art. 14 ust. 1 lit. a))

Artykuł 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2003/96 w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej w zakresie, w jakim przewiduje on zwolnienie produktów energetycznych wykorzystywanych do produkcji energii elektrycznej od opodatkowania określonego przez tę dyrektywę, ma bezpośrednią skuteczność w tym rozumieniu, że jednostka może powołać się na niego przed sądami krajowymi — w odniesieniu do okresu, w którym dane państwo członkowskie naruszyło obowiązek dokonania transpozycji tej dyrektywy do prawa krajowego w wyznaczonym terminie — w ramach sporu prowadzonego z organami celnymi tego państwa, w celu wyłączenia stosowania uregulowania krajowego, które jest niezgodne z tym przepisem, a zatem w celu uzyskania zwrotu podatku pobranego z naruszeniem tego przepisu.

Obowiązek zwolnienia od określonego w tej dyrektywie opodatkowania produktów energetycznych wykorzystywanych do produkcji energii elektrycznej jest bowiem sformułowany w sposób wystarczająco precyzyjny i bezwarunkowy, aby przyznać jednostkom prawo powoływania się na niego przed sądem krajowym w celu sprzeciwienia się niezgodnemu z nim uregulowaniu krajowemu. Okoliczność, iż art. 14 ust. 1 pozostawia państwom członkowskim przez sformułowanie pierwszej części zdania pewien zakres swobodnego uznania, gdy chodzi o warunki ustanowione w celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania zwolnienia, nie może podważyć bezwarunkowego charakteru tego obowiązku zwolnienia.

Powyższego wniosku nie podważa przewidziana w art. 14 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2003/96 możliwość opodatkowania przez państwa członkowskie rzeczonych produktów ze względów polityki ochrony środowiska z uwagi na to, że to ograniczenie zasady zwolnienia ma charakter ewentualny i państwo członkowskie, które nie skorzystało z tej możliwości, nie może powołać się na własne zaniechanie, aby odmówić podatnikowi zwolnienia, do którego ma on prawo na podstawie dyrektywy 2003/96.

(por. pkt 31–33, 39; sentencja)
W ramach współpracy pomiędzy Trybunałem a sądami krajowymi przewidzianej w art. 234 WE, do sądu krajowego, przed którym postępowanie się toczy i który jest obowiązany w sprawie przed nim zawisłej orzec, należy dokonanie oceny, z uwzględnieniem szczególnych okoliczności zawisłej przed nim sprawy, zarówno w odniesieniu do tego, czy wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest niezbędne do wydania wyroku w postępowaniu przed sądem krajowym, jak i oceny zasadności pytań, z którymi zwraca się on do Trybunału. Zatem pytania dotyczące wykładni prawa wspólnotowego, z którymi zwrócił się sąd krajowy w ramach stanu prawnego i faktycznego, za którego ustalenie jest on odpowiedzialny i którego prawidłowość nie podlega ocenie przez Trybunał, korzystają z domniemania, iż mają one znaczenie dla sprawy. Domniemanie istotności może zostać wzruszone jedynie w wyjątkowych przypadkach, gdy oczywiste jest, że wnioskowana wykładnia przepisów prawa wspólnotowego nie ma żadnego związku z okolicznościami bądź przedmiotem sporu głównego, lub gdy zagadnienie ma charakter hipotetyczny, bądź gdy Trybunał nie dysponuje danymi dotyczącymi faktów lub prawa niezbędnymi do udzielenia przydatnej odpowiedzi na zadane mu pytania.

