ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
101

Po trzecie, wspomniane ograniczenie odpowiada celowi interesu ogólnego w rozumieniu art. 52 ust. 1 karty, jakim jest zapobieganie nadużyciom prawa i oszustwom, gdyż ich zakaz stanowi ogólną zasadę prawa Unii, do której przestrzegania są zobowiązane podmioty prawa (zob. podobnie wyrok z dnia 6 lutego 2018 r., Altun i in., C‑359/16, EU:C:2018:63, pkt 49). Trybunał orzekł już bowiem, że przesłanka, iż małżeństwo powinno trwać przez określony czas, aby żyjący małżonek mógł otrzymać rentę rodzinną, ma na celu upewnienie się co do rzeczywistego charakteru i stabilności związków między danymi osobami (zob. podobnie wyrok z dnia 19 grudnia 2019 r., HK/Komisja, C‑460/18 P, EU:C:2019:1119, pkt 89). Chodzi o jednolite kryterium możliwe do stosowania bez rozróżnienia względem wszystkich żyjących małżonków objętych przepisami art. 18 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, które to kryterium nie ma na celu wprowadzenia domniemania nadużyć lub oszustw po stronie żyjących małżonków, lecz zapobieganie popełnianiu takich nadużyć lub oszustw.
66

Co więcej, z wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r., IFAP (C‑447/20 i C‑448/20, EU:C:2022:265, pkt 108), wynika, że sąd, który zwrócił się do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w sprawach, w których wydano ów wyrok, zapytany o przewidziane w prawie portugalskim na podstawie art. 3 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95 zasady zawieszenia biegu terminu na wykonanie, potwierdził, iż „z mającego zastosowanie w niniejszej sprawie prawa cywilnego wynika również, że nie istnieją podstawy do zawieszenia tego terminu”.
(12)

Powinno się również zminimalizować trudności i niedogodności dla pasażerów wynikające z odwołania lotów. W tym celu należy nakłaniać przewoźników do informowania pasażerów o odwołaniach lotów przed planową godziną odlotu i ponadto do oferowania pasażerom możliwych do przyjęcia zmian planów podróży, tak by mieli oni możliwość dostosowania się do nich. W przypadku nieuczynienia tego, przewoźnicy lotniczy byliby zobowiązani do wypłacenia odszkodowania pasażerom, chyba że odwołanie jest spowodowane zaistnieniem wyjątkowych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków”.
1)

Komisja Europejska zostaje zobowiązana do powstrzymania się od podpisania umowy w wyniku postępowania przetargowego DIGIT/A 3/PR/2019/RP/010 „Bezpieczna transeuropejska telematyczna sieć komunikacyjna między administracjami (TESTA)” do czasu wydania postanowienia, co nastąpi najwcześniej między postanowieniem kończącym postępowanie w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego a postanowieniem w przedmiocie odwołania w sprawie C‑478/22 P(R).
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a § 1, art. 170b) (zob. pkt 17, 18)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a § 1, art. 170b) (zob. pkt 16–18, 20–24)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Sprzeczność z orzecznictwem Trybunału lub Sądu – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a § 1, art. 170b) (zob. pkt 18, 22)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a § 1, art. 170b) (zob. pkt 15–19)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a § 1, art. 170b) (zob. pkt 13–15)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a § 1, art. 170b) (zob. pkt 15–18)
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 września 2022 r. –

Mara-Tóni

(sprawa C‑244/22) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Wymóg wskazania względów uzasadniających konieczność udzielenia odpowiedzi przez Trybunał – Wymóg wskazania związku między przepisami prawa Unii, o których wykładnię wniesiono, a ustawodawstwem krajowym mającym zastosowanie – Brak wystarczających wyjaśnień – Oczywista niedopuszczalność

Pytania prejudycjalne – Dopuszczalność – Pytania zadane bez wystarczającego wyjaśnienia przyczyn uzasadniających potrzebę udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne – Brak wyjaśnień co do związku między przepisami prawa Unii podnoszonymi przez sąd odsyłający a ustawodawstwem krajowym mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym – Oczywista niedopuszczalność

[regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 53 § 2, art. 94 lit. c); dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104, art. 3 ust. 1 lit. b), c); dyrektywa Rady 2001/23, art. 1 ust. 1]

(zob. pkt 22–30)

Sentencja

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (sąd w Budapeszcie, Węgry) postanowieniem z dnia 1 marca 2022 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

( 1 ) Dz.U. C 244 z 27.6.2022.
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a § 1, art. 170b) (zob. pkt 13, 15)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a § 1, art. 170b) (zob. pkt 15, 16)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a § 1, art. 170b) (zob. pkt 15)
2.

