ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Republika Włoska — w odniesieniu do zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikowi będącemu rezydentem w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim, lecz mającemu stały zakład we Włoszech — uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 1 ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju oraz art. 1 trzynastej dyrektywy Rady 86/560/EWG z dnia w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium Wspólnoty, zobowiązując podatnika mającego siedzibę w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim, lecz mającego stały zakład, który w danym okresie dostarczał towary lub świadczył usługi we Włoszech, do uzyskiwania zwrotu podatku od wartości dodanej za pomocą mechanizmu przewidzianego w tych dyrektywach, a nie w drodze odliczenia, w przypadku gdy towary i usługi, z tytułu których zgłoszono żądanie odzyskania podatku, są nabywane nie za pośrednictwem stałego zakładu we Włoszech, lecz bezpośrednio przez główny zakład podatnika.
Sprawa C-56/08

Pärlitigu OÜ

przeciwko

Maksu- ja Tolliameti Põhja maksu- ja tollikeskus

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Halduskohus)

„Wspólna taryfa celna — Nomenklatura Scalona — Klasyfikacja taryfowa — Podpozycja CN 0511 91 10 — Podpozycja CN 0303 22 00 — Mrożone kręgosłupy hodowlanego łososia atlantyckiego — Rozporządzenie (WE) nr 85/2006 — Cło antydumpingowe”

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lipca 2009 r. I ‐ 6721

Streszczenie wyroku

Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Mrożone kręgosłupy hodowlanego łososia atlantyckiego, uzyskiwane przy filetowaniu ryb

Nomenklaturę Scaloną w sprawie wspólnej taryfy celnej zawartą w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie wspólnej taryfy celnej, zmienionym na mocy rozporządzenia nr 1719/2005, należy interpretować w ten sposób, iż mrożone kręgosłupy hodowlanego łososia atlantyckiego (Salmo salar), uzyskiwane przy filetowaniu ryb, należy klasyfikować w ramach kodu 03032200 Nomenklatury Scalonej pod warunkiem, iż dany towar jest odpowiedni do spożycia przez ludzi w chwili dokonywania odprawy celnej, przy czym ustalenie tej okoliczności należy do właściwości sądu krajowego.

(por. pkt 30; sentencja)
Sprawa C-126/08

Distillerie Smeets Hasselt NV

przeciwko

Belgische Staat i in.

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie)

„Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Wspólnotowy kodeks celny — Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych lub wywozowych — Zaksięgowanie kwoty należności — Wpisanie do rejestru lub zaewidencjonowanie w inny równoważny sposób — Wpisanie do protokołu równoznaczne z zaksięgowaniem — Przekazanie kopii protokołu równoznaczne z podaniem do wiadomości dłużnika kwoty należności prawnie należnych”

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2009 r. I ‐ 6811

Streszczenie wyroku

Środki własne Wspólnot Europejskich – Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych lub wywozowych

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 217)

Artykuł 217 Wspólnotowego kodeksu celnego powinien być interpretowany w ten sposób, że państwa członkowskie mogą przewidzieć, iż zaksięgowanie kwoty należności wynikających z długu celnego następuje przez wpisanie tej kwoty do protokołu sporządzonego przez właściwe organy celne, stwierdzającego naruszenie obowiązującego prawa celnego. W istocie państwa członkowskie ustalają szczegółowe zasady tego księgowania, które mogą być różne w zależności od tego, czy organy celne, biorąc pod uwagę warunki, w jakich powstał dług celny, upewniły się lub nie, czy kwota należności wynikająca z tego długu będzie zapłacona. Taki zakres uznania przysługuje państwom członkowskim w szczególności, gdy postępowanie w przedmiocie pokrycia kwoty należności dotyczy długu celnego powstałego wskutek stwierdzenia przez właściwe organy krajowe, że doszło do obejścia obowiązującego prawa celnego, i gdy wynik takiego postępowania jest z racji natury postępowania niepewny, w związku z czym organy te nie mogą być pewne zapłaty wspomnianej kwoty.

