ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
23

Należy bowiem, po pierwsze, wskazać, że pismo z dnia 2 września 2013 r. stanowi odpowiedź na pismo uprzednio skierowane przez skarżącą do Komisji w dniu 1 sierpnia 2013 r. W owym piśmie skarżąca ograniczyła się do przedstawienia wniosku o spotkanie z Komisją celem przedyskutowania „możliwości zastosowania” motywu 29 i art. 37 rozporządzenia nr 1901/2006 do sierocych produktów leczniczych niechronionych patentem („Shire would like to request a meeting with the European Commission to discuss the applicability of the Paediatric Regulation to non‑patented, orphan medicinal products”). Nawet jeśli – jak podkreśliła skarżąca – tytuł owego pisma odnosił się do produktu leczniczego Xagrid, nie wynika z niego w żaden sposób, by skarżąca wniosła do Komisji również o wyrażenie konkretnego stanowiska w przedmiocie zastosowania rozporządzenia nr 1901/2006 do owego produktu leczniczego. Co się tyczy pisma z dnia 2 września 2013 r., z jego brzmienia wynika, że Komisja udzieliła skarżącej precyzyjnej odpowiedzi, że żądane spotkanie nie jest jej zdaniem konieczne, przedstawiając jednocześnie własną interpretację art. 37 rozporządzenia nr 1901/2006, wedle której nie jest możliwe udzielenie przedłużenia okresu wyłączności rynkowej sierocym produktom leczniczym niechronionym patentem („I regret to inform you that we do not share the intepretation [of] Article 37” oraz „In view of the above explanations, a meeting with the Commission services does not seem to be necessary”). Tak więc sformułowania użyte przez Komisję w owym piśmie ukazują jednoznacznie wolę z jednej strony udzielenia przez tę instytucję odmowy w zakresie dotyczącym wniosku o spotkanie, a z drugiej strony wyjaśnienia, że nie podziela ona proponowanej interpretacji art. 37 rozporządzenia nr 1901/2006.
W każdym razie, co zostało przypomniane już w pkt 48 powyżej, zwolnienie z cła antydumpingowego, z jakiego korzystają importerzy objęci zobowiązaniem, wynika z przepisów, które muszą zostać dostosowane, bądź to przez Komisję w tymczasowym rozporządzeniu antydumpingowym, bądź to przez Radę w ostatecznym rozporządzeniu antydumpingowym, w celu wdrożenia spornego zobowiązania. W niniejszej sprawie takie zwolnienie nastąpiło zatem, w przypadku wniesienia niniejszej skargi, w tymczasowym rozporządzeniu antydumpingowym, zmienionym przez rozporządzenie nr 748/2013. W związku z tym, ponieważ pierwsza zaskarżona decyzja została wdrożona przez inny akt, który może stanowić przedmiot skargi bądź to do sądu Unii, bądź to do sądów państw członkowskich (zob. podobnie postanowienie z dnia 21 stycznia 2014 r., Bricmate/Rada, T‑596/11, EU:T:2014:53, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo), wymaga ona środków wykonawczych.
8

