ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 90/37

Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2009 r. – UCAPT przeciwko Radzie

(Sprawa T-96/09)

2009/C 90/57

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Union de Coopératives Agricoles des Producteurs de Tabac de France (UCAPT) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci B. Peignot i D. Garreau)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003;

— obciążenie Rady kosztami postępowania w wysokości 10 000 EUR.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca wnosi o stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady nr 73/2009 (1) dotyczącego systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej, które w art. 135 przewiduje obniżenie poziomu wsparcia bezpośredniego dla producentów tytoniu do poziomu 50 % średniego wymiaru pomocy przyznawanej w latach 2000, 2001 i 2002. Tego rodzaju redukcja została przewidziana uprzednio w art. 143e rozporządzenia nr 1782/2003 (2).

W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi cztery zarzutu:

— uchybienia proceduralnego w zakresie w jakim procedura stanowienia zaskarżonego rozporządzenia nie została poprzedzona przeprowadzeniem badania oddziaływania reformy systemu wsparcia na sektor tytoniu;

— stosownie, nadużycia władzy;

— naruszenia zasady proporcjonalności w zakresie w jakim obniżenie bezpośredniego wsparcia o 50 % jest nieodpowiednie aby osiągnąć dwa cele realizowane przez reformę systemu wsparcia w sektorze tytoniu, mianowicie wyrównania cen do poziomu obowiązującego na rynku światowym oraz promocję działań mających na celu konwersję w stosunku do regionów produkujących tytoń w ramach programów rozwoju obszarów wiejskich;

— naruszenia art. 33 WE, ponieważ zaskarżone rozporządzenia nie uwzględnia niektórych celów wspólnej polityki rolnej, mianowicie zapewnienia odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej i stabilizacji rynków.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 30 s. 16).

(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s.1).
—

naruszeniu prawa do niezależnego i bezstronnego sądu oraz prawa do poszanowania domniemania niewinności, gdyż grzywna została nałożona przez organ administracyjny dysponujący zarówno uprawnieniami dochodzeniowymi, jak i uprawnieniami do karania, jak również na niezgodności z prawem rozporządzenia nr 1/2003 (2), jako że nie przewiduje ono tego rodzaju prawa do niezależnego i bezstronnego sądu;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 113/38

Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2009 r. — Gråhundbus v/Jørgen Andersen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-87/09)

2009/C 113/77

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Gråhundbus v/Jørgen Andersen (Ballerup, Dania) (przedstawiciele): M. Nissen, J. Rivas de Andrés, J. Gutiérrez Gisbert, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie nieważności ostatecznego stanowiska Komisji dotyczącego drogi Kopenhaga — Ystad, zawartego w pkt 75, 76 i 145 decyzji Komisji z dnia 10 września 2008 r. dotyczącej sprawy pomocy przyznawanej przez państwo C-41/08 (NN 35/08) — Danske Statsbaner;

— ewentualnie, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 września 2008 r. dotyczącej sprawy pomocy przyznawanej przez państwo C-41/08 (NN 35/08) — Danske Statsbaner;

— obciążenie KomisjI Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 września 2008 r. o wszczęciu procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 WE w odniesieniu do pomocy państwowej rzekomo przyznanej przez Danię na rzecz Danske Statsbaner (zwanej dalej „DSB”) na kolejowy transport osób pomiędzy Kopenhagą a Ystad w drodze umów o świadczenie usług użyteczności publicznej zawartych pomiędzy duńskim Ministrem ds. Transportu a przedsiębiorstwem publicznym DSB (sprawa C 41/08 (NN 35/08) — Danske Statsbaner) Zainteresowane strony zostały wezwane do przedstawienia uwag. (1)

Skarżąca zajmuje się transportem osób na drodze Kopenhaga — Ystad.

Na poparcie swojej skargi podnosi trzy zarzuty.

W pierwszej kolejności zarzuca ona to, że Komisja popełniła błąd co do prawa, podejmując decyzję, zgodnie z którą duński rząd nie popełnił oczywistego błędu w ustaleniach, stwierdzając, że droga Kopenhaga- Ystad stanowi usługę publiczną lub usługę leżącą w ogólnym interesie gospodarczym.

