ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
102

Z orzecznictwa Trybunału wynika wprawdzie, że w celu ustalenia znaczenia wyrażenia „poprzedzający rok obrotowy” Komisja – z uwagi na kontekst oraz cel systemu kar ustanowionego w rozporządzeniu nr 1/2003 – jest zobowiązana dokonać oceny, w każdym rozpatrywanym przypadku, zamierzonego wpływu na zainteresowane przedsiębiorstwo, uwzględniając w szczególności obrót tego przedsiębiorstwa odzwierciedlający jego rzeczywistą sytuację gospodarczą w okresie, w którym zostało popełnione naruszenie. W sytuacjach, w których wielkość obrotu osiągniętego przez dane przedsiębiorstwo nie dostarcza żadnych pomocnych wskazówek co do jego rzeczywistej sytuacji gospodarczej ani co do odpowiedniego poziomu grzywny, która ma zostać na nie nałożona, Komisja ma prawo odnieść się do innego roku obrotowego, aby móc dokonać właściwej oceny zasobów finansowych tego przedsiębiorstwa oraz zapewnić, że grzywna będzie mieć wystarczająco odstraszający skutek i proporcjonalny charakter (zob. podobnie wyrok z dnia 15 maja 2014 r., 1. garantovaná/Komisja, C‑90/13 P, niepublikowany, EU:C:2014:326, pkt 15–17 i przytoczone tam orzecznictwo).
7

W drodze rozporządzenia z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie postępowania o udzielenie zezwolenia podmiotom prowadzącym działalność w zakresie przetwarzania odpadów pochodzących z odzieżowych wyrobów włókienniczych, wyrobów włókienniczych do użytku domowego i obuwia oraz w sprawie ustalenia specyfikacji zadań dla tych podmiotów zgodnie z art. R. 543–214 kodeksu ochrony środowiska naturalnego, zawierającego upoważnienie dla takiego podmiotu zgodnie z art. L. 541–10–3 i od R. 543–214 do R. 543–224 kodeksu ochrony środowiska naturalnego (JORF z dnia 14 maja 2014 r., s. 7969, zwanego dalej „rozporządzeniem z dnia 3 kwietnia 2014 r.”) spółce Eco TLC udzielono upoważnienia do pobierania od podmiotów wprowadzających do obrotu odzieżowe wyroby włókiennicze, wyroby włókiennicze do użytku domowego i obuwie (zwane dalej „produktami TLC”) wkładów finansowych na przetwarzanie odpadów pochodzących z tych produktów oraz do ich przekazywania w formie wsparcia finansowego w szczególności sortowniom zgodnie ze specyfikacją istotnych warunków umowy załączoną do tego rozporządzenia.
1

Komisja Europejska w swojej skardze wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że poprzez ustanowienie opłaty nadzwyczajnej w celu podziału kosztów netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej od 2007 r. zgodnie z Lei n.o 35/2012 procede à criação do fundo de compensação do serviço universal de comunicações eletrónicas previsto na Lei das Comunicações Eletrónicas, destinado ao financiamento dos custos líquidos decorrentes da prestação do serviço universal (ustawą nr 35/2012 ustanawiającą fundusz kompensacyjny usługi powszechnej przewidziany przez ustawę o łączności elektronicznej, służący finansowaniu kosztów netto wynikających ze świadczenia usługi powszechnej) z dnia 23 sierpnia 2012 r. (Diário da República, seria 1, nr 163 z dnia 23 sierpnia 2012 r.), zmienioną i ujednoliconą przez Lei n.o 149/2015 (ustawę nr 149/2015) z dnia 10 września 2015 r. (Diário da República, seria 1, nr 177 z dnia 10 września 2015 r.) (zwaną dalej „ustawą nr 35/2012”) Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 13 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) (Dz.U. 2002, L 108, s. 51) oraz części B załącznika IV do tej dyrektywy.
18

Prewencyjna kontrola planów nowej pomocy ustanowiona przez to ostatnie postanowienie ma na celu to, by wdrażana była jedynie pomoc zgodna z rynkiem wewnętrznym. Aby zrealizować ten cel, wprowadzenie w życie planu pomocy zostaje odroczone do czasu rozwiania wątpliwości co do jego zgodności w drodze końcowej decyzji Komisji (wyroki: z dnia 3 marca 2020 r., Vodafone Magyarország, C‑75/18, EU:C:2020:139, pkt 19; z dnia 3 marca 2020 r., Tesco-Global Áruházak, C‑323/18, EU:C:2020:140, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo).
25

Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału w ramach ustanowionej w art. 267 TFUE współpracy pomiędzy Trybunałem i sądami krajowymi wyłącznie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i który ma obowiązek wydać w tej sprawie orzeczenie, należy dokonanie oceny, z uwzględnieniem szczególnych okoliczności tej sprawy, zarówno tego, czy orzeczenie w trybie prejudycjalnym jest niezbędne do wydania wyroku w zawisłej przed nim sprawie, jak i oceny znaczenia pytań, z którymi zwraca się on do Trybunału. W związku z tym jeśli postawione pytania dotyczą wykładni prawa Unii, Trybunał jest w zasadzie zobowiązany do wydania orzeczenia (wyrok z dnia 4 grudnia 2018 r., Minister for Justice and Equality i Commissioner of An Garda Síochána, C‑378/17, EU:C:2018:979, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo).
54

Tak więc do państwa członkowskiego, które podejmuje ostateczną decyzję o odmowie wydania wizy, należy ustanowienie przepisów procesowych, które przyczyniają się do poszanowania prawa do obrony i prawa do skutecznego środka prawnego osób ubiegających się o wizę, takich jak żądanie informacji od właściwych organów państw członkowskich, które wyraziły sprzeciw wobec wydania wizy lub możliwość przystąpienia przez nie do postępowania odwoławczego wszczętego na podstawie art. 32 ust. 3 kodeksu wizowego, lub jakikolwiek inny mechanizm zapewniający, że odwołania tych wnioskodawców nie zostaną ostatecznie oddalone, mimo że nie mieli oni konkretnej możliwości wykonania swoich praw.
20

Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z motywem 34 rozporządzenia nr 1215/2012 rozporządzenie to uchyla i zastępuje rozporządzenie nr 44/2001, które z kolei zastąpiło Konwencję z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, zmienioną późniejszymi konwencjami o przystąpieniu nowych państw członkowskich do tej konwencji. W związku z tym wykładnia dokonana przez Trybunał w odniesieniu do przepisów tych ostatnich instrumentów prawnych odnosi się również do przepisów rozporządzenia nr 1215/2012, jeśli można je uznać za „równoważne”. Jest tak w przypadku art. 5 pkt 3 wspomnianej konwencji i art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 z jednej strony oraz art. 7 pkt 2 rozporządzenia nr 1215/2012 z drugiej strony (zob. podobnie wyrok z dnia 9 lipca 2020 r., Verein für Konsumenteninformation, C‑343/19, EU:C:2020:534, pkt 22).
19

Zdaniem rządu niemieckiego pytania prejudycjalne są niedopuszczalne, gdyż nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy rozpatrywanej w postępowaniu głównym. Twierdzi on, że czyny zarzucane ZW, która jest jedyną osobą oskarżoną w postępowaniu głównym, nie mają żadnego związku z wykonywaniem przez ZW, która ani nie opuściła, ani nawet nie zamierzała opuszczać terytorium Niemiec, prawa do swobodnego przemieszczania się. Ponieważ wątpliwości sądu odsyłającego co do zgodności § 235 kodeksu karnego z prawem Unii opierają się na okolicznościach faktycznych zakładających przemieszczenie się ZW do innego państwa członkowskiego, mają one charakter hipotetyczny i niezależny od sprawy rozpatrywanej w postępowaniu głównym.
34

Wobec tego, mimo że formalnie sąd odsyłający ograniczył pierwsze pytanie do wykładni art. 32 ust. 1 lit. c) i art. 32 ust. 5 lit. b) kodeksu celnego oraz art. 157 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, okoliczność ta nie stoi na przeszkodzie temu, by Trybunał udzielił mu odpowiedzi dotyczącej prawa Unii we wszystkich aspektach wykładni, które mogą być użyteczne dla rozstrzygnięcia zawisłej przed sądem odsyłającym sprawy, bez względu na to, czy sąd ten odniósł się do nich w treści swych pytań, czy też nie. W tym względzie do Trybunału należy wyprowadzenie z całości informacji przedstawionych przez sąd krajowy, a w szczególności z uzasadnienia postanowienia odsyłającego, elementów prawa, które wymagają wykładni w świetle przedmiotu sporu (wyrok z dnia 12 marca 2020 r., Caisse d’assurance retraite et de la santé au travail d’Alsace-Moselle, C‑769/18, EU:C:2020:203, pkt 40).
35

