ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Co się tyczy możliwości wzięcia przy obliczaniu kwoty okresowej kary pieniężnej stopniową redukcję wartości równoważnej liczby mieszkańców niezgodnej, czyli odnoszącej się do ścieków niezebranych lub nieoczyszczonych bądź oczyszczonych w niewystarczającym zakresie, w celu wzięcia pod uwagę postępów zrealizowanych przez państwo członkowskie w celu wykonania wyroku stwierdzającego uchybienie przez to państwo członkowskie zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy dyrektywy 91/271 dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych oraz zasadzie proporcjonalności, należy wziąć pod uwagę okoliczności obciążające stwierdzone przez Komisję.

Okresowa kara pieniężna nie może zostać zawieszona ani zmniejszona zanim państwo członkowskie nie podejmie wszystkich środków, które są niezbędne do wykonania wyroku stwierdzającego uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, a tym samym do wypełnienia zobowiązań przewidzianych w dyrektywie 91/271, skoro dane państwo członkowskie dysponowało wystarczająco długim okresem by w pełni wykonać ów wyrok, a kwalifikując całe terytorium kraju jako „obszar wrażliwy”, władze krajowe uznały, że masy wód powierzchniowych zostały już dotknięte lub mogą wkrótce zostać dotknięte zjawiskiem eutrofizacji, co prowadzi do wniosku, że przynajmniej od dnia potwierdzenie przez organy krajowe Komisji tej kwalifikacji, państwo członkowskie musiało mieć świadomość konieczności wykonania prac umożliwiających dostosowanie swych oczyszczalni ścieków do wymogów prawa Unii.

(por. pkt 48, 51–54)
Co się tyczy wniosku o udzielenie dostępu do wszystkich dokumentów zawartych w aktach administracyjnych postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na podstawie art. 226 WE, na etapie poprzedzającym wniesienie skargi, w pierwszej kolejności postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego jest traktowane w art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1367/2006 w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty Europejskiej, jak rodzaj postępowania, które jako takie posiada cechy sprzeciwiające się temu, by istniała w tej dziedzinie pełna przejrzystość i które w rezultacie zajmuje szczególne miejsce w systemie dotyczącym dostępu do dokumentów. W istocie prawo Unii, w szczególności art. 226 WE, nie ustanawia już po stronie jednostki prawa wglądu do akt, nawet jeśli postępowanie zostało wszczęte w wyniku złożonej przez nią skargi. Ponadto składający skargę w ramach postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego nie ma prawa, by wymagać od Komisji zajęcia przez nią określonego stanowiska, ani prawa zaskarżenia odmowy wszczęcia przez Komisję postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom przeciwko państwu członkowskiemu.

Co więcej postępowanie poprzedzające wniesienie skargi ma na celu umożliwienie zainteresowanemu państwu członkowskiemu, po pierwsze, wypełnienia obowiązków wynikających z prawa Unii, a po drugie, skutecznego podniesienia argumentów na swą obronę wobec zarzutów sformułowanych przez Komisję. Ujawnienie dokumentów dotyczących postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na etapie poprzedzającym wniesienie skargi mogłoby ponadto zmienić charakter i przebieg takiego postępowania, zważywszy, że w tych okolicznościach jeszcze trudniejsze mogłoby okazać się podjęcie negocjacji i zawarcie porozumienia pomiędzy Komisją a danym państwem członkowskim, które zakończyłoby trwanie zarzucanego uchybienia, celem umożliwienia poszanowania prawa Unii i uniknięcia postępowania sądowego.

Wreszcie dokumenty zawarte w aktach toczącego się postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego stanowią jednolitą kategorię dokumentów dla potrzeb stosowania omawianego ogólnego domniemania odmowy dostępu.

W związku z powyższym można zakładać, że ujawnienie takich dokumentów może zmienić charakter tego postępowania oraz jego przebieg, i że tym samym ujawnienie zagrażałoby zasadniczo ochronie celów czynności dochodzeniowej w rozumieniu art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji. Jednakże to ogólne domniemanie nie wyklucza prawa zainteresowanych do wykazania, że dany dokument, którego ujawnienia się żąda, nie jest objęty tym domniemaniem lub że istnieje nadrzędny interes publiczny, który uzasadnia ujawnienie dokumentu zgodnie z art. 4 ust. 2 in fine rozporządzenia nr 1049/2001.

