ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

stwierdzenie, że skarżąca nie jest zobowiązana do zapłaty z tytułu not obciążających nr 3241901815 (94 445 EUR) i nr 3241901886 (121 517 EUR), wystawionych w dniu 4 lutego 2019 r., a w razie potrzeby stwierdzenie nieważności tych not obciążających zgodnie z art. 263 i 264 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;
—

zarządzenie — na podstawie art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem — pewnych środków organizacji postępowania, a mianowicie: a) wezwanie Rady do przedstawienia dokumentów zawierających ocenę zagwarantowania prawa do obrony oraz prawa do skutecznej ochrony prawnej, a także analizę zasadności podnoszonych zarzutów; b) wezwanie ESDZ do przedstawienia dokumentów zawierających ocenę zagwarantowania prawa do obrony oraz prawa do skutecznej ochrony prawnej oraz
—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin;
Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — Società Agricola Tenuta di Rimale i in./Komisja Europejska

(Sprawa T-201/19)

(2019/C 213/48)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Società Agricola Tenuta di Rimale (Fidenza, Włochy) i dziewięciu innych skarżących (przedstawiciele: M. Libertini, A. Scognamiglio i M. Spolidoro, avvocati)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności zaskarżonego pisma pozwanej i zobowiązanie Komisji do ponownego zbadania zarzutów zawartych w złożonej do niej skardze. Badanie to powinno zostać dokonane w oparciu o odmienną i bardziej prawidłową wykładnię art. 150 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych (1), i o dogłębniejsze zbadanie sprawy, które ujawni brak logiki i niespójność argumentów podnoszonych przez Consorzio w celu potwierdzenia na czas nieoznaczony dyskryminującej i nieuzasadnionej regulacji podaży mleka do produkcji sera o chronionej nazwie pochodzenia Parmigiano Reggiano.

Zarzuty i główne argumenty

Skarga dotyczy pisma Komisji UE — Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich — z dnia 6 lutego 2019 r. zamykającego postępowanie w sprawie skargi do Komisji złożonej przez skarżących w dniu 5 lutego 2018 r., w której podnieśli oni niezgodność z prawem dekretu Ministerstwa Rolnictwa, Żywności i Leśnictwa z dnia 15 grudnia 2016 r. nr w sprawie zatwierdzenia planu regulacji podaży sera Parmigiano-Reggiano na okres trzech lat 2017-2019, a także dekretu tegoż ministerstwa z dnia 19 września 2017 r. nr , zatwierdzającego zmiany planu regulacji podaży sera Parmigiano-Reggiano na okres trzech lat 2017-2019.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczy błędnej wykładni art. 150 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w części odnoszącej się do ustalenia kwalifikowanej większości producentów zainteresowanych proponowaną regulacją podaży.

2. Zarzut drugi dotyczy błędnej wykładni art. 150 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w części odnoszącej się do potrzeby ustalenia istotnych założeń dotyczących nierówności rynkowych dla przyjęcia tymczasowych środków regulacji podaży i do odnośnego odpowiedniego uzasadnienia.

3. Zarzut trzeci dotyczy błędnej wykładni art. 150 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w części odnoszącej się do zakazu planów regulacji podaży, których treść jest dyskryminująca.

(1) Dz.U. 2013, L 347, s. 608.
1.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia zasady dobrej wiary w umowach, naruszenia prawa do obrony na etapie następującym po zakończeniu kontroli, naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego w rozumieniu art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „KPP”), naruszenia prawa do dobrej administracji w rozumieniu art. 41 KPP, naruszenia prawa dostępu do dokumentów w rozumieniu art. 42 KPP, a także naruszenia art. II.22 umowy powierzenia grantu i art. belgijskiego kodeksu cywilnego. — Podnosi się w tym względzie, że Komisja nie uwzględniła wniosku o zawieszenie postępowania i o dostęp do dokumentów z akt kontroli OLAF-u złożonego przez skarżącą, natomiast przystąpiła do wystawienia noty obciążeniowej i kolejnych przypomnień, mimo że spółka nie miała faktycznej możliwości udzielenia odpowiedzi na końcowe sprawozdanie OLAF-u ze względu na wewnętrzne problemy. Komisja naruszyła zatem zasadę dobrej wiary w umowach i zasadę prawa do skutecznej obrony zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i przed Sądem.
—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013 oraz;
—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej , godzin oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin;
—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin;
—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opłat za opublikowanych użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin;
Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2019 r. — Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO — Filotas Bellas & Yios ((Halloumi χαλλούμι Vermion grill cheese M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927)

