Sprawa C‑279/13

C More Entertainment AB

przeciwko

Linusowi Sandbergowi

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen)

„Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 2001/29/WE — Społeczeństwo informacyjne — Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych — Artykuł 3 ust. 2 — Bezpośrednia transmisja rozgrywek sportowych w witrynie internetowej”

Streszczenie – wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 marca 2015 r.

Zbliżanie ustawodawstw – Prawo autorskie i prawa pokrewne – Dyrektywa 2001/29 – Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym – Publiczne udostępnianie – Pojęcie – Możliwość rozszerzenia przez państwa członkowskie przyznanych organizacjom radiowym i telewizyjnym praw na czynności publicznego udostępniania przeprowadzane w Internecie – Dopuszczalność – Przesłanka

[dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady: 2001/29, art. 3 ust. 2 lit. d); 2006/115, motyw 16, art. 8 ust. 3, art. 12]

Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 2001/29 w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu rozszerzającemu wyłączne prawo organizacji radiowych i telewizyjnych, o których mowa w tym art. 3 ust. 2 lit. d), w odniesieniu do czynności publicznego udostępniania, którymi mogłyby być transmisje rozgrywek sportowych przeprowadzane bezpośrednio w Internecie, pod warunkiem że takie rozszerzenie nie narusza ochrony prawa autorskiego.

W istocie wspomniany art. 3 ust. 2 nie wpływa na przyznaną państwom członkowskim w art. 8 ust. 3 dyrektywy 2006/115 w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej, w związku z motywem 16 tejże dyrektywy, możliwość ustanowienia w odniesieniu do nadawania oraz udostępniania publicznego programów dokonywanego przez organizacje nadawcze dalej sięgającej ochrony niż ta, która powinna zostać wprowadzona zgodnie z art. 8 ust. 3 tej dyrektywy. Możliwość taka oznacza, że państwa członkowskie mogą przyznać organizacjom nadawczym wyłączne prawo zezwalania lub zakazywania czynności publicznego udostępniania ich programów dokonywanych na warunkach, które różnią się od przewidzianych w tym art. 8 ust. 3, a w szczególności programów, do których osoby postronne mają dostęp w wybranym przez siebie miejscu, przy czym prawo takie – jak przewiduje to art. 12 dyrektywy 2006/115 – nie może naruszać w żaden sposób ochrony prawa autorskiego.

(por. pkt 35–37; sentencja)

Sprawa C‑279/13

C More Entertainment AB

przeciwko

Linusowi Sandbergowi

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen)

„Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 2001/29/WE — Społeczeństwo informacyjne — Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych — Artykuł 3 ust. 2 — Bezpośrednia transmisja rozgrywek sportowych w witrynie internetowej”

Streszczenie – wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 marca 2015 r.

Zbliżanie ustawodawstw — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 2001/29 — Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym — Publiczne udostępnianie — Pojęcie — Możliwość rozszerzenia przez państwa członkowskie przyznanych organizacjom radiowym i telewizyjnym praw na czynności publicznego udostępniania przeprowadzane w Internecie — Dopuszczalność — Przesłanka

[dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady: 2001/29, art. 3 ust. 2 lit. d); 2006/115, motyw 16, art. 8 ust. 3, art. 12]

Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 2001/29 w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu rozszerzającemu wyłączne prawo organizacji radiowych i telewizyjnych, o których mowa w tym art. 3 ust. 2 lit. d), w odniesieniu do czynności publicznego udostępniania, którymi mogłyby być transmisje rozgrywek sportowych przeprowadzane bezpośrednio w Internecie, pod warunkiem że takie rozszerzenie nie narusza ochrony prawa autorskiego.

W istocie wspomniany art. 3 ust. 2 nie wpływa na przyznaną państwom członkowskim w art. 8 ust. 3 dyrektywy 2006/115 w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej, w związku z motywem 16 tejże dyrektywy, możliwość ustanowienia w odniesieniu do nadawania oraz udostępniania publicznego programów dokonywanego przez organizacje nadawcze dalej sięgającej ochrony niż ta, która powinna zostać wprowadzona zgodnie z art. 8 ust. 3 tej dyrektywy. Możliwość taka oznacza, że państwa członkowskie mogą przyznać organizacjom nadawczym wyłączne prawo zezwalania lub zakazywania czynności publicznego udostępniania ich programów dokonywanych na warunkach, które różnią się od przewidzianych w tym art. 8 ust. 3, a w szczególności programów, do których osoby postronne mają dostęp w wybranym przez siebie miejscu, przy czym prawo takie – jak przewiduje to art. 12 dyrektywy 2006/115 – nie może naruszać w żaden sposób ochrony prawa autorskiego.

(por. pkt 35–37; sentencja)