(por. pkt 55, 59, 60, 62–66)
1)

Królestwo Hiszpanii: — nie przyjmując do dnia 22 grudnia 2009 r. planów gospodarowania wodami w dorzeczu, z wyjątkiem przypadku Distrito de la Cuenca Fluvial de Cataluña (okręgu dorzecza Katalonii), i nie przekazując Komisji oraz innym zainteresowanym państwom członkowskim do dnia 22 marca 2010 r. kopii tych planów zgodnie z art. 13 ust. 1–3 i 6 oraz art. 15 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/32/WE z dnia 11 marca 2008 r. oraz — nie wszczynając procedur dotyczących informowania i konsultacji publicznych w przedmiocie planów gospodarowania wodami w dorzeczu najpóźniej do dnia 22 grudnia 2008 r. zgodnie z art. 14 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy, z wyjątkiem okręgów dorzecza Katalonii, Balearów, Teneryfy, Gwadiany, Gwadalkiwiru, Cuenca Mediterránea Andaluza (andaluzyjskiego basenu Morza Śródziemnego), Tinto-Odiel-Piedras, Guadalete-Barbate, Galicia-Costa, Miño-Sil, Duero, Cantábrico Occidental oraz Cantábrico Oriental, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy wymienionych przepisów.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Prawo Unii Europejskiej – Wykładnia – Teksty wielojęzyczne – Jednolita wykładnia – Uwzględnienie różnych wersji językowych – Dyrektywa 91/629 – Pojęcia „hodowli” i „tuczenia” (dyrektywa Rady 91/629, art. 1, 4) (por. pkt 36–39)

2. Prawo Unii Europejskiej – Wykładnia – Teksty wielojęzyczne – Jednolita wykładnia – Rozbieżności pomiędzy różnymi wersjami językowymi – Ogólna systematyka i cel spornego uregulowania jako punkt odniesienia – Dyrektywa 91/629 (dyrektywa Rady 91/629, art. 1) (por. pkt 40–42)

3. Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw – Minimalne normy ochrony cieląt – Dyrektywa 91/629 – Zakres stosowania – Cielęta zachowane i utrzymywane w gospodarstwie produkcji mleka do celów rolniczych – Włączenie (dyrektywa Rady 91/629, art. 1, 4) (por. pkt 44–46; sentencja)

Subject of the case

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Wykładnia dyrektywy Rady 91/629/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. ustanawiająca minimalne normy ochrony cieląt (Dz.U. L 340, s. 28) i art. 4 i 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001(Dz.U. L 270, s. 1) – Ustawodawstwo krajowe transponujące dyrektywę i stwierdzające zastosowanie podstawowych wymogów w zakresie zarządzania nie tylko w przypadku cieląt przeznaczonych do hodowli oraz do tuczenia, lecz również w przypadku cieląt przeznaczonych do celów utrzymywania krów mlecznych

Sentencja

Sentencja

Dyrektywę Rady z dnia 19 listopada 1991 r. ustanawiająca minimalne normy ochrony cieląt zmieniona rozporządzeniem Rady (WE) nr 806/2003 z dnia 14 kwietnia 2003 r. należy interpretować w ten sposób, że wymóg przewidziany w art. 4 owej dyrektywy, wedle którego warunki hodowli cieląt powinny być zgodne z ustanowionymi w załączniku do tej dyrektywy ogólnymi przepisami, pośród których pkt 8 owego załącznika zakazuje, poza wyjątkami, utrzymywania cieląt na uwięzi, ma zastosowanie do cieląt utrzymywanych przez rolnika w gospodarstwie produkcji mleka do celów rolniczych.
1)

Nie opracowując do dnia 22 grudnia 2009 r. planów gospodarowania wodami w dorzeczu, zarówno w odniesieniu do obszarów dorzeczy leżących całkowicie na jej terytorium krajowym, jak i międzynarodowych obszarów dorzeczy) i nie przekazując Komisji Europejskiej do dnia 22 marca 2010 r. kopii tych planów, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 13 ust. 1–3 i 6 oraz art. 15 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, a ponadto, nie wszczynając do dnia 22 grudnia 2008 r. procedur dotyczących informowania społeczeństwa i konsultacji w przedmiocie planów gospodarowania wodami w dorzeczu, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 14 ust. 1 lit. c) wspomnianej dyrektywy.
1.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Uprawnienie państw członkowskich do zastosowania obniżonej stawki do niektórych dostaw towarów i świadczenia usług — Stosowanie obniżonej stawki do dostaw chartów oraz koni niewykorzystywanych przy produkcji żywności, a także w odniesieniu do wynajmu koni oraz niektórych usług inseminacyjnych — Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego (dyrektywa Rady 2006/112, art. 96, 98, 110, załącznik III) (por. pkt 38–40, 42, 49, 50, 55, 58, 59)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Podobieństwo rozpatrywanych znaków towarowych – Kryteria oceny – Złożony znak towarowy [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 71, 72)