(Sprawa T-282/19)

(2019/C 213/72)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (Nikozja, Cypr) (przedstawiciel: S. Malynicz QC (Queen’s Counsel), S. Baran, Barrister, i V. Marsland, Solicitor)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Filotas Bellas & Yios AE (Alexandreia Imathias, Grecja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Halloumi χαλλούμι Vermion grill cheese/grill est/grill kase M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927 — unijny znak towarowy nr 12 172 276

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 lutego 2019 r. w sprawie R 2295/2017-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Podniesione zarzuty

— Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;
1.

Zarzut pierwszy dotyczący, w odniesieniu do DOCHODZENIA CEB/2017/067/IT, naruszenia rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 1999, L 160, s. 103), w szczególności art. 2 ust. 2, rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 2005, L 209, s. 1), w szczególności art. 31 ust. 2, oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013 L 347, s. 549). — Podniesione zostaje ponadto w tym względzie naruszenie art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej zmienionego traktatem z Lizbony z dnia 12 grudnia 2007 r. oraz zasad proporcjonalności i uzasadnionych oczekiwań. — Skarżąca podnosi wreszcie naruszenie polegające na nadużyciu władzy oraz istotne naruszenie formy w postaci braku uzasadnienia.
4.

Zarzut czwarty, że Komisja naruszyła prawo konsorcjum do skutecznego środka odwoławczego oraz zasadę dobrej administracji. Komisja niezgodnie z prawem posłużyła się swoją decyzją z dnia 12 lutego 2019 r. o sygn. Ares(2019)856949 w sprawie wykluczenia Imagina Media Audiovisual SL lub swoim pismem z dnia 9 kwietnia 2019 r. o sygn. Ares(2019)2494476 do tego, by wykluczyć konsorcjum z przetargu o sygn. PO/2018-05/A4.
2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja błędnie wykluczyła skarżącą, naruszając tym samym art. 136 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2018/1046 oraz prawa do obrony skarżącej poprzez brak dokładnego ustalenia, co miałoby stanowić poważne wykroczenie zawodowe. Ponadto Komisja naruszyła prawo, stwierdzając, że skarżąca jest również wykluczona z toczących się przetargów, ponieważ nie wynika to z części operacyjnej zaskarżonej decyzji, poprzez wykluczenie skarżącej za zachowania związane z mediami i prawem marketingowym w sporcie z przetargu na audiowizualną obsługę bieżących spraw Unii Europejskiej, ponieważ są to różne rynki, które nie mają na siebie wpływu, a zatem możliwe jest wykazanie wiarygodności skarżącej w zamówieniach z Unią Europejską poprzez zadecydowanie, że skarżąca powinna zostać wykluczona, ponieważ brak jest wystarczających dowodów dla wydania zaskarżonej decyzji, a umowa o nieściganiu pomiędzy skarżącą a Departamentem Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych nie stwierdza, iż skarżąca lub osoby nią zarządzające są winne.
C 213/55

Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Wepa Hygieneprodukte i in./Komisja

(Sprawa T-238/19)

(2019/C 213/54)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Wepa Hygieneprodukte GmbH (Arnsberg, Niemcy), Wepa Leuna GmbH (Leuna, Niemcy) i Wepa Papierfabrik Sachsen GmbH (Arnsberg) (przedstawiciele: H. Janssen i A. Vallone, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności wydanej przez Komisję Europejską decyzji notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) udzielonej przez Niemcy dużym odbiorcom energii elektrycznej na podstawie § 19 Stromnetzentgeltverordnung oraz

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga została oparta na zarzucie, zgodnie z którym zwolnienie z opłat za użytkowanie sieci nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

W związku z tym skarżące podnoszą następnie, że do zwolnienia z opłat za użytkowanie sieci nie wykorzystano żadnych państwowych czy też przyznanych przez państwo zasobów. Podnoszą one też, że pozwana błędnie wyszła z założenia, że przewidziane w § 19 Stromnetzentgeltverordnung rozłożenie kosztów stanowi „opłatę” czy też „opłatę parafiskalną” w rozumieniu wyroku z dnia 17 lipca 2008 r., Essent Netwerk Noord i in. (C-206/06, EU:C:2008:413).

