ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawy połączone C‑262/17, C‑263/17 i C‑273/17

Solvay Chimica Italia SpA i in.

przeciwko

Autorità per l’energia elettrica, il gas e il sistema idrico

(wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale amministrativo regionale per la Lombardia)

Odesłanie prejudycjalne – Rynek wewnętrzny energii elektrycznej – Dyrektywa 2009/72/WE – Systemy dystrybucyjne – Artykuł 28 – Zamknięte systemy dystrybucyjne – Pojęcie – Odstępstwa – Granice – Artykuł 32 ust. 1 – Dostęp stron trzecich – Artykuł 15 ust. 7 i art. 37 ust. 6 lit. b) – Opłaty uiszczane z tytułu usługi dysponowania

Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 listopada 2018 r.

Zobacz tekst orzeczenia. (zob. pkt 28–31)

Artykuł 2 pkt 5 i art. 28 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE należy interpretować w ten sposób, że sieci, takie jak te, o których mowa w postępowaniu głównym, które zostały utworzone dla potrzeb konsumpcji własnej przed wejściem w życie tej dyrektywy, które są zarządzane przez podmiot prywatny, do których przyłączona jest ograniczona liczba jednostek produkcyjnych i odbiorczych i które są z kolei podłączone do sieci publicznej, stanowią systemy dystrybucyjne objęte zakresem zastosowania rzeczonej dyrektywy. (zob. pkt 38; pkt 1 sentencji)

Artykuł 28 dyrektywy 2009/72 należy interpretować w ten sposób, że sieci, takie jak te, o których mowa w postępowaniu głównym i które dane państwo członkowskie zakwalifikowało jako zamknięte systemy dystrybucyjne w rozumieniu ust. 1 tego artykułu, mogą ze względu na ten status zostać zwolnione przez to państwo jedynie z obowiązków przewidzianych w ust. 2 tego artykułu, bez uszczerbku dla faktu, że sieci te kwalifikują się ponadto do objęcia ich innymi zwolnieniami przewidzianymi w tej dyrektywie, w szczególności zwolnieniem ustanowionym w art. 26 ust. 4 tej dyrektywy, jeśli spełniają one przewidziane w tym przepisie przesłanki, czego ustalenie jest zadaniem sądu odsyłającego. W każdym razie owo państwo członkowskie nie może zaliczyć rzeczonych sieci do odrębnej kategorii systemów dystrybucyjnych w celu przyznania im zwolnień nieprzewidzianych we wskazanej dyrektywie. (zob. pkt 51; pkt 2 sentencji)

Artykuł 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje, że zamknięte systemy dystrybucyjne w rozumieniu art. 28 ust. 1 tej dyrektywy nie podlegają obowiązkowi udzielenia dostępu stronom trzecim, ale muszą jedynie udzielić dostępu stronom trzecim należącym do kategorii użytkowników mogących zostać przyłączonymi do danego systemu, którzy to użytkownicy mają prawo dostępu do sieci publicznej. (zob. pkt 61; pkt 3 sentencji)
Artykuł 1 ust. 2 lit. c) tiret trzecie dyrektywy 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego oraz art. 432 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012, należy interpretować w ten sposób, że nie mają one zastosowania do uregulowania krajowego, takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, nakładającego na bank, który znajdował się pod dominującym wpływem podmiotu prawa publicznego, obowiązek ujawnienia danych dotyczących umów o usługi doradztwa, umów o usługi prawne, umów dotyczących praw autorskich i umów dotyczących praw własności intelektualnej, które zawarł on w okresie, w trakcie którego znajdował się pod owym dominującym wpływem, bez dopuszczenia jakiegokolwiek wyjątku z tytułu ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa tego banku, a w związku z tym nie sprzeciwiają się one takiemu uregulowaniu krajowemu.