Wreszcie ESDZ podkreśla, że sprzeczne z logiką byłoby sugerowanie, że Ch. Hebberecht powinna nadal zajmować to stanowisko ze względu na status kobiety, po oddaleniu, jak w pkt 44 zaskarżonego wyroku uczynił to Sąd, zarzutu dotyczącego naruszenia w spornej decyzji interesu i ciągłości służby. Prowadziłoby to do uznania, że z art. 1d ust. 2 regulaminu pracowniczego wynika przysługujące urzędnikowi należącemu do płci niedostatecznie reprezentowanej prawo podmiotowe do przedłużenia okresu zajmowania stanowiska, co ESDZ stanowczo kwestionuje.
4

Motywy 7, 9, 10, 13, 16, 19, 20 i 22 dyrektywy 2000/35 miały następujące brzmienie: „(7) Nadmiernie długie terminy płatności oraz opóźnienia w płatnościach są przyczyną znacznych obciążeń administracyjnych i finansowych dla przedsiębiorstw, zwłaszcza małych i średnich. Ponadto problemy te są poważną przyczyną niewypłacalności, co zagraża przetrwaniu tych przedsiębiorstw i może spowodować utratę licznych miejsc pracy. […] (9) Różnice między zasadami płatności a praktyką w państwach członkowskich stanowią przeszkodę we właściwym funkcjonowaniu rynku wewnętrznego. (10) To prowadzi do znacznego ograniczenia transakcji handlowych między państwami członkowskimi. Jest to sprzeczne z art. 14 [WE (obecnie art. 26 TFUE)], ponieważ przedsiębiorca powinien mieć możliwość prowadzenia swej działalności na rynku wewnętrznym pod warunkiem że [w warunkach, w których] operacje transgraniczne nie pociągają za sobą większego ryzyka niż sprzedaż krajowa. Jeśli istniałyby zasadniczo różne zasady dotyczące rynku wewnętrznego i operacji transgranicznych, mogłoby dojść do zniekształcenia konkurencji. […] (13) Niniejsza dyrektywa powinna ograniczać się jedynie do płatności dokonywanych jako wynagrodzenia w transakcjach handlowych i nie [powinna] obejmować transakcji z udziałem konsumentów, spłaty odsetek powiązanych z innymi płatnościami, np. płatności wynikających z prawa czekowego i wekslowego, [płatności w formie] odszkodowa[ń], łącznie z płatnościami towarzystw ubezpieczeniowych. […] (16) Opóźnienia w płatnościach stanowią naruszenie postanowień umowy, która była korzystna finansowo dla dłużników w większości państw członkowskich, poprzez niskie odsetki za zwłokę w płatności i/lub powolne procedury ściągania należności. Konieczna jest więc znacząca zmiana, która także przewidywałaby rekompensatę powstałych u wierzycieli kosztów, w celu zatrzymania tej tendencji i zapewnienia sytuacji, w której skutki opóźnień w płatnościach powstrzymują przed przekraczaniem terminów płatności. […] (19) Niniejsza dyrektywa powinna zakazywać nadużywania swobody zawierania umów na niekorzyść wierzyciela […]. (20) Skutki opóźnień w płatnościach mogą działać odstraszająco jedynie wtedy, gdy są powiązane z procedurami ściągania należności, które są szybkie i skuteczne dla wierzyciela. Procedury te powinny przysługiwać wszystkim wierzycielom prowadzącym działalność gospodarczą na terytorium [Unii Europejskiej], zgodnie z zasad[ą] niedyskryminacji zawart[ą] w art. 12 [WE]. […] (22) Niniejsza dyrektywa ma regulować wszystkie transakcje handlowe, niezależnie od tego, czy mają one miejsce między prywatnymi a państwowymi przedsiębiorstwami [między przedsiębiorstwami prywatnymi lub publicznymi], czy między przedsiębiorstwami a władzami publicznymi, uwzględniając fakt, że te ostatnie świadczą znaczne płatności na rzecz przedsiębiorstw. Niniejsza dyrektywa powinna również regulować wszelkie transakcje handlowe między przedsiębiorcami a ich dostawcami i podwykonawcami”.
73

