ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2010 r. — Seven przeciwko OHIM — Seven for all mankind (SEVEN FOR ALL MANKIND)

(Sprawa T-176/10)

(2010/C 161/80)

Język skargi: włoski

Strony

Strona skarżąca: Seven SpA (Leini, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Trevisan)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Seven for all mankind LLC

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 28 stycznia 2010 r.;

— stwierdzenie, że oprócz własnych kosztów postępowania OHIM pokrywa również koszty poniesione przez Seven SpA w ramach niniejszego postępowania i postępowania przed Izbą Odwoławczą.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: SEVEN FOR ALL MANKIND LLC

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SEVEN FOR ALL MANKIND” (zgłoszenie nr 4 443 222) dla towarów należących do klas 14 i 18

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Dwa graficzne wspólnotowe znaki towarowe (nr 591 206 i nr 3 489 234 dla towarów należących do klas 16, 18 i 25) i międzynarodowy znak towarowy (nr 731 954 dla towarów należących do klas 3, 9, 12, 14, 15, 16, 18, 20, 22, 25 i 28), które zawierają element słowny „SEVEN”

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Nieprawidłowe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.
Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2010 r. — Niki Luftfahrt przeciwko Komisji

(Sprawa T-162/10)

(2010/C 161/72)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Niki Luftfahrt GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat H. Asenbauer)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 264 ust. 1 TFUE (art. 231 ust. 1 WE), zaskarżonej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 28 sierpnia 2009 r. w sprawie COMP/M.5440 — Lufthansa/Austrian Airlines;

— obciążenie Komisji Europejskiej, na podstawie art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem, kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 6690 wersja ostateczna z dnia 28 sierpnia 2009 r. uznającej koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem oraz porozumieniem EOG (Sprawa COMP/M.5440 — Lufthansa/Austrian Airlines). W decyzji tej Komisja stanęła na stanowisku, że nabycie przez Deutsche Lufthansa AG wyłącznej kontroli nad przedsiębiorstwem Austrian Airlines jest zgodne ze wspólnym rynkiem oraz porozumieniem EOG, pod warunkiem dotrzymania przez Deutsche Lufthansa AG podjętych zobowiązań.

W uzasadnieniu skargi o stwierdzenie nieważności skarżąca, będąca przewoźnikiem lotniczym finansowanym ze środków prywatnych, podnosi po pierwsze, że Komisja naruszyła traktat WE (względnie TFUE) oraz przepisy służące jego wykonaniu jego postanowień. W tym względzie skarżąca twierdzi, że w zaskarżonej decyzji Komisja przyjęła definicję rynku, która uniemożliwiła ocenę wszystkich niekorzystnych z punktu widzenia konkurencji skutków koncentracji. Ponadto skarżąca utrzymuje, iż Komisja błędnie oceniła skutki koncentracji w szczególności w odniesieniu do tras lotniczych prowadzących do Europy Wschodniej, dopuszczając się tym samym poważnego i oczywistego błędu w ocenie. Ponadto Komisja nie zastosowała się do wytycznych w sprawie oceny horyzontalnego połączenia przedsiębiorstw na mocy rozporządzenia Rady w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (1). Według skarżącej Komisja nie wzięła pod uwagę w szczególności okoliczności, że rozpatrywana koncentracja powodowała niekorzystne skutki dla konkurencji na wspólnym rynku, gdyż ograniczeniu uległa zdolność pozostałych na właściwych rynkach przedsiębiorstw do konkurowania, na rynkach tych brakowało alternatywnych oferentów, a dostęp do właściwych rynków nie był wystarczająco łatwy. Skarżąca podnosi dalej, że podjęte przez Deutche Lufthansa AG i zaakceptowane przez Komisję zobowiązania nie pozwalają na uniknięcie istotnego zakłócenia skutecznej konkurencji.

W drugiej kolejności skarżąca zarzuca Komisji naruszenie art. 253 WE (art. 296 TFUE) poprzez niewystarczające uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Komisja nie wskazała bowiem, na jakiej konkretnie podstawie wykluczyła możliwość zakłócenia konkurencji na trasach lotniczych prowadzących do Europy Wschodniej. Skarżąca twierdzi nadto, że Komisja nie dokonała wystarczająco dokładnej analizy stanu faktycznego.

W trzeciej kolejności skarżąca zarzuca Komisji przekroczenie przysługującego jej zakresu uznania.

