ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
72.

Wobec całości powyższych rozważań proponuję na pytanie prejudycjalne przedstawione przez Cour de cassation (sąd kasacyjny, Luksemburg) udzielić następującej odpowiedzi: Artykuł 2 pkt 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 91/680/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r., w związku z art. 3 ust. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie do usług transportu osób realizowanych na terytorium podlegającym, na mocy umów międzynarodowych, wspólnej suwerenności Wielkiego Księstwa Luksemburga i Republiki Federalnej Niemiec, niezależnie od tego, czy wskazane państwa członkowskie zawarły porozumienie w sprawie zasad stosowania tego przepisu na wspomnianym terytorium. Artykuł 9 ust. 2 lit. b) dyrektywy 77/388 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie opodatkowaniu wspomnianych usług przez oba wskazane państwa członkowskie w porozumieniu albo jednostronnie przez jedno z nich. W tym ostatnim wypadku drugie z tych państw członkowskich traci uprawnienie do opodatkowania wspomnianych transakcji.
20.

Z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, że spór w postępowaniu głównym nie dotyczy korzystania z usług łączności elektronicznej przez abonentów spółki Digi i, co za tym idzie, ochrony realizowanej w ten sposób komunikacji i związanych z nią danych o ruchu regulowanej dyrektywą 2002/58, lecz wpisuje się w ramy wewnętrznego funkcjonowania tego przedsiębiorstwa. Bezsporne jest, że w 2018 r., w wyniku usterki technicznej serwera, która spowodowała brak dostępu do pierwotnej bazy danych jej abonentów, spółka Digi utworzyła zbiór danych nazwany „test”, do którego skopiowała dane osobowe części swych klientów ( 9 ). Po naprawieniu usterki przez spółkę Digi przechowywanie danych w dodatkowej bazie danych trwało nadal do września 2019 r., kiedy to haker uzyskał dostęp do tej bazy. Działania podjęte w ten sposób przez spółkę Digi miały charakter „przetwarzania danych osobowych”, w odniesieniu do którego przedsiębiorstwo to jest „administratorem” w rozumieniu definicji zawartych w art. 4 ust. 2 i 7 RODO. Co więcej, spółka Digi została ukarana przez krajowy organ właśnie w tym charakterze za to, że w tej sytuacji naruszyła swoje obowiązki wynikające w szczególności z art. 5 ust. 1 lit. b) i e) RODO.
56.

Orzecznictwo Trybunału, zgodnie z którym nie można utrudniać podatnikowi wykonywania jego prawa do odliczenia z tego względu, że nie został zarejestrowany do celów VAT przed wykorzystaniem towarów zakupionych w ramach swej działalności podlegającej opodatkowaniu ( 33 ), nie prowadzi do innego wniosku. W niniejszej sprawie nie chodzi bowiem o wykonywanie przez podatnika prawa do odliczenia, ale o skuteczność rezygnacji ze zwolnienia z podatku względem świadczeniobiorcy, który nie jest zarejestrowany do celów podatkowych.
90.

Niemniej jednak zgodnie z art. 18, 47 i 48 karty osoby, których dotyczy nakaz, mają podstawowe prawo do odpowiedniego rozpatrzenia ich wniosku o udzielenie azylu oraz do skutecznej ochrony sądowej. Chociaż Protokół nr 24 w sprawie prawa azylu dla obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej istotnie ogranicza prawo obywateli Unii do ubiegania się o azyl w innych państwach członkowskich, a wniosek o udzielenie azylu także nie stanowi podstawy dla odmowy przekazania ( 47 ), to jednak prawo do nie zostaje definitywnie uchylone. Organy nie dysponują więc nawet przy zachowaniu największej staranności żadnym środkiem, aby uniemożliwić osobom, których dotyczy nakaz, opóźnianie w ten sposób przekazania.
7.