Postępowanie sądowe – Interwencja – Osoby zainteresowane – Spór między państwem członkowskim a Komisją w przedmiocie ważności decyzji z zakresu pomocy państwa – Wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożony przez przedsiębiorstwo, które w skardze do Komisji ujawniło pomoc będącą przedmiotem zaskarżonej decyzji – Niedopuszczalność – Przestrzeganie prawa do skutecznej ochrony sądowej – Odmowa przez sąd krajowy ostatniej instancji skierowania do Trybunału pytania prejudycjalnego dotyczącego danej pomocy – Prawo do występowania w charakterze interwenienta przed sądami Unii przysługujące przedsiębiorstwu w świetle tego orzeczenia sądu krajowego – Brak (art. 267 TFUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47; regulamin postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości, art. 40 akapit drugi) (zob. pkt 17–24)
Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 30 czerwca 2022 r. – QC/Komisja

(sprawa C‑14/22 P)

Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Służba publiczna – Urzędnicy – Emerytura lub renta – Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej – Przeniesienie uprawnień emerytalnych do systemu emerytalnego Unii Europejskiej – Obliczanie uprawnień emerytalnych do przeniesienia – Właściwość krajowych organów zabezpieczenia społecznego – Odmowa przeniesienia tych uprawnień – Decyzja Komisji Europejskiej w sprawie ustalenia liczby lat służby uprawniających do emerytury – Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji w kwestii obliczania tych uprawnień – Brak – Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie – Odwołanie oczywiście bezzasadne

Urzędnicy – Emerytury i renty – Uprawnienia emerytalne nabyte przed wstąpieniem do służby Unii – Przeniesienie do systemu Unii – Zasady – Podział kompetencji między instytucje Unii i władze krajowe – Uprawnienia dyskrecjonalne instytucji w kwestii obliczania uprawnień emerytalnych do przeniesienia – Brak

(regulamin pracowniczy urzędników, załącznik VIII, art. 11 ust. 2)

(zob. pkt 4 [8–11])

Sentencja

1) Odwołanie zostaje odrzucone jako oczywiście bezzasadne.
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a § 1, art. 170b) (zob. pkt 14)
84

W trzeciej kolejności przyjęte przez Sąd rozwiązanie może tym bardziej naruszać ciągłość debaty procesowej przed sądami Unii, gdyż interwenient w postępowaniu odwoławczym powinien móc ponownie uczestniczyć – z poszanowaniem przesłanek określonych w art. 40 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i w odpowiednich przepisach regulaminu postępowania przed Trybunałem – w postępowaniu przed Trybunałem w przypadku odwołania wniesionego od nowego orzeczenia Sądu wydanego w następstwie przekazania mu przez Trybunał sprawy do ponownego rozpoznania, wobec czego byłby on zmuszony do uczestniczenia w postępowaniu przed sądami Unii w sposób pozbawiony ciągłości w ramach jednego i tego samego sporu.
14

Sąd ten wskazuje, że odpowiedź Trybunału na zadane pytanie będzie miała wpływ na wynik postępowania głównego. Sąd ten wyjaśnia w tej kwestii, po pierwsze, że Curtea Constituțională (trybunał konstytucyjny, Rumunia) uznał przepisy art. 4881 ust. 2 kodeksu postępowania karnego za zgodne z konstytucją Rumunii, po drugie, że w chwili wniesienia przez Delgaz Grid środka zaskarżenia kwestionującego czas trwania postępowania karnego w postępowaniu głównym postępowanie karne było prowadzone w sprawie (postępowanie karne in rem), a spółka nie miała statusu podejrzanego lub oskarżonego, po trzecie, że ustawodawca rumuński uznaje możliwość wniesienia środka odwoławczego przewidzianego w prawie krajowym w przypadku nieuzasadnionego przedłużania się postępowania karnego jedynie w stosunku do osób, które zostały oskarżone w sprawie karnej i które otrzymały formalne powiadomienie o ich oskarżeniu, to jest osób, które mają status podejrzanego lub oskarżonego, oraz wreszcie, po czwarte, że praktyką sądów krajowych jest odrzucanie jako niedopuszczalnych środków zaskarżenia kwestionujących czas trwania postępowania karnego w sytuacjach takich jak ta, która skłoniła sąd odsyłający do wystąpienia w niniejszej sprawie do Trybunału.
59

