ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 136/37

Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2016 r. – Shire Pharmaceuticals Ireland/EMA

(Sprawa T-80/16)

(2016/C 136/52)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Shire Pharmaceuticals Ireland Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: D. Anderson, QC, M. Birdling, Barrister, G. Castle i S. Cowlishaw, Solicitors)

Strona pozwana: Europejska Agencja Leków

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Leków z dnia 15 grudnia 2015 r. i doręczonej skarżącej w dniu 18 grudnia 2015 r. odmawiającej uznania wniosku na podstawie rozporządzenia (WE) nr 141/2000 (1) o oznaczenie produktu leczniczego jako sierocego produktu leczniczego; i

— obciążenie strony pozwanej kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut podnosząc, iż w zaskarżonej decyzji popełniono błąd co do wykładni i stosowania rozporządzenia (WE) nr 141/2000. Skarżąca twierdzi, iż strona pozwana:

— błędnie zastosowała art. 5 rozporządzenia (WE) nr 141/2000 poprzez brak uwzględnienia proceduralnego charakteru uznania wniosku;

— nie powinna była dojść do wniosku, iż nie ustalono (lub nie można było ustalić) spełnienia przesłanek oznaczenia;

— błędnie zastosowała pojęcie „produkt leczniczy” i „substancja czynna”, sprzecznie z art. 3 i 5 rozporządzenia (WE) nr 141/2000;

— błędnie zastosowała i błędnie oparła się na komunikacie Komisji Europejskiej w sprawie rozporządzenia (WE) nr 141/2000 (2);

— błędnie oparła się na okoliczności, iż skarżący uprzednio otrzymał pomoc na podstawie art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1141/2000; i

— naruszyła cel rozporządzenia 9WE) nr 141/2000 określony przez art. 1 rozporządzenia (WE) nr 141/2000.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych (Dz.U. 2000 L 18, s. 1).

(2) Komunikat (2003/C 178/02) Komisji w sprawie rozporządzenia (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych (Dz.U. 2003 C 178, s. 2).
1.

Decyzja została przyjęta po przeprowadzeniu niezgodnych z prawem dwóch weryfikacji na podstawie art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz.U. L 161, s. 1), które zostały wznowione i powtórzone w audycie z 2008 r., po tym jak przynajmniej w odniesieniu do wszystkich wydatków poświadczonych do dnia 31 grudnia 2006 r. weryfikacje zostały przeprowadzone i zamknięte audytami z 2005 r. i 2006 r.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 52 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008, w związku z zasadą proporcjonalności, gdyż, Komisja, gdy zdecydowała o zastosowaniu korekty ryczałtowej w wysokości 5 %: — nie uwzględniła okoliczności, że konkretna strata poniesiona przez Unię Europejską została wykazana ze względu na pierwsze i czwarte naruszenie stwierdzone przez Komisję; zatem w odniesieniu do wspomnianych naruszeń Komisja powinna była zastosować jedynie jednorazową korektę finansową i nie powinna była brać ich pod uwagę w związku z innymi naruszeniami przy ustalaniu, czy zaistniało znaczne ryzyko poniesienia straty finansowej przez Fundusz; — niesłusznie rozdzieliła bezpośrednio powiązane naruszenia i na tej podstawie stworzyła rzekome znaczne ryzyko poniesienia straty finansowej przez Fundusz; — błędnie określiła i błędnie uwzględniła, przy dokonywaniu oceny innych stwierdzonych przez tę instytucję naruszeń, zakres rozbieżności, charakter naruszeń oraz stratę finansową poniesioną przez Unię Europejską; — nieprawidłowo zastosowała nadmierną korektę finansową w wysokości 5 % za rok 2011, gdyż mając na względzie charakter stwierdzonych przez Komisję naruszeń oraz pozostałe okoliczności, wynikające z tych elementów ryzyko poniesienia straty przez Fundusz nie było znaczne; — nieprawidłowo zastosowała korektę finansową w wysokości 5 % za rok 2012, której zastosowanie jest dozwolone jedynie w wypadku znacznego ryzyka poniesienia straty przez Fundusz, chociaż kontrole przeprowadzone przez Republikę Litewską oraz przedstawione informacje wykazały, że liczba, zakres oraz charakter rozbieżności wykazanych w odniesieniu do roku 2012 i wynikające z tych elementów ryzyko dla Funduszu są znacznie mniejsze w porównaniu z rozbieżnościami wykazanymi w roku 2011; w konsekwencji mogło zaistnieć jedynie niewielkie ryzyko finansowe po stronie Funduszu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 118/34

Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2016 r. – Cyprus Turkish Chamber of Industry i in./Komisja

