Natomiast ten sam art. 13 wymaga, by obywatel turecki przebywał w przyjmującym państwie członkowskim zgodnie z przepisami dotyczącymi pobytu i zatrudnienia, co oznacza, iż pracownik turecki lub członek jego rodziny musiał wcześniej pozostawać w zgodzie z normami przyjmującego państwa członkowskiego obowiązującymi w zakresie wjazdu, pobytu i ewentualnie zatrudnienia na terytorium tego państwa, i w związku z tym przebywa tam legalnie. Ponadto z przepisu tego nie może korzystać obywatel turecki, który znajduje się w sytuacji niezgodnej z prawem.

W istocie hipotezy tych dwóch przepisów decyzji nr 1/80 różnią się od siebie, ponieważ art. 6 tej decyzji określa warunki wykonywania pracy pozwalające na stopniową integrację zainteresowanego w przyjmującym państwie członkowskim, podczas gdy art. 13 rzeczonej decyzji dotyczy przepisów krajowych odnoszących się do dostępu do rynku pracy, obejmując swym zakresem stosowania członków rodzin, których wjazd na terytorium danego państwa członkowskiego nie zależy od wykonywania przez nich pracy. Wspomniany art. 13 nie służy ochronie obywateli tureckich funkcjonujących już na rynku pracy danego państwa członkowskiego, lecz winien mieć zastosowanie właśnie do osób, którym nie przysługują jeszcze żadne prawa w zakresie zatrudnienia i związane z nimi prawa w zakresie pobytu na mocy art. 6 ust. 1 decyzji nr 1/80.

Artykuł 13 decyzji Rady Stowarzyszenia nr 1/80 EWG–Turcja, który przewiduje, że Umawiające się Strony nie mogą wprowadzać nowych ograniczeń w zakresie swobodnego przepływu pracowników, nie jest poddany warunkowi, by dany obywatel turecki spełniał wymogi ustanowione w art. 6 ust. 1 tej decyzji. Ponadto zakres stosowania wspomnianego art. 13 nie jest ograniczony do imigrantów tureckich wykonujących pracę najemną.

Artykuł 13 decyzji Rady Stowarzyszenia nr 1/80 EWG–Turcja należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wprowadzaniu, począwszy od wejścia w życie tej decyzji w stosunku do danego państwa członkowskiego, przepisów prawa krajowego, które uzależniają wydanie zezwolenia na pobyt lub przedłużenie okresu jego ważności od uiszczenia opłaty skarbowej, jeżeli wysokość opłaty pobieranej od obywateli tureckich jest dysproporcjonalna w stosunku do opłat wymaganych od obywateli Wspólnoty.

W istocie klauzula „standstill” ustanowiona w rzeczonym art. 13 zakazuje w sposób generalny ustanawiania wszelkich nowych przepisów krajowych, których celem lub skutkiem byłoby poddanie korzystania przez obywateli tureckich ze swobody przepływu pracowników na terytorium krajowym bardziej restrykcyjnym wymogom niż te, które obowiązywały względem nich w chwili wejścia w życie decyzji nr 1/80 w stosunku do danego państwa członkowskiego. W szczególności, omawiany artykuł stoi na przeszkodzie wprowadzaniu, począwszy od dnia wejścia w życie w przyjmującym państwie członkowskim aktu prawnego, którego przepis ten stanowi część, jakichkolwiek nowych ograniczeń w wykonywaniu swobody przepływu pracowników, w tym ograniczeń dotyczących wymogów materialnych lub proceduralnych w zakresie pierwszego zezwolenia na wjazd na terytorium danego państwa członkowskiego obywateli tureckich zamierzających korzystać w nim z wyżej wspomnianych swobód gospodarczych.

W tym względzie, chociaż ustanowienie nowych norm znajdujących zastosowanie w tym samym stopniu do obywateli tureckich i do obywateli wspólnotowych nie stanowi naruszenia klauzul „standstill” wprowadzonych w dziedzinach objętych stowarzyszeniem EWG–Turcja, ponieważ Republika Turcji nie może być traktowana w sposób bardziej korzystny niż sposób, w jaki państwa członkowskie traktują się na mocy traktatu, to jednak takie uregulowanie nie może prowadzić do wprowadzenia ograniczenia w rozumieniu art. 13 decyzji 1/80. W istocie z rzeczonego art. 13 czytanego w świetle art. 59 protokołu dodatkowego do układu stowarzyszeniowego EWG–Turcja wynika, że obywatel turecki, do którego znajdują zastosowanie te postanowienia, wprawdzie nie może znajdować się w sytuacji bardziej korzystnej niż obywatele Wspólnoty, jednak nie może też podlegać nowym obowiązkom, które są dysproporcjonalne względem tych przewidzianych dla obywateli Wspólnoty. Zatem uregulowanie krajowe stanowi ograniczenie zakazane na mocy art. 13 decyzji nr 1/80, jeżeli do celów rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt lub przedłużenie okresu jego ważności ustanawia obowiązek uiszczenia przez obywateli tureckich, do których znajduje zastosowanie wspomniany art. 13, opłaty skarbowej w wysokości znacznie przekraczającej wysokość opłat pobieranych w podobnych okolicznościach od obywateli Wspólnoty oraz jeżeli żaden istotny argument, który mógłby uzasadniać tak dużą różnicę, nie został wskazany.

(por. pkt 63–65, 67, 71–75; sentencja)