ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Zarzut drugi oparty na naruszeniu przez pozwanych w zaskarżonych aktach wielu aspektów prawa do obrony skarżącego, wynikającego z EKPC i ogólnych zasad prawa państw członkowskich UE. W ramach dotyczącego go postepowania dyscyplinarnego 6/2013 prowadzonego przez EULEX, została mu wymierzona sankcja dyscyplinarna za popełnionego przez niego działanie, w przedmiocie którego nie został nigdy poproszony o podjęcie obrony i w odniesieniu do którego nie stworzono mu nigdy możliwość przedstawienia wyjaśnień. Ponadto skarżący został pozbawiony prawa do nieograniczonego, szybkiego i skutecznego dostępu do pomocy prawnej czy też możliwości prowadzenia bez utrudnień obrony przez wybranego przez niego adwokata, odpowiednio przygotowanego i w pełni poinformowanego o zarzutach dyscyplinarnych postawionych skarżącemu w ramach EULEX.
2)

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia praw podstawowych strony skarżące, w szczególności prawa do domniemania niewinności, prawa do swobody przedsiębiorczości, prawa własności, zasady proporcjonalności, a także prawa do poszanowania życia rodzinnego oraz prawa do tego, by nie być poddawanym nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasad konieczności i proporcjonalności, ponieważ Komisja zarządziła kontrole w zakresie praktyk bardzo podobnych do praktyk wskazanych w decyzji francuskiego organu ochrony konkurencji wydanej zaledwie dziewięć miesięcy wcześniej, mimo że ów francuski organ ochrony konkurencji nie uznał zachowania Orange za antykonkurencyjne. Skarżąca podnosi, że podczas kontroli Komisja nie szukała nowych informacji w stosunku do tych informacji, którymi już dysponowała, co powinna była uczynić zgodnie z orzecznictwem w tej dziedzinie.
3)

Zarzut trzeci dotyczący tego, że w zakresie, w jakim art. art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 267/2012 lub art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji 2010/413 pozwala na wskazanie skarżących wyłącznie na tej podstawie, że są one spółkami zależnymi wskazanych podmiotów (które to podmioty są z kolei spółkami zależnymi wskazanych podmiotów nieoskarżonych o żadne przekroczenie prawa), przepisy te są niezgodne z prawem jako sprzeczne z zasadą proporcjonalności i należy je uznać za niemające zastosowania do skarżących.
4)

Zarzut czwarty dotyczący tego, że art. 10 ust. 1 in fine i art. 132 ust. 2 ostatni akapit rozporządzenia nr 73/2009 oraz decyzja wykonawcza Komisji C(2012) 4391 wersja ostateczna z dnia 2 lipca 2012 r., wydana na podstawie wspomnianego art. 132 ust. 2 ostatni akapit, naruszają akt przystąpienia Akt przystąpienia nie zawiera przepisów dotyczących modulacji płatności bezpośrednich na Litwie ani zmniejszeń w zakresie uzupełniających krajowych płatności bezpośrednich na Litwie. Sformułowanie „z uwzględnieniem wszelkich zmniejszeń zastosowanych na mocy art. 7 ust. 1” zawarte w art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009, który znajduje się w rozdziale 2 tego rozporządzenia, jest sprzeczne z aktem przystąpienia, ponieważ ów przepis przyspiesza zakładane wyrównanie poziomu płatności bezpośrednich w starych i nowych państwach członkowskich. Zawarte w art. 132 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009 sformułowanie „od roku 2012, z uwzględnieniem zastosowania art. 7 związku z art. 10”, które przewiduje zakładane wyrównanie poziomu płatności bezpośrednich w starych i nowych państwach członkowskich w 2012 r. jest sprzeczne z aktem przystąpienia, ponieważ określa konkretny rok (2012), w którym poziom otrzymanej pomocy ma się wyrównać. W art. 132 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009 słowo „kwota” zostało zastąpione — z naruszeniem aktu przystąpienia — słowem „poziom”, które nie odsyła do pomocy faktycznie otrzymanej, ale do zakładanej wartości wyrażonej procentowo. Niezgodne z prawem jest porównywanie płatności bezpośrednich w starych i nowych państwach członkowskich poprzez zestawienie pomocy otrzymanej w starych państwach członkowskich (100 % minus modulacja) z pomocą otrzymaną w nowych państwach członkowskich w oparciu o wyrażoną procentowo wartość przewidzianą w akcie przystąpienia odnośnie do udzielenia pomocy.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję spoczywającego na niej obowiązku zbadania skargi z należytą dbałością i starannością oraz dotyczący oczywistego błędu co do faktów przy ocenie argumentów zaprezentowanych w skardze do Komisji, odnoszących się do art. 102 TFUE, do konkretnego i niezależnego nadużycia pozycji dominującej przez OPAP, jak również do definicji rynku właściwego.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 313/30

Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2013 r. — IOC-UK przeciwko Radzie

(Sprawa T-428/13)

2013/C 313/57

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Iranian Oil Company UK Ltd (IOC-UK) (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Grayston, solicitor, adwokaci P. Gjørtler, G. Pandey, D. Rovetta, M. Gambardella, D. Sellers i N. Pilkington)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/270/WPZiB z dnia 6 czerwca 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 156 z 8.6.2013, s. 10) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 522/2013 z dnia 6 czerwca 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 156 z 8.6.2013, s. 3) w zakresie, w jakim akty te obejmują stronę skarżącą; oraz

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca podnosi siedem zarzutów dotyczących naruszenia istotnego wymogu proceduralnego oraz naruszenia traktatów i zasad prawa dotyczących ich stosowania: naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, niewystarczającego uzasadnienia, naruszenia prawa do obrony, oczywistego błędu w ocenie, naruszenia podstawowej zasady proporcjonalności, naruszenia podstawowej zasady równego traktowania i niedyskryminacji oraz naruszenia podstawowego prawa własności.

Strona skarżąca uważa, że Rada nie wysłuchała strony skarżącej i że żadne przeciwne argumenty nie uzasadniłyby tego. Ponadto strona skarżąca twierdzi, że Rada przedstawiła niewystarczające uzasadnienie. Wnioski strony skarżącej o uściślenie uzasadnienia i udostępnienie dokumentów pozostały do tej pory bez odpowiedzi oprócz krótkiego pisma potwierdzającego odbiór. Wskutek tych pominięć Rada naruszyła prawo do obrony przysługujące stronie skarżącej, której odmówiono możliwości skutecznego ustosunkowania się do ustaleń Rady, jako że ustalenia te nie zostały stronie skarżącej ujawnione. Ponadto Rada nie wykazała, że pośrednia kontrola strony skarżącej przez NIOC pociągałaby za sobą korzyść gospodarczą dla państwa irańskiego, która byłaby sprzeczna z celem zakwestionowanych decyzji i rozporządzenia. W odniesieniu do podanych powodów umieszczenia strony skarżącej w wykazie strona skarżąca uważa je za niewystarczające lub obarczone oczywistym błędem w ocenie. Ponadto, ogólnie rzecz biorąc, z porównania celów decyzji o umieszczeniu w wykazie i praktycznych skutków tej decyzji dla strony skarżącej wynika, że decyzja jest nieproporcjonalna. Wreszcie Rada naruszyła podstawowe prawo do własności poprzez przyjęcie środków, których proporcjonalności nie można wykazać.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 325/34

Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2013 r. — Brouillard przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

(Sprawa T-420/13)

2013/C 325/57

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Alain Laurent Brouillard (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat J.M. Gouazé)

Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— Stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 5 czerwca 2013 r. wydanej przez Dyrekcję Generalną Tłumaczeń w przetargu 2013/S 047-075037, w drodze której M. Brouillard został wykluczony z części dotyczącej tłumaczenia na język francuski;

— Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W drodze niniejszej skargi strona skarżąca żąda stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zaproszenia wybranego kandydata do złożenia oferty w ramach procedury negocjacyjnej dotyczącej przetargu na zawarcie umów ramowych o tłumaczenie tekstów prawniczych z niektórych języków urzędowych Unii Europejskiej na język francuski (Dz.U. 2013/S 47-075037), w której to ofercie należało potwierdzić, że strona skarżąca nie będzie zatrudniana do świadczenia omawianych usług ze względu na to, że nie poświadczyła posiadania wymaganego pełnego wykształcenia prawniczego.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty

1) Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji organu, który wydał zaskarżoną decyzję.

2) Zarzut drugi dotyczący naruszenia dyrektyw 2000/78/WE (1) i 2005/36/WE (2), a także orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości.

3) Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie kwalifikacji w zakresie wykształcenia wyższego i kwalifikacji zawodowych strony skarżącej.

(1) Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16).

(2) Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 255, s. 22).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 325/39

Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2013 r. — Makhlouf przeciwko Radzie

(Sprawa T-442/13)

2013/C 325/65

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Hafez Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: C. Rygaert i G. Karouni, adwokaci)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii;

— obciążenie kosztami postępowania Rady Unii Europejskiej na podstawie art. 87 i 91 regulaminu postępowania przed Sądem:

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-359/11 Makhlouf przeciwko Radzie (1) lub do tych zarzutów podobne

(1) Dz.U. C 282, s. 25.
3)

Zarzut trzeci dotyczący błędu co do prawa, oczywistego błędu w ocenie, wypaczenia faktów, braków w uzasadnieniu oraz nieustosunkowania się do zarzutu w zakresie, w jakim SSP nie ustosunkował się do podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów stwarzania przez Parlament przeszkód w jej zatrudnieniu przez instytucje i organy Unii, braku informacji o istnieniu listy przydatności do pracy i okoliczności, że EPSO otrzymało zezwolenie wpisania strony skarżącej do swojej bazy danych i rozpowszechnienia tej informacji.
—

w wielu dziedzinach (w tym w odniesieniu do ograniczeń wykorzystania środków skarżącej do stosowania dolistnego, amatorskiego i w pomieszczeniach), zaskarżony akt wykracza poza to, co jest właściwe do osiągnięcia jego zgodnych z prawem celów, a nawet może je naruszać, a Komisja nie rozważyła możliwości mniej restrykcyjnych regulacji, jakimi dysponowała.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 325/32

Odwołanie wniesione w dniu 17 lipca 2013 r. przez Geoffroy’a Alsteensa od postanowienia wydanego w dniu 8 maja 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-87/12 Alsteens przeciwko Komisji

(Sprawa T-373/13 P)

2013/C 325/54

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Geoffroy Alsteens (Marcinelle, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, D. Abreu Caldas i J.N. Louis)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania

Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

— uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) wydanego w dniu 8 maja 2013 r. w sprawie F-87/12 Alsteens przeciwko Komisji Europejskiej;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi jeden zarzut dotyczący błędu co do prawa, ponieważ SSP stwierdził, że poprzez stwierdzenie nieważności ograniczenia czasu trwania kolejnej umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego, wnoszący odwołanie znalazłby się z mocą wsteczną w ramach systemu pracy na czas nieokreślony. Wnoszący odwołanie sądzi, że tak nie jest i utrzymuje, że SSP naruszył prawo do skutecznej obrony sądowej, kiedy stwierdził niedopuszczalność wniosku wnoszącego odwołanie o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zawarcia z nim kolejnej umowy o pracę, czyli stwierdzenie nieważności tej części decyzji, która ogranicza czas trwania kolejnych umów w czasie.
—

przekazanie sprawy do sądu, który orzekał w pierwszej instancji celem rozpoznania co do istoty.
1)

Zarzut pierwszy oparty na fakcie, że nieudzielenie skarżącej dostępu do informacji w zakresie określenia wartości normalnej oraz brak ujawnienia jej tych informacji narusza prawo skarżącej do obrony oraz art. 6 ust. 7, art. 20 ust. 2 i art. 20 ust. 4 rozporządzeni Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009 L 343, s. 51).
10)

Zarzut dziesiąty, w ramach którego strona skarżąca podnosi, że Komisja nie uwzględniła należycie dowodów przedstawionych przez Mercka obalających domniemanie decydującego wpływu a zatem popełniła błędy faktyczne i błędy co do prawa, przyjmując, iż domniemanie to nie zostało obalone.
1)

