ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 24/11

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Suceava (Rumunia) w dniu 22 listopada 2013 r. — Casa Județeană de Pensii Botoșani przeciwko Polixeni Guletsou

(Sprawa C-598/13)

2014/C 24/21

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel Suceava

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Casa Județeană de Pensii Botoșani

Strona pozwana: Polixeni Guletsou

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 7 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) należy interpretować w ten sposób, że zakresem stosowania tego przepisu objęta jest umowa dwustronna, zawarta między dwoma państwami członkowskimi przed datą wejścia w życie rzeczonego rozporządzenia, na podstawie której uzgodniły one ustanie zobowiązania dotyczącego świadczeń społecznych należnych od jednego państwa obywatelom drugiego państwa, którzy mieli status uchodźców politycznych na terytorium tego pierwszego państwa i zostali repatriowani na terytorium drugiego państwa, w zamian za zapłatę przez pierwsze wymienione państwo kwoty ryczałtu na wypłatę emerytur i na pokrycie okresu, w odniesieniu do którego w pierwszym państwie członkowskim zostały zapłacone składki na ubezpieczenie społeczne?

(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2).
1)

Czy swoboda przepływu kapitału w art. 73b TWE (od dnia 1 maja 1999 r. art. 56 WE) (1) nie sprzeciwia się przepisowi krajowemu (w niniejszej sprawie § 18 ust. 3 AuslInvestmG), który przewiduje, że w odniesieniu do krajowych uczestników zagranicznych funduszy inwestycyjnych dodatkowo do wypłat z tytułu jednostek uczestnictwa należy doliczyć na określonych warunkach fikcyjne dochody w wysokości 90 % różnicy między pierwszą i ostatnią ceną odkupu danego roku, jednakże co najmniej 10 % ostatniej ceny odkupu (lub wartości giełdowej lub rynkowej), zaś nie przewiduje tego wymogu przy uczestnictwie w funduszach inwestycyjnych w państwach trzecich z tego względu, że od dnia 31 grudnia 1993 r. ze świadczeniem usług finansowych związana jest zasadniczo niezmieniona regulacja w rozumieniu uregulowania dotyczącego ochrony istniejącego stanu przewidzianego w art. 73c ust. 1 TWE (od dnia 1 maja 1999 r. art. 57 ust. 1 WE) (2)? W przypadku nieudzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
Sąd w niewłaściwy sposób zastosował art. 81 ust. 1 WE, przeinaczył dowody i nie zachował przepisów proceduralnych dotyczących oceny dowodów, a w szczególności naruszył zasadę „ne ultra petita”, prawo do rzetelnego procesu i prawo do obrony (prawa do bycia wysłuchanym), orzekając, że strony mogą być uznane za odpowiedzialne za system nadzoru i mechanizm rekompensat a zatem nie ma konieczności zróżnicowania kwoty wyjściowej grzywny.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 24/16

Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 września 2013 r. w sprawie T-320/10 Fürstlich Castell’sches Domänenamt Albrecht Fürst zu Castell-Castell przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 27 listopada 2013 r. przez Castel Frères SAS

(Sprawa C-622/13 P)

2014/C 24/29

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Castel Frères SAS (przedstawiciel: A. von Mühlendahl, H. Hartwig, Rechtsanwälte)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); Fürstlich Castell’sches Domänenamt Albrecht Fürst zu Castell-Castell

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu z dnia 13 września 2013 r. w sprawie T-320/10;

— oddalenie wniesionej przez Fürstlich Castell’sches Domänenamt Albrecht Fürst zu Castell-Castell skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 maja 2010 r. w sprawie R 962/2009-2;

— obciążenie Urzędu i innych uczestników postępowania kosztami postępowania przed Sądem i przed Trybunałem.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył prawo, oddalając jej żądanie dotyczące odrzucenia wniesionej do niego skargi z uwagi na „nadużycie prawa”, którego dopuścił się jej przeciwnik procesowy. Wnosząca odwołanie podnosi, że doszło do przeinaczenia dowodu. Jej żądanie oparte jest także na tym, że doszło do błędnego zrozumienia roli nadużycia prawa w postępowaniach przed instytucjami Unii Europejskiej. Ponadto podnosi ona także, że zaskarżony wyrok dotknięty jest brakiem uzasadnienia, ponieważ Sąd nie wskazał przyczyn, dla których oddalił jej żądanie.

