ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(druga izba)

z dnia 10 czerwca 2008 r.

Sprawa F-40/07

Cécile Baudelet-Leclaire

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Konkurs otwarty – Niewpisanie na listę rezerwy kadrowej – Równość traktowania

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której C. Baudelet-Leclaire żąda zasadniczo stwierdzenia nieważności konkursu otwartego EPSO/AST/7/05, zorganizowanego celem utworzenia rezerwy w celu naboru asystentów (AST 3) w obszarze „zarządzanie finansowe/księgowość” oraz „zarządzanie umowami/projektami”.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona jako oczywiście bezzasadna. Każda ze stron pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Urzędnicy – Równość traktowania – Zatrudnienie – Konkurs

(regulamin pracowniczy, załącznik III, art. 5)

W ramach konkursu otwartego do wspólnotowej służby publicznej, do którego mogą przystąpić zarówno kandydaci, którzy pracowali lub pracują na rzecz jednej z instytucji oraz kandydaci pozbawieni takiego doświadczenia zawodowego, dane statystyczne wskazujące na wyższy odsetek laureatów wśród kandydatów z pierwszej grupy nie pozwalają zakładać istnienia dyskryminującego traktowania pomiędzy kandydatami należącymi do jednej lub drugiej grupy, ponieważ różnicę tę można wytłumaczyć wieloma elementami obiektywnymi, jak na przykład lepszą znajomością obszaru konkursu.

(zob. pkt 41, 43, 44)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑294/03 Gibault przeciwko Komisji, 31 maja 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑141, II‑635, pkt 53; sprawa T‑361/03 Vanlangendonck przeciwko Komisji, 30 listopada 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑377, II‑1709, pkt 52; sprawa T‑100/04 Giannini przeciwko Komisji, 12 marca 2008 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 157
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(pierwsza izba)

z dnia 22 maja 2008 r.

Sprawa F‑107/07

Constantin Daskalakis

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Urzędnicy – Wynagrodzenie – Artykuł 7 ust. 2 regulaminu pracowniczego – Dodatek wyrównawczy – Niedopuszczalność

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której C. Daskalakis żąda stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego Komisji z dnia 28 czerwca 2007 r. w zakresie, w jakim nie przyznano mu dodatku wyrównawczego, określonego w art. 7 ust. 2 regulaminu pracowniczego, za okres przekraczający jeden rok.

Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. Każda ze stron pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Postępowanie – Dopuszczalność pism procesowych – Ocena w chwili złożenia pisma

(regulamin Sądu Pierwszej Instancji, art. 114; regulamin Sądu do spraw Służby Publicznej, art. 78)

Jeśli zarzut niedopuszczalności dotyczy skargi złożonej w sekretariacie Sądu do Spraw Służby Publicznej przed wejściem w życie regulaminu postępowania przed tym Sądem, należy zastosować po pierwsze, normy proceduralne przewidziane w art. 78 regulaminu postępowania przed Sądem do Spraw Służby Publicznej, zwłaszcza normę ustanowioną w art. 78 § 3, która upoważnia Sąd do rozstrzygania w drodze postanowienia bez rozpatrywania istoty sprawy, a po drugie, zasady dopuszczalności skargi, do których odsyłał art. 114 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, znajdujący odpowiednio zastosowanie do Sądu do Spraw Służby Publicznej do czasu wejścia w życie regulaminu postępowania przed tym Sądem.

Termin do złożenia wniosku o stwierdzenie niedopuszczalności skargi biegnie, bez względu na to, czy zastosowanie znajduje art. 114 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, czy art. 78 regulaminu postępowania przed Sądem do Spraw Służby Publicznej, od dnia doręczenia skargi. Dlatego też w przypadku, gdy skarga została doręczona przed wejściem w życie regulaminu postępowania przed Sądem do Spraw Służby Publicznej, z konieczności terminem, jakiego należy przestrzegać, jest termin wówczas obowiązujący, wynikający z regulaminu Sądu Pierwszej Instancji. Tym samym, zgodnie z zasadą pewności prawa, wejście w życie regulaminu postępowania przed Sądem do Spraw Służby Publicznej nie może skutkować skróceniem – już biegnącego w dniu jego wejścia w życie – terminu do złożenia wniosku o stwierdzenie niedopuszczalności skargi w drodze odrębnego pisma.

