ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
79

Zgodnie z orzecznictwem Trybunału, gdy została wydana decyzja nakazująca powrót obywatela państwa trzeciego, lecz obywatel ten nie zastosował się do obowiązku powrotu, czy to w terminie wyznaczonym do dobrowolnego wyjazdu, czy to w sytuacji gdy nie ustalono terminu do dobrowolnego wyjazdu, art. 8 ust. 1 dyrektywy 2008/115 nakłada na państwa członkowskie, w celu zagwarantowania skuteczności procedur wydalenia, obowiązek podjęcia wszelkich środków niezbędnych do przeprowadzenia wydalenia z terytorium, to znaczy na podstawie art. 3 pkt 5 omawianej dyrektywy – fizycznego transferu zainteresowanego poza granice danego państwa członkowskiego (wyrok z dnia 23 kwietnia 2015 r., Zaizoune, C‑38/14, EU:C:2015:260, pkt 33).
47

Trybunał orzekł ponadto, że nawet jeśli dyrektywa pozostawia państwom członkowskim pewien zakres uznania przy ustalaniu sposobów jej wykonania, można uznać, że przepis tej dyrektywy ma charakter bezwarunkowy i precyzyjny, jeżeli nakłada on na państwa członkowskie w jednoznaczny sposób wyraźny obowiązek osiągnięcia określonego rezultatu, który nie jest obwarowany żadnym warunkiem co do stosowania wyrażonej w nim zasady (zob. podobnie wyroki: z dnia 5 października 2004 r., Pfeiffer i in., od C‑397/01 do C‑403/01, EU:C:2004:584, pkt 104, 105; a także z dnia 14 października 2010 r., Fuß, C‑243/09, EU:C:2010:609, pkt 57, 58).
24

W szczególności wspomniany sąd jest zdania, że wskazane w tym przepisie zajęcie – w tym gdy środek transportu, który służył do przewozu przedmiotu przemytu, nie należy do sprawcy przestępstwa – może prowadzić do nierównowagi między interesem osoby trzeciej będącej jego właścicielem, która nie uczestniczyła w popełnieniu przestępstwa i nie jest z nim w żaden sposób związana, a interesem państwa w zajęciu tego mienia ze względu na to, że użyto go do celów popełnienia przestępstwa.
71

Natomiast uniemożliwienie osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową dostępu do rynku pracy jest sprzeczne z tym celem, niezależnie od tego, że nakłada na dane państwo członkowskie koszty z tytułu wypłaty dodatkowych świadczeń socjalnych. To samo dotyczy sytuacji, gdy wnioskodawca, wobec którego wydano decyzję o przekazaniu do innego państwa członkowskiego, nie ma możliwości dostępu do rynku pracy przez cały okres od dnia złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej do dnia, w którym zaakceptowano jego przekazanie do wezwanego państwa członkowskiego, do którego to okresu należy dodać czas rozpatrywania jego wniosku w ścisłym znaczeniu, który może trwać do sześciu miesięcy od dnia, w którym wezwane państwo członkowskie zaakceptowało przekazanie danej osoby.
76

Zdaniem Komisji z tych ostatnich przepisów wynika, że jeżeli państwo członkowskie zamierza stosować obniżony poziom opodatkowania na szczeblu regionalnym, jak uczyniła to Republika Włoska za pomocą rozpatrywanego systemu dopłat, to jedyną możliwością jest skorzystanie przez to państwo z art. 19 wspomnianej dyrektywy, co oznacza konieczność wystąpienia przez nie do Rady z wnioskiem o udzielenie stosownego upoważnienia na podstawie tego przepisu.
73