(zob. pkt 46; sentencja)
Zarówno art. 1 ust. 3 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r., jak i art. 1 ust. 3 dyrektywy Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, zmienionej dyrektywą 2007/66, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, które nie zezwalają na zaskarżenie przez wykonawców decyzji instytucji zamawiającej dotyczących postępowania przetargowego, w którym postanowili oni nie brać udziału, ponieważ przepisy mające zastosowanie do tego postępowania sprawiały, że udzielenie tym wykonawcom zamówienia było bardzo mało prawdopodobne.

Jednak to właściwy sąd krajowy powinien szczegółowo ocenić, biorąc pod uwagę wszystkie istotne elementy charakteryzujące kontekst, w jaki wpisuje się zawisła przed nim sprawa, czy zastosowanie w tym konkretnym przypadku tych przepisów nie może mieć wpływu na prawo do skutecznej ochrony sądowej zainteresowanych wykonawców.

(zob. pkt 58; sentencja)
Otóż jeżeli chodzi o porozumienia WTO, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że z uwagi na ich charakter i strukturę nie znajdują się one co do zasady wśród przepisów, w świetle których może być oceniana zgodność z prawem aktów instytucji Unii (zob. w szczególności wyroki: z dnia 23 listopada 1999 r., Portugalia/Rada, C‑149/96, EU:C:1999:574, pkt 47; z dnia 1 marca 2005 r., Van Parys, C‑377/02, EU:C:2005:121, pkt 39; a także z dnia 4 lutego 2016 r., C & J Clark International i Puma, C‑659/13 i C‑34/14, EU:C:2016:74, pkt 85).

To w dwóch wyjątkowych sytuacjach, które wynikają z woli samoograniczenia przez prawodawcę unijnego swobody swojego działania przy stosowaniu przepisów WTO, Trybunał przyznał, że do sądu Unii należy w odpowiednim przypadku kontrola zgodności z prawem aktu Unii i aktów wydanych w celu jego wykonania w świetle porozumień WTO lub w świetle decyzji ORS stwierdzającej nieprzestrzeganie tych porozumień (zob. podobnie wyrok z dnia 16 lipca 2015 r., Komisja/Rusal Armenal, C‑21/14 P, EU:C:2015:494, pkt 40).

Chodzi, po pierwsze, o sytuację, w której Unia miała zamiar wykonać szczególny obowiązek przyjęty w ramach tych porozumień, i po drugie, o przypadek, w którym odnośny akt prawa Unii wyraźnie odsyła do konkretnych postanowień tych porozumień (wyrok z dnia 16 lipca 2015 r., Komisja/Rusal Armenal, C‑21/14 P, EU:C:2015:494, pkt 41 i przywołane tam orzecznictwo).

A zatem to w świetle jednego z tych kryteriów należy w niniejszym przypadku ustalić, czy ważność spornych rozporządzeń może być badana w świetle art. VI GATT z 1994 r. oraz decyzji ORS z dnia 28 lipca 2011 r.

Jeżeli chodzi przede wszystkim o sporne w postępowaniu głównym rozporządzenie nr 91/2009, należy przypomnieć, że akt ten nie odsyła wyraźnie do szczególnych postanowień art. VI GATT z 1994 r. ani nie wynika z niego, że przyjmując to rozporządzenie, Rada miała zamiar wykonać jakieś szczególne zobowiązanie przejęte w ramach tego układu lub, ogólniej, w ramach porozumień WTO.

Następnie, w odniesieniu do rozporządzeń wykonawczych nr 924/2012 i nr 2015/519, o ile rozporządzenia te przekładają się w pewien sposób na wolę Unii wykonania decyzji ORS z dnia 28 lipca 2011 r., o tyle jednak nie może to – ze względu na wyjątkowość sytuacji pozwalających na kontrolę zgodności z prawem w świetle zasad ustanowionych przez WTO, co zostało przypomniane w pkt 47 niniejszego wyroku – wystarczyć dla stwierdzenia, że poprzez przyjęcie wspomnianych rozporządzeń Unia miała zamiar wykonać szczególne zobowiązanie przejęte w ramach WTO, które mogłoby uzasadniać wyjątek od niemożliwości powołania się na przepisy WTO przed sądem Unii i umożliwić przeprowadzenie przez ten sąd kontroli zgodności z prawem odnośnych aktów Unii w świetle tych przepisów (zob. podobnie wyroki: z dnia 1 marca 2005 r., Van Parys, C‑377/02, EU:C:2005:121, pkt 42–48; a także z dnia 4 lutego 2016 r., C & J Clark International i Puma, C‑659/13 i C‑34/14, EU:C:2016:74, pkt 93–98).

