ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Parlamentu z dnia 18 września 2014 r. D(2014)38802, na mocy której Parlament odrzucił ofertę skarżących w odniesieniu do części 3 w ramach otwartego postępowania przetargowego nr 2014/S 066 111912, zatytułowanego „PE/ITEC-ITS14 – External provision of IT services” oraz
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i w konsekwencji oddalenie decyzji dotyczącej unieważnienia prawa do znaku przedstawionej przez BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH, poprzez stwierdzenie ważności przyznania prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr EM 924502 dla następujących towarów należących do klasy 7: „elektryczne urządzenia kuchenne, a mianowicie miksery, wyciskacze, maszyny do wytwarzania past spożywczych do użytku domowego, roboty kuchenne i ubijaki” oraz do klasy 11: „elektryczne urządzenia kuchenne, a mianowicie tradycyjne piekarniki do użytku domowego, urządzenia do pieczenia chleba, urządzenia do gotowania na parze do użytku domowego, grille, frytkownice, tostery, gofrownice, stołowe ogrzewacze do zup, urządzenia do gotowania i podgrzewania ryżu, urządzenia do odwadniania żywności, patelnie, szybkowary, płyty grzewcze, tostery z opiekaczem, rożna, maszyny do wytwarzania lodów, garnki do duszenia” w odniesieniu do towarów objętych zgłoszeniem; oraz
4.

Zarzut czwarty dotyczący nieuzasadnionego i nieproporcjonalnego naruszenia przez Radę praw podstawowych skarżącej, w tym prawa od ochrony własności, prawa do prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawa do ochrony dobrego imienia. W szczególności objęcie skarżącej zaskarżonymi środkami stanowi nieuzasadnione i nieproporcjonalne ograniczenie prawa skarżącej do poszanowania jej mienia oraz niezakłóconego korzystania z niego zagwarantowanego w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskich oraz w art. 1 pierwszego protokołu dodatkowego do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, a także ograniczenie prawa do ochrony dobrego imienia;
5.

Zarzut piąty dotyczący nieuzasadnionego i nieproporcjonalnego naruszenia przez Radę praw podstawowych skarżącego, w tym prawa do poszanowania własności, prawa do prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawa do ochrony dobrego imienia.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 7/36

Skarga wniesiona w dniu 7 października 2014 r. – CEAHR przeciwko Komisji

(Sprawa T-712/14)

(2015/C 007/41)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Confédération Européenne des Associations d’Horlogers-Réparateurs (CEAHR) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: P. Mathijsen i P. Dyrberg, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C (2014) 5462 final z dnia 29 lipca 2014 r.;

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami związanymi z postępowaniem.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2014) 5462 final z dnia 29 lipca 2014 r. w sprawie AT.39097 – Naprawa zegarków, w której Komisja odrzuciła na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 773/2004 (1) skargę CEAHR do Komisji dotyczącą okoliczności, że wielu producentów zegarków luksusowych odmawia niezależnym zegarmistrzom dostaw części zamiennych.

Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi, że: a) wnioski Komisji są oparte na oczywistych błędach w ocenie w zakresie ustaleń prawnych i faktycznych, b) zaskarżona decyzja nie zawiera odpowiedniego uzasadnienia odnośnie do wniosków Komisji, c) zaskarżona decyzja została wydana po przeprowadzeniu postepowania, podczas którego Komisja nie zbadała uważnie okoliczności prawnych i faktycznych podniesionych w skardze do Komisji, przez co naruszyła prawo skarżącej do dobrej administracji.

(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. [101 TFUE] i art. [102 TFUE] (Dz.U. 2004 L 123, s. 18).
—

potwierdzenie wobec strony skarżącej, że obecnie to ostatnie żądanie jest ograniczone tymczasowo do JEDNEGO euro od sumy wynoszącej 82 378,81 EUR z zastrzeżeniem podwyższenia lub obniżenia tej kwoty w toku postępowania i z zastrzeżeniem podwyższenia odsetek wyrównawczych, a co najmniej odsetek przewidzianych w umowie, wynoszących 3,65 %;
—

