ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2

Artykuł 5 dyrektywy zatytułowany „Prawa przyznane przez znak towarowy” stanowi: „1. Zarejestrowany znak towarowy przyznaje właścicielowi wyłączne prawa do tego znaku. Właściciel jest uprawniony do zakazania wszelkim [osobom] trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym: a) oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym dla towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak towarowy jest zarejestrowany; b) oznaczenia, w przypadku którego z powodu jego identyczności lub podobieństwa do znaku towarowego oraz identyczności lub podobieństwa towarów lub usług, których dotyczy znak towarowy i to oznaczenie, istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd [odbiorców], które obejmuje prawdopodobieństwo skojarzenia oznaczenia ze znakiem towarowym. 2. Każde państwo członkowskie może również postanowić, że właściciel jest uprawniony do zakazania wszelkim osobom trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym: oznaczenia identycznego lub podobnego do wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których zarejestrowano wspólnotowy znak towarowy w przypadku, gdy cieszy się on renomą [w państwie członkowskim] i w przypadku, gdy używanie tego oznaczenia bez uzasadnionej przyczyny powoduje [czerpanie nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub renomy znaku towarowego bądź też działa na ich szkodę]. 3. Na podstawie ust. 1 i 2 mogą być zabronione, między innymi, następujące działania: a) umieszczanie oznaczenia na towarach lub ich opakowaniach; b) oferowanie towarów, wprowadzanie ich do obrotu lub ich magazynowanie w tym celu pod takim oznaczeniem lub oferowanie i świadczenie usług pod tym oznaczeniem; c) przywóz lub wywóz towarów pod takim oznaczeniem; d) używanie oznaczenia w dokumentach handlowych i w reklamie. […] 5. Ustępy 1–4 nie mają wpływu na przepisy obowiązujące w państwach członkowskich, dotyczące ochrony przed używaniem oznaczenia w celach innych niż odróżnienie towarów lub usług, jeżeli używanie tego oznaczenia bez [uzasadnionej przyczyny powoduje czerpanie nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub renomy znaku towarowego bądź też działa na ich szkodę]. ”
4

Jednakże stosownie do § 1a ust. 1 pkt 2 EStG 1997 można pod pewnymi warunkami zezwolić na wspólne opodatkowanie przy uwzględnieniu dochodów małżonka mającego miejsce zamieszkania za granicą, z którym pożycie nie uległo trwałemu rozkładowi. Choć dochody te nie podlegają niemieckiemu podatkowi dochodowemu w Niemczech, to stosownie do tego przepisu są one wykorzystywane jako element wyliczenia w ramach § 26b. Dokładniej uwzględniane są one przy obliczaniu stawki podatkowej mającej zastosowanie do dochodów małżonka podlegającego niemieckiemu podatkowi dochodowemu w ramach stosowania systemu zwanego „dzieleniem” („splitting”).
Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego ? Naruszenie art. 16 ust. 5 i 6 oraz art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (Dz.U. L 244, str. 1) ? Odzysk, recykling, regeneracja i niszczenie substancji regulowanych ? Nieokreślenie minimalnych wymogów co do kwalifikacji personelu odpowiedzialnego ? Nieprzedstawienie Komisji sprawozdania dotyczącego programów odnoszących się do wymaganych kwalifikacji.
26

W pytaniu drugim i trzecim, które należy rozważyć łącznie, sąd krajowy zmierza w istocie do ustalenia, czy art. 90 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi, mającemu takie cechy jak podatek ustanowiony ustawą o podatku akcyzowym, ze względu na to, że podatek ten nakładany jest w związku z nabyciem używanych pojazdów pochodzących z państw członkowskich innych niż państwo, które go wprowadziło, lecz nie jest nakładany w związku z nabyciem używanych pojazdów, zarejestrowanych już w tym państwie członkowskim, na które to pojazdy został on już nałożony przed ich pierwotnym zarejestrowaniem, jako że stanowi podatek wewnętrzny nakładany na produkty innych państw członkowskich wyższy od tych, które są nakładane bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe w rozumieniu art. 90 akapit pierwszy WE, bądź obciąża pośrednio produkty innych państw członkowskich i chroni inne produkty w rozumieniu art. 90 akapit drugi WE.
14