(Sprawa T-41/16)

(2016/C 118/39)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Cyprus Turkish Chamber of Industry (Nicosia, Cypr), Animal Breeders Association (Nicosia), Milk and Oil Products Production and Marketing Cooperative Ltd. (Nicosia), Süt Urünleri İmalatçulari Birliği Milk Processors Association (Nicosia) and Fatma Garanti (Güzelyurt, Cypr) (przedstawiciele: B. O’Connor, Solicitor, S. Gubel i E. Bertolotto, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Ares(2015)5171539 z dnia 18 listopada 2015 r. oraz decyzji Komisji Ares(2016)220922 z dnia 15 stycznia 2016 wydanych w związku postępowaniami w sprawie sprzeciwu dotyczycącymi zgłoszenia do rejestracji znaku towarowego „ΧΑΛΛΟΥΜΙ” (HALLOUMI)/„HELLIM” (ΠΟΠ) (CY-PDO-0005-01243);

— stwierdzenie nieważności art. 49–52 rozporządzenia (EU) nr 1151/2012 oraz stwierdzanie, że przepisy te nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ nie przewidują systemu zapewniającego poszanowanie praw podstawowych zgłaszających;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1. W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że zaskarżone decyzje są niezgodne z prawem, ponieważ wyłączają zgłaszających z udziału w postępowaniu w sprawie rejestracji znaku towarowego Halloumi/Hellim jako chronionej w Unii Europejskiej nazwy pochodzenia.

2. W ramach zarzutu drugiego storna skarżąca twierdzi, że zaskarżone decyzje Komisji są niezgodne z prawem, ponieważ naruszają zasadę równego traktowania i niedyskryminacji.

3. W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca twierdzi, że art. 49–52 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 (1) są niezgodne z prawem i należy uznać, że nie znajdują zastosowania, ponieważ nie przewidują systemu zapewniającego poszanowanie praw podstawowych zgłaszających.

(1) Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343, s.1).
—

stwierdzenie, że Komisja naruszyła swoje zobowiązania umowne oraz nakazanie zapłaty przez tę instytucję na rzecz skarżącej całkowitej kwoty 1 634 990,62 EUR (odpowiadającej (i) 943 046,54 EUR z tytułu zadeklarowania kosztów CTT jako kosztów konsultantów wewnętrznych, wraz z odpowiadającymi im kosztami pośrednimi; (ii) 96 358,10 EUR z tytułu nienależnie żądanego odszkodowania ryczałtowego oraz (iii) 595 585,98 EUR z tytułu umownej odpowiedzialności odszkodowawczej) powiększonej o odsetki przewidziane w art. II.28.7 Umowy, naliczane według stawki stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego głównych operacji refinansowych, publikowanej w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, obowiązującej pierwszego dnia miesiąca, w którym następuje termin płatności, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego do czasu pełnej zapłaty;
2.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa ze względu na uznanie, że opinia nie stanowi decyzji w rozumieniu art. 19 rozporządzenia (WE) nr 713/2009 (2). Komisja odwoławcza ACER naruszyła prawo ze względu na uznanie, że wniesione przez E-Control odwołanie od opinii było niedopuszczalne, ponieważ opinia wydana przez ACER nie jest decyzją w rozumieniu art. 19 rozporządzenia (WE) nr 713/2009 i pozbawiła E–Control prawa do odwołania. Opinia będąca przedmiotem odwołania jest decyzją w rozumieniu art. 19 rozporządzenia (WE) nr 713/2009, jako że wywołuje ona bezpośrednie skutki prawne wobec E–Control. W związku z tym prawo do odwołania istnieje i komisja odwoławcza powinna była rozpatrzyć wniesione przez E–Control odwołanie co do istoty.
—

stwierdzenie nieważności decyzji sekretariatu generalnego Ares(2015)5632670 z dnia 7 grudnia 2015 r. w sprawie nieuwzględnienia wniosku potwierdzającego złożonego przez skarżącą w piśmie z dnia 15 września 2015 r., w którym skarżąca wniosła, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43), o udzielenie jej dostępu do dokumentów dotyczących wniosku złożonego przez organizację zrzeszającą cypryjskich producentów o zarejestrowanie nazwy „Halloumi” na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. 2012 L 343, s. 1), oraz
—