Skarżące podnoszą również, że dużym odbiorcom energii elektrycznej nie została przysporzona żadna selektywna korzyść.
2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że poprzez oparcie się na nieprawidłowych lub niedokładnych danych lub danych, które nie odnoszą się w szczególności do produktu podobnego, strona pozwana nie wykazała prawidłowo „poważnych trudności” z naruszeniem art. 23 rozporządzenia nr 978/2012. Uczyniło to niemożliwym prawidłowe wykazanie, czy przesłanki z art. 22 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 978/2012 zostały spełnione w odniesieniu do produktu podobnego zdefiniowanego w art. 22 ust. 2 rozporządzenia nr 978/2012.
6.

Zarzut szósty dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do rzetelnego procesu sądowego. Skarżącemu nigdy nie umożliwiono przesłuchania przed zastosowaniem spornych środków ograniczających, a zatem nie mógł on w sposób należyty skorzystać z przysługującego mu prawa do obrony, w tym prawa do rzetelnego procesu sądowego, zagwarantowanego w szczególności w art. 6 ust. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz w art. 48 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw do swobodnego przepływu obywateli Unii — W tym zakresie podniesione zostało, że zaskarżone rozporządzenie wywołuje skutki sprzeczne z prawem ustanowionym w art. 21 TFUE i art. 45 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Zastosowanie do gminy Campione reżimu celnego Unii w miejsce szwajcarskiego reżimu celnego oznacza, że przy wjeździe do i wyjeździe z Campione (drogą lądową i wodną) wprowadzona zostaje fizyczna bariera celna oraz ustanowione zostają odpowiednie kontrole osób i towarów, których celem jest zapewnienie stosowania unijnych i szwajcarskich przepisów.
—

W tym zakresie skarżąca podnosi, że umowa o dofinansowanie projektu została błędnie zastosowana w zakresie, w jakim Komisja przypisała skarżącej naruszenie art. II.38.1 lit. b), art. II.38.1 lit. c), art. II.38.1 lit. f) i art. II.38.1 lit. 1) tej umowy, zważywszy na to, iż TECNALIA w sposób oczywisty nie naruszyła tej umowy w odniesieniu do wszystkich nieprawidłowości i naruszeń zarzucanych skarżącej w decyzji w sprawie zakończenia projektu.
1.

Naruszenie art. 266 TFUE i obowiązku zastosowania się do orzeczenia sądowego, ponieważ Komisja nie zastosowała się do orzeczenia w sprawach T-212/01 i T-551/16 w odniesieniu do pomylenia niepełnosprawności jako takiej i świadczenia, o którym mowa w art. 14 wspólnych zasad.
2.

Zarzut drugi, dotyczący braku uzasadnienia i oczywistego błędu w ocenie co do prawa i okoliczności faktycznych sprawy w odniesieniu do dokonanej przez Komisję Europejską oceny w sekcji 3.3.1.2 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą to oceną jest spełnione kryterium stworzenia zachęty dla koncesjonariusza.
3.

