ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawa C-66/18: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Węgry

Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Węgry

(Sprawa C-66/18)

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, L. Malferrari, B. De Meester i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Węgry

Żądania strony skarżącej

Komisja wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że Węgry uchybiły

— zobowiązaniom wynikającym z art. XVII GATS (Układu ogólnego w sprawie handlu usługami), wymagając od zagranicznych szkół wyższych umiejscowionych poza EOG zawarcia umowy międzynarodowej, jako wymogu dla świadczenia usług kształcenia, zgodnie z art. 76 ust. 1 lit. a) ustawy CCIV z 2011 r. ze zm.

— zobowiązaniom wynikającym z art. 16 dyrektywy 2006/123/WE ( 1 ), a w każdym razie art. 49 TFUE i 56 TFUE, oraz art. XVII GATS, wymagając od zagranicznych szkół wyższych, by oferowały kształcenie wyższe w państwie pochodzenia, zgodnie z art. 76 ust. 1 lit. b) ustawy CCIV z 2011 r. ze zm.

— zobowiązaniom wynikającym z art. 13, 14 ust. 3 i art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w odniesieniu do ww. ograniczeń.

— Węgry zostają obciążone kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Podstawą prawną świadczenia usług szkolnictwa wyższego jest na Węgrzech ustawa CCIV z 2011 r. o krajowym szkolnictwie wyższym, której art. 76 ust. 1 lit. a) stanowi, iż zagraniczna szkoła wyższa może prowadzić na terytorium Węgier studia wyższe kończące się uzyskaniem dyplomu wyłącznie jeżeli rząd Węgier i rząd państwa, w którym zagraniczna szkoła wyższa ma siedzibę, zwiążą się międzynarodową umową dotyczącą udzielenia placówce poparcia co do zasady dla prowadzenia działalności na Węgrzech, która to umowa, w przypadku państwa federalnego, powinna być oparta na umowie uprzednio zawartej z rządem centralnym, jeżeli nie ma on kompetencji do wiązania się umowami międzynarodowymi.

Ponadto art. 76 ust. 1 lit. b) ustawy CCIV z 2011 r. stanowi, że prowadzące działalność na Węgrzech zagraniczne szkoły wyższe nie tylko muszą mieć status uznanej przez państwo szkoły wyższej w kraju, w którym mają siedzibę, lecz również muszą faktycznie prowadzić studia wyższe w tymże państwie.

W dniu 27 kwietnia 2017 r. Komisja wszczęła wobec Węgier postepowanie w sprawie stwierdzenia uchybienia w związku z ustawą CCIV z 2011 r. ze zm.

Nie uznawszy za zadowalającą przedstawionej przez Węgry odpowiedzi, Komisja wystosowała do Węgier w dniu 14 lipca 2017 r. uzasadnioną opinię, przechodząc w ten sposób do kolejnego etapu postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia.

Ponieważ odpowiedzi na uzasadnioną opinię Komisja również nie uznała za zadowalającą, postanowiła ona skierować sprawę do Trybunału, wnosząc o stwierdzenie, że Węgry uchybiły zobowiązaniom, które na nich ciążą na mocy art. XVII GATS, art. 16 dyrektywy 2006/123/WE, art. 49 TFUE i 56 TFUE oraz art. 13, art. 14 ust. 3 i art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

( 1 ) Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. 2006, L 376, s, 36).
2)

Czy art. 20 ust. 5 i 6 należy interpretować w ten sposób, że przed wydaniem decyzji w przedmiocie ograniczenia lub cofnięcia prawa do świadczeń materialnych przyznawanych w ramach przyjmowania cudzoziemca lub w ramach sankcji oraz w ramach tych decyzji państwa członkowskie są zobowiązane podjąć niezbędne środki mające na celu zapewnienie godnego poziomu życia w okresie pozbawienia [prawa do bycia przyjętym], czy też cel tych przepisów może zostać zrealizowany w sytuacji, gdy po wydaniu decyzji o ograniczeniu lub cofnięciu prawa do świadczeń materialnych przyznawanych w ramach przyjmowania cudzoziemca zostanie zbadane czy osoba, której ta decyzja dotyczy, ma zapewniony godny poziom życia i w razie konieczności zostaną w tym momencie podjęte środki zaradcze?
1)

Czy właściwa jest interpretacja klauzuli 4 Porozumienia ramowego, zgodnie z którą sytuacja taka jak rozpatrywana w niniejszej sprawie, w której członek personelu tymczasowego wykonuje tę samą pracę co urzędnik (urzędnik, któremu nie przysługuje prawo do odprawy, ponieważ sytuacja uzasadniająca odprawę nie istnieje w dotyczącym go systemie prawnym), nie jest równoważna z sytuacją opisaną we wspomnianej klauzuli?
1.

