ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 lutego 2006 r. – Deutsche Post i DHL Express (wcześniej DHL International) przeciwko Komisji (sprawa C‑367/04 P)

Odwołanie – Pomoc przyznana przez władze włoskie na rzecz Poste Italiane

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie (art. 87 ust. 1 WE, art. 88 ust. 2 WE i art. 230 akapit czwarty WE) (por. pkt 37–38, 40–42, 50–51)

2. Odwołanie – Zarzuty – Kontrola oceny dowodów przez Trybunał – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 225 WE; Statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58) (por. pkt 43)

Przedmiot:

Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie T‑358/02 Deutsche Post i DHL International przeciwko Komisji, w którym skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2002/782/WE z dnia 12 marca 2002 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Włochy na rzecz Poste Italiane SpA (wcześniej Ente Poste Italiane) (Dz.U. L 282, str. 29) została odrzucona jako niedopuszczalna.

Sentencja:

Odwołanie zostaje oddalone.

Deutsche Post AG i DHL Express (Italy) Srl (wcześniej DHL International Srl) zostają obciążone kosztami postępowania.
13

Co się tyczy ewentualnego uzasadnienia obowiązku dokonania rejestracji, Trybunał poddał już uregulowania będące przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym analizie w wyżej wspomnianym wyroku w sprawie Nadin i in. W odniesieniu do art. 43 WE Trybunał orzekł, w pkt 55 tego wyroku, że powołany przepis sprzeciwia się temu, aby takie uregulowania krajowe jednego państwa członkowskiego nakładały na osobę prowadzącą działalność na własny rachunek, zamieszkałą w tym państwie członkowskim, obowiązek zarejestrowania w nim należącego do spółki pojazdu oddanego tej osobie do dyspozycji przez zatrudniającą ją spółkę, mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, jeżeli pojazd należący do spółki nie jest ani zasadniczo przeznaczony do stałego używania w pierwszym państwie członkowskim, ani też w rzeczywistości nie jest używany w ten sposób.
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia przewidziane w szóstej dyrektywie

(dyrektywa Rady 77/388, art. 13 część B lit. c))

Summary

Wykładni pierwszej części art. 13 część B lit. c) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy dokonywać w ten sposób, że przewidziane w niej zwolnienie od podatku dotyczy jedynie odsprzedaży towarów nabytych wcześniej przez podatnika dla potrzeb działalności zwolnionej od podatku na mocy tego przepisu, o ile nie przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego przy pierwotnym nabyciu tych towarów.

(por. pkt 31 i sentencja)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Swobodny przepływ osób

–

Swoboda przedsiębiorczości

–

Prawa jazdy

–

Dyrektywa 91/439 (dyrektywa Rady 91/439, art. 1 ust. 2 i art. 8 ust. 2 i 4) (por. pkt 29, 32, 39 oraz pkt 1,2 sentencji)

Subject of the case

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Bayerisches Verwaltungsgericht München – Wykładnia art. 1 ust. 2 oraz art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U. L 237, str. 1) – Odmowa uznania ważności lub wymiany prawa jazdy wydanego po upływie okresu zakazu przez inne państwo członkowskie posiadaczowi prawa jazdy, w stosunku do którego został zastosowany środek w postaci cofnięcia krajowego prawa jazdy ze względu na użycie środków odurzających – Obowiązek poddania się egzaminowi zdolności do prowadzenia.

Sentencja

Sentencja

1) Postanowienia art. 1 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 97/26/WE z dnia 2 czerwca 1997 r. stoją na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie mogło odmówić uznania na swoim terytorium uprawnienia do prowadzenia pojazdów wynikającego z prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim, i stąd ważności tego prawa jazdy z uwagi na to, że posiadacz prawa jazdy, w stosunku do którego na terytorium pierwszego państwa członkowskiego został zastosowany środek w postaci cofnięcia prawa jazdy wydanego wcześniej, nie przystąpił do egzaminu zdolności do prowadzenia pojazdów wymaganego na podstawie przepisów tego państwa w celu wydania nowego prawa jazdy w następstwie cofnięcia, gdy upłynął okres tymczasowego zakazu wydania nowego prawa jazdy zarządzony razem z tym środkiem w tym państwie członkowskim, zanim zostało wydane prawo jazdy przez to drugie państwo członkowskie.