Procedura przyznania członkowi EMS wsparcia na rzecz stabilności została określona w art. 13 porozumienia EMS w następujący sposób: „1. Członek EMS może zwrócić się do przewodniczącego rady gubernatorów z wnioskiem o udzielenie wsparcia na rzecz stabilności. Wniosek wskazuje instrument lub instrumenty pomocy finansowej, jakie można zastosować. Z chwilą otrzymania wniosku przewodniczący rady gubernatorów zleca Komisji Europejskiej we współpracy z [Europejskim Bankiem Centralnym] następujące zadania: a) ocenę zagrożenia dla stabilności finansowej strefy euro w całości i jej państw członkowskich, chyba że [Europejski Bank Centralny] przedstawił już analizę zgodnie z art. 18 ust. 2; b) ocenę równowagi zadłużenia publicznego; jeżeli jest to pożądane i możliwe, ocena powinna zostać dokonana we współpracy z [Międzynarodowym Funduszem Walutowym]; c) ocenę rzeczywistych i potencjalnych potrzeb członka EMS w zakresie finansowania. 2. Na podstawie wniosku członka EMS oraz oceny, o której mowa w ust. 1, rada gubernatorów może podjąć decyzję o przyznaniu co do zasady temu członkowi EMS wsparcia na rzecz stabilności w postaci programu pomocy finansowej. 3. W razie podjęcia decyzji na podstawie ust. 2 rada gubernatorów zleca Komisji Europejskiej – we współpracy z [Europejskim Bankiem Centralnym] oraz, jeżeli jest to możliwe, wspólnie z [Międzynarodowym Funduszem Walutowym] – uzgodnienie z zainteresowanym członkiem EMS protokołu ustaleń określającego szczegółowo warunki korzystania z programu pomocy finansowej. Protokół ustaleń uwzględnia powagę stwierdzonych trudności oraz charakter wybranego instrumentu pomocy finansowej. Jednocześnie dyrektor generalny EMS sporządza projekt umowy w sprawie programu pomocy finansowej określającej zasady finansowe pomocy oraz wybrane instrumenty; projekt podlega akceptacji rady gubernatorów. Protokół ustaleń musi być w pełni zgodny ze środkami koordynacji polityki gospodarczej przewidzianymi w [traktacie FUE], w szczególności z wszelkimi aktami prawa Unii Europejskiej, w tym z opiniami, ostrzeżeniami, zaleceniami i decyzjami skierowanymi do zainteresowanego członka EMS. 4. Komisja Europejska podpisuje protokół ustaleń w imieniu EMS, jeżeli jest on zgodny z warunkami, o których mowa w ust. 3, i po zatwierdzeniu przez radę gubernatorów. 5. Rada dyrektorów zatwierdza umowę w sprawie programu pomocy finansowej, która określa zasady udzielonego wsparcia na rzecz stabilności oraz ewentualnie sposób wypłaty pierwszej transzy pomocy. […] 7. Komisja Europejska – we współpracy z [Europejskim Bankiem Centralnym] oraz, jeżeli jest to możliwe, wspólnie z [Międzynarodowym Funduszem Walutowym] – zapewnia przestrzeganie warunków korzystania z programu pomocy finansowej”.
2

W dniach 19 grudnia 2007 r. i 2 września 2008 r., w następstwie decyzji nr 1982/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. dotyczącej siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) (Dz.U. 2006, L 412, s. 1), Komisja Wspólnot Europejskich zawarła ze skarżącą, odpowiednio, umowę o udzielenie dotacji zatytułowaną „Senior – Social Ethical and Privacy Needs in ICT for Older People: a dialogue roadmap” [Seniorzy – Potrzeby w zakresie etyki społecznej i prywatności w ICT (technologiach informacyjno-komunikacyjnych) dla osób starszych: dyskusja nad projektem działania; zwaną dalej „umową Senior”] oraz umowę o udzielenie dotacji zatytułowaną „Market Requirement, Barriers and Cost-Benefits Aspects of Assistive Technologies” (Wymogi rynkowe, przeszkody oraz aspekty kosztów i korzyści związane z technologiami wsparcia; zwaną dalej „umową MARE”).
55

Z powyższego wynika, że należy przyjąć wnioski o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów złożone przez AGPM, NFU, ESA i AIC na poparcie żądań skarżącej, a także wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów złożony przez UNAF oraz wspólny wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów złożony przez DBEB i ÖEB na poparcie żądań Komisji. Należy oddalić wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożony przez Melliferę. […]
Po czwarte, w odniesieniu do podniesionych przez skarżącą argumentów, zgodnie z którymi z jednej strony zaskarżana decyzja zawiera rozstrzygnięcie kwestii prawnej mającej znaczenie dla innych toczących się przed ECHA postępowań, która to kwestia miałaby znajdować zastosowanie we wszystkich przypadkach substancji produkowanych lub importowanych przez producenta lub importera w ilości co najmniej 1000 t rocznie, określonych w załączniku X do rozporządzenia nr 1907/2006, a z drugiej strony skarżąca jest zainteresowana podniesioną w zaskarżanej decyzji zasadą ogólną, należy podnieść, że prawo procesowe Unii nie zna środka prawnego pozwalającego sądowi na zajęcie stanowiska o charakterze ogólnym lub wydanie rozstrzygnięcia co do zasady (zob. wyrok z dnia 15 grudnia 2005 r., Infront WM/Komisja, T‑33/01, Zb.Orz., EU:T:2005:461, pkt 171 przytoczone tam orzecznictwo).
1

