ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 stycznia 2021 r. –

UC i TD (Wady formalne aktu oskarżenia)

(sprawa C‑769/19) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Dyrektywa 2012/13/UE – Prawo do informacji w postępowaniu karnym – Artykuł 6 – Prawa osób podejrzanych lub oskarżonych do informacji dotyczących przysługujących im praw – Artykuł 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Rozpatrzenie sprawy w rozsądnym terminie – Ustawodawstwo krajowe przewidujące umorzenie postępowania sądowego w wypadku stwierdzenia przez sąd wady formalnej aktu oskarżenia – Przekazanie sprawy prokuratorowi w celu sporządzenia nowego aktu oskarżenia – Dopuszczalność

Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Prawo do informacji w postępowaniu karnym – Dyrektywa 2012/13 – Prawo do informacji dotyczących oskarżenia – Prawo do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie – Uregulowanie krajowe przewidujące umorzenie postępowania sądowego w wypadku stwierdzenia przez sąd wady formalnej aktu oskarżenia – Obowiązek odesłania sprawy do prokuratora w celu sporządzenia nowego aktu oskarżenia – Dopuszczalność

(Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47 akapit drugi; dyrektywa 2012/13 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 6 ust. 1, 3, 4)

(zob. pkt 43–53, 56, 59; sentencja)

Sentencja

Artykuł 6 ust. 1, 3 i 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym, art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także zasadę pierwszeństwa prawa Unii oraz prawo do poszanowania godności ludzkiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, które – w sytuacji gdy wniesiono akt oskarżenia dotknięty wadami, ponieważ jego treść jest niejasna, niepełna lub sprzeczna – nie umożliwia prokuratorowi w żadnym wypadku naprawienia tych wad, poprzez ich usunięcie na rozprawie wstępnej, na której stwierdzono ich istnienie, i nakłada na sąd obowiązek umorzenia postępowania sądowego oraz przekazania sprawy prokuratorowi w celu sporządzenia nowego aktu oskarżenia.

( 1 ) Dz.U. C 27 z 27.1.2020.
Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 stycznia 2021 r. –

Krakvet

(sprawa C‑108/19) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 33 – Określenie miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu – Dostawa towarów wraz z transportem – Dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych przez dostawcę lub na jego rachunek – Sprzedaż za pośrednictwem strony internetowej – Umowa przewozu towarów zawarta przez nabywcę ze spółką zaproponowaną przez dostawcę

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Dostawa towarów – Miejsce transakcji podlegających opodatkowaniu – Dostawy towarów wraz z transportem – Umowa przewozu zawarta pomiędzy nabywcą a przewoźnikiem – Dostawca polecający przewoźnika, ale pozostawiający wybór nabywcy – Transport lub wysyłka przez dostawcę lub na jego rachunek – Pojęcie – Towary transportowane lub wysyłane przez dostawcę odgrywającego dominującą rolę na istotnych etapach dostawy – Włączenie

(dyrektywa Rady 2006/112, art. 33)

(zob. pkt 48; sentencja)

Sentencja

Artykuł 33 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do towarów sprzedawanych za pośrednictwem strony internetowej przez dostawcę mającego siedzibę w jednym państwie członkowskim nabywcom znajdującym się w innym państwie członkowskim, jeżeli do celów dostarczenia tych towarów owi nabywcy, zgodnie z opcjami wysyłki oferowanymi przez tego dostawcę, wybierają spółkę proponowaną na tej stronie, z którą to spółką zawierają umowę odrębną od umowy wiążącej ich z rzeczonym dostawcą na nabycie tych towarów, należy uważać te towary za transportowane „przez dostawcę lub na jego rzecz” w rozumieniu tego art. 33, o ile ten sam dostawca odgrywa przeważającą rolę w inicjowaniu i organizowaniu zasadniczych etapów transportu tychże towarów, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego, z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy w postępowaniu głównym.

