ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 211/48

Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2007 r. — Republika Czeska przeciwko Komisji

(Sprawa T-248/07)

(2007/C 211/89)

Język postępowania: czeski

Strony

Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciel: T. Boček, pełnomocnik)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji w całości;

— ewentualnie — stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona Republiki Czeskiej;

— zobowiązanie Komisji do zwrotu kwot dotychczas zapłaconych;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 1979 wersja ostateczna z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie w sprawie określenia nadwyżki zapasów produktów rolnych innych niż cukier oraz w sprawie skutków finansowych ich eliminacji w związku z przystąpieniem Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (1). Decyzją tą Komisja określiła ilości mięsa, owoców i ryżu w swobodnym obrocie w Republice Czeskiej w dniu przystąpienia przekraczające ilości, które można uznać za normalne zapasy na dzień 1 maja 2004 r. Ponadto Komisja obciążyła Republikę Czeską kwotą 12,287 mln EUR ze względu na koszty eliminacji tych ilości.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, że Komisja przekroczyła swoje kompetencje i naruszyła ust. 4 rozdziału 4 załącznika IV Aktu Przystąpienia (2), określając w zaskarżonej decyzji, wydanej na jego podstawie, kwotę, którą nowe państwa członkowskie muszą przekazać do budżetu Wspólnoty w związku z całkowitą ilością zapasów produktów rolnych.

Ponadto skarżąca twierdzi, że mimo iż Komisja była upoważniona do wydania zaskarżonej decyzji na podstawie ust. 4 rozdziału 4 załącznika IV do Aktu Przystąpienia to wydając sporną decyzję naruszyła zasadę proporcjonalności, ponieważ decyzja ta nie była ani niezbędna, ani właściwa względem celu realizowanego przez obowiązek wyeliminowania nadwyżki zapasów.

Skarżąca podnosi również, że nie definiując pojęcia normalnych zapasów i wydając zaskarżoną decyzję w nieprzejrzysty sposób pozwana naruszyła ust. 4 rozdziału 4 załącznika IV do Aktu Przystąpienia w związku z art. 10 WE oraz zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań.

Ponadto skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła ust. 4 rozdziału 4 załącznika IV do Aktu Przystąpienia w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja nie uwzględnia wszystkich zasługujących na wzięcie pod uwagę okoliczności stanu faktycznego.

W końcu skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła ust. 4 rozdziału 4 załącznika IV do Aktu Przystąpienia w zakresie, w jakim niedostatecznie uzasadniła wydaną przez siebie decyzję.

(1) Dz.U. L 138 z 30.5.2007, str. 14.

(2) Akt dotyczący warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. L 236 z 23.9.2003, str. 33).
—

albo: — stwierdzenie nieważności art. 1, 4, 5 i 6 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczą one Eurallumina lub — stwierdzenie, że niniejsze zwolnienie zatwierdzone przez decyzję Rady 2001/224/EWG obowiązuje do dnia 31 grudnia 2006 r., a kwoty przekazane przez państwo włoskie nie powinny być uważane za pomoc przyznaną bezprawnie lub przynajmniej nie powinny podlegać zwrotowi lub — stwierdzenie nieważności art. 1, 4, 5 i 6 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczą one Eurallumina oraz stwierdzenie, że niniejsze zwolnienie zatwierdzone przez decyzję Rady 2001/224/EWG obowiązuje do dnia 31 grudnia 2006 r., a kwoty przekazane przez państwo włoskie nie powinny być uważane za pomoc przyznaną bezprawnie lub przynajmniej nie powinny podlegać zwrotowi lub — nakazanie zwrotu pomocy w maksymalnej wysokości 3 EUR za tonę. — ewentualnie, zmianę art. 5 i 6 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczą one Eurallumina, tak by zgodnie z niniejszym zwolnieniem do dnia 31 grudnia 2006 r. kwoty przekazane przez państwo włoskie nie podlegały zwrotowi oraz — obciążenie Komisji kosztami postępowania.
—

stwierdzenie nieważności zaproszenia do wyrażenia zainteresowania nr EPSO/CAST/EU/27/07 w celu stworzenia bazy danych kandydatów do zatrudnienia w charakterze pracowników kontraktowych do wykonywania zadań w ramach instytucji i agencji europejskich, opublikowanego na stronie internetowej EPSO http://europa.eu/epso/cast27/call dnia 27 marca 2007 r. jedynie w języku angielskim, francuskim i niemieckim.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 170/36

Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2007 r. — Comité de défense de la viticulture charentaise przeciwko Komisji

(Sprawa T-192/07)

(2007/C 170/69)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Comité de défense de la viticulture charentaise (Sainte-Sévère, Francja) (przedstawiciel: adwokat C.-E. Gudin)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr SG-Greffe (2007) D/202076 z dnia 3 kwietnia 2007 r. skierowanej do przedstawiciela skarżącej, a więc aktu zaskarżonego w niniejszej skardze;

— uznanie za nieważną i niebyłą całości decyzji Komisji, w której oddaliła skargę złożoną do Komisji przez skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

W decyzji z dnia 3 kwietnia 2007 r. Komisja nie uwzględniła skargi złożonej do niej przez skarżącą, dotyczącej rzekomego naruszenia art. 81 WE przez Institut National des Appellations d'Origine (INAO) we Francji oraz rzekomego naruszenia art. 81 i 82 WE przez wielkie przedsiębiorstwa zajmujące się obrotem koniakiem (Sprawa COMP/38863/B2-MODEF). W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności tej decyzji.

Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.

Zarzut pierwszy oparty jest na rzekomym braku uprawnień członka Komisji, który był sygnatariuszem zaskarżonego aktu, ponieważ podpisał on ten akt „w imieniu Komisji”.

W drugim zarzucie skarżąca podnosi, że decyzja była w niewystarczającym stopniu uzasadniona, ponieważ w piśmie w sprawie oddalenia złożonej do niej skargi Komisja nie ustosunkowała się do wszystkich okoliczności wskazanych przez skarżącą.

W zarzucie trzecim skarżąca stwierdza, że Komisja nie zbadała złożonej do niej skargi z wystarczającą powagą.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 283/37

Skarga wniesiona w dniu 22 września 2007 r. — Pachtitis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i EPSO

(Sprawa T-374/07)

(2007/C 283/68)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Dimitrios Pachtitis (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: P. Giatagantzidis; V. Niagkou, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich i Europejski Urząd Doboru Kadr (EPSO)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji EPSO z dnia 27 czerwca 2007 r. oraz dorozumianej decyzji odmownej w sprawie ponownego wniosku skarżącego z dnia 10 lipca 2007 r. dotyczących jego prawa dostępu do dokumentów EPSO;

— zobowiązanie EPSO do udostępnienia mu: 1) dokładnej kopii zadanych mu pytań i udzielonych przez niego odpowiedzi podczas testów wstępnych a) i b) w ramach konkursu otwartego EPSO/AD/77/06 (Dz.U. C 277 A, s. 1), w którym uczestniczył, a który miał na celu stworzenie listy rezerwowej dla potrzeb zatrudnienia w instytucjach europejskich administratorów — prawników lingwistów stopnia AD5 z języka greckiego w dziedzinie tłumaczenia oraz 2) dokładnej kopii listy prawidłowych odpowiedzi w wymienionych testach wstępnych, w których uczestniczył.

— obciążenie EPSO kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący utrzymuje, że odmowa ze strony Europejskiego Urzędu Doboru Kadr udostępnienia mu zadanych mu pytań i udzielonych przez niego odpowiedzi podczas testów wstępnych a) i b) w ramach konkursu otwartego EPSO/AD/77/06, w których uczestniczył, a także dokładnej kopii listy prawidłowych odpowiedzi w wymienionych testach wstępnych, w których uczestniczył, stanowi decyzję bezprawną i nieuzasadnioną, ponieważ jest sprzeczna z prawem dostępu do dokumentów instytucji europejskich przysługującym mu na podstawie art. 225 WE oraz art. 2 i 4 rozporządzenia WE nr 1049/2001 (1), że jej uzasadnienie zawiera istotne niejasności oraz że narusza art. 253 WE. Równolegle, zdaniem skarżącego, odmowa ze strony EPSO udostępnienia mu tych dokumentów jest sprzeczna z zasadami przejrzystości, dobrej administracji, pewności prawnej oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 283/33

Skarga wniesiona w dniu 17 września 2007 r. — Traxdata France przeciwko OHIM — Ritrax (TRAXDATA, TEAM TRAXDATA)

(Sprawa T-365/07)

(2007/C 283/61)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Traxdata France SARL (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Valentin)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Ritrax Corp. Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 23 maja 2007 r. wydanej przez Pierwszą Izbę Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego w sprawach połączonych R 1337/2005-1, R 1338/2005-1, R 1339/2005-1 i R 1340/2005-1, i — w konsekwencji — unieważnienie wspólnotowych znaków towarowych TRAXDATA o nr 000007393, 000877779, 001252725 i TEAM TRAXDATA o nr 000877910 w odniesieniu do wszystkich towarów i usług wymienionych w klasach 9, 16 i 42, na podstawie art. 52 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r.

— unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego TEAM TRAXDATA o nr 000877910 w odniesieniu do następujących usług z klasy 36: „sponsoring finansowy sportu i rekreacji; sponsoring finansowy zawodów sportowych, sportowych wydarzeń i drużyn sportowych; sponsoring finansowy sportowców […] usługi doradztwa i konsultingu w odniesieniu do wszystkich wymienionych wyżej usług”;

— unieważnienie wspólnotowych znaków towarowych TRAXDATA o nr 000877779 i TEAM TRAXDATA o nr 000877910 w odniesieniu do następujących usług z klasy 41: „usługi związane z rozrywką i edukacją; organizacja i prowadzenie konferencji, kongresów, seminariów, sympozjów, […] usługi gier elektronicznych świadczone przy pomocy Internetu; publikacja książek, czasopism i periodyków; […] usługi centrów rozrywki; […] wypożyczanie kaset video, audio, płyt kompaktowych i filmów kinematograficznych; usługi doradztwa i konsultingu w odniesieniu do wszystkich wymienionych wyżej usług”

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowne i graficzne znaki towarowe „TRAXDATA” i „TEAM TRAXDATA” dla towarów i usług z klas 9, 16, 36, 41 i 42 — wspólnotowe znaki towarowe o nr 877 910, 877 779, 7 393 i 1 252 725

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Ritrax Corp. Ltd

Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Niezarejestrowana nazwa spółki „TRAXDATA FRANCE SARL” i nazwa handlowa „TRAXDATA” dla następujących towarów i usług: „doradztwo, dostawy i sprzedaż sprzętu komputerowego i akcesoriów”

Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosków skarżącej o unieważnienie znaków

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Izba Odwoławcza naruszyła art. 52 ust. 1 lit. c) w zw. z art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 40/94 stwierdzając, że skarżąca nie przedstawiła dowodu na to, iż stale używa określenia „TRAXDATA”, oraz niewłaściwie stosując kryteria prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do kolidujących znaków towarowych.
—

Stwierdzenie nieważności zaskarżonego działania w taki sposób, że jakiekolwiek zobowiązanie skarżącego do zwrotu kwot wypłaconych mu w ramach programu LIFE97/ENV/GR/000380 zostanie uchylone, lub w drugiej kolejności zmiana zaskarżonego działania w taki sposób, że skarżący zostanie zobowiązany do zapłaty kwoty 93 795,32 euro, która wynika z obliczenia kosztów niekwalifikujących się do refundacji, jak przyznała sama Komisja;
—

popełnienie przez Komisję różnych oczywistych błędów w ocenie w odniesieniu do: — zdefiniowania trzech odrębnych rynków hurtowych, a nie jednego hurtowego rynku dostępu ADSL, który obejmuje zarówno pętlę lokalną, jak i dostęp krajowy i regionalny, lub ewentualnie przynajmniej te dwa ostatnie rodzaje dostępu; — domniemanej pozycji dominującej skarżących zarówno na hurtowych właściwych rynkach produktowych, jak i na rynku detalicznym; — zastosowania art. 82 WE w związku z ich zachowaniem stanowiącym podobno nadużycie. Po pierwsze, Komisja stosuje powyższe postanowienie wbrew orzecznictwu w sprawie Oscar Bronner do zaprzeczenia zawarcia de facto umowy, w przypadku gdy sporne produkty hurtowe nie stanowią „istotnej infrastruktury”. Po drugie, jakkolwiek Komisja przyznaje, że art. 82 WE można zastosować do zachowania skarżących, quod non, ignoruje ona w decyzji wymogi określone w wyroku w sprawie Industrie des Poudres Sphériques, zgodnie z którym aby móc uznać za niezgodne z prawem subsydiowanie skośne, konieczne jest najpierw wykazanie, że cena produktu wstępnego jest wygórowana, zaś cena produktu końcowego jest drapieżna; — zachowania stanowiącego podobno nadużycie i jego wpływu na rynek; z jednej strony ponieważ Komisja nietrafnie wybrała inwestycje hurtowe będące przedmiotem porównania, zaś z drugiej strony ponieważ dopuściła się ona między innymi poważnych błędów w obliczeniach oraz opuszczeń, i to zarówno przy stosowaniu kryterium „okres po okresie”, jak i kryterium „zdyskontowanego przepływu gotówkowego”. Te błędy, brane pod uwagę zarówno oddzielnie, jak i łącznie, pozbawiają wszelkiej wartości metodologię i obliczenia zawarte w decyzji. Co więcej, domniemany negatywny wpływ zachowania na konkurencję nie został udowodniony w wystarczający sposób w decyzji; — zakresu swoich kompetencji, mianowicie Komisja przekroczyła swoje uprawnienia, a w każdym razie naruszyła zasady pomocniczości, proporcjonalności, pewności prawa, lojalnej współpracy i dobrej administracji, ingerując tam, gdzie działania podjął już krajowy organ regulacyjny ds. telekomunikacji, który został ustanowiony przez samego prawodawcę wspólnotowego. Organ ten działał zgodnie z przyznanymi mu uprawnieniami i kompetencjami oraz na podstawie przepisu, który opiera się na wspólnotowych regułach konkurencji.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 269/66

