ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady równego traktowania w zakresie, w jakim zaskarżone decyzje są sprzeczne z decyzją Komisji skierowaną do agencji Unii Europejskiej przewidującą udział personelu tymczasowego w postępowaniach w sprawie zmiany zaszeregowania. Zatem członkowie personelu tymczasowego zatrudnieni na podstawie umów na czas nieokreślony we Wspólnym Centrum Badawczym („JRC”) Komisji korzystają z systemu corocznej zmiany zaszeregowania, co tworzy zdaniem strony skarżącej nieuzasadnioną różnicę w traktowaniu.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady interesu służby, podczas gdy przedłużenie dla strony skarżącej byłoby uzasadnione na podstawie licznych okoliczności uwzględniających interes służby, takich jak: — utrzymanie delegatury zarządzanej i zorganizowanej w sposób efektywny, z wykwalifikowanym, zmotywowanym i wydajnym personelem pod przewodnictwem doświadczonego szefa delegatury; — utrzymanie szefa delegatury mającego 28-letnie doświadczenie w stosunkach dyplomatycznych, politycznych i ekonomicznych oraz we współpracy w państwie mającym status specjalnego partnera UE, jakim jest Etiopia; — przyczynianie się do utrzymania stabilności w państwie i uniknięcie jego rozpadu z powodu rozpoczęcia wojny domowej; — przyczynianie się do zatrzymanie obecnego przepływu migracyjnego oraz powstrzymanie jego wzrostu.
—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/423 z dnia 9 marca 2017 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu i wyprodukowanych przez Fujian Viscap Shoes Co. Ltd, Vietnam Ching Luh Shoes Co. Ltd, Vinh Thong Producing-Trading-Service Co. Ltd, Qingdao Tae Kwang Shoes Co. Ltd, Maystar Footwear Co. Ltd, Lien Phat Company Ltd, Qingdao Sewon Shoes Co. Ltd, Panyu Pegasus Footwear Co. Ltd, PanYu Leader Footwear Corporation, Panyu Hsieh Da Rubber Co. Ltd, An Loc Joint Stock Company, Qingdao Changshin Shoes Company Limited, Chang Shin Vietnam Co. Ltd, Samyang Vietnam Co. Ltd, Qingdao Samho Shoes Co. Ltd, Min Yuan, Chau Giang Company Limited, Foshan Shunde Fong Ben Footwear Industrial Co. Ltd i Dongguan Texas Shoes Limited Co., wykonującego wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) z dnia 29 marca 2017 r. dotyczącej zaproponowanej inicjatywy obywateli zatytułowanej „Minority SafePack – one million signatures for diversity in Europe”.
3.

Zarzut trzeci dotyczący odmowy udostępnienia ostatecznego sprawozdania OLAF-u przekazanego Komisji Europejskiej w związku z tym, że: — zaskarżona decyzja narusza art. 15 ust. 3 TFUE, art. 42 karty oraz rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji; — po wydaniu noty obciążeniowej oraz decyzji o odzyskaniu wierzytelności przez potrącenie stronie skarżącej należało udostępnić sprawozdanie końcowe OLAF-u, tak aby mogła w pełni skorzystać z prawa do obrony; — Komisja powinna była porozumieć się co do stosowania krajowych przepisów regulujących prawo dostępu do dokumentów, na których opiera się niekorzystna decyzja; — umowa w sprawie dofinansowania powinna była przewidywać postanowienia regulujące zasady udostępniania sprawozdań z dochodzenia oraz czynności sprawdzających Komisji; — w każdym razie Komisja mogła udostępnić dokument w części poprzez zaciemnienie pewnych jego fragmentów.
—

stwierdzenie częściowej nieważności art. 22 ust. 1 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/35/UE z dnia 5 kwietnia 2011 r. dotyczącej łączenia się spółek akcyjnych w zakresie w jakim znajduje on zastosowanie do bezwzględnej nieważności łączenia.
—

tytułem żądania ewentualnego, częściową zmianę dyrektywy 2014/40, zatwierdzonych przez Komisję Europejską art. 10 i załącznik II, w świetle braku jakiegokolwiek odesłania na opakowaniach papierosów do linku lub do klauzuli wyłączenia odpowiedzialności w odniesieniu do fotografii ukazanych na opakowaniach papierosów i umieszczenie na wszystkich opakowaniach papierosów w Unii Europejskiej ostrzeżenia dotyczącego obrazów ukazanych na opakowaniach papierosów ze szczególnym odesłaniem do linku, w którym można zapoznać się z informacjami odnoszącymi się do obrazów ukazanych na takich opakowaniach w celu rozwiania wszelkich podejrzeń;
4.

