Zażalenie w drodze administracyjnej i jego oddalenie – w sposób wyraźny lub dorozumiany – stanowią integralną część złożonej procedury i są jedynie wstępną przesłanką wniesienia sprawy do sądu. W tych okolicznościach skarga, nawet jeżeli formalnie jest skierowana przeciwko oddaleniu zażalenia, skutkuje przedłożeniem ocenie sądu aktu niekorzystnego, którego dotyczyło zażalenie, chyba że oddalenie zażalenia ma inny zakres niż akt, na który zażalenie zostało wniesione. Decyzja oddalająca w wyraźny sposób zażalenie może bowiem ze względu na swoją treść nie stanowić decyzji potwierdzającej akt podważany przez skarżącego. Jest tak w przypadku decyzji oddalającej zażalenie, w której ponownie zbadano sytuację skarżącego w świetle nowych okoliczności prawnych lub faktycznych, lub decyzji, która zmienia albo uzupełnia decyzję wydaną pierwotnie. W tych wypadkach oddalenie zażalenia stanowi akt podlegający kontroli sądu, który bierze go pod uwagę w ocenie zgodności z prawem kwestionowanego aktu, a nawet uznaje za akt niekorzystny zastępujący ten ostatni.

Zasada zgodności pomiędzy skargą a zażaleniem ma na celu uniknięcie sytuacji, w której urzędnik lub pracownik podnosiliby niektóre, czy nawet wszystkie, zarzuty, dopiero na etapie sądowym z tym skutkiem, że jakakolwiek możliwość pozasądowego rozstrzygnięcia sporu byłaby znacząco ograniczona. W tych bowiem okolicznościach, ponieważ administracja nie jest w stanie wystarczająco dokładnie poznać zarzutów czy postulatów zainteresowanego, nie będzie ona miała żadnej możliwości uwzględnienia, w danym wypadku, jego żądań, czy zaproponowania rozwiązania polubownego, a tym samym będzie zobowiązana do bezpośredniego przedłożenia sporu do rozstrzygnięcia sądowi.

O ile organ upoważniony do zawierania umów o pracę nie jest zobowiązany do podania uzasadnienia decyzji w sprawie awansu ani wobec jej adresata, ani wobec kandydatów, którzy nie zostali awansowani, o tyle ma on natomiast obowiązek uzasadnienia decyzji oddalającej złożone na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego zażalenie przez nieawansowanego kandydata, przy czym przyjmuje się, że uzasadnienie tej decyzji oddalającej pokrywa się z uzasadnieniem decyzji, na którą zażalenie zostało złożone. Uzasadnienie należy podać najpóźniej z chwilą oddalenia zażalenia.

I odwrotnie, wspomniany organ nie jest zobowiązany do udzielenia wyraźnej odpowiedzi na zażalenie w sytuacji, gdy decyzja pierwotna posiada uzasadnienie.

(zob. pkt 41, 42)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 188/73 Grassi przeciwko Radzie, 30 października 1974 r., Rec. s. 1099, pkt 13; sprawa 111/86 Delauche przeciwko Komisji, 16 grudnia 1987 r., Rec. s. 5345, pkt 13; sprawa C-343/87 Culin przeciwko Komisji, 7 lutego 1990 r., Rec. s. I-225, pkt 13; sprawa C-115/92 P Parlament przeciwko Volger, 9 grudnia 1993 r., Rec. s. I-6549, pkt 23

Sąd: sprawa T-52/90 Volger przeciwko Parlamentowi, 12 lutego 1992 r., Rec. s. II-121, pkt 36; sprawy połączone T-112/96 i T-115/96 Séché przeciwko Komisji, 6 lipca 1999 r., RecFP s. I-A-115, II-623, pkt 76; sprawa T-117/01 Roman Parra przeciwko Komisji, 20 lutego 2002 r., RecFP s. I-A-27, II-121, pkt 26; sprawy połączone T-338/00 i T-376/00 Morello przeciwko Komisji, 12 grudnia 2002 r., RecFP s. I-A-301, II-1457, pkt 48; sprawa T-132/03 Casini przeciwko Komisji, 15 września 2005 r., Zb.Orz.SP s. I-A-253, II-1169, pkt 32