Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

1. Urzędnicy – Skarga – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – Pojęcie

(regulamin pracowniczy, art. 90 ust. 1, 2)

2. Urzędnicy – Skarga – Zarzut dotyczący naruszenia zakresu stosowania prawa – Stwierdzenie z urzędu – Przesłanki

(regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 77)

3. Urzędnicy – Procedura akredytacji – Przepisy wykonawcze w ramach Komisji – Kompetencja do zajęcia stanowiska w sprawie kandydatur – Odrębność od postępowania w sprawie oceny – Kryteria dopuszczenia

(regulamin pracowniczy, art. 43; załącznik XIII, art. 10 ust. 3)

1. Kwalifikacja prawna pisma lub notatki zależy od oceny Sądu, a nie od woli stron. Pismo, w którym urzędnik wzywa administrację do podjęcia określonych działań, należy uznać za zażalenie w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, gdy organ powołujący w wyraźny sposób uznał to pismo, nawet jeśli mogłoby być interpretowane jako wniosek w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego, za zażalenie i gdy zainteresowany mógł w uzasadniony sposób oczekiwać, że spełnia wymogi postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, przewidziane w art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego i że może wnieść skargę bezpośrednio do Sądu.

W przypadku bowiem, gdy instytucja zachowała się w taki sposób, który sam w sobie lub w przeważającej mierze przyczynił się do powstania usprawiedliwionego błędu w świadomości podmiotu działającego w dobrej wierze i dokładającego staranności wymaganej od przeciętnie zorientowanej osoby, administracja nie może powoływać się na naruszenie przez siebie samą zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, które leżało u podstaw błędu popełnionego przez dany podmiot.

(zob. pkt 34, 35, 38–40)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑12/90 Bayer przeciwko Komisji, 29 maja 1991 r., Rec. s. II‑219, pkt 29; sprawa T‑115/92 Hogan przeciwko Parlamentowi, 15 lipca 1993 r., Rec. s. II‑895, pkt 36

2. Sąd wspólnotowy ma prawo i, w stosownym przypadku, obowiązek uwzględnienia z urzędu pewnych zarzutów niezgodności z prawem materialnym. To samo dotyczy zarzutu o charakterze bezwzględnie obowiązującym dotyczącym naruszenia w decyzji zakresu stosowania prawa. W istocie Sąd naruszyłby powagę swego urzędu sędziego orzekającego o zgodności z prawem, gdyby powstrzymał się od stwierdzenia, nawet w przypadku braku sprzeciwu stron w tej kwestii, że zaskarżona do niego decyzja została wydana na podstawie normy, która nie może stosować się do danego przypadku, i gdyby w wyniku tego wydał orzeczenie w przedmiocie zawisłego przed nim sporu, sam stosując tę normę.

W tym względzie, argument oparty na tym, że uwzględnienie z urzędu zarzutu niezgodności z prawem materialnym mogłoby naruszyć kontradyktoryjny charakter debaty prowadzonej w ramach sporu i zasadę przestrzegania prawa do obrony, nie może być uwzględniony. W istocie art. 77 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej przewiduje, że Sąd może uwzględnić z urzędu zarzut niedopuszczalności ze względu na bezwzględne przeszkody procesowe, pod warunkiem uprzedniego wysłuchania stron. Tymczasem nie ma żadnego powodu, by sądzić, że o ile wymóg ten stanowi wystarczającą gwarancję zasad kontradyktoryjności i przestrzegania prawa do obrony w przypadku uwzględnienia z urzędu zarzutu niedopuszczalności ze względu na bezwzględne przeszkody procesowe, to jednak nie jest tak w przypadku uwzględnienia z urzędu bezwzględnej przyczyny nieważności, niezależnie od tego, czy dotyczy ona niezgodności z prawem materialnym, czy formalnym. Należy zatem uznać, że informując strony o bezwzględnej przyczynie nieważności, jaką zamierza uwzględnić z urzędu, przyjmując pisemne uwagi stron dotyczące jego zamiaru i poddając je pod debatę prowadzoną podczas rozprawy, Sąd spełnił wymogi odnoszące się do zasad kontradyktoryjności i przestrzegania prawa do obrony.