Zarzut trzeci, podniesiony tytułem żądania ewentualnego, dotyczy tego, że poprzez zastosowanie powołanych wyjątków do żądanego dokumentu Rada naruszyła art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 w ten sposób, iż odmawiając dostępu do całej części analizy prawnej, w oczywisty sposób nie wypełniła ona swojego obowiązku udzielenia (właściwego i wymaganego) częściowego dostępu do żądanego dokumentu zgodnie ze wspomnianym art. 4 ust. 6.
1.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa do dobrej administracji. Skarżący uzasadnia swoją skargę między innymi tym, że Rada Unii Europejskiej nie działała przy przyjmowaniu zaskarżonej decyzji z wymaganą starannością, gdyż przed przyjęciem zaskarżonej decyzji nie wzięła pod uwagę twierdzeń skarżącego ani przedstawionych przez niego dowodów, które świadczą na jego korzyść, a opierała się co do zasady na zwięzłym streszczeniu sporządzonym przez prokuraturę generalną Ukrainy i nie zażądała informacji uzupełniających o przebiegu dochodzenia na Ukrainie.
1.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa do dobrej administracji. Skarżący uzasadnia swoją skargę między innymi tym, że Rada Unii Europejskiej nie działała przy przyjmowaniu decyzji Rady (WPZiB) 2019/354 z dnia 4 marca 2019 r. z wymaganą starannością, gdyż przed przyjęciem zaskarżonej decyzji nie wzięła pod uwagę twierdzeń skarżącego ani przedstawionych przez niego dowodów, które świadczą na jego korzyść, a opierała się co do zasady na zwięzłym streszczeniu sporządzonym przez prokuraturę generalną Ukrainy i nie zażądała informacji uzupełniających o przebiegu dochodzenia na Ukrainie.
3)

odmowa zastosowania przez organ powołujący, w drodze analogii, art. 22 wspólnych zasad do skarżącego zamiast art. 23, który został uznany za nieznajdujący zastosowania, podczas gdy sam organ powołujący zwrócił się do prezesa Trybunału Sprawiedliwości o zastosowanie art. 22 do powołania „innego lekarza” z urzędu: odwołanie się do komisji lekarskiej zagwarantowałoby skarżącemu zarówno właściwe sformułowanie mandatu, jak i kompletność akt sprawy.
1.

Naruszenie art. 14-16 rozporządzenia w sprawie rynku wewnętrznego energii elektrycznej, które wkrótce wejdzie w życie, w związku z art. 13 ust. 2 TUE oraz ogólną zasadą pewności prawa. Zarzut pierwszy dotyczy tego, że poprzez wyjaśnienie w art. 5 ust. 8 lit. b) i c) załączników I i II do decyzji nr 02/2019, co stanowi krytyczny element sieci, strona pozwana narusza podstawową strukturę art. 14-16 rozporządzenia w sprawie rynku wewnętrznego energii elektrycznej, obowiązującego od dnia 1 stycznia 2020 r. Artykuły 14-16 rozporządzenia w sprawie rynku wewnętrznego energii elektrycznej regulowałyby sposób uwzględniania ograniczeń w wewnętrznej sieci przy obliczaniu transgranicznych zdolności handlowych. Zgodnie z art. 16 ust. 8 rozporządzenia w sprawie wewnętrznego rynku energii elektrycznej niewzruszalnie domniemywa się, że nie występuje dyskryminacja w zakresie transgranicznych przepływów energii elektrycznej, jeżeli minimalna zdolność przesyłowa wynosząca 70 % danego elementu sieci jest udostępniana na potrzeby transgranicznego handlu elementami sieci wewnętrznej i transgranicznej. Zgodnie z art. 16 ust. 4 rozporządzenia w sprawie wewnętrznego rynku energii elektrycznej środki dotyczące redysponowania nie muszą być stosowane w przypadku przekroczenia minimalnej zdolności produkcyjnej. Ponadto, przy zachowaniu minimalnej zdolności przesyłowej, obszar przetargowy może być ponownie skonfigurowany jedynie za zgodą zainteresowanego państwa członkowskiego. Ponadto minimalna zdolność przesyłowa wynosząca 70 % zostałaby wprowadzona jedynie w postaci stopniowej krzywej liniowej. Minimalna przepustowość wynosząca 70 % oraz krzywa liniowa uwzględniałyby fakt, że wprowadzenie sieci wewnętrznej wymagałoby czasu. Ta podstawowa struktura została odwrócona na mocy art. 5 ust. 8 lit. b) i c) załączników I i II do decyzji, ponieważ minimalna zdolność przesyłowa wynosząca 70 % mogłaby zostać zastosowana do elementów sieci wewnętrznej tylko wtedy, gdyby operator systemu przesyłowego był w stanie wykazać, że rekonfiguracja obszaru rynkowego lub większa zmiana wysyłki lub większa rozbudowa sieci byłaby mniej efektywna. Ponadto kryterium skuteczności zgodnie z art. 5 ust. 8 lit. c) załącznika I i II podważają minimalną zdolność przesyłową wynoszącą 70 %, ponieważ jest to praktycznie niemożliwe do osiągnięcia. Wcześniejsze uwzględnienie środków pomocy związanej z aktywami zgodnie z art. 10 ust. 4 zdanie drugie, art. 10 ust. 5 i art. 16 ust. 2 zdanie drugie, art. 16 ust. 3 lit. d) pkt vii) załącznika I oraz art. 17 ust. 3 lit. d) pkt vii) załącznika II narusza art. 16 ust. 4 rozporządzenia w sprawie rynku wewnętrznego energii elektrycznej, zgodnie z którym maksymalna zdolność przesyłowa ma zostać udostępniona uczestnikom rynku.
2.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 76 ust. 3 przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego. Zdaniem skarżącego art. 27 wspomnianego wyżej Statutu posła do Parlamentu Europejskiego gwarantuje nienaruszalność przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego, co wyklucza możliwość wprowadzania zmian w systematyce tego aktu.
4.