Datą właściwą do badania dochowania tego terminu jest data, w której wniosek o stwierdzenie niedopuszczalności został złożony przed Sądem do Spraw Służby Publicznej.

(zob. pkt 23, 25, 26)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑47/92 Lenz przeciwko Komisji, 14 grudnia 1992 r., Rec. s. II‑2523, pkt 34

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑16/05 Falcione przeciwko Komisji, 26 kwietnia 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑3, II‑A‑1‑7, pkt 84; sprawa F‑82/06 Duyster przeciwko Komisji, 14 grudnia 2007 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 40; sprawa F‑80/06 Duyster przeciwko Komisji, 25 stycznia 2008 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze pkt 38–43
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(pierwsza izba)

z dnia 22 maja 2008 r.

Sprawa F-101/07

Philippe Cova

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Urzędnicy – Wynagrodzenie – Artykuł 7 ust. 2 regulaminu pracowniczego – Dodatek wyrównawczy – Niedopuszczalność

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której P. Cova żąda stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego Komisji z dnia 29 czerwca 2007 r. w zakresie, w jakim nie przyznano mu dodatku wyrównawczego, określonego w art. 7 ust. 2 regulaminu pracowniczego, za okres przekraczający jeden rok.

Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. Każda ze stron pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Postępowanie – Dopuszczalność pism procesowych – Ocena w chwili złożenia pisma

(regulamin Sądu Pierwszej Instancji, art. 114; regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 78)

Jeśli zarzut niedopuszczalności dotyczy skargi złożonej w sekretariacie Sądu do Spraw Służby Publicznej przed wejściem w życie regulaminu postępowania przed tym Sądem, należy zastosować po pierwsze, normy proceduralne przewidziane w art. 78 regulaminu postępowania przed Sądem do Spraw Służby Publicznej, zwłaszcza normę ustanowioną w art. 78 § 3, która upoważnia Sąd do rozstrzygania w drodze postanowienia bez rozpatrywania istoty sprawy, a po drugie, zasady dopuszczalności skargi, do których odsyłał art. 114 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, znajdujący odpowiednio zastosowanie do Sądu do Spraw Służby Publicznej do czasu wejścia w życie regulaminu postępowania przed tym Sądem.

Termin do złożenia wniosku o stwierdzenie niedopuszczalności skargi biegnie, bez względu na to, czy zastosowanie znajduje art. 114 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, czy art. 78 regulaminu postępowania przed Sądem do Spraw Służby Publicznej, od dnia doręczenia skargi. Dlatego też w przypadku, gdy skarga została doręczona przed wejściem w życie regulaminu postępowania przed Sądem do Spraw Służby Publicznej, z konieczności terminem, jakiego należy przestrzegać, jest termin wówczas obowiązujący, wynikający z regulaminu Sądu Pierwszej Instancji. Tym samym, zgodnie z zasadą pewności prawa, wejście w życie regulaminu postępowania przed Sądem do Spraw Służby Publicznej nie może skutkować skróceniem – już biegnącego w dniu jego wejścia w życie – terminu do złożenia wniosku o stwierdzenie niedopuszczalności skargi w drodze odrębnego pisma.

Datą właściwą do badania dochowania tego terminu jest data, w której wniosek o stwierdzenie niedopuszczalności został złożony przed Sądem do Spraw Służby Publicznej, a nie data doręczenia tego wniosku stronie skarżącej.

