ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez uchybienie zasadom proceduralnym dotyczącym przeprowadzania dowodów i odmowę przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez wnoszącą odwołanie dotyczącego ujawnienia określonych dokumentów Komisji, który w świetle argumentów, jakimi posłużył się Sad Pierwszej Instancji w celu oddalenia skargi wnoszącej odwołanie, okazuje się istotny dla obrony jej interesów. Naruszenie prawa do sprawiedliwego procesu, zasady równego prawa do obrony i prawa do obrony. Sąd Pierwszej Instancji poprzez brak przeprowadzenia wnioskowanego dowodu naruszył przysługujące wnoszącej odwołanie fundamentalne prawo do sprawiedliwego procesu, ponieważ odmówił przeprowadzenia dowodu, który ma istotne znaczenie dla wnoszącej odwołania, naruszając w ten sposób jej prawo do obrony z tego względu, że jej roszczenie zostało oddalone jako nieudowodnione, a wnosząca odwołanie chciała je udowodnić za pomocą nieprzeprowadzonego dowodu: a mianowicie, że jeżeli nie już samo wyraźne stanowisko Komisji w odniesieniu do skargi z 1994 r. przeciwko przepisom podatkowym z 1993 r. (włączywszy w to kredyt podatkowy), które są zasadniczo identyczne jak sporne przepisy, polegające na oddaleniu tej skargi, to przynajmniej zachowanie Komisji miałyby stanowić wyjątkowe okoliczności, z którego to względu takie zachowanie spowodowało powstanie uzasadnionych oczekiwań co do zgodności z prawem przepisów podatkowych z 1993 r., co doprowadziło do przyjęcia spornego przepisu podatkowego w 1996 r.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 37/2

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Rzeczpospolita Polska) w dniu 11 listopada 2009 r. — Zakład Ubezpieczeń Społecznych/Stanisława Tomaszewska

(Sprawa C-440/09)

2010/C 37/03

Język postępowania: polski

Sąd krajowy

Sąd Najwyższy

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Zakład Ubezpieczeń Społecznych

Strona pozwana: Stanisława Tomaszewska

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 45 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, str. 2) w związku z art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 74, str. 1) należy interpretować w taki sposób, że właściwa instytucja państwa członkowskiego jest zobowiązana –stwierdzając niespełnienie przez pracownika warunku posiadania okresu ubezpieczenia ukończonego w tym państwie w wymiarze wystarczającym do nabycia prawa do emerytury zgodnie z jego ustawodawstwem — uwzględnić okres ubezpieczenia ukończony w innym państwie członkowskim, w ten sposób, że powinna obliczyć ponownie okres ubezpieczenia, od którego zależy nabycie prawa, stosując regułę wynikającą z prawa krajowego i traktując okres ukończony w innym państwie tak jak okres ukończony w tym państwie, czy dodać okres ukończony w innym państwie członkowskim do okresu krajowego, uprzednio obliczonego na podstawie przedmiotowej reguły?
2)

czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze istotne jest, że: a) nie ma wątpliwości, że transakcje wykazane w fakturze VAT podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT oraz, że rzeczywiście zostały dokonane; b) faktura zawierała wszystkie dane, wymagane zgodnie z ustawodawstwem wspólnotowym; c) ograniczenie prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury wystawionej przez podmiot niezarejestrowany funkcjonowało w porządku krajowym przed dniem przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Wspólnoty?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 37/21

Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

(Sprawa C-493/09)

2010/C 37/25

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: R. Lyal i M. Alfonso, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Portugalska

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że obejmując dywidendy uzyskiwane przez fundusze emerytalne z siedzibą poza Portugalią wyższą stawką podatkową, niż stawka stosowana do dywidend uzyskiwanych przez fundusze emerytalne mające siedzibę na terytorium Portugalii, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 63 TFUE i art. 40 Porozumienia EOG;

— obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na mocy przepisów Estatuto dos Beneficios Fiscais (regulacji w sprawie przywilejów podatkowych) oraz Código do Imposto sobre o Rendimento das Pessoas Colectivas (kodeksu podatku od osób prawnych), dywidendy wpłacane do funduszy emerytalnych utworzonych i działających zgodnie z prawem portugalskim są w całości zwolnione z podatku od osób prawnych, podczas gdy dywidendy wpłacane do funduszy emerytalnych niemających siedziby na terytorium kraju objęte są tym podatkiem, którego stawka może się wahać między 20 % i 10 %, w zależności od tego, czy istnieje umowa dwustronna między Portugalią a państwem siedziby, a także, gdy ma to miejsce, od zapisów takiej umowy. Odpowiednie kwoty podatku od osób prawnych pobierane są u źródła, a pobranie to ma charakter ostateczny.

Odmienne traktowanie ustanowione w portugalskim ustawodawstwie podatkowym na niekorzyść funduszy emerytalnych niemających siedziby w kraju sprawia, że inwestowanie w spółki portugalskie jest dla tych funduszy mniej interesujące i atrakcyjne. W związku z tym rzeczony reżim podatkowy stanowi ograniczenie zakazane przez art. 63 TFUE oraz art. 40 Porozumienia EOG.

Dyskryminujące traktowanie funduszy emerytalnych niemających siedziby w kraju, które wywiera ujemne skutki na konkurencyjność rynków finansowych Unii Europejskiej oraz rentowność inwestycji dokonywanych przez fundusze emerytalne, nie znajduje uzasadnienia na podstawie żadnego ze względów podniesionych przez Republikę Portugalską.
2)

Błąd co do prawa w stwierdzeniu Sądu Pierwszej Instancji, iż zamknięcie wstępnej fazy dochodzenia w odniesieniu do spornego przepisu podatkowego przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1) wymagało istnienia wyraźnej decyzji Komisji w tym znaczeniu (skierowanej do państwa członkowskiego).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 37/22

Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

(Sprawa C-500/09)

2010/C 37/27

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Lozano Palacios i D. Triantafyllou)

Strona pozwana: Republika Grecka

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że kontynuując stosowanie zarządzenia ministerialnego A1/44351/3608 z dnia 12 października 2005 r., Republika Grecka naruszyła zobowiązania ciążące na niej na mocy dyrektywy 97/67/WE (1) (w zmienionym brzmieniu), w szczególności na mocy jej art. 9 ust. 1 i 2,

— obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Republika Grecka utrudnia liberalizację rynku usług pocztowych realizowaną dyrektywą 97/67, która to dyrektywa przewiduje w tym zakresie udzielanie zezwoleń ogólnych lub koncesji indywidualnych w przejrzysty i niedyskryminacyjny sposób.

Prawo greckie przewiduje wymóg, by autoryzowani przewoźnicy, przy udzielaniu koncesji na ciężarówki pocztowe, byli przedsiębiorstwami pocztowymi wpisanymi do odpowiedniego rejestru jako właściciele zezwolenia ogólnego. Wymaga to radykalnej restrukturyzacji sieci pocztowych i uniemożliwia przedsiębiorstwom głównym korzystanie z koncesjonariuszy, chyba że ewentualnie przekształcą się oni w przedsiębiorstwa wynajmu ciężarówek, z czym wiążą się dodatkowe koszty.

Ponadto, Republika Grecka pozwala na wykonywanie ciężkiego transportu wyłącznie przez określone samochody ciężarowe obsługiwane przez osoby wykonujące zawód regulowany, co uniemożliwia innym przedsiębiorstwom wykonywanie tych usług.

Republika Grecka nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia wskazanych ograniczeń.

