ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
312

Po trzecie, odrzucić należy także twierdzenie spółki Italgas, zgodnie z którym Komisja miała prawo odstąpić, jeśli chodzi o ustanowione w art. 1 zarządzenia ministra z dnia 5 sierpnia 1994 r. mające ogólny charakter zwolnienia ze składek na zabezpieczenie społeczne, których celem jest utrzymanie poziomu zatrudnienia, w szczególności od tych kryteriów, które zostały ustanowione w pkt 22 wytycznych dotyczących pomocy w zakresie zatrudnienia. Wytyczne te dotyczą bowiem przyznawanych na podstawie art. 87 ust. 3 lit. c) WE odstępstw „sektorowych”, podczas gdy skarżąca ogranicza się do powołania się na decyzję 95/455, w której Komisja przyznała odstępstwo regionalne w odniesieniu do zwolnień ze składek na zabezpieczenie społeczne znajdujących zastosowanie w regionach Mezzogiorno, w okolicznościach zupełnie odmiennych od tych rozpatrywanych w niniejszym przypadku, co zresztą zostało stwierdzone w zaskarżonej decyzji (motywy 75 i 76). W tej decyzji z 1995 r. (motyw 14) Komisja stwierdziła, że ustanowiona w art. 1 zarządzenia ministra z dnia 5 sierpnia 1994 r. pomoc operacyjna spełniała, w regionach innych niż Abruzy i Molisa, wszelkie przesłanki do objęcia jej ustanowionym w art. 87 ust. 3 lit. a) WE odstępstwem regionalnym. W odniesieniu natomiast do niespełniających już tych przesłanek Abruzów i Molisy Komisja uwzględniła okoliczność polegającą na tym, że regiony te były objęte odstępstwem ustanowionym w art. 87 ust. 3 lit. a) WE do dnia 31 grudnia 1993 r. Uznała ona zatem, że choć pomoc operacyjna nie jest objęta zakresem stosowania art. 87 ust. 3 lit. c) WE, zatwierdzenie tej pomocy jest słuszne i zgodne ze wspólnym rynkiem i nie zmienia warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem; do zgłoszenia tej pomocy został dołączony plan stopniowego jej wygaszania, a także środki towarzyszące o czasowym charakterze, mające na celu ułatwienie dostosowywania się przedsiębiorstw w tych regionach do mniej korzystnego dla nich systemu, jaki został ustanowiony w art. 87 ust. 3 lit. c) WE. W swej decyzji 95/455 (motyw 15) Komisja uzasadniła to odstępstwo od ustanowionych w komunikacie z 12 sierpnia 1988 r. kryteriów „ogólną zasadą uwzględniania obiektywnie istniejących szczególnych cech takich sytuacji, które są nieporównywalne z sytuacją, w jakiej znajdują się regiony, które mogą zostać objęte odstępstwem na podstawie art. [87] ust. 3 lit. c) [WE]”.
212

Z traktatu z Amsterdamu wynika jasno, że traktat ten nie wprowadził zmian do art. 108a traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 110 WE), który brzmiał jak następuje: „[a]rtykuły 190, 191 i 192 stosują się do rozporządzeń i decyzji przyjętych przez EBC”. Traktat z Amsterdamu nie dodał zatem do tego wykazu nowego art. 191a traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 255 WE) dotyczącego prawa dostępu do dokumentów. W tych okolicznościach wzajemne odesłanie do art. 110 WE oznacza na mocy art. 12 ust. 2 traktatu z Amsterdamu „artykuły 253, 254 i 256”.
218

