ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Dzieci obywatela państwa członkowskiego, który pracuje lub pracował w przyjmującym państwie członkowskim, i rodzic sprawujący nad nimi faktyczną opiekę mogą powoływać się w tym państwie na prawo pobytu wyłącznie na podstawie art. 12 rozporządzenia nr 1612/68 w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty, ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem nr 2434/92, a prawo to nie jest uzależnione od posiadania przez nich wystarczających środków utrzymania i pełnego ubezpieczenia zdrowotnego w tym państwie.

W istocie przyznane w art. 12 rozporządzenia nr 1612/68 prawo dziecka pracownika migrującego do kontynuowania w możliwie najlepszych warunkach nauki w przyjmującym państwie członkowskim wiąże się nieodzownie z tym, że dziecko to ma prawo, by towarzyszyła mu osoba sprawująca nad nim faktyczną opiekę, a tym samym że owa osoba jest w stanie mieszkać z tym dzieckiem we wspomnianym państwie członkowskim podczas trwania jego nauki. Zastosowanie owego artykułu należy zatem stosować w sposób autonomiczny względem przepisów prawa Unii regulujących warunki korzystania z prawa pobytu w innym państwie członkowskim. Taka autonomia art. 12 rozporządzenia nr 1612/68 wobec art. 10 tego samego rozporządzenia powinna zostać podtrzymana w związku z przepisami dyrektywy 2004/38 w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221, 68/360, 72/194, 73/148, 75/34, 75/35, 90/364, 90/365 i 93/96. Inne rozwiązanie mogłoby zagrozić celowi integracji rodziny pracownika migrującego w środowisku przyjmującego państwa członkowskiego, przewidzianemu w motywie piątym rozporządzenia nr 1612/68. Aby taka integracja powiodła się, jest niezbędne, by dziecko pracownika będącego obywatelem państwa członkowskiego miało możliwość podjęcia nauki w przyjmującym państwie członkowskim i ewentualnie pomyślnego jej ukończenia.

Co się tyczy warunku posiadania przez zainteresowane osoby wystarczających środków utrzymania i pełnego ubezpieczenia zdrowotnego w przyjmującym państwie członkowskim, nie znajduje się on w art. 12 rozporządzenia nr 1612/68, który nie może być interpretowany zawężająco i w każdym razie nie może zostać pozbawiony skuteczności. Dyrektywa 2004/38 nie uzależnia również, w określonych sytuacjach, prawa pobytu w przyjmującym państwie członkowskim dzieci odbywających naukę i rodzica, który sprawuje nad nimi faktyczną opiekę, od okoliczności posiadania przez nich wystarczających środków utrzymania i pełnego ubezpieczenia zdrowotnego.

(por. pkt 31, 42, 43, 52, 56, 59; sentencja)
Sprawa C-562/08

Müller Fleisch GmbH

przeciwko

Land Baden-Württemberg

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht)

„System nadzoru nad gąbczastą encefalopatią bydła — Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 — Bydło w wieku powyżej 30 miesięcy — Ubój w normalnych warunkach — Mięso przeznaczone do spożycia przez ludzi — Obowiązkowe badanie przesiewowe — Przepisy krajowe — Obowiązek badań przesiewowych — Rozszerzenie — Bydło w wieku powyżej 24 miesięcy”

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 lutego 2010 r. I ‐ 1393

Streszczenie wyroku

Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw w zakresie zdrowia zwierząt – Środki ochronne przed przenośnymi gąbczastymi encefalopatiami

(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 999/2001, zmienione rozporządzeniem nr 1248/2001, art. 6 ust. 1; załącznik III, rozdział A część I)

Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia nr 999/2001 ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii i rozdział A część I załącznika III do tego rozporządzenia, zmienionego rozporządzeniem nr 1248/2001, nie stoją na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, zgodnie z którymi wszystkie sztuki bydła w wieku powyżej 24 miesięcy muszą być poddane badaniu na obecność gąbczastej encefalopatii bydła (BSE).

