ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zasadę równego traktowania należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie wezwaniu kandydata przez instytucję zamawiającą, po upływie terminu zgłoszeń do udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, do przedstawienia dokumentów opisujących sytuację kandydata, na przykład sprawozdań finansowych, co do których można w sposób obiektywny ustalić, iż istniały przed upływem terminu zgłoszeń, o ile w materiałach dotyczących zamówienia nie zawarto wyraźnie wymogu przedstawienia takich dokumentów pod rygorem wykluczenia kandydata. Żądanie takie nie może powodować nieuzasadnionego bardziej lub mniej korzystnego traktowania kandydata lub kandydatów, do których zostało skierowane.

Takie żądanie wyjaśnienia oferty musi co do zasady być skierowane bez różnicy do wszystkich oferentów znajdujących się w podobnej sytuacji, dotyczyć wszystkich elementów oferty wymagających wyjaśnienia i nie może prowadzić do rezultatu porównywalnego w istocie do przedstawienia przez oferenta nowej oferty.

(por. pkt 34–38, 42; sentencja)
Wykładni art. 20 TFUE i 21 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie odmówiło prawa pobytu na swoim terytorium obywatelowi państwa trzeciego, który to obywatel ma na swoim wyłącznym utrzymaniu małe dzieci będące obywatelami Unii, przebywające wraz z nim od urodzenia w tym państwie członkowskim, mimo iż nie posiadają one obywatelstwa tego państwa członkowskiego ani nie skorzystały ze swego prawa do swobodnego przemieszczania się, o ile rzeczeni obywatele Unii nie spełniają wymogów ustanowionych w dyrektywie 2004/38 w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich. Artykuł 7 ust. 1 lit. b) wspomnianej dyrektywy, który przewiduje, że tacy obywatele Unii muszą posiadać wystarczające środki i pełne ubezpieczenie zdrowotne, istotnie należy rozumieć w ten sposób, że obywatele Unii powinni mieć w dyspozycji takie środki, przy czym przepis ten nie wprowadza żadnych wymogów dotyczących pochodzenia tych środków; w szczególności mogą być one dostarczane przez obywatela państwa trzeciego, rodzica danych obywateli będących małymi dziećmi. Jednakże jeżeli wymogi ustanowione w art. 7 ust. 1 dyrektywy 2004/38 nie zostały spełnione, to art. 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by odmówić prawa pobytu na terytorium państwa członkowskiego miejsca zamieszkania ich rodzicowi.

(por. pkt 27, 29–31, 36; sentencja)
Artykuł 1 lit. a) akapit pierwszy dyrektywy 75/442 w sprawie odpadów, zmienionej decyzją 96/350, należy interpretować w ten sposób, że gnojowica wytworzona w gospodarstwie intensywnej hodowli trzody chlewnej i składowana do czasu jej dostarczenia rolnikom w celu jej użycia przez nich jako nawozu na ich gruntach nie stanowi odpadów w rozumieniu tego przepisu, lecz produkt uboczny, jeżeli producent zamierza sprzedać ją później na korzystnych dla siebie warunkach ekonomicznych, pod warunkiem że ponowne wykorzystanie gnojowicy jest nie tylko możliwe, lecz pewne, nie wymaga jakiegokolwiek wstępnego przetwarzania i stanowi kontynuację procesu produkcji.

Aby sprawdzić, czy ponowne wykorzystanie gnojowicy poprzez jej rozprowadzenie przez innych rolników ma dostatecznie pewny charakter, aby uzasadnić jej składowanie przez okres inny niż niezbędny do jej zgromadzenia w celu usunięcia, należy upewnić się w szczególności, że tereny rzeczonych rolników, na których gnojowica ma zostać ponownie wykorzystana, zostały wcześniej wyraźnie określone.

Istotne jest również, aby faktyczne składowanie gnojowicy było ściśle ograniczone do potrzeb związanych z zakładanymi operacjami rozprowadzania, co wiąże się, po pierwsze, z wymogiem ścisłego ograniczenia składowanych ilości, tak aby cała ilość gnojowicy była przeznaczona do ponownego wykorzystania w ten sposób, a po drugie, z koniecznością ograniczenia czasu składowania w zależności od tego, co jest konieczne w związku z sezonowym charakterem operacji rozprowadzania.

