ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 92/43

Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2008 r. — Now Pharma przeciwko Komisji

(Sprawa T-74/08)

(2008/C 92/85)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Now Pharma AG (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci C. Kaletta i I.-J. Tegebauer)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 grudnia 2007 r. — C (2007) 6132

— nakazanie Komisji, aby ponownie rozpoznała wniosek skarżącej z dnia 6 lutego 2007 r. uwzględniając stanowisko Sądu

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 4 grudnia 2007 r., na mocy której oddalono wniosek skarżącej o przyznanie produktowi leczniczemu „Extrait liquide spécial de Chelidonii radix” oznaczenia jako sierocego produktu leczniczego w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 141/2000 (1).

Na uzasadnienie swej skargi skarżąca podnosi naruszenie art. 3 rozporządzenia 141/2000. W tym zakresie skarżąca wskazuje, że ostateczna, negatywna opinia Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych została oparta na błędnych kryteriach ocennych, a mianowicie na podstawie przesłanek odnoszących się do dopuszczenia do obrotu produktu leczniczego wedle art. 8 ust. 3 lit. c) rozporządzenia nr 141/2000. Zdaniem skarżącej kryterium decydującym o przyznaniu produktowi oznaczenia jako sierocego produktu leczniczego jest okoliczność, aby produkt leczniczy przynosił znaczące korzyści osobom cierpiącym na dany stan chorobowy w rozumieniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 847/2000 (2). Przesłanka ta została spełniona zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 141/2000, ponieważ chodzi o sierocy produkt leczniczy, który przynosi znaczące korzyści.

Ponadto, skarżąca podnosi niedostateczne kwalifikacje i arbitralność autora opinii.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych (Dz.U. L 18, str. 1).

(2) Rozporządzenie (WE) nr 847/2000 Komisji z dnia 27 kwietnia 2000 r. ustanawiające przepisy w celu spełnienia kryteriów oznaczania produktów leczniczych jako sierocych produktów leczniczych oraz definicje pojęć „podobnego produktu leczniczego” i „wyższości klinicznej” (Dz.U. L 103, str. 5).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 92/34

Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2008 r. — Vakakis przeciwko Komisji

(Sprawa T-41/08)

(2008/C 92/70)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Vakakis International — Symvouli gia Agrotiki Anaptixi AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: B. O'Connor, solictor)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie dopuszczalności skargi,

— stwierdzenie nieważności nieuzasadnionej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 6 grudnia 2007 r. [dokument nr A3 TF TCC(2007)106233], dotyczącej niezaproszenia konsorcjum prowadzonego przez Vakakis International SA do rozmów dotyczących procedury przetargowej na usługi „Technical Assistance to Support Rural Development Policy” nr EuropeAid/125241/C/SER/CY;

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 21 grudnia 2007 r. [dokument nr A3 TF TCC(2007)106667] dotyczącej odrzucenia oferty złożonej przez Vakakis International SA na tej podstawie, że nie odpowiada ona wymogom technicznym,

— nakazanie Komisji zgodnie z art. 65 lit. b) regulaminu Sądu Pierwszej Instancji przedstawienia określonych dokumentów w związku z działalnością komisji oceniającej, która została powołana do oceny ofert złożonych w postępowaniu o udzielenia zamówienia EuropeAid/125241/C/SER/CY oraz sporządzenia listy zaakceptowanych oferentów,

— zarządzenie innych środków, które Sąd uzna za konieczne,

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca podnosi, że pismo Komisji z dnia 6 grudnia 2007 r., którym poinformowano ją, że nie zostanie zaproszona do rozmów, stanowi decyzję, która z naruszeniem art. 253 WE nie została wystarczająco uzasadniona. Poza tym ten etap stanowi istotną część procedury przetargowej, do którego zapraszani są wszyscy oferenci, również ci, którzy nie osiągnęli wymaganego standardu technicznego, w celu zagwarantowania poziomu konkurencyjności. Ponadto decyzja ta narusza prawo, ponieważ oparta jest na niedochowaniu kryteriów administracyjnych zamiast na niedochowaniu wymaganego standardu technicznego. Prowadzi to do nadużycia kompetencji, które zostały przyznane Komisji w ramach procedury oceny ofert.

