ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
51.

Odpowiedź na to pytanie znajduje się w orzecznictwie Trybunału dotyczącym ogólnego zatrzymywania danych i uzyskiwania do nich dostępu. Uregulowanie krajowe musi określać warunki, na jakich dostawcy usług łączności elektronicznej są zobowiązani do udzielenia właściwym organom krajowym dostępu do danych. Musi ono zawierać jasne i precyzyjne przepisy regulujące zakres i sposób stosowania przyjętego w tym celu środka oraz ustanawiające minimalne wymogi służące temu, by osoby, o których dane osobowe chodzi, miały wystarczające gwarancje pozwalające na skuteczną ochronę tych danych przed ryzykiem nadużyć. Ingerencja ma być ograniczona do tego, co ściśle niezbędne. Jeśli chodzi o cel polegający na zwalczaniu przestępczości, dostępu można udzielić wyłącznie w odniesieniu do danych dotyczących osób podejrzewanych o planowanie, popełnianie czy też popełnienie poważnego przestępstwa bądź też zaangażowanych w taki czy inny sposób w takie przestępstwo. W celu zapewnienia pełnej zgodności z tymi warunkami konieczne jest, aby taki dostęp był uzależniony od uprzedniej kontroli, przeprowadzanej przez sąd lub niezależny organ administracyjny, uzasadnionego wniosku złożonego przez właściwe organy w ramach postępowań krajowych mających na celu zapobieganie przestępstwom, ich wykrywanie lub karanie. Taka ocena musi zawsze mieć charakter prospektywny, z wyjątkiem pilnych i należycie uzasadnionych przypadków, w których należy ją przeprowadzić w krótkim czasie po udzieleniu dostępu ( 18 ). W przeciwnym razie, zanim przeprowadzono by retrospektywną ocenę zgodności środków nadzoru z prawem, nastąpiłaby już poważna ingerencja w prawa oskarżonego i osób postronnych, na których sytuację miałoby wpływ udzielenie dostępu. W związku z tym brak oceny dokonanej przez niezależny organ nie może zostać konwalidowany w drodze przeprowadzenia retrospektywnej oceny de novo.
31.

Jeśli chodzi o pytania prejudycjalne, to moim zdaniem trzy pierwsze mogą być rozpatrywane łącznie, ponieważ dotyczą tego samego zagadnienia prawnego, a mianowicie, czy odpoczynek dobowy sumuje się z tygodniowym okresem odpoczynku, czy też stanowi jego część. W czwartym pytaniu prejudycjalnym natomiast sąd odsyłający zwraca się do Trybunału z pytaniem, czy art. 3 dyrektywy 2003/88 w związku z art. 31 ust. 2 [Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zwanej dalej „kartą”] należy interpretować w ten sposób, że pracownik ma prawo do minimalnego okresu odpoczynku, który powinien zostać przyznany w trakcie 24 godzin, również w przypadku, w którym pracownik ten nie jest zobowiązany do świadczenia pracy, z jakiegokolwiek powodu, w następnym okresie 24 godzin. Piąte pytanie, choć logicznie powiązane z czwartym, stawia niezależne od niego pytanie: sąd odsyłający zwraca się do Trybunału o wyjaśnienie, czy art. 3 i 5 dyrektywy w związku z art. 31 ust. 2 karty należy interpretować w ten sposób, że odpoczynek dobowy należy przyznać przed tygodniowym okresem odpoczynku. W odniesieniu do tego ostatniego pytania prejudycjalnego mam wątpliwości co do jego dopuszczalności: moim zdaniem, sąd odsyłający nie uzasadnił bowiem dostatecznie jego użyteczności w świetle postępowania głównego.
75.

