Sprawa C-101/05

Skatteverket

przeciwko

A

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten)

„Swobodny przepływ kapitału — Ograniczenia w przepływie kapitału pomiędzy państwami członkowskimi a państwami trzecimi — Podatek od dochodów kapitałowych — Dywidendy otrzymane przez spółkę mającą siedzibę w państwie należącym do EOG — Zwolnienie — Dywidendy otrzymane przez spółkę mającą siedzibę w państwie trzecim — Zwolnienie uzależnione od istnienia konwencji podatkowej przewidującej wymianę informacji — Skuteczność kontroli podatkowych”

Opinia rzecznika generalnego Y. Bota przedstawiona w dniu 11 września 2007 r. I - 11535

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. I - 11568

Streszczenie wyroku

(art. 56 WE, 58 WE)

(art. 56 ust. WE, art. 57 ust. 1 WE, art. 58 WE)

W odniesieniu do przepływu kapitału pomiędzy państwami członkowskimi a państwami trzecimi art. 56 ust. 1 WE w związku z art. 57 WE i 58 WE może być powoływany przed sądami krajowymi i powodować, iż nie zostaną zastosowane sprzeczne z nim przepisy krajowe, niezależnie od danej kategorii przepływu kapitału. W istocie art. 56 ust. 1 WE ma bezpośrednią skuteczność, bez dokonywania różnic pomiędzy kategoriami przepływu kapitału, które należą lub nie należą do zakresu art. 57 ust. 1 WE, ponieważ wyjątek przewidziany we wskazanym przepisie nie może ograniczać tego, iż art. 56 ust. 1 WE przyznaje jednostkom prawa, na które mogą powoływać się przed sądami krajowymi. (por. pkt 26, 27)

Pojęcie ograniczenia przepływu kapitału musi być interpretowane w taki sam sposób w stosunkach pomiędzy państwami członkowskimi a państwami trzecimi jak w stosunkach pomiędzy państwami członkowskimi. W istocie nawet jeżeli liberalizacja przepływów kapitałowych z państwami trzecimi może oczywiście dążyć do osiągnięcia innych celów niż urzeczywistnienie rynku wewnętrznego, takich jak w szczególności zapewnienie wiarygodności jednej walucie wspólnotowej na światowych rynkach finansowych i utrzymanie w państwach członkowskich centrów finansowych o światowym zasięgu, to jednak należy stwierdzić, że w momencie gdy zasada swobodnego przepływu kapitału została rozciągnięta przez art. 56 ust. 1 WE na przepływ kapitału pomiędzy państwami trzecimi a państwami członkowskimi, państwa członkowskie opowiedziały się za ustanowieniem tej zasady w tym samym artykule i w ten sam sposób w odniesieniu do przepływów kapitału, które mają miejsce wewnątrz Wspólnoty, oraz tych, które dotyczą stosunków z państwami trzecimi. Ponadto ze wszystkich przepisów traktatu znajdujących się w rozdziale dotyczącym kapitału i płatności wynika, że w celu uwzględnienia okoliczności, iż cel i kontekst prawny różni się w zależności od tego, czy chodzi o stosunki pomiędzy państwami członkowskimi i państwami trzecimi, czy o swobodny przepływ kapitału pomiędzy państwami członkowskimi, państwa członkowskie uznały za konieczne przewidzenie klauzul ochronnych i derogacyjnych, mających zastosowanie w szczególności do przepływu kapitału z lub do państw trzecich. (por. pkt 31, 32, 38)

Pojecie ograniczenia istniejącego w dniu 31 grudnia 1993 r., takie jak to, o którym mowa w art. 57 ust. 1 WE, zakłada, że ramy prawne, w które wpisuje się rozpatrywane ograniczenie, w sposób nieprzerwany po tej dacie stanowią część krajowego porządku prawnego. W tym względzie przepis krajowy przyjęty po tej dacie nie jest tylko z uwagi na samą tę okoliczność, która należy rozumieć jako obejmującą przepisy, które zasadniczo są takie same jak przepisy wcześniejsze lub ograniczają się do zmniejszenia lub zniesienia przeszkody w wykonywaniu praw i swobód wspólnotowych znajdujących się w przepisach poprzednio obowiązujących, automatycznie Natomiast z tego systemu wyłączone są przepisy, które opierają się na innym sposobie rozumowania niż przepisy wcześniejsze i wprowadzają nowe procedury. Nie dotyczy to zatem przepisów, które będąc zasadniczo takie same jak przepisy istniejące w dniu 31 grudnia 1993 r., ponownie wprowadziły przeszkodę w swobodnym przepływie kapitału, która w następstwie uchylenia wcześniej obowiązujących przepisów już nie istniała. (por. pkt 48, 49)