WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(pierwsza izba)

z dnia 26 marca 2015 r.

Panagiotis Stamoulis

przeciwko

Parlamentowi Europejskiemu

„Służba publiczna — Zatwierdzeni asystenci parlamentarni — Wniosek o udzielenie wsparcia — Mobbing”

Przedmiot:

Skarga, wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy art. 106a, w której P. Stamoulis żąda stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji odmownej Parlamentu Europejskiego w sprawie wniosku o udzielenie wsparcia z dnia 13 lutego 2013, stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 18 grudnia 2013 r. oddalającej zażalenie złożone w dniu 26 sierpnia 2013 r., jak również zasądzenia od Parlamentu na jego rzecz kwoty 7500 EUR z tytułu poniesionej szkody oraz kwoty 50000 EUR z tytułu doznanej krzywdy.

Orzeczenie:

Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego oddalającej w sposób dorozumiany wniosek P. Stamoulisa o udzielenie wsparcia z dnia 13 lutego 2013 r. Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 18 grudnia 2013 r. oddalającej zażalenie P. Stamoulisa z dnia 26 sierpnia 2013 r. Parlament Europejski wypłaci P. Stamoulisowi kwotę 45785,29 EUR. Parlament Europejski pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez P. Stamoulisa.

Streszczenie

Prawa określone w art. 12a regulaminu pracowniczego znajdują zastosowanie, kiedy sprawcą mobbingu jest poseł do Parlamentu Europejskiego. Choć wprawdzie art. 12a ust. 1 regulaminu pracowniczego znajduje zastosowanie tylko do urzędników, to prawdą jest także, iż ust. 2 tego przepisu odnosi się do urzędnika, który padł ofiarą mobbingu, bez wskazania źródła tego mobbingu. Wynika z tego, że ust. 1 tego przepisu jako taki nie zakazuje Parlamentowi działania, kiedy domniemany sprawca mobbingu jest członkiem tej instytucji. (zob. pkt 36) Odesłanie Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok CH/Parlament, F‑129/12, EU:F:2013:203, pkt 51

Na podstawie przepisów wewnętrznych Parlamentu Europejskiego dotyczących komitetu doradczego ds. mobbingu i jego zapobieganiu w miejscu pracy, gdy sprawa została zgłoszona do komitetu doradczego ds. mobbingu przez urzędnika lub innego pracownika instytucji, komitet ten zachowuje szczególne uprawnienia do egzekwowania przepisów art. 12a regulaminu pracowniczego w każdym indywidualnym przypadku, a jego głównymi zadaniami są przede wszystkim, stosownie do art. 5 tych przepisów, zadania polegające na zapobieganiu jakimkolwiek zachowaniom noszącym znamiona mobbingu lub spowodowaniu ich zaprzestania, natomiast działa on w tym zakresie zgodnie z art. 7 tych przepisów, „zachowując pełną autonomię, niezależność i poufność”. W szczególności z art. 10, 11 przepisów wewnętrznych wynika, że skierowanie sprawy do komitetu doradczego ds. mobbingu przez jakiegokolwiek urzędnika czy pracownika instytucji nie jest uzależnione od przedłożenia jakiegokolwiek zaczątku dowodu pozwalającego na stwierdzenie mobbingu, a wręcz przeciwnie, po tym, jak sprawa zostaje do niego zgłoszona, komitet ten jest zobowiązany do podjęcia powierzonych mu zadań, a wykonywanie tych obowiązków nie jest uzależnione od jakiejkolwiek uprzedniej decyzji organu powołującego, chyba że sam komitet zwróci się w tym celu do organu powołującego między innymi na podstawie art. 14 przepisów wewnętrznych. W związku z tym rażącym naruszeniem przepisów wewnętrznych jest, po pierwsze, uznanie przez komitet doradczy swej niewłaściwości, pod pretekstem tego, że domniemany sprawca mobbingu zatwierdzonego asystenta parlamentarnego był odpowiedzialnym za niego posłem, podczas gdy wspomniane przepisy nie przewidują takiego wyłączenia właściwości, a po drugie, odrzucenie przez Parlament zażalenia zainteresowanego z tym uzasadnieniem, że sformułowane przez tego ostatniego przed wspomnianym komitetem twierdzenia na temat mobbingu na podstawie art. 9 omawianych przepisów nie zostały poparte żadnym zaczątkiem dowodu, podczas gdy przepisy te nie odnoszą się w żaden sposób do takiej przesłanki dopuszczalności rozpoznania wniosku przez komitetu doradczy ds. mobbingu. Wynika z tego również, że zgodnie z art. 90 ust. 1 zdanie trzecie regulaminu pracowniczego, brak odpowiedzi ze strony komitetu doradczego ds. mobbingu na złożony przez pracownika wniosek jest równoznaczny z dorozumianą decyzją odmowną organu upoważnionego do zawierania umów. Ani cel, ani treść przepisów wewnętrznych nie może uzasadniać wykładni, zgodnie z którą komitet doradczy ds. mobbingu nie ma właściwości do wysłuchania zatwierdzonego asystenta parlamentarnego, która uważa się za ofiarę mobbingu i rozpatrzenia wniosku o udzielenie wsparcia złożonego w tym zakresie przez tego asystenta. Ponadto należy zauważyć, że inna wykładnia prowadziłaby do pozbawienia art. 12a regulaminu pracowniczego wszelkiej skuteczności i unicestwienia przewidzianej w tym przepisie ochrony dla zatwierdzonych asystentów parlamentarnych przed mobbingiem, którego mogą paść ofiara ze strony posła. Taka wykładnia pozostawałaby w oczywisty sposób w sprzeczności z celem i zakresem tego przepisu regulaminu pracowniczego oraz z art. 31 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który wyraźnie stanowi, iż każdy pracownik ma prawo do warunków pracy szanujących jego zdrowie, bezpieczeństwo i godność. (zob. pkt 40–43, 46, 47) Odesłanie Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok CH/Parlament, EU:F:2013:203, pkt 59