ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1) Wszyscy właściciele i posiadacze prawa rzeczowego do korzystania z nieruchomości w budynku, w którym jest wspólnota mieszkaniowa, przyłączeni do podstacji abonenckiej lub do jej samodzielnej części są odbiorcami energii cieplnej i są zobowiązani do zainstalowania urządzeń do rozdziału zużycia energii cieplnej, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 2, na urządzeniach grzewczych znajdujących się w ich lokalu i do uiszczania kosztów związanych ze zużyciem energii cieplnej, zgodnie z warunkami określonymi we właściwym zarządzeniu, o którym mowa w art. 36 ust. 3.

2) W przypadku gdy członkowie wspólnoty, którzy posiadają co najmniej dwie trzecie własności budynku i są przyłączeni do podstacji abonenckiej lub do jej samodzielnej części, nie chcą być odbiorcami energii cieplnej przeznaczonej do ogrzewania lub podgrzewania ciepłej wody, mają oni obowiązek zgłoszenia tego na piśmie w przedsiębiorstwie przesyłu energii cieplnej oraz złożenia wniosku o zaprzestanie dostaw energii cieplnej przeznaczonej do ogrzewania lub podgrzewania ciepłej wody do tej podstacji abonenckiej lub do jej samodzielnej części.

[…]

5) W przypadku gdy przewidziany jest system podziału energii cieplnej, odbiorcy w budynku, w którym jest wspólnota mieszkaniowa, nie są uprawnieni do odłączenia dopływu energii cieplnej do urządzeń grzewczych znajdujących się w ich lokalu poprzez ich fizyczne odłączenie od instalacji wewnętrznych budynku.

6) Odbiorcy zamieszkali w budynku, w którym jest wspólnota mieszkaniowa, którzy odetną zasilanie w energię cieplną od urządzeń grzewczych znajdujących się w ich lokalu, pozostają odbiorcami energii cieplnej w odniesieniu do ciepła wyemitowanego przez instalację wewnętrzną oraz źródła ciepła zlokalizowane w częściach wspólnych budynku”.
50

Zatem sytuacje rozpatrywane w postępowaniu głównym różnią się od sytuacji, w jakiej akt prawa Unii przyznaje państwom członkowskim swobodę wyboru pomiędzy różnymi sposobami stosowania lub zakres uznania czy swobodę oceny, która stanowi integralną część systemu ustanowionego na mocy tego aktu prawnego lub też sytuacji, w jakiej taki akt prawny upoważnia państwa członkowskie do przyjęcia przepisów szczególnych zmierzających do przyczynienia się do realizacji jego celu (zob. pod różnymi względami wyroki: z dnia 21 grudnia 2011 r., N.S. i in., C‑411/10 i C‑493/10, EU:C:2011:865, pkt 64–68; z dnia 16 lutego 2017 r., C.K. i in., C‑578/16 PPU, EU:C:2017:127, pkt 53; z dnia 9 marca 2017 r., Milkova, C‑406/15, EU:C:2017:198, pkt 46, 47, 52, 53; przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 13 czerwca 2017 r., Florescu i in., C‑258/14, EU:C:2017:448, pkt 48).
82

W szczególności brzmienie pierwszej części pytania trzeciego odnosi się do okoliczności, że uregulowanie krajowe rozpatrywane w postępowaniach głównych wyraźnie określa za pomocą formuły kalkulacyjnej kwotę zwrotu podatku energetycznego, podczas gdy art. 44 ust. 3 rozporządzenia nr 651/2014 stanowi, że systemy pomocy w formie ulg podatkowych powinny opierać się na obniżeniu obowiązującej stawki podatku na ochronę środowiska lub na wypłaceniu stałej kwoty rekompensaty lub na połączeniu tych mechanizmów. Ponadto chociaż sąd odsyłający przedstawia szczegółowo we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym powody, dla których żywi wątpliwości co do tego, czy system pomocy rozpatrywany w postępowaniach głównych można uznać za spełniający przewidziany w tym przepisie warunek, wskazuje on jednak wyraźnie, że jego zdaniem w ramach postępowań głównych spełnione są zarówno warunki przewidziane w art. 44 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia nr 651/2014, jak i warunki wynikające z różnych innych przepisów zawartych w rozdziale I tego rozporządzenia.
92