Wnosząca odwołanie twierdzi również, że Sąd naruszył art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 (1), gdyż uznając, iż należący do wnoszącej odwołanie znak towarowy został nieprawidłowo zarejestrowany, błędnie zastosował obowiązujące kryteria prawne.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)
2)

Czy art. 5 ust. 2 lit. a) i art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE należy interpretować w ten sposób, iż przepisy te zezwalają państwom członkowskim na określenie godziwej rekompensaty należnej podmiotom praw w formie: 1) zryczałtowanego wynagrodzenia uiszczanego przez producenta, importera lub wewnątrzwspólnotowego nabywcę urządzeń pozwalających na kopiowanie chronionych utworów, w związku z wprowadzeniem tych urządzeń do obrotu na terytorium krajowym, którego wysokość jest obliczana wyłącznie na podstawie prędkości, z jaką kopiarka może wykonywać określoną liczbę kopii na minutę, bez żadnego związku z ewentualnie poniesioną szkodą przez podmioty praw autorskich, oraz, 2) proporcjonalnego wynagrodzenia, określanego jedynie w oparciu o iloczyn ceny jednostkowej i liczby wykonanych kopii, którego wysokość jest zróżnicowana w zależności od tego, czy dłużnik współpracował czy też nie przy poborze tego wynagrodzenia, do którego są zobowiązane osoby fizyczne lub prawne wykonujące kopie utworów lub, w określonych przypadkach, zamiast tych ostatnich, osoby, które udostępniają urządzenie kopiujące odpłatnie lub bezpłatnie osobom trzecim. W przypadku przeczącej odpowiedzi na to pytanie, jakie są ważne i jednolite kryteria, którymi powinny się kierować państwa członkowskie, aby, zgodnie z prawem Unii, rekompensata mogła być uznana za godziwą i mogła być zachowana właściwa równowaga pomiędzy zainteresowanymi osobami?
—

Stwierdzenie zgodnie z art. 258 akapit pierwszy Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, że ustanawiając ogólną zasadę zobowiązującą przedsiębiorstwa przeładunkowe działające w hiszpańskich portach użyteczności publicznej do udziału w SAGEP, a w każdym razie nie zezwalając im na zatrudnianie własnego personelu na rynku, czy to na stałe, czy to na czas określony, chyba że proponowani przez SAGEP pracownicy nie są odpowiedni lub są niewystarczający, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
2)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej, jakie wymogi zasada równego traktowania zawarta w art. 39 ust. 2 WE (obecnie art. 45 ust. 2 TFUE), art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 stawia wobec zrównania pozycji zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy w okresie poprzedzającym przejście na emeryturę ukończonego zgodnie z przepisami innego państwa członkowskiego jako przesłanki krajowego prawa do emerytury: a) Czy wymagana jest analiza porównawcza ustawowych przesłanek instytucji zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy w okresie poprzedzającym przejście na emeryturę? b) Czy wymagana jest analiza porównawcza ustawowych przesłanek instytucji zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy w okresie poprzedzającym przejście na emeryturę? c) Albo czy ustawowe przesłanki instytucji zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy w okresie poprzedzającym przejście na emeryturę muszą być ukształtowane identycznie w obu państwach członkowskich?
—

stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 49 TFUE i art. 31 porozumienia EOG (1), uchwalając i utrzymując przepisy, zgodnie z którymi podatek od cichych rezerw, które zostały osiągnięte przy odpłatnym zbyciu określonych środków trwałych, zostaje odroczony przez „przeniesienie” na nowo nabyte lub wytworzone środki trwałe do czasu ich sprzedaży, o ile ostatnie z wymienionych środków trwałych należą do majątku trwałego krajowego zakładu podatnika, podczas gdy odroczenie takie nie jest możliwe, jeżeli te same środki trwałe należą do majątku trwałego zakładu podatnika, który znajduje się w innym państwie członkowskim lub innym państwie Europejskiego Obszaru Gospodarczego;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 24/6