Zgodnie ze sprawozdaniem dla prezydenta republiki dotyczącym rozporządzenia nr 2000-916 (JORF z dnia 22 września 2000 r., str. 14876): „Zgodnie z rozporządzeniami wspólnotowymi nr 1103/97 […] i nr 974/98 […] istniejące w tekstach prawnych odniesienia do krajowych jednostek pieniężnych należy począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r. rozumieć jako odniesienia do euro, stosując oficjalny kurs wymiany 6,55957 [FRF] za 1 EUR, zaokrąglając do drugiego miejsca po przecinku. Wynik otrzymany przy zastosowaniu tych zasad będzie w pewnych przypadkach mało czytelny i trudny do zapamiętania, co powoduje w konsekwencji ryzyko, że teksty, w których widnieją oznaczenia pieniężne staną się trudniejsze do stosowania. Celem zachowania przejrzystości ustawodawstwa i ułatwienia w ten sposób jego stosowania, wydaje się zatem konieczne ustalenie kwot pieniężnych przewidzianych w niektórych tekstach na wartości wyrażone w liczbach całkowitych, w euro lub na wartości bardziej znaczące. […] Zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, wydanym na podstawie upoważnienia [wynikającego z ustawy nr 2000-517], należy postępować zgodnie z następującymi zasadami: Po pierwsze, jako że dostosowanie tekstów musi być uzasadnione troską o zachowanie ich czytelności, zmianie podlegają jedynie kwoty pieniężne, które w tym zakresie z trudem dają się pogodzić z wartościami mającymi dwa miejsca po przecinku. Pełne i proste stosowanie wspólnotowych zasad wymiany i zaokrąglania powinno pozostać zasadą, a dostosowania wyjątkiem. Wynika z tego, że kwoty wyrażone już w centymach nie podlegają co do zasady zmianie. […] Wszystkie te dostosowania wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., to jest z datą ostatecznego i pełnego zastąpienia franka przez euro. […]”.
3

Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy 98/59 stanowi: „Dla celów stosowania niniejszej dyrektywy: a) »zwolnienia grupowe« oznaczają: zwolnienia dokonywane przez pracodawcę z jednego lub więcej powodów niezwiązanych z poszczególnym pracownikiem, w przypadku gdy, w zależności od wyboru państw członkowskich, liczba zwolnień wynosi: i) bądź, w okresie trzydziestu dni: — co najmniej 10 w przedsiębiorstwach zatrudniających zwykle więcej niż 20, a mniej niż 100 pracowników, — co najmniej 10% liczby pracowników w przedsiębiorstwach zatrudniających zwykle co najmniej 100, a mniej niż 300 pracowników, — co najmniej 30 w przedsiębiorstwach zatrudniających zwykle co najmniej 300 pracowników; ii) bądź, w okresie dziewięćdziesięciu dni, co najmniej 20, niezależnie od liczby pracowników zwykle zatrudnionych w tych przedsiębiorstwach; b) »przedstawiciele pracowników« oznaczają przedstawicieli przewidzianych przez prawodawstwo lub praktykę państw członkowskich. Do celów obliczenia liczby zwolnień przewidzianych w lit. a) ppkt pierwszy, jako zwolnienia traktuje się inne formy wygaśnięcia umowy o pracę, które następują z inicjatywy pracodawcy, z jednego lub więcej powodów niezwiązanych z poszczególnym pracownikiem, pod warunkiem, że zwolnień tych jest co najmniej pięć”.
3)

Instytucja zamawiająca nie jest zwolniona z obowiązku stosowania przewidzianych w dyrektywie 93/37, zmienionej przez dyrektywę 97/52, procedur przetargowych udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane ze względu na to, że według prawa krajowego porozumienie to może zostać zawarte jedynie z niektórymi osobami prawnymi, które same również są instytucjami zamawiającymi i które będą z kolei zobowiązane do stosowania tych procedur celem udzielenia ewentualnych dalszych zamówień publicznych.
Świadczenie takie jak zasiłek uzupełniający — wymieniony w tytule „Francja” w załączniku IIa do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. — stanowi świadczenie specjalne. Badanie sposobu finansowania zasiłku uzupełniającego na podstawie informacji zawartych w aktach sprawy przekazanych Trybunałowi wydaje się wskazywać na brak dającego się wystarczająco zidentyfikować związku pomiędzy ogólną składką na ubezpieczenie społeczne a spornym świadczeniem, co prowadzi do wniosku, że zasiłek uzupełniający posiada charakter nieskładkowy. Jednakże do sądu krajowego należy sprawdzenie dokładności informacji zawartych w pkt 48?52 niniejszego wyroku w celu ostatecznego rozstrzygnięcia, czy sporne świadczenie posiada charakter składkowy czy nieskładkowy.
11