Nie da się ukryć, że omawiany tu sporny środek jest zbliżony do nakazu rozwiązania stosunku gospodarczego, zawartego w art. 14 ust. 4 akapit pierwszy dyrektywy 2015/849. Ten ostatni zakłada jednak, że bank w konkretnym przypadku nie jest w stanie spełnić wymogów należytej staranności określonych w art. 13 ust. 1 akapit pierwszy lit. a), b) lub c). Spełnienie wymogów należytej staranności musi być zatem niemożliwe w odniesieniu do konkretnego klienta. Potwierdza to systematyka, gdyż w art. 14 ust. 4 akapit pierwszy in fine w odniesieniu do zgłoszenia podejrzanej transakcji zawarte jest jednoznaczne sformułowanie „w odniesieniu do danego klienta”. Zgodnie z uzasadnieniem włączenia tego przepisu do trzeciej dyrektywy w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy 2005/60 ( 39 ) wniosek miał na celu zapewnienie, że stosunki gospodarcze z klientem zostaną zakończone, jeżeli nie będzie można pomyślnie zakończyć procedury identyfikacji klienta ( 40 ).
40.

W świetle powyższych rozważań sąd odsyłający uważa, że chociaż AJOFM Ilfov (sprawa C‑524/21) i AMOFM Bukareszt (sprawa C‑525/21) wdrożyły ustawę nr 200/2006 transponującą dyrektywę 2008/94, wypłacając IG i IM wynagrodzenia gwarantowane przez fundusz gwarancyjny, to decyzja Curtea de Conturi (trybunału obrachunkowego) z dnia 6 sierpnia 2019 r. doprowadziła do późniejszego przeszacowania wniosków o wypłatę już zaakceptowanych przez ten fundusz. Ponowna ocena stanowi zatem ponowną ocenę indywidualnego prawa każdego pracownika do wypłaty odszkodowania odnoszącego się do okresu wykraczającego poza ramy prawne lub do którego roszczenie zostało zgłoszone poza terminem przedawnienia.
22.

Po pierwsze bowiem art. 1 lit. b) i c) oraz art. 3 tego rozporządzenia, na które powołuje się BRM ze względu na to, że przepisy te nakładają na krajowe organy regulacyjne obowiązek wspierania konkurencji między podmiotami działającymi na rynkach energii elektrycznej, nie stoją same w sobie na przeszkodzie istnieniu monopolu na organizację scentralizowanych rynków energii elektrycznej i zarządzanie nimi. Po drugie, skutku takiego nie wywołuje art. 10 ust. 4 i 5 tego rozporządzenia, na który również powołuje się BRM, ponieważ przepisy te zobowiązują właściwe organy do określenia polityki i środków, które mogą przyczynić się do pośredniego ograniczenia kształtowania się cen hurtowych, a w przypadku gdy zidentyfikują one taką politykę lub środek, do przyjęcia wszelkich odpowiednich środków w celu wyeliminowania lub ograniczenia wpływu tych polityk i środków.
5.

Artykuł 3 tej samej decyzji ramowej, zatytułowany „Uwzględnianie w nowym postępowaniu karnym wyroku skazującego zapadłego w innym państwie członkowskim”, przewiduje: „1. Każde państwo członkowskie dopilnowuje, by w postępowaniu karnym prowadzonym przeciwko danej osobie uwzględnione zostały uprzednie wyroki skazujące, zapadłe wobec tej samej osoby w innych państwach członkowskich i dotyczące innych zdarzeń – które to wyroki są znane dzięki stosownym instrumentom wzajemnej pomocy prawnej lub instrumentom wymiany informacji pochodzących z rejestrów karnych – w zakresie, w jakim zgodnie z prawem krajowym uwzględniane są uprzednie krajowe wyroki skazujące, oraz by wiązały się z nimi skutki prawne równoważne skutkom wiążącym się z uprzednimi krajowymi wyrokami skazującymi. 2. Przepisy ust. 1 mają zastosowanie do postępowania przygotowawczego, sądowego i wykonawczego, w szczególności w odniesieniu do mających zastosowanie przepisów postępowania, w tym przepisów dotyczących zatrzymania, kwalifikacji przestępstwa, rodzaju i wymiaru kary oraz przepisów dotyczących wykonania orzeczenia. 3. Uwzględnienie uprzednich wyroków skazujących zapadłych w innych państwach członkowskich przewidziane w ust. 1 nie skutkuje naruszeniem, uchyleniem ani rewizją ze strony państwa członkowskiego prowadzącego nowe postępowanie uprzednich wyroków skazujących ani jakichkolwiek decyzji związanych z ich wykonaniem. […] 5. Jeżeli przestępstwo, w którego sprawie toczy się nowe postępowanie, zostało popełnione, zanim zapadł uprzedni wyrok skazujący lub zanim został on w pełni wykonany, ust. 1 i 2 nie skutkują zobowiązaniem państw członkowskich do stosowania przepisów krajowych dotyczących wydawania wyroków, których zastosowanie do zagranicznych wyroków skazujących skutkowałoby ograniczeniem dla sędziego przy wydawaniu wyroku w nowym postępowaniu. Państwa członkowskie dopilnowują jednak, by ich sądy mogły w inny sposób uwzględniać w takich sprawach uprzednie wyroki skazujące zapadłe w innych państwach członkowskich”.
60.

