ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
29

Co się tyczy przepisów przejściowych zawartych w pkt II ustawy nr 44/2009, należy podkreślić, że zmieniły one skutki moratoriów w stosunku do spłat obowiązujących w momencie wejścia w życie tej ustawy. Tymczasem uzasadnienie wspomnianej ustawy odnosi się, w części dotyczącej przyczyn i celów tej interwencji ustawodawczej, wprost do LBI, do Kaupthing Bank hf i do Glitnir Bank hf.
b)

w przypadku szkód materialnych –1000000 EUR na jedno zdarzenie szkodowe, niezależnie od liczby poszkodowanych. Jeśli zajdzie taka potrzeba, państwa członkowskie mogą ustanowić okres przejściowy trwający do pięciu lat na dostosowanie minimalnych sum gwarancyjnych do kwot przewidzianych w niniejszym ustępie, liczony od upływu terminu do wykonania dyrektywy [2005/14]. Państwa członkowskie, które ustanowią taki okres przejściowy, poinformują o tym Komisję i wskażą czas trwania tego okresu. W ciągu 30 miesięcy od upływu terminu do wykonania dyrektywy [2005/14] państwa członkowskie podniosą sumy gwarancyjne do co najmniej połowy kwot określonych w niniejszym ustępie”.
21

Z orzecznictwa wynika ponadto, że państwa członkowskie muszą przestrzegać określonych szczególnych zasad przy wprowadzaniu w życie prawa do zwrotu nadwyżki podatku VAT wynikającego z art. 183 dyrektywy VAT, interpretowanego w kontekście i w świetle zasad ogólnych regulujących dziedzinę podatku VAT. Prawo podatników do odliczenia od podatku VAT, który są oni zobowiązani zapłacić, podatku VAT, który obciążał towary i usługi nabyte przez nich na wcześniejszym etapie, stanowi zasadę podstawową wspólnego systemu podatku VAT ustanowioną w prawie Unii. Prawo to stanowi integralną część systemu podatku VAT i co do zasady nie może być ograniczane. W szczególności prawo to wykonywane jest w sposób bezpośredni w stosunku do całego podatku obciążającego czynności powodujące naliczenie podatku (ww. wyrok w sprawie Enel Maritsa Iztok 3, pkt 30–32 i przytoczone tam orzecznictwo).
29

W ramach tego postępowania, opartego na całkowitym rozdziale zadań sądów krajowych i Trybunału, wszelka ocena stanu faktycznego sprawy należy do sądu krajowego. Podobnie jedynie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za wydanie orzeczenia, należy – przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy – zarówno ocena, czy do wydania wyroku jest mu niezbędne uzyskanie orzeczenia prejudycjalnego, jak i ocena znaczenia pytań, które zadaje Trybunałowi. W rezultacie, gdy postawione pytania dotyczą wykładni prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do orzekania co do istoty (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Eckelkamp i in., pkt 27).
46

Przepis ten jest ponadto doprecyzowany w decyzji Komisji z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, która stanowi w art. 6 akapit pierwszy, że „[w] odniesieniu do wszystkich podlegających transferowi kwot należnych z funduszu emerytalnego, do którego należał pracownik, należy poświadczyć, że stanowią one zaktualizowaną wartość kapitałową praw do emerytury nabytych przed rozpoczęciem służby we Wspólnotach”.
78

Wbrew twierdzeniom Komisji takie pominięcie nie może skutkować niedopuszczalnością czwartego zarzutu jako podniesionego po raz pierwszy w ramach odwołania. Choć bowiem strona powinna mieć możliwość podniesienia uchybienia proceduralnego, w przypadku gdy uzna, że wykazane zostało naruszenie mających zastosowanie reguł, nie może ona być zobowiązana do uczynienia tego na etapie, gdy nie są jeszcze znane wszystkie skutki tego naruszenia. Odnośnie w szczególności do przekroczenia przez Sąd rozsądnego terminu do wydania orzeczenia wnosząca odwołanie, która uważa, że to przekroczenie narusza jej interesy przed Sądem, nie ma obowiązku natychmiastowego podniesienia tego naruszenia. Gdy uzna to za właściwe, może ona odczekać do zakończenia postępowania w celu poznania jego całkowitego czasu trwania i uzyskania w ten sposób wszystkich elementów koniecznych dla określenia naruszenia, którego w jej przekonaniu dopuszczono się względem niej.
39

