Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólnotowy znak towarowy – Języki Urzędu – Postępowania ex parte – Przysługujące Urzędowi uprawnienie wysyłania informacji pisemnych do zgłaszającego znak towarowy w drugim wskazanym przez niego języku – Zakres – Granice – Dany przypadek

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 115 ust. 4; rozporządzenie Komisji nr 216/96, art. 4 ust. 2 i art. 11)

2. Wspólnotowy znak towarowy – Postępowania przed instancjami Urzędu – Obowiązek działania administracji, włączając w to izby odwoławcze, w rozsądnym terminie

3. Wspólnotowy znak towarowy – Decyzje Urzędu – Poszanowanie prawa do obrony – Dany przypadek

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 73)

4. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego – Oznaczenie słowne TOP

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b))

Summary

1. Z art. 115 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego wynika, że przysługująca Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) możliwość używania w postępowaniach ex parte drugiego języka wskazanego we wniosku o rejestrację celem kierowania do zgłaszającego informacji pisemnych stanowi wyjątek od zasady używania języka postępowania oraz że pojęcie informacji pisemnych należy rozumieć w sposób ścisły. Z uwagi na to, że postępowanie składa się z wszystkich aktów, które muszą zostać wydane w ramach rozpatrywania zgłoszenia, pojęciem „aktów wydawanych w ramach postępowania” objęte są wszystkie akty wymagane lub przewidziane przez uregulowania wspólnotowe celem rozpatrzenia zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego oraz wszystkie akty niezbędne do jego rozpatrzenia, takie jak powiadomienia, żądania sprostowania, wyjaśnienia lub inne dokumenty. Wszystkie te akty muszą zatem zostać wydane przez Urząd w języku, jakiego użyto przy zgłoszeniu znaku towarowego. W odróżnieniu od aktów wydawanych w ramach postępowania „informacje pisemne”, o których mowa w art. 115 ust. 4 zdanie drugie tego rozporządzenia, stanowią wszystkie informacje, których treść nie może być utożsamiana z aktami wydawanymi w ramach postępowania, takie jak pisma, w których Urząd powiadamia o aktach wydanych w ramach postępowania lub którymi przekazuje informacje zgłaszającym.

W tym zakresie pojęciem aktów wydawanych w ramach postępowania objęte jest pismo izby odwoławczej Urzędu, sporządzone na podstawie art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 216/96 ustanawiającego regulamin wewnętrzny izb odwoławczych i mające na celu wezwanie skarżącego do przedstawienia dodatkowych uwag dotyczących reżimu językowego postępowania i uzupełnienie informacji w sprawie.

Aktem wydawanym w ramach postępowania jest również pismo zawierające opinię prezesa Urzędu, do której przedstawienia wezwano go na podstawie art. 11 rozporządzenia nr 216/96, ponieważ opinia ta zawiera stanowisko Urzędu, względem którego na podstawie art. 11 zdanie drugie tego rozporządzenia strony korzystają z prawa do obrony i – w konsekwencji – o którym mają one prawo zostać powiadomione w języku postępowania.

(por. pkt 32, 35, 37)

2. Zasada przestrzegania rozsądnego terminu, przejęta jako składowa zasady dobrej administracji w art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ogłoszonej w Nicei w dniu 7 grudnia 2000 r., powinna być respektowana w ramach wszystkich wspólnotowych postępowań administracyjnych. Wspomniana zasada znajduje zatem zastosowanie również do postępowań przed poszczególnymi instancjami Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), włączając w to postępowania przed izbami odwoławczymi.

(por. pkt 51, 52)

3. Zgodnie z art. 73 zdanie drugie rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego decyzje Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) opierają się wyłącznie na przyczynach, co do których strony zainteresowane miały możliwość przedstawienia swoich uwag. Zgodnie z tym przepisem izba odwoławcza Urzędu może oprzeć decyzję wyłącznie na okolicznościach faktycznych lub prawnych, co do których strony zainteresowane miały możliwość przedstawienia uwag. W rezultacie w przypadku gdy izba odwoławcza gromadzi z urzędu informacje dotyczące okoliczności faktycznych, które mają służyć za podstawę jej decyzji, ma ona obowiązek poinformować o nich strony, by mogły przedstawić swoje uwagi.

Nawet jeśli zaniechanie przez izbę odwoławczą Urzędu poinformowania wnoszącego odwołanie o zawartości tej strony internetowej i o wynikach poszukiwania wspomnianych w wydanej przez nią decyzji stanowi naruszenie wspomnianego powyżej przepisu, tego typu uchybienie nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności tej decyzji, o ile jej podstawy opierają się na rozumowaniu niezależnym od odesłania do wyników wspomnianego poszukiwania oraz o ile wyniki te służą jedynie poparciu wniosków zawartych w tej decyzji, nie stanowiąc elementu niezbędnego dla ich uzasadnienia.

(por. pkt 58, 59, 61, 62, 64–66)

4. Oznaczenie słowne TOP, o którego rejestrację w charakterze wspólnotowego znaku towarowego wniesiono dla „środków spożywczych na bazie ziół w formie kapsułki lub w proszku; suplementów diety na bazie ziół” i „suplementów diety na bazie ziół”, należących odpowiednio do klas 5 i 29 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, jest pozbawione w stosunku do tych towarów charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

W istocie pojęcie „top” zostało użyte w zwyczajnej strukturze gramatycznej i nie przedstawia żadnej dostrzegalnej różnicy w stosunku do leksykalnie prawidłowej konstrukcji. Ponadto z uwagi na jego zwyczajowy sposób użycia w języku potocznym, jak i w obrocie, jako pojęcia ogólnie zachwalającego oznaczenie to nie może być postrzegane jako zdolne do indywidualizacji pochodzenia handlowego towarów nim oznaczonych, a zatem do pełnienia podstawowej funkcji znaku towarowego. Wreszcie okoliczność, że może ono zostać wykorzystane jako takie przez któregokolwiek z producentów lub dostawców usług w celu reklamy ich towarów lub usług, powoduje, że jego używanie nie może zostać zastrzeżone jedynie dla jednego przedsiębiorstwa, nawet jeśli taka wyłączność dotyczy szczególnej dziedziny.

(por. pkt 94–97)