14

Działanie służb pojednawczych zostało uregulowane w dekrecie królewskim 2756/1979 z dnia 23 listopada 1979 r. (BOE nr 291 z dnia 5 grudnia 1979 r., s. 28015), określającym rolę Instituto de Mediación, Arbitraje y Conciliación (centrum mediacji, arbitrażu i pojednania). Artykuły 5, 8, 10 i 11 tego dekretu królewskiego stanowią, co następuje: „Artykuł 5 1. Postępowanie pojednawcze toczy się przed organami centrum mediacji, arbitrażu i pojednania miejsca świadczenia usług lub miejsca zamieszkania zainteresowanych, przy czym wybór miejsca należy do wnioskodawcy. 2. Ugoda jest zawierana w obecności dyrektora, prezesa sądu arbitrażowego, sekretarza lub innego urzędnika centrum, pod warunkiem że posiadają oni licencjat (»Licenciatura«) w dziedzinie prawa. Strony postępowania pojednawczego muszą posiadać taką samą legitymację procesową, jakiej wymaga się od stron postępowania w sprawach z zakresu prawa pracy. […] Artykuł 8 1. Po wpłynięciu i wpisaniu wniosku do rejestru, wniosek ten jest badany pod kątem ustalenia, czy zostały spełnione przesłanki do jego skutecznego złożenia. W odpowiednich przypadkach wzywa się wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku celem prawidłowego zawiadomienia zainteresowanych. Odpowiednio datowany i ostemplowany odpis wniosku jest doręczany osobie, która osobiście stawiła się przed sądem, wraz z zawiadomieniem o miejscu, dacie i godzinie planowanego postępowania pojednawczego, które musi się odbyć w prawnie przewidzianym terminie. W przypadku, gdy osobą stawiającą się przed sądem nie jest wnioskodawca i osoba ta odmawia przyjęcia wezwania do stawiennictwa, wezwanie to jest jej doręczane tak jak wszystkim pozostałym zainteresowanym. […] Artykuł 10 Po otwarciu posiedzenia i wywołaniu stron, które mogą stawić się wraz z osobą ich zaufania, arbiter sprawdza ich tożsamość, zdolność do czynności prawnych i legitymację procesową, a następnie, po uzyskaniu zgody wnioskodawcy w tym zakresie, udziela im głosu, umożliwiając im w ten sposób przedstawienie ich racji i zarzutów, przy czym przedłożenie dokumentów i innych dowodów jest fakultatywne. Następnie arbiter wzywa zainteresowanych do zawarcia porozumienia przy ewentualnej pomocy osób ich zaufania, udzielając im głosu tylekroć, ilekroć jest to konieczne i sugerując im ewentualne sposoby słusznych rozwiązań. Czuwa on nad porządkiem podczas dyskusji i jest uprawniony do przerwania dyskusji, jeśli zostaje ona zakłócona lub gdy okazuje się, że dojście do porozumienia nie jest możliwe: w tych dwóch przypadkach uznaje się postępowanie za zakończone bez osiągnięcia porozumienia. Arbiter sporządza protokół z posiedzenia i w najjaśniejszy z możliwych sposobów opisuje treść porozumień zawartych między zainteresowanymi. Jeśli nie zawarto żadnego porozumienia, arbiter wyraźnie stwierdza to w protokole. Akt ten podpisują zainteresowani i arbiter, jeśli zaś ktoś z nich nie umie lub nie może go podpisać, zamieszcza się wzmiankę na ten temat, a w jego miejsce podpis może w jego imieniu złożyć osoba jego zaufania. Podobnie zamieszcza się wyraźną wzmiankę o odmowie złożenia podpisu, jak również o jej przyczynach, jeśli są one znane. W takim przypadku postępowanie uważa się za zakończone bez zawarcia porozumienia. Niezwłocznie po podpisaniu ugody arbiter wręcza zainteresowanym uwierzytelniony odpis protokołu. Artykuł 11 Postanowienia powzięte w toku postępowania pojednawczego przed centrum mediacji, arbitrażu i pojednania mogą być egzekwowane w ramach postępowań egzekucyjnych, które prowadzą sądy pracy. […]”.