ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
74.

Tak więc, chociaż sąd krajowy uważa, że rozpatrywany opis win – to znaczy użycie wyrażenia „bekömmlich” w połączeniu z odniesieniem do delikatnej kwasowości i szczególnego procesu produkcji – może dawać do zrozumienia, z punktu widzenia przeciętnego konsumenta, tak pozytywne działanie na funkcje organizmu, jak gdyby stanowił on „oświadczenie zdrowotne”, o którym mowa w art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1924/2006, to może to nie zachodzić na przykład w przypadku, gdy etykieta zawiera jedynie odniesienie do niskiej kwasowości.
78.

Co prawda Trybunał stwierdził w tym wyroku, że odliczenie podatku naliczonego od dóbr inwestycyjnych wykorzystywanych częściowo do celów prywatnych jest wyłączone dla podatników, którzy dokonują wyłącznie obrotów zwolnionych od podatku. Jednak w takim przypadku podatnik w wyniku zwolnienia podatkowego, nigdy – także w przyszłości – nie dokonuje obrotów opodatkowanych. Zgodnie ze znaczeniem i celem orzecznictwa dotyczącego odliczenia podatku naliczonego od dóbr inwestycyjnych wykorzystywanych częściowo do celów prywatnych brak jest jakiegokolwiek powodu do jego zastosowania w stosunku do działalności całkowicie zwolnionej od opodatkowania, jako że zgodnie art. 17 ust. 2 szóstej dyrektywy wykorzystanie dobra inwestycyjnego do celów działalności zawodowej nigdy nie może spowodować ziszczenia się przesłanek do odliczenia podatku naliczonego.
79.

