WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (druga izba)

z dnia 21 lipca 2016 r.

Carlo De Nicola

przeciwko

Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu (EBI)

„Służba publiczna — Personel EBI — Ocena — Sprawozdanie z oceny (2013) — Decyzja komisji odwoławczej”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, w której Carlo De Nicola żąda zasadniczo stwierdzenia nieważności decyzji komisji odwoławczej z dnia 8 grudnia 2014 r. oddalającej jego odwołanie od sprawozdania z oceny za 2013 r., jak również decyzji Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI lub zwanego dalej „Bankiem”) w sprawie jego nieawansowania. Ponadto żąda on stwierdzenia istnienia mobbingu, którego w swej ocenie jest ofiarą, oraz nakazania Bankowi naprawienia krzywdy, uszczerbku na zdrowiu oraz szkody materialnej, których, jak twierdzi, doznał.

Orzeczenie:

Skarga zostaje oddalona. Carlo De Nicola pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejski Bank Inwestycyjny.

Streszczenie

W odniesieniu do zakresu kontroli przeprowadzanych przez komisję odwoławczą, ustanowioną przez Europejski Bank Inwestycyjny w obszarze oceny członków personelu, wspomniana komisja może unieważnić twierdzenia zawarte w formularzu oceny lub zmienić końcową ocenę osiągnięć. Komisja odwoławcza jest więc uprawniona do dokonania ponownej oceny zasadności każdego z tych twierdzeń, a w razie potrzeby do ich uchylenia. Zakres tej kompetencji wykracza tym samym poza samo uprawnienie do kontroli zgodności z prawem i do unieważnienia części dyspozytywnej aktu, ponieważ obejmuje on możliwość unieważnienia uzasadnienia, na którego podstawie przyjęto dane rozstrzygnięcie, bez względu na jego wagę w ogólnym kontekście systemowym uzasadnienia tego aktu. (zob. pkt 46) Odesłanie Sąd Unii Europejskiej, wyrok z dnia 27 kwietnia 2012 r., De Nicola/EBI, T‑37/10 P, EU:T:2012:205, pkt 41

W ramach skargi na decyzję komisji odwoławczej ustanowionej przez Europejski Bank Inwestycyjny w obszarze oceny członków personelu do sądu Unii należy sprawdzenie, czy i w jakim stopniu wspomniana komisja wywiązała się ze swojego obowiązku do przeprowadzenia pełnej kontroli zgodnie z obowiązującymi przepisami, mając na uwadze, że dokonywana przez sąd Unii kontrola zgodności z prawem ocen zawartych w rocznym sprawozdaniu z oceny członka personelu Banku jest ograniczona i dotyczy tylko potencjalnych nieprawidłowości formalnych, oczywistych błędów w ustaleniach faktycznych podważających te oceny, a także ewentualnego nadużycia władzy. W tym względzie błąd jest oczywisty tylko wtedy, gdy jest łatwy do zauważenia i może zostać stwierdzony w świetle kryteriów, od których prawodawca uzależnił korzystanie przez administrację z przysługującego jej zakresu uznania. Ustalenie, że organ administracji popełnił oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych mogący uzasadniać stwierdzenie nieważności decyzji wydanej na podstawie tej oceny, wymaga zatem, aby dowody, których powinien dostarczyć skarżący, były wystarczające, by zaprzeczyć wiarygodności oceny dokonanej przez organ administracji. Innymi słowy, jeżeli mimo przedstawionych przez skarżącego dowodów podważaną ocenę można jednak uznać za zasadną lub spójną, zarzut oczywistego błędu należy oddalić. Tak jest w przypadku zarzutu dotyczącego dokonanego przez administrację w trakcie corocznej oceny wyboru w ustalaniu celów, ponieważ skarżący ogranicza się do twierdzeń, które nie są poparte żadnymi dowodami. (zob. pkt 47, 48, 68, 73) Odesłanie Sąd Unii Europejskiej, wyroki: z dnia 27 kwietnia 2012 r., De Nicola/EBI, T‑37/10 P, EU:T:2012:205, pkt 52, 54; z dnia 16 września 2013 r., De Nicola/EBI, T‑618/11 P, EU:T:2013:479, pkt 61 Sąd Pierwszej Instancji, wyrok z dnia 22 października 2002 r., Pflugradt/EBC, T‑178/00 i T‑341/00, EU:T:2002:253, pkt 69 Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok z dnia 8 października 2015 r., FT/ESMA, F‑39/14, EU:F:2015:117, pkt 74 i przytoczone tam orzecznictwo

