ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia (i) art. 1 ust. 1, art. 7 ust. 2 oraz art. 9 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009 L 343, s. 51) przez Radę Unii Europejskiej, a także naruszenia (ii) zasad dobrej administracji, proporcjonalności i niedyskryminacji przez Radę Unii Europejskiej przy ostatecznym pobraniu tymczasowych ceł antydumpingowych nałożonych na skarżącą, ponieważ: — na podstawie art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 na eksporterów, takich jak skarżąca, których produkty nie zostały uznane za przywiezione po cenach antydumpingowych, nie można nałożyć żadnych środków antydumpingowych. Nie istnieje zatem podstawa prawna do nałożenia na skarżącą tymczasowych ceł antydumpingowych, a tym bardziej do nakazania ich pobrania; — Rada naruszyła art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 poprzez nałożenie i ostatecznie pobranie od skarżącej tymczasowego cła antydumpingowego w wysokości 2,8%, przekraczającego prawidłowy tymczasowy margines dumpingu; — artykuł 9 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 zakazuje nakładania ceł tymczasowych przez Komisję w przypadku, gdy tymczasowy margines dumpingu wynosi mniej niż 2%. Rada naruszyła art. 9 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 poprzez nakazanie ostatecznego pobrania ceł tymczasowych nałożonych na skarżącą; — w związku z błędami popełnionymi przez Komisję Europejską przy obliczaniu tymczasowego marginesu dumpingu skarżącej Rada powinna była stwierdzić, że Komisja nie zbadała w sposób dokładny i bezstronny wszystkich istotnych aspektów sprawy. Takie uchybienie stanowi naruszenie zasady dobrej administracji; — działania Rady, polegające na ostatecznym pobraniu nieprawidłowo nałożonych na skarżącą ceł tymczasowych, powinny być uznane za nieproporcjonalne do celu rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009, a w konsekwencji za stanowiące naruszenie zasady proporcjonalności; — domagając się ostatecznego pobrania od skarżącej nieprawidłowo obliczonych ceł dumpingowych i nie domagając się od P.T. Cilandra Perkasa zapłaty tymczasowych ceł dumpingowych, Rada dopuściła się dyskryminacji pomiędzy dwoma przedsiębiorstwami, które znajdują się w porównywalnych sytuacjach. W związku z tym skarżąca utrzymuje, że Rada działa z naruszeniem zasady niedyskryminacji.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 5 listopada 2013 r. odmawiającej zarejestrowania komitetu obywatelskiego „Right to Lifelong Care: Leading a life of dignity and Independence is a fundamental right!” (zwanego dalej „inicjatywą”) na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej (Dz.U. L 65, s. 1) w brzmieniu podanym do wiadomości przedstawicieli i zastępców przedstawicieli skarżących w dniu 5 listopada 2013 r. w piśmie o sygnaturze C(2013)7612 wersja ostateczna (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) i
3)

Zarzut trzeci: w zarzucie tym skarżący utrzymuje, że naruszone zostało jego prawo do obrony w związku z tym, że nie był on w stanie zająć stanowiska odnośnie do pięcioletniego okresu, jaki Sąd do spraw Służby Publicznej uznał za istotny.
—

Skarżąca podnosi braki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Twierdzi ona, że Komisja pomimo wiedzy odnośnie do okoliczności stanu faktycznego w związku z równoległym postępowaniem w przedmiocie kontroli fuzji skarżącej w zakresie nabycia aktywów należących do spółki zależnej beneficjenta pomocy, nie uwzględniła konsekwencji wynikających z tej okoliczności dla oceny zdolności do otrzymania pomocy beneficjenta pomocy, ani dla skarżącej szczególnych skutków pozytywnej decyzji w przedmiocie pomocy.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2013) 7221 final z dnia 4 listopada 2013 r. wzywającej do uchylenia decyzji czeskiego ministra handlu i przemysłu, która przyznaje w odniesieniu do instalacji przeznaczonych do magazynowania gazu w miejscowości Dambořice odstępstwo od krajowych przepisów prawnych wykonujących dyrektywę 2003/55/WE (1) dotyczącą zasad dostępu osób trzecich, oraz
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 78/14

Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2014 r. — Sales & Solutions przeciwko OHIM — Wattline (WATTLINE)

(Sprawa T-46/14)

2014/C 78/29

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Sales & Solutions GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Gründig-Schnelle)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Wattline GmbH (Ruderting, Niemcy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— Zmianę zakwestionowanej decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 listopada 2013 r. wydanej w sprawie R 1668/2012-4 w taki sposób, aby sprzeciw został w całości uwzględniony a rejestracja wspólnotowego znaku towarowego cofnięta;

— obciążenie interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Wattline GmbH.