Czy przepisy art. 21 ust. 5 akapit trzeci dyrektywy ( 1 ) należy interpretować w ten sposób, że zwolnienie, które mogą na ich mocy ustanowić państwa członkowskie na rzecz drobnych producentów energii elektrycznej w przypadku opodatkowania produktów energetycznych wykorzystywanych do produkcji tej energii, może mieć zastosowanie w sytuacji takiej, jak ta, która została opisana w pkt 7 niniejszego postanowienia, w odniesieniu do okresu sprzed dnia 1 stycznia 2011 r., kiedy to Francja, zgodnie z zawartym w dyrektywie upoważnieniem, jeszcze nie wprowadziła krajowego podatku od końcowego zużycia energii elektrycznej ani, w konsekwencji, zwolnienia z tego podatku dla małych producentów?
1)

Czy wykładnia, zgodnie z którą zawsze z upływem terminu trzech lat od momentu, gdy – po przyznaniu mu wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin – posiadacz dowiedział się o naruszeniu i poznał tożsamość jego sprawcy, roszczenia przewidziane w art. 94 i 95 rozporządzenia ulegają przedawnieniu, mimo że naruszenia trwały aż do momentu wystąpienia z roszczeniem, jest niezgodna z art. 96 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 ( 1 )?
—

ewentualnie naruszył prawo w zakresie kwalifikacji prawnej „dialogu” w ramach oceny, gdy stwierdził, że może za taki zostać uznana sytuacja, która ze strony ECDC ogranicza się do tego, że zatwierdzający zwraca się do pracownika o dokument, który już posiada; do tego, że zatwierdzający zwraca się telefonicznie do pracownika z pytaniem: „[k]tóre aspekty oceny pracy uważa Pan za fałszywe?”; i nie zadaje żadnych dalszych pytań, po tym jak pracownik odpowiada merytorycznie i oferuje dalsze, bardziej szczegółowe informacje, których zatwierdzający mógłby wymagać.
1)

Czy określenie „usługa polegająca całkowicie lub częściowo na przekazywaniu sygnałów w sieciach łączności elektronicznej” z art. 2 lit. c) dyrektywy ramowej 2002/21/WE ( 1 ) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono lub może obejmować również internetowe usługi poczty elektronicznej świadczone za pośrednictwem otwartego Internetu, które same w sobie nie zapewniają dostępu do Internetu? a) W szczególności, czy określenie to należy interpretować w ten sposób, że już samo informatyczno-techniczne przetwarzanie, które dostawca takiej usługi poczty elektronicznej zapewnia za pośrednictwem swoich serwerów poczty elektronicznej poprzez przypisanie adresom poczty elektronicznej adresów IP zaangażowanych połączeń fizycznych i wprowadzanie do, czy też – odwrotnie – odbieranie z otwartego Internetu wiadomości poczty elektronicznej podzielonych na pakiety danych na podstawie różnych protokołów należących do rodziny protokołów internetowych, należy traktować jako „przekazywanie sygnałów”, czy też dopiero transmisja tych pakietów danych w Internecie, zapewniana przez dostawców (dostępu do) Internetu stanowi „przekazywanie sygnałów”? b) W szczególności, czy określenie to należy interpretować w ten sposób, że transmisja poczty elektronicznej podzielonej na pakiety danych za pośrednictwem otwartego Internetu, zapewniana przez dostawcę (dostępu do) Internetu, może zostać przypisana dostawcy takiej usługi poczty elektronicznej tak, że w efekcie i on świadczy usługę polegającą na „przekazywaniu sygnałów”? Pod jakimi warunkami takie przypisanie jest ewentualnie możliwe? c) W przypadku, gdy dostawca takiej usługi poczty elektronicznej sam przekazuje sygnały lub gdy co najmniej można mu przypisać przekazywanie sygnałów przez dostawcę (dostępu do) Internetu: czy określenie to można w szczególności interpretować w ten sposób, że taka usługa poczty elektronicznej również polega „całkowicie lub częściowo” na przekazywaniu sygnałów, gdyż z funkcjonalnego punktu widzenia funkcja komunikacyjna tej usługi ma dla użytkowników pierwszoplanowe znaczenie, niezależnie od ewentualnych dodatkowych funkcji, takich jak edytowanie, przechowywanie i organizowanie poczty elektronicznej lub zarządzanie danymi kontaktowymi oraz niezależnie od nakładu pracy zainwestowanego przez usługodawcę dla celów technicznego wdrożenia poszczególnych funkcji?
2)

Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, w wypadku wypowiedzenia umowy leasingu ze względu na częściowe niewywiązanie się z płatności należnych rat leasingowych, na którą z określonych w art.90 ust. 1 tej dyrektywy sytuacji może się powołać leasingodawca przeciwko państwu członkowskiemu, aby uzyskać obniżenie podstawy opodatkowania podatkiem VAT o wysokość należnych, lecz nieopłaconych rat za okres od chwili wstrzymania płatności do chwili wypowiedzenia umowy, gdy to wypowiedzenie nie ma mocy wstecznej i potwierdzono to w klauzuli samej umowy?
3)

Czy w przypadku rozszerzenia ochrony kaskadowej na „materiał ze zbioru”, przewidzianego w art. 13 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94, do spełnienia pierwszego warunku konieczne jest, by nabycie sadzonek nastąpiło po uzyskaniu przez posiadacza wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin czy też [Or. 10] wystarczające byłoby posiadanie przez niego ochrony tymczasowej, skoro nabycie miało miejsce w okresie pomiędzy publikacją wniosku [o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony] a momentem, od którego przyznanie [wspólnotowego prawa do ochrony] odmiany roślin wywołało skutki?
2)

Zarzuty dotyczące naruszenia art. 8 ust. 4 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej a) Sąd nie uznał, że Izba Odwoławcza winna była zwrócić się o przedstawienie dodatkowych argumentów na temat art. 8 ust. 4 w okolicznościach, w których jedynym sposobem zapewnienia sprawiedliwości proceduralnej byłoby wezwanie strony przez Izbę Odwoławczą do przedstawienie tych argumentów lub rozstrzygnięcie kwestii dotyczącej art. 8 ust. 5 oraz przekazanie kwestii dotyczącej art. 8 ust. 4 do ponownego rozpoznania przez Wydział Sprzeciwów. Sąd powinien w związku z tym stwierdzić nieważność decyzji Izy Odwoławczej. b) Sąd błędnie zgodził się z wnioskiem Izby Odwoławczej, że TBL nie wykazał spełnienia przesłanek określonych w art. 8 ust. 4. Sąd powinien był uznać, że Izba Odwoławcza popełniła błąd, stwierdzić nieważność ustaleń Izby Odwoławczej na temat art. 8 ust. 4 oraz zastąpić je stwierdzeniem, że doszło do naruszenia art. 8 ust. 4.
Sprawa C-203/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu 20 marca 2018 r. – Deutsche Post AG, Klaus Leymann/Land Nordrhein-Westfalen.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu 20 marca 2018 r. – Deutsche Post AG, Klaus Leymann/Land Nordrhein-Westfalen.

(Sprawa C-203/18)

Sąd odsyłający

Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Deutsche Post AG, Klaus Leymann

Strona pozwana: Land Nordrhein-Westfalen

Pytania prejudycjalne

1) Czy wykładni stanowiącej wyjątek regulacji w art. 13 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 ( 1 ) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w brzmieniu art. 45 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ( 2 ) z dnia 4 lutego 2014 r. należy dokonywać w taki sposób, że jej zakres obejmuje tylko pojazdy lub zespoły pojazdów wykorzystywane wyłącznie do doręczania przesyłek w ramach usługi powszechnej, czy też może ona zostać spełniona także wtedy, gdy pojazdy lub zespoły pojazdów używane są w większości albo w określonej w inny sposób części w celu doręczania przesyłek w ramach usługi powszechnej?

