Sprawa T‑311/04

José Luis Buendía Sierra

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Urzędnicy − Awans − Postępowanie w sprawie awansu za rok 2003 − Przyznanie punktów pierwszeństwa

Streszczenie wyroku

1. Urzędnicy – Skarga – Akt niekorzystny

(regulamin pracowniczy, art. 45, 90 i 91)

2. Urzędnicy – Skarga – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej

(regulamin pracowniczy, art. 45 i art. 90 ust. 2)

3. Urzędnicy – Awans – Porównanie zasług

(regulamin pracowniczy, art. 25 akapit drugi, art. 26, 43, 45 i art. 90 ust. 2)

4. Urzędnicy – Awans – Porównanie zasług

(regulamin pracowniczy, art. 45)

5. Urzędnicy – Awans – Porównanie zasług

(regulamin pracowniczy, art. 45)

6. Urzędnicy – Awans – Porównanie zasług

(regulamin pracowniczy, art. 45)

7. Urzędnicy – Awans – Porównanie zasług

(regulamin pracowniczy, art. 45)

8. Urzędnicy – Decyzja niekorzystna – Sposoby wydania

(regulamin pracowniczy, art. 45, art. 90 ust. 2 i art. 91)

9. Urzędnicy – Awans – Porównanie zasług

(regulamin pracowniczy, art. 45)

10. Urzędnicy – Awans – Porównanie zasług

(regulamin pracowniczy, art. 45)

11. Urzędnicy – Skarga – Wyrok stwierdzający nieważność – Skutki

(art. 233 WE; regulamin pracowniczy, art. 45)

1. W ramach systemu awansowania wprowadzonego wewnętrznym uregulowaniem Komisji, który opiera się na uwzględnieniu zebranych zasług, wyrażonych za pomocą punktów zbieranych z roku na rok, i w którym postępowanie w sprawie awansu kończy się wydaniem aktu posiadającego złożony charakter, ponieważ zawiera dwie osobne decyzje organu powołującego: decyzję ustanawiającą listę urzędników awansowanych oraz decyzję określającą całkowitą liczbę punktów urzędników, na której opiera się pierwsza z wymienionych decyzji, przy czym ta decyzja określająca całkowitą liczbę punktów stanowi niezależny akt, który może być przedmiotem zażalenia, oraz, w stosownym przypadku, skargi sądowej w ramach dróg odwoławczych przewidzianych w regulaminie. W istocie w takim systemie przyznanie punktów w danym roku wywołuje skutki, które nie są wyłącznie ograniczone do bieżącego postępowania w sprawie awansu i w nie wpisane, lecz które mogą mieć wpływ na kilka postępowań w sprawie awansu, wywołując wiążące skutki prawne naruszające interesy urzędnika poprzez istotną zmianę jego sytuacji prawnej.

W rezultacie urzędnik wpisany na listę awansowanych będzie miał możliwość, jeśli podważa całkowitą liczbę punktów, która została mu przyznana przez organ powołujący, a w związku z tym resztę przeniesioną na następne lata, złożyć zażalenie oraz, w stosownym przypadku, skargę do Sądu jedynie na akt przyznający mu punkty, który wywiera wobec niego wiążące i ostateczne skutki prawne.

Podobnie można sobie wyobrazić sytuację, gdy urzędnik, który nie został awansowany i który nie chce podważyć braku awansu w przedmiotowym postępowaniu, ale jedynie odmowę przyznania mu pewnej liczby punktów, dzięki którym nie mógłby on osiągnąć progu awansowania, może wszcząć identyczne postępowanie.

Skądinąd urzędnik, który nie został awansowany z uwagi na jego zdaniem nieuzasadnione przyznanie niewystarczającej liczby punktów, a zatem niższej od progu awansowania, będzie miał możliwość złożenia skargi jednocześnie na decyzję organu powołującego określającą całkowitą liczbę punktów oraz na decyzję ustanawiającą listę awansowanych urzędników. Nawet jeśli te dwa akty mogą być rzeczywiście oddzielone pod względem prawnym oraz stanowić przedmiot odrębnych wniosków o stwierdzenie nieważności, pewne jest, że są one w rzeczywistości ściśle związane w przypadku odmowy awansowania, przy czym ta ostatnia jest zawsze i wyłącznie związana z całkowitą liczbą punktów przyznanych urzędnikowi w stosunku do progu awansowania, z wyjątkiem przypadku, w którym urzędnik ten, należący do grupy ex aequo, czyli grupy urzędników, którzy osiągnęli próg awansowania, ale których ilość przekracza rzeczywiste możliwości w zakresie awansowania, nie został awansowany z uwagi na dodatkowe względy związane ze stażem pracy w grupie zaszeregowania lub równością szans.





W tym ostatnim przypadku dany urzędnik będzie mógł prawidłowo złożyć skargę na samą końcową decyzję organu powołującego ustanawiającą listę urzędników awansowanych z uwagi na błędy popełnione przez organ powołujący podczas ustalania kolejności urzędników należących do grupy ex aequo.

(por. pkt 82, 88–94)

2. W ramach systemu awansowania wprowadzonego wewnętrznym uregulowaniem Komisji, który opiera się na uwzględnieniu zebranych zasług, wyrażonych za pomocą punktów zbieranych z roku na rok, i w którym postępowanie w sprawie awansu kończy się wydaniem aktu posiadającego złożony charakter, ponieważ zawiera dwie osobne decyzje organu powołującego: decyzję ustanawiającą listę urzędników awansowanych oraz decyzję określającą całkowitą liczbę punktów urzędników, na której opiera się pierwsza z wymienionych decyzji, punkt początkowy biegu trzymiesięcznego terminu na złożenie zażalenia skierowanego na obie decyzje powinien być ustanowiony – w trosce o bezpieczeństwo prawne, równe traktowanie i dobrą administrację – na dzień skutecznego zapoznania się przez urzędnika ze swymi aktami osobowymi dotyczącymi awansowania, uaktualnionymi w wewnętrznym systemie informatycznym instytucji, pod warunkiem że zapoznanie się przez urzędnika ze swymi aktami osobowymi będzie miało miejsce w rozsądnym terminie rozpoczynającym bieg w dniu publikacji notatki streszczającej, informującej o dostępności w systemie danych dotyczących przyznanych punktów.

W istocie w takim systemie awansowania publikacja listy osób awansowanych, która zawiera tylko nazwiska i miejsce zatrudnienia zainteresowanych, nie umożliwia zainteresowanym urzędnikom pełnego zapoznania się z aktem niekorzystnym, którym kończy się postępowanie w sprawie awansowania, z uwagi na jego złożony charakter, i tylko poprzez sprawdzenie swych akt osobowych urzędnik może zapoznać się z całkowitą liczbą punktów oraz ich rozdziałem.

(por. pkt 105, 111, 112, 115, 118, 121)

3. System awansowania wprowadzony wewnętrznym uregulowaniem Komisji, który opiera się na kwantyfikowaniu zasług, charakteryzujący się corocznym przyznawaniem urzędnikom punktów różnego rodzaju, spośród których niektóre – „punkty za zasługi” – wynikające z zamiany oceny otrzymanej przez urzędnika podczas jego oceny okresowej na podstawie art. 43 regulaminu pracowniczego, a inne – „punkty pierwszeństwa” – przyznawane dodatkowo i same niedecydujące o awansie, mające na celu wynagrodzenie urzędników, którzy przekroczyli swe indywidualne zadania lub którzy pomyślnie wykonali dodatkowe zadania w interesie instytucji, nie narusza zasady równego traktowania ani art. 45 regulaminu pracowniczego, ponieważ oba rodzaje punktów mają na celu nagrodzenie zasług, a ich przyznanie powinno zawsze być uzasadnione względami opartymi na zasługach.

W takim systemie, w którym postępowanie w sprawie awansu kończy się wydaniem aktu posiadającego złożony charakter, ponieważ zawiera dwie osobne decyzje organu powołującego: decyzję ustanawiającą listę urzędników awansowanych oraz decyzję określającą całkowitą liczbę punktów urzędników, na której opiera się pierwsza z wymienionych decyzji, brak uzasadnienia decyzji dotyczących przyznania punktów pierwszeństwa nie jest sprzeczny z art. 25 akapit drugi regulaminu pracowniczego, który nie nakłada obowiązku uzasadniania propozycji, zaleceń lub opinii, z którymi nie wiążą się niekorzystne skutki i które nie dotyczą aktów przygotowawczych, obowiązek uzasadnienia w zakresie awansowania jest spełniony, gdy organ powołujący uzasadnia swą decyzję odrzucającą zażalenie złożone na mocy art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego.

Przyznanie punktów pierwszeństwa nie jest również sprzeczne z art. 26 regulaminu pracowniczego, którego celem jest zapewnienie urzędnikowi prawa do obrony, poprzez zapobieżenie sytuacji, w której organ powołujący podejmuje decyzje mające wpływ na jego sytuację administracyjną oraz karierę zawodową, opierając się na faktach dotyczących jego zachowania, niewymienionych w aktach osobowych, o ile takie przyznanie ma miejsce po przeanalizowaniu wyników sprawozdań z przebiegu kariery, oraz po uwzględnieniu zasług urzędników, których to dotyczy, zatwierdzonych przez te sprawozdania, których opracowanie jest skomplikowanym procesem, w który urzędnicy są w znacznym zakresie włączeni, zgodnie z art. 43 regulaminu pracowniczego, na mocy którego okresowe sprawozdanie jest przedstawiane zainteresowanemu, który „ma prawo zgłoszenia uwag, które uważa za istotne”. Ponadto nie może powoływać się na naruszenie prawa do obrony w związku z decyzjami dotyczącymi przyznania tych punktów, które stanowią tylko akty przygotowawcze dla decyzji określających całkowitą liczbę punktów awansu i ustanawiających listę urzędników awansowanych, a zatem prawo do obrony nie ma zastosowania to takich aktów, ale do aktów niekorzystnych.

(por. pkt 129–138, 143–147, 152, 155–157)

4. W ramach systemu awansowania wprowadzonego wewnętrznym uregulowaniem Komisji, który opiera się na kwantyfikowaniu zasług, charakteryzującym się corocznym przyznawaniem urzędnikom punktów różnego rodzaju, spośród których niektóre – „punkty za zasługi” – wynikające z zamiany oceny otrzymanej przez urzędnika podczas jego oceny okresowej na podstawie art. 43 regulaminu pracowniczego, a inne – „punkty pierwszeństwa” – zmierzające do wyróżnienia spośród urzędników tych, którzy są najbardziej zasłużeni, w celu zwiększenia ich szans na awans, zarówno istnienie limitu przyznawania tych ostatnich punktów w ramach każdej dyrekcji generalnej, jak i wskazanie średniej docelowej przyznawania punktów pierwszego rodzaju nie może ograniczyć swobody oceny oceniających w sposób sprzeczny z art. 45 regulaminu, zasadą równego traktowania oraz zasadą ekspektatywy rozwoju kariery. Przeciwnie, wydaje się, że te dwa mechanizmy mogą sprzyjać skutecznemu wyrażeniu oceny przedstawiającej zasługi urzędników, zapewniając najwyższy poziom porównywalności ocen we wszystkich dyrekcjach generalnych Komisji, a w konsekwencji równe traktowanie tych urzędników. W tym względzie w praktyce analiza porównawcza zasług powinna być przeprowadzana na jednakowej podstawie i przy uwzględnieniu porównywalnych źródeł informacji i danych.

Jeżeli chodzi o limit punktów pierwszeństwa w ramach każdej dyrekcji generalnej, to odpowiada on ogólnemu celowi tego rodzaju punktów, zmierzając do wyróżnienia spośród urzędników tych, którzy są najbardziej zasłużeni, w celu zwiększenia ich szans na awans. Ograniczenie bowiem liczby dostępnych punktów może skłonić dyrekcje generalne do dokonania takiej selekcji. Cel ten jest zgodny z art. 45 regulaminu, zasadą równego traktowania oraz zasadą ekspektatywy rozwoju kariery.

Co do średniej docelowej punktów za zasługi, do przestrzegania której system ten zachęca, lecz do tego nie zobowiązuje w sposób absolutny, fakt, że dyrekcje generalne uwzględniają ją, nie oznacza w żadnym przypadku, że ich swoboda w dokonywaniu oceny zostaje ograniczona w sposób sprzeczny z art. 45 regulaminu pracowniczego, zasadą równego traktowania oraz zasadą ekspektatywy rozwoju kariery. W istocie średnia ta, która wyraża w sposób matematyczny ocenę pracy przeciętnego urzędnika, nie ogranicza możliwości osób dokonujących oceny w zakresie korzystania z bardzo szerokiego zakresu ocen, nawet w połączeniu z przedziałami wskaźnikowymi, niewiążącymi wynikającymi z obserwacji sposobu, w jaki awanse były co do zasady przyznawane w przeszłości. Taka średnia nie ogranicza również możliwości osób dokonujących oceny w zakresie różnicowania ocen dotyczących indywidualnie pracy każdego urzędnika, w zależności od tego, czy sytuuje się ona poniżej, czy też powyżej tej średniej, ponieważ oceniający są w stanie wyrazić niuanse swojej oceny urzędników. Umożliwia ona zapobieżenie ryzyku inflacji ocen poprzez zobowiązanie osób dokonujących oceny do przeprowadzania dokładniejszego porównania indywidualnych zasług każdego urzędnika oraz umożliwia także obniżenie ryzyka pojawienia się niezgodności w zakresie średnich ocen stosowanych przez poszczególne dyrekcje generalne, które nie byłyby uzasadnione obiektywnymi względami związanymi z zasługami ocenianych urzędników. Taka średnia wreszcie uwzględnia sytuację najczęściej spotykaną w rzeczywistości, czyli jednolite rozdzielenie urzędników wokół średniego poziomu zasług, możliwość odejścia od średniej docelowej, w przypadku gdy szczególna sytuacja w dyrekcji generalnej nie zbiega się ze zwykle spotykaną, oraz możliwość złożenia przez urzędników wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, który może doprowadzić do przyznania im przez organ powołujący jednego lub kilku punktów pierwszeństwa poza kontyngentem, wystarczających do zażegnania problemom w służbach, w których koncentrują się najlepsi pracownicy.

(por. pkt 169, 172–177, 179–183, 187)

5. Dla zmian regulacji właściwe jest wprowadzenie nowych sytuacji od danego dnia, jednocześnie przewidując uwzględnienie sytuacji powstałych wcześniej. W ramach systemu awansowania wprowadzonego wewnętrznym uregulowaniem Komisji, który opiera się na kwantyfikowaniu zasług, charakteryzującym się corocznym przyznawaniem urzędnikom punktów różnego rodzaju, do organu powołującego należy dostosowanie w okresie przejściowym zmiany przepisów dotyczących awansowania urzędników, z uwzględnieniem ograniczeń związanych z przejściem od jednego sposobu zarządzania do drugiego, które mogą nakładać na niego obowiązek tymczasowego odejścia, w pewnych granicach, od ścisłego stosowania przepisów i zasad mających charakter stały i stosowanych zwykle do rozpatrywanych sytuacji. Jednakże takie odejście powinno być uzasadnione bezwzględną potrzebą związaną z przejściem od jednego systemu do drugiego i nie może wykraczać, zarówno w odniesieniu do czasu trwania, jak i zasięgu, poza to, co jest niezbędne do zapewnienia systematycznego przejścia od jednego systemu do drugiego. W tym względzie w celu uwzględnienia zasług zgromadzonych w grupie zaszeregowania urzędników zajmujących dane stanowisko w dniu wejścia w życie tego systemu zasady przejściowe obejmują przyznanie tym urzędnikom różnych rodzajów punktów przejściowych.

Co do przejściowych punktów pierwszeństwa, przyznanie z urzędu urzędnikom za każdy rok przepracowany w grupie zaszeregowania, aż do wysokości pewnego limitu, ta liczba lat może być uważana tylko częściowo za obiektywny wskaźnik zasług zgromadzonych przez urzędnika, tak że przyznanie tych punktów obejmuje uwzględnienie stażu pracy w grupie zaszeregowania sprzeczne z zasadami, którym zwykle podlegają procedury awansowania. Jednakże przyjęcie systemu cechującego się kwantyfikacją zasług oraz koniecznością osiągnięcia pewnego progu odpowiadającego liczbie zebranych punktów pierwszeństwa i punktów za zasługi, aby mieć możliwość awansowania, wiąże się z uwzględnieniem zasług zebranych przez urzędników od momentu ich ostatniego awansowania, w formie przyznania pewnej liczby punktów i przy zastosowaniu metody zgodnej z zasadą równego traktowania. Środek polegający na automatycznym przyznaniu punktów pierwszeństwa w zależności od stażu pracy w grupie zaszeregowania odpowiada tej bezwzględniej potrzebie związanej z przejściem od jednego systemu do drugiego, a przepisy ograniczające jego zakres, takie jak jego ograniczenie tylko w pierwszym postępowaniu w sprawie awansu po wejściu w życie nowego systemu, bardzo ograniczona waga punktów na całkowitą maksymalną liczbę punktów, jakie można przyznać, jak również uzależnienie awansowania urzędnika od warunku, aby zgromadził on pewną liczbę innych punktów w swoim ostatnim sprawozdaniu z przebiegu kariery zawodowej, pozwalają na wnioskowanie, że organ powołujący nie wykroczył poza to, co jest niezbędne dla zapewnienia systematycznego przejścia od jednego systemu do drugiego.

Co do dwóch przejściowych punktów pierwszeństwa na urzędnika maksymalnie, które mogą być przyznane przez organ powołujący na wniosek komitetu ds. awansu, to zostały one ustanowione w celu sprawiedliwego rozwiązania specyficznych problemów związanych z przejściem od starego do nowego systemu. Ten szczególny cel wpisuje się z pewnością w cel wszystkich punktów przejściowych, których są one częścią, czyli uwzględnienie zasług zgromadzonych przez urzędnika od momentu poprzedniego awansowania, tak by przepis przewidujący ich przyznanie sam nie naruszał art. 45 regulaminu pracowniczego. Fakt, że ich przyznanie mogłoby doprowadzić do arbitralnego awansowania, wynika ze stosowania tego przepisu w poszczególnych przypadkach, a nie jego wewnętrznej niezgodności z prawem.

Co do przejściowych punktów pierwszeństwa, które mogą być przyznane urzędnikom przedstawionym do awansu podczas poprzedniego postępowania, lecz nieawansowanych, to one również nie są sprzeczne z art. 45 regulaminu pracowniczego. W istocie, o ile prawdą jest, że praktyka polegająca na automatycznym awansowaniu urzędników pozostałych z poprzedniego postępowania w sprawie awansu narusza zasadę analizy porównawczej zasług urzędników, którzy mogą być awansowani, przewidzianą w tym przepisie, to z drugiej strony organ powołujący jest zasadniczo uprawniony do uwzględnienia, w ramach oceny porównawczej zasług, okoliczności, iż urzędnik został już zaproponowany do awansowania w ramach poprzedniego postępowania, pod warunkiem że urzędnik nie utracił zasług oraz że jego zasługi są oceniane w stosunku do zasług innych kandydatów do awansowania, co ma miejsce w przypadku zasad przejściowych wprowadzonych przez Komisję.

Nie istnieje wreszcie żadne zobowiązanie Komisji do przyjęcia, jako systemu konwersji poprzednich ocen, systemu zwanego systemem średniej ocen analitycznych lub systemu zastosowanego przez inne instytucje, który zdaniem skarżącego w mniejszym stopniu narusza zasadę awansowania na podstawie zasług. W rezultacie zmiana obowiązujących metod awansowania urzędników ma na celu, w założeniu, zaradzenie pewnym niedogodnościom wynikającym ze stosowania dawnych zasad. Rozpoczęcie w określonym dniu oceny zasług urzędników na nowych podstawach jest zatem typowe dla takiego procesu reform, którego potrzebę administracja może oceniać z dużym zakresem swobody. Całościowe uwzględnienie w ten sam sposób ocen przyznanych urzędnikom pod rządami starego systemu nie może być wymagane od administracji w ramach systemu nowego, ponieważ prowadziłoby to w sposób niemalże nieunikniony do pozbawienia reformy sposobu awansowania całego praktycznego znaczenia, a także dlatego że nie istnieje prawo pracowników do utrzymania obowiązującej regulacji.

(por. pkt 204–211, 213–218, 220)

6. Nie jest sprzeczny z art. 45 regulaminu pracowniczego przepis systemu awansowania wprowadzonego wewnętrznym uregulowaniem Komisji, zgodnie z którym urzędnicy mogą mieć przyznane punkty pierwszeństwa, biorąc pod uwagę dodatkowe zadania wykonane w interesie instytucji, ponieważ punkty te mogą jedynie wynagradzać zadania odrębne od zwykłej działalności urzędnika, które nie są przedmiotem oceny rocznej i w związku z tym nie służą jako podstawa dla przyznania innych rodzajów punktów za zasługi. W każdym razie ramy prawne ustanowione przez Komisję umożliwiają organowi powołującemu uniknięcie podwójnego uwzględnienia zasług.

(por. pkt 236, 240)

7. W ramach systemu awansowania wprowadzonego wewnętrznym uregulowaniem Komisji, który opiera się na kwantyfikowaniu zasług, charakteryzującym się corocznym przyznawaniem urzędnikom punktów różnego rodzaju, ścisłe stosowanie zasady, zgodnie z którą każda dyrekcja generalna dysponuje, w celu ich rozdzielenia, kontyngentem punktów pierwszeństwa równym dwuipółkrotności liczby urzędników, którzy mogą być jeszcze awansowani, biorąc pod uwagę ich grupę zaszeregowania, i których przydzielenie podlega kluczowi podziału pomiędzy urzędników, którzy osiągnęli najlepsze wyniki, i innych urzędników do dyrekcji generalnych, w których liczebność każdej grupy zaszeregowania jest raczej niska, prowadzi do znacznego obniżenia liczby punktów pierwszeństwa, które powinny być rozdzielone pomiędzy urzędników pracujących w ramach tych jednostek, z oczywistą szkodą dla tych ostatnich. Urzędnicy ci znajdują się zatem w sytuacji obiektywnie odmiennej od sytuacji ich współpracowników zajmujących stanowiska w dyrekcjach generalnych lub służbach o dużej liczebności, co tłumaczy i uzasadnia – celem przestrzegania zasady równego traktowania i zasady ekspektatywy rozwoju kariery traktowanie odmienne, takie jak przewiduje przepis szczególny, od tego, które jest stosowane wobec urzędników dyrekcji generalnych lub służb liczących mniej niż czterech urzędników w określonej grupie zaszeregowania – dysponowanie całkowitą dostępną liczbą 10 punktów pierwszeństwa, których przyznanie nie podlega kluczowi podziału określonemu ogólnie dla innych urzędników.

(por. pkt 246–250)

8. Ani regulamin pracowniczy, ani wewnętrzne uregulowanie Komisji wprowadzające system awansowania, który opiera się na kwantyfikowaniu zasług, charakteryzującym się corocznym przyznawaniem urzędnikom punktów różnego rodzaju, nie narzucają żadnej formy w zakresie wydawania decyzji dotyczących przyznania tych punktów lub rozpatrujących wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy złożone w związku z tym przyznaniem do organu powołującego. W szczególności art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, stanowiąc, że urzędnicy mogą złożyć do organu powołującego „zażalenie na akt”, nie wyklucza, że taki akt może być wyrażony w innej formie niż na papierze. Z tego wynika, że właściwy organ może wydać takie decyzje, opatrując dokument cyfrowy przygotowanym w tym celu podpisem elektronicznym w ramach systemu informatycznego, bez formalności pisemnych.

(por. pkt 255, 256)

9. W ramach systemu awansowania wprowadzonego wewnętrznym uregulowaniem Komisji, który opiera się na kwantyfikowaniu zasług, charakteryzującym się corocznym przyznawaniem urzędnikom punktów różnego rodzaju, przyznanie punktów pierwszeństwa, które mają na celu wyróżnienie spośród urzędników tych, którzy są najbardziej zasłużeni, w celu zwiększenia ich szans na awans, powinno być oparte na względach związanych ze szczególnymi zasługami danych urzędników, a staż pracy w grupie zaszeregowania nie może stanowić czynnika rozstrzygającego o ich przyznaniu. Tym samym za główne kryterium przyznania punktów pierwszeństwa nie można uznać kryterium całkowitej sumy punktów za zasługi, które wynikają z zamiany oceny otrzymanej przez urzędnika podczas jego oceny okresowej na podstawie art. 43 regulaminu pracowniczego, czy przejściowych punktów pierwszeństwa, przyznawanych z urzędu urzędnikom za każdy rok przepracowany w grupie zaszeregowania aż do wysokości pewnego limitu, ponieważ takie kryterium mogłoby wywołać obiektywny skutek, polegający na uprzywilejowaniu urzędników, którzy mają dłuższy staż pracy w grupie zaszeregowania. W tym zakresie, o ile prawdą jest, że administracja mogła tymczasowo odejść, w pewnych granicach, od ścisłego stosowania przepisów i zasad mających charakter stały i stosowanych zwykle do procedur awansowania, o tyle mogła to uczynić tylko w celu zaspokojenia bezwzględnych potrzeb związanych z przejściem od starego do nowego systemu awansowania oraz w celu uwzględnienia ograniczeń właściwych dla przejścia od jednego systemu zarządzania do innego, mimo że punkty pierwszeństwa stanowią stałą, a nie przejściową zasadę nowego systemu awansowania i że uwzględnienie zasług zgromadzonych w grupie zaszeregowania przez urzędników Komisji zajmujących stanowisko w dniu wejścia w życie tego systemu uzasadniało skądinąd przyznanie trzech kategorii punktów przejściowych.

(por. pkt 286, 288, 290, 293, 297, 301)

10. W celu dokonania oceny zasług, jakie powinny być uwzględnione w ramach decyzji w sprawie awansowania na mocy art. 45 regulaminu, a w konsekwencji także w ramach decyzji o przyznaniu punktów w systemie awansowania, w którym taka ocena jest kwantyfikowana, administracja dysponuje szerokim zakresem uznania, a kontrola sądu wspólnotowego powinna się ograniczać do weryfikacji tego, czy w świetle sposobów i środków, przy zastosowaniu których administracja mogła dokonać oceny, pozostała ona w rozsądnych granicach i czy nie skorzystała ona ze swego uprawnienia w sposób oczywiście błędny.

(por. pkt 291, 320)

11. W ramach systemu awansowania wprowadzonego wewnętrznym uregulowaniem Komisji, który opiera się na kwantyfikowaniu zasług, charakteryzującym się corocznym przyznawaniem urzędnikom punktów różnego rodzaju, w przypadku gdy sąd wspólnotowy stwierdził nieważność decyzji organu powołującego o nieprzyznaniu skarżącemu określonej liczby punktów, należy również stwierdzić nieważność decyzji odmawiającej wpisania go na listę urzędników awansowanych, jeśli środki, jakie administracja będzie zobowiązana podjąć w celu zaradzenia stwierdzonym nieprawidłowościom, mogłyby spowodować osiągnięcie przez skarżącego progu awansowania. Z kolei stwierdzenie nieważności całej listy osób awansowanych stanowiłoby nadmierną sankcję. Oceny tej nie podważa okoliczność, że decyzje podjęte w ramach spornego postępowania w sprawie awansowania nie przestają wywoływać skutków po jego zakończeniu, z uwagi na fakt, że skarżący mógłby w przyszłości konkurować z urzędnikami, których nieważność awansu nie została stwierdzona.

