ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 64/31

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 15 listopada 2007 r. w sprawie T-38/04 Sunplus Technology Co. Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) wniesione w dniu 22 stycznia 2008 r. przez Sunplus Technology Co. Ltd

(Sprawa C-21/08 P)

(2008/C 64/44)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Sunplus Technology Co. Ltd (przedstawiciele: H. Eichmann, G. Barth, U. Blumenröder, C. Niklas-Falter, M. Kinkeldey, K. Brandt, A. Franke, U. Stephani, B. Allekotte, K. Lochner, B. Ertle, C. Neuhierl i S. Prückner, Rechtsanwälte)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Sun Microsystems, Inc.

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie zaskarżonego wyroku;

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd Pierwszej Instancji niewłaściwie zastosował art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (1) dokonując porównania pojedynczych części obu znaków towarowych, lecz nie oceniając całościowego wrażenia, jakie wywierają one na konsumencie.

Zdaniem wnoszącego odwołanie Sąd Pierwszej Instancji dopuścił się czystego błędu w ustaleniach faktycznych i błędnej oceny dowodów, stwierdzając, że graficzna część zgłoszonego znaku towarowego zawiera stylizowane wyobrażenie słońca, a nie symbol „gwiazdy” i nie biorąc pod uwagę litery „S” w ramach porównania całościowego wrażenia wywieranego przez omawiane znaki.

Wnoszący odwołanie podnosi także, że rozumowanie Sądu Pierwszej Instancji jest wewnętrznie sprzeczne, jako że w pkt 39 wyroku stwierdza on, iż dodatkowe składniki stanowią o różnicach między znakami, lecz nie bierze ich pod uwagę w ramach porównania znaków na płaszczyźnie fonetycznej.

Wreszcie wnoszący odwołanie stwierdza, że oceniając występowanie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd Sąd Pierwszej Instancji nieprawidłowo pominął to, do jakiej kategorii dane towary i usługi należą, oraz okoliczności, w jakich są sprzedawane.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. L 11, str. 1.
—

przekazanie sprawy do Sądu Pierwszej Instancji w celu wydania rozstrzygnięcia co do istoty;
1)

Czy art. 8 ust. 2 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (1) należy rozumieć w ten sposób, że uprawniony do znaku towarowego może powoływać się na prawa do tego znaku w stosunku do licencjobiorcy naruszającego postanowienia umowy licencyjnej zakazującej, z powodów dotyczących prestiżu znaku, sprzedaży produktu dyskonterom?
2)

Czy przy stosowaniu art. 27 wskazanego rozporządzenia należy przyjąć, że pojęcie „wysyłki z państwa trzeciego do odbiorcy znajdującego się we Wspólnocie” obejmuje również przypadek, w którym towar przed jego wysłaniem do odbiorcy znajduje się wprawdzie w państwie trzecim, jednak kontrahent odbiorcy ma siedzibę we Wspólnocie?
a)

Czy sprzeczne jest z art. 56 WE, by osoba fizyczna podlegająca nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Niemczech nie mogła od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym w Niemczech odliczyć straty z tytułu najmu i dzierżawy nieruchomości położonej w innym państwie członkowskim — w przeciwieństwie do straty powstałej w związku z nieruchomością położoną w Niemczech?
1.

Władze greckie twierdzą, że działalność notariuszy jest wyłączona z zakresu zastosowania art. 43 WE w zakresie w jakim objęta jest zakresem zastosowania art. 45 WE. Podkreślają one funkcję notariusza, jako funkcjonariusza publicznego, który poprzez użycie pieczęci państwowych nadaje aktom notarialnym większą moc dowodową oraz wykonalność, w sposób analogiczny do orzeczeń sądowych, funkcję notariusza jako urzędnika sądowego, jego rolę jako doradcy prawnego i szereg innych czynności. Powołują się one ponadto na zasadę terytorialności, która uniemożliwia greckiemu notariuszowi podjęcie działalności w innym okręgu terytorialnym.
—

stwierdzenie, że nie ustanawiając wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/73/WE z dnia 10 sierpnia 2006 r. wprowadzającej środki wykonawcze do dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwa inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tejże dyrektywy (1), a w każdym razie nie przekazując ich do wiadomości Komisji, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 53 ust. 1 tej dyrektywy,
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 92/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 7 lutego 2008 r. — M. Ilhan przeciwko Staatssecretaris van Financiën

