ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
70.

Do sądu odsyłającego należy jednak upewnienie się, że dane przekazywane w ten sposób i przetwarzane przez CNAS spełniają kryterium niezbędności przewidziane w tym przepisie, poprzez zbadanie, czy nie wykraczają one poza to, co jest ściśle niezbędne do realizacji przez CNAS jej zadań ( 26 ).
48.

Wreszcie co do użycia w tym przepisie spójnika „i” nie sądzę, by należało uznać, że jest on spójnikiem koniunkcji. W tej kwestii pragnę zauważyć, że w wyrokach Komisja/Francja ( 22 ) i Dornier ( 23 ) Trybunał w odniesieniu do zwolnienia przewidzianego w art. 13 część A ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy wydaje się wykluczać charakter koniunkcyjny tego spójnika. W pierwszym z wymienionych wyroków Trybunał wskazał bowiem, że „przepis ten nie zawiera żadnej definicji pojęcia czynności »ściśle związanych« z opieką szpitalną lub medyczną” ( 24 ).
75.

Po drugie, kategoria ogólna zobowiązań pozaumownych w art. 4 rozporządzenia Rzym II nie może stanowić podstawy określenia prawa właściwego, co jest spowodowane tym, że nie doszło do żadnego zdarzenia powodującego szkodę z udziałem ubezpieczyciela pojazdu ciągnącego i ubezpieczyciela pojazdu ciągniętego. Ubezpieczyciel pojazdu ciągnącego nie spowodował szkody, na skutek której ucierpiałby ubezpieczyciel pojazdu ciągniętego, ani vice versa. Z tej przyczyny pomiędzy tymi dwoma ubezpieczycielami nie powstają zobowiązania o charakterze pozaumownym. O ile prawdą jest, że wypadek w ruchu drogowym i powstała w jego wyniku szkoda, przez którą ucierpiała osoba poszkodowana, był podstawą do wysunięcia roszczenia (roszczeń) na mocy umowy (umów) ubezpieczenia, ubezpieczyciele nie byli uczestnikami zdarzenia i nie mają z nim związku. Jedyny związek ze zdarzeniem wyraża się poprzez umowę (umowy) ubezpieczenia z odpowiednim ubezpieczającym (odpowiednimi ubezpieczającymi) ( 33 ). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem „[…] odpowiedzialność za czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego może być brana pod uwagę tylko pod warunkiem, iż może zostać ustalony związek przyczynowy pomiędzy szkodą a zdarzeniem, które spowodowało powstanie szkody” ( 34 ).
8.

Artykuł 4 tej dyrektywy stanowi, co następuje: „1. Państwa członkowskie zapewniają, aby ścieki komunalne przed odprowadzeniem były poddane wtórnemu oczyszczaniu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu w następujących okresach: — najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r. w odniesieniu do zrzutów z aglomeracji o RLM ponad 15000, — najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r. w odniesieniu do zrzutów z aglomeracji o RLM 10 000–15 000, — najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r. w odniesieniu do zrzutów do wód słodkich i estuariów, z aglomeracji o RLM 2000–10 000. […] 3. Zrzuty z oczyszczalni ścieków komunalnych opisane w ust. 1 i 2 spełniają odpowiednie wymagania załącznika I pkt [sekcji] B […]. 4. Ładunek wyrażony równoważną liczbą mieszkańców jest określany na podstawie największego średniotygodniowego ładunku doprowadzanego do oczyszczalni w ciągu roku, z pominięciem sytuacji nadzwyczajnych, na przykład spowodowanych dużymi opadami”.
93.