(por. pkt 340–342, 349)

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (piąta izba w składzie powiększonym)

z dnia 19 października 2006 r. ( )

Urzędnicy − Awans − Postępowanie w sprawie awansu za rok 2003 − Przyznanie punktów pierwszeństwa

W sprawie T‑311/04

José Luis Buendía Sierra, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Brukseli (Belgia), reprezentowany przez M. van der Woudego i V. Landesa, adwokatów,

strona skarżąca,

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez G. Berscheida i V. Jorisa, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych przez D. Waelbroecka, adwokata,

strona pozwana,

mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności:

– decyzji dyrektora generalnego Służby Prawnej Komisji o przyznaniu skarżącemu tylko jednego punktu pierwszeństwa dyrekcji generalnej w postępowaniu w sprawie awansowania za rok 2003 doręczonej w dniu 2 lipca 2003 r., potwierdzonej decyzją organu powołującego doręczoną w dniu 16 grudnia 2003 r.;

– decyzji organu powołującego o nieprzyznaniu skarżącemu żadnego punktu specjalnego pierwszeństwa za dodatkową działalność wykonywaną w interesie instytucji w postępowaniu w sprawie awansowania za rok 2003, doręczoną w systemie Sysper 2 w dniu 16 grudnia 2003 r.;

– następujących decyzji: decyzji organu powołującego, przyznającej skarżącemu łącznie 20 punktów w postępowaniu w sprawie awansowania za rok 2003, listy zasług urzędników grupy zaszeregowania A5 w postępowaniu w sprawie awansowania za rok 2003 opublikowanej w Biuletynie administracyjnym nr 69‑2003 z dnia 13 listopada 2003 r.; listy urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania A4 w postępowaniu w sprawie awansowania za rok 2003 opublikowanej w Biuletynie administracyjnym nr 73‑2003 z dnia 27 listopada 2003 r. i, w każdym razie, decyzji o odmowie wpisania jego nazwiska na te listy;

– w miarę konieczności, decyzji organu powołującego z dnia 15 czerwca 2004 r. o nieuwzględnieniu zażalenia skarżącego z dnia 12 lutego 2004 r.,

SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI



WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (piąta izba w składzie powiększonym),

w składzie: M. Vilaras, prezes, M.E. Martins Ribeiro, F. Dehousse, D. Šváby i K. Jürimäe, sędziowie,

sekretarz: I. Natsinas, administrator,

uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 29 września 2005 r.,

wydaje następujący

Wyrok

Ramy prawne

1 Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, obowiązujący w czasie, gdy miały miejsce okoliczności faktyczne (zwany dalej „regulaminem”), zawiera art. 26 akapit pierwszy i drugi, który brzmi następująco:

„Akta osobowe urzędnika zawierają:

a) wszelkie dokumenty dotyczące jego stosunku pracy oraz wszelkie oceny jego kwalifikacji, wydajności i zachowania;

b) wszelkie uwagi urzędnika dotyczące powyższych dokumentów.

Dokumenty są rejestrowane, numerowane oraz włączane do akt według numerów porządkowych; dokumenty określone w lit. a) mogą być wykorzystane lub użyte przez instytucję przeciwko urzędnikowi tylko w przypadku, gdy zostały mu one przedstawione przed ich włączeniem do akt”.

2 Artykuł 43 akapit pierwszy regulaminu stanowi:

„Kwalifikacje, wydajność oraz zachowanie w ramach służby każdego urzędnika, z wyjątkiem urzędników grup zaszeregowania A 1 i A 2, są przedmiotem okresowej oceny sporządzanej co najmniej raz na dwa lata, zgodnie z warunkami określonymi przez każdą z instytucji na podstawie art. 110”.

3 Artykuł 45 ust. 1 regulaminu stanowi, co następuje:

„Awans następuje na podstawie decyzji organu powołującego. Skutkuje on przyznaniem urzędnikowi wyższej grupy zaszeregowania w ramach kategorii lub kategorii specjalnej, w której jest zatrudniony. Awansem obejmuje się osoby wybrane spośród urzędników, którzy posiadają minimalny staż pracy w swojej grupie zaszeregowania, po porównaniu zasług urzędników mających prawo do ubiegania się o awans oraz uwzględnieniu dotyczących ich ocen”.

4 W dniu 30 października 2001 r. Komisja wydała komunikat SEC (2001) 1697 dotyczący „sprawozdania z przebiegu kariery” (ocena personelu) oraz awansów. Wyznacza on kierunki w zakresie polityki personalnej, w celu „powiązania przebiegu kariery z oceną wyników osiągniętych przez pracownika oraz jego możliwości”. Stwierdza on w szczególności, że „główną cechą charakterystyczną [nowego systemu awansowania] będzie oparcie go na zasługach”. Komisja dodaje, że „zasługi te są pojęciem dynamicznym i kumulatywnym (»kapitał«) [...]. Są one obliczane za pomocą systemu punktów. Po pewnym czasie (w zależności od zabranych punktów) »kapitał« punktów daje funkcjonariuszowi możliwość awansu do wyższej grupy zaszeregowania”. Komisja podkreśla, że „noty i oceny otrzymane w ramach [...] sprawozdań z przebiegu kariery odpowiadają punktom zasług” (zwanym dalej „PZ”), do których dodawane są punkty pierwszeństwa (zwane dalej „PP”). Komisja dodaje, że „przyznanie [tych PP] powinno być zawsze uzasadnione na piśmie w oparciu o argumenty związane z zasługami”. „Mają one na celu wynagrodzenie urzędników uznanych za najbardziej zasłużonych, zwiększając ich szanse na awans lub umożliwiając im od tego czasu ubieganie się o awans w ramach trwającego postępowania w sprawie awansowania”. Komisja uściśla, że „[p]rzyzanie [PP] powinno także być uzasadnione szczegółowymi ocenami”. Dodaje, że „[PP] będą przyznawane na podstawie hierarchii kryteriów mającej na celu wyróżnienie zasłużonego personelu”. Według Komisji, „[p]odstawowym kryterium jest porównanie zasług w ramach całej [dyrekcji generalnej], uwzględniając zwłaszcza możliwości osoby (na podstawie obiektywnej oceny wykonywanej pracy i wykazanych kwalifikacji)”. Komisja kładzie akcent na fakt, że „system ma w szczególności na celu zapewnienie najwyższego z możliwych poziomu spójności ocen poszczególnych służb Komisji”. Wreszcie, uściśla ona, że „w związku z tym chodzi również o zapewnienie porównywalności tempa awansu wszystkich członków personelu w poszczególnych dyrekcjach”.

5 W dniu 26 kwietnia 2002 r. Komisja wydała decyzję dotyczącą ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu oraz decyzję dotyczącą ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 regulaminu (zwanych dalej „OPW 43” oraz „OPW 45”).

6 Na mocy art. 1 ust. 1 OPW 43 sprawozdanie okresowe, zwane sprawozdaniem z przebiegu kariery (zwane dalej „SPK”), „jest sporządzane każdego roku z uwzględnieniem kwalifikacji, wydajności i zachowania w pracy w odniesieniu do każdego członka personelu stałego [...]”.

7 Artykuł 2 ust. 1 OPW 43 definiuje podstawy PZ i PP do celów OPW 43 i OPW 45. Zgodnie z art. 2 ust. 1 akapity od drugiego do piątego OPW 43:

„Zarówno [PZ], jak i [PP] mają na celu nagrodzenie zasług, a przyznanie [PP] powinno zawsze być uzasadnione względami opartymi na zasługach.

[PZ] to punkty, które wynikają z not i ocen zawartych w sprawozdaniu z przebiegu kariery.

[PP] to punkty, które mogą być przyznane:

a) przez dyrektorów generalnych (w odniesieniu do personelu grupy A/LA) [...] zasłużonym członkom personelu, po sporządzeniu sprawozdań z przebiegu kariery w danej [dyrekcji generalnej] lub służbie. Kryteria przyznawania są określone w art. 6 [OPW 45];

b) przez organ powołujący, na zalecenie komitetów ds. awansowania, zasłużonym członkom personelu, którzy zgodzili się na wykonywanie dodatkowych zadań w interesie instytucji. Kryteria przyznania są określone w art. 9 [OPW 45].

c) przez organ powołujący, na zalecenie komitetów ds. awansowania, w odpowiedzi na skargi złożone przeciwko przyznaniu [PP], zgodnie z art. 13 ust. 2 [OPW 45].

Zarówno [PZ], jak i [PP] są kapitalizowane w ciągu lat. Po awansie, liczba punktów odpowiadających progowi awansu jest odejmowana; ewentualna reszta jest przenoszona na następny rok”.

8 Zgodnie z Biuletynem administracyjnym nr 99‑2002 z dnia 3 grudnia 2002 r. dotyczącym oceny personelu w okresie 2001–2002 (okres przejściowy), „podczas przeprowadzania oceny każdy urzędnik otrzymuje notę ogólną wynoszącą od [0] do [20] na [20]”. Nota ta jest następnie przekształcana w PZ wykorzystywane do celów awansowania. Z tego samego Biuletynu administracyjnego wynika, że liczba PZ odpowiada, z pewnymi wyjątkami, ogólnej nocie z oceny.

9 Artykuł 3 OPW 45 stanowi, że urzędnicy mogą być awansowani tylko „po uwzględnieniu porównanych zasług urzędników, którzy mogą być awansowani”. Z artykułu tego wynika, że „po pierwsze należy uwzględnić ilość [PZ] i [PP], które każdy urzędnik zebrał w ciągu roku lub poprzednich lat”. Komisja dodaje, że „[i]nne dodatkowe względy mogą być brane pod uwagę, w warunkach określonych w art. 10 ust. 1 [OPW 45], aby dokonać rozróżnienia wśród urzędników, którzy zebrali taką samą ilość [PZ] i [PP]”.

10 Artykuł 4 OPW 45 stanowi:

„Postępowanie w sprawie awansowania obejmuje dwa następujące etapy:

a) przyznanie [PP] przez dyrekcje generalne, a następnie przez komitety ds. awansowania określone w art. 14, zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 6, 7 i 9;

b) postępowanie w sprawie awansowania sensu stricto, opisane w art. 10”.

11 Na mocy art. 6 OPW 45 dyrektorzy generalni lub dyrektorzy rozdzielają PP przekazane do dyspozycji każdej dyrekcji generalnej (zwane dalej „PPDG”), po przeprowadzeniu konsultacji z komitetami parytetowymi ds. oceny.

12 Z art. 6 ust. 1 OPW 45 wynika, że w celu dokonania tego rozdziału „każda dyrekcja generalna dysponuje [...] kontyngentem [PP] równym dwuipółkrotności liczby urzędników, którzy mogą być jeszcze awansowani, biorąc pod uwagę ich grupę zaszeregowania, i którzy zajmują stanowisko w tej dyrekcji generalnej”. Jednak z tego samego przepisu oraz Biuletynu administracyjnego nr 99‑2002 wynika, że w odniesieniu do dyrekcji generalnych, w przypadku których średnia PZ dla określonej grupy zaszeregowania przekracza o więcej niż jeden punkt średnią wynoszącą 14 na 20, kontyngent PP jest obniżany o wysokość dokładnie odpowiadającą nadwyżce. Jednakże dyrekcje generalne mogą uzasadnić tę nadwyżkę, a komitety ds. awansowania mogą, tytułem wyjątku, podjąć decyzję o unieważnieniu całości lub części obniżki.

13 Artykuł 6 ust. 2 OPW 45 stanowi, że „do celów przyznania [PP] dyrektorzy generalni oraz dyrektorzy zwołują na początku każdego roku w ramach każdej dyrekcji generalnej posiedzenie, w celu ustalenia kryteriów dotyczących podziału kontyngentu [PP] pomiędzy dyrekcje”.

14 Zgodnie z art. 6 ust. 3 OPW 45:

„Po przeanalizowaniu wyników [SPK] dyrektorzy generalni, na wniosek dyrektorów ds. personelu grupy zaszeregowania A [...], przyznają [PP] urzędnikom uznanym za najbardziej zasłużonych, a w szczególności:

i) za przyczynienie się do osiągnięcia wyników, w ramach programu pracy dyrekcji/dyrekcji generalnej, które wykraczają poza ich indywidualne zadania, wraz z udzielaniem pomocy innym jednostkom;

ii) za dołożenie szczególnych starań i uzyskanie znaczących wyników w wykonywaniu swych zadań, co znajduje potwierdzenie w ich [SPK]”.

15 Artykuł 6 ust. 1 OPW 45 stanowi, że „w celu zróżnicowania personelu:

a) 50% [PP] stanowiące część kontyngentu udostępnionego dyrekcji generalnej jest rozdzielane pomiędzy urzędników osiągających najlepsze wyniki. Urzędnicy ci stanowią około 15% stanu liczebnego dyrekcji generalnej na daną grupę zaszeregowania. Każdemu urzędnikowi przyznaje się od 6 do 10 punktów.

b) Pozostałe 50% punktów rozdziela się pomiędzy pozostałych urzędników, którzy są uznani za zasłużonych w świetle kryteriów, o których mowa w ust. 3 [pkt] i) i ii), i którym przydziela się od 0 do 4 punktów na osobę.

[PP], z których może skorzystać urzędnik, mogą dotyczyć tylko jednego z dwóch przypadków, o których mowa powyżej. W konsekwencji maksymalna ilość [PP], jaką [można] przyznać temu samemu urzędnikowi w każdym postępowaniu w sprawie awansowania, wynosi 10”.

16 Artykuł 8 OPW 45 stanowi, że jeśli PP zostały przyznane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 6, dyrekcja generalna (DG) „Personel i Administracja” ustanawia listy zasług urzędników dla każdej grupy zaszeregowania w kolejności liczby punktów, publikuje je w intranecie oraz przekazuje je całemu personelowi. Na listach tych znajdują się nazwiska urzędników, którym brakuje mniej niż 5 punktów do osiągnięcia progu awansu oraz nazwiska tych, którzy osiągnęli lub przekroczyli ten próg.

17 |Zgodnie z art. 13 ust. 1 OPW 45, w ciągu pięciu dni roboczych następujących po publikacji listy zasług przewidzianej w art. 8 OPW 45, urzędnicy mogą złożyć do komitetu ds. awansowania odwołanie od decyzji dotyczących przyznania PP (zwane dalej „wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy”). Zgodnie z art. 13 ust. 2 OPW 45 „podczas analizy każdego przypadku komitet ds. awansowania formułuje zalecenie skierowane do [organu powołującego]”, który podejmuje decyzje o ewentualnym przyznaniu dodatkowych PP, a przyznana liczba PP jest publikowana (zwanych dalej „punktami pierwszeństwa z odwołania lub PPO”).

18 Na mocy art. 9 ust. 1 OPW 45 komitety ds. awansowania są ponadto zobowiązane do przedstawiania organowi powołującemu (zwanemu dalej „AIPN”) zaleceń dotyczących przyznania PP, biorąc pod uwagę dodatkowe zadania wykonane w interesie instytucji (zwane dalej „PPZD”). Zadania te są wymienione w załączniku I do omawianych OPW.

19 Artykuł 12 OPW 45 ustanawia przepisy przejściowe dotyczące postępowania w sprawie awansowania za rok 2003 w celu „należytego uwzględnienia zasług w tym postępowaniu”. Przepis ten w ust. 3 przewiduje trzy kategorie przejściowych PP (zwanych dalej „PPP”).

