143.

Proponuję Trybunałowi, by na pytania prejudycjalne przedstawione przez Sąd Rejonowy dla Warszawy‑Woli w Warszawie (Polska) odpowiedział następująco: Pytanie pierwsze w sprawie C‑143/20 i pytanie pierwsze w sprawie C‑213/20: Artykuł 36 ust. 1 dyrektywy 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie należy interpretować w ten sposób, że przewidziany w tym przepisie obowiązek przekazania informacji przed zawarciem umowy nakłada na drugą stronę umowy zawieranej z konsumentem, jeżeli ów konsument przystępuje do umowy grupowego ubezpieczenia na życie i nie staje się przy tym ubezpieczającym na gruncie podstawowej, pierwotnej umowy ubezpieczenia, wymóg przekazania temu konsumentowi co najmniej informacji wymienionych w pkt A załącznika III do owej dyrektywy. Pytanie drugie w sprawie C‑143/20 i pytania drugie i trzecie w sprawie C‑213/20: Artykuł 36 ust. 1 dyrektywy 2002/83 należy interpretować w ten sposób, że ustanawia on wymóg przekazania informacji o prawdziwej naturze produktu bazowego oraz o związanym z nim ryzyku strukturalnym. Te informacje obejmują definicję jednostek, z którymi związane są świadczenia z tytułu ubezpieczeń związanych z ubezpieczeniowymi funduszami kapitałowymi, jak również określenie natury aktywów bazowych dla tych ubezpieczeń, w tym przynajmniej główne gospodarcze lub prawne cechy charakterystyczne tych jednostek i aktywów bazowych. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy – w świetle konkretnych okoliczności danej sprawy – informacje przekazane konsumentowi odpowiadają pułapowi wymogów informacyjnych. Pytanie czwarte w sprawie C‑213/20: Artykuł 36 ust. 1 dyrektywy 2002/83 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które nie gwarantuje, iż w jakimś momencie przed zawarciem umowy konsumentowi zostaną przedstawione, na piśmie oraz w sposób jasny i dokładny, co najmniej informacje wymienione w pkt A załącznika III do tej dyrektywy, które umożliwią mu, po upływie czasu do namysłu, dokonanie w tym względzie świadomego wyboru. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy te przesłanki są spełnione w sprawach w postępowaniach głównych. Pytanie czwarte w sprawie C‑143/20: Artykuł 7 ust. 1 i 5 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady należy interpretować w ten sposób, że zaniechanie przekazania co najmniej informacji wymaganych na podstawie art. 36 ust. 1 dyrektywy 2002/83 stanowi praktykę handlową wprowadzającą w błąd, jeżeli – w jego kontekście faktycznym, przy uwzględnieniu wszystkich jego cech i dotyczących go okoliczności, jak również ograniczeń środka komunikacji – przeciętnemu konsumentowi nie udzielono informacji, które są mu potrzebne, stosownie do kontekstu, do podjęcia świadomej decyzji dotyczącej transakcji, co powoduje lub może powodować podjęcie przez tego konsumenta decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy ma to miejsce w sprawach w postępowaniach głównych.