ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 346/54

Skarga wniesiona w dniu 21 października 2010 r. — IDT Biologika przeciwko Komisji

(Sprawa T-503/10)

()

2010/C 346/106

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: IDT Biologika GmbH (Dessau-Roßlau, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Gross i T. Kroupa)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Delegatury Unii Europejskiej w Republice Serbskiej z dnia 10 sierpnia 2010 r., którą odrzucono ofertę złożoną przez IDT Biologika GmbH w ramach zamówienia publicznego oznaczonego EuropAid/129809/C/SUP/RS na dostawę szczepionki przeciw wściekliźnie dla ministerstwa rolnictwa, leśnictwa i zaopatrzenia w wodę Republiki Serbskiej w odniesieniu do części nr 1, a zamówienia udzielono konsorcjum różnych firm pod kierownictwem „Biovet a. s.”;

— obciążenie Komisji kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca zwraca się przeciwko decyzji Komisji Europejskiej z dnia 10 sierpnia 2010 r. w ramach zamówienia publicznego na dostawę szczepionek przeciw wściekliźnie (nr ref. ogłoszenia: EuropaAid/129809/C/SUP/RS) o wybraniu innego oferenta niż skarżąca.

W uzasadnieniu skarżąca podnosi naruszenie art. 252 ust. 3 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002 (1), ponieważ przyjęta oferta pod względem wymaganej niezjadliwości oferowanej szczepionki dla ludzi i wymaganych dopuszczeń nie odpowiada wymogom technicznym dokumentacji przetargowej i z tego powodu absolutnie nie powinna była zostać uwzględniona.

Ponadto zdaniem skarżącej naruszono zasady równego traktowania i przejrzystości, o których mowa w art. 89 ust. 1 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 (2), gdyż jedynie oferta skarżącej spełnia wszystkie wymogi ustanowione w specyfikacji technicznej, a mimo to wybrano inną ofertę.

(1) Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, s. 1).

(2) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1).
—

stwierdzenie nieważności pkt 1 tabeli A załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 (1) w zakresie, w jakim odnosi się on do strony skarżącej;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2010 r., notyfikowanej jako dokument C(2010) 4761 — pismo do Irlandii, oddalającej wniosek o zwiększenie ze względów bezpieczeństwa zdolności połowowej nowego trawlera do połowów pelagicznych, który miał zastąpić MFV Shauna Ann, oraz zastąpienie decyzji w przedmiocie wyżej wymienionego wniosku, zawartej w decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r., dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w celu poprawy bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy w odniesieniu do statków o całkowitej długości przekraczającej 12m (Dz.U. 2003 L 90, s. 48), której nieważność stwierdzono wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych od T-218/03 do T-240/03 Boyle i in. przeciwko Komisji Zb.Orz. 2006 II-1699; oraz
d)

Naruszenie prawa przy stosowaniu art. 108 traktatu oraz art. 7 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (2), jak również zasady proporcjonalności oraz równego traktowania w zakresie, w jakim — nawet przy założeniu zgodności z prawem oceny dokonanej przez Komisję w decyzji (quod non) — siódmy warunek nałożony w ust. 2 art. 3 decyzji jest w sprzeczności z oceną i wnioskami, do jakich Komisja doszła w uzasadnieniu decyzji.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2010 r., notyfikowanej jako dokument C(2010) 4753 — pismo do Irlandii, oddalającej wniosek o zwiększenie ze względów bezpieczeństwa zdolności połowowej nowego trawlera do połowów pelagicznych, który miał zastąpić MFV Menhaden, oraz zastąpienie decyzji w przedmiocie wyżej wymienionego wniosku, zawartej w decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r., dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w celu poprawy bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy w odniesieniu do statków o całkowitej długości przekraczającej 12m (Dz.U. 2003 L 90, s. 48), której nieważność stwierdzono wyrokiem Trybunału z dnia 17 kwietnia 2008 r. w sprawach połączonych C-373/06 P, C-379/06 P i C-382/06 P, Flaherty i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. 2008 s. I-2649; oraz
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji notyfikowanej jako dokument nr C(2010) 4757 z dnia 13 lipca 2010 r. jako pismo do Irlandii, o którym skarżący został zawiadomiony w dniu 16 lipca 2010 r., w sprawie oddalenia wniosku o zwiększenie zdolności połowowej dla planowanego nowego trawlera do połowów pelagicznych na miejsce MFV Pacelli, i przyjętej w celu zastąpienia decyzji w sprawie rzeczonego wniosku zawartego w decyzji Komisji nr 2003/245 z dnia 4 kwietnia 2003 r. dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów WPO IV w związku z poprawą warunków bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów oraz warunków pracy w stosunku do statków o całkowitej długości większej niż dwanaście metrów (Dz.U. L 90, s. 48), której nieważność została stwierdzona, w zakresie w jakim dotyczy skarżącego, wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji wydanym w dniu 13 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych od T-218/03 do T-240/03 Boyle i in. przeciwko Komisji (Zb.Orz. s. II-1699); oraz
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 13/30

