ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 16/31

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 7 listopada 2018 r. – Minister for Justice and Equality / ND

(Sprawa C-685/18)

(2019/C 16/39)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court (Irlandia)

Strony w postępowaniu głównym

Strona składająca wniosek: Minister for Justice and Equality

Strona ścigana: ND

Pytania prejudycjalne

1) Czy kryteriami, na podstawie których należy rozstrzygać o tym, czy prokurator wyznaczony jako wydający nakaz organ sądowy w rozumieniu art. 6 ust. 1 [decyzji ramowej (1)] jest organem sądowym zgodnie z autonomicznym znaczeniem tego pojęcia w art. 6 ust. 1 decyzji ramowej Rady w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi z 2002 r., są okoliczności, że (1) prokurator jest niezależny od władzy wykonawczej oraz że (2) w jego własnym porządku prawnym uznaje się, iż sprawuje on wymiar sprawiedliwości lub uczestniczy w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości?

2) W przypadku odpowiedzi przeczącej – na podstawie jakich kryteriów sąd krajowy powinien rozstrzygać, czy prokurator, którego wyznaczono jako wydający nakaz organ sądowy w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej, jest organem sądowym w rozumieniu art. 6 ust. 1?

3) W zakresie, w jakim kryteria obejmują wymóg sprawowania przez prokuratora wymiaru sprawiedliwości lub uczestniczenia w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości, czy należy rozstrzygać o tych okolicznościach na podstawie statusu, jaki prokurator posiada w swoim własnym porządku prawnym, czy też na podstawie określonych obiektywnych kryteriów? Jeżeli miałoby się to odbywać na podstawie obiektywnych kryteriów, jakie są to kryteria?

4) Czy prokurator Republiki Litewskiej jest organem sądowym zgodnie z autonomicznym znaczeniem tego pojęcia w art. 6 ust. 1 decyzji ramowej w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi z 2002 r.?

(1) Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).
3)

Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź przecząca, to czy art. 8 ust. 1 lit. f) decyzji ramowej w sprawie europejskiego nakazu aresztowania należy interpretować w ten sposób, że fakt, iż wydający nakaz organ sądowy nie wymienił kary dodatkowej oddania do dyspozycji sądu penitencjarnego w europejskim nakazie aresztowania, skutkuje tym, że orzeczona kara dodatkowa, co do której można założyć, iż wykonujący nakaz organ sądowy nie ma o niej wiedzy, nie może stanowić podstawy rzeczywistego pozbawienia wolności w wydającym nakaz państwie członkowskim?
1)

Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1) należy interpretować w ten sposób, że obsługujący przewoźnik lotniczy może powoływać się również na takie nadzwyczajne okoliczności, które nie wystąpiły podczas lotu zarezerwowanego przez pasażera, lecz tego samego dnia, podczas nie poprzedzającego go bezpośrednio lotu samolotem przewidzianym do zrealizowania zarezerwowanego lotu, w ramach procedury przelotu samolotów między lotniskami?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Chaskowo (Bułgaria) w dniu 18 października 2018 r. – SZ / Mitnica Burgas

(Sprawa C-652/18)

(2019/C 4/21)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Administratiwen syd Chaskowo

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca w postępowaniu kasacyjnym: SZ

Strona przeciwna w postępowaniu kasacyjnym: Mitnica Burgas

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1889/2005 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty oraz art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszczają one uregulowania krajowego takiego jak art. 20 ust. 1 Waluten zakon, w którym za naruszenie określonego w art. 3 wspomnianego rozporządzenia obowiązku złożenia deklaracji – obok określonej w art. 18 ust. 1 Waluten zakon kary grzywny w wysokości od 1 000 do 3 000 BGN – dodatkowo przewidziano jako kumulatywną sankcję całkowity przepadek niezadeklarowanej kwoty, niezależnie od jej pochodzenia i przeznaczenia[?]