( 1 ) Dz.U. C 172 z 20.5.2019.
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 8 października 2020 r. –

Weindel Logistik Service

(sprawa C‑621/19) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 168 lit. e) – Odliczenie podatku naliczonego – Wykorzystywanie towarów wyłącznie do celów opodatkowanych transakcji podatnika – Bezpośredni związek między przywożonymi towarami a transakcją objętą podatkiem należnym

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Powstanie i zakres prawa do odliczenia podatku – Usługi przepakowywania produktów przywożonych z państw trzecich, a następnie wywożonych – Importer przepakowujący towary, nie będąc ich właścicielem – Odmowa prawa do odliczenia – Dopuszczalność – Przesłanki – Wcześniejsze koszty przywozu nieistniejące lub niewłączone w cenę poszczególnych wcześniejszych transakcji lub w cenę towarów i usług świadczonych przez podatnika w ramach jego działalności gospodarczej

[dyrektywa Rady 2006/112, art. 168 lit. e)]

(zob. pkt 45,46, 49; sentencja)

Sentencja

Artykuł 168 lit. e) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przyznaniu prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) importerowi, jeżeli nie dysponuje on prawem własności towarów jak właściciel i jeżeli brak jest kosztów przywozu powodującego naliczenie podatku lub koszty te nie są włączone w cenę poszczególnych transakcji objętych podatkiem należnym lub w cenę towarów lub usług świadczonych przez podatnika w ramach jego działalności gospodarczej.

( 1 ) Dz.U. C 363 z 28.10.2019.
4.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Ograniczenia prawa do odliczenia – Utrzymanie wyłączeń prawa do odliczenia istniejących w chwili przystąpienia do Unii Europejskiej – Uregulowanie krajowe, które weszło w życie w momencie przystąpienia do Unii – Wyłączenia mające zastosowanie także do wydatków przedstawionych na potrzeby opodatkowanych transakcji – Dopuszczalność (dyrektywa Rady 77/388, art. 17 ust. 6 akapit drugi; dyrektywa Rady 2006/112, art. 176 akapit drugi) (zob. pkt 43, 44; sentencja)
Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 3 września 2020 r. –

Crewprint

(sprawa C‑611/19) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Zasady neutralności podatkowej, skuteczności i proporcjonalności – Prawo do odliczenia VAT – Odmowa – Oszustwo – Dowód – Łańcuch podwykonawców

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Odmowa z uwagi na fakt, że dostawa towarów nie została rzeczywiście zrealizowana ze względu na przestępstwa i naruszenia – Łańcuch podwykonawców – Praktyka krajowa odmowy podatnikowi prawa do odliczenia na tej podstawie, że zachowanie podatnika i wystawcy faktur stanowi oszustwo – Brak poszanowania zasad neutralności podatkowej, skuteczności i proporcjonalności – Niedopuszczalność – Zakres – Ustalenie spoczywające na sądzie krajowym

(dyrektywa Rady 2006/112)

(zob. pkt 30–38, 41–45; sentencja)

Sentencja

Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z zasadami neutralności podatkowej, skuteczności i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej na tej podstawie, że zachowanie tego podatnika i wystawcy faktur stanowi oszustwo, gdyż, po pierwsze, ich umowy nie były niezbędne do wykonania danych transakcji gospodarczych i mogły zostać zaklasyfikowane w inny sposób niż wskazany przez nich, po drugie, ów wystawca faktur korzystał, bez konieczności i bez uzasadnienia ekonomicznego, z łańcucha podwykonawców, z których niektórzy nie posiadali niezbędnych zasobów osobowych i materialnych, a po trzecie, ów podatnik miał osobiste lub organizacyjne powiązania z tym wystawcą faktur, jak również z jednym z tych podwykonawców. Aby uzasadnić taką odmowę, należy stwierdzić, w inny sposób niż poprzez przypuszczenia oparte na ustalonych z góry kryteriach, że ten sam podatnik aktywnie uczestniczył w oszustwie lub że wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcje te były związane z oszustwem popełnionym przez wystawcę faktur, co podlega weryfikacji przez sąd krajowy.

