ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Czy w sytuacji, w której koszty poniesione przez oddział założony w pierwszym państwie członkowskim są przeznaczone wyłącznie do realizacji transakcji zakładu głównego spółki w innym państwie członkowskim, przepisy art. 17 ust. 2, 3 i 5 oraz art. 19 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (1), powtórzone w art. 168, 169 i 173–175 dyrektywy 2006/112/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że oznaczają one, iż państwo członkowskie oddziału stosuje do tych kosztów proporcję podlegającą odliczeniu właściwą dla oddziału, ustaloną na podstawie transakcji dokonanych przez oddział w państwie jego rejestracji i zasad mających zastosowanie w tym państwie członkowskim, czy proporcję podlegającą odliczeniu właściwą dla zakładu głównego, czy też szczególną proporcję podlegającą odliczeniu łączącą zasady obowiązujące w państwach członkowskich rejestracji oddziału i zakładu głównego, w szczególności z uwzględnieniem ewentualnego istnienia systemu wyboru opodatkowania transakcji podatkiem od wartości dodanej?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 213/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma (Włochy) w dniu 10 marca 2017 r. – Luigi Bisignani/Agenzia delle Entrate – Direzione Provinciale 1 di Roma

(Sprawa C-125/17)

(2017/C 213/21)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Commissione tributaria provinciale di Roma

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Luigi Bisignani

Druga strona postępowania: Agenzia delle Entrate – Direzione Provinciale 1 di Roma

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 64 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w związku z poprzedzającym go art. 63 i z następującym po nim art. 65, jak i dyrektywa Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r., w zakresie, w jakim zezwalają one ustawodawstwom krajowym na utrzymywanie ograniczeń, obowiązujących w dniu 31 grudnia 1993 r., w zakresie przepływu kapitału z państw trzecich lub do tych państw, w celu zapobiegania potencjalnej utracie dochodów przez państwa członkowskie i gromadzenia dowodów świadczących o nieprawidłowym lub niezgodnym z prawem charakterze transakcji, które wydają się sprzeczne z przepisami podatkowymi lub stanowić naruszenie tych przepisów i, zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności określonymi w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej, poprzez wprowadzenie zróżnicowania wśród podatników, którzy nie znajdują się w takiej samej sytuacji ze względu na ich miejsce zamieszkania lub miejsce inwestowania kapitału, stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które na podstawie art. 9 ust. 1 lit. c) i d) ustawy nr 97 z dnia 6 sierpnia 2013 r. (Ustawa europejska 2013), przynajmniej zgodnie z wykładnią zaproponowaną przez obie strony, uchyliło definitywnie (a nie przeredagowało) przypadek naruszenia podatkowego przewidzianego i podlegającego karze zgodnie z art. 4 i 5 decreto-legge (dekretu z mocą ustawy) nr 167 z dnia 28 czerwca 1990 r., przekształconego, ze zmianami, przez ustawę nr 227 z dnia 4 sierpnia 1990 r., co więcej, nie rozróżniając w ramach różnych przypadków przepływu kapitału pomiędzy państwami członkowskimi Unii a pomiędzy tymi państwami i państwami lub terytoriami o uprzywilejowanym systemie podatkowym?
1)

Czy art. 1 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2003/98 tiret trzecie, zmienionej dyrektywą 2013/37 (wersja skonsolidowana), przy uwzględnieniu zasady minimalnej harmonizacji, należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe mogą umożliwiać nieograniczony (bezwarunkowy) dostęp do wszystkich informacji wynikających z umów dotyczących praw autorskich i umów o świadczenie usług doradztwa, nawet jeśli umowy te zostały określone jako tajemnica handlowa, i to wyłącznie w stosunku do podmiotów pozostających pod dominującym wpływem państwa, ale nie do pozostałych podmiotów, oraz czy na wykładnię wpływa też rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do zasad dotyczących ujawniania, w ten sposób, że dostęp do informacji publicznej w rozumieniu dyrektywy 2003/98 nie może być szerszy niż dostęp przyznany przez jednolite zasady dotyczące ujawnienia informacji przewidziane w tym rozporządzeniu?
1)