Dodatkowo i w odniesieniu zarówno do ww. decyzji, jak również decyzji z dnia 21 grudnia 2007 r. skarżąca podnosi, że są one niezgodne z „Practical Guide to Contract Procedures for EC External actions”. W końcu decyzja Komisji z dnia 21 grudnia 2007 r. miała uzasadnić nieuzasadnioną decyzję wcześniejszą, na mocy której skarżąca została wyłączona z postępowania o udzielenie zamówienia, i jest z tego powodu wadliwa.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 116/28

Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2008 r. — Atlantean przeciwko Komisji

(Sprawa T-125/08)

(2008/C 116/51)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Atlantean Ltd (Killybegs, Irlandia) (przedstawiciele: M. Fraser, solicitor, G. Hogan, E. Regan i C. Toland, barristers)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— nakazanie pozwanej naprawienia na rzecz powoda szkody wynikającej z decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r. w zakresie, w jakim w sposób bezprawny odrzucono wniosek Irlandii o zwiększenie pojemności statku MFV Atlantean, która to szkoda wynosi 7 419 522 EUR, z zastrzeżeniem aktualizacji w toku postępowania, wraz z odsetkami za zwłokę w płatności zasądzonej sumy po wydaniu wyroku;

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej sprawie powód domaga się zasądzenia z tytułu pozaumownej odpowiedzialności za straty, jakie jego zdaniem poniósł w związku z decyzją Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r., która przewidywała odrzucenie wniosku Irlandii o zwiększenie pojemności należącego do powoda statku Atlantean w ramach wieloletniego programu orientacji (MAGP IV), znajdującą zastosowanie z przyczyn dotyczących poprawy warunków bezpieczeństwa, warunków żeglugi morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów oraz warunków pracy do statków o całkowitej długości większej niż dwanaście metrów (1). Wyrokiem Trybunału z dnia 13 czerwca 2006 r. stwierdzono nieważność tej decyzji w zakresie, w jakim miała ona zastosowanie do należącego do powoda statku Atlantean (2).

Na poparcie swych roszczeń powód podnosi, że wydając decyzję, której nieważność została następnie stwierdzona, Komisja naruszyła kilka nadrzędnych zasad prawnych: nie tylko nie miała ona kompetencji do wydanie takiej decyzji, co zostało stwierdzone przez Trybunał, ale również naruszyła zasadę pewności prawa, zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadę niedziałania prawa wstecz, zasadę niedyskryminacji, zasadę proporcjonalności, obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 253 WE, prawo pozwanego do bycia wysłuchanym oraz dopuściła się nadużycia władzy. Powód uważa również, że Komisja w sposób oczywisty i poważny wykroczyła poza zakres przysługującego jej swobodnego uznania. Twierdzi on, że w tych okolicznościach jakiekolwiek naruszenie prawa wspólnotowego stanowi wystarczająco istotne naruszenie prawa.

Ponadto powód podnosi, że odniósł i wciąż ponosi istotne straty i szkodę będące bezpośrednią konsekwencją wydania przez Komisję decyzji, której nieważność została następnie stwierdzona, ponieważ wymagała ona nabycia dodatkowych poliwalentnych zbiorników zastępczych. W związku z tym powód utrzymuje że jego szkoda ma charakter rzeczywisty i pewny.

(1) Dz.U. 2003, L 90, s. 48.

(2) Sprawa T-192/03 Atlantean Ltd. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-42
—

w konsekwencji tego stwierdzenia nieważności, uwzględnienie zgłoszenia znaku towarowego nr 3 109 006 nie tylko w odniesieniu do usług z klasy 39 (w której to części zgłoszenie zostało uwzględnione w związku z odrzuceniem sprzeciwu B690695, co stanowi obecnie res iudicata), lecz także w odniesieniu do pozostałych objętych zgłoszeniem towarów i usług z klas 19, 21 i 40 oraz
—

Republika Włoska wniosła do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich skargę na następujące akty opublikowane przez EKES: 1) ogłoszenie o wolnym stanowisku nr 73/07 dotyczące stanowiska sekretarza generalnego Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, opublikowane wyłącznie w wersji angielskiej, francuskiej i niemieckiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 28 grudnia 2007 r., C 316 A; 2) zmianę w ogłoszeniu o wolnym stanowisku, opublikowaną wyłącznie w wersji angielskiej, francuskiej i niemieckiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 30 stycznia 2008 r., C 25 A.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 107/35

Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2008 r. — Guardian Industries i Guardian Europe przeciwko Komisji

(Sprawa T-82/08)

