46

W celu uzasadnienia umieszczenia nazwiska skarżącego w przedmiotowych wykazach Rada przedstawiła dokument WK 1755/2020 INIT, zawierający publicznie dostępne informacje, a mianowicie linki, artykuły prasowe i zrzuty ekranu pochodzące z: – witryny internetowej „Aliqtisadi”, dostęp z dnia 24 września 2018 r., w której skarżący jest przedstawiony jako dyrektor syryjsko-tureckiej rady biznesu, właściciel Sabra Maritime Agency i inwestor w sektorze turystycznym; skarżący został również opisany jako jeden ze 100 najważniejszych przedsiębiorców w Syrii, prezes założyciel syryjskiej izby żeglugi morskiej oraz współzałożyciel spółki Phoenicia Tourism Company, w której posiada 85% kapitału; – witryny internetowej „Syriandays”, która w artykule opublikowanym w dniu 10 lutego 2015 r., zatytułowanym „Abdelkader Sabra is the President of the Syrian Chamber of Shipping” (Abdelkader Sabra jest prezesem syryjskiej izby żeglugi morskiej), wskazuje, że komitet dyrektorów syryjskiej izby żeglugi morskiej odbył pierwsze posiedzenie trzeciej sesji wyborczej w obecności syryjskiego ministra transportu morskiego, który to minister wspomniał o istotnej roli tej izby w służbie krajowi; ponadto w artykule wymieniono nazwiska osób, które zwyciężyły w głosowaniu na poszczególne stanowiska, przy czym pojawiło się w nim nazwisko skarżącego jako osoby, która uzyskała stanowisko prezesa; wspomniano wreszcie, że izba ta została utworzona na mocy ustawy nr 20 z 2006 r. i wyróżnia się wsparciem dla sektora transportu morskiego; – witryny internetowej „The Syria Report”, dostęp z dnia 31 października 2018 r., która podaje, że spółka Phoenicia Tourism Company została założona w dniu 5 lipca 2012 r. w Tartusie (Syria) w sektorze rozwoju projektów hotelarskich, a ponadto informuje, że skarżący posiada 85% akcji tej spółki, łączny kapitał wynosi zaś 1 mln funtów syryjskich (SYP) (około 1313 EUR); – witryny internetowej „The Syria Report”, która w artykule opublikowanym w dniu 26 listopada 2012 r., zatytułowanym „Ministry of Tourism Awards New Contract to Manage Arwad Hotel” (Ministerstwo turystyki przyznaje nowy kontrakt na zarządzanie hotelem w Arwadzie), podaje, że syryjskie ministerstwo turystyki przyznało Phoenicia Tourism Company nowy kontrakt na rozbudowę i zarządzanie czterogwiazdkowym hotelem na wyspie Arwad (Syria), z okresem obowiązywania umowy ustalonym na 60 lat; według artykułu hotel będzie miał 150 łóżek, a koszt rozbudowy szacuje się na 700 mln SYP (około 919009 EUR); stwierdza się również, że skarżący, opisany jako znany inwestor z Tartusu, jest aktywny w kilku sektorach, w tym transportu morskiego i handlu; – witryny internetowej „The Syria Report”, dostęp z dnia 1 listopada 2018 r., zgodnie z którą skarżący jest dyrektorem generalnym spółki Sabra Group, która obejmuje agencję morską Riamar Shipping, posiadającą osiem statków zacumowanych w porcie Tartus; wskazuje się również, że Sabra Group eksportuje oliwę z oliwek i zatrudnia 250 osób; – agencji prasowej Reuters, która w artykule opublikowanym w dniu 15 listopada 2013 r., zatytułowanym „Exclusive – [Bashar Al-]Assad allies profit from Syria’s lucrative food trade” (Tylko u nas – Sojusznicy Baszara Al-Assada czerpią korzyści z lukratywnego syryjskiego handlu żywnością), sygnalizuje, że powstaje dyskretna, wykorzystująca firmy przykrywki i przedsiębiorstwa transportu morskiego, sieć handlowa i logistyczna mająca na celu nie tylko pozyskiwanie żywności, lecz także generowanie znacznych zysków dla członków wewnętrznego kręgu Baszara Al-Assada; zgodnie z tym artykułem do przedsiębiorstw