Czy reguła zawarta w wyjaśnieniach do tablicy 3 normy EN 590 (obecnie EN 590:2014), zgodnie z którą „Definicja oleju napędowego zawarta we Wspólnej Taryfie Celnej UE może nie dotyczyć gatunków przeznaczonych dla klimatu arktycznego lub surowego klimatu zimowego”, oznacza, że w odniesieniu do tego rodzaju paliwa można nie stosować ogólnych reguł zawartych w dodatkowej uwadze 2 do działu 27 lit. d) i e) Wspólnej Taryfy Celnej dla celów klasyfikacji taryfowej produktu?
1)

Czy określony w art. 25 ust. 2 konwencji wykonawczej do układu z Schengen obowiązek konsultacji między umawiającymi się państwami wywołuje skutek prawny, na który może się powołać obywatel państwa trzeciego, w wypadku gdy umawiające się państwo przyjmuje wobec niego zakaz wjazdu na cały obszar Schengen oraz decyzję nakazująca powrót do państwa pochodzenia ze względu na to, że stanowi on zagrożenie dla porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego?
1)

Czy przepisy art. 13 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. 2008 L 348, tzw. „dyrektywy powrotowej”) w związku z art. 4, 18, 19 ust. 2 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że prawo Unii wymaga by środek odwoławczy wnoszony do sądu wyższej instancji – o ile przepisy prawa krajowego przewidują możliwość jego wniesienia w ramach postępowania mającego za przedmiot zaskarżenie decyzji zawierającej decyzję nakazującą powrót w rozumieniu art. 3 ust. 4 dyrektywy 2008/115/WE – miał automatycznie skutek zawieszający, jeśli obywatel państwa trzeciego powoła się na to, że wykonanie decyzji nakazującej powrót jest związane z poważnym ryzykiem naruszenia zasady non-refoulement? Innymi słowy, czy w takim przypadku wydalenie obywatela państwa trzeciego musi zostać zawieszone do czasu upłynięcia terminu na wniesienie owego środka odwoławczego do sądu wyższej instancji lub – gdy rzeczony środek odwoławczy został wniesiony – do czasu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie owego środka odwoławczego, bez konieczności wystąpienia osobno z odnośnym wnioskiem przez obywatela państwa trzeciego?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 202/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 14 marca 2017 r. – Costel Nicușor Mucea/SC Industria Sârmei SA Câmpia Turzii, attraverso l’amministratore giudiziario SMDA Mureș Insolvency SRL

(Sprawa C-134/17)

(2017/C 202/15)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel Cluj

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Costel Nicușor Mucea

Strona pozwana: SC Industria Sârmei SA Câmpia Turzii, za pośrednictwem administratora sądowego SMDA Mureș Insolvency SRL

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 114 ust. 3 TFUE, 151 TFUE i 153 TFUE oraz przepisy dyrektywy ramowej 89/391/EWG (1) i kolejnych dyrektyw szczególnych należy interpretować w taki sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie Unii Europejskiej ustanowiło terminy i procedury, które ograniczają dostęp do sądu w celu zaklasyfikowania miejsc pracy jako charakteryzujących się szczególnymi albo specjalnymi warunkami, co skutkuje pozbawieniem pracowników prawa do bezpieczeństwa i zdrowia w miejscu pracy, wynikającego ze stwierdzenia wyżej wskazanych warunków zgodnie z przepisami krajowymi wymienionymi we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym?