Po drugie skarżąca podnosi, że Komisja popełniła błąd co do prawa w ten sposób, że w świetle posiadanych przez nią informacji nie miała ona wątpliwości co do zakwalifikowania drogi Kopenhaga — Ystad jako obowiązku usług użyteczności publicznej lub usług leżących ogólnym interesie gospodarczym lub usługi użyteczności publicznej. Podnosi, że Komisja nie powinna była akceptować argumentu podniesionego przez rząd duński bez jego przedyskutowania lub zbadania.

Po trzecie, skarżąca utrzymuje, że Komisja nie przestawiła odpowiedniego uzasadnienia swojej decyzji z naruszeniem obowiązku ciążącego na niej na mocy art. 253 WE, jako ze jedyne uzasadnienie zawarte w decyzji polega na powtórzeniu argumentów rządu duńskiego.

(1) Dz.U. 2008 C 309, s. 14.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 113/42

Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2009 r. — Whirlpool Europe przeciwko Komisji

(Sprawa T-116/09)

2009/C 113/85

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Whirlpool Europe BV (Breda, Niderlandy) (przedstawiciel: F. Tuytschaever, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości ze względu na okoliczność niespełnienia jednego lub kilku (kumulatywnych) warunków określonych w Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw, a w każdym razie ze względu na to, że Komisja nie wykazała w wymagany prawem sposób spełnienia każdego z tych warunków;

— w drugiej kolejności stwierdzenie nieważności tej decyzji w całości, ze względu na niespełnienie obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 253 WE;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 5995 wersja ostateczna z dnia 21 października 2008 r. uznającej za zgodną ze wspólnym rynkiem — z zastrzeżeniem spełnienia pewnych warunków — pomoc przeznaczoną na restrukturyzację, jaką władze francuskie zamierzają przyznać przedsiębiorstwu FagorBrandt [C 44/2007 (ex N 460/2007)]. Skarżąca jest podmiotem konkurencyjnym względem beneficjenta pomocy i uczestniczyła w dochodzeniu, które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji.

Zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżącą są identyczne lub podobne do tych, które podniesiono w sprawie T-115/09 Electrolux przeciwko Komisji.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 113/43

Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2009 r. — Protege International przeciwko Komisji

(Sprawa T-119/09)

2009/C 113/86

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Protege International (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: D. Shefet, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Komisję w dniu 23 stycznia 2009 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 82 traktatu WE (sprawa COMP/39414 — Protégé International/Pernod Ricard).

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 stycznia 2009 r., na mocy której Komisja odrzuciła — dochodząc do wniosku, że nie istniał wystarczający interes wspólnotowy, by kontynuować dochodzenie — skargę wniesioną przez skarżącą przeciwko Pernod Ricard w związku z zarzucanym tej spółce nadużyciem pozycji dominującej na rynku whisky irlandzkiej polegającym z jednej strony na wytoczeniu przez Pernod Ricard powództw przeciwko skarżącej w związku z rejestracją znaków towarowych WILD GEESE, WILD GEESE RARE IRISH WHISKEY i WILD GEESE IRISH SOLDIERS AND HEROES, a z drugiej strony na odmowie realizacji dostaw.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, że:

— powództwa wytoczone przez Pernod Ricard nie miały na celu ochrony praw własności intelektualnej tej spółki związanych ze znakiem towarowym WILD TURKEY — bowiem w odniesieniu do przeciwstawionych sobie znaków nie istniało ryzyko wprowadzenia w błąd — lecz usunięcie skarżącej, jako podmiotu konkurencyjnego względem Pernod Ricard, z rynku irlandzkiej whisky;

— dopuszczono się nadużycia pozycji dominującej, gdyż spółka Pernod Ricard odmówiła realizacji dostaw irlandzkiej whisky na rzecz skarżącej ze względu na to, iż ta druga nie zaakceptowała warunków ograniczenia sprzedaży na rynkach zatwierdzonych przez Pernod Ricard;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 113/39

Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2009 r. — Strategi Group przeciwko OHIM — Reed Business Information (STRATEGI)

(Sprawa T-92/09)