Skarżąca podnosi w tym względzie, że poprzestając w zaskarżonej decyzji na lakonicznym twierdzeniu, iż błąd zawarty w tytule decyzji zmieniającej z dnia 31 grudnia 2012 r. nie ma wpływu na treść samej decyzji i na wykonanie programu, Komisja nie wzięła pod uwagę znaczenia okoliczności, że decyzje w sprawie wydatków wydane przez region muszą zostać uprzednio skontrolowane przez Trybunał Obrachunkowy, że między ogłoszeniem sprostowania i jego wykonaniem minęły cztery miesiące, przy czym nieznane były tego powody, że mogło to wywołać wątpliwości co do zakresu sprostowania, które mogło być bardziej istotne aniżeli sprostowanie ograniczone tylko do tytułu decyzji z dnia 31 grudnia 2012 r., że Trybunał Obrachunkowy potwierdził, iż podejście przyjęte przez region, który powstrzymywał się od zaciągania zobowiązań do momentu oficjalnego powiadomienia o korekcie (w dniu 28 marca 2013 r.), było prawidłowe, dając tym samym do zrozumienia, że przeciwne podejście nie byłoby właściwe.
—

Naruszenie art. 8 rozporządzenia nr 40/94 i niewystarczające uzasadnienie w odniesieniu do podobieństwa między należącym do spółki San Lucio znakiem towarowym GROK a należącym do spółki Ica znakiem towarowym CRIK CROK;
—

zasądzenie od Unii Europejskiej reprezentowanej przez Trybunał Sprawiedliwości lub Komisję Europejską odszkodowania na rzecz Aalberts Industries z tytułu szkody spowodowanej naruszeniem jej praw, w wysokości 1 0 41 863 EUR za szkody materialne i 5 0 40 000 EUR za szkody niematerialne lub w wysokości ustalonej przez Sąd ex aequo et bono, w całości wraz z odsetkami wyrównawczymi za okres od dnia 13 stycznia 2010 r. do dnia ogłoszenia wyroku w sprawie tej skargi według stawki stosowanej przez EBC do jego głównych operacji refinansowych, która obowiązywała w odpowiednim okresie, powiększonej o dwa punkty procentowe lub odpowiedniej stawki określonej przez Sąd.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Sąd jest właściwy, aby dokonać kontroli zgodności z prawem środków ograniczających przyjętych wobec skarżącego przez Radę Unii Europejskiej, które zostały przyjęte w celu wdrożenia systemu sankcji nałożonych przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych w odniesieniu do Libii. Skarżący podnosi, że środki unijne wdrażające środki ograniczające przyjęte na szczeblu międzynarodowym nie korzystają z immunitetu jurysdykcyjnego ze względu na to, że wykonują one rezolucje przyjęte przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych zgodnie z rozdziałem VII Karty Narodów Zjednoczonych.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że decyzja Komisji Ares (2014) 2317513 z dnia 11 lipca 2014 r. narusza art. 17 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 2 ust. 1 lit. g i art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006, sporządzoną w ramach Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych Konwencję o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska („konwencja EKG ONZ”) w związku z decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej konwencji EKG ONZ.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji, a w szczególności prawa do przedstawienia swojego stanowiska oraz prawa do informacji, a także praw procesowych zagwarantowanych w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 431/28

Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2014 r. – Szwecja przeciwko Komisji

(Sprawa T-521/14)

(2014/C 431/50)

Język postępowania: szwedzki

Strony

Strona skarżąca: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk i K. Sparrman, działający w charakterze pełnomocników)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie, że nie przyjmując aktów delegowanych dotyczących ustalenia naukowych kryteriów określania właściwości zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego, Komisja Europejska naruszyła art. 5 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych;

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia w sprawie produktów biobójczych (1) nie później niż do 13 grudnia 2013 r. Komisja miała za zadanie przyjąć akty delegowane dotyczące ustalenia naukowych kryteriów określania właściwości zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego. Strona skarżąca twierdzi, że nie przyjmując takich aktów delegowanych, Komisja nie podjęła działań, do których podjęcia jest zobowiązana na gruncie prawa. Strona skarżąca zwróciła się do Komisji o przyjęcie aktów delegowanych zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia w sprawie produktów biobójczych, ale w odpowiedzi Komisji, zdaniem strony skarżącej, nie zostało określone żadne stanowisko odnośnie do wezwania do działania w rozumieniu art. 265 akapit drugi TFEU. Strona skarżąca twierdzi, że ponadto, w chwili wniesienia skargi Komisja nie podjęła jakichkolwiek działań, aby zakończyć podnoszone zaniechanie działania. Zdaniem strony skarżącej Komisja ma podstawę do ustalenia naukowych kryteriów określania właściwości zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego i stosowania tych kryteriów, które zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia w sprawie produktów biobójczych akapity drugi i trzeci należy stosować dopóki Komisja nie przyjmie aktów delegowanych dotyczących substancji zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego.

