ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

stwierdzenie nieważności decyzji Eurogrupy z dnia 25 marca 2013 r., która uzyskała ostateczną postać w wyniku decyzji prezesa banku centralnego Cypru działającego jako przedstawiciel lub pełnomocnik Europejskiego Systemu Banków Centralnych Europejskiego Banku Centralnego K.D.P. 104/2013 z dnia 29 marca 2013 r., na mocy której zdecydowano o „sprzedaży określonych produktów” Cyprus Popular Bank Public Co Ltd i która co do istoty stanowi wspólną decyzję Europejskiego Banku Centralnego i Komisji Europejskiej;
—

W razie podpisania przez DIGIT umowy w sprawie Trans European Services for Telematics between Administrations — new generation („TESTA-ng”), nakazanie Komisji naprawienia względem skarżącej szkody, którą poniosła w wyniku niezgodnej z prawem decyzji DIGIT-u.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 260/46

Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2013 r. — Menelaus przeciwko OHIM– Garcia Mahiques (VIGOR)

(Sprawa T-361/13)

2013/C 260/82

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Menelaus BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą byli również: V. Garcia Mahiques (Jesus Pobre, Hiszpania), F. Garcia Mahiques (Jesus Pobre, Hiszpania)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego wydanej w dniu 23 kwietnia 2013 r. w sprawie R 88/2012-2, w zakresie w jakim uchyliła ona decyzję Wydziału Unieważnień Urzędu z dnia 11 listopada 2011 r. w sprawie 5061;

— oddalenie odwołania wniesionego przez drugą stronę postępowania przed Izbą Odwoławczą od decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 11 listopada 2011 r. w sprawie 5061;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą przed Izbę Odwoławczą;

— obciążenie Vicentego Garcię Mathiquesa i Felipego Garcię Mahiquesa kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą przed Izbą Odwoławczą, w przypadku gdy druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą przystąpi do sprawy w charakterze interwenienta;

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy VIGOR — rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 4 386 371

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: V. Garcia Mahiques i F. Garcia Mahiques

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: podstawą wniosku o unieważnienie prawa do znaku jest art. 8 ust. 1 lit. b) w związku z art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 207/2009

Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uwzględnienie odwołania, uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim oddaloną nią wniosek o unieważnienie prawa do znaku w odniesieniu do niektórych towarów z klasy 21 i oddalenie odwołania w pozostałym zakresie

Podniesione zarzuty: naruszenie zasady 22 ust. 4 oraz zasad od 79 do 82 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego; naruszenie art. 57 ust. 2 w związku z art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009; naruszenie art. 57 ust. 2 w związku z art. 15 ust. 1 lit. a) i art. 75 rozporządzenia nr 207/2009; naruszenie art. 56 ust. 1 lit. b) w związku z art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009; naruszenie art. 57 ust. 2 i 3 i art. 76 ust. 2 w związku z zasadą 40 i zasadą 22 rozporządzenia nr 2868/95.
—

Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 16 kwietnia 2013 r. w wersji decyzji z dnia 22 maja 2013 r. (LS/MD/13/313), w zakresie, w którym nie uwzględniono wniosku o udzielenie dostępu do załączników A i B do „Exchange Agreement dated 15. February 2012 among the Hellenic Republic and the European Central Bank and the Eurosystem NBCs listed herein”;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 260/43

Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2013 r. — Out of the blue przeciwko OHIM — Dubois i in. (FUNNY BANDS)

(Sprawa T-344/13)

2013/C 260/77

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Out of the blue KG (Lilienthal, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Hasselblatt i D. Kipping)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą byli również: Frédéric Dubois i in. (Lasne, Belgia)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 4 kwietnia 2013 r., sprawa R 542/2012-2;

— obciążenie OHIM własnymi kosztami oraz kosztami strony skarżącej;

— w sytuacji gdy F. Dubois przystąpi do sprawy w charakterze interwenienta, obciążenie interwenienta własnymi kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Frédéric Dubois i in.