(por. pkt 23–26; sentencja)
Wykładni art. 6 dyrektywy 98/59 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych w związku z art. 2 tej dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisów krajowych, które ustanawiają procedury mające na celu umożliwienie zarówno przedstawicielom pracowników, jak i pracownikom traktowanym indywidualnie poddania kontroli przestrzegania obowiązków przewidzianych w dyrektywie, lecz ograniczają indywidualną legitymację procesową pracowników w zakresie możliwych do podniesienia zarzutów i warunkują ją uprzednim zgłoszeniem zastrzeżeń przez przedstawicieli pracowników, jak również uprzednim poinformowaniem pracodawcy przez zainteresowanego pracownika o tym, iż pracownik ten kwestionuje fakt, że procedura informacji i konsultacji była przestrzegana.

Okoliczność, iż przepisy krajowe, które ustanawiają procedury umożliwiające przedstawicielom pracowników poddanie kontroli przestrzegania przez pracodawcę ogółu obowiązków informacji i konsultacji ustanowionych w dyrektywie 98/59 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, obwarowują jednocześnie ograniczeniami i warunkami legitymację czynną każdego indywidualnego pracownika, którego dotyczy zwolnienie grupowe, nie jest wystarczająca, by naruszyć zasadę skutecznej ochrony sądowej.

Wykładni art. 2 dyrektywy 98/59 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisu krajowego, który ogranicza obowiązki pracodawcy zamierzającego przeprowadzić zwolnienia grupowe w porównaniu z obowiązkami ustanowionymi w tymże art. 2. Stosując prawo krajowe, sąd krajowy powinien — na podstawie zasady wykładni zgodnej prawa krajowego — uwzględnić całość jego norm i interpretować je w najszerszym możliwym zakresie w świetle brzmienia i celu dyrektywy 98/59, aby osiągnąć rezultat przez nią przewidziany. W konsekwencji powinien zapewnić, w ramach swoich kompetencji, by obowiązki pracodawcy zamierzającego przeprowadzić zwolnienia grupowe nie zostały ograniczone w odniesieniu do obowiązków ustanowionych w art. 2 tej dyrektywy.

(por. pkt 65; pkt 3 sentencji)
Sprawa C-189/08

Zuid-Chemie BV

przeciwko

Philippo’s Mineralenfabriek NV/SA

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden)

„Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych — Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Wyrażenie „miejsce, gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę””

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lipca 2009 r. I ‐ 6919

Streszczenie wyroku

Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie nr 44/2001 – Jurysdykcja szczególna – Jurysdykcja w przypadku odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego

(rozporządzenie Rady nr 44/2001, art. 2, art. 5 ust. 3)

Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w ramach sporu dotyczącego szkody wyrządzonej przedsiębiorstwu dostawą zanieczyszczonego produktu chemicznego, co spowodowało, że nawóz sztuczny produkowany przez to przedsiębiorstwo z licznych składników i w drodze przekształcania owego produktu był niezdatny do użytku, wyrażenie „miejsce, gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę”, oznacza miejsce, w którym wystąpiła pierwotna szkoda wskutek zwykłego użycia produktu w celu, dla którego był on przeznaczony.

W istocie przepis ten obejmuje nie tylko miejsce zdarzenia powodującego szkodę, lecz również miejsce, w którym wystąpiła szkoda, takie jak fabryka, w której przedsiębiorstwo to przekształcało wadliwy produkt wyrządzający w stosunku do przekształconego produktu szkodę ponoszoną przez owo przedsiębiorstwo, wykraczającą poza szkodę w samym produkcie. W tym względzie wzięcie pod uwagę miejsca wystąpienia szkody innego niż miejsce zdarzenia powodującego szkodę pozwala na wniesienie sprawy do sądu najbardziej predestynowanego do orzeczenia w sprawie, w szczególności z powodu bliskości względem sporu i łatwości w przeprowadzeniu postępowania dowodowego. Natomiast wzięcie pod uwagę jedynie miejsca zdarzenia powodującego szkodę spowodowałoby w licznych przypadkach konfuzję pomiędzy zakresem jurysdykcji na podstawie art. 2 oraz art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 44/2001, tak że ten ostatni przepis utraciłby w tym zakresie swoją skuteczność.

(por. pkt 23, 24, 29–32; sentencja)
W celu poszanowania art. 20 ust. 4 i 5 antydumpingowego rozporządzenia podstawowego nr 384/96 Komisja, gdy przewiduje podniesienie cła antydumpingowego względem przewidywanego w pierwotnym ostatecznym ujawnieniu, zobowiązana jest poinformować o tym zainteresowane przedsiębiorstwa, podając im do wiadomości nowe ostateczne ujawnienie, oraz poczekać na upływ terminu, o którym mowa w ust. 5 tego przepisu przed przedstawieniem Radzie propozycji działań ostatecznych, tak aby umożliwić tym przedsiębiorstwom przedstawienie przez nie uwag.