W tym zakresie sądy krajowe powinny upewnić się zwłaszcza, że instalacje do przechowywania, z których korzysta producent gnojowicy, są skonstruowane w sposób uniemożliwiający wyciek takiej substancji i jej przeniknięcie do gleby oraz posiadają dostateczną pojemność, aby można było składować w nich gnojowicę wytworzoną w oczekiwaniu na rzeczywiste jej przekazanie danym rolnikom.

Ponadto niezbędne jest, by ponowne wykorzystanie gnojowicy przez dane osoby trzecie, zgodnie z założeniami producenta, przynosiło mu korzyść wykraczającą poza korzyść wynikającą z samej możliwości usunięcia tego produktu, ponieważ taka okoliczność, o ile zostanie potwierdzona, zwiększa prawdopodobieństwo faktycznego ponownego wykorzystania.

(por. pkt 52, 55–57, 60; pkt 1 sentencji)
Artykuł 28 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1408/71, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem nr 118/97, zmienionym rozporządzeniem nr 1992/2006, należy interpretować w ten sposób, że wskazane w tym przepisie ustawodawstwo, któremu emeryt lub rencista podlegał najdłużej, to ustawodawstwo dotyczące emerytur lub rent.

W istocie, na podstawie art. 27 i art. 28a tego rozporządzenia instytucja miejsca zamieszkania udziela świadczeń rzeczowych emerytom i rencistom na rachunek i koszt instytucji jednego z państw członkowskich właściwych w odniesieniu do emerytur i rent. Wynika z tego, że system wprowadzony tymi przepisami ustanawia związek pomiędzy kompetencją w zakresie zapewnienia emerytur lub rent a obowiązkiem ponoszenia kosztów świadczeń rzeczowych w razie choroby i macierzyństwa, przy czym obowiązek ten ma charakter akcesoryjny wobec rzeczywistej kompetencji w dziedzinie emerytur lub rent. Taki system może zapobiegać temu, by państwa członkowskie, których ustawodawstwo daje prawo do świadczeń rzeczowych w razie choroby i macierzyństwa na samej podstawie zamieszkiwania na ich terytorium, nie były stawiane przez to w niekorzystnej sytuacji.

Wykładnię tę potwierdza ponadto art. 33 wspomnianego rozporządzenia nr 1408/71 i art. 95 rozporządzenia nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia nr 1408/71. I tak, pierwszy z tych przepisów pozwala państwu członkowskiemu zobowiązanemu do wypłaty emerytury lub renty, które stosuje ustawodawstwo przewidujące potrącanie składek w odniesieniu do świadczeń z tytułu choroby i macierzyństwa, na dokonywanie tych potrąceń z emerytur lub rent należnych od niego, gdy świadczenia te są udzielane na jego koszt w państwie członkowskim miejsca zamieszkania wspomnianego emeryta lub rencisty. Co się tyczy art. 95 rozporządzenia nr 574/72, wynika zeń, że kwoty świadczeń rzeczowych w razie choroby i macierzyństwa udzielanych emerytom lub rencistom w ich państwie miejsca zamieszkania są w każdym razie zwracane przez państwo członkowskie zobowiązane do wypłaty emerytury lub renty, ponoszące zasadniczą część ryzyka związanego z udzielaniem tym osobom świadczeń rzeczowych w razie choroby w państwie członkowskim, w którym zamieszkuje emeryt lub rencista.

(por. pkt 46–48, 51, 52, 56; sentencja)
Wykładni art. 13 ust. 1 dyrektywy 95/46 w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy dokonywać w ten sposób, że państwa członkowskie mają nie obowiązek, a prawo wdrożenia do swych krajowych porządków prawnych przewidzianego w tym przepisie zwolnienia lub zwolnień z obowiązku informowania osób, których dane dotyczą, o przetwarzaniu ich danych.

W tym względzie przepisy dyrektywy 95/46 są z konieczności dość ogólne z uwagi na fakt, że ma ona mieć zastosowanie do znacznej liczby różnych sytuacji i że dyrektywa zawiera zasady charakteryzujące się pewną elastycznością, pozostawiające w wielu przypadkach określenie szczegółów lub wybór jednej z możliwości państwom członkowskim.

