ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
12

Zgodnie z art. 9 rozporządzenia nr 3887/92: „1. Jeżeli zostanie stwierdzone, że obszar faktycznie ustalony jest większy niż obszar zadeklarowany we wniosku o pomoc »obszarową«, to kwota pomocy obliczana jest w oparciu o obszar zadeklarowany. 2. Jeżeli zostanie stwierdzone, że obszar gruntów wskazany we wniosku o pomoc »obszarową« jest większy niż obszar ustalony, to kwota pomocy obliczana jest w oparciu o obszar faktycznie ustalony w trakcie kontroli. Jednakże z wyjątkiem przypadku siły wyższej obszar faktycznie ustalony pomniejsza się o dwukrotność stwierdzonej nadwyżki, jeżeli jest ona większa niż 2% lub dwa hektary i nie większa niż 20% ustalonego obszaru. Jeżeli stwierdzona nadwyżka jest większa niż 20% ustalonego obszaru, pomoc obszarowa nie jest przyznawana. […] Wskazane powyżej zmniejszenie pomocy nie znajduje zastosowania, jeżeli dla celów ustalenia obszaru rolnik dowiedzie, że prawidłowo oparł się na informacjach potwierdzonych przez właściwe władze. […] W rozumieniu niniejszego przepisu »stwierdzony obszar« oznacza obszar, dla którego spełnione zostały wszystkie określone w przepisach wymogi. 3. Dla celów stosowania ust. 1 i 2 uwzględnia się jedynie rozpatrywane oddzielnie obszary pastwiskowe, odłogowane oraz obszary, na których uprawia się poszczególne rośliny, w stosunku do których obowiązują różne kwoty pomocy. a) Obszary ustalone na podstawie ust. 1, 2 i 3 dla celów obliczenia pomocy są wykorzystywane przy obliczaniu kwot maksymalnych określonych w art. 4g i 4h rozporządzenia (EWG) nr 805/68 oraz przy obliczaniu ekwiwalentu pieniężnego. Obliczenia maksymalnego obszaru uprawniającego do otrzymania rekompensaty dla producentów roślin uprawnych dokonuje się na podstawie faktycznie ustalonego obszaru odłogowania i odpowiednio do udziału poszczególnych roślin. b) W przypadku przeniesienia obowiązku odłogowania gruntów wskazanego w lit. a) obliczania maksymalnego obszaru uprawniającego do otrzymania rekompensaty dla producentów roślin uprawnych dokonuje się następująco: — na podstawie stwierdzonego obszaru odłogowania, pomniejszonego o przeniesiony obszar odłogowania w odniesieniu do gospodarstwa, w którym przeniesiony obowiązek odłogowania został spełniony, — na podstawie stwierdzonego odłogowania, włączając w to przeniesiony obszar odłogowania w odniesieniu do gospodarstwa, w którym przeniesiono obowiązek odłogowania. […]” [tłumaczenie nieoficjalne].
23

