ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
61

Co się tyczy w drugiej kolejności odpowiedniości wspomnianego przepisu krajowego do realizacji tych celów, a w szczególności kwestii, czy przepis ten jest wdrażany w sposób spójny i systematyczny, należy zauważyć z jednej strony, że ochrona pracowników za pomocą systemów zabezpieczenia społecznego powodowałaby ze swej natury wzrost kosztów związanych z tym czynnikiem produkcji, co może w zależności od okoliczności charakteryzujących rynek pracy wpłynąć na poziom zatrudnienia we wszystkich sektorach tego rynku, a z drugiej, że samo istnienie takiego ryzyka, takie jak istnienie takich czynników, może mieć wpływ na poziom zatrudnienia we wszystkich sektorach tego rynku.
132

W świetle powyższych rozważań odpowiedź na pytania czwarte i piąte winna brzmieć: art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE, art. 47 Karty praw podstawowych oraz art. 7 ust. 1 i 2 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uznaniu za niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony uprzednio na mocy ustawy składu orzekającego sądu państwa członkowskiego, w którym zasiada sędzia, którego pierwsze powołanie do pełnienia urzędu lub kolejne powołania do sądu wyższej instancji nastąpiły albo w wyniku wyłonienia jego kandydatury do powołania do pełnienia urzędu sędziego przez organ ukształtowany na podstawie przepisów ustawowych, które następnie zostały uznane przez sąd konstytucyjny tego państwa członkowskiego za niekonstytucyjne, albo w wyniku wyłonienia jego kandydatury do powołania do pełnienia urzędu sędziego przez organ ukonstytuowany zgodnie z prawem, jednak po przeprowadzeniu postępowania, któremu brakowało transparentności, które nie było jawne i w ramach którego nie przysługiwała droga odwoławcza do sądu, ponieważ tego rodzaju nieprawidłowości nie mają takiego charakteru i wagi, by stworzyć rzeczywiste ryzyko, iż pozostałe władze, w szczególności władza wykonawcza, mogłyby skorzystać z nienależnych im uprawnień dyskrecjonalnych, zagrażając prawidłowości skutku, do którego prowadzi procedura powołania, i wzbudzając w ten sposób w przekonaniu jednostek uzasadnione wątpliwości co do niezawisłości i bezstronności danego sędziego lub danych sędziów.
19

Wspomniana spółka wniosła skargę na tę decyzję, a właściwy sąd stwierdził jej nieważność, opierając się na dwóch okolicznościach. Z jednej strony uznał on zasadniczo, że rozporządzenie nr 1169/2011 nie określa, co należy uważać co do zasady za „nazwę szczegółową” składników wchodzących w skład środków spożywczych. Z drugiej strony sąd ten zauważył, że rozporządzenie nr 1925/2006 nie reguluje również nazw witamin, składników mineralnych i innych substancji, do których się odnosi, wymieniając jednocześnie między innymi w załączniku II różne formy chemiczne witaminy A i witaminy D, które mogą być dodawane do środków spożywczych. W świetle tych okoliczności sąd ten doszedł do wniosku, że ani dwa omawiane rozporządzenia, ani żaden inny przepis prawa Unii nie stoją na przeszkodzie używaniu, do celów etykietowania danego środka spożywczego, nazw „witamina A” i „witamina D”.
4

Zgodnie z art. 2 tego rozporządzenia: „1. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do przetwarzania danych osobowych w sposób całkowicie lub częściowo zautomatyzowany oraz do przetwarzania w sposób inny niż zautomatyzowany danych osobowych stanowiących część zbioru danych lub mających stanowić część zbioru danych. 2. Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przetwarzania danych osobowych: a) w ramach działalności nieobjętej zakresem prawa Unii; b) przez państwa członkowskie w ramach wykonywania działań wchodzących w zakres tytułu V rozdział 2 TUE; c) przez osobę fizyczną w ramach czynności o czysto osobistym lub domowym charakterze; d) przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych lub wykonywania kar, w tym ochrony przed zagrożeniami dla bezpieczeństwa publicznego i zapobiegania takim zagrożeniom. 3. Do przetwarzania danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 45/2001 [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001, L 8, s. 1)]. Rozporządzenie […] nr 45/2001 oraz inne unijne akty prawne mające zastosowanie do takiego przetwarzania danych osobowych zostają dostosowane do zasad i przepisów niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 98. […]”.
15