Państwa członkowskie nie są zobowiązane do ustanowienia w swych krajowych porządkach prawnych wyjątków dla zapewnienia celów wymienionych w tym art. 13 ust. 1 lit. a)–g), lecz przeciwnie, zamiarem prawodawcy było pozostawienie państwom wyboru, czy – i w zależności od przypadku w jakim celu – postanowią one wydać przepisy prawne ograniczające zwłaszcza zakres obowiązków informowania osoby, której dane dotyczą.

Ponadto państwa członkowskie mogą ustanowić takie przepisy wyłącznie wówczas, gdy są one konieczne. Konieczny charakter przepisów stanowi tym samym warunek przyznany państwom członkowskim na mocy omawianego artykułu prawa i w żaden sposób nie oznacza, że te ostatnie są zmuszone do ustanowienia rozpatrywanych wyjątków we wszystkich wypadkach, w których warunek ten jest spełniony.

(por. pkt 31, 32, 53; sentencja)
Artykuł 13 decyzji nr 1/80 w sprawie rozwoju stowarzyszenia, wydanej przez Radę Stowarzyszenia utworzoną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, należy interpretować w ten sposób, że gdy środek przyjęty przez przyjmujące państwo członkowskiego ma na celu zdefiniowanie kryteriów zgodności z prawem sytuacji obywateli tureckich poprzez przyjęcie lub zmianę przesłanek materialno- lub formalnoprawnych w zakresie wjazdu, pobytu i ewentualnie zatrudnienia tych obywateli na jego terytorium i gdy przesłanki te stanowią nowe ograniczenie w wykonywaniu swobodnego przepływu pracowników tureckich w rozumieniu klauzuli „standstill” ustanowionej w tym artykule, sama okoliczność, że środek ma na celu zapobieżenie, przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie dokumentu pobytowego, wjazdowi i pobytowi niezgodnym z prawem, nie pozwala wykluczyć zastosowania tej klauzuli.

W istocie, o ile środki, które mogą być przyjęte wobec obywateli tureckich znajdujących się w sytuacji niezgodnej z prawem, mogą dotyczyć skutków takiej niezgodności z prawem i jednocześnie nie być objęte zakresem stosowania klauzuli „standstill” ustanowionej w art. 13 decyzji nr 1/80, o tyle nie mogą one zmierzać do zdefiniowania samej niezgodności z prawem. Takie ograniczenie, którego celem lub skutkiem byłoby poddanie korzystania przez obywateli tureckich ze swobody przepływu pracowników na terytorium krajowym bardziej restrykcyjnym wymogom niż te, które obowiązywały w chwili wejścia w życie decyzji nr 1/80, jest zakazane, chyba że wynika z ograniczeń, o których mowa w art. 14 tej decyzji, lub jest uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego. W tym względzie, o ile cel polegający na zapobieganiu wjazdowi i pobytowi niezgodnym z prawem stanowi nadrzędny wzgląd interesu ogólnego, o tyle ważne jest również, by dany środek był właściwy do zapewnienia realizacji tego celu i nie wykraczał poza to, co konieczne do jego osiągnięcia.

(por. pkt 36, 38, 40–42; pkt 1 sentencji)
Sprawa C‑72/12

Gemeinde Altrip i in.

przeciwko

Land Rheinland-Pfalz

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht)

„Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Środowisko naturalne — Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena skutków wywieranych na środowisko naturalne — Konwencja z Aarhus — Dyrektywa 2003/35/WE — Prawo do wniesienia skargi na decyzję o wydaniu zezwolenia — Stosowanie w czasie — Postępowanie w sprawie zatwierdzenia planu wszczęte przed dniem upływu terminu na dokonanie transpozycji dyrektywy 2003/35/WE — Decyzja wydana po tej dacie — Przesłanki dopuszczalności skargi — Naruszenie prawa — Charakter uchybienia proceduralnego, na który można się powołać — Zakres kontroli”

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 listopada 2013 r.