(1) Dz.U. 2004, C 31, s. 5.
—

stwierdzenie, że Komisja naruszyła art. 18 dyrektywy 2001/18 w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie, przez to że nie przedłożyła Radzie projektu działań, jakie należy podjąć zgodnie z art. 5 ust. 2 decyzji Rady, oraz przez to że nie podjęła wszystkich innych działań, które — zależnie od przebiegu procedury decyzyjnej — mogą okazać się konieczne do zapewnienia, aby wydana została decyzja, o której mowa w art. 18 dyrektywy;
Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2010 r. — Komisja przeciwko SEMEA

(Sprawa T-168/10)

(2010/C 161/76)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Petrova, pełnomocnik, i E Bouttier, adwokat)

Strona pozwana: Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA) (Millau, Francja)

Żądania strony skarżącej

— zasądzenie od Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron w osobie jej pełnomocnika ad hoc zapłaty na rzecz strony skarżącej kwoty 41 012 EUR, tytułem należności głównej, wraz z odsetkami od dnia 10 marca 1992 r. lub — tytułem żądania ewentualnego — od dnia 27 kwietnia 1993 r.;

— nakazanie dokonania kapitalizacji odsetek;

— obciążenie spółki SEMEA kwotą 5 000 EUR tytułem sankcji za umyślne utrudnianie postępowania;

— obciążenie spółki SEMEA kosztami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wspólnota Europejska, reprezentowana przez Komisję, zawarła w dniu 6 lipca 1990 r. z Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA) umowę dotacji dotyczącą działań na rzecz rozwoju lokalnego polegających na realizacji prac przygotowawczych i uruchomieniu Centre Européen d'Entreprise Locale (Europejskiego Centrum Przedsiębiorczości Lokalnej) w Millau.

Komisja utrzymuje, że na mocy umowy SEMEA zobowiązała się do realizacji różnych świadczeń oraz do przedkładania Komisji stosownych sprawozdań okresowych, z kolei Komisja zobowiązała się do uczestnictwa w finansowaniu realizacji tych prac do kwoty wynoszącej maksymalnie 135 000 ECU, przy czym wkład finansowy Komisji nie może przekroczyć 50 % uzasadnionych kosztów prac.

W maju 1991 r. SEMEA zwróciła się do Komisji z pytaniem, czy wykonanie umowy może zostać powierzone innemu podmiotowi, a mianowicie Associaction CEI12. Komisja wyraziła zgodę na tę propozycję, wskazując jednocześnie, że porozumienie to nie zwalnia SEMEA z jej zobowiązań, zaś SEMEA potwierdziła, że będzie gwarantem prawidłowego wykonania przewidzianych w umowie świadczeń.

W trakcie kontroli stanu zaawansowania prac stwierdzono, że łączna kwota wydatków kwalifikowalnych wyniosła 187 977 ECU, wobec czego wkład finansowy Komisji winien stanowić 50 % tej kwoty, czyli 93 988 ECU.

Ponieważ SEMEA pobrała już kwotę 135 000 ECU na poczet wykonania umowy, w niniejszej skardze Komisja wnosi o zobowiązanie SEMEA do zwrotu nadwyżki.
Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Francja przeciwko Komisji

(Sprawa T-154/10)

(2010/C 161/69)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues, B. Beaupère-Manokha i J. Gstalter, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2010) 133 wersja ostateczna z dnia 26 stycznia 2010 r. uznającej za niezgodną z rynkiem wewnętrznym pomoc państwa dorozumianą nieograniczoną gwarancję na rzecz La Poste, wynikającą z przepisów prawa francuskiego dotyczących konsekwencji prawnych przyznania jej statusu osoby prawnej prawa publicznego zbliżonej do przedsiębiorstwa publicznego o charakterze przemysłowym i handlowym [pomoc państwa C 56/2007 (ex E 15/2005)].

W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty dotyczące:

— naruszenia prawa polegającego na tym, że Komisja nie wykazała w wymagany prawem sposób istnienia pomocy państwa. Komisja naruszyła bowiem reguły dotyczące postępowania dowodowego w dziedzinie pomocy państwa, i to zarówno w odniesieniu do kwestii ciężaru dowodu, jak i wymaganego standardu dowodowego;

— błędów w ustaleniach faktycznych oraz naruszenia prawa, o których świadczy okoliczność, że Komisja przyjęła, iż istnieje dorozumiana i nieograniczona gwarancja na rzecz La Poste;
Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2010 r. — Air France przeciwko OHIM (obraz równoległoboku)

(Sprawa T-159/10)