(2008/C 107/59)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Guardian Industries Corp. (Auburn Hills, Stany Zjednoczone) i Guardian Europe Sàrl (Dudelange, Luksemburg) (przedstawiciele: S. Völcker, F. Louis, A. Vallery, C. Eggers i H.G. Kamann, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie nieważności w części art. 1 zaskarżonej decyzji zgodnie z zarzutami wymienionymi w części A.1 i A.2;

— obniżenie wysokości grzywny nałożonej na skarżące; oraz

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące żądają stwierdzenia nieważności w części decyzji Komisji z dnia 27 listopada 2007 r. nr C(2007)5791 wersja ostateczna (Sprawa COMP/39.165 — Szkło płaskie), doręczonej im w dniu 3 grudnia 2007 r., w której Komisja uznała, że skarżące, wraz z innymi przedsiębiorstwami, naruszyły art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG, uczestnicząc od dnia 20 kwietnia 2004 r. do dnia 22 lutego 2005 r. w szeregu porozumień i uzgodnionych praktyk obejmujących całość EOG.

Według skarżących należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji i dostosować odpowiednio nałożoną na nie grzywnę, gdyż jest ona dotknięta następującymi poważnymi błędami:

(i) nieprzedstawieniem przez Komisję dokładnych i zgodnych dowodów na to, że skarżące uczestniczyły w kartelu kierowanym przez trzech wiodących producentów szkła przed spotkaniem z dnia 11 lutego 2005 r.;

(ii) nieudowodnionym twierdzeniem Komisji, że na owym spotkaniu skarżące zawarły porozumienia, które rozciągały się na EOG.

Co więcej, skarżące wnoszą do Sądu o wykonanie przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania w celu obniżenia ich grzywny. Na tej podstawie twierdzą one po pierwsze, że bez uzasadnienia — odchodząc od swojego stałego stanowiska oraz naruszając w sposób oczywisty utrwalone orzecznictwo Sądu — Komisja wykluczyła podobno miliard euro ze sprzedaży wiązanej z obliczenia grzywien wymierzonych innym adresatom, przy czym znacznie wyolbrzymiła pozycję rynkową skarżących oraz po drugie, że Komisja zignorowała głównie bierną skarżących i ograniczoną rolę skarżących w naruszeniu w porównaniu z długotrwałymi staraniami innych uczestników mającymi na celu objęcie kartelem sprzedaży szkła płaskiego w Europie oraz ich próby, by skarżące przyłączyły się do tych starań.
—

skierowanie niniejszej sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej, w celu wydania ponownie rozstrzygnięcia w innym składzie co do istoty sprawy.
—

po drugie ogłoszenie to jest sprzeczne lub niezgodne z art. 299 WE w brzmieniu zmienionym przez art. 19 aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej (2) (zwanego dalej „aktem o przystąpieniu z 2003 r.”) i z protokołem nr 10 w sprawie Cypru załączonym do aktu o przystąpieniu z 2003 r. (3), oraz
—

stwierdzenie nieważności ogłoszenia EuropeAid/125242/C/SER/CY dotyczącego udzielenia zamówienia zatytułowanego „Technical assistance to support implementation of the rural development sector programme”, opublikowanego wyłącznie w języku angielskim w dniu 6 grudnia 2007 r. lub zbliżonej dacie na stronie internetowej http://ec.europa.eu/europaid/tender/data/ oraz stwierdzenie nieważności pkt 5 i 28.2 tego ogłoszenia;
—

stwierdzenie nieważności ogłoszenia EuropeAid/126316/C/SER/CY dotyczącego udzielenia zamówienia zatytułowanego „Establishment of a Program Management Unit to support the implementation of investment projects in the field of water/wastewater and solid waste”, opublikowanego wyłącznie w języku angielskim w dniu 4 stycznia 2008 r. lub zbliżonej dacie na stronie internetowej http://ec.europa.eu/europaid/tender/data/ oraz stwierdzenie nieważności pkt 5 i 28.2 tego ogłoszenia;
—

stwierdzenie nieważności ogłoszenia EuropeAid/126225/C/SER/CY dotyczącego udzielenia zamówienia zatytułowanego„Technical Assistance for engineering works for waste management infrastructure and rehabilitation of dumping sites in the northern part of Cyprus”, opublikowanego wyłącznie w języku angielskim w dniu 8 grudnia 2007 r. lub zbliżonej dacie na stronie internetowej http://ec.europa.eu/europaid/tender/data/ oraz stwierdzenie nieważności pkt 5 i 28 tego ogłoszenia;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 142/31

Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2008 r. — ERNI Electronics przeciwko OHIM (MaxiBridge)

(Sprawa T-132/08)

(2008/C 142/56)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: ERNI Electronics GmbH (Adelberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Breitenbach)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 stycznia 2008 r. w sprawie R 1530/2006-4;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania, włączając w o koszty poniesione w postępowaniu odwoławczym.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „MaxiBridge” dla towarów z klas 9 i 17 (zgłoszenie nr 4 899 647)

Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy nie jest wskazówką opisową, którą należałoby pozostawić do swobodnego używania przez wszystkich.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1)
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 142/32

Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2008 r. — Schniga przeciwko Wspólnotowemu Urzędowi Ochrony Odmian Roślin (CPVO) — Elaris i Brookfield New Zealand (Gala-Schnitzer)

(Sprawa T-135/08)

(2008/C 142/59)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Schniga Srl (Bolzano, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Würtenberger i R. Kunze, Solicitor)

Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin

Uczestnikami postępowania przed Izbą Odwoławczą były również: SNC Elaris (Anger, Francja) i Brookfield New Zealand Ltd (Havelock North, Nowa Zelandia)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej z dnia 21 listopada 2007 r. w sprawach A-003/2007 i A-004/2007;

— obciążenie CPVO kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Wnioskujący o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmiany roślin: Konsortium Südtiroler Baumschuler, a po przeniesieniu spornych praw do odmiany, Schniga Srl (zgłoszenie nr 1999/0033)

Odmiana będąca przedmiotem wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin: Gala-Schnitzer

Decyzja CPVO: przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin (decyzje nr EU 18759, OBJ 06-021 i OBJ 06-022)

Wnoszący odwołanie do Izby Odwoławczej: SNC Elaris i Brookfield New Zealand Ltd

Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji CPVO

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 59 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 2100/94 (1), jako że sprzeciw w odniesieniu do wspólnotowego prawa do ochrony odmiany roślin nie jest zgodny z tym przepisem. Sporna decyzja oparta została o stawiane skarżącej wymogi, które nie znajdują uzasadnienia w przepisach prawa. Doszło zatem do niewłaściwej oceny kompetencji prezesa CPVO i jego uprawnień dyskrecjonalnych.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/1994 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (Dz.U. 1994 L 227, str. 1).
—

stwierdzenie nieważności ogłoszenia EuropeAid/126172/C/SER/CY dotyczącego udzielenia zamówienia zatytułowanego „Development and restructuring of telecommunications infrastracture — Training, Capacity Building and Project management”, opublikowanego wyłącznie w języku angielskim w dniu 12 grudnia 2007 r. lub zbliżonej dacie na stronie internetowej http://ec.europa.eu/europaid/tender/data/ oraz stwierdzenie nieważności pkt 5 i 28 tego ogłoszenia;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 142/31

Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2008 r. — Schräder przeciwko CPVO — Jørn Hansson (Lemon Symphony)

(Sprawa T-133/08)

(2008/C 142/57)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Ralf Schräder (Lüdinghausen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Leidereiter i W.A. Schmidt)

Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Odmian Roślin

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Jørn Hansson (Søndersø, Dania)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej pozwanego z dnia 4 grudnia 2007 r. (sprawa A 007/2007) i stwierdzenie nieważności dostosowania opisu odmiany odnoszącego się do odmiany Lemon Symphony;

— posiłkowo stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej pozwanego z dnia 4 grudnia 2007 r. (sprawa A 007/2007);

— obciążenie pozwanego kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Przedmiot wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, którego dotyczy wniosek: Lemon Symphony

Posiadacz wspólnotowego prawa do odmiany rośliny: Jørn Hansson

Zaskarżona do Izby Odwoławczej decyzja Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin: Dostosowanie opisu odmiany na podstawie art. 87 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 (1)

Wnoszący odwołanie do Izby Odwoławczej: Skarżący

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty:

— naruszenie art. 59 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1239/95 (2), ponieważ skarżący nie został prawidłowo wezwany na rozprawę;

— naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 2100/94, ponieważ skarżący nie miał możliwości ustosunkowania się ustnie lub na piśmie co do braku legitymacji czynnej;

— naruszenie art. 71 ust. 1 w związku z art. 68 rozporządzenia nr 2100/94, ponieważ zaskarżona przed Izbą Odwoławczą decyzja dotyczyła skarżącego bezpośrednio i indywidualnie;

— naruszenie art. 73 rozporządzenia nr 2100/94 i art. 230 WE, ponieważ zostało naruszone przysługujące skarżącemu prawo do sądowej kontroli działań Urzędu;

— naruszenie art. 48 rozporządzenia nr 2100/94 z uwagi na stronniczość jednego z członków Izby Odwoławczej.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) NR 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (Dz.U. L 227, str. 1).

