ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
5)

Jeśli zostanie ustalone, że przewidziane krajowe reguły dotyczące delegowania sędziów ewentualnie naruszają obowiązek zapewnienia środków niezbędnych do zapewnienia skutecznej ochrony sądowej, zgodnie z art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE, czy to ostatnie postanowienie traktatu należy interpretować w ten sposób, że wyłącza ono stosowanie wiążących wskazówek skierowanych do krajowego sądu przez sąd wyższej instancji, w którego składzie zasiadał delegowany sędzia, i na jakich warunkach? W szczególności, czy wadą dotknięte są wskazówki, które nie dotyczą istoty sporu sądowego, lecz zawierają wskazania dotyczące tego, jakie czynności procesowe należy podjąć?
3.

Jeżeli prawo Unii nie stoi na przeszkodzie temu, aby w ramach określania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu, dobru nienarodzonego dziecka na mocy przepisu prawa krajowego przyznane było samodzielne znaczenie, to czy art. 16 ust. 1 rozporządzenia dublińskiego może mieć zastosowanie do relacji pomiędzy nienarodzonym dzieckiem, a przebywającym legalnie w państwie członkowskim, do którego skierowano wniosek, ojcem tego nienarodzonego dziecka?
3)

W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytania pierwsze i drugie: Czy na rezydencie długoterminowym spoczywa ciężar dowodu co do tego, że przysługujące mu prawo do pobytu rezydenta długoterminowego w pierwszym państwie członkowskim nie wygasło? W przypadku odpowiedzi przeczącej: czy sąd lub organ krajowy są uprawnione do badania, czy wygasł wydany rezydentowi długoterminowemu dokument pobytowy z nieograniczonym okresem ważności, czy też byłoby to sprzeczne z wynikającą z prawa Unii zasadą wzajemnego uznawania decyzji organów?
—

Poprzez zarzut pierwszy wnoszący odwołanie utrzymuje, że w zaskarżonym wyroku naruszono art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) w zakresie, w jakim (i) nie jest możliwe żądanie dostępu do dokumentów objętych wnioskiem w sprawie T-628/17; oraz (ii) w wyroku tym uniemożliwiono wnoszącemu odwołanie skorzystanie z przysługującego mu prawa do skutecznego środka prawnego, a także zwiększono nierówność broni pomiędzy stronami. W każdym razie to ograniczenie art. 47 karty nie jest uzasadnione w świetle art. 52 ust. 1 karty.
C 128/10

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 23 grudnia 2021 r. – Syngenta Agro GmbH/Agro Trade Handelsgesellschaft mbH

(Sprawa C-830/21)

(2022/C 128/13)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberlandesgericht Hamburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Syngenta Agro GmbH

Strona pozwana: Agro Trade Handelsgesellschaft mbH

Pytania prejudycjalne

1) Czy art. 1 w związku z pkt 1 lit. b) załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 547/2011 (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku przywozu równoległego środka ochrony roślin należy przy jego dystrybucji w innym państwie członkowskim umieścić na opakowaniu nazwę i adres posiadacza zezwolenia z państwa członkowskiego pochodzenia, z którego dokonano przywozu tego środka?

2) Czy art. 1 w związku z pkt 1 lit. f) załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 547/2011 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku przywozu równoległego środka ochrony roślin należy obowiązkowo umieścić na opakowaniu w niezmienionej postaci pierwotnie nadany przez producenta numer partii, czy też w zgodzie z tym przepisem pozostaje sytuacja, gdy importer równoległy usunie pierwotny numer partii i umieści na opakowaniu swój własny numer identyfikacyjny, jeżeli importer ten prowadzi ewidencję, z której wynika relacja między używanymi przez niego i przez posiadacza zezwolenia numerami partii środka ochrony roślin objętego przywozem równoległym?