Skarga wniesiona w dniu 1 listopada 2010 r. — Fruit of the Loom przeciwko OHIM — Blueshore Management (FRUIT)

(Sprawa T-514/10)

()

2011/C 13/58

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Fruit of the Loom, Inc. (Bowling Green, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, i V.G. Marsland, solicitor)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Blueshore Management S.A. (Cernusco Sul Naviglio, Włochy)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie R 1686/2008-4; oraz

— obciążenie OHIM i Blueshore Management S.A. kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: słowny znak towarowy „FRUIT” dla towarów z klas 18, 24 i 25 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 745216

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Blueshore Management

Decyzja Wydziału Unieważnień: stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady 207/2009, gdyż Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę następujących okoliczności: (i) sposobu przedstawienia i znaczenia słowa „FRUIT” w znakach towarowych zaprezentowanych w dowodach używania właściciela; (ii) dowodu, iż właściciel nieformalnie wprowadzał swoje produkty na rynek pod nazwą „FRUIT”, często stosując ten znak słownie w kontaktach i transakcjach z klientami; oraz (iii) dowodu, iż właściciel używał znaku „FRUIT” w ramach swojej komercyjnej witryny internetowej.
—

zarzut niezgodności z prawem rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (1), na podstawie którego została wydana zaskarżona decyzja w zakresie, w jakim: — rozporządzenie nr 1829/2003 narusza zasadę równowagi instytucjonalnej ze względu na to, iż i) Parlamentowi Europejskiemu nie przysługują uprawnienia w ramach procedury zatwierdzania, podczas gdy Komisja posiada zbyt znaczące uprawnienia oraz ii) państwom członkowskim nie pozostawiono uprawnień dyskrecjonalnych; — rozporządzenie nr 1829/2003 narusza zasadę ostrożności ze względu na to, iż nie uwzględnia wystarczająco zagrożeń dla zdrowia ludzkiego, środowiska, rolnictwa i hodowli, jakie wywołuje genetycznie zmodyfikowana żywność i pasze; — rozporządzenie nr 1829/2003 narusza prawa konsumentów z jednej strony, nie przewidując żadnego przepisu umożliwiającego poinformowanie konsumentów o tym, że spożywane zwierzęta były żywione GMO, a z drugiej strony, umożliwiając przekazanie faktycznie błędnej informacji o braku GMO w produktach zawierających jednakże GMO, lecz w części nie większej niż 0,9 %;
—

naruszenia prawa do obrony, zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i dobrej administracji oraz rozporządzenia nr 773/2004 (1), a także obwieszczenia w sprawie postępowań ugodowych (2), poprzez ukaranie skarżących za to, że wycofały się z rozmów podjętych w celu doprowadzenia do ugody na podstawie art. 10a rozporządzenia nr 773/2004, gdyż prawdopodobna grzywna, jaką Komisja ustaliła w trakcie rozmów na temat ugody została potem zwiększona o 25 %, mimo że, z jednej strony, prawdopodobna grzywna nie powinna wzrosnąć o więcej niż 10 % po wycofaniu się z postępowania ugodowego, a z drugiej strony, czas trwania naruszenia uległ skróceniu o 60 %;
—

