ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 37/17

Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

(Sprawa C-540/07)

(2008/C 37/24)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: R. Ryal i A. Aresu, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Włoska

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że utrzymując w mocy system opodatkowania obciążający dywidendy wypłacane przez spółki z siedzibą w innych państwach członkowskich i państwach członkach Europejskiego Obszaru Gospodarczego w większym stopniu niż system obowiązujący w zakresie dywidend krajowych, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 56 WE i art. 40 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym dotyczącego swobodnego przepływu kapitału między państwami członkowskimi oraz między państwami członkami tego porozumienia, oraz zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 31 tego porozumienia dotyczącego swobody działalności gospodarczej w państwach członkach tego porozumienia;

— obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja odnosi się do włoskiego ustawodawstwa obowiązującego w tej dziedzinie, które ma również charakter konwencyjny i które poddaje wypłatę dywidend spółkom, które nie są włoskie (to znaczy dywidend wychodzących) opodatkowaniu wyraźnie mniej korzystnemu niż opodatkowanie wypłaty dywidend na rzecz spółek włoskich (to znaczy dywidend krajowych).

Zdaniem Komisji Europejskiej ustawodawstwo takie — do którego reformy rząd włoski się przygotowuje — wydaje się być sprzeczne z zasadą swobodnego przepływu kapitału, jako że ma ono negatywny skutek dla zysków i decyzji inwestycyjnych niebędących rezydentami wspólników spółek włoskich, czyniąc jednocześnie gromadzenie kapitału za granicą trudniejszym dla tych włoskich spółek. Należy zatem stwierdzić oczywiste naruszenie art. 56 WE, który zakazuje wszelkich ograniczeń swobodnego przepływu kapitału między państwami członkowskimi oraz art. 40 porozumienia o EOG, który w analogiczny sposób ustanawia tę samą swobodę między państwami członkami tego porozumienia.

Ponadto zdaniem Komisji Europejskiej ustawodawstwo takie może również być sprzeczne ze swobodą działalności gospodarczej uregulowaną w art. 31 porozumienia o EOG, jako że może być również stosowane do udziałów kontrolnych we włoskich spółkach spółek z siedzibami w państwach członkach tego porozumienia, do których nie ma zastosowania zharmonizowany system podatkowy dyrektywy 90/435/EWG (1).

Podczas postępowania w przedmiocie uchybienia Komisja Europejska miała możliwość zbadania argumentów Republiki Włoskiej podniesionych celem uzasadnienia tego ustawodawstwa, która oceniała, że nie mogły one prowadzić do tego celu. Jednak rząd włoski zgłosił wolę zreformowania tego ustawodawstwa celem uczynienia go zgodnym z prawem wspólnotowym: skarga, która została wniesiona, może zdaniem Komisji, przyspieszyć ten proces reformowania.

(1) Dz.U. L 225 z 20 sierpnia 1990 r. str. 6.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 37/3

Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej

(Sprawa C-496/07)

(2008/C 37/03)

Język postępowania: czeski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Rozet i M. Šimerdová)

Strona pozwana: Republika Czeska

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 39 WE w zakresie w jakim ustawodawstwo czeskie wymaga obywatelstwa czeskiego do pełnienia funkcji kapitana statku pływającego pod banderą czeską;

— obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja opiera swą skargę na następujących zarzutach:

Ustawodawstwo czeskie (ustawa nr 61/2000 Sb.) nakłada na armatora statku obowiązek sprawdzenia, czy kapitan statku pływającego pod banderą czeską jest obywatelem Republiki Czeskiej.

Ten jasny i bezwarunkowy wymóg dotyczący obywatelstwa czeskiego pozostaje w sprzeczności, zdaniem Komisji Wspólnot Europejskich, z wnioskami do jakich doszedł Trybunał Sprawiedliwości w sprawach C-405/01 (1) i C-47/02 (2). Komisja odsyła w szczególności do wniosku z pkt 44 wyroku wydanego w sprawie C-405/01 i z pkt 63 wyroku w sprawie C-47/02. Wymóg obywatelstwa dla kapitanów statku przewidziany w ustawodawstwie czeskim ma charakter absolutny. Właściwe przepisy ustawodawstwa czeskiego nie uwzględniają sposobu ani zakresu faktycznego wykonywania przez kapitana statku uprawnień obejmujących wykonywanie władzy publicznej, jak tego wymaga cytowane wyżej orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości. Sama tylko okoliczność, że prawo czeskie daje kapitanowi statku pływającego pod czeską banderą uprawnienia obejmujące wykonywanie władzy publicznej nie wystarczy dla uzasadnienia wyjątku od swobody przepływu pracowników w rozumieniu art. 39 ust. 4 WE.

