Keywords

Summary



Keywords

1. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Czynności podlegające opodatkowaniu – Wykorzystanie przekazanego nieodpłatnie przez podatnika towaru stanowiącego część majątku jego przedsiębiorstwa – Wyłączenie prezentów o małej wartości oraz próbek

(dyrektywa Rady 77/388, art. 5 ust. 6 zdanie drugie)

2. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Czynności podlegające opodatkowaniu – Wykorzystanie przekazanego nieodpłatnie przez podatnika towaru stanowiącego część majątku jego przedsiębiorstwa – Wyłączenie prezentów o małej wartości oraz próbek

(dyrektywa Rady 77/388, art. 5 ust. 6 zdanie drugie)

3. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Czynności podlegające opodatkowaniu – Wykorzystanie przekazanego nieodpłatnie przez podatnika towaru stanowiącego część majątku jego przedsiębiorstwa – Wyłączenie prezentów o małej wartości oraz próbek

(dyrektywa Rady 77/388, art. 5 ust. 6 zdanie drugie)

Summary

1. Próbką w rozumieniu art. 5 ust. 6 zdanie drugie szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych jest egzemplarz okazowy produktu, mający na celu promocję jego sprzedaży i pozwalający na ocenę jego cech i właściwości bez wykorzystania końcowego innego niż nieodłącznie powiązane z takimi działaniami promocyjnymi. Prawo krajowe nie może ograniczać tego pojęcia w sposób ogólny jedynie do egzemplarzy okazowych mających postać inną niż przeznaczona do sprzedaży lub jedynie do pierwszego z serii jednakowych egzemplarzy okazowych przekazywanych przez podatnika na rzecz tego samego odbiorcy bez uwzględniania charakteru przedstawianego produktu oraz okoliczności gospodarczych właściwych dla każdej czynności przekazania egzemplarzy okazowych. W tym względzie status podatkowy odbiorcy próbek nie ma wpływu.

W szczególności nagrania muzyczne dostarczane nieodpłatnie w ramach promocji mogą stanowić produkt dostarczany jako próbka nawet jeżeli są one tożsame z produktem końcowym przeznaczonym do wprowadzenia do obrotu. W wypadku bowiem przekazywania takiego nagrania danej osobie w tym celu, aby w ramach swych obowiązków wypromowała ona to nagranie wśród odbiorców, osoba ta może w pełni docenić jego wartość jedynie wówczas, gdy będzie miała możność przesłuchania nagrania w całości i to w takiej postaci, w jakiej będzie ono dostępne na rynku. Nie kłóci się zresztą z celem art. 5 ust. 6 zdanie drugie szóstej dyrektywy, by towary mogły zostać przekazane w formie próbek osobie innej niż potencjalny lub rzeczywisty nabywca produktu jaki przedstawiają, pod warunkiem że tego rodzaju przekazanie odpowiada celom przekazania próbek. W tym względzie w dziedzinie produktów o charakterze artystycznym przekazywanie egzemplarzy bezpłatnych nowych dzieł pośrednikowi, którego zadaniem jest dokonanie krytycznej oceny tych dzieł oraz który może wobec tego wpłynąć na popularność tego produktu na rynku, co dotyczy np. dziennikarzy albo osób prowadzących programy radiowe, opiera się na mechanizmie promocyjnym, w którym wykorzystanie próbki stanowi nieodłączną konsekwencję procesu promocji i oceny.

