Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Rekreacyjne jednostki pływające – Dyrektywa 94/25

(dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady: 94/25/WE art. 2 ust. 2; 2003/44)

2. Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym – Zakaz użytkowania prywatnych jednostek pływających poza wyznaczonymi drogami wodnymi – Dopuszczalność – Względy uzasadniające – Przesłanki

(art. 34 TFUE, 36 TFUE)

3. Zbliżanie ustawodawstw – Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego – Dyrektywa 98/34

(dyrektywa 98/34Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 8 ust. 1)

Summary

1. Dyrektywa 94/25 w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do rekreacyjnych jednostek pływających, zmieniona dyrektywą 2003/44, nie sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, które ze względów ochrony środowiska naturalnego zabrania użytkowania skuterów wodnych poza wyznaczonymi drogami wodnymi.

(por. pkt 33, 34, 40; pkt 1 sentencji)

2. Artykuły 34 TFUE i 36 TFUE nie sprzeciwiają się takiemu uregulowaniu krajowemu, które ze względów ochrony środowiska naturalnego zabrania użytkowania skuterów wodnych poza wyznaczonymi drogami wodnymi, pod warunkiem że:

– właściwe władze krajowe są zobowiązane do przyjęcia środków wykonawczych celem wyznaczenia akwenów poza publicznymi drogami wodnymi, na których skutery wodne mogą być użytkowane;

– władze te w rzeczywistości wykonały powierzoną im w tym względzie kompetencję i wyznaczyły akweny odpowiadające warunkom przewidzianym w uregulowaniu krajowym, oraz-

– środki takie zostały przyjęte w rozsądnym terminie po wejściu w życie tego uregulowania.

Do sądu krajowego należy sprawdzenie, czy w zawisłej przed nim sprawie warunki te są spełnione. Jeżeli chodzi o pierwszy z warunków, zgodnie z przepisami krajowymi właściwa władza krajowa jest zobowiązana do wydania przepisów w celu wyznaczenia akwenów, znajdujących się poza publicznymi drogami wodnymi, na których dozwolone jest użytkowanie skuterów wodnych. Jeżeli chodzi o drugi z warunków do sądu krajowego należy sprawdzenie, czy można rozsądnie uznać, iż zezwolenie na użytkowanie skuterów wodnych wyznacza wszystkie akweny w tej prowincji, które spełniają warunki przewidziane w rozporządzeniu krajowym. W istocie ponieważ użytkowanie skuterów wodnych na akwenie spełniającym rzeczone warunki ma zgodnie z brzmieniem samego rozporządzenia krajowego nie wywoływać ryzyka lub szkód dla środowiska naturalnego niemożliwych do przyjęcia, należy uznać, iż wszelki zakaz użytkowania skuterów wodnych na takim akwenie wynikający z braku jego wyznaczenia w środku wykonawczym stanowiłby środek wykraczający poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia celu ochrony środowiska naturalnego. Co się tyczy oceny tego czy jedenastomiesięczny termin jaki upłynął od wejścia w życie przepisów krajowych i omawianego zezwolenia jest rozsądny, należy mieć na uwadze okoliczność, iż wspomniane zezwolenie zostało wydane po przeprowadzeniu konsultacji z gminami i innymi zainteresowanymi stronami.

(por. pkt 33, 36-40; pkt 2 sentencji)

3. Artykuł 8 ust. 1 dyrektywy 98/34 ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych należy interpretować w ten sposób, że zmiana dokonana w notyfikowanym już Komisji Europejskiej zgodnie z akapitem pierwszym tego przepisu projekcie przepisów technicznych, która zawiera jedynie złagodzenie w stosunku do projektu warunków użytkowania danego produktu i która w konsekwencji zmniejsza ewentualny wpływ przepisów technicznych na wymianę handlową, nie stanowi istotnej zmiany projektu w rozumieniu akapitu trzeciego rzeczonego przepisu i nie podlega obowiązkowi uprzedniej notyfikacji Komisji. W braku takiego obowiązku uprzedniej notyfikacji nieprzekazanie Komisji nieistotnej zmiany przepisów technicznych przed ich przyjęciem nie ma wpływu na możliwość stosowania tych przepisów.

(por. pkt 49; pkt 3 sentencji)