Zarzut czwarty, dotyczy włączenia połączeń przychodzących do EOG (inbound) do zakresu jednolitego i ciągłego naruszania, co narusza przepisy o właściwości miejscowej Komisji. Zarzut ten dzieli się na dwie części: — Cześć pierwsza dotyczy okoliczności, że praktyki dotyczące połączeń przychodzących do EOG (inbound) nie zostały zrealizowane w obrębie EOG; — Część druga: Komisja nie wykazała istnienia kwalifikowanych skutków w obrębie EOG powiązanych z praktykami związanymi z połączeniami przychodzącymi do EOG (inbound);
—

Pozwana nie przeanalizowała ani nie ustosunkowała się do dowodów świadczących o tym, że rynek ogrzewania dzielnicy Wilno doprowadziłby do podobnej poprawą ochrony środowiska naturalnego przez zastąpienie gazu biomasą bez konieczności interwencji państwa. Nie istnieje zawodność rynku na rynku ogrzewania w Wilnie. Rynek ogrzewania jest konkurencyjny i ma konkurencyjne ceny we właściwy sposób motywujące do inwestowania w neutralną pod względem emisji CO2 biomasę i zdolność spalania odpadów.
—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami wynikającymi z postępowań przed niższymi instancjami EUIPO, to jest przed Wydziałem Unieważnień oraz Czwartej Izby Odwoławczej, które to postępowania doprowadziły do wniesienia niniejszej skargi.
1.

Zarzut pierwszy, zgodnie z którym zaskarżona decyzja narusza zasadę konieczności. — Po pierwsze strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja wykracza poza wąski zakres dochodzenia Komisji zdefiniowany w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, w czasie wysłuchania, na posiedzeniu podsumowującym oraz we wcześniejszych wezwaniach do udzielenia informacji, co do czasu trwania zarzucanego naruszenia, jak również w stosunku do hipotez dotyczących szkody, będącej przedmiotem dochodzenia Komisji. — W dalszej kolejności strona skarżąca twierdzi, że pytań sformułowanych w zaskarżonej decyzji, o tak szerokim zakresie, nie można uznać za pytania uzupełniające, które miałyby wyłącznie na celu uzyskanie wyjaśnień dotyczących argumentów podniesionych przez stronę skarżącą w odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów oraz w trakcie wysłuchania, ale raczej jako całkowicie nowe i nieuzasadnione żądania. — Następnie zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja zmierza do uzupełnienia pewnych aspektów odpowiedzi udzielonych przez stronę skarżącą na wezwania do udzielania informacji wystosowanych w niektórych przypadkach nawet pięć lat temu a odnoszących się do okoliczności, które miały miejsce dziesięć lat temu i lub wcześniej. Strona skarżąca twierdzi, że jeżeli dodatkowe informacje, o które zwróciła się teraz Komisja były rzeczywiście niezbędne dla celów dochodzenia strona skarżąca mogła w sposób uzasadniony oczekiwać, że Komisja zwróci się o udzielenie tych informacji i wyjaśnień najpóźniej przed wystosowaniem pisma w sprawie przedstawienia zarzutów w grudniu 2015 r., a nie z początkiem 2017 r. — Poza tym zdaniem strony skarżącej, zaskarżona decyzja przerzuca na nią istotną cześć pracy należącej do Komisji, w szczególności przetwarzanie dostarczenie danych w szczególnym formacie. — Wreszcie strona skarżąca podnosi, że Komisja nie może przerzucić na nią pod groźbą kary, ciężaru dowodu mającego jakoby na celu umożliwienie jej wykazania prawdziwości argumentów podniesionych przez nią w odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów.
—

Strona skarżąca twierdzi, ze EBC nie miał kompetencji do podjęcia zaskarżonej decyzji, ponieważ organem właściwym do cofnięcia zezwolenia dla instytucji kredytowej wydanego wobec podmiotu nadzorowanego jest maltański organ nadzoru finansowego a nie EBC. Decyzję EBC podjęto z przekroczeniem kompetencji i naruszeniem przysługującego skarżącym prawa do wniesienia odwołania zgodnie z prawem krajowym, jak również ich prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu wynikającego z prawa Unii Europejskiej.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 277/46

Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2017 r. – UI (*1)/Rada

(Sprawa T-282/17)

(2017/C 277/68)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: UI (*1) (przedstawiciel: adwokat J. Diaz Cordova)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— zobowiązanie strony pozwanej do zatrudnienia go na stanowisku AST/SC 2 w ramach Sekretariatu Generalnego Rady (DG A3).