(1) Dyrektywa Rady 89/391/EWG Rady z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (Dz.U. L 183, s. 1).
1)

Czy art. 114 ust. 3 TFUE, 151 TFUE i 153 TFUE oraz przepisy dyrektywy ramowej 89/391/EWG (1) i kolejnych dyrektyw szczególnych należy interpretować w taki sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie Unii Europejskiej ustanowiło terminy i procedury, które ograniczają dostęp do sądu w celu zaklasyfikowania miejsc pracy jako charakteryzujących się szczególnymi albo specjalnymi warunkami co skutkuje pozbawieniem pracowników prawa do bezpieczeństwa i zdrowia w miejscu pracy, wynikającego ze stwierdzenia wyżej wskazanych warunków zgodnie z przepisami krajowymi wymienionymi we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym?
3)

Czy dla odpowiedzi na pytanie, o którym mowa w pkt 1, istotne jest to, że dobro inwestycyjne będzie wykorzystywane zarówno do wykonywania czynności opodatkowanych, jak i niepodlegających opodatkowaniu (w ramach realizacji zadań organu władzy publicznej) i nie ma możliwości obiektywnego przypisania konkretnych wydatków inwestycyjnych do jednej z wyżej wymienionych grup czynności?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 231/5

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 31 marca 2017 r. – Land Nordrhein-Westfalen/Dirk Renckhoff

(Sprawa C-161/17)

(2017/C 231/06)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca rewizję: Land Nordrhein-Westfalen

Druga strona postępowania rewizyjnego: Dirk Renckhoff

Pytania prejudycjalne

Czy zamieszczenie we własnej publicznie dostępnej witrynie internetowej utworu swobodnie dostępnego za zgodą podmiotu praw autorskich dla wszystkich użytkowników Internetu w obcej witrynie internetowej stanowi podawanie do publicznej wiadomości w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE (1), jeżeli utwór zostaje najpierw skopiowany na serwer, a stamtąd przekazany do własnej witryny internetowej?

(1) Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. 2001, L 167, s. 10).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 221/7

Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 2 lutego 2017 r. w sprawie T-29/15 International Management Group/Komisja wniesione w dniu 11 kwietnia 2017 r. przez International Management Group

(Sprawa C-183/17 P)

(2017/C 221/09)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: International Management Group (przedstawiciel: L. Levi, adwokat)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

— uchylenie zaskarżonego wyroku;

— w rezultacie, — stwierdzenie nieważności zmienionego załącznika do decyzji wykonawczej Komisji z dnia 7 listopada 2013 r. dotyczącej finansowanego z budżetu ogólnego Unii Europejskiej rocznego program działań na rok 2013 na rzecz Mjanmy/Birmy (1) przyjętego w dniu 16 grudnia 2014 r.; oraz — obciążenie Komisji kosztami postępowania.

— obciążenie Komisji kosztami postępowania w tym kosztami poniesionymi w pierwszej instancji.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty:

1) Naruszenie obowiązku uzasadnienia – Naruszenie przez Sąd obowiązku uzasadnienia – Wypaczenie informacji zawartych w aktach sprawy

2) Naruszenie rozporządzenia finansowego z 2002 r. (2) oraz rozporządzenia finansowego z 2012 r. (3) – Naruszenie rozporządzenia Komisji (4) oraz rozporządzenia delegowanego Komisji (5) – Naruszenie przez Sąd obowiązku uzasadnienia – Wypaczenie informacji zawartych w aktach sprawy

3) Naruszenie zasady należytego zarządzania finansami – Naruszenie obowiązku uzasadnienia – Naruszenie przez Sąd obowiązku uzasadnienia – Naruszenie rozporządzenia finansowego z 2012 r. (art. 61 ust. 1 oraz art. 60 ust. 2)

4) Naruszenie zasady dobrej administracji – Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym

Wnoszący odwołanie kwestionuje również decyzję oddalającą jego wniosek o sporządzenie sprawozdania OLAF.

(1) C(2013) 7682 final.

(2) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich z późniejszymi zmianami (Dz.U. 2002, L 248, s. 1).

(3) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1).

(4) Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich z późniejszymi zmianami (Dz.U. 2002, L 357, s. 1).

