POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ (druga izba)

z dnia 3 marca 2016 r.

Carlo De Nicola

przeciwko

Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu (EBI)

i

Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej

„Służba publiczna — Personel EBI — Odpowiedzialność pozaumowna Unii — Mobbing — Dorozumiane nakłanianie wynikające z działalności sądowniczej sądu Unii — Naprawienie szkody wynikającej z mobbingu — Naruszenie prawa do rzetelnego procesu — Przewlekłość postępowania sądowego — Brak właściwości Sądu — Przekazanie sprawy w części do Sądu Unii Europejskiej”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, w której C. De Nicola żąda w istocie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji komisji odwoławczej (zwanej dalej „komisją odwoławczą”) z dnia 8 grudnia 2014 r. oddalającej jego odwołanie wewnętrzne mające na celu uchylenie i zmianę jego sprawozdania z oceny za rok 2013, stwierdzenia nieważności swojego sprawozdania z oceny za rok 2013, stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI lub zwanego dalej „Bankiem”) o nieprzyznaniu mu awansu oraz stwierdzenia nieważności wytycznych do postępowania w sprawie oceny wyników pracy 2013. Carlo De Nicola żąda, po drugie, stwierdzenia mobbingu, któremu w swoim mniemaniu był poddany. Ponadto skarżący żąda od Sądu stwierdzenia odpowiedzialności Unii Europejskiej „ponieważ nakłania ona w dorozumiany sposób do mobbingu przy pomocy wyroków wydawanych przez swoje sądy i narusza zasady dotyczące »rzetelnego procesu«”. Wreszcie skarżący żąda nakazania naprawienia solidarnie przez Bank i Unię krzywdy i szkody, które podnosi.

Orzeczenie:

Żądania odszkodowawcze skierowane do Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w ramach niniejszej skargi zarejestrowanej pod sygnaturą F‑100/15, De Nicola/EBI i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zostają przekazane do rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej. Rozstrzygnięcie o kosztach związanych z tymi żądaniami nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Streszczenie

Postępowanie sądowe — Podział kompetencji między poszczególnymi sądami Unii — Wniosek o odszkodowanie za nierzetelne postępowanie sądowe oraz za jego przewlekłość — Brak właściwości Sądu do spraw Służby Publicznej — Przekazanie sprawy do Sądu

(art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 51 akapit pierwszy, załącznik I, art. 1, art. 8 ust. 2)

System sądowy, w postaci nadanej obecnie przez traktat FUE, statut Trybunału Sprawiedliwości oraz decyzję 2004/752 ustanawiającą Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej, opiera się na ścisłym podziale kompetencji między trzema organami sądowymi Trybunału Sprawiedliwości, czyli Trybunałem, Sądem Unii Europejskiej i Sądem do spraw Służby Publicznej, co sprawia, że właściwość jednego z tych trzech sądów do orzekania w przedmiocie danej skargi z konieczności wyłącza właściwość dwóch pozostałych.

Sąd do spraw Służby Publicznej jest właściwy ratione materiae do rozpatrzenia skargi o odszkodowanie wniesionej przez urzędnika lub pracownika przeciwko zatrudniającej go instytucji, jeśli u podstaw sporu leży stosunek pracy łączący zainteresowanego z instytucją. Natomiast z art. 256 ust. 1 TFUE i art. 51 akapit pierwszy statutu Trybunału wynika, że Sąd Unii Europejskiej jest wyłącznie właściwy do rozpoznania w pierwszej instancji skarg jednostek, gdy u podstaw tych skarg nie leży stosunek zatrudnienia łączący zainteresowanego z instytucją.

Taki podział właściwości między Sąd Unii Europejskiej a Sąd do spraw Służby Publicznej, jaki wynika z art. 256 TFUE i art. 1 załącznika I do statutu Trybunału, rodzi obowiązek zbadania, jaki naprawdę jest przedmiot żądania odszkodowawczego, w tym jego podstawy prawnej, w celu sprawdzenia, czy spór w tak określonych ramach mieści się w zakresie wzajemnych praw i obowiązków łączących urzędnika, pracownika lub członka personelu z zatrudniającą go instytucją lub jednostką organizacyjną.

Tym samym żądanie odszkodowawcze oparte na podnoszonej nierzetelności postępowania sądowego przed sądem Unii oraz jego przewlekłości nie jest wpisane w ramy stosunku zatrudnienia łączącego zainteresowanego z instytucją, nawet jeśli ma związek z mobbingiem zarzucanym danej instytucji.

W tym względzie załącznik I do statutu Trybunału ustanawia w art. 8 ust. 2 szczególny mechanizm, stosowany w przypadku, gdy Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdzi brak swej właściwości ze względu na to, że skarga wchodzi w zakres właściwości Trybunału lub Sądu Unii. Zamiast bowiem pozostawiać skutki stwierdzenia braku właściwości inicjatywie stron, które wniosą w odpowiednim przypadku odwołanie, art. 8 ust. 2 tego załącznika przewiduje przekazanie sprawy do sądu Unii uznanego za właściwy.

(zob. pkt 14, 16, 18–21)

Odesłanie

Trybunał, wyrok z dnia 10 września 2015 r., szczególna procedura kontroli orzeczenia Missir Mamachi di Lusignano/Komisja, C‑417/14 RX-II, EU:C:2015:588, pkt 38, 41, 56

Sąd Unii Europejskiej, postanowienia: z dnia 12 czerwca 2012 r., Strack/Komisja, T‑65/12 P, EU:T:2012:285, pkt 12; z dnia 9 stycznia 2015 r., Marcuccio/Unia Europejska, T‑409/14, EU:T:2015:18, pkt 58

Sąd do spraw Służby Publicznej, postanowienie z dnia 7 grudnia 2011 r., Strack/Komisja, F‑44/05 RENV, EU:F:2011:191, pkt 8