ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuły 34 i 36 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu zakazującemu sprzedaży kannabidolu (CBD) produkowanego zgodnie z prawem w innym państwie członkowskim, jeżeli został on wyekstrahowany z całej rośliny cannabis sativa, a nie tylko z jej włókien i nasion, chyba że uregulowanie to jest właściwe dla zapewnienia realizacji celu ochrony zdrowia publicznego i nie wykracza poza to, co jest konieczne dla jego osiągnięcia. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 należy interpretować w ten sposób, że nie mają one zastosowania do takiego uregulowania.
100

Ponadto w niniejszej sprawie należy zauważyć, po pierwsze, że spółka John Mills nie zaprzecza, iż produkty oznaczane wcześniejszym znakiem towarowym określane jako „puder do twarzy zawierający minerały” są identyczne z „kosmetykami” i „produktami do pielęgnacji skóry” objętymi zgłoszeniem spornego znaku towarowego. Po drugie, w pkt 31 spornej decyzji Izba Odwoławcza zauważyła między innymi, że jeżeli chodzi o inne towary oznaczone kolidującymi ze sobą znakami, to mogą one zawierać identyczne składniki, są często produkowane przez te same przedsiębiorstwa i oferowane wspólnie w drogeriach i na tych samych stoiskach w sklepach detalicznych. Należy zaś przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału przy ocenie podobieństwa rozpatrywanych towarów lub usług należy uwzględnić wszystkie istotne czynniki charakteryzujące wzajemny stosunek między tymi towarami lub usługami. Czynniki te obejmują w szczególności charakter towarów lub usług, ich przeznaczenie, sposób używania, jak również to, czy konkurują one ze sobą, czy też się uzupełniają (wyrok z dnia 20 września 2017 r., The Tea Board/EUIPO, od C‑673/15 P do C‑676/15 P, EU:C:2017:702, pkt 48 i przytoczone tam orzecznictwo).
158

Uwzględniając całość powyższych rozważań, należy stwierdzić, że ze względu na to, iż Republika Włoska – przekraczała w sposób systematyczny i trwały wartości dopuszczalne dla PM10 i nadal je przekracza – w odniesieniu do dobowej wartości dopuszczalnej od roku 2008 do 2017 włącznie w następujących strefach: IT1212 (dolina Sacco); IT1507 (dawna strefa IT1501, strefa rewitalizacji – Neapol i Caserta); IT0892 [Emilia-Romania, Pianura Ovest (nizina zachodnia)]; strefa IT0893 [Emilia-Romania, Pianura Est (nizina wschodnia)]; IT0306 (aglomeracja Mediolanu); IT0307 (aglomeracja Bergamo); IT0308 (aglomeracja Brescii); IT0309 (Lombardia, nizina o wysokim stopniu urbanizacji A); IT0310 (Lombardia, nizina o wysokim stopniu urbanizacji B); IT0312 (Lombardia, dolina D); IT0119 (Piemont, nizina); IT0120 (Piemont, wyżyna); – od roku 2008 do 2016 włącznie w strefie IT1215 (aglomeracja Rzymu); – od roku 2009 do 2017 włącznie w następujących strefach: IT0508 i IT0509 (dawna strefa IT0501, aglomeracja Wenecja-Treviso); IT0510 (dawna strefa IT0502, aglomeracja Padwy); IT0511 (dawna strefa IT0503, aglomeracja Vicenzy); IT0512 (dawna strefa IT0504, aglomeracja Werony); IT0513 i IT0514 (dawna strefa IT0505; strefa A1 – Wenecja Euganejska); – od roku 2008 do 2013 i ponownie od 2015 do 2017 w strefie IT0907 (strefa Prato-Pistoia); – od roku 2008 do 2012 i ponownie od 2014 do 2017 w strefach IT0909 (strefa Valdarno Pisano i Piana Lucchese) i IT0118 (aglomeracja Turynu); – od roku 2008 do 2009 oraz od 2011 do 2017 w strefach IT1008 [strefa Conca Ternana (dorzecze Terni)] i IT1508 (dawna strefa IT1504, przybrzeżna strefa wyżynna Benewentu); – w roku 2008 oraz od 2011 do 2017 w strefie IT1613 (Apulia – strefa przemysłowa) oraz od roku 2008 do 2012 oraz w 2014 i 2016 w strefie IT1911 (aglomeracja Palermo); a także – w odniesieniu do rocznej wartości dopuszczalnej w strefach: IT1212 (dolina Sacco) od roku 2008 do 2016 włącznie; IT0508 i IT0509 (dawna strefa IT0501, aglomeracja Wenecja-Treviso) w latach 2009, 2011 i 2015; IT0511 (dawna strefa IT0503, aglomeracja Vicenzy) w latach 2011, 2012 i 2015; IT0306 (aglomeracja Mediolanu) od roku 2008 do 2013 i w 2015; IT0308 (aglomeracja Brescii), IT0309 (Lombardia, nizina o wysokim stopniu urbanizacji A) i IT0310 (Lombardia, nizina o wysokim stopniu urbanizacji B) od roku 2008 do 2013 oraz w 2015 i 2017; IT0118 (aglomeracja Turynu) od roku 2008 do 2012 oraz w 2015 i 2017, uchybiła zobowiązaniu spoczywającemu na niej na mocy art. 13 dyrektywy 2008/50 w związku z załącznikiem XI do niej, oraz ze względu na to, że nie przyjęła od dnia 11 czerwca 2010 r. odpowiednich działań w celu zapewnienia przestrzegania wartości dopuszczalnych dla PM10 na wszystkich tych obszarach, uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 23 ust. 1 dyrektywy 2008/50, interpretowanego indywidualnie i w związku z sekcją A załącznika XV do tej dyrektywy, a w szczególności przewidzianemu w art. 23 ust. 1 akapit drugi tej dyrektywy zobowiązaniu do zapewnienia, by plany dotyczące jakości powietrza przewidywały odpowiednie środki, tak by okres przekroczenia wartości dopuszczalnych był jak najkrótszy.
37