Sąd stwierdził w pkt 97 zaskarżonego wyroku, że Rada nie naruszyła prawa do obrony spółki Kala Naft w odniesieniu do pierwszego powiadomienia o dowodach obciążających. W pkt 101 tego wyroku uznał, że Rada naruszyła jednak to prawo, nie ustosunkowując się do wniosku o udzielenie dostępu do akt, złożonego przez tę spółkę w odpowiednim czasie. W pkt 105 swego wyroku orzekł, że prawo Kala Naft do skutecznego przedstawienia swojego punktu widzenia w odniesieniu do zebranych w stosunku do niej dowodów było przestrzegane. Sąd stwierdził jednak w pkt 107 zaskarżonego wyroku, że okoliczność, iż Rada nie ustosunkowała się do przedstawionego przed upływem terminu do wniesienia skargi wniosku Kala Naft o udostępnienie materiałów zgromadzonych w jej aktach, stanowi naruszenie prawa Kala Naft do skutecznej ochrony sądowej. W rezultacie Sąd uwzględnił zarzut trzeci i stwierdził nieważność spornych aktów w zakresie, w jakim dotyczą Kala Naft.
81

Na wstępie należy przypomnieć, że według Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przekroczenie rozsądnego terminu do wydania orzeczenia jako uchybienie proceduralne stanowiące naruszenie prawa podstawowego musi otwierać danej stronie drogę do skutecznej skargi umożliwiającej jej odpowiednie skorygowanie tego uchybienia (zob. wyrok ETPC z dnia 26 października 2000 r. w sprawie Kudła przeciwko Polsce, Recueil des arrêts et décisions 2000 XI, §§ 156, 157).
19

Rozpatrując skargę Ministra, sąd odsyłający wyraża wątpliwości co do interpretacji art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy VAT. Rozważa on, czy MDDP może zastosować zwolnienie do świadczonych usług szkoleniowych, jednocześnie korzystając z prawa do odliczenia podatku naliczonego.
59

Jak bowiem wynika z pkt 63 zaskarżonego wyroku, jedynym dowodem, na jaki powołał się podczas rozprawy I. Jurašinović w tym zakresie, jest pismo z dnia 30 maja 2007 r., w którym to A. Gotovina lub jego pełnomocnicy zwrócili się do Rady o udzielenie dostępu do tych sprawozdań. Tymczasem pismo to nie zostało przedłożone w niniejszej sprawie.
8

Artykuł 4 tej dyrektywy stanowi: „1. Państwa członkowskie mają prawo do ograniczania odpowiedzialności instytucji udzielających gwarancji określonych w art. 3. 2. Jeżeli państwa członkowskie korzystają z prawa określonego w ust. 1, określają długość okresu, w stosunku do którego roszczenia kwot pozostających do spłaty mają być spełnione przez instytucję udzielającą gwarancji. Jednakże nie może to być okres krótszy niż okres obejmujący wynagrodzenie za trzy ostatnie miesiące stosunku pracy przed [datą określoną w art. 3] lub po [niej]. Państwa członkowskie mogą włączyć ten minimalny trzymiesięczny okres do okresu referencyjnego trwającego nie mniej niż sześć miesięcy. Państwa członkowskie mające okres referencyjny trwający nie mniej niż 18 miesięcy mogą ograniczyć okres, za który roszczenia kwot pozostających do spłaty będą spełniane przez instytucję udzielającą gwarancji, do ośmiu tygodni. W takim przypadku do wyliczenia minimalnego okresu używa się tych okresów, które są najbardziej korzystne dla pracownika. 3. Ponadto państwa członkowskie mogą ustalić pułapy wypłat dokonanych przez instytucje udzielające gwarancji. Pułapy te nie mogą być ustalane poniżej poziomu zgodnego społecznie z celem społecznym niniejszej dyrektywy. Jeśli państwa członkowskie korzystają z tej możliwości, powiadamiają Komisję o metodach, według których pułap został ustalony”.
9

