ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
9.

Zgodnie z § 142a ust. 1 omawianego kodeksu: „Powodowi, który wygrał postępowanie o wykonanie zobowiązania, przysługuje prawo do rekompensaty za koszty postępowania przeciwko pozwanemu jedynie wówczas, gdy co najmniej 7 dni przed złożeniem powództwa wszczynającego postępowanie wysłał do pozwanego na adres do doręczeń lub na ostatni znany adres wezwanie do spełnienia świadczenia”.
–

Wykładni rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty oraz rozporządzenia nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych (doręczanie dokumentów) oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 należy dokonywać w ten sposób, że przy doręczaniu europejskiego nakazu zapłaty pozwanemu zamieszkałemu na terytorium innego państwa członkowskiego, w przypadku gdy dokument ten nie został sporządzony w języku, który adresat rozumie, lub w języku urzędowym państwa członkowskiego, do którego adresowane są dokumenty, a jeżeli w tym państwie członkowskim jest kilka języków urzędowych – w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych miejsca, w którym ma nastąpić doręczenie, lub nie dołączono do dokumentu tłumaczenia na jeden z powyżej opisanych języków, adresat musi zostać należycie poinformowany, za pomocą standardowego formularza zawartego w załączniku II do rozporządzenia nr 1393/2007, o przysługującym mu prawie do odmowy przyjęcia dokumentu.
59.

Uważam zatem, iż art. 2 ust. 2 dyrektywy 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu układu zbiorowego, zgodnie z którym prawo do zasiłku pomostowego wypłacanego na podstawie określonego w układzie zbiorowym wynagrodzenia zasadniczego w celu zagwarantowania odpowiednich środków utrzymania pracownikom z długoletnim stażem pracy, którzy utracili swoje miejsca pracy, ustaje w odniesieniu do pracowników niepełnosprawnych w sytuacji, w której zainteresowany pracownik uzyskuje uprawnienie do obniżonej wcześniejszej emerytury, przy czym i) pełnosprawni pracownicy mogą otrzymywać zasiłek do chwili nabycia uprawnienia do emerytury wypłacanej w pełnej wysokości po osiągnięciu zwykłego wieku emerytalnego, oraz ii) niepełnosprawny pracownik nie może zdecydować się na kontynuację wypłaty zasiłku aż do osiągnięcia zwykłego wieku emerytalnego, co pozwoliłoby mu na dalsze uczestnictwo w rynku pracy w taki sam sposób jak pracownicy pełnosprawni, lecz musi ponieść istotną stratę finansową, gdyby zdecydował się na kontynuację zatrudnienia aż do nabycia uprawnienia do utrzymywania emerytury w pełnej wysokości.
32.

Ponadto nie należy zapominać, że cały system leżący u podstaw ENA opiera się na wzajemnym zaufaniu wydających i wykonujących ENA państw członkowskich i wzajemnym uznawaniu ENA przez te państwa. Nie ulega wątpliwości, że to przede wszystkim wykonujące nakaz państwo członkowskie winno mieć zaufanie do działań wydającego nakaz państwa członkowskiego. Jednak wydające nakaz państwo członkowskie także musi działać w zaufaniu w stosunku do czynności podejmowanych przez wykonujące nakaz państwo członkowskie, jeżeli to ostatnie powołuje się na podstawy odmowy wykonania ENA. W momencie, w którym wydające nakaz państwo członkowskie zaczyna stosować i interpretować prawo wykonującego nakaz państwa członkowskiego i próbuje ustalić, czy to ostatnie prawidłowo zastosowało rzeczone prawo, zbliża się ono niebezpiecznie do naruszenia zasady wzajemnego zaufania. W związku z tym, w przeciwieństwie na przykład do spraw z zakresu prawa cywilnego, nie jest rzeczą typową dla organów jednego państwa, by stosować, interpretować i oceniać prawo innego państwa. W ramach mechanizmu ustanowionego w postępowaniu w trybie prejudycjalnym sądy krajowe przedstawiają okoliczności faktyczne i opis znajdującego zastosowanie prawa krajowego w celu umożliwienia Trybunałowi dokonania użytecznej i służącej określonemu celowi wykładni prawa Unii. Można to jednak zagwarantować jedynie wówczas, gdy sąd odsyłający będzie faktycznie w stanie zastosować potem wykładnię Trybunału do rozpatrywanej przez siebie sprawy. Z uwagi na to, iż sąd chorwacki nie może stosować węgierskiego prawa karnego, odpowiedź Trybunału będzie w tym kontekście bezprzedmiotowa ( 8 ).
11.