W tych okolicznościach nie można stwierdzić, że ważność spornych rozporządzeń może być oceniana w świetle art. VI GATT z 1994 r. lub w świetle decyzji ORS z dnia 28 lipca 2011 r.

(zob. pkt 44, 47–50, 52, 56)
Artykuł 146 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, po pierwsze, oraz ten przepis w związku z art. 153 tej samej dyrektywy, po drugie, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one praktyce podatkowej państwa członkowskiego, na mocy której zwolnienie z podatku od wartości dodanej, odpowiednio, dla usług transportu bezpośrednio związanych z wywozem towarów i dla usług świadczonych przez pośredników pośredniczących w tych usługach transportu jest uzależnione od przedstawienia przez osobę zobowiązaną do zapłaty podatku zgłoszenia celnego wywozowego danych towarów. W tym względzie do właściwych organów należy, do celu przyznania rzeczonych zwolnień, zbadanie, czy spełnienie warunku dotyczącego wywozu danych towarów można wywnioskować z dostatecznie wysokim stopniem prawdopodobieństwa ze wszystkich informacji, którymi dysponują te organy. W tym kontekście karnet TIR poświadczony przez organy celne państwa trzeciego przeznaczenia towarów przedstawiony przez osobę zobowiązaną do zapłaty podatku stanowi element, który co do zasady rzeczone organy powinny wziąć należycie pod uwagę, chyba że mają one konkretne podstawy, aby powątpiewać w autentyczność lub wiarygodność tego dokumentu.

(zob. pkt 68; sentencja)
Sprawa C‑462/17

Tänzer & Trasper GmbH

przeciwko

Altenweddinger Geflügelhof KG

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg)

Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Rozporządzenie (WE) nr 110/2008 – Napoje spirytusowe – Definicja, opis, prezentacja, etykietowanie i ochrona oznaczeń geograficznych – Punkt 41 załącznika II – Likier jajeczny – Definicja – Wyczerpujący charakter [wykazu] dozwolonych składników

Streszczenie – wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 25 października 2018 r.

Zbliżanie ustawodawstw – Jednolite ustawodawstwo – Definicja, opis, prezentacja, etykietowanie i ochrona oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych – Rozporządzenie nr 110/2008 – Napoje spirytusowe – Likier jajeczny – Definicja – Wyczerpujący charakter [wykazu] dozwolonych składników

(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 110/2008, zmienione rozporządzeniem nr 1334/2008, załącznik II pkt 41)

Punkt 41 załącznika II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1334/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że aby napój alkoholowy mógł być opatrzony nazwą handlową „likier jajeczny”, nie może zawierać składników innych niż te wymienione w tym przepisie.

Tak więc definicje znajdujące się w tym załączniku stanowią ściśle środki szczególne dotyczące opisu i prezentowania napojów spirytusowych, o których mowa w poprzednim punkcie. W zakresie, w jakim te definicje, znajdujące się zatem w centrum systemu ustanowionego rozporządzeniem nr 110/2008, i ich dokładność mają służyć celowi przywołanemu również w poprzednim punkcie, polegającemu na unikaniu nadużywania nazw handlowych napojów spirytusowych, muszą one podlegać ścisłej wykładni, albowiem w przeciwnym razie system ten zostałby osłabiony. W tych okolicznościach możliwość dodania dodatkowych składników do tych wymienionych w przywołanych definicjach może zostać dopuszczona wyłącznie w wypadku, gdy została ona wyraźnie w nich przewidziana. Taka sytuacja nie występuje w wypadku pkt 41 załącznika II do rozporządzenia nr 110/2008, który nie zawiera żadnej wzmianki odnośnie do możliwości dodania składników innych niż te wymienione w pkt 41 lit. a) tego załącznika. Jedynie użycie, ponad te składniki, pewnych substancji i preparatów aromatyzujących jest wyraźnie przewidziane, i to w warunkach szczegółowo określonych w pkt 41 lit. c) tego załącznika. Tymczasem mleka nie można zakwalifikować jako „substancji” lub „preparatu” aromatycznego.