Środowisko naturalne — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Dyrektywa 85/337 — Prawo do wniesienia skargi na decyzję o wydaniu zezwolenia — Przepisy krajowe ograniczające to prawo do skarg opartych na braku oceny skutków wywieranych na środowisko i wyłączające to prawo w wypadku oceny przeprowadzonej, lecz nieprawidłowej — Niezgodność

Środowisko naturalne — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Dyrektywa 85/337 — Prawo do wniesienia skargi na decyzję o wydaniu zezwolenia — Stosowanie w czasie — Natychmiastowe stosowanie do zezwoleń wydanych po dniu upływu terminu na dokonanie transpozycji dyrektywy 2003/35

Z uwagi na to, że dyrektywa 2003/35 przewidująca udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska, którą dodano art. 10a do dyrektywy 85/337 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, stanowi, iż powinna być transponowana najpóźniej do dnia 25 czerwca 2005 r., powinna ona być interpretowana w ten sposób, iż przepisy prawa krajowego przyjęte w celu transpozycji tego artykułu powinny mieć zastosowanie również do administracyjnych postępowań w sprawie wydania zezwolenia wszczętych przed dniem 25 czerwca 2005 r., jeżeli w ich ramach zezwolenia zostały wydane po tym dniu. (por. pkt 24, 31; pkt 1 sentencji)

Artykuł 10a dyrektywy 85/337 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne zmienionej dyrektywą 2003/35, który przewiduje, że powinna istnieć możliwość wniesienia środka prawnego do sądu przeciwko decyzjom, aktom lub zaniechaniom, o których mowa w tym artykule, aby zakwestionować ich materialną i proceduralną zgodność z prawem, należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie temu, by państwa członkowskie ograniczały stosowanie przepisów transponujących ten artykuł wyłącznie do wypadku, w którym zgodność decyzji z prawem jest kwestionowana z tego względu, że ocena skutków wywieranych na środowisko naturalne nie została przeprowadzona, bez rozszerzenia go na przypadek, w którym taka ocena została przeprowadzona, lecz jest nieprawidłowa. (por. pkt 36, 38; pkt 2 sentencji)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 43–46)
Artykuł 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 87/344 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczenia ochrony prawnej należy interpretować w ten sposób, iż sprzeczne jest z nim to, aby ubezpieczyciel ochrony prawnej, który umieszcza w zawieranych umowach ubezpieczenia warunek, że pomoc prawna jest co do zasady zapewniana przez jego pracowników, zawarł w tej umowie również postanowienie, że koszty związane z obsługą prawną przez wybranego swobodnie przez ubezpieczonego adwokata lub przedstawiciela prawnego są pokrywane tylko wówczas, gdy ubezpieczyciel jest zdania, iż obsługa danej sprawy winna zostać zlecona prawnikowi zewnętrznemu.

To, czy zgodnie z prawem krajowym w danym postępowaniu sądowym lub administracyjnym istnieje przymus adwokacki, jest bez znaczenia dla wykładni art. 4 ust. 1 lit a) dyrektywy 87/344.

W istocie prawo ubezpieczonego do dokonania swobodnego wyboru swego przedstawiciela prawnego ma ogólny zasięg i obowiązkowy charakter. Zarówno z motywu jedenastego dyrektywy 87/344, jak i z jej art. 4 ust. 1 wynika, iż interes ubezpieczonego w zakresie ochrony prawnej oznacza, że ma on swobodę dokonania wyboru prawnika lub jakiejkolwiek innej osoby mającej zgodnie z prawem krajowym odpowiednie kwalifikacje w ramach jakiegokolwiek postępowania sądowego lub administracyjnego. Z łącznej analizy wspomnianych przepisów wynika zatem, że swobodny wybór prawnika przez ubezpieczonego nie może być ograniczony jedynie do sytuacji, w której to ubezpieczyciel postanowi, iż należy skorzystać z usług zewnętrznego prawnika.

