15

W tych okolicznościach Tribunale amministrativo regionale per la Lombardia postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy [2004/18], lub analogiczny przepis zawarty w art. 26 ust. 2 dyrektywy [92/50] (jeśli uznane zostanie, że stosuje się ten ostatni przepis) — zgodnie z którymi kandydaci lub oferenci, którzy zgodnie z prawem państwa członkowskiego, w którym mają siedzibę lub miejsce zamieszkania, są uprawnieni do świadczenia odnośnej działalności usługowej, nie zostają odrzuceni jedynie na podstawie tego, iż zgodnie z prawem państwa członkowskiego, w którym zamówienie jest udzielone, byliby oni zobowiązani być albo osobami fizycznymi albo prawnymi — stanowi podstawową zasadę prawa wspólnotowego, która znosi ograniczenie formalne zawarte w art. 113 ust. 5 dekretu ustawodawczego nr 267/2000 oraz w art. 2 ust. 6 i art. 15 ust. 1 ustawy regionalnej [nr 26] i w związku z tym jego skuteczność rozciąga się na tyle, by zezwolić na uczestnictwo w przetargach również tym podmiotom, które nie są spółkami kapitałowymi? 2) Jeśli Trybunał uzna, że wymienione uregulowania nie są wyrazem podstawowej zasady prawa wspólnotowego, czy art. 4 ust. 1 dyrektywy [2004/18] lub podobny przepis zawarty w art. 26 ust. 2 dyrektywy [92/50] (jeśli uznane zostanie, że stosuje się ten ostatni przepis), jest raczej zasadą, którą można wywnioskować lub »zasadą wywodzącą się« z zasady konkurencji w związku z zasadą przejrzystości w administracji i zasadą niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, i z tego względu jest on bezpośrednio obowiązujący i ma pierwszeństwo przed sprzecznymi z nim przepisami krajowymi, wydanymi przez państwa członkowskie w odniesieniu do procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, do których nie stosuje się bezpośrednio przepisów prawa wspólnotowego? 3) Czy art. 113 ust. 5 dekretu ustawodawczego nr 267/2000 oraz art. 2 ust. 6 i art. 15 ust. 1 ustawy regionalnej [nr 26] zgodne są z zasadami wspólnotowymi wymienionymi w art. 39 [WE] (zasada swobodnego przepływu pracowników w ramach Wspólnoty), art. 43 [WE] (swoboda przedsiębiorczości), art. 48 [WE] i art. 81 [WE] (zakaz porozumień ograniczających konkurencję) […] i zatem czy w razie stwierdzenia ich niezgodności z tymi zasadami, wymienionych wyżej przepisów krajowych nie stosuje się w zakresie, w jakim są one sprzeczne z bezpośrednio obowiązującymi normami wspólnotowymi mającymi pierwszeństwo przed uregulowaniami krajowymi? 4) Czy art. 113 ust. 5 dekretu ustawodawczego nr 267/2000 oraz art. 2 ust. 6 i art. 15 ust. 1 ustawy regionalnej [nr 26] zgodne są z art. 9 ust. 1 dyrektywy [75/442] lub analogicznym art. 7 ust. 2 dyrektywy [2006/12] (jeśli uznane zostanie, że stosuje się ten ostatni przepis), które stanowią — odpowiednio — że »[…] wszelkie zakłady lub przedsiębiorstwa, które wykonują czynności określone w załączniku IIA [do dyrektywy 75/442] muszą uzyskać zezwolenie od właściwych władz określone w art. 6 [tej dyrektywy]« i że »plany, o których mowa w ust. 1 [dyrektywy 2006/12] (gospodarowania odpadami), mogą, przykładowo, obejmować: a) osoby fizyczne lub prawne upoważnione do gospodarowania odpadami […]«?.”