W pierwszej kolejności Rada twierdzi, że kompetencja dotycząca ustalenia siedziby takiej agencji Unii nie wchodzi w zakres kompetencji Unii do regulowania danej dziedziny co do istoty, a zatem w niniejszym przypadku w zakres zwykłej procedury ustawodawczej. Zdaniem tej instytucji decyzja w sprawie ustalenia siedziby agencji ma zasadniczo inny charakter niż decyzje regulujące określenie kompetencji, zasad działania, a nawet organizacji owej agencji. Decyzja taka charakteryzuje się silnym wymiarem politycznym i symbolicznym, który nie ogranicza się do konkretnej dziedziny materialnej danej agencji i wykracza poza zwykłe względy ekonomiczne czy względy efektywności. Świadczy o tym fakt, że kryteria techniczne, takie jak te, o których mowa we wspólnym oświadczeniu z 2012 r., zostały z czasem ustanowione w celu określenia ram dla ustalania siedzib agencji Unii. Tym samym ustalenie siedziby agencji Unii nie ma charakteru dodatkowego w stosunku do decyzji o utworzeniu tej agencji, lecz posiada szczególne znaczenie i własną dynamikę, która nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do merytorycznych decyzji w sprawie regulacji danej dziedziny. Rada odnosi się w szczególności do decyzji z Edynburga, ale także do sporu o siedzibę Parlamentu.
55

Na wstępie w odniesieniu do argumentów EUIPO dotyczących niedopuszczalności zarzutu pierwszego i drugiego w sprawie C‑529/18 P ze względu na to, że dotyczą one kwestii okoliczności faktycznych, należy przypomnieć, że z art. 256 TFUE i art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wynika, iż jedynie Sąd jest właściwy z jednej strony do dokonywania ustaleń faktycznych, z wyjątkiem sytuacji, gdy nieprawidłowość jego ustaleń wynika z przedłożonych mu akt sprawy, a z drugiej strony do oceny tych okoliczności faktycznych. Ocena ta nie stanowi więc, z wyjątkiem przypadków, w których doszło do przeinaczenia dowodów przedstawionych Sądowi, kwestii prawnej, która jako taka podlega kontroli Trybunału. Jeżeli Sąd dokonał ustalenia lub oceny okoliczności faktycznych, Trybunał jest uprawniony na podstawie art. 256 TFUE do kontroli kwalifikacji prawnej tych okoliczności i skutków prawnych, które wywiódł z nich Sąd (wyrok z dnia 4 lutego 2020 r., Uniwersytet Wrocławski i Polska/REA, C‑515/17 P i C‑561/17 P, EU:C:2020:73, pkt 47).
4