Jak wskazano w pkt 67 niniejszego wyroku, stwierdzenie nieważności spornej decyzji skutkuje przedłużeniem okresu ważności zezwolenia na stosowanie przedmiotowych barwników po dniu 21 maja 2015 r. Tymczasem sporna decyzja ograniczała pod pewnymi względami stosowanie tych substancji wzbudzających szczególnie duże obawy. Tym samym jej art. 1 ust. 3 lit. c) ograniczył do 2100 ton rocznie ilość żółtego sulfochromianu ołowiu oraz do 900 ton rocznie ilość czerwonego chromianu, molibdenianu i siarczanu ołowiu, które mogą być wprowadzone do obrotu przez posiadacza zezwolenia dla dozwolonych zastosowań. Podobnie, na podstawie art. 2 ust. 2 tej decyzji okres przeglądu, o którym mowa w art. 60 ust. 9 lit. e) rozporządzenia REACH w odniesieniu dla dwóch konkretnych zastosowań dwóch pigmentów chromianu ołowiu, a mianowicie dla profesjonalnego stosowania farb na powierzchniach metalowych lub profesjonalnego stosowania premiksów i stałych lub ciekłych składników kolorów zawierających pigmenty do nanoszenia termoplastycznych oznakowań drogowych, wygasł w dniu 21 maja 2019 r., gdyby nie stwierdzono nieważności spornej decyzji lub gdyby utrzymano jej skutki. Posiadacz zezwolenia nie przedłożył bowiem w wymaganym terminie wniosków o dokonanie przeglądu w odniesieniu do tych szczególnych zastosowań.
63

Kryteriami, które Trybunał winien uwzględnić w ramach oceny zmierzającej do ustalenia wysokości okresowej kary pieniężnej w celu zapewnienia, że kara ta wywrze odpowiedni nacisk, aby wymusić jednolite i skuteczne stosowanie prawa Unii, są co do zasady czas trwania naruszenia, jego waga oraz możliwości finansowe danego państwa członkowskiego. Przy stosowaniu tych kryteriów Trybunał winien wziąć pod uwagę w szczególności skutki, jakie uchybienie pociąga za sobą z perspektywy interesu publicznego i interesów prywatnych w danej sprawie, a także to, jak pilne jest to, by dane państwo członkowskie wywiązało się z ciążących na nim zobowiązań [wyrok z dnia 8 lipca 2019 r., Komisja/Belgia (art. 260 ust. 3 TFUE – sieci szerokopasmowe), C‑543/17, EU:C:2019:573, pkt 84].
8

Artykuł 4f dyrektywy 2005/36 w zmienionym brzmieniu, zatytułowany „Dostęp częściowy”, ma następujące brzmienie: „1. Właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego po indywidualnym rozpatrzeniu każdego wniosku przyznaje dostęp częściowy do działalności zawodowej na terytorium tego państwa wyłącznie wtedy, gdy są spełnione wszystkie następujące warunki: a) specjalista jest w pełni uprawniony do wykonywania w rodzimym państwie członkowskim działalności zawodowej, w odniesieniu do której ma mieć przyznany dostęp częściowy w przyjmującym państwie członkowskim; b) różnice między daną działalnością zawodową legalnie wykonywaną w rodzimym państwie członkowskim i danym zawodem regulowanym w przyjmującym państwie członkowskim są na tyle znaczne, że zastosowanie środków wyrównawczych oznaczałoby konieczność ukończenia przez wnioskodawcę pełnego programu kształcenia i szkolenia wymaganego w przyjmującym państwie członkowskim do posiadania pełnego dostępu do zawodu regulowanego w przyjmującym państwie członkowskim; c) daną działalność zawodową można w sposób obiektywny oddzielić od innych rodzajów działalności objętych danym zawodem regulowanym w przyjmującym państwie członkowskim. Na użytek lit. c) właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego bierze pod uwagę, czy działalność zawodowa może być wykonywana niezależnie w rodzimym państwie członkowskim. 2. Przyznania dostępu częściowego można odmówić, jeżeli taka odmowa jest uzasadniona nadrzędnymi względami interesu ogólnego, odpowiednio służy zapewnieniu osiągnięcia realizowanego celu i nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu. 3. Wnioski dotyczące stałego prowadzenia działalności zawodowej w przyjmującym państwie członkowskim są analizowane zgodnie z tytułem III rozdziały I i IV. 4. Wnioski dotyczące tymczasowego i okazjonalnego świadczenie usług w przyjmującym państwie członkowskim odnoszące się rodzajów działalności zawodowej mających wpływ na zdrowie lub bezpieczeństwo publiczne są analizowane zgodnie z tytułem II. 5. Na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 4 akapit szósty i art. 52 ust. 1 po przyznaniu dostępu częściowego działalność zawodowa jest wykonywana w ramach tytułu zawodowego obowiązującego w rodzimym państwie członkowskim. Przyjmujące państwo członkowskie może wymagać używania tego tytułu zawodowego w językach przyjmującego państwa członkowskiego. Specjaliści mający dostęp częściowy wyraźnie wskazują usługobiorcom zakres swojej działalności zawodowej. 6. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do specjalistów korzystających z automatycznego uznania kwalifikacji zawodowych na mocy tytułu III rozdziały II, III i IIIa”.
Artykuły 3, 4, 6 i 15 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie umieściło w ośrodku detencyjnym obywatela państwa trzeciego nielegalnie przebywającego na jego terytorium w celu przymusowego przekazania tego obywatela do innego państwa członkowskiego, w którym posiada on status uchodźcy, w sytuacji gdy ów obywatel odmówił zastosowania się do nałożonego na niego nakazu udania się do tego innego państwa członkowskiego, a nie istnieje możliwość wydania wobec niego decyzji nakazującej powrót.
9

