Keywords

Summary



Keywords

1. Środki własne Wspólnot Europejskich – Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych albo wywozowych – Wniosek o zwrot skierowany do Komisji – Niewystarczający charakter informacji dostarczonych przez władze krajowe – Wniosek o dodatkowe informacje – Termin do wydania decyzji przez Komisję – Możliwość oczekiwania przez wnioskodawcę, że jego wniosek został uwzględniony, z uwagi na sam upływ terminu – Brak

(rozporządzenie Komisji nr 2454/93, art. 907)

2. Środki własne Wspólnot Europejskich – Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych albo wywozowych – Wniosek o zwrot skierowany do Komisji – Niewystarczający charakter informacji dostarczonych przez władze krajowe – Wniosek o dodatkowe informacje – Obowiązek bezzwłocznego poinformowania wnioskodawcy – Brak

(rozporządzenie Komisji nr 2454/93, art. 905 ust. 2 i art. 906a)

3. Środki własne Wspólnot Europejskich – Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych albo wywozowych – Wniosek o zwrot skierowany do Komisji – Przekazanie wnioskodawcy zastrzeżeń – Dostęp do dokumentów – Zakres

(rozporządzenie Komisji nr 2454/93, art. 906a)

4. Środki własne Wspólnot Europejskich – Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych albo wywozowych – Klauzula oparta na zasadzie słuszności ustanowiona w art. 905 rozporządzenia nr 2454/93 – Zakres – Uprawnienia decyzyjne Komisji – Sposoby wykonania

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 239; rozporządzenie Komisji nr 2454/93, art. 905)

5. Środki własne Wspólnot Europejskich – Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych albo wywozowych – Wniosek o zwrot skierowany do Komisji – Decyzja Komisji nieuwzględniająca zakresu uszczerbku gospodarczego wyrządzonego przedsiębiorcy – Naruszenie zasady proporcjonalności – Brak

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 239; rozporządzenie Komisji nr 2454/93)

6. Środki własne Wspólnot Europejskich – Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych albo wywozowych – Artykuł 239 Wspólnotowego kodeksu celnego – Klauzula oparta na zasadzie słuszności ustanowiona w art. 905 rozporządzenia nr 2454/93 – Zakres – Kompetencje Komisji – Granice – Zastosowanie materialnego prawa celnego – Wyłączna właściwość władz krajowych

(art. 234 WE; rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 239; rozporządzenie Komisji nr 2454/93, art. 905)

Summary

1. Artykuł 907 akapit drugi rozporządzenia nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny stanowi, że w ramach postępowania w przedmiocie zwrotu lub umorzenia należności celnych przywozowych albo wywozowych decyzja Komisji o zwrocie lub umorzeniu musi zostać wydana w terminie dziewięciu miesięcy, licząc od dnia otrzymania przez Komisję dokumentów dotyczących wniosku o umorzenie, oraz że – w przypadku gdy w celu wydania decyzji Komisja zmuszona jest zażądać od państwa członkowskiego dodatkowych informacji – termin dziewięciu miesięcy zostaje przedłużony o okres pomiędzy datą wysyłki przez Komisję tego wniosku a datą otrzymania przez nią odpowiedzi władz krajowych.

Ponieważ termin, którym dysponuje Komisja, może zostać w ten sposób przedłużony, podmiot wnioskujący o umorzenie nie może mieć pewności, że jedynie poprzez fakt upływu terminu dziewięciu miesięcy jego wniosek został uwzględniony, choćby nawet nie został poinformowany o przedłużeniu tego terminu.

(por. pkt 54, 55)

2. Przepisy celne nie przewidują, że w ramach postępowania w przedmiocie zwrotu lub umorzenia należności celnych przywozowych albo wywozowych zainteresowana osoba powinna zostać bezzwłocznie poinformowana o wystąpieniu przez Komisję do władz krajowych z wnioskami o przedstawienie dodatkowych informacji, na podstawie art. 905 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny lub o udzielonych przez te władze odpowiedziach, ani też nie przewidują, że musi ona zostać bezzwłocznie powiadomiona o treści tej korespondencji.

Zgodnie bowiem z art. 906a rozporządzenia wykonawczego jedynie wtedy, gdy Komisja, po zbadaniu wniosku o umorzenie, dochodzi do wstępnych wniosków niekorzystnych dla osoby składającej wniosek, powinna ona przekazać wnioskodawcy swoje zastrzeżenia na piśmie wraz ze wszystkimi dokumentami, na których opiera te zastrzeżenia.

Podobnie art. 905 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia wykonawczego –który stanowi, że skierowane przez władze krajowe do Komisji akta w szczególności powinny obejmować oświadczenie, podpisane przez wnioskodawcę, w którym potwierdza on, że zapoznał się z dokumentami, i albo oświadcza, że nie ma nic do dodania, albo wskazuje wszystkie dodatkowe informacje, które jego zdaniem te dokumenty powinny zawierać – ma na celu jedynie zagwarantowanie przedsiębiorcom, którzy występują o umorzenie, a którzy niekoniecznie uczestniczyli w przygotowaniu akt przez właściwe władze krajowe, możliwości wykonania w efektywny sposób ich uprawnienia do przedstawienia swojego stanowiska w toku pierwszego etapu postępowania administracyjnego, odbywającego się na szczeblu krajowym.