W efekcie zgodnie z zasadą proporcjonalności, należącą do ogólnych zasad prawa unijnego, takie badania przesiewowe są zgodne z prawem, pod warunkiem że są właściwe i konieczne w świetle zamierzonych, uprawnionych celów, oraz przy założeniu, że w sytuacji wyboru pomiędzy kilkoma właściwymi środkami należy wybrać środek najmniej dokuczliwy, a także, że wynikłe stąd niedogodności nie mogą być nadmierne w stosunku do zakładanego celu.

W tym względzie wprowadzenie badań w odniesieniu do wszystkich sztuk bydła w wieku od 24 do 30 miesięcy stanowi właściwy środek, aby wykryć BSE u zwierząt w tym przedziale wiekowym i tym samym, aby osiągnąć bezpośredni cel omawianego rozporządzenia, jakim jest stosownie do jego podstawy prawnej, to znaczy art. 152 ust. 4 lit. b), ochrona zdrowia publicznego. Ponadto w odniesieniu do konieczności podjęcia takiego środka należy przypomnieć, że państwa członkowskie mają w tej dziedzinie pewien zakres uznania. W związku z tym fakt, że jedno państwo członkowskie wprowadza przepisy mniej surowe niż przepisy innego państwa członkowskiego, nie oznacza, że te drugie są nieproporcjonalne Podobnie fakt, że z powodu wykrycia pojedynczych przypadków BSE u zwierząt w wieku 28 miesięcy, prawodawca wspólnotowy nakazał, w odniesieniu do bydła w wieku powyżej 24 miesięcy, badania o zasięgu mniej szerokim niż wprowadzone przez państwo członkowskie, nie oznacza, że to państwo nie może w sposób uprawniony uważać takich badań za konieczne. Wreszcie nie wydaje się, że taki środek krajowy wykracza poza to, co konieczne dla osiągnięcia celu wynikającego z rozporządzenia nr 999/2001, jakim jest zapewnienie ochrony zdrowia publicznego.

(por. pkt 32, 43–48; sentencja)
Artykuł 5 pkt 1 lit. b) tiret pierwsze rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w przypadku sprzedaży na odległość miejsce, do którego rzeczy te zostały dostarczone albo miały zostać dostarczone, należy określić na podstawie przepisów tej umowy.

Jeśli nie jest możliwe określenie miejsca dostarczania na tej podstawie bez odnoszenia się do prawa materialnego mającego zastosowanie do umowy, miejscem tym jest miejsce faktycznego wydania rzeczy, w ramach którego kupujący uzyskuje lub powinien uzyskać uprawnienie do rzeczywistego rozporządzania rzeczami w ostatecznym miejscu przeznaczenia transakcji sprzedaży. Kryterium to odpowiada w istocie genezie, celom i systematyce rozporządzenia jako „miejsce dostarczenia” w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. b) tiret pierwsze rozporządzenia. Kryterium to wykazuje w tym względzie znaczny stopień przewidywalności i odpowiada celowi bliskości, jako że zapewnia ścisły związek pomiędzy umową a sądem, przed którym zawisło postępowanie w sprawie. Ponadto podstawowym przedmiotem umowy sprzedaży rzeczy ruchomych jest ich przeniesienie od sprzedającego na kupującego, przy czym czynność ta jest dokonywana w sposób kompletny dopiero w chwili przybycia tych rzeczy ruchomych do ostatecznego miejsca przeznaczenia.

(zob. pkt 46, 55–57, 60–62; pkt 2 sentencji)
Istnieje obiektywna różnica pomiędzy procedurą pierwotnego dochodzenia mającego na celu stwierdzenie istnienia praktyk dumpingowych a procedurą przeglądu wygaśnięcia środków antydumpingowych. W istocie podczas gdy o ile względem przywozu podlegającego przeglądowi już wcześniej nałożono ostateczne środki antydumpingowe i przedłożono w zasadzie dowody wystarczające do ustalenia, że uchylenie tych środków prawdopodobnie doprowadzi do kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody, o tyle jeśli chodzi o przywóz podlegający pierwotnemu dochodzeniu, celem jest właśnie ustalenie występowania, stopnia i skutków zarzucanego dumpingu.