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący w istocie kwestionuje legalność procedur, których zastosowanie skutkowało według niego niezatrudnieniem go na stanowisku, o które się ubiegał. Skarżący odnosi się w tym względzie w szczególności do sporządzonego przez stronę pozwaną dodatkowego dokumentu, który w jego ocenie nie powinien był zostać wzięty pod uwagę w ramach jego oceny, gdyż został on przedstawiony długo po zakończeniu okresu próbnego. Skarżący twierdzi, że przy ocenie sytuacji skarżącego strona pozwana naruszyła niektóre z jego praw podstawowych, w szczególności prawo do ochrony życia prywatnego, tajemnicy korespondencji oraz prawo do wniesienia zażalenia.

(*1) Informacje usunięto w ramach ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych.
—

stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (Single resolution Board, SRB) na sesji wykonawczej w dniu 11 kwietnia 2017 r. w sprawie składek wnoszonych ex-ante za 2017 r. na poczet jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2017/05) [„Decision of the Executive Session of the Board of 11 April 2017 on the calculation of the 2017 ex-ante contributions to the Single Resolution Fund (SRB/ES/SRF/2017/05)”], a w każdym razie w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej oraz
1.

Zarzut pierwszy: naruszenie art. 70 ust. 2 akapity od pierwszego do trzeciego rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (1) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/81 (2) w związku z art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE (3) — pozwana niesłusznie nałożyła na skarżącą obowiązek uiszczania składek na rzecz funduszu, ponieważ rozporządzenie (UE) nr 806/2014 i dyrektywa 2014/59/EU nie przewidują obowiązku uiszczania składek dla instytucji objętych restrukturyzacją lub uporządkowaną likwidacją. Artykuł 114 TFUE zakazuje poboru składek od instytucji takich jak skarżąca, które restrukturyzują lub likwidują swoją pozostałą działalność. Przesłanki do podjęcia środków na podstawie art. 114 ust. 1 TFUE nie zostały spełnione w odniesieniu do skarżącej. Także art. 114 ust. 2 TFUE sprzeciwia się pobieraniu składek. — Pozwana niesłusznie nałożyła na skarżącą obowiązek uiszczania składek na rzecz funduszu, ponieważ instytucja ta nie jest wystawiona na ryzyko, wykluczona jest restrukturyzacja lub uporządkowana likwidacja na podstawie rozporządzenia (UE) nr 806/2014, a instytucja nie ma znaczenia dla stabilności systemu finansowego. Narusza to art. 103 ust. 7 lit. a), d) i g) dyrektywy 2014/59/UE. — Od początku 2012 r. skarżąca nie prowadziła już nowych operacji i w wyniku decyzji Komisji Europejskiej w przedmiocie pomocy państwa jest objęta restrukturyzacją, względnie uporządkowaną likwidacją. W stosunku do większości jej niespełnionych zobowiązań ma ona pozycję powiernika na rzecz innego podmiotu prawa, który przejął ryzyko powodzenia i strat z jej działalności. — Rozporządzenie delegowane (UE) 2015/63 (4) narusza art. 114 TFUE oraz art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE jako istotny przepis dotyczący obliczania składek (art. 290 ust. 1 zdanie drugie TFUE). Ponadto nie można było przekazać pozwanej określania dodatkowych wskaźników ryzyka (art. 290 ust. 1 TFUE).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 277/53

Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2017 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO – Papouis Dairies (fino)

(Sprawa T-416/17)

(2017/C 277/77)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC i V. Marsland, solicitor)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Papouis Dairies LTD (Nikozja, Cypr)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Papouis Dairies LTD

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny kolorowy znak towarowy zawierający element słowny „fino” – zgłoszenie nr 11 180 791

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 kwietnia 2017 r. w sprawie R 2759/2014-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie EUIPO oraz drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty
—

