ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

— Wycofując z obrotu produkty wytworzone z ziół leczniczych wyprodukowanych lub sprzedawanych zgodnie z prawem w innym państwie członkowskim, na podstawie praktyki administracyjnej polegającej na wycofywaniu z obrotu wszelkich produktów zawierających zioła lecznicze nieujęte ani w załączniku do Orden Ministerial por la que se establece el registro especial para preparados a base de especies vegetales medicinales [rozporządzenia ministra w sprawie ustanowienia rejestru leczniczych preparatów ziołowych] z dnia 3 października 1973 r., z późn. zmian., ani w załączniku do Orden SCO/190/2004 por la que se establece la lista de plantas cuya venta al público queda prohibida o restringida por razón de su toxicidad [rozporządzenia SCO/190/2004 ministra ds. zdrowia i konsumpcji ustanawiającego wykaz ziół, których sprzedaż klientom jest zakazana lub ograniczona ze względu na ich właściwości toksyczne] z dnia 28 stycznia 2004 r., innych niż preparaty składające się wyłącznie z jednego lub kilku gatunków ziół lub z ich części, kawałków lub z ziół w formie sproszkowanej, ponieważ produkty te są uznawane za produkty lecznicze sprzedawane bez obowiązkowego zezwolenia na dopuszczenie do obrotu, oraz — nie informując Komisji o takim środku, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 28 WE oraz 30 WE, a także na mocy art. 1 i 4 decyzji nr 3052/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 1995 r. ustanawiającej procedurę wymiany informacji w sprawie krajowych środków wprowadzających odstępstwa od zasady swobodnego przepływu towarów we Wspólnocie.
1)

Prawo wspólnotowe, na obecnym etapie jego rozwoju, nie zawiera szczególnego przepisu w zakresie metody zaokrąglania kwot podatku od wartości dodanej. W braku szczególnego uregulowania wspólnotowego to do państw członkowskich należy ustalenie zasad i metod zaokrąglania kwot podatku od wartości dodanej, przy czym państwa te są zobowiązane w trakcie tego ustalania do przestrzegania zasad, na których opiera się wspólny system tego podatku, w szczególności zasady neutralności podatkowej oraz zasady proporcjonalności. W szczególności prawo wspólnotowe z jednej strony nie sprzeciwia się stosowaniu krajowego przepisu wymagającego zaokrąglenia w górę kwot podatku od wartości dodanej, gdy ułamek najmniejszej rozpatrywanej jednostki monetarnej jest równy lub wyższy od 0,5, a z drugiej strony nie wymaga, by podatnikom zezwalano na zaokrąglanie w dół kwot podatku od wartości dodanej, gdy kwota ta zawiera ułamek najmniejszej krajowej jednostki monetarnej.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 102/7

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 marca 2009 r. – Republika Francuska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-479/07) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 809/2007 - Definicja pojęcia „Pławnice oskrzelowe” - Thonaille - Obowiązek uzasadnienia - Naruszenie zasad proporcjonalności i niedyskryminacji)

2009/C 102/09

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues i A.-L. During, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Gregorio Merino i M.-M. Joséphidès i E. Chaboureau pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Nolin, M. van Heezik i M. T. van Rijn, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga o stwierdzenie nieważności – Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 809/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 894/97, (WE) nr 812/2004 oraz (WE) nr 2187/2005 w odniesieniu do pławnic (Dz.U. L 182, str. 1) – Pojęcie „pławnicy” – Objęcie tym pojęciem sieci ustabilizowanych, takich jak sieć zwana „thonaille” – Naruszenie obowiązku uzasadnienia i naruszenie zasad proporcjonalności i niedyskryminacji

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

3) Komisja Wspólnot Europejskich ponosi własne koszty.

