Z literalnego brzmienia art. 7 ust. 2 owego rozporządzenia, mając na uwadze wyrażenie „zostały określone” znajdujące się w części wprowadzającej owego artykułu, wynika że Rada musi każdorazowo dokonać oceny, czy podmiot „pozostaje w posiadaniu lub pod kontrolą” przy uwzględnieniu między innymi zakresu posiadania lub intensywności kontroli. Co się tyczy natomiast sformułowania „zamraża się” – w tym samym przepisie – przyjęcie środka polegającego na zamrożeniu funduszy wobec podmiotu uznanego przez Radę za pozostający w posiadaniu lub pod kontrolą podmiotu, który został uznany za zaangażowany w rozprzestrzenianie broni jądrowej, jest obowiązkowe i nie ma potrzeby uzasadnienia go okolicznością, iż podmiot pozostający w posiadaniu lub pod kontrolą również jest zaangażowany w rozprzestrzenianie broni jądrowej. Owe dwa ustalenia nie są ze sobą sprzeczne, ponieważ pierwsze z nich dotyczy obowiązku sprawdzenia, w ramach pewnego zakresu uznania, czy dany podmiot „pozostaje w posiadaniu lub pod kontrolą”, podczas gdy drugie z nich odnosi się do obowiązku zamrożenia funduszy takiego podmiotu nieobejmującego zbadania, czy wspomniany podmiot sam jest zaangażowany w rozprzestrzenianie broni jądrowej. W tych okolicznościach z faktu posiadania przez Radę zakresu uznania w przedmiocie tego, czy dany podmiot pozostaje w posiadaniu lub pod kontrolą, nie można wywieść, że Radzie przysługuje również prawo do oceny zaangażowania takiego podmiotu w rozprzestrzenianie broni jądrowej dla celów podjęcia decyzji w sprawie zamrożenia funduszy.

Sąd nie narusza prawa orzekając, że jeżeli fundusze podmiotu uznanego za zaangażowany w rozprzestrzenianie broni jądrowej są zamrożone, istnieje duże ryzyko wywierania przezeń nacisku na podmioty, które pozostają w jego posiadaniu lub pod jego kontrolą, w celu obejścia zastosowanych wobec niego środków, że zamrożenie funduszy tych podmiotów jest konieczne i właściwe dla zapewnienia skuteczności przyjętych środków oraz niedopuszczenia do ich obejścia, oraz że z uwagi na podstawowe znaczenie utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa ograniczenia swobody prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawa do własności instytucji bankowej, związane z zamrożeniem funduszy, nie są niewspółmierne do zamierzonych celów. Jest tak w wypadku ustaleń Sądu dotyczących okoliczności, że Rada miała prawo nie stosować art. 7 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu, wobec podmiotów, które jej zdaniem nie spełniają kryteriów stosowania tego przepisu; że nie jest możliwe zidentyfikowanie we wszystkich przypadkach wszystkich podmiotów pozostających w posiadaniu lub pod kontrolą podmiotu uznanego za zaangażowany w rozprzestrzenianie broni jądrowej, oraz że ewentualnie niejednolita praktyka Rady, przy założeniu jej niezgodności z prawem, nie może stwarzać uzasadnionych oczekiwań u zainteresowanych podmiotów ani prowadzić do powstania prawa do powołania się dla osiągnięcia własnej korzyści na niezgodne z prawem działanie dokonane na rzecz innej osoby.

Z powyższych rozważań wynika, że Sąd nie naruszył zasady proporcjonalności ani w ramach wykładni art. 7 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 423/2007, ani w ramach kontroli stosowania tego przepisu w omawianym wypadku.

(por. pkt 58, 61, 62, 64)