Przegrawszy w niższych instancjach, A. Celozzi wniósł zatem „Revision” do Bundessozialgericht, w której podnosi naruszenie pierwotnego i wtórnego prawa wspólnotowego. Podnosi on, że skoro faktycznie należał do trzeciej grupy podatkowej a nie do grupy drugiej, która jest mniej korzystna i została mu przyznana z tej racji, że jego żona mieszkała we Włoszech, to jest on ofiarą szczególnego gorszego traktowania stanowiącego w stosunku do niego dyskryminację ze względu na to, że jest pracownikiem migrującym. Nawet jeśli zmiana grupy podatkowej była możliwa pod pewnymi warunkami i z zastrzeżeniem przedłożenia dowodu dotyczącego jego sytuacji rodzinnej i finansowej, to wymagała ona jednakże specjalnego i wyraźnego wniosku z jego strony. Wymóg złożenia takiego wniosku skutkował tym, że pracownikom migrującym, których współmałżonkowie często pozostają w krajach ich pochodzenia, przyznawana jest od początku niewłaściwa grupa podatkowa tj. ta, do której należą współmałżonkowie pozostający w rozłące i pracownicy ci otrzymują w razie niezdolności do pracy zasiłek chorobowy niższy niż ten, do którego uprawnieni byliby, gdyby należeli do grupy podatkowej odpowiadającej ich faktycznej sytuacji, bez możliwości późniejszego skorygowania tej nieścisłości. Jego zdaniem prawo niemieckie sankcjonuje tym samym dyskryminację pośrednią tym bardziej, że żaden urząd nie zwrócił wnioskodawcy przez sądem krajowym uwagi na ową nieścisłość ani na możliwość uzyskania zmiany przyznanej mu z urzędu grupy podatkowej.
Artykuł 3 ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1400/2002 z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych w sektorze motoryzacyjnym należy interpretować w ten sposób, że sam fakt, iż porozumienie objęte zakresem stosowania tego rozporządzenia przewiduje wyraźną klauzulę rozwiązania, taką jak klauzula będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, na podstawie której tego rodzaju porozumienie może zostać rozwiązane przez dostawcę z mocy prawa i bez wypowiedzenia w przypadku niewywiązania się przez dystrybutora z jednego z obowiązków umownych wskazanych w tej klauzuli, nie powoduje niestosowania do tego porozumienia zwolnienia grupowego przewidzianego w art. 2 ust. 1 rozporządzenia.
11

Sąd orzekł co do istoty w przedmiocie kosztów poniesionych po tym dniu. W tym celu najpierw zbadał on, czy postępowanie Komisji stanowiło istotne naruszenie prawa wspólnotowego. Przypomniał on, że w wymienionym powyżej wyroku w sprawie cementu sam uznał decyzję w sprawie cementu za niezgodną z prawem. Niemniej jednak Sąd stwierdził, że rzeczona niezgodność z prawem nie stanowiła istotnego naruszenia prawa wspólnotowego. Wprawdzie przyznał on, że w niniejszym przypadku Komisji nie przysługiwał szeroki zakres uznania i że w tych okolicznościach nieprzestrzeganie prawa wspólnotowego mogło zostać uznane jako istotne naruszenie prawa (pkt 95–100 zaskarżonego wyroku), jednak przypomniał on, że okoliczności faktyczne leżące u podstaw decyzji w sprawie cementu były wyjątkowo złożone. W tych warunkach Sąd orzekł, że naruszenie prawa wspólnotowego w niniejszej sprawie nie było wystarczająco istotne (pkt 101–116 zaskarżonego wyroku).
15