Artykuł 3 protokołu nr 36 stanowi: „1. Zgodnie z [art. 16 ust. 4 TUE] postanowienia tego ustępu i postanowienia [art. 238 ust. 2 TFUE], dotyczące definicji większości kwalifikowanej w Radzie Europejskiej i w Radzie, stają się skuteczne 1 listopada 2014 r. roku. 2. Między [dniem] 1 listopada 2014 r. roku a [dniem]31 marca 2017 r. roku, jeżeli przyjęcie aktu wymaga większości kwalifikowanej, członek Rady może zażądać, by akt ten został przyjęty większością kwalifikowaną określoną w [ust.] 3. W takim przypadku stosuje się [ust.] 3 i 4. 3. Bez uszczerbku dla [art. 235 ust. 1 akapit drugi TFUE] do 31 października 2014 r. roku obowiązują następujące postanowienia: Jeżeli przyjęcie aktu przez Radę Europejską i Radę wymaga większości kwalifikowanej, głosy członków ważone są następująco: […] ( 7 ) Jeżeli na mocy traktatów akty przyjmowane są na wniosek Komisji, wymagają one do ich przyjęcia co najmniej 260 głosów »za«, oddanych przez większość członków. W innych przypadkach akty wymagają do ich przyjęcia co najmniej 260 głosów »za«, oddanych przez co najmniej dwie trzecie członków. Jeżeli akt ma zostać przyjęty przez Radę Europejską lub Radę większością kwalifikowaną, członek Rady Europejskiej lub Rady może zażądać sprawdzenia, czy państwa członkowskie stanowiące tę większość kwalifikowaną reprezentują co najmniej 62% ogółu ludności Unii. Jeżeli okaże się, że warunek ten nie został spełniony, dany akt nie zostaje przyjęty. 4. Do 31 października 2014 r. roku, w przypadku gdy w zastosowaniu traktatów nie wszyscy członkowie Rady biorą udział w głosowaniu, czyli w przypadkach gdy zastosowanie ma większość kwalifikowana określona zgodnie z [art. 238 ust. 3 TFUE], większość kwalifikowana jest określona jako taki sam udział głosów ważonych i taki sam udział liczby członków Rady oraz, w stosownym przypadku, taki sam udział procentowy ludności danych państw członkowskich, jak te ustalone w [ust.]3 niniejszego artykułu”.
39.

Co się tyczy postępowania głównego, z informacji przedstawionych przez sąd odsyłający jasno wynika, że zgodnie z prawem krajowym skarga odszkodowawcza wniesiona do sądu odsyłającego nie może prowadzić do przydziału uprawnień do płatności na podstawie rozporządzenia nr 1307/2013, ani do przyznania jakichkolwiek płatności na podstawie tego rozporządzenia. Strona skarżąca w tym postępowaniu nie może zatem bezpodstawnie uzyskać praw na mocy tego rozporządzenia. W związku z powyższym nie zachodzi ryzyko wykorzystania budżetu UE z naruszeniem obowiązujących przepisów UE w dziedzinie wspólnej polityki rolnej. Co więcej, rząd niderlandzki i Komisja podkreślają, że w skardze odszkodowawczej wniesionej na podstawie prawa krajowego ze względu na bezprawne zachowanie organu krajowego odszkodowanie byłoby pokrywane wyłącznie z budżetu krajowego. W rezultacie takie skarga nie mogłaby mieć negatywnego wpływu na środki pochodzące z budżetu UE ani naruszać jego interesów finansowych.
121.

Jeśli chodzi o ewentualne rozwiązania alternatywne omówione w pkt 70–75, to moim zdaniem mają one mutatis mutandis te same słabe punkty również w niniejszym kontekście. Wreszcie, podobnie do moich uwag w odniesieniu do zakazu udzielania zniżek i tym podobnych, reklama skierowana do ogółu społeczeństwa jest nadal dozwolona w przypadku wszystkich produktów, których zakaz dotyczy z innych względów, jeżeli stanowią one niewielkie zagrożenie, to znaczy, jeżeli kwalifikują się do uproszczonej procedury udzielania pozwoleń na podstawie art. 25 rozporządzenia nr 528/2012 ( 74 ). Świadczy to, jak już zauważono, o tym, że krajowy organ regulacyjny zmierzał do ograniczenia zbędnego zasięgu spornego zakazu.
40.

