ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
6

Pismami z dnia 17 sierpnia i 29 września 1999 r. Komisja notyfikowała władzom hiszpańskim swoją decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE w odniesieniu do sześciu systemów opodatkowania, czyli do przyjętej przez prowincje Vizcaya i Guipúzcoa ulgi podatkowej dla przedsiębiorstw w wysokości 45% wartości poniesionych przez nie inwestycji (Dz.U. 1999, C 351, s. 29), do przyjętego przez prowincje Álava, Vizcaya i Guipúzcoa dokonywanego w okresie czterech lat degresywnego obniżenia podstawy opodatkowania nowych przedsiębiorstw (Dz.U. 2000, C 55, s. 2) oraz do przyjętej przez prowincję Álava ulgi podatkowej dla przedsiębiorstw w wysokości 45% wartości poniesionych przez nie inwestycji (Dz.U. 2000, C 71, s. 8).
40

Powyższego stwierdzenia nie podważa argument skarżącego, zgodnie z którym termin uwzględniający odległość nie ma zastosowania w niniejszym wypadku ze względu na to, że zasada równego traktowania wymaga, aby art. 73 § 3 regulaminu postępowania – stanowiący, że wspomniany termin nie ma zastosowania, gdy złożenie oryginału pisma było poprzedzone przesłaniem go do sekretariatu Sądu za pośrednictwem faksu – był stosowany analogicznie do złożenia pisma za pośrednictwem aplikacji e‑Curia. Wbrew temu, co twierdzi skarżący, określony w art. 60 regulaminu postępowania dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość ma zastosowanie do wszystkich terminów procesowych określonych w traktatach, statucie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz regulaminie postępowania, i to niezależnie od sposobu złożenia pisma procesowego (w wersji papierowej lub za pośrednictwem aplikacji e‑Curia). Wobec braku odmiennego wskazania w regulaminie postępowania w odniesieniu do złożenia pisma za pośrednictwem aplikacji e‑Curia, należy stwierdzić, że określony w art. 60 regulaminu postępowania dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość ma zastosowanie do podniesienia zarzutu niedopuszczalności za pośrednictwem aplikacji e‑Curia (zob. podobnie postanowienie z dnia 23 marca 2017 r., Gollnisch/Parlament, T‑624/16, niepublikowane, EU:T:2017:243, pkt 32, 33).
53

Przede wszystkim należy zauważyć, że mimo kluczowego znaczenia, jakie PGNiG Supply zdaje się przypisywać temu dodatkowemu dowodowi, dowód ów nie został przedstawiony we wniosku o zastosowanie środków tymczasowych złożonym w dniu 4 grudnia 2016 r. Co więcej, bez konieczności orzekania w tym stadium postępowania w przedmiocie istnienia związku między treścią tego dokumentu a zaskarżoną decyzją wystarczy zauważyć, że podnoszone groźby są prima facie uzależnione od wykonania decyzji Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 19 maja 2015 r., co miało nastąpić nie później niż w maju 2017 r., lecz która to decyzja ciągle jeszcze nie jest skuteczna. Wobec tego gdyby takie represyjne działania miały miejsce po wykonaniu owej decyzji, stanowiłyby one najprawdopodobniej nowe okoliczności umożliwiające PGNiG Supply wystąpienie do sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych zgodnie z art. 160 regulaminu postępowania, który to sędzia mógłby zatem wydać nowy środek zawieszający inaudita altera parte na podstawie art. 157 § 2 regulaminu postępowania, aby przywrócić tymczasowo regulację obowiązującą przed wprowadzeniem w życie uregulowań przewidzianych w zaskarżonej decyzji do momentu orzeczenia przez tego sędziego w przedmiocie zasadności nowego wniosku w świetle nowych okoliczności faktycznych.
Celem postępowania w przedmiocie środków tymczasowych jest zagwarantowanie pełnej skuteczności przyszłego ostatecznego orzeczenia, tak aby uniknąć luki w ochronie prawnej zapewnianej przez sąd Unii. Aby osiągnąć ten cel, pilny charakter należy oceniać pod względem konieczności orzeczenia tymczasowego w celu uniknięcia wystąpienia poważnej i nieodwracalnej szkody dla strony, która domaga się tymczasowej ochrony. Do strony tej należy przedstawienie dowodu, że nie może ona oczekiwać na rozstrzygnięcie co do istoty postępowania w sprawie skargi bez poniesienia poważnej i nieodwracalnej szkody.

