ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawa T-208/18: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2018 r. – Nessim Daoud i in. / Rada i in.

Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2018 r. – Nessim Daoud i in. / Rada i in.

(Sprawa T-208/18)

Strony

Strona skarżąca: Magdy Milad Nessim Daoud (Blainville, Kanada), Larsennar Ltd (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) oraz Maxim Zakharchenko (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: A. Markides, M. Ioannides, C. Velaris i C. Velaris, lawyers, A. Robertson, QC i G. Rothschild, barrister)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny, Eurogrupa (reprezentowana przez Radę Unii Europejskiej) oraz Unia Europejska (reprezentowana przez Komisję Europejską)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— zasądzenie od pozwanych na rzecz skarżących kwot wskazanych w załączonym do skargi wykazie, powiększonych o odsetki naliczane od dnia 26 marca 2013 r. do dnia wydania wyroku przez Sąd;

lub, ewentualnie:

— uznanie, że pozwani ponoszą odpowiedzialność pozaumowną, i określenie procedury celem ustalenia rzeczywistej, możliwej do pokrycia straty poniesionej przez skarżących;

i w każdym wypadku:

— obciążenie pozwanych poniesionymi przez skarżących kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które są w istocie takie same jak zarzuty podniesione w sprawie T-147/18, APG Intercon i in. / Rada i in., lub do nich podobne.
3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad równego traktowania i dobrej administracji. Po pierwsze, skarżący uważa, że Parlament naruszył w odniesieniu do niego zasadę równości w porównaniu z posłami znajdującymi się w sytuacjach, które jeśli nie identyczne, to są co najmniej porównywalne, a zatem w konsekwencji Parlament również naruszył zasadę dobrej administracji, która wiąże się z obowiązkiem starannego i bezstronnego zbadania przez instytucję właściwą wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Po drugie, skarżący uważa, że łańcuch poszlak pozwala stwierdzić oczywisty przypadek fumus persecutionis wobec niego.
—

zobowiązanie Komisji do ustosunkowania się w ramach odpowiedzi na skargę do określonych pytań skarżącej dotyczących przebiegu badania skutków przedmiotowej koncentracji na konkurencję oraz do przedstawienie określonych dowodów stanowiących podstawę decyzji Komisji Europejskiej.
2.

Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem, oczywistych naruszeń prawa oraz błędów dotyczących okoliczności faktycznych, oczywistych błędów w ocenie, naruszenia zasady pewności prawa i arbitralności podejmowania decyzji w odniesieniu do oceny zagrożeń. Obejmuje to zarzut niezgodności z prawem na podstawie art. 277 TFUE dotyczący istotnych przepisów załącznika XIII do rozporządzenia REACH lub wcześniejszych aktów i środków.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Rada naruszyła zasadę dobrej administracji, a także naruszyła przysługujące skarżącemu prawo do obrony i skutecznej ochrony sądowej, nie udzielając mu w rozsądnym terminie dostępu do dowodów rzekomo wspierających umieszczenie go w wykazie.
2.

Zarzut drugi dotyczący rozstroju zdrowia spowodowanego mobbingiem w Pozwanej Agencji. W kwietniu 2016 r. Skarżąca doznała nagłego i ostrego rozstroju zdrowia, co zostało potwierdzone dokumentacją medyczną. Leczenie to jest w dalszym ciągu kontynuowane przez Skarżącą. Lekarze stwierdzili, że rozstrój zdrowia miał miejsce na tle nerwowym, w szczególności z powodu mobbingu w pracy i wypalenia zawodowego. Skarżąca poniosła koszty leczenia wynikające z dokumentacji medycznej załączonej do Skargi.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Radę zasady dobrej administracji i przysługujących skarżącemu prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej poprzez nieudzielenie mu w rozsądnym terminie dostępu do dowodów rzekomo uzasadniających umieszczenie jego nazwiska w wykazie.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 190/35

Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2018 r. – Vanda Pharmaceuticals / Komisja

(Sprawa T-211/18)

(2018/C 190/59)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Vanda Pharmaceuticals Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci M. Meulenbelt, B. Natens, A.S. Melin i C. Muttin)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2018) 252 final z dnia 15.1.2018 r. w sprawie odmowy, na mocy rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, wydania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Fanaptum – iloperydon”, wraz z wnioskami naukowymi i uzasadnieniem odmowy z dnia 9 listopada 2017 r. oraz sprawozdaniem oceniającym Komitetu ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi z dnia 9 listopada 2017 r.;

— tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności tylko ww. decyzji wykonawczej Komisji C(2018) 252 final;

— obciążenie Komisji Europejskiej poniesionymi przez skarżącą kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

1. Zarzut pierwszy, iż ocena ryzyka potencjalnego arytmogennego charakteru iloperidone opiera się na braku uzasadnienia (a w każdym razie jest oczywiście błędna) oraz narusza zasadę równego traktowania.

