ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 28 stycznia 2022 r. – PL/État belge

(Sprawa C-56/22)

(2022/C 148/22)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal de première instance de Liège

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: PL

Strona pozwana: État belge

Pytanie prejudycjalne

Czy prawo Unii, a przede wszystkim przepisy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i dyrektywa 2008/115/WE (1), ma zastosowanie do stosowanej przez państwo członkowskie praktyki umożliwiającej mu zalegalizowanie na miejscu pobytu cudzoziemca przebywającego tam nielegalnie? Jeżeli tak, to czy art. 5, 6, i 13 dyrektywy 2008/115/WE w związku z jej [motywami 6 i 24] oraz art. 1, 7, 14, 20, 21, 24 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że gdy państwo członkowskie rozważa przyznanie obywatelowi państwa trzeciego, przebywającemu nielegalnie na jego terytorium, niezależnego zezwolenia na pobyt lub innego zezwolenia upoważniającego go do pobytu, ze względów charytatywnych, humanitarnych lub innych, państwo to może, po pierwsze, wymagać, aby ten obywatel dowiódł uprzednio, że złożenie przez niego wniosku w państwie pochodzenia jest niemożliwie, a po drugie, zaniechać ustanowienia w swoich przepisach przesłanek i kryteriów, a fortiori obiektywnych, pozwalających uzasadnić te względy charytatywne, humanitarne lub inne (czy to w zakresie dopuszczalności – poprzez wymaganie wykazania wyjątkowych okoliczności, bez określenia ich przy tym, czy to w sferze badania sprawy co do istoty – poprzez nieustanowienie żadnego obiektywnego kryterium, które umożliwiłoby zdefiniowanie względów, w szczególności humanitarnych, uzasadniających wydanie zezwolenia na pobyt), co sprawia, że sposób rozpatrzenia takiego wniosku jest nieprzewidywalny, a nawet arbitralny? Jeżeli kryteria te nie muszą być określone w przepisach, to czy w przypadku odmowy, okoliczność, że jedyny przewidziany środek zaskarżenia dotyczy wyłącznie zgodności z prawem i nie obejmuje jakichkolwiek względów związanych z celowością, nie narusza prawa do skutecznego środka prawnego?”.

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348, s. 98).
3)

Na wypadek gdyby wykładnia art. 30 ust. 2 w związku z art. 30 ust. 1 lit. a) i c) umowy prowadziła do wniosku dotyczącego niemożności stosowania tych postanowień do okoliczności faktycznych w postępowaniu głównym ze względu na przerwę w pobycie na terytorium Zjednoczonego Królestwa obywatela Unii po upływie okresu przejściowego, czy z wykładni art. 30 ust. 4 w związku z art. 30 ust. 3 tej umowy wynika, że osoby przebywające lub pracujące w państwie przyjmującym lub w państwie miejsca zatrudnienia nie są już objęte zakresem stosowania art. 31 ust. 1, jeśli ich stosunki prawne jako osób zatrudnionych (pracowników) zostały zakończone i w wyniku tego utraciły one prawo pobytu i opuściły terytorium państwa miejsca zatrudnienia, odpowiednio państwa przyjmującego, po upływie okresu przejściowego, lub postanowienia te należy interpretować w ten sposób, że ograniczenie określone w art. 30 ust. 4 dotyczy prawa pobytu lub prawa do pracy wykonanych po upływie okresu przejściowego – przy czym bez znaczenia jest, kiedy następnie prawa te wygasły, jeśli istniały po upływie tego okresu przejściowego?
1)

Czy decyzja przyjęta przez Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto (krajowy komitet ds. zarządzania dyrektywą 2003/87/WE (1) oraz wspierania zarządzania planowanych działań protokołu z Kioto) biorąc pod uwagę procedurę przyjmowania, a w szczególności mechanizm dialogu z Komisją Europejską przewidziany w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/331 (2) w sprawie wpisania instalacji do wykazu dla przydziału uprawnień CO2 może stanowić przedmiot samodzielnego zaskarżenia do Trybunału Unii Europejskiej na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE, jeżeli zaskarżony akt wywołuje wiążące skutki prawne i dotyczy bezpośrednio podmiotu gospodarczego składającego skargę?
5)