tych zalicza się Yass Marine, zarejestrowane w Trypolisie (Liban) i w Syrii; artykuł ten wskazuje, że zgodnie z informacjami o ruchu statków, pochodzącymi od firmy Windward, zajmującej się analizą danych morskich, flota masowców Yass Marine w ostatnich miesiącach realizowała dostawy do Syrii z portów w Ukrainie, w Rosji i Libanie; ponadto według artykułu skarżący, jeden z najważniejszych potentatów żeglugowych w Syrii, ma być zaangażowany w handel morski z tymi krajami; wreszcie, artykuł informuje, że opozycyjne witryny internetowe i repertorium spraw pokazują, że skarżący był udziałowcem Cham Holding, spółki „objętej sankcjami” i powiązanej z Ramim Makhloufem; – dziennika Le Monde, który w artykule opublikowanym w dniu 30 maja 2014 r., zatytułowanym „Ces oligarques syriens qui tiennent à bout de bras le régime [de Bashar Al-]Assad” (Syryjscy oligarchowie, którzy podtrzymują reżim Baszara Al-Assada), wskazuje, że Rami Makhlouf wraz z trzema innymi osobami, w tym skarżącym, zainwestował w przywóz żywności, w tym pszenicy, ryżu, cukru i herbaty, które w przeciwieństwie do ropy naftowej unikają embarga europejskiego; – witryny internetowej „World Crunch”, która w artykule opublikowanym w dniu 3 czerwca 2014 r., zatytułowanym „The Shady Syrian Oligarchs Who Keep The Regime Afloat” (Podejrzani syryjscy oligarchowie, którzy pomagają przetrwać syryjskiemu reżimowi), powtarza w odniesieniu do skarżącego te same informacje, które zostały wskazane w artykule dziennika Le Monde przytoczonym w tiret powyżej; – witryny internetowej „Eqtsad”, która w artykule opublikowanym w dniu 27 stycznia 2019 r., zatytułowanym „Abdelkader Sabra, partner of Rami Makhlouf, who is still raising the Turkish flag in the office” (Abdelkader Sabra, wspólnik Ramiego Makhloufa, który wciąż ma flagę turecką w swoim biurze), opisuje skarżącego jako osobę czerpiącą korzyści z polityki Baszara Al-Assada, który od 2002 r. pozwala „znaczącej klasie społecznej” inwestować w Syrii; według artykułu w 2002 r. założył agencję morską Abdul Kader Sabra (zwaną dalej „AKSSA”), przedsiębiorstwo, które ostatecznie posiadało flotę ponad 350 statków; w artykule stwierdza się również, że jest on prezesem syryjskiej izby żeglugi morskiej od czasu jej utworzenia w 2006 r., a także dyrektorem syryjsko-tureckiej rady biznesu i wiceprezesem syryjsko-rosyjskiej rady biznesu; jest on również opisany jako jeden z ważnych współpracowników Ramiego Makhloufa; zgodnie z artykułem działalność skarżącego w sektorze morskim umożliwiła mu nawiązanie stosunków handlowych z kilkoma krajami, w tym w szczególności z Włochami, Grecją, Turcją i Cyprem; w tym względzie według artykułu skarżący został mianowany dyrektorem syryjsko-tureckiej rady biznesu, odgrywając znaczącą rolę w rozwoju stosunków handlowych i politycznych z Turcją; artykuł wskazuje również, że skarżący zainwestował w „system Assada” w najlepszy możliwy sposób, stając się ważną postacią w kilku sektorach; ponadto zgodnie z artykułem od 2005 r. zaczął rozszerzać swoją działalność i zainwestował w nieruchomości i handel żywnością wraz z Ramim Makhloufem; artykuł wskazuje również, że założył on zakład produkcji oliwy, produktu, który eksportował w dużych ilościach, a także fabrykę do produkcji pojemników szklanych, plastikowych i metalowych; według artykułu po rewolucji 2011 r. i przyjęciu „sankcji” przeciwko Cham Holding i przedsiębiorcom zaangażowanym w tę spółkę skarżący szybko się z niej wycofał i ogłosił swoją niewinność; dalej artykuł informuje, że od 2012 r. stopniowo przenosił się do Libanu i stamtąd prowadził swoje