ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
21

Komisja kwestionuje istnienie takiego naruszenia, twierdząc, iż dodatkowe wezwanie do usunięcia uchybienia skierowane do Republiki Włoskiej miało na celu dodanie nowych zarzutów lub zmianę treści tych, które zostały wcześniej podniesione. Chcąc sprecyzować treść wezwania do usunięcia uchybienia i uzupełnić analizę odpowiedzi władz krajowych, Komisja kieruje do danego państwa członkowskiego uzasadnioną opinię. Z kolei by rozszerzyć podnoszone zarzuty zgodnie z art. 226 WE, Komisja kieruje do wspomnianego państwa dodatkowe wezwanie do usunięcia uchybienia, do którego może się ono ustosunkować.
7

W dniu 1 kwietnia 2004 r. Komisja skierowała do Republiki Portugalskiej wezwanie do usunięcia uchybienia, uznając w nim, że państwo to zakazując w art. 2 ust. 1 dekretu z mocą ustawy nr 40/2003 nanoszenia barwnych folii na szyby pojazdów samochodowych przeznaczonych do przewozu osób lub towarów, z wyjątkiem przewidzianych przez prawo samoprzylepnych winiet oraz matowych, nielustrzanych folii na skrzyniach pojazdów przeznaczonych do przewozu towarów i nie przekazując Komisji projektu tego dekretu z mocą ustawy, uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE, 30 WE, art. 11 i 13 porozumienia EOG oraz art. 8 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. L 204, s. 37).
14

W tych okolicznościach Cour d’arbitrage postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1. Czy system ubezpieczenia opiekuńczego, który a) został ustanowiony przez niezależną wspólnotę państwa federalnego, będącego członkiem Wspólnoty Europejskiej, b) znajduje zastosowanie do osób zamieszkałych w części terytorium tego państwa federalnego, która podlega kompetencji tej niezależnej wspólnoty, c) daje prawo do pokrycia przez ten system kosztów związanych z usługami pomocy i usługami pozamedycznymi dla objętych tym systemem osób, które w trwały i poważny sposób mają ograniczoną samodzielność, w postaci zryczałtowanego udziału w kosztach związanych z tą sytuacją, oraz d) jest finansowany w części z rocznych składek członków, a w części poprzez dotację z budżetu zainteresowanej niezależnej wspólnoty, stanowi system objęty przedmiotowym zakresem zastosowania rozporządzenia […] nr 1408/71 […] określony w art. 4 tego rozporządzenia? 2. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie prejudycjalne: czy wspomniane rozporządzenie, w szczególności art. 2, 3 i 13 oraz, jeżeli znajdują zastosowanie art. 18, 19, 20, 25 i 28, należy interpretować w ten sposób, że przepisy te sprzeciwiają się, aby niezależna wspólnota państwa federalnego będącego członkiem Wspólnoty Europejskiej przyjęła, w wykonaniu swojej kompetencji, przepisy, które ograniczają możliwość ubezpieczenia oraz korzyści wynikające z systemu zabezpieczenia społecznego w rozumieniu tego rozporządzenia do osób zamieszkałych na terytorium, które podlega kompetencji tej niezależnej wspólnoty, a w przypadku obywateli Unii Europejskiej do osób zatrudnionych na tym terytorium, zamieszkałych w innym państwie członkowskim, z wykluczeniem osób, które niezależnie od przynależności państwowej mają miejsce zamieszkania w tej części terytorium państwa federalnego, która podlega kompetencji innej niezależnej wspólnoty? 3. Czy art. 18 WE, 39 WE i 43 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one, aby niezależna wspólnota państwa federalnego będącego członkiem Wspólnoty Europejskiej przyjęła, w wykonaniu swojej kompetencji, przepisy, które ograniczają możliwość ubezpieczenia oraz korzyści wynikające z systemu zabezpieczenia społecznego w rozumieniu tego rozporządzenia do osób zamieszkałych na terytorium, które podlega kompetencji tej niezależnej wspólnoty, a w przypadku obywateli Unii Europejskiej do osób zatrudnionych na tym terytorium, zamieszkałych w innym państwie członkowskim, z wykluczeniem osób, które niezależnie od przynależności państwowej mają miejsce zamieszkania w tej części terytorium państwa federalnego, która podlega kompetencji innej niezależnej wspólnoty? 4. Czy art. 18 WE, 39 WE i 43 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one, aby zakres zastosowania takiego systemu był ograniczony do osób, które zamieszkują w poszczególnych częściach terytorium państwa federalnego będącego członkiem Wspólnoty Europejskiej i które objęte są tym systemem?”.
(10)

