ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
9

A. Bero, która według sądu odsyłającego jest prawdopodobnie obywatelką syryjską, złożyła w Niemczech wniosek o azyl. Ponieważ wniosek ten nie został uwzględniony, urząd ds. cudzoziemców zwrócił się do Amtsgericht Frankfurt am Main (sądu rejonowego we Frankfurcie nad Menem) o wydanie postanowienia o wydaleniu jej z terytorium Niemiec. Sąd ten w dniu 6 stycznia 2011 r. zarządził wobec A. Bero zastosowanie środka detencyjnego w celu wydalenia do dnia 17 lutego 2011 r. Wniesione przeciw temu postanowieniu przez A. Bero zażalenie zostało oddalone przez Landgericht Frankfurt am Main (sąd okręgowy we Frankfurcie nad Menem).
43

Wniosek ten potwierdzają noty wyjaśniające do HS dotyczące pozycji CN 3822 i 3204. Prawdą jest, że z not wyjaśniających do HS dotyczących pozycji 3822 wynika, iż środki barwiące ujęte w pozycji 3204 są wyłączone z owej pozycji 3822 nawet wówczas, gdy są one pakowane w postaci do stosowania jako odczynniki diagnostyczne lub laboratoryjne, jednakże z not wyjaśniających do HS dotyczących owej pozycji 3204 wynika również, że produkty, które praktycznie nie są stosowane z powodu swych własności barwiących, są wyłączone z owej pozycji. Należy wskazać, że w praktyce omawiany produkt nie nadaje się do stosowania jako środek barwiący.
15

W tych okolicznościach Østre Landsret postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 49 TFUE w związku z art. 54 TFUE (dawniej art. 43 WE w związku z art. 48 WE) i art. 31 [porozumienia EOG] w związku z jego art. 34 stoją na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, które dopuszcza, aby spółka zlokalizowana w tym państwie odliczała na bieżąco straty wygenerowane przez stały zakład położony w innym państwie członkowskim, dokonywało pełnego ponownego doliczenia do podlegającego opodatkowaniu dochodu tej spółki wszystkich strat pochodzących ze stałego zakładu (w zakresie, w jakim nie zostały one rozliczone w odniesieniu do zysków z następujących lat), w razie gdy stały zakład przestaje istnieć w związku z okolicznością, że część jego działalności została przeniesiona na spółkę powiązaną w ramach grupy i będącą rezydentem w tym samym państwie członkowskim co stały zakład, i gdy należy założyć, że wszystkie możliwości uwzględnienia wspomnianych strat zostały wyczerpane?”.
7

Republika Włoska dokonała transpozycji dyrektywy 98/5 do swego wewnętrznego porządku prawnego w drodze dekretu z mocą ustawy nr 96 z dnia 2 lutego 2001 r. (dodatek zwykły do GURI nr 79 z dnia 4 kwietnia 2001 r., zwanego dalej „dekretem z mocą ustawy 96/2001”). Artykuł 6 tego aktu, zatytułowany „Wpis”, stanowi: „1. Aby wykonywać w sposób stały zawód adwokata we Włoszech, obywatele państw członkowskich, posługujący się jednym z tytułów wymienionych w art. 2, muszą złożyć w okręgu, w którym mają stałe miejsce zamieszkania lub w którym świadczą pracę, wniosek o wpis do sekcji specjalnej listy adwokatów, z poszanowaniem przepisów dotyczących zobowiązań w zakresie zabezpieczenia społecznego. 2. Warunkiem wpisu do sekcji specjalnej listy adwokatów jest wpis wnioskodawcy do grona członków właściwej organizacji zawodowej państwa członkowskiego pochodzenia. 3. Do wniosku o wpis należy dołączyć następujące dokumenty: a) dokument potwierdzający obywatelstwo państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub oświadczenie złożone w miejsce tego dokumentu; b) zaświadczenie o stałym miejscu zamieszkania lub oświadczenie złożone w miejsce tego zaświadczenia, lub oświadczenie wnioskodawcy wskazujące miejsce świadczenia przez niego pracy lub prowadzenia działalności; c) zaświadczenie o wpisie na listę organizacji zawodowej państwa członkowskiego pochodzenia, wydane nie później niż trzy miesiące przed okazaniem zaświadczenia lub złożenie oświadczenia w miejsce tego zaświadczenia. […] 6. Okręgowa rada adwokacka, po ustaleniu, że spełnione zostały wymagane warunki i jeśli nie występują przyczyny wyłączenia, podejmuje uchwałę w sprawie wpisu do sekcji specjalnej listy i zawiadamia o tym odpowiedni organ państwa członkowskiego pochodzenia w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku o wpis lub jego uzupełnienia. 7. Wniosek może zostać oddalony tylko po uprzednim wysłuchaniu zainteresowanego. Uchwała powinna zawierać uzasadnienie i zostać doręczona zainteresowanemu oraz prokuratorowi Republiki w pełnej wersji w terminie piętnastu dni od jej podjęcia […]. 8. W przypadku niepodjęcia przez radę adwokacką uchwały we wskazanym w ust. 6 terminie, w ciągu 10 dni po upływie tego terminu zainteresowanemu przysługuje odwołanie do Consiglio Nazionale Forense [krajowej rady adwokackiej], która rozpatruje wniosek co do istoty. 9. Na podstawie wpisu do sekcji specjalnej listy adwokatowi przyznane zostaje prawo głosu, z wykluczeniem czynnego prawa wyborczego. […]”.
15