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „WATTLINE” dla usług należących do klas 35, 36 i 42 — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 908 345

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca.

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny i graficzny niemiecki znak towarowy oraz słowny i graficzny wspólnotowy znak towarowy „Watt” dla usług należących do klas 35, 39 i 42.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu.

Decyzja Izby Odwoławczej: Unieważnienie zakwestionowanej decyzji i odrzucenie sprzeciwu w całości.

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 oraz naruszenie zasady 20 ust. 7 lit. c) i zasady 50 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej R 1254/2013-4 z dnia 22 listopada 2013 r. w odniesieniu do towarów z klasy 6 (budowlane materiały metalowe; wyroby ślusarskie; drobne wyroby żelazne; materiały mocujące, materiały do montażu; śruby; części i akcesoria do ww. towarów; wszystkie ww. towary wykonane z metalu); z klasy 19 (materiały budowlane materiały mocujące, materiały do montażu; śruby; części i akcesoria do ww. towarów; wszystkie ww. towary niewykonane z metalu) oraz z klasy 20 (materiały mocujące, materiały do montażu; śruby);
—

w wypadku gdyby Sąd, zgodnie ze swym orzecznictwem (wyrok z dnia 4 czerwca 2013 r. w sprawie T-514/11 „DECATHLON”) stwierdził, że nie może sam orzec co do zasadności sprzeciwu wniesionego przez spółkę LTJ DIFFUSION w dniu 14 kwietnia 2011 r. z uwagi na to, że Izba Odwoławcza sama nie zajęła w tym względzie stanowiska, o przekazanie sprawy właściwej jednostce celem rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności sprzeciwu wniesionego przez spółkę LTJ DIFFUSION w dniu 14 kwietnia 2001 r. wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 9509911 tworzonego przez oznaczenie słowne „ARTHUR & ASTON” dla określonych towarów z klas 3, 9, 14 i 25, a w szczególności dla „obuwia, kozaków i półbutów”.
—

nakazanie Radzie lub Komisji wypłacenia skarżącym zadośćuczynienia i odszkodowania za krzywdę i szkody materialne poniesione w następstwie bezprawnego nałożenia unijnych sankcji na skarżących w formie dodania (a następnie pozostawienia do 2012 r.) nazwiska i nazw skarżących w załączniku do rozporządzenia Rady (WE) nr 314/2004 na podstawie odpowiednio: wspólnego stanowiska Rady 2009/68/WPZiB oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 77/2009; decyzji Rady 2010/92/WPZiB i rozporządzenia Komisji (UE) nr 173/2010 oraz decyzji Rady 2011/101/WPZiB i rozporządzenia Komisji (UE) nr 174/2011;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 112/43

Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2014 r. – Bergallou przeciwko Parlamentowi i Radzie

(Sprawa T-22/14)

2014/C 112/56

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Amal Bergallou (Lot, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności przepisów, w tym art. 7 (czas podróży) załącznika V regulaminu pracowniczego oraz art. 8 (koszty podróży) załącznika VII do regulaminu pracowniczego w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) z dnia 22 października 2013 r. zmieniającym regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników, opublikowanym w Dzienniku Urzędowym L 287 z dnia 29 października 2013 r. w zakresie w jakim prawo do kosztów podróży i czasu podróży jest związane z dodatkiem zagranicznym lub dodatkiem z tytułu zamieszkiwania za granicą;

— zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony skarżącej odszkodowania w wysokości 165 596,42 EUR oraz zadośćuczynienia w wysokości 40 000 EUR;

— zasądzenie od strony pozwanej odsetek za zwłokę i odsetek wyrównawczych w wysokości 6,75 % w odniesieniu do doznanej krzywdy i poniesionej szkody materialnej;

— obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca – dla której miejscem pochodzenia jest Maroko, lecz która nie korzysta z dodatku zagranicznego lub dodatku z tytułu zamieszkiwania za granicą i w związku z tym z chwilą reformy regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej utraciła prawo do zryczałtowanych kosztów podróży oraz zwiększenia wymiaru urlopu wypoczynkowego o dodatkowe dni czasu podróży – podnosi pięć zarzutów, co do zasady identycznych z zarzutami podniesionymi w sprawie T-20/14 Nguyen przeciwko Radzie lub do nich podobnych.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2013) 6261 z dnia 16 października 2013 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.18211 (C 25/2005) (ex NN 21/2005) skierowanej do Republiki Słowackiej;
1.

