ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
a)

Artykuł 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 ust. 1 europejskiej konwencji praw człowieka gwarantują każdej osobie prawo do rzetelnego procesu z czym wiąże się zasada, że nikt nie może być sędzią we własnej sprawie. Czy z zasadą tą jest zgodna sytuacja, w której Komisja najpierw występuje jako organ ochrony konkurencji i nakłada sankcję za zarzucane zachowanie, czyli utworzenie kartelu, które stanowi naruszenie art. 81 traktatu (obecnie art. 101 TFUE) i uprzednio sama prowadziła dochodzenie w ramach tego postępowania a następnie przygotowuje postępowanie w sprawie odszkodowania przed sądem krajowym i podejmuje decyzję w sprawie wniesienia skargi przy czym ten sam członek Komisji jest odpowiedzialny za obydwie kwestie, które są ze sobą związane a dodatkowo sąd krajowy, do którego się zwrócono nie może zmienić decyzji nałożeniu sankcji?
1)

a) Czy art. 20 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on państwu członkowskiemu na odmowę obywatelowi państwa trzeciego, którego małżonek i małoletnie dzieci są obywatelami Unii, prawa pobytu w państwie zamieszkania małżonka i dzieci, którego obywatelstwo oni posiadają, nawet wówczas, kiedy ci obywatele Unii nie są zdani w zakresie utrzymania na tego obywatela państwa trzeciego? (zgł. skarżący M. Dereci) b) Czy art. 20 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on państwu członkowskiemu na odmowę obywatelowi państwa trzeciego, którego małżonek jest obywatelem Unii, prawa pobytu w państwie zamieszkania małżonka, którego obywatelstwo on posiada, nawet wówczas, kiedy ten obywatel Unii nie jest zdany w zakresie utrzymania na tego obywatela państwa trzeciego? (zgł. skarżący V. Heiml i I. E. Maduike) c) Czy art. 20 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on państwu członkowskiemu na odmowę pełnoletniemu obywatelowi państwa trzeciego, którego matka jest obywatelką Unii, prawa pobytu w państwie zamieszkania matki, którego obywatelstwo ona posiada, nawet wówczas, kiedy ta obywatelka Unii nie jest zdana w zakresie utrzymania na tego obywatela państwa trzeciego, lecz to obywatel państwa trzeciego jest zdany w zakresie utrzymania na obywatelkę Unii? (zgł. skarżący A. Kokollari) d) Czy art. 20 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on państwu członkowskiemu na odmowę pełnoletniej obywatelce państwa trzeciego, której ojciec jest obywatelem Unii, prawa pobytu w państwie zamieszkania ojca, którego obywatelstwo on posiada, nawet wówczas, kiedy ten obywatel Unii nie jest zdany w zakresie utrzymania na tę obywatelkę państwa trzeciego, ale to obywatelka państwa trzeciego otrzymuje środki na utrzymanie od tego obywatela Unii? (zgł. skarżąca D. Stevic)
1)

Czy art. 107 i 108 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej [TFUE], same w sobie, bądź w związku z decyzją Komisji 2005/842/WE z dnia 28 listopada 2005 r. w sprawie stosowania art. 86 ust. 2 Traktatu WE do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym (1) należy interpretować w ten sposób, że wymagają one, aby środki ustanowione w art. 3.1.3, 3.1.10, 4.1.20 § 3 ust. 2, 4.1.21 i 4.1.23 dekretu Regionu Flamandzkiego o polityce realizowanej w dziedzinie nieruchomości gruntowych, budynkowych i lokalowych z dnia 27 marca 2009 r. musiały być zgłaszane Komisji Europejskiej przed przyjęciem, względnie wejściem w życie tych przepisów?
—

zwrot sprawy Sądowi celem rozpoznania jej w pozostałym zakresie dotyczącym nierozstrzygniętych kwestii odnoszących się do obu części przetargu, włączając w to żądanie naprawienia szkody, do której Sąd jak dotąd się nie odniósł;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 211/18

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 marca 2011 r. w sprawie T-37/05, World Wide Tobacco España przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 maja 2011 r. przez World Wide Tobacco España, S.A.

