ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 183/28

Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2008 r. — Antwerpse Bouwwerken przeciwko Komisji

(Sprawa T-195/08)

(2008/C 183/52)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Antwerpse Bouwwerken NV (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: J. Verbist i D. de Keuster, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 29 kwietnia 2008 r., doręczonej przez Komisję pismem z dnia 29 kwietnia 2008 r. otrzymanym przez skarżącą w dniu 5 maja 2008 r., w której Komisja poinformowała skarżącą, że jej oferta nie została wybrana, co zostało uzupełnione w piśmie Komisji z dnia 6 maja 2008 r. otrzymanym przez skarżącą w dniu 8 maja 2008 r., w którym Komisja wskazuje powody decyzji odmownej, a także stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie udzielenia zamówienia, doręczonej przez Komisję pismem z dnia 15 maja 2008 r. otrzymanym przez skarżącą w dniu 16 maja 2008 r.;

— stwierdzenie, że Komisja ponosi pozaumowną odpowiedzialność za szkody doznane przez skarżącą, oraz późniejsze oszacowanie ich wysokości;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca złożyła ofertę w ramach przetargu ogłoszonego przez Komisję na budowę hali produkcyjnej materiałów referencyjnych (1). Ostatecznie Komisja nie wybrała oferty skarżącej.

Na poparcie skargi skarżąca podnosi naruszenie art. 91 rozporządzenia nr 1605/2002 (2) oraz art. 122, 138 i 148 rozporządzenia nr 2342/2002 (3) w związku z art. 2 i 28 dyrektywy 2004/18/WE (4).

Zdaniem skarżącej z protokołu postępowania przetargowego wynika, że wybrana oferta nie spełniała istotnego warunku specyfikacji zamówienia i że w konsekwencji należało odrzucić tę ofertę ze względu na jej niezgodność ze wspomnianą specyfikacją. Według skarżącej interwencja oferenta, który złożył zwycięską ofertę, nie służyła jedynie wyjaśnieniu oferty, ale była jej uzupełnieniem, co było niedozwolone na tym etapie postępowania.

Ponadto decyzja w sprawie udzielenia zamówienia narusza zasadę przejrzystości, ponieważ istotne elementy protokołu oceny przekazanego skarżącej uczyniono nieczytelnymi.

(1) B-Geel: Budowa hali produkcyjnej materiałów referencyjnych (2006/S 102-108785).

(2) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002 L 248, str. 1).

(3) Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002 L 357, str. 1).

(4) Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, str. 114).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 183/29

Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2008 r. — CLL Centres de langues przeciwko Komisji

(Sprawa T-202/08)

(2008/C 183/55)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Centre de langues à Louvain-la-neuve et -en-Woluwe (CLL Centres de langues) (Louvain-la-Neuve, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci F. Tulkens i V. Ost)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji o odrzuceniu;

— obciążenie Komisji własnymi kosztami postępowania i kosztami poniesionymi przez CLL.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji o odrzuceniu jej wniosku o dopuszczenie do udziału w przetargu ADMIN/D1/PR/2008/004 dotyczącego kursów językowych dla pracowników instytucji, organów i agencji Unii Europejskiej (UE) z siedzibą w Brukseli (Dz.U. 2008, S 44-060121), ze względu na to, że wniosek ten został złożony po terminie wskazanym w ogłoszeniu o zamówieniu.

Na poparcie swojej skargi skarżąca utrzymuje, że podstawą zaskarżonej decyzji jest błędne założenie, że instytucja zamawiająca ma obowiązek odrzucić wszystkie wnioski o dopuszczenie do udziału w przetargu złożone po terminie. Skarżąca natomiast uważa, że kwestia ta jest objęta zakresem swobodnego uznania instytucji zamawiającej.

Ponadto skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest w niewystarczający sposób uzasadniona, ponieważ Komisja nie wyjaśniła, dlaczego nie skorzystała z przysługującego jej swobodnego uznania.