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (Dz.U. 2012 L 167, s. 1).
7.

Zarzut siódmy, zgodnie z którym, Komisja naruszyła prawo do obrony Mylan Inc. zmieniając, bez dodatkowego pisemnego zgłoszenia zastrzeżeń, podstawę przypisania odpowiedzialności Mylan Inc. w zaskarżonej decyzji w sposób, który różni się od podstawy uznania takiej odpowiedzialności we wstępnym pisemnym zgłoszeniu zastrzeżeń.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Rada nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia, pozwalającego na pełną kontrolę materialnej i formalnej zgodności z prawem przepisów, o których unieważnienie wnoszą skarżące (zwanych dalej „spornymi środkami”), oraz że naruszyła prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej przysługujące skarżącym w odniesieniu do spornych środków.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 46/59

Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2014 r. – Włochy/Komisja

(Sprawa T-809/14)

(2015/C 046/77)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: P. Gentili, avvocato dello Stato, i G. Palmieri, pełnomocnik)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności pisma dyrektora generalnego zasobów ludzkich Komisji Europejskiej z dnia 2 października 2014 r. HR.A2 do dyrektora generalnego ds. Unii Europejskiej ministerstwa spraw zagranicznych Republiki Włoskiej;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko ww. pismu, które zostało sporządzone w nawiązaniu do zaskarżonego już w drodze skargi w sprawie T-636/14 ogłoszenia o naborze na stanowisko dyrektora centrum tłumaczeń dla organów Unii Europejskiej (Luksemburg) (COM/2014/10356), w którym to piśmie zajęto stanowisko w kwestii podnoszonej rozbieżności między spornym ogłoszeniem a formularzem dostępnym na stronie internetowej do celów składania kandydatur, który to formularz ogranicza dostępne w tym celu języki do francuskiego, angielskiego i niemieckiego.

Na poparcie swojej skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 18 TFUE i art. 24 akapit czwarty TFUE; art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; art. 1 i 2 rozporządzenia nr 1/58 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej; art. 1d ust. 1 i 6 regulaminu pracowniczego urzędników z tego względu, że poprzez odesłanie do strony internetowej Komisji, która zawierała takie wiążące postanowienie, ogłoszenie nałożyło na kandydatów wymóg przedłożenia życiorysu i listu motywacyjnego obowiązkowo w języku angielskim, francuskim lub niemieckim, a nie w jakimkolwiek języku urzędowym Unii. Aby usunąć te wady, Komisja powinna była – zdaniem skarżącej – zmienić stronę internetową i przedłużyć terminy do przedstawienia kandydatur.

2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i lojalnej współpracy (art. 4 ust. 3 TUE), gdyż podczas procedury wydawania spornego ogłoszenia Komisja udzielała wielokrotnie formalnych zapewnień rządowi włoskiemu, iż ww. dyskryminacja językowa zostanie usunięta, jednak przyjęła ona inne postępowanie przy redagowaniu ogłoszenia i przy przygotowywaniu zasad funkcjonowania strony internetowej, do której ogłoszenie odsyła odnośnie do prezentacji kandydatur.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej (zwany dalej „SSP”) stwierdził po pierwsze, że niewydanie przez ESDZ ogólnych przepisów wykonawczych do art. 10 załącznika X do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem”) było uzasadnione okolicznością, że ESDZ znajdowała się wciąż, odnośnie do stosowania tego przepisu, w okresie adaptacyjnym a po drugie, że strona skarżąca może skutecznie powoływać się na naruszenie obowiązku wydania ogólnych przepisów wykonawczych jedynie w sytuacji, gdy wykaże, że organ powołujący zastosował ten przepis w sposób arbitralny.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 34/45

Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2015 r. – Królestwo Hiszpanii/Komisja Europejska

(Sprawa T-808/14)

(2015/C 034/54)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: adwokat A. Rubio González)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji Komisji Europejskiej z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA 27408 (C 24/2010) EX NN 37/2010, EX CP 19/2009) przyznanej przez władze Kastylii-La Manchy na rozwinięcie naziemnej telewizji cyfrowej na odległych i mniej zurbanizowanych obszarach Kastylii-La Manchy.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE z uwagi na nieistnienie korzyści gospodarczej dla podmiotów, które prowadzą działalność gospodarczą, brak selektywności środka i brak zakłócenia konkurencji.

2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 106 ust. 2 i art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, ponieważ nie wykazano, że naruszono zasadę neutralności technologicznej.