„a) PPP zostaną przyznane urzędnikom w liczbie 1 punktu za rok przepracowany w grupie zaszeregowania, maksymalnie do 7 punktów. Ponadto komitety ds. awansowania będą dysponować kontyngentem [PPP] odpowiadającym 0,25 punktu na urzędnika, punkty te będą mogły być przyznawane w wysokości do maksymalnie 2 punktów na jednego urzędnika.

b) specjalne dodatkowe [PP] będą mogły być przyznane przez dyrekcje generalne w celu uwzględnienia urzędników zaproponowanych, ale nie awansowanych w roku poprzednim [...]” (zwanych dalej „oczekującymi na awans”).

20 Zgodnie z Biuletynem administracyjnym nr 18‑2003 z dnia 17 lutego 2003 r. (Awanse za rok 2003 – Kategorie A, LA, B, C i D – Budżet na działalność – Oczekujący na awans za rok 2002) oraz Biuletynem administracyjnym nr 34‑2003 z dnia 2 maja 2003 r. (Postępowanie w sprawie awansowania za rok 2003), pkt III, maksymalnie mogą być przyznane 4 specjalne dodatkowe PP (zwane dalej „PPSD”).

21 Artykuł 10 OPW 45 stanowi:

„1. Po przeprowadzeniu procedury opisanej w art. 9 komitety ds. awansowania, o których mowa w art. 14, zbierają się w celu przeanalizowania listy zasług oraz sformułowania propozycji, [wybierając] spośród grupy urzędników, którzy osiągnęli próg awansu, ale których liczba przekracza rzeczywiste możliwości w zakresie awansowania (grupa urzędników ex aequo). Przy dokonywaniu tego wyboru spośród urzędników, którzy osiągnęli taką samą liczbę punktów, komitety uwzględniają elementy takie jak staż pracy w grupie zaszeregowania oraz względy związane z równością szans. Postępowanie to rozpoczyna się najpóźniej 15 maja. Komitety są zobowiązane do uzasadnienia swych propozycji oraz przedstawienia ich AIPN. Lista zasług zawierająca te propozycje jest publikowana w intranecie. W odniesieniu do urzędników, których liczba punktów zbiega się w progiem awansu, lista ta dokonuje rozróżnienia pomiędzy tymi, którzy zostali zaproponowani przez komitet ds. awansowania, oraz tymi, wobec których komitet takiej propozycji nie przedstawił.

2. Awansowanie urzędnika jest uzależnione od spełnienia warunku zgromadzenia przez niego co najmniej 10 [PZ] w sprawozdaniu z przebiegu kariery z ostatniego postępowania w sprawie awansowania [...].

3. W czerwcu, na postawie propozycji komitetu ds. awansowania, [AIPN] podejmuje decyzję w kwestii, których urzędników należy awansować w każdej grupie zaszeregowania. Po każdym awansie próg odniesienia jest odejmowany od kredytu punktów urzędników awansowanych, a reszta jest przenoszona na następne lata.

4. W lipcu DG „Personel i Administracja” publikuje listę awansowanych członków personelu”.

22 Artykuł 14 ust. 1 i 2 OPW 45 stanowi:

„1. Ustanawia się pięć komitetów ds. awansowania, odpowiednio dla personelu A, LA, B, C i D.

2. Skład komitetu jest następujący:

– Dla personelu A: przewodniczący, którym jest dyrektor generalny DG „Personel i Administracja”, członkowie w liczbie równej liczbie dyrektorów generalnych i szefów działów, 15 członków wyznaczonych przez centralny komitet ds. personelu oraz którzy powinni być zatrudnieni co najmniej na poziomie A 4/LA 4.

– [...]”.

Okoliczności faktyczne i przebieg postępowania

23 Skarżący jest urzędnikiem Wspólnot Europejskich od kwietnia 1991 r. Od 1 lipca 2001 r. jest członkiem Służby Prawnej Komisji.

24 W dniu 15 marca 2003 r. skarżącemu przyznano notę równą 16 na 20 w jego SPK za okres od lipca 2001 r. do grudnia 2002 r. Nota ta została przekształcona w 16 PZ.

25 Decyzją doręczoną skarżącemu w dniu 3 lipca 2003 r. dyrektor generalny Służby Prawnej przyznał mu ponadto 1 PPDG na podstawie art. 6 OPW 45.

26 Na mocy art. 12 ust. 3 lit. a) zdanie pierwsze OPW 45, Służba Prawna przydzieliła mu także 3 [PPP] w wysokości 1 punktu za każdy rok przepracowany w grupie zaszeregowania (zwane dalej „PPPGZ”) odpowiadające trzem latom stażu pracy w grupie zaszeregowania A5.

27 Lista zasług, o której mowa w art. 8 OPW 45, odnosząca się do postępowania w sprawie awansowania za rok 2003, która dotyczyła urzędników będących, jak skarżący, w grupie zaszeregowania A5, została opublikowana w Biuletynie administracyjnym nr 48‑2003 z dnia 7 lipca 2003 r. Wymienia ona dla każdego urzędnika, którego ona dotyczy, zebraną liczbę PZ i PPDG, a także PPPGZ i PPSD. Nazwisko skarżącego na niej nie figuruje.

28 W dniu 24 lipca 2003 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 13 OPW 45, dotyczący przyznania tylko jednego punktu PPDG. Zwrócił się także o przyznanie PPZD. W dniach 17 i 24 października 2003 r. komitet ds. awansowania dla członków personelu kategorii A odbył posiedzenie w celu zbadania między innymi tego wniosku.

29 Następnie, w dniu 13 listopada 2003 r., ww. komitet ds. awansowania ustalił listę zasług urzędników grupy zaszeregowania A5, o której mowa w art. 10 OPW 45. Lista ta została opublikowana w Biuletynie administracyjnym nr 69‑2003 z tego samego dnia. Nazwisko skarżącego na niej nie figuruje.

30 W dniu 20 listopada 2003 r. AIPN ustalił listę urzędników awansowanych za rok 2003, która nie obejmuje nazwiska skarżącego. Lista ta została opublikowana w Biuletynie administracyjnym nr 73‑2003 z dnia 27 listopada 2003 r.

31 Skarżący, po sprawdzeniu w dniu 16 grudnia 2003 r. swych akt osobowych dotyczących awansu na stronie Sysper 2 intranetu Komisji, dowiedział się, że z tytułu postępowania w sprawie awansowania za rok 2003 całkowita liczba przyznanych mu punktów wynosi 20.

32 Komisja opublikowała notatkę streszczającą przebieg omawianego postępowania w sprawie awansowania w Biuletynie administracyjnym nr 82‑2003 z dnia 19 grudnia 2003 r.

33 Pismem z dnia 12 lutego 2004 r. skarżący złożył zażalenie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu.

34 Zażalenie to zostało oddalone decyzją AIPN z dnia 15 czerwca 2004 r., doręczoną zainteresowanemu następnego dnia.

35 Pismem, które wpłynęło do sekretariatu Sądu w dniu 22 lipca 2003 r., skarżący wniósł niniejszą skargę.

36 Odpowiedź na skargę została złożona w dniu 19 listopada 2004 r.

37 Pismem, które wpłynęło do sekretariatu Sądu w dniu 14 stycznia 2005 r., skarżący zrzekł się prawa do przedstawienia repliki.

38 Na podstawie art. 14 regulaminu Sądu i na wniosek piątej izby Sąd, po wysłuchaniu stron zgodnie z art. 51 regulaminu, postanowił przekazać sprawę powiększonemu składowi Sądu.

39 Na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy Sąd (piąta izba w powiększonym składzie) postanowił otworzyć procedurę ustną i w ramach środków organizacji postępowania, o których mowa w art. 64 regulaminu, wystosował na piśmie kilka pytań do skarżącego i Komisji, wzywając strony do udzielenia na nie odpowiedzi do dnia 31 sierpnia 2005 r. Strony zastosowały się do tego wezwania w wyznaczonym terminie.

40 Pismem sekretariatu Sądu z dnia 15 września 2005 r. strony zostały wezwane do przedstawienia uwag na temat odpowiedzi swych przeciwników na pytania pisemne Sądu, w terminie do dnia 23 września 2005 r. Skarżący i Komisja złożyli swe uwagi w sekretariacie Sądu, odpowiednio, w dniu 23 i 22 września 2005 r.

41 Na rozprawie w dniu 29 września 2005 r. wysłuchano wystąpień stron oraz ich odpowiedzi na zadane przez Sąd pytania ustne.

Żądania stron

42 Skarżący w swej skardze wnosi do Sądu o:

– nakazanie, poprzez środki organizacji postępowania, przedstawienia dokumentów;

– stwierdzenia nieważności następujących aktów:

– decyzji dyrektora generalnego Służby Prawnej Komisji o przyznaniu skarżącemu tylko jednego punktu pierwszeństwa dyrekcji generalnej w postępowaniu w sprawie awansowania za rok 2003 doręczonej w dniu 2 lipca 2003 r., potwierdzonej decyzją AIPN doręczoną w dniu 16 grudnia 2003 r.;

– decyzji AIPN o nieprzyznaniu skarżącemu żadnego PPZD w postępowaniu w sprawie awansowania za rok 2003, doręczonej w systemie Sysper 2 w dniu 16 grudnia 2003 r.;

– następujących decyzji: decyzji AIPN, przyznającej skarżącemu łącznie 20 punktów w postępowaniu w sprawie awansowania za rok 2003; listy zasług urzędników grupy zaszeregowania A5 w postępowaniu w sprawie awansowania za rok 2003 opublikowanej w Biuletynie administracyjnym nr 69‑2003 z dnia 13 listopada 2003 r.; listy urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania A4 w postępowaniu w sprawie awansowania za rok 2003 opublikowanej w Biuletynie administracyjnym nr 73‑2003 z dnia 27 listopada 2003 r. oraz, w każdym razie, decyzji o odmowie wpisania jego nazwiska na te listy;

– na ile to konieczne, decyzji AIPN z dnia 15 czerwca 2004 r. o nieuwzględnieniu zażalenia skarżącego z dnia 12 lutego 2004 r.;

– obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

43 Strona w odpowiedzi na skargę wnosi do Sądu o:

– uznanie za niedopuszczalne i bezzasadne argumentów przedstawionych przez skarżącego zmierzających do stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej skarżącemu całkowitą liczbę 20 punktów;

– w pozostałym zakresie, oddalenie skargi jako bezzasadnej;

– rozstrzygnięcie o kosztach zgodnie z prawem.

44 Na rozprawie Komisja zrzekła się swego prawa do przedstawienia argumentów dotyczących niedopuszczalności skargi w zakresie, w jakim skierowana jest ona przeciwko decyzji przyznającej skarżącemu całkowitą liczbę 20 punktów w postępowaniu w sprawie awansowania. Sąd odnotował ten fakt w protokole z rozprawy.

45 Po tym oświadczeniu, skarżący zadeklarował wycofanie swych żądań zmierzających do stwierdzenia nieważności decyzji indywidualnych przyznających lub nieprzyznających mu PP należących do różnych przewidzianych kategorii, a to o ile możliwe jest podważenie ważności kryteriów przyznania specjalnych punktów w skardze na decyzję określającą całkowitą ilość punktów w postępowaniu w sprawie awansowania. Sąd odnotował ten fakt w protokole z rozprawy.

W przedmiocie dopuszczalności

46 Jak wskazano w pkt 44 powyżej, Komisja zrzekła się na rozprawie zarzutu dotyczącego dopuszczalności skargi w zakresie, w jakim skierowana jest przeciwko decyzji przyznającej skarżącemu 20 punktów w postępowaniu w sprawie awansowania za rok 2003.

47 Należy jednak przypomnieć, że przesłanki dopuszczalności skargi mają charakter bezwzględny i Sąd może zbadać je z urzędu, a sprawowana przezeń kontrola nie jest ograniczona do zarzutów niedopuszczalności podniesionych przez strony. Do Sądu w szczególności należy, niezależnie od stanowiska przyjętego przez strony, badanie i określanie, w każdym przypadku, czy rzeczywiście został podjęty akt niekorzystny dla skarżącego (zob. wyrok Sądu z dnia 8 marca 2005 r. w sprawie T‑275/02 D przeciwko EBI, Zb.Orz. str. FP‑I‑A‑51, II‑211, pkt 42, i cytowane orzecznictwo).

48 Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem aktami lub decyzjami mogącymi być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności są jedynie przepisy wywołujące wiążące skutki prawne naruszające interesy skarżących poprzez istotną zmianę ich sytuacji prawnej (wyrok Trybunału z dnia 11 listopada 1981 r. w sprawie 60/81 IBM przeciwko Komisji, Rec. str. 2639, pkt 9; wyroki Sądu z dnia 22 czerwca 1990 r. w sprawach połączonych T‑32/89 i T‑39/89 Marcopoulos przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, Rec. str. II‑281, pkt 21, oraz z dnia 17 grudnia 2003 r. w sprawie T‑324/02 McAuley przeciwko Radzie, RecFP str. I‑A‑337 i II‑1657, pkt 28).

49 Z orzecznictwa wynika również, że jeżeli sporządzanie decyzji odbywa się w kilku etapach, podlegają zaskarżeniu jedynie te środki, które określają ostatecznie stanowisko autora decyzji, z wyłączeniem środków tymczasowych, których celem jest przygotowanie decyzji końcowej (wyroki w sprawie Marcopoulos przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, pkt 48 powyżej, pkt 21, oraz w sprawie Auley przeciwko Radzie, pkt 48 powyżej, pkt 28).

50 Skarżący podważa w niniejszym przypadku zgodność z prawem różnych aktów wydanych w ramach postępowania w sprawie awansowania za rok 2003, które stanowi pierwsze postępowanie podlegające nowym OPW 43 i OPW 45, stwierdzając między innymi, że niektóre akty należy uznać za nieistniejące.

51 W tych okolicznościach Sąd uważa za niezbędne opisanie stopniowo ratio nowego systemu awansowania oraz przebiegu całości postępowania w sprawie awansowania, w celu określenia aktu, który jest przedmiotem zaskarżenia oraz terminów jego zaskarżenia.

1. System awansowania

52 Należy zauważyć, że awansowanie jest, zgodnie z mającymi zastosowanie uregulowaniami, oparte na zasługach oraz poziomie pracy urzędnika, wykazywanych z roku na rok oraz wyrażonych w formie punktów przyznawanych w ramach przeprowadzania corocznej oceny i awansowania.