(1) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 547/2011 z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów w zakresie etykietowania środków ochrony roślin z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. 2011, L 155, s. 176)
2)

W przypadku udzielenia przez Trybunał odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy przewoźnik lotniczy jest zobowiązany, w ramach racjonalnych środków: a) zawrócić samolot, który miał wykonać lot i który został przekierowany na sąsiednie lotnisko z powodu burzy, w celu zabrania pasażerów tego lotu, gdy tylko pozwoli na to czas lotu załogi, a tym samym wykonać ten lot? W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy przewoźnik lotniczy jest do tego zobowiązany również wtedy, gdy z tego powodu, w celu wykonania innych lotów, które miały być wykonane przez ów samolot, musi zapewnić inny samolot i załogę zastępczą na lotnisku wylotu tych lotów, które jest lotniskiem macierzystym przewoźnika lotniczego? b) przewieźć pasażerów drogą lądową do samolotu, który miał wykonać lot i który został przekierowany z powodu burzy na sąsiednie lotnisko oddalone o 140 km, i wykonać lot stamtąd? c) wysłać zastępczy samolot lub przewieźć pasażerów drogą lądową do samolotu zastępczego wysłanego na sąsiednie lotnisko, a zatem wykonać lot?
2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy art. 83 ust. 4–6 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwo musi ponosić winę za naruszenie dokonane przez pracownika [por. art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (2)], czy też samo obiektywne naruszenie obowiązków, które można przypisać przedsiębiorstwu, wystarcza co do zasady do ukarania tego przedsiębiorstwa grzywną („strict liability”)?
Pytanie czwarte. Czy w przypadku umów konsumenckich, do których stosuje się rozporządzenie Rzym I, można interpretować art. 3 tego rozporządzenia w ten sposób, że postanowienia dotyczące ustalenia prawa właściwego – które są włączone do „ogólnych warunków” umowy zawartej przez strony lub które są zawarte w odrębnym dokumencie, do którego umowa wyraźnie odsyła i co do którego wykazano, że został on dostarczony konsumentowi – są ważne i mają zastosowanie?
C 165/25

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de apel București (Rumunia) w dniu 21 grudnia 2021 r. – R.I./Inspecția Judiciară, N.L.

(Sprawa C-817/21)

(2022/C 165/32)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de apel București

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: R.I.

Strona pozwana: Inspecția Judiciară, N.L.

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 2 i art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej, decyzję 2006/928 (w sprawie ustanowienia mechanizmu współpracy i weryfikacji postępów Rumunii w realizacji określonych założeń w zakresie reformy systemu sądownictwa oraz walki z korupcją) (1) a także gwarancje niezawisłości i bezstronności wynikające z prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które umożliwiają głównemu inspektorowi inspekcji sądowej wydawanie aktów administracyjnych o charakterze normatywnym (podrzędnych wobec ustawy) lub indywidualnym, w których decyduje on w sposób autonomiczny o organizacji ram instytucjonalnych inspekcji sądowej w zakresie wyboru inspektorów sądowych i oceny ich działalności, prowadzenia działalności inspekcyjnej, jak również powoływania zastępcy głównego inspektora, w wypadku gdy zgodnie z ustawą organiczną osoby te jako jedyne mogą przeprowadzać, zatwierdzać lub uchylać czynności dochodzenia dyscyplinarnego w stosunku do głównego inspektora?

(1) Decyzja Komisji 2006/928/CE z dnia 13 grudnia 2006 r. w sprawie ustanowienia mechanizmu współpracy i weryfikacji postępów Rumunii w realizacji określonych założeń w zakresie reformy systemu sądownictwa oraz walki z korupcją (Dz.U. 2006, L 354, s. 56).
1)

Czy sąd krajowy jest zobowiązany dokonywać w sposób zgodny z dyrektywą Rady 2009/133/WE (1) [z dnia 19 października 2009 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, podziałów przez wydzielenie, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich oraz przeniesienia statutowej siedziby SE lub SCE z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego] wykładni krajowego przepisu podatkowego mającego zastosowanie do sytuacji krajowych, który reguluje brak opodatkowania zysków kapitałowych osiągniętych w związku z umorzeniem udziału spółki przejmującej w kapitale spółki przekazującej, w okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie, w których: — ustawodawca krajowy uregulował w odrębnych przepisach operacje krajowe i podobne operacje transgraniczne, przy czym przepisy te nie są identyczne, — w przepisie krajowym mającym zastosowanie do operacji krajowych użyto jednak pojęć zawartych w dyrektywie [2009/133] – łączenie, przekazanie aktywów i pasywów, umorzenie udziału; — uzasadnienie krajowej ustawy podatkowej można interpretować w ten sposób, że ustawodawca zamierzał ustanowić takie samo rozwiązanie podatkowe dla operacji krajowych i operacji transgranicznych, uregulowanych w drodze transpozycji dyrektywy, w celu poszanowania zasady neutralności podatkowej łączenia w sposób niedyskryminacyjny i w sposób pozwalający uniknąć zakłóceń konkurencji?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 23 grudnia 2021 r. – UP/Centre public d’action sociale de Liège