(zob. pkt 23, 24, 30; sentencja)
Sprawa C‑451/17

„Walltopia” AD

przeciwko

Direktor na Teritorialna direktsia na Natsionalnata agentsia za prihodite – Veliko Tarnovo

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Veliko Tarnovo)

Odesłanie prejudycjalne – Zabezpieczenie społeczne – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Artykuł 12 ust. 1 – Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 – Artykuł 14 ust. 1 – Pracownicy delegowani – Właściwe ustawodawstwo – Zaświadczenie A1 – Podleganie pracownika ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym siedzibę ma pracodawca – Warunki

Streszczenie – wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 25 października 2018 r.

Zabezpieczenie społeczne – Pracownicy migrujący – Właściwe ustawodawstwo – Pracownik zatrudniony w celu delegowania go do państwa członkowskiego innego niż państwo prowadzenia działalności przez pracodawcę – Stosowanie ustawodawstwa państwa członkowskiego miejsca siedziby – Warunek – Pracownik podlegający już przed rozpoczęciem zatrudnienia ustawodawstwu państwa członkowskiego miejsca siedziby – Pojęcie – Pracownik niemający statusu osoby ubezpieczonej bezpośrednio przed rozpoczęciem zatrudnienia – Włączenie w wypadku miejsca zamieszkania w tym państwie członkowskim przed rozpoczęciem tego zatrudnienia

(rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady: nr 987/2009, art. 14 ust. 1; nr 883/2004, art. 2, art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1)

Artykuł 14 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w związku z art. 12 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 465/2012 z dnia 22 maja 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że pracownika zatrudnionego w celu oddelegowania do innego państwa członkowskiego należy uznać za osobę, która „bezpośrednio przed rozpoczęciem zatrudnienia podlega już ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym siedzibę ma jej pracodawca” w rozumieniu art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 987/2009, nawet jeśli pracownik ten nie miał statusu osoby ubezpieczonej na podstawie ustawodawstwa tego państwa członkowskiego bezpośrednio przed rozpoczęciem zatrudnienia, o ile w tym momencie pracownik miał miejsce zamieszkania we wspomnianym państwie członkowskim, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

(zob. pkt 51; sentencja)
Zasada proporcjonalności wymaga od państw członkowskich podejmowania środków, które są odpowiednie do realizacji zamierzonych celów i nie wykraczają poza to, co jest konieczne do ich osiągnięcia (zob. podobnie wyrok z dnia 17 kwietnia 2018 r., Egenberger, C‑414/16, EU:C:2018:257, pkt 68 i przytoczone tam orzecznictwo). Zasada ta, zagwarantowana również w art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), który stanowi, że kary nie mogą być nieproporcjonalnie surowe w stosunku do czynu zabronionego pod groźbą kary, wiąże państwa członkowskie, gdy stosują one prawo Unii, zgodnie z art. 51 ust. 1 karty. Tak więc surowość sankcji ma odpowiadać wadze danego naruszenia, bowiem taki wymóg wynika nie tylko z art. 52 ust. 1 karty, lecz także z zasady proporcjonalności kar ustanowionej w jej art. 49 ust. 3 (zob. podobnie wyrok z dnia 20 marca 2018 r., Garlsson Real Estate i in., C‑537/16, EU:C:2018:193, pkt 56). Wynika stąd, że zasada proporcjonalności wymaga, po pierwsze, aby sankcja odpowiadała wadze naruszenia, i po drugie, aby przy określaniu sankcji, a także ustalaniu kwoty grzywny zostały uwzględnione indywidualne okoliczności danego przypadku.

