ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
40

W konsekwencji, nawet jeśli formalnie sąd odsyłający ograniczył swoje pytania do wykładni art. 19 dyrektywy 2006/54 oraz art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy 92/85, to okoliczność ta nie stoi na przeszkodzie, by Trybunał udzielił mu wykładni prawa Unii we wszystkich aspektach, które mogą być użyteczne dla rozstrzygnięcia zawisłej przed nim sprawy, bez względu na to, czy sąd ten odniósł się do nich w treści swego pytania, czy też nie. W tym względzie do Trybunału należy wyprowadzenie z całości informacji przedstawionych przez sąd krajowy, a w szczególności z uzasadnienia postanowienia odsyłającego, elementów prawa Unii, które wymagają wykładni ze względu na przedmiot sporu (zob. podobnie wyroki: z dnia 19 września 2013 r., Betriu Montull, C‑5/12, EU:C:2013:571, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 13 lutego 2014 r., TSN i YTN, C‑512/11 i C‑513/11, EU:C:2014:73, pkt 33).
1)

Wykładni art. 145 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 444/2002 z dnia 11 marca 2002 r. w związku z art. 29 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy dokonywać w taki sposób, iż przepis ten dotyczy sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym, w której stwierdzono, że w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu w odniesieniu do określonego towaru istnieje ryzyko związane z jego produkcją, polegające na tym, że podczas użytkowania może on stać się wadliwy i w związku z tym sprzedawca, wypełniając zobowiązanie gwarancyjne przewidziane w umowie sprzedaży zawartej z kupującym, udziela kupującemu upustu w formie pokrycia kosztów, które powstały dla niego na skutek eliminującego powyższe ryzyko dostosowania towaru.
37

Jeśli chodzi, po pierwsze, o obowiązywanie wyroku IP Translator, trzeba przypomnieć, że Trybunał w pkt 61 tego wyroku orzekł, iż w celu przestrzegania wymogów jasności i precyzji zgłaszający znak towarowy, który posłużył się wszystkimi ogólnymi określeniami nagłówka danej klasy klasyfikacji nicejskiej w celu identyfikacji towarów lub usług, w odniesieniu do których wnosi on o ochronę znaku towarowego, powinien uściślić, czy zgłoszenie do rejestracji dotyczy wszystkich towarów lub usług wskazanych w alfabetycznym wykazie danej szczególnej klasy, czy też jedynie niektórych z tych towarów lub usług. W przypadku gdy zgłoszenie dotyczy jedynie niektórych z omawianych towarów lub usług, zgłaszający jest zobowiązany do sprecyzowania, których towarów lub usług należących do omawianej klasy dotyczy to zgłoszenie.
2)

Wobec instytucji prawa prywatnego, której państwo członkowskie powierzyło zadanie leżące w interesie publicznym, takie jak zadanie związane z obowiązkiem nałożonym na państwa członkowskie w art. 1 ust. 4 drugiej dyrektywy Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych, zmienionej trzecią dyrektywą Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r., i która to instytucja na mocy ustawy została wyposażona w szczególne uprawnienia, takie jak uprawnienie do nakazania zakładom ubezpieczeń prowadzącym działalność w zakresie ubezpieczeń komunikacyjnych na terytorium danego państwa członkowskiego, aby stały się jej członkami i aby ją finansowały, można powoływać się na przepisy dyrektywy wywierające bezpośredni skutek.
8

Artykuł 10 ust. 5 litewskiej ustawy o zamówieniach publicznych stanowi: „Przepisy niniejszej ustawy nie mają zastosowania, gdy instytucja zamawiająca zawiera umowę z podmiotem prawnie odrębnym, nad którym sprawuje kontrolę podobną do kontroli, jaką sprawuje nad własnymi służbami lub organami, i który to podmiot stanowi jej wyłączną własność (lub względem którego wykonuje uprawnienia i obowiązki państwa lub jednostki samorządu terytorialnego jako jedyny udziałowiec), oraz gdy kontrolowany podmiot zrealizował co najmniej 90% swych obrotów w poprzednim roku (albo w okresie, jaki upłynął od jego utworzenia, jeśli wykonuje swą działalność od mniej niż roku) poprzez działalność mającą na celu zaspokajanie potrzeb instytucji zamawiającej lub umożliwienie jej wykonywania swych funkcji”.
25