Odnośnie do kryterium czasowego ustanowionego w art. 64 ust. 1 TFUE z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że o ile co do zasady do sądu krajowego należy ustalenie zakresu przepisów obowiązujących w dacie określonej przez akt prawa Unii, o tyle to do Trybunału należy sformułowanie wskazówek interpretacyjnych pojęcia prawa Unii, które jest punktem odniesienia dla stosowania przewidzianego przez to prawo systemu odstępstw dotyczących przepisów krajowych „obowiązujących” w określonej dacie (wyrok z dnia 10 kwietnia 2014 r., Emerging Markets Series of DFA Investment Trust Company, C‑190/12, EU:C:2014:249, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo).
111

Wprawdzie w następstwie cofnięcia zezwolenia Trasta Komercbanka nie jest już w stanie prowadzić działalności jako instytucja kredytowa, a co za tym idzie, jej zdolność do wypłaty dywidendy akcjonariuszom jest niepewna, jednakże negatywny skutek tego cofnięcia ma charakter gospodarczy, ponieważ sporna decyzja w niczym nie narusza prawa akcjonariuszy do otrzymywania dywidend, jak również ich prawa do udziału w zarządzaniu tą spółką, przy zmianie w stosownym razie celu działalności spółki.
91

Co się tyczy drugiego argumentu Królestwa Niderlandów, opartego na systemie współpracy administracyjnej ustanowionym na mocy decyzji w sprawie KTZ z 1991 r. i z 2001 r., co prawda zgodnie z art. 26 ust. 6 załącznika II do decyzji w sprawie KTZ z 1991 r., a następnie art. 32 ust. 8 załącznika III do decyzji w sprawie KTZ z 2001 r. do organów danego KTZ należało w szczególności przeprowadzenie niezbędnych dochodzeń, w przypadku gdy procedura kontroli, o której mowa w art. 26 ust. 1 załącznika II do pierwszej decyzji, a następnie w art. 32 ust. 2 załącznika III do drugiej decyzji, lub wszelkie inne dostępne informacje wydawały się wskazywać, że przepisy tych załączników zostały naruszone, jednakże, z jednej strony, te same przepisy przewidywały, że Komisja „może uczestniczyć” w dochodzeniach mających na celu wykrycie naruszeń przepisów regulujących wystawianie świadectw EUR.1 i zapobieżenie im, nie nakładając na nią obowiązku w tym względzie. Z drugiej strony, o ile art. 26 ust. 7 załącznika II do decyzji w sprawie KTZ z 1991 r., a następnie art. 34 załącznika III do decyzji w sprawie KTZ z 2001 r. stanowiły, że spory powstałe w związku z takimi dochodzeniami czy też wiążące się z problemem interpretacyjny „przekazuje się” do rozstrzygnięcia w procedurze rozstrzygania sporów, o tyle z samego brzmienia tych przepisów wynika, iż dotyczyły one wyłącznie sporów powstających między państwem przywozu a KTZ wywozu i w związku z tym nie były wiążące dla Komisji.
61

Zgodnie z orzecznictwem Trybunału wynikającym z opinii 1/78 (umowa międzynarodowa dotycząca kauczuku naturalnego) z dnia 4 października 1979 r. (EU:C:1979:224, pkt 62) należy dokonać rozróżnienia pomiędzy odpowiedzialnością państw członkowskich w odniesieniu do stosunków międzynarodowych KTZ a obowiązkami spoczywającymi na tych państwach na podstawie prawa Unii. W tym względzie Zjednoczone Królestwo podnosi, że zgodnie z art. 227 ust. 3 traktatu WE (następnie art. 299 ust. 3 WE, obecnie art. 355 ust. 2 TFUE) Anguilla jest uznawana za jednostkę odrębną od tego państwa członkowskiego, do której ogólne postanowienia traktatów nie znajdują zastosowania, jeżeli nie zostało to wyraźnie przewidziane. Tymczasem teza Komisji rozszerza zobowiązania zawarte w art. 5 traktatu WE (następnie art. 10 WE, obecnie art. 4 ust. 3 TUE) na działania i zaniechania KTZ, co nie zostało wyraźnie przewidziane w prawie Unii, w szczególności w decyzji w sprawie KTZ. W braku wyraźnego przepisu w tym względzie, Zjednoczone Królestwo nie może być zobowiązane do zapobieżenia wszelkim naruszeniom tej decyzji przez Anguillę i do ponoszenia odpowiedzialności za nie wobec Unii.
7

