Postanowienia traktatu odnoszące się do opłat o skutku równoważnym oraz do dyskryminujących podatków wewnętrznych nie są stosowane kumulatywnie, w ten sposób, że ten sam środek nie może w systemie traktatu należeć jednocześnie do tych dwóch kategorii.

Odpady przeznaczone do usuwania należą do zakresu pojęcia „produkty” w rozumieniu art. 90 WE. W istocie chociaż pozbawione są samoistnej wartości handlowej, mogą jednak stanowić podstawę transakcji handlowych związanych z ich usuwaniem lub ich złożeniem na składowisku. Podatek wewnętrzny, ciążący na tych odpadach, może uczynić owe transakcje trudniejszymi bądź bardziej kosztownymi dla operatora, który chciałby się od nich uwolnić, i w związku z tym może stanowić ukryte ograniczenie swobody przepływu tych odpadów, ograniczenie, którego wykluczenie w przypadku dyskryminacyjnego traktowania przywożonych odpadów jest głównym celem art. 90 WE.

Artykuł 90 WE ma zastosowanie do podatku wewnętrznego pobieranego od używania produktów przywożonych, wówczas gdy produkty te są zasadniczo przeznaczone do takiego używania i zostały przywiezione wyłącznie w tym celu. Ponadto opłata, która pobierana jest nie od towarów, jako takich, lecz od określonej działalności danego przedsiębiorstwa związanej z danym produktem, i która obliczana jest w szczególności na podstawie ciężaru danego towaru, należy do zakresu art. 90 WE i w zakresie, w jakim znajduje bezpośrednie odzwierciedlenie w koszcie produktów krajowych i przywożonych, powinna być stosowana w sposób niedyskryminacyjny w stosunku do produktów przywożonych. W tym względzie w odniesieniu do odpadów przeznaczonych do usuwania kryterium właściwym dla oceny ewentualnych ograniczeń swobody przepływu tych towarów jest kryterium przerzucania opłaty w cenę płaconą przez podmioty gospodarcze za ich pozbycie się, ponieważ jedynymi transakcjami handlowymi, których podstawą mogą być takie odpady, są transakcje związane z ich usuwaniem lub ich złożeniem na składowisku.

Artykuł 90 akapit pierwszy WE sprzeciwia się krajowemu przepisowi podatkowemu, który zwalnia z podatku ciążącego na trwałym składowaniu odpadów na krajowych składowiskach odpady pochodzące z rekultywacji lub zabezpieczania miejsc skażonych lub miejsc potencjalnie skażonych położonych wyłącznie na terytorium kraju, lecz wyłącza zwolnienie składowania odpadów pochodzących z rekultywacji lub zabezpieczania miejsc położonych w innych państwach członkowskich.

W istocie chociaż prawo wspólnotowe nie ogranicza na obecnym etapie rozwoju swobody każdego z państw członkowskich w ustanawianiu systemu opłat zróżnicowanych dla różnych produktów, nawet jeśli są one podobne w rozumieniu art. 90 akapit pierwszy WE, w oparciu o obiektywne kryteria, zróżnicowanie to jest jednak zgodne z prawem wspólnotowym jedynie wtedy, gdy służy celom zgodnym z wymogami traktatu i prawa pochodnego oraz gdy sposoby jego stosowania mają charakter umożliwiający uniknięcie wszelkich form dyskryminacji, bezpośredniej i pośredniej, w odniesieniu do przywozu z innych państw członkowskich i wszelkiego rodzaju ochrony konkurencyjnych produktów krajowych. Tymczasem taki przepis podatkowy może w niektórych przypadkach prowadzić do wyższego opodatkowania produktu importowanego niż opodatkowanie produktu krajowego. Ponadto różnica w pochodzeniu pomiędzy odpadami krajowymi i odpadami przywożonymi nie wystarczy do tego, aby wyłączyć ich podobieństwo w rozumieniu art. 90 akapit pierwszy WE.

Taka różnica w traktowaniu nie może być uzasadniona materialną niemożliwością zidentyfikowania miejsc skażonych lub potencjalnie skażonych na terytorium innych państw członkowskich, ponieważ trudności natury praktycznej nie są w stanie uzasadnić stosowania podatków wewnętrznych dyskryminujących produkty pochodzące z innych państw członkowskich. Ponadto, pomimo że co do zasady art. 90 WE nie zobowiązuje państw członkowskich do zniesienia obiektywnie uzasadnionych różnic ustanowionych przez przepisy krajowe pomiędzy podatkami krajowymi, ciążącymi na produktach krajowych, to nie jest tak, w przypadku gdy takie zniesienie jest jedynym środkiem umożliwiającym uniknięcie bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji produktów przywożonych.

(zob. pkt 56, 57, 60, 70, 72, 73 i sentencja)