Organ jako osoba fizyczna działa w złej wierze (jest raczej wątpliwe, czy tym samym można mówić o działaniu nielegalnym), a to „tylko” w odniesieniu do interesów finansowych spółki, ponieważ przyznał sobie zawyżone wynagrodzenie kosztem majątku spółki. W każdym razie w tym momencie nie działa nielegalnie w odniesieniu do interesów finansowych Unii. Jedynie pośrednio zachowanie to może oddziaływać w innych okolicznościach – spółka nie jest już w stanie później płacić swoich podatków – na wpływy podatkowe (a więc pośrednio również na wpływy z VAT), co z kolei wywołuje konsekwencje w zakresie odpowiedzialności. Co najwyżej pośrednio taka odpowiedzialność może przeciwdziałać również zagrożeniu dla wpływów z VAT.
6.

Artykuł 6 („Zgodność przetwarzania z prawem”) brzmi następująco: „1. Przetwarzanie jest zgodne z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy – i w takim zakresie, w jakim – spełniony jest co najmniej jeden z poniższych warunków: a) osoba, której dane dotyczą wyraziła zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych w jednym lub większej liczbie określonych celów; […] c) przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze; […] e) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi; f) przetwarzanie jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem. Akapit pierwszy lit. f) nie ma zastosowania do przetwarzania, którego dokonują organy publiczne w ramach realizacji swoich zadań. […] 3. Podstawa przetwarzania, o którym mowa w ust. 1 lit. c) i e), musi być określona: a) w prawie Unii; lub b) w prawie państwa członkowskiego, któremu podlega administrator. Cel przetwarzania musi być określony w tej podstawie prawnej lub, w przypadku przetwarzania, o którym mowa w ust. 1 lit. e) – musi być ono niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi. Podstawa prawna może zawierać przepisy szczegółowe dostosowujące stosowanie przepisów niniejszego rozporządzenia […]. Prawo Unii lub prawo państwa członkowskiego muszą służyć realizacji celu leżącego w interesie publicznym, oraz być proporcjonalne do wyznaczonego, prawnie uzasadnionego celu. 4. Jeżeli przetwarzanie w celu innym niż cel, w którym dane osobowe zostały zebrane, nie odbywa się na podstawie zgody osoby, której dane dotyczą, ani prawa Unii lub prawa państwa członkowskiego stanowiących w demokratycznym społeczeństwie niezbędny i proporcjonalny środek służący zagwarantowaniu celów, o których mowa w art. 23 ust. 1, administrator – aby ustalić, czy przetwarzanie w innym celu jest zgodne z celem, w którym dane osobowe zostały pierwotnie zebrane – bierze pod uwagę między innymi: a) wszelkie związki między celami, w których zebrano dane osobowe, a celami zamierzonego dalszego przetwarzania; b) kontekst, w którym zebrano dane osobowe, w szczególności relację między osobami, których dane dotyczą, a administratorem; c) charakter danych osobowych, w szczególności czy przetwarzane są szczególne kategorie danych osobowych zgodnie z art. 9 lub dane osobowe dotyczące wyroków skazujących i czynów zabronionych zgodnie z art. 10; d) ewentualne konsekwencje zamierzonego dalszego przetwarzania dla osób, których dane dotyczą; e) istnienie odpowiednich zabezpieczeń, w tym ewentualnie szyfrowania lub pseudonimizacji”.
83.

Po drugie, jeżeli chodzi o uniknięcie zwiększenia lub obniżenia kosztu kredytu, powstaje pytanie, czy transakcja realizowana na podstawie umowy o subpartycypację rzeczywiście obniżałaby koszt kredytu nabywanego przez inicjatora. W mojej ocenie chociaż sekurytyzacja jest narzędziem, które może stworzyć bankom więcej możliwości zapewnienia finansowania i dywersyfikowania portfela oraz umożliwić im zarządzanie ryzykiem, jest wysoce wątpliwe, czy rzeczywiście zmniejsza ona koszt finansowania, ponieważ taka transakcja pociąga za sobą przeniesienie ryzyka z inicjatora na subpartycypanta. Takie przeniesienie ryzyka wiąże się jednak, co do zasady, z kosztem, który prawdopodobnie zmniejsza kwotę zapłaconą przez subpartycypanta lub zwiększa płatność w formie wpływów dokonywaną przez inicjatora. Do sądu odsyłającego należy jednak przeprowadzenie takiej analizy okoliczności faktycznych, która pozwoli stwierdzić, czy transakcja, której dotyczy niniejsza sprawa, faktycznie doprowadziła do zmniejszenia kosztów finansowania i czy został osiągnięty cel art. 135 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/112.
67.