Co się tyczy wniosku o zawieszenie wykonania decyzji Komisji w sprawie zmiany warunków wyłączenia spod przepisów Unii dotyczących eksploatacji gazociągu, strona domagająca się zastosowania środków tymczasowych wykazuje się błędnym zrozumieniem funkcjonowania odrębnego porządku prawnego ustanowionego w traktatach, jeżeli obawia się utraty dostępu do zdywersyfikowanych źródeł dostaw z powodu możliwości długoterminowych rezerwacji zdolności przesyłowej gazociągu uwolnionych na podstawie zaskarżonej decyzji, co spowoduje spetryfikowanie sytuacji. W wypadku stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji warunki korzystania z omawianego gazociągu, które zostały zatwierdzone w tej decyzji, nie będą już bowiem znajdowały zastosowania. Ponieważ żaden akt prawa prywatnego oparty na tych warunkach nie będzie mógł być wykonany, konsekwencje opisane przez stronę skarżącą mogłyby ewentualnie zaistnieć w okresie poprzedzającym wydanie wyroku Sądu kończącego postępowanie główne. Otóż hipoteza ta nie stanowi sama w sobie szkody podnoszonej przez stronę skarżącą, gdyż szkoda ta zależy od długoterminowego utrzymywania się tej sytuacji.

(zob. pkt 27, 30, 35, 36, 40)
Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 21 lipca 2017 r. – Argus Security Projects / ESDZ

(sprawa T‑131/17 R)

Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – ESDZ – Odzyskanie należności przez potrącenie – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Szkoda finansowa – Obowiązek staranności – Brak pilnego charakteru

1. Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych–Zawieszenie wykonania–Środki tymczasowe–Przesłanki zastosowania–Fumus boni iuris–Pilny charakter–Poważna i nieodwracalna szkoda–Charakter kumulatywny–Kolejność badania i sposób weryfikacji–Swobodna ocena przysługująca sędziemu orzekającemu w przedmiocie środków tymczasowych–Wyważenie wszystkich spornych interesów (art. 256 ust. 1 TFUE, art. 278 TFUE, 279 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 156) (zob. pkt 21–24)

2. Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych–Zawieszenie wykonania–Środki tymczasowe–Przesłanki zastosowania–Pilny charakter–Poważna i nieodwracalna szkoda–Ciężar dowodu–Szkoda finansowa–Obowiązek dostarczenia konkretnych i precyzyjnych wskazówek wspartych szczegółowymi dowodami z dokumentów–Sytuacja, która może stanowić zagrożenie dla istnienia skarżącej spółki lub zmieniająca w sposób nieodwracalny jej pozycję na rynku (art. 256 ust. 1 TFUE, art. 278 TFUE, 279 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 156) (zob. pkt 27–31, 34, 35)

3. Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych–Zawieszenie wykonania–Środki tymczasowe–Przesłanki zastosowania–Pilny charakter–Uwzględnienie niedochowania staranności przez skarżącego (art. 256 ust. 1 TFUE, art. 278 TFUE, 279 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 156) (zob. pkt 36, 41)

Przedmiot

Wniosek oparty na art. 278 TFUE i 279 TFUE i zmierzający do zarządzenia środków tymczasowych dotyczących, po pierwsze, zawieszenia wykonania wydanej przez Komisję, działającą na rzecz księgowego ESDZ, decyzji o potrąceniu kwot, odpowiednio, 100600 EUR, 41522 EUR i 52600 EUR (decyzje zakomunikowane w dniu 15 marca 2017 r.), 58924 EUR (decyzja zakomunikowana 7 kwietnia 2017 r.) i 41422 EUR (decyzja zakomunikowana 19 kwietnia 2017 r.) i, po drugie, nakazanie ESDZ wstrzymania wydawania decyzji o potrąceniu skierowanych do skarżącej do czasu ogłoszenia prawomocnego wyroku rozstrzygającego spór dotyczący wykonania umowy ramowej 2008/14/SEC/RELEX/K8 zawisły przed sądem pierwszej instancji w Brukseli (Belgia).