Artykuł 14 dyrektywy 2014/41 ma następujące brzmienie: „1. Państwa członkowskie zapewniają, by w odniesieniu do czynności dochodzeniowych wskazanych w END przysługiwały środki odwoławcze równoważne środkom, które przysługiwałyby w podobnej sprawie krajowej. 2. Merytoryczne [Materialnoprawne] podstawy wydania END można kwestionować wyłącznie w drodze zarzutu [skargi] w państwie wydającym, bez uszczerbku dla gwarancji dotyczących praw podstawowych w państwie wykonującym. 3. O ile nie podważy to poufności dochodzenia zgodnie z art. 19 ust. 1, organ wydający i organ wykonujący przedsiębiorą stosowne środki, by zapewnić przekazanie informacji o przewidzianych w prawie krajowym możliwościach skorzystania ze środków odwoławczych, gdy zaistnieje możliwość ich zastosowania, i w odpowiednim czasie, by umożliwić ich skuteczne wykonanie. 4. Państwa członkowskie zapewniają, by terminy na skorzystanie ze środka odwoławczego były takie same jak terminy obowiązujące w podobnych sprawach krajowych i by były stosowane w sposób gwarantujący możliwość skutecznego skorzystania z tych środków odwoławczych przez osoby, których to dotyczy. 5. Organ wydający i organ wykonujący informują się nawzajem o środkach odwoławczych, z których skorzystano przeciw wydaniu, uznaniu lub wykonaniu END. 6. Wniesienie środka odwoławczego nie wstrzymuje wykonania czynności dochodzeniowej, chyba że taki skutek przewidziano w odniesieniu do podobnych spraw krajowych. 7. Państwo wydające uwzględnia skuteczne zakwestionowanie na drodze prawnej uznania lub wykonania END zgodnie z prawem krajowym. Bez uszczerbku dla krajowych przepisów proceduralnych państwa członkowskie zapewniają, by w postępowaniu karnym w państwie wydającym przy ocenie materiału dowodowego uzyskanego za pomocą END przestrzegane było prawo do obrony i do rzetelnego postępowania”.
U podstaw wysokiego poziomu zaufania między państwami członkowskimi, na którym opiera się mechanizm europejskiego nakazu aresztowania, leży wobec tego założenie, że sądy karne innych państw członkowskich, które w wyniku wykonania europejskiego nakazu aresztowania powinny przeprowadzić postępowanie przygotowawcze albo postępowanie wykonawcze w odniesieniu do kary pozbawienia wolności bądź środka polegającego na pozbawieniu wolności, a także postępowanie karne co do istoty sprawy, spełniają wymogi skutecznej ochrony sądowej, które obejmują w szczególności niezawisłość i bezstronność tych sądów. Należy zatem stwierdzić, że istnienie rzeczywistego ryzyka narażenia osoby wskazanej w europejskim nakazie aresztowania, w razie przekazania jej wydającemu nakaz organowi sądowemu, na naruszenie jej prawa podstawowego do niezawisłego sądu, a w konsekwencji istotnej treści jej prawa podstawowego do rzetelnego procesu sądowego, zagwarantowanego w art. 47 akapit drugi karty, może pozwolić organowi sądowemu wykonującemu nakaz, w drodze wyjątku, na wstrzymanie się od wykonania europejskiego nakazu aresztowania na podstawie art. 1 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584.

(zob. pkt 58, 59)
1.

Spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna – Pomoc strukturalna – Finansowanie przez Unię – Obowiązek wprowadzenia przez państwa członkowskie systemów zarządzania i kontroli – Uprawnienia Komisji do dokonywania kontroli i przeprowadzania weryfikacji na miejscu – Możliwość przeprowadzenia kilkakrotnej weryfikacji danych wydatków – Weryfikacja wykazująca poważne wady mogące prowadzić do nieprawidłowości systemowych – Zawieszenie i ponowne uruchomienie przez Komisję płatności okresowych – Brak wpływu [art. 317 TFUE; rozporządzenie Rady nr 1260/1999, art. 38, art. 39 ust. 1, art. 39 ust. 2 lit. c), art. 39 ust. 3 lit. b); rozporządzenie Komisji nr 438/2001, art. 4, 10] (zob. pkt 45–48, 50, 65, 66, 68, 69)
1.

Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie – Decyzja o zamrożeniu środków finansowych – Przyjęcie lub utrzymanie w oparciu o postępowanie sądowe prowadzone przez władze państwa trzeciego w dziedzinie sprzeniewierzenia środków publicznych – Dopuszczalność – Przesłanka – Decyzja krajowa przyjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej – Obowiązek sprawdzenia spoczywający na Radzie – Obowiązek uzasadnienia – Zakres – Państwo trzecie, które przystąpiło do europejskiej konwencji praw człowieka – Brak wpływu [decyzje Rady: 2015/364 (WPZiB); 2016/318 (WPZiB); 2017/381 (WPZiB); rozporządzenia Rady: nr 2015/357; nr 2016/311, nr 2017/374] (zob. pkt 21–25, 29, 33–35, 39)
Sprawa C‑17/18

postępowanie karne

przeciwko

Virgilowi Mailatowi i in.

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Mureş)

Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuły 5, 19 i 29 oraz art. 135 ust. 1 lit. f) – Przekazanie całości lub części aktywów – Zwolnienie najmu nieruchomości – Umowa najmu dotycząca nieruchomości wykorzystywanej do działalności handlowej i rzeczy ruchomych niezbędnych do prowadzenia tej działalności – Świadczenia dotyczące nieruchomości, które uprawniają do odliczenia VAT – Korekta

Streszczenie – wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 19 grudnia 2018 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Czynności podlegające opodatkowaniu – Dostawy towarów – Przekazanie całości lub części aktywów – Pojęcie – Transakcja najmu nieruchomości wykorzystywanej do działalności handlowej i środków trwałych i składników inwentarza niezbędnych do prowadzenia tej działalności – Wyłączenie (dyrektywa Rady 2006/112, art. 19) Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia – Zwolnienia dotyczące innych czynności – Dzierżawa i wynajmu nieruchomości – Pojęcie – Umowa najmu dotycząca nieruchomości wykorzystywanej do działalności handlowej i rzeczy ruchomych niezbędnych do prowadzenia tej działalności – Włączenie – Warunek – Całość stanowiąca jedno świadczenie [dyrektywa Rady 2006/112, art. 135 ust. 1 lit. l)]
Nie można od razu wykluczyć, by skazanie na karę dodatkową, o której informacja nie została zawarta w europejskim nakazie aresztowania, mogło w pewnych okolicznościach stanowić jedną z podstaw, które mogą uzasadniać odmowę wykonania takiego nakazu.

Przewidziany w art. 8 ust. 1 lit. f) decyzji ramowej 2002/584 wymóg prawidłowości ma na celu powiadomienie wykonujących nakaz organów sądowych o wymiarze kary pozbawienia wolności, w odniesieniu do której zwrócono się o przekazanie osoby poszukiwanej, która to informacja jest jedną z informacji mających na celu dostarczenie minimalnych danych formalnych, koniecznych, aby umożliwić tym ostatnim organom szybkie rozpatrzenie europejskiego nakazu aresztowania poprzez wydanie w trybie pilnym decyzji w sprawie przekazania (zob. podobnie wyrok z dnia 23 stycznia 2018 r., Piotrowski, C‑367/16 , EU:C:2018:27 , pkt 58 , 59 ). Celem tego wymogu jest – jak zauważyła rzecznik generalna w pkt 66 opinii – umożliwienie wykonującemu nakaz organowi sądowemu upewnienia się, że europejski nakaz aresztowania objęty jest zakresem stosowania tej decyzji ramowej, a w szczególności zweryfikowania, że został wydany w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności, których wymiar przekracza określony w art. 2 ust. 1 decyzji ramowej próg czterech miesięcy.

Artykuł 8 ust. 1 lit. f) decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że pominięcie w europejskim nakazie aresztowania, na podstawie którego przekazano daną osobę, informacji o karze dodatkowej, polegającej na oddaniu do dyspozycji, na którą osoba ta została skazana za to samo przestępstwo i tym samym orzeczeniem, w którym orzeczono zasadniczą karę pozbawienia wolności, w okolicznościach rozpatrywanych w postępowaniu głównym nie stoi na przeszkodzie temu, by wykonanie tej dodatkowej kary po zakończeniu kary zasadniczej i po wydaniu przez krajowy sąd penitencjarny formalnej decyzji w tym zakresie prowadziło od pozbawienia wolności.