W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pytania prejudycjalne skierowane przez Sozialgericht Würzburg w następujący sposób: — Zasadniczo: Jako że artykuł 44 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego nie ma zastosowania ratione temporis do postępowania przed sądem krajowym, a w szczególności do okoliczności sprawy toczącej się przed sądem krajowym, przedstawione pytania prejudycjalne są bezprzedmiotowe. Nie należy więc na nie odpowiadać na tej podstawie. — Ewentualnie, przy założeniu, że wspomniane rozporządzenie zostałoby uznane za mające zastosowanie, proponuję, aby Trybunał orzekł, że: Artykuł 44 ust. 2 rozporządzenia nr 987/2009 nie stoi na przeszkodzie temu, aby w sytuacji gdy okresy przeznaczone na wychowanie dzieci nie są uwzględniane na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego właściwego na mocy przepisów tytułu II rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, instytucja innego państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo pozostaje właściwe dla zainteresowanego pomocniczo na warunkach określonych we wspomnianym art. 44, nie uwzględniała danego okresu jako okresu przeznaczonego na wychowanie dziecka tak, jakby dziecko było wychowywane na jego własnym terytorium, kiedy w danej sytuacji nie są spełnione przesłanki dotyczące uwzględniania ustanowione w jego własnym ustawodawstwie. Okoliczność, że takie okresy są uwzględniane ustawowo, ale nie konkretnie w odniesieniu do rozpatrywanej sytuacji ani w państwie członkowskim właściwym co do zasady, ani w tym drugim państwie członkowskim, nie ma wpływu na wykładnię art. 44 rozporządzenia nr 987/2009. — Ewentualnie w ostatniej kolejności, przy założeniu, że przepisy prawa niemieckiego będące przedmiotem pytań prejudycjalnych miałyby stosować się do sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu przed sądem krajowym, na mocy przepisów tytułu II rozporządzenia nr 883/2004 i art. 44 rozporządzenia nr 987/2009, proponuję, by Trybunał orzekł, że: Artykuł 5 rozporządzenia nr 883/2004 zobowiązuje państwo członkowskie – gdy jest ono właściwe na mocy przepisów tytułu II rozporządzenia nr 883/2004 lub związane obowiązkiem przewidzianym w art. 44 ust. 2 in fine rozporządzenia nr 987/2009 – do przypisania ukończonym okresom przeznaczonym na wychowanie dzieci i składkom opłaconym w innym państwie członkowskim takich samych skutków prawnych, jak gdyby te okoliczności lub zdarzenia zaistniały na jego własnym terytorium.
80.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pytania prejudycjalne Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága w następujący sposób: 1) Artykuły 49 TFUE i 54 TFUE mają zastosowanie do przypadku „ponownego utworzenie spółki w innym państwie”, tj. do sytuacji, gdy spółka utworzona w jednym państwie członkowskim (państwo członkowskie pochodzenia) przenosi siedzibę do innego państwa członkowskiego (przyjmującego państwa członkowskiego) i jednocześnie – z tego powodu – wykreśla swój wpis do rejestru handlowego w państwie członkowskim pochodzenia, wspólnicy spółki zatwierdzają akt utworzenia nowej spółki sporządzony zgodnie z prawem przyjmującego państwa członkowskiego, a spółka występuje o wpis do rejestru handlowego przyjmującego państwa członkowskiego zgodnie z prawem tego państwa członkowskiego. 2) Artykuły 49 TFUE i 54 TFUE stoją na przeszkodzie uregulowaniu lub praktyce przyjmującego państwa członkowskiego, które odmawiają spółce utworzonej zgodnie z prawem państwa członkowskiego pochodzenia prawa do przeniesienia siedziby spółki do przyjmującego państwa członkowskiego i kontynuowania tam działalności w formie spółki ustanowionej według prawa tego państwa, chyba że ograniczenie to jest stosowane w sposób niedyskryminujący, jest uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego, jest odpowiednie do zapewnienia realizacji zamierzonego i uzasadnionego celu oraz nie wykracza poza to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia. 3) W przypadku ponownego utworzenia spółki w innym państwie zainteresowana spółka musi dowieść we wniosku o rejestrację w sposób godny zaufania i na podstawie autentycznych dokumentów potwierdzających, że spółkę utworzoną w innym państwie członkowskim należy uznać za jej poprzednika prawnego. Fakt, że spółka wnioskuje o wskazanie poprzednika prawnego w rejestrze handlowym przyjmującego państwa członkowskiego, jako taki nie stanowi skutecznego powodu do oddalenia wniosku o wpis do rejestru handlowego. 4) W przypadku ponownego utworzenia spółki w innym państwie państwa członkowskie mogą nakazać stosowanie przepisów krajowego prawa spółek dotyczących przenoszenia siedziby spółki i przekształceń krajowych, o ile są one stosowane w sposób niedyskryminujący, są uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego, są odpowiednie do zapewnienia realizacji zamierzonego i uzasadnionego celu oraz nie wykraczają poza to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia. Państwa członkowskie mogą jednak również nakazać stosowanie przepisów odnoszących się do sytuacji transgranicznych, o ile przepisy te nie nakładają na spółki, które chcą korzystać ze swobody przedsiębiorczości, większego obciążenia niż w przypadku przeniesienia siedziby lub przekształcenia o charakterze krajowym.
95.

Stanowisko Republiki Federalnej Niemiec interpretuję w taki sposób, że LuFV stanowi w jej mniemaniu skuteczny system zachęt do zmniejszania kosztów zapewniania infrastruktury. Jeżeli chodzi o opłaty za dostęp, wskazane państwo członkowskie zdaje się twierdzić, co do zasady, że dyrektywa 2001/14 nie nakłada na państwa członkowskie obowiązku stosowania odrębnych zachęt do zmniejszania opłat za dostęp, lecz wymaga, aby cel ten został pośrednio uwzględniony w postaci środków zachęcających mogących prowadzić do zmniejszania kosztów zapewniania infrastruktury.
74.

Co do kwoty ryczałtu należy na wstępie przypomnieć, że Trybunał nie jest związany propozycją Komisji i że określenie tej kwoty wchodzi w zakres jego swobodnej oceny ( 36 ). Ryczałt powinien zostać określony w taki sposób, by był, po pierwsze, stosowny do okoliczności sprawy, a po drugie, proporcjonalny do stwierdzonego uchybienia oraz do możliwości finansowych danego państwa członkowskiego. Do elementów istotnych w tym względzie należą w szczególności takie elementy jak czas trwania uchybienia od wydania stwierdzającego je wyroku, jak również waga naruszenia ( 37 ).
113.

