ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
64.

Proponuję zatem Trybunałowi, by wydał następujące rozstrzygnięcie: 1) Jeżeli podatnik jak w niniejszej sprawie świadczy usługi w zakresie doradztwa żywieniowego oraz utrzymania i poprawy kondycji fizycznej, są to różne, niezależne od siebie świadczenia w rozumieniu dyrektywy 2006/112/WE. 2) Doradztwo żywieniowe takie jak to w niniejszej sprawie jest jednak zwolnionym z podatku świadczeniem opieki medycznej w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112, jeśli służy celowi terapeutycznemu. Do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy przesłanka ta jest spełniona.
98.

W odpowiedzi na wezwanie Komisji do usunięcia uchybienia Republika Austrii przyznała się do zarzucanego jej uchybienia. Była to wiarygodna reakcja, biorąc pod uwagę dane przedstawione we wspomnianym wezwaniu.
95.

W świetle powyższych rozważań proponuję, by na pytanie prejudycjalne przedłożone przez Bundesverwaltungsgericht (federalny sąd administracyjny, Niemcy) Trybunał udzielił następującej odpowiedzi: Artykuł 28 rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli, zmienionego rozporządzeniami wykonawczymi Komisji (UE) nr 203/2012 z dnia 8 marca 2012 r., Komisji (UE) nr 505/2012 z dnia 14 czerwca 2012 r., Komisji (UE) nr 354/2014 z dnia 8 kwietnia 2014 r. Komisji (UE) 2016/673 z dnia 29 kwietnia 2016 r. oraz Komisji (UE) 2018/1584 z dnia 22 października 2018 r., w związku z pkt 1.3 załącznika IX do tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że glon Lithothamnium (Lithothamnium calcareum) nie może być stosowany jako składnik w przetwórstwie żywności ekologicznej ze względu na swój skład, jeśli jego dodanie ma na celu głównie wzbogacenie w wapń. W tym wypadku należy go uznać za „minerał” w rozumieniu art. 19 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 oraz art. 27 ust. 1 zmienionego rozporządzenia nr 889/2008, dla którego nie istnieje żadne zezwolenie na podstawie art. 27 ust. 1 lit. f) tego rozporządzenia.
77.

I wreszcie, po trzecie, w takim kontekście rozumiany w ten sposób obowiązek zapewnia również odpowiednie zachęty. Pośrednio zachęca on właścicieli samochodów, poprzez ciągły obowiązek zapłaty ubezpieczenia, o ile nie zostaną podjęte żadne kroki urzędowe, do należytego dbania o ich własność. Oczywiście wyłącznie od decyzji właściciela zależy, czy naprawi uszkodzony pojazd, sprzeda go w aktualnym stanie, odda go na złom, ponieważ nie nadaje się do naprawy, czy po prostu zostawi go zaparkowany na ulicy lub terenie prywatnym. Jednak gdyby którakolwiek z tych decyzji miała skutkować zakończeniem „oficjalnego życia” pojazdu, to na właściciela powinien zostać nałożony obowiązek przeprowadzenia urzędowych procedur wyrejestrowania, przykładowo poprzez oddanie tablic rejestracyjnych lub uzyskanie oficjalnego zaświadczenia w jakiejkolwiek stosownej formie, choćby tymczasowo, co potwierdzałoby, że pojazd został wycofany z ruchu.
82.