(2010/C 161/71)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Air France (Roissy Charles de Gaulle, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Grolée)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 27 stycznia 2010 r. przez Drugą Izbę Odwoławczą w sprawie 1018/2009-2 w zakresie, w jakim oddala wniosek o rejestrację znaku nr 007576218 w odniesieniu do towarów i usług będących przedmiotem niniejszej skargi;

— przyjęcie wniosku o zarejestrowanie wspólnotowego graficznego znaku towarowego nr 007576218 w odniesieniu do wszystkich opisywanych przez niego towarów i usług;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą przed OHIM oraz w ramach niniejszej skargi na podstawie art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Oznaczenie graficzne, przedstawiające kształt równoległoboku, dla towarów i usług należących do klas: 9, 14, 16, 18, 21, 24, 25, 28, 35, 36, 37, 38, 39, 41, 42, 43, 44 i 45 (zgłoszenie nr 7 576 218)

Decyzja eksperta: Odrzucenie wniosku o rejestrację

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego ze względu na to, że znak towarowy zgłoszony do rejestracji przedstawia minimalny stopień charakteru odróżniającego wymaganego do rejestracji.
—

po trzecie, skarżące kwestionują uznanie środka za pomoc państwa, uważając, że nie wystarczy stwierdzić, iż, ze względu na objęcie innym systemem podatkowym niż spółki, spółdzielnie rolnicze, które nie prowadzą swej działalności w 100 % przy współudziale swych członków (model spółdzielczy oparty na wyłącznej wzajemności) korzystają z „korzyści”, nie uwzględniając, iż spółdzielnie i spółki kapitałowe nie znajdują się w podobnej sytuacji faktycznej ani prawnej. Ponadto, nawet gdyby dopuścić to porównanie, quod non, system podatkowy mający zastosowanie do spółdzielni nie powoduje powstania korzyści, a wynikające z jego stosowania różnice uzasadnione są strukturą i charakterem hiszpańskiego systemu podatkowego, jak sama Komisja uznała w początkowej decyzji, niekwestionowanej w tym zakresie w wyroku z dnia 12 grudnia 2006 r.;
Po drugie strona pozwana naruszyła art. 220 ust. 2 lit. b) Wspólnotowego kodeksu celnego w związku z art. 236 Wspólnotowego kodeksu celnego, ponieważ: — Strona pozwana błędnie stwierdziła, że przepisy antydumpingowe skierowane przeciwko przywozom z krajów trzecich mają automatycznie zastosowanie do towarów będących w swobodnym obrocie w unii celnej UE-Turcja; — Strona pozwana nie poinformowała podmiotów gospodarczych, że rozporządzenie Rady (WE) nr 2584/98 (2) ma również zastosowanie do towarów będących w swobodnym obrocie w unii celnej UE-Turcja; — ewentualnie, strona pozwana błędnie przyjęła, że właściwe władze nie dopuściły się błędu, albowiem władze tureckie błędnie potwierdziły, że cła antydumpingowe nałożone na towary pochodzące z krajów trzecich nie mają zastosowania do towarów będących w swobodnym obrocie w unii celnej UE-Turcja; — Strona pozwana błędnie przyjęła, że właściwe władze nie dopuściły się błędu, albowiem hiszpańskie organy celne błędnie przyjęły, że towary ze świadectwem pochodzenia nie mogły być przedmiotem jakichkolwiek dodatkowych należności lub środków ochrony rynku, i w związku z tym nie poinformowała podmiotów gospodarczych, że dokonywane przez nie przywozy z Turcji mogły być przedmiotem środków polityki handlowej, nawet, jeśli towary te znajdowały się w swobodnym obrocie.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 148/39

Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2010 r. — Milux przeciwko OHIM (REFLUXCONTROL)

(Sprawa T-139/10)

2010/C 148/65

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Milux Holding SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat J. Bojs)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 stycznia 2010 r. w sprawie R 1134/209-4; oraz

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „REFLUXCONTROL” dla towarów i usług z klas 9, 10 i 44

Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie rozporządzenia Rady nr 207/2009, ze względu na to, że Izba Odwoławcza błędnie zastosowała zasadę niedyskryminacji do stanu faktycznego sprawy; ewentualnie naruszenie art. 7 ust. 1 lit b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ze względu na to, że Izba Odwoławcza doszła do błędnego wniosku, że zgłoszony znak towarowy nie ma wystarczającego samoistnego charakteru odróżniającego.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 148/37

Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2010 r. — M przeciwko EMEA

(Sprawa T-136/10)

2010/C 148/63

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: M (przedstawiciele: C. Thomann, barrister, i I. Khawaja, solicitor)

Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMEA)