Komisja Wspólnot Europejskich stoi na stanowisku, że na Republice Czeskiej spoczywa obowiązek dostosowania ustawodawstwa krajowego do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, mimo że (jak twierdzi Republika Czeska) żaden statek nie pływa obecnie pod banderą czeską.

(1) Wyrok z dnia 30 września 2003 r. w sprawie C-405/01, Colegio de Oficiales de la Marina Mercante Española, Rec. str. I-10391, który dotyczy ustawodawstwa hiszpańskiego stawiającego wymóg, by kapitan i drugi kapitan statku lub okrętu pływającego pod banderą hiszpańską miał obywatelstwo hiszpańskie.

(2) Wyrok z dnia 30 września 2003 r. w sprawie C-47/02 Albert Anker, Klaas Ras i Albertus Snopek, Rec. str. I-10447, który dotyczy ustawodawstwa niemieckiego, stawiającego wymóg obywatelstwa niemieckiego na stanowisku kapitana na statkach pływających pod bandera niemiecką i czynnych w małej żegludze morskiej („Kleine Seeschifffahrt”).
1.

Czy art. 51 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1) (1) należy interpretować w ten sposób, iż należy przyjąć, że zgłaszający wspólnotowy znak towarowy działa w złej wierze, jeżeli w momencie dokonywania zgłoszenia wie, że konkurent w (co najmniej) jednym państwie członkowskim używa identycznego lub do złudzenia podobnego znaku na oznaczenie identycznych lub podobnych towarów lub usług i dokonuje zgłoszenia tego znaku w celu uniemożliwienia dalszego używania znaku przez konkurenta?
3.

Dokonane przez Sąd określenie semantycznej treści oznaczenia „MICRO FOCUS” jako „małego fokusa” nie jest zgodne z ogólnymi zasadami oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. To semantyczne znaczenie można przypisać temu oznaczeniu tylko przy nieprawidłowym zastosowaniu zasad gramatycznych języka niemieckiego. Ze względu na taką interpretację oznaczenia „MICRO FOCUS” Sąd doszedł do niewłaściwego wniosku, zgodnie z którym zgłoszonemu do rejestracji oznaczeniu „FOCUS” należy przeciwstawić jedynie element „Focus” złożonego słowno-graficznego znaku towarowego „MICRO FOCUS”. Na tej podstawie Sąd stwierdził, naruszając prawo, istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Gdyby Sąd rozpoznał słowno-graficzny znak towarowy „MICRO FOCUS” postrzegany jako całość, dokonałby prawidłowej wykładni art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.
b)

Czy uzasadnieniem dla obowiązku przestrzegania przez pracodawcę w stosunku do młodszych pracowników wyłącznie podstawowego okresu wypowiedzenia może być okoliczność, że uznaje się, iż pracodawca realizuje uznany interes przedsiębiorstwa polegający na elastyczności jego składu osobowego, który to interes naruszają dłuższe okresy wypowiedzenia, oraz iż młodszym pracownikom nie przyznaje się (wywodzonej — w stosunku do starszych pracowników — z dłuższych okresów wypowiedzenia) ochrony istnienia stosunku zatrudnienia i ochrony swobody decyzyjnej pracownika w kwestiach związanych ze stosunkiem zatrudnienia, ponieważ, dla przykładu, w związku z ich wiekiem lub mniejszymi obciążeniami o charakterze socjalnym, rodzinnym i prywatnym od młodszych pracowników można oczekiwać większej zawodowej i osobistej elastyczności oraz mobilności?
1.

a) Czy art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 2 jak również art. 7 ust. 1 lit. d) oraz ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (1) (zwanej dalej „dyrektywą”) należy interpretować w ten sposób, że obejmują one swoim zakresem także tych członków rodziny w rozumieniu art. 2 pkt 2 dyrektywy, którzy niezależnie od obywatela Unii przybyli do przyjmującego państwa członkowskiego (art. 2 pkt 3 dyrektywy) i dopiero tam nabyli status członka rodziny obywatela Unii lub stworzyli z nim wspólnotę rodzinną? b) W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy dodatkowym warunkiem jest to, aby członek rodziny w chwili nabycia statusu członka rodziny lub stworzenia wspólnoty rodzinnej przebywał zgodnie z prawem w przyjmującym państwie członkowskim? Jeśli tak, to czy do uznania pobytu za zgodny z prawem wystarczy, że członek rodziny jest wyłącznie uprawniony do pobytu ze względu na swoją pozycję osoby ubiegającej się o azyl? c) Jeśli z odpowiedzi na pytania 1. a) i b) nie wynika na podstawie dyrektywy żadne prawo pobytu dla członka rodziny, uprawnionego do pobytu jedynie ze względu na sam fakt ubiegania się o azyl, który niezależnie od obywatela Unii przybył do przyjmującego państwa członkowskiego i dopiero tam nabył status członka rodziny lub stworzył wspólnotę rodzinną z obywatelem Unii, to czy niemniej jednak jest możliwe wyprowadzenie prawa pobytu z art. 18 lub art. 39 WE w świetle podstawowego prawa do poszanowania życia rodzinnego w sytuacji, którą charakteryzuje fakt, że członek rodziny od blisko czterech lat przebywa w przyjmującym państwie członkowskim i od roku żyje tam w związku małżeńskim z obywatelem Unii, z którym prawie od trzech i pół roku prowadzi wspólne życie i z którym ma dwudziestomiesięczne dziecko?
2)

W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: Czy wykładni art. 8 ust. 3 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (2) w związku z art. 6 i art. 15 dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej) należy dokonywać (zawężająco) w ten sposób, że nie zezwala on na przekazywanie danych osobowych o ruchu prywatnym osobom trzecim dla celów postępowania cywilnego w sprawie uprawdopodobnionych naruszeń mających wyłączny charakter praw autorskich (praw do realizacji prawa autorskiego i do wykorzystywania utworu)?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 64/22

Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

(Sprawa C-562/07)

(2008/C 64/33)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: R. Lyal i I. Martinez del Peral Cagigal, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że różnicując zyski kapitałowe uzyskane w Hiszpanii przez nierezydentów i rezydentów do dnia 31 grudnia 2006 r. Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 39 WE i 56 WE oraz art. 28 i 40 Porozumienia EOG.

— obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgodnie z ustawodawstwem hiszpańskim obowiązującym do dnia 31 grudnia 2006 r. opodatkowanie zysków kapitałowych nierezydentów podlegało skali proporcjonalnej 35 %, podczas gdy opodatkowanie rezydentów podlegało opodatkowaniu progresywnemu jeżeli aktywa kapitałowe pozostawały w ich posiadaniu przez okres krótszy niż rok, i proporcjonalnemu w wysokości 15 % jeżeli okres posiadania tych aktywów przekraczał rok. W konsekwencji obciążenie podatkowe nierezydentów było zawsze większe gdy sprzedawali swe aktywa po upływie roku od ich nabycia. W przypadku rozporządzenia aktywami w trakcie roku następującego po ich nabyciu, nierezydenci również podlegali większemu obciążeniu podatkowemu, chyba że średnia stopa mająca zastosowanie do podatników będących rezydentami przekraczała 35 % (co musiałoby oznaczać znaczne zyski kapitałowe).

Komisja uważa, że nie istnieje obiektywna różnica w sytuacji tych dwóch kategorii podatników co oznacza, że większe obciążenie podatkowe nierezydentów stanowi dyskryminację, która stanowi jednocześnie niezgodną z prawem przeszkodę dla swobodnego przepływu pracowników i swobodnego przepływu kapitału, o których stanowi art. 39 WE i art. 56 WE oraz art. 28 i 40 Porozumienia EOG.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 64/23

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 18 października 2007 r. w sprawie T-425/03 AMS Advanced Medical Services GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 31 grudnia 2007 r. przez AMS Advanced Medical Services GmbH

(Sprawa C-565/07 P)

(2008/C 64/34)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: AMS Advanced Medical Services GmnH (przedstawiciel: adwokat S. Schäffer)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), American Medical Systems, Inc.

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w dniu 18 października 2007 r.;

— obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Odwołanie zostało uzasadnione naruszeniem przez Sąd prawa wspólnotowego. Sąd nie wyraził zgody na to, by skarżąca mogła zażądać od wnoszącej sprzeciw przedstawienia dowodu na używanie jej znaku towarowego dopiero w postępowaniu odwoławczym. W ten sposób naruszył on zasadę ciągłości funkcjonalnej między instancjami OHIM oraz art. 43 ust. 2 i 3 i art. 74 rozporządzenia nr 40/94.

Zgodnie z zasadą ciągłości funkcjonalnej między instancjami OHIM Izba Odwoławcza powinna była bowiem oprzeć swą decyzję na całości zarzutów podniesionych przez skarżącą — zarówno w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów, jak i w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.
1.

