ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 194/10

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 8 kwietnia 2011 r. — Football Dataco Ltd, Scottish Premier League Ltd, Scottish Football League i PA Sport UK Limited przeciwko Sportradar GmbH (spółce z siedzibą w Niemczech) i Sportradar AG (spółce z siedzibą w Szwajcarii)

(Sprawa C-173/11)

2011/C 194/13

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona powodowa: Football Dataco Ltd, Scottish Premier League Ltd, Scottish Football League i PA Sport UK Limited.

Strona pozwana: Sportradar GmbH i Sportradar AG.

Pytanie prejudycjalne

W sytuacji, gdy dany podmiot umieszcza dane pochodzące z bazy danych chronionej przez sui generis prawo do bazy danych zgodnie z dyrektywą 96/9/WE (1) na serwerze internetowym należącym do tego podmiotu i znajdującym się w państwie członkowskim A, a w odpowiedzi na żądanie pochodzące od użytkownika w innym państwie członkowskim B serwer ten przesyła wymienione dane do komputera użytkownika, tak że dane te przechowywane są w pamięci tego komputera i wyświetlane na jego ekranie:

a) czy czynność polegająca na przesyłaniu danych stanowi „pobieranie” lub „ponowne wykorzystywanie” przez ten podmiot?

b) czy czynność polegająca na pobieraniu lub ponownym wykorzystywaniu przez ten podmiot ma miejsce: (i) jedynie w państwie A (ii) jedynie w państwie B; czy też (iii) zarówno w państwie A, jak i w państwie B?

(1) Dyrektywa 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych (Dz.U. L 77, s. 20).
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 15 kwietnia 2011 r.– Syllogos Ellinon Poleodomon kai Chorotakton przeciwko 1) Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias kai Dimosion Ergon, 2) Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon i 3) Ypourgos Esoterikon, Dimosias Dioikisis kai Apokentrosis

(Sprawa C-177/11)

2011/C 194/14

Język postępowania: grecki

Sąd krajowy

Symvoulio tis Epikrateias

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Syllogos Ellinon Poleodomon kai Chorotakton (Stowarzyszenie greckich specjalistów w dziedzinie urbanistyki i planowania przestrzennego)

Strona pozwana: 1) Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias kai Dimosion Ergon (minister właściwy ds. środowiska naturalnego, gospodarki przestrzennej i robót publicznych), 2) Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon kai (minister właściwy ds. ds. gospodarki i finansów), 3) Ypourgos Esoterikon, Dimosias Dioikisis kai Apokentrosis (minister właściwy ds. spraw wewnętrznych, administracji publicznej i decentralizacji)

Pytanie prejudycjalne

„Czy art. 3 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/42/WE w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197, s. 30), który stanowi, że »ocenę wpływu na środowisko przeprowadza się w odniesieniu do wszystkich planów i programów, które, ze względu na potencjalny wpływ na tereny, zostały uznane za wymagające oceny na podstawie art. 6 lub 7 dyrektywy 92/43/EWG« oznacza, iż obowiązek przeprowadzenia w odniesieniu do określonego planu oceny wpływu na środowisko zależy od wystąpienia w przypadku takiego planu przesłanek dokonania oceny wpływu na środowisko w rozumieniu dyrektywy 92/43/EWG i że w konsekwencji również wspomniany przepis dyrektywy 2001/42 wymaga — podobnie jak rzeczone przepisy dyrektywy 92/43 — stwierdzenia, że plan może potencjalnie powodować znaczący wpływ na określony specjalny obszar ochrony pozostawiając dokonanie stosownej materialnej oceny państwom członkowskim? Czy też w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/42 obowiązek przeprowadzenia zgodnie z nim oceny wpływu na środowisko nie zależy od wystąpienia przesłanek przeprowadzenia oceny wpływu na środowisko w rozumieniu dyrektywy 92/43, czyli od osądu, iż potencjalny wpływ na specjalny obszar ochrony jest znaczny, lecz po to by powstał obowiązek przeprowadzenia takiej oceny wystarcza stwierdzenie, iż określony plan jest w jakiś sposób związany z jednym z terenów, o których mowa w dyrektywie 92/43 a nie koniecznie z specjalnym obszarem ochrony?”
1)