Klauzula ta, sporządzona w języku angielskim, w ostatniej wersji umowy dystrybucyjnej datowanej na dzień 20 grudnia 2005 r. miała następujące brzmienie: „This Agreement and the corresponding relationship between the parties shall be governed by and construed in accordance with the laws of the Republic of Ireland and the parties shall submit to the jurisdiction of the courts of the Republic of Ireland. Apple reserves the right to institute proceedings against Reseller in the courts having jurisdiction in the place where Reseller has its seat or in any jurisdiction where a harm to Apple is occurring” ( 3 ).
53.

Sąd odsyłający rozważa dwie interpretacje art. 12 ust. 1 akapit trzeci dyrektywy 2003/86. W ramach pierwszej wykładni z art. 12 ust. 1 akapit trzeci można, zdaniem sądu odsyłającego, wywieść, iż przepis ten wprowadza warunek, zgodnie z którym wniosek o łączenie rodziny jest składany w terminie trzech miesięcy. W przeciwieństwie do art. 7 rzeczonej dyrektywy termin trzech miesięcy nie stanowi otwartej normy, której zakres powinien zostać dookreślony w prawie krajowym, jak to jest w przypadku wymogów określonych w tym artykule, które zostały zinterpretowane przez Trybunał w wyrokach z dnia 4 marca 2010 r., Chakroun (C‑578/08, EU:C:2010:117) i z dnia 21 kwietnia 2016 r., Khachab (C‑558/14, EU:C:2016:285). Trybunał w ramach oceny art. 7 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2003/86 uwzględnił zasadę proporcjonalności i art. 17 tej dyrektywy. Jak się wydaje, w przypadku gdy wymóg ten nie jest spełniony, art. 12 ust. 1 akapit trzeci nie wymaga ani zbadania co do istoty, ani wyważenia interesów. Natomiast druga interpretacja proponowana przez sąd odsyłający wynika z analizy art. 5 ust. 5 w związku z art. 17 dyrektywy 2003/86. Zgodnie z nią w momencie złożenia wniosku i w trakcie jego rozpatrywania państwa członkowskie powinny należycie uwzględnić interes małoletniego dziecka, a w przypadku odrzucenia tego wniosku muszą dokonać oceny indywidualnej sytuacji członka rodziny rozdzielonej lub beneficjenta prawa do łączenia rodzin.
24.

Skarżący A i C wnieśli odwołanie od wyroków wydanych w pierwszej instancji do Raad van State (rady stanu). Po pierwsze, w ocenie skarżących C i A, możliwość uzależnienia uzyskania samoistnego dokumentu pobytowego od spełnienia wymagań określonych w prawie krajowym, takich jak spełnienie, na podstawie art. 3.80a ust. 1 Vb 2000, warunku zdania po raz drugi egzaminu z integracji społecznej, przed udzieleniem samoistnego dokumentu pobytowego, nie wynika z art. 15 dyrektywy 2003/86, którego ust. 4 określa wyłącznie wymogi formalne, a nie merytoryczne. Po drugie, C i A zarzucają sądowi pierwszej instancji, że niesłusznie oparł się na wyroku z dnia 9 lipca 2015 r., K i A (C‑153/14, zwanym dalej „wyrokiem K i A, EU:C:2015:453) w celu uzasadnienia zgodności wymogu zdania drugiego egzaminu z integracji społecznej z dyrektywą 2003/86. W istocie, w ocenie skarżących C i A, wyrok K i A dotyczy obowiązku integracji społecznej obywatela państwa trzeciego w ramach prawa do łączenia rodzin przy dopuszczeniu do wjazdu na terytorium Niderlandów. Stan faktyczny będący przedmiotem orzeczenia w sprawie K i A różni się od stanu faktycznego sprawy w postępowaniu głównym. W stosunku do C samoistny dokument pobytowy powinien był zostać wydany bez spełnienia przez nią warunku odnoszącego się do zdania drugiego egzaminu z integracji społecznej, w dniu 10 lutego 2014 r., tj. w dacie, począwszy od której jej zgodny z prawem pobyt w Niderlandach trwał już pięć lat. Skarżący A podnosi, że art. 15 ust. 1 dyrektywy 2003/86 zmierza do ograniczenia do pięciu lat, okresu, w którym członkowie rodziny są zależni od członka rodziny rozdzielonej. Po trzecie, skarżąca C utrzymuje, że dokument pobytowy z zezwoleniem na pobyt u małżonka powinien zostać cofnięty w momencie orzeczenia rozwodu, tj. w dniu 2 lutego 2015 r., a nie, jak stwierdził sąd pierwszej instancji, w dniu 10 lutego 2014 r., czyli w dniu, w którym C i jej małżonek przestali być zarejestrowani w ewidencji meldunkowej BRP jako mieszkający pod tym samym adresem. Ponadto C podnosi, że cofnięcie dokumentu pobytowego z zezwoleniem na pobyt u małżonka z mocą wsteczną powoduje, że jej pobyt nie był pobytem legalnym w okresie przejściowym.
88.