Artykuł 13 tego rozporządzenia, zatytułowany „Uprawnienia posiadacza wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin i jego ograniczenia”, stanowi: „1. Wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin wywiera taki skutek, iż posiadaczowi lub posiadaczom wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, zwanym dalej »posiadaczami«, przysługuje prawo do wykonywania działań wymienionych w ust. 2. 2. Bez uszczerbku dla przepisów art. 15 i 16 następujące działania w odniesieniu do składników odmiany lub materiału ze zbioru odmiany chronionej, zwanych dalej »materiałem«, wymagają upoważnienia [zgody] posiadacza: a) wytwarzanie lub rozmnażanie (reprodukcja); b) przygotowanie do rozmnażania; c) oferowanie do sprzedaży; d) sprzedaż lub inne wprowadzenie do obrotu; e) eksport ze Wspólnoty; f) import do Wspólnoty; g) przechowywanie do każdego z celów wymienionych w lit. a)–f). Posiadacz może udzielić swojego upoważnienia [swojej zgody] na określonych warunkach i z ograniczeniami. 3. Przepisy ust. 2 stosuje się do materiału ze zbioru tylko wówczas, jeżeli ten materiał otrzymano w drodze nieupoważnionego użytkowania składników chronionej odmiany i o ile posiadacz nie miał wystarczającej możliwości wykonywania jego prawa w odniesieniu do wymienionych składników odmiany. […]”.
71

W świetle wszystkich powyższych rozważań na zadane pytania należy udzielić następującej odpowiedzi: art. 4 i 17 dyrektywy 2004/25, rozpatrywane w świetle prawa do obrony zagwarantowanego w prawie Unii, a w szczególności prawa do bycia wysłuchanym, oraz art. 47 i 48 karty, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce państwa członkowskiego, na mocy której prawomocna decyzja stwierdzająca naruszenie tej dyrektywy ma moc wiążącą w późniejszym postępowaniu zmierzającym do wymierzenia sankcji administracyjnej o charakterze karnym za naruszenie przepisów wspomnianej dyrektywy, ponieważ zainteresowane strony w tym postępowaniu nie mogły – w toku wcześniejszego postępowania, w którym stwierdzono popełnienie tego naruszenia – wykonać w pełni prawa do obrony, w szczególności prawa do bycia wysłuchanym, ani powołać się na prawo do milczenia, ani skorzystać z domniemania niewinności w odniesieniu do okoliczności faktycznych podniesionych następnie na poparcie oskarżenia, lub nie mogą skorzystać z prawa do skutecznego środka prawnego przeciwko takiej decyzji przed sądem właściwym do rozstrzygnięcia sprawy zarówno pod względem faktycznym, jak i prawnym.
34

W tym względzie należy wskazać, że przepisy dyrektywy 2004/25 regulują obliczanie progu znaczących pakietów akcji w spółce posiadanej przez osobę fizyczną lub prawną, powyżej którego osoba ta jest zobowiązana do ogłoszenia publicznej oferty przejęcia w celu ochrony akcjonariuszy mniejszościowych tej spółki. Przepisy te przewidują, w odniesieniu do nabycia pośrednich pakietów akcji, wymogi bardziej rygorystyczne niż wymogi regulujące obliczanie progów znaczących pakietów akcji, które prowadzą do powstania obowiązku zawiadomienia o nabyciu lub zbyciu znaczących pakietów akcji na mocy dyrektywy 2004/109. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 dyrektywy 2004/25 do celów tego obliczenia uwzględnia się pakiety akcji posiadane przez „osoby działające w porozumieniu” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. d) tej dyrektywy. Pojęcie to obejmuje „osoby fizyczne lub prawne współpracujące z oferentem lub spółką będącą przedmiotem oferty na zasadzie porozumienia, wyraźnego lub cichego, ustnego lub pisemnego, którego celem jest przejęcie kontroli nad spółką będącą przedmiotem oferty lub zakłócenie pomyślnego wyniku oferty”.
81