Komisja Europejska w następstwie różnych skierowanych do niej skarg, zgodnie z którymi wiele gmin niderlandzkich udzieliło pomocy zawodowym klubom piłkarskim w trudnej sytuacji finansowej, skierowała do Królestwa Niderlandów w dniach 27 maja 2011 r. i 6 lipca 2011 r. żądania udzielenia informacji. Odpowiedzi na jej pytania wpłynęły do niej odpowiednio w dniach 26 i 28 lipca 2011 r. i 1 września 2011 r.
1)

Zawiesza się wykonanie decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) AFA‑C‑0000004274‑77‑09/F z dnia 24 stycznia 2014 r. w zakresie, w jakim na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji udzielono na jej mocy osobie trzeciej dostępu do sprawozdania w przedmiocie bezpieczeństwa chemicznego i analizy roztworów będących zamiennikami substancji ftalan di(2-etyloheksyl) (DEHP) w wersji bardziej szczegółowej niż wersja zawierająca zaciemnienia wskazane we wniosku w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego i zamieszczona w załącznikach A.4.5 i A.4.6 do tego wniosku, z wyjątkiem, po pierwsze, informacji dotyczących klasyfikacji i oznaczania substancji, a po drugie, danych odnoszących się konkretnie i wyłącznie do spółek Arkema France, Grupa Azoty Zakłady Azotowe Kędzierzyn S.A. i Vinyloop Ferrara S.p.A.
4.

Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Przesłanki dopuszczalności — Środki nieprzesądzające orzeczenia co do istoty — Wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów będący przedmiotem odmownej decyzji zaskarżonej w drodze skargi o stwierdzenie nieważności — Środek pozbawiający przyszłe orzeczenie co do istoty skuteczności (effet utile) — Niedopuszczalność wniosku w przedmiocie środka tymczasowego (art. 278 TFUE, 279 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 104 § 2) (por. pkt 30, 31)
1.

Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zawieszenie wykonania — Przesłanki zastosowania — Pilny charakter — Poważna i nieodwracalna szkoda — Ciężar dowodu — Szkoda finansowa — Sytuacja, która może stanowić zagrożenie dla istnienia skarżącej spółki — Ocena w kontekście sytuacji grupy, do której przynależy dane przedsiębiorstwo i jej akcjonariatu — Interes publiczny związany z wykonywaniem decyzji wydanych przez instytucje Unii wykraczający poza interes szczególny spółek przynależących do danej grupy — Niezdolność do czynności prawnych w zakresie udzielenia wsparcia finansowego grupy, do której one przynależą — Brak (art. 278 TFUE) (por. pkt 18–21, 27–33)
1.

Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zawieszenie wykonania — Przesłanki zastosowania — Pilny charakter — Poważna i nieodwracalna szkoda — Ciężar dowodu — Szkoda finansowa — Sytuacja, która może stanowić zagrożenie dla istnienia skarżącej spółki — Ocena w kontekście sytuacji grupy, do której przynależy dane przedsiębiorstwo i jej akcjonariatu — Interes publiczny związany z wykonywaniem decyzji wydanych przez instytucje Unii wykraczający poza interes szczególny spółek przynależących do danej grupy — Niezdolność do czynności prawnych w zakresie udzielenia wsparcia finansowego grupy do której one przynależą — Brak (art. 278 TFUE) (por. pkt 18–21, 27–33)
Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 6 maja 2014 r. – Frucona Košice przeciwko Komisji