Jeśli chodzi o art. 15 ust. 2 lit. d) oraz ust. 3 tej dyrektywy, wynika z niego, że gdy zasady prawa krajowego zastrzegają możliwość podjęcia działalności usługowej dla wybranych usługodawców z uwagi na szczególny charakter działalności, ograniczenie to powinno być niedyskryminacyjne, konieczne i proporcjonalne. W konsekwencji, należy upewnić się, że węgierskie przepisy są uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego, są właściwe do tego, by zapewnić osiągnięcie celu zamierzonego w interesie ogólnym i nie wykraczają poza to, co niezbędne do jego osiągnięcia.
20.

Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2017 r., otrzymanym w dniu 22 maja 2017 r., Tribunal Arbitral Tributário (sąd arbitrażowy w sprawach podatkowych, Portugalia) na podstawie art. 267 TFUE zwrócił się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 2 ust. 1 lit. c), art. 64 ust. 1, art. 66 lit. a) i art. 73 dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że dostawca usług telekomunikacyjnych (telewizji, Internetu, sieci telefonii komórkowej i stacjonarnej) jest zobowiązany do zapłaty [VAT] za pobranie od klientów z góry określonej kwoty odpowiadającej wartości miesięcznej raty podstawowej należnej od klienta zgodnie z umową, pomnożonej przez liczbę rat brakujących do czasu zakończenia okresu lojalnościowego, w przypadku, w którym z przyczyn leżących po stronie klienta zostaje przedwcześnie rozwiązana umowa przewidująca obowiązek utrzymania jej przez dany okres (okres lojalnościowy), a ten dostawca w chwili naliczenia tej kwoty i niezależnie od jej rzeczywistego pobrania zaprzestał już świadczenia swoich usług, jeżeli: a) wynikającym z umowy celem wystawienia rachunku na tą kwotę jest zniechęcenie klienta do niezachowania uzgodnionego okresu lojalnościowego i naprawienie szkód poniesionych przez dostawcę na skutek niezachowania okresu lojalnościowego, w szczególności za utracone korzyści, które osiągnąłby on, gdyby umowa obowiązywała do końca tego okresu, a także za ustalenie niższych stawek, za udostępnienie materiałów lub innych ofert po obniżonej cenie lub bezpłatnie lub za niewykorzystane koszty reklamy i pozyskania klientów; b) doprowadzenie do zawarcia umów, w których przewidziano okres lojalnościowy, wiąże się z wyższym wynagrodzeniem dla osób pośredniczących w ich zawarciu, niż wynagrodzenie za doprowadzenie do zawarcia umów bez okresu lojalnościowego, przy czym w jednym i w drugim przypadku (to znaczy w przypadku umów z okresem lojanościowym i bez niego) wynagrodzenie dla pośredników jest obliczane na podstawie miesięcznych rat ustalonych w umowach, do których zawarcia pośrednik doprowadził; c) kwota, na którą wystawiony został rachunek, może być zakwalifikowana w prawie krajowym jako kara umowna? 2) Czy ewentualny brak wystąpienia jednej lub kilku okoliczności wskazanych w powyższych akapitach pierwszego pytania prejudycjalnego może w całości zmienić odpowiedź na to pytanie?”.
52.

