ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
16

Komisja podzieliła ten punkt widzenia i w dniu 23 marca 2009 r. skierowała do Królestwa Niderlandów wezwanie do usunięcia uchybienia, w którym to wezwaniu zwróciła się do tego państwa członkowskiego o przedstawienie jej uwag w terminie dwóch miesięcy. We wspomnianym piśmie Komisja podniosła, że świadczenie na pokrycie kosztów przejazdów powinno być uważane nie za stypendium studenckie, lecz za pomoc finansową na pokrycie kosztów utrzymania, skutkiem czego owo świadczenie nie wchodzi w zakres odstępstwa przewidzianego w art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38. Komisja nie ograniczyła się ponadto do zarzucenia Królestwu Niderlandów nierównego traktowania tylko studentów studiujących w ramach programu Erasmus, lecz swoje postępowanie rozszerzyła na wszystkich studentów pochodzących z innych państw członkowskich, którzy objęci są zakresem stosowania dyrektywy 2004/38 i którzy część lub całość swoich studiów odbywają w Niderlandach.
5

Artykuł 7 omawianej dyrektywy stanowi: „1. »Przywóz towaru« oznacza: a) wprowadzenie do Wspólnoty towarów, które nie spełniają warunków określonych w art. [23 WE i 24 WE] lub też – w przypadku gdy są objęte przepisami [traktatu EWWiS] – nie znajdują się w swobodnym obrocie; b) wprowadzenie do Wspólnoty towarów z terytoriów państw trzecich, innych niż towary objęte lit. a). 2. Miejscem przywozu towarów jest państwo członkowskie, na którego terytorium znajdują się towary po wprowadzeniu do Wspólnoty. 3. Bez względu na ust. 2, w przypadku gdy towary określone w ust. 1 lit. a) zostają po ich wprowadzeniu do Wspólnoty objęte jednym z uregulowań określonych w art. 16 ust. 1 pkt B lit. a), b), c) i d) regulacją dotyczącą czasowego wwozu przy całkowitym zwolnieniu od opłat przywozowych lub objęte procedurą wysyłkową, miejscem przywozu takich towarów jest państwo członkowskie, na którego terytorium towary te przestają podlegać takim regulacjom. Podobnie w przypadku, gdy towary określone w ust. 1 lit. b) zostają objęte, w momencie wprowadzenia do Wspólnoty, jedną z procedur określonych w art. 33a ust. 1 lit. b) lub c), miejscem przywozu jest państwo członkowskie, na którego terytorium procedura ta się kończy”.
62

W tych okolicznościach – w przypadku takim jak ten będący przedmiotem sporu w postępowaniu głównym – odmowa zwolnienia przez władze krajowe z akcyzy ciężkich olejów opałowych z tego tylko powodu, że osoba wskazana przez uprawnionego prowadzącego skład podatkowy jako ich odbiorca nie ma statusu końcowego podmiotu zużywającego uprawnionego na mocy prawa krajowego do odbierania produktów energetycznych zwolnionych z akcyzy, bez sprawdzenia na podstawie przedstawionych dowodów, czy wymogi merytoryczne konieczne do tego, by te ciężkie oleje opałowe zostały wykorzystane do celów uprawniających do zwolnienia, są spełnione w momencie opuszczenia składu podatkowego przez owe oleje, wykracza poza to, co jest konieczne do zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tych zwolnień i do zapobieżenia oszustwom podatkowym, unikaniu lub nadużyciom (zob. analogicznie wyrok z dnia 27 września 2007 r., Collée, C‑146/05, EU:C:2007:549, pkt 29).
Artykuł 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że organy państwa członkowskiego nie są zobowiązane do uznania nazwiska obywatela tego państwa członkowskiego w przypadku, gdy posiada on także obywatelstwo innego państwa członkowskiego, w którym nabył to swobodnie wybrane nazwisko zawierające kilka elementów tytułów szlacheckich, które są niedopuszczalne na gruncie prawa pierwszego państwa członkowskiego, o ile zostanie wykazane – czego weryfikacja należy do sądu odsyłającego – że taka odmowa uznania nazwiska jest w tym kontekście uzasadniona względami porządku publicznego, ponieważ jest odpowiednia i niezbędna do zagwarantowania poszanowania zasady równości wszystkich obywateli wspomnianego państwa członkowskiego wobec prawa.
34

