Keywords

Summary



Keywords

1. Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Żądania – Zmiana w toku postępowania – Warunek

(regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. d), art. 48 §. 2)

2. Rolnictwo – EFOGR – Rozliczanie rachunków – Rozporządzenie nr 1290/2005 – Stosowanie w czasie – Przypadki określone w ramach art. 3 rozporządzenia nr 595/91 – Zakres

(rozporządzenia Rady: nr 595/91, art. 3, 5 ust. 2; nr 1290/2005, art. 32, 49 akapit trzeci tiret drugie)

3. Prawo wspólnotowe – Wykładnia – Akty instytucji – Deklaracja zapisana w protokole – Uwzględnienie – Niedopuszczalność w braku poparcia w samym akcie

Summary

1. Zgodnie z art. 44 ust. 1 lit. d) regulaminu postępowania przed Sądem skarżący zobowiązany jest do wskazania w skardze swych żądań. Tak więc tylko żądania przedstawione w skardze wszczynającej postępowanie mogą zostać wzięte pod uwagę, a zasadność skargi należy badać jedynie w świetle wniosków zawartych w skardze wszczynającej postępowanie.

Artykuł 48 ust. 2 regulaminu postępowania zezwala na podnoszenie nowych zarzutów, pod warunkiem że ich podstawą są okoliczności prawne i faktyczne ujawnione dopiero w toku postępowania. Zastrzeżenie to dotyczy a fortiori wszelkich modyfikacji żądań i wobec braku okoliczności prawnych i faktycznych ujawnionych w procedurze pisemnej pod uwagę można brać jedynie żądania przedstawione w skardze.

(por. pkt 27, 28)

2. Wyrażenie „dla przypadków określonych w ramach art. 3 rozporządzenia nr 595/91” użyte w art. 49 akapit trzeci tiret drugie rozporządzenia nr 1290/2005 dotyczącego finansowania wspólnej polityki rolnej ma szeroki zakres, gdyż obejmuje ono wszystkie przypadki będące przedmiotem powiadomienia na podstawie art. 3 rozporządzenia nr 595/91 dotyczące nieprawidłowości i odzyskiwania kwot niesłusznie wypłaconych w związku z finansowaniem wspólnej polityki rolnej. Pośród tych przypadków muszą jednak figurować te, które były przedmiotem pierwszego powiadomienia na podstawie art. 3, a następnie specjalnego powiadomienia na podstawie art. 5 ust. 2.

W istocie przed wejściem w życie rozporządzenia nr 1290/2005 procedura dotycząca nieprawidłowości uregulowana była w szczególności w art. 3 i 5 rozporządzenia nr 595/91. Tak więc zgodnie ze wskazanym art. 3 państwa członkowskie były zobowiązane do przedstawiania Komisji w każdym kwartale wykazu wskazującego przypadki nieprawidłowości będące przedmiotem wstępnego postępowania administracyjnego lub sądowego służącego ustaleniu faktów. Artykuł 5 ust. 1 nakładał na państwa członkowskie obowiązek późniejszego przesłania Komisji, w każdym kwartale, informacji na temat postępowań wszczętych w odniesieniu do nieprawidłowości zgłoszonych na podstawie art. 3, zaś art. 3 ust. 2 przewidywał przesyłanie specjalnych powiadomień dotyczących kwot, które państwa członkowskie uznały za niemożliwe do odzyskania. Artykuł 3 i art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 595/91 nie odnoszą się zatem do odmiennych przypadków, ale do różnych etapów, przy czym art. 5 ust. 2 dotyczy nieprawidłowości zgłoszonych wcześniej w ramach art. 3, w odniesieniu do których państwo członkowskie uznało stosowne kwoty za nieściągalne.

Ponadto zgodnie z omawianym art. 49 rozporządzenia nr 1290/2005, jego artykuły dotyczące rozliczenia rachunków (art. 30, 31) oraz nieprawidłowości (art. 32) mają zastosowanie począwszy od dnia 16 października 2006 r. W świetle przewidzianego przez prawodawcę celu w postaci ochrony interesów finansowych budżetu wspólnotowego pozbawiony spójności byłby zatem wniosek, że zamierzał on potraktować w sposób szczególny nieprawidłowości będące przedmiotem specjalnego powiadomienia na podstawie art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 595/91, mimo iż postanowił, że wszystkie przepisy dotyczące rozliczania rachunków i nieprawidłowości stosowane będą począwszy od dnia 16 października 2006 r.

(por. pkt 46, 47, 50)

3. Deklaracja zapisana w protokole Rady sporządzonym w ramach przyjmowania projektu aktu prawnego nie może być uwzględniana przy dokonywaniu wykładni przepisu prawa wtórnego, jeżeli treść tej deklaracji nie znajduje żadnego odzwierciedlenia w treści analizowanego przepisu; deklaracja taka pozbawiona jest zatem znaczenia prawnego. To samo dotyczy jednostronnych deklaracji państwa członkowskiego.

(por. pkt 65)