W ramach przeglądu wygaśnięcia środków antydumpingowych dokonywanego na mocy art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 384/96 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, zmienionego rozporządzeniem nr 461/2004, władze wspólnotowe mogą jedynie utrzymać owe środki, gdy ich wygaśnięcie doprowadzi do kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody, lub w przeciwnym razie uchylić je. Natomiast przegląd wygaśnięcia środków wykonywany na podstawie wspomnianego przepisu nie może prowadzić do ich zmiany. W związku z tym gdy władze wspólnotowe doszły po przeprowadzeniu przeglądu do wniosku, że wygaśnięcie środków antydumpingowych doprowadzi do ponownego wystąpienia szkody, rozporządzenie nr 398/2004 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz krzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej jest ważne w zakresie, w jakim utrzymuje stawkę cła antydumpingowego.

(por. pkt 76–78)
Państwa członkowskie mogą powierzyć w pierwszej kolejności partnerom społecznym zadanie realizacji celów polityki społecznej określonych w dyrektywie z tego obszaru. Uprawnienie przyznane państwom członkowskim dyrektywą 2002/14 ustanawiającą ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej do powierzenia partnerom społecznym właściwego szczebla swobodnego określenia w jakimkolwiek czasie, poprzez wynegocjowane porozumienie, praktycznych ustaleń dotyczących informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami, jest zgodne ze wspomnianą zasadą. Jednakże możliwość ta nie zwalnia państw członkowskich z obowiązku zapewnienia, poprzez odpowiednie środki ustawowe, wykonawcze i administracyjne, by wszyscy pracownicy mogli korzystać z pełnej ochrony przyznanej przez omawianą dyrektywę, ponieważ gwarancje państwowe muszą obejmować wszystkie sytuacje, w których ochrona nie jest zapewniona w inny sposób, a w szczególności te sytuacje, w których brak ochrony wynika z okoliczności, iż dany pracownik nie należy do organizacji związkowej.

(por. pkt 38–40)
W istocie wykładnia przepisów prawa Unii, w tym przepisów traktatowych dotyczących rynku wewnętrznego, nie może być w sposób automatyczny transponowana do wykładni umowy, oraz w każdym razie, osoby prawne nie korzystają na podstawie umowy z prawa przedsiębiorczości. W tym względzie w sposób jednoznaczny z treści postanowień owego art. 25 wynika, że kategorie osób korzystające z odnośnego prawa, określone w tym przepisie, zakładają ze względu na swój charakter, iż chodzi o osoby fizyczne, które wykonują to prawo w ramach swobody przepływu.

Artykuł 25 załącznika I do umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób, powinien być interpretowany w ten sposób, iż przewidziane w dziedzinie nabywania nieruchomości traktowanie w taki sam sposób jak obywateli krajowych ma zastosowanie jedynie w odniesieniu do osób fizycznych.

Artykuł 64 ust. 1 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, że przepisy ustawodawstwa krajowego w sprawie nabywania nieruchomości przez cudzoziemców, które nakładają na cudzoziemców w rozumieniu tej ustawy w przypadku nabywania nieruchomości położonych na danym terytorium obowiązek posiadania zezwolenia na to nabycie lub przedstawienia potwierdzenia, zgodnie z którym zostały spełnione warunki przewidziane przez tę ustawę na skorzystanie ze zwolnienia od tego obowiązku, stanowią ograniczenie swobodnego przepływu kapitału, które jest dopuszczalne względem Konfederacji Szwajcarskiej jako państwa trzeciego.

