ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
24

Ponieważ termin „środki wykonawcze” nie jest w traktatach zdefiniowany, logiczne mogłoby się zdawać, że należy go rozumieć w sposób dosłowny, czyli uznać, że odnosi się on do wszystkich aktów prawnych niezbędnych do wykonania innego aktu prawnego. Dosłowne znaczenie tego terminu byłoby równoważne z tym, które przyjął rzecznik generalny F.G. Jacobs w pkt 43 opinii w sprawie C-50/00 P Unión de Pequeños Agricultores przeciwko Radzie, Rec. s. I-6677, w której wydano wyrok z dnia 25 lipca 2002 r., w celu zasygnalizowania możliwej luki w systemie sądowniczym Unii. Zdaniem Komisji z dokumentów dotyczących prac europejskiego konwentu, któremu powierzono opracowanie traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy (Dz.U. 2004, C 310, s. 1), wynika, że w chwili opracowywania postanowienia, które następnie stało się ostatnim członem zdania art. 263 akapit czwarty TFUE, intencją konstytuanty było zaradzenie tej możliwej luce w systemie sądowniczym Unii Europejskiej. Komisja uważa, że złagodzenie warunków dotyczących legitymacji procesowej spełniało dążenie do tego, by jednostkom przysługiwał bezpośredni środek zaskarżenia przeciwko aktom o charakterze generalnym, ograniczając go jednak do sytuacji, w których jednostki te nie mają możliwości zakwestionowania ważności środka wykonawczego.
16

Zgodnie z art. 31 CMR: „1. We wszystkich sporach, które wynikają z przewozów podlegających niniejszej konwencji, powód może wnosić sprawę do sądów umawiających się krajów, określonych przez strony w drodze wspólnego porozumienia, a ponadto do sądów kraju, na którego obszarze: a) pozwany ma stałe miejsce zamieszkania, główną siedzibę lub filię albo agencję, za której pośrednictwem zawarto umowę o przewóz; albo b) znajduje się miejsce przejęcia towaru do przewozu lub miejsce jego dostawy, i nie może wnosić sprawy do innych sądów. 2. Kiedy w sporze, przewidzianym w ustępie 1 niniejszego artykułu, sprawa toczy się przed sądem właściwym według tego ustępu albo kiedy w takim sporze został ogłoszony wyrok przez taki sąd, nie można wszcząć żadnej nowej sprawy z tej samej przyczyny między tymi samymi stronami, chyba że orzeczenie sądu, przed którym pierwsza sprawa została wszczęta, byłoby niewykonalne w kraju, gdzie wszczęto nową sprawę. 3. Kiedy w sporze, przewidzianym w ustępie 1 niniejszego artykułu, wyrok wydany przez sąd jednego umawiającego się kraju stał się wykonalny w tym kraju, staje się on również wykonalny w każdym z innych umawiających się krajów natychmiast po dopełnieniu formalności wymaganych w zainteresowanym kraju. Formalności te nie mogą obejmować rewizji sprawy. 4. Postanowienia ustępu 3 niniejszego artykułu stosuje się do wyroków wydanych w obecności stron, do wyroków zaocznych i do ugód sądowych, lecz nie stosuje się ich ani do wyroków o wykonalności tylko tymczasowej, ani do wyroków, które oprócz kosztów procesu zasądzają od powoda odszkodowanie wskutek całkowitego lub częściowego oddalenia jego powództwa. [...]”.
74

Poprzez pytanie trzecie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy kodeks wizowy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi regulacji państwa członkowskiego, takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który przewiduje, iż w razie spełnienia warunków wydania przewidzianych przez ten kodeks właściwym organom przysługuje uprawnienie do wydania wizy jednolitej ubiegającej się o nią osobie, przy czym nie uściśla, że mają one obowiązek wydania tej wizy.
37