2. Odwołanie – Zarzuty – Błąd w ustaleniach faktycznych – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych przedstawionych Sądowi – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 TFUE; statut Trybunału, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 79, 80)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 6 października 2011 r. w sprawie T-176/10 SEVEN przeciwko OHIM – SEVEN FOR ALL MANKIND (SEVEN FOR ALL MANKIND), którym Sąd stwierdził nieważność decyzji R 1514/2008-2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 28 stycznia 2010 r., oddalającej odwołanie od decyzji uchylającej decyzję Wydziału Sprzeciwów, która częściowo oddaliła sprzeciw wniesiony przez właściciela graficznych, wspólnotowych i krajowego, znaków towarowych zawierających element słowny „Seven” dla towarów należących do klas 3, 9, 12, 14, 15, 16, 18, 20, 25 i 28, wobec rejestracji słownego znaku towarowego „SEVEN FOR ALL MANKIND” dla towarów należących do klas 14 i 18 – Wykładnia i zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 – Czynniki jakie należy wziąć pod uwagę w ramach badania podobieństwa oznaczeń

Sentencja

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Seven for all mankind LLC pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Seven SpA.

3) Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) ponosi własne koszty postępowania.
2)

Irlandia zostaje zobowiązana do zapłacenia na rzecz Komisji Europejskiej na rachunek „Zasoby własne Unii Europejskiej” okresowej kary pieniężnej w kwocie 12000 EUR za każdy dzień zwłoki w podjęciu środków koniecznych do zastosowania się do ww. wyroku w sprawie Komisja przeciwko Irlandii, począwszy od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia wykonania ww. wyroku w sprawie Komisja przeciwko Irlandii.
1)

Przyjmując i utrzymując w mocy art. 8 § 4 ustawy o opodatkowaniu spółek akcyjnych i in. (lovbekendtgørelse nr. 1376 om indkomstbeskatning af aktieselskaber m.v.) z dnia 7 grudnia 2010 r. dotyczącej natychmiastowego opodatkowania dochodów spółek akcyjnych i, co za tym idzie, systemu opodatkowania przewidującego natychmiastowe opodatkowanie cichych rezerw w związku z przeniesieniem przez mającą siedzibę w Danii spółkę aktywów do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub też państwa trzeciego będącym stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 49 TFUE oraz art. 31 tego porozumienia.
2)

Team Relocations NV, Amertranseuro International Holdings Ltd, Trans Euro Ltd i Team Relocations Ltd zostają obciążone solidarnie kosztami postępowania.
1)

Poprzez przyjęcie art. 17 ust. 1 lit. a) i c) Real Decreto Legislativo 4/2004, de 5 de marzo, por el que se aprueba el texto refundido de la Ley del Impuesto sobre Sociedades [królewskiego dekretu z mocą ustawy nr 4/2004 z dnia 5 marca przyjmującego tekst jednolity ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych], na mocy którego w przypadku przeniesienia do innego państwa członkowskiego siedziby spółki założonej w Hiszpanii i aktywów zakładu stałego mającego siedzibę w Hiszpanii, niezrealizowane rezerwy zostają włączone do podstawy opodatkowania w roku podatkowym, podczas gdy te rezerwy nie zostają objęte żadnym natychmiastowym opodatkowaniem, jeśli te działania mają miejsce na terytorium hiszpańskim, Królestwo Hiszpanii naruszyło zobowiązania, które ciążą na nim na mocy art. 49 TFUE.
Państwo członkowskie uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 56 TFUE poprzez przyjęcie przepisów krajowych, zgodnie z którymi fundusze emerytalne mające siedzibę w państwach członkowskich innych niż to państwo członkowskie, oferujące pracownicze systemy emerytalne w tym państwie członkowskim, jak również towarzystwa ubezpieczeniowe prowadzące w tym państwie członkowskim działalność na zasadzie swobody świadczenia usług, są zobowiązane do wyznaczenia przedstawiciela podatkowego zamieszkałego lub mającego siedzibę w tym państwie członkowskim.