W tych okolicznościach, jakkolwiek prawdą jest, że przepis proceduralny, którego skutkiem jest ograniczenie sporu wyłącznie do zarzutów przedstawionych przed komisją arbitrażową, ogranicza prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem w rozumieniu art. 47 karty, to jednak jest on uzasadniony w rozumieniu art. 52 ust. 1 karty, ponieważ jest przewidziany ustawą, szanuje istotę prawa do skutecznego środka prawnego i respektuje cel szybkości środków odwoławczych przewidziany w dyrektywie 89/665, który przyczynia się do dobrego administrowania wymiarem sprawiedliwości oraz do wymogu pewności prawa.
96.

Wreszcie, odnosząc się do faktu uwzględnienia przez Sąd wśród branych pod uwagę kryteriów także potrzeby zapewnienia skuteczności skargi wnoszonej na podstawie art. 256 i 340 TFUE – pragnę zauważyć, co następuje. Jak wskazano w pkt 84 powyżej, ze względu na szczególny charakter szkody niemajątkowej nie da się a priori wykluczyć, że symboliczne odszkodowanie może wystarczyć do naprawienia szkody poniesionej przez poszkodowanego. Co się tyczy analizowanej sprawy, Sąd wyjaśnił jednak, w pkt 155–158 zaskarżonego wyroku, dlaczego uznał, że symboliczne odszkodowanie tytułem naprawienia konkretnej szkody podniesionej przez Gascogne Sack Deutschland i Gascogne nie jest wystarczające.
Wybór przedsiębiorstwa musi być neutralny finansowo dla Unii: odroczenie zapłaty nie może prowadzić do uszczuplenia budżetu Unii. Księgowy, który we współpracy z odpowiedzialnym urzędnikiem zatwierdzającym podejmuje decyzję w sprawie wniosku przedsiębiorstwa o odroczenie zapłaty, nie ma prawa do zmiany wysokości grzywny nałożonej przez Komisję jako instytucję (to jest przez kolegium komisarzy). Jednocześnie podjęta przez przedsiębiorstwo decyzja o natychmiastowym uregulowaniu grzywny – pomimo tego, że przedsiębiorstwo ma zamiar zaskarżenia decyzji Komisji do sądów Unii – nie powinna prowadzić do bezpodstawnego wzbogacenia Unii. Z tego względu z jednej strony, jeżeli sądy Unii potwierdzą decyzję Komisji, grzywna, której zapłatę odroczono, podlega zapłacie wraz z odsetkami. Z drugiej strony stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji prowadzi do powstania po stronie Unii obowiązku zwrotu zapłaconych kwot powiększonych o odsetki naliczone według obowiązującej stopy ( 18 ).
81.

W tym zakresie było to wnioskowanie a contrario w jedynym orzeczeniu Trybunału, zgodnie z którym jeżeli uprawnienie do dysponowania jest przeniesione na nabywcę końcowego dopiero w kraju przeznaczenia, nie jest obligatoryjne, aby „pierwsza” dostawa w dwuogniwowym łańcuchu była tą zwolnioną ( 39 ). Wskazuje na to również przykład łańcucha sprzedaży z ponad dwiema dostawami jak w postępowaniu głównym: jeżeli uprawnienie do rozporządzania zostanie przeniesione na końcowego nabywcę dopiero w kraju przeznaczenia, istnieje wcześniej cały szereg innych dostaw, co do których nadal musi zostać podjęta decyzja o przypisaniu. Z samej tej okoliczności (przeniesienie uprawnienia do rozporządzania na nabywcę końcowego w kraju przeznaczenia) nie można więc wyciągnąć żadnych wniosków, którym dostawom należy przypisać przemieszczenie wyrobów. Należy raczej w każdym przypadku ustalić, kto ponosi ryzyko przypadkowej utraty towaru podczas transportu.
64.

Prawdą jest, że Komisja nie jest zobowiązana do wysłuchania zainteresowanych przedsiębiorstw odnośnie do samego dalszego rozwinięcia lub uściślenia branych za podstawę elementów, teorii lub modeli kalkulacji, co do których owe przedsiębiorstwa mogły już zająć stanowisko ( 36 ). W niniejszej sprawie Sąd ustalił jednak, że ostateczna wersja zastosowanego przez Komisję modelu koncentracji cen w odniesieniu do zastosowanych zmiennych różniła się w znacznym stopniu od tej, która była przedmiotem dyskusji ze spółką UPS ( 37 ). To ustalenie jest wiążące dla Komisji, która w tym zakresie nie podniosła zarzutu wypaczenia oceny okoliczności faktycznych lub dowodów.
52.

