— dokona ł b łędnej wyk ładni zaskar żonego rozporz ądzenia 
poprzez stwierdzenie, że ma ono zastosowanie równie ż 
do zaczynów na bazie N-metyloakryloamidu zawieraj ących 
akryloamid.  
Z tych powodów wnosz ący odwo łanie żądaj ą uchylenia wyroku 
wydanego przez S ąd w sprawie T-368/11 i stwierdzenia 
niewa żno ści zaskar żonego rozporz ądzenia.  
( 1 ) Dz.U. L 101, s. 12  
( 2 ) Rozporz ądzenie Komisji (WE) nr 1488/94 z dnia 28 czerwca 
1994 r. ustanawiaj ące zasady oceny ryzyka dla cz łowieka i środo ­
wiska naturalnego ze strony istniej ących substancji zgodnie z 
rozporz ądzeniem Rady (EWG) nr 793/93 (Dz.U. L 161, s. 3).  
Odwo łanie od wyroku S ądu (czwarta izba) wydanego w 
dniu 5 lutego 2013 r. w sprawie T-494/10 Bank Saderat 
Iran przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w 
dniu 16 kwietnia 2013 r. przez Rad ę Unii Europejskiej  
(Sprawa C-200/13 P)  
(2013/C 171/43)  
Język post ępowania: angielski  
Strony  
Wnosz ąca odwo łanie:  Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. 
Bishop i S. Boelaert, pe łnomocnicy)  
Pozostali uczestnicy post ępowania:  Bank Saderat Iran, Komisja 
Europejska  
Żądania wnosz ącej odwo łanie  
— uchylenie wyroku S ądu (czwarta izba) z dnia 5 lutego 
2013 r. w sprawie T-494/10;  
— wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie oraz oddalenie 
skargi Bank Saderat wniesionej przeciwko zakwestiono ­
wanym środkom;  
— obci ążenie Bank Saderat kosztami poniesionymi przez Rad ę 
w post ępowaniu w pierwszej instancji oraz w post ępowaniu 
odwo ławczym.  
Zarzuty i g łówne argumenty  
Rada uwa ża, że wyrok S ądu z dnia 5 lutego 2013 r. w sprawie 
T-494/10 Bank Saderat Iran przeciwko Radzie narusza prawo w 
nast ępuj ący sposób:  1) S ąd b łędnie orzek ł w odniesieniu do dopuszczalno ści skargi, 
że Bank Saderat mia ł prawo korzysta ć z ochrony i gwarancji 
wynikaj ących z praw podstawowych bez wzgl ędu na to, czy 
mo żna go uwa żać za emanacj ę pa ństwowo ści ira ński; 
2) S ąd nies łusznie uzna ł, że jeden z elementów uzasadnienia 
na łożenia środków ograniczaj ących na Bank Saderat by ł 
niewystarczaj ąco precyzyjny;  
3) S ąd b łędnie zastosowa ł orzecznictwo dotycz ące przekazy ­
wania informacji z akt Rady;  
4) S ąd b łędnie uzna ł, że uzasadnienie na łożenia środków ogra ­
niczaj ących na Bank Saderat nie zosta ło poparte dowodowo, 
w zakresie, w jakim:  
— S ąd nie uwzgl ędni ł nale życie okoliczno ści, że dowody na 
popieranie przez Bank Saderat dzia łalno ści Iranu zwi ą­
zanej z rozprzestrzenianiem broni j ądrowej pochodz ą z 
poufnych źróde ł; 
— S ąd nie uwzgl ędni ł nale życie zawartego w rezolucji nr 
1803 (2008) Rady Bezpiecze ństwa Organizacji Narodów 
Zjednoczonych odniesienia do Bank Saderat w zwi ązku 
z dzia łalno ścią Iranu zwi ązan ą z rozprzestrzenianiem 
broni j ądrowej;  
— S ąd b łędnie uzna ł, że Rada powinna by ła przedstawi ć 
szczegó łowe informacje dotycz ące obs ługiwania przez 
Bank Saderat akredytyw dwóch wskazanych podmiotów 
zaanga żowanych w dzia łalno ść Iranu zwi ązan ą z 
rozprzestrzenianiem broni j ądrowej.  
Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2013 r. — 
Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii 
Pó łnocnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej  
(Sprawa C-209/13)  
(2013/C 171/44)  
Język post ępowania: angielski  
Strony  
Strona skar żąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i 
Irlandii Pó łnocnej (przedstawiciele: E. Jenkinson, S. Behzadi- 
Spencer, pe łnomocnicy; M. Hoskins QC, P. Baker QC, V. Wake ­
field, barrister)  
Strona pozwana:  Rada Unii Europejskiej  
Żądania strony skar żącej 
— stwierdzenie niewa żno ści decyzji Rady 2013/52/UE (  1 ) 
upowa żniaj ącej do podj ęcia wzmocnionej wspó łpracy w 
dziedzinie podatku od transakcji finansowych, orazPL C 171/22 Dziennik Urz ędowy Unii Europejskiej 15.6.2013
— obci ążenie Rady Unii Europejskiej kosztami post ępowania.  