W tych okolicznościach proponuję, aby na pierwszą część trzeciego pytania prejudycjalnego odpowiedzieć, że art. 24 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 w związku z art. 47 i 48 karty nie stoją co do zasady na przeszkodzie temu, aby przekazanie osoby, której dotyczy wniosek, zostało odroczone w celu przeprowadzenia postępowania karnego w wykonującym nakaz państwie członkowskim z tego względu, że osoba ta nie chce zrezygnować z przysługującego jej prawa do udziału w tym postępowaniu karnym. W ramach wykonywania swobody oceny przysługującej wykonującemu nakaz organowi sądowemu na podstawie art. 24 tej decyzji ramowej organ ów jest jednak zobowiązany do zbadania, czy ograniczenie wykonywania przez tę osobę przysługujących podstawowych gwarancji proceduralnych może być usprawiedliwione w świetle potencjalnie rozbieżnych uzasadnionych interesów państwa członkowskiego wydającego i państwa członkowskiego wykonującego nakaz.
68.

Pomijając fakt, że wyrok Okrožno sodišče v Mariboru (sądu okręgowego w Mariborze) z dnia 6 lipca 2012 r. można uznać za „prawomocne orzeczenie sądowe ze skutkiem wiążącym” dla Republiki Federalnej Niemiec, wydaje mi się, że do „zasad konstytucyjnych” państwa członkowskiego można zaliczyć pierwszeństwo prawa Unii i ochronę praw podstawowych. Dlatego moim zdaniem w sytuacji takiej jak ta w niniejszej sprawie to przede wszystkim do właściwych organów wezwanego państwa członkowskiego należy rozpoczęcie konsultacji z właściwymi organami Stanów Zjednoczonych Ameryki. Chociaż podzielam ocenę Komisji, że konsultacje te nie mogą prowadzić do nieuwzględnienia przez to państwo członkowskie „przeszkody” stworzonej przez prawo Unii, to nie posunąłbym się jednak do stwierdzenia, jak czyni to Komisja, że umowa o ekstradycji Niemcy–USA w związku z porozumieniem UE–USA nie jest ostatecznie sprzeczna z prawem Unii. Jeżeli takie konsultacje nie doprowadzą do wycofania lub w stosownym przypadku ograniczenia wniosku o ekstradycję przez właściwe organy Stanów Zjednoczonych Ameryki, wezwane państwo członkowskie nie będzie miało innego wyboru, jak tylko przyznać pierwszeństwo prawu Unii przed swoimi zobowiązaniami wynikającymi z dwustronnej umowy o ekstradycji.
Keywords

Summary



Keywords

Przywileje i immunitety Wspólnot Europejskich – Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia na mieniu instytucji – Wymóg udzielenia upoważnienia przez Trybunał – Odmowa udzielenia upoważnienia – Bezprawna i nieproporcjonalna ingerencja w wykonywanie praw człowieka – Brak

(Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot, art. 1)

Summary

Artykuł 1 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot, zgodnie z którym mienie i aktywa Wspólnot nie podlegają żadnym środkom przymusu administracyjnego lub sądowego bez upoważnienia Trybunału, ma na celu uniknięcie przeszkód w funkcjonowaniu i niezależności Wspólnot. Wykładnia taka jest zgodna z zasadami ogólnego prawa międzynarodowego, które znajdują zastosowanie w dziedzinie immunitetów państw i organizacji międzynarodowych.