Po pierwsze Komisja nie kwestionuje tego, że DCNS ma własny personel zajmujący się wyłącznie działalnością związaną z przydzielaniem czasu na start lub lądowanie. Komisja nie przedstawia żadnego dowodu na potwierdzenie istnienia stosunku podległości między personelem DCNS a personelem Any, na przykład, że dyrekcja Any decyduje o awansie pracowników DCNS lub że może nakładać na nich kary. Jedyny argument przedstawiony przez Komisję w tym względzie dotyczy braku „chińskiego muru” pomiędzy DCNS i Aną, to znaczy organizacji wewnętrznej Any uniemożliwiającej przepływ poufnych informacji między DCNS i innymi wydziałami Any. Ten argument nie przekonuje, ponieważ nie rozumiem, w jaki sposób wymóg istnienia „chińskiego muru” może zostać wyprowadzony z art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 95/93 ze zmianami, w którym nie ma żadnego odniesienia do personelu koordynatora.
1)

Rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (z późniejszymi zmianami), w związku z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina, co do zasady nie stoją na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, na mocy którego, w przypadku uprawy rzadkich gatunków roślin, należy załączyć do wniosku o płatność świadectwo dotyczące tej rzadkiej rośliny.
33.

Zastosowanie szwedzkiego systemu podatkowego do jednej tylko formy inwestowania, a mianowicie do inwestowania w akcje (udziały), prowadziłoby nie do neutralności pod względem koniunktury, lecz do niesprawiedliwie wysokiego opodatkowania w latach złej koniunktury, a w innych latach – do „prezentów podatkowych”. Co więcej, doprowadziłoby to także do powstania nierówności pomiędzy podatnikami w zależności od rzeczywistego dochodu z akcji (udziałów), w które podatnicy ci zainwestowali, ponieważ niezależnie od koniunktury gospodarczej akcje (udziały) danej spółki w danym momencie mogą dać prawo do dywidendy wyższej w stosunku do zainwestowanego kapitału niż akcje (udziały) innej spółki. Ponownie, przedmiotowy system podatkowy zapewnia zamierzoną przez szwedzkiego ustawodawcę neutralność tylko wtedy, gdy system ten znajduje zastosowanie do całości zainwestowanego kapitału danego podatnika, w tym przypadku funduszu emerytalnego, bez względu na skład portfela inwestycyjnego tego podatnika.
108.

W świetle całości powyższych rozważań proponuję, by na pytania postawione przez Oberlandesgericht Koblenz Trybunał odpowiedział w następujący sposób: 1) Artykuł 26 dyrektywy 2004/18 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu jednostki administracji regionalnej państwa członkowskiego nakładającemu na oferentów i ich podwykonawców obowiązek złożenia pisemnego oświadczenia przy składaniu oferty, w którym to oświadczeniu zobowiązują się oni do zapłacenia pracownikom wyznaczonym do realizacji usług będących przedmiotem zamówienia publicznego ustalonej przez to uregulowanie minimalnej stawki godzinowej 8,70 EUR (brutto). 2) Artykuł 26 dyrektywy 2004/18 należy interpretować w ten sposób, że również nie sprzeciwia się on uregulowaniu jednostki administracji regionalnej państwa członkowskiego, które przewiduje obowiązkowe wykluczenie oferty, w przypadku gdy oferent uczestniczący w przetargu publicznym nie przedstawi przy składaniu oferty, w imieniu własnym i swoich podwykonawców, oraz po ponownym wezwaniu do tego przez instytucję zamawiającą, odrębnego oświadczenia o zobowiązaniu do przestrzegania minimalnej stawki wynagrodzenia określonej przez to uregulowanie, w przypadku gdyby oferentowi temu zostało udzielone zamówienie na wykonywanie usług będących przedmiotem danego zamówienia publicznego.
65.