Zarzuty i g łówne argumenty  
Pierwszy zarzut jest oparty na tym, że decyzja Rady 
2013/52/UE jest sprzeczna z art. 327 TFUE, poniewa ż 
upowa żnia do przyj ęcia podatku od transakcji finansowych 
(zwanego dalej „PTF”) ze skutkami ekstraterytorialnymi, który 
narusza ć b ędzie kompetencje, prawa i zobowi ązania nieuczest ­
nicz ących pa ństw cz łonkowskich.  
Drugi zarzut jest oparty na tym, że decyzja Rady 2013/52/UE 
narusza prawo, poniewa ż upowa żnia do przyj ęcia PTF ze skut ­
kami ekstraterytorialnymi, który nie znajduje uzasadnienia w 
zwyczajowym prawie mi ędzynarodowym.  
Trzeci zarzut jest oparty na tym, że decyzja Rady 2013/52/UE 
jest sprzeczna z art. 332 TFUE, poniewa ż upowa żnia do 
podj ęcia wzmocnionej wspó łpracy w dziedzinie PTF, którego 
zastosowanie w sposób nieunikniony obci ąży kosztami 
nieuczestnicz ące pa ństwa cz łonkowskie.  
( 1 ) Dz.U. L 22, s. 11.  
Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2013 r. — Komisja 
Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec  
(Sprawa C-211/13)  
(2013/C 171/45)  
Język post ępowania: niemiecki  
Strony  
Strona skar żąca: Komisja Europejska (przedstawcie: W. Mölls i W. 
Roels, pe łnomocnicy)  
Strona pozwana:  Republika Federalna Niemiec  
Żądania strony skar żącej 
Strona skar żąca wnosi o:  
— stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybi ła 
zobowi ązaniom ci ążącym na niej na mocy art. 63 TFUE 
poprzez przyj ęcie i utrzymanie w mocy przepisów, które 
przewiduj ą w dziedzinie podatków od spadków i darowizn 
w odniesieniu do nieruchomo ści po łożonej w Niemczech 
przyznanie tylko ograniczonej kwoty wolnej od podatku, 
gdy darczy ńca lub spadkodawca oraz nabywca zamieszki ­
wali w chwili dziedziczenia lub darowizny w innym 
pa ństwie cz łonkowskim, podczas gdy du żo wy ższa kwota 
wolna od podatku jest przyznawana, gdy co najmniej jeden 
z dwóch zainteresowanych zamieszkiwa ł w Niemczach w 
chwili dziedziczenia lub darowizny.  
— obci ążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami post ępo ­
wania.  Zarzuty i g łówne argumenty  
Opodatkowanie spadków i darowizn jest z łagodzone w prawie 
niemieckim poprzez wzgl ędnie wysokie kwoty wolne od 
podatku, w szczególno ści w przypadku spadków i darowizn 
pomi ędzy ma łżonkami, pomi ędzy rodzicami i dzie ćmi oraz 
pomi ędzy niektórymi krewnymi. Jednak że te wysokie kwoty 
wolne od podatku maj ą zastosowania wy łącznie, gdy Niemcy 
wykonuj ą nieograniczone kompetencje podatkowe, podczas gdy 
w przypadku ograniczonych kompetencji podatkowych ma 
zastosowanie wy łącznie ni ższa rycza łtowa kwota wolna od 
podatku. Z kryteriów, które Trybuna ł przedstawi ł w wyroku 
w sprawie Mattner (  1 ), wynika, że uregulowanie to nie jest 
zgodne z art. 63 TFUE.  
( 1 ) Wyrok z dnia 22 kwietnia 2010 r. w sprawie C-510/08 Mattner, 
Zb.Orz. s. I-3553.  
Odwo łanie od wyroku S ądu (ósma izba) wydanego w dniu 
7 lutego 2013 r. w sprawie T-235/08, Acron OAO i 
Dorogobuzh OAO przeciwko Radzie Unii Europejskiej, 
wniesione w dniu 23 kwietnia 2013 r. przez Acron 
OAO i Dorogobuzh OAO  
(Sprawa C-215/13 P)  
(2013/C 171/46)  
Język post ępowania: angielski  
Strony  
Wnosz ący odwo łanie:  Acron OAO, Dorogobuzh OAO (przedsta ­
wiciele: B. Evtimov, E. Borovikov, adwokaci, D. O’Keeffe, 
solicitor)  
Druga strona post ępowania:  Rada Unii Europejskiej, Komisja Euro ­
pejska, Fertilizers Europe  
Żądania wnosz ących odwo łanie  
— uchylenie wyroku S ądu z dnia 7 lutego 2013 r. w sprawie 
T-235/08 Acron OAO i Dorogobuzh OAO przeciwko 
Radzie Unii Europejskiej;  
— wydanie ostatecznego orzeczenia co do istoty sprawy oraz 
stwierdzenie niewa żno ści rozporz ądzenia Rady (WE) nr 
236/2008 z dnia 10 marca 2008 r. ko ńcz ącego, zgodnie 
z art. 11 ust. 3 rozporz ądzenia (WE) nr 384/96, cz ęściowy 
przegl ąd okresowy ce ł antydumpingowych na przywóz 
azotanu amonu pochodz ącego z Rosji (  1 ), w zakresie w 
jakim dotyczy ono skar żących;  
— obci ążenie Rady kosztami post ępowania przed Trybuna łem 
oraz kosztami post ępowania przed S ądem, wraz z kosztami 
wnosz ących odwo łanie w obu instancjach;PL 15.6.2013 Dziennik Urz ędowy Unii Europejskiej C 171/23