Artykuł 12 ust. 1–3 wspomnianej dyrektywy przewiduje: „1. Jeżeli w trybie procedury dochodzenia roszczeń roszczenie lub instrument umożliwiający jego wykonanie wydane w państwie członkowskim, w którym ma swoją siedzibę władza wnioskująca, są zakwestionowane przez zainteresowaną stronę, strona ta wnosi sprawę do właściwego organu państwa członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę władza wnioskująca, zgodnie z obowiązującymi tam prawami. O tych działaniach władza wnioskująca powiadamia władzę, do której kierowany jest wniosek. Strona zainteresowana może również powiadomić o tych działaniach władzę, do której kierowany jest wniosek. 2. Gdy tylko władza, do której kierowany jest wniosek, otrzyma powiadomienie, określone w ust. 1 albo od władzy wnioskującej, albo od strony zainteresowanej, zawiesza procedurę wykonania do momentu decyzji właściwego organu w tej sprawie, chyba że organ wnioskujący żąda inaczej zgodnie z akapitem drugim. W przypadku, gdy władza, do której kierowany jest wniosek, uważa to za konieczne i z zastrzeżeniem przepisów art. 13, władza, do której kierowany jest wniosek, może podjąć środki ostrożności w celu zagwarantowania dochodzenia w takim zakresie, w jakim przepisy ustawowe lub wykonawcze obowiązujące w państwie członkowskim, w którym ma ona swoją siedzibę, pozwalają na takie działania w przypadkach podobnych roszczeń. Bez względu na ust. 2 akapit pierwszy organ wnioskujący może zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi obowiązującymi w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę, zwrócić się do organu współpracującego o windykację kwestionowanego roszczenia, o ile odpowiednie przepisy ustawowe, wykonawcze i praktyki administracyjne obowiązujące w państwie członkowskim, w którym siedzibę ma organ współpracujący, zezwalają na takie działanie. Jeżeli wynik sporu będzie następnie korzystny dla dłużnika, organ wnioskujący jest zobowiązany do zwrotu wszelkich odzyskanych sum, wraz z należnym odszkodowaniem, zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w państwie członkowskim, w którym siedzibę ma organ współpracujący. 3. W przypadku gdy kwestionuje się środki wykonania dochodzenia roszczeń stosowane w państwie członkowskim, w którym ma swoją siedzibę władza, do której kierowany jest wniosek, sprawa zostaje wniesiona do właściwego organu tego państwa członkowskiego zgodnie z jego przepisami ustawowymi i wykonawczymi”.
37