Wykładnia ta nie tylko wynika z systemowego kontekstu tego przepisu, lecz konieczna jest też dla zagwarantowania, że ewentualne uwagi zainteresowanych stron zostaną wzięte pod uwagę w sposób skuteczny i bezstronny. Sama okoliczność, że projekt środków ostatecznych wpłynął już do Rady, może samoistnie wpływać na konsekwencje, które mogą zostać wywiedzione z tych uwag. Wreszcie ewentualne trudności instytucji w przestrzeganiu terminów przewidzianych w podstawowym rozporządzeniu antydumpingowym nr 384/96 nie mogą prowadzić w konsekwencji do naruszeń terminów przewidzianych w tym rozporządzeniu dla celów ochrony prawa do obrony zainteresowanych przedsiębiorstw. Przeciwnie, instytucje, a w szczególności Komisja, są zobowiązane do uwzględnienia ograniczeń wynikających z terminów przewidzianych w tym rozporządzeniu, z poszanowaniem prawa do obrony owych przedsiębiorstw.

Jednakże niedochowanie dziesięciodniowego terminu przewidzianego w art. 20 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96 może prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia jedynie wtedy, gdy istnieje możliwość, że z powodu tej nieprawidłowości postępowanie administracyjne mogłoby doprowadzić do innego wyniku, co w konkretny sposób wpływałoby na prawo do obrony skarżącego.

(por. pkt 74, 76, 78, 79, 81)
Sprawa C-103/08

Arthur Gottwald

przeciwko

Bezirkshauptmannschaft Bregenz

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Vorarlberg)

„Swobodny przepływ osób — Obywatelstwo Unii — Artykuł 12 WE — Udostępnienie osobom niepełnosprawnym nieodpłatnej winiety rocznej — Przepisy ograniczające przyznawanie takiej winiety jedynie osobom niepełnosprawnym, które mają miejsce zamieszkania lub miejsce stałego pobytu na terytorium kraju”

Opinia rzecznika generalnego J. Mazáka przedstawiona w dniu 30 kwietnia 2009 r. I ‐ 9119

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 października 2009 r. I ‐ 9134

Streszczenie wyroku

Prawo wspólnotowe – Zasady – Równość traktowania – Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową – Zakaz

(art. 12 WE)

Wykładni art. 12 WE należy dokonywać w ten sposób, że przepis ten nie sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, które ogranicza przyznanie nieodpłatnej winiety rocznej do osób niepełnosprawnych mających miejsce zamieszkania lub miejsce stałego pobytu na terytorium danego państwa członkowskiego, włączając w to również osoby, które przyjeżdżają regularnie do tego państwa ze względów natury zawodowej lub osobistej.

W istocie zarówno wspieranie mobilności oraz integracji osób niepełnosprawnych, jak i wola zapewnienia istnienia pewnego powiązania pomiędzy społeczeństwem danego państwa członkowskiego a beneficjentem danego świadczenia mogą stanowić obiektywne względy interesu ogólnego, które mogą uzasadniać to, że wymogi przyznania takiego świadczenia są w stanie wpływać na swobodę przemieszczania się obywateli Unii.

Jeśli chodzi o przepis mający na celu ułatwienie regularnego przemieszczania się po terytorium krajowym osób niepełnosprawnych w celu ich zintegrowania ze społeczeństwem krajowym, to miejsce zamieszkania lub stałe miejsce pobytu wydają się kryteriami właściwymi dla ustalenia istnienia związku tych osób ze społeczeństwem danego państwa członkowskiego, mogącymi w szczególności odróżnić je od innych kategorii użytkowników korzystających z sieci dróg tego państwa członkowskiego w sposób wyłącznie sporadyczny lub czasowy. Co się tyczy proporcjonalności przesłanek miejsca zamieszkania i miejsca stałego pobytu do celu realizowanego przez omawiane uregulowanie krajowe, są one dodatkowo interpretowane w sposób rozszerzający, uwzględniający inne czynniki powiązania, pozwalające na ustalenie wystarczającego związku ze społeczeństwem krajowym celem przyznania nieodpłatnej winiety. W tych okolicznościach takie uregulowanie krajowe nie wychodzi poza to, co jest konieczne do osiągnięcia realizowanego przez nie celu.

