Artykuł 7 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 121 rozporządzenia nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „poziomu płatności bezpośrednich stosowanego w państwach członkowskich innych niż nowe państwa członkowskie” należy rozumieć w ten sposób, że za rok 2012 wspomniany poziom wynosił 90% poziomu całości płatności bezpośrednich i że pojęcie „poziomu płatności bezpośrednich w nowych państwach członkowskich” należy rozumieć w ten sposób, że za rok 2012 poziom ten był równy poziomowi państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej w jej kształcie na dzień 30 kwietnia 2004 r. W istocie odniesienie do poziomu płatności bezpośrednich stosowanego w państwach członkowskich innych niż nowe państwa członkowskie”, o którym mowa w art. 10 i 121 rozporządzenia nr 73/2009 zostało wprowadzone do prawa Unii aktem dotyczącym warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej, w celu unormowania stopniowego wprowadzania płatności bezpośrednich w nowych państwach członkowskich. Ze względu na to, że związek pomiędzy odpowiednimi poziomami płatności bezpośrednich w obu grupach państw członkowskich wynika z owego aktu o przystąpieniu, a w konsekwencji z postanowień prawa pierwotnego, należy go uznać za niepodważalny przy dokonywaniu interpretacji rozporządzenia nr 73/2009, jako że odzwierciedla ono postanowienia zawarte w załączniku II do wspomnianego aktu o przystąpieniu.

W tych okolicznościach nie można uwzględnić argumentacji, która zmierza do podważenia równoważności, w rozumieniu art. 10 rozporządzenia nr 73/2009, poziomów płatności bezpośrednich stosowanych odpowiednio w państwach członkowskich innych niż nowe państwa członkowskie oraz w nowych państwach członkowskich ze względu na to, że brak zastosowania modulacji do płatności bezpośrednich nieprzekraczających 5000 EUR skutkuje tym, że kwota płatności bezpośrednich wypłacanych za rok 2012 w państwach członkowskich innych niż nowe państwa członkowskie przekracza rzeczywiście, pomimo modulacji o 10%, poziom 90% całości płatności bezpośrednich – poziom formalnie osiągnięty w nowych państwach członkowskich. W związku z tym, że poziom płatności bezpośrednich stosowany przed modulacją wynosi 100% niezależnie od kwot rzeczywiście wypłacanych w różnych państwach członkowskich, to przewidzianą w art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009 całościową modulację o 10% należy bowiem uznać za zmniejszenie w rozumieniu art. 10 ust. 1 tego rozporządzenia, co należy uwzględnić do celów stwierdzenia równoważności stosowanych poziomów płatności bezpośrednich. Natomiast uwzględnienie skutków nominalnych tych obliczeń podnosi, obok kwestii liczby rolników pobierających mniej niż 5000 EUR, odpowiednio, w państwach członkowskich innych niż nowe państwa członkowskie oraz w nowych państwach członkowskich, kwestię istotnej różnicy pomiędzy kwotami płatności bezpośrednich na hektar wypłacanymi w obu wypadkach, która sprawia, że nie jest możliwe dokonanie wymiernego porównania poziomu płatności wypłacanych w tych dwóch grupach państw członkowskich. Wybierając zaś abstrakcyjne kryterium stosowanego poziomu płatności bezpośrednich można pominąć takie rozważania.

(por. pkt 53, 59–63; pkt 1 sentencji)