Co się tyczy w pierwszej kolejności kwestii, czy w ramach badania właściwego charakteru – w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) ppkt (i) dyrektywy 2000/78 – ograniczenia wynikającego ze środka ustanowionego w celu zapewnienia stosowania polityki neutralności politycznej, światopoglądowej lub religijnej, trzeba mieć na uwadze różne rozpatrywane prawa i wolności, należy wpierw przypomnieć, jak stwierdził Trybunał przy dokonywaniu wykładni pojęcia „religii” w rozumieniu art. 1 dyrektywy 2000/78, że prawodawca Unii w motywie 1 tej dyrektywy powołał się na prawa podstawowe zagwarantowane w EKPC, która w art. 9 stanowi, że każdy ma prawo do wolności myśli, sumienia i wyznania, przy czym prawo to obejmuje między innymi wolność uzewnętrzniania swego wyznania lub przekonań, indywidualnie lub wspólnie z innymi, publicznie lub prywatnie, przez uprawianie kultu, nauczanie, praktykowanie i czynności rytualne. W tym samym motywie prawodawca Unii odwołał się również do tradycji konstytucyjnych wspólnych dla państw członkowskich jako zasad ogólnych prawa Unii. Tymczasem wśród praw wynikających z tych wspólnych tradycji, potwierdzonych w karcie, znajduje się prawo do wolności myśli, sumienia i religii, ustanowione w art. 10 ust. 1 karty. Zgodnie z tym postanowieniem wspomniane prawo obejmuje wolność zmiany religii lub przekonań oraz wolność uzewnętrzniania, indywidualnie lub wspólnie z innymi, publicznie lub prywatnie, swej religii lub przekonań poprzez uprawianie kultu, nauczanie, praktykowanie i uczestniczenie w obrzędach. Jak wynika z wyjaśnień dotyczących karty praw podstawowych (Dz.U. 2007, C 303, s. 17), prawo zagwarantowane w art. 10 ust. 1 karty odpowiada prawu zagwarantowanemu w art. 9 EKPC i zgodnie z art. 52 ust. 3 karty ma takie samo znaczenie i zakres (wyrok z dnia 14 marca 2017 r., G4S Secure Solutions, C‑157/15, EU:C:2017:203, pkt 26, 27).
106

W zarzucie czwartym Węgry twierdzą, że zaskarżona rezolucja narusza art. 4 ust. 3 TUE oraz zasady współpracy w dobrej wierze między instytucjami Unii, ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa. To państwo członkowskie podnosi w tym względzie, że w celu przyjęcia tej rezolucji Parlament niesłusznie oparł się na zakończonych przez Komisję postępowaniach w sprawie naruszenia prawa Unii, w odniesieniu do których wspomniane państwo członkowskie i Komisja rozpoczęły proces dialogu. Ponadto Węgry podnoszą, że mimo takich postępowań Komisja nie uznała za uzasadnione wszczęcia postępowania przewidzianego w art. 7 TUE, co wyklucza możliwość, by te postępowania w sprawie naruszenia prawa mogły stanowić podstawę zaskarżonej rezolucji.
34

Wnoszące odwołanie podnoszą na jego poparcie pięć zarzutów. Zarzut pierwszy oparty jest na naruszeniu prawa przez Sąd, gdyż uznał on, że ani kodeks celny, ani też rozporządzenie delegowane i rozporządzenie wykonawcze nie przyznają Komisji kompetencji do wydawania decyzji wiążących krajowe organy celne w ramach procedury udzielania pozwolenia na uszlachetnianie czynne. Zarzut drugi oparty jest na naruszeniu prawa przez Sąd, gdyż orzekł on, że rola Komisji w sprawdzaniu warunków ekonomicznych ma charakter czysto proceduralny. Zarzut trzeci oparty jest na naruszeniu prawa przez Sąd, gdyż uznał on, że wyrok z dnia 11 maja 2006 r., Friesland Coberco Dairy Foods (C‑11/05, zwany dalej „wyrokiem Friesland Coberco, EU:C:2006:312), jest prawnie wiążący przy dokonywaniu wykładni art. 259 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego. Zarzut czwarty oparty jest na naruszeniu prawa przez Sąd, gdyż nie uwzględnił on na poparcie wiążącego charakteru spornego rozstrzygnięcia dokumentu zatytułowanego „Praktyka administracyjna dotycząca sprawdzania warunków ekonomicznych zgodnie z art. 211 ust. 6 [kodeksu celnego] i art. 259 [rozporządzenia wykonawczego]” {Administrative practice regarding the examination of the economic conditions in accordance with Articles 211(6) [Union Customs Code (UCC)] and 259 [UCC Implementing Act (IA UCC)]}, z dnia 5 sierpnia 2016 r. [Ares(2016)4155451, zwanego dalej „porozumieniem administracyjnym”]. Zarzut piąty oparty jest na naruszeniu prawa przez Sąd, gdyż zaniechał on uznania, że sporne rozstrzygnięcie dotyczy wnoszących odwołanie bezpośrednio i indywidualnie.
1)