(zob. pkt 40–42, 45)
W ramach skargi o stwierdzenie nieważności interes prawny powinien być zachowany do czasu zakończenia postępowania, a sąd rozpoznający skargę może w każdej chwili podnieść z urzędu brak interesu prawnego strony w podtrzymaniu jej żądania z uwagi na zdarzenie, które wystąpiło po wniesieniu skargi. W tym względzie, jeżeli sąd Unii może w każdej chwili podnieść z urzędu kwestię dotyczącą braku zachowania interesu prawnego strony skarżącej, może on również zbadać tę kwestię, gdy zostanie ona podniesiona w ramach postępowania przez stronę, która powołuje się w tym celu na dostatecznie poważne okoliczności. W ramach tego badania sąd Unii powinien zwrócić się do skarżącego o przedstawienie wyjaśnień w tej kwestii i stworzyć mu możliwość przedstawienia okoliczności uzasadniających w przekonujący sposób zachowanie przez niego interesu prawnego.

(zob. pkt 38–40)
Artykuł 18 ust. 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE, w związku z decyzją wykonawczą Komisji 2011/438/UE z dnia 19 lipca 2011 r. w sprawie zatwierdzenia programu „International Sustainability and Carbon Certyfikation” w odniesieniu do wykazania spełnienia kryteriów zrównoważonego rozwoju zgodnie z dyrektywami Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE oraz 2009/30/WE, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak będące przedmiotem postępowania głównego, nakładającemu na podmioty gospodarcze szczególne warunki w odniesieniu do certyfikacji spełniania kryteriów zrównoważonego rozwoju przez biopłyny, inne i o szerszym zakresie niż warunki przewidziane w dobrowolnym systemie certyfikacji zrównoważonego rozwoju, takim jak system „ISCC”, zatwierdzony decyzją wykonawczą Komisji nr 2011/483, przyjętą zgodnie z art. 18 ust. 4 tej dyrektywy, gdyż system ten został zatwierdzony tylko dla biopaliw, a warunki te odnoszą się jedynie do biopłynów.

W tym względzie z art. 18 ust. 7 wspomnianej dyrektywy wynika, że gdy podmiot gospodarczy przedstawia dowód lub dane uzyskane w ramach umowy lub systemu będących przedmiotem decyzji podjętej przez Komisję na podstawie art. 18 ust. 4 tej dyrektywy, w granicach objętych tą decyzją, państwa członkowskie nie mogą wymagać od dostawcy przedstawiania dalszych dowodów spełnienia kryteriów zrównoważonego rozwoju określonych w art. 17 ust. 2–5 dyrektywy 2009/28. Natomiast jeżeli Komisja nie przyjęła decyzji dotyczącej danego systemu certyfikacji lub jeżeli decyzja stanowi, że system ten nie obejmuje wszystkich kryteriów zrównoważonego rozwoju określonych w art. 17 ust. 2–5 dyrektywy 2009/28, państwa członkowskie mają swobodę w nałożeniu w tym zakresie na podmioty gospodarcze wymogu przestrzegania uregulowania krajowego zmierzającego do zapewnienia kontroli przestrzegania tych kryteriów. Wynika z tego, że w zakresie, w jakim system ISCC będący przedmiotem decyzji wykonawczej nr 2011/483 stosuje metodę bilansu masy dla wykazania spełniania kryteriów zrównoważonego rozwoju przez biopaliwa, decyzja ta nie może ograniczać kompetencji, którą posiadają państwa członkowskie zgodnie z art. 18 ust. 1 i 3 dyrektywy 2009/28, aby określić warunki kontroli spełnienia kryteriów zrównoważonego rozwoju określonych w art. 17 ust. 2–5 dyrektywy 2009/28, co się tyczy biopłynów.