(Sprawa C-825/21)

(2022/C 158/04)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour de cassation

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: UP

Druga strona postępowania: Centre public d’action sociale de Liège

Pytania prejudycjalne

Czy art. 6 i 8 dyrektywy 2008/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (1) stoją na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, zgodnie z którym doręczenie decyzji zezwalającej na pobyt w ramach rozpatrywania wniosku o zezwolenie na pobyt ze względów medycznych, uznanego za dopuszczalny w świetle wskazanych powyżej kryteriów, oznacza, że obywatel państwa trzeciego jest uprawniony do pobytu w trakcie rozpatrywania tego wniosku, choćby nawet w sposób tymczasowy i odwoływalny, co w konsekwencji prowadzi do dorozumianego cofnięcia decyzji nakazującej powrót wydanej wcześniej w kontekście postępowania o udzielenie azylu, z którą wspomniana decyzja zezwalająca na pobyt nie daje się pogodzić?

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. 2008, L 348, s. 98; sprostowanie: Dz.U. 2020, L 67, s. 14).
iii.

Czy jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, to art. 4 ust. 2, 3 i 4 lub 5 lub załącznik III do dyrektywy 2011/92 w sprawie OOŚ lub wspomniana dyrektywa w związku z zasadą pewności prawa i dobrej administracji wynikającą z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej skutkują tym, że w sytuacji gdy właściwy organ postanawia nie poddawać proponowanej inwestycji procedurze oceny oddziaływania na środowisko, istnieje obowiązek wyraźnego przedstawienia rozważań na temat wszystkich punktów i podpunktów załącznika III do dyrektywy w sprawie OOŚ, w zakresie, w jakim są one potencjalnie istotne dla danej inwestycji?
C 148/11

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 15 grudnia 2021 r. – VB/Comune di Portici

(Sprawa C-777/21)

(2022/C 148/16)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale di Napoli

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca środek odwoławczy: VB

Druga strona postępowania: Comune di Portici

Pytanie prejudycjalne

Czy przyjęte przez państwo włoskie przepisy [w niniejszej sprawie art. 93 ust. 1 bis i 7 bis decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 285 z 1992 r.] – które zakazują osobie prowadzącej działalność na własny rachunek, zamieszkałej we Włoszech przez okres dłuższy niż 60 dni, poruszania się w tym państwie pojazdem zarejestrowanym w innym państwie członkowskim i używanym przez nią zwykle do przemieszczania się i poruszania w dwóch państwach członkowskich, to znaczy w państwie członkowskim zamieszkania i w państwie członkowskim rejestracji pojazdu, w celu wykonywania przez nią zawodu (jak również ze względów związanych z jej życiem prywatnym) – są sprzeczne z art. 49 i 56 TFUE?
C 148/10

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 1 września 2021 r. w sprawie T-463/20, Sony Interactive Entertainment Europe/EUIPO, wniesione w dniu 10 listopada 2021 r. przez Sony Interactive Entertainment Europe Ltd

(Sprawa C-678/21 P)

(2022/C 148/14)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Sony Interactive Entertainment Europe Ltd (przedstawiciele: S. Malynicz, BL, M. Maier, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

Postanowieniem z dnia 24 lutego 2022 r., Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) orzekł, że odwołanie nie zostaje przyjęte do rozpoznania oraz że Sony Interactive Entertainment Europe Ltd pokrywa własne koszty.
2)

