ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 289/41

Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2021 r. – Cathay Pacific Airways / Komisja

(Sprawa T-291/21)

(2021/C 289/58)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Cathay Pacific Airways Ltd (Hong-Kong, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci M. Rees i E. Estellon)

Strona pozwana: Komisja

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— zasądzenie na podstawie art. 268 i 340 TFUE od Unii Europejskiej (reprezentowanej przez Komisję Europejską) zapłaty: — rekompensaty finansowej odpowiadającej odsetkom za zwłokę od kwoty 57 120 000 EUR według stopy procentowej EBC dla jego operacji refinansowych z dnia 1 listopada 2010 r. (tj. 1,0 punktu procentowego), powiększonej o 3,5 punktu procentowego, za okres od dnia 10 lutego 2011 r. do dnia 4 lutego 2016 r., co daje kwotę 14 211 026,51 EUR, lub w innym wypadku według stopy procentowej, którą Sąd uzna za właściwą; — odsetek składanych od kwoty odsetek za zwłokę za okres od dnia 5 lutego 2016 r. (lub w innym wypadku od dnia, który Sąd uzna za właściwy) do dnia rzeczywistej zapłaty przez Komisję Europejską kwoty dochodzonej w poprzednim akapicie, według stopy procentowej EBC dla jego operacji refinansowych, powiększonej o 3,5 punktu procentowego, lub w innym wypadku według stopy procentowej, którą Sąd uzna za właściwą;

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 263 TFUE;

— obciążenie Komisji całością kosztów niniejszego postępowania poniesionych przez skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi o odszkodowanie skarżąca podnosi jeden zarzut. Skarżąca twierdzi, że Unia Europejska jest zobowiązana na podstawie art. 266, 268 i 340 TFUE do zapłaty na rzecz skarżącej pozaumownego odszkodowania w wysokości odsetek za zwłokę za okres referencyjny.

Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

1. Zarzut pierwszy: Sąd powinien stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ przyjęcie w niej, że żądanie zostało podniesione po terminie, stanowi naruszenie prawa.

2. Zarzut drugi: zaskarżona decyzja narusza rozporządzenie Komisji nr 2342/2002 (1) interpretowane zgodnie z art. 266 TFUE.

3. Zarzut trzeci: zaskarżona decyzja narusza rozporządzenie Komisji nr 2342/2002 (2) interpretowane zgodnie z art. 266 TFUE.

4. Zarzut czwarty: Sąd powinien stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji (3), ponieważ jest niewystarczająco uzasadniona.

(1) Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 357, s. 1).

(2) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2012, L 362, s. 1).

(3) Nr Ares(2021)2113498 z dnia 25 marca 2021 r.
—

stwierdzenie wygaśnięcia zaskarżonego unijnego znaku towarowego w odniesieniu do następujących towarów: Klasa 12: urządzenia z napędem własnym wykorzystywane do budowy rurociągów do przesyłu ropy naftowej, gazu i wody; pojazdy lądowe, mianowicie urządzenia z napędem własnym do instalacji rur; zestawy do przekształcania pojazdów lądowych wyposażonych w gąsienice w pojazdy lądowe wyposażone w urządzenia z napędem własnym do instalacji rur; łyżki przesiewające; podnośniki przyssawkowe; uchwyty hydrauliczne; giętarki do rur z napędem własnym;
—

zasądzenie od Unii Europejskiej reprezentowanej przez Komisję Europejską zapłaty: a) odszkodowania na rzecz strony skarżącej w wysokości 14 438 793,21 EUR z tytułu szkody spowodowanej brakiem zapłaty przez Komisję prawidłowej kwoty odsetek od zwróconej grzywny za okres od dnia 15 lutego 2011 r. do dnia 8 marca 2016 r., na podstawie art. 266 akapit pierwszy TFUE, zgodnie z wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015 r., SAS Cargo Group A/S i in./Komisja (sprawa T-56/11) lub w przeciwnym razie, kwoty odszkodowania za okres, jaki Sąd uzna za stosowny i według takiej stopy oprocentowania; b) odsetek – na rzecz strony skarżącej według stopy oprocentowania Europejskiego Banku Centralnego (EBC) dla jego operacji refinansujących, powiększonej o 3,5 punktu procentowego – od odszkodowania, o którym mowa w lit. a), za okres od dnia 8 marca 2016 r. do dnia całkowitej zapłaty, przy czym odsetki te są odsetkami zwykłymi liczonymi do dnia 4 lutego 2021 r. i odsetkami składanymi od dnia 5 lutego 2021 r., lub w przeciwnym razie zasądzenie odsetek od odszkodowania, o którym owa w lit. a) za okres, jaki Sąd uzna za stosowny i według takiej stopy oprocentowania i metody obliczeniowej (odsetki zwykłe lub składane) i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 263 TFUE;
—

Skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza przywołane zasady, ponieważ wprowadza dyskryminację pomiędzy przedsiębiorstwami i sektorami, niesłuszne faworyzując niektórych przedsiębiorców. Dotyczy to zarówno traktowania peletów rudy spiekanej w porównaniu do rudy spiekanej w postaci drobnoziarnistej, jak i traktowania produkcji peletów przez skarżącą w porównaniu do produkcji peletów przez inny podmiot.
—

ponowne przekazanie sprawy EUIPO w celu zmiany decyzji co do istoty i rejestracji unijnego znaku towarowego nr 17 975 929 w odniesieniu do wszystkich usług objętych zgłoszeniem;
3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym oraz obowiązku uzasadnienia, naruszenia art. 25 regulaminu pracowniczego, art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz pkt 6.7, 6.9 i 6.10 procedury w sprawie przedłużenia umowy o pracę w ramach EIOPA. — Zdaniem skarżącej zarówno w kontekście decyzji o nieprzedłużeniu jej umowy o pracę, jak i sprawozdania z oceny za rok 2019 r., doszło do naruszenia prawa do bycia wysłuchanym oraz obowiązku uzasadnienia.
—

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień nr 22964C z dnia 4 grudnia 2019 r. o unieważnieniu prawa do znaku oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 kwietnia 2021 r. wraz z rozstrzygnięciem o kosztach oraz oddalenie wniosku o stwierdzenie nieważności złożonego przez drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą w odniesieniu do pojazdów i części pojazdów należących do klasy 12, mianowicie pojazdów lądowych i części do tych pojazdów;
2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że będąca podstawą noty obciążeniowej decyzja sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego, stanowiąca środek prawny negatywnie wpływający na sytuację skarżącego, została wydana z naruszeniem zasad bezstronnego i rzetelnego postępowania i równości broni oraz prawa skarżącego do obrony: — opierając zaskarżoną decyzję na ustaleniach dokonanych przez Sąd w sprawie, w której skarżący nie brał udziału i co do której nie miał możliwości zostać wysłuchany, Parlament naruszył wynikające z art. 41 ust. 2 lit. a) i c) karty obowiązek uzasadnienia prawo skarżącego do bycia wysłuchanym; — Parlament nie przedstawił skarżącemu dowodów, na których pośrednio oparł zaskarżoną decyzję, ani nie udzielił skarżącemu innych informacji niezbędnych do właściwego umożliwienia mu wykonania prawa do bycia wysłuchanym (do przedstawienia uwag), z naruszeniem art. 41 ust. 2 lit. a) i b) karty.
2.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia przepisów mających zastosowanie do powoływania prokuratorów europejskich, które gwarantują niezależność prokuratury Europejskiej. Skarżąca podnosi, że zakwestionowanie przez rząd portugalski w piśmie wystosowanym do Rady Unii Europejskiej w dniu 29 listopada 2019 r. zakwalifikowania przez komitet selekcyjny, o którym mowa w art. 14 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1939, kandydatów przedstawionych przez ten sam rząd i wskazanie innego, preferowanego przez ten rząd kandydata, oraz wybranie go przez Radę podważa strukturę procesu powoływania prokuratorów europejskich.
—

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej z dnia 21 kwietnia 2021 r. i z dnia 14 stycznia 2021 r. w odniesieniu do strony skarżącej oraz udzielenie pozwanej w wyroku konkretnych wskazówek koniecznych do należytego przywrócenia sytuacji prawnej strony skarżącej sprzed naruszeń prawa, co umożliwiłoby pozwanej wpisanie strony skarżącej na listę rezerwową, od razu lub po ponownej ocenie jej wyników, stwierdzenie nieważności „załącznika” do ogłoszenia o konkursie EPSO/AD/374/19–1 z dnia 5 listopada 2020 r. oraz wezwania strony skarżącej do stawiennictwa w dniu 20 listopada 2020 r.;
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady bezstronności, która powinna przyświecać postępowaniom w sprawach wniosków o udzielenie AMM przed EMA oraz art. 56 ust. 2 rozporządzenia nr 726/2004. Skarżąca podnosi w tym zakresie, że zlikwidowanie ww. naukowej grupy doradczej nieodzownie powoduje powstanie po stronie kandydata ubiegającego się o AMM w dziedzinie leków psychiatrycznych, który wystąpił o ponowne przeanalizowanie opinii, uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności tego postępowania, ponieważ członkowie komitetu ad hoc są wybierani przez CHMP do celów ponownego przeanalizowania opinii i w stosunku do każdego z kandydatów.
Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2021 r. – ClientEarth / Komisja