(zob. pkt 23, 25, 26)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑47/92 Lenz przeciwko Komisji, 14 grudnia 1992 r., Rec. s. II‑2523, pkt 34

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑16/05 Falcione przeciwko Komisji, 26 kwietnia 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑3, II‑A‑1‑7, pkt 84; sprawa F‑82/06 Duyster przeciwko Komisji, 14 grudnia 2007 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 40; sprawa F‑80/06 Duyster przeciwko Komisji, 25 stycznia 2008 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 38–43
PL
ZbiórOrzeczeń
ECLI:EU:F:2010 :108 1POSTANOWIENIE PR EZESA DRU GIEJ IZBY
SĄDU D O SPRAW S ŁUŻBY PU BLICZNEJ
z dnia 23 września 2010 r.
Sprawa F-51/07 R ENV
Philippe Bui Van
pr zeciwko
Komisji Europejskiej
Ugoda z inicjaty w y S ądu — Wykreślenie
Pr zedmiot:Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i art. 152 EWEA, w której P. Bui Van żąda 
stwierdzenia przez Sąd nieważności decyzji dyrektora g eneralnego W spólnego Centrum 
Badawczego Komisji z dnia 4 października 2006 r., zmieniającej jego zaszeregowanie na 
grupę AS T 3, stopień 2, chociaż był on p oczątkowo zaszeregowany do grupy AS T 4, 
stopień 2, oraz decyzji organu powołującego z dnia 5 marca 2007 r. oddalającej zażalenie 
skarżącego, jak również zasądzenia n a rzecz skarżącego symbolicznego jednego euro 
tytułem z adośćuczynienia za doznaną w jego przekonaniu krzy wdę.
Or zec zenie:Sprawa F-51/07 RENV Bui Van przeciwko K omisji zostaje w y kreślona z rejestru Sądu. 
Komisja w y raża zgodę na to, by skarżący zatrzymał kw otę 1 500  EUR, w y płaconą m u 
w ramach w y konania w y roku S ądu z dnia 11 września 2008 r. w sprawie F-51/07 
Bui Van przeciwko K omisji. Skarżący w y raża zgodę na to, by w celu zwrotu części kw oty 
otrzymanej przez niego tytułem ko sztów p ostępowania w ramach w y konania w y roku 
z dnia 11 września 2008 r., Komisja odebrała kw otę 1 500  EUR w formie comiesięcznego 
potrącania z jego w y nagrodzenia kw oty 500 EUR p rzez trzy m iesiące, począwszy 
od października 2010 r. Każda z e stron p okry wa własne ko szty poniesione w ramach 
niniejszego postępowania oraz w postępowaniu przed Sądem U nii Europejskiej.
Stresz c zenie
Urzędnicy — Skarga — Ugoda przed S ądem do spraw Służby Publicznej — Wykreślenie z rejestru
(regulamin postępowania przed S ądem do spraw Służby Publicznej, art. 69)
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(pierwsza izba)

z dnia 10 listopada 2009 r.

Sprawa F-70/07

Luigi Marcuccio

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Urzędnicy – Skarga odszkodowawcza – Zarzut skargi równoległej – Oczywista niedopuszczalność

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której L. Marcuccio żąda, między innymi, nakazania Komisji naprawienia szkody, jaką rzekomo miał ponieść ze względu na odmowę zwrócenia mu przez Komisję podlegających zwrotowi kosztów jakoby poniesionych w sprawie T‑176/04.

Orzeczenie: Żądania pierwsze, drugie, trzecie i szóste skargi zostają odrzucone jako w sposób oczywisty niedopuszczalne. Każda ze stron pokrywa własne koszty w odniesieniu do żądań pierwszego, drugiego, trzeciego i szóstego skargi, w tym koszty poniesione w ramach postępowania T‑176/04 DEP.

Streszczenie

Postępowanie – Koszty – Ustalenie – Przedmiot

(art. 236 WE; regulamin Sądu Pierwszej Instancji, art. 92 § 1; regulamin pracowniczy, art. 91)

Prawodawca wprowadził procedurę szczególną w przedmiocie ustalenia kosztów w sytuacji, gdy strony spierają się co do wysokości i charakteru kosztów podlegających zwrotowi w następstwie wyroku lub postanowienia, którym Sąd Pierwszej Instancji zakończył postępowanie i rozstrzygnął o podziale kosztów. Ponadto omawiana procedura szczególna przewidziana w art. 92 § 1 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, mająca na celu ustalenie kosztów, wyklucza roszczenie zwrotu tych samych sum lub sum poniesionych w tych samych celach w ramach skargi mającej na celu stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty. Tym samym wniesienie przez skarżącego, na podstawie art. 236 WE i art. 91 regulaminu pracowniczego, skargi mającej w rzeczywistości ten sam przedmiot co wniosek o ustalenie kosztów jest niedopuszczalne.