Sentencja

1) Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.
Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 marca 2018 r. – Hércules Club de Fútbol / Komisja

(sprawa T‑134/17 R)

Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Dostęp do dokumentów – Dokumenty dotyczące postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie decyzji Komisji w sprawie pomocy państwa wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz trzech profesjonalnych klubów piłkarskich – Prawo do obrony – Odmowa dostępu – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Brak pilnego charakteru

1. Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Zawieszenie wykonania – Środki tymczasowe – Przesłanki zastosowania – Fumus boni iuris – Pilny charakter – Poważna i nieodwracalna szkoda – Charakter kumulatywny – Wyważenie wszystkich spornych interesów – Kolejność badania i sposób weryfikacji – Swobodna ocena przysługująca sędziemu orzekającemu w przedmiocie środków tymczasowych (art. 256 ust. 1 TFUE, art. 278 TFUE, 279 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 156) (zob. pkt 12, 14, 15)

2. Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Zawieszenie wykonania – Środki tymczasowe – Przesłanki zastosowania– Pilny charakter – Poważna i nieodwracalna szkoda – Ciężar dowodu – Szkoda czysto hipotetyczna, oparta na wystąpieniu zdarzeń przyszłych i niepewnych – Charakter niewystarczający do uzasadnienia pilnego charakteru (art. 278 TFUE, 279 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 156 § 4) (zob. pkt 18, 19, 33, 40)

3. Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Przesłanki dopuszczalności – Skarga – Wymogi formalne – Przedstawienie zarzutów uprawdopodabniających konieczność zastosowania żądanych środków – Zarzuty prawne niepodniesione w skardze – Ogólne odesłanie do innych pism – Niedopuszczalność (art. 278 TFUE, 279 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 156 §§ 4, 5) (zob. pkt 21, 22)

4. Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Zawieszenie wykonania – Środki tymczasowe – Przesłanki zastosowania – Pilny charakter – Poważna i nieodwracalna szkoda po stronie skarżącego – Szkoda wiążąca się z postępowaniem w innej sprawie przed sądem Unii – Zaliczenie – Warunki (art. 278 TFUE, 279 TFUE) (zob. pkt 34, 35)

Przedmiot

Żądanie oparte na art. 278 i 279 TFUE o nakazanie Komisji udzielenia dostępu do dokumentów zawartych w aktach dotyczących pomocy państwa SA.36387 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2013/CP) wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz Valencia Club de Fútbol SAD, Hércules Club de Fútbol i Elche Club de Fútbol SAD w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego i mają podstawowe znaczenie dla właściwej obrony jego interesów.

Sentencja

1) Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.
Postanowienie Sądu (piąta izba) z dnia 14 grudnia 2017 r. –

Rogesa / Komisja

(sprawa T‑475/17)

Skarga o stwierdzenie nieważności – Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 – Dokumenty dotyczące instalacji produkującej mieszankę granulatu rudy żelaza i rudy spiekanej – Dorozumiana odmowa dostępu – Wyraźna decyzja przyjęta po wniesieniu skargi – Wniosek o umorzenie postępowania – Interes prawny – Oczywista niedopuszczalność

1. Skarga o stwierdzenie nieważności–Interes prawny–Utrata z powodu wydarzenia zaistniałego między złożeniem skargi za pośrednictwem faksu a złożeniem podpisanego oryginału skargi–Wydanie wyraźnej decyzji zezwalającej na dostęp do żądanych dokumentów–Utrata interesu prawnego (art. 263 TFUE) (zob. pkt 19)

2. Postępowanie sądowe–Termin do wniesienia skargi–Prekluzja–Nieprzewidywalne okoliczności lub siła wyższa–Pojęcie–Opóźnienie w dostarczeniu poczty–Wyłączenie (art. 263 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 45 akapit drugi) (zob. pkt 25)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, tytułem głównym, dorozumianej decyzji Komisji z dnia 20 czerwca 2017 r., a posiłkowo, decyzji z dnia 11 lipca 2007 r., odmawiających udzielenia dostępu do dokumentu Ares (2017) 1684109, z dnia 2 listopada 2009 r., i do dokumentu Ares (2017) 1685639, z dnia 29 listopada 2009 r.