53 Artykuł 3 OPW 45 zatytułowany „Podstawy awansowania” precyzuje, że „po pierwsze należy zatem wziąć pod uwagę liczbę [PZ] oraz [PP], które każdy urzędnik zgromadził w ciągu roku lub lat poprzednich”.

54 Ponadto z art. 5 OPW 45 wynika, że urzędnik może zostać awansowany tylko po zgromadzeniu określonej całkowitej liczby punktów, równej co najmniej progowi odniesienia lub „progowi awansowania”, określonemu dla każdego postępowania w sprawie awansowania przez komitety ds. awansowania.

55 Artykuł 5 ust. 3 OPW 45 stanowi w rezultacie:

„próg awansowania wskazuje liczbę punktów (zasług i pierwszeństwa), jakie trzeba zebrać, aby mieć możliwość awansowania do danej grupy zaszeregowania; z zastrzeżeniem możliwości budżetowych, urzędnicy, których liczba punktów przekracza określony próg, są awansowani. Urzędnicy, których liczba punktów odpowiada progowi, mogą być awansowani, ale ich awans może być także odroczony do następnego postępowania w sprawie awansowania, w zależności do wskaźnika awansowania”.

56 Artykuł 10 ust. 3 OPW 45 uzupełnia powyższy przepis, przewidując, że „[p]o każdym awansowaniu próg odniesienia jest odejmowany od kredytu punktów urzędników awansowanych, a reszta jest przenoszona na kolejne lata”.

57 Całkowita liczba punktów uzyskanych przez urzędnika w postępowaniu w sprawie awansowania jest wynikiem złożonego procesu, podczas którego urzędnikowi przyznaje się PZ, które wynikają z not i ocen SPK, następnie PP, które mogą być przyznane zgodnie z art. 2 ust. 1 OPW 43 albo przez dyrektorów generalnych lub dyrektorów każdej dyrekcji generalnej (PPDG), albo przez AIPN na zalecenie komitetów ds. awansowania.

58 Ponadto dla postępowania w sprawie awansowania za rok 2003, czyli w pierwszym roku stosowania nowej procedury awansowania, zostały przewidziane w art. 12 ust. 3 OPW 45 zasady przejściowe, „aby można było należycie uwzględnić zasługi w czasie”. Zasady te obejmują, z jednej strony, przyznanie urzędnikom PPP z urzędu w wysokości 1 punktu za rok stażu pracy, ale maksymalnie w wysokości 7 punktów [PPPGZ, art. 12 ust. 3 lit. a) zdanie pierwsze OPW 45] lub na zalecenie komitetów ds. awansowania, jeśli uzasadnia to sytuacja urzędnika oraz do wysokości 2 punktów na jednego urzędnika [PPP, art. 12 ust. 3 lit. a) zdanie drugie OPW 45], a z drugiej strony, maksymalnie do 4 PPSD dla urzędników zaproponowanych do awansowania za rok 2002, ale nie awansowanych [art. 12 ust. 3 lit. b) OPW 45 oraz Biuletyny administracyjne nr 18‑2003 i 34‑2003].

2. Przebieg postępowania w sprawie awansowania

59 Postępowanie w sprawie awansowania jest uruchamiane każdego roku po przeprowadzeniu oceny, a jego pierwszym etapem, po przyznaniu PZ, jest przyznanie PP na poziomie każdej dyrekcji generalnej.

60 W niniejszej sprawie, decyzją doręczoną skarżącemu w dniu 3 lipca 2003 r., dyrektor generalny Służby Prawnej przyznał mu 1 PPDG na podstawie art. 6 OPW 45, który został dodany do 16 PZ już przez niego otrzymanych. Na podstawie art. 12 ust. 3 lit. a) zdanie pierwsze OPW 45, Służba Prawna przyznała mu również 3 PPPGZ odpowiadające trzem latom stażu pracy w grupie zaszeregowania A5. Skarżący natomiast nie otrzymał żadnego punktu PPSD na mocy art. 12 ust. 3 lit. b) OPW 45.

61 Oprócz indywidualnej i poufnej informacji na temat zebranej liczby punktów PZ i PP udzielanej przez dyrekcję generalną każdemu urzędnikowi (art. 6 ust. 8 OPW 45), DG „Personel i Administracja” Komisji ustanawia i publikuje, po przyznaniu PPDG, listę zasług dla każdej grupy zaszeregowania, na której znajdują się nazwiska urzędników, którym brakuje 5 lub mniej punktów do osiągnięcia progu awansowania oraz nazwiska tych urzędników, którzy osiągnęli lub przekroczyli ten próg, ze wskazaniem zebranej liczby PZ i PPDG uzyskanych przez każdego z nich (art. 8 OPW 45).

62 Odnośnie do postępowania w sprawie awansowania za rok 2003, ww. lista zasług, dotycząca urzędników grupy zaszeregowania A5, została opublikowana w Biuletynie administracyjnym nr 48‑2003 z dnia 7 lipca 2003 r. Wskazuje ona dla każdego ujętego w niej urzędnika liczbę zebranych PZ i PPDG, a także PPPGZ oraz PPSD przyznane w ramach stosowania przepisów przejściowych.

63 Lista, o której mowa w art. 8 OPW 45, nie określa w sposób definitywny w ramach postępowania w sprawie awansowania sytuacji urzędników umieszczonych lub też nieumieszczonych na niej.

64 Po pierwsze urzędnik niezadowolony z liczby przyznanych PPDG ma możliwość złożenia, w terminie pięciu dni roboczych od dnia publikacji ww. listy zasług, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do właściwego komitetu ds. awansowania, który może w stosownym przypadku zalecić AIPN przyznanie PPO danemu urzędnikowi (art. 13 OPW 45). Skarżący zresztą skutecznie złożył taki wniosek w dniu 14 lipca 2003 r.

65 Po drugie urzędnicy mogą jeszcze, po publikacji listy zasług, o której mowa w art. 8 OPW 45, otrzymać PPZD (art. 9 OPW 45) oraz, na podstawie przepisów przejściowych, przejściowe punkty pierwszeństwa przyznawane przez AIPN na wniosek komitetów ds. awansowania (zwane dalej „PPPKA” [art. 12 ust. 3 lit. a) zdanie drugie OPW 45].

66 Drugi etap postępowania w sprawie awansowania stanowi posiedzenie komitetów ds. awansowania oraz przekazanie AIPN propozycji objętych zakresem ich uprawnień.

67 Bezsporne jest, że komitety ds. awansowania mają zasadniczo podwójną kompetencję. Pierwsza polega na przedstawianiu AIPN zaleceń dotyczących przyznania niektórych PP (art. 9, 12 i 13 OPW 45). Należy zauważyć, że komitety te wydają zwykle opinię dotyczącą przyznania PPO przed zaleceniem dotyczącym indywidualnego przyznania PPZD (art. 13 OPW 45). Druga polega na zaproponowaniu AIPN klasyfikacji urzędników należących do grupy zwanej „ex aequo”, czyli grupy urzędników, którzy osiągnęli próg awansowania, ale których ilość przekracza rzeczywiste możliwości w zakresie awansowania (art. 10 OPW 45).

68 Niemniej jednak, biorąc pod uwagę brak precyzji redakcyjnej charakteryzujący OPW 45, określenie zasad interwencji ratione temporis komitetów ds. awansowania sprawia pewne trudności.

69 I tak art. 10 OPW 45 stanowi, że komitety ds. awansowania zbierają się, w celu przeanalizowania listy zasług i sformułowania propozycji, dokonując wyboru spośród grupy ex aequo, „po zakończeniu procedury opisanej w art. 9”. To ostatnie określenie, w związku z art. 13 OPW 45, mogłoby skłaniać do twierdzenia, że art. 10 OPW 45 przewiduje pierwszą interwencję komitetów ds. awansowania oraz AIPN po publikacji listy zasług z art. 8 OPW 45, w odniesieniu do propozycji, a następnie decyzji o przyznaniu PP.

70 Interwencja ta miałaby na celu ostateczne określenie sytuacji urzędników w zakresie liczby punktów przyznanych w postępowaniu w sprawie awansowania, a po niej obowiązkowo odbywałoby się nowe posiedzenie komitetów ds. awansowania w celu opracowania propozycji dotyczących zaszeregowania urzędników należących do grupy ex aequo.

71 Takie podejście nie jest jednakże zgodne ani z treścią, ani systematyką OPW 45.

72 Należy wskazać, po pierwsze, że zastosowanie słowa „procedura” nie wydaje się stosowne, z uwagi na to, że art. 9 OPW 45 nie zawiera ściśle mówiąc opisu ogólnej procedury, z ustaleniem precyzyjnego kalendarza, ale opis podziału uprawnień w zakresie przyznawania PPZD pomiędzy komitety ds. awansowania a AIPN.

73 Po drugie wykładnia wskazana w pkt 69 i 70 zakłada istnienie decyzji pośredniej AIPN określającej całkowitą liczbę punktów. Jednakże art. 9 OPW 45 w żaden sposób nie wskazuje na przyjęcie przez AIPN takiego aktu i ogranicza się do ogólnego określenia głównego uprawnienia tego organu w zakresie przyznawania PP, nie precyzując, do jakiego dokładnie momentu uprawnienie to powinno być wykonywane.

74 Podobnie jest w przypadku art. 13 OPW 45 dotyczącego przyznawania PPO, który przewiduje po prostu uprawnienie decyzyjne AIPN, nie precyzując także, do jakiego momentu uprawnienie to powinno być wykonywane podczas postępowania w sprawie awansowania. Ponadto podczas, gdy art. 13 ust. 2 OPW 45 stanowi, że liczba PPO w ten sposób przyznana przez AIPN jest publikowana, nie określa ona jednak, na jakim etapie odbywa się ta publikacja, biorąc pod uwagę, że liczba PPO przyznana za rok 2003 została sprecyzowana w streszczeniu z przebiegu przedmiotowego postępowania w sprawie awansowania, opublikowanym w Biuletynie administracyjnym nr 82‑2003.

75 W rzeczywistości oczywiste jest, że żaden artykuł OPW 45 nie wskazuje ani nie precyzuje, ratione temporis, przyjęcia przez AIPN pośredniej i odrębnej decyzji określającej całkowitą liczbę punktów.

76 Po trzecie art. 10 OPW 45 wskazuje, że komitety ds. awansowania zbierają się w celu „przeanalizowania listy zasług”, przy czym określenie to znajduje się w art. 8 OPW 45 i odpowiada liście urzędników, którym brakuje 5 lub mniej punktów do osiągnięcia progu awansowania, oraz liście nazwisk tych, którzy osiągnęli lub przekroczyli ten próg, ze wskazaniem zebranej liczby PZ i PPDG, a także PPPGZ i PPSD uzyskanych przez każdego z nich w ramach systemu przejściowego. Uwzględnienie takiej listy ma sens tylko wtedy, gdy dokument ten ma jeszcze na tym etapie znaczenie, co nie miałoby miejsca w przypadku, gdyby decyzja AIPN określająca całkowitą liczbę punktów była podejmowana po publikacji tej listy.

77 Jeśli chodzi o systematykę OPW 45, należy podnieść, że art. 10 ust. 3 OPW 45 stanowi, że „w czerwcu, na podstawie propozycji komitetów ds. awansowania, [AIPN] decyduje, których urzędników należy awansować w każdej grupie zaszeregowania”.

78 Okazuje się zatem, że z oczywistych względów dobrej administracji i bezpieczeństwa prawnego przewidziano odroczenie aż do zwykłego zakończenia procedury awansowania wydania, ratione temporis, formalnej decyzji AIPN, umożliwiając wszystkim zainteresowanym urzędnikom uzyskanie pewnej i ostatecznej informacji na temat wyniku postępowania w sprawie awansowania.

79 Lektura OPW 45 prowadząca do oddzielenia interwencji komitetów ds. awansowania oraz AIPN oraz do obowiązkowego przyjęcia przez ten organ aktu pośredniego dotyczącego całkowitej liczby punktów nadmiernie komplikowałaby sytuację urzędników wybranych do awansowania, zarówno w zakresie określenia niekorzystnego dla urzędnika aktu, jak i przestrzegania terminów do składania skargi, co byłoby sprzeczne z wymogami bezpieczeństwa prawnego.

80 W tych okolicznościach należy stwierdzić, że po publikacji listy zasług, o której mowa w art. 8 OPW 45, komitety ds. awansowania zbierają się w celu opracowania swych propozycji dotyczących zarówno przyznawania PP wchodzących w zakres ich uprawnień, jak i zaszeregowania urzędników należących do grupy ex aequo. Wszystkie te propozycje znajdują się na liście zasług, o której mowa w art. 10 ust. 1 OPW 45.

81 W niniejszej sprawie należy zauważyć, że jako wynik prac komitetu ds. awansowania dla personelu kategorii A, który zebrał się w dniach 17 i 24 października 2003 r., lista zasług, o której mowa w art. 10 OPW 45, została opublikowana w Biuletynie administracyjnym nr 69‑2003 z dnia 13 listopada 2003 r.

82 Na tej liście zamieszczone są nazwiska urzędników, wraz z miejscem ich zatrudnienia, którzy osiągnęli lub przekroczyli próg awansowania, oraz tych, którym brakuje 5 lub mniej punktów do osiągnięcia tego progu ze wskazaniem:

– całkowitej liczby punktów zaproponowanych każdemu z nich, która mogła być zwiększona w odniesieniu do niektórych urzędników w stosunku do liczby wymienionej na liście zasług z dnia 7 lipca 2003 r., po uwzględnieniu propozycji komitetu dotyczących przyznania im PPZD, PPO i PPPKA;

– litery „p” przy nazwisku urzędnika, dla którego komitet zaproponował awans, przy czym wzmianka ta posiada znaczenie i wagę prawną tylko w odniesieniu do grupy ex aequo, czyli grupy urzędników, którzy osiągnęli próg awansowania, ale których liczba przekracza rzeczywiste możliwości w zakresie awansowania; sytuacja ta wymaga zaszeregowania zainteresowanych opartego w szczególności na stażu pracy w grupie zaszeregowania oraz na względach związanych z równością szans.

83 Lista, o której mowa w art. 10 OPW 45, również nie określa w sposób ostateczny w ramach postępowania w sprawie awansowania sytuacji urzędników, których nazwisko znajduje się lub nie znajduje się na tej liście.