Zarzut pierwszy dotyczący błędnej podstawy prawnej — Skarżący podnosi, że pozwana błędnie oparła zaskarżoną decyzję na obowiązującym w chwili wydania decyzji nowym brzmieniu rozporządzenia (UE) nr nr 1151/2012 (1) zamiast na obowiązującym w chwili złożenia wniosku przez skarżącego rozporządzeniu (WE) nr 510/2006 (2). Pozwana w ten sposób naruszyła zasadę „tempus regit actum”. — Skarżący utrzymuje następnie, że wniosek o cofnięcie rejestracji nazwy zarejestrowanej jest dopuszczalny i uzasadniony na podstawie rozporządzenia nr 510/2006. W tym kontekście wywodzi on m.in., że zachodzą dwie podstawy cofnięcia rejestracji w rozumieniu art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 510/2006 (w przypadku spornej nazwy mamy do czynienia z nazwą rodzajową w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 510/2006; obszar geograficzny Śląska został błędnie określony w specyfikacji rejestracji) i że rozszerzająca wykładnia oraz takie zastosowanie tego przepisu stanowiłoby naruszenie praw podstawowych zakładów piekarskich w Republice Federalnej Niemiec.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że decyzja PPA jest ewidentnie niezgodna z prawem. Skarżące twierdzą, że decyzja PPA (będąca obecnie przedmiotem skargi do Sądu w sprawie T-179/09) jest dotknięta dużą liczbą poważnych błędów, które są niezgodne z normalnym zachowaniem instytucji zobowiązanej do zapewnienia stosowania reguł konkurencji, w związku z czym powinna ona prowadzić do powstania odpowiedzialności po stronie Unii Europejskiej, zważywszy, że: — dane zawarte w decyzji PPA wyraźne wskazują na to, że PPA nie przysporzyła żadnej korzyści gospodarczej; — PPA stanowiła część pakietu prywatyzacyjnego Dunamenti i poprzedziła go; w związku z tym została oszacowana według ceny zapłaconej przez Electrabel, lecz Komisja odmówiła wzięcia tej okoliczności pod uwagę, przez co naruszyła w ewidentny sposób prawo Unii; — nakaz odzyskania zawarty w decyzji PPA jest tak dalece wadliwy, że obliczenia poczynione przez renomowanych ekonomistów dowiodły pomocy negatywnej, co oznacza brak pomocy. Skarżące twierdzą, że takie poważne błędy nie mogą znaleźć wytłumaczenia w pozornej złożoności sprawy lub w obiektywnych ograniczeniach, którym podlega Komisja w ramach kontroli pomocy państwa. Owe błędy wynikają raczej w dużym zakresie z odmowy Komisji dokonania indywidualnej oceny PPA i stanowią wyraźny dowód na poważne naruszenie granic uznania przysługującego Komisji.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa w odniesieniu do przesłanek wymaganych w celu powstania odpowiedzialności Unii Europejskiej przy stosowaniu art. 24 regulaminu pracowniczego urzędników Unii, ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej wymagał, by zdarzenie zakłócające porządek i spokój służby miało wpływ na funkcjonowanie służby i na zdrowie uczestników, choć przesłanki tej nie przewidują ani regulamin pracowniczy, ani orzecznictwo. Strona wnosząca odwołanie podnosi ponadto, że Sąd do spraw Służby Publicznej przeinaczył okoliczności faktyczne, uznając, po pierwsze, że Trybunał Obrachunkowy przedsięwziął wszelkie możliwe środki w celu przywrócenia właściwego funkcjonowania służby, a po drugie, że zakłócenie działania służby nie miało wpływu na zdrowie uczestników, mimo że Trybunał Obrachunkowy nie działał wystarczająco szybko i stanowczo, by doprowadzić do zakończenia konfliktowej sytuacji, która spowodowała u strony wnoszącej odwołanie trwałą całkowitą niepełnosprawność (odnośnie do pkt 67 i 68 zaskarżonego wyroku).
—