2009/C 113/78

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Strategi Group Ltd (Manchester, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: N. Saunders, barrister)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Reed Business Information (Issy-Les-Moulineaux, Francja)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wydanej w dniu 18 grudnia 2008 r. w sprawie R 1581/2007-2 i przekazanie wniosku o rejestrację do OHIM celem prowadzenia postępowania; oraz

— obciążenie OHIM (oraz wszystkich interwenientów) kosztami niniejszego postępowania jak również kosztami postępowania odwoławczego przed Izbą Odwoławczą OHIM.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „STRATEGI” dla usług należących do klasy 35

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Reed Business Information

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „Stratégies” zarejestrowany we Francji pod nr 1 240 001 dla towarów i usług z klas 9, 16, 28, 35, 41 i 42

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 43 rozporządzenia Rady nr 40/94, z uwagi na to, że Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła w okolicznościach niniejszej sprawy, że używanie znaku towarowego jako tytułu czasopisma może stanowić używanie tego znaku w odniesieniu do usług oferowanych w tej publikacji, nie określiła wymogów co do właściwych dowodów koniecznych do wykazania rzeczywistego używania w tych okolicznościach oraz nie uwzględniła należycie dowodów przedstawionych na podstawie prawidłowych zasad; Ponadto lub ewentualnie naruszenie zasady 22 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 (1), gdyż Izba Odwoławcza nie zastosowała prawidłowo tego przepisu do okoliczności niniejszej sprawy, ze względu na to, że nie dostarczyła wskazówek co do dowodów wymaganych do wykazania używania znaku czy też błędnie uznała, że dowody przedstawione przez stronę wnoszącą sprzeciw były niewystarczające do wykazania używania znaku towarowego w odniesieniu do przywołanych usług.

(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1)
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 102/32

Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 15 grudnia 2008 r. w sprawie F-34/07, Skareby przeciwko Komisji, wniesione w dniu 2 marca 2009 r. przez Carinę Skareby

(Sprawa T-91/09 P)

2009/C 102/47

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Carina Skareby (Leuven, Belgia) (przedstawiciele: S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, adwokaci)

Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania wnoszącego odwołanie

— stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi;

— uchylenie wyroku wydanego w dniu 15 grudnia 2008 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej w sprawie F-34/07;

— uwzględnienie wniosków o stwierdzenie nieważności oraz o zadośćuczynienie i odszkodowanie wniesionych przez wnoszącą odwołanie do Sądu do spraw Służby Publicznej;

— obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania w dwóch instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszym odwołaniu wnosząca odwołanie żąda uchylenia wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 15 grudnia 2008 r. wydanego w sprawie F-34/07 Skareby przeciwko Komisji oddalającego skargę skarżącej, w której wnosiła ona po pierwsze o stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu jej kariery zawodowej za rok 2005 i po drugie żądała odszkodowania.

Na poparcie swojego odwołania wnosząca odwołanie przedstawia trzy zarzutu dotyczące błędnej kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych, naruszenia art. 5 ogólnych przepisów wykonawczych, art. 43 regulaminu pracowniczego Wspólnot Europejskich oraz wad w uzasadnieniu poprzez to, że Sąd uznał, iż nie można zarzucić Komisji nieprzeprowadzenia oceny wnoszącej odwołanie w odniesieniu do okresu od stycznia do września 2005 r., chociaż sprawozdanie za rok 2005 stanowiło praktycznie powtórzenie prawie identycznego sprawozdania z oceny kariery wnoszącej odwołanie za rok 2004.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 102/32

Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2009 r. – Unitek Phosphorus przeciwko Komisji

(Sprawa T-95/09)

2009/C 102/48

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: United Phosphorus (Warringthon, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie dopuszczalności skargi,

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,

— obciążenie Komisji kosztami postępowania,

— podjęcie dalszych wymaganych środków prawnych.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejszą skargą skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności w trybie art. 230 WE decyzji Komisji z dnia 7 listopada 2008 r. dotyczącej niewłączenia napropamidu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję (notyfikowana jako dokument nr C(2008) 6281) (1). Środek ten będzie skuteczny od dnia 7 maja 2009 r.