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 7 listopada 2013 r. — Annegret Weitkämper-Krug przeciwko NRW Bank, Anstalt des öffentlichen Rechts

(Sprawa C-571/13)

2014/C 24/10

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Wnosząca zażalenie: Annegret Weitkämper-Krug

Druga strona postępowania: NRW Bank, Anstalt des öffentlichen Rechts

Pytania prejudycjalne

Czy art. 27 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (1) z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. WE 2000, L 12, s. 1) należy interpretować w ten sposób, że sąd, przed który wytoczono powództwo później, który ma jurysdykcję wyłączną na podstawie art. 22 tego rozporządzenia, musi mimo to zawiesić postępowanie do chwili ostatecznego wyjaśnienia jurysdykcji sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo, któremu nie przysługuje jurysdykcja wyłączna na podstawie art. 2 tego rozporządzenia?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. L 12 z 16.1.2001, s. 1.
1)

Czy zasady wyrażone przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 8 maja 2008 r. w sprawach połączonych C-95/07 i C-96/07, w myśl których art. 18 ust. 1 lit. d) i art. 22 szóstej dyrektywy 77/388 (1), w brzmieniu zmienionym dyrektywą 91/680/EWG (2) w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, sprzeciwiają się praktyce korygowania deklaracji i odzyskiwania podatku od wartości dodanej, w ramach której sankcją z tytułu naruszeń, po pierwsze, obowiązków wynikających z formalności określonych w przepisach krajowych na podstawie wymienionego art. 18 ust. 1 lit. d), a po drugie, obowiązków w zakresie rachunkowości i składania deklaracji wynikających, odpowiednio, z wymienionego art. 22 ust. 2 i 4, jest odmowa przyznania prawa do odliczenia w przypadku stosowania systemu odwrotnego obciążenia, mają zastosowanie również w przypadku całkowitego niedopełnienia obowiązków przewidzianych w tych samych uregulowaniach, kiedy nie ma wątpliwości co do sytuacji podmiotu zobowiązanego do zapłaty podatku i przysługującego mu prawa do odliczenia?
4)