Nie uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 36 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (porozumienie EOG) państwo członkowskie, które przyjmuje przepisy krajowe, zgodnie z którymi fundusze emerytalne mające siedzibę w państwach będących stroną porozumienia EOG niebędących państwami członkowskimi Unii, oferujące pracownicze systemy emerytalne w tym państwie członkowskim, jak również towarzystwa ubezpieczeniowe prowadzące w tym państwie członkowskim działalność na zasadzie swobody świadczenia usług, są zobowiązane do wyznaczenia przedstawiciela podatkowego zamieszkałego lub mającego siedzibę w tym państwie członkowskim.

W istocie takie ograniczenie swobody świadczenia usług jest uzasadnione koniecznością skutecznej kontroli podatkowej, zwalczania przestępstw skarbowych i nie wykracza ono poza to, co niezbędne do osiągnięcia tego celu, bowiem ramy współpracy pomiędzy właściwymi organami państw członkowskich ustanowione w szczególności w dyrektywach 77/799 i 2008/55 nie istnieją pomiędzy tymi organami oraz właściwymi organami państw będących stroną porozumienia EOG niebędących państwami członkowskimi Unii, jeżeli ostatnie z wymienionych państw nie przyjęły żadnego zobowiązania do wzajemnej pomocy.

(por. pkt 66, 68–71)
Artykuł 3 ust. 5 dyrektywy 2003/54 dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej w związku z jej załącznikiem A oraz art. 3 ust. 3 dyrektywy 2003/55 dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego w związku z jej załącznikiem A należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniom krajowym, które określają treść umów na dostawę energii elektrycznej i gazu zawartych z odbiorcami w ramach powszechnego obowiązku dostaw i przewidują możliwość zmiany ceny tej dostawy, ale nie gwarantują, że odbiorcy zostaną poinformowani w odpowiednim terminie przed wejściem w życie tej zmiany o jej przyczynach, warunkach i zakresie.

Przepisy te zobowiązują państwa członkowskie do zapewnienia wysokiego stopnia ochrony konsumenta w odniesieniu do przejrzystości warunków umownych. Oprócz przewidzianego w załączniku A lit. b) każdej ze wspomnianych dyrektyw 2003/54 i 2003/55 prawa do odstąpienia od umowy na dostawę odbiorcy powinni również mieć prawo do kwestionowania zmiany ceny dostawy. Odbiorcy, aby móc w pełni i faktycznie korzystać z tych praw i z pełną świadomością podjąć decyzję o ewentualnym odstąpieniu od umowy lub o kwestionowaniu zmiany ceny dostawy, powinni być poinformowani w odpowiednim terminie przed wejściem w życie tej zmiany o jej przyczynach, warunkach i zakresie.

(por. pkt 45–47, 53; sentencja)
1)

Nie przyjmując w wyznaczonych terminach wszelkich środków koniecznych w celu odzyskania pomocy państwa uznanej za niezgodną z prawem oraz ze wspólnym rynkiem decyzją Komisji 2006/323/WE z dnia 7 grudnia 2005 r. w sprawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionach Gardanne i Shannon oraz na Sardynii, wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy, oraz decyzją Komisji 2007/375/WE z dnia 7 lutego 2007 r. w sprawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w Gardanne, w regionie Shannon oraz na Sardynii wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy [C 78/2001 (ex NN 22/01), C 79/2001 (ex NN 23/01), C 80/2001 (ex NN 26/01)], Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 decyzji 2006/323, art. 4 decyzji 2007/375 oraz art. 249 akapit czwarty WE.
Z samego brzmienia art. 52 ust. 3 dyrektywy 2007/64 w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, który reguluje prawo odbiorcy do żądania od płatnika opłat za korzystanie z danego instrumentu płatniczego, wynika, że przepis ten dotyczy stosunku między odbiorcą a płatnikiem. Wynika z tego, że rozpatrywany przepis znajduje zastosowanie do korzystania z instrumentu płatniczego w ramach stosunku umownego pomiędzy operatorem telefonii komórkowej jako odbiorcą płatności i jego klientem jako płatnikiem.

