W ramach postępowania, o którym mowa w art. 234 WE, wyłącznie do sądu krajowego, przed którym toczy się spór i który wobec tego musi przyjąć na siebie odpowiedzialność za wydane orzeczenie, należy ocena, w świetle konkretnych okoliczności sprawy, zarówno niezbędności orzeczenia prejudycjalnego do wydania wyroku, jak i istotnego charakteru pytań skierowanych do Trybunału. W związku z tym, jeśli postawione pytania dotyczą wykładni prawa wspólnotowego, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia.

Trybunał może odmówić wydania orzeczenia w trybie prejudycjalnym, o które wnioskował sąd krajowy w ramach postępowania, o którym mowa w art. 234 WE, tylko wtedy, gdy jest oczywiste, że wykładnia prawa wspólnotowego, o którą wnioskowano, nie ma żadnego związku z rzeczywistością lub przedmiotem sporu przed sądem krajowym lub gdy problem jest natury hipotetycznej, lub też gdy Trybunał nie dysponuje informacjami na temat stanu faktycznego czy prawnego, które są niezbędne do udzielenia użytecznej odpowiedzi na pytania, które zostały mu przedstawione.

Wykładni art. 18 ust. 1 WE należy dokonać w ten sposób, że stanowi on przeszkodę dla ustawodawstwa państwa członkowskiego, na podstawie którego państwo to odmawia wypłaty pewnych świadczeń przyznawanych pozostałym przy życiu małżonkom ofiar działań wojennych z tego tylko powodu, że zamieszkują oni na terytorium pewnych określonych państw członkowskich.

Oczywiście zarówno wola zagwarantowania wypłaty stosownego świadczenia beneficjentom zamieszkującym poza terytorium państwa członkowskiego z uwzględnieniem aktualnych różnic w kosztach utrzymania, dochodach, średniej wysokości świadczeń socjalnych w tym państwie oraz w państwie miejsca zamieszkania uprawnionego, jak i konieczność umożliwienia dostatecznej kontroli sytuacji zawodowej i socjalnej uprawnionych, w szczególności uzyskiwanych przez nich dochodów, stanowią obiektywne względy interesu ogólnego mogące uzasadnić, iż wymogi lub warunki wypłaty wspomnianych świadczeń mogą naruszać swobodę przemieszczania się.

Jednakże taki wymóg posiadania miejsca zamieszkania nie mógłby zostać uznany za proporcjonalny do realizowanego celu, ponieważ wyraźnie ogranicza stosowanie zawieszenia wspomnianych świadczeń do uprawnionych zamieszkujących lub przebywających na terytorium niektórych państw członkowskich, nie uwzględniając okoliczności, że są — niewymienione w przepisach krajowych — państwa, w których koszty utrzymania są niższe aniżeli w pewnych państwach członkowskich tam wskazanych. Podobnie konieczność umożliwienia dostatecznej kontroli sytuacji zawodowej i socjalnej uprawnionych powinna być traktowana w ten sam sposób we wszystkich państwach członkowskich niezależnie od tego, czy zostały one wymienione w przepisach krajowych czy też nie.

Ponadto w zakresie, w jakim uregulowanie to jedynie zawiesza wypłatę przewidzianych przez nie świadczeń, nie można skutecznie utrzymywać, że jest ono odpowiednie do ich dostosowania do aktualnych różnic istniejących pomiędzy danym państwem i państwem miejsca zamieszkania uprawnionego, jeżeli chodzi o koszty utrzymania, dochody i średnią wysokość świadczeń socjalnych.

W końcu, o ile prawdą jest, że w odniesieniu do świadczeń przyznawanych stosownie do dochodów kontrola sytuacji zawodowej i socjalnej uprawnionych może okazać się konieczna, to niemniej jednak zawieszenie wypłaty tych świadczeń stanowi środek wykraczający poza to, co jest konieczne do przeprowadzenia tej kontroli.

(por. pkt 38, 39, 41–44, 46–48; sentencja)