(Sprawa C-240/11 P)

2011/C 211/35

Język postępowania: hiszpański

Strony

Wnosząca odwołanie: World Wide Tobacco España, S.A. (przedstawiciele: M. Odriozola i A. Vide, adwokaci)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— Częściowe uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-37/05;

— obniżenie kwoty grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

W pierwszej kolejności, wnosząca odwołanie uważa, że Komisja naruszyła zasadę równego traktowania nakładając bardziej restrykcyjny czynnik odstraszający na WWTE (World Wide Tobacco España, S.A.) niż na inne przedsiębiorstwa przetwórcze. Komisja nałożyła czynnik odstraszający na WWTE z uwagi na udział WWTE w międzynarodowej grupie mającej znaczącą pozycję gospodarczą i finansową. Okoliczność, że WWTE działała quod non pod decydującym wpływem swych spółek dominujących, została uznana jedynie za czynnik dodatkowy.

W drugiej kolejności, tytułem żądania ewentualnego, Trybunał powinien ponownie obliczyć współczynnik, jeżeli uzna, że jedna ze spółek dominujących nie jest odpowiedzialna za zachowanie WWTE. Sąd nie powinien był oddalać argumentów WWTE ze względu na to, że nie ujęła ona w skardze twierdzeń swych spółek dominujących, gdyż do nich a nie do ich spółki zależnej należy zakwestionowanie przypisywanej im odpowiedzialności. W każdym razie wydane wyroki, ponieważ orzeczono w nich w przedmiocie skarg spółek dominujących, w tym również wyrok w sprawie T-24/05, są prawomocne między solidarnie odpowiedzialnymi stronami.

W trzeciej kolejności, Sąd nie powinien był uznać za niedopuszczalny ze względu na brak jasności argumentu skarżącej, zgodnie z którym twierdziła ona, że, ponieważ spółki dominujące nie były odpowiedzialne, Komisja nałożyła grzywnę, która naruszała granicę 10 % obrotu. Powody są identyczne z przedstawionymi w poprzednim akapicie: wyłącznie spółki dominujące mają zdolność kwestionowania przypisanej im odpowiedzialności oraz wydany wyrok jest prawomocny między solidarnie odpowiedzialnymi stronami.

Wreszcie Komisja narusza dyrektywy w sprawie metody ustalania grzywien nie uwzględniając okoliczności, że w latach 1996 i 1997 WWTE nie przestrzegała umów. Wnosząca odwołanie uważa również, iż nie powoławszy się wyraźnie na tę okoliczność łagodzącą w zaskarżonej decyzji, Komisja nie może twierdzić, że okoliczność tę uwzględniła.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 211/11

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Treviso (Włochy) w dniu 20 kwietnia 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Elenie Vermishevie

(Sprawa C-187/11)

2011/C 211/21

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale di Treviso

Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

Elena Vermisheva

Pytania prejudycjalne

Czy, w świetle zasad lojalnej współpracy oraz skuteczności dyrektyw, artykuły 15 i 16 dyrektywy 2008/115/WE (1) stoją na przeszkodzie temu, by obywatel państwa trzeciego, którego pobyt w państwie członkowskim jest bezprawny, mógł zostać ukarany karą pozbawienia wolności do lat czterech za niezastosowanie się do pierwszego nakazu Questore oraz karą pozbawienia wolności do lat pięciu za niezastosowanie się do kolejnych nakazów (przy równoczesnym obowiązku dokonania przez policję sądową zatrzymania na gorącym uczynku), w związku z samym brakiem współpracy z jego strony w ramach postępowania w sprawie wydalenia, a w szczególności w związku z samym niezastosowaniem się do nakazu wydalenia wydanego przez organ administracyjny?