(1) Dz.U. 2005, L 309, s. 9.
1)

zarzut wprowadzenia ograniczeń w swobodnym świadczeniu usług wewnątrz Unii w odniesieniu do obywateli państw członkowskich mających swoje przedsiębiorstwo w państwie członkowskim innym niż państwo odbiorcy świadczenia, zakazanych na mocy art. 56 TFUE, poprzez: a) zobowiązanie państw członkowskich do zagwarantowania pracownikom delegowanym wynagrodzenia, wraz ze stawką za godziny nadliczbowe, określonego zgodnie z ustawodawstwem lub praktyką państwa delegowania (art. 1 pkt 2 lit. a), b) zobowiązanie państw członkowskich do zagwarantowania pracownikom delegowanym co do zasady wszelkich mających zastosowanie warunków zatrudnienia, określonych zgodnie z ustawodawstwem lub praktyką państwa delegowania, w przypadku gdy rzeczywisty okres delegowania jednego pracownika lub łączny czas trwania delegowania pracowników zastępujących się przy wykonywaniu tego samego zadania przekracza 12, zaś w przypadku złożenia przez usługodawcę umotywowanego powiadomienia – 18 miesięcy (art. 1 pkt 2 lit. b),
—

czy te same przepisy powinny być w szczególności interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby kwoty wolne od podatku obniżające podstawę w celu uwzględnienia okresu posiadania papierów wartościowych nie miały zastosowania do zysków kapitałowych objętych odroczeniem, biorąc pod uwagę fakt, że ta zasada dotycząca podstawy opodatkowania nie miała zastosowania dniu, w którym te zyski kapitałowe zostały osiągnięte, oraz aby miały zastosowanie do zysków kapitałowych ze zbycia papierów wartościowych otrzymanych przy wymianie, uwzględniając datę wymiany, a nie dzień nabycia papierów wartościowych przekazanych w zamian?
C 25/27

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) w dniu 7 listopada 2018 r. – SY / Associated Newspapers Ltd

(Sprawa C-687/18)

(2019/C 25/34)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: SY

Strona pozwana: Associated Newspapers Ltd

Pytanie prejudycjalne

Czy przepisy prawa krajowego, takie jak art. 32 ust. 4 i 5 Data Protection Act 1998 (ustawy o ochronie danych osobowych z 1998 r., zwanej dalej „DPA”), które przewidują, że w przypadku gdy administrator danych oświadczy, że dane osobowe, które są przedmiotem postępowania toczącego się przeciwko temu administratorowi danych, są przetwarzane (i) wyłącznie w celach dziennikarskich, celach artystycznych lub celach literackich oraz (ii) w celu opublikowania materiałów dziennikarskich, literackich lub artystycznych, które nie były dotychczas publikowane przez administratora danych, takie postępowanie jest zawieszane w zakresie, w jakim dotyczy nieopublikowanych danych osobowych do chwili, w której (a) Information Commissioner [komisarz ds. informacji, Zjednoczone Królestwo] ustali, że nie jest spełniona przesłanka (i) lub (ii), (b) wniosek administratora danych zostanie wycofany lub (c) dane osobowe zostaną opublikowane, są zgodne z art. 9, 22 i 23 dyrektywy 95/46/WE (1) oraz z art. 7, 8 i 47 Karty praw podstawowych [Unii Europejskiej]?

(1) Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. 1995, L 281, s. 31).
C 25/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin (Niemcy) w dniu 22 października 2018 r. – Sundair GmbH / WV i in.

(Sprawa C-660/18)

(2019/C 25/25)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Berlin

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca apelację: Sundair GmbH

Druga strona postępowania apelacyjnego: WV, XU, YT, reprezentowany przez XU i ZS

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 7 ust. 1 lit. b) w zw. z art. 5 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku odwołania lotu odszkodowanie przysługuje pasażerom również wtedy, gdy przewoźnik lotniczy nie posiada ważnej licencji na prowadzenie działalności w rozumieniu art. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004, brak tejże licencji stanowi przynajmniej jedną z przyczyn odwołania lotu, a dokonując rezerwacji lotu pasażerowie nie wiedzieli o nieposiadaniu przez przewoźnika rzeczonej licencji?

(1) Dz.U. 2004, L 46, s. 1.
2)

Czy te same przepisy powinny być w szczególności interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby kwoty wolne od podatku obniżające podstawę w celu uwzględnienia okresu posiadania papierów wartościowych nie miały zastosowania do zysków kapitałowych objętych odroczeniem, biorąc pod uwagę fakt, że ta zasada dotycząca podstawy opodatkowania nie miała zastosowania w dniu, w którym te zyski kapitałowe zostały osiągnięte, oraz aby miały zastosowanie do zysków kapitałowych ze zbycia papierów wartościowych otrzymanych przy wymianie, uwzględniając datę wymiany, a nie dzień nabycia papierów wartościowych przekazanych w zamian?
1.