W świetle powyższych rozważań uważam, że Trybunał powinien odpowiedzieć na pytanie przedstawione przez Tribunalul Prahova (sąd okręgu Prahova, Rumunia) w następujący sposób: Artykuł 146 ust. 1 lit. e) oraz art. 131 dyrektywy Rady 2006/112 z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one zasadom krajowym wymagającym przedstawienia konkretnych dokumentów w celu udowodnienia, iż doszło do faktycznego wywozu poza terytorium Unii Europejskiej towarów przewożonych przez podatnika świadczącego usługi transportu drogowego do miejsca przeznaczenia. Do właściwych organów, działających pod nadzorem sądów krajowych, należy zbadanie i ocena dowodów w poszczególnych przypadkach. Do dowodów mogą zaliczać się karnety TIR opisane w Konwencji dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR, załączonej do decyzji Rady 2009/477/WE z dnia 28 maja 2009 r. w sprawie opublikowania w skonsolidowanej formie tekstu Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (konwencji TIR), zawartej w Genewie w dniu 14 listopada 1975 r., ze zmianami wprowadzonymi do konwencji od tej daty, pozwalające ustalić, czy dane towary fizycznie opuściły terytorium Unii Europejskiej i czy świadczone usługi transportu były zatem bezpośrednio związane z eksportem towarów.
4.

Zgodnie z art. 3 ust. 2, 6 i 15 dyrektywy 2009/72: „2. W pełni uwzględniając odpowiednie postanowienia traktatu, w szczególności jego art. 86, państwa członkowskie mogą w ogólnym interesie gospodarczym nałożyć na przedsiębiorstwa działające w sektorze elektroenergetycznym obowiązki [w zakresie] użyteczności publicznej, które mogą odnosić się do bezpieczeństwa, w tym również do bezpieczeństwa dostaw, regularności, jakości i ceny dostaw, a także ochrony środowiska, w tym również do efektywności energetycznej, energii ze źródeł odnawialnych i ochrony klimatu. Takie obowiązki muszą być jasno określone, przejrzyste, niedyskryminacyjne, weryfikowalne i gwarantować wspólnotowym przedsiębiorstwom energetycznym równość dostępu do konsumentów krajowych. W odniesieniu do bezpieczeństwa dostaw, efektywności energetycznej/zarządzania popytem i realizacji celów ochrony środowiska oraz celów dotyczących energii ze źródeł odnawialnych, o których mowa w niniejszym ustępie, państwa członkowskie mogą wprowadzić konieczność realizacji planów długoterminowych, uwzględniając przy tym fakt, że o dostęp do systemu mogą się ubiegać strony trzecie. […] 6. Jeżeli za wypełnienie obowiązków określonych w ust. 2 i 3 przewidziano przyznawanie przez państwo członkowskie rekompensat finansowych, innych form rekompensaty oraz praw wyłącznych, odbywa się to w sposób przejrzysty i niedyskryminacyjny. […] 15. Wdrażając niniejszą dyrektywę, państwa członkowskie informują Komisję o wszystkich środkach przyjętych w celu spełniania obowiązku [w zakresie] usługi powszechnej i obowiązku [w zakresie] użyteczności publicznej, w tym również ochrony konsumentów i ochrony środowiska, a także o ich możliwym wpływie na konkurencję krajową i międzynarodową oraz o tym, czy takie środki wymagają odstępstwa od niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie powiadamiają następnie Komisję co dwa lata o wszelkich zmianach takich środków niezależnie od tego, czy wymagają one odstępstwa od niniejszej dyrektywy, czy też nie”.
70.