( 1 ) Dz.U. C 95 z 23.3.2020.
Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 4 czerwca 2020 r. –

FU

(sprawa C‑554/19) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Rozporządzenie (UE) 2016/399 – Kodeks graniczny Schengen – Artykuły 22 i 23 – Zniesienie kontroli na granicach wewnętrznych strefy Schengen – Kontrole przeprowadzane wewnątrz terytorium państwa członkowskiego – Środki mające skutek równoważny z odprawą graniczną – Kontrole tożsamości w pobliżu granicy wewnętrznej strefy Schengen – Uprawnienie do poddania osoby kontroli niezależnie od jej zachowania bądź wystąpienia szczególnych okoliczności – Wytyczne krajowe dotyczące intensywności, częstotliwości i selektywności kontroli

1. Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Wspólnotowy kodeks w sprawie przepływu osób przez granice – Zniesienie kontroli granicznej na granicach wewnętrznych – Odprawa na terytorium – Uregulowanie krajowe przyznające organom policyjnym uprawnienie do ustalania – w strefie 30 kilometrów od wspólnej granicy lądowej tego państwa członkowskiego z innymi państwami będącymi stronami Konwencji wykonawczej do układu z Schengen – tożsamości każdej osoby – Dopuszczalność – Przesłanki – Badanie przez sąd krajowy (art. 67 ust. 2 TFUE; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/399, art. 22, 23) (zob. pkt 26, 27, 38, 40, 53–57; sentencja)

2. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Zakres – Badanie zgodności prawa krajowego z prawem Unii – Wykluczenie – Dostarczenie sądowi odsyłającemu elementów wykładni prawa Unii – Włączenie (art. 267 TFUE) (zob. pkt 28–31)

Sentencja

Artykuł 67 ust. 2 TFUE oraz art. 22 i 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeksu granicznego Schengen) należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przyznaje organom policyjnym danego państwa członkowskiego uprawnienie do kontrolowania tożsamości każdej osoby – w strefie 30 kilometrów od wspólnej granicy lądowej tego państwa członkowskiego z innymi państwami strefy Schengen – w celu uniemożliwienia lub udaremnienia nielegalnego wjazdu na terytorium tego państwa członkowskiego lub niedozwolonego pobytu na jego terytorium, bądź w celu przeciwdziałania popełnieniu niektórych przestępstw stanowiących zagrożenie dla bezpieczeństwa granic, niezależnie od zachowania danej osoby i wystąpienia szczególnych okoliczności, w sytuacji gdy uprawnienie to zostało w wystarczająco szczegółowym stopniu doprecyzowane i ograniczone co do intensywności, częstotliwości i selektywności przeprowadzanych kontroli, dzięki czemu istnieje gwarancja, że praktyczne korzystanie z rzeczonego uprawnienia nie będzie mieć skutku równoważnego z odprawą graniczną, przy czym sąd krajowy powinien zweryfikować, czy tak rzeczywiście jest.

( 1 ) Dz.U. C 357 z 21.10.2019.
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 28 maja 2020 r. – Wallonische Region (Rejestracja samochodu spółki niebędącej rezydentem)

(sprawa C‑757/19)

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Artykuł 49 TFUE – Swoboda przedsiębiorczości – Ruch drogowy – Rejestracja pojazdów samochodowych – Kierowca mający miejsce zamieszkania w państwie członkowskim – Pojazd zarejestrowany w innym państwie członkowskim – Pojazd udostępniony partnerowi zarządzającemu spółki handlowej mającej siedzibę w tym innym państwie członkowskim – Obowiązek ciągłego posiadania w samochodzie dowodu korzystania z tego samochodu w sposób zgodny z wymogami – Proporcjonalność