To prowadzi do znacznego ograniczenia transakcji handlowych między państwami członkowskimi. Jest to sprzeczne z art. 14 traktatu [WE], ponieważ przedsiębiorca powinien mieć możliwość prowadzenia swej działalności na rynku wewnętrznym, pod warunkiem że operacje transgraniczne nie pociągają za sobą większego ryzyka niż sprzedaż krajowa. Jeśli istniałyby zasadniczo różne zasady dotyczące rynku wewnętrznego i operacji transgranicznych, mogłoby dojść do zniekształcenia konkurencji.
76

Komisja uważa, że na pytanie piąte nie ma potrzeby odpowiadać. Sądzi, że sprawa zakończona ww. wyrokiem Barber jest odmienna co do stanu faktycznego i co do prawa od sprawy przed sądem krajowym i podkreśla, że dyrektywa 2000/78 nie zawiera żadnego przepisu wprowadzającego odstępstwo od zasady niedyskryminacji ze względu na orientację seksualną. Dodaje, że — w odróżnieniu od sprawy przed sądem krajowym — w sprawie zakończonej ww. wyrokiem Barber zasadniczą kwestią były konsekwencje finansowe, jakie mogła spowodować nowa wykładnia art. 141 WE. Wskazuje w tym względzie, że ponieważ LPartG weszła w życie dopiero w dniu 1 sierpnia 2001 r., a ustawodawca niemiecki z dniem 1 stycznia 2005 r. wprowadził w dziedzinie zabezpieczeń społecznych równe traktowanie zarejestrowanego związku partnerskiego i małżeństwa, uwzględnienie tej równości w zawodowych systemach emerytalnych nie powoduje dla tych systemów trudności finansowych.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem Rady (WE) nr 307/1999 z dnia 8 lutego 1999 r. należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ono temu, aby państwo członkowskie, którego przepisy socjalne mają jako jedyne zastosowanie względem osoby prowadzącej działalność na własny rachunek i zamieszkującej na terytorium tego państwa, wykluczało z podstawy wymiaru składek takich jak powszechna składka na ubezpieczenie społeczne i składka na spłatę zadłużenia systemu zabezpieczeń społecznych dochody uzyskane przez tego pracownika w innym państwie członkowskim na podstawie, w szczególności, umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania podatkiem dochodowym.
3

Artykuł 2 rozporządzenia 1408/71 określa osoby, które obejmuje to rozporządzenie i w ust. 1 stanowi: „Niniejsze rozporządzenie stosuje się do pracowników najemnych lub do osób prowadzących działalność na własny rachunek, lub do studentów, którzy podlegają lub podlegali ustawodawstwu jednego lub kilku państw członkowskich i są obywatelami jednego z państw członkowskich lub są bezpaństwowcami lub uchodźcami, zamieszkałymi na terytorium jednego z państw członkowskich, jak i do członków ich rodzin i do osób pozostałych przy życiu”.
4