Czy w przypadku działalności takiej jak ochrona obiektów przemysłowych – w której nowy usługodawca przejął tylko jednego z czterech pracowników wchodzących w skład jednostki gospodarczej (w związku z czym nie przejął większości pracowników), brak jest okoliczności faktycznych pozwalających na stwierdzenie, że dany pracownik posiadał szczególne kompetencje i szczególną wiedzę, tak że można by uznać, iż zasadnicza część personelu, pod względem kompetencji, została przeniesiona na usługodawcę i nie zostały przeniesione żadne składniki niematerialne – można stwierdzić, że nie dochodzi do przejęcia jednostki gospodarczej, nawet jeśli klient nadal oddaje do dyspozycji nowego usługodawcy określony sprzęt (alarmy, telewizję przemysłową, komputer), zważywszy, po pierwsze, na stosunkowo niską wartość gospodarczą inwestycji, jaką ten sprzęt stanowi w całej operacji, a po drugie na to, że żądanie od klienta wymiany owego sprzętu nie byłoby racjonalne z ekonomicznego punktu widzenia (wyrok z dnia 27 lutego 2020 r., Grafe i Pohle, C-298/18, pkt 32) (3)?
C 148/10

Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 1 września 2021 r. w sprawie T-561/20, Sony Interactive Entertainment Europe/EUIPO, wniesione w dniu 10 listopada 2021 r. przez Sony Interactive Entertainment Europe Ltd

(Sprawa C-679/21 P)

(2022/C 148/15)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Sony Interactive Entertainment Europe Ltd (przedstawiciel: S. Malynicz, BL)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

Postanowieniem z dnia 22 lutego 2022 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył Sony Interactive Entertainment Europe Ltd jej własnymi kosztami.
C 138/14

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 20 grudnia 2021 r. – postępowanie karne przeciwko ZhU i RD

(Sprawa C-805/21)

(2022/C 138/14)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Specializiran nakazatelen syd

Strony w postępowaniu głównym

ZhU i RD

Pytania prejudycjalne

Czy wykładnia prawa krajowego, zgodnie z którą pojazd mechaniczny, który posłużył do przechowywania towarów akcyzowych (papierosów) bez banderoli w znacznych ilościach, nie jest narzędziem służącym do popełnienia przestępstwa, jest zgodna z art. 2 pkt 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i 2014/42/UE (1) z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej, ewentualnie z art. 1 tiret trzecie decyzji ramowej Rady 2005/212/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie konfiskaty korzyści, narzędzi i mienia pochodzących z przestępstwa?

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i 2014/42/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej (Dz.U. 2014, L 127, s. 39).
1)

Czy przy wystąpieniu z powództwem o uznanie skutków restytucyjnych stwierdzenia nieważności warunku umownego obciążającego kredytobiorcę kosztami zawarcia umowy, obwarowanie wniesienia powództwa dziesięcioletnim terminem przedawnienia – którego bieg rozpoczyna się z chwilą, w której warunek wyczerpuje swoje skutki wraz z uregulowaniem ostatniej płatności i w której to chwili konsument dowiaduje się o okolicznościach faktycznych świadczących o nieuczciwym charakterze warunku – jest zgodne z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/2013 (1), czy też konieczne jest, aby konsument dysponował dodatkowymi informacjami na temat oceny prawnej tych okoliczności faktycznych? Jeżeli konieczna jest wiedza odnośnie do oceny prawnej okoliczności faktycznych, to czy rozpoczęcie biegu terminu powinno być uzależnione od istnienia utrwalonego orzecznictwa dotyczącego nieważności warunku, czy też sąd krajowy może wziąć pod uwagę inne okoliczności?
C 213/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 20 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 6 sierpnia 2021 r. – F C C y M A B/Caixabank S.A., uprzednio Bankia S.A.

(Sprawa C-484/21)

(2022/C 213/21)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado de Primera Instancia no 20 de Barcelona

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: F C C i M A B

Strona pozwana: Caixabank S.A., uprzednio Bankia S.A.

Pytania prejudycjalne

1. Czy okoliczność, że bieg terminu przedawnienia roszczenia dotyczącego skutków finansowych nieuczciwego warunku, takiego jak warunek dotyczący kosztów, rozpoczyna się przed stwierdzeniem nieważności tego warunku z powodu jego nieuczciwego charakteru, jest zgodna z art. 38 [karty praw podstawowych Unii Europejskiej], zasadą skuteczności prawa Unii oraz z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 13/93 (1)?

2. Czy ustalenie, że bieg terminu przedawnienia nieuczciwego warunku rozpoczyna się w dniu, w którym sąd uprawniony do tworzenia orzecznictwa, taki jak Tribunal Supremo (sąd najwyższy, Hiszpania), wskazuje, iż dany warunek jest nieuczciwy, niezależnie od tego, czy dany konsument zna treść tego orzeczenia, czy też nie, jest zgodne z art. 38 [karty praw podstawowych Unii Europejskiej], zasadą skuteczności prawa Unii oraz z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 13/93?