Czy w sytuacji, w której w latach 2005 i 2006 kiedy to do publicznego składu celnego położonego na obszarze państwa członkowskiego Unii Europejskiej przez importera z tego państwa członkowskiego przywożone były towary pochodzące z państwa nienależącego do Unii Europejskiej (Ukrainy), które następnie były przetwarzane w tym składzie celnym w procedurze uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu zawieszeń i w której produkt końcowy zamiast zostać natychmiast wywiezionym zgodnie z art. 114 rozporządzenia EWG nr 2913/92, został sprzedany w tym samym składzie przez podmiot, który dokonał jego przetworzenia innej spółce z rzeczonego państwa członkowskiego, która nie wprowadziła go do swobodnego obrotu ze wspomnianego składu celnego, lecz następnie objęła ponownie procedurą składu celnego — do wspomnianej sprzedaży towarów w tym samym składzie celnym mają zastosowanie wciąż i jedynie wspólnotowe przepisy celne lub też czy wraz z omawianą sprzedażą towarów sytuacja prawna uległa zmianie takiej, iż wspomniana transakcja podlega szóstej dyrektywie Rady z dnia 17 maja 1977 r. 77/388/EWG (1), czyli że dla celów systemu podatku od wartości dodanej w rozumieniu szóstej dyrektywy publiczny skład celny położony na obszarze jednego z państw członkowskich można uznać za część obszaru Wspólnoty a dokładniej obszaru tego państwa członkowskiego w rozumieniu definicji zawartej w art. 3 szóstej dyrektywy?
2)

W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy z art. 43 i 49 traktatu WE zgodne są przepisy krajowe mające same w sobie na celu zwalczanie przestępczości poprzez kontrolę przedsiębiorstw działających w omawianym sektorze w sposób zapewniający, iż działalność taka jest prowadzona jedynie w obszarach podlegających kontroli, które przyznają wyłączne prawo prowadzenia, zarządzania, organizowania i zapewniania funkcjonowania gier losowych jednemu przedsiębiorstwu również w sytuacji gdy równoległym skutkiem przyznania tego prawa jest nieograniczone powiększanie się oferty; czy też konieczne jest w każdym razie — i aby ograniczenie takie było uważane za odpowiednie do osiągnięcia celu zwalczania przestępczości — by powiększanie się oferty było kontrolowane czyli by utrzymywało się w ramach niezbędnych dla realizacji tego celu i nie wykraczało poza te ramy. W wypadku gdyby wspomniane powiększanie się powinno być kontrolowane czy można uważać, iż jest ono kontrolowane gdy w sektorze tym wyłączne prawo zostaje przyznane podmiotowi mającemu cechy opisane w pierwszym pytaniu prejudycjalnym. Wreszcie w wypadku gdyby uznano, iż przyznanie wyłącznego prawa, o którym mowa prowadzi do kontrolowanego powiększania się oferty gier losowych czy przyznanie go jednemu przedsiębiorstwu wykracza poza to co niezbędne w znaczeniu takim, iż ten sam cel może zostać skutecznie zrealizowany również przez przyznanie takiego prawa więcej niż jednemu przedsiębiorstwu?
1)

Czy dyrektywa Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. (1) gwarantuje prawo do korzystania z minimalnych warunków przyjęcia, ustanowionych w tej dyrektywie, osobom ubiegającym się o azyl, w wypadku których państwo członkowskie, do którego został skierowany wniosek o udzielenie azylu, postanawia, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. (2), zwrócić się do innego państwa członkowskiego, które uznaje za właściwe za rozpatrzenie wskazanego wniosku, przez okres trwania procedury przyjęcia albo ponownego przyjęcia przez to inne państwo członkowskie?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 186/11

Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Danii

(Sprawa C-95/11)

2011/C 186/18

Język postępowania: duński

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, pełnomocnik, i H. Peytz, adwokat)

Strona pozwana: Królestwo Danii

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że, umożliwiając osobom niebędącym podatnikami przystępowanie do grupy podatkowej VAT, Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 9 i 11 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1);

— obciążenie Królestwa Danii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Mając na celu ułatwienie procedur administracyjnych oraz zapobieganie pewnym formom nadużyć, Rada w dyrektywie 2006/112/WE umożliwiła państwom członkowskim uznanie pewnych grup podatników za jednego podatnika. Komisja jest zdania, że ta dyrektywa nie umożliwia przystępowania do takich grup podatkowych VAT osób niebędących podatnikami, i, co za tym idzie, przyznania im praw i obciążenia ich obowiązkami tych podatników. Duńskie prawodawstwo umożliwiające osobom niebędącym podatnikami przystępowanie do grupy podatkowej VAT jest zatem niezgodne z tą dyrektywą.

