Keywords

Summary



Keywords

Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Właściwe ustawodawstwo – Osoba będąca równocześnie pracownikiem najemnym na terytorium jednego państwa członkowskiego i prowadząca działalność na własny rachunek na terytorium innego państwa członkowskiego

(traktat WE, art. 48 i 52 (po zmianie art. 39 WE i 43 WE); rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 14c lit. b), zmienione rozporządzeniem nr 1606/98)

Summary

Jeśli chodzi o osobę będącą równocześnie pracownikiem najemnym na terytorium jednego państwa członkowskiego i prowadzącą działalność na własny rachunek na terytorium innego państwa członkowskiego, to wykładni art. 48 i 52 traktatu (po zmianie art. 39 WE i 43 WE) oraz art. 14c lit. b) rozporządzenia nr 1408/71, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 118/97, zmienionym rozporządzeniem nr 1606/98, należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego, które do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne włącza odsetki tego rodzaju, jak wypłacone przez spółkę posiadającą siedzibę w tym państwie członkowskim obywatelowi pierwszego państwa zamieszkałemu w drugim państwie oraz podlegającemu na podstawie tego rozporządzenia i z uwagi na rodzaje wykonywanej działalności zawodowej ustawodawstwu obu tych państw członkowskich w dziedzinie zabezpieczenia społecznego.

W istocie zakładając nawet, że zakaz pobierania podwójnej składki, wynikający z art. 14c lit. b) rozporządzenia nr 1408/71, zgodnie z którym każde z zainteresowanych państw członkowskich może pobierać składkę jedynie od tej części przychodu, która została uzyskana na jego terytorium, znajduje zastosowanie nie tylko do przychodów osiąganych z pracy najemnej oraz przychodów z działalności na własny rachunek, ale rozciąga się również na wszystkie przychody osiągnięte przez osoby, które obejmuje ten przepis, okoliczność, że rozporządzenie nie zawiera żadnego łącznika wiążącego przychód w postaci odsetek z państwem członkowskim, w którym pracownik wykonuje działalność, nie stanowi sama w sobie przeszkody, by ustawodawstwo tego państwa członkowskiego obejmowało te same przychody składką, jeśli nie podlegają one zaliczeniu do podstawy składek na ubezpieczenie społeczne w państwie członkowskim, w którym pracownik zamieszkuje lub wykonuje inną działalność.

W tym względzie traktat nie gwarantuje pracownikowi, że rozszerzenie przez niego działalności na więcej niż jedno państwo członkowskie lub przeniesienie działalności do innego państwa członkowskiego będzie obojętne z punktu widzenia zabezpieczenia społecznego. Z uwagi na rozbieżności między ustawodawstwami państw członkowskich w zakresie zabezpieczenia społecznego, do których należy, wobec braku harmonizacji na poziomie wspólnotowym, określenie przesłanek uprawnienia lub obowiązku przynależności do systemu zabezpieczenia społecznego, takie rozszerzenie lub przeniesienie może w konkretnych przypadkach okazać się dla pracownika bardziej lub mniej korzystne pod względem ochrony socjalnej. Wynika stąd, że nawet w przypadkach, gdy stosowanie takiego ustawodawstwa okazuje się mniej korzystne, pozostaje ono zgodne z postanowieniami art. 48 i 52 traktatu, jeżeli nie stawia ono zainteresowanego pracownika w gorszej sytuacji w porównaniu z tymi, którzy pracują lub prowadzą działalność w całości w tym państwie członkowskim, na którego terytorium obowiązuje to ustawodawstwo, lub w porównaniu z tymi, którzy podlegali mu wcześniej, i jeżeli zwyczajnie nie oznacza sytuacji, w której opłacane są składki na ubezpieczenie społeczne nieuprawniające ubezpieczonego do świadczenia.

(por. pkt 29–32, 34, 40 i sentencja)