(1) Dz.U. L 348, s. 98.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 226/17

Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 22 marca 2011 r. w sprawie T-369/07 Republika Łotewska przeciwko Komisji Europejskiej wniesione w dniu 30 maja 2011 r. przez Komisję Europejską

(Sprawa C-267/11 P)

2011/C 226/32

Język postępowania: łotewski

Strony

Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. White i I. Rubene)

Druga strona postępowania: Republika Łotewska, Republika Litewska, Republika Słowacka, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku będącego przedmiotem niniejszego odwołania;

— obciążenie Republiki Łotewskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Jedyny zarzut odwołania dotyczy niedochowania terminu trzech miesięcy ustanowionego w art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE (1).

Komisja uważa, że w swej analizie Sąd połączył zdania pierwsze i drugie art. 9 ust. 3 i w konsekwencji ta wykładnia nie jest zgodna z celami ustanowionymi we wspomnianym ustępie.

Ta wykładnia art. 9 ust. 3 dyrektywy jest sprzeczna z wykładnią dokonaną przez sam Sąd w innej sprawie, w której słusznie stwierdził, że art. 9 ust. 3 zdanie drugie stanowi odrębną podstawę prawną.

W swej wykładni art. 9 ust. 3 tej dyrektywy Komisja opiera się na dosłownym brzmieniu przepisu, który w pełni odpowiada również celowi wspomnianego przepisu. W rezultacie, w przypadku gdy Komisja odrzuci krajowy plan rozdzielenia zgłoszony przez państwo członkowskie, państwo członkowskie powinno zmienić ten plan uwzględniając zastrzeżenia podniesione przez Komisję i nie będzie mogło wykonać planu, dopóki Komisja nie przyjmie zmian. Nie ustanowiono terminu na wydanie tej pozytywnej decyzji o wydaniu zgody.

Komisja zaznacza, że sporna decyzja była decyzją w sprawie zmian do krajowego planu rozdzielenia a nie dotyczącą samego zgłoszonego krajowego planu rozdzielenia.

Jednakże, ponieważ Sąd nie orzekł, że art. 9 ust. 3 zdanie drugie tej dyrektywy ustanawia odrębne postępowanie, był on zobowiązany do uznania zgłoszonych zmian za notyfikację nowego krajowego planu rozdzielenia i w rezultacie do niewłaściwego zastosowania terminu trzech miesięcy.

(1) Dz.U. L 275, s. 32.
2)

Czy prawo do odszkodowania, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia nr 261/2004, ma charakter niekompensacyjny w rozumieniu art. 29 zdanie drugie konwencji montrealskiej w zakresie, w jakim wykracza poza rozmiar szkód, które pasażer poniósł wskutek dużego opóźnienia? Czy wyklucza to prawo do odszkodowania w całości, czy też prawo to przysługuje w przypadku opóźnień jedynie w wysokości rzeczywiście poniesionej szkody?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 226/10

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 1 de Oviedo (Hiszpania) w dniu 27 kwietnia 2011 r. — Susana Natividad Martínez Álvarez przeciwko Consejería de Presidencia, Justicia e Igualdad del Principado de Asturias

(Sprawa C-194/11)

2011/C 226/19

Język postępowania: hiszpański

Sąd krajowy

Juzgado Contencioso-Administrativo no 1 de Oviedo

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Susana Natividad Martínez Álvarez

Strona pozwana: Consejería de Presidencia, Justicia e Igualdad del Principado de Asturias

Pytania prejudycjalne

Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy w związku z art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej powinien być interpretowany w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu (takiemu jak art. 502 ust. 4 ustawy organicznej o władzy sądowniczej 6/1985 z dnia 1 lipca 1985 r.), który stanowi, iż w przypadku zaistnienia czasowej niezdolności do pracy w trakcie rozpoczętego już urlopu wypoczynkowego, korzystanie z urlopu wypoczynkowego można uznać za przerwane jedynie w sytuacji, kiedy niezdolność do pracy wiąże się z hospitalizacją, a wyklucza pozostałe przypadki czasowej niezdolności do pracy, w odniesieniu do których nie przysługuje prawo do wykorzystania urlopu wypoczynkowego w późniejszym terminie?