Mając na względzie powyższe rozważania, proponuję, aby na drugie, trzecie, szóste i siódme pytania prejudycjalne zadane przez Landesgericht Korneuburg (sąd okręgowy w Korneuburg, Austria) Trybunał udzielił następującej odpowiedzi: 1) Artykuł 5 ust. 1 lit. c), art. 6, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r., ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, należy interpretować w ten sposób, że lądowanie na lotnisku innym niż to, do którego została dokonana rezerwacja, położonym w tej samej miejscowości, w tym samym mieście lub w tym samym regionie, nie prowadzi do powstania po stronie pasażera prawa do odszkodowania z tytułu odwołania lotu. Prawo do odszkodowania powstaje wyłącznie wtedy, gdy z powodu tego przekierowania pasażer dociera na lotnisko, do którego została dokonana rezerwacja, lub do innego pobliskiego miejsca uzgodnionego z przewoźnikiem lotniczym, z opóźnieniem wynoszącym lub przekraczającym trzy godziny. 2) Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku lądowania na lotnisku innym niż to, do którego została dokonana rezerwacja, przewoźnik lotniczy zobowiązany jest zaproponować pasażerowi z własnej inicjatywy pokrycie kosztów transportu do tego ostatniego lotniska lub do innego pobliskiego miejsca uzgodnionego z pasażerem. 3) Naruszenie obowiązku pokrycia kosztów transportu pasażerów pomiędzy lotniskiem przylotu a lotniskiem, do którego została dokonana rezerwacja (lub uzgodnionym pobliskim miejscem), ciążącego na przewoźniku lotniczym na podstawie art. 8, ust. 3, rozporządzenia nr 261/2004, nie może prowadzić do przyznania pasażerowi prawa do zryczałtowanego odszkodowania w rozumieniu art. 7 ust. 1 tego rozporządzenia. Prowadzi ono natomiast do powstania po stronie pasażera prawa do uzyskania zwrotu kwot, które w świetle okoliczności danego przypadku były niezbędne, odpowiednie i rozsądne w celu zaradzenia uchybieniom przewoźnika lotniczego.
126.

Proponuję, aby Trybunał orzekł, co następuje: 1) Odwołanie wzajemne Królestwa Belgii zostaje odrzucone jako niedopuszczalne. 2) Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 14 lutego 2019 r., Belgia i Magnetrol International/Komisja (T‑131/16 i T‑263/16, EU:T:2019:91), zostaje uchylony. 3) Sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd, aby orzekł on w przedmiocie pozostałych zarzutów. 4) Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.
91.

W każdym wypadku, nawet gdyby stosowanie wymogu odnoszącego się do poziomu zdolności słyszenia, takiego jak ustanowiony w rozporządzeniu nr 12, było uzasadnione nie tyle ze względu na okazjonalną pomoc policji, lecz w sposób ogólny charakterem zadań wykonywanych przez funkcjonariuszy zakładów karnych, przypominam, że art. 5 dyrektywy 2000/78 co do zasady zobowiązuje pracodawcę do wprowadzenia racjonalnych usprawnień. Ma on bowiem obowiązek podjęcia właściwych środków w stosunku do pracownika niepełnosprawnego w zależności od potrzeb konkretnej sytuacji, pod warunkiem że środki te nie stanowią dla niego nieproporcjonalnie wysokich obciążeń.
64.

W odniesieniu do niniejszej sprawy należy uwzględnić, że francuskie przepisy zobowiązują myśliwych do niezwłocznego oczyszczenia i uwolnienia ptaków nieobjętych zezwoleniem na polowanie. Skarżące w postępowaniu głównym stowarzyszenia ochrony środowiska podnoszą jednak, że obowiązek ten nie jest przestrzegany. Poza tym z samej swej natury lepy mogą poważnie uszkodzić pióra ptaków. Dlatego też istnieje wątpliwość co do tego, czy te ptaki powrócą do zdrowia. Ponadto rzecznik generalny E. Sharpston zwróciła już uwagę, że samo schwytanie ptaka może doprowadzić do jego śmierci z powodu stresu ( 32 ).
107.

Musiała ona, co prawda, liczyć się w niniejszym postępowaniu z tym, że stan prawny może się zmienić na jej niekorzyść, w związku z czym jej roszczenie nie zostanie ostatecznie uwzględnione ( 73 ), jednak nie powinno to prowadzić do tego, że niekorzystne dla niej będzie samo wniesienie powództwa, w związku z czym mogłaby skłaniać się do tego, by co do zasady go zaniechać. Naruszałoby to bowiem istotę prawa do skutecznej ochrony sądowej.
3.

