Na etapie badania, o którym mowa w art. 88 ust. 2 WE, Komisja ma obowiązek wezwania zainteresowanych stron do przedstawienia uwag. Choć ci zainteresowani nie mogą powoływać się na prawo do obrony, to są oni jednak uprawnieni do wzięcia udziału w prowadzonym przez Komisję postępowaniu administracyjnym w zakresie, jaki wynika z okoliczności danej sprawy. Ponadto Komisja zobowiązana jest wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające, a jeśli w wyniku badania wstępnego poweźmie ona poważne wątpliwości co do zgodności danego środka finansowego ze wspólnym rynkiem, ciąży na niej obowiązek powiadomienia o tym fakcie zainteresowanych stron. Wynika z tego, iż nie można wymagać od Komisji, by przedstawiła szczegółową analizę danej pomocy w komunikacie dotyczącym wszczęcia tej procedury. Konieczne jest jednak, by Komisja dostatecznie precyzyjnie zdefiniowała zakres przeprowadzanego przez siebie postępowania wyjaśniającego, aby prawo zainteresowanych stron do przedstawienia uwag nie było pozbawione sensu. Ponadto zgodnie z art. 6 rozporządzenia nr 659/1999 w sprawie stosowania art. 88 WE, gdy Komisja decyduje o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, decyzja o wszczęciu może ograniczyć się do podsumowania odpowiednich kwestii faktycznych i prawnych, wstępnej oceny Komisji w przedmiocie środka państwowego mającej na celu ustalenie, czy ma on charakter pomocy, i przedstawienia powodów, które wzbudzają wątpliwości co do jego zgodności ze wspólnym rynkiem.

Okoliczność, iż zachowanie państwa podlega ocenie poprzez odniesienie do wzorca rozważnego inwestora prywatnego, podczas gdy zachowanie jakiegokolwiek prywatnego inwestora ocenie takiej nie podlega, nie stanowi naruszenia zasady równego traktowania państwa i takiego inwestora z tego względu, że państwo-akcjonariusz nie znajduje się w takiej samej sytuacji jak prywatny inwestor. W odróżnieniu bowiem od prywatnego inwestora, który przy finansowaniu swoich inwestycji może liczyć tylko na swoje własne środki, państwo ma dostęp do środków finansowych wynikających z wykonywania władzy publicznej, w szczególności tych pochodzących z podatków. Jednak sama tylko okoliczność, że państwo ma dostęp do środków finansowych wynikających z wykonywania władzy publicznej, nie wystarcza, aby uznać działania państwa za wynikające z jego uprawnień z zakresu władzy publicznej. Przy takim założeniu zastosowanie kryterium rozważnego prywatnego inwestora do działań państwa-akcjonariusza mogłoby bowiem zostać ograniczone do zera albo co najmniej nadmiernie, ponieważ państwo z natury rzeczy ma dostęp do środków finansowych wynikających z wykonywania władzy publicznej, w szczególności tych pochodzących z podatków.

W dziedzinie pomocy państwa należy dokonać rozróżnienia dwóch rodzajów sytuacji: takich, gdzie interwencja państwa ma charakter gospodarczy, i takich, gdzie interwencja państwa objemuje akty władzy publicznej. Jeżeli interwencja państwa ze względu na swój charakter, przedmiot oraz cel, jakiemu służy, nie stanowi inwestycji, którą mógłby zrealizować prywatny inwestor, to interwencja ta może stanowić interwencję państwa jako władzy publicznej, co wyklucza zastosowanie kryterium rozważnego prywatnego inwestora. Natomiast jeśli interwencja państwa ze względu na swój charakter, przedmiot oraz cel, jakiemu służy, stanowi inwestycję porównywalną z tą, którą mógłby zrealizować prywatny inwestor, to należy badać tę interwencję z zastosowaniem kryterium rozważnego prywatnego inwestora. Badanie to ma na celu sprawdzenie, czy taki inwestor, w podobnych okolicznościach i w oparciu o przewidywalne możliwości zysku, wniósłby wkład kapitałowy w takiej samej wysokości, i to niezależnie od formy, jaką przybiera ta interwencja państwa, oraz od faktu, że ma ono dostęp do środków wynikających z wykonywania władzy publicznej niedostępnych dla prywatnego inwestora, takich jak te pochodzące z podatków.

Innymi słowy, należy badać środek nie pod względem samej jego formy, lecz pod względem jego charakteru, przedmiotu i celu, jakiemu służy, co wymaga, aby rozważyć go z uwzględnieniem wszystkich jego aspektów, jak również kontekstu, w jaki się wpisuje. Wynika z tego ponadto, że okoliczność, iż interwencja państwa przybiera formę ustawową, nie wystarcza sama w sobie, aby oddalić tezę, że interwencja państwa dotycząca kapitału przedsiębiorstwa służy celowi gospodarczemu, do którego mógłby również dążyć prywatny inwestor.

Należy zatem ustalić, mając na względzie okoliczności każdej konkretnej sprawy, czy udział publiczny w kapitale zakładowym przedsiębiorstwa-beneficjenta lub dotycząca tego kapitału interwencja publiczna ma cel gospodarczy, który mógłby być także celem prywatnego inwestora, a zatem stanowi działanie państwa jako podmiotu gospodarczego takiego samego jak prywatny inwestor, lub czy przeciwnie, są one uzasadnione względami interesu publicznego i należy je uznać za formę interwencji państwa jako władzy publicznej, w którym to przypadku zachowania państwa nie można porównywać do zachowania podmiotu gospodarczego lub inwestora prywatnego w warunkach gospodarki rynkowej.

Należy więc zbadać, czy państwo członkowskie, które jest jednocześnie wierzycielem podatkowym przedsiębiorstwa publicznego i jego jedynym akcjonariuszem, może skutecznie domagać się zastosowania kryterium prywatnego inwestora wówczas, gdy dokonuje podwyższenia kapitału tego przedsiębiorstwa w drodze umorzenia wierzytelności podatkowej, czy też należy uznać, że ze względu na podatkowy charakter wierzytelności i na fakt, iż państwo, umarzając tę wierzytelność, skorzystało ze swych uprawnień władzy publicznej, Komisja miała prawo odmówić zastosowania tego kryterium w odniesieniu do rozpatrywanego podwyższenia kapitału.

Gdy zatem państwo będące jedynym akcjonariuszem przedsiębiorstwa dokonuje podwyższenia jego kapitału po to, aby w szczególności przeciwdziałać brakowi stabilności bilansu tego przedsiębiorstwa, stwierdzić należy, że zachowuje się ono w sposób, w jaki mógłby także zachować się prywatny inwestor, i nie można a priori wykluczyć, iż może ono działać w celu porównywalnym z tym, który miałby prywatny inwestor. Właśnie po to, aby sprawdzić, czy tak było w niniejszym przypadku, co umożliwiłoby wykluczenie kwalifikacji spornego środka jako pomocy, należy sprawdzić, czy kryterium prywatnego inwestora zostało spełnione.

(por. pkt 223, 233–237, 246, 258)