ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Czy art. 9 ust. 8 dekretu legislacyjnego nr 23, który przewiduje zwolnienie jednostek włoskiego krajowego systemu opieki zdrowotnej z jednolitego podatku komunalnego w odniesieniu do nieruchomości wykorzystywanych wyłącznie do celów instytucjonalnych, jest niezgodny z art. 107 TFUE, zakazującym pomocy państwa „w jakiejkolwiek formie”, jeżeli interpretowany jest w ten sposób, że przyznaje korzyść również lokalnej jednostce służby zdrowia (AUSL), która wydzierżawiła nieruchomość spółce handlowej o kapitale mieszanym publicznym i prywatnym, w której 51 % udziałów należy do tejże lokalnej jednostki służby zdrowia i która świadczy tam usługi opieki zdrowotnej, konkurując z innymi domami opieki zdrowotnej o wyłącznie prywatnym kapitale, uzyskując w ten sposób korzyść podatkową i naruszając zasady wolnego rynku?
2)

Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 18 dyrektywy 2003/86/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uznaniu skargi o uchylenie decyzji o odmowie małoletniemu dziecku przyznania prawa do połączenia się z rodziną za niedopuszczalną ze względu na to, że dziecko osiągnęło pełnoletność w toku postępowania sądowego, jeżeli pozbawia go to możliwości uzyskania orzeczenia w przedmiocie jego skargi na tę decyzję oraz narusza prawo do skutecznego środka prawnego?
—

stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 4 i art. 2–4 decyzji Komisji (UE) 2016/287 (1) z dnia 15 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.26500 — 2012/C (ex 2011/NN, ex CP 227/2008) lub, tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd; i w każdym wypadku
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 15 marca 2019 r. — Blackrock Investment Management (UK) Limited/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

(Sprawa C-231/19)

(2019/C 172/24)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca apelację: Blackrock Investment Management (UK) Limited

Druga strona postępowania apelacyjnego: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

Pytanie prejudycjalne

Czy w sytuacji realizacji przez usługodawcę będącego osobą trzecią jednego świadczenia usług zarządzania w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) na rzecz zarządzającego funduszem, które to świadczenie jest wykorzystywane przez owego zarządzającego funduszem zarówno do zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi („SFI”), jak i do zarządzania innymi funduszami, które nie są specjalnymi funduszami inwestycyjnymi („fundusze inne niż SFI”):

a) takie jedno świadczenie podlega opodatkowaniu według jednolitej stawki podatku? Jeśli tak, to w jaki sposób należy ustalić ową jednolitą stawkę?; lub

b) czy wynagrodzenie z tytułu takiego jednego świadczenia należy rozdzielić w oparciu o kryterium sposobu wykorzystania usług zarządzania (na przykład w drodze uwzględnienia kwoty środków zarządzanych odpowiednio w ramach SFI i funduszy innych niż SFI), tak aby część jednego świadczenia była traktowana jako zwolniona z podatku, a część jako podlegająca opodatkowaniu?

(1) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).
C 172/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 26 lutego 2019 r. — Pfizer Consumer Healthcare Ltd/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

(Sprawa C-182/19)

(2019/C 172/21)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

First-tier Tribunal (Tax Chamber)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Pfizer Consumer Healthcare Ltd

Strona przeciwna: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

Pytania prejudycjalne

Czy rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2016/1140 (1) z dnia 8 lipca 2016 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej jest nieważne w zakresie, w jakim dokonuje klasyfikacji do kodu CN 3824, a konkretnie 38249096, produktów, które:

(i) składają się z materiału podobnego do bandaży, zawierającego „ogniwa cieplne”, w tym substancje chemiczne,

(ii) działają w sposób podobny do kataplazmu, zapewniając jednak dodatkowe korzyści,

(iii) poprzez egzotermiczną reakcję chemiczną łagodzą ból, zmniejszają sztywność i wspomagają gojenie się tkanek (co zostało potwierdzone w wielu badaniach klinicznych),

(iv) są pakowane w formy lub w opakowania do sprzedaży detalicznej oraz

(v) są wyraźnie przedstawiane i wprowadzane do obrotu jako przeznaczone do celów medycznych i wywołujące skutki określone w ppkt (iii) powyżej, na podstawie substancji chemicznych, które nadają im ich zasadniczy charakter, a nie w pozycji 3005 [na podstawie brzmienia odpowiednich pozycji, sekcji lub uwag do działów oraz not wyjaśniających zgodnie z ogólną regułą interpretacji 1, na podstawie ogólnej reguły interpretacji 3(a), wymagającej klasyfikacji zgodnie z najbardziej szczegółowym opisem, lub na innej podstawie]?

