ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wyrok Sądu (czwarta izba) z dnia 23 października 2015 r. –

TrekStor / OHIM – MSI Technology (MovieStation)

(sprawa T‑636/13)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy MovieStation — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 52 rozporządzenia nr 207/2009”

1. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi — Pojęcie [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)] (por. pkt 18, 19)

2. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi — Ocena charakteru opisowego oznaczenia — Kryteria [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)] (por. pkt 20, 22)

3. Wspólnotowy znak towarowy — Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie — Bezwzględne podstawy unieważnienia — Rejestracja z naruszeniem art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 — Słowny znak towarowy MovieStation [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c), art. 52 ust. 1 lit. a)] (por. pkt 21, 34, 38–40)

4. Wspólnotowy znak towarowy — Decyzje Urzędu — Zgodność z prawem — Wcześniejsza praktyka decyzyjna Urzędu — Zasada niedyskryminacji — Brak wpływu (rozporządzenie Rady nr 207/2009) (por. pkt 31–33)

5. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi — Pojęcie — Znak towarowy utworzony ze słowa lub neologizmu wynikającego z połączenia kilku elementów [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)] (por. pkt 37)

6. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego, opisowe lub o charakterze zwyczajowym — Wyjątek — Uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania — Kryteria oceny [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. b)–d)] (por. pkt 59)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 września 2013 r. (sprawa R 1914/2012‑4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między TrekStor Ltd a MSI Technology GmbH

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) TrekStor Ltd pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
5.

Prawo Unii Europejskiej — Zasady — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Środki ograniczające wobec Iranu — Zamrożenie środków finansowych osób, podmiotów lub organów zaangażowanych w rozprzestrzenianie broni jądrowej lub udzielających wsparcia takim działaniom — Prawo do bycia wysłuchanym przed przyjęciem tych środków — Brak — Prawa zagwarantowane za pomocą kontroli sądowej wykonywanej przez sąd Unii i możliwości przesłuchania po przyjęciu tych środków — Obowiązek przekazania dowodów obciążających — Zakres (Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47; decyzja Rady 2012/829/WPZiB; rozporządzenie Rady nr 1264/2012) (por. pkt 79–82, 85–87, 90–92, 96)
Sprawa T‑544/13

Dyson Ltd

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Dyrektywa 2010/30/UE — Wskazanie poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie zużycia energii oraz innych zasobów przez produkty związane z energią — Rozporządzenie delegowane (UE) nr 665/2013 — Kompetencje Komisji — Równość traktowania — Obowiązek uzasadnienia”

Streszczenie – wyrok Sądu (czwarta izba) z dnia 11 listopada 2015 r.

Energia – Wskazywanie zużycia energii przez produkty związane z energią – Etykietowanie energetyczne odkurzaczy – Rozporządzenie nr 665/2013 – Akt o charakterze normatywnym i generalnym – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Dopuszczalność uzasadnienia poprzestającego na wskazaniu całościowej sytuacji, która doprowadziła do przyjęcia aktu i ogólnych celów, jakim ma on służyć

Energia – Wskazywanie zużycia energii przez produkty związane z energią – Dyrektywa 2010/30 – Uprawnienia dyskrecjonalne instytucji Unii – Zakres – Kontrola sądowa – Konsumenci niewprowadzeni w błąd co do zużycia energii przez odkurzacze

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 38, 39, 47, 53)

Artykuł 7 rozporządzenia nr 665/2013 uzupełniającego dyrektywę 2010/30 w odniesieniu do etykietowania energetycznego odkurzaczy przewiduje, że przed upływem pięciu lat od jego wejścia w życie Komisja dokona jego przeglądu w kontekście postępu technicznego oraz że przegląd ten obejmie w szczególności możliwość stosowania metod pomiaru przy zbiorniku częściowo zapełnionym, a nie pustym. Wobec tego w świetle tego przepisu producenci odkurzaczy workowych będą musieli wziąć pod uwagę możliwe zmiany w przyszłości. Tym samym nie sposób zgodzić się z tezą, jakoby to rozporządzenie nie zachęcało producentów odkurzaczy do podejmowania najlepszych decyzji projektowych w kierunku poprawy ich wydajności energetycznej. (por. pkt 62–64)