Skarżąca podnosi w ramach zarzutu pierwszego, że do obliczenia swoich kosztów przedsięwzięcia zastosowała metodę, która jest zgodna z art. II.19 warunków ogólnych spornych umów. Uważa zatem, że Komisja nie była uprawniona do zakwestionowania użytej przez nią metody obliczenia kosztów przedsięwzięcia i zastosowania przy wydaniu spornych not obciążających odmiennej metody obliczeniowej.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 129/30

Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2014 r. – Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in. przeciwko Radzie

(Sprawa T-87/14)

2014/C 129/37

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Islamic Republic of Iran Shipping Lines (Teheran, Iran); Hafize Darya Shipping Lines (HDSL) (Teheran); Khazar Shipping Lines (Anzali Free Zone, Iran); IRISL Europe GmbH (Hamburg, Niemcy); IRISL Marine Services and Engineering Co. (Qeshm Island, Iran); Irano Misr Shipping Co. (Teheran); Safiran Payam Darya Shipping Lines (SAPID) (Teheran); Shipping Computer Services Co. (Teheran); Soroush Sarzamin Asatir Ship Management (Teheran); South Way Shipping Agency Co. Ltd (Teheran); i Valfajr 8th Shipping Line Co. (Teheran) (przedstawiciele: F. Randolph, QC, M. Lester, barrister, i M. Taher, solicitor)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Skarżące wnoszą do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/685/WPZiB z dnia 26 listopada 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 316, s. 46) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1203/2013 z dnia 26 listopada 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 316, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżących;

— stwierdzenie, że nie mają zastosowania decyzja Rady 2013/497/WPZiB z dnia 10 października 2013 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 272, s. 46) i rozporządzenie Rady (UE) nr 971/2013 z dnia 10 października 2013 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 272, s. 1);

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące podnoszą „zarzut niezgodności z prawem”, wnosząc o uznanie środków październikowych za bezprawne z tego względu, że: brakuje im właściwej podstawy prawnej, naruszają one uzasadnione oczekiwania skarżących oraz zasady celowości, pewności prawa, ne bis in idem i powagi rzeczy osądzonej; dyskryminują IRISL i naruszają przysługujące IRISL prawa podstawowe w sposób nieuzasadniony lub nieproporcjonalny; naruszają przysługujące skarżącym prawo do obrony i stanowią nadużycie uprawnień Rady.

Skarżące podnoszą następujące podstawy stwierdzenia nieważności zakwestionowanych środków.

1. Zarzut pierwszy dotyczący tego, że brak jest właściwej podstawy prawnej w odniesieniu do zakwestionowanych środków.

2. Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada popełniała oczywisty błąd, podejmując decyzje o objęciu środkami ograniczającymi każdej ze skarżących.

3. Zarzut trzeci dotyczący tego, że Rada naruszyła przysługujące skarżącym prawo do obrony.

4. Zarzut czwarty dotyczący tego, że zakwestionowane środki naruszają uzasadnione oczekiwania skarżących oraz zasady celowości, pewności prawa, powagi rzeczy osądzonej, ne bis in idem i niedyskryminacji.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 135/59

Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2014 r. – Canadian Solar Emea i in. przeciwko Radzie

(Sprawa T-163/14)

2014/C 135/78

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Canadian Solar Emea GmbH (Monachium, Niemcy); Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc. (Changshu, Chiny); Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc. (Luoyang, Chiny); Csi Cells Co. Ltd (Suzhou, Chiny); and Csi Solar Power (Chiny), Inc. (Suzhou) (przedstawiciele: A. Willems, S. De Knop i J. Charles, lawyers)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie dopuszczalności skargi;

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1239/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 325, s. 66) w zakresie mającym zastosowanie do skarżących;

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący tego, iż instytucje naruszyły art. 10 ust.12 i art. 10 ust. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 597/2009, ponieważ nałożyły środki wyrównawcze na moduły fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego i główne komponenty wysyłane z Chińskiej Republiki Ludowej, podczas gdy zawiadomienie o wszczęciu postępowania wspominało jedynie o modułach fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentach pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1).

2. Zarzut drugi dotyczący tego, iż instytucje naruszyły art. 1 i 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 597/2009, ponieważ nałożyły środki wyrównawcze na moduły fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego i główne komponenty nieobjęte dochodzeniem antysubsydyjnym.

3. Zarzut trzeci dotyczący tego, iż instytucje naruszyły art. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 597/2009, ponieważ przeprowadziły jedno dochodzenie dla dwóch różnych produktów (a mianowicie modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i ogniw).