W ramach zarzutu pierwszego skarżące wskazują, że zaskarżone rozporządzenie wprowadziło ograniczenia dotyczące tiametoksamu, które nie mają podstaw naukowych i nie spełniają wymogów formalnych, z naruszeniem art. 4 ust. 2 akapit drugi oraz załącznika II do rozporządzenia nr1107/2009 (1) i wbrew zasadzie pewności prawa i zasadzie prawa do obrony. W szczególności analiza dokonana przez Europejski Urząd do spraw Bezpieczeństwa Żywności [zwany dalej „EFSA” (European Food Safety Authority)] i nałożone w jej następstwie ograniczenia nie były oparte na żadnych nowych dowodach świadczących o istnieniu ryzyka, pomijały istotną ilość informacji naukowych, zawierały merytoryczne błędy dotyczące kluczowych parametrów, a u ich podstaw nie leżała żadna ogólnie przyjęta metoda oceny ryzyka. Ponadto EFSA nie stwierdziła żadnego zagrożenia dla przetrwania kolonii pszczół ani efektów subletalnych i nie przedstawiła żadnych wniosków opartych na rzeczywistych badaniach terenowych. Przeprowadzenie analizy i wprowadzenie środków ograniczających nastąpiło tak pośpiesznie, że niemożliwe było przeprowadzenie dogłębnej analizy i że zainteresowane podmioty nie miały odpowiedniej możliwości wniesienia swojego wkładu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 325/39

Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2013 r. — Makhlouf przeciwko Radzie

(Sprawa T-443/13)

2013/C 325/66

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Mohammad Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: C. Rygaert i G. Karouni, adwokaci)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii;

— obciążenie kosztami postępowania Rady Unii Europejskiej na podstawie art. 87 i 91 regulaminu postępowania przed Sądem:

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-383/11 Makhlouf przeciwko Radzie (1) lub do tych zarzutów podobne

(1) Dz.U. C 282, s. 30.
—

zdaniem skarżącej pozwana nie była uprawniona do wydania decyzji nr SME (2013) 0191 ze względu na to, że ani rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (1), ani rozporządzenie (WE) nr 340/2008 (2) nie uprawniają jej do wydania odrębnej decyzji mającej na celu ustalenie tego, czy dany podmiot rejestrujący spełnia warunki wymagane do uznania go za MŚP.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 325/39

Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2013 r. — Makhlouf przeciwko Radzie

(Sprawa T-441/13)

2013/C 325/64

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Eyad Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: C. Rygaert i G. Karouni, adwokaci)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii;

— obciążenie kosztami postępowania Rady Unii Europejskiej na podstawie art. 87 i 91 regulaminu postępowania przed Sądem:

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-383/11 Makhlouf przeciwko Radzie (1) lub do tych zarzutów podobne.

(1) Dz.U. C 282, s. 30.
1)

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia domniemania niewinności, prawa do obrony, prawa do ochrony danych osobowych oraz tajności i poufności dochodzenia, chronionych na mocy art. 8 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 6 i 8 EKPC oraz art.16 TFUE. Strona skarżąca podnosi, że pozwana wysłała do rządu niderlandzkiego pisma informujące o trwającym dochodzeniu prowadzonym przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych („OLAF”), w którym nie zostało jeszcze sporządzone (końcowe) sprawozdanie, lecz w którym skarżące zostały wskazane imiennie i w którym wskazano — względnie zawarto treść bardzo silne sugerującą — że skarżące uczestniczyły w nieprawidłowościach w ramach zarządzenia dziewiątym Europejskim Funduszem Rozwoju i w którym w konsekwencji Komisja postanowiła na podstawie tego twierdzenia, że zarządzanie dziesiątym Europejskim Funduszem Rozwoju w odniesieniu do projektów dotyczących dawnych Antyli Niderlandzkich nie może im zostać powierzone. Skarżące nie została przy tym w żadnym miejscu określone przez OLAF jako „zainteresowane” i w związku z tym nie wiedziały one, że powinny były podjąć jako „zainteresowane” obronę, w związku z czym skarżącym uniemożliwiono obronę, ponieważ do dzisiaj nie zostały one poinformowane o sformułowanych pod ich adresem zarzutach, przed którymi powinny się bronić.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 344/56

Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2013 r. — Mayaleh przeciwko Radzie

(Sprawa T-408/13)

2013/C 344/102

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Abib Mayaleh (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci G. Karouni i C. Dumont)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności: — decyzji 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii w zakresie, w jakim dotyczy ona A. Mayaleha; — rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 363/2013 z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, w brzmieniu po sprostowaniu z dnia 9 maja 2013 r., w zakresie, w jakim dotyczy ono A. Mayaleha;

— obciążenia Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania na podstawie art. 87 i 91 regulaminu postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów, które co do istoty są identyczne z zarzutami: pierwszym, drugim, trzecim, piątym, szóstym i siódmym, podniesionymi w sprawie T-383/11 Makhlouf przeciwko Radzie (1), względnie są do niech podobne.