W tej sytuacji Korkein hallinto-oikeus postanowił zawiesić postępowanie i przedłożyć Trybunałowi następujące pytania prejudycjalne: „1) a) Czy rozporządzenie […] nr 2201/2003 […] stosuje się do wszystkich części orzeczenia, jak to stanowiące przedmiot niniejszego postępowania, jeżeli stanowi ono publicznoprawny środek ochrony dziecka i zostało wydane w formie jednego tylko orzeczenia o natychmiastowym objęciu dziecka opieką i umieszczeniu go w celu sprawowania opieki poza jego rodziną w rodzinie zastępczej? b) Czy też w świetle art. 1 ust. 2 lit. d) rozporządzenia [nr 2201/2003] rozporządzenie to stosuje się jedynie do części tego orzeczenia, która dotyczy umieszczenia dziecka poza jego rodziną w rodzinie zastępczej? c) W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze b), czy rozporządzenie [nr 2201/2003] stosuje się do orzeczenia o umieszczeniu dziecka poza jego rodziną, które stanowi część orzeczenia o objęciu dziecka opieką, również wtedy gdy orzeczenie o objęciu dziecka opieką, które stanowi warunek wydania orzeczenia o umieszczenia dziecka poza jego rodziną, podlega przepisom prawnym państw członkowskich o wzajemnym uznawaniu i wykonywaniu decyzji administracyjnych i orzeczeń sądów administracyjnych zharmonizowanym w ramach współpracy między tymi państwami? 2) W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze a), czy w świetle okoliczności, iż przepisy o wzajemnym uznawaniu i wykonywaniu decyzji o objęciu dziecka opieką, należących do środków prawa publicznego, zharmonizowane w ramach Rady Nordyckiej, nie zostały uwzględnione w rozporządzeniu [nr 2201/2003], podczas gdy uwzględnione zostały jedynie analogiczne konwencje dotyczące środków prywatno-prawnych, możliwe jest stosowanie tych zharmonizowanych przepisów, ustanawiających bezpośrednie wykonywanie i uznawanie orzeczeń sądów administracyjnych w formie współpracy organów administracyjnych, do orzeczenia o objęciu dziecka opieką? 3) W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze a), i odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, czy biorąc pod uwagę art. 72 i art. 64 ust. 2 rozporządzenia [nr 2201/2003] oraz przywoływane zharmonizowane przepisy państw nordyckich dotyczące orzeczeń o umieszczeniu dziecka poza jego rodziną, należących do środków prawa publicznego, sprawa należy do czasowego zakresu zastosowania rozporządzenia [nr 2201/2003], jeżeli szwedzkie organy wydały decyzję zarówno o natychmiastowym objęciu dziecka opieką, jak i umieszczeniu go poza jego rodziną w rodzinie zastępczej w dniu 23 lutego 2005 r., i przedłożyły decyzję o natychmiastowym objęciu opieką do zatwierdzenia länsrätt w dniu 25 lutego 2005 r. i sąd ten zatwierdził tę decyzję w dniu 3 marca 2005 r.?”.
Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 listopada 2007 r. – Stadtwerke Schwäbisch Hall i in. przeciwko Komisji

(sprawa C‑176/06 P)

Odwołanie – Pomoc rzekomo przyznana przez władze niemieckie dla elektrowni atomowych – Rezerwy na zamknięcie elektrowni i zagospodarowanie odpadów radioaktywnych – Niedopuszczalność skargi do Sądu – Bezwzględna przeszkoda procesowa

1. Odwołanie – Zarzuty – Niedopuszczalność skargi do Sądu – Bezwzględna przeszkoda procesowa niedochowania warunku wymaganego w art. 230 akapit czwarty WE – Badanie z urzędu (art. 230, akapit czwarty WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 56) (por. pkt 18)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie (art. 88, ust. 2 i 3 WE i art. 230 akapit czwarty WE) (por. pkt 19–25, 28–31)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie T‑92/02 Stadtwerke Schwäbisch Hall GmbH i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2001)3967 wersja ostateczna z dnia 11 grudnia 2001 r. stwierdzającej, że niemiecki system zwolnienia podatkowego rezerw tworzonych przez elektrownie atomowe na zagospodarowanie odpadów radioaktywnych i ostateczne zamknięcie ich urządzeń, nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE – Obowiązek wszczęcia przez Komisję postępowania kontradyktoryjnego przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE w przypadku trudności w ocenie lub wątpliwości.

Sentencja

1) Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie T‑92/02 Stadtwerke Schwäbisch Hall GmbH i in. przeciwko Komisji zostaje uchylony.

2) Skarga wniesiona przez Stadtwerke Schwäbisch Hall GmbH, Stadtwerke Tübingen GmbH i Stadtwerke Uelzen GmbH do Sądu Pierwszej Instancji o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2001) 3967 wersja ostateczna z dnia 11 grudnia 2001 r. stwierdzającej, że niemiecki system zwolnienia podatkowego rezerw tworzonych przez elektrownie atomowe na całkowicie bezpieczne zagospodarowanie odpadów radioaktywnych i ostateczne zamknięcie ich urządzeń nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE, zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.
4