(por. pkt 32, 33)
Sprawa C-381/07

Association nationale pour la protection des eaux et rivières – TOS

przeciwko

Ministère de l’Écologie, du Développement et de l’Aménagement durables

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja)]

„Zanieczyszczenie środowiska wodnego — Dyrektywa 2006/11/WE — Artykuł 6 — Substancje niebezpieczne — Zrzuty — Wcześniejsze zezwolenie — Ustalenie norm emisji — System zgłoszeń — Hodowle ryb”

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 listopada 2008 r. I ‐ 8283

Streszczenie wyroku

Środowisko naturalne – Zanieczyszczenie wód – Dyrektywa 2006/11 – Wykonanie specjalnych programów obejmujących środowiskowe normy jakości w celu zmniejszenia zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne

(dyrektywa 2006/11 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 6, załącznik I, wykaz II)

Artykułu 6 dyrektywy 2006/11 w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty, który nakłada na państwa członkowskie obowiązek poddania uprzedniemu zezwoleniu, w którym są ustanowione normy emisji, wszystkich zrzutów mogących zawierać którąkolwiek z substancji z wykazu II załącznika I dyrektywy, nie można interpretować w ten sposób, że po przyjęciu w oparciu o ten przepis programów obniżenia zanieczyszczenia wód, zawierających środowiskowe normy jakości, wolno państwom członkowskim wprowadzić dla niektórych urządzeń uznanych za mało szkodliwe system, którego częścią jest odwołanie do tych norm oraz prawo sprzeciwu organu administracyjnego wobec rozpoczęcia ich działalności lub prawo nałożenia na dane urządzenia limitów zrzutów.

W istocie z jednej strony wcześniejsze i szczegółowe badanie każdego planowanego zrzutu, który może zawierać substancje ujęte w wykazie II, jest konieczne do wykonania programów ograniczania zanieczyszczeń wód ustanawianych przez państwa członkowskie na podstawie art. 6 ust. 1 omawianej dyrektywy, zgodnie z którym uzależnienie wszelkich zrzutów tego rodzaju od wcześniejszego uzyskania zezwolenia stanowi jeden ze środków wykonywania tych programów. Tego rodzaju badanie jest również konieczne w celu ustalenia w każdym przypadku dopuszczonego zrzutu norm emisji ustanowionych stosownie do środowiskowych wskaźników jakości zawartych w tych programach i zmierzających do ograniczenia zrzutów zawierających jedną lub wiele substancji ujętych w wykazie II. Badanie takie wymaga ponadto oceny rzeczywistego stanu wód przyjmujących, którą należy uwzględnić przy określaniu norm emisji. Z drugiej strony dorozumiane zezwolenie nie jest zgodne z wymogiem ustalenia we wcześniejszym zezwoleniu norm emisji określonych według wyżej opisanych metod.

(por. pkt 27, 35 i sentencja)
Artykuł 95 ust. 5 WE wymaga, by wprowadzenie przepisów krajowych przewidujących odstępstwa było uzasadnione nowymi dowodami naukowymi dotyczącymi ochrony środowiska naturalnego lub środowiska pracy i było konieczne ze względu na specyficzny problem danego państwa członkowskiego, który pojawił się po przyjęciu środka harmonizującego, oraz by projektowane środki, jak również powody ich wprowadzenia, zostały notyfikowane Komisji. Przesłanki te są kumulatywne, a zatem wszystkie powinny być spełnione pod rygorem odrzucenia przez Komisję przepisów krajowych stanowiących odstępstwo.

Komisja dysponuje szerokim zakresem uznania w zakresie oceny, czy wspomniane przesłanki rzeczywiście zostały spełnione, co może w konkretnym przypadku wymagać ustaleń technicznych o wysokim stopniu złożoności. Korzystanie z owego zakresu uznania jest jednak poddane kontroli sądowej. Sąd wspólnotowy powinien bowiem dokonać weryfikacji nie tylko materialnej dokładności przytoczonego materiału dowodowego, jego ścisłości i spójności, ale także kontroli tego, czy materiał ten stanowi zbiór istotnych danych, który należy wziąć pod uwagę w celu oceny złożonej sytuacji, i czy może on stanowić poparcie dla wniosków wyciągniętych na jego podstawie.