Zgodnie z zaskarżoną decyzją do kwot należnych od przedsiębiorstw tytułem odzyskania pomocy państwa stosuje się odsetki o złożonej stopie procentowej, na podstawie art. 11 rozporządzenia nr 794/2004. Rząd włoski kwestionuje to założenie twierdząc, że nawet w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ten system obliczania odsetek nie znajduje zastosowania do decyzji o zwrocie pomocy wydanych przed wejściem w życie rozporządzenia nr 794/2004, a tym bardziej do decyzji wydanych przed publikacją decyzji Komisji o stopach procentowych znajdujących zastosowanie w przypadku odzyskania pomocy przyznanej niezgodnie z prawem z dnia 8 maja 2003 r. (Dz.U. 2003 r., C 110, s. 21).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 175/19

Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2016 r. – Naviera Armas/Komisja

(Sprawa T-108/16)

(2016/C 175/23)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Naviera Armas (Las Palmas de Gran Canaría, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra i Á. Givaja Sanz, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 8 grudnia 2015 r., w sprawie pomocy państwa SA.36628 (2015/NN-2) (Dz.U. 2016 C 25, s. 2), stwierdzającej, że środki podjęte przez Królestwo Hiszpanii w porcie Las Nieves nie stanowiły pomocy państwa na rzecz przedsiębiorstwa żeglugowego Fred Olsen S.A.;

— obciążenie pozwanej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

W spornej decyzji Komisja stwierdziła, że wyłączne prawo Fred Olsen do prowadzenia działalności z portu Las Nieves (Wyspy Kanaryjskie, Hiszpania), jego całkowite lub częściowe zwolnienie z wynikających stąd opłat portowych, jak również warunki korzystania z tego portu, co skutkiem wyłączenia jednostek konwencjonalnych stanowi nieuzasadnioną korzyść na rzecz tego przedsiębiorstwa, nie stanowi pomocy państwa.

Na poparcie skargi skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący okoliczności, iż dostarczyła ona wystarczające uzasadnienie by Komisja mogła mieć uzasadnione wątpliwości co do istnienia pomocy państwa na rzecz Fred Olsen i przystąpiła do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego.

Uzasadniając ten zarzut skarżąca podnosi, że:

— czasochłonność wstępnego badania przeprowadzonego przez Komisję, które trwało od momentu zawiadomienia złożonego przez Naviera Armas w dniu 26 kwietnia 2013 r. do dnia wydania spornej decyzji, wskazuje sama w sobie na złożoność sprawy, która wymagała wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego;

— sporna decyzja jest obarczona oczywistymi błędami w ocenie okoliczności faktycznych, takich jak stwierdzenie, że żadne przedsiębiorstwo nie wnioskowało o prowadzenie działalności w porcie Las Nieves z wykorzystaniem szybkich promów przed 2013 r., że Fred Olsen był jedynym przedsiębiorstwem zainteresowanym eksploatacją portu w latach 90-tych oraz że wyłącznie szybkie promy mogą obsługiwać ten port;

— że Fred Olsen posiada od 1991 r. wyłączność na eksploatację portu, co daje mu przewagę wobec konkurentów, przyznaną arbitralnie przez władze hiszpańskie;
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza utrzymała w mocy decyzję, w której Wydział Sprzeciwów odrzucił zgłoszenie do rejestracji znaku towarowego nr 12 192 415 w odniesieniu do niektórych towarów i usług, oraz stwierdzenie, że zgłoszenie unijnego znaku towarowego nr 12 192 415 może być zarejestrowane dla tych towarów i usług, lub, posiłkowo, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez EUIPO, aby przyjął on rozstrzygnięcia, które wynikają z tego zgłoszenia;
—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) 2016/72 z dnia 22 stycznia 2016 r. ustalającego uprawnienia do połowów na 2016 rok dla niektórych stad ryb i grup stad ryb oraz rozporządzenia Rady (UE) 2016/458 z dnia 30 marca 2016 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) 2016/72 w odniesieniu do niektórych uprawnień do połowów;
—

stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego opatrzonej datą 29 stycznia 2016 r., doręczonej pismem nr D 302191 z dnia 5 lutego 2016 r., podjętej na podstawie art. 68 decyzji 2009/C 159/01 Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r.„ustanawiającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego” z późniejszymi zmianami, w której to decyzji stwierdzono roszczenie wobec skarżącego w wysokości 320 026,23 EUR z tytułu nienależycie wypłaconych kwot w ramach pomocy parlamentarnej i uzasadniono odzyskanie tej sumy;
—

przekazanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej celem wydania przez niego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 191/44

Odwołanie wniesione w dniu 14 kwietnia 2016 r. przez Inge Barnett, Suzanne Ditlevsen, Annie Madsen od wyroku wydanego w dniu 5 lutego 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-66/15 Barnett i in./EKES

(Sprawa T-158/16 P)

(2016/C 191/58)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Inge Barnett (Roskilde, Dania), Suzanne Ditlevsen (Kopenhaga, Dania), Annie Madsen (Frederiksberg, Dania) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