Zgodnie z art. 7 ust. 2 i 3 decyzji ramowej: „2. Właściwy organ w państwie wykonującym może również odmówić uznania i wykonania orzeczenia, jeżeli zostanie wykazane, że: [...] g) według zaświadczenia określonego w art. 4 dana osoba – w przypadku procedury pisemnej – nie została, wbrew prawu państwa wydającego, poinformowana osobiście ani za pośrednictwem pełnomocnika właściwego zgodnie z prawem krajowym o swoim prawie do zakwestionowania sprawy ani o terminie skorzystania z takiego środka prawnego; [...] i) według zaświadczenia określonego w art. 4 dana osoba nie stawiła się osobiście na rozprawie, w wyniku której wydano orzeczenie, chyba że w zaświadczeniu stwierdza się, że dana osoba zgodnie z dalszymi wymogami proceduralnymi określonymi w prawie krajowym państwa wydającego: (i) w odpowiednim terminie, — została wezwana osobiście i tym samym została poinformowana o wyznaczonym terminie i miejscu rozprawy, w wyniku której wydano to orzeczenie, albo inną drogą rzeczywiście otrzymała urzędową informację o wyznaczonym terminie i miejscu rozprawy w sposób jednoznacznie pozwalający stwierdzić, że wiedziała o wyznaczonej rozprawie; oraz — została poinformowana, że orzeczenie może zostać wydane, jeżeli nie stawi się na rozprawie; albo (ii) wiedząc o wyznaczonej rozprawie, udzieliła pełnomocnictwa obrońcy, który został wyznaczony przez daną osobę albo przez państwo do tego, aby ją bronić na rozprawie, i obrońca ten faktycznie bronił jej na rozprawie; albo (iii) po doręczeniu jej orzeczenia i wyraźnym pouczeniu o prawie do ponownego rozpoznania sprawy lub do złożenia odwołania, w których to procedurach dana osoba ma prawo uczestniczyć i które pozwalają na ponowne rozpoznanie sprawy pod względem merytorycznym i z uwzględnieniem nowych dowodów oraz które mogą prowadzić do uchylenia lub zmiany pierwotnego orzeczenia: — wyraźnie oświadczyła, że nie kwestionuje orzeczenia; lub — nie wystąpiła w ustawowym terminie o ponowne rozpoznanie sprawy ani nie złożyła odwołania; [...] 3. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i ust. 2 lit. c), g), i) oraz j), właściwy organ w państwie wykonującym przed podjęciem decyzji o nieuznaniu i niewykonaniu orzeczenia w całości lub w części zasięga wszelkimi odpowiednimi sposobami opinii właściwego organu w państwie wydającym, a w stosownych przypadkach występuje do niego o niezwłoczne dostarczenie wszelkich niezbędnych informacji”.
16

W tych okolicznościach First-tier Tribunal (Tax Chamber) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/112 powinien być interpretowany w ten sposób, że znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy do fizycznego przekazania towarów doszło w wyniku oszustwa, z uwagi na to, że odbiorca towarów dokonał za nie płatności kartą płatniczą, co do której wiedział, że nie był upoważniony do jej użycia? 2) Czy jeżeli do fizycznego przekazania towarów doszło w wyniku nieuprawnionego użycia karty płatniczej, to czy miało miejsce przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel w rozumieniu art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/12? 3) Czy art. 73 dyrektywy 2006/112 powinien być interpretowany w ten sposób, że znajduje on zastosowanie w sytuacji, gdy przekazujący towary otrzymuje płatność na podstawie umowy z osobą trzecią, na podstawie której osoba trzecia zobowiązuje się do takiej zapłaty z tytułu transakcji uregulowanej za pomocą karty płatniczej, niezależnie od tego, że odbiorca tych towarów wiedział, iż nie był uprawniony do posługiwania się tą kartą? 4) Czy jeżeli płatność dokonywana jest przez osobę trzecią na podstawie umowy pomiędzy przekazującym towary a ową osobą trzecią w wyniku posłużenia się przez odbiorcę towarów kartą płatniczą, do której użycia nie był on uprawniony, to czy płatność dokonana przez tę osobę trzecią została otrzymana »w zamian za dostawę towarów« w rozumieniu art. 73 dyrektywy 2006/112?”.
30