Swoboda przedsiębiorczości – Ograniczenia – Osoba będąca rezydentem na terytorium państwa członkowskiego i będąca partnerem zarządzającym spółki mającej siedzibę w innym państwie członkowskim – Użytkowanie pojazdu zaopatrzonego w tablice rejestracyjne innego państwa – Przepisy krajowe przewidujące, pod groźbą grzywny, obowiązek wykazania na miejscu uprawnienia do korzystania z niego – Niedopuszczalność – Uzasadnienie – Brak – Naruszenie zasady proporcjonalności

(art. 49 TFUE)

(zob. pkt 23, 27–31, 33–35; sentencja)

Sentencja

Wykładni art. 49 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym osoba będąca rezydentem w tym państwie członkowskim nie może się powołać na odstępstwo od obowiązku rejestracji w tym państwie członkowskim pojazdu zarejestrowanego w innym państwie członkowskim i oddanego mu do dyspozycji przez spółkę, której jest partnerem zarządzającym i która ma siedzibę w tym innym państwie członkowskim wyłącznie wtedy, gdy dokumenty poświadczające, że spełnia on przesłanki zastosowania tego odstępstwa, stale znajdują się w tym pojeździe.
5

Motyw 16 dyrektywy 2016/343 ma następujące brzmienie: „Domniemanie niewinności zostałoby naruszone, gdyby podejrzany lub oskarżony był przedstawiony jako winny w publicznej wypowiedzi organu publicznego lub w orzeczeniu sądowym innym niż rozstrzygające o winie, do czasu udowodnienia mu winy zgodnie z prawem. Takie wypowiedzi lub orzeczenia sądowe nie powinny odzwierciedlać opinii, że osoba ta jest winna. Powyższe powinno stosować się z zastrzeżeniem czynności oskarżyciela, które zmierzają do wykazania winy podejrzanego lub oskarżonego, takich jak akt oskarżenia, oraz z zastrzeżeniem orzeczeń sądowych nakazujących wykonanie wyroku w zawieszeniu, pod warunkiem poszanowania prawa do obrony. Powyższe powinno stosować się także z zastrzeżeniem wstępnych decyzji o charakterze procesowym, które są podejmowane przez organy sądowe lub inne właściwe organy i które opierają się na podejrzeniu lub obciążającym materiale dowodowym, takich jak postanowienia o tymczasowym aresztowaniu w postępowaniu przygotowawczym, pod warunkiem że decyzje takie nie odnoszą się do podejrzanego lub oskarżonego jako do winnego. Przed podjęciem wstępnej decyzji o charakterze procesowym właściwy organ może być obowiązany najpierw sprawdzić, czy istnieje materiał dowodowy obciążający podejrzanego lub oskarżonego, który wystarcza do uzasadnienia danej decyzji, a decyzja może zawierać odniesienie do tego materiału”.
7

Artykuł 253 kodeksu cywilnego, zatytułowany „Środki obrony”, stanowi: „1) Osoba fizyczna, której prawa niemajątkowe zostały naruszone lub zagrożone, może w każdej chwili wystąpić do sądu o: a) zakazanie popełniania czynów niezgodnych z prawem, jeżeli zachodzi bezpośrednie zagrożenie ich popełnienia; b) nakazanie zaniechania naruszenia i zakazanie jego popełniania w przyszłości, jeżeli naruszenie trwa nadal; c) stwierdzenie, że zdarzenia, które leżały u podstaw naruszenia, są niezgodne z prawem, jeżeli ich skutki nie zostały usunięte. 2) W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1, w przypadku naruszenia praw niemajątkowych w wyniku korzystania z prawa do wolności wypowiedzi, sąd może podjąć jedynie środki przewidziane w ust. 1 lit. b) i c). 3) Ponadto osoba, której dobra osobiste zostały naruszone, może zwrócić się do sądu o zobowiązanie sprawcy naruszenia do zastosowania się do wszelkich środków, jakie sąd uzna za konieczne w celu przywrócenia naruszonego prawa, takich jak: a) obciążenie sprawcy naruszenia kosztami publikacji wyroku skazującego; b) wszelkie inne środki konieczne do usunięcia stanu niezgodnego z prawem lub naprawienia powstałej w ten sposób szkody. 4) Podobnie osoba, której dobra osobiste zostały naruszone, może domagać się naprawienia szkody lub, w zależności od przypadku, zadośćuczynienia pieniężnego za poniesioną przez nią szkodę, nawet niemajątkową, jeśli odpowiedzialność za tę szkodę można przypisać sprawcy zdarzenia powodującego szkodę. W takich przypadkach prawo do wniesienia środka zaskarżenia podlega przedawnieniu”.
30