Komisja, wykonując swoje uprawnienia dyskrecjonalne celem przyjęcia rozporządzenia nr 665/2013 uzupełniającego dyrektywę 2010/30 w odniesieniu do etykietowania energetycznego odkurzaczy, powinna oprzeć swój wybór metody pomiaru efektywności energetycznej na obiektywnych kryteriach zgodnie z celami realizowanymi przez dyrektywę 2010/30, a mianowicie celem dostarczenia konsumentom rzetelnych i ujednoliconych informacji, tak by mogli dokonać wyboru produktów o najlepszej wydajności. Stosowanie jednakowej metody, niezależnie od szczegółowych warunków, w celu dokonania pomiaru wydajności sprzątania odkurzaczy workowych, bezworkowych i opartych na technologii „cyklonowej” przewidzianej w przedmiotowym rozporządzeniu nie narusza zasady równego traktowania, zważywszy, że testy odmienne od tych zastosowanych przez Komisję, zalecane przez producentów odkurzaczy bezworkowych, nie były same przedmiotem testów „obiegowych” i zatem nie spełniają równocześnie kryteriów rzetelności, dokładności i powtarzalności. Taka bowiem okoliczność stanowi obiektywny powód uzasadniający jednakowe traktowanie odkurzaczy stosujących różne technologie, jak ma to miejsce w przypadku odkurzaczy workowych i bezworkowych. (por. pkt 86, 93, 94, 102, 103, 108–110)
1)

Stwierdza się nieważność rozporządzenia Rady (UE) nr 502/2013 z dnia 29 maja 2013 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 990/2011 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 w zakresie, w jakim dotyczy ono Giant (China) Co. Ltd.
Z orzecznictwa krajowego wynika, że oznaczenie służące do oznaczania towarów lub usług może uzyskać reputację na rynku w rozumieniu prawa znajdującego zastosowanie do powództwa opartego na bezprawnym używaniu nazwy.

Ponadto z orzecznictwa krajowego wynika, że oznaczenie służące do oznaczania towarów lub usług może uzyskać reputację na rynku w rozumieniu prawa znajdującego zastosowanie do powództwa opartego na bezprawnym używaniu nazwy, nawet jeżeli jest ono używane przez kilka podmiotów. Z powyższego wynika, że podmioty te mogą dysponować prawami do oznaczenia, które uzyskało reputację na rynku, zgodnie z „rozszerzoną” formą tego powództwa uznaną w krajowym orzecznictwie.

Podmioty publiczne także mogą być chronione przez powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy w zakresie, w jakim ich działalność może skutkować powstaniem „goodwill”. Jeśli bowiem wspomniane podmioty publiczne używają określonego oznaczenia, należącego wyłącznie do nich, mogą one powoływać się na „goodwill” związane z wprowadzaniem do obrotu towarów i usług oznaczonych tym oznaczeniem. Podobnie, jeśli owe podmioty publiczne dzielą używanie jakiegokolwiek oznaczenia z innymi podmiotami, to na „goodwill” będą mogły powołać się wspomniane podmioty publiczne oraz te inne podmioty.

W wypadkach gdy wcześniejsze oznaczenie jest używane przez wiele podmiotów, własność „goodwill” należy oceniać w świetle okoliczności sprawy. W konsekwencji, aby określić, czy wnoszący sprzeciw wobec rejestracji etykiety jako wspólnotowego znaku towarowego jest jedynym właścicielem „goodwill”, należy dokonać oceny siły przyciągania klienteli przez etykietę.

(por. pkt 34, 35, 38, 39)
A zatem w braku jasnego zdefiniowania usługi jako usługi publicznej pierwsze kryterium z wyroku Altmark nie jest spełnione. Ponadto fakt, że w prawie krajowym usługa została określona jako wykonywana w interesie ogólnym, sam przez się nie oznacza, że na każdym wykonującym ją podmiocie ciążą zobowiązania do świadczenia usług publicznych w rozumieniu wspomnianego wyroku. Uznanie usługi za UOIG wymaga bowiem, by zobowiązanie w zakresie zarządzania nią zostało powierzone określonym przedsiębiorstwom.

Jakkolwiek państwa członkowskie mają szerokie uprawnienia dyskrecjonalne w kwestii definicji tego, co uważają za usługę w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG), to owo uprawnienie nie jest nieograniczone i nie może być wykonywane w arbitralny sposób jedynie w celu wyłączenia szczególnego sektora z zakresu stosowania reguł konkurencji. Aby sporną usługę można było bowiem uznać za UOIG, musi ona wiązać się z ogólnym interesem gospodarczym, który wykazuje szczególne cechy w porównaniu z interesem leżącym w innych rodzajach działalności w ramach życia gospodarczego.