Jeśli dyrektywa 2006/114 dotycząca reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej znajduje zastosowanie zgodnie z pytaniem 3, jakie podstawowe przesłanki muszą zostać spełnione, by środki podlegające rozpatrzeniu przez Stockholms tingsrätt [używanie lub nadawanie nazwy produktu, numeru produktu oraz kodu ATC w odniesieniu do produktu leczniczego, stosowanie stałej ceny dla produktu leczniczego, przekazywanie informacji na temat produktu leczniczego do NPL (krajowy rejestr substancji dla produktów leczniczych), nadawanie produktowi leczniczemu identyfikatora NPL, rozpowszechnianie ulotki informacyjnej na temat produktu leczniczego, zaopatrywanie w produkt leczniczy i informowanie o nim poprzez elektroniczny system zamawiania usług służby zdrowia i poprzez własną stronę internetową przedsiębiorstwa, dostarczanie informacji na temat produktu leczniczego poprzez publikacje wydawane przez krajową organizację handlu, dostarczanie informacji na temat produktu leczniczego w centralnym rejestrze produktów Apoteket (ACA) i związanym z nim rejestrze (JACA), dostarczanie informacji na temat produktu leczniczego w innej krajowej bazie danych produktów leczniczych (SIL), dostarczanie informacji na temat produktu leczniczego poprzez system terminalowy Apoteket (ATS) lub podobny system wydawania leków, udzielanie informacji na temat własnego produktu leczniczego i produktu konkurencyjnego dostawcy w korespondencji z gabinetami lekarskimi i organizacjami pacjentów, wprowadzanie produktu leczniczego do obrotu, środki odnoszące się do kontroli farmaceutycznych produktu leczniczego i produktu konkurencyjnego, niepodawanie informacji na temat udokumentowanych i istotnych różnic między produktami, niepodawanie informacji na temat zawartości własnego produktu leczniczego i oceny tego produktu przez Läkemedelsverkets (szwedzka agencja produktów leczniczych), niepoinformowanie służb opieki zdrowotnej o dokonanej przez naukową radę doradców Läkemedelsverkets ocenie produktów konkurencyjnych, utrzymywanie stałego poziomu cenowego na produkt leczniczy, ustalenie trzymiesięcznego okresu ważności na recepty, wydawanie w aptece omawianego produktu leczniczego zamiast konkurencyjnego produktu leczniczego mimo, że pacjent posiada receptę na produkt konkurencyjny, utrudnianie i bronienie transferów rynkowych standardowych preparatów do konkurencyjnego produktu leczniczego, w tym odmowa dostarczania konkurencyjnego produktu leczniczego przez apteki lokalne oraz stosowanie stałej ceny jako części listy, na której podstawie produkty lecznicze podlegają refundacji bez wcześniejszej decyzji władz krajowych] stanowiły reklamę w rozumieniu dyrektywy 2006/114?
3)

Jeżeli patent podstawowy pozostający w mocy „chroni”, na podstawie art. 3 lit. a): a) produkt zawierający aktywny składnik A („produkt X”), oraz b) produkt zawierający mieszaninę aktywnego składnika A i aktywnego składnika B („produkt Y”). oraz gdy: c) zostało wydane zezwolenie na obrót produktem X jako produktem leczniczym, d) zostało wydane SPC w odniesieniu do produktu X oraz e) zostało następnie wydane odrębne zezwolenie na obrót produktem Y jako produktem leczniczym, czy rozporządzenie, a w szczególności jego art. 3 lit. c), art.3 lit. d) lub art. 13 ust. 1, wyklucza wydanie SPC posiadaczowi patentu w odniesieniu do produktu Y? Ewentualnie, jeśli może być wydane SPC w odniesieniu do produktu Y, czy okres jego ważności powinien być oceniany w odniesieniu do wydania zezwolenia dla produktu X czy też zezwolenia dla produktu Y?
—

Stwierdzenie, że Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 27 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (1), nie przyjmując niezbędnych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w celu transpozycji art. 2 lit. a), b), d), f), g), h) i n), art. 3 ust. 4 lit. a) i b), art. 5, art. 13 ust. 1 lit. e) i ust. 6 akapity drugi i trzeci, art. 14 ust. 2–5, art. 16 ust. 1 zdanie drugie, ust. 3 akapit pierwszy, ust. 4 zdanie drugie, ust. 6–8, art. 17 ust. 1 lit. c) w odniesieniu do biopaliw, ust. 2 w odniesieniu do biopłynów, ust. 3 lit. b) ppkt (i) w odniesieniu do innych państw członkowskich i państw trzecich, ust. 3 lit. a) i lit. b) ppkt (ii), lit. c), ust. 4) lit. a)–c) i ust. 8, art. 18 ust. 1 w odniesieniu do biopłynów, art. 19 ust. 1 i 3 w odniesieniu do biopłynów oraz załączników II–V do tej dyrektywy na całym terytorium federacji albo na niektórych obszarach, bądź też nie powiadamiając o tych przepisach Komisji;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 31/6

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 28 listopada 2013 r. — Ministre de l'Économie et des Finances przeciwko Gérard de Ruyter

(Sprawa C-623/13)

2014/C 31/08

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d'État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Ministre de l'Économie et des Finances