Stwierdzenie nieważności decyzji Dyrekcji Generalnej ds. Informatyki Komisji („DIGIT”) w sprawie: a) wyboru oferty skarżącej złożonej w odpowiedzi na otwarte zaproszenie do składania ofert DIGIT/R2/PO/2009/045 „Świadczenie usług zewnętrznych dotyczących rozwoju, badań i systemów informatycznych” (Dz.U. 2009/S 198-283663), część 1A, jako drugiego wykonawcy w ramach mechanizmu kaskadowego, b) wyboru oferty złożonej przez skarżącą w odpowiedzi na wskazane wyżej otwarte zaproszenie do składania ofert w części 1B, jako trzeciego wykonawcy w ramach mechanizmu kaskadowego, c) wyboru oferty złożonej przez skarżącą w odpowiedzi na wskazane wyżej otwarte zaproszenie do składania ofert w części 1C, jako drugiego wykonawcy w ramach mechanizmu kaskadowego, d) wyboru oferty złożonej przez skarżącą w odpowiedzi na wskazane wyżej otwarte zaproszenie do składania ofert w części 3, jako trzeciego wykonawcy w ramach mechanizmu kaskadowego, zamiast jako pierwszego wykonawcy w odniesieniu do wszystkich tych części przetargu, która to decyzja została doręczona skarżącej w postaci czterech odrębnych pism (po jednym w odniesieniu do każdej z części) z dnia 16 lipca 2010 r., a także wszystkich związanych z nią decyzji DIGIT, w tym decyzji o udzieleniu zamówienia pierwszym i drugim wykonawcom w ramach mechanizmu kaskadowego;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 30/51

Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2010 r. — Omya przeciwko OHIM — Alpha Calcit (CALCIMATT)

(Sprawa T-547/10)

()

2011/C 30/91

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Omya AG (Oftringen, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat F. Kuschmirek)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Alpha Calcit Füllstoffgesellschaft mbH (Kolonia, Niemcy)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 września 2010 r. w sprawie R 1370/2009-1 oraz nałożenie na stronę pozwaną obowiązku uwzględnienia zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5 200 654„CALCIMATT” dla wszystkich zgłoszonych towarów;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

— ewentualnie, zawieszenie postępowania do czasu wydania ostatecznego rozstrzygnięcia przez OHIM w przedmiocie wykreślenia znaku towarowego EU 003513488 „CALCILAN”, na który powołano się w sprzeciwie.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „CALCIMATT” dla towarów należących do klas 1 i 2

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Alpha Calcit Füllstoffgesellschaft mbH

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne międzynarodowe znaki towarowe „CALCIPLAST”, „CALCILIT” i „CALCICELL” dla towarów należących do klas 1 i 19, słowne wspólnotowe znaki towarowe „Calcilit” i „CALCILAN” dla towarów należących do klas 1 i 19 a także słowne krajowe znaki towarowe „CALCICELL” i „CALCIPLAST” dla towarów należących do klasy 1

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie zgłoszenia

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ kolidujące ze sobą znaki towarowe nie są do tego stopnia podobne, że w odniesieniu do objętych nimi towarów istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

(1) Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 30/52

Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2010 r. — riha Richard Hartinger Getränke przeciwko OHIM — Lidl Stiftung (VITAL&FIT)

(Sprawa T-552/10)

()

2011/C 30/93

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: riha Richard Hartinger Getränke GmbH & Co. Handels-KG (Rinteln, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Goldenbaum, T. Melchert i I. Rohr)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 października 2010 r. w sprawie R 1229/2009-4;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „VITAL & FIT” dla towarów z klasy 32.