Zgodnie z art. 3 (Warunki zatrudnienia) dyrektywy 96/71: „1. Państwa członkowskie zapewnią, że bez względu na to jakie prawo stosuje się w odniesieniu do stosunku pracy przedsiębiorstw, o których mowa w art. 1 ust. 1, będą gwarantowały pracownikom delegowanym na ich terytorium warunki zatrudnienia, obejmujące następujące zagadnienia, które w państwie członkowskim, gdzie wykonywana jest praca, ustalone są przez: — przepisy prawne, rozporządzenia lub przepisy administracyjne i/lub — umowy zbiorowe lub orzeczenia arbitrażowe uznane za powszechnie stosowane w rozumieniu ust. 8, o ile dotyczą one rodzajów działalności wymienionych w załączniku: […] c) minimalne stawki płacy, wraz ze stawką za nadgodziny; niniejszy podpunkt nie ma zastosowania do uzupełniających zakładowych systemów emerytalnych; […] Dla celów niniejszej dyrektywy pojęcie minimalnej stawki płacy, o której mowa w ust. 1 lit. c) jest zdefiniowane przez prawo krajowe i/lub przez praktykę państwa członkowskiego, na którego terytorium pracownik jest delegowany. […] 7. Ustępy od 1 do 6 nie będą stanowić przeszkody dla stosowania korzystniejszych dla pracowników warunków zatrudnienia. […] 8. Określenie »umowy zbiorowe lub orzeczenia arbitrażowe uznane za powszechnie stosowane« oznacza umowy zbiorowe lub orzeczenia arbitrażowe, które powinny być przestrzegane przez wszystkie przedsiębiorstwa w danym obszarze geograficznym, zawodzie lub przemyśle. W przypadku braku systemu uznawania zbiorowych umów lub orzeczeń arbitrażowych za powszechnie stosowane w rozumieniu pierwszego akapitu, państwa członkowskie mogą, jeśli tak zadecydują, oprzeć się na: — umowach zbiorowych lub orzeczeniach arbitrażowych, które są powszechnie stosowane do wszystkich podobnych przedsiębiorstw w danym obszarze geograficznym, zawodzie lub przemyśle, i/lub — umowach zbiorowych, które zostały zawarte przez najbardziej reprezentatywne w skali kraju organizacje przedstawicieli pracodawców i pracowników oraz są stosowane na całym terytorium kraju, o ile ich zastosowanie w stosunku do przedsiębiorstw, o których mowa w art. 1 ust. 1 gwarantuje, równość traktowania w przypadku dziedzin, o których mowa w pierwszym akapicie ust. 1 niniejszego artykułu, wymienionych przedsiębiorstw i innych przedsiębiorstw, o których mowa w niniejszym akapicie a znajdujących się w podobnej sytuacji. […]”
23

M&M oraz Komisja uważają, że państwo członkowskie właściwe w zakresie dokonania pokrycia długu celnego powinno być określone nie na podstawie art. 215 kodeksu celnego, lecz na podstawie art. 378 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, które stanowi lex specialis w odniesieniu do przyznania właściwości w przedmiocie pokrycia należności celnych w ramach procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego. Co do zasady właściwe jest państwo członkowskie, do którego należy urząd wyjścia, gdyż art. 378 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego ustanawia takie domniemanie, jeżeli po pierwsze, przesyłka nie została przedstawiona w urzędzie przeznaczenia i po drugie, jeśli nie można ustalić miejsca naruszenia lub nieprawidłowości. W postępowaniu przed sądem krajowym przesłanki te zostały spełnione, ponieważ miejsce usunięcia towarów spod dozoru celnego nie zostało ustalone i nie ulega wątpliwości, że towary nie zostały przedstawione w urzędzie przeznaczenia.
86

W niniejszej sprawie, uwzględniając okoliczność, że spór wynika zasadniczo ze sposobu, w jaki zredagowana została dyrektywa 2002/95, a w tym ze szczególnie kompleksowego związku między jej art. 4 i 5 oraz pkt 10 załącznika do niej, jak również z okoliczności, że Komisja wydała zaskarżoną decyzję w dniu 13 października 2005 r., dziewięć miesięcy przed tym, jak zakaz stosowania deka-BDE stał się skuteczny w dniu 1 lipca 2006 r., należy, w celu uwzględnienia interesów zainteresowanych przedsiębiorstw oraz ze względu na pewność prawa, utrzymać w mocy skutki przepisu, którego nieważność stwierdzono, w ściśle niezbędnym okresie dostosowawczym, to jest do dnia 30 czerwca 2008 r.
18

Nie uznawszy udzielonych przez Królestwo Hiszpanii w piśmie z dnia 27 lutego 2002 r. odpowiedzi za zadowalające, Komisja skierowała do niego pismem z dnia 16 października 2002 r. wezwanie do usunięcia uchybienia. Po przeanalizowaniu uwag przedstawionych w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia uchybienia Komisja wystąpiła w dniu 7 lipca 2004 r. z uzasadnioną opinią, wzywając rzeczone państwo członkowskie do podjęcia działań niezbędnych do zastosowania się do tej opinii w terminie dwóch miesięcy od chwili jej doręczenia.
1)