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy zawierający element słowny „FUNNY BANDS” dla towarów i usług z klas 14, 17 i 35 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 350 794

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: niemieckie niezarejestrowane oznaczenie „FUNNY BANDS” dla niektórych towarów, usług i działalności

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 207/2009.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie R 571/2012-5, w zakresie w jakim zezwala ona na rejestrację znaku towarowego ANGIPAX w odniesieniu do produktów farmaceutycznych, produktów weterynaryjnych i środków sanitarnych do celów medycznych; środków grzybobójczych; substancji dietetycznych do celów leczniczych; środków odkażających; tkanin i materiałów opatrunkowych, materiałów do plombowania zębów, środków do niszczenia robactwa; żywności dla niemowląt;
1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 7 ust. 4 pierwszy akapit rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 i art. 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 poprzez zastosowanie korekty finansowej w oparciu o błędne ustalenia faktyczne i błędną wykładnię prawa, pomimo że wydatki zostały dokonane przez władze polskie zgodnie z przepisami wspólnotowymi W ramach tego zarzutu strona skarżąca zauważa, że przyczyną zastosowanej korekty było, w świetle stanowiska Komisji, pięć rzekomych niedociągnięć w wykonaniu działania „Wspieranie gospodarstw niskotowarowych”. Pierwsze niedociągnięcie dotyczyło naruszenia rzekomego wymogu przeznaczenia przez beneficjenta co najmniej 50 % środków wsparcia na działania restrukturyzacyjne. Drugie niedociągnięcie dotyczyło nieobjęcia kontrolą krzyżową zwierząt gospodarskich w ramach kontroli administracyjnej wniosku wstępnego co do prawidłowości wielkości ekonomicznej gospodarstwa (ESU) podawanej przez rolnika. Trzecie niedociągnięcie dotyczyło naruszenia rzekomego wymogu przeprowadzenia kontroli na miejscu w pierwszym roku realizacji programu. Czwarte niedociągnięcie zdaniem Komisji polegało na braku odpowiedniego związku między celami pośrednimi a potrzebami gospodarstwa. Natomiast piąte niedociągnięcie dotyczyło naruszenia rzekomego wymogu ilościowego zdefiniowania celów pośrednich. Strona skarżąca kwestionuje interpretację prawną i ustalenia faktyczne Komisji w odniesieniu do każdego ze wspomnianych rzekomych niedociągnięć.
—

stwierdzenie, że rozporządzenie Komisji (UE) nr 348/2013 z dnia 17 kwietnia 2013 r. zmieniające załącznik XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (Dz.U. L 108, s. 1) jest częściowo bezprawne, ponieważ opiera się na oczywistym błędzie w ocenie i narusza art. 58 ust. REACH, zasadę proporcjonalności oraz prawo do obrony (w tym zasady dobrej administracji i wybitnych doradców naukowych);
W pierwszym zarzucie skarżąca podnosi, że ECHA naruszyła prawo wykraczając poza swojej kompetencje, które ograniczają się do wszczęcia procedury weryfikacyjnej w zakresie badania, czy skarżące przedsiębiorstwo ma prawo do obniżonej opłaty przysługującej MŚP i wyręczając Komisję w przyjęciu decyzji dotyczącej tego prawa jak też stosując arbitralnie, w celu ustalenia, czy pod względem prawnym skarżąca stanowiła MŚP, materialne przesłanki inne niż te ustanowione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 340/2008 (1).

Uprawnienie do przyjęcia decyzji dotyczących prawa do obniżonej stawki zastrzeżonej dla MŚP zakłada ocenę co do stosowania w odniesieniu do rozmiaru zarejestrowanego przedsiębiorstwa kryteriów zawartych w zaleceniach Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczących finansowania przez Wspólnotę MŚP, która to ocena nie należy do sekretariatu ECHA, lecz wyłącznie do Komisji, gdyż ani rozporządzenie REACH, ani rozporządzenia wykonawcze Komisji nie przewidują pojęcia ad hoc.