Ponieważ drugi zarzut odwołania i pierwsza część trzeciego zarzutu odwołania są uzasadnione, należy uchylić zaskarżony wyrok. Jednocześnie po zbadaniu drugiego zarzutu odwołania okazuje się, że zaskarżone ogłoszenia o konkursach nie spełniają wymogów art. 4 i 5 rozporządzenia nr 1 oraz art. 1 ust. 2 załącznika III do regulaminu pracowniczego. Co więcej, zgodnie z przeprowadzoną analizą pierwszej części trzeciego zarzutu skargi późniejsze opublikowanie odesłania do pierwotnych ogłoszeń nie może naprawić ewentualnej szkody wyrządzonej potencjalnym kandydatom, których językiem ojczystym nie jest niemiecki, angielski czy francuski. Dlatego też stan postępowania pozwala na wydanie ostatecznego orzeczenia. W konsekwencji należy także stwierdzić nieważność ogłoszeń.
55.

W świetle przedstawionych wyżej rozważań proponuję, by Trybunał Sprawiedliwości udzielił następującej odpowiedzi na pytanie przedstawione przez Bundesfinanzhof: Wykładni art. 17 ust. 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy dokonywać w ten sposób, że zasadniczo nie stoi on na przeszkodzie temu, aby państwa członkowskie przewidywały, iż w przypadku podziału podatków uiszczonych w związku ze wzniesieniem budynku do użytku mieszanego pierwszeństwo mieć będzie kryterium inne niż kryterium rodzaju transakcji. Niemniej jednak w okolicznościach wynikających ze stanu ustawodawstwa krajowego mającego zastosowanie w niniejszej sprawie do sądu krajowego należy zadanie upewnienia się, iż kryterium to w rozpatrywanej sprawie ma na celu zapewnienie wyniku bardziej dokładnego niż kryterium ustanowione jako zasada ogólna.
67.

Z tego względu uważam, iż Sąd w sposób prawidłowy stwierdził, że Komisja nie może uznać koncentracji za niezgodną ze wspólnym rynkiem wyłącznie na podstawie tego, że zmieniła ona początkową pozycję danych stron na rynkach właściwych ( 61 ). Ponadto wbrew temu, co twierdzi strona wnosząca odwołanie, uważna lektura pkt 285 i 286 zaskarżonego wyroku wskazuje wyraźnie na to, że Sąd nie stwierdził, aby pozbycie się omawianych aktywów stanowiących 60% globalnego obrotu VUP i zatrzymanie reszty przez Lagardère było pozbawione znaczenia dla oceny, czy doszło do stworzenia lub umocnienia pozycji dominującej, w wyniku czego skuteczna konkurencja na wspólnym rynku zostałaby znacznie utrudniona. Sąd wskazał jedynie, że podział Editis nie był sam w sobie wystarczającą przesłanką pozwalającą na stwierdzenie niezbędnego skutku antykonkurencyjnego. Sąd także w sposób prawidłowy nadmienił w pkt 288 zaskarżonego wyroku, że wielkości globalnego obrotu dwóch podmiotów nie stanowi właściwego wskaźnika, ponieważ ocena dominacji powinna być dokonywana w kontekście określonych rynków. Sąd zatem, wbrew temu, co twierdzi strona wnosząca odwołanie, co do zasady nie wykluczył, że osłabienie jednego z dwóch konkurentów poprzez jego podział mogłoby prowadzić do stworzenia pozycji dominującej. Pragnąłbym także dodać, że jak wskazała Lagardère w swych pismach procesowych, Sąd uznał w pkt 290 zaskarżonego wyroku, iż nie zostało wykazane, że Editis została podzielona, skoro zobowiązania wymagały zbycia prawie wszystkich omawianych aktywów.
13.

Dyrektywa Rady 88/361/EWG ( 10 ) wprowadziła zupełną liberalizację przepływu kapitału, natomiast art. 1 ust. 1 tej dyrektywy zobowiązał państwa członkowskie do zniesienia wszelkich ograniczeń w tym zakresie. Po wprowadzeniu artykułów: 56 WE i 58 WE (obecnie art. 63 TFUE i art. 65 TFUE) do traktatu w 1994 r. ( 11 ), załączona do dyrektywy nomenklatura służy jako wskazówka w celu ustalenia, czy dana transakcja stanowi przepływ kapitału w rozumieniu art. 63 TFUE ( 12 ). Artykuł 40 porozumienia EOG należy czytać łącznie z jego załącznikiem XII. Te dwa postanowienia wyraźnie odwołują się do dyrektywy 88/361/EWG oraz wskazują sposób, w jaki akt ten należy interpretować dla potrzeb porozumienia EOG.
62.