W niniejszej sprawie nawet jeśli samochód będący przedmiotem sprawy głównej jest użytkowany przez X zarówno do celów prywatnych, jak i na potrzeby przejazdów do miejsca pracy położonego w innym państwie członkowskim, przepisy będące przedmiotem postępowania głównego nie stawiają zainteresowanej w niekorzystnej sytuacji w stosunku do osób wykonujących działalność na własny rachunek, które były już podatnikami podatku SOM, przy założeniu, że każdy rezydent Niderlandów, niezależnie od tego, czy wykonuje taką działalność, jest opodatkowany tym podatkiem albo z tytułu rejestracji pojazdu silnikowego w niderlandzkiej ewidencji pojazdów, albo z tytułu rozpoczęcia użytkowania takiego pojazdu zarejestrowanego w innym państwie członkowskim na niderlandzkich drogach publicznych (zob. podobnie w odniesieniu do art. 39 WE ww. postanowienie w sprawie Notermans-Boddenberg, pkt 30).
44

W sytuacji gdy sądy krajowe mają wątpliwości, czy rozpatrywany środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, lub wątpliwości co do ważności lub wykładni decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, z jednej strony mogą one zwrócić się do Komisji o wyjaśnienia, a z drugiej strony mogą one lub powinny zgodnie z art. 267 akapity drugi i trzeci TFUE, zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez Trybunał, przedłożyć Trybunałowi pytanie prejudycjalne (zob. podobnie w odniesieniu do orzeczeń w trybie prejudycjalnym w przedmiocie oceny ważności w zakresie pomocy państwa wyrok z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie C-222/04 Cassa di Risparmio di Firenze i in., Zb.Orz. s. I-289, pkt 72–74).
14

W drodze decyzji Rady 2011/866/UE z dnia 19 grudnia 2011 r. w sprawie wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia Rady dostosowującego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2011 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. L 341, s. 54) Rada postanowiła „nie przyjmować [zaskarżonego] wniosku […]”, w szczególności z poniższych względów: „(8) […] Rada jest przekonana, że obecny kryzys finansowy i gospodarczy w Unii, który skutkuje istotnymi korektami budżetowymi, między innymi dostosowaniami wynagrodzeń urzędników w wielu państwach członkowskich, oznacza poważne i nagłe pogorszenie się sytuacji gospodarczej i społecznej w Unii. […] (13) W związku z powyższym Rada uważa, że stanowisko Komisji w sprawie poważnego i nagłego pogorszenia się sytuacji gospodarczej i społecznej oraz jej odmowa przedłożenia wniosku na mocy art. 10 załącznika XI do regulaminu pracowniczego oparte są na wyraźnie niewystarczających i błędnych przesłankach. (14) Ponieważ Trybunał […] orzekł w [wyroku z dnia 24 listopada 2010 r. w] sprawie C-40/10 [Komisja przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. I-12043], że w okresie obowiązywania załącznika XI do regulaminu pracowniczego procedura przewidziana w jego art. 10 stanowi jedyną możliwość uwzględnienia kryzysu gospodarczego przy korekcie wynagrodzeń, Rada może zastosować przepisy tego artykułu w czasie kryzysu jedynie po przedstawieniu wniosku przez Komisję. (15) Rada jest przekonana, że zgodnie z brzmieniem art. 10 załącznika XI do regulaminu pracowniczego i z zapisanym w art. 13 ust. 2 zdanie drugie [TUE] obowiązkiem wzajemnej [lojalnej] współpracy instytucji działających w dobrej wierze, Komisja była zobowiązana do przedłożenia Radzie odpowiedniego wniosku. Komisja poprzez swoje wnioski oraz poprzez fakt, że nie przedłożyła ona takiego wniosku, naruszyła to zobowiązanie. (16) Ponieważ Rada może stanowić jedynie na wniosek Komisji, niewyciągnięcie przez Komisję właściwych wniosków z dostępnych danych i nieprzedstawienie wniosku zgodnie z art. 10 załącznika XI do regulaminu pracowniczego uniemożliwia Radzie podjęcie właściwej reakcji na poważne i nagłe pogorszenie się sytuacji gospodarczej i społecznej poprzez przyjęcie aktu prawnego na mocy art. 10 załącznika XI do regulaminu pracowniczego”.
14