W swym wyroku z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie C-140/03 Komisja przeciwko Republice Greckiej dotyczącym ograniczeń stosowanych z naruszeniem art. 43 WE i 48 WE w odniesieniu do zakładania i prowadzenia salonów optycznych, Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich orzekł co następuje: „1) Przyjmując i utrzymując w mocy ustawę nr 971/79 o wykonywaniu zawodu optyka i o salonach optycznych, która nie zezwala dyplomowanemu optykowi będącemu osobą fizyczną na prowadzenie więcej niż jednego salonu optycznego, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 43 WE. 2) Przyjmując i utrzymując w mocy ustawę nr 971/79 i ustawę nr 2646/98 o rozszerzeniu krajowego systemu opieki społecznej i o zmianie innych przepisów, które podporządkowują możliwość założenia przez osobę prawną salonu optycznego w Grecji następującym warunkom: — zezwolenie na założenie i prowadzenie salonu optycznego musi być wydane na rzecz licencjonowanego optyka będącego osobą fizyczną; osoba, na której rzecz zostało wydane zezwolenie na prowadzenie salonu, musi posiadać co najmniej 50-procentowy udział w kapitale zakładowym spółki, a także w jej zyskach i stratach; spółka musi mieć formę prawną spółki jawnej lub komandytowej oraz — optyk ten może być poza tym udziałowcem co najwyżej jeszcze jednej spółki będącej właścicielem salonu optycznego, o ile zezwolenie na założenie i prowadzenie salonu zostało wydane na rzecz innego licencjonowanego optyka, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 43 WE i 48 WE. 3) Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.”
6.b)

Czy państwu członkowskiemu, które powołuje się na to uzasadnienie, przysługuje szerokie swobodne uznanie co do określenia zakresu danego ogólnego interesu gospodarczego i co do tego w jaki sposób ten interes należy postrzegać? Czy ma przy tym również znaczenie to, że Wspólnota nie posiada w dziedzinie mieszkalnictwa żadnych kompetencji lub posiada niewielkie kompetencje?
1)

Czy prawo Unii Europejskiej, w szczególności art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 60/2004 (1) w związku z motywem 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 832/2005 (2) oraz art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1972/2003 (3) Komisji zabrania ustalania stanu nadmiernych zapasów podmiotu gospodarczego w taki sposób, że od nadmiernych [sic] zapasów (jako zapasów do przeniesienia) odejmuje się średnie zapasy podmiotu gospodarczego zwiększone o współczynnik 1,2 w dniu 1 maja ostatnich — nie więcej niż czterech — lat działalności przed 1 maja 2004 r.? Jeżeli na pytanie to należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, czy odpowiedź byłaby inna, gdyby przy określaniu stanu zapasów do przeniesienia i nadmiernej nadwyżki można było uwzględnić wzrost wielkości produkcji, przetworzenia lub sprzedaży podmiotu gospodarczego, czas dojrzewania odpowiednich produktów rolnych, czas tworzenia zapasów oraz inne okoliczności niezależne od podmiotów gospodarczych?
4)

1) Czy art. 2 dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r., a w szczególności ust. 1, 2 i 3 tego artykułu, należy rozumieć w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi krajowemu, takiemu jak art. 66 [paragraf] 1 ustawy z dnia 13 lutego 1998 r. w sprawie przepisów promujących zatrudnienie, w zakresie, w jakim stanowi on, iż pracodawca chcący spełnić ciążące na nim obowiązki w zakresie zwolnienia grupowego, jest jedynie zobowiązany przedstawić dowód na to, że zastosował się do następujących wymogów: 1) powinien przedstawić radzie przedsiębiorstwa, a w jej braku — delegacji związkowej, lub w jej braku — pracownikom pisemne sprawozdanie, w którym wyraża on swój zamiar dokonania zwolnienia grupowego; 2) powinien być w stanie przedstawić dowód na to, że w celu omówienia zamiaru dokonania zwolnienia grupowego zwołał on zebranie rady przedsiębiorstwa, a w jej braku — spotkał się z delegacją związkową, a w jej braku — przeprowadził spotkanie z pracownikami; 3) powinien umożliwić członkom rady przedsiębiorstwa reprezentującym personel lub, w braku rady przedsiębiorstwa — członkom delegacji związkowej, lub w braku tej ostatniej — pracownikom, przedstawienie argumentów lub kontrpropozycji w tej kwestii; 4) powinien przeanalizować pytania, argumenty i kontrpropozycje, o których mowa w pkt 3 powyżej i odpowiedzieć na nie. 2) Czy ten sam przepis należy rozumieć w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi krajowemu, takiemu jak 67 akapit drugi ustawy z dnia 13 lutego 1998 r. w sprawie przepisów promujących zatrudnienie, w zakresie, w jakim stanowi on, że zwolniony pracownik może kwestionować prawidłowość zastosowania procedury informacji ikonsultacji tylko na tej podstawie, że pracodawca nie zastosował się do wymogów określonych w art. 66 [paragraf] 1 akapit 2, o którym mowa w pkt 1 powyżej?
2)