Okoliczności powstania sporu zostały przedstawione przez Sąd w pkt 3–9 zaskarżonego wyroku w następujący sposób: „3 W okresie od dnia 3 października 1994 r. do dnia 31 sierpnia 1998 r. skarżący, będący obywatelem hiszpańskim, wykonywał swoją działalność zawodową w Brukseli, pracując dla Sociedad Canaria de Fomento Económico, Sofesa SA (towarzystwa rozwoju ekonomicznego Wysp Kanaryjskich, zwanego dalej »Sofesą«), spółki powołanej do reprezentowania interesów autonomicznej wspólnoty Wysp Kanaryjskich (Comunidad Autónoma de Canarias) oraz dla biura przedstawicielstwa rządu tej wspólnoty autonomicznej w Brukseli. W okresie od dnia 3 października 1994 r. do dnia 3 października 1995 r. skarżący pracował w biurze Sofesy w Brukseli na podstawie umowy o pracę na okres próbny i w okresie od dnia 15 listopada 1995 r. do dnia 31 sierpnia 1998 r. na podstawie umowy o pracę podpisanej w dniu 15 listopada 1995 r. Strony nie są zgodne co do miejsca zamieszkania skarżącego i miejsca efektywnego świadczenia przez niego pracy w okresie wykonywania zadań przewidzianych w tej umowie. 4 W dniu 1 września 1998 r. skarżący podpisał umowę o pracę na czas określony w charakterze członka personelu tymczasowego z rządem autonomicznej wspólnoty Wysp Kanaryjskich, która wygasła w dniu 31 maja 2002 r. Umowa ta przewidywała oddelegowanie skarżącego do Brukseli. Jednakże strony nie są zgodne co do miejsca zamieszkania skarżącego i miejsca efektywnego świadczenia przez niego pracy w okresie dziesięciu pierwszych miesięcy obowiązywania tej umowy. 5 W dniu 1 czerwca 2002 r. skarżący wstąpił do służby w Komisji w charakterze urzędnika. Okres pięciu lat, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie załącznika VII do regulaminu pozwalający na przyznanie dodatku zagranicznego, zwany „okresem odniesienia” obejmował w tym konkretnym przypadku okres od dnia 1 grudnia 1996 r. do dnia 30 listopada 2001 r. 6 W dniu 6 czerwca 2002 r. skarżący odbył spotkanie w Dyrekcji Generalnej ds. Personelu i Administracji mające na celu ustalenie jego uprawnień oraz wypełnienie kwestionariusza osobowego w związku z rozpoczęciem służby. W trakcie tego spotkania poinformowano go ustnie, że dodatek zagraniczny nie może zostać mu przyznany. Kwestionariusz osobowy sporządzony w dniu 25 lipca 2002 r. również wskazywał, że odmówiono mu przyznania tego dodatku. 7 Pismem, które wpłynęło w dniu 24 października 2002 r., skarżący wniósł na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego zażalenie na kwestionariusz osobowy sporządzony w dniu 25 lipca 2002 r. 8 W dniu 24 lutego 2003 r. zażalenie to zostało oddalone w dorozumiany sposób. 9 W dniu 24 marca 2003 r. Komisja wydała wyraźną decyzję oddalającą zażalenie skarżącego”.
4

Okoliczności powstania sporu zostały przedstawione przez Sąd w pkt 3–8 zaskarżonego wyroku w następujący sposób: „3 Skarżąca, obywatelka hiszpańska, w okresie od stycznia 1993 r. do listopada 2001 r. pracowała w Brukseli w przedstawicielstwie Patronat Català Pro Europa (zwanym dalej »Patronatem«), jednostce powołanej do reprezentowania interesów władz autonomicznej wspólnoty Katalonii (Comunidad Autónoma de Cataluña) przy instytucjach wspólnotowych w Brukseli, w oparciu o umowę podpisaną z Patronatem w dniu 15 stycznia 1993 r. 4 W dniu 16 listopada 2001 r. skarżąca wstąpiła do służby w Komisji w charakterze urzędnika. Okres pięciu lat, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie załącznika VII do regulaminu, pozwalający na przyznanie dodatku zagranicznego, zwany »okresem odniesienia«, obejmował w tym konkretnym przypadku okres od dnia 16 maja 1996 r. do dnia 15 maja 2001 r. 5 W dniu 19 listopada 2001 r. skarżąca odbyła spotkanie w Dyrekcji Generalnej ds. Personelu i Administracji mające na celu ustalenie jej uprawnień oraz wypełnienie kwestionariusza osobowego w związku z rozpoczęciem służby. W trakcie tego spotkania poinformowano ją ustnie, że dodatek zagraniczny nie może tymczasowo zostać jej przyznany. Kwestionariusz osobowy sporządzony w tym dniu wskazywał również, że odmówiono jej przyznania tego dodatku. 6 W dniu 18 stycznia 2002 r. skarżąca przesłała na ręce szefa wydziału zajmującego się zarządzaniem uprawnieniami indywidualnymi DG ds. Personelu i Administracji pismo z prośbą o poinformowanie jej o aktualnych przepisach dotyczących dodatków dla nowo zatrudnionych urzędników pracujących uprzednio w biurach przedstawicielstw regionów w Brukseli. Jako że skarżąca nie otrzymała z Komisji na to pismo żadnej odpowiedzi, powtórzyła swą prośbę w piśmie z dnia 14 lutego 2002 r. 7 W dniu 14 lutego 2002 r. skarżąca złożyła w oparciu o art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego zażalenie na decyzję z dnia 19 listopada 2001 r. 8 Sporną decyzją organ powołujący oddalił zażalenie skarżącej. Z decyzji tej wynika, że dodatek zagraniczny i związane z nim dodatki nie zostały skarżącej przyznane w oparciu o art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII regulaminu pracowniczego z uwagi na to, że mieszkała i pracowała w Brukseli w pięcioletnim okresie upływającym sześć miesięcy przed wstąpieniem przez nią do służby. W szczególności organ powołujący uznał, że jej praca dla Patronatu nie może być utożsamiana z »pracą wykonywaną dla innego państwa«, czyli z wyjątkiem, o którym stanowi wyżej wskazany art. 4, i tym samym nie można jej było wziąć pod uwagę”.
3

