Możliwe jest uwzględnienie wniosku o zastosowanie trybu pilnego do odesłania prejudycjalnego dotyczącego wykładni decyzji ramowej 2002/584 w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, w oparciu o zapewnienie przez sąd odsyłający, że w razie oddalenia aktu oskarżenia dotyczącego przestępstwa okres kary orzeczonej wobec zainteresowanego zostałby skrócony, a on sam zostałby zwolniony na wolność wcześniej.

Artykuł 27 ust. 2 decyzji ramowej 2002/584 w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi ustanawia zasadę szczególności, zgodnie z którą osoba przekazana nie może być ścigana, skazana lub w inny sposób pozbawiona wolności za przestępstwo popełnione przed jej przekazaniem, inne niż to, w związku z którym została przekazana. Wniosek o przekazanie oparty jest na informacjach odzwierciedlających stan śledztwa w chwili wydania europejskiego nakazu aresztowania. Z tego względu jest możliwe, że w toku postępowania stwierdzone okoliczności faktyczne nie będą odpowiadały pod wszystkimi względami okolicznościom opisanym początkowo. Zebrane informacje mogą prowadzić do uściślenia lub modyfikacji znamion przestępstwa, ze względu na które pierwotnie nastąpiło wydanie europejskiego nakazu aresztowania.

Określenia „ścigana”, „skazana” lub „pozbawiona wolności” występujące we wspomnianym art. 27 ust. 2 wskazują, że pojęcie „inne przestępstwo” niż to, które stanowiło podstawę przekazania, powinno być oceniane z uwzględnieniem różnych etapów postępowania i w odniesieniu do każdej czynności procesowej, która może zmienić kwalifikację prawną czynu. Ocena — z punktu widzenia wymogu uzyskania zgody, o którym mowa w art. 27 ust. 3 lit. g) tej decyzji ramowej — czy czynność procesowa prowadzi do stwierdzenia popełnienia „innego przestępstwa” niż to, którego dotyczy europejski nakaz aresztowania, wymaga porównania opisu czynu wymienionego w europejskim nakazie aresztowania z opisem czynu użytym w ramach późniejszej czynności procesowej. Wymaganie uzyskania zgody państwa członkowskiego wykonującego europejski nakaz aresztowania w razie jakichkolwiek zmian w opisie czynu wykraczałoby poza implikacje zasady szczególności i naruszałoby zakładany w decyzji ramowej cel polegający na przyspieszeniu i uproszczeniu współpracy sądowej pomiędzy państwami członkowskimi.

W celu stwierdzenia, że rozważane przestępstwo nie jest „innym przestępstwem” niż to, które stanowiło podstawę przekazania, w rozumieniu art. 27 ust. 2 decyzji ramowej 2002/584, co wymagałoby wszczęcia postępowania w sprawie wyrażenia zgody, o którym mowa w art. 27 ust. 3 lit. g) i art. 27 ust. 4 owej decyzji ramowej, należy zbadać, czy znamiona przestępstwa według opisu prawnego tego przestępstwa w wydającym nakaz państwie członkowskim są takie same jak te, ze względu na które nastąpiło przekazanie osoby, i czy istnieje wystarczająca zgodność pomiędzy danymi widniejącymi w nakazie aresztowania a danymi wymienionymi w późniejszej czynności procesowej. Zmiany dotyczące okoliczności czasu i miejsca są dozwolone, o ile wynikają one z zebranych w ramach postępowania toczącego się w wydającym nakaz państwie członkowskim informacji, dotyczących zachowania opisanego w nakazie aresztowania, nie zmieniają charakteru przestępstwa i nie pociągają za sobą spełnienia przesłanek odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania na mocy art. 3 i 4 decyzji ramowej.

(por. pkt 43, 53–56, 59; pkt 1 sentencji)