(zob. pkt 16, 17)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑351/03 Schneider Electric przeciwko Komisji, 11 lipca 2007 r., Zb.Orz. s. II‑2237, pkt 297
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(pierwsza izba)

z dnia 7 października 2009 r.

Sprawa F-122/07

Luigi Marcuccio

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Urzędnicy – Wniosek o wszczęcie dochodzenia – Odmowa przetłumaczenia przez instytucję decyzji na wybrany przez skarżącego język – Oczywista niedopuszczalność – Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i art. 152 EWEA, w której L. Marcuccio żąda tytułem głównym stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Komisji w sprawie wniosku o wszczęcie dochodzenia w odniesieniu do określonych zdarzeń, których był uczestnikiem w latach 2001 i 2003, a także zasądzenia od Komisji odszkodowania.

Orzeczenie: Skarga zostaje w części odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna, a w części oddalona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej. Skarżący zostaje obciążony kosztami postępowania.

Streszczenie

Urzędnicy – Obowiązek staranności ciążący na administracji – Obowiązek skierowania do urzędnika decyzji indywidualnej sformułowanej w języku, którym włada on bardzo dobrze

(art. 21 WE; karta praw podstawowych, art. 41 ust. 4; regulamin wewnętrzny Komisji, załącznik, pkt 4)

Na podstawie ciążącego na instytucjach obowiązku staranności mają one obowiązek kierowania do urzędnika decyzji indywidualnej sporządzonej w języku, którym włada on bardzo dobrze.

Ani z art. 21 akapit trzeci WE, ani z pkt 4 Kodeksu dobrej praktyki administracyjnej, ani z art. 41 ust. 4 karty praw podstawowych nie można wywodzić, że wszystkie decyzje skierowane przez instytucję wspólnotową do urzędnika powinny być sporządzone w języku, w którym pierwotnie prowadzona była korespondencja. Wskazane przepisy mają bowiem zastosowanie w relacjach instytucji z ich pracownikami jedynie wówczas, gdy ci ostatni zwracają się do instytucji z pismem, występując w charakterze obywatela Unii, a nie w charakterze urzędnika lub pracownika Wspólnot. Gdyby w każdym przypadku instytucje były zobowiązane do udzielenia odpowiedzi na wniosek urzędnika w tym samym języku, którego użyto we wniosku, rodziłoby to dla instytucji niemożliwe do pokonania trudności.

(zob. pkt 60–65)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑197/98 Rudolph przeciwko Komisji, 23 marca 2000 r., RecFP s. I‑A‑55, II‑241, pkt 46; sprawa T‑118/99 Bonaiti Brighina przeciwko Komisji, 7 lutego 2001 r., RecFP s. I‑A‑25, II‑97, pkt 13; sprawa T‑95/04 Lavagnoli przeciwko Komisji, 17 maja 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑2‑121, II‑A‑2‑569, pkt 48

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawy połączone F‑51/05 i F‑18/06 Duyster przeciwko Komisji, 13 grudnia 2007 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑0000, II‑A‑1‑0000, pkt 58, 59
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(druga izba)

z dnia 17 września 2009 r.

Sprawa F-132/07

Guido Strack

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Kwestie incydentalne – Zarzut niedopuszczalności – Postępowanie zaoczne

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której Komisja podniosła w odrębnym piśmie, w ramach skargi wniesionej przez G. Stracka w dniu 22 października 2007 r., zarzut niedopuszczalności ww. skargi na podstawie art. 78 regulaminu postępowania.