Z powyższego wynika, że decyzja Trybunału odmawiająca upoważnienia do zastosowania środka przymusu, takiego jak zajęcie, a wydana zgodnie z tą wykładnią, nie może zostać uznana za bezprawną i nieproporcjonalną ingerencję w wykonywanie praw człowieka chronionych umowami międzynarodowymi, w szczególności prawa do poszanowania własności lub prawa dostępu do sądu stanowiącego integralny składnik prawa do rzetelnego procesu.

(por. pkt 10, 12–13)
151

W celu udzielenia odpowiedzi na drugie pytanie zadane w tym wniosku pozostaje jeszcze wyjaśnić, że skoro ustalone zostało, iż art. 133 ust. 6 akapit drugi WE ma stosować się do kwestii zawierania omawianych porozumień, to powyższe postanowienie, które podkreśla dzielony charakter kompetencji wspólnotowej do ich zawarcia i przez to uzupełnia dyspozycję art. 133 ust. 5 akapit pierwszy WE, musi, podobnie jak to ostatnie postanowienie, służyć za podstawę prawną zawarcia tych porozumień.
82.

Rozporządzenie nr 2201/2003 przewiduje stosowanie podobnych zasad do procedur powrotu dziecka bezprawnie uprowadzonego oraz wykonywania prawa do osobistej styczności z dzieckiem. W szczególności z art. 57 ust. 3 tego rozporządzenia wynika, że pomoc udzielona przez organy centralne jest nieodpłatna. Na podstawie art. 41 rzeczonego rozporządzenia prawo do osobistej styczności z dzieckiem przyznane w wykonalnym orzeczeniu wydanym w jednym państwie członkowskim jest uznawane i wykonalne w innym państwie członkowskim bez potrzeby stwierdzenia wykonalności oraz bez możliwości sprzeciwienia się uznaniu. Artykuł 42 rozporządzenia nr 2201/2003 przewiduje analogiczne uznawanie orzeczeń zarządzających powrót dziecka, o których mowa w art. 11 ust. 8 tego rozporządzenia. W art. 57 ust. 2 tego rozporządzenia przewidziano możliwość dopuszczenia w kontaktach z organami centralnymi państw członkowskich innego języka niż języki tych państw. Wreszcie art. 50 rzeczonego rozporządzenia stanowi, że powód lub wnioskodawca, który korzystał w państwie członkowskim pochodzenia z całkowitej lub częściowej pomocy prawnej lub ze zwolnienia od kosztów i opłat, ma prawo do korzystania, w postępowaniach dotyczących powrotu dziecka bezprawnie uprowadzonego lub wykonywania prawa do osobistej styczności z dzieckiem przewidzianych w art. 41, 42 i 48 tego rozporządzenia, z najkorzystniejszej pomocy prawnej lub ze zwolnienia od kosztów i opłat w najszerszym zakresie przewidzianym w prawie państwa członkowskiego wykonania.
108.

Mimo to, skoro Unia posiada jedynie kompetencje powierzone, to istnienie danej kompetencji, zwłaszcza gdy ma ona charakter wyłączny, powinno znaleźć uzasadnienie we wnioskach płynących z konkretnej analizy relacji istniejących między przewidywaną umową międzynarodową a obowiązującym prawem Unii. Analiza ta powinna uwzględniać dziedziny objęte, odpowiednio, zasadami Unii i postanowieniami przewidywanej umowy, ich możliwym do przewidzenia rozwojem, jak również charakterem i treścią tych zasad i postanowień, celem sprawdzenia, czy umowa mogłaby wpływać na jednolite i spójne stosowanie zasad Unii i prawidłowe funkcjonowanie wprowadzonego przez nie systemu [opinia 1/13 (dotycząca przystąpienia państw trzecich do konwencji haskiej) z dnia 14 października 2014 r., EU:C:2014:2303, pkt 74; wyrok z dnia 26 listopada 2014 r., Green Network, C‑66/13, EU:C:2014:2399, pkt 33].
297