Wniosek ten opiera się na dowodach wskazanych przez Komisję w zaskarżonej decyzji, w szczególności w jej motywie 91, który stanowi, co następuje: „W dniu 21 stycznia 1993 r. [Corus] przesłał Vallourekowi (a prawdopodobnie również [Mannesmannowi] i Dalmine) projekt propozycji dotyczących porozumienia w sprawie restrukturyzacji sektora rur bez szwu, który miał zostać omówiony podczas spotkania w Heathrow w dniu 29 stycznia 1993 r. pomiędzy Mannesmannem, Vallourekiem, Dalmine, [Corusem] ([s]tr. 4628 [akt sprawy Komisji, będąca pierwszą stroną dokumentu zatytułowanego „Projekt propozycji dla potrzeb porozumienia w sprawie restrukturyzacji dotyczącej rur bez szwu”]). W tym dokumencie zapisano: „[(Corus) okazał zamiar ewentualnego wycofania się z sektora rur bez szwu. Pragnie to uczynić w sposób uporządkowany i kontrolowany w celu uniknięcia jakichkolwiek zakłóceń w dostawach rur dla swych klientów oraz wsparcia producentów, którzy przejmą ten sektor w celu utrzymania zamówień [...]. W ciągu ostatnich sześciu miesięcy miały miejsce rozmowy między (Corusem) i innymi producentami zainteresowanymi przejęciem aktywów (Corusa) i uważa on, że istnieje zgoda co do kierunku postępowania opisanego w tym dokumencie]”. Jedna z propozycji polega na przejęciu przez Valloureca działalności [w zakresie rur] OCTG przy utrzymaniu w mocy umów o dostawy rur gładkich pomiędzy [Corusem] i Vallourekiem, [Mannesmann] i Dalmine, przy utrzymaniu tych samych proporcji. Tego samego dnia miało miejsce spotkanie pomiędzy [Mannesmannem] i [Corusem], w toku którego [Mannesmann] »[zaakceptował kierowniczą rolę Valloureca w przejęciu sektora OCTG]« (str. 4626 [akt sprawy Komisji, stanowiąca pojedynczą stronę faksu wysłanego w dniu 22 stycznia 1993 r. przez p. Davisa ze spółki Corus do p. Patriera ze spółki Vallourec]). Dokument Dalmine zatytułowany [»System rur ze stali bez szwu w Europie i rozwój rynku« (Seamless Steel tube System in Europe and Market Evolution) znajdujący się na str. 2051 akt sprawy Komisji (str. 2053 [akt sprawy Komisji])], od maja do sierpnia 1993 r. stwierdzał, że korzystne dla wszystkich rozwiązanie problemu [Corusa] mogło zostać znalezione wyłącznie w kontekście europejskim; okoliczność, że Vallourec dokonywał zakupu zakładów [Corusa] została również zaakceptowana przez Dalmine”.
143

W każdym razie w pkt 1.6, 3.14 i 3.15 swej odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów Corus przedstawił w sposób wyraźny argumenty zmierzające do umniejszenia wagi naruszenia i wyraźnie odniósł się do tego elementu oceny w punktach 6.3, 6.4 i 6.7. W pkt 3.12, 3.15 i 4.5-4.9 tej odpowiedzi Corus wskazał powody uzasadniające swe zachowanie, zanim zaprzeczył w pkt 6.1 i 6.2, w części zatytułowanej „Pytania dotyczące grzywien”, naruszeniu art. 81 ust. 1 WE ze swej strony. Tym samym spółka ta zaprzeczyła twierdzeniu, jakoby popełniła ona naruszenie, a tym bardziej naruszenie umyślne. Komisja wnioskuje z tych okoliczności, że Corus miał możliwość przedstawienia swego poglądu co do wszystkich kwestii związanych z grzywnami i z tej możliwości skorzystał, w związku z czym jego prawo do obrony nie zostało naruszone. Ponieważ podniesione naruszenie prawa do obrony spółki Corus nie miało jakiegokolwiek negatywnego wpływu na możliwość podjęcia rzeczywistej obrony, nie można stwierdzić nieważności zaskarżonej decyzji z tego powodu (zob. podobnie wyrok w sprawie PVC II, wymieniony w pkt 71 powyżej, pkt 1020).
200

Co do meritum, należy zauważyć po pierwsze, że komunikat z 1997 r. obowiązuje w stosunku do niniejszej sprawy ratione temporis, gdyż zaskarżona decyzja została wydana w 1999 r. W komunikacie tym Komisja zajęła wówczas stanowisko odnośnie do porozumień, co do których należy uznać, że naruszają one art. 81 ust. 1 WE. Należy zauważyć w szczególności, że komunikat z 1997 r. posługuje się udziałami procentowymi do ustalenia progów, tak że inaczej niż w przypadku poprzednich komunikatów, posługujących się przy ustalaniu progów wartościami absolutnymi, odzwierciedla ono przemiany polityki lub oceny Komisji, a nie tylko zwykłe uwzględnienie inflacji. W tych okolicznościach to właśnie komunikat z 1997 r., a nie z 1986 r., jest istotny dla rozpatrzenia zaskarżonej decyzji, mimo że rzeczone umowy zostały podpisane w 1991 i 1993 r.
Keywords

Summary



Keywords

1. Postępowanie – Skarga o odszkodowanie – Skarga o odszkodowanie o charakterze kontraktowym – Klauzula arbitrażowa – Brak – Brak właściwości sądu wspólnotowego