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Lidl Stiftung & Co. KG

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Pięć wcześniejszych praw, w tym słowny krajowy znak towarowy „VITAFIT” dla towarów z klasy 32.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ kolidujące ze sobą znaki nie są na tyle podobne, by wprowadzać w błąd; naruszenie norm proceduralnych, ponieważ Izba Odwoławcza nie sprawdziła sama rzekomego fonetycznego podobieństwa omawianych znaków, nie odniosła się do decyzji OHIM i orzeczeń Sądu, na które powoływały się strony sporu, i nie przeprowadziła ich analizy, jak również nie wskazała wyraźnie, czy faktycznie należało uwzględnić jedynie niemieckich odbiorców i ich sposób postrzegania.

(1) Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)
—

naruszenie prawa z uwagi na to, że Komisja udzieliła pozwolenia na sporną pomoc nie rozpatrując sposobu jej finansowania. W tym względzie skarżąca twierdzi, że, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, badanie pomocy nie może być oddzielone od badania jej sposobu finansowania, jeśli stanowi on integralną część pomocy i że w niniejszym przypadku podatek w wysokości 1,5 % od przychodów brutto z użytkowania uzyskanych przez usługodawców świadczących usługi płatnej telewizji stanowi integralną część programu pomocy, dlatego też Komisja powinna była ocenić go łącznie z pomocą.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 30/55

Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2010 r. — Novatex przeciwko Radzie

(Sprawa T-556/10)

()

2011/C 30/97

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Novatex Ltd, Karaczi, Pakistan (przedstawiciel: B. Servais, adwokat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 857/2010 z dnia 27 września 2010 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Iranu, Pakistanu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich (1),

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie swej skargi, skarżąca podnosi dwa zarzuty.

Po pierwsze skarżąca zarzuca Radzie naruszenie art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 597/2009 (2) poprzez błędne stwierdzenie, że ostateczny system podatkowy (FTR) jest schematem, który prowadzi do umorzenia należności rządowych, a zatem stanowi wkład finansowy i prowadzi do udzielenia korzyści skarżącej. Skarżąca podnosi, że:

— ostateczny system podatkowy nie może zostać uznany za wkład finansowy na podstawie art. 3 ust. 1 lit. a) pkt ii) rozporządzenia Rady (WE) No 597/2009, w związku ze znajdującymi zastosowanie przepisami porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych i ich wykładnią dokonaną w sporach przed WTO,

— sporne rozporządzenie narusza art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 597/2009, interpretowany w świetle mających zastosowanie przepisów porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, poprzez stwierdzenie, że ostateczny system podatkowy stanowi korzyść udzieloną skarżącej.

Po drugie skarżąca zarzuca Radzie naruszenie:

— art. 3 ust. 2 I art. 6 lit. b) rozporządzenia Rady nr 597/2009 interpretowanego zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, przez wykorzystanie mającej zastosowanie w okresie dochodzenia stawki oprocentowania komercyjnego wskazanej na stronie internetowej State Bank of Pakistan, zamiast stawki oprocentowania komercyjnego stosowanej w czasie, gdy skarżąca zawarła umowę pożyczki;

— art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 597/2009 interpretowany zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, przez zastosowanie nieprawidłowego wskaźnika, a mianowicie obrotu w eksporcie, podczas gdy prawidłowym wskaźnikiem był obrót.

(1) Dz.U. 2010 L 254, s. 10.

(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009 L 188, s. 93).
—

Naruszenie proceduralnych uprawnień gwarantowanych przez art. 108 ust. 2 TFUE i art. 6 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (1) ze względu na niewszczęcie przez Komisję formalnego postępowania wyjaśniającego, do czego jest zobowiązana, gdy występują poważne wątpliwości dotyczące zgodności badanej pomocy ze wspólnym rynkiem.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 13/28

Skarga wniesiona w dniu 28 października 2010 r. — Viktor Uspaskich przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

(Sprawa T-507/10)

()

2011/C 13/55

Język postępowania: litewski

Strony

Strona skarżąca: Viktor Uspaskich (Kėdainiai, Litwa) (przedstawiciele: Vytautas Sviderskis, adwokat, i Stanislovas Tomas, doradca prawny)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego P7_TA(2010)0296 z dnia 7 września 2010 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Viktora Uspaskicha;

— zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego zadośćuczynienia za szkody niematerialne w kwocie 10 000 EUR;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.