(zob. pkt 70; sentencja)
Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, należy interpretować w ten sposób, że dziecko musi być fizycznie obecne w państwie członkowskim, aby można było przyjąć, że posiada ono miejsce zwykłego pobytu w tym państwie członkowskim w rozumieniu tego przepisu. Okoliczności takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, o ile zostaną udowodnione, a mianowicie, po pierwsze, że ojciec stosował wobec matki przymus, w rezultacie czego matka urodziła dziecko w państwie trzecim i zamieszkuje tam z dzieckiem od jego narodzin, i po drugie, że zostały naruszone prawa podstawowe przynależne matce lub dziecku, nie mają w tym względzie znaczenia.

W tym względzie, jak wynika z motywu 12 rozporządzenia nr 2201/2003, rozporządzenie to zostało ukształtowane zgodnie z zasadą dobra dziecka, co daje pierwszeństwo kryterium bliskości. Prawodawca bowiem uznał, że sąd geograficznie bliski miejscu zwykłego pobytu dziecka znajduje się w najlepszej sytuacji, by rozważyć środki, jakie powinny być podjęte w interesie dziecka.

Artykuł 8 rozporządzenia nr 2201/2003 jest wyrazem realizacji tego celu, gdyż ustanowiono w nim jurysdykcję ogólną na rzecz sądów państwa członkowskiego, w którym dziecko ma zwykły pobyt (wyrok z dnia 15 lutego 2017 r., W i V, C‑499/15, EU:C:2017:118, pkt 52).

Znaczenie przypisane przez prawodawcę Unii bliskości geograficznej w celu określenia sądu właściwego w sprawach odpowiedzialności rodzicielskiej wynika również z art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003, zgodnie z którym podstawę dla jurysdykcji sądu danego państwa członkowskiego stanowi sama obecność dziecka, a konkretnie, jeżeli miejsca pobytu dziecka nie można uznać za „zwykłe” w rozumieniu art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia w żadnym z państw członkowskich i nie można określić tej jurysdykcji na podstawie art. 12 tego rozporządzenia.

Tak więc Trybunał uznał, że ustalenie zwykłego pobytu dziecka w danym państwie członkowskim wymaga co najmniej fizycznej obecności dziecka w tym państwie członkowskim (wyrok z dnia 15 lutego 2017 r., W i V, C‑499/15, EU:C:2017:118, pkt 61).

Z rozważań przedstawionych w pkt 45–52 niniejszego wyroku wynika, że fizyczna obecność w państwie członkowskim, w którym dziecko jest potencjalnie zintegrowane, stanowi warunek wstępny, który jest konieczny do oceny trwałości tej obecności, oraz że nie można zatem ustalić „zwykłego pobytu” w rozumieniu rozporządzenia nr 2201/2003 w państwie członkowskim, w którym dziecko nigdy nie było. Wykładnia ta znajduje potwierdzenie w pozycji, jaką art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003 zajmuje wśród reguł jurysdykcji zawartych w tym rozporządzeniu w sprawach odpowiedzialności rodzicielskiej.