Do sądu odsyłającego, który ma wyłączną kompetencję do dokładnego rozpatrzenia przedstawionych mu okoliczności faktycznych sprawy, należy zbadanie, czy w odniesieniu do rozpatrywanych w tej sprawie dywidend stosowanie do skarżącego w postępowaniu głównym podatku pobranego u źródła w wysokości 15% przewidzianego przez dwustronną umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania prowadzi do tego, że skarżący ów ostatecznie ponosi większe obciążenie podatkowe w Szwecji niż obciążenie ponoszone przez fundusze emerytalne będące rezydentami w odniesieniu do dywidend o takim samym charakterze (zob. podobnie wyrok z dnia 17 września 2015 r., Miljoen i in., C‑10/14, C‑14/14 i C‑17/14, EU:C:2015:608, pkt 48).
4

Artykuł 4 tego rozporządzenia, zatytułowany „Organizator rozkładów oraz koordynator”, ma następujące brzmienie: „1. Państwo członkowskie odpowiedzialne za […] port lotniczy koordynowany zapewnia wyznaczenie wykwalifikowanej osoby fizycznej lub prawnej jako […] koordynatora portu lotniczego, […] po zasięgnięciu opinii przewoźników lotniczych regularnie korzystających z portu lotniczego, ich reprezentatywnych organizacji oraz organu zarządzającego portu lotniczego oraz komitetu koordynacyjnego, w przypadku gdy taki komitet istnieje. Ten sam […] koordynator może zostać wyznaczony na więcej niż jednym porcie lotniczym. 2. Państwo członkowskie odpowiedzialne za […] port lotniczy koordynowany zapewnia: […] b) niezależność koordynatora w koordynowanym porcie lotniczym poprzez czynnościowe oddzielenie koordynatora od każdej innej zainteresowanej strony. System finansowania działalności koordynatora powinien być taki, aby gwarantował niezależny status koordynatora; c) że koordynator działa zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w sposób neutralny, niedyskryminacyjny i przejrzysty. […] 5. Koordynator jest wyłączną osobą odpowiedzialną za przydział czasów na start lub lądowanie. Przydziela czasy na start lub lądowanie zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia i zapewnia, aby, w nagłym wypadku, czasy na start lub lądowanie mogły zostać również przydzielone poza godzinami pracy. 6. Koordynator monitoruje zgodność operacji przewoźników lotniczych z czasami na start lub lądowanie im przydzielonymi. Te kontrole zgodności są wykonywane we współpracy z organem zarządzającym portu lotniczego oraz z organami kontroli ruchu lotniczego i uwzględniają czas oraz inne stosowne parametry odnoszące się do danego portu lotniczego […]. […] 8. Koordynator, na wniosek i w odpowiednim czasie, udostępnia nieodpłatnie do wglądu zainteresowanym stronom, w szczególności członkom lub obserwatorom komitetu koordynacyjnego, albo w formie pisemnej, albo w każdej innej łatwo dostępnej postaci, następujące informacje: a) historyczne przydziały czasu na start lub lądowanie według linii lotniczych, chronologicznie, w odniesieniu do wszystkich przewoźników w porcie lotniczym; b) wnioskowane przydziały czasu na start lub lądowanie (początkowe wnioski), według przewoźników lotniczych i chronologicznie w odniesieniu do wszystkich przewoźników lotniczych; c) wszystkie przydziały czasu na start lub lądowanie i zaległe wnioski o przydział czasu na start lub lądowanie, wymienione pojedynczo, chronologicznie, według przewoźników lotniczych, w odniesieniu do wszystkich przewoźników lotniczych; d) pozostały dostępny czas na start lub lądowanie; e) wszystkie dane szczegółowe dotyczące kryteriów stosowanych w odniesieniu do przydziału”.
34