Skarga wniesiona w dniu 26 września 2007 r. — Łotwa przeciwko Komisji

(Sprawa T-369/07)

(2007/C 269/121)

Język postępowania: łotewski

Strony

Strona skarżąca: Republika Łotewska (przedstawiciele: E. Balode-Buraka, K. Bārdiņa)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007)3409 z dnia 13 lipca 2007 r. dotyczącej zmiany krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych notyfikowanej przez Łotwę na podstawie art. 3 decyzji Komisji C(2006)5612 z dnia 29 listopada 2006 r. (wersja ostateczna) dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Łotwę zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1);

— obciążenie Komisji kosztami postępowania i

— rozpatrzenie skargi w trybie przyspieszonym.

Zarzuty i główne argumenty

Republika Łotewska uważa, że interpretując w sposób niezwykle szeroki uprawnienia przyznane Komisji w art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, Komisja ograniczyła w sposób istotny jej suwerenne prawa w dziedzinie energetyki, to znaczy w wyborze zasobów energetycznych i zaopatrzenia w energię elektryczną, naruszając w ten sposób uprawnienie przyznane w art. 175 ust. 2 lit. c) traktatu WE.

Ponadto skarżąca uważa, że Komisja naruszyła zasadę niedyskryminacji, ponieważ zastosowanie przygotowanego przez nią sposobu obliczania całkowitej ilości przyznanych uprawnień do emisji dyskryminuje państwa członkowskie, których emisje całkowite są niewielkie.

Skarżąca twierdzi również, że naruszone zostało kryterium 1 w załączniku III do dyrektywy 2003/87/WE, ponieważ Komisja przyjęła decyzję, nie uwzględniając zobowiązań międzynarodowych, które nakłada na Republikę Łotewską protokół z Kyoto.

W końcu decyzja została przyjęta z naruszeniem podstawowych wymogów formalnych, gdyż nie został zachowany termin do odrzucenia planu wyznaczony w art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE.

(1) Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego I Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, z dnia 25.10.2003 r., str. 32).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 247/37

Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2007 r. — Jones i in. przeciwko Komisji

(Sprawa T-320/07)

(2007/C 247/61)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Glenn Jones i Daphne Jones (Neath, Walia), FForch-y-Garron Coal Company Ltd (Neath, Walia), Desmond Ivor Evans i David Raymond Evans (Maesteg, Walia) (przedstawiciel: D.I.W. Jeffreys, solicitor)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie COMP/37.037 w sprawie złożonej przez skarżące skargi do Komisji dotyczącej niedozwolonej dyskryminacji cenowej stosowanej przez Central Electricity Generating Board;

— obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania poniesionymi przez skarżące.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga została wniesiona na mocy art. 230 WE i ma na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 czerwca 2007 r. (Sprawa COMP/37.037 — SWSMA), oddalającej skargę złożoną do Komisji, według której w okresie od 1984 r. do 1990 r. Central Electricity Generating Board stosowała praktyki cenowe względem producentów węgla, które stanowiły niedozwoloną dyskryminację cenową prywatnych producentów węgla, w tym skarżących, która była niezgodna z art. 4 lit. b) traktatu EWWiS, który wówczas obowiązywał.

Skarżące podnoszą, że w tej decyzji Komisja popełniła kilka istotnych błędów co do prawa lub okoliczności faktycznych, a więc należy stwierdzić nieważność tej decyzji.