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 60 rozporządzenia Rady nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1) oraz art. 72 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1995, L 303, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2424 z dnia 16 grudnia 2015 r. zmieniającym rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz uchylającym rozporządzenie Komisji (WE) nr 2869/95 w sprawie opłat na rzecz Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Dz.U. 2015, L 341, s. 21).
dopuszczenie do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „LABORATOIRES MAJORELLE” dla:

klasy 3: mydła; kosmetyki; produkty kosmetyczne; preparaty do mycia do higieny intymnej, dezodoryzujące lub do higieny; preparaty kosmetyczne do pielęgnacji skóry; niemedyczne preparaty do pielęgnacji skóry; środki oczyszczające skórę; kremy do skóry;

klasy 5: preparaty farmaceutyczne do pielęgnacji skóry; substancje dietetyczne do celów medycznych; zioła lecznicze; suplementy dietetyczne i odżywcze; suplementy żywnościowe do celów medycznych; dodatki uzupełniające do żywności o działaniu leczniczym; preparaty farmaceutyczne;

klasy 10: aparatura i instrumenty chirurgiczne, medyczne, stomatologiczne i weterynaryjne, protezy kończyn, oczu i zębów; artykuły ortopedyczne; materiały do zszywania stosowane w chirurgii; aparatura i instrumenty chirurgiczne; aparaty i instrumenty medyczne:
—

Naruszenie mutatis mutandis art. 53 ust. 2 lit. c) i d) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w odniesieniu do praw autorskich skarżącego do rysunku opakowania „Djili” zawierającego napis czerwonymi literami na niebieskim opakowaniu z sylwetką papugi i w odniesieniu do prawa skarżącego do używania nazwy handlowej dla towarów w rozumieniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-17/06 „Celine”;
1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia decyzji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 11 października 2016 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów znajdujących się w posiadaniu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w ramach jego działalności administracyjnej (Dz.U. 2016. C 445, s. 3), art. 15 ust. 3 TFUE oraz art. 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z publicznym dostępem do dokumentów instytucji oraz obowiązkiem przejrzystości. W szczególności strona skarżąca twierdzi, że zaskarżone decyzje powinny być uznane za nieważne, ponieważ nie udostępniają dokumentów, udostępniają inne dokumenty w sposób niepełny bądź udostępniają je z licznymi ukrytymi fragmentami.
1.

zasądzenie od Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Radę, zadośćuczynienia na rzecz skarżącego w wysokości 250 000 EUR za krzywdę wyrządzoną mu w następstwie: — umieszczenia jego nazwiska w tabeli III załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB, na mocy decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2011, L 319, s. 71) i umieszczenia jego nazwiska w tabeli III załącznika VIII do rozporządzenia (UE) nr 961/2010 na mocy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2011, L 319, s. 11); — umieszczenia jego nazwiska w tabeli III załącznika IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. 2012, L 88, s. 1); — umieszczenia jego nazwiska w tabeli III załącznika do decyzji Rady 2013/661/WPZiB z dnia 15 listopada 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2013, L 306, pkt 18) i w tabeli III załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1154/2013 z dnia 15 listopada 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2013 L 306, s. 3);
—

stwierdzenie nieważności części rozporządzenia Komisji (UE) 2017/776 z dnia 4 maja 2017 r. zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. („rozporządzenie CLP”) w zakresie, w jakim klasyfikuje i oznakowuje ono substancję antrachinon w ten sposób, że w tabeli 3 część 3 załącznika VI do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 dodaje następującą pozycję: Numer indeksowy: 606-151-00-4; Międzynarodowa terminologia chemiczna: antrachinon; Numer WE: 201-549-0; Numer CAS: 84-65-1; Klasa zagrożenia i kody kategorii: Carc. 1B; Kod zwrotów wskazujących rodzaj zagrożenia: H350; Piktogram, kody haseł ostrzegawczych: GHS08 Dgr; Kody zwrotów wskazujących rodzaj zagrożenia: H350;
1.

Zarzut pierwszy dotyczący błędu co do prawa, oczywistego błędu w ocenie oraz braku uzasadnienia w zastosowaniu wyjątku dotyczącego ochrony postępowań sądowych, ustanowionego w art. 4 ust. 2 rozporządzenia o przejrzystości. — Strona skarżąca twierdzi, że dokument, którego dotyczy wniosek o uzyskanie dostępu jest ostatecznym dokumentem o charakterze administracyjnym, niechronionym klauzulą tajności i nieobjętym żadnym wyjątkiem od zasady dostępu. Ponadto, jeżeli nawet by uznać, że wyjątek taki ma zastosowanie w niniejszej sprawie, zdaniem strony skarżącej strona pozwana w dokonała oczywiście błędnej wykładni tego wyjątku lub w sposób oczywiście błędny go zastosowała nie wykazując w jaki sposób ujawnienie tego dokumentu naruszyłoby postępowanie sądowe.
1.