Ponadto w przypadku gdy instytucji wspólnotowej przysługuje szeroki zakres uznania, podstawowego znaczenia nabiera kontrola przestrzegania pewnych gwarancji proceduralnych zapewnionych we wspólnotowym porządku prawnym w odniesieniu do postępowania administracyjnego. Wśród tych gwarancji znajduje się obowiązek starannego i bezstronnego zbadania przez właściwą instytucję wszystkich istotnych okoliczności danego przypadku oraz obowiązek uzasadnienia w wystarczający sposób swojej decyzji. Kontrola przestrzegania wspomnianych gwarancji proceduralnych ma szczególne znaczenie w ramach postępowania przewidzianego w art. 95 ust. 5 WE, jako że nie ma do niego zastosowania zasada kontradyktoryjności.

(por. pkt 52–57)
Sprawa C-291/07

Kollektivavtalsstiftelsen TRR Trygghetsrådet

przeciwko

Skatteverket

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten)

„VAT — Miejsce transakcji podlegających opodatkowaniu — Miejsce opodatkowania — Usługodawca mający siedzibę w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym znajduje się siedziba usługobiorcy — Status podatnika — Usługi świadczone na rzecz fundacji krajowej wykonującej działalność gospodarczą i działalność niebędącą działalnością gospodarczą”

Opinia rzecznika generalnego J. Mazáka przedstawiona w dniu 17 czerwca 2008 r. I ‐ 8257

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 listopada 2008 r. I ‐ 8268

Streszczenie wyroku

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Świadczenie usług – Określenie miejsca opodatkowania

(dyrektywy Rady: 77/388, art. 9 ust. 2 lit. e); 2006/112, art. 56 ust. 1 lit. c))

Artykuł 9 ust. 2 lit. e) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 1999/59, a także art. 56 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, określające miejsce opodatkowania usług konsultantów, inżynierów, firm konsultingowych, prawników, księgowych oraz innych podobnych usług, powinny być interpretowane w ten sposób, iż odbiorca usług doradztwa świadczonych przez podatnika mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, który to odbiorca wykonuje jednocześnie działalność gospodarczą oraz działalność nienależącą do zakresu zastosowania tych dyrektyw, powinien być uznawany za posiadającego status podatnika, nawet wówczas gdy rzeczona usługa jest wykorzystywana na potrzeby ostatniej z wymienionych działalności.

W istocie artykuł ten nie wyjaśnia, czy jego zastosowanie jest uzależnione od spełnienia przesłanki, aby podatnik korzystający z usług wykorzystywał ową usługę dla potrzeb swojej działalności gospodarczej. W ten sposób, w przeciwieństwie do innych przepisów szóstej dyrektywy, takich jak art. 2 ust. 1 i art. 17 ust. 2, artykuł ten w żaden sposób nie wskazuje, iż spełnienie tej przesłanki jest konieczne dla jego zastosowania.

W braku wyraźnego postanowienia w art. 9 ust. 2 lit. e) szóstej dyrektywy, że świadczone usługi powinny być wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej usługobiorcy, należy stwierdzić, iż okoliczność, że wykorzystuje on te usługi do celów działalności nieobjętej zakresem zastosowania szóstej dyrektywy, nie stanowi przeszkody dla zastosowania tego przepisu.

(por. pkt 28–33; sentencja)
Sprawa C-136/07

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Królestwu Hiszpanii

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywy 89/48/EWG i 92/51/EWG — Uznawanie kształcenia i szkolenia zawodowego — Zawód kontrolera ruchu lotniczego”

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 października 2008 r. I ‐ 7795

Streszczenie wyroku

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Pracownicy – Uznawanie dyplomów i dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji

(dyrektywy Rady: 89/48, 92/51)

Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy dyrektyw 89/48 w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego trwających co najmniej trzy lata i 92/51 w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniającej dyrektywę 89/48, państwo członkowskie, które nie ustanawia systemu uznawania w odniesieniu do zawodu kontrolera ruchu lotniczego

W istocie zawód taki należy uznać za zawód regulowany w rozumieniu wspomnianych dyrektyw i że wchodzi on w zakres ich stosowania, gdy wykonywanie zawodu kontrolera ruchu lotniczego jest rzeczywiście regulowane przepisami ustawowymi ustanawiającymi system, który zastrzega ten zawód wyraźnie dla osób, które spełniają określone przesłanki, i zakazuje dostępu dla tych, które tych przesłanek nie spełniają. Takiego wniosku nie może podważyć fakt, że nie istnieje szkolenie zakończone jednym dyplomem, który przyznaje dostęp do wykonywania tego zawodu. Ponadto, skoro dostęp do zawodu kontrolera ruchu lotniczego wymaga posiadania dyplomu, o którym mowa w dyrektywie 89/48, to dane państwo członkowskie musi uznawanie dyplomów, które wchodzą w zakres definicji zawartej w dyrektywie 89/48 lub w dyrektywie 92/51.