(5) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2012, L 362, s. 1).
6)

Jeżeli rozliczenie kosztów gwarancji następuje po wejściu w życie rozporządzenia Rady 2016/44, które uchyla rozporządzenie nr 204/2011, lecz które zawiera w istocie identyczne przepisy (pkt 1.5), to czy rozporządzenie 2016/44 znajduje zastosowanie do rozstrzygnięcia sporu między stronami i czy art. 17 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że należy uznać, iż koszty i wydatki, których dochodzi libijski bank, zapłacone na podstawie umowy regwarancji przez bank mający siedzibę w Unii Europejskiej, stanowią bezpośrednio lub pośrednio roszczenia wynikające z gwarancji? Czy bank mający siedzibę w Unii Europejskiej, który na podstawie umowy regwarancji, zawartej w ramach łańcucha umów do celu wystawienia gwarancji bankowej na rzecz HIB, jest zobowiązany do zapłacenia kosztów gwarancji podmiotowi libijskiemu, powinien być uważany za osobę lub podmiot w rozumieniu art. 17 ust. 1 — czyli osobę lub podmiot działające za pośrednictwem lub w imieniu, lub na korzyść osób, podmiotów lub organów, o których mowa w lit. a) lub b) wskazanego art. 17 ust. 1? Czy należy uznać, że koszty gwarancji dochodzone przez ten bank od innego banku mającego siedzibę w Unii Europejskiej stanowią bezpośrednio lub pośrednio roszczenia wynikające z gwarancji?
3.

Zarzut trzeci, zgodnie z którym Sąd popełnił oczywisty błąd przy stosowaniu odpowiednich zasad proceduralnych jak też przyjmując wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie Wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo orzekając, że uprawnienie Komisji do oddalenia zażalenia z powodu zwłoki w udzieleniu odpowiedzi przekraczającej wyraźnie 15 dni roboczych określonych w komunikacie Komisji odnosi się wyłącznie do pierwszego kontaktu między zgłaszającym zastrzeżenia przedsiębiorstwem a wnioskującym przedsiębiorstwami a nie do późniejszej korespondencji, co pozwoliło Sądowi na uznanie tej zwłoki za pozbawioną znaczenia. W ten sposób Sąd przyjął wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie dotyczące charakteru, funkcjonowania oraz roli poszczególnych stron w postępowaniu przewidzianym w komunikacie Komisji.
2)

W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: Czy art. 57 ust. 1 WE należy interpretować w ten sposób, że trzeba uważać za stosowanie istniejącego w dniu 31 grudnia 1993 r. przepisu prawa krajowego dotyczącego ograniczenia przepływu kapitału z państwami trzecimi w związku z inwestycjami bezpośrednimi, jeżeli zastosowanie znajduje zasadniczo odpowiadający istniejącemu w tym dniu ograniczeniu późniejszy przepis prawa krajowego, jednakże ograniczenie to zostało istotnie zmienione w krótkim czasie po tym dniu na podstawie ustawy, która wprawdzie weszła w życie, jednakże w praktyce nigdy nie znalazła zastosowania, ponieważ jeszcze zanim mogła ona mieć zastosowanie po raz pierwszy do indywidualnego przypadku, została zastąpiona przez mający obecnie zastosowanie przepis prawa krajowego?
—

zasądzenie od Republiki Włoskiej ryczałtu w wysokości 39 113,80 EUR za dzień, a co najmniej w wysokości 62 699 421,40 EUR, począwszy od dnia wydania wyroku w sprawie C-565/10 do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie lub do dnia całkowitego wyroku w sprawie C-565/10;
2)

Czy art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1889/2005 (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do [Unii Europejskiej] lub wywożonych z [niej] powinien być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu takiemu jak to sporne w postępowaniu głównym, zgodnie z którym okoliczności obciążające stanowią: brak dowodu na to, że środki płatnicze pochodzą z legalnych źródeł i brak spójności pomiędzy działalnością prowadzoną przez zainteresowany przepływem podmiot a ilością [przenoszonych środków]?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 221/5