(sprawa T‑103/14 R)

„Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Alkohole i wyroby spirytusowe — Umorzenie zobowiązania podatkowego w ramach zbiorowego postępowania upadłościowego — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru — Brak fumus boni iuris”

1. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zawieszenie wykonania — Środki tymczasowe — Przesłanki zastosowania — Fumus boni iuris — Pilny charakter — Poważna i nieodwracalna szkoda — Charakter kumulatywny — Wyważenie wszystkich spornych interesów — Kolejność badania i sposób weryfikacji — Swobodna ocena przysługująca sędziemu orzekającemu w przedmiocie środków tymczasowych (art. 256 ust. 1 TFUE, art. 278 TFUE, 279 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 104 § 2) (por. pkt 16–18, 23, 67)

2. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wymogi formalne — Złożenie wniosków — Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów — Zarzuty prawne niepodniesione w skardze i pismach procesowych — Ogólne odesłanie do innych pism — Niedopuszczalność [art. 278 TFUE, 279 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c), art. 104 § 3] (por. pkt 22, 46)

3. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zawieszenie wykonania — Środki tymczasowe — Przesłanki zastosowania — Pilny charakter — Poważna i nieodwracalna szkoda — Ciężar dowodu — Szkoda finansowa — Sytuacja, która może stanowić zagrożenie dla istnienia skarżącej spółki — Ocena w kontekście sytuacji grupy, do której przynależy dane przedsiębiorstwo (art. 278 TFUE, 279 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 104 § 2) (por. pkt 51–54, 57, 64)

4. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zawieszenie wykonania — Środki tymczasowe — Przesłanki zastosowania — Pilny charakter — Decyzja Komisji nakazująca odzyskanie pomocy państwa — Istnienie możliwości zaskarżenia przed sądem krajowym krajowych środków wykonawczych — Uprawnienie sądu Unii do uwzględnienia tego rodzaju środków odwoławczych w ramach merytorycznej oceny wniosku w przedmiocie środka tymczasowego (art. 263 TFUE, 267 TFUE, 278 TFUE, 279 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 104 § 2) (por. pkt 59, 60)

5. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zawieszenie wykonania — Przesłanki zastosowania — Wyważenie wszystkich spornych interesów — Decyzja Komisji nakazująca odzyskanie pomocy państwa — Interes ogólny broniony przez Komisję a interes beneficjenta pomocy — Brak wyjątkowych okoliczności — Pierwszeństwo interesu ogólnego (art. 108 ust. 2 TFUE, art. 278 TFUE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 7) (por. pkt 68, 69)

Przedmiot

Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2013) 6261 final z dnia 16 października 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.18211 (C 25/2005) (ex NN 21/05) przyznanej przez Republikę Słowacką na rzecz Frucona Košice a.s., w zakresie, w jakim nakazuje ona Republice Słowackiej odzyskanie pomocy

Sentencja

1) Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.
4.

Pomoc przyznawana przez państwa — Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do środka krajowego — Tymczasowy charakter ocen dokonywanych przez Komisję — Natychmiastowe, pewne i wiążące skutki dla będącego beneficjentem państwa członkowskiego i racjonalna wątpliwość co do zgodności z prawem rozpatrywanego środka (art. 108 ust. 2 TFUE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 6) (por. pkt 29, 30)
4.

Pomoc przyznawana przez państwa — Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do środka krajowego — Tymczasowy charakter ocen dokonywanych przez Komisję — Natychmiastowe, pewne i wiążące skutki dla będącego beneficjentem państwa członkowskiego i racjonalna wątpliwość co do zgodności z prawem rozpatrywanego środka (art. 108 ust. 2 TFUE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 6) (por. pkt 30, 31)
Jeżeli przekazanie tekstu przesłanego za pośrednictwem poczty elektronicznej nie spełnia ustanowionych w art. 43 regulaminu postępowania przed Sądem wymogów pewności prawa, daty przekazania kopii skargi za pośrednictwem faksu lub poczty elektronicznej nie można uwzględnić do celów dochowania terminu do wniesienia skargi, a jedyną datą, jaką można wziąć pod uwagę do tych celów, jest data złożenia podpisanego oryginału skargi.