3. Zarzut trzeci dotyczący naruszenia postępowania w dziedzinie pomocy państwa z uwagi na uchybienia, jakie miały miejsce w postępowaniu.
—

tytułem żądania ewentualnego zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżących 95 % wskazanej powyżej kwoty to znaczy kwoty w wysokości 1 8 91 634,68 EUR jako odszkodowania za szkodę wyrządzoną im przez niezgodne z prawem akty pozwanej, wraz z odsetkami od dnia pozbawienia ich niezgodnie z prawem należących do nich depozytów (29 marca 2013 r.) do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie oraz odsetek za zwłokę od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia pełnej zapłaty;
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 11 ust. 4 TUE oraz art. 2 pkt 1 i art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 211/2011 (1) polegające na tym, że Komisja przyjęła, że planowana inicjatywa obywatelska nie wchodzi w zakres kompetencji Komisji. — Skarżący w tym miejscu podnoszą, że uzasadnienie Komisji, iż zamierzone zalecenie Komisji co do cofnięcia mandatu do negocjacji w przedmiocie „Transatlantic Trade and Investment Partnership” (TTIP) nie dotyczy aktu prawnego w rozumieniu art. 11 ust. 4 TFUE jest błędne. Zarówno bowiem udzielenie mandatu do negocjacji, jak i jego cofnięcie są decyzjami Rady w rozumieniu art. 288 ust. 4 TFUE, stanowiącymi równocześnie „akty prawne” w w rozumieniu art. 11 ust. 4 TFUE. — Skarżący podnoszą następnie, że dalsze uzasadnienie Komisji, zgodnie z którym inicjatywa obywatelska przeciwko „Comprehensive Economic and Trade Agreement” (CETA) i TTIP nie może być wnioskowana, że Komisja nie kieruje zalecenia względem Rady co do przyjęcia każdorazowo wynegocjowanych umów międzynarodowych oraz że nie można wymagać, aby zaleciła nieprzyjęcie w danym wypadku wynegocjowanych umów, jest błędne. — Skarżący ponadto podnoszą, ze odmowa rejestracji inicjatywy obywatelskiej „STOP-TTIP” jest również z tego względu niezgodna z prawem, że w każdym razie planowana inicjatywa proponowana inicjatywa obywatelska nie wykracza „w sposób oczywisty” zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 211/2011 poza kompetencje Komisji.
—

stwierdzenie nieważności pisma Komisji Europejskiej – Dyrektora Generalnego ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich Jerzego Plewy Prot. SM/FUN S/2622874 z dnia 28 lipca 2014 r. skierowanego do dyrektora generalnego polityk międzynarodowych i Unii Europejskiej przy włoskim ministerstwie rolnictwa i polityki leśnej Felice Assenza, z którym skarżąca zapoznała się w ramach dostępu do akt w dniu 19 listopada 2014 r. w części, w której odrzuca ono wniosek Włoch w zakresie środków wsparcia od 6 do 9, o które wnioskowano na podstawie art. 220 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, w szczególności tych dotyczących przedsiębiorstw zajmujących się ubojem zwierząt, które zostały poddane ubojowi w wykonaniu środków sanitarnych w celu zapobiegania rozprzestrzenieniu się ptasiej grypy i w zakresie odnośnych szkód gospodarczych oraz rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1071/2014 z dnia 10 października 2014 r. w sprawie nadzwyczajnych środków wsparcia dla sektorów jaj i mięsa drobiowego we Włoszech, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 11 października 2014 r. w części, w której wyklucza środki wsparcia przyjęte zgodnie z art. 220 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do przedsiębiorstw zajmujących się ubojem zwierząt, które zostały poddane ubojowi w wykonaniu środków sanitarnych w celu zapobiegania rozprzestrzenieniu się ptasiej grypy i w zakresie odnośnych szkód gospodarczych.
1.

Zarzut pierwszy, dotyczący tego, że Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia, ponieważ nie wyjaśniła – w odniesieniu do każdego dokumentu i do każdej zmiany –, który rozpatrywany wyjątek od rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (2) (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie publicznego dostępu do dokumentów”) zastosowała i na podstawie jakich okoliczności i względów faktycznych. Opierając się na tych samych ogólnych argumentach w celu uzasadnienia swej odmowy względami ochrony postępowania sądowego i porady prawnej, Komisja nie wyjaśniła przyczyn, dla których ujawnienie żądanych dokumentów naruszyłoby „konkretnie i rzeczywiście” każdy z tych interesów. Dokładniej Komisja nie wyjaśniła w zaskarżonej decyzji, czy uzasadnienie powołane w odniesieniu do każdej rozpatrywanej odmowy dotyczy „postępowania sądowego” czy „porady prawnej”.
1.