We wrześniu 1997 r. E. Farrell wszczęła postępowanie przeciwko pozwanym przed sądem krajowym. W lipcu 2001 r. zapadł wyrok przeciwko A. Whitty’emu. Co się tyczy wyceny poniesionych szkód, została ona odroczona do czasu wydania wyroku co do istoty. Podczas gdy E. Farrell zmierzała do uzyskania orzeczenia deklaratoryjnego, wskazującego, że obowiązujące w dniu wypadku krajowe przepisy wydane w celu transpozycji dyrektyw pierwszej i trzeciej nie wdrażały prawidłowo ich istotnych postanowień, w szczególności art. 1 trzeciej dyrektywy, MIBI oraz Ireland zaprzeczały twierdzeniu, by przepisy te nie dokonały prawidłowej transpozycji tego artykułu, przy czym państwo członkowskie podnosiło, że trzecia dyrektywa dopuszcza brak rozszerzenia obowiązku ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej na osoby przebywające w części pojazdu mechanicznego, która ani nie została zaprojektowana w celu przewozu pasażerów, ani nie została wyposażona w siedzenia do ich przewozu.
Sąd odsyłający zastanawia się nad tym, czy zobowiązanie do renowacji nieruchomości stanowi transakcję zwolnioną z podatku obrotowego na podstawie § 4 pkt 8 lit. g) UStG. Uważa on, że brzmienie tego paragrafu wyłącza jakiekolwiek ograniczenie zwolnienia do zobowiązań finansowych. Sąd ten ma jednak wątpliwości co do zgodności takiej wykładni z art. 13 część B lit. d) pkt 2 szóstej dyrektywy, ponieważ w przeciwieństwie do wersji w językach francuskim i niemieckim, wersja angielska tego przepisu szóstej dyrektywy nie przewiduje ogólnego zwolnienia przejęcia zobowiązań, a jedynie zwolnienie przejęcia zobowiązań mających szczególną formę gwarancji lub zabezpieczeń. W tych okolicznościach Finanzgericht Hamburg postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:

„Czy art. 13 część B lit. d) pkt 2 szóstej dyrektywy […] w odniesieniu do pojęcia »przejęcie zobowiązania« należy interpretować w ten sposób, iż należy przyjąć, że przepis ten obejmuje wyłącznie zobowiązania finansowe, czy też, że obejmuje on także przejęcie innych zobowiązań, jak na przykład zobowiązań do działania?”.
76

Następnie, aby znak towarowy składający się z wyrazu powstałego z połączenia elementów, jak w przypadku zgłoszonego znaku towarowego, miał charakter opisowy w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, nie wystarczy, by ewentualny opisowy charakter został stwierdzony dla każdego z tych elementów. Taki charakter musi być stwierdzony w odniesieniu do samego wyrazu [zob. odnośnie do art. 3 ust. 1 lit. c) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, str. 1) — przepisu zredagowanego zasadniczo w ten sam sposób, co art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 — ww. wyrok w sprawie Koninklijke KPN Nederland, pkt 96 i wyrok z dnia 12 lutego 2004 r. w sprawie C-265/00 Campina Melkunie, Rec. str. I-1699, pkt 37].
13