Co do zasady nie można by wykluczyć, że niektóre z dokumentów przedstawionych przez wykonawcę wraz z ofertą zawierają informacje wrażliwe objęte ochroną własności intelektualnej, do których dostęp jest zabroniony osobom trzecim, które nie mają odpowiedniego zezwolenia ( 33 ).
50.

W tym względzie z orzecznictwa Trybunału wynika, że obowiązkiem pracodawcy jest zapewnienie pracownikowi możliwości skorzystania z prawa do corocznego płatnego urlopu ( 25 ). W tym względzie Trybunał orzekł, że „przy uwzględnieniu wiążącego charakteru prawa do corocznego płatnego urlopu i w celu zapewnienia skuteczności art. 7 dyrektywy 2003/88 pracodawca jest w szczególności zobowiązany zadbać w konkretny i całkowicie przejrzysty sposób o to, by pracownik miał rzeczywiście możliwość skorzystania z corocznego płatnego urlopu, poprzez zachęcenie go, w razie potrzeby formalnie, do uczynienia tego, informując go – dokładnie i w odpowiednim czasie w celu zapewnienia, by wspomniany urlop nadal służył zagwarantowaniu zainteresowanemu wypoczynku i wytchnienia, do czego ma się przyczyniać – że jeśli z niego nie skorzysta, urlop ten będzie podlegał utracie wraz z upływem okresu rozliczeniowego lub okresu dozwolonego przeniesienia” ( 26 ).
70.

Zatem proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pytanie przedstawione przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (naczelny sąd administracyjny Litwy) w następujący sposób: 1. Artykuł 168 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE w związku z zasadą neutralności podatkowej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie praktyce organów krajowych, zgodnie z którą podatnikowi odmawia się prawa do odliczenia naliczonego VAT, jeżeli nabywając nieruchomość wiedział on (lub powinien był wiedzieć), że dostawca nie zapłaci (lub nie będzie mógł zapłacić) należnego podatku VAT do budżetu państwa ze względu na jego niewypłacalność. 2. Do sądu odsyłającego należy jednak rozstrzygnięcie, czy w niniejszej sprawie podatnik (odbiorca świadczenia) jest faktycznie obciążony podatkiem VAT, który dostawca od niego pobrał. Jest to wyłączone, jeżeli odbiorca świadczenia nigdy nie przekazał dostawcy będącemu osobą zobowiązaną do zapłaty VAT środków na uregulowanie zobowiązania z tytułu tego podatku.
22.

W tych okolicznościach, cour d’appel w Brukseli postanowił zawiesić postępowanie i zwrócił się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy [90/435/EWG], choćby w związku z przepisami dyrektyw [78/855] i [82/891/EWG] w sprawie prawa spółek, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują, iż wypłacone zyski, o których mowa w dyrektywie, wchodzą w skład podstawy opodatkowania spółki otrzymującej dywidendy przed ich odliczeniem od niej do wysokości 95% ich kwoty i są ewentualnie przenoszone na kolejne okresy podatkowe, lecz które w braku szczególnego przepisu przewidującego, w przypadku operacji reorganizacji spółek, że odliczenia przeniesione w ten sposób przez spółkę przekazującą są w całości przenoszone na spółkę przejmującą, prowadzą do tego, że przy okazji wspomnianej operacji zyski, o których mowa, są pośrednio opodatkowane z uwagi na zastosowanie przepisu ograniczającego przeniesienie rzeczonych odliczeń proporcjonalnie do udziału, jaki stanowią aktywa netto z tytułu odroczonego podatku dochodowego przejętych składników spółki przekazującej przed operacją, w sumie, również przed operacją, aktywów netto z tytułu odroczonego podatku dochodowego spółki przejmującej i wartości podatkowej netto przejętych składników?”
78.