(1) Dz.U. L 299, s. 9.
3)

W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy przepisy prawne takie jak określone w art. 82 ust. 1 lit. a) dyrektywy 83/181/EWG (3) i w art. 84 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2009/132/WE (4) należy interpretować w ten sposób, że zakazują one państwu członkowskiemu ograniczania przypadków zwolnień z podatku VAT od importu w odniesieniu do paliw poprzez ustalanie, iż takie zwolnienie ma zastosowanie wyłącznie do paliwa, które dopuszczone jest na obszar Unii Europejskiej w standardowych zbiornikach pojazdów samochodowych i niezbędne jest do działania tych pojazdów?
1)

Czy art. 13 część A ust. 1 lit. g) lub ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (1) pozwala ustawodawcy krajowemu na uzależnienie zwolnienia z podatku świadczeń z zakresu pozaszpitalnej opieki nad osobami chorymi i wymagającymi opieki od warunku, by w przypadku podmiotów realizujących te świadczenia „w poprzednim roku kalendarzowym koszty opieki zostały pokryte w co najmniej w dwóch trzecich przypadków w całości lub w przeważającej części przez ustawowe instytucje ubezpieczeń społecznych lub pomocy socjalnej” [§ 4 pkt 16 lit. e) Umsatzsteuergesetz 1993 (ustawy o podatku obrotowym z 1993 r.)]?
—

zasądzenie od Szwecji na rzecz Komisji, na to samo konto, ryczałtowej kwoty w wysokości 9 597 EUR dziennie za każdy dzień zaniechania podjęcia działań koniecznych do wykonania wyroku Trybunału w sprawie C-185/09, począwszy od dnia orzeczenia tamtego wyroku do dnia orzeczenia wyroku w niniejszej sprawie lub, jeśli ta data jest wcześniejsza, do dnia, gdy działania konieczne do wykonania ww. wyroku w sprawie C-185/09 zostaną podjęte; oraz
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 226/15

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 26 maja 2011 r. — Peter Sweetman, Irlandia, Attorney General, Minister for the Environment, Heritage and Local Government przeciwko An Bord Pleanala

(Sprawa C-258/11)

2011/C 226/29

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

Supreme Court

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Peter Sweetman, Irlandia, Attorney General, Minister for the Environment, Heritage and Local Government

Strona pozwana: An Bord Pleanala

Pytania prejudycjalne

1) Jakie kryteria prawne powinny zastosować właściwe władze przy ocenie prawdopodobieństwa, że plan lub przedsięwzięcie objęte zakresem regulacji art. 6 ust. 3 dyrektywy siedliskowej (1) mogą „niekorzystnie wpłynąć na [integralność] danego teren[u]”?

2) Czy zastosowanie zasady ostrożności skutkuje tym, że wskazany plan lub przedsięwzięcie nie mogą zostać zatwierdzone, jeżeli prowadziłby do powstania trwałej i nieodwracalnej szkody dla całego rozpatrywanego siedliska bądź jego części?

3) Jaka jest zależność — o ile w ogóle ona istnieje — między art. 6 ust. 4 a podjęciem decyzji na podstawie art. 6 ust. 3, że plan lub przedsięwzięcie nie wpłyną niekorzystnie na integralność danego terenu?

(1) Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r., Dz.U. L 206., s. 7
—

stwierdzenie, że stosując kryterium wyłącznie ilościowe dla dokonania oceny handlowego charakteru przechowywanego przez osoby prywatne tytoniu pochodzącego z innego państwa członkowskiego, stosując to kryterium w odniesieniu do pojedynczego pojazdu (a nie osoby), a w sposób ogólny w odniesieniu do ogółu wyrobów tytoniowych uniemożliwiając po prostu przywóz przez osoby prywatne wyrobów tytoniowych pochodzących z innego państwa członkowskiego, jeżeli ich ilość przekracza dwa kilogramy w przypadku pojedynczego pojazdu, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. (1), a w szczególności na mocy art. 8 i 9 tej dyrektywy oraz art. 34 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 226/16