Orzeczenie: Wniosek Komisji o rozstrzygnięcie w przedmiocie niedopuszczalności skargi jest dopuszczalny. Wniosek skarżącego o rozstrzygnięcie w trybie zaocznym zostaje oddalony. Wniosek Komisji o rozstrzygnięcie w przedmiocie niedopuszczalności skargi zostanie rozpatrzony w orzeczeniu rozstrzygającym co do istoty sprawy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Streszczenie

Postępowanie – Dopuszczalność pism procesowych – Podniesienie zarzutu niedopuszczalności po uzyskaniu przedłużenia terminu do złożenia odpowiedzi na skargę – Dopuszczalność

(regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 39, 78)

W sytuacji, gdy Sąd do spraw Służby Publicznej uwzględni wniosek strony pozwanej o przedłużenie terminu do złożenia odpowiedzi na skargę, okoliczność, że strona ta zdecyduje się, przed upływem przedłużonego terminu, podnieść zarzut niedopuszczalności na podstawie art. 78 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, zamiast przedłożyć odpowiedź na skargę zawierającą analizę co do istoty sprawy, nie stanowi podstawy do zakwestionowania zgodności wniosku o przedłużenie terminu z właściwymi przepisami omawianego regulaminu postępowania ani nie pozwala uznać, że wniosek ten miał charakter nadużycia.

Przedłużając termin do złożenia odpowiedzi na skargę przed upływem terminu, określonego w art. 78 omawianego regulaminu postępowania, do podniesienia zarzutu niedopuszczalności, Sąd do spraw Służby Publicznej udzielił bowiem dorozumianej zgody na to, by w wyznaczonym przedłużonym terminie strona pozwana podniosła w odrębnym piśmie zarzut niedopuszczalności lub złożyła odpowiedź na skargę. W tym względzie, jakkolwiek żaden przepis nie przewiduje wyraźnie przedłużenia terminu określonego w art. 78, nie można na tej podstawie wywieść, że strona nie może przed upływem przedłużonego terminu podnieść w odrębnym piśmie zarzutu niedopuszczalności, ponieważ termin przedłużono przed upływem wspomnianego terminu.

(zob. pkt 10, 12)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑387/00 Comitato organizzatore del convegno internazionale przeciwko Komisji, 10 lipca 2002 r., Rec. s. II‑3031, pkt 35
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

1. Postępowanie – Koszty – Cofnięcie skargi uzasadnione postępowaniem strony przeciwnej

(regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 89 § 5)

2. Urzędnicy – Skarga – Akt niekorzystny – Pojęcie – Decyzja stwierdzająca zdolność urzędnika do pracy i wzywająca go do powrotu do pracy – Dopuszczalność

(regulamin pracowniczy, art. 59 ust. 4, art. 90, 91)

1. Zgodnie z art. 89 § 5 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej strona cofająca skargę zostaje obciążona kosztami postępowania, jeżeli strona przeciwna wniosła o to w swoich uwagach dotyczących cofnięcia skargi. Jednakże, na żądanie strony cofającej skargę, koszty pokrywa strona przeciwna, jeśli wydaje się to uzasadnione ze względu na jej postępowanie. W przypadku zaskarżenia przez urzędnika decyzji odmawiającej uznania go za niezdolnego do pracy należy uważać, że instytucja, która nie udzieliła odpowiedzi na uprzednie zażalenie w terminie czterech miesięcy, po których zapada dorozumiana decyzja odmowna, oraz przyjęła niejednoznaczne podejście w odniesieniu do sytuacji zainteresowanego po wniesieniu skargi, przyczyniła się swoim zachowaniem do skierowania sprawy na drogę sądową, a zatem można ją obciążyć częścią kosztów poniesionych przez skarżącego urzędnika.

(zob. pkt 6–10)

2. Decyzja organu powołującego wynikająca z opinii Komitetu ds. Inwalidztwa i zawierająca, oprócz oceny zdolności do pracy urzędnika, która sama w sobie nie zmienia dotychczasowej sytuacji prawnej zainteresowanego, nakaz powrotu do pracy, stanowi akt niekorzystny, którego zakwestionowanie przez urzędnika jest dopuszczalne.