Sąd błędnie skorzystał z przysługującej mu na podstawie art. 65 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 (1) kompetencji o charakterze reformatoryjnym, mimo że Izba Odwoławcza nie dokonała wystarczających ustaleń o charakterze faktycznym w odniesieniu do częstości i trwałości używania znaku. Było to niekorzystne dla interesów wnoszącej odwołanie, ponieważ ustalenia Sądu nie były wystarczające i nie uwzględniały istotnych dowodów. Gdyby odpowiednie ustalenia zostały dokonane już przez Izbę Odwoławczą, skarżąca mogłaby je podważyć we wniesionej do Sądu skardze.
C 25/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Genova (Włochy) w dniu 12 października 2018 r. – LG i in. / Rina SpA, Ente Registro Italiano Navale

(Sprawa C-641/18)

(2019/C 25/21)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale di Genova

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: LG i in.

Strona pozwana: Rina SpA, Ente Registro Italiano Navale

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 rozporządzenia WE nr 44/2001 (1) z dnia 27 grudnia 2000 r. należy interpretować – także w świetle art. 47 Karty praw podstawowych UE, art. 6 ust. 1 EKPC i motywu 16 dyrektywy 2009/15/WE (2) – w ten sposób, że wykluczają one, aby w ramach sporu wszczętego w celu uzyskania odszkodowania za śmierć lub szkody osobowe spowodowane katastrofą morską promu pasażerskiego, z powołaniem się na odpowiedzialność z tytułu niedbalstwa, sąd państwa członkowskiego mógł zaprzeczyć istnieniu swej jurysdykcji, uznając immunitet jurysdykcyjny mających siedzibę w tym państwie członkowskim podmiotów prywatnych i osób prawnych, które dokonują czynności klasyfikacyjnych lub certyfikacyjnych, oraz nawiązując do wykonywania tych czynności klasyfikacyjnych lub certyfikacyjnych w imieniu państwa spoza Wspólnoty?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1).

(2) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/15/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich (Dz.U. 2009, L 131, s. 47).
2)

W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy towary są transportowane „przez dostawcę lub na jego rzecz” wówczas, gdy klient zawiera umowę ze spółką świadczącą usługi doręczenia i spełniony jest jeden z poniższych warunków, a jeśli tak, to który z nich: a) klient w praktyce nie ma innego wyboru, jak skorzystać ze spółki świadczącej usługi doręczenia; b) klient pozostaje w kontakcie jedynie z dostawcą, a nie ze spółką świadczącą usługi doręczenia; c) dostawca i spółka świadcząca usługi doręczenia uzgadniają opłatę naliczaną przez spółkę świadczącą usługi doręczenia bez udziału klienta; d) dostawca obniża ponoszoną przez klienta opłatę za doręczenie, udzielając rabatu od ceny towarów; e) dostawca pobiera od klienta opłaty za doręczenie i przekazuje je spółce świadczącej usługi doręczenia będącej osobą trzecią; f) warunki umowne określające moment przejścia własności towarów na klienta nie mają sensu pod względem handlowym, ale w praktyce pozostaje to bez znaczenia, ponieważ dostawca pokrywa klientowi wszelkie koszty związane z uszkodzeniem towarów w trakcie doręczania; g) w odniesieniu do opłat za doręczenie w przypadku problemów z pierwotnym doręczeniem: i) na podstawie umowy zawartej z klientem dostawca ma obowiązek zwrócić opłaty uiszczone przez klienta; ii) na podstawie umowy zawartej z klientem dostawca nie ma obowiązku zwrócić tych opłat, lecz czyni to w praktyce; iii) w każdym przypadku to dostawca (a nie spółka świadcząca usługi doręczenia) ponosi koszty związane z tymi zwrotami; lub iv) na podstawie umowy zawartej z klientem dostawca ma obowiązek uiścić zarówno koszty wysyłki towarów zastępczych, jak i związaną z nią opłatę za doręczenie; lub v) na podstawie umowy zawartej z klientem dostawca ma obowiązek uiścić koszty wysyłki towarów zastępczych, lecz nie ma obowiązku pokrywać kosztów ich doręczenia, lecz czyni to w praktyce?
1)

Czy sędzia pokoju, jako sąd odsyłający, jest objęty pojęciem powszechnego europejskiego sądu właściwego do złożenia wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 267 TFUE, nawet jeśli krajowy system prawny nie przyznaje mu, z powodu jego niepewnej sytuacji zawodowej, warunków pracy równoważnych warunkom pracy sędziów zawodowych, mimo iż wykonuje on te same funkcje związane ze sprawowaniem wymiaru sprawiedliwości i jest objęty krajowym systemem wymiaru sprawiedliwości, z naruszeniem gwarancji niezawisłości i bezstronności powszechnego sądu europejskiego, wskazanych przez Trybunał Sprawiedliwości w wyrokach: Wilson (EU:C:2006:587, pkt 47-53); Associação Sindical dos Juízes Portugueses (EU:C:2018:117, pkt 32 i 41-45); Minister for Justice and Equality (EU:C:2018:586, pkt 50-54)?
1)

