Ponadto zgodnie z zasadą wspólną systemom prawnym państw członkowskich, w razie zmiany przepisów prawnych należy zapewnić ciągłość struktur prawnych, jeżeli prawodawca nie wyraził woli, aby było inaczej. Ciągłość wspólnotowego porządku prawnego i celów, którym podporządkowane jest jego działanie, wymagają więc, aby Wspólnota Europejska, jako następca Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, a także w ramach własnego systemu proceduralnego zapewniła — w odniesieniu do sytuacji powstałych pod rządami traktatu EWWiS — poszanowanie praw i obowiązków spoczywających eo tempore zarówno na państwach członkowskich, jak i na jednostkach na mocy traktatu EWWiS i jego przepisów wykonawczych. Wymóg ten jest tym bardziej konieczny, że zakłócenia konkurencji, wynikające z nieprzestrzegania przepisów dotyczących karteli przedsiębiorstw, mogą pod rządami traktatu WE rozszerzyć swoje skutki w czasie na okres po wygaśnięciu traktatu EWWiS.

Wprawdzie zastąpienie uregulowań prawnych traktatu EWWiS przez traktat WE spowodowało, od dnia 24 lipca 2002 r., zmianę podstaw prawnych, uregulowań formalno- i materialnoprawnych właściwych w odniesieniu do sytuacji uprzednio regulowanych, zmiana ta wpisuje się jednak w kontekst jednolitości i ciągłości wspólnotowego porządku prawnego oraz jego celów. W tym względzie wprowadzenie i utrzymanie systemu wolnej konkurencji, w ramach którego zapewnione są normalne warunki konkurencji i który leży zresztą u podstaw uregulowań w zakresie karteli przedsiębiorstw, stanowi jeden z istotnych celów zarówno traktatu WE, jak i traktatu EWWiS. W tym kontekście, chociaż zasady wynikające z traktatu EWWiS i WE regulujące dziedzinę karteli przedsiębiorstw w pewnym stopniu się różnią, pojęcia porozumienia i uzgodnionej praktyki w rozumieniu art. 65 ust. 1 EWWiS odpowiadają pojęciom porozumienia i uzgodnionej praktyki w rozumieniu art. 81 WE, a obydwa przepisy były w taki sam sposób interpretowane przez sądy wspólnotowe. W konsekwencji dążenie do celu w postaci osiągnięcia niezakłóconej konkurencji w sektorach początkowo wchodzących w skład wspólnego rynku węgla i stali nie zostało przerwane z powodu wygaśnięcia traktatu EWWIS, ponieważ cel ten jest również realizowany w ramach traktatu WE przez tę samą instytucję, tj. Komisję, czyli organ administracyjny zajmujący się wdrażaniem i rozwijaniem polityki konkurencji w interesie ogólnym Wspólnoty.

Co się tyczy decyzji Komisji wydanej, po wygaśnięciu traktatu EWWiS, na podstawie art. 7 ust. 1 i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu, w następstwie postępowania przeprowadzonego na podstawie tego rozporządzenia, to z uwagi na to, iż przepisy dotyczące podstawy prawnej i procedury stosowanej do chwili wydania zaskarżonej decyzji wchodzą w zakres uregulowań proceduralnych, uregulowaniami, jakie mają zastosowanie, są uregulowania zawarte w rozporządzeniu nr 1/2003. Ponadto jeśli chodzi o przepisy materialnoprawne, zważywszy, że zaskarżona decyzja dotyczy sytuacji prawnych ostatecznie powstałych przed wygaśnięciem traktatu EWWiS, wobec braku jakiegokolwiek wstecznego skutku materialnego prawa konkurencji obowiązującego od dnia 24 lipca 2002 r., art. 65 ust. 1 EWWiS stanowi uregulowanie materialnoprawne mające zastosowanie, ponieważ jak wynika z samego charakteru zasady lex generalis traktatu WE w stosunku do traktatu EWWiS, potwierdzonej w art. 305 WE, system szczególny wynikający z traktatu EWWiS i jego przepisów wykonawczych jest, zgodnie z zasadą „lex specialis derogat legi generali”, jedynym systemem znajdującym zastosowanie do sytuacji powstałych przed dniem 24 lipca 2002 r.

Z tego punktu widzenia, ciągłość wspólnotowego porządku prawnego oraz wymogi związane z zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań nakazują zastosowanie przepisów materialnych uchwalonych na podstawie traktatu EWWiS do okoliczności faktycznych podlegających jego zakresowi zastosowania ratione materiae i ratione temporis. Okoliczność, że z powodu wygaśnięcia traktatu EWWiS rozpatrywane przepisy prawne nie obowiązują już w chwili przeprowadzania oceny sytuacji faktycznej, nie ma na to wpływu, ponieważ wspomniana ocena dotyczy sytuacji prawnej ostatecznie powstałej w okresie, w jakim stosowane były przepisy materialnoprawne wydane na podstawie traktatu EWWiS.

Komisja jest upoważniona do skierowania do spółki dominującej w ramach grupy spółek decyzji nakładającej grzywnę za naruszenie wspólnotowych reguł konkurencji popełnione przez jej spółki zależne, nie ze względu na relację istniejącą pomiędzy spółką dominującą a jej spółką zależną, związaną z namową i naruszeniem, ani tym bardziej ze względu na udział spółki dominującej w naruszeniu, ale ze względu na to, że spółki te stanowią jedną jednostkę gospodarczą, a tym samym jedno przedsiębiorstwo w rozumieniu przepisów art. 81 WE i 82 WE, jeśli nie określają one niezależnie swojego zachowania na rynku.

W szczególnym przypadku, gdy spółka dominująca kontroluje 100% kapitału swojej spółki zależnej, będącej sprawcą naruszenia, istnieje wzruszalne domniemanie, że taka spółka dominująca wywiera decydujący wpływ na zachowanie swojej spółki zależnej, a zatem razem stanowią one jedno przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 81 WE. W związku z powyższym do spółki dominującej, która zaskarżyła przed sądem wspólnotowym decyzję Komisji nakładającą na nią grzywnę z tytułu zachowania jej spółki zależnej, należy obalenie tego domniemania poprzez przedstawienie materiału dowodowego, za pomocą którego można dowieść niezależności tej ostatniej.

Innymi słowy, wystarczy, żeby Komisja udowodniła, iż cały kapitał spółki zależnej znajduje się w posiadaniu jej spółki dominującej, aby potwierdzić domniemanie, że ta druga wywiera decydujący wpływ na zachowanie na rynku spółki zależnej. Po tym Komisja będzie mogła uznać spółkę dominującą za solidarnie odpowiedzialną za zapłatę grzywny nałożonej na jej spółkę zależną, pomimo iż stwierdzono, że wyżej wymieniona spółka dominująca nie brała bezpośrednio udziału w porozumieniach, chyba iż spółka ta udowodni, że jej spółka zależna zachowuje się na rynku w sposób autonomiczny.

(por. pkt 88, 89, 91)