ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Dyrektywa 2001/83 –Reklama

(dyrektywa 2001/83 Parlamentu Europejskiego i Rady, zmieniona na mocy dyrektywy 2004/27, art. 94 ust. 1)

Summary

Artykuł 94 ust. 1 dyrektywy 2001/83 w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej na mocy dyrektywy 2004/27, należy interpretować w ten sposób, że nie zakazuje on systemów zachęt finansowych wprowadzanych przez krajowe organy administracji publicznej właściwe w sprawach zdrowia publicznego w celu ograniczania wydatków ponoszonych na produkty lecznicze i mających na celu preferowanie, w celu leczenia określonych jednostek chorobowych, przepisywania przez lekarzy wyraźnie wskazanych produktów leczniczych, zawierających inną substancję czynną niż produkt leczniczy, który był przepisywany uprzednio lub który mógłby zostać przepisany, gdyby omawiany system nie istniał.

Ogólnie rzecz biorąc, polityka ochrony zdrowia określana przez państwo członkowskie oraz wydatki publiczne przeznaczone na realizację tej polityki nie służą żadnemu celowi zarobkowemu ani komercyjnemu. System zachęt finansowych, który stanowi część takiej polityki, nie może zatem zostać uznany za przejaw komercyjnej promocji produktów leczniczych.

Jednakże w celu zapewnienia skuteczności przepisom dyrektywy 89/105, dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych należy zezwolić przedsiębiorcom z sektora przemysłu farmaceutycznego, których produkty lecznicze stanowią przedmiot zachęt finansowych do ich przepisywania bądź też nie stanowią przedmiotu takich zachęt, by mogli się oni upewnić, czy system zachęt finansowych wprowadzony przez organy administracji publicznej oparty jest na obiektywnych kryteriach, a także czy nie dochodzi do dyskryminacji na szkodę produktów leczniczych pochodzących z innych państw członkowskich w porównaniu z krajowymi produktami leczniczymi. W konsekwencji nawet jeśli dyrektywa 89/105 opiera się na idei minimalnej ingerencji w organizację przez państwa członkowskie ich wewnętrznej polityki w dziedzinie ubezpieczeń społecznych, w sytuacji gdy krajowe organy administracji publicznej właściwe w sprawach zdrowia publicznego ustanawiają system zachęt finansowych do przepisywania wyraźnie wskazanych produktów leczniczych, zobowiązane są one do ujawnienia takiego systemu, jak również do udostępnienia pracownikom służby zdrowia oraz przedsiębiorcom z sektora przemysłu farmaceutycznego ocen wykazujących równoważność terapeutyczną dostępnych substancji czynnych należących do kategorii terapeutycznej objętej omawianym systemem.

(por. pkt 33, 37, 38, 42; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Unia celna – Procedura tranzytu zewnętrznego

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 204 ust. 1 lit. a))

Summary

Artykuł 204 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem nr 648/2005 należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania w sytuacji, w której upoważniony nadawca błędnie wszczął dwie procedury tranzytu zewnętrznego dla jednego i tego samego towaru, bowiem procedura nadliczbowa, odnosząca się do nieistniejącego towaru, nie może skutkować powstaniem długu celnego w zastosowaniu tego przepisu.

W tym względzie błąd polegający na wszczęciu dwóch procedur tranzytu zewnętrznego dla tego samego towaru nie może, ze względu na swój charakter, doprowadzić do naruszenia celów art. 204 i w związku z tym nie może uzasadniać powstania długu celnego. Co się tyczy po pierwsze celu polegającego na uniknięciu ryzyka, iż towary niewspólnotowe zostaną wprowadzone do obrotu gospodarczego Unii, należy stwierdzić, że w przypadku procedury celnej tranzytu zewnętrznego wszczętej dla nieistniejącego towaru brak jest jakiegokolwiek ryzyka, że towary zostaną wprowadzone bez oclenia do tego obrotu gospodarczego, co mogłoby prowadzić do nieuczciwej konkurencji i do strat fiskalnych. Po drugie, cel polegający na zapewnieniu starannego stosowania przepisów dotyczących danej procedury celnej nie może zostać osiągnięty w przypadku procedury tranzytu zewnętrznego nieodpowiadającej istniejącemu towarowi. Nie jest bowiem możliwe prawidłowe zastosowanie tej procedury, gdy dotyczy ona nieistniejącego towaru. Dzieje się tak tym bardziej z tego względu, że obowiązek przedstawienia towarów w urzędzie celnym przeznaczenia, w przypadku gdy towary – objęte omyłkowo wszczętą procedurą tranzytu – nie istniały, skutkowałby nałożeniem na głównego zobowiązanego powinności, z której nie mógłby on się wywiązać, wbrew zasadzie ultra posse nemo obligatur.

