Artykuł 21 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które nie przewiduje przyznania na podstawie prawa Unii pochodnego prawa pobytu obywatelowi państwa trzeciego, który jest członkiem rodziny obywatela Unii posiadającego przynależność państwową tego państwa członkowskiego i który powraca do niego po pobycie – na podstawie prawa Unii i zgodnie z tym prawem – w innym państwie członkowskim, w sytuacji gdy wspomniany członek rodziny danego obywatela Unii nie wjechał na terytorium państwa członkowskiego pochodzenia tego obywatela Unii lub nie złożył w tym państwie wniosku o wydanie dokumentu pobytowego „w naturalnej konsekwencji” powrotu danego obywatela Unii do tego państwa członkowskiego, pod warunkiem że uregulowanie to wymaga, w ramach całościowej oceny, uwzględnienia również innych istotnych elementów, w szczególności tych, które mogą wykazać, że mimo odstępu czasowego między powrotem do rzeczonego państwa obywatela Unii a wjazdem do tego samego państwa członkowskiego członka jego rodziny życie rodzinne zbudowane i umocnione w przyjmującym państwie członkowskim nie ustało, a zatem może uzasadniać przyznanie zainteresowanemu członkowi rodziny pochodnego prawa pobytu. Dokonanie stosownych ustaleń należy do sądu odsyłającego.

Skoro przyznanie pochodnego prawa pobytu na podstawie art. 21 ust. 1 TFUE ma na celu umożliwienie kontynuowania, w państwie członkowskim, którego przynależność państwową posiada dany obywatel Unii, życia rodzinnego zbudowanego lub umocnionego w przyjmującym państwie członkowskim z członkiem rodziny będącym obywatelem państwa trzeciego, właściwe organy państwa członkowskiego, którego ten obywatel posiada przynależność państwową, mają prawo sprawdzenia – przed przyznaniem takiego prawa pobytu – czy takie wspólne życie rodzinne obywatela Unii i obywatela państwa trzeciego będącego członkiem jego rodziny nie zostało przerwane przed wjazdem obywatela państwa trzeciego do państwa członkowskiego, którego dany obywatel Unii posiada przynależność państwową.

Do celów takiej weryfikacji zainteresowane państwo członkowskie może wziąć pod uwagę – jako zwykłą wskazówkę – okoliczność, że obywatel państwa trzeciego będący członkiem rodziny jednego z jego własnych obywateli wjechał na jego terytorium po upływie znacznego okresu po powrocie obywatela Unii na to terytorium.

Nie można jednak wykluczyć, że życie rodzinne, zbudowane lub umocnione przez obywatela Unii i członka jego rodziny będącego obywatelem państwa trzeciego w trakcie ich pobytu, na podstawie prawa Unii i zgodnie z tym prawem, w przyjmującym państwie członkowskim, jest kontynuowane mimo powrotu tego obywatela do państwa członkowskiego jego przynależności państwowej, przy którym to powrocie nie towarzyszy mu zainteresowany członek rodziny, zmuszony, w szczególności z powodów związanych z sytuacją osobistą, zawodem lub edukacją, do opóźnienia przybycia do państwa pochodzenia danego obywatela Unii.

W związku z tym okoliczność, że wniosek o wydanie dokumentu pobytowego nie został złożony „w naturalnej konsekwencji” powrotu obywatela Unii, stanowi istotny element, który – choć sam w sobie nie ma decydującego charakteru – może w ramach całościowej oceny doprowadzić do uznania przez państwo pochodzenia obywatela Unii, że nie istnieje związek między tym wnioskiem a uprzednim skorzystaniem przez rzeczonego obywatela Unii ze swobody przemieszczania się, a tym samym do odmowy wydania takiego dokumentu pobytowego.

(zob. pkt 31–35; sentencja)