W istocie zarówno przepisy krajowe obowiązujące w dniu 31 grudnia 1993 r., jak i ustawodawstwo w mocy uzależniają nabycie nieruchomości w danym państwie członkowskim przez cudzoziemca od uzyskania uprzedniego zezwolenia. W tych okolicznościach obowiązek uzyskania uprzedniego zezwolenia nałożony na spółkę zagraniczną należy uznać za dozwolony na podstawie art. 64 ust. 1 TFUE. W każdym razie różnice istniejące pomiędzy obowiązującym uregulowaniem a uregulowaniem wcześniejszym, to znaczy określenie organu właściwego dla potwierdzenia istnienia zwolnienia oraz odpowiedniej dla tego celu procedury, ograniczają się do warunków, które nie mają wpływu na istotę samego uregulowania krajowego polegającego na podstawowym wymogu uzyskania przez cudzoziemców zezwolenia na nabycie nieruchomości oraz na obowiązku przedstawienia przez nich dowodu na to, ze zostały spełnione warunki, od których uzależnione jest przyznanie zwolnienia. W ten sposób obowiązujące uregulowanie nie opiera się na innym sposobie rozumowania niż prawo wcześniejsze i nie wprowadza ono zasadniczo nowych procedur.

(por. pkt 46, 48, 49; pkt 2 sentencji)
Sprawa C-362/08 P

Internationaler Hilfsfonds eV

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Odwołanie — Dostęp do dokumentów instytucji — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Pojęcie aktu zaskarżalnego w rozumieniu art. 230 WE”

Opinia rzecznika generalnego P. Mengozziego przedstawiona w dniu 15 września 2009 r. I ‐ 671

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 stycznia 2010 r. I ‐ 709

Streszczenie wyroku

Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty zaskarżalne – Pojęcie – Akty wywołujące wiążące skutki prawne

(art. 230 WE; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1049/2001, art. 4 ust. 7, art. 6 ust. § 1, 7, art. 8 ust. 1, 3)

Przewidując dwuetapową procedurę, mającą na celu umożliwić szybki i ułatwiony dostęp do dokumentów, rozporządzenie nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, przyznaje bardzo szerokie prawo dostępu do dokumentów danych instytucji, a skorzystanie z takiego prawa nie jest uzależnione, na podstawie art. 6 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia, od podania uzasadnienia wniosku. Poza tym zgodnie z art. 4 ust. 7 tego rozporządzenia wyjątki przewidziane w art. 7 ust. 1–3 mogą znaleźć zastosowanie jedynie w okresie, gdy ochrona jest zasadna ze względu na treść dokumentu. Wynika stąd, że dana osoba może złożyć nowy wniosek o dostęp do dokumentów, których udostępnienia jej wcześniej odmówiono. Taki wniosek zobowiązuje daną instytucję do zbadania, czy wcześniejsza odmowa dostępu jest nadal zasadna w kontekście zaistniałej w międzyczasie zmiany sytuacji prawnej lub faktycznej.

W tym względzie akt odmówienia przez Komisję dostępu do dokumentów należy uznać za ostateczną odmowę, gdy ten ostateczny charakter wynika zarówno z jego treści, w której wyraźnie wskazano na „ostateczne stanowisko” Komisji, jak i okoliczności, w których akt ten został wydany, to znaczy po zakończeniu długiej serii działań podejmowanych przez skarżącego w sposób ciągły przez blisko trzy lata, obejmujących szereg wniosków, które to działania doprowadziły do postępowania prowadzonego przed Rzecznikiem Praw Obywatelskich i w tych ramach szczegółowej opinii Komisji.

W takich okolicznościach Komisja nie może skutecznie twierdzić, że skarżący winien był — po doręczeniu spornego aktu — złożyć nowy wniosek i czekać, aż instytucja ta powoła się w stosunku do niego na nową odmowę, tak aby mogła ona zostać uznana za akt ostateczny, a więc zaskarżalny. W istocie taki krok ze strony skarżącego nie mógłby doprowadzić do zamierzonego przez niego rezultatu, ponieważ Komisja zbadała szczegółowo wniosek o dostęp złożony przez niego i zajęła w wyraźny sposób ostateczne stanowisko w przedmiocie odmowy dostępu do dokumentów objętych wnioskiem.

Wymóg podjęcia takiego działania byłby ponadto sprzeczny ze wspomnianym celem zapewnienia szybkiego i ułatwionego dostępu do dokumentów danych instytucji.