(por. pkt 32-34, 37, 38; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Swoboda świadczenia usług – Usługi – Pojęcie

2. Umowy międzynarodowe – Umowa WE–Szwajcaria w sprawie swobodnego przepływu osób – Swoboda świadczenia usług

(Umowa WE–Szwajcaria w sprawie swobodnego przepływu osób, art. 1, 2, 15, załączniki I, II, III)

Summary

1. Gdy zobowiązanie umowne polega na oddaniu do dyspozycji skarżących, odpłatnie i pod pewnymi warunkami, terenu znajdującego się w jednym z państw członkowskich w celu prowadzenia na nim działalności łowieckiej, przedmiotem umowy dzierżawy jest świadczenie usług. Ma ono zresztą transgraniczny charakter gdy dzierżawiący mają obywatelstwo szwajcarskie. Takich dzierżawców uznać należy za odbiorców usługi polegającej na odpłatnym i ograniczonym w czasie korzystaniu z prawa do polowania na owym terenie.

(por. pkt 31-33)

2. Postanowienia umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób, nie stoją na przeszkodzie temu, aby w kontekście poboru podatku należnego za świadczenie usługi takiej jak oddanie do dyspozycji prawa do polowania, obywatel jednej z umawiających się stron był traktowany na terytorium drugiej jako usługobiorca w sposób odmienny niż osoby mające główne miejsce zamieszkania na tym terytorium, obywatele Unii oraz osoby, które prawo Unii Europejskiej traktuje w ten sam sposób.

W istocie choć art. 2 umowy dotyczy zasady niedyskryminacji, to ustanawia on mający ogólny i kategoryczny charakter zakaz nie tyle wszelkiej dyskryminacji obywateli jednej z umawiających się stron, którzy przebywają na terytorium drugiej umawiającej się strony, lecz zakazuje jedynie dyskryminacji ze względu na przynależność państwową i to w sytuacji objętej materialnym zakresem zastosowania przepisów załączników I–III do tej umowy. Umowa oraz załączniki do niej nie zawierają żadnego szczególnego postanowienia zmierzającego do objęcia usługobiorców zasadą niedyskryminacji w ramach stosowania przepisów podatkowych dotyczących transakcji handlowych mających na celu świadczenie usług. Ponadto ponieważ Konfederacja Szwajcarska nie przystąpiła do wewnętrznego rynku Wspólnoty, zmierzającego do zniesienia wszelkich przeszkód w celu stworzenia przestrzeni pełnej swobody przepływu analogicznej do rynku krajowego, a obejmującej m.in. swobodny przepływ osób i swobodę przedsiębiorczości, istniejąca wykładnia przepisów prawa Unii dotyczących tego rynku wewnętrznego nie może zostać w sposób automatyczny przełożona na wykładnię umowy w sprawie swobodnego przepływu osób, chyba że chodzi o wyraźne postanowienia zawarte w tym celu w samej tej umowie.

(por. pkt 39-43; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólna Taryfa Celna – Wartość celna – Wartość transakcyjna – Ustalenie

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 33)

Summary

Przesłanka zawarta w art. 33 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zgodnie z którą należności celne przywozowe ciążące na towarach będących przedmiotem przywozu powinny dawać się „wyodrębnić” z ceny faktycznie zapłaconej lub należnej, jest spełniona, w sytuacji gdy strony umowy ustaliły, że towary zostaną dostarczone na warunkach klauzuli DDP („Delivered Duty Paid” – dostarczone, cło zapłacone) i uczyniły stosowną wzmiankę w treści zgłoszenia celnego, jednakże – z uwagi na błędne przekonanie co do preferencyjnego pochodzenia tych towarów – nie uczyniły wzmianki w przedmiocie wysokości należności celnych przywozowych.

W istocie po pierwsze, nawet jeżeli strony umowy błędnie uznały, że należności celne przywozowe nie są należne, zgodnie z klauzulą DDP, należności celne obciążają sprzedawcę, wobec czego należności celne przywozowe, które powinny były być ewentualnie zapłacone, wlicza się do ceny rzeczywiście zapłaconej lub należnej za towary będące przedmiotem przywozu. Po drugie, w szczególności na mocy art. 217 i 220 kodeksu celnego, to organy celne państwa przywozu są właściwe do naliczenia należności celnych przywozowych. Tymczasem, ponieważ wartość transakcyjna została prawidłowo wskazana w zgłoszeniach celnych, a stawka mających zastosowanie należności celnych może zostać określona z uwzględnieniem pochodzenia towarów, wskazane organy są w stanie obliczyć wysokość prawnie należnych należności celnych przywozowych i, w konsekwencji, oddzielić wartość tych należności od ceny rzeczywiście zapłaconej lub należnej za towary będące przedmiotem przywozu.