W przypadku zmian w krajowym porządku prawnym, które, po pierwsze, pozbawiają sąd krajowy jego właściwości do orzekania w pierwszej i zarazem ostatniej instancji w przedmiocie odwołań wnoszonych przez kandydatów na stanowiska sędziowskie w sądzie takim jak Sąd Najwyższy (Polska) od rozstrzygnięcia organu takiego jak Krajowa Rada Sądownictwa (Polska) o nieprzedstawieniu ich kandydatur i przedstawieniu Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosku o powołanie innych kandydatów do pełnienia urzędu na tych stanowiskach, po drugie, przewidują umorzenie z mocy prawa niezakończonych jeszcze postępowań w sprawach takich odwołań, wykluczając możliwość dalszego ich prowadzenia lub ponownego wszczęcia, i po trzecie, pozbawiają w ten sposób taki sąd krajowy możliwości uzyskania odpowiedzi na pytania prejudycjalne, z którymi sąd ten zwrócił się do Trybunału: – art. 267 TFUE i art. 4 ust. 3 TUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie takim zmianom, jeżeli okaże się – co powinien ocenić sąd odsyłający na podstawie wszystkich istotnych okoliczności – że zmiany te wywołały szczególne skutki w postaci zapobieżenia wypowiedzeniu się przez Trybunał w przedmiocie pytań prejudycjalnych takich jak te, które zostały mu zadane przez ten sąd, i wykluczenia jakiejkolwiek możliwości przyszłego powtórnego wystąpienia przez sąd krajowy z analogicznymi pytaniami; – art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie takim zmianom, jeżeli okaże się – co powinien ocenić sąd odsyłający na podstawie wszystkich istotnych okoliczności – że zmiany te mogą wzbudzić w przekonaniu jednostek uzasadnione wątpliwości co do niepodatności sędziów powołanych przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wspomnianych uchwał Krajowej Rady Sądownictwa na czynniki zewnętrze, w szczególności na bezpośrednie lub pośrednie wpływy władzy ustawodawczej i wykonawczej, oraz co do ich neutralności względem ścierających się przed nimi interesów i prowadzić w ten sposób do braku widocznych oznak niezawisłości lub bezstronności tych sędziów, co mogłoby podważyć zaufanie, jakie sądownictwo powinno budzić w jednostkach w społeczeństwie demokratycznym i w państwie prawnym. W przypadku potwierdzenia naruszenia wspomnianych artykułów zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że wymaga ona od sądu odsyłającego odstąpienia od zastosowania się do omawianych zmian w krajowym porządku prawnym, niezależnie od tego, czy mają one charakter ustawowy, czy konstytucyjny, i w konsekwencji dalszego uznawania swojej wcześniejszej właściwości do rozpoznania spraw, które wpłynęły do niego przed zaistnieniem tych zmian.
50