Ponieważ wspomniane dyrektywy nie wprowadzają systemu automatycznego uznawania, szczegółowy lub miejscowy charakter niektórych uprawnień wymaganych od osoby, która pragnie wykonywać zawód kontrolera ruchu lotniczego w przyjmującym państwie członkowskim, nie stoi na przeszkodzie, żeby porównać z jednej strony kompetencje potwierdzone dyplomami lub świadectwami uzyskanymi w państwie członkowskim innym niż przyjmujące państwo członkowskie w celu wykonywania tego zawodu, a z drugiej strony wiedzę i uprawnienia wymagane w celu wykonywania tego zawodu w tym ostatnim.

(por. pkt 38–40, 45, 47, 53, 55, 57; sentencja)
Sprawa C-313/07

Kirtruna SL i Elisa Vigano

przeciwko

Red Elite de Electrodomésticos SA i in.

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 3 de Barcelona)

„Polityka społeczna — Dyrektywa 2001/23/WE — Przejęcie przedsiębiorstwa — Ochrona praw pracowniczych — Postępowanie upadłościowe — Wstąpienie do umowy najmu”

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 października 2008 r. I ‐ 7909

Streszczenie wyroku

Polityka społeczna – Zbliżanie ustawodawstw – Przejęcia przedsiębiorstw – Ochrona praw pracowniczych – Dyrektywa 2001/23

(dyrektywa Rady 2001/23, art. 3 ust. 1)

W przypadku przejęcia przedsiębiorstwa art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/23 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów nie wymaga utrzymania umowy najmu lokalu handlowego zawartej przez zbywającego przedsiębiorstwo z osobą trzecią, mimo że rozwiązanie tej umowy może spowodować wygaśnięcie umów o pracę przeniesionych na przejmującego.

Istotnie celem wspomnianej dyrektywy jest ochrona pracowników w przypadku zmiany pracodawcy, w szczególności zapewnienie przestrzegania ich praw, oraz że istnieje ryzyko, że przejmujący przedsiębiorstwo będzie zobowiązany do opuszczenia pomieszczeń, zaprzestania działalności, a tym samym rozwiązania umów o pracę z zainteresowanymi pracownikami. Jednakże konieczność osiągnięcia tego celu ochrony pracowników nie może prowadzić do zakwestionowania jednoznacznego brzmienia art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/23 i zagrażać prawom osób trzecich nieuczestniczących w operacji przejęcia przedsiębiorstwa, nakładając na nie obowiązek wzięcia na siebie automatycznego przejęcia umowy najmu, który to obowiązek nie jest wyraźnie przewidziany przez tę dyrektywę.

(por. pkt 42–44, 47; sentencja)
Artykuł 13 część A ust. 1 lit. m) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że w kontekście osób uprawiających sport obejmuje on także usługi świadczone osobom prawnym i stowarzyszeniom niemającym osobowości prawnej, jeżeli — co podlega badaniu sądu krajowego — usługi te są ściśle związane ze sportem i są konieczne do jego uprawiania, są świadczone przez organizacje niemające celu zarobkowego, a faktycznymi beneficjentami tych usług są osoby uprawiające sport.