2) Czy w ramach wymienionej w pytaniu 1 stanowiącej wyjątek regulacji dla oceny, czy pojazdy lub zespoły pojazdów służą wyłącznie do doręczania przesyłek w ramach usługi powszechnej, czy też – w danym wypadku – w większości lub w określonej w inny sposób części do doręczania przesyłek w ramach usługi powszechnej, miarodajne jest ogólne użytkowanie pojazdu lub zespołu pojazdów, czy konkretne użytkowanie pojazdu lub zespołu pojazdów podczas pojedynczego przejazdu?

( 1 ) Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, Dz.U. L 102, s. 1.

( 2 ) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, Dz.U. L 60, s.1.
2)

Czy art. 6 i 11 dyrektywy 2011/92/WE, interpretowane w związku z postanowieniami art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, można interpretować w ten sposób, że są one zgodne z krajowym porządkiem prawnym, opisanym w wyżej wymienionych punktach, zgodnie z którym ostateczna publikacja decyzji o zatwierdzeniu wymogów środowiskowych dla obiektów i działalności mających znaczący wpływ na środowisko wraz z publikacją tych decyzji na właściwej stronie internetowej stanowi domniemanie pełnej wiedzy każdego zainteresowanego w celu wniesienia przed sądem środka prawnego, o którym mowa w obowiązujących przepisach (wniesienie do rady stanu skargi o stwierdzenie nieważności) w terminie sześćdziesięciu (60) dni, z uwzględnieniem przepisów ustawowych dotyczących publikacji ocen oddziaływania na środowisko, informowania i udziału społeczeństwa w postępowaniach w sprawie zatwierdzenia wymogów środowiskowych dotyczących spornych robót i działalności, zgodnie z którymi to przepisami najważniejszym organem w tych procedurach jest organ administracyjny o najszerszych uprawnieniach na szczeblu regionu, a nie zainteresowana gmina?
4.

Czy art. 81 ust. 1 WE [obecnie art. 101 ust. 1 TFUE] można interpretować w ten sposób, że, biorąc pod uwagę przedmiot sporu, do tego, aby stwierdzić, iż doszło do naruszenia prawa konkurencji, nie jest konieczne wprowadzenie rozróżnienia co do tego, czy chodzi o uczestnictwo w porozumieniu, czy też o dostosowanie do zachowania banków biorących udział w porozumieniu?
4)

W odniesieniu do wykładni możliwości zapoznania się ze wszystkimi warunkami, o której mowa w motywie dwudziestym dyrektywy 93/13, i wymogu jasnego i zrozumiałego języka, ustanowionego w art. 4 ust. 2 i art. 5 tej dyrektywy, czy należy uznać, że dane warunki umowy nie są nieuczciwe, w sytuacji gdy w umowie kredytu podaje się jakiś istotny składnik treści umowy (na przykład przedmiot umowy, czyli kwotę kredytu, wysokość rat i odsetki od tej transakcji) jedynie do celów informacyjnych, bez objaśnienia, czy fragment podany do celów informacyjnych jest prawnie wiążący dla stron umowy?
Sprawa C-225/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 28 marca 2018 r.– Grupa Lotos S.A.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 28 marca 2018 r.– Grupa Lotos S.A.

(Sprawa C-225/18)

Sąd odsyłający

Naczelny Sąd Administracyjny

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Grupa Lotos S.A.

Strona pozwana: Minister Finansów

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej ( 1 ) oraz zasady neutralności i proporcjonalności nie sprzeciwiają się regulacji takiej jak zawarta w art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 z późno zm.; obecnie Dz.U. z 2017 r., poz. 1221 z późno zm.), zgodnie z którą obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika usług noclegowych gastronomicznych, z wyjątkiem nabycia gotowych posiłków przeznaczonych dla pasażerów przez podatników świadczących usługi przewozu osób, również w sytuacji, gdy unormowania te zostały wprowadzone do ustawy na podstawie art. 17(6) Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku ( 2 )?