Artykuł 17 dyrektywy 98/10/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 1998 r. w sprawie zastosowania zasady otwartej sieci (ONP) w telefonii głosowej oraz w sprawie usługi powszechnej w telekomunikacji w konkurencyjnym środowisku (Dz.U. L 101, str. 24) ustanawia następujące zasady taryfikacji: „1. Bez uszczerbku dla szczegółowych przepisów art. 3 w odniesieniu do przystępności cen ani dla ust. 6 krajowe organy regulacyjne zapewnią, aby przedsiębiorstwa usługowe telefonii głosowej posiadające znaczącą pozycję na rynku lub wyznaczone zgodnie z art. 5 i posiadające znaczącą pozycję na rynku stosowały się do przepisów niniejszego artykułu. 2. Taryfy za korzystanie z sieci i usług stacjonarnej telefonii publicznej powinny opierać się na podstawowych zasadach określania cen w zależności od kosztów zgodnie z załącznikiem II dyrektywy 90/387/EWG. 3. Bez uszczerbku dla art. 7 ust. 3 dyrektywy 97/33/WE [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r.] w sprawie wzajemnych połączeń [w telekomunikacji ze względu na zapewnienie usługi powszechnej oraz interoperacyjności poprzez zastosowanie zasady otwartej sieci (ONP) (Dz.U. L 199, str. 32)] taryfy za dostęp i korzystanie ze stacjonarnych sieci telefonii publicznej powinny być niezależne od typu zastosowania realizowanego przez użytkowników, chyba że wymagają oni innych usług lub usług dodatkowych. 4. Taryfy za świadczenie usług dodatkowych do usług przyłączania do stacjonarnych sieci i usług telefonii publicznej będą, zgodnie z prawem Wspólnoty, wydzielone w sposób wystarczający do tego, aby użytkownik nie musiał płacić za usługi dodatkowe, które nie są niezbędne dla żądanej przez niego usługi. 5. Zmiany taryfowe będą wprowadzone jedynie po ich podaniu do publicznej wiadomości z odpowiednim wyprzedzeniem, ustalonym przez krajowy organ regulacyjny. 6. Bez uszczerbku dla art. 3 odnośnie do przystępności cen państwo członkowskie może zezwolić krajowym organom regulacyjnym na niestosowanie ust. 1, 2, 3, 4 lub 5 niniejszego artykułu w specyficznych obszarach geograficznych, gdzie stwierdzono zaistnienie skutecznej konkurencji na rynku stacjonarnych usług telefonii publicznej” [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie wszystkie cytaty z tej dyrektywy poniżej].
5

