W ramach przyjmowania ogólnych przepisów wykonawczych w rozumieniu art. 110 regulaminu pracowniczego złożenie podpisu przez prezesa zarządu organu Unii pod tekstem jednej z wersji tych przepisów służy jedynie do poświadczenia ogólnych przepisów wykonawczych jako aktu przyjętego przez zarząd. Jednakże nie oznacza to, że przepisy te zostały przyjęte przez wspomnianego prezesa działającego samodzielnie.

Zasada pewności prawa wymaga, aby administracja umożliwiła zainteresowanym dokładne zapoznanie się z zakresem ciążących na nich obowiązków lub przysługujących im praw. Ponadto, zasada pewności prawa nakazuje, aby norma ustanowiona przez administrację, określająca prawa i obowiązki członków personelu została w stosowny sposób ogłoszona, zgodnie ze szczegółowymi zasadami i w formie, których określenie jest obowiązkiem administracji.

W szczególności w odniesieniu do przepisów dotyczących naboru personelu tymczasowego organ upoważniony do zawierania umów o pracę w ramach instytucji lub agencji jest zobowiązany wskazać w ogłoszeniu o naborze w możliwie najdokładniejszy sposób warunki wymagane do objęcia danego stanowiska, aby umożliwić zainteresowanym osobom dokonanie oceny, czy powinny zgłosić na nie swoją kandydaturę. Wprawdzie od wspomnianego organu nie można wymagać, by przytaczał warunki wyraźnie określone w regulaminie pracowniczym, gdyż domniemywa się, że są one kandydatom znane, to jednak ogłoszenie o naborze, którego zadaniem jest poinformowanie kandydatów o warunkach wymaganych do objęcia danego stanowiska byłoby bezprzedmiotowe, gdyby administracja mogła wykluczyć kandydata z powodu, który nie został wyraźnie ujęty w omawianym ogłoszeniu lub w regulaminie pracowniczym, lub który nie został wcześniej opublikowany w sposób dostępny lub znany danemu kandydatowi.

Jednakże instytucja lub agencja ma zasadniczo możliwość, a nawet – w celu zapewnienia przestrzegania zasady równego traktowania w prowadzeniu różnych postępowań rekrutacyjnych na stanowiska z tej samej grupy zaszeregowania – obowiązek odrzucenia kandydata z powodu niespełnienia wymogu, który z powodu błędu pisarskiego o charakterze redakcyjnym nie figuruje jako taki w jednym z jej ogłoszeń o naborze, lecz wynika w sposób jasny i jednoznaczny z ogólnych przepisów wykonawczych do regulaminu pracowniczego oraz warunków zatrudnienia innych pracowników przyjętych przez tę instytucję lub agencję, które były przedmiotem właściwej publikacji a, co za tym idzie, uważane są za znane kandydatowi działającemu z normalną starannością, będącego członkiem personelu tej instytucji lub agencji. W tym względzie art. 110 ust. 3 regulaminu pracowniczego pozostawia administracji znaczną swobodę w odniesieniu do wyboru metody opublikowania informacji, o której mowa w art. 110 regulaminu pracowniczego.

(zob. pkt 73–76)

Trybunał, wyroki: z dnia 30 października 1974 r., Grassi/Rada, 188/73, EU:C:1974:112, pkt 40; z dnia 25 listopada 1976 r., Küster/Parlament, 123/75, EU:C:1976:162, pkt 7; z dnia 21 czerwca 2007 r., ROM-projecten, C‑158/06, EU:C:2007:370, pkt 25; z dnia 11 grudnia 2007 r., Skoma-Lux, C‑161/06, EU:C:2007:773, pkt 28; z dnia 10 marca 2009 r., Heinrich, C‑345/06, EU:C:2009:140, pkt 44

Sąd Pierwszej Instancji, wyrok z dnia 2 października 1996 r., Vecchi/Komisja, T‑356/94, EU:T:1996:136, pkt 50

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: z dnia 30 listopada 2009 r., Wenig/Komisja, F‑80/08, EU:F:2009:160, pkt 90; z dnia 14 kwietnia 2011 r., Šimonis/Komisja, F‑113/07, EU:F:2011:44, pkt 73, 74, i z dnia 15 października 2014 r., Moschonaki/Komisja, F‑55/10 RENV, EU:F:2014:235, pkt 41, 42