Sentencja

1) Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.
Zważywszy na wymogi wynikające ze skutecznej ochrony, jaką należy zagwarantować w dziedzinie zamówień publicznych, gdy wykluczony oferent wykaże istnienie szczególnie poważnego charakteru fumus boni iuris, nie można od niego wymagać, aby udowodnił, iż oddalenie jego wniosku w przedmiocie środka tymczasowego może spowodować nieodwracalną szkodę, gdyż oznaczałoby to nadmierny i nieuzasadniony uszczerbek dla skutecznej ochrony sądowej przysługującej mu na podstawie art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Takie złagodzenie znajdujących zastosowanie przesłanek oceny istnienia pilnego charakteru, uzasadnione prawem do skutecznego środka prawnego, znajduje jednak uzasadnienie wyłącznie na etapie poprzedzającym wniesienie skargi, o ile przestrzegany jest okres zawieszenia wynikający z art. 118 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz art. 171 ust. 1 rozporządzenia nr 1268/2012 w sprawie zasad stosowania rozporządzenia nr 966/2012. Z uwagi na to, że instytucja zamawiająca zawarła umowę z wybranym wykonawcą po upływie tego terminu, a przed złożeniem wniosku w przedmiocie środka tymczasowego, powyższe złagodzenie już nie jest uzasadnione.

Co się tyczy wniosku w przedmiocie środka tymczasowego po podpisaniu umowy z wybranym wykonawcą, złagodzenie przesłanki dotyczącej pilnego charakteru w dziedzinie zamówień publicznych nie może zostać zastosowane, jeżeli – jak wskazuje wystosowane przez stronę skarżącą do instytucji zamawiającej na etapie poprzedzającym zawarcie umowy pismo wzywające tę ostatnią do ponownego przemyślenia jej decyzji o udzieleniu zamówienia – strona skarżąca posiadała wystarczające informacje, aby móc ustalić istnienie ewentualnego braku zgodności z prawem tej decyzji na potrzeby wystąpienia z wnioskiem w przedmiocie środka tymczasowego przed zawarciem umowy między instytucją zamawiającą a wybranym wykonawcą. Taki wniosek w przedmiocie środków tymczasowych, gdyby został złożony na czas, mógł dać stronie skarżącej możliwość doprowadzenia do wydania postanowienia na podstawie art. 157 § 2 regulaminu postępowania, zawieszającego wykonanie decyzji o udzieleniu zamówienia, nawet zanim druga strona przedstawiłaby uwagi, na czas trwania postępowania wniosek w przedmiocie środków tymczasowych.

(zob. pkt 25, 26, 31, 32, 34, 37)
Sprawa T‑719/17 R

FMC Corp.

przeciwko

Komisji Europejskiej

Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Środki ochrony roślin – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/1496 – Nieodnowienie zatwierdzenia substancji czynnej DPX KE 459 (flupyrsulfuron metylowy) – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru – Wyważenie interesów

Streszczenie – postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 czerwca 2018 r.

Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Zawieszenie wykonania – Środki tymczasowe – Przesłanki zastosowania – Pilny charakter – Poważna i nieodwracalna szkoda – Szkoda finansowa – Poważny charakter szkody – Ocena przy braku informacji dotyczących wielkości danego przedsiębiorstwa – Obiektywnie znacząca szkoda finansowa poniesiona przez przedsiębiorstwo ze względu na domniemany obowiązek dokonania wyboru handlowego w niedogodnym terminie – Ryzyko, jakie musi zwykle ponosić przedsiębiorstwo działające na wysoce regulowanym rynku – Brak pilnego charakteru

(art. 278 TFUE, 279 TFUE)

W kontekście postępowania w przedmiocie środków tymczasowych, prawdą jest, iż –jak wynika z orzecznictwa – nie można wykluczyć, iż szkoda finansowa obiektywnie znacząca i wynikająca jakoby z obowiązku dokonania w sposób ostateczny istotnego wyboru handlowego w niedogodnym terminie może zostać uznana za „poważną” bądź że poważny charakter takiej szkody może zostać uznany za oczywisty, nawet przy braku informacji dotyczących wielkości danego przedsiębiorstwa.