Należy też zauważyć, że ustalony przez państwa członkowskie na podstawie art. 4 ust. 5 dyrektywy 2003/86 wiek minimalny odpowiada ostatecznie wiekowi, w którym, według danego państwa członkowskiego, uznaje się, że dana osoba osiągnęła wystarczającą dojrzałość nie tylko po to, by odmówić zawarcia narzuconego małżeństwa, ale również, by dobrowolnie dokonać wyboru osiedlenia się ze swym małżonkiem w innym państwie, aby prowadzić tam z nim życie rodzinne i integrować się z tym państwem.
89

Jak wspomniano w pkt 56 niniejszego wyroku, to do sądu krajowego ostatecznie należy sprawdzenie, przy uwzględnieniu wszystkich istotnych elementów, czy – zważywszy na warunki go określające – rozpatrywany w postępowaniu głównym system wcześniejszej emerytury z prawem do natychmiastowej wypłaty świadczenia, jako środek przeznaczony do osiągnięcia rzeczonego celu, może przyczynić się do realizacji owego celu i czy naprawdę odpowiada on trosce o jego osiągnięcie, oraz czy z punktu widzenia tego celu jest on wdrażany w sposób spójny i systematyczny. Trybunał jest jednak właściwy, aby udzielić rzeczonemu sądowi wskazówek, które pozwolą mu na wydanie orzeczenia.
4

Zgodnie z art. 14 dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osób, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz.U. L 304, s. 12; sprostowanie Dz.U. 2005, L 204, s. 24; wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 7, s. 96): „[…] 4. Państwa członkowskie mogą cofnąć, uchylić lub odmówić odnowienia statusu przyznanego uchodźcy przez rządowy, administracyjny, sądowy lub quasi‑sądowy organ, kiedy: a) istnieją uzasadnione podstawy do uznania go za stanowiącego zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa członkowskiego, w którym się on znajduje; b) został skazany w drodze prawomocnego wyroku sądowego za szczególnie poważne przestępstwo, stanowiące niebezpieczeństwo dla społeczności w tym państwie członkowskim. 5. W sytuacji określonej w ust. 4 państwa członkowskie mogą zdecydować o nieprzyznaniu uchodźcy statusu, w przypadku gdy taka decyzja nie została jeszcze podjęta. 6. Osoby, w stosunku do których mają zastosowanie ust. 4 i 5, są uprawnione do uzyskania praw określonych lub podobnych do określonych w artykułach 3, 4, 16, 22, 31, 32 i 33 konwencji genewskiej, dopóki pozostają w państwie członkowskim”.
44

Co się tyczy w trzeciej kolejności art. 11 akapit pierwszy tej dyrektywy, do którego odnosi się sąd odsyłający w swoim postanowieniu odsyłającym, przepis ten stwierdza jedynie, że dyrektywa 2008/94 „nie narusza prawa państw członkowskich do stosowania lub wprowadzenia przepisów ustawowych, wykonawczych bądź administracyjnych korzystniejszych dla pracowników”. W świetle tego sformułowania przepis ten, znajdujący się w rozdziale V, zatytułowanym „Przepisy ogólne i końcowe”, nie przyznaje państwom członkowskim możliwości stanowienia prawa na podstawie prawa Unii, a jedynie, w odróżnieniu od rozwiązań przewidzianych w rozdziałach I i II tej dyrektywy, uznaje prawo państwa członkowskiego do ustanowienia w ramach jego krajowych porządków prawnych przepisów korzystniejszych, które jednakże pozostają poza obrębem systemu ustanowionego w tej dyrektywie.
13