(Sprawa T-354/21)

(2021/C 329/48)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: ClientEarth AISBL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer, B. Verheijen i T. van Helfteren)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 7 kwietnia 2021 r. odmawiającej udzielenia dostępu do wnioskowanych dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) i rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (2), dotyczących stanu wprowadzenia w życie kontroli rybołówstwa we Francji i w Danii oraz istnienia w Unii Europejskiej spraw pilotażowych i postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego dotyczących wykonania rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 (3); i

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący okoliczności, że pozwana dopuściła się naruszeń prawa i popełniła oczywiste błędy w ocenie prowadzące do błędnego zastosowania wyjątku dotyczącego ochrony celów czynności kontroli, dochodzenia i audytu zgodnie z art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia w sprawie przejrzystości i art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006, jak również naruszenia obowiązku uzasadnienia.

2. Zarzut drugi dotyczący okoliczności, że pozwana niesłusznie odrzuciła istnienie nadrzędnego interesu publicznego uzasadniającego ujawnienie wnioskowanych dokumentów.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

(2) Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13).

(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz.U. 2009, L 343, s. 1).
—

Strona skarżąca w pełni spełniła wszystkie kryteria awansu, w szczególności ze względu na to, że osiągała dobre wyniki na swoim obecnym stanowisku, posiada zdolności i potencjał do pracy na wyższym poziomie, co wielokrotnie potwierdził jej jej przełożony oraz wykazała motywację do pracy na wyższym poziomie, w szczególności biorąc pod uwagę fakt, że stale wykonywała odpowiednie obowiązki na wyższym poziomie. Strona pozwana nie uzasadniła swojej decyzji o nieawansowaniu strony skarżącej. Takie uzasadnienie nie znajduje się ani w decyzji generalnego radcy prawnego, ani w decyzji dyrekcji generalnej ds. personelu.
2.

Ponieważ ograniczenie kręgu osób uprawnionych do składania wniosków nie jest wymienione w zaproszeniu do składania wniosków, a zaproszenie to jest nawet wyraźnie i bez ograniczeń skierowane m.in. do europejskich rad zakładowych Zjednoczonego Królestwa, ograniczenie to naruszałoby dodatkowo podstawową unijną zasadę przejrzystości.
Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2021 r. – Ryanair i Ryanair Sun / Komisja

(Sprawa T-398/21)

(2021/C 338/46)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia), Ryanair Sun S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: F.-C. Laprévote, E. Vahida, V. Blanc, S. Rating i I.-G Metaxas-Maranghidis, lawyers)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności wydanej przez pozwaną w dniu 22 grudnia 2020 r. decyzji w przedmiocie pomocy państwa SA.59158 – Polska – COVID-19 – Pomoc dla LOT (1), oraz

— nakazanie pozwanej pokrycia kosztów.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

1. Zarzut pierwszy dotyczący tego, że pozwana nieprawidłowo zastosowała Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19. W szczególności skarżąca twierdzi, że pozwana nie wykazała tego, że LOT kwalifikuje się do objęcia przewidzianą w Tymczasowych ramach pomocą na dokapitalizowanie oraz nie oceniła tego, czy oprócz tego dokapitalizowania dostępne są bardziej odpowiednie i wprowadzające mniejsze zakłócenia środki. Skarżąca twierdzi też, że pozwana przeprowadziła błędną analizę proporcjonalności kwoty dokapitalizowania, wynagrodzenia pomocy i warunków wycofania się państwa, jak również elementów pomocy dotyczących sposobu zarządzania i zapobiegania nadmiernym zakłóceniom konkurencji.

2. Zarzut drugi dotyczący tego, że pozwana nieprawidłowo zastosowała art. 107 ust. 3 b) TFUE uznając, iż postanowienie to może stanowić uzasadniającą pomoc podstawę prawną. Skarżąca twierdzi też, że pozwana nie wykazała tego, iż ta pomoc jest konieczna, odpowiednia i proporcjonalna do celu polegającego na zaradzeniu poważnym problemom polskiej gospodarki i nie zastosowała tzw. „kryterium wyważenia” czyli nie wyważyła spodziewanych pozytywnych skutków pomocy polegających na realizacji celów określonych w art. 107 ust. 3 b) TFUE z jej negatywnymi skutkami polegającymi na zakłóceniu konkurencji i wpływie na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

3. Zarzut trzeci dotyczący tego, że pozwana w zaskarżonej decyzji dopuściła się naruszenia postanowień TFUE oraz ogólnych zasad prawa unijnego, które leżą u podstaw liberalizacji unijnego transportu powietrznego począwszy od końca lat 80 (czyli niedyskryminacji i swobody świadczenia usług, mających zastosowanie do transportu powietrznego na mocy rozporządzenia nr 1008/2008 (2) – oraz swobody przedsiębiorczości).