Zarzut pierwszy, w którym skarżąca twierdzi, że Komisja nie dopełniła spoczywającego na niej obowiązku uzasadnienia, ponieważ nie wyjaśniła – w odniesieniu do każdego dokumentu – który odpowiedni wyjątek określony w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (zwanym dalej „rozporządzeniem w sprawie przejrzystości”) zastosowała oraz w oparciu o jakie okoliczności i ustalenia faktyczne. Opierając się na tych samych ogólnych argumentach w celu uzasadnienia poszczególnych powodów odmowy (ochrona postępowania sądowego, porady prawnej i procesu podejmowana decyzji) Komisja nie przedstawiła powodów, dla których ujawnienie żądanych dokumentów „w sposób konkretny i rzeczywisty” zagroziłoby jednemu z tych interesów. W szczególności Komisja nie wyjaśniła w zaskarżonej decyzji, czy uzasadnienie przytoczone dla każdej odnośnej odmowy dotyczyło „postepowania sądowego” czy „porady prawnej”.
2.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 110 rozporządzenia finansowego i art. 149 rozporządzenia delegowanego – Stosowany wzór nie prowadzi do udzielenia zamówienia oferentowi mającemu ofertę najkorzystniejszą ekonomicznie w stosunku do ceny. — skarżący podnoszą, że tabela, z której komisja przetargowa czerpała wartości w celu zastosowania wzoru oceny, nie odpowiada oczekiwanemu sposobowi realizacji umowy. W rezultacie brane pod uwagę elementy nie odpowiadają rzeczywistym potrzebom Parlamentu Europejskiego, co nieuchronnie będzie prowadzić do udzielania zamówień kaskadowych wykonawcom, których oferty nie są najkorzystniejsze z punktu widzenia Parlamentu.
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i zawieszenie postępowania w sprawie R 1004/2013-4 do czasu rozstrzygnięcia krajowych powództw o stwierdzenie nieważności wcześniejszych krajowych rejestracji oraz zgłoszenia, na które powołuje się Technopharma Ltd., w Hiszpanii, Niemczech, we Francji, w państwach Beneluksu oraz w Zjednoczonym Królestwie.
Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2014 r. – Bourdouvali i in./Rada i in.

(Sprawa T-786/14)

(2015/C 073/52)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Bourdouvali (Meneou, Cypr) i 47 innych skarżących (przedstawiciele: P. Tridimas, Barrister)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Unia Europejska reprezentowana przez Komisję Europejską, Eurogrupa reprezentowana przez Radę Unii Europejskiej, Europejski Bank Centralny

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— zasadzenie od pozwanych na rzecz skarżących kwot wskazanych w załączonym do skargi wykazie, powiększonych o odsetki naliczane od dnia 16 marca 2013 r. do dnia wydania wyroku przez Sąd;

— obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

Tytułem żądania ewentualnego strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie, że Unia Europejska lub pozwane instytucje ponoszą odpowiedzialność pozaumowną;

— określenie procedury celem ustalenia możliwej do pokrycia straty rzeczywiście poniesionej przez skarżących;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący (ogółem 48) są deponentami, udziałowcami lub posiadaczami obligacji Bank of Cyprus Public Company Ltd lub Cyprus Popular Bank Public Co. Ltd. Dochodzą odszkodowania zgodnie z art. 268 i art. 340 akapity drugi i trzeci TFUE – regulującymi odpowiedzialność pozaumowną Unii – z tytułu strat, jakie ponieśli w wyniku środków podjętych przez pozwane instytucje, które zastosowały w stosunku do Republiki Cypryjskiej mechanizm bail-in.

Skarżący podnoszą, że pozwane instytucje zastosowały w stosunku do Republiki Cypryjskiej mechanizm bail-in, który doprowadził bezpośrednio do straty ich depozytów i udziałów. W opinii skarżących instrumenty bail-in przyjęte przez Republikę Cypryjską zostały wprowadzone wyłącznie celem wykonania środków przyjętych przez pozwanych i zostały również zatwierdzone przez pozwane instytucje.

Skarżący twierdzą, że mechanizm bail-in narusza prawo do własności chronione na mocy art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Skarżący wskazują także, że mechanizm bail-in narusza zasadę proporcjonalności, zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasadę niedyskryminacji.