W świetle owego celu pojęcie „wtórnego wykorzystania” w rozumieniu art. 7 dyrektywy 96/9 należy interpretować jako odnoszące się do wszystkich czynności polegających na publicznym udostępnieniu, bez zgody podmiotu, który sporządził bazę danych, rezultatów dokonanej przez niego inwestycji, pozbawiając go w ten sposób dochodów mających pozwolić mu na amortyzację kosztów tej inwestycji (zob. ww. wyrok w sprawie The British Horseracing Board i in., pkt 51). Wskazane pojęcie odnosi się zatem do każdej czynności dokonanej bez upoważnienia, polegającej na publicznym rozpowszechnieniu całości lub części zawartości chronionej bazy danych (zob. ww. wyrok w sprawie The British Horseracing Board i in., pkt 67; wyrok z dnia 5 marca 2009 r. w sprawie C-545/07 Apis-Hristovich, Zb.Orz. s. I-1627, pkt 49; a także ww. wyrok z dnia 18 października 2012 r. w sprawie Football Dataco, pkt 20). Charakter i forma metody, jaką się posłużono, są w tym zakresie pozbawione znaczenia (ww. wyrok z dnia 18 października 2012 r. w sprawie Football Dataco i in., pkt 20).
18

W tych okolicznościach Gerechtshof 's-Hertogenbosch postanowił zawiesić postępowanie i przedłożyć Trybunałowi następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy w celu udzielenia odpowiedzi na pytanie w ramach art. 110 TFUE, dotyczącego tego, czy kwota opłaty należnej w 2010 r. przy rejestracji [pojazdu w niniejszej sprawie] przekracza (lub nie) kwotę rezydualną opłaty zawartej w wartości podobnych używanych pojazdów zarejestrowanych już na terytorium kraju, za podobne w celu ustalenia kwoty rezydualnej należy uznać: — podobny [pojazd] zarejestrowany jako nowy pojazd w trakcie pierwszego roku po dopuszczeniu do ruchu [spornego pojazdu] (2006 r.), czy — również inne [pojazdy] dostępne na rynku używanych pojazdów w 2010 r., które, podobnie jak [sporny samochód], zostały dopuszczone do ruchu w dniu 30 maja 2006 r. i są porównywalne, lecz zostały one (przywiezione) i zarejestrowane jako pojazdy używane po dniu 30 maja 2006 r. (po dniu 30 maja 2006 r. do końca 2009 r.), lub też — również inne [pojazdy] dostępne na rynku używanych pojazdów w 2010 r., które w przeciwieństwie do [spornego pojazdu] zostały po raz pierwszy dopuszczone do ruchu po dniu 30 maja 2006 r., jednakże są do niego porównywalne i zostały przywiezione i zarejestrowane jako nowe pojazdy lub pojazdy używane po dniu 30 maja 2006 r. (po dniu 30 maja 2006 r. do końca 2009 r.)? 2) Czy w celu udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy art. 110 TFUE sprzeciwia się poborowi opłaty BPM przy okazji rejestracji [pojazdu w niniejszej sprawie] w 2010 r., w zakresie, w jakim opłata ta jest obliczana na podstawie emisji CO2[…], owa część opłaty powinna zostać uznana za nową opłatę, którą należy odróżnić od opłaty BPM istniejącej do dnia 1 lutego 2008 r., która zależy jedynie od katalogowej ceny netto, w taki sposób, że ponieważ opłata jest obliczana na podstawie emisji CO2, porównanie z podobnymi używanymi pojazdami zarejestrowanymi przed 1 stycznia 2010 r. nie ma znaczenia? 3) Jeżeli uzna się, że nie ma nowej opłaty w rozumieniu [drugiego] pytania: czy okoliczność, że [pojazdy] porównywalne [do spornego pojazdu], dopuszczone do ruchu po raz pierwszy przed dniem 1 lutego 2008 r., przywiezione i zarejestrowane jako pojazdy używane w okresie od dnia 1 lutego 2008 r. do dnia 31 grudnia 2009 r., nie zostały poddane opłacie obliczonej na podstawie emisji CO2 […], podczas gdy owa opłata obliczona na podstawie emisji CO2 została pobrana przy rejestracji w ww. okresie od pojazdów dopuszczonych po raz pierwszy do obrotu po 1 lutego 2008 r., które są porównywalne [do spornego pojazdu], sprzeciwia się na podstawie art. 110 TFUE poborowi opłaty BPM przy okazji rejestracji [spornego pojazdu] w 2010 r., w zakresie, w jakim opłata ta jest obliczana na podstawie emisji CO2 […]?”.
21