84 Tak jak już wskazano, zarówno w odniesieniu do przyznawania PP, jak i rozróżnienia dokonanego w ramach grupy ex aequo, komitet ds. awansowania jedynie kieruje propozycje do AIPN, który posiada wyłączne uprawnienie do podejmowania decyzji, jak to wynika z art. 2 OPW 43, art. 10 i art. 14 ust. 4 OPW 45. Należy w tym względzie podnieść i wyrazić ubolewanie nad pewnymi nieścisłościami w tekście OPW 45, które mogą wprowadzać w błąd odnośnie do roli komitetu ds. awansowania, jak tytuł art. 9 „Przyznawanie [PP] przez komitety ds. awansowania”, podczas gdy ust. 3 tego artykułu jasno stanowi, że chodzi o indywidualne „propozycje” przyznania PP przedstawione AIPN, który „rozstrzyga w kwestii przyznawania [PP]”. Tak samo jest, jak to Komisja przyznała na rozprawie, w przypadku sformułowania art. 12 ust. 3 lit. a) zdanie drugie OPW 45 dotyczącego przyznawania PPPKA.

85 Artykuł 10 ust. 3 OPW 45 także wyraźnie uściśla, że AIPN „decyduje”, jakich urzędników należy awansować w danej grupie zaszeregowania na podstawie „propozycji” komitetów ds. awansowania, które nie są wiążące dla AIPN, przy czym AIPN powinien najpierw rozstrzygnąć w kwestii przyznania punktów, a następnie zaszeregowania urzędników należących do grupy ex aequo. AIPN może zatem postąpić zgodnie z propozycjami komitetów ds. awansowania lub odciąć się od nich, co może, w tym ostatnim przypadku, przekładać się w odniesieniu do danego urzędnika na zmniejszenie lub zwiększenie całkowitej liczby punktów, co w konsekwencji prowadzi do tego, iż może ona być wyższa, równa lub niższa od progu awansowania.

86 Trzeci i ostatni etap postępowania w sprawie awansowania stanowi sporządzenie listy awansowanych urzędników. W niniejszej sprawie AIPN sporządził listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania A4 w dniu 20 listopada 2003 r. Została ona opublikowana w Biuletynie administracyjnym nr 73‑2003 z dnia 27 listopada 2003 r., a w związku z tym przekazana do wiadomości wszystkim zainteresowanym urzędnikom, w tym skarżącemu. Z listy tej wynika, że AIPN zatwierdził wszystkie propozycje komitetu ds. awansowania, zarówno w odniesieniu do przyznawania punktów, jak i zaszeregowania urzędników należących do grupy ex aequo.

3. Akt niekorzystny

87 Z powyższego wynika, że procedura awansowania kończy się sporządzeniem listy awansowanych urzędników. Ta ostateczna decyzja wymienia urzędników, którzy zostają awansowani w ramach bieżącego postępowania w sprawie awansowania. A zatem to właśnie w momencie publikacji tej listy urzędnicy, którzy przewidywali, że mogą być awansowani, otrzymują pewną i ostateczną informację o docenieniu ich zasług oraz że ich sytuacja prawna uległa zmianie (wyroki Sądu z dnia 21 listopada 1996 r. w sprawie T‑144/95 Michaël przeciwko Komisji, RecFP str. I‑A‑529 i II‑1429, pkt 30, oraz z dnia 19 marca 2003 r. w sprawach połączonych od T‑188/01 do T‑190/01 Tsarnavas przeciwko Komisji, RecFP str. I‑A‑95 i II‑495, pkt 73).

88 Należy jednak przypomnieć, że przyznanie punktów w danym roku wywołuje skutki, które nie są wyłącznie ograniczone do bieżącego postępowania w sprawie awansowania i w nie wpisane. Nowy system awansowania opiera się na uwzględnieniu zebranych zasług, wyrażonych za pomocą punktów zbieranych z roku za rok. Wynika z tego, że punkty przyznawane podczas danego roku mogą mieć wpływ na kilka postępowań w sprawie awansowania.

89 I tak w podobnym kontekście Sąd w wyroku z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie T‑323/02 Breton przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, RecFP str. I‑A‑325 i II‑1587, pkt 52–54) stwierdził, że określenie liczby punktów do celów awansowania jest niezależnym aktem, który wywiera wiążące skutki prawne, mogące mieć wpływ na interesy urzędnika, zmieniając w istotny sposób jego sytuację prawną, nawet jeśli stanowi ono tylko jeden z etapów procedury awansowania.

90 Orzecznictwo to, nawet jeśli dotyczy systemu awansowania, który przewiduje tylko jedną kategorię punktów, można zastosować analogicznie do niniejszego przypadku. Należy zatem stwierdzić, że akt kończący postępowanie w sprawie awansowania ma złożony charakter, ponieważ zawiera dwie osobne decyzje, czyli decyzję AIPN ustanawiającą listę urzędników awansowanych oraz decyzję AIPN określającą całkowitą liczbę punktów, na której opiera się pierwsza z wymienionych decyzji. Decyzja AIPN określająca całkowitą liczbę punktów stanowi niezależny akt, który w świetle orzecznictwa, o którym mowa w poprzednim punkcie, może być przedmiotem zażalenia oraz, w stosownym przypadku, skargi sądowej w ramach dróg odwoławczych przewidzianych w regulaminie.

91 W rezultacie urzędnik wpisany na listę awansowanych będzie miał możliwość, jeśli podważa całkowitą liczbę punktów, która została mu przyznana przez AIPN, a w związku z tym resztę przeniesioną na następne lata, złożyć zażalenie oraz, w stosownym przypadku, skargę do Sądu jedynie na akt przyznający mu punkty, który wywiera wobec niego wiążące i ostateczne skutki prawne.

92 Podobnie można sobie wyobrazić sytuację, gdy urzędnik, który nie został awansowany i który nie chce podważyć braku awansu w przedmiotowym postępowaniu, ale jedynie odmowę przyznania mu pewnej liczby punktów, dzięki którym nie mógłby on osiągnąć progu awansowania, może wszcząć identyczne postępowanie.

93 Skądinąd urzędnik, który nie został awansowany z uwagi na jego zdaniem nieuzasadnione przyznanie niewystarczającej liczby punktów, a zatem niższej od progu awansowania, będzie miał możliwość złożenia skargi jednocześnie na decyzję AIPN określającą całkowitą liczbę punktów oraz na decyzję ustanawiającą listę awansowanych urzędników. Nawet jeśli te dwa akty mogą być rzeczywiście oddzielone pod względem prawnym oraz stanowić przedmiot odrębnych wniosków o stwierdzenie nieważności, pewne jest, że są one w rzeczywistości ściśle związane w przypadku odmowy awansowania, przy czym ta ostatnia jest zawsze i wyłącznie związana z całkowitą liczbą punktów przyznanych urzędnikowi w stosunku do progu awansowania, za wyjątkiem przypadku, w którym urzędnik ten, należący do grupy ex aequo, osiągnąwszy próg awansowania, nie został awansowany z uwagi na dodatkowe względy związane ze stażem pracy w grupie zaszeregowania lub równością szans.

94 W tym ostatnim przypadku dany urzędnik będzie mógł prawidłowo złożyć skargę na samą końcową decyzję AIPN ustanawiającą listę urzędników awansowanych z uwagi na błędy popełnione przez AIPN podczas ustalania kolejności urzędników należących do grupy ex aequo.

95 W niniejszym przypadku należy przypomnieć, że skarżący, który nie został awansowany w postępowaniu za rok 2003, złożył zażalenie, a następnie skargę do Sądu na decyzję AIPN przyznającą mu całkowitą liczbę 20 punktów, na listę urzędników awansowanych do grupy zaawansowania A4 podczas postępowania za rok 2003 oraz na decyzję AIPN ustanawiającą tę listę w zakresie, w jakim odnosi się ona do odmowy jego awansowania.

96 Skarżący podważa również, w ramach niniejszej skargi, prawidłowość indywidualnych decyzji przyznających mu tylko jeden punkt PPDG lub odmawiającej przyznania mu PPZD, a także decyzji o niewpisaniu go na listę zasług urzędników grupy zaszeregowania A5 opublikowanej w Biuletynie administracyjnym nr 69‑2003 z dnia 13 listopada 2003 r. oraz listę jako taką.

97 Decyzje te stanowią akty przygotowawcze, uprzednie i konieczne do podjęcia decyzji końcowej ustanawiającej awanse oraz zawartego w niej niezależnego aktu, który można wyodrębnić, czyli aktu określającego całkowitą liczbę punktów, którego stwierdzenia nieważności domaga się skarżący w ramach niniejszego postępowania. Tak jest w przypadku decyzji przyznającej PPDG, niezależnie od faktu, czy został złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy odnośnie do tej decyzji na podstawie art. 13 OPW 45. Jeśli, w przypadku braku wniosku, AIPN nie może zmienić liczby PPDG, przyznając PPO, decyzja przyznająca PPDG nie staje się w mniejszym stopniu aktem jedynie przygotowawczym, ponieważ maksymalna liczba samych PPDG, które mogą być przyznane, nie umożliwia osiągnięcia progu awansowania.

98 Zgodnie z orzecznictwem akty te nie mogą być przedmiotem odrębnej skargi o stwierdzenie nieważności, ale jej zgodność z prawem może zawsze być podważona w ramach skargi skierowanej przeciwko decyzji końcowej (wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2003 r. w sprawie T‑134/02 Tejada Fernández przeciwko Komisji, RecFP str. I‑A‑125 i II‑609, pkt 18).

99 Na rozprawie skarżący z pewnością zadeklarował zrzeczenie się swych żądań mających na celu stwierdzenie nieważności decyzji indywidualnej, przyznającej mu tylko jeden PPDG lub odmawiającej przyznania mu PPZD, ale pod warunkiem, że jest możliwe prawne podważenie ważności kryteriów przyznawania tych punktów w ramach skargi skierowanej przeciwko decyzji określającej całkowitą liczbę punktów.

100 Sąd stwierdza, że takie zrzeczenie się jest niedopuszczalne. W rezultacie jedynie zrzeczenie się wyraźne i bezwarunkowe głównych punktów żądań znajdujących się w skardze może być zaakceptowanie przez Sąd (postanowienie Sądu z dnia 12 marca 1992 r. w sprawie T‑73/91 Gavilan przeciwko Parlamentowi, Rec. str. II‑1555, pkt 26).

101 Wreszcie należy podnieść, że skarżący wnosi, w ramach niniejszej skargi, i o ile będzie to konieczne, o stwierdzenie nieważności decyzji AIPN z dnia 15 czerwca 2004 r. dotyczącej oddalenia jego zażalenia. W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem zażalenie administracyjne i jego oddalenie, wyraźne lub domniemane, przez AIPN stanowią integralną część złożonej procedury. W tych okolicznościach skarga do Sądu, nawet jeśli formalnie jest ona skierowana przeciwko oddaleniu zażalenia, prowadzi do złożenia do Sądu skargi na akt niekorzystny, na który zostało złożone zażalenie (wyroki Trybunału z dnia 17 stycznia 1989 r. w sprawie 293/87 Vainker przeciwko Parlamentowi, Rec. str. 23, pkt 8, oraz z dnia 7 lutego 1990 r. w sprawie C‑343/87 Culin przeciwko Komisji, Rec. str. I‑225, pkt 7; wyroki Sądu z dnia 16 października 1996 r. w sprawie T‑36/94 Capitanio przeciwko Komisji, RecFP str. I‑A‑449 i II‑1279, pkt 33, oraz z dnia 7 czerwca 2005 r. w sprawie T‑375/02 Cavallaro przeciwko Komisji, Zb.Orz. str. FP‑I‑A‑151, II‑673, pkt 59).

4. Terminy do wniesienia skargi

102 Należy przypomnieć, że regulamin w art. 90 i 91 ustanawia w sposób ogólny prawo pracownika do złożenia skargi przeciwko aktom administracji, z którymi wiążą się niekorzystne dla niego skutki. Z przepisów tych wynika, że cały w ten sposób ustanowiony system rozwiązywania sporów oparty jest na wymogu, zgodnie z którym skorzystanie z prawa do złożenia skargi jest dopuszczalne tylko przy ścisłym przestrzeganiu określonych terminów (wyrok Trybunału z dnia 10 grudnia 1980 r. w sprawie 23/80 Grasselli przeciwko Komisji, Rec. str. 3709, pkt 25, oraz wyrok Sądu z dnia 11 marca 1993 r. w sprawie T‑87/91 Boessen przeciwko CES, Rec. str. II‑235, pkt 27).

103 Przestrzeganie przewidzianych w art. 90 i 91 regulaminu terminów do złożenia skargi wymaga wyraźnej i pełnej znajomości przez urzędnika aktu, z którym wiążą się niekorzystne dla niego skutki.

104 W odniesieniu do wyznaczonego urzędnikowi terminu trzech miesięcy na złożenie zażalenia na akt niekorzystny art. 90 ust. 2 regulaminu przewiduje, że termin ten rozpoczyna bieg:

– „w dniu opublikowania tego aktu, jeżeli jest to środek o charakterze ogólnym;

– w dniu powiadomienia zainteresowanej osoby o decyzji, lecz nie później niż w dniu, w którym osoba ta dowiedziała się o decyzji, jeżeli jest to akt o charakterze indywidualnym; jednakże w przypadku aktu o charakterze indywidualnym, który może być niekorzystny dla osoby trzeciej, bieg terminu dla tej osoby trzeciej rozpoczyna się w dniu, w którym dowiedziała się ona o tym akcie, lecz nie później niż w dniu jego ogłoszenia [...]”.

105 Przepisy te, które ustanawiają związek pomiędzy punktem początkowym trzymiesięcznego terminu oraz charakterem prawnym zaskarżanego aktu, powinny być interpretowane, w niniejszej sprawie, przy uwzględnieniu specyfiki procedury awansowania, czyli faktu, że akt końcowy, kończący postępowanie w sprawie awansowania, ma złożony charakter, ponieważ zawiera dwie odrębne decyzje, to jest decyzję AIPN ustanawiającą listę awansowanych oraz decyzję AIPN określającą całkowitą liczbę punktów przyznanych w tym postępowaniu, na której opiera się pierwsza z wymienionych decyzji. Decyzja AIPN określająca liczbę punktów przyznanych w postępowaniu w sprawie awansowania stanowi odrębny akt, który jako taki może być przedmiotem zażalenia oraz w stosownym przypadku skargi sądowej w ramach dróg odwoławczych przewidzianych w regulaminie.