Artykuł 19 ust. 1–3 wspomnianej dyrektywy przewiduje: „1. Władze podatkowe państw członkowskich są poinformowane przez podmioty gospodarcze o dostawach wysłanych lub otrzymanych za pomocą dokumentu lub odniesienia do dokumentu określonego w art. 18. Dokument ten sporządza się w czterech egzemplarzach: – jedna kopia do zachowania przez nadawcę, – jedna kopia dla odbiorcy, – jedna kopia do zwrócenia nadawcy w celu wniesienia [zapłaty] podatku, – jedna kopia do przedstawienia właściwym władzom państwa członkowskiego przeznaczenia. Właściwe władze każdego wysyłającego państwa członkowskiego mogą zażądać dodatkowego egzemplarza dokumentu dla właściwych władz państwa członkowskiego pochodzenia [wysyłki] towaru. […] Państwa członkowskie przeznaczenia mogą ustalić, aby kopia zwracana nadawcy do zapłacenia była potwierdzona lub indosowana przez ich właściwe władze krajowe. […] […] 2. W przypadku gdy wyroby objęte podatkiem akcyzowym przepływają w ramach systemu zawieszenia podatku akcyzowego do uprawnionego właściciela składu lub do zarejestrowanego lub niezarejestrowanego podmiotu gospodarczego, należycie opisana kopia towarzyszącego dokumentu administracyjnego [urzędowego] lub kopia dokumentu handlowego, zostaje zwrócona przez odbiorcę nadawcy do zapłacenia, najpóźniej do 15. dnia miesiąca po przyjęciu towaru przez odbiorcę. Bez względu na powyższe przepisy państwa członkowskie wysyłki mogą przewidzieć, że jedna kopia kopii zwrotnej ma być przesłana niezwłocznie do nadawcy faksem, aby spowodować natychmiastowe uchylenie gwarancji. Pozostaje to bez wpływu na obowiązek odesłania oryginału dokumentu zgodnie ze zdaniem pierwszym. […] 3. System zawieszenia podatku akcyzowego określony w art. 4 lit. c) zostaje zrealizowany w drodze umieszczenia wyrobów objętych podatkiem akcyzowym w jednej z sytuacji wymienionych w art. 5 ust. 2 i zgodnie z tym ustępem, po otrzymaniu przez nadawcę należycie opisanej kopii zwrotnej towarzyszącego dokumentu administracyjnego [urzędowego] lub kopii dokumentu handlowego zawierającego informację o takim umieszczeniu wyrobów”.
13

W dniu 25 stycznia 2019 r. CT i Ferme de la Sarte wnieśli do Conseil d’État (rady stanu, Belgia) skargę o stwierdzenie nieważności spornych decyzji, podnosząc, że darnina stanowi produkt rolny objęty załącznikiem I do traktatu FUE. Uważają oni, że owe decyzje interpretują w sposób zawężający art. 38 TFUE, ograniczając zawarte w nim pojęcie „produktów rolnych” do tego, co należy do sektora spożywczego, podczas gdy „[d]rzewa żywe i pozostałe rośliny; bulwy, korzenie i podobne; kwiaty cięte i liście ozdobne”, o których mowa w dziale 6 wspomnianego załącznika, do którego odsyła art. 38 TFUE, nie należą do tego sektora. Darnina jest żywą rośliną wymagającą prac ogrodniczych, która może być przeznaczona do celów zdobniczych.
43

Co się tyczy, w pierwszej kolejności, osoby zobowiązanej do zapłaty godziwej rekompensaty, Trybunał orzekł już, że co do zasady to na osobie sporządzającej kopię na swój użytek prywatny spoczywa obowiązek naprawienia związanej z tym zwielokrotnieniem szkody poprzez sfinansowanie rekompensaty, która zostanie uiszczona podmiotowi praw autorskich (wyroki: z dnia 21 października 2010 r., Padawan, C‑467/08, EU:C:2010:620, pkt 45; z dnia 5 marca 2015 r., Copydan Båndkopi, C‑463/12, EU:C:2015:144, pkt 22; a także z dnia 22 września 2016 r., Microsoft Mobile Sales International i in., C‑110/15, EU:C:2016:717, pkt 30). Tym samym, jeśli chodzi o oferowanie usług przechowywania w chmurze obliczeniowej, to zasadniczo do użytkownika tych usług należy finansowanie rekompensaty wypłacanej temu podmiotowi.
23