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 25 maja 2011 r. — The Queen na wniosek Dawida Edwardsa i Lilian Pallikaropoulos przeciwko Environment Agency, First Secretary of State, Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs

(Sprawa C-260/11)

2011/C 226/30

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: David Edwards i Lilian Pallikaropoulos

Strona pozwana: Environment Agency, First Secretary of State, Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs

Pytania prejudycjalne

1) Jakie podejście sąd krajowy powinien przyjąć wobec kwestii obciążenia kosztami członka społeczności będącego powodem, który przegrał sprawę dotyczącą środowiska naturalnego, w kontekście wymogów art. 9 ust. 4 konwencji z Aarhus, wprowadzonej w życie na mocy art. 10a dyrektywy 85/337/EWG (1) i art. 15a dyrektywy 96/61/EWG (2) (zwanych dalej „dyrektywami”)?

2) Czy ocena kwestii, czy postępowanie sądowe ma charakter „[…]dyskryminacyjn[y] ze względu na koszty” w rozumieniu art. 9 ust. 4 konwencji z Aarhus wprowadzonej w życie na mocy dyrektyw powinna być dokonywana na podstawie czynników obiektywnych (przez odniesienie, tytułem przykładu, do zdolności „przeciętnego” członka społeczności do ewentualnego pokrycia kosztów postępowania), na podstawie czynników subiektywnych (przez odniesienie do środków konkretnego powoda), czy też w oparciu o kombinację obu rodzajów czynników?

3) Czy też kwestia ta podlega w całości prawu wewnętrznemu państw członkowskich, o ile tylko osiągnięty zostanie cel wyznaczony w dyrektywach, a mianowicie zapewnienie, by wspomniane postępowania były „niedyskryminacyjne ze względu na koszty”?

4) Czy dla ustalenia, czy postępowanie ma charakter „[…]dyskryminacyjn[y] ze względu na koszty” ma znaczenie okoliczność, że powód w rzeczywistości nie został powstrzymany przed wszczęciem lub kontynuowaniem postępowania?

5) Czy możliwe jest przyjęcie, na etapie i) pierwszej apelacji lub ii) drugiej apelacji, podejścia do omawianych kwestii innego niż wymagane w pierwszej instancji?

(1) Dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40).

(2) Dyrektywa Rady 96/61/EWG z dnia 24 września 1996 r. dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. L 257, s. 26).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 226/12

Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2011 r. — Republika Francuska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

(Sprawa C-237/11)

2011/C 226/24

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues i A. Adam, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności uchwały Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie terminów posiedzeń Parlamentu na rok 2012;

— obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca podnosi na poparcie skargi jeden zarzut, oparty po pierwsze na naruszeniu protokołu nr 6 w sprawie ustalenia siedzib instytucji i niektórych organów, jednostek organizacyjnych i służb Unii Europejskiej, załączonego do TUE i TFUE, oraz protokołu nr 3 w sprawie ustalenia siedzib instytucji i niektórych organów, jednostek organizacyjnych i służb Unii Europejskiej, załączonego do TEWEA, a po drugie na niezgodności z wyrokiem Trybunału z dnia 1 października 1997 r. w sprawie C-345/95 Francja przeciwko Parlamentowi, Rec. s. I-5235.

Zdaniem rządu francuskiego Parlament Europejski, przewidując ograniczenie dwóch z dwunastu posiedzeń plenarnych, które mają odbywać się corocznie w Strasburgu, z 4 do 2 dni i przeprowadzenie ich w 2012 r. w tym samym tygodniu w październiku, usiłuje obejść zasadę, zgodnie z którą dwanaście posiedzeń plenarnych, w tym, posiedzenie budżetowe, ma miejsce w Strasburgu. Zaskarżona uchwała prowadzi w rzeczywistości do zniesienia jednego z dwunastu posiedzeń plenarnych, jakie winny mieć co roku miejsce w Strasburgu. Jej jedynym celem jest więc ograniczenie czasu przebywania posłów do Parlamentu Europejskiego w miejscu jego siedziby, bez uzasadnienia wynikającego z wewnętrznej organizacji pracy tej instytucji.
1)