Na poparcie swych żądań skarżąca przedstawia następujące trzy zarzuty.

Po pierwsze skarżąca podnosi, że w zaskarżonej decyzji dopuszczono się rażących błędów w ocenie. Zdaniem skarżącej w zaskarżonej opinii brak jest wystarczającego naukowego wyjaśnienia zawartych tam wniosków a Komisja nie uwzględniła wszystkich dostępnych naukowych wyjaśnień z naruszeniem art. 5 dyrektywy 91/414 (2) i art. 11 (2) rozporządzenia 1490/2002 (3).

Po drugie skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła podstawowe wymogi proceduralne, np. art. 11 rozporządzenia n 1490/2002 jako że wskutek zarzucanego jej sprzecznego i niespójnego zachowania skarżąca utraciła prawo do wycofania poparcia dla substancji w zamian za przedłużenie okresu wycofania w czasie ponownego przedstawienia wniosku. Ponadto skarżąca podnosi, że Komisja nie wydała zaskarżonej decyzji w przewidzianym terminie i naruszyła w ten sposób art. 11 ust. 4 rozporządzenia nr 1490/2002.

Po trzecie skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła podstawowe zasady prawa wspólnotowego, takie jak zasada uzasadnionych oczekiwań, zasada sprawiedliwego wysłuchania i prawo skarżącej do obrony oraz zasadę proporcjonalności, o której mowa w art. 5 WE ponieważ zdaniem skarżącej Komisja mogła przedłużyć na rzecz skarżącej terminy by dać EFTA więcej czasu na dokonanie przeglądu informacji i danych przedstawionych przez skarżącą. Podnosi ona dalej, że Komisja nie przedstawiła prawidłowego uzasadnienia, by uzasadnić różnicę opinii z RMS i EFTA i naruszyła w ten sposób obowiązki, o których mowa w art. 253 WE.

(1) Dz.U. 2008 L 326, s. 35

(2) Dyrektywa Rady z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. 1991 L 230, s. 1)

(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1490/2002 z dnia 14 sierpnia 2002 r. ustanawiające dalsze szczegółowe zasady realizacji trzeciego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 451/2000 (Dz.U. 2002 L 224, s. 23)
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 102/30

Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2009 r. – Idromacchine i in. przeciwko Komisji

(Sprawa T-88/09)

2009/C 102/45

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Idromacchine Srl (Porto Marghera, Włochy), Alessandro Capuzzo (Mirano, Włochy), Roberto Capuzzo (Mogliano Veneto, Włochy) (przedstawiciele: W. Viscardini, avvocato, G. Donà, avvocato)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

A) Nakazanie Komisji Wspólnot Europejskich: 1) tytułem szkody majątkowej zapłatę na rzecz Idromacchine Srl kwoty 5 459 641,28 EUR (ewentualnie innej kwoty określonej przez Sąd). 2) tytułem szkody niemajątkowej: — zapłatę na rzecz Idromacchine Srl sumy określonej orientacyjnie według zasad słuszności – orientacyjnie w wysokości odpowiadającej znacznej części (przykładowo od 30% do 50%) szkody majątkowej. — zapłatę na rzecz Alessandro Capuzzo i Roberto Capuzzo określonej również orientacyjnie, dla każdego z nich, według zasad słuszności, sumy w wysokości odpowiadającej znacznej części (przykładowo od 30% do 50%) szkody majątkowej. 3) przywrócenie wizerunku Idromacchine Srl oraz Alessandro Capuzzo i Roberto Capuzzo w sposób, jaki Sąd za najbardziej właściwy (przykładowo przez publikację ad hoc w Dzienniku Urzędowym lub wysłanie listu zaadresowanego do największych podmiotów zamawiających w odnośnym sektorze), nakazując sprostowanie informacji dotyczących strony skarżącej zamieszczonych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 18 lutego 2005 r., seria C 42, s. 15 i nast.

B) obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący podnoszą, że opublikowanie przez Komisję firmy Idromacchine Srl – będącej osobą trzecią w stosunku do formalnego adresata decyzji Komisji z dnia 30 grudnia 2004 r. C(2004) 5426 wersja ostateczna, zamieszczonej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 18 lutego 2005 r., seria C 42, s. 15 i nast., jak również odnoszących się do niej szkodliwych informacji, stanowiło ciężkie naruszenie wielu zasad prawa wspólnotowego i wnoszą o naprawienie znacznych szkód majątkowych i niemajątkowych w skutek tego poniesionych.

W szczególności publikując powyższe informacje bez wszczęcia koniecznych kontroli, a głównie wstępnego wysłuchania skarżących, Komisja uchybiła obowiązkom staranności, ochrony prawa do obrony i tajemnicy zawodowej.

Zważywszy w każdym razie, że opublikowana decyzja nie jest skierowana do Idromacchine Srl, publikację dotyczących jej danych należy uznać za środek nieproporcjonalny w świetle celu realizowanego przez Komisję, ograniczonego do publikowania spraw dotyczących stosowania wspólnotowych przepisów o konkurencji.

W odniesieniu do poniesionych szkód publikacja we wskazanej powyżej formie doprowadziła do zatrzymania obrotu Idromacchine Srl w jej sektorze działalności i poważnie zaszkodziła renomie spółki oraz podmiotów reprezentujących ją.
—

Stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji w zakresie, w jakim stwierdza się w nim, że skarżąca brała udział w okresie od 1 kwietnia 1986 r. do 1 sierpnia 1992 r. i od 3 września 1996 r. do 2 maja 2007 r., a w szczególności w okresie od 3 września 1996 r. do 9 maja 2000 r., w jednolitym i ciągłym naruszeniu na rynku przewodów morskich;
i)

z powodu braku przedstawienia we właściwym czasie istotnych okoliczności faktycznych, tak jak tego wymaga art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) 384/96 (2), a także z powodu braku dostarczenia odpowiednich wyjaśnień dotyczących nieścisłości istniejących co do rozmiaru sprzedaży w przemyśle wspólnotowym, co skutkowało tym, że skarżące nie mogły skutecznie przedstawić swojego stanowiska oraz bronić swoich interesów w odpowiedni sposób;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 141/43

Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2009 r. — Viasat Broadcasting UK przeciwko Komisji

(Sprawa C-114/09)

2009/C 141/93

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Viasat Broadcasting UK Ltd (z siedzibą w Londynie, Zjednoczone Królestwo) (Przedstawiciele: S. Kalsmose-Hjelmborg i M. Honoré, lawyers)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 4 sierpnia 2008 r. w sprawie N 287/2008 oraz

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca żąda w skardze stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 4 sierpnia 2008 r. w sprawie N 287/2008 (1), na mocy której Komisja zatwierdziła na podstawie art. 87 ust. 3 lit. c WE pomoc w celu ratowania przyznaną przez państwo duńskie na rzecz TV 2 Danmark A/S („TV 2”).

Skarżąca podnosi, że pomoc nie jest zgodna z art. 87 ust. 3 lit. c, ponieważ narusza ona ustanowioną w tym przepisie zasadę proporcjonalności, wedle której tego rodzaju pomoc nie może zmieniać „warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem”. W szczególności, skarżąca podnosi po pierwsze, że Komisja dopuściła się błędu co do prawa przyjmując, że TV 2 stanowi „zagrożone przedsiębiorstwo” w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (2). Po drugie, skarżąca podnosi, że Komisja dopuściła się błędu co do prawa przyjmując, że pomoc w celu ratowania była ograniczona do tego co niezbędne, by utrzymać działalność TV 2 i że pomoc ta była utrzymywana na poziomie, który nie pozwoliłby TV 2 na dokonanie inwestycji w zakresie nowych działalności lub na agresywne zachowanie na rynkach handlowych. Po trzecie, skarżąca podnosi, że Komisja dopuściła się błędu co do prawa nie uwzględniając pomocy państwa uzyskanej przez TV 2 w przeszłości.

(1) Streszczenie zaskarżonej decyzji zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (Dz.U. 2009 C 9, s. 2), a decyzja w wersji nieopatrzonej klauzulą poufności została udostępniona pod adresem http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/

(2) Wytyczne wspólnotowe dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz.U. 2004 C 244, s. 2).