Po drugie, art. 7, 8, 10 i 11 figurujące w rozdziale II, art. 12–16 zawarte w rozdziale III, art. 18–28 figurujące w rozdziale IV, art. 51–53 figurujące w rozdziale VI oraz art. 62 i 63 zawarte w rozdziale VIII konwencji stambulskiej zobowiązują strony tej konwencji między innymi do wdrażania skutecznych, kompleksowych i skoordynowanych polityk krajowych w celu zapobiegania i zwalczania wszelkich form przemocy, do przeznaczania odpowiednich środków finansowych i zasobów ludzkich, do wyznaczania oficjalnych organów odpowiedzialnych za koordynację, wdrażanie, monitorowanie i ocenę polityk, do gromadzenia danych statystycznych, do wspierania badań nad podstawowymi przyczynami przemocy i ich skutkami, ich częstotliwością występowania oraz karalnością, do promowania zmian w celu wykorzenienia wszelkich praktyk opartych na idei niższości kobiet lub na stereotypowych rolach kobiet i mężczyzn, do zapobiegania wszystkim formom przemocy objętym zakresem wspomnianej konwencji, do umieszczenia szczególnych potrzeb osób podatnych na przemoc i ofiar w centrum swoich działań, do zapewniania, by kultura, zwyczaj, religia, tradycja lub rzekomy „honor” nie były uznawane za usprawiedliwiające akty przemocy, do prowadzenia programów na rzecz podnoszenia świadomości, do ustanawiania programów mających na celu nauczenie sprawców przemocy domowej zachowań zakładających niestosowanie przemocy, do przyjmowania koniecznych środków by chronić wszystkie ofiary przed kolejnymi aktami przemocy, w tym mechanizmów gwarantujących skuteczną współpracę wszystkich właściwych organów państwowych, odpowiednich i na czas informacji dotyczących dostępnego wsparcia oraz środków prawnych, poradnictwa prawnego i psychologicznego, wsparcia finansowego, dostępu do opieki zdrowotnej i służb socjalnych, informacji o indywidualnych/zbiorowych mechanizmach składania skarg, wystarczającej liczby odpowiednich i łatwo dostępnych schronisk, bezpłatnego telefonu zaufania, ośrodków świadczących pomoc ofiarom gwałtów i przemocy seksualnej, dostosowaną do wieku pomoc psychologiczną dla dzieci będących świadkami przemocy, do podejmowania koniecznych środków zapewniających, by zasady poufności nie stanowiły przeszkody w zgłaszaniu poważnego aktu przemocy, który popełniono lub którego popełnienia można się obawiać, do podejmowania działań zapobiegawczych o charakterze operacyjnym, do przeprowadzenia oceny ryzyka dla ofiar, do umożliwienia wydawania zakazów i nakazów, do zapewnienia ofiarom odpowiedniej ochrony, informacji, pomocy i pomocy prawnej, do zapewnienia współpracy w sprawach karnych w celu zapobiegania, zwalczania i ścigania wszystkich form przemocy, w celu ochrony i pomocy ofiarom, prowadzenia postępowań przygotowawczy i postępowań w sprawie przestępstw oraz wykonywania wyroków karnych, do ustanowienia wymiany informacji, które mogą pomóc w zapobieganiu przestępstwom lub w podjęciu lub przeprowadzeniu postępowań przygotowawczych, jak również informacji, że dana osoba jest bezpośrednio zagrożona aktami przemocy.
4