(1) Dz.U. C 297 z 8.12.2007.
1)

Wstrzymując się od kontroli, inspekcji i nadzoru połowów pod kątem zakazu stosowania pławnic skrzelowych przy połowie określonych gatunków oraz nie zapewniając podjęcia stosowanych działań w odniesieniu do osób odpowiedzialnych za naruszenia przepisów wspólnotowych w dziedzinie stosowania pławnic oskrzelowych, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 i 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2847/1993 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2846/98 z dnia 17 grudnia 1998 r. oraz art. 23 ust. 1 i 2, art. 24 i art. 25 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa.
2)

Artykuły 49 WE i 50 WE należy interpretować w ten sposób, iż postanowienia te nie stoją na przeszkodzie uregulowaniom krajowym takim jak uregulowania rozpatrywane w postępowaniu przed sądem krajowym, które przewidują, że przedsiębiorstwa należące do danej branży i działające na określonym terytorium zobowiązane są przynależeć do podmiotu takiego jak zrzeszenie zapewniające ubezpieczenie od odpowiedzialności pracodawców, którego dotyczy postępowanie przed sądem krajowym, o ile system ten nie wykracza poza to, co jest konieczne do realizacji celu polegającego na zapewnieniu równowagi finansowej w dziedzinie zabezpieczenia społecznego, co wymaga potwierdzenia przez sąd krajowy.
—

istnienie takiego zagrożenia może wyjątkowo zostać stwierdzone, jeżeli przemoc nieselektywna charakteryzująca trwający konflikt zbrojny – której oceny dokonują właściwe organy krajowe rozpatrujące wniosek o przyznanie ochrony uzupełniającej lub sąd państwa członkowskiego, do którego przekazano do rozpatrzenia odmowę przyznania takiej ochrony – osiągnęła poziom na tyle wysoki, że istnieją istotne podstawy, aby uznać, iż jeśli dana osoba wróci do omawianego państwa lub regionu, może narazić się na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej i zindywidualizowanej krzywdy ze względu na sam fakt przebywania na tym obszarze.
1)

Klasyfikacja do podpozycji 8471 60 90 monitorów takich jak monitory stanowiące przedmiot sprawy przed sądem krajowym jako urządzeń w rodzaju stosowanych „zasadniczo” w systemie automatycznego przetwarzania danych w rozumieniu uwagi 5 B lit. a) do działu 84 Nomenklatury Scalonej stanowiącej załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. nie jest wykluczona z tego tylko względu, że mogą one odtwarzać sygnały pochodzące zarówno z maszyny do automatycznego przetwarzania danych, jak również z innych źródeł.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 90/5

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Commune de Sausheim przeciwko Pierre Azelvandre

(Sprawa C-552/07) (1)

(Dyrektywa 2001/18/WE - Zamierzone uwolnienie organizmów genetycznie zmodyfikowanych - Miejsce uwolnienia - Poufność)

2009/C 90/07

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Conseil d'État

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Commune de Sausheim

Strona pozwana: Pierre Azelvandre

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Conseil d’Etat (Francja) – Wykładnia art. 19 dyrektywy Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych (Dz.U. L 117, str. 1) i art.4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/4/WE z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska (Dz.U L 41, str. 26) – Pojęcie „miejsca uwalniania” organizmów genetycznie zmodyfikowanych (GMO) – Uwalnianie ograniczone do konkretnej działki ewidencyjnej czy dotyczące większego obszaru geograficznego (gmina, kanton, departament)? – W pierwszym przypadku możliwość odmowy udostępnienia oznaczeń ewidencyjnych danej działki z powodów związanych z ochroną porządku publicznego i bezpieczeństwem osób i mienia

Sentencja

1) „Miejsce uwolnienia” w rozumieniu art. 25 ust. 4 tiret pierwsze dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG jest ustalane na podstawie każdej informacji dotyczącej uwolnienia przedstawionej przez zgłaszającego właściwym organom państwa członkowskiego, na terytorium którego ma nastąpić owo uwolnienie, w ramach procedur przewidzianych w art. 6–8, 13, 17, 20 lub 23 tej dyrektywy.

2) Zastrzeżenie dotyczące ochrony porządku publicznego lub innych interesów chronionych przez prawo nie może zostać podniesione przeciwko udostępnieniu informacji wymienionych w art. 25 ust. 4 dyrektywy 2001/18.

