Ponadto przyznana przedsiębiorstwu publicznemu ze względu na jego formę prawną autonomia nie stoi na przeszkodzie temu, aby państwo mogło wywierać decydujący wpływ w zakresie przyjmowania przez to przedsiębiorstwo pewnych środków. Ze względu na to, że ewentualne zaangażowanie państwa w danym przypadku nie może zostać wykluczone z założenia tylko ze względu na autonomię, jaką cieszy się co do zasady dane przedsiębiorstwo publiczne, dowód takiego zaangażowania może opierać się na całokształcie mających znaczenie dla sprawy okoliczności prawnych i faktycznych mogących stanowić zbiór wystarczająco dokładnych i zgodnych poszlak wywierania przez państwo rzeczywistego wpływu czy też sprawowania przez nie rzeczywistej kontroli.

W tym względzie pojęcie zaangażowania się państwa w przyjęcie środka w danym przypadku należy rozumieć w ten sposób, że środek ten został przyjęty pod wpływem władz publicznych bądź też władze te sprawowały rzeczywistą kontrolę nad jego przyjęciem, albo też że brak takiego wpływu czy takiej kontroli jest wysoce nieprawdopodobny; nie ma przy tym konieczności badania wpływu, jaki to zaangażowanie się państwa wywarło na treść owego środka. W szczególności, aby można było uznać, że dany środek można przypisać państwu, nie jest konieczne wykazanie, iż dane przedsiębiorstwo publiczne zachowałoby się inaczej, gdyby działało w sposób autonomiczny. Realizowane zaś przez dany środek cele, choć mogą być uwzględniane przy ocenie tego, czy może on zostać przypisany państwu, nie mają jednak decydującego znaczenia.

Sam fakt, że przedsiębiorstwo publiczne jest kontrolowane przez państwo, nie jest wystarczający do przypisania państwu środków stosowanych przez to przedsiębiorstwo. Należy jeszcze zbadać, czy trzeba uznać, iż władze publiczne uczestniczyły w taki czy w inny sposób w przyjęciu tychże środków.

W zakresie pomocy państwa przyznawanej za pośrednictwem przedsiębiorstwa publicznego okoliczność polegająca na tym, że co najmniej członkowie pierwszego zarządu takiego przedsiębiorstwa winni, zgodnie z przepisem szczególnym, zostać powołani przez szereg odgrywających ważną rolę ministrów, świadczy o istnieniu szczególnych więzi łączących to przedsiębiorstwo i organy władz publicznych i może stanowić poszlakę zaangażowania się władzy publicznej w prowadzoną przez to przedsiębiorstwo działalność. Niemniej jednak te mające organiczny charakter przesłanki, mające poniekąd istotne znaczenie ze względu na to, iż świadczą o ograniczanej przez państwo swobodzie działania przedmiotowego przedsiębiorstwa publicznego, same w sobie nie wystarczają do wykazania zaangażowania w danym przypadku państwa w przyjęcie spornych środków i muszą być oceniane łącznie z pozostałymi poszlakami.

W czwartej kolejności, jeżeli chodzi o poszlakę dotyczącą faktu zatwierdzania przez Międzyministerialny Komitet ds. Planowania Gospodarczego finansowego planu ryzyk ubezpieczanych przez przedmiotowe przedsiębiorstwo oraz potrzeb finansowych związanych z określonymi zagrożeniami, a także określania przez ten Komitet globalnych limitów dla ryzyka niezbywalnego, jakie może podjąć przedmiotowe przedsiębiorstwo, zatwierdzanie finansowego planu ryzyk ubezpieczanych przez tenże Komitet, który jest nadrzędnym organem odpowiedzialnym za koordynację i prowadzenie polityki gospodarczej danego państwa członkowskiego, świadczy o tym, że przedsiębiorstwo to nie prowadzi działalności i nie sprawuje zarządu w sposób całkowicie autonomiczny i że może ono w związku z tym zostać uznane za działające pod kontrolą organów władzy publicznej co najmniej w zakresie dotyczącym podejmowania najbardziej istotnych decyzji.