2) Postanowienia art. 1 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/439/EWG w brzmieniu zmienionym dyrektywą 97/26/WE stoją na przeszkodzie temu, by w okolicznościach takich jak w postępowaniu przed sądem krajowym państwo członkowskie, do którego zwrócono się z wnioskiem o przepisanie ważnego prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim na prawo jazdy krajowe, mogło uzależnić takie przepisanie od złożenia przez wnioskodawcę nowego egzaminu zdolności do prowadzenia pojazdów wymaganego na podstawie przepisów pierwszego państwa w celu usunięcia wątpliwości istniejących w tym względzie z uwagi na okoliczności, które wystąpiły przed wydaniem prawa jazdy w innym państwie członkowskim.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Transport

–

Transport drogowy

–

Przepisy socjalne (rozporządzenie Rady nr 3820/85, art. 10) (por. pkt 24

–

28, 30)

Subject of the case

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Korsholms tingsrätt – Wykładnia art. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych w dziedzinie transportu drogowego (Dz.U. L 370, str. 1) – Wynagrodzenie kierowców zatrudnionych na umowę o pracę w zależności od pokonanej odległości.

Sentencja

Sentencja

System wynagrodzeń oparty na pokonanej odległości jest sprzeczny z art. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych w dziedzinie transportu drogowego, chyba że nie zagraża on bezpieczeństwu drogowemu. Do sądu krajowego należy stwierdzenie, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności, czy ma to miejsce w sprawie przed tym sądem.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Odwołanie

–

Zarzuty

–

Zwykłe powtórzenie zarzutów i argumentów podniesionych przed Sądem

–

Brak określenia podnoszonego naruszenia prawa

–

Niedopuszczalność (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin Trybunału art. 112 § 1 akapit pierwszy lit. c)) por. pkt 21

–

23)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie wniesione przeciwko postanowieniu Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 8 września 2005 r. w sprawach połączonych od T‑295/04 do T‑297/04 ASAJA i in. przeciwko Radzie, stwierdzającemu niedopuszczalność skarg zmierzających do stwierdzenia nieważności części rozporządzenia Rady (WE) nr 864/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, wydanego z powodu przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej (Dz.U. L 161, str. 48).

Sentencja

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Wnoszący odwołanie zostają obciążeni kosztami.

3) Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa własne koszty.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Swobodny przepływ osób

–

Swoboda przedsiębiorczości

–

Prawa jazdy

–

Dyrektywa 91/439 (Dyrektywa Rady 91/439, art. 1 ust. 2 i art. 8 ust. 2 i 4) (por. pkt 38 i sentencja)

Subject of the case

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Oberlandesgericht München – Wykładnia art. 1 ust. 2, art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U. L 237, str. 1) – Odmowa uznania ważności prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie osobie, której z powodu wielokrotnych wykroczeń drogowych cofnięto prawo jazdy bez orzeczenia zakazu uzyskania nowego prawa jazdy – Wymóg, zgodnie z którym wnioskodawca zobowiązany jest wykazać swoją zdolność do prowadzenia pojazdów na podstawie opinii medyczno-psychologicznej.

Sentencja

Sentencja

Artykuł 1 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy w brzmieniu nadanym przez dyrektywę Rady 97/26/WE z dnia 2 czerwca 1997 r. sprzeciwia się nieuznawaniu przez państwo członkowskie na jego terytorium prawa do prowadzenia pojazdów wynikającego z prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim, a w związku z tym odmowie uznania ważności prawa jazdy, dopóki posiadacz tego prawa jazdy, wobec którego pierwsze państwo członkowskie zastosowało cofnięcie wcześniej wydanego prawa jazdy bez orzeczenia zakazu uzyskania nowego prawa jazdy, nie spełni wymogów określonych w przepisach prawnych tego pierwszego państwa dotyczących ponownego uzyskania prawa jazdy po cofnięciu prawa jazdy, włącznie z oceną zdolności do prowadzenia pojazdów, która potwierdza, że przyczyny, które doprowadziły do cofnięcia prawa jazdy już nie występują.
4)

Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisowi krajowemu, takiemu jak ten rozpatrywany w postępowaniach przed sądem krajowym, który przewiduje zastosowanie sankcji karnych wobec osób, takich jak oskarżeni w postępowaniach przed sądem krajowym, za wykonywanie przez nie, bez wymaganej przez ustawodawstwo krajowe koncesji lub zezwolenia policji, zorganizowanej działalności w zakresie przyjmowania zakładów wzajemnych, jeśli osoby te nie mogły uzyskać wspomnianej koncesji lub zezwolenia policji z powodu odmowy jej udzielenia przez to państwo członkowskie, której to odmowy dokonano z naruszeniem prawa wspólnotowego.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Swobodny przepływ towarów

–

Tranzyt wspólnotowy

–

Wspólnotowy tranzyt zewnętrzny (rozporządzenia Rady nr 222/77, art. 36 ust. 3, i nr 2726/90, art. 34; rozporządzenia Komisji nr 1062/87, art. 11a, i nr 1214/92, art. 49) (por. pkt 21

–

26 i sentencja)

Subject of the case

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Hof van Cassatie van België – Wykładnia art. 11a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1062/87 z dnia 27 marca 1987 r. w sprawie przepisów w celu wykonania procedury tranzytu wspólnotowego oraz niektórych uproszczeń tej procedury (Dz.U. L 107, str. 1), dodanego art. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1429/90 z dnia 29 maja 1990 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (EWG) nr 1062/87 (Dz.U. L 137, str. 1), art. 34 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2726/90 z dnia 17 września 1990 r. w sprawie tranzytu wspólnotowego (Dz.U. L 262, str. 1), oraz art. 49 rozporządzenia Komisji nr 1214/92 z dnia 21 kwietnia 1992 r. w sprawie przepisów w celu wykonania procedury tranzytu wspólnotowego oraz niektórych uproszczeń tej procedury (Dz.U. L 132, str. 1) – Pokrycie należności celnych przywozowych – Powiadomienie skierowane przez urząd celny wyjścia do głównego zobowiązanego, w którym zwrócono się do niego o dostarczenie dowodu na prawidłową realizację procedury lub na miejsce, w którym naruszenie lub nieprawidłowość nastąpiły – Brak wskazania terminu – Skutki w zakresie zgodności powiadomienia z prawem oraz pokrycia długu celnego.

Sentencja

Sentencja

Artykuł 36 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 222/77 z dnia 13 grudnia 1976 r. w sprawie tranzytu wspólnotowego, zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 474/90 z dnia 22 lutego 1990 r. w celu zniesienia obowiązku złożenia noty tranzytowej przy przekroczeniu wewnętrznej granicy Wspólnoty, w związku z art. 11a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1062/87 z dnia 27 marca 1987 r. w sprawie przepisów w celu wykonania procedury tranzytu wspólnotowego oraz niektórych uproszczeń tej procedury, zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1429/90 z dnia 29 maja 1990 r. oraz art. 34 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2726/90 z dnia 17 września 1990 r. w sprawie tranzytu wspólnotowego w związku z art. 49 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1214/92 z dnia 21 kwietnia 1992 r. w sprawie przepisów w celu wykonania procedury tranzytu wspólnotowego oraz niektórych uproszczeń tej procedury należy interpretować w ten sposób, że urząd celny wyjścia jest zobowiązany wskazać powiadamiającemu trzymiesięczny termin, w jakim dowód na prawidłową realizację procedury lub miejsce, w którym naruszenie lub nieprawidłowość faktycznie nastąpiły, ma zostać przekazany do tego urzędu zgodnie z wymogami organów celnych i że w związku z tym właściwy organ może przystąpić do pokrycia długu celnego dopiero po wyraźnym wskazaniu zgłaszającemu, iż dysponuje on trzymiesięcznym terminem na przedstawienie żądanego dowodu, i po tym, jak dowód ten nie zostanie dostarczony.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Dostawy towarów – Wykonanie dzieła (dyrektywa Rady 77/388, art. 5 ust. 5 lit. a)) (por. pkt 31–33 oraz pkt 1 sentencji)

2. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zdarzenie podatkowe i powstanie obowiązku podatkowego (dyrektywa Rady 77/388, art. 10 ust. 2) (por. pkt 36–38 oraz pkt 2 sentencji)

Subject of the case

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Gerechtshof te’s‑Hertogenbosch – Wykładnia art. 5 ust. 7 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG: szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str.1) – Niewyszkolony koń poddany treningowi i ujeżdżaniu w określonym celu – Wyszkolony koń wierzchowy zdatny do wykorzystania, w następstwie specyficznego treningu i ujeżdżania, do uczestniczenia w zawodach jeździeckich wyższej rangi – W obu tych przypadkach: wytworzenie nowego towaru? – Znaczenie obiektywnie mierzalnej zmiany konia i zrealizowanie celu – Płatność podatku na podstawie okresowych deklaracji.

Sentencja

Sentencja

1) Artykuł 5 ust. 5 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 94/76/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. poprzez wprowadzenie środków przejściowych stosowanych w zakresie podatku od wartości dodanej w kontekście rozszerzenia Unii Europejskiej z dniem 1 stycznia 1995 r., należy interpretować w ten sposób, że nie dochodzi do wykonania dzieła, jeśli koń jest trenowany celem uczynienia go zdatnym do wykorzystania jako koń wierzchowy lub do ujeżdżania oraz do uczestniczenia w zawodach jeździeckich, a koń taki nie może zostać wówczas uznany za towar wytworzony.

2) Powstanie obowiązku podatkowego w podatku od wartości dodanej należnego od kwoty otrzymywanej okresowo, jako wynagrodzenie za świadczenie usług, jakimi jest trening i ujeżdżanie koni, należy określać na zasadach przewidzianych w art. 10 ust. 2 szóstej dyrektywy.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Pytania prejudycjalne

–

Dopuszczalność

–

Pytania zadane bez wystarczającego wyjaśnienia kontekstu faktycznego i prawnego

–

Pytania zadane w kontekście wykluczającym użyteczną odpowiedź (art. 234 WE) (por. pkt 7

–

11)

Subject of the case

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Hof van beroep te Antwerpen – Wykładnia rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. L 28, str. 1) – Przedmiotowy zakres stosowania – Włączenie uzupełniającej składki na wypadek kryzysu pobieranej przez państwo członkowskie w celu finansowania systemu zabezpieczenia społecznego – Obowiązek opłacania składki nawet w przypadku podlegania innemu systemowi zabezpieczenia społecznego niż system państwa miejsca zamieszkania – Zgodność z art. 39 WE.

Sentencja

Sentencja

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez hof van beroep te Antwerpen postanowieniem z dnia 29 listopada 2005 r. jest niedopuszczalny.
17

W ocenie sądu krajowego zmiana art. 10 dekretu 633/1972, która nastąpiła na mocy dekretu 313/1997, nie wprowadza ogólnego zwolnienia dla wszelkich towarów przeznaczonych wyłącznie do celów działalności zwolnionej od podatku lub nieobjętych prawem do odliczenia, jak to zostało stwierdzone w ww. wyroku w sprawie Komisja przeciwko Włochom, lecz ogranicza to zwolnienie tylko do dostaw mających za przedmiot towary, przy których nabyciu lub przywozie nie przysługiwało prawo do całkowitego odliczenia związanego z nimi podatku. Zwolnienie dotyczy więc jedynie towarów, których nabycie nie dawało prawa do odliczenia podatku VAT i które były wykorzystane do celów czynności zwolnionych od podatku, a następnie odsprzedane.
Sprawa C-202/05

Yissum Research and Development Company of the Hebrew University of Jerusalem

przeciwko

Comptroller-General of Patents

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division (Patents Court)]

„Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Prawo patentowe — Produkty lecznicze — Rozporządzenie (EWG) nr 1768/92 — Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych — Pojęcie „produkt” — Pojęcie „mieszanina aktywnych składników””

Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 17 kwietnia 2007 r. I - 2841

Streszczenie postanowienia

Zbliżanie ustawodawstw – Jednolite ustawodawstwo – Własność przemysłowa i handlowa – Prawo do patentu – Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych

(rozporządzenie Rady nr 1768/92, art. 1 lit. b))

Artykuł 1 lit. b) rozporządzenia nr 1768/92 dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, iż w przypadku gdy patent podstawowy chroni inne zastosowanie środka leczniczego, zastosowanie to nie wchodzi w skład definicji pojęcia „produkt”.