Zarzut pierwszy oparty na fakcie, że pozwany naruszył uzasadnione oczekiwania skarżącego i wprowadził go w błąd potwierdzając, że jego zgłoszenie udziału w konkursie spełniało wszystkie wymogi. — Skarżący podnosi, że pozwany, po potwierdzeniu w dniu 9 stycznia 2017 r., że jego zgłoszenie udziału w konkursie spełniało wszystkie wymogi ogłoszenia o konkursie i po udzieleniu mu zezwolenia na udział w komputerowych testach, wprowadził go w błąd i nie umożliwił mu skorygowania oczywistego błędu pisarskiego dotyczącego poziomu znajomości języka polskiego, w wyniku którego został on następnie wykluczony z konkursu.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do obrony (art. 41 ust. 2 KPPUE). — Twierdzi się w tym zakresie, że procedura restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewidziana w art. 18, 24 ust. 2 lit. a) i art. 27 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (1) jest sprzeczna z prawe do obrony w zakresie, w jakim nie pozwala podmiotom, których ona dotyczy, na jakiekolwiek, choćby najmniejsze uczestnictwo w postępowaniu. Tą samą sprzecznością z prawem są obarczone zdaniem skarżących art. 32, 38 i 43 dyrektywy 2014/59/UE (2), ponieważ nie przewidują one żadnego wysłuchania osób, których dotyczy postępowanie.
—

(D) co do istoty sprawy: stwierdzenie nieważności/niezgodności z prawem aktu niekorzystnego dla skarżącej, jakim było zwolnienie z pracy z dnia 22 grudnia 2016 r., zwane „pismem kierowanym do Pani Cataliny Stancu”, które dotarło do skarżącej w dniu 24 stycznia 2017 r. ze wszystkich wskazanych powodów, wraz z natychmiastowym przywróceniem stosunku pracy i nakazaniem pozwanej zapłaty odszkodowania obejmującego wynagrodzenie, które powinno zostać wypłacone w okresie od dnia zwolnienia z pracy do dnia wydania wyroku. Alternatywnie, w razie, gdyby skarżąca nie mogła zostać przywrócona do pracy, nakazanie ERCEA wypłaty odszkodowania za utracone wynagrodzenie do chwili wygaśnięcia umowy (styczeń 2018) w wysokości 39 000 EUR;
—

Skarżąca podnosi, że nie miała jeszcze możliwości zapoznać się z decyzjami dotyczącymi lat 2015, 2016 i 2017 odnoszącymi się do jej sytuacji, które to zachowanie jawnie narusza art. 15 TFUE oraz prawo dostępu do dokumentów instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii, niezależnie od ich formy.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 318/14

Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2017 r. – Fruit of the Loom/EUIPO – Takko (FRUIT)

(Sprawa T-424/17)

(2017/C 318/19)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Fruit of the Loom, Inc. (Bowling Green, Kentucky, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, i V. Marsland, solicitor)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Takko Holding GmbH (Telgte, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „FRUIT” – unijny znak towarowy nr 5 077 508

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 kwietnia 2017 r. w sprawie R 2119/2016-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Podniesione zarzuty

— Naruszenie art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;
—

uznanie skargi przedstawionej w piśmie wszczynającym postępowanie za dopuszczalną oraz zasadną i w rezultacie — stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i nakazanie EUIPO wpisania do rejestru znaków towarowych zgłoszenia graficznego unijnego znaku towarowego nr 15 950 603 GRATIS dla wszystkich towarów objętych zgłoszeniem; — posiłkowo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i nakazanie EUIPO wpisania do rejestru znaków towarowych zgłoszenia graficznego unijnego znaku towarowego nr 15 950 603 GRATIS dla „produktów perfumeryjnych, produktów kosmetycznych, perfum i dezodorantów do użytku osobistego”;
—

Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz wszelkich późniejszych wymaganych aktów z niej wynikających, nawet jeśli nie są one znane, z uchyleniem wszelkich skutków wynikających w zakresie skuteczności wobec skarżącego i w zakresie skutków w sferze prawnej i majątkowej, nakazanie, by sprawa została rozpatrzona w sposób pozwalający skarżącemu na uzyskanie niezbędnych informacji, żeby mógł przedstawić swoje argumenty, by nowa decyzja została wydana z poszanowaniem zasad zaufania, legalności i przejrzystości;
3.

Zarzut trzeci, w którym strona skarżąca twierdzi, że pozwane nie przedstawiły stronie skarżącej dowodów, które rzekomo uzasadniały wydane przez nie decyzje o ponownym umieszczeniu nazwy strony skarżącej w wykazie zanim to ponowne umieszczenie nastąpiło lub wdrożenie decyzji o umieszczeniu jej nazwy w wykazie, wydanej przez ONZ, co narusza przysługujące stronie skarżącej prawo do obrony oraz prawo do skutecznej ochrony sądowej.