Paragraf 16 AufenthG, zatytułowany „Studia, kursy językowe, kształcenie”, stanowi w ust. 1: „Cudzoziemcowi można przyznać dokument pobytowy w celu podjęcia studiów w państwowej instytucji szkolnictwa wyższego lub instytucji uznanej przez państwo lub w porównywalnej instytucji edukacyjnej. Cel pobytu związanego z kształceniem się na studiach obejmuje kursy językowe przygotowujące do studiów oraz uczęszczanie do szkoły przygotowującej do studiów uniwersyteckich dla studentów zagranicznych (przygotowanie do studiów uniwersyteckich). Dokument pobytowy w celu podjęcia studiów może być przyznany wyłącznie wtedy, gdy cudzoziemiec został przyjęty przez instytucję szkolnictwa wyższego; wystarczające jest przyjęcie warunkowe. Nie wymaga się żadnego dowodu znajomości języka, w którym prowadzone jest nauczanie, jeśli znajomość języka została już wzięta pod uwagę przy wydaniu decyzji w sprawie przyjęcia lub jeśli określono, że powinna zostać nabyta w ramach przygotowania do studiów. Przy pierwszym przyznaniu i w wypadku przedłużenia okres ważności dokumentu pobytowego wydawanego w celu podjęcia studiów wynosi przynajmniej rok i nie może przekraczać dwóch lat dla studiów i przygotowania do studiów; może on być przedłużony, w wypadku gdy zamierzony cel kształcenia nie został jeszcze osiągnięty i może jeszcze zostać osiągnięty w odpowiednim czasie”.
44

Należy w związku z tym przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem art. 56 TFUE wymaga nie tylko wyeliminowania wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową w stosunku do usługodawców z siedzibą w innym państwie członkowskim, lecz również zniesienia jakichkolwiek ograniczeń, nawet gdy obowiązują one bez różnicy zarówno w stosunku do krajowych usługodawców, jak i usługodawców z innych państw członkowskich, jeżeli są w stanie wstrzymać, ograniczyć lub uczynić mniej atrakcyjną działalność usługodawcy mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, w którym zgodnie z przepisami świadczy on takie same usługi (zob. wyroki: Komisja/Luksemburg, C‑445/03, EU:C:2004:655, pkt 20; Komisja/Austria, C‑168/04, EU:C:2006:595, pkt 36).
50

Poprzez pytanie trzecie sąd odsyłający zmierza w istocie do ustalenia, czy art. 5 ust. 3 lit. n) dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie przyznało ogólnodostępnym bibliotekom, o których mowa w tym przepisie, prawo do udostępniania utworów użytkownikom za pośrednictwem odpowiednio wyposażonych terminali, które umożliwiają drukowanie tych utworów na papierze lub ich utrwalanie na kluczu USB.
18

Korkein hallinto-oikeus zwrócił się do Valtiovarainministeriö (ministerstwa finansów) o opinię. Stwierdziło ono, że traktowanie pod względem podatkowym książek wydanych na nośniku fizycznym innym niż papier jest różne w państwach członkowskich Unii Europejskiej. Według Valtiovarainministeriö państwa członkowskie mogą wybiórczo stosować stawkę obniżoną VAT do dostaw towarów i świadczenia usług wymienionych w załączniku III do dyrektywy VAT. W tym zakresie dysponują one szerokim zakresem uznania. W tym kontekście państwa te są uprawnione do stosowania stawki obniżonej VAT do książek wydanych w formacie papierowym, a stawki podstawowej do książek wydanych na innych nośnikach fizycznych.
15

Przedmiotem sporu w postępowaniu głównym jest niewątpliwie sposób opodatkowania dochodów z nieruchomości niewynajmowanej nabytej we Francji przez rezydentów belgijskich, będących skarżącymi w postępowaniu głównym. Na mocy zawartej między tymi dwoma państwami członkowskimi umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania przypisane do tej nieruchomości dochody z majątku nieruchomego podlegają opodatkowaniu tylko we Francji. Jednak klauzula tzw. zastrzeżenia progresji pozwala organom belgijskim uwzględnić te dochody do celów określenia stawki podatkowej mającej zastosowanie jedynie do dochodów podlegających opodatkowaniu w Belgii.
6

Artykuł 24 dyrektywy 2003/96 stanowi: „1. Produkty energetyczne przekazane do zużycia [wprowadzone do obrotu] w państwie członkowskim, znajdujące się w standardowych zbiornikach użytkowych pojazdów silnikowych i przeznaczone do wykorzystania jako paliwo przez te same pojazdy, jak również w specjalnych kontenerach, i przeznaczone do wykorzystania w trakcie transportu dla funkcjonowania systemów, w jakie wyposażone są te kontenery, nie podlegają opodatkowaniu w żadnym innym państwie członkowskim. 2. Dla celów niniejszego artykułu: »zbiorniki standardowe« oznaczają: — zbiorniki trwale zamontowane przez wytwórcę we wszystkich pojazdach silnikowych tego samego rodzaju [typu] jak dany pojazd i których trwałe zamontowanie umożliwia bezpośrednie wykorzystanie paliwa zarówno w celu napędu jak i, w odpowiednim przypadku, funkcjonowania systemów chłodniczych lub innych systemów podczas transportu. Zbiorniki gazu zamontowane w pojazdach silnikowych zaprojektowanych dla bezpośredniego wykorzystania gazu jako paliwa oraz zbiorniki zamontowane w innych systemach, w jakie pojazd ten może być wyposażony, są również uważane za zbiorniki standardowe; — zbiorniki trwale zamontowane przez wytwórcę we wszystkich kontenerach tego samego typu, jak kontener, o którym mowa i których trwałe zamontowanie umożliwia bezpośrednie wykorzystanie paliwa do funkcjonowania systemów chłodniczych i innych systemów podczas transportu, w jakie specjalne kontenery są wyposażone. »Kontener specjalny« oznacza jakikolwiek kontener wyposażony w specjalne urządzenia, zaprojektowane dla systemów chłodniczych, natleniających, izolacji cieplnej lub innych systemów”.
2)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 988/2009 z dnia 16 września 2009 r., a w szczególności jego art. 11, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono temu, aby państwo członkowskie zostało uznane za państwo właściwe do przyznania osobie świadczenia rodzinnego wyłącznie ze względu na fakt, iż osoba ta jest zameldowana na pobyt stały na terytorium tego państwa członkowskiego, w sytuacji gdy ani ona, ani członkowie jej rodziny nie pracują ani nie mają zwykłego miejsca zamieszkania we wspomnianym państwie członkowskim.
3

Artykuł 3 ust. 3 dyrektywy 2001/23 stanowi: „Po dokonaniu przejęcia przejmujący w dalszym ciągu przestrzega zasad i warunków ustanowionych we wszystkich układach zbiorowych, na takich samych zasadach, jakie stosowane były w ramach tych układów w stosunku do zbywającego, do momentu rozwiązania lub wygaśnięcia układów zbiorowych lub do czasu wejścia w życie lub zastosowania innych układów zbiorowych. Państwa członkowskie mogą ograniczyć okres przestrzegania tych zasad i warunków z zastrzeżeniem, że nie będzie on trwał krócej niż jeden rok”.
56

W drugiej kolejności należy wskazać, że w ramach rozporządzenia nr 44/2001 jurysdykcja krajowa sądu, do którego wniesiono sprawę, stanowi przedmiot kontroli sądowej wykonywanej z urzędu lub na podstawie środka zaskarżenia wniesionego przez tego pozwanego – jak wynika to z art. 26 i art. 34 pkt 2 tego rozporządzenia – wyłącznie jeśli można uznać, że nie wdał się on w spór. W tych okolicznościach poszanowanie prawa do obrony wymaga, aby przedstawiciel mógł skutecznie wdać się w spór w imieniu pozwanego w rozumieniu rozporządzenia nr 44/2001 wyłącznie, jeśli jest on rzeczywiście w stanie zapewnić obronę praw pozwanego nieznanego z miejsca pobytu. Jak wynika to z orzecznictwa Trybunału dotyczącego art. 27 pkt 2 konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 1972, L 299, s. 32), zmienionej późniejszymi konwencjami o przystąpieniu nowych państw członkowskich do tej konwencji, oraz z orzecznictwa dotyczącego art. 34 pkt 2 rozporządzenia nr 44/2001, pozwany, który nie wie o wszczętym przeciwko niemu postępowaniu i w którego imieniu wdał się w spór adwokat lub „opiekun”, któremu nie udzielił on pełnomocnictwa procesowego, nie może bronić się skutecznie i w konsekwencji należy uznać, że nie wdał się on w spór w rozumieniu tego przepisu, nawet jeśli postępowanie miało charakter kontradyktoryjny (zob. podobnie w odniesieniu do wykładni wspomnianej konwencji z dnia 27 września 1968 r., następnie zmienionej, wyroki: Hendrikman i Feyen, C‑78/95, EU:C:1996:380, pkt 18; a także Hypoteční banka, EU:C:2011:745, pkt 53, 54).
57

Tymczasem, ponieważ art. 288 akapit trzeci TFUE przewiduje, że dyrektywy wiążą państwa członkowskie, do których są skierowane, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, i ponieważ termin transpozycji dyrektywy 96/67 upłynął w dniu 25 październiku 1997 r., a ani Komisja, ani żadna instytucja Unii nie wskazała w tym zakresie, że Republika Portugalska jest zwolniona z obowiązku transponowania wspomnianej dyrektywy do jej krajowego porządku prawnego w wyznaczonym terminie lub że dyrektywa ta nie znajduje zastosowania do tego państwa członkowskiego, to ani wspomniane państwo członkowskie, ani żadne przedsiębiorstwo świadczące na jego terytorium usługi obsługi naziemnej nie może powoływać się na uzasadnione oczekiwania w odniesieniu do utrzymania systemu obowiązującego w tym państwie członkowskim.
5

Artykuł 13 rozpatrywanej dyrektywy, zatytułowany „Opłaty za prawo użytkowania oraz prawo instalowania urządzeń”, ma następujące brzmienie: „Państwa członkowskie mogą zezwolić właściwym organom władzy państwowej na nakładanie opłat za prawo użytkowania częstotliwości radiowych i numeracji oraz prawo instalowania urządzeń na potrzeby podmiotów państwowych lub prywatnych, co odzwierciedla potrzebę optymalnego wykorzystania powyższych zasobów. Państwa członkowskie zapewnią, by takie opłaty były obiektywnie uzasadnione, jawne, niedyskryminujące i proporcjonalne stosownie do celu, jaki ma być osiągnięty, oraz by uwzględniały cele określone w artykule 8 dyrektywy 2002/21/WE [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) [(Dz.U. L 108, s. 33 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 13, t. 29, s. 349)]”.
27

Pismami, które wpłynęły do sekretariatu Trybunału, odpowiednio, w dniach 15 i 21 maja 2014 r., rządy Zjednoczonego Królestwa i niemiecki również wniosły o zarządzenie otwarcia ustnego etapu postępowania na nowo na podstawie wskazanego art. 83. Na poparcie swojego wniosku rząd Zjednoczonego Królestwa podnosi, że opinia przedstawiona przez rzecznika generalnego zawiera liczne błędy, co do których pragnąłby on wnieść uwagi. Rząd niemiecki podnosi z kolei, że powyższa opinia porusza argument, który nie był przedmiotem dyskusji między stronami, a mianowicie istnienie w pierwszej dyrektywie ewentualnej luki, którą należy wypełnić, oraz że Trybunał nie dysponuje informacjami wystarczającymi do rozstrzygnięcia sprawy.
5

Artykuł 6 rozporządzenia nr 261/2004, zatytułowany „Opóźnienie”, stanowi: „1. Jeżeli obsługujący przewoźnik lotniczy ma uzasadnione powody, by przewidywać, że lot będzie opóźniony w stosunku do planowego startu: a) o dwie lub więcej godzin w przypadku lotów do 1500 kilometrów; lub b) o trzy lub więcej godzin w przypadku wszystkich lotów wewnątrzwspólnotowych dłuższych niż 1500 kilometrów i wszystkich innych lotów o długości pomiędzy 1500 a 3500 kilometrów; lub c) o cztery lub więcej godzin w przypadku wszystkich innych lotów niż loty określone w lit. a) lub b), pasażerowie otrzymują od obsługującego przewoźnika lotniczego: i) pomoc określoną w art. 9 ust. 1 lit. a) i art. 9 ust. 2; ii) gdy oczekiwany w sposób uzasadniony czas odlotu nastąpi co najmniej dzień po terminie poprzednio zapowiedzianego odlotu – pomoc określoną w art. 9 ust. 1 lit. b) i c); oraz iii) gdy opóźnienie wynosi co najmniej pięć godzin – pomoc określoną w art. 8 ust. 1 lit. a). 2. W każdym przypadku pomoc jest oferowana w ramach limitów czasowych określonych powyżej w odniesieniu do poszczególnego przedziału odległości”.
2)

Artykuł 29 lit. b) rozporządzenia nr 1346/2000 należy interpretować w ten sposób, że kwestię kręgu osób lub organów uprawnionych do złożenia wniosku o wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego należy oceniać w oparciu o prawo państwa członkowskiego, na którego terytorium wnosi się o wszczęcie tego postępowania. Prawo do złożenia wniosku o wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego nie może jednak być ograniczone do samych tylko wierzycieli mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie członkowskim, na terytorium którego znajduje się odpowiedni oddział dłużnika lub których wierzytelność powstała w związku z działalnością tego oddziału.
19

Rozpatrujący skargę Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (sąd najwyższy Litwy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) W przypadku wytoczenia powództwa przez syndyka masy upadłości, działającego w interesie ogółu wierzycieli przedsiębiorstwa i zmierzającego do przywrócenia wypłacalności przedsiębiorstwa i powiększenia wartości aktywów przedsiębiorstwa w upadłości, tak by roszczenia wierzycieli zostały zaspokojone w możliwie największej liczbie – podczas gdy, co należy odnotować, do tego samego rezultatu zmierzają przykładowo powództwa syndyka masy upadłości o uznanie czynności za bezskuteczną (skarga pauliańska), które zostały uznane za ściśle związane z postępowaniem upadłościowym – i zważywszy na fakt, że w niniejszej sprawie żądanie zapłaty należności za wykonany międzynarodowy przewóz towarów jest oparte na […] CMR i litewskim kodeksie cywilnym (ogólnych przepisach prawa cywilnego) – czy powództwo takie należy uznać za ściśle związane (związkiem bezpośrednim) z postępowaniem upadłościowym skarżącej, czy właściwość do jego rozpoznania należy określać na zasadach rozporządzenia nr 1346/2000 i czy mieści się ono w zakresie wyjątku od zastosowania rozporządzenia nr 44/2001? 2) W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, Lietuvos aukščiausiasis teismas wnosi do Trybunału o wyjaśnienie, czy jeżeli sporne zobowiązanie (zobowiązanie strony pozwanej, oparte na niewłaściwym wykonaniu jej zobowiązań umownych, do zapłaty na rzecz skarżącej będącej w upadłości należności i odsetek za zwłokę z tytułu międzynarodowego przewozu towarów) powstało przed wszczęciem wobec skarżącej postępowania upadłościowego, zastosowanie znajduje art. 44 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 1346/2000, a na jego podstawie rozporządzenie to nie stosuje się, ponieważ właściwość do rozpoznania sprawy określa się zgodnie z art. 31 […] CMR, jako z postanowieniem konwencji szczególnej? 3) W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze i ujęcia rozpatrywanego sporu w zakresie zastosowania rozporządzenia nr 44/2001 Lietuvos aukščiausiasis teismas wnosi do Trybunału o wyjaśnienie, czy w niniejszym przypadku należy przyjąć, że zważywszy na to, iż art. 31 ust. 1 […] CMR i art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 nie stoją z sobą w sprzeczności, wskutek ujęcia spornych stosunków prawnych w zakresie […] CMR (konwencji szczególnej) należy w celu określenia, sądy którego państwa członkowskiego są właściwe do rozpoznania rozpatrywanego powództwa, zastosować reguły prawne zawarte w art. 31 […] CMR, o ile reguły prawne zawarte w art. 31 ust. 1 […] CMR nie prowadzą do rezultatów mniej korzystnych dla należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego i są wystarczająco jasne i precyzyjne?”.