Ponadto w odniesieniu do ewentualnych konsekwencji finansowych dla systemu ubezpieczenia ochrony prawnej należy przypomnieć, że nawet jeśli takie konsekwencje wystąpią, to nie mogą one usprawiedliwiać zawężającej wykładni art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 87/344. Dyrektywa 87/344 nie ma bowiem na celu dokonania całkowitej harmonizacji przepisów z zakresu umów ubezpieczenia ochrony prawnej, a tym samym w aktualnym stanie prawa Unii państwa członkowskie zachowują swobodę uchwalania przepisów stosujących się do tych umów, o ile zasady przewidziane w tej dyrektywie nie zostają przy tym pozbawione treści (zob. podobnie wyrok Stark, C‑293/10, EU:C:2011:355, pkt 31). Tak więc korzystanie z przysługującego ubezpieczonemu prawa do swobodnego wyboru jego przedstawiciela nie wyklucza, iż w pewnych przypadkach mógłby zostać określony pułap pokrywanych przez ubezpieczycieli kosztów (zob. wyrok Sneller, C‑442/12, EU:C:2013:717, pkt 26).
6

Artykuł 1 tego wspólnego stanowiska stanowi: „1. Niniejsze wspólne stanowisko stosuje się, zgodnie z przepisami poniższych artykułów, do osób, grup i podmiotów uczestniczących w aktach terrorystycznych i wymienionych w załączniku. […] 4. Lista [Wykaz] w załączniku jest sporządzana[y] na podstawie dokładnych informacji lub materiałów zawartych w odpowiednich aktach, które wskazują, że decyzja została podjęta przez właściwą władzę w odniesieniu do osób, grup i podmiotów, których to dotyczy, bez względu na to, czy dotyczy to wszczęcia dochodzenia lub postępowania w sprawie o akt terrorystyczny, usiłowania popełnienia takiego aktu, uczestniczenia w nim lub ułatwienia dokonania takiego aktu, opartego na poważnych i wiarygodnych dowodach lub poszlakach, lub skazania za takie czyny. Osoby, grupy i podmioty określone przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych [jako] związane z terroryzmem i przeciwko którym zarządziła ona sankcje, mogą być włączone do tej listy [umieszczone w tym wykazie]. Do celów niniejszego ustępu »właściwa władza« oznacza władzę sądowniczą lub, gdy władze sądownicze nie mają właściwości w zakresie objętym niniejszym ustępem, równoważną właściwą władzę w tym zakresie. […] 6. Nazwiska osób i nazwy podmiotów na liście w załączniku [w wykazie ujętym w załączniku] są poddawane kontroli w regularnych odstępach czasu, co najmniej raz w ciągu każdych sześciu miesięcy, w celu zapewnienia, że istnieją podstawy do utrzymania [pozostawienia] ich na liście [w wykazie]”.
102

Podobnie, o ile Unia może wprawdzie włączyć do WPRyb elementy służące realizacji tej polityki w ramach podejścia ekosystemowego zmierzającego do zminimalizowania negatywnych skutków działalności połowowej dla ekosystemu morskiego i uniknięcia degradacji środowiska morskiego na skutek tej działalności – co ilustrują motyw 13 rozporządzenia nr 1380/2013, jak też art. 2 ust. 3 i art. 4 tego rozporządzenia – o tyle podejście takie służy realizacji celu znacznie węższego niż przedstawione w pkt 98 niniejszego wyroku cele, których realizacji służą dokument do dyskusji i planowane środki, wobec czego nie może uzasadniać włączenia tych środków do WPRyb.
7