Niezależnie od dokumentów przedłożonych przez eksportera zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 615/98 z dnia 18 marca 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady dotyczące przyznania refundacji wywozowych w odniesieniu do ochrony żywego bydła podczas transportu właściwy organ może uznać, na podstawie art. 5 ust. 3 tego rozporządzenia, że nie zastosowano się do dyrektywy Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu, zmieniającej dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG, zmienionej dyrektywą Rady 95/29/WE z dnia 29 czerwca 1995 r. Jednakże właściwy organ może dojść do tego wniosku wyłącznie w oparciu o dokumenty, o których mowa w art. 5 rozporządzenia nr 615/98, raporty z kontroli, o których mowa w art. 4 tego rozporządzenia, dotyczące stanu zdrowia zwierząt lub uwzględniając wszelkie inne okoliczności obiektywne mające wpływ na dobrostan tych zwierząt, które mogą podać w wątpliwość dokumenty przedłożone przez eksportera, a w tym przypadku do tego ostatniego należy wykazanie, w jakim zakresie powołane przez właściwy organ dla stwierdzenia niezastosowania się do dyrektywy 91/628, zmienionej dyrektywą 95/29 okoliczności nie są istotne.
66

Komisja podnosi, że stanowisko, jakie zajął Sąd, prowadzi do wniosku, iż przepisy wydane przez Zjednoczone Królestwo na podstawie art. 3a ust. 1 dyrektywy 89/552 dotyczą indywidualnie wszystkich posiadaczy praw do transmisji telewizyjnej, mimo że są oni liczni. Podobnie jak w przypadku wszystkich posiadaczy takich praw sporny akt dotyczy Infrontu jedynie w odniesieniu do jego obiektywnego statusu pośrednika w sprzedaży praw do transmisji telewizyjnej wydarzeń sportowych, który zakupił te prawa do transmisji telewizyjnej jednego z określonych wydarzeń.
6

Artykuł 17 szóstej dyrektywy ma następujące brzmienie: „[…] 2. O ile towary i usługi są częścią transakcji [służą wykonywaniu czynności] podlegających opodatkowaniu, podatnik jest uprawniony do odliczenia od podatku, który zobowiązany jest zapłacić: a) należnego [podlegającego zapłacie] lub zapłaconego podatku od wartości dodanej od towarów lub usług dostarczonych lub które mają być podatnikowi dostarczone przez innego podatnika na terytorium kraju; b) podatku od wartości dodanej należnego [podlegającego zapłacie] lub zapłaconego od towarów przywożonych; c) podatku od wartości dodanej, który jest należny [podlegającego zapłacie] na podstawie art. 5 ust. 7 lit. a) i art. 6 ust. 3. 3. Państwa członkowskie przyznają każdemu podatnikowi prawo do odliczenia lub zwrotu podatku od wartości dodanej, określonego w ust. 2, w stopniu, w jakim takie towary lub usługi są używane do celów: a) transakcji związanych z działalnością gospodarczą określoną w art. 4 ust. 2, przeprowadzanych w innym kraju, które kwalifikowałyby się do odliczenia podatku, jeśli miałyby miejsce na terytorium kraju; […] 5. W odniesieniu do towarów i usług, które mają być wykorzystane przez podatnika tak w przypadku transakcji […], dla których podatek od wartości dodanej podlega odliczeniu, jak też transakcji, dla których podatek nie podlega odliczeniu, odliczenie będzie dotyczyło tylko takiej części podatku od wartości dodanej, jaki przypada na kwotę tych pierwszych transakcji. Ta część podlegająca odliczeniu zostanie ustalona, zgodnie z art. 19, dla wszystkich transakcji przeprowadzanych przez podatnika. Jednakże państwa członkowskie mogą: a) upoważnić podatnika do określenia proporcjonalnej części każdego obszaru jego działalności, pod warunkiem że dla każdego z tych obszarów będzie prowadzona osobna rachunkowość; b) zobowiązać podatnika do stosowania specjalnej stawki podlegającej odliczeniu dla każdego z obszarów jego działalności i do prowadzenia osobnych rozliczeń dla każdego z sektorów; c) upoważnić lub zobowiązać podatnika do stosowania odliczenia na podstawie wykorzystania całości lub części towarów i usług; d) upoważnić lub zobowiązać podatnika do stosowania odliczenia zgodnie z przewidzianą zasadą ustanowioną w ust. 1, w stosunku do wszystkich towarów i usług używanych dla transakcji tam wymienionych; e) przewidzieć, że kwota podatku od wartości dodanej, która nie podlega odliczeniu przez podatnika nie jest uwzględniana, jeżeli jest bardzo niska. […]”.
1)