W dniu 10 października 2007 r., w następstwie wielu zapytań na piśmie skierowanych do Komisji w latach 2005–2006 przez członków Parlamentu Europejskiego oraz w związku ze skargą prywatnego podmiotu gospodarczego skierowaną do tej instytucji w 2007 r. Komisja Europejska przyjęła decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w obecnym art. 108 ust. 2 TFUE ( 5 ) (zwaną dalej „decyzją o wszczęciu postępowania”), w odniesieniu do mechanizmu przewidzianego w art. 12 ust. 5, wprowadzonego do Ley del Impuesto sobre Sociedades (hiszpańskiej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych) w drodze Ley 24/2001, de Medidas Fiscales, Administrativas y del Orden Social (ustawy nr 24/2001 w sprawie środków podatkowych, administracyjnych i z zakresu spraw społecznych) z dnia 27 grudnia 2001 r. ( 6 ) i przejętego przez Real Decreto Legislativo 4/2004, por el que se aprueba el texto refundido de la Ley del Impuesto sobre Sociedades (królewski dekret ustawodawczy nr 4/2004 w sprawie zatwierdzenia ujednoliconego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zwanego dalej „TRLIS”) z dnia 5 marca 2004 r. (zwanego dalej „spornym środkiem”). W ramach spornego środka przewidziano, że w przypadku nabycia udziałów w „spółce zagranicznej” przez przedsiębiorstwo podlegające opodatkowaniu w Hiszpanii – w sytuacji gdy nabycie to dotyczy co najmniej 5% udziałów i pozostają one własnością nabywcy nieprzerwanie przez okres co najmniej jednego roku, wynikająca z tego nabycia udziałów wartość ( 7 ) finansowa firmy ( 8 ) może zostać odliczona w postaci amortyzacji od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, którego przedsiębiorstwo to jest płatnikiem. W ramach spornego środka wyjaśniono, że za „spółkę zagraniczną” uznawana jest spółka opodatkowana podatkiem identycznym z tym, jaki znajduje zastosowanie w Hiszpanii, i osiągająca swe przychody głównie z działalności gospodarczej prowadzonej za granicą.
12.

Artykuł 152 („Przedstawiciel”) stanowi: „1. Do celów, o których mowa w art. 151, przyjmujące państwo członkowskie wymaga od zakładu ubezpieczeń innych niż na życie wyznaczenia przedstawiciela mającego stałe miejsce zamieszkania lub siedzibę na jego terytorium, który zbiera wszelkie niezbędne informacje związane z roszczeniami i ma odpowiednie pełnomocnictwa wystarczające do reprezentowania zakładu wobec poszkodowanych, którzy mogą dochodzić odszkodowań, w tym również obejmujące wypłatę odszkodowań, a także do reprezentowania go lub umożliwienia reprezentowania go przed sądami i organami tego państwa członkowskiego w zakresie tych roszczeń. […]”.
121.

W świetle powyższych uwag proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pytania prejudycjalne skierowane do Trybunału przez tribunal d’arrondissement (Luxembourg) (sąd okręgowy, Luksemburg), to jest pytania od piątego do siódmego, zebrane w grupie B, w następujący sposób: 1) Artykuł 132 ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że wśród usług ściśle związanych z opieką społeczną może on obejmować usługi, które są świadczone w ramach ustanowionego na mocy ustawy i podlegającego kontroli niezależnego organu sądowego systemu ochrony ubezwłasnowolnionych osób pełnoletnich; że adwokat może zostać uznany za podmiot o charakterze społecznym w ramach systemu ochrony ubezwłasnowolnionych osób pełnoletnich, pod warunkiem że działalność w zakresie pomocy społecznej tego adwokata jest trwała w tym sensie, że działalność o charakterze społecznym znacząco przeważa nad inną działalnością; że takie uznanie nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie uznania opartego na wcześniej ustalonej procedurze i wcześniej ustalonych kryteriach, lecz może ono mieć miejsce w konkretnym przypadku, ewentualnie może zostać dokonane przez organ sądowy, w przypadku gdy brak uznania przez ustawodawcę krajowego lub przez organy administracyjne wykracza poza granice swobodnego uznania, które dyrektywa pozostawia państwom członkowskim. 2) W tym celu do sądu krajowego należy ustalenie, czy wykonywana przez EQ działalność pełnomocnika, kuratora i opiekuna jest ściśle związana z pomocą społeczną i, biorąc pod uwagę treść oferowanych usług, czy EQ może zostać uznany za podmiot o charakterze społecznym w ramach wykonywania usług pełnomocnika, kuratora i opiekuna osób pełnoletnich, a także czy brak uznania przez ustawodawcę krajowego i krajowe organy administracyjne wykracza poza granice swobodnego uznania, które dyrektywa pozostawia państwom członkowskim.
87.