(Sprawa C-42/08)

(2008/C 92/33)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: M. Ilhan

Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

Pytanie prejudycjalne

Czy postanowienia traktatu WE dotyczące swobody świadczenia usług (art. 49–55 WE) lub zasada proporcjonalności stoją na przeszkodzie stosowaniu przez państwo członkowskie przepisów, zgodnie z którymi osoba, która zamieszkuje lub ma siedzibę w tym państwie członkowskim i dysponuje zarejestrowanym w innym państwie członkowskim samochodem osobowym, który na okres trzech lat został jej wynajęty przez przedsiębiorstwo zajmujące się wynajmem pojazdów, oraz używa go zasadniczo w pierwszym państwie członkowskim do celów służbowych lub prywatnych, jest zobowiązana zapłacić podatek w chwili rozpoczęcia korzystania z dróg publicznych w pierwszym państwie członkowskim przy użyciu tego samochodu osobowego, bez uwzględnienia długości okresu faktycznego przyszłego używania w tym państwie członkowskim?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 92/14

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 28 stycznia 2008 r. — Agrana Zucker GmbH przeciwko Bundesministerium für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft

(Sprawa C-33/08)

(2008/C 92/26)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Verwaltungsgerichtshof.

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Agrana Zucker GmbH

Strona pozwana: Bundesministerium für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft

Pytania prejudycjalne

1) Czy art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że częścią wymiaru tymczasowej składki restrukturyzacyjnej ma być również kwota cukru, która nie może zostać wykorzystana z powodu wycofania zapobiegawczego w rozumieniu art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 493/2006 z dnia 27 marca 2006 r. (2)?

2) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy art. 11 rozporządzenia (WE) nr 320/2006 jest zgodny z prawem pierwotnym, a w szczególności z wynikającym z art. 34 WE zakazem dyskryminacji i zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiające tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 58, str. 42).

(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 493/2006 z dnia 27 marca 2006 r. ustanawiające środki przejściowe w ramach reformy wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1265/2001 i (WE) nr 314/2002 (Dz.U. L 89, str. 11).
2.

Jeśli którakolwiek lub wszystkie z usług świadczonych przez skarżącą są „związane z” nieruchomościami w rozumieniu art. 9 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy VAT (obecnie art. 45 dyrektywy 2006/112), to czy nieruchomością, z którą związana jest każda z usług lub wszystkie z nich, jest nieruchomość wniesiona do puli, nieruchomość, o którą wystąpiono w zamian za nieruchomość wniesioną do puli, czy też obie te nieruchomości?
—

Stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/51/WE (1) z dnia 6 czerwca 2006 r. zmieniającej w celu dostosowania do postępu technicznego załącznik I do dyrektywy 2005/55/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady oraz załączniki IV i V do dyrektywy 2005/78/WE (3) w zakresie wymagań dotyczących układu monitorowania kontroli emisji spalin do stosowania w pojazdach oraz zwolnień dla silników gazowych lub w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 3 tej dyrektywy.
—

Stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/78/WE (1) z dnia 14 listopada 2005 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2005/55/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają zostać podjęte w celu zapobiegania emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych przez silniki wysokoprężne stosowane w pojazdach oraz emisji zanieczyszczeń gazowych z silników z wymuszonym zapłonem napędzanych gazem ziemnym lub gazem płynnym stosowanych w pojazdach, oraz zmieniającej załączniki I, II, III i IV do niej, a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 3 tej dyrektywy.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 79/18

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 8 listopada 2007 r. w sprawie T-459/05 — MPDV Mikrolab GmbH, Mikroprozessordatenverarbeitung und Mikroprozessorlabor przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 17 stycznia 2008 r. przez MPDV Mikrolab GmbH, Mikroprozessordatenverarbeitung und Mikroprozessorlabor

(Sprawa C-17/08 P)

(2008/C 79/31)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: MPDV Mikrolab GmbH, Mikroprozessordatenverarbeitung und Mikroprozessorlabor (przedstawiciel: adwokat W. Göpfert)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim oddalono w nim żądania zawarte w skardze do Sądu,

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 19 października 2005 r. w sprawie R 1059/2004-2, oraz

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W odwołaniu zarzucono zaskarżonemu wyrokowi błędną wykładnię art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94.