Ponadto, jeśli chodzi o stwierdzenie statusu prawnego MŚP, rozporządzenie nr 340/2008 przewiduje wyraźnie stosowanie podkryteriów zaleceń 2003/361/WE, dotyczących przedsiębiorstw powiązanych z innymi przedsiębiorstwami za pośrednictwem udziałów w spółkach, wyłącznie do przypadków przedsiębiorstw nieposiadających siedziby w Unii Europejskiej. Wynika stąd a contrario, że kryteria te nie mogą być stosowane do dokonania oceny wielkości przedsiębiorstwa z siedzibą w Unii w celu określenia, czy ma ono prawo do obniżonej stawki.
2)

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań, ponieważ Komisja zapewniła podmioty gospodarcze, że refundacje zostaną utrzymane do chwili wejścia w życie zreformowanej wspólnej polityki rolnej. Strona skarżąca podnosi, że obniżenie kwoty refundacji ze 108,5 EUR za tonę do 0 EUR nie było możliwe do przewidzenia w świetle sytuacji na rynku drobiu.
stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 21 maja 2013 r. odmawiającej udzielenia pełnego dostępu do dokumentu 12979/12 zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43) doręczonej skarżącemu w dniu 21 maja 2013 r. w piśmie nr „06/c/02/1 3” (zwanej dalej zaskarżoną decyzją) oraz ponownej odmowy udzielenia dostępu z dnia 23 lipca 2013 r.;
—

stwierdzenie nieważności rozporządzeń Komisji ustanawiających niekorzystną sytuację pod względem konkurencji, w szczególności i) rozporządzeń nr 505/2013 (1) i 629/2013 (2) ustanawiających nadzwyczajne środki w odniesieniu do udostępniania cukru pozakwotowego i izoglukozy pozakwotowej na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty z tytułu nadwyżek w roku gospodarczym 2012/2013; ii) rozporządzeń nr 574/2013 (3) i 677/2013 (4) ustalających współczynnik przydziału w odniesieniu do dostępnych ilości cukru pozakwotowego do sprzedania na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej, oraz iii) rozporządzenia nr 460/2013 (5) w sprawie minimalnej stawki cła na cukier ustalanej w związku z trzecim częściowym zaproszeniem do składania ofert oraz rozporządzenia nr 542/2013 (6) w sprawie minimalnej stawki cła na cukier ustalanej w związku z czwartym częściowym zaproszeniem do składania ofert; oraz uznanie zarzutu bezprawności na podstawie art. 277 TFUE wobec rozporządzenia nr 36/2013 (7) otwierającego stały przetarg na przywóz cukru objętego kodami 1701 14 10 oraz 1701 99 10 z zastosowaniem obniżonej stawki celnej w roku gospodarczym 2012/2013 za dopuszczalny i zasadny;
b)

powiadomiła skarżącą, że nie posiadała informacji odnoszących się do wspomnianych postępowań w sprawie nałożenia grzywny i że posiadane przez nią dokumenty znajdujące się w aktach sprawy chronione są wyjątkami przewidzianymi w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).
1)

Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu prawa poprzez zaklasyfikowanie procesu przechodzenia do telewizji cyfrowej (digitalizacji) jako pomocy państwa. — W tym zakresie podnosi się, że Komisja popełniła błąd w ocenie art. 171 ust. 1 TFUE, w szczególności w świetle wyroku w sprawie Altmark o usługach publicznych i w konsekwencji popełniła błąd odnośnie do istnienia samej pomocy państwa w niniejszej sprawie. — W tym zakresie dodaje, że środki badane w decyzji były wcześniej przeznaczone na zapewnienie transmisji sygnału telewizji cyfrowej w tzw. obszarze II (obszar lub terytorium, który nie jest obsługiwany przez operatorów na podstawie kryteriów handlowych, i gdzie ludność, w braku interwencji publicznej, zostałaby pozbawiona dostępu do telewizji). — Z drugiej strony skarżący zauważają, że zasada „neutralności technologicznej” nie może pozbawiać państw członkowskich swobodnego uznania, przyznanego im przez traktaty przy organizacji usług publicznych. — W każdym razie, organy krajowe wybrały dla obszaru II technologię naziemną, a nie satelitarną, z uwagi na to, ze pierwsza opcja wydawała się bardziej logiczna, ekonomiczna i skuteczna z uwagi na wcześniejsze istnienie naziemnej sieci analogowej, finansowanej z funduszy publicznej, która pokrywała obszar II.
4)