W świetle powyższych uwag proponuję, aby na drugie pytanie przedstawione przez Corte suprema di cassazione (trybunał kasacyjny, Włochy) Trybunał udzielił następującej odpowiedzi: 1) Środek krajowy taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, którego jedynym przedmiotem jest zwiększenie budżetu przeznaczonego na zatwierdzony system pomocy i przedłużenie tego systemu o sześć lat, stanowi zmianę istniejącej pomocy w rozumieniu art. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [108 TFUE], chyba że zwiększenie to nie przekroczy progu 20% określonego w art. 4 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [108 TFUE], co zbadać powinien sąd odsyłający. 2) Tego rodzaju środek może być zwolniony z wymogu zgłoszenia wynikającego z art. 108 ust. 3 TFUE, o ile spełni warunki określone w rozdziale I i art. 26 rozporządzenia Komisji (UE) nr 702/2014 z dnia 25 czerwca 2014 r. uznającego niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 TFUE, w szczególności wynikający z art. 26 ust. 6 tego rozporządzenia warunek, by pomoc została wypłacona w ciągu w ciągu czterech lat od daty poniesienia kosztu lub straty spowodowanej chorobą zwierząt, co zbadać powinien sąd odsyłający. Środek ten może również być zwolniony z wymogu zgłoszenia, jeśli spełnia warunki określone w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 TFUE do pomocy de minimis w sektorze rolnym, co również zbadać powinien sąd odsyłający.
3.

Niniejsza sprawa dostarcza Trybunałowi okazji do dokonania wykładni przepisów dyrektywy 2003/71 wprowadzającej prospekt emisyjny, którego można użyć jako jednolitego „paszportu” we wszystkich miejscach, w których notowane są, na terytorium Unii Europejskiej, papiery wartościowe danego emitenta. O ile dyrektywa ta w znacznym stopniu zharmonizowała treść takiego prospektu emisyjnego, o tyle zostawiła ona jednak duże pole manewru z jednej strony państwom członkowskim co do wyboru systemu i zasad, zgodnie z którymi można pociągnąć do odpowiedzialności cywilnej, w szczególności, emitentów lub oferujących w odniesieniu do treści informacji umieszczanych w prospekcie, z drugiej strony emitentom, którzy chociaż nieprzymuszeni w niektórych sytuacjach do opublikowania takiego prospektu emisyjnego, w szczególności gdy oferta subskrypcji jest adresowana wyłącznie do inwestorów kwalifikowanych, mogą jednak zrobić to dobrowolnie.
96.

Następnie, co się tyczy istoty sprawy, czynnik łączący wyrok O. i B. z przypadkiem osoby pragnącej ponownie zamieszkać w przyjmującym państwie członkowskim jest słaby, ponieważ przypadki te nie są porównywalne. Istotnie w wyroku O. i B. Trybunał musiał rozstrzygnąć, czy prawo Unii stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie odmówiło obywatelowi państwa trzeciego będącemu członkiem rodziny obywatela Unii, który jest obywatelem tego państwa członkowskiego, prawa pobytu po powrocie tego obywatela do wspomnianego państwa członkowskiego, jeżeli przed jego powrotem zamieszkiwał on w innym państwie członkowskim wraz z danym członkiem rodziny jako obywatel Unii. Kwestionowane były zatem warunki przyznania pochodnego prawa pobytu obywatelowi państwa trzeciego i właśnie w tym szczególnym kontekście kryterium „faktycznego pobytu” w przyjmującym państwie członkowskim obywatela Unii i członka jego rodziny zostało uznane za dające podstawę do przyznania pochodnego prawa pobytu po powrocie obywatela Unii do państwa członkowskiego, którego był on obywatelem ( 47 ). Jednakże w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym zainteresowany nie stara się dochodzić pochodnego prawa pobytu, które uzyskałby poprzez osiedlenie się w państwie członkowskim innym niż przyjmujące państwo członkowskie w celu skorzystania z tego prawa w tym ostatnim państwie członkowskim po powrocie.
4.

W niniejszej sprawie młody rolnik złożył wniosek o przyznanie pomocy na rozpoczęcie działalności w odniesieniu do gospodarstwa rolnego, którego SPB przekraczało górny próg, lecz którym to gospodarstwem kierował on w ramach współwłasności niepodzielnej (w jednej trzeciej) wraz ze swoim ojcem i matką. Twierdził on, że wraz ze swoim ojcem tworzy „stowarzyszenie nieposiadające osobowości prawnej” i że we dwóch prowadzą gospodarstwo, nad którym sprawują faktyczną kontrolę.
82.