Druga strona postępowania: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

Żądania

Wnoszące odwołanie wnoszą do Sądu o:

stwierdzenie

— nieważności wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-66/15, Barnett i in./EKES;

wydanie własnego rozstrzygnięcia stwierdzającego

— nieważność decyzji zawartych w odcinkach wynagrodzenia z czerwca 2014 r., w których współczynnik korygujący mający zastosowanie do emerytury skarżących został obniżony z dniem 1 stycznia 2014 r.,

— obciążenie EKES-u kosztami postępowania w obu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszące je podnoszą dwa zarzuty, które są co do istoty takie same lub podobne, jak zarzuty podniesione w ramach sprawy T-148/16 P, Barnett i Mogensen/Komisja
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa, jakiego dopuścił się Sąd do spraw Służby Publicznej (SSP), dokonując wykładni jasnych i precyzyjnych przepisów Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) w świetle rzekomej „rzeczywistej woli prawodawcy” odnośnie do zakresu zawieszenia mechanizmu aktualizacji emerytur i wynagrodzeń w 2013 r. i 2014 r. Czyniąc to, SSP przeprowadził wykładnię contra legem art. 65 ust. 4 regulaminu pracowniczego oraz jego zasad stosowania przewidzianych w załączniku XI do tego regulaminu pracowniczego.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art.107 ust. 1 TFUE — Skarżące utrzymują, że w Niderlandach ochrona przyrody jest usługą świadczoną w interesie ogólnym w rozumieniu art. 2 protokołu (nr 26) w sprawie usług świadczonych w interesie ogólnym (Dz.U. 2012, C 326, s. 308), a więc nie stanowi działalności gospodarczej. — Skarżące zostały błędnie uznane za przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Utrzymują one przede wszystkim, że są one niemającymi celu zarobkowego podmiotami zarządzającymi nieruchomościami gruntowymi, utworzonymi w celu realizacji celu (niegospodarczego) leżącego w interesie publicznym. Posiłkowo podnoszą one, że nie są przedsiębiorstwami, gdy nabywają nieruchomości gruntowe w celu ochrony przyrody, za pomocą subwencji otrzymanych na podstawie Regeling bijdragen particuliere terreinbeherende natuurbeschermingsorganisaties (systemu subwencjonowania zarządzających nieruchomościami gruntowymi prywatnych podmiotów zajmujących się ochroną środowiska naturalnego). — System subwencji nie prowadzi do powstania korzyści gospodarczych w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, zważywszy na związane z nim warunki. — System pomocy nie zakłóca konkurencji. — System pomocy nie wywiera niekorzystnego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
—

zasądzenie od pozwanej na jej rzecz zapłaty kwoty 105 416,47 EUR wraz z odsetkami za opóźnienie, według stawki stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego głównych transakcji refinansowania w dniu 1olipca 2010 r. (2,0 %) plus jeden procent (1,0 %), czyli według łącznej stawki wynoszącej trzy procent (3 %), począwszy od dnia 6 lipca 2010 r. do dnia całkowitej zapłaty tej kwoty, którą to kwotę należy pomniejszyć o 30 208 EUR (zapłacone tytułem rozliczenia w dniu 4 września 2010 r.), oraz
—

unieważnienie prawa do spornego znaku towarowego w zakresie wszystkich usług i towarów, w odniesieniu do których nie stwierdzono nieważności w zaskarżonej decyzji, z wyjątkiem pakowania i składowania towarów (klasa 39); organizowania podróży (klasa 39); urządzeń do gaszenia ognia (klasa 9);
—

posiłkowo, w przypadku nieuwzględnienia żądań pierwszego i drugiego, zawieszenie postępowania w sprawie skargi na podstawie art. 69 lit. d) regulaminu postępowania przed Sądem z obowiązującego od dnia 1 lipca 2015 r. (zwanego dalej „regulaminem postępowania”) do czasu wydania ostatecznej decyzji w prowadzonym na podstawie art. 21 ust. 1 rozporządzenia nr 2100/94 postępowaniu w sprawie uchylenia wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin dla odmiany „Royal Braeburn” (zgłoszenie nr 1998/1082; odmiana nr 11960). Ten ostatni wniosek stanowi warunek powodzenia w niniejszym postępowaniu, ponieważ w zależności od jego rozstrzygnięcia odmiana stanowiąca odniesienie przestanie istnieć lub okaże się, że obszar Angers-Beaucouzé nie był i nie jest właściwy do przeprowadzenia badania, a w związku z tym badanie uzupełniające było, lub nie, konieczne.
—