Wnoszące odwołanie wyjaśniają w tym względzie, że nie złożyły formalnie wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta. Ponadto decyzja Sądu nie została im doręczona postanowieniem. Z pism sekretarza Sądu nie wynika też, by zamierzał on oddalić wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta. Zachowanie Sądu mogło zatem doprowadzić do powstania w świadomości wnoszących odwołanie zrozumiałej wątpliwości co do rodzaju odwołania, jakie należało wnieść od zaskarżonej decyzji. Poza tym wnoszące odwołanie działały w dobrej wierze i z wszelką starannością wymaganą od przeciętnie zorientowanego podmiotu, o czym świadczy ich pismo z dnia 29 grudnia 2021 r.
34

Po pierwsze, chociaż art. 142–145 regulaminu postępowania przed Sądem nie regulują kwestii statusu, jaki należy przyznać osobom dopuszczonym przez Trybunał do sprawy w charakterze interwenienta na etapie postępowania odwoławczego, gdy Trybunał uznał odwołanie za zasadne, uchylił orzeczenie Sądu i skierował sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd, to jednak określają one zasady dotyczące składania wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta przed Sądem oraz rozpatrywania tych wniosków [zob. podobnie postanowienie z dnia 1 sierpnia 2022 r., Atlas Copco Airpower i Atlas Copco/Komisja, C‑31/22 P(I), EU:C:2022:620, pkt 69].
73

Zgodnie z art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jeżeli Trybunał uchyla orzeczenie Sądu, może on wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala, lub skierować sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd. Przepis ten ma również zastosowanie do odwołań wnoszonych zgodnie z art. 57 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej [postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 24 maja 2022 r., Puigdemont i Casamajó i in./Parlament i Hiszpania, C‑629/21 P(R), EU:C:2022:413, pkt 172 i przytoczone tam orzecznictwo].
39

Wreszcie EUIPO zauważa co do istoty, że podniesiona przez nie kwestia dotyczy podstawowej zasady jednolitego charakteru unijnego znaku towarowego, zamierzonego przez prawodawcę Unii przy wprowadzaniu tego znaku towarowego do porządku prawnego Unii, w kontekście, w którym – w braku szczególnych przepisów przewidzianych w rozporządzeniu nr 207/2009 lub w umowie o wystąpieniu – Sąd ustanowił w zaskarżonym wyroku zasadę, która – z pominięciem skutków art. 50 ust. 3 TUE oraz art. 126 i 127 umowy o wystąpieniu – nakłada na EUIPO obowiązek zbadania względnej podstawy odmowy rejestracji w odniesieniu do terytorium, na którym sporny unijny znak towarowy nie będzie korzystał z żadnej ochrony. EUIPO dodaje, że – z pominięciem ryzyka, jakie to podejście stwarza w świetle zasady pewności prawa – wspomniane podejście stanowi również ryzyko w świetle zasady wzajemności, ponieważ może prowadzić do nierównowagi między ochroną wcześniejszych praw brytyjskich w Unii a ochroną unijnych znaków towarowych w Zjednoczonym Królestwie.
Motyw 84 dyrektywy 2014/24 stanowi:

„Wielu wykonawców, zwłaszcza [małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP)], uważa, że jedną z głównych przeszkód dla ich uczestnictwa w zamówieniach publicznych są obciążenia administracyjne wynikające z konieczności przedstawienia znacznej liczby zaświadczeń lub innych dokumentów dotyczących kryteriów wykluczenia i kwalifikacji. Ograniczenie takich wymogów, na przykład przez zastosowanie jednolitego europejskiego dokumentu zamówienia (JEDZ) obejmującego zaktualizowane oświadczenie własne, mogłoby w znacznym stopniu uprościć procedurę z korzyścią zarówno dla instytucji zamawiających, jak i wykonawców.