Żądania strony skarżącej

— zasądzenie odszkodowania zgodnie z art. 340 TFUE z tytułu poniesionych strat w wyniku naruszeń w wysokości określonej przez Sąd lub takich kwot, które Sąd uzna za stosowne;

— zasądzenie odsetek od uznanych za należne kwot według stopy odpowiadającej stopie stosowanej zgodnie z sekcją 35A Supreme Court Act 1981 lub takiej kwoty, którą Sąd uzna za stosowną;

— zasądzenie kosztów;

— zarządzenie wszelkich innych środków, które Sąd uzna za stosowne.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej sprawie skarżący zwraca się do Sądu o zasądzenie na jego rzecz odszkodowania zgodnie z art. 340 TFUE za straty poniesione w wyniku wypadku przy pracy. Twierdzi, że doznał urazów z powodu naruszenia przez stronę pozwaną obowiązków ciążących na niej wobec skarżącego jako pracownika.

Skarżący powołuje się m.in. na art. 6 ust. 3 dyrektywy 89/391/EWG (1), pkt 15 załącznika I do dyrektywy Rady (WE) 89/654/EWG (2) i art. 3 dyrektywy (WE) 89/655/EWG (3), które dotyczącą minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w miejscu pracy.

Niespełnienie przez stronę pozwaną obowiązków dotyczących ochrony zdrowia i bezpieczeństwa w odniesieniu do oceny i ograniczenia ryzyka, odpowiedniości zapewnianego sprzętu i zapewnienia czystych powierzchni w miejscu pracy naruszyło obowiązki strony pozwanej wynikające z prawa dotyczącego ochrony zdrowia i bezpieczeństwa Wielkiej Brytanii oraz powszechnego obowiązku staranności. Skarżący twierdzi, że doznał szkody na osobie, strat finansowych i krzywdy w wyniku powyższych naruszeń i że z tego powodu jest uprawniony do uzyskania odszkodowania i zadośćuczynienia.

(1) Dyrektywa Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (Dz.U. L 183, s. 1).

(2) Dyrektywa Rady 89/654/EWG z dnia 30 listopada 1989 r. dotycząca minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w miejscu pracy (pierwsza szczegółowa dyrektywa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz.U. L 393, s. 1).

(3) Dyrektywa Rady 89/655/EWG z dnia 30 listopada 1989 r. dotycząca minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny użytkowania sprzętu roboczego przez pracowników podczas pracy (druga szczegółowa dyrektywa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz.U. L 393, s. 13).
1)

Naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE w zakresie, w jakim Komisja uznała w zaskarżonej decyzji, że rozpatrywany w niniejszym przypadku środek stanowi pomoc państwa. Należy w tym względzie stwierdzić, że Komisja nie dowiodła tego, że rozpatrywany środek o charakterze podatkowym uprzywilejowuje niektóre przedsiębiorstwa lub produkcję niektórych towarów, a który to wymóg został ustanowiony w art. 107 ust. 1 TFUE. Komisja ogranicza się do założenia, że ten środek o charakterze podatkowym jest selektywny ze względu na to, iż dotyczy on jedynie nabywania udziałów w spółkach zagranicznych, a nie dotyczy takiego nabywania udziałów w spółkach krajowych. Zdaniem skarżącej takie rozumowanie jest błędne i stanowi zamknięte koło: okoliczność, że stosowanie rozpatrywanego środka — tak jak każdego innego przepisu podatkowego — opiera się na spełnieniu określonych obiektywnych warunków, nie powoduje tego, że środek ten ma de iure lub de facto charakter selektywny. Automatyzm zastosowanego przez Komisję rozumowania prowadzi do uznania każdego przepisu podatkowego jako mającego prima facie selektywny charakter. Ponadto zarówno z analizy prawnej tego środka, jak i z przedstawionych przez Królestwo Hiszpanii danych statystycznych wynika, że art. 12 ust. 5 TRLIS stanowi przepis ogólny, mający zastosowanie, de iure i de facto, do wszystkich przedsiębiorstw będących zobowiązanych z tytułu zapłaty hiszpańskiego podatku od osób prawnych, niezależnie od ich wielkości, charakteru, sektora, do którego należą, oraz ich genezy. Z drugiej strony, prima facie odmienne traktowanie ustanowione w art. 12 ust. 5 TRLIS, który w żaden sposób nie ustanawia mającej selektywny charakter korzyści, służy zrównaniu pod względem podatkowym wszystkich transakcji nabycia udziałów, niezależnie od tego, czy są one krajowe, czy zagraniczne, ze względu na to, że, jeśli, ze względu na brak możliwości sfinalizowania fuzji transgranicznych, amortyzacja wartości przedsiębiorstwa dotyczy jedynie krajowego wymiaru tej fuzji, w odniesieniu do którego istnieją umożliwiające to przepisy podatkowe, art. 12 ust. 5 TRLIS skutkuje jedynie rozszerzeniem tej możliwości na nabycie udziałów w spółkach zagranicznych. Tytułem ewentualnym podnieść należy, że decyzja Komisji ma nieproporcjonalny charakter ze względu na to, że jej zastosowanie do przypadków przejęcia kontroli spółek zagranicznych powinno sprowadzać się co najmniej zrównania ich z sytuacjami fuzji krajowych, jako takich uzasadnionych już strukturą i logiką hiszpańskiego systemu podatkowego.
Po pierwsze, dokonując dodatkowego ujawnienia po opublikowaniu zaskarżonego rozporządzenia, Rada naruszyła art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (2) i prawo skarżących do obrony. Instytucje Unii Europejskiej nie poinformowały skarżących przed zakończeniem prac nad spornym rozporządzeniem i przesłaniem go do głosowania przez Radę, o nowych okolicznościach i ustaleniach prowadzących do zmiany cła antydumpingowego i nie dały skarżącym jakiejkolwiek możliwości przedstawienia nowych argumentów lub wyjaśnienia uprzednio przedstawionych informacji, co mogłoby prowadzić do dalszego obniżenia cła antydumpingowego.
Ponadto z uważnej analizy decyzji będącej przedmiotem niniejszej skargi wynika wyłącznie, że pozwana miała wątpliwości, co do tego, czy zaskarżone środki stanowią pomoc państwa, lecz ostatecznie zdecydowała o oddaleniu skargi bez wszczęcia formalnego postępowania, naruszając w związku z tym interes skarżącej związany z przedstawieniem uwag odnośnie uzasadnienia, jakie władze włoskie mogły przedłożyć Komisji w ramach formalnego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 108 TFUE oraz niemożliwego do pominięcia badania zgodności, jakie powinna była przeprowadzić Komisja w celu dokonania oceny stopnia zakłócenia konkurencji wynikającego z zaskarżonego preferencyjnego systemu podatkowego.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 179/51

Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2010 r. — Stichting Woonpunt i in. przeciwko Komisji

(Sprawa T-203/10)

2010/C 179/87

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Stichting Woonpunt (Beek, Niderlandy), Stichting Com.wonen (Rotterdam, Niderlandy), Woningstichting Haag Wonen (Den Haag, Niderlandy), Stichting Woonbedrijf SWS.Hhvl (Eindhoven, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci E. Henny, T. Ottervanger i P. Glazener)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

Skarżące wnoszą o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji dotyczącej istniejących środków pomocy na podstawie art. 263 TFUE;

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji dotyczącej nowych środków pomocy na podstawie art. 263 TFUE;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji C(2009) 9963 final Komisji z dnia 15 grudnia 2009 r. dotyczącej środków pomocy E 2/2005 i N 642/2009 (Niderlandy) — pomoc istniejąca i pomoc specjalna na projekty dla spółek mieszkalnictwa społecznego.

Skarżące opierają swoją skargę na ośmiu zarzutach. Zarzuty i główne argumenty są te same, co w sprawie T-202/10 Stichting Woonlinie i in. przeciwko Komisji.

Na poparcie drugiego wniosku skarżące przytaczają dodatkowo trzy zarzuty.

Po pierwsze skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła art. 107 i 108 TFUE oraz rozporządzenie nr 659/1999 (1) poprzez uznanie pomocy na projekty dla podupadłych obszarów miejskich jako część istniejącej regulacji w przedmiocie pomocy i poprzez nałożenie wiążących warunków nie uwzględniając rozporządzenia nr 659/1999.

Po drugie skarżące podnoszą, że Komisja nieprawidłowo przyjęła, że nie zostało spełnione czwarte kryterium wynikające z wyroku w sprawie Altmark (2) z tego względu, że spółki mieszkalnictwa społecznego nie zostały wybrane w drodze procedury przetargowej. Komisja miała jedynie prawo zbadać, czy środek nie prowadzi do nieefektywności.

Po trzecie skarżące podnoszą, że Komisja powinna była zbadać, czy w zakresie usługi o ogólnym interesie gospodarczym wystąpiła nadmierna rekompensata.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).

(2) Wyrok Trybunału z dnia 24 lipca 2003 r. w sprawie C-280/00 Altmark Trans, Rec. I-7747.