(2) Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1239/95 z dnia 31 maja 1995 r. ustanawiające zasady wykonawcze stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w odniesieniu do postępowania przed Wspólnotowym Urzędem Odmian Roślin (Dz.U. L 121, str. 37).
b)

Sieć Natura 2000 stanowi zgodnie z art. 3 dyrektywy siedliskowej spójną europejską sieć obszarów ochrony, która ma umożliwić ich zachowanie we właściwym stanie ochrony zgodnie z dyrektywą. Spójność sieci jest gwarantowana, a cel zachowania we właściwym stanie ochrony osiągany w ten sposób, że art. 4 i załącznik III do dyrektywy, które dotyczą wyboru obszarów, jako szczegółowe przepisy techniczne obowiązują pod względem materialnoprawnym zarówno państwa członkowskie, jak i Komisję. Tereny nie mogą być uznane za tereny SCI, jeżeli nie przestrzegano art. 4 i załącznika III w obu etapach. Spójny cel zachowania we właściwym stanie ochrony wymaga, aby tereny były wybierane w danych państwach członkowskich według jednolitych kryteriów odpowiadających art. 4 i załącznikowi III do dyrektywy siedliskowej.
—

przekazanie wniosku o przywrócenie do stanu poprzedniego („restitutio in integrum”) do ponownego rozpoznania przez OHIM; oraz
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 116/27

Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2008 r. — PC-Ware Information Technologies BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-121/08)

(2008/C 116/49)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: PC-Ware Information Technologies BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: L. Devillé, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną;

— stwierdzenie nieważności decyzji Dyrekcji Generalnej Komisji Europejskiej, przekazanej skarżącej pismem z dnia 11 stycznia 2008 r., w której odrzucono ofertę skarżącej w zakresie zamówienia publicznego DIGIT/R2/2007/022 — LAR 2007 i udzielono zamówienie wybranemu oferentowi;

— stwierdzenie, że działanie Komisji było bezprawne i prowadzi do powstania odpowiedzialności Wspólnoty;

— ewentualnie, w razie wykonania zamówienia w okresie rozpatrywania sprawy przez Trybunał lub gdyby stwierdzenie nieważności decyzji było już niemożliwe, zasądzenie od Komisji zapłaty kwoty w wysokości 654 962,38 EUR tytułem odszkodowania za szkody wyrządzone skarżącej w ramach postępowania w zakresie zamówień publicznych

— obciążenie Komisji kosztami postępowania i innymi kosztami nawet w razie oddalenia skargi.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca uczestniczyła w postępowaniu w zakresie zamówienia publicznego DIGIT/R2/2007/022 — LAR 2007 — Hurtownik produktów Microsoft (LAR 2007) (Dz.U. 2007 S 183-223062), którego celem było zawarcie umowy ramowej dotyczącej jednego źródła zakupów, obejmującej nabycie oprogramowania Microsoft i licencji. Skarżąca nie zgadza się z decyzją Komisji o udzieleniu zamówienia innemu przedsiębiorstwu.

Na poparcie swej skargi podnosi ona po pierwsze, że uzasadnienie decyzji jest niewystarczające. Skarżąca stwierdza, że przedstawiając swą ofertę wyraźnie wskazała, iż udzieliła największej zniżki dopuszczalnej w świetle art. 40 ustawy belgijskiej z dnia 14 lipca 1991 r. w sprawie praktyk handlowych oraz ochrony i informowania konsumentów, który to przepis przewiduje zakaz sprzedaży ze stratą. Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia w zakresie stosowania tego zakazu i zachowania zasady równego traktowania.

Po drugie skarżąca podnosi, że jest oczywiste, iż wybrana oferta narusza art. 40 ustawy belgijskiej z dnia 14 lipca 1991 r. Zdaniem skarżącej Komisja powinna odrzucić wybraną ofertę na podstawie art. 55 dyrektywy 2004/18/WE (1), art. 139 ust. 1 i art. 146 ust. 4 rozporządzenia nr 2342/2002 (2)

(1) Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).

(2) Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 357, s. 1).