Niemniej jednak orzecznictwo to należy oceniać, biorąc pod uwagę dziedzinę, w której strona skarżąca prowadzi działalność. W istocie w przypadku wysoce regulowanego rynku, który może być obiektem szybkiej interwencji właściwych organów w razie pojawienia się zagrożenia dla zdrowia publicznego z przyczyn nie zawsze możliwych do przewidzenia, do obowiązków zainteresowanych przedsiębiorstw, o ile nie chcą one zostać zmuszone do samodzielnego pokrywania szkód wynikających z takiej interwencji, należy zabezpieczenie się przed jej skutkami poprzez właściwą politykę.

(zob. pkt 59, 60)
Postanowienie Sądu (dziewiąta izba) z dnia 13 września 2018 r. – WH / EUIPO

(sprawa T‑819/17)

Służba publiczna – Urzędnicy – Postępowanie w sprawie oceny za 2016 r. – Wycofanie niektórych uwag ze sprawozdania z oceny – Niedopuszczalność

Skargi urzędników – Przedmiot – Nakaz dla administracji – Orzeczenie przez sąd – Niedopuszczalność

(regulamin pracowniczy, art. 91)

(zob. pkt 21, 22)

Przedmiot

Oparte na art. 270 TFUE żądanie zmierzające do nakazania przez Sąd EUIPO usunięcia ze sprawozdania z oceny skarżącej za rok 2016 wszelkich uwag krytycznych związanych ze stylem komunikacji skarżącej, ponieważ są one fałszywe i stanowią naruszenie podstawowego prawa do swobodnego wyrażania poglądów i opinii.

Sentencja

1) Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.
4)

Naftogaz of Ukraine, Komisja, OPAL Gastransport GmbH & Co. KG, Gazprom Eksport LLC i Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. pokrywają swoje własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.
Postanowienie Sądu (pierwsza izba) z dnia 15 maja 2018 r. –

Commune de Fessenheim i in. / Komisja

(sprawa T‑726/17)

Skarga o stwierdzenie nieważności – Dostęp do dokumentów – Pismo, które Komisja skierowała do władz francuskich w sprawie protokołu dotyczącego odszkodowania dla grupy EDF w ramach uchylenia zezwolenia na eksploatację elektrowni jądrowej Fessenheim – Dorozumiana odmowa dostępu – Termin do wniesienia skargi – Przekroczenie terminu – Niedopuszczalność

1. Skarga o stwierdzenie nieważności–Termin–Bezwzględna przesłanka procesowa–Badanie z urzędu przez sąd Unii–Zobowiązania podjęte przez instytucję–Brak wpływu (art. 263 akapit szósty TFUE) (zob. pkt 20, 28)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności–Akty podlegające zaskarżeniu–Pojęcie–Akty wywołujące wiążące skutki prawne–Milczenie lub brak działania instytucji–Zrównanie z dorozumianą decyzją odmowną–Wyłączenie–Granice–Brak odpowiedzi na ponowny wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów w wyznaczonym terminie (art. 263 TFUE; rozporządzenie nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 8 ust. 3) (zob. pkt 21, 22)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji z dnia 10 sierpnia 2017 r., w której Komisja odmówiła udzielenia skarżącym dostępu do pisma z dnia 22 marca 2017 r., które Komisja skierowała do władz francuskich w sprawie protokołu dotyczącego odszkodowania dla grupy Électricité de France (EDF) w ramach uchylenia zezwolenia na eksploatację elektrowni jądrowej Fessenheim.

Sentencja

1) Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

2) Postępowanie w sprawie wniosku Republiki Francuskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

3) Commune de Fessenheim, Communauté de communes Pays Rhin-Brisach, Conseil départemental du Haut-Rhin i Conseil régional Grand Est Alsace Champagne-Ardenne Lorraine pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.
Zatem co się tyczy wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) odrzucającej wniosek o zachowanie poufności, złożony w ramach wniosku o odnowienie zatwierdzenia substancji czynnej, warunek fumus boni iuris nie jest spełniony, gdy dane informacje zostały sporządzone przez EFSA w ramach oceny tego wniosku i a priori nie wydają się określone jako informacje, w odniesieniu do których można wnioskować o zachowanie poufności na podstawie art. 63 ust. 1 rozporządzenia nr 1107/2009 dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin. Ponadto, należy prima facie uznać, że w art. 63 ust. 2 lit. b) tego rozporządzenia ocena, jaką może przeprowadzić EFSA, jest wspomniana nie jako potencjalny przedmiot wniosku o zachowanie poufności informacji, lecz w celu wykluczenia możliwości zachowania poufności informacji przedstawionych przez zainteresowane strony.

