Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Skarga dotycząca w rzeczywistości sporu o charakterze umownym – Zmiana kwalifikacji skargi – Przesłanki

(art. 230 WE, art. 238 WE, regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 §. 1 lit. c))

2. Postępowanie – Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej – Umowy zawarte w ramach szczegółowego programu w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji – Poddanie Komisji zasadom dotyczącym umów – Uiszczenie not obciążeniowych – Skutki

(art. 238 WE)

3. Postępowanie – Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej – Umowy zawarte w ramach szczegółowego programu w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji – Prawo do bycia wysłuchanym w ramach przeprowadzanego audytu – Zajęcie dowodów przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych – Brak wpływu na to prawo – Naruszenie tego prawa – Konsekwencje

(art. 238 WE)

4. Postępowanie – Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej – Umowy zawarte w ramach szczegółowego programu w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji – Żądania obejmujące wyznaczenie biegłego – Badanie przez sąd wspólnotowy w świetle przepisów dotyczących środków dowodowych

(art. 238 WE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 65‑67)

5. Postępowanie – Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej – Umowy zawarte w ramach szczegółowego programu w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji – Poważne nieprawidłowości finansowe

(art. 238 WE)

Summary

1. Jeżeli do Sądu została wniesiona skarga o stwierdzenie nieważności lub skarga odszkodowawcza, podczas gdy w istocie spór dotyczył materii umownej, Sąd dokonuje zmiany kwalifikacji skargi, jeżeli spełnione są przesłanki dokonania takiej zmiany kwalifikacji. W przypadku sporu dotyczącego materii umownej Sąd uznaje, że nie może dokonać zmiany kwalifikacji skargi o stwierdzenie nieważności, jeżeli takiej zmianie sprzeciwia się wyraźna wola strony skarżącej, aby podstawą jej wniosku nie był art. 238 WE, lub też jeżeli na poparcie skargi nie podniesiono żadnego zarzutu opartego na naruszeniu zasad dotyczących danego stosunku umownego lub przepisu prawa krajowego określonego w umowie.

Dla dokonania zmiany kwalifikacji skargi bez naruszenia prawa do obrony pozwanej instytucji wystarcza, aby jeden z zarzutów charakteryzujących skargę opartą na art. 238 WE został przywołany w skardze, zgodnie z przepisami art. 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania przed Sądem.

(por. pkt 57, 59, 61)

2. W zakresie materii umownej Komisję wiążą zasady dotyczące umów. Co do zasady nie ma ona prawa w tym zakresie do przyjmowania jednostronnych aktów. W rezultacie nie jest ona uprawniona do przekazania danemu wykonawcy aktu o charakterze decyzyjnym w celu wykonania przez niego zobowiązań umownych o charakterze finansowym. Powinna ona natomiast, stosownie do okoliczności, zwrócić się do właściwego sądu z wnioskiem o zapłatę.

Ponadto uiszczenie not obciążeniowych przez drugą stronę umowy, mimo że nie mają one charakteru decyzyjnego, nie może być uznane za zrzeczenie się z przysługującego jej ewentualnie prawa do otrzymania omawianych kwot. Wyłącznie zrzeczenie się przez stronę, o której mowa tego prawa lub jego przedawnienie może prowadzić do nieuwzględnienia jej wniosków o zapłatę, jeżeli są one uzasadnione w świetle postanowień umów.

(por. pkt 68, 70)

3. Okoliczność, że dowody będące w posiadaniu danego wykonawcy zostały zajęte przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych i że z tego względu są one objęte wyjątkami od prawa dostępu do dokumentów przewidzianymi w rozporządzeniu nr 1049/2001, nie może uzasadnić pozbawienia treści prawa tego wykonawcy do bycia wysłuchanym na mocy art. 26 ust. 3 załącznika II omawianych umów w ramach przeprowadzanego audytu.

Jednakże jeżeli chodzi o skutki prawne naruszenia prawa rzeczonego wykonawcy do bycia wysłuchanym w ramach skargi z tytułu odpowiedzialności umownej taka nieprawidłowość nie może sama w sobie stanowić podstawy ewentualnego nakazania Komisji dokonania zapłaty na rzecz skarżącej żądanych kwot. W ramach bowiem skargi opartej na art. 238 WE, odpowiedzialność umowna Komisji powinna być oceniana w świetle ogółu istotnych postanowień omawianych umów, na które powołały się strony oraz na podstawie wszystkich informacji dostępnych przed Sądem z zachowaniem zasady kontradyktoryjności i prawa do obrony.

(por. pkt 89, 90)

4. Zgodnie z prawem, iż każdy sąd stosuje własne przepisy proceduralne, ewentualne żądania obejmujące wyznaczenie biegłego powinny zostać zbadane przez Sąd w świetle art. 65–67 regulaminu postępowania, dotyczących środków dowodowych.

(por. pkt 108)

5. W przypadku nadużyć lub poważnych nieprawidłowości finansowych stwierdzonych w ramach audytu, art. 3 ust. 5 załącznika II omawianych umów przewiduje, że Komisja może odzyskać cały udział finansowy przekazany przez Unię Europejską, i ma on zatem cel zapobiegawczy.

Jednakże cel założony w art. 3 ust. 5 załącznika II, jakim jest zapobieganie nadużyciom i poważnym nieprawidłowościom finansowym, nie pozwala Komisji na uchylenie się od zasady wykonywania umów w dobrej wierze ani od zakazu niewłaściwego wykonywania postanowień umowy, poprzez przyznanie sobie swobodnego uznania w interpretacji i stosowaniu tych postanowień.

Uwzględniając zakres i wagę wyraźnych nieprawidłowości finansowych stwierdzonych w ramach audytu i potwierdzonych w dokumentach postępowania wyjaśniającego, będących w niniejszym przypadku przedmiotem dyskusji między stronami, odzyskanie przez Komisję całego udziału finansowego przekazanego z tytułu omawianych umów nie może być uznane za nieprawidłowe stosowanie postanowień art. 3 ust. 5. Nie jest ono nieproporcjonalne wobec celów założonych w odpowiednich postanowieniach omawianych umów.

(por. pkt 128, 129, 140)