Strona pozwana: Gérard de Ruyter

Pytanie prejudycjalne

Czy podatki pobierane od dochodów z majątku takie jak składka na zabezpieczenie społeczne uiszczana od dochodów z majątku, składka na spłatę zadłużenia systemu zabezpieczeń społecznych uiszczana od tychże dochodów, opłata socjalna w wysokości 2 % oraz dodatkowa względem tej opłaty składka posiadają, z uwagi na sam fakt, że uczestniczą w finansowaniu obowiązkowych francuskich systemów zabezpieczenia społecznego, bezpośredni i istotny związek z niektórymi działami zabezpieczenia społecznego wymienionymi w art. 4 rozporządzenia [Rady (EWG) nr 1408/71] z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemu zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1) i objęte są w związku z tym zakresem stosowania tego rozporządzenia?

(1) Dz.U. L 149, s. 2.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 31/4

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 18 listopada 2013 r. — Coty Germany GmbH przeciwko Stadtsparkasse Magdeburg

(Sprawa C-580/13)

2014/C 31/04

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Coty Germany GmbH

Strona pozwana: Stadtsparkasse Magdeburg

Pytania prejudycjalne

Czy art. 8 ust. 3 lit. e) dyrektywy 2004/48/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi krajowemu, który w przypadku, takim jak postępowaniu głównym, zezwala instytucji bankowej na odmowę przedstawienia informacji stosownie do art. 8 ust. 1 lit. c) dotyczącej nazwiska i adresu posiadacza rachunku z powołaniem się na tajemnicę bankową?

(1) Dyrektywa 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej, Dz.U. L 157, s. 45.
Wreszcie Sąd naruszył zasady ciężaru dowodu. Można przyjąć, a przynajmniej nie można wykluczyć, że niektóre dokumenty zostały uzyskane tylko z powodu wcześniejszego niedopuszczalnego poinformowania urzędników, to znaczy w przedmiocie nieobjętym dochodzeniem, jako rzekome „dowody przypadkowe”. Ze względu na to, że wnoszące odwołanie nie mają możliwości wykazania takiego związku przyczynowego i nie można też obciążyć ich tą okolicznością, miałoby miejsce odwrócenie ciężaru dowodu, przy którym Komisja byłaby zobowiązana do wykazania, iż te dokumenty faktycznie były dowodami przypadkowymi.
1)

Czy art. 4 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 (1) z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich lub art. 53b ust. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (2) z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1995/2006 (3) z dnia 13 grudnia 2006 r. oferuje władzom krajowym podstawę prawną do zmiany już ustalonej wysokości dotacji z Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców na niekorzyść jej beneficjenta lub do odzyskania tej dotacji?
—

dopuszczenie odwołania i wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sporu, bez odsyłania sprawy do Sądu;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 24/3

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vergabekammer Arnsberg (Niemcy) w dniu 22 października 2013 r. — Bundesdruckerei GmbH przeciwko Stadt Dortmund

(Sprawa C-549/13)

2014/C 24/04

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Vergabekammer Arnsberg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Bundesdruckerei GmbH

Strona pozwana: Stadt Dortmund

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 56 TFUE i art. 3 ust. 1 dyrektywy 96/71/WE (1) sprzeciwiają się przepisowi krajowemu lub warunkowi udzielenia zamówienia publicznego podmiotu zamawiającego, na skutek którego oferent, który chce otrzymać ogłoszone zamówienie publiczne, (1.) musi się zobowiązać wobec personelu zatrudnionego do wykonania zamówienia do zapłaty określonego w przepisie prawa wynagrodzenia wynikającego z układu zbiorowego lub minimalnego wynagrodzenia, oraz (2.) musi nałożyć takie samo zobowiązanie na zatrudnionego lub przewidywanego podwykonawcę i przedłożyć zamawiającemu odpowiednie oświadczenie podwykonawcy co do zobowiązania, jeżeli (a) przepis prawa przewiduje takie zobowiązanie tylko w odniesieniu do udzielania zamówień publicznych, a nie do udzielania zamówień prywatnych, oraz (b) podwykonawca ma siedzibę w innym państwie członkowskim Unii, a jego pracownicy pracują przy wykonywaniu świadczeń będących przedmiotem zamówienia wyłącznie w swoim kraju ojczystym?