W przypadku gdy wnioskodawca ubiega się o status wynikający z udzielenia ochrony uzupełniającej w następstwie odmowy nadania mu statusu uchodźcy i proponuje się, aby taki wniosek został rozpatrzony odmownie, czy nałożony na państwa członkowskie w art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 2004/83/WE (1) wymóg współpracy z wnioskodawcą zobowiązuje władze administracyjne państwa członkowskiego, o którym mowa, do przekazania temu wnioskodawcy wyników takiej oceny, zanim wydana zostanie końcowa decyzja, tak aby umożliwić mu ustosunkowanie się do aspektów proponowanej decyzji, które skłaniają do udzielenia odpowiedzi odmownej?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 226/13

Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2011 r. — Republika Francuska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

(Sprawa C-238/11)

2011/C 226/25

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues i A. Adam, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie nieważności debaty Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 2011 r. dotyczącej kalendarza okresu sesji Parlamentu w 2013 r.;

— obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu swojej skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, oparty po pierwsze, na naruszeniu protokołu nr 6 w sprawie ustalenia siedzib instytucji i niektórych organów, jednostek organizacyjnych i służb Unii Europejskiej, załączonego do TUE i TFUE oraz protokołu nr 3 w sprawie ustalenia siedzib instytucji i niektórych organów, jednostek organizacyjnych i służb Unii Europejskiej, załączonego do traktatu EWEA, oraz po drugie, na niezastosowaniu się do wyroku Trybunału z dnia 1 października 1997 r. w sprawie C-345/95 Francja przeciwko Parlamentowi, Rec. s. I-5235).

Według rządu francuskiego, w związku z tym, że Parlament Europejski przewidział, że dwa z dwunastu okresów comiesięcznych sesji plenarnych, jakie powinny każdego roku odbywać się w Strasburgu zostaną ograniczone z 4 do 2 dni i odbędą się w 2013 r. w tym samym tygodniu w październiku, Parlament próbował obejść zasadę, zgodnie z którą dwanaście okresów comiesięcznych sesji plenarnych, w tym sesja budżetowa, powinny odbywać się w Strasburgu. Zaskarżona debata prowadzi w rzeczywistości do usunięcia jednego z dwunastu okresów comiesięcznych sesji plenarnych, jakie powinny każdego roku odbywać się w Strasburgu. Tym samym, jej jedynym celem było ograniczenie obecności europejskich deputowanych w siedzibie Parlamentu Europejskiego nieuzasadnione wymogiem wewnętrznej organizacji prac tej instytucji.
Zarzut drugi: Naruszenie prawa do obrony Sąd naruszył przyjęty w prawie unijnym wymóg zachowania prawa do obrony i praw procesowych zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE i rozporządzeniem (WE) nr 659/1999 (2), oddalając niesłusznie na podstawie nieprawidłowego i niewystarczającego uzasadnienia powołanie się skarżących na zachowanie prawa do obrony i orzekł, że prawo NPO do obrony nie zostało naruszone.
2)

Czy z art. 31 ust. 1 i 3 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG wynika, że jeżeli państwo członkowskie w swoim prawie krajowym przewidziało postępowanie w przedmiocie kontroli ograniczającego prawo wynikające z art. 4 ust. 1 dyrektywy aktu administracyjnego, organ administracji jest zobowiązany na wniosek adresata do kontroli tego aktu oraz do oceny jego zgodności z prawem również poprzez uwzględnienie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczącego wykładni odpowiednich przepisów prawa Unii, w których uregulowane zostały warunki i ograniczenia wykonywania tego prawa w celu zagwarantowania, że nałożone ograniczenia prawa w dniu wydania decyzji w przedmiocie kontroli aktu nie jest nieproporcjonalne, jeżeli akt administracyjny dotyczący nałożenia ograniczenia jest już w tym dniu prawomocny?