Artykuł 5 wspomnianego rozporządzenia, zatytułowany „Wartość prawna dokumentów i dowodów potwierdzających wydanych w innym państwie członkowskim” przewiduje: „1. Dokumenty wydane przez instytucję państwa członkowskiego do celów stosowania rozporządzenia podstawowego i rozporządzenia wykonawczego, stanowiące poświadczenie sytuacji danej osoby oraz dowody potwierdzające, na podstawie których zostały wydane te dokumenty, są akceptowane przez instytucje pozostałych państw członkowskich tak długo, jak długo nie zostaną wycofane lub uznane za nieważne przez państwo członkowskie, w którym zostały wydane. 2. W razie pojawienia się wątpliwości co do ważności dokumentu lub dokładności [prawidłowości] przedstawienia okoliczności, na których opierają się informacje zawarte w tym dokumencie, instytucja państwa członkowskiego, która otrzymuje dokument, zwraca się do instytucji, która ten dokument wydała, o niezbędne wyjaśnienia oraz, w stosownych przypadkach, o wycofanie tego dokumentu. Instytucja wydająca dokument ponownie rozpatruje podstawy jego wystawienia i w stosownych przypadkach wycofuje go. 3. Zgodnie z ust. 2 w razie pojawienia się wątpliwości w odniesieniu do informacji przedstawionych przez zainteresowanych, do ważności dokumentu lub dowodów potwierdzających lub do dokładności [prawidłowości] przedstawienia okoliczności, na których opierają się zawarte w nim informacje, instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania przystępuje, w zakresie, w jakim jest to możliwe, na wniosek instytucji właściwej, do niezbędnej weryfikacji tych informacji lub dokumentów. 4. Jeżeli zainteresowane instytucje nie osiągną porozumienia, sprawa może zostać przedstawiona Komisji Administracyjnej przez właściwe władze, nie wcześniej jednak niż w terminie miesiąca od dnia złożenia wniosku przez instytucję, która otrzymała dokument. Komisja Administracyjna stara się pogodzić rozbieżne opinie w terminie sześciu miesięcy od dnia, w którym przedstawiono jej sprawę”.
82

Jak wynika z orzecznictwa Trybunału, w przypadku gdy warunek, zgodnie z którym pozyskiwanie gatunków chronionych powinno dotyczyć tylko niektórych ptaków w małych ilościach, nie jest spełniony, wykorzystywanie ptaków poprzez pozyskiwanie w celach rekreacyjnych nie może w żadnym wypadku być uznane za rozsądne w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2009/147 (zob. podobnie wyroki z dnia 16 października 2003 r., Ligue pour la protection des oiseaux i in., C‑182/02, EU:C:2003:558, pkt 17; a także z dnia 8 czerwca 2006 r., WWF Italia i in., C‑60/05, EU:C:2006:378, pkt 32).
Wykładni art. 6 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by szczegółowe informacje na temat zarzutów oskarżenia mogły zostać przekazane obronie już po wniesieniu aktu oskarżenia do sądu, ale przed rozpoczęciem przewodu sądowego i rozpoczęciem rozpoznawania zarzutów co do istoty, jak również po rozpoczęciu przewodu sądowego, ale przed etapem narady, gdyby przekazane informacje zostały następnie zmienione, pod warunkiem jednak że sąd podejmie wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia poszanowania prawa do obrony i rzetelności postępowania.

Wykładni art. 7 ust. 3 tej dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że do sądu krajowego należy upewnienie się, że obronie przyznano możliwość skutecznego zaznajomienia się z aktami sprawy, przy czym zaznajomienie takie może w danym wypadku nastąpić już po wniesieniu aktu oskarżenia do sądu, ale jeszcze przed rozpoczęciem przewodu sądowego i rozpoczęciem rozpoznawania zarzutów co do istoty, jak również po rozpoczęciu przewodu sądowego, ale przed etapem narady, jeżeli w toku postępowania do akt sprawy dołączone zostaną nowe dowody, pod warunkiem jednak że sąd podejmie wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia poszanowania prawa do obrony i rzetelności postępowania.
7

Zgodnie z art. 250 ust. 1 rzeczonej dyrektywy: „Każdy podatnik składa deklarację VAT zawierającą wszystkie informacje potrzebne do obliczenia kwoty wymagalnego podatku oraz kwoty należnych odliczeń, włączając w to, o ile jest to niezbędne do ustalenia podstawy opodatkowania, całkowitą wartość transakcji odnoszących się do tego podatku i do tych odliczeń oraz wartość transakcji zwolnionych”.
88

Co się tyczy w pierwszej kolejności kwestii, czy roszczenia takie jak roszczenia A. Anisimovienė i in. oraz A. Raišelisa wobec Snorasu dotyczą środków zaangażowanych w ramach „normalnych operacji bankowych”, należy zauważyć, że dyrektywa 94/19 nie definiuje tego, co należy rozumieć przez te sformułowania, ani też nie odsyła do systemów prawa krajowego w odniesieniu do ich znaczenia.
1) Artykuł 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisom krajowym, na podstawie których można wszcząć postępowanie karne przeciwko osobie z tytułu braku zapłaty podatku od wartości dodanej należnego w ustawowych terminach, podczas gdy na tę samą osobę za ten sam czyn nałożono już niepodlegającą zaskarżeniu sankcję administracyjną o charakterze karnym w rozumieniu tegoż art. 50, pod warunkiem, że przepisy te: – zmierzają do realizacji celu interesu ogólnego, który uzasadnia taką kumulację postępowań i sankcji, czyli zwalczanie przestępstw w dziedzinie podatku od wartości dodanej, a owe postępowania i sankcje powinny służyć celom dodatkowym, – zawierają zasady zapewniające koordynację ograniczającą do tego, co ściśle niezbędne, dodatkowy ciężar ponoszony przez zainteresowane osoby w wyniku kumulacji postępowań, oraz – przewidują zasady pozwalające zapewnić, że surowość wszystkich nałożonych sankcji zostaje ograniczona do tego, co jest ściśle niezbędne w stosunku do wagi danego przestępstwa.
12

Wspomniane rozporządzenie zawiera przepisy odnoszące się zarówno do strażaków zawodowych, jak i do strażaków ochotników. W odniesieniu do rekrutacji, której warunki są takie same dla obu wspomnianych kategorii strażaków, art. 11 bis pkt 1 tego rozporządzenia przewiduje: „Pod koniec pierwszego roku okresu kandydackiego kandydat na strażaka ochotnika […] musi spełniać następujący warunek miejsca zamieszkania: 1. strażacy pełniący służbę w remizie w Nivelles: zamieszkiwać lub przebywać w miejscu, z którego będą mogli dotrzeć do remizy w Nivelles, w warunkach zwykłego ruchu drogowego i zgodnie z przepisami Code de la Route (kodeksu drogowego), w czasie nieprzekraczającym ośmiu minut. W czasie pełnienia dyżuru wszyscy członkowie ochotnicy pełniący służbę w remizie w Nivelles muszą: • w każdej chwili znajdować się w takiej odległości od remizy, aby czas niezbędny na dotarcie do niej, w warunkach zwykłego ruchu drogowego, nie przekraczał ośmiu minut; • pozostawać w zasięgu technicznych środków porozumiewania się na odległość oraz być gotowym do natychmiastowego stawienia się na wezwanie do służby, przy użyciu najdogodniejszego sposobu”.
1)

Poprzez brak zapewnienia, by dodatkowa opłata wyrównawcza należna w związku z uzyskaną we Włoszech produkcją przekraczająca kwotę krajową począwszy od pierwszego roku faktycznego nałożenia dodatkowej opłaty wyrównawczej we Włoszech (1995/1996) aż do ostatniego roku gospodarczego, w którym stwierdzono we Włoszech produkcję pozakwotową (2008/2009), – została faktycznie pobrana od producentów, którzy przyczynili się do powstania nadwyżki produkcji, oraz – została zapłacona w odpowiednim terminie, po wcześniejszym powiadomieniu tych producentów o kwocie należnej od nabywcy lub producenta w przypadku bezpośredniej sprzedaży, lub – w razie nieuiszczenia jej w przewidzianym terminie została ustalona i ewentualnie wyegzekwowana od tychże nabywców lub producentów, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiającego dodatkową opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych, art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych, art. 79, 80 i 83 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku”), a także, w zakresie przepisów wykonawczych Komisji, art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 536/93 z dnia 9 marca 1993 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania dodatkowej opłaty wyrównawczej w sektorze mleka i przetworów mlecznych, art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1392/2001 z dnia 9 lipca 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 3950/92 i wreszcie art. 15 i 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 595/2004 z dnia 30 marca 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 1788/2003, w brzmieniu zmienionym przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1468/2006 z dnia 4 października 2006 r.
5

Paragraf 3b ustawy o podatku od rejestracji ma następujące brzmienie: „1. Organ celny i podatkowy może na wniosek zezwolić, aby zapłata podatku dotyczącego podlegających obowiązkowej rejestracji pojazdów będących przedmiotem leasingu i zarejestrowanych w celu tymczasowego używania w Danii nastąpiła zgodnie z ust. 2 i 3, jeżeli pojazd jest własnością przedsiębiorstwa lub stałego zakładu na terytorium Danii lub za granicą i jeżeli pojazd został oddany w leasing na określony okres osobie fizycznej lub prawnej mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Danii na mocy umowy zawartej na piśmie. Umowa ta musi szczegółowo wskazywać okres leasingu będącego jej przedmiotem. Wniosek składa przedsiębiorstwo leasingowe lub osoba biorąca pojazd w leasing. 2. Od pojazdów podlegających obowiązkowej rejestracji na mocy ustawy o rejestracji pojazdów uiszczany jest podatek. Obowiązek rejestracji i związany z tym obowiązek zapłaty podatku z tego tytułu powstaje w dniu, od którego pojazd jest używany w Danii przez podmiot mający miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium kraju. Podatek jest pobierany za cały okres leasingu określony w umowie. Podatek wynosi: 1) w odniesieniu do pojazdów, co do których od dnia pierwszej rejestracji lub dopuszczenia do ruchu w Danii lub za granicą upłynął okres od 0 do 3 miesięcy – 2% podatku od rejestracji obliczonego za każdy rozpoczęty miesiąc po pierwszej rejestracji lub wprowadzeniu do ruchu w ciągu pierwszych trzech miesięcy, 2) w odniesieniu do pojazdów, które w dniu powstania obowiązku rejestracji mają więcej niż 3 miesiące, licząc od dnia pierwszej rejestracji lub dnia dopuszczenia do ruchu w Danii lub za granicą – 1% podatku od rejestracji obliczonego za każdy rozpoczęty miesiąc w okresie kolejnych 33 miesięcy, oraz 3) w odniesieniu do pojazdów, które w dniu powstania obowiązku rejestracji mają więcej niż 36 miesięcy, licząc od dnia pierwszej rejestracji lub dnia dopuszczenia do ruchu w Danii lub za granicą –0,5% podatku od rejestracji obliczonego za każdy rozpoczęty miesiąc w okresie kolejnych miesięcy. 3. Przy zapłacie naliczane są również odsetki od części obliczonego podatku od rejestracji pozostałej po dokonaniu zapłaty. Odsetki te obliczane są zgodnie ze średnią stopą oprocentowania kredytu przyznawaną przez instytucje bankowe przedsiębiorstwom niefinansowym, opublikowaną, odpowiednio, ostatniego 1 stycznia lub 1 lipca przez Danmarks Statistik, w dniu obliczenia podatku. […] 9. Pojazdy oddane w leasing, w odniesieniu do których podatek podlega zapłacie zgodnie z ust. 2 i 3, muszą być przedmiotem umowy leasingu zawartej na piśmie. Umowa ma dotyczyć pojazdu w takiej postaci, w jakiej został on oddany w leasing, i zawierać szczegółowe informacje pozwalające na identyfikacje pojazdu, nazwę i adres spółki leasingowej i leasingobiorcy oraz kwotę leasingu. Umowa musi wskazywać, czy przewidziana została opcja lub obowiązek wykupu, a także ich warunki. Umowa leasingu zawiera szczegółową informację co do okresu leasingu. Do umowy należy dołączyć informacje co do charakteru i wyposażenia pojazdu”.
22

W tych okolicznościach Administratīvā apgabaltiesa (regionalny sąd administracyjny) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy może istnieć niezależna grupa osób w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. f) dyrektywy [2006/112], jeżeli jej członkowie mają siedzibę w różnych państwach członkowskich Unii Europejskiej, gdzie wspomniany przepis dyrektywy został transponowany wraz z różnymi przesłankami, które nie są zgodne? 2) Czy państwo członkowskie może ograniczyć prawo podatnika do stosowania zwolnienia przewidzianego w art. 132 ust. 1 lit. f) dyrektywy [2006/112], jeżeli podatnik spełnił wszystkie przesłanki stosowania zwolnienia w swoim państwie członkowskim, jednakże w prawie krajowym państw członkowskich pozostałych członków grupy wspomniany przepis został transponowany z zastrzeżeniami, które ograniczają możliwość stosowania przez podatników innych państw członkowskich w ich własnym państwie członkowskim odpowiadającego mu zwolnienia z VAT? 3) Czy dopuszczalne jest stosowanie zwolnienia z art. 132 ust. 1 lit. f) dyrektywy [2006/112] do usług w państwie członkowskim usługobiorcy, który jest podatnikiem podatku od wartości dodanej, jeżeli usługodawca, podatnik VAT, zastosował w innym państwie członkowskim VAT do tych usług zgodnie z systemem ogólnym, to znaczy uznając, że VAT od takich usług jest należny w państwie członkowskim usługobiorcy zgodnie z art. 196 dyrektywy [2006/112]? 4) Czy przez »niezależną grupę osób« w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. f) dyrektywy [2006/112] należy rozumieć odrębną osobę prawną, której istnienie należy wykazać poprzez szczególne porozumienie o utworzeniu niezależnej grupy osób? Jeżeli odpowiedź na to pytanie brzmi, że przez niezależną grupę osób nie należy rozumieć odrębnej jednostki, czy należy przyjąć, że niezależna grupa osób jest grupą powiązanych przedsiębiorstw, które w ramach swej zwykłej działalności świadczą sobie wzajemnie usługi wspierające wykonywanie tej działalności gospodarczej, a istnienie takiej grupy może zostać wykazane poprzez zawarte umowy o świadczenie usług lub poprzez dokumentację dotyczącą cen transferowych? 5) Czy państwo członkowskie może ograniczyć prawo podatnika do stosowania zwolnienia z VAT przewidzianego w art. 132 ust. 1 lit. f) dyrektywy [2006/112], jeżeli podatnik stosował do transakcji narzut wymagany przez uregulowania w dziedzinie podatków bezpośrednich w państwie członkowskim, w którym ma on siedzibę? 6) Czy zwolnienie przewidziane w art. 132 ust. 1 lit. f) dyrektywy [2006/112] ma zastosowanie do usług, które są otrzymywane z państw trzecich? Innymi słowy: czy członek niezależnej grupy osób w rozumieniu wspomnianego przepisu dyrektywy, który w ramach tej grupy świadczy usługi na rzecz pozostałych jej członków, może być podatnikiem państwa trzeciego?”.