(1) JO L 347, s. 1
2)

W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy z art. 43 i 49 traktat WE zgodne są przepisy krajowe mające same w sobie na celu zwalczanie przestępczości poprzez kontrolę przedsiębiorstw działających w omawianym sektorze w sposób zapewniający, iż działalność taka jest prowadzona jedynie w obszarach podlegających kontroli, które przyznają wyłączne prawo prowadzenia, zarządzania, organizowania i zapewniania funkcjonowania gier losowych jednemu przedsiębiorstwu również w sytuacji gdy równoległym skutkiem przyznania tego prawa jest nieograniczone powiększanie się oferty; czy też konieczne jest w każdym razie — i aby ograniczenie takie było uważane za odpowiednie do osiągnięcia celu zwalczania przestępczości — by powiększanie się oferty było kontrolowane czyli by utrzymywało się w ramach niezbędnych dla realizacji tego celu i nie wykraczało poza te ramy. W wypadku gdyby wspomniane powiększanie się powinno być kontrolowane czy można uważać, iż jest ono kontrolowane gdy w sektorze tym wyłączne prawo zostaje przyznane podmiotowi mającemu cechy opisane w pierwszym pytaniu prejudycjalnym. Wreszcie w wypadku gdyby uznano, iż przyznanie wyłącznego prawa, o którym mowa prowadzi do kontrolowanego powiększania się oferty gier losowych czy przyznanie go jednemu przedsiębiorstwu wykracza poza to co niezbędne w znaczeniu takim, iż ten sam cel może zostać skutecznie zrealizowany również przez przyznanie takiego prawa więcej niż jednemu przedsiębiorstwu?
1)

Czy art. 6 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) i art. 13 B lit. b) szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uznaniu za świadczenie usług zwolnione z podatku, jako najem lub dzierżawa nieruchomości w rozumieniu art. 13 B lit. b), użytkowanie do celów prywatnych przez osoby zarządzające, członków organów lub wspólników spółki będącej podatnikiem i mającej osobowość prawną, albo przez członków rodzin tych osób, części lub całości nieruchomości wchodzącej w skład majątku tej spółki i w związku z tym stanowiącej w całości część przedsiębiorstwa, w sytuacji gdy w zamian za użytkowanie to nie żąda się zapłaty czynszu w pieniądzu, lecz uważa się je za świadczenie w naturze, podlegające opodatkowaniu w ramach podatku dochodowego płaconego przez owe osoby, w związku z czym z podatkowego punktu widzenia użytkowanie to traktowane jest jako wynagrodzenie za część pracy, którą świadczą te osoby?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 211/13

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 28 kwietnia 2011 r. — Eric Libert, Christian Van Eycken, Max Bleeckx, Syndicat national des propriétaires et copropriétaires (ASBL), Olivier de Clippele przeciwko rządowi flamandzkiemu

(Sprawa C-197/11)

2011/C 211/25

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Cour constitutionnelle.

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Eric Libert, Christian Van Eycken, Max Bleeckx, Syndicat national des propriétaires et copropriétaires (ASBL), Olivier de Clippele.

Strona pozwana: rząd flamandzki

Interwenienci: Collège de la Commission communautaire française, Gouvernement de la Communauté française, Conseil des ministres

Pytania prejudycjalne

Czy wykładni art. 21, 45, 49, 56 i 63 TFUE oraz art. 22 i 24 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (1) należy dokonywać z ten sposób, że stoją na przeszkodzie uregulowaniom ustanowionym w Księdze 5 dekretu Regionu Flamandzkiego z dnia 27 marca 2009 r. w sprawie polityki dotyczącej gruntów i nieruchomości, zatytułowanej „Mieszkać z swym własnym regionie” [Wonen in eigen streek], które uzależniają przeniesienie prawa do gruntów i wzniesionych na nich budynków w określonych gminach, zwanych gminami docelowymi, od wykazania przez kupującego lub najemcę wystarczającego związku z tymi gminami w rozumieniu art. 5.2.1 § 2 dekretu?

(1) Dz.U. L 158, s. 77.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 211/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 16 maja 2011 r. — Expedia Inc. przeciwko Autorité de la concurrence, Ministre de l'Économie, de l'Industrie et de l'Emploi, Société nationale des chemins de fer français (SNCF), Voyages-SNCF.Com, Agence Voyages-SNCF.Com, VFE Commerce, IDTGV

(Sprawa C-226/11)

2011/C 211/32

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Cour de cassation (Francja).

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Expedia Inc.

Strona pozwana: Autorité de la concurrence, Ministre de l'Économie, de l'Industrie et de l'Emploi, Société nationale des chemins de fer français (SNCF), Voyages-SNCF.Com, Agence Voyages-SNCF.Com, VFE Commerce, IDTGV.