(por. pkt 30, 34-36, 40; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Sektor telekomunikacji – Usługa powszechna i prawa użytkowników – Dyrektywa 2002/22

(dyrektywa 2002/22 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 30 ust. 2)

Summary

Artykuł 30 ust. 2 dyrektywy 2002/22 w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników należy interpretować w ten sposób, że krajowy organ regulacyjny ma obowiązek uwzględniać, przy ocenie zniechęcającego charakteru opłaty obciążającej abonentów z tytułu korzystania z usługi przenoszenia numerów, koszty ponoszone przez operatorów sieci telefonii ruchomej w związku z wykonywaniem tej usługi. Niemniej zachowuje on uprawnienie do ustalenia maksymalnej kwoty tej należnej operatorom opłaty na poziomie niższym niż ponoszone przez operatorów koszty, jeżeli opłata obliczona wyłącznie na podstawie kosztów może zniechęcać użytkowników do korzystania z usługi przenoszenia numerów.

(por. pkt 28; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Polityka społeczna – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Dyrektywa 1999/70

(dyrektywa Rady 1999/70, załącznik, klauzula 8 pkt 3)

2. Polityka społeczna – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Dyrektywa 1999/70

(art. 288 akapit trzeci TFUE; dyrektywa Rady 1999/70, załącznik, klauzula 8 pkt 3)

Summary

1. Wykładni klauzuli 8 pkt 3 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, które stanowi załącznik do dyrektywy 1999/70 dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisom wewnętrznym, które w stosunku do pracodawcy zniosły obowiązek wskazania w umowie o pracę na czas określony zawartej w celu zastąpienia nieobecnych pracowników nazwisk tychże pracowników i powodu ich zastępstwa i które ograniczają się do wskazania, że umowa na czas określony powinna być sporządzona na piśmie oraz powinna wskazywać przyczynę, dla której została zawarta, jeżeli te nowe wymogi zostaną zrekompensowane przez przyjęcie innych gwarancji lub środków ochrony lub jeżeli dotyczą one ograniczonej kategorii pracowników, którzy zawarli umowy o pracę na czas określony, czego weryfikacja należy do sądu odsyłającego.

Jako że ta ostatnia kategoria pracowników nie stanowi znaczącej części pracowników zatrudnionych na czas określony w odnośnym państwie członkowskim, zmniejszenie ochrony, z której korzysta ta ograniczona kategoria pracowników, nie może, jako takie, wpłynąć całościowo na poziom ochrony obowiązujący w wewnętrznym porządku prawnym dla pracowników, którzy zawarli umowę o pracę na czas określony.

Ponadto zmiany omawianych przepisów krajowych, powinny podlegać ocenie w świetle ogółu pozostałych gwarancji, które zostały w nich ustanowione w celu zapewnienia ochrony pracowników zatrudnionych na podstawie umowy na czas określony, takich jak środki zapobiegania nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony i środki mające na celu zakaz dyskryminacji pracowników, którzy zawarli takie umowy.

(por. pkt 44, 46, 48; pkt 1 sentencji)

2. Z uwagi na to, że klauzula 8 pkt 3 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, które stanowi załącznik do dyrektywy 1999/70 dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, nie wywołuje skutku bezpośredniego – w razie stwierdzenia przez sąd odsyłający, że przepisy krajowe, których dotyczy postępowanie główne są niezgodne z prawem Unii, sąd ten nie powinien odstąpić od ich stosowania, ale dokonać, tak dalece, jak jest to możliwe, ich wykładni zgodnej z dyrektywą 1999/70 i z celami owego porozumienia ramowego.

Zasada wykładni zgodnej wymaga jednakże, by sądy krajowe czyniły wszystko co leży w zakresie ich kompetencji, uwzględniając wszystkie przepisy prawa krajowego i stosując uznane w porządku krajowym metody wykładni, by zapewnić pełną skuteczność rozpatrywanego porozumienia ramowego i dokonać rozstrzygnięcia zgodnego z realizowanymi przez nie celami

(por. pkt 53, 55; pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Podobieństwo rozpatrywanych znaków towarowych – Kryteria oceny – Złożony znak towarowy

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))