W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, drugie lub na oba pytania: czy art. 185 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak art. 79 ust. 3 ZDDS w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2016 r. lub art. 79 ust. 1 ZDDS w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2017 r., który przewiduje obowiązek korekty odliczenia w przypadku wybrakowania towarów, nawet jeśli towary te zostały następnie sprzedane jako dostawa towarów podlegająca opodatkowaniu w rozumieniu załącznika 2 [do ZDDS] lub jeśli zostały one zniszczone lub zutylizowane, a okoliczność ta została należycie udokumentowana lub potwierdzona?
3)

Czy uwagi dotyczące wykładni art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 469/2009 zawarte w wyrokach Trybunału C 121/17 (2) i C 650/17 (3) należy uznać za istotne dla oceny spełnienia warunku, o którym mowa w art. 3 lit. c) rozporządzenia nr 469/2009, a jeśli tak, to w jaki sposób? W tym względzie należy wskazać w szczególności na to, co zostało stwierdzone w tych wyrokach w odniesieniu do art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 469/2009 w kwestii: — zasadniczego znaczenia zastrzeżeń patentowych oraz — oceny sprawy z punktu widzenia znawcy z danej dziedziny i na podstawie stanu techniki w dniu zgłoszenia lub w dacie pierwszeństwa patentu podstawowego.
—

przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania w celu przedstawienia przez EMA uwag co do istoty sporu i wydania przez Sąd orzeczenia w przedmiocie tej istoty sporu;
Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2021 r. w sprawie T-158/19, Patrick Breyer/Europejska Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych, wniesione w dniu 25 lutego 2022 r. przez Patricka Breyera

(Sprawa C-135/22 P)

(2022/C 171/26)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Patrick Breyer (przedstawiciel: J. Breyer, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Europejska Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi o

1. uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. w sprawie T-158/19 Breyer/ REA i stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych (REA) z dnia 17 stycznia 2019 r. (ARES [2019] 266593) w całości; oraz

2. obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Podsumowując, wnoszący odwołanie twierdzi, że na podstawie art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) przysługuje mu prawo do pełnego dostępu do dokumentów dotyczących realizacji projektu badawczego, „iBorderCtrl: Inteligentny przenośny system kontroli granicznej” w ramach programu Horyzont 2020. Interes publiczny związany z przejrzystością finansowanego ze środków publicznych rozwoju systemów sztucznej inteligencji, które mają być wykorzystywane przez organy kontroli granicznej jako wykrywacze kłamstw lub do oceny ryzyka stwarzanego przez osoby wjeżdżające na terytorium UE, przeważa nad prywatnymi interesami handlowymi.

Interes publiczny w dostępie do informacji zaczyna się już na początku fazy badawczej ze względu na etyczne, społeczne i związane z prawami człowieka konsekwencje stosowania technologii wysokiego ryzyka i nie może być w sposób uzasadniony odkładany na etap po zakończeniu projektu badawczego.

System upowszechniania wyników przewidziany w Rozporządzeniu nr 1290/2013 (2) oraz w umowie o udzielenie dotacji nie jest w stanie zaspokoić zainteresowania naukowego, zainteresowania mediów oraz ogółu społeczeństwa projektem.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43 – Polskie wydanie specjalne: Rozdział 01 Tom 003 P. 331–336).

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1290/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiające zasady uczestnictwa i upowszechniania dla programu „Horyzont 2020” – programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji (2014–2020) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1906/2006 (Dz.U. 2013, L 347, s. 81).
1)

Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE (1) z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej w związku z art. 4 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE (2) z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony należy interpretować w ten sposób, że wyklucza on przepisy prawa krajowego, takie jak mające zastosowanie w niniejszej sprawie, które w razie ogłoszenia stanu wojennego, stanu wyjątkowego lub sytuacji wyjątkowej spowodowanej masowym napływem cudzoziemców co do zasady uniemożliwiają ubieganie się o ochronę międzynarodową cudzoziemcowi, który nielegalnie wjechał i przebywa na terytorium państwa członkowskiego?
1)