Uznawszy, że wykładnia dyrektywy jest niezbędna do rozstrzygnięcia zawisłego przed nim sporu, cour d’appel de Bruxelles postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy definicja reklamy porównawczej obejmuje wypowiedzi reklamowe, w których reklamujący odnosi się wyłącznie do rodzaju towaru, w taki sposób, iż w takim przypadku należałoby przyjąć, że taka wypowiedź odnosi się do ogółu przedsiębiorstw oferujących ten rodzaj towaru i że każde z tych przedsiębiorstw może utrzymywać, iż zostało w nich określone? 2) W celu ustalenia, że między reklamującym a przedsiębiorstwem, do którego czyni się odniesienie w rozumieniu art. [2 pkt] 2a dyrektywy, zachodzi stosunek konkurencji: a) Czy należy przyjąć, w szczególności na podstawie zestawienia art. [2 pkt] 2a z art. 3a ust. 1 lit. b), że konkurentem w rozumieniu tego przepisu jest każde przedsiębiorstwo, na którego identyfikację pozwala reklama, niezależnie od oferowanych przez nie towarów lub usług? b) W przypadku udzielenia na powyższe pytanie odpowiedzi przeczącej oraz przy założeniu, że dla zaistnienia stosunku konkurencji wymagane jest spełnienie dalszych przesłanek, czy należy rozważyć bieżącą sytuację na rynku i przyzwyczajenia konsumenckie istniejące we Wspólnocie, czy też należy również mieć na uwadze możliwe zmiany tych przyzwyczajeń? c) Czy badanie należy ograniczyć do części terytorium Wspólnoty, w którym rozpowszechniana jest reklama? d) Czy przy ustalaniu istnienia stosunku konkurencji należy opierać się na rodzajach towarów będących przedmiotem porównania oraz na sposobie, w jaki owe towary są powszechnie postrzegane, czy też w celu oceny stopnia, w jakim dane towary mogą być względem siebie substytutami, należy również uwzględniać szczególne cechy towaru, które reklamujący zamierza zachwalić w spornej reklamie, oraz wizerunek towaru, który reklamujący pragnie mu nadać? e) Czy kryteria pozwalające na ustalenie istnienia stosunku konkurencji w rozumieniu art. 2 pkt 2a i kryteria pozwalające na ocenę, czy porównanie spełnia przesłanki art. 3a [ust. 1] lit. b), są identyczne? 3) Czy z zestawienia art. 2 pkt 2a dyrektywy […] z art. 3a tej dyrektywy wynika: a) bądź że zakazana jest wszelka reklama porównawcza pozwalająca na identyfikację rodzaju towarów, w przypadku gdy wzmianka nie pozwala na identyfikację konkurenta lub towarów, które oferuje? b) bądź że oceny dopuszczalności porównania należy dokonywać wyłącznie w świetle przepisów prawa krajowego, które nie zostały wydane w celu dokonania transpozycji dyrektywy dotyczącej reklamy porównawczej, co mogłoby prowadzić do bardziej ograniczonej ochrony konsumentów lub przedsiębiorstw oferujących rodzaj towarów porównywany z towarem oferowanym przez reklamującego? 4) W przypadku gdy należałoby stwierdzić istnienie reklamy porównawczej w rozumieniu art. 2 pkt 2a, to czy na podstawie art. 3a pkt 1 lit. f) należy przyjąć wniosek, że zakazane jest wszelkie porównanie, które w stosunku do towarów nieposiadających nazwy pochodzenia, odnosi się do towarów posiadających nazwę pochodzenia?”.
2)

Artykuł 8 ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy 77/388 należy interpretować w ten sposób, że kompetencja do opodatkowania dostawy i ułożenia kabla światłowodowego łączącego dwa państwa członkowskie i znajdującego się częściowo poza terytorium Wspólnoty przysługuje każdemu państwu członkowskiemu proporcjonalnie do długości kabla znajdującego się na jego terytorium, zarówno w odniesieniu do ceny samego kabla oraz pozostałych materiałów, jak i do kosztu usług związanych z jego ułożeniem.
9

Ponieważ R. Talotta spóźnił się ze złożeniem deklaracji podatkowej dotyczącej podatku od osób fizycznych będących nierezydentami za rok podatkowy 1992, belgijski organ podatkowy powiadomił go o zamiarze wymierzenia podatku z urzędu na podstawie art. 342 § 2 kodeksu podatków dochodowych z 1992 r. Przepis ten umożliwia organom podatkowym, wobec braku dowodów przedłożonych bądź to przez podatnika, bądź to przez organ administracji, opodatkowanie przedsiębiorstw zagranicznych działających w Belgii na podstawie obrotu i liczby pracowników przez odniesienie do minimalnej wysokości dochodów podlegających opodatkowaniu, określonej w dekrecie królewskim z dnia 27 sierpnia 1993 r. W roku podatkowym, którego dotyczy sprawa przed sądem krajowym, wysokość ta w odniesieniu do hoteli, restauracji i kawiarni nie mogła być niższa niż 400000 BEF.
63

W istocie z pkt 41–43 niniejszego wyroku wynika, że skoro takie okoliczności faktyczne i dowody nie zostały, jak w tym przypadku, przywołane i przedstawione przez zainteresowaną stronę w terminie, jaki jej został w tym celu wyznaczony na mocy przepisów rozporządzenia nr 40/94, a więc nie „w odpowiednim terminie” w rozumieniu art. 74 ust. 2 tego rozporządzenia, strona ta nie korzysta z bezwarunkowego prawa do tego, by te okoliczności faktyczne i dowody zostały uwzględnione przez izbę odwoławczą, zaś izba odwoławcza dysponuje zakresem swobodnego uznania co do tego, czy uwzględnić takie okoliczności i dowody przy podejmowaniu wymaganej od niej decyzji.
18

