W istocie w okolicznościach, w których właściwe organy państwa członkowskiego nie stosują fikcyjnej procedury udzielania zezwolenia w sposób jednogłośny i jednolity, a sądy krajowe są podzielone co do zgodności z prawem takiej procedury, nie można wykluczyć, że podmioty prywatne nie mogą zapoznać się z procedurą, jaką należy zastosować w celu złożenia wniosku o zezwolenie na organizowanie zakładów sportowych i pośredniczenie w ich przyjmowaniu, ani z przesłankami udzielenia lub odmowy udzielenia im zezwolenia. Taka nieprecyzyjność nie pozwala zainteresowanym podmiotom na poznanie zakresu ich praw i obowiązków wynikających z art. 56 TFUE, a tym samym system taki należy uważać za sprzeczny z zasadą bezpieczeństwa prawnego. W związku z powyższym nie można uznać, iż taka fikcyjna procedura udzielania zezwolenia usunęła stwierdzoną przez sądy krajowe niezgodność z prawem Unii przepisów prawa krajowego wprowadzających system monopolu państwa w zakresie organizowania zakładów sportowych i pośredniczenia w ich przyjmowaniu.

Państwa członkowskie nie mogą stosować sankcji karnych w razie uchybienia formalnościom administracyjnym, gdy dopełnienie tych formalności spotkało się z odmową lub zostało uniemożliwione przez dane państwo członkowskie z naruszeniem prawa Unii. Taki zakaz, który wynika z zasady pierwszeństwa prawa Unii i zasady lojalnej współpracy przewidzianej w art. 4 ust. 3 UE, obowiązuje w odniesieniu do ich kompetencji względem wszystkich organów zainteresowanego państwa członkowskiego, w tym do organów ścigania.

Artykuł 8 ust. 1 dyrektywy 98/34 ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48 należy interpretować w ten sposób, że projekt ustawy regionalnej, która utrzymuje w mocy na szczeblu odnośnego regionu przepisy ustawodawstwa wspólnego dla różnych regionów państwa członkowskiego, których obowiązywanie wygasło, jest objęty obowiązkiem notyfikowania przewidzianym w tymże art. 8 ust. 1 w zakresie, w jakim projekt ten zawiera przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 tej dyrektywy, co oznacza, że uchybienie temu obowiązkowi powoduje, iż nie można powołać się na te przepisy techniczne w ramach postępowania karnego wobec jednostki. Obowiązku tego nie podważa okoliczność, że rzeczone wspólne ustawodawstwo zostało uprzednio notyfikowane Komisji jako projekt, zgodnie z art. 8 ust. 1 wskazanej dyrektywy i przewidywało wyraźnie możliwość przedłużenia obowiązywania, z której jednakże nie skorzystano.

Uwzględniając w szczególności ten drugi cel, istotne jest poinformowanie podmiotów gospodarczych państwa członkowskiego o projektach przepisów technicznych przyjętych przez inne państwo członkowskie oraz ich czasowym i terytorialnym zakresie stosowania, tak aby mogli się oni zapoznać z zakresem obowiązków, które mogą zostać na nich nałożone, oraz przygotować się na przyjęcie tych tekstów poprzez dostosowanie w odpowiednim czasie w razie potrzeby ich produktów lub usług. W tych okolicznościach, nawet jeśli zasady krajowe mają identyczną treść jak treść zasad zawartych w umowie w sprawie gier losowych, która została notyfikowana Komisji, to ponieważ różnią się one co do ich czasowego i terytorialnego zakresu stosowania, realizacja celów założonych w dyrektywie 98/34 wymaga, aby projekt takich przepisów został notyfikowany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy.

(por. pkt 81–84; pkt 2 sentencji)