( 1 ) Dz.U. L 347, s. 1

( 2 ) Dz.U. L 145, s. 1
—

stwierdzenie, że odmawiając udostępnienia tradycyjnych zasobów własnych w wysokości 2120309,50 EUR w odniesieniu do powiadomienia o nieściągalności IT(07)08-917, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej zgodnie z art. 8 decyzji Rady 94/728/WE Euratom ( 1 ), art. 8 decyzji Rady 2000/597/WE Euratom ( 2 ), art. 8 decyzji Rady 2007/436/WE Euratom ( 3 ) i art. 8 decyzji Rady 2014/335/UE ( 4 ), a także art. 6, 10, 11 i 17 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/1989 ( 5 ), art. 6, 10, 11 i 17 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 ( 6 ) oraz art. 6, 10, 12 i 13 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 609/2014 ( 7 );
1.

Jakie znaczenie w ramach wykładni wyżej wskazanych przepisów ( 1 ) ma istnienie w wydającym nakaz państwie członkowskim możliwości ochrony prawnej dla osób pozbawionych wolności w odniesieniu do warunków pozbawienia wolności? a) Czy jeżeli wykonujące nakaz organy sądowe posiadają dowody istnienia nieprawidłowości, systemowych lub ogólnych, dotyczących niektórych grup osób, czy też niektórych ośrodków penitencjarnych w odniesieniu do warunków pozbawienia wolności w wydającym nakaz państwie członkowskim, należy, biorąc pod uwagę wyżej wskazane przepisy, już wtedy wykluczyć stanowiące przeszkodę dopuszczalności wydania rzeczywiste niebezpieczeństwo nieludzkiego lub poniżającego traktowania ściganego w przypadku jego wydania, jeżeli zostaną stworzone takie możliwości ochrony prawnej, bez konieczności dalszego sprawdzenia konkretnych warunków pozbawienia wolności? b) Czy ma znaczenie, że w odniesieniu do takich możliwości ochrony prawnej Europejski Trybunał Praw Człowieka nie widział przesłanek przemawiających za tym, że nie dają one osobom pozbawionym wolności realnych perspektyw poprawy nieodpowiednich warunków pozbawienia wolności?
3)

Czy art. 401 dyrektywy VAT ( 1 ) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które wprowadza rozróżnienie między podatnikami zagranicznymi a podatnikami krajowymi, i czy należy uznać, iż ten szczególny podatek ma charakter podatków obrotowych, to znaczy czy stanowi on podatek obrotowy zgodny z dyrektywą VAT, czy też niezgodny ze wspomnianą dyrektywą?
3.

Wewnętrzna niezgodność z prawem zaskarżonych aktów a. Popełniony przez Sąd oczywisty błąd w ocenie Jeśli aneks był tak istotnym dowodem pracy, to Parlament był odpowiedzialny za stwierdzenie, że skarżący nie dostarczył go, po przypomnieniu, wbrew temu, co twierdzi Sąd. Sąd odwraca w ten sposób ciężar dowodu, wypowiadając się o błędach faktycznych z konsekwencjami prawnymi. b. Czas pracy do uzasadnienia i sposób przeprowadzenia dowodu Sąd przeinaczył oświadczenie sekretarza generalnego, że skarżący musi uzasadnić cały czas pracy w danym okresie, a nie „wykazanie zgodności z przepisami wykonawczymi prawa pracy”. Sąd nie może twierdzić, że istnieje zobowiązanie, jeżeli Parlament przyznaje, że go nie ma, co odnotowano w protokole z rozprawy przed Sądem, i jeżeli żaden z przepisów wykonawczych go nie przewiduje. Sąd popełnił naruszenie prawa. c. Praca wykonana Skarżący przedkłada Trybunałowi dwa nowe dokumenty, powołując się na art. 127 regulaminu postępowania. d. Naruszenie zasady proporcjonalności W przeciwieństwie do tego, co twierdzi Sąd, nie byłoby bezwarunkowego obowiązku odzyskania przez Parlament wszystkich kwot z całych pięciu lat, skoro tylko trzy zostały uznane za kontrowersyjne. To naruszenie zasady proporcjonalności uzasadnia uchylenie wyroku. e. Umowy zewnętrzne Parlament, a po nim Sąd nie wykazali, że J.F. Jalkh utrzymywał jakiekolwiek związki zawodowe z osobami trzecimi, które mogłyby zaszkodzić osobie skarżącego lub godności Parlamentu czy też doprowadzić do konfliktu interesów.
2)