Spółka Unibet, wobec której nie zastosowano środków administracyjnych ani karnych, pozwała w dniu 1 grudnia 2003 r. państwo szwedzkie do tingsrätt celem, po pierwsze, stwierdzenia wynikającego z art. 49 WE uprawnienia tejże spółki do promowania w Szwecji prowadzonych przez siebie gier i zakładów, bez przeszkód spowodowanych obowiązywaniem zakazu z art. 38 ustawy o grach losowych (co dalej zwane jest „powództwem o ustalenie”), po drugie, uzyskanie odszkodowania za szkody poniesione w związku z zakazem promocji (co dalej zwane jest „powództwem o odszkodowanie”), a po trzecie stwierdzenie, że nie znajduje do niej zastosowania wspomniany zakaz oraz związane z nim środki i sankcje (co dalej zwane jest „pierwszym wnioskiem o zastosowanie środków tymczasowych”).
23

Na wstępie należy przypomnieć, że w pkt 13 powołanego powyżej wyroku w sprawie Genius Holding Trybunał stwierdził, iż wykonywanie prawa do odliczenia podatku VAT jest ograniczone jedynie do podatków należnych, czyli podatków związanych z czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT lub zapłaconych, o ile były należne. Trybunał uznał zatem, że prawo do odliczenia nie obejmuje podatku VAT należnego zgodnie z art. 21 ust. 1 lit. c) szóstej dyrektywy wyłącznie dlatego, że został on wykazany w fakturze (zob. w szczególności ww. wyrok w sprawie Genius Holding, pkt 19). W tej kwestii Trybunał potwierdził ostatecznie tę linię orzecznictwa w wyrokach z dnia 19 września 2000 r. w sprawie C-454/98 Schmeink & Cofreth i Strobel, Rec. str. I-6973, pkt 53 i z dnia 6 listopada 2003 r. w sprawach połączonych od C-78/02 do C-80/02 Karageorgou i in., Rec. str. I-13295, pkt 50.
47

W świetle powyższych rozważań należy przyjąć, że wymagając przewidzianego w dekrecie w sprawie rejestracji pozwolenia na czasowe używanie w celu wprowadzenia do ruchu pojazdów zgodnie z prawem zarejestrowanych i używanych w innym państwie członkowskim, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 WE i 30 WE.
10

Tribunal d’instance oddalił te żądania wyrokiem z dnia 8 czerwca 2004 r., od którego Thomson odwołał się do cour d’appel de Paris (sądu apelacyjnego w Paryżu). Wyrażając wątpliwości co do ważności spornych postanowień załącznika 11 do rozporządzenia nr 2454/93, sąd apelacyjny postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy załącznik 11 do rozporządzenia […] nr 2454/93 […] jest sprzeczny z art. 24 […] Wspólnotow[ego] kodeks[u] celn[ego] i w związku z tym nieważny, jako że stosowanie tego załącznika prowadzi do stwierdzenia, że odbiornik telewizyjny wyprodukowany w Polsce, w okolicznościach wskazanych w dokumentach postępowania, ma pochodzenie koreańskie?”.
14

Odwołanie to zostało oddalone decyzją z dnia 6 lutego 2004 r., ponieważ administracja prowincji użyła rocznego kosztu usług informatycznych, innych usług i pracy świadczonej przez osoby zatrudnione, jako podstawy obliczeń kwalifikowanych kosztów ogólnych, które podzieliła według średniej liczby zatrudnionych w administracji odpowiedzialnej za realizację programu w trakcie spornego roku. Koszt usługi w skali miesiąca był w odniesieniu do wszystkich jednakowy. W drugim wniosku o dofinansowanie koszty zostały przeznaczone proporcjonalnie do czasu pracy świadczonej przez każdą osobę. Tym samym ustalenie kosztów wynikających z realizacji tego programu nie było możliwe. Co do części wnioskowanej kwoty odpowiadającej wydatkom na wynagrodzenia w zakresie, w jakim nie były one przyporządkowane konkretnym pracownikom zgodnie z wykazem godzin pracy, nie mogły być one uwzględnione jako koszty pomocy technicznej wspomnianego programu.