Zdaniem sądu odsyłającego problem wykładni art. 6 ust. 1 dyrektywy 2005/29 wynika z rozbieżności między wersjami językowymi tego przepisu. Wersja w języku włoskim (która używa wyrażenia „e in ogni caso”) i wersja w języku niemieckim (która stosuje wyrażenie „und […] in jedem Fall”) wydają odnosić się do ogólnego przepisu, na mocy którego sam fakt, że praktyka handlowa może wpłynąć na decyzję konsumenta dotyczącą transakcji, wystarcza do uznania jej za wprowadzającą w błąd. Natomiast wersja w języku angielskim (zawierająca wyrażenie „and in either case”) i wersja w języku francuskim („et dans un cas comme dans l’autre”) prowadziłyby do uznania, że wprowadzająca w błąd praktyka handlowa może występować wyłącznie, gdy spełnione są, po pierwsze, dwie alternatywne przesłanki wymienione w pierwszej części wprowadzającego zdania tego artykułu, a po drugie, przesłanka, zgodnie z którą praktyka handlowa powinna móc wpłynąć na decyzję konsumenta dotyczącą transakcji.
17

W tych okolicznościach Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Przy stosowaniu bezwzględnie wiążących przepisów art. 134 [dyrektywy 2006/112] do przepisów art. 132 ust. 1 lit. m), w okolicznościach, w których podmiot uznany za organizację nienastawioną na osiąganie zysku świadczy usługi polegające na przyznaniu prawa do gry w golfa, jakie usługi, jeśli w ogóle, stanowią »transakcje zwolnione«? 2) Czy uprawnione jest ograniczenie zwolnienia przewidzianego na podstawie art. 132 ust. 1 lit. m) [dyrektywy 2006/112] w zależności od tego, czy usługi polegające na przyznaniu prawa do gry w golfa są świadczone na rzecz członka organizacji nienastawionej na osiąganie zysku? 3) Czy przepisy art. 134 [dyrektywy 2006/112] należy interpretować jako ograniczające zwolnienie jedynie do usług »ściśle związanych« (w sensie: ubocznych) z »transakcjami zwolnionymi«, czy też do jakiejkolwiek usługi wchodzącej w zakres art. 132 ust. 1 lit. m) [owej dyrektywy]? 4 W przypadku gdy organizacja nienastawiona na osiąganie zysku, zgodnie z jej publicznie ogłoszonymi celami regularnie i w sposób stały zezwala osobom niebędącym jej członkami na grę w golfa, jaką wykładnię należy nadać pojęciu »główn[ego] cel[u]« pobierania opłat od osób niebędących członkami? 5) Dla celów art. 134 lit. b) [dyrektywy 2006/112] względem czego »dodatkow[y] doch[ód]« musi mieć charakter dodatkowy? 6) Jeśli dochodu uzyskanego z udostępnienia obiektów sportowych osobom niebędącym członkami [klubu] nie należy traktować jako »dodatkowego dochodu« dla celów art. 134 lit. b) [dyrektywy 2006/112], to czy art. 133 [akapit pierwszy] lit. d) [tejże dyrektywy] zezwala państwu członkowskiemu na wyłączenie takiego dochodu ze zwolnienia, jeśli zwolnienie może powodować zakłócenie konkurencji na niekorzyść przedsiębiorstw komercyjnych podlegających podatkowi VAT, przy jednoczesnym zachowaniu zwolnienia dochodu pochodzącego z przyznania członkostwa członkom tych samych organizacji nienastawionych na osiąganie zysku, jeśli same składki członkowskie są w stanie doprowadzić do przynajmniej pewnego zakłócenia konkurencji? 7) W szczególności – czy konieczne jest, aby każda z przesłanek wdrożonych na podstawie art. 133 [akapit pierwszy] lit. d) [dyrektywy 2006/112] znajdowała zastosowanie do wszystkich usług świadczonych przez organizacje nienastawione na osiągnięcie zysku, które w przeciwnym razie byłyby objęte zakresem zwolnienia, czy też dopuszczalne jest wprowadzenie częściowego ograniczenia, tj. wprowadzenie zwolnienia z tytułu udzielenia prawa do gry w golfa członkom, ale nie osobom niebędącym członkami, gdy zarówno usługi na rzecz członków, jak i osób niebędących członkami znajdują się w konkurencji z działalnością przedsiębiorstw komercyjnych? 8) Jaka jest różnica, jeśli w ogóle występuje, w zakresie przesłanek pomiędzy art. 133 [akapit pierwszy] lit. d) [dyrektywy 2006/112], który wymaga możliwych »zakłóceń konkurencji«, a art. 134 lit. b) [tejże dyrektywy], który przewiduje jedynie występowanie bezpośredniej konkurencji?”.
16