(1) Dz.U. C 37 z 09.02.2008.
2)

Artykuł 1 i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/439, zmienionej rozporządzeniem nr 1882/2003, nie stoją na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie odmówiło uznania uprawnienia do kierowania wynikającego z prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie przed jego przystąpieniem do Unii Europejskiej, jeśli to prawo jazdy zostało wydane przed wydaniem prawa jazdy przez pierwsze państwo członkowskie, w którym to drugie prawo jazdy zostało cofnięte ze względu na brak zdolności jego posiadacza do kierowania. Fakt, iż odmowa ta następuje po upływie okresu zakazu ubiegania się o nowe prawo jazdy, który był połączony z rzeczonym cofnięciem, jest w tym względzie bez znaczenia.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 82/6

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Niderlandy) — Vereniging Noordelijke Land- en Tuinbouw Organisatie przeciwko Staatssecretaris van Financiën

(Sprawa C-515/07) (1)

(Szósta dyrektywa VAT - Towary i usługi zaliczone do aktywów przedsiębiorstwa do celów czynności podlegających opodatkowaniu i czynności niebędących czynnościami podlegającymi opodatkowaniu - Prawo do bezpośredniego i pełnego odliczenia podatku zapłaconego przy nabyciu takich towarów i usług)

(2009/C 82/10)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Hoge Raad der Nederlanden Den Haag

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Vereniging Noordelijke Land- en Tuinbouw Organisatie

Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Wykładnia art. 6 ust. 2 i art. 17 ust. 1, 2 i 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Towary i usługi (niestanowiące wyłącznie dóbr inwestycyjnych wykorzystywanych w części na potrzeby przedsiębiorstwa i w części w celach prywatnych) — Zaliczenie w całości do aktywów przedsiębiorstwa podatnika — Możliwość bezpośredniego i pełnego odliczenia podatku naliczonego przy zakupie tych towarów i zleceniu tych usług

Sentencja

Artykuł 6 ust. 2 lit. a) i art. 17 ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że nie mają one zastosowania do wykorzystywania towarów i usług zaliczonych do aktywów przedsiębiorstwa do celów realizacji czynności innych niż podlegające opodatkowaniu czynności podatnika, a VAT podlegający zapłaceniu z tytułu nabycia towarów i usług dotyczących takich czynności nie podlega odliczeniu.

(1) Dz.U. C 22 z 26.1.2008.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 82/3

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen — Belgia) — Belgische Staat przeciwko N.V. Cobelfret

(Sprawa C-138/07) (1)

(Dyrektywa 90/435/EWG - Artykuł 4 ust. 1 - Bezpośrednia skuteczność - Uregulowanie krajowe dotyczące unikania podwójnego opodatkowania wypłacanych zysków - Odliczenie kwoty wypłaconych dywidend od podstawy opodatkowania spółki dominującej jedynie, jeżeli spółka ta osiągnęła podlegające opodatkowaniu zyski)

(2009/C 82/05)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Hof van beroep te Antwerpen — Belgia

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Belgische Staat

Strona pozwana: N.V. Cobelfret

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van beroep te Antwerpen — Wykładnia art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, s. 6) — Przepisy krajowe dotyczące unikania podwójnego opodatkowania wypłacanych zysków — Przesłanki

Sentencja

Artykuł 4 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich powinien być interpretowany w ten sposób, iż sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak uregulowanie sporne przed sądem krajowym, które przewiduje, że dywidendy otrzymane przez spółkę dominującą są wliczane do jej postawy opodatkowania, aby następnie zostać od niej odliczone do wysokości 95 %, o ile po odliczeniu innych zwolnionych zysków w danym okresie podatkowym nadal istnieje dodatnie saldo zysków.

Artykuł 4 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy 90/435 jest bezwarunkowy i wystarczająco precyzyjny, aby można się było na niego powoływać przed sądami krajowymi.