Na podstawie powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał udzielił następujących odpowiedzi na pytania przedstawione przez Krajową Izbę Odwoławczą: Pytania pierwsze, drugie, trzecie, piąte i szóste Artykuł 44 i art. 48 ust. 3 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi w związku z jej art. 2 należy interpretować w ten sposób, że wyrażenie „w stosownych sytuacjach” nie wprowadza konkretnego ograniczenia okoliczności, w jakich wykonawca może powołać się na zasoby podmiotu trzeciego w celu dowiedzenia instytucji zamawiającej, że będzie posiadał technologiczne lub zawodowe kwalifikacje niezbędne do wykonania danego zamówienia publicznego. Charakter powiązań prawnych między wykonawcą a podmiotem trzecim lub podmiotami trzecimi, na których zamierza on polegać, jest bez znaczenia, niemniej wykonawca musi być zdolny dowieść instytucji zamawiającej, iż rzeczywiście dysponuje wszelkimi środkami niezbędnymi do realizacji postanowień zamówienia. Wykonawca może powołać się na zdolności innych podmiotów w celu wykazania swych technologicznych lub zawodowych kwalifikacji, z zastrzeżeniem ograniczeń wynikających z charakteru i celu zamówienia, którego wykonanie jest wymagane. Pytanie czwarte Artykuł 48 ust. 3 dyrektywy 2004/18 w związku z jej art. 2 należy interpretować w ten sposób, że instytucja zamawiająca w ogłoszeniu o zamówieniu lub w specyfikacji istotnych warunków zamówienia powinna wskazać przesłanki powodujące wyłączenie możliwości powołania się na art. 48 ust. 3 dyrektywy 2004/18 celem wykazania spełnienia wymogów w zakresie minimalnych zdolności. Instytucja zamawiająca nie może ponadto określić w ogłoszeniu o zamówieniu lub w specyfikacji istotnych warunków zamówienia wyraźnych przesłanek lub zasad dotyczących tego, czy i w jaki sposób oferenci mogą powoływać się na zdolności innych podmiotów. Pytanie siódme Gdy dopuszczalne jest złożenie oferty co do części zamówienia, wyrażona w art. 2 dyrektywy 2004/18 zasada równego i niedyskryminacyjnego traktowania wykonawców stoi na przeszkodzie zadeklarowaniu przez wykonawcę, po złożeniu oferty, do której części zamówienia należy przypisać wskazane przez niego zasoby mające służyć wykazaniu spełnienia warunku udziału w postępowaniu. Pytania ósme i dziewiąte Artykuł 2 dyrektywy 2004/18 wymaga unieważnienia i powtórzenia aukcji elektronicznej w sytuacji, gdy kandydat spełniający kryteria udziału w postępowaniu w przedmiocie udzielenia zamówienia nie został zaproszony do udziału w aukcji elektronicznej. Pytanie dziesiąte Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE może być wykorzystywana jako przesłanka interpretacyjna dyrektywy 2004/18, mimo że termin transpozycji dyrektywy 2014/24 jeszcze nie upłynął, tylko jeżeli kodyfikuje ona orzecznictwo stosujące dyrektywę 2004/18 lub dodaje do niej pewne szczegóły, a odpowiednie przepisy dyrektywy 2014/24 nie są sprzeczne z dyrektywą 2004/18 ani nie ustanawiają bezwzględnie wiążących zasad lub przesłanek ze szkodą dla wykonawców.
20.

Rząd szwajcarski wskazuje, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Bruksela I umowa musi odnosić się do usługi, która jest oferowana w ramach przedmiotowej działalności gospodarczej, nawet jeżeli promowanie dostawcy, z którego wnioskuje się o kierowaniu działalności do państwa miejsca zamieszkania konsumenta, nie dotyczy tej określonej działalności: chodzi z tego względu o to, aby działalność obejmowała usługi, które choć nie stanowią części usług zwykle oferowanych przez przedsiębiorcę, to charakteryzują się jednak wystarczającym materialnym związkiem z jego zwyczajną działalnością i są świadczone w ramach tych samych struktur przedsiębiorstwa. Dodatkowo ten sam reżim należy stosować do wszystkich usług, które mogą być związane z określoną działalnością gospodarczą, czy to z przyczyn praktycznych, czy co do zasady. W szczególności rząd szwajcarski wskazuje, że jeżeli chodzi o usługi, których usługodawca nie oferuje publicznie, poziom wymaganej ochrony konsumentów jest niższy, skoro usługa nie jest oferowana w sposób ogólny do nieokreślonej liczby osób, lecz indywidualnie do określonego klienta: w tym przypadku świadczący usługę jest świadom, że zawiera umowę z obywatelem, który mieszka w innym państwie członkowskim.
27.