W tych okolicznościach tribunal de commerce de Verviers postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 2 rozporządzenia [...], ewentualnie w związku z art. 5 pkt 1 lit. a) bądź b), należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on [stoi on na przeszkodzie] przepisowi jurysdykcyjnemu – takiemu, jaki jest zawarty w art. 4 ustawy belgijskiej z dnia 27 lipca 1961 r. – który przewiduje jurysdykcję sądów belgijskich, gdy wyłączny dystrybutor ma siedzibę na terytorium Belgii i gdy uprawnienie do sprzedaży wyłącznej wywiera całość lub część skutków na tymże terytorium, niezależnie od miejsca siedziby udzielającego prawa do sprzedaży wyłącznej, gdy ten jest pozwanym? 2) Czy art. 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia [...] należy interpretować w ten sposób, że stosuje się on do umowy na sprzedaż wyłączną rzeczy ruchomych, na mocy której strona kupuje towary u drugiej strony w celu ich odsprzedaży na terytorium innego państwa członkowskiego? 3) W razie odpowiedzi przeczącej na to pytanie, czy art. 5 pkt 1 lit. b) rozporządzenia [...] należy interpretować w ten sposób, że dotyczy on umowy na sprzedaż wyłączną – takiej jak ta, która jest przedmiotem sporu między stronami? 4) W razie odpowiedzi przeczącej na dwa poprzednie pytania, czy sporne zobowiązanie w przypadku rozwiązania umowy na sprzedaż wyłączną to zobowiązanie sprzedawcy udzielającego prawa do sprzedaży wyłącznej czy kupującego-dystrybutora?”.
16

Wobec powziętych wątpliwości co do wykładni przepisów prawa Unii powołanych w sporze w postępowaniu głównym Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 4 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 lit. c) ppkt (i) [dyrektywy 93/38], jak również pozostałe przepisy [tej dyrektywy] lub właściwe ogólne zasady prawa wspólnotowego mogą być interpretowane w ten sposób, że tworzą one obowiązki wobec podmiotów posiadających koncesję na świadczenie usług publicznych – w szczególności wobec podmiotu objętego art. 2 ust. 1 lit. b) [dyrektywy 93/38] – jeżeli dyrektywa ta nie została transponowana do prawa krajowego przez państwo portugalskie, [a] brak przestrzegania owych obowiązków może zostać podniesiony przeciwko owemu podmiotowi będącemu koncesjonariuszem przez samo państwo portugalskie, za pomocą decyzji ministerstw tego państwa?”.
14

Układem z dnia 10 lipca 2008 r., wprowadzającym zmiany do art. 20, 22 i 34 krajowego porozumienia zbiorowego Crédit agricole, prawo do tych świadczeń i dodatków zostało rozszerzone na osoby zawierające PACS. Francuskie stowarzyszenie banków i związków zawodowych zawarły również w dniu 27 września 2010 r. protokół uzupełniający do krajowego porozumienia zbiorowego tego banku z dnia 10 stycznia 2000 r. celem rozszerzenia prawa do urlopów okolicznościowych z tytułu wydarzeń rodzinnych na pracowników zawierających PACS. Zarządzeniem ministra pracy, zatrudnienia i zdrowia z dnia 23 grudnia 2010 r. przepisy tego protokołu zostały rozszerzone na cały sektor bankowy.
36

Stosowanie takiego przepisu może być dopuszczone jedynie wtedy, gdy realizuje on jeden z podlegających ochronie celów określonych w traktacie lub jest uzasadniony nadrzędnymi wymogami interesu ogólnego. W takim przypadku konieczne jest także, by jego stosowanie było właściwe dla zapewnienia realizacji rozpatrywanego celu i nie wykraczało poza to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia (zob. podobnie w szczególności ww. wyroki: w sprawie Kranemann, pkt 33; w sprawie Olympique Lyonnais, pkt 38).
19