Czy wymóg, zgodnie z którym konsument, przed wszczęciem postępowania sądowego, powinien skierować pozasądowe wezwanie do wykonania zobowiązania, aby stwierdzenie nieważności określonego ogólnego warunku umownego z powodu jego nieuczciwego charakteru prowadziło do powstania wszystkich skutków w zakresie naprawienia szkody (w tym dotyczących kosztów postępowania sądowego) związanych z tą nieważnością zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), jest sprzeczny z prawem do skutecznego środka prawnego i z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?
1)

Czy we wskazanym powyżej przypadku można przyjąć, że reklama jest skierowana do konsumentów lub przedsiębiorców w państwie członkowskim Y, w którym przedsiębiorstwo B ma siedzibę, a sąd właściwy w sprawach unijnych znaków towarowych w państwie Y ma jurysdykcję na podstawie art. 125 ust. 5 rozporządzenia w sprawie unijnego znaku towarowego (1) do rozpoznania powództwa o stwierdzenie naruszenia prawa do unijnego znaku towarowego, jeżeli w reklamie opublikowanej drogą elektroniczną lub w witrynie reklamodawcy podlinkowanej do tej reklamy geograficzny obszar dostaw towarów nie jest co najmniej wyraźnie określony lub żadne państwo członkowskie nie jest wyraźnie wyłączone z obszaru dostaw? Czy można przy tej okazji uwzględnić rodzaj towarów, do których odnosi się reklama, oraz okoliczność, że obszar rynku dla produktów przedsiębiorstwa A jest – jak się przyjmuje – ogólnoświatowy, a zatem obejmuje całe terytorium Unii Europejskiej, w tym państwo członkowskie Y?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 10 stycznia 2022 r. – Caxamar – Comércio e Indústria de Bacalhau SA/Autoridade Tributária e Aduaneira

(Sprawa C-23/22)

(2022/C 165/35)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD).

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Caxamar – Comércio e Indústria de Bacalhau SA.

Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira.

Pytania prejudycjalne

Czy prawidłowa wykładnia wytycznych w sprawie pomocy regionalnej na lata 2014–2020 w związku z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 (1) z dnia 16 czerwca 2014 r., w szczególności jego art. 1 i art. 2 pkt 11; przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1379/2013 (2) z dnia 11 grudnia 2013 r. oraz postanowieniami załącznika I do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej pozwala stwierdzić, że zgodnie z art. 2 ust. 2 i art. 22 ust. 1 Código Fiscal do Investimento (kodeksu podatkowego dotyczącego inwestycji), przyjętego w drodze Decreto-Lei n.o 162/2014 (dekretu z mocą ustawy nr 162/2014) z dnia 31 października 2014 r., oraz [zgodnie z] art. 1 i 2 Portaria n.o 282/2014 (zarządzenia ministerialnego nr 282/2014) z dnia 30 grudnia 2014 r. działalność polegająca na przetwórstwie produktów rybołówstwa i akwakultury dotycząca „dorsza solonego”, „dorsza mrożonego” i „dorsza odsolonego”, objęta kodem działalności gospodarczej CAE 10204Rev3, nie jest działalnością polegającą na przetwórstwie produktów rolnych dla celów przewidzianej pomocy podatkowej?

(1) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz.U. 2014, L 187, s. 1).

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1379/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1184/2006 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 (Dz.U. 2013, L 354, s. 1).
C 165/26

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 6 stycznia 2022 r. – RF/Finanzamt G

(Sprawa C-15/22)