(por. pkt 61–63)

3. Zgodnie z zasadą poszanowania prawa do obrony sama Komisja nie może decydować w ramach postępowania w przedmiocie zwrotu lub umorzenia należności celnych przywozowych albo wywozowych, jakie dokumenty są przydatne dla strony do celów tego postępowania i do których dokumentów powinna ona zatem mieć dostęp na podstawie art. 906a rozporządzenia nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, jeżeli Komisja ma zamiar podjąć decyzję niekorzystną dla tej strony i jeżeli przekazuje jej swoje zastrzeżenia.

Z chwilą przekazania swych zastrzeżeń Komisja powinna zatem umożliwić wnioskodawcy zbadanie wszystkich dokumentów, które mogą być istotne dla poparcia wniosku o umorzenie lub zwrot; aby to uczynić, musi mu ona dostarczyć przynajmniej wyczerpującą listę jawnych dokumentów należących do akt zawierających wystarczająco precyzyjne informacje, by pozwolić wnioskodawcy na ustalenie, przy znajomości sprawy, czy wskazane dokumenty mogą być dla niego przydatne.

(por. pkt 72, 74)

4. Artykuł 905 rozporządzenia nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92, będący przepisem, który precyzuje i rozwija zasadę dotyczącą zwrotu lub umorzenia należności celnych przywozowych albo wywozowych, zawartą w art. 239 kodeksu celnego, wprowadza ogólną klauzulę słuszności, mającą na celu w szczególności odniesienie się do wyjątkowych sytuacji, które jako takie nie są przewidziane w żadnym z przypadków wskazanych w art. 900–904 rozporządzenia wykonawczego. Zwrot należności celnych przywozowych jest uzależniony od łącznego wystąpienia dwóch przesłanek, po pierwsze wystąpienia szczególnej sytuacji i po drugie braku ewidentnego zaniedbania lub zamierzonego działania w celu oszustwa osoby zainteresowanej. Ponadto musi istnieć związek pomiędzy zaniedbaniem zarzucanym przedsiębiorcy a szczególną sytuacją, której istnienie stwierdzono. Jednakże nie jest niezbędne, by szczególna sytuacja była bezpośrednią i natychmiastową konsekwencją zaniedbania osoby zainteresowanej. W tym względzie wystarczy, by zaniedbanie przyczyniło się lub ułatwiło usunięcie towarów spod dozoru celnego.

Jeśli Komisja wydaje decyzję z zastosowaniem ogólnej klauzuli słuszności, dysponuje ona swobodą uznania. Ponadto, skoro umorzenie lub zwrot należności celnych przywozowych, które mogą zostać przyznane tylko w określonych warunkach oraz w precyzyjnie wskazanych okolicznościach, stanowią wyjątek od ogólnej regulacji w zakresie przywozu i wywozu, wykładni przepisów przewidujących taki zwrot lub takie umorzenie należy dokonywać w sposób ścisły.

(por. pkt 103, 150, 154)

5. Nie uwzględniając w ramach oceny wniosku o umorzenie zakresu gospodarczego uszczerbku wyrządzonego danemu przedsiębiorcy decyzją o oddaleniu, Komisja nie narusza zasady proporcjonalności w ramach postępowania w przedmiocie zwrotu lub umorzenia należności celnych przywozowych albo wywozowych. Kwota długu celnego nałożona na przedsiębiorcę jest bowiem związana z gospodarczym znaczeniem towarów będących przedmiotem analizowanych czynności tranzytu wspólnotowego, a w szczególności wysokością ceł i podatków stosowanych do tych towarów. Okoliczność, że żądana kwota należności celnych przywozowych jest wysoka, pozostaje elementem ryzyka zawodowego przedsiębiorcy. Tak więc wysokość długu celnego, o którego umorzenie wnioskowano, nie jest sama w sobie elementem mogącym mieć wpływ na ocenę warunków, którym podlega umorzenie.

(por. pkt 161)

6. Przepisy art. 239 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny i art. 905 rozporządzenia nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania kodeksu celnego mają jedynie na celu umożliwienie, w razie jednoczesnego wystąpienia szczególnych okoliczności i przy braku ewidentnego zaniedbania bądź umyślnego działania w celu oszustwa, zwolnienia przedsiębiorców z płatności ciążących na nich należności celnych, nie zaś umożliwienie zakwestionowania samej zasady wymagalności długu celnego. Stwierdzenie istnienia i dokładnej wysokości należy bowiem do właściwości władz krajowych. Wnioski skierowane do Komisji na podstawie przytoczonych powyżej przepisów nie dotyczą tego, czy przepisy materialnego prawa celnego zostały zastosowane przez krajowe władze celne w prawidłowy sposób. Decyzja wydana przez te władze może zostać zaskarżona przed sądem krajowym, który może zwrócić się do Trybunału w trybie art. 234 WE.

(por. pkt 165)