W tych okolicznościach Kúria postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 15 [szóstej dyrektywy] i art. 146 [dyrektywy 2006/112] można interpretować w ten sposób, że transport poza terytorium wspólnotowe towarów przeznaczonych na eksport musi nastąpić w określonym terminie po to, by można go było zakwalifikować jako zwolnioną z podatku transakcję dostawy towarów na eksport? 2) Czy przy odpowiedzi na pierwsze pytanie mają znaczenie: klauzule obowiązujące w handlu międzynarodowym; okoliczność, że sprzedawca, nabywca lub przewoźnik działali w dobrej lub złej wierze, z należytą starannością lub ewentualnie w sposób zawiniony; okres deklaracji lub okoliczność, że przewóz towarów nastąpił faktycznie z przekroczeniem terminu, lecz w terminie do naliczenia podatku? 3) Czy ustanowienie w uregulowaniach państwa członkowskiego wymogów dodatkowych w stosunku do wymogów ustanowionych w [wymienionych] dyrektywach oraz uzależnienie uznania eksportu za zwolniony z podatku od spełnienia obiektywnych i łącznych przesłanek, które nie są przewidziane w dyrektywach, jest zgodne z zasadami neutralności podatkowej, pewności prawa i proporcjonalności? 4) Czy art. 15 [szóstej dyrektywy] oraz art. 131 i 273 [dyrektywy 2006/112] można interpretować w ten sposób, że w celu zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania, nadużyciom podatkowym i unikaniu opodatkowania oraz prawidłowego naliczania i poboru podatku państwo członkowskie może uzależnić zwolnienia w eksporcie od spełnienia przesłanek takich jak te określone w art. 11 ust. 1 [dawnej ustawy o podatku VAT] oraz w art. 98 ust. 1 [nowej ustawy o podatku VAT]? 5) Czy zmiana kwalifikacji zwolnionego z podatku eksportu i wymaganie od podatnika uiszczenia podatku przez organ podatkowy ze względu na to, że nie zostały spełnione przesłanki, które nie są zawarte w art. 15 [szóstej dyrektywy] i art. 146 [dyrektywy 2006/112], jest zgodne z podstawowymi zasadami prawa Unii oraz z przepisami [tych] dyrektyw? Jeżeli odpowiedź jest twierdząca, to w jakich okolicznościach jest to możliwe?”.
38

Co się tyczy na wstępie art. 5 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2001/29, należy zauważyć, że jak wynika z brzmienia tego przepisu, ogranicza się on do ustanowienia wyjątku lub ograniczenia wobec prawa do zwielokrotniania, przewidzianego w art. 2 tej dyrektywy. Nie ustanawia on zatem wyjątku lub ograniczenia w stosunku do przewidzianego w art. 3 ust. 1 wspomnianej dyrektywy wyłącznego prawa autorów do zezwalania na każde publiczne udostępnienie ich utworów lub do zakazania takiego udostępniania.
50

W konsekwencji, i jak słusznie zaznacza Komisja, uwaga 1 do działu 25 CN interpretowana w świetle not wyjaśniających do HS dotyczących pozycji 3802 wyklucza, aby produkty poddane obróbce zmieniającej ich strukturę powierzchniową były klasyfikowane do pozycji taryfowej CN 2508, z uwagi na co należy klasyfikować je do pozycji taryfowej CN 3802.
8

Powodowie w postępowaniu głównym, dziennikarze, napisali artykuły prasowe, które zostały opublikowane z jednej strony w dzienniku Göteborgs-Posten, a z drugiej strony na stronie internetowej tej gazety. Retriever Sverige prowadzi stronę internetową udostępniającą jego klientom, stosownie do ich potrzeb, listę linków, na które można kliknąć, umożliwiających dostęp do artykułów opublikowanych przez inne strony internetowe. Dla stron bezsporne jest, że artykuły te były ogólnie dostępne na stronie internetowej dziennika Göteborgs-Posten. Zdaniem powodów w postępowaniu głównym gdy klient kliknie na jeden z tych linków, nie odnosi wrażenia, by przemieszczał się na inną stronę internetową w celu uzyskania dostępu do interesującego go utworu. Natomiast zdaniem Retriever Sverige dla klienta jest oczywiste, że gdy klika na jeden z tych linków, zostaje odesłany do innej strony internetowej.
88