Zdaniem wnoszącego odwołanie ta błędna wykładnia doprowadziła do nieprawidłowego rozstrzygnięcia, polegającego na odrzuceniu zgłoszenia słownego wspólnotowego znaku towarowego „manufacturing score card”. Sąd nie tylko dokonał materialnie błędnej oceny, lecz także dopuścił się poważnego błędu w interpretacji wymogów dotyczących charakteru odróżniającego i potrzeby dostępności pewnych wyrazów, sformułowanych w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości w odniesieniu do zgłoszeń wspólnotowych znaków towarowych i zainteresowanych odbiorców.

Sąd nieprawidłowo dokonał podziału będącej przedmiotem zgłoszenia kompozycji słownej na jej części składowe, dochodząc na tej podstawie do przekonania, że znak nie nadaje się do objęcia go ochroną. Taki podział nie odpowiada ocenie i interpretacji tego znaku przez „przeciętnych” odbiorców, którzy widzą znak w całości. Ponadto Sąd Pierwszej Instancji niesłusznie oparł swoje ustalenie odnośnie do braku charakteru odróżniającego oraz potrzeby dostępności określenia na stwierdzeniu, że przedmiotowa kompozycja słowna składa się z części, które w obrocie są zwykle używane do wyjaśnienia celu i funkcji określanych nimi usług. Właściwy krąg odbiorców nie dostrzega jednak żadnego narzucającego się w sposób oczywisty znaczenia w zgłoszeniu wspólnotowego znaku towarowego „manufacturing score card”, składającego się z połączenia trzech angielskich słów. W konsekwencji zgłoszony znak towarowy posiada minimum charakteru odróżniającego wymaganego w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 i nie opisuje właściwości towarów i usług w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94.
1)

Czy art. 3 i 4 dyrektywy nr 80/987 (1) z dnia 20 października 1980 r., w części mówiącej o zaspokojeniu roszczeń pracowników dotyczących zapłaty wynagrodzenia, zezwalają na to, aby wierzytelności te, z chwilą dochodzenia ich od instytucji gwarancyjnej, były pozbawiane ich pierwotnego charakteru i przyjmowały charakter zabezpieczający z tego tylko powodu, że obowiązek ich zaspokojenia został nałożony przez dane państwo członkowskie na instytucję zabezpieczenia społecznego, a zatem czy zezwalają one na to, aby pojęcie „wynagrodzenia” było w przepisach krajowych zastępowane pojęciem „świadczenia społecznego”?
1.

Czy przepisy art. 73 D ust. 1 lit. a) i ust. 3 traktatu WE [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) i ust. 3 WE] zezwalają na wyłączenie zaliczenia hiszpańskiego podatku od spadków na poczet niemieckiego podatku od spadków zgodnie z § 21 ust. 1 i 2 pkt 1 Erbschaftsteuer- und Schenkungsteuergesetz (ustawy o podatku od spadków i darowizn) w związku z § 121 Bewertungsgesetz (ograniczenie przedmiotowe) nawet w odniesieniu do spadków otwartych w 1999 r.?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 107/15

Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

(Sprawa C-52/08)

(2008/C 107/22)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: H. Støvlbæk y P. Andrade, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Portugalska

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że nie dostosowując swego prawa krajowego, w zakresie dostępu do zawodu notariusza, do dyrektywy 2005/36/WE (1), która uchyliła i zastąpiła dyrektywę 89/48/EWG (2), Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

— obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja stoi na stanowisku, że państwo portugalskie uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 13 dyrektywy 2005/36/WE w ten sposób, że nie zezwala notariuszom z innych państw członkowskich na wykonywanie zawodu w Portugalii, mimo że posiadają prawo do jego wykonywania w państwie członkowskim, w którym jest to zawód regulowany lub mimo że wykonują go na określonych warunkach w państwie członkowskim, w którym nie jest to zawód regulowany.