Artykuł 26 TKE, zatytułowany „Rozstrzyganie sporów między inwestorem a Umawiającą się Stroną”, stanowi: „1. Spory między jedną z Umawiających się Stron a inwestorem z innej Umawiającej się Strony, odnoszące się do inwestycji tego inwestora na obszarze tej pierwszej Umawiającej się Strony, a dotyczące rzekomego naruszenia przez tę pierwszą Stronę jakiegokolwiek zobowiązania powstałego na podstawie części III niniejszego Traktatu, powinny być, w miarę możliwości, rozstrzygane polubownie. 2. Jeśli takie spory nie będą mogły zostać rozstrzygnięte zgodnie z postanowieniami ustępu 1 w okresie 3 miesięcy od dnia, kiedy jedna ze stron sporu wniosła o jego polubowne rozstrzygnięcie, strona inwestora w sporze może zdecydować się na przedłożenie sporu do rozstrzygnięcia: a) do sądów lub trybunałów administracyjnych Umawiającej się Strony, będącej stroną sporu, lub b) zgodnie z jakąkolwiek mającą zastosowanie, wcześniej uzgodnioną procedurą rozstrzygania sporów, lub c) zgodnie z dalszymi ustępami niniejszego artykułu. 3. a) Z zastrzeżeniem wyłącznie [lit.] b) i c) każda Umawiająca się Strona niniejszym wyraża swoją bezwarunkową zgodę na przedłożenie sporu do arbitrażu międzynarodowego lub do postępowania pojednawczego, stosownie do postanowień niniejszego artykułu. […] 4. W przypadku gdy inwestor decyduje się przedłożyć spór do rozstrzygnięcia zgodnie z ustępem 2 litera c), dostarczy on później swoją pisemną zgodę na przedłożenie tego sporu: a) i) Międzynarodowemu Centrum do rozstrzygania sporów inwestycyjnych, ustanowionemu na podstawie Konwencji o rozwiązywaniu sporów inwestycyjnych między państwami a obywatelami innych państw, otwartej do podpisu w Waszyngtonie dnia 18 marca 1965 r. (dalej zwanej »[k]onwencją ICSID«), jeśli Umawiająca się Strona, z której pochodzi inwestor, oraz Umawiająca się Strona, będąca stroną sporu, są obie stronami [k]onwencji ICSID lub ii) Międzynarodowemu Centrum do rozstrzygania sporów inwestycyjnych, ustanowionemu na podstawie konwencji, o której mowa w literze a) i), według przepisów regulujących funkcjonowanie Dodatkowych Ułatwień dla administrowania postępowaniami przez sekretariat Centrum (dalej zwanymi »przepisami dodatkowych ułatwień«), jeśli Umawiająca się Strona, z której pochodzi inwestor, lub Umawiająca się Strona w sporze, ale nie obie, jest stroną [k]onwencji ICSID; b) wyłącznemu arbitrowi lub trybunałowi arbitrażowemu ad hoc utworzonemu zgodnie z Regulaminem arbitrażowym Komisji ONZ do spraw Międzynarodowego Prawa Handlowego (dalej zwanej »UNCITRAL«) lub c) do postępowania arbitrażowego przy Instytucie Arbitrażu Izby Handlowej w Sztokholmie, […]”.
Sprawa C-17/11 RX

Komisja przeciwko Petrilli

„Wyjątkowa procedura ponownego rozpoznania”

Decyzja Trybunału (izba specjalna przewidziana w art. 123b regulaminu postępowania przed Trybunałem) z dnia 8 lutego 2011 r.

Streszczenie postanowienia

Poddanie wyjątkowej procedurze ponownego rozpoznania – Stwierdzenie naruszenia jedności lub spójności prawa Unii – Kryteria oceny

(statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 62; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 123b)

Rolą Trybunału Sprawiedliwości w ramach wyjątkowej procedury ponownego rozpoznania nie jest wypowiadanie się w przedmiocie zasadności ewolucji orzecznictwa Sądu orzekającego jako sąd odwoławczy.