(1) Dz.U. C 117 z 26.5.2007.
1)

Klauzulę 5 pkt 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 i załączonego do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przyjęciu przez państwo członkowskie uregulowania krajowego, takiego jak dekret prezydencki 164/2004 zawierający postanowienia dotyczące pracowników zatrudnionych na podstawie umów na czas określony w sektorze publicznym, który specjalnie na potrzeby dokonania transpozycji dyrektywy 99/70/WE, w celu stosowania jej przepisów do sektora publicznego, przewiduje wprowadzenie środków zapobiegania nadużywaniu kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy na czas określony wymienionych w pkt 1 lit. a) do c) tej klauzuli, gdy w ramach krajowego porządku prawnego istnieje już, „równoważne rozwiązanie prawne” w rozumieniu tej klauzuli, takie jak art. 8 ust. 3 ustawy 2112/1920 w sprawie obowiązkowego rozwiązania umowy o pracę z pracownikiem sektora prywatnego, pod warunkiem jednakże, że uregulowanie to, po pierwsze, nie wpływa na skuteczność mechanizmu zapobiegania nadużywaniu umów o pracę lub stosunków pracy na czas określony, który wynika z tego równoważnego rozwiązania prawnego i, po drugie, że jest zgodne z prawem wspólnotowym, a w szczególności, klauzulą 8 pkt 3 tego porozumienia.
—

nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do transponowania w sposób pełny i prawidłowy art. 1 ust. 2 lit. b), c) akapit drugi, lit. d) i ust. 13 akapit drugi, art. 14 ust. 4, art. 17 ust. 10 lit. a) i c), art. 34 ust. 8, art. 36 ust. 2, art. 39 ust. 2, art. 45 ust. 1 i 3 lit. a) i c), art. 48 ust. 1-4 i ust. 6 lit. c), art. 49 ust. 2 tiret drugie oraz ust. 3-5, art. 50 ust. 1 akapit pierwszy lit. c), art. 52 ust. 1, art. 57 ust. 1 akapit drugi lit. d) i e) oraz ust. 3 zdanie pierwsze, a także art. 65 ust 2 dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych,
1)

Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do transpozycji albo do pełnej lub poprawnej transpozycji art. 1 ust. 2 lit. b) w związku z załącznikiem I, jak również: art. 9 ust. 1 zdanie drugie, art. 9 ust. 8 lit. a) ppkt i) i iii), art. 23 ust. 2, art. 30 ust. 2-4, art. 31 ust. 1 lit. c), art. 38 ust. 1, art. 43 akapit pierwszy lit. d), art. 44 ust. 2 akapit drugi, art. 44 ust. 3 i 4, art. 46 akapit pierwszy, art. 48 ust. 2 lit. f), art. 55 ust. 1 akapit drugi lit. d) i e), art. 55 ust. 3, art. 67 ust. 2 akapit drugi i trzeci, art. 68 lit. a) akapit pierwszy, art. 72 oraz art. 74 ust. 1 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2083/2005 z dnia 19 grudnia 2005 r., Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy tej dyrektywy.
2)

W celu ustalenia na podstawie art. 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia nr 44/2001 sądu właściwego do rozpatrzenia roszczenia o uiszczenie opłaty licencyjnej należnej na mocy umowy, w ramach której właściciel prawa własności intelektualnej przyznaje odpłatnie drugiej stronie umowy uprawnienie do korzystania z tego prawa, należy nadal odwoływać się do zasad wynikających z orzecznictwa Trybunału w przedmiocie art. 5 pkt 1 konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, zmienionej konwencją z dnia 26 maja 1989 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 141/11

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. — AEPI Elliniki Etaireia pros Prostasian tis Pnevmatikis Idioktisias AE przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa C- 425/07 P) (1)

(Odwołanie - Konkurencja - Odrzucenie przez Komisję skargi - Poważne zakłócenia wspólnego rynku - Brak interesu wspólnotowego)

2009/C 141/17

Język postępowania: grecki

Strony

Wnoszący odwołanie: AEPI Elliniki Etaireia pros Prostasian tis Pnevmatikis Idioktisias AE (przedstawiciel: T. Asprogerakas Grivas, dikigoros)

Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i T. Christoforou, pełnomocnicy)

Przedmiot

Odwołanie wniesione od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2007 r. w sprawie T-229/05 AEPI przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił jako bezzasadną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 kwietnia 2005 r. o nieuwzględnieniu złożonej do niej przez wnoszącego odwołanie skargi informującej o naruszeniu art. 81 WE oraz art. 82 WE przez organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi ERATO, APOLLON i GRAMMO ze względu na zarzucane im fakturowanie stacjom radiowym i telewizyjnym nieadekwatnych kwot z tytułu praw autorskich piosenkarzy, muzyków i producentów nagrań.

