Sprawa C‑133/13

Staatssecretaris van Economische Zaken

i

Staatssecretaris van Financiën

przeciwko

Q

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy)]

„Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ kapitału — Przepisy podatkowe — Podatek od darowizn — Ulga podatkowa dla „posiadłości ziemskiej” — Brak ulgi podatkowej dla posiadłości położonej na terytorium innego państwa członkowskiego”

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 grudnia 2014 r.

Swobodny przepływ kapitału i płatności – Ograniczenia – Przepisy podatkowe – Podatek od darowizn – Zwolnienie z podatku od darowizn w odniesieniu do pewnych nieruchomości, które podlegają ochronie ze względu na ich przynależność do krajowego dziedzictwa kulturowego i historycznego – Zwolnienie ograniczone do nieruchomości położonych na terytorium krajowym – Odmienne traktowanie – Nieporównywalne sytuacje – Brak dyskryminacji

(art. 63 TFUE)

Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on ustawodawstwu państwa członkowskiego, na mocy którego skorzystanie z ulgi podatkowej w zakresie podatku od darowizn w odniesieniu do pewnych nieruchomości, które podlegają ochronie ze względu na ich przynależność do krajowego dziedzictwa kulturowego i historycznego, jest ograniczone do tych nieruchomości, które są położone na terytorium tego państwa członkowskiego, pod warunkiem że skorzystanie z tej ulgi nie jest wyłączone w odniesieniu do nieruchomości, które mogą stanowić część dziedzictwa kulturowego i historycznego tego państwa członkowskiego, mimo że znajdują się na terytorium innego państwa.

Istotnie wyższe opodatkowanie darowizny dokonanej przez osobę zamieszkującą w państwie członkowskim, gdy darowizna ta dotyczy nieruchomości położonej w innym państwie członkowskim, stanowi ograniczenie swobody przepływu kapitału.

Jednakże celem tej ulgi podatkowej jest zachowanie integralności posiadłości ziemskich typowych dla tradycyjnego krajobrazu krajowego i ochrona przed ich rozdrobnieniem lub zmianą ich charakteru, co może wynikać z postawienia obdarowanych przed koniecznością podziału posiadłości w celu zbycia jej części lub korzystania z niej w sposób mogący mieć niekorzystny wpływ na jej szczególny charakter, tak, aby móc zapłacić podatki należne z tytułu tego przeniesienia. Wspomniana ulga podatkowa zmierza tym samym do zrealizowania celu polegającego na zachowaniu krajowego dziedzictwa naturalnego, w tym na zachowaniu dziedzictwa kulturowego i historycznego. W związku z powyższym podatnik zamierzający dokonać darowizny takiej posiadłości nie powinien być postrzegany za będącego w sytuacji obiektywnie porównywalnej z tą, w której znajduje się podatnik zamierzający dokonać darowizny posiadłości położonej na terytorium innego państwa członkowskiego, nawet jeśli obejmuje ona zabytki sklasyfikowane na podstawie ustawodawstwa tego ostatniego państwa członkowskiego.

Inaczej mogłoby być jedynie wówczas, gdyby taki podatnik wykazał, że posiadłość jakkolwiek położona na terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo członkowskie opodatkowania, stanowi jednak element dziedzictwa kulturowego i historycznego tego ostatniego i okoliczność ta mogłaby skutkować poddaniem tego zabytku ochronie na podstawie ustawy w sprawie dziedzictwa naturalnego, gdyby nie był on położony za granicą.

(por. pkt 21, 24, 25, 27–29; sentencja)

Sprawa C‑133/13

Staatssecretaris van Economische Zaken

i

Staatssecretaris van Financiën

przeciwko

Q

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy)]

„Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ kapitału — Przepisy podatkowe — Podatek od darowizn — Ulga podatkowa dla „posiadłości ziemskiej” — Brak ulgi podatkowej dla posiadłości położonej na terytorium innego państwa członkowskiego”

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 grudnia 2014 r.

Swobodny przepływ kapitału i płatności — Ograniczenia — Przepisy podatkowe — Podatek od darowizn — Zwolnienie z podatku od darowizn w odniesieniu do pewnych nieruchomości, które podlegają ochronie ze względu na ich przynależność do krajowego dziedzictwa kulturowego i historycznego — Zwolnienie ograniczone do nieruchomości położonych na terytorium krajowym — Odmienne traktowanie — Nieporównywalne sytuacje — Brak dyskryminacji

(art. 63 TFUE)

Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on ustawodawstwu państwa członkowskiego, na mocy którego skorzystanie z ulgi podatkowej w zakresie podatku od darowizn w odniesieniu do pewnych nieruchomości, które podlegają ochronie ze względu na ich przynależność do krajowego dziedzictwa kulturowego i historycznego, jest ograniczone do tych nieruchomości, które są położone na terytorium tego państwa członkowskiego, pod warunkiem że skorzystanie z tej ulgi nie jest wyłączone w odniesieniu do nieruchomości, które mogą stanowić część dziedzictwa kulturowego i historycznego tego państwa członkowskiego, mimo że znajdują się na terytorium innego państwa.

Istotnie wyższe opodatkowanie darowizny dokonanej przez osobę zamieszkującą w państwie członkowskim, gdy darowizna ta dotyczy nieruchomości położonej w innym państwie członkowskim, stanowi ograniczenie swobody przepływu kapitału.

Jednakże celem tej ulgi podatkowej jest zachowanie integralności posiadłości ziemskich typowych dla tradycyjnego krajobrazu krajowego i ochrona przed ich rozdrobnieniem lub zmianą ich charakteru, co może wynikać z postawienia obdarowanych przed koniecznością podziału posiadłości w celu zbycia jej części lub korzystania z niej w sposób mogący mieć niekorzystny wpływ na jej szczególny charakter, tak, aby móc zapłacić podatki należne z tytułu tego przeniesienia. Wspomniana ulga podatkowa zmierza tym samym do zrealizowania celu polegającego na zachowaniu krajowego dziedzictwa naturalnego, w tym na zachowaniu dziedzictwa kulturowego i historycznego. W związku z powyższym podatnik zamierzający dokonać darowizny takiej posiadłości nie powinien być postrzegany za będącego w sytuacji obiektywnie porównywalnej z tą, w której znajduje się podatnik zamierzający dokonać darowizny posiadłości położonej na terytorium innego państwa członkowskiego, nawet jeśli obejmuje ona zabytki sklasyfikowane na podstawie ustawodawstwa tego ostatniego państwa członkowskiego.

Inaczej mogłoby być jedynie wówczas, gdyby taki podatnik wykazał, że posiadłość jakkolwiek położona na terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo członkowskie opodatkowania, stanowi jednak element dziedzictwa kulturowego i historycznego tego ostatniego i okoliczność ta mogłaby skutkować poddaniem tego zabytku ochronie na podstawie ustawy w sprawie dziedzictwa naturalnego, gdyby nie był on położony za granicą.

(por. pkt 21, 24, 25, 27–29; sentencja)