(por. pkt 20 i sentencja)
Sprawa C-102/05

Skatteverket

przeciwko

A i B

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten)

„Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Swobodny przepływ kapitału — Swoboda przedsiębiorczości — Podatki — Dywidendy z akcji wypłacane przez „spółkę o skoncentrowanym akcjonariacie” — „Zasada dotycząca wynagrodzeń” — Opodatkowanie takich dywidend jako dochodu z kapitału — Obliczanie zryczałtowanego zwrotu z inwestycji — Procent od zainwestowanego kapitału i od części wynagrodzeń — Oddział z siedzibą w państwie trzecim — Nieuwzględnianie wynagrodzeń pracowników tego oddziału”

Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 maja 2007 r. I - 3873

Streszczenie postanowienia

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Postanowienia traktatu – Zakres stosowania

(art. 43 WE i 56 WE)

Przepis krajowy, który — w ramach opodatkowania dywidend z akcji jako dochodów z kapitału do wysokości zryczałtowanego zwrotu z inwestycji obliczanego jako określony procent podstawy obejmującej poza kapitałem zainwestowanym przez akcjonariusza część wynagrodzeń wypłacanych pracownikom spółki dokonującej podziału zysku — nie pozwala na uwzględnienie wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w oddziale tej spółki lub przez jej spółkę zależną z siedzibą w państwie trzecim, wpływa w przeważający sposób na wykonywanie swobody działalności gospodarczej w rozumieniu art. 43 WE i nast.

Nawet jeżeliby przyjąć, że tego rodzaju przepis krajowy wywiera skutki ograniczające swobodny przepływ kapitału, to skutki te należy uznać za nieuniknioną konsekwencję ewentualnego ograniczenia swobody działalności gospodarczej i nie uzasadniają one analizy tego przepisu w świetle art. 56 WE–58 WE.

Nie można powoływać się na art. 43 WE i nast. w sytuacji związanej z podejmowaniem działalności przez spółkę z państwa członkowskiego w państwie trzecim. W istocie rozdział traktatu dotyczący swobody podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej nie zawiera żadnego postanowienia, które rozszerzałoby zakres jego zastosowania na taką sytuację.

(por. pkt 27, 29, 30 i sentencja)
Postanowienia art. 1 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 97/26/WE z dnia 2 czerwca 1997 r. stoją na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie mogło odmówić uznania na swoim terytorium uprawnienia do prowadzenia pojazdów wynikającego z prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim, i stąd ważności tego prawa jazdy z uwagi na to, że posiadacz prawa jazdy, w stosunku do którego na terytorium pierwszego państwa członkowskiego został zastosowany środek w postaci cofnięcia prawa jazdy wydanego wcześniej, nie przystąpił do egzaminu zdolności do prowadzenia pojazdów wymaganego na podstawie przepisów tego państwa w celu wydania nowego prawa jazdy w następstwie cofnięcia, gdy upłynął okres tymczasowego zakazu wydania nowego prawa jazdy zarządzony razem z tym środkiem w tym państwie członkowskim, zanim zostało wydane prawo jazdy przez to drugie państwo członkowskie.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Hof van beroep te Antwerpen – Wykładnia rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. L 28, str. 1) – Przedmiotowy zakres stosowania – Włączenie uzupełniającej składki na wypadek kryzysu pobieranej przez państwo członkowskie w celu finansowania systemu zabezpieczenia społecznego – Obowiązek opłacania składki nawet w przypadku podlegania innemu systemowi zabezpieczenia społecznego niż system państwa miejsca zamieszkania – Zgodność z art. 39 WE.