Ponadto do celów prawidłowego składania wszelkich pism procesowych art. 43 regulaminu postępowania, regulujący możliwość uwzględnienia jako daty wniesienia skargi daty przesłania za pośrednictwem poczty elektronicznej kopii podpisanego oryginału, wymaga od przedstawiciela strony złożenia odręcznego podpisu na oryginale pisma przed jego przesłaniem za pośrednictwem poczty elektronicznej i złożenia tego samego oryginału w sekretariacie Sądu najpóźniej w ciągu dziesięciu kolejnych dni. W tych okolicznościach, skoro okazuje się z mocą wsteczną, że podpisany oryginał pisma, który został materialnie złożony w sekretariacie Sądu w ciągu dziesięciu dni od przesłania za pośrednictwem poczty elektronicznej, nie jest opatrzony przynajmniej tym samym podpisem co podpis figurujący na dokumencie przekazanym za pośrednictwem poczty elektronicznej, to okoliczność ta wystarczy do stwierdzenia, że są to dwa różne dokumenty, nawet jeśli podpisy zostały faktycznie złożone przez tę samą osobę.

(por. pkt 14, 15)
W tym względzie w dziedzinie pomocy państwa fumus boni iuris na pierwszy rzut oka wydaje się szczególnie ważkie, w przypadku gdy decyzja, której dotyczy wniosek o zawieszenie wykonania, opiera się na przesłance, zgodnie z którą nowy środek podatkowy ma charakter selektywny z tych samych względów, co przyjęte przez Komisję w decyzjach wcześniejszych w celu zakwalifikowania pierwotnego systemu podatkowego jako pomocy przyznanej bezprawnie i niezgodnej z rynkiem wewnętrznym, chociaż Sąd stwierdził nieważność tych decyzji wcześniejszych wobec niewykazania przez Komisję, że wspomniany system jest selektywny, i to w następstwie szczegółowego zbadania zarówno okoliczności stanu faktycznego, jak i prawnego. W takim przypadku bowiem prawdopodobieństwo uwzględnienia skargi, z którą wiąże się wniosek o zastosowanie środków tymczasowych w kontekście owej rzekomo nowej pomocy, należy ocenić jako bardzo wysokie.

W ramach postępowania w przedmiocie środków tymczasowych w zakresie, w jakim przesłanki wymagane do przyznania środków tymczasowych są współzależne, mniej lub bardziej ważki charakter fumus boni iuris nie pozostaje bez wpływu na ocenę pilnego charakteru. Tak więc pilny charakter, na który może się powołać strona skarżąca, powinien być brany pod uwagę przez sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych, tym bardziej gdy uznał on fumus boni iuris za szczególnie ważkie.

Ocena tego, czy zastosowanie środków tymczasowych przez sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych jest pilne, zależy od sytuacji faktycznej, w jakiej znajduje się strona żądająca takich środków. Czysto teoretyczne i hipotetyczne ryzyko poniesienia szkody nie wystarcza do tego celu. Samo istnienie obowiązku prawnego dopóty nie prowadzi zatem co do zasady do powstania sytuacji o pilnym charakterze, wymagającej przyznania podmiotowi działającemu przed sądem środka tymczasowego, dopóki w celu zapewnienia przestrzegania tego obowiązku nie został przyjęty żaden wiążący środek wykonawczy.

Co się tyczy wniosku o zawieszenie wykonania decyzji w dziedzinie pomocy państwa, która wykazuje ścisły związek z wcześniejszymi decyzjami, których nieważność została stwierdzona przez Sąd, szkoda, która może zostać wyrządzona państwu członkowskiemu w wyniku odzyskania zarzucanej pomocy państwa, nie może zostać uznana za wystarczająco nieuchronną, aby mogła stanowić uzasadnienie wnoszonego zawieszenia wykonania, jeżeli Komisja wyraźnie oświadczyła, że zwalnia władze tego państwa z ciążącego na nich obowiązku odzyskania pomocy do czasu wydania przez Trybunał orzeczeń w przedmiocie odwołań od wyroków stwierdzających nieważność wspomnianych decyzji wcześniejszych i że to zawieszenie środków odzyskania pomocy nie narusza prawa Unii.