Umożliwienie administratorom unikania odpowiedzialności za przetwarzanie danych osobowych z tego powodu, że odnośne dane mogły nie być uzyskane od nich, sprawiłoby, iż każdy obowiązek w tym zakresie stawałby się niecelowy w licznych sytuacjach, w których dochodzi do udostępniania łączy do danych lub kopiowania danych w internecie. Tego rodzaju podejście mogłoby nawet stanowić pewną przewrotną zachętę do rozpowszechniania danych w celu uniknięcia podlegania temu obowiązkowi. Ponadto gdyby tok rozumowania spółki Proximus doprowadzić do logicznego końca, to żaden dostawca spisów abonentów nie byłby odpowiedzialny za przestrzeganie art. 17 ust. 2 RODO w drodze informowania operatorów wyszukiwarek internetowych o wniosku skarżącego, ponieważ każdy taki dostawca mógłby powoływać się na dowolną wątpliwość co do pochodzenia danych. Co więcej, z uwagi na fakt, że spółka Telenet nie publikuje spisów abonentów, operatorzy wyszukiwarek internetowych nie mogli uzyskać danych od tego operatora telekomunikacyjnego. Oznacza to, że abonent musiałby ustalić, gdzie udostępniono jego dane kontaktowe, i kierować wnioski o usunięcie danych do każdego publikującego je podmiotu. Takie podejście stałoby w jaskrawej sprzeczności z art. 7 ust. 3 RODO, który przewiduje, że wycofanie zgody musi być równie łatwe jak jej wyrażenie.
60.

Okoliczność bycia zmuszonym do odstąpienia od powództwa związanego z niewykonaniem umowy, prowadzącego do poważnego uszczuplenia majątkowego, ze względu na postępowanie karne zainicjowane przez kontrahenta mającego związki z systemem więziennictwa, w którym to postępowaniu zarządzono aktywne działania, nie wystarczy bowiem do stwierdzenia politycznego charakteru przypisywanej opinii. Konieczne jest jeszcze, aby to powództwo było postrzegane przez podmiot dopuszczający się prześladowania jako akt stanowiący działalność opozycyjną, którego on nie toleruje, czyli jako krytykę jego metod, jego polityki. Wymaga to, aby podmiot ten działał na wysokim szczeblu politycznym lub aby korupcja była powszechna w danym państwie i aby nie uważał on wspomnianego powództwa za zwykłe żądanie wykonania umowy. Do sądu odsyłającego należy ocena przedstawionej mu sytuacji w świetle tych kryteriów.
63.

Źródło przedmiotowego sporu dotyczy głównie braku porozumienia stron co do tego, kiedy wydobytą ziemię, której dotyczy sprawa w postępowaniu głównym, należy uznać za poddaną procesowi odzysku, jak tego wymaga art. 6 ust. 1 dyrektywy 2008/98. Porr Bau uważa bowiem, że kontrola jakości przeprowadzona w odniesieniu do tego materiału na potrzeby ustalenia, czy jest on niezanieczyszczonym materiałem o najwyższej klasie jakości, prowadzi do „przygotowywania do ponownego użycia”, a zatem odzysku. W jej ocenie, która odzwierciedla stanowisko wyrażone przez sąd odsyłający w postanowieniu odsyłającym, przepis krajowy ograniczający tę możliwość stałby w sprzeczności z art. 6 ust. 1 dyrektywy 2008/98. Z kolei rząd austriacki uważa, że kontroli jakości wydobytej ziemi nie można uznać za „przygotowywanie do ponownego użycia”. W rezultacie materiału tego nie można uznać za poddany odzyskowi dopóty, dopóki nie zostanie wykorzystany do dostosowania gruntów rolnych i poprawy stanu powierzchni upraw.
81.

Wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd, ograniczając się wyłącznie do analizy art. 8 regulaminu Parlamentu, błędnie stwierdził, iż działania inicjowane przez przewodniczącego Parlamentu na podstawie tego przepisu w celu utrzymania immunitetu członka Parlamentu nie mają skutku wiążącego względem właściwych organów państw członkowskich. Konsekwencją tego stwierdzenia jest to, że ewentualne oddalenie wniosku o zainicjowanie takich działań nie podlega zaskarżeniu do sądu, ponieważ nie ma wpływu na sytuację prawną danego członka Parlamentu.
19.

Na poparcie swojej skargi X podnosi, że ani belgijska ustawa o cudzoziemcach, ani dyrektywa 2003/86 nie wymagają, aby małoletni uchodźca z rodziny rozdzielonej był niezamężny lub nieżonaty, by mógł skorzystać z prawa do połączenia ze swoimi rodzicami. Twierdzi ona ponadto, że skoro akt małżeństwa jej córki nie został uznany w Belgii, to małżeństwo to nie wywołuje żadnych skutków prawnych w belgijskim porządku prawnym. Podnosi ona, że prawo jej córki do skorzystania z prawa do połączenia z rodzicami jest uwarunkowane spełnieniem tylko dwóch warunków, a mianowicie małoletniością i pozbawieniem opieki w rozumieniu art. 2 lit. f) tej dyrektywy, przy czym oba te warunki są w niniejszym przypadku spełnione.
20.