Artykuł 6bis konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej podpisanej w Paryżu w dniu 20 marca 1883 r., ostatnio zrewidowanej w Sztokholmie dnia 14 lipca 1967 r. i zmienionej dnia 28 września 1979 r. (Recueil des traités des Nations unies, vol. 828, nr 11851, str. 305; zwanej dalej „konwencją paryską”), która wiąże wszystkie państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej, stanowi: „Znaki towarowe: znaki powszechnie znane 1. Państwa będące członkami Związku zobowiązują się bądź z urzędu, jeżeli ustawodawstwo danego państwa zezwala na to, bądź na wniosek zainteresowanego odmówić rejestracji lub unieważnić rejestracje oraz zakazać używania znaku towarowego, który stanowi odtworzenie, naśladownictwo lub tłumaczenie mogące spowodować jego pomylenie ze znakiem, który właściwy organ państwa rejestracji lub używania uzna za powszechnie tam znany, jako znak należący już do osoby uprawnionej do korzystania z niniejszej konwencji, i używany na tych samych lub podobnych produktach. To samo stosuje się, gdy istotna część znaku stanowi odtworzenie takiego znaku powszechnie znanego lub naśladownictwo mogące spowodować pomylenie z tym znakiem. 2. Na złożenie wniosku o wykreślenie takiego znaku powinien być przyznany termin co najmniej pięciu lat od daty rejestracji. Państwa będące członkami Związku mogą ustalić termin, w którym powinien być wniesiony wniosek w sprawie zakazu używania znaku. 3. Nie będzie ustalony termin do złożenia wniosku o wykreślenie lub zakaz używania znaków zarejestrowanych lub używanych w złej wierze”.
23

W tym względzie należy przypomnieć, że w ramach postępowania, o którym mowa w art. 234 WE, wyłącznie do sądu krajowego, przed którym toczy się spór i który wobec tego musi przyjąć na siebie odpowiedzialność za wydane orzeczenie, należy ocena, w świetle konkretnych okoliczności sprawy, zarówno niezbędności orzeczenia prejudycjalnego do wydania wyroku, jak i istotnego charakteru pytań skierowanych do Trybunału. W związku z tym jeśli postawione pytania dotyczą wykładni prawa wspólnotowego, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia (zob. w szczególności wyrok Trybunału z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie C-119/05 Lucchini, dotychczas Zb.Orz. str. I-6199, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo).
Oceny zakazu reklamy, takiego jak przewidziany w § 8 Heilmittelwerbegesetz (ustawy o reklamie w sektorze ochrony zdrowia), nie należy dokonywać w świetle dotyczących reklamy przepisów dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r., lecz w świetle art. 28 WE i 30 WE oraz w świetle art. 11 i 13 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. Artykuł 28 WE i art. 11 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym stoją na przeszkodzie takiemu zakazowi, w zakresie w jakim ma on zastosowanie do rozprowadzania wśród farmaceutów wykazów niezatwierdzonych produktów leczniczych, których przywóz z innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego będącego stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym jest dozwolony w drodze wyjątku, a które to wykazy zawierają wyłącznie informacje dotyczące nazwy handlowej, rozmiarów opakowania, mocy i ceny tych produktów leczniczych.
36

Z powyższego wynika, że art. 4 ust. 1 lit. g) i ust. 3 lit. b) dyrektywy 69/335 należy interpretować w ten sposób, że rezygnacja przez jedno państwo członkowskie z poboru podatku kapitałowego nie stanowi przeszkody dla tego, by spółka należąca do jednej z kategorii wskazanych w art. 3 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy była kwalifikowana jako spółka kapitałowa do celów poboru podatku kapitałowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. g) tej dyrektywy przy przeniesieniu jej rzeczywistego centrum zarządzania z tego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego, w którym podatek ten jest nadal nakładany.
24

Twierdząc jednak, że przyjęta wykładnia nie nasuwa się w sposób jednoznaczny, Verwaltungsgerichtshof postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 10 WE, 12 WE, 23 WE, 25 WE, 49 WE lub 90 WE sprzeciwiają się przepisowi krajowemu, który pobiera od składowania odpadów na składowisku podatek (opłatę na rzecz miejsc skażonych), przewidując jednocześnie zwolnienie z tego podatku składowania odpadów powstałych w trakcie zabezpieczania albo rekultywacji miejsc skażonych (miejsc potencjalnie skażonych lub miejsc skażonych), wówczas gdy miejsca te (miejsca skażone lub miejsca potencjalnie skażone) zostały wpisane do przewidzianych przez prawo rejestrów (Verdachtsflächenkataster, rejestru miejsc potencjalnie skażonych, lub Altlastenatlas, rejestru miejsc skażonych), przy czym do tych rejestrów mogą być wpisane jedynie miejsca znajdujące się na terytorium kraju, w związku z czym zwolnienie podatku jest możliwe tylko w przypadku składowania odpadów pochodzących z miejsc potencjalnie skażonych lub miejsc skażonych, położonych na terytorium kraju?”.
48