W wypadku gdy dane przedsiębiorstwo chce zapobiec, w drodze środka tymczasowego, ujawnieniu informacji rzekomo objętych tajemnicą zawodową, to, w jakim zakresie ujawnienie tego rodzaju informacji może wyrządzić mu poważną i nieodwracalną szkodę, zależy od różnych okoliczności, takich jak znaczenie, jakie te informacje mają dla tego przedsiębiorstwa na płaszczyźnie zawodowej i handlowej oraz ich użyteczność dla innych prowadzących działalność na rynku przedsiębiorstw, które mogą się z nimi zapoznać i następnie je wykorzystać.

Natomiast rozwiązania przyjęte przez sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych, w szczególności ze względu na niekwantyfikowalny i w związku z tym nieodwracalny charakter szkody finansowej wyrządzonej wskutek publikacji rzekomo poufnych informacji, nie znajdują zastosowania, w sytuacji gdy strona skarżąca nie wskazuje we wniosku w przedmiocie środków tymczasowych informacji, które, w przypadku publikacji rozpatrywanych dokumentów w całości, mogą być w szczególności przydatne dla jej konkurentów, rzeczywistych lub potencjalnych, ponieważ mogłyby zostać wykorzystane do celów handlowych i związanych z konkurencyjnością, a skarżąca nie powołuje się na żaden mający dla niej wartość niematerialną szczególny element, który mógłby zostać wykorzystany do celów konkurencyjnych, i którego to elementu wartość w przypadku utraty poufnego charakteru albo zmniejszyłaby się, albo, wręcz element ten całkowicie by taką wartość utracił. Sytuacja taka ma zaś miejsce w niniejszym przypadku, w którym skarżąca poprzestała na twierdzeniu, że istnieje prawdopodobieństwo, iż publikacja tych dokumentów w całości zaszkodzi jej reputacji, jej udziałowi w rynku i obrotom ze względu na to, że wskazaną w nich substancję zakwalifikowano jej zdaniem błędnie jako niebezpieczną dla zdrowia, a odbiorcami tego komunikatu byliby jej klienci, użytkownicy tej substancji, opinia publiczna i organy regulacyjne.

(zob. pkt 38–40)
Oceny poważnego charakteru szkody należy dokonywać w szczególności w świetle wielkości przedsiębiorstwa i jego obrotu, jak również cech grupy, do której ono przynależy. W tym względzie, po pierwsze, trudności finansowe, na jakie mogłoby napotkać przedsiębiorstwo prowadzące działalność na wysoce uregulowanych rynkach w wyniku straty mniejszej niż 10% wartości jego obrotów nie wydają się zagrażać jego istnieniu, a po drugie, trudności finansowe powstałe po stronie tego przedsiębiorstwa w następstwie straty w wysokości około dwóch trzecich wartości jego obrotu, choć mogą stwarzać ryzyko dla jego istnienia, to jednak w sektorze wysoce uregulowanym, który często wymaga poważnych inwestycji i w którym właściwe organy mogą zostać zmuszone do interwencji w przypadku zagrożenia dla zdrowia publicznego z powodów, które nie zawsze są do przewidzenia dla danego przedsiębiorstwa, to właśnie to przedsiębiorstwo powinno zabezpieczyć się przed skutkami tej decyzji przez właściwą politykę, chyba że samo jest zobowiązane pokryć szkodę wynikającą z takiej interwencji.

Dokonując oceny poważnego charakteru szkody, sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych nie może jednak poprzestać na odwołaniu się, w sposób mechaniczny i sztywny, do samych wartości odnośnych obrotów, lecz powinien również wziąć pod uwagę okoliczności właściwe każdej sprawie i przy podejmowaniu decyzji rozważyć je w relacji do wyrządzonej szkody wyrażonej w kategoriach wielkości obrotów.

(zob. pkt 33, 34, 39)