Taki akt odmowy stanowi akt zaskarżalny, który może być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE. Skarga na taki akt jest zatem dopuszczalna.

(por. pkt 56–62)
Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa – Dyrektywa 85/577

(dyrektywa Rady 85/577, art. 1 ust. 1 tiret drugie, art. 2)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa – Dyrektywa 85/577

(dyrektywa Rady 85/577, art. 5 ust. 2)

Summary

1. Dyrektywa 85/577 w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa ma zastosowanie do umowy, zawartej pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem w następstwie akwizycji prowadzonej w domu nie na życzenie konsumenta, dotyczącej przystąpienia przez konsumenta do zamkniętego funduszu rynku nieruchomości utworzonego w formie spółki osobowej prawa cywilnego, jeżeli cel przystąpienia polega przede wszystkim nie na uzyskaniu członkostwa w rzeczonej spółce, lecz na ulokowaniu kapitału.

(por. pkt 28, 34; pkt. 1 sentencji)

2. Artykuł 5 ust. 2 dyrektywy 85/577 w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa nie stoi na przeszkodzie normie krajowej, zgodnie z którą w razie odwołania oświadczenia o przystąpieniu do zamkniętego funduszu rynku nieruchomości utworzonego w formie spółki osobowej prawa cywilnego, złożonego w następstwie akwizycji w domu nie na życzenie konsumenta, konsument posiada roszczenie przeciwko spółce o zapłatę należności z tytułu podziału majątku na skutek wystąpienia, obliczanej w zależności od wartości jego wkładu na dzień wystąpienia z funduszu, a zatem może ewentualnie otrzymać tytułem zwrotu kwotę niższą niż wynosił jego wkład lub być zmuszonym do tego, by mieć udział w stratach tego funduszu.

Choć nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że dyrektywa zmierza do ochrony konsumentów, nie oznacza to, że ochrona ta jest bezwzględna. Tym samym zarówno z ogólnego kontekstu systemowego, jak i z brzmienia szeregu przepisów tej dyrektywy wynika, że omawiana ochrona ujęta jest w określone granice. Jeśli chodzi konkretnie o skutki skorzystania z prawa do odstąpienia od umowy, zawiadomienie o odwołaniu oświadczenia o przystąpieniu skutkuje, zarówno dla konsumenta, jak i dla przedsiębiorcy, przywróceniem pierwotnego stanu. Nie zmienia to jednak faktu, że dyrektywa nie wyklucza tego, by konsument mógł mieć, w określonych szczególnych przypadkach, zobowiązania wobec przedsiębiorcy i musiał w takim razie ponieść pewne konsekwencje wynikające ze skorzystania z przysługującego mu prawa do odstąpienia od umowy.

(por. pkt 44, 45, 50; pkt. 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Środowisko naturalne – Zapobieganie i zaradzanie szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu – Odpowiedzialność za środowisko naturalne – Dyrektywa 2004/35 – Środki zaradcze

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/35, art. 7, art. 11 ust. 4 oraz załącznik II, pkt 1.3.1)

2. Środowisko naturalne – Zapobieganie i zaradzanie szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu – Odpowiedzialność za środowisko naturalne – Dyrektywa 2004/35 – Środki zaradcze

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/35)

Summary

1. Artykuł 7 i art. 11 ust. 4 dyrektywy 2004/35 w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu w związku z załącznikiem II do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że właściwe władze są uprawnione do zarządzenia istotnej zmiany środków zaradczych zmierzających do naprawienia szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu, które zastosowano po przeprowadzeniu postępowania kontradyktoryjnego przy współpracy z zainteresowanymi podmiotami gospodarczymi i które zostały już wdrożone lub których wdrażanie zostało rozpoczęte. Jednakże w celu wydania takiej decyzji:

- władze te zobowiązane są do wysłuchania podmiotów gospodarczych, wobec których środki te zostały zastosowane, chyba że ze względu na skalę zagrożenia dla środowiska naturalnego konieczne jest natychmiastowe podjęcie działań przez właściwe władze;