(por. pkt 32, 36, 38, 40, 41; sentencja)
Sprawa C-3/08

Ketty Leyman

przeciwko

Institut national d'assurance maladie-invalidité (INAMI)

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Nivelles)

„Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Systemy zabezpieczenia społecznego — Świadczenia z tytułu niezdolności do pracy — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 40 ust. 3 — Odrębne systemy świadczeń w zależności od państw członkowskich — Sytuacja niekorzystna dla pracowników migrujących — Składki nieuprawniające do świadczenia”

Opinia rzecznika generalnego M. Poiaresa Madura przedstawiona w dniu 19 lutego 2009 r. I ‐ 9087

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 1 października 2009 r. I ‐ 9097

Streszczenie wyroku

Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Równość traktowania – Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Świadczenia inwalidzkie

(art. 39 WE; rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 40 ust. 3 lit. b))

Wykładni art. 39 WE należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, żeby właściwe władze państwa członkowskiego stosowały ustawodawstwo krajowe, które zgodnie z art. 40 ust. 3 lit. b) rozporządzenia nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem nr 118/97, zmienionym rozporządzeniem nr 647/2005, uzależnia nabycie praw do świadczenia z tytułu niezdolności do pracy od zakończenia pierwszego okresu niezdolności do pracy trwającego jeden rok, w przypadku gdy skutkuje to tym, że pracownik migrujący opłaca składki na ubezpieczenie społeczne nieuprawniające go do świadczenia, w związku z czym znajduje się on w niekorzystnej sytuacji względem pracownika niebędącego pracownikiem migrującym.

Stosowanie takiego ustawodawstwa krajowego przez właściwe władze jest sprzeczne z prawem wspólnotowym, gdyż po pierwsze, stawia pracownika w niekorzystnej sytuacji względem pracowników znajdujących się w tym samym stanie trwałej niezdolności do pracy, którzy nie wykonywali swojego prawa do swobodnego przemieszczania się, i po drugie, prowadzi do opłacania składek na ubezpieczenie społeczne nieuprawniające ubezpieczonego do świadczenia.

(por. pkt 46, 50; sentencja)
Artykuł 2 lit. a) dyrektywy 90/435 w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich w związku z lit. f) załącznika do tej dyrektywy powinien być interpretowany w ten sposób, że spółka prawa francuskiego mająca formę société par actions simplifiée nie może zostać uznana za „spółkę państwa członkowskiego” w rozumieniu tej dyrektywy przed jej zmianą przez dyrektywę 2003/123.

W istocie zgodnie z art. 2 lit. a) dyrektywy 90/435 pojęcie „spółka państwa członkowskiego” oznacza każdą spółkę, która ma jedną z form prawnych wymienionych w załączniku do tej dyrektywy. Tymczasem technika stosowana w większości liter załącznika do dyrektywy 90/435, a w szczególności w lit. f) tego załącznika, dotyczącej spółek prawa francuskiego, polegająca na wyliczeniu nazw form prawnych objętych zakresem tej dyrektywy, bez zamieszczania klauzuli umożliwiającej zastosowanie tej dyrektywy do innych spółek utworzonych na podstawie prawa danego państwa członkowskiego — z wyjątkiem, w odniesieniu do prawa francuskiego, podmiotów i przedsiębiorstw publicznych — oznacza, że nazwy te zostały wyliczone w sposób wyczerpujący.

Ponadto dyrektywa 90/435 nie ma na celu ustanowienia wspólnego reżimu dla wszystkich spółek w państwach członkowskich ani też dla wszystkich form uczestnictwa. W przypadkach, w których uczestnictwo w spółkach nie jest objęte omawianą dyrektywą, do państw członkowskich należy określenie, czy i w jakim zakresie należy unikać podwójnego opodatkowania wypłaconych zysków w znaczeniu ekonomicznym, a także wprowadzenie w tym celu, jednostronnie lub w drodze umowy zawartej z innymi państwami członkowskimi, mechanizmów służących zapobieganiu lub złagodzeniu tego podwójnego opodatkowania w znaczeniu ekonomicznym.

(por. pkt 30, 32, 36, 37, 44; pkt 1 sentencji)
Sprawa C-219/08

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Królestwu Belgii

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swoboda świadczenia usług — Nieuzasadniona przeszkoda — Delegowanie pracowników będących obywatelami państw trzecich”

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 1 października 2009 r. I ‐ 9215

Streszczenie wyroku

Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Delegowanie przez przedsiębiorstwo pracowników będących obywatelami państw trzecich do innego państwa członkowskiego

(art. 49 WE)

Nałożony na przedsiębiorstwo świadczące usługi wymóg dostarczenia zwykłego wstępnego oświadczenia stwierdzającego, że dani pracownicy mają uregulowaną sytuację w państwie członkowskim, w którym to przedsiębiorstwo ich zatrudnia, zwłaszcza jeśli chodzi o legalność pobytu, zezwolenie na pracę oraz zabezpieczenie socjalne, stanowi środek, który co do zasady nie wykracza poza to, co jest konieczne dla zapobiegania nadużyciom, do których może dojść wskutek zrealizowania swobody świadczenia usług.

(por. pkt 16, 18)
Sprawa C-366/08

Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV

przeciwko

Adolf Darbo AG

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München)

„Harmonizacja ustawodawstw — Dyrektywa 95/2/WE — Część A załącznika III — Dyrektywa 2001/113/WE — Część II akapit drugi załącznika I — Dżem ekstra o zawartości rozpuszczalnej masy suchej 58% zawierający sorbinian potasu (E 202) jako substancję konserwującą — Termin „dżem niskosłodzony””

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 września 2009 r. I ‐ 8441

Streszczenie wyroku

Zbliżanie ustawodawstw – Dodatki do żywności inne niż barwniki i substancje słodzące – Dyrektywa 95/2

(dyrektywa 95/2 Parlamentu Europejskiego i Rady, załącznik III część A)

Termin „dżemy niskosłodzone” wymieniony w części A załącznika III do dyrektywy 95/2 w sprawie dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące, zmienionej dyrektywą 98/72, obejmuje dżemy zakwalifikowane jako „dżem” i „dżem ekstra”, w których zawartość cukru jest znacznie obniżona w stosunku do wartości referencyjnej 60%. Produkty zakwalifikowane jako „dżem ekstra”, w których zawartość cukru wynosi 58%, nie mogą być uznane za niskosłodzone w rozumieniu tego przepisu.

(por. pkt 66; sentencja)
W ramach odwołania istnienie legitymacji czynnej wnoszącego odwołanie oznacza, że odwołanie, poprzez swój efekt, może przynieść korzyść stronie, która je wnosi.

W odniesieniu do wniesionego przez spółkę dominującą i jej spółki zależne odwołania od wyroku utrzymującego w mocy decyzję Komisji nakładającą na wszystkie wnoszące odwołanie solidarny obowiązek zapłaty grzywny w związku z naruszeniem reguł konkurencji, spółka dominująca i jej spółki zależne mają interes w uchyleniu zaskarżonego wyroku. W odniesieniu do tych ostatnich jeśli bowiem zaskarżony wyrok winien był zostać uchylony w zakresie odpowiedzialności spółki dominującej, to sytuacja jej spółek zależnych zmieniłaby się, zwłaszcza w świetle konsekwencji wynikających z zasad odpowiedzialności solidarnej.

(por. pkt 33–35)
Po drugie, z art. 3 ust. 4 dyrektywy 2003/30 wynika, że państwa członkowskie mają szeroki zakres swobody uznania co do produktów, jakie zamierzają promować w celu realizacji celów tej dyrektywy, skoro mogą zdecydować się na promowanie niektórych rodzajów biopaliw, przy uwzględnieniu ich ogólnego oszczędnego bilansu klimatycznego i ekologicznego oraz ich konkurencyjności, a także bezpieczeństwa dostaw.

W ramach dyrektywy 2003/30 w sprawie wspierania użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych ogólne zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań nie sprzeciwiają się temu, by państwo członkowskie zniosło przed przewidzianym pierwotnie dniem utraty mocy system zwolnień podatkowych stosowany w odniesieniu do produktu, mającego postać mieszanki oleju roślinnego, oleju napędowego z ropy naftowej i specjalnych dodatków. W każdym razie zniesienie to nie wymaga wystąpienia wyjątkowych okoliczności. Do sądu krajowego należy jednak ocena, w ramach całościowej analizy in concreto, czy zasady te były przestrzegane w rozpatrywanej przez niego sprawie z uwzględnieniem wszystkich jej istotnych okoliczności.

(por. pkt 68; pkt 2 sentencji)