Czy wykładni ogólnych zasad obowiązującego prawa Unii, takich jak zasady: pierwszeństwa prawa Unii, pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań, równości stron postępowania, skutecznej ochrony sądowej, dostępu do niezawisłego sądu i bardziej ogólnie rzetelnego procesu, o którym mowa w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w związku z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości dotyczącego odpowiedzialności państwa włoskiego za oczywiste naruszenie prawa wspólnotowego przez sąd ostatniej instancji, wyrażonego w wyrokach [z dnia 30 września 2003 r., Köbler, C-224/01, EU:C:2003:513; z dnia 13 czerwca 2006 r., Traghetti del Mediterraneo, C-173/03, EU:C:2006:391; z dnia 24 listopada 2011 r., Komisja/Włochy, C-379/10, EU:C:2011:775], należy dokonywać w ten sposób, że przepisy te i wyżej wymienione orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości stoją na przeszkodzie przyjęciu przez państwo członkowskie, w celu promowania siebie i swoich organów administracji publicznej, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, przepisów takich jak wprowadzone ustawą nr 18/2015 z deklarowanym zamiarem wykonania wspomnianych wyroków Trybunału Sprawiedliwości, lecz w zasadniczym celu udaremnienia ich skutków oraz uwarunkowania krajowego orzecznictwa, które w nowym brzmieniu art. 2 ust. 3 i 3-bis legge, n.117, sulla responsabilità civile dei magistrati (ustawy nr 117 z dnia 13 kwietnia 1988 r. o odpowiedzialności cywilnej sędziów) wprowadza pojęcie odpowiedzialności za winę umyślną lub poważne uchybienie „w przypadku oczywistego naruszenia przepisów ustawy oraz prawa Unii Europejskiej”? W rzeczywistości, ze względu na wspomniane przepisy krajowe sąd odsyłający musi dokonać wyboru w związku z odpowiedzialnością cywilną i dyscyplinarną państwa członkowskiego w sprawach, w których stroną jest organ administracji publicznej, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Wybór ten polega na tym, czy naruszyć przepisy krajowe poprzez odstąpienie od ich stosowania i zastosowanie prawa Unii Europejskiej, zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości, czy też, przeciwnie, naruszyć prawo Unii Europejskiej poprzez zastosowanie przepisów krajowych stojących na przeszkodzie uznaniu skutecznej ochrony oraz sprzecznych z art. 1 ust. 3 i 7 dyrektywy 2003/88, z klauzulami 2 i 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony przyjętego w dyrektywie 1999/70 oraz z art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zgodnie z wykładnią orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości wyrażoną w wyrokach [z dnia 1 marca 2012 r., O’Brien, C-393/10, EU:C:2012:110; z dnia 29 listopada 2017 r., King, C-214/16, EU:C:2017:914];
1)

Czy przepis art. 44 ust. 1 lit. b) ustawy nr 4111/2013, w brzmieniu obowiązującym w roku budżetowym 2013 (rok 2012), na mocy którego z podatku od towarów luksusowych zwolnieni są właściciele lub posiadacze pojazdów do użytku prywatnego (o pojemności silnika równej lub przekraczającej 1 929 cm3), starszych niż dziesięcioletnie, licząc od roku, w którym zostały one po raz pierwszy dopuszczone do ruchu w Grecji, a nie od roku ich możliwego, wcześniejszego (pierwszego) dopuszczenia do ruchu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, stanowi opłatę o skutku równoważnym do cła pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej w rozumieniu art. 28-30 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 5 listopada 2018 r. – Amoena Ltd /Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

(Sprawa C-677/18)

(2019/C 25/31)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

First-tier Tribunal (Tax Chamber)

Strony w postępowaniu głównym

Wnosząca odwołanie: Amoena Ltda

Strona przeciwna: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

Pytania prejudycjalne

1. Czy KKC (1) lub Komisja Europejska popełniły oczywisty błąd, dokonując zaklasyfikowania biustonoszy pooperacyjnych (2): a) do działu 62 Nomenklatury scalonej (3) Unii Europejskiej w pozycji taryfowej 6212, która obejmuje konkretnie „biustonosze”, z kodem CN 6212 10 90; zamiast b) do działu 90 w ramach pozycji taryfowej 9021 i z kodem CN 9021 10 10 jako akcesoria do protez w rozumieniu uwagi 2 lit. b) do działu 90 Nomenklatury scalonej?