Postępowanie w sprawie wydania nakazu zapłaty jest postępowaniem, które umożliwia wierzycielowi szybkie i wymagające niewielu formalności uzyskanie tytułu egzekucyjnego w odniesieniu do bezspornych wierzytelności. Choć warunki prowadzenia tego postępowania są różne w poszczególnych państwach, niemniej jednak chodzi – w istocie – o postępowanie, które nie prowadzi do kontradyktoryjnego postępowania co do istoty sprawy, z wyjątkiem sytuacji, w której dłużnik doprowadzi do niej, wnosząc sprzeciw od nakazu. To przeniesienie inicjatywy proceduralnej na pozwanego – nazywane odwróceniem dynamiki postępowania (franc. inversion du contentieux) – oznacza, że na adresacie nakazu zapłaty spoczywa obowiązek wszczęcia postępowania kontradyktoryjnego w celu zapobieżenia uzyskaniu przez nakaz statusu tytułu egzekucyjnego ( 4 ).
99.

Prawdą jest, iż także publikacja w Dzienniku Urzędowym dawałaby jeszcze Parlamentowi wystarczająco czasu na zweryfikowanie decyzji i tym samym pośrednio również spornej umowy w drodze skargi o stwierdzenie nieważności (art. 263 ust. 2 TFUE) pod kątem ich legalności, jednakże w tym względzie chodzi o kontrolę sądową przez inną instytucję Unii, która jest ponadto ograniczona do kwestii prawnych. Od tej kontroli należy ściśle odróżnić kontrolę demokratyczną wykonywaną przez sam Parlament, w przypadku której na pierwszym planie stoją oceny polityczne oraz względy celowości. Jeżeli ta demokratyczna kontrola może odbyć się dopiero ex post, to jest ona chcąc nie chcąc o wiele mniej skuteczna niż w trakcie toczącej się procedury zawarcia umowy międzynarodowej. Jeżeli zaś zostanie ona umożliwiona wcześniej, to może nawet ewentualnie przyczynić się do uniknięcia późniejszych sporów prawnych między instytucjami Unii.
1)

Artykuł 5 ust. 7 lit. a) i art. 11 część A ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że przeznaczenie przez podatnika, na potrzeby działalności gospodarczej zwolnionej z podatku od wartości dodanej, nieruchomości wybudowanej na gruncie, w odniesieniu do których podatnik ten nabył prawo rzeczowe uprawniające go do korzystania z rzeczonego gruntu oraz z rzeczonej nieruchomości, której realizację zlecił osobie trzeciej, może stanowić przedmiot opodatkowania podatkiem od wartości dodanej, mającego za podstawę opodatkowania wartość nabytego prawa rzeczowego i koszty realizacji budynku, jeżeli podatnik zapłacił już podatek od wartości dodanej związany z tą wartością i tymi kosztami, lecz także odliczył go w pełnej wysokości.
22.

Jeżeli zatem art. 19 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2010/13 wymaga, by reklama była łatwo rozpoznawalna i odróżniała się od treści redakcyjnych, to moim zdaniem nie wystarczy, że reklama ta będzie nadawana na części podzielonego ekranu. Część ta musi być jeszcze odpowiednio oznaczona, by telewidz nie miał wątpliwości, że nadawany na niej przekaz ma charakter reklamowy. Oznaczenie to może mieć formę albo sygnału dźwiękowego lub wizualnego analogicznego do tego, który oddziela reklamę pełnoekranową, albo specjalnego oznaczenia stale wyświetlanego na części podzielonego ekranu przeznaczonej na reklamę. Powinno ono też jednoznacznie wskazywać na rodzaj przekazu handlowego, którego dotyczy – czy jest to reklama, telesprzedaż, autopromocja itd. Sam podział ekranu, bez dodatkowego oznaczenia, nie zapewnia osiągnięcia celu wskazanego w art. 19 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2010/13.
66.

Kwestie powstałe w kontekście niniejszego pytania wykraczają jednak dalej. Nie chodzi jedynie o to, że w postępowaniu głównym decyzja ustalająca warunki zabudowy uprawomocniła się, ale także o to, że most zbudowano (w efekcie doprowadzając do pogorszenia stanu siedlisk i niepokojenia gatunków, mimo że uznano realizację za uzasadnioną z nadrzędnych względów interesu publicznego) i oddano do użytku (z możliwością dalszego oddziaływania na dane siedliska i gatunki). W tym kontekście sąd odsyłający rozpatruje założenie, że stwierdzenie wadliwości pierwotnej oceny i kontroli mogłoby prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy, z daleko idącymi konsekwencjami zarówno pod względem ekologicznym, jak i gospodarczym, gdyby uznano, że most należy rozebrać.
70.