2. Zarzut drugi, iż ocena środków minimalizacji ryzyka zaproponowanych dla iloperidone opiera się na braku uzasadnienia (a w każdym razie jest oczywiście błędna) oraz narusza art. 5 ust. 1 i art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej i zasadę równego traktowania.

3. Zarzut trzeci, iż ocena konsekwencji opóźnionego wystąpienia skutków iloperidone jest oparta na braku uzasadnienia i narusza art. 5 ust. 1 i art. 5 ust. 4 Traktatu o UE.

4. Zarzut czwarty, iż wymóg wskazania populacji, w której iloperidone odniósłby lepszy skutek niż inne produkty, narusza art. 5 ust. 1 1, art. 5 ust. 2 i art. 5 ust. 3 Traktatu o UE, art. 12 i 81 ust. 2 rozporządzenia 726/2004 (1) oraz zasadę równego traktowania.

5. Zarzut piąty, iż ogólna ocena ryzyka i korzyści iloperidone jest oparta na braku uzasadnienia (a w każdym razie jest oczywiście błędna).

(1) Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004 L 136, s. 1).
4.

Zarzut czwarty oparty jest na naruszeniu zasady proporcjonalności, ponieważ włączenie BPA do wykazu substancji kandydackich, gdy nie chodzi podmiot pośredniczący, przekracza granice tego, co jest właściwe i konieczne dla wyznaczonego celu i nie stanowi środka najmniej restrykcyjnego, do jakiego mogłaby się odwołać Europejska Agencja Chemikaliów.
2.

Zarzut drugi, dotyczący błędów w ocenie popełnionych przez komisję konkursową przy ocenie informacji zawartych w formularzu zgłoszenia strony skarżącej. Komisja konkursowa postąpiła wbrew ogłoszeniu o konkursie stwierdzając, że strona skarżąca nie posiada poziomu wykształcenia odpowiadającego ukończonym studiom wyższym trwającym co najmniej 3 lata, potwierdzonego dyplomem ukończenia studiów, koniecznego do tego, by zostać dopuszczonym do konkursu.
2.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 21a, 22b i 23 regulaminu pracowniczego dotyczących zakazu popełniania bezprawnych czynów, w szczególności w zakresie, w jakim zmuszono skarżącego do udziału w postepowaniu w sprawie oceny 2016, chociaż nie świadczył on w ogóle pracy z racji niezdolności do wykonywania pracy i wydalenia ze służby od dnia 1 sierpnia 2016 r.
—

nakazanie przywrócenia skarżącej statusu członka personelu tymczasowego w CdT z dniem 1 stycznia 2019 r. lub, jeżeli okaże się to niemożliwe, zobowiązanie pozwanego do wypłacenia odszkodowania za poniesioną przez nią szkodę majątkową i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, która wynikała w jej przypadku z utraty zatrudnienia na czas nieokreślony, a która została oszacowana na kwotę odpowiadającą wynagrodzeniu, jakie pobierałaby, gdyby pozostawała w służbie CdT przez cztery lata, pomniejszoną w razie potrzeby o wynagrodzenie lub odszkodowanie, jakie może otrzymać, oraz zobowiązanie pozwanego do wpłacenia do wspólnotowego systemu emerytalno-rentowego odpowiednich składek;
2.

Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu co do okoliczności faktycznych — Komisja popełniła oczywisty błąd co do okoliczności faktycznych, uznając że wcześniejszy system pomocy został wchłonięty przez obecny system pomocy. Jest oczywiste, że nie nastąpiło żadne wchłonięcie i że – przeciwnie – w całym rozpatrywanym okresie istniały dwa całkowicie odrębne systemy pomocy, z których każdy wymagał dokonania jego własnej oceny zgodności z zasadami dotyczącymi pomocy państwa.
—

Strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana naruszyła zasadę dobrej wiary, ponieważ przewidziana kontrola została przeprowadzona niezgodnie z prawem przez osobę trzecią, która nie należała do personelu wykonawcy wyznaczonego przez stronę pozwaną lub jego podwykonawców wyraźnie przez nią zatwierdzonych. W odniesieniu do tej osoby trzeciej w trakcie przeprowadzania kontroli pojawiły się pytania co do bezstronności, gdy działała ona niezgodnie z prawem.
—

orzeczenie, iż, — stwierdza się nieważność decyzji z dnia 23 maja 2017 r. o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej, zgodnie z którą kwota netto jego emerytury zostaje obniżona o 20 %, czyli potrąca się z niej 1015 EUR miesięcznie, do dnia 30 września 2025 r. na podstawie art. 9 ust. 2 załącznika IX do regulaminu pracowniczego; — tytułem ewentualnym, zasądza się od ESDZ na rzecz skarżącego kwotę ustaloną ex aequo et bono tytułem naprawienia szkody; — ESDZ zostaje w każdym razie obciążona kosztami postepowania
Sprawa T-199/18: Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2018 r. – SCF Terminal (Cyprus) i S H B / Rada i in.

Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2018 r. – SCF Terminal (Cyprus) i S H B / Rada i in.

(Sprawa T-199/18)

Strony

Strona skarżąca: SCF Terminal (Cyprus) LTD (Limassol, Cypr) i S H B, Inc. (Monrovia, Liberia) (przedstawiciele: adwokaci P. Tridimas, Barrister, K. Kakoulli, P. Panayides i C. Pericleous)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny, Eurogrupa i Unia Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— zasądzenie od pozwanych na rzecz skarżących kwot wskazanych w załączonym do niniejszej skargi wykazie, powiększonych o odsetki naliczane od dnia 26 marca 2013 r. do dnia wydania wyroku przez Sąd, oraz

— obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

Tytułem ewentualnym strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie, że Unia Europejska lub pozwane instytucje ponoszą odpowiedzialność pozaumowną;

— określenie procedury celem ustalenia możliwej do pokrycia straty rzeczywiście poniesionej przez skarżących, oraz

— obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-197/18, JV Voscf i in./ Rada i in.
2.

Zarzut drugi, podniesiony alternatywnie w przypadku, gdyby strona skarżąca nie mogła skorzystać z art. 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, dotyczący naruszenia prawa przez pozwaną instytucję w zakresie wykładni art. 27 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, a w dalszej kolejności, przy założeniu, że nie doszło do naruszenia prawa, dotyczący naruszenia zasady równego traktowania, w tym w szczególności art. 20 karty praw podstawowych i naruszenia zasady proporcjonalności zapisanej w art. 52 karty.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez Komisję naruszenia prawa przy stosowaniu art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, w zakresie, w jakim w swojej decyzji Komisja oddaliła wniosek skarżącego o przyznanie mu odprawy określonej w art. 12 ust. 2 tego załącznika, a zastosowała wobec niego ograniczenie w postaci zastosowania art. 11 ust. 1 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, który nie miał jednak do niego zastosowania.
Sprawa T-244/18: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2018 r. – Synergy Hellas / Komisja

Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2018 r. – Synergy Hellas / Komisja

(Sprawa T-244/18)

Strony

Strona skarżąca: d.d. Synergy Hellas Anonymi Emporiki Etaireia Parochis Ypiresion Pliroforikis (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat K. Damis)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie skargi za dopuszczalną;

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2018) 1115 final z dnia 19 lutego 2018 r. dotyczącej odzyskania kwoty 76282,08 EUR, wraz z odsetkami, od „d.d.Synergy HELLAS ANONYMI EMPORIKI ETAIREIA PAROCHIS YPIRESION PLIROFORIKIS”;

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 85 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) 2345/2002 ( 1 ): — Sprzeczna z przepisami tego artykułu jest odmowa uwzględnienia przez Komisję uzasadnionego wniosku o przyznanie dodatkowego terminu na spłatę, mimo że zostało już spłaconych 73 % kapitału, wraz z wszystkimi odsetkami, i choć została ustanowiona osobista gwarancja żądana przez Komisję w odniesieniu do całej należnej pierwotnie kwoty powiększonej o odsetki; — argumentacja Komisji dotycząca materialnej legalności zaskarżonej aktu jest bezzasadna; — Komisja uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia lub przekroczenia granic uprawnień dyskrecjonalnych oraz naruszenia zasady „dobrej administracji” — Komisja przekroczyła granice przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez uwzględnienia danych faktycznych przedłożonych jej przez skarżącą i poprzez przyjęcie rozwiązań mogących prowadzić do likwidacji skarżącej.

3. Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności — Zaskarżona decyzja nie stanowi środka koniecznego do osiągniecia zamierzonego celu, gdyż skarżąca nadal dokonuje płatności oraz z tego względu, że decyzja nakłada na skarżącą nadmierne obciążenie, które zagraża samemu jej istnieniu.

( 1 ) Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 357, s. 1).
2.

Zarzut drugi dotyczący stwierdzenia, że Komisja błędnie oceniła skutki koncentracji w odniesieniu do możliwości świadczenia usług pasażerskiego transportu lotniczego oraz do lotnisk, których dotyczy koncentracja, dopuszczając się tym samym poważnego i oczywistego błędu w jej ocenie. Prawidłowo dokonane badanie analityczne koncentracji prowadzić powinno do wniosku, że jej przeprowadzenie wywrze szereg negatywnych skutków dla konkurencji, w tym doprowadzi do powstania pozycji dominującej Lufthansy w określonych portach lotniczych.
—

Oprócz podnoszonego naruszenia przepisów traktatu FUE dotyczących pomocy państwa skarżący twierdzą, że doszło do naruszenia art. 106 TFUE, o czym mowa w ich skardze do Komisji, w której to kwestii skarżący nie otrzymali odpowiedzi od pozwanej.
1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia w zaskarżonej decyzji zasady proporcjonalności. — Komisja nie dysponowała szerokim zakresem uprawnień dyskrecjonalnych przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i ocena kwestii, czy w zaskarżonej decyzji naruszono zasadę proporcjonalności nie powinna ograniczać się do kontroli, czy zaskarżona decyzja ma oczywiście niewłaściwy i oczywiście nieodpowiedni charakter w świetle realizowanych w niej celów. Zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności, ponieważ: — zaskarżona decyzja wykracza poza to, co konieczne do realizacji zamierzonych celów; — Komisja nie dokonała wyboru najmniej dotkliwego rozwiązania spośród większej liczby dostępnych odpowiednich rozwiązań, oraz — wynikające z zaskarżonej decyzji niedogodności są nieproporcjonalne w stosunku do zamierzonych celów. — Nawet gdyby Komisja dysponowała szerokimi uprawnieniami dyskrecjonalnymi, to jednak zaskarżona decyzja stanowi oczywiście nieodpowiedni środek do osiągnięcia realizowanych celów.
—

stwierdzenie nieważności przepisów art. 9 ust. 4 i art. 9 ust. 5 rozporządzenia Rady (UE) 2018/120 z dnia 23 stycznia 2018 r. ustalającego uprawnienia do połowów na rok 2018 w odniesieniu do niektórych stad ryb i grup stad ryb, mające zastosowanie w wodach Unii oraz – dla unijnych statków rybackich – w niektórych wodach nienależących do Unii, a także zmieniającego rozporządzenie (UE) 2017/127 (Dz.U. 2018, L 27, s. 1), ponieważ: — prowadzą one do nieuzasadnionej dyskryminacji między obywatelami Unii Europejskiej w świetle celu przyświecającego tym przepisom i naruszają zasadę równego traktowania; — Rada Unii Europejskiej przekroczyła granice przysługującego jej uznania, nie opierając się na żadnych obiektywnych danych na temat poławiania stad labraksa w ramach połowów rekreacyjnych na morzu; — naruszają one zasadę proporcjonalności i nie respektują art. 17 Wspólnej Polityki Rybołówstwa, jako że gospodarcze i socjologiczne znaczenie połowów rekreacyjnych na morzu ewidentnie nie zostało wzięte pod uwagę.
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdzono wygaśnięcie zakwestionowanego znaku towarowego w odniesieniu do następujących towarów i usług: klasa 9 – płyty kompaktowe; cyfrowe dyski wideo; programy komputerowe i oprogramowanie komputerowe, zwłaszcza oprogramowanie do wymiany, gromadzenia, odtwarzania i systematycznego porządkowania danych; klasa 16 – druki, ujęte w klasie 16, z wyjątkiem druków z wydrukowanymi indywidualnymi zdjęciami (w szczególności fotoksiążek, fotokalendarzy, zdjęć na płótnie, puzzli ze zdjęciami, fotonotatników, fotosegregatorów); klasa 38 – tworzenie dostępu do bazy danych celem pobierania informacji przez media elektroniczne (internet); komputerowa transmisja wiadomości i obrazów; klasa 40 – introligatorstwo;
2.