Jest tak tym bardziej, że, jak zauważył Trybunał w ww. wyroku w sprawach połączonych Sturgeon i in., przewoźnicy lotniczy nie są zobowiązani do wypłaty odszkodowania, jeżeli są w stanie dowieść, że odwołanie lub duże opóźnienie lotu jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można by było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków, to jest okoliczności, które pozostają poza zakresem skutecznej kontroli przewoźnika lotniczego ( 29 ). Ponadto zobowiązania nałożone przez rozporządzenie nr 261/2004 nie ograniczają prawa przewoźnika lotniczego do dochodzenia odszkodowania od jakiejkolwiek osoby, w tym osoby trzeciej, która spowodowała opóźnienie, jak przewiduje to art. 13 tego rozporządzenia ( 30 ). Wreszcie Trybunał orzekł też, iż kwota odszkodowania należnego pasażerowi opóźnionego lotu, który przybywa do swojego miejsca docelowego co najmniej trzy godziny po pierwotnie przewidzianej godzinie przylotu, może zostać obniżona – zgodnie z art. 7 ust. 2 lit. c) tego rozporządzenia – o 50%, jeżeli opóźnienie wynosi, w odniesieniu do lotu nieobjętego art. 7 ust. 2 lit. a) i b), mniej niż cztery godziny ( 31 ). W konsekwencji obciążenia finansowe, które będzie musiał ponieść przewoźnik lotniczy w przypadku lotów opóźnionych o ponad trzy godziny, mogą być żadne lub znacząco obniżone.
30.

Komisja zarzuca w istocie Republice Portugalskiej, że w tym kraju istnieje system uzależniający od wcześniejszej zgody ministra transportu wszelkie nabycie lub zbycie akcji przez zasiedziałe przedsiębiorstwo, które zachowało w pełni publiczny status, jak wynika z art. 37 ust. 1 dekretu z mocą ustawy nr 300/2007. Otóż, ze względu na rzeczony ciążący na przedsiębiorstwach kolejowych wymóg uzyskania zgody poprzedzającej dokonanie pewnych czynności, nie mogą być one uważane za niezależne ani za samodzielne w stosunku do państwa, co oznacza, że nie dysponują one swobodą zarządzania swoimi sprawami wewnętrznymi.
34.

Republika Słowacka twierdzi w tej kwestii, że w związku z rolą głów państw ich podróże na terytorium Unii Europejskiej należą do sfery stosunków dyplomatycznych państw członkowskich uregulowanych zwyczajowym prawem międzynarodowym oraz umowami ( 6 ). Zasada kompetencji powierzonych wynikająca z art. 4 ust. 1 TUE i art. 5 TUE wyklucza bowiem bilateralne stosunki dyplomatyczne między państwami członkowskimi z zakresu zastosowania prawa Unii. Potwierdza to jej zdaniem wyrok z dnia 22 marca 2007 r. w sprawie Komisja przeciwko Belgii ( 7 ), zgodnie z którym państwa członkowskie zachowują prawo do uregulowania swoich stosunków dyplomatycznych również po przystąpieniu do Unii. Ponadto żadne z postanowień traktatów nie powierza wprost Unii kompetencji do normowania stosunków dyplomatycznych między państwami członkowskimi. Następnie ponieważ głowa państwa jest depozytariuszem suwerenności państwa, którym kieruje, nie może udać się do innego suwerennego państwa bez wiedzy i zgody tego ostatniego. Republika Słowacka przypomina tutaj, że art. 4 ust. 2 TUE stanowi, iż „Unia szanuje równość państw członkowskich wobec traktatów, jak również ich tożsamość narodową” oraz że swoboda przemieszczania się nie może w żadnym razie prowadzić do zmiany zakresu zastosowania traktatu FUE lub przepisów prawa wtórnego.
39.