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanța (Rumunia) w dniu 29 marca 2017 r. – Întreprinderea Individuală Dobre M. Marius/Ministerul Finanțelor Publice – Agenția Națională de Administrare Fiscală – Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Galați – Serviciul Soluționare Contestații, Agenția Națională de Administrare Fiscală – Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Galați – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Constanța – Serviciul Inspecție Fiscală Persoane Fizice

(Sprawa C-159/17)

(2017/C 221/06)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel Constanța

Strony w postępowaniu głównym

Wnosząca odwołanie: Întreprinderea Individuală Dobre M. Marius

Druga strona postępowania: Ministerul Finanțelor Publice – Agenția Națională de Administrare Fiscală – Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Galați – Serviciul Soluționare Contestații, Agenția Națională de Administrare Fiscală – Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Galați – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Constanța – Serviciul Inspecție Fiscală Persoane Fizice

Pytania prejudycjalne

Czy wykładni art. 167, 168, 169, 179, 213 ust. 1, art. 214 ust. 1 lit. a) i art. 273 dyrektywy 2006/112/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, które w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym, wymagają od podatnika, którego rejestracja do celów VAT została odwołana, zapłacenia państwu podatku VAT pobranego w okresie, w którym kod identyfikacji VAT został cofnięty, nie uznając jego prawa do odliczenia VAT związanego z zakupami dokonanymi w tym okresie?

(1) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. 2006, L 347, s. 1).
2)

Czy, w przypadku, gdyby dopuszczano możliwość stosowania art. 1124 kodeksu cywilnego do umów pożyczki lub do wszystkich umów kredytu, pozostaje w sprzeczności z art. 6 i 7 dyrektywy 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich przyjęte w orzecznictwie stanowisko takie jak to opisane, w którym przy ocenie, czy dla konsumenta korzystniejsze jest dalsze prowadzenie egzekucji z hipoteki czy bardziej niekorzystne jest przeprowadzenie postepowania rozpoznawczego na podstawie art. 1124 kodeksu cywilnego, nie bierze się pod uwagę tego, że w tym ostatnim postępowaniu może zostać oddalone roszczenie o rozwiązanie i żądanie odszkodowania, jeżeli sąd zastosuje przepis tegoż art. 1124 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym „sąd orzeka rozwiązanie stosunku zobowiązaniowego na wniosek, o ile nie ma uzasadnionych powodów upoważniających go do wyznaczenia terminu”, mając na względzie to, że właśnie w kontekście długoterminowych (20 lub 30 lat) pożyczek i kredytów hipotecznych na zakup mieszkania jest stosunkowo prawdopodobne, że sądy zastosują tę podstawę oddalenia pozwu, zwłaszcza gdy faktyczne niespełnienie zobowiązania do zapłaty nie jest bardzo poważne?
2.