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 101 ust. 1 TFUE i art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by porozumienia, decyzje związków przedsiębiorstw i praktyki uzgodnione mogące mieć wpływ na handel pomiędzy państwami członkowskimi, ale które nie osiągają progów określonych przez Komisję Europejską w jej obwieszczeniu z dnia 22 grudnia 2001 r. w sprawie porozumień o mniejszym znaczeniu, które nie ograniczają odczuwalnie konkurencji na mocy art. 81 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (de minimis) (Dz.U. C 358/13) były ścigane i karane przez krajowy organ ochrony konkurencji zarówno na podstawie art. 101 ust. 1 TFUE, jak i przepisów krajowego prawa ochrony konkurencji?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003 L, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 211/16

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 13 maja 2011 r. — Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs przeciwko Able UK Ltd.

(Sprawa C-225/11)

2011/C 211/31

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs

Strona pozwana: Able UK Ltd.

Pytania prejudycjalne

1) Czy wykładni art. 151 ust. 1 lit. c) głównej dyrektywy w sprawie podatku VAT (1) należy dokonywać w ten sposób, że zwolnieniem z VAT objęte jest świadczenie w Zjednoczonym Królestwie na rzecz Departamentu Administracji Transportu Morskiego Stanów Zjednoczonych usług demontażu przestarzałych statków morskich Stanów Zjednoczonych w jednej lub w obu następujących sytuacjach: a) Jeżeli świadczenie to nie zostało dokonane na rzecz części sił zbrojnych członka NATO, biorącego udział we wspólnych działaniach obronnych lub na rzecz towarzyszącego im personelu cywilnego; b) Jeżeli świadczenie to nie zostało dokonane na rzecz części sił zbrojnych członka NATO, stacjonujących w Zjednoczonym Królestwie lub wizytujących Zjednoczone Królestwo lub na rzecz towarzyszącego tym siłom personelu cywilnego?

(1) Dz.U. L 347, s.1.
2)

Czy — pod warunkiem, że mają zastosowanie — art. 3 i art. 5 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich w związku z pkt 1 lit. j) i pkt 2 lit. b) zdanie drugie załącznika do art. 3 ust. 3 tej dyrektywy oraz art. 3 ust. 3 w związku z lit. b) lub c) załącznika A do dyrektywy 2003/55/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE należy interpretować w ten sposób, że klauzule dotyczące zmiany cen w umowach na dostawy gazu ziemnego zawieranych z odbiorcami specjalnymi spełniają wymóg sporządzenia prostym i zrozumiałym językiem lub niezbędnego stopnia przejrzystości, jeżeli w tych umowach wprawdzie nie wskazuje się przyczyn, warunków i zakresu zmiany ceny, jednakże zagwarantowane jest, że przedsiębiorstwo dostaw gazu poinformuje swoich odbiorców z góry w odpowiednim terminie o każdej podwyżce ceny i że odbiorcy ci mają prawo do rozwiązania umowy, jeżeli nie zamierzają zaakceptować podanych im do wiadomości zmienionych warunków?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 204/13

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 1 kwietnia 2011 r. — Bawaria Motors Sp. z o.o. i Minister Finansów

(Sprawa C-160/11)

2011/C 204/25

Język postępowania: polski

Sąd krajowy

Naczelny Sąd Administracyjny

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strony skarżące: Bawaria Motors Sp. z o.o., Minister Finansów

Pytanie prejudycjalne

czy unormowania wynikające z art. 313 ust. 1 i art. 314 w zw. z art. 136 oraz art. 315 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) (dalej Dyrektywa 112) — należy interpretować w ten sposób, iż pozwalają one na zastosowanie procedury szczególnej „marży” dla podatników pośredników w dostawach towarów używanych także w tej sytuacji, gdy dokonują oni odsprzedaży zakupionych samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, co do których zastosowano z mocy polskich przepisów krajowych przyjętych w § 13 ust 1 pkt 5) Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 212 poz. 1336 ze zm.) zwolnienie od podatku dostawy samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych przez podatników, którym przy ich nabyciu przysługiwało jedynie prawo do częściowego odliczenia podatku naliczonego, o którym stanowił art. 86 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej jako ustawa o VAT), jeżeli te samochody i pojazdy były towarami używanymi w rozumieniu art. 43 ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 311 ust. 1 (1) Dyrektywy 112?