Utrzymując w mocy system odliczeń kosztów związanych z działalnością badawczą i rozwojową oraz innowacjami technologicznymi mniej korzystny w odniesieniu do kosztów poniesionych za granicą niż do kosztów poniesionych w Hiszpanii – który to system został ustanowiony na mocy art. 35 ustawy o podatku od osób prawnych, zmienionej przez królewski dekret ustawodawczy nr 4/2004 z dnia 5 marca 2004 r. – Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom w zakresie swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, które na nim ciążą na mocy art. 43 WE i 49 WE oraz odpowiednich artykułów porozumienia z dnia 2 maja 1992 r. o Europejskim Obszarze Gospodarczym, czyli art. 31 i 36.
Wykładni art. 20 ust. 1 dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się on obowiązywaniu przepisu takiego jak § 110 ust. 1 pkt 1 Gesetz über die Elektriztäts und Gasversorgung (Energiewirtschafstsgesetz) [ustawy o zaopatrzeniu w energię elektryczną i gaz] z dnia 7 lipca 2005 r., który zwalnia niektórych operatorów systemów zaopatrzenia w energię z obowiązku pozostawienia stronom trzecim swobodnego dostępu do tych systemów, z uwagi na fakt, że systemy te znajdują się na przynależnym im terenie zakładowym i służą głównie do przesyłania energii wewnątrz własnego przedsiębiorstwa lub powiązanych z nim przedsiębiorstw.
1)

Artykuł 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 647/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r. nie stoi na przeszkodzie temu, aby pracownik migrujący, który podlega systemowi zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia, otrzymywał na podstawie ustawodawstwa krajowego państwa członkowskiego miejsca zamieszkania świadczenia rodzinne w tym państwie.
52

Należy dodać, że Trybunał uznał za uzasadniony interes państw członkowskich, by mogły one zapobiegać zachowaniom, które są tego rodzaju, że mogłyby zagrażać ich prawu do wykonywania przysługujących im kompetencji podatkowych. Jeśli umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania przyznała państwu członkowskiemu, w którym położony jest stały zakład, kompetencję opodatkowania jego dochodów, przyznanie spółce głównej możliwości wyboru uwzględnienia strat tego stałego zakładu w państwie członkowskim, w którym ma ona siedzibę lub w innym państwie członkowskim naruszyłoby w znacznym stopniu wyważony podział władztwa podatkowego między zainteresowanymi państwami członkowskimi (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Oy AA, pkt 55).
8

Artykuł 21 ust. 1a wskazanej ustawy w wersji mającej zastosowanie do sprawy rozpatrywanej przez sąd krajowy (zwanej dalej „ustawą nr 109/94”) ma następujące brzmienie: „W przypadku udzielania zamówień o wartości równej lub przekraczającej 5 milionów ECU na podstawie kryterium najniższej oferowanej ceny w rozumieniu ust. 1, instytucja udzielająca zamówienia ocenia odchylenie od normy, w rozumieniu art. 30 dyrektywy Rady 93/37 […], każdej oferty charakteryzującej się obniżeniem ceny równym lub większym od średniej arytmetycznej procentowego obniżenia cen wszystkich dopuszczonych ofert, z wyłączeniem 10%, zaokrąglonych w górę do pełnej jednostki, odpowiednio ofert o cenie najwyższej i ofert o cenie najniższej, powiększonej o średnią arytmetyczną rozbieżności procentowych obniżeń cen, które przekraczają wskazaną wyżej średnią. Do ofert należy dołączyć w momencie ich składania wyjaśnienia dotyczące najważniejszych pozycji cenowych wskazanych w ogłoszeniu o zamówieniu lub w zaproszeniu i które razem stanowią kwotę równą co najmniej 75% wartości podstawowej zamówienia. Ogłoszenie o zamówieniu lub zaproszenie powinny wskazywać sposoby przedstawiania wyjaśnień oraz określać, które z nich są konieczne dla celów dopuszczenia ofert. Wyjaśnienia nie są wymagane w przypadku elementów, dla których wartość minimalna może zostać określona na podstawie danych oficjalnych. Jeżeli ocena żądanych i przedstawionych wyjaśnień nie wystarcza, by wykluczyć niespójność oferty, oferent zostaje zaproszony do uzupełnienia dokumentów wyjaśniających i o wykluczeniu można zadecydować jedynie po ostatecznym sprawdzeniu, dokonanym w postępowaniu kontradyktoryjnym. Jedynie odnośnie do zamówień publicznych na roboty budowlane o wartości poniżej progu wspólnotowego, instytucja zamawiająca automatycznie wyklucza z postępowania oferty, które zawierają procent obniżenia ceny równy lub wyższy określonemu w zdaniu pierwszym niniejszego ustępu. Automatycznego wykluczenia nie stosuje się, w przypadku gdy liczba ważnych ofert jest niższa niż pięć”.
63

