9.

Artykuł 8 dyrektywy w sprawie usług płatniczych, zatytułowany „Obliczanie funduszy własnych”, przewiduje w ust. 1 i 2: „1. Niezależnie od wymogów dotyczących kapitału założycielskiego określonych w art. 6, państwa członkowskie wymagają od instytucji płatniczych posiadania w każdym momencie funduszy własnych obliczonych zgodnie z jedną z trzech następujących metod, którą określają właściwe organy, zgodnie z ustawodawstwem krajowym: Metoda A Kwota funduszy własnych instytucji płatniczej wynosi co najmniej 10% jej kosztów stałych z poprzedniego roku. Właściwe organy mogą skorygować ten wymóg, jeżeli od poprzedniego roku w działalności instytucji płatniczej zaszły istotne zmiany. Jeżeli w dniu dokonywania obliczenia instytucja płatnicza nie ukończyła jeszcze pełnego roku działalności, wymagana kwota ich funduszy własnych wynosi co najmniej 10% odpowiednich stałych kosztów ogólnych prognozowanych w biznesplanie, chyba że właściwe organy zażądają skorygowania biznesplanu. Metoda B Kwota funduszy własnych instytucji płatniczej jest równa co najmniej sumie następujących elementów pomnożonych przez współczynnik korygujący k, określony w ust. 2, gdzie wolumen płatności (WP) stanowi jedną dwunastą całkowitej kwoty transakcji płatniczych wykonanych przez daną instytucję płatniczą w poprzednim roku: a) 4,0% części WP do 5 mln EUR; plus b) 2,5% części WP powyżej 5 mln EUR do 10 mln EUR; plus c) 1% części WP powyżej 10 mln EUR do 100 mln EUR; plus d) 0,5% części WP powyżej 100 mln EUR do 250 mln EUR; plus e) 0,25% części WP powyżej 250 mln EUR. Metoda C Kwota funduszy własnych instytucji płatniczej jest równa co najmniej stosownemu wskaźnikowi określonemu w lit. a) pomnożonemu przez współczynnik mnożenia, określony w lit. b), i ponownie pomnożonemu przez współczynnik korygujący k, określony w ust. 2. a) Stosowny wskaźnik jest sumą następujących elementów: – dochodów z odsetek, – kosztów odsetek, – otrzymanych prowizji i opłat, oraz – innych dochodów operacyjnych. Każdy element sumy uwzględnia się z jego znakiem dodatnim lub ujemnym. Przy obliczaniu stosownego wskaźnika nie można uwzględniać dochodów ujętych w ramach pozycji nadzwyczajnych lub nieregularnych. Wydatki na usługi świadczone w ramach outsourcingu przez osoby trzecie mogą obniżyć stosowny wskaźnik, jeżeli wydatki ponoszone są przez przedsiębiorstwo podlegające nadzorowi na mocy tej dyrektywy. Stosowny wskaźnik obliczany jest na podstawie obserwacji z ostatnich dwunastu miesięcy pod koniec roku obrachunkowego. Stosowny wskaźnik obliczany jest dla poprzedniego roku obrachunkowego. Niemniej jednak fundusze własne obliczone według tej metody C nie są niższe od 80% średniej z ostatnich trzech lat obrachunkowych dla stosownego wskaźnika. Jeżeli dane zweryfikowane przez biegłego rewidenta nie są dostępne, można wykorzystać dane szacunkowe przedsiębiorstwa. b) Współczynnik mnożenia wynosi: (i) 10% części stosownego wskaźnika do 2,5 mln EUR; (ii) 8% części stosownego wskaźnika od 2,5 mln EUR do 5 mln EUR; (iii) 6% części stosownego wskaźnika od 5 mln EUR do 25 mln EUR; (iv) 3% części stosownego wskaźnika od 25 mln EUR do 50 mln EUR; (v) 1,5% części stosownego wskaźnika powyżej 50 mln EUR. 2. Współczynnik korygujący k stosowany w metodach B i C wynosi: a) 0,5, jeżeli instytucja płatnicza wykonuje jedynie usługę płatniczą wymienioną w pkt 6 załącznika; b) 0,8, jeżeli instytucja płatnicza wykonuje usługę płatniczą wymienioną w pkt 7 załącznika; c) 1,0, jeżeli instytucja płatnicza wykonuje którekolwiek z usług płatniczych wymienionych w pkt 1–5 załącznika”.