Co do ewentualnego zastosowania przepisów prawa konkurencji, przypadek, w którym państwo działa, wykonując władzę publiczną, należy odróżnić od przypadku, w którym wykonuje ono działalność gospodarczą o charakterze przemysłowym lub handlowym polegającą na oferowaniu towarów i usług na danym rynku. W tym względzie nie ma znaczenia, czy państwo działa bezpośrednio przez organ wchodzący w skład administracji publicznej, czy też za pośrednictwem podmiotu, któremu udzieliło specjalnych lub wyłącznych praw.

W prawie pomocy państwa w ramach kontroli kwalifikacji usługi jako usługi w ogólnym interesie gospodarczym Komisja jest uprawniona do dokonania rozróżnienia między świadczeniem usługi nadawania a eksploatacją sieci nadawczych.

Oczywiście przekaz jest niezbędny dla nadawania, jednak usługę nadawania należy odróżnić od eksploatacji sieci nadawczych. Chodzi bowiem o dwa odrębne rodzaje działalności, wykonywanej przez różne przedsiębiorstwa, które działają na różnych rynkach. Usługa nadawania świadczona jest bowiem przez nadawców, czyli operatorów telewizyjnych, podczas gdy usługa eksploatacji sieci nadawczych świadczona jest przez operatorów platform emisji sygnału, czyli platform naziemnej, satelitarnej, kablowej lub poprzez szerokopasmowy dostęp do Internetu.

Ponadto o ile protokół nr 29 w sprawie systemu publicznej radiofonii i telewizji w państwach członkowskich, uzupełniający traktaty UE i FUE, ma zastosowanie do sektora nadawczego, a konkretniej do finansowania publicznych usług nadawczych udzielanego nadawcom, o tyle finansowanie operatorów platform emisji sygnału nie jest objęte tym protokołem. Co więcej, cele tego protokołu, zmierzające do zaspokojenia potrzeb demokratycznych, społecznych i kulturowych społeczeństwa oraz zachowania pluralizmu w mediach, nie mają żadnego związku z wyborem technologii nadawania programów.

(por. pkt 65–67, 69, 70)
2.

W dziedzinie pomocy państwa zgodnie z pierwszym kryterium ustanowionym w wyroku Altmark przedsiębiorstwo będące beneficjentem rekompensaty powinno być rzeczywiście obciążone zobowiązaniami do wykonania usług publicznych, a zobowiązania te powinny być jasno określone. Jakkolwiek państwa członkowskie mają szerokie uprawnienia dyskrecjonalne w kwestii definicji tego, co uważają za usługę w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG), to owo uprawnienie nie jest nieograniczone i nie może być wykonywane w arbitralny sposób jedynie w celu wyłączenia szczególnego sektora z zakresu stosowania reguł konkurencji. Aby sporną usługę można było bowiem uznać za UOIG, musi ona wiązać się z ogólnym interesem gospodarczym, który wykazuje szczególne cechy w porównaniu z interesem leżącym w innych rodzajach działalności w ramach życia gospodarczego. W tym względzie zakres kontroli dokonywanej przez Sąd w odniesieniu do oceny Komisji musi koniecznie uwzględniać fakt, że zdefiniowanie przez państwo członkowskie usługi jako UOIG można kwestionować tylko w razie oczywistego błędu. Kontrola ta musi jednak zapewniać poszanowanie pewnych minimalnych kryteriów dotyczących między innymi istnienia aktu władzy publicznej powierzającego danym podmiotom gospodarczym zadanie świadczenia UOIG, a także powszechnego i obowiązkowego charakteru tego zadania. Co się tyczy wykonywania zobowiązań z zakresu usług publicznych, fakt, że w prawie krajowym usługa została określona jako wykonywana w interesie ogólnym, sam przez się nie oznacza, że na każdym wykonującym ją podmiocie ciążą jasno zdefiniowane zobowiązania do świadczenia usług publicznych w rozumieniu wyroku Altmark. Uznanie usługi za UOIG w rozumieniu tego wyroku wymaga bowiem, by zobowiązanie w zakresie zarządzania nią zostało powierzone określonym przedsiębiorstwom. W tym względzie w przypadku umów publicznoprawnych zawartych między administracją publiczną a operatorami upoważnienie powierzające zadanie świadczenia usług publicznych może zostać udzielone także w aktach umownych, pod warunkiem że pochodzą one od władzy publicznej i są wiążące, a fortiori zatem także wtedy, gdy takie akty konkretyzują zobowiązania nałożone w ustawodawstwie, jednakże fakt, że usługa stanowi przedmiot umowy publicznoprawnej, sam przez się nie przesądza o tym, że usługa ta automatycznie i bez żadnych uściśleń dokonanych przez dane władze wykazuje charakter UOIG w rozumieniu wyroku Altmark. Ponadto istnienie zawodności rynku nie wystarcza do tego, by móc stwierdzić istnienie UOIG. (por. pkt 53, 61–63, 67, 71, 78)
7.