(zob. pkt 14, 17, 19)
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

1. Postępowanie – Koszty – Ustalenie – Koszty podlegające zwrotowi – Pojęcie

(regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 91 lit. b))

2. Postępowanie – Koszty – Ustalenie – Okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę

(regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 91 lit. b))

3. Postępowanie – Koszty – Ustalenie – Odsetki za zwłokę

1. Z przepisu art. 91 lit. b) regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej wynika, że koszty podlegające zwrotowi obejmują wyłącznie, po pierwsze, koszty poniesione w związku z postępowaniem przed Sądem do spraw Służby Publicznej oraz, po drugie, koszty, które były w tym celu niezbędne. Ponadto skarżący jest zobowiązany do przedstawienia dokumentów poświadczających, mogących wykazać rzeczywisty charakter kosztów, których zwrotu żąda.

(zob. pkt 21)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑171/00 DEP Spruyt przeciwko Komisji, 20 listopada 2002 r., RecFP s. I‑A‑225, II‑1127, pkt 22; sprawy połączone T‑7/98 DEP, T‑208/98 DEP i T‑109/99 DEP De Nicola przeciwko EBI, 8 lipca 2004 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑219, II‑973, pkt 42

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑100/05 DEP Chatziioannidou przeciwko Komisji, 16 maja 2007 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑0000, II‑A‑1‑0000, pkt 17

2. Sąd wspólnotowy nie jest uprawniony do ustalania wynagrodzenia należnego od stron ich własnym adwokatom lub radcom prawnym, lecz do określenia kwoty, do której te wynagrodzenia mogą podlegać zwrotowi przez stronę obciążoną kosztami postępowania. Rozstrzygając w przedmiocie wniosku o ustalenie kosztów, sąd wspólnotowy nie musi brać pod uwagę krajowych taryf ustalających wysokość wynagrodzenia adwokatów lub radców prawnych ani ewentualnej umowy w tym zakresie między zainteresowaną stroną a jej pełnomocnikami lub doradcami.

W braku przepisów wspólnotowych o charakterze taryfowym sąd wspólnotowy winien swobodnie ocenić okoliczności danego przypadku, uwzględniając przedmiot i charakter sporu, jego znaczenie z punktu widzenia prawa wspólnotowego, a także stopień trudności sprawy, nakład pracy wymagany w postępowaniu spornym od biorących udział w sprawie pełnomocników lub doradców oraz interes ekonomiczny, jaki strony miały w sporze. Swobodna ocena sądu wspólnotowego może prowadzić do ustalenia kosztów podlegających zwrotowi w kwocie niższej od tej, jaką strona zobowiązana do pokrycia tych kosztów byłaby skłonna wypłacić drugiej stronie.

(zob. pkt 22, 23)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa C‑3/06 P Groupe Danone przeciwko Komisji, 8 lutego 2007 r., Zb.Orz. s. I‑1331, pkt 61, 62

Sąd Pierwszej Instancji: ww. sprawa Spruyt przeciwko Komisji, pkt 25, 26; ww. sprawa De Nicola przeciwko EBI, pkt 32; sprawa T‑47/03 DEP Sison przeciwko Radzie, 2 czerwca 2009 r., Zb.Orz. s. II‑1483, pkt 48

Sąd do spraw Służby Publicznej: ww. sprawa Chatziioannidou przeciwko Komisji, pkt 20

3. Skarżącemu przysługują odsetki za zwłokę od ustalonej przez sąd kwoty kosztów podlegających zwrotowi, od chwili doręczenia postanowienia w sprawie ustalenia kosztów do chwili faktycznej zapłaty omawianych kosztów.

(zob. pkt 38)
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

Urzędnicy – Skarga – Akt niekorzystny – Pojęcie – Pismo administracji informujące zainteresowanego o zamiarze wstrzymania wypłacania mu renty inwalidzkiej – Wyłączenie

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

Pismo administracji informujące urzędnika o zamiarze wstrzymania wypłacania mu renty inwalidzkiej, w sytuacji gdy nie wystąpi on do sądu wspólnotowego z wnioskiem o ustalenie kosztów, którymi został obciążony we wcześniejszej sprawie, nie oznacza zajęcia ostatecznego stanowiska przez administrację i nie może zostać uznane za akt wpływający bezpośrednio i natychmiastowo na jego interesy, zmieniając w istotny sposób jego sytuację prawną.

(zob. pkt 21, 24)