Artykuł 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy dotyczy studentów i osób, którym zezwolono na wjazd w celu odbycia kształcenia zawodowego. Jak zauważa Komisja, we wniosku Komisji osobom tym zezwolono na wjazd wyłącznie na określony czas i co do zasady po zakończeniu kształcenia powracają one następnie do swego państwa pochodzenia ( 15 ). Litera b) tego artykułu odnosi się do osób korzystających z ochrony czasowej, która, jak należy przypomnieć, nie może przekraczać okresu jednego roku ( 16 ). Litery c) i d) tego przepisu dotyczą osób korzystających z ochrony międzynarodowej lub tych, których wniosek jest rozpatrywany. Litera f) tego artykułu odnosi się wreszcie do osób, których sytuacja prawna jest uregulowana w umowach międzynarodowych w dziedzinie stosunków dyplomatycznych, konsularnych i stosunków z organizacjami międzynarodowymi. Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy wyklucza zatem różne sytuacje, w których pobyt obywatela państwa trzeciego nie może być uznany za stałe osiedlenie się.
50.

Według mnie z wyjątkowego charakteru kompetencji Rady na podstawie art. 108 ust. 2 akapit trzeci TFUE wynika, że odstępstwo przyznane na podstawie tego postanowienia musi być ograniczone w czasie i może obejmować tylko okres ściśle konieczny do poprawy okoliczności wymienionych w uzasadnieniu decyzji ( 22 ). Oznacza to, że gdy decyzja w rozumieniu art. 108 ust. 2 akapit trzeci TFUE dotyczy systemów pomocy, które mają mieć zastosowanie przez stosunkowo długi czas, jak ma to miejsce w niniejszym przypadku, Rada jest zobowiązana wskazać powody, dla których uważa, iż jest to konieczne w świetle okoliczności powołanych na poparcie stwierdzenia, że są one zgodne ze wspólnym rynkiem. W niniejszej sprawie, jakkolwiek zaskarżona decyzja dostarcza jedynie powierzchownych wyjaśnień powodów, dla których uznano, iż konieczne jest zatwierdzenie omawianego systemu na okres czterech lat, powody te można wysnuć z kontekstu, w jaki wpisuje się zaskarżona decyzja, oraz z charakteru zatwierdzonych środków, z problemów, do jakich rozwiązania powinny one się przyczynić, oraz z realizowanych celów. Ponadto kwestia czasu trwania zatwierdzanych środków została poruszona przez Litwę w jej pismach z dnia 12 listopada i 4 grudnia 2009 r., w których nawiązała ona zasadniczo do spowolnienia procesu prywatyzacji gruntów w związku z kryzysem finansowym oraz do braku możliwości zakończenia tego procesu w krótkim terminie, a w każdym razie do dnia 31 grudnia 2010 r., czyli do dnia upływu okresu obowiązywania tymczasowych ram prawnych. W związku z zawartym w zaskarżonej decyzji odesłaniem do tego wniosku można uznać, że Rada domyślnie przyjęła jako własne argumenty przedstawione przez wspomniane państwo członkowskie. Ponadto Rada uściśliła i rozszerzyła to uzasadnienie w swych pismach procesowych skierowanych do Trybunału.
45.