I tak, jeśli powszechnego dostępu do zatrzymanych danych, niezależnie od jakiegokolwiek związku, nawet pośredniego, z realizowanym celem, nie można uważać za ograniczony do tego, co absolutnie konieczne, rozpatrywane przepisy krajowe winny opierać się na obiektywnych kryteriach umożliwiających określenie okoliczności i warunków przyznania dostępu właściwym organom państwowym do omawianych danych. W tym względzie, biorąc pod uwagę cel polegający na zwalczaniu poważnej przestępczości, taki dostęp może co do zasady zostać przyznany jedynie w odniesieniu do danych dotyczących osób podejrzewanych o planowanie, popełnianie czy też popełnienie poważnego przestępstwa bądź też zaangażowanych w taki czy inny sposób w takie przestępstwo. Niemniej jednak w szczególnych sytuacjach, takich jak te, w których istotne interesy związane z bezpieczeństwem narodowym, obroną czy też bezpieczeństwem publicznym są zagrożone wskutek działań terrorystycznych, dostęp do danych dotyczących innych osób może zostać przyznany również wówczas, gdy istnieją obiektywne elementy pozwalające uznać, że dane te mogłyby w konkretnym przypadku rzeczywiście przyczynić się do zwalczania takich działań (zob. podobnie wyroki: z dnia 21 grudnia 2016 r., Tele2, C‑203/15 i C‑698/15, EU:C:2016:970, pkt 119; a także z dnia 6 października 2020 r., La Quadrature du Net i in., C‑511/18, C‑512/18 i C‑520/18, EU:C:2020:791, pkt 188).
74

Z tego wynika, że wszystkie władze państw członkowskich są zobowiązane do zapewnienia pełnej skuteczności postanowień prawa Unii, także wtedy, gdy władze te wprowadzają zmiany do konstytucji (zob. podobnie wyrok z dnia 23 kwietnia 2009 r., Angelidaki i in., od C‑378/07 do C‑380/07, EU:C:2009:250, pkt 207 i przytoczone tam orzecznictwo).
1)

Królestwo Hiszpanii, poprzez brak w przepisanym do tego terminie ustanowienia, publikacji planów zarządzania ryzykiem powodziowym w zakresie dorzeczy ES 120 Gran Canaria, ES 122 Fuerteventura, ES 1 23 Lanzarote, ES 124 Tenerife, ES 125 La Palma, ES 126 La Gomera i ES 127 El Hierro (Hiszpania) oraz przez brak powiadomienia o nich Komisji, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 7 ust. 1 i 5 oraz art. 15 ust. 1 dyrektywy 2007/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim, a przez brak chociażby przeprowadzenia etapu informowania i konsultacji publicznej w odniesieniu do sporządzenia planów zarządzania ryzykiem powodziowym w odniesieniu do obszarów dorzeczy ES 120 Gran Canaria, ES 122 Fuerteventura i ES 125 La Palma uchybiło ono zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 10 ust. 1 i 2 tej dyrektywy.
1)

Nie przyjmując środków koniecznych do zagwarantowania jednostce dochodzeniowej niezależności organizacyjnej od zarządcy struktury kolejowej kontrolowanego przez ministra transportu, technologii informacyjnych i łączności oraz jej niezależności względem tego zarządcy w zakresie dostępu do środków niezbędnych do wykonywania jej zadań, Republika Bułgarii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 21 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, oraz dyrektywę 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz certyfikację w zakresie bezpieczeństwa (dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa kolei).
1)

Republika Cypryjska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 3, 4, 10 i 15, a także sekcji A, B i D załącznika I do dyrektywy 91/271/EWG Rady z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, zmienionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1137/2008 z dnia 22 października 2008 r.: – nie wyposażając w system zbierania ścieków komunalnych 31 aglomeracji (Aradippou, Ypsonas, Dali, Voroklini, Deryneia, Sotira, Xylophagou, Pervolia, Kolossi, Poli Chrysochous, Leivadia, Dromolaxia, Pera Chorio-Nisou, Liopetri, Avgorou, Paliometocho, Kiti, Frenaros, Ormideia, Kokkinotrimithia, Trachoni, Episkopi, Xylotympou, Pano Polemidia, Pyla, Lympia, Parekklisia, Kakopetria, Achna, Meneou i Pyrgos) i – nie zapewniając dla tych aglomeracji, by ścieki komunalne, które są doprowadzane do systemów zbierania, były poddane przed odprowadzeniem wtórnemu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu.
1)

Nie podjąwszy do dnia, w którym upłynął termin wyznaczony w wezwaniu do usunięcia uchybienia wystosowanym przez Komisję Europejską, a mianowicie dnia 5 grudnia 2017 r., środków niezbędnych do wykonania wyroku z dnia 23 kwietnia 2015 r., Komisja/Grecja (C‑149/14, niepublikowany, EU:C:2015:264), Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 260 ust. 1 TFUE.