Skarżące twierdzą, że Komisja popełniła błąd co do prawa, oceniając kwestię dyskryminacji cenowej w skali całego państwa, a nie w odniesieniu do lokalnego rynku, na którym skarżące prowadziły działalność. Ponadto skarżące podnoszą, że Komisja niesłusznie stwierdziła, że licencjonowane prywatne kopalnie węgla mogły dokonać dostaw jedynie ograniczonej ilość węgla i to w perspektywie krótkoterminowej, biorąc pod uwagę rozmiar urządzeń wydobywczych i politykę licencyjną stosowaną przez British Coal Corporation. Wreszcie skarżące podnoszą, że Komisja niesłusznie uznała, że skoro traktat EWWiS wygasł i Komisja nie ma już wyłącznej kompetencji w odniesieniu do jego naruszenia, nie jest wymagane wydanie przez nią decyzji przed podjęciem krajowej ochrony sądowej.
c)

naruszenie lub nieprawidłowe zastosowanie art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 595/91, jak również art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1663/95, jak również art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 i (WE) nr 1258/99 (w przypadkach, w których kwota jest niższa od 500 000,00 euro); naruszenie art. 253 WE poprzez brak uzasadnienia (w przypadkach, w których kwota jest wyższa od 500 000,00 euro).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 223/15

Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2007 r. — Zhejiang Harmonic Hardware Products Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa T-274/07)

(2007/C 223/24)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Zhejiang Harmonic Hardware Products Co. Ltd (Zhejiang, Chiny) (przedstawiciel: R. MacLean, Solicitor)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności art. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 452/2007 z dnia 23 kwietnia 2007 r. w zakresie, w którym ma ono zastosowanie do skarżącej,

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca, będąca producentem desek do prasowania i ich głównych części w Chińskiej Republice Ludowej wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 452/2007 z dnia 23 kwietnia 2007 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz desek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Ukrainy (1) w zakresie, w jakim ma ono zastosowanie do skarżącej.

Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi po pierwsze, że instytucje Wspólnoty naruszyły art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia podstawowego (2), ponieważ Komisja przedstawiła Radzie projekt środków antydumpingowych opierając się na błędnym ustaleniu, że skarżąca nie spełnia kryteriów gospodarki rynkowej, o których mowa w 2 ust. 7 lit. c).

Po drugie, skarżąca twierdzi, że instytucje Wspólnoty naruszyły art. 20 ust. 4 i 5 rozporządzenia podstawowego oraz jej prawo do bycia wysłuchanym, ponieważ skarżąca miała jedynie sześć dni na odpowiedź na pismo w sprawie poprawionego ostatecznego ujawnienia.

Po trzecie, skarżąca uważa, że instytucje Wspólnoty naruszyły art. 8 rozporządzenia podstawowego, ponieważ nie dokonały one prawidłowej oceny zobowiązań cenowych skarżącej.

Wreszcie, skarżąca utrzymuje, że instytucje Wspólnoty naruszyły art. 5 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego nie ujawniając, kto wniósł skargę leżącą u podstaw zaskarżonego rozporządzenia.

(1) Dz.U. L 109, str. 12.

(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 56, str. 1).
—

pomocniczo, naruszenie zasady proporcjonalności gdyż Komisja stosuje korektę finansową w stosunku do całości dostarczonych pomidorów, podczas gdy nieprawidłowość, na której co do zasady opiera się korekta dotyczy jedynie ilości dostarczonych w godzinach nocnych co oznacza, że korekta mogła zostać ograniczona do przywołanych ilości.
—

stwierdzenie nieważności pkt 3 załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 727/2007 z dnia 26 czerwca 2007 r. (1) zmieniającego załączniki I, III, VII i X do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii (2), w zakresie, w jakim wprowadza on pkt 2.3 lit. b) ppkt iii), pkt 2.3 lit. d) i pkt 4 do rozdziału A załącznika VII;
—

orzeczenie co do istoty sprawy, uznając JURADO HERMANOS S.L., która jest posiadaczem wyłącznej licencji na używanie wspólnotowego znaku towarowego nr 240.218, za stronę w postępowaniu w sprawie przedłużenia tego znaku oraz uwzględniając wniosek o restitutio in integrum złożony przez JURADO HERMANOS S.L. w zakresie dotyczącym przedłużenia wspólnotowego znaku towarowego nr 240.218;