ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 139/27

Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2011 r. — Cofra przeciwko OHIM — O2 (can do)

(Sprawa T-163/11)

2011/C 139/52

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Cofra Holding AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci K.U. Jonas i J. Bogatz)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: O2 Holdings Ltd (Slough, Zjednoczone Królestwo)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 stycznia 2011 r. w sprawie R 246/2009-4;

— obciążenie strony skarżącej i — w razie wstąpienia do postępowania — innych jego uczestników kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: O2 Holdings Ltd

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „can do” dla towarów i usług z klas 9, 16, 25, 35, 36, 38 i 43

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny krajowy znak towarowy zawierający element słowny „CANDA”, zarejestrowany dla towarów z klasy 25.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 15 i 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) oraz zasady 22 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (2), ponieważ Izba Odwoławcza, dokonując oceny dowodów używania pozwalającego na utrzymanie praw do znaku zastosowała zbyt ścisłe kryterium i nie uwzględniła w wystarczającym zakresie sytuacji zakładowej w przedsiębiorstwie skarżącej. Dodatkowo naruszenie art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza niesłusznie pominęła rozmaite dokumenty przedstawione celem dowiedzenia używania pozwalającego na utrzymanie praw do znaku, na który powołano się w sprzeciwie. Wreszcie naruszenie art. 75 zdanie 2 rozporządzenia nr 207/2009 z uwagi na to, że Izba Odwoławcza nie poinformowała skarżącej, iż przedstawione przez nią dowody używania wydają się niewystarczające, i nie umożliwiła skarżącej przedstawienia dalszych dowodów na rozprawie.

(1) Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

(2) Rozporządzenie Komisji z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).
1)

Pierwszy zarzut dotyczący naruszenia rozsądnego terminu na podjęcie decyzji, w związku z czym nastąpiło: — przedawnienie okresu na wszczęcie postępowania: skarżąca uważa, że zaskarżona decyzja została przyjęta po upływie czteroletniego terminu ustalonego na przedawnienie czteroletniego terminu na wszczęcie postępowania, przewidzianego w art. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich. Podobnie, nawet jeżeli miałoby miejsce ewentualne przerwanie terminu przedawnienia, przekroczony został dwukrotny okres przedawnienia bez wydania jakiejkolwiek decyzji zgodnie z postanowieniem akapitu czwartego ust. 1 art. 3 ww. rozporządzenia. Ponieważ upłynął termin przedawnienia na skorzystanie z odpowiedniego prawa, zaskarżoną decyzję należy uznać za bezprawną i nie podlegającą wykonaniu; — naruszenie zasady pewności prawa: skarżąca uważa, że okoliczność, iż Komisja zezwoliła na upływ 20 lat od czasu zarzucanych nieprawidłowości do czasu podjęcia decyzji ostatecznej wiązało się z naruszeniem zasady pewności prawa. Owa fundamentalna dla porządku prawnego Unii Europejskiej zasada przewiduje, że wszystkie osoby mają prawo do tego, aby ich sprawy były rozpoznawane przez instytucje Unii w rozsądnym terminie; — naruszenie prawa do obrony: skarżąca uważa, że zostały naruszone jej prawa do obrony w zakresie, w jakim, z uwagi na to, że upłynęło ponad 20 lat pomiędzy zarzucanymi nieprawidłowościami a przyjęciem decyzji końcowej, skarżąca pozbawiona możliwości przedstawienia swoich uwag w stosownym czasie, to znaczy w czasie, w jakim dysponowałaby jeszcze dokumentami, które umożliwiłyby jej uzasadnienie wydatków uznanych przez Komisję za niekwalifikujące się.
5)

Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa własności, ponieważ skutkiem rozporządzenia nr 530/2008 było to, że skarżący musiał wstrzymać połów tuńczyka błękitnopłetwego, gdy tymczasem dysponował on zezwoleniem na połów wydanym przez ministerstwo rolnictwa i rybołówstwa na okres od dnia 1 kwietnia 2008 r. do dnia 30 czerwca 2008 r. a zezwolenie to stanowi integralny element jego interesów gospodarczych. Skarżący podnosi: — iż poniósł poważną szkodę majątkową dotyczącą wykonywania zawodu, ponieważ łowiony tuńczyk błękitnopłetwy stanowi „mienie” w rozumieniu art. 1 protokołu pierwszego do europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz — iż jest to dług wirtualny, ponieważ w tym zakresie skarżący miał uzasadnione oczekiwania.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 139/26

Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2011 r. — Petroci przeciwko Radzie

(Sprawa T-160/11)

2011/C 139/49

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Petroci Holding (Abidjan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: M. Ceccaldi, adwokat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— Stwierdzenie nieważności decyzji 2011/18/WPZiB oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej — w szczególności w odniesieniu do spółki PETROCI;

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżącą są co do istoty identyczne bądź podobne do tych, które zostały powołane w sprawie T-142/11 SIR przeciwko Radzie.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 139/22

Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2011 — ASA przeciwko OHIM — Merck (FEMIFERAL)

(Sprawa T-110/11)

2011/C 139/42

Język skargi: Polski

Strony

Strona skarżąca: ASA Sp. z o.o. (Głubczyce, Polska) (przedstawiciel: M. Chimiak, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Merck Sp. z o.o. (Warszawa, Polska)

Żądania strony skarżącej:

— stwierdzenie w całości nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 listopada 2010 r. nr R 0182/2010-1;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca.

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „FEMIFERAL” dla towarów w klasie 5 — zgłoszenie nr 5320701.

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Merck Sp. z o.o.

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny krajowy znak towarowy „Feminatal” oraz graficzny krajowy znak towarowy zawierający element słowny „feminatal” dla towarów w klasie 5.

Decyzja Wydziału do spraw Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu.

Decyzja Izby Odwoławczej: unieważnienie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie w całości zgłoszenia znaku towarowego.

Podniesione zarzuty: Naruszenie artykułu 8 ust. 1 b) rozporządzenia nr 207/2009 (1) poprzez błędne stwierdzenie, że znaki towarowe „Feminatal” i „FEMIFERAL” są do siebie podobne w sposób powodujący ryzyko wprowadzenia w błąd polskich odbiorców co do źródła pochodzenia towarów, błędną ocenę zdolności dystynktywnej przedrostka „femi” oraz nieuwzględnienie specyfiki polskiego odbiorcy a także zasad języka polskiego, jak również poprzez wadliwą ocenę podobieństwa znaków we wszystkich trzech płaszczyznach: wizualnej, fonetycznej oraz koncepcyjnej.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Wersja ujednolicona), Dz.U. L 78, str. 1
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 139/27

Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2011 r. — Cofra przeciwko OHIM — O2 (can do)

(Sprawa T-162/11)

2011/C 139/51

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Cofra Holding AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci K.U. Jonas i J. Bogatz)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: O2 Holdings Ltd (Slough, Zjednoczone Królestwo)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 stycznia 2011 r. w sprawie R 242/2009-4;

— obciążenie strony skarżącej i — w razie wstąpienia do postępowania — innych jego uczestników kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: O2 Holdings Ltd

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „can do” dla towarów i usług z klas 9, 16, 25, 35, 36, 38 i 43

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „CANDA” zarejestrowany dla towarów z klasy 25.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 15 i 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) oraz zasady 22 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (2), ponieważ Izba Odwoławcza, dokonując oceny dowodów używania pozwalającego na utrzymanie praw do znaku zastosowała zbyt ścisłe kryterium i nie uwzględniła w wystarczającym zakresie sytuacji zakładowej w przedsiębiorstwie skarżącej. Następnie naruszenie art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza niesłusznie pominęła rozmaite dokumenty przedstawione celem dowiedzenia używania pozwalającego na utrzymanie praw do znaku, na który powołano się w sprzeciwie. Wreszcie naruszenie art. 75 zdanie 2 rozporządzenia nr 207/2009 z uwagi na to, że Izba Odwoławcza nie poinformowała skarżącej, iż przedstawione przez nią dowody używania wydają się niewystarczające, i nie umożliwiła skarżącej przedstawienia dalszych dowodów na rozprawie.