Po pierwsze skarżący utrzymuje, że strona pozwana naruszyła jego prawo do obrony oraz zasadę dobrej administracji w postępowaniu 2009/2147 (IMM). Parlament Europejski odmówił przesłuchania skarżącego w procedurze dotyczącej uchylenia jego immunitetu zarówno przed komisją do spraw prawnych, jak i na posiedzeniu plenarnym. Nie wziął pod uwagę większości argumentów skarżącego i nie ustosunkował się do nich.

Po drugie Parlament Europejski wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o błędną podstawę prawną i naruszył art. 9 ust. 1 lit. a) Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej przez to, że oparł się na oczywiście błędnej wykładni art. 62 ust. 1 i 2 litewskiej konstytucji. Skarżący powołuje się na wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r. w sprawie T-42/06 Gollnisch przeciwko Parlamentowi, w którym Sąd uznał, że Parlament Europejski popełnił analogiczne naruszenie.

Po trzecie strona pozwana naruszyła zasadę fumus persecutionis oraz popełniła oczywisty błąd w ocenie przy jej analizie. Strona pozwana całkowicie zignorowała swe wcześniejsze decyzje dotyczące zasady fumus persecutionis. Ponadto Parlament Europejski nie wziął pod uwagę okoliczności, że w chwili wydania decyzji o wszczęciu postępowania karnego lider polityczny nie ponosił odpowiedzialności za naruszenia związane z administracją i że materiały z dochodzenia wstępnego zostały opublikowane.

Po czwarte strona pozwana naruszyła prawo skarżącego do przedstawienia wniosku o obronę immunitetu na podstawie art. 6 ust. 3 regulaminu Parlamentu Europejskiego. Strona pozwana odmówiła zbadania wniosku skarżącego, w ramach którego bronił on swego immunitetu, powołując się na okoliczność, że zarządzony wobec niego środek zapobiegawczy w postaci kaucji w kwocie 436 000 EUR jest nieproporcjonalny do ewentualnej maksymalnej grzywny grożącej za przestępstwo karne, o której jest oskarżany.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 46/15

Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2010 r. — Bimbo przeciwko OHIM — Panrico (BIMBO DOUGHNUTS)

(Sprawa T-569/10)

2011/C 46/29

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Bimbo, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Panrico, SL (Barcelona, Hiszpania)

Żądania strony skarżącej

— zmiana decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 października 2010 r. w sprawie R 838/2009-4 oraz uwzględnienie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5096847;

— alternatywnie, stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 października 2010 r. w sprawie R 838/2009-4; oraz

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „BIMBO DOUGHNUTS” dla towarów z klasy 30 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5096847

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Panrico, SL

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Hiszpanii słowny znak towarowy nr 399563 „DONUT” dla towarów z klasy 30; zarejestrowany w Hiszpanii graficzny znak towarowy nr 643273 „donut” dla towarów z klasy 30; zarejestrowany w Hiszpanii słowny znak towarowy nr 1288926 „DOUGHNUTS” dla towarów z klasy 30; zarejestrowany w Hiszpanii graficzny znak towarowy nr 2518530 „donuts” dla towarów z klasy 30; zarejestrowany w Portugalii słowny znak towarowy nr 316988 „DONUTS” dla towarów z klasy 30; słowny międzynarodowy znak towarowy nr 355753 „DONUT” dla towarów z klasy 30; graficzny międzynarodowy znak towarowy nr 814272 „donuts” dla towarów z klasy 30

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: skarżąca uważa, że zaskarżona decyzja narusza art. 75 oraz 76 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, gdyż Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę stanu faktycznego oraz dowodów przedstawionych przez strony we odpowiednim terminie, oraz że zaskarżona decyzja narusza art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, gdyż Izba Odwoławcza błędnie oceniła prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.