(2022/C 165/34)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesfinanzhof

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę rewizyjną: RF

Druga strona postępowania w postępowaniu rewizyjnym: Finanzamt G

Pytania prejudycjalne

Czy art. 4 ust. 3 TUE i art. 208 w związku z art. 210 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie krajowej praktyce administracyjnej, zgodnie z którą zwolnienie z podatku nie jest przyznawane w przypadkach, w których projekt współpracy na rzecz rozwoju jest finansowany przez Europejski Fundusz Rozwoju, podczas gdy pod pewnymi warunkami zwolnione jest z opodatkowania wynagrodzenie, które pracownik uzyskuje na podstawie aktualnego stosunku pracy za pracę związaną z niemiecką pomocą publiczną na rzecz rozwoju w ramach współpracy technicznej lub finansowej, która jest finansowana w co najmniej 75 % przez federalne ministerstwo odpowiedzialne za współpracę na rzecz rozwoju lub przez należącą do państwa prywatną agencję pomocy na rzecz rozwoju?
—

Sąd był zobowiązany do dokonania oceny charakteru, treści i kontekstu zaskarżonego aktu w celu ustalenia, czy dotyczy on skarżących bezpośrednio. W tym celu należy skupić się na istocie aktu i na ustaleniu, czy akt ten nakłada na państwa członkowskie autonomiczne obowiązki prawne. Ocena ta pokrywa się z pierwszym podniesionym co do istoty zarzutem odnoszącym się do braku kompetencji Komisji do przyjęcia załącznika I do spornego aktu. Nie pozostawiając wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez Komisję do momentu, w którym znałby on już argumenty podnoszone co do istoty, Sąd naruszył przepisy art. 130 § 7 i 8 swego regulaminu postępowania.
C 165/33

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Essen (Niemcy) w dniu 10 lutego 2022 r. – DC/HJ

(Sprawa C-97/22)

(2022/C 165/42)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Essen

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: DC

Strona pozwana: HJ

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 14 ust. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1), należy interpretować w ten sposób, że w przypadku odstąpienia przez zamawiającego od oświadczenia woli dotyczącego zawarcia umowy o roboty budowlane, która została zawarta poza lokalem przedsiębiorstwa, dopiero po (całkowitym) spełnieniu swoich świadczeń przez przedsiębiorcę, przepis ten wyłącza wszelkie prawa przedsiębiorcy do rekompensaty lub odszkodowania również wtedy, gdy wprawdzie nie są spełnione przesłanki prawa do rekompensaty zgodnie z przepisami o skutkach prawnych odstąpienia od umowy, jednakże zamawiający uzyskał przysporzenie majątkowe w wyniku robót budowlanych przedsiębiorcy, to znaczy wzbogacił się?

(1) Dz.U. 2011, L 304, s. 64.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Paris (Francja) w dniu 14 lutego 2022 r. – Eurelec Trading SCRL/Ministre de l’Économie et des Finances, Scabel SA, Groupement d’Achat des Centres Édouard Leclerc (GALEC), Association des Centres distributeurs Édouard Leclerc (ACDLEC)

(Sprawa C-98/22)

(2022/C 198/36)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour d'appel de Paris

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca środek odwoławczy: Eurelec Trading SCRL

Druga strona postępowania: Ministre de l’Économie et des Finances, Scabel SA, Groupement d’Achat des Centres Édouard Leclerc (GALEC), Association des Centres distributeurs Édouard Leclerc (ACDLEC)

Pytanie prejudycjalne

Czy „sprawy cywilne i handlowe” zdefiniowane w art. 1 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że obejmują one swym zakresem stosowania powództwo – i wydane w jego wyniku orzeczenie sądowe -, wniesione (i) przez francuskiego ministra gospodarki i finansów na podstawie art. L 442–6 ust. I pkt 2o (dawny) francuskiego kodeksu handlowego przeciwko spółce belgijskiej, (ii) w celu doprowadzenie do stwierdzenia istnienia praktyk ograniczających konkurencję, zobowiązania do ich zaniechania oraz do zasądzenia od podmiotu, któremu praktyki te są zarzucane, grzywny o charakterze cywilnoprawnym, (iii) na podstawie dowodów uzyskanych w ramach wykonywania przez ministra przysługujących mu szczególnych uprawnień dochodzeniowych?