(1) Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

(2) Rozporządzenie Komisji z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 152/25

Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2011 r. — Reddig przeciwko OHIM — Morleys (Kształt rękojeści noża)

(Sprawa T-164/11)

2011/C 152/45

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Reddig GmbH (Drebber, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Thomas)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Morleys Ltd (Preston, Zjednoczone Królestwo)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie R 1072/2009-2; oraz

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania przed Sądem i obciążenie — w razie wstąpienia do postępowania — interwenienta kosztami związanymi z postępowaniem administracyjnym przed Izbą Odwoławczą; oraz

— wyznaczenie rozprawy, w przypadku gdyby w jej braku Sąd nie mógł dokonać ustaleń.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Trójwymiarowy znak towarowy „delfin” dla towarów z klas 6, 8 i 20 — wspólnotowy znak towarowy nr 2630101

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Morleys Ltd

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Strona wnosząca o unieważnienie prawa do znaku podniosła bezwzględną podstawę unieważnienia określoną w art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b), c) i d) oraz art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 i wskazała, że właściciel dokonał zgłoszenia w złej wierze w rozumieniu art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

Decyzja Wydziału Unieważnień: Uwzględnienie wniosku o unieważnienie i unieważnienie prawa do znaku w całości

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza dokonała błędnej wykładni tego artykułu i wymogów określonych w wyroku Trybunału w sprawie Lego (wyrok Trybunału z dnia 14 września 2010 w sprawie C-48/09 P Lego Jurij przeciwko OHIM).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 152/31

Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2011 r. — Bro Grébé przeciwko Radzie

(Sprawa T-194/11)

2011/C 152/56

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Geneviève Bro Grébé (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat J.C. Tchikaya)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej i rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty przytoczone przez stronę skarżącą są co do istoty identyczne z przytoczonymi w sprawie T-118/11 Attey przeciwko Radzie lub podobne do nich.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 145/36

Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2011 r. — PASP i in. przeciwko Radzie

(Sprawa T-177/11)

2011/C 145/60

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Port autonome de San Pedro (PASP) (San Pedro, Wybrzeże Kości Słoniowej), Port autonome d’Abidjan (Abidjan, Wybrzeże Kości Słoniowej), Société de gestion du patrimoine du secteur de l’électricité (Sogepe) (Abidjan) (przedstawiciel: adwokat M. Ceccaldi)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— Stwierdzenie nieważności decyzji 2011/18/WPZiB i rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom, w szczególności w odniesieniu do skarżących spółek, czyli PORT AUTONOME DE SAN PEDRO, PORT AUTONOME D’ABIDJAN, la société de gestion du patrimoine du secteur de l’électricité dénommée SOGEPE;

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżące są co do zasady identyczne z zarzutami i głównymi argumentami podniesionymi w sprawie T-142/11 SIR przeciwko Radzie lub do nich podobne.
—