Wreszcie, skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 123 szczegółowych zasad wykonania (1), zgodnie z którym liczba kandydatów zaproszonych do składania ofert powinna być wystarczająca dla zapewnienia rzeczywistej konkurencji oraz zarzut braku proporcjonalności przy odrzuceniu kandydatury skarżącej.

(1) Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, str. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 183/23

Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 21 lutego 2008 r. w sprawie F-31/07, Putterie-De-Beukelaer przeciwko Komisji, wniesione w dniu 5 maja 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-160/08 P)

(2008/C 183/45)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i K. Herrmann, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Françoise Putterie-De-Beukelaer (Bruksela, Belgia)

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie zaskarżonego wyroku

— przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez SSP

— orzeczenie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszym odwołaniu Komisja wnosi o uchylenie wyroku Sądu ds. Służby Publicznej (SSP) z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie F-31/07, Putterie-De-Beukelaer przeciwko Komisji, którym SSP stwierdził nieważność sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej F. Putterie-De-Beukelaer za okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. w zakresie w jakim nie uznano w nim jej potencjalnej zdolności do wykonywania obowiązków należących do kategorii B*.

Na poparcie odwołania Komisja podnosi jedyny zarzut, dotyczący po pierwsze naruszenia przez SSP zasad odnoszących się do zakresu kontroli dokonywanej z urzędu przez sąd wspólnotowy, a po drugie naruszenie zakazu orzekania ultra petita.

Komisja uważa, że SSP nie miał prawa rozpoznawania z urzędu zarzutu dotyczącego materialnej zgodności z prawem zaskarżonego aktu, który to zarzut dotyczył nieprzestrzegania zakresów stosowania odpowiednio art. 43 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich oraz art. 10 ust. 3 załącznika XIII do tego regulaminu, ponieważ zarzuty materialne nie są bezwzględnymi przeszkodami procesowymi.

Tytułem subsydiarnym Komisja podnosi, że ponieważ możliwy jest pogląd, iż pkt 75 i 76 zaskarżonego wyroku można wyodrębnić z zarzutu dotyczącego materialnej zgodności z prawem zaskarżonego aktu i zakwalifikować jako oddzielny zarzut dotyczący braku kompetencji autora zaskarżonego aktu, SSP naruszył jej zdaniem prawo Komisji do obrony, ponieważ nie została ona w tej kwestii wysłuchana zgodnie z art. 77 regulaminu SSP.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 209/64

Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2008 r. — Edward William Batchelor przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-250/08)

(2008/C 209/113)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Edward William Batchelor (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: F. Young, Solicitor, A. Barav, Barrister, D. Reymond, lawyer)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności dorozumianej negatywnej decyzji Komisji Europejskiej, wywiedzionej z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, wydanej w dniu 9 kwietnia 2008 r. oraz jej wyraźnie negatywnej decyzji z 16 maja 2008 r. wydanej w przedmiocie wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów, złożonego na postawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43);

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarga o stwierdzenia nieważności wniesiona na podstawie art. 230 WE jest skierowana przeciwko dorozumianej negatywnej decyzji Komisji z dnia 9 kwietnia 2008 r. i wyraźnej decyzji Komisji z dnia 16 maja 2008 r., wydanej na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1), w której pozwana oddaliła wniosek skarżącego o udzielenie dostępu do dokumentów dotyczących notyfikacji środków podjętych na podstawie art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady (EWG) w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej.

Skarżący twierdzi, ze zaskarżona decyzji narusza art. 253 WE i art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001, a zatem jest nieważna ze względu na poważne naruszenie proceduralne, w szczególności brak dostatecznego uzasadnienia decyzji odmowy dostępu do wnioskowanych dokumentów. Skarżący twierdzi następnie, że odmawiając dostępu do wnioskowanych dokumentów zaskarżona decyzja narusza art. 255 WE i art. 1 a oraz art. 3, art. 4 ust. 1–6 rozporządzenia nr 1049/2001. W szczególności skarżący utrzymuje, że zaskarżona decyzji narusza rozporządzenia nr 1049/2001, w zakresie w jakim stoi na stanowisku, że wyjątki z art. 4 ust. 3 akapit drugi i art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie tego rozporządzenia znajdują zastosowanie, i wreszcie, że zaskarżona decyzja narusza art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, w zakresie w jakim nie uzasadnia ona odmowy udzielenia częściowego dostępu do wnioskowanych dokumentów.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145. str. 43).
1.

W przetargu nr 2034 na produkcję i powielanie płyt CD-ROM zawierających serie L i C Dziennika Urzędowego: ze względu na to, że zamówienia udzielono konkurentowi skarżącej, mimo iż skarżąca złożyła najkorzystniejszą ekonomicznie ofertę; że wprowadzono zamiany do istotnych warunków specyfikacji i obniżono wymogi w toku postępowania przetargowego lub po dokonaniu wyboru wykonawcy, nie informując o tym pozostałych oferentów; że odmówiono przeprowadzenia odpowiedniej kontroli wyników przetargu, gdy Urzędowi Publikacji zostały zgłoszone zastrzeżenia co do wyniku przetargu; że zaniechano zorganizowania nowego przetargu zamiast pozostawać przy zamówieniu nr 2034 mającego jako podstawę znacznie obniżone kryteria.
—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 238/2008 z dnia 10 marca 2008 r. kończącego częściowy przegląd okresowy przewidziany na mocy art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 w odniesieniu do cła antydumpingowego nałożonego na przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu pochodzących z Rosji w zakresie, w którym nakłada ono cło antydumpingowe na skarżącą, jej zależne spółki produkcyjne i przedsiębiorstwa powiązane wymienione w motywie dziesiątym zaskarżonego rozporządzenia,
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 209/57

Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2008 r. — Bundesverband Deutscher Milchviehhalter i.in. przeciwko Radzie

(Sprawa T-217/08)

(2008/C 209/102)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Bundesverband Deutscher Milchviehhalter e. V. (Bonn, Niemcy), Romuald Schaber (Petersthal, Niemcy), Stefan Mann (Eberdorfergrund, Niemcy) i Walter Peters (Körchow, Niemcy) (przedstawiciele: W. Renner i O. Schniewind, adwokaci)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 248/2008 z dnia 17 marca 2008 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do krajowych kwot mlecznych (Dz.U. L 76, s. 6);

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący podnoszą zarzuty dotyczące rozporządzenia Rady (WE) nr 248/2008 (1), które zwiększa określone w załączniku IX do rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 (2) krajowe kwoty mleczne o 2 % od dnia 1 kwietnia 2008 r. w celu ułatwienia zwiększonej produkcji mleka we Wspólnocie i spełnienia nowych wymogów rynku mleka.

Na poparcie skargi skarżący podnoszą, po pierwsze, że zwiększenie krajowych kwot mlecznych jest skutkiem nadużycia swobodnego uznania, bowiem służy ono innym celom, niż wymienione w motywach.

Ponadto zaskarżone rozporządzenie narusza traktat WE, bowiem art. 37 ust. 2 WE został błędnie zastosowany jako podstawa prawna ze względu na zaniedbanie określonych w art. 33 ust. 1 lit. a) i b) WE celów, nie zostały uwzględnione wymogi ochrony środowiska w rozumieniu art. 6 WE oraz naruszony został obowiązek zachowania i ochrony dziedzictwa kulturowego we Wspólnocie zgodnie z art. 151 WE.

Ponadto naruszone zostało prawo własności skarżących i wolność wykonywania zawodu przez skarżących, jak również zakaz dyskryminacji.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 248/2008 z dnia 17 marca 2008 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do krajowych kwot mlecznych (Dz.U. L 76, s. 6).

(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz.U. L 299, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 209/57

Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2008 r. — Szomborg przeciwko Komisji

(Sprawa T-228/08)

(2008/C 209/103)

Język postępowania: Polski

Strony

Strona skarżąca: Grzegrorz Szomborg (Jastarnia, Polska) (przedstawiciel: R. Nowosielski, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że Komisja zaniechała działania poprzez uchybienie wykonania zobowiązań, które na niej ciążyły na mocy art. 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 2187/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. (1) w związku z niewydaniem naukowej oceny skutków używania w szczególności sieci skrzelowych, trójściennych i oplatających dla waleni i przedstawienia jej wyników Parlamentowi Europejskiemu i Radzie;

— obciążenie pozwanej Komisji kosztami postępowania;

— zwrot kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej.

Zarzuty i główne argumenty

Zgodnie z art. 27 Rozporządzenia Rady nr 2187/2005, Komisja została zobowiązana do zapewnienia, w terminie do dnia 1 stycznia 2008 r., przeprowadzenia naukowej oceny skutków używania w szczególności sieci skrzelowych, trójściennych i oplątujących dla waleni i przedstawienia jej wyników Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. W związku z nieprzedstawieniem takiej opinii w przewidzianym terminie skarżący wezwał Komisję do działania pismem z dnia 25 lutego 2008 r. W odpowiedzi na wezwanie skarżącego Komisja potwierdziła, że taka naukowa ocena nie została jeszcze przedstawiona za powód podając brak współdziałania innych podmiotów.

Uznając, że niewypełnienie przez Komisję obowiązku wynikającego z art. 27 Rozporządzenia nr 2187/2005 jest w tych okolicznościach bezsporne, skarżący wniósł, zgodnie z art. 232 WE niniejszą skargę na zaniechanie działania.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2187/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych w wodach Morza Bałtyckiego, cieśnin Bełt i Sund poprzez zastosowanie środków technicznych oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1434/98 i uchylające rozporządzenie (WE) nr 88/98 (Dz.U. L 349, str. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 209/55

Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2008 r. — Polson i in. przeciwko Komisji

(Sprawa T-197/08)

(2008/C 209/100)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Magnus Polson (Lerwick, Zjednoczone Królestwo), Garry Sandison (Lerwick, Zjednoczone Królestwo), Andrew Anderson (Whalsay, Zjednoczone Królestwo), Ian Johnston (Lerwick, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: R. Murray, Solicitor, R. Thompson, QC)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 oraz art. 3, 4 i 5 decyzji Komisji z dnia 13 listopada 2007 r. — Pomoc państwa C 39/2006 (ex NN 94/2005) — Program pomocy dla osób po raz pierwszy obejmujących udziały w statkach wdrożony przez Zjednoczone Królestwo;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej sprawie skarżące wnoszą o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 2008/166/WE z dnia 13 listopada 2007 r. — Pomoc państwa C 39/06 (ex NN 94/05) — Program pomocy dla osób po raz pierwszy obejmujących udziały w statkach wdrożony przez Zjednoczone Królestwo (1). W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że pomoc była niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie dotyczącym pomocy dla osób po raz pierwszy obejmujących udziały w używanych statkach rybackich i zobowiązała Zjednoczone Królestwo do odzyskania przyznanej pomocy. Skarżące są beneficjentami pomocy podlegającej odzyskaniu.

Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z następujących powodów:

— Komisja naruszyła prawo, stwierdzając, że wszystkie kwoty na rzecz osób po raz pierwszy obejmujących udziały w używanych statkach rybackich były niezgodne ze wspólnym rynkiem i musiały zostać zwrócone; skarżące twierdzą, że przyznana im pomoc wchodzi w zakres rozporządzenia Komisji nr 875/2007 (2), a więc powinna być uznana za pomoc de minimis, zgodną ze wspólnym rynkiem; skarżące dodają również, że art. 1 ust. 2 oraz art. 3-5 zaskarżonej decyzji niezgodnie z prawem obejmuje beneficjentów pomocy, którzy w istocie spełnili wymogi wynikające z właściwych wytycznych wspólnotowych;

— Komisja naruszyła prawo, stwierdzając, że zwrot wspomnianych kwot jest zgodny z art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (3) oraz z ogólnymi zasadami pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz równego traktowania.

(1) Dz.U. 2008 L 55, str. 27.

(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 875/2007 z dnia 24 lipca 2007 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis dla sektora rybołówstwa i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1860/2004, Dz.U. 2007 L 193, str. 6.

(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu (Dz.U. 1999 L 83, str. 1).
—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 238/2008 z dnia 10 marca 2008 r. kończącego częściowy przegląd okresowy przewidziany na mocy art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 w odniesieniu do cła antydumpingowego nałożonego na przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu pochodzących z Rosji w zakresie, w którym nakłada ono cło antydumpingowe na skarżące i przedsiębiorstwa z nimi powiązane, wymienione w motywie jedenastym zaskarżonego rozporządzenia,
—

stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w części, w jakiej stanowi on, że skarżąca naruszyła art. 81 WE i art. 53 ust. 1 porozumienia EOG w okresie od stycznia 1997 r. do września 2003 r., ustalając w sposób bezpośredni i pośredni ceny usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w Belgii, dzieląc część rynku i manipulując postępowaniem przetargowym;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 223/51

Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2008 r. — Konsum Nord przeciwko Komisji

(Sprawa T-244/08)

(2008/C 223/89)

Język postępowania: szwedzki

Strony

Strona skarżąca: Konsum Nord ekonomisk förening (Umeå, Sweden)(przedstawiciel: U. Öberg, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2008) final z dnia 30 stycznia 2008 r. w sprawie pomocy państwa ustanowionej przez Szwecję na rzecz Konsum Jämtland ekonomisk förening,

— obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Decyzją z dnia 30 stycznia 2008 r. w sprawie pomocy państwa nr C 35/2006 (ex NN 37/2006) ustanowionej przez Szwecję na rzecz Konsum Jämtland, która została połączona ze skarżącą w 2006 roku, Komisja stwierdziła, że sprzedaż przez gminę Åre części niezabudowanej działki za kwotą 2 milionów SEK zamiast 6,6 milionów SEK, oferowanej przez jej konkurenta Lidl, stanowi pomoc państwa sprzeczną z art. 87 WE.

Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi, że w ramach klasyfikacji prawnej spornej sprzedaży jako pomocy państwa, Komisja dopuściła się szeregu błędów w ocenie, z tego względu, że:

— Komisja nieprawidłowo ustaliła, że sprzedaży dokonano po cenie innej niż rynkowa, co miałoby zatem stanowić korzyść gospodarczą na rzecz Konsum Jämtland,

— Komisja nie uwzględniła okoliczności, że sprzedaż stanowiła element szeregu transakcji dotyczących gruntów, zawartych pomiędzy różnymi stronami, których celem było wykonanie szczegółowego planu dla miasta Åre,

— Komisja błędnie założyła, że oferta konkurenta, którym jest Lidl, była niezgodna z szeregiem przesłanek, i że była wiążąca i wiarygodna, oraz

— Komisja nieprawidłowo zastosowała zasadę prywatnego inwestora w gospodarce rynkowej.

Następnie skarżąca podnosi, że Komisja pominęła swe własne wytyczne zawarte w komunikacie w sprawie elementów pomocy państwa w sprzedaży gruntów i budynków przez władze publiczne (1) oraz naruszyła obowiązek prowadzenia dochodzenia, gdyż nie dokonała badania okoliczności faktycznych.

Wreszcie skarżąca podnosi, że zarzucana pomoc państwa nie zakłóca konkurencji ani nie wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

(1) Dz.U. 1997 C 209, s. 3.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 223/49

Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2008 r. — Asenbaum Fine Arts Ltd. przeciwko OHIM (WIENER WERKSTÄTTE)

(Sprawa T-231/08)

(2008/C 223/85)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Asenbaum Fine Arts Ltd. (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: P. Vögel, adwokat.)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

— zmiana decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 kwietnia 2008 r. (sprawa R1571/2006-4) w celu uwzględnienia w całości odwołania skarżącej z dnia 29 listopada 2006 r.; ewentualnie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do OHIM celem przeprowadzenia postępowania uzupełniającego;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami odwołania wniesionego do Izby Odwoławczej.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „WIENER WERKSTÄTTE” dla towarów z klasy 14 (zgłoszenie nr 4 207 783)

Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) z uwagi na to, iż zgłoszony znak towarowy nie posiada ani charakteru opisowego ani nie jest pozbawiony charakteru odróżniającego.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).