4. Zarzut czwarty dotyczący tego, że pozwana pomimo istnienia poważnych trudności nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego i dopuściła się naruszenia praw proceduralnych skarżącej.

5. Zarzut piąty dotyczący tego, że pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia.

(1) Dz.U. 2021 C 260, s. 10-11.

(2) Regulation (EC) No 1008/2008 of the European Parliament and of the Council of 24 September 2008 on common rules for the operation of air services in the Community (Recast) (Text with EEA relevance) (OJ 2008 L 293, p. 3–20).
—

Komisja dokonała błędnej oceny wymogów określonych w sekcji 2.2 załącznika I do dyrektywy 95/16/WE dotyczących zapobieganiu ryzyku zgniecenia przez to, że w motywie 55 zaskarżonej decyzji odniosła się jedynie do awarii hamulca redundantnego jako właściwego scenariusza wypadku.
—

nakazanie Unii, reprezentowanej przez Komisję, na podstawie art. 266 akapit pierwszy TFUE, naprawienia szkody poniesionej przez Cargolux z tego względu, że Komisja nie zapłaciła kwoty należnych odsetek za zwłokę i kwoty należnych odsetek składanych w wykonaniu wyroku z dnia 16 grudnia 2015 r., Cargolux Airlines/Komisja (T-39/11), i w konsekwencji zasądzenie zapłaty następujących kwot zgodnie z art. 266 akapit drugi TFUE, art. 268 TFUE i art. 340 akapit drugi TFUE: a) kwoty należnych odsetek za zwłokę, to jest odsetek od kwoty 39 900 000 EUR według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego operacji refinansowania z dnia 1 listopada 2010 r. (mianowicie 1 %), powiększonej o 3,5 %, za okres od dnia 15 lutego 2011 r. do dnia 5 lutego 2016 r., co daje kwotę 8 075 972,03 EUR, lub – w przeciwnym razie – według stopy procentowej, którą Sąd uzna za właściwą; oraz b) kwoty należnych odsetek składanych, to jest odsetek od kwoty należnych odsetek za zwłokę wskazanych w lit. a) powyżej za okres od dnia 5 lutego 2016 r. do dnia rzeczywistej zapłaty przez Komisję kwoty dochodzonej w lit. a) powyżej [lub w przypadku oddalenia przez Sąd wniosku Cargolux o to, aby termin zapłaty należnych odsetek składanych biegł od dnia 5 lutego 2016 r. – co najmniej za okres od dnia wniesienia niniejszej skargi do dnia rzeczywistej zapłaty przez Komisję kwoty dochodzonej w lit. a) powyżej]), według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego operacji refinansowania z dnia 1 listopada 2010 r. (mianowicie 1 %), powiększonej o 3,5 % (lub w przeciwnym razie według stopy procentowej, którą Sąd uzna za właściwą);
3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia istotnych wymogów formalnych, obowiązku staranności i zasady bezstronności, przewidzianych w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Skarżąca podnosi, że w zaskarżonych decyzjach, w celu uzasadnienia wszczęcia procedury odzyskania należności, Komisja wskazała, iż skarżąca nie zastosowała się do noty obciążeniowej, ponaglenia i wezwania do zapłaty. Czyniąc to, pozwana nie wspomniała jednak, po pierwsze, że skarżąca je zakwestionowała, a po drugie, że sąd belgijski uznał się za właściwy do rozpoznania powództwa wniesionego do tego sądu w kontekście dwóch umów. Skarżąca dodaje, że pozwana uchybiła również ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia, ponieważ nie wyjaśniła powodów, które skłoniły ją w tym przypadku do postąpienia w ten sposób. Wreszcie, skarżąca uważa, że Komisja nie zbadała w sposób staranny i bezstronny wszystkich istotnych elementów niniejszej sprawy.
Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2021 r. – Assaad / Rada

(Sprawa T-426/21)