Summary

O ile jest możliwe, że w części Unii nazwisko ma co do ogólnej zasady bardziej odróżniający charakter niż imię, o tyle należy jednak, w ramach oceny podobieństwa kolidujących ze sobą znaków towarowych pod względem koncepcyjnym, wziąć pod uwagę czynniki właściwe dla danej sytuacji, a w szczególności okoliczność, że dane nazwisko nie jest powszechne lub że – przeciwnie – jest bardzo często spotykane, co może mieć przełożenie na ten charakter odróżniający. Należy również wziąć pod uwagę ewentualną popularność osoby, która wnosi o zarejestrowanie swojego imienia i nazwiska łącznie jako znaku towarowego, ponieważ ta popularność może z całą pewnością mieć wpływ na sposób postrzegania znaku towarowego przez właściwy krąg odbiorców. Ponadto w złożonym znaku towarowym nazwisko nie zachowuje we wszystkich przypadkach niezależnej pozycji odróżniającej tylko ze względu na to, że jest postrzegane jako nazwisko.. Stwierdzenie takiej pozycji może bowiem opierać się tylko na badaniu wszystkich czynników mających znaczenie w danej sprawie.

(por. pkt 35, 38)
Keywords

Summary



Keywords

Wizy, azyl, imigracja – Polityka azylowa – Status uchodźcy lub status ochrony uzupełniającej – Dyrektywa 2004/83

(dyrektywa Rady 2004/83, art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze)

Summary

Do celów stosowania art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze dyrektywy 2004/83 w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony, dana osoba korzysta z ochrony i pomocy agencji Narodów Zjednoczonych innej niż Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców, jeżeli osoba ta rzeczywiście otrzymuje tę ochronę lub tę pomoc.

W istocie art. 1D konwencji dotyczącej statusu uchodźców, sporządzonej w Genewie, do którego odsyła art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy, ogranicza się do wyłączenia z zakresu zastosowania konwencji osób, które aktualnie korzystają z ochrony lub pomocy organów lub agencji Narodów Zjednoczonych innych niż UNHCR. Z jasnego brzmienia tego postanowienia konwencji genewskiej wynika, że jedynie osoby, które rzeczywiście otrzymują pomoc udzielaną przez Agencję Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie, są objęte klauzulą wyłączającą z ustanowionego w niej statusu uchodźcy. Klauzula ta powinna, jako taka, podlegać wykładni ścisłej i nie może zatem obejmować również osób, które jedynie kwalifikują się lub kwalifikowały się w przeszłości do korzystania z ochrony lub pomocy tej agencji.

(por. pkt 50, 51, 53; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Środowisko naturalne – Ocena skutków wywieranych przez niektóre plany i programy na środowisko naturalne – Dyrektywa 2001/42 – Plan i program – Pojęcie

(dyrektywa 2001/42 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 2 lit. a), art. 3 ust. 2 lit. a); dyrektywy Rady: 85/337, załączniki I, II; 91/676, art. 5 ust. 1)

Summary

Program działania przyjęty zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy 91/676 dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego, jest co do zasady planem lub programem określonym w art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42 w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko, w przypadku gdy stanowi „plan” lub „program” w rozumieniu art. 2 lit. a) tej ostatniej dyrektywy i gdy zawiera środki, od których przestrzegania uzależnione jest wydanie zezwolenia, które może być przyznane na realizację przedsięwzięć wymienionych w załącznikach I i II do dyrektywy 85/337 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne zmienionej dyrektywą 97/11.

(por. pkt 55; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Unia celna – Powstanie długu celnego i jego pokrycie – Powiadomienie dłużnika o kwocie należności w terminie trzech lat od dnia powstania długu celnego

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 221 ust. 3, art. 4)

Summary

Artykuł 221 ust. 3 i 4 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem nr 2700/2000, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu stanowiącemu, że w sytuacji gdy brak zapłaty należności celnych wynika z przestępstwa, bieg terminu przedawnienia długu celnego rozpoczyna się w dniu, w którym wydany w postępowaniu karnym wyrok lub wyrok nakazowy stały się niewzruszalne.

W tym względzie po pierwsze art. 221 ust. 4 kodeksu celnego sam nie ustanawia jakiegokolwiek terminu przedawnienia ani podstaw zawieszenia lub przerwania biegu mającego zastosowanie terminu przedawnienia. Po drugie, ograniczając się do odniesienia do „warunk[ów] przewidzianych w obowiązujących przepisach”, art. 221 ust. 4 wspomnianego kodeksu dokonuje odesłania do prawa krajowego w odniesieniu do zasad przedawnienia długu celnego, w sytuacji gdy dług ten powstał na skutek czynu podlegającego, w chwili popełnienia, ściganiu karnemu.