Proponuję Trybunałowi, by na pytania przedstawione przez Polymeles Protodikeio Athinon (sąd pierwszej instancji w Atenach, Grecja) odpowiedział następująco: 1) Pojęcia „immunitetu jurysdykcyjnego” („ετεροδικία”, „eterodikia”) i „immunitetu” („ασυλία”, „asylia”), o których mowa w art. 11 lit. a) greckiej wersji językowej protokołu nr 7, mają to samo znaczenie. 2) Immunitet jurysdykcyjny, o którym mowa w art. 11 protokołu nr 7, obejmuje postępowania cywilne. 3) O uchylenie immunitetu jurysdykcyjnego, o którym mowa w art. 17 protokołu nr 7, można wystąpić w ramach postępowania cywilnego. Wskazanie organów właściwych do wystąpienia z takim wnioskiem należy do prawa krajowego. 4) Powództwo z tytułu odpowiedzialności pozaumownej wytoczone przez byłego członka personelu tymczasowego Unii w celu naprawienia szkody, która miała mu zostać wyrządzona wskutek niezgodnego z prawem rozwiązania zawartej z nim umowy, należy skierować przeciwko Unii Europejskiej i wnieść do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
59.

„Wymaganie konstrukcyjne” – zarówno w odniesieniu do osłony termicznej, jak również do przewodów elastycznych do napełniania cysterny – wydaje się być wymaganiem dotyczącym konstrukcji sprzętu, co odnosi się do wymagań dotyczących projektu, produkcji i specyfikacji, które sprzęt ten musi spełniać ( 19 ). Na przykład pkt 6.7.2.2 załącznika A do ADR określa „wymagania ogólne dotyczące projektowania i budowy” zbiorników, w tym wymagania dotyczące „izolacji” takich zbiorników ( 20 ). Wymaganie, by zbiornik pojazdu-cysterny do przewozu LPG był wyposażony w osłonę termiczną lub izolację odporną na działanie wysokich temperatur spełniające określone kryteria techniczne, powinno w oczywisty sposób zostać uznane za tak rozumiane „wymaganie konstrukcyjne”.
75.

Należy zatem zauważyć, że co do zasady równoległy lub podwójny wpis do kilku rejestrów wydaje się w większości przypadków wykluczony w świetle przepisów obowiązujących w większości państw członkowskich, zgodnie z którymi trwała zmiana bandery towarzyszyłaby wykreśleniu z rejestru statków lub prowadziłaby do niego ( 26 ). Zasada ta została również powtórzona w prawie niemieckim, które nie zezwala na zarejestrowanie w niemieckim rejestrze statków wpisanych do zagranicznego rejestru morskiego ( 27 ). I tak, jeżeli wnosi się o wpis statku do niemieckiego rejestru statków, a statek ten jest wpisany do zagranicznego rejestru statków, właściciel musi dokonać wykreślenia z tego zagranicznego rejestru ( 28 ). Ponadto zgodnie z przepisami obowiązującymi w prawie niemieckim statki zobowiązane do podnoszenia niemieckiej bandery nie są uprawnione do podnoszenia innych bander jako bandery narodowej ( 29 ). Zezwolenie na opuszczenie bandery może zatem zostać udzielone jedynie wyjątkowo i na czas określony. W świetle powyższego należy uznać, że problematyka równoległego wpisu wydaje się dotyczyć jedynie niektórych wyjątkowych przypadków.
54.

W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał udzielił następującej odpowiedzi na pierwsze pytanie prejudycjalne przedłożone przez Verwaltungsgerichtshof (trybunał administracyjny): Z prawa Unii – w tym przypadku art. 183 i art. 90 dyrektywy VAT w związku z zasadą neutralności – wynika, co następuje: co do zasady odsetki przysługują zarówno od nadwyżki podatku naliczonego w rozumieniu art. 183, jak i od zwrotu nadpłaty VAT wynikającej z korekty podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 90 dyrektywy VAT, jeżeli zwrot nie następuje w odpowiednim terminie. Nie ma jednak przepisu dyrektywy dotyczącego konkretnej wysokości odsetek przysługujących w przypadku tych roszczeń, który znajdowałby bezpośrednie zastosowanie. Do sądu odsyłającego należy zatem uczynienie wszystkiego, co leży w zakresie jego kompetencji, aby osiągnąć skutek zgodny z prawem Unii, na przykład poprzez zastosowanie prawa krajowego w drodze analogii lub jego wykładnię rozszerzającą zgodną z prawem Unii.
3.