W tym względzie z utrwalonego orzecznictwa wynika, że art. 9 dyrektywy VAT ustanawia bardzo szeroki zakres stosowania VAT (wyroki: z dnia 21 kwietnia 2005 r., HE,C‑25/03, EU:C:2005:241, pkt 40; a także z dnia 13 czerwca 2018 r., Polfarmex,C‑421/17, EU:C:2018:432, pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo). Określona działalność jest zasadniczo uznawana za „gospodarczą” w rozumieniu owego art. 9, jeżeli ma charakter stały i jest wykonywana w zamian za wynagrodzenie otrzymywane przez osobę, która ją wykonuje (wyrok z dnia 13 czerwca 2018 r., Polfarmex, C‑421/17, EU:C:2018:432, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponadto aby stwierdzić, że działalność gospodarcza jest wykonywana samodzielnie, należy zbadać, czy dana osoba wykonuje działalność we własnym imieniu, na własny rachunek i własną odpowiedzialność oraz czy ponosi ona związane z prowadzeniem tej działalności ryzyko gospodarcze (wyrok z dnia 12 października 2016 r., Nigl i in., C‑340/15, EU:C:2016:764, pkt 28 i przytoczone tam orzecznictwo). Wreszcie, oceny statusu podatnika winno się dokonywać wyłącznie w świetle kryteriów wskazanych we wspomnianym art. 9 (zob. podobnie wyrok z dnia 21 kwietnia 2005 r., HE, C‑25/03, EU:C:2005:241, pkt 41).
40

W świetle ogółu powyższych rozważań na pytanie drugie należy odpowiedzieć, iż art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2015/848 należy interpretować w ten sposób, że sąd państwa członkowskiego, do którego wpłynął wniosek o wszczęcie głównego postępowania upadłościowego, zachowuje wyłączną jurysdykcję do wszczęcia takiego postępowania, jeżeli główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika zostaje przeniesiony do innego państwa członkowskiego po złożeniu tego wniosku, lecz przed wydaniem przez ten sąd rozstrzygnięcia w jego przedmiocie. W konsekwencji i w zakresie, w jakim rozporządzenie to ma nadal zastosowanie do rzeczonego wniosku, sąd innego państwa członkowskiego, do którego wniesiono następnie wniosek zawierający takie samo żądanie, nie może co do zasady stwierdzić swojej jurysdykcji w celu wszczęcia głównego postępowania upadłościowego, dopóki pierwszy sąd nie wydał rozstrzygnięcia i nie stwierdził braku swojej jurysdykcji.
42

Do sądu odsyłającego, który jako jedyny jest właściwy do orzekania w przedmiocie stanu faktycznego, należy ustalenie, czy zawisły przed nim spór dotyczy tych samych okoliczności faktycznych co te, które doprowadziły do wydania przez organ niemiecki ostatecznej decyzji w odniesieniu do terytorium, rynku produktów i okresu, którego dotyczyła ta decyzja. Do sądu tego należy zatem upewnienie się co do zakresu rzeczonej decyzji. Jak wskazał rzecznik generalny w pkt 68 opinii, na podstawie art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003 sąd krajowy może, z pomocą krajowego organu ochrony konkurencji, zwrócić się do organu ochrony konkurencji innego państwa członkowskiego o dostęp do wydanej przez ten organ decyzji oraz do informacji dotyczących treści tej decyzji. Niemniej jednak Trybunał może dostarczyć temu sądowi wskazówek w zakresie wykładni prawa Unii w ramach oceny tego zakresu.
20