Zważywszy, że art. 3 ust. 2 dyrektywy 2009/72 przewiduje, iż obowiązki [użyteczności publicznej] muszą być jasno określone, przejrzyste, niedyskryminacyjne, weryfikowalne […], a art. 3 ust. 6 tej dyrektywy stanowi, że przyznawanie […] rekompensat finansowych […] odbywa się […] w sposób przejrzysty i niedyskryminacyjny, należy wyjaśnić następujące kwestie: 2.1. czy przepisy art. 3 ust. 2 i 6 dyrektywy 2009/72 należy interpretować, jako zakazujące ograniczania zachęt dla podmiotów świadczących usługi użyteczności publicznej, jeżeli należycie wykonują one obowiązki związane ze świadczeniem usług użyteczności publicznej, których wykonania się podjęły? 2.2. czy należy uznać za dyskryminacyjny, nieprzejrzysty i ograniczający uczciwą konkurencję do celów przepisów art. 3 ust. 2 i 6 dyrektywy 2009/72 przewidziany przepisami prawa krajowego obowiązek zawieszenia wypłaty rekompensaty finansowej na rzecz podmiotów świadczących usługi użyteczności publicznej bez względu na wykonanie przez ten podmiot czynności związanych ze świadczeniem usług użyteczności publicznej oraz na wykonanie obowiązków, których się podjął, ale łączący podstawę ograniczenia (zawieszenia) wypłaty rekompensaty z tytułu świadczenia usług użyteczności publicznej z wykonaniem przez podmiot powiązany z podmiotem świadczącym usługi użyteczności publicznej (w którym udziały kontrolujące posiada to samo przedsiębiorstwo, które posiada udziały kontrolujące w spółce będącej podmiotem świadczącym usługi użyteczności publicznej) czynności i obowiązków przy rozliczaniu środków pieniężnych za korzystanie z usług użyteczności publicznej obliczonych dla tego przedsiębiorstwa, oraz uzależniający wypłatę rekompensaty od wykonania tych czynności i obowiązków? 2.3. czy przewidziany przepisami prawa krajowego obowiązek zawieszenia wypłaty rekompensaty finansowej na rzecz podmiotów świadczących usługi użyteczności publicznej mimo utrzymania spoczywającego na nich zobowiązania do pełnego wykonania nałożonych na nich obowiązków użyteczności publicznej oraz powiązanych zobowiązań umownych na rzecz przedsiębiorstw nabywających energię elektryczną należy uznać za dyskryminacyjny, nieprzejrzysty i ograniczający uczciwą konkurencję do celów przepisów art. 3 ust. 2 i 6 dyrektywy 2009/72?
2)

Czy zastrzeżenie starszeństwa zgodnie z art. 34 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (2) skutkuje tym, że krajowe prawo do znaku towarowego wygasa i nie można go już używać w sposób pozwalający na utrzymanie praw związanych z tym znakiem, czy też krajowy znak towarowy zostaje utrzymany na podstawie prawa unijnego nawet wtedy, gdy wpis go dotyczący w rejestrze danego kraju członkowskiego już nie istnieje, ze skutkiem, że może i musi być on nadal używany w sposób pozwalający na utrzymanie praw z nim związanych?
6)

W przypadku przeczącej odpowiedzi na pytanie 1 i ewentualnie odpowiedzi twierdzącej na pytanie 4: czy art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88/WE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on jednak przyznaniu odszkodowania w postaci ekwiwalentu, do którego przysługiwałoby pracownikowi prawo z tytułu corocznego urlopu wypoczynkowego, ponieważ charakter działań wykonywanych przez rodziców zastępczych uniemożliwia im korzystanie z takich urlopów, czy też, gdy pomimo formalnego przyznania urlopu, pracownik nadal świadczy te same działania, jeżeli w omawianym okresie nie byłoby dopuszczalne oddzielenie go od podopiecznego. Jeżeli tak, czy do uzyskania prawa do odszkodowania jest wymagane, by pracownik wnioskował o przyznanie mu prawa do rozłąki z nieletnim, a pracodawca nie wydał takiego zezwolenia?
1)

Czy dyrektywę 1999/5/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że producent, który stosuje procedurę przewidzianą w akapicie drugim załącznika III, przy występowaniu zharmonizowanych norm, które określają zestaw zasadniczych testów radiowych do wykonania, powinien zwrócić się do jednostki notyfikowanej i w konsekwencji dołączyć do oznakowania CE (poświadczającego zgodność z zasadniczymi wymogami określonymi tą dyrektywą) numer identyfikacyjny tej jednostki notyfikowanej?
3)

Nawet jeśli mogło dojść do naruszenia prawa spółki UPS do obrony, Sąd naruszył prawo nie odnosząc się do twierdzeń Komisji, że zarzut spółki UPS był bezskuteczny oraz że spółka ta mogła zrozumieć model koncentracji cen.