(por. pkt 22, 23, 25, 29, 32; pkt 1, 2 sentencji)
Ceną rynkową jest najwyższa cena, jaką inwestor prywatny działający w normalnych warunkach konkurencji jest gotów zapłacić za spółkę w sytuacji, w której się ona znajduje. W celu sprawdzenia ceny rynkowej władze krajowe mogą wziąć pod uwagę między innymi formę użytą do zbycia spółki, na przykład przetargu publicznego, który z założenia zapewnia sprzedaż na zasadach rynkowych, lub opinię biegłego ewentualnie sporządzoną w związku ze zbyciem. Zatem w wypadku gdy podmiot publiczny sprzedaje należące do niego przedsiębiorstwo w drodze otwartego, przejrzystego i bezwarunkowego postępowania przetargowego, można domniemywać, że cena rynkowa odpowiada najwyższej ofercie, mając na uwadze, że należy ustalić, po pierwsze, iż ta oferta ma walor zobowiązania i że jest wiarygodna, oraz po drugie, że uwzględnienie czynników ekonomicznych innych niż cena nie jest uzasadnione. W takich okolicznościach nie można bowiem wymagać od Komisji, by w celu sprawdzenia ceny rynkowej posłużyła się innymi środkami, takimi jak niezależne opinie biegłych. Ponadto najwyższa oferta przedłożona w ramach wadliwego postępowania przetargowego z powodu niedozwolonych warunków może jednak odpowiadać cenie rynkowej, gdy uchybienia obarczające warunki przetargu nie miały wpływu na kwotę tej oferty, prowadząc do jej obniżenia.

Ponadto prywatny sprzedawca działający w warunkach gospodarki rynkowej będzie optował zasadniczo na rzecz najwyższej oferty zakupu, gdy ma ona walor zobowiązania i jest wiarygodna, i to niezależnie od powodów, które skłoniły potencjalnego nabywcę do złożenia takiej oferty. Z punktu widzenia takiego prywatnego sprzedawcy powody, które skłaniają danego oferenta do przedstawienia oferty na określoną kwotę, nie są bowiem decydujące. W wypadku gdy przedsiębiorstwo zostaje nabyte za najwyższą ceną, jaką inwestor prywatny działający w normalnych warunkach konkurencji był gotów zapłacić za tę spółkę w sytuacji, w której się ona znajdowała, zostało ono w każdym razie oszacowane według ceny rynkowej i nabywca nie może być postrzegany jako podmiot, który uzyskał korzyść w stosunku do pozostałych podmiotów gospodarczych na rynku.

(por. pkt 92–96, 99, 114, 117)
Zgodnie z art. 260 ust. 1 TFUE, jeżeli Trybunał stwierdzi, że państwo członkowskie uchybiło zobowiązaniu ciążącemu na nim na mocy traktatów, państwo to jest zobowiązane podjąć środki, które zapewnią wykonanie wyroku Trybunału.

Sentencja wyroku z dnia 23 października 2007 r. w sprawie C‑112/05 Komisja przeciwko Niemcom ma szczególne znaczenie, co się tyczy stwierdzonego przez Trybunał uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, bowiem Trybunał stwierdził w tym wyroku uchybienie wynikające z będących ze sobą w związku dwóch przepisów krajowych, nie zaś każdego z tych przepisów z osobna. Wniosek ten znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu wyroku, w świetle którego to uzasadnienia należy interpretować jego sentencję. W związku z powyższym uchylenie bądź zmiana tylko jednego z tych przepisów mogą być wystarczające do zapewnienia pełnego wykonania tego wyroku.

(por. pkt 33, 35–37, 39, 40)
Prawo Unii wynikające w szczególności z dyrektywy 77/799 dotyczącej wzajemnej pomocy właściwych władz państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich oraz opodatkowania składek ubezpieczeniowych, oraz z prawa podstawowego do bycia wysłuchanym należy interpretować w ten sposób, że nie przyznaje ono podatnikowi państwa członkowskiego prawa do bycia poinformowanym o wniosku o udzielenie pomocy tego państwa członkowskiego skierowanym do drugiego państwa członkowskiego między innymi w celu sprawdzenia danych przedstawionych przez podatnika w ramach jego deklaracji dotyczącej podatku dochodowego ani prawa do brania udziału w sformułowaniu wniosku kierowanego do wezwanego państwa członkowskiego, ani prawa do uczestniczenia w przesłuchaniu świadków organizowanego w ostatnim z wymienionych państw.