Wzorem art. 198 ust. 2 dyrektywy VAT art. 199 ust. 1 lit. d) tej dyrektywy zapewnia państwom członkowskim możliwość wprowadzenia mechanizmu odwrotnego obciążenia również w wypadku dostaw zużytych materiałów, odpadów i złomu wymienionych w załączniku VI do tej dyrektywy. Wśród owych dostaw znajdują się między innymi, w pkt 5 tego załącznika, „dostawy materiałów, o których mowa w niniejszym załączniku po przetworzeniu w formie […] wlewania do wlewek”. Punkt 1 owego załącznika odnosi się w szczególności do „dostaw odpadów żelaznych i nieżelaznych, złomu oraz zużytych materiałów”, jego pkt 2 do „dostaw półproduktów żelaznych i nieżelaznych oraz niektórych powiązanych usług przetwarzania”, pkt 3 do „dostaw pozostałości i innych materiałów przetwarzalnych składających się z metali żelaznych i nieżelaznych, ich stopów”, a pkt 4 do „dostaw […] odpadów żelaznych i nieżelaznych, jak również ścinków, złomu, odpadów”. Tymczasem, jak wynika z postanowienia odsyłającego, duński ustawodawca w okresie wystąpienia okoliczności faktycznych dotyczących postępowania głównego nie skorzystał z przewidzianej w tym drugim przepisie możliwości wprowadzenia mechanizmu odwrotnego obciążenia dla dostaw zużytych materiałów, odpadów i złomu wymienionych w załączniku VI do tej dyrektywy.
28

W tych okolicznościach Curtea de Apel Bacău (sąd apelacyjny Bacău) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnym, z których pierwsze jest właściwe sprawie C‑260/14, a pytania od drugiego do czwartego są zasadniczo identyczne w sprawach C‑260/14 i C‑261/14: „1) Czy nieprzestrzeganie przez instytucję zamawiającą, która korzysta z pomocy z funduszy strukturalnych, przepisów dotyczących udzielania zamówień publicznych w odniesieniu do zamówienia na realizację subwencjonowanego działania o szacunkowej wartości niższej niż próg przewidziany w art. 7 lit. a) dyrektywy 2004/18/WE, stanowi »nieprawidłowość« w rozumieniu art. 1 rozporządzenia nr 2988/95 lub »nieprawidłowość« w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006? 2) Czy art. 98 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie rozporządzenia nr 1083/2006 należy interpretować w ten sposób, że korekty finansowe dokonane przez państwa członkowskie zastosowane do wydatków współfinansowanych z funduszy strukturalnych z powodu nieprzestrzegania przepisów w dziedzinie zamówień publicznych stanowią środki administracyjne w rozumieniu art. 4 rozporządzenia nr 2988/95 czy kary administracyjne w rozumieniu art. 5 lit. c) tego rozporządzenia? 3) W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi, że korekty finansowe dokonane przez państwa członkowskie stanowią kary administracyjne, czy znajduje zastosowanie zasada stosowania z mocą wsteczną mniej surowych przepisów zgodnie z art. 2 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia nr 2988/95? 4) Czy w sytuacji gdy korekty finansowe zostały zastosowane względem wydatków współfinansowanych z funduszy strukturalnych z powodu nieprzestrzegania przepisów w dziedzinie zamówień publicznych, zastosowanie przez państwo członkowskie korekty finansowej na podstawie krajowego aktu normatywnego, który wszedł w życie po wejściu w życie aktu, w którym stwierdza się, iż doszło do naruszenia przepisów w dziedzinie zamówień publicznych – mając również na uwadze zasadę pewności prawa i zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań – jest sprzeczne z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2988/95 w związku z art. 98 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 1083/2006?”.
50

Po trzecie, z decyzji odsyłającej nie wynika, aby usługodawca takiej usługi przyjmował odpowiedzialność w odniesieniu do realizacji przekształceń prawnych i finansowych cechującą istnienie transakcji przelewu lub płatności zwolnionej z podatku VAT w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy VAT, a więc w odniesieniu do szczególnych i istotnych cech procesu przeniesienia środków pieniężnych odbywającego się pomiędzy wystawcami i agentem rozliczeniowym, a następnie od agenta rozliczeniowego na rachunek usługodawcy. W szczególności chociaż usługodawca świadczący usługę przetwarzania płatności za pomocą karty może, jak wskazuje Bookit w swych uwagach na piśmie, zobowiązać się względem nabywcy i ewentualnie podmiotu, na którego rachunek dokonuje sprzedaży, do prawidłowej realizacji tej sprzedaży i dotyczącej jej usługi przetwarzania płatności za pomocą karty, a więc do zadowalającego wykonania tej usługi, odpowiedzialność ta nie oznacza, że rzeczony usługodawca przyjmuje na siebie odpowiedzialność za realizację zmian prawnych i finansowych, jakie mogą cechować zwolnioną z podatku VAT transakcję płatności lub przelewu.
48