W tych okolicznościach cour d’appel de Bruxelles (sąd apelacyjny w Brukseli) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy zasadę ne bis in idem, zagwarantowaną w art. 50 karty, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie nałożeniu przez właściwy organ administracji państwa członkowskiego grzywny za naruszenie europejskiego prawa konkurencji w sytuacji takiej jak rozpatrywana w niniejszej sprawie, w której ta sama osoba prawna została już prawomocnie zwolniona z zarzutów w sprawie, w której krajowy pocztowy organ regulacyjny nałożył na nią karę administracyjną za zarzucane jej naruszenie prawa pocztowego związane z tymi samymi lub podobnymi okolicznościami faktycznymi, a to ze względu na to, że nie zostało spełnione kryterium tożsamości chronionego interesu prawnego, ponieważ niniejsza sprawa dotyczy dwóch odrębnych czynów stanowiących naruszenie dwóch odrębnych regulacji należących do dwóch odrębnych dziedzin prawa? 2) Czy zasadę ne bis in idem, zagwarantowaną w art. 50 karty, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie nałożeniu przez właściwy organ administracji państwa członkowskiego grzywny za naruszenie europejskiego prawa konkurencji w sytuacji takiej jak rozpatrywana w niniejszej sprawie, w której ta sama osoba prawna została już prawomocnie zwolniona z zarzutów w sprawie, w której krajowy pocztowy organ regulacyjny nałożył na nią karę administracyjną za zarzucane jej naruszenie prawa pocztowego związane z tymi samymi albo podobnymi okolicznościami faktycznymi, a to z uwagi na to, że ograniczenie zasady ne bis in idem jest uzasadnione faktem, iż ustawodawstwo w dziedzinie konkurencji służy uzupełniającemu celowi interesu ogólnego, a mianowicie ochronie i utrzymaniu systemu wolnego od zakłóceń konkurencji na rynku wewnętrznym, i nie wykracza poza to, co jest odpowiednie i konieczne do osiągnięcia celu realizowanego w sposób uzasadniony przez to ustawodawstwo lub celu w postaci ochrony prawa i wolności prowadzenia działalności gospodarczej przez pozostałych przedsiębiorców zgodnie z art. 16 karty?”.
74

Wynika z tego, że wykładni dyrektywy 2008/104 należy dokonywać w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które ustala maksymalny okres skierowania tego samego pracownika tymczasowego do tego samego przedsiębiorstwa użytkownika, w sytuacji gdy uregulowanie to pozbawiłoby skuteczności (effet utile) ochronę oferowaną przez dyrektywę 2008/104 pracownikowi tymczasowemu, który ze względu na łączny okres skierowania do przedsiębiorstwa użytkownika podlega takiemu skierowaniu, którego nie można już zakwalifikować jako „tymczasowe” w rozumieniu tej dyrektywy. Ustalenie, czy rzeczywiście tak jest, należy do sądu krajowego.
1)

Artykuł 1 pkt 1 dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) należy interpretować w ten sposób, że w celu zakwalifikowania informacji jako poufnej informację „precyzyjną” w rozumieniu tego przepisu i w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy Komisji 2003/124/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonującej dyrektywę 2003/6 w zakresie definicji i publicznego ujawniania informacji wewnętrznych oraz definicji manipulacji na rynku może stanowić informacja dotycząca zbliżającej się publikacji artykułu prasowego relacjonującego pogłoskę rynkową dotyczącą emitenta instrumentów finansowych, a dla dokonania oceny rzeczonej przesłanki „precyzyjności” znaczenie mają następujące elementy, o ile zostały one podane do wiadomości przed tą publikacją: okoliczność, że ów artykuł prasowy zawierać będzie wzmiankę o cenie, po której mają zostać zakupione papiery wartościowe tego emitenta w ramach ewentualnej publicznej oferty przejęcia, a także tożsamość dziennikarza, który podpisał się pod rzeczonym artykułem, oraz podmiotu prasowego, który go opublikował. Co się tyczy rzeczywistego wpływu tej publikacji na cenę papierów wartościowych, do których się ona odnosi, chociaż wpływ ten może stanowić dowód ex post na to, że owa informacja jest precyzyjna, to jednak nie może on sam w sobie wystarczyć, w braku zbadania innych okoliczności znanych lub ujawnionych przed tą publikacją, do wykazania, że ów wymóg precyzyjności został spełniony.
74