Po czwarte, należy wskazać, że długość urlopu przewidzianego w art. 46 układu zbiorowego pracy może być bardzo różna – od półtora miesiąca aż do dwóch lat i trzech miesięcy. Długość ta może zatem znacznie przekraczać długość szesnastotygodniowego ustawowego urlopu macierzyńskiego przewidzianego w art. L. 1225‑17 kodeksu pracy, do którego odniesiono się w art. 45 układu zbiorowego pracy. Ponadto gdy urlop trwa rok lub dwa lata, jest to urlop „bez prawa do wynagrodzenia”, co nie wydaje się zapewniać utrzymania wynagrodzenia lub możliwości skorzystania z odpowiedniego świadczenia przez pracownicę – co jest wymagane zgodnie z warunkiem określonym w art. 11 ust. 2 dyrektywy 92/85 w odniesieniu do urlopu macierzyńskiego.
37

Ponieważ wątpliwości sądu odsyłającego dotyczące rozpatrywanej w postępowaniu głównym klauzuli prorogacyjnej odnoszą się zarówno do dyrektywy 93/13, jak i do rozporządzenia nr 1215/2012, a reżim prawny obowiązujący w stosunku do tego rodzaju klauzuli jest określony w art. 25 tego rozporządzenia, należy zatem rozpocząć od zbadania pytania w części odnoszącej się do tego rozporządzenia.
48

W drugiej kolejności, odnosząc się do pojęcia „zwielokrotnienia fonogramu” w rozumieniu tych przepisów, które nie zostało zdefiniowane we wspomnianych dyrektywach, które to akty zresztą nie zawierają wyraźnego odesłania do prawa państw członkowskich w celu określenia jego zakresu, należy zauważyć, że art. 3 lit. e) konwencji rzymskiej, który należy uwzględnić z powodów przedstawionych w pkt 34–36 niniejszego wyroku, definiuje „zwielokrotnianie” jako „wykonanie jednego lub więcej egzemplarzy utrwalenia”.
29

Tytułem wstępu należy przypomnieć, że dyrektywa VAT, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2007 r., uchyliła szóstą dyrektywę, nie wprowadzając do niej zmian co do istoty. Ponieważ właściwe przepisy dyrektywy VAT mają zasadniczo identyczną treść jak właściwe przepisy szóstej dyrektywy, orzecznictwo Trybunału dotyczące dyrektywy VAT ma również zastosowanie do szóstej dyrektywy (zob. analogicznie wyrok z dnia 3 lipca 2019 r., The Chancellor, Masters and Scholars of the University of Cambridge, C‑316/18, EU:C:2019:559, pkt 17).
3

Motywy 117–119, 123, 125, 126 i 130 dyrektywy 2009/138 mają następujące brzmienie: „(117) Ponieważ przepisy krajowe dotyczące środków odnoszących się do reorganizacji oraz postępowania likwidacyjnego nie są zharmonizowane, właściwe jest zapewnienie w ramach rynku wewnętrznego wzajemnego uznawania przepisów państw członkowskich dotyczących środków odnoszących się do reorganizacji i likwidacji zakładów ubezpieczeń, a także niezbędnej współpracy, przy uwzględnieniu zasad jedności, uniwersalności, koordynacji i jawności tego rodzaju środków oraz równego traktowania i ochrony wierzycieli ubezpieczeniowych. (118) Należy zagwarantować, że środki odnoszące się do reorganizacji, przyjęte przez właściwy organ państwa członkowskiego w celu zachowania lub przywrócenia dobrej kondycji finansowej zakładu ubezpieczeń i zapobieżenia w miarę możliwości likwidacji zakładu, stają się skuteczne w całej [Unii Europejskiej]. Nie powinno mieć to jednak wpływu na skutki tego rodzaju środków odnoszących się do reorganizacji oraz postępowania likwidacyjnego w stosunku do krajów trzecich. (119) Należy dokonać rozróżnienia między organami właściwymi w kwestii środków odnoszących się do reorganizacji i postępowania likwidacyjnego a organami sprawującymi nadzór nad zakładami ubezpieczeń. […] (123) Do podejmowania decyzji w sprawie postępowania likwidacyjnego dotyczącego zakładu ubezpieczeń powinny być uprawnione wyłącznie właściwe organy państwa członkowskiego siedziby. Decyzje te powinny być skuteczne w całej [Unii] i powinny być uznawane przez wszystkie państwa członkowskie. Decyzje powinny być publikowane zgodnie z procedurami państwa członkowskiego siedziby oraz w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Informacje powinny być także udostępniane znanym wierzycielom mającym miejsce zamieszkania lub siedzibę [w Unii], którzy powinni mieć prawo wnoszenia roszczeń i przedstawiania uwag. […] (125) Wszystkie warunki związane z otwarciem [wszczęciem], prowadzeniem i zamknięciem postępowania likwidacyjnego powinny być określane przez przepisy prawa państwa członkowskiego siedziby. (126) Celem zapewnienia skoordynowanych działań państw członkowskich organy nadzoru państwa członkowskiego siedziby i organy nadzoru pozostałych państw członkowskich powinny w trybie pilnym zostać poinformowane o otwarciu [wszczęciu] postępowania likwidacyjnego. […] (130) Celem ochrony zaufania oraz pewności obrotu prawnego w państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie siedziby konieczne jest określenie prawa właściwego w odniesieniu do skutków wywieranych przez środki odnoszące się do reorganizacji oraz postępowanie likwidacyjne na toczące się postępowania sądowe i działania egzekucyjne poszczególnych wierzycieli związane z [tymi] postępowaniami sądowymi”.
50