Uwagi te powinny zostać uwzględnione do celów dokonania wykładni art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie i art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001. Gdyby bowiem osoby inne niż uprawnione do dostępu do akt na podstawie rozporządzeń nr 1/2003 i nr 773/2004 lub osoby, które – co do zasady dysponując tym prawem – nie skorzystały z niego lub którym go odmówiono, mogły uzyskać dostęp do dokumentów na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001, system dostępu do akt ustanowiony rozporządzeniami nr 1/2003 i nr 773/2004 zostałby podważony (zob. analogicznie ww. wyroki: w sprawie Komisja przeciwko Technische Glaswerke Ilmenau, pkt 58; w sprawach połączonych Szwecja i in. przeciwko API i Komisji, pkt 100; w sprawie Komisja przeciwko Éditions Odile Jacob, pkt 122; w sprawie Komisja przeciwko Agrofert Holding, pkt 63; a także w sprawie LPN i Finlandia przeciwko Komisji, pkt 58).
26

Zdaniem sądu odsyłającego bezsporne jest, że omawiany towar pochodzi z Egiptu. Jedyną kwestią budzącą jego zdaniem wątpliwości jest to, czy zastępcze świadectwo przewozowe przedstawione przez spółkę Helm Düngemittel może wykazać preferencyjne pochodzenie części towaru przywiezionej do Niemiec w rozumieniu protokołu 4. Sąd odsyłający jest zdania, że na podstawie art. 20 tego protokołu zastępcze świadectwo przewozowe wystawia się tylko wtedy, gdy dany towar znajduje się pod kontrolą urzędu celnego państwa członkowskiego, które wydaje to świadectwo, aby urząd ów mógł skontrolować, czy dany towar odpowiada towarowi określonemu w oryginalnym świadectwie pochodzenia. Ze względu na to, że sporny towar znajdował się już w swobodnym obrocie w chwili wydania zastępczego świadectwa przewozowego, nie może to mieć miejsca w niniejszej sprawie. Z orzecznictwa Trybunału wynika jednak, że istnieją wyjątki od zasady stanowiącej, iż przyznanie preferencji zakłada przedłożenie pozostającego w mocy dowodu preferencyjnego pochodzenia. Sąd odsyłający podkreśla w tym względzie, że w tym wypadku odmowa uznania zastępczego świadectwa jako dowodu pochodzenia opiera się na względach czysto formalnych.
22

Co prawda zastosowanie kilku przepisów rozporządzenia zakłada istnienie elementów związanych z terytorium bądź porządkiem prawnym co najmniej dwóch państw członkowskich, jak ma to miejsce w przypadku art. 5 ust. 1 rozporządzenia, którzy przewiduje zasadę dotyczącą praw rzeczowych wierzycieli lub osób trzecich na składnikach majątku dłużnika, które w chwili wszczęcia postępowania znajdują się na terytorium „innego państwa członkowskiego”, czy też przepisów rozdziału III rozporządzenia dotyczącego wtórnych postępowań upadłościowych, które mają zastosowanie jedynie do wtórnych postępowań upadłościowych wszczętych w innym państwie członkowskim.
10

W tym względzie należy przypomnieć, że chociaż przepisy krajowe, takie jak przepisy będące przedmiotem postępowania głównego – które mają zastosowanie bez rozróżnienia do obywateli austriackich i do obywateli innych państw członkowskich – mogą w myśl ogólnej zasady podlegać zakresowi postanowień dotyczących zagwarantowanych w traktacie swobód podstawowych, wyłącznie jeżeli mają one zastosowanie do sytuacji mających związek z obrotem handlowym pomiędzy państwami członkowskimi, nie można wcale wykluczyć, że obywatele zamieszkali w innych niż Republika Austrii państwach członkowskich byli lub są zainteresowani prowadzeniem aptek w tym ostatnim państwie członkowskim (zob. podobnie wyrok z dnia 5 grudnia 2013 r. w sprawach połączonych od C‑159/12 do C‑161/12 Venturini i in., pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo).
18

Jednakże informacje dostarczone w postanowieniu odsyłającym wykazują oczywisty związek z przedmiotem postępowania głównego i pozwalają, jak wynika to z pkt 12–15 niniejszego wyroku, na ustalenie zakresu pytania prejudycjalnego i kontekstu, w którym zostało ono zadane. Ponadto postanowienie to, które podsumowuje argumentację strony skarżącej w postępowaniu głównym co do wykładni prawa Unii i wyraża wątpliwości co do prawidłowości tej wykładni, dostatecznie wskazuje powody, dla których sąd odsyłający ocenił, że wykładnia prawa Unii jest niezbędna do wydania przez niego wyroku.