(art. 235 WE, 238 WE i 240 WE)

2. Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne – Określenie przedmiotu sporu – Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów – Skarga o odszkodowanie za szkodę wyrządzoną przez instytucję wspólnotową

(Statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21; regulamin Sądu, art. 44 § 1 lit. c))

Summary

1. Wobec braku klauzuli arbitrażowej w rozumieniu art. 238 WE Sąd rozpatrując skargę o odszkodowanie wniesioną na podstawie art. 235 WE, nie może orzekać w przedmiocie tej skargi w zakresie, w jakim w rzeczywistości stanowi ona żądanie zapłaty odszkodowania o charakterze kontraktowym. W przeciwnym wypadku Sąd rozszerzyłby swoją właściwość poza spory, których rozpoznanie jest dla niego w sposób wyczerpujący zastrzeżone na mocy art. 240 WE, ponieważ przepis ten poddaje spory, których stroną jest Wspólnota, powszechnej jurysdykcji sądów krajowych.

(por. pkt 50)

2. Na mocy art. 21 ust. 1 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, jak również art. 44 § 1 lit. c) regulaminu Sądu, każda skarga powinna określać w szczególności przedmiot sporu oraz zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów. Informacja ta powinna być wystarczająco wyraźna i precyzyjna, aby umożliwić stronie pozwanej przygotowanie obrony, natomiast Sądowi orzeczenie w przedmiocie skargi w razie potrzeby bez dodatkowych informacji na jej poparcie. Celem zagwarantowania pewności prawa i prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości, aby skarga była dopuszczalna, zasadnicze elementy faktyczne i prawne, na których została ona oparta, powinny być zawarte w samej jej treści przynajmniej w skrócie, lecz w sposób spójny i zrozumiały.

Aby zostały spełnione te wymogi, skarga o odszkodowanie za szkodę wyrządzoną przez instytucję wspólnotową powinna zawierać: elementy pozwalające na zidentyfikowanie zachowania, które skarżący zarzuca instytucji, powody, dla których twierdzi, iż między zachowaniem a szkodą, na której poniesienie się powołuje, istnieje związek przyczynowy, jak również charakter i rozmiar szkody.

(por. pkt 56, 58–59)
Zgodnie z art. 230 akapit czwarty WE każda osoba fizyczna lub prawna może wnieść, na tych samych warunkach, skargę na decyzje, których jest adresatem, oraz na decyzje, które mimo przyjęcia w formie rozporządzenia lub decyzji skierowanej do innej osoby dotyczą jej bezpośrednio i indywidualnie. Podmioty inne niż adresaci decyzji mogą utrzymywać, iż decyzja ta dotyczy ich indywidualnie, tylko wtedy, gdy ma ona wpływ na ich sytuację ze względu na szczególne dla nich cechy charakterystyczne lub na sytuację faktyczną, która odróżnia je od wszelkich innych osób i w związku z tym indywidualizuje w sposób podobny jak adresata decyzji.

Gdy chodzi w szczególności o dziedzinę pomocy państwa, decyzja Komisji kończąca postępowanie wszczęte na podstawie art. 88 ust. 2 WE w sprawie pomocy indywidualnej dotyczy indywidualnie, poza przedsiębiorstwem — beneficjentem pomocy, przedsiębiorstw konkurujących z nim, które brały aktywny udział w tym postępowaniu, o ile środek pomocowy będący przedmiotem zaskarżonej decyzji ma znaczący wpływ na ich pozycję rynkową. Przedsiębiorstwo nie może więc powoływać się jedynie na swój status konkurenta przedsiębiorstwa — beneficjenta pomocy, ale musi ponadto udowodnić, że — uwzględniając stopień swojego ewentualnego udziału w postępowaniu i znaczenie wpływu środka na jego pozycję rynkową — znajduje się ono w sytuacji, która indywidualizuje je w sposób podobny jak adresata decyzji. Należy uznać, że rola przedsiębiorstwa w postępowaniu poprzedzającym wniesienie skargi do Sądu była jedynie drugorzędna, jeżeli, po pierwsze, nie złożyło ono do Komisji żadnej skargi, oraz, po drugie, jeżeli wydaje się, że uwagi, które przedstawiło, nie miały znaczącego wpływu na przebieg tego postępowania, ponieważ w istocie poprzestało ono następnie na powtórzeniu jedynie w ogólnym zarysie pewnych stwierdzeń, które Komisja poczyniła w decyzji o wszczęciu postępowania, komentując je zwięźle bez przedstawienia żadnego konkretnego dowodu i ograniczyło się do stwierdzenia, bez sprecyzowania lub przedstawienia jakiegokolwiek dowodu, że środki, o których mowa w decyzji o rozszerzeniu postępowania, stanowią pomoc państwa i że powinny być uznane za niezgodne ze wspólnym rynkiem.