Zarzut czwarty, w ramach którego skarżąca podnosi, że zaskarżone środki naruszają jej prawa podstawowe, w tym prawo do zdrowia, prawo do życia rodzinnego, prawo własności i prawo do skutecznej obrony, zagwarantowane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.
5.

Naruszenie art. 107 TFUE ze względu na błędną wykładnię pojęcia korzyści. — Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja powinna była w zaskarżonej decyzji wskazać, że rozpatrywany środek nie obniża kosztów ponoszonych przez APN i CAMED, ponieważ zwykle żadne przedsiębiorstwo nie ponosi (zwłaszcza w całości) kosztów renowacji nieruchomości, których nie jest (i nie może się stać) właścicielem, ponieważ we Włoszech majątek publiczny (we wszystkich włoskich portach) należy wyłącznie do państwa; oraz że — Komisja powinna była w zaskarżonej decyzji wskazać, że infrastruktura państwowa została przyznana na rzecz CAMED w wyniku przeprowadzenia przejrzystej i konkurencyjnej procedury przetargowej w konsekwencji zobowiązania się przez APN do renowacji majątku publicznego będącego przedmiotem postępowania. W procedurze zastosowanej do przyznania tego majątku na rzecz CAMED możliwość uzyskania tego zaproponowano wszystkim potencjalnie zainteresowanym podmiotom; przeprowadzenie procedury przetargowej zapewnia przestrzeganie testu operatora rynku i wyklucza jakąkolwiek korzyść przedsiębiorstwa, które wygrało przetarg.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem warunku dotyczącego czasu trwania małżeństwa określonego w art. 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, gdyż, po pierwsze, wprowadza on arbitralną dyskryminację urzędników czynnie zatrudnionych w stosunku do urzędników, którzy przeszli na emeryturę. Po drugie, chociaż warunek dotyczący minimalnego stażu małżeńskiego wynoszącego rok jest zdaniem skarżącej odpowiedni dla zwalczania procederu zawierania fikcyjnych małżeństw, to minimalny staż małżeński wynoszący pięć lat jest według niej arbitralny, niewłaściwy i niesprawiedliwy. Po trzecie, tego rodzaju warunek prowadzi do niesprawiedliwego wyłączenia z kręgu osób uprawnionych do renty rodzinnej małżonka zmarłego urzędnika, z którym łączyły go wspólne plany życiowe.
—

odszkodowania za szkody materialne w zakresie (i) zaległego wynagrodzenia odpowiadającego zastosowaniu rocznej waloryzacji za 2019 r., czyli podwyżki o 1,2% za okres od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r.; (ii) zaległego wynagrodzenia odpowiadającego skutkom zastosowania rocznej waloryzacji w wysokości 0,8% za 2019 r. w odniesieniu do wynagrodzeń wypłacanych począwszy od stycznia 2019 r; (iii) odsetek za zwłokę od należnego zaległego wynagrodzenia do czasu całkowitej spłaty należnych kwot, przy zastosowaniu stopy procentowej za zwłokę obliczonej na podstawie mającej zastosowanie w danym okresie stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowych, powiększonej o trzy punkty;