Czy powyższe jest zgodne z zasadami określonymi w art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 ww. dyrektywy, jeśli wiąże się to z tym, że, w odniesieniu do stron, które podniosły żądania w zastosowaniu orzecznictwa wynikającego z wyroku Tribunal Supremo z dnia 9 maja 2013 r., uznanego za nieważne w wyroku TSUE z dnia 21 grudnia 2016 r. ( 2 ), skutki stwierdzenia nieważności postanowienia umownego takiego jak to kwestionowane będą ograniczone?
Sprawa C-241/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Napoli (Włochy) w dniu 5 kwietnia 2018 r. – easyJet Airline Co. Ltd / Regione Campania

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Napoli (Włochy) w dniu 5 kwietnia 2018 r. – easyJet Airline Co. Ltd / Regione Campania

(Sprawa C-241/18)

Sąd odsyłający

Commissione tributaria provinciale di Napoli

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: easyJet Airline Co. Ltd

Strona pozwana: Regione Campania

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 4 i 5 dyrektywy 30/2002/WE ( 1 ) oraz załącznik II do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie art. 1 ust. 169-174 ustawy Regione Campania nr 5/2013 w zakresie, w jakim ustalenie podatku nie jest poprzedzone ogólnym planem dotyczącym środka, który ma zostać przyjęty w celu ograniczenia hałasu w portach lotniczych i na obszarach przyległych do nich, zgodnie z art. 5 dyrektywy i załącznikiem II?

( 1 ) Dyrektywa 2002/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 marca 2002 r. w sprawie ustanowienia zasad i procedur w odniesieniu do wprowadzenia ograniczeń odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Wspólnoty (Dz.U. L 85, s. 40, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 7, t.8, s. 96).
3)

W przypadku, gdy konieczne jest rozstrzygnięcie w przedmiocie nieuczciwego charakteru warunków umownych wymienionych w załączniku do dyrektywy [93/13] w świetle kryteriów określonych w art. 3 ust. 1 tej dyrektywy, czy spełnia wymóg sformułowania prostym i zrozumiałym językiem, ustanowiony w art. 5 wspomnianej dyrektywy, warunek umowny mający wpływ na decyzje konsumenta związane z wykonaniem umowy, rozstrzyganiem sporów z kredytodawcą na drodze sądowej lub pozasądowej albo wykonaniem praw, który, mimo iż jest gramatycznie jasno sformułowany, wywołuje skutki prawne możliwe do ustalenia tylko poprzez wykładnię przepisów krajowych, dla których brak było jednolitego orzecznictwa w momencie zawarcia umowy i orzecznictwo to nie powstało w kolejnych latach?
2)

Czy art. 13 dyrektywy 2009/28/WE ( 2 ), a w każdym razie zasady: proporcjonalności, przejrzystości i uproszczenia stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak uregulowanie zawarte w art. 5 dekretu ustawodawczego nr 28/2011 w zakresie, w jakim nie przewiduje on, w przypadku gdy wnioskodawca wnosi o wydanie zezwolenia na wykorzystanie biomasy jako paliwa w instalacji, która powoduje emisje do atmosfery, żadnej koordynacji z postępowaniem o wydanie zezwolenia na takie wykorzystanie paliwa, przewidzianym w dekrecie ustawodawczym nr 152/2006, załącznik X w części V, ani też możliwości dokonania oceny in concreto rozwiązania proponowanego w ramach jednego postępowania o wydanie zezwolenia oraz w świetle wcześniej określonych specyfikacji technicznych?
2.

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie prejudycjalne i gdy udzielenie wymienionej powyżej obniżki może być dopuszczalne: czy przy ocenie dopuszczalności obniżenia opłaty z dyrektywy 2012/27/UE wynikają specjalne dodatkowe uwarunkowania, które należy uwzględnić, jak na przykład to, czy obniżenie opłaty odpowiada oszczędności kosztów, osiągniętej poprzez wybrany sposób fakturowania, czy obniżenie opłaty ma odniesienie do liczby wystawianych faktur, czy też obniżenie opłaty może zostać przypisane do grupy odbiorców końcowych, która oddziałuje na oszczędność kosztów poprzez swój wybór sposobu fakturowania?