Pomoc przyznawana przez państwa — Pojęcie — Środki mające na celu rekompensatę za koszty wykonania przez przedsiębiorstwo zadań z zakresu usług publicznych — Pierwsza z przesłanek określonych w wyroku Altmark — Wyraźnie określone zobowiązania z zakresu usług publicznych — Brak przedsiębiorstwa będącego beneficjentem, które by było rzeczywiście obciążone wykonaniem zobowiązań z zakresu usług publicznych — Włączenie do pojęcia (art. 14 TFUE, art. 107 ust. 1 TFUE; protokół nr 26 załączony do traktatów UE i FUE) (por. pkt 71, 78–81, 83–86, 88, 91–93)
Z art. 22 ust. 4 rozporządzenia nr 2868/95 wykonującego rozporządzenie nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego wynika, że zawarte w nim wyliczenie środków dowodowych (opakowania, katalogi, faktury itd.) nie jest wyczerpujące, ponieważ w przepisie tym wskazano, iż owe dowody „ograniczają się co do zasady” do wymienionych przykładów. Ponadto orzecznictwo potwierdza, że sposób dowodzenia i środki dowodowe w zakresie rzeczywistego używania znaku nie są ograniczone. W tym względzie jasne jest, że środki dowodowe takie jak materiały audiowizualne w postaci ogłoszeń reklamowych czy nagrań telewizyjnych nie są wykluczone. Otóż tego rodzaju materiały są ogólnie dostępne na nośnikach informatycznych takich jak CD‑ROM lub pendrive i nie mogą zostać przedstawione na takim nośniku jak papier czy w formie zdygitalizowanego pliku takiego dokumentu.

Inaczej rzecz się ma w przypadku środków dowodowych takich jak faktury czy katalog, które mogą zostać złożone w postaci papierowej lub w formie pliku zawierającego zeskanowane dokumenty, jednak do celów przedłożenia zostały zachowane na CD‑ROM‑ie. Nawet jeśli przypomniane powyżej zasady nie sprzeciwiają się przedstawieniu dowodów w formie CD‑ROM‑u, to podniesiona kwestia dotyczy przede wszystkim sposobu przekazania materiału dowodowego Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory). Przepisy rozporządzenia nr 2868/95, które konkretnie odnoszą się do powiadamiania Urzędu, nie stoją jednak na przeszkodzie przekazaniu dowodów na CD‑ROM.

Oczywiście nie można wykluczyć, że przedstawienie dowodów na CD‑ROM‑ie zawierającym kilka plików elektronicznych może utrudnić analizę przedstawionych w ten sposób dowodów w stosunku do dowodów przedstawionych na papierze lub w formie zwykłego pliku zawierającego zeskanowaną wersję dokumentów, ułatwiającego ich identyczne zwielokrotnienie poprzez wydrukowanie. W tym względzie strony przedstawiające dowody używania na CD‑ROM‑ie muszą upewnić się, czy ich czytelność nie wpłynie negatywnie na ich moc dowodową.

(por. pkt 23–29, 34, 35)
Zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w związku z art. 66 ust. 3 tego rozporządzenia wspólnotowy znak wspólny tak jak każdy wspólnotowy znak towarowy objęty jest ochroną przed naruszeniami, które mogłyby wyniknąć z rejestracji wspólnotowego znaku towarowego wiążącej się z prawdopodobieństwem wprowadzenia w błąd.

O ile podstawową funkcją oznaczenia geograficznego jest oczywiście zapewnienie konsumentom pochodzenia geograficznego towarów i właściwych im cech szczególnych, o tyle nie odnosi się to do podstawowej funkcji wspólnotowego znaku wspólnego. Fakt, że taki znak może być tworzony przez oznaczenie, które służy do wskazywania pochodzenia geograficznego oznaczonych towarów, nie stawia pod znakiem zapytania podstawowej funkcji wszystkich znaków wspólnych, jaka wynika z art. 66 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009, a mianowicie funkcji odróżniania towarów lub usług członków organizacji, która jest właścicielem znaku, od towarów lub usług innych organizacji lub przedsiębiorstw. W rezultacie funkcja wspólnotowego znaku wspólnego nie zmienia się z powodu zarejestrowania go na podstawie art. 66 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009. Bardziej szczegółowo rzecz ujmując, chodzi tu o oznaczenie pozwalające odróżnić towary lub usługi ze względu na organizację, która jest właścicielem znaku, a nie ze względu na ich pochodzenie geograficzne.