106 Z powyższego wniosku wynika, że po zakończeniu postępowania w sprawie awansowania można przynajmniej rozważać trzy rodzaje skarg zmierzających do stwierdzenia nieważności:

– skargę dotyczącą jedynie decyzji AIPN określającej całkowitą liczbę punktów, która może być złożona przez urzędnika awansowanego, ale podważającego resztę jego punktów lub przez urzędnika nieawansowanego, który nie zgadza się z liczbą przyznanych punktów, ale nie podważającego braku awansu;

– skargę skierowaną jednocześnie przeciwko decyzji AIPN określającej całkowitą liczbę punktów oraz decyzji ustanawiającej listę urzędników awansowanych, która może być złożona przez urzędnika, który nie został awansowany z uwagi na jego zdaniem nieuzasadnione przyznanie niewystarczającej liczby punktów, a zatem niższej od progu awansowania, lub przez urzędnika, który nie został awansowany i który, uzyskując liczbę punktów równą progowi awansowania, podważa zarówno niewystarczającą liczbę punktów, jak i wybory dokonane przez AIPN wewnątrz grupy ex aequo na podstawie dodatkowych względów;

– skargę mającą za przedmiot jedynie decyzję, na podstawie której AIPN ustanawia listę urzędników awansowanych, która może być złożona przez urzędnika, który nie został awansowany i którego liczba punktów jest równa progowi awansowania, który podważa jedynie ww. wybory.

107 O ile decyzja AIPN określająca całkowitą liczbę punktów stanowi niewątpliwie środek o charakterze indywidualnym, na którą może być złożone zażalenie w terminie trzech miesięcy od dnia doręczenia decyzji adresatowi, w każdym razie najpóźniej od dnia, w którym zainteresowany się o niej dowiedział, to decyzja AIPN ustanawiająca listę awansowanych urzędników stanowi zespół aktów o charakterze indywidualnym skierowany do urzędników awansowanych do danej grupy zaszeregowania. Z tego zespołu decyzji mogą wynikać niekorzystne skutki dla urzędnika, którego nazwisko nie znajduje się na liście, ponieważ stanowi on domniemaną odmowę awansowania.

108 A zatem decyzja AIPN ustanawiająca listę urzędników awansowanych powinna być uważana, wobec urzędnika, który nie został awansowany, za akt o charakterze indywidualnym, z którym mogą wiązać się niekorzystne skutki dla osoby innej niż adresat, w rozumieniu art. 90 ust. 2 tiret trzecie, in fine (zobacz podobnie wyrok Trybunału z dnia 19 lutego 1981 r. w sprawach połączonych 122/79 i 123/79 Schiavo przeciwko Radzie, Rec. str. 473, pkt 21–23, oraz postanowienie Sądu z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie T‑326/03 Vounakis przeciwko Komisji, niepublikowane w Zbiorze, pkt 24). W takiej sytuacji, zgodnie z tym samym przepisem, termin rozpoczyna bieg wobec urzędnika, który nie został awansowany, od dnia, w którym dowiedział się on o tym akcie, a w każdym przypadku najpóźniej od dnia jego publikacji.

109 Biorąc pod uwagę przewidziany w art. 10 OPW 45 obowiązek publikowania przez Komisję w Biuletynach administracyjnych listy urzędników awansowanych, złożenie przez urzędnika zażalenia w przypadku, o którym mowa w art. 106 tiret drugie, podlegałoby dwóm odrębnym punktom początkowym biegu terminu w zależności od zaskarżanego aktu. W odniesieniu do przypadku przewidzianego w tym samym pkt 106 tiret trzecie jako punkt początkowy biegu terminu do złożenia zażalenia należy zwykle uwzględnić datę publikacji.

110 Taka sytuacja nie jest jednak zgodna ze specyfiką nowej procedury awansowania, którą stanowi istnienie niekorzystnego aktu o złożonym charakterze.

111 O ile publikacja listy osób awansowanych, która zawiera tylko nazwiska i miejsce zatrudnienia zainteresowanych, umożliwia wszystkim urzędnikom, których ona dotyczy, zapoznanie się w sposób pewny i ostateczny z wynikiem postępowania w sprawie awansowania, to nie zezwala im ona na zapoznanie się z decyzją AIPN określającą całkowitą liczbę punktów.

112 Tylko poprzez sprawdzenie swych akt osobowych na stronie intranetu Komisji oraz poprzez Sysper 2 urzędnik, niezależnie od tego, czy został, czy też nie został awansowany, może zapoznać się z całkowitą liczbą punktów oraz ich rozdziałem.

113 W ten sposób zainteresowany urzędnik będzie mógł dowiedzieć się, czy osiągnął próg awansowania oraz czy odmowa awansowania go jest uzasadniona względami dodatkowymi, wymienionymi w art. 10 OPW 45, oraz zapoznać się, z jednej strony, z postępami w zakresie ewentualnego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącego liczby przyznanych PPDG, oraz z drugiej strony, z liczbą ewentualnie przydzielonych PPZD, oraz wreszcie, w odniesieniu do postępowania w sprawie awansowania za rok 2003, z liczbą PPPKA przydzielonych ewentualnie w ramach stosowania przepisów przejściowych.

114 Od informacji tych może zależeć podjęcie przez zainteresowanego urzędnika decyzji o złożeniu zażalenia, przy czym urzędnik ten może ostatecznie stwierdzić, z uwagi na liczbę i szczegóły dotyczące uzyskanych punktów, ostateczny próg awansowania zastosowany przez administrację oraz urzędników rzeczywiście awansowanych podczas przedmiotowego postępowania, że wszczynanie takiego postępowania nie jest stosowne lub że należy je wszcząć jedynie przeciwko decyzji AIPN określającej całkowitą liczbę punktów lub decyzji ustanawiającej listę urzędników awansowanych.

115 Tak jak zostało przedstawione, nawet jeśli mogą one być rzeczywiście oddzielone pod względem prawnym i być przedmiotem – jak w niniejszym przypadku – odrębnych żądań o stwierdzenie nieważności, pewne jest, że decyzja AIPN określająca całkowitą liczbę punktów oraz decyzja ustanawiająca listę urzędników awansowanych są faktycznie ściśle ze sobą związane. Jednakże publikacja tej listy nie umożliwia zainteresowanym urzędnikom pełnego zapoznania się z aktem niekorzystnym, którym kończy się postępowanie w sprawie awansowania, z uwagi na jego złożony charakter.

116 Ponadto postępowanie w sprawie awansowania za rok 2003 dowodzi, że może upłynąć znaczna liczba dni pomiędzy datą publikacji listy awansowanych urzędników a dniem, w którym urzędnik może skutecznie sprawdzić swoje akta dotyczące awansowania na Sysper 2. Ten odstęp czasu tłumaczy się terminem uaktualnienia przedmiotowej strony przez właściwą służbę, z włączeniem danych dotyczących wszystkich urzędników, których dotyczy postępowanie w sprawie awansowania, w liczbie 14 000 za 2003 r. Ten konieczny dla uaktualnienia termin nie jest oczywiście dokładnie znany w czasie publikacji ww. listy w Biuletynie administracyjnym, który nie zawierał w 2003 r. żadnej wskazówki na ten temat.

117 Nawet jeśli rozsądnie byłoby twierdzić, że zainteresowany urzędnik, jak skarżący w niniejszym przypadku, zapozna się z całkowitą liczbą punktów oraz ich rozdziałem w terminie trzech miesięcy, jaki jest przewidziany dla złożenia zażalenia, czas niezbędny do uaktualnienia akt osobowych dotyczących awansowania na stronie Sysper 2 skróci tym samym termin dany urzędnikowi na przygotowanie i skuteczne złożenie swego zażalenia, jeśli przyjmie się hipotezę podwójnego punktu początkowego biegu tego terminu w przypadku, gdy zainteresowany zaskarża zarówno decyzję AIPN ustanawiającą listę awansowanych urzędników, jak i decyzję określającą całkowitą liczbę punktów.

118 W tych okolicznościach należy stwierdzić, że w trosce o bezpieczeństwo prawne, równe traktowanie i dobrą administrację punkt początkowy biegu trzymiesięcznego terminu na złożenie zażalenia skierowanego zarówno na decyzję AIPN ustanawiającą listę urzędników awansowanych, jak i na decyzję określającą całkowitą liczbę punktów powinien być ustanowiony na dzień skutecznego zapoznania się przez urzędnika ze swymi aktami osobowymi dotyczącymi awansowania, uaktualnionymi na stronie Sysper 2.

119 W tym względzie należy zauważyć, że w swej odpowiedzi na pytania Sądu Komisja uściśliła, że sprawdzanie tej strony jest „wytyczone” elektronicznie z uwagi na względy bezpieczeństwa oraz na to, że „protokół dostępu” umożliwia w związku z tym rejestrację dat sprawdzania i ich autorów.

120 Ponadto z akt wynika, że Komisja opublikowała w Biuletynie administracyjnym nr 82‑2003 notatkę streszczającą na temat przebiegu postępowania w sprawie awansowania za rok 2003, która zawiera punkt 4 o następującym brzmieniu:

„Uaktualnianie akt osobowych w Sysper 2

Propozycje przyznania punktów przedstawione przez komitety ds. awansowania i zatwierdzone przez [AIPN] znajdują się teraz w aktach osobowych każdego urzędnika.

Na podstawie art. 25 regulaminu, który stanowi, że każda indywidualna decyzja powinna być przekazana zainteresowanemu urzędnikowi, każdego urzędnika wzywa się do zapoznania się ze swymi aktami osobowymi w Sysper 2”.

121 O ile postępowanie to nie może być utożsamiane z rzeczywistym powiadomieniem w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu, należy stwierdzić, w celu zapobieżenia jakiejkolwiek możliwości podważania po terminie sytuacji prawnych wynikłych z postępowania w sprawie awansowania, że sprawdzenie przez urzędnika swych akt osobowych dotyczących awansowania w Sysper 2 powinno być dokonywane w rozsądnym terminie rozpoczynającym bieg w dniu publikacji notatki streszczającej, która wpisuje się od tego czasu w praktykę Komisji w zakresie postępowania w sprawie awansowania.

122 W niniejszym przypadku zostało ustalone, że skarżący zapoznał się z całkowitą liczbą swych punktów oraz ich rozdziałem, sprawdzając swoje akta osobowe dotyczące awansowania uaktualnione w Sysper 2 w dniu 16 grudnia 2003 r., czyli przed dniem publikacji notatki streszczającej, oraz że złożył on zażalenie, dotyczące jednocześnie decyzji AIPN ustanawiającej listę urzędników awansowanych oraz decyzji określającej całkowitą liczbę punktów, w dniu 12 lutego 2004 r., a zatem z zachowaniem przewidzianego w tym celu terminu.

123 Zażalenie to zostało oddalone decyzją AIPN z dnia 15 czerwca 2004 r. i przekazane skarżącemu następnego dnia. Skarżący złożył niniejszą skargę w dniu 22 lipca 2004 r., czyli w trzymiesięcznym terminie przewidzianym w art. 91 ust. 3 regulaminu.

124 Ze wszystkich powyższych stwierdzeń wynika, że niniejsza skarga powinna być uznana za dopuszczalną.

Co do istoty sprawy

1. W przedmiocie zarzutów niezgodności z prawem niektórych przepisów OPW 43 i OPW 45

125 W pierwszej kolejności skarżący kwestionuje zgodność z prawem art. 2 OPW 43 oraz art. 3, 6, 7, 9, 10, 12 i 13 OPW 45. Zasadniczo krytykuje brak rozstrzygającego charakteru PZ, brak obowiązku uzasadnienia przyznania PP, naruszenie praw do obrony oraz nierzeczywisty charakter wniosków na podstawie art. 13 OPW 45. W drugiej kolejności skarżący podnosi zarzut niezgodności z prawem art. 6 i 7 OPW 45, w związku z Biuletynem administracyjnym nr 99‑2002. Stwierdza on, że przepisy te ograniczają prawo dyrekcji generalnych do dokonywania oceny w zakresie przyznawania PPDG oraz że uniemożliwiają one dokonanie skutecznego porównania zasług urzędników. W trzeciej kolejności skarżący powołuje się na niezgodność z prawem art. 12 OPW 45. Wbrew jego treści, artykuł ten nie ma charakteru przejściowego, przyznaje ważniejszą rolę stażowi pracy w grupie zaszeregowania, nie określa kryteriów przyznania PPPKA i niesłusznie powierza ich przyznawanie komitetom ds. awansowania. W czwartej kolejności skarżący podnosi zarzut niezgodności z prawem art. 9 oraz załącznika I pkt 1, 2, 3, 5 i 6 do OPW 45. Przepisy te prowadzą jego zdaniem do przecenienia pewnych świadczeń oraz naruszenia równego traktowania urzędników. W piątej kolejności skarżący podważa zgodność z prawem art. 7 ust. 2 OPW 45, który uprzywilejowuje urzędników zatrudnionych w małych dyrekcjach generalnych.

W przedmiocie pierwszego zarzutu niezgodności z prawem, dotyczącego art. 2 OPW 43 oraz art. 3, 6, 7, 9, 10, 12 i 13 OPW 45

126 Skarżący podnosi zarzut niezgodności z prawem przeciwko art. 2 OPW 43 oraz art. 3, 6, 7, 9, 10, 12 i 13 OPW 45, opierając się na art. 25 i 26 regulaminu, a także na art. 45, który gwarantuje równe traktowanie, awansowanie w oparciu o zasługi, przewidywalność kariery oraz analizę porównawczą zasług. Powołuje się również na prawo do dobrej administracji oraz do bezstronnego i rzetelnego procesu, a także prawo do bycia wysłuchanym.

W przedmiocie podnoszonego braku rozstrzygającego charakteru PZ

– Argumenty stron

127 Skarżący podnosi, że większość urzędników Służby Prawnej otrzymała od 13 do 16 PZ. Awanse nie były zatem uzależnione od zasług wynikających ze sprawozdań, o których mowa w art. 45 regulaminu. Wynikają one z liczby PP, które mogą być przyznawane w wysokości do 21 punktów. Tymczasem punkty te zostały rozdzielone niezależnie od zasług. Prowadzi to do naruszenia zasady równego traktowania, a także zasad awansowania w oparciu o zasługi, zasady przewidywalności kariery oraz analizy porównawczej zasług, gwarantowanych w art. 45 regulaminu.