W każdym razie, wymagając od kandydatów na notariuszy posiadania dyplomu ukończenia studiów prawniczych wydanego przez uniwersytet portugalski lub kwalifikacji akademickich uważanych za równoważne zgodnie z prawem portugalskim, państwo portugalskie uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 13 i 14 tej dyrektywy.

Z drugiej strony, wymagając od kandydatów na notariuszy, by przed odbyciem stażu adaptacyjnego zdali określone egzaminy publiczne w celu potwierdzenia znajomości ich ogólnej znajomości prawa, państwo portugalskie uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 14 ust. 3 i art. 3 lit. h) tej dyrektywy.

Komisja uważa zatem, że państwo portugalskie nie dostosowało swego prawa krajowego do dyrektywy w zakresie dostępu do zawodu notariusza.

(1) Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 255, str. 22).

(2) Dz.U. L 19, str. 16.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 92/23

Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty

(Sprawa C-76/08)

(2008/C 92/43)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Recchia i D. Lawunmi)

Strona pozwana: Republika Malty

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że Republika Malty uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 7 dyrektywy Rady 79/409/EWG w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (1), nie spełniając przesłanek określonych w art. 9 tej dyrektywy odnośnie do polowań na przepiórki (coturnix coturnix) i turkawkę (streptopelia turtur) w trakcie przelotu wiosennego,

— obciążenie Republika Malty kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Dyrektywa Rady 79/409/EWG w sprawie ochrony dzikiego ptactwa dotyczy zachowania wszystkich gatunków dzikiego ptactwa, które są gatunkami rodzimymi na europejskim obszarze państw członkowskich, do którego traktat znajduje zastosowanie. Ustala ona środki dotyczące ochrony, zagospodarowania i regulacji tych gatunków oraz ich wykorzystanie. Od chwili przystąpienia do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. władze maltańskie wykonywały swoje prawo do stosowania odstępstwa zgodnie z art. 9 dyrektywy w odniesieniu do polowań na przepiórki i turkawki w czasie przelotu wiosennego podczas powrotu do ich miejsc gniazdowania w wielu krajach na północ od Morza Śródziemnego. Kwestią niniejszego postępowania jest to, czy przepisy wprowadzające odstępstwa stosowane przez władze maltańskie objęte są zakresem stosowania art. 9, co pozwalałoby na polowania na wspomniane gatunki na Malcie podczas przelotu wiosennego, o ile brak jest innego zadowalającego rozwiązania.

(1) Dz.U. L 103, str. 1.
3)

Czy art. 2 dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (2) należy interpretować w taki sposób, że nie sprzeciwia się on temu, aby ustawodawca krajowy pozbawił ciężarną pracownicę, z którą rozwiązano stosunek pracy w trakcie ciąży, możliwości wystąpienia do sądu o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy, którą art. L. 124–11 ust. 1 i 2 kodeksu pracy zastrzega dla innych zwolnionych pracowników?
1)

Czy Nomenklaturę Scaloną dotyczącą Wspólnej Taryfy Celnej zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (1) z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej należy interpretować w ten sposób, że mrożony kręgosłup (ości z mięsem rybnym) hodowlanego łososia atlantyckiego (Salmo salar) uzyskiwany przy filetowaniu ryb, który jest jadalny i jest zwykle sprzedawany jako środek spożywczy powinien być sklasyfikowany, a) do podpozycji 0511 91 10 („odpadki rybne”) czy b) do podpozycji 0303220015 („pozostałe” części „pozostałego”„łososia atlantyckiego [Salmo salar]”)?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 92/12

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 stycznia 2008 r. — strony w postępowaniu przed sądem krajowym z zakresu prawa rolnego: Erich Stamm, Anneliese Hauser i Regierungspräsidium Freiburg

(Sprawa C-13/08)

(2008/C 92/20)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Erich Stamm, Anneliese Hauser i Regierungspräsidium Freiburg

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 15 ust. 1 załącznika I do Umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób (Dz.U. L 114 z 2002, str. 6) (1) należy interpretować w ten sposób, że w zakresie dostępu do prowadzenia własnej działalności gospodarczej i jej wykonywania gwarancja, by traktowanie w państwie przyjmującym nie było mniej korzystne niż ma to miejsce w stosunku do jego własnych obywateli, odnosi się wyłącznie do osób prowadzących działalność gospodarczą w rozumieniu art. 12 ust. 1 załącznika I do umowy, czy też znajduje ona zastosowanie również w stosunku do osób prowadzących działalność gospodarczą na terenach przygranicznych w rozumieniu art. 13 ust. 1 załącznika I do umowy?