O ile bowiem art. 66 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 wprowadza wyjątek od art. 7 ust. 1 lit. c) tego aktu, łagodząc przesłanki rejestracji poprzez dopuszczenie do niej znaków towarowych opisowych względem pochodzenia oznaczonych towarów, o tyle wspomniane rozporządzenie, zgodnie z jego art. 66 ust. 3, stosuje się, z zastrzeżeniem odmiennych przepisów, do wszystkich wspólnotowych znaków wspólnych, w tym do tych zarejestrowanych na podstawie art. 66 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia.

W konsekwencji w zakresie, w jakim żaden z przepisów zawartych w rozdziale rozporządzenia nr 207/2009 poświęconym wspólnotowym znakom wspólnym nie pozwala na wyciągnięcie wniosku, że podstawową funkcją wspólnotowych znaków wspólnych, również tych tworzonych przez oznaczenie mogące służyć do określenia pochodzenia geograficznego oznaczonych towarów, różni się od podstawowej funkcji indywidualnych wspólnotowych znaków towarowych, należy stwierdzić, że ta podstawowa funkcja polega – jak w przypadku indywidualnych wspólnotowych znaków towarowych – na odróżnianiu oznaczonych towarów lub usług ze względu na określony podmiot, od którego pochodzą, a nie ze względu na ich pochodzenie geograficzne.

A zatem kiedy w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu kolidującymi ze sobą oznaczeniami są z jednej strony znaki wspólne, a z drugiej strony indywidualne znaki towarowe, to porównanie towarów i usług należy przeprowadzić według tych samych kryteriów co te znajdujące zastosowanie przy ocenie podobieństwa lub identyczności towarów i usług oznaczonych dwoma indywidualnymi znakami towarowymi.

(por. pkt 35, 41–43, 49)
W sprawach z zakresu pomocy państwa, w kontekście oceny selektywności środka państwowego, istnienie odstępstwa czy wyjątku od ram odniesienia nie wystarcza samo w sobie do wykazania, iż sporny środek sprzyja niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów w rozumieniu art. 107 TFUE, jeśli środek ten jest a priori dostępny dla wszystkich przedsiębiorstw.

W sprawach z zakresu pomocy państwa obowiązek uzasadnienia wymaga wskazania powodów, dla których Komisja uznaje, że dana pomoc objęta jest zakresem przedmiotowym art. 107 ust. 1 TFUE. W tym względzie nawet w przypadkach, w których z okoliczności przyznania pomocy wynika, że może ona wywierać wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi i zakłócać konkurencję czy też grozić jej zakłóceniem, Komisja musi w uzasadnieniu swej decyzji co najmniej powołać się na te okoliczności.

Ponadto, jeśli wymagają tego szczególne okoliczności, Komisja powinna uzasadnić swoją decyzję bardziej szczegółowo, przedstawiając istotne wskazówki co do przewidywalnego wpływu pomocy na konkurencję i wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi.

W tym względzie stwierdzenie figurujące w decyzji Komisji, w myśl którego inwestorzy prowadzą działalność we wszystkich sektorach gospodarki, a omawiane korzyści wzmacniają ich pozycję na odpowiednich rynkach, ma charakter ogólny, który można zastosować do każdego rodzaju wsparcia ze strony państwa, nie odwołując się do żadnej szczególnej okoliczności, która wyjaśniałaby, dlaczego sporne środki mogą zakłócać konkurencję i wpływają na handel na rynkach, na których działają inwestorzy.

W szczególnych okolicznościach systemu umożliwiającego przedsiębiorstwom zajmującym się transportem morskim zakup statków zbudowanych w stoczniach państwa członkowskiego po cenach niższych, co doprowadza do utraty umów o budowę statków przez członków konkurencyjnych ugrupowań stoczni, obowiązkiem Komisji jest przedstawienie dodatkowych wskazówek pozwalających zrozumieć, w jaki sposób korzyść zatrzymana przez inwestorów, a nie przedsiębiorstwa żeglugowe lub stocznie, może zakłócić konkurencję lub zagrozić jej zakłóceniem oraz wpłynąć na wymianę handlową w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE na rynkach, na których ci inwestorzy działają.

(por. pkt 192, 193, 198, 200, 204, 207)