Każdy skarżący w postępowaniu przed Sądem do spraw Służby Publicznej jest reprezentowany przez adwokata. W konsekwencji obecność skarżącego nie jest niezbędna, chyba że zwrócił się o to Sąd lub wymagały tego okoliczności. (zob. pkt 53) Odesłanie Sąd Pierwszej Instancji, postanowienie z dnia 2 czerwca 2009 r., Sison/Rada, T‑47/03 DEP, EU:T:2009:166, pkt 52

Oceniając wydajność pracownika, nie należy utracić z pola widzenia jego doświadczenia i poziomu odpowiedzialności, ponieważ oczekiwania instytucji lub organu Unii w odniesieniu do ich pracowników nie są stałe i mogą uwzględniać doświadczenie nabyte przez pracownika, a nie będzie to stanowić oczywistego błędu w ocenie. (zob. pkt 54) Odesłanie Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok z dnia 11 grudnia 2014 r., DE/EMA, F‑103/13, EU:F:2014:265, pkt 97

Artykuł 41 regulaminu pracowniczego Europejskiego Banku Inwestycyjnego daje członkom personelu Banku możliwość wystąpienia do sądów Unii jedynie ze sporami o charakterze indywidualnym. O ile pracownicy mogą pod pewnymi warunkami w ramach sporu o charakterze indywidualnym powoływać się na niezgodność z prawem przepisów o charakterze generalnym, o tyle nie jest dopuszczalne wystąpienie przez nich bezpośrednio z wnioskiem o stwierdzenie ich nieważności. W związku z tym wewnętrzne wytyczne Banku dotyczące procedury oceny pracowników mają na celu wywołanie skutków prawnych w odniesieniu do jednej kategorii osób, czyli pracowników Banku, pojmowanej w sposób ogólny i abstrakcyjny. Stanowią one w efekcie przepisy o charakterze generalnym. Tym samym żądania zmierzające do stwierdzenia ich nieważności nie mogą być traktowane jako żądania dotyczące sporów o charakterze indywidualnym w rozumieniu ww. przepisów art. 41 regulaminu pracowniczego Banku. Wytyczne nie mogą być zatem przedmiotem skargi bezpośredniej, wniesionej przez pracownika Banku. (zob. pkt 79, 80) Odesłanie Trybunał, wyrok z dnia 16 lipca 1981 r., Bowden i in./Komisja, 153/79, EU:C:1981:184, pkt 13 Sąd Pierwszej Instancji, wyroki: z dnia 6 marca 2001 r., Dunnett i in./EBI, T‑192/99, EU:T:2001:72, pkt 61, 62; z dnia 16 grudnia 2004 r., De Nicola/EBI, T‑120/01 i T‑300/01, EU:T:2004:367, pkt 132; z dnia 29 listopada 2006 r., Agne-Dapper i in./Komisja i in., T‑35/05, T‑61/05, T‑107/05, T‑108/05 i T‑139/05, EU:T:2006:365, pkt 56

Na podstawie art. 270 TFUE Trybunał jest właściwy do orzekania w każdym sporze między Unią i jej pracownikami, w granicach i na warunkach określonych w Regulaminie pracowniczym urzędników Unii Europejskiej oraz warunkach zatrudnienia innych pracowników Unii. Ponadto, zgodnie z art. 41 regulaminu pracowniczego Europejskiego Banku Inwestycyjnego, spory każdego rodzaju o charakterze indywidualnym pomiędzy Bankiem a poszczególnymi członkami jego personelu powinny być rozstrzygane przez Trybunał. Wreszcie, zgodnie z art. 1 załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości, Sąd do spraw Służby Publicznej jest właściwy do rozpoznawania w pierwszej instancji sporów między Unią a jej pracownikami na mocy art. 270 TFUE. Jeśli chodzi o zakres sądowej kontroli Sądu w sporach pomiędzy Bankiem a członkami jego personelu, art. 41 regulaminu pracowniczego Banku nie zawiera żadnej normy szczególnej, która skutkowałaby ograniczeniem lub rozszerzeniem właściwości sądu Unii, takiej jak wynika w stosunku do urzędników z art. 91 regulaminu pracowniczego oraz z utrwalonego orzecznictwa. (zob. pkt 87, 88)