Zarzut drugi dotyczący po pierwsze, naruszenia zasady poszanowania prawa do obrony i naruszenia art. 3 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, a po drugie, naruszenia zasady równości broni podczas przesłuchania strony skarżącej na podstawie art. 22 załącznika IX do regulaminu pracowniczego
—

strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 21 marca 2018 r. o udzieleniu częściowego dostępu do dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji;
Sprawa T-238/18: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2018 r. – Netflix International i Netflix/ Komisja

Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2018 r. – Netflix International i Netflix/ Komisja

(Sprawa T-238/18)

Strony

Strona skarżąca: Netflix International BV (Amsterdam, Niderlandy) i Netflix, Inc. (Los Gatos, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: E. Batchelor, Solicitor, N. Niejahr, B. Hoorelbeke i A. Patsa, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 listopada 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.48950 (2017/N) dotyczącej przedłużenia zgłoszonego przez Francję programu wsparcia digitalizacji dzieł należących do dziedzictwa kinematograficznego;

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 listopada 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.48907 (2017/N) dotyczącej przedłużenia zgłoszonego przez Francję programu automatycznego wsparcia dla dzieł audiowizualnych (filmy fabularne i autorskie filmy dokumentalne);

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 listopada 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.48699 (2017/N) zgłoszonego przez Francję programu automatycznego wsparcia produkcji dzieł kinematograficznych, oraz

— obciążenie Komisji własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Netflix w ramach niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżące podnoszą jeden zarzut.

Twierdzą one, że Komisja naruszyła art. 108 ust. 3 TFUE ze względu na to, że, analizując zgłoszone przez Francję i będące przedmiotem kwestionowanych decyzji systemy pomocy, nie wszczęła ona przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE formalnego postępowania wyjaśniającego. Instytucja ta miała obowiązek wszcząć to postępowanie ze względu na poważne trudności, jakie napotkała przy analizie zgodności poszczególnych systemów pomocy z rynkiem wewnętrznym. Nie wszczynając formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja miała naruszyć uprawnienia proceduralne przysługujące skarżącym zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE.

Zdaniem skarżących o tym, że Komisja napotkała poważne trudności, świadczą:

— okoliczności i czas trwania wstępnego badania poprzedzającego przyjęcie zaskarżonych decyzji oraz
Sprawa T-320/18: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2018 r. – WD / EFSA

Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2018 r. – WD / EFSA

(Sprawa T-320/18)

Strony

Strona skarżąca: WD (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

w konsekwencji,

— stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 14 lipca 2017 r. wydanej przez dyrektora wykonawczego EFSA działającego w charakterze organu upoważnionego do zawierania umów, z której wynika, że skarżąca nie znalazła się wśród pracowników awansowanych w postepowaniu w sprawie zmiany klasyfikacji z 2017 r.;

— stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 9 lutego 2018 r. oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 10 października 2017 r. na ww. decyzję z dnia 14 lipca 2017 r.;

— stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 9 sierpnia 2017 r. (doręczonej w dniu 10 sierpnia 2017 r.), wydanej przez dyrektora wykonawczego EFSA działającego w charakterze organu upoważnionego do zawierania umów o nieprzedłużeniu ze skarżącą umowy o pracę;

— stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 12 marca 2018 r. oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 10 listopada 2017 r. na ww. decyzję z dnia 9 sierpnia 2017 r.;

— zasądzenie odszkodowania za poniesione szkody;

— obciążenie pozwanej całością kosztów postepowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów w odniesieniu do decyzji o nieprzedłużeniu z nią umowy o pracę.

1. Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia decyzji EFSA z dnia 8 grudnia 2012 r.„Employment contract management”.

2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

3. Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do obronny, a w szczególności prawa do bycia wysłuchanym.

4. Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku staranności i „Work instruction” dotyczącej przyjętego przez EFSA „Contract of Employment renewal proces”.

5. Zarzut piąty dotyczący oczywistych błędów ocenie i nadużycia władzy.

6. Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań.

7. Zarzut siódmy dotyczący naruszenia „Work instructions” i obowiązku staranności.

Skarżąca podnosi jeden zarzut w odniesieniu do decyzji o nieprzyznaniu awansu, dotyczący naruszenia decyzji z dnia 22 kwietnia 2008 r.„Career of temporary staff and assignment to a post carrying a higher grade than that at which they were engaged”, oczywistego błędu w ocenie oraz naruszenia zasady niedyskryminacji.