Gdy chodzi o znaczenie wpływu środka na pozycję rynkową strony skarżącej, do sądu wspólnotowego nie należy orzekanie w definitywny sposób, na etapie badania dopuszczalności skargi, o stosunkach konkurencji pomiędzy skarżącą a przedsiębiorstwem — beneficjentem pomocy. W tym kontekście to strona skarżąca powinna wskazać w należyty sposób przyczyny, dla których decyzja Komisji może zaszkodzić jej uzasadnionym interesom poprzez znaczący wpływ na jej pozycję na rynku właściwym.

(por. pkt 54-57, 59, 60)
Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie – Rozporządzenia ustanawiające szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu bananów do Wspólnoty – Skarga niektórych tradycyjnych podmiotów gospodarczych – Niedopuszczalność

(art. 230 akapit czwarty WE; rozporządzenia Komisji nr 896/2001 i 1121/2001)

2. Odpowiedzialność pozaumowna – Przesłanki – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawa wyższego rzędu chroniącej jednostki – Instytucja niedysponująca jakimkolwiek zakresem swobodnego uznania – Wystarczający charakter nieznacznego odejścia od litery prawa wspólnotowego

(art. 288 akapit drugi WE)

Summary

1. Akt o charakterze generalnym, jak rozporządzenie, może w pewnych okolicznościach dotyczyć indywidualnie osoby fizycznej lub prawnej, zyskując wówczas wobec niej charakter decyzyjny.

Nie ma to jednak miejsca w odniesieniu do niektórych tradycyjnych podmiotów gospodarczych w przypadku rozporządzenia nr 896/2001 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 404/93 w odniesieniu do uzgodnień dotyczących przywozu bananów do Wspólnoty ani w przypadku rozporządzenia nr 1121/2001 ustalającego współczynniki dostosowujące, jakie mają być stosowane do ilości referencyjnej każdego tradycyjnego podmiotu gospodarczego w ramach kontyngentów taryfowych na przywóz bananów. Rozporządzenia te stanowią bowiem środki o charakterze generalnym, które nie mają wpływu na wspomniane podmioty gospodarcze ze względu na szczególne dla nich cechy charakterystyczne lub na sytuację faktyczną, która odróżnia je od wszelkich innych osób i w związku z tym indywidualizuje w sposób podobny jak adresata decyzji. Nie można więc uznać, że wyżej wskazane rozporządzenia dotyczą tych podmiotów gospodarczych indywidualnie w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE.

(por. pkt 107, 115)

2. Powstanie odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty w rozumieniu art. 288 akapit drugi WE zależy od łącznego spełnienia szeregu przesłanek, którymi są: bezprawność postępowania zarzucanego instytucjom, rzeczywisty charakter szkody oraz istnienie związku przyczynowego pomiędzy zarzucanym postępowaniem a podnoszoną szkodą.

Gdy chodzi o pierwszą z tych przesłanek, wymagane jest, by zostało stwierdzone wyczerpanie znamion naruszenia normy prawa mającej na celu przyznanie uprawnień jednostkom. Jeśli chodzi o wymóg, zgodnie z którym muszą zostać wyczerpane znamiona naruszenia, decydującym kryterium pozwalającym uznać, że został on spełniony, jest oczywiste i poważne przekroczenie przez daną instytucję wspólnotową wyznaczonych jej granic uprawnień dyskrecjonalnych. Jeżeli instytucja nie dysponuje swobodnym uznaniem lub przyznany jej zakres swobodnego uznania jest znacznie ograniczony, nieznaczne odejście od litery prawa wspólnotowego może wystarczyć do stwierdzenia, że zostały wyczerpane znamiona naruszenia.

