Tymczasem dla zagwarantowania tej ochrony zachowanie niezawisłości takich organów jest rzeczą kluczową, co potwierdza art. 47 akapit drugi karty, w którym wśród wymogów związanych z prawem podstawowym do skutecznego środka prawnego wymieniono dostęp do „niezawisłego” sądu.

Zgodnie z tym orzecznictwem każde państwo członkowskie powinno bowiem zapewnić, by organy należące – jako „sąd” w znaczeniu zdefiniowanym w prawie Unii – do systemu środków odwoławczych „w dziedzinach objętych prawem Unii” w rozumieniu art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE odpowiadały wymogom skutecznej ochrony sądowej.

Ponadto, mając w szczególności na względzie orzecznictwo Trybunału, w szczególności wyroków: z dnia 27 lutego 2018 r., Associação Sindical dos Juízes Portugueses ( C‑64/16 , EU:C:2018:117 ), a także z dnia 25 lipca 2018 r., Minister for Justice and Equality (nieprawidłowości w systemie sądownictwa) ( C‑216/18 PPU , EU:C:2018:586 ), argumenty przedstawione przez Komisję nie wydają się prima facie pozbawione poważnych podstaw.

W ramach wniosku w przedmiocie środków tymczasowych, wniesionego w kontekście skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego zmierzającej do stwierdzenia, że po pierwsze, poprzez obniżenie wieku przejścia w stan spoczynku sędziów Sądu Najwyższego i zastosowanie tego obniżenia do sędziów powołanych do wspomnianego sądu przed pewną datą, i po drugie, poprzez przyznanie prezydentowi państwa członkowskiego dyskrecjonalnego prawa do przedłużenia czynnej służby sędziów tego sądu poza nowo ustalony wiek emerytalny, wspomniane państwo członkowskie uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 19 ust. 1 TUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zarzuty podniesione przez Komisję podnoszące kwestię sprecyzowanego zakresu wspomnianych przepisów w kontekście wykonywania przez państwo członkowskie jego kompetencji w zakresie organizacji jego systemu sądownictwa stanowią złożoną kwestię prawną, która jest przedmiotem dyskusji stron i w przypadku której rozwiązanie nie nasuwa się od razu, a tym samym wymaga przeprowadzenia dogłębnej oceny, która nie może być dokonywana przez sąd orzekający w przedmiocie środków tymczasowych.

Przesłanka dotycząca fumus boni iuris jest spełniona wówczas, gdy co najmniej jeden z zarzutów podniesionych przez stronę wnoszącą o zastosowanie środków tymczasowych w uzasadnieniu skargi wydaje się prima facie niepozbawiony poważnej podstawy. Jest tak szczególnie w przypadku, gdy jeden z tych zarzutów dotyczy istnienia złożonych kwestii prawnych, których rozwiązanie nie nasuwa się od razu i wymaga tym samym przeprowadzenia dogłębnej oceny, która nie może być dokonywana przez sąd orzekający w przedmiocie środków tymczasowych, lecz powinna stanowić przedmiot postępowania co do istoty sprawy, lub jeżeli dyskusja pomiędzy stronami wskazuje na istnienie poważnej kontrowersji prawnej, której rozstrzygnięcie nie jest oczywiste.

W ramach wniosku w przedmiocie środków tymczasowych, wniesionego w kontekście skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego zmierzającej do stwierdzenia, że po pierwsze, poprzez obniżenie wieku przejścia w stan spoczynku sędziów Sądu Najwyższego i zastosowanie tego obniżenia do sędziów powołanych do wspomnianego sądu przed pewną datą, i po drugie, poprzez przyznanie prezydentowi państwa członkowskiego dyskrecjonalnego prawa do przedłużenia czynnej służby sędziów tego sądu poza nowo ustalony wiek emerytalny, wspomniane państwo członkowskie uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 19 ust. 1 TUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, okoliczność, że niezależność Sądu Najwyższego może nie być zagwarantowana do czasu ogłoszenia ostatecznego wyroku, czyni możliwym wystąpienie poważnej szkody z punktu widzenia porządku prawnego Unii, a w rezultacie także w zakresie praw, które jednostki wywodzą z prawa Unii, oraz wartości wyrażonych w art. 2 TUE, na których opiera się Unia, zwłaszcza takich jak państwo prawne. Ponadto krajowe sądy najwyższe odgrywają w systemach sądowniczych państw członkowskich, do których należą, kluczową rolę w zakresie wdrażania na poziomie krajowym prawa Unii, wobec czego ewentualne naruszenie niezależności najwyższej krajowej instancji sądowniczej może wpłynąć na całość sądownictwa w danym państwie członkowskim.

Co więcej, wspomniana poważna szkoda może być również nieodwracalna.

Po pierwsze bowiem, jako najwyższa instancja sądownicza Sąd Najwyższy wydaje, również w sprawach wymagających stosowania prawa Unii, rozstrzygnięcia mające powagę rzeczy osądzonej, które z tego względu mogą wywoływać nieodwracalne skutki w zakresie porządku prawnego Unii.

Po drugie, z uwagi na autorytet orzeczeń Sądu Najwyższego wobec krajowych sądów niższej instancji okoliczność, że w przypadku stosowania spornych przepisów prawa krajowego niezależność tego sądu może nie być zagwarantowana do czasu wydania ostatecznego wyroku, powoduje możliwość nadwątlenia zaufania państw członkowskich i ich sądów do systemu sądowniczego danego państwa członkowskiego, a w konsekwencji ich wiary w poszanowanie przez to państwo członkowskie zasady praworządności.

W takich okolicznościach zasady wzajemnego zaufania i wzajemnego uznawania między państwami członkowskimi, które są uzasadnione założeniem, że państwa członkowskie podzielają szereg wspólnych wartości, na których opiera się Unia, takich jak praworządność, mogą zostać podważone.

Tymczasem podważenie tych zasad może prowadzić do poważnych i nieodwracalnych skutków z punktu widzenia prawidłowego funkcjonowania porządku prawnego Unii, w szczególności w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach cywilnych i karnych, która to współpraca zasadza się na szczególnie wysokim poziomie zaufania między państwami członkowskimi co do zgodności ich systemów sądowniczych z wymogami skutecznej ochrony sądowej.

Okoliczność, że z powodu stosowania spornych przepisów prawa krajowego niezależność Sądu Najwyższego może nie być zagwarantowana do czasu ogłoszenia ostatecznego wyroku, mogłaby bowiem skłonić państwa członkowskie do odmowy uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych wydawanych przez sądy danego państwa członkowskiego, co mogłoby spowodować wystąpienie poważnej i nieodwracalnej szkody z punktu widzenia prawa Unii.

(zob. pkt 68–71, 73–76)