128 Komisja odpowiada, że PP rekompensują zasługi i sprawiają, że ma ona w większym stopniu możliwość zróżnicowania urzędników ze względu na ich postawy.

– Ocena Sądu

129 Zgodnie z art. 45 ust. 1 akapit pierwszy regulaminu AIPN przyznaje awanse, uwzględniając analizę porównawczą zasług urzędników oraz okresowe sprawozdania z dotyczących ich ocen.

130 Zasługi są także podstawowym kryterium awansowania, a inne kryteria, jak wiek, staż pracy w grupie zaszeregowania lub w wydziale, mogą być uwzględniane tylko pomocniczo (wyroki Trybunału z dnia 14 lipca 1983 r. w sprawie 9/82 Ohrgaard i Delvaux przeciwko Komisji, Rec. str. 2379, pkt 19, oraz w sprawie Vainker przeciwko Parlamentowi, pkt 101 powyżej, pkt 16 i 17; wyroki Sądu z dnia 18 września 2003 r. w sprawie T‑241/02 Callebaut przeciwko Komisji, RecFP str. I‑A‑215 i II‑1061, pkt 44, i z dnia 10 czerwca 2004 r. w sprawie T‑330/03 Liakoura przeciwko Radzie, RecFP str. I‑A‑191 i II‑859, pkt 49). Ponadto AIPN powinien przeprowadzić ww. analizę porównawczą z zachowaniem staranności i bezstronności, w interesie służby i zgodnie z zasadą równego traktowania urzędników (wyroki Sądu z dnia 30 listopada 1993 r. w sprawie T‑76/92 Tsirimokos przeciwko Parlamentowi, Rec. str. II‑1281, pkt 21; w sprawie T‑78/92 Perakis przeciwko Parlamentowi, Rec. str. II‑1299, pkt 16; z dnia 5 listopada 2003 r. w sprawie T‑240/01 Cougnon przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, RecFP str. I‑A‑263 i II‑1283, pkt 70; z dnia 28 września 2004 r. w sprawie T‑216/03 Tenreiro przeciwko Komisji, RecFP str. I‑A‑245 i II‑1087, pkt 68, oraz z dnia 15 września 2005 r. w sprawie T‑132/03 Casini przeciwko Komisji, Zb. Orz. str. FP‑I‑A‑253 i II‑1169, pkt 53).

131 W zdefiniowanych w ten sposób ramach AIPN dysponuje szerokim zakresem uznania. Może on przeprowadzić analizę zasług zgodnie z procedurą lub metodą, którą uważa za najbardziej stosowną (wyroki w sprawie Tsirimokos przeciwko Parlamentowi, pkt 130 powyżej, pkt 16; w sprawie Perakis przeciwko Parlamentowi, pkt 130 powyżej, pkt 14; w sprawie Cougnon przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, pkt 130 powyżej, pkt 62, oraz w sprawie Tenreiro przeciwko Komisji, pkt 130 powyżej, pkt 68).

132 Począwszy od postępowania w sprawie awansowania za rok 2003 oraz w celu umożliwienia przeprowadzania bardziej obiektywnego i prostszego niż poprzednio porównania zasług urzędników, którzy mogą być awansowani, OPW 43 i OPW 45 wprowadziły system awansowania oparty na kwantyfikowaniu zasług, charakteryzujący się corocznym przyznawaniem urzędnikom PZ i PP.

133 Należy podkreślić przede wszystkim, że nowy system wzmacnia ustanowiony w art. 45 regulaminu związek pomiędzy okresową oceną urzędników a awansowaniem. I tak z lektury art. 2 ust. 1 akapit trzeci OPW 43 w związku z Biuletynem administracyjnym nr 99‑2002 wynika, że każdy urzędnik otrzymuje ogólną ocenę zawartą w przedziale od zera do dwudziestu, która jest następnie przekształcana co do zasady w liczbę PZ, wykorzystywanych do celów awansowania. Ponadto art. 10 ust. 2 OPW 45 przewiduje, że awansowanie urzędnika jest uzależnione od zebrania przez niego co najmniej 10 PZ w swym ostatnim SPK. Zresztą zgodnie z art. 6 ust. 4 lit. b) akapit trzeci OPW 45 urzędnicy, których SPK zawiera „niską” lub „niewystarczającą” ocenę, nie mogą korzystać z PP.

134 Następnie należy przypomnieć, że art. 3 OPW 45, zatytułowany „Podstawy awansowania”, uściśla, że „[p]ierwszym elementem, jaki należy uwzględnić, jest [...] liczba [PZ] i [PP], którą każdy urzędnik zebrał podczas roku lub lat poprzednich”. To właśnie suma PZ i PP umożliwi urzędnikom osiągnięcie lub przekroczenie, w danym przypadku, progu awansowania. PP nie są jedynymi elementami rozstrzygającymi o awansie urzędnika.

135 Wreszcie i przede wszystkim należy przypomnieć, że – jak wyraźnie stanowi art. 2 ust. 1 akapit drugi OPW 43 – „[z]arówno [PZ], jak i [PP] mają na celu zrekompensowanie zasług, a przyznanie [PP] powinno zawsze być uzasadnione względami opartymi na zasługach”.

136 W odniesieniu do PP, art. 6 ust. 4 lit. a) i b) OPW 45 przewiduje przyznawanie PPDG do wysokości maksymalnie 10 punktów. Zgodnie z art. 6 ust. 3 OPW 45, punkty te mają na celu wynagrodzenie urzędników, którzy przekroczyli swe indywidualne zadania, dokładając szczególnych starań i uzyskując znaczące wyniki, co znajduje potwierdzenie w ich SPK. Ponadto, jak już zostało przedstawione (zob. pkt 133 powyżej), wzmianka w SPK dotycząca „niskiej” lub „niewystarczającej” oceny wyklucza wszelką możliwość skorzystania przez danego urzędnika z PP.

137 Artykuł 9 i załącznik I do OPW 45 przewiduje przyznanie 1 lub 2 PPZD. Mają one na celu odróżnienie członków personelu, którzy skutecznie wypełniali dodatkowe zadania w interesie instytucji. Zadania te polegają na działalności „szkolącego/prelegenta” lub udziale w organizacji konkursów lub w organach parytetowych. Należy wskazać, że SPK zawierają specjalną rubrykę, w której wpisuje się przedmiotowe zadania.

138 W konsekwencji, w zakresie, w jakim PPDG i PPZD oparte są również na zasługach, ich przyznanie w uzupełnieniu do PZ nie narusza art. 45 regulaminu oraz ww. zasad.

139 Wreszcie, w odniesieniu do postępowania w sprawie awansowania za rok 2003, czyli w pierwszym roku wprowadzania nowej procedury awansowania, przewidziano w art. 12 ust. 3 OPW 45 zasady przejściowe „w celu należytego uwzględnienia zasług w czasie”. Zasady te obejmują przyznawanie PPP (zob. pkt 58 powyżej). Skarżący podniósł zarzut niezgodności z prawem dotyczący szczególnie tego przepisu, powołując się, ponownie, na naruszenie art. 45 regulaminu. A zatem, z powodów przedstawionych w pkt 191 i następnych, zarzut ten nie może być uznany za uzasadniony.

140 W związku z powyższym należy oddalić niniejszy zarzut.

W przedmiocie braku uzasadnienia

– Argumenty stron

141 Skarżący twierdzi, że z naruszeniem art. 25 akapit drugi regulaminu, OPW 45 nie zobowiązują do uzasadniania propozycji i decyzji o przyznaniu PPDG, PPZD i PPP. Uważa on, że ten brak uzasadnienia jest źródłem wydawania arbitralnych decyzji.

142 Komisja podnosi, że obowiązek uzasadniania stanowi ogólną zasadę prawa wspólnotowego. Wywodzi ona z tego, że wprowadzenie szczególnego przepisu w OPW 45 byłoby zbyteczne. Ponadto zasada ta zobowiązuje jedynie do uzasadniania aktów, z którymi wiążą się niekorzystne skutki, a OPW 45 spełniają ten wymóg.

– Ocena Sądu

143 Sąd przypomina, że na mocy art. 25 akapit drugi regulaminu, każda decyzja, z którą wiążą się niekorzystne skutki, musi być uzasadniona. Nie nakłada on zatem obowiązku uzasadniania propozycji, zaleceń lub opinii, z którymi takie skutki się nie wiążą.

144 A zatem, w odniesieniu do PPDG, art. 6 ust. 6 OPW 45 nie narusza art. 25 akapit drugi regulaminu, zobowiązując dokonujące oceny komitety parytetowe do uzasadnienia swych propozycji tylko w przypadku, gdy różnią się one od propozycji dyrekcji generalnych. Artykuł 9 OPW 45 także nie narusza tego przepisu, nie nakładając na komitety ds. awansowania obowiązku uzasadniania ich zaleceń w odniesieniu do przyznawania PPZD. To samo stwierdzenie dotyczy propozycji, które komitety ds. awansowania przedstawiły w celu przyznania PPPKA na podstawie art. 12 ust. 3 lit. a) OPW 45 oraz art. 13 ust. 2 OPW 45, na mocy którego komitety ds. awansowania wydają uzasadniona opinię tylko w przypadku, gdy proponują one przyznanie PPO.

145 Ponadto art. 25 akapit drugi regulaminu nie dotyczy decyzji dyrekcji generalnych odnoszących się do przyznania PPDG, PPPGZ i PPSD, a także decyzji AIPN w odniesieniu do PPZD, PPPKA i PPO, ponieważ chodzi o akty przygotowawcze (zob. pkt 90 i następne powyżej).

146 A zatem, jak już wskazano (zob. pkt 90 i następne powyżej), akt końcowy, kończący postępowanie w sprawie awansowania, ma charakter złożony w tym znaczeniu, że zawiera dwie odrębne decyzje, czyli decyzję AIPN ustanawiającą listę awansowanych oraz decyzję AIPN określającą całkowitą liczbę punktów, na której opiera się pierwsza z wymienionych decyzji. Urzędnicy, których one dotyczą, mogą, w zależności od sytuacji, złożyć zażalenie na jedną lub drugą decyzję albo na obydwie.

147 W tym kontekście należy przypomnieć, że obowiązek uzasadnienia w zakresie awansowania jest spełniony, gdy AIPN uzasadnia swą decyzję odrzucającą zażalenie złożone na mocy art. 90 ust. 2 regulaminu (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 30 października 1974 r. w sprawie 188/73 Grassi przeciwko Radzie, Rec. str. 1099, pkt 11–13, i wyrok Sądu z dnia 29 września 2005 r. w sprawie T‑218/02 Napoli Buzzanca przeciwko Komisji, Zb. Orz. str. FP‑I‑A‑267 i II‑1221, pkt 59).

148 Wobec powyższego ta część zarzutu musi zostać oddalona jako bezzasadna.

W przedmiocie naruszenia przez OPW 45 art. 26 regulaminu i prawa do obrony

– Argumenty stron

149 Skarżący utrzymuje, że decyzje dotyczące przyznania PP stanowią takie zakończenie postępowania, które mogłoby być oparte na elementach nieznajdujących się w aktach osobowych urzędników oraz które nie przyznaje urzędnikom prawa do bycia wysłuchanym przed przyjęciem przez administrację niekorzystnego aktu. W szczególności AIPN podejmuje decyzję w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w ramach procedury pozbawionej charakteru spornego. Przyznanie PP narusza zatem jego zdaniem prawo do obrony oraz art. 26 akapit pierwszy lit. a) regulaminu.

150 Komisja zaprzecza, aby OPW 45 naruszały prawo do obrony i zakaz uwzględnienia elementów, które nie znajdują się w aktach osobowych urzędnika. OPW 45 nie zezwalają na uwzględnienie takich elementów. Ponadto urzędnicy mogą zostać wysłuchani podczas postępowania w sprawie awansowania. Artykuł 13 OPW 45 wprowadza możliwość złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie decyzji o przyznaniu PP przed zakończeniem postępowania w sprawie awansowania. Zresztą postępowanie w sprawie awansowania nie może być porównywane z postępowaniami „wszczętymi przeciwko osobie”. W konsekwencji orzecznictwo dotyczące prawa do bycia wysłuchanym przed przyjęciem niekorzystnego aktu jest pozbawione znaczenia w tym przypadku.

– Ocena Sądu

151 Artykuł 26 regulaminu stanowi, że akta osobowe urzędnika powinny zawierać „a) wszelkie dokumenty dotyczące jego stosunku pracy oraz wszelkie oceny jego kwalifikacji, wydajności i zachowania; b) wszelkie uwagi urzędnika dotyczące powyższych dokumentów”. Ten sam artykuł wskazuje, że „dokumenty określone w lit. a) mogą być wykorzystane lub użyte przez instytucję przeciwko urzędnikowi tylko w przypadku, gdy zostały mu one przedstawione przed ich włączeniem do akt”.

152 Celem art. 26 regulaminu pracowniczego jest zapewnienie urzędnikowi prawa do obrony, zapobiegając sytuacji, w której AIPN podejmuje decyzje mające wpływ na jego sytuację administracyjną oraz karierę zawodową, opierając się na faktach dotyczących jego zachowania, niewymienionych w aktach osobowych (wyroki Sądu w sprawie Perakis przeciwko Parlamentowi, pkt 130 powyżej, pkt 27; z dnia 8 czerwca 1995 r. w sprawie T‑496/93 Allo przeciwko Komisji, RecFP str. I‑A‑127 i II‑405, pkt 75; z dnia 30 września 2003 r. w sprawie T‑302/02 Kenny przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, RecFP str. I‑A‑235 oraz II‑1137, pkt 32, oraz z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie T‑144/03 Schmit przeciwko Komisji, Zb. Orz. str. FP‑I‑A‑101 i II‑465, pkt 133). Ma ona zastosowanie do awansów, ponieważ ww. „sytuacja administracyjna” obejmuje, między innymi, główne wydarzenia w ramach kariery zawodowej (ww. wyrok w sprawie Schmit przeciwko Komisji, pkt 134).

153 W niniejszej sprawie należy zauważyć, że podniesiony zarzut opiera się tylko na zwykłych twierdzeniach skarżącego, który nie wykazał, że decyzje przyznające PP, spośród których niektóre nie zostały podjęte przez AIPN, oparte są na elementach innych niż sprawozdania z oceny i nieznajdujących się w aktach osobowych urzędników.

154 OPW 45 nie za