(2021/C 338/54)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Nizar Assaad (Bejrut, Liban) (przedstawiciele: M. Lester, barrister, G. Martin i C. Enderby Smith, solicitors)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2021/751 z dnia 6 maja 2021 r. (1) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/743 z dnia 6 maja 2021 r. (2), które zmieniają wpis 36 w Załączniku I do decyzji Rady 2013/255/WPZiB oraz wpis 36 w Załączniku II do rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. (zwane dalej „zaskarżonymi aktami”) w zakresie, w jakim mają one zastosowanie do skarżącego.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący twierdzi, że od 2011 r. Rada wielokrotnie stwierdzała, że skarżący nie jest osobą, której nazwisko zostało umieszczone we wpisie 36 wykazu dotyczącego stosowanych wobec Syrii unijnych środków ograniczających. W drodze zaskarżonych aktów Rada dążyła do odwrócenia tego stanowiska, i obecnie, bez żadnego uzasadnienia lub podstawy faktycznej lub prawnej, twierdzi, że nazwisko skarżącego było faktycznie umieszczone w wykazie od 2011 r. Podniesione przez skarżącego zarzuty nieważności kwestionują diametralną zmianę stanowiska Rady w zaskarżonych aktach jako opartą na licznych błędach w ocenie; mającą bezprawnie moc wsteczną i naruszającą zasadę pewności prawa; stanowiącą nadużycie i niewłaściwe wykorzystanie uprawnień Rady; oraz sprzeczną z zasadą powagi rzeczy osądzonej.

(1) Dz. U. 2021, L 160, s. 115.

(2) Dz. U. 2021, L 160, s. 1.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnych wymogów formalnych, obowiązku staranności i zasady bezstronności, przewidzianych w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Skarżący podnosi, że w zaskarżonej decyzji, w celu uzasadnienia wszczęcia procedury odzyskania należności, Komisja wskazała, iż nie zastosował się on do noty obciążeniowej, ponaglenia i wezwania do zapłaty. Czyniąc to, pozwana nie wspomniała jednak, po pierwsze, że skarżący je zakwestionował, a po drugie, że sąd belgijski uznał się za właściwy do rozpoznania powództwa wniesionego do tego sądu przez HB w kontekście dwóch umów. Skarżący dodaje, że pozwana uchybiła również ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia, ponieważ nie wyjaśniła powodów, które skłoniły ją w tym przypadku do podjęcia takiej decyzji. Wreszcie, skarżący uważa, że Komisja nie zbadała w sposób staranny i bezstronny wszystkich istotnych elementów niniejszej sprawy.
C 338/31

Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Confédération nationale du Crédit Mutuel i in. / SRB

(Sprawa T-384/21)

(2021/C 338/40)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Confédération nationale du Crédit Mutuel (Paryż, Francja) i 26 innych skarżących (przedstawiciele: A. Gosset Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, avocats)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— Stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE decyzji nr SRB/ES/2021/22 z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na rzecz SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

— Stwierdzenie na podstawie art. 277 TFUE, że należy odstąpić od stosowania następujących przepisów rozporządzenia w sprawie RSM, rozporządzenia wykonawczego, rozporządzenia delegowanego: — art. 69 ust. 1, 69 ust. 2, 70 ust. 1, 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia w sprawie RSM; — art. 4 ust. 2, 6, i 7 oraz załącznik do rozporządzenia delegowanego; — art. 4 rozporządzenia wykonawczego

— Obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżąca podnosi osiem zarzutów, które są co do zasady identyczne lub podobne do tych, podnoszonych w sprawie T-382/21 Banque postale/SRB.
1.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia zasady równego traktowania w zakresie, w jakim zasady obliczenia składek ex ante na rzecz SRF przewidziane przez rozporządzenie w sprawie RSM i rozporządzenie delegowane nie odnosiły się ani do rzeczywistego rozmiaru, ani do rzeczywistego ryzyka instytucji.
C 338/35

Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Crédit agricole i in. / SRB

(Sprawa T-388/21)

(2021/C 338/44)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Crédit agricole SA (Montrouge, Francja) i 48 innych skarżących (przedstawiciele: A. Gosset Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, avocats)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— Stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE decyzji nr SRB/ES/2021/22 z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na rzecz SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

— Stwierdzenie na podstawie art. 277 TFUE, że należy odstąpić od stosowania następujących przepisów rozporządzenia w sprawie RSM, rozporządzenia wykonawczego, rozporządzenia delegowanego: — art. 69 ust. 1, 69 ust. 2, 70 ust. 1, 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia w sprawie RSM; — art. 4 ust. 2, 6, i 7 oraz załącznik do rozporządzenia delegowanego; — art. 4 rozporządzenia wykonawczego

— Obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżąca podnosi osiem zarzutów, które są co do zasady identyczne lub podobne do tych, podnoszonych w sprawie T-382/21 Banque postale/SRB.