26.

W tych okolicznościach faktycznych i prawnych Spetsializiran nakazatelen sad (wyspecjalizowany sąd karny) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami: „1. Czy zgodne z: – art. 325 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym państwa członkowskie podejmują środki w celu skutecznego zwalczania nadużyć finansowych i wszelkich innych działań nielegalnych naruszających interesy finansowe Unii, – art. 2 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1 lit. b) [konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych] w związku z art. 2 ust. 1 lit. b) [decyzji 2007/436], zgodnie z którymi to postanowieniami państwo członkowskie podejmuje środki w celu skutecznego karania oszustw podatkowych w zakresie VAT, – art. 47 akapit pierwszy i drugi karty, w którym zagwarantowano skuteczne środki prawne ochrony przed sądem ustanowionym uprzednio na mocy ustawy, jest krajowe uregulowanie prawne, zgodnie z którym dowody zgromadzone poprzez zastosowanie „szczególnych czynności operacyjno-rozpoznawczych” – a mianowicie podsłuchu telefonicznego rozmów prowadzonych przez osoby, w odniesieniu do których następnie wystąpiono z oskarżeniem o przestępstwo skarbowe związane z VAT – należy wyłączyć z materiału dowodowego ze względu na udzielenie zezwolenia na te czynności przez niewłaściwy organ sądu; przy uwzględnieniu następujących okoliczności: – uprzednio (od jednego miesiąca do trzech miesięcy wcześniej) wniesiono do tego samego organu sądu o udzielenie zezwolenia na podsłuch niektórych z tych telefonów i organ ten wydał na to zezwolenie, mając właściwość w chwili wydania tego zezwolenia; – w odniesieniu do rozpatrywanego podsłuchu telefonicznego wniesiono o udzielenie takiego zezwolenia (na przedłużenie poprzedniego podsłuchu i na podsłuch kolejnych telefonów) przez ten sam organ sądu, przy czym ten organ sądu nie był już właściwy, ponieważ jego właściwość została przeniesiona na nowy organ sądu bezpośrednio przed tym; pomimo braku właściwości poprzedni organ sądu rozpoznał wniosek co do istoty i udzielił takiego zezwolenia; – następnie (około miesiąca później) ponownie wniesiono o udzielenie zezwolenia na podsłuch tych samych telefonów, a zezwolenia tego udzielił nowy właściwy do tego organ; – żadne udzielone zezwolenia faktycznie nie zawiera uzasadnienia; – przepis ustawy, na mocy którego przeniesiono właściwość, jest niejasny, skutkował wydaniem licznych sprzecznych orzeczeń sądów, co skłoniło Varhoven kasatsionen sad [najwyższy sąd kasacyjny] do przyjęcia wiążącego orzeczenia w celu dokonania wykładni – około dwóch lat po przeniesieniu właściwości na mocy ustawy i po rozpatrywanym podsłuchu telefonicznym; – sąd rozpoznający sprawę co do istoty nie jest uprawniony do orzekania w przedmiocie wniosków o zastosowanie szczególnych czynności operacyjno-rozpoznawczych (podsłuchu telefonicznego); ma on jednak właściwość, aby orzec w przedmiocie zgodności z prawem przeprowadzonego podsłuchu, w tym aby przyjąć, że udzielone zezwolenie nie odpowiada wymogom prawa, i ze względu na to odmówić dokonania oceny zgromadzonych w ramach tego podsłuchu dowodów; właściwość ta powstaje jedynie w wypadku ważnie udzielonego zezwolenia na podsłuch; – wykorzystanie tych dowodów (prowadzonych przez oskarżonych rozmów telefonicznych, w odniesieniu do których zezwolenie na podsłuch wydał organ sądu niemający już swojej właściwości w tym zakresie) ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii odpowiedzialności osoby kierującej zorganizowaną grupą przestępczą mającą na celu dokonywanie przestępstw skarbowych określonych w bułgarskiej ustawie o podatku od wartości dodanej lub działającej jako podżegacz do konkretnych przestępstw skarbowych – osoba ta może być uznana za winną i skazana wyłącznie, jeśli te rozmowy zostaną uznane za dowód; w przeciwnym wypadku zostanie ona uniewinniona? 2. Czy w niniejszej sprawie ma zastosowanie odesłanie prejudycjalne С‑614/14?”.