(1) Dz.U. 2011 C 282, s. 30.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 336/29

Skarga wniesiona w dniu 25 września 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

(Sprawa T-515/13)

2013/C 336/62

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, Abogado del Estado)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz

— Obciążenie pozwanej instytucji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga wniesiona została na decyzję Komisji C(2013) 4426 wersja ostateczna z dnia 17 lipca 2013 r. w sprawie systemu podatkowego stosowanego do niektórych umów leasingu finansowego, zwanego również hiszpańskim systemem leasingu podatkowego [Pomoc państwa SA.21233 (11/C) (ex NN/11, ex CP 137/06)]. W omawianej decyzji uznano za pomoc państwa dla zgrupowań interesu gospodarczego niezgodną z rynkiem wewnętrznym środki wynikające z art. 115 ust. 11 texto Refundido de la Ley del Impuesto sobre Sociedades [tekstu jednolitego ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych] (wcześniejsza amortyzacja leasingowanych aktywów), ze stosowania systemu opodatkowania za tonaż przedsiębiorstw, statków lub działalności niekwalifikowalnej, oraz z art. 50 ust. 3 Reglamento del Impuesto de Sociedades [rozporządzenia w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych].

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1) Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 TFUE ze względu na to, że badane w zaskarżonej decyzji przepisy nie spełniają żadnego z wymogów niezbędnych do uznania ich za pomoc państwa, ponieważ nie ma żadnego czynnika wybiórczości w korzyści podatkowej, z której mogą korzystać wszyscy potencjalni inwestorzy z wszystkich sektorów gospodarki, bez żadnych narzuconych z góry wymogów; nie zachodzi również zakłócenie lub ryzyko zakłócenia konkurencji, ponieważ nie można uznać, że dostępna dla wszystkich bez jakiejkolwiek dyskryminacji (nawet ze względu na przynależność państwową) korzyść wzmacnia lub może wzmacniać pozycję konkurencyjną określonych sektorów lub przedsiębiorstw, ze szkodą dla ich konkurentów, gdyż każdy inwestor mógł brać udział w strukturach tzw. SEAF i osiągać oferowane przez niego korzyści. W związku z tym nie ma również oddziaływania na handel między państwami członkowskimi, w zakresie w jakim udziałowcy (lub akcjonariusze) danego podmiotu nie prowadzą żadnej działalności na rynku.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Komisji do wydania zaskarżonych decyzji, ponieważ Komisja nie posiada kompetencji do przyznawania sobie samej odsetek wyrównawczych, gdyż mogą one zostać jedynie przyznane przez sąd, gdyż ich przedmiotem jest naprawienie szkody wynikającej z niewykonania przez stronę swoich zobowiązań. Skarżąca podnosi, że przyznanie odsetek wyrównawczych nie mieści się w ramach osiągania skutków wymaganych wyrokiem wydanym przez Trybunał.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia proceduralnego w zakresie, w jakim decyzja sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 4 lipca 2013 r. była sprzeczna z decyzjami Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 19 maja i z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego, jak również z zasadą kontradyktoryjności oraz poszanowania prawa do obrony.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 352/16

Skarga wniesiona w dniu 18 września 2013 r. — ASPA przeciwko OHIM — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria (ARGENTARIA)

(Sprawa T-502/13)

2013/C 352/31

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Argenta Spaarbank NV (ASPA) (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci K. De Winter i M. De Vroey)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA (Madryt, Hiszpania)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji do spraw Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 lipca 2013 r. wydanej w sprawie R 1581/2011-4.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: słowny znak towarowy „ARGENTARIA” dla towarów i usług z klas od 1 do 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 159 707

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA

Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Decyzja Wydziału Unieważnień: zakończenie postępowania w sprawie unieważnienia prawo do znaku w następstwie zrzeczenia się przez właściciela wspólnotowego znaku towarowego prawa do tego znaku w odniesieniu do spornych usług.

Decyzja Izby Odwoławczej: odrzucenie odwołania jako niedopuszczalne.

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) i art. 80 rozporządzenia nr 207/2009.