Stwierdzenie nieważności – ewentualnie stwierdzenie niezgodności z prawem Unii Europejskiej – oświadczenia woli pozwanej – nieopublikowanego i wrażonego w formie ustnej – w związku z zawarciem wiążącej strony umowy międzynarodowej – Unię Europejską i Stany Zjednoczone Ameryki, odnośnie do sposobów dostępu do dokumentów dotyczących negocjacji w sprawie transatlantyckiego partnerstwa w dziedzinie handlu i inwestycji (tzw. „dokumenty TTIP”) w zakresie, w jakim posłom parlamentów państw członkowskich bez wyjątku zakazuje się przebywania w asyście (legitymujących się odpowiednim certyfikatem bezpieczeństwa) współpracowników włącznie ze współpracownikami frakcji parlamentarnych podczas wglądu w dokumenty TTIP w specjalnie przygotowanych w tym celu czytelniach w związku z TTIP (zob. w przedmiocie systemu dostępu załącznik III do dokumentu Rady nr 14029/15);
—

Podnosi w tym względzie, że podczas gdy w zaskarżonej decyzji Komisja Europejska stwierdziła obiektywną niemożność odzyskania (od innych przedsiębiorstw, które ograniczyły się do wpłaty 10 % należnej kwoty) pomocy państwa uznanej za bezprawną, zarówno pod względem faktycznym, jak i prawnym, z pewnością nie można negować – w świetle wyżej wymienionych zasad – prawa skarżącej do zwrotu kwot wpłaconych powyżej tego, co przewidziano w ustawie nr 289/2002: inne stanowisko prowadziłoby do niedopuszczalnej i rażącej nierówności w traktowaniu między skarżącą a przedsiębiorstwami prowincji Katania, które na mocy decyzji zostały zwolnione z obowiązku zapłaty aż do pokrycia 90 % kwoty niezapłaconego podatku.
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza utrzymała w mocy decyzję, w której Wydział Sprzeciwów odrzucił zgłoszenie do rejestracji znaku towarowego nr 12 192 308 w odniesieniu do niektórych towarów i usług, oraz stwierdzenie, że zgłoszenie unijnego znaku towarowego nr 12 192 308 może być zarejestrowane dla tych towarów i usług, lub, posiłkowo, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez EUIPO, aby przyjął on rozstrzygnięcia, które wynikają z tego zgłoszenia;
4.

Zarzut czwarty dotyczący braku nieuzasadnionych zmian struktury handlu Nawet gdyby wystąpiła zmiana struktury handlu w odniesieniu do Tajwanu i Szwajcarii, co nie miało miejsca, to jednak Komisja nie stwierdziła, że brak jest uzasadnienia dla tej okoliczności.
—

utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, w zakresie, w jakim uwzględniono w niej sprzeciw w odniesieniu do następujących towarów i usług: Class 9: nagrane programy radiowe, nagrane programy do emisji lub innego rodzaju transmisji radiowej; Class 38: emisja radiowa; usługi łączności i transmisji; emisja lub nadawanie programów drogą radiową; transmisja satelitarna; naziemna telewizja cyfrowa, telewizja kablowa, cyfrowa i szerokopasmowa emisja lub nadawanie programów drogą radiową; transmisja programów dźwiękowych (za pomocą jakichkolwiek środków); zapewnianie dostępu do wiadomości, aktualności i informacji sportowych; informacja o telekomunikacji (w tym strony internetowe); telekomunikacja lub komunikacja lub łączność lub transmisja programów radiowych; Klasa 41: rozrywka dostarczana drogą radiową; prezentacja i dystrybucja programów radiowych; dostarczanie wiadomości, aktualności i informacji sportowych; informacja o wiadomościach, aktualnościach i o edukacji; dystrybucja programów radiowych; dostarczanie programów radiowych;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 232/32

Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2016 r. – Aldi/EUIPO (VISAGE)

(Sprawa T-219/16)

(2016/C 232/42)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i N. Bertram, adwokaci)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Przedmiotowy sporny znak towarowy: graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „VISAGE” – zgłoszenie nr 13 502 364

Zaskarżona decyzja: decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 lutego 2016 r. w sprawie R 507/2015-5

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim uwzględniono w niej odwołanie właściciela unijnego znaku towarowego i w jakim stwierdzono w niej częściową nieważność decyzji EUIPO z dnia 24 października 2014 r., a mianowicie w odniesieniu do „urządzeń do wyrobu lodów, urządzeń do wyrobu sorbetów, a także ekspresów do kawy” z klasy 11 i w odniesieniu do „elektrycznych urządzeń do kruszenia lodu” z klasy 7;