Co się tyczy przede wszystkim brzmienia rozpatrywanego przepisu, jak zostało zauważone przez sam sąd odsyłający oraz szereg interwenientów w postępowaniu przed Trybunałem, dosłowne brzmienie przepisu art. 15 ust. 1 lit. c) RODO nie pozwala na udzielenie ostatecznej odpowiedzi na pytanie, czy przewidziane w nim prawo dostępu przysługujące osobie, której dane dotyczą, należy koniecznie traktować jako obejmujące dostęp do informacji o poszczególnych odbiorcach, którym ujawnione zostają dotyczące jej dane osobowe, czy też może ono być ograniczone jedynie do dostępu do informacji odnoszących się do kategorii odbiorców. W przepisie tym pojęcia „odbiorcy” i „kategorie odbiorców” są bowiem użyte kolejno po sobie w sposób neutralny, bez możliwości wyprowadzania między nimi porządku pierwszeństwa. Przepis ten nie precyzuje również wyraźnie, czy możliwe jest dokonanie wyboru w odniesieniu do dwóch możliwych do rozważenia kategorii informacji (a mianowicie „odbiorców” lub „kategorii odbiorców”) ani do kogo (czyli do osoby, której dane dotyczą, czy do administratora) należy w razie potrzeby wybór, do jakiego rodzaju informacji należy udzielić dostępu.
21.

Sąd odsyłający wyraża wątpliwości co do zgodności z prawem Unii przepisów prawa krajowego, na podstawie których wydano zaskarżoną decyzję, a w szczególności co do wykładni dyrektywy 2014/61 w świetle dyrektywy o dostępie. Dodatkowo z uwagi na fakt, że zarówno owa dyrektywa, jak i dyrektywa ramowa zostały uchylone i zastąpione dyrektywą (UE) 2018/1972 ustanawiającą Europejski kodeks łączności elektronicznej ( 11 ), sąd odsyłający zastanawia się, która z dyrektyw Unii znajduje zastosowanie. W związku z tym zawiesił on postępowanie i zwrócił się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1. Czy art. 8 ust. 3 [dyrektywy o dostępie] w zw. z art. 3 ust. 5 oraz art. 1 ust. 3 i ust. 4 [dyrektywy 2014/61] należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby krajowy organ regulacyjny mógł nałożyć na operatora dysponującego infrastrukturą techniczną, będącego jednocześnie dostawcą publicznie dostępnych usług lub sieci łączności elektronicznej, który nie został wyznaczony jako operator o znaczącej pozycji rynkowej, obowiązek stosowania ustalonych przez ten organ ex ante warunków regulujących zasady dostępu do infrastruktury technicznej tego operatora, w tym zakresie zasad i procedur zawierania umów oraz stosowanych opłat za dostęp, niezależnie od istnienia sporu o dostęp do infrastruktury technicznej tego operatora oraz istnienia skutecznej konkurencji na rynku? Ewentualnie (wariant II) 2. Czy art. 67 ust. 1 i 3 w zw. z art. 68 ust. 2 i 3 [dyrektywy 2018/1972] w zw. z art. 3 ust. 5 oraz art. 1 ust. 3 i ust. 4 [dyrektywy 2014/61] należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby krajowy organ regulacyjny mógł nałożyć na operatora dysponującego infrastrukturą techniczną, będącego jednocześnie dostawcą publicznie dostępnych usług lub sieci łączności elektronicznej, który nie został wyznaczony jako operator o znaczącej pozycji rynkowej, obowiązek stosowania ustalonych przez ten organ ex ante warunków regulujących zasady dostępu do infrastruktury technicznej tego operatora, w tym zakresie zasad i procedur zawierania umów oraz stosowanych opłat za dostęp, niezależnie od istnienia sporu o dostęp do infrastruktury technicznej tego operatora oraz istnienia skutecznej konkurencji na rynku?”.