W drodze decyzji Rady 2011/866/UE z dnia 19 grudnia 2011 r. w sprawie wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia Rady dostosowującego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2011 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. L 341, s. 54) Rada postanowiła „nie przyjmować wniosku [projektu rozporządzenia]”, w szczególności z poniższych względów: „(8) […] Rada jest przekonana, że obecny kryzys finansowy i gospodarczy w Unii, który skutkuje istotnymi korektami budżetowymi, między innymi dostosowaniami wynagrodzeń urzędników w wielu państwach członkowskich, oznacza poważne i nagłe pogorszenie się sytuacji gospodarczej i społecznej w Unii. […] (13) W związku z powyższym Rada uważa, że stanowisko Komisji w sprawie poważnego i nagłego pogorszenia się sytuacji gospodarczej i społecznej oraz jej odmowa przedłożenia wniosku na mocy art. 10 załącznika XI do regulaminu pracowniczego oparte są na wyraźnie niewystarczających i błędnych przesłankach. (14) Ponieważ Trybunał […] orzekł w [wyroku z dnia 24 listopada 2010 r. w] sprawie C-40/10 [Komisja przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. I-12043], że w okresie obowiązywania załącznika XI do regulaminu pracowniczego procedura przewidziana w jego art. 10 stanowi jedyną możliwość uwzględnienia kryzysu gospodarczego przy korekcie wynagrodzeń, Rada może zastosować przepisy tego artykułu w czasie kryzysu jedynie po przedstawieniu wniosku przez Komisję. (15) Rada jest przekonana, że zgodnie z brzmieniem art. 10 załącznika XI do regulaminu pracowniczego i z zapisanym w art. 13 ust. 2 zdanie drugie [TUE] obowiązkiem wzajemnej [lojalne] współpracy instytucji działających w dobrej wierze, Komisja była zobowiązana do przedłożenia Radzie odpowiedniego wniosku. Komisja poprzez swoje wnioski oraz poprzez fakt, że nie przedłożyła ona takiego wniosku, naruszyła to zobowiązanie. (16) Ponieważ Rada może stanowić jedynie na wniosek Komisji, niewyciągnięcie przez Komisję właściwych wniosków z dostępnych danych i nieprzedstawienie wniosku zgodnie z art. 10 załącznika XI do regulaminu pracowniczego uniemożliwia Radzie podjęcie właściwej reakcji na poważne i nagłe pogorszenie się sytuacji gospodarczej i społecznej poprzez przyjęcie aktu prawnego na mocy art. 10 załącznika XI do regulaminu pracowniczego”.
17

W tych okolicznościach Tribunale amministrativo regionale per le Marche postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) [Czy art. 30 ust. 4 rozporządzenia nr 1260/1999] należy interpretować w taki sposób, że, aby móc ocenić, czy udzielenie koncesji nie powoduje powstania po stronie organu udzielającego koncesji znacznych przychodów lub nienależnej korzyści po stronie koncesjonariusza, należy najpierw sprawdzić, czy obiekt został poddany znacznym modyfikacjom? 2) [W przypadku udzielenia twierdzącej odpowiedzi na pytanie pierwsze], co należy rozumieć przez »znaczną modyfikację«, a mianowicie, czy [art. 30 ust. 4 rozporządzenia nr 1260/1999] dotyczy jedynie modyfikacji fizycznej – co oznaczałoby, że zrealizowany obiekt nie odpowiada temu przewidzianemu w projekcie, którego dofinansowanie zostało zatwierdzone – czy dotyczy on też zmiany funkcjonalnej i, w tym przypadku, czy mamy do czynienia ze znaczną modyfikacją w sytuacji, gdy obiekt jest wykorzystywany »również« – ale nie w głównej mierze – do prowadzenia działalności innej niż ta, która została przewidziana w ogłoszeniu o naborze wniosków lub w samym wniosku[?] 3) [W przypadku udzielenia przeczącej odpowiedzi na pytanie pierwsze]; w przypadkach, gdy dofinansowanie ze środków publicznych jest wykorzystywane do wzniesienia obiektów mogących stanowić przedmiot zarządu mającego znaczenie gospodarcze, czy [art. 30 ust. 4 rozporządzenia nr 1260/1999] ma zastosowanie jedynie do etapu budowy obiektu czy też obowiązek przestrzegania zasad postępowania przetargowego ma zastosowanie również w odniesieniu do udzielenia koncesji na zarządzanie? 4) [Wreszcie], czy wykładni art. 30 [ust. 4 rozporządzenia nr 1260/1999] należy dokonywać w taki sposób, że ustalenie faktyczne, iż udzielona podmiotowi trzeciemu koncesja na zarządzanie nie przysparza znacznych przychodów netto ani nienależnej korzyści przedsiębiorstwu, ani organowi publicznemu, jest pod względem logicznym i prawnym kwestią następczą względem pytania prejudycjalnego (dotyczącego obowiązku przestrzegania zasad procedur przetargowych), czy też przy sprawdzaniu tego, czy istnieje obowiązek przeprowadzenia procedury przetargowej, należy również uwzględnić szczególne wymogi związane ze stosunkiem koncesyjnym?”.
1)