W istocie intencją art. 13 część A ust. 1 lit. m) szóstej dyrektywy nie jest przyznanie zwolnienia przewidzianego w tym przepisie jedynie niektórym dziedzinom sportu, lecz dotyczy on uprawiania sportu w ogóle, co obejmuje również sport uprawiany z konieczności przez jednostki w grupach osób lub w ramach struktur organizacyjnych i administracyjnych, ustanowionych przez stowarzyszenia niemające osobowości prawnej lub osoby prawne, takie jak kluby sportowe, pod warunkiem że spełnione są wymogi określone art. 13 część A ust. 1 lit. m) i art. 13 część A ust. 2 lit. b). Wymóg, aby dane usługi były świadczone bezpośrednio osobom fizycznym, które uprawiają sport w ramach struktury organizacyjnej wprowadzonej przez klub sportowy, skutkowałby tym, że znaczna ilość świadczonych usług koniecznych do uprawiania sportu byłaby automatycznie i nieuchronnie wyłączona z tego zwolnienia, niezależnie od pytania, czy usługi te są ściśle związane z osobami uprawiającymi sport lub z klubami sportowymi i komu faktycznie przynoszą korzyść. Taki rezultat byłby sprzeczny z celem zwolnienia przewidzianego w tym przepisie, którym jest skuteczne korzystanie z tego zwolnienia przez usługi świadczone jednostkom uprawiającym sport.

Ponadto zasada neutralności podatkowej, z której poszanowaniem należy stosować zwolnienia przewidziane w art. 13 szóstej dyrektywy, byłaby naruszona, gdyby możliwość powołania się na zwolnienie przewidziane w art. 13 część A ust. 1 lit. m) szóstej dyrektywy była uzależniona od struktury organizacyjnej właściwej dla uprawianej działalności sportowej.

W celu zapewnienia skutecznego stosowania zwolnienia przewidzianego w art. 13 część A ust. 1 lit. m) szóstej dyrektywy przepis ten należy zatem interpretować w ten sposób, że usługi świadczone w szczególności w ramach sportów uprawianych w grupach osób lub w ramach struktur organizacyjnych wprowadzonych przez kluby sportowe co do zasady mogą korzystać ze zwolnienia przewidzianego w tym przepisie. Wynika z tego, że w celu oceny, czy te usługi są zwolnione, nie mają znaczenia tożsamość formalnego adresata usługi ani forma prawna, w jakiej korzysta on z tej usługi.

(por. pkt 27, 29–31, 35; pkt 1 sentencji)
Sprawa C-298/07

Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband eV

przeciwko

deutsche internet versicherung AG

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof)

„Dyrektywa 2000/31/WE — Artykuł 5 ust. 1 lit. c) — Handel elektroniczny — Usługodawca działający za pośrednictwem Internetu — Poczta elektroniczna”

Opinia rzecznika generalnego D. Ruiza-Jaraba Colomera przedstawiona w dniu 15 maja 2008 r. I ‐ 7843

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 października 2008 r. I ‐ 7855

Streszczenie wyroku

Zbliżanie ustawodawstw – Handel elektroniczny – Dyrektywa 2000/31 – Świadczenie usług za pośrednictwem Internetu

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/31, art. 5 ust. 1 lit. c))

Artykuł 5 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2000/31 w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego należy interpretować w ten sposób, iż usługodawca jest obowiązany podać usługobiorcom, zanim zostanie z nimi zawarta jakakolwiek umowa, oprócz adresu poczty elektronicznej, inne dane umożliwiające nawiązanie szybkiego kontaktu oraz bezpośrednie i skuteczne porozumiewanie się. Dane te nie muszą koniecznie zawierać numeru telefonu. Mogą mieć postać formularza on-line, za którego pośrednictwem usługobiorcy mogą zwracać się przez Internet do usługodawcy i na który odpowiada on za pośrednictwem poczty elektronicznej, z wyjątkiem przypadków, w których usługobiorca, po nawiązaniu kontaktu z usługodawcą drogą elektroniczną, będąc pozbawionym dostępu do sieci, poprosi usługodawcę o udostępnienie nieelektronicznego sposobu porozumiewania się.