W niniejszej sprawie z zaskarżonej decyzji nie wynika, iż Rada zbadała, czy Łotwa skorzystała z możliwości oferowanych przez tymczasowe ramy prawne, i jakie skutki wywołały ewentualne działania podjęte na jej podstawie ( 23 ). Pragnę jednak zaznaczyć, że mimo iż, po pierwsze, funkcją bezpośredniej dotacji o ograniczonej wysokości, do której odnosi się Komisja, było łagodzenie skutków gospodarczych kryzysu, to jednak jej celem nie było właśnie zachęcanie do inwestycji przeznaczonych na poprawę struktury gospodarstw rolnych, a po drugie, dotacja ta mogła być przyznawana tylko do dnia 31 grudnia 2010 r. W tych okolicznościach moim zdaniem Rada słusznie miała prawo uznać, że bardziej ukierunkowane działanie o szerszym zakresie czasowym mogło zarówno dążyć, być może w połączeniu z innymi instrumentami, do złagodzenia następstw kryzysu finansowego, w szczególności trudności związanych z dostępnością kredytów dla rolników, jak i stanowić właściwszą odpowiedź na problemy strukturalne gospodarki rolnej na Łotwie. Uważam także, że chociaż Rada powinna była uwzględnić w zaskarżonej decyzji działania na rzecz walki z bezrobociem na wsi ustanowione w ramach wspólnotowej polityki rozwoju obszarów wiejskich zgodnie z rozporządzeniem nr 1698/2005 ( 24 ), to jednak moim zdaniem pominięcie takie nie jest jednak samo w sobie wystarczające do zakwestionowania zgodności z prawem wspomnianej decyzji, biorąc pod uwagę fakt, że jest ona oparta na różnorakich powodach i na ogólnej ocenie sytuacji w rozpatrywanym sektorze w określonej koniunkturze czasowej. Pragnę ponadto zaznaczyć, że w piśmie z dnia 3 grudnia 2009 r. wystosowanym przez władze łotewskie do Rady władze te wskazały częściowo powody, dla których uważają, iż działania takie nie mogą zastąpić systemu mającego na celu zachęcanie do nabywania własności gruntów rolnych przez rolników. Nie wydaje mi się natomiast, aby – jak twierdzi Komisja – Rada miała szczególny obowiązek uwzględnienia rozporządzenia nr 1535/2007 ( 25 ), ponieważ jest to instrument służący nie tylko do realizacji celów określonych w decyzji. W każdym razie system zatwierdzony w zaskarżonej decyzji ma na celu zachęcanie do inwestowania w zakup gruntów rolnych, a zatem działa na poziomie innym niż wspomniane rozporządzenie.
45.

W niniejszej sprawie z zaskarżonej decyzji nie wynika, iż Rada zbadała, czy Węgry skorzystały z możliwości oferowanych przez tymczasowe ramy prawne, i jakie skutki wywołały ewentualne działania podjęte na tej podstawie ( 21 ). Pragnę jednak zaznaczyć, że mimo iż, po pierwsze, funkcją bezpośredniej dotacji o ograniczonej wysokości, do której odnosi się Komisja, było łagodzenie następstw gospodarczych kryzysu, to jednak jej celem nie było właśnie zachęcanie do inwestycji przeznaczonych na poprawę struktury gospodarstw rolnych, a po drugie, dotacja ta mogła być przyznawana tylko do dnia 31 grudnia 2010 r., co też zresztą wskazały same Węgry w skierowanym do Rady piśmie z dnia 27 listopada 2009 r. W tych okolicznościach moim zdaniem Rada słusznie miała prawo uznać, że bardziej ukierunkowane działanie o większym zakresie czasowym mogło zarówno dążyć, być może w połączeniu z innymi instrumentami, do złagodzenia skutków kryzysu finansowego, w szczególności trudności w dostępie do kredytów przez rolników, jak i stanowić właściwszą odpowiedź na problemy strukturalne gospodarki rolnej na Węgrzech. Uważam także, że chociaż Rada powinna była uwzględnić w zaskarżonej decyzji działania na rzecz walki z bezrobociem na wsi ustanowione w ramach wspólnotowej polityki rozwoju obszarów wiejskich zgodnie z rozporządzeniem nr 1698/2005 ( 22 ), to jednak moim zdaniem takie pominięcie nie jest samo w sobie wystarczające do zakwestionowania zgodności z prawem wspomnianej decyzji, biorąc pod uwagę fakt, że jest ona oparta na różnorakich powodach i na ogólnej ocenie sytuacji w rozpatrywanym sektorze w określonej koniunkturze czasowej. Nie wydaje mi się natomiast, aby Rada miała szczególny obowiązek uwzględnienia, jak twierdzi Komisja, rozporządzenia nr 1535/2007 ( 23 ), ponieważ jest to instrument służący nie tylko do osiągnięcia celów określonych w decyzji. W każdym razie system zatwierdzony w zaskarżonej decyzji ma na celu zachęcanie do inwestowania w zakup gruntów rolnych, a zatem działa na poziomie innym niż wspomniane rozporządzenie. Jeżeli chodzi o postanowienia aktu przystąpienia z 2003 r., które zezwalały Węgrom na przejściowe utrzymanie ograniczeń zakupu gruntów rolnych przez osoby niezamieszkujące w tym państwie członkowskim, Rada słusznie zaznacza, iż postanowienia te nie mogą i tak zapobiec spekulacyjnym działaniom obywateli węgierskich lub obywateli innych państw członkowskich Unii mających miejsce zamieszkania na Węgrzech.