(1) Dz.U. 2016, L 189, s. 1.
C 164/29

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-679/14, Teva UK Ltd i in./Komisja, wniesione w dniu 28 lutego 2019 r. przez Teva UK Ltd, Teva Pharmaceuticals Europe BV, Teva Pharmaceutical Industries Ltd

(Sprawa C-198/19 P)

(2019/C 164/32)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszące odwołanie: Teva UK Ltd, Teva Pharmaceuticals Europe BV, Teva Pharmaceutical Industries Ltd (przedstawiciele: D. Tayar, avocat, A. Richard, avocate)

Druga strona postępowania: European Generic medicines Association AISBL (EGA), Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

— przyjęcie odwołania i stwierdzenie jego dopuszczalności;

— uchylenie wyroku Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. wydanego w sprawie T-679/14;

— przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w celu wydania wyroku, chyba że Sąd uzna, iż dysponuje wystarczającymi informacjami, aby stwierdzić nieważność decyzji Komisji COMP/AT.39612 (1)„Perindopril (Servier)” z dnia 9 lipca 2014 r. w zakresie, w jakim stwierdza ona, że Teva UK Limited, Teva Pharmaceuticals Europe B.V. i Teva Pharmaceutical Industries Limited naruszyły art. 101 TFUE, oraz uchylić grzywy nałożone na Teva UK Limited, Teva Pharmaceuticals Europe B.V. i Teva Pharmaceutical Industries Limited, oraz

— obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez wnoszące odwołanie w postępowaniu przed Trybunałem i przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania strona je wnosząca podnosi trzy zarzuty.

1. Sąd naruszył prawo, stosując kryterium oceny, czy Teva była potencjalnym konkurentem Servieru.

2. Sąd naruszył prawo, orzekając, że porozumienie ograniczało konkurencję ze względu na cel, w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE.

3. Sąd naruszył prawo, stosując art. 101 ust. 3 TFUE.

(1) Streszczenie decyzji Komisji z dnia 9 lipca 2014 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 i 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej [Sprawa AT.39612 — Perindopril (Servier)] [notyfikowana jako dokument nr C(2014) 4955] (Dz.U. 2016, C 393, s. 7).
C 164/10

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Krakowie (Polska) w dniu 2 stycznia 2019 r. — VL przeciwko Szpitalowi Klinicznemu im. dra J. Babińskiego Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Krakowie

(Sprawa C-16/19)

(2019/C 164/11)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Okręgowy w Krakowie

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: VL

Strona pozwana: Szpital Kliniczny im. dra J. Babińskiego Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Krakowie

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 2 dyrektywy 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 roku ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) powinien być rozumiany w ten sposób, że jedną z form naruszenia zasady równego traktowania stanowi różnicowanie sytuacji poszczególnych osób należących do grupy wyróżnionej z uwagi na cechę chronioną (niepełnosprawność), jeśli dokonane przez pracodawcę zróżnicowanie wewnątrz grupy następuje w oparciu o pozornie neutralne kryterium, a kryterium to nie może być obiektywnie uzasadnione zgodnym z prawem celem, a środki podjęte do tego celu nie są właściwe i konieczne?

(1) Dz.U. L 303, s. 16; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 05 Tom 004 P. 79 — 85
C 164/27

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam (Niderlandy) w dniu 27 lutego 2019 r. — Rensen Shipbuilding BV, przy udziale: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane

(Sprawa C-192/19)

(2019/C 164/29)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Gerechtshof te Amsterdam

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Rensen Shipbuilding BV

Przy udziale: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane

Pytanie prejudycjalne

Uwaga dodatkowa nr 1 do rozdziału 89 Nomenklatury scalonej stanowi, że (między innymi) podpozycje 89012010 i 89019010 CN, dotyczące „statków pełnomorskich”, odnoszą się jedynie do statków zaprojektowanych jako pełnomorskie. Co należy w tym kontekście rozumieć pod pojęciem „pełnomorskie”?
1)

Czy art. 23 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty (1) należy interpretować w ten sposób, że pozycje dotyczące opłat za odprawę przez Internet (web check-in), „opłat administracyjnych” za zakup kartą kredytową, które dodane zostają do ceny samych biletów oraz pozycje wynikające z zastosowania VAT do fakultatywnych taryf i dopłat za loty krajowe należą do kategorii niemożliwych do uniknięcia, możliwych do przewidzenia lub opcjonalnych dopłat do ceny?
—

stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1, art. 1 ust. 2 i (w zakresie, w jakim dotyczą one art. 1 ust. 1 i art. 1 ust. 2) art. 3, 4 i 5 decyzji Komisji (UE) 2015/1227 (1) z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.22614 (C 53/07), lub, tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd; i w każdym wypadku
C 148/30

Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Austrii

(Sprawa C-161/19)

(2019/C 148/28)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes i M. Noll-Ehlers, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Austrii

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

— stwierdzenie, że zezwalając na wiosenne polowanie na słonki w kraju związkowym Dolna Austria, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (1);

— obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko zezwoleniu na wiosenne polowanie na słonki (Scolopax rusticola) w Dolnej Austrii. Na słonki można tam polować w okresie od 1 marca do 15 kwietnia podczas lotu godowego, w maksymalnej liczbie do 1410 (od lutego 2017: 759) słonki.

Komisja uważa, że omawiane przepisy naruszają zakaz wiosennych polowań ustanowiony w art. 7 ust. 4 dyrektywy 2009/147.

Republika Austrii podnosi, że system jest objęty odstępstwem przewidzianym w art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2009/147. Na mocy tego przepisu, w przypadku braku innego zadowalającego rozwiązania, państwa członkowskie mogą odstąpić od stosowania między innymi art. 7 ust. 4 dyrektywy w celu umożliwienia selektywnego, w ściśle nadzorowanych warunkach, chwytania, przetrzymywania lub jakiegokolwiek innego rozsądnego wykorzystywania niektórych gatunków ptaków w małych ilościach. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału to do państw członkowskich należy wykazanie, że zostały spełnione niezbędne przesłanki.

Komisja stoi na stanowisku, że Republika Austrii ani nie wykazała, że nie istnieje inne zadowalające rozwiązanie w rozumieniu zdania wprowadzającego art. 9 ust. 1, ani nie wykazała, że maksymalna dozwolona liczba trafień spełnia wymóg „małych ilościˮ z art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy. Jesienne polowania wydają się być zadowalającą alternatywą, ponieważ jesienią na obszarach łowieckich Dolnej Austrii nadal występują znaczne ilości słonki. Republika Austrii nie przedstawiła żadnych przekonujących dowodów na poparcie swojego twierdzenia, że wiosenne polowania są łagodniejsze dla populacji słonki drzewnej niż jesienne polowania. Ponadto obliczenie”małych ilościˮ jest nieprawidłowe, ponieważ władze austriackie stosują niewłaściwe populacje referencyjne.

(1) Dz.U. 2010 L 20, s.7.
a)

Po pierwsze, Sąd dokonał błędnej wykładni art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Na podstawie tego przepisu we wszystkich przeglądach, pod warunkiem że okoliczności nie uległy zmianie, Komisja powinna stosować taką samą metodologię jak wykorzystywaną w trakcie postępowania, które doprowadziło do nałożenia cła, z należytym uwzględnieniem art. 2 tego rozporządzenia. Jednak w swojej ocenie odzwierciedlenia ceł antydumpingowych w cenach odsprzedaży Komisja nie poddała tego odzwierciedlenia analizie pod względem ceny odsprzedaży określonej w ramach dochodzenia, które doprowadziło do pierwotnego rozporządzenia, lecz pod względem bieżących kosztów produkcji w Rosji. Stanowi to zmianę metodologii w rozumieniu art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Komisja wskazała, że okoliczności uległ znacznej zmianie od pierwotnego dochodzenia, a w szczególności że koszty produkcji rosyjskich eksporterów wzrosły o prawie 100 %. Jednak wzrost kosztów istniał i był już znany w okresie przeprowadzania dochodzenia dotyczącego zwrotu ceł, obejmującym lata 2008–2010.
—

po pierwsze, Sąd dopuścił się naruszenia art. 107 ust. 1 oraz art. 108 ust. 2 TFUE stwierdzając, że Komisja nie naruszyła prawa i nie doświadczyła poważnych trudności uznając, iż przyznane spółce Femern Landanlæg A/S państwowe gwarancje i pożyczki związane z projektem krajowych połączeń kolejowych nie mogą powodować zakłóceń, ponieważ rynek właściwy nie jest otwarty na konkurencję. Zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd doszedł do tego błędnego wniosku opierając się na czterech naruszeniach prawa, odnośnie których podnosi ona następujące argumenty: a) Sąd naruszył prawo uznając, że przyznane spółce Femern Landanlæg A/S państwowe gwarancje i pożyczki związane z projektem połączeń kolejowych nie mogą powodować zakłóceń konkurencji, choć szybkie połączenie Fixed Link (którego operatorem jest Femern A/S) i krajowe połączenie kolejowe (którego operatorem jest Femern Landanlæg) stanowią łącznie stanowiący jedną całość projekt, a już w odniesieniu do przyznanych Femern A/S państwowych gwarancji i pożyczek uznano, że mogą one zakłócać konkurencję; b) Sąd naruszył prawo uznając, że zgodnie z obowiązującym prawem duński rynek zarządzania infrastrukturą kolejową nie jest otwarty na konkurencję. c) Sąd naruszył prawo uznając, że duński rynek zarządzania infrastrukturą kolejową nie jest faktycznie otwarty na konkurencję; d) otwarte na konkurencję rynki budowy infrastruktury kolejowej i utrzymania na niej ruchu są rynkami odrębnymi od rynku zarządzania tą infrastrukturą i jej eksploatacji sensu stricte;
2)

Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że stanowi on normę proceduralną porządku publicznego, która nakłada na sądy krajowe obowiązek powstrzymania się od wydania nakazu zapłaty, jeżeli przed sądem wydającym nakaz zapłaty zostanie wykazane za pomocą dowodów w postaci dokumentów, iż wierzytelność wynika z ogólnych warunków umownych (OWU), których nieważność została już stwierdzona z uwagi na ich nieuczciwy charakter w drodze wyroków korzystających z powagi rzeczy osądzonej, wydanych w związku z powództwami o zaniechanie wytoczonymi przez związki konsumentów przeciwko dostawcom, i które zostały wymienione w decyzji ministerialnej Z1-798/25-06-2008 (FEK B 1353/11-07-2008), która zawiera rejestr krajowy nieuczciwych warunków [w wersji zmienionej i uzupełnionej decyzją ministerialną Z1–21/17–01–2011, którą rada stanu (Symvoulio tis Epikrateias) uznała za zgodną z prawem w wyroku nr 1210/2010, po tym jak uwzględniono także, z jednej strony, wyroki nr 1219/2001 i 430/2005 sądu kasacyjnego (Areios Pagos), wyroki nr 5253/2003 i 6291/2000 sądu apelacyjnego w Atenach (Efeteio Athinon), wyroki nr 1119/2002 i 1208/1998 sądu kolegialnego pierwszej instancji w Atenach (Polymeles Protodikeio Athinon), które korzystają z powagi rzeczy osądzonej, jak również wyroku nr 961/2007 tego samego sądu kolegialnego (Polymeles Protodikeio Athinon) w części objętej powagą rzeczy osądzonej, a z drugiej strony, okoliczność, że skutki powagi rzeczy osądzonej tych orzeczeń sądowych leżą w nadrzędnym interesie publicznym dla prawidłowego funkcjonowania rynku i dla ochrony konsumentów (art. 10 ust. 2 ustawy 2251/1994); we wspomnianej decyzji ministerialnej ustanowiono „nakaz włączania do umów zawieranych między instytucjami kredytowymi i konsumentami ogólnych warunków umownych, których nieuczciwy charakter został już stwierdzony w orzeczeniach sądowych wydanych w związku z powództwami wytoczonymi przez związki konsumentów” i w decyzji tej wymieniono OWU, których nieważność stwierdzono z uwagi na ich nieuczciwy charakter w następstwie powództw zbiorowych wniesionych przez związki konsumentów przeciwko bankom działającym w charakterze dostawcy], mając w szczególności na uwadze, że w Grecji kompetencja do wydania nakazu zapłaty należy do sądów — mówiąc dokładniej, do Eirinodikeia (sędziów pokoju) i Protodikeia (sądów pierwszej instancji) — oraz że nakaz zapłaty stanowi tytuł natychmiast wykonalny, na podstawie którego dostawca może po upływie trzech (3) dni wszcząć postępowanie egzekucyjne, które nie podlega zawieszeniu?
3)

a. Czy art. 49 ust. 3 karty, który ustanawia zasadę proporcjonalności, stoi na przeszkodzie ryczałtowemu ustaleniu grzywny za niezwrócenie uprawnień do emisji, o którym mowa w art. 16 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, jeżeli przepis ten nie zezwala na nałożenie kary proporcjonalnej do naruszenia popełnionego przez operatora? b. W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie, czy zasadę równości ustanowioną w art. 20 karty, [i] ogólną zasadę dobrej wiary oraz zasadę „fraus omnia corrumpit” należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one nałożeniu kary ryczałtowej na podstawie art. 16 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, do której automatycznie dodano opublikowanie, o którym mowa w art. 20 ust. 7 [ustawy z dnia 23 grudnia 2004 r.], podmiot gospodarczy w dobrej wierze, który po prostu dopuścił się zaniedbania, ponieważ w pozostałym zakresie uważał, że wywiązał się ze swojego obowiązku zwrotu uprawnień do emisji w odpowiednim terminie do dnia 30 kwietnia, jest traktowany w taki sam sposób jak operator, który zachowywał się w sposób stanowiący przypadek oszustwa? c. W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie, czy zastosowanie kary ryczałtowej, bez możliwości dostosowania jej przez sąd krajowy, z wyjątkiem przypadków siły wyższej, jest [podobnie jak] automatyczna sankcja w postaci opublikowania, zgodna z art. 47 karty, który gwarantuje istnienie skutecznego środka prawnego? d. W przypadku odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie — czy potwierdzenie kary pieniężnej o stałej wysokości na podstawie idącej w tym kierunku woli prawodawcy europejskiego, [podobnie jak] automatycznej sankcji w postaci opublikowania, bez zastosowania zasady proporcjonalności, z wyjątkiem przypadków siły wyższej, nie stanowi uchylania się przez sąd krajowego przed domniemaną wolą prawodawcy europejskiego i niepodlegającego kontroli sądowej w świetle art. 47 i art. 49 ust. 3 karty? e. Mając na uwadze odpowiedź udzieloną na poprzednie pytanie, czy brak kontroli sądowej sądu krajowego w kontekście kary ryczałtowej przewidzianej w art. 16 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE [podobnie jak] automatycznej kary w postaci opublikowania przewidzianej w art. 20 ust. 7 [ustawy z dnia 23 grudnia 2004 r.] nie musi zrywać zasadniczo owocnego dialogu przyjętego przez CJUE z sądami krajowymi, z wyjątkiem przypadków siły wyższej ściśle wymienionych, równoważnych z bezsilnością skutecznego dialogu ze strony krajowego sądu najwyższego, w którym pozostaje jedynie potwierdzenie kary w przypadku wystąpienia siły wyższej, uznanej za niezweryfikowaną?
2)

Czy, nawet w przypadku, gdy takie odstępstwo od prawa do obniżenia podstawy opodatkowania VAT jest dopuszczalne, istnieje również prawo do obniżenia tej podstawy opodatkowania z powodu braku płatności, jeżeli podatnik udowodni, że nawet gdyby zgłosił swoje wierzytelności w postępowaniu upadłościowym, nie zostałyby one zaspokojone, lub jeżeli udowodni, że istniały uzasadnione podstawy, aby zaniechał on zgłoszenia wierzytelności?
—

Zarzut pierwszy — naruszenie prawa lub oczywiste błędy albo brak uzasadnienia co do odmowy sprzedaży: — Część pierwsza zarzutu: wnosząca odwołanie twierdzi, że ustalenia Sądu, w myśl których warunki z wyroku Bronner dotyczące odmowy dostępu na podstawie art. 102 TFUE nie mają zastosowania, jeżeli istnieje obowiązek regulacyjny ex ante dotyczący dostępu, są nieprawidłowe. Ponadto argument Sądu, zgodnie z którym warunek z wyroku Bronner dotyczący „niezbędności nie musi być spełniony, ponieważ uregulowanie ex ante uznało już ‘potrzebę dostępu do pętli lokalnej [wnoszącej odwołanie]’ i że wobec tego Komisja nie musiała już (ponownie) badać ‘niezbędności’ na podstawie art. 102, narusza prawo. — Część druga zarzutu: wnosząca odwołanie twierdzi, że ustalenia Sądu, w myśl których wyrok Trybunału w sprawie TeliaSonera stanowi potwierdzenie tezy, iż odmówienie sprzedaży przez skarżącą nie wymaga wykazania, iż spełnione są warunki z wyroku Bronner, stanowią naruszenie prawa. — Część trzecia zarzutu: wnosząca odwołanie twierdzi, że ustalenia Sądu, w myśl których należy odróżnić wyrok Trybunału w sprawie Clearstream od sprawy skarżącej, ponieważ, w odróżnieniu od wnoszącej odwołanie, nie dotyczyła ona dawnego monopolu państwa ani regulacyjnego obowiązku ex ante dotyczącego dostępu, stanowią naruszenie prawa. — Część czwarta zarzutu: wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo lub popełnił oczywisty błąd albo dopuścił się braku uzasadnienia, stwierdzając, że dorozumiana odmowa dostępu nie musi być mniej poważna niż rzeczywista odmowa dostępu i że każdy przypadek wymaga osobnej oceny. — Część piąta zarzutu: wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo lub popełnił oczywisty błąd albo dopuścił się braku uzasadnienia, stwierdzając, że okoliczność, iż skarżąca jest dawnym monopolem państwowym stanowi podstawę prawną, aby w niniejszej sprawie nie stosować warunków z wyroku Bronner.