W świetle powyższych rozważań proponuję Trybunałowi, by na pytania zawarte we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym odpowiedział w sposób następujący: 1) Dyrektywa 80/987/EWG Rady z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy znajduje zastosowanie w przypadku niezaspokojenia roszczeń związanych z wynagrodzeniem marynarzy zatrudnionych do pracy na statku pływającym pod banderą państwa trzeciego przez spółkę, która choć posiada siedzibę statutową na terytorium tego państwa trzeciego, to jej siedziba rzeczywista mieści się na terytorium państwa członkowskiego, w którym zatrudniono marynarzy oraz ogłoszona została jej upadłość przez sąd tego państwa członkowskiego na podstawie prawa tego państwa członkowskiego, niezależnie od okoliczności, że umowy o pracę są regulowane przez prawo państwa trzeciego oraz że spółka pracodawca nie przyczyniała się do finansowania instytucji gwarancyjnej danego państwa członkowskiego. 2) Świadczenie przewidziane w art. 29 ustawy nr 1220/1981 nie stanowi „ochrony równorzędnej” z ochroną wymaganą w art. 1 ust. 2 dyrektywy 80/987.
18.

Powołując się na nieważność rzeczonego rozporządzenia, GLS w dniu 30 kwietnia 2013 r. wniósł do Hauptzollamt Hamburg-Stadt zażalenie na tę decyzję, które zostało oddalone, decyzją z dnia 24 maja 2013 r., jako bezpodstawne. W dniu 26 czerwca 2013 r. GLS wniósł odwołanie od tej decyzji do Finanzgericht Hamburg (sądu podatkowego w Hamburgu), który postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy [sporne] rozporządzenie wykonawcze […] jest ważne, pomimo że przed jego przyjęciem nie przeprowadzono w odpowiednim terminie niezależnego dochodzenia antydumpingowego, lecz kontynuowano dochodzenie, które prowadzono już w okresie od dnia 1 października 2006 r. do dnia 30 września 2007 r., przy czym dochodzenie to zgodnie z ustaleniami Trybunału […] w wyroku [GLS] przeprowadzono z naruszeniem wymogów określonych w rozporządzeniu […] nr 384/96 […], co w konsekwencji spowodowało, że Trybunał orzekł w przytoczonym wyroku, iż wydane w wyniku tego dochodzenia rozporządzenie nr 1355/2008 […] jest nieważne?”.
73.

Zauważymy przy tym przede wszystkim, że art. 7 ust. 4 lit. c) dyrektywy 2005/29 nie ogranicza się do wskazania ceny wraz z podatkami, ale określa też „sposób, w jaki cena jest obliczana, jak również, w odpowiednich przypadkach, wszelkie dodatkowe opłaty za transport, dostawę lub usługi pocztowe”. Ze struktury tego przepisu wynika, że została w nim przewidziana cena ze wszystkimi jej częściami i że art. 7 ust. 4 lit. c) dyrektywy 2005/29 traktowany jako całość wydaje się wyraźnie odróżniać cenę czy sposób, w jaki jest ona obliczana, od pozostałych składników ceny, takich jak koszty transportu. Niemniej jednak nic w treści wspomnianego art. 7 ust. 4 lit. c) nie wskazuje na to, by cena była pomyślana w taki sposób, aby zawierać koszty transportu i by była podawana całościowo.
53.