(1) Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, Dz.U. z 1997 r., L 18, s. 1.
—

pozostawienie rozstrzygnięcia o kosztach do wydania wyroku co do istoty.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 45/24

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawach połączonych T-373/10, T-374/10, T-382/10 i T-402/10 Villeroy & Boch Austria i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 5 grudnia 2013 r. przez Villeroy & Boch

(Sprawa C-644/13 P)

2014/C 45/41

Język postępowania: francuski

Strony

Wnosząca odwołanie: Villeroy & Boch (przedstawiciele: adwokat J. Philippe)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącej odwołanie

— całkowite uchylenie wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 16 września 2013 r. wydanego w sprawach połączonych T-373/10, T-374/10, T-382/10 i T-402/10, w zakresie, w jakim w wyroku tym oddalono skargę wnoszącej odwołanie;

— posiłkowo, uchylenie części wyroku Sądu wydanego w dniu 16 września 2013 r.;

— posiłkowo, obniżenie grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie w art. 2 zaskarżonej decyzji z dnia 23 czerwca 2010 r.;

— także posiłkowo, odesłanie sprawy do Sądu, do ponownego jej rozstrzygnięcia;

— obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu odwołania wnosząca odwołanie podnosi cztery zarzuty.

W ramach zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie zwraca uwagę na istnienie sprzeczności w dokonanej przez Sąd ocenie środków dowodowych dotyczących całości okoliczności faktycznych we Francji. W zaskarżonym wyroku Sąd dokonał bowiem oceny trzech dowodów w sposób odmienny, a nawet całkowicie przeciwny do tego, w jaki ocenił on te same dowody w równoległych sprawach połączonych T-379/10 i T-381/10 Sanitec, a także T-380/10 Wabco i Ideal Standard, w których skarżące zostały uwolnione od zarzutów dotyczących Francji. Według wnoszącej odwołanie owa fundamentalna sprzeczność, przejawiająca się sformułowaniem przeciwnych wniosków na podstawie tych samych dowodów, narusza zasadę równego traktowania, zasadę in dubio pro reo, a także zaburza logiczną i prawną spójność wyroku Sądu.

W ramach zarzutu drugiego wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył prawo. Twierdzi ona, że Sąd sztucznie pogrupował odrębne pod względem prawnym i faktycznie niezależne działania, aby zakwalifikować je jako złożone i ciągłe naruszenie. Co więcej, Sąd nie wziął pod uwagę okoliczności, że nie istnieje jakikolwiek stosunek komplementarności pomiędzy działaniami, które ocenił on łącznie.

W zarzucie trzecim wnosząca odwołanie krytykuje szczegółowość kontroli przeprowadzonej przez Sąd, który poprzestał jej zdaniem na przeprowadzeniu ograniczonej kontroli, a tym samym nie wyczerpał w pełni swych kompetencji kontrolnych i nie skorzystał w pełni z uprawnienia do zmiany decyzji. Wnosząca odwołanie wywodzi na tej podstawie, że doszło do naruszenia prawa do sprawiedliwego procesu.

W zarzucie trzecim wnosząca odwołanie utrzymuje, że nałożona na nią sankcja jest nieproporcjonalna.
—

stwierdzenie, że poprzez zastosowanie obniżonej stawki VAT do towarów przeznaczonych na cele ochrony przeciwpożarowej wymienionych w załączniku nr 3 do Ustawy z dnia 11 marca 2004 o podatku od towarów i usług, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 96 — 98 dyrektywy 2006/112/WE. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), w związku z załącznikiem III do tej dyrektywy;