Ponadto co się tyczy szczególnej praktyki związanej z dziedziną artystyczną, promocji nagrań muzycznych poprzez przekazywanie bardzo licznych egzemplarzy nagrania „popularyzatorom”, może być niezbędne, dla celów krytyki i promocji nagrania muzycznego, by liczne egzemplarze owego nagrania zostały przekazane pośrednikom, tak aby mogli oni następnie przekazać je osobom wytypowanym ze względu na posiadaną zdolność do wpłynięcia na sprzedaż nagrania muzycznego. Sam fakt, że liczba egzemplarzy przekazywanych może wynosić kilkaset sztuk, w wypadku gdy przedsiębiorca prowadzący działalność w zakresie produkcji i sprzedaży nagrań muzycznych korzysta z usług „popularyzatorów” w celu rozprowadzania egzemplarzy swych nowych nagrań, nie może zostać sam w sobie uznany za sprzeczny z celem, jakiemu ma służyć wyjątek dotyczący próbek, pod warunkiem że ilość egzemplarzy wynika z charakteru przedstawianego produktu oraz z użytku, jaki z produktu ma czynić „popularyzator” działający w charakterze pośrednika, przy czym sprawdzenie tego jest zadaniem sądu krajowego. Podobnie możliwość, iż „popularyzator”, zamiast przekazywać udostępnione mu bezpłatne egzemplarze nagrań muzycznych zgodnie z ustaleniami, wykorzystuje je w sposób noszący znamiona nadużycia, na przykład poprzez wprowadzenie ich do zwykłej sprzedaży, pozostaje sama w sobie bez wpływu na klasyfikację tychże bezpłatnych egzemplarzy jako próbek. Państwa członkowskie mogą jednak, w celu zapewnienia pełnego poszanowania ograniczeń wyjątku, o którym mowa w art. 5 ust. 6 zdanie drugie szóstej dyrektywy, nałożyć na podatników rozprowadzających próbki dla potrzeb swego przedsiębiorstwa obowiązek zastosowania zabezpieczeń pozwalających zapobiegać ryzyku wykorzystywania próbek w sposób stanowiący nadużycie. Nadużyciem jest jednakże takie końcowe wykorzystanie przekazanej próbki, które nie jest nieodłącznie związane z oceną produktu przez nią przedstawianego.

(por. pkt 29-31, 35-40, 53; pkt 1, 4 sentencji)

2. Pojęcie prezenty o małej wartości w rozumieniu art. 5 ust. 6 zdanie drugie szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, należy rozumieć w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie temu, by przepisy krajowe przewidywały ograniczenie pieniężne de 50 GBP w odniesieniu do prezentów przekazywanych na rzecz tej samej osoby w okresie dwunastomiesięcznym lub też stanowiących część serii kolejnych prezentów.

Państwom członkowskim przysługuje, bowiem pewien zakres swobodnego uznania w odniesieniu do wykładni art. 5 ust. 6 zdanie drugie, pod warunkiem że uwzględnią one cel oraz miejsce owego przepisu w strukturze szóstej dyrektywy. W tym względzie fakt ustalania w przepisach krajowych takiego ograniczenia pieniężnego nie wykracza poza wspomniany zakres swobodnego uznania. To samo ma tym bardziej zastosowanie do przepisu przewidującego, że tego rodzaju ograniczenie dotyczy łącznej wartości prezentów przekazanych na rzecz tej samej osoby w okresie dwunastomiesięcznym lub też stanowiących część serii kolejnych prezentów. Tego rodzaju ograniczenia są bowiem zgodne z celami owego art. 5 ust. 6, nie pozbawiając skuteczności ustanowionego w tym przepisie wyjątku w zakresie prezentów o małej wartości.

(por. pkt 42, 44, 45; pkt 2 sentencji)

3. Artykuł 5 ust. 6 zdanie drugie szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zakazuje, by przepisy krajowe przewidywały domniemanie, na mocy którego towary stanowiące prezent o małej wartości w rozumieniu tego przepisu, przekazane przez podatnika na rzecz różnych osób zatrudnionych przez tego samego pracodawcę, należy uznawać za prezenty przekazane na rzecz tej samej osoby.

Klasyfikacja przekazania określonego towaru jako wręczenie prezentu o małej wartości zależy od tego, kto – w zamiarze darczyńcy – jest ostatecznym obdarowanym, niezależnie od stosunku pracy istniejącego pomiędzy obdarowanym a jego pracodawcą albo okoliczności, że wielu obdarowanych zatrudnionych jest przez tego samego pracodawcę.

(por. pkt 49, 50; pkt 3 sentencji)