Czy art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/439/EWG należy interpretować w ten sposób, że przy wystąpieniu stanu faktycznego opisanego w pytaniu pierwszym państwo członkowskie miejsca zamieszkania jest wprawdzie zobowiązane do uznania prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim z tym skutkiem, że jego posiadacz jest zasadniczo uprawniony do prowadzenia pojazdów mechanicznych na terytorium swego kraju, jednak w interesie bezpieczeństwa ruchu drogowego, w celu oddalenia znaczącego zagrożenia stwarzanego przez tego posiadacza prawa jazdy, państwo członkowskie miejsca zamieszkania jest uprawnione przynajmniej do sprawdzenia jego zdolności do prowadzenia pojazdów w zakresie dotyczącym tych okoliczności, które uprzednio doprowadziły do cofnięcia prawa jazdy w państwie członkowskim miejsca zamieszkania i których bynajmniej nie można uznać za nieistniejące z tego tylko względu, że następnie zostało wydane prawo jazdy w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej?
2)

Czy art. 40 ust. 3 lit. b) rozporządzenia EWG nr 1408/71 i art. 93 ustaw ujednoliconych z dnia 14 lipca 1994 r. w sprawie ubezpieczenia zdrowotnego i świadczeń z tytułu niezdolności do pracy są sprzeczne z art. 18 traktatu WE w zakresie, w jakim w przypadku pracownika mającego miejsce zamieszkania i pracującego w państwie rodzaju A (w niniejszej sprawie w Belgii) i przeprowadzającego się do państwa rodzaju B (w niniejszej sprawie do Wielkiego Księstwa Luksemburga) powodują one dyskryminację pracownika korzystającego z jego prawa do swobodnego przemieszczania się i nie pozwalają przyznać mu w pierwszym roku niezdolności do pracy świadczenia uwzględniającego okres zatrudnienia i okres składkowy w państwie rodzaju A (w Belgii)?
3)

Niezależnie od odpowiedzi na oba powyższe pytanie, czy prawo do odliczenia podatku może przysługiwać w odniesieniu do wydatków poniesionych dla celów sprzedaży akcji, tak jak przysługuje w odniesieniu do ogólnych wydatków?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 79/19

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 15 listopada 2007 r. w sprawie T-71/06 Enercon GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 22 stycznia 2008 r. przez Enercon GmbH

(Sprawa C-20/08 P)

(2008/C 79/33)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Enercon GmbH (przedstawiciele: adwokaci R. Böhm i U. Sander)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie T-71/06,

— uwzględnienie żądań zgłoszonych w postępowaniu w pierwszej instancji,

— ewentualnie — przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Pierwszej Instancji,

— obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi w obu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

W ramach swojego pierwszego zarzutu wnosząca odwołanie twierdzi, że doszło do naruszenia obowiązku uzasadnienia decyzji wynikającego z art. 73 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Zarówno w decyzji Izby Odwoławczej, jak i w zaskarżonym wyroku Sądu Pierwszej Instancji zabrakło ustaleń i wyjaśnień dotyczących kształtów uznawanych przez OHIM lub Sąd Pierwszej Instancji za powszechne na rynku, a także sposobu, w jaki zgłoszony kształt powinien różnić się od kształtów powszechnych na rynku, by móc być uznanym za odróżniający. W braku takich ustaleń i wyjaśnień trudno jest zrozumieć, w jaki sposób OHIM i Sąd Pierwszej Instancji doszły do przekonania, że zgłoszony kształt nie jest odróżniający.

W ramach drugiego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi, że naruszony został art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego z uwagi na ocenę charakteru odróżniającego, która — wobec braku podania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia — mogła być jedynie wynikiem czystego błędu w ustaleniach faktycznych Sądu Pierwszej Instancji. Kwestia ta podlega kontroli Trybunału. Wbrew stanowisku Sądu Pierwszej Instancji wyrażonemu w zaskarżonym wyroku, wnosząca odwołanie twierdzi, że zgłoszony kształt ma odróżniający charakter, ponieważ różni się znacząco od zwykłych kształtów występujących na rynku i nie jest tylko odmianą tych kształtów. Właściwy krąg odbiorców może postrzegać zgłoszony kształt jako wskazanie pochodzenia, niezależnie od sposobu jego wykorzystania i bez dalszej weryfikacji czy głębszego zastanowienia — i rzeczywiście postrzega go w ten sposób.