Jeśli chodzi o spór dotyczący tymczasowej ochrony rzekomo poufnych informacji, sąd orzekający w przedmiocie środków tymczasowych pod groźbą naruszenia czysto akcesoryjnego i tymczasowego charakteru postępowania w przedmiocie zastosowania tych środków powinien co do zasady wyciągnąć wniosek o braku wystąpienia fumus boni iuris wyłącznie w przypadku, gdy poufny charakter danych informacji jest oczywiście nieprawdziwy. Jest tak w wypadku złożonej kwestii prawnej, której rozstrzygnięcie nie jest jednoznaczne, i która została podniesiona w ramach ogólniejszego sporu pociągającego za sobą odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu odmawiającego zachowania poufności danych informacji, w ramach którego to sporu Trybunał nie zajął jeszcze stanowiska ani w kwestii kryteriów, jakie należy uwzględnić w celu ustalenia tego, czy dana informacja stanowi tajemnicę handlową, ani w kwestii podnoszonego poufnego charakteru rozpatrywanych informacji.

Istnieje rozróżnienie prawne pomiędzy ujawnieniem informacji zgodnie z art. 30 rozporządzenia nr 1/2003 oraz prawem do dostępu do dokumentów na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji. Jednakże, w zakresie w jakim upublicznienie dotyczy fragmentów dokumentów, ujawnienie to bezwarunkowo skutkuje tym, że osoby trzecie dowiadują się o tych informacjach, których poufny charakter przestaje zatem być chroniony.

W okolicznościach, w których przedsiębiorstwo, które przekazało Komisji informacje dotyczące naruszenie reguł konkurencji Unii, zgodnie z obwieszczeniem Komisji w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych, kwestionuje uprawnienie Komisji do publikowania fragmentów tych informacji, o ile istotnie rozważania dotyczące dostępu do akt sprawy w zastosowaniu rozporządzenia nr 1049/2001 nie mają bezpośredniego zastosowania, nie można jednak wykluczyć znaczenia dla sprawy rozważań dotyczących tego rozporządzenia, zgodnie z którymi Komisja ma prawo domniemywać, iż ujawnienie dokumentów zawartych w aktach sprawy dotyczących postępowania prowadzonego na mocy art. 101 TFUE narusza co do zasady prawo do ochrony interesów handlowych przedsiębiorstw będących uczestnikami tego rodzaju postępowania. Nie można zatem wykluczyć uznania, że upubliczniony dostęp do takich dokumentów może zagrozić zamierzonej przez prawodawcę Unii w rozporządzeniu nr 1/2003 oraz w rozporządzeniu nr 773/2004 odnoszącym się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 101 TFUE i art. 102 TFUE równowadze pomiędzy, z jednej strony, spoczywającym na danych przedsiębiorstwach obowiązku podania do wiadomości Komisji – celem umożliwienia jej wykrycia istnienia kartelu i dokonania oceny jego zgodności z art. 101 TFUE – informacji mogących mieć szczególne znaczenie handlowe, a, z drugiej strony, gwarancji wzmocnionej ochrony wiążącej się, ze względu na istnienie tajemnicy handlowej czy zawodowej, z przekazanymi Komisji w ten sposób informacjami.

Nie wydaje się zaś, aby można było z góry wykluczyć, że ujawnienie fragmentów danych dokumentów w jawnej wersji decyzji stwierdzającej naruszenie reguł konkurencji, nie mogłoby mieć takich samych skutków, a to ze względu na to, iż w istocie odpowiada ono udzieleniu upublicznionego, choć częściowego, dostępu do takich dokumentów.

Gdyby tak było, chodziłoby tu nie o danie jednostce możliwości powołania się na domniemanie, którego przyjęcie jest jedynie korzystne dla Komisji, lecz o uznanie, w drodze analogii, mających zastosowanie do podobnej sytuacji względów, na których oparte zostało to domniemanie, oraz, ewentualnie, oparcie na tych samych względach mającego spekulacyjny charakter domniemania, zgodnie z którym dane przedsiębiorstwa są w zasadzie uprawnione do spodziewania się tego, że, z wyjątkiem przypadku obalenia tego domniemania, informacje dostarczone w ramach programu łagodzenia sankcji są objęte tajemnicą zawodową.

(por. pkt 50, 52–55)