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) AEPI Elliniki Etaireia pros Prostasian tis Pnevmatikis Idioktisias AE zostaje obciążona kosztami.

(1) Dz.U. C 269 z 10.11.2007.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 141/10

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Nocera Inferiore — Włochy) — Lodato Gennaro & C. SpA przeciwko Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS), SCCI

(Sprawa C-415/07) (1)

(Pomoc państwa w zakresie zatrudnienia - Wytyczne dotyczące pomocy w zakresie zatrudnienia - Wytyczne w sprawie pomocy państwa na cele regionalne - Rozporządzenie (WE) nr 2204/2002 - Pojęcie „tworzenie nowych miejsc pracy” - Obliczenie zwiększenia ilości miejsc pracy)

2009/C 141/15

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale ordinario di Nocera Inferiore

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Lodato Gennaro & C. SpA

Strona pozwana: Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS), SCCI

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale ordinario di Nocera Inferiore — Wykładnia rozporządzenia Komisji (WE) nr 2204/2002 z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa w zakresie zatrudnienia (Dz.U. L 337, s. 3) — Kontrola poszanowania przesłanek koniecznych do otrzymania pomocy — Weryfikacja zwiększenia ilości miejsc pracy — Sposób obliczenia

Sentencja

W celu weryfikacji, czy doszło do zwiększenia liczby miejsc pracy, wytyczne dotyczące pomocy w zakresie zatrudnienia powinny być interpretowane w ten sposób, że należy porównać średnią liczbę rocznych jednostek roboczych z roku poprzedzającego zatrudnienie ze średnią liczbą rocznych jednostek roboczych z roku następującego po zatrudnieniu.

(1) Dz.U. C 283 z 24.11.2007.
1)

Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 należy interpretować w ten sposób, że zakresem znaczeniowym pojęcia „sprawy cywilne” w rozumieniu tego przepisu objęte jest orzeczenie o natychmiastowym objęciu dziecka opieką i umieszczeniu go poza jego rodziną, jeżeli stanowi ono publicznoprawny środek ochrony dziecka.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 141/15

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu — Rzeczpospolita Polska) — Uwe Rüffler przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w Wałbrzychu

(Sprawa C-544/07) (1)

(Artykuł 18 WE - Ustawodawstwo w dziedzinie podatku dochodowego od osób fizycznych - Obniżenie podatku dochodowego o kwotę składek na ubezpieczenie zdrowotne zapłaconych w państwie członkowskim opodatkowania - Odmowa obniżenia o kwotę składek zapłaconych w innych państwach członkowskich)

2009/C 141/24

Język postępowania: polski

Sąd krajowy

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Uwe Rüffler

Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w Wałbrzychu

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wojewódzki Sad Administracyjny we Wrocławiu (Polska) — Interpretacja art. 12 akapit pierwszy i art. 39 ust. 1 i 2 traktatu WE — Ustawodawstwo krajowe w dziedzinie podatków dochodowych od osób fizycznych ograniczające możliwość obniżenia podatku o składki na ubezpieczenie zdrowotne tylko do składek płaconych w tym państwie członkowskim

Sentencja

Artykuł 18 ust. 1 WE stoi na przeszkodzie stosowaniu ustawodawstwa państwa członkowskiego, które uzależnia przyznanie prawa do obniżenia kwoty podatku dochodowego o zapłacone składki na ubezpieczenie zdrowotne od warunku, by składki te były odprowadzone w tym państwie członkowskim na podstawie prawa krajowego, i które prowadzi do odmowy przyznania tego rodzaju ulgi podatkowej w przypadku, gdy składki nadające się do odliczenia od kwoty podatku dochodowego należnego w tym państwie członkowskim zostały odprowadzone w ramach systemu obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego innego państwa członkowskiego.

(1) Dz.U. C 37 z 9.2.2008.