(zob. pkt 48, 49, 51–54, 70; sentencja)
Wykładni art. 50 TUE należy dokonać w ten sposób, że sam fakt notyfikacji przez państwo członkowskie jego zamiaru wystąpienia z Unii Europejskiej zgodnie z tym postanowieniem nie skutkuje tym, że w wypadku wydania przez wspomniane państwo członkowskie europejskiego nakazu aresztowania wobec określonej osoby wykonujące nakaz państwo członkowskie powinno odmówić wykonania tego europejskiego nakazu aresztowania lub zawiesić jego wykonanie w oczekiwaniu na większą jasność co do przepisów, które będą obowiązywać w państwie członkowskim wydającym nakaz po jego wystąpieniu z Unii Europejskiej. Jeżeli nie istnieją poważne i sprawdzone podstawy, aby uznać, że w konsekwencji wystąpienia przez wydające nakaz państwo członkowskie z Unii Europejskiej osoba, której dotyczy rzeczony europejski nakaz aresztowania, będzie narażona na ryzyko pozbawienia jej praw uznanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej oraz w decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., wykonujące nakaz państwo członkowskie nie może odmówić wykonania tego właśnie europejskiego nakazu aresztowania dopóty, dopóki wydające nakaz państwo członkowskie pozostaje członkiem Unii Europejskiej. W tym kontekście należy zauważyć, że wspomniana notyfikacja nie skutkuje zawieszeniem stosowania prawa Unii w państwie członkowskim, które notyfikowało swój zamiar wystąpienia z Unii, i że w rezultacie prawo Unii, do którego zaliczają się przepisy decyzji ramowej, jak również zasady wzajemnego zaufania oraz wzajemnego uznawania, nieodłącznie związane ze wspomnianą decyzją, pozostaje w pełni w mocy we wspomnianym państwie członkowskim aż do jego faktycznego wystąpienia z Unii. W rezultacie, jak wskazał rzecznik generalny w pkt 70 opinii, w sprawie takiej jak ta w postępowaniu głównym, aby zdecydować, że należy wykonać europejski nakaz aresztowania, istotne jest, aby w momencie podejmowania tej decyzji organ sądowy wykonującego nakaz państwa członkowskiego mógł oczekiwać, że wydające nakaz państwo członkowskie, po wystąpieniu tego państwa członkowskiego z Unii, będzie, w odniesieniu do osoby przekazywanej, zasadniczo przestrzegać treści praw wywodzonych z decyzji ramowej mających zastosowanie w okresie po przekazaniu. Domniemanie takie można przyjąć, jeżeli prawo krajowe wydającego nakaz państwa członkowskiego zawiera w sobie zasadniczo treść tych praw, w szczególności ze względu na dalsze związanie rzeczonego państwa członkowskiego konwencjami międzynarodowymi, takimi jak Europejska konwencja o ekstradycji z dnia 13 grudnia 1957 r. oraz EKPC, nawet po jego wystąpieniu z Unii. Organy sądowe państwa członkowskiego mogą podjąć decyzję o niewykonaniu nakazu aresztowania jedynie w przypadku, gdy istnieją konkretne wskazówki, że jest inaczej.

(zob. pkt 45, 61, 62; sentencja)
Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej – Rozporządzenie nr 2201/2003 – Środki tymczasowe i środki zabezpieczające – Środki przyjęte przez sąd mający jurysdykcję do rozpoznania sprawy co do istoty – Nakaz wobec organu administracji publicznej innego państwa członkowskiego, zakazujący wszczęcia lub dalszego prowadzenia postępowania w przedmiocie adopcji – Dopuszczalność

(rozporządzenie Rady nr 2201/2003)
4.

Postępowanie sądowe – Zarzut niedopuszczalności – Właściwość Sądu do natychmiastowego orzekania w kwestii zarzutu niedopuszczalności bez rozstrzygnięcia sprawy co do istoty – Zakres przysługującego mu prawa swobodnej oceny (regulamin postępowania przed Sądem, art. 130) (zob. pkt 73, 74, 77)
2.

Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie – Decyzja o zamrożeniu środków finansowych – Przyjęcie lub utrzymanie na podstawie wydanej przez organ państwa trzeciego krajowej decyzji o zamrożeniu środków finansowych – Dopuszczalność – Przesłanka – Decyzja krajowa przyjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej – Obowiązek sprawdzenia spoczywający na Radzie – Obowiązek uzasadnienia – Zakres – Państwo trzecie, które przystąpiło do europejskiej konwencji praw człowieka – Brak wpływu [decyzja Rady (WPZiB) 2016/318; rozporządzenie Rady nr 2016/311] (zob. pkt 27–31, 37)
1)

Punkt 1 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 lipca 2018 r., ABB/Komisja (T‑445/14, niepublikowany, EU:T:2018:449), w którym Sąd oddalił skargę spółek ABB Ltd i ABB AB zmierzającą do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 21 2139 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39610 – Kable elektryczne) w zakresie, w jakim w decyzji tej obciążono te spółki odpowiedzialnością za naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., polegające na zbiorowej odmowie dostarczania akcesoriów do podziemnych kabli elektrycznych o napięciu minimalnym 110 kV i niższym niż 220 kV, a także pkt 2 sentencji tego wyroku, zostają uchylone.