(por. pkt 40; sentencja)
Sprawa C-304/07

Directmedia Publishing GmbH

przeciwko

Albert-Ludwigs-Universität Freiburg

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof)

„Dyrektywa 96/9/WE — Ochrona prawna baz danych — Prawo sui generis — Pojęcie „pobieranie danych””

Opinia rzecznika generalnego E. Sharpston przedstawiona w dniu 10 lipca 2008 r. I ‐ 7567

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 października 2008 r. I ‐ 7587

Streszczenie wyroku

Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona prawna baz danych – Dyrektywa 96/9

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 96/9, art. 7)

Przejęcie elementów chronionej bazy danych do innej bazy w następstwie przeglądania tej pierwszej na ekranie oraz indywidualnej oceny elementów w niej zawartych może stanowić „pobieranie danych” w rozumieniu art. 7 dyrektywy 96/9 w sprawie ochrony prawnej baz danych, o ile działanie to stanowi przeniesienie istotnej pod względem jakościowym lub ilościowym części zawartości chronionej bazy danych lub przenoszenie części nieistotnych, które w skutek jego powtarzalnego i systematycznego charakteru mogło doprowadzić do przeniesienia istotnej części tej zawartości.

W istocie pojęcie pobierania danych w rozumieniu art. 7 wspomnianej dyrektywy winno być interpretowane jako obejmujące każde niedozwolone przywłaszczenie całości lub części zawartości bazy danych. Decydującym kryterium jest w tym zakresie zaistnienie „przeniesienia” całości lub części zawartości danej bazy danych na inny nośnik o takim samym jak nośnik przywołanej bazy lub innym charakterze. Tego rodzaju przeniesienie zakłada, że całość lub część zawartości bazy danych znajduje się na innym nośniku niż nośnik oryginalnej bazy danych, niezależnie od charakteru czy zastosowanej formy przeniesienia.

(por. pkt 34–36, 60; sentencja)
Sprawa C-239/07

Postępowanie dotyczące badania zgodności z konstytucją

wszczęte przez

Juliusa Sabatauskasa i in.

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Respublikos Konstitucinis Teismas)

„Rynek wewnętrzny energii elektrycznej — Dyrektywa 2003/54/WE — Artykuł 20 — Systemy przesyłowe i dystrybucyjne — Dostęp stron trzecich — Zobowiązania państw członkowskich — Swobodny dostęp stron trzecich do systemów przesyłowych i dystrybucyjnych energii elektrycznej”

Opinia rzecznika generalnego J. Kokott przedstawiona w dniu 12 czerwca 2008 r. I ‐ 7525

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 października 2008 r. I ‐ 7539

Streszczenie wyroku

Zbliżanie ustawodawstw – Środki mające na celu ustanowienie i zapewnienie funkcjonowania rynku wewnętrznego energii elektrycznej – Dyrektywa 2003/54 – Dostęp stron trzecich do systemów przesyłowych i dystrybucyjnych energii elektrycznej

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/54, art. 20)

Wykładni art. 20 dyrektywy 2003/54 dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92 należy dokonywać w ten sposób, że określa on zobowiązania państw członkowskich jedynie w odniesieniu do dostępu, a nie przyłączenia stron trzecich do systemów przesyłowych i dystrybucyjnych energii elektrycznej, oraz że nie stanowi on, iż system dostępu do systemów, który państwa członkowskie zobowiązane są wdrożyć, ma umożliwić uprawnionemu odbiorcy możliwość wyboru, według własnego uznania, rodzaju systemu, do którego pragnie zostać przyłączony.

Wykładni rzeczonego art. 20 należy dokonywać również w ten sposób, że nie sprzeciwia się on obowiązywaniu uregulowań krajowych, które stanowią, iż urządzenia uprawnionego odbiorcy mogą zostać przyłączone do systemu przesyłowego wyłącznie, jeżeli operator systemu dystrybucyjnego odmówi, ze względu na nałożone wymagania techniczne i eksploatacyjne, przyłączenia do systemu dystrybucyjnego urządzeń uprawnionego odbiorcy znajdujących się na obszarze określonym w koncesji operatora systemu dystrybucyjnego. Do sądu krajowego należy jednak zbadanie, czy wdrożenie i stosowanie tego systemu odbywa się w oparciu o obiektywne i niedyskryminacyjne w odniesieniu do użytkowników systemu kryteria.

(por. pkt 49; sentencja)