W tych okolicznościach Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (regionalny sąd administracyjny dla Lacjum, Włochy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 1–3 [rozporządzenia nr 856/84], art. 1 i art. 2 ust. 1 [rozporządzenia nr 3950/92, art. 1 ust. 1 i art. 5 [rozporządzenia nr 1788/2003] oraz art. 55, 64 i 65 [rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku] wraz z załącznikami, w zakresie, w jakim mają one na celu ochronę równowagi między popytem a podażą na przetwory mleczne na rynku Unii, należy interpretować w ten sposób, że z obliczania »kwot mlecznych« wyłączają one przeznaczoną na wywóz do państw trzecich produkcję serów ChNP, w sposób zgodny z celami ochrony określonymi dla wspomnianych przetworów w art. 13 [rozporządzenia nr 2081/92], jak potwierdzono w art. 4 i 13 [rozporządzenia 510/2006] oraz [rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. 2012, L 343, s. 1)], zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 32, 39, 40 i 41 TFUE? 2) W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: czy wspomniane przepisy, zgodnie z ich powyższą interpretacją, stoją na przeszkodzie włączeniu do indywidualnych ilości referencyjnych kwot mleka przeznaczonych do produkcji serów ChNP na wywóz poza Unię Europejską, jak wynika z art. 2 [dekretu z mocą ustawy nr 49/2003] i art. 2 [ustawy nr 468/1992] r., w zakresie, w jakim jest on przywołany w wyżej wymienionym art. 2 dekretu z mocą ustawy nr 49/2003? 3) Tytułem ewentualnym, na wypadek, gdyby przedstawiona wykładnia została uznana za nieprawidłową, czy art. 1–3 [rozporządzenia nr 856/84], art. 1 i art. 2 ust. 1 [rozporządzenia nr 3950/92], art. 1 ust. 1 i art. 5 [rozporządzenia nr 1788/2003] oraz art. 55, 64 i 65 [rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku] oraz załączniki do niego (w związku z przepisami włoskimi stanowiącymi ich transpozycję, zawartymi w art. 2 [dekretu z mocą ustawy nr 49/2003] i w art. 2 [ustawy nr 468/1992], w zakresie, w jakim jest on przywołany we wspomnianym art. 2 dekretu z mocą ustawy nr 49/2003), które włączają – a nie wyłączają – do obliczenia ilości przyznanej państwom członkowskim mleko wykorzystywane do produkcji serów ChNP wywożonych lub przeznaczonych na rynek państw trzecich, i w zakresie tego wywozu, są sprzeczne z celami ochrony określonymi w rozporządzeniu nr 2081/92, które chroni produkty ChNP, ze szczególnym uwzględnieniem art. 13, powtórzonego w rozporządzeniu nr 510/2006 i rozporządzeniu 1151/2012, a także w odniesieniu do celów ochrony określonych w art. 4 tego rozporządzenia, oraz czy są one ponadto sprzeczne z art. 32, 39, 40 i 41 TFUE, jak również z zasadami pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności i niedyskryminacji oraz swobody przedsiębiorczości dla celów wywozu poza Unię?”.
31

Stwierdzając, że rozporządzenie wykonawcze 2016/1760 ma zastosowanie do iPRO-RC, sąd odsyłający ma wątpliwości co do ważności tego rozporządzenia wykonawczego. Po pierwsze, zdaniem tego sądu, z protokołów Komitetu Kodeksu Celnego nie wynika jasno, aby rozważono klasyfikację towaru objętego tym rozporządzeniem wykonawczym do działu CN 90, zanim przystąpiono do rozważania działu 84, ponieważ nie ma żadnego odniesienia do uwagi 1 lit. m) do sekcji XVI zarówno HS, jak i CN. Po drugie, z protokołów tych nie wynika również, by Komitet Kodeksu Celnego określił funkcję podstawową tego towaru zgodnie z uwagami 3 i 4 do sekcji XVI oraz uwagą 3 do działu 90 zarówno HS, jak i CN. Zdaniem tego sądu funkcją podstawową iPRO-RC jest zweryfikowanie banknotów, a następnie ich bezpieczne przechowanie lub wypłacenie zgodnie z poleceniami kontrolera hosta, a wszelkie inne funkcjonalności są właściwie nieistotne lub co najwyżej pomocnicze.
12

Stawki tymczasowego cła antydumpingowego z tytułu przywozu niektórych rur i przewodów bez szwu, z żelaza lub stali (zwanych dalej „RPBS”), zostały ustalone w art. 1 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych na 15,6% dla Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd (zwanego dalej „Hubei”), 15,1% dla Shandong Luxing Steel Pipe Co. Ltd, 22,3% dla przedsiębiorstw wymienionych w załączniku do tego rozporządzenia oraz 24,2% dla wszystkich innych przedsiębiorstw.
5