(por. pkt 141, 142)
Keywords

Summary



Keywords

1. Postępowanie – Zarzut niedopuszczalności – Bezwzględne przeszkody procesowe – Badanie przez Sąd z urzędu

(art. 80 EWWiS; regulamin Sądu, art. 113)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Skarga wniesiona przez przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw na podstawie art. 33 akapit drugi EWWiS – Legitymacja procesowa – Przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 80 EWWiS – Przedsiębiorstwo nieposiadające legitymacji procesowej zarówno w chwili wniesienia skargi, jak i w chwili wystąpienia okoliczności wskazanych w skardze, której odrzucenie zostało zaskarżone – Brak legitymacji procesowej

(art. 33 akapit drugi EWWiS i art. 80 EWWiS)

3. Skarga na bezczynność – Skarga wniesiona przez przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw na podstawie art. 35 EWWiS – Legitymacja procesowa – Przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 80 EWWiS

(art. 35 EWWiS i art. 80 EWWiS)

Summary

1. Zgodnie z art. 113 regulaminu Sąd może w każdym czasie rozważyć z urzędu, czy zostały spełnione bezwzględne przeszkody procesowe, do których zalicza się brak właściwości sądu wspólnotowego do rozpoznania skargi. Kontrola dokonywana przez Sąd nie jest zatem ograniczona do przeszkód procesowych powołanych przez strony.

Przeszkoda procesowa dotycząca kwestii braku statusu przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 80 EWWiS ma, w zakresie w jakim dotyczy ona legitymacji skarżącej i dostępnych jej środków zaskarżenia, charakter bezwzględny, a zatem Sąd może ją rozważyć z urzędu.

(por. pkt 51–52)

2. Wyliczenie w art. 33 akapit drugi EWWiS podmiotów prawnych uprawnionych do wnoszenia skargi o stwierdzenie nieważności ma charakter enumeratywny, zatem podmioty w nim niewymienione nie mogą skutecznie wnosić takich skarg.

Nie ma więc legitymacji do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności decyzji EWWiS przedsiębiorstwo, które wobec braku wykonywania swojej działalności nie posiada statusu przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 80 EWWiS w chwili wniesienia skargi i które zresztą nie posiadało tego statusu w chwili wystąpienia okoliczności wskazanych w skardze, której odrzucenie przez Komisję zostało zaskarżone.

(por. pkt 53–54, 56, 59–62)

3. Zgodnie z art. 35 skarga na bezczynność jest dopuszczalna wyłącznie wtedy, gdy skarżąca posiada status przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 80 EWWiS.

(por. pkt 55)
Jeżeli w toku postępowania dana decyzja zostaje zastąpiona przez inną decyzję w tym samym przedmiocie, należy to uważać za nową okoliczność, umożliwiającą skarżącemu dokonanie zmiany przedstawionych żądań i zarzutów. Zobowiązanie skarżącego do wniesienia nowej skargi byłoby w istocie sprzeczne z zasadą dobrego administrowania wymiarem sprawiedliwości oraz wymogiem ekonomii postępowania. Ponadto niesprawiedliwe byłoby umożliwienie danej instytucji dokonania zmiany w zaskarżonej decyzji lub zastąpienia jej inną decyzją w celu ustosunkowania się do zarzutów podniesionych we wniesionej do sądu wspólnotowego skardze na tę decyzję oraz powoływania się w toku postępowania na decyzję zmieniającą lub zastępującą pierwotnie zaskarżoną decyzję w celu pozbawienia drugiej strony postępowania możliwości rozszerzenia pierwotnych żądań i zarzutów na tę późniejszą decyzję lub przedstawienia uzupełniających żądań i zarzutów wobec niej.

Skoro Rada ani nie poinformowała w żadnym momencie danej osoby o zgromadzonych przeciwko niej dowodach uzasadniających nałożenie na nią środków ograniczających na podstawie rozporządzenia nr 881/2002 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami, ani nie przyznała jej prawa do zapoznania się z tymi dowodami w rozsądnym terminie po nałożeniu tych środków, osoba, o której mowa, nie miała możliwości przedstawienia swojego stanowiska w tej kwestii. Tym samym prawo tej osoby do obrony, w szczególności prawo do bycia wysłuchanym, nie było przestrzegane.

Ponadto wobec braku poinformowania tej osoby o zgromadzonych przeciwko niej dowodach oraz ze względu na związki między prawem do obrony i prawem do skutecznej ochrony sądowej osoba, o której mowa, nie miała również możliwości obrony swoich praw w odniesieniu do tych dowodów na dostatecznych warunkach przed sądem wspólnotowym, a zatem należy stwierdzić również naruszenie prawa do skutecznej ochrony sądowej.