(por. pkt 33, 37, 40, 46)
Postanowienie Sądu (siódma izba) z dnia 23 lutego 2015 r. – Seven for all mankind / OHIM – Seven (SEVEN FOR ALL MANKIND)

(sprawa T‑505/14)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SEVEN FOR ALL MANKIND — Wcześniejsze graficzne, wspólnotowy i międzynarodowy, znaki towarowe Seven — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej”

Skarga o stwierdzenie nieważności — Zarzuty — Skarga na nową decyzję instytucji wydaną w wykonaniu orzeczenia Sądu stwierdzającego nieważność — Podważenie stanowiska, jakie zajął Sąd w wyroku stwierdzającym nieważność mającym powagę rzeczy osądzonej — Zarzut oczywiście bezzasadny (por. pkt 27, 28, 32)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 kwietnia 2014 r. (sprawa R 1277/2013‑1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Seven SpA a Seven for all mankind LLC

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
Termin przedawnienia powinien w celu spełnienia swej funkcji, jaką jest zapewnienie pewności prawa, zostać ustalony z góry, a określenie jego długości oraz zasad stosowania należy do kompetencji prawodawcy Unii. Ten ostatni korzysta ze swobody uznania w zakresie instytucji przedawnienia terminów. W sytuacji gdy administracja jest w stanie udowodnić, że zainteresowany umyślnie wprowadził ją w błąd, niemożność powołania się na pięcioletni termin przedawnienia względem działania administracji polegającego na odzyskaniu nienależnie wypłaconych kwot nie jest sprzeczna z zasadą pewności prawa, pod warunkiem że administracja działa w rozsądnym terminie. Nie można zatem z tego wywieść, że w braku wiążącego terminu określonego normą prawa Unii, mamy do czynienia z naruszeniem zasady pewności prawa. Przeciwnie, spoczywający na administracji obowiązek działania w rozsądnym terminie, którego przestrzeganie może podlegać kontroli sądu Unii, oferuje wystarczający poziom ochrony w sytuacjach, w których przepisy prawne nie ustanawiają żadnego terminu przedawnienia.

Celem art. 85 akapit drugi zdanie drugie regulaminu pracowniczego jest ochrona interesów finansowych Unii w szczególnym kontekście stosunków między instytucjami Unii a ich pracownikami, czyli osobami, które są z tymi instytucjami związane obowiązkiem zachowania lojalności ustanowionym w art. 11 regulaminu pracowniczego. Z tego wynika, że w szczególnej sytuacji określonej w tym przepisie, zobowiązującej administrację w wypadku, gdy jest ona w stanie udowodnić, że dany pracownik umyślnie wprowadził ją w błąd, z naruszeniem obowiązku zachowania lojalności, do odzyskania w całości nienależnie pobranych kwot, niemożność powołania się na pięcioletni termin przedawnienia nie wykracza poza to, co konieczne do osiągnięcia realizowanego celu, a ponadto jest zgodna z art. 73a rozporządzenia nr 1995/2006 zmieniającego rozporządzenie nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.

(zob. pkt 35, 36)
2.

Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zawieszenie wykonania — Środki tymczasowe — Przesłanki zastosowania — Pilny charakter — Poważna i nieodwracalna szkoda — Ciężar dowodu — Szkoda finansowa — Sytuacja, która może stanowić zagrożenie dla istnienia skarżącej spółki lub zmieniająca w sposób nieodwracalny jej pozycję na rynku — Ocena w kontekście sytuacji grupy, do której przynależy — Obowiązek dostarczenia konkretnych i precyzyjnych wskazówek co do sytuacji ekonomicznej i finansowej grupy (art. 278 TFUE, 279 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 104 § 2) (por. pkt 29, 30, 32, 33)