Dyrektywę 92/49 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającą dyrektywy 73/239 i 88/357 (trzecią dyrektywę w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie), zmienioną dyrektywą 2007/44, należy interpretować w ten sposób, że wspomniana dyrektywa nie sprzeciwia się temu, aby państwo członkowskie zezwalało na mocy swojego ustawodawstwa krajowego właściwemu organowi krajowemu, w sytuacji, w której organ ten mógłby skutecznie sprzeciwić się planowanemu nabyciu na podstawie art. 15b ust. 2 tej dyrektywy, na obwarowanie zatwierdzenia planowanych transakcji nabycia ograniczeniami lub wymogami, czy to z własnej inicjatywy, czy też poprzez sformalizowanie zobowiązań zaproponowanych przez potencjalnego nabywcę, pod warunkiem że prawa tego potencjalnego nabywcy wynikające ze wspomnianej dyrektywy nie zostaną naruszone

Dyrektywę 92/49 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającą dyrektywy 73/239 i 88/357 (trzecią dyrektywę w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie), zmienioną dyrektywą 2007/44, należy interpretować w ten sposób, że właściwy organ krajowy nie jest zobowiązany do ustanowienia wobec potencjalnego nabywcy ograniczeń lub wymogów przed sprzeciwieniem się planowanemu nabyciu. W przypadku gdy organ ten postanawia obwarować zatwierdzenie planowanego nabycia ograniczeniami lub wymogami, owe ograniczenia lub wymogi nie mogą być oparte na kryterium, które nie znajduje się wśród kryteriów wymienionych w art. 15b ust. 1 wspomnianej dyrektywy, ani wykraczać poza to, co jest konieczne do tego, aby planowane nabycie spełniało te kryteria.

Artykuł 15b ust. 1 dyrektywy 92/49 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającej dyrektywy 73/239 i 88/357 (trzeciej dyrektywy w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie), zmienionej dyrektywą 2007/44, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on co do zasady temu, aby właściwy organ krajowy ustanowił wobec potencjalnego nabywcy wymóg odnoszący się do struktury korporacyjnej przedsiębiorstwa, dotyczący składu rad nadzorczych zakładów ubezpieczeniowych, których dotyczy planowane nabycie.

W istocie z art. 15b ust. 1 lit. d) dyrektywy 92/49 wynika, że właściwe organy krajowe mogą sprzeciwić się planowanemu nabyciu ze względu odnoszącego się do zdolności do spełnienia przez dany zakład ubezpieczeń – oraz spełniania w przyszłości, gdyby doszło do nabycia – wymogów oceny ostrożnościowej wynikających w szczególności z tej dyrektywy, zważywszy, że zgodnie z tym przepisem zdolność spełniania przez zakład ubezpieczeniowy – jak również spełniania w przyszłości – wymogów oceny ostrożnościowej zakłada, iż struktura grupy, której ów zakład stanie się częścią, umożliwia właściwym organom sprawowanie skutecznego nadzoru.

Tymczasem można zasadnie stwierdzić, że wymóg zmierzający do zapewnienia niezależności organu nadzorczego spółki może przyczynić się do polepszenia jakości i wiarygodności informacji ostrożnościowych, które spółka ta powinna dostarczyć, a które to informacje są konieczne do sprawowania przez właściwy organ skutecznego nadzoru nad tą spółką.

W konsekwencji można co do zasady uznać, że wymóg taki powiązany jest z kryterium wymienionym wśród kryteriów określonych w art. 15b ust. 1 dyrektywy 92/49.

Do sądu krajowego należy jednak ustalenie, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, czy wymóg ten jest konieczny do tego, aby transakcje nabycia rozpatrywane w postępowaniu głównym spełniały kryteria określone w tym przepisie.

(por. pkt 48, 52, 53, 56; pkt 3 sentencji)