Sprawa C‑175/12

Sandler AG

przeciwko

Hauptzollamt Regensburg

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München)

„Unia celna i wspólna taryfa celna — Preferencyjne traktowanie przywozu produktów pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) — Artykuły 16 i 32 protokołu nr 1 załącznika V do umowy z Kotonu — Przywóz włókien syntetycznych z Nigerii do Unii Europejskiej — Nieprawidłowości w świadectwie przewozowym EUR.1 wystawionym przez właściwe organy państwa wywozu — Pieczęć niezgodna ze wzorem przekazanym Komisji — Świadectwa wydane retrospektywnie i świadectwa zastępcze — Wspólnotowy kodeks celny — Artykuły 220 i 236 — Możliwość następczego zastosowania preferencyjnej stawki celnej, która nie obowiązuje już w dniu złożenia wniosku o zwrot — Przesłanki”

Streszczenie – wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 24 października 2013 r.

Artykuł 889 ust. 1 akapit pierwszy tiret drugie rozporządzenia nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego w ostatniej kolejności rozporządzeniem nr 214/2007, należy interpretować w ten sposób, iż nie sprzeciwia się on wnioskowi o dokonanie zwrotu należności celnych w sytuacji, gdy złożono wniosek o zastosowanie reżimu preferencyjnego traktowania taryfowego i takie preferencyjne traktowanie taryfowe zostało przyznane przy dopuszczeniu towarów do swobodnego obrotu, a dopiero później w ramach kontroli po zwolnieniu towarów dokonanej po wygaśnięciu reżimu preferencyjnego traktowania taryfowego i przywróceniu zwykłej stawki celnej, organy państwa przywozu przystąpiły do odzyskania różnicy względem stawki celnej, którą objęte są towary pochodzące z państw trzecich. Wyjątek od stosowania art. 236 kodeksu celnego przewidziany w art. 889 ust. 1 akapit pierwszy tiret drugie rozporządzenia nr 2454/93 dotyczy wyłącznie przypadków, w których towar jest dopuszczony do swobodnego obrotu z zastosowaniem zwykłej stawki należności celnych, lecz następnie okazuje się, że można było domagać się, na mocy na przykład preferencyjnego traktowania taryfowego, zastosowania obniżonej stawki celnej czy nawet zwolnienia z należności celnych. W rezultacie, jeżeli złożono wniosek o preferencyjne traktowanie taryfowe i takie preferencyjne traktowanie taryfowe zostało przyznane przy dopuszczeniu towarów do swobodnego obrotu, a dopiero później, w ramach kontroli po zwolnieniu towarów dokonanej po wygaśnięciu reżimu preferencyjnego traktowania taryfowego i przywróceniu zwykłej stawki celnej, organy państwa członkowskiego przywozu przystąpiły do odzyskania różnicy względem stawki celnej, którą objęte są towary pochodzące z państw trzecich, art. 889 ust. 1 akapit pierwszy tiret drugie rozporządzenia nr 2454/93 nie może sprzeciwiać się wnioskowi o dokonanie zwrotu rzeczonej różnicy. (por. pkt 36–38; pkt 1 sentencji)

Artykuł 16 ust. 1 lit. b) i art. 32 protokołu nr 1 załącznika V do Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, podpisanej w Kotonu 23 czerwca 2000 r., zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty decyzją 2003/159, należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w ramach kontroli po zwolnieniu towarów okaże się, iż świadectwo przewozowe EUR.1 zostało opatrzone pieczęcią, która nie odpowiada wzorowi przekazanemu przez organy państwa wywozu, organy celne państwa przywozu mogą odmówić dopuszczenia tego świadectwa i zwrócić je importerowi, aby mógł on uzyskać retrospektywnie świadectwo na podstawie art. 16 ust. 1 lit. b) tego protokołu, zamiast wszczynać procedurę przewidzianą w jego art. 32. W istocie, po pierwsze, co się tyczy działania, jakie powinny podjąć w takiej sytuacji organy państwa przywozu, protokół nr 1 nie zawiera żadnego przepisu, który wyraźnie określałby odpowiednie zakresy stosowania z jednej strony procedury, o której mowa w art. 16 tego protokołu, a z drugiej strony procedury przewidzianej w jego art. 32, bowiem wybór jednej z dwóch procedur powinien nastąpić z uwzględnieniem nie tylko zasad protokołu nr 1 i uwag, ale także wszystkich okoliczności danego przypadku, łącznie z elementami stanu faktycznego. Po drugie, system współpracy administracyjnej ustanowiony w protokole, który w załączniku do umowy zawartej pomiędzy Unią i państwem trzecim zawiera zasady dotyczące pochodzenia produktów, jest oparty na wzajemnym zaufaniu między organami państw członkowskich przywozu i organami państwa wywozu. W tym względzie obie procedury przewidziane w art. 16 i 32 omawianego protokołu wymagają udziału organów państwa przywozu, a jedyna różnica dotyczy kwestii, czy do organów tych zwracają się organy państwa członkowskiego przywozu na podstawie art. 32 protokołu nr 1, czy importer zgodnie z art. 16 ust. 1 protokołu nr 1. Także kontrole przewidziane w art. 32 wskazanego protokołu są przeprowadzane przez organy państwa wywozu w celu potwierdzenia autentyczności świadectw EUR.1 i pochodzenia produktów. (por. pkt 44, 45, 49, 50, 56; pkt 2 sentencji)