Sprawa T-2/03

Verein für Konsumenteninformation

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

„Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Wniosek dotyczący bardzo dużej liczby dokumentów — Całkowita odmowa dostępu — Obowiązek przeprowadzenia konkretnej i indywidualnej analizy — Wyjątki”

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba w składzie powiększonym) z dnia 13 kwietnia 2005 r. II-1125

Streszczenie wyroku

Wspólnoty Europejskie – Instytucje – Prawo publicznego dostępu do dokumentów – Rozporządzenie nr 1049/2001 – Obowiązek przeprowadzenia przez instytucje konkretnej i indywidualnej analizy – Niewykonanie obowiązku – Naruszenie zasady proporcjonalności – Analiza pociągająca za sobą szczególnie znaczny i nieproporcjonalny nakład pracy – Wyjątek od obowiązku przeprowadzenia analizy – Ciężar dowodu spoczywający na instytucji – Obowiązek instytucji dojścia do porozumienia z wnioskodawcą

O ile art. 40 akapit czwarty statutu Trybunału Sprawiedliwości, który znajduje zastosowanie do Sądu na mocy art. 53 tego statutu, i art 116 § 3 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji nie stoją na przeszkodzie temu, aby interwenient powołał inne argumenty niż te, które podnosi strona, do której się przyłączył, o tyle jest to dopuszczalne pod warunkiem, że nie zmienia to ram sporu i że celem interwencji pozostaje nadal popieranie żądań zgłoszonych przez tę stronę. Warunek ten nie jest spełniony, w szczególności w przypadku gdy argumenty uzupełniające interwenienta, jeśli uznać je za zasadne, pozwoliłyby na stwierdzenie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, podczas gdy żądania strony, którą ma popierać interwenient, mają jedynie na celu oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności. Skoro przyjęcie tych argumentów uzupełniających doprowadziłoby do zmiany ram sporu w kształcie, jaki został określony w skardze i odpowiedzi na skargę, należy je odrzucić jako niedopuszczalne. (por. pkt 52, 53, 55)

Analiza wymagana przy załatwianiu wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów złożonego na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji musi dotyczyć tego konkretnego dokumentu. W istocie sama okoliczność, iż dokument dotyczy interesu chronionego przez jeden z wyjątków, nie jest wystarczająca dla uzasadnienia jego zastosowania. Stosowanie takiego wyjątku może co do zasady być uzasadnione jedynie w przypadku, gdy instytucja uprzednio ustaliła, po pierwsze, czy udzielenie dostępu do dokumentu stanowiłoby rzeczywiste i konkretne zagrożenie dla chronionego interesu oraz, po drugie, w przypadkach, o których mowa w art 4 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia, czy nie istnieje żaden przeważający interes publiczny uzasadniający ujawnienie danego dokumentu. Z drugiej strony ryzyko naruszenia interesu chronionego winno być rzeczywiście przewidywalne, a nie tylko czysto hipotetyczne. Zainteresowana instytucja winna zatem przeprowadzić konkretną i indywidualną analizę treści każdego z dokumentów objętych wnioskiem i wskazać —, co najmniej według kategorii dokumentów — powody, dla których uważa ona, że objęte skierowanym do niej wnioskiem dokumenty są związane z rodzajem informacji, których dotyczy wyjątek. Taka analiza może nie być jednak konieczna, gdy ze względu na szczególne okoliczności danej sprawy jest oczywiste, że należy udzielić dostępu bądź go odmówić. Z taką sytuacją możemy mieć do czynienia w szczególności, gdy pewne dokumenty są albo ewidentnie objęte w całości wyjątkiem od prawa dostępu, albo przeciwnie — ewidentnie dostępne w całości, bądź też były już uprzednio przedmiotem konkretnej i indywidualnej oceny danej instytucji dokonanej w podobnych okolicznościach. (por. pkt 69, 72, 73, 75)