Poprzez swoje pytanie sąd odsyłający zmierza w istocie do ustalenia, czy art. 7 ust. 4 dyrektywy 2016/343, art. 47 akapity pierwszy i drugi oraz art. 52 ust. 1 karty, zasadę skuteczności oraz zasadę równego traktowania ustanowioną w art. 20 karty należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by zatwierdzenie przez sąd ugody w sprawie zastosowania uzgodnionej kary, takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, zawartej pomiędzy oskarżonym o przynależność do grupy przestępczej a prokuratorem, było uzależnione od tego, czy pozostali oskarżeni o przynależność do tej grupy przestępczej wyrazili zgodę na zawarcie tej ugody.
18

W nawiązaniu w drugiej kolejności do argumentów widniejących w pkt 9 i 10 niniejszego postanowienia, dotyczących naruszeń prawa, których miał się dopuścić Sąd, należy zauważyć, że rozpatrywany wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania jest obarczony brakiem precyzji w odniesieniu do przepisów prawa Unii lub orzecznictwa, które zdaniem wnoszącej odwołanie zostały naruszone przez Sąd, gdy określił on poinformowanego użytkownika w sposób niezależny od konkretnych wzorów lub produktów oraz bez uwzględnienia rzeczywistych cech właściwego rynku. W każdym razie okoliczność, że w odwołaniu podniesiono pewne kwestie prawne specyficzne dla wyroku objętego odwołaniem, sama w sobie nie pozwala na uznanie, że Trybunał musi przyjąć to odwołanie do rozpoznania. Wnoszący odwołanie musi bowiem wykazać, że niezależnie od kwestii prawnych, które podnosi w odwołaniu, występuje w nim jedna lub więcej kwestii istotnych dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii, przy czym zakres tego kryterium wykracza poza ramy wyroku objętego odwołaniem i, ostatecznie, poza ramy wniesionego odwołania (zob. podobnie postanowienie z dnia 7 października 2019 r., L’Oréal/EUIPO, C‑586/19 P, niepublikowane, EU:C:2019:845, pkt 11, 12). Natomiast z rozpatrywanego wniosku nie wynika, by to zostało wykazane.
20

W nawiązaniu w drugiej kolejności do argumentów widniejących w pkt 9, 11 i 12 niniejszego postanowienia, dotyczących naruszeń prawa, których miał się dopuścić Sąd, należy zauważyć, że rozpatrywany wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania jest obarczony brakiem precyzji w odniesieniu do przepisów prawa Unii lub orzecznictwa, które zdaniem wnoszącej odwołanie zostały naruszone przez Sąd, gdy dopuścił się on naruszeń prawa, na które powołano się w ramach argumentów przywołanych w pkt 11 i 12. W każdym razie okoliczność, że w odwołaniu podniesiono pewne kwestie prawne specyficzne dla wyroku objętego odwołaniem, sama w sobie nie pozwala na uznanie, że Trybunał musi przyjąć to odwołanie do rozpoznania. Wnoszący odwołanie musi bowiem wykazać, że niezależnie od kwestii prawnych, które podnosi w odwołaniu, występuje w nim jedna lub więcej kwestii istotnych dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii, przy czym zakres tego kryterium wykracza poza ramy wyroku objętego odwołaniem i, ostatecznie, poza ramy wniesionego odwołania (zob. podobnie postanowienie z dnia 7 października 2019 r., L’Oréal/EUIPO, C‑586/19 P, niepublikowane, EU:C:2019:845, pkt 11, 12). Natomiast z rozpatrywanego wniosku nie wynika, by to zostało wykazane.
16