Po piąte, teza wysunięta przez Verbraucherzentrale ( 72 ) nie przekonuje mnie, a to z następujących powodów. Z jednej strony należy stwierdzić, że rozporządzenie nr 1008/2008 nie ustanawia żadnego związku z przepisami rozporządzenia nr 593/2008, mimo że rozporządzenie to zostało wydane zaledwie kilka miesięcy wcześniej. Z drugiej strony zdaniem Verbraucherzentrale, zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 593/2008, w przypadku braku dokonania wyboru przez strony zastosowanie znajduje prawo państwa, w którym podróżny ma zwykłe miejsce pobytu, a tym samym to walutą tego kraju należałoby posługiwać się przy informowaniu o cenach, pod warunkiem, że znajduje się tam również miejsce wylotu lub miejsce przylotu. Tymczasem takie podejście oznaczałoby, że pasażer musi zostać każdorazowo zlokalizowany za pomocą oprogramowania lub każdorazowo musi wskazać, jakie jest jego miejsce zwykłego pobytu, w celu uzyskania informacji na temat taryf, co może spowodować problemy faktyczne i być może, prawne, szczególnie w odniesieniu do ochrony danych osobowych, na co wskazywał Germanwings. Wreszcie wykładnia zaproponowana przez Verbraucherzentrale pomija fakt, że art. 5 ust. 3 zawiera również regułę uzupełniającą dotyczącą ściślejszego związku, która może w rzeczywistości wskazywać na jeszcze inny kraj ( 73 ) niż kraj zamieszkania pasażera.
87.

W świetle wszystkich powyższych rozważań proponuję, aby na drugie pytanie prejudycjalne odpowiedzieć, że art. 24 rozporządzenia nr 1346/2000 ma zastosowanie do wykonania zobowiązania na rzecz dłużnika w państwie członkowskim, które to wykonanie nastąpiło w chwili złożenia wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego w odniesieniu do majątku dłużnika i gdy został wyznaczony tymczasowy zarządca w innym państwie członkowskim, lecz nie wydano żadnego postanowienia dotyczącego wszczęcia postępowania upadłościowego w państwie członkowskim, na terytorium którego znajduje się główny ośrodek podstawowej działalności pozwanego dłużnika.
3.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym ( 3 ): „1. Państwa członkowskie powinny zapewnić autorom wyłączne prawo do zezwalania, lub zabraniania, na jakiekolwiek publiczne udostępnianie ich utworów, drogą przewodową lub bezprzewodową, włączając podawanie do publicznej wiadomości ich utworów w taki sposób, że osoby postronne mają do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie. 2. Państwa członkowskie powinny przewidzieć wyłączne prawo do zezwalania, lub zabraniania, na jakiekolwiek podawanie do publicznej wiadomości utworów, drogą przewodową lub bezprzewodową, w taki sposób, że osoby postronne mają do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie: a) dla artystów wykonawców – w odniesieniu do utrwaleń ich przedstawień; b) dla producentów fonogramów – w odniesieniu do ich fonogramów; c) dla producentów pierwszych utrwaleń filmów – w odniesieniu do oryginału i kopii ich filmów; d) dla organizacji radiowych i telewizyjnych – w odniesieniu do utrwaleń ich programów, niezależnie od tego, czy programy te są transmitowane przewodowo lub bezprzewodowo, włączając drogę kablową lub satelitarną”.
69.

Z powyższego wynika, że, z zastrzeżeniem dokonania przez sąd krajowy weryfikacji okoliczności faktycznych, opłata taka jak będąca przedmiotem postępowania głównego, pobierana od energii elektrycznej wytworzonej w kraju, z tego powodu, że przekracza granicę kraju, stanowi opłatę o skutku równoważnym do ceł wywozowych objętą zakresem stosowania art. 30 TFUE, gdy znajduje zastosowanie do wymiany handlowej pomiędzy państwami członkowskimi. Opłata ta jest także zakazana w odniesieniu do wywozu do państw trzecich ze względu na to, że takie opłaty należą do wyłącznej kompetencji Unii zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) i e), art. 28 ust. 1, art. 206 i 207 TFUE.
78.

Szczególne znaczenie ma jednak fakt, że właściwość włoskiego organu ochrony konkurencji do zapewnienia przestrzegania reguł konkurencji Unii nie została ograniczona przez prawo krajowe: wręcz przeciwnie, był to (jedyny) organ, któremu powierzono uprawnienia do zapewnienia przestrzegania reguł konkurencji Unii W przeciwieństwie do okoliczności niniejszej sprawy właściwość organu co do istoty sprawy nie była ograniczona do określonej kategorii spraw. Mając to na względzie, konieczność zapewnienia pełnej skuteczności prawa Unii w sprawie CIF rzeczywiście wiązała się z wymogiem, by krajowy organ ochrony konkurencji miał możliwość niestosowania uregulowania krajowego: w rozpatrywanej sprawie trudne, jeżeli nie niemożliwe byłoby zapewnienie przez ten organ przestrzegania reguł konkurencji Unii, gdyby nie posiadał on takich uprawnień.