Załącznik IIB do dyrektywy 1999/13 w sprawie ograniczenia emisji lotnych związków organicznych spowodowanej użyciem organicznych rozpuszczalników podczas niektórych czynności i w niektórych urządzeniach należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w jego pkt 2 akapit pierwszy ppkt (i) przedłużenie terminu może zostać przyznane operatorowi „urządzenia” w rozumieniu art. 2 pkt 1 tej dyrektywy na wykonanie jego planu obniżenia emisji lotnych związków organicznych, w przypadku gdy substytuty zawierające niewiele rozpuszczalnika lub niezawierające go wcale znajdują się jeszcze w fazie opracowania, nawet jeżeli dla tego urządzenia można założyć niezmienną zawartość materiałów stałych i zastosować ją do określenia punktu odniesienia dla obniżenia emisji.

W istocie możliwość przyznania operatorowi przedłużenia terminu na wykonanie jego planu obniżenia emisji oznacza koniecznie, że wszystkie terminy określone w tej dyrektywie, między innymi termin upływający w dniu 31 października 2007 r. w odniesieniu do istniejących urządzeń, mogą zostać przedłużone. Odmienna wykładnia pozbawiałaby pkt 2 akapit pierwszy ppkt (i) załącznika IIB do wspomnianej dyrektywy charakteru normatywnego i sprowadzałoby ten przepis do zwykłego wyjaśnienia obliczenia terminów.

Ponadto, mimo że na podstawie pkt 2 akapit drugi załącznika IIB do dyrektywy 1999/13 w przypadku urządzeń, dla których można założyć niezmienną zawartość materiałów stałych oraz zastosować ją do określenia punktu odniesienia dla obniżenia emisji, stosuje się standardowy plan, plan ten nie stanowi jednak przepisu szczególnego wykluczającego przyznanie przedłużenia terminu operatorom takich urządzeń. Możliwość przyznania przedłużenia terminu w przypadku wszystkich rodzajów urządzeń niezależnie od przyjętego planu obniżenia emisji potwierdza zresztą ratio legis, które leży u podstaw przepisów dyrektywy 1999/13 dotyczących przedłużenia terminu i urządzeń o niezmiennej zawartości materiałów stałych. W istocie z jednej strony przedłużenie terminu, o którym mowa, stanowi wyraz zasady proporcjonalności. Z drugiej strony, jak wynika z motywu 8 dyrektywy 1999/13, opiera się ona na założeniu, iż emisji związków organicznych można uniknąć lub obniżyć je za pomocą istniejących mniej szkodliwych substytutów lub które staną się dostępne w ciągu najbliższych lat. W tym względzie cel przyświecający wprowadzeniu kryterium związanego z występowaniem niezmiennej zawartości materiałów stałych, jest pozbawiony jakiegokolwiek związku z ratio legis, które leży u podstaw przepisów dyrektywy 1999/13 dotyczących możliwości przyznania przedłużenia terminu w przypadkach, gdy substytuty zawierające niewiele rozpuszczalnika lub niezawierające go wcale znajdują się jeszcze w fazie opracowania.

Wreszcie w zakresie w jakim odmiennej wykładni załącznika IIB do dyrektywy 1999/13 nie można jasno wywieść z brzmienia tego załącznika, taka wykładnia byłaby sprzeczna z zasadą pewności prawa, która wymaga, aby dane uregulowanie Unii umożliwiało zainteresowanym dokładne zapoznanie się z zakresem obowiązków, które na nich nakłada, oraz aby mogli oni poznać jednoznacznie swoje obowiązki i podjąć w związku z tym odpowiednie działania.

(por. pkt 50, 53, 55–58, 61, 62, 64; pkt 1 sentencji)