Keywords

Summary



Keywords

1. Transport – Wspólna polityka – Rozwój kolei wspólnotowych – Krajowy zarządca infrastruktury kolejowej – Niezależność – Kryteria oceny określone w dokumencie roboczym Komisji – Wiążąca moc prawna – Brak– Obowiązek transpozycji – Brak

(dyrektywa 2001/14 Parlamentu Europejskiego i Rady; dyrektywa Rady 91/440)

2. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dowód na istnienie uchybienia – Ciężar dowodu spoczywający na Komisji – Przedstawienie dowodów wskazujących na uchybienie – Domniemania – Niedopuszczalność

(art. 258 TFUE)

3. Transport – Transport kolejowy – Dyrektywa 2001/14 – Alokacja zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobieranie opłat – Pobieranie opłat za infrastrukturę – Zobowiązania państw członkowskich – Zakres – Ustalanie i pobieranie opłat za infrastrukturę kolejową – Wyłączenie – Kompetencje zarządcy infrastruktury

(dyrektywa 2001/14 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 4 ust. 1, art. 7 ust. 3, art. 8 ust. 1)

4. Transport – Transport kolejowy – Dyrektywa 2001/14 – Alokacja zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobieranie opłat – Pobieranie opłat za infrastrukturę – Zobowiązania państw członkowskich – Ustanowienie mechanizmów zachęcających zarządcę infrastruktury do obniżania kosztów związanych z usługą infrastruktury lub do zredukowania poziomu opłat za dostęp – Obowiązek ustanowienia odrębnych środków – Brak

(dyrektywa 2001/14 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 6 ust. 2, 3,art. 7 ust. 3, art. 8 ust. 1)

5. Transport – Wspólna polityka – Rozwój kolei wspólnotowych – Zobowiązania państw członkowskich – Powołanie kontrolnego organu rynku kolejowego – Kompetencje – Obwiązek ustanowienia prawa do działania w wypadku braku skargi lub konkretnego podejrzenia popełnienia naruszenia – Brak

(dyrektywa 2001/14 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 30 ust. 4; dyrektywa Rady 91/440, art. 10 ust. 7)

Summary

1. Nie ma wiążącej mocy prawnej dokument roboczy Komisji określający kryteria, na podstawie których bada ona niezależność wymaganą zgodnie z dyrektywą 2001/14 w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz środki przewidziane w celu zagwarantowania tej niezależności, który to dokument nigdy nie został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej , który został podany do publicznej wiadomości trzy lata po upływie terminu na dokonanie transpozycji owej dyrektywy i który nie został powtórzony w żadnym innym akcie prawodawczym.

W rezultacie nie można zarzucać państwu członkowskiemu, że nie uwzględniło tych kryteriów w przepisach ustawowych lub wykonawczych transponujących dyrektywy 91/440 w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych i 2001/14. W tych okolicznościach brak transpozycji owych kryteriów nie może sam w sobie prowadzić do stwierdzenia braku niezależności krajowego zarządcy infrastruktury kolejowej względem przedsiębiorstwa, którego część stanowi i które jako holding kontroluje również przedsiębiorstwa kolejowe.

(por. pkt 35, 58, 62, 65)

2. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 66)

3. Co się tyczy systemu opłat za infrastrukturę kolejową, art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/14 w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej ustanawia podział kompetencji między państwami członkowskimi a zarządcą infrastruktury. Do państw członkowskich należy bowiem ustalenie zasad pobierania opłat, podczas gdy określanie wysokości i pobieranie tej opłaty wykonywane jest przez zarządcę infrastruktury. Państwo może jednak dokonać całkowitego odzyskania kosztów generowanych przez infrastrukturę w drodze podwyżek, jeżeli rynek na to pozwala i jeżeli działanie to nie wyklucza użytkowania infrastruktury przez segmenty rynku, które mogą przynajmniej pokryć koszty bezpośrednio wynikające z wykonywania przejazdów pociągami, powiększone o stopę rentowności. Dla poszanowania celów realizowanych przez dyrektywę 2001/14 opłata za korzystanie z infrastruktury stanowi poziom minimalny odpowiadający kosztom, które wynikają bezpośrednio z eksploatacji infrastruktury, przewidzianym w art. 7 ust. 3 tej dyrektywy i poziom maksymalny wynikający z całkowitych kosztów poniesionych przez zarządcę infrastruktury, jak to przewiduje art. 8 ust. 1 tejże dyrektywy. Zasada kosztów bezpośrednich i zasada kosztów całkowitych nie mają charakteru substytucyjnego względem siebie. System przewidziany we wspomnianym art. 8 ust. 1 może być wykorzystany jedynie w przypadku, gdy rynek jest na to przygotowany, przy czym konieczna jest analiza rynku w celu sprawdzenia, czy tak jest.

Z powyższego wynika zatem, że nie uchybia spoczywającym na nim na mocy dyrektywy 2001/14 zobowiązaniom państwo członkowskie, którego przepisy krajowe nie określają w sposób pewny, czy należy zastosować zasadę kosztów bezpośrednich, czy zasadę kosztów całkowitych, lecz pozwalają na odzyskanie całości kosztów powstałych i pozostawiają zarządcy infrastruktury możliwość dokonania rozróżnienia w zależności od tego, czy chodzi o usługi dalekobieżnego przewozu pasażerskiego, przewozu pasażerskiego na krótkich trasach, czy transportu towarowego, oraz w zależności od rodzaju segmentu rynku w ramach tych usług transportowych. Dyrektywa 2001/14 nie nakłada zaś na państwa członkowskie obowiązku uchwalenia bardziej szczegółowych zasad pobierania opłat.

(por. pkt 84, 85, 87, 88)

4. Z art. 6 ust. 2 i 3 dyrektywy 2001/14 w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej wynika, że w swobodnej gestii państw członkowskich pozostaje realizacja środków zachęty w ramach wieloletniej umowy lub w drodze przepisów administracyjnych. Natomiast nie jest przewidziane w jakikolwiek sposób, że środki te muszą zostać stworzone w sposób niezależny od siebie.

Ponadto środki mające na celu zmniejszenie kosztów udostępniania infrastruktury mogą spowodować jedynie obniżenie poziomu opłat za dostęp, niezależnie od tego, czy zostały one oparte na podstawie art. 7 ust. 3 dyrektywy 2001/14, czy na podstawie art. 8 ust. 1 tej dyrektywy.

(por. pkt 101, 107, 110)

5. Organ kontrolny określony w art. 30 ust. 4 dyrektywy 2001/14 w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej ma za zadanie nadzorowanie i zapewnienie niedyskryminującego dostępu do infrastruktury kolejowej w ramach alokacji zdolności przepustowej i pobierania opłat. Z tego względu możliwość uzyskania informacji przez ten organ wynika z art. 30 ust. 2 dyrektywy 2001/14, który stanowi, że wnioskodawca ma prawo do odwołania się do organu kontrolnego, jeżeli uważa, że został potraktowany nieuczciwie, dyskryminująco lub został w jakikolwiek inny sposób poszkodowany. Natomiast ani wspomniany art. 30 ust. 4, ani art. 10 ust. 7 dyrektywy 91/440 w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych nie wymagają, by organ kontrolny miał kompetencje w celu uzyskiwania informacji w razie niezłożenia skargi lub podejrzenia popełnienia naruszenia rzeczonych dyrektyw i by stosował sankcje w związku z tymi ewentualnymi naruszeniami. Nie można zatem zarzucać państwu członkowskiemu nieprzyjęcia takich środków w prawie krajowym.

(por. pkt 120, 124, 126, 128)