(1) Dz.U. L 347, s. 1
4)

Czy uregulowanie zakładowego systemu zabezpieczenia socjalnego przewidujące, że w przypadku pracowników, którzy ukończyli 54 rok życia i z którymi stosunek pracy zostaje rozwiązany z przyczyn organizacyjnych, dokonywane jest alternatywne obliczenie odprawy na podstawie najwcześniej możliwego momentu rozpoczęcia korzystania ze świadczeń emerytalnych i w porównaniu do zwykłej metody obliczania, która w szczególności nawiązuje do długości stażu pracy w przedsiębiorstwie, wypłaceniu podlega mniejsza kwota odprawy, jednakże co najmniej połowa zwykłej kwoty odprawy, a w przypadku tej alternatywnej metody obliczania za decydujące kryterium przyjmuje się nabycie uprawnień do świadczeń emerytalnych ze względu na niepełnosprawność, narusza zakaz dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność w rozumieniu art. 1 i art. 16 dyrektywy 2000/78/WE ?
2)

Czy wykładni art. 39 wyżej wymienionej dyrektywy Rady w związku z jej motywem 27 i art. 267 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że wymagany tym przepisem skuteczny środek odwoławczy jest przewidziany w prawie krajowym wówczas, gdy funkcja przeprowadzenia kontroli sądowej lub postępowania odwoławczego w odniesieniu do wydanego w pierwszej instancji rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosków o udzielenie azylu jest przyznana przez prawo odwołaniu do Trybunału, utworzonego na podstawie ustawy wydanej przez parlament i wyposażonego w kompetencje do wydawania wiążących decyzji na korzyść osoby ubiegającej się o azyl, które dotyczy wszystkich istotnych dla wniosku kwestii prawnych i faktycznych, bez względu na istnienie ustaleń administracyjnych lub organizacyjnych, które posiadają niektóre lub wszystkie następujące cechy charakterystyczne: — zachowanie przez rządowego ministra szczątkowych uprawnień dyskrecjonalnych do uchylenia negatywnej decyzji w przedmiocie wniosku; — istnienie organizacyjnych i administracyjnych powiązań między organami odpowiedzialnymi za wydawanie decyzji w pierwszej instancji oraz rozpatrywanie odwołań; — fakt, że wydający decyzje członkowie Trybunału są mianowani przez Ministra, sprawują funkcję w niepełnym wymiarze czasu pracy przez okres trzech lat i otrzymują wynagrodzenie od poszczególnych spraw; — zachowanie przez Ministra uprawnień do wydawania instrukcji, takich jak wyszczególnione w art. 12, art. 16 ust. 2B lit. b) oraz art. 16 ust. 11 wyżej wymienionej ustawy?
3)

Pomocniczo , na wypadek, gdyby Trybunał uznał, iż w niniejszym przypadku należy posłużyć się mechanizmem wzmocnionej współpracy oraz że można ustanowić regulację tytułów prawnych podlegających prawu Unii bez dysponowania systemem rozstrzygania sporów dotyczących tych tytułów, Królestwo Hiszpanii podnosi, że nie zostały spełnione przesłanki konieczne dla przyjęcia mechanizmu wzmocnionej współpracy, w związku z czym zachodzą następujące powody unieważnienia: 3.1. naruszenie art. 20 ust. 1 TUE , ponieważ wzmocniona współpraca w niniejszym przypadku nie jest ostatecznym środkiem, ani też nie spełnia celów przewidzianych w TUE, a także ponieważ odnosi się do dziedzin wyłączonych spod wzmocnionej współpracy, ponieważ należą do wyłącznych kompetencji UE. 3.2. naruszenie art. 326 TFUE , ponieważ wzmocniona współpraca w niniejszym przypadku narusza zasadę niedyskryminacji, rynek wewnętrzny oraz spójność gospodarczą, społeczną i terytorialną, dyskryminując handel pomiędzy państwami członkowskimi i prowadząc do zakłócenia kompetencji. 3.3. naruszenie art. 327 TFUE, ponieważ wzmocniona współpraca narusza prawa Królestwa Hiszpanii, które w niej nie uczestniczy.
4)

Czy prawidłowa interpretacja art. 7 ust. 2 lit c) Rozporządzenia nr 1896/2006 oznacza, że w przypadku, gdy prawo państwa członkowskiego nie przewiduje automatycznego doliczania odsetek, to w postępowaniu o wydanie europejskiego nakazu zapłaty można obok roszczenia głównego dochodzić: a) wszystkich odsetek, w tym także tzw. odsetek otwartych (liczonych od dnia ich wymagalności wskazanego ściśle określoną datą do nieokreślonego datą dnia zapłaty, np. „od dnia 20 marca 2011 r. do dnia zapłaty”); b) tylko odsetek naliczonych od dnia ich wymagalności wskazanego ściśle określoną datą do dnia wniesienia pozwu lub do dnia wydania nakazu zapłaty; c) wyłącznie odsetek naliczonych od dnia ich wymagalności wskazanego ściśle określoną datą do dnia złożenia pozwu?