Natomiast, jeśli przepis rozporządzenia zostaje zmieniony, możliwość wniesienia skargi zostaje na nowo otwarta, i to nie tylko na wyłącznie ten przepis, ale na wszystkie przepisy, które nawet jeśli nie posiadają zmienionego brzmienia, to stanowią z nim pewną całość.

Z samej treści ostatniego akapitu art. 230 WE, jak również z jego celu, jakim jest zapewnienie pewności prawa, wynika, że akt, który nie został zaskarżony w terminie dwóch miesięcy, którego bieg rozpoczyna się, stosownie do przypadku, od daty publikacji aktu lub jego notyfikacji skarżącemu, lub, w razie ich braku, od daty powzięcia przez skarżącego wiadomości o tym akcie, staje się ostateczny. Ten ostateczny charakter dotyczy nie tylko samego aktu, lecz również wszystkich późniejszych aktów mających charakter potwierdzający. Takie rozwiązanie, które tłumaczy się potrzebą stabilności prawa, stosuje się zarówno do aktów indywidualnych, jak i aktów o charakterze normatywnym jak rozporządzenie.

Jeśli chodzi o specjalne świadczenia nieskładkowe to, po pierwsze, zgodnie z art. 4 ust. 2a lit. a) pkt ii) rozporządzenia nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 118/97, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 647/2005, świadczenie można zakwalifikować do świadczeń specjalnych tylko wtedy, gdy ma na celu zapewnienie wyłącznie szczególnej ochrony niepełnosprawnym, ściśle powiązanej z otoczeniem społecznym takich osób w zainteresowanym państwie członkowskim. A zatem świadczenia, które nie spełniają wyłącznie tej funkcji, ale mają również na celu zapewnienie niezbędnej pielęgnacji oraz opieki nad tymi osobami, jeśli taka jest konieczna, w ich rodzinie lub w wyspecjalizowanej instytucji nie mogą być zaliczone do świadczeń specjalnych w świetle tego przepisu.

Po drugie, zgodnie z art. 4 ust. 2a lit. a) pkt i) omawianego rozporządzenia świadczenie specjalne w rozumieniu tego przepisu definiuje się również w świetle jego celu. Powinno ono zastępować lub uzupełniać świadczenie z zabezpieczenia społecznego, jednocześnie wyraźnie się od niego różniąc, oraz posiadać cechy pomocy społecznej uzasadnionej względami ekonomicznymi i społecznymi, a także powinno być przyznawane na podstawie uregulowań ustalających obiektywne kryteria.

Z drugiej strony świadczenie można uznać za świadczenie zabezpieczenia społecznego, jeśli przyznawane jest uprawnionym w oderwaniu od jakiejkolwiek indywidualnej i uznaniowej oceny ich osobistych potrzeb, na podstawie prawnie określonej sytuacji oraz jeżeli odnosi się ono do jednego z rodzajów ryzyka wyliczonych w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71. Tak więc świadczenia przyznawane w sposób obiektywny, w przypadku zaistnienia określonego w przepisach prawnych stanu faktycznego, mające na celu poprawę stanu zdrowia i warunków życia osób wymagających opieki służą zasadniczo uzupełnieniu świadczeń z tytułu zabezpieczenia społecznego w razie choroby i powinny być uznawane za „świadczenia w razie choroby” w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) omawianego rozporządzenia.

(por. pkt 53–56, 61)