Oferent, któremu postanowiono udzielić zamówienia, powinien być jednak zobowiązany do przedstawienia stosownych dowodów, a instytucje zamawiające nie powinny zawierać umów z oferentami, którzy nie są w stanie tego zrobić. Instytucje zamawiające powinny być także uprawnione do zwrócenia się w każdej chwili o całość lub część dokumentów potwierdzających, gdy uważają, że jest to niezbędne dla właściwego przebiegu postępowania. Może to w szczególności dotyczyć procedur dwustopniowych – procedur ograniczonych, procedur konkurencyjnych z negocjacjami, dialogów konkurencyjnych oraz partnerstw innowacyjnych – w ramach któr[ych] instytucje zamawiające korzystają z możliwości ograniczania liczby kandydatów zaproszonych do złożenia oferty. Wymóg przedłożenia dokumentów potwierdzających w chwili kwalifikacji zapraszanych kandydatów może być uzasadniony, by nie dopuścić do zaproszenia przez instytucje zamawiające kandydatów, którzy następnie nie są w stanie przedłożyć tych dokumentów na etapie udzielania zamówienia, tym samym uniemożliwiając udział kwalifikującym się kandydatom.

Należy wyraźnie określić, że JEDZ powinien również przedstawiać stosowne informacje w odniesieniu do podmiotów, na których zdolnościach polega wykonawca, tak by weryfikacja informacji dotyczących takich podmiotów mogła zostać przeprowadzona łącznie z weryfikacją odnoszącą się do głównego wykonawcy i na takich samych warunkach”.
12

Sąd ten zauważa jednak, że wersja tego przepisu w języku rumuńskim różni się od jego innych wersji językowych w odniesieniu do określenia godziny odlotu w ramach zmiany planu podróży. O ile bowiem rumuńska wersja językowa art. 5 ust. 1 lit. c) ppkt (iii) rozporządzenia nr 261/2004 przewiduje, że godzina odlotu w ramach zmiany planu podróży powinna zostać ustalona „najpóźniej” na godzinę przed rozpoczęciem odwołanego lotu, o tyle wersje tego przepisu w języku angielskim („no more than one hour before the scheduled time of departure”) i francuskim („au plus tôt une heure avant l’heure de départ prévue”) przewidują, że czas odlotu w ramach zmiany planu podróży nie może być wcześniejszy o więcej niż jedną godzinę w stosunku do czasu rozpoczęcia odwołanego lotu. Sąd odsyłający, podkreślając, że z orzecznictwa Trybunału dotyczącego tego rozporządzenia zdaje się wynikać, iż odstępstwu przewidzianemu w art. 5 ust. 1 lit. c) ppkt (iii) tego rozporządzenia należy nadać takie znaczenie, jakie wynika w szczególności z wersji tego przepisu w językach angielskim i francuskim, uważa za konieczne, by Trybunał określił jego prawidłową wykładnię.
100.

W tym zakresie nasuwa się pytanie, czy zakresem art. 86 ust. 1 WE objęta jest sama okoliczność przyznania tych praw, a nie po prostu pozostałe środki państwowe w odniesieniu do przedsiębiorstw, którym państwa członkowskie przyznają prawa specjalne lub wyłączne. Z orzecznictwa Trybunału można wywnioskować, że już sama okoliczność przyznania praw wyłącznych — w szczególności poprzez stworzenie pozycji dominującej na rynku — również podlega art. 86 ust. 1 WE w związku z art. 82 WE. Jednakże nie oznacza to jeszcze, że przyznanie tych praw jest zakazane ( 31 ). Oceny kwestii, czy przyznanie tych praw, na przykład przyznanie DCC prawa umożliwiającego świadczenie usług ratowniczych, jest zgodne z prawem wspólnotowym, dokonywać należy w świetle innych postanowień niż art. 86 ust. 1 WE. Postanowienia materialne mające zastosowanie w tym zakresie obejmują art. 86 ust. 2 WE. W ten sposób postanowienie to zyskuje znaczenie, które rozciąga się, poza środki przedsiębiorstw, do których postanowienie to się odnosi, na środki państwowe.
82.

Należy jednak w tym względzie przypomnieć, że wyroki w sprawie wykładni wydane w trybie prejudycjalnym, na podstawie art. 234 WE, co do zasady, działają wstecz. W wyrokach w sprawie Telaustria i Coname nie uczyniono żadnego wyjątku od tej zasady. Możliwości takiej nie przewiduje procedura postępowania o stwierdzenie uchybienia na podstawie art. 226 WE.
13.