Popełnienie błędu w ustaleniach co do istnienia po stronie RETEGAL, stanowiącego instrumentalny środek Comunidad Autónoma de Galicia, przymiotu bezprawnej pomocy państwa, w zakresie w jakim środek ten ograniczył się do nabycia i instalacji sprzętu finansowanego ze spornych funduszy publicznych, w celu późniejszego przekazania ich użytkowania na rzecz gmin, aby mogły one świadczyć usługę publiczną transmisji telewizyjnych na obszarach wiejskich i odległych, tak aby w ten sposób pokryć lukę na rynku istniejącą na tych obszarach.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 304/21

Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2013 r. — L’Oréal przeciwko OHIM — Cosmetica Cabinas (AINHOA)

(Sprawa T-426/13)

2013/C 304/36

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: L’Oréal SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokaci M. Granado Carpenter i M. Polo Carreño)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Cosmetica Cabinas, SL (El Masnou, Hiszpania)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 czerwca 2013 r. w sprawie R 1642/2012-1;

— zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów poniesionych w związku z niniejszym postępowaniem.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: Słowny znak towarowy „AINHOA” dla towarów i usług z klas 3, 35 i 39 — wspólnotowy znak towarowy nr 2 720 811

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Cosmetica Cabinas

Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

Decyzja Wydziału Unieważnień: Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku w odniesieniu do usług z klas 35 i 39 oraz oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku w odniesieniu do „kosmetyków”, należących do klasy 3

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1)

(1) Dz.U. L 78, s. 1
4)

Czwarty zarzut, podniesiony tytułem pomocniczym, oparty na naruszeniu zasad pewności prawa, równości, proporcjonalności i pomocniczości oraz związanego z tym braku obowiązku odzyskania pomocy, w zakresie w jakim art. 14 rozporządzenia Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz. U. L 83, s. 1), nie zobowiązuje do takiego odzyskania w sytuacji, gdy zostały naruszone podstawowe zasady prawa Unii.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 304/22

Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2013 r. — Bora Creations przeciwko OHIM — Beauté Prestige International (essence)

(Sprawa T-448/13)

2013/C 304/38

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Bora Creations, SL (Ceuta, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci R. Lange, G. Hild i C. Pape)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Beauté Prestige International SA (Paryż, Francja)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 czerwca 2013 r. wydanej w sprawie R 1085/2012-5;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „essence” dla towarów z klas 3, 4, 8, 14, 16, 21, 25 i 26 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6 816 144

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Beauté Prestige International SA

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: bezwzględne podstawy unieważnienia, o których mowa w art. 52 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 207/2009”) (1), a mianowicie, że wspólnotowy znak towarowy został zarejestrowany z naruszeniem art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.

Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku.

Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania i stwierdzenie częściowej nieważności prawa do wspólnotowego znaku towarowego.

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.

(1) Dz.U. L 78, s. 1.
—

W tym względzie strona skarżąca podnosi naruszenie art. 7 ust. 1 i 3 oraz art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji(Dz.U. L 145, s. 43), jak również art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii europejskiej, ponieważ, po pierwsze, postępowanie, które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji, charakteryzowały okresy nieuzasadnionej ciszy i nie uzasadnione we właściwy sposób przedłużenia, a po drugie, nieprzestrzeganie wyznaczonych terminów naruszyło prawo strony skarżącej do obrony.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 298/9

Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2013 r. — L’Oréal przeciwko OHIM — Cosmetica Cabinas (AINHOA)

(Sprawa T-400/13)

2013/C 298/16

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: L’Oréal (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci M. Granado Carpenter i M. Polo Carreño)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Cosmetica Cabinas, SL (El Masnou, Hiszpania)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 6 czerwca 2013 r. w sprawie R 1643/2012-1;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „AINHOA” — wspólnotowy znak towarowy nr 2 720 811

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Cosmetica Cabinas, SL

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego oparła się na art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 w związku z art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009.

Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) lub art. 8 ust. 5 w związku z art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009.
—

orzecznie, że — pozostawiająca wpis decyzja 2013/182/WPZiB z dnia 22 kwietnia 2013 r. zmieniająca decyzję 2011/137/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii, w zakresie w jakim nie usunęła nazwiska skarżącego z załącznika II i z załącznika IV do decyzji 2011/137/WPZiB; — decyzja 2011/137/WPZiB z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii, w zakresie w jakim załączniki II i IV do tej decyzji zawierają nazwisko skarżącego; — rozporządzenie Rady Unii Europejskiej nr 204/2011 z dnia 2 marca 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii, w zakresie w jakim załącznik III do niego zawiera nazwisko skarżącego; nie mają do skarżącego zastosowania;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 298/8

Odwołanie wniesione w dniu 4 lipca 2013 r. przez Giorgia Lebedefa od wyroku wydanego w dniu 24 kwietnia 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-56/11 Lebedef przeciwko Komisji

(Sprawa T-356/13 P)

2013/C 298/14

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania

Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

— Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 24 kwietnia 2013 r. w sprawie F-56/11 Lebedef przeciwko Komisji, której przedmiotem było stwierdzenie nieważności decyzji dyscyplinarnej z dnia 6 lipca 2010 r. w sprawie nałożenia na wnoszącego odwołanie kary dyscyplinarnej w postaci przeniesienia o dwa stopnie niżej w ramach tej samej grupy funkcyjnej;

— Uwzględnienie żądań wnoszącego odwołanie przedstawionych w pierwszej instancji;

— Ewentualnie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej;

— Rozstrzygnięcie o kosztach i obciążenie nimi Komisji Unii Europejskiej.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi szereg zarzutów dotyczących pkt 35, 36, 44, 45, 56, 57, 69, 70, 71, 77, 78, 86, 95 i 96 zaskarżonego wyroku, dotyczących naruszenia prawa do obrony oraz naruszenia zasady zakazu arbitralnego działania, ze względu na to, że Sądu do spraw Służby Publicznej przeinaczył i błędnie zinterpretował stan faktyczny i źle zrozumiał i zinterpretował skargę w pierwszej instancji oraz zaskarżoną decyzję.
—

zasądzenie od spółki Thales zwrotu na rzecz Komisji Europejskiej całości kwot otrzymanych tytułem umów NEMECEL i DREAMCAR, to jest z tytułu umowy NEMECEL kwoty głównej 700 335,66 EUR plus należne odsetki, a z tytułu umowy DREAMCAR kwoty głównej 812 821,43 EUR plus należne odsetki;
3)

Zarzut trzeci, podniesiony tytułem ewentualnym i przy założeniu, że rekompensata za usługę „dodatkową” jest pomocą państwa (quod non), dotyczący naruszenia art. 106 ust. 2 TFUE i art. 107 TFUE, zasad proporcjonalności i zakazu bezpodstawnego wzbogacenia oraz oczywistego błędu w ocenie przy ustalaniu kwoty pomocy do odzyskania w zakresie, w jakim obliczanie kwoty pomocy do odzyskania nie uwzględnia ani rzeczywistych kosztów dodatkowych poniesionych przez SNCM z tytułu usługi „dodatkowej”, ani niedopłaty rekompensaty dotyczącej usługi „podstawowej” i jest ono w każdym razie oparte na błędnej ocenie części rekompensaty za usługę „podstawową” i części rekompensaty za usługę „dodatkową”.