(1) Dz.U. 2012, L 351, s. 1.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad (Bułgaria) w dniu 17 lutego 2022 r. – NG/Direktor na Glavna direktsia „Natsionalna politsia” pri MVR – Sofia

(Sprawa C-118/22)

(2022/C 191/23)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Varhoven administrativen sad

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: NG

Strona przeciwna: Direktor na Glavna direktsia „Natsionalna politsia” pri MVR – Sofia

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładnia art. 5 w związku z art. 13 ust. 2 lit. b) i ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylająca decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (1), zezwala na stosowanie krajowych aktów prawnych, prowadzących do praktycznie nieograniczonego prawa do przetwarzania danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar lub do zniesienia prawa osoby, której dane dotyczą, do ograniczenia przetwarzania, usunięcia lub zniszczenia jej danych?

(1) Dz.U. 2016, L 119, s. 89.
1.

Czy decyzja przyjęta przez Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto (krajowy komitet ds. zarządzania dyrektywą 2003/87/WE (1) oraz wspierania zarządzania planowanych działań protokołu z Kioto) biorąc pod uwagę procedurę przyjmowania, a w szczególności mechanizm dialogu z Komisją Europejską przewidziany w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/331 (2) w sprawie wpisania instalacji do wykazu dla przydziału uprawnień CO2 może stanowić przedmiot samodzielnego zaskarżenia do Trybunału Unii Europejskiej na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE, jeżeli zaskarżony akt wywołuje wiążące skutki prawne i dotyczy bezpośrednio podmiotu gospodarczego składającego skargę?
Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2022 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga

(Sprawa C-214/22)

(2022/C 191/33)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve, A. Azéma, I. Zaloguin, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że nie przyjmując najpóźniej do dnia 4 października 2016 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla wykonania art. 8 ust. 7, art. 9 i art. 10 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/42/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej (1), a w każdym razie nie informując Komisji o przyjęciu takich przepisów, Luksemburg uchybił zobowiązaniem, które na nim ciążą na mocy art. 12 tej dyrektywy;

— nałożenie na Luksemburg, stosownie do postanowień art. 260 ust. 3 TFUE, okresowej kary pieniężnej w wysokości 7 096,50 EUR dziennie za każdy dzień opóźnienia od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie z tytułu uchybienia obowiązkowi poinformowania o środkach transpozycji art. 8 ust. 7, art. 9 i art. 10 ust. 2 dyrektywy 2014/42;

— obciążenie Luksemburga kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/42/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej umożliwia państwom członkowskim łatwiejsze odzyskiwanie korzyści uzyskanych przez przestępców w ramach przestępczości zorganizowanej na dużą skalę. Państwa członkowskie powinny były dokonać transpozycji dyrektywy do dnia 4 października 2016 r. Komisja wszczęła przeciwko Luksemburgowi postępowanie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w listopadzie 2016 r., a w marcu 2019 r. wydała uzasadnioną opinię. Tymczasem do dnia wniesienia skargi w niniejszej sprawie Luksemburg nie notyfikował Komisji całkowitej transpozycji tej dyrektywy do prawa krajowego.

(1) Dz.U. 2014, L 127, s. 39.
3)

Czy zachodzi nadzwyczajna okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 w sytuacji, gdy decyzja kierownictwa lotów w stosunku do konkretnego samolotu w konkretnym dniu powoduje, że dochodzi do powstania dużego opóźnienia, przełożenia lotu na następny dzień albo odwołania jednego lub więcej lotów tego samolotu, a to niezależnie od przyczyn podjęcia takiej decyzji?
1)

Czy art. 5 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1) (rozporządzenie nr 261/2004) należy interpretować w ten sposób, że za zmianę planu podróży, na porównywalnych warunkach, do miejsca docelowego, którą obsługujący przewoźnik lotniczy musi zaoferować w przypadku odwołania lotu, należy uważać również lot repatriacyjny realizowany w ramach władczej działalności państwa, jeżeli obsługujący przewoźnik lotniczy nie może uzasadnić prawa do przewozu pasażera, ale w tym celu mógłby zarejestrować pasażera oraz pokryć koszty, a ostatecznie realizuje lot tym samym samolotem i w tych samych godzinach lotu, które byłyby pierwotnie przewidziane dla odwołanego lotu, na podstawie umowy zawartej z państwem?