sprawy, co skłoniło reżim do zajęcia jego nieruchomości i ruchomości i oskarżenia go o przemyt towarów do Syrii; przez wielu obserwatorów według artykułu zostało to przedstawione jako próba ochrony skarżącego, w szczególności przed „sankcjami”, pod warunkiem, że będzie świadczył pewne usługi dla syryjskiego reżimu z innej lokalizacji; artykuł dodaje, że aż do początku 2018 r., kiedy to skarżący i inni syryjscy przedsiębiorcy uzyskali obywatelstwo libańskie, nie pojawiły się na jego temat żadne nowe wiadomości; artykuł wskazuje, wreszcie, w tym względzie z jednej strony, że libańskie media rozpoczęły kampanię przeciwko niemu, oskarżając państwo libańskie o spiskowanie z przedsiębiorcami w celu znalezienia sposobu na obejście nałożonych na nich środków ograniczających, a z drugiej strony, że uzyskał obywatelstwo libańskie dzięki współpracy z Hezbollahem, począwszy od prania brudnych pieniędzy po dostawy handlowe dla partii, do czego wykorzystywał swoją flotę statków; – witryny internetowej „The Syria Report”, która w artykule opublikowanym w dniu 5 czerwca 2018 r., zatytułowanym „Dozens of Syrian Investors to be Granted Lebanese Citizenship” (Dziesiątki syryjskich inwestorów uzyskają obywatelstwo libańskie), sygnalizuje, że skarżący jest wiodącym inwestorem w Tartusie, działającym w sektorze morskim, że ponadto wielu inwestorów syryjskich napotyka na problemy związane z otwarciem prowadzeniem rachunku bankowego w Libanie oraz że uzyskanie libańskiego dowodu tożsamości pomogłoby obejść te trudności i może to być powód ubiegania się o niego; – witryny internetowej „al Arabiya News”, która w artykule opublikowanym w dniu 8 czerwca 2018 r., zatytułowanym „Lebanese nationality to Syria involved in smuggling… Know it!” (Obywatelstwo libańskie dla Syrii zamieszane w przemyt… Musicie to wiedzieć!), odnosi się do kontrowersji, jakie wywołało przyznanie obywatelstwa libańskiego znacznej liczbie osób z kilku krajów, w tym z Syrii; według artykułu skarżący znajduje się wśród osób, które uzyskały naturalizację; opisano go jako mającego „wątpliwe” relacje finansowe z reżimem Baszara Al-Assada, a w szczególności z Ramim Makhloufem; w tym względzie artykuł przytacza informacje dotyczące partnerstwa między tym ostatnim a skarżącym zawarte we wspomnianym powyżej artykule z dnia 30 maja 2014 r. opublikowanym przez Le Monde; W artykule podkreślono, że skarżący jest „człowiekiem zza biurka”, że był ambasadorem honorowym Turcji w Syrii, że pełnił również funkcję dyrektora syryjsko-tureckiej rady biznesu w 2012 r. oraz był wiceprezesem syryjsko-rosyjskiej rady biznesu od momentu jej powstania; artykuł dodaje, że skarżący jest prezesem syryjskiej izby żeglugi morskiej, że jest akcjonariuszem Cham Holding, ale że umieszczenie tej spółki w wykazach środków ograniczających Unii i Stanów Zjednoczonych Ameryki spowodowało, że zdystansował się od mediów i przedstawiał się jako osoba, która już nie ma z nią związku; artykuł dodaje, że AKSSA, przedsiębiorstwo żeglugowe specjalizujące się w zarządzaniu statkami i ich własności, ma dwa oddziały we Włoszech i w Grecji, a także posiada OVO (Olive Virgin Oil Company), która eksportuje oliwę; artykuł wspomina również o jednej z największych fabryk w regionie, która produkuje pojemniki ze szkła, metalu i plastiku; według artykułu skarżący jest prezesem spółki Abdelkader Sabra Group, która ma siedzibę w nadmorskiej prowincji Tartus; wreszcie, w artykule nadmienia się, że nieruchomości i ruchomości AKSSA zostały zajęte w 2012 r. na mocy decyzji syryjskiego ministerstwa finansów nr 932 z powodu naruszenia przepisów