(por. pkt 33-36; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia – Zwolnienia zakładów, loterii i innych gier losowych lub hazardowych

(dyrektywa Rady 2006/112, art. 135 ust. 1 lit. i))

Summary

Artykuł 135 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że skorzystanie z przyznanej państwom członkowskim możliwości określenia warunków i ograniczeń zwolnienia z podatku od wartości dodanej przewidzianego w tym przepisie oznacza, iż mogą one zwolnić z owego podatku tylko niektóre gry losowe lub hazardowe.

Istotnie przepis ten pozostawia państwom członkowskim szeroki zakres swobodnego uznania w zakresie zwolnienia lub opodatkowania wskazanych w nim czynności, ponieważ pozwala im na określenie warunków i ograniczeń, od których może być uzależnione przyznanie tego zwolnienia. Ponadto jego nie zawiera żadnej wskazówki pozwalającej na przyjęcie, iż prawodawca wspólnotowy zamierzał wprowadzić jakiekolwiek ograniczenie ilościowe, w szczególności w celu zapewnienia, by co najmniej 50% gier losowych i hazardowych urządzanych i organizowanych w danym państwie członkowskim, lub co najmniej 50% obrotu generowanego z urządzania i organizowania tych gier, mogło być objęte zwolnieniem z podatku od wartości dodanej przewidzianym w tym przepisie. Poza tym zasada neutralności podatkowej stanowiąca, że świadczenie usług podobnych, które z tego względu są wobec siebie konkurencyjne, nie powinno być różnie traktowane z punktu widzenia podatku od wartości dodanej, nie stoi na przeszkodzie stosowaniu takiej regulacji. Zasada ta nie może być bowiem interpretowana – pod rygorem pozbawienia wszelkiej skuteczności tak art. 135 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2006/112, jak i swobodnego uznania przyznanego w szerokim zakresie w tym przepisie państwom członkowskim – jako sprzeciwiająca się temu, by jedna forma gry losowej lub hazardowej była zwolniona z podatku od wartości dodanej, podczas gdy druga nie podlega takiemu zwolnieniu, o ile jednak te dwie formy gier nie są wobec siebie konkurencyjne.

(por. pkt 26, 27, 34, 35, 39; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia przewidziane w szóstej dyrektywie – Zwolnienie opieki szpitalnej i medycznej oraz działalności ściśle z nimi związanej – Zwolnienie świadczenia opieki medycznej w ramach zawodów medycznych i paramedycznych

(dyrektywa Rady 2006/112, art. 132 ust. 1 lit. b), lit. c))

2. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia przewidziane w szóstej dyrektywie – Zwolnienie opieki szpitalnej i medycznej oraz działalności ściśle z nimi związanej

(dyrektywa Rady 2006/112, art. 132 ust. 1 lit. b))

Summary

1. Jeżeli czynności polegające na wysyłce zestawu do poboru krwi pępowinowej noworodka oraz na analizie i przetwarzaniu tej krwi, a także, w odpowiednim przypadku, na przechowywaniu komórek macierzystych zawartych w tej krwi w celu ewentualnego przyszłego wykorzystania w celach terapeutycznych, mają jedynie zagwarantować, że szczególny środek będzie dostępny w celu leczenia medycznego w hipotetycznej sytuacji, gdy stałoby się ono niezbędne, a nie służą, jako takie, diagnozowaniu, opiece oraz, leczeniu chorób lub zaburzeń zdrowia, to takie czynności, niezależnie od tego, czy będą rozpatrywane łącznie, czy też oddzielnie, nie są objęte zakresem pojęcia „opieka szpitalna i medyczna”, znajdującego się w art. 132 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, ani zakresem pojęcia „świadczenie opieki medycznej”, znajdującego się w art. 132 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy. Inaczej by było, gdyby analiza krwi pępowinowej rzeczywiście miała na celu umożliwienie dokonania diagnozy lekarskiej, którą to okoliczność w razie potrzeby powinien ustalić sąd krajowy.

(por. pkt 47 i 1 sentencji)

2. Pojęcie transakcji „ściśle związanych” z „opieką medyczną lub szpitalną” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej powinno być interpretowane w ten sposób, iż nie obejmuje ono czynności polegających na wysyłce zestawu do poboru krwi pępowinowej noworodka oraz na analizie i przetwarzaniu tej krwi, a także, w odpowiednim przypadku, na przechowywaniu komórek macierzystych zawartych w tej krwi w celu ewentualnego przyszłego wykorzystania w celach terapeutycznych, z którym to wykorzystaniem czynności te są jedynie ewentualnie związane i które nie jest ani rzeczywiste, ani w trakcie, ani też nie zostało jeszcze zaplanowane.

(por. pkt 52 i 2 sentencji)