W istocie należy rozróżnić w ramach postępowania w sprawie kontroli podatkowej etap dochodzenia, w trakcie którego zbierane są informacje i do którego to etapu należy wniosek o udzielenie informacji jednego organu podatkowego, od drugiego etapu kontradyktoryjnego, pomiędzy organem podatkowym a podatnikiem, którego postępowanie to dotyczy, który to etap rozpoczyna się wysłaniem do tego podatnika propozycji korekty. Ponieważ wniosek o udzielenie pomocy złożony przez organ podatkowy na podstawie dyrektywy 77/799 wpisuje się w procedurę zbierania informacji, organ ten nie ma obowiązku czynienia tego z udziałem podatnika ani zasięgania jego stanowiska. Podobnie jest w przypadku odpowiedzi udzielonej przez organ podatkowy oraz wcześniejszego dochodzenia dokonanego przez ten organ, włączywszy w to przesłuchanie świadków.

(por. pkt 40–43, 46; pkt 1 sentencji)
Artykuł 345 TFUE należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on zasady państwa członkowskiego zakazujące prywatyzacji, wskutek których akcje działającego na terytorium tego państwa operatora systemu dystrybucyjnego energii elektrycznej lub gazu muszą znajdować się, bezpośrednio lub pośrednio, w posiadaniu władz publicznych wskazanych w prawie krajowym. Jednakże wykładnia taka nie powoduje wykluczenia z zakresu zastosowania art. 63 TFUE przepisów krajowych zakazujących prywatyzacji operatorów systemów dystrybucyjnych energii elektrycznej i gazu, a także zakazujących, po pierwsze, istnienia powiązań własnościowych lub w zakresie kontroli między spółkami wchodzącymi w skład grupy, do której należy operator systemu dystrybucyjnego energii elektrycznej lub gazu działający na terytorium tego państwa, a spółkami wchodzącymi w skład grupy, do której należy przedsiębiorstwo prowadzące na tym terytorium działalność w zakresie produkcji, dostarczania albo obrotu energią elektryczną lub gazem, a po drugie, dokonywania przez tego operatora lub przez grupę, do której operator ten należy, czynności lub działań mogących wpływać niekorzystnie na zarządzanie systemem.

Co się tyczy zakazu prywatyzacji, wskutek którego akcje działającego na terytorium danego państwa członkowskiego operatora systemu dystrybucyjnego energii elektrycznej lub gazu muszą znajdować się, bezpośrednio lub pośrednio, w posiadaniu władz publicznych wskazanych w prawie krajowym – systemie objętym zakresem stosowania art. 345 TFUE – motywy stojące u podstaw decyzji ustawodawcy co do przyjętych zasad prawa własności można brać pod uwagę jako nadrzędne względy interesu ogólnego w celu uzasadnienia ograniczeń swobody przepływu kapitału. W istocie, o ile art. 345 nie może uzasadniać ograniczeń swobody przepływu kapitału, o tyle nie oznacza to jednak, że interesów, jakie stoją u podstaw decyzji ustawodawcy co do publicznej lub prywatnej własności operatorów systemów dystrybucyjnych energii elektrycznej i gazu, nie można brać pod uwagę jako nadrzędnych względów interesu ogólnego. W szczególności motywy stojące u podstaw decyzji ustawodawcy krajowego co do przyjętych zasad prawa własności i objęte unormowaniem art. 345 TFUE stanowią czynniki, które można brać pod uwagę jako uzasadnienie ograniczeń swobody przepływu kapitału.

Co się tyczy przepisów krajowych zakazujących operatorom systemów dystrybucyjnych energii elektrycznej i gazu z jednej strony powiązań z przedsiębiorstwami prowadzącymi działalność w zakresie produkcji tej energii, jej dostarczania lub obrotu nią, a z drugiej strony działalności ubocznej, cele w postaci zwalczania szeroko pojętego wzajemnego subsydiowania, w tym wymiany strategicznych informacji, zapewnienia przejrzystości na rynku energii elektrycznej i gazu oraz zapobiegania zakłóceniom konkurencji, mogą co do zasady, jako nadrzędne względy interesu ogólnego, uzasadniać ograniczenia swobody przepływu kapitału wynikające z tych przepisów. Ograniczenia te muszą jednak przy tym być odpowiednie do zamierzonych celów i nie mogą wykraczać poza zakres niezbędny do ich osiągnięcia, co ustalić powinien sąd odsyłający.

(por. pkt 52, 53, 55, 66–68; pkt 2 sentencji)