Chociaż – biorąc pod uwagę rozważania wstępne przedstawione w pkt 47–52 niniejszego wyroku – możliwe wydaje się przeformułowanie tego pytania w ten sposób, że w jego ramach sąd odsyłający zwraca się w istocie do Trybunału o wyjaśnienie, czy art. 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2004/38 należy interpretować w ten sposób, że umowy o wzajemności, takie jak obowiązujące w odniesieniu do wspólnej strefy podróżowania, mające zastosowanie do ubezpieczenia zdrowotnego między Zjednoczonym Królestwem a Irlandią, mogą spełniać wymóg posiadania pełnego ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu tego przepisu, to jednak należy stwierdzić, że sąd odsyłający nie podał żadnych informacji co do treści tych umów i ich znaczenia dla sporu w postępowaniu głównym.
70

Tymczasem w niniejszym przypadku przede wszystkim art. 63 TFUE ma na celu przyznanie praw jednostkom w zakresie, w jakim w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym przyznaje on posiadaczom praw użytkowania prawo do tego, aby nie zostać pozbawionym tych praw z naruszeniem omawianego postanowienia (zob. analogicznie wyrok z dnia 14 września 2017 r., The Trustees of the BT Pension Scheme, C‑628/15, EU:C:2017:687, pkt 48). Podobnie art. 17 karty stanowi normę prawną przyznającą uprawnienia jednostkom [wyrok z dnia 21 maja 2019 r., Komisja/Węgry (Prawa użytkowania gruntów rolnych), C‑235/17, EU:C:2019:432, pkt 68].
45

Zgodnie z art. 8 pkt 2 tego rozporządzenia sąd, który jest właściwy do rozpoznania pierwotnego powództwa, jest co do zasady również właściwy do rozpoznania ewentualnego wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta. Wynika z tego natomiast, że jeżeli sąd ten zmieni ostatecznie zdanie w kwestii swojej właściwości do rozpoznania powództwa głównego w ten sposób, że uzna ostatecznie że nie jest właściwy do jego rozpoznania, to nie może on również być właściwy do rozpoznania wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.
26

Należy jeszcze dodać w tym względzie, że wykładnia, zgodnie z którą konieczność transpozycji wymogu proporcjonalności kar przewidzianego w art. 20 omawianej dyrektywy mogłaby pozbawić go bezwarunkowego charakteru, prowadziłaby do uniemożliwienia zainteresowanym jednostkom powoływania się w stosownym przypadku na zakaz ustanawiania nieproporcjonalnych kar nałożony tym wymogiem. Wykluczenie co do zasady możliwości powoływania się na taki zakaz przez zainteresowane osoby byłoby niezgodne z wiążącym charakterem, jaki przyznaje dyrektywie art. 288 TFUE (zob. podobnie wyrok z dnia 26 czerwca 2019 r., Craeynest i in., C‑723/17, EU:C:2019:533, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo).
41

Co się tyczy kwestii, czy okresy szkolenia specjalizacyjnego lekarzy, w pełnym wymiarze godzin lub w niepełnym wymiarze godzin, rozpoczęte przed wejściem w życie w dniu 29 stycznia 1982 r. dyrektywy 82/76 i kontynuowane po upływie w dniu 1 stycznia 1983 r. terminu transpozycji tej dyrektywy są objęte zakresem stosowania ratione temporis wspomnianej dyrektywy, należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału nowy przepis stosuje się od dnia wejścia w życie aktu, który go wprowadza, i choć nie stosuje się go do sytuacji prawnych powstałych i ostatecznie zakończonych pod rządami dawnej ustawy, stosuje się go do przyszłych skutków tych sytuacji oraz do nowych sytuacji prawnych. Inaczej jest w sytuacji, gdy wraz z nowym przepisem zostają wydane przepisy szczególne, które określają konkretnie jego warunki stosowania w czasie, przyznając mu moc wsteczną (zob. podobnie wyrok z dnia 15 stycznia 2019 r., E.B., C‑258/17, EU:C:2019:17, pkt 50 i przytoczone tam orzecznictwo).
68