(zob. pkt 50, 51, 57, 60)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa C‑473/00 Cofidis, 21 litopada 2002 r., Rec. s. I‑10875, pkt 36, 38; sprawy połączone C‑442/03 P i C‑471/03 P P & O European Ferries (Vizcaya) i Diputación Floral de Vizcaya przeciwko Komisji, 1 czerwca 2006 r., ,Zb.Orz. s. I‑4845, pkt 45; sprawa C‑168/05 Mostaza Claro, 26 października 2006 r., Zb.Orz. s. I‑10421, pkt 39

Sąd Pierwszej Instancji: sprawy połączone od T‑576/93 do T‑582/93 Browet i in. przeciwko Komisji, 15 lipca 1994 r., Rec. s. II‑677, pkt 35

3. Artykuł 43 ust. 1 regulaminu pracowniczego przewiduje sporządzenie dla każdego urzędnika, na warunkach określonych przez każdą instytucję, okresowego sprawozdania dotyczącego jego kwalifikacji, wydajności oraz zachowania w ramach służby. Jeśli chodzi o urzędnika z grupy funkcyjnej AST, począwszy od grupy zaszeregowania 4, dotyczące go sprawozdanie może zawierać również, na podstawie art. 43 ust. 2 regulaminu pracowniczego, opinię wydawaną na podstawie wykonywanych obowiązków służbowych dotyczącą zdolności do pełnienia funkcji administratora przez danego urzędnika.

Natomiast art. 10 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego stanowi przepis przejściowy. Dotyczy on przebiegu kariery urzędników z byłych kategorii C i D w asystenckiej grupie funkcyjnej, do której są kierowani od dnia 1 maja 2006 r. Akredytację przyznaje się na podstawie stażu pracy, doświadczenia, osiągnięć oraz poziomu wykształcenia urzędników i zgodnie z procedurą, której zasady uchwalone przez instytucje obejmują w szczególności rozpatrywanie kandydatur przez wspólny komitet ds. postępowania akredytacyjnego. Na podstawie art. 10 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego Komisja, w drodze decyzji z dnia 7 kwietnia 2004 r., uchwaliła przepisy wykonawcze dla procedury akredytacji dotyczącej jej pracowników.

Postępowanie w sprawie oceny i procedura akredytacji, określone odpowiednio w przyjętych przez Komisję ogólnych przepisach wykonawczych do art. 43 i decyzji z dnia 7 kwietnia 2004 r., są odrębnymi postępowaniami i opierają się na całkowicie różnych zasadach.

W tym względzie, jeśli zatwierdzający jest osobą właściwą do przyjęcia sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej, pod warunkiem że sprawozdanie nie zostanie zmienione przez oceniającego w postępowaniu odwoławczym, to do organu powołującego należy na każdym etapie procedury akredytacji zajęcie stanowiska w sprawie kandydatur do akredytacji. W szczególności do tego organu, a zatem do organu innego niż zatwierdzający w postępowaniu w sprawie oceny, należy dokonanie na podstawie dostępnych sprawozdań z przebiegu kariery oceny doświadczenia i osiągnięć kandydatów do akredytacji. Tylko organ powołujący może dokonać harmonizacji wymogów oceny tych kryteriów przez poszczególne służby Komisji, ponieważ zatwierdzający lub oceniający w postępowaniu odwoławczym mają tendencję do spojrzenia ograniczonego do służb, które wchodzą w zakres ich kompetencji.

Jeśli, w ramach sporządzania sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej urzędnika Komisji z byłych kategorii C i D, administracja odmawia zainteresowanemu dopuszczenia do procedury akredytacji przewidzianej w art. 10 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego ze względu na fakt, iż w postępowaniu w sprawie oceny nie wykazał, że posiada „zdolności do pełnienia określonych funkcji” koniecznych do uzyskania akredytacji, odmowna decyzja administracji nie została wydana, tak jak powinna była, mając na uwadze jej przedmiot, na podstawie tego art. 10 ust. 3 załącznika XIII, znajdującego zastosowanie do procedury akredytacji, lecz na podstawie przepisów art. 43 regulaminu pracowniczego, znajdujących zastosowanie do postępowania w sprawie oceny. W związku z tym administracja naruszyła zakres stosowania tego art. 43, który różni się od zakresu stosowania art. 10 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, i niezależność postępowania w sprawie oceny i procedury akredytacji, a zainteresowany ma tym samym podstawy do tego, aby domagać się stwierdzenia nieważności swojego sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej w zakresie, w jakim zajęto w nim stanowisko odnośnie do jego zdolności w kontekście funkcji asystenta.

Ponadto ani art. 10 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, ani decyzja z dnia 7 kwietnia 2004 r. nie określają, że akredytacja umożliwiająca dostęp bez ograniczeń do asystenckiej grupy funkcyjnej jest przyznawana na podstawie innych kryteriów niż staż pracy, doświadczenie, osiągnięcia i poziom wykształcenia. Możliwość dopuszczenia urzędnika do akredytacji, drugiego etapu postępowania, jest uzależniona, na podstawie art. 5 ust. 1 decyzji z dnia 7 kwietnia 2004 r., tylko od spełnienia dwóch wymogów, a mianowicie poziomu wykształcenia i stażu pracy, a nie od wymogu posiadania zdolności do pełnienia określonych funkcji.

(zob. pkt 64–66, 76, 80, 82, 87, 88, 91)