W niniejszej sprawie, chociaż dana agencja zakwalifikowała sporną decyzję jako środek polegający na objęciu „statusem nieaktywnym”, to taka decyzja jest równoznaczna w swoich skutkach z decyzją w sprawie zawieszenia w pełnieniu obowiązków na podstawie art. 23 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, wydaną z uwagi na zawinione zachowanie zarzucane stronie skarżącej, dla której jest niekorzystna zarówno jeśli chodzi o uzasadnienie, jak i rozstrzygnięcie.

Na podstawie art. 23 załącznika IX do regulaminu pracowniczego administracja może zawiesić pracownika w pełnieniu obowiązków w wypadku poważnego wykroczenia zarzucanego temu pracownikowi. Taki środek, mimo że ma charakter tymczasowy, jest z natury aktem niekorzystnym dla zainteresowanego, ponieważ opiera się na twierdzeniu, iż popełnione zostało poważne wykroczenie, i może pociągać za sobą poważne konsekwencje dla zainteresowanego, zarówno w kontekście zawodowym, jak i osobistym, pozbawiając go z tego powodu możliwości faktycznego sprawowania obowiązków. Ponadto jako akty niekorzystne mogą również zostać zakwalifikowane środki, które pozbawiają danego pracownika możliwości wykonywania obowiązków, nie uchylając czy ograniczając jego wynagrodzenia.

Prawo każdego do bycia wysłuchanym, zanim zostaną podjęte indywidualne środki mogące negatywnie wpłynąć na jego sytuację, przyczynia się do poszanowania prawa do obrony.

Takie prawo zostało zapisane w art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który ma powszechny zakres stosowania i stanowi, że każda osoba ma prawo do bycia wysłuchaną, zanim zostaną podjęte indywidualne środki mogące negatywnie wpłynąć na jej sytuację. W celu zapewnienia skutecznej ochrony adresata takiego środka art. 41 ust. 2 lit. a) karty ma na celu w szczególności umożliwienie mu skorygowania błędu lub podniesienia takich elementów dotyczących sytuacji osobistej, które przemawiają za wydaniem decyzji, za jej niewydaniem lub za taką czy inną treścią tej decyzji.

Poszanowanie prawa do bycia wysłuchanym oznacza, że zainteresowany powinien przed wydaniem decyzji, z której wynikają dla niego negatywne skutki, mieć możliwość przedstawienia w skuteczny sposób swego stanowiska w kwestii prawdziwości i znaczenia stanu faktycznego oraz w kwestii okoliczności, na których podstawie ta decyzja została wydana.

Jeśli chodzi w szczególności o decyzję w sprawie zawieszenia w pełnieniu obowiązków, wydaną na podstawie art. 23 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, która zostaje wydana w obliczu twierdzenia, iż zostało popełnione poważne wykroczenie, mając przy tym na uwadze pośpiech, który zwykle towarzyszy wydaniu takiej decyzji, decyzja ta powinna zostać wydana z poszanowaniem prawa do obrony, którego jednym z wyrazów jest prawo do bycia wysłuchanym. W konsekwencji, poza szczególnymi, należycie wykazanymi okolicznościami, decyzja w sprawie zawieszenia w pełnieniu obowiązków tytułem dyscyplinarnym może zostać wydana dopiero po skutecznym umożliwieniu danemu urzędnikowi czy pracownikowi przedstawienia punktu widzenia na fakty go obciążające, na których właściwy organ planuje oprzeć tę decyzję.

W niniejszej sprawie decyzja o objęciu statusem nieaktywnym, wydana przez agencję Unii z uwagi na zawinione zachowanie i pozbawiająca zainteresowanego możliwości sprawowania obowiązków, powinna zostać uznana za równoznaczną w skutkach z decyzją w sprawie zawieszenia w obowiązkach tytułem dyscyplinarnym mogącą niekorzystnie wpływać na jego interesy.

(zob. pkt 54–58)

Trybunał, wyrok z dnia 21 grudnia 2011 r., France/People’s Mojahedin Organization of Iran, C‑27/09 P, EU:C:2011:853, pkt 65 i przytoczone tam orzecznictwo

Sąd Pierwszej Instancji, wyroki: z dnia 15 czerwca 2000 r., F/Komisja, T‑211/98, EU:T:2000:153, pkt 26 i nast.; z dnia 16 grudnia 2004 r., De Nicola/EBI, T‑120/01 i T‑300/01, EU:T:2004:367, pkt 123

Sąd Unii Europejskiej, wyrok z dnia 11 września 2013 r., L/Parlament, T‑317/10 P, EU:T:2013:413, pkt 81

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: z dnia 14 maja 2014 r., Delcroix/ESDZ, F‑11/13, EU:F:2014:91, pkt 35 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 19 czerwca 2014 r., BN/Parlament, F‑157/12, EU:F:2014:164, pkt 84; z dnia 13 listopada 2014 r., De Loecker/ESDZ, F‑78/13, EU:F:2014:246, pkt 33; z dnia 15 kwietnia 2015 r., Pipiliagkas/Komisja, F‑96/13, EU:F:2015:29, pkt 54; z dnia 9 września 2015 r., De Loecker/ESDZ, F‑28/14, EU:F:2015:101, pkt 128