(por. pkt 85, 86)
W ramach skargi o odszkodowanie po ogłoszeniu wyroku wstępnego, którym Sąd nakazał Wspólnocie naprawienie szkody wyrządzonej członkom personelu wspólnego przedsiębiorstwa Joint European Torus (JET) w związku ze stosowaniem wobec nich odmiennego statusu prawnego niż wobec członków personelu tymczasowego, grupa zaszeregowania i stopień w dniu początku okresu dającego prawo do odszkodowania należy ustalić z uwzględnieniem jego rzeczywistego zatrudnienia, zaś okres ten wynosi pięć lat, licząc od daty początku obowiązywania najstarszej zawartej lub przedłużonej umowy, przy czym data ta nie może wykraczać poza okres pięciu lat.

O ile bowiem Sąd ograniczył prawo do uzyskania naprawienia szkody każdego ze skarżących do maksymalnego okresu pięciu lat, orzekł jednak, że od początku, to jest od ich pierwszego zatrudnienia, zainteresowani powinni być zatrudnieni jako członkowie personelu tymczasowego, a stan bezprawności trwał przez cały okres istnienia przedsiębiorstwa wspólnego. W konsekwencji sytuacji każdego ze skarżących na początku okresu dającego prawo do odszkodowania nie można traktować na równi z sytuacją wynikającą z pierwszego zatrudnienia, lecz przy jej rozpatrywaniu należy uwzględnić, że już w chwili pierwszego zatrudnienia w charakterze pracownika kontraktowego zainteresowany powinien był zostać zatrudniony jako członek personelu tymczasowego, co prowadzi do uwzględnienia „kariery zawodowej” sprzed tego okresu. Ta metoda „odtworzenia ścieżki kariery” w sposób nieunikniony obejmuje awanse, jakie każdy ze skarżących mógłby uzyskać.

W odniesieniu do awansów w okresie dającym prawo do odszkodowania Sąd uznał, że to utrzymanie dyskryminującego prawnie położenia tego personelu właśnie względem etatowych członków zespołu projektu JET stanowi zawinioną bezprawność i spowodowało wyrządzenie im szkody. W konsekwencji podobnym położeniem personelu tymczasowego EWEA, które powinno być punktem wyjścia przy ustalaniu, z jakich postępów kariery skarżący mogliby skorzystać, jest sytuacja, w danym wypadku najbardziej korzystna, etatowych członków zespołu projektu JET.

(por. pkt 49–51, 65, 68)
14.

Pomoc przyznawana przez państwa — Zakaz — Odstępstwa — Pomoc, w stosunku do której można zastosować odstępstwo przewidziane w art. 87 ust. 3 lit. c) WE — Pomoc operacyjna — Wyłączenie (art. 87 ust. 3 lit. c) WE) (por. pkt 219–222)
1)

Od Liora GEIE zasądza się zapłatę następujących kwot na rzecz Komisji: — 6156,75 EUR z tytułu umowy Biogaz, umowy Biomasse i umowy Maxibrochure bioclimatique, wraz z odsetkami począwszy od dnia 28 lutego 2002 r. według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego podstawowych operacji refinansujących w euro, obowiązującej w lutym 2002 r., powiększonymi o jeden i pół punktu do dnia oraz o trzy i pół punktu począwszy od dnia do dnia całkowitej zapłaty; — 16325,11 EUR z tytułu umowy Biomasse, wraz z odsetkami począwszy od dnia 30 czerwca 2002 r. według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego podstawowych operacji refinansujących w euro, obowiązującej w czerwcu 2002 r., powiększonymi o jeden i pół punktu do dnia oraz o trzy i pół punktu począwszy od dnia do dnia całkowitej zapłaty; — 3980 EUR z tytułu umowy Wind Energy, wraz z odsetkami począwszy od dnia 15 stycznia 2002 r. według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego podstawowych operacji refinansujących w euro, obowiązującej w styczniu 2002 r., powiększonymi o jeden i pół punktu do dnia oraz o trzy i pół punktu począwszy od dnia do dnia całkowitej zapłaty; — 36000 EUR z tytułu umowy Transport, wraz z odsetkami począwszy od dnia 31 sierpnia 2001 r. według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego podstawowych operacji refinansujących w euro, obowiązującej w sierpniu 2001 r., powiększonymi o jeden i pół punktu do dnia oraz o trzy i pół punktu począwszy od dnia do dnia całkowitej zapłaty; — 36000 EUR z tytułu umowy Photovoltaïque, wraz z odsetkami począwszy od dnia 31 sierpnia 2001 r. według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego podstawowych operacji refinansujących w euro, obowiązującej w sierpniu 2001 r., powiększonymi o jeden i pół punktu do dnia oraz o trzy i pół punktu począwszy od dnia do dnia całkowitej zapłaty.