25

Stwierdzając, że Ikea nie była uprawniona do wniesienia skargi w trybie art. 230 akapit czwarty WE, przeciwko rozporządzeniu nr 2398/97 oraz uchylając orzeczenie VAT and Duties Tribunal, High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division, postanowił zawiesić postępowanie i przedstawić Trybunałowi następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy w świetle ustaleń zespołu orzekającego [DSB] zawartych w raporcie z dnia 30 października 2000 r., pkt 7.2 lit. g) i h), WT/DS1412/R oraz Organu Apelacyjnego […] zawartych w decyzji z dnia 1 marca 2002 r., pkt 86 i 87, WT/DS1141/AB/R, rozporządzenie […] nr 2398/97 […] jest w całości lub części niezgodne z prawem wspólnotowym, w związku z tym, że: — zastosowano w nim niewłaściwą metodę obliczania wysokości kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz kwot zysku, z naruszeniem art. 2 ust. 6 lit. a) rozporządzenia [podstawowego], z późniejszymi zmianami, oraz art. 2.2.2. ppkt ii) porozumienia antydumpingowego, — zastosowano w nim niewłaściwą metodę stosując praktykę „zerowania” do ustalania istnienia marginesów dumpingu, przy porównywaniu wartości normalnej z ceną eksportową, z naruszeniem art. 2 ust. 11 rozporządzenia [podstawowego] oraz art. 2.4.2. porozumienia antydumpingowego, lub — nie dokonano w nim oceny wszystkich istotnych czynników szkody mających wpływ na stan przemysłu wspólnotowego oraz popełniono błąd w ustaleniu szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy, opierając się na dowodach uzyskanych od przedsiębiorstw spoza przemysłu wspólnotowego, z naruszeniem art. 3 ust. 5 rozporządzenia [podstawowego] oraz art. 3.4 porozumienia antydumpingowego? 2) Czy którekolwiek lub wszystkie z następujących rozporządzeń […]: — […] nr 1644/2001 […], — […] nr 160/2002 […], i/lub — […] nr 696/2002 […], [są] niezgodn[e] z prawem wspólnotowym (w tym z art. 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 9 ust. 4 rozporządzenia [podstawowego], w związku z art. 1 art. 7.1 i art. 9 porozumienia antydumpingowego), w zakresie, w jakim po pierwsze zostały ustanowione na podstawie ponownej oceny informacji zebranych podczas pierwotnego okresu dochodzeniowego, która to ponowna ocena wykazała brak dumpingu lub niższy poziom dumpingu w tym okresie; a po drugie wyżej wspomniane rozporządzenia nie zapewniły zwrotu kwot już zapłaconych na podstawie rozporządzenia nr 2398/97? 3) Czy rozporządzenia nr 1664/2001, nr 160/2002 i nr 696/2002 są, ponadto, niezgodne z art. 7 ust. 2 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia [podstawowego] oraz z zasadą proporcjonalności, w związku z tym, że, w okresie poprzedzającym ich wejście w życie, pozwalają one na cło antydumpingowe w wysokości, która nie jest dokładnie proporcjonalna do wielkości dumpingu lub szkody, którą to cło ma wyrównać? 4) Czy odpowiedzi na powyższe pytania różnią się w przypadku eksportu pochodzącego z Indii — w porównaniu z eksportem z Pakistanu — biorąc pod uwagę: — postępowania przed [DSB], lub — ustalenia Komisji wskazane w rozporządzeniach nr 1664/2001, nr 160/2002 i nr 696/2002? 5) W świetle odpowiedzi na powyższe pytania: — czy krajowe organy celne są zobowiązane do zwrotu całości lub części ceł antydumpingowych, które pobrano na podstawie rozporządzenia nr 2398/97, oraz — jeśli tak, komu i na jakich warunkach należy dokonać tego zwrotu?”