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 188, s. 93).
1.

W odniesieniu do korekty zastosowanej w zaskarżonej decyzji w ramach systemu płatności jednolitej, o którym mowa w rozporządzeniu nr 1782/2003 (uprawnienia do płatności) (1): Pierwszy zarzut nieważności: — brak podstawy prawnej do zastosowania korekt w odniesieniu do obliczenia uprawnień do płatności jednolitej i rozdziału rezerwy krajowej, jak również błędna wykładnia i błędne zastosowanie art. 42 i 43 rozporządzenia nr 1782/2003, art. 21 i art. 28 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 795/2004 (2) oraz art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005 (3), oraz — niezgodne z prawem zastosowanie korekt ryczałtowych w ramach systemu pomocy jednolitej, ponieważ nie istnieje ważna podstawa prawna do zastosowania dawnych wytycznych, o których mowa w dokumencie VI/5530/1997, do Wspólnej Polityki Rolnej (WPR) i do systemu płatności jednolitej, ewentualnie zastosowanie dawnych wytycznych do nowej WPR stanowi niewłaściwe korzystanie z uprawnień dyskrecjonalnych przyznanych Komisji Europejskiej w ramach korekt finansowych i jednocześnie narusza poważnie zasadę proporcjonalności. Drugi zarzut nieważności dotyczący uwzględnienia wszystkich pastwisk w obliczeniu kwot referencyjnych: — z naruszeniem zasad pewności prawa, proporcjonalności i przekraczając granice przysługującego jej uznania, Komisja proponuje korektę ryczałtową w wysokości 5%, podczas gdy nie powinna proponować żadnej korekty bądź ewentualnie powinna ograniczyć ją do 2%. Trzeci zarzut nieważności dotyczący uwzględnienia wszystkich pastwisk w obliczeniu kwot referencyjnych: — naruszenie art. 4 rozporządzenia nr 2529/2001, w związku z czym podstawa obliczenia zaproponowanej korekty ryczałtowej jest błędna, korekta ta powinna ograniczać się do kwoty 162 920 267,28 EUR za rok 2007, 162 528 761,38 EUR za rok 2008 i 161 343 586,94 za rok 2009. Czwarty zarzut nieważności dotyczący rozdziału rezerwy krajowej: — błędna wykładnia przepisów art. 42 rozporządzenia nr 1782/03 i art. 21 rozporządzenia nr 795/2004 (kryteria rozdziału rezerwy krajowej) i błędna ocena okoliczności faktycznych. Piąty zarzut nieważności dotyczący rozdziału rezerwy krajowej: — brak przesłanek wymaganych do zastosowania rozporządzenia nr 1290/2005, ponieważ stwierdzenia Komisji dotyczące krajowych kryteriów rozdziału rezerwy krajowej nie stanowią naruszenia tego rozporządzenia; — błędna wykładnia i błędne zastosowanie art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005 oraz wytycznych zawartych w dokumencie VI/5530/1997, ponieważ z jednej strony zarzuty podniesione przez Komisję w odniesieniu do kryteriów rozdziału rezerwy krajowej, nawet jeśli zostałyby udowodnione, nie doprowadziły do wypłaty kwot na rzecz osób nieuprawnionych i nie wiązały się z ryzykiem szkody dla EFRG, zaś z drugiej strony, zarzuty, o których mowa, nie są związane z brakiem przeprowadzenia kontroli kluczowej i, w konsekwencji, nie uzasadniają zastosowania korekty ryczałtowej w wysokości 10%.
—

stwierdzenie nieważności ogłoszonej w drodze zaproszenia do zgłaszania uwag (Dz.U. 2014, C 37, s. 73) decyzji pozwanej o wszczęciu formalnego postępowania na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE w sprawie pomocy państwa SA.33995 C (2013) – Niemcy, wsparcie dla produkcji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszone dla przedsiębiorstw energochłonnych dopłaty na podstawie ustawy o energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych;
—

stwierdzenie nieważności ogłoszonej w drodze zaproszenia do zgłaszania uwag (Dz.U. 2014 C 37, s. 73) decyzji pozwanej o wszczęciu formalnego postępowania na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE w sprawie pomocy państwa SA.33995 C (2013) – Niemcy, wsparcie dla produkcji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszone dla przedsiębiorstw energochłonnych dopłaty na podstawie ustawy o energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych;