WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(trzecia izba)

z dnia 28 października 2010 r.





Sprawa F-23/09





Maria Concetta Cerafogli

przeciwko

Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC)

Służba publiczna – Personel EBC – Powołanie pracownika ad interim – Ogłoszenie o naborze – Akt niekorzystny – Skierowanie na rentę inwalidzką – Interes prawny

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 36.2 Protokołu w sprawie statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, załączonego do traktatu WE, w której M.C. Cerafogli żąda stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji EBC z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie wyznaczenia członka personelu ad interim na stanowisko doradcy, po drugie, ogłoszenia o naborze ECB/074/08, opublikowanego celem obsadzenia tego stanowiska, po trzecie, decyzji z dnia 20 listopada 2008 r. w sprawie powołania pana L. na to stanowisko; ponadto żąda zasądzenia od EBC na swą rzecz odszkodowania.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Każda strona pokrywa własne koszty.





Streszczenie





1. Urzędnicy – Pracownicy Europejskiego Banku Centralnego – Skarga – Akt niekorzystny – Pojęcie – Decyzja o powołaniu ad interim niemająca bezpośredniego i natychmiastowego wpływu na interesy zainteresowanego – Wyłączenie

(Protokół w sprawie statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, art. 36.2; regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

2. Urzędnicy – Skarga – Interes prawny

3. Urzędnicy – Skarga – Akt niekorzystny – Ogłoszenie o naborze na stanowisko – Wymogi wykluczające urzędników uprawnionych do ubiegania się o przeniesienie lub awans – Dopuszczalność

(regulamin pracowniczy, art. 29, 90, 91)

4. Postępowanie – Koszty – Ustalenie – Koszty podlegające zwrotowi – Pojęcie

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)





1. Do skarg wniesionych przez pracowników Europejskiego Banku Centralnego na podstawie art. 36.2 Protokołu w sprawie statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego należy na zasadzie analogii stosować orzecznictwo dotyczące regulaminu pracowniczego urzędników, zgodnie z którym aktami niekorzystnymi, które mogą być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności, są jedynie takie środki, które wywołują wiążące skutki prawne mogące bezpośrednio i natychmiastowo wpłynąć na interesy zainteresowanego, zmieniając w istotny sposób jego sytuację prawną.

Cechy tej nie można przypisać decyzji o powołaniu ad interim, jeśli zainteresowany nie jest bezpośrednim współpracownikiem pracownika powołanego na podstawie tej decyzji, należącym do tego samego szczebla hierarchii zawodowej.

(zob. pkt 34, 36, 37)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 48/70 Bernardi przeciwko Parlamentowi, 16 marca 1971 r., Rec. s. 175, pkt 27; sprawa 346/87 Bossi przeciwko Komisji, 14 lutego 1989 r., Rec. s. 303, pkt 23

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F-13/05 Corvoisier i in. przeciwko EBC, 18 maja 2006 r., Zb.Orz.SP s. I-A-1-19, II-A-1-65, pkt 40; sprawy połączone F-124/05 i F-96/06 A i G przeciwko Komisji, 13 stycznia 2010 r., pkt 229





2. Każdy skarżący powinien w chwili wniesienia skargi posiadać istniejący i aktualny oraz wystarczająco istotny interes w stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji; interes taki wymaga, aby w wyniku uwzględnienia żądań skargi mógł on osiągnąć pewną korzyść.

W tym względzie okoliczność, że zainteresowany przebywał na zwolnieniu chorobowym w chwili wydania decyzji o powołaniu ad interim jednego ze swoich współpracowników, nie może zasadniczo pozbawić go interesu w ubieganiu się o stwierdzenie nieważności omawianej decyzji.

Jednakże inaczej jest w sytuacji, gdy powrót zainteresowanego do pracy ma charakter niepewny. W takich okolicznościach, nawet jeśli nie można wykluczyć, że zainteresowany pewnego dnia podejmie pracę na nowo, stwierdzenie nieważności omawianej decyzji nie spowoduje uzyskania przez zainteresowanego wystarczająco istotnej korzyści.

(zob. pkt 39–41)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 167/86 Rousseau przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, 31 maja 1988 r., Rec. s. 2705, pkt 7

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-310/00 MCI przeciwko Komisji, 28 września 2004 r., Zb.Orz. s. II-3253, pkt 44





3. Jeśli urzędnik może ubiegać się, w drodze przeniesienia lub awansu, o stanowisko określone w ogłoszeniu o naborze, wówczas to ogłoszenie stanowi dla tego urzędnika akt niekorzystny, o ile wymogi w nim sformułowane skutkują wykluczeniem jego kandydatury.

(zob. pkt 47)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 79/74 Küster przeciwko Parlamentowi, 19 czerwca 1975 r., Rec. s. 725, pkt 6; sprawa 25/77 De Roubaix przeciwko Komisji, 11 maja 1978 r., Rec. s. 1081, pkt 8

Sąd do spraw Służby Publicznej: ww. sprawa Corvoisier i in. przeciwko EBC, pkt 42; sprawa F-91/07 Torijano Montero przeciwko Radzie, 9 lipca 2009 r., Zb.Orz.SP s. I-A-1-253, II-A-1-1367, pkt 27

4. Zgodnie z logiką systemu postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, o którym mowa w art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego, urzędnik nie powinien być na tym etapie reprezentowany przez adwokata, natomiast administracja nie powinna dokonywać zawężającej wykładni zażaleń, a wprost przeciwnie, powinna je badać w duchu otwarcia. W rezultacie w ramach sporów w przedmiocie ustalenia kosztów, poza wyjątkowymi okolicznościami, wynagrodzenie należne za usługi świadczone przez adwokata na etapie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi nie stanowi kosztów podlegających zwrotowi.

(zob. pkt 63)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-34/03 Hecq przeciwko Komisji, 6 maja 2004 r., Zb.Orz.SP s. I-A-143, II-639, pkt 21 i przytoczone tam orzecznictwo