Wykładni przepisów tego rozporządzenia nie można zatem dokonywać w ten sam sposób w odniesieniu do osób fizycznych i do osób prawnych, których prawo do ochrony danych nie zostało określone w RODO. Nie można zatem uznać, wbrew temu, co twierdzi sąd odsyłający, że w niniejszej sprawie istnieje oczywisty interes w tym, aby Trybunał dokonał wykładni tych przepisów w celu zapewnienia ich jednolitej wykładni.
16

PEI wniosło o uznanie powództwa za niedopuszczalne, podnosząc, że sądy słoweńskie nie są właściwe do rozpoznania sporu stanowiącego przedmiot postępowania głównego. Ze względu na to, że B.B. jest zawodowym graczem w pokera, co w konsekwencji miałoby pozbawiać go ochrony przyznanej konsumentom, zdaniem PEI jedynie sądy Republiki Malty, na której terytorium PEI ma swoją siedzibę, są właściwe do rozpoznania sporu stanowiącego przedmiot postępowania głównego.
107

Owe dowody muszą jasno wskazywać na to, że dane państwo członkowskie przed przyznaniem korzyści gospodarczej lub równocześnie z nim wydało decyzję o dokonaniu inwestycji w kontrolowane przedsiębiorstwo publiczne za pomocą środka rzeczywiście wprowadzonego w życie. W związku z powyższym może okazać się konieczne przedstawienie dowodów, które wskazują na to, że wspomniana decyzja jest oparta na szacunkach gospodarczych porównywalnych z tymi, jakie w okolicznościach niniejszego przypadku rozsądny inwestor prywatny znajdujący się w sytuacji możliwie podobnej do sytuacji wspomnianego państwa kazałby przeprowadzić przed przystąpieniem do inwestycji, o której mowa powyżej, by ustalić przyszłą rentowność takiej inwestycji (wyrok z dnia 5 czerwca 2012 r., Komisja/EDF, C‑124/10 P, EU:C:2012:318, pkt 83, 84).
6