Z art. 26 i 27 kodeksu granicznego Schengen wynika w szczególności, że zarówno przywrócenie kontroli granicznej na granicach wewnętrznych na podstawie art. 25 tego kodeksu, jak i każde przedłużenie tej kontroli powinny być, z jednej strony, konieczne i proporcjonalne do stwierdzonego zagrożenia oraz, z drugiej strony, zgodne ze szczegółowymi kryteriami i zasadami proceduralnymi wyraźnie przewidzianymi w tym kodeksie. Sugeruje to, że gdyby zwykła ponowna ocena w świetle tych kryteriów konieczności i proporcjonalności była wystarczająca do uzasadnienia przywrócenia kontroli granicznej na granicach wewnętrznych na podstawie tego art. 25 na okres dłuższy niż sześć miesięcy, prawodawca Unii wyraźnie by to przewidział.
10

W szczególności została ona zobowiązana do zapewnienia i utrzymania usługi świadczonej zgodnie z prawem w celu rozwiązywania problemów związanych z reklamą, informacją i promocją w imieniu i na rachunek spółki niemieckiej. Spółka rumuńska zobowiązała się również do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w kwestiach regulacyjnych w celu zapewnienia, by spółka niemiecka była uprawniona do dystrybucji swych produktów w Rumunii, do zapewnienia pomocy w badaniach klinicznych oraz w innych działaniach w zakresie badań naukowych i rozwojowych, a także do zapewnienia odpowiedniej dostawy literatury medycznej i materiałów promocyjnych zatwierdzonych przez spółkę niemiecką. Do zadań spółki rumuńskiej należało ponadto przyjmowanie zamówień na produkty farmaceutyczne pochodzące od dystrybutorów hurtowych w Rumunii i przekazywanie ich spółce niemieckiej. Miała ona również przetwarzać faktury i przekazywać je klientom spółki niemieckiej.
3)

Artykuł 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 należy interpretować w ten sposób, że sytuacja, w której wnioskujący o przyznanie wsparcia finansowego w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej przedłożył na poparcie swojego wniosku umowę użytkowania dotyczącą użytków zielonych i umowy użyczenia nieodpłatnie zwierząt przeznaczonych do wypasu na tych użytkach, może być objęta pojęciem „sztucznie stworzonych warunków” w rozumieniu tego przepisu, jeżeli z jednej strony z ogółu obiektywnych okoliczności wynika, że pomimo formalnego poszanowania warunków przewidzianych we właściwym uregulowaniu cel realizowany przez to uregulowanie nie został osiągnięty, a z drugiej strony wykazano wolę uzyskania korzyści wynikającej z uregulowania Unii poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych dla jej uzyskania.
1)

Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003, zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1310/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r., i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, które uzależnia uzyskanie pomocy w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej od obowiązku udowodnienia przez wnioskodawcę, że posiada „prawo użytkowania” użytków rolnych będących przedmiotem tego wniosku, o ile przestrzegane są cele realizowane przez dane uregulowanie Unii i zasady ogólne prawa Unii, w szczególności zasada proporcjonalności.
42

Jak zauważył bowiem rzecznik generalny w pkt 87 opinii, art. 10 rozporządzenia nr 650/2012 należy interpretować w świetle art. 15 rzeczonego rozporządzenia w ten sposób, że o ile ów art. 10 nie zobowiązuje sądu, do którego wniesiono sprawę, do aktywnego poszukiwania podstawy faktycznej w celu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie jego jurysdykcji w danym sporze, zobowiązuje on sąd do ustalenia – w oparciu o niekwestionowane okoliczności faktyczne – podstawy jego jurysdykcji, ewentualnie odmiennej od tej, na którą powołuje się powód.
90

Co się tyczy obciążenia administracyjnego, które wynikałoby dla organów podatkowych państw członkowskich opodatkowania z udzielonej podatnikom możliwości przedstawienia informacji celem wykazania, że warunki te zostały spełnione, należy wskazać, iż niedogodności administracyjne nie są same w sobie wystarczające do uzasadnienia przeszkody w swobodnym przepływie kapitału (zob. podobnie wyrok z dnia 9 października 2014 r., van Caster, C‑326/12, EU:C:2014:2269, pkt 56 i przytoczone tam orzecznictwo).