W tej kwestii, w celu ustalenia, czy bądź przyjęcie i zmiana list krajów bezpiecznych w drodze legislacyjnej, bądź ewentualna decyzja o zastosowaniu art. 202 tiret trzecie WE w formie delegacji lub zastrzeżenia uprawnień wykonawczych wchodzą w zakres art. 67 ust. 1 lub 5 WE, należy ustalić, czy wraz z przyjęciem dyrektywy 2005/85 Rada przyjęła przepisy wspólnotowe określające wspólne reguły i podstawowe zasady rządzące dziedzinami, o których mowa w art. 63 akapit pierwszy pkt 1 i 2 lit. a) WE.
19

Stwierdzając, iż rozstrzygnięcie sporu wymaga dokonania wykładni niektórych przepisów dyrektywy 91/628, Vestre Landsret postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy przepisy rozdziału I sekcja A pkt 2 lit. b) i rozdziału VII pkt 48 ppkt 3 tiret trzecie załącznika do dyrektywy 91/628/EWG […] należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie jest uprawnione do wprowadzenia krajowych przepisów przejściowych, zgodnie z którymi podczas transportu świń o masie od 40 kg do 110 kg, jeżeli czas transportu przekracza 8 godzin, wysokość wewnętrzna każdego pokładu — mierzona od najwyższego punktu podłogi do najniższego punktu sufitu — przy zastosowaniu mechanicznego systemu wentylacyjnego powinna wynosić co najmniej 100 cm? 2) Czy przepisy rozdziału I sekcja A pkt 2 lit. b) i rozdziału VII pkt 48 ppkt 3 tiret trzecie załącznika do dyrektywy 91/628 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie jest uprawnione do wprowadzenia przepisów krajowych, zgodnie z którymi do transportu świń o masie co najmniej 40 kg, jeżeli całkowity czas transportu przekracza 8 godzin, należy zastosować środki transportu, które — przykładowo poprzez użycie dachu o regulowanej wysokości w połączeniu z regulowanymi pokładami lub podobnej konstrukcji — zapewnią możliwość uzyskania w każdej chwili, na każdym pokładzie, w celu przeprowadzenia kontroli minimalnej wysokości wynoszącej 140 cm — mierzonej od najwyższego punktu podłogi do najniższego punktu sufitu — natomiast podczas transportu zwierząt na kilku pokładach zapewnią wysokość wewnętrzną na wszystkich pokładach wynoszącą co najmniej 92 cm, w sytuacji gdy transportowane świnie mają przeciętną masę 100 kg i stosowany jest mechaniczny system wentylacyjny? 3) Czy przepisy rozdziału VI pkt 47 sekcja D załącznika do dyrektywy Rady 91/628 […] należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie jest uprawnione do wprowadzenia przepisów krajowych, zgodnie z którymi w przypadku transportu trwającego więcej niż 8 godzin należy zapewnić powierzchnię minimalną 0,50 m2 na 100 kg świni?”.
68

W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że zgodnie z tym, co wskazała Izba Odwoławcza w spornej decyzji i co nie zostało zakwestionowane przez wnoszącą odwołanie, omawiane usługi są kierowane do ogółu konsumentów. Ponadto bezsporne jest, że bezwzględna podstawa rejestracji została podniesiona wyłącznie w odniesieniu do jednego z języków używanych w Unii Europejskiej, a mianowicie niemieckiego. W konsekwencji właściwy krąg odbiorców, w odniesieniu do którego należy dokonać oceny charakteru odróżniającego znaku, składa się z przeciętnych, właściwie poinformowanych i dostatecznie uważnych i rozsądnych konsumentów niemieckojęzycznych.