Sprawa C‑12/17

Tribunalul Botoşani

i

Ministerul Justiţiei

przeciwko

Marii Dicu

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj)

Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Organizacja czasu pracy – Dyrektywa 2003/88/WE – Prawo do corocznego płatnego urlopu – Dyrektywa 2010/18/UE – Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego – Urlop rodzicielski nieuznawany za okres świadczenia pracy

Streszczenie – wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 października 2018 r.

Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Organizacja czasu pracy – Prawo do corocznego płatnego urlopu – Uregulowanie krajowe wyłączające, dla celów ustalenia tego prawa, z okresu świadczenia pracy, okres urlopu rodzicielskiego udzielonego temu pracownikowi w okresie rozliczeniowym – Dopuszczalność

(dyrektywa 2003/88 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 7; dyrektywa Rady 2010/18, załącznik, klauzula 5 pkt 3)

Wykładni art. 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który dla celów ustalenia prawa do gwarantowanego pracownikowi tym przepisem corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego za dany okres rozliczeniowy nie uznaje okresu urlopu rodzicielskiego udzielonego temu pracownikowi w omawianym okresie za okres świadczenia pracy.

Należy bowiem najpierw podkreślić, że wystąpienie niezdolności do pracy z powodu choroby jest z zasady nieprzewidywalne (wyrok z dnia 20 stycznia 2009 r., Schultz-Hoff i in., C‑350/06 i C‑520/06, EU:C:2009:18, pkt 51) i niezależne od woli pracownika (zob. podobnie wyrok z dnia 29 listopada 2017 r., King, C‑214/16, EU:C:2017:914, pkt 49). Natomiast korzystanie z urlopu rodzicielskiego nie ma nieprzewidywalnego charakteru i wynika w większości wypadków z woli zajmowania się dzieckiem przez pracownika (zob. podobnie wyrok z dnia 20 września 2007 r., Kiiski, C‑116/06, EU:C:2007:536, pkt 35).

Dodatkowo, skoro pracownik na urlopie rodzicielskim nie jest ograniczony dolegliwościami fizycznymi lub psychicznymi spowodowanymi przez chorobę, znajduje się on w sytuacji odmiennej niż sytuacja wynikająca z niezdolności do pracy ze względu na stan zdrowia (zob. analogicznie wyrok z dnia 8 listopada 2012 r., Heimann i Toltschin, C‑229/11 i C‑230/11, EU:C:2012:693, pkt 29).

Sytuacja pracownika na urlopie rodzicielskim bardzo różni się od sytuacji pracownicy, która korzysta z prawa do urlopu macierzyńskiego. Urlop macierzyński ma bowiem na celu, po pierwsze, zapewnienie ochrony biologicznej kondycji kobiety w okresie ciąży i po jej zakończeniu, a po drugie, ochronę szczególnych relacji między kobietą a jej dzieckiem podczas okresu następującego po ciąży i porodzie, by nie doszło do zakłócenia tych relacji ze względu na kumulację zajęć wynikającą z wykonywania w tym czasie działalności zawodowej (zob. podobnie wyroki: z dnia 18 marca 2004 r., Merino Gómez, C‑342/01, EU:C:2004:160, pkt 32; z dnia 20 września 2007 r., Kiiski, C‑116/06, EU:C:2007:536, pkt 46).

Wreszcie o ile wprawdzie pracownik korzystający z urlopu rodzicielskiego pozostaje podczas okresu tego urlopu pracownikiem w rozumieniu prawa Unii (wyrok z dnia 20 września 2007 r., Kiiski, C‑116/06, EU:C:2007:536, pkt 32), o tyle jednak w sytuacji gdy, tak jak w tym przypadku, jego stosunek pracy został zawieszony na podstawie prawa krajowego, jak zezwala na to klauzula 5 pkt 3 porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego, tymczasowemu zawieszeniu ulegają odpowiednio wzajemne obowiązki pracodawcy i pracownika w odniesieniu do świadczeń, w szczególności obowiązek wykonywania przez pracownika zadań wyznaczonych mu w ramach omawianego stosunku pracy (zob. analogicznie wyrok z dnia 8 listopada 2012 r., Heimann i Toltschin, C‑229/11 i C‑230/11, EU:C:2012:693, pkt 28).

(zob. pkt 32–35, 38; sentencja)