Artykuł 52 ust. 3 dyrektywy 2007/64 należy interpretować w ten sposób, że przyznaje on państwom członkowskim uprawnienie do ustanowienia ogólnego zakazu pobierania przez odbiorców opłat od płatnika za korzystanie z jakiegokolwiek instrumentu płatniczego, o ile przepisy krajowe w całości biorą pod uwagę potrzebę pobudzania konkurencji i korzystania z wydajnych instrumentów płatniczych, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego. W istocie z samego brzmienia tego przepisu wynika, że przyznane państwom członkowskim uprawnienie do wprowadzenia zakazu pobierania przez odbiorców opłat za korzystanie z instrumentu płatniczego może być wprowadzone w odniesieniu do niektórych lub wszystkich instrumentów płatniczych używanych na ich terytorium i nie ogranicza się do korzystania z danego instrumentu płatniczego..

(por. pkt 46, 48; pkt 3 sentencji)
Na podstawie art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 Komisja ma możliwość obciążenia grzywną solidarnie różnych osób prawnych wchodzących w skład jednego przedsiębiorstwa ponoszącego odpowiedzialność za naruszenie. Ustalenie przez Komisję wysokości tej grzywny – w sytuacji gdy instytucja ta odwołuje się, jak w tym przypadku, do pojęcia przedsiębiorstwa będącego pojęciem prawa Unii – podlega pewnym ograniczeniom, w świetle których trzeba w należyty sposób uwzględnić specyfikę danego przedsiębiorstwa, w zakresie jego organizacji w okresie, kiedy naruszenie zostało popełnione

W sytuacji gdy Komisja ustala zewnętrzny stosunek solidarności kilku osób prawnych wchodzących w skład jednego przedsiębiorstwa, jest ona w szczególności zobowiązana do przestrzegania zasady indywidualizacji kar i sankcji, która wymaga, aby zgodnie z art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 kwota nałożonej grzywny została ustalona na podstawie wagi naruszenia zarzucanego indywidualnie danemu przedsiębiorstwu oraz czasu trwania tego naruszenia.

Jednakże normy prawa konkurencji Unii, w tym normy dotyczące uprawnień Komisji do nakładania sankcji, oraz wynikające z prawa Unii zasady osobistej odpowiedzialności za naruszenie oraz indywidualizacji kar i sankcji, które powinny być respektowane przy wykonywaniu owych uprawnień do nakładania sankcji, dotyczą wyłącznie przedsiębiorstwa jako takiego, a nie wchodzących w jego skład osób fizycznych czy prawnych. Co więcej chociaż z art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 wynika, że Komisja może obciążyć grzywną solidarnie kilka spółek, jeżeli wchodziły one w skład tego samego przedsiębiorstwa, to jednak ani brzmienie tego przepisu, ani cel mechanizmu solidarności nie pozwalają uznać, że ta kompetencja do nałożenia sankcji obejmuje, poza określeniem zewnętrznego stosunku solidarności, także kompetencję do określenia udziałów dłużników solidarnych w ramach ich stosunku wewnętrznego. W istocie ani rozporządzenie nr 1/2003 ani prawo Unii jako takie nie zawierają reguł pozwalających na ustalenie w ramach stosunku wewnętrznego dłużników solidarnych, udziałów w kwocie grzywny, jaka ma być przez nich zapłacona.

W tych okolicznościach, w braku ustalenia w drodze umowy udziałów współdłużników w grzywnie, którą zostali oni obciążeni solidarnie, udziały te powinny zostać określone przez sądy krajowe na podstawie prawa krajowego mającego zastosowanie w sporze i w poszanowaniu prawa Unii.

Ponadto skoro ponieważ kompetencje do nakładania sankcji przysługujące Komisji na mocy art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 nie obejmują kompetencji do rozdzielenia nałożonej grzywny pomiędzy dłużników solidarnych w ramach ich stosunków wewnętrznych, gdy grzywna została w pełni zapłacona, po czym kwestia ta utraciła znaczenie dla Komisji, to Sąd również nie może dysponować kompetencjami do rozdzielenia grzywny w ramach nieograniczonego prawa orzekania przyznanego mu w art. 31 tego rozporządzenia w celu uchylenia, obniżenia lub podwyższenia rzeczonej grzywny.

(por. pkt 51, 52, 56, 58, 61, 62, 74)