Artykuły 3 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej oraz art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 968/2006 z dnia 27 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 320/2006 należy interpretować w ten sposób, że w rozumieniu tych artykułów pojęcie „urządzenia produkcyjne” obejmuje silosy przeznaczone do przechowywania cukru beneficjenta pomocy, i to bez względu na fakt, że są one wykorzystywane również do innych celów. Zakresem tego pojęcia nie są objęte ani silosy wykorzystywane wyłącznie do przechowywania wyprodukowanego w ramach kwot cukru zdeponowanego przez innych producentów lub nabytego od nich, ani też silosy wykorzystywane jedynie do konfekcjonowania lub pakowania cukru w celu jego sprzedaży. Zadaniem sądu krajowego jest dokonanie takiej oceny w każdym konkretnym przypadku, przy uwzględnieniu charakterystyki technicznej silosów, bądź sposobu, w jaki są one rzeczywiście wykorzystywane.
41

Z akt sprawy przedstawionych Trybunałowi wynika, że do chwili przyjęcia sekcji 320 podatnicy mieli możliwość wniesienia środków zaskarżenia opartych na błędzie co do prawa w postaci skargi Kleinwort Benson celem dochodzenia zwrotu nienależnie uiszczonych podatków w okresie sześciu lat od chwili wykrycia błędu leżącego u podstaw zapłaty owego podatku. Ustanowienie owej sekcji skutkowało pozbawieniem ich owej możliwości z mocą wsteczną i bez okresu przejściowego, ponieważ sekcja ta przewiduje, że maksymalny termin na wniesienie skargi w przypadku błędu co do prawa nie ma zastosowania w zakresie dotyczącym błędu co do prawa związanego z kwestią podatkową pozostającą w kompetencji Commissioners. Wniosek owych podatników o zwrot nienależnego świadczenia mógł zatem obejmować jedynie okres od 1997 r. do 1999 r.
48

Jak bowiem stwierdził Trybunał w pkt 29–31 wyroku z dnia 29 czerwca 2004 r. w sprawie C-110/02 Komisja przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. I-6333, traktat WE, konstytuując na mocy art. 88 WE stałe badanie i kontrolę pomocy przez Komisję, przyjmuje, że uznanie ewentualnej niezgodności pomocy ze wspólnym rynkiem stanowi następstwo stosownej procedury, której wszczęcie leży w kompetencji tej instytucji, przy kontroli Sądu i Trybunału. Artykuły 87 WE i 88 WE zastrzegają zatem dla Komisji centralną rolę w procesie uznawania ewentualnej niezgodności pomocy. Kompetencja przyznana Radzie w dziedzinie pomocy państwa przez art. 88 ust. 2 akapit trzeci WE ma charakter wyjątku, co oznacza, że musi ona podlegać wykładni zawężającej (zob. również podobnie wyrok z dnia 4 grudnia 2013 r. w sprawie C‑111/10 Komisja przeciwko Radzie, pkt 39).
23

Hark wniosła do sądu odsyłającego skargę o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji w sprawie nałożenia należności. Przed owym sądem spółka ta podniosła w szczególności, że rury dymowe, przeznaczone specjalnie do odprowadzania spalin z pieca, nie mogą być uznane za przeznaczone do użytku ogólnego. Dodała ona, że sprowadzone przez nią towary nie są przeznaczone do montażu przewodów rurowych, lecz do instalowania pieców, co w świetle not wyjaśniających do HS nie pozwala na ich klasyfikację do pozycji CN 7307. Ponadto artykuły sporne w postępowaniu głównym stanowią produkty łatwe do montażu, podczas gdy w przypadku przewodów rurowych, przeznaczonych do dalszej obróbki, wymagane jest łączenie za pomocą środków technicznych.