Ponadto okoliczność, że materiały wideo są krótkie, nie może wykluczać uznania ich za audycję. Podobnie co się tyczy posiadanej przez internautę możliwości dostępu do interesującego go materiału wideo w wybranym przez niego momencie i na jego życzenie w oparciu o katalog przygotowany przez podmiot zarządzający gazetą internetową, w niczym nie umniejsza ona faktu, że podobnie jak audycje rozpowszechniania telewizyjnego, materiały wideo są skierowane do masowego odbiorcy i mogą mieć na niego wyraźny wpływ w rozumieniu motywu 21 dyrektywy 2010/13. Taka możliwość odpowiada zresztą możliwości, która została wyraźnie przewidziana w definicji audiowizualnej usługi medialnej na żądanie zawartej w art. 1 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2010/13. W konsekwencji ten sposób wyboru materiałów wideo nie różni się od sposobu wyboru proponowanego w ramach audiowizualnych usług medialnych na żądanie, które wchodzą w zakres stosowania tej dyrektywy.

Artykuł 1 ust. 1 lit. a) ppkt (i) dyrektywy 2010/13 w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych należy interpretować w ten sposób, że ocena podstawowego celu usługi udostępniania materiałów wideo oferowanych w ramach elektronicznej wersji gazety powinna skupiać się na badaniu, czy owa usługa ma treść i funkcję samodzielne w stosunku do treści i funkcji działalności dziennikarskiej podmiotu zarządzającego daną witryną internetową oraz czy nie jest ona wyłącznie nieodłącznym uzupełnieniem tej działalności, w szczególności ze względu na powiązania oferty audiowizualnej z ofertą tekstową. Owa ocena przysługuje sądowi krajowemu.

W istocie elektroniczna wersja gazety, niezależnie od zawartych w niej elementów audiowizualnych, nie powinna być uważana za usługę audiowizualną, jeżeli owe elementy audiowizualne są częścią uboczną i służą wyłącznie uzupełnieniu oferty prasowych artykułów tekstowych. Jednakże dyrektywy 2010/13 nie należy rozumieć w ten sposób, że usługa audiowizualna powinna być systematycznie wyłączana z jej zakresu stosowania tylko z tego względu, iż podmiotem zarządzającym witryną internetową, w skład której wchodzi ta usługa, jest spółka wydająca gazetę internetową. W tym względzie należy przychylić się do podejścia przedmiotowego, polegającego, zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. a) ppkt (i) dyrektywy 2010/13, na zbadaniu, czy podstawowy cel danej usługi jako takiej, niezależnie od kontekstu, w jakim jest oferowana, polega na dostarczaniu audycji służącej informowaniu szerokiego ogółu odbiorców, edukowaniu go lub zapewnieniu mu rozrywki. Zatem jeśli usługa oferowana pod subdomeną wideo ma treść i funkcję samodzielne w stosunku do treści i funkcji prasowych artykułów tekstowych wydawcy gazety internetowej, jest ona objęta zakresem stosowania dyrektywy 2010/13. Jeżeli natomiast usługa ta okaże się nieodłącznym elementem pomocniczym działalności dziennikarskiej tego wydawcy, w szczególności ze względu na związki, jakie ma oferta audiowizualna z ofertą tekstową, to nie jest ona objęta zakresem stosowania tej dyrektywy. W ramach tej analizy okoliczność, czy dana oferta audiowizualna jest prezentowana pod domeną główną odnośnej witryny internetowej, czy też pod jej subdomeną, nie może mieć decydującego znaczenia, i to pod groźbą otwarcia drogi do obejścia przepisów dyrektywy 2010/13 poprzez stworzoną w tym celu konstrukcję tej witryny internetowej.

(por. pkt 26, 28, 33–35, 37; pkt 2 sentencji)