(1) Dz.U. L z 21.1.1998, str. 14.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 37/22

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) w dniu 2 grudnia 2009 r. — Nokia Corporation przeciwko Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs

(Sprawa C-495/09)

2010/C 37/26

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Nokia Corporation

Strona pozwana: Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs

Pytanie prejudycjalne

Czy towary niewspólnotowe oznaczone wspólnotowym znakiem towarowym, które podlegają dozorowi celnemu w państwie członkowskim i są przewożone tranzytem z państwa trzeciego do innego państwa trzeciego, mogą stanowić „towary podrobione” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1383/2003/WE (1), jeśli brakuje dowodu na to, że towary te zostaną wprowadzone do obrotu na terenie Wspólnoty Europejskiej zgodnie z procedurą celną albo w drodze nielegalnego przekierowania?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. dotyczące działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa (Dz.U. L 196, s. 7).
8)

Właściciel twierdzi w niniejszym odwołaniu, że (i) Celem fikcji przewidzianej w zasadzie 77 jest zapewnienie, by OHIM wywiązał się ze swoich obowiązków powiadomienia strony w razie przesyłania powiadomienia pełnomocnikowi strony w odniesieniu do spraw, co do których pełnomocnik ten jest upoważniony do działania. OHIM nie jest wtedy zobowiązany do podejmowania innych czynności. Jednakże w niniejszym przypadku nie jest to wzgląd mający znaczenie. (ii) „Przyczyna niedotrzymania” terminu ustaje w przypadku terminów uiszczania opłat za przedłużenie, gdy właściciel znaku towarowego sam lub osoba, którą konkretnie uczynił odpowiedzialną za dokonywanie płatności, rzeczywiście dowiaduje się o niezamierzonym niedokonaniu płatności. Jakikolwiek inny wniosek sprawiłby, że odpowiedni przepis byłby bezprzedmiotowy; w szczególności przedstawiciel będący profesjonalistą zawsze będzie wiedział i zawsze będzie można oczekiwać, że będzie świadomy, jakie są odpowiednie terminy, zatem przesłanie mu powiadomienia przez OHIM będzie zazwyczaj pozbawione w każdym razie znaczenia. (iii) Uiszczenie opłat za przedłużenie jest prostą transakcją pieniężną niewymagającą przedstawicielstwa prawnego. Zatem strona może sama uiścić opłaty albo zlecić to jakiejkolwiek innej osobie. Gdy „przedstawiciel” strony, który działał w imieniu strony w postępowaniu przed Urzędem, nie ponosi oddzielnej odpowiedzialności za uiszczenie opłat za przedłużenie, wtedy powiadomienie tego przedstawiciela o niedokonaniu płatności nie ma znaczenia, nie jest zawiadomieniem strony i nie można go za takie uważać. Przedstawiciel ten nie jest prawnie odpowiedzialny za działanie w następstwie takiego powiadomienia (choć może je przekazać swojemu klientowi z zawodowej grzeczności). (iv) W okolicznościach takich, jak w niniejszej sprawie, przedstawiciel wyznaczony do innych celów nie jest „należycie upoważnionym pełnomocnikiem” dla celów uiszczania opłat za przedłużenie. Zawiadomienie przesłane mu nie spełnia z tego powodu zasady 77 i nie powoduje realizacji przewidzianej w niej „fikcji”. (v) Podsumowując: odpowiednia osoba, którą należy wziąć pod uwagę, jest to osoba odpowiedzialna za dokonanie danej czynności. Dopiero gdy osoba ta dowie się o niedotrzymaniu, zaczyna biec odpowiedni termin do złożenia wniosku. (vi) Chociaż postanowienia konwencji o patencie europejskim nie są bezwzględnie wiążące w prawie wspólnotowym, oczywiste jest, że mają one charakter istotnych wskazówek. W razie istnienia orzecznictwa w sprawach dotyczących Europejskiego Urzędu Patentowego co do identycznie brzmiących przepisów wysoce pożądane jest, by interpretować je w ten sam sposób. W razie różnych interpretacji, któraś z nich musi być błędna. Wnoszący odwołanie podnosi, że podobne decyzje wydane przez EUP są poprawne i zawierają prawidłową linię rozumowania.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 24/27

Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

(Sprawa C-441/09)

2010/C 24/50

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Triantafyllou i B.-R. Killmann, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Austrii

Żądania strony skarżącej

Skarżąca zwraca się do Trybunału o:

— stwierdzenie, że Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 96 i 98 w związku z załącznikiem III do dyrektywy w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) poprzez stosowanie obniżonej stawki podatku obrotowego do przywozowi oraz wewnątrzwspólnotowego nabycia określonych zwierząt żywych, w szczególności koni, które nie są wykorzystywane do wytwarzania środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub zwierzęta;

— obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja jest zdania, że austriackie przepisy o podatku obrotowym naruszają art. 96 i 98 w związku z załącznikiem III do dyrektywy w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w ten sposób, że dostawy określonych zwierząt żywych (w szczególności koni) objęte są obniżoną stawką podatku obrotowego także wówczas, gdy zwierzęta te nie są nie są przeznaczone do wytwarzania środków spożywczych.

Pojęcie „żywe zwierzęta” zawarte w pkt 1 załącznika III do dyrektywy o wspólnym systemie podatku od wartości dodanej nie stanowi — zdaniem Komisji — samodzielnej kategorii, lecz obejmuje wyłącznie te zwierzęta, które zazwyczaj przeznaczone są do wytwarzania środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub zwierzęta. Wykładnię tę potwierdza brzmienie przepisu w wersji hiszpańskiej, francuskiej, angielskiej, włoskiej, niderlandzkiej, portugalskiej jak również szwedzkiej. Ponadto z uwagi na fakt, iż przepis ten ma charakter wyjątku, podlega on — zgodnie z utrwalonym orzecznictwem — wykładni ścisłej.

W szczególności w odniesieniu do zwierząt należących do rodziny koniowatych na pierwszy plan jednoznacznie wysuwa się ich wykorzystanie w charakterze zwierząt pociągowych oraz wierzchowców (a nie w charakterze środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub zwierzęta).

(1) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).
b)

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na to pytanie: Czy pojęcie „wyprodukowane z GMO” w rozumieniu art. 2 pkt 10 i art. 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia WE nr 1829/2003 należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do GMO nie wymaga ono świadomego, celowego procesu produkcji i obejmuje również niezamierzone i przypadkowe wprowadzenie (wcześniejszego) GMO do żywności (tutaj: miodu lub pyłków jako uzupełniającego preparatu odżywczego)?
1)

Zniekształcenie środków zaskarżenia, naruszenie prawa, a także nielogiczność i wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia w zakresie dotyczącym indywidualizacji beneficjenta pomocy oraz zakresu swobodnego uznania przysługującego Komisji przy określaniu beneficjenta pomocy. Po pierwsze, AceaElectrabel Produzione S.p.A. (zwana dalej „AEP” lub „wnoszącą odwołanie”) podnosi w ramach odwołania zarzut popełnienia w wyroku poważnych błędów proceduralnych w zakresie, w jakim Sąd Pierwszej Instancji nie uwzględnił zawartego we wniesionej doń skardze zarzutu błędnego określenia beneficjenta pomocy, co ma stanowić obiektywną przesłankę do zastosowania w niniejszej sprawie zasady określonej w linii orzeczniczej „Deggendorf” (zgodnie z którą w pewnych okolicznościach można zawiesić wypłatę nowej, zgodnej ze wspólnym rynkiem, pomocy do momentu zwrotu przez dane przedsiębiorstwo poprzedniej pomocy przyznanej bezprawnie). W pierwszej kolejności wnosząca odwołanie kwestionuje uznanie tego zarzutu za niedopuszczalny w części dotyczącej naruszenia art. 88 (WE) oraz rozporządzenia nr 659/99 (1). AEP twierdzi, że Sąd Pierwszej Instancji zniekształcił tą część zarzutu, w której skarżąca w pierwszej instancji sprowadzała jedynie błędne określenie beneficjenta pomocy do jednego z typowych uchybień aktu administracyjnego. Twierdząc, że kwestia naruszenia zasad dotyczących odzyskania pomocy jest całkowicie pozbawiona znaczenia dla sprawy, Sąd Pierwszej Instancji zniekształcił argumenty, na których opiera się ta część niniejszego zarzutu. Ponadto wnosząca odwołanie kwestionuje ten wyrok w zakresie, w jakim Sąd utrzymał w nim w mocy sporną decyzję pomimo popełnienia w niej poważnego błędu polegającego na utożsamieniu AEP (beneficjenta nowej pomocy) z grupą ACEA (beneficjentem niezwróconej pomocy), opartego na błędnym, nielogicznym i wewnętrznie sprzecznym zastosowaniu wypracowanego w orzecznictwie wspólnotowym pojęcia jedności gospodarczej w ramach grupy przedsiębiorstw. W opinii wnoszącej odwołanie pojęcie to znajduje zastosowanie w przypadku przedsięwzięcia typu joint venture kontrolowanego wspólnie przez dwie różne grupy (jak ma to miejsce w przypadku AEP), podczas gdy powoływane orzecznictwo w zakresie jedności gospodarczej przedsiębiorstwa dotyczy jedynie przedsiębiorstw kontrolowanych przez tylko jedną jednostkę. Błąd ten jest poważniejszy tym bardziej, że Sąd Pierwszej Instancji uznał za pozbawioną znaczenia dla sprawy okoliczność polegającą na tym, iż kapitał AEP jest w 70 % skonsolidowany w innej grupie gospodarczej, która nie ma nic wspólnego z beneficjentem niezwróconej pomocy. Sąd Pierwszej Instancji także popełnił błąd przy stosowaniu pojęcia przedsiębiorstwa niezależnego funkcjonalnie, twierdząc, że skarżąca nie może uważać się za funkcjonalnie niezależną, jeśli jest kontrolowana przez dwa przedsiębiorstwa.
2)

Jeżeli czynności te leżą w gestii administratora rejestru krajowego, to czy informacje takie należy uznać za „informacje dotyczące emisji do środowiska” w rozumieniu art. 4 dyrektywy 2003/4/WE z dnia 28 stycznia 2003 r. (2), co do których nie można podnieść zarzutu „poufności informacji handlowych lub przemysłowych”, czy też ich udostępnianie podlega szczególnym regułom dotyczącym kwestii poufności?
3)

Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez uchybienie zasadom proceduralnym dotyczącym przeprowadzania dowodów i odmowę przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez wnoszącą odwołanie dotyczącego ujawnienia określonych dokumentów Komisji, który w świetle argumentów, jakimi posłużył się Sad Pierwszej Instancji w celu oddalenia skargi wnoszącej odwołanie, okazuje się istotny dla obrony jej interesów. Naruszenie prawa do sprawiedliwego procesu, zasady równego prawa do obrony i prawa do obrony. Sąd Pierwszej Instancji poprzez brak przeprowadzenia wnioskowanego dowodu naruszył przysługujące wnoszącej odwołanie fundamentalne prawo do sprawiedliwego procesu, ponieważ odmówił przeprowadzenia dowodu, który ma istotne znaczenie dla wnoszącej odwołania, naruszając w ten sposób jej prawo do obrony z tego względu, że jej roszczenie zostało oddalone jako nieudowodnione, a wnosząca odwołanie chciała je udowodnić za pomocą nieprzeprowadzonego dowodu: a mianowicie, że jeżeli nie już samo wyraźne stanowisko Komisji w odniesieniu do skargi z 1994 r. przeciwko przepisom podatkowym z 1993 r. (włączywszy w to kredyt podatkowy), które są zasadniczo identyczne jak sporne przepisy, polegające na oddaleniu tej skargi, to przynajmniej zachowanie Komisji miałyby stanowić wyjątkowe okoliczności, z którego to względu takie zachowanie spowodowało powstanie uzasadnionych oczekiwań co do zgodności z prawem przepisów podatkowych z 1993 r., co doprowadziło do przyjęcia spornego przepisu podatkowego w 1996 r.
2)

Czy art. 2 decyzji ramowej 2001/220/WSiSW należy interpretować w ten sposób, że spoczywający na państwach obowiązek uznania praw i uzasadnionych interesów ofiar wymaga, by zdanie ofiar było brane pod uwagę, gdy konsekwencje karne postępowania mogą w sposób zasadniczy i bezpośredni zagrozić korzystaniu przez nie z prawa do swobodnego rozwoju osobistego oraz do życia prywatnego i rodzinnego?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 37/3

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 23 listopada 2009 r. — Claude Chartry przeciwko État belge

(Sprawa C-457/09)

2010/C 37/05

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Tribunal de première instance de Liège

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Claude Chartry

Strona pozwana: État belge

Pytania prejudycjalne

Czy art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej podpisany w Maastricht w dniu 7 lutego 1992 r., który wszedł w życie w dniu 1 listopada 1993 r. oraz art. 234 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską stoją na przeszkodzie temu, by uregulowanie krajowe takie jak z dnia 12 lipca 2009 r. zmieniające art. 26 ustawy szczególnej z dnia 6 stycznia 1989 r. o trybunale arbitrażowym nakładało na sąd stwierdzający, że podatnik jest pozbawiony skutecznej ochrony sądowej gwarantowanej przez włączony do prawa wspólnotowego art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności przez inną ustawę, czyli art. 49 ustawy ramowej z dnia 9 lipca 2004 r., obowiązek zwrócenia się w pierwszej kolejności do trybunału konstytucyjnego, bez możliwości zapewnienia przez ten sąd niezwłocznie bezpośredniej stosowalności prawa wspólnotowego w sporze przed nim zawisłym i możliwości dokonania jeszcze kontroli zgodności z konwencją, w sytuacji gdy trybunał konstytucyjny stwierdził zgodność prawa krajowego z prawami podstawowymi zagwarantowanymi w tytule II konstytucji?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 37/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 25 listopada 2009 r. — Charles Defossez przeciwko Christianowi Wiartowi, Office national de l'emploi, CGEA w Lille

(Sprawa C-477/09)

2010/C 37/19

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Cour de cassation

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Charles Defossez

Strona pozwana: Christian Wiart, działający w charakterze syndyka spółki Sotimon SARL, Office national de l'emploi (fonds de fermeture d'entreprises) [belgijski fundusz urzędu pracy ds. likwidacji przedsiębiorstw], CGEA w Lille

Pytania prejudycjalne

Czy art. 8a dyrektywy Rady nr 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (1) zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2002/74/WE z dnia 23 września 2002 r. (2), który w ust. 1 stanowi, że jeżeli przedsiębiorstwo prowadzące działalność na terytorium co najmniej dwóch państw członkowskich jest niewypłacalne, instytucją odpowiedzialną za spełnianie roszczeń pracowników w odniesieniu do kwot pozostających do spłaty jest instytucja w tym państwie członkowskim, na terytorium którego oni pracują lub stale pracują i którego ust. 2 przewiduje, że zakres praw pracowniczych określany jest przez prawo regulujące działalność właściwej instytucji udzielającej gwarancji — należy interpretować jako wskazujący odpowiedzialną w tym zakresie instytucję wykluczając każdą inną lub — czy, mając na uwadze cel dyrektywy, którym jest umocnienie praw pracowników korzystających z przysługującej im swobody przepływu i art. 9 tej dyrektywy, zgodnie z którym rzeczona dyrektywa nie narusza prawa państw członkowskich do stosowania lub wprowadzenia przepisów ustawowych, wykonawczych bądź administracyjnych korzystniejszych dla pracowników — należy interpretować w ten sposób, że nie pozbawia on pracownika prawa do skorzystania zamiast z gwarancji tej instytucji z korzystniejszej gwarancji instytucji, w której pracodawca jest ubezpieczony i dla której płaci składki zgodnie z prawem krajowym?

(1) Dz.U. L 283, s. 23.

(2) Dz.U. L 270, s. 10.