Artykuł 11 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, zatytułowanego „System emerytalno‑rentowy”, stanowi, co następuje: „1. Urzędnik, który kończy służbę we Wspólnotach w celu: – podjęcia służby w administracji albo w organizacji krajowej lub międzynarodowej, która zawarła umowę z Unią, – wykonywania działalności zawodowej na podstawie zatrudnienia lub na własny rachunek, z tytułu której nabywa uprawnienia emerytalne w ramach systemu, którego organy administracji zawarły umowę z Unią, uprawniony jest do przekazania ekwiwalentu aktuarialnego swoich praw do emerytury uaktualnionego do rzeczywistej daty przekazania w Unii do funduszu emerytalnego tej administracji lub organizacji albo do funduszu emerytalnego, w ramach którego nabywa uprawnienia emerytalne z tytułu zatrudnienia lub prowadzenia działalności na własny rachunek. 2. W odniesieniu do urzędnika, który podejmuje służbę w Unii po: – zakończeniu służby w administracji rządowej albo w organizacji krajowej lub międzynarodowej, lub – wykonywaniu działalności zawodowej na podstawie zatrudnienia lub na własny rachunek, [jest on uprawniony] po powołaniu, ale przed nabyciem uprawnień do wypłaty emerytury za wysługę lat w rozumieniu art. 77 regulaminu pracowniczego, do wpłacenia na rzecz Unii wartości kapitałowej uaktualnionej z datą faktycznego przekazania praw nabytych do emerytury za wysługę lat z tytułu takiej służby lub działalności. […] 3. Ustęp 2 stosuje się również wobec urzędnika, który jest przywracany na stanowisko po okresie oddelegowania na podstawie art. 37 akapit pierwszy lit. a) tiret drugie regulaminu pracowniczego, oraz urzędnik[a], który jest przywracany na stanowisko po upływie okresu urlopu z przyczyn osobistych zgodnie z art. 40 regulaminu pracowniczego”.
69

Odnośnie do uprawnienia CONI, o którym mowa w art. 23 ust. 2 jego statutu, do określania środków finansowych przydzielonych krajowym federacjom sportowym oraz do określania szczególnych sektorów przydziału tych środków, do sądu odsyłającego będzie należało zbadanie wpływu tego uprawnienia na konkretne czynności zarządzania FIGC oraz na jej zdolność do zachowania kontroli nad decyzjami w dziedzinie udzielania zamówień. W tym kontekście sąd odsyłający powinien uwzględnić okoliczność, że z jednej strony środki publiczne wydają się być rozdzielane na podstawie tego przepisu według bardzo ogólnych kategorii w ramach publicznego wymiaru działalności sportowej, a mianowicie promocji sportu u ludzi młodych, przygotowywania do igrzysk olimpijskich i przygotowania do wyczynowej działalności sportowej, oraz z drugiej strony, w szczególnym przypadku FIGC, jak wynika to z postanowienia odsyłającego i z informacji przedstawionych w trakcie rozprawy, finansowanie publiczne tej federacji jest w każdym razie znikome, ponieważ federacja ta ma znaczną zdolność samofinansowania.
36