- władze te winny także zachęcać w szczególności osoby, na których terenie będą realizowane środki zaradcze, do przedstawiania swoich uwag, które zostaną uwzględnione, oraz

- władze te winny uwzględnić kryteria wskazane w pkt 1.3.1 załącznika II do dyrektywy 2004/35 oraz wskazać w swej decyzji powody uzasadniające dokonany wybór, a także, w stosownym wypadku, okoliczności, które pozwalają uzasadnić, że przeprowadzenie szczegółowej analizy w oparciu o te kryteria było niecelowe lub niemożliwe, na przykład ze względu na skalę zagrożenia dla środowiska naturalnego.

(por. pkt 67 i pkt 1 sentencji)

2. Dyrektywa 2004/35 w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu, nie sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, które umożliwiają właściwym władzom uzależnienie wykonywania przez podmioty gospodarcze, których dotyczą środki zaradcze w dziedzinie środowiska naturalnego, ich prawa do wykorzystywania terenów od wykonania robót nakazanych przez te władze, i to nawet jeśli wspomniane środki nie dotyczą bezpośrednio tych terenów ze względu na fakt, że zostały one już wcześniej poddane rekultywacji lub nie były nigdy zanieczyszczone. Jednakże przepisy takie winny być uzasadnione celem, jakim jest zapobieżenie pogorszeniu stanu środowiska naturalnego tam, gdzie wspomniane środki są wdrażane, bądź – zgodnie z zasadą ostrożności – celem zapobieżenia wystąpieniu lub ponownemu pojawieniu się innych szkód w środowisku naturalnym na należących do tych podmiotów gospodarczych terenach, przylegających do całości brzegu morskiego, którego dotyczą środki zaradcze.

(por. pkt 92 i pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Przepisy podatkowe – Podatki dochodowe

(art. 49 TFUE)

Summary

Artykuł 49 TFUE stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które w zakresie dotyczącym udzielenia ulgi podatkowej, takiej jak odliczenie przysługujące osobom prowadzącym działalność gospodarczą, które przepracowały pewną liczbę godzin jako przedsiębiorcy, wywierają dyskryminujące skutki wobec podatników niebędących rezydentami, których godziny pracy wykonanej na rzecz oddziału położonego w innym państwie członkowskim nie są w tym celu uwzględniane, nawet jeśli w zakresie wskazanej ulgi podatnicy ci mogą wybrać system mający zastosowanie do podatników będących rezydentami.

W istocie taki przepis krajowy, który dla celów takiej ulgi podatkowej stosuje „kryterium godzinowe” w sposób uniemożliwiający podatnikom będącym nierezydentami zaliczenie godzin pracy wykonanej w innym państwie członkowskim, grozi powstaniem niekorzystnych skutków głównie po stronie tych podatników. W związku z tym tego rodzaju przepis stanowi dyskryminację pośrednią ze względu na przynależność państwową w rozumieniu art. 49 TFUE. Powyższego wniosku nie obala argument, że podatnicy niebędący rezydentami mają możliwość dokonania wyboru zrównania pozwalająca im na wybranie pomiędzy dyskryminującym systemem podatkowym a innym systemem, mającym zastosowanie do rezydentów, ponieważ tego rodzaju wybór nie może wykluczyć skutków dyskryminujących pierwszego z tych dwóch systemów podatkowych. W istocie gdyby uznać tego rodzaju skutki w ramach wskazanego wyboru, prowadziłoby to w konsekwencji do stwierdzenia zgodności z prawem systemu podatkowego, który pozostaje w sprzeczności z art. 49 TFUE ze względu na jego dyskryminujący charakter. Ponadto system krajowy ograniczający swobodę przedsiębiorczości jest niezgodny z prawem Unii, nawet gdy jego stosowanie ma charakter fakultatywny. W konsekwencji możliwość dokonania przez podatnika niebędacego rezydentem wyboru zrównania nie uchyla stwierdzonej dyskryminacji.

(por. pkt 48–55; sentencja)