importowych polegającego na przemycie towarów w sprawie nr 208 z 2012 r.; artykuł dodaje, że skarżący postanowił rozwiązać sprawę polubownie, dzięki czemu zajęcie zostało uchylone po zapłaceniu grzywny; – witryny internetowej „Asharq Al-Awsat”, która w artykule opublikowanym w dniu 8 czerwca 2018 r., zatytułowanym „Exclusive – 4 »Suspicious« Names behind Freezing of Lebanon’s Naturalization Decree” (Tylko u nas – 4 „podejrzane” nazwiska, które spowodowały zawieszenie libańskiego dekretu w sprawie naturalizacji), dostarcza szczegółów dotyczących publikacji przez władze libańskie 400 nazwisk osób, które uzyskały obywatelstwo libańskie zgodnie z kontrowersyjnym dekretem, a ponadto przedstawia skarżącego jako prezesa syryjskiej izby żeglugi morskiej; – witryny internetowej „Enab Baladi”, która w artykule z dnia 10 czerwca 2018 r., zatytułowanym „The establishment of companies and naturalization… Lebanon ride [Bashar Al-]Assad to circumvent sanctions” (Zakładanie spółek i naturalizacja… Liban pomaga Baszarowi Al-Assadowi obchodzić sankcje), wskazuje, że wśród nazwisk osób, które zostały ujęte w libańskim dekrecie w sprawie naturalizacji, figuruje nazwisko skarżącego, przedstawionego jako jeden ze 100 najważniejszych przedsiębiorców w Syrii; zgodnie z artykułem posiada on spółkę Sabra Maritime Agency, jest dyrektorem syryjsko-tureckiej rady biznesu i jest „pierwszym” prezesem syryjskiej izby żeglugi morskiej; artykuł wspomina również o spółce Cham Holding, należącej do Ramiego Makhloufa, z której wycofał się po nałożeniu przez Stany Zjednoczone Ameryki „sankcji” na tę spółkę; wreszcie, artykuł ten dodaje, że zdaniem jednego z analityków syryjscy przedsiębiorcy chcą uwolnić się od nałożonych na nich „sankcji”; w tym względzie zgodnie z artykułem uzyskanie obywatelstwa libańskiego umożliwia im otwieranie rachunków i zakładanie depozytów w bankach libańskich; – witryny internetowej „Al Janoubia”, która w artykule opublikowanym w dniu 8 czerwca 2018 r., zatytułowanym „Abdelkader Sabra became Lebanese” (Abdelkader Sabra został Libańczykiem), precyzuje, że nazwisko skarżącego stało się niedawno sławne z powodu opublikowanego w Libanie dekretu o naturalizacji oraz że jest on bliski prezydentowi Baszarowi Al-Assadowi i jest ważnym akcjonariuszem spółki Cham Holding, należącej do Ramiego Makhloufa; – witryny internetowej Middle East Institute for Research and Strategic Studies (MEIRSS), która w artykule opublikowanym w dniu 20 czerwca 2018 r., zatytułowanym „Lebanese Nationalization decree: Sanction Evasion & Shady Business?” (Libański dekret o naturalizacji: obchodzenie sankcji i podejrzany biznes?), wspomina o dekrecie prezydenckim, na mocy którego przyznano obywatelstwo libańskie 407 cudzoziemcom z różnych krajów; artykuł odnosi się również do kontrowersji politycznych i medialnych wywołanych przez ten dekret, precyzuje, że kilku syryjskich przedsiębiorców bliskich prezydentowi Baszarowi Al-Assadowi otrzymało obywatelstwo libańskie, że wiele z naturalizowanych osób jest finansowo i politycznie powiązanych z reżimem syryjskim i podlega stałemu monitorowaniu i środkom ograniczającym ze strony Unii i Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz że –ponadto – skarżący, któremu przyznano obywatelstwo libańskie, jest członkiem zarządu Cham Holding, spółki, wobec której Unia i Stany Zjednoczone Ameryki zastosowały środki ograniczające; wreszcie, w artykule stwierdza się, że przyczynił się on do założenia w Libanie spółki o nazwie Yass Marine Group, która była zamieszana w Syrii w skandal związany z bezpieczeństwem żywności.