2. Czy rozporządzenie wykonawcze (4) niezgodnie z prawem zawęża zakres klasyfikacji akcesoriów do protez w ramach pozycji taryfowej 9021 i uwagi 2 lit. b) do działu 90 Nomenklatury scalonej, wykraczając tym samym poza uprawnienia Komisji Europejskiej?

3. Czy rozporządzenie wykonawcze stanowi naruszenie zasady lojalnej współpracy przewidzianej w art. 4 ust. 3 [TUE] w okolicznościach, gdy: a) Komisja Europejska musi uwzględniać orzeczenia sądów krajowych, ale musi też promować jednolite (i prawidłowe) stosowanie kodeksu celnego i Nomenklatury scalonej; b) Supreme Court [sąd najwyższy] Zjednoczonego Królestwa orzekł jednogłośnie, że właściwe jest zaklasyfikowanie biustonoszy pooperacyjnych do działu 90 Nomenklatury scalonej w ramach pozycji taryfowej 9021; oraz c) orzeczenie Supreme Court przedłożono Komisji Europejskiej i przekazano wszystkim państwom członkowskim Unii wraz z podsumowaniem uzasadnienia przedstawionego przez Supreme Court?

(1) Komitet Kodeksu Celnego (KKC).

(2) W języku angielskim: Mastectomy bras (MBs).

(3) Zwana dalej „CN”.

(4) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1167 z dnia 26 czerwca 2017 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (Dz.U. 2017, L 170, s. 50).
C 25/30

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 12 listopada 2018 r. – postępowanie karne przeciwko LD, ME, NF, OG, PH i RI

(Sprawa C-704/18)

(2019/C 25/38)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Specializiran nakazatelen syd

Strony w postępowaniu głównym

LD, ME, NF, OG, PH i RI

Pytania prejudycjalne

Czy art. 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że uprawnia on sąd krajowy do odstąpienia od zastosowania orzeczenia prejudycjalnego wydanego w odniesieniu do toczącego się przed tym sądem postępowania głównego, powołując się na okoliczności faktyczne uwzględnione przez Trybunał przy wydaniu orzeczenia prejudycjalnego?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 5 listopada 2019 r. – Procureur-Generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden

(Sprawa C-678/18)

(2019/C 25/32)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Procureur-Generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 90 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 (1) należy interpretować w ten sposób, że w sposób wiążący przyznaje on wszystkim wymienionym tam sądom państwa członkowskiego właściwość do zarządzenia środków tymczasowych włącznie z zabezpieczającymi, czy też przyznaje on państwom członkowskim – częściowo lub w całości – możliwość przyznania wyłącznej właściwości do zarządzania tych środków sądom, które zgodnie z art. 80 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 zostały wyznaczone jako sądy (pierwszej i drugiej instancji) w sprawach dotyczących wzorów wspólnotowych?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych, Dz.U. 2002, L 3, s. 1.
1)

Czy art. 90 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) oraz zasada neutralności VAT stoją na przeszkodzie przepisom krajowym (lub praktyce administracyjnej opartej na niejasnych przepisach), które odmawiają spółce prawa do odliczenia VAT proporcjonalnie do wartości rabatu zastosowanego do krajowych dostaw towarów na tej podstawie, że faktura podatkowa wystawiona przez dostawcę wewnątrzwspólnotowego (jako przedstawiciela grupy przedsiębiorstw) ujmuje całkowity rabat przyznany zarówno na produkty wewnątrzwspólnotowe, jak i na produkty krajowe dostarczone na podstawie tej samej umowy ramowej, ale ujęte jako nabycia pochodzące z państwa członkowskiego odniesienia (od członka grupy z innym numerem identyfikacyjnym VAT niż numer widniejący na fakturze dotyczącej rabatu)?
3.

Czy w przypadku, gdyby na podstawie odpowiedzi udzielonej na pierwsze lub drugie pytanie prejudycjalne Grondwettelijk Hof doszedł do wniosku, że zaskarżone przepisy naruszają jedno lub więcej zobowiązań wynikających z wyżej wymienionych postanowień, mógłby on tymczasowo utrzymać w mocy skutki stosowania art. 120 i 126/2 Belgisch Wetboek diverse rechten en taksen w celu uniknięcia niepewności prawa i umożliwienia ustawodawcy doprowadzenia do ich zgodności z tymi zobowiązaniami?