(1) Dz.U. L 114 z 2002, str. 6.
—

stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/72/WE z dnia 22 lipca 2003 r. uzupełniającej statut spółdzielni europejskiej w odniesieniu do zaangażowania pracowników (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy,
4)

czy rozporządzenie Rady nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. jest zgodne z zasadą proporcjonalności usankcjonowaną w art. 5 traktatu, który ogranicza działanie Wspólnoty do tego, co „jest konieczne do osiągnięcia celów niniejszego traktatu”, podczas gdy jednakowe stosowanie dodatkowej opłaty wyrównawczej wykracza poza sam cel wspólnej organizacji rynku, albowiem utrwala, na szkodę przeciętnych producentów włoskich, niską produktywność, niskie dochody i potrzebę ciągłego wsparcia publicznego.
4)

W przypadku gdyby odesłanie do ustawodawstwa krajowego okazało się właściwe, czy zastosowanie prawa krajowego jest możliwe, jeżeli zrównuje ono (jak w przypadku prawa hiszpańskiego) wzory opracowane w ramach stosunku pracy (które z zastrzeżeniem odmiennych postanowień umownych należą do pracodawcy) z wzorami opracowanymi na zlecenie (które z zastrzeżeniem odmiennych postanowień umownych należą do zleceniodawcy)?
1)

Czy odniesienia do równości akcjonariuszy, a konkretnie do ochrony akcjonariuszy mniejszościowych zawarte a) w art. 20 i 42 drugiej dyrektywy 77/91/EWG (1) z dnia 13 grudnia 1976 r. dotyczącej spółek, b) w „trzeciej zasadzie ogólnej” oraz „siedemnastym przepisie dodatkowym” zalecenia Komisji z dnia 25 lipca 1977 r. ustanawiającego europejski kodeks postępowania dotyczący transakcji na papierach wartościowych (2), c) w schemacie C, pkt 2 lit. a) załącznika do dyrektywy 79/279/EWG (3) z dnia 5 marca 1979 r. koordynującej warunki dopuszczania papierów wartościowych do publicznego obrotu giełdowego, zachowanym w skonsolidowanej wersji dyrektywy z dnia 28 maja 2001 r., d) w art. 3 ust. 1 lit. a) w świetle motywu ósmego dyrektywy 2004/25/WE (4) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia, są wyrazem ogólnej zasady prawa wspólnotowego?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 116/16

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 12 marca 2008 r. — SCT Industri AB (w likwidacji) przeciwko Alpenblume AB

(Sprawa C-111/08)

(2008/C 116/28)

Język postępowania: szwedzki

Sąd krajowy

Högsta domstolen (Szwecja).

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: SCT Industri AB (w likwidacji).

Strona pozwana: Alpenblume AB.

Pytanie prejudycjalne

Czy wyłączenie upadłości, układów i innych podobnych postępowań z zakresu stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1), przewidziane w jego art. 1 ust. 2 lit. b) należy interpretować w ten sposób, że ma ono zastosowanie do orzeczenia wydanego przez sąd państwa członkowskiego A dotyczącego wpisania prawa własności udziałów w spółce mającej siedzibę w państwie członkowskim A, które to udziały zostały zbyte przez syndyka spółki mającej siedzibę w państwie członkowskim B, w sytuacji gdy sąd ten oparł swoje orzeczenie na okoliczności, iż w braku międzynarodowej konwencji o wzajemnym uznawaniu postępowania upadłościowego państwo członkowskie A nie uznaje uprawnień syndyka do rozporządzania majątkiem znajdującym się na jego terytorium?