(zob. pkt 33, 34, 36, 41; pkt 1 sentencji)
Co się tyczy skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez jednostkę na akt, którego nie jest adresatem, gdy zaskarżony akt dotyczy grupy osób, które były lub mogą być zidentyfikowane w chwili wydania tego aktu ze względu na określone cechy właściwe członkom tej grupy, akt ten może dotyczyć tych osób w sposób indywidualny, ponieważ należą one do ograniczonego kręgu podmiotów gospodarczych, i może być tak w szczególności, gdy decyzja zmienia prawa nabyte przez jednostkę przed wydaniem owej decyzji.

Okoliczność, iż akt regulacyjny wymaga środków wykonawczych w rozumieniu art. 263 akapit czwarty in fine TFUE, tak że niektóre skutki prawne wspomnianego aktu zostają wywołane dopiero za pomocą tych środków, nie wyklucza jednak sytuacji, w której akt ten wywiera w odniesieniu do sytuacji prawnej osoby fizycznej lub prawnej inne skutki prawne, które nie zależą od przyjęcia środków wykonawczych.

I tak, co się tyczy skargi na rozporządzenie uchylające cło antydumpingowe, o ile prawdą jest, że dokonane uchylenie ceł antydumpingowych nie zależy, jako takie, od przyjęcia środków wykonawczych, aby nastąpiło wygaśnięcie tych ceł, o tyle nie zmienia to faktu, że rozporządzenie to, w zakresie, w jakim przewiduje ono wygaśnięcie tych ceł od daty jego wejścia w życie i wyklucza jakąkolwiek moc wsteczną, może zaistnieć, w odniesieniu do skarżącego importera towarów, o których mowa w tym rozporządzeniu, jedynie za pośrednictwem aktów przyjętych przez organy krajowe w celu poboru rozpatrywanych ceł antydumpingowych przed tą datą. W tym względzie, jeżeli importer uważa się w tym kontekście za poszkodowanego przez rozporządzenie, może on powoływać się na niezgodność z prawem przed właściwym sądem krajowym. Sąd ten może wówczas, a w pewnych wypadkach jest zobowiązany, wystąpić do Trybunału, na zasadach określonych w art. 267 TFUE, z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym ważności kwestionowanego rozporządzenia.

(zob. pkt 56, 57, 61)
Rada jest zobowiązana, gdy przyjmuje środki ograniczające, do poszanowania praw podstawowych stanowiących integralną część porządku prawnego Unii, do których zaliczają się w szczególności poszanowanie prawa do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej.

W związku z tym na Radzie spoczywa obowiązek, by przed oparciem swojej decyzji na decyzji władzy państwa trzeciego zweryfikować, czy decyzja ta została wydana z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.

W tym względzie wymóg zweryfikowania przez Radę, czy decyzje państw trzecich, będące dla niej podstawą umieszczenia nazwiska osoby lub nazwy podmiotu w wykazie osób i podmiotów, których aktywa podlegają zamrożeniu, zostały podjęte zgodnie z tymi prawami, ma na celu zapewnienie, by takie umieszczenie w wykazie odbywało się wyłącznie na wystarczająco solidnej podstawie faktycznej, a także zapewnienie ochrony danych osób lub podmiotów.

Ponadto w uzasadnieniu decyzji o umieszczeniu nazwiska osoby lub nazwy podmiotu w wykazie osób i podmiotów, których aktywa podlegają zamrożeniu, oraz późniejszych decyzji Rada jest zobowiązana wykazać, choćby w zwięzły sposób, powody, dla których uważa, że decyzja państwa trzeciego, na której zamierza się oprzeć, została wydana z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.

Tak więc w celu spełnienia obowiązku uzasadnienia w decyzji nakładającej środki ograniczające Rada powinna wykazać, że sprawdziła, iż decyzja państwa trzeciego, na której opiera te środki, została wydana z poszanowaniem tych praw.

W tym względzie okoliczność, że dane państwo należy do państw, które przystąpiły do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, nie może wyeliminować konieczności zweryfikowania przez Radę, czy decyzja tego państwa trzeciego, na której opiera ona środki ograniczające, została wydana z poszanowaniem praw podstawowych, a w szczególności prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.

(zob. pkt 26–30, 36)