Land twierdzi, że na zadane pytanie należy udzielić odpowiedzi przeczącej. Zwraca uwagę, że wymóg poświadczenia notarialnego wynikający z § 15 ust. 3 GGmbH nie jest skierowany do spółki, której udziały są przenoszone (ARKU Maschinenbau), lecz do dotychczasowego (Alberta Reissa) i nowego udziałowca (ARBmbH). To na nich, a nie na spółce, w której udziały zostały przeniesione, spoczywa obowiązek zapłaty należności. Z tej przyczyny transakcja ta, zdaniem landu, nie podlega artykułowi 10 lit. c) dyrektywy 69/335. Land wskazuje dalej, że jeżeli już, to do przedmiotowej opłaty można byłoby stosować art. 10 lit. b) dyrektywy 69/335, jako że stanowi ona wynagrodzenie za usługi świadczone w ramach operacji, o których mowa w art. 4 dyrektywy 69/335, w niniejszym przypadku podwyższenia kapitału ARBmbH. Jednakże niezależnie od tego, czy sporna opłata jest sprzeczna z art. 10 lit. c) dyrektywy 69/335, to należy ją uznać za podatek od przeniesienia papierów wartościowych w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 69/335, a tym samym za wyłączoną spod zakazu ustanowionego w pierwszym z wymienionych przepisów.
94.

Taka rejestracja kłóciłaby się także z założeniami art. 7 porozumienia TRIPS, zgodnie z którym ochrona i poszanowanie prawa własności intelektualnej mają przyczyniać się do promowania postępu technologicznego, a także do transferu i upowszechniania technologii, zapewniając jednocześnie równowagę praw i obowiązków podmiotów działających na rynku. Skoro zarówno państwa członkowskie, jak i Wspólnota w zakresie swoich kompetencji ( 58 ), przystąpiły do tego porozumienia, należy dokonywać wykładni art. 3 ust. 1 lit. e) tiret drugie dyrektywy możliwie zgodnie z treścią tego porozumienia i jego celami.
87.

Moim zdaniem Komisja słusznie zwróciła uwagę na to, iż znaczna część zastrzeżeń podniesionych na poparcie tego zarzutu jest nieistotna dla sprawy. Dotyczy to zastrzeżeń, przy których pomocy wnosząca odwołanie dąży do wykazania, że Sąd błędnie doszedł do wniosku, iż umowa o dostawy rur OCTG gładkich standard, którą wnosząca odwołanie zawarła z Corusem w 1993 r., stanowiła część porozumienia horyzontalnego, na podstawie którego czterej producenci europejscy podzielili pomiędzy siebie brytyjski rynek rur OCTG standard.
1.

Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 10 WE i 249 WE oraz art. 23 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, nie dokonując prawidłowej transpozycji następujących przepisów: — art. 1 lit. e), g) oraz i) w odniesieniu do Salzburga, — art. 6 ust. 1 w odniesieniu do Dolnej Austrii i Górnej Austrii, — art. 6 ust. 2 w odniesieniu do Tyrolu, — art. 12 w odniesieniu do Styrii i Tyrolu, — art. 13 w odniesieniu do Karyntii, Styrii i Tyrolu, — art. 16 ust. 1 w odniesieniu do Dolnej Austrii, Salzburga, Styrii i Tyrolu, oraz — art. 22 lit. b) w odniesieniu do Dolnej Austrii.
30.

Sąd krajowy uznał w odniesieniu do kwalifikacji czynności będących przedmiotem sporu jako wiążących się z wykorzystaniem informacji wewnętrznej, że wykładnia przepisów dyrektywy 89/592, której wymagało rozstrzygnięcie sprawy, budziła uzasadnione wątpliwości, w szczególności w odniesieniu do pojęć takich jak informacja wewnętrzna oraz osoba posiadająca informację wewnętrzną, jak również w odniesieniu do zakresu zastosowania zakazu wykonywania pewnych czynności ustanowionego względem takiej osoby. W związku z powyższym Symvoulio tis Epikrateias postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy w przypadku przeprowadzenia pomiędzy osobami lub grupami osób posiadających jedną z cech przewidzianych w art. 2 ust. 1 dyrektywy 89/592 […] wcześniej uzgodnionych transakcji giełdowych, które powodują sztuczne podniesienie ceny sprzedawanych papierów wartościowych, strony takich transakcji należy uznać za osoby posiadające informację wewnętrzną w rozumieniu art. 1 i 2 tej dyrektywy, co oznaczałoby, iż podlegają one zakazowi wykorzystywania informacji wewnętrznej ustanowionemu w art. 2, 3 i 4 tej dyrektywy?”.