W tych okolicznościach Amtsgericht Straubing (sąd rejonowy w Straubingu) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy w sytuacji gdy przedsiębiorca znajdujący się na targach na stoisku sprzedaży albo przed nim, które to stoisko stanowi lokal przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 9 dyrektywy [2011/83], nawiązuje kontakt z konsumentem, który stoi w hali targowej na targach konsumenckich w przejściu przed stoiskiem sprzedaży i nie komunikuje się z przedsiębiorcą, a następnie umowa zostaje zawarta na stoisku sprzedaży, umowę tę należy traktować jako umowę zawartą poza lokalem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 8 lit. c) [tej] dyrektywy […], co skutkuje istnieniem prawa do odstąpienia na podstawie [jej] art. 9 […]?”.
6

Artykuł 5 tego rozporządzenia, zatytułowany „Odwołanie”, stanowi w ust. 1 lit. c): „W przypadku odwołania lotu pasażerowie, których to odwołanie dotyczy: […] c) mają prawo do odszkodowania od obsługującego przewoźnika lotniczego, zgodnie z art. 7, chyba że: i) zostali poinformowani o odwołaniu co najmniej dwa tygodnie przed planowym czasem odlotu; lub ii) zostali poinformowani o odwołaniu w okresie od dwóch tygodni do siedmiu dni przed planowym czasem odlotu i zaoferowano im zmianę planu podróży umożliwiającą im wylot najpóźniej dwie godziny przed planowym czasem odlotu i dotarcie do ich miejsca docelowego najwyżej cztery godziny po planowym czasie przylotu; lub iii) zostali poinformowani o odwołaniu w okresie krótszym niż siedem dni przed planowym czasem odlotu i zaoferowano im zmianę planu podróży umożliwiającą im wylot nie więcej niż godzinę przed planowym czasem odlotu i dotarcie do ich miejsca docelowego najwyżej dwie godziny po planowym czasie przylotu”.
15

Consiglio di Stato (rada stanu) uważa, że na pierwszy rzut oka sporna uchwała narusza art. 192 ust. 2 kodeksu zamówień publicznych, który ma zastosowanie również do Ecolanu na podstawie art. 16 ust. 7 dekretu ustawodawczego nr 175/2016, ponieważ nie przedstawia ona w prawidłowy sposób powodów uzasadniających posłużenie się zamówieniem in house. W rzeczywistości bowiem art. 192 ust. 2 kodeksu zamówień publicznych wymaga uzależnienia udzielenia zamówienia in house na dostępne na rynku usługi od spełnienia podwójnego warunku, co nie jest wymagane w przypadku pozostałych sposobów udzielenia zamówienia na te same usługi, w szczególności w przypadku przetargu i innych form horyzontalnej współpracy pomiędzy organami administracji. Po pierwsze, instytucja zamawiająca była zobowiązana do uzasadnienia okoliczności, które doprowadziły do wykluczenia zastosowania postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. Warunek ten wynika z drugorzędnego i szczątkowego charakteru udzielania zamówień in house, z którego można skorzystać pod warunkiem wykazania z jednej strony „niewydolności odnośnego rynku” zarówno w odniesieniu do przewidywalnego naruszenia „celów powszechnych i społecznych, ekonomicznych i jakości usług, a także optymalnego wykorzystania zasobów publicznych”, a z drugiej strony, tego, że podmiot in house zaradzi owej niewydolności. Po drugie, instytucja zamawiająca powinna wskazać korzyści, jakie mogłaby czerpać z udzielenia zamówienia in house, podczas gdy takie wykazanie nie jest konieczne w przypadku posłużenia się postępowaniem o udzielenie zamówienia publicznego.