W dniu 10 października 2007 r., w następstwie wielu zapytań na piśmie skierowanych do Komisji w latach 2005–2006 przez posłów Parlamentu Europejskiego oraz w związku ze skargą prywatnego podmiotu gospodarczego skierowaną do tej instytucji w 2007 r. Komisja Europejska przyjęła decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w obecnym art. 108 ust. 2 TFUE ( 5 ) (zwaną dalej „decyzją o wszczęciu postępowania”), w odniesieniu do mechanizmu przewidzianego w art. 12 ust. 5, wprowadzonego do Ley del Impuesto sobre Sociedades (hiszpańskiej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych) w drodze Ley 24/2001, de Medidas Fiscales, Administrativas y del Orden Social (ustawy nr 24/2001 w sprawie środków podatkowych, administracyjnych i z zakresu spraw społecznych) z dnia 27 grudnia 2001 r. ( 6 ) i przejętego przez Real Decreto Legislativo 4/2004, por el que se aprueba el texto refundido de la Ley del Impuesto sobre Sociedades (królewski dekret ustawodawczy nr 4/2004 w sprawie zatwierdzenia ujednoliconego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zwanego dalej „TRLIS”) z dnia 5 marca 2004 r. (zwanego dalej „spornym środkiem”). W ramach spornego środka przewidziano, że w przypadku nabycia udziałów w „spółce zagranicznej” przez przedsiębiorstwo podlegające opodatkowaniu w Hiszpanii – w sytuacji gdy nabycie to dotyczy co najmniej 5% udziałów i pozostają one własnością nabywcy nieprzerwanie przez okres co najmniej jednego roku, wynikająca z tego nabycia udziałów wartość ( 7 ) finansowa firmy ( 8 ) może zostać odliczona w postaci amortyzacji od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, którego przedsiębiorstwo to jest płatnikiem. W ramach spornego środka wyjaśniono, że za „spółkę zagraniczną” uznawana jest spółka opodatkowana podatkiem identycznym z tym, jaki znajduje zastosowanie w Hiszpanii, i osiągająca swe przychody głównie z działalności gospodarczej prowadzonej za granicą.
50.

Nie pozostaje mi w istocie nic innego, jak tylko zgodzić się ze stanowiskiem przedstawionym przez lorda Hoffmanna i zaaprobowanym przez większość członków House of Lords (izby lordów, Zjednoczone Królestwo) w wyroku w omawianej sprawie, w którego pkt 4 wskazano, że „[d]yrektywa [z 1992 r.] została przyjęta w ramach procesu zmierzającego do utworzenia rynku wewnętrznego bez granic podatkowych. Jej głównym celem było ustanowienie jednolitego zbioru przepisów pozwalających określić chwilę, w której podatek staje się należny, tak aby uniknąć sytuacji, w której można by go nakładać na te same wyroby w różnych państwach”. W owym wyroku House of Lords (izba lordów) orzekła, że przedsiębiorstwo prowadzące skład podatkowy ponosi odpowiedzialność na zasadzie ryzyka w związku z zapłatą podatku akcyzowego od wyprodukowanej wódki, którą dopuszczono do wywozu ze składu podatkowego przedsiębiorstwa, lecz która na późniejszym etapie została skierowana do nielegalnej dystrybucji. W pkt 7 owego wyroku lord Hoffmann zauważył, powołując się na wyrok van de Water (C‑325/99, EU:C:2001:201), że wskazanie osoby lub osób zobowiązanych do zapłaty podatku po tym, jak wyroby zostały „dopuszczone do konsumpcji”, stanowi kwestię pozostawioną do rozstrzygnięcia państwom członkowskim. Przewidziane w stosownych przepisach wyrażenie „dopuszczone do konsumpcji” nie było ograniczone poprzez jakiekolwiek inne wyrażenie, takie jak na przykład „zgodnie z prawem”. W związku z tym lord Hoffmann doszedł do wniosku, że przedsiębiorstwo prowadzące skład podatkowy ponosi odpowiedzialność na zasadzie ryzyka.