W tych okolicznościach Hoge Raad der Nederlanden (sąd najwyższy Niderlandów) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 9 dyrektywy [97/7] i art. 27 dyrektywy [2011/83] w związku z art. 5 ust. 5 i pkt 29 załącznika I do dyrektywy [2005/29] należy interpretować w ten sposób, że stanowi niezamówioną dostawę wody pitnej w rozumieniu tych przepisów praktyka handlowa przedsiębiorstwa dostarczającego wodę pitną odpowiadająca następującemu opisowi: (i) przedsiębiorstwo dostarczające wodę pitną jest na mocy ustawy a) upoważnione na zasadzie wyłączności i zobowiązane do dostarczania wody pitnej poprzez sieć wodociągową na przypisanym mu obszarze dystrybucji i b) zobowiązane do złożenia każdemu, kto o to zawnioskuje, oferty podłączenia do publicznej sieci zaopatrzenia w wodę pitną i oferty dostarczania wody pitnej; (ii) przedsiębiorstwo dostarczające wodę pitną utrzymuje podłączenie lokalu konsumenta do publicznej sieci zaopatrzenia w wodę pitną w stanie, w jakim istniało ono, zanim konsument zamieszkał w tym lokalu, dzięki czemu w sieci wodnej [instalacji wodociągowej] w lokalu konsumenta występuje ciśnienie i konsument może, po podjęciu aktywnego i świadomego działania – polegającego na odkręceniu kranu lub innej podobnej czynności – w dowolnym momencie pobierać wodę pitną, również po tym, jak poinformował on, że nie chce zawrzeć umowy o dostawę wody pitnej; oraz (iii) przedsiębiorstwo dostarczające wodę pitną nalicza opłaty w takim zakresie, w jakim konsument rzeczywiście pobrał wodę na skutek aktywnego i świadomego działania, przy czym zastosowane taryfy są proporcjonalne do poniesionych kosztów, transparentne i niedyskryminujące, co podlega nadzorowi władzy państwowej? 2) Czy art. 9 dyrektywy [97/7] i art. 27 dyrektywy [2011/83] w związku z art. 5 ust. 5 i pkt 29 załącznika I do dyrektywy [2005/29] stoją na przeszkodzie przyjęciu, że do zawarcia umowy pomiędzy przedsiębiorstwem dostarczającym wodę pitną a konsumentem dochodzi w sytuacji, gdy (i) konsument, tak jak przeciętny konsument w Niderlandach, wie, że dostawa wody pitnej jest odpłatna, (ii) pomimo tego konsument przez dłuższy okres czasu korzysta w sposób regularny z wody pitnej, (iii) konsument kontynuuje pobór wody nawet po tym, jak otrzymał od przedsiębiorstwa dostarczającego wodę pitną list powitalny, faktury i wezwania do zapłaty, a (iv) po tym, jak zostało udzielone sądowe zezwolenie na odłączenie lokalu od dostępu do wody pitej, konsument poinformował, że jednak chce zawrzeć umowę z przedsiębiorstwem dostarczającym wodę pitną?”.
Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on przeszkodzie obowiązywaniu takiego uregulowania krajowego, pod warunkiem że jest ono odpowiednie do zagwarantowania realizacji założonego w nim celu w postaci ochrony pluralizmu mediów na szczeblu regionalnym i lokalnym oraz nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu – czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.
49

W świetle wyrażonych przez sąd odsyłający wątpliwości co do ważności – w świetle prawa do milczenia uregulowanego w art. 47 akapit drugi i art. 48 karty – art. 14 ust. 3 dyrektywy 2003/6 i art. 30 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 596/2014 należy jeszcze zbadać, czy te przepisy prawa wtórnego Unii mogą być interpretowane w sposób zgodny z prawem do milczenia w zakresie, w jakim nie nakazują one ukarania osoby fizycznej za odmowę udzielenia organowi właściwemu na podstawie tej dyrektywy lub tego rozporządzenia odpowiedzi, które mogą prowadzić do pociągnięcia tej osoby do odpowiedzialności za czyn niedozwolony zagrożony sankcjami administracyjnymi mającymi charakter karny lub odpowiedzialności karnej.
145

W każdym razie należy wskazać, że Sąd uzasadnił w sposób wystarczający pod względem prawnym wniosek wyciągnięty w pkt 190 zaskarżonego wyroku. Przede wszystkim Sąd przypomniał bowiem w pkt 180, 182 i 183 owego wyroku orzecznictwo przywołane w pkt 143 niniejszego wyroku. Następnie, opierając się w szczególności na własnym orzecznictwie, Sąd doszedł do wniosku w pkt 184 i 185 zaskarżonego wyroku, że po pierwsze, do sądu Unii należy sprawdzenie, w razie zakwestionowania zakresu pytania zadanego w żądaniu udzielenia informacji, czy odpowiedź adresata oznaczałaby w rzeczywistości przyznanie się do popełnienia naruszenia, a po drugie, odpowiedzi o charakterze czysto faktycznym nie można co do zasady uznać za mogące zmuszać adresata do przyznania się do popełnienia tego naruszenia. To zatem na podstawie wyżej wspomnianego orzecznictwa, które skądinąd nie zostało podważone przez wnoszące odwołanie, Sąd mógł stwierdzić w pkt 187 i 190 zaskarżonego wyroku, że ze względu na to, iż informacje żądane w zaskarżonej decyzji mają charakter czysto faktyczny, polegający w szczególności na żądaniu przedstawienia dokumentów wewnętrznych, dostarczenie tych informacji nie wymagało od wnoszących odwołanie dokonania ocen mogących doprowadzić je do przyznania, iż działały z naruszeniem art. 102 TFUE.