Choć prawdą jest, że procedury sprawdzania u właściwych władz państwa członkowskiego wywozu mogą okazać się konieczne dla umożliwienia dokonania oceny, czy środek ochrony roślin wykazuje wystarczający stopień podobieństwa do produktu referencyjnego już dopuszczonego do obrotu w państwie członkowskim przywozu, działania takie nie mogą co do zasady, w świetle zasady proporcjonalności, być uzasadnione dla każdego wniosku o udzielenie zezwolenia złożonego dla tego samego środka i w odniesieniu do którego zezwolenie takie zostało wydane na rzecz innego podmiotu gospodarczego. Jak zostało wskazane w pkt 43 niniejszego wyroku, w takim przypadku działania administracyjne nie mogą co do zasady wykraczać poza rejestrację wniosku o udzielenie zezwolenia. Niemniej nie może zostać wykluczone, że dodatkowe procedury sprawdzania okażą się niezbędne, jeśli dany organ administracji ma powody sądzić, że środek, którego przywóz równoległy jest przewidziany, może być stosowany w warunkach odmiennych od warunków odnoszących się do produktu referencyjnego oraz że określone w zezwoleniu przyznanym dla tego środka wymogi dotyczące jego wprowadzania do obrotu i stosowania mogą nie być spełnione przez importera dokonującego przywozu równoległego. Skutkiem tego uproszczona procedura wydawania zezwoleń może w zależności od działań, których podjęcie jest konieczne, wiązać się z ponoszonymi przez właściwe organy administracyjne kosztami, które różnią się stosownie do przypadku.
91

W odniesieniu do argumentu, zgodnie z którym nie dokonano rozróżnienia między poszczególnymi kategoriami oznaczonych towarów, należy przypomnieć, że zgodnie z pierwszą dyrektywą 89/104 właściwy organ, odmawiając rejestracji znaku towarowego, zobowiązany jest do podania w swej decyzji wniosków, do jakich doszedł w odniesieniu do każdego z towarów lub każdej z usług objętych zgłoszeniem, niezależnie od tego, w jaki sposób zgłoszenie to zostało sformułowane. Jednakże w przypadku, gdy ta sama podstawa odmowy rejestracji podnoszona jest wobec kategorii lub grupy towarów lub usług, właściwy organ może ograniczyć się do ogólnego uzasadnienia dotyczącego wszystkich rozpatrywanych towarów lub usług (wyrok z dnia 15 lutego 2007 r. w sprawie C-239/05 BVBA Management, Training en Consultancy, Zb.Orz. str. I-1455, pkt 38).
Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 30 maja 2006 r. w sprawie T‑87/94 Blom przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji, na mocy którego Sąd oddalił skargę o odszkodowanie, złożoną na podstawie art. 178 traktatu WE (obecnie art. 235 WE) i art. 215 akapit drugi traktatu WE (obecnie art. 288 akapit drugi WE), z tytułu szkody, jaką skarżący miał ponieść z powodu uniemożliwienia mu wprowadzania do obrotu mleka na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 857/84 z dnia 31 marca 1984 r. dotyczącego zasad zastosowania opłaty zgodnie z art. 5c rozporządzenia (EWG) nr 804/68 w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 90, s. 13), uzupełnionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1371/84 z dnia 16 maja 1984 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania dodatkowej opłaty wyrównawczej określonej w art. 5c rozporządzenia nr 804/68 (Dz.U. L 132, s. 11).
41

W tym względzie wystarczy stwierdzić, że czynniki te, z pewnością korzystne dla studentów spełniających warunek pierwszego stadium nauki, nie mogą jako takie uzasadniać ograniczenia w prawie do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich przewidzianym w art. 18 WE, ustanowionego przez ten sam warunek, w szczególności w odniesieniu do studentów, którzy udają się do innego państwa członkowskiego celem odbycia tam całego cyklu studiów wyższych, i którzy nie będą tym samym kończyć studiów w placówce edukacyjnej położonej na terytorium Niemiec.
43

Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe rozważania, na zadane pytanie należy odpowiedzieć, że dyrektywę 69/335 należy interpretować w ten sposób, iż jej art. 12 ust. 1 lit. c) nie znajduje zastosowania do pobierania podatku takiego jak podatek od przeniesienia aktywów w przypadku przeniesienia papierów wartościowych tytułem wkładu do spółki kapitałowej, która w zamian przekazuje nowe akcje własne. Pobieranie tego rodzaju podatku jest dopuszczalne na mocy art. 12 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy.