ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Produkty lecznicze – Dyrektywa 89/105 – Produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka

(dyrektywa Rady 89/105, art. 1 i art. 6 pkt 1 i 2)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Produkty lecznicze – Dyrektywa 89/105 – Produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka

(dyrektywa Rady 89/105, art. 6 pkt 2)

Summary

1. Celem dyrektywy 89/105 dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych jest – według jej art. 1 – by wszystkie krajowe środki kontroli cen produktów leczniczych przeznaczonych do użytku przez człowieka czy też ograniczające asortyment produktów leczniczych objętych krajowym systemem ubezpieczeń zdrowotnych spełniały wymogi dyrektywy. Realizacja powyższych celów byłaby zagrożona, gdyby państwo członkowskie miało prawo ustanowić dwie procedury ustalania listy produktów leczniczych objętych finansowaniem z krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych, jedną zgodną z wymogami art. 6 pkt 1 tej dyrektywy, a drugą zwolnioną z tych wymogów i niespełniającą celów określonych w tej dyrektywie.

Wynika stąd, że dyrektywę 89/105 należy interpretować w taki sposób, że stoi ona na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów prawa państwa członkowskiego, które wykluczywszy produkty lecznicze wydawane bez recepty z finansowania z państwowego systemu opieki zdrowotnej, upoważniają organ zarządzający tym systemem do wydania uregulowań dopuszczających finansowanie określonych produktów leczniczych mimo tego wykluczenia, nie ustanawiając przy tym procedury zgodnej z art. 6 pkt 1 i pkt 2 tej dyrektywy.

(por. pkt 25, 27, 36 oraz pkt 1 sentencji)

2. Artykuł 6 pkt 2 dyrektywy 89/105 dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych określa precyzyjnie i w sposób jednoznaczny zobowiązanie do uzasadnienia decyzji odmawiającej wpisu produktu leczniczego na listę produktów objętych krajowym systemem ubezpieczeń zdrowotnych i do wskazania środków zaskarżenia, niepoddane żadnym warunkom ani nieuzależnione, w zakresie jego wykonania lub skutków, od żadnych późniejszych działań. Jego sformułowanie okazuje się więc bezwarunkowe i wystarczająco precyzyjne, by zainteresowani mogli powoływać się na ten przepis w stosunkach z państwem członkowskim.

Wynika stąd, że art. 6 pkt 2 należy interpretować w ten sposób, że stanowi on dla producentów produktów farmaceutycznych, których dotyczy decyzja mająca za skutek dopuszczenie do finansowania określonych produktów leczniczych zawierających pewne substancje aktywne, źródło prawa do uzasadnienia decyzji i do wskazania środków zaskarżenia, nawet w sytuacji gdy prawo państwo członkowskiego nie przewiduje stosownej procedury ani środków zaskarżenia.

(por. pkt 42, 44 oraz pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Wkład atramentowy niezintegrowany z głowicą drukującą, który może być zastosowany wyłącznie w drukarce określonego typu —Klasyfikacja do podpozycji 3215 90 80 Nomenklatury Scalonej

Summary

Interpretacji załącznika I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionego rozporządzeniem nr 1734/96, należy dokonywać w ten sposób, że wkład atramentowy niezintegrowany z głowicą drukującą, składający się z obudowy plastikowej, tworzywa piankowego, sita metalowego, uszczelek, folii zgrzewanej, naklejki, atramentu i materiału opakowaniowego, który, zarówno gdy chodzi o nabój, jak też atrament, może być zastosowany wyłącznie w drukarce określonego typu, należy zaklasyfikować, zgodnie z ogólną regułą 3b) interpretacji Nomenklatury Scalonej, do podpozycji 3215 90 80 Nomenklatury Scalonej.

Nawet jeśli rozważany wkład atramentowy jest skonstruowany w ten sposób, że drukarka nie działa, gdy go brak, nie zmienia to okoliczności, iż atrament zawarty we wkładzie ma przeważające znaczenie w świetle wykorzystania omawianego towaru. Wkład atramentowy jest bowiem umieszczany w drukarce nie w celu umożliwienia jej działania, lecz właśnie w celu zaopatrzenia jej w atrament. Wynika z tego, że należy uznać, iż atrament nadaje wkładowi atramentowemu zasadniczy charakter.

W tym zakresie klasyfikacja taryfowa do pozycji 8473 wkładów atramentowych ze zintegrowaną głowicą drukującą, składających się z innych materiałów nie musi przesądzać o klasyfikacji taryfowej rozważanych wkładów atramentowych.

(por. pkt 23–25 i sentencja)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Pomoc przyznawana przez państwa – Badanie przez Komisję – Wytyczne wydane przez Komisję i zaakceptowane przez państwa członkowskie – Skutek wiążący (art. 88 ust. 1 WE) (por. pkt 9)

2. Państwa członkowskie – Zobowiązania wynikające z prawa wspólnotowego – Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Względy uzasadniające wynikające z wewnętrznego porządku prawnego – Niedopuszczalność (art. 226 WE) (por. pkt 10)

3. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Badanie zasadności przez Trybunał – Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę – Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 11)

Subject of the case

Przedmiot:

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Brak przekazania w terminie do dnia 1 lipca 2001 r. i nie później niż dnia 30 czerwca 2002 r. sprawozdań rocznych dotyczących wszystkich programów pomocy państwa istniejących w sektorze rolnym w latach 2000 i 2001 – Artykuł 88 ust. 1 traktatu WE oraz art. 21 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (obecnie art. 88 traktatu WE) (Dz.U. L 83 str. 1) – Wytyczne dotyczące pomocy państwa w sektorze rolnym (2000/C/28/02) (Dz.U. C 28, str. 2; wersja poprawiona Dz.U. C 232, str. 19)

Sentencja

Sentencja:

1) Nie przekazując przed dniem 1 lipca 2001 r. i nie poźniej niż dnia 30 czerwca 2002 r. sprawozdań rocznych dotyczących wszystkich programów pomocy państwa istniejących w sektorze rolnym w latach 2000 i 2001, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 88 ust. 1 WE i art. 21 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania [88 WE], w sposób określony w komunikacie Komisji zatytułowanym „Wytyczne w zakresie pomocy państwa w sektorze rolnym”, opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich z dnia 1 lutego 2000 r.

2) Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego

–

Badanie zasadności przez Trybunał

–

Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę

–

Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 6)

Subject of the case

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego − Nieustanowienie w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/55/WE z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad w odniesieniu do rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE (Dz.U. L 176, str. 57).

Sentencja

Sentencja

1) Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/55//WE z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad w odniesieniu do rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

2) Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego

–

Badanie zasadności przez Trybunał

–

Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę

–

Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 11)

Subject of the case

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieprawidłowe stosowanie art. 5 ust. 4 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, str. 40).

Sentencja

Sentencja

1) Nie mogąc wykazać, że minimalne zmniejszenie całkowitego ładunku ścieków doprowadzanych do wszystkich oczyszczalni ścieków komunalnych na tym obszarze wynosi co najmniej 75% w odniesieniu do łącznej ilości azotu, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 5 ust. 4 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych.

2) Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Akty instytucji

–

Dyrektywy

–

Wykonanie przez państwa członkowskie (art. 249 akapit trzeci WE) (por. pkt 12, 13)

Subject of the case

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego ? Brak transpozycji w wyznaczonym terminie dyrektywy 2002/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 marca 2002 r. w sprawie ustanowienia zasad i procedur w odniesieniu do wprowadzenia ograniczeń odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Wspólnoty (Dz.U. L 85, str. 40).

Sentencja

Sentencja

1) Nie wydając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 marca 2002 r. w sprawie w sprawie ustanowienia zasad i procedur w odniesieniu do wprowadzenia ograniczeń odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Wspólnoty, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

2) Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.
Sprawa C-40/05

Kaj Lyyski

przeciwko

Umeå universitet

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Överklagandenämnden för högskolan)

„Swoboda przepływu pracowników — Artykuł 39 WE — Przeszkody — Kształcenie zawodowe — Nauczyciele — Odrzucenie kandydata do kształcenia, zatrudnionego w szkole w innym państwie członkowskim”

Opinia rzecznika generalnego C. Stix-Hackl przedstawiona w dniu 14 września 2006 r. I - 101

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 stycznia 2007 r. I - 117

Streszczenie wyroku

Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Dostęp do kształcenia zawodowego

(art. 39 WE)

Prawo wspólnotowe nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu organizującemu w określonych ramach czasowych kształcenie, którego celem jest krótkoterminowe zaspokojenie zapotrzebowania na wykwalifikowanych nauczycieli w państwie członkowskim, które wymaga, aby kandydaci do kształcenia byli zatrudnieni w szkole w tym państwie, jednakże pod warunkiem że stosowanie tego uregulowania nie prowadzi do odrzucenia co do zasady kandydatury nauczyciela niezatrudnionego w takiej szkole, które następuje bez dokonania uprzedniej i indywidualnej oceny zasług tego kandydata, w szczególności w odniesieniu do jego umiejętności i możliwości przeprowadzenia nadzoru nad częścią praktyczną kształcenia odbytą przez kandydata bądź zwolnienia go z obowiązku jej odbycia.

(por. pkt 49 i sentencja)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieprzestrzeganie decyzji Komisji w sprawie pomocy państwa (art. 88 ust. 2 akapit drugi WE i art. 226 WE) (por. pkt 31, 33, 35)

2. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieprzestrzeganie decyzji Komisji w sprawie pomocy państwa – Środki obrony (art. 88 ust. 2 akapit drugi WE, art. 226 WE, 227 WE, 230 WE i 232 WE) (por. pkt 40–43)

3. Pomoc przyznawana przez państwa – Odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy (art. 88 ust. 2 akapit pierwszy WE) (por. pkt 44)

4. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieprzestrzeganie decyzji Komisji w sprawie pomocy państwa – Środki obrony (art. 10 WE i art. 88 ust. 2 WE) (por. pkt 45, 47, 48, 50)

Subject of the case

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 3 i 4 decyzji Komisji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Włochy w formie ulg podatkowych i pożyczek na preferencyjnych warunkach przedsiębiorstwom użyteczności publicznej, w których większościowym akcjonariuszem jest państwo [sprawa C‑27/99 (ex NN 69/98)] (Dz.U. L 77, str. 21) – Brak podjęcia w wyznaczonym terminie działań koniecznych do odzyskania pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem.

Sentencja

Sentencja

1) Nie podejmując w wyznaczonym terminie działań niezbędnych do odzyskania od jej beneficjentów pomocy uznanej za niezgodną z prawem i ze wspólnym rynkiem w decyzji Komisji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Włochy w formie ulg podatkowych i pożyczek na preferencyjnych warunkach przedsiębiorstwom użyteczności publicznej, w których większościowym akcjonariuszem jest państwo, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 i 4 tej decyzji.

2) Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.
Sprawa C-400/05

B.A.S. Trucks BV

przeciwko

Staatssecretaris van Financiën

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden)

„Wspólna Taryfa Celna — Nomenklatura Scalona — Klasyfikacja taryfowa — Podpozycja 8704 10 — Pojazd zaprojektowany do użytku na budowach, przeznaczony do przewozu i wyładunku materiałów, a także do użytku na drogach publicznych”

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 stycznia 2007 r. I - 313

Streszczenie wyroku

Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Pojazdy samowyładowcze, które mogą poruszać się dodatkowo po drogach publicznych o twardej nawierzchni

Fakt, że pojazdy samowyładowcze, zaprojektowane specjalnie i przede wszystkim do stosowania poza drogami publicznymi o twardej nawierzchni, posiadają cechy umożliwiające im poruszanie się dodatkowo także i po nich, nie stoi na przeszkodzie zaklasyfikowaniu ich jako pojazdów samowyładowczych w rozumieniu podpozycji 870410 Nomenklatury Scalonej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej.

O ile bowiem dla zaklasyfikowania pojazdów do tej podpozycji konieczne jest, aby pojazdy samowyładowcze były zaprojektowane specjalnie do przewozu i wyładunku materiałów poza drogami publicznymi, z treści podpozycji czy not wyjaśniających Nomenklatury Scalonej i ze zharmonizowanego systemu nie wynika, że rzeczone pojazdy samowyładowcze muszą być zaprojektowane w sposób umożliwiający ich stosowanie wyłączenie poza drogami publicznymi.

(por. pkt 36, 37, 41 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie nr 44/2001

(rozporządzenie Rady nr 44/2001, art. 34 pkt 2)

Summary

Wykładni art. 34 pkt 2 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy dokonywać w ten sposób, że pozwany ma „możliwość” złożenia środków zaskarżenia od orzeczenia zaocznego zapadłego w jego sprawie tylko wówczas, gdy faktycznie poznał treść orzeczenia, doręczonego mu w odpowiednim terminie, umożliwiającym przygotowanie obrony przed sądem państwa pochodzenia.

W istocie możliwość skutecznego złożenia środków zaskarżenia przez pozwanego wymaga tego, by mógł on poznać uzasadnienie wyroku zaocznego w celu sformułowania odpowiednich zarzutów, natomiast samo powzięcie wiadomości o istnieniu orzeczenia nie jest w tym celu wystarczające.

Jednakże prawidłowe doręczenie orzeczenia wydanego zaocznie, tzn. z zachowaniem wszelkich obowiązujących zasad proceduralnych, nie stanowi warunku koniecznego dla uznania, że pozwany miał możliwość złożenia środków zaskarżenia. W tym względzie system rozporządzenia nr 44/2001 nie nakłada w zakresie doręczenia orzeczenia wydanego zaocznie bardziej restrykcyjnych warunków niż warunki przewidziane odnośnie do doręczenia dokumentu wszczynającego postępowanie. Doręczenie dokumentu wszczynającego postępowanie oraz doręczenie orzeczenia wydanego zaocznie, w odpowiednim terminie i w sposób umożliwiający pozwanemu przygotowanie obrony, w tym samym bowiem stopniu umożliwiają temu ostatniemu dbanie o przestrzeganie jego praw przed sądem państwa pochodzenia. Jeśli chodzi zatem o dokument wszczynający postępowanie, art. 34 pkt 2 rozporządzenia nr 44/2001 usuwa konieczny warunek prawidłowości pod względem formalnym zawarty w art. 27 pkt 2 konwencji brukselskiej. Tym samym nieznaczna nieprawidłowość formalna, która nie narusza praw do obrony, nie może wystarczyć do niezastosowania wyjątku od podstawy uzasadniającej nieuznanie lub niewykonanie.

(por. pkt 34, 35, 41, 43–47, 49 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia przewidziane w szóstej dyrektywie

(dyrektywa Rady 77/388, art. 13 część A ust. 1 lit. e))

Summary

Artykuł 13 część A ust. 1 lit. e) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 95/7, należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania do dostaw protez dentystycznych dokonywanych przez pośrednika, który nie jest dentystą lub technikiem dentystycznym, lecz który nabył te protezy od technika dentystycznego.

W istocie pojęcia „dentyści” i „technicy dentystyczni” widniejące w tym artykule szóstej dyrektywy są zupełnie jednoznaczne oraz – bez radykalnej modyfikacji treści tego przepisu i uczynienia bezskutecznym warunku odnoszącego się do kwalifikacji dostawcy – nie mogą być one rozumiane w ten sposób, że obejmują pośredników, którzy nie są właśnie dentystami lub technikami dentystycznymi. W konsekwencji, skoro prawodawca wspólnotowy nie miał zamiaru rozszerzyć prawa do korzystania ze zwolnienia, o którym mowa w tym przepisie, na dostawy protez dentystycznych, które nie są dokonywane przez dentystów lub techników dentystycznych, to ani cele, którym służy to zwolnienie, ani zasada neutralności podatkowej nie mogą w tym zakresie narzucać rozszerzającej wykładni art. 13 część A szóstej dyrektywy. Wręcz przeciwnie, biorąc pod uwagę dokładną treść warunków zwolnienia przewidzianego w tym artykule, każdą wykładnię rozszerzającą treść tego przepisu należy uznać za niezgodną z jego celem, tak jak został on zamierzony przez prawodawcę wspólnotowego.

(por. pkt 35–37, 42 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Umowy międzynarodowe – Umowy zawarte przez Wspólnotę – Bezpośrednia skuteczność

(Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie WE–Tunezja, art. 64 ust. 1)

2. Umowy międzynarodowe – Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie WE–Tunezja – Pracownicy tunezyjscy zatrudnieni w państwie członkowskim

(Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie WE–Tunezja, art. 64 ust. 1)

Summary

1. Postanowienie umowy zawartej przez Wspólnotę z krajami trzecimi należy postrzegać jako przepis bezpośrednio skuteczny, jeżeli uwzględniając jego brzmienie oraz cel i charakter umowy, zawiera on jasny i precyzyjny obowiązek, którego wypełnienie i skutki nie są uzależnione od wydania kolejnego aktu.

Tak jest w przypadku art. 64 ust. 1 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie WE–Tunezja.

(por. pkt 25–28)

2. Wykładni art. 64 ust. 1 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie WE–Tunezja należy dokonywać w ten sposób, że może on wywoływać skutki w zakresie prawa pobytu obywatela tunezyjskiego na terytorium państwa członkowskiego, jeżeli państwo to prawidłowo zezwoliło temu obywatelowi na prowadzenie działalności zawodowej przez okres przekraczający okres ważności pozwolenia na pobyt. Prawdą jest, że z samego brzmienia art. 64 ust. 1 układu eurośródziemnomorskiego oraz dotyczącej go wspólnej deklaracji, przyjętej przez umawiające się strony w akcie końcowym tego układu, wynika, że celem tego przepisu nie jest uregulowanie prawa pobytu obywateli tunezyjskich w państwach członkowskich.

Dlatego, skoro celem układu eurośródziemnomorskiego nie jest realizacja swobody przepływu pracowników, to co do zasady nie stoi on na przeszkodzie podejmowaniu przez państwo działań dotyczących prawa pobytu obywatela tunezyjskiego, któremu początkowo zezwoliło ono na wjazd na swoje terytorium, a okoliczność, że takie działanie zobowiązuje zainteresowanego do rozwiązania stosunku pracy w przyjmującym państwie członkowskim przed upływem terminu przewidzianego w umowie o pracę zawartej z pracodawcą, zasadniczo nie może mieć wpływu na tę wykładnię.

Jednakże, jeżeli państwo członkowskie przyznało pierwotnie pracownikowi migrującemu konkretne uprawnienia w zakresie wykonywania zatrudnienia, które są szersze niż uprawnienia przyznane w zakresie pobytu, nie może ono kwestionować sytuacji tego pracownika z powodów innych niż wynikające z ochrony uzasadnionych interesów państwa, takich jak względy porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego. Nie jest bowiem możliwe do przyjęcia, by państwa członkowskie mogły rozporządzać zasadą niedyskryminacji ujętą w art. 64 ust. 1 układu eurośródziemnomorskiego, ograniczając jej effet utile przepisami prawa krajowego.

(por. pkt 35–37, 39, 40, 43 i sentencja)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego

–

Badanie zasadności przez Trybunał

–

Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę

–

Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 9, 14, 18)

Subject of the case

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego ? Naruszenie art. 16 ust. 5 i 6 oraz art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (Dz.U. L 244, str. 1) ? Odzysk, recykling, regeneracja i niszczenie substancji regulowanych ? Nieokreślenie minimalnych wymogów co do kwalifikacji personelu odpowiedzialnego ? Nieprzedstawienie Komisji sprawozdania dotyczącego programów odnoszących się do wymaganych kwalifikacji.

Sentencja

Sentencja

1) Nie przyjmując niezbędnych przepisów w celu określenia wymogów w zakresie minimalnych kwalifikacji personelu odpowiedzialnego za odzysk, recykling, regenerację i niszczenie substancji, które zubażają warstwę ozonową, nie przedstawiając Komisji najpóźniej do dnia 31 grudnia 2001 r. sprawozdania zawierającego dane na temat dostępnych urządzeń i ilości zużytych substancji regulowanych odzyskanych, poddanych recyklingowi, regeneracji lub zniszczonych oraz nie podejmując wszelkich środków ostrożności w celu zapewnienia corocznych kontroli pod kątem wycieków ze stacjonarnych urządzeń zawierających płyn chłodniczy w ilości powyżej 3 kg, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 16 ust. 5 i 6 oraz art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową.

2) Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.
Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2002/14 ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej, który stanowi, że ustalanie sposobu obliczania progu zatrudnienia należy do państw członkowskich, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu wyłączającemu choćby przejściowo określoną kategorię pracowników z ustalania liczby pracowników zatrudnionych w rozumieniu tego przepisu. Przepis ten bowiem dotyczy ustalania sposobu obliczania progu zatrudnienia, a nie samej definicji pojęcia pracownika.

(por. pkt 33, 41 oraz pkt 1 sentencji)