tytułem żądania ewentualnego: a) stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym podobieństwa towarów i stwierdzenia czerpania nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy towarów oznaczonych znakami, na które powołano się w sprzeciwie, przez towary lub związane z nimi usługi oznaczone zgłoszonym znakiem towarowym, które jako akcesoria samochodowe są możliwe do stosowania zarówno w pojazdach mechanicznych, jak i poza nimi, i pochodzą z różnych rynków; b) stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym podobieństwa towarów i stwierdzenia czerpania nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy towarów oznaczonych znakami, na które powołano się w sprzeciwie, przez towary lub związane z nimi usługi oznaczone zgłoszonym znakiem towarowym, które z uwagi na swój charakter (sprzęt elektroniczny vis-a-vis pojazdy mechaniczne), przeznaczenie (rozrywka, słuchanie muzyki, wiadomości dotyczące ruchu) lub wykorzystanie nie wykazują żadnych istotnych punktów stycznych z towarami oznaczonymi wcześniejszymi znakami i nie mogą zostać uznane za komplementarne (czyli towary, między którymi istnieje związek tego rodzaju, że towary oznaczone zgłoszonym znakiem towarowym są nieodzowne lub istotne dla używania towarów oznaczonych znakami, na które powołano się w sprzeciwie) i są używane w sposób zupełnie od siebie niezależny; c) stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym podobieństwa towarów i stwierdzenia czerpania nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy przez sprzęt i urządzenia elektryczne lub elektroniczne oraz tworzone z nich instalacje (jak na przykład system nawigacji) z klasy 9 czy związane z nimi usługi, które to towary i usługi w szczególności są w równej mierze wykorzystywane do uzupełniającego wyposażenia pojazdów o dowolnej budowie i pochodzeniu, jak również pochodzą z różnych rynków.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 145/36

Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2011 r. — Voss of Norway przeciwko OHIM — Nordic Spirit (Trójwymiarowa „butelka”)

(Sprawa T-178/11)

2011/C 145/61

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Voss of Norway ASA (Oslo, Norwegia) (przedstawiciele: adwokaci F. Jacobacci i B. La Tella)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Nordic Spirit AB (pubI) (Sztokholm, Szwecja)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie R 785/2010-1; i

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający „butelkę” dla towarów z klas 32 i 33 — wspólnotowy znak towarowy nr 3156163

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Nordic Spirit AB

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego uzasadniła swój wniosek istnieniem bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji zgodnie z art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 oraz tym, że właściciel wspólnotowego znaku towarowego działał w złej wierze w momencie dokonywania zgłoszenia zgodnie z art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009.

Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie

Decyzja Izby Odwoławczej: unieważnienie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 75, 99 i art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 207/2009 oraz naruszenie zasady 37 lit. b) ppkt iv) rozporządzenia Komisji nr 2868/95 ze względu na popełnienie przez Izbę Odwoławczą błędu: i) przy uzasadnieniu poprzez oparcie go na nowym wymogu ustalenia ważności trójwymiarowych znaków towarowych, co do którego strona skarżąca nie miała okazji przedstawienia swoich uwag; ii) przez przesunięcie ciężaru dowodu z naruszeniem zasad rzetelnego procesu; iii) przez niewłaściwą interpretację i zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i iv) przez istotne przeinaczenie okoliczności faktycznych, wskutek czego Izba Odwoławcza doszła do niesłusznego wniosku.
2)

Zaskarżone uregulowanie narusza art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej: — skarżąca podnosi, że art. 8 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1210/2010 narusza także jej prawo własności, ponieważ rzeczone uregulowanie ogranicza korzystanie z jej prawa do założonej i wykonywanej działalności. — Ponadto zaskarżone uregulowanie umożliwia bezpośrednią ingerencję we własność skarżącej przez to, że będące w jej posiadaniu monety euro zostaną odebrane bez odszkodowania.
—

W ramach części pierwszej strona skarżąca powołuje się na brak kontradyktoryjności postępowania prowadzonego przez Radę ze względu na to, że strona pozwana nie przedstawiła tak szybko, jak było to możliwe po opublikowaniu zaskarżonych aktów, informacji pozwalających stronie skarżącej zrozumieć powody podjętych wobec niej środków, a następnie rozpatrzyła odmownie późniejsze żądania udzielenia informacji stronie skarżącej, co ją pozbawiło prawa skorzystania ze środków zaskarżenia o charakterze administracyjnym w celu uzyskania uchylenia aktów;
4)

Zarzut czwarty, w którym strona skarżąca podnosi, że rozporządzenie wykonawcze Rady nr 83/2011 jest w stosunku do niej nieważne, ponieważ Rada nie przeprowadziła żadnej kontroli, tak jak tego wymaga art. 1 ust. 6 wspólnego stanowiska Rady 2001/931/WPZiB. Strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na to, iż nie ucieka się już ona do działań militarnych w celu osiągnięcia swych celów i nie podejmuje już bezpośrednich działań na Sri Lance, taka kontrola doprowadziłaby do wniosku, że powinna zostać skreślona z listy.
—