W drugiej kolejności, jeżeli chodzi o poszlakę dotyczącą gwarancji państwa, z której korzysta to przedsiębiorstwo publiczne, to mimo iż odnosi się ona jedynie do jego działalności prowadzonej w sektorze ubezpieczenia ryzyk, który nie jest sektorem, w którym prowadzona jest gra rynkowa, świadczy ona jednak o tym, że prowadzona przez to przedsiębiorstwo działalność nie jest działalnością tego rodzaju, jaką prowadzi komercyjne przedsiębiorstwo zajmujące się ubezpieczaniem kredytów eksportowych w warunkach rynkowych, lecz raczej że jest to działalność publicznej spółki ubezpieczeniowej, mającej wyjątkowy status i realizującej określone przez władzę publiczną związane z wspieraniem gospodarki cele; dzięki państwowej gwarancji działalność jest wykorzystywana jako narzędzie służące wspieraniu eksportu.

Jeżeli chodzi o prowadzenie przez przedsiębiorstwo publiczne zajmujące się ubezpieczaniem kredytów eksportowych swej działalności na rynku w normalnych warunkach konkurencji z prywatnymi podmiotami gospodarczymi i ocenę kwestii, czy władze publiczne wykorzystują to przedsiębiorstwo celem wspierania przedsiębiorczości w tym państwie członkowskim i, co za tym idzie, rozwoju gospodarczego tego państwa, następujące przesłanki ogólne dotyczące kontekstu, w którym przyjęte zostały środki zakwalifikowane jako pomoc państwa przez Komisję, pozwalają w swym całokształcie na uznanie w uzasadniony pod względem prawnym sposób, że środki te mogą, ze względu na ich znaczenie dla gospodarki państwa członkowskiego, zostać przypisane temu państwu.

Aby sprawdzić, czy państwo członkowskie lub dany podmiot publiczny zachowały się jak rozważny prywatny podmiot gospodarczy działający w warunkach gospodarki rynkowej, należy usytuować się w kontekście chwili, w której wdrożono dane środki, tak by ocenić racjonalność ekonomiczną postępowania państwa czy też danego podmiotu publicznego, unikając wszelkich ocen bazujących na sytuacji późniejszej. Porównanie zachowań podmiotów publicznych i prywatnych należy przeprowadzić, przyjmując za punkt odniesienia zachowanie, jakie przyjąłby w podobnych okolicznościach wobec rozpatrywanej transakcji prywatny podmiot gospodarczy uwzględniający dostępne informacje i przewidywalny w danym momencie rozwój sytuacji. Bez znaczenia jest tu zatem dokonane post factum stwierdzenie, że dokonana przez państwo lub dany podmiot publiczny transakcja okazała się rentowna. Dotyczy to zatem w szczególności sytuacji, w której Komisja bada istnienie pomocy państwa w związku ze środkiem, który nie został jej zgłoszony i który w momencie przeprowadzania badania przez tę instytucję został już wdrożony przez dane państwo członkowskie.

Zgodnie z przepisami rządzącymi rozkładem ciężaru dowodu w dziedzinie pomocy państwa to do Komisji należy przedstawienie dowodu tego rodzaju pomocy. W tym względzie to do Komisji należy przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie rozpatrywanych środków w sposób staranny i bezstronny, tak aby dysponowała ona w chwili wydania ostatecznej decyzji w przedmiocie istnienia pomocy i, w odpowiednim przypadku, jej niezgodności ze wspólnym rynkiem i z prawem, możliwie najbardziej kompletnymi i wiarygodnymi informacjami, by to uczynić.

W konsekwencji, w sytuacji gdy okazuje się, że może mieć zastosowanie kryterium inwestora prywatnego, to na Komisji spoczywa obowiązek zwrócenia się do zainteresowanego państwa członkowskiego o dostarczenie jej wszelkich istotnych informacji, które umożliwią jej sprawdzenie, czy przesłanki możliwości zastosowania i stosowania tego kryterium są spełnione. Jeśli państwo członkowskie dostarczy dowodów o wymaganym charakterze, to do Komisji należy dokonanie całościowej oceny z uwzględnieniem wszelkich dowodów istotnych w danym przypadku, które umożliwiają jej ustalenie, czy jest oczywiste, że przedsiębiorstwo będące beneficjentem nie uzyskałoby porównywalnych udogodnień od takiego wierzyciela prywatnego.

(por. pkt 95, 96, 112, 184–186)