Okoliczność, że Trybunał nie wypowiedział się jeszcze w tej materii, nie może sama w sobie wystarczyć do uzasadnienia ponownego rozpoznania na podstawie art. 62 statutu Trybunału Sprawiedliwości, ponieważ obecnie wyłącznie do Sądu do spraw Służby Publicznej i Sądu należy rozwijanie orzecznictwa w dziedzinie służby publicznej, a Trybunał pozostaje jedynie właściwy do kontroli, czy orzeczenia Sądu nie naruszają jedności i spójności prawa Unii.

(por. pkt 4)
2) Szczególna procedura kontroli dotyczyć będzie zagadnienia, czy w świetle orzecznictwa Trybunału w zakresie prawa do płatnego corocznego urlopu wypoczynkowego, postrzeganego jako zasada prawa socjalnego Unii, które jest również zapisane wprost w art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i o którym mowa w szczególności w dyrektywie 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9), wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 8 listopada 2012 r. w sprawie T‑268/11 P Komisja przeciwko Strackowi narusza jedność lub spójność prawa Unii ze względu na to, że Sąd Unii Europejskiej, jako sąd rozpoznający odwołanie, dokonał wykładni: — art. 1e ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej w ten sposób, że nie obejmuje on przepisów dotyczących organizacji czasu pracy, o których mowa w dyrektywie 2003/88, a w szczególności płatnego corocznego urlopu wypoczynkowego, — a następnie art. 4 załącznika V do omawianego regulaminu pracowniczego w ten sposób, że przepis ów oznacza, iż prawo do przeniesienia corocznego urlopu wypoczynkowego w wymiarze przekraczającym maksymalny ustalony w tym przepisie wymiar może zostać przyznane wyłącznie w razie wystąpienia przeszkód związanych z czynnościami wykonywanymi przez urzędnika w ramach pełnienia przez niego obowiązków służbowych.
4

Co się tyczy żądania zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez urzędnika przed śmiercią, Sąd Unii Europejskiej orzekł, że Sąd do spraw Służby Publicznej – mimo iż był właściwy do jego rozpoznania – niesłusznie odrzucił je jako niedopuszczalne, powołując się na zasadę „zgodności” między wnioskiem a zażaleniem. Z uwagi na fakt, że stan postępowania w zakresie tego żądania nie pozwalał na wydanie orzeczenia, Sąd Unii Europejskiej stwierdził, że należałoby przekazać ten aspekt skargi Sądowi do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej. Sąd ten musiałby jednak stwierdzić, że przed Sądem Unii Europejskiej oraz przed nim samym zawisły sprawy mające ten sam przedmiot i na podstawie art. 8 ust. 3 akapit drugi załącznika I do statutu Trybunału Sąd do spraw Służby Publicznej musiałby stwierdzić brak swojej właściwości, tak aby Sąd Unii Europejskiej mógł orzec w tych sprawach.
2)

Szczególna procedura kontroli dotyczyć będzie zagadnienia, czy w szczególności w świetle ogólnej zasady pewności prawa wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2018 r., HG/Komisja (T‑693/16 P, niepublikowany, EU:T:2018:492) narusza jedność lub spójność prawa Unii ze względu na to, że Sąd ten orzekł jako sąd odwoławczy, iż izba, która wydała wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2016 r., HG/Komisja (F‑149/15, EU:F:2016:155), obradowała w nieprawidłowym składzie z powodu uchybienia związanego z procedurą mianowania jednego z jej członków, co spowodowało naruszenie ustanowionej w art. 47 akapit drugi zdanie pierwsze Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zasady sędziego powołanego zgodnie z prawem. Szczególna procedura kontroli dotyczyć będzie w szczególności zagadnienia, czy podobnie jak akty, o których mowa w art. 277 TFUE, mianowanie sędziego może podlegać incydentalnej kontroli zgodności z prawem lub czy taka incydentalna kontrola zgodności z prawem jest – co do zasady lub po upływie określonego czasu – wykluczona lub ograniczona do niektórych rodzajów nieprawidłowości w celu zapewnienia pewności prawa i powagi rzeczy osądzonej.