Pokrycie pełnej wartości szkód wynikających z nałożenia kar pieniężnych, a mianowicie: — 53 600 EUR w odniesieniu do Jean-Marie Cahier; — 105 100 EUR w odniesieniu do Roberta Aubineau; — 240 500 EUR w odniesieniu do Laurenta Bigota; — 111 100 EUR w odniesieniu do Pascala Bourdeau; — 12 800 EUR w odniesieniu do Jacquesa Brard-Blancharda; — 37 600 EUR w odniesieniu do Oliviera Charruauda; — 122 100 EUR w odniesieniu do Daniela Chauveta; — 40 500 EUR w odniesieniu do Régisa Chauveta; — 97 100 EUR w odniesieniu do Fabrica Compagnona; — 105 600 EUR w odniesieniu do Francisa Crepeau; — 1 081 500 EUR w odniesieniu do Bernarda Deborde'a; — 64 800 EUR w odniesieniu do Chantal Goulard; — 94 400 EUR w odniesieniu do Jeana Pierra Gourdeta; — 43 000 EUR w odniesieniu do Bernarda Goursauda; — 82 100 EUR w odniesieniu do Jeana Gravouila; — 20 500 EUR w odniesieniu do Guya Herbelota; — 65 100 EUR w odniesieniu do Rodrigue'a Herbelota; — 53 000 EUR w odniesieniu do Sophie Landrit; — 39 500 EUR w odniesieniu do Michela Malleta; — 332 500 EUR w odniesieniu do Alaina Marchadiera; — 458 500 EUR w odniesieniu do Michela Merleta; — 23 000 EUR w odniesieniu do René Phelipona; — 85 100 EUR w odniesieniu do Clauda Potuta; — 3 500 EUR w odniesieniu do Philippa Pruleau; — 34 500 EUR w odniesieniu do Béatrice Rousseau; — 38 070 EUR w odniesieniu do Jeana-Christopha Rousseau; — 24 300 EUR w odniesieniu do Françoise Rousseau; — 486 500 EUR w odniesieniu do Pascale Rulleaud-Beaufour; — 10 500 EUR w odniesieniu do Alaina Phelipona;
9)

Zarzut dziewiąty oparty na błędnej ocenie prowadzącej do naruszenia prawa, w zakresie w jakim Komisja uznała, po pierwsze, że działanie Ordre national des pharmaciens (krajowej izby aptekarskiej, zwanej dalej „ONP”) w odniesieniu do rabatów nie należy do zakresu jej zadań określonych prawem, lecz odzwierciedla jej niezgodne z zasadami konkurencji cele oraz, po drugie, że ONP, w celu ochrony interesów małych laboratoriów, próbowała regularnie narzucić ceny minimalne na rynku usług analiz biomedycznych.
2)

Zarzut drugi, że Rada naruszyła prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej skarżącego, ze względu na to, że: — zastosowane środki ograniczające nie przewidują żadnej procedury związanej z udostępnieniem skarżącemu dowodów, które stały się podstawą decyzji o zamrożeniu środków finansowych, czy też umożliwiającej mu konstruktywne wypowiedzenie się w przedmiocie tych dowodów; — uzasadnienie, na które powołano się przy przyjmowaniu zaskarżonych środków zawiera ogólne, niczym nie poparte i niejasne twierdzenie o prowadzeniu śledztwa sądowego; — Rada nie dostarczyła wystarczających informacji umożliwiających skarżącemu konstruktywne przedstawienie w ramach odpowiedzi swojego stanowiska, co nie pozwala Trybunałowi na dokonanie oceny, czy decyzja oraz ocena Rady były zasadne i oparte na niepodważalnych dowodach.