Jak stwierdziła Komisja w swoim wniosku dotyczącym przepisu poprzedzającego art. 198 ust. 2 dyrektywy VAT ( 25 ), przeniesienie zobowiązania do zapłaty podatku z dostawcy na nabywcę ma także na celu rekompensować niekorzystne warunki konkurencji handlu krajowego w stosunku do handlu wewnątrzwspólnotowego. W przypadku transakcji transgranicznych pomiędzy podatnikami, zgodnie z systemem opodatkowania handlu wewnątrzwspólnotowego, nabywca jest bowiem zawsze osobą zobowiązaną do zapłaty podatku ( 26 ). Dzięki temu nie musi on wpłacać zaliczki na poczet podatku VAT, która obciążałaby go w przypadku transakcji czysto krajowych, ponieważ musiałby on swojemu dostawcy złota najpierw zapłacić cenę i dodatkowo podatek VAT, ale dopiero później, po złożeniu deklaracji podatkowej, mógłby uzyskać zwrot tego podatku od skarbu państwa. Poprzez wprowadzenie zobowiązania nabywcy do zapłaty podatku VAT także w stosunku do transakcji krajowych mogły zostać zapewnione w tym zakresie równe warunki konkurencji.
74.

Sama istota zasady ne bis in idem polega na wzajemnym uznawaniu orzeczeń sądowych, które wymaga wzajemnego zaufania państw członkowskich. Czy to oznacza jednak zakaz sprawdzania przez państwa członkowskie, czy zostały faktycznie spełnione przesłanki niezbędne dla zastosowania zasady ne bis in idem, a w szczególności kwestii, czy chodzi o orzeczenie co do istoty sprawy?
49.

Szerokie spektrum szwedzkiego rejestru produktów zapewnia właściwym organom większy zakres swobody odnośnie do przeprowadzania inspekcji procesu produkcji lub stosowania produktów chemicznych w Szwecji w ilości przekraczającej określony próg i w ramach prowadzonej przez produkujące lub stosujące te produkty podmioty działalności gospodarczej. Jest to możliwe w szczególności dzięki temu, że przedmiotowy wymóg zgłoszenia i rejestracji obejmuje produkcję lub przywóz preparatów substancji chemicznych, jak również substancji chemicznych jako takich i znajduje zastosowanie do osoby, która produkuje lub przywozi co najmniej 100 kg produktu chemicznego rocznie (jedną dziesiątą progu określonego w art. 6 i 7 rozporządzenia REACH). Takie inspekcje pozwalają na przykład na wykrycie sytuacji postrzeganej przez właściwe organy jako wynikające z produkcji, stosowania lub wprowadzania substancji do obrotu niedopuszczalne ryzyko dla zdrowia ludzi lub środowiska naturalnego, któremu należy przeciwdziałać na obszarze całej Wspólnoty ( 42 ). W takim przypadku Szwecja może dodać do wykazu zawartym w załączniku XVII nowe ograniczenie lub zmienić to już istniejące i określone w tym wykazie, przedkładając Agencji dokumentację zgodnie z art. 69 ust. 4 rozporządzenia REACH i z załącznikiem XV do tego rozporządzenia ( 43 ). Obrazuje to w istocie kluczową rolę przyznaną w prawodawstwie Unii państwom członkowskim nie tylko w dziedzinie samodzielnego egzekwowania przepisów rozporządzenia REACH, lecz także – dokonywanej za pośrednictwem Agencji wymiany informacji (w szczególności poprzez ustanowiony na mocy art. 76 ust. 1 lit. e) rozporządzenia REACH komitet państw członkowskich), mającej na celu ułatwienie dokonania oceny istniejących przepisów i, w razie konieczności, zaproponowanie dalszej harmonizacji ( 44 ).
31.

Z drugiej strony zamiar przedsiębiorstwa nie jest warunkiem koniecznym do tego, by mogło dojść do naruszenia art. 101 TFUE, gdyż może ono wynikać z jego zaniedbania. Okoliczność polegająca na tym, iż kierownictwo przedsiębiorstwa takiego jak Pārtikas kompānija nie upoważniło wyraźnie MMD lietas do podania projektu oferty do wiadomości konkurentom tego przedsiębiorstwa lub że nie wiedziało, iż projekt ten został podany do wiadomości, nie pozwala zatem sama w sobie wykluczyć, że przedsiębiorstwo to uczestniczyło w porozumieniu wynikającym z zachowania jego usługodawcy. Pārtikas kompānija dopuściła się zaniedbania, powierzając zredagowanie oferty usługodawcy i nie zakazując mu świadczenia tej samej usługi na rzecz innych konkurujących z nim przedsiębiorstw oraz wykorzystania treści oferty na ich korzyść.