Artykuł 5 tejże dyrektywy stanowi: „1. W sytuacji, gdy osoba fizyczna lub prawna, w wyniku nabycia przez nią lub przez osoby działające z nią w porozumieniu, posiada papiery wartościowe spółki w rozumieniu art. 1 ust. 1, które dodane do posiadanych przez nią papierów wartościowych i do papierów wartościowych posiadanych przez osoby działające z nią w porozumieniu, dają jej bezpośrednio lub pośrednio określony udział w ogólnej liczbie głosów w tej spółce, dający jej kontrolę nad tą spółką, państwa członkowskie zapewniają, że [by] od takiej osoby wymaga się [wymagano] złożenia oferty jako środka ochrony mniejszościowych akcjonariuszy tej spółki. Taka oferta jest kierowana w najwcześniejszym możliwym terminie do wszystkich posiadaczy tych papierów wartościowych i obejmuje wszystkie posiadane przez nich papiery wartościowe po godziwej [uczciwej] cenie, jak to określono w ust. 4. […] 4. Najwyższa cena zapłacona przez oferenta za te same papiery wartościowe lub przez osoby działające z nim w porozumieniu, w okresie, jaki ma być ustalony przez państwa członkowskie, lecz nie krótszym niż sześć i nie dłuższym niż 12 miesięcy przed rozpoczęciem oferty, o której mowa w ust. 1, jest uważana za godziwą [uczciwą] cenę. Jeżeli po podaniu oferty do publicznej wiadomości i przed zamknięciem oferty oferent lub jakakolwiek osoba działająca z nim w porozumieniu zakupuje [nabywa] papiery wartościowe po cenie wyższej niż cena ofertowa, oferent zwiększa cenę w swojej ofercie tak, aby nie była ona niższa niż najwyższa cena zapłacona za tak nabyte papiery wartościowe. Pod warunkiem że są przestrzegane zasady ogólne ustanowione w art. 3 ust. 1, państwa członkowskie mogą upoważnić swoje organy nadzoru do dostosowania ceny wskazanej w pierwszym akapicie w okolicznościach i zgodnie z kryteriami, które są jasno ustalone [w jasno określonych okolicznościach i na podstawie jasno określonych kryteriów]. W tym celu mogą one sporządzić wykaz okoliczności, w których najwyższa cena może być dostosowana w górę albo w dół, na przykład gdy najwyższa cena została ustalona w umowie między podmiotem kupującym i sprzedającym, gdy cena rynkowa tych papierów wartościowych była manipulowana, gdy ceny rynkowe ogólnie lub niektóre ceny rynkowe w szczególności zostały dotknięte przez wyjątkowe zdarzenia, lub w celu umożliwienia ratowania spółki znajdującej się w trudnej sytuacji. Mogą one również ustalać kryteria, jakie mają być stosowane w takich przypadkach, na przykład średnią wartość rynkową w określonym [danym] okresie, wartość likwidacyjną przedsiębiorstwa lub inne obiektywne kryteria wyceny powszechnie używane w analizie finansowej. […]”.
53

Wynika z tego, że skoro państwa członkowskie mogą odrzucić wniosek o udzielenie azylu jako niedopuszczalny, jeżeli wnioskodawca korzysta z wystarczającej ochrony w państwie trzecim, to, biorąc pod uwagę kontekst i cele wspólnego europejskiego systemu azylowego, tym bardziej powinny one móc to zrobić w sytuacji, gdy wnioskodawcy udzielono już ochrony uzupełniającej w państwie członkowskim.
3)

Artykuł 56 TFUE, art. 3 ust. 2 i 4 dyrektywy 2000/31 oraz art. 16 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że nie mają one zastosowania do sporu, w którym wszystkie istotne okoliczności ograniczają się do terytorium jednego państwa członkowskiego. Artykuł 4 dyrektywy 2000/31 należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do uregulowania państwa członkowskiego, które uzależnia świadczenie usługi pośrednictwa, której przedmiotem jest umożliwienie nawiązywania za pomocą aplikacji na smartfony, za wynagrodzeniem, kontaktów między osobami chcącymi przebyć trasę miejską a kierowcami taksówek posiadającymi zezwolenie i która podlega kwalifikacji jako „usługa społeczeństwa informacyjnego” w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 2000/31, który odsyła do art. 1 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2015/1535, od uzyskania uprzedniego zezwolenia, co jest już wymagane od innych podmiotów świadczących usługi rezerwacji taksówek. Artykuł 9 i 10 dyrektywy 2006/123 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które uzależnia świadczenie usługi pośrednictwa, której przedmiotem jest umożliwienie nawiązywania za pomocą aplikacji na smartfony, za wynagrodzeniem, kontaktów między osobami chcącymi przebyć trasę miejską a kierowcami taksówek posiadającymi zezwolenie, od uzyskania uprzedniego zezwolenia na wykonywanie ich działalności, jeżeli warunki uzyskania tego zezwolenia nie odpowiadają wymogom przewidzianym w tych artykułach, w szczególności ze względu na ustanowienie obowiązków technicznych nieodpowiednich dla danej usługi, co podlega zweryfikowaniu przez sąd krajowy.
41

Wreszcie, nie można uwzględnić podniesionego przez Repsol argumentu, zgodnie z którym brak możliwości skorzystania z wyjątku dotyczącego zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego przewidzianego w art. 21 ust. 3 zdanie pierwsze tej dyrektywy prowadzi do podwójnego opodatkowania. W zakresie bowiem, w jakim zużycie produktów energetycznych na terenie zakładu, w którym zostały wyprodukowane, jest dokonywane do produkcji produktów energetycznych przeznaczonych do wykorzystania jako paliwo do ogrzewania lub paliwo silnikowe, wyjątek ten ma w pełni zastosowanie do części produktów energetycznych wykorzystywanych w tym celu.