3. Czy ustalenie w umowie długoterminowej, że bieg terminu przedawnienia roszczenia o zwrot kosztów poniesionych w celu ustanowienia hipoteki rozpoczyna się w chwili dokonania zapłaty – biorąc pod uwagę, że nieuczciwy warunek wyczerpał w tym momencie swoje skutki i nie istnieje ryzyko, że warunek ten zostanie ponownie zastosowany – jest zgodne z art. 38 [karty praw podstawowych Unii Europejskiej], zasadą skuteczności prawa Unii oraz z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 13/93?

(1) Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).
—

Pierwsze naruszenie prawa polegające na tym, że Sąd naruszył podstawową i autonomiczną przesłankę wszczęcia postępowania sądowego, uznaną w utrwalonym orzecznictwie, dotyczącą ciągłości istnienia interesu prawnego, odmawiając uwzględnienia kwestii, które zaistniały po wydaniu zaskarżonej decyzji z tego tylko powodu, że nie mogłyby one podważyć zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Taka wykładnia nie tylko myli ten wstępny wymóg proceduralny z późniejszą, przeprowadzaną co do istoty, kontrolą zgodności z prawem, ale także pozbawia wymóg ciągłości istnienia interesu prawnego jego własnej i niezależnej funkcji.
Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 22 września 2021 r. w sprawie T-169/20, Marina Yachting Brand Management/EUIPO, wniesione w dniu 2 grudnia 2021 r. przez Marina Yachting Brand Management Co Ltd

(Sprawa C-743/21 P)

(2022/C 198/22)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Marina Yachting Brand Management Co. Ltd (przedstawiciele: A. von Mühlendahl, C. Eckhartt i P. Böhner, Rechtsanwälte)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej; Industries Sportswear Co. Srl

Postanowieniem z dnia 31 marca 2022 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania oraz obciążył Marina Yachting Brand Management Co. Ltd własnymi kosztami.
1)

Czy sąd wykonującego państwa członkowskiego, do którego zwrócono się o stwierdzenie wykonalności, może na podstawie art. 3 ust. 4 decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW (1) w związku z art. 47 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej odmówić uznania wyroku innego państwa członkowskiego i wykonania kary orzeczonej w tym wyroku zgodnie z art. 8 tej decyzji ramowej, jeżeli istnieją przesłanki wskazujące na to, że stosunki panujące w tym państwie członkowskim – w chwili wydania orzeczenia, które ma zostać wykonane, lub dotyczących go późniejszych orzeczeń – są niezgodne z prawem podstawowym do rzetelnego procesu sądowego, ponieważ w tym państwie członkowskim system sądownictwa jako taki nie jest już zgodny z zapisaną w art. 2 TUE zasadą państwa prawnego?
1)

Czy art. 8 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym (1) (Dz.U. 2012, L 142, s. 1) należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszczają one przepisów krajowych, stosowanych korekcyjnie, na podstawie orzecznictwa utrwalonego w danym państwie członkowskim Unii Europejskiej, zgodnie z którym dopuszczalne jest, by podstawy zatrzymania podejrzanego, w tym za czyn zabroniony, o którego popełnienie jest on podejrzany, nie były zawarte w pisemnym akcie dotyczącym zatrzymania, lecz w innych powiązanych z nim dokumentach (poprzedzających lub kolejnych), których nie przedstawiono niezwłocznie i z którymi osoba ta może się zapoznać następnie przy ewentualnym zaskarżeniu zgodności z prawem zatrzymania w trybie sądowym?
Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 22 września 2021 r. w sprawie T-173/20, Henry Cotton's Brand Management/EUIPO, wniesione w dniu 2 grudnia 2021 r. przez Henry Cotton's Brand Management Co. Ltd

(Sprawa C-744/21 P)

(2022/C 198/23)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Henry Cotton's Brand Management Co. Ltd (przedstawiciele: A. von Mühlendahl, C. Eckhartt i P. Böhner, Rechtsanwälte)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej; Industries Sportswear Co. Srl

Postanowieniem z dnia 31 marca 2022 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania oraz obciążył Henry Cotton's Brand Management Co. Ltd własnymi kosztami.