Rozporządzenie nr 44/2001 opiera się bowiem na podstawowym założeniu, że co do zasady podmioty prawa są zobowiązane do wykorzystania wszystkich dostępnych środków zaskarżenia przewidzianych w prawie państwa członkowskiego wydania orzeczenia. Z wyjątkiem sytuacji, gdy zaistnieją wyjątkowe okoliczności utrudniające lub uniemożliwiające skorzystanie ze środków zaskarżenia w państwie członkowskim wydania orzeczenia, podmioty prawa są zobowiązane do wyczerpania wszystkich środków zaskarżenia przysługujących im w tym państwie członkowskim, aby uniknąć naruszenia porządku publicznego na wcześniejszym stadium (zob. wyrok z dnia 16 lipca 2015 r., Diageo Brands, C‑681/13, EU:C:2015:471, pkt 64).
17

W następstwie tej decyzji spółki MT Højgaard i Züblin wniosły odwołanie do Klagenævnet for Udbud (komisji odwoławczej ds. zamówień publicznych, Dania), w którym stwierdziły między innymi, że poprzez dopuszczenie spółki Per Aarsleff do udziału w postępowaniu w miejsce grupy Aarsleff i Pihl, mimo że spółka Per Aarsleff nie została wybrana we własnym imieniu w ramach preselekcji, Banedanmark naruszył ustanowione w art. 10 dyrektywy 2004/17 zasady równego traktowania oraz przejrzystości. Spółki MT Højgaard i Züblin wniosły tym samym do Klagenævnet for Udbud (komisji odwoławczej ds. zamówień publicznych) o uchylenie decyzji w sprawie udzielenia zamówienia spółce Per Aarsleff oraz o nakazanie zawieszenia wykonania tej decyzji.
1)

Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. należy interpretować w ten sposób, że do pozycji CN 2208 należy zaklasyfikować napój tego rodzaju jak Ferm Fruit, uzyskany w wyniku fermentacji koncentratu jabłkowego, przeznaczony do konsumpcji bez rozcieńczania lub jako składnik bazowy innych napojów, o neutralnym kolorze, zapachu i smaku poprzez oczyszczenie, w szczególności ultrafiltrację, o zawartości alkoholu wynoszącej 16% obj. bez dodania alkoholu destylowanego.
6

Paragraf 21a Wasserrechtsgesetz (ustawy – prawo wodne), w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie (zwanej dalej „WRG”), stanowi, co następuje: „1) Jeżeli po udzieleniu pozwolenia okaże się, w szczególności przy uwzględnieniu wyników inwentaryzacji (§ 55d), że interesy społeczne (§ 105) nie są wystarczająco chronione pomimo zachowania warunków i reguł zawartych w decyzji o udzieleniu pozwolenia lub w innych przepisach, organ jest zobowiązany, z zastrzeżeniem § 52 ust. 2 zdanie drugie, nałożyć inne lub dodatkowe wymogi, które zgodnie z aktualnym stanem wiedzy technicznej (§ 12a) są niezbędne do osiągnięcia tej ochrony, ustalić cele w zakresie dostosowania się i zażądać przedłożenia odpowiedniej dokumentacji przedsięwzięcia dotyczącej dostosowania, ograniczyć tymczasowo lub na stałe rodzaj i zakres wykorzystania wody albo tymczasowo lub na stałe zakazać wykorzystania wody. 2) Organ wyznacza odpowiednie terminy na wypełnienie nałożonych warunków, o których mowa w ust. 1, oraz na zaplanowanie koniecznych działań dostosowawczych i przedłożenie odnoszącej się do tego dokumentacji przedsięwzięcia; w odniesieniu do niezbędnej treści dokumentacji przedsięwzięcia stosuje się § 103. Terminy te należy przedłużyć, jeżeli zobowiązany wykaże, że nie ma możliwości zachowania terminu bez własnego zawinienia. Wniosek o przedłużenie terminu wniesiony w odpowiednim czasie wstrzymuje upływ terminu. W wypadku bezskutecznego upływu terminu § 27 ust. 4 stosuje się odpowiednio. 3) Organ nie może nałożyć środków, o których mowa w ust. 1, jeżeli są one nieproporcjonalne. Obowiązują przy tym następujące zasady: a) nakład związany z realizacją tych środków nie może być nieproporcjonalny do założonego efektu, przy czym należy uwzględnić w szczególności rodzaj, ilość i niebezpieczeństwo skutków i negatywnych oddziaływań wynikających z korzystania z wody oraz okres korzystania, rentowność i szczegóły techniczne korzystania z wody; b) w razie ingerencji w istniejące prawa należy wybrać za każdym razem tylko najłagodniejszy środek, który jeszcze prowadzi do celu; c) różne ingerencje mogą zostać dopuszczone kolejno po sobie. […] 4) Jeżeli istnieje zatwierdzony plan naprawczy (§ 92) lub program naprawczy (§ 33d), to środki, o których mowa w ust. 1, nie mogą wykraczać poza ten plan lub program. 5) Ustępy 1–4 stosują się odpowiednio do pozostałych instalacji oraz pozwoleń w rozumieniu niniejszej ustawy federalnej”.
12

W dniu 27 października 2008 r. spółka Sanofi-Aventis Deutschland złożyła przeciwko Genentechowi i spółce Biogen Idec Inc do United States District Court for the Eastern District of Texas (federalnego sądu okręgu wschodniego stanu Teksas, Stany Zjednoczone) powództwo o naruszenie patentów objętych licencją. W tym samym dniu Genetech i Biogen Idec wniosły do United States District Court for the Northern District of California (federalnego sądu okręgu północnego Kalifornii, Stany Zjednoczone) o unieważnienie tych patentów. Obie te sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania przed tym drugim sądem, który orzeczeniem z dnia 11 marca 2011 r. oddalił przedstawione żądania.
17

Spółka Citroën Commerce w wydaniu dziennika Nürnberger Nachrichten z dnia 30 marca 2011 r. zamieściła reklamę dotyczącą pojazdu samochodowego marki Citroën, która zawierała następujące sformułowania: „na przykład Citroën C4 VTI 120 Exclusive: 21800 [EUR]1” i „maksymalna obniżka ceny 6170 [EUR]1”. Indeks górny „1” odsyłał do następujących informacji znajdujących się w dolnej części tej reklamy: „cena plus 790 [EUR] koszty przemieszczenia. Oferta skierowana do osób fizycznych obowiązująca na wszystkie modele Citroëna C4 […] zamówione do dnia 10 kwietnia 2011 r. […]”. Łączna cena, obejmująca te koszty przemieszczenia pojazdu od producenta do sprzedawcy (Überführungskosten), którą to cenę klient powinien uiścić w celu nabycia takiego pojazdu, nie została w opisanej reklamie podana.
Czy prawo Unii (art. 267 akapit drugi TFUE w związku z art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem, art. 47 i 48 karty […] i w związku z innymi mającymi zastosowanie przepisami) zostanie naruszone, jeżeli sąd, który przedstawił wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, po otrzymaniu orzeczenia wydanego w trybie prejudycjalnym będzie nadal rozpoznawał sprawę – bez wyłączenia się składu orzekającego ze sprawy – i wyda orzeczenie co do istoty? Podstawę tego wyłączenia stanowi wyrażenie przez tutejszy sąd wstępnego stanowiska co do istoty sprawy we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym (a mianowicie sąd przyjął, że miały miejsce określone okoliczności faktyczne oraz że w odniesieniu do tych okoliczności faktycznych stosuje się określoną normę prawną)?

Pytanie przedstawia się z założeniem, że przy ustalaniu okoliczności faktycznych oraz prawa właściwego – w celu przedstawienia wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – zachowano wszystkie prawne wymogi proceduralne odnoszące się do ochrony prawa stron do wskazywania dowodów oraz ich prawa do występowania przed sądem.
61

W tych okolicznościach należy stwierdzić, że opisany system zwrotu kwot pobranych z naruszeniem prawa Unii oraz należnych od nich odsetek, których łączna kwota została ustalona w wykonalnym orzeczeniu sądowym, traktowany jako całość, stwarza dla jednostki sytuację wydłużonej w czasie niepewności co do chwili, w której otrzyma ona całkowity zwrot kwoty nienależnie pobranego podatku, przy czym nie dysponuje ona środkami pozwalającymi na przymuszenie właściwego organu administracji publicznej do wywiązania się z ciążącego na nim zobowiązania, jeśli nie wykonuje on go dobrowolnie, czy to z powodów związanych z brakiem funduszy, czy też z innych względów.
8

KWUS została włączona do prawa Unii przez Protokół (nr 2) włączający dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączony do traktatu UE w wersji poprzedzającej traktat z Lizbony oraz do traktatu WE traktatem z Amsterdamu (Dz.U. 1997, C 340, s. 93) jako „dorobek Schengen”, określony w załączniku do tego protokołu. Protokół ten upoważnił 13 państw członkowskich do ustanowienia między sobą wzmocnionej współpracy w dziedzinach objętych zakresem stosowania przepisów dorobku Schengen.
4

Motywy 8, 15, 23, 44 i 45 dyrektywy 2009/29 mają następujące brzmienie: „(8) Doświadczenia zgromadzone w trakcie pierwszego okresu handlu uprawnieniami do emisji pokazują wprawdzie potencjał systemu wspólnotowego, a sfinalizowanie krajowych planów rozdziału uprawnień na drugi okres handlu uprawnieniami do emisji doprowadzi do znaczącego zmniejszenia emisji do roku 2012, jednak przeprowadzony w 2007 r. przegląd potwierdził, że niezbędny jest bardziej zharmonizowany system handlu uprawnieniami do emisji w celu lepszego wykorzystania jego zalet, uniknięcia zakłóceń na rynku wewnętrznym oraz ułatwienia powiązania go z innymi systemami handlu uprawnieniami do emisji. […] (15) Dodatkowe wysiłki, które [jakie] ma podjąć gospodarka wspólnotowa, wymagają między innymi, aby zmieniony system wspólnotowy funkcjonował w sposób możliwie najbardziej efektywny ekonomicznie i na podstawie w pełni zharmonizowanych w obrębie Wspólnoty warunków przydziału. Podstawową zasadą przydziału powinna być zatem sprzedaż na aukcji, ponieważ jest to najprostszy system, uważany również powszechnie za najbardziej efektywny ekonomicznie. Rozwiązanie to powinno także wyeliminować nadzwyczajne zyski oraz zapewnić nowym instalacjom oraz gospodarkom o wyższym niż przeciętne tempie rozwoju takie same warunki konkurencji jak w przypadku istniejących instalacji. […] (23) Przejściowy przydział bezpłatnych uprawnień dla instalacji powinien zostać ustanowiony na podstawie zharmonizowanych w całej Wspólnocie zasad (»wskaźników ex ante«), aby zminimalizować zakłócenia konkurencji we Wspólnocie. Zasady te powinny uwzględniać technologie charakteryzujące się najniższymi emisjami gazów cieplarnianych i najniższym zużyciem energii, substytuty, alternatywne procesy produkcyjne, wykorzystanie biomasy i odnawialnych źródeł energii oraz wychwytywanie i składowanie CO2. Żadne takie zasady nie powinny stanowić zachęty do zwiększania emisji oraz powinny zapewnić, aby coraz większy udział procentowy tych uprawnień był sprzedawany na aukcji. Przydziały uprawnień muszą zostać ustalone przed rozpoczęciem okresu handlu, tak by umożliwić właściwe funkcjonowanie rynku […]. […] (44) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [(Dz.U. 1999, L 184, s. 23)]. (45) W szczególności Komisji należy przyznać uprawnienia do przyjęcia środków dotyczących harmonizacji zasad określania […] tymczasowego przydziału uprawnień w całej Wspólnocie […]. Ponieważ środki te mają zasięg ogólny i mają na celu zmianę elementów innych niż istotne dyrektywy 2003/87/WE między innymi poprzez uzupełnienie jej nowymi elementami innymi niż istotne, środki te muszą zostać przyjęte zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, określoną w art. 5a decyzji [1999/468]”.
87

Ponieważ łączna wartość dziennej stawki służącej ustaleniu ryczałtu w dniu 16 października 2014 r. przekracza minimalną stawkę ryczałtu ustaloną dla Republiki Portugalskiej, Komisja proponuje zatem Trybunałowi, by zobowiązał Republikę Portugalską do zapłaty dziennej stawki służącej ustaleniu ryczałtu, czyli 2244 EUR dziennie od dnia ogłoszenia wyroku z dnia 7 maja 2009 r., Komisja/Portugalia (C‑530/07, EU:C:2009:292) do dnia ogłoszenia niniejszego wyroku albo do dnia